Summary: O paro sobe en case 5.000 persoas no mes de xaneiro pero baixa en máis de 22.000 con respecto a hai un ano. O número de afiliacións tamén aumenta en case 23.000 nos últimos doce meses pero cae na metade no comezo de 2018 malia que segue a aumentar a contratación.

O modelo non muda. Galicia despediu outro mes de xaneiro destruíndo emprego e aumentando o número de persoas paradas rexistradas nas antigas oficinas do INEM. O final do Nadal e dos contratos temporais no sector servizos insistiu na tendencia dos principios de ano desde hai tempo. Case 5.000 desempregados máis e 12.000 empregos menos. Ao tempo, case 9.000 contratos máis que no pasado mes de decembro. Galicia conta con case 190.000 persoas paradas, 5.000 máis que en decembro e 22.200 menos que hai un ano Así, o número total de persoas paradas rexistradas nas oficinas de emprego en Galicia sitúase nas 189.886, 4.873 máis que no mes de decembro, un incremento do 2,63%, case un punto máis que a nivel estatal. Con todo, son 22.192 que no mesmo mes do ano pasado e, desta vez si, un descenso do 10,5%, un comportamento tres puntos mellor que no conxunto de España. Outra vez, é o sector servizos o que marca os resultados, xa que o paro aumenta en máis de 5.000 persoas no que ten que ver coa hostalería e o comercio e descende lixeiramente en industria (-314) ou no colectivo sen emprego anterior (-161). Sobe tamén un pouco tanto na construción (+146) como na agricultura (+110). En canto ás afiliacións á Seguridade Social, xaneiro remata con 11.986 cotizantes menos en Galicia, aínda que son 22.714 máis con respecto ao ano pasado. Xa que logo, o país destrúe case 12.000 empregos neste primeiro mes do ano tras crear case o dobre en doce meses. En Galicia creáronse case 23.000 empregos nun ano pero perdéronse 12.000 en xaneiro O caso é que en comparación co mes de decembro, o paro sobe nunhas 5.000 persoas, pero o número de afiliados descende en case 12.000, máis do dobre e unha diferenza de milleiros debida a varias circunstancias, como a emigración e fuxida da poboación activa, o desánimo que leva a desapuntarse das listaxes de demandantes de emprego ou o paso á economía en b. E todo, mentres a poboación activa segue a caer. Ademais, a enquistada temporalidade e a precariedade non só non se reducen, senón que se consolidan e aumentan. O número de contratos que se asinan son cada vez máis, tamén nos últimos meses de xaneiro, aínda peores en termos de desemprego, tanto en 2016 como en 2017. Así, no primeiro mes de 2016 asináranse 62.688 contratos e 7.000 máis foron firmados doce meses despois: 69.894. En xaneiro de 2018, foron máis de 80.000 (80.270), 10.000 máis que un ano antes. Como vén acontecendo, a maioría deses contratos (o 90,5%) son temporais e tan só 7.611 deles foron indefinidos. Foron 8.739 máis asinados con respecto ao mes de decembro e 10.376 máis en comparación co mes de xaneiro do ano pasado. Malia todo, no mes de xaneiro aumentou o paro en 5.000 persoas e destruíronse uns 12.000 empregos; con case 9.000 contratacións máis.


Summary: Con dúas convocatorias de folga do profesorado enriba e as emendas que supuxo o acordo interterritorial no que se fixaron, hai case unha semana, as actuacións sanitarias de mínimos a aplicar nos centros de ensino a nivel estatal na volta ás aulas, a Xunta volve mudar o seu protocolo de inicio do curso sen escoitar antes a comunidade escolar galega.

A Consellaría de Educación apela, na resolución feita pública na tarde do 31 de agosto, á "inquedanza da comunidade educativa" polo aumento de focos de coronavirus, e a un maior coñecemento sobre a propagación da enfermidade, para sustentar as modificacións que se introducen na planificación, que fora remitida aos centros de ensino cinco semanas antes. Os cambios veñen incorporar no documento galego os acordos adoptados na xuntanza das distintas Administracións educativas e sanitarias co Goberno español, que xa foron publicados no DOG, sen máis comunicación, a última hora da pasada sexta feira, e que atinxen a unha cuestión chave, como é o distanciamento interpersoal dentro dos centros, que supuxo unha das principais reivindicacións do profesorado e das familias para un reinicio seguro da docencia presencial. Se no seu documento inicial, a Xunta situaba a separación mínima dentro da aula a un metro entre persoas, a contar desde o centro das cadeiras –por debaixo das recomendacións que se facían desde o Ministerio de Educación e das prescricións da OMS–, a versión "definitiva" amplíaa "con carácter xeral" a 1,5 metros, o que ten implicacións no número de persoas que ocuparán unha aula e nas necesidades de persoal docente para atender posíbeis desdobres. Agora ben, esa distancia só afectará o alumnado e profesorado do Ensino Secundario Obrigatorio, Bacharelato e Formación Profesional. Nas etapas anteriores, a Xunta estabelece como pauta organizativa os grupos de convivencia estábel –as chamadas "aulas burbulla"–, ampliando a toda a educación Infantil e Primaria este modelo, no que non se aplican criterios de limitación de distancia, ao preverse que estes grupos non manteñan contactos fóra da súa "burbulla". Nese sentido, a instrución chama a "garantir a estanqueidade do grupo de convivencia estábel en todas as actividades que se realicen dentro do centro", aínda que non detalla como garantir o isolamento de portas para fóra. A Xunta engade, na última modificación ao seu protocolo, a constitución de subdivisións dentro destes grupos estábeis formadas por cinco estudantes, "preferibelmente os mesmos sempre", unidades que traballarán distanciadas 1,5 metros entre si, e que teñen como finalidade "mellorar a trazabilidade dos contactos". Para os cursos superiores, o novo documento si fixa a distancia interpersoal de 1,5 metros. Para procurala, os centros poderán retirar mobiliario que diminúa a superficie útil da aula ou utilizar aulas alternativas de especialidade de maior dimensión, como laboratorios ou aulas de música. "Cando non sexa posíbel ningunha das accións anteriores desdobrarase o grupo", estipula a Xunta, que xa apuntara esta posibilidade en comunicacións anteriores. Máscaras si, ratios non A última versión do protocolo galego de volta ás aulas explicita, como xa anunciara hai dúas semanas o presidente en funcións da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a obrigatoriedade do uso da máscara na aula a partir dos seis anos –con exencións para alumnado con patoloxías respiratorias ou condicións específicas que fagan contraproducente o uso– e a recomendación de estender ao alumnado de entre 3 e 6 anos o uso da barreira facial. Segundo recolle, o alumnado deberá á tamén levar unha segunda máscara de recambio nunha funda. Porén, o texto deixa fóra outro dos compromisos adquiridos por Feixoo naquela mesma comparecencia, como era a limitación a 25 alumnos e alumnas por aula, o que supón xa a ratio máxima legal en Infantil e Primaria, e que non se fixa para as etapas superiores, onde a normativa prevé de forma ordinaria até 32 estudantes. Entre as novidades que se recollen no documento da Consellaría de Educación cóntanse tamén as prescricións para adoptar as pautas de ventilación frecuente que se acordaron na conferencia interterritorial, a asignación de postos fixos para o alumnado no comedor e no transporte escolar ou normas específicas para materias como música –con distancias mínimas de tres metros para as sesións con instrumentos de vento, como frautas–, e educación física, con posibilidade de retirar a máscara en actividades no exterior. Coa premisa de primar a presencialidade, a Consellaría modifica tamén o inicio do curso para facelo escalonado, de maneira que Infantil e Primaria comezarán entre o 10 e 11 de setembro e Secundaria, Bacharelato e FP, entre o 16 e o 18. [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da cuarta feira, día 2, nos quiosques ou na nube]


Summary: A instrutora do expediente disciplinario aberto a Javier Castrillo, xefe de servizo de Xinecoloxía do Hospital de Verín e cabeza visíbel da loita social contra o feche do paridoiro comarcal, propón unha sanción de dous días de suspensión das súas funcións por "falta grave".

A proposta de sanción responde á denuncia presentada por unha compañeira pediatra coa que o 1 de decembro de 2019, coincidindo co primeiro día de feche obrigatorio do paridoiro e do servizo de pediatría de Verín por parte da Xunta, mantivo "unha discrepancia" tras oporse ao traslado a Ourense dun neno acabado de nacer. A instrutora do expediente disciplinario suxire á Secretaría Xeral Técnica da Consellaría de Sanidade que Javier Castrillo sexa considerado responsábel dunha "falta grave" tipificada no Estatuto Marco do persoal estatutario dos servizos de saúde por "grave desconsideración cos superiores, compañeiros, subordinados ou usuarios", e que sexa sancionado con dous días de suspensión de emprego e soldo. Penso seguir intentando demostrar que non cometín ningunha falta Malia que o castigo é mínimo, fronte aos dous anos de suspensión que estabelece a norma, "manteñen que se trata dunha falta grave, algo que eu estimo totalmente inxusto, polo que penso seguir intentando demostrar que non cometín ningunha infracción", afirma Castrillo en declaracións a Nós Diario. O xinecólogo defende a súa actuación e censura que se lle dea "presunción de veracidade" ao testemuño da pediatra, "que ninguén máis corrobora". Javier Castrillo reitera que o que ocorreu entre eles é algo que acontece todos os días en todos os hospitais sen que pase nada. "Foi unha discrepancia de opinións a raíz da cal a pediatra elevou unha denuncia, segundo recoñeceu, a petición do seu xefe de servizo, que comprendo que vele polos intereses dos seus profesionais, e do xerente da área sanitaria, que é tanto seu coma meu. Antes de alentar esta traballadora a denunciarme debería ter falado comigo. Mais non o fixo", o que demostra, di, que non actuaron con imparcialidade. Alegacións Castrillo dispón dez días para presentar alegacións á proposta de sanción administrativa, unha vía que vai esgotar malia que non espera ningunha recuada. "Está claro que quixeron darlle unha saída sen recoñecer que se equivocaron, que non actuaron con xustiza nin equidade". Superado este prazo valorará acudir á xustiza ordinaria. "Se non teño que empeñar a casa vouno facer porque non quero que no meu expediente, sen motivo, quede unha mancha que non merezo, unha falta grave que non cometín". Retirada do expediente Tras coñecer a proposta de sanción, desde o BNG, a deputada Noa Presas reiterou o seu apoio a Javier Castrillo. "Esta situación é escandalosa", insistiu. "E o feito de que a proposta de sanción sexa só de dous días de suspensión pon de manifesto que estamos ante unha manobra de persecución que non se sostén". Por iso, dixo, a única saída admisíbel para o seu partido é que se retire o expediente e que "a sanción non sexa nin dun minuto nin dun só euro", ademais de que o PP pida desculpas por ser "a man escura desta persecución", que o único que busca é enviar unha mensaxe de ameaza aos profesionais sanitarios que "responden ás medidas da Xunta".


