Summary: O Celta vence en Riazor (1-0) cun gol do dianteiro moañés, nun encontro que ambos equipos loitaron con intensidade, pero poucas ocasións, por algo máis que tres puntos.

Un gol de Iago Aspas decidiu o derbi galego en Riazor, nun encontro marcado pola igualdade e a intensidade de ambos conxuntos. O xogador de Moaña volveu ser decisivo para os celestes, que dominaron na primeira metade pero sufriron na segunda até adiantarse. O Celta pecha unha grande semana despois de confirmar o seu pase en competición europea, mentres que o Dépor mostrou de novo o seu bo estado de forma malia a derrota Saltaron os xogadores o terreo co himno galego como protagonista nun estadio coruñés sen unha butaca baleira e que recibiu o seu equipo cun mosaico. Sen grandes novidade nos onces iniciais, a primeira metade impuxéronse as defensas. O conxunto vigués controlaba a posesión pero non conseguía superar a presión alta dos de Pepe Mel. No minuto 12, a lesión Guidetti deu entrada o francés Beauvue que sería fundamental no único gol do encontro. Nos últimos minutos antes do descanso, comezou a animarse o encontro. E nada máis arrancar o segundo tempo o Dépor tivo unha das súas mellores ocasións. Un erro defensivo dos celestes non foi aproveitado primeiro por Borges e logo por Joselu e Bruno Gama. Saíu o equipo coruñés ao ataque e cambiou a tendencia da primeira metade. Pero cando máis cómodo estaban os branquiazuis, apareceu Iago Aspas O dianteiro de Moaña cazou un centro medido de Beauvue desde a dereita para poñer por diante o encontro no minuto 74. Durmiu o encontro o equipo de Berizzo. Porén, os coruñeses buscaron o empate nos minutos finais sen éxito. Os seis puntos dos derbis galegos acaban este ano en Vigo. Cun Celta que sae reforzado, pero aínda lonxe dos postos europeos, e cun Dépor que mellora a imaxe da primeira volta mais necesitado de puntos para non aproximarse de novo o descenso. Himno galego! #celta #derbi #vigo pic.twitter.com/pkmzULB9gK— Gorka Gómez Díaz (@gorkavigo) 19 marzo 2017 0 - Deportivo da Coruña: Lux; Juanfran, Arribas, Albentosa, Luisinho; Mosquera. Álex Bergantiños; Bruno Gama (Carles Gil, min.60), Borges, Fayçal Fajr (Çolak, min.76); e Joselu (Andone, min.66). 1 - Celta de Vigo: Sergio Álvarez; Hugo Mallo, Cabral, Roncaglia, Jonny; Radoja, Pablo Hernández; Iago Aspas, Wass (Jozabed, min.86), Bongonda (Pione Sisto, min.71); e Guidetti (Beauvue, min.12). Gol: 0-1, min.74: Aspas. Colexiado: Martínez Munuera. Cartón amarelo a Cabral (min.14), Hugo Mallo (min.65), Pablo Hernández (min.83) e Pione Sisto (min.86), polo Celta; e Luisinho (min.56), Lux (min.75), Mosquera (min.80) e Çolak (min.93), polo Deportivo.


Summary: As alcaldías de Vilagarcía, Oleiros, Narón, Moaña, Salceda de Caselas, Lalín, Teo e A Coruña asinaron unha declaración promovida por Esculca que insta a "erradicar actitudes e políticas de odio étnico, nacional ou relixioso".

O Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades, Esculca, vén de lanzar unha Declaración institucional intitulada 'Alcaldías contra a Islamofobia'. Un documento que instan a asinar aos gobernos locais de Galiza en resposta ás "politicas irresponsatbeis, cando non directamente criminosas, dos gobernos occidentais" perante a crise de persoas refuxiadas mais tamén á "auxe de partidos políticos islamófobos en non poucos países europeos, a implantaciotn de mecanismos dirixidos directamente a alentar a denuncia anónima de condutas culturais e relixiosas islámicas, o control policial a que son submetidos algúns centros de oraciónn, a criminalización de calquera expresón crítica das políticas das potencias occidentais e os seus aliados no Oriente Próximo", sinala Esculca na declaración. A declaración visa dar unha resposta institucional a "actitudes, comportamentos e políticas islamófobas" pulando por comunidades respectuosas e pacíficas Estes feitos, que achan "sinais" que advirten da estigmatización das persoas refuxiadas, levou Esculca a iniciar unha campaña coa que procurar o apoio e a implicación municipal na condea das "actitudes, comportamentos e políticas islamófobas" e o rexeitamento de calquera xustificación das mesmas amparada "na acción violenta de individuos ou grupos concretos". A declaración foi lanzada cos apoios iniciais das alcaldías de Vilagarcía, Oleiros, Narón, Moaña, Salcela de Caselas, Lalín, Teo e A Coruña cuxos gobernos se comprometen a impulsar medidas concretas a prol da conformación de comunidades "respectuosas e pacíficas que garantan a convivencia", como recolle o documento. Así pois, avanzaron que desenvolverán iniciativas "de concienciación" nos seus concellos através de campañas de información e sensibilización para "contrarrestar o bombardeo informativo negativo" que paira sobre a comunidade musulmá após os atentados terroristas de París ou Bélxica, explicou a concelleira de Benestar Social de Moaña, María Ortega, en declaracións recollidas por Europa Press. Na Galiza residen 17.166 persoas musulmás, conta con 21 entidades e 20 mesquitas Neste senso, Ortega sinalou que traballarán directamente coas crianzas pois "non entenden de desigualdades, poden convivir con persoas de diferente raza e relixión e non o ven como algo diferente senón como algo diverso", acrecenta. "As crianzas sempre arrastran os adultos", dixo, con quen tamén farán "pedagoxía". Agresións islamófobas Na Galiza moran, segundo o Informe demográfico elaborado polo Observatorio Andalusí en 2015, 17.166 persoas musulmás, maioritariamente procedentes de Marrocos (6.637), o Estado español (4.917) e Senegal (2.472). Aliás, existen 21 entidades ou asociacións e 20 comunidades ou mesquitas. Neste senso, desde Esculca subliñan que nos últimos anos se ten producido un incremento das agresións islamófobas no Estado español a partir dos dados recompilados pola Plataforma cívica contra a islamofobia. De facto, as denuncias aumentaron o 600% en 2015, unhas cifras que corroboran os dados do Ministerio de Interior. A institución española rexistrou 70 casos o pasado ano, sete máis que no 2014. Fatima Ezzahra: "Cando puxen o veo comecei a notar as dificultades á hora de buscar emprego" Galiza non aparece neses informes mais Esculca si ten constancia de "indicios" através do relato que lle trasladado integrantes dos colectivos musulmáns que colaboran con Esculca en actividades de integración. Estas persoas teñen amosado seu "temor" pola "sensación de se sentiren observados" mesmo pola súa veciñanza, sinalou en declaracións a Europa Press, Bletxu Valeiras. Unha experiencia que explicaba Fatima Ezzahra, residente na Galiza desde hai 9 anos e de orixe marroquí. Cando decidiu pór o hijab (veo) "decateime de que si que hai xente ignorante", sinalaba na reportaxe Integrar asimilando, publicada no nº181 do semanario en papel. "Sentíame observada, rexeitada, mesmo notaba a ollada de odio nalgunhas persoas. Malia todo, grazas a deus nunca me afectou, ao contrario, dábame máis forza". Fatima decidiu pór o hijab porque era "o soño que tiña". "Comecei a notar as dificultades á hora de buscar emprego porque ninguén quería unha persoa con veo na súa empresa. É estraño, verdade?", dicía.


Summary: 37 investigadores postdoutorais temen quedar sen emprego a partir de xaneiro se a Xunta non lles prorroga os contratos

A falta de convocatorias para renovar os contratos posdoctorais por parte da Xunta podería deixar no paro por un tempo "indefinido" 37 profesionais investigadoras pertencentes ao Plan Galego de Investigación, Innovación e Crecemento xestionado pola Axencia Galega de Innovación(GAIN). Segundo Susana Cid, investigadora e representante deste colectivo, "a falta de previsión da Xunta" provocou un atraso "enorme" na publicación da convocatoria que lles permite renovar a súa vinculación coas universidades galegas nas que desenvolven os seus proxectos outros dous anos. "Os nosos contratos terminan en decembro, momento no que nos iremos ao paro, non sabemos por canto tempo", declarou. Desde a Xunta aseguran que a nova convocatoria verá a luz "durante os primeiros meses de 2021", aínda que non precisa ningunha data concreta. Aquelas persoas con contrato prorrogado "non poderían presentarse ás novas convocatorias se se publicasen agora e, por iso, farase máis adiante", argumentan desde a Consellaría de Educación. "Que a convocatoria salga en febreiro ou marzo implica que non se resolverá ata xuño, deixándonos seis meses no paro e interrompendo gravemente as nosas investigacións", comentou Susana Cid, quen apunta que a súa labor docente nas universidades tamén se verá afectada. "Os centros están saturados, excedidos ante a situación excepcional provocada pola Covid-19 e co parón non poderán contar co noso apoio docente desde xaneiro a setembro de 2021", explicou Cid. Estes investigadores, ademais de impartir clase, encárganse de titorizar traballos de fin de grao e de fin de mestrado, entre outras labores. Ante esta situación, o colectivo demanda a creación dos coñecidos como "contratos-ponte" que a Xunta ofreceu en 2019 á cohorte do 2016 ─34 investigadores enfrontáronse a esta mesma situación o pasado ano─ o que permitiu reducir o parón tres meses. Por outra banda, o colectivo aproveitou o comunicado para criticar a "discriminación" no tratamento das baixas de maternidade e paternidade, na concorrencia nas convocatorias e nos propios contratos, que sofre o persoal investigador que quere compaxinar a súa vida persoal e profesional.


Summary: Dous mozos con titulacións superiores comparten con Praza Pública a súa experiencia como demandantes dun primeiro emprego

