Summary: A erudita obra do noso autor non tivo, por desgraza, unha gran difusión. Nunca contou; os medios mainstream apenas a espallaron; e os intelectuais católicos non quixeron, en xeral, dialogar con ela

O experto na obra de Gonzalo Puente Ojea (Cienfuegos, 21 de agosto de 1924 - Getxo, 10 de xaneiro de 2017), Miguel Ángel López Muñoz, acaba de dirixir (e de redactar unha parte importante de) Emancipación e irreligiosidad. El doble compromiso silenciado de Gonzalo Puente Ojea (Thomson Reuters / Aranzadi, 2018). Este libro constitúe unha moi necesaria introdución á produción dun dos intelectuais máis sobranceiros das últimas décadas; un intelectual nada convencional, como nos explican López Muñoz e os demais autores. De feito, foi un diplomático cuxa carreira culminou na embaixada ante a Santa Sé, que tivo que abandonar nun episodio que retrata á perfección a pretendida aconfesionalidade do Estado español. Foi un diplomático cuxa carreira culminou na embaixada ante a Santa Sé, que tivo que abandonar nun episodio que retrata á perfección a pretendida aconfesionalidade do Estado español Un dos fenómenos que preocuparon a Puente Ojea é o da relixiosidade, cuxa orixe, segundo o estudoso, está na crenza en almas e espíritos, que lles ofrece aos seres humanos a vida eterna como solución ao problema da morte. Puente Ojea perdeu a súa fe católica e adquiriu dun xeito autodidacta os coñecementos científicos –físicos e neurobiolóxicos– que lle permitiron fundamentar as súas teses emancipadoras. Pero foi máis alá, quixo entender concretamente a etioloxía do cristianismo e legounos un libro sen precedentes en España, Ideología e historia. La formación del cristianismo como fenómeno ideológico (1974), que segue a ser unha referencia inescusábel. Aí aprendemos que o Xesús da historia foi probabelmente un home cunha forte conciencia político-relixiosa que, dentro da tradición xudía, anunciou o cumprimento inminente do pacto entre Iavé e o pobo elixido, e que foi Paulo de Tarso quen o converteu no mítico Cristo da fe, un ahistórico fillo de Deus, desxudaizado, despolitizado e empeñado –até o punto de se sacrificar na cruz– na salvación dos humanos, herdeiros todos do pecado orixinal. O cristianismo, que sen o relato paulino –por completo incomprensíbel– non existiría, tivo un enorme éxito histórico. Segundo Puente Ojea, isto demostrouse de novo na transición política española, que foi un proceso atípico e defectuoso –carente de garantías democráticas, dun goberno neutral e dun parlamento constituínte– que a igrexa católica aproveitou para conseguir a posición de privilexio de que goza aínda hoxe nos campos fiscal e financeiro, educativo, mediático, simbólico, etc. A transición deu lugar á nosa democracia de baixa calidade, oligárquica e criptoconfesional. Neste contexto, traballar a prol da laicidade é un imperativo cívico. Non se trata, obviamente, de perseguir a relixión, senón de afastala da esfera pública. Para Puente Ojea, o laicismo é indisociábel do republicanismo democrático. Para Puente Ojea, o laicismo é indisociábel do republicanismo democrático A erudita obra do noso autor non tivo, por desgraza, unha gran difusión. Certamente, a súa densidade e o seu rigor non facilitan a lectura; resulta ademais politicamente incómoda; nunca contou –Bourdieu sabería explicarnos por que– coa complicidade da academia; os medios mainstream apenas a espallaron; e os intelectuais católicos non quixeron, en xeral, dialogar con ela. Non sorprende pois que Puente Ojea xamais obtivese un recoñecemento institucional ao seu labor. Porén, os seus agradecidos lectores –entre os que se atopan os autores do libro de López Muñoz– saben que están ante un gran pensador, ante un grande ateo e ante un gran republicano. Publicidade


Summary: Só na última semana suspendéronse servizos entre Ortigueira e Cerdido e de Ferrol a Ribadeo e Ortigueira; ademais, interrompeuse por avaría o percorrido do 'Rexional' de Oviedo a Ferrol HEMEROTECA | O tren do norte de Galicia, o grande esquecido

HEMEROTECA | O tren do norte de Galicia, o grande esquecidoÉ o tren que non se axita en campaña electoral. Que non é visitado por presidentes nin por titulares de consellerías nin ministerios e que, no canto de acumular actos inaugurais, suma fundamentalmente esquecemento. Agás para as persoas que o utilizan -cando poden- e para os concellos da contorna, que teiman dende hai anos en reclamar servizos ferroviarios de calidade para a poboación que reside no norte do país. Isto é, para as máis de 200.000 persoas que viven entre Ferrol e Ribadeo, que observan como o seu tren segue polo camiño da decadencia mentres as promesas de mellora non se dan concretado e medra o temor a un "desmantelamento" definitivo.A Plataforma pola Defensa do Ferrocarril Ferrol-Ribadeo, o colectivo máis activo na denuncia das deficiencias desta liña e na reivindicación da súa memoria, viuse esta semana obrigada lanzar de novo un chamamento público ante o que consideran unha "situación límite". Abonda con ollar algúns dos acontecementos das última semana. Un día, supresións de liñas á altura de Ortigueira e Cerdido por falta de trens dispoñibles. Ao seguinte, viaxes cancelados entre Ferrol e Ribadeo e Ferrol e Ortigueira e, como engádega unha avaría na mariña do 'Rexional' que viaxaba de Oviedo a Ferrol. "Nun país normal rodarían cabezas", ilustran.Só na última semana suspendéronse servizos entre Ortigueira e Cerdido e de Ferrol a Ribadeo e Ortigueira; ademais, interrompeuse por avaría o percorrido do 'Rexional' de Oviedo a FerrolOs sucesos da última semana son unha pequena pinga nun mar deles. Os datos que manexa a plataforma explican que a suma de "supresións e grandes atrasos", as "incidencias", foron máis de 900 o pasado 2017, un ano que rematou con "supresións a diario por falta de persoal de condución" en novembro e decembro, toda vez que os maquinistas xa superaran o número de horas anuais de traballo sen que Renfe os substituíse. "Isto indica que o problema de persoal que Renfe deu por rematado en maio, para nada se solucionou". O ano vello rematou con esta problemática e o novo comezou coa das devanditas avarías, chegando a estar dispoñible nalgunha xornada só un dos 9 trens destinados en Ferrol.Pero, denuncia a Plataforma, oficialmente "non existe ningún responsable da situación". Os trens incorporados entre 2009 e 2011 "padeceron fallos estruturais que provocan avarías diarias" e algúns dos anunciados como plans urxentes para mellorar o servizo fallaron, literalmente, o primeiro día. A "única nota positiva" da licitación do mantemento, este mes de xaneiro, do servizo de mantemento dos trens máis vellos -os 'Rexionais' de Galicia, Asturias e Cantabria- non compensa a degradación dos demais nin problemas engadidos como "a continua desaparición dos interventores". Agora, advirten, xa non vale a "escusa" alegada por Renfe cando asumiu a estrutura de Feve. "Tiveron cinco anos e non fixeron máis que empeorar a situación"."Cales son os intereses reais?"A Plataforma se Renfe provoca "deliberadamente" que o tren funcione "o peor posible" ao non ofrecer servizos en horas "coa ocupación garantida" e si "fletar outros en horarios innecesarios"Diante desta situación, a Plataforma pregúntase "cales son os intereses reais de Renfe, da Xunta e do Ministerio de Fomento". "As únicas administracións que etán dendo en conta as protestas dos usuarios son os concellos da liña" e, por extensión, as deputacións da Coruña e Lugo. O "papel da Xunta" é de "pasota" e o de Fomento, "inexistente". No caso concreto de Renfe, a súa postura na comisión técnica que aborda o estado da liña "é incrible e irrespetuosa", ata o punto de que "son os concellos os que lle teñen que explicar, por exemplo, que deben prolongar unha frecuencia nun horario básico como é a volta dos institutos, universidade e traballos", franxas horarias "nas que a ocupación está garantida". Mentres, censuran, "fleta outros servizos en horarios totalmente innecesarios"."Os directivos de Renfe, coa compracencia do Ministerio e da Xunta, están a insultar a xente que diariamente queda tirada nos apeadeiros e estacións, chega tarde a calquera sitio onde se propón ir ou, simplemente, non pode usar o tren pola súa nula fiabilidade e desastrosos horarios". Cabe pensar, lamentan, que o tren do norte está a ser abandonado "deliberadamente" para "que funcione o peor posible e a xente se vexa obrigada a abandonalo" malia ter "un enorme potencial" se "o parque móbil funcionase e os horarios fosen razoables", xa que as alternativas de transporte público son, sinxelamente, "nulas".


Summary: As fiscalías piden 3 anos de prisión no caso do Porriño no que están afectadas 28 mulleres; e 2 anos no caso de Ortigueira por non dar de alta na Seguridade Social a seis prostitutas e o camareiro.

Nas audiencias provinciais de Pontevedra e da Coruña xulgaranse esta próxima cuarta feiras, día 25, dous casos que afectan a clubs de alterne situados no Porriño e en Ortigueira. En ámbolos dous, os propietarios chegan a xuízo acusados de delitos contra os dereitos das traballadoras. O caso do Porriño remóntase a 2014. A Fiscalía acusa ao propietario de contratación irregular de 27 mulleres que exercían a prostitución no club e outra que traballaba como bailarina. A Fiscalía argumenta que o propietario usaba as mulleres "para incitar aos clientes ao consumo de copas", que lles descontaba 5 euros por utilizar sabanas e preservativos e que as obrigaba a respectar os horarios de apertura e peche do local. Ningunha delas estaba dada de alta na Seguridade Social. Tampouco estaban dadas de alta seis mulleres, tres delas de nacionalidade kenyana e dúas brasileiras, as cinco sen permiso de traballo no Estado, e un camareiro no caso de Ortigueira. A Fiscalía pide para o dono 2 anos de prisión e unha multa de 3.240 euros por un delito contra os dereitos dos traballadores. Esta segunda feira, #23S, celébrase o Día Internacional contra a Trata e a Explotación Sexual de Mulleres e Nenas.


Summary: Suelen Estar Quartet interpretará 'Treatise', de Cornelius Cardew, no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC).

