Summary: O Goberno galego autoriza a realización de concertos en todos os concellos galegos, independentemente do nivel de contaxios Covid que teñan, con público sentado que poderá ir dos 2.500 de capacidade para os que teñen máis restricións até os 5.000 do nivel con menos incidencia acumulada.

Os concertos ou representacións ao aire libre só poderán realizarse con público de pé nos concellos co nivel máis baixo de incidencia actualmente en vigor, o medio baixo. As condicións son non superar o 33% da superficie útil do recinto, de forma que cada persoa dispoña de tres metros cadrados, e a capacidade máxima será de 2.000 persoas. Nos espectáculos musicais e artísticos con público sentado rexen dous tipos de capacidade. Nos concellos con restricións máximas e de nivel alto, un máximo de 2.500 persoas e un 50% da capacidade permitida; mentres que nos de nivel medio e medio baixo, permítese un 75% da capacidade permitida e un límite de 5.000 persoas. É unha das medidas recollidas no Diario Oficial de Galicia (DOG)-bis, publicado na noite da quinta feira, e que inclúe as novidades que entran en vigor cando se cumpran as 00 horas deste sábado. O DOG-bis, que trae como principal novidade a apertura dos estabelecementos de lecer nocturno nos concellos de máximas restricións con servizo só en terrazas. Casinos e bingos Xa na normativa do pasado 25 de xuño, permitíase a actividade de estabelecementos de xogo, azar, salas de bingo e salas recreativas nos concellos con menores incidencia, isto é, aqueles con nivel medio e medio baixo. Coa nova normativa, tamén se permite a reapertura naqueles cunha incidencia máxima. Concretamente, o diario oficial recolle que os casinos, salóns recreativos ou tómbolas poderán realizar a súa actividade sempre que non superen o 30% da súa capacidade. Ademais, do mesmo xeito que a hostalaría neste nivel de incidencia, será obrigatorio presentar un certificado de vacinación, superación da enfermidade ou test negativo. Concretamente, estas medidas afectan os concellos de Sanxenxo, Cambados Meaño e O Grove -área sanitaria de Pontevedra-; A Pobra do Caramiñal e Boiro -área sanitaria de Santiago-; e O Barco -área sanitaria de Ourense. Ao 50% no resto da Galiza Este tipo de estabelecementos tamén estarán abertos no resto de concellos da Galiza, cunha capacidade de 50%, a mesma que rexe para os comedores de restaurantes e salas de cafetaría nestes municipios. A única diferenza é que nos concellos de nivel alto haberá que presentar tamén unha credencial 'libre' de Covid. Este requisito afecta, por tanto, as persoas usuarias deste tipo de estabelecementos nos concellos de Ourense, Avión, Barbadás, O Carballiño, Porto do Son, Carballo, Fisterra, Oleiros, Vimianzo, Arzúa, Ribeira, Melide, Burela, Viveiro, Cervo, Foz, Ribadeo, Vigo, A Illa, Vilagarcía, Vilanova, Marín, Poio, Pontevedra, Baiona, Gondomar, Nigrán, O Rosal e Tomiño. Apertura de discotecas A principal novidade do DOG é a autorización de apertura das súas terrazas ás discotecas, pubs, cafés-espectáculos, salas de festas ou salas de concertos que desenvolvan actividades de lecer nocturno nos concellos de máximo risco e de nivel alto de incidencia até a unha da madrugada. Na rolda de prensa da cuarta feira para informar os acordos do Comité Clínico que asesora a Xunta, o presidente, Alberto Núñez Feixoo, informara de que o lecer nocturno estaría fechado nos niveis de máximo risco e nivel alto. Con todo, o DOG-bis recolle a autorización para que estes estabelecementos abran co horario e a capacidade da hostalaría, iso si, só nos exteriores. Os restaurantes e cafetarías destes concellos poden abrir en interior, cun 30% de capacidade no caso dos de nivel máximo e cun 50% no grupo de incidencia alta. O consumo nestes locais será exclusivamente en terrazas e sentado en mesa. Considéranse terrazas ao aire libre todos os espazos exteriores non cubertos ou todo o espazo que, estando cuberto, estea rodeado por un máximo de dúas paredes ou muros. O DOG sinala que non estará permitida a colocación de barras para consumo nelas. A ocupación máxima será de dez persoas por mesa ou agrupación de mesas e fecharán á 1. Nivel medio ou medio baixo Nos concellos situados no nivel medio ou medio baixo de restricións, o lecer nocturno poderá desenvolver a súa actividade tanto en interior como en exterior, con horario de feche ás 3 da madrugada. Con todo, para acceder aos interiores dos estabelecementos, será necesario contar cun certificado de vacinación ou un test de covid negativo realizado cun máximo de 72 horas antes. Para os locais destes concellos, os estabelecementos poderán prestar servizos de terraza ao 100% da capacidade máxima permitida, aínda que na rolda de prensa posterior ao comité clínico informouse de que nos de nivel medio podería ocuparse o 75% da súa capacidade. No servizo en interior, para o que é preceptivo o carné de vacinación ou o test negativo, os locais poderán ocupar até o 50% da súa capacidade máxima permitida. O grupo de concellos situados en nivel medio ascende a 38 localidades. Sarria, Mondoñedo, Vilalba, Beariz, Entrimo, Boborás, Maceda, O Pereiro de Aguiar, San Cibrao, Ribadavia, Vilamartín de Valdeorras, A Coruña, Culleredo, Cambre, Sada, Ames, Muros, Noia, Oroso, Santiago, Teo, Fene, Ferrol, Mugardos, Meis, Silleda, Pontecesures, Ribadumia, Caldas de Reis, Redondela, Bueu, Ponte Caldelas, A Guarda, Moaña, Mos, O Porriño e Tui. A entrada en vigor destas medidas será ás 00 horas do sábado, é dicir, serán xa aplicábeis para as persoas que saian na noite da sexta feira e prolonguen o seu tempo de lecer máis aló da medianoite.


Summary: O SLG informa que o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) vén de confirmar dúas sentenzas contrarias aos proxectos de extracción de seixo na Terra Chá por parte de Erimsa.

O Sindicato Labrego Galego afirma que as pretensións de Erimsa con estes litixios fronte ao Concello de Cospeito buscaban a "reactivación dun procedemento iniciado en 2008 e, polo tanto, caducado, para obter autorización para a súa actividade en territorio cospeitense". Porén, sinala o SLG, "esta empresa con capital chinés e domicilio en Noruega, non subsanara deficiencias como a falta de informes sectoriais favorábeis por parte de diversos departamentos da Xunta". Entre outros argumentos, continúa esta organización, as sentenzas din que é incuestionábel que o expediente de autorización autonómica previa rematou nunha resolución firme desestimatoria. "Estas sentenzas contrarias súmanse ás ditadas no ano 2016, onde se lle denegaba a licenza municipal para as concesións Alicia e Karles, en Castro de Rei e Cospeito, previa denegación da autorización autonómica". Nestes anos, desde a Comision contra as Minas na Terra Chá, solicitaron reiteradamente á Xunta a declaración de caducidade das concesións mineiras. "Porén, a día de hoxe seguen en vigor dun xeito totalmente irregular".


As formacións políticas comezan a presentar as súas apostas para as transcendentais eleccións municipais do 26 de maio. En Galicia un dos escenarios clave desta pugna será o que en 2015 acolleu unha das mudanzas políticas máis significativas, A Coruña. O actual alcalde, Xulio Ferreiro, fixo pública a últimas horas deste domingo a súa proposta de candidatura para as primarias da Marea Atlántica, que se celebran entre os días 15 e 17 deste mes de febreiro, cunha relación de nomes que presenta catro cambios a respecto da lista da formación en 2015, cando as primarias seleccionaban a cada membro da lista por separado e non á candidatura completa.Ao peche do prazo para a presentación de candidaturas a única rexistrada foi a encabezada por Ferreiro, coa edil de Medio Ambiente, María García, no seu número dous, o responsable de Rexeneración Urbana, Xiao Varela, no número tres, e a concelleira de Xustiza Social, Silvia Cameán, no cuarto posto. O número 5 é para o actual edil de Economía Social e Emprego, Alberto Lema, e o sexto para a titular de Participación, Claudia Delso. Iago Martínez, Isabel Faraldo, Susana Soneira e Javier Pérez incorpóranse nos dez primeiros postos da lista en substitución dos actuais edís Rocío Fraga José Manuel Sande, Eugenia Vieito e Daniel Díaz GrandíoA primeira incorporación na lista de Ferreiro a respecto de 2015 chega no sétimo posto, no que figura Iago Martínez, actual xefe de gabinete da Alcaldía e membro da coordinadora da Marea Atlántica. No oitavo incorpórase Isabel Faraldo, traballadora do Sergas e membro de Podemos, partido do que foi secretaria local e que hai catro anos non contaba con militantes na lista da Marea Atlántica ata o posto 13. O primeiro treito da lista complétano no número 9 Susana Soneira, actual decana do Colexio de Graduados Sociais da Coruña e Ourense, e no décimo Javier Pérez, profesor de FP no CIFP Ánxel Casal do barrio de Monte Alto.A proposta formulada por Ferreiro confirma que non recuncarán na corporación municipal da Coruña os catro actuais membros do goberno local que xa o anunciaran: Rocío Fraga -número dous en 2015-, José Manuel Sande -quinto hai catro anos-, Eugenia Vieito -fora a sexta- e Daniel Díaz Grandío, que concorreu no noveno posto nas anteriores municipais."Revalida a unidade"Tras os encontros con integrantes da Marea Atlántica o alcalde da Coruña coida que a súa proposta de candidatura é o resultado de "escoitar todas as voces" e "revalida a unidade ampla das forzas do cambio". "Así -mantén- vai ser o próximo goberno municipal da Coruña", froito dunha "candidatura de entendemento en tempos de confrontación". No que atinxe ás ausencias de Fraga, Sande, Vieito e Díaz Grandío, Ferreiro asegura que "as compañeiras que marchan xa son parte da transformación que iniciamos" e "se non é no pazo, seguiremos con elas na praza, coma sempre".Segundo o calendario aprobado pola formación, que actualmente conta con 10 edís na corporación coruñesa, a candidatura de Ferreiro será definitiva o día 7 e as votacións celebraranse dos días 15 ao 17. Os resultados definitivos chegarían o día 21 e o 28 a Marea Atlántica escollerá os últimos postos da súa proposta para as municipais. Están, anuncian, "reservados a persoas notables".


Summary: Máis dun cento de traballadores e traballadoras da central térmica de Meirama e das empresas auxiliares seguen sen coñecer cal vai ser o seu futuro a partir do 30 de xuño, cando se faga efectivo o feche.

