Summary: "O poema non pode suplanta-lo verbo do rito", declara solemne Quico Valeiras (O Carballiño, 1990) nun verso do seu último libro, O Elo. É esta unha obra senlleira que asina en conxunto con Emma Pedreira, autora das colaxes que dialogan, en nivel de equidade, coas palabras deste ensaio lírico que se artella no gonzo dos rituais de ligazón, para expandir olladas e reflexións sobre conceptos tan complexos e conflitivos como "o sagrado". Este poemario chegaba ao pouco de coñecermos que a libraría Chan da Pólvora, xestionada polo autor, non reabriría após o confinamento.

Quico Valeiras encarna inevitabelmente na lembranza de moitas a figura do libreiro-poeta, como xestor da libraría especializada en poesía Chan da Pólvora. O barrio compostelán de San Pedro aínda adoece do baleiro que este espazo –inserido nas sinerxías da veciñanza– deixou no número 74. Por ironías do destino, case nin unha semana despois de anunciar o fechachamento, outorgábaselle o premio á Iniciativa Cultural ou de Fomento da Lectura da Gala do Libro Galego. Valeiras foxe da nostalxia e vén de presentar, en pleno desconfinamento, un libro en conxunto con Emma Pedreira, onde colaxes e versos se atopan para explorar as fronteiras do rito. —A primeira pregunta semella obrigada. Como xorde a simbiose con Emma Pedreira n'O Elo? A colaboración nace dunha conversa de Whatsapp, das múltiples que mantemos Emma e mais eu, á altura da primavera ou o verán do ano pasado. Ela estaba traballando xa coas colaxes e viñera á Chan da Pólvora cunha exposición que se chama O Fotógrafo, onde a través dunha serie destas pezas contaba a historia dun dos seus avós. Daquela xa andaba moi metida na construción dun discurso artístico e político a través da colaxe. Mandoume unhas cantas das que logo acabarían no libro e houbo un par que me gustaron moito. Díxenllo e ela propúxome escribir algo. Eu no primeiro momento díxenlle que si, pero logo, a medida que pasaba o tempo, vía que non era capaz de facer nada, parece que me custaba iso do "traballo por encargo", aínda que fose máis ben unha proposta. Púxenme moi nervioso porque non ía para adiante, até que un día cheguei ao texto que abre o libro: unha carta que lle escribira a María do Cebreiro. Aí xurdiu a posibilidade de diálogo coas colaxes. —E como se busca o encaixe entre texto e imaxe? Esa resposta tería moitas vertentes. Emma propúñame dialogar coa súa obra, que basicamente estaba acoutada arredor dos rituais de ligazón que facía a súa avoa. A propia Emma ten unha intrahistoria que a levou a traballar o tema. Eu de entrada non sabía como dirixirme a iso, mais tiña claro que non quería un diálogo directo colaxe-poema. Buscaba unha reflexión desde dúas voces distintas arredor do rito. De feito, nun primeiro momento eu estaba predisposto a falar tamén dos rituais de ligazón, pero logo apareceu unha tensión entre o amor e a morte que me levou a reflexionar desde unha perspectiva algo máis ampla sobre o rito. "Obrigado" a falar duns en concreto vinme incapaz de ter un diálogo lineal ou unívoco. Era como fracasar nun intento, pero nese fracaso xorde outra cousa. Gústame tamén a idea de construír desde aí. —É nese traballo na mesma liña que nace o título d'O elo, dese gonzo queimado que permanece como símbolo "pase o que pase"? É curioso. Cando se achegaba a data da publicación eu decatábame de que había algo que non tiña na memoria: como saíra o título. Agora que fixemos un par de "celebracións" –non dicimos presentacións porque foron con amizades– lévoo máis fresco. Unha delas foi na casa da avoa materna de Emma, en Oza dos Ríos, onde contou un pouco como xurdira cada colaxe. Entre as historias estaba a dese gonzo, que rescatou dunha lareira da casiña. Cando chegamos á figura do elo vimos que era o que cinxía a obra. Pero iso veu a posteriori. Eu dinme de conta hai pouco, volvendo a outro texto sobre o que estou traballando, pero anterior a O Elo, eu xa estaba falando nun pé de páxina (que me gustan moito) da figura do elo absoluto. Unha vez que deramos co nome tiñamos moi claro que era fantástico como resumo e como definición do proxecto, porque une unha voz escrita a unha voz plástica, con ese sentido de acoutar os espazos que pode levar a imaxe do elo, dúas pezas que se unen... —E logo ese símbolo leva a outro concepto moi importante ao longo do libro, que é o do sagrado. Como se observa isto? É problemático? Niso teño que pór sobre a mesa o peso desa primeira carta con María do Cebreiro. Na poesía que se pode ver dela a partir d'Os inocentes está esa reflexión acerca de conceptos como o sagrado, o amor... ou ese anel que n'A Lentitude está tan presente. O Elo ía moi ben para todo o que tiña que ver coa alianza, nun senso amplo do concepto. O tema do sagrado aparece dun modo moi rápido e sinxelo, porque os ritos están moi vencellados ao sagrado. Pero ao final para min agromaba unha tensión desde a filosofía, onde eu me formei. Foi un concepto que traballei moito, e como amosa a cita que abre o libro, de [Georges] Bataille, hai un fetiche arredor del e da súa perda. Realmente, agora que rematei o libro como tal –porque a peza ábrese en moitas liñas– reflexiono sobre vivir o sagrado como algo positivo ou negativo; se a nivel histórico hai só unha lectura do sagrado ou tamén nos pode levar a esa idea do absoluto, da identidade, do monólito. Isto enlaza tamén co concepto de verdade. E nunca sei se o sagrado vén pola fascinación que produce nun momento a natureza ou pode funcionar como un concepto político que te leva a axeonllarte ante o líder. Despois, tamén penso que existen lugares nos que hai unha presenza do sagrado moi importante, como algo que nos une á comunidade, como pode ser o San Bieito do Marañao [San Cristovo de Cea] que aparece por aí, e que a min a nivel vital é un espazo que me di moito. Pero ao mesmo tempo as nocións de Deus ou da relixión resúltanme un problema. Entón, vexo un conflito. Hai un momento no texto que fala de que unha vez que aparecemos no mundo estamos cinxidas ao sagrado, e cando o leo agora non estou seguro de se é positivo ou non, ou de se quixen dicir sagrado. Ultimamente doulle voltas a iso. Noutro pé de páxina do texto que che comentaba antes traballo coa idea dos corpos sacrificábeis, desde Giorgio Agamben. Ese sacrificio, que vexo como algo eminentemente negativo, tamén está moi ligado ao sagrado. Eu ao final concibo a poesía en xeral, e este libro en particular, que trata temas que son moi políticos (rito, verdade, sagrado), como algo que serve para abrir preguntas máis que para opter respostas. Tampouco sei se me interesa atopar evidencias. Nesa tensión é tamén onde pode abrochar o texto. —Pensa que se produce unha desaparición do sagrado na sociedade contemporánea, ou unha transfiguración? Moitos aspectos vencellados ao concepto, en rituais que se manteñen moi ligados á etnografía, semella que fican denigrados e condenados ao esquecemento. Aí está. Outra das "patas" que me axudaron no proceso de creación foi Luz Pichel. Con ela tiven unha conversa sobre a idea de rito. Realmente pódese dicir que temos rituais a diario, aínda que moitos deles están desacralizados. Ademais do libro, subimos traballos paralelos ao Facebook –agora chamaríase spin off, que me fai graza usar o termo–, nos que aparece unha reflexión sobre todo arredor desa figura das ovellas no texto. Unha das últimas cousas que fixen é un videopoema, "O San Benito do Marañao [2]", que está gravado alí. Eu lembro ese lugar de maneira moi nidia, como miña avoa ía co pano para pasarllo ao santiño e despois a quen nos ofrecían. Agora ese espazo está atravesado pola autopista de Compostela a Ourense, por onde pasan ao día quen sabe cantos camións con mercadoría. É dicir, atravésao o capital. Nese sentido, o sagrado perdeu a función que tiña antes de cinguir a comunidade. Porén, ao mesmo tempo, coido que iso se pode estar a desprazar, en segundo que grupos sociais, cara ao tema dos coidados, algo que a priori non ten demasiada relación. Mais eu si que lla vexo. Explícome. Cando les e compartes textos con outras persoas que che falan deses lugares, por exemplo, do que para Estevo Creus pode ser a factoría de Caneliñas, ves un lugar que se pode identificar coa perda do sagrado, pero que a través desa comunicación do que significaba, doada a outra, na memoria podemos atopar unha unión de varias persoas cun pasado común. E eu, como non son nostálxico, penso que iso nos pode levar a construír espazos que, non sendo sagrados, manteñan esa noción de coidado que tiñan. A poesía en concreto goza dun momento lindo a nivel de produción, pero non hai responsabili-dade por parte das institucións de coidar esa materia prima. E a pesar de todo seguimos, pero isto é algo que arrastramos como cultura desde tempos inmemoriais —Esa desaparición semella ligada á do rural, un tema que se mantén presente desde o seu anterior poemario, O tempo da cireixa. Creo que moitas de nós, desde as que naceron nos anos 70 ás que somos dos 90, temos a vivencia total da perda das aldeas e do seu modo de vivir. No meu caso, a referencia a esa perda non ten nostalxia. Ás veces pódese caer en falsas imaxes do que é a aldea, facer unha especie de rural love que perverte a realidade, esa vida dura e cun compoñente heteropatriarcal moi marcado. Coido que o futuro pasa por un éxodo ao rural e cousas como esta pandemia, que nos ten un pouco secuestradas, levan nesa dirección, pero o retorno ten que ser cunha saca chea de novas maneiras de mirar: en termos ecolóxicos, ecofeministas... —Hai na súa escrita unha procura do rompedor. Ademais vostede fai performance, videopoesía... Existe unha vontade por sacar o verso do papel? A montaxe dos videopoemas é para min moi recente, foi algo que comezou coa corentena. Neste caso, non é que concibise O Elo así, penso que é unha obra que cómpre ler. Ten un pouso non sei se filosófico, pero si ensaístico, polos temas que toca. Mais logo atopei certa tensión á hora de pensar como presentalo nun recital. Iso obrigoume a ir escollendo partes do texto e crear unha historia paralela. Nun acto no pub Medusa [Compostela], antes de saber que iamos publicalo, recitara un par de poemas e despois actuou o Leo. Cando cantou unha work song a capela e dando palmas, esa potencia levoume a saír ao escenario de novo cunhas chocas e berrar polas ovellas de meu avó. De aí apareceu unha verdade que estaba dentro de min e eu descoñecía, unha simboloxía do animal que vén d'O tempo da cireixa. A partir dese intre naceron textos máis doados de levar ao performático, talvez máis efectistas, pero o libro en si é para ler. —Na carta de despedida da libraría Chan da Pólvora aludía a que o "tecido económico-social ao que tende esta vila está moi pouco, ou nada, preocupado pola produción de redes de convivencia que tendan ao benestar das veciñas que a habitamos día a día, nin dunha cultura creativa, provocativa e aberta ao abraio: unha comunidade que unicamente procura a constante reprodución de si mesma é unha comunidade que se nega a existir". Había decepción nesas palabras críticas? Persoalmente cústame falar diso, porque nunca vou ter unha visión obxectiva. Moitas veces precísase unha perspectiva máis a longo prazo para avaliar o que tanto custou sacar adiante. Pero dáme mágoa Compostela e, en particular, o mundo da literatura galega concibida desde un punto de vista máis profesional: as diferentes apostas que se fan, como se vai dirixindo a presentación ao público desde o campo literario, que ao final tampouco é baladí. Hai proxectos moi interesantes, a poesía en concreto goza dun momento lindo a nivel de produción, pero non hai unha responsabilidade por parte das institucións de coidar esa materia prima. E a pesar de todo seguimos, pero isto é algo que arrastramos como cultura desde tempos inmemoriais. Lendo o último ensaio de Mario Regueira, onde fala da reconstrución do campo literario na posguerra, ves como sempre hai fallas, veñan de onde veñan. Hoxe en día é a carencia de apoios institucionais, que non teñen que ser dirixidos: nós faremos o que sexa coa nosa produción. Pero precisamos dunha axuda para que isto poida existir. As librarías viven nunha constante precariedade, cunha marxe de ganancia moi pequena... E ben se aprecia na visibilidade que poida ter fóra do territorio de Catalunya ou Euskal Herria a súa literatura en comparación coa nosa. Indo a un proxecto como a Chan da Pólvora, especializada en poesía, iniciativas cun compoñente tan marcado de preocupación pola cultura téñeno complicado. No caso concreto de Santiago, proxectos como podería ser a SELIC [Semana do Libro de Compostela], unha semana do libro alternativa ao que son as feiras, remata por se converter nunha venda de libros sen unha proposta cultural potente que dinamice os espazos dunha cidade onde a literatura tivo un peso fundamental, e pode hibridar con outras artes que teñen hoxe tamén moita presenza. Con mágoa penso que rematará desaparecendo porque non ofrece nada distinto. Iso di moito tamén do modelo de cidade que se quere. —Tamén se apuntaba: "non compartimos o desexo de volver á normalidade: reclamamos algo novo, algo mellor". Perdemos a oportunidade de mudanza, ou nunca chegou realmente a existir? Pasou o mesmo con todo, lembro esas primeiras semanas, cando se dicía desde moitos eidos que isto ía ser unha oportunidade para o cambio... Eu sempre fun pesimista coa idealización desa posibilidade, tamén porque non creo que hoxe en día se poidan facer revolucións disruptivas, dun día para outro. Co que hai que contar é coa xente que se vai sumando, e coa que leva tanto tempo traballando desde abaixo. Na Chan buscábase xustamente un espazo onde o que operase fose o común. Desde logo, toda mudanza pasa polo común, polas persoas. Oxalá que vaiamos para aí, mais coido que fica moito por sufrir. Máis aínda cando vivimos nun intre no que vemos unha problemática enorme que abarca a saúde, a educación... E o mínimo que se pode exixir ao pobo é ir ás furnas e cambiar un modelo de xestión de Estado, e vemos que outra vez a mesma xente que acaba coa sanidade volve sacar unha maioría absoluta... Eu son ácrata, pero hai momentos nos que hai que facerse cargo da realidade e intentar puxar polo cambio. —Declara que o seu maior desexo é "ter un posto de algodón de azucre propio e dedicarme á venda ambulante". Como vai ese proxecto? Sería marabilloso, case un traballo social de pórlle na cara un sorriso ás crianzas sempre. Idealizo esa imaxe do feirante relacionado coa nenez. Seguramente, como todos os traballos, cando estás dentro non mola tanto. —Mentres non chega ese emprego soñado, en que anda metido? Agora mesmo a nivel de escrita sei por onde me gustaría transitar, aínda que o fin de moita xente que escribe é acadar o silencio –e por aí vai a cousa. E despois, no absoluto paro. Igual pode ser isto unha plataforma de "busco traballo" [ri]. Teño claro unha cousa: a escrita que concibo desde O tempo da cireixa é unha que dialogue constantemente entre si. Así saen apéndices d'O Elo, como este foi un á súa vez un apéndice da cireixa.


