Summary: O presidente da Xunta non quixo entrar e detalles sobre dita proposta e desde o BNG pídeselle que "non minta" e asuma "compromisos concretos" para salvar este sector

O naval leva meses sendo unha pataca quente para os gobernos galego e español, conscientes de que o futuro deste sector, estratéxico en creación de emprego e en competitividade, está pendente dun fío. O presidente da Xunta vén de afirmar no Parlamento que o Executivo central remtiu unha proposta á Unión Europea sobre o naval. E faino horas despois de que o comisario Joaquín Almunia recoñecese á eurodiputada nacionalista Ana Miranda que Bruxelas non tiña coñecemento de que o Goberno español remitise proposta formal algunha sobre o 'tax lease'. Núñez Feijóo afirmou que o Goberno español remiteu unha proposta mais negouse a entrar en detalles ao respecto. O que provocou críticas da oposición, que considera que o presidente da Xunta está a erguer unha "cortina de fume". Neste sentido, desde o BNG, Ana Pontón emprazou ao presidente da Xunta a que "deixe de mentir neste Parlamento" e asuma compromisos concretos que garantan o futuro do sector naval galego. "A única realidade que quedou constatada logo da reunión da nosa eurodeputada Ana Miranda co señor Almunia, é que non hai ningún tipo de proposta e que vostede non conta coa necesaria axenda institucional de xuntanzas para desbloquear esta situación". Para Pontón, tamén a reciente viaxe a México do presidente da Xunta é outro exemplo nídio de que a súa palabra carece da mínima credibilidade, pois anunciou unha seria de contratos cando non hai nada pechado. Neste sentido, hai que lembrar que os anuncios de Feijóo de ter acadado un principio de acordo coa petroleira Pemex para que esta constrúa parte da súa flota auxiliar en asteleiros da Galiza xa foron postos en cuestión tanto por sindicatos coma mesmo por empresarios do sector. Feijóo vai manter en breve unha xuntanza con representantes desa multinacional.


Summary: Un 'muppi' con esta publicidade, que emprega a forma ilegal do topónimo, está colocado nas inmediacións do local de Velaluz. Esta asociación leva desde o 15 de outubro en folga de fame contra a violencia machista.

O Concello da Coruña destina 180.000 euros ao financiamento da segunda edición do 'Wapa Coruña', un evento de moda que se publicita con lemas sexistas como Antes muerta que sencilla ou La belleza está en el interior del vestidor. A campaña emprega o topónimo ilegal 'La Coruña' e o goberno que dirixe Carlos Negreira (PP) consentiu a colocación dun valo nas inmediacións do local da asociación Velaluz, que leva desde o 15 de outubro en folga de fame contra a violencia machista. Así as cousas, das dez mulleres que encetaron a vixilia catro sufriron problemas de saúde derivados da vixilia e requiriron de atención hospitalaria. O Concello non se interesou en ningún momento nin polo seu estado nin polas súas demandas. Moi ao contario, espetou perto do seu local un 'muppie' en que se le a frase Antes muerta que sencilla. Por derradeiro, cómpre sinalar que este evento, que pretende dinamizar os barrios da cidade con cen actuacións que inclúen desde desfiles de moda até manicura, non emprega o galego nin na publicidade nin nas comunicacións.


Summary: Reproducimos a seguir a entrevista de Ramiro Torres ao pintor Nolo Suárez, no marco da parcería entre Sermos e a publicación dixital Palavra Comum.

-Que é para ti a(s) arte(s)? -Para min a arte é un medio de expresión e comunicación, aprendizaxe e realización da persoa como ser humano sensible ao que acontece ao seu arredor, que logo reflicte no seu quefacer creativo, mais tamén é a mostra de sensacións, impresións, vivencias e reflexións sobre diversos aspectos da vida mesma, da sociedade en que vivimos. -Como entendes (e levas a cabo, no teu caso) o processo de criação cultural e artística? -No meu proceso de creación interveñen varios factores, dende elementos que quedan na memoria, feitos que acontecen ao meu arredor, noticias que me impactan, polo tanto elementos que podemos dicir externos, e logo combinados con reflexións e ideas que proveñen do pensamento, do máis interior, xunto con composicións, fragmentacións, a utilización de diversos materiais, tanto pictóricos como extrapictóricos, que van facendo pouco a pouco, durante as distintas fases do proceso creativo aberto a cambios e a novas incorporacións, unha obra máis expresiva e rica en matices diversos. -Qual consideras que é a relação -ou qual deveria ser- entre as artes e outras manifestações da cultura (literatura, fotografia, etc.)? Que experiências tens neste sentido? -Pois paréceme moi interesantes as diversas relacións das artes, combinadas e interrelacionadas, para complementarse en ocasións, e para establecer diálogos abertos, tecer relacións e complicidades. Teño participado ilustrando con debuxos e pinturas algúns libros de poesía, e tamén feito exposicións con papeis e libros intervidos, así como nalgunha exposición, establecendo relacións entre a pintura e a música, incorporando pinturas sobre instrumentos musicais e incorporando partituras. Tamén nalgunhas das miñas obras, utilizo fotografías da miña autoría ou sacadas da prensa ou de internet, que logo retoco pictoricamente, compoño e integro no mesmo cadro. Tamén agora, como xa apenas se fan catálogos en papel para as exposicións, aínda que estas sexan en espazos públicos, gosto de facer catálogos dixitais das miñas exposicións, o que me permite combinar reproducións dos cadros, con algúns textos poéticos e escritos meus e, ás veces, de compañeiros-as. -Que referentes e influências tens no teu trabalho criativo -e em geral-? -Pois é difícil sintetizar, dende logo os grandes mestres, Picasso, Miró, Tapies, Lucio Muñoz, Ráfols Casamada. Nos galegos, Maside, Luís Seoane, Díaz Pardo, Maruxa Mallo, Leopoldo Nóvoa, ata autores de hoxe, algúns da xeración Atlántica. Tamén Broto, Barceló, Sicilia, Carmen Calvo, entre outros-as. -Que caminhos entendes que seria interessante transitar nas artes, nomeadamente na comunicação com o público e a sociedade? -O primeiro primar máis as ensinanzas das artes, para ir fomentando dende moi novos o interese e a práctica das artes plásticas. Logo, dinamizar moito máis o tema das exposicións artísticas, con actividades complementarias, recitais de poesía, presentación de libros, actuacións musicais, etc. E tamén levar máis a arte a novos espazos, como as rúas, prazas, espazos públicos, etc., para que non só estean as artes nas Galerías e Salas de exposicións. -Que vínculos existem, para ti, entre Arte(s) e Vida? -Para min as artes forman parte da vida dos seres humanos. Por iso a arte existe dende os primeiros poboadores, coas pinturas nas covas, sobre escenas da vida que tiñan eles. Hoxe en día, hai moitas e moi diversas manifestacións artísticas, pero todas teñen que ver algo co que pasa na nosa sociedade, co que lle pasa ás persoas, o entorno, as reflexións sobre estes temas ligados á propia vida e á existencia humana. No caso particular do meu traballo pictórico, doulle importancia a ese vínculo, xa que eu traballo bastante sobre distintos aspectos dos catro elementos da vida, isto é: a terra-paisaxe, as augas, a luz-lume, e o ar. -Como seria a tua Galiza (e o mundo) imaginária? E como consideras que seria possível chegar a essa situação? -Pois en relación á cultura e a arte, que tivésemos unha situación normalizada, que a arte e a cultura estivesen mais presentes na vida cotiá, que tivesen máis apoios das distintas administracións, que as persoas que traballan na arte e na cultura puidesen vivir normalmente do seu traballo, e non como na actualidade, de forma precaria, e na maioría dos casos traballando noutras cousas, que en moitos casos, non teñen que ver coa arte e cultura. Que houbese máis eventos e encontros entre os distintos partícipes da arte e a cultura, os grupos, as asociacións, as industrias culturais, fortalecendo, pois, o tecido cultural e artístico do noso País. Para chegar a esta situación, hai que cambiar as políticas culturais actuais, de gobernos conservadores, polo tanto cambiar de goberno, que só pensan no momento (cando se achegan eleccións), en grandes eventos, ou en grandes contedores (como a Cidade da Cultura), en políticas de amiguismos e clientelares, e non pensan na maioría dos creadores do noso País, nin nas propostas que fan colectivos, ou asociacións do ramo, xa que non as impulsan nin desenvolven, e moitas propostas non se poden levar adiante por falta de apoios e de medios. Tamén faltan política de intercambios culturais normalizados con outras nacionalidades históricas e Países, para mostrar a nosa riqueza cultural e artística, a carón das creacións de outros lugares. -Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver? -Este ano resulta que teño varias exposicións, cousa que non acontece noutros anos. Xa fixen unha en Compostela, "TEMPOS CAMBIANTES", no Centro Cultural Aurelio Aguirre de Conxo. Agora estou expoñendo "ESPAZOS ACUÁTICOS", na Galería Arte Imagen da Coruña, e, a mediados de Xuño, teño a exposición "ACHEGAMENTOS AS AUGAS", no Liceo de Noia. Aparte tamén sempre participo nalgunhas exposicións colectivas e tamén noutras de Mail Art. Evidentemente, gustaríame poder facer unha grande exposición, con obras de formato grande, e tamén con algunha montaxe (que case nunca fago por falta de espazo expositivo conveniente para iso e falta de certos medios), e con algunha intervención no propio espazo expositivo, seguindo as novas correntes pictóricas (nas que participo), da pintura expandida. Para iso tería que ser nalgún espazo expositivo dalgunha institución pública ou fundación. Nota de Sermos: reproducimos a entrevista tal e como apareceu en Palavra Comum e, portanto, respeitamos a dupla opción ortográfica en que se transcrebe a conversa (a norma internacional da nosa lingua nas perguntas e o padrón da RAG nas respostas). As imaxes que acompañan a entrevista están tiradas do FB de Nolo Suárez.