O ministro de Industria do goberno español deixouno xa claro o pasado 12 de abril: "O goberno de España defende os intereses das empresas españolas, dentro e fóra. Se nalgún lugar do mundo hai acenos de hostilidade a eses intereses, o Goberno interprétaos como acenos de hostilidade a España e ao Goberno de España. O Goberno o que si di é que se hai acenos de hostilidade, estes traerán consecuencias". Refírese, é sabido, á situación da empresa Repsol-YPF na Arxentina días antes do anuncio da nacionalización. As declaracións do ministro van alén do caso e teñen valor de categoría. Representan todo un xeito de ver o mundo que parece ser o propio dos nosos gobernantes Tanto ten como se desenvolva este asunto e as complexidades do conflito do que moito se seguirá a falar. As declaracións do ministro van alén do caso e teñen valor de categoría. Representan todo un xeito de ver o mundo que parece ser o propio dos nosos gobernantes. En Galiza, en España, en Europa. Cabe sinalar, nunha primeira achega, as resonancias aznarianas no discurso do ministro, tanto na forma como no fondo, no estético como no ético. No formal, polas as repeticións ad nauseam, a fatuidade que quere pasar por contundencia e nas simpleza do discurso que queren pasar como lóxica esmagadora. No fondo, nese intento de recuperación dun imperialismo neocolonial de segunda división ao servizo de certas transnacionais. O maior argumento sobre a súa españolidade ven dado porque foi en tempos unha empresa pública (antes de ser privatizada nos gobernos de González e Aznar), isto é, pola súa orixe Poderíase, por certo, cuestionar a premisa menor do argumento do ministro, é dicir, o feito de Repsol-YPF ser unha empresa española: a maioría do seu capital non é español e opera activamente en paraísos fiscais, o que é só un dos mecanismos para non pagar os impostos que lle corresponderían. Certamente, o maior argumento sobre a súa españolidade ven dado porque foi en tempos unha empresa pública (antes de ser privatizada nos gobernos de González e Aznar), isto é, pola súa orixe. Máis por similares motivos poderíase dicir entón que YPF é arxentina só que con maioría de capital estranxeiro. Pero este camiño non leva a ningures: é tan ridículo defender a españolidade de Repsol como escolástico pórse a discutir cal habería de ser o criterio para determinar tal nacionalidade. Unha mentalidade colonialista e imperialista que aínda circula en boa medida entre moitos políticos e empresarios españois, para quen estes anos supuxeron unha sorte de reconquista empresarial da América Latina Pois o cerne do asunto non é ese. O problema central que transmiten estas palabras é a visión colonialista e a subordinación aos intereses das transnacionais. Unha mentalidade colonialista e imperialista que aínda circula en boa medida entre moitos políticos e empresarios españois, para quen estes anos supuxeron unha sorte de reconquista empresarial da América Latina. Non moi lonxe, no seu imaxinario, de cando Rodríguez Galindo gabábase en xuízo de que con seis homes como os seus subordinados podería conquistar América do Sul. E emparentada tamén, claro, co famoso "¿Por qué no te callas?" do Gran Cazador Branco. A Marca España, obxecto propagandístico da nova política exterior española, convértese na Marca Repsol e viceversa. O que está ausente nesta relación é a cidadanía A subordinación do goberno e do Estado aos intereses de certas empresas, aquí agochada na lóxica da espuria identificación empresa española-España-Goberno español é tamén preocupante. Como ten escrito Miguel Romero, editor da revista Viento Sur, a Marca España, obxecto propagandístico da nova política exterior española, convértese na Marca Repsol e viceversa. O que está ausente nesta relación é a cidadanía, á quen se lle reserva o único papel de siareiro como se isto fose un partido entre seleccións de España e Arxentina. Supoñamos que a empresa en cuestión –con ou sen a complicidade do goberno local- evade impostos, viola os dereitos laborais, esnaquiza as comunidades indíxenas, xera danos ambientais irreparábeis, compromete o subministro enerxético local, etc Sigamos por un momento a lóxica do argumento gobernamental. Se a hostilidade cara os intereses dunha empresa ha de se interpretar como hostilidade cara o país de orixe da empresa e o seu goberno, que ocorre se a hostilidade fose no sentido inverso. Supoñamos que unha empresa manifestase hostilidade cara os cidadáns dun país ou cara o seu medio ambiente. Que actitude debería tomar o goberno do país de orixe da empresa? Supoñamos que a empresa en cuestión –con ou sen a complicidade do goberno local- evade impostos, viola os dereitos laborais, esnaquiza as comunidades indíxenas, xera danos ambientais irreparábeis, compromete o subministro enerxético local, etc. Estas son, por certo, algunhas das acusacións que están no Informe de Caso sobre actividades de Repsol-YPF en América Latina entregado ao Tribunal Permanente dos Pobos en 2008. Supoñamos, por hipótese, que algunha delas fose verdade. De acordo con esta lóxica de identificación, estes feitos serían tamén responsabilidade do goberno español, pois este deberíase amosar tan solidario coa empresa nun caso como no outro. É inaceptábel, non si? Pode ser. Pero a iso é ao que nos conduce a postura do goberno español. Desde tal lóxica teríamos tamén que aceptar a xusteza dos reproches sobre ás falcatruadas de Repsol e compañía que ás veces nos dirixen amigos latinoamericanos, mesmo cando estes se dirixan a nós persoalmente. Con toda a mentalidade neocolonial presente, hai que dicir que velaquí o goberno de Rajoy demostra, en cambio, non ser discriminatorio. Se ben non estaría disposto a reaccionar fronte a acenos de hostilidade que empresas reclamadas como españolas amosasen fronte a cidadáns doutros países, tampouco ofrece nisto privilexio ningún aos cidadáns españois. Fronte aos acenos de hostilidade que empresas –españolas ou doutros países- realizan cara a cidadanía española, o goberno non axe de xeito diferente. Fronte á hostilidade, tamén, dos mercados cara as persoas, aos seus dereitos, ao seu benestar, ao seu futuro ou á súa dignidade, ante todo ningún privilexio e ningunha discriminación por motivo de nacionalidade. Báixese a cabeza e fágase a vontade dos mercados, así en España como en América Latina. Báixese a cabeza e fágase a vontade dos mercados, así en España como en América Latina Xa que nesta lóxica de identificacións perversas estou a me converter –se non o era- nun inimigo de Repsol, quero dicir, de España, mellor pórllo doado aos maniqueos da división amigo-inimigo. Supoño que antes de que me amosen a porta terei que considerar a solicitude da nacionalidade arxentina. Que mellor opción, por outra parte, para un galego. Desde esa posición poderei –tamén- criticar as inconsistencias do meu novo goberno que, por certo, neste asunto tamén son abondo. Polo menos faríao nun lugar onde se respecta algo máis –tampouco sen esaxerar- o artigo 128 da Constitución... española. Aquel que dicía (lembran?) que a riqueza do país está subordinada ao interese xeral.


Summary: O alcalde, Rafael Sisto, destaca que os datos do primeiro ano de Augas de Teo "confirman a eficacia da xestión pública do ciclo integral da auga".

"É importante que se visibilice que o modelo público é posible e solvente", destacaba en 2015 en conversa con Praza Luís Babiano, xerente da Asociación Española de Operadores Públicos de Abastecemento e Saneamento (AEOPAS). Sinalando a importancia de que os concellos que se fixesen cargo da xestión de servizos coma a auga e o saneamento amosasen que a súa xestión podía ser máis eficaz e eficiente que a realidade polos operadores privados e denunciando a este respecto que "os contratos de privatización non están feitos para que se xestione ben, senón para asegurar que se gañe moito diñeiro". O Concello de Teo vén de presentar a Memoria do primeiro ano de funcionamento do servizo público Augas de Teo, destacando que neste primeiro exercicio a xestión municipal logrou reducir o déficit do servizo en máis de 200.000 euros con respecto ao último ano de xestión privada, "o que confirma a eficacia da xestión pública do ciclo integral da auga", di o alcalde Rafael Sisto. Sisto destaca que os datos do primeiro ano de Augas de Teo "confirman a eficacia da xestión pública do ciclo integral da auga" Teo viña destinando ao redor de 1.369.385 euros anuais ao servizo, unha cantidade que dende o inicio se considerou que sería menor coa xestión directa. A Memoria publicada este martes detalla que no cuarto trimestre de 2015 e nos tres primeiros de 2016 o gasto real estivo 225.203 euros por baixo do custo medio de xestión do servizo coa operadora privada. Un dos motivos que explican este mellor resultado é que neste primeiro ano de xestión directa deuse "unha importante redución de custos na execución de obras de ampliación de rede ao conseguir aforros superiores ao 40% do que viña facturando a empresa concesionaria", sinala o alcalde. A Memoria destaca igualmente o "deficiente mantemento constatado nas diversas instalacións", o que obrigou nestes doce meses a que o Concello levase a cabo varias "actuacións urxentes", quedando outras pendentes a acometer neste neste 2017. Un dos motivos que explican este mellor resultado é a "importante redución de custos na execución de obras de ampliación de rede ao conseguir aforros superiores ao 40% do que viña facturando a empresa concesionaria" O servizo segue presentando un deficit de 178.198 euros anuais, pero moi inferior ao rexistrado en 2014 (383.559 euros). Neste senso, o Concello destaca que "o sistema segue a ser deficitario" e aposta por "mellorar a eficacia do servizo na redución de custos, na ampliación da rede e do número de abonados/as, e no incremento da eficacia recadatoria". Sisto alerta, ademais, que "o elemento con maior incidencia nos resultados foi o custo enerxético, que supuxo máis dun 37% do custo total do servizo". Á vista destes resultados o Concello xa procedeu a encargar unha auditoría enerxética para establecer medidas redutoras desta factura, "sobre todo na ETAP e nos bombeos, sempre facendo compatibles estas accións co mantemento da calidade do servizo". A auga e o saneamento, un negocio Os datos do INE sobre os importes facturados polas empresas -públicas, privadas ou mixtas- que xestionan o subministro e o saneamento das augas en Galicia constatan que este servizo move cada vez máis diñeiro, o que o converteu en obxecto de desexo para as macroempresas do sector. O importe facturado polas empresas responsables do subministro, sumidoiro e depuración en Galicia era de 156,5 millóns de euros en 2003. E en 2008 crecera moi lixeiramente, ata os 162 millóns. Porén, entre 2008 e 2013 o custe total motivado pola xestión da auga disparouse en Galicia, pasando deses 162 millóns ata os 231. No 2014, último dato publicado, o total descendeu lixeiramente (ata os 219 millóns). Un ano de xestión pública trala recuperación do servizo Entre 2008 e 2013 o custe total motivado pola xestión da auga disparouse en Galicia, pasando dos 162 millóns ata os 231, un incremento do 43% Augas de Teo comezou a operar en o 1 de outubro de 2015, completando o proceso iniciado o ano anterior. En xuño de 2014 o Consello Consultivo avalara a fin do contrato de Aquagest, que fora prorrogado por Armando Blanco (por 30 anos) pouco antes das eleccións de 2007. E en outubro dese ano 2014 o pleno municipal deu comezo ao procedemento administrativo necesario para recuperar para o Concello "a xestión dun ben público como é a auga", destacaban daquela dende o Goberno local. Descarga a Memoria do primeiro ano de funcionamento de Augas de Teo (.pdf)


Summary: Non haberá coligación BNG-EH Bildu-CUP porque o parceiro catalán resolveu este domingo non concorrer ás eleccións ao Parlamento europeu. "Como non podía ser doutro xeito, respeitamos a decisión", din desde o Bloque.

Fontes consultadas por Sermos Galiza indican que a decisión do Consello Político da CUP de non apresentar candidatura ás eleccións ao Parlamento europeu se adoptou por unha maioría "moi axustada". A CUP tomou esta determinación no seu máximo órgao de dirección, nesta mañá de domingo, após realizar arredor de 50 asembleas locais por todo o territorio do Principat. Nun comunicado, a CUP explica que a súa decisión responde ao feito de que non ten observado "unha demanda específica por parte da maioría da esquerda independentista nen dos movimentos populares á hora de intervir no Parlament europeu". A CUP resalta que "a diferenza doutros movimentos de liberación doutras nacións do Estado", en clara alusión a BNG e EH Bildu, decidiu "nesta ocasión" non concorrer a estas eleccións. É un movimento político que visa pór en evidencia que a UE é "un espazo antidemocrático". A CUP valorizou tamén, á hora de resolver o debate, a "ausencia dunha axenda política concreta por parte do movimento popular a achegar ás institucións europeas". Referendo en Solidaritat Mentres tanto, e segundo avanza Nació Digital, Solidaritat Catalana per la Independència, o partido presidido por Núria Cadenas e que ten a Alfons López Tena como referente, vai convocar un referendo interno os días 15 ou 22 de marzo para fixar a súa posición a respeito dos comicios europeus. Face a militancia, tres opcións: ir en coligación con forzas nacionalistas de Euskal Herria e Galiza, apresentar unha candidatura propia ou non concorrer ás eleccións europeas.