Summary: As protestas levadas a cabo en 2014 polos traballadores e traballadoras da planta que Alcoa tiña na localidade italiana de Portovesme (Sardeña) serviron para que o Goberno do país transalpino decidise intervir a empresa e garantir así a continuidade dos postos de traballo e da fundición de aluminio.

Esta fin de semana, milleiros de persoas mobilizáronse polas rúas de Foz para reclamar unha solución que permita manter a produción e os postos de traballo da fábrica de Alcoa-San Cibrao no concello de Cervo. O presidente do comité de empresa, José Antonio Zan volveu pedir "que non se nos paren as cubas, porque nos matarían o corazón da fábrica". Para evitalo, volveu poñer sobre a mesa "unha intervención a dous anos" por parte do Goberno central ou mesmo da Xunta, ligada a un plan enerxético "estábel" que asegure a súa viabilidade. "É moi sinxelo. A Unión Europea permite, para empresas que non coticen en bolsa, unha intervención até sete anos e até seis as que si coticen. Nós nin sequera pedimos iso, cremos que cun ano ou dous chega", sinala Zan. A solución que propoñen desde o comité non é nova, nin tan sequera para Alcoa. O exemplo máis próximo está na illa italiana de Sardeña. Alí, en 2012, a multinacional norteamericana anunciou o feche da planta de fundición de Portovesme. O feche consumouse dous anos máis tarde, pero as protestas dos traballadores e traballadoras da fundición lograron que finalmente o Goberno italiano decidise tomar cartas no asunto. En 2015, chegou a un acordo con Alcoa para adiar un ano o desmantelamento da planta, o que permitiu preparar o terreo para a chegada da empresa suíza Sider Alloys da man de Invitalia, unha axencia dependente do Ministerio de Economía do país transalpino similar ao que no Estado español representa a Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI). A lección italiana O Goberno italiano asinou con esta firma un contrato de desenvolvemento que permitía á nova propietaria financiar os seus investimentos, condicións competitivas de acceso á enerxía (como reclaman desde a industria electrointensiva) cun contrato bilateral por dez anos baseado nun sistema de interrompibilidade. Na nova sociedade, Invitalia contaba cunha participación de 20% e os traballadores con outro 5% a través dunha sociedade creada para tal fin. O caso de Portovesme pon de manifesto que a posibilidade de que o Goberno español interveña a factoría non só é posíbel cunha adquisición a prezo de mercado, senón que tamén pode levar aparellada un compromiso de investimento público para a modernización da factoría e a creación de novas infraestruturas co visto bo das autoridades de competencia europeas, que xustifican a súa intervención na necesidade de reactivar unha zona economicamente deprimida ─o feche de Alcoa sería un duro golpe para toda a comarca da Mariña─, mais tamén no carácter estratéxico da produción de aluminio para a economía italiana. O papel de Alcoa O exemplo italiano menciónase no informe elaborado a petición da CIG en 2018 polo profesor de Dereito Administrativo da Universidade da Coruña (UDC), Carlos Aymerich, sobre a adquisición pública das factorías de Alcoa na Coruña e Avilés, agora en mans do Grupo Industrial Riesgo e o fondo suízo Parter. Finalmente, Alcoa apostou na venda das factorías a Parter e non se consumou a entrada do Estado español no capital da sociedade resultante. No caso italiano, a multinacional norteamericana cedeu a empresa a Invitalia para a súa posterior venda a un terceiro, pero tamén comprometeu 20 millóns de euros, a colaboración técnica para o reinicio da actividade e a formación dos traballadores, a subministración de alúmina e un plan para a recuperación de acuíferos, que de aplicarse no caso de Cervo podería incluír a recuperación medioambiental da enorme balsa de lodos a carón da factoría. O resultado é que a día de hoxe a planta de Portovesme segue activa e Italia benefíciase dobremente da súa aposta nesta industria. E as boas novas seguiron chegando após a intervención. A comezos do pasado ano, Sider Alloys, o grupo suízo que se fixo con 75% da antiga planta de Alcoa, anunciou un acordo co maior produtor de aluminio da China para investir 135 millóns de euros, entre outras cuestións para a modernización das cubas de electrólise e a contratación duns 500 traballadores. Desde o comité de Alcoa en Cervo creen que a intervención permitiría "unha marxe de tempo para pór un prezo enerxético estábel" que permita á multinacional "competir co resto de países de Europa". Ademais, apunta Zan, o Goberno español, ao igual que no caso italiano, podería "manter un tanto por cento das accións" da empresa para entrar no seu Consello de Administración e "opinar" sobre os investimentos a realizar.


Summary: A empresa Reciclaje Ambiental Lesta S.L. pretende instalar na parroquia de Lesta (Ordes) un vertedoiro de residuos industriais de construción e demolición nun terreo con zona húmida de xunqueira e con dúas especies de ras protexidas. A veciñanza teme que os lixiviados provoquen a contaminación das augas.

Sobre a comarca de Ordes pesa unha nova ameaza en forma de vertedoiro que pode sumarse ao de Areosa (Cerceda), que xestiona os refugallos de Sogama, e á planta de Gesuga (Cerceda), onde se incineran restos cárnicos. Nesta ocasión trataríase dun vertedoiro de refugallos non perigosos derivados da construción e da demolición e situaríase nun terreo da parroquia de Lesta (Ordes). O anuncio da construción deste vertedoiro -cunha vida útil de 20 anos-, mobilizou a veciñanza de Ordes, que xa promoveu unha campaña de recollida de sinaturas contrarias a unha instalación que podería danar as augas. Alexia del Río, membro da Asociación de Veciños da Parroquia de Santo André de Lesta e bióloga, explica en declaracións a Sermos Galiza os prexuízos que podería representar o vertedoiro, "no terreo nacen multitude de fontes que verten as augas á depresión inferior da leira, formando unha zona húmida de xunqueira cun pequeno regato, e hai multitude de pozas. Nese hábitat críanse dúas especies de ras catalogadas como vulnerábeis". Alexia del Río: "Nun vertedoiro é imposíbel o selado completo, de aí que pensemos que os lixiviados poidan acabar contaminando as augas" A bióloga faise eco do temor da veciñanza arredor da contaminación da auga. "As augas desa finca van dar ao rego de Lesta, que é afluente do río Lengüelle e este, á súa vez, vai dar ao Tambre, do que se abastece parte da cidade de Compostela. Por iso dicimos que o impacto deste vertedoiro vai alén de Ordes", indica. Tamén advirte de que "nun vertedoiro é imposíbel o selado completo, de aí que pensemos que os lixiviados poidan acabar contaminando as augas". A veciña desta parroquia, que aposta noutro modelo de xestión de residuos enfocado á reciclaxe, sinala que o vertedoiro pode derivar en "consecuencias moi graves polo tipo de residuos, pois a maioría da xente de aquí vive do gando e moitos refugallos poden acabar sendo incorporados á dieta dos animais". Unha tramitación irregular Reciclaje Ambiental Lesta S.L, con domicilio en Cerceda, xa pretendera no ano 2012 instalar o vertedoiro no mesmo terreo, mais a Consellaría de Medio Ambiente desbotara a solicitude de autorización ambiental integrada, precisamente por contar o terreo cunha zona de regatos na que habitan especies "vulnerábeis" recollidas no Catálogo de Especies Ameazas. Porén, a empresa volveu presentar en maio de 2016 unha nova solicitude e o DOG publicou o 1 de xullo o anuncio polo que se sometía a información pública a solicitude de autorización ambiental. "Por casualidade unha persoa soubo do anuncio o penúltimo día para a presentación de alegacións e cando ficaba un día para a finalización do prazo a Xunta retirara da páxina web a documentación e acabara coa posibilidade de presentar alegacións ao documento", sinala Alexia del Río. A noticia da instalación do vertedoiro en Lesta provocou unha vaga de protestos na veciñanza, que emprendeu unha campaña de recollida de sinaturas contra o proxecto. Aliás, o Grupo Municipal do BNG presentou unha moción co fin de que o Concello se pronuncie en contra da instalación do vertedoiro. Pablo Vidal (BNG): "O último día de exposición pública, toda a documentación foi retirada da web da Xunta de maneira prematura" Pablo Vidal, portavoz nacionalista en Ordes, confirma, en declaracións a Sermos Galiza, que "o 6 de agosto, o último día de exposición pública, toda a documentación foi retirada da web de maneira prematura". "Na iniciativa do BNG, ademais de pedir que o Concello desbote a instalación do vertedoiro, pedimos que Medio Ambiente resolva ese defecto de forma", indica. Pola outra banda, o BNG de Ordes contará esta tarde coa visita de Ana Miranda, representante da formación nacionalista en Bruxelas, que se comprometerá a levar a Europa a problemática dos vertedoiros na comarca. Fontes municipais confirmáronlle na mañá da sexta feira a Sermos Galiza que o Concello convocará ao longo da xornada un pleno extraordinario para o día 31 de agosto a petición do Grupo Municipal do Bloque. Medio Ambiente confírmalle a Sermos Galiza que abrirá de novo á exposición pública toda a documentación Pola outra banda, a Consellaría de Medio Ambiente informou a Sermos Galiza de que a retirada da documentación na páxina web un día antes de que rematase o prazo foi provocado por un "erro informático". A Xunta aseguroulle a este medio de comunicación que a próxima semana resolverá o problema e permitirá a exposición pública a e presentación de alegacións.