Hai partituras que, só pola forma en que están escritas, son xa obras de arte. Nestes momentos poden verse algunhas na exposición Mirar o son, que acolle o Auditorio da Galiza, en Santiago. Mais quen teña curiosidade por elas terá unha oportunidade máis o domingo 15 no CGAC, pois a agrupación Suelen Estar Quartet interpretará, ao mesmo tempo que a proxecta nunha pantalla, Treatise, de Cornelius Cardew. Que non é só unha partitura, senón unha composición de 193 páxinas de liñas, formas xeométricas, números e símbolos considerada, xunto con The great learning, unha das obras mestras deste autor. Unha obra de notábel valor visual que o compositor británico escribiu deixando liberdade aos intérpretes para atopar as súas propias correspondencias entre gráfica e son. "É unha partitura totalmente aberta" -explica Macarena Montesinos, de Suelen Estar Quartet- "que pode interpretar calquera tipo de formación. Hai moitas versións, por exemplo unha electrónica. Cadaquén ten que buscar a súa propia linguaxe para poder tocala". No concerto do CGAC, o público irá vendo en vídeo por que parte da partitura estará en cada momento este cuarteto de corda. "Poderá verse como codificamos. Non será como cando a partitura está nun atril e o público non ve o que pasa", engade Montesinos. Suelen Estar Quartet, formado por Macarena Montesinos ao cello, Elena Vázquez ao violín, María José Pámpano á viola e Saúl Puga ao contrabaixo, estreará no CGAC a súa versión de Treatise. Estes catro músicos contan cunha longa traxectoria na improvisación libre -foron integrantes da Orquestra Omega ou de Metamovida e agora sono da Orquestra Galega de Liberación- malia que comezaron a traballar xuntos facendo música para unha obra de teatro infantil. "Nos tempos mortos empezabamos a improvisar. Xurdiu dun modo natural. E despois creamos o cuarteto", lembra Montesinos. Improvisación Mais a improvisación -indica Montesinos- é froito "dun traballo de fondo": a práctica da escoita activa para responder ao que fai o compañeiro, o acordo sobre algúns materiais ou a aprendizaxe duns códigos. "Levamos unha década traballando xuntos e xa nos coñecemos", subliña Montesinos. A escolla da obra de Cardew tivo que ver, precisamente, co seu traballo de investigación -é docente e investigadora na Universidade de Vigo -sobre partituras gráficas e improvisación sonora. "Tiñamos previsto facer este concerto antes, pero tivemos que adialo pola covid", comenta. Treatise (Tratado) foi composta entre 1963 e 1967. Con algunha inspiración no Tractatus de Wittgenstein, buscou unha notación nova -contraria ao serialismo hexemónico naquel momento- a base de símbolos e formas xeométricas que lle dan un valor pictórico á partitura."Escribín Treatise coa definida intención de que se sostivese por si mesma, sen ningunha forma de presentación ou de instrución que inducise a erro aos posíbeis intérpretes á práctica servil de facer o que se lles di", escribiu o propio autor. Das 193 follas, poden escollerse só algunhas e "cada páxina pode durar un minuto ou uns segundos, como se queira", sinala Montesinos, xa que o compositor non deixou instrucións sobre como interpretala. O autor achegouse á vangarda fuxindo da comodidade burguesa, decepcionado coa vangarda aliñouse co maoísmo, do que despois foi crítico. E chegou a renegar de Treatise para despois volver tocala.


Summary: Antonio Baños, cabeza de lista da CUP por Barcelona, anunciou a súa renuncia como deputado da organización. Unha decisión, dixo, por "motivos estritamente políticos".

Segundo avanzou o xornal dixital Vilaweb, o portavoz parlamentar da CUP e deputado por Barcelona, emitiu un comunicado de imprensa no que anunciou a renuncia á súa acta no Parlament de Catalunya. Na carta remitida Baños sinala que o acordado polo Consello Político da CUP o 5 de xaneiro constitúe "unha postura política discrepante coas ideas e obxectivos polos que decidín presentarme candidato ás eleccións do pasado 27 de setembro". Isto é, acrecenta, "que esta lexislatura fose a da ruptura irreversíbel co Estado español" para alén de que "a construción da República" catalá se fixese através dun "proceso constituínte propular e social". Antonio Baños di marchar cun "sentimento de frustración persoal" que "non podo agochar" Así as cousas, o máximo órgao político da CUP acordou non apoiar a investidura de Artur Mas como presidente da Generalitat. "É evidente que non puiden ou [non] souben cumpir este mandato e por iso marcho". Unha decisión que adoptou, di, "cun sentimento de frustración persoal moi vivo que non podo agochar", recoñece. Antonio Baños sinala no documento que malia todo "penso continuar colaborando" co proceso independentista ao se amosar certo de que "a República Catalana é o único camiño para conseguir a transformación social do país". Razón pola que, coida, se hai eleccións anticipadas "o afortalamento da base social do independentismo" será unha tarefa da que "non poderemos sentirnos desligados" quen "queremos a República".


Summary: A Eurocámara acolleu a conferencia "Franquismo post Franco", organizada co obxectivo de dar a coñecer "a realidade da represión franquista", "o espolio da ditadura" e os pasos que se están a dar para "rematar coa impunidade".

O Grupo de Memoria do Parlamento Europeo, conformado por todos os grupos políticos do Estado español con representación na Eurocámara agás PP, Ciudadanos e Vox, e no que Ana Miranda, do BNG, é a única representante galega, organizou un ciclo de conferencias titulado "Franquismo post Franco" no corazón da Eurocámara. O obxectivo deste Grupo de Memoria é dar a coñecer "a realidade da represión franquista", "o espolio da ditadura" e os pasos que se están a dar para rematar coa impunidade", para o cal facilitaron a presenza en Bruxelas dun amplo e multidisciplinar grupo de espertos na materia, historiadores, vítimas da represión e xornalistas. O obxectivo deste Grupo de Memoria é dar a coñecer "a realidade da represión franquista", "o espolio da ditadura" e os pasos que se están a dar para rematar coa impunidade" A portavoz do Bloque Nacionalista Galego en Europa denunciou na apertura do evento que o franquismo "segue demasiado presente nas institucións, na xustiza, na economía, nos nomes de rúas, distincións e privilexios, nas foxas e no incumprimento da normativa internacional de dereitos humanos", e engadiu en declaracións para Sermos Galiza que continuará a "loitar" contra os obstáculos aos que se enfrentan os investigadores da Memoria e a "impunidade" das "13 fundacións franquistas que aínda existen, como a Fundación Nacional Francisco Franco, a Fundación Yagüe, Fundación Serrano Súñer, Fundación Hijas de Millán Astray ou a escandalosa Fundación Pro Infancia Queipo de Llano". Nin "odio" nin "rancor": xustiza Da man da eurodiputada de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), Diana Riva, que condenou as "reminiscencias" do franquismo que representa Vox, e o feito de que "Franco morreu, pero os restos perduran", comezou a primeira quenda de intervencións, dando paso ao galego Telmo Comesaña, presidente da Asociación Viguesa pola Memoria Histórica do 36, ao que seguiron María Lores, neta de vítima da represión; e Laura Díez, da Asociación 13 Rosas de Asturias, que explicou a situación legal na que se atopa o seu grupo en relación á querela interposta contra Ortega Smith, o concelleiro de Vox en Madrid, polas declaracións nas que acusaba ás 13 Rosas de "torturar, asasinar e violar". A Comesaña os fascistas matáronlle o pai sendo aínda un cativo, e quixo aproveitar a invitación da Grupo da Memoria para denunciar os mitos e tópicos que empregan os inimigos da recuperación da Memoria, como o feito de que pretenden "reabrir feridas": "Non temos rancor, nin odio, pero eles roubaron e asasinaron todo o que quixeron, e pola Lei de Amnistía de 1977 pasaron a ser demócratas de toda a vida ao día seguinte, e iso é inxustificábel". María Lores, pola súa banda, lembrou na súa intervencións aos seus avós, Aurelio, asasinado durante a represión, e Isolina, que tivo que convivir coa "onda represora" toda a súa vida. "Unha onda que foi especialmente dura coas mulleres", apostilou. Franco, "ditador, ladrón e corrupto" O segundo panel foi presentado por Ana Miranda, e levou por título O espolio da ditadura vixente na actualidade. A portavoz do BNG definiu ás persoas intervenientes como "expertas e loitadores", e engadiu que levan "gran parte da súa vida loitando pola liberdade e pola dignidade". O sociólogo e membro da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (ARMH), Manuel Monge, abriu cunha charla que levou por título "Os restos do franquismo: honras, distincións e privilexios", estruturada en 20 puntos que considera "restos do franquismo". Monge explicou que o franquismo "pervive no Poder Xudicial", e lanzou unha cuestión do novo Goberno do estado Español que se está a configurar en Madrid, preguntándolle se "asumirá" as demandas das vítimas. Ademais, cualificou a Franco de "ditador ladrón e corrupto", e puxo o foco na "vergoña" do aumento do patrimonio dos seus devanceiros nos últimos 45 anos "grazas aos favores prestados polos sucesivos gobernos da Democracia". Juan Miguel Baquero, autor de "El país de la desmemoria", fixo referencia ao título do seu volume para falar do España como "país desmemoriado", e trazou unha reflexión sobre o latrocinio levado a cabo "por unha ditadura que fomentou a confusión entre o público e o privado, e que creou unha estrutura mafiosa en torno ao que eles denominaban 'a patria". "Franco, como dicía Ángel Viñas, considerábase o Estado e, como tal, necesitaba diñeiro e apropiouse del", finalizou. O acabamento da mesa de intervencións encabezada por Ana Miranda correspondeulle ao investigador Carlos Babío, que lembrou a "usurpación" por parte dos Franco do Pazo de Meirás, "un lugar no que non hai nada no que non fose pagado polo erario público e que non lle fose arrebatado á cidadanía", e ironizou co feito de que o NO-DO "mentiunos durante 40 anos", xa que "sempre contaba que o Pazo de Meirás era un regalo por subscrición popular", pero hoxe a familia de Franco sostén que "o que vale é a escritura de 1941, que indica que se trata dunha compra-venta entre particulares, non a de 1938". "Impunidade, a palabra que define ao sistema da transición" Miguel Urbán, eurodeputado de Unidas Podemos, foi o encargado de introducir o terceiro e derradeiro panel das xornadas, denominado O dereito á xustiza, acabar coa impunidade do Franquismo. O líder anticapitalista criticou o réxime do 78 e definiu a transición ao sistema actual cunha soa palabra: "Impunidade". Tamén se pronunciou sobre a exhumación do ditador, cualificándoa de "avance", pero apostilou que "máis importante que exhumar ao franquismo, é exhumar o franquismo das nosas institucións", e apuntou a que o Grupo da Memoria desexa "que se deixe xulgar aos criminais no noso país, e, se non, que se deixe xulgar fora", en relación á querela arxentina contra os crimes do franquismo. Inaugurou esta quenda de intervencións Soledad Luque, da asociación Todos los Niños Robados Son También Mis Niños, estabelecendo unha "necesaria" vinculación do drama denunciado pola asociación coa Memoria Histórica. Após súa conferencia, falou Mercedes Sánchez, da Asociación por la Recuperación de la Memoria Histórica de Aragón (ARMHA), que aseverou que "se estas xornadas fosen as últimas, iso querería dicir que o franquismo estaría morto por fin". Sánchez, que tamén exerce como representante da Coordinadora Estatal de Apoio á Querela Arxentina contra o franquismo, continuo cun exercicio para intentar rememorar aos miles de desaparecidos en foxas comúns, e acusou as trabas que Patrimonio Nacional puxo a 31 familias de todo o Estado español para recuperar os restos dos seus seres queridos asasinados durante a Guerra Civil Española e a represión, pese a contar cunha sentencia ao seu favor. Este terceiro bloque contou coas letradas Jana Calero e Irene Álvarez, do Grupo de Avogados Novos de Vigo, que explicaron a situación actual das querelas polos crimes do franquismo. Acusaron o estado español de "obstaculizar" de forma continúa a querela arxentina que instrúe a xuíz María Servini. Clarificaron a situación da demanda no país austral, definíndoa como unha opción "acumulativa" a unha estratexia de ir esgotando as instancias internas até pasar aos organismos internacionais, porque "o acontecido no Estado español non foi un probelma doméstico, senón un delito internacional de crimes de lesa humanidade", e apostilaron que España "ten a dubidosa honra de ser dos poucos estados, e o único en Europa, que cando se deixou atrás unha ditadura non se investigou a ninguén". O terror das persoas torturadas Contra o final do evento tivo lugar o momento máis duro e emotivo. Miguel Ángel Gómez Gus, da Asemblea Republicana de Vigo; e Rosa García, da Comuna de presas e represaliadas do franquismo, explicaron as terríbeis torturas ás que foron sometidas polas forzas represoras do réxime de Franco. Gus, que está personado na querela arxentina, foi sometido pola policía española a torturas durante a primeira metade da década dos 70, provocándolle unha serie de secuelas físicas e psicolóxicas que chegan até o día de hoxe. "Sendo detido por primeira vez en 1971, acusado de pertencer á Liga Comunista Revolucionaria –explica Miguel Ángel Gómez-, xogaron comigo á pita cega, dándome unha brutal malleira á vez que me insultaban. Na segunda detención fixéronme o pato, que consiste en andar coas mans atadas detrás das pernas; e tamén o quirófano, no que un policía golpéache moi forte debaixo do peito, tanto, que temes sufrir unha parada cardiorespiratoria; ou lembro cando, estando sentado coas mans atadas ás costas, obrigábanche a a estirar os pes, pegando nas plantas cunha porra unha e outra vez, cunha dor que ía en aumento con cada golpe". "Mais o peor –prosigue- foi cando un día Billy El Niño –alias do policía franquista Antonio González Pacheco- e varios dos seus compañeiros apareceron armados na nosa cela, dicindo que se amotinaran e que se non 'cantaba', me matarían, á vez que me apuntaban coa arma". Pola súa banda, Rosa García describiu no discurso máis emotivo da xornada o fenómeno do terror do fascismo desde a óptica feminina: "As mulleres non nos librábamos nin dos malos tratos nin das torturas, físicas e verbais. Chamábannos putas, guarras e de todo, e moitas veces chegaban a nin sequera facilitarnos compresas ás presas cando tiñamos a menstruación. O obxectivo era estender o terror, e non só a nós, senón as nosas familias, seres queridos, amigos...". Relatou, asemade, como foi a experiencia de ser torturada por Billy El Niño, ao que definiu como "un home de aspecto desagradable e que incluso cheiraba mal", condenando tamén o feito de que teña concedidas catro medallas ao mérito policial, "unha distinción que se estabelece cando un policía pon en risco a súa vida, pero el nunca estivo en perigo". "E todo por ser mulleres que nos saíamos da orde e do curro do que supostamente tiña que ser unha muller", concluía Rosa García.