Summary: O Instituto Galego de Consumo destina máis de 70.000 euros a contratar un "servizo de apoio" para "tramitar os expedientes" de arbitraxe das persoas afectadas polas participacións e obrigas que lles colocaron as caixas que deron lugar a Novagalicia Banco

As preferentes. Mentres o incerto futuro de Novagalicia Banco semella relativamente desaparecido da campaña electoral e totalmente eliminado dos discursos gobernamentais, as protestas das persoas afectadas polas participacións preferentes, os produtos de investimento perpetuo que lle foron colocados a milleiros de persoas que descoñecían o que asinaban, están a ser un dos berros máis constantes -e tamén máis molestos- para o Goberno galego e, por extensión, para o partido que os sustenta. Mentres estes pequenos aforradores claman polos seus cartos e perseguen a Alberto Núñez Feijóo alí onde vai dar un mitin, o Instituto Galego de Consumo (IGC), organismo dependente da Consellería de Industria que xestiona a arbitraxe entre os clientes e a entidade bancaria, vén de tomar unha decisión: privatizar parte da asistencia aos afectados. Os trámites para iniciar a contratación comezaron o pasado día 2 -se ben o prego de condicións foi asinado o 12 de setembro- e van por trámite de urxencia. O IGC farase cos servizos dunha empresa privada que, mentres paira sobre o sector público a posibilidade de reducións de planteis, lle proporcione persoal de "apoio e reforzo para a tramitación de expedientes de arbitraxe de consumo relacionados coa comercialización das participacións preferentes e obrigas subordinadas". A cantidade que Consumo destinará a esta operación non é desprezable: ata 60.360 euros que, unha vez engadido o correspondente 21% de IVE, chegan a un montante de 73.035,60. Os cartos sairán do programa orzamentario que o IGC dedica a "ordenación, información e defensa do consumidor", nomeadamente do apartado "outros investimentos", que nos Orzamentos da Xunta para 2012 estaba dotado con 124.022 euros. A Xunta gastará ata 73.035 euros na contratación da empresa privada, que lle proporcionará once traballadores Pero, que contrata exactamente a Xunta? Os servizos dunha empresa que lle achegue persoal con "formación especializada en materia de produtos financeiros" e con condicións laborais, como os horarios, sensiblemente peores que os dun traballador ou traballadora da Administración. Concretamente, Consumo solicita seis "licenciados en Dereito", un "licenciado en Administración e Dirección de Empresas e/ou Dereito" que "exercerá as funcións de coordinador", e catro "administrativos", que ademais da formación financeira deberán ter "coñecementos de informática en varios programas de Microsoft: "Word, Excell, PowerPoint e Acces, a nivel usuario". As xornadas laborais das once persoas serán dun "mínimo" de oito horas, de luns a venres. O labor da empresa contratada consistirá, segundo consta no prego de condicións da licitación, na "recepción, ordenación, clasificación e busca da lexislación aplicable" á devandita arbitraxe, a "introdución dos datos identificativos dos expedientes no soporte informático", a "comunicación cos afectados para información previa da oferta da entidade bancaria" e "citación e fixación da data para o acto da audiencia arbitral" e "apoio nas notificacións de laudos e arquivo de expedientes". Para "elaborar unha estatística das audiencias arbitrais", a empresa terá que achegarlle "semanalmente" ao IGC "a distribución xeográfica, por concellos e provincias, dos expedientes de arbitraxe presentados", e o "número de audiencias celebradas" e de "laudos arbitrais ditados". Dado o carácter urxente do contrato, todo isto acontecerá de inmediato e durante un máximo de "dous meses e medio" que non poderán exceder, en ningún caso, do 31 de decembro. Durante este tempo o persoal da empresa contratada prestará os seus servizos "nas dependencias do Instituto Galego de Consumo" pero "dun xeito claramente separado das dependencias nas que o IGC exerce as súas competencias". Segundo Industria, este emprazamento do persoal privado en sede pública ten a fin de "garantir unha axeitada coordinación entre a empresa" e o IGC.