Onte xa non saía fume polas chemineas da central térmica de Naturgy en Meirama (Cerceda) e pode que xa non volva saír nunca máis. O vindeiro 30 de xuño é a data prevista para o feche definitivo da instalación de xeración eléctrica a partir de carbón. Os requirimentos de Bruxelas en materia de emisións e os altos prezos do CO2 no mercado fixeron que a empresa desbotara a posibilidade de facer investimentos e apostase no seu feche. A decisión tomouse hai xa anos, pero a falta dunha semana para que sexa efectiva aínda non se coñecen os plans definitivos da empresa para o feche nin o proxecto industrial chamado a paliar a perda de emprego na comarca de Ordes. No seu día, Naturgy anunciara un investimento de 80 millóns de euros para levantar nos terreos da central un parque eólico, xa en tramitación, e unha central de gas renovábel a partir de restos de residuos gandeiros, que coincide cun dos tres proxectos tractores anunciados pola Xunta para a recuperación da economía. Pero desde entón nada máis se volveu saber deste proxecto. Plan de feche Namentres, os traballadores e traballadoras afectados polo feche seguen na máis absoluta incerteza. "Non sabemos nada", di o presidente do comité, Miguel Anxo Iglesias, sobre o que vai acontecer coa central a partir da vindeira semana. En principio, o persoal da principal, 77 persoas, deixará de traballar a partir desa data. Non acontecerá o mesmo cos da contrata Masa Galiza, aos que a empresa xa notificou que continuarán aínda un mes máis. No caso das de Naturgy, as persoas maiores de 55 anos acolleranse ao plan de prexubilacións da compañía, que durante cinco anualidades mantenlles 90% do salario bruto. O resto do cadro de persoal será recolocado, "pero aínda non sabemos nin onde nin cando", apunta Iglesias. As vacantes actuais están en Valladolid, Cidade Real e Burgos. Abandonados pola Xunta Hai unhas semanas, o comité reuniuse co conselleiro de Economía, Francisco Conde, o director xeral de Enerxía e Minas, Bernardo Tahoces e a secretaria de Emprego, Covadonga Toca, mais só sacaron o compromiso de que reclamarían solucións para as traballadoras, mais "de momento, nada", sinala Iglesias. "A Xunta non se quere implicar. Tennos abandonados". Tamén desde o Goberno español. O Ministerio de Transición Ecolóxica presentou o pasado mes de marzo un borrador dun convenio de transición xusta para Meirama, dentro do plan de acción urxente para comarcas de carbón e centrais en feche 2019-2021, co mantemento do emprego como principal obxectivo, xunto coa identificación e impulso de proxectos e investimentos no territorio. Nese documento, cifrábase en 40% o persoal afectado nos concellos da comarca de Ordes, xa que boa parte do cadro de persoal estaba domiciliado na Coruña e os concellos da súa comarca. Esa mesma porcentaxe sería a que se contrataría nestes concellos para levar a cabo as tarefas de desmantelamento da central. Desde o comité amósanse "totalmente en contra" desta medida, xa que entenden que deberían ser os traballadores e traballadoras da contrata as que levasen a cabo o desmantelamento. Como explica a Nós Diario Miguel Anxo Iglesias, o proceso para desmantelar a central térmica ten un prazo estimado de cinco anos e en tres ou catro anos boa parte do persoal da contrata xa podería xubilarse. Tan só "quedarían uns poucos". O precedente do Plan Miner Na súa opinión, o plan de acción urxente do ministerio "xa chega tarde", pois houbo despedimentos en Masa Galiza. Neste senso, tamén chama a atención sobre o feito de que as axudas poderían beneficiar tamén ás traballadoras que estaban en activo cando se solicitou o feche, en decembro de 2018, e non só as que quedan agora sen emprego. Entre os seus principais temores está o de que se reviva a situación de hai unha década, cando se procedeu ao feche da mina de lignito. O Plan Miner contemplaba en 2009 un partida de 88 millóns de euros para recolocar o cadro de persoal da mina. O resultado: reparto dos cartos e o persoal sen recolocar. "Non queremos que pase o mesmo", indica o responsábel do comité, pero tememos que despois o traten de xustificar con algún curso de formación. O que tampouco lles convence é o feito de que a comisión de seguimento do plan a formen os mesmos que o crearon (Endesa, Naturgy, Iberdrola, UXT e Comisións Obreiras). "Só falta que poñan os seus números de conta", denuncia.


Summary: O alcalde do Concello de Santiago Compostela vén de publicar un bando para recordar a ordenanza do PP coas prohibicións existentes sobre publicidade no ámbito do Plan Especial da Cidade Histórica. As multas por colar cartaces van de 1.501 até 3.000 euros. A Plataforma polos Dereitos Civís iniciou unha recollida de sinaturas contra esta medida "que atenta contra a liberdade de expresión".

Colocar cartaces, auto-colantes ou similares no mobiliario público, pavimentos, paredes de inmóbeis ou muros de peche está tipificado como sanción moi grave segundo esta normativa. Esta ordenanza aprobouse en 2012 co voto a favor do PP e en contra de PSdeG e BNG, sendo alcalde Ángel Currás. Segundo a Plataforma polos Dereitos Civís, o propio Concello de Santiago incumpre el propio a normativa de publicidade estática de forma sistemática. Como exemplo cita este colectivo que "o pasado xaneiro de 2015 a Valedora do Pobo lle realizou unha suxestión ao Concello de Compostela para que cumprise o previsto na normativa vixente onde se esixe que existan espazos habilitados para a colocación de cartaces nos valados das obras". A comunicación da Valedora do Pobo require expresamente do alcalde "que inste á coordinación entre os seus departamentos para que a aplicación da normativa relativa aos valados de obra non xere confusión entre a cidadanía e estude, no caso necesario, a reserva de espazos de comunicación social nos mesmos para dar voz a colectivos sociais e culturais excluídos das canles publicitarias convencionais co obxecto de favorecer a súa libre expresión". A ordenanza foi aprobada en 2012 cos votos do PP e a oposición de PSdeG e BNG O 30 de xaneiro de 2017, despois de varias queixas, o Concello afirmou que "se estaba esixindo ás empresas que instalaran os espazos habilitados para a colocación de carteis, porén non existe aínda ningún en todo o concello", sinalan. Deste xeito, a Plataforma polos Dereitos Civís emprendeu unha campaña de recollida de sinaturas para reclamarlle ao Concello de Santiago de Compostela "que rectifique na súa postura e que se absteña de ameazar con sancións pola colocación de carteis até que esa administración cumpra co previsto na normativa vixente". O recente bando do alcalde de Compostela recolle que "queda prohibida, sen a previa autorización municipal, a fixación de carteis, a colocación de soportes e a manifestación de calquera actividade publicitaria en todo o ámbito do Plan Especial da Cidade Histórica". O incumprimento desta disposición dará lugar á orde da retirada dos obxectos e á imposición das sancións previstas na ordenanza e na Lei reguladora das bases do réxime local. Rexeitamento desta medida Fronte a isto, están tamén defensores de que os cartaces publicitarios teñen un compoñente informativo e artístico que fai parte da comunicación social e describe unha cidade activa. En canto ao ornato, a retirada de cartaces e a eliminación de pintadas en Compostela non respecta nin a cor de fondo nin a textura orixinal e degrada a estética da zona que se pretende ocultar. O bando de Martiño Noriega indica que non se poderán colar cartaces sen a previa autorización municipal en todo o ámbito do Plan Especial da Cidade Histórica Galiza Nova considera este bando do Concello de Compostela "moi prexudicial e un ataque frontal e directo cara á liberdade de expresión na capital da nación". O feito de que se prohiba e se sancione con cantidades tan altas por colar cartaces ou mesmo autocolantes na zona vella de Compostela ten o obxectivo de, por unha banda, criminalizar e censurar a liberdade de expresión da mocidade na zona monumental, sosteñen. Pola outra, "ataca frontalmente a liberdade de expresión dado que o Concello non proporciona espazos nos que poder pendurar a cartelaría alternativos á prohibición da zona vella". Ademais, relaciona este bando coa pretensión de converter a zona vella de Compostela unicamente nun escaparate para turistas, xerando problemas que xa se atoparon noutras cidades no último tempo como pode ser o caso de Barcelona. Causa Galiza convida o alcalde de Compostela, Martiño Noriega, "a baixar o ton ameazante do bando municipal que, en plena campaña do Día da Patria, suxire a suspensión xeneralizada do exercicio da liberdade de expresión e a aplicación de cuantiosas sancións económicas a quen se atrevan a infrinxir a ordenanza municipal que pisa as liberdades democráticas". "Facer exactamente o mesmo que Conde Roa é un camiño que non leva a ningures", explican nas redes sociais. Así, cuestionan que, "como nos tempos de Conde Roa, exista apagón mediático, inexistencia de espazos públicos de comunicación, prohibición, de facto, da actividade propagandística e represión policial". Agora Galiza considera que dous anos de mandato "son máis que suficientes para ter derrogado esta ordenanza que atenta contra os dereitos democráticos máis básicos, unha auténtica lei mordaza de ámbito municipal". Ademais, solicítanlle a Martiño Noriega que reconsidere "esta decisión antidemocrática, contraria aos valores que afirma defender, anulando este bando, para evitar un artificial conflito con quen realmente amamos e defendemos o patrimonio da cidade histórica". Italia conserva pintadas políticas de hai 2.000 anos En Italia, por exemplo, consérvanse graffitis con 2.000 anos de antigüidade en cidades como Ostia, Pompeia ou Roma, que dan conta das mensaxes de propaganda política, de contido relixioso, erótico, ofensivo e amoroso, entre outros. Tan só en Pompeia están inventariadas 10.000 pintadas. Existen casos, noutros lugares, de impedir derrubamentos de edificios para salvagardar pintadas con contido político, que mesmo chegan a ser catalogadas como mostra social. En 2010, o Instituto de Paisaxe Urbana de Barcelona encargouse da restauración dun graffiti feito durante a Guerra civil en homenaxe a un miliciano caído en 1936 que estaba a piques de desaparecer nas obras de reforma do edificio.


Summary: "13 horas ao día, 6 días á semana. Non che parecen abondo?", desta maneira a CIG reclama a través dunha campaña que se difunde de maneira especial na rede que non se merque en domingos e festivos.

A CIG bota a andar a campaña no primeiro domingo do mes de decembro na que centros comerciais e tamén comercio abren as súas portas, en datas de especial incremento do consumo pola proximidade do Nadal. A central nacionalista convida á cidadanía a non mercar nin en domingos nin en festivos. "Non á explotación laboral do convenio colectivo de grandes almacéns" lese nos cartaces da campaña na que un reloxo sen horas cambia a esfera por un carriño da compra atravesado pola banda de prohibido.


Summary: O semanario Sermos Galiza analiza a pegada da saúde mental na escrita. Títulos, personaxes, autores e autoras e voces da crítica reflexionan sobre o sufrimento psíquico, os estereotipos asociados aos trastornos mentais e o esforzo por destruír os tabús.

Males de cabeza, contos, ciencia, natureza para ler e para andar, cine e estreas literarias enchen as páxinas do suplemento Sermos Galiza que como cada semana, acompaña o xornal Nós Diario. Esta vez, o semanario 443 chega aos quiosques un día antes, esta sexta feira, día 2 de abril, xa que o sábado de Semana Santa non se edita prensa escrita. Males de cabeza "Non coñezo ningunha novela, galega ou non, na que algunha das súas personaxes non teña problemas psicolóxicos, sexan estes evidentes ou non", dicía o escritor Xavier Queipo nunha entrevista recente en Nós Diario sobre Corazón de manteiga, a súa última obra. Con esta reflexión do autor compostelán, Montse Dopico abre un percorrido polo sufrimento psíquico e os trastornos de saúde mental que a literatura e, en particular, a narrativa actual, reflicte a través dos seus personaxes e mesmo da experiencia doutros escritores, escritoras e voces da crítica dos que se acompaña. É o caso de Berta Dávila. "Nunca me propuxen escribir unha novela sobre a doenza mental para despois procurar unha perspectiva axeitada ou non axeitada de facelo. En Carrusel creo que hai un conflito identitario que a protagonista trata de resolver e que abrangue diferentes dimensións e contextos da súa vida. O transtorno mental é transversal a todos eles e é o tema do libro, pero eu non o sabía antes de escribilo. O que si é certo é que quería ofrecer un relato en primeira persoa que non fose unha mirada desde o estrañamento a un outro ou outra atávica", aclara a autora da obra galardoado co Premio da Crítica 2019. Ademais das palabra de Dávila, Montse Dopico recolle as impresión de Marga Do val, Teresa Moure, Antonio Tizón, Dolores Vilavedra e Mario Regueira, entre outros. Ciencia e natureza Manuel Xestoso entrevista a Agustín Agra, quen despois de cinco anos de repouso editorial, publica Silencio, "un volume de contos centrados nalgunhas das figuras esenciais da historia da ciencia, no encontro entre o ser humano e a natureza que o arrodea". Unha conversa que tamén se presta para reparar, máis de vagar, no traballo científico e nas súas contradicións. "Parece que as teorías e as leis son inamovíbeis e, en realidade, todos sabemos que non é así. Parte do método científico consiste en aceptar que o coñecemento está en continua revisión e que, con base en novos descubrimentos, as leis son modificábeis. No momento en que se atopa ante unha contradición, a ciencia debe reescribirse", afirma Agra. Os Fillos do Sol Mar Álvarez escribe sobre Os Fillos do Sol que nos anos 30 do século pasado optaron por vivir afastados da opresión dos prexuízos. "Arredor do 1932, uns amigos da cidade de Vigo decidiron xuntarse para vivir unha vida afastada dos convencionalismos sociais, gozando dun maior vínculo cos espazos naturais. Eran persoas cultas e respectuosas cuxo obxectivo era unicamente habitar no mundo" cuns valores éticos e sociais aínda non consolidados na sociedade da época. O convite do Colectivo Xea transcorre pola serra da Groba, pola ruta máxica de Oia, entre Mougás e Oia, un percorrido no que se atopa o Sobreiral do Faro, considerado o bosque mediterráneo máis occidental de Europa. "Unha das poucas áreas da serra da Groba onde se conservan especies autóctonas". Libros e arte Manuel López Foxo apunta 'O pracer de reler' a Avilés de Taramancos. Mario Regueira achéganos as novidades da editorial galego-brasileira Urutau, que presenta a A ollada de A ollada de ειρήνη, de Irene Pin. Ademias, Herminio González escribe sobre música e identidades, Fernando Montenegro sobre 'Música do pensamento' e Carlos L. Bernárdez sobre o proxecto expositivo Cultivar incertezas: Reformular o espazo/conmocionar, tres décadas da Facultade de Belas Artes de Pontevedra a través da mirada de 30 autores e que se pode ver no CGAC até o 23 de maio de 2021.