Summary: Foron 1.182. Ademais, de xaneiro a outubro, consumaron a súa 'extinción' un total de 1.105 sociedades mercantís.

Nos dez meses decorridosde 2015 un total de 1.182 empresas entraron en disolución en Galiza, un concepto que se refire ao momento en que a sociedade mercantil entra en período extintivo e, en consecuencia, en período de liquidación. Unha cifra que representa unha media de case 120 empresas en liquidación cada mes no noso país, catro por día. Son dados do Boletín oficial do rexistro mercantil publicados no Instituto Galego de Estatística. Desas sociedades mercantís en disolución a inmensa maioría (1.124) teñen a forma xurídica de sociedade limitada (S.L); un 46 de sociedade anónima (S.A), e as 12 restantes están como 'outras sociedades'. En todo o 2014 o número de empresas que se disolveron foi de 1.525, mentres que no ano anterior (2013) rexistrouse a liquidación de perto de 2.000 sociedades mercantís, en concreto 1.928. A creación de empresas desceu na Galiza en outubro un 22,7% a respecto do mesmo mes de 2014 E a esta ringleira de sociedades que no que vai deste ano entraron en disolución hai que engadir as que no mesmo período xa se declararon en extinción. É dicir, unha operación mediante a cal se procede á cancelación dos asentos da sociedade, e a depositar no Rexistro Mercantil os libros de comercio e documentos relativos ao seu tráfico, ficando extinguida a personalidade xurídica da sociedade dende o mesmo momento da cancelación. Ou sexa, desaparecen. E entre xaneiro e outubro houbo en Galiza 1.105 sociedades mercantís nesa situación, 1051 das cales eran S.L, 44 S.A. Creación Porén, hai outra cara da moeda: nese mesmo período constituíronse máis de tres mil sociedades mercantís. A creación de empresas desceu na Galiza en outubro un 22,7% a respecto do mesmo mes de 2014, xa que pasou dun total de 374 a 289, 85 sociedades menos constituidas.


Summary: A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, cualificou de insuficientes as medidas anunciadas polos Gobernos español e galego para as autónomas e autónomos, un colectivo de 210.000 persoas "que representan un piar da economía da Galiza". Desde o Bloque propoñen unha axuda directa de 2.000 euros para profesionais por conta propia que visen afectada a súa actividade pola crise e suprimir durante tres meses a cota.

Após un encontro telemático con autónomas e autónomos, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, propuxo a posta en marcha dunha axuda directa de 2.000 euros para profesionais por conta propia, un colectivo que antes da crise sanitaria ascendía na Galiza a 210.000 persoas. Esta axuda, remarcou Pontón, sería compatíbel con outras existentes. Esta cuarta feira, 1 de abril, Pontón reuniuse por videoconferencia con representantes da Asociación de autónomos e pequenas empresas e coa Asociación de traballadores autónomos, principais entidades deste colectivo que a voceira do Bloque cualificou como "piar" da economía galega. Non se lles pode "deixar caer" nesta crise, pediu Pontón. Para o Bloque, as medidas do Goberno español e da Xunta da Galiza son "insuficientes" e, aínda que remarcaron o apoio ás mesmas, criticaron que teñen un alcance "limitado", cuestión pola que Pontón expuxo esta cuarta feira unha batería de propostas adicionais a favor dese colectivo. "A ingresos cero, cotizacións cero", recalcou Pontón Entre as medidas urxentes que formula o Bloque salienta a demanda a eliminación da cota de autónomos durante un período inicial de 3 meses. "A ingresos cero, cotizacións cero", recalcou Pontón. Así mesmo, a nacionalista pediu unha axuda directa de 2.000 euros do Executivo galego para os casos nos que as persoas autónomas se visen obrigadas a pechar ou reduciran de xeito importante os seus ingresos, axudas que deben ser compatíbeis coas do Estado, subliñou a líder nacionalista. Igualmente, o BNG propuxo eliminar o pago do aluguer ou das cotas da hipoteca durante o período non traballado e aplicar unha quita de 50% nos tres meses seguintes á reapertura da actividade. Fundamental tamén é, considerou Pontón, "reducir burocracia para axilizar a tramitación de axudas e liñas de crédito aprobadas e garantir con medidas de control que a liquidez inxectada á banca chegue tanto a este colectivo como as pequenas e medianas empresas". A líder nacionalista tamén expuxo a necesidade de atrasar os pagos de Facenda para non ter que realizar agora nin a declaración trimestral do IVE nin o Imposto de Sociedades. "Estas son as propostas do BNG e seguiremos traballando para que Xunta e o Goberno central sexan conscientes de que é necesario un maior apoio para manter un piar fundamental na nosa economía", recalcou. O BNG pide ademais que as axudas poidan ser solicitadas por todas as e os autónomos que sofran unha caída de 50% na súa facturación mensual, en vez de 75% que se exixe agora, e puxo o exemplo de países como Dinamarca, onde é de 30%. Tamén advertiu que a subvención media de 660 euros anunciada polo Goberno é insuficiente en moitos dos casos, mesmo para cubrir gastos básicos de aluguer, hipotecas ou facturas de servizos, "polo que á maioría non lle quedará nada que levar a súa casa", dixo Pontón. Devolución dos 60.000 millóns de euros do rescate á banca Ante o risco de que se reduzan as pensións e se suban os impostos para paliar os efectos da crise, Pontón considerou que "de ningunha maneira se pode volver cargar o custe da crise sobre as familias e as clases traballadoras". Así, a nacionalista propuxo outras opcións como "reclamar a devolución dos 60.000 millóns de euros do rescate á banca, que daría para moito; aplicar unha fiscalidade máis xusta e distributiva ás grandes empresas e patrimonios e, desde logo, deixar atrás dogmas liberais para que os Estados e as Administracións públicas poidan obter recursos recorrendo ao endebedamento, se for necesario, para saír desta crise que vai ter graves consecuencias económicas". Pontón criticou a "falta de anticipación" A líder nacionalista insistiu tamén na urxencia de tomar medidas "de calado" ante a situación crítica das residencias da terceira idade, polo que reclamou ao Goberno de Feixoo "anticipación e eficacia en lugar de ir un paso por detrás". "22,2% das persoas falecidas por coronavirus na Galiza foron por contaxios en residencias de maiores, isto sinala até que punto falta previsión e anticipación da Xunta", lamentou. En canto á vindeira reunión da Deputación Permanente do Parlamento Galego, Pontón afirmou que "espera que o Executivo galego explique que motivou a decisión de trasladar e concentrar as persoas maiores afectadas en residencias en dous centros: un en Baños de Molgas e outro en Santiago de Compostela". Espera tamén a nacionalista que o Executivo dea resposta "a outras moitas preguntas que merecen ser contestadas en sede parlamentaria: cantas persoas maiores foron trasladadas, como se garante que non se van producir contaxios nos traslados, con que persoal sanitario están a ser atendidas neses centros ou como se van atender os dereitos das familias que non están recibindo información", interpelou Pontón. Intervir 100% das residencias privadas Pontón aproveitou a rolda de prensa para volver insistir na necesidade de realizar de maneira masiva test de coronavirus entre persoas usuarias e persoal de residencias, enviar o necesario material sanitario de protección e intervir todas as residencias privadas "para ter o control antes de que se produza a situación de emerxencia con contaxios masivos, hai que anticiparse", alegou a líder nacionalista. Pontón tamén instou a Alberto Núñez Feixóo a evitar unha situación de emerxencia similar á das residencias nos centros que atenden persoas con discapacidade. "Hai positivos en Sarria, Redondela e na Coruña", alertou. "A cidadanía agarda un Goberno que se anticipe, non que improvise nin vaia por detrás dos problemas sobre todo cando falamos de colectivos tan vulnerábeis como persoas maiores ou con discapacidades", insistiu. Para o BNG, unha das ensinanzas desta crise "é que non se pode facer da saúde un negocio e que hai que preservar unha sanidade e un sistema de servizos sociais públicos fortes e libres de recortes, porque diso depende a saúde das persoas", concluíu.


Summary: LIÑA DE TEMPO | A última morte en Galicia, en Laza como a deste mércores, producírase hai tres anos, pero o pasado xuño faleceu outro obreiro en Zamora, nas proximidades da fronteira con Ourense. Un xulgado de Verín investiga desde xaneiro un posible delito contra os dereitos dos traballadores