Summary: Unha semana despois da histórica manifestación para rexeitaren o peche da sala de partos, a veciñanza botouse á rúa nun velorio simbólico na defensa do hospital e o seu servizo de pediatría. O PPdeG esgrime unha nota do presidente da Sociedade Galega de Pediatría, que non ve "xustificada" a continuidade da sala de partos do hospital de Verín

A mobilización non decae en Verín. Unha semana despois da histórica manifestación para rexeitaren o peche da sala de partos e o consecuente recorte á atención pediátrica no hospital comarcal e mentres continúa o encerro indefinido no interior do centro sanitario contra esta decisión da Xunta, a veciñanza volveuse botar á rúa. Desta volta, cun aquel creativo, cun velorio simbólico polo peche da sala de partos.Unha semana despois da histórica manifestación para rexeitaren o peche da sala de partos, a veciñanza botouse á rúa nun velorio simbólico na defensa do hospital e o seu servizo de pediatría"O mozo hospital de Verín, asasinado con premeditación, aleivosía e nocturnidade, o 1 de decembro de 2019 á idade de 25 anos", rezaba a nota necrolóxica que percorreu Verín nos últimos días convocando a veciñanza a protestar, ataviada de negro, dende a praza maior verinesa ata a contorna do propio centro hospitalario. Non faltou o loito, as cruces e mesmo unha coroa de flores. Pero alén da retranca, a convocatoria volveu amosar o carácter masivo dunha protesta veciñal con vontade de seguir adiante nunha mobilización que, na súa vertente política, o PP galego encadra na "demagoxia".Despois de que o propio Alberto Núñez Feijóo advertise de que "non ten solución" para este "problema", sumando á cuestión de non acadar os 600 partos anuais -algo que nunca sucedeu en toda a historia do hospital- recomendados nalgunhas guías á escaseza de pediatras, os conservadores galegos -non así o PP de Ourense, que cando menos sobre o papel segue a rexeitar o peche- asentan esta acusación nun comunicado da Sociedade Galega de Pediatría. Entre a veciñanza mobilizada, este pronunciamento resultou tan controvertido como o peche mesmo.Nesa nota, divulgada aos medios, o presidente da Sociedade, José Ramón Fernández Lorenzo, rubrica un texto no que volve aludir ao mínimo de 600 partos "agás que razóns de tempos de desprazamento ou accesibilidade así o aconsellen". Nel sinala ademais que as unidades neonatais que corresponden a hospitais comarcais como o de Verín, "todas as unidades terán un médico responsable" con asistencia continuada, ademais do resto de persoal especializado na atención aos partos.O PPdeG esgrime a nota do presidente da Sociedade Galega de Pediatría, que non ve "xustificada" a continuidade da sala de partos do hospital de VerínPero esas afirmacións de tipo técnico non son as que causan indignación entre os colectivos mobilizados. Tampouco a aseveración segundo a cal "non é discutible o nivel de profesional e calidade individual dos especialistas do Hospital de Verín". Senón as frases nas que apunta a proxeccións de apenas 60 nacementos na zona ao ano para concluír que, con menos dun cento de partos en doce meses, "non é viable" que o paridoiro verinés siga aberto en "condicións de seguridade"."O mantemento dun servizo de Pediatría para a atención de partos de baixo risco no hospital de Verín na situación actual, menos dun parto cada cinco días, tendo en conta" que "debe continuarse co desprazamento de partos de risco ao Hospital de Ourense non se considera xustificada", asegura o texto que asina Fernández Lorenzo. Mentres o PPdeG ve neste pronunciamento un novo aval "científico" para o peche, veciñanza e colectivos ven outro motivo para o receo entre lembranzas dos "conflitos" do devandito doutor polas súas ligazóns coa sanidade privada.


Summary: A sentenza do Xulgado do Social declara "nulo" o seu despedimento e obriga a que sea readmitida nas mesmas condicións, ademais de recibir unha forte indemnización. Longueira, edil do PSdeG, denunciou que a súa destitución se debera a "motivos políticos"

O Concello da Coruña terá que readmitir a Silvia Longueira como directora da Fundación Luís Seoane, por mor da sentenza que vén de facer público o Xulgado do Social nº1. O pasado mes de outubro o Goberno municipal destituíra a Longueira, concelleira do PSdeG-PSOE, argumentando que quería darlle "un novo impulso" á institución. En consecuencia, o 23 de outubro varios artistas retiraron as súas obras da Fundación Luís Seoane en protesta pola destitución da directora, entre eles Francisco Pillado. Porén, Longueira, que tiña un contrato indefinido ao que accedera grazas a un concurso aberto, presentou unha demanda por despedimento improcedente, sinalando que este se debía a "motivos políticos", pois Ana Fernández, concelleira de Cultura, "non podía consentir a permanencia dun rival político nun posto de dirección e de releavancia mediática". Ademais, a acusación argumentaba que o despedimento non seguira o procedemento axeitado, que obrigaba a comunicar a decisión e reunir os membros do Padroado da Fundación. A sentenza aceptou como probas válidas estas gravacións, realizadas pola propia Longueira, desestimando as protestas da Defensa e a súa argumentación de que se violara o dereito á intimidade da concelleira de Cultura No xuízo, celebrado o pasado mes de abril, saíron á luz gravacións nas que a Fernández sinalaba que Longueira debía elixir "entre a fundación e a súa profesión política". Noutra das gravacións un dos patróns da Fundación explica as razóns do despedimento deste xeito: "Eles queren botarte, está clarísimo Din que polas mañás os putesas e que polas tardes estás ás súas ordes". A sentenza aceptou como probas válidas estas gravacións, realizadas pola propia Longueira, desestimando as protestas da Defensa e a súa argumentación de que se violara o dereito á intimidade da concelleira de Cultura. O fallo desestimou, ademais, todos os motivos (de mala xestión, ou de deficiente conservación do patrimonio da Fundación) cos que o Concello xustificou o seu despedimento. Longueira dirixiu a Fundación entre 2004 e 2007, momento no que pediu unha excedencia para ser concelleira de Servizos Sociais no Goberno de Javier Losada. En 2011, tras as eleccións, Longueira solicitou a súa reincorporación á Luís Seoane, que se fixo efectiva o 11 de xuño. Na presente lexislatura, ocupa un posto de edil nas bancadas da oposición con dedicación a tempo parcial. A sentenza obriga a readmitir a Longueira como directora "nas mesmas condicións", o que deixa no aire a continuidade como máximo responsable da institución de David Barro, nomeado o pasado mes de febreiro. O fallo tamén impón o pagamento dunha indemnización de 5.000 euros, máis 112,37 euros por cada un dos días que pasaron dende a destitución.


Summary: A Xustiza rexeita o último recurso, o que permite Acciona asinar o contrato para o comezo dos traballos. Mentres, as mariscadoras seguen exixindo unha compensación por ter que parar a súa actividade mentres duren as obras de dragaxe.

Após décadas de espera, o inicio dos traballos para a dragaxe da ría do Burgo é xa cuestión de días. Aínda tardaranse en ver as máquinas, xa que as primeiras labores centraranse na protección da flora e a fauna, mais a boa noticia é que Acciona e Matías Arrom Bibiloni, as adxudicatarias do concurso convocado polo Ministerior para a Transición Ecolóxica, xan teñen vía verde para asinar o contrato após que o Tribunal Administrativo Central de Recursos Contractuais rexeitase o recurso interposto por outra das empresas que se presentara ao concurso. Acciona, en UTE (unión temporal de empresas) con Matías Arrom Bibiloni, adxudicouse o contrato o pasado 2 de xullo, cunha oferta de 32,23 millóns de euros e un prazo de execución de 26 meses. As obras deberán comezar antes de que finalice este ano, xa que están cofinanciadas por fondos europeos de desenvolvemento (FEDER) que esixen que se inicien no ano en curso. A obra, da que se comezou a falar en 2012, suporá a dragaxe de 583.337 metros cúbicos de sedimentos na zona interior da ría, dos que 174.284 metros cúbicos están considerados perigosos, polo que se depositarán en recintos estancos xunto ao estuario que, ademais, permitirán a creación de espazos verdes e novas superficies para o disfrute da cidadaníia. Os lodos menos perigosos, pola súa banda, serán verquidos mar adentro, mentres que outros 185.690 metros cúbicosde áridos das canles e dos bancos marisqueiros quedarán na ría e na veciña praia de Santa Cristina. Mariscadoras sen solucións Porén, o comezo dos traballos non supón resolver outro dos problemas que afectan a dragaxe, como é o da continuidade das mariscadoras, que quedan sen bancos onde mariscar. En setembro de 2020, a Consellería do Mar acordaba suspender os plans de explotación das mariscadoras que faenan na ría do Burgo. Daquela, o colectivo de traballadores e traballadoras do mar solicitou unha compensación polos máis de dous anos que durarán as obras e nos que non van poder mariscar. Porén, a falta de acordo entre Xunta e Estado español a este respecto fai que estas traballadoras e as súas familias sigan aínda á espera dunha solución. Precisamente, estas dúas Administracións son as responsábeis de que se leve falando deste tema máis de dez anos sen que aínda se teña sacado nin un só lodo. Tivo que ser Bruxelas, a través dun mandato, a que obrigara a rexenar a ría do Burgo. A eurodeputada do BNG, Ana Miranda, mediara para traer en 2013 unha delegación da Comisión de Peticións do Parlamento Europeo a visitar o estuario, tal e como pedían a Confraría de Pescadores e a Plataforma en Defensa dá Ría do Burgo.


Summary: Unha empresa podería asumir o evento en outubro logo de que o concurso quedara deserto en agosto e malia o escaso público dos últimos anos. A administración local rebaixou o canon nun 60% e mantén a subvención indirecta mentres os taurinos presionan para "salvar a festa nacional".

O vindeiro martes o Concello da Coruña desvelará a incógnita e comunicará se finalmente hai touradas na cidade coincidindo coas festas do Rosario e despois de que a administración local fracasase no seu intento de que se celebrase a feira no mes de agosto, como viña sendo habitual nos últimos anos. Malia que nun principio todo parecía indicar que ningunha empresa se presentara ao concurso, como ocorrera no verán, semella que será o empresario Tomás Entero, de Tauro Siglo XXI, quen asumirá o evento, tal e como el mesmo recoñece nunha entrevista. Nin a falta de afección taurina, nin o rexeitamento maioritario -todas as enquisas entre a cidadanía coruñesa amosan a disconformidade coas touradas e coa subvención pública das mesmas-, nin a posición contraria de toda a oposición, nin o fracaso en asistentes dos últimos anos poden coa teima do Concello cos touros. De feito, segundo asegura a Concellería de Cultura, a idea agora é que este polémico espectáculo se desenvolva de aquí en diante en outono e non durante as festas de María Pita. O Concello licitou un novo concurso onde rebaixou o canon para os empresarios interesados As facilidades postas administración local á celebración das touradas permitirán, agás sorpresa final, que os touros volvan aparecer polo Coliseum. O Concello da Coruña, tras o fracaso de agosto, licitou de novo o concurso nun intento de atraer algunha oferta, rebaixou nun 60% (de 2.500 a 1.000 euros) o canon que a empresa beneficiaria debería abonar en concepto de canon polo uso do recinto municipal e fixou a posibilidade de que, ademais da corrida de outubro, a empresa adxudicataria puidese organizar a feira taurina durante os dous vindeiros anos, nos meses de xullo e agosto, nun contrato que mesmo se podería prorrogar outros dous anos. A subvención pública indirecta da administración local suma 95.000 euros O Concello, para facilitar o interese das empresas xestoras de espectáculos taurinos, reducira este ano (na primeira licitación, que quedou deserta) as dimensións da feira, que se celebraría unicamente en dous días (no canto de tres). De igual xeito, prometeu seguir subvencionando parcialmente a súa celebración, achegando con cartos públicos o aluguer do Coliseum, o custo da montaxe da praza de touros, e tamén cedendo de balde as actuacións da banda de música municipal. En total, esta subvención pública indirecta suma 95.000 euros, unha cantidade case tan alta coma os 104.000 euros recadados o pasado ano por Eventauro a través da venda de entradas, da que se exclúen, obviamente, o elevado alto de invitacións que disimulan a escasa afluencia de público. Pero non só as facilidades do Concello facilitaron a volta das touradas. A presión do lobby taurino foi intensa. O coñecido xornalista Manuel Molés leva tempo pedindo axuda e "pelexar" para "salvar" este espectáculo en Galicia e solicitou que "figuras e gandeiros" apoiasen os touros na Coruña para "evitar outra Cataluña". Ademais, Iván Fandiño, toureiro con orixes galegas, asegurou na súa conta de Twitter que aprazaría a fin da súa tempada para acudir á Coruña, mentres que outros como Serafín Marín ofrecéronse gratis no Coliseum, "vistas as dificultades polas que pasa ultimamente a festa nacional". A presión do 'lobby' taurino foi intensa: xornalistas, empresarios e toureiros animan a "pelexar" para "salvar a festa nacional" e hai quen se ofrece a torear de balde Celébrese a feira ou non, Galicia Mellor sen Touradas (GMST) convocará unha manifestación antitaurina nas datas previstas para a organización do espectáculo. O acto servirá, ben para celebrar a desparición das touradas da cidade, ou ben para criticar a crueldade deste evento, os prexuízos que provocan para a imaxe da cidade e "insistencia" do Goberno municipal en manter viva esta práctica. Así mesmo, Mocidade pola Abolición, colectivo integrado polos mozos e mozas abolicionistas e adscrito a GMST, vén de apelar á "desobediencia cívica contra a pervivencia das touradas co modelo de subvencións que promove o Concello da Coruña", e que nun novo contrato outorgará case 100.000 euros anuais.


