Summary: O Fondo rectifica a súa previsión inicial de crecemento para o vindeiro ano e agoira unha caída do 0,6% e a peor recesión das grandes ecomomías europeas. O informe non ten en conta os últimos recortes anunciados por Rajoy, pero o organismo xa asume que reducirán aínda máis o crecemento.

O FMI volve traer pésimas noticias para España. O Fondo Monetario Internacional vén de publicar a revisión das súas previsións sobre as principais economías mundiais e nas súas conclusións empeora as expectativas do Estado e xa advirte que a recesión alongarase ao ano 2013, ademais de asegurar que non logrará cumprir cos obxectivos de déficit, aínda que o informe non ten en conta os recortes anunciados a pasada semana, que asume que empeorarán aínda máis a situación. As previsións non teñen en conta os últimos recortes, que o FMI cre que empeorarán aínda máis a situación económica O organismo que dirixe Christine Lagarde determina que este ano o déficit situarase no 7% do PIB, mentres que o novo obxectivo de Bruxelas establecía o 6,3%. Do mesmo xeito, cre que en 2013 tampouco se chegarán a cumprir os obxectivos, xa que o déficit rozará o 6% (5,9), moi afastado do 4,5% que se fixou como propósito. O FMI non inclúe no documento os brutais recortes anunciados a semana pasada, pero asume xa que empeorarán as súas previsións para España. Para o FMI, o paquete de medidas presentado a pasada semana, e que prevé un axuste duns 65.000 millóns, "farase sentir en 2013", polo que o seu impacto podería provocar unha redución da actividade económica máis aló aínda do previsto polo Fondo nesta última actualización do seu informe. De feito, Thomas Helbling, director da área de investigación do organismo, precisou en rolda de prensa que "as estimacións preliminares apuntan a que ese axuste adicional reducirá en certo modo o crecemento". O organismo prevé unha caída da economía do 1,5% este ano e do 0,6% en 2013, fronte a previsión de mínimo crecemento o vindeiro ano Así, segundo o FMI, a economía española caerá un 1,5% este mesmo ano e un 0,6% en 2013, o que mellora un chisco a previsión feita hai tres meses para este exercicio, pero empeora en sete décimas as previsións para o ano que vén, xa que o anterior informe falaba dun pequeño crecemento do 0,1%. A publicación é tan demoledora que advirte para España a peor recesión de todos os países analizados, superando tamén a Italia, que é outro dos estados que sae peor parado. En global, o FMI ve paralizada a lixeira recuperación mundial dos tres últimos meses e agoira un maior debilitamento nos vindeiros. Ademais, e en canto ás proxeccións para a economía mundial, o organismo empeora as previsións de 2012 e 2013, malia manter un crecemento de preto do 4% (3,6% e 3,9% respectivamente). Sobre a Eurozona, o FMI agarda unha caída do PIB do 0,3% neste ano e do 0,7% en 2013, o que empeora os resultados anteriores. Por países, Alemaña medrará un 1% e un 1,4% respectivamente; Francia, un 0,3% e un 0,8%; mentres que Italia caerá un 1,9% este exercicio e un 0,3% no seguinte.


Summary: O Bloco de Esquerda patentizou a sua vontade de ser força de governo após as eleições de 2019 numa Convenção Nacional que referendou o liderado de Catarina Martins. A formação esquerdista pôs, porém, condições a uma sua eventual entrada no executivo, entre elas a revogação do Tratado Orçamental da UE que coloca a soberania portuguesa sob o controlo de Bruxelas.

"Perguntam-nos se queremos ser governo. Sim, queremos ser governo. Perguntam-nos se vamos ser governo? Estamos prontos, camaradas, estamos prontos!", disse durante a convenção um dos principais vultos do Bloco, a parlamentar e economista Mariana Mortágua. O da eventual participação do Bloco —com o PCP, apoio actual do Governo do PS na Assembleia da República— no executivo foi o debate básico da XI Convenção Nacional da formaçao da esquerda rupturista, que decorreu durante toda a passada fim de semana em Lisboa. Catarina Martins, a líder re-eleita, quis deixar claro que o Bloco quer estar no governo, mas não a qualquer preço. "Disse há dois anos, no fim da convenção anterior, que toda a política é luta pelo poder e pelo governo. Aqui está: esta é a nossa luta pelo governo", disse na sessão de clausura da assembleia. Em todo caso, o Bloco só asumiria responsabilidades executivas numa eventual coligação com o PS se o partido socialista estiver disposto a assumir um ambicioso elenco de pontos programáticos que em teoria não fazem parte da tradição da organização de António Costa, o mais salientável sem dúvida a denúncia do Tratado Orçamental da UE. O Bloco tem analisado que desde a ortodoxia de Bruxelas —a Comissão intervém nas políticas orçamentais dos estados como se está a ver estes dias com Itália— não é possível a realização de políticas de ruptura real com o neoliberalismo. Isso não quer dizer que não se possam fazer coisas desde a Assembleia da República, como se fez durante estes anos de respaldo parlamentar a António Costa. Com um PS com maioria absoluta, esclareceu Martins, "os pensionistas hoje estariam pior e os trabalhadores estariam pior". Política europeia à margem, o Bloco entraria no governo apenas se é para realizar uma "reforma estrutural do Serviço Nacional de Saúde" que reverta as políticas de corte do gasto e as privatizações practicadas nos últimos anos, bem como para estabelecer um controlo público da banca e da energia e para avançar num modelo ambiental que não dependa do consumo do petróleo. Um Bloco coeso A Convenção deitou a imagem dum Bloco muito unificado por volta das teses oficiais. A moção do núcleo dirigente do partido obteve 459 votos das e dos congressistas, enquanto que os textos críticos apenas arrecadaram 49 sufrágios (40 os da moção M e 9 os da C). Quanto às votações para a Mesa Nacional, a direção saínte conseguiu 457 votos, 70 mandatos, enquanto que o sector crítico só teve 62 apoios, 10 mandatos.


Summary: O cineclube Padre Feixoo, na cidade de Ourense, celebra as súas vodas de ouro neste 2020. O seu nome lévanos até a súa orixe, a Escola do Profesorado chamada Padre Feixoo. A súa vontade de achegar a sociedade á cultura cinematográfica fixo que continuasen activos até o día de hoxe. Grazas ao seu director, Manuel Precedo, coñecemos parte desta andaina, que esperamos que dure outros anos máis.

Cóntenos, cales foron os primeiros pasos do Cineclube?Naceu en 1970, nunha Escola do Profesorado chamada Padre Feixoo, e de aí ese nome tan pouco cinematográfico. Os primeiros anos do cineclube comezaron funcionando única e exclusivamente para a xente desa Escola. Mais, co tempo, comezaron a saír as proxeccións á cidade e, ao terceiro ou cuarto ano xa se desposou dese apadriñamento. A cidade de Ourense tivo na súa historia tres cineclubes, que eu coñeza. Comezou a andaina o cineclube Orense -así, como di a RAE [ri]- e funcionou de forma discontinua durante varios anos; a este seguiulle o cineclube Miño, que durou pouquiño; e, ao pouco, xa abriu o Padre Feixoo. Como actividades comezamos coas Xornadas de Cine das Nacionalidades, que se facían desde os anos 73-74. Estas duraron 8 edicións mais, por cuestións económicas, canceláronse. O "non nos canceles" é algo propio do asociacionismo cultural, coido que nós deberíamos usalo desde hai moito tempo [ri]. Recentemente vivimos outro episodio de crise, a empresa da sala que tiñamos alugada quebrou, tivemos unha débeda importante e, nese momento, decidimos voltar ao sitio onde comezaran as proxeccións regularmente, a casa da cultura. E aí seguimos, con ese péndulo, como ocupas. Como teñen pensado festexar esta efeméride?O que tiñamos preparado era un encontro de cineclubes no mes de xullo, que está adiado. Para este evento convidamos os colegas cataláns, desde a Federación, e tamén os colegas portugueses, cos que temos moita afinidade, así como algúns cineclubes do Estado español. Aínda que actualmente o movemento cineclubista non é moi forte, si que hai algúns que funcionan moi ben, como o cineclube Buñuel en Alicante, o cineclube Bilbao, que é o máis antigo do Estado... Con este encontro queriamos facer unha homenaxe ao Padre Feixoo e tamén falar de determinadas cousas que nos afectan. Que cuestións lles afectan?Por exemplo, o problema básico é a renovación de público. Eu comecei moi novo, mais en xeral a xente que vai aos cineclubes é xente xa madura, e é un tema que nos gustaría tratar. Tamén a dificultade que existe, e que aínda estes días recollestes no Nós Diario, á hora de mover un filme. Hoxe non é doado chegar ao público e non hai ningún instrumento de apoio. O cineclube Padre Feixoo leva tres anos sen recibir ningún tipo de axuda económica e tampouco contamos tela co actual alcalde. E o conxunto da Federación, con 24 cineclubes na Galiza, recibe pouca cousa. Cal é a función dun cineclube? Un dos primeiros creadores do cineclube foi o francés Louis Delluc. A explicación que deu foi que, dada a existencia dunha vulgaridade e unha comercialidade nos temas e nas películas que se exhibían, daquela nos grandes teatros, consideraba que debía existir un espazo onde se tirara por outros obxectivos na súa programación. E eses obxectivos seguen vixentes, porque se un consulta hoxe en día a grella cinematográfica da programación habitual dos cines pode comprobar como a vulgaridade, a comercialidade e o mainstream son do máis común. O que ten que facer un cineclube é ben programar aquelas pelis que deberían ter chegado ao cine pero que non chegan, ou ben tratar de facer unha retrospectiva ou un estudo sobre unha directora ou director que merezan unha reflexión. E iso é o que facemos habitualmente, elaboramos unha folla de sala en base ao que explicou a directora do filme. Non recollemos crítica cinematográfica habitualmente porque sería prexuizar a xente sobre a película que vai ver. Nós o que queremos é que a xente poida debater sobre o filme, facer cineforum, que se partillen pensamentos e reflexións.


Summary: EH-Bildu rompe o seu teito cun total de 22 escanos, afianzándose como segunda forza na Cámara vasca.

Con 100% do voto escrutado, o Partido Nacionalista Vasco consolídase como o gran vencedor dos comicios electorais de Euskadi con 31 escanos. Os jeltzales melloran os seus resultados de 2016 con tres escanos máis. Íñigo Urkullu revalidaría así o seu terceiro mandato na Cámara vasca, en tanto que superaría da man do seu socio de Goberno, o PSE, a maioría de 38 escanos. A cidadanía vasca opta por revalidar ao lehendakari, cun ascenso do voto nacionalista. EH-Bildu aumenta a súa participación e logra catro representantes máis que nas anteriores eleccións, un total de 22 escanos, e o mellor resultado da súa historia. O PSE superou os seus pasados resultados un punto máis, cun total de 10 e sitúase como terceira forza no Parlamento vasco. As dúas coalicións que concorreron ás eleccións vascas perden votantes e escanos. Elkarrekin Podemos-IU perde case a metade dos seus escanos, descendo a seis deputados e deputadas. A suma entre PP e Ciudadanos resta aos populares 3 puntos, ficando en 6. Ciudadanos obtén así e por primeira vez un asento na Cámara vasca da man do PP. Por último, os votos en Araba aseguran ao partido ultradereitista Vox o seu primeiro escano no Parlamento vasco. Histórica abstención A participación da cidadanía vasca caeu 7,2 puntos, situándose en 52,8% fronte ao 60,02% rexistrado nos comicios de 2016. É a cifra máis baixa da historia dos comicios en Euskadi, mesmo por debaixo da de 1994, por baixo de 59,6%. Paralelamente, o voto por correo duplicouse mentres que arredor de 200 votantes non puideron exercer o seu dereito a voto por teren contraído o coronavirus. A tendencia á baixa foi xeral nas tres circunscricións da Comunidade Autónoma Vasca: 50,6% do electorado de Araba exerceu o dereito ao voto; mentres que en Gipuzkoa fíxoo 54,5%, e en Bizkaia, 52,4%. Territorios En Araba, PNV suma 9 puntos; EH-Bildu, 6; Elkarrekin Podemos-IU, 2; o PSE, 4; a coalición de Podemos e Ciudadanos, 3 e Vox, 1. A participación rolda a metade dos electores da circunscrición. Por Bizkaia, o PNV suma 12 escanos; EH-Bildu, 7; Elkarrekin Podemos-IU, 2; PSE, 3 e a suma de PP e Ciudadanos, 1. A participación chega a 52,52% dos e das votantes. Por último, en Guipuzkoa o PNV suma 10 deputados e deputadas; EH-Bildu, 9; Elkarrekin Podemos-IU, 2; o PSE, 3 e PP e Ciudadanos, 1. A participación ascende a 54,53%, o territorio coa abstención máis baixa dos tres vascos.