Un xulgado de Verín investiga desde xaneiro un posible delito contra os dereitos dos traballadores O falecemento este mércores do condutor dun camión das obras do AVE que envorcou en Laza, nas proximidades da estación de Prado, vén de elevar a nove as persoas mortas na construción das liñas da alta velocidade galega desde o seu comezo a principios da pasada década, seis deles nos últimos anos na conexión coa Meseta e os outros tres en anos previos no Eixo Atlántico e na liña Ourense-Santiago. O pasado xaneiro, cando a cifra ía aínda polos catro falecidos na conexión coa Meseta, un xulgado de Verín abriu unha investigación penal por esa sinistralidade laboral tras unha denuncia da CIG. Ata a deste mércores, a última morte rexistrada nas obras do AVE entre Galicia e Meseta producírase o pasado 28 de xuño, cando morreu un obreiro portugués ao que no seu primeiro día de traballo lle caeron enriba uns ferros. O accidente rexistrouse na localidade de Lobeznos, no municipio zamorano de Pedralba, moi próximo xa a Galicia. A última morte en Galicia, en Laza como a deste mércores, producírase hai tres anos, pero o pasado xuño faleceu outro obreiro en Zamora, nas proximidades da fronteira con Ourense A sinistralidade laboral nas obras do AVE na liña entre Ourense e Zamora, onde se está a concentrar nos últimos anos o groso dos traballos, levou á CIG a presentar o pasado decembro unha denuncia nun xulgado de Verín contra a Xunta e o Estado por prevaricación e delitos contra os traballadores. O sindicato pedía que se investigasen non só os accidentes con mortos senón un total de nove de carácter grave nos que tamén houbo feridos. A finais de xaneiro o xulgado decidiu abrir unha investigación penal por un posible delito contra os dereitos dos traballadores e reclamar documentación sobre os sinistros á inspección laboral. Os accidentes mortais tanto no Eixo Atlántico como na liña á Meseta coinciden cos periodos de maior intensidade das obras en ambas as dúas actuacións A primeira pedra do AVE galego, do que daquela non ía ser máis que unha reforma da vella vía entre A Coruña e Vigo, púxose o 21 de xullo de 2001. E a primeira redución considerable dos tempos non chegaría ata a inauguración en 2007 do AVE Madrid-Valladolid, co que o galego, na súa conexión coa Meseta, comparte os primeiros quilómetros entre Madrid e Olmedo. Foi ese mesmo ano, o 7 de setembro de 2007, cando se produciu a primeira morte nas obras en Galicia cando se derrubou un viaduto en construción no Carballiño e morreu un capataz vigués de 45 anos da empresa Comsa e resultaron feridos outros catro traballadores. Aquel primeiro accidente mortal saldouse no xulgado dez anos despois sen culpables penais. Dúas semanas máis tarde un obreiro de Ferrovial de 23 anos de Mazaricos morreu ao envorcar a súa escavadora en Cerceda. E en xullo de 2009 un topógrafo de 27 anos de Salvaterra do Miño foi aplastado por un camión nun túnel en Arcade. Eses anos coincidiron coa maior intensidade dos traballos nas liñas do Eixo Atlántico e Ourense-Santiago, que se puxeron en servizo a partir de 2011. Non volveu rexistrarse outro accidente mortal ata que volveu haber outro incremento notable da actividade, desta volta na liña á Meseta. Foi alí, en Vilar de Barrio, onde o 2 de abril de 2013 morreu un enxeñeiro madrileño de 37 anos de Vías y Construcciones atropelado nun túnel. Un ano máis tarde, o 15 de abril de 2014, un mecánico asturiano de 53 anos de Copisa faleceu golpeado por unha pa no túnel da Canda, no fronteirizo municipio zamorano de Lubián, sen que a súa morte transcendese en Galicia. E dous meses despois, o 17 de xuño de 2014, un traballador de 42 anos de Sevial Proyectos y Obras morreu ao caer a escavadora que conducía por un noiro entre A Gudiña e Vilariño de Conso. O último morto rexistrado nas obras en territorio galego data do 15 de setembro de 2015, en Laza, cando cedeu a cesta dunha grúa na que traballaba un operario asturiano de 31 anos que resultou falecido e quedou ferido grave outro traballador. Durante os tres anos seguintes non se produciu ningún accidente mortal máis ata o falecemento en xuño do traballador portugués de 41 anos en Pedralba, feito repetido agora novamente en Laza cun hombre de 60 anos natural de Vilardevós que traballaba para a empresa subcontratada Excanando.


Summary: Din que traballarán por unha alternativa "rupturista" ao Réxime do 78 que non se limite "á súa xestión"

Anticapitalistas, organización á que pertence a deputada no Parlamento galego Paula Quinteiro, deixa Podemos Galiza para "traballar na construción dunha alternativa rupturista co Réxime do 78 que non se limite á súa xestión". A organización até o de agora integrada en Podemos anuncia a súa decisión nun comunicado no que afirma que "é necesario construír unha esquerda política e social independente do Goberno e que impulse a mobilización social". Así, avanzou que "todas e todos" os militantes de Anticapitalistas "deixan os órganos internos de Podemos Galiza e calquera responsabilidade a nivel nacional e municipal". Ademais de apelar a "dar resposta ás demandas deste ciclo de mobilizacións sociais", consideran que "é fundamental afrontar a crise territorial do Estado dando a palabra ás persoas co exercicio do dereito de autodeterminación sen restricións". "Estamos seguras de que seguiremos coñecendo á xente de Podemos en moitas frontes onde loitaremos contra o neoliberalismo e o patriarcado, a nivel de rúa e de movemento", afirma a declaración de Anticapitalistas, unha organización á que pertence, ademais da deputada de En Marea Paula Quinteiro, o até agora secretario de Podemos Vigo, Xaquín Pastoriza. Paula Quinteiro: "Podemos cambiou" En declaracións a Nós Diario, Paula Quinteiro, deputada de Grupo Común da Esquerda e integrante de Anticapitalistas, afirmou que "vou seguir a traballar no grupo parlamentar". A parlamentar considera que "o proxecto inicial de Podemos non ten nada que ve co que hai agora" e erntende que "a entrada no Goberno [español] supón unha subalternización ou renuncia".


Preséntase Causa Obreira, unha corrente sindical dentro da CIG, que nace pedindo cohesión interna, maior participación das bases do sindicato e independencia fronte a calquera organización política. A corrente, que se conforma pola unión da Corrente sindical pola base e do Colectivo 10 de marzo, ofreceu este martes unha rolda de prensa en Compostela para realizar a súa presentación oficial, e nas vindeiras semanas oranizará actos semellantes a nivel comarcal. Fran Cartelle pide que "A CIG se deixe de liortas internas" para poder enfrontar mellor os retos actuais para os traballadores Causa Obreira nace "para fortalecer o sindicalismo combativo e sen concesións que representa para todos nos a Confederación Intersindical Galega" e neste senso, nas súas declaracións, unha das palabras máis repetidade é cohesión. Neste senso, Fran Cartelle pide que "A CIG se deixe de liortas internas e asuma un gran pacto" para poder enfrontar mellor os retos actuais para os traballadores. "Vivimos un tempo completamente novo, o mundo do traballo sofre unha quebra brutal e o sindicato ten que reinventarse para seguir sendo unha ferramenta útil", di Cartelle, que salienta, sobre todo "a liquidación da negociación colectiva", que obriga a ensaiar "novos métodos e unha nova acción sindical neste novo escenario, que nós entendemos que cambiou completamente". Causa Obreira afirma nacer para traballar para que o sindicato "recupere a participación democrática das súas bases" e para que seste xeito "conecte mellor coa sociedade" Os outros eixos desta nova corrente son a participación das bases, a democracia interna e a independencia do sindicato. Causa Obreira afirma nacer para traballar para que o sindicato "recupere a participación democrática das súas bases" e para que seste xeito "conecte mellor coa sociedade". Así mesmo, reclama que a CIG debe traballar con "total indedendencia da estratexia de calquera organización política". Finalmente, afirman que Causa Obreira vai defender dentro do sindicato "unha acción sindical con democracia e pluralidade interna".


Summary: O xurado destacou a "habilitade narrativa" da obra elixida para a segunda edición da convocatoria na modalidade só de galego.

O escritor Antonio Piñeiro vén de gañar o Premio Torrente Ballester en galego, convocado pola Deputación da Coruña, coa novela 'A través do fume'. O xurado - composto por Antón Riveiro Coello, Montse Dopico, María Reimóndez, Armando Requeixo e a gañadora da edición anterior, Eli Ríos, presidido pola vicepresidenta e responsábel da área de Cultura da Deputación, Goretti Sanmartín e coa xefa de servizo, Mercedes Fernández Albalat - destacou a "habilitade narrativa" da obra elixida para a segunda edición da convocatoria na modalidade só de galego. O premio consiste en 25.000 euros –o de maior contía da narrativa en galego- e a publicación da obra gañadora. O xurado valorou que a novela de Antonio Piñeiro é un "relato cunha grande habilidade narrativa que arrisca e funciona como mecano en que a persoa lectora ten que implicarse para construír o quebracabezas até a última páxina". Destaca tamén na explicación da escolla da obra, que se produciu por unanimidade, o seu "enfoque calidoscópico que recrea maxistralmente a memoria a través do tratamento exquisito da lingua e os obxectos simbólicos do cotián como os selos ou as cartas". Houbo 12 finalistas das 59 obras presentadas. Antonio Piñeiro (Ribeira, 1962) exerce como profesor de Historia no ensino público e, entre outros premios, gañou o "O Penedo" do Centro Galego de Barcelona, o de poesía "Vila de Rianxo", o Premio Avilés de Taramancos de relato de aventuras, o XXIII Premio de Novela "García Barros" da Estrada, o Premio de narrativa Manuel Murguía do Concello de Arteixo, o Premio Lueiro Rey de Novela Curta do Concello do Grove ou o Certame literario de Piñor de narracións breves. Ademais de novela, na súa obra ten visitado o xénero do relato e a poesía. A súa conta de libros iníciase con Paisaxes de Cinza (Toxosoutos) en 2002 e nela atópanse obras como Tres contos de guerra (Colección Bourel), a novela A identidade fascinada (Editorial Galaxia, 2015) ou O noiro (Sotelo Blanco, 2016). Desde o verán de 2004 dirixe a iniciativa editorial independiente "Colección Bourel", a través da que tenta o exercicio artístico baseado no obxecto libro, en clave artesanal e experimental.


Summary: ENTREVISTA Un dos pioneiros do libro-cd infantil vén de recibir o Martín Codax por 'Toc toc' e presenta agora 'Xente miúda moita fartura', no que volve ao formato disco autoeditado e que "foxe do son estridente dalgúns proxectos alleos ao noso idioma".