Summary: Artur Mas remite unha carta ao goberno español pedindo a realización dun referendo oficial. De non haber resposta, ábrese o camiño a eleccións anticipadas.

É 10N, o día despois a unha xornada histórica en Catalunya e, dese o punto e vista de exercicio democrático malia impedimentos legais, tamén no Estado español e mesmo en Europa. A folla de rota após o 9N pasa por dous camiños, segundo afirma Josep Rull, coordenador de CiU. A primeira das opcións pasa pola resposta á carta que o president da Generalitat vai enviar nestas horas ao Estado español. Unha misiva na que se empraza a Mariano Rajoy a que faga un referendo oficial en Catalunya para que a cidadanía poida decidir. Mais esta petición ten unha caducidade, "non máis de dúas semanas". De non haber resposta abriríase unha segunda vía. A das eleccións plebiscitarias. Rull fala dunha candidatura conxunta "en clave de país" e coa independencia como alicerce. Desde ERC a súa secretaria xeral Marta Rovira avogou por un adianto electoral en chave constituínte do que derive un goberno ce concentración que camiñe cara á independencia. "Non podemos perder nin un segundo", apuntou Rovira. As CUP felicitaron o pobo catalán pola mobilización e participación no 9N e incidiron en que o proceso soberanista está en mans da xente e non de líderes políticos.


Summary: Presentouse o novo nome e a estrutura organizativa do grupo parlamentario "que dará continuidade á tradición da unidade popular, que até agora se denominaba Grupo Parlamentario En Marea".

Manuel Lago reclamou para o seu grupo parlamentar "a lexitima herdanza" desa "experiencia política" que foi En Marea (hoxe reducida a un partido político que mantén representación no grupo mixto da cámara). Experiencia que definiu como un "proxecto político de unidade popular en defensa dos intereses da cidadanía do noso país e dos intereses de Galiza como nación". E enfeitizou: "non é un cambio de proxecto, é un proxecto que vén de lonxe e vai para lonxe". Minutos antes, desde o outro lado do espazo rupturista, Luís Villares, líder de En Marea e deputado do Grupo Mixto meteu o dedo no ollo aos seus ex compañeiros. "Sería mellor que o grupo parlamentar se chamase directamente Podemos", dixo. E insistiu en que Podemos "manda" nese grupo antes de pedir a Anova "unha reflexión sobre o camiño que transitan da man de Esquerda Unida e Podemos". Lago non entrou en polémica e desviou a cuestión tirando de ironía confesando que esperaba que o resto dos grupos non tiveran nada que dicir respecto do nome. Común da Esquerda A denominación do grupo parlamentar (10 deputadas e deputados), como avanzou onte Sermos Galiza, será Grupo Común da Esquerda. Contará co propio Lago (Esquerda Unida) como voceiro parlamentario, con Antón Sánchez (Anova) como cabeza visíbel nas sesións de control ao goberno e con Luca Chao (Podemos) nas funcións de relacións cos medios e a comunicación exterior. Ao grupo incorpórase Xan Xove (Marea Atlántica), como deputado pola circunscrición da Coruña en substitución de Flora Miranda a partir do vindeiro pleno. O espazo que comparten Podemos, Esquerda Unida e Anova na cámara reclámase de novo como "proxecto político plural de unidade", "cunha portavocía coral, con catro voces [Carmen Santos, de Podemos, segue como viceportavoz] que representan os diferentes espectros políticos que conviven no grupo". Luca Chao foi a encargada na presentación de expoñer a axenda política de Común da Esquerda neste penúltimo período de sesións da lexislatura. "O noso obxectivo fundamental será servir de altofalante dos problemas reais. O primeiro problema pasa por falar de precariedade e desemprego, as dúas caras da mesma moeda", dixo Chao. "Tamén queremos falar tamén dun problema fundamental que é a vivenda. Outro dos nosos temas clave será o feminismo, defendendo políticas transversais de igualdade", engadiu.


Summary: O BNG cuestionaba o Goberno galego pola súa opinión sobre títulos como o ducado de Franco: "Imaxinen un marquesado de Hitler ou un condado do 23-F para Tejero, estamos falando de algo parecido", sinala o deputado Luís Bará

O pasado marzo Carmen Martínez-Bordiú, neta de Francisco Franco, puxo en marcha o procedemento burocrático para herdar de balde o ducado de Franco que o rei Juan Carlos I concedeu á súa nai e única filla do ditador, a falecida Carmen Franco, unha semana despois da morte do xeneral golpista. Ao fío deste trámite -sen custo económico para Martínez-Bordiú en virtude da orde de concesión, nunha derrogada- e do proceso para tentar recuperar o pazo de Meirás o deputado Luís Bará (BNG) instou a Xunta a posicionarse ao respecto. Fíxoo a través dunha pregunta parlamentaria na que cuestionaba o Goberno sobre a súa opinión a respecto dos títulos nobiliarios franquistas e sobre se valoraba dirixirse ao Goberno de España para animalo a "anulalos". A resposta do Executivo foi instalo a "respectar a historia, a España e as tradicións". A encargada de responder a pregunta do parlamentario do Bloque foi Blanca García-Señoráns, directora xeral de Relacións Institucionais. Alén de lembrar que a Xunta non ten competencias nesta materia a alto cargo instou a Bará a ter en conta que os títulos nobiliarios "non teñen ningún valor" na actualidade, pero "se axustan á legalidade" instituída coa Constitución de 1978. Iso, dixo García-Señoráns, "concédelles, dalgunha maneira, lexitimidade democrática". "Os títulos nobiliarios -debullou- teñen un significado simbólico, un carácter meramente honorífico e van ligados a unha historia común e plural" sen que exista "recoñecemento dun estatus específico" ou contraprestacións económicas. O BNG cuestionaba a alto cargo pola súa opinión sobre títulos como o ducado de Franco: "Imaxinen un marquesado de Hitler ou un condado do 23-F para Tejero, estamos falando de algo parecido" Por todo isto, advertiu a Bará, "lle recomendo respectar a historia plural e común, respectar a España e as tradicións e a todas as persoas que fixeron que chegásemos ata aquí". "Moitas" das persoas con títulos nobiliarios "foron galegos que traballaron para servir a España na época na que lles tocou vivir" e iso, resalta, debera ser un motivo de "orgullo". Para o deputado do Bloque resulta "preocupante" a apelación da alto cargo a unha "historia común e plural" se esta "honra o ducado de Franco ou o señoría de Meirás". "O PP quere construír a historia común con ese legado", pero o Bloque "non participa e loitará por rematar con esa vergoña". "Imaxinen un ducado de Mussolini ou un marquesado de Hitler" ou, convidou, "imaxinen que se concedese agora o condado do 23F a Tejero" ou "un marquesado do Ibex 35 para Rodrigo Rato". "Estamos falando de cousas parecidas" ao rexeitar estas distincións da ditadura, comparou. A responsable de Relacións Institucionais desdeña, en calquera caso, a iniciativa do nacionalista. "O seu partido non ten representación no Congreso nin no Seando" e por iso "traen este tipo de iniciativas" que ademais, teoriza, apenas suscitan interese na cidadanía. "Podemos facer unha enquisa e preguntar na rúa" ao respecto, convidou. En calquera caso, advirte, Bará non debe "pretender a través desta proposta deslexitimar a democrcia ou a monarquía" nun contexto no que o Gobenro galego estará "sempre do lado da Constitución, recoñecendo unha historia común e plural e rexeitando o franquismo", rexeitamento que, insta a lembrar, xa manifestaron noutras ocasións a Xunta e o propio PP.


Summary: Desde as alamedas de Marín e Pontevedra sae a anual marcha contra Celulosas convocada pola Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra. Esixen o cumprimento da Lei de Costas e a defensa dos sectores produtivos. A pasteira atópase ás portas da súa marcha ao goberno central decidir non defenderse fronte os recursos contrarios á prórroga de 60 anos que Raxoi concedeu a Ence.