Adrián e Alexandra, 28 e 25 anos, respectivamente. Arqueólogo e arquitecta de interiores. De profesión: parados. Demandantes do seu primeiro emprego mentres medra a crise máis forte do século, que se levou por diante centos de miles de postos de traballo dos máis mozos, máis de cinco millóns en total no conxunto de España dende o ano 2008. Son honestos consigo mesmos: agora mesmo non ven saída. Marchar? Quizais. Dun ou doutro xeito, Adrián Folgueira e Alexandra Triñanes son vítimas directas da crise da construción. O primeiro, licenciado en Historia, especializado en arqueoloxía, rematou de formarse ao tempo que comezaban a pechar empresas de escavación arqueolóxica. Veciño de Lugo, unas das cidades co subsolo máis rico en restos históricos de España, non é quen de atopar emprego no sector. Coa baixada da construción deixouse tamén de facer a pertinente revisión do chan para descartar a aparición de restos de valor histórico. A perspectiva, di, "frustrante". Nunca traballou nin ten esperanzas de facelo nos vindeiros meses. "No meu sector, véxoo moi difícil", conta a Praza esta moza compostelá. Pola súa banda, Alexandra Triñanes presentaba un traballo de fin de carreira en Arquitectura de Interiores no mesmo intre en que a construción, e con ela os miles de postos de traballo indirectos aparellados, como o dos arquitectos, tocaba o seu fin. Nunca traballou nin ten esperanzas de facelo nos vindeiros meses. "No meu sector, véxoo moi difícil", conta a Praza esta moza compostelá. Na mesma situación de desesperanza está Adrián, que malia que si tivo un emprego relacionado coa arqueoloxía (salvemos a traba de que non era remunerado, senón en prácticas) no seu sector, explica que non só é que el non teña expectativas de emprego, senón que a maioría das empresas vencelladas á arqueoloxía que el coñecía "foron pechando". "Os poucos profesionais que aínda sobreviven fano como autónomos", lamenta. Máis optimista que Alexandra, que asegura sentirse "frustrada", o lugués non "tira a toalla" polo de agora. "Ter unha carreira superior xa non é garante de emprego" "A día de hoxe as titulacións universitarias están moi devaluadas e mal adaptadas aos tempos que corren" Chega a pregunta máis penosa, de formular e de responder. Ten saída laboral unha titulación superior?. Resposta a dúo: non. Ou mellor dito, "xa non é dabondo". Xa non chega. Folgueira explícao con claridade: "A día de hoxe as titulacións universitarias están moi devaluadas e mal adaptadas aos tempos que corren, para min unha proba é que hoxe a carreira non vale de nada sen másters, idiomas ou outra formación complementaria. Ademais no caso das carreiras de humanidades pretenden abarcar tanto que ao final tocan un pouco de todo e moito de nada, Historia é a carreira perfecta para xogar ao trivial, pero para min debería estar moito máis especializada, con orientacións moito máis definidas e con maior peso, con moitísima máis práctica e relación coas empresas". A palabra clave acaba de xurdir. "Prácticas". "Empresas". Alexandra concorda. "O sistema universitario falla nese punto, penso que tódolos estudios deberían ter unhas practicas obrigatorias para abrirte paso no mundo laboral, e coller experiencia". Emigrar é outro dos termos case obrigados da conversa. Diversidade de opinións. O arqueólogo teno claro: na maior parte dos países europeos a situación dun titulado universitario é moi distinta Emigrar é outro dos termos case obrigados da conversa. Diversidade de opinións. O arqueólogo teno claro: na maior parte dos países europeos a situación dun titulado universitario é moi distinta. A súa compañeira, sen embargo, é, de novo, máis pesimista: "probablemente estivese na mesma conxuntura, a crise da construción é moi xenérica". Precisamente por esta diversidade de opinións, ela descarta (polo momento) marchar de España. "Agora sigo formándome, por sorte non tiven que volver a casa dos meus país, e podo estudar algo relacionado coa miña titulación". Porén, axiña matiza: "Chegado o momento, non descarto facelo". El, pola súa banda, é directo: "Se mañá mesmo me aparece algún traballo relacionado cos meus estudos en en boas condicións marcho. Non me importa a onde". Adrián, ao contrario que Alexandra, si retornou ao niño materno. "Voltei en parte por vontade propia ata que apareza algún emprego, pero para ser sinceros, tampouco tiña moitas máis opción non momento en que rematei de estudar". "As políticas laborais son de risa" Igual de rotundo se amosa en canto á decisión, xa do anterior Executivo, de atrasar a idade de xubilación até os 67 anos. "É de risa", asegura Saír do país, coller as maletas e buscar fora a prosperidade que se lles prometera aquí está máis preto, di Adrián Folgueira, polos recortes que está a levar a cabo o Goberno en materia laboral e de educación. Darán saída aos máis mozos?, pregunto. "Saída do país seguro que si", responde. "No emprego, que xa estaba antes nunha situación penosa, é onde máis dano están a facer, e así o demostran as cifras de paro", di. Igual de rotundo se amosa en canto á decisión, xa do anterior Executivo, de atrasar a idade de xubilación até os 67 anos. "É de risa", asegura. "Suponse que como a poboación vive máis terá que traballar máis tempo, pero se os máis novos non teñen outra alternativa que emigrar a media de idade subirá máis axiña! Entendo que poida ser necesario no futuro se é que algunha vez terminan co paro, pero hoxe paréceme unha aberración". "Os novos titulados con novas ideas e con ganas de traballar poden aportar moito" Para Alexandra, a decisión tamén é errónea. Deberían fomentar, asegura, a entrada no mercado laboral da xente moza, "os novos titulados con novas ideas e con ganas de traballar poden aportar moito". Poden, en definitiva, xerar un riqueza que estes dous mozos están ansiosos de amosar. Polo de agora, non puideron facelo. Moita sorte.


No medio e medio dunha negociación colectiva complicada Juan José Martín Álvarez, director xeral de xustiza da Xunta de Galicia, quixo dar unha puñada enriba da mesa. O 30 de xaneiro de 2018 o dito director xeral publicou no cibersitIo interno dos órganos xudiciais unha instrución na que anunciaba que non ía a conceder permisos de asuntos particulares nin días de vacacións aos funcionarios ao servizo da administración de xustiza durante o mes de febreiro. A instrución determinaba que entraba en vigor o mesmo día da súa publicación na "intranet" de xustiza. As escusas -mais que causas- que alega o director xeral de xustiza son a concurrencia dunha serie de circunstancias que poden «provocar unha afectación moi significativa e prexudicial ao funcionamento do servizo público e, conseguintemente, á tutela efectiva dos dereitos da cidadanía»: a entrada en funcionamento de 4 novos órganos xudiciais na nosa terra e a resolución dun concurso de traslados de funcionarios que deixarán desocupadas algunhas prazas nalgunhas oficinas xudiciais. Engade, velaí a causa real, que o preaviso dunha folga indefinida a partir do día 7 de febreiro agrava a situación creada polas ditas circunstancias. Cómpre dicir que a creación de 4 novos órganos xudiciais implican o movemento de 31 funcionarios en Galicia é que só en dous casos (xulgados de primeira instancia Núm. 4 de Ourense e Núm. 12 de Vigo, nos que se moven todos ou a meirande parte dos funcionarios dun dos corpos) pode producirse algunha desocupación. O "imprevisible" concurso de traslado sucede todos os anos e o director xeral de xustiza nunca tomou – nas dúas últimas lexislaturas- unha resolución tan contundente para protexer aos administrados. De feito é a Dirección Xeral de Xustiza o organismo competente para nomear os funcionarios interinos que teñen que cubrir as prazas vacantes e ela mesma sabe cales son as ditas prazas, como mínimo, dende o 11 de xaneiro (no caso dos órganos de nova creación) e dende o 08 de xaneiro (no caso dos postos que van quedar baleiros co gallo do concurso de traslado) Mais de medio mes non é tempo abondo para que o director xeral designe os funcionarios interinos precisos para o correcto funcionamento da administración de xustiza? Os traballadores da administración de xustiza, os avogados, os procuradores e os graduados sociais sabemos que a Dirección Xeral non ten entre as súas prioridades cubrir as vacantes de xeito rápido e eficaz. Afortunadamente, o director xeral recoñéceo por escrito por vez primeira adoptando unha medida inaudita coa que pretende paliar o ineficiente funcionamento do departamento que dirixe. Evidentemente a denegación dun concreto permiso a un determinado funcionario durante o mes de febreiro fundado nas necesidades do servizo non vulneraría ningunha norma xurídica; pero esta prohibición xeral e preventiva e a intrépida revogación dos permisos xa concedidos a todos os funcionarios en todas as oficinas é un acto fondamente discriminatorio e ilegal. Sorprende aínda máis se temos en conta que o director xeral de xustiza non adoita ter en conta os informes desfavorables dos directores funcionais das oficinas xudiciais á hora de conceder licenzas e permisos. Intentarei explicarme: se un funcionario da administración de xustiza pide un permiso, antes de que o director xeral resolva é preciso un informe do director da oficina (o letrado da administración de xustiza, o fiscal xefe ou o médico forense, segundo os casos); este informe pode ser desfavorable. Nos dous casos que eu informei desfavorablemente a concesión dun permiso alegando que a oficina quedaba desatendida, Juan José Martín concedeu igualmente o permiso, sen lle preocupar «o funcionamento do servizo público» nin «á tutela efectiva dos dereitos da cidadanía». A orde foi publicada arredor das 11:00 horas e tras o conseguinte cabreo dos afectados (entre os que non me atopo) os sindicatos denunciaron ao director xeral de xustiza por ter cometido un presunto delito de vulneración do dereito de folga. A iso das 13:00 horas á instrución xa desaparecera da "intranet" de xustiza sen publicar a causa: suspendida cautelarmente polo xuíz de instrución? revogada por unha resolución do Conselleiro ou do propio director xeral? Agachada para evitar outro ridículo? O eco da puñada do director xeral deixábase de escoitar e, máis unha vez, ficaba en evidencia a súa xestión. Poden ler a instrución completa, que segue pendurada na sede electrónica da Xunta de Galicia, co seguinte código de verificación seguro: nfmSPpnLU9. Publicidade


Summary: "A día de hoxe segue a se vender leite a perdas". Así de contundente se expresou Elías Somoza, da Federación Rural Galega.

Segundo os estudos que manexa o sindicato agrario, os produtores galegos están traballando por 34 ou 36 céntimos o litro. Mais o que reciben son "31 ou 32" céntimos. "Isto supón perdas considerábeis", afirmou Somoza, quen ve no peche continuado de explotacións a consecuencia destes desequilibrios. A Fruga asegura que só no mes de maio clausuráronse 22 granxas en Galiza. "Iso repítese un mes despois do outro". Elías Somoza, resonsábel da Fruga en Lugo, tamén criticou a Comisión Nacional da Competencia do Ministerio de Industria. "Está a ser contraproducente para o sector lácteo galego", engadiu, e acusouna de "non facer nada" en asuntos como o etiquetado.


Summary: O primeiro test das primarias do PSdeG, a recolla dos avais, ten un vencedor momentáneo, á espera de que as asinaturas sexan verificadas pola organización. Gonzalo Caballero conseguiu o apoio de por volta de 2.600 militantes, o que o coloca por diante de Xoaquín Fernández Leiceaga (arredor de 2.300) e Juan Díaz Villoslada (sobre 2.200).

Economista. Sobriño e inimigo íntimo do alcalde de Vigo. Tertuliano no seu momento de Voz Televisión. E neste momento máximo favorito a gañar as primarias do PSdeG, após superar en cabeza a primeira peneira do torneo de precandidatos (xa candidatos ao superar o mínimo de asinaturas exixido). Gonzalo Caballero rexistou esta cuarta feira na sede do PSdeG arredor de 2.600 avais. Con 300 menos chegou a esta meta parcial da carreira Xoaquín Fernández Leiceaga, en tanto que Juan Díaz Villoslada ficou en terceira praza con por volta de 2.200. É certo que nas primarias do PSOE Pedro Sánchez obtivo menos avais do que Susana Díaz e, en troca, despois gañou a votación interna con bastante comodida, mais a situación non é extrapolábel a Galiza. En teoría, o candidato que dispón do apoio do aparato galego -se por aparato galego entendemos a xestora que lidera Pilar Cancela- sería Juan Díaz Villoslada. O ex xerente da UDC e recente parlamentar galego -estreouse no Pazo do Hórreo nesta lexislatura- parte agora con clara desavantaxe, primeiro porque non ten a potencia mediática de Sánchez e segundo porque non cabe desbotar un acordo de unificación de candidaturas entre Leiceaga e Caballero. En todo caso, o apertado do resultado entre Caballero e Leiceaga é un factor que podería levar a que a converxencia entre estas dúas candidaturas finalmente non se produza -os dous poderían aspirar lexitimamente a liderala-, o que abriría certas opcións a un Villoslada que a día de hoxe continúa a ter como hándicap un grao de coñecimento menor do que os seus rivais no seo da militancia do partido.


Summary: O Ministerio Fiscal recorre a decisión do xulgado de suspender o cumprimento da sentenza executoria. CIG, CCOO e UGT convocan nova manifestación e ven na decisión unha "estratexia do Goberno" para "condenar os movementos sociais".