Summary: Atlántica trae este ano contadores e contadoras de Portugal, Xapón, Brasil, Uruguai, Teruel, Euskadi, Guadalajara e Canarias . A historia dunha guerrilleira e o trixésimo aniversario das Leilía, que conversaban cun catedrático de Linguas Mortas, foron protagonistas no inicio do festival

Ningún outeiro foi imposible de gabear para quen, coma a guerrilleira Consuelo Rodríguez López (Chelo), gardaba no seu fardel regueiros de memoria. Así mesmo o explicaba a personaxe dela na historia que, sobre a súa vida, contou Soledad Felloza na gala de apertura do Festival Atlántica. Un conto cuxa conclusión se converteu, querendo ou non, en anuncio do que está a vir despois en todo o programa deste encontro galego e internacional da narración oral: xa non, se cadra, regueiros, senón ríos de memoria. Para que tantas cousas importantes -e non só a tradición- sexan lembradas.Leilía celebraron os seus 30 anos de singradura como cantareiras e pandeireteirasA historia de Chelo -as represalias á súa familia pola súas ideas republicanas, os seus comezos como enlace da guerrilla, o refuxio na Cidade da Selva, a fuxida e agocho en varias casas ata poder exiliarse en Francia...- foi, así, unha das que deron comezo a Atlántica, na mesma noite na que tamén contaron Celso F. Sanmartín e María da Pontragha -que explicou de xeito moi convincente por que é unha imprudencia saír dun velorio despois das 24:00 horas- e na que Leilía celebraron os seus 30 anos de singradura como cantareiras e pandeireteiras.Foi, precisamente, na conversa de Leilía cun importante catedrático de Linguas Mortas que gardaba un máis que razonable parecido con Quico Cadaval cando o público puido saber, entre outras cuestións, da orixe do coñecido 'Chorei, chorei' nunha daquelas xornadas de recolla na que as Leilía se achegaban a mulleres do rural para aprender da súa sabedoría como depositarias dunha longa, rica e non sempre valorada tradición musical oral."Atlántica" -lembrou despois Soledad Felloza- é en grande medida "feminina", e se este ano homenaxea, xa desde o seu cartel -deseñado a partir do cadro de Luis Seoane 'As Mariscadoras'-, o inxente traballo das persoas que se dedican á recolla, selección e transmisión da nosa tradición, tiña todo o sentido que a cornamusa de Atlántica fose para as propias Leilía, en mostra de admiración e respeto polo seu traballo. Tras a entrega da cornamusa -na que Felloza lembrou tamén a Xabier P. Docampo, siareiro de Atlántica desde os seus inicios- as Leilía conseguiron ademais o que minutos antes se propuxeran, que foi facer bailar -sen romper nada- ao público do Teatro Principal de Santiago -ou a boa parte del, polo menos-.Atlántica trae este ano contadores e contadoras de Portugal, Xapón, Brasil, Uruguai, Teruel, Euskadi, Guadalajara e Canarias Seguiu, despois, Atlántica, que este ano trae contadores e contadoras de Portugal, Xapón, Brasil, Uruguai, Teruel, Euskadi, Guadalajara e Canarias ademais de ofrecer unha ampla mostra do talento galego, cos contos tradicionais xaponeses de Yoshi Hioki, os "vellos contos de novo" de Pep Bruno, o Cunqueiro en Compostela de Miguel Vila -percorrido polo Santiago que viviu e escribiu Cunqueiro- ou o -tamén- roteiro por Compostela de Carmela Sánchez Arines, centrado nos antigos recintos funerarios da cidade e máis alá dela.Houbo un espazo tamén -como non era a primeira vez no Atlántica- para dar a coñecer novas voces da narración oral galega. Nunha sesión que se repartiu entre a Borriquita de Belem e o Modus Vivendi, en Santiago, Lorena Piñeiro contou a historia da moi grande avoa Saladina -entretecida coa de Margarita, os seus tres pretendentes e o primeiro casamento poliamoroso da historia-, cun trasfondo que facilmente remitía a unha sociedade tradicional menos puritana do que moitas veces imaxinamos, e Cris de Caldas lembrou tamén a avoa -Diana, viúva nova envexada e criticada por ser quen de tirar para diante soa- ademais de contar a historia dunhas botas emigrantes con memoria antifascista ou dun cocido tornado en auga quente pola insolidariedade dos aspirantes a comensais.Dani Blanco achegou probas científicas da relación entre a publicación de 'Memorias dun neno labrego' de Neira Vilas e a caída do muro de BerlínXa no Modus, Dani Blanco achegou, pola súa banda, probas científicas -nunha moi ben fiada concatenación de historias- da relación entre a publicación de 'Memorias dun neno labrego' de Neira Vilas e a caída do muro de Berlín; Lidia Luna -madrileña de nacemento e galega por escolla e vontade- contou un conto nórdico de terror, compaixón e amor e Esteban Yáñez optou por unha moi divertida e ben contada historia de adolescentes inadaptados nos late nineties, con kalimotxo de Protos, merda desubicada, un psicópata e un aspirante a guai que mide mal as súas forzas no seu intento de molar. Que non todo é, no Atlántica, contos da tradición oral galega, como tamén mostrou, na súa actuación, Maricuela.Atlántica despedirase de Santiago cunha función ao aire libre, o domingo 17, dos vascos Iñaki Carretero e Vicente Martínez. "Todos os públicos, con e sen can, están convidados ao parque Eugenio Granell ás 11 da mañá para aprenderen, dun xeito divertido e educativo, os dereitos e deberes dos cans e tamén dos seus donos, de como poder mantelos felices por medio do deporte e os paseos. O formato da actividade será moi interactivo, mesturando a narración coa exhibición canina", explica a organización nunha nota de prensa.Mais queda aínda moito Atlántica, que até o vindeiro día 23 seguirá a navegar pola xeografía galega -despois de deixar Ferrol, Santiago ou Lalín, entre outros lugaresMais queda aínda moito Atlántica, que despois duns días de descanso seguirá até o vindeiro día 23 a navegar pola xeografía galega. O centro cultural 'O Vello Cárcere' de Lugo será o escenario da celebración, o día 20, do Día Internacional da Narración Oral con Celso F. Sanmartín. Contar -di este coñecido contacontos e poeta- "é un oficio que todos temos", pois todo o mundo recolle historias. Mais se continúa a contalas é porque "é unha actividade de amor, sentido e paixón: pola lingua, pola oralidade, pola comunicación, por pensar que non se perda un verdadeiro tesouro de historis e contor, e por aí mostrándoo e ofrecéndoo coa boca aberta e coa boca chea, falando ademais bencísimo del, que é coma falar dunha das nosas posibilidades de relación e cultura máis ricas e admirables".Seguindo na provincia de Lugo e, xa só no programa para adultos -porque hai moito máis no orientado ás familias- seguirán o 21 de marzo, no salón de actos de Os Chaos (A Fonsagrada), os "contos pouco edificantes" de Pablo Albo e as "palabras na boca" de Raquel Queizás. O mesmo día, na sala multiusos da casa do concello de Viveiro estarán Yoshi Hioki cos contos xaponeses e Vero Rilo -que xa actuara con Paula Romero o primeiro día de Atlántica, antes da gala inaugural- coas súas historias de lavandeiras. E no Vello Cárcere de Lugo contarán María da Pontragha e Lois Pérez. O 22 de marzo Yoshi Hioki e Vero Rilo trasladaranse tamén ao escenario do Vello Cárcere de Lugo, mentras que Celso F. Sanmartín e Soledad Felloza -directora, tamén, do Atlántica- contarán na casa da cultura de Monforte de Lemos e Pablo Albo e Ángeles Goás estarán na casa Habanera en Guitiriz.


Summary: O Grupo Común da Esquerda reclamaba un mapa dinámico para localizar as infraestruturas onde se atopa este material canceríxeno.

Os grupos da oposición na Cámara da Galiza coincidiron onte en demandar actuación e planificación da retirada do amianto ou asbesto das infraestruturas públicas e privadas do país. A iniciativa, que non superou o trámite parlamentario polos votos en contra do grupo maioritario, o Partido Popular, foi defendida pola deputada do Grupo Común da Esquerda Eva Solla, que reclamara a elaboración dun "mapa dinámico" en colaboración coas Administracións locais e particulares para coñecer onde está presente este material. "Está presente en moitos puntos e non podemos facer unha foto fixa. Ten que ser dinámico porque pode seguir aparecendo", explicou. Solla resaltou, e con ela coincidiron PSdeG, BNG e Grupo Mixto, que é necesaria unha "planificación, localización e posterior retirada" do amianto que aínda está presente en moitas construcións do rural, pero tamén das cidades galegas. Así mesmo, a proposta contaba coa petición de que se estude unha liña de axudas para a retirada do amianto das vivendas privadas. "A retirada pode ser difícil de asumir porque o gasto é elevado, ademais da substitución. A consecuencia é que moitas veces non se retira e segue presente, ou noutras ocasións tírase en vertedoiros ilegais", sostivo a deputada. Solla defendeu que se trata dun problema de saúde pública, pois "os expertos en saúde pública entendían que era perigoso cando rompía, pero hoxe xa se sabe que coa súa degradación as fibras despréndense e pasan ao medio ambiente". Mais no debate na Comisión de Sanidade do Parlamento o deputado popular Aurelio Alfonso Núñez Centeno puxo en dúbida este tese e sinalou que "coa existencia do amianto por si só non se produce unha liberación suficiente para causar un problema". Unha tese rexeitada polo resto dos grupos e impugnada pola deputada do BNG Montse Prado, quen salientou que segundo a Organización Mundial da Saúde "pode haber 80.000 persoas afectadas nas próximas décadas" a causa da inhalación do amianto. Por outra banda, o parlamentario do PP indicou que a retirada do amianto é "unha cuestión difícil de asumir economicamente non só por Galiza, senón por todas as Comunidades Autónomas". Un argumento que non entenderon como impedimento o resto de grupos.


