Summary: O Goberno galego asegura que está a fomentar a "migración" dos postos de traballo do seu persoal a programas de código aberto, pero segue a esixir o sistema operativo de Microsoft nas compras de novos equipos informáticos.

O Goberno galego elabora anualmente dende 2010 a través da súa Axencia para a Modernización Tecnolóxica (Amtega) un plan de acción en materia de software libre como mostra do seu "compromiso firme de promoción e difusión" dos programas de código aberto. O último dispoñible, o de 2013, foi presentado en abril do pasado ano e enmarcado no "fomento do uso do software libre e de fontes abertas" tanto no sector empresarial como na propia Administración como "aposta estratéxica" da Xunta. Mentres a Xunta reiteraba estas e outras intencións semellantes, a través do mesmo organismo teimou en esixir que os seus novos ordenadores trouxesen instalados un dos emblemas do software privativo, o sistema operativo Windows. Apenas un mes despois de presentar o plan de 2013, no mes de maio, a Amtega iniciaba o proceso para adquirir cinco lotes de material tecnolóxico por case 900.000 euros, cofinanciados ata nun 80% polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional. O máis cuantioso deses lotes, que absorbía practicamente a metade dos cartos de toda a operación, ascendía a máis de 420.000 euros para a compra de "581 ordenadores de posto de traballo" para persoal da Xunta con cadansúa pantalla. Entre as "características técnicas mínimas" a Xunta esixía que cada equipo trouxese consigo unha "licenza para poder instalar Microsoft Windows 7 Professional na máquina física ou nunha virtual nesa mesma máquina física". A Xunta asegura que pula pola "migración" dos postos de traballo públicos a software libre, pero segue mercando licenzas de Windows Neste escenario a Xunta non só obviaba o seu propio obxectivo de ir, progresivamente, "migrando a software libre" os equipos que utilizan os seus traballadores e traballadoras, senón que ademais impedía que as empresas que optasen a ser contratistas lle ofrecesen unha alternativa máis eficiente, máis barata ou máis adaptada ás necesidades da Administración que o sistema operativo de Microsoft, que xa se dispón a lanzar a versión 9 do seu produto estrela. Con estas condicións de partida ata seis empresas optaron a facerse co voluminoso contrato público. Tras un proceso de valoración de ofertas que se estendeu durante todo o pasado verán, a comezos de decembro a Administración autonómica decidíase pola oferta que presentara QUED Systems, unha empresa vinculada á coruñesa Altia que se ofreceu a facer o subministro 313.740 euros que, unha vez sumado o correspondente IVE, chegan a 379.625,40 euros para o erario. O contrato foi formalizado o 31 de decembro e, dende ese día, a compañía dispuña de ata tres meses para entregar os novos ordenadores da Xunta con cadansúa licenza de Windows. Mentres, oficialmente, o Goberno galego gábase dun "incremento do software libre nos equipos dos empregados públicos", especificando que no ano 2009 menos da metade tiñan algún programa de código aberto no seu ordenador e que en 2012 este indicador chegaba ata o 94%. Plan de Software Libre da Xunta


Summary: A Consellaría de Medio Rural tivo que solicitar a colaboración da Unidade Militar de Emerxencias (UME) para traballar nas frontes que están máis próximas ás vivendas. A noite será longa xa que as lapas avanzan sen control e os medios aéreos teñen que retirarse pola falta de visibilidade.

Os incendios declarados entre onte e este domingo na Galiza levan xa calcinadas, a estas horas e segundo as últimas estimacions feitas públicas pola Consellaría de Medio Rural, máis de 2.250 hectáreas de monte. Nove dos lumes, os máis grandes, continúan activos e sen control a escasos momentos de que os equipos de extinciónn aérea teñan que retirarse das zonas afectadas pola redución da visibilidade. Ademais, a proximidade das lapas aos núcleos residenciais de Carzóa, en Cualedro, e Guillamil, en Rairiz de Veiga, obrigou á Xunta a decretar a Situación 2 de emerxencia debido á proximidade das frontes á veciñanza e ás casas. Os primeiros cálculos estiman a superficie afectada por estes lumes en 60 hectáreas no caso de Rairiz de Veiga e en 250 no de Cualedro. Apoio da UME Efectivos da Unidade Militar de Emerxencias (UME) despregáronse en ambos os incendios após a solicitude de Medio Rural pois xa estaban traballando en Lobios, onde outro incendio afecta a parte do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés. En concreto, a queima descontrolada comezou na tarde do sábado na parroquia de Río Caldo. De feito, segundo a información de Medio Rural, este incendio de Lobios e o que afecta desde a madrugada deste domingo a Vilariño de Conso son os lumes de maior envergadura. En ambos arderon xa 500 hectáreas, unha superficie próxima á que se calcinou en Vilar de Barrio, onde o incendio declarado na mañá do onte no lugar de Rebordechau afecta ao feche desta edición a 450 hectáreas. Ademais, outro catro incendios forestais permanecen activos en comarcas próximas. Na Gudiña, un lume detectado na tarde do sábado en Pentes calcinou 150 hectáreas; mentres que na parroquia de Queixa, pertencente a Chandrexa de Queixa, a queima alcanzou 120 hectáreas desde que se iniciou ás 16 horas deste domingo. En Maceda, dous incendios na parroquia de Castro iniciados simultaneamente ás 15.04 de hoxe arrasaron até o de agora unha superficie dunhas 100 hectáreas. Por último, outro lume forestal segue sen control en Laza. As chamas declaráronse ás 20.30 horas do sábado en Camba, onde arderon 50 hectáreas. Pola súa banda, Medio Rural deu por controlado o incendio rexistrado en Cequeril, Cuntis, onde as lapas afectaron a unha superficie de 25 hectáreas. Ademais, o lume activo na parroquia de Hospital, en Quiroga, foi extinguido ao fío das 20,00 horas deste domingo. Alarma entre a poboación de Cualedro En Cualedro, un dos municipios onde as lapas cercan as vivendas, o alcalde, Luciano Rivero, xunto cos servizos de emerxencia pediu ás veciñas e veciños, que se contan por centos, que non abandonen as súas casas para non respirar o fume que levantou o incendio no núcleo de Montes. En declaracións a Europa Press, o rexedor mostrou a súa "preocupación" posto que xa houbo "algún alpendre" calcinado e unha granxa tamén corre bastante risco.


Summary: A Federación Rural Galega solicitou unha entrevista co presidente de "Ternra Gallega"" para que explique os argumentos xurídicos desta decsión

En febreiro deste ano, publicouse a convocatoria de eleccións para o mes de xuño de para a renovación dos órganos de dirección dos consellos reguladores de ámbito agroalimentario de Galiza. A Federación Rural Galega-Fruga "como organización constituída para a defensa dos sectores productivos agrarios galegos", presentou, en prazo e forma as súas propias candidaturas nos consellos reguladores máis representativos do País. Dentro destes consellos reguladores, Fruga presentou unha candidatura a "Ternera Gaega" (TG) a través dunhas das distintas asociacións profesionais agrarias, que están integradas na propia Fruga. Esta organización denuncia mediante un comunicado que, o consello regulador de TG "dictou o pasado día dous de maio unha resolución pola cal a candidatura presentada pola Fruga era vetada no proceso electoral baixo argumentacións moi pouco obxectivas, xa que facía referencia a cuestións ás que nin sequera se mencionan nas propias bases da convocatoria de eleccións" . En base a isto, a Fruga efectuou as oportunas alegacións e o propio consello regulador, ao non atopar argumentos xurídicos para contrarrestar estas alegacións, e "para non permitir a nosa presenza no proceso electoral, na resolución posterior, oTG declárase agora incompetente para resolver. É dicir, nun primeiro momento posicionouse en contra de que nos presentemos e agora afirma que non é quen de decidir se podemos o non presentarnos". Fruga afirma que a súa candidatura conta "con numerosos apoios e que privar ao preto de 7.000 explotacións inscritas en TG que escollan de maneira libre e transparente os seus representantes do censo de productores no consello regulador, por unha banda deslexitima o propio proceso electoral e por outra, obriga aos candidatos da Fruga e aos gandeiros que nos mostran, cada vez máis o seu apoio, ante estas sospeitas de fraude, a chegar ata as últimas consecuencias".


Summary: "Na Real Academia Galega hai conciencia de que a lingua galega forma parte dunha familia onde están os irmáns de Portugal, Brasil, Angola, Cabo Verde, Mozambique. O galego forma parte dese proxecto internacional". Con esta clareza saudou Víctor Freixanes, presidente da RAG, o acordo asinado co seu homólogo brasileiro, Marco Lucchesi.

As Academias Galega e Brasileira das Letras rubricaron esta quinta feira un protocolo "para estreitar os lazos entre as dúas linguas irmás e o potencial da lusofonía". "Abrimos as portas a potenciaren o intercambio de investigacións e manifestamos o interese de levaren a cabo outros proxectos de colaboración en distintos eidos", expuxo a Academia Galega nun comunicado posterior á comparecencia conxunta de ambos os dous presidentes. "Queremos estreitar a relación entre a área cultural lingüística brasileira e galega", sinalou Víctor Freixanes. O documento presentado na sede da coruñesa rúa Tabernas servirá, segundo indica a institución galega, para "afondar en proxectos compartidos, unha liña na que xa traballan desde hai tempo membros da RAG desde os seus respectivos eidos". Marco Lucchesi, presidente da Academia Brasileira das Letras, cualificou o acto de "histórico". "Non podemos perder a raíz, porque se a perdemos, perderemos a tentativa de inscribirnos nunha comunidade de destino", afirmou, "e a nosa comunidade de destino non é unha comunidade imperial, é unha comunidade que pasa polas linguas que nos pronunciaron". Lucchesi non deixou de se preonunciar sobre a política actual do seu país. "A cultura é o último bastión da república do Brasil e da democracia", concluíu.


Summary: As candidatas de Galicia en Común ao Congreso participaron nun acto na Coruña xunto ao aspirante ao Goberno de Unidas Podemos, Pablo Iglesias. Pediron o voto aos socialistas decepcionados co PSOE e a Sánchez que aclare con quen quere pactar.

As candidatas de Galicia en Común ao Congreso pola Coruña, Antón Gómez-Reino, Pontevedra, Yolanda Díaz e Ángela Rodríguez "Pam", Ourense, David Bruzos, por Lugo, Vanessa Somoza, arrouparon este domingo pola mañá un acto do secretario xeral de Unidas Podemos e candidato á presidencia do Goberno, Pablo Iglesias. Ante 1.500 persoas Iglesias demandou ao PSOE que aclarase a súa postura respecto aos pactos e lembrou que Galiza tamén sufre un conflito territorial, coa situación do seu tecido produtivo, industrial e social. No acto Iglesias apelou a que non só Catalunya sostén un "conflito territorial", senón que tamén Galiza está a vivilo coa situación do seu tecido produtivo, industria e social". Ademais foron varias as alusións que fixo ás votantes do PSOE "decepcionadas" coas decisións do partido. Iglesias anunciou que no debate do luns preguntará ao resto de aspirantes con quen están dispostos a pactar tras o 10-N. "As dereitas téñeno claro, pero cando decimos a Pedro Sánchez que se comprometa en campaña a non chegar a un acordo con PP ou Ciudadanos non é claro. Sería decente que os electores socialistas saiban se vai buscar o acordo coa dereita ou non, para sabelo antes de votar", proclamou. O aspirante ao Goberno asegurou que a xente do PSOE está a favor "de intervir o mercado do aluguer, derrogar a reforma laboral ou obrigar aos bancos a devolver o rescate de 60.000 millóns".A candidata por Pontevedra, Yolanda Díaz, presentada como a "pasionaria galega" por Antón Gómez-Reino, dirixiuse aos "socialistas de corazón" que non perderon a esperanza "e queren un goberno de coalición PSOE e Unidas Podemos". "Non están de acordo coa mochila austríaca, con que non se derrogue a reforma laboral", aseverou a de Narón. Iglesias acusou a Pedro Sánchez de optar a unha repetición electoral "antes que a un Goberno con Unidas Podemos", seguindo as preferencias de "Ana Patricia Botín, o Círculo de Empresarios e a CEOE". Antón Gómez-Reino amosou desconfianza pola "credibilidade" de Pedro Sánchez despois de que este negase a posibilidade dunha coalición co Partido Popular. "Como crer unha persoa que dixo que derrogaría a Lei Mordaza e non o fixo?", demandou. O candidato pola Coruña chamou a responder cunha "mobilización histórica" á irresponsabilidade "histórica" que, di, supón a repetición electoral. Tanto Gómez-Reino como Díaz apelaron a concentrar o voto en Galicia en Común para "garantir" que Galiza "estea no Goberno", dando solución á "xente que non se pode render, como os traballadores de Alcoa, Isowat, Poligal, o sector primario ou as mulleres".