Summary: Intelixente, calado e co humor sempre por escudo protector mellorou a vida de todas as persoas que o coñeceron e tamén de moitas que non. Suqui deunos moitas leccións de vida, a humildade foi a mellor

No curuto do monte Faro viron a un home tranquilo preguntar polo Xavou I. Din que foi na noite do primeiro día de abril do 2017. Preguntaba con insistencia convencido de que as palabras, as historias escritas mudan as realidades inxustas, a economía que enriquece a uns poucos, a política do espectáculo, os lindes de Lalín, a xeografía de Cadrón e até a nosa prehistoria como cando Javán, fillo de Jafet e neto de Noe, pisou por primeira vez o que hoxe chamamos Galiza. Suqui deixounos un mundo de palabras. As impresas en papel, as que percoren a rede cibernética e as que están dentro de nós. As persoas que o coñeciamos sabemos que estas últimas son como un tesouro. Son palabras de ironía, de retranca fonda, de acompañamento no traballo, no compromiso militante co nacionalismo. Son palabras tomando algo no Currás entre risas. Intelixente, calado e co humor sempre por escudo protector mellorou a vida de todas as persoas que o coñeceron e tamén de moitas que non Intelixente, calado e co humor sempre por escudo protector mellorou a vida de todas as persoas que o coñeceron e tamén de moitas que non. Sempre pensando desde unha visión económica alternativa, sempre desde Galiza. Cada un dos seus artigos era unha bolsa chea de pensamentos e retranca, que nos alimentaba aos poucos no esforzo diario por transitar "polos camiños retortos de Deus o noso Señor". Desfrutaba máis ideando contos que sendo concelleiro, pero cando lle tocou, asumiu ese esforzo polo seu pobo e a súa nación desde o compromiso colectivo e o desinterese persoal. Ao final a patria que se divisa desde curuto do monte existe porque as persoas a crean cos seus actos. Suqui deunos moitas leccións de vida, a humildade foi a mellor. Seguro que o recordades pola súa brevidade nos actos, aqueles nos que prometía non falar e efectivamente, aínda sendo un dos oradores, non falaba. Si, si. Sabemos que ris polo baixo mentres vas cara as carballeiras do Deza. Boa terra para pintores doutros mundos máis xustos e humanos. Suqui deunos moitas leccións de vida, a humildade foi a mellor Hoxe máis que nunca preguntámonos como ler as liñas torcidas de Deus das que tanto gostabas ironizar. Non sabemos. Só podemos sentirnos agradecidas, agradecidos do compartido. Boa viaxe, compañeiro. "Di a ciencia teolóxica que Deus escribe recto con liñas torcidas; a saber, que para dicirnos algo da voltas e reviravoltas para chegar ao asunto; ou sexa, coma Jorge Valdano explicando por que lle pesan os calzóns aos futbolistas cando pisan o prado do Santiago Bernabeu; ou o demo do meu fillo, que comeza a escribir a frase na esquina superior esquerda e remátaa na inferior dereita. Pois que queredes que vos diga, sendo Deus quen é ben podía dicir as cousas como son e non andar con arrodeos; que xa máis parece que o fixeron a imaxe e semellanza nosa que nós á súa. E penso que sei do que falo." José Luis Sucasas, In memoriam


Summary: Un numeroso grupo de amigos fanlle un merecido recoñecemento público o próximo día 29 de abril nos locais do Liceo. O Colexio de Médicos de Ourense e a Irmandade da Sanidade Galega (ISAGA) apoian esta homenaxe.

Don Carlos Guitián é un médico con moito prestixio na cidade de Ourense, onde exerceu a profesión durante moito tempo (foi xefe do Servizo de Uroloxía do Hospital Provincial 45 anos e tamén tivo a súa consulta na rúa Progreso). Agora cumpre gozosamente noventa anos e un numeroso grupo de amigos fanlle un merecido recoñecemento público o próximo día 29 de abril nos locais do Liceo. O Colexio de Médicos de Ourense e a Irmandade da Sanidade Galega (ISAGA) apoian esta homenaxe. É un pioneiro na súa especialidade e na década dos sesenta foi o primeiro médico en realizar a técnica da resección transuretral para as doenzas de próstata. Mais o recoñecemento público non se lle fai só polos seus méritos profesionais senón polo seu profundo compromiso con Galicia e co galego. Foi o primeiro médico que escribiu as receitas no idioma propio, nos tempos escuros da ditadura franquista, cando a nosa lingua era perseguida e maltratada. Esta actitude de firme compromiso non lle reportaba beneficio algún senón todo o contrario. El mesmo recoñecía, nunha entrevista publicada en 2015, que "houbo pacientes deixaron de vir a miña consulta por falar en galego". O amigo Carlos Menéndez, que traballou co doutor Guitián como bolseiro nos anos oitenta, contoume que, xa daquela, no Servizo de Uroloxía as historias clínicas e os informes médicos escribíanos en galego. Podemos consideralo, con todo merecemento, como un dos médicos ilustrados que iniciaron a galeguización da sanidade en Ourense. Foi membro do Partido Galeguista e tivo relación persoal con Ben Cho Sei (primo de súa nai), Ferro Couselo, Vázquez Monxardín, Salvador Rei, Otero Pedraio ou Blanco Amor. Tamén tiña unha especial amizada e fonda admiración por Florentino Pérez Cuevillas. Pero o seu galeguismo non naceu destas relacións senón que xurdiu moito tempo antes. Na súa mocidade, cando fixo a especialidade no Hospital de Sant Pau de Barcelona decatouse do orgullo que sentían os cataláns pola súa lingua. Alí naceu o seu compromiso co galego, que mantivo toda a vida, a pesares das dificultades, prexuízos e faltas de respecto. Foi excluído de certos círculos profesionais e tivo que soportar moitas veces o "ninguneo" daqueles colegas que lle devolvían os informes que escribía en galego dicíndolle "no lo entiendo". Nunca cedeu na súa actitude. Non era un home de gran estatura pero tiña un forte carácter, unha vontade férrea e unha grande capacidade de liderazgo tanto no exercicio da profesión como no seu compromiso político e social. Tamén participou na corrección da toponimia. El mesmo contou, con moita retranca, como, hai moitos anos saía de noite (en compañía da súa muller e collidos do brazo, para disimular), e ían pintando cunha brocha o "X" enriba da "J" de Rianjo e outras correccións semellantes. O xornalista Fernando Ónega relatou estes feitos nun artigo, sen saber que os autores eran o doutor Carlos Guitián e a súa dona. Longa vida ao doutor Guitián. Debemos recoñecer e agradecer a súa perseveranza no compromiso galeguista que nos serve de exemplo a todos os demais.


Summary: Portugal e Grecia son Estados soberanos. O apalancamento do que botaron man para se integrar na Unión Europea ou para dinamizar a súa economía pásalles factura en forma de rescates, presións e inxerencias políticas. A troika (FMI, BCE e UE) é unha máquina de tres cabezas que supedita calquera apoio económico a un brutal proceso de axuste.

"Do mesmo xeito que o lume dunha pequena chispa faise grande e non deixa de crecer, pois canta máis leña atopa ao seu paso máis abrasa, os tiranos, canto máis saquean, máis esixen, canto máis arruínan e destrúen, máis se alimentan; consolídanse aínda máis e fanse sempre máis fortes coa fin de aniquilar e arrasalo todo". Étienne de La Boétie escribiu esta sentenza hai máis de catro séculos. Non obstante, as rúas de Atenas semellaban este domingo un inmenso mural que daba por boas as leccións dos sabios de sempre. Nas redes sociais puideron verse pintadas con frases de Sócrates ou Platón. As rúas parecían querer berrar que a unidade, malia á desesperación, permanece. Grecia terá recibido unha hipoteca eterna de máis de 250.000 millóns de euros a cambio de adelgazar un sector público sobredimensionado mais, tamén, de someter á cidadanía a uns plans dunha dureza extrema Este domingo o Parlamento grego aprobou outro severo plan de axuste económico. Como sucedeu en España, os deputados que subscribiron as medidas (moitos foron expulsados dos seus partidos por non acatar as ordes da dirección) premeron nos marcadores coa vista posta fóra do país. En Bruxelas, en Berlín, en París... Malia que as rúas estiveran literalmente ardendo, a aprobación dese paquete de recortes por máis de 3.300 millóns de euros era unha condición indispensable para que se conceda un segundo rescate económico de 145.000 millóns de euros. En dous anos, Grecia terá recibido unha hipoteca eterna de máis de 250.000 millóns de euros a cambio de adelgazar un sector público sobredimensionado mais, tamén, de someter á cidadanía a uns plans dunha dureza extrema. Segundo unha enquisa da prensa de Atenas, o 52% dos cidadáns dese país prefiren crebar e volver ao dracma. A realidade grega Cómpre ter en conta que, dentro dos problemas que ameazan con escachar a eurozona, cada país ten unhas circunstancias ben distintas. A entrada de Grecia na moeda única foi, dacordo cos datos que coñecemos recentemente, unha fraude. En Luxemburgo está a sede do Eurostat, oficina estatística comunitaria. Antes da incorporación dos gregos ao euro, desde Atenas se remitira información que acreditaba que a débeda do país non superaba o 60%, como así o esixía o Tratado de Maastrich. Mais, tal e como se demostrou, broker-dealers como Goldman Sachs axudaron a que Grecia mentise na estatística oficial mediante a utilización de produtos financeiros complexos (como os swaps), dos que a propia banca botou man pola súa rendabilidade. Pero a fraude continuaría xa que, como publicou o diario The New York Times, en novembro de 2009 Goldman Sachs ofreceu tamén ao Executivo grego a posibilidade de adiar o gasto sanitario mediante artificios contables e rebaixar, tamén, o déficit. O país foi rescatado no mes de maio, á vez que en España se aprobaba o chamado decreto antidéficit con baixada de salario aos empregados públicos ou conxelación das pensións. Cal é o problema grego? Grecia é un país cun alto nivel de endebedamento. Non obstante, non comparte o mesmo perfil que España, por exemplo. No caso grego a débeda pública é moi elevada, mentres que no español é a privada a predominante. No ano 1980, a débeda total (pública, empresarial e de familias) superaba a taxa do 90% en relación ao PIB. Neste momento, non obstante, era un nivel moi inferior ao de países como Estados Unidos, Xapón, Finlandia... e Alemaña. E evolución porcentual da débeda na última década foi superior en Portugal (+117 puntos), en España (+97) e mesmo en Noruega. Con todo, foron as contas públicas helenas as que botaron abaixo unha construción sen alicerce algún. No ano 1980, a débeda total (pública, empresarial e de familias) superaba a taxa do 90% en relación ao PIB A poboación grega, que está a padecer unha chuvia constante de recortes, non é en absoluto a máis endebedada da Unión Europea fronte a algunhas opinións e publicacións que dan por feito que os fogares de Grecia están sobrehipotecados. Non é certo. Segundo os datos do Banco Internacional de Pagamentos (BIS, en inglés) recompilados por Praza Pública, a débeda dos fogares en relación ao PIB é do 65%. Setenta puntos porcentuais menos que Holanda, por exemplo, e outros 26 menos que España. A aplicación das consecutivas medidas de axuste non serviu máis que para, como ilustran os datos, afundir o país nunha recesión profunda, elevar a taxa de paro e de pobreza extrema. A taxa de suicidios no país, como recoñeceu o propio Goberno, medrou un 60% desde o primeiro rescate económico.


Summary: O Sindicato Labrego Galego organiza unhas xuntanzas para informas as gandeiras de como reclamar os cartos perdidos polo pacto de prezos entre as industrias lácteas.