Summary: A sentenza destaca que a mobilización, que buscaban evitar a corta de 150 árbores, non foi comunicada pero "tivo o carácter de resposta popular ante feitos ou acontecementos de relevante influxo social na localidade". O ditame salienta que a Subdelegación do Goberno non achegou "probas suficientes" que avalasen as súas acusacións

O 25 de marzo de 2014 unha gran manifestación percorreu as rúas de Sarria. Medio milleiros de veciños e veciñas da localidade protestaron ante a casa do alcalde contra as obras de encanamento do río Sarria e a corta de 150 árbores nas súas ribeiras. A Garda Civil desaloxara os activistas e protexeu as escavadoras para que reiniciasen as obras no río Sarria. Nas semanas seguintes a Subdelegación do Goberno en Lugo, dirixida daquela por D. Ramón Carballo Páez, abriu 35 expedientes sancionadores contra algúns e algunhas das activistas que participaron nas mobilizacións e impuxo 35 multas por un importe total de 20.550 euros. A Plataforma Sarriana polo Río vía nas multas por manifestarse "un acto desesperado" da Confederación Hidrográfica e acusaba a Subdelegación do Goberno de buscar "intimidalos" e "asustalos". A sentenza subliña que a manifestación "tivo o carácter de resposta ou mobilización popular ante feitos ou acontecementos de relevante influxo social na localidade" Os recursos presentados contra as sancións foron rexeitados naquel polo Ministerio do Interior. Porén, o Xulgado do Contencioso-Administrativo nº 2 de Lugo ditou sentenza deixando sen efecto as sancións impostas, argumentando que as acusacións xenéricas non bastan para destruír a presunción de inocencia dos sancionados. "Aquel 25 de marzo os veciños de Sarria saíron a rúa, sen ser previamente convocados, indignados polo desaloxo dos membros da Plataforma que acamparan na Illa do Toleiro dende un mes antes, impedido así a talla dos ameneiros", lembran dende a Plataforma Sarriana polo Río. "Non foi unha manifestación convocada, senón a reacción espontánea dos cidadáns ante a percepción de que a Illa, o río, os ameneiros e as pontes quedaban desprotexidas. Non houbo convocatoria e por iso non houbo notificación á Subdelegación do Goberno. Esta realidade é tida en conta polo Xulgado, en contra da Subdelegación do Goberno que pretendía impor sancións a causa dunha suposta manifestación non notificada á Subdelegación", destacan. O ditame lembra que a Subdelegación do Goberno non achegou "probas suficientes" que avalasen as súas acusacións contra as persoas multadas, limitándose a realizar "alusións xenéricas á convocatoria a través dalgunha rede social" En efecto, a sentenza subliña que a manifestación "tivo o carácter de resposta ou mobilización popular ante feitos ou acontecementos de relevante influxo social na localidade". E conclúe que "a mera participación activa na manifestación non resulta suficiente para integrar a infracción pola que se sanciona senón que é necesario un plus integrador da mesma que neste caso non resultou acreditado". O ditame lembra que a Subdelegación do Goberno non achegou "probas suficientes" que avalasen as súas acusacións contra as persoas multadas, limitándose a realizar "alusións xenéricas á convocatoria a través dalgunha rede social", pero sen presentar nin sequera "un pantallazo ou algunha outra proba". Non é a primeira vez que a Xustiza corrixe as resolucións sancionadoras da Subdelegación do Goberno, confirmadas polo Ministerio do Interior, contra as mobilizacións impulsadas pola Plataforma. En novembro de 2016 o Xulgado do Contencioso Administrativo nº2 de Lugo xa fallou contra a Subdelegación, anulando as resolucións sancionadoras ditadas contra catro persoas tras unha sentada en contra do proxecto de encanamento do río na desaparecida ponte do Toleiro. A plataforma denunciou en varias ocasións que "as arbitrarias actuacións" do entón Subdelegado do Goberno buscaban "amedrentar aos veciños de Sarria que estaban a protestar contra o proxecto" A plataforma denunciou en varias ocasións que "as arbitrarias actuacións" do entón Subdelegado do Goberno buscaban "amedrentar aos veciños de Sarria que estaban a protestar contra o proxecto". Agora destaca que "a vía da represión non só non tivo efecto sobre a mobilización dos veciños de Sarria senón que está sendo agora corrixida por parte da Xustiza". "A reacción pacífica dos veciños de Sarria determinou o fracaso dunhas obras de encanamento que non tiñan xustificación; alén de ineficaz para evitar os efectos das enchentes, o plan de encanamento implicaba un custo medioambiental e de patrimonio cultural inasumible", conclúe a plataforma. "Perdemos a vella ponte do Toleiro, pero a ponte de Ferro e a Ponte Ribeira seguen en pé. Case todas as árbores da ribeira continúan a dar sombra", engade. "Agora só queda pedirlles ás administracións implicadas – a Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, a Xunta de Galicia e o Concello de Sarria – que por unha vez pensen no ben común e busquen unha solución respectuosa co patrimonio que permita reabrir a Ponte Ribeira á maior brevidade posible", conclúe.


Summary: Os comités de Seaga denuncian publicamente que máis de medio milleiro de bombeiros forestais "experimentados e profesionais" están "na casa" mentres que estas semanas ardeu máis que en todo 2018.

Os comités de traballadoras e traballadores de Seaga advirten de que a día de hoxe, cando "arde Galiza no comezo da primavera" e coa "condición de alto risco declarada desde onte" están na casa máis de 500 bombeiros forestais "experimentados e profesionais". "A Consellaría de Medio Rural retiroulle a Seaga a encomenda de incendios en aras dunha suposta unificación do servizo que non dá chegado", advirte o colectivo, que lamenta que "as compañeiras e compañeiros de Seaga do distrito IV –onde se atopa o incendio de Dodro e Rianxo, que xa supera as 850 hectáreas– coñecen o terreo como a palma da man, pero non son chamados a traballar". As traballadoras e traballadores denuncian nun comunicado enviado aos medios que "a única solución que achega hoxe a Consellaría para frear esta vaga de lumes é o despregue da UME. Semella que agardan a que a situación estea fóra de control para mobilizar as brigadas do SPDCIF e de Seaga". Neste ano 2019, alertan, "xa arderon máis hectáreas que en todo o 2018". "Arde o monte en inverno e na primavera. Cando pensa tomar medidas o conselleiro de Medio Rural? Que fará en xuño coas 600 novas prazas de reforzo? Quen as vai a cubrir?", pregúntanse. Os comités de Seaga instan o Goberno galego a explicar "que queren facer co servizo de extinción, porque está claro que improvisan e que queda moito que facer para ter un servizo único, público e de calidade no SPCDIF". Este ano, advirten, 500 brigadistas experimentados quedarán fóra da extinción dos lumes. E é que a modificación do decreto que debería puntuar a experiencia laboral, sinalan, "está parado en Función Pública". En Marea pide "a fin da propaganda da Xunta nas políticas contra os lumes" Os Comités de Seaga non son os únicos que censuran o Goberno galego. En Marea reclamou esta terza feira "a fin da propaganda da Xunta nas políticas contra os lumes forestais e o comezo das medidas efectivas para facerlles fronte". Luís Villares, portavoz do partido, Davide Rodríguez, parlamentar, e Ana Seijas, candidata ás eleccións xerais, visitaron a zona afectada polo incendio de Rianxo e Dodro e demandaron un sistema baseado na prevención dos lumes, non na súa extinción. "Feixoo non aprendeu nada dos lumes de outubro do 2017. Anunciou 30 medidas, que no seu momento denunciamos como medidas de propaganda e estamos vendo que esa é a realidade", puxo de manifesto o portavoz en declaracións aos medios. O alcalde de Rianxo, Adolfo Muíños, sinalou en conversa con Sermos Galiza na mañá desta terza feira, que a situación "está fastidiada". "Son moitos quilómetros ardendo", afirmou o rexedor nacionalista, que cualificou o que acontece como "dantesco". Debido á proximidade do lume ás casas, na mañá da terza feira solicitouse a declaración de nivel 2 por proximidade ao núcleo de Meiquiz, e procedeuse a activalo. A maior preocupación é que o lume non chegue ás casas.


"Compreendo bem que o homem que está diante de mim, e me fala com palavras iguais às minhas, e me fez gestos que são como eu faço ou poderia fazer, seja de algum modo meu semelhante" (O livro do desassossego, Fernando Pessoa). Dime con quen andas e direiche canda quen vas. Sei que o refrán non é talmente así. O meu tío Lisardo agarrouse a esta versión que el mesmo fusilou da orixinal. Parecíalle máis categórica e máis atinada para referirse a cerelladas coma a que nos ocupa. Vivimos –ou sobrevivimos- tempos xarotos nos que trunfa a cativeza integral, nos que a política arredou a dignidade da que sería merecente nunha sociedade normal. E perdeuna pola teimosía e incompetencia dos politicastros e chafalleiros que a invaden Vivimos –ou sobrevivimos- tempos xarotos nos que trunfa a cativeza integral, nos que a política arredou a dignidade da que sería merecente nunha sociedade normal. E perdeuna pola teimosía e incompetencia dos politicastros e chafalleiros que a invaden. E, por suposto, pola indecencia dos garduños e falsarios que a infestan, que pouco a pouco foron esganando e afastando á xente honesta que posuía principios sólidos e ideas constatadas. Grazas á mestría dos moinantes –e á encomiable axuda dalgúns medios de comunicación- moitos dos actuais "ocupas" da acción política conseguiron botar fóra da res pública conceptos coma pertenza, solidariedade e mesmo responsabilidade, para facelos podrecer atrapallados entre a quincalla, nestes tempos de acedía e penumbra. Mais estas maluras e intemperies nunca acontecen só por mor da picardía dos badulaques. Inexorablemente, a militancia adormecida polo bipartidismo reinante terá que apandar cunha parte da culpa, por deixarse domear polas mandas de revirados lambecricas, que madrugan canto poden para bafexarlle no couquizo a significativos pillabáns que ocupan postos relevantes nas estruturas organizativas e nas institucións públicas. Ao mellor chegou a hora de deixar de requirir aos lapadoiras dos xefes políticos para que lle preparen a liquidación aos que lles feden os petos a augas sulfurosas. Eses nunca están nin se lle agarda para tal mester. Se cadra sería moi doado que, cando ilustres camaradas son sospeitosos de fochicar onde non deben, determinados militantes deixaran de botarlle a culpa aos marcianos e chantarse diante dos caporais, e esixirlles que lle merquen un guepeese a eses zarapelos do carafio, para que non teñan perda á hora de tocar a chanca cara o esquecido lugar de procedencia. Ao mellor chegou a hora de deixar de requirir aos lapadoiras dos xefes políticos para que lle preparen a liquidación aos que lles feden os petos a augas sulfurosas Ah! Hai quen pensa –e o meu tío Lisardo tamén- que non vai caer o mundo se estes abellóns, empostos a zugar o que pillan diante e a andala rañando, se apartan da política e regresan á vida civil sen máis trámite. E se andan mal de reflexos –cousa que pode ser posible-, e porfían en seguir na peaña, alegando que non están imputados ou rabos de gaitas, xa vai sendo hora de que a militancia adormecida deixe de deluvar os ollos e bote man da aguillada para tanguer a quen faga falta. Pois se os xerifaltes dos partidos lle encomendan o asunto aos tribunais, mellor será que agardemos sentados.


Decía Xurxo Souto que Galicia é mar e non lle falta razón. É mar pero tamén é monte. Casi o 70% da superficie terrestre galega é monte e esa masa forestal representa arredor do 40% no conxunto do estado pero o seu aproveitamento dista moito destes datos de superioridade en canto á materia prima. A maior parte do monte galego pertence á asociacións de monte en Man Común, máis de dúas mil no país. O aproveitamento do monte por parte de intereses de papeleiras e madeireira condicionou a súa situación actual relegandoo a Mera estrutura de mercado ao servizo de intereses de parte nos que os propietarios e produtores son suxeitos pasivos e nos que o país perde unha grande fonte de riqueza. Igual que as leis do mar en Galiza se ditan desde unha lonxana capital tanto na distancia física como no coñecemento da nosa realidade, o mesmo acontece co monte galego, que sofre a pesares das súas potencialidades a desidia, o desinterés, o descoñecemento e a influencia de ditados de certos intereses de parte deixando fora aos que deberán ser os seus principais activos. Galicia, tendo a materia prima, conta coa mínima infraestrutura de aproveitamento da masa forestal do estado comparativamente a outros territorios. Ter o monte explotado, aproveitado, supón xerar recursos, enerxía que mude a dependencia do petróleo en gas deixando divisas a países de fóra, supón xerar riqueza no país e evitar a lacra dos incendios e tamén creación de emprego e industria ademáis de poñer en valor o territorio creando sinerxias e intereses comúns co sistema agro-gandeiro e mesmo coa industria turística ademáis de potenciar o respeto e a protección do medio. Si as administracións e os poderes públicos non actúan, o monte galego rematará sendo unha parte máis da explotación do país o por parcelas. Empresariado, concellos, comunidades de montes, propietarios, deben xerar sistemas cooperativos e participativos na explotación da biomasa para crear riqueza e non agardar a que as decisións veñan xa impostas desde gobernos de fóra e intereses económicos alleos. Os gobernos galegos do futuro deben ser tamén esa forza motora na defensa do monte galego, desa inmensa fonte de riqueza, de enerxía, de posta en valor do país hoxe desaproveitada. Así será, quero creer...