A concesión obtida en 1958 por Ence para a explotación da pasteira no seu enclave actual na ría de Pontevedra caducou o pasado 28 de xullo de 2018. Porén o goberno de Mariano Raxoi en funcións outorgou máis unha ampliación da prórroga, desa volta por 60 anos. Tres recursos apresentáronse a esta decisión política, e o goberno central rexeitou defenderse, o que sitúa Ence na corda frouxa. Desde a Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR), que organiza para este domingo 16 de xuño a anual marcha contra Celulosas con saída ás 12 horas desde as alamedas de Marín e Pontevedra, esixen o cumprimento da Lei de Costas de 2013 e da xurisprudencia existente ao respecto das prórrogas en dominio público marítimo terrestre. Por tanto, e en coherencia coas mesmas, a APDR demanda a anulación definitiva desa prórroga de 60 anos concedida ilegalmente a Ence no 2016 cando Mariano Raxoi se atopaba en funcións na presidencia do goberno do Estado. APDR esixe que a empresa devolva a zona ocupada á situación en que se atopaba previa a súa chegada a Lourizán Así mesmo, esixen que a empresa devolva a zona ocupada á situación en que se atopaba previa a súa chegada a Lourizán. Desde a APDR tamén reclaman que, de Ence querer instalar outra fábrica na Galiza, a nova localización non prexudique a explotación dos recursos naturais nin a economía da zona, e empregue unha tecnoloxía respectuosa co medio e cunhas esixencias de vertido e emisión á atmosfera máis estritas e que garantan a calidade de vida e a saúde das persoas. O futuro de Ence está na corda frouxa cos tres recursos apresentados A mesma lexislación que a APDR reivindica que se cumpra é na que tamén se baseou a avogacía do Estado para a elaboración do seu informe que serviu para que o goberno central de Pedro Sánchez decidira non defenderse fronte os recursos contrarios á prórroga de 60 anos a Ence. A Audiencia Nacional tramita os tres procedementos que solicitan a nulidade da resolución de Raxoi que outorgou a prórroga É a Audiencia Nacional quen tramita os tres procedementos que solicitan a nulidade da resolución de Raxoi que outorgou a prórroga. Trátase de tres peticións formuladas polo Concello de Pontevedra, pola Asociación en Defensa da Ría e por Greenpeace. O informe da avogacía entregado ao goberno central conclúe que a prórroga suporía que Ence superaría o prazo de 75 anos que a lei estabelece como máximo para a permanencia de calquera instalación en dominio público. Considera tamén que no caso de Ence non se xustifica a concesión de ningunha prórroga pois estas están limitadas por lei a entidades e empresas que pola súa natureza teñan que estar en terreos de dominio público. Desde APDR denuncian unha campaña de "mentiras e chantaxes" coa que Ence pretende gañar apoio para a súa permanencia argumentando que o seu papel é "imprescindíbel" para a xeración de postos de traballo na comarca e que a súa marcha sería unha catástrofe para Galiza, que ficaría co seu monte abandonado pola imposibilidade de vender o eucalipto. APDR denuncia unha campaña de "mentiras e chantaxes" coa que Ence pretende gañar apoio para a súa permanencia Mais desde a APDR retrucan que os argumentos de Ence caen polo seu propio peso. En primeiro lugar porque a economía da comarca de Pontevedra non xira en torno a pasteira, máis ben todo o contrario, xa que supón un freo na explotación racional dos sectores produtivos. "Lonxe de ser o motor da nosa economía, ENCE é o seu freo", denuncian tamén desde APDR, xa que o complexo contaminante impide a explotación racional dos sectores produtivos da Ría, do turismo e do monte, que se atopa cuberto de eucaliptos, o que implica unha bomba para os incendios. Para desmontar Ence, a APDR tira tamén dos estudos de expertos como o profesor Enrique Valero da Facultade de Enxeñaría de Montes da Uvigo, impulsor da "Cátedra ENCE", e que estipula que tan só un 50% do eucalipto que se corta na Galiza véndese a ENCE, e as familias que venden agora a esta empresa poderían seguir vendendo a madeira á fábrica de Ence-Navia e a Navigator-Aveiro. As comunidades de montes en man común teñen sinalado ENCE como o peor comprador de eucalipto Ademais, as comunidades de montes en man común teñen sinalado ENCE como o peor comprador de eucalipto, xa que paga moito menos que outras empresas, polo que a súa desaparición non suporía un problema de gravidade para o sector. Lores denuncia compra de vontades "Houbo compra de vontades, investimento de moitísimos cartos, eles falan de 6 millóns de euros nos últimos anos..." afirmou Miguel Anxo Fernández Lores nunha entrevista a Sermos Galiza após gañar as eleccións municipais en Pontevedra o pasado 26 de maio. O alcalde do BNG denunciou a este medio a existencia de "moitísimo diñeiro para intentar mudar a opinión pública. Iso foi o que sempre nos dixeron, que a empresa prefería investir en mudar a opinión pública antes que en investir nun traslado. Pois xa está. Esa é a posición de Ence". Así as cousas, o alcalde pon en valor que a única institución que enviou "mensaxes claras" a Ence foi o concello de Pontevedra dicíndolles "que é imposíbel que continúen producindo aí". Lores denunciou a este medio a existencia de "moitísimo diñeiro para intentar mudar a opinión pública" Nesa entrevista o alcalde nacionalista tamén sinala o lobby coma fundamental na suba do PP nas eleccións municipais (de 5 a 7 actas). "Estou plenamente convencido de que sen iso o PP non sacaba máis de 5 concelleiros", afirmou. No acordo de cogoberno entre BNG e PSdeG para o mandato municipal en Pontevedra 2019-2023 un dos compromisos fundamentais que adquiriron ambas formacións é o de manter unha política de oposición frontal á permanencia de Ence na ría de Pontevedra e "impulsar todas as medidas para conseguir o seu traslado". Feixoo teima en defender Ence Desde a Xunta de Galiza, o presidente Alberto Núñez Feixoo, posicionouse desde o primeiro momento en prol de Ence após o goberno central tomar a decisión de non defender a prórroga na causa aberta na Audiencia Nacional. Feixoo comprometeu o goberno galego a "exercer as súas competencias" en defensa de Ence Feixoo afeou o goberno de Pedro Sánchez ese cambio de criterio desde Madrid e comprometeu o goberno galego a "exercer as súas competencias" en defensa de Ence. Un negocio de portas xiratorias Ningunha persoa galega figura entre os 13 membros que xunto o secretario conforman o consello de administración de ENCE . Madrileños, vascos, navarros, andaluces e casteláns ocupan as cadeiras directivas, na súa práctica maioría homes procedentes das direccións de monopolios enerxéticos, bancos e o Partido Popular. Desde abril de 2019 o presidente é o madrileño Ignacio de Colmenares Brunet, cunha carreira fraguada no sector siderúrxico e enerxético. A ex ministra de Medio Ambiente con José María Aznar, Isabel Tocino, sempre impulsada por Manuel Fraga, atopou a súa porta xiratoria en Ence como conselleira da pasteira. O madrileño Carlos del Álamo foi outro home de confianza do finado ex presidente galego e ex ministro franquista Manuel Fraga. Del Álamo foi director xeral de Montes e Medio Ambiente entre 1991 e 1996 e en 1997 foi nomeado por Fraga conselleiro de Medio Ambiente da Xunta de Galiza. Pasou a ser conselleiro coordenador de Ence após anos no cargo de conselleiro e presidente da comisión de notificacións e retribucións da pasteira. Segundo información pública –CNMV- cobrou de Ence no 2018 un total 104.000 euros (remuneración fixa 44.000 euros, dietas 22.000, por pertencente a comisións do Consello 35.000 euros e outros conceptos 3.000 euros). O vasco Juan Luis Arregui Ciarsolo é o accionista maioritario de ENCE, foi o anterior presidente e actualmente é o presidente de honra. Ten un historial longo de creación de empresas en eidos como o forestal ou o vitivinícola. Foi vice-presidente de Iberdrola até 2010. O navarro Javier Echenique Landiribar compatibiliza o posto de conselleiro en Ence co mesmo no Banco Sabadell, do que tamén foi vice-presidente, e coa membresía no consello delegado de Repsol. José I. Comengue Sánchez-Real tivo cargos de responsabilidade no Banco Hispano_americano e na Mutua Madrileña antes de desembarcar na dirección da pasteira. Fixo fortuna coas embotelladoras de Coca-Cola na zona centro e do Levante. É un clásico da Bolsa española. Víctor Urrutia Vallejo foi vice-presidente de Iberdrola e estaba no comité executivo de Vocento, grupo de medios de comunicación que edita, entre outros, ABC, El Diario Vasco. É presidente Compañía Vinícola del Norte de España, S.A. (CVNE). Onde posúe accións por valor de máis de 100 millón de euros. E está na comisión executiva de Coca-Cola en España. No directorio da pasteira tamén está o sevillano José Guillermo Zubía Guinea, que estivo en Confebask e Fernando Abril-Martorell (segoviano) é presidente de Indra, unha multinacional centrada na consultoría, ademais de ser fillo dun dos fundadores da UCD.


Summary: A crise política no seo do PSOE abre unha nova fronte, o conflito xurídico. O secretario de Organización, César Luena, interpreta que a demisión en bloco dos críticos non leva aparellada a renuncia de Sánchez, senón que abre a billa á convocatoria dun congreso.

Sexa como for, a saída ao labirinto do PSOE é a convocatoria dun congreso para que a militancia ratifique ou non a aposta de Sánchez por procurar un goberno alternativo a Rajoy. Isto é o que veu defender o secretario de Organización, César Luena, nunha tensa conferencia de imprensa en Ferraz. Non entrou a discutir se demitiron ou non a metade máis un da Executiva, e máis ben douno por feito. O que si fixo foi unha interpretación distinta á dos críticos a respeito das secuelas que a renuncia en masa produce na marcha do partido. Para o secretario de Organización, a única consecuencia das demisións é que, segundo o artigo 36 dos estatutos, o Comité Federal debe convocar un Congreso para elexer unha nova Executiva. Aí acabaría todo. Para os críticos, en troca, a súa demisión debería causar a imediata disolución do órgao de dirección e a formación dunha xestora. Luena considera que o secretario xeral e a propia Executiva están en plenitude de funcións. De facto, anunciou que se reuniría esta quinta feira cun unico ponto na orde do día, a convocatoria dun Comité Federal con vistas a chamar á realización dun congreso extraordinario. Non precisou se esa reunión se iría realizar este vindeiro sábado tal e como inicialmente estaba previsto.


Summary: O voceiro de En Marea insiste na vontade de "sumar" con outras formacións para artellar unha maioría que poida frear a dereita nos comicios de 2020

O voceiro de En Marea, Luís Villares, incidiu onte na vontade da súa formación en "sumar" para alcanzar unha maioría que poida frear a dereita nas próximas eleccións á Xunta da Galiza a través dunha alternativa que traballe "en positivo". Neste sentido, Villares chamou o resto de formacións da oposición galega a demostrarlle á cidadanía que teñen "máis en común" que a intención de "botar o PP" da Xunta. Ademais, salientou que "é necesario sumar desde a diversidade". O tamén portavoz do Grupo Mixto no Parlamento galego volveu explicar a súa proposta de diálogo "sen que ninguén teña que renunciar a nada", en clara referencia ás siglas e, en concreto, ao Bloque Nacionalista Galego. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Días de inverno, tempo de fervenzas. Os regatos cheos, ben alimentados polas choivas, as árbores sen follas e as beiras lavadas polas enchentes, sen fentos nin outras plantas estacionais que dificulten a marcha ou agochen buratos e outras pexas e atrancos do terreo, fan máis doado achegarse ás fervenzas, aínda que hai que ter máis coidado coa humidade que fai esvaradías as rochas polas que, moitas veces, hai que camiñar.

Por iso para ir a eses sitios sempre hai que levar calzado axeitado e bastóns, que tanto serven para ter un apoio como para apalpar o terreo e buscar un lugar seguro onde poñer os pés. Nesta ocasión achegámonos ao concello de Cuntis, que ademais de contar con sona termal e balnearia ten recursos naturais abondo e roteiros para gozar da natureza, para facer unha camiñada remontando o curso do rego da Patela, que xunta as augas que escoan dos montes da súa contorna (Cabalar, Sebil e Fental) para levalas ao río Gallo, e no seu percorrido descende uns 150 metros en pouco máis dun quilómetro ao caer polas paredes da falla que deu orixe á Depresión Meridiana da Galiza, e como a súa capacidade erosiva é escasa e a resistencia que lle opón o terreo granítico polo que baixa é moita, ten un percorrido axitado, convertido nunha sucesión de rápidos e saltos de diversos tamaños. Para velos todos hai que achegarse á canle e ila remontando camiñando o máis preto posible da auga. Paraxe: Rego da Patela (Gallo-Umia) | Concello: Cuntis | Dificultade: Media–alta | Percorrido: 5 quilómetros O traxecto é curto, non pasa dos 5 quilómetros, ida e volta, pero o terreo é complicado, nalgúns puntos imposíbel e noutros só apto para bechos de catro patas e con capacidade para penetrar o mato de uces. Comezamos a andaina ao pé do monumento ao Sagrado Corazón, que se atopa na saída de Cuntis cara a Xinzo e Cequeril, xusto despois de cruzar o rego da Patela, e en canto podemos achegámonos ao río, e levándoo á esquerda, camiñamos pola súa beira todo o tempo que nolo permita o relevo, cando non, facemos un pequeno desvío polo monte para volver á beira en canto se poida, e así imos descubrindo un rápido detrás doutro e entre eles os saltos máis grandes. No traxecto contamos máis de dez saltos, os máis importantes con nome propio (As Campaíñas e O Érbedo) e entre eles a Fábrica da Luz que conserva, no estado que llo permite o tempo e a exposición aos elementos, os mecanismos que transformaban a forza da auga en corrente eléctrica (turbinas, xerador...). O percorrido para achegarse coñecer as dúas fervenzas máis grandes e a Fábrica da Luz tamén se pode facer seguindo unha parte do trazado da Ruta Circular de Cuntis (24 quilómetros polo sueste do concello, PRG 20), un bo camiño que pasa preto delas, con indicadores que as sinalan, e que foi polo que nós fixemos a volta.


Summary: Un tanto de Charles na recta final dálle tres puntos ao conxunto vigués ante o Levante namentres o Dépor suma un punto en Riazor, onde se puido ver o divorcio entre bancada e directiva.

Non perdeu ningún dos conxuntos galegos da Primeira división do fútbol estatal, aínda que nun caso o resultado puido ser mellorábel. Ese foi o do Dépor, que empatou ante o Espanyol na mañá de domingo (0-0) nun resultado que deixou frío Riazor. Non foi boa a primeira parte, si a segunda, onde o Dépor tivo o dominio pero non acabou de bater a Casilla, e mesmo librou da derrota nos ataques finais do Espanyol de Sergio González, ex xogador dos coruñeses. A nota negativa da xornada estivo na ausencia dos Riazor Blues da súa bancada co apoio da Federación de Peñas, enfrontados todos á directiva de Tino Fernández e ás normas que quere impoñer entre @s seareir@s organizad@s. O sábado pola noite, o Celta venceu no campo do Levante cun tanto de Charles a dous minutos do final (0-1). Un gran encontro de Nolito serviu para que os vigueses sumasen tres puntos facendo bo, esta vez si, o seu dominio ao longo dos 90 minutos.


Summary: O 12 de agosto realizarase un acto político en Ferrol na súa lembranza coincidindo co 38 aniversario da súa morte

Esta segunda feira, 12 de agosto, cúmprense 38 anos do asasinato de Xosé Ramón 'Moncho' Reboiras Noia a mans da policía española, nun operativo en Ferrol co que o franquismo pretendía tronzar o proceso de reorganización da Unión do Povo Galego. A UPG organiza un ano máis un acto en Ferrol para conmemorar a súa morte a mans da policía franquista e recordar a figura do seu histórico dirixente, quen contribuiu de maneira destacada á organización da fronte cultural e máis dos xermolos sindicais dos que nacería o SOG, antecedente histórico da CIG. A concentración comezará ás 19h na Praza de Armas, diante da Casa do Concello, e partirá cara ao portal da rúa da Terra onde Reboiras foi abatido a tiros en 1975. Despois encetará o acto político central, no Cantón. Falarán o secretario xeral da UPG, Néstor Rego, o secretario xeral da UMG, Xacobe García, e a concelleira do BNG de Ferrol Mercedes Tobío. Un día antes, como acostuma, farase unha ofrenda floral no cemiterio da parroquia natal de Reboiras, San Xoán de Laíño, no concello de Dodro, onde repousan os seus restos mortais. Máis homenaxes O Movemento Galego ao Socialismo e Nós-Unidade Popular desenvolverán tamén os seus respectivos actos de homenaxe a Reboiras, recoñecido desde 2009 como "vítima do franquismo". O MGS realizará o seu acto político ás 13h no Cemiterio de Imo e Nós-UP concentrarase ás 20:30h na rúa da Terra de Ferrol.