Summary: O de Clara Expósito, a muller que apareceu degolada a fin de semana na súa casa de Lugo, é o asasinato machista número 64 que se produce na Galiza desde que hai rexistro. Plataformas feministas e cidadanía non organizada mobilizáronse onte para reclamar "medidas reais" que impidan que esa cifra siga aumentando.

Medio cento de concentracións espalladas por toda Galiza sumaron onte desde as rúas miles de voces ao "berro conxunto" do movemento feminista galego perante o último crime machista, o de Clara Expósito Vilanova, perpetrado na cidade de Lugo. É, co da veciña da Pastoriza Manuela Iglesias, o pasado mes de xaneiro, o segundo asasinato dunha muller a mans da súa parella ou ex parella no que vai de ano na Galiza, unha cifra que no conxunto do Estado chega até as 10 mulleres asasinadas, cunha media de unha vítima cada catro días. Desde as institucións, pero sobre todo desde as organizacións de base, as mobilizacións serven para denunciar que as mulleres "somos asasinadas polo feito de selo, porque hai un sistema de opresión estrutural que se filtra en todos e cada un dos comportamentos que mantemos na vida", tal e como recolle o manifesto da coordinadora galega da Marcha Mundial das Mulleres. Na mesma liña posicionábase onte o Concello de Lugo na declaración institucional aprobada nun pleno extraordinario urxente, que salienta que a violencia de xénero "afunde as súas raíces na desigualdade histórica que tiveron e que aínda seguen sufrindo as mulleres como consecuencia do patriarcado existente nas nosas sociedades". Nunha comparecencia na Coruña tras o minuto de silencio por este último crime, o delegado do Goberno, Javier Losada, indicaba que Galiza suma xa 64 mulleres vítimas da violencia machista desde o ano 2003, cando comeza a haber rexistros oficiais. Os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial ilustran a enorme desigualdade da violencia: entre 2009 e 2018 foron asasinadas no contexto da relación parella 38 mulleres na Galiza e un único home. De acordo coas cifras achegadas onte por Losada, o teléfono gratuíto 016 –un servizo seguro de denuncia, información e asesoramento en materia de violencia de xénero– recibiu o ano pasado 2.561 chamadas na Galiza, mentres que o protocolo de coordinación policial para o seguimento e protección deste tipo de casos coñecido como VioXén mantén activos 3.600 casos. Segundo apuntou tamén o delegado, só entre xaneiro e setembro do ano pasado rexistráronse a nivel galego máis de 5.000 denuncias policiais por violencia machista, incoáronse 1.500 ordes de protección e activáronse 57 dispositivos de control telemático de agresores. Desde a Marcha Mundial das Mulleres volveron reclamar onte "medidas reais e efectivas" para a prevención da violencia machista e chamaron á mobilización social fronte aos discursos de odio e os recortes nos servizos públicos. "Non valen as boas palabras de condena pronunciadas ao día seguinte dun feminicidio, as declaracións institucionais, os minutos de silencio... Queremos feitos, queremos unha lexislación con perspectiva de xénero, queremos que se apliquen medidas contundentes e reais, recursos e orzamentos que garantan que se pode avanzar na formación de todos os axentes que interveñen na educación, a sanidade e a prevención e atención das mulleres que sofren violencia machista. Queremos avances e non compromisos", demanda o seu manifesto. A consecuencia "máis tráxica" do machismo que se dá noutros ámbitos Un dos obxectivos do movemento feminista é visibilizar os feminicidios de forma global e transversal, para que deixen de ser vistos como "sucesos íntimos". Esta mesma semana, a Audiencia de Lugo ten fixados dous xuízos contra dous homes por maltratar as súas parellas ou ex parellas e, nun dos casos, por tentar asasinala, a ela e o seu fillo, colándose na súa casa e abrindo o gas para intoxicalos ou causar unha explosión. Os asasinatos son, como denuncian desde a Marcha Mundial das Mulleres, "a máis tráxica consecuencia" dun "sistema patriarcal" que se manifesta en moitos tipos de violencia, desde a institucional que poden representar os recortes en servizo públicos esenciais como o sanitario ou o educativo á fenda salarial "ou a desvalorización dos traballos que realizamos as mulleres", advirten.


Summary: No Pladiga 2014 Medio Rural delimita 79 parroquias de alta actividade incendiaria, ben polo gran número de incendios sufridos nos últimos anos ben pola extensión dalgún deles. 48 están na provincia de Ourense e outras comarcas (Baixo Miño, Deza, Barbanza, Costa da Morte) tamén suman varios puntos.

No Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia (Pladiga 2014) a Consellaría de Medio Rural delimita 79 parroquias de alta actividade incendiaria, ben polo gran número de incendios sufridos nos últimos anos, ben pola extensión dalgún deles. Estes 79 puntos tiveron unha media anual de 7 ou máis lumes nos últimos 5 anos ou ben tiveron 2 ou máis incendios maiores de 200 hectáreas nos últimos 10 anos. Cómpre salientar, por exemplo, o Concello de Manzaneda, que só na catro parroquias sinaladas como de alto risco de incendio pola Xunta sufriu 236 lumes, que queimaron máis de seis mil hectáreas. Nestas parroquias levaranse a cabo unha serie de medidas "extraordinarias", coma o "seguimento exhaustivo das actividades desenvolvidas no territorio", a exclusión das autorizacións extraordinarias para pastoreo en terreos queimados e un control rigoroso das axudas públicas concedidas nestas parroquias. O Goberno galego busca "exercer unha función disuasoria á vez que se intensifican as actuacións de vixilancia". Estas parroquias declaradas de alta actividade incendiaria poderán deixar de selo se, durante dous anos, teñen un número de incendios igual ou inferior á media de lumes por parroquia de Galicia nese período ou se a superficie total media por incendio é igual ou inferior ás 3 hectáreas. A meirande parte das parroquias atópanse na provincia de Ourense, con 48 de 30 concellos; seguida por Pontevedra, con 17 parroquias de 4 concellos; A Coruña con 13 parroquias de 11 concellos e Lugo cunha única parroquia. A provincia ourensá é, con diferenza, a que sufriu máis lumes nos últimos anos, e de maior intensidade. Cómpre salientar, por exemplo, o Concello de Manzaneda, que só na catro parroquias sinaladas como de alto risco de incendio pola Xunta sufriu 236 lumes, que queimaron máis de seis mil hectáreas. Ou A Gudiña, con 369 incendios en seis parrquias sinaladas nos últimos cinco anos, A Mezquita, con 305 incendios nas catro parroquias máis afectadas, ou Maceda. Vilariño de Conso, Lobios, Calvos de Randín ou Cualedro tamén suman máis dunha parroquia de alta actividade incendiaria, con ao redor dun cento de sucesos no último lustro. Pedre (Cerdedo) é a parroquia galega máis afectada polo lume nos últimos cinco anos, con 7.538 hectáreas arrasadas en dous únicos incendios Preocupan tamén os efectos do lume no sur da provincia de Pontevedra, en concellos como Arbo ou As Neves, A Cañiza, Salceda de Caselas ou O Porriño. Tamén no centro de Galicia, en lugares como Dozón ou San Cristovo de Cea. Ou no Barbanza (Ribeira, principalmente, con 161 incendios en tres parroquias). E tamén nalgúns concellos da Costa da Morte. Hai parroquias que están sinaladas non por unha elevada frecuencia de focos incendiarios, senón pola súa extensión e intensidade. É o caso do Pindo (Carnota) con 3.367 hectáreas queimadas en dous incendios, de Colúns (Mazaricos) con 1.900, de Portomouro (Val do Dubra) con 1.189, Camba (Laza) con 2.537, Mourazos (Verín) con 1.812, Castro de Escuadro (Maceda) con 1.756, Xesta (A Lama) con 1.312. Ou Pedre (Cerdedo), a parroquia galega máis afectada polo lume nos últimos cinco anos, con 7.538 hectáreas arrasadas en dous únicos incendios. Listaxe das 79 parroquias declaradas de alta actividade incendiaria (.pdf)


Summary: Foi un gran atleta na súa xuventude, e agora volve a selo na súa madurez logo de varios anos afastado do atletismo, pero Manuel Polo (Birmingham, 1973) tamén é, desde o ano 2019, un adestrador que contribúe coa súa experiencia ao crecemento dos e das deportistas máis novas do Club Atletismo Narón.

Actualmente exerce como adestrador no Club Atletismo Narón, onde tivo un 2021 moi frutífero, con nin máis nin menos que 10 atletas entre o 'Top-3' galego, logro que ten o mérito engadido de producirse nas máis diversas categorías e disciplinas.... Teño que facer unha valoración positiva, porque dentro das circunstancias extraordinarias, con limitacións para competir e para adestrar que padecemos, os resultados en xeral foron moi bos a pesar incluso de ter que parar por corentenas e toques de queda. É o froito do traballo dos tres anos que levo xa nesta segunda etapa que estou vivindo no Club Atletismo Narón, tratando día a día de reforzar a área de adestramentos e de recuperar o nivel que tiñamos na marcha atlética. Hoxe temos dous Sub-12 e unha atleta Sub-16 entre as tres primeiras do ránking galego de marcha, así como algunhas das mellores lanzadoras do panorama do país, destacando incluso na táboa estatal de xavelina, así que non hai queixa (ri). Persoalmente tampouco foi un ano malo nin moito menos para vostede como protagonista no deporte. Cal foi a fazaña da que se sinte máis orgulloso e cal é o seu obxectivo para este ano 2022 que acaba de comezar? Do subcampionato de España nos 20 quilómetros marcha [só superado por Luís Mario Muñoz], pero non polo segundo posto do podio, porque na categoría Máster non hai demasiada competencia, hai que dicilo claramente, pero esa non é a cuestión, o importante está en que completei o percorrido cunha marca dunha 1 hora e 42 minutos, o que para min está extraordinariamente ben. E a nivel colectivo debo destacar que co equipo Máster de aire libre conseguimos ascender á máxima categoría, o que significa que o Narón está entre os oito mellores equipos do Estado español, algo que tampouco é para nada doado. Destacaba anteriormente o labor que están levando a cabo para recuperar a marcha no Club Atletismo Narón. Recentemente entrevistei nestas mesmas páxinas de Nós Diario un dos talentos máis prometedores desa disciplina en todo o Estado, a cuntense Carmen Escariz. Como ve o estado da marcha na Galiza actual? Moi, moi ben. Na Galiza temos unha base extraordinaria, cunha selección galega moi gañadora nas categorías Sub-14 e Sub-16, con xente moi traballadora na Coruña, en Valdeorras, en Cuntis, Ourense... Pero é unha mágoa, e dóeme dicilo, que rapaces e rapazas moi bos cando chegan á universidade se atopen con tantas dificultades para continuar adestrando, porque non existen as facilidades que hai noutros países. A parte positiva é que os galegos e galegas somos xente teimuda, capaces de adestrar baixo calquera condición. O caso de Carmen que sinalas é extraordinario. Ela era unha atleta que desde nena fixo unhas marcas moi boas, pero que nos últimos tres ou catro anos seguía estando aí, mais un tanto estancada, sen brillo, e superada moi claramente por Antía Chamosa, que é un ano máis nova que ela, pero neste último semestre de 2021 estivo a un nivel extraordinario, facendo récord galego nun circuíto en Xetafe que non era nada fácil e que a situou entre as primeiras do ránking español, o que equivale a estar na elite mundial. Logo tamén son destacábeis o irmán de Antía, Dani Chamosa, xente moi nova que ten moito potencial, por iso me doe tanto que en ocasións non teñan opcións de continuar progresando, e máis tendo en conta que este é un deporte que che permite medrar até unha idade bastante avanzada, non poucas veces por enriba dos 35 anos. A súa traxectoria no deporte conta cunha terceira dimensión alén da do atleta e a do adestrador, pois tamén corre polas súas veas o eido da xestión como técnico de deportes na administración local, onde conta con 25 anos de experiencia. Na miña opinión trátase dunha figura sobre a que non hai moito coñecemento na sociedade, cales son as súas tarefas exactamente? O técnico de deportes para min é fundamental nos concellos, independentemente da súa dimensión: xa sexan pequenos, medianos ou grandes. Por que? Porque se encarga de toda a planificación deportiva a nivel local. De cousas como saber que instalacións son necesarias, do seu mantemento, do apoio ás entidades deportivas do territorio, da creación e xestión das escolas deportivas municipais, algo que non existía até non hai tantos anos... e despois, hai outra cousa moi importante, como é o impulso da actividade deportiva, programando actividades abertas a toda a cidadanía, como as carreiras populares, entre moitas outras. As seleccións galegas, unha cuestión de vontade O éxito da seleccións galegas a nivel de base non ten continuidade na categoría absoluta, pois os e as atletas galegas non teñen permitido competir representando o seu país, Galiza, a nivel oficial e internacional. Para Manuel Polo "iso é unha cuestión estritamente da Lei do Deporte española, que dita que as federacións autonómicas, neste caso a galega, están sometidas ás españolas". "Esta particularidade significa que nos ámbitos escolares e de menores as seleccións galegas non atopan ningún obstáculo, máis de aí para arriba comezan os problemas e non autorizan nin os amigábeis, porque a Lei do Deporte deixa clarísimo que non existe unha relación entre iguais dentro do Estado español, senón de xerarquía e de dependencia. Isto pode cambiar? Por suposto, pero insisto en que é necesaria a vontade".