A área do parque natural Baixa Limia-Serra do Xurés sufriu un total de 112 incendios forestais desde o ano 2016 que afectaron 42.000 hectáreas -36.000 de masas arboradas e 6.000 de monte raso-, das cales, "aproxidamente 9.000 hectáreas" pertencen a áreas protexidas. As cifras foron expostas polo director xeral de Defensa do Monte, Tomás Fernández Couto, en resposta a unha pregunta formulada na Comisión 7ª do Parlamento galego polo Grupo Socialista, que aproveitou para denunciar "o abandono á súa sorte" do parque natural do sur galego. Na súa resposta, Fernández Couto sinalou que dos 112 incendios forestais que afectaron o parque ou os seus arredores, cinco pasaron o limiar das 500 hectáreas, polo que son considerados Grandes Incendios Forestais (GIF): un en Requiás -Entrimo- e o resto no Concello de Lobios -dous na parroquia de Río Caldo e outros dous en San Paio de Arouso-. A Administración galega cifra en 13 millóns de euros o impacto económico destes 112 incendios forestais que nun 80% (90 lumes) foron intencionados, mentres que o 2,7% (3) producíronse por causas naturais, o 1,8% (2) por queimas autorizadas que se descontrolaron e o 5,3% (6) déronse por reproducións doutros incendios. En oito dosincendios as causas non foron esclarecidas. Na súa comparecencia na Cámara, Fernández Couto volveu incidir en que "unha parte importante" dos incendios, particularmente os máis grandes, proceden do lado portugués da 'raia', onde se producen lumes "máis virulentos" que penetran en territorio galego con ventos de compoñente sur. A isto engadiu que as propias características da zona do Xurés, cun relevo "tremendamente accidentado" mesmo "inaccesíbel a pé" nalgunhas partes, dificulta os traballos de extinción cando se dan incendios forestais, especialmente nas horas nocturnas cando non poden actuar os medios aéreos. En canto ás tarefas de recuperación, o responsable de Montes da Xunta sinalou que xa se iniciaron os traballos en "distintas" zonas afectadas por incendio como é o caso de Lobios, onde se realizan tarefas de rehabilitación da área por un importe de 250.000 euros.


En plena recta final das autonómicas bereberes e nas vésperas do Gran Clásico no Camp Nou, chegoume o tarambaina do fillo co encargo urxente da profe de Naturais: un traballo sobre a impostura no reino animal (ou sexa, unha redacción, que así lle chamabamos na Escola Unitaria de Cadrón). Como pai dilixente e responsable, mandeino de primeiras onda a nai, que non andaba eu moi fino na cuestión natural; pero non tardou en virme de volta outra vez, e desta xa sen ningunha posibilidade de apelación. Resignado, pregunteille ao fillo que demos era iso da impostura, que eu escoitara campás, pero non collera a melodía. "Engano que consiste en facer pasar unha cousa por outra ou en facerse pasar un animal por outro", díxome o licenciado imberbe. Eu atalleino cun "ben, un así coma quen, era por saber se ti o sabías" e puxémonos ao labor. A tal impostura presenta no reino animal dúas técnicas sobranceiras: o mimetismo e a camuflaxe Resulta que a tal impostura presenta no reino animal dúas técnicas sobranceiras: por unha banda, o mimetismo, que é unha habelencia que posúen certos seres vivos para semellarse a outros organismos para obter algunha vantaxe funcional; pola outra, a camuflaxe, ou mecanismo despregado por algúns animais para confundirse co medio que os arrodea. O obxectivo, tanto nun caso coma no outro, é enganar os sentidos do resto dos seres vivos cos que conviven, inducindo así neles unha determinada conduta. Para darlle mais fondura científica á nosa redacción, reclasificamos o mimetismo en batesiano (caso da cobra real que semella a serpe de coral), mülleriano (a ra frecha sudamericana), e mailo o automimetismo (caso da serpe de dúas cabezas do Barbanza); e inserimos retratos dos animais mencionados cabo de cada un dos apartados. Tamén lle adicamos un capítulo especial a un parente do polbo carballinus, o polbo mimo, todo un mestre na impostura: é quen de arremedar a 15 especies diferentes e, cando xa non ve outro xeito de librar, faise o morto no fondo do mar. Tanta e tan fonda pescuda científica venceu a miña natural parsimonia. Emocioneime, que queredes! Fíxenlle ao fillo un colacao ben cargado e díxenlle que coñecía outro animal que non lle desmerecía nada ao polbo mimo e que debiamos incluír no traballo: o lagarteiro dos Peares, un falcónido cinsento que axexa as presas pendurado inmóbil no aire. Amoseille tres fotos xa clásicas do animal: na primeira delas aparecía en zapato baixo, vaqueiros e camisa azul lacoste, apertándolle a gorxa a unha mangueira de horta e facendo que regaba nunha lomba chamuscada; nunha segunda, aparecía o animal traxado de negro e gravata, a carón do Papa Bieito, o Arcebispo de Santiago e unha muller moi recatada tamén embutida en negro da cabeza aos pés; e na última, o falcónido vestía sport invernal e facía que plantaba un pexegueiro nas abas do monte Gaiás. "Pero, papá, ti non regulas! Se ese é Feijoo, o noso Presidente!", exclamou o pobre do rapaz. "Ves, fillo, como ti tamén caíches na trampa ... Éche o lagarteiro dos Peares disfrazado de Feijoo, pero faino tan ben que moita xente cae no engano", díxenlle condescendente e sen querer facer sangue da súa cándida ignorancia. "Ves, fillo, como ti tamén caíches na trampa ... Éche o lagarteiro dos Peares disfrazado de Feijoo, pero faino tan ben que moita xente cae no engano", díxenlle condescendente Penso que medio convencín ao imberbe e metemos no traballo o lagarteiro dos Peares e mailas súas tres fotos, como caso de mimetismo animal con aparencia humana. E dentro das clases de mimetismo -defensivo, de ataque e reprodutivo- incluímos este caso no mimetismo de ataque; a saber, aquel que é utilizado por animais depredadores que arremedan a fasquía das súas vítimas, para así poder achegarse a elas e papalas dunha asentada. Cabo da foto da mangueira, escribimos que o lagarteiro faise pasar por un afoutado voluntario de Protección Civil na vaga de lumes do verán de 2006, pero delátano a súa roupa inapropiada e o fulero diámetro da mangueira; cabo da foto co Papa e mailo Arcebispo, puxemos que o animal faise pasar por un católico de misa e rosario cotiá, pero delátao a presenza da muller amancebada; e por último, cabo da foto da reforestación no monte Gaiás, comentamos que aquí o lagarteiro quere dar a entender que é labrego inmemorial, pero o pantalón branco (nunca tal cousa se viu en toda a historia da labranza galega) e a postura das mans sobre o sacho, delatan que estamos perante un caso de puro mimetismo ou "así coma quen". Unha vez lle puxemos punto e remate ao traballo, o fillo marchou orgulloso para amosarllo á nai, que zangoneaba polas estancias superiores. De alí a un anaco escoitei unha voz dende as alturas, asemade baixaba o fillo de volta con cara de susto e cos folios na man: "Como baixar teña que baixar ...!"


Summary: "Canto. Cantei. Cantarei. E no meio, escrevo. No entrementes, laboro. No entretanto, absorvo. E ao longo disso tudo, interesso-me, abraço, assobio, leio, estudo, opino, namoro, regresso". Entrevistamos Eileen Almeida Barbosa.

É esta a sua autobiografia, a sua auto-poética? É a minha apresentação efabulada. Porque apesar de cantar a toda a hora, não tenho talento nenhum. Mas é de música que mais gosto nesta vida. E o resto? O resto vem depois. O resto é verdade. Você administra desde 2006 um blog de "literatura fresca e ideias rascas" Como consegue compatibilizar essa contradição? Ou não é? As coisas que publico no blog são muitas vezes escritas no dia. Não são alvo de muita reflexão. E quando acabámos de escrever alguma coisa, ela parece ser a melhor de sempre. Só com tempo e distanciamento podemos ver que afinal, não estava tão bom assim. Mas a dinâmica do blog exige essa frescura, daí as coisas poderem sair rascas. Cabo Verde foi muito pobre, houve muitas fomes, muitas emigrações, muitas até forçadas Define-se como escritora "urbana e moderna" fronte à escrita cabo-verdiana tradicional que fala "muito da seca, do campo, da emigração" Como é que devemos interpretar isso? Essa definição tem quase dez anos mas continua atual – deve ser interpretada como um sinal positivo, de desenvolvimento e evolução do país. Cabo Verde foi muito pobre, houve muitas fomes, muitas emigrações, muitas até forçadas. Mas com o desenvolvimento que tivemos, com investimentos feitos e com ajudas internacionais, a nossa maior preocupação já não é a seca! Então já não faz diferença que chova?! É claro que faz. Continua a fazer toda a diferença que chova; mas já não morremos à fome se não chover. Já não sentimos que temos que emigrar ou morremos à fome. O desenvolvimento tradicionalmente leva as pessoas do campo para a cidade, cria mais oportunidades para ficarmos no país, se quisermos. E quais os seus temas preferidos à hora de escrever? Interesso-me por momentos específicos vividos por pessoas. Por situações estranhas, pelas pequenas caraterísticas que tornam as pessoas únicas. Depois de todos estes anos, vi que tenho temas relativamente constantes, como o amor, a perda, as separações e as relações íntimas entre as pessoas e a morte. Escrevo de forma quase intuitiva, não sem pensar no tema, apenas deixando a estória vazar E com esses ingredientes cozinha a estória Sim, mas pode-me acontecer duas situações: ou escrevo de forma quase intuitiva, não sem pensar no tema, apenas deixando a estória vazar, por assim dizer… Ou? - Ou, se for uma história mais comprida, então ponho-me de fato a fazer corte e costura, que é como chamo à arte de ir buscar outras coisas que já tinha escrito antes, liga-las à estória atual, criar coincidências, criar uma trama. A Eileen trabalha como Conselheira Económica do Primeiro Ministro de Cabo Verde. Na recente história do país não é infrequente as escritoras, os escritores, exercerem postos de responsabilidade política. Perguntamos, Por acaso a transformação social tem algo a ver com a literatura? Tem. A literatura foi, em muitos cantos do globo, veículo de difusão de valores, de ideais, de influência. Em Cabo Verde, houve o Movimento Claridoso (1936), por exemplo, que se entende ter sido a base da transformação social, cultural e política do país. Foi concretizado numa revista, que apesar de só ter tido 9 números, teve um enorme impacto junto às nossas gentes. E no seu caso? Eu comecei a escrever muito antes de assumir qualquer profissão e acredito que o mesmo se passe com os outros escritores. Não é apenas em Cabo Verde que os escritores assumem toda a espécie de cargos de responsabilidade ou têm profissões mais técnicas. Pode-se é ver o que há de comum entre os escritores – geralmente são pessoas que leem muito e com a leitura, vem a cultura geral, vem a reflexão, a capacidade de comunicação. E estas características são pertinentes no exercício das funções de responsabilidade, sejam políticas ou não. Num texto seu, precisamente derivado da sua ocupação como Conselheira, apresentado ao II Fórum Nacional de Transformação - Cabo Verde 2030 titulado Que Cabo Verde em 2030 Eileen faz planificação económica através da ficção literária ao nos mostrar um pais feliz, quase um paraíso: " O país vira tanto desenvolvimento nas últimas décadas que parecia maior, como se as suas ilhas tivessem crescido". E centra o futuro de Cabo Verde em três aspetos: desenvolvimento do sistema educativo, das artes e da consciência meio-ambiental. São hoje esses os principais problemas de Cabo Verde? Os principais problemas de Cabo Verde são o desemprego e o financiamento das atividades económicas. São problemas estruturais, pois o país é pequeno e não tem recursos naturais tradicionais. E a consciência meio-ambiental? A consciência ambiental é o garante da sustentabilidade de qualquer dessas atividades económicas a que as pessoas se dediquem. Sem consciência ambiental, esgotaremos os poucos recursos naturais que temos e teremos o nosso futuro seriamente comprometido. A educação é essencial pois permitirá às pessoas terem ferramentas para saírem da pobreza A educação? A educação é essencial pois permitirá às pessoas terem ferramentas para saírem da pobreza. Uma pessoa educada tem melhores oportunidades de conseguir e manter um emprego ou de criar o seu próprio emprego; quando falo de recursos, refiro os tradicionais, pois possuímos vários outros recursos e as artes são parte importante. É Cabo Verde um País de artistas? A proporção de artistas que estas ilhas produzem é relevante e capaz de gerar desenvolvimento através da produção artística e cultural. Muitas vezes penso em Português e simplesmente, o meu cérebro parece estar condicionado a criar nessa língua Você escreve sempre em português e não faz uso do crioulo. Tem isso algo a ver com a perceção do futuro Cabo Verde? Não. Tem a ver com a língua em que aprendi a escrever. Muitas vezes penso em Português e simplesmente, o meu cérebro parece estar condicionado a criar nessa língua. Mas também tenho, em menor quantidade, poemas escritos em Inglês e Francês; tenho uma letra de música em Espanhol e pequenos desabafos e poemas em língua cabo-verdiana. No aspeto linguístico, como vê o futuro de Cabo Verde O futuro de Cabo Verde será mais do que bilingue. Adotaremos novas línguas, por uma questão de globalização, mas não perderemos o nosso crioulo. Eu não quero que o percamos. Poderia recomendar para os leitores de Sermos Galiza três autores ou autoras e três obras indicando a razão da sua recomendação. Teixeira de Sousa é o meu escritor cabo-verdiano preferido. Gosto imenso de quatro dos seus livros mas, para estrangeiros, eu recomendaria os contos, chamados de Contra Mar e Vento (1972). São pequenas ficções que ilustram o quotidiano de então, escritos de forma magistral e com muito sentimento. Germano Almeida escreveu muitos livros deliciosos mas o meu preferido é capaz de ser, ainda, A Ilha Fantástica. É um livro de histórias mirabolantes que se passam na ilha da Boa Vista da sua infância. É muito divertido e uma janela aberta para a realidade de uma ilha que estava na maior parte do tempo isolada do resto do mundo. Mornas Eram as Noites, de Dina Salústio, é mais um delicioso livro de contos, que conheci na adolescência. Na Galiza existe uma importante comunidade de cabo-verdianos e mesmo a cabo-verdianidade se faz notar em manifestações como as do grupo Batuko Tabanka. Quer escrever algo para seus compatriotas da Galiza? -Quero, antes de mais, enviar-lhes um abraço apertado, cheio de morabeza. Gostaria muito que nunca se esquecessem da sua terra, Cabo Verde, e, ao mesmo tempo, que façam de tudo para serem bons cidadãos da Galiza e bons embaixadores de Cabo Verde, da nossa cultura, onde quer que vão.