Summary: Unha nova vaga de cancelacións afecta o sector musical galego de maneira dramática. A Xunta fixo pública esta semana a súa decisión de suspender toda a programación dependente do apoio de Agadic durante os meses de agosto e setembro, para adaptarse ás medidas de saúde pública que inclúen, de maneira indefinida, o feche dos locais de ocio nocturno. O sector acolle a nova con incomprensión ante a localización das medidas e a equiparación da actividade das salas de concertos a pubs ou discotecas.

A Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), dependente da Consellaría de Cultura e Turismo, anunciou a comezos de semana a conxelación de toda a actividade musical que se facía baixo o seu apoio. Suspende, de tal maneira, con efecto inmediato, o circuíto Directos Xacobeo'21 en Salas e os eventos da Rede Galega de Música ao Vivo. A Agadic entende que esta decisión está xustificada con base ás medidas en materia de saúde pública adoptadas nos últimos días para responder ao incremento de casos positivos de Covid-19, que inclúen, entre a definición dos locais de ocio nocturno, salas de concertos que "desenvolvan actividades de forma análoga". A cancelación abrangue todos os concertos previstos en ambos os programas durante agosto e setembro. A Xunta asegura que facilitará a reprogramación unha vez se levanten as actuais medidas de control sanitario que obrigan ao feche do lecer nocturno, sen data final neste momento. As medidas adoptadas inclúen, entre a definición dos locais de ocio nocturno, salas de concertos que "desenvolvan actividades de forma análoga" Cun orzamento de 400.000 euros, os Directos Xacobeo'21 presenta prevían entre os meses de xullo e outubro 131 concertos, 70% antes do 1 de outubro e con 108 bandas galegas de todos os estilos nun máximo de 40 salas. Pola súa banda, a Rede de Música o Vivo incrementaba 17% o orzamento para situarse case en 200.000 euros, destinados á contratación de 81 bandas e artistas, galegas na súa maioría, que farían até 250 concertos en 20 salas, cunha concentración no segundo semestre por mor da inactividade dos meses do confinamento. Cultura ou ocio nocturno Aínda que Agadic manifesta que foi unha medida "coordinada coas asociacións profesionais Clubtura e Músicas ao Vivo", Alberto Grandío, o presidente da primeira, asegura que a institución tomou a decisión "unilateralmente". O dono do Club Clavicémbalo (Lugo), integrante tamén da directiva da Asociación Estatal de Salas de Privadas de Música en Directo, asegura que reciben a nova entre "perplexos e cabreados", se existe algún adxectivo intermedio. O malestar atinxe especialmente á equiparación da actividade cultural das salas coa dunha simple discoteca. "Non podemos estar de acordo con esta tabula rasa que iguala a cultura a ocio nocturno", coincide Xabier Mera, vicepresidente de Músicas ao Vivo, máis aínda cando o sector vén demostrando un "comportamento exemplar e exquisito" no que atende á prevención. "Non podemos estar de acordo con esta tabula rasa que iguala a cultura a ocio nocturno", coincide Xabier Mera Grandío manifesta a súa incomprensión ao non permitir, por exemplo, un cambio de horario dentro dos límites estabelecidos para a hostalaría, e avogar directamente pola suspensión de concertos. Noemí Vásquez, da Arca da Noe, un local referente que dinamiza desde Vilar de Santos a vida cultural de boa parte da comarca da Limia, recibiu a nova con sorpresa e, de novo, incerteza, unha palabra que se repite neste escenario inexplorado do pandémico 2020. Ela vese na obriga de cancelar a programación do que queda de mes, que tiña lugar no exterior, no espazo da terraza: Xacobe M. Antelo Trío, Ataque Escampe, Tres Pés, Lin Choo, Noar e A banda da Balbina. Segundo lembra Vásquez, a suspensión afecta tamén, para alén das e dos músicos, outros profesionais xa contratados, como a empresa de son que se ocupa das actuacións. "Non se trata unha macrofesta", di, facendo fincapé no esforzo que salas como a súa están a facer para adaptar espazos e oferta a todos os protocolos "Non se trata unha macrofesta", di, facendo fincapé no esforzo que salas como a súa están a facer para adaptar espazos e oferta a todos os protocolos, con medidas como a redución da capacidade de público e a distancia interpersoal. Entre os múltiples concertos que se verán afectados, SonDaRúa non tocará na sala Rebullón este sábado. O membro do grupo de rap Álex Arnoso manifesta a súa incomprensión ante a situación sen un comunicado claro á comunidade artística, e que non acaba de entender nin desde un punto de vista sanitario, pois afecta unicamente a estes eventos. "Ou cancelan todos ou ningún, non ten sentido", reflexiona. Mera tamén destaca a arbitrariedade da medida, sen evidencias de que as salas de concertos resultasen focos de contaxio. Descoñecemento do sector Aínda que en teoría se trata, segundo manifesta Agadic, dun adiamento das datas destes ciclos, unha sala con programación "seria" non resulta tan doado reaxendar, explica Grandío. Ademais, a situación complícase ao afectar en principio dous meses de verán, a época forte para a meirande parte destes estabelecementos. Nesta liña, a decisión demostra en opinión de Mera, de novo, a "falta de comprensión" da Xunta do sector musical, e supón un "revés moi duro para as persoas que viven de exercer unha profesión moi estacional" e sen iniciativas ou axudas "directas aos creadores", os primeiros e máis prexudicados, que se senten especialmente desprotexidos. Grandío traslada que están a manter conversas con diferentes entidades, "loitando para que nesta normalidade os músicos poidan comer e nós non teñamos que fechar" Grandío traslada que están a manter conversas con diferentes entidades, "loitando para que nesta normalidade os músicos poidan comer e nós non teñamos que fechar", un horizonte no que agroma a inquietude, coa pantasma da parálise do confinamento. Mera, preocupado pola extensión das cancelacións tamén a concellos, chama á calma. Vásquez agarda que se poida, aínda que sen moita esperanza, chegar a unha solución menos drástica.