Summary: Quen non ten paseado por un prado na primavera tendo enriba varias lavercas que semellan estar a discutir sobre cuestións referidas ao seu territorio ou asuntos que se escapan ao noso entendemento? Representantes dunha familia que na Galiza inclúe outras tres especies que se denominan aláudidos, as lavercas son as que máis se fan notar e das que seguramente temos maiores referencias na cultura popular. Porén, como sucedeu noutros territorios de Europa, a súa poboación vai a menos. Quen sabe se neses balbordos que escoitamos aló no alto, mentres voan, están a falar do mal que os humanos estamos a provocar no medio ambiente.

Na publicación Os nomes galegos da aves, Silverio Cerradelo Gómez, comenta que alauda, loia e aloia proveñen do latín alauda e, pola súa parte, Linneo clasificou a laverca con arvensis, que deriva tamén do latín arvum = campo. Distribución A área de distribución é moi extensa, ocupando toda Europa, onde só está ausente de Islandia, e boa parte de Asia, chegando até as costas do Pacífico e Xapón. Fóra da súa área natural introduciuse en Nova Zelandia, Australia e Hawai no século XIX e no XX no Canadá e Estados Unidos. Na Península Ibérica ocupa de maneira case continua a metade norte sendo menos abundante na zona sur peninsular. Na Galiza distribúese por boa parte do territorio. Como recoñecela? Paxaro de tamaño medio, lixeiramente superior ao pardal, cuns 18 centímetros de lonxitude desde a cabeza até a cola. Aínda que os machos son lixeiramente maiores que as femias, ambos os sexos son moi semellantes. Pertencen, como xa dixemos, á familia dos aláudidos, que se caracterizan pola súa plumaxe críptica de cor castaña con listas escuras marcadas e as partes inferiores brancas en peito e barriga. Un dos trazos máis característicos da laverca é a crista e a cella clara ben definida. Peteiro e cola curta coas rectrices internas escuras e as externas arrubiadas. Os exemplares xuvenís teñen a crista máis curta e son máis apencados pola parte superior do lombo. Seguramente sexa máis doado identificar as lavercas polo seu canto que observalas, xa que a súa capacidade mimética fai que desapareza facilmente entre a vexetación. Cando voan, ao tempo que cantan, aprécianselle as ás anchas. Realizan secuencias de movementos curtos coas ás e tamén planeos mantendo a cola aberta e caída. As lavercas da Galiza e do noroeste peninsular constitúen unha subespecie diferenciada, Alauda arvensis guillelmi. Voz Unha das características máis significativas da laverca é o seu canto, rápido, complexo e tan variábel que algúns deles poden chegar a confundirse con outras especies de aláudidos. Delius apunta que teñen tres tipos de voces; a que emite ao voar, outra semellante pero máis monótona que realizan no chan, e unha terceira máis estridente cando queren expulsar outros exemplares fóra do seu territorio. Hai aves que realizaron cantos de case unha hora de duración O canto en voo da época de reprodución é o máis característico e típico, vai asociado a exhibicións de voo que autores como Hedenstrom dividen en ascenso, estabilización e descenso. O canto medio das lavercas é duns catro minutos aínda que se teñen escoitas de aves que realizaron cantos cunha duración entre os 57 e os 68 minutos. Unha hora cantando! Os que realizan no período reprodutor van acompañados de voos en círculos, nos que soben entre 20 e 100 metros, sempre a pouca distancia do niño, para rematar a exhibición cunha baixada na que novamente realizan círculos. Onde atopalas? Gusta dos campos abertos, ben sexa con cultivos, ermos, herbeiras de tamaño baixo e é habitual tamén nas beiras dos camiños. Ausente das zonas con vexetación excesivamente desenvolvida e bosques. Durante o inverno escolle campos traballados con restos de colleitas, pastos, zonas húmidas, mesmo da costa xa que lle agradan os lugares enchoupados e tamén as dunas. Os terreos a barbeito son de vital importancia para as lavercas tanto para a reprodución como para a invernada, onde se poden xuntar grupos de ducias e ducias de individuos. Alimentación No menú das lavercas hai sementes, graos de cereais, herbas e pequenos insectos que atopan no chan entre que os que están arácnidos, miñocas, dípteros e vermes. Difire como noutras especies a dieta de inverno á da época reprodutora, podendo asignar a baseada en invertebrados ás datas de cría e a de cereais á de outono e inverno. Porén, iso non significa que na alimentación invernal non entren insectos ou formigas alén da materia vexetal e as sementes. Cando come sementes e cereais, e coa finalidade de axudar a dixerir a materia vexetal, inxiren algunhas pedras. Así mesmo, a súa alimentación cambia en función do hábitat no que se atopen, nos restos de cultivo de cereais comerán o que queda da colleita e no canto de seren herbais serán as follas destes. Reprodución É unha especie monógama na que está estudado que as parellas que teñen éxito reprodutor ano tras ano mantéñense unidas durante toda a vida e mesmo permanecen xuntas durante o inverno (Delius, 1965). O que non implica unha fidelidade absoluta xa que algúns polos son doutros pais. As parellas que teñen éxito reprodutor ano tras ano mantéñense unidas durante toda a vida Aniña en depresións do chan entre as herbas, e prefíreos secos cunha tolerancia de até 50% da cobertura vexetal, a maior de toda a familia dos aláudidos. O período reprodutor vai desde mediados de abril até comezos de xullo, pero pode variar en función da temperatura primaveral, o lugar e tamén o ano. En poucas ocasións o macho axuda na construción do niño, a súa contribución redúcese a acompañar a femia a visitar unha chea de furados naturais dos que logo escollerá un para comezar a construción. Realizan até catro niñadas e constrúen un novo niñeiro por cada unha delas. Se tiveron éxito no primeiro lugar, van facer o seguinte moi preto, apenas a uns centímetros. A construción do niño é tarefa exclusiva da femia, que emprega para a súa elaboración unha gran variedade de materiais entre os que adoita haber follas, pequenos paus así como pelo ou la. Pon de 3 a 5 ovos de cor clara en horario de mañá, entre as cinco e as oito, apencados de pardo e chocará durante once días logo de pór o último ou penúltimo ovo. As postas son menores ao comezo e ao final da tempada, e maiores no medio pola maior facilidade ao acceso á comida para alimentar os polos. A estratexia á hora de criar das lavercas é diferente á doutras aves. Ao estar no chan e ser susceptíbel de ser depredados realizan postas pequenas e curtas. Menos polos poden ser alimentalos con maior cantidade de alimento, algo que axuda a acurtar a crianza reducindo as posibilidades de saqueos. Os polos son alimentados pola femia e o macho exclusivamente con insectos durante os primeiros sete días engadindo posteriormente sementes regurxitadas. Desde ese momento comezan a ser alimentados só polo macho, xa que a femia se dedica a unha nova posta. Deixan o niño aos 8 días voan aos 16. A saída do "fogar" tan temperá pretende evitar a depredación; os polos permanecen a menos de cincuenta metros do niño e de vinte dos seus irmáns, localizándoos os proxenitores a través de chamadas. Depredadores e ameazas da laverca As especies que crían no chan teñen una gran depredación, que nalgúns estudos realizados en Inglaterra chegan a 80% das postas. Raposos, gatos, ourizos, ratas, córvidos e réptiles son depredadores naturais dos niños de laverca, e tartarañas, gatafornelas, lagarteiros ou falcóns depredan sobre adultos e xuvenís. Porén, o maior azoute -como non podía ser doutra maneira-, somos os humanos. Ás lavercas non lles gustan os parques eólicos; segundo datos de Tapia e Fontán, na Serra do Xistral a taxa de morte por muíño e ano é de 0,007 lavercas mortas, datos que van na liña do que se ten analizado no norte de Portugal, onde as Alauda arvensis que tamén chaman alí lavercas, representan 37,3% das aves mortas por colisión, onde algo máis de 90% son machos durante a época reprodutora. Na Galiza o monocultivo de eucaliptos e piñeiros en zonas de monte baixo está levando por diante territorios de cría e invernada da especie. Tendencia Segundo os datos do programa de seguimento de aves comúns da asociación SEO/Birdlife a tendencia entre os anos 1988 e 2020 é de 'Declive moderado'. En Europa non se atopa ameazada, aínda que se trata dunha especie con estado de conservación desfavorábel ao manterse un declive prolongado no tempo. Bioindicador dos sistemas agrarios No coleccionábel dedicado ao moucho falamos do declive da especie motivada pola forte transformación que se está a dar nos ecosistemas agrarios e no do paporrubio abordamos a función que esta, e outras especies, teñen como termómetros do contexto ambiental no que viven. As lavercas cumpren ese mesmo papel, alertar sobre os cambios nos usos do territorio. O descenso das súas poboacións levou á Sociedade Galega de Ornitoloxía (SGO) a declarar a laverca como ave do ano en 2016. A causa foi, e continúa a ser, o declive da especie pola desaparición do seu hábitat, as áreas abertas, algo que vén sucedendo desde mediados do século pasado. As novas que habitualmente podemos ler nos xornais, ou ver na televisión, sobre o abandono rural teñen tamén a súa repercusión na biodiversidade. As lavercas adaptáronse aos ecosistemas agrogandeiros que os humanos vimos creando desde hai milleiros de anos, pero semella que non están a levar igual de ben os cambios das Políticas Agrarias. O abandono da actividade agraria tradicional e a súa intensificación están detrás do declive das lavercas. Súmaselle a Política Forestal da Xunta da Galiza, co cultivo de especies forestais de crecemento rápido en terreos agrarios e extensas zonas de monte con breixos e carqueixas destruíndo un hábitat moi importante para a especie. E como as desgrazas nunca veñen soas, a actual Política Enerxética, que se traduce nunha vaga eólica sen sentido, complicará aínda máis a situación. A suma de todos estas "políticas" son a causa de que as lavercas, e outras moitas aves coas que comparte ecosistema, como a tartaraña cincenta ou a gatafornela, vaian tamén camiño de desaparecer. Cómpre, polo tanto, pór sobre a mesa medidas de xestión que compatibilicen o manexo dos ecosistemas agrarios e do monte coa conservación das especies que viven nelas antes de que sexa demasiado tarde. Os outros aláudidos A RAG define aos aláudidos como a "Familia de paxaros da orde dos paseriformes, de cores nas que predomina o pardo, propios de espazos abertos, polo xeral ermos, que se ven a miúdo correndo ou camiñando polo chan e teñen un canto melodioso que emiten normalmente durante o voo". A laverca, por distribución e abundancia, é o mellor dos seus representantes, porén, na Galiza contamos con outros tres representantes desta familia. As tres especies están a seguir a mesma sorte que a laverca e durante os últimos anos reducíronse as súas poboacións. Cotovía pequena (Lullula arborea) Máis pequena, uns 15 centímetros, e asociada a campos abertos e cultivos con árbores espalladas. É sedentaria e femia e macho son moi semellantes. Ten un melodioso canto que emite ascendendo en espiral para logo deixarse caer realizando círculos. Cotovía cristada (Galerida cristata) Tamén sedentaria e sexos semellantes. É dos aláudidos o de maior tamaño, uns 17 centímetros, que gusta de campos abertos sen apenas vexetación nin árbores, habitual en ermos e camiños, mesmo en dunas. A pesar de contar cunha ampla variedade de hábitats, está asociada a zonas moi localizadas da costa e do interior do país. Calandriña común (Calandrela brachydactila) É estival e tamén con macho e femia semellantes. A máis cativa, 14 centímetros, cría moi localizada na Limia. Atópase en campos abertos e tamén cultivos de secaño pero con presenza de aves en paso con observacións en praias e dunas.