Summary: A portavoz nacional do BNG puxo sobre a mesa unha das condicións para que as nacionalistas presten o seu apoio á investidura de Pedro Sánchez. Nunha visita a Alcoa, Ana Pontón dixo que ese respaldo depende de que o futuro Goberno mostre "vontade política" para dar unha solución á industria electrointensiva.

Ana Pontón, a portavoz nacional do BNG, dixo que o BNG "comparte a preocupación" das traballadoras e traballadores de Alcoa San Cibrao "polo futuro" da factoría. Despois de manter un encontro con representantes sindicais na mesmo fábrica acompañada pola deputada Olalla Rodil e deputado en Cortes, Néstor Rego, a líder nacionalista manifestou as súas críticas á actitude do Goberno central con Alcoa. "As súas políticas, no canto de proporcionarlle osíxeno, o que están a facer é estrangular as posibilidades de futuro. Hai unha falta de respostas clara. Prometeron en abril un estatuto para as industrias electrointensivas, e non o hai; e agora puxeron máis paus nas rodas coas condicións da última poxa da enerxía". Pontón estendeu ás súas críticas ao Goberno da Xunta de Galiza, e dixo que "temos un Goberno galego que é incapaz de liderar unha solución para a grave crise industrial que padece Galiza. E aí está a foto de onte [pola segunda feira] de Feixoo en Madrid, que non trae ningunha solución nin para As Pontes nin para Alcoa. Vén coas mans baleiras, non ten capacidade... parece incomprensíbel que teñamos postos de traballo en risco polas tarifas da electricidade". A portavoz nacional do BNG vinculou o apoio das nacionalistas á investidura de Pedro Sánchez como novo presidente do Goberno a unha solución para Alcoa. "Se quere o apoio do BNG, ten que haber unha solución solución para o futuro de Alcoa e para todas as industrias electrointensivas", dixo Pontón. E explicou que as solucións dependen "unicamente da vontades política" para que se cre ese estatuto e para que Galiza teña "beneficios" dado que é unha comunidade "produtora neta de electricidade". Pola súa banda, Néstor Rego, declarou que a de Alcoa é "unha xusta demanda" e reclamou prezos competitivos para a industria galega, "un país escedentario en enerxía", remarcou antes de volver pedir unha tarifa eléctrica galega que beneficie tanto ás empresas produtoras como ao consumidor.


Summary: Xan Gómez forma parte da cooperativa social que rexenta e leva adiante a "Numax", un proxecto cultural interdisciplinar composto por un cinema, unha libraría e un laboratorio de deseño, comunicación e produción audiovisual. Situado na cidade de Santiago de Compostela, "Numax" é unha clara aposta polo cinema independente e de autor, as lecturas críticas e menos comerciais e a colaboración horizontal. Conta coa particularidade de que todos os filmes son proxectados en versión orixinal.

-Numax é un dos proxectos culturais máis importantes de Santiago de Compostela. Como foi a súa confección? A historia de Numax como espazo aberto ao público comezou arredor do ano 2015, aínda que xa había a traballar un grupo promotor desde un ano antes. A singularidade do proxecto é esa unión de diferentes disciplinas e diferentes ofertas nun mesmo espazo. Somos unha cooperativa de carácter social, o que implica que todas as socias somos tamén traballadoras. Temos unha organización horizontal, na que a toma de decisións é colectiva. De cara ao público, a cabeza visíbel do proxecto é o espazo de cine e libraría da rúa Concepción Arenal, pero tamén temos un laboratorio de deseño gráfico e vídeo que está situado noutra rúa. Despois de todo este tempo, somos doce socias traballadoras, e ademais temos contratadas a outras dúas persoas. -Vostede é o encargado da sección de cine de Numax. Contamos cun cine especializado en cinema independente, que proxecta só títulos en versión orixinal e subtitulados. Fomos das pioneiras en facer este tipo de proxeccións, aínda que agora xa existen máis iniciativas así. Contamos con estreas cada semana de películas premiadas en festivais e son moi ben aceptadas pola crítica. Ademais, tamén temos outro tipo de programacións máis alternativas, como retrospectivas de cinema clásico ou experimental. Son películas máis arriscadas, cun formato máis innovador. Tamén contamos cunha iniciativa de colaboración con centros educativos de Santiago que se chama Numax Escola. -As tres seccións funcionan de xeito independente, ou levan a cabo proxectos transversais? Aínda que a organización é conxunta, cada área ten as súas propostas independentes. Si que é certo que en moitas ocasións mestúranse e conflúen. Un exemplo disto é que, cando temos algunha retrospectiva ou ciclo máis interesante do habitual, o laboratorio gráfico deseña e confecciona material para a promoción moi ben feito, e desde a libraría tamén se acompaña coa exposición de lecturas relacionadas e que están a disposición da xente. Dalgunha maneira, todos vamos a unha aínda que despois haxa proxectos que sexan específicos de cada área. Apoiámonos entre todas. -O feito de apostar por cinema independente e experimental fai que sexa máis dificultoso a obtención de títulos? No caso do cinema, non demasiado. Hoxe en día existe unha gran variedade de produtoras especializadas en cinema independente en versión orixinal, o que nos permite proxectar de maneira máis ou menos doada este tipo de películas. Evidentemente, cando xa te vas a un ámbito máis experimental ou arriscado, xa te tes que buscar a vida. Falas coas directoras, coas produtoras dos propios filmes... A programación cotiá non é difícil de desenvolver. Ademais, Santiago conta cunha importante poboación interesada no noso estilo de cinema de autor. Nese sentido, penso que non supón un atranco en absoluto. -Que papel xoga Numax na confección dun tecido cinéfilo galego forte? Penso que xa desde hai anos na Galiza está a xerarse un ambiente cinematográfico moi interesante e, sobre todo, moi saudábel. Todo o que pasou co Novo Cinema Galego, con tantas cineastas que están a experimentar grandes éxitos en festivais e por parte da crítica, facía ver que o que se necesitaba era a existencia de salas que apostasen por ese tipo de cine. Ese é o mellor xeito de que cheguen ao noso país e a nosa xente, e é polo que apostamos. Penso que é moi bo para o panorama cinéfilo galego que continúe a existir esta sinerxia.


Summary: De paseniño (e ás veces dun xeito acelerado) vaise impondo na cidadanía a idea de que a xustiza non é independente, cando a meirande parte dos seus servidores loita continuamente para manter a súa ecuanimidade e para atender a xeito as súas axendas inabarcábeis.

A grande maioría dos xuíces e maxistrados nos niveis inferiores e medios (xulgados unipersonais, Audiencias, Salas do Contencioso e do Social dos Tribunais Superiores autonómicos) son independentes de toda caste de presións políticas. O seu problema é a falla de horas no día para atender o exceso de traballo (o Estado español ten un 40% menos de xuíces que a media europea) e máis a falla de medios materiais, humanos e técnicos para desenvolver de xeito eficaz o seu labor. Porén, cando subimos na escada profesional atopamos a polítiquería do bipartidismo dinástico. Porque o Consello Xeral do Poder Xudicial, deseñado de primeiras na Constitución para preservar a xudicatura das intromisións dos ministros de Xustiza, converteuse coa praxe do tempo, nun órgano partidista que controla con man de ferro os nomeamentos dos Maxistrados do Tribunal Supremo e doutros altos cargos xurisdicionais. Se a isto lle engadimos o control que estes mesmos partidos exerceron sobre o nomeamento dos maxistrados do Tribunal Constitucional (hoxe refén dunha maioría mecánica que xurde da santa vontade de Mariano Rajoy) podemos entender a degradación que vive o noso sistema de garantías xurídicas nos seus chanzos máis determinantes. Velaí a axenda do Tribunal Constitucional, sempre disposto a lle resolver os problemas institucionais ao Goberno do Estado e lento a adoptar decisións tan importantes como axeitar a nosa xurisprudencia ás resolucións dos Tribunais Europeos de Xustiza e de Dereitos Humanos. Ou as resolucións da Sala do Penal do Tribunal Supremo, que sentaron precedentes coma a "doutrina Parot" ou a desproporción retributiva entre os reos de corrupción e os que sobardan levemente os límites do exercicio dos dereitos á libre expresión ou manifestación. Sen contar a doutrina xurisprudencial dunha Sala do Contencioso do Tribunal Supremo que confirma a ruptura das regras do xogo retributivas das enerxías renovábeis, para facilitar a axenda pro grandes distribuidoras eléctricas do Goberno do Estado. E velaí como de paseniño (e ás veces dun xeito acelerado) vaise impondo na cidadanía a idea de que a xustiza non é independente, cando a meirande parte dos seus servidores loita continuamente para manter a súa ecuanimidade e para atender a xeito as súas axendas inabarcábeis.


Summary: O departamento de Medio Rural suspendeu ademais as Xornadas de Silvopastoreo e Desenvolvemento Rural "O que non arde" previstas para a vindeira fin de semana.

O Servizo de Prevención da Deputación de Lugo avanzou que realizará un cribado ás persoas que na pasada terza feira, 15 de xuño, estiveron en contacto co cineasta Óliver Laxe, positivo en Covid-19, con motivo dun acto. En concreto, están citadas oito persoas para a vindeira segunda feira co fin de ser sometidas á realización das probas, que se realizan "para extremar as precaucións" e aplicando o seu protocolo de actuación, complementario ao do Sergas. Trátase dos gandeiros dos Ancares protagonistas do proxecto audiovisual de Laxe Gandaría Heroica, que estiveron presentes no acto de presentación canda a outras persoas. "O que non arde" Neste sentido, o departamento de Medio Rural da Deputación luguesa emitiu un comunicado para informar da suspensión das Xornadas de Silvopastoreo e Desenvolvemento Rural "O que non arde" previstas na Casa Quindós de Vilela, en Navia de Suarna, do 25 ao 27 de xuño. A entidade adoptou a decisión, consensuada coa Asociación Ser e a Sociedade Galega de Forraxes, de forma preventiva, "tras detectarse un caso positivo por Covid 19 entre os membros da organización e á espera de que se comuniquen os resultados das probas realizadas aos contactos directos". Tanto o adiamento como a nova data ─sinalan na nota─ comunicaranse de forma individual a todas as persoas que xa realizaran a súa preinscrición.