Summary: A medida escrita en Madrid afectará de maneira moi especial á Galiza, nación coa poboación máis envellecida do Estado e onde as pensións que cobran @s nos@s idos@s son as máis baixas

A partir do 1 de xullo, @s pensionistas non poderán esquecer a carteira cando se acheguen até a farmacia recoller os seus medicamentos. En 30 euros ao mes cifra a CIG a cantidade que deberán adiantar aquel@s con rendas máis baixas. O Consello Interterritorial de Saúde ten previsto aprobalo na cuarta feira próxima co acordo das autonomías, cando menos co das rexida por gobernos do PP, que son a meirande parte delas, incluída a Galiza. En virtude desta norma, @s pensionsitas coas rendas máis baixas deberan adiantar nas farmacias 30 euros mensuais se queren levar para a casa os medicamentos que lles foron prescritos na consulta. A medida afectará de modo especial ao noso país, que conta coa poboación máis envellecida do Estado e tamén coas pensións máis baixas. Son en total 450.217 @s galeg@s que cobran pensión por xubilación. A contía media: 776,94 euros. O tope para aquel@s que cobren máis de mil euros anuais será de 60 euros, o que supón que unha persoa cunha pensión mensual superior aos 8.000 euros ao ano tería que desembolsar só o dobre que outra que só ingresara 600 ou 700 euros. En case de que o gasto sexa inferior aos 30 euros, @s pensionistas poderán solicitar a devolución do diñeiro, mais deberán agardar até tres ou catro meses, segundo apunta a central sindical, para volver a telos entre as súas mans. Para a CIG, é "un insulto á intelixencia" o argumento utilizado pola Administración para xustificar a medida: evitar a acumulación de medicamentos nos fogares. A central sindical considera que o copago terá, en efecto, un carácter disuasorio, mais non dende a perspectiva que apunta a administración, senón canto a que fará que as persoas enfermas, con máis problemas económicos, acaben por non retirar os medicamentos para non ter que afrontar, por adiantado, o pagamento. A central sindical considera que o sistema é inxusto e afecta ao principio redistributivo. A CIG propón que a financiación dos medicamentos se faga en exclusiva a través dos impostos, tanto dos ligados ao nivel de renda como á actividade econónica e financeira, de modo que pague máis quen máis ten. A partir da entrada en vigor do novo decreto sanitario, as e os xubilados deberán pagar un 10 por cento dos medicamentos. As persoas en activo, que antes financiaban o 40 por cento dos mesmos, agora deberán sufragar entre un 50 e un 60%. A medida podería supor que as arcas estatais recadaran até 551 millóns de euros máis ao ano da cidadanía, segundo o estudo Proxección e consecuencias do Real Decreto Ley 16/2012 realizado pola empresa farmacéutica Cofares.


Summary: A escritora Emma Pedreira e a ilustradora Laura Romero propoñen unha nova forma de achegarse a Xela Arias con Xelarias. Palabra á intemperie (Baía), un volume que se aproxima á vida e á obra da poeta conversando cos seus escritos, dialogando coas pegadas que os versos foron deixando como pistas dun itinerario vital.

"O amor é morte antiga", dicía Xela Arias. "E parecía que levabas contigo toda a tristeza do mundo", prosegue Emma Pedreira. Xelarias está ateigado de "conversas" así. Xoga á transgresión, a reconstruír unha vida xa de seu transgresora a partir das pistas deixadas nos poemas de Xela Arias. Mais, sobre todo, é un orixinalísmo diálogo entre dúas poetas que non chegaron a atoparse en vida e que, daquela, aproxímanse a través da escrita. "Ela marchaba cando eu chegaba á poesía", recoñece Pedreira. "Nunca coincidimos e, aínda que creo que si houbo algunha oportunidade, eu era tan tímida que a desaproveitei. Mais vinte anos despois, grazas a este libro, puidemos encontrarnos a través da escrita. O interesante dunha poeta son as palabras que deixa escritas e esta conversa atravesa todo o que me tería gustado falar con ela a partir das súas palabras, da obra poética e tamén de entrevistas, de autopoéticas… Non só hai versos neste libro, tamén hai moita Xela oral, moita desa palabra en liberdade da que ela gostaba". Reconstruír a vida dunha poeta a través dos seus escritos é, cando menos, atrevido, mais Pedreira aceptou o desafío: "Gústanme os riscos. Suponse que no ano en que se lle dedica o Día das Letras a unha autora van saír moreas de publicacións e biografías que van contar a vida e a obra dunha forma seria, académica e coidada. E eu estaba buscando outra forma de achegarme. Procurei que o libro, ademais de ser unha peza de coñecemento e entretemento, fose un obxecto artístico. Por esa vía buscamos o que ninguén ía facer, sen invadir o espazo de persoas que si a coñeceron ou que estudaron a súa obra dun modo sistemático e que van falar con máis rigor científico que nós". En Xelarias está moi presente unha estética da colaxe que evoca os fanzines da época e que se transmite tamén a un texto construído a base de retallos, de citas e respostas, de fragmentos que compoñen un cadro poliédrico, talvez en consonancia coa escrita da propia Arias. "Xela o que facía era colaxe: deconstruía a palabra e a sintaxe e, a maior escala, o discurso. Ela rompía as formas do equilibrio para crear unha nova composición", subliña Pedreira, "e nós apostamos por seguir esa liña a todos os niveis. Xogamos cos textos, coas imaxes e até convidamos o público lector a que faga o mesmo: hai unha páxina na que se poden recortar fragmentos para logo colar na seguinte. Nese sentido, quixemos ser activas na lectura e seguir o seu método de escrita". Esa estética alternativa foi unha constante vital na biografía e na obra de Xela Arias, unha proximidade ao underground que podería perderse se tratamos cun exceso de academicismo a súa figura: "Eu agardo que non", di Pedreira, "porque a súa imaxe é moi recoñecíbel: chupa de coiro, pelo revolto, mirada desafiante… E, ao mesmo tempo, a súa obra reflectía ese sentir. Creo que é mellor que Xela non entre nas institucións, que sexan as institucións as que saian á rúa para atopala. O seu caso é moi próximo ao de Lois Pereiro, que segue sendo un referente moi potente. Eles estaban dentro do sistema literario, mais nas marxes, porque desde alí existe unha perspectiva diferente. Creo que a recepción que está habendo é consciente da importancia desa estética e desa actitude vital. Paréceme básico que todo iso se nomee, que non se converta a Xela Arias en algo que non era". Unha poeta por diante do seu tempo Xelarias segue o percorrido vital da poeta facendo paradas nos momentos máis significativos da súa biografía. A maternidade, Darío a diario, é un deses momentos, que Pedreira recoñece como sinal dunha escrita que foi por diante do seu tempo. "A primeira vez que lin ese libro eu tiña vinte anos e nin pensaba en ser nai; mais visto desde agora que teño dúas fillas, agradezo moitísimo esa escrita desde unha maternidade case animalizada, de coidados, de afectos, de observación pouco invasiva… Iso que se está reivindicando agora no literario ela xa o facía hai trinta anos. É un discurso moi moderno e que rompe coa idea tradicional da maternidade. Un exemplo máis do moi por diante que estaba da súa época". Esa natureza pioneira estendeuse a case todos os libros publicados por Xela Arias, ás veces até o punto de non ser comprendida pola súa propia xeración. Cando Emma Pedreira se refire a Tigres coma cabalos en Xelarias, comeza coa pregunta: "Pódese malinterpretar o meu corpo?". "Foi o que ocorreu e ela quedou moi soa despois da publicación dese libro. Sentiu que se xulgaba o seu corpo, as fotografías, pero que os textos non eran lidos. Considerouse un libro erótico cando non o é: é un libro de amor e de amores, de relacións abertas, de autonomía. Non hai esa fricción constante que ten un libro erótico. Foi un libro moi malinterpretado". Un libro obxecto para Xela Xelarias é case un libro obxecto no que as imaxes de Laura Romero serven de contrapunto, máis que de ilustración, nunha visión inclusiva da poeta. "O traballo de Laura Romero, nese sentido, foi fundamental e creo que transforma o volume nun artefacto de gran beleza plástica", di Emma Pedreira.