David Barro e Carlos Montilla veñen de inaugurar en Compostela Kunsthalle, un local na rúa da Conga que busca converterse nun "caixón de xastre" de iniciativas culturais nestes tempos de tesoiradas institucionais e crises rescatadas. Barro, crítico e comisario de diferentes exposicións, procede do mundo da arte mentres que Montilla forma parte do sector musical. Os dous conflúen neste proxecto que agroma no corazón de Compostela nun momento de "militancia cultural". Que pretende ser este local, este Kunsthalle? David Barro: A idea principal é que se poidan proxectar iniciativas culturais e programacións de forma máis distendida e participativa. Hai unha parte dedicada á hostalería onde tamén se buscará a innovación. Búscase potenciar elementos como a arquitectura e a estética do local, pero tamén -coa apertura da cociña- pretendemos fomentar, dun xeito singular, a gastronomía compostelá. O que fai un pouco diferente este lugar é o seu carácter de caixa ou caixón de xastre. É un espazo no que pode caber unha maridaxe moi clara coa que se pode combinar actividades de arte pop e música pop ou visionar un partido de fútbol comentado por profesionais da música, por poñer algúns exemplos. Carlos Montilla: O local busca funcionar como unha extensión da marca que creamos unindo os dous mundos nos que estamos a traballar: a arte e a música. Apostamos, en vez dunha oficina ao uso, por unha oficina que funciona como un espazo público e aberto. É un punto de encontro para as iniciativas de pequeno formato que se poidan facer acó e as iniciativas que se poidan desenvolver fóra. O que nos interesa é que este local acabe movéndose por vinculación externa con outras actividades, que vaia máis aló da propia hostalería e que se converta nunha pata máis dunha mesa que inclúe o cine, a arte, a arquitectura... DB: O nome vén de dous termos alemáns. O primeiro Kunts, que vén sendo arte. O segundo Halle, que é sala. Esa unión de termos é o concepto orixinario do que hoxe podemos entender como CGAC. É dicir, un centro de exposicións, pero non propiamente un museo. Até a creación dese concepto, a idea dun museo respondía á dun mausoleo. As obras estaban nas paredes e só se producía unha contemplación estática, serena e seria. O Kunsthalle acollía performances, exposicións temporais cunha participación activa... A idea é un pouco recuperar esa idea, por iso recuperamos ese nome. A nosa marca é en inglés iThink, o local conta cun nome alemán e abriuse no Día das Letras Galegas. Non foi casualidade, porque tamén haberá moitas actividades ligadas aos idiomas. "A actividade cultural estivo ligada aos grandes eventos e penso que a cultura, máis que nunca, está necesitada de microeventos e de argumentos máis mínimos" Estamos nun momento en que é necesario realizar unha redimensión da xestión cultural? É o momento de realizar iniciativas culturais máis miúdas, máis axeitadas nestes tempos e non grandes eventos con pretensións enormes? DB: Si que é verdade que a actividade cultural estivo ligada aos grandes eventos e penso que a cultura, máis que nunca, está necesitada de microeventos e de argumentos máis mínimos. Precísanse de espazos máis reducidos e que poidan atraer o público dun xeito diferente. Seguramente hai moita xente que se achegue con máis facilidade a ver acó unha película dura antes que ir ao CGAC ou a Cidade da Cultura. Realmente, estamos nun momento en que é urxente crear públicos. Os axentes culturais deben dinamizarse para crear cousas e que non morran. Temos que bombardear todo tipo de espazos con cultura, mesmo os que non están afeitos á cultura. A creatividade ten cabida en todos os lugares. Como organizades a programación do local? Imaxino que David encargarase máis dos espazos expositivos e Carlos dos eventos musicais. DB: Para nós o importante é que sexa un produto de todos. E cando dicimos un produto de todos referímonos a que todo o equipo que traballa no local está ligado ao eido cultural. Tentamos compartir toda a experiencia, aínda que Carlos está ligado á musica e eu, ao eido artístico. Buscamos esa riqueza na que o público poida tocar a experiencia, case palpar toda esa experiencia cultural que se tornou distante en moitos sentidos. Iso é importante, sobre todo nun momento na que a cultura corre o perigo de afogar neste arrase do económico. "Para nós o importante é que sexa un produto de todos. E cando dicimos un produto de todos referímonos a que todo o equipo que traballa no local está ligado ao eido cultural" CM: As tarefas intentamos coordinalas conxuntamente, aínda cada un traballa máis dentro do seu campo. Como xa dixo David, todo o equipo está ligado á expresións culturais e todos achegan ideas. Preténdese que o espazo sexa de dominio público e o local está aberto a reunións, presentacións, roldas de prensa... Cousas que non teñen por que estar vinculados ao propio espazo. Antes comentaba David que estamos nun momento no que se precisa urxentemente crear públicos na cultura. Que público pretendedes crear neste espazo? Cando se abre un negocio sempre se pensa no público obxectivo... "É unha resistencia militante para dicirlle a economía que... que non poderá con nós" DB: O público obxectivo é o interesado. Ningún de nós cre nunha exclusión de públicos. O perfil é o de xente interesada na cultura, na comunicación, nunha vida contemporánea dinámica. Nun museo vaise a mirar unhas obras. Aquí, cando entras, dáste conta de que é ao revés: as obras case fitan para ti. CM: O local está vencellado a diferentes cousas e cada persoa vai darlle un valor engadido diferente, dependendo da súa preocupación e das súas inquedanzas. Haberá quen lle dea valor aos dj's que veñen por aquí. Outros terán o seu interese no que está exposto. Outros simplemente estarán no espazo de arriba tomando algo e outras cousas pasaranlles desapercibidas. Non buscamos situarnos cunha elite nin nada semellante. DB: Cremos que, con todo o que está pasando, si que ten que haber unha pretensión de militancia cultural. Dá igual onde se produza, sexa nun local ou nun teatro, sexa tomando unha copa ou escoitando música. Esa sensación de militancia existe en todas partes. É unha resistencia militante para dicirlle a economía que... que non poderá con nós. "Vivimos nun modelo moi protexido, no que se promoveu a cultura do gratuíto e que non se arriscou demasiado" Iso último lémbrame a algo que me dixera en varias ocasións Xesús Ron, de Chévere: "Vivimos nun momento en que a cultura ten que volver ás trincheiras". A crise, as tesoiradas, todo conduce ás trincheiras? CM: O que hai que ter en conta é que realmente non houbo transición no mundo cultural. Vivimos nun modelo moi protexido, no que se promoveu a cultura do gratuíto e que non se arriscou demasiado. Non había estrutura de financiamento privado. De súpeto, derrubouse todo. Agora vivimos nun momento de reflexión e as solucións, máis que nunca, teñen que saír da propia cultura. Efectivamente, a cultura ten que atrincheirarase e buscar solucións. Temos que solucionar este desastre. Estamos vivindo un momento realmente complicado. DB: Podemos recuperar unha frase que a avoa de Antón Lamazares lle repetía moito: "Tira para adiante, para atrás non hai sitio". Iso é o que hai que facer. Web da Kunsthalle de Compostela


Guayem e as Trobades Populars Municipalistes en Barcelona, a Marea Atlántica da Coruña, Ganemos Málaga, Municipalia Madrid ou Ganemos Valladolid, entre outras, son algunhas das propostas políticas de base cidadá que nacen coa vontade de construír candidaturas de ruptura de cara as eleccións municipais de maio do 2015. Todas elas teñen un denominador común: poñen en cuestión o modelo de xestión pública da súa vila ou cidade, fonte de desigualdade e precarización, e denuncian a incapacidade da "vella política" para dar resposta ás necesidades reais da cidadanía. A emerxencia destas iniciativas é o enésimo síntoma de esgotamento irreversíbel do réxime xurdido do que coñecemos como Transición e unha evidencia máis de que estamos diante do que Óscar Mateos e Jesús Sanz anticipaban no caderno Cambio de época, ¿cambio de rumbo?: "El mundo que hemos tenido bajo nuestros pies en las últimas décadas parece estar desmoronándose a marchas forzadas". O berce destas propostas atopámolo no 15M, herdeiro de moitas e variadas loitas previas, e en todo canto veu detrás del (as múltiples Mareas, as Marchas da Dignidade, as protestas das afectadas polas preferentes, as loitas da PAH...) precipitando a entrada en urxencias do modelo de Estado post-1978. "Agora xa sabemos que aquel día arrancamos o maior exercicio colectivo de desafío ao sentido común dende o inicio da democracia. E fixémolo entre todos e todas, porque ningún sabía moi ben que estaba facendo. E o cambio é profundo porque é cultural. De paradigma. De narrativa. Non só cambiou o xeito de ler o pasado, senón de escribir o futuro", sinalaba Montse Santolino nun artigo publicado no Setmanari La Directa baixo o título "15M sense marxa enrere". Os berros de "democracia real xa" non se escoitan só nas prazas senón que o seu eco resoa ás portas de concellos e parlamentos. A cidadanía, cada vez máis politizada, máis disposta á mobilización e consciente da existencia de alternativas aos dogmas estabelecidos, reclama un papel activo na definición e construcción dun novo réxime político e dunhas institucións que sexan quen de dar resposta ás necesidades da maioría social. No medio da "crónica dunha morte anunciada" do sistema político tal e como hoxe o coñecemos, cobra forza a aposta polo municipalismo como eixe vertebrador do cambio, tal e como sinala o activista e profesor Raimundo Viejo nun post publicado no seu blogue baixo o título Ganarse el derecho a la ciudad: "Si de una convocatoria en el nivel europeo apenas se podía plantear otra cosa que el gesto de ruptura y la apertura subsiguiente de la estructura de oportunidades, en el nivel de gobierno local se ofrece, por el contrario, una próximidad máxima a la ciudadanía de la que se deriva la posibilidad de llevar a cabo las prácticas instituyentes que requiere una mayor democratización". O obxectivo é unha ruptura radical co modelo político actual que permita instaurar novas formas de facer política: máis abertas, máis participativas e máis transparentes Á vista dos manifestos de boa parte destas iniciativas e das declaracións públicas das persoas que as integran, o obxectivo é unha ruptura radical co modelo político actual que permita instaurar novas formas de facer política: máis abertas, máis participativas e máis transparentes. Este obxectivo supera as dinámicas políticas clásicas ás que estabamos acostumados até o de agora e pon en marcha un proceso de empoderamento colectivo e "conquista" das institucións con evidente vocación transformadora. Os retos que se presentan para conseguilo non son poucos nin tampouco doados. A aposta pola articulación de espazos de confluencia que aglutinen movementos sociais, plataformas, colectivos e entidades con presenza nos barrios, persoas a título individual ou incluso formacións políticas de partido prantexa un complexo debate sobre como chegar a esa "confluencia", quen debe estar presente nela ou a quen deixar fóra (Martiño Noriega aborda o tema nun artigo no Praza Pública baixo o título Entender o proceso, mudar a realidade e Raimundo Viejo faino en Confluencia y subsunción). O gran desafío destas iniciativas é desbordar os límites da cidadanía plenamente politizada para alcanzar á unha ampla maioría social que se sitúa naquelas áreas onde o sistema político actual amosa un esgotamento evidente Pero máis aló disto, o gran desafío destas iniciativas é desbordar os límites da cidadanía plenamente politizada para alcanzar á unha ampla maioría social que se sitúa naquelas áreas onde o sistema político actual amosa un esgotamento evidente e onde xa non ten capacidade ningunha de xerar ilusión. Todo elo co obxectivo de transformar un potencial voto de protesta ou castigo aos partidos sistémicos (preferentemente ao bipartidismo que representan PSOE e PP pero tamén a aquelas formacións da esquerda institucionalizada responsábeis do deterioro do sistema) nun voto de adhesión á proposta de ruptura e de confianza no proceso de constitución das novas institucións do común que serán a base do novo modelo político. E no medio de todo elo as eleccións de maio de 2015 que deben ser vistas coma unha etapa máis nun proceso de longo percorrido. Porque isto que se está movendo é, ou debera ser, algo máis cá unha posíbel victoria electoral nunha vila ou nunha cidade. Porque, parafraseando a John Holloway, o mundo tamén pode cambiarse sen necesidade de tomar o poder.