Summary: Nolo ten 19 anos. Abandona a súa aldea natal á procura de vías para acceder á liberdade. O traballo por conta allea é unha delas e convértese en obreiro asalariado na Compostela do tránsito entre os sesenta e os setenta. A súa primeira paga serviralle para coñecer, por primeira vez, a noite urbana.

O retrato desta experiencia escribiuno Anxo Rei Ballesteros (Boqueixón, 1952 – A Coruña, 2008) na súa primeira novela, só agora publicada e escrita aos 17 anos: Dezanove badaladas. "Relata, por coller a distinción de Kierkegaard, o paso do estadio estético en que prima a liberdade subxectiva", explica a Sermos Galiza Carlos Lema, da editorial Galaxia, "ao estadio ético, o ingreso do subxectivo na polis". A cidade, aínda que fose unha cidade en formación como a Compostela de aproximadamente 1969, significaba a posibilidade dunha vida libre. "Viaxe ao cabo da noite, paseo polo pracer e a morte, novela de aprendizaxe e metáfora da existencia", di a nota da editora, "velaquí o preludio esencial á obra dun autor maior". Ambientada nunha noite -un dos temas que virou central na obra de Rei Ballesteros-, pesimista "como o Werther de Goethe", por Dezanove badaladas transitan as masas urbanas que se botan á fin de semana -"unha estadea urbana que se ensume no corpo verdegante da noite en procura dunha salvación inalcanzábel", engade o comunicado de Galaxia- e "un desacougo íntimo que o inza todo". No libro, novela de formación e aprendizaxe, xa respiran algúns materiais do que logo será o impoñente edificio narrativo de Rei Ballesteros. Ademais da noite e a liberdade, a preocupación pola oralidade resulta crucial. "Ao cabo", expón Carlos Lema, "é o que fai a literatura moderna, facilitar a entrada do oral na escritura". O editor salienta, a maiores, as pasaxes descritivas dunha Compostela escura e fantasmal, "moi traballadas, moi logradas". "Dezanove badaladas bota un pouco de luz sobre as orixes dos intereses intelectuais e estilísticos do autor", di. A peza, que na versión editada conta 188 páxinas, conservábaa a viúva do escritor, María Xesús Armada. Manuscrita a bolígrafo nun caderno e con apenas variantes nun parágrafo e tres ou catro notas -todo incluído na edición de Galaxia-, Rei Ballesteros deixouna inédita. Foi Armada quen decidiu a súa publicación. Canda Presenza dunha ausencia (Axóuxere, 2013) -o seu ensaio a partir do pensador francés Maurice Blanchot-, e A noite do moucho (Galaxia, 2009) -a novela en que traballaba cando morreu- compón o seu legado póstumo. Xornadas na Pobra do Caramiñal A presentación de Dezanove badaladas será un dos actos principais das tres xornadas sobre a obra de Anxo Rei Ballesteros organizadas pola Asociación Cultural Barbantia na Pobra do Caramiñal. Será a cuarta feira, 17 de outubro, ás 20.30 horas, no Auditorio Valle-Inclán. Haberá música de Cris Román. Os actos continuarán unha semana despois coa conferencia A nebulosa do Anxo: Loaira revisitada, a cargo de Manuel Castelao. Será no mesmo lugar e á mesma hora, e volverá contar con música, desta volta da man do Grupo Barahúnda. O 28 de outubro, domingo, rematará o ciclo á unha do mediodía na Praza do Emigrante, coa inauguración da rúa Anxo Rei Ballesteros. As gaitas de Xiada achegarán a música e un monllo de amigos do escritor realizaranlle "unha homenaxe poética". Nas xornadas colaboran o Concello de Pobra do Caramiñal, a Deputación da Coruña e o xornal La Voz de Galicia.


Summary: As autonómicas que teñen lugar hoxe supoñen o primeiro test das distintas e decisivas citas coas urnas que afronta o Estado español nun 2015 decisivo para o modelo actual. Está por ver a posíbel -seguramente pequena- influencia dos resultados en Galiza. Ás 14.00 horas, a participación subía cinco puntos respecto aos últimos comicios.

Andalucía hoxe, en convocatoria adiantada, mide a posibilidade dun novo ciclo no Estado, no que é a primeira das varias chamadas ás urnas -logo veñen municipais, catalás e xerais- nun 2015 que apunta a fin dunha época. A maiores, malia a distancia, haberá que ver a influencia -pequena, pero existente- do resultado do sur peninsular na axenda política galega. A principal favorita nunha autonomía que sempre gobernou o seu partido é Susana Díaz, a presidenta do PSOE, capaz de liderar as enquisas (con matices) malia escándalos como os dos ERE, que teñen baixo óptica xudicial aos seus dous antecesores, ambos con cadeira de pracer á que non renuncian en Madrid. Pode gañar a socialista, pero non alcanzará a maioría absoluta. Da dimensión do resultado dependerá que o PSOE poida intentar, só intentar, vendelo como un síntoma de recuperación no Estado que chegue tamén a Galiza. Algo que semella complicado tamén porque Díaz non permitiu inxerencias madrileñas -Pedro Sánchez apenas apareceu- polo que pouco poderá sacar peito Ferraz, que é o fío directo do PSdeG. Podemos e Ciudadanos afronta a súa primeira cita tras as europeas; hai interese en ver a resistencia de IU Quen se involucrou máis foi Feijóo. Viaxou máis dunha ocasión a Andalucía a facer campaña, pero a súa aposta vai camiño do desastre, cun candidato de baixo nivel como Moreno Bonilla. O PP parece destinado a un enorme castigo nunha comunidade que nunca lle favoreceu. Esa previsión alimentará aínda máis as alarmas de Rajoy e Feijóo. A preocupación entre @s dirixentes populares é cada vez maior. Pode crecer este domingo. Por último, Andalucía si será importante para o ánimo de Podemos (que presenta á esquerdista Teresa Rodríguez, crítica coa dirección de Pablo Iglesias) e Ciudadanos, tamén en Galiza, onde enfrontan -sobre todo no segundo caso- problemas de implantación semellantes aos que tiveron que resolver ás présas para presentarse a estes comicios. E haberá que ver como lle vai a Izquierda Unida, o que dará para moitas lecturas, non só respecto a esas siglas senón tamén en términos de resistencia ou de posibles novos pactos co PSOE tras o mal final da anterior lexislatura. Á noite, os resultados.


Summary: "Non son tempos de localismo, senón de alternativas globais para un pobo que se auto-organiza e non se resigna a ser anulado", afirma o Bloque nun texto presentado por Vence.

O BNG presentou esta segunda feira (8 de setembro) un manifesto intitulado 'Construíndo futuro'. Através deste documento, a organziación nacionalista pon en andamento a "primeira fase" dunha campaña máis ampla que visa, explicou Xavier Vence en comparecencia de imprensa, "ensanchar a base social" do Bloque e artellar unha alternativa política "lusionante" que pase pola incorporación de ideas e propostas achegadas por todas aquelas persoas que decidan participar nas asembleas abertas que @s nacionalistas convocarán ao longo e ancho do país. Este proceso está "aberto a todos, tamén aos non nacionalistas", explicou Vence. Porén, o voceiro do Bloque aclarou --en alusión ás iniciativas políticas denominadas 'mareas'-- que "non se lle pode furtar a Galiza unha proposta nacionalista" que ten por obxecto, dixo, "despexar" o "centralismo do PP e as políticas neoliberais" do poder. O Bloque defende a necesidade de Galiza contar cunha "expresión política propia" comprometida, din, coa defensa do país Definir un "proxecto claro e de futuro" para conformar unha "alternativa ilusionante". Ese é o horizontes que se marcan @s nacionalistas para os vindeiros meses en que se desenvolverán asembleas abertas á cidadanía mais nas que tamén pretenden "socializar a experiencia do BNG". Neste senso, Xavier Vence puxo en valor os gobernos municipais como os de Carballo, Allariz ou Pontevedra como exemplo dos "modelos do BNG", subliñou. A proposta lanzada pola formación nacionalista defende a necesidade, indicou, "dunha expresión política propia" para Galiza "adaptada á nosa nación e comprometida coa súa defensa e liberación", segundo o texto difundido esta segunda feira. Na comparecencia de imprensa, Xavier Vence estivo acompañado polo xornalista e músico, Xurxo Souto, e pola produtora radiofónica, Concha de la Fuente, que apoiaron coa súa presenza a campaña do Bloque e animaron a "tomar a palabra" a toda a cidadanía, comezando polas mulleres, sinalou De la Fuente ao lanzar un chamado a que estas se "impliquen" no debate e a confrontación de ideas.


Summary: A Xunta recibe algo menos de 725.000 euros do fondo estatal para atender a pobreza infantil e amosa a súa disconformidade co criterio empregado para o reparto, pero non coa súa dotación económica. No ano 2012, utilizado como referencia, había en Galicia unhas 100.000 persoas menores de idade pobres no país.

"Alimentación, aseo persoal, vestiario ou pagamento dos gastos do fogar como a luz ou a auga". Son os obxectivos do "fondo extraordinario para xudar as familias con menores ao cargo que se atopen nunha situación de pobreza material severa como consecuencia da crise" que vén de repartir o Ministerio de Sanidade e Servizos Sociais entre as comunidades autónomas. Trátase dun fondo que o departamento que dirixe Ana Mato presenta como histórico, por ser a primeira vez que se aplica, e que segundo a ministra "permitirá que os menores non se vexan afectados polas dificultades económicas que atravesan as súas familias". A grandilocuencia destas verbas fica minorada ao ser contrastadas cunhas cifras que indican que, no caso galego, as axudas suporán uns 7 euros por cada neno ou nena nesta situación de pobreza. Para distribuír estes cartos, 17,4 millóns de euros en total, o Ministerio tomou como referencia a taxa AROPE, o indicador homologado a nivel europeo para medir a pobreza e a exclusión social e que no ano 2012, referencia para o reparto das axudas, se situou en Galicia no 23,2%. "O recurso a este indicador suscitou o consenso das comunidades autónomas", sinalaba o gabinete ministerial mentres nos corredores a propia conselleira de Benestar da Xunta, Beatriz Mato, se mostraba disconforme co criterio, toda vez que obvia variables como a poboación. A disconformidade non se estende, así e todo, co montante global da partida que, mergullándose un chisco máis nos datos, semella difícil que poida paliar grandes problemas. No 2012, ano referencia para o reparto, había en Galicia unhas 100.000 persoas menores na pobreza Segundo o Instituto Galego de Estatística (IGE) en 2012 había en Galicia unha taxa de pobreza infantil do 27,35%, indicador referido á poboación de entre 0 e 16 anos. Nese mesmo ano vivían no país un total de 368.503 persoas desa idade, polo que un sinxelo cálculo permite tirar que as que tiñan este tipo de problemas económicos eran unhas 100.785. Dado que a distribución do Goberno central indica que á Xunta lle tocará xestionar 723,868 euros dese fondo cabe concluír que, efectos prácticos, a Administración autónomica disporá de 7,18 euros por neno ou nena. Segundo a conselleira, estes cartos irán parar a axudas de inclusión social e á Federación do Banco de Alimentos para "garantir os sustento das familias con menores ao cargo que están pasando maiores dificultades", unha vez desbotada a posibilidade de abrir comedores escolares no verán aínda que así foi aprobado no Parlamento. Un problema en aumento O reparto deste fondo do Goberno central chega nun contexto no que organizacións sociais como a Rede Europea contra a Pobreza ou Cáritas, entre outras, alertan do incremento da pobreza infantil mentres a propia Xunta, por boca do seu presidente, nega algunhas das súas mostras máis preocupantes, tales como os casos de malnutrición, existentes aínda que haxa outros territorios do Estado máis afectados por eles. Estas circunstancias, que si lle ofrecen "credibilidade" a outras institucións como o Valedor do Pobo, prodúcense nun contexto no que os datos estatísticos tamén revelan un agravamento da situación económica das familias. É o caso, por exemplo, dos fogares galegos con menores ao cargo nos que existe risco de pobreza, que pasaron do 14% ao 20% en apenas seis anos. Entre as causas directas desta situación está o incremento do desemprego nos últimos anos que acredita a Enquisa de Poboación Activa, o estudo homologado a nivel da Unión Europea para medir o mercado de traballo. Esa enquisa, ademais de contar persoas sen traballo, mide tamén as repercusións desta circunstancia na súa contorna e amosa, por exemplo, como lles afecta aos menores de idade. Así, indicadores como o que mide os nenos e nenas que viven en fogares nos que ninguén ten traballo resultan especialmente reveladores: no ano 2004 pouco máis do 6% da poboación infantil galega estaba nesta stiuación, en 2007 eran apenas o 5,4% e no 2012, ano tomado como referencia polo Ministerio para repartir os cartos, chegaron ao 12,2%. A ausencia de traballo remunerado deriva tamén, como é obvio, na ausencia de ingresos. Na súa enquisa de condicións de vida o IGE fíxase tamén nas vivendas familiares que, con independencia da idade dos seus membros, dispoñen ou non de ingresos. Esta radiografía tamén amosa datos preocupantes, toda vez que a carencia total de cartos practicamente se duplicou en apenas catro anos. No ano 2010, cando xa estourara a crise económica, eran algo menos de 20.000 vivendas nas que non entraba ingresos ningún. No primeiro trimestre deste 2014 o instituto estatístico galego sinala xa que son uns 34.300 os fogares galegos que tentan sobrevivir sen ingresar nada.