Summary: Desde 2012 a avespa asiática está a pór en xaque as producións de mel, mais non só, pois da polinización depende toda a actividade agraria.

Visualmente son semellantes á avespa crabro, a especie propia da Galiza, mais a velutina ou asiática non ten nada a ver e está a constituír un verdadeiro problema para a apicultura, a produción froiteira e mesmo a poboación. Desde a súa chegada, por volta de 2012, á Mariña luguesa e ao Baixo Miño –procedente de Bordeux e Portugal o número de exemplares de avespa velutina non fixeron máis que incrementarse ao longo do país. Os principais focos, segundo as informacións oficiais publicadas pola Xunta, sitúanse na costa norte (desde Ribadeo até Ortegal), Culleredo, Sada, Oleiros, e, no sur do país, na comarca do Condado. Porén, desde a Casa do Mel das Pontes advirten que as cifras "non son fiábeis" pois a administración non está a rexistrar os niños detectados e retirados polas explotacións apícolas sen mediación de Tragsalec, a entidade encargada deste labor. A reportaxe íntegra, unha dupla páxina, tela ao teu dispor no número 167 do semanario en papel. Podes facerte con el nos pontos de venda habituais e na nosa loxa.


Summary: A cita é a partir das 18:00 horas esta sexta en San Román de Cervantes. Música, artesás e artesáns, historia e reivindicación danse a man para diciren non aos recortes do ensino nos Ancares

A Plataforma en defensa da montaña e do rural, que integran pais e nais do alumnado do Incio, Samos, Cervantes, Becerreá, As Nogais e Navia de Suarna, organizan para esta sexta unha festa no patio do colexio de San Román de Cervantese. Será a partir das seis da tarde e haberá desde actuacións musicais (grupos de Becerreá, Doiras,... e un grupo do Piornedo que tocará a pandeira, instrumento tradicional da zona) até postos con produtos tradicionais do contorno (queixo, mel...). E artesás e artesáns deses concellos que amosarán os oficios e traballos tan ligados á cultura e ao xeito de ser dos Ancares. No transcurso desta festa, "que queremos que sexa como as de antes, coa implicación directa da veciñanza", procederase á lectura dun manifesto en defensa do ensino na montaña e o rural, contra o abandono e desartellaento do sistema de educación público en zonas desta comarca. "Queremos que as nenas e os nenos sigan vivindo aquí, onde naceron. E para iso, temos que ter unha educación pública". Esta plataforma desenvolveu nos últimos meses diferentes iniciativas en defensa deste dereito, como facer por tramos o camiño de Santiago reivindicando o dereito a ter un servizo público e de calidade como o é a educación


Summary: Tomaron parte 150.000 persoas. Un 91,2% avala traballar por un goberno "de esquerdas".

A afiliación de Podemos vén de dar un non rotundo a un pacto de goberno co PSOE e Ciudadanos. Un 88,23% das 150.000 persoas que tomaron parte no referendo rexeitan o acordo e un 91,27% avala traballar para atinxir un 'goberno de esquerdas', tal e como propón a dirección estatal de Podemos. Pablo Echenique, secretario de Organización do partido, anunciou os resultados desde Zaragoza e cifrou o número de persoas participantes en 149.513. É a consulta con máis participación en toda a historia do partido de Pablo Iglesias. Na consulta sobre o programa electoral do 20-D a participación non chegara ao 4% mentres que nesta andou por volta do 38%. Na consulta de Pedro Sánchez á militancia do PSOE para ratificar o acordo con Ciudadanos tomaron parte 95.000 militantes socialistas, un 52% dos inscritos. Nesta cita, un 79% votaron a prol do pacto.


Summary: Unhas dúas mil persoas secundan en Burela unha nova mobilización na defensa da sanidade pública, coa derrogación da reforma sanitaria entre os principais puntos da reivindicación. "Esiximos recursos humanos e materiais, que a ampliación de edificios veña acompañada da ampliación real de servizos", sinalan dende a plataforma convocante