Summary: Participarán compañías da Galiza, Aragón, Andalucía, Bosnia ou Perú.

O Festival Internacional de Monicreques, organizado pola Asociación Barriga Verde, ofrecerá un total de 12 funcións para o público escolar entre os días 8 e 16 de outubro en Santiago de Compostela. Está será a 27ª edición do certame da capital galega, no que participarán compañías procedentes da Galiza, Aragón, Uruguai, Andalucía, Bosnia e Perú, entre outros. Jorge Rey, director de Galicreques: "O futuro do teatro de monicreques está garantido" Programación do festival O programa de funcións teatrais comezará o vindeiro 10 de outubro e desenvolverase ao longo de toda a semana lectiva, a excepción do día 12 de outubro, xornada festiva. A primeira das representacións correrá a cargo da compañía uruguaia Coriolis, que levará ao escenario do Edificio da Sociedade Xeral de Autores Españois (SGAE) a súa obra teatral Trapos. Ese mesmo día actuarán no Centro Sociocultural de Santa Marta a compañía andaluza Teatro de las Maravillas con El patito Feo. Por último, o Teatro Principal recibirá Títeres Cachirulo coa montaxe Dinosauros (O regreso dos sauros). O 11 de outubro, a programación continuará no mesmo escenario cunha peza destinada aos institutos: A barca do inferno, da compañía galega Nauta. Os monicreques toman Compostela Pola súa parte, Coriolis ofrecerá un segundo pase da súa obra Trapos. Volverá ser, igual que o día anterior, no Edificio SGAE. Esta mesma compañía actuará por terceira e última vez o día 13. Neste caso coa peza Pasos largos, que se poderá ver no Teatro Principal. Esa mesma xornada, a compañía aragonesa Teatro Arbolé desenvolverá o espectáculo La Biblioteca imaginaria, na Carpa da Alameda. O 14 de outubro, a programación proseguirá co grupo arxentino Tres Tigres, que levará ao escenario do Teatro Principal a peza ¿Qué hacemos con Ubu?; mentres que a compañía Hugo e Inés, natural de Bosnia e Perú, representará no Edificio SGAE Miniaturas.


Summary: De 46 anos de idade, é o cuarto secretario xeral do Partido Comunista Portugués desde a Revolución dos Caraveis. Substitúe a Jerónimo de Sousa.

O novo líder do Partido Comunista portugués (PCP), de 46 anos, sucede a Jerónimo de Sousa. É así, o secretario-xeral máis novo desde Bento Gonçalves, que morreu en 1942, aos 40 anos, mentres estaba prendido no Tarrafal polo seu combate contra a ditadura. A votación marca o final de 18 anos de Jerónimo á cabeza do PCP. Paulo Raimundo foi elixido secretario xeral do PCP por unanimidade, a dirección comunista. O anuncio foi feito por Margarida Botelho, do Secretariado do Comité Central comunista: "O Comité Central elegeu Paulo Raimundo como secretário-geral do PCP. A proposta foi aprovada por unanimidade. O camarada Paulo Raimundo entendeu não votar." Alternativa de esquerda "só é possivel com o PCP" Raimundo, de 46 anos, é o cuarto secretario-xeral do PCP en democracia, sucedendo a Jerónimo de Sousa, que abandonou o cargo por razóns de saúde. O novo secretario-xeral do partido é un de cinco dirixentes que pertence en simultáneo ao Comité Central, Comisión Política e Secretariado. É descrito polo PCP como un obreiro. "Por um Portugal com futuro" Na web do PCP afírmase, a respecto do novo scretario xeral, que Paulo Raimundo "associa qualidades humanas próprias a uma experiência densa e diversificada, um trabalho político em múltiplas áreas de organização e intervenção com responsabilidades pelo trabalho da juventude e da JCP, integração e direcção de organizações regionais, tarefas nas áreas sindical, de acompanhamento de sectores e empresas e dos serviços públicos, entre muitas outras". Subliña, alías, "um percurso de vida dedicado à defesa dos interesses dos trabalhadores e do povo português, por um Portugal com futuro, pelo ideal e projecto comunistas".


A taxa de supervivencia das empresas galegas é das máis baixas da OCDE. Apenas a metade das sociedades creadas en Galiza pasa dos 4 anos de vida, 51,4%. O primeiro ano de existencia das sociedades só sobreviven 74% destas: neses doce meses fican polo camiño 1 de cada 4. No Estado español sobreviven a ese primeiro ano de vida 77% (3 puntos máis que en Galiza) e nos países da OCDE é habitual superar 80%. En estados como Suecia, Holanda ou Reino Unido está en 95%. Non todas se comportan igual: en xeral, as Pemes presentan valores máis altos da taxa de supervivencia que o total de empresas e que os autónomos: no ano 2017 a taxa de supervivencia das pequenas e medianas empresas creadas en 2013 sitúase en 70,78%, mentres que no caso dos autónomos sitúase no 44,61%. Un dos rasgos do tecido empresarial galego é que se crean moitas empresas mais a súa esperanza de vida é curta Un dos rasgos do tecido empresarial galego é que se crean moitas empresas mais a súa esperanza de vida é curta. Así, a taxa de mortalidade empresarial (cociente entre as empresas que desaparecen e as existentes a principio do ano) é de 12,79%, porcentaxe superior á media europea. No conxunto do Estado español foi de 8%. Hai diversos factores que se poñen riba da mesa para explicar esta situación: desde dificultades para acceder a financiamento até trabas burocráticas ou descoñecemento da cultura empresarial, pasando pola conxuntura económica, excesivo peso de microempresas ou falla dunha política empresarial efectiva por parte da Xunta. Sen traballadores Case 70% das empresas en Galiza non teñen ningún traballador asalariado. Ademais, só 19% conta cun ou dous asalariados. Aquelas que teñen un mínimo de 20 traballadores representan apenas 1,73% do total. Menos de 100 compañías teñen máis de 500 traballadoras e traballadores, e pouco máis de cen móvense entre os 250 e 499 asalariadas e asalariados. As porcentaxes máis altas de empresas con ningún, un ou dous asalariados está no sector primario, (96,98%). No outro extremo atópase o sector industrial (incluída a enerxía), onde a porcentaxe de empresas que non chega a tres asalariados é de 68,60%.


Summary: Persoeiros do mundo académico e da cultura impulsan un manifesto para solicitarlle á Xunta que non recorra as sentenzas sobre o decreto e "non bote máis leña ao lume" nin "desprestixie" máis o idioma.

Persoeiros do mundo académico e da cultura veñen de presentar publicamente un manifesto no que rexeitan o recurso que prevé presentar a Xunta contra as sentenzas xudiciais que invalidan o cerne do decreto do plurilingüismo, e no que solicitan que o Goberno galego "acate o ditame do TSXG". "Feijóo non debe levar o idioma galego ao Tribunal Supremo", reclámanlle ao presidente do Executivo, ao que acusan de "botar máis leña ao lume". O manifesto foi asinado inicialmente por ao redor de 200 persoas, representantes de distintos ámbitos sociais e políticos do país, e agora os seus promotores piden que todas as persoas que se queiran unir á súa reivindicación o fagan a través dun formulario de adhesión O manifesto foi asinado inicialmente por ao redor de 200 persoas, representantes de distintos ámbitos sociais e políticos do país, e agora os seus promotores piden que todas as persoas que se queiran unir á súa reivindicación o fagan a través dun formulario de adhesión que veñen de publicar. Entre os primeiros apoios que recibiu o texto hai profesores universitarios, empresarios, avogados, editores, escritores e representantes de PSdeG-PSOE, AGE, BNG e CxG. A presentación tivo lugar na Galería Sargadelos de Santiago de Compostela. "Estas sentenzas do TSXG deben ser vistas polo Goberno galego como unha oportunidade para volver ao consenso" O profesor Henrique Monteagudo, un dos promotores da iniciativa, manifestou que se finalmente o Goberno da Xunta decide dar o paso "sería un paso de difícil retorno" e o Executivo "arriscaríase a quedar en ridículo" se o Tribunal Supremo ratificase a sentenza do TSXG. Todas as intervencións fixeron fincapé en que este texto quere aunar a presión cidadá para obrigar o presidente Feijoo a reconsiderar a súa posición: "Estas sentenzas do TSXG deben ser vistas polo Goberno galego como unha oportunidade para volver ao consenso", afirmou neste senso Mariló Candedo, que apostou por "sacar a lingua do terreo xudicial". A este respecto Alba Nogueira engadiu que "a xudiciliación dos temas sempre revela un fracaso". Nogueira, ademais, considera que sería unha moi boa nova que a cuestión lingüística se afastase dos xulgados para quitarlle de enriba ao galego ese aspecto de conflitividade e restarlle eses prexuízos". Finalmente, os promotores do texto apostaron por unha remuda xeral do decreto de plurilingüismo: "isto non se amaña remedando un par de artigos: cómpre un novo decreto de consenso", afirmou Valentina Formoso, coordinadora xeral da CGENDL. Na presentación anunciouse tamén que se solicitou unha entrevista co presidente da Xunta para exporlle as razóns nas que se sustenta este chamamento e para solicitarlle que non leve a sentenza do TSXG a prol do galego até o Supremo. "O que Galicia precisa é un presidente e un goberno que confíen nas nosas propias institucións" O texto critica que a Xunta "condicione a non presentación ou retirada do recurso a que os recorrentes e a oposición acepten a proposta do presidente para que dean aval ao decreto do pluriilingüismo". Ademais, os asinantes consideran "lamentable" que o Executivo e o PP "non tirasen as conclusións derivadas" das sentenzas do TSXG, en tanto que estas "desautorizan aspectos básicos dun decreto no seu día aprobado pola Xunta a pesar dos informes negativos do Consello da Cultura Galega, a Real Academia Galega, o Consello Escolar e o Consello Consultivo". "No canto de aproveitaren para reconducir unha liña de desprestixio do idioma, o PP e Feijóo teiman en botar máis leña ao lume" "Agora, no canto de aproveitaren a ocasión para reconducir unha liña de deslexitimación, desoficialización e desprestixio do idioma do país (e de paso, da propia autonomía e as súas institucións), o Partido Popular e o goberno de Feijóo teiman en botar máis leña ao lume", di o manifesto, no que se considera "incomprensible" que o presidente da Xunta "pretenda condicionar unha rectificación imposta xuridicamente polo TSXG a que as partes interesadas dean o seu apoio a un decreto desaxeitado, que xa foi descualificado polas devanditas institucións así como pola maioría dos expertos e da comunidade educativa, ademais de contestado masivamente pola cidadanía". Así e todo, no texto os asinantes cren que "o que provoca escándalo" é que o Executivo do PP, "escudándose nos resultados electorais, como se estes validasen calquera decisión, e nunha adaxe xurídica, xa que o recurso ao Supremo pecha a vía xurisdicional", pretendan "que un tribunal alleo a Galicia dea a última palabra nunha materia xa xulgada polo TSXG e que o Estatuto de Autonomía de Galicia reserva como competencia exclusiva á nosa autonomía". "É un escándalo que o Goberno e o PP pretendan que un tribunal alleo a Galicia dea a última palabra nunha materia xa xulgada polo TSXG" "Acaso o goberno pretende pasar unha outra lexislatura enredando en leas que só deitan máis prexuízos para o galego no canto de exercer as competencias que o obrigan en materia de defensa e promoción do idioma galego?", pregúntanse, logo de reivindicar que o que lle "corresponde" á Xunta é "seguir as recomendacións do propio TSXG verbo do cumprimento das previsións de avaliación da competencia lingüística do estudantado, adaptando a presenza das linguas á obriga de garantiren igual competencia das dúas linguas oficiais". "O que lle cómpreo ao galego son política activas de apoio e promoción e un amplo consenso político e social como o do PXNL" "O que ao idioma galego lle cómpre son políticas activas de apoio e promoción no ensino e nos demais ámbitos, políticas que deben fundarse nun amplo consenso político e social, como o plasmado no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega aprobado polo Parlamento de Galicia en 2004", engade o texto, que aclara que esta mesma Cámara pode ser "un lugar apropiado para fraguar as bases para tal consenso, non o Tribunal Supremo con sede en Madrid". "O que Galicia precisa é un presidente e un goberno que confíen nas nosas propias institucións, que crean no autogoberno e que miren por riba de todo polos nosos intereses colectivos", piden os asinantes, que reclaman a Feijóo que "renuncie de vez a continuar cun obsceno xogo partidista -ou peor aínda, personalista- a custa do noso idioma e da nosa dignidade". "A Xunta de Galicia cometería unha infamia arrastrando o idioma galego ao Tribunal Supremo", rematan. Asina aqui o manifesto


Summary: Un incendio no taller de pintura da fábrica de Balaídos do grupo Stellantis (antes PSA) paralizou a produción de la factoría. As lapas declaráronse nun dos robots da sección 2 -a que se encarga dos vehículos comerciales- ao redor das 13 horas.