As gandeiras galegas non están dispostas a dar por perdidos os cartos polo pacto de prezos entre as industrias lácteas sancionadas pola Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) con 80,6 millóns de euros por esta práctica anticompetitiva. Para analizar a posibilidade de recorrer á vía xudicial para reclamar o diñeiro perdido, o Sindicato Labrego Galego organiza dous novos encontros centrados na demanda xudicial contra o cartel do leite, que se celebrarán en Compostela e Lugo os días 20 e 21 de febreiro, respectivamente. Estas xuntanzas dan continuidade ao proceso de asembleas comarcais que o SLG levou a cabo, entre novembro e decembro do ano pasado, para informar ao sector lácteo da posibilidade de levar ante a Xustiza as firmas Capsa Foods (Central Lechera Asturiana, Larsa), Danone, Lactalis, Industrias Lácteas de Granada, Pascual, Nestlé, Schreiber Food, Asociación de Empresas Lácteas de Galicia, Gremio de Industrias Lácteas de Cataluña e Central Lechera de Galicia. Apoio legal O SLG contará para estas xuntanzas informativas cos avogados do bufete barcelonés Redi, especializado en litixios de alta complexidade contra carteis e na reclamación de danos derivados de infraccións do dereito da competencia. A idea do bufete é agrupar o maior número de demandas para facer máis forza. Todas as granxas afectadas, mesmo as que cesaron a súa actividade, poden iniciar unha demanda xudicial. As avogadas de Redi estiman que poderían levar, finalmente, a demanda xudicial dunhas 2.000 granxas no Estado español, sen contar as que se podan unir na Galiza. O prazo para reclamar é de un ano dende a data de publicación da sanción (11 de xullo de 2019).


Summary: A psicóloga clínica Rosa Cerqueiro continúa a serie de análises de 'Nós Diario'.

Medicando o tempo. Ou sendo máis precisa, medicando a falta del. Hai uns días saía publicado o Barómetro Xuvenil 2021 da Fundación FAD Xuventude. Alertan do elevado consumo de psicofármacos na mocidade, ata un 25% entre os 15 e 29 anos no último ano. A prescrición de ansiolíticos, hipnóticos, antidepresivos e opioides indica unha mala saúde física e mental na poboación, estando Galicia por riba da media estatal O consumo de psicofármacos está en incremento constante desde hai moito tempo. A Axencia Española do Medicamento xa advertira un aumento, entre os anos 2000 e 2012/13 dun 57% no consumo de ansiolíticos e hipnóticos, e dun 200% dos antidepresivos. Desde entón, non deixou de subir en ningún momento. Cuestión aparte é o aumento exponencial no consumo de fármacos opioides para a dor. Non son quen de valorar a pertinencia ou adecuación da prescrición destes medicamentos. Indica, en calquera caso, unha mala saúde física e mental na poboación, estando Galicia por riba da media estatal. Vou a utilizar o marco "tempo" para acercarme a unha análise dos posibles motivos (non únicos) deste aumento de psicofármacos, xa desde idades moi novas. Ou como dicía ao inicio, da falta del. Fálase moito da escola inclusiva, pero non será factible se mantemos as ratios actuais de alumnado por aula Falta de tempos libres na infancia. Tempos para xogar, compartir ou descansar. A falta de tempo das persoas adultas incide nas crianzas. Moitas coidadoras traballan longas xornadas por un salario que apenas cubre as necesidades mínimas. Noutras ocasións, as tardes convértense nunha carreira de fondo entre actividades extraescolares, só pena de restar oportunidades ao seu futuro neste mundo tan competitivo. Falta de tempo de dedicación personalizada na escola. Fálase moito da escola inclusiva, pero non será factible se mantemos as ratios actuais de alumnado por aula, se seguimos coa mesma dotación de profesorado desde hai máis de 12 anos e non se da estabilidade ao profesorado de atención á diversidade para poder realizar un proxecto curricular con perspectiva de futuro. O profesorado, Anpas e sindicatos levan anos alertando das deficiencias e falta de inversión no ensino público. Vai quedando atrás alumnado que precisaría de máis tempo e recursos. Afortunadamente, as taxas de abandono temperá foron reducíndose ata o 8% actual en Galicia. Pero tamén se coñece que hai menor abandono escolar nos períodos de crises económicas. O reto será conseguir que esta continuidade académica non sexa circunstancial. Falta de tempo para decidir sobre os proxectos vitais futuros, polos salarios baixos, a precariedade nos empregos e o paro Falta de tempo para desfrutar aprendendo. Non teño elementos de análise suficientes para valorar o sistema ABAU, pero hai moita rapazada que pasa os dous anos de bacharelato nunha tensión constante e cun medo ao fracaso tales que aniña unha identidade excesivamente marcada pola hiperesixencia na imaxe corporal, nas eleccións de vida, na sociabilidade e nos roles de xénero. E o escape do malestar a través dos trastornos de alimentación, as autolesións e as condutas autolíticas. Falta de tempo para decidir sobre os proxectos vitais futuros, polos salarios baixos, a precariedade nos empregos e o paro. Estas son as principais preocupacións sinaladas pola mocidade no Barómetro da FAD. Tamén expresan expectativas pesimistas sobre a posibilidade de mellora. Un futuro desolador, presaxian. E sen espazo propio. A idade media de emancipación está nos 29 anos. E podendo e querendo formar unha familia (aos 32 anos de media), está a falta de tempo por exceso de tarefas: traballo remunerado, traballos de coidados e do fogar. Especialmente nas mulleres (duplican ou triplican os problemas de ansiedade e depresivos, e tamén de prescrición de psicofármacos, con respecto aos homes), que tamén teñen mais problemas para atopar un traballo de calidade, con salario digno e a tempo completo. Hai unha renuncia constante ao tempo de descanso e desfrute persoal. Ansiedade e vellez Nas idades avanzadas non mellora a situación. A prevalencia de trastornos de ansiedade e depresivos é máxima. Tamén dos trastornos de sono (en tempo e calidade). Moitas mulleres seguen a ter falta de tempo para si mesmas, encargándose do coidado de familiares e da casa. As enfermidades, as perdas, a soidade non desexada ou medo a ser unha carga son preocupacións que con frecuencia declaran ter, e que lles fan pensar, erroneamente, que son unha perda de tempo para os demais. Tempos de espera de meses, con 10.000 persoas esperando para unha primeira consulta de saúde mental; tempo de duración das consultas, tanto en Atención Primaria como en Saúde Mental E na base, con maior frecuencia da que pensamos, están as violencias, abusos e discriminacións. Con todo este malestar que se vai acumulando, acudimos aos servizos sanitarios. E de novo os problemas de tempo: tempos de espera de meses, con 10.000 persoas esperando para unha primeira consulta de saúde mental; tempo de duración das consultas, tanto en Atención Primaria (recordamos a plataforma 10 minutos?) como en Saúde Mental; tempo entre consultas (tamén poden ser de meses, e se é de menos soen ser porque as profesionais estiran o tempo das súas axendas, con calzador). Sendo tanta a falta de tempo, a medicación convértese nunha solución parcial e insuficiente ante unha demanda que non para de medrar desde hai xa demasiados anos.


Summary: Tres poetas de entre os máis lidos da poesía galega actual conforman o groso da Festa da Palabra de Foz, que organiza a asociación cultural A Pomba do Arco e que decorrerá entre o 7 e o 9 de novembro.

O programa iniciaráse a cuarta feira, 7 de novembro, co recital de Lois Pérez (Lugo, 1979). O autor de Long Play (Xerais, 2017) adoita ofrecer lecturas en que música, relatos e poesía se entrecruzan nun singular espectáculo. Será ás 20.30 horas no salón de actos do Cenima, o mesmo lugar e a mesma hora que todo o ciclo. Ao día seguinta, quinta feira, 8 de novembro, haberá teatro. O grupo da Pomba do Arco intepretará unha peza baseada en Os soños na gaiola, o pioneiro libro de poesía infantil de Manuel María publicado en 1968. Na última xornada, sexta feira, 9 de novembro, o protagonismo será as poetas Olga Novo (A Pobra do Brollón, 1975) e Ismael Ramos (Mazaricos, 1994). Trátase de dous dos autores centrais nas súas respectivas promocións. Novo, responsábel de libros como A cousa vermella (Espiral, 2004) ou Cráter (Toxosoutos, 2011), fixo parte da Xeración dos 90. Ramos é, con Lumes (Apiario, 2017), un dos poetas de referencia da última poesía galega. Mudanza na presidencia da Pomba do Arco A Pomba do Arco tamén anunciou a mudanza na súa dirección. Marcelino Villarino Cagiao asume a presidencia da asociación cultural focense. Xabier Grandío será secretario e Pilar Rei tesoureira.


Summary: O alcalde de Vilagarcía, Alberto Varela, preside desde 2019 a Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). Deste mandato salienta o papel que xogou a Fegamp na pandemia e a "defensa dos intereses" dos 313 concellos do país; "a nosa forza", di. A Alfonso Rueda pídelle máis financiamento e delimitar as competencias.

—A Lei do ciclo da auga vén de iniciar a tramitación parlamentaria. Cal é a posición da Fegamp a respecto desta norma? É evidente que temos un problema coa xestión da auga e cómpre abordalo. Nós dixemos en todo momento que, dada a importancia do tema, o ideal sería ter un consenso o máis amplo posíbel e que non fose preciso estar a presentar alegacións para corrixir determinadas cuestións. Unha vez iniciada a tramitación parlamentaria, o tempo dirá se é axeitada. Preocúpame como van conseguir os concellos máis pequenos financiar ese terzo que lles correspondería sufragar, e tamén como se vai obter o financiamento do outro terzo que xa non lles toca ás deputacións após presentaren alegacións elas e a propia Fegamp [o resto asúmeo a Xunta]. —A Fegamp presentou un informe no que advertía dun encarecemento de até 60% na factura con esta nova lei, mais a Xunta négao. Xerouse moita polémica con isto. Os informes técnicos da Fegamp din unha cousa e a Xunta di a contraria... O tempo vai demostrar se se encarece ou non, pero nós, desde logo, o que temos que facer é ir cos datos por diante. —Alfonso Rueda vén de tomar posesión como presidente da Xunta. Que 'deberes' lle impoñen os concellos? A Xunta sabe desde hai moito tempo cales son as reivindicacións das administracións locais, e que o levemos demandando desde hai tanto demostra que eses deberes non se fixeron. Principalmente pedimos un maior financiamento e con criterios obxectivos, vimos solicitando aumentar o Fondo de Cooperación Local. E, por outro lado, tan importante é o financiamento como a delimitación de competencias para que as administracións estatal e galega deixen de descargar na local competencias que se consideran impropias. E se cren que as deben asumir os concellos por seren a administración máis próxima á cidadanía, que vaian acompañadas do financiamento necesario. —Que valoración fan as administracións locais da xestión e tramitación dos fondos Next Generation? Xa están a chegar parte deses fondos aos propios concellos, mais hai que ter en conta que non é como o Plan E [impulsado polo Goberno de Rodríguez Zapatero], senón que veñen cuns criterios que marca Europa para afrontar o cambio climático, a transición enerxética... O que si nos preocupa é que cheguen aos concellos máis pequenos para abordar cuestións como o reto demográfico. Tamén é importante botar unha man na xestión dos fondos, xa que as locais son as administracións que mellor coñecen as necesidades dun concello. A xestión non é sinxela e agardamos que tanto a Administración estatal como a galega traballen nesta liña, por exemplo, como fixo algunha deputación: pór unha oficina de asesoramento aos concellos máis pequenos para tratar de captar e xestionar eses fondos. —Após dous anos e medio no cargo, que balance fai da súa xestión á fronte da Fegamp? O máis importante, como vimos reivindicando moito tempo, é loitar por que se retome a senda do Pacto Local asinado polo Goberno de Pérez Touriño, que quedou parado e por iso insistimos en delimitar as competencias e aumentar o financiamento. E do que xa conseguimos, saliento dúas cuestións: que a Xunta poña máis cartos para o servizo de axuda a domicilio, que era algo que lastraba os concellos —sobre todo os máis envellecidos—, e, por outra parte, a actuación da Fegamp durante a pandemia. Cando os alcaldes non sabían a que porta petar, nós fomos quen de informar e axudar nunha situación especialmente caótica. Vilagarcía, unha cidade "amábel e dinámica" Alberto Varela accedeu en 2015 á alcaldía de Vilagarcía e en 2019 revalidou o cargo con maioría absoluta. O rexedor evita facer unha valoración do seu mandato: "Iso téñeno que facer os cidadáns". Porén, salienta a "indubidábel transformación" de Vilagarcía en materia de humanización: "É unha cidade amábel, pensada para as persoas, e tamén moi viva e dinámica, con moitas actividades. Isto é unha mostra de que o noso modelo de cidade funciona, un modelo pensado tamén para o pequeno e o mediano comercio. De feito, hoxe hai máis empresas", subliña. Varela fai énfase tamén nas medidas do Concello en materia de política social: "Axudamos a quen máis o necesita. A pandemia afectou moita xente e por iso aumentamos de forma importante o orzamento, con axudas de emerxencia ou bolsas para estudantes, entre outras medidas", precisa.