A Fiscalía, contra a suspensión da cadea para Serafín e Carlos. O Ministerio Fiscal vén de impoñer un recurso de apelación contra a decisión tomada polo Xulgado do Penal Número 1 de Vigo de suspender, durante a tramitación do indulto, o cumprimento da sentenza executoria pola que resultaron condenados os dous sindicalistas vigueses que foran condenados a tres anos de cadeea pola súa participación na folga de transportes de 2008. O fiscal, no seu escrito, considera que a suspensión ditada pola maxistrada realizouse "sen explicitar razón ningunha que xustifique tal decisión xudicial", ausencia de motivación criticable "por canto a presente é a segunda petición de indulto formulada, denegándose xa a inicial polo Consello de Ministros". CIG, UGT e CCOO ven "incomprensible" a decisión da Fiscalía, que encadran nunha "estratexia do Goberno contra os movementos sociais" Os sindicatos CIG, UGT e CCOO reaccionaron xa denunciando en rolda de prensa que a decisión da Fiscalía supón "unha condena a todos", en referencia aos familiares e amigos dos afectados, e tamén que resulta "incomprensible" dado que "condena dúas familias por non facer absolutamente nada" e "condena os movementos sociais". Así o cre o secretario xeral de CIG-Vigo, Serafín Otero, quen anunciou ademais que os tres sindicatos "activarán" unha campaña de mobilizacións e mesmo solicitarán unha entrevista co ministro de Xustiza, Alberto Ruiz-Gallardón. A súa homóloga de Comisións, Amelia Pérez, lembrou que o caso de Carlos Rivas e Serafín Rodríguez non é "un feito illado" e considera que a decisión do Ministerio Fiscal responda a "unha estratexia do Goberno" pola "incomodidade que crea a presión social". Unha manifestación percorrerá as rúas de Vigo o vindeiro xoves 10 de abril Durante a comparecencia ante os medios, estiveron presentes a esposa de Serafín Rodríguez, Sonia Méndez, e un dos condenados, Carlos Rivas, que lamentou que logo do "raio de esperanza" que supuxo a paralización do proceso agora se produza un "ensañamento" con eles que "non entenden". Ante esta situación, os tres sindicatos xa anunciaron unha nova manifestación o vindeiro xoves 10 de abril ás 19.30 horas partindo da Praza de España. Este caso vén de hai máis de cinco anos. Os principais sindicatos do país, CIG, CCOO e UGT, convocaran en 2008 unha folga no sector de transporte de mercadorías da provincia de Pontevedra durante a negociación do convenio do sector. No marco desa folga, múltiples traballadores actuaron como piquetes informativos e algúns deles foron identificados pola Policía Nacional e posteriormente denunciados pola mesma. Esas denuncias policiais derivaron en varios xuízos dos que practicamente todos remataron en absolución. Pero un xulgado de Vigo considerou que dous deses traballadores, Serafín Rodríguez, da CIG, e Carlos Rivas, de UGT, eran culpables dun delito contra os dereitos de traballadores e aplicoulles a condena máxima: 3 anos de prisión.


Summary: Esta tendencia, crecente nas últimas décadas, incrementa o papel dos intermediarios e provoca un consumo enerxético cada vez maior. Entidades como Amigos da Terra reclaman "un modelo de agricultura de pequena escala, social e sostible, nun modelo baseado na soberanía alimentar"

Unha das cuestión máis criticadas, ou que máis chamaron a atención no caso das dúas empresas de catering ás que a Xunta rescindiu o contrato para xestionar comedores escolares, á vista da moi deficiente calidade ofrecida era que cociñaba os seus alimentos en Málaga, para procesalos posteriormente en Galicia e servilos. Un percorrido de máis de mil quilómetros para unhas racións que ben poderían ter sido preparadas moito máis preto dos centros de ensino nos que se ían consumir. Porén, este tipo de percorridos máis que unha excepción, tense convertido nos últimos anos en algo habitual. Os alimentos cada vez viaxan máis, cada vez percorren máis quilómetros entre o lugar no que son cultivados ou criados e o lugar no que se consumen finalmente. Isto incrementa o papel dos intermediarios na cadea e, sobre todo, redunda nun gasto enerxético cada vez maior.Non falamos só de produtos que podemos considerar exóticos (froitas tropicais, por exemplo), e nas que o desprazamento entra dentro da lóxica. De feito, estes produtos representan unha parte moi pequena dos desprazamentos totais de alimentos no mundo. O pasado ano Amigos da Terra publicou o estudo Alimentos kilométricos, realizado polo Grupo de Investigación de Agroecoloxía e Economía Ecolóxica da Universidade de Vigo (con orixe nesta investigación) e o Departamento de Economía Aplicada II da Universidade de Sevilla. O informe concluía que os alimentos importados no Estado español durante 2011 percorreran de media 3.828 km. E que as emisións de dióxido de carbono (CO2) asociadas ao transporte deses alimentos ascenderan a 4,2 millóns de toneladas. Xosé Veiras debullou de forma exhaustiva o informe nunha entrada do blog Un Claro no Bosque. Entre 1995 e 2007 as importacións de alimentos en España pasaran de 19 a máis de 29 millóns de toneladasEntre 1995 e 2007 as importacións de alimentos en España pasaran de 19 a máis de 29 millóns de toneladas. E só a contracción do consumo inducida pola crise económica invertera esta tendencia (cun descenso a 25 millóns en 2011). As estatísticas do comercio exterior español para Galicia amosaban igualmente que as importacións de alimentos aumentaran igualmente un 30% no período que vai de 1995 a 2012. España importa o 90% do trigo que consume, o 50% do millo, o 80% das xudías e lentellas e mesmo o 20% das patacas e case o 40% do leite. E, ademais, practicamente o 100% da soiaEspaña importa o 90% do trigo que consume, o 50% do millo, o 80% das xudías e lentellas e mesmo o 20% das patacas e case o 40% do leite. E, ademais, practicamente o 100% da soia. O informe chamaba a atención sobre que o 60% das importacións de alimentos en España correspondían a pensos para animais e a cereais e preparados de cereais, grande parte dos cales son tamén destinados a alimentación animal, destacando Amigos da Terra que isto amosaba "por un lado, a perda de autosuficiencia alimentar e, por outro, a natureza do modelo de produción gandeira dominante en España". Un modelo "intensivo, dependente do exterior e exportador de insustentabilidade", como lembraba Veiras.A publicación lembraba así mesmo que "dado o consumo europeo de produtos cárnicos e a dependencia da soia do sistema de produción animal, Europa necesita cada ano case 11 millóns de hectáreas cultivadas de soia, unha área equivalente a toda a superficie cultivábel de Alemaña. E subliñaba os importantes efectos negativos (custes ambientais, deforestación, desprazamento de comunidades) provocados polo extensión do cultivo da soia. O informe concluía que o sistema alimentario industrial consumía ata cinco veces máis enerxía que o baseado na produción local e ecolóxicaO estudo analizaba o impacto enerxético de todo este movemento, que en ocasións acadaba niveis absurdos, significados por exemplo en datos como que España importa cada día 330.000 quilos de carne de pollo e exportamos 205.000 quilos de carne de polo. Amigos da Terra lanzou, en paralelo co documento, unha Calculadora de CO2, que permitía coñecer a contaminación xerada polas nosas compras de alimentos habituais. Destacaba que o transporte en avión e en camións por estrada eran os máis intensivos en emisións. E concluía que o sistema alimentario industrial consumía ata cinco veces máis enerxía que o baseado na produción local e ecolóxica. O documento recomendaba "a promoción dun modelo de agricultura de pequena escala, social e sostible, orientado a mercados locais a través de canles curtas de comercialización, dentro dun modelo baseado na soberanía alimentar"Finalmente, o documento facía algunhas recomendacións, como "a promoción dun modelo de agricultura de pequena escala, social e sostible, orientado a mercados locais a través de canles curtas de comercialización, dentro dun modelo baseado na soberanía alimentar". E tamén pedía que a agricultura non estea regulada dentro do marco da Organización Mundial do Comercio e demandaba regras que "protexan a agricultura local e relocalicen o comercio". Así mesmo, solicitáballe ás administracións locais a creación de mercados locais labregos e outros canais curtos de distribución ou o privilexiar os alimentos locais e ecolóxicos na contratación pública.


Summary: A posibilidade de regresar ás aulas antes do remate do curso en xuño dependerá da evolución da epidemia e das decisións das autoridades sanitarias. O terceiro trimestre servirá como reforzo e para mellorar as cualificacións, pero a avaliación realizarase tendo en conta o traballo anterior ao confinamento

O curso escolar rematará no mes de xuño, non haberá clases obrigatorias no verán (aínda que si actividades opcionais de reforzo en xullo), a norma xeral será a promoción do alumnado ao curso seguinte (pero non haberá aprobado xeral) e a avaliación -con nota- farase tendo en conta o traballo dos dous primeiros trimestres, mentres que o realizado durante o confinamento servirá unicamente para mellorar as cualificacións. Estas son as principal conclusións da Conferencia Sectorial de Educación, na que participaron representantes do Ministerio e das Comunidades Autónomas.A Xunta pide que o Goberno central estableza "un marco normativo que garanta a igualdade de todo o alumnado con independencia do territorio onde viva"A Consellería de Educación respondeu con críticas ao resultado da Conferencia Sectorial, reclamando que o Ministerio de Educación defina con máis detalle os "criterios de promoción e titulación" especialmente no caso de Educación Secundaria e Bacharelato. "Para Galicia, faise preciso que o Goberno central, como órgano competente, estableza un marco normativo que garanta a igualdade de todo o alumnado á hora de pasar de curso, con independencia do territorio onde viva", sinalou Carmen Pomar. Para a conselleira, deixar aberto o número de materias suspensas coas que se pode promocionar ou titular "resultaría caótico, non só polas desigualdades que pode provocar entre territorios, senón mesmo entre centros educativos segundo a súa tipoloxía".Fican varias incógnitas por despexar, como a posibilidade dun regreso ás aulas presenciais antes de que remate o curso escolar, unha posibilidade que hai unhas semanas apuntaba a Ministra de Educación "para maio ou comezos de xuño", e que de momento nin se descarta nin se garante, dependendo da evolución da epidemia e das decisións das autoridades sanitarias.Para Pomar, "se a situación sanitaria o permite e atendendo tamén a criterios de benestar emocional", non se debe descartar un peche de curso presencial que facilite a despedida de alumnado e docentesA Conselleira de Educación pediu que sexa o Ministerio quen concrete, a partir dos datos que lle traslade o Ministerio de Sanidade, se é posible e recomendable unha volta gradual ás aulas, sempre dándolle prioridade aos alumnos de 2º de Bacharelato. Para Pomar, "se a situación sanitaria o permite e atendendo tamén a criterios de benestar emocional", non se debe descartar un peche de curso presencial que facilite a despedida de alumnado e docentes. A este respecto o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, afirmou este mércores que "sería bo ter en España unha data de referencia" para un posible regreso ás aulas e á normalidade, "con independencia de que se puidese ir axustando en relación coa situación epidemiolóxica. Pero estamos nun abismo no que non temos datas", engadiu. Núñez Feijóo adiantou que este venres o Consello da Xunta realizará "unha deliberación" sobre a situación educativa en Galicia.O terceiro trimestre deberá aproveitarse para recuperación, repaso, reforzo e, no seu caso, ampliación das aprendizaxes anterioresEn cambio, Pomar si expresou o "acordo xeral" da Xunta coa filosofía do documento remitido polo Ministerio canto ao desenvolvemento do terceiro trimestre, segundo o cal os centros educativos deberán aproveitalo para recuperación, repaso, reforzo e, no seu caso, ampliación das aprendizaxes anteriores que resulten necesarias para todo ou parte do alumnado. Tamén se recomenda o deseño de actividades globalizadoras e interdisciplicares, debidamente titorizadas, e a promoción do traballo colaborativo.Alumnado e profesorado manterá, de momento, as aulas virtuais que levan desenvolvendo dende hai un mes. Neste senso, non se fixan tampouco criterios obrigatorios á hora de decidir que contidos tratar nas vindeiras semanas, instrucións que deberán dar as comunidades autónomas. En todo caso, o terceiro trimestre ficará fóra da avaliación, debendo o profesorado valorar os seus alumnos e alumnas en base ao realizado nas clases presenciais, tanto no que se refire á nota de cada materia como á propia promoción de curso e á obtención de títulos ao remate de cada ciclo.Acordouse que se flexibilizan os criterios de promoción e de titulación "sen ter en conta as limitacións que afecten ao número de materias pendentes", sinala a ConselleríaA promoción do alumnado ao curso seguinte será a norma xeral, pero non haberá aprobado xeral. Nos casos nos que o profesorado valore que un alumno ou alumna non debe pasar de curso, este repetirá. Porén, esta será unha circunstancia "excepcional" e, ademais, terá que ser decidida en base ao traballo realizado nos dous primeiros trimestres. En todo caso, acordouse que se flexibilizan os criterios de promoción e de titulación "sen ter en conta as limitacións que afecten ao número de materias pendentes", sinala a Consellería. O alumnado que pase ao seguinte curso con algunha materia suspendida, terá que recuperala o vindeiro ano. No que respecta ao alumnado que remate ciclo (en Primaria, ESO, FP e Bacharelato), este poderá obter o seu título en base a un acordo maioritario e global do equipo docente. A valoración dun único mestre ou mestra -por un mal resultado na súa materia- non poderá impedir o avance de ciclo. O mesmo sucede co alumnado que remata Bacharelato e quere realizar a Selectividade.Buscarase a opción de que os centros de ensino poidan abrir no mes de xullo para a realización de actividades lectivas e lúdicas non obrigatoriasEn canto aos currículos, programacións e actividades que conducen a unha titulación final de etapa, o profesorado deberá ter especialmente en conta esta circunstancia e flexibilizaranse e adaptaranse para axudar todo o posible a que o seu alumnado poida alcanzala.Un asunto que espertara un gran debate nos últimos días era a posibilidade de que o curso se estendese ao longo do verán, algo que foi descartado, para garantir o descanso de alumnado e profesorado, que nestes días está de forma maioritaria realizando aulas virtuais. Con todo, si que se buscará a opción de que os centros de ensino abran no mes de xullo para a realización de actividades lectivas e lúdicas non obrigatorias, que poidan servir de reforzo aos rapaces e rapazas que así o desexen.