Efectivos de Bombeiros de Vigo desprazáronse até a fábrica de Stellantis en Vigo (antes PSA Peugeot Citroën) para traballar na extinción dun incendio declarado na nave de pintura -Nave P-, aínda que non hai que lamentar danos persoais. Segundo informaron a Europa Press fontes de Bombeiros, a chamada recibiuse pouco despois das 13 horas desta sexta feira. Até o lugar desprazáronse un vehículo de Bombeiros do parque de Balaídos e outro de Teis. Fontes da empresa indicaron que os sistemas de evacuación e de extinción da propia factoría "funcionaron correctamente". Aínda así, solicitouse a axuda dos Bombeiros de Vigo, que acudiron con dúas dotacións para reforzar os labores de extinción do lume. O incendio, de pequenas dimensións, produciuse por causas aínda descoñecidas. No interior do recinto atopábanse unhas 300 persoas, que foron evacuadas. Este suceso supuxo parar a produción para avaliar os danos e investigar o ocorrido. Está previsto que a actividade se reactive en canto haxa "total seguridade" para todos os traballadores. Na actualidade a factoría xa tiña suspendida a produción no sistema M1, que monta o Peugeot 2008, o Citroën C-Elysée e o Peugeot 301, debido á persistencia dos problemas de subministración derivados da chamada crise dos semiconductores (microchips). Precisamente, no día de onte coñeceuse que a dirección da planta de Stellantis en Vigo (antes PSA Peugeot Citroën) expuxo ao comité de empresa a aplicación dun expediente temporal de regulación de emprego (ERTE) con duración de 60 días e que afectaría 3.749 traballadores e traballadoras.


O que arde converteuse o pasado verán no primeiro filme en galego proxectado en versión orxinal no Festival de Cannes. E fíxoo, ademais, con premio. Dende que comezou a ser proxectada en diversos certames internacionais, a obra de Oliver Laxe recibiu numerosos galardóns. O máis recente, o premio San Sebastián – Guipuzkoa Film Commission no Festival de Donostia. O prestixioso certame vasco foi a última parada do filme antes do inicio da súa andaina galega, na que o traballo de Laxe está a encher auditorios mesmo antes de chegar ás salas comerciais.Navia de Suarna, Ourense e Santiago acollen as primeiras proxeccións galegas do filme de Oliver Laxe tras o seu éxito internacional e ás portas da súa estrea nas salas comerciais o vindeiro 11 de outubroA estrea galega d'O que arde tornou, o pasado domingo, en toda unha homenaxe á contorna na que foi rodada a película, Os Ancares. A veciñanza de Navia de Suarna botouse á rúa para ateigar a praza do Concello e asistir ao primeiro pase oficial da fita. Benedicta Sánchez e Amador Arias, protagonistas do filme, foron aclamados pola vila xunto ao propio director. Laxe amosou ademais a súa ollada aos Ancares plasmada nunha peza realizada en colaboración co Servizo de Audiovisuais da Deputación de Lugo. A andaina galega d'O que arde continuou en Ourense, onde Oliver Laxe combina a presentación da película coa participación nas actividades formativas e divulgativas do Ourense Film Festival (OUFF). O obradoiro no que o director explicou o proceso creativo por tras da película esgotou todas as prazas, o mesmo que sucedeu co primeiro pase da película no propio festival.No OUFF Oliver Laxe amosou diversas versións do guión da película, detívose en secuencias especialmente complexas e en atrancos do propio proceso. "Falo da miña familia, de min, dos meus traumas, non escondo nada", afirmou.Tras Navia de Suarna e Ourense, a terceira parada d'O que arde polas pantallas galegas é no festival Curtocircuíto de Santiago. Este 1 de outubro acolleu no Teatro Principal compostelán unha preestrea do filme á que asistiron varias das principais autoridades do país, a comezar polo presidente da Xunta. Todo isto cando restan menos de dúas semanas para a estrea comercial d'O que arde. Chega ás salas o día 11 da man de Numax Distribución.


Summary: A escritora convértese mañá sábado na sexta muller académica de número, en substitución de Xosé Neira Vilas.

A escritora, bióloga, profesora e investigadora ingresará na RAG nunha sesión extraordinaria que terá lugar mañá 14 de xaneiro, a partir das 12 horas, no Paraninfo da Universidade de Santiago de Compostela (Facultade de Xeografía e Historia), institución na que é catedrática de Didáctica das Ciencias Experimentais. A nova académica ocupará a cadeira que ficou vacante polo pasamento de Xosé Neira Vilas. Na sesión de recepción lerá o discurso titulado "Voces termando da paisaxe galega", ao que lle dará resposta a membro de número da RAG Fina Casalderrey. Con Aleixandre xa son seis mulleres no Pleno da rúa Tabernas (dun total de 27), xunto con Rosario Álvarez, Margarita Ledo, Fina Casalderrey, Luz Pozo e Xohana Torres. E pronto serán sete coa chegada de Chus Pato, que entra no lugar do tamén falecido Xosé Fernández Ferreiro. Con Aleixandre xa son seis mulleres no Pleno da rúa Tabernas (dun total de 27), xunto con Rosario Álvarez, Margarita Ledo, Fina Casalderrey, Luz Pozo e Xohana Torres. E pronto serán sete coa chegada de Chus Pato. Marilar Aleixandre (nada María Pilar Jiménez Aleixandre) naceu en 1947 en Madrid e chegou a Galiza nos 70 para empezar a traballar como catedrática de ensino secundario en Vigo. Como antes fixera na súa cidade natal, axiña participou activamente na resistencia clandestina ao franquismo: foi líder do movemento veciñal e participou na fundación da primeira asociación feminista galega (a Asociación de Mulleres do Calvario). Como especialista en didáctica da ciencia, Marilar Aleixandre foi pioneira no uso do galego como lingua vehicular no ensino das ciencias: foi coautora dos dous primeiros textos de ciencias naturais en galego e do primeiro Vocabulario das Ciencias en galego, en colaboración co Instituto da Lingua Galega (1991), e doutros moitos materiais, itinerarios, artigos e ensaios sobre o ensino das ciencias. Como escritora, a faceta pola que é máis coñecida, Marilar Aleixandre conta cunha frutífera traxectoria, sempre desenvolvida en galego e recoñecida tanto pola crítica (suma dezasete galardóns) como polo público lector a través de máis de corenta títulos. A súa obra foi traducida ao portugués, castelán, chinés, catalán e éuscaro, e tamén recollida en antoloxías en inglés. Na narrativa para adultos mereceu o Premio Álvaro Cunqueiro (1998) por 'A compañía clandestina de contrapublicidade'; e o Premio Xerais de 2001 e o Premio San Clemente 2002 por 'Teoría do caos'. Como poeta publicou títulos como 'Catálogo de velenos' (Premio Esquío 1998), 'Mudanzas' (Premio de Poesía Caixanova en 2006) ou 'Desescribindo', saído do prelo o pasado mes de decembro. Tamén ten cultivado o ensaio, a biografía e o guionismo de banda deseñada, ademais de ser a tradutora ao galego de varias obras.


Summary: As axudas anunciadas polo Ministerio de Agricultura e a falta de activación de apoios concretos por parte Medio Rural comezan a marcar o futuro inmediato do sector vitivinícola galego. Desde o Sindicato Labrego Galego e a Asociación Galega de Viticultura urxen a Xunta a reaccionar e pór enriba da mesa cifras concretas nos vindeiros días para atallar os efectos da pandemia.

O sector do viño na Galiza é un dos que tardará en recuperarse unha vez rematado o estado de alarma. Á caída de vendas e o feche da hostalaría súmase unha situación económica que non axuda para unha pronta volta á normalidade. Con este panorama a Administración galega aínda non puxo enriba da mesa propostas concretas de apoio máis alá da posibilidade de promover o produto a través da marca Galicia Calidade. O Ministerio de Agricultura, polo seu lado, aprobou un decreto de axudas que está a ser duramente criticado na Galiza por todos os axentes implicados por consideralo sen validez para as explotacións galegas. Urxen axudas por parte de Medio Rural Desde o Sindicato Labrego Galego (SLG) urxen a que a Consellaría de Medio Rural "se implique" creando axudas propias para Galiza "adaptadas á realidade do noso sector vitivinícola e, ademais, como mediadora para garantir uns prezos dignos". Bernardo Estévez, responsábel do Sector do Viño do SLG, asegura que hai que garantir uns ingresos mínimos "para poder pasar esta campaña e ter a capacidade de seguir coa actividade nos vindeiros anos". Cre que as viticultoras e viticultores son "a base da cadea", polo que deberían contar co apoio do Goberno galego "da mesma maneira que se está axudando ao turismo". Sinala que de Medio Rural "non temos ningunha medida de calado para apoiarnos". Desde as comarcas do Ribeiro e Valdeorras, o coordinador deste sindicato, Xosé Manuel Parente, cre que "precisamos un plan propio galego con medidas que realmente sexan efectivas e garantan a supervivencia da nosa viticultura". Entende que "hai que habilitar axudas directas ás explotacións, co prezo medio da uva das últimas tres campañas, para garantir a renda dos viticultores e viticultoras". Neste sentido o presidente da Asociación Galega de Viticultura (AGV)-Fruga, Roberto Rivas, sinala que desde Medio Rural deberían "crear axudas á comercialización para que as viticultoras e viticultores se recuperen e poidan mercar a uva por contrato a un prezo xusto". Rivas cre que a Xunta "debe facer algo e deixarse de ter só boas intencións". Críticas ás medidas do Ministerio As medidas aprobadas polo Ministerio de Agricultura de axudas para facer vendima en verde foron contestadas desde o sector na Galiza con duras críticas por entender que non se adaptan á realidade. Desde o SLG sinalan que a tramitación destas axudas ten eivas importantes como contar cun prazo de tan só cinco días, até o vindeiro 23 de xuño, para podelas tramitar. Ademais as xestións, segundo a propia administración, teñen que realizarse por vía telemática, "algo que non axuda porque a calidade das telecomunicacións é bastante deficiente", aseguran na organización agraria. O punto polémico máis importante é que só amparan viñedos cunha superficie superior aos 3.000 m², co cal exclúe moita viña na Galiza. "Estamos a falar dunha contía moi baixa se pensamos en castes autóctonas e uva de calidade, polas que se teñen apostado fortemente nos últimos anos na Galiza", indican desde o SLG. "Se alguén na Galiza ten superficies de viñedos superiores a 3.000 m² é un terratenente, algo moi lonxe da realidade", afirma Roberto Rivas. Desde AGV-Fruga cren que o problema non é de stock senón de non poder vender pola propia pandemia. "O que precisamos é apoio á comercialización", explica a Nós Diario. "Fixéronse máis a medida de Estremadura e a nós non nos valen", asegura a Nós Diario José Manuel Rodríguez, presidente DO Ribeira Sacra. Indica que as axudas lineais como as do Ministerio "sempre teñen un defecto que é non diferenciar quen vendima en pendente, como é o noso caso, de quen o fai cunha máquina".


Summary: Asinan conxuntamente un comunicado no que critican a convocatoria por "unilateral" e "sen traballo".