Pablo Díaz é un dos pioneiros do libro-cd infantil. Acaba de ser galardoado pola Asociación de Músicos ao Vivo co Premio Martin Codax polo libro-cd Toc toc, ilustrado por Nuria Díaz na colección Sonárbore de Galaxia, e presenta estes días o seu último traballo Xente miúda moita fartura, no que volve ao formato disco autoeditado. Que sentiches ao ser recoñecido con este premio? Moi agradecido, xa que é un recoñecemento que vén da man dos meus compañeiros músicos e competía con grandes artistas que tamén fan un labor moi importante dentro da música. Unha sorte ser apreciado polo que fas. "Sempre aprendín moito da xente do país; todo o que recompilo intento transmitilo nas miñas clases. O obxectivo é a transmisión" Como comezaches na música? Desde moi neno estiven ligado á música tocando a gaita, o clarinete, a percusión e o canto. Enfoquei a miña formación cara á educación e sentín curiosidade polas orixes, así que me preocupou especialmente o traballo de recompilación de música tradicional. En 1991 creei un grupo de investigación etnográfica coa que percorrín o rural tentando salvagardar o patrimonio musical, teño horas e horas de cintas e sigo recompilando. Na actualidade imparto clases en Elviña, en Donaire, nas Encrobas... Nas Encrobas teño un grupo moi xeitoso de mulleres de 50 a 88 anos dos que aprendo, sempre aprendín moito da xente do país. Todo o que recompilo intento transmitilo nas miñas clases, ese é o obxectivo, o da transmisión. Como foron os teus comezos co público infantil? Xa nun dos meus primeiros traballos, cando editamos Nin tanto nin tampouco en Edicións do Cumio, comentáronme a idea de facer algo para nenos, daquela eu contaba con 25 ou 26 anos e o único que quería era facer traballo de campo. Despois participei como músico no equipo de animación á lectura de Kalandraka e fun a escolas das provincias de Lugo e da Coruña e alí aprendín moito, co contacto directo cos nenos. Cando es pai decátaste de que hai moitos ocos por encher, de eivas que na nosa cultura faltan e, aínda que os de Mamá Cabra levaban moito tempo xa, crin necesario achegar o meu punto de vista. "Tic Tac' foi unha experiencia chea de forza pola acollida que tivemos e por levalo de concello en concello" Tic Tac, editado por Kalandraka, foi todo un éxito e un precursor do libro-cd, como foi a experiencia? A experiencia foi marabillosa. Quixen facer algo distinto mesturando tradición e modernidade, con letras para todos, con cancións moi dinámicas e saíu un disco moi roqueiro e moi visual. Ademais, a visión de Marc Taeger cunhas ilustracións coa técnica de linograbado déronlle un toque moi tribal. A edición de Kalandraka foi espectacular no coidado, o que fixo que o libro-cd estea actualmente esgotado. Todo foi unha experiencia chea de forza, o ir polos concellos, a acollida en xeral, ata tivemos críticas positivas como a da filla de Luis María Ansón e a irmá de Itziar, Marina Boyain, que ten unha compañía de teatro para nenos e pediume empregar cancións nosas. E Toc toc é unha volta máis? Toc toc é máis popeiro, adquire tamén ese toque da man das ilustracións de Nuria Díaz, cun toque suave e doce e aos nenos gústalle. Buscamos a complicidade dun público en xeral e introducimos temas como o do Apalpador que é froito do estudo etnográfico que levaramos a cabo polo Courel. O obxectivo é como coa canción que fala de Pedro Chosco, recuperar a nosa tradición e transmitila para que os nenos a coñezan. Nesta ocasión editamos con Galaxia dentro da colección Sonárbore e incluíuse na Campaña Falaredes que vai por moitos concellos de Galiza. "Quen fala mal da lingua está a falar mal dos nosos avós e a renegar das súas orixes" Que é para ti o idioma? Eu son aquel neno de Fene, de San Valentín, son parte da miña infancia e son militante de base do idioma. Para min lingua e identidade camiñan xuntos da man por iso hai que traballar no eido da recuperación de patrimonio e, por iso, hai que lles dar ferramentas ás novas xeracións. Desde a escola ten que haber máis implicación. Para min quen fala mal da lingua está a falar mal dos nosos avós, está a arrenegar das súas orixes. Nos nosos traballos sempre botamos man dun lingüista, nesta ocasión de Mar Hermida, porque sabemos que vai dirixida a nenos e eles esixen unha lingua coidada. En Xente miúda moita fartura, cambias de banda e tamén cambias o público, xa que vai dirixido a un público de 0 a 5 anos. A que se debe? Apetecíame facer algo distinto e tocar con Tito Calviño, Xabier Díaz, Carmén Rey e volver ao disco. Trátase dun traballo máis tranquilo, suave, con toques de country americano pero sen esquecer a presenza dos nosos instrumentos, con forte base galega. A voz de Carme nas baladas é espectacular e intento meter esas cousas miúdas que nos chamaban a atención de nenos, coas que podiamos enredar horas. Hai temas dedicados ás árbores froiteiras, con base reggae, aos insectos, a recoller os xoguetes, aos cuartos dos nenos cheos de peluxes e tamén á unha correcta alimentación. No disco teño tempo para mandarlle un aloumiño en forma de canción a Magín Blanco no tema que leva por título Sono Lixeiro. Gústame especialmente como quedou porque foxe do son estridente dalgúns proxectos alleos á nosa lingua e traballa nesas cousiñas pequenas que cando medramos valoramos máis. É un disco para saborear.


Recentemente tiven a oportunidade de subir a un escenario a cantar o mítico tema do Xabarín Club "non todo é o que parece". Se sodes da xeración Xabarín, recordaredes que se trata dunha canción divertidísima de Aerolineas Federales que tiña un videoclip tamén xenial, e que remataba co protagonista sentado ao carón dun porco vestido de muller. Daquelas tardes de verán da infancia queda pouco xa, pero aquela música segue máis viva que nunca. Territorio de delirio / Emilia y Pablo / 2021 / Madame Vodevil / Once pezas / 14,25 euros Ás veces penso naquelas músicas do Xabarín e recordo a cantidade de artistas que se sumaron a aquela tolaría. Melodías que falaban do porco bravo, cancións de todos os estilos que agora forman parte inseparábel da memoria emocional de moitas e moitos de nós. Invítovos, se tendes oportunidade, a darlle unha escoita neste verán que comeza a asomar. Pero o verán ten fama de ser unha época na que todo ten menos veracidade, de que todo importa pouco pola súa condición de efémero. Vén ser unha especie de oasis creado socialmente para separar varios períodos de traballo. Aínda que a realidade é que o verán tamén trae cousas insólitas e sinerxías excepcionais. Neste último mes pasou polo país a formidábel luz de Silvana Estrada, unha cantora mexicana da que xa vos teño falado aquí. Silvana acaba de lanzar un adianto do que será o seu próximo disco, Marchita. Unha canción toda melancolía e toda fermosura a partes iguais. Podedes atopala en calquera plataforma de música e tamén vos digo que tivemos a sorte de poder desfrutar en directo da voz de Silvana Estrada aquí na Galiza, xa que estivo cantando no festival 17º da Ribeira Sacra. Desde aquí quero felicitar as organizacións dos festivais do país porque non ten que ser nada fácil asumir todas as medidas e os protocolos Covid e ao mesmo tempo, manter a "maxia". Nesas confluencias insólitas que trae o verán, puidemos ver a Emilia e Pablo que precisamente colaboraron con Silvana Estrada nun dos seus concertos. Emilia e Pablo son dous artistas chilenos residentes en Madrid, que acaban de sacar o seu primeiro traballo, Territorio de delirio. Un disco suave, elegante, de música con raíces andinas pero tamén con pinceladas de auténtico luxo como a colaboración con Niño de Elche. Precisamente "Territorio de delirio-Zona cero" foi o primeiro adianto deste álbum. Un tema moi suspirado cunha guitarra hipnótica, cargado de atmosferas rítmicas e oníricas. Emilia e Pablo ofrecen no seu disco de presentación once temas para ir debullando lentamente, no que aparecen escenarios moi distintos que recordan a México, a Andalucía… unha viaxe de pel, de voces e guitarras. Porque o verán tamén pode traer agasallos magníficos.


Summary: As espadas continúan desembaiñadas no PSOE. O novo sector oficial traballa xa coa perspectiva de viabilizar a investidura de Rajoy, en tanto que a corrente partidaria de Sánchez non dá a partida por perdida e olla para o Congreso como unha oportunidade de retomar o poder orgánico.

Pilar Cancela non vai demitir como presidenta da xestora. Pedro Sánchez manterá o escano no Congreso. O PSC xa anunciou que votará non a Rajoy con independencia do que faga o resto do grupo parlamentar socialista. Son indicios que mostran que o sector de Sánchez non se dá por derrotado e que está disposto a plantar batalla ao novo aparato orgánico que controla Susana Díaz. Fontes da contorna do xa ex secretario xeral do PSOE revelaron á Cadena SER que este mantén a intención de concorrer ás primarias, embora admiten que a perda dos mecanismos de poder interno lastra as súas opcións. O oficialismo camiña sen présas cara á abstención. "Absterse non é apoiar", dixo esta segunda feira Javier Fernández, o presidente da xestora. O tamén titular do goberno asturiano moveuse nunha ambigüidade calculada na súa primeira comparecencia perante os meios. De facto, enfatizou que o non a Rajoy continúa vixente porque o Comité Federal do pasado sábado non variou esa posición. Mais o subtexto da súa intervención indicaba por onde poden ir os tiros: o argumento básico é que unhas terceiras eleccións só favorecerían o PP e poderían colocar o partido de Rajoy á beira da maioría absoluta. O argumento básico do novo aparato do PSOE é que unhas terceiras eleccións só favorecerían o PP e poderían colocar o partido de Rajoy á beira da maioría absoluta Unha eventual abstención do grupo parlamentar socialista non sería unánime, isto é, produciríase rotura da disciplina de voto. Así o deixaron entrever as persoas que aspiran a liderar o PSC nas primarias actualmente en curso. Quer Miquel Iceta, este con máis matices, quer Núria Parlon, alcaldesa de Santa Coloma de Gramanet, deixaron claro que o grupo de parlamentares socialistas catalás votarán en contra de Rajoy con independencia da posición de voto que marque o Comité Federal. Non só o PSC racharía a disciplina de voto, todo indica que os parlamentares máis afíns a Sánchez, e este mesmo, tamén farían o proprio. Esta segunda feira, Sánchez comunicou por twitter que non renuncia ao escano. Para un secretario xeral recentemente demitido isto só pode significar que se mantén na loita por reconquistar o poder interno. Os sanchistas teñen na Galiza unha baza non menor: controlan o recén eleito grupo parlamentar E na Galiza, as espadas tamén continúan no alto. O partido está fracturado, entre a nova oficialidade madrileña, que aquí representan Abel Caballero e Carmela Silva -alcalde de Vigo e presidenta da Deputación de Pontevedra- e o sector de Sánchez, que continúa tendo Pilar Cancela e a alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, como principais referentes. A resistencia de Cancela a demitir indica que a batalla está lonxe de ser resolvida. Os sanchistas teñen unha baza non menor: controlan o recén eleito grupo parlamentar. O control das listas por parte de Ferraz foi de facto un elemento de extraordinaria tensión na precampaña entre o sector de Sánchez e a dupla Caballero-Silva. Neste contexto é moi rechamante o silencio de Xoaquín Fernández Leiceaga. Xa durante a campaña, Leiceaga fixo todo o posíbel por pór terra de por medio entre a súa candidatura e o conflito aberto entre Pedro Sánchez e Susana Díaz. A batalla final sería, pois, nas primarias estatais. Mais todo indica que non sería un duelo pola candidatura á presidencia do goberno -sendo que o máis probábel é o acordo con Rajoy que evitaría as terceiras eleccións-, senón o combate pola secretaría xeral nun congreso extraordinario aínda por convocar. Naturalmente, o desenlace da batalla en Madrid condicionará a correlación de forzas final no combate galego entre as forzas que dirixe Caballero e o sector nucleado arredor do anterior secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro, cuxa influencia continúa a ser decisiva entre os membros da xestora que preside Pilar Cancela.


Título orixinal: Despicable Me 2 Ano: 2013 Duración: 98 min.País: Estados Unidos Director: Chris Renaud, Pierre Coffin Guión: Ken Daurio, Cinco Paul Música: Heitor Pereira, Pharrell Williams SINOPSE Gru deixou atrás a súa vida de malvado para pasar máis tempo cos minions, o Dr. Nefario e criar a Margo, Edith e Agnes. Cando está a piques de adaptarse ao seu novo rol de home de familia, unha organización mundial que loita contra o mal chama a súa porta para que lles axude a atopar a un malvado vilán. Xunto a súa nova compañeira Lucy Wilde, Gru terá que descubrir quén é esta nova personaxe que quere ocupar o seu antigo posto de o home máis malévolo do mundo. CRÍTICA Continuación de "Gru, o meu vilán favorito" dirixida hai tres anos polos mesmos artífices e coa produtora Illumination Entertaiment detrás. Esta compañía, de recente creación, é propiedade de Universal Pictures e supón un sopro de ar fresco no mundo da animación. Ten un proceso de produción único no que non hai un sitio fixo para a creación dun proxecto senón que trata de que persoas de diferentes lugares participen co seu talento e imaxinación creando asociacións en diversas partes do planeta. Nesta secuela, Gru convértese nunha especie de Willy Wonka da marmelada cos minions traballando coma Oompa Loompas, pasando a ser unha especie de James Bond mesturado con superaxente 86 acompañado de Lucy 99 e atravesando todo pola peneira de ter que facer de pai excesivamente protector en plan "Hotel Transylvania" (2012, Genndy Tartakovsky). Gru pasa de ser un canalla listo e perverso a converterse nun pai adoptivo bo e encantador a quen lle queren colar unha noiva. Resístese ata que coñece a Lucy. O cambio pode ser bo para os máis pequenos, pero os adultos botarán algo de menos o vello rol canalla de Gru. "Non pretende máis que ser un bo divertimento para a familia. Logra o obxectivo de facer rir ós cativos e de sacar un sorriso ós maiores" A trama é simple e non é necesario ver a primeira parte para entendela, pero compensa esta simplicidade cunha boa animación e situacións bastante graciosas. Os minions seguen aportando ese punto pícaro e desenfadado. Os animadores logran que as súas bromas non resulten repetitivas e agradécese que a súa vis cómica apareza a contagotas. De feito a seguinte película animada da Illumination Entertaiment pon a estes pequenos seres amarelos con forma de polgar de protagonistas nunha especie de spin off que ten previsto ver a luz no 2015. Universal gaña por moito o duelo estival con Disney. "Gru 2" é moito mellor a "Monstros University". Aínda que tamén é previsible e bastante infantil, é entretida e consegue manter a chispa da primeira parte, cousa que non consegue a de Disney/Pixar. Non pretende máis que ser un bo divertimento para a familia. Logra o obxectivo de facer rir ós cativos e de sacar un sorriso ós maiores.