Summary: A Feira do Disco e o Libro Galego de Monterroso consolídase. Para a cuarta edición, que se celebrará na vila ulloá este sábado 16 de marzo, a asociación cultural 25 Xastres preparou un completo programa de presentacións, concertos e obradoiros.

Cociñando con Bolboretas no Bandullo é un taller gastroliterario para cativas e cativos que, ás once da mañá, abrirá o encontro. Seguirao a presentación do segundo libro de Diego Giráldez, Hotel para coleccionistas discretos (Galaxia, 2019). Ás once e media, Toño Núñez falará do seu, A gotiña viaxeira. Ás doce do mediodía, Chuches Amil, o proxecto musical infantil de Fran Amil, ofrecerá o seu espectáculo Monstros. Cincuenta minutos despois, Inma López Silva presentará Chámame señora pero trátame como un señor (Galaxia, 2018), o seu ensaio sobre o machismo na cultura. As actividades de mañá rematarán coa presentación do disco Fonsagrada, do Candorka Trío. aCentral Folque e a súa colección Cámara Escura reanudarán a feira a partir das catro e dez da tarde. Ás cinco menos cuarto, Cairón, o boletín do Instituto de Estudos da Ulloa, amosará aos asistentes o seu terceiro número. Paco Nogueiras dará un "concerto para nen@s" baseado en RadioBuleBule. O puño e a letra (Xerais, 2018), o experimento co que Yolanda Castaño investiga nas relacións entre poesía e banda deseñada, terá a súa quenda ás seis e vinte. Benxamín Otero e Germán Díaz amosarán o seu novo proxecto, Trece cancións bonitas, ás sete e cuarto. Ás oito, Eva Mejuto fará o propio coa súa novela Memoria do silencio (Xerais, 2019). O acto que pechará a Feira do Disco e o Libro Galego será un concerto de Zoelas, que estrean o seu álbum evelaités. Durante a xornada, autoras e autores como Carlos Meixide, a poeta local Ana Vila, Xosé Duncan, Estefanía Padullés, Adolfina Mesa ou Strazz asinarán exemplares das súas obras nalgún dos múltiples postos de editoriais, libraría, discográficas que poboarán a Cúpula de Monterroso. "A feira é un punto de encontro en que poder disfrutar da cara máis lúdica da cultura e que pretende dar visibilidade e potenciar estes dous medios de difusión cultural nun mesmo espazo e co galego como lingua vehicular", expón a organización. Nota: cartaz da IV Feira do Libro e Disco Galego de Monterroso.


Summary: Mario Regueira vén de pór punto final, para poder atender outras obrigas laborais, a sección de crítica de Sermos Galiza tras dez anos ininterrompidos. Falamos con el nesta entrevista da súa experiencia durante todos estes anos, dos consensos da literatura galega ou das dificultades para facer crítica nun país pequeno cunha lingua minorizada, en relación coa reflexión que realizou na súa tese doutoral arredor dos inicios de moitas das dinámicas do campo literario actual.

—Levaba xa anos facendo crítica en Sermos Galiza. Como foi a experiencia? Foron dez anos. Desde o primeiro número. Non é fácil falar en xeral dunha experiencia tan longa. En dez anos pasou de todo. O formato que tiña agora, por exemplo, era máis breve que o que tiña antes e moito máis que o que tiña ao principio. É unha responsabilidade dar conta da actualidade literaria. Penso que escribín sobre algunhas obras interesantes e seguro que me trabuquei moitas veces. Pero quedo coa idea de que fixen un traballo honesto, neutral dentro da neutralidade que podemos ter os seres humanos, cos nosos prexuízos. Mais o balance é positivo. —Que consegue a crítica e que non? Penso que estamos visibilizando a literatura e abranguendo outros ámbitos. Eu sigo sendo o presidente da Asociación Galega da Crítica. Na asociación, tratamos de representar a crítica no seu sentido amplo: a crítica literaria xunto coa artística, a musical. o videoxogo… Mais a verdade é que normalmente vincúlase a crítica coa literaria, con todas as peaxes e equipaxes ideolóxicas de facer crítica de cultura feita nunha lingua minorizada e sometida a agresións. Acúsannos moitas veces, en relación con isto, de ser demasiado benévolos. —E ten fundamento a acusación? Hai crítica demasiado benévola, pero eu creo que tamén se pode facer unha crítica negativa que non sexa destrutiva, que é un modelo que adquiriu fortuna nos últimos anos, xurdido tamén por reacción contra a crítica benévola. Ademais acúsase a crítica galega de ser benévola pero nos grandes medios internacionais pasa o mesmo: é raro atopar críticas negativas porque a crítica responde a intereses editoriais e comerciais de promoción de libros. Aquí tamén hai editoriais que, conscientemente ou non, fan unha presión bastante grande. —Como se confunde crítica con promoción? Agárdase que se saque todo, como nunha sorte de sistema de quendas? A situación é un pouco así, si. E o que pasa nos últimos anos é que a crítica académica, na que, coas limitacións que poida ter, hai un debate, está cada vez máis lonxe da crítica xornalística, máis vinculada á actualidade, ao ritmo de lanzamentos das editoras. E despois que, ás veces, a crítica ten unha repercusión que me parece exaxerada. Entendo, tamén como autor, que ás veces a lectura que se fai dos libros pode non ser fiel ou abondo atenta, pero unha crítica non debería ter máis percorrido que un debate amigábel, sen estalidos de paixón. —Nin a crítica ten se cadra tanto poder nin hai, ademais, case espazos para a crítica… Hai un problema estrutural que nos afecta como cultura e como falantes dunha lingua en retroceso que ten un impacto na literatura e no discurso sobre a literatura. Pasa no mundo da literatura, no do xornalismo, no da academia e no da cultura en xeral. Dáselles ás cousas unha enorme repercusión sen ter en conta que é un traballo que se fai aínda moitas veces por militancia, sen unha cobertura económica nin simbólica detrás. E iso é problemático. —O que publican as editoras pequenas seguramente foi gañando espazo na crítica. Mais deberan quizais importar os libros e non quen os edita. Ao mesmo tempo, se non se ten coidado con iso, a crítica pode acabar falando só dos libros das editoras grandes porque editan bastante máis... Eu sempre tiven simpatía polos proxectos pequenos porque arriscan moito nun contexto moi adverso. E procuro escapar diso, de sacar só libros de Galaxia ou de Xerais. Mais é verdade que a crítica xornalística tende a servir máis para as editoras que para os autores e autoras. Porque igual un libro non ten calidade, ou non foi revisado editorialmente ou xa nin sequera ortograficamente. Porque a revisión editorial non existe na Galiza, ou a pouca que existe fana as editoras pequenas. Por iso si, claro, sentes simpatía polos proxectos editoriais pequenos nos que se ve que se traballou co libro. Mais despois tamén é verdade o que comentas: é máis probábel atopar un libro que che interese entre os libros que sacan Xerais ou Galaxia porque publican moitos máis. Por iso tamén pode existir a sensación de que teñen copado o mercado. Aínda que tampouco son da opinión de que deberan quedar só unhas poucas editoras: creo que debe ser democrático, que cadaquén pode editar o que queira, e non creo que só dúas editoras puidesen soster por si soas todo o campo editorial. —O proxecto de Galaxia, conta vostede na súa tese, tentou levar a literatura galega por un determinado camiño ideolóxico e estético. Reivindicando unha literatura marxinal, allea ao gran mercado. Hoxe a tendencia pode que sexa a contraria… Na tese, analizo o proxecto de Galaxia no campo literario da posguerra. Nese momento ninguén ía montar unha editora en galego, enfrontándose á ditadura, só por gañar diñeiro. A dimensión comercial da edición chegou despois, vinculada á cultura da normalización, no contexto da transición política e do réxime autonómico. Cando o galego vai entrar no ensino, por exemplo. A presión que exercera até entón Galaxia fora ideolóxica, pero o mercado crea outro tipo de presións. Eu veño de reeditar o meu libro Outono aquí. Veume un comentario de edición que dicía que quizais podería quitar a referencia a un crime rural porque había xente que se podía sentir atinxida. Eu non quería dicir que o rural estea cheo de serial killers, pero no rural tamén hai crimes. Penso que tentar captar o público infantil e xuvenil está moi ben, pero que tamén temos que tentar atraer un público adulto. Non debemos infantilizar o lector nin a literatura. Hai libros que se presentan como literatura para adultos que eu vexo máis para un público xuvenil. E é moi lexítimo que as editoras tenten vender. E entendo que nun mundo -polo menos o occidental- no que a xente perde capacidade lectora, capacidade de atención, que case non ten tempo para ler, se publiquen obras de fácil lectura. Pero é preocupante que a única aposta sexa a literatura infantil e xuvenil e, sobre todo, que esta fagocite o resto. —Despois prodúcense outras contradicións, relacionadas con ese pouso do status do "marxinal". Querer ser marxinal e despois sentirse frustrado por selo. Mesmo os autores máis "famosos" non se senten ás veces recoñecidos. Que acontece con isto? Penso que se escolles escribir en galego hai cousas que, efectivamente, tes que asumir. Tes que aceptar que non vas ser súper coñecido e que se buscas "éxito" vas ter que pasar pola internacionalización e moi probabelmente polo mercado en castelán. Porque o público lector que hai aquí é moi determinado, moi pequeno e está moi sometido a vaivéns estruturais e políticos. Entón aí claro que hai contradicións sen resolver se aspiras, e é lexítimo, a que non te lean só na túa contorna social. Mais, despois de dez anos de facer crítica tamén teño claro que os autores somos terribelmente egocéntricos. —Nese sentido, ás veces os premios crean falsas expectativas. Como non hai estruturas que sosteñan nada, hoxe podes gañar un premio e ter moitas entrevistas a mañá non atopar editora para o teu novo libro. Nos premios hai un pánico a deixalos desertos relacionado coa debilidade das estruturas do campo literario. Se o deixan deserto, teñen medo de non ter fondos para poder volver convocalo, ou de que se interprete que están dicindo que a literatura galega é mala. Mais eu tampouco quero estragar a ilusión da xente dicíndolle a quen acaba de editar nunha editora pequena que se non segue traballando pode non conseguir nada co seu seguinte libro. —Ten autonomía a crítica nun país pequeno? Non queremos criticar o veciño? Ou a crítica ten demasiado medo a enganarse e non saber ver? Penso que hai moitas presións, directas ou indirectas. E que é fácil caer nunha liña determinada. É máis doado ler o novo libro dun autor que sei que me gusta que o libro dun autor descoñecido ao que se cadra teño que facer unha crítica negativa. E ademais, e tamén por iso quixen deixar a crítica en Sermos Galiza, penso que o crítico non se debe eternizar, que é bo que entren voces novas con outras visións. Porque todas as persoas cargamos con prexuízos. Debemos ser conscientes deses prexuízos para tentar desmontalos. E penso que hai que ser quen de incomodarse, de forzar a propia mirada para non deixarse levar pola inercia. E despois hai que ter en conta que nos movemos dentro duns parámetros ideolóxicos que tamén nos condicionan. O meu cabalo de batalla aí son as tecnoloxías. A postura da cultura galega é xeralmente refractaria, e isto xa vén do Partido Galeguista e de Galaxia. Outras culturas con linguas minorizadas, como a catalá ou a galesa, non teñen esa relación coa tecnoloxía. Parte das obras emblemáticas da literatura galesa, por exemplo, son de ficción científica, que aquí tivo moitas máis dificultades para ser aceptada pola crítica. —Eses parámetros ideolóxicos que comenta veñen en parte do proxecto de Galaxia. Hai consensos básicos sobre o "compromiso" e as súas implicacións… Un galeguismo conservador e posibilista… Hai que ter en conta que Galaxia foi matizando a súa perspectiva inicial. Xa na década dos 50 comeza a haber enfrontamentos e empeza a haber espazos de disidencia. Crises coma a de Rodríguez Mourullo ou a que tiveron co exilio levan a unha Galaxia que acabará publicando A Esmorga, aínda que lle digan a Blanco Amor que estaban agardando pola resposta da censura cando en realidade eran eles os que estaban demorando a publicación. Hai unha corrente principal que está apoiada pola elite, polo núcleo ideolóxico da editora, con xente con poder cultural e académico capaz de marcar axenda e de controlar institucións que proceden dese proxecto da Galaxia da posguerra. Pero diría que hai unha actitude de 'aquí cabemos todos', aínda que haxa certas cousas que queden nas marxes e que non sexan promocionadas igual. Pero serve para ter un catálogo, para dicir que na cultura galega hai de todo, para aparentar que es unha cultura equiparábel a calquera cultura europea. Ten que ver co que falabamos antes da cultura da normalización, espello da cultura da Transición. É verdade que aquí aínda nos faltan estudos de como se fixo na cultura o cambio de réxime. —En relación con iso, na cultura galega realízanse quizais tantos discursos autoafirmativos, compensatorios das agresións contra o galego, que se cadra acaba perdéndose credibilidade. A literatura galega como a mellor, etc. Quizais se publiquen poucos libros moi bos, poucos malos e moitos regulares. Como en todos os lados. Nun campo pequeno como o galego quizais todo se vive con moita intensidade. Todos os pequenos logros son moi celebrados. O discurso de que somos moi bos, que nace cun obxectivo empoderante, de autoterapia, atopa sentido nunha cultura que loita pola súa supervivencia. Pero hai outras cousas ás que tamén debemos atender. O discurso sobre a mellor literatura de Europa contrasta coa relativa falta de atención á cultura audiovisual ou aos videoxogos, por exemplo. Temos dereito a reivindicar a nosa supervivencia cultural e nacional, pero a cultura é máis que a cultura escrita. —Nese sentido, faise unha crítica conservadora? Por autorreferencial, por discutir pouco os consensos… Falabamos antes da distancia entre a crítica académica e a xornalística. No ámbito académico, o debate sobre o criterio filolóxico, por exemplo, non é estraño. Pero na crítica xornalística hai liñas que non se pasan. O escenario é complicado e vai máis alá do literario. Haberá que ver como xestionar as nosas linguaxes, como afrontar o cambio tecnolóxico e social… —En relación co cambio social, a crítica feminista, por exemplo, é ás veces recibida con hostilidade por non respectar supostamente a "autonomía" do campo literario, por ser unha cuestión "extraliteraria". Pero ninguén parece discutir o consenso arredor dunha literatura galeguista e máis ou menos de esquerdas, por exemplo. E iso non se considera ideolóxico ou extraliterario. Creo que se queremos unha literatura europea e aberta hai cousas que xa deberan estar asumidas. Os debates sobre a literatura feminista ou sobre a literatura e o LBGT xa non son nin novos, nin deste século, pois é algo que se resolveu nos anos 60-70 do século XX. Eu entendo a literatura como produto sociolóxico e, por suposto, político, polo que hai cuestións transversais que atravesan toda a literatura, que por suposto non son extraliterarias. Como a lingua, o xénero, a representación da disidencia sexual ou da outredade. Cando Antón Lopo creou Chan da Pólvora quería editar algún autor xitano que escribise en galego. E penso que non o atopou. Nada diso lle nega autonomía á literatura. Pero é que ademais ninguén obriga a ninguén a escribir desde coordenadas feministas. No congreso recente que tivemos en Varsovia houbo unha comunicación que mostrou os datos de publicacións nos 90: contra o tópico, publicaron máis homes. Ninguén obriga a ninguén a publicar libros feministas, nin é certo que xa non se pode publicar poesía sendo home nin outras falacias así. Iso si, se publicas exposte á crítica feminista, que é lexítima, igual que é lexítimo facela desde a esquerda nacionalista... —Citaba antes o criterio filolóxico, do que se afastan por exemplo as reivindicacións dunha lectura completa da obra de Rosalía de Castro. Algo que parece aceptado no campo académico. Pero non no público, no xornalístico. É outro consenso. Como o foi nalgún momento quizais unha idea esencialista da identidade galega que se reflectía na literatura. Esa idea esencialista penso que foi revisada xa desde hai moitos anos por exemplo por Suso de Toro, que xoga a rebentar esas inercias. Pero non diría que deixou de estar presente. Noutras linguaxes artísticas, como o Galician Noir, reprodúcese ese esencialismo. Eu teño a sensación de que son novas linguaxes que incorporan discursos moi vellos. Pois constrúense espazos de exotización. Como cando a literatura inglesa sitúa o raro e o sobrenatural en Escocia. Canto ao criterio filolóxico, é unha cuestión complexa. A idea de que a literatura galega era diferente da española porque estaba escrita en galego foi fundamental para construír a autonomía do campo literario galego. Pero hoxe desde o punto de vista académico non se pode pasar por alto que non toda a cultura que nos inflúe como sociedade está escrita en galego. O problema é que estes debates poden ser instrumentalizados por grupos como Galicia Bilingüe para argumentar por exemplo que se deberan poder presentar libros en castelán ao premio Xerais. Penso que o horizonte será ir máis alá do criterio filolóxico, pero que iso terá que chegar noutro momento.