Comités, Liga estudantil galega e Agir emitiron un comunicado público através das súas páxinas web no que amosan o seu desacordo e rexeitamento á tripla xornada de folga convocada polo Sindicato de Estudiantes o 21, 22 e 23 de outubro. As organizacións estundantís nacionalistas critican que a convocatoria se tiver producido de maneira "unilateral" e "sen ter en conta" as dinámicas existentes nos distintos territorios do Estado español, nomeadamente en Galiza, Catalunya e Euskal Herria. "Estas xornadas de folga son convocadas en solitario, de forma unilateral e sen traballo de base", critican "Estas xornadas de folga son convocadas en solitario, de forma unilateral e sen traballo de base; sen contar coas diferencias nacionais existentes entre territorios, nin coas organizacións, asembleas ou colectivos que traballan diariamente na defensa dun ensino popular", sinalan no texto difundido de maneira conxunta. Neste senso, critican que se trate dunha "convocatoria pantasma" que, ao seu parecer, contribuirá a "desmobilizar a gran parte do estudantado". "Case unha semana", apuntan, na que "os termos folga e manifestación" se ven "apagados". Esta cuarta feira o Sindicato de Estudiantes convoca mobilizacións en cidades como A Coruña, Vigo e Compostela.


Summary: A Xunta anuncia a segunda entrega do polémico "bono turístico" #QuedamosEnGalicia, co que o verán pasado achegou 250 euros ao persoal sanitario para gastar en estabelecementos turísticos. A medida trouxera críticas entre profesionais da saúde, que vían o bono como unha "frivolidade" da Xunta logo de anos recortando na sanidade. Agora, o bono amplíase á poboación en xeral.

A Xunta da Galiza porá en marcha a segunda entrega do polémico "bono turístico" #QuedamosEnGalicia, co que o verán pasado achegou 20.000 bonos con 250 euros ao persoal sanitario para gastar en estabelecementos de hostalaría e turísticos. A medida provocou daquela críticas entre profesionais da saúde, que vían o bono como unha "frivolidade" da Xunta logo de anos recortando na sanidade. Desta volta, o bono diríxese á poboación en xeral, non só a sanitaria, e mobilizará 6,8 millóns de euros. A segunda convocatoria do bono "abrirase a todos os cidadáns maiores de idade empadroados nun concello galego, e que non foran beneficiados na convocatoria de 2020", anunciou ante os medios o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, após esta quinta feira, 11 de marzo, rematar a reunión semanal do Consello de Goberno. Como novidade haberá tres tipos de bonos con distintas contías. En todas elas, as arcas galegas asumirán 60% do custo dos servizos consumidos e as persoas usuarias 40%. Así, haberá bonos de 250 euros (dos que 150 serán sufragados pola Xunta); outro de 375 (225 sairán dos cartos públicos), e o terceiro de 500 euros (300 serán da Xunta). A previsión é que a finais de marzo saia a convocatoria e se abra o prazo de adhesión de empresas. A data límite para o seu uso é o 15 de decembro, e concederanse por orde de solicitude. Feixoo explicou a "boa acollida" que o ano pasado tivo a primeira convocatoria do bono, pasando por alto as críticas do sector sanitario que pedía que eses 250 euros por profesional se destinasen a mellorar as contratacións ou os sistemas de protección fronte a Covid-19. Ante a polémica que houbo no pasado verán por parte de colexios profesionais como o de Enfermaría e Traballo Social, o Consello Galego de Colexios Médicos ou o Colexio Oficial de Psicoloxía, a Consellaría de Sanidade chegou a non quererse responsabilizar da medida, afirmando que se trataba dunha iniciativa de Turismo. Vacinación e restricións O presidente tamén informou que, "de cumprirse o prometido" polo Ministerio de Sanidade, a Galiza recibirá "máis de medio millón de vacinas" das distintas casas farmacéuticas: 156.000 doses cada unha das dúas primeiras semanas de abril e as dúas últimas, 136.000. Precisamente, esta quinta feira realizouse unha vacinación de mil persoas de entre 50 e 55 anos no Gaiás, en Santiago, como ensaio para levar a cabo próximas vacinacións masivas na Galiza. Preguntando polos medios por se a Xunta tería interese en que na Galiza se fabricase a vacina rusa Sputnik V, o presidente asegurou que el ten interese en que se fabrique calquera vacina de calquera país, sempre que estea autorizada pola Axencia Europea do Medicamento. Resposta semellante deuna no Congreso a ministra de Sanidade, deixando de lado a posibilidade de que a Axencia Española do Medicamento aprobe a súa distribución, como xa fixeron varios países da Unión Europea. Mentres, tal e como adiantou Nós Diario hai apenas uns días, a farmacéutica Zendal e o grupo Iberatlantic Global Corporation xa se dirixiron ao Goberno do Estado para manifestar a súa disposición a fabricar na Galiza doses da Sputnik V. En todo caso, Feixoo apelou á prudencia e chamou, estando en plena desescalada e ás portas de San Xosé e Semana Santa, a "manter as cautelas". Interpelado por se haberá algunha redución nas restricións para a ponte de San Xosé, afirmou que de ter os datos de hoxe faríase unha ampliación "de determinados" límites de capacidades e de horarios, pero todo dependerá dos datos que haxa para a semana. En canto á insistencia da Comunidade de Madrid contra o feche perimetral, Feixoo afirmou que a autonomía madrileña defende "os seus intereses" igual que o resto de comunidades fan o propio. Tamén sobre Madrid preguntaron os medios, en concreto sobre a decisión da presidenta Isabel Díaz Ayuso de convocar eleccións. Feixoo defendeuna. "Fixo o que podía facer" ante o "movemento sísmico" na política española do que culpou o PSOE e a "sorprendente" actitude de Ciudadanos, partido cuxa fiabilidade, dixo, "xa non existe". Por outra banda, a Xunta tamén aprobou unha achega de 5,3 millóns de euros para a posta en marcha de 63 casas do maior en concellos do rural sen centro de día, e deu luz verde ao comezo da tramitación da lei de áreas empresariais "para reforzar as estratexias de desenvolvemento e implantación destas superficies", explicou o presidente. Aliás, anunciou a construción dun centro de ciberseguridade no Gaiás.


Summary: Sabela e Adriana atopáronse de camiño a un proxecto común e decidiron porlle nome. Así naceu Illa Bufarda, produtora creativa. Un proxecto que visa pór en valor a cultura propia e @s creador@s do país mais tamén reaxir e combater as adversidades dun tempo de crise.

Após máis de 1500 mareas e dun proxecto que está de piques de cumprir dous anos, conversamos con Sabela Iglesias e Adriana Pérez. Ambas as dúas habitan a Illa Bufarda. Queren saber que é? Elas propias explícannos esta iniciativa cultural comprometida coa difusión e divulgación da cultura desde un eido ben definido: a linguaxe audiovisual. Que é a Illa Bufarda?Illa Bufarda é unha illa creativa que se atopa entre o Atlántico e o Cantábrico, é galega e fala en galego. Cada vez que un proxecto chega á Bufarda, a Illa medra un pouco máis, está en constante evolución. O clima é tamén oceánico, igual ao que se desenvolve na península, mais co seu particular fenómeno atmosférico: intensas mareas creativas que nos asulagan. Entre as súas actividades cotiás está a creación audiovisual, a fotografía, o deseño, a animación e a formación nestas áreas. Nunca pechamos portas, querémonos multidisciplinares en todo aquilo que teña que ver coa mensaxe audiovisual. "Querémonos multidisciplinares en todo aquilo que teña que ver coa mensaxe audiovisual" Como xorde a idea de iniciardes o proxecto?A Bufarda nace hai dous anos, en plena crise, sen estarmos viciadas polas dinámicas de créditos e dependentes directamente de subvencións para sobrevivir. Xorde pola grande necesidade de traballar, de traballar para o que nos formamos durante anos. Xorde por unha necesidade de profesionalizar os nosos proxectos creativos e por unha necesidade de quedar e contribuír á nosa cultura. Neste escaso pero intenso tempo descubrimos unha nova necesidade, a de expresarnos a través dos nosos proxectos do noso xeito, coa nosa ollada de mulleres galegas con cadansúa realidade. Entre as moitas angueiras que desenvolvedes participastes en varias actividades co Museo do Pobo...Traballamos para o Museo do Pobo Galego rexistrando audiovisualmente os Cafés da Memoria. Dalgún xeito contribuímos a gardar as testemuñas que nos van facer ser conscientes do pasado, da nosa historia… e iso resúltanos moi interesante. As cámaras da Illa gravaron a gaiteiros o ano pasado, entre eles o recentemente falecido Juan Bello Mallou. Tamén as pioneiras, as gaiteiras galegas, e tamén os teatreiros itinerantes galegos con Barriga Verde. Cremos moi importante empregar o medio audiovisual para recoller todo isto, para divulgalo e ir enchendo un arquivo memorístico ao que sempre poder recorrerr. "As cámaras da Illa gravaron a gaiteiros o ano pasado, entre eles o recentemente falecido Juan Bello Mallou" E Olladas do Museo?Tamén fixemos as Olladas do Museo coa técnica da animación. A animación pon fin ao inerte, ao inmóbil, ao pasivo. Mobiliza e revive todo aquilo que non demostra vida pola súa falta de actividade ou de movemento. Reinterpreta a realidade e pode poñela de manifesto rompendo todas as normas estabelecidas. Olladas sobre o Museo proxectou nun percorrido reflexivo polo museo unha posta ao día dalgún dos temas que nos afectan como pobo. Dende a nosa perspectiva, reinterpretamos o espazo cunha ollada actualizada, xusta e metafórica, ampliando a temporalidade do museo e ofrecendo novas visións sobre a situación actual dende unha posición crítica e realista co eido cultural, arquitectónico, paisaxístico, económico e social de Galiza. Para este traballo botamos man da colaboración das Boubas pandeireteiras, da gaiteira Edurne, de xente anónima que nos achegou gravacións e tamén de poetas galegos/as para facer máis completas as olladas. Unha das pezas desas Olladas sobre o Museo xira arredor da emigración, con voces de antano contando unha experiencia que ben podería ser narrada hoxe, non si?Si, é un tema que nos preocupa e que queriamos abordar de xeito crítico. Non nos gusta que se evadan responsabilidades falando de "mobilidade exterior". As migracións son traumáticas e era nese punto no que queriamos reflexionar. A maleta central na que converxe a animación fala do desarraigo, do ir e do vir, do volver a sentirte parte doutro lugar… Todos eses sentimentos conflúen nas maletas da instalación da Illa: hai maletas vellas, maletas modernas, mochilas... Para este proxecto contamos coas testemuñas de persoas emigradas e inmigrantes no noso país, contaron experiencias que poderían ser as de hoxe mesmo. E que hai da Xota do Eucalipto, como xurdiu a idea de gravardes en directo e montardes a animación? A Xota do Eucalipto pretende pór en debate os nosos recursos naturais. Unha terra tan rica en recursos como é a nosa non pára de ser atacada con proxectos de arquitectura enerxética nada respetuosos co noso medio, as minas a ceo aberto, os transxénicos, etc, etc e como non, o eucalipto, esta especie foránea que nos fornece de beneficios a curto prazo, pero que nos vai matando a terra lentamente, paradoxal, non? Para nós isto tiña que ser abordado dende a tradición porque é algo que vén de lonxe, de aí a xota. Pero era preciso facelo dende esa outra realidade que na que o punto non sempre o sacan os homes e na que as mulleres temos moito que dicir sobre a nosa terra e os nosos recursos. A técnica que empregamos chámase rotoscopia, consiste en gravar o movemento que queres animar e logo usalo como referencia á hora de animar. Galiza ten unha importante formación en audiovisual, a titulación impártese en dúas universidades e na Coruña a especialidade de animación, mais non hai traballo…Canto á formación tamén temos as nosas críticas. As especialidades de cada universidade non nos preparan ben para afrontar eses ámbitos da profesión sen ter que vernos obrigadas a cursar estudos de posgrao a continuación, a maioría das veces fóra porque non existen moitas ramas de especialización en Galiza. Ademais a grande maioría do profesorado non ten experiencia práctica nas áreas que imparte e cremos que é esencial. Cremos que o que falta é por un lado un cambio de paradigma de como afrontar unha nova etapa de crise, con menor dependencia, sendo conscientes dos recursos e aproveitándoos ao máximo. "No sector falta un cambio de paradigma para afrontar unha nova etapa de crise con menor dependencia, sendo conscientes dos recursos e aproveitándoos ao máximo" Tamén cremos que falta tomármonos a serio o traballo do/a creador/a audiovisual, ser consientes dos tempos, valorar as ideas, os procesos, orzamentar o traballo con sinceridade… non converter as profesións do audiovisual, do medio fotográfico ou do deseño, nun hobby, por "amor á arte". Galiza exporta moitísimas/os profesionais deste sector, xente moi válida con moito que expresar e con gran estilo. Moitas/os delas/es son recoñecidas/os no exterior e, con sorte, logo aquí. Temos moitas historias que contar, recursos técnicos e profesionais, identidade, lingua e olada propia. Só falta valorarmos, recoñecermos e orientarmos os nosos recursos para contar dende o noso para nós. O primeiro proxecto que levamos a cabo na Illa foi un vídeo arredor de Isaac Díaz Pardo, deste traballo aprendimos moitas cousas, mais hai unha frase que levamos de bandeira: "as cousas que teñen raíces son as que teñen posibilidade de sosterse no futuro, as cousas que non teñen raíces non se sosteñen no futuro" Como vedes a realidade do sector, a respeito da administración pública, mais tamén das redes de distribución e produción privada?Somos novas no sector pero vémolo desfragmentado, non hai unión. Non é un sector combativo ou polo menos, non o parece. Cando o teatro saíu á rúa en contra das políticas de Feijoo, onde estaba a xente do audiovisual? Se non nos valoramos nós, ninguén o vai facer por nós. Tampouco existe unha estratexia como sector que nos faga camiñar conxuntamente cara á conseguir uns obxectivos. Dende a administración pública cada vez se recorta máis nas axudas á cultura, non é unha prioridade cando ten que selo. O pasado mes estivemos no Porto e coñecimos proxectos culturais da zona norte de Portugal. Creemos que hai tres aspectos dos que debería aprender a administración pública galega e española. Por unha banda, empregaron moi ben os fondos da Comunidade Europea e recuperáronse espazos (sen borrar as súas historias) para ter infraestructuras creativas para empresas e iniciativas culturais. Por outra banda, hai empresas doutros sectores que invisten en cultura, ceden espazos e patrocinan producións de creadoras/es que combinan estes fondos con fondos públicos. Porque, finalmente, percibimos que no norte de Portugal o goberno sente como estratéxica a cultura e a promoción das industrias culturais marcando unha estratexia nacional na que están moi presentes as pequenas empresas (alí o panorama sectorial tamén está moi atomizado) e as novas iniciativas empresariais. Polo tanto, creemos que é preciso que se valore a cultura como riqueza e que o primeiro responsábel é o goberno, pero que empresas doutros sectores tamén deben formar parte disto. "Na Cidade da Cultura pedíronnos 300 euros de aluguer por dúas horas de gravación. Dixéronnos: 'La Ciudad de la Cultura no es un sitio cualquiera'" De que xeito vos vedes beneficiadas polas "políticas de emprendemento"?De ningunha maneira. Dende que se pretende apoiar o emprendedor/a para "salvar este país", o único que vimos foi a subida da cota de autónomas, o IVE e o IRPF. Hai algo que está fallando… o discurso do emprendemento está xa pasado, ninguén o pode crer xa saíulles o tiro pola culata. A única política que seguimos é a de sobrevivir e aguantar como ben podemos. Temos tamén un Centro de Emprendemento na Cidade da Cultura, pero coñecemos mil maneiras de apoiar o emprendemento sen pór ao noso dispor mesas e cadeiras. Gustaríanos traer aquí unha anécdota que entronca con este suposto apoio ao emprender/a. O pasado ano fumos buscando un espazo onde gravar unhas entrevistas para un encargo urxente, o noso único requisito era termos dispoñíbel unha parede branca. Coitadas de nós, achegámonos á Cidade da Cultura. Ocorréusenos facela nunha aula pequeniña que teñen onde se fan obradoiros e xuntanzas. A nosa sopresa ao chegar alí foi saber que por dúas horas de aluguer dese espazo a cifra roldaba os 300€. Como pode ser que un lugar feito cos cartos de todas e todos manexe cifras tan desorbitadas? Ante a nosa negativa ao aluguer de espazo (posto que a gañancia sería mínima no caso de ter que pagar esa cantidade), o encargado dos espazos suxereiunos "ir a un centro social", puesto que "La Ciudad de la Cultura no es un sitio cualquiera". Non deixa de ser anecdótico, pero cremos que deste feito se desprenden aglutinadas todas as ideas que fumos debullando: falta de valoración da cultura, cultura clasista, pouco apoio ao emprendemento…