A Mariña é dende hai xa anos un dos epicentros das mobilizacións na defensa da sanidade pública, moi especialmente ao fío da reforma sanitaria do ano 2018, pero tamén para advertir de eivas cotiás como a falta de pediatras ou carencias no hospital. Este xoves a mobilización sanitaria mariñá volveu saír á rúa, desta volta en Burela, e foi secundada por unhas 2.000 persoas."Na Mariña nos rendemos nin nos resignamos", leuse no manifesto final da marcha, no que a plataforma convocante advertiu de que a cidadanía volve manifestarse para "denunciar a deterioración constante que sofre a sanidade" na comarca e para "preguntarlle a quen dirixe a nosa sanidade onde están os máis e mellores servizos prometidos".A Mariña é dende hai anos un dos epicentros das mobilizacións na defensa da sanidade pública, que este xoves volveu saír á rúa en Burela secundada por unhas 2.000 persoasAsí, lembraron as demandas, por exemplo en Atención Primaria, que consisten na "creación de prazas de persoal de todas as categorías profesionais en xornada ordinaria e a redución de cupos", a dotación de pediatra en todos os centros de saúde, o "incremento" dos profesionais de apoio, que se cubran o 100% das ausencias ou que haxa "dúas equipas completas de enfermaría-médica en todos os PAC" e que estes sexan dotados de material. En canto á atención hospitalaria, volveron reclamar "a recuperación da área sanitaria roubada", así como dotacion de "resonancia nuclear magnética fixa, placas dentais, electromiogramas, densitometrías óseas, electroencefalogramas, consulta de cirurxía vascular" ou a recuperación da implantación de marcapasos ou das operacións de fimose pediátrica. "Esiximos recursos humanos e materiais, que a ampliación de edificios veña acompañada da ampliación real de servizos"A plataforma lembrou estas demandas, pero tamén esixe a "derrogación" da reforma da Lei de Saúde porque queren que A Mariña "sexa unha área sanitaria propia", como a de Ferrolterra que, lembran, ten "similar número de habitantes" pero nin sequera tanta distancia como a que na comarca teñen ata o Hospital de Lugo. "Non queremos nacer na Xesta", resumía unha das pancartas da mobilización."Esiximos que se dote de recursos humanos e materiais aos nosos centros de saúde, que a ampliación de edificios veña acompañada da ampliación real de servizos e recursos humanos axeitados e unha sanidade pública de calidade, universal, gratuíta, integral, integrada, equitativa e de proximidade". "En menos dun ano a Plataforma en Defensa da Sanidade na Mariña recolleu máis de 1.500 reclamacións da veciñanza" "Temos do noso lado a razón e venceremos nós; agora, aquí e sempre na defensa da sanidade pública", rematou o manifesto dunha marcha apoiada polas forzas políticas da oposición galega, sindicatos e diversos colectivos. Na marcha, de feito, participaron alcaldes e edís de toda a comarca e membros do goberno da Deputación. O PSdeG, un dos partidos que apoiou a manifestación co seu secretario xeral á fronte, aproveitou para denunciar que, "en menos dun ano, a Plataforma en Defensa da Sanidade na Mariña recolleu máis de 1.500 reclamacións da veciñanza polas carencias de servizos na sanidade". Ademais, os socialistas advertiron dos "recortes e o desmantelamento dos servizos sanitarios por parte do PP durante 10 anos". A mobilización tamén estivo avalada por outras formacións políticas como o BNG, representada pola deputada Olalla Rodil, entre outros cargos. Do mesmo xeito, como anteriores mobilizacións na Mariña, esta manifestación foi tamén impulsada dende a CIG Saúde.


Summary: A FAO afasta o risco dunha nova crise alimentar como a de 2008 pero pide non baixar a garda porque segundo o director xeral do organismo "o xogo non rematou".

"Estamos empatados". Así resumiu o director xeral da FAO, o brasileiro José Graziano da Silva, a situación dos prezos mundiais dos alimentos. Mentres que algúns produtos como os cereais subiron de prezo, outros como o azucre baixaron de xeito inesperado. O responsable da axencia da ONU para agricultura asegurou que este dato é "tranquilizador", e afastou a posibilidade de que se produza unha crise alimentaria mundial a curto prazo como a que tivo lugar en 2008. Porén, da Silva pediu non baixar a garda "porque o xogo non rematou". O custe destes produtos mantívose estable logo de dispararse as alarmas o mes pasado ante un repunte do 6% do Índice de Prezos dos Alimentos. Este indicador elaborado pola FAO recolle o custe de 55 produtos básicos como os cereais, a carne, o aceite ou o arroz. Na situación actual o Índice atópase por debaixo do nivel de agosto de 2011 e lonxe do de hai catro anos. A suba de prezos de xullo debeuse aos problemas nos países produtores. A principial causa deste aumento foi a seca que viviron grandes países produtores. Estados Unidos, principal cultivador de millo, e Rusia, Ucraína e Kazakistán, grandes exportadores de trigo. O millo emprégase para elaborar biocombustíbeis e pensos, pero ao caer a produción americana houbo que recorrer ao trigo. A meteoroloxía adoita estar detrás do inicio das crises alimentares, e xa hai perspectivas de que as secas serán máis frecuentes e intensas a medida que avance o cambio climático. "Temos que prepararnos para vivir nun mundo cada vez máis inestábel", alertou Laurent Thomas, director xeral para a cooperación da FAO. Thomas e da Silva insistiron en que as vítimas das subas dos prezos dos alimentos son sempre os máis pobres. O director xeral da axencia fixo especial fincapé na situación que viven varios países africanos, sobre todo os da zona do Sahel e o Corno de África. Nun recente comunicado, da Silva e os directores do Programa Munidal de Alimentos e do Fondo Internacional para o Desenvolvemento Agrícola alertaban de que cada vez que os prezos dos alimentos soben un 10% cómpren 200 millóns de dólares adicionais de axuda internacional. Mellor preparados Graziano da Silva destacou que o mundo está "máis preparado que en 2008" para evitar e afrontar unha crise alimentar. O director xeral da FAO asegurou que hai unha mellor coordinación internacional a través de organismos como o Sistema de Información do Mercado Agrícola (AIMS), creado hai un ano polo G-20, e que o contexto tamén mudou. A especulación tivo un papel menos relevante no repunte dos prezos deste ano que no 2008, grazas sobre todo á presión da sociedade civil, apuntou o responsábel da axencia. De momento as reservas de alimentos fundamentais doutras partes do mundo, como o arroz, son máis altas que as de hai catro anos e os prezos dos fertilizantes para a agricultura tamén son máis baratos. O futuro dos prezos depende da colleita do hemisfeiro sur. Cuestionado sobre a evolución futura dos prezos, o brasileiro da Silva recorreu ao fútbol para afirmar que o xogo "non rematou", porque cómpre agardar ao resultados da colleita do hemisferio sur. O director xeral da FAO agarda que non haxa problemas sempre e cando a produción sexa a habitual e non aumente a especulación. Por outra banda, Laurent Thomas pediu incrementar a produción de alimentos axudando a os pequenos agricultores alí onde se poida, e citou a Brasil como un dos países con maiores potencialidades. "A ver se o vindeiro mes podemos traer mellores novas", concluíu da Silva.


Summary: A detida foi vista polos investigadores nos puntos de inicio dos cinco lumes.