Summary: Case un de cada cinco galegos e galegas ten ingresos inferiores aos 8.871 euros anuais por persoa. A taxa de pobreza medrou unha décima no último ano e afecta sobre todo ás xeracións máis novas e ás familias monoparentais, que dependen sobre todo das mulleres.

Máis de medio millón de galegos e galegas (542.892), ao redor do 18,8% da poboación, viven por baixo do limiar da pobreza, fixado en 8.871 euros anuais por persoa. CC.OO. subliña o dato coincidindo coa conmemoración do Día Internacional para a Erradicación da Pobreza. A través de Maica Bouza, secretaria de Emprego e Previsión Social, o sindicato denuncia que nos últimos anos "malia a suposta recuperación económica a renda distribúese en Galicia dun xeito desequilibrado e inxusto", o que tivo como consecuencia "un incremento das desigualdades sociais entre o 2013 e o 2017".Case un de cada cinco galegos e galegas vive por debaixo do limiar da pobrezaNo último ano, a taxa de pobreza en Galicia medrou unha décima, aínda que se atopa 2,7 puntos por baixo da media española, situada no 21,5%, e que no último ano diminuíu unha décima. A taxa de risco de pobreza indica a porcentaxe de poboación que ten ingresos inferiores ao 60% da renda mediana. O limiar da pobreza para un fogar composto por dúas persoas adultas e dous nenos ou nenas sitúase nos 18.629 euros.Outro dos indicadores para medir a desigualdade na distribución dos ingresos é o cociente S80/S20, que se interpreta como a relación entre a renda obtida polo 20% da poboación con renda máis alta (quintil máis alto) e a renda media obtida polo 20% da poboación coa renda máis baixa (quintil máis baixo). Canto máis alto é o cociente, iso significa que unha sociedade é máis desigual. En Galicia este indicador sitúase en 5,8, medrando de forma alarmante nos últimos anos, dende o 4,6 do ano 2009.No último ano, a taxa de pobreza en Galicia medrou unha décimaCC.OO. alerta de que a pobreza afecta con máis intensidade ás xeracións máis novas, xa que as persoas menores de 16 anos teñen unha taxa de pobreza do 21,65% e as de menos de 24 anos do 23,48%, moi por riba das cifras xerais para o conxunto da poboación. Hai máis pobreza igualmente entre as mulleres que entre os varóns e de forma particular nas familias monoparentais, que dependen maioritariamente dunha muller e nas que o risco de pobreza e exclusión social se eleva ao 46,99%, tres veces a taxa xeral.O mes pasado Cáritas alertaba de que tan só o 41% da poboación galega está nunha situación de integración plena. No outro extremo, case un de cada cinco galegos e galegas (470.000 persoas) atópase en situación de exclusión social. Deles, o 9,1% da poboación (245.858 persoas) está nunha situación de exclusión moderada e o 8,4% (226.946 persoas) en exclusión severa. Ademais, o 41,6% da poboación galega atópase nunha situación precaria e conta cunha alta taxa de vulnerabilidade social e con risco de caer en situacións de pobreza ou exclusión, sobre todo no escenario dunha nova crise económica. O sindicato esixe o reforzo do sistema público de pensións e de protección por desemprego e, así mesmo, das rendas de inserción, como a RISGA, "que deberían cubrir as necesidades básicas das persoas". CC.OO. é crítico coa xestión que o Goberno galego fai da RISGA, sinalando que "unha ferramenta teoricamente válida para a inserción social convértese, en mans da Xunta, nun ineficaz mecanismo de protección social". "Máis flexibilidade nos requisitos, menos burocracia e, en consecuencia, máis orzamento son pasos imprescindibles se queremos reducir a pobreza e a exclusión social en Galicia", afirma a central.O sindicato esixe o reforzo do sistema público de pensións e de protección por desemprego e das rendas de inserción, "que deberían cubrir as necesidades básicas das persoas"Finalmente, CC.OO. propón unha serie de actuacións para loitar contra a pobreza e a exclusión social: derrogar a reforma laboral para promover o emprego de calidade; reforzar as políticas activas de emprego; ampliar a protección por desemprego; mellorar os salarios; garantir unha vivenda digna; establecer unha renda mínima garantida no ámbito estatal; elevar o IPREM; desenvolver un sistema fiscal progresivo e xusto e consolidar o Sistema Público de Pensións.


Summary: A Xunta vén de publicar no Diario Oficial da Galiza (DOG) un anuncio no que fixa o mesmo horario para a véspera de festivos que para as noites das sextas feiras e dos sábados. Considera que é un paso "proporcionado" malia as restricións pola Covid-19.

Cafetarías, mesóns, restaurantes e bares do país poderán redeseñar o seu horario para a véspera do día de reis, é dicir, para esta cuarta feira, 5 de xaneiro, malia o aumento dos contaxios de coronavirus. A Xunta vén de notificar, a través dunha publicación no Diario Oficial da Galiza (DOG), o permiso para ampliar unha hora máis a apertura. O Goberno galego optou por mudar de forma puntual as restricións de Nadal polo coronavirus equiparando as vésperas de días festivos, -como é o caso deste 5 de xaneiro- ás sextas feiras e sábado. Así, permitirá abrir até a 1 da madrugada, mentres que nestes días previos quedara fixado o feche para a medianoite. No medio da sexta onda, cos contaxios crecendo e a decisión definitiva sobre a volta as aulas pendente do cumio desta terza feira, esta decisión modifica as normas aprobadas antes de despedir o ano 2021. "Considérase adecuado e proporcionado suplir a omisión da orde citada e introducir a indicada ampliación de horario", di a Xunta O horario límite ficara nas 00 horas, pero agora a Xunta amplía un día concreto até as 01 horas porque considera que é un paso "proporcionado" dada a tradición de saír na véspera do festivo por compras, cabalgatas ou simples celebracións. En calquera caso, continúan vixentes outras medidas de control da pandemia como é o caso do límite de dez usuarios nunha mesa ou a capacidade nos eventos deportivos, por sinalar só dous exemplos. "Considérase adecuado e proporcionado suplir a omisión da orde citada e introducir a indicada ampliación de horario", especifica a comunicación do DOG.