Summary: Un departamento da Consellaría de Presidencia leva meses bloqueando o nomeamento da secretaria do Concello, o que impide a aprobación dos orzamentos municipais ou a concesión de licencias. Para o alcalde, Manuel Antelo, son as relacións de amizade entre os cargos da Xunta e os concelleiros da oposición as que propician este bloqueo.

O alcalde de Vimianzo, Manuel Antelo, vén de presentar unha denuncia contra varios cargos da Dirección Xeral de Administración Local, dependente da Consellaría de Presidencia, por presuntos delitos de prevaricación, amenazas e coaccións. En concreto a denuncia, que foi entregada nos xulgados de Santiago de Compostela este xoves, diríxese contra José Alberto Pazos Couñago, director de Administración Local, contra Ana Otero Ferreiro, subdirectora de Réxime Xurídico e contra Ángela María Viqueira, xefa de servizo. A razón é que este departamento leva semanas paralizando o nomeamento da secretaria do Concello, polo que dende hai un mes Vimianzo carece desta figura, imprescindible por exemplo para aprobar os orzamentos municipais, para a concesión de licencias e a aprobación doutros trámites para os cidadáns e cidadás da vila. "Queren pechar o Concello, queren que crear unha imaxe de conflitividade en Vimianzo. Están instrumentalizando a administración para desestabilizar o goberno municipal por todos os medios" A denuncia tamén vai dirixida contra seis concelleiros de oposición e contra o seu asesor xurídico, José Manuel Roibás Vázquez. E é aquí, nas relacións de amizade e políticas entre os concelleiros locais e os cargos de Presidencia, onde Manuel Antelo atopa a explicación a este bloqueo: "Queren pechar o Concello, queren que crear unha imaxe de conflitividade en Vimianzo. Están instrumentalizando a administración para desestabilizar o goberno municipal por todos os medios", denuncia. A Consellaría de Presidencia recibiu o pasado 30 de abril a solicitude para que fose nomeada en comisión de servizo a Cristina Varela, secretaria do Concello de Negueira de Muñiz, e que xa ocupara o posto de secretaria do Concello de Vimianzo no pasado. "O expediente é de obrigado cumprimento cando está completo, non é discutible, non é discrecional", destaca Antelo. Porén, dende a Dirección Xeral de Administración Local paralizouse o nomeamento argumentando que existía unha denuncia contra esta muller por parte dalgúns concelleiros da oposición. Esta denuncia, xusta ou non, non debería ser un obstáculo para un nomeamento que, cumprimentados todos os trámites burocráticos, é habitualmente automático. Así llo fixo saber tamén á Xunta o Ministerio de Administracións Públicas ou a FEGAMP, que apoia completamente o Concello de Vimianzo neste estraño conflito. Para Antelo, na base de todo está a "defensa dos intereses particulares dalgúns dos concelleiros da oposición, que estiveron 25 anos no goberno. Grazas aos seus contactos chegan até o extremo de que toda unha administración que debe funcionar cun criterio obxectivo, de equidade e de respecto ao cumprimento da lei, interveña violentando os procedemento co único obxectivo de violentar o Concello de Vimianzo, os seus veciños e veciñas e o seu alcalde". Antelo denuncia que con estas manobras dilatorias buscan coaccionar a secretaria para que renuncie á praza. E atopa, sobre todo, na figura do citado avogado José Manuel Roibás Vázquez a peza que explica o puzzle. Roibás ten unha relación persoal directa cos cargos de Presidencia denunciados xudicialmente por Antelo Roibás, que foi asesor xurídico do Concello de Vimianzo durante varios anos, ao igual que de moitas empresas da zona, e que tamén é coñecido por traballar na defensa de Cacharro Pardo no proceso xudicial da Operación Muralla, é na actualidade así mesmo o asesor xurídico do Concello do Pino. A secretaria municipal do Concello do Pino é Ana Otero Ferreiro, subdirectora de Réxime Xurídico da Dirección Xeral de Administración Local. Roibás ten unha relación persoal directa cos cargos de Presidencia denunciados xudicialmente por Antelo. Antelo sinala que "a miña paciencia é grande, pero non é infinita" e pregúntase "Se isto o fan cun concello ou cun alcalde, que non farán cun cidadán" Na base do conflito está tamén, obviamente, a fallida moción de censura que este grupo de concelleiros tentou presentar contra Manuel Antelo, e que foi frustrada pola expulsión de varios deles do PSdeG-PSOE e a posterior aplicación da norma antitransfuguismo. Antelo sinala que "a miña paciencia é grande, pero non é infinita" e pregúntase "Se isto o fan cun concello ou cun alcalde, que non farán cun cidadán".


Summary: Avogado de profesión, Tino Fernández (Pontevedra, 1961), afiliouse ao PSOE en 1990 e foi edil no Concello de Pontevedra en diversos mandatos (o primeiro deles entre 1995 e 1999, sendo alcalde Juan Luis Pedrosa). Tras a demisión de Guillermo Meijón, deu o paso para optar á secretaría xeral da Agrupación Municipal do PSOE en Pontevedra. Moi vencellado ao mundo do deporte, en especial ao balonmán, chegou a ser voceiro da xestora do Teucro. Responde este cuestionario vía correo electrónico.

Que supuxeron estes catro anos para Pontevedra? Un tempo de parálise, cunha xestión moi escasa, que freou en seco os proxectos máis importantes que tiñamos pendentes e a evolución da cidade de Pontevedra. O Goberno local, que sempre foi excesivamente dependente da figura do alcalde, atópase agora mesmo esgotado. Fóra da reforma urbana, que se desenvolveu durante os anos nos que os socialistas formabamos parte do Goberno, quedaron sen ideas e apenas lles quedan dúas ou tres rúas máis por peonalizar. O estancamento notouse moitísimo neste mandato. Como valora o traballo desenvolvido pola alcaldía? Exigua. Apréciaselle ao alcalde moito cansazo, apatía e indolencia. Os síntomas de esgotamento son palpábeis, o que se contaxiou mesmo á propia dirección das concellarías. Até o propio Lores recoñece que, cando o PSOE gobernaba en Pontevedra, a xestión era moito mellor. Xamais terían acontecido cousas como que os clubes deportivos da cidade leven máis de dous anos asfixiados e sen cobrar as subvencións municipais. E o seu labor na oposición? Creo que fomos quen de liderar a oposición con propostas, sen estridencias, trasladando a imaxe de que somos un partido que sabe xestionar, propoñer e que pon os intereses de Pontevedra por enriba de calquera outro. Somos dos poucos partidos, por non dicir o único, co que se pode dialogar para atopar solucións. É hora de que regresemos ao Goberno local. Aos pontevedreses vailles moito mellor cando nós estamos aí. Noutros mandatos fomos quen de multiplicar o número de parques e zonas verdes de Pontevedra, de poñer en marcha o programa de comedores escolares e de levar a rede de saneamento a todas as parroquias do rural pontevedrés. Cal é a principal necesidade do seu concello? Non se pode falar dunha soa, senón da necesidade de revitalizar un modelo de cidade que quedou estancado. Precisamos elaborar un novo PXOM que permita definir os núcleos do rural pontevedrés e que é fundamental para facilitar a edificabilidade e asentar poboación nas nosas parroquias. Temos que desenvolver un plan estratéxico de servizos que permita resolver as carencias existentes nas nosas parroquias no que atinxe a un transporte público económico e de calidade, seguridade viaria, telefonía e redes e servizos de proximidade. Hai que implantar unha fiscalidade máis progresista e acadar un pulo na actividade económica. O tema da igualdade tamén é unha das materias pendentes e, a nivel medioambiental, quedan demasiadas cousas por facer, desde o dragado do Lérez, pasando por destapar o río dos Gafos, até o traslado de Ence. En relación a iso, cal será a primeira medida que impulsará no novo mandato se está no goberno? Impulsarei, nos primeiros 100 días do vindeiro mandato, unha mesa de negociación sobre o futuro de Ence. O PSOE é o único partido que sempre mantivo a mesma postura en relación á pasteira: sempre falamos de traslado. Non discutimos a importancia de Ence na actividade económica de Pontevedra, pero non pode seguir ocupando os terreos de Lourizán ilegalmente. Debemos sentarnos nunha mesa para falar sobre o traslado da factoría a outro punto da comarca. Con Pedro Sánchez no Goberno central, dispoñemos dunha ocasión histórica para liberar a ría de Pontevedra dese desfasado complexo industrial.


Summary: A ocupación feminina aumentou en 14.700 persoas respecto ao trimestre pasado e case o dobre que a masculina nun ano, segundo os datos da EPA. Mentres se destrúe emprego na industria e no sector primario, o sector servizos crea 28.800 postos de traballo entre marzo e xuño.