A Garda Civil, no marco da operación Ignis, detivo a unha muller como presunta autora de cinco delitos de incendio forestal e sete delitos de danos no concello de Verín. O incendio "intencionado" en Verín, con dez focos, pon en risco vivendas e a fábrica de Augas de Sousas Esta persoa está acusada de provocar cinco lumes entre os días 3 e 4 de agosto que calcinaron máis 1.000 hectáreas forestais lindeiras aos núcleos de poboación de Verín, Rasela, Cabreiroá, Abedes e Sousas. Os cinco focos remataron por unirse nun só máis grande, detallou a Consellaría de Medio Rural. A acusada, custodiada por axentes da Garda Civil. (Foto: Europa Press) A situación chegou a ser de risco nalgún momento da evolución do lume, o que obrigou a declarar o nivel 2 de alerta debido á proximidade das chamas ás vivendas e ás zonas afectadas. Diferentes persoas tiveron que recibir asistencia médica e quedaron arrasadas varias vivendas e vehículos. O fogo de Verín puido ser provocado por artefactos lanzados desde un dron Polo de agora, o xulgado de instrución número 1 de Verín decretou o ingreso en prisión provisional da detida por estes feitos, a espera do xuízo. Na investigación, a Garda Civil contou coa colaboración dos axentes da Unidade de Investigación de Incendios Forestais (UIFO). Investigación da UIFO Os primeiros labores de investigación realizáronse ao tempo que os servizos de control e extinción do lume facían o seu traballo. Feixoo: "A intencionalidade dos incendios na Galiza xa é un clásico" Neste sentido, a muller detida foi vista en varias ocasións polos investigadores nas zonas de inicio dos lumes. Para ir dun a outro punto de Verín, a acusada empregou o seu propio vehículo. Nun comunicado, o Goberno galego destacou o traballo dos investigadores da UIFO para esclarecer o sucedido. "Esta rápida chegada ao lugar e a colaboración da cidadanía foron fundamentais no avance das investigacións", concluíu Medio Rural.


Summary: Salientan a "unanimidade" na Ría de Arousa contra o proxecto de verter lodos procedentes "de zona C e da beira da Celulosa de Pontevedra".

A Plataforma en Defensa da Ría de Arousa (PDRA), que agrupa sectores produtivos, colectivos sociais e plataformas ambientalistas nas comarcas da Barbanza e O Salnés, quenta motores para unha nova mostra o seu músculo mobilizador, que non é pouco. Demostrouno no pasado en non poucas ocasións, desde as mobilizacións contra os depósitos de hidrocarburos no Ferrazo Porto de Vilagarcía) até os protestos contra a Lei de Acuicultura ou a mina de Touro máis recentemente. Nesta ocasión é o proxecto para verter lodos procedentes do dragado do Lérez perto de Sálvora, na entrada da Ría de Arousa, o que mobilizar a PDRA. Esta segunda feira representantes de organizacións, colectivos e entidades representadas na PDRA reuniuse en Carril para debater sobre as medidas e actuacións a adoptar para paralizar un vertido que entende como unha agresión e unha ameaza. Afirman que nin os sectores produtivos nin a propia PDRA tiña coñecemento algún deste proxecto, enterándose pola prensa. Hai "unanimidade no rexeitamento ao vertido ao mar destes lodos contaminados porque proceden de zona C [pechada ao marisqueo] e da beira da Celulosa de Pontevedra." Cualifica a PDRA de "despropósito que se queira verter ese refugallo no "canal de entrada das augas que provocan o afloramento na ría de Arousa, a ría máis produtiva que ten Galiza e nas proximidades da zona mariña protexida do Parque Nacional das Illas Atlánticas". Acordaron dirixir un escrito á Conselleira do Mar, da que depende Portos de Galicia, trasladando ese rexeitamento ao vertido e solicitando o acceso ao expediente administrativo para coñecer os detalles técnicos e a caracterización deses lodos. Tamén remitirán un escrito ao Delegado do Goberno en Galiza para transmitirlle o rexeitamento "da ría de Arousa á existencia dese punto de vertido, fixado no seu día polo goberno central". Por último, na xuntanza acordouse trasladar á opinión pública a vontade de levar adiante todas as medidas legais e de mobilización social que estean na nosa man para impedir este atentado contra a nosa ría. Riqueza Na Ría de Arousa traballan 44% das mariscadoras a pé, mais de 41% das embarcacións de artes menores e 68,7% das bateas de mexillón de Galiza. A frota pesqueira de Arousa está composta por 1.709 buques de pesca e 842 auxiliares de pesca e acuicultura, respectivamente o 38,6% e o 69,9% do total de Galiza.


O balance deste 3 de abril reflicte 4.645 casos positivos activos en Galicia, o que supón un novo descenso no ritmo de aumento e tamén o cuarto día no que a suba é menor ao 10%Os casos positivos activos de coronavirus en Galicia descenden o seu ritmo de incremento por cuarto día consecutivo e a súa suba en vinte e catro horas é a menor en termos porcentuais dende que o Servizo Galego de Saúde comezou a fornecer datos sobre o impacto da pandemia no país. O balance feito público este venres, 3 de abril, indica a existencia de 4.645 casos positivos activos, un 5,85% máis que no día previo. É a cuarta xornada no que o ritmo de aumento descende e tamén a cuarta na que a fai por baixo do 10%.Nun contexto de leve incremento das hospitalizacións, a actualización de datos deste venres reflicte tamén que as altas medran agora a un ritmo que duplica ao incremento dos falecementos, que xa son 149, un 14,62% máis que no día anterior, segundo os datos fornecidos polos hospitais e recompilados por Sanidade. Este número, confirman fontes do Goberno galego, non inclúe ás persoas que viven en residencias de maiores e falecen por coronavirus sen chegaren a ser ingresadas no hospital.Mentres, a Consellería sinala que xa foron dadas de alta 435 persoas. É un avance un chisco superior ao 30%.A baixada no ritmo de detección de novos casos prodúcese mentres o Sergas indica que continúa o incremento de test do coronavirus. As probas PCR realizadas ata este 3 de abril eran xa 23.324 -o xoves, día 2, eran 21.360-.Lixeiro aumento das hospitalizaciónsPrecisan de asistencia en UCI un total de 176 persoas, un 6,67% máis que no día anterior; non obstante, máis do 75% das persoas con positivos activos están illadas a domicilioNo referente ao indicador clave para a xestión sanitaria da pandemia, as hospitalizacións, os datos deste 3 de abril reflicten un lixeiro incremento tanto na entrada en UCI como na ocupación de camas hospitalarias ordinarias, aínda que en ambos casos lonxe dos días de maior incremento. O Sergas informa que están a precisar de asistencia en UCI un total de 176 persoas, un 6,67% máis que o día anterior, rompendo así unha tendencia á baixa que xa se prolongaba algo máis dunha semana: o ritmo descendía dende o día 24, cando os ingresos en UCI aumentaban por riba do 24% en vinte e catro horas.Tamén aumenta un chisco as hospitalizacións en unidades ordinarias, que xa son 870, un 6,23% máis. Non obstante, máis do 75% dos casos positivos por covid-19 que permanecen activos son de persoas en illamento domiciliario. Esta cifra de persoas illadas fóra de recintos hospitalarios chega xa ás 3.589, cun incremento diario do 5,71%.Vigo, única área con máis de 1.000 casos ata o momentoNo que atinxe á distribución dos casos detectados por áreas sanitarias, a de Vigo segue sendo polo momento a única con máis dun milleiro de casos activos, se ben a da Coruña está próxima a esa cifra, con 954. Ourense continúa como a terceira área sanitaria cun maior número de positivos e achégase aos 700, mentres que Santiago se aproxima aos 600. A área sanitaria de Lugo xa superou tamén o medio milleiro de casos detectados. Mentres, por baixo dos 400 seguen tanto Pontevedra como Ferrol.