Summary: Como era de agardar, o Festival de Pardiñas que terá lugar 2,3,4 de agosto festexará ao "festivaleiro" de honra que foi Díaz Castro. O encontro de arte e música que desde hai trinta e catro anos organiza a Asociación Xermolos tiña que "proclamar aos catro ventos" o Ano Díaz Castro. Homenaxearase tamén a Xosé Seivane.

Unha homenaxe a Xosé Seivane, pregoeiro da primeira mostra de artesanía, máis a constante presenza de Díaz Castro serán algúns dos sinais desta nova edición do Festival de Pardiñas que encherá Guitiriz de música, arte e festa. Xermolos, e o seu presidente Alfonso Blanco, están detrás do ánimo continuado para que Díaz Pardo fora homenaxeado pola Academia no Día das Letras Galegas e agora que, finalmente, foi conseguido, era de agardar que a festa se trasladase a Pardiñas, o seu espazo natural. Convocatoria de arte e música desde hai 34 anos, a Asociación Xermolos anima en cada edición un encontro no que, alén de concertos, a tradicional Mostra de Artesanía, a de Artesáns de Instrumentos de Música Tradicional, o concurso de Cantos de Taberna ou o Certame "Terra Cha" de literatura e debuxo infantil danlle unha identidade particular a esta cita no concello de Guitiriz. O venres, o festival quentará motores con batukada co Bloquinho de Xermolos mais vídeos musicais entre os que se proxectará o "A lus do mundo" do alumnado do IES de Guitiriz que contribuíu a que Díaz Castro fora o homenaxeado do próximo Día das Letras galegas. Especial presenza terá o autor de Guitiriz nesta edición do festival xa que o propio sábado inaugurarase unha mostra fotográfica de Xan Muras arredor de Díaz Castro. "Menciñeiros" de Volta e Dálle con música de Mini e Mero porá fin á xornada "preparatoria" e dará paso a un día grande que comezará xa por volta das 12.30 con Concurso de Cantos de Taberna polos bares de Guitiriz. Quen partille do Festival terá oportunidade de probar o "bolo pardiñeiro" unha nova tapa que se estrea nestas xornadas festeiras. Para non parar está o programa do sábado con apertura de exposicións de escultura, fotografía, pintura ou cerámica, o XXXIV certame de debuxo infantil, a mostra de artesanía, a de artesáns de instrumentos de música tradicional ou mesmo obradoiros de regueifas e danza tradicional. A Asociación de Gaiteiros Galegos ten moito a ver coa actividade que se desenvolverá á tarde, co achegamento a instrumentos e concertos espontáneos por toda parte. Na noite a música de Bloquinho de Xermolos, Coanhadeira, Harmónica Creams, Tara e Dios ke te Crew prolongarán a festa até ben entrada a madrugada. Feira de libros de Xermolos Bernardino Graña, Neira Vilas, Paco Martín, David Otero e Marica Campo estarán presentes o domingo á mañá na apertura da Feira de Libros de Xermolos nunha xornada na que se lle renderá, ás 12:00 horas, homenaxe a Xosé Seivane que foi, fai vinte anos, o primeiro pregoeiro da mostra de Artesanía. Presentarase un novo Guieiro no que participan máis de 100 músicos, escritores, artesáns e gaiteiros. Sen que o programa se deteña un momento, ás 18 horas o escritor Xosé Vázquez Pintor lerá o pregón. Será, sen dúbida, a festa de Díaz Castro en Pardiñas xa que desde a organización anuncian que van "proclamar aos catro ventos o Ano de Díaz Castro" coa actuación do rapeiro David Gómez e alumnado de Guitiriz a cantar os seus poemas ademais de Mini e Mero, autores da coñecida musicalización de "Penélope". Os Minhotos, Susana Seivane, Skarallaos e Mr, Fishman aka Dr. Think & Mike Rolling porán fin á xornada.


Summary: Cambio de goberno e cambio de modelo nos premios que outorga o organismo provincial. Un Torrente con modalidade de galego e máis mulleres nos xurados, con resultado de máis féminas galardoadas, son as principais novidades.

Novos nomes e persoas xa coñecidas nos distintos ámbitos culturais déronse cita no acto de entrega dos premios das áreas de Cultura e Lingua da Deputación da Coruña deste ano que premiaron, entre outros e outras, as escritoras Eli Ríos e Lorena Conde e o escritor Vicente Luís Mora, ás bandas Bala e Colaxe en música infantil, a Pablo Carpintero e Lidia Neves en artesanía, a Emilio Fonseca en banda Deseñada ou a David Calle en arte. Os premios de lingua recoñecen o labor de Xabier P. Docampo, a Semente e Correlingua. A lingua e a presenza de mulleres foron claras protagonistas no acto de entrega que se desenvolveu na mañá deste xoves día 22 na sede da Deputación. Con 25.000 euros cada un, o Torrente Ballester converteuse no certame con maior premio económico dos convocados en Galiza. Os premios recoñecen nesta edición, como destacou Goretti Sanmartín no acto, a persoas creadoras e investigadoras con xa importante tradición no noso país, como Pablo Carpintero, que gañou o premio de Artesanía cunha reprodución da gaita de fol dunha cantiga de Santa María ou o escritor Xabier Docampo, "gran mestre e, sobre todo, mestre do entusiasmo en cuxo ronsel navegamos", dixo. Descobren tamén novos nomes para a cultura como o caso de Emilio Fonseca, que con 'Fóra de Mapa' resultou elixido polo xurado da décimo primeira edición do certame de Banda Deseñada Castelao, Lorena Conde, con longa traxectoria como actriz que se dá a coñecer como poeta co Premio González Garcés polo seu libro 'Entullo' ou Eli Ríos, con obra como poeta mais que asina en 'Luns' a súa primeira novela para público adulto que nace xa co Torrente Ballester. Esta é tamén a edición en que, por primeira vez, o premio de narrativa se convoca en dúas modalidades, unha para obras en lingua galega e outra para obras en lingua castelá, da que resultou gañador o escritor Vicente Luís Mora coa novela 'Cabeza de vaca'. Con 25.000 euros cada un, o Torrente Ballester converteuse no certame con maior premio económico dos convocados en Galiza. Os premios contribúen a poñer o foco en obras como a de Lidia Nieves co seu xoguete-alfaia que conquistou o xurado do XI Premio de Artesanía Antón Fraguas na súa categoría contemporánea e apostan tamén por persoas que están a desenvolver importantes proxectos fóra da Galiza, como o caso de David Calle que acadou o XI Premio Internacional de Arte Gráfica Jesús Núñez co seu 150 horas. O rock con protagonismo feminino estivo tamén presente no acto de entrega de premios coas compoñentes de Bala e MJ Pérez, as bandas gañadoras do VIII Concurso musical Deputación da Coruña. No xurado do Premio Rosalía de Castro todas as súas compoñentes eran mulleres Destacou tamén Goretti Sanmartín a vontade dos premios de potenciar o colectivo, a implicación social e a participación recoñecendo o traballo das escolas Semente, "que teiman en garantir o dereito das nosas crianzas a se educaren na nosa lingua", do Correlingua "que leva anos de dedicación para facer do compromiso co galego unha festa lúdico-deportiva- reivindicativa da rapazada" ou do novo concurso Quero cantar de música infantil que premiou a Banda Colaxe de Laxe. Eis a listaxe completa de premios de cultura e lingua deste ano: - XI Premio de banda deseñada Castelao: 'Fóra de Mapa' de Emilio Fonseca Martín- XI Premio de Artesanía Antón Fraguas: Pablo Carpintero Arias (tradicional) e Lídia Nieves Domínguez (contemporánea) - XVIII premio de Poesía Miguel González Garcés: 'Entullo' de Lorena Conde- XI Premio Internacional de Arte Gráfica Jesús Núñez: '150 horas' de David Calle- XXVIII Premio de Narrativa Torrente Ballester. Modalidade galego: 'Luns' de Eli Ríos.- XXVIII Premio de Narrativa Torrente Ballester. Modalidade castelán: 'Cabeza de vaca' de Vicente Luis Mora.- VIII Concurso musical da Deputación da Coruña: Bala- I Concurso musical infantil Quero cantar: Banda Colaxe- VII Premio Rosalía de Castro de Lingua na modalidade xeral e na específica de traballo de recuperación do galego nas idades máis temperás. Xabier P. Docampo e Correlingua e Semente.


Summary: CIG convoca concentracións e manifestacións en cidades e vilas. Suso Seixo, secretario xeral da central nacionalista, chama a "superar a pasividade" e incide na importancia da "mobilización social".

Concentracións, manifestacións, asembleas, unha cadea humana... cuarta e quinta feira da semana que vén, 5 e 16, acollerán mobilizacións convocadas polo sindicato CIG nas diferentes comarcas galegas para demandar a recuperación dos dereitos laborais e sociais perdidos durante estes anos. Estes actos enmárcanse na campaña que a central nacionalista impulsou a finais de 2016 e que se concretou en xaneiro coa manifestación en Santiago de máis de 3.000 persoas na defensa das pensións públicas. A campaña quer presionar a favor da derrogación das medidas máis lesivas contra os traballadores aprobadas nos últimos anos. Suso Seixo, secretario xeral da CIG, explica que a central sindical nacionalista acordou pór en marcha esta campaña para aproveitar o cambio de circunstancias políticas, cun Partido Popular gobernando sen maioría absoluta, o que permite que se formulen proxectos de lei dirixidos a derrogar todas esas reformas que se fixeron. "Entendemos que é o momento de presionar ao goberno para que se lexisle no camiño de recuperar estes dereitos perdidos. Sabemos que o goberno, por propia iniciativa, non o vai facer, porque o que fixo até o de agora en materia de política económica e sociolaboral responde ao modelo ideolóxico do PP". Mobilizacións do mércores 15 de febreiro: -A Coruña: concentración no Obelisco ás 20.00 horas. -Santiago: manifestación dende a Praza Roxa ás 20.00 horas. -Lugo: concentración na Subdelegación do Goberno ás 20.00 horas. -Ourense: asemblea de delegadas/os ás 10.00 horas e concentración na Subdelegación do Goberno ás 11.30 horas. -Pontevedra: asemblea de delegados/as ás 10.00 horas e concentración na Subdelegación do Goberno ás 12.00 horas. -Vilagarcía: asemblea de delegados/as ás 10.00 horas e concentración na oficina do Inem ás 12.00 horas. -Vigo: manifestación dende a Dobrada ás 20.00 horas. -Ferrol: cadea humana dende o INSS ás 11.30 horas. Mobilizacións do venres 17 de febreiro: -Pontevedra: dende a Praza da Ferrería ás 20.00 horas. -Vilagarcía: dende a Casa do Mar ás 20.00 horas. -A Estrada: dende a Praza do Mercado ás 20.00 horas.


Summary: "Hai que abrir moito máis o diálogo social e non quedar nunha mera suma de siglas", afirmou o voceiro nacional do BNG, que asegura que a súa forza política está "nun proceso de reflexión".

O voceiro nacional do BNG, Xavier Vence, concedeu unha entrevista á Radio Galega na que, ante o horizonte electoral que se abre e que ten como primeira estación as municipais, sinalou a necesidade dunha "acumulación de forzas alternativas que sexa capaz de derrotar un PP que tras das eleccións quedou claro que é vencíbel". O dirixente nacionalista deixou claro que esas alianzas terán que facerse "en chave galega, de país". Con todo, Vence remarcou que os obxectivos da súa formación van máis alá das citas coas urnas ou da limitación ás cúpulas de organizacións electorais. "Non se trata dunha mera suma de siglas, ese non é o problema de fondo. Hai que abrir máis o diálogo social, non limitalo a expresións parciais polas que cada vez máis cidadanía sente distanciamento", explicou. "O BNG quere ser interlocutor tamén ante esa xente que busca outras fórmulas de participación", engadiu. "As eleccións deixaron claro que o PP é vencíbel", afirma o dirixente nacionalista O voceiro do Bloque tamén contrapuxo os bos resultados de Podemos na maioría do Estado -tamén en Galiza- cos que tivo en Cataluña e Euskal Herria, "onde a presenza do nacionalismo xera un debate político e unhas alternativas que se formulan de forma moi maioritaria en chave de país", circunstancia que desexa que ocorra tamén en Galiza. Por último, Xavier Vence recoñeceu que o BNG "está agora nun proceso de reflexión interna para tirar conclusións dos resultados electorais e compoñer unha folla de ruta para o futuro".