Summary: Agir, Bloque, Briga, Causa Galiza, CIG, COG, Comités, Fruga, Galiza Nova, Isca!, Liga estudantil e Nós-UP fan pública unha declaración conxunta co gallo do Día da Patria. É a segunda acción que promoven conxuntamente após a manifestación do 3 de Marzo

"Na carencia de soberanía radican a inmensa maioría dos graves problemas que padecemos como pobo e como nación" e o "atraso secular" que carrexa Galiza deriva "da explotación económica, da dominación política e da asimilación cultural" á cal se ve sometida por España, un estado que non permite o exercicio do dereito de autodeterminación recollido nos tratados e protocolos internacionais. Nestes termos foi redactado o manifesto conxunto en prol da soberanía para o pobo galego que veñen de facer público 12 organizacións que o 3 de marzo promoveron unha mobilización conxunta baixo o lema 'Fronte á corrupción e á destrución social e cultural, soberanía nacional'. Así, asinan o escrito Agir, Bloque, Briga, Causa Galiza, CIG, COG, Comités, Fruga, Galiza Nova, Isca!, Liga estudantil e Nós-UP. Todas cadran no seu convencemento de que a situación social e actual do noso País "sería outra" se posuíse un sistema financeiro propio e se puidese facer parte de maneira directa e sen intermediarios nas negociacións que se realizan en Bruxelas ao redor das políticas agrogandeiras, pesqueiras "ou as que están a rematar co noso sector naval". Soberanía, o único camiño Reafírmanse tamén no que xa adiantaran o 4 de marzo, facendo valoración da mobilización conxunta: que a consecución dun Estado propio, a proclamación "da República galega", é a "única maneira" de frear o embite das políticas neoliberais. Co gallo do Día da Patria, congratúlanse do nacemento e dos primeiros pasos da iniciativa social Galiza pola Soberanía (GpS), da cal fan parte integrantes de todas as organizacións mencionadas, e aplauden tamén "os pasos dados na unidade de acción". Dito isto, chaman á cidadanía galega a facer parte das mobilizacións convocadas polo soberanismo de esquerdas tanto o 24 coma o 25 de Xullo, así como a pendurar das xanelas a bandeira galega, "emblema nacional da nosa única Patria". Todas agás Anova As forzas asinantes constitúen a práctica totalidade das organizacións soberanistas de esquerda. Quen fica fóra é Anova, que tampouco estará na manifestación conxunta das forzas nacionalistas xuvenís que se realizará o 24 de Xullo, a véspera do Día da Patria Galega.


Summary: No serán deste sábado faleceu na cidade da Coruña Saleta Goi, a viúva do escritor Manuel María. Goi, presidenta da fundación que acolle o legado do poeta na Casa-Museo Manuel María, levaba ligada á cultura galega desde os anos 50, participando da vida social e política do país.

HEMEROTECA (2015) | Saleta Goi: "A Manuel María encantaríalle ser homenaxeado co Día das Letras o ano das Irmandades" Os restos de Saleta Goi serán velados no tanatorio de Servisa da Coruña mañá, domingo, e a segunda feira realizarase na Casa-Museo Manuel María, en Outeiro de Rei, unha despedida civil, ás 17 horas, previa a recibir sepultura, ás 18 horas, no cemiterio de San Xoán de Outeiro de Rei, a poucos metros da Casa-Museo. Os seus restos repousarán xunto aos do escritor Manuel María falecido no ano 2004, con quen compartiu 45 anos de vida e de intensa actividade social e cultural. Saleta Goi García fixo 90 anos o 6 de xuño e vivía na cidade da Coruña desde que en 1998 se trasladou alí, xunto a Manuel María, cando chegou á idade de xubilación. Saleta e Manuel María coñecéronse no ano 1957 e casaron dous anos máis tarde pasando a residir en Monforte de Lemos onde o escritor exercía como procurador dos tribunais. Foron eses momentos primeiros de dificultades económicas que obrigaron o escritor a compatibilizar o seu traballo de procurador coas clases nunha academia de ensino e as colaboracións xornalísticas. A pesar diso, Manuel María vai renunciar ao traballo de director de "La Voz de Vigo" por esixírselle a afiliación á Falanxe. Desde o ano 1970 Saleta rexenta en Monforte a libraría Xistral, que a parella decidira abrir como un xeito de dinamización cultural e de obter os medios económicos imprescindíbeis para que o escritor conservase a súa plena independencia creativa. Foi aquel un lugar habitual de encontro de escritoras e escritores, de intelectuais, tanto da Galiza como de fóra, e un importante foco de difusión da literatura galega. Saleta e Manuel mantiñan un inequívoco compromiso nacionalista desde os anos 50, o que acentuou máis a represión exercida sobre eles polo réxime fascista. Segundo sinalan desde a Fundación Manuel María, "non só se viu censurada a obra literaria do escritor e prohibidos os seus recitais e conferencias, senón que a represión cebouse sobre as súas propias persoas con multas cuantiosas, vixilancia domiciliaria permanente e detencións arbitraria". A Fundación Manuel María lembra, tamén, que "a represión non logrou que Saleta e Manuel María renunciasen ás súas conviccións nin cesasen en ningún momento na súa loita contra a ditadura franquista e en favor dos dereitos políticos de Galiza e, sobre todo, no traballo pola recuperación de usos para a lingua galega e polo dereito a vivir dignamente na propia terra en paz e harmonía cos demais pobos do mundo".


Summary: O 26M deixa nove municipios galegos onde a forza gañadora alcanzou maiorías absolutas que superan o 80% dos votos. Delas, 6 son para o PP (Beariz, Esgos, Quintela, Vilarmaior, Sarreaus e Friol), 2 para o PSdeG (Dumbría e Ourol) e outra para Xuntos (Vilar de Santos).

En nove municipios da Galiza álzanse as alcaldías colleitando cotas absolutas de apoio que superan o 80% dos votos emitidos. A veciñanza votou case por unanimidade nestas localidades dando o bastón de mando ao PP en Beariz, Esgos, Quintela, Vilarmaior, Sarreaus e Friol. As alcaldías do PSdeG con máis do 80% dos sufraxios nas urnas son en Dumbría e Ourol, mentres que Xuntos (En Marea) gaña en Vilar de Santos copando todas as actas do consistorio. O PP gaña 6 alcaldías con máis do 80% dos votos En Beariz o PP segue na alcaldía con Manuel Prado. A pesar de baixar en votos, consegue o 482 votos (89,42%) e todos os 7 asentos cos que conta o pleno municipal, arrebatando así a única acta que obtivera SON (mareas) en 2015. No concello natal de Xose Luís Baltar, Esgos, o PP arrasa con 640 votos (80,50%), obtendo 6 actas mentres que o PSdeG mantén o seu edil co 18,74% dos sufraxios. Así as cousas, o alcalde será Mario Rodríguez. En Quintela de Leirado José Antonio Pérez fai pleno no consistorio e logra os 7 asentos en xogo para o PP, desaparecendo así o único que tiña o PSdeG. Baixa en votos o PP, logrando 385 fronte os 51 do PSOE, mais a formación conservadora sobe en porcentaxe (88,10%). En Sarreaus o PP leva 8 actas con 701 votos (82,96%) para o alcalde Gumersindo Lamas, mentres que o PSdeG fica con 1 acta e 133 votos (15,74%). En Vilarmaior só concorreu o PP e ocupa por tanto todas as actas obtendo os 9 asentos do consistorio con 628 sufraxios (87,59%). Desaparece así o BNG que en 2015 gañara unha acta e que desta vez non presentou candidatura. En Friol o PP quita dúas actas ao PSdeG e segue na alcaldía pasando de 8 a 10 edís e sobe do 64,21% nos anteriores comicios ao 81,27% actual. O PSdeG cae das 3 actas e retén unha soa. Os alcaldes absolutos do PSdeG: Dumbría e Ourol En Dumbría Xosé Manuel Pequeno estará na alcaldía pese ao seu partido, o PSdeG retroceder unha acta. Continúa aínda así folgado na súa maioría absoluta con 9 concellarías e os 1.526 votos (80,83%). O PP sobe e pasa de ter un único edil a contar con 2 e 340 votos (18%). En Ourol os resultados respecto das anteriores municipais mudaron salientabelmente. O PSdeG dá o salto pasando das 4 actas ás 8 con Xosé Luís Panxón á cabeza, cunha maioría absoluta de 633 votos (81,78%), deixando o PP relegado a un só edil (en 2015 o PP tiña 3 actas e Compromiso por Galicia 2). Xardón gaña todas as actas a pesar das siglas polas que se presente En Vilar de Santos o alcalde Xoan Xosé Jardón leva varios procesos mantendo a totalidade das actas baixo diferentes siglas (BNG primeiro e logo Compromiso por Galicia). Agora revalida a totalidade das actas coa candidatura Xuntos Vilar de Santos (dentro do espazo político de En Marea) con 490 votos (64,19%), 66 votos PP (11,34%) e 22 votos PSOE (3,78%).