A Enquisa de Poboación Activa (EPA) do segundo trimestre do ano adoita ser propicia para o mercado laboral pola chegada do bo tempo e as contratacións de Semana Santa. Malia a precaria calidade do emprego e a temporalidade, a creación de postos de traballo é alta. Así o foi tamén en Galicia entre os meses de abril e xuño deste 2018, ao aumentar o número de ocupados en 25.700 persoas con respecto ao trimestre anterior ata situarse nas 1.075.800 logo dun incremento de 1,1 puntos. A ocupación aumentou no segundo trimestre en 26.900 persoas, pero máis entre as mulleres, con 17.700 ocupadas máis Así, neste pasado trimestre, aumentaron tanto a ocupación masculina como feminina, pero fíxoo algo máis entre as mulleres: o número de ocupados varóns incrementouse en 11.000 persoas mentres que a das mulleres subiu en 14.700. Respecto a hai un ano, a ocupación feminina aumentou case o dobre que a masculina, 17.700 ocupadas máis fronte aos 9.200 homes máis (26.900 máis entre os dous sexos). Estes datos positivos para o mercado laboral feminino compensan as anteriores subas do paro entre as mulleres. De feito, na EPA do primeiro trimestre deste ano, o paro só aumentara entre as mulleres, en 4.900 persoas, mentres que baixara en 600 persoas entre os homes. Desta vez, o paro descendeu en Galicia no segundo trimestre en 11.500 persoas até quedar en 175.000. Con respecto ao segundo trimestre do ano 2017, o número de parados e paradas diminúe en 26.500 persoas (un -13,2%) e a taxa de paro 2,1 puntos. Nesta ocasión, diminúe tanto o paro masculino coma o feminino: aínda que hai 8.800 menos parados que hai tres meses polas 2.600 mulleres menos en paro. En canto a hai un ano, o número de parados entre os homes descende en 17.300 persoas e o de paradas, en 9.100. A creación de emprego, con todo, está vinculada sobre todo ao sector servizos e á hostalería. Así, mentres que a ocupación descende no sector primario (-5.500 persoas) e na industria (-400) con respecto ao trimestre anterior, aumenta en 3.000 persoas na construción e en 28.800 traballadores máis no sector servizos. Mentres na industria e no sector primario se destrúe emprego, a ocupación medra na construción e, sobre todo, no sector servizos Con respecto ao mesmo trimestre de 2017, a ocupación diminúe na agricultura e pesca un 12,1% e na industria un 1%; pola contra, na construción a ocupación aumenta un 1,3% e nos servizos un 5%. O tipo de mercado laboral non muda. Así, a taxa de temporalidade aumentou mesmo unha décima neste trimestre, ata situarse no 26,8%. No que ten que ver cos fogares, o número deles no que todos os seus membros activos están en paro diminúe en 8.300 unidades neste segundo trimestre e sitúase en 60.600. Respecto ao segundo trimestre de 2017, esta situación redúcese un 11,5% nas familias galegas. Ao tempo, o número de fogares nos que todos os seus membros activos son ocupados aumenta en 10.700 unidades. En relación co mesmo trimestre do ano anterior hai 19.800 fogares máis nesta situación.


Summary: Semella que o novo disco de MJ Pérez, 'A luz prendida', ficou sepultado polo rebumbio da emerxencia sanitaria. Hoxe 'Nós Diario' aproveita para debullalo polo miúdo, en conversa coa cantautora, un álbum que coloca a luz, coas súas diversas connotacións, no centro, para elaborar un coidado periplo cara á esperanza. A ritmo de cumbia ou fado, a proposta explora novos estilos sen perder a esencia comprometida de anteriores traballos.

A luz protagoniza, desde o mesmo título, o último disco da cantautora MJ Pérez, A Luz Prendida, o cuarto álbum e o segundo de estudio. O halo agroma ao longo do traballo en diferentes formas, con sentidos ambivalentes. "A luz é algo que pode axudar a ver certas cousas, mais tamén aparece como o lume", di, que nas múltiples connotacións "pode chegar a queimar ou destruír". Tal é o seu cometido en "Canción Legüera", onde Pérez chama a lembrar "todo aquilo que ardeu no silencio / cando xa non quede nada para queimar"; ou, coa crueza do abandono, en "Non entendiches nada", que comeza: "se agora arde a casa / e eu ardo con ela, / a ti que máis che dá / pois prendiches a candea" –con ese "todo o tempo do mundo" que se traduce no latexo acelerado da percusión. Mais sen deixar de lado as caras incómodas, "o transfondo é a luz como algo positivo". Neste senso, sublíñase a idea, recollida no último tema, de que hai "luz ao lonxe", cara á que camiñamos, pero sen asociala ao alén ou á morte, senón á esperanza do futuro. "A día de hoxe parece que sacar discos non se leva", comenta Pérez "A día de hoxe parece que sacar discos non se leva", comenta Pérez. Ante esas tendencias de consumo "bestiais", subxugadas ao fluxo do continuo e inmediato, "lanzar un álbum parece case un erro, porque a xente ou se cansa rápido ou case nin o escoita, que é a sensación que teño eu agora", confesa. Con todo, ela quixo apostar neste formato longo con 15 temas para, como di a canción que dá nome ao proxecto, deixar "prendida a luz" para quen queira achegarse a ela. Desde a primeira faixa, "Orixe", MJ Pérez recolle a esencia da súa música cun remexido de fragmentos de Guerrilleira, o seu segundo LP. Con este meditado punto de partida, elabora unha viaxe que se entende na unidade, na que a colocación das pezas ten un peso fundamental. "Eu son cantautora, non hai palabra que escriba ao azar", afirma. De tal maneira, argallou este preludio consciente de que A luz prendida ía supor un cambio importante para o público na concepción da súa música, que continúa a liña de exploración doutros estilos, fóra do rock-pop dos seus inicios, que xa transitou no anterior disco, Casandra. Así, nunha auténtica declaración de intencións conclúe a peza cunha frase que retoma no último tema: "Hoxe só coa nosa voz non basta". No disco físico, esta sentenza aparece remarcada reclamando a atención sobre a idea de "pasar á acción", algo que en tempos de virtualidade crecente semella un paso ás veces difícil. Coas bandeiras do compromiso e a sinceridade do íntimo, MJ Pérez vai tecendo delicadamente un coidado periplo no que a continuación se ofrece a frustración de "Coa música a outro lado", un tema que conclúe cun anaco de "Tudo isto é fado", anticipando o xénero do seguinte track: "Vai embora". Portugal, "teima constante" A conexión con Portugal é "unha teima constante" para a cantautora. "Para min sempre foi a meta no horizonte", di, coa intención declarada de achegar o seu gran de area para tender pontes coa lusofonía. De facto, hai pouco publicou unha versión de "Perdição", poema de Camões musicado por Amália Rodrigues. Esta peza supón a primeira dunha pequena colección de covers. A próxima, segundo anticipa a Nós Diario, vai ser de António Variações, a "Canção de engate". Unha oportunidade para coñecermos artistas, crear conexións con pequenas cousas que creen sinerxías. Gañar a liberdade MJ Pérez comezou desde a autoedición com Ollos que non ven, síntoma de cegueira. Nesa liña, A Luz Prendida é un álbum autoproducido. "É certo que no camiño me atopo alternativas", confesa Pérez, mais argumenta que decidiu levar ela as rendas deste álbum para "permitirse certas licencias creativas, ou mesmo a nivel lingüístico". Neste senso, opta por manter lusismos que encaixan coa súa maneira de falar, fóra da norma oficial do galego. "Coa autoprodución gañas en liberdade, pero ao tempo todo está nas túas mans", di, "para ben e para mal". Aínda que asina e asume o liderado, hai unha conciencia da música como obra colectiva, considerando imprescindíbeis as achegas da equipa que a arroupa: Ailén Kendelman (percusión), Laura Romero (baixo), Iván Bernárdez (guitarra eléctrica), Richi Casás (saxo), María Prado (trompeta) ou Paula López (trombón), entre outras. Porén, este disco supuxo un paso máis lonxe para Pérez: "Toda a primeira liña de arranxos partiu de min". No proceso de composición, inicialmente o tema é "como o tronco dunha árbore, algo en bruto que despois hai que pulir". Desta volta tratou de facer unha guía do que buscaba para cada instrumento, mais sen fecharse ás posteriores sinerxías coa banda. Así, por exemplo, "Mariluz" xurdiu de brincadeira para unha personaxe de Elisa e Marcela, obra da Panadaría na que traballaba Kendelman. Logo, cando Pérez decidiu incorporala ao álbum, a percusionista fixo esa proposta do estilo "orquestra dos anos 20" que finalmente se gravou. "Cando chamo a alguén gústame que teña liberdade creativa, aínda que lle dea unha guía. Doutro modo escollería un músico de estudio", explica. Máis visíbeis Pérez percibe, nos xa seis anos que leva sobre os palcos, unha evolución da situación da muller na música. "Ao principio, cando me entrevistaban, preguntábanme por Sés", conta, como asociación automática ao ser rapaza e cantautora. Para ela é unha cuestión de visibilidade. "Ao principio, cando me entrevistaban, preguntábanme por Sés", conta MJ Pérez Alén das vocalistas, que funcionan decote como imaxe dos proxectos, comezan a enxergarse tamén as instrumentistas, que fican moitas veces na sombra de non ser por iniciativas como Músicas Galegas Ilustradas, de Romero. A propia MJ acusou a ausencia de referentes cos que se identificar, lembrando pensar de cativa "non vallo para a música", porque non se axustaba aos modelos de "minisaia e tacóns" do mainstream da industria. Aínda que hoxe existen exemplos diversos, "hai moito camiño por andar", denuncia, "e quero pensar que xa se comeza a romper o clixé de que nos chamen ás mulleres só para cumprir porcentaxes". Nesas loitas que fican, a mensaxe entoa clara: "Se miras máis alá de ti / podes ver que hai horizonte / que todo vai máis alá de nós / que hai luz ao lonxe".


Summary: A proposta da xunta de tratamento do cárcere pontevedrés foi enviada á Secretaría Xeral de Institucións Penais, en Madrid, que deberá ratificala no prazo dun mes e medio ou dous meses.

David Reboredo, o ex drogodependente vigués que se atopa na prisión da Lama desde o 10 de decembro condenado por dous papelinas, podería quedar en réxime de semiliberdade. A xunta de tratamento do cárcere pontevedrés vén de propor que se lle outorgue o terceiro grao penintenciario, petición que lle foi enviada á Secretaría Xeral de Institucións Penais, en Madrid, dende onde deberán ratificar a solicitude. Fontes penais sinalan que a resposta do órgano, dependente do Ministerio do Interior, tardaría entre mes e medio e dous meses en ser comunicada Fontes penais sinalan que a resposta do órgano, dependente do Ministerio do Interior, tardaría entre mes e medio e dous meses en ser comunicada. Foi o seu educador na Lama quen lle transmitiu directamente esa posibilidade, despois de que a xunta estudase o seu caso, dado que Reboredo aínda ten pendente que se lle asigne un grao penal. A concesión do terceiro grao preséntase así como unha solución a medio camiño entre a súa situación actual e a posta en liberdade que reclama. A pesar diso, David reincorporaríase á vida civil con condicións. Neste réxime penintenciario, o preso debe xustificar as horas que non pasa entre reixas. O propio Reboredo indicoulle á xunta cales serían as súas ocupacións. Pasaría as noites no Centro de Inserción Social (CIS) de Vigo Carmen Avendaño, mentres que o día o repartiría entre o programa PFIS, da organización Érguete e o centro Imán-Cedro Pasaría as noites no Centro de Inserción Social (CIS) de Vigo Carmen Avendaño, mentres que o día o repartiría entre o programa PFIS, da organización Érguete fundada precisamente por Avendaño, e o centro Imán-Cedro, onde viña exercendo como interlocutor para a desintoxicación doutros drogodependentes antes da súa condena. David podería durmir as fins de semana no seu domicilio familiar, que se atopa por outra banda moi preto do CIS. A familia amósase expectante ante esta posibilidade, pero mantén a cautela. É inusual que se conceda o terceiro grao tras cumprir menos da metade da condena, como advirte o seu avogado Guillermo Presas, aínda que recoñece que é unha vía aberta O Goberno xa denegou en dúas ocasións as súas peticións de indulto. Ademais, é inusual que se conceda o terceiro grao tras cumprir menos da metade da condena, como advirte o seu avogado Guillermo Presas, aínda que recoñece que é unha vía aberta. O seu bo comportamento e a súa desintoxicación probada no módulo seis da Lama, un dos módulos de convivencia, así como a súa participación activa na radio da prisión, entre outros proxectos, suman puntos para que obteña a semiliberdade. Conta tamén cun amplo e crecente apoio social, mobilizado ante o que consideran unha inxustiza e un castigo desproporcionado para unha persoa que leva dez anos loitando por desengancharse. Este xoves volverán concentrarse fronte ao museo MARCO de Vigo, onde darán as costas en símbolo de protesta pola falta de "xustiza e equidade" do Consello de Ministros. O acto coincide co aniversario do nacemento da xurista e escritora Concepción Arenal, que dedicou parte da súa vida a visitar presos. Nel, ademais, soará a canción David contra Goliat, adaptada polo grupo moañés de hip hop Ocekaos para apoiar a causa de Reboredo. Este xoves volverán concentrarse fronte ao museo MARCO de Vigo, onde darán as costas en símbolo de protesta pola falta de "xustiza e equidade" do Consello de Ministros Doutra banda, de serlle concedido o terceiro grao, suporía o segundo aval institucional á súa causa, como recoñece o seu irmán Marcos Reboredo, á espera de que o Executivo acepte a última petición de indulto. O anterior produciuse a finais do ano pasado, cando o Tribunal Supremo resolveu a favor o recurso á súa primeira condena de 2007, rebaixándoa a dous anos. Con todo, Reboredo ten aínda por diante cinco anos e medio de prisión, dos sete aos que foi sentenciado pola Audiencia Provincial de Pontevedra. Queda de novo en mans do Goberno que David poida, xa sexa en liberdade ou baixo o terceiro grao, volver a casa.