Summary: Ao abeiro da alza no prezo do gas natural polo impacto da guerra en Ucraína.

O prezo medio da electricidade no mercado almacenista subirá este domingo 3,40%, marcando o segundo rexistro máis caro da historia tras os 383,67 euros por megawatt hora (MWh) de 23 de decembro de 2021, ao abeiro da alza no prezo do gas natural polo impacto da guerra en Ucraína. En concreto, o prezo medio do ' pool' para este domingo será de 379,03 euros/ MWh, uns 12,48 euros máis caro que o sábado, cando alcanzou os 366,55 euros/MWh, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía ( OMIE) recollidos por Europa Press. Ademais, o prezo medio no mercado almacenista de mañá será oito veces superior ao de hai un ano, é dicir, un 740,98% máis, cando marcou os 45,07 euros/MWh. Por tramos horarios, o prezo máximo da luz para este domingo darase entre as 20 horas e as 22 horas, con 470,01 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 334,21 euros/ MWh, rexistrarase entre as 3.00 e as 4.00 horas. O prezo medio no mercado almacenista de mañá domingo será oito veces superior ao de hai un ano, é dicir, un 740,98% máis, cando marcou os 45,07 euros/ MWh. Os prezos do ' pool' repercuten directamente na tarifa regulada -o denominado PVPC-, á que están acollidos case 11 millóns de consumidores no Estado, e serven de referencia para os outros 17 millóns que teñen contratado a súa subministración no mercado libre. Estes altos niveis no prezo da luz prodúcense ao ronsel da escalada no prezo do gas natural como consecuencia da invasión de Rusia en Ucraína. Así, os contratos de futuros do gas natural negociados na plataforma holandesa TTF atinxiron nalgúns momentos da secta feira novos máximos, con case 200 euros/ MWh. O recibo eléctrico dun usuario medio coa tarifa regulada alcanzou no mes de febreiro os 131,29 euros, 111,5% por riba dos 62,08 euros do mesmo mes do ano pasado. Segundo datos de Facua-Consumidores en Acción, este incremento interanual foi o máis elevado até a data, superando 103% que subiu o pasado mes de decembro e "o seu prezo bateu ademais todos os récords, situándose en 140,62 euros". A luz pechou 2021 como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/ MWh debido á espiral alcista rexistrada no ' pool' no segundo semestre.


Summary: A plataforma veciñal Auga Limpa Xa! leva un ano reclamando unha moratoria na instalación de novas explotacións gandeiras intensivas e a correcta xestión dos residuos que producen as que xa están en funcionamento. Alerta de que este modelo non xera riqueza na comarca e reclama tamén "prezos xustos" para os gandeiros

Na comarca da Limia funcionan ao redor de 400 macrogranxas, cunha produción de 75.000 UGM (unidade gandeira maior) que supón unha carga de residuos equivalente á que provocarían 1.400.000 habitantes. Dende hai tempo a actividade desta gandaría industrial está a xerar efectos negativos na calidade das augas, que xa foron cuatificadas polas análises oficiais da Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade, solicitadas pola Sociedade Galega de Historia Natural.A plataforma vén reclamando unha moratoria na instalación de novas explotacións gandeiras intensivas e a correcta xestión dos residuos que producen as que xa están en funcionamentoNos anos 2017, 2018 e 2019 nas augas subministradas para consumo humano polos sistemas municipais de abastecemento na chaira da Limia o nivel medio de nitratos creceu dende os 16,8 mg/litro en 2017 aos 18 en 2018 e aos 21,5 en 2019; entre 2014 e 2017 xa medrara un 39%. O nivel máximo permitido pola Unión Europea sitúase nos 50 miligramos de nitratos por litro. Varios puntos da comarca superaron esa cantidade en varias das medicións realizadas pola Xunta. De feito, o pasado verán un informe do Ministerio para a Transición Ecolóxica incluíu o Encoro das Conchas e catro puntos subterráneos de Xinzo de Limia, Trasmiras e Sandiás no listado de "augas continentais afectadas pola contaminación, ou en risco de estalo, pola achega de nitratos de orixe agraria".Contra esta situación vén mobilizándose dende o ano 2019 a plataforma veciñal Auga limpa xa!, formada por cidadáns de diversos sectores, entre eles agricultores e gandeiros en extensivo. A plataforma vén reclamando unha moratoria na instalación de novas explotacións gandeiras intensivas e a correcta xestión dos residuos gandeiros que producen as explotacións que xa están en funcionamento."Falouse de que se ían tomar algunhas medidas, pero estas non se levaron a cabo. Dixeron que ían abrir unhas plantas, pero seguen sen abrirse"A plataforma mantén contactos, así mesmo, coas distintas administracións e coas grandes empresas responsables en última instancia da produción cárnica que dá orixe aos residuos. Porén, a pesar das promesas de que se ían poñer en marcha medidas de control e xestións dos residuos, "o problema segue igual", denuncia a entidade, en conversa con Praza.gal. Na Mesa da Limia, na que participamos xunto coa Consellería, as integradoras e os granxeiros, falouse de que se ían tomar algunhas medidas, pero estas non se levaron a cabo. Dixeron que ían abrir unhas plantas, pero seguen sen abrirse", din."A produción industrial de carne low cost non beneficia o rural, os concellos da Limia están perdendo poboación. Este modelo non crea riqueza nin emprego, porque as macrogranxas apenas teñen traballadores""O problema é que na comarca da Limia hai unha carga gandeira tan grande, hai tantas granxas, que creo que aínda abrindo esas plantas de tratamento non sería abondo. Ten que mudar todo cara a un modelo máis sostible co territorio", destacan dende a Plataforma, que leva máis dun ano solicitando unha "moratoria" á apertura de máis granxas, pois a situación é xa "insostible".Auga Limpa xa! salienta que "a produción industrial de carne low cost non beneficia o rural e os datos están aí: os concellos da Limia están perdendo poboación. Este modelo non crea riqueza nin emprego na comarca, porque as macrogranxas apenas teñen traballadores". "É, ademais, unha gandaría sen terra, polo que tampouco xera os beneficios para o territorio que si ten o gando en extensivo", engaden. A entidade reclama, polo tanto, "máis axudas aos gandeiros e ás gandeiras e menos á gran industria cárnica"."O que lles pagan aos produtores de carne é moi pouco. A riqueza está nas integradoras, nas comercializadoras e nas distribuidoras, a riqueza non queda nos produtores""Somos unha plataforma veciñal, creámola veciños e veciñas que vimos que tiñamos un problema: que a auga dos nosos pozos non é potable", explican. "Ao comezo acusóusenos de que iamos en contra dos granxeiros. Ao revés. Nós en ningún momento pedimos o peche das granxas, nós o que pedimos é que se lles paguen prezos xustos ás granxas e que sexan as integradoras, como Coren, as distribuidoras e as comercializadoras as que asuman os custes desa xestión de xurros e puríns, que hoxe case non existe. Queremos poñer aí o foco", subliñan.Auga Limpa Xa! forma parte da Coordinadora Estatal Stop Ganadería Industrial, xunto con entidades doutras comunidades autónomas. "Non é un problema que estamos sufrindo unicamente na Limia, é un gran problema en toda España: Aragón, Cataluña...", sinalan. "O que lles pagan aos produtores de carne é moi pouco. A riqueza está nas integradoras, nas comercializadoras e nas distribuidoras, a riqueza non queda nos produtores", reiteran.A plataforma amósase crítica tamén coa posición adoptada pola Xunta de Galicia, á que acusan de "mirar para outro lado"A plataforma amósase crítica tamén coa posición adoptada pola Xunta de Galicia, á que acusan de "mirar para outro lado". "A administración é consciente de que hai un problema, pero é un tema delicado, porque están implicadas empresas como COREN, que é a principal empresa da provincia. E non o asumen", sinalan. Ademais, lembran que o pasado ano a Xunta alegou contra a declaración de varios puntos da comarca como espazos "afectados pola contaminación, ou en risco de estalo, pola achega de nitratos de orixe agraria", realizada polo Ministerio. "Fixérono porque se se declaraba zona vulnerable por nitratos, iso suporía a adopción dunha serie de medidas que non se están tomando", explican e destacan que mentres que na maioría das comunidades autónomas "está prohibido botar o purín en abano, con inxectoras", en Galicia "aínda non se aprobou a prohibición, segue adiándose a solución". "O problema está aí e canto antes se busquen solucións, mellor se poderá solucionar o problema", conclúen.COREN ameaza a Manuel García, un labrego de Rairiz de Veiga integrante do Movemento Ecoloxista da Limia, cunha demanda por 1 millón de euros polas súas críticas á empresaA esta situación hai que sumar a presión exercida por grandes empresas como COREN contra as persoas e colectivos que están a denunciar os efectos da gandaría industrial na comarca. Hai unhas semanas Manuel García, un labrego de Rairiz de Veiga integrante do Movemento Ecoloxista da Limia (MEL), recibiu unha comunicación de COREN que lle informaba de que a empresa iniciara os trámites legais para interpoñer unha demanda de un millón de euros contra el, acusándoo de "intromisión no dereito ao honor" do Grupo Coren por unhas declaracións realizadas no programa España Directo de TVE.Manuel García recibirá o vindeiro 29 de febreiro o Premio Osíxeno individual 2019, que entrega ADEGA, que destaca o seu traballo "a prol da defensa ambiental da comarca da Limia fronte á contaminación de terras e mananciais procedente da industria cárnica intensiva, así como pola reivindicación dun modelo agrogandeiro máis sustentable".


Summary: O Informe sobre as violencias sexuais recolle que na Galiza se rexistraron no último ano 554 delitos contra a liberdade e indemnidade sexual, dos que 61 foron agresións sexuais con penetración.

A Galiza rexistrou ao longo do último ano 554 delitos contra a liberdade e indemnidade sexual. Estes delitos divídense nas estatísticas de criminalidade do Ministerio en "agresión sexual con penetración" (61 casos) e "resto de delitos contra a liberdade e indemnidade sexual" (493 casos). Así consta no Informe sobre as violencias sexuais 2020 que esta quinta feira, 27 de maio, presentou a secretaria xeral de Igualdade da Xunta da Galiza, Susana Lopez Abella, en comisión parlamentar. Abella tamén deu conta dos resultados da enquisa realizada no pasado mes de xullo a 3.874 persoas residentes na Galiza. Nela, cando se pregunta polos motivos da violencia sexual, 80% están de acordo coas seguintes afirmacións: O machismo da sociedade, problemas psicolóxicos ou mentais dos agresores, falta de autocontrol dos agresores, abuso de alcohol ou drogas. Unha porcentaxe tamén importante son os motivos vinculados directamente ao comportamento sexual, como: A educación sexual deficiente entre a mocidade (78,4%) e o aumento no consumo de pornografía (67,1%). Ao diferenciar a resposta por sexo, os homes tenden a identificar en maior proporción problemas relacionados coa personalidade do agresor, como o abuso de alcohol e drogas, problemas psicolóxicos ou mentais do suxeito ou a falta de autocontrol. Mentres, as mulleres cren en maior medida que unha das razón deste tipo de violencia é o machismo instalado na sociedade e o aumento do consumo de pornografía como posíbel causante. Após a exposición dos informes por López Abella, a deputada Olalla Rodil (BNG) reclamoulle "reforzar e ampliar a rede de recursos", de maneira especial nos Centros de Información ás Mulleres (CIM) así como máis información en Atención Primaria para detectar, á maior brevidade, os casos de violencia machista. Aliás, Rodil tamén demandou más coordinación entre as institucións públicas e servizos así como "incrementar a protección e o dereito das vítimas a unha vivenda pública". Pola súa banda, a socialista Noa Díaz alertou da "falla de estratexia" por parte da Xunta, a cal ve "perdida en intervencións de moi pouco alcance" mentres o aumento dos datos de violencia sexual nos últimos 5 anos "producen arrepíos", cun incremento de 18,7% por cento en 2019, e outro 18% en 2020. A parlamentar exixiu "máis accións lideradas pola Xunta".