Summary: O Plan de Ordenación do Espazo Marítimo (POEM) que presentou no mes de xuño o Goberno estatal sería prexudicial para o sector pesqueiro e a biodiversidade galega. Así o advirten a 'Nós Diario' os diferentes colectivos que veñen de presentar alegacións contra un documento que, aseguran, "ignora a Galiza e a importancia dos seus recursos". A pesca, de especial relevancia na economía do país, carecería dunha "zona de uso prioritario" para o desenvolvemento da súa actividade.

O pasado 25 de xuño rematou o prazo para presentar alegacións, na fase de consultas previas, ao novo Plan de Ordenación do Espazo Marítimo (POEM) impulsado polo Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico (Miteco). No que concirne á Galiza, cuxas augas son recollidas dentro da demarcación "noratlántica" —incluíndo o territorio mariño de Asturies, Cantabria e Euskadi—, a proposta está a suscitar a polémica por "excluír" os intereses económicos e ecolóxicos do país. O POEM estabelece sete zonas de uso prioritario para diferentes actividades: a protección da biodiversidade, a extracción de áridos para a protección costeira, a protección do patrimonio cultural, o I+D+i —investigación, desenvolvemento e innovación—, a Defensa Nacional, a navegación e a enerxía eólica mariña. Salienta a non delimitación de zonas prioritarias para a pesca, unha das actividades con maior peso na economía galega. "O sector pesqueiro é na Galiza maior que no conxunto do Estado, e tamén superior que en moitos países europeos", afirma, en conversa con Nós Diario, o economista e responsábel do grupo de investigación de Economía Pesqueira e Recursos Naturais da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Gonzalo Rodríguez. Neste senso, sostén que "só a parte extractiva" se aproxima a 1% do Produto Interior Bruto (PIB) do país. "Sumando toda a industria relacionada [conserveiras, fabricación de produtos procesados, etc.], supón perto de 6%, e se incluímos a actividade dos estaleiros, aínda máis", engade. A frota galega veríase prexudicada de se aprobar o POEM presentado Na proposta do Miteco non se menciona entre os principais obxectivos o propio mantemento do sector pesqueiro. Así o advirte a organización de produtores Pescagalicia-Arpega-O Barco, a cuxo documento de alegacións tivo acceso este xornal. "As nosas asociacións amósanse sorprendidas do trato discriminatorio e do total solapamento da pesca en relación a outros sectores, e a falta de rigor no tocante a datos vencellados coa actividade pesqueira [...], a todas luces insuficientes para concretar posíbeis afectacións á pesca", censuran. Gozar de zonas de uso prioritario, inciden, "daría seguridade xurídica" ao sector, nunha costa, a galega, que conta con "máis de 80 caladoiros de pesca" que, no suposto de seren ocupados por outras actividades, deixaría a frota do país sen posibilidades de se desprazar a outros espazos, xa que a demarcación noratlántica ten "unha escasa extensión". "Unha conclusión que podemos tirar do POEM é que nos ignora. Non ten en conta a importancia dos nosos recursos, tanto a nivel produtivo coa pesca como pola biodiversidade presente nos nosos ecosistemas. Permite arrasar os caladoiros, mais non toca as zonas onde prevén facer manobras militares", lamenta Xaquín Rubido, presidente da Plataforma en Defensa da Ría de Arousa (PDRA), que tamén presentou unha batería de alegacións contra este texto, ao considerar que "non tivo en conta nin os colectivos ecoloxistas, nin o sector da pesca, nin a sociedade civil galega". Rubido considera o POEM "unha aldraxe a este país" que artella unha ordenación do espazo marítimo "con base nos intereses do gran capital" e de "industrias foráneas que nin son galegas nin van deixar riqueza aquí". "Coa pesca non falamos só en termos económicos, xa que é un dos sectores máis desenvoltos na Galiza, senón tamén de soberanía alimentaria. De cara ao futuro vai ser moito máis complicado e caro acceder a novos caladoiros porque outros países quererán controlar os recursos. Temos unhas rías extraordinariamente produtivas e merecen unha análise detallada para ver os posíbeis impactos e garantir o seu mantemento, porque estamos a producir algo tan básico e prioritario como son os alimentos", insiste Gonzalo Rodríguez. Tamén o BNG alegou contra o POEM, ao entender a deputada Rosana Pérez que "non avalía as particularidades da costa galega a nivel ambiental, de recursos mariños e de actividade pesqueira", xa que se refire ao ámbito da pesca estatal "sen recoller a singularidade do sector na Galiza". "O documento tampouco recolle os efectos sobre o leito e especies de fondo, nin respecta as competencias exclusivas sobre o sector pesqueiro e marisqueiro porque unicamente se cingue á Lei de Pesca do Estado", engadiu. As aves mariñas, en perigo O POEM non valora o posíbel impacto das zonas de uso prioritario para a eólica mariña sobre a pesca, e o documento unicamente reflicte que "dentro do posíbel se evita a interferencia ás zonas con maior esforzo pesqueiro". E non só a biodiversidade mariña se vería afectada por esta e outras actividades: o Miteco, segundo denuncia a Sociedade Galega de Ornitoloxía (SGO), que se sumou ás alegacións contra este texto, non ten en consideración o fluxo de aves migratorias, que durante os meses da primavera de 2021 foron máis de medio millón en Estaca de Bares —contabilizadas por esta organización só nas horas de luz—. "Iso é só a punta do iceberg, é como pórse a contar o paso dos vehículos no punto máis transitado dunha autoestrada. No resto da costa é moi probábel que a migración sexa igual de intensa, mais non está documentado", explica o secretario da SGO, Sergio París. A este respecto, insta o Ministerio a estabelecer as zonas de uso prioritario para actividades como a eólica mariña "con base en estudos reais" por un "principio de precaución", xa que polos espazos delimitados para a produción enerxética pasarían "ducias de especies de aves mariñas", algunhas delas "das máis ameazadas de Europa". O plan non valora o impacto sobre a biodiversidade mariña e as aves migratorias "Somos un territorio de paso, e as aves que atravesan Estaca de Bares —considerada Zona de Especial Protección para as Aves (ZEPA)— logo van por Fisterra e seguen cara a abaixo. A eólica mariña pode converterse no 'crime perfecto', porque o mar arrastra os cadáveres e non quedan probas do 'delito'", cuestiona Serafín González Prieto, presidente da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), que se sumou ás alegacións presentadas pola SGO. Na mesma liña, critica que se declaren zonas prioritarias para diferentes actividades "sen ter delimitado os espazos de maior importancia ambiental, sobre todo na beiramar galega". "Tamén vai ser un problema terríbel para a pesca", incide, e argumenta que a eólica mariña, xa desenvolta noutros países europeos, non se pode instalar na Galiza sen facer "estudos previos", xa que "aquí temos unhas condicións moi diferentes". A eólica mariña, o futuro dos estaleiros ferroláns? Precisamente a finais do pasado mes a Xunta remitía ao Goberno estatal a súa proposta dun Pacto de Estado por Ferrol, entre cuxos obxectivos salienta a conversión industrial da comarca de Ferrolterra nun polo enerxético de fabricación de infraestruturas para a eólica mariña. Para o economista Gonzalo Rodríguez, esta iniciativa ten un "percorrido limitado" que só podería xerar beneficios a curto prazo: "A aposta pola eólica mariña comezou en cidades como Bremen —Alemaña— na década de 1980, cando se produciu a crise no naval e reconverteu os estaleiros para esta actividade. Aquí podemos ter unha fase intermedia de captación de demanda temporal, antes de que marche a países de baixos custos, mais non ten ese valor engadido de ser pioneiros e liderar a industria. Non serve como unha estratexia definitiva para o sector", esgrime.


Summary: A proposta, para saír adiante, precisa o apoio doutro grupo parlamentar para sumar as tres quintas partes de deputados e deputadas que fixa o regulamento para elixir este cargo.

O PP non agardou nin 24 horas desde que Milagros Otero presentou a súa demisión como Valedora do Pobo para rexistrar a súa proposta para este cargo: a da maxistrada da Audiencia da Coruña María Dolores Fernández Galiño. Ese é o nome que o Partido Popular quer que saia elixido no pleno extraordinario. O regulamento fixa que a Valedora ten que ter o apoio de 45 deputados e deputadas e o PP ten 41. Faille falla, logo, o apoio doutro grupo parlamentar. En 2015, cando a designación de Milagros Otero, o PSdeG fornecera os populares dese respaldo. En Marea, BNG e Grupo Mixto xa demandaron, nada máis coñecerse a dimisión de Otero, que a nova Valedora fose elixida por "consenso". Fernández Galiño fixo parte do tribunal que xulgou a catástrofe do Prestige.


Summary: Tempos de cambio, até no nome, dun Club Ourense Baloncesto que foi rebautizado comercialmente como Ibereólicas Renovables. Mais se algo permanece inmutábel é a figura do incombustíbel técnico vasco Gonzalo García de Vitoria (Bilbao, 1971), quen desde o ano 2013 dirixe este conxunto da LEB Ouro.