Summary: A presentadora do programa Entre Todos, da televisión pública española, manda calar unha testemuña cando dá a entender en directo que o seu home lle pegaba. "Estas cousas non as podemos contar así", interrompe Toñi Moreno, após dicir á muller que "quen máis perdeu fuches ti porque agora non estás co amor da túa vida".

Entre todos - 25/02/14 Minuto 40. A presentadora do programa Entre Todos, que se emite na televisión pública española, impediu que unha muller que dá a entender en directo que sufriu maus tratos por parte da súa parella. "Ou se presenta unha denuncia ou se cala para o resto da vida", dixo Toñi Moreno, interrompendo a muller e dando paso a outro tema. A muller, Marisol, de 25 anos de idade e cunha crianza ao cargo, comeza narrando como a súa nai tamén estivo en situación de violencia machista e se viu na obriga de a deixar a ela e ás súas irmás nun centro de acollida. Conta que ela non quere vivir a mesma experiencia. Entón Moreno interpélaa preguntándolle se "non hai posibilidade de que volvades?" e interrómpea unha e outra vez con comentarios do tipo "quen máis perdiches fuches ti que agora non estás co amor da túa vida". Cando Marisol di que "cando unha persoa malla en ti o resto tanto ten", en aparente referencia ao seu home, do cal está separada, entón a presentadora deste programa da televisión pública española espétalle que "esas cousas non as podemos contar así" e que "cando acontece unha cousa desas ou presentas unha denuncia ou se cala para o resto da vida".


Summary: 'Situaçom presente e orientaçom futura dos problemas gerais da nossa língua' é o título da palestra que ofreceu no 'Encontro sobre o estado actual da normalización lingüística', 'en 1986.

A Mesa pola Normalización Lingüística (MNL) publica a conferencia Situaçom presente e orientaçom futura dos problemas gerais da nossa língua que Ricardo Carvalho Calero, homenaxeado no Día das Letras do 2020, ofreceu no encontro Encontro sobre o estado actual da normalización lingüística, que en 1986 frutificou na creación da entidade de defensa dos dereitos lingüísticos. As persoas interesades poderán mercar o volume, que ten un prezo de 3 euros e que tamén inclúe as resolucións finais do encontro onde se acorda crear a Mesa, nas librarías e quinta feira, 25 de xullo, no Festigal. A partir do mes de setembro estará dispoñíbel, tamén, na web da Mesa. 22 de xuño pasado o plenario da Real Academia galega (RAG) deu luz verde á homenaxe a Carvalho Calero con 21 votos a favor, un voto en branco e outro en contra. Na rolda de imprensa posterior ao plenario, Freixanes cualificou o ferrolán como "un dos grandes intelectuais da cultura galega do século XX" e lembrou o seu papel na redacción do anteproxecto do Estatuto do 36 e que foi o primeiro catedrático de Lingüística e Literatura Galega, en 1972. Aproveitou para reivindicar a recuperación da casa natal do homenaxeado. O nome de Carvalho Calero figurara en até sete ocasións como finalista para recibir a homenaxe do Día das Letras Galegas. Moitas destas iniciativas estiveron arroupadas por comisións populares e entidades culturais como Medúlio e Artábria, de Ferrol, ou a Asociación Cultural Alexandre Bóveda, da Coruña, que se teñen manifestado publicamente para recoñecer un dos máis grandes vultos das nosas letras.


Rescatar persoas, salvar vidas, apoiar a quen non ten nada ou pouco para ter unha vida con dignidade. Diante da situación de extrema urxencia social e laboral que se vive en moitas nacións como Galiza, creamos o pasado 5 de novembro no Parlamento Europeo un grupo de traballo para acadar a Renda social mínima a nivel europeo. Co fin de mobilizar a Europa para rescatar persoas, cando con moita máis enerxía, foron salvados bancos sen ningún rubor. E diante desta situación indecente que esqueceu á humanidade, non podemos permitir que no debate europeo non sexa prioritario un tema tan necesario para que as persoas en situación máis precaria, sen traballo e/ou tamén con traballo precario e explotado, poidan cubrir necesidades básicas e vivir con dignidade. Non hai que confundir renda mínima coa renda básica universal e incondicional para toda a poboación –, denominada de moitos xeitos, como a Renda Básica das iguais (RBis) que consiste no dereito que ten cada persoa, soamente polo feito de nacer, a percibir periodicamente unha contía que lle permita cubrir necesidades básicas, que por suposto tamén apoiamos, pois a renda mínima europea debe chegar, pola situación de urxencia precaria na que viven tantos milleiros de persoas, a colectivos concretos, ou polo menos, este foi o consenso na denominación que acadamos neste grupo de traballo. A renda mínima europea debe chegar, pola situación de urxencia precaria na que viven tantos milleiros de persoas, a colectivos concretos Esta iniciativa, é produto do contacto iniciado pola Asociación Víctimas del Paro, que animou a todas as formacións políticas electas no Estado español con representación durante esta lexislatura no Parlamento Europeo, a traballar nun acordo para establecer unha renda social de vida digna para todas as persoas en risco de exclusión. Colaborei dende despois das eleccións europeas con esta asociación para axudar na iniciativa e mantivemos contacto permanente, coa fin de crear o grupo e dinamizar que participaran todos os grupos electos. Asi foi, pois coa excepción do PP, tanto na primeira xuntanza deste outubro, como nesta última en Bruxelas, asistiron representantes de 16 formacións políticas, entre elas o BNG- que levou no programa das europeas a "renda social"-, que priorizamos a urxencia fronte ás diferencias ideolóxicas que existan, para dar apoio a esta iniciativa pluripartidaria, transversal e con dimensión europea. A Renda Mínima Europea debe ser unha prioridade política europea. Por iso, a primeira iniciativa vai ser dirixida ao polémico Juncker, Presidente da Comisión A Renda Mínima Europea debe ser unha prioridade política europea. Por iso, a primeira iniciativa vai ser dirixida ao polémico Juncker, Presidente da Comisión, que fala repetidamente de "colocar a economía ao servizo das persoas" mentres está metido nun escándalo de evasión fiscal de grandes dimensións. Moitas palabras dadas, moita hipocrisía e poucas accións para combater a pobreza e a exclusión social. A seguinte iniciativa vai ser preparar un pronunciamento en favor nunha resolución do Parlamento Europeo. Precisamos políticas dende aquí que impidan a grave situación social, máis tamén unha Renda Mínima Europea que apoie con fondos europeos que tantas persoas en situación de carencia poidan ter una vida digna, en todos os eidos vitais, cubrindo as necesidades básicas como ser humano. As vítimas da crise, as vítimas do desemprego e da falla de traballo, as vítimas do sistema neoliberal capitalista, as vítimas dos que rouban, as vítimas do desleixo e a falla de honestidade, non poden agardar máis e non imos deixalas sen amparo nen presente, nen futuro. Hai que procurar atopar en Europa consensos políticos,recursos e apoios para que a renda social mínima sexa aprobada, e aprobada con urxencia. A xente non pode agardar máis e os fondos europeos deben priorizar non facer infraestruturas moitas veces inservibles e concretarse no esencial, a vida das persoas, a calidade de vida digna.


Summary: Ferrol acolle a vindeira semana un ciclo de cinema sobre o mundo do traballo moi marcado polo contexto de crise e desindustrialización, moi especialmente na comarca de Trasancos. Ademais, haberá debates, charlas e recitais poéticos.

Ferrolterra é unha comarca conformada ao redor das súas industrias dende hai moitas xeracións. A súa paisaxe física de guindastres, recheos e naves, e a súa paisaxe humana de homes e mulleres que levan décadas madrugando antes do amencer para mover as máquinas. A súa linguaxe e emocións tamén están marcadas dende hai máis de medio século pola produción industrial e o sentimento de pertenza a unha clase social. Porén, a crise que leva décadas asolando a comarca, e que nos últimos anos se viu acentuada, pon todo isto en cuestión. En Ferrol a desindustrialización non é só un problema de desemprego, é un tema de identidade persoal e grupal. Que é Ferrol sen industria? En Ferrol a desindustrialización non é só un problema de desemprego, é un tema de identidade persoal e grupal. Que é Ferrol sen industria? Como afirma Xosé Leira na presentación da IV Mostra Cinema e Sociedade, centrada nesta ocasión na clase obreira, "a estratexia socioeconómica actual está levando a trocos profundos no mundo laboral e nas respostas e alternativas por parte dos traballadores. As políticas actuais levan a un incremento dos procesos de alineación dos traballadores, o que implica unha perda importante na toma de conciencia da súa situación laboral e dos causantes da mesma". A Mostra comezará o luns 5 e desenvolverase até o venres 9 no Centro Cultural Carvalho Calero de Ferrol. Incluirá proxeccións diarias de filmes clásicos coma Tempos modernos ou coñecidos títulos recentes moi centrados na crise e a reconversión coma Os Luns ao Sol, Recursos Humanos de Laurent Cantet, Tocando o vento de Mark Herman ou Nun mundo libre de Ken Loach. Tamén incluirá unha retrospectiva sobre o director francés Robert Guédiguian. Todos os filmes estarán acompañados de presentacións de expertos e debates. O venres 9 proxectarase O efecto Iguazú, coa presenza do seu director Pere Ventura, que recibirá un premio ao seu labor Haberá igualmente debates específicos no que participarán Manuel Martínez Barreiro, Tino Santiago, Teresa Díaz López ou Dolores Vilavedra e un recital poético coordinado por Mario Regueira e no que participarán Samuel L. Paris, Lorena Souto ou Sechu Sende. O venres 9 proxectarase O efecto Iguazú, coa presenza do seu director Pere Ventura, que recibirá un premio ao seu labor. Tamén serán galardoado pola súa acción social o colectivo Cabanas Rural. Programa da Mostra de cinema


Summary: Ana López Formoso é licenciada en Xeografía e Historia e especialista en Historia da Arte Antiga e Medieval. É a autora dos dous primeiros fascículos de Tímpanos Medievais da Galiza interpretando a iconografía das igrexas de Santa María do Campo e de Santiago, ambas na cidade vella da Coruña. Nesta entrevista fálanos da importancia destes dous inmobles situados nun dos estremos do Camiño Inglés a Compostela.