A consellería di que está "garantida" a neutralidade da administración sobre un proxecto co que Casal de Armán pide construír en solo rústico e plantar novos viñedos no que hoxe é monteA adega e establecemento de turismo rural Casal de Armán, propiedade da familia do conselleiro de Medio Rural, José González Vázquez, está a tramitar ante a Xunta o permiso que precisa para ampliar as súas instalacións en Santo André de Campo Redondo, en Ribadavia, para enoturismo. Faino despois de que, tras dúas décadas en xestación, o Goberno galego inaugurase o pasado 19 de xullo o Museo do Viño de Galicia na antiga casa reitoral da parroquia situada ao seu carón, dotación pública que a propia empresa vincula coa ampliación que agora tramita. A Consellería de Medio Rural di que está "garantida" a neutralidade dos informes sectoriais que emita a administración sobre o proxecto de ampliación da adega e fontes próximas ao conselleiro defenden o "dereito" da súa familia a "mellorar o seu proxecto de negocio".José González Vázquez era inspector de Facenda cando en 2016 saltou á primeira liña política ao ser elixido deputado do PP no Parlamento de Galicia. Nas súas declaracións de bens como parlamentario reflectiu que era socio de Casal de Armán e propietario de diversos terreos que explota a adega, e el mesmo se presentaba como "empresario vitivinícola". Esas propiedades e participacións empresariais xa non figuran na declaración que asinou hai un ano tras ser nomeado conselleiro de Medio Rural, e na documentación agora presentada ante a Xunta para avaliar ambientalmente o proxecto que quere desenvolver Casal de Armán identifícase como representante da empresa a un irmán. O proxecto contempla un "novo hotel", un "novo restaurante de eventos" e unha adega soterrada, ademais de novos viñedos en montes lindeiros ocupados agora por acacias invasoras ou piñeirosA intención de Casal de Armán, segundo a documentación a exposición pública, é construír unha nova adega soterrada de 3.800 metros cadrados á que trasladar as súas instalacións de produción de viño liberando así espazo no resto do recinto actual para dedicalos a enoturismo, cun "novo hotel" de 750 metros cadrados que aumente as actuais seis habitacións con que conta o complexo e un "novo restaurante de eventos" de 1.200 metros cadrados no que dar servizos de banquetes e vodas como os que xa vén ofrecendo ata agora nunha estrutura prefabricada. O proxecto tamén contempla varias fases de plantación de novos viñedos en diversos terreos lindeiros coa adega que actualmente son monte sen cultivar ocupado maioritariamente por acacias invasoras ou piñeiros.A propia empresa sinala que o proxecto melloraría a súa competitividade e que "a existencia do Museo do Viño produce un efecto sinérxico no sector"A propia empresa sinala na documentación que o proxecto suporía unha "mellora directa da competitividade de Casal de Armán e indirectamente da Denominación de Orixe O Ribeiro. Ademais a existencia próxima do Museo do Viño de Galicia produce un efecto sinérxico no sector". Ese museo, ao que Casal de Armán prevé que poida dar servizo tamén o novo aparcamento da adega que se inclúe no proxecto agora en tramitación, foi inaugurado o pasado 19 de xullo polo presidente Feijóo na antiga casa reitoral de Santo André de Campo Redondo, lindeira coa adega, tras un longo proceso de xestación.O Museo do Viño de Galicia, representante das cinco denominacións de orixe do país, foi emprazado na pequena aldea de Santo André de Campo tras a cesión hai máis de dúas décadas por parte da Diocese de Ourense da casa reitoral de Santo André para a instalación dese centro expositivo. As primeiras actuacións de restauración do edificio non se realizarían ata 2005, pero quedaron incompletas e non se retomaron ata 2015. Finalmente foi a finais de 2017 cando a Consellería de Cultura contratou o proxecto expositivo, cun prazo de execución máximo de seis meses que non impediu que a apertura do museo volvese adiarse novamente, ata que finalmente foi inaugurado o pasado 19 de xullo por Feijóo, acompañado polo Conselleiro de Medio Rural.Medio Ambiente "consultará ás administracións públicas afectadas" por un proxecto que afecta a solo rústico e Medio Rural salienta que "os informes sectoriais se emiten sempre por parte de persoal técnico e garantindo sempre a neutralidade"O proxecto de enoturismo da súa adega lindeira co museo que agora impulsar Casal de Armán, baixo a figura legal dun Plan Especial de Protección e Dotacións, afecta a solo rústico, no que están permitidas instalacións turísticas con permisos específicos como o que agora tramita. Na actual fase de avaliación ambiental a documentación está a exposición pública para que calquera particular formule as alegacións que considere e a lei establece que posteriormente a Consellería de Medio Ambiente determinará se o proxecto é viable e con que cautelas ou modificacións tras consultar ao resto de administracións públicas afectadas, que deben emitir os seus correspondentes informes sectoriais."A familia dun conselleiro ten todo o dereito de mellorar o seu proxecto de negocio, tal e como veu facendo antes de ser deputado o actual conselleiro"Malia que o propio acordo co que Medio Ambiente iniciou a tramitación ambiental do proxecto sinala que esa consellería "consultará ás administracións públicas afectadas", e que o proxecto contempla a ocupación de monte por viñedos e movementos de terras en solo rústico con diversas proteccións, entre elas agrogandeira, a Consellería de Medio Rural asegura que "o que se está a tramitar neste momento" do proxecto "non require informe" do departamento que dirixe González Vázquez. Medio Rural sinala que en todo caso "calquera actividade empresarial que se quere desenvolver ten que solicitar os informes sectoriais técnicos pertinentes, uns informes que se emiten sempre por parte de persoal técnico e garantindo sempre a neutralidade e a obxectividade".Pola súa banda, fontes próximas a González Vázquez sinalan a Praza.gal que "a familia dun conselleiro ten todo o dereito de mellorar o seu proxecto de negocio, tal e como veu facendo antes de ser deputado o actual conselleiro". Tamén salientan que "para efectuar esta futura mellora para a que se solicita arestora informe medioambiental, a empresas non solicitará subvención pública, como tampouco fixo para acometer outras obras que xa se realizaron nela desde que José González tomou posesión como conselleiro".


Summary: Os contaxios dan un respiro nas últimas 24 horas mentres se agarda polos efectos da variante "silenciosa" de Ómicron. Segundo os dados ofrecidos pola Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade, o número de doentes suma 64.973 persoas en todo o país.

O número de positivos por coronavirus diminúe en relación a onte. Se na pasada xornada os infectados acadaban 67.461 persoas, cun descenso de 958 nas últimas 24 horas, o seu número ten minguado en 2.010 entre os dados do sábado e do domingo. A presión hospitalaria aumenta. Así, as autoridades sanitarias confirman 4 doentes ingresados nas Unidades de Coidados Intensivos (UCI) da rede hospitalaria galega, un máis que onte, e 617 internados nas diferentes unidades de hospitalización das sete áreas sanitarias, representando 22 positivos máis que na xornada anterior. Vigo lidera os casos activos A área sanitaria de Vigo sitúase á cabeza dos casos activos con 17.174 doentes, colocándose a continuación a área sanitaria de da Coruña-Cee con 14.365 e seguíndoa a área sanitaria de Santiago-A Barbanza con 10. 428. Os postos de cola están ocupados pola área sanitaria de Ferrol con 3.067 casos activos, a área sanitaria de Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras con 6.582, á area sanitaria de Lugo, A Mariña, Monforte con 6.961 e a área sanitaria de Pontevedra-O Salnés con 7.324. Os técnicos da Dirección Xeral de Saúde Pública da Xunta da Galiza aconsellan á poboación adoptar as medidas de protección e limitación da diseminación do virus común a calquera infección respiratoria, como a gripe. A Xunta chama a manter a vixilancia As autoridades sanitarias chaman a extremar a hixiene de mans, lavándoas frecuentemente, especialmente despois de tusir ou soarse, e cubrirase o nariz e a boca cun pano, preferentemente desbotábel. Neste sentido recomendan evitar tocar os ollos, o nariz e a boca coas mans A Consellaría de Sanidade considera importante "procurar unha axeitada ventilación dos espazos interiores optando preferentemente por espazos abertos e tratando de evitar aglomeracións" e chama a manter "a distancia de seguridade e atender ás restricións específicas que se poidan establecer en cada comarca ou concello".


Summary: A suba dos combustíbeis, o encarecemento das materias primas e a folga do transporte agravou a situación dos sectores primarios, que viñan reclamando medidas urxentes.

O Goberno destinará 430 millóns de euros aos sectores da agricultura, gandería e pesqueiro dentro do seu 'Plan de Resposta' ao impacto da guerra en Ucraína que aprobará mañá o Consello de Ministros cun custo total de 16.000 millóns de euros. Así o anunciou o presidente do Executivo, Pedro Sánchez, durante o encontro 'Xeración de Oportunidades', un foro de Europa Press en colaboración con McKinsey & Company. Estas son as medidas que aplicará o Goberno español contra a crise O plan contará cun paquete de axudas de 362 millóns de euros para o sector da agricultura e a gandería e outro duns 68 millóns para o pesqueiro. Mobiliciación do medio rural A mobilización destas axudas prodúcese após a mobilización do rural, que nos últimos días reclamou en distintos escenarios medidas urxentes, afectado pola guerra en Ucraína e a folga de transportes, mais polo aumento xeneralizado dos custos derivado da alza das materias primas. Nesa cita, o mundo rural solicitou "respecto e apoio", á vez que reclamou ao Goberno intervir ou corrixir o prezo da enerxía ademais dun plan de choque "urxente e contundente" para que sexa posíbel a viabilidade das explotacións e a flexibilización na Política Agrícola Común (PAC). Para o sector pesqueiro, o ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luís Planas, xa avanzou a semana pasada a intención do Goberno de articular unha serie de medidas para paliar o incremento de prezos do gasóleo que estarán incluídas no 'Plan de resposta ás consecuencias da guerra en Ucraína'. O prezo do gasóleo mariño encareceuse arredor de 130% desde comezos de ano "O Goberno incluirá un apoio para limitar o alcance dos incrementos de prezos en relación do gasóleo sobre as contas de explotación", asegurou Planas, quen resaltou que a "intención é a de limitar ao máximo o impacto do custo do gasóleo". Hai unha semana, en Bruxelas, logrouse tamén a activación do Fondo Marítimo de Pesca e Acuicultura (Fempa) que habilita a posibilidade de axudas ao sector, que terán efecto retroactivo a partir do 24 de febreiro.


Summary: Na peaxe de Silleda só existen cabinas automáticas, que cobraban 3,60 polo traxecto dende Lalín, 1,15 euros máis do debido. Técnicos de Fomento dirixíronse esta mañá ao lugar para confirmar a avaría. A concesionaria da autoestrada asegura que o erro está en proceso de solución e que devolverá o pagado de máis a quen o reclame.

A autoestrada AP-53 que une Compostela e o Alto de Santo Domingo (Dozón) ten algunhas das peaxes máis elevadas do Estado. O treito entre Santiago e Lalín (55 quilómetros) ten un prezo de seis euros e tan só o percorrido entre Silleda e Lalín (13 quilómetros) custa 2,45 euros. Porén, a moitos e moitas usuarias desta autoestrada estívoselles cobrando unha cantidade aínda maior, cando menos neste treito entre Lalín e Silleda ou entre o Alto de Santo Domingo e Lalín.A moitos e moitas usuarias desta autoestrada estívoselles cobrando 3,60 euros por ese traxecto, 1,15 euros máis do debidoAsí o denunciou este luns o voceiro socialista no Concello de Lalín e tenente de Alcalde, Nicolás González Casares, que publicou un vídeo en Facebook que confirmaba que ao seu vehículo se lle estaba a cobrar 3,60 euros por ese traxecto, 1,15 euros máis do debido. González Casares explica no vídeo que non era a primeira vez que iso lle sucedía. No momento en que se pon en contacto a través do interfono co persoal da autoestrada (nese lugar todas as cabinas son automáticas) este automaticamente detecta o erro e pasa a cobrarlle o prezo real.A denuncia do edil foi recollida de inmediato pola Conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, que a través de twitter afirmou que a Xunta comprobara "a veracidade das denuncias" e esixiulle ao Ministerio de Fomento e á Delegación do Goberno que actuasen "con urxencia para pórlle fin aos sobreprezos que se están a cobrar na autoestrada Santiago-Lalín". Instou tamén a que a concesionaria "devolva o que corresponda e se dean explicacións".Descoñécese o número total de usuarios e usuarias afectadasA Delegación do Goberno reaccionou a primeira hora desta mañá ás denuncias. Inspectores de estradas do Ministerio de Fomento puxéronse en contacto coa concesionaria da autoestrada e persoáronse nas peaxes afectadas. Alí comprobaron que houbera un problema técnico nas cámaras de recoñecemento de matrícula, que está en proceso de solución. A concesionaria afirmou, ademais, que as persoas que reclamaran o cobro indebido xa se lles reintegraron os cartos pagados de máis e que así o farán con todas as reclamacións que reciban. Descoñécese o número total de usuarios e usuarias afectadas.Críticas aos erros provocados polas cabinas automáticasNa súa denuncia, Nicolás González Casares salienta que "desde Lalín a Silleda xa estamos soportando a ratio de prezo por Km máis alta de España pero o que está sucedendo agora é un abuso brutal por parte da concesionaria". O edil do PSdeG-PSOE afirma "que a concesionaria sabe de seguro deste problema e moito me temo que non fixeran nada por arranxalo". "Se foi unha avería que a arranxen coa maior brevidade e que devolvan os cartos a todos os que pagaron esta sobrepeaxe que poden ser miles", engade."Cando se produciu a substitución de persoas por máquinas na peaxe de Silleda, xa advertiramos dos riscos de que se producisen estas situacións"González Casares di que "cando se produciu a substitución de persoas por máquinas na peaxe de Silleda, xa advertiramos dos riscos de que se producisen estas situacións, polo que ademais de destruir emprego están tamén aumentando os seus beneficios dun xeito vergoñento".Ao igual que noutras autoestradas, a AP-53 comezou hai anos a retirar o seu persoal das cabinas de peaxe, de xeito que en moitos lugares só existe a posibilidade de empregar cabinas automáticas. Esta política foi xa criticada no seu inicio, en 2013. Dende entón nesta peaxe de Silleda a única posibilidade de recibir colaboración dun empregado pasa por un sistema de interfono, que comunica o condutor ou condutora cun encargado cun encargado ou encargada en Compostela.A autoestrada AP-53 está xestionada por Autopista Central Gallega (ACEGA), propiedade de Global Vía e Itínere de xeito maioritario. A súa concesión rematará no ano 2074.


Summary: Mapas destinados a dar a coñecer o Reino da Galiza.