—O equipo luciu moi ben na súa estrea ante o Valladolid, mesmo con puntuais momentos brillantes de xogo, pero nos últimos minutos curtocircuitou e perdeu un partido que tiña gañado. Que pasou? É verdade que fixemos un moi bo partido durante 37 minutos e medio, pero nos últimos momentos, quizais por ser o primeiro partido, a falta de experiencia, a precipitación e o nerviosismo levounos a cometer perdas de balón que se transformaban en canastras fáciles que nos provocaron unha ansiedade extra, e iso moitas veces produce un medo que te curtocirtuíta. —Os comezos de tempada sempre son complexos, mais postos a escoller, mellor padecer unha situación como a de Valladolid nas primeiras xornadas da liga que nas últimas? Os momentos nunca son bos ou malos, son bos se aprendemos das cousas. Se este partido serviu para aprendermos que cando as cousas se poñen mal hai que estar máis agresivos en defensa, con máis concentración, e sen precipitarnos, pois fenomenal. Pero se logo volve acontecer unha situación de ir 10 puntos arriba a falta de 10 minutos e perdemos, pois non serviría de nada. De todos modos, o público axudoulles moito neses intres finais. Nós este sábado xogaremos sen xente e non teremos esa enerxía extra, que tamén a necesitamos. Ademais, nas últimas accións, hai faltas sobre Nacho Martin e Adonys Henríquez, aínda que non estou dicindo que perdésemos por iso. —Por buscar un punto positivo, a irrupción de Adonys Henríquez desde o exterior, con 17 puntos e 3/5 nas triplas xerou ilusión na afección. Satisfeito co dominicano? Si, estivo moi ben. É un xogador que ten que ser unha referencia nosa a nivel de anotación. E é certo que leva só unha semana de adestramentos, pero xa mostrou que ten facilidade para meter puntos e que non é un xogador especialmente egoísta. Iso foi o que me gustou, pero atrás estivo máis frouxo do que debe estar, quizais por cansazo. —O próximo rival é o Destino Palencia, no caso de que finalmente se poida disputar, pois o veciño Breogán viu o seu partido aprazado por casos positivos de Covid-19 no Burgos. Tendo en conta que en Palencia a situación epidemiolóxica é mesmo peor que na capital burgalesa, ten medo polo que poida pasar? Non, en absoluto. Penso que todos os equipos imos pasar por esta situación. En Burgos o que aconteceu foi que, xusto cando ían saír para xogar, un xogador deu positivo e logo, nas segundas probas que hai que practicarlle a todo o equipo, o adestrador tamén deu, así que tiveron que parar dez días. Vai ser algo normal ter un ou dous contaxiados. Internamente no equipo falamos bastante sobre iso, e aquí estamos facendo as cousas ben. Tamén os xogadores, intentando non facer parvadas, pero isto é algo incontrolábel, pois podes enfermar igualmente. A min cónstame que Jorge Elorduy, o adestrador do Burgos, non fixo nada anormal, e contaxiouse, porque en última instancia hai familias, relacións, traballos... e todo iso entraña un risco. O que temos que intentar é que, se nos contaxiamos, que sexa por algo alleo a nós, e non porque o buscásemos. A min non me preocupan os positivos no Palencia, preocúpame a calidade e o nivel dos seus xogadores. —Dáme a impresión de que vive esta situación cunha resignación que noutras zonas do Estado definirían como "intrinsecamente galega", un "éche o que hai" que se di agora... E que é a verdade, é unha realidade. Trátase de algo que non podes controlar, só intentar facer o posíbel para que non pase, intentando facer as cousas ben, sendo conscientes e consecuentes de que existe un virus perigoso que esixe certas normas como a hixiene ou o control das relacións. Logo vas a un campo como o do Valladolid o outro día, no que hai 2.000 persoas, ou a un hotel descoñecido, e podes contaxiarte, porque canto máis te moves máis complicado é controlalo todo. Para seguridade absoluta habería que facer unha burbulla como na NBA e iso é imposíbel. —Con ou sen coronavirus, cal cre que é o obxectivo do COB Ourense para esta tempada? Primeiro, competir. Sendo realista coa situación do equipo, mais sen perder a ambición de chegar o máis lonxe posíbel. Aí está o exemplo do Valladolid, que cando se suspendeu a liga a falta de dez xornadas era primeiro. E nós en 2015 ascendemos sendo un dos orzamentos da metade de táboa. Eu non podo dicir que o obxectivo é meterse en play-off porque competimos nun grupo moi complicado, onde están tres dos cinco máximos favoritos ao ascenso.


Summary: Unha mostra fotográfica de oito artistas recupera as imaxes dos días posteriores ao afundimento do Prestige.

A obra de oito fotógraf@s que foron unha parte dos moitos ollos que viviron a catástrofe do Prestige conforman a exposición "Nunca Máis, a rebelión dun pobo" que desde o 10 de decembro e até 30 de decembro poderemos ver na Sala de Exposicións do Museo Provincial de Lugo (Praza da Soidade s/n). A mostra, organizada pola Plataforma Nunca Máis, contou co comisariado do historiador Uxío-Breogán Diéguez Cequiel. Realizada como percorrido polos acontecementos daqueles días, comeza cunha lembranza doutras catástrofes que viviu o noso país como foron as do Urquiola, Cason ou Mar Exeo. Alexandra Cabana, Xan G. Muras, Miguel Muñiz, Alfonso Rego, Xaquin Soliño, Begoña Carballo, Miguel Castro e Xulio Rei, cederon as fotografías sen ánimo de lucro. Alexandra Cabana, Xan G. Muras, Miguel Muñiz, Alfonso Rego, Xaquin Soliño, Begoña Carballo, Miguel Castro e Xulio Rei, cederon as fotografías sen ánimo de lucro. @s autor@s quixeron chamar a atención sobre o que aconteceu aqueles días e a contundente resposta da nosa sociedade en todos os eidos. No caso de Xaquin Soliño, por exemplo, recuperan a gran manifestación de Madrid "en branco e negro que era como revelaba eu daquela as miñas fotografias". Xan G. Muras escolleu para esta mostra aquelas que comunicaban o sentir da xente despois da propia catástrofe. "Non quixen mostrar as de recollida de chapapote e as súas consecuencias, preferín que se vise a resposta social que tivo o noso pobo". Na inauguración da mostra participou o creador brasileiro Dai dos Santos, que presentou a "acción instalativa" que leva o nome de 'Tres hilitos á feira'. Este artista recolleu as afirmacións dun dos protagonistas políticos daqueles días e hoxe presidente do goberno español, Mariano Rajoy, coa intención de denunciar aqueles feitos.


Summary: As críticas da oposición ante a reiterada negativa da Xunta a dar o número de rastrexadores co que conta Galiza deu froitos "a medias". Feixoo, acurralado polas preguntas da oposición, sinalou que hai 700 persoas que fan seguimento de contactos a tempo completo. Porén, séguese a descoñecer calquera detalle sobre este servizo.

Criticado pola oposición por falta de anticipación e de estratexia e por un discurso triunfalista en medio dunha pandemia, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, enunciou con énfase tres declaracións de intención na súa comparecencia desta cuarta feira, 11 de novembro, no Parlamento. A primeira declaración é evitar o aumento da presión hospitalaria, a segunda esquivar o confinamento total e a terceira atender as persoas máis vulnerábeis. Mais a receita estrela de Feixoo pasa por un 'innovador sistema de rastrexo' consistente na "autodeclaración" ante o Sergas para persoas que son contacto dun positivo. "Anuncia que a poboación galega se rastrexe a si mesma", respondeulle a xefa da oposición e portavoz do BNG, Ana Pontón. Feixoo tamén tirou de propostas xa aprobadas en Consello de Goberno para o rastrexo do virus, como é a súa detección temperá a través das augas residuais nas residencias de maiores. "Depende de como me pregunte, eu contesto", dixo o presidente ao secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, en resposta á acusación da oposición ao Goberno por ocultar durante meses o número de rastrexadores que hai na Galiza. Con todo, a presión de nacionalistas e socialistas para que a Xunta desvelase este dato, que se negaba a facelo para evitar a comparación con outras comunidades, deu froitos 'a medias', xa que o presidente ofreceu unha cifra, 700, que correspondería coas persoas que dedican "toda ou case toda a xornada ao rastrexo". Porén, Feixoo non debullou a composición, organigrama nin distribución dese cadro de profesionais. A Xunta leva meses agochando o dato, escudándose nun "todos son rastrexadores" e volveuno facer. Así, alén deses 700 Feixoo afirmou que hai máis de 5.600 profesionais sanitarios facendo seguimento de contactos, en alusión ao corpo da Atención Primaria, Preventiva etc. Antes de aproximar o dato, Caballero acusara Feixoo de opacidade sobre os rastrexadores e lembrou cando falaba de que a Galiza contaba con 6.000 persoas para o rastrexo, "unha fake news", dixo o socialista. Feixoo perde os nervios ao falar da redución das PCR A menor número de PCR, menor número de diagnósticos. Esta regra de tres enfadou Feixoo no Parlamento. Pontón preguntou pola vinculación entre o menor número de probas PCR, que cifrou en 45% menos na última fin de semana, e o feito de que Feixoo acudise onte á Cámara e criticou que se dese orde á Atención Primaria de non facer PCR a contactos estreitos de positivos. Tamén Caballero incidiu na redución desas probas: "fixéronse 60.000 nos últimos 15 días fronte ás 125.000 dos 15 anteriores". O mandatario, nervioso ao falar dunha redución de PCR o sábado e domingo -da que Nós Diario xa alertou antonte-, cargou contra Pontón acusándoa de "insidia" ao Goberno e de "querer intoxicar" o Sergas e o Executivo galego. Españolismo en pandemia O presidente esquivou a xestión da pandemia cargando sobre o Executivo estatal e tirou da emenda a prol do plurilingüismo no ensino acordada entre o PSOE e ERC, que o españolismo retorce para presentar como unha proposta para eliminar o castelán como lingua vehicular na educación. Nese sentido, Feixoo acusou Sánchez de mostrarse "hiperactivo" en cuestións que "fragmentan a sociedade española". "Nin o cambio no sistema de elección do Poder Xudicial nin a exclusión do castelán como vehicular no ensino ten que ver coa xestión da pandemia", dixo. Feixoo, seguindo coa sua fixación en Madrid, reivindicouse como presidente e como "autoridade" do Goberno español na Galiza. Unha Xunta ausente Pontón incidiu na ausencia de "compromiso" do Goberno galego con aqueles sectores máis golpeados pola crise, como comercio e a hostalaría; ou por unha política da Covid-19 no ensino que se basea, resumiu, en que "cada centro se busque a vida". A nacionalista presentou un decálogo de medidas entre as que se inclúe un plan de reforzo de sanidade pública para destinar 200 millóns de euros á Atención Primaria, dotar de máis persoal e medios o ensino ou un plan de rescate da economía. Os proxectos secretos A oposición tamén cargou contra a opacidade da Xunta nos 108 proxectos europeos que Feixoo anunciou que enviou á Moncloa para candidatar Galiza á captación de fondos de reconstrución e que seguen sen facerse públicos. "Hai empresas moi grandes na Galiza que estiveron traballando neses proxectos", dixo Feixoo, aumentando aínda máis a falta de transparencia mesmo para a participación do sector empresarial nos proxectos da Xunta. As residencias, zona cero da pandemia A crise sanitaria nos centros da terceira idade tamén estivo presente na sesión de control ao Goberno no Parlamento galego. As residencias "volven ser a zona cero da pandemia", lamentou a portavoz do BNG, Ana Pontón. "Que presuma aquí de datos comparándose cunha media é imperdoábel como tamén o é que só actúe ante un contaxio masivo, nun retrato perfecto da súa falta de anticipación", espetou a nacionalista ao presidente da Xunta. Pontón foi moi crítica coa "inacción" do Goberno galego ante a situación dramática da residencia de Salvaterra denunciada polas traballadoras. O presidente respondeu que desde que a Xunta interveu esa residencia a situación é boa. Porén, isto desmentiuse onte mesmo desde os sindicatos. Mercedes Domínguez, responsábel da secretaría da Muller da CIG no Porriño, afirmou a Nós Diario que "a chegada da Xunta non mellorou as cousas, aquilo é un auténtico caos".


Summary: Está dispoñíbel para libre descarga na rede desde o 23 de decebro. En setembro o Hevi lanzou outro EP, Animais da feira.

No mes de setembro o Hevi rachaba con dous anos de silencio co EP Animais de feira. Esta semana repetiu a xogada con San Amaro, o seu oitavo traballo como Malandrómeda. "Se me dou xuntando cos colegas e contar un conto síntome afortunado, neno", canta nun dos seus catro novos temas, Quero nécoras, gravado o pasado 2019 por estas mesmas datas mais que ben podería servir como desexo para o vindeiro 2021. O EP foi liberado en internet o día 23, o 24 as redes xa fervían partillando a ligazón do último do Hevi. Días libres, Nin barco nin hostias e Unha casa no camposanto completan este EP, de libre descarga no propio portal de Malandrómeda. Os temas, gravados previamente entre 2018 e 2019, mesturados na pasada primavera, como os do primeiro EP que lanzou o Hevi este ano. Nas letras, canta sobre o paso do tempo e a falta do mesmo: "Os días libres foron canda ao Ribeiro de pipo". Nas colaboracións figuran Oh! Ayayollah ou Xaque, entre outros. O deseño e o collage da portada e da contraportada, tamén descargábeis, son obra de Daniel Alonso Mallén.


Summary: É a opción que cobra forza. A comisión constituirase a vindeiroa cuarta feira.