A Coruña do século XII é unha urbe en crecemento. Como se reflexa ese crecemento na arquitectura relixiosa da cidade? Ao longo do século XII os monarcas favorecen a cidade e polo tanto as súas igrexas. Hai unha especie de intercambio: os reis conseguen debilitar o poder do arcebispado de Santiago e da Orden do Temple porque a cidade só lle rende vasalaxe ao rei; a cambio, Crunia ve aumentar a súa poboación e os seus gremios. Co tempo será incluso unha especie de "porto franco" no comercio do sal ademais de porto de recepción de peregrinos. Todo isto explica que as dúas igrexas se constrúan con tan pouca diferenza no tempo e con tanta proximidade unha da outra. "Os tímpanos medievais son como libros con finalidade didáctica e proselitista colocados na entrada da igrexa, co obxectivo de ensinar a quen non sabe" di Aurora Balseiro no fascículo un deste coleccionable, de xeito que os peregrinos ou os fregueses "len" o que alí está gravado. Que nos deixan ler estas dúas igrexas? Na igrexa de Santiago o tema do Agnus Dei, por outro lado bastante común nos tímpanos románicos, e as referencias ao pecado, a Daniel no foxo dos leóns e ao sacrificio de Isaac póñennos en conexión coa salvación e esa sería a lectura máis importante. É un tema moi axeitado para unha igrexa baixo a advocación a Santiago porque tamén a través da penitencia se pode conseguir a salvación; a viaxe do peregrino é tamén unha penitencia, un xeito de rachar co pasado e purificarse, hoxe diríamos "reinventarse". E na Colexiata? Na Colexiata non é doado facer unha lectura iconográfica de conxunto. O feito de que estea consagrada a María e que a Epifanía presida a fachada occidental parece que nos fala dunha mentalidade que camiña cara ao estilo gótico. A isto súmase o feito de que o tímpano norte teña como protagonista o tema de Catarina, iso faina unha igrexa moi especial (mágoa non ter moi claro o sentido da porta sur). En todo caso, vincular entre si a lectura iconográfica dos tres portadas é difícil. "O tímpano norte ten como protagonista o tema de Catarina e iso faina unha igrexa moi especial" Vostede tamén é autora dos fascículos de San Xoán de Caaveiro e de Santa María de Cambre. Que teñen de diferente, canto á lectura dos tímpanos, destas dúas igrexas da Coruña? E en común? A relación exclusivamente entre tímpanos é difícil de valorar... Pode saír do guión ... Si. Se mo permite. Ampliarei un pouco a ollada ao conxunto da portada para poder responder mellor. O tema do Cordeiro Místico que aparece na igrexa de Santiago repítese en Santa María de Cambre e San Xoán de Caaveiro. O tema de Daniel no foxo témolo na igrexa de Santiago da Coruña e na de Santa María de Cambre. Si, repítense algúns temas pero non temos iconografía común ás catro, de feito creo que, aínda que as identificamos como románicas, son, tanto na iconografía como na arquitectura, sobre todo se temos en conta as diferentes modificacións, bastante diferentes. Tamén a razón da súa existencia é diferente como veremos nas próximas entregas. No seu traballo fala de certa rivalidade entre as Igrexas de Santa María e de Santiago, especialmente polo tipo de "público", máis local nunha e máis "foráneo" na outra. Pode citar algún feito ou anécdota sobre esa rivalidade? Recoller anécdotas da rivalidade das igrexas no século XIII cando temos tan pouca información, en xeral, da cidade nesta época é difícil. Ademais, é posible que aquelas persoas do século XIII non fosen tan diferentes de nós e que discutisen se é mellor que leve a cruz Santa María ou Santiago, se unha igrexa é máis fermosa do que a outra, máis vella ou máis importante pero, estou por asegurar que aínda que fosen moi devotos, non sería a maior preocupación daquelas xentes. "Estou por reivindicar a volta á palabra, ao texto e á expresión oral, así que ao mellor deixaba os tímpano sen decoración, deixando descansar a vista de tanta imaxe" O que si que sabemos é que cando foi outorgado o rango de Colexiata a Santa María no século XV houbo un preito para determinar cal das dúas igrexas presidía coa cruz as procesións, incluso despois de fallar e favor de Santiago, debeu haber unha apelación porque ata entrado o século XVI non houbo unha sentenza final. Santa María do Campo, que se publica o día 6 de xaneiro, presenta un tímpano coa adoración dos Reis Magos. Se vostede tivese que elaborar un tímpano para este 2021, mantería as mesmas figuras? Pois non sei moi ben o que faría… eu podo ser bastante sobria e estoica. Voume "poñer cisterciense": a partir de finais do século XII comeza a haber un cambio no concepto dos edificios relixiosos, especialmente nas ordes monásticas, os monxes do Císter comezan a censurar os da orde de Cluny pola distracción que supoñía a decoración dos capiteis nos claustros dos mosteiros ou nos tímpanos da igrexas, así que xorde, un pouco por contraposición e como é habitual na historia que, tras un período onde as imaxes son fundamentais, pásase unha etapa de sobriedade. Debo deducir que deixaría o tímpano sen decorar? Ben, pois como vivimos nun momento no que a imaxe está sempre presente (omnipresente diría eu) e substitúe a palabra escrita e a expresión oral (e como son profesora véxoo constantemente), creo que me inclinaría por prescindir das imaxes. De feito eu, no instituto, estou por reivindicar a volta á palabra, ao texto e á expresión oral, así que ao mellor deixaba os tímpano sen decoración, deixando descansar a vista de tanta imaxe (sorrindo) pero e que eu tendo a moverme un pouco a contracorrente e ademais gozo moito da arquitectura núa.


Summary: O que máis sorprende é a actitude da maioría da esquerda francesa e europea. Vímola entregada, con ímpeto, a Macron ante o suposto perigo de que o fascismo chegase de novo a Europa

A "opinión pública" está gozosa por terlle cortado o avance ao "fascismo" en Francia, e os líderes da globalización aínda máis por conseguir os seus obxectivos de forma tan esmagadora, sen demasiado esforzo, sentados comodamente nos salóns das súas marabillosas mansións, sorrindo de forma displicente ante o apoio ao seu candidato por importantes continxentes da esquerda electoral. Así, que ben, todos contentos. A campaña francesa do establishment (na primeira e segunda volta) rexeuse seguindo as teses de McLuhan "o medio é a mensaxe" ou aquela outra de "somos o que vemos". A estratexia consistiu en lanzar a Macron, un candidato que, de acordo cos grandes medios, ía por libre e representaba unha posición centrista, afastada dos vellos partidos sistémicos. Pola contra, Marine Le Pen, era unha fascista á que había que pararlle os pés, o mesmo que Mélenchon, un perigoso extremista de esquerda. Claro que, para que esa mensaxe tivese efecto ocultaron a estreita vinculación de Macron con Hollande, asesor seu e ministro de Economía ata 2016. Polo tanto, responsable da política económica neoliberal que tanto repudian os franceses e que levou a un rexeitamento masivo do aínda Presidente, obrigándoo a non volver presentarse como candidato. Tamén ocultaron que o seu flamante candidato Macron era un cadro da elitista banca Rothschild e que, por tanto, contaba co apoio incondicional do excelso grupo de empresas que cotizan na Bolsa de París. Na segunda volta, en fronte de Macron estaba Marine Le Pen, filla do octoxenario ultra dereitista Jean-Marie, ex líder da Fronte Nacional. Debemos ser claros, ao capital financeiro non lle interesa en absoluto Marine, fundamentalmente, porque non está de acordo co euro, coa globalización e coa política internacional da UE. Que non é pouco. Os apoios financeiros cos que conta Le Pen son enormemente reducidos e as súas posibilidades de acceder ao Elisio eran mínimas dende o primeiro momento. O problema que enfrontaba o establishment durante a pre-campaña, e na primeira volta, era o importante avance de Mélenchon. Por iso, era esencial eliminar candidatos e concentrar o voto en Macron para que a final se dese entre este e Marine Le Pen, deste xeito o resultado estaría garantido. Así foi como na pre-campaña neutralizaron ao candidato François Fillon, favorito da dereita tradicional gaullista reticente coas políticas da UE, baixo unha acusación de corrupción non demostrada. Sen embargo, o que máis sorprende é a actitude da maioría da esquerda francesa e europea. Vímola entregada, con ímpeto, a Macron ante o suposto perigo de que o fascismo chegase de novo a Europa. Parece que esquecen o auténtico perigo que afronta Francia e Europa: un fascismo de nova planta ao que non se quere identificar correctamente. O empobrecemento de amplas capas da poboación e a falta de futuro para unha parte importante da mocidade: iso xa é un perigo real e doloroso que estamos padecendo. A falta de soberanía das institucións democráticas e a manipulación que fan delas as elites gobernantes: iso si que é un perigo real que habería que afrontar con urxencia. A política de guerra que os amos da UE promoven nas fronteiras europeas do leste, medio Oriente e norte de África: iso é o que ocorre agora e ao que case ninguén se opón. Ou o oculto fortalecendo da OTAN, militarizando o continente, como non se facía dende tempos de Reagan, en detrimento da paz e do benestar social. Todos estes son os verdadeiros problemas, reais e cruciais, que temos neste momento. Non hai un perigo fascista de vello cuño encabezado por Le Pen, iso é un invento do establishment. O perigo real é o novo fascismo que estamos vivindo xa, da man de "inofensivos" dirixentes como Macron, Merkel, Hollande, Rajoy ou Rivera. O problema de certa esquerda, maioritaria por certo, é que carece de discurso propio. Non se diferenza das instrucións e consignas "politicamente correctas" que emanan dos medios do sistema. É o que sucede co problema dos "refuxiados". Non se analiza o que ocorre, limitámonos a avalar unha iniciativa inconfesábel creada por Alemaña en alianza con Turquía. Merkel promoveu o éxodo inmigratorio en tropel dende os campos de refuxiados otománs porque lle interesaba man de obra barata para as súas industrias e enfrontar á xente a un feito consumado. Aos refuxiados —preto dun millón— páganlle en Alemaña catro cadelas, desequilibrando o mercado laboral de forma crítica, e aumentando rapidamente os beneficios da patronal xermana, contribuíndo ao retroceso social da clase traballadora no seu conxunto (nacionais ou inmigrantes). Esta política foi unha das causas (lembremos os motíns dos inmigrantes en Calais) de que as elites británicas non lle interesase seguir en Europa e verse afectada por unha invasión de inmigrantes que non necesitaba e que o único que faría é aumentar a conflitividade laboral. Eles só queren a guerra, aos inmigrantes que os aturen no continente! A esquerda debeu denunciar activamente esa gran manipulación política da UE merkeliana, que non beneficia a ninguén e que será motivo de grandes desequilibrios e conflitos nun futuro próximo. A promoción do éxodo dos desprazados non obedecía a motivos humanitarios, senón económicos, nunha Europa con graves problemas de emprego e con importantes recortes sociais. Sen embargo a esquerda caeu na trampa mediática neoliberal facéndolle o traballo gratis á patronal alemá e europea. No canto de opoñerse á guerra de Siria (e ás outras, promovendo o regreso aos seus países dos desprazados) e mobilizarse contra a intervención francesa, italiana, alemá e británica, feito que orixinou os campos de refuxiados, en realidade o que se fixo (na práctica) foi apoiar o partido da guerra da UE. Unha grande parte da clase traballadora francesa deuse conta desa xogada e desertaron da esquerda tradicional e dos partidos sistémicos. Por iso medra Le Pen, porque unha gran parte da esquerda xa non analiza a realidade, vítima das súas propias alucinacións, limitándose a navegar nun universo onírico, afastado dos intereses da maioría. Por iso desapareceu o movemento contra a guerra no momento en que era máis necesario, porque ao contrario do sucedido coa guerra de Iraq agora os medios están noutra onda. E certa esquerda, maioritariamente por desgraza, segue o ditado dos medios.


Summary: A "peor traxedia humana desde a independencia" do país, sinala un estudo.