Summary: 684 instantáneas presentáronse ao certame Xurxo Lobato de Fotografía que chega a súa décima edición. A imaxe "Reflexos" do alumno do IES de Ribadeo, David Darriba, foi a escollida como gañadora do concurso organizado pola Asociación de Antigos Alumnos do IES Monelos.

Con "Reflexos", o ribadense David Darriba recolleu o premio do concurso Xurxo Lobato que convoca a Asociación de Antigos Alumnos do IES Monelos e á que, nesta décima edición se presentaron máis de 300 concursantes con 684 imaxes. "Soidade do Rural" do alumno do CIFP Ánxel Casal da Coruña, e "Monte Faro" de José Gadea da Escola de Imaxe e Son de Vigo acadaron o segundo e terceiro premios. Beatriz González, do IES Monelos recibirá unha bolsa para a realización dun proxecto fotográfico pola súa imaxe "Message in a bottle", premio este especial para conmemorar o décimo aniversario do certame. O obxectivo do concurso é contribuír a fomentar a fotografía entre alumnos de ensinanzas medias de Galiza e desenvolver a linguaxe fotográfica no país, para promover o nacemento de novos valores no ámbito da fotografía creativa. Busca tamén darlle protagonismo aos centros de ensino público como elementos activos na cultura galega. As fotografías premiadas formarán parte dunha exposición itinerante que pasará polas bibliotecas municipais da Coruña, Centro Ágora A Coruña, Fórum Metropolitano, Museo do Pobo Galego, Escola de Imaxe e Son de Vigo, IES Monelos, IES María Casares de Oleiros, IES Puga Ramón A Coruña, IES Saturnino Montoxo Ferrol, Aula D de Vigo e IES Imaxe e Son da Coruña. Unha paxina en Facebook recolle durante todo o ano a actividade do certame e divulga iniciativas fotográficas. (https://www.facebook.com/pages/CONCURSO-DE-FOTOGRAFIA-XURXO-LOBATO/109741835734477)


Summary: Faltan tres meses para as eleccións municipais e Santiago de Compostela vai ser unha das prazas onde máis expectativas se centran sobre o que poida pasar. En parte polo propio peso político que outorga ser a capital do país, en parte por ver como valora a veciñanza catro anos de xestión dun goberno 'do cambio', e en parte polo peso das diferentes alternativas en xogo.

Nas municipais de hai catro anos Compostela protagonizou un dos principais capítulos da vaga de mudanza política que se vivía en Galiza e no Estado. O PP era descabalgado da alcaldía após unha lexislatura con tres alcaldes, escándalos varios e episodios de corrupción. Entraba con forza (34,6% dos votos e 10 concelleiros) Compostela Aberta (CA), a articulación a nivel municipal do que se denominada como 'espazo do cambio' e que se situou como primeiro partido. O PP ficaba con 9, o PSdeG suaba ao perder a metade dos apoios (tivo 14%) e ficar en 4 edís; e o BNG, con 2 representantes, embora baixar, tiña o seu mellor resultado nas cidades galegas despois de Pontevedra e Lugo. E catro anos despois, que? Van deixarnos as eleccións do 26 de maio un escenario diferente, van propiciar un novo cambio do calado do que pasou hai catro anos? En principio, non parece que vaia experimentar importantes variacións, o que non quer dicir que as que haxa non vaian ter a súa importancia. Ninguén acredita en que unha forza acade a maioría absoluta, fixada en 13 concelleiros e concelleiras. Iso, coa composición actual, desbota que a dereita poida gañar a non ser con alianzas contranatura. Mesmo, e así o indican enquisas e estudos de opinión, o PP vai perder votos e Ciudadanos -que en 2015 ficou ás portas- podería entrar na corporación compostelá. Así pois, o campo de xogo sitúase na esquerda e na correlación de forzas dentro dela: Compostela Aberta, PSdeG e BNG. CA confía na xestión feita nestes anos, incidindo en que se desenvolveu nun acoso mediático e político que non tivo precedentes na historia política da capital galega e na que xogou un papel clave o PP galego vía Sánchez Brunete (ex-asesor de Conde Roa). Son conscientes de que agora xa non sopran aqueles 'ventos favorábeis' de hai catro anos a nivel supramunicipal (punto álxido de Podemos e marés) mais confían en que o feito na lexislatura pese. E que tamén se dea, en certa medida, un voto útil da esquerda cara a CA nun panorama de forte presión mediática e política da dereita. O que si que se ten claro é que, fronte a certa opinión estendida en non poucos sectores de que as cousas van ficar como están, cómpre implicar a base social para que non desconecte. "Non nos interesa a calma podre", resumen fontes de CA. [Podes ler a análise íntegra no número 335 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O rexeitamento ás reválidas non decae despois de 5 anos, destaca CIG-Ensino.

A CIG-Ensino cifra en 80% o absentismo do alumnado na primeira das dúas xornadas das reválidas implantadas pola Lomce. Así pois, houbo un moi amplo apoio por parte das familias apoio á chamada de boicot a estas probas feita pola Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público de Galiza. A estas probas estaba convocado o alumnado de 3º e 6º de Primaria, así como de 4º da ESO. En declaracións a Sermos Galiza, Suso Bermello, secretario nacional de CIG-Ensino, a central maioritaria no ensino, parabenizaba o compromiso das familias e cualificaba como "moi positivo" alata porcentaxe de seguimento do boicot. Máxime cando este é o quinto ano de aplicación das reválidas. "Non ten explicación que a Xunta teime en mantelas", afirma, lembrando que outros territorios xa non as aplica. O sindicato tamén agradece o apoio do profesorado e dos equipos directivos durante este boicot informando a comunidade educativa fronte á campaña de desmobilización da Consellaría de Educación. "Despois de cinco anos o rexeitamento á Lomce e en concreto ás reválidas incluídas nesta lei volve ser practicamente unánime e moitas das familias que mandaron ás súas crianzas no día de hoxe foi pola imposibilidade de conciliar". O presidente da Confederación de Anpas Galegas, Fernando Lacaci, manteñen que este formato de avaliación representa un modelo clasista e segregador que pretende dividir e encamiñar o alumnado en función dun exame. Desde a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público considéranas propias dun modelo educativo retrógrado para alén de oporse polo gasto e tensión a que se somete o alumnado de moi prontas idades "sen necesidade nin beneficios pedagóxicos para el".


Summary: Eduardo Rodríguez denunciou perante o Valedor do Pobo o incumprimento do decreto que regula a actividade arqueolóxica en Galiza após ficar excluído dunha bolsa de emprego público por non contar coa titulación solicitada polo goberno provincial.

A Deputación de Pontevedra deixou fóra das bolsas de traballo para arqueólog@s e técnic@s en arqueoloxía a un bo feixe de persoas. O goberno provincial redactou un prego de condicións que exixía o título de Licenciatura ou Grao de Historia con especialidade en arqueoloxía, unha titulación de recente implantación. A exclusión daquelas persoas especializadas en Prehistoria foi denunciado ao supor o incumprimento do decreto autonómico (199/97) que regula a actividade arqueolóxica en Galiza, competencia exclusiva da Xunta. As bases condicións exixidas pola Deputación incumpren o Decreto 199/97 da Xunta de Galiza polo que se regula a actividade arqueolóxica Eduardo Rodríguez foi unha das persoas excluídas. O seu caso é paradigmático pois "xa traballei para a propia Deputación en 2012, no Proxecto depoDeza", sinala en conversa con Sermos Galiza. Porén, cando se presentou á convocatoria publicada pola institución provincial para acceder a unha bolsa de emprego en arqueoloxía, Rodríguez foi excluído argüíndo que "non contaba coa formación solicitada". Este licenciado en Historia rematou a carreira en 1995. O plan de estudos que cursou capacítao para exercer como arqueólogo por se especializar en Prehistoria, de acordo tamén coa lexislación que regula esta actividade. Por este motivo presentou un recurso ao se faceren públicas as listaxes provisionais, reclamando amparo cando estas se tornaron definitivas. "Creo que se está a rachar cos principios que rexen calquera función pública" pois, explica, "levo anos exercendo" mesmo para a Deputación. "Presentei dous recursos e non me contestaron, dixéronme en agosto que me chamarían e aínda non souben nada". Así é que decidiu presentar unha queixa perante o Valedor do Pobo. "Quero pegar un toque de atención pola deixadez amosada pola administración". Semella, di, "unha desidia". En 2012 a CIG denunciou a contratación de 15 operarios sen formación no Monte do Castro (Ribadumia) Persoal non cualificado Neste senso, non é a primeira ocasión en que a Deputación de Pontevedra desenvolve con pouco rigor as súas actividades arqueolóxicas. En xullo de 2012 foron denunciados pola CIG os traballos que o goberno provincial puxo en andamento no Monte do Castro (Ribadumia). Nesta excavación estaban a traballar 15 operarios sen formación na materia. A central sindical nacionalista denunciou que estas 15 persoas --das 20 totais que conformaban o grupo-- supuña un risco para o Patrimonio mais tamén, o incumprimento do convenio colectivo a respeito da ratio de oficiais por técnico. "Os postos xa estaban decididos de antemán", sinalaban desde a CIG naquela altura apuntando que as persoas contratatas proviñan maioritariamente do concello no que naceu o presidente provincial, Rafael Louzán, do que é edil e no que comezou a súa carreira política.


Summary: Este sábado darase a coñecer a proposta gañadora do XII Festival Internacional de Xardíns de Allariz de entre 10 finalistas.

Dez xardíns competirán este sábado no XII Festival Internacional de Xardíns de Allariz por levar o galardón ao mellor espazo baixo o lema de 'Xardíns Terapéuticos, deseños que curan'. As obras finalistas elixíronse de entre 36 propostas chegadas desde diferentes lugares da xeografía mundial como Ourense, Madrid, Euskal Herria, Colombia, Italia, Estados Unidos de América, Brasil, Escocia ou Montenegro, entre outros. Rosalía inspira a obra gañadora no Festival de Xardíns de Allariz "Ao escoller o tema tivemos en conta as circunstancias actuais, despois desta pandemia que vimos de sufrir e a importancia que teñen os espazos verdes en relación á saúde física e mental das persoas", explica a Nós Diario a concelleira de Promoción Económica, Turismo e Comercio, María López. As obras finalistas este 2022, anunciadas con antelación, e que poderán visitarse a partir das 18 horas, son: Bed of flowers (Austria e Noruega), Gardenarium: the health rooms (Italia), Garden is but another name for health (Italia e Montenegro), Jardín Amaoto (Madrid), Legado (A Coruña), Heiwa (Bogotá, Colombia), Pharmacopolium (Madrid), Eu non creo nas meigas, mais habelas hainas (Estados Unidos de América), Camiño do recordo (Madrid) e Árbore da vida (Boborás e Vilamartín de Valdeorras). Coas propostas que chegaron á final convivirá a gañadora galega do ano pasado, O camiño cara a emigración de Rosalía, cuxo tema central era a poesía. Tamén contarán cun xardín, como en cada edición do festival, os centros escolares de Allariz. Máis de tres hectáreas de xardíns terapéuticos Desde a súa creación en 2010, o festival medrou en superficie e contidos. O evento disporá esta edición con máis de tres hectáreas de natureza traballada para os sentidos e a saúde. A proposta é pioneira na península xunto co portugués de Ponte de Lima. Poesía e música cítanse en Allariz A iniciativa gozou de éxito desde a súa creación. "A media anual de visitantes é de máis 40.000", sinala a edil. Con estas cifras, desde o seu departamento agardan unha moi boa acollida tamén para este ano. De cara a 2023, López anunciou que a temática escollida será esta vez 'A volta ao mundo en 11 xardíns', e versará sobre a singularidade que ten cada país nun mundo global.