Após sete meses de bloqueo a vindeira cuarta feira, 18 de abril, constituirase a comisión de investigación no Congreso español sobre o sinistro ferroviario de Angrois de xullo de 2013 no que morreron 80 persoas. PSOE, Unidos Podemos-En Comú-En Marea e Cidadáns están abertos a apoiar que o PDECat asuma a presidencia desta comisión. Nestes meses, o PP e o PSOE barallaron case media ducia de alternativas para presidir a comisión do Alvia. Empezouse pensando nun partido minoritario e, após autoexcluirse Ciudadanos, foron tenteando sen éxito a Foro Asturias, UPN e Compromís. A presidenta do Congreso, Ana Pastor, urxíu os portavoves dos diferentes grupos a pechar as presidencias de catro comisións pendentes, entre elas a de Angrois, paso previo para poder constituílas e que poidan iniciar formalmente os seus traballos. Con todo, a representación do Grupo Mixto corresponde ao PDECat, que xa inscribiu o seu deputado Feliu Guillaumes. Os independentistas si estiveron abertos a postularse, mais no seu momento o PP non o vía claro.


Summary: O persoal da operadora de telefonía mantén a greve indefinida e inicia novas negociacións coa dirección da empresa.

Trinta e catro son os días que leva en folga o cadro de persoal das subcontratas de Telefónica en defensa do cumprimento do convenio colectivo e dunha mellores condicións laborais. Após este tempo a dirección da entidade amosa maior vontade de negociación e está disposta e aceptar demandas como o cumprimento dun horario laboral de 40 horas semanais e a aplicación do convenio colectivo. Ora ben, "hai discrepancias na forma de entendelo", explican en conversa con Sermos Galiza desde a CIG-Industria. Entre outras cuestións porque Telefónica "quérenos disponíbeis durante toda a semana", incluídos os sábados, unha xornada que de existir o convenio fixa que debe ser remunerada como horas extraordinarias. "O acordo de CC.OO e UGT foi un pau no camiño e un obstáculo para as reivindicacións do cadro de persoal" Esta segunda feira (18 de maio) manterán un novo encontro do que agardan comezar a atopar puntos de encontro. "O cadro de persoal quere resolver o conflito e volver a traballar", sinala José Mosquera delegado da CIG en Liteyca, unha subcontrata da Coruña. Porén, sinala, que as traballadoras e traballadores manteñen as súas demandas e agardan conseguir os seus obxectivos após máis dun mes de paro. Neste tempo, o conflito estivo marcado polo pacto asinado entre UGT e CC.OO coa dirección de Telefónica en Madrid, un acordo que pretendían facer extensíbel ao conxunto dos territorios do estado que secundan a folga. Para Mosquera este feito foi "unha pedra no camiño" e "un obstáculo" para as reivindicacións do cadro de persoal que, aliás, "non serviu de nada e mesmo foi prexudicial". Razón pola que as traballadoras e traballadores decidiron continuar a greve indefinida e non aceptar o acordo.


Summary: O número de persoas curadas elévase a 8.283.

Os dados da Xunta sobre o coronavirus indican que na xornada de onte, quinta feira, non houbo vítimas mortais como consecuencia da COVID-19. Os falecementos por este virus nestes dous meses de estado de alarma son 601. Baixa a cifra de casos activos e aumenta o de persoas curadas ao tempo que as ingresadas na UCI mantense, cun leve aumento. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza ascende a 2.008, que son 62 menos ca onte. Deles 494 son da área da Coruña, 122 da de Lugo, 320 da de Ourense, 107 da de Pontevedra, 478 da área de Vigo, 413 da de Santiago, e 74 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 22 permanecen en UCI 1 máis que na quinta feira), 111 están en unidades de hospitalización e 1.875 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 8.283 persoas curadas, rexistrándose 601 falecementos. O número de PCR realizadas é de 122.456. Residencias de anciás No que atinxe ás residencias de anciás, hai 344 casos activos (41 menos que onte), dos que 197 son de persoas usuarias mentres que 144 son de traballadoras e traballadores. No que atinxe a falecementos, mantense en 269: 132 en residencias e 137 en hospitais e residencias integradas.


Summary: Esta fin de semana celebrouse en San Sadurniño a segunda edición desta iniciativa, na que 24 creadores audiovisuais gravaron cadansúa curtametraxe coas xentes e as paisaxes deste concello como protagonistas. Falamos con Sabela Íñiguez, concelleira de Cultura, e Manolo González, creador do proxecto

Para facer unha chanfaina (así o amosou Marcos Nine na súa curta do pasado ano) fai falla mesturar moitos elementos distintos do porco. Cómpre ademais, cando menos no caso do Chanfaina Lab, unha elaboración colectiva, na que colaboren moitas persoas distintas, facendo comunidade. Esta fin de semana celebrouse en San Sadurniño a segunda edición desta iniciativa audiovisual, que volveu levar a este concello rural da comarca de Ferrolterra a dúas ducias de cineastas de toda Galicia. O funcionamento do Chanfaina é sinxelo: os autores e autoras tiñan 48 horas para gravar no territorio e coas xentes desta localidade as imaxes que comporán a súa curtametraxe. As pezas estrearanse en xaneiro na vila, nunha xornada na que volverán xuntarse os creadores e creadoras. O primeiro Chanfaina foi un éxito rotundo. Cuns medios e un orzamento moi modestos, conseguiu levar o nome, as paisaxes, o patrimonio e as historias de moitos veciños e veciñas por toda Galicia Disto vai, en boa medida, o Chanfaina, de xuntarse. O pasado ano unha das cousas que máis valoraron os e as participantes foi o "espírito de comunidade" que se creou nos días que pasaron en San Sadurniño, a oportunidade de atoparse ou de coñecer a moitas persoas do sector. O primeiro Chanfaina foi un éxito rotundo. Cuns medios e un orzamento moi modestos, conseguiu levar o nome, as paisaxes, o patrimonio e as historias de moitos veciños e veciñas por toda Galicia, nun feixe de filmes que foron vistos en festivais, en proxeccións públicas e na rede, compartíndose viralmente. "Fun a unha xuntanza cos responsables de todos os festivais de Galicia, e todos coñecían o Chanfaina, e todos me felicitaron pola iniciativa. Sorprendeume, porque acabamos de comezar", destaca Sabela Íñiguez, concelleira de Cultura e coordinadora da iniciativa. Nesta segunda edición, a aposta do Chanfaina demostrou estar consolidada. Creceu a participación, tanto de autores locais coma do resto de Galicia, destacando de presenza de 12 mulleres entre os 24 participantes. Ademais, os e as participantes desta edición chegaron a San Sadurniño despois de ter realizado un importante traballo previo. A diferenza do ano pasado, no que moitas das pezas se decidiron sobre a marcha, desta vez "chegaron moi preparados, analizaran moito a páxina de Fálame de San Sadurniño, tiña xa os personaxes elixidos, estiveran xa polo concello nas semanas anteriores", salienta Manolo González, ideólogo e cabeza visible da iniciativa o pasado ano e que nesta ocasión adoptou un papel máis secundario. "Sabela é a master chef do Chanfaina, eu son só o sous chef, centrado non convidados", di. Outra das diferenzas nesta segunda edición é a maior implicación e participación dos veciños e veciñas de San Sadurniño, tanto diante coma detrás das cámaras. "Había toda unha rede de colaboración, con veciños de todo o Concello participando. Quizais por iso este ano o factor humano está máis presente que o factor paisaxístico", comenta Manolo González. Tamén destaca o caso de Abel Vega, un dos autores que realizará unha curtametraxe, "un señor maior que despois de facer un curso de informática na aula CEMIT do Concello, mercou unha cámara e decidiu facer un vídeo sobre a súa parroquia", di Sabela Íñiguez. "Quedou moi ben. É incrible como un home que nunca na vida colleu unha cámara, pode ter esa sensibilidade", engade. "Había toda unha rede de colaboración, con veciños de todo o Concello participando. Quizais por iso este ano o factor humano está máis presente que o factor paisaxístico", comenta Manolo González Ao longo da fin de semana vivíronse algúns momentos inesquecibles, como sinala a concelleira. "Vivimos en directo o reencontro dunha familia separada pola emigración, 105 anos despois. A través de Fálame de San Sadurniño, unha xornalista de Uruguai escribira preguntando pola súa familia. De casualidade, chegou o día da Chanfaina e Giselle Llanio -unha das creadoras- gravou todo o reencontro, gravou mesmo a chamada que lle fixo á súa nai en Montevideo, moi emotiva, dicindo que atopara a familia". O Chanfaina é moito máis que unha fin de semana. Estes días comezou un proceso que terá continuidade en xaneiro coa estrea e presentación das curtas, unha sesión na que volverán xuntarse os e as autoras, e tamén os veciños e veciñas que protagonizan varias das pezas. Despois os filmes continuarán o seu camiño. O obxectivo é que na súa terceira edición o Chanfaina Lab se converta tamén nun festival, centrado no cinema sobre o rural. "Queremos que San Sadurniño se converta no referente do cinema rural galego", subliña Sabela Íñiguez. O obxectivo é que na súa terceira edición o Chanfaina Lab se converta tamén nun festival, centrado no cinema sobre o rural. "Queremos que San Sadurniño se converta no referente do cinema rural galego", subliña Sabela Íñiguez "Gústanos moito que saian as paisaxes de San Sadurniño" -di- "pero máis me gusta que saia a nosa xente". "Unha das cousas que conseguiu o Chanfaina Lab foi empoderar a xente do rural. A xente do noso concello é xente moi humilde, os máis maiores nin sequera tiveron acceso aos estudos, e sempre que lles preguntabas polas súas historias, respondíanche que o seu non tiña valor, dicindo 'eu non teño escola, eu non son importante'", explica. "Pero cando ven que se achega xente de toda Galicia a gravalos, cando ven que son protagonistas desas pezas, isto resulta un traballo de empoderamento moi importante, e por iso cada ano se van implicando máis", di. "Fálame de San Sadurniño facilitou moito o proceso, están máis afeitos a falar diante dunha cámara. Viron que as súas historias son tan importante coma as que saen nos filmes de Hollywood", conclúe.


Summary: O emprego neste sector subiu no país 3,5%.

O comercio polo miúdo rexistrou en agosto unha diminución das súas vendas na Galiza de 0,3%, fronte ao incremento anual que se produciu no Estado español, segundo os datos que publica esta sexta feira o Instituto Nacional de Estatística (INE). O emprego no sector, pola súa parte, medrou 3,5%. Así, no conxunto estatal, a alza das vendas foi de 0,8% en relación ao mesmo mes de 2021, unha taxa catro puntos superior á do mes anterior, cando baixaron 3,2%. Co dato de agosto, as vendas do comercio polo miúdo regresan a taxas interanuais positivas após o retroceso experimentado en xullo. Sen carne, peixe e leite pero con zumes e chocolate branco: Así é a primeira 'cesta da compra' a "prezos limitados" En agosto, as vendas de alimentos no sector polo miúdo subiron 1,2% en comparanza co mesmo mes de 2021, mentres que as do resto de produtos retrocederon 2,8% debido á caída das vendas doutros bens (-4%), mentres que as de equipo persoal aumentaron 11,5% e as de fogar, 3,6%. Por formas de distribución, rexistráronse retrocesos interanuais nas empresas unilocalizadas (-4,1%) e nas grandes superficies (-0,5%), fronte ás subas nas pequenas cadeas (+2%) e grandes cadeas (+0,9%). Eliminando os efectos estacionais e de calendario, a facturación do comercio polo miúdo situouse en 0,0%, cinco décimas máis que en xullo, cando retrocedeu 0,5%. A respecto do emprego, a nivel estatal o sector rexistrou en agosto un incremento interanual da ocupación de 2,6%, o mesmo dato que no pasado mes de xullo.