Summary: A CIG acada a maioría absoluta na provincia da Coruña e na de Pontevedra.Tamén é a primeira organización sindical en Lugo e en Ourense. Obtivo 63 delegad@s, un máis que hai 4 anos malia que nesta cita escollíanse 6 representantes menos.

A CIG continúa a ser a forza sindical con máis apoio no profesorado galego, segundo se tira do escrutinio das eleccións no ensino non universitario realizadas esta quinta feira. A CIG-Ensino gaña e incrementa a súa representación e a porcentaxe de delegados e delegadas e votos, pasando do 43.5% do 2010 ao 46.24% actual en toda Galiza. A segunda forza sindical, CC OO, ficou a unha grande distancia da central nacionalista ao conseguir apenas o 15,3% dos votos. A participación foi alta: o 70% dos 30.336 docentes exerceron o seu dereito ao voto, isto é, un total de 20.901 profesoras e profesores. O profesorado galego respaldou, mais unha vez, o sindicalismo nacionalista como primeira forza nas aulas do país. A vitoria da CIG haina que interpretar tamén en termos de claro castigo ás políticas da Consellaría de Educación. CIG-Ensino foi referente durante os últimos catro anos do combate contra as medidas privatizadoras, elitistas, españolistas e sexistas do departamento dirixido por Jesús Vázquez. O veredicto das urnas non deixa lugar a dúbidas a respeito de que esta política de oposición á Consellaría atopa un claro apoio por parte da maioría das persoas docentes. A central nacionalista é primeira forza nas aulas galegas co 46,24%, mentres que CC OO fica como segunda co 15,3% A CIG-Ensino acada a maioría absoluta na provincia da Coruña con 23 delegados e delegadas e na de Pontevedra con 21, que representan o 80% do profesorado. A CIG-Ensino tamén é a primeira organización sindical en Lugo con 10 delegados e delegadas e en Ourense con 9 delegados e delegadas. Se compararmos os resultados cos rexistados nos comicios de 2010, o reforzamento da maioría da CIG (63 delegados) contrasta coa caída de CC OO e UXT, mentres que o STEG perdería un, o CSIF incrementaría significativamente a súa representación (de 3 a 10). ANPE, a lista afín ao PP, ficaría con 18, 1 menos. A CIG obtería 63 deleged@s, un máis que hai catro anos mais tendo en conta que agora se escollían 140 e non 146 En declaracións a Sermos Galiza, o secretario nacional de CIG-Ensino, Anxo Louzao, cualificou os resultados da central nacionalista de "extraordinarios" e un "aval" ao labor desta central, ben como unha mostra do claro "rexeitamento" que produce entre o profesorado a política da Xunta de Galiza. "O conselleiro ten que tomar nota e abrir unha negociación coas traballadores e os traballadores do ensino, visando obxectivos concretos, entre eles a restitución dos direitos laborais e salariais do profesorado, o despregamento duns cadros de persoal amplos nos centros, a redución do alumnado por aula, a elaboración dun estatuto galego do profesorado", di Louzao. Aliás, argumenta o secretario nacional da CIG-Ensino, no horizonte estaría a aprobación dunha Lei Galega de Educación que a efeitos práticos derrogue a LOMCE e resulte na galeguización do ensino, na eliminación dos concertos educativos e na conquista dun ensino público totalmente gratuíto e equitativo para o cal, acha a central nacionalista, compriría destinar á educación non menos do 7% do PIB galego. Nun comunicado de valoración dos resultados, a central nacionalista entenden que estas eleccións "reafirman e fortalecen a CIG-Ensino como a organización sindical maioritaria e de referencia no ensino público, grazas ao apoio amplamente maioritario do profesorado", CIG-Ensino quer agradecer "publicamente" a "confianza e apoio" que profesoras e profesores "veñen de aosar co seu voto maioritario" a esta opción nacionalista, para a cal "estes resultados afianzan o modelo sindical galego de clase, plural, democrático e participativo, próximo ao profesorado e que aposta por un ensino público, galego, gratuíto, laico e coeducativo". Número de delegad@s segundo os resultados provisorios (dados facilitados pola CIG) CIG ANPE CCOO UGT CSIF STEG A CORUÑA 23 4 7 3 3 5 PONTEVEDRA 21 3 5 5 3 4 OURENSE 9 5 8 3 0 2 LUGO 10 5 2 4 4 2 TOTAIS 63 17 22 15 10 13


Summary: 'Nós Diario' non só chega acompañado do 'Sermos Galiza' este sábado. Tamén o fai do caderno monográfico 'Producir', sobre economía e traballo, en que recoñecidas e recoñecidos analistas tratan variados e actuais temas.

Este sábado Nós Diario chega aos quioscos e ás casas das persoas subscritoras co Sermos Galiza e tamén co caderno monográfico Producir, en que as máis reputadas e reputados analistas examinan as informacións máis actuais e destacadas na área económica. Así, o profesor de Economía da USC Bernardo Valdes Paços escribe sobre a denominada lei de simplificación administrativa e de apoio á reactivación económica. "Com a escusa da reduçom de trámites burocráticos para impulsar a recuperaçom económica facilita-se a entrega dos nossos recursos ao grande capital", explica, "a simplificaçom como eufemismo da eliminaçom de controis e a reduçom de prazos para, entre outras cousas, evitar a contestaçom social". A tamén profesora de Economía da USC María Cadaval trata as "as mistificacións sobre a potencia exportadora da Galiza". Dá conta de que o último Barómetro Exportador da Galiza revela un crecemento das exportación do 6,8% en decembro con respecto ao mesmo mes do ano 2019, moi por riba da media española e tamén da europea. "Malia isto, o seu nivel segue sete puntos por debaixo da situación precovid-19", di. Defende a necesidade de "acompañar as pemes e abrir as canles necesarias para que os produtos galegos -máis alá do téxtil e automoción- amplíen horizontes". María do Carme García Negro, profesora de Economía da USC, debulla baixo o título "Espectáculo da UE lamentábel" os motivos que se agochan tras a decisión comunitaria da compra das vacinas. "Aquel éxito político inicial, protagonizado por un órgano institucional comunitario do máximo rango, converteuse, nuns meses, non só nun fiasco en termos reais, senón nunha mostra ante o mundo da maior demostración de exhibición de soberbia", apunta. En relación aos fondos europeos Next Generation na Galiza escribe o experto en economía Diego Sande Veiga, que analiza os obxectivos e problemáticas deste programa. Á vez, o economista Manoel Barbeitos, expón no seu artigo que "o brutal impacto provocado pola Covid-19 na economía europea fixo cambalear" os seus alicerces, entre eles "os chamados criterios de converxencia, un déficit non superior ao 3% e unha débeda inferior ao 60% do PIB que, entre outros efectos, fixeran que o que fora unha crise financeira (2008) se convertera nunha longa e fonda recesión económica". Joám José Romero Durám, economista, expón os seus argumentos sobre a viabilidade dun sistema público de pensións e o enxeñeiro agrícola Xosé Carballido escribe sobre os novos proxectos de parques eólicos previstos na Galiza, advertindo que "os parques eólicos poden -e deben- ter cabida, pero non en espazos protexidos, e cunha proliferación indiscriminada que acaba convertendo a singularidade en praga". Ademais, na semana en que se coñece que 25% das galegas e galegos deciden asignar o 0,7% da súa declaración da renda á Igrexa e pouco despois de terse coñecemento dos bens inmatriculados na Galiza, o economista Iago Santos Castroviejo deita luz sobre a xestión fiscal e contábel deste estamento. "O privilexio de non ter que presentar contas que ten a igrexa Católica na Federación Ibérica é algo único no mundo. Permítelle aos membros da Igrexa desviarse todo o que lles pareza da súa misión e impide calquera forma de rendición de contas", advirte. Os problemas do furtivismo para a actividade marisqueira é analizado polo profesor de Economía na USC Gonzalo Rodríguez, quen pon de manifesto que "para unha gran maioría da poboación é percibido como algo anecdótico ou menor, nada máis lonxe da realidade". Isto e moito máis no caderno Producir que este sábado acompaña Nós Diario nos quiosques. Un total de 60 páxinas por só 3 euros. Se non es subscritora ou subscritor, faino nesta ligazón.


Summary: Traballadoras dos servizos sociais da Galiza botan en falta protocolos de desonfinamento que garantan unha asistencia de calidade e especializada.

O Colexio Oficial de Traballo Social da Galiza (COTSG) pídelle á Xunta que envíe, "sen demora, protocolos para as e os traballadores dos servizos sociais nesta primeira fase do desconfinamento". Segundo recoñece a entidade nun comunicado, a experiencia das profesionais colexiadas confirma grandes eivas na fase de desconfinamento na dependencia. Así, desde a Xunta de Goberno cren que a Administración debe abordar "canto antes" as condicións deste sistema, encargado de "velar polas persoas maiores". Desde o COTSG sinalan a existencia de "moito atraso na asignación de prazas residenciais das emerxencias que contemplan as situacións de abandono, de risco inminente para a integridade física das usuarias ou de malos tratos". O resultado, din, é o "desamparo no que a Administración galega ten sumidas as persoas máis vulnerábeis sen contemplar protocolos axeitados e eficaces de emerxencia que garantan unha vida digna". Así, as traballadoras sociais da Galiza urxen a creación de protocolos de desconfinamento para a reapertura de centros dirixidos a persoas en situación de dependencia, a reforzar os servizos de proximidade, a fixar as fases de reapertura dos centros, a procurar mecanismos de conciliación para as profesionais e o acceso a tests de coronavirus.


Summary: A Assembleia rexeita o Orçamento do Goberno.

O primeiro ministro de Portugal, António Costa, realizou un discurso coa mirada posta xa nas inexorábeis eleccións anticipadas, asegurando que agarda converter a actual representación parlamentaria do Partido Socialista (PS) "numa maioria reforçada e estável". Foi parte das súa intervención no feche do debate sobre o Orçamento do Estado 2012 (OE22) presentado polo Goberno que preside e que non conseguiu os apoios necesarios para a súa aprobación. A Assembleia rexeitouno cos votos en contra da dereita (PSD, CDS-PP, Chega e IL) e da esquerda (BE, PCP e PEV). A respecto das eleccións anticipadas, Costa sinalou que agora toca agardar pola decisión do presidente da República. O PS foi o único partido que votou a favor da proposta. Os tres representantes do PAN e as duas deputadas non-inscritas, Joacine Katar Moreira e Cristina Rodrigues, abstivéronse. "Consciência tranquila" Costa asegurou que "o Governo sai desta votação de consciência tranquila e cabeça erguida", e lanzou unha mensaxe á dereita, dividida no proceso de renovación interna, sinalando que "fechou para obras". A respecto das eleccións anticipadas, Costa sinalou que agora toca agardar pola decisión do presidente da República.


Summary: A cinco meses de que se desenvolva a oitava edición de Culturgal, a Feira das Industrias Culturais, a metade do espazo xa está reservado. O escaparate a cultura centra esta nova edición nas palabras cun lema gabancioso: "Presume de Culturgal".