Summary: Héitor Picallo (Cuntis, 1974) é un recoñecido investigador sobre o Reino da Galiza. Autor de traballos sobre as orixes do escudo e da dimensión internacional da monarquía galega, adianta os eixos das entregas que publicará no coleccionábel de 'Nós Diario' a partir desta quinta feira sobre os reis e as raíñas galegas.

—No coleccionábel Os reis e as raíñas da Galiza. 1.000 anos dun reino de seu que acompaña Nós Diario vostede analiza un período histórico que transcorre desde os tempos de Urraca ao fracaso da revolta galega do século XV. Que destacaría do mesmo?Resulta difícil resaltar algo concreto. Moitos son os fitos acontecidos ao longo dese período, mais considero que a existencia de reis e raíñas que gobernaron Galiza sen selo doutros reinos, e estoume a referir por exemplo a Xoán de Gante e Constanza de Castela, achega unha carga de interese ben grande. Isto leva consigo que teñamos que numerar de novo a listaxe de monarcas, como vén facendo desde hai anos Anselmo López Carreira. Deste xeito cumpriría asignarlle ao de Gante o ordinal III, sendo así o noso Xoán III da Galiza. —Achégase no seu traballo ás figuras dos grandes reis galegos Afonso VII, Fernando II e Afonso VIII. Que significaría deles?O tempo de Afonso VII vén a supor na Galiza pleno medieval o impulso dun rei galego mercé das clases dirixentes, lideradas polos titulares do condado de Traba. Tales próceres, que estenderon a súa política nos reinos da Galiza, León e Portugal, son protagonistas de primeiro nivel. Afonso Reimúndez non deixa de ser unha icona dunha Galiza catalizadora na península de sectores económico-sociais, políticos e culturais. Por outra parte, Fernando II e Afonso VIII son talvez os monarcas máis vinculados co noso país no contexto dos séculos XII e XIII. Con eles a Era Compostelá brillou alén e aquén dos Pireneos. Amais diso, resultaría axeitado facer unha análise rigorosa da diplomática do último terzo do século XII e cuestionarse se Afonso VIII naceu ou non en Zamora. Hoxe por hoxe temos que sinalar que os primeiros documentos nos que se menciona retrotraen a súa nacenza ao ano 1170, mais estes textos foron emitidos desde Compostela e están vinculados coa diocese de Tui. —Repasa na súa publicación o conflitivo e decisivo século XIV galego. Que representou para o país o fracaso da revolución galega do século XIV?Así como no século XII a casa de Traba foi a máis destacada do país e influíu de forma decisiva na nosa política, a casa dos Castro (ou de Lemos) veu a herdar o espírito soberanista galego. A independencia da Galiza con respecto a Castela foi unha teima continua en moitos representantes desta última liñaxe, tanto é así que a súa "galeguidade" farase notar incluso no século XVII. Velaí El buho gallego de Pedro Fernández de Castro. Mais esa soberanía galega está adscrita a un movemento "pro atlantista" que procura relacións continuas e constantes con Portugal. Tal liña non só se vería axudada polo país veciño, xa que Inglaterra xogou un importante papel neste feito. —Remata na súa achega no reinado da raíña Xoana, coñecida pola historiografía oficial como 'A Beltranexa'. Que representou esta monarca para o país e porque contou con tantos apoios entre a nobreza galega?Certo é que até a segunda metade do século XV imperou unha corrente atlantista, por veces coincidente coa lexitimista, como pode ser no caso de Xoana 'A Beltranexa'. Porén, non debemos esquecer que os reinos non deixaban de ser propiedades dun determinado soberano e que en alto grao a nobreza galega, neste caso, buscaba defender tamén os seus propios intereses. Así as cousas, que existise unha relación máis fluída con Portugal –e non tanto con Castela– a Galiza íaa favorecer de vez polo control de mercadorías por vía marítima na zona atlántica. A política atlantista da Galiza Héitor Picallo ten centrado parte das súas investigacións nas relacións do Reino da Galiza co espazo europeo así como na política internacional das clases dirixentes galegas. Picallo lembra que "Eduardo de Woodstock –Príncipe de Gales- puido acadar o trono galego por terllo prometido Pedro I de Castela", até o punto de que o fillo de Eduardo III ofreceulle a rexencia a Fernán Ruis de Castro. As investigacións que Picallo pública a partir de mañá en Nós Diario significan que "o impulso 'anticentralista' castelán que se viviu na Galiza provocara anos atrás, xusto despois do crime de Montiel, que os galegos nomeasen como rei da Galiza o monarca portugués Fernando 'O Formoso', coa denominación de Fernando V. Picallo estuda o reinado de Xoán III da Galiza, Xoán de Gante, e apunta á tradición atlantista da Galiza.


Summary: A deputada no Congreso español, Rosana Pérez, e o avogado Héctor López, abordarán o recorte de dereitos que supón a entrada en vigor da nova norma.

'Camiñando cara á un estado policial'. Eis o título da palestra que organiza esta sexta feira o BNG da Coruña arredor da Lei de Seguridade Cidadá, máis coñecida como Lei Mordaza. A entrada en vigor desta nova norma, o 1 de xullo, introduce importantes mudanzas e a limitación de dereitos fundamentais como o dereito de manifestación ou mesmo o dereito á información e á liberdade de imprensa ao restrinxir a publicación e difusión de imaxes nas que aparecen axentes policiais. Para abordar esta reforma, parella á do Código Penal, o BNG contará coa deputada da organización frontista en Madrid, Rosana Pérez, e o avogado Héctor López. Será no salon de actos do IES Zalaeta (Rúa María Vitoria Fernández ás 20 horas.


Summary: A xente percorreu a vila facendo paradas nas vivendas dos líderes do PP e de APGa, partidos que presentarán unha moción de censura no vindeiro pleno para tombar ao alcalde socialista que goberna en minoría.

A primeira moción de censura da actual lexislatura fíxose esperar. Era agardada por toda a veciñanza logo de que os comicios do 11 de marzo de 2.011 colocaran a Enrique Álvarez na cadeira da alcaldía xunto con tres concelleiros mais, mentres que os escanos da oposición se repartían entre PP a APGa, con catro e tres respectivamente.A manifestación, baixo o lema "Non á moción de censura" percorreu as rúas de Vilamartín baixo a chuvia para acabar no Centro Sociocultural de Santa Lucía onde se lle deu lectura ao manifesto.O concello de Vilamartín non viviu a transición até o 2.009, cando, pouco antes do pasamento do alcalde franquista Manuel Candal, o PP de Baltar aproveitou para sentar na alcaldía á súa herdeira, María Jesusa Candal. Eses movementos foron desencadeantes dunha ruptura interna no PP local que os levaron en 2.011 a presentar dúas candidaturas, a oficial do Partido Popular, e a súa marca branca, Alternativa Popular Galega (APGa). Partidos que no vindeiro pleno municipal se farán co goberno vilamartinés.A mobilización, organizada polo entorno socialista do actual goberno, asegurou logo de ler un manifesto en contra da moción de censura, que tiñan sinaturas do 85% da veciñanza, para logo chamar ao estrado do Centro Sociocultural a "quen quixera dicir algo". O alcalde Enrique Álvarez Barreiro foi o que tomou a palabra para dicir que non era un home de grandes discursos "pois non son político, son un home do pobo, só vos podo dicir que estou acojonado". Pero soubo ben o que dicir cando sacou de guión para pasar a facer un resumo da súa xestión, que destaca, basicamente, por querer fusionar o seu concello co do Barco de Valdeorras pola afinidade dos dous alcaldes.O que tamén tomou a palabra foi Antom Rodríguez, responsable local do BNG e sen representación no concello, que pediu un "exercicio de democracia para oporse á moción respeitando todas as opcións" pois cre que "oporse á moción de censura do PP non significa loubar a xestión do actual alcalde, xa que podemos caer en caudillismos", e desto, en Vilamartín, saben un cacho.