O s dous máis grandes centros cartográficos de Europa, dende os albores do século XVI, están instalados principalmente en dúas cidades flamengas: Antuerpen, da que xa nos referimos noutra ocasión, e Ámsterdam. Alén de seren importantes centros culturais e núcleos mercantís, ambos lugares constituíronse como epicentros de divulgación cartográfica non só do continente europeo senón, ademais, daquel novo mundo que se abría nas rutas transoceánicas. Cualificado como o período áureo da cartografía, "primeiro en Antuerpen e despois en Ámsterdam, edítanse exemplares que son demandados dende todos os recunchos de Europa", valéndonos das palabras de Agustín Hernando. Seguindo a este autor, debemos advertir que, coa presentación conveniente, os mapas son adquiridos por mercadores, representantes políticos e dignitarios relixiosos. E con respecto a isto, unha das primeiras cartas xeográficas da que debemos facer mención é a titulada Thalassographica Tabula totius maris mediterranei necnoc Oceani Atlantici, Hispanici, Gallici et Britanici. Son autores da mesma Petrus Pancius (1552-1622), Willem Barents (1550-1597) e Joost de Hondt (coñecido tamén como Jodocus Hondius). Este último, aínda que nado en Wakken (Flandres), instálase definitivamente en Ámsterdam en 1593 para, ao ano seguinte, lanzar a referida obra. Nela, con independencia da brillante elaboración, espertan o noso interese os elementos decorativos: rosas dos ventos, embarcacións históricas, seres monstruosos grafados no Atlántico e varios brasóns correspondentes aos soberanos de diversos territorios. Identifícanse, logo así, as armas dos reis de Francia (cos seus lises), Portugal (cos castelos e as quinas) e España. Por aquela altura goberna os reinos peninsulares un xa maior Filipe II, e o brasón que usa porta os emblemas de Castela, León, Aragón, Sicilia, Portugal, Austria, Galiza (representada unicamente cun cáliz), Toledo, Murcia e Granada. Un exemplar da obra consérvase no Departamento de Cartas e Planos da Biblioteca Nacional de Francia, mais non é a única deste editor. O cartógrafo Joost de Hondt publica en 1606 a Hispaniae nova decribtio de integro multis in locis, secundum hydrographicas. O gravador resulta ser Pieter van den Keere (1571-1646) e máis aló de que o mapa se asemelle bastante a outros de orixe flamenga (verbi gratia o da Península Ibérica de Hieronymus Cock), no lateral dereito xorde un escudo similar a aquel tratado liñas arriba e no que o propio Hondt traballa. As armas volven ser as mesmas, polo que tan só indicaremos que en determinadas edicións aparecen coloreadas; porén carentes moitas veces dunha verdadeira observación das regras heráldicas: Galiza pode ter un cáliz de ouro ou de prata en campo de sinople (verde) ou de goles (vermello). Outro autor a ter moi presente é Nicolaus Visscher. Este, ao redor de 1633, confecciona en lámina de cobre unha Nova et accurata tabula Hispaniae praecipuis urbibus vestitu, insignibus et antiquitatibus exonarta. A xeito de orla, a xeografía peninsular decórase con diversos personaxes semellantes aos que Joost de Hondt incorporara na súa Nova Hispaniae descriptio de 1610. Porén, esta última non leva debaixo dos personaxes os escudos dos diversos territorios, senón que aparece un único emblema –no lateral dereito– coas armerías principais dos reinos. No caso de Visscher, na zona inferior esquerda certifícase a presenza do escudo galego, que ten por mobles heráldicos o viril e as cruces patadas, na liña propia dese momento, mais no que atinxe aos esmaltes han depender da edición e da man do iluminador (haberá escudos sen esmaltar, con campo de azur ou de goles). Dando continuidade a estas liñas, vémonos obrigados a facer una parada na familia Blaeu, gravadores de prestixio internacional que deixaron obras inmensas para a historia da cartografía universal. Willen Janzoon Blaeu e os seus fillos Joan e Cornelius traballan como editores en máis de 50 atlas de gran formato e levan fama de seren celosos na actualización cartográfica. A obra que máis nos interesa ao respecto é o Toonneel des Aerdrycks, que parece ser que se remata en 1634 e que a partir de 1635 pasa a ter dous volumes. Falecido W. Janzoon, en 1638 continúa con esta empresa o seu fillo Joan, polo que a obra se fornece de máis e mellores contidos, chegando a ter seis volumes no ano 1658. A versión final do traballo, que pasa a ser denominado Atlas Maior, publícase en Ámsterdam entre 1662 e 1672, contén uns 600 mapas, milleiros de páxinas e está considerado o libro do século XVII máis caro e de maior extensión. Lanzáronse edicións en latín, francés, inglés, español, neerlandés, alemán... e recolleu recoñecementos internacionais. Impresionantes son todos os planos e refinada a súa decoración, o que se comproba en casos particulares como a cartografía destinada a dar coñecer o reino da Galiza. Desta falaremos noutro momento.


Summary: Nin el nin o PP acudiron a un pleno extraordinario que reprobou o presidente ante a ausencia da bancada popular. A oposición advirte da "covardía" do máximo dirixente provincial, que responde cualificando de "miserable, ruín e rastreira" a actitude do resto dos grupos ENTREVISTA: "De Feijóo non espero nada, pero pode que Génova lle mostre a Baltar a porta de saída"

Cumpríronse as sospeitas, por moi estrañas que parecesen. José Manuel Baltar e todo o grupo provincial do PP de Ourense ausentáronse do pleno extraordinario da Deputación de Ourense convocado a instancias da oposición para debater a reprobación do presidente logo da denuncia dunha muller que o acusa de terlle ofrecido un traballo na institución a cambio de sexo. Advertírao o voceiro socialista no ente provincial, Ignacio Gómez, que temía unha "artimaña" dos populares para evitar o debate sobre un escándalo que vira xa en situacións surrealistas. Unha delas que a ausencia dos deputados do PP permitiu que o pleno da Deputación de Ourense reprobase o seu presidente, José Manuel Baltar, e solicitase formalmente a súa dimisión cos votos favorables de PSOE, Democracia Ourensana (DO) e BNG e o mutismo dunha bancada baleira e dunha presidencia que tivo que ser ocupada polo representante con maior idade. Baltar e o PP ausentáronse, pero antes enviaron un documento no que cualificaban de "miserable, ruín e rastreira" a actitude da oposición Calou e ausentouse o PP que, no entanto, enviou antes un comunicado no que cualificaba a actitude da oposición como "miserable, ruín e rastreira pantomima política" e no que cargaba con dureza contra o resto de partidos e o intento por, segundo a formación, aproveitarse dun "tema persoal". Os 14 deputados populares argumentan que decidiron non participar no "espectáculo lamentable" no que os "grupos minoritarios quixeron converter o pleno" e aos que acusa de querer exercer "de xúiz sen toga". Ante esta "artimaña" que o PSdeG prevía, o PP respondeu acusando a oposición de "nauseabundas artimañas" e de actuar con "maldade e perversión" nun texto "cheo de insultos", como denunciaron o resto de grupos. Sorprendidos aínda pola ausencia dos representantes populares e do propio Baltar, os voceiros da oposición coincidiron ao manifestar o seu "bochorno" ante a actitude "covarde e vergoñenta" do presidente e PSdeG e BNG xa anunciaron que solicitarán a convocatoria do comité ético da institución para que valore a idoneidade ou non da dimisión do máximo dirixente provincial. "Isto recórdame ao réxime coreano, como cando o amado líder manda e as ovellas sígueno, faga o que faga", asegurou o voceiro socialista, mentres que o portavoz de DO, Gonzalo Jácome, cualificou a Baltar de "psicópata de garavata" por "non ter empatía e ser capaz de facer calquera cousa con tal de conseguir os seus obxectivos". "É como o réxime coreano: o amado líder manda e as ovellas sígueno, faga o que faga", asegura o voceiro do PSdeG Ao pouco de darse por rematado o pleno, José Manuel Baltar colgaba en Twitter un vídeo no que, ante o pazo de Vilamarín, presumía de "seguir traballando por Ourense" tras manter unha xuntanza co reitor e o vicerreitor da Universidade de Vigo. Antes, no ente provincial, toda a oposición insistía en que "non é un tema persoal" o que se ía tratar no debate, senón "a evidencia de como se goberna e leva gobernando moito tempo en Ourense, xogando coas necesidades das persoas", tal e como asegurou o voceiro do BNG, Ramiro Rodríguez. Dende o Pazo de Vilamarín, traballando por Ourense. Hoxe coa @uvigo #CreoEnOurense pic.twitter.com/1KN9PqDyrJ — Manuel Baltar (@ManuelBaltar) November 3, 2015 O portavoz nacionalista acusou a Baltar do "bochorno" pero aclarou que "tamén son culpables os deputados ausentes do PP, que deberían estar aquí, a Secretaría Xeral de Igualdade, que non interveu de oficio, ou Feijóo, que exculpou o presidente da Deputación". Para Rodríguez, o dirixente provincial demostrou coa súa ausencia no pleno que "pretende aferrarse ao cargo con unllas e dentes, confiando en que o proceso xudicial quede en nada". O BNG culpa tamén do "bochorno" a Feijóo por exculpar a Baltar e DO cualifica os deputados do PP de "auténticos covardes" Gonzalo Jácome, pola súa banda, considerou que Baltar "queda retratado totalmente" porque "unha imaxe vale máis que mil palabras". Ademais, o voceiro de DO destacou a actitude dun partido "que defende a corrupción e agora pecha filas sobre quen cometeu algo gravísimo". "Son uns auténticos covardes", insistiu o deputado, que lembrou o episodio no que fora duramente criticado por aludir á prostitución nun debate coa candidata do BNG á alcaldía de Ourense na pasada campaña ás municipais. "Utilicei un exemplo extremo e fun duramente criticado, pero agora estamos ante un feito moito máis grave, contemplado como violencia de xénero", advertiu. O portavoz socialista, pola súa banda, considera "unha vergonza para Ourense e para a institución" a ausencia de Baltar e o texto difundido por todos os deputados do PP e insistiu en que o presidente "non pode estar nin un minuto máis no cargo". "Vai ter a maior das reprobacións públicas porque non nos imos esquecer do caso", advertiu Gómez, que insiste en que o PSdeG "non acepta que no ente provincial se sigan tendo estes comportamentos, que non son nada novo". "Ten os seus inimigos políticos máis preto da súa casa que na oposición", advertiulle Gómez a Baltar Ademais, e tal e como advertira na entrevista con Praza, Gómez alertou a Baltar dos seus verdadeiros "inimigos políticos". "Tenos máis preto da súa casa, no seu propiio partido, que na oposición", engadiu, antes de que o portavoz do BNG se preguntase "como vai seguir un presidente reprobado dirixindo a institución e acudindo a actos sobre transparencia ou calquera outro". "A súa ausencia só aumenta a bóla da polémica; só agocha a cabeza debaixo da terra cando sabe que vai ter que dar explicacións", rematou. O BNG preguntará á Xunta polo presunto delito Por outra banda, o voceiro do grupo parlamentario do BNG, Francisco Jorquera, que malia que o Bloque "non poderá preguntar a Feijóo na quenda de preguntas polos recortes establecidos polo pacto PP-PSOE", a formación si preguntará ao Goberno pola denuncia dunha muller contra o José Manuel Baltar por un presunto delito de "acoso sexual" tipificado na Lei de Igualdade galega e tamén sobre as declaracións do propio Feijóo que afirmou na que o presidente da Xunta exculpaba o comportamento do presidente da Deputación. "José Manuel Baltar solicitaba favores sexuais a cambio de promesas de colocación", lembra Jorquera O parlamentario lembrou que nas gravacións "José Manuel Baltar solicitaba favores sexuais a cambio de promesas de colocación" con frases como: "claro que te voy a ayudar y esa promesas va a misa", "en ese momento, cuando sea presidente yo me comprometo a hacer," "si tú quieres algo no la cagues, joder". Francisco Jorquera cualificou de "practicas de nepotismo" outras frases nas que Baltar comprometese a "tu nota tengo que cambiarla. Tú vas a sacar más". Ademais, o deputado cualificou de "gravísimos" os feitos ao igual que as declaracións de Feijóo cando asegura que "o que pedía a muller que acusa a Baltar é que dilinquise e Baltar non delinquiu". Para o deputado, Feijóo converte a vítima e culpabel e está "amparando un acosador". Jorquera lembrou que a Lei para a Prevención e Tratamento contra a Violencia de Xénero inclúe condutas consistente na solicitude de favores de tipo sexual na que o suxeito mantén unha situación de superioridade laboral , docente ou análoga e lembrou que este delito, no caso dun funcionario, "leva aparellada a pena de inhabilitación".