A cinco meses de que se inicie a oitava edición da Feira das Industrias Culturais que se desenvolve cada ano a comezos de decembro en Pontevedra, a organización decidiu optar por un lema que dá boa conta do espírito que preside o evento. "Presume de Culturgal" será a frase máis repetida os días 4,5 e 6 de decembro cando, de novo, os distintos sectores culturais se dean cita no Pazo da Cultura de Pontevedra que, a tal altura, xa ten reservado a metade do espazo dispoñíbel. O prazo de reserva de stands remata aínda o 31 de outubro, de non se esgotar antes, e o de presentación de propostas para a programación o 30 de setembro. As palabras serán o motivo central do grande escaparate das industrias culturais que o pasado ano rexistrou máis de 15.000 persoas de público. Aumenta o capital privado na feira "Hai público familiar, hai público interesado en propostas concretas da programación, hai público profesional, etc. Hai tempo que sabemos que non nos diriximos a unha audiencia acoutada", sinalou na presentación o presidente de Culturgal, Manuel Bragado quen valorou tamén a positiva resposta do público na pasada edición á introdución da entrada de pago que se mantén neste ano cos prezos populares de 2 euros entrada persoas adultas e 1 euros para menores de 12 anos, 3 e 2 se se colle bono para os tres días. Destacou tamén o medre da aportación financieira privada para a realización da Feira que xa supera o 35%. Na busca de novos públicos O director da Feira, Xosé Manuel Aldea, foi o encargado de explicar algunhas as novidades desta nova edición como son a posibilidade de escoller o espazo para o stand ou a non existencia de tenda oficial Culturgal nunha feira que destaca no seu aspecto comercial. Queremos que a Feira sexa un espazo de palabra e comunicación e tamén queremos solventar os problemas de interferencias sonoras entre espazos", sinalou aldea dunha edición na que se ampliará o Espazo Bebés, destinado a público de 0 a 3 anos despois da grande resposta do pasado ano. Aldea destacou, neste sentido, a vontade da Feira de contribuír a crear novos públicos para a cultura. Por segundo ano consecutivo, a programación incluirá unha exposición artística que, desta volta abordará a relación entre arte e arquitectura e estará, como o pasado ano, comisariada por Paula Cabaleiro e Antón Sobral. No acto de presentación, que se desenvolveu no Centro de Interpretación das Torres Arcebispais (CITA) de Pontevedra, participaron Manuel Bragado e o director da Feira, Xosé Manuel Aldea, ademais de Jacobo Sutil, director de Agadic, Ana Isabel Vázquez, deputada provincial, e Anabel Gulías, concelleira de Promoción Económica e Turismo na cidade do Lérez.


Summary: A Cámara lembra que 26% da poboación está no limiar da exclusión.

O portavoz parlamentar nacionalista de Emprego, Daniel Pérez, reclamou esta sexta feira á Xunta na Cámara galega unha "actuación decidida" ante os datos que amosan que os fogares con dificultades para chegar a fin de mes na Galiza están por riba de 50% e, o que aínda é "máis preocupante", sobe a porcentaxe dos que contan con máis dificultades para rematar o mes. "Ante a delicada situación socioeconómica, 12,60% dos fogares galegos mudou hábitos de compra, e 30% diminuíu outros gastos comúns, agás alimentación, procurando reducir gastos", expuxo o parlamentar, que instou o Goberno galego a "explicar" que medidas adopta ante este escenario. A directora xeral de Emprego, Traballo Autónomo e Economía Social, Covadonga Toca, en resposta ao BNG, afirmou que o Goberno da Xunta "hai anos" que se centra en actual naqueles "colectivos" máis sensíbeis á "precariedade", como mulleres ou parados de longa duración. Toca tamén mencionou, entre as actuacións perante ás desigualdades e aumento da pobreza, a aposta por impulsar o "emprendemento" e a economía social. O deputado do BNG citou indicadores como os de pobreza e desigualdade, con crecementos "significativos" que sitúan en 25,7% a poboación galega en risco de pobreza ou exclusión social, segundo o informe da EAPN-Galiza elaborado con datos de 2020. A desigualdade que deixa Feixoo en 8 datos Pola súa parte, a viceportavoz do grupo socialista, Begoña Rodríguez Rumbo, denunciou que a Xunta deixa sen bono social eléctrico a 82% das familias galegas en situación de pobreza severa. "44.442 familias galegas en situación de carencia material severa" fican sen este bono, alertou no Parlamento, ao tempo que instou o Goberno galego a "cambiar os requisitos" para que poidan "entrar todas as familias que estean en condicións" de necesitar este tipo de axudas.


Summary: O sector de elaborados do mar – 7.000 empregos en Galiza – protagoniza un paro en demanda dun convenio digno no que é a primeira greve deste sector, onde as mulleres ocupan 80% dos postos de traballo. "O seguimento case absoluto sorprendeunos positivamente", recoñece Suso García, secretario comarcal da FGAMT-CIG en Vigo. O comité de greve aprazou as dúas xornadas programadas para 24 e 25 de outubro ante a disposición da patronal a negociar, mais retomaríaas os días 30 e 31 se non hai avances.

Era a primeira vez que o sector de elaborados do mar ía á greve e na primeira das tres xornadas previstas de paro o seguimento foi total. Un seguimento tan amplo motivou o cambio de actitude da patronal, indican os sindicatos, que se sentará de novo na mesa tras a ruptura do diálogo o pasado 24 de setembro durante as negociacións do convenio estatal. Con este motivo, aprázanse as dúas xornadas de greve restantes convocadas para esta semana, 24 e 25 de outubro. En caso contrario, anuncian que retomarían os paros de 24 horas o próximo martes 30 e mércores 31. Falamos con Suso García, secretario comarcal da FGAMT-CIG en Vigo, pouco antes de se coñecer a decisión da patronal. - Sorprendidos polo éxito no seguimento da greve? Os tres sindicatos convocantes (CIG, CCOO e UXT) coincidides en salientar unha participación total na primeira xornada en industrias como Fandicosta, Numarsi, Mascato, Pereira ou Cabomar, entre otras. - Sorprendeunos satisfactoriamente, a verdade é que si. Sabiamos que ía haber un seguimento importante, todos tiñamos claro que había condicións máis que de sobra para esta greve. Sacar adiante este protesto deu relativamente pouco traballo en comparación con outras ocasións, todo se produciu case de forma natural, o que demostra que era algo que as propias traballadoras e traballadores do sector estaban demandando. - É a primeira vez que o sector de elaborados do mar (7.000 empregos en Galiza) vai á greve malia levar anos padecendo situacións laborais duras, salarios baixos, alta precarización... - É un sector moi precarizado, certo, onde os salarios de media andan nos 800 euros ao mes. A patronal xoga moito co medo da xente a perder o posto de traballo, cuns soldos que non permiten ter un mínimo 'colchón' detrás para ver de buscar outras alternativas… A isto engádese ter que soportar das xornadas laborais máis altas no sector da alimentación, sen case dereitos… Todo iso crea unhas condicións de precariedade nas que a xente sufre un medo lexítimo, claro. Mais chega un momento en que todo iso racha. E é agora, curiosamente cando a CIG ten presenza importante no sector. - Custou vencer ese 'medo lexítimo'? - Custou. Pero fíxose. E hai que ter en conta un elemento: 80% dos traballadores deste sector son mulleres e creo que, afortunadamente e como demostrou a greve do pasado 8 de marzo, as mulleres xa perderon o medo, están a empoderarse, iso é moi positivo. Elas teñen o protagonismo na loita neste sector. - Centrades as demandas en avanzos salariais e tamén en dereitos… - Son unhas cuestións que temos claro que son de xustiza: Reivindicamos, entre outras demandas, que a finais de 2020 o salario máis baixo poida acadar os 14.000 euros. Tamén pluses de refrixeración, de noite, unha paga máis polos baixos salarios destes anos, dereitos como o de acompañar aos fillos ao médico… - A incidencia das ETTs é moi grande neste sector… - Hai empresas onde 70% das persoas que traballan alí son procedentes de ETTs, o que é unha barbaridade. Iso xa o indica todo. - Vós, ás demandas e reivindicacións xerais, partilladas polos tres sindicatos, sumades tamén a dun convenio galego para este sector. - Estamos nun convenio estatal cando 80% do sector está en Galiza. A inmensa maioría das traballadoras do sector son galegas, as principais empresas están en Galiza…Non ten sentido ter que ir negociar a Madrid, o que se procura con iso é afastar a negociación colectiva dos centros de traballo, debilitar os posicionamentos da clase traballadora. Ir negociar a Madrid acaba favorecendo as, por chamalo así, posicións burocratistas (ri), acaba levándose todo a negociacións de despacho, lonxe de onde se está a dar a loita, lonxe dos traballadores e traballadoras. Iso é o que lles interesa a grandes empresas, que nin sequera despois se presentan na mesa de negociación, senón que mandan uns avogados que non teñen poder de decisión e case nin de manobra.


Summary: A Subdelegación do Goberno español sancionou a 9 integrantes da Plataforma sarriana polo río. As multas oscilan entre os 750 e 800 euros. Atribúenlles 'desordes públicas graves'.

As sancións multiplícanse. Movementos sociais, organizacións estudantís e xuvenís ou mesmo os mariñeiros do cerco están a ser sancionad@s e/ou xulgad@s por se manifestaren na defensa da lingua, o territorio, do dereito ao aborto, ao traballo ou a un ensino público. Após as sancións que foron remitidas á frota do cerco, catro meses despois das mobilizacións que exixiron un reparto xusto das cotas pesqueiras, integrantes da Plataforma sarriana polo río veñen de comunicar que a Subdelegación do Goberno español iniciou 9 expedientes sancionadores contra integrantes da mesma após a denuncia presentada por axentes da Garda Civil. Foron denunciadas pola Garda Civil que @s acusa de pór en risco a súa propia integridade física A estas persoas o organismo atribúelles 'desordes públicas graves' por tomaren parte activa nun protesto contra as obras de encanamento dos ríos Sarria e Celeiro. No concreto, a que tivo lugar o 26 de marzo e na que distint@s manifestantes descenderon polo río en piragüa para evitaren o derrubamento da Ponte do Toleiro. Un monumento histórico que na actualidade xa non existe. Segundo o informe achegado polo Subdelegación @s manifestantes puxeron en risco a súa propia integridade física e causaron 'desordes públicas graves' que son puníbeis con sancións de entre 300 e 30.000 euros. Porén, as multas que lles foron remitidas oscilan entre os 750 e os 800 euros. Os expedientes serán tramitados nun prazo máximo de 6 meses.


Summary: As catro formacións con representación parlamentar deron a coñecer esta quinta feira as iniciativas rexistradas no marco do debate de política xeral no Parlamento de galiza.

Partido Popular: apoiar o Borbón e as Forzas de Seguridade Catalunya foi a baza xogada polo PP para deturpar o debate do Estado da Nación que decorreu esta cuarta feira. E deberon ficar contentos coa xogada, porque de novo Catalunya foi a carta na que apostaron os populares para a xornada na que se dan a coñecer as propostas de resolución que se presentan ao abeiro do mencionado debate. Así, e entre as 40 propostas de resolución do PP, figura nun lugar privilexiado as propostas de que a Cámara exprese a súa adhesión ao discurso de Filpie VI sobre Catalunya e de apoio ás forzas de seguridade alí enviadas. O secretario xeral do PPdeG e viceportavoz parlamentar, Miguel Tellado, considera que a oposición "debe aclarar onde está" en relación co proceso catalán. Así, defendeu que todas as forzas políticas debían "poñerse detrás do rei" fronte un goberno catalán que "vulnera as regras democráticas". En Marea: facer fronte aos problemas reais Antón Sánchez, viceportavoz de En Marea, presentou as 40 propostas de resolución do partido instrumental. Da defensa do dereito a decidir á retirada do anteproxecto de saúde, as iniciativas procuran "solventar os problemas reais e diarios dos galegos, propostas sociais, educativas, sanitarias, servizos públicos para a maioría social". Entre as iniciativas postas sobre a mesa, En Marea defende un plan de loita contra a pobreza e a desigualdade que sirva para sentar os alicerces dunha Renda Galega de Cidadanía. Pide establecer blindaxes orzamentarios para sanidade e educación, para alén de cuestións como o resgate da AP9 ou a retirada do anteproxecto de Lei de Saúde. PSdeG: máis autogoberno e reforzar os servizos públicos A ampliación do autogoberno, a mellora dos servizos públicos e medidas para pular pola recuperación económica son algunhas das cuestións nas que se centran as propostas de resolución do grupo parlamentar socialista. Patricia Vilán, viceportavoz do PSdeG; anunciou que, entre outras cuestións, solicitaban unha estratexia de loita contra o paro. A cobertura de todas as persoas dependentes en lista de agarda, un novo decreto do galego para o ensino, a reforma do estatuto de autonomía ou iniciativas en materia de industria tamén fan parte do paquete de propostas dos socialistas. BNG: Recuperar dereitos sociais e laborais, e "empoderar" Galiza As 40 propostas de resolución que presenta o BNG pretenden un duplo obxectivo: recuperar os dereitos sociais e laborais perdidos en nove anos de Goberno do PP e iniciar un debate para avanzar no autogoberno e no dereito a decidir de Galiza. "Galiza ten que buscar a súa propia folla de ruta que lle permita empoderarse para mellorar a vida dos galegos e das galegas", manifestou Ana Pontón, portavoz nacionalista. O BNG propón subir as pensións mínimas de xubilación e equiparalas co SMI, crear unha renda social, acabar coa lista de agarda das persoas dependentes garantindo o cobro da prestación, empezando por reclamar ao Estado os 150 M€ de recorte en dependencia. Tamén fan parte das propostas, un plan de choque contra o desemprego e a precariedade, retirar a reforma da Lei de Saúde, mellorar a atención na sanidade primaria e recuperar investimentos e persoal. A recuperación do pazod e Meirás e outros bens espoliados oolo franquismo e a reprobación de Mariano Rajoy e de Ana Pastor polo veto a AP9, son outras das cuestións.