Summary: Permanecen activos dous focos, que se iniciaron pouco despois das catro da tarde deste mércores na parroquia de San Mamede (Vilariño de Conso)

O incendio que dende a tarde deste mércores afecta ao Parque Natural do Invernadoiro, no Concello de Vilariño de Conso, queimou xa 68 hectáreas. Na mañá deste xoves os seus dous focos permanecen activos, queimando 14 e 54 hectáreas respectivamente. O lume iniciouse pouco despois das catro da tarde na parroquia de San Mamede de Hedrada e de inmediato comezaron a traballar 1 técnico, 4 axentes, 13 brigadas, 4 motobombas, 2 pas, 9 helicópteros e 4 avións. Barállase a hipótese de que o incendio comezase trala caída dun raio nunha treboada seca O Invernadoiro converteuse en Parque Natural en 1997, despois de ter sufrido importantes incendios nos anos 70 e 80. Na actualidade, con 6.000 hectáreas de superficie, é unha das mellores aulas da natureza que existen en Galicia para coñecer a riqueza natural do Macizo Central ourensán. Trátase dun dos primeiros grandes incendios deste verán, aínda que nos últimos días de xullo e comezos de agosto houbo lume en Sober, Monforte, Fisterra, Oia ou Punxín, focos dos que a Consellería de Medio Rural non informou ao non superar as 20 hectáreas queimadas. O Goberno galego mantén así por décimo verán consecutivo a política informativa instaurada dende o retorno do PP ao poder, baseada en non divulgar a totalidade de todos os focos e revelar, a priori, só aqueles que supere as 20 hectáreas ou que poñan en perigo á poboación. En caso contrario, a Consellería responsable só informa dun incendio se alguén pregunta especificamente por el en concreto. 08:44 #IFSanMamedeVilariño #Ourense Así esta ardiendo el incendio forestal en el Parque Natural de Invernadeiro, a esta hora de la mañana en el reconocimiento de @BrifLaza #IIFF #BRIF actuando tambien Kamov de Ibias y activados tambien @BrifTineo pic.twitter.com/kIf4h6RBrD — ATBRIF (@AT_Brif) 23 de agosto de 2018


Summary: José Blanco esgrime o seu "traballo e compromiso por esta terra" no inicio da carreira electoral mentres o PP, que segue sen designar candidato, se centra en teimar en que o BNG "lexitima" o terrorismo por coaligarse con EH-Bildu.

Este luns o PSOE celebrou unha vintena de roldas de prensa por todo o Estado para comezar a debullar as súas propostas para as eleccións europeas do 25 de maio. A expectación suscitada no caso galego non estaba centrada no manifesto electoral dos socialistas, senón no regreso definitivo á primeira liña política de José Blanco, candidato número 10 da lista que encabeza Elena Valenciano e referente do PSdeG nestes comicios. Xunto ao secretario xeral do partido, José Ramón Gómez Besteiro, Blanco tirou de currículo e esgrimiu o seu "traballo e compromiso na defensa dos intereses desta terra" para botar a andar a súa candidatura nun panorama electoral no que todo transcorrería polas canles ordinarias se non fose por que o outro gran partido estatal mantén a precampaña no conxelador. A apenas dous meses para os comicios os conservadores aínda carecen de cartel electoral, cuxa designación se dá por suposto que será unha operación dixital de Mariano Rajoy. Mentres, en Galicia, o único seguro é que a veterana Carmen Fraga, filla do ex presidente da Xunta, non recuncará nunhas candidaturas dun PP que, desta banda do Padornelo, hai tempo que aposta polo perfil político baixo cando se trata de Bruxelas. Esta ausencia de rivais dificúltalle a estratexia de campaña a un PSOE que, tamén en Galicia, lle dá especial importancia á clave "ideolóxica e política" nestes comicios, en verbas de Besteiro. Besteiro coida que o PP tenta "desvirtuar" as eleccións de maio Ante as sondaxes que sitúan a PSOE e PP arredor do empate técnico pero que tamén prognostican problemas para o bipartidismo os socialistas amósanse convencidos de que os populares están "interesados en desvirtuar" estes comicios, di Besteiro, porque "cando saen fóra" do Estado español o seu exemplo "non é o máis recomendable". Neste escenario, Blanco acentúa o discurso ideolóxico e reitera que "non é o mesmo que goberne a dereita ou a esquerda" nas institucións da UE. "Non é o mesmo PP que PSOE", abonda, respondendo implicitamente a unha das críticas máis habituais que están a recibir nos últimos tempos. Blanco esgrime o seu "compromiso e traballo na defensa dos intereses desta terra" A lista na que se encadra Blanco non só representa a esquerda, din dende o PSdeG, senón que tamén é "a única esquerda que sabe e pode" mudar as cousas na Unión en ámbitos como o fomento do emprego xuvenil, a protección dos dereitos das mulleres ou da sanidade e a educación públicas. Estas eleccións, asegura Blanco, son especialmente "transcendentes" para "saír do marasmo no que nos meteu a hexemonía conservadora" e para iso cómpre "unha nova maioría que cambie o rumbo de Europa". No caso galego, reta, cómpre "xulgalo" a el baseándose no seu "compromiso con este país", especialmente "cando tiven responsabilidades" no Ministerio de Fomento. ETA como argumento A falta de candidatura e sen especial interese, cando menos de momento, polo corpo a corpo electoral co PSOE o PP galego segue a centrar o seu argumentario de precampaña na coalición do BNG con EH-Bildu. Despois de que a súa voceira, Paula Prado, abrise fogo cun argumentario de trazo groso segundo o cal a alianza coa formación abertzale é sinónimo de "lexitimar cincuenta anos de terrorismo", este luns o número dous do partido e da Xunta, Alfonso Rueda, abriu o paraugas ante as críticas que lle choveron para amosarse convencido de que a de Prado é "unha reflexión que comparte moita xente". Rueda amplifica a tese de identificar o BNG co terrorismo "Se eles están tranquilos coa elección que fixeron sendo acompañados por un partido como Bildu -EH Bildu é unha coalición-, que todos sabemos o que defende, pois entón ala eles", resolveu nun acto público do Goberno galego en Lugo. Case á mesma hora, pero en Compostela, o voceiro parlamentario do PP, Pedro Puy, desmarcábase asegurando que non ten "ningún motivo" para pensar que o Bloque "lexitima" terrorismo ningún e limitábase a glosar a "transcendencia política" de tal acordo e a criticar a Xavier Vence por animar o partido da dereita a non "poñer" máis a Prado a "dicir disparates".


Summary: EH Bildu afiánzase na segunda praza cun deputado máis.

O Sociómetro do Goberno vasco publicado esta sexta feira indica que o PNV volverá gañar as eleccións vascas e incluso subiría un escano, pasando de 28 a 29. O traballo fíxose do 18 a 26 de febreiro con 1.750 enquisas e non mostra, polo que se ve, que a crise de Zaldibia pase factura aos 'jeltzales'. EH Bildu afianzaría o papel de segunda forza máis votada, mesmo aumentando a súa representación nun parlamentar, obtendo 19 representantes no Parlamento vasco. Mais quen máis subiría sería o PSOE, socio do PNV no Goberno vasco, e que aumentaría en tres deputados e deputadas, atinxindo 12 escanos. Quen baixaría? Elkarrekin Podemos, que dos 11 representantes de 2016 pasaría agora a 8, e a coalición PP-CS, que ficaría con 7 deputados, 2 menos dos que o PP ten agora. Vox seguiría fóra do Parlamento, aínda que en Araba acadarían 2,8% dos votos. Están, polo tanto, a moi poucas décimas de lograr 1 deputado. En Euskadi non impera a barreira de 5% que si hai na Galiza para poder ter representación.


Arredalia, o boletín de antigos alumnos en prácticas do IGADI, dedica un monográfico á Crise en África, analizando aspectos como o fame e a emerxencia humanitaria no continente africano, China e a seguridade alimentaria, os efectos da intervención estadounidense, o acaparamento de terras, as leccións das revolucións no Magreb e o protagonismo da muller nos avances da pacificación en Ruanda. O boletín, coordinado por Masashi Oki, inclúe entrevistas a Esther Vivas e a Luis García Corral, e análises de Marola Padín Novas, Jared D. Larson, Adrián Manuel Moreno Cidrás e Vera Ríos Carrillo. Esther Vivas denuncia que en África "a crise económica global repercutíu nun aumento moi importante do prezo das materias primas alimentarias" Na entrevista que abre o boletín, Esther Vivas denuncia que en África, coma noutros países do Sur, "a crise económica global repercutíu nun aumento moi importante do prezo das materias primas alimentarias, coma o arroz, o millo e o sorgo, debido á especulación financeira coas mesmas". Así mesmo, conclúe que "a soberanía alimentaria, que se plantexa como a alternativa ao actual e inxusto sistema agroindustrial, ou inclúe unha perspectiva feminista e de xénero ou non será unha alternativa viable e real". Pola súa banda, Susana Maceiras Pérez denuncia igualmente o caso da pesca e afirma que a pesca de baixura de moitos países africanos "se está vendo prexudicada pola explotación de barcos con bandeira europea". Marola Padín analiza a crecente presenza de empresas chinesas en África, sobre todo na agricultura. E Masahi Oki o acaparamento de terras realizado nos últimos anos por varios países Marola Padín analiza a crecente presenza de empresas chinesas en África, sobre todo na agricultura. E Masahi Oki o acaparamento de terras en África realizado nos últimos anos por China, Corea e outros países. Oki conclúe que "as terras africanas deben ser sempre propiedade dos gobernos e sociedades africanas. Se non se respeta esta condición, África volverá ser colonia e continuará a súa explotación a mans de potencias extranxeiras. Para evitar esta crise, debe informarse con veracidade sobre a situación do acaparamento de terras, deben fomentarse regras internacionais transparentes e os investidores deben asumir unha xestión responsable das súas iniciativas". Adrián Cidrás reflexiona sobre os cambios sociais que tiveron lugar no norte de África Pola súa banda, Adrián Cidrás reflexiona sobre os cambios sociais que tiveron lugar no norte de África e indica que "os novos gobernos, unha vez entendida a arañeira institucional creada e por crear, deberán acostumarse a unha poboación mais atenta. A poboación -mozos tamén- está sedenta de que os núcleos de toma de decisión se aproximen mais. Aquí e acola, os diversos sectores sociais son mais conscientes dos anacrónicas que son algunhas institucións, que esperan darlle protagonismo ás realmente útiles, recuperando dunha vez por todas as responsabilidades de cada quen, que van dende un dólar ata un voto". Finalmente, Vera Ríos analiza a situación da muller en Ruanda, moitas veces sinalada como exemplo "debido ás melloras notables rexistradas na situación xurídica e práctica da muller en varios ámbitos e a varios niveis". IGADI Descarga aquí o boletín