O número de mortes provocadas pola pandemia da Covid-19 na India podería ser unhas dez veces superior ás cifras oficiais, o que implicaría que o país conta cun exceso de decesos de entre 3 e 4,9 millóns, segundo un estudo do Centro para o Desenvolvemento Global. Nun informe publicado esta terza feira, a organización estadounidense alertou de que a cifra de persoas falecidas entre xaneiro de 2020 e xuño de 2021 podería ser moito maior que a rexistrada até o momento. "A cifra oficial de mortes da India a finais de xuño é de 400.000. A realidade, obviamente, é catastroficamente peor", recolle o documento, que sinala que a "verdadeira cifra de mortes" podería ser moi superior, o que convertería a pandemia na "peor traxedia humana desde a independencia" do país. A independencia da India e do Paquistán despois da partición do Raj británico deixou máis dun millón de mortes provocadas pola violencia sectaria entre hindús e musulmáns. O estudo baséase principalmente na extrapolación dos datos de mortes en sete Estados e nunha serie de enquisas realizadas en varios puntos do país sobre falecementos recentes. Moitos expertos xa alertaran previamente de que a verdadeira cifra de falecementos na India podería ser moito maior da rexistrada oficialmente até o momento, algo que o Goberno indio rexeitou por considerar que é "esaxerado". Pegasus Por outra banda, a oposición india acusou o primeiro ministro, Narendra Modi, de cometer "traizón" e un "sacrilexio imperdoábel" por facer uso, supostamente, do software israelí Pegasus para espiar xornalistas, activistas e figuras opositoras. As críticas producíronse despois de que varios medios informasen de que máis de 50.000 teléfonos móbiles foran espiados desde o ano 2016 mediante o software da empresa NSO. O caso afecta a centos de teléfonos na India, 'hackeados' para a obtención de información confidencial, tal e como indicou o diario The Guardian. Entre os móbiles espiados está o do principal líder opositor da India, Rahul Ghandhi. As investigacións levadas a cabo por decenas de medios xunto á ONG Amnistía Internacional mostran que o número de Ghandi foi seleccionado como posíbel obxectivo antes das eleccións de 2019.


Summary: Recupéranse os niveis de emprego previos á irrupción da pandemia, pero aínda con máis de 150.000 persoas paradas.

O Ministerio de Traballo e Economía Social publicou esta terza feira os datos actualizados en materia de emprego, unha vez engadidos os rexistros do pasado mes de decembro. Segundo esta información, o paro rexistrado nas oficinas dos servizos públicos de emprego experimentou en 2021 un descenso de 782.232 persoas desempregadas no conxunto do Estado (-20,1%, isto é, a maior caída anual de toda a serie histórica, iniciada en 1996). Deste modo, o volume total de parados e paradas alcanzou ao remate do exercicio a cifra de 3.105.905. É o dato máis baixo nun feche de ano desde 2007, e supón 140.142 desempregados menos que en febreiro de 2020, xusto antes de que principiase a pandemia. Con todo, o descenso do paro non é tan pronunciado na Galiza, que fecha o ano con 37.033 demandantes de emprego menos (-19,52%, na variación interanual), seis décimas menos que a media estatal. No que atinxe á comparativa mensual, en decembro rexistrouse un descenso de persoas paradas de 163 (-0,11%, fronte a -2,41% do conxunto do Estado). Deste modo, hoxe hai na Galiza 152.584 persoas en paro. Medran as afiliacións, caen os ERTE Tamén medraron o pasado decemvro as afiliacións á Seguridade Social até facer un total de 1.032.784 (30.624 máis que ao remate de 2020, o que supón unha repunta de 3,06%). A media estatal reflicte unha suba de 4,08%. Paralelamente á recuperación do mercado laboral, cae de forma significativa o número de persoas perceptoras dun ERTE. Así, se no momento da súa aprobación, en abril de 2020, había en territorio galego 140.639 traballadoras e traballadores acollidos a esta medida, en novembro de 2021, os últimos datos actualizados polo Ministerio de Traballo, apenas quedaban 6.625 (a metade que no mes anterior).


Summary: Os cortes chegan ao fútebol. A tesoura da Xunta tería deixado sen seguro aos rapaces das categorías inferiores, segundo informa a Federación Galega de Fútbol.

Un breve comunicado da Federación Galega de Fútbol, asinado este domingo, dá conta da súa decisión de paralizar cautelarmente non só os partidos, senón até os adestramentos. Unha decisión que afecta a miles de nenos e mozos do país. A Federación Galega de Fútbol tomou a decisión de suspender cautelarmente toda a atividade futbolística das categorías inferiores (prebenxamíns, benxamíns, alevín, cadete, infantil), segundo informa nun comunicado de imprensa emitido hoxe, ao non ser prorrogado o seguro XOGADE por parte da Secretaría Xeral de Deportes da Xunta de Galiza. A FGB di literalmente que a SXD da Xunta excluíu a "modalidade" fútbol da prórroga do seguro XOGADE.


Summary: O comité de empresa de Xeal demanda o condicionamento da instalación de novas centrais eléctricas "ao cumprimento da lexislación aplicábel en vigor (incluída a medioambiental)" así como ao "restabelecemento e fixación dun número mínimo de cadro de persoal" nas factorías.

O comité de empresa de Xeal denunciou esta terza feira "un novo intento de segregación encuberto das actividades da empresa", ademais de "reiterados incumprimentos da empresa" con respecto ás súas concesións, que "están a provocar o desmantelamento progresivo das fábricas e o recorte drástico da produción e dos postos de traballo". O comité de Xeal denuncia a empresa, Xunta, Ferroatlántica e Ithaka Partners por "desmantelar" a planta O comité lembra que Xeal "explota recursos naturais da Galiza e da Costa da Morte, beneficiándose de concesións públicas supeditadas ao mantemento e xeración de postos de traballo". Por isto, subliña a representación do cadro de persoal, "as actividades de xeración de enerxía eléctrica e de fabricación de ferroaliaxes forman unha unidade produtiva única e que é unha obriga legal". Xeal anuncia 4 millóns para unha nova central no Xallas entre rumores de venda Desde a venda de Ferroatlántica en agosto do 2019 e coa constitución da nova sociedade Xeal, o comité afirma que "a realidade é que a empresa nunca presentou un plan de viabilidade" e, pola contra, a situación nas fábricas da compañía "é de desmantelamento progresivo". Desta forma, denuncia a representación do persoal, desenvolveuse "un recorte drástico da produción e dos postos de traballo, cunha perda de máis de 30 postos fixos e aproximadamente 80 eventuais e a práctica desaparición de industria auxiliar". Neste contexto, Xeal pretende aumentar a produción eléctrica a través de dúas novas explotacións hidroléctricas a través do aproveitamento hidráulico nos municipios de Dumbría e Mazaricos. Xeal abre a porta a que a Xunta recupere as concesións hidroeléctricas do Xallas Por unha parte, a empresa solicitou o aproveitamento do caudal ecolóxico do encoro de Santa Uxía, en Dumbría, na que o comité presentou alegacións exixindo que se cumpran coas cláusulas de concesión. Por outra, Xeal pretende desenvolver un proxecto de estación reversíbel de bombeo no monte da Ruña, no municipio de Mazaricos. Con respecto a estes proxectos, o comité de empresa de Xeal exixe que calquera autorización administrativa para novos aproveitamentos hidráulicos para a produción de electricidade "deberá estar condicionada ao cumprimento da lexislación aplicábel en vigor (incluída a medioambiental)" así como ao "restabelecemento e fixación dun número mínimo de cadro de persoal" nas factorías.


Summary: Alxeria decidiu manter os prezos de gas a todos os seus clientes menos ao Estado español tras o cambio de posición do Goberno na cuestión do Sáhara.

O presidente do xigante enerxético alxerino Sonatrach, Tewfik declarou á axencia oficial do seu país que ao único cliente ao que non confirma un mantemento de prezos na actual crise internacional é a Estado español "Desde o comezo da crise en Ucraína, os prezos do gas e do petróleo disparáronse. Alxeria decidiu manter uns prezos contractuais relativamente correctos para todos os seus clientes. Con todo, non se descarta proceder a un ' recálculo' de prezos co noso cliente español", dixo Tewfik Hakkar nunha entrevista coa axencia oficial APS. A crise diplomática co principal provedor de gas do Estado español coincide co dereito contractual da empresa alxerina nestas datas de revisar os prezos no contrato español para o período 2022-2024. Segundo está establecido no seu contrato con Naturgy, a principal empresa gasista española que iniciara xa conversacións respecto diso o pasado outubro nunha negociación que se prolonga desde entón. Sonatrach xa tiña o incentivo de revisión á alza pola subida de prezos no mercado internacional, pero a sinalización ao Estado español agora en exclusiva apunta a razóns políticas e que a cuestión do Sáhara endurece a súa posición para esa revisión á alza Sonatrach O máximo executivo de Sonatrach ensina músculo e recalca tamén que pode aumentar a subministración a clientes e que poderá facelo moito máis no futuro. Nesa dirección, asegura que ten dispoñíbeis "actualmente temos uns cuantos miles de millóns de metros cúbicos", aínda que admite que non son suficientes para "substituír ao gas ruso" en Europa. Na mesma liña engade, que "co ritmo das nosas exploracións, as nosas capacidades duplicaranse en catro anos, o que apunta a perspectivas prometedoras cos nosos clientes europeos".


Summary: Ata o sábado 27 a parroquia porriñesa converterase no epicentro do noso audiovisual. Este xoves terá lugar a tradicional procesión de chimpíns e o concurso de videoclips.

Este mércores botou a andar a 14ª edición do Festival de Cans. O mércores é decote a xornada máis caseira, o Día dos Veciños e das Veciñas, con actividades protagonizadas e dirixidas á xente da parroquia, uns momentos para recoñecer e homenaxear as persoas que, ano tras ano, fan posible este pequeno milagre. "O Festival de Cans non sería posible sen o papel que cada ano xogan os seus veciños e veciñas. Dende os máis novos que se converten nos Guías dos camiños ata os máis veteranos que levan anos prestando as súas propiedades e poñendo o seu traballo a disposición de todo o mundo", destaca a organización. "A xente de Cans é ademais protagonista activa no festival, participando en producións audiovisuais e actuacións musicais, recibindo premios e homenaxes, traballando na equipa organizadora, ou decidindo que curtas merecen o recoñecemento da veciñanza", engaden. O xoves, o festival vai quentando motores para as súas dúas xornadas centrais (venres e sábado). Iso non significa que sexa unha xornada menor e, de feito, este ano quíxose dotar este día de maior dimensión e programación. Neste día convivirán o audiovisual, a música, a gastronomía, a literatura e as artes plásticas con actividade dende a mañá ata a noite. E con tres citas destacadas, por riba de todo: ás 19.30 comezará a tradicional procesión de chimpíns desde a Praza do Concello ata a sede do Círculo Recreativo Cultural (CRC). O local acollerá ás 20 horas a estrea mundial de A historia dun satélite, unha longametraxe dirixida polas irmás Sonia e Miriam Albert-Sobrino, coñecidas como as Also Sisters. Trátase do filme debut destas irmás xemelgas, producido pola Universidade de Utah -na que agora son docentes-. Ás 22 horas dará comezo na Praza do Concello o concurso de videoclips do Festival de Cans, presentado por Marta Gómez (Zig-Zag, TVG). Venres e sábado A 14ª edición do Festival de Cans ofrecerá ata a noite do sábado moito cine, moita música, pero abríndose a outros temas e formatos, dende debates a coloquios, pasando pola gastronomía, as artes plásticas ou a literatura. A conmemoración neste ano do 15 aniversario da catástrofe do Prestige centrará parte da programación. En canto á competición oficial de curtametraxes, destaca a paridade total entre pezas realizadas por mulleres e homes, un vello obxectivo do festival. O tradicional Coloquio na Leira nesta ocasión terá como protagonista ao cineasta Montxo Armendáriz. A música un ano máis será protagonista, coas actuacións de León Benavente, Eladio y los Seres Queridos, Edu Romero, Nico Pastoriza, Corizonas, Adrián Costa & The Criers, Familia Caamagno ou Terbutalina. Web do Festival Consulta toda a programación aquí: xoves, venres, sábado