Summary: O Centro Europeo de Control de Enfermidades argumenta que non é preciso levala cando unha persoa que non está en risco ten contacto con alguén vacinado.

O Centro Europeo de Control de Enfermidades (ECDC) defende que as persoas sen patoloxías de risco poden sacar a máscara cando están con alguén vacinado contra Covid. O organismo internacional de referencia defende isto porque a evidencia científica recollida até o de agora mostra que as persoas inmunizadas teñen menos capacidade para transmitir o virus, así como para infectarse ou desenvolver unha enfermidade grave. Nunha guía actualizada esta cuarta feira, o ECDC sostén que nunha reunión entre unha persoa non vacinada que non corre risco e unha que xa recibiu a vacina, tampouco é necesaria a distancia social. Porén, tamén sinala que o uso de máscaras e distancias debe manterse en "espazos públicos e grandes concentracións independentemente do estado de vacinación dos presentes". É a primeira guía de escalada publicada por este centro de expertos da Unión Europea. "É alentador ter evidencias científicas que indiquen como a inmunización pode permitir lentamente a relaxación de medidas como o uso de máscaras e o distanciamento físico", dixo Andrea Ammon, directora do ECDC. O ECDC, pois, celebra o feito de que non haxa distancia social nin máscaras nos encontros entre vacinados ou vacinados cunha persoa que non estea en risco. Pola contra, recomenda manter estas medidas se hai alguén en risco ou en reunións non vacinadas. Ademais, o Centro Europeo dá aos Estados o visto bo para eximir de probas e poñer en corentena os cidadáns e cidadás que xa recibiron a vacina e que queren viaxar. Non obstante, tamén advirte de que se se queren reducir as restricións nas vacinacións, debe terse en conta o "potencial acceso desigual ás vacinas" por parte de diferentes sectores da poboación.


Summary: A crise non impactou por igual en todas as comarcas de Galiza. Sectores económicos predominantes, tecido económico, realidade poboacional, dotación en infraestruturas e outra serie de indicadores determinan as consecuencias da gran recesión nas diferentes comarcas. Os datos do Instituto galego de estatística (IGE) apontan que a taxa de variación do PIB comarcal nestes anos foi diferente.

45% das comarcas galegas (24 de 53) tiveron unha variación de menos 0%, é dicir, que o produto interior bruto minguou. E houbo 29 nas que esa variación foi positiva, se ben en 7 delas esa variación ficou por baixo de 1,2%. Nos anos estudados, entre 2012 e 2014, 42% dos concellos galegos tiveron unha variación negativa no PIB municipal. Dos 314 municipios galegos, 132 entran nesa categoría, a de municipios onde o PIB descendeu. No que atinxe a PIB por habitante comarcal, se temos en conta que a media de Galiza é 100, 77% das comarcas non acadan esa media: 41 de 53. De feito, hai 10 comarcas que fican por baixo de 65% do produto interior bruto medio galego. Mentres que só 12 superan esa media. Unha dinámica igual ensina e evolución municipal. Se o produto interior bruto medio de Galiza, como sinalamos antes, é de 100, hai 263 concellos (84% dos existentes no noso país) que están por baixo del. E destes 263, 36 municipios non chegan a ter o índice medio de PIB municipal galego.


Summary: Segundo o INE, a poboación galega caerá un 7,6% nos tres próximos lustros e o saldo vexetativo seguirá sendo negativo, pero cuns 18.000 falecementos máis que nacementos, 6.000 máis que na actualidade.

Galicia terá dentro de quince anos pouco máis de 2,5 millóns de habitantes, uns 210.000 menos que agora. Eses son os cálculos que se tiran da proxección que ata o ano 2029 elabora o Instituto Nacional de Estatística (INE). En concreto, o país perderá un total de 207.472 habitantes, un descenso do 7,6% da súa poboación, nos tres vindeiros lustros. Galicia perdería uns 210.000 habitantes nos vindeiros quince anos Xa que logo, e segundo este mesmo informe, Galicia tería en 2029 2.539.735 residentes, fronte aos 2.747.207 habitantes a 1 de xaneiro de 2014. Supón un chanzo máis da crise demográfica galega e rachar coa tendencia contraria que existe desde 2002, ano no que había case 2,7 millóns de persoas na comunidade autónoma, unha cifra que se incremento en máis de 50.000 ata a actualidade. Galicia volvería ser unha das peores situadas, unha vez máis, segundo estas estimacións, sendo a terceira comunidade cun maior descenso poboacional, tan sóp superada por Castela e León (-9%) e Asturias (-8,3%). Pola contra, hai cinco autonomías que son as únicas onde se incrementarían os habitantes: Madrid, Canarias, Illes Balears, Murdia e Andalucía. O país sería unha das tres autonomías que máis poboación perdería, só por detrás de Asturias e Castela e León O saldo vexetativo de Galicia tamén seguiría sendo negativo, tal e como relata o INE. E sería aínda peor, ao haber en 2028 máis de 18.000 falecementos máis que nacementos, fronte aos 11.741 da actualidade. Outra tendencia que empeora ata chegar, en quince anos, a un saldo de -88,5 persoas por cada 1.000 habitantes. De feito, os nacementos caerían dentro de 15 anos aos 12.372, 6.625 menos que hoxe en día, mentres que os falecementos manteríanse practicamente igual, con algo máis de 30.000. O único dato positivo, sendo tan só unha expectativa, é o da emigración. Pero está por ver de aquí a aló. Segundo o INE, o saldo migratorio sería positivo en Galicia dentro de quince anos (+2%), xa que habería unhas 1.500 migracións máis que emigracións ao estranxeiro, fronte ás 1.254 emigracións máis que inmigracións que hai agora. Agárdase que en 2029 emigren de Galicia unhas 10.300 persoas, fronte ás pouco máis de 13.000 da actualidade. O mesmo ocorrería co saldo migratorio interautonómico, que seguiría sendo positivo, pero pasando dos +634 de agora aos +2.100 de dentro de quince anos. Aumentaría o número de fogares, pero a poboación residentes pasaría das 2,54 da actualidade ás 2,28 Por outra banda, e en canto ao número de fogares, situaríase en 1.101.082 en 2029, 26.440 máis que na actualidade, o que supón un incremento de case o 2,5% nos vindeiros quince anos, de manterse as tendencias actuais. Non obstante, ao reducir a poboación residente en vivendas familiares, o tamaño media destas vivendas pasaría das 2,54 persoas actuais ás 2,28. Ademais, a porcentaxe de inmobles uniersoais en Galicia aumentaría do 23,8% ao 30,2%. Por provincias, A Coruña tería en quince anos algo máis de 457.000 fogares, polos 383.000 de Pontevedra, as case 135.000 de Lugo e as pouco máis de 126.000 de Ourense.


Summary: O Ministerio de Xustiza provisionou 450.413,22 euros, máis outros 94.568,78 en concepto de impostos. A suma total, 544.982 euros. O contrato asinouse co bufete de avogados Liederkerke Wolters Waelbroeck Kirpatrick.

En xuño dirixentes soberanistas catalás encabezados polo president da Generalitat no exilio Carles Puigdemont interpuxeron unha demanda en Bélxica contra o xuíz da Audiencia Nacional Pablo Llarena por pretensa vulneración do dereito a un xuízo xusto e á presunción de inocencia. A querela baséase na realización por parte do maxistrado de declaracións públicas. En concreto, aquelas proferidas por Llarena en Oviedo en febreiro pasado en que negaba o carácter de presos políticos dos soberanistas encarcerados en prisións españolas. A demanda ten como fin afastar Llarena —que mantén a acusación de rebelión embora este ilícito penal non teña sido visto polas autoridades xudiciais alemás cando receberon a petición da extradicción—da instrución da causa. A posición do goberno español sobre o asunto da defensa de Llarena ten sido no mínimo ziguezagueante: desde as primeiras declaracións feitas desde o Ministerio de Xustiza —en que se afirmaba que o estado non podía correr cos gastos decorrentes da demanda por esta ter como orixe declaracións realizadas polo xuíz fóra dos tribunais— até a asunción do tema por parte do propio Pedro Sánchez, quen elevou o ton ao cualificar de "cuestión de estado" o amparo ao maxistrado.


Summary: A formación nacionalista recorre á vía penal perante o que cualifican como "bloqueo do PP" da comisión de investigación no Parlamento. Consideran que puido haber un delito de malversación de caudais públicos. Ana Pontón saíu ao paso das declaracións -"era un banco escarallado..."- de Escotet sobre as condicións da compra de NCG, actual Abanca.

O BNG presentou esta segunda feira unha denuncia ante a Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) pola venda de NovaGalicia Banco por considerar que pode ser constitutiva dun delito de malversación de caudais públicos. A formación nacionalista recorre tamén á vía penal, ante o que xulga como bloqueo do PP á comisión de investigación das caixas no Parlamento. "Se o PP non tivese nada que ocultar sería o primeiro interesado na investigación", afirmou a portavoz nacional, Ana Pontón. "Foi un proceso fraudulento que supuxo á perda do sistema financeiro galego, con opacidade, coa modificación das normas e no que se perderon 9.000 millóns de euros de recursos públicos", dixo Ana Pontón, que pediu "investigar a fondo", posto que "hai moitas preguntas sen responder e non é de recibo que os responsables se vaian de rositas". O PP oponse a que na reaberta comisión de investigación se podan demandar novas comparecencias, aspecto que o BNG considera relevante para esclarecer as responsabilidades políticas decorrentes do desaparecimento das caixas. A portavoz nacional lembrou que en NGB o Estado inxectou perto de dez mil millóns de euros e que se vendeu por pouco máis de mil millóns (alén do máis, en catro prazos). Que en dous anos Abanca obtivese un beneficio de millóns demostra, dixo, que a fusión das antigas caixas era viábel como entidade pública. Ou sexa, que non era precisa a súa privatización. A portavoz nacional cualificou de "falta de humildade" a afirmación do empresario venezuelano Juan Carlos Escotet, de que colle un "banco escarallado" e o puxo "a correr o maratón". No canto diso, para Pontón o banqueiro "fixo o negocio de século, mentres Galiza saíu perdendo". "Vén dicirnos que recibiu un banco escarallado cando en realidade recibiu un banco regalado, cunhas condicións de venda onde as garantías ofertadas polo Estado superaban o prezo ofertado. Por exemplo, a devolución das cláusulas solo son a conta do erario público e non dos beneficios de Abanca", alegou.


Summary: O docente golpeu dous policías fronte á comisaría de Santiago de Compostela.