Summary: O persoal decatouse da operación pola prensa malia que as negociacións principiaron hai un ano. "E mentres estamos a dobrar quendas todos os días e deixar a pel", lamentan.

O comité de empresa do hospital Povisa de Vigo culpou esta cuarta feira a Xunta da Galiza da venda do grupo sanitario Ribera á compañía francesa Vivalto Santé, logo de que o persoal soubese pola prensa de tal operación: "Non merecemos este trato". Así o sinalou en rolda de prensa Chus Neira, presidenta do comité, quen expresou o malestar e a sorpresa das e dos traballadores ao coñeceren dita noticia sen saberen que as negociacións comezaran un ano atrás. "Isto é un hospital e a Consellaría de Sanidade ten moito que dicir e non dixo nada de nada. Foi culpábel de que se permitise a venda a Ribera e agora tamén é culpábel. Non imos permitir que sigan minguando as nosas condicións laborais. É unha falta de respecto aos traballadores", criticaron desde o comité de empresa de Povisa, asegurando que a Xunta "xamais defendeu os traballadores do hospital nin as persoas usuarias". Neste senso, anunciaron que xa solicitaron unha reunión coa Consellaría e que esta mesma quinta feira terán un encontro con representantes de PSOE e BNG. Todo iso despois de coñecerse esta pasada segunda feira a saída da multinacional americana Centene Corporation do accionariado do grupo Ribera, para deixar paso á entrada de Vivalto Santé, o terceiro grupo privado sanitario francés. A empresa explicou que esta variación se produce a nivel do holding europeo de Centene, Primero Salud S.A., "e en nada afecta a xestión dos centros sanitarios nin a outras sociedades ou divisións do grupo en ningún sentido". Os hospitais galegos Povisa, Polusa e Juan Cardona pasarán a ser propiedade dun grupo privado francés "A pesar de como se fixeron as cousas, agora [a empresa] quere aclarar que non vai pasar absolutamente nada. Por que no seu momento non se puxo en coñecemento do comité [a operación], evitando incerteza e malestar xeral? Non nos cremos que non vaia pasar nada. Somos conscientes de que cando hai un cambio de mans os que sempre saen prexudicados son os traballadores", lamentou Neira. "Estamos indignados, alucinados. Os traballadores e os usuarios non merecemos o trato que se nos está a dar", engadiu Neira, e falou da situación que viven os empregados e empregadas do hospital, "que están a dobrar quendas todos os días e deixando a pel". Para ela, os traballadores non poden ser unha "mercadoría para empresas privadas que o único que fan é lucrarse á conta da saúde dos usuarios e dos empregados e as súas condicións laborais". A pesar de todo, Neira indicou que desde o comité seguirán negociando un novo convenio colectivo, após anos sen chegar a un acordo coa dirección.


Summary: O colectivo en defensa da lingua presentou xa un recurso contra a sanción por uns desperfectos supostamente causados na manifestación do 17 de Maio. Os argumentos empregados por Madrid son os mesmos que aparecen nos partes policiais polos que foron multados outros colectivos sociais.

A plataforma cidadá Queremos Galego presentou esta cuarta feira perante a delegación do Goberno español na Galiza unha relación de alegacións en contra da sanción que lle foi anunciada pola institución dous meses e medio despois da realización do evento en que se terían producido os destrozos que lle atribúen ao colectivo: a manifestación do 17 de Maio. A organización está acusada de "guindar globos e ovos recheos de pintura" e de "realizar diversas pintadas en entidades bancarias e locais comerciais". No concreto, Queremos Galego tería que responder por pintadas como 'Turismo é colonialismo', outra símbolo feminista na tenda de roupa e complementos Oysho e de máis unha realizada en Deutsche Bank e no Banco Santander na que se pode ler 'Lume ao capital'. "Ningunha delas ten a ver co obxectivo da manifestación, a defensa da lingua galega", indica o colectivo cidadán nas alegacións presentadas. Até 6.000€ de multa "para evitar que o pobo galego saia ás rúas" Así as cousas, negaron os feitos denunciados e remítese á propia denuncia para sinalar que "as pintadas estaban dentro do itinerario da manifestación mais en ningún momento se sinala que fosen feitas durante o seu percurso nin que os seus autores fosen manifestantes". Os feitos foron cualificados polos denunciantes, a policía de Compostela, como "infracción grave", sinalando como responsábel á organización do evento, Queremos Galego. A infracción podería ser sancionada cunha multa de entre 300,52 a 6010,12 euros, as mesmas cuantías que se fixan na denuncia que lle anunciaron á Plataforma polo Aborto por idénticos feitos: "numerosos destrozos" que se terían realizado na mobilización do 16 de xuño. A "sospeitosa coincidencia nas argumentacións" das denuncias contra ambos colectivos sociais leva a Queremos Galego a encaixar o proceder do Goberno español "nunha campaña orquestrada para criminalizar os movementos sociais". Aliás, subliñan que o que se pretende é, "pola vía da represión, evitar que o pobo galego saia ás rúas".


Summary: A veciñanza participou dos labores de extinción en Moaña.

O incendio que afecta o concello de Ponteareas xa foi dado por controlado, así como o de Moaña, segundo informou a Consellaría de Medio Rural no seu último parte, con datos recollidos até as 8 horas desta cuarta feira. O primeiro deles, que afecta unha superficie de arredor de 25 hectáreas, orixinouse na parroquia de Guillade e deuse por controlado pasadas as 21 horas da terza feira. Traballan na zona dous técnicos, 16 axentes, 43 brigadas, 29 motobombas, dúas pas, un tractor, seis avións e nove helicópteros. Pola súa parte, o fogo de Moaña, iniciado na parroquia de Meira, deuse por controlado na terza contra as 17.30 horas. Cunha afectación aproximada de 20 hectáreas, traballan na zona 14 axentes, 33 brigadas, 30 motobombas, oito avións e cinco helicópteros. 'O que non arde' estende o éxito do 'modelo Ribadeo' para a prevención de incendios forestais Este incendio obrigou na segunda feira a cortar a autovía do Morrazo durante unhas horas. A alcaldesa de Moaña, Leticia Santos, explicaba que, durante a tarde, viviuse unha situación crítica, "cos veciños apagando o fogo desde terra", aínda que apuntou que non houbo desaloxos porque os habitantes traballaban na zona con caldeiros e mangueiras. Segundo as primeiras investigacións, uns labores de roza poderían estar detrás deste incendio, con base nos testemuños da veciñanza e dos servizos de emerxencias. Nos dous incendios foi necesario activar durante a tarde da segunda feira a coñecida como situación 2, nivel de risco de emerxencia pola proximidade das chamas a núcleos habitados. A rexedora municipal de Ponteareas, Cristina Fernández Davila, explicaba na segunda feira que as chamas chegaron "moi perto, ao límite das vivendas". Veciños colaboraron cos seus medios arrefriando a contorna das vivendas.


Summary: A Xunta adebedaba 6 millóns de euros en 2014, unha cifra que pasou ser de 371 millóns en 2015, segundo o Ministerio de Facenda. O maior aumento de todos os territorios do Estado.

Galiza liderou en 2015 o aumento da débeda sanitaria dos territorios do Estado español, cun espectacular incremento de case o 6.000%. En 2014, segundo o Ministerio de Facenda español, Galiza tiña un dos adebedamentos sanitarios máis baixos do Edstado español, 6 millóns de euros. En 2015, esa cantidade é de 371 millóns, o que representa un aumento do 5.899%, segundo informa Cadena Ser. Multiplicar por sesenta a débeda que había. O último dado dispoñíbel recolle a situación até outubro de 2015. Até entón a débeda comercial de todas as autonomías en materia sanitaria era de perto de 8.000 millóns de euros, un 36% máis que no mesmo período de 2011. Por territorios, Galiza é a sétima comunidade en canto a cantidade de débeda sanitaria Nesa débeda comercial entran moitos conceptos e variábeis, desde o gasto farmacéutico (hospitalario, principalmente) até material cirúrxico, equipamentos de tecnoloxía sanitaria, resonancias...


Summary: O número 1 de Nós Candidatura Galega pola Coruña asegura que o modelo actual "da as costas ao carácter plurinacional e pluricultural do Estado".

Nós Candidatura Galega propón suprimir o Ministerio de Cultura e trasladar as competencias a Galiza, posto que xa están transferidas. Así o explicou o cabeza de lista pola Coruña, Carlos Callón, nun encontro con representantes do mundo cultural, onde recordou que o sector perdeu un 25% do emprego nos últimos anos pola "combinación da crise dos recortes e dunha política fiscal do PP que elevou o IVE cultural até o 21%". Callón asegurou que o modelo actual está deseñado desde Madrid e "da as costas ao carácter plurinacional e pluricultural do Estado". A candidatura nacionalista inclúe no seu programa a redución do IVE cultural ao 4%, así como o traspaso dos fondos de promoción das actividades culturais. Nese sentido, Nós demanda a transferencia dos museos, bibliotecas e demais infraestruturas culturais, así como dotar de mellor financiamento á Real Academia Galega. "Necesitamos que os poderes públicos apoien a nosa cultura e ao idioma propio porque representan un valor para o país, mesmo económico, e teñen que deixar de ser tratados polo PP como residuo tóxico", destacou o número 1 da candidatura de Nós pola Coruña.


Summary: A Valedora do Pobo requeriu en dúas ocasións a Consellaría de Educación documentación para avanzar nunha queixa sobre a propaganda repartida nos centros educativos pola asociación ultraconservador. A queixa foi tramitada pola Rede Docente de Apoio LGTBiQ+.

En novembro de 2019, as 160 integrantes da Rede Educativa de Apoio LGTBiQ+, que engloba educadoras e docentes de 98 centros de ensino, cursou unha queixa ante a Valedora do Pobo para denunciar unha campaña da asociación ultraconservadora 'Hazte Oír' na rede educativa galega. Onte a valedora, após admitir a trámite a queixa da rede docente ese mesmo mes, comunicoulles que "a Consellaría de Educación, Universidade e Formación Profesional aínda non nos remitiu a información requirida en relación coa súa queixa, a pesar de que a reclamamos en dúas ocasións para urxir o envío do informe". O organismo engadiu que se lle lembrou "ao citado órgano o seu deber de colaborar ao rápido esclarecemento da situación na que nos expón na súa queixa". No caso de que a Consellaría persista na súa actitude, informa a Valedora na súa resposta á rede educativa, "procederemos a realizar unha advertencia sobre as súas consecuencias legais". Propaganda LGTBifóbicaA asociación ultraconservadora distribuíu nos centros propaganda contra a educación afectivo-sexual no ensino público e a favor do "veto" ou censura das familias a actividades desta índole. "Denunciamos que nesta campaña se atenta contra os dereitos fundamentais das persoas, o dereito á educación e a liberdade do ensino e fomenta o odio cara ás persoas e familias LGTBiQ+", explicaba o documento achegado polas profesoras. O documento apoiado por máis de 150 docentes fai relación á normativa vixente na súa denuncia. "Desde a normativa de Dereitos Humanos á Constituciónlembramos que o marco legal educativo vixente no Estado, e concretamente na Galiza, reafirma o dereito do alumnado a recibir formación en valores que apelen á convivencia, á tolerancia e á non discriminación por cuestións de identidade de xénero ou orientación sexual", expón a queixa. A asociación ultraconservadora 'Hazte Oír' é unha das impulsoras a nivel estatal do "veto parental", que precisamente defende na súa propaganda espallada polos centros galegos, e co que pretende que as familias poidan impedir ás súas crianzas a asistencia a actividades complementarias dos seus centros.


Summary: Perante a prohibición dunha caravana da CUT e as multas a sindicalistas da CIG por se concentrar.

O dereito de manifestación é un dereito basilar de todo sistema democrático e cuxa limitación só pode decretarse en casos extraordinarios. Lembrao o Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades Esculca, que quer mostrar a súa "preocupación" perante dous feitos recentes: "a decisión da Subdelegación do Goberno de Pontevedra de prohibir unha manifestación programada para o día 1 de maio na cidade de Vigo" pola CUT, "e as manifestacións vertidas pola mesma Subdelegación en que cualifica de "irresponsábel" outras concentracións levadas ao cabo" pola CIG. Para Esculca, estamos perante "unha limitación ilexítima dun dereito fundamental". Neste sentido, aponta que "nin a Constitución, nin a Lei Orgánica que regula o estado de alarma, nin o Real Decreto polo cal se declara este outorgan base xurídica para a prohibición". Ou sexa, conclúen,a regulación xurídica do estado de alarma protexe o dereito de manifestación. Poñen o exemplo doutros Estados, como Alemaña, onde p propio Tribunal Constitucional declarou que o estado de alarma "non pode servir de escusa para limitar o dereito de manifestación, e noutros países as autoridades teñen permitido diversas manifestacións". Engade o Obesrvatorio que as autoridades públicas poden esixir ás persoas organizadoras e participantes que cumpran estritamente coas medidas sanitarias precisas para evitar os contaxios. Medidas que tanto a manifestación da CUT indicou queía cumprir como as concentracións da CIG respectaban. O dereito de manifestación, indica, non está sometido a autorización por parte dos poderes públicos a a súa comunicación previa á autoridade só se realiza co obxectivo de garantir a orde pública no decorrer da mesma.


Summary: Recorrerá o auto xudicial que investiga o presidente da Deputación de Ourense no marco dunha denuncia de acoso sexual.

O Ministerio Fiscal anunciou que presentará recurso contra o auto asinado pola titular do xulgado de instrución número 3 de Ourense que cita a declarar o presidente da Deputación, José Manuel Baltar, e a muller que o denunciou por acoso sexual. A Fiscalía, da man de Florentino Delgado, sae na defensa de Baltar. Neste senso, cumpre lembrar hai dous meses o fiscal arquivou a denuncia presentada pola muller ao considerar que non existía indicio de delito nas gravacións e mensaxes telefónicas aportadas pola denunciante nas que non fica claro, dicía, que lle tivese ofrecido traballo en troca de manteren relacións sexuais. Aliás, entendía que non se apreciaba indicio de se ter cometido un delito contra a liberdade sexual posto que a muller é "maior de idade" e "plenamente consciente" ao tempo que "non houbo uso da forza" nen "intimidación". A Fiscalía arquivou a denuncia hai 2 meses argüíndo que a muller é "maior de idade" e "plenamente consciente" dos seus actos Porén, no seu auto a xuíza de instrución vai alén e coida que existen indicios de se ter cometido un presunto delito de suborno, independentemente de que se tivese executado a promesa, e mesmo de tráfico de influencias ao se tratar do fillo do presidente da Deputación provincial, na altura Baltar pai. Malia a abertura do proceso xudicial que levará Baltar perante a xuíza de instrución o 10 de marzo, o presidente do PP de Ourense anunciou na xornada de onte (28 de xaneiro) que se presentará á revalidación do cargo no Congreso que terá lugar o 5 de marzo na cidade das Burgas. Baltar continúa sen dar explicacións públicas do acontecido. "O persoal é político" A Marcha Mundial das Mulleres emitiu un comunicado de imprensa ao fío do auto xudicial que chama a declarar Baltar e a denunciante. Neste senso, aseguran que a abertura da investigación tira do ámbito "privado" o caso e denuncian que "os intentos por recluír esta cuestión" constitúen "unha manobra do PP para evitar dar explicacións". Destarte, a Marcha di observar "con preocupación" o carácter "limitado" da lexislación actual en materia de "acoso sexual" pois coa actul tificación no ordenamento xurídico español "non nos defende da realidade que vivimos as mulleres" senón que " protexe á parte dominante que ten e exerce o poder". Neste senso, salientan que a Lei galega para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero (11/2007) é máis avanzada ao recoller no seu artigo 3 "formas de violencia de xénero en relación ao acoso sexual na que nos vemos moito máis reflectidas que na súa definición no artigo 184 do Código Penal". O colectivo feminista lamenta o carácter "limitado" do delito de acoso sexual que recolle a lexislación española Malia todo destacan o labor da xuíza polo "paso adiante" que supón a abertura do caso "no esclarecemento do sucedido". Para a Marcha Mundial das Mulleres o feito de o auto recoñecer "a existencia desa oferta de intercambio de favores sexuais e sitúandoa en termos de abuso de autoridade e tráfico de influencias" non é comprensíbel que "non se atenda á posición de poder que exerceu o acusado" cando se producen as relacións sexuais. "Quen abusa, e por tanto ten a responsabilidade de asumir as consecuencias dese abuso, é sempre quen ostenta o poder político, económico, social e/ou simbólico. A culpabilización de quen sufre ese abuso contribúe a reforzar o poder do agresor", subliñan desde o colectivo feminista. Aliás, amosan a súa preocupación polo feito de que a denunciante sexa investigada "ao mesmo nivel" que o denunciado debido, explican, á "mensaxe que dá a todas as mulleres que sufrindo violencia, replantexen as súas denuncias ante o medo e a incomprensión á que se poden ver sometidas". Así pois, exixen a demisión do presidente da Deputación de Ourense "José Manuel Baltar ten que abandonar a presidencia da deputación de Ourense e ser cesado por parte do Partido Popular galego de todas as súas responsabilidades non só porque todas puidemos escoitar as gravacións nas que se permitía decir que é quen de mudar un proceso de selección dunha institución senón porque non queremos representantes públicos que non den explicacións do seu comportamento político e manobren para obter os favores de outros poderes do estado, neste caso a xustiza", conclúen.


Summary: Da dación en pago ou extinción do crédito coa entrega da vivenda á habilitación dun Fondo Económico para atender os casos máis urxentes, a deputada Olaia Fernández Davila presentou varias propostas na Cámara baixa para tentar dar solución á problemática dos desfiuzamentos

A deputada do BNG no Congreso, Olaia Fernández Davila, rexistrou unha proposición non de lei no Congreso na que avoga pola reforma urxente da Lei Hipotecaria e a creación un Fondo Económico Especial para atender os casos máis dramáticos para procurar solucións ao grave problema dos desafiuzamentos. A deputada do BNG aporta unha serie de medidas que abranguen desde a dación en pago ou extinción do crédito coa entrega da vivenda; estabelecer un réxime especial no caso da execución de préstamos cando se refire a vivenda habitual ou negocios; contemplar moratorias para deixar o pago das cotas hipotecarias temporalmente en suspenso cando haxa circunstancias económicas adversas; estabelecer a posibilidade de poder convertir a hipoteca nun aluguer; estudar un procedemento concursal específico para permitir a paralización de certas execucións ou modificar o réxime de tasación e aumentar a porcentaxe de adxudicación ao acreedor, actualmente no 60% do valor de tasación. A estas, engade outra achega de carácter social: habilitar un Fondo Económico Especial para atender os casos máis dramáticos, evitar o desamparo das persoas e as familias que están en situacións económicas estremas. Davila alerta da existencia de casos verdadeiramente dramáticos, con familias e persoas que pagaron unha porcentaxe moi alta da hipoteca pero aínda así son desahuciadas". Davila alude aos dados: os desfiuzamentos de familias aumentaron un 15% entre xaneiro e xuño, a xustiza autorizou 37.092 inmóbeis e se iniciaron 48.213 procesos de execución. Desde o ano 2007, houbo 395.000 desfiuzamentos.


Summary: O PP veta un pleno monográfico sobre a crise do leite e rexeita que o presidente compareza, como reclamaban as forzas da oposición. Porén, Feijóo terá de responder a pregunta do BNG. A conselleira si que comparecerá.

O Partido Popular empregou esta terza feira (8 de setembro) a súa maioría absoluta para parapetar o presidente da Xunta de Galiza e impedir que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, comparecese na sesión plenaria da vindeira semana para falar da crise do sector lácteo. Non o fará nun pleno monográfico nen tampouco en sesión ordinaria, como reclamaban as forzas da oposición. Porén, si terá que dar explicacións en resposta á pregunta que lle formulará o portavoz do grupo parlamentar do BNG, Francisco Jorquera. O voceiro nacionalista denunciou en comparecencia de imprensa após a Xunta de Portavoces a "arrogancia, desprezo e a demisión" de Feijóo como presidente do executivo galego perante unha situación como a que atinxe a produción láctea na Galiza. "Se Galiza cobra os prezos máis baixos do Estado español e de Europa é por falta dunha estratexia para o sector e a irresponsabilidade de non o ter preparado", sinalou. "Se Galiza cobra os prezos máis baixos do Estado español e de Europa é por falta dunha estratexia para o sector" Pola súa banda, a vice-portavoz de AGE, Yolanda Díaz, asegurou que "logo do que estamos vivindo" é "bastante grave" que "non teña a sensibilidade de escoitar o sector, de permitir un pleno extraordinario monográfico". Nen os milleiros de tractores atrincheirados en Lugo e Compostela nen a magnitude do problema que atinxe as explotacións --a maioría percibindo prezos por baixo dos custos de produción-- fixeron que Alberto Núñez Feijóo deixase de desouvir as súas demandas. Neste senso, o voceiro do PSdeG, Xosé Luís Méndez Romeu, reclamoulle ao mandatario galego "liderar" unha "política do lácteo" en troca de "ser mero seguidor" de Madrid e Bruxelas. "O clamor" dos gandeiros, acrecentou, "non parece que teña recepción" institucional. Quen si comparecerá é a conselleira de Medio Rural. Rosa Quintana explicará a política do goberno en sesión plenaria a vindeira terza feira.


Summary: Através da sinatura do Manifesto Meridiano denuncian as posicións adoptadas por Feijóo e o presidente do Centro Galego de Barcelona, Manoel Carrete.

"Non no noso nome!". Así remata o Manifesto Meridiano asinado o 21 de setembro en Barcelona por 33 persoas entre as que se atopan o xornalista Antón Escuredo, Suso Mon, Francisco Castro, Iolanda Tosar, Xiana Díaz ou Paula Ventura. No documento, con data do 21 de setembro, o Foro Cívico Galego de Barcelona (FCGB) bate con dureza contra as posicións do Partido Popular en Catalunya e rexeita os discursos de líderes políticos como o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo ou o presidente do Centro Galego de Barcelona, Manoel Carrete. "O 12 de setembro de 2015 unha grea de membros do neofranquismo e do neofraguismo do PP visitáronnos para declarar que seguen a conspirar sobre como vampirizar o sangue dos emigrantes zugándolles o único que non son quen de pisparlles sen a súa vontade: o voto", apuntan. "Na devandita xuntanza, estes garantes da "unidad de España" confabuláronse para seguir a afogar a vida dos pobos das Hespañas e a súa auténtica biodiversidade e pluralismo: nacional, cultural, lingüístico e económico, por medio da intimidación e da propaganda anticatalá". Manifesto Meridiano censura que Feijóo advertise que "Catalunya está metida nun tebregoso túnel sen saída porque está na ilegalidade", mentres, afirman, "el dirixe raposeiro desde a autonosúa constitucional, o afundimento de Galiza na miseria moral, na anomía identitaria, na ruína económica e na intemperie histórica". "Estes garantes da "unidad de España" confabuláronse para seguir a afogar a vida dos pobos das Hespañas e a súa auténtica biodiversidade e pluralismo" Desde o Foro Cívico Galego en Barcelona sinalan que se trata "dos mesmos que pretenden que nos que nos definimos e sentimos galego-cataláns nos manteñamos no gueto galego-español, construíndo así valados na sociedade catalá, coa pretensión de perpetuarnos como servos do estado imperial que destruíu e destrúe a nosa identidade de orixe, a galega, e a nosa identidade de acollida, a catalá". Neste senso, denuncian as declaracións do presidente do Centro Galego en Barcelona, "a entidade máis veterana da comunidade galega en Catalunya" cando afirmou que "É unha obriga que che impoñen cada día: ou es unionista ou es independentista. A palabra que ninguén di, mais que todo o mundo pensa é sobrades". As asinantes aseguran que estas declaracións "nos avergoñan" ao se facer "carrete de transmisión das mentiras ideolóxicas dos seus mentores do PP" e pór "ao servizo dos adversarios tanto da liverdade e identidade catalás como dos cidadáns galego-cataláns" un espazo como o Centro Galego.