A Audiencia da Coruña confirmou a condena a un ano e tres meses de prisión ao profesor da Universidade de Santiago de Compostela (USC) Luciano Méndez Naya por agresión a dous axentes da Policía Nacional durante un altercado en Santiago. Alumnado da USC demanda ante a Reitoría a expulsión de Méndez da docencia O docente, coñecido polos seus vídeos en redes sociais apoiando a 'A Manada', foi suspendido de emprego e soldo pola USC até 2023 por reiterados comentarios machistas sobre o escote e a indumentaria das súas alumnas. Os feitos aos que fai referencia a sentenza remóntanse a 2018, cando o docente tiña o seu vehículo aparcado fronte á comisaría de Policía Nacional de Santiago de Compostela. Agresión aos axentes Segundo recolle o fallo, o home tentaba arrincar o coche "sen conseguilo" cando un axente se achegou a el e lle dixo que quizais o problema se debía á acción "do inhibidor de frecuencia". Foi entón cando o condenado "reaccionou de maneira violenta e tentou fechar a porta co axente no medio", chegando a golpealo nas costas até en dúas ocasións. A USC volve suspender Luciano Méndez polos seus comentarios machistas Luciano Méndez saíu entón do vehículo e propinoulle ao policía "unha forte losqueada na cabeza". Cando se dispoñía a golpearlle de novo, foi detido por outro axente, que tamén resultou ferido. Foi necesaria a intervención de cinco policías para reducilo, recolle a sentenza. Ambos os policías sufriron lesións como consecuencia do forcexo. Un deles precisou 46 días para a súa curación e o outro 20 días. O profesor, que aínda permanece suspendido pola USC á espera de que se diriman os recursos presentados á reclamación xudicial pola duración desta sanción, recorreu a sentenza, que foi confirmada pola Audiencia da Coruña. Detido por violencia machista Luciano Méndez, o profesor da USC que apoiou 'La Manada' Concretamente, foi condenado a un ano de prisión polo delito de atentado contra a autoridade e a tres meses por un delito de lesións. Tamén se lle impuxo un mes de multa a razón de seis euros diarios por outro delito leve de lesións e deberá indemnizar un dos axentes con 2.475,26 euros.


Summary: Cinco millóns e medio de cataláns están convocados a unhas eleccións que, rebordando o corsé de simples autonómicas, constitúen o principal desafío para o modelo político, económico e social pactado na Transición española.

Catalunya acode este 27 de setembro a unha cita coa Historia. A cita que o Estado español abortou en parte o pasado 9 de novembro, negando lexitimidade a unha consulta popular na que tomaron parte 2,25 millóns de persoas. Desde España interpretouse aquel referendo como o punto e final do que clase política e brunete mediática cualificaban despectivamente como "suflé catalán'. Un proceso (o soberanista) que acabará por se desinflar por si propio. Mais non é así e máis de cinco millóns e medio de cataláns están chamados a unhas eleccións que, como recoñece a Sermos Galiza Eduard López (ERC-Junts pel Sí), "son de todo menos autonómicas ordinarias". Opinión que partilla Nerea Miralles, do Secretariado Nacional da CUP, que afirma que os primeiros que asumen que son unhas eleccións plebiscitarias son "os unionistas e o seu discurso do non". As enquisas e sondaxes dan ao independentismo a maioría. Entre 65 e 70 deputad@s -dependendo dos inquéritos- para Junts pel Sí; e de 8 a 10 para a CUP. A suma das papeletas independentistas resulta entre 73 e 80 escanos nun Parlamento no que a maioría absoluta está nos 68. Ciutadans (16/20 deputad@s) e Catalunya si que es Pot (coligazón Podemos-ICV e a marca catalá de IU, de 13 a 16) ficarían como 2ª e 3ª forza e principais referentes do 'non soberanismo'. De se cumprir o domingo os vaticinios das sondaxes, a segunda feira, 28 de setembro, comezarase, asegura Eduard López, "a avanzar na construción dun Estado". O domingo marca "un ponto de non retorno", manifesta a Sermos Galiza Nuria Miralles, e acredita en que se dean as condicións para pór en marcha "un proceso constituínte catalán". A íntegra desta reportaxe, ao teu dispor no número 164 do noso semanario, disponíbel nos pontos de venda habituais e na nosa loxa.


Summary: Os conservadores presentan a reforma para recortar o dereito a interromper o embarazo ás mozas de 16 e 17 anos en vésperas da manifestación dos antiabortistas contra Rajoy. Os abortos de mozas menores de idade son apenas o 3% do total en Galicia.

A oposición ve unha reforma "retrógrada", "innecesaria" e "fundamentalista" O vindeiro 14 de marzo os mesmos colectivos antiabortistas que acolleron con entusiasmo a chegada do PP ao Goberno de España axitaranlle as augas preelectorais aos populares manifestándose en Madrid contra o que consideran unha "traizón", a renuncia á contrarreforma da lei do aborto que abandeiraba o ex ministro Ruiz-Gallardón. Apenas cinco meses despois daquela marcha atrás colectivos ultra como o Foro Español de la Familia ou Hazte Oir claman contra o partido no Goberno e popularizan o lema Yo rompo con Rajoy, animando abertamente a non votarlle ao PP. Este é o contexto no que os conservadores veñen de activar pola vía de urxencia a súa contrarreforma do aborto a pequena escala, a que recortará o dereito a interromper voluntariamente o embarazo ás mozas de 16 e 17 anos. No canto de tramitala directamente dende o Goberno os de Mariano Rajoy evitan desta volta queiar coa reforma ao substituto de Ruiz-Gallardón, Rafael Catalá, ou ao novo ministro de Sanidade, Alfonso Alonso, e canalizan o recorte de dereitos como proposición de lei do Grupo Parlamentario Popular no Congreso, vía que ademais evita o trámite previo ante instancias consultivas como o Consello de Estado. Así, este mércores foi o voceiro do partido na Cámara Baixa, Rafael Hernando, o encargado de presentar unha reforma que, asegura, ten o "obxectivo de reforzar a protección das menores" e por iso se dispón a modificar "a chamada Lei Aído", en referencia á antiga titular do desaparecido Ministerio de Igualdade. A reforma chega en vésperas da manifestación dos antiabortistas contra o PP Na iniciativa, de apenas seis páxinas, o PP indica que quere que as mozas de 16 e 17 anos conten "nun momento crucial e complicado da súa vida coa asistencia de quen exercen a súa patria potestade" e por iso van suprimir "a posibilidade de que as menores de idade poidan prestar o consentimento por si soas". Esta intención política traducirase na supresión íntegra do punto do artigo 13 da vixente lei do aborto, que estipulaba que "ás mulleres de 16 e 17 anos" lles "corresponde exclusivamente" o "consentimento". Este artigo sinalaba ademais que "cando menos un dos representantes legais" da menor tiñan que "ser informados da decisión da muller", se ben se prescindía desta información "cando a menor alegue fundadamente que isto lle provocará un conflito grave, manifestado no perigo certo de violencia intrafamiliar, ameazas, coaccións, malos tratos" ou "se produza unha situación de desarraigo ou desamparo". A lei vixente permite non informar os pais ou titores no caso de risco de violencia, malos tratos ou desamparo Esta supresión, xunto a unha contrarreforma da lei de autonomía do paciente, conformarán un novo marco de xogo nun ámbito no que, segundo Hernando, o PP quere que "haxa consenso social". "Nunha materia tan delicada coma esta o que buscamos é o maior apoio social" e "creo que hai diputados e deputadas doutras formacións políticas que están de acordo co que hoxe presentamos". A respecto do propio PP o parlamentario xa asegura que "discrepancias non as hai nin as vai haber" nun contexto no que, asegura, esta modificación é "independente" do recurso contra a vixente lei do aborto, que o seu partido mantén vivo no Tribunal Constitucional. Minoría absoluta de abortos entre os 16 e os 17 Aínda que Goberno e PP teiman en sinalar que esta reforma vén atender unha problemática social que existe o certo é que as interrupcións voluntarias do embarazo entre mulleres de 16 ou 17 anos son absolutamente minoritarias entre o conxunto de abortos que se practican cada ano. Así, por exemplo, atendendo as estatísticas oficiais do Servizo Galego de Saúde no ano 2013 -dato máis recente dispoñible- realizáronse en Galicia 104 abortos a mozas destas idades, un 3% do total. Dende que existen datos as interrupcións da xestación nesta franxa de idade nunca superaron o 7% do total. En Galicia os abortos de mozas de 16 ou 17 anos son apenas o 3% do total Isto sucede nun contexto no que, ademais, coa actual lei en vigor practicamente nove de cada dez mozas de entre 16 e 17 anos que tiveron que abortar fixérono informando o seu pai, nai ou representante legal. Tal e como informou Patricia Rafael para Eldiario.es un recente estudo da Asociación de Clínicas Acreditadas para a Interrupción Voluntaria do Embarazo (ACAI) en apenas un 12% dos casos se alegou un conflito grave ou risco de violencia para que non se producise esa información. "Estes datos demostran que só unha minoría, moi vulnerable, das mozas que abortan non poden informar os pais sobre a súa situación, o que significa que a reforma que quere realizar o Goberno só responde a motivos morais e ideolóxicos e non a unha realidade", di a presidenta desta asociación, Francisca Gallego. Case o 90% das menores que tiveron que abortan informaron a súa familia Neste sentido, Gallego advirte de que coa supresión deste dereito os populares van deixar "nunha situación de desamparo a unha serie de mulleres moi vulnerables". "Estas mulleres non acudirán aos xulgadso para pediren o amparo dos xuíces, porque é para elas un mundo alleo e estraño e non confían nel". Así as cousas, aumentarán as posibilidades de que "se sometan a abortos clandestinos, poñendo en perigo a súa saúde", subliñaba.


Fomento propón un túnel para reducir a afección da infraestrutura a un castro pero o Ministerio para a Transición Ecolóxica prevé "efectos adversos significativos" e esixe novos estudosTres décadas despois da súa primeira avaliación ambiental, e tras numerosos cambios e demoras desde aquela, a circunvalación da N-640 ao paso pola Estrada para evitar que siga atravesando o centro da vila deberá someterse a novos estudos polo seu elevado impacto, nomeadamente en materia de patrimonio sobre varios elementos protexidos. Así o vén de publicar este xoves no Boletín Oficial del Estado (BOE) o Ministerio para a Transición Ecolóxica, que esixe análises en maior fondura da proposta do Ministerio de Fomento de facer un túnel para reducir o impacto da infraestrutura sobre o castro de Preguecido.Tras a avaliación ambiental de 1992 mudouse o trazado e houbo que facer outra, rematada en 2002 pero que caducou sen comezar as obras, polo que Fomento volveu iniciar en 2015 o proceso que agora remata esixindo novos estudosA variante da N-640 ao seu paso pola Estrada foi sometida a avaliación do seu impacto ambiental por primeira vez hai xa tres décadas e en 1992 recibiu o visto bo. Porén, Fomento modificou posteriormente o trazado proposto e houbo que volver a someter o novo a unha nova avaliación, que rematou en 2002. Pero as obras non comezaron e aquela autorización caducou, polo que en 2015 o Goberno central iniciou un novo proceso solicitando unha análise simplificada do impacto ambiental que agora, catro anos despois, o Ministerio para a Transición Ecolóxica rexeita, esixindo realizar unha avaliación en profundidade porque "prevense efectos adversos significativos sobre o medio ambiente".Durante todo este tempo os sucesivos gobernos centrais, que optaron por trazados que minimizasen as expropiacións de vivendas e con elas a conflitividade social, seguiron consignando cartos nos orzamentos xerais do Estado para unha infraestrutura que malia as súas dificultades seguiron prometendo pero sen impulsar como unha prioridade."A construción do túnel xerará novos impactos non analizados e que fan necesaria a realización de novos estudos", di o Ministerio para a Transición EcolóxicaAgora a resolución publicada no BOE polo Ministerio para a Transición Ecolóxica considera que a última modificación do trazado proposta por Fomento, a construción dun túnel duns 300 metros para reducir o impacto da infraestrutura sobre o castro de Preguecido, pode xerar novos efectos adversos que hai que estudar mellor. "A construción do túnel xerará novos impactos non analizados e que fan necesaria a realización de novos estudos, fundamentalmente aqueles estudos hidrolóxico-hidráulicos que permitan garantir a compatibilidade ambiental do proxecto coa nova solución construtiva proposta polo promotor [Fomento], consistente na modificación do trazado [...] no treito en que afecta ao Castro de Preguecido, que inclúe un túnel de 330 metros". Xunto co castro, a resolución agora publicada no BOE alerta doutros posibles impactos da nova infraestruturas noutros bens protexidos como mámoas, ademais de considerar necesarios novos estudos tamén para concretar o posible efecto sobre a fauna, non detallado ata o de agora.