O luns día un de outubro, coma todos os primeiros luns de mes, haberá concentracións polas pensións. Digo polas pensións e non de pensionistas porque entendo que isto interpela a toda a sociedade, especialmente neste momento no que intentan calzar o produto paneuropeo de pensións privadas (PEPP), que de aprobarse, facilitará a transferencia de fondos privados de capitalización entre os países membros da UE. Unha imposición lexislativa máis do capital multinacional que ve nos fondos de pensións un substancioso negocio. Teñen desde logo moitos instrumentos para conseguilo, comezando polos medios de comunicación e continuando polos dous grandes partidos estatais que votarán a favor na Cámara Europea, a non ser que a contestación social sexa moi disuasoria. Comezará por tanto unha campaña, máis ou menos camuflada en falsos debates e informes de expertos; sempre pagados por entidades tan imparciais coma o BBVA ou o Santander. Os medios de comunicación, agás algunha excepción dixital, traspasaron hai moito tempo todos os límites da decencia e da deontoloxía profesional. O espectáculo mediático contribúe eficazmente a democratizar a ignorancia; formando parte dese proceso de aculturación necesario para podernos manipular. A loita polas pensións dignas é a loita pola xusta distribución da riqueza, que vén ser a mesma loita de sempre. A loita contra a manipulación é moi difícil e non debemos facilitala con argumentos búmerang como : "eu estiven cotizando toda a vida e teño dereito á pensión" ou "Coticei tantos anos e cobro tantos Euros"; se dicimos iso estámonos situando na mesma lóxica que leva a dicir que o sistema non é sostible; estamos facilitando declaracións comas do inefable Solchaga. O dereito a unha pensión digna é un dereito universal, humano e, a pensión mínima digna, non pode estar vinculada ao que teñamos cotizado senón ao simple feito de ser persoa. Só desde ese principio estamos lexitimados para interpelar a toda a sociedade, moi especialmente á mocidade. Porque a nosa loita é pola xusta distribución da riqueza e, por tanto, non pode formularse coma un gasto insoportable senón coma unha recadación insuficiente. So desde ese principio, a nosa reivindicación leva implícita a demanda dun cambio na lóxica fiscal; para que sexa redistributiva e, por tanto, minimamente reparadora das múltiples formas de inxustiza que causaron ese desequilibrio. Eu estarei na concentración para defender a vinculación das subas das pensións ao IPC pero, sobre todo, estarei pola demanda dunha pensión mínima digna. Pola denuncia da trampa de establecer a cuestión no límite das cotizacións a SS e do negocio dos plans de pensións privados. Unha loita que creo que é a mesma de sempre, a que nos interpela a todos e a todas. Publicidade


Summary: A grande manifestación nacional de Queremos Galego ateigou o centro de Compostela. Unha multitude asistiu a unha convocatoria en defensa da lingua e contra as políticas do Goberno galego, que están a resultar nun retroceso histórico do noso idioma. Un grupo de nen@s encabezou a marcha cunha faixa que dicía: "Por nós". A Praza da Quintana ficou pequena para a enorme asistencia.

Milleiros de persoas e centos de faixas e bandeiras ocuparon o centro de Compostela, onde desde a Alameda partiu a manifestación convocada pola Plataforma Queremos Galego baixo o lema 'Polas fillas dos nosos fillos'. A cidade recibiu a marcha cun día frío pero soleado, e a numerosa asistencia recordou as manifestacións semellantes que tiveron lugar entre 2009 e 2010 para protestar contra o decreto co que a Xunta do PP reduciu a presenza da lingua no ensino. A diversidade de idades e procedencias e o ambiente reivindicativo pero festivo dominaron a marcha. Un grupo de nen@s encabezou a multitude cunha pancarta que dicía: "Por nós". A mobilización partiu desde a Alameda de Compostela algo antes das 12:30 horas para alcanzar a Praza da Quintana, que ficou pequena ante o xigantesco poder de convocatoria, que a organización cifrou nunhas 25.000 persoas. Alí decorreu o acto final, presentado por Xosé Lois 'O Carrabouxo' e Isabel Risco. Un grupo de crianzas acompañad@s das súas nais dou lectura ao manifesto (e tamén se queixaron da falta de programación infantil actual na TVG e de revistas para a súa idade en galego) e pechou o acto Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, que denunciou que "o presidente da Xunta prefire gastar máis de 300.00 euros en Enrique Iglesias a que existan series en galego". Tamén houbo actuacións musicais de Caxade e Migallas e humor con Mofa e Befa. En twitter utilízase a etiqueta #QueremosGalego. Sermos Galiza publicou unha edición especial en papel. Entre @s manifestantes se atopaban dirixentes políticos de BNG, AGE, Compromiso por Galicia, Podemos, PSdeG, Nós-UP ou Causa Galiza. O obxectivo da manifestación foi garantir un "futuro para o idioma, para Galiza, e isto pasa por parar e darlle a volta a política de odio ao galego". Nese sentido, foron numerosas as faixas con mensaxes críticos contra o PP e a Xunta e berros como "Feijóo, escoita; Galiza está en loita". .


Summary: O Goberno galego financiará con fondos da Axencia Galega de Innovación o convenio co Goberno central para que a Avogacía do Estado asuma o litixio internacional impulsado pola mineira canadense Edgewater contra a cancelación da explotación de ouro que pretendía instalar en Cabana de Bergantiños INTERACTIVO | Tres Estados, tres empresas e millóns de euros públicos en xogo

INTERACTIVO | Tres Estados, tres empresas e millóns de euros públicos en xogoHEMEROTECA | A Xunta tamén traspasou fondos da axuda para pagar a luz a afrontar a demanda pola mina de CorcoestoA mina de ouro de Corcoesto, en Cabana de Bergantiños, foi un dos plan estrela na primeira lexislatura do Goberno de Alberto Núñez Feijóo e leva camiño de tornar nun nada desdeñable lastre económico. O propio presidente presentara a explotación proxectada pola empresa canadense Edgewater como "unha grande oportunidade" para o país que, auguraba, ía xerar 1.400 postos de traballo -a compañía reducíaos a 300-. O entusiasmo do popular traduciuse nunha aberta celebración por parte da empresa mineira cando en 2012 o PPdeG volveu vencer en Galicia por maioría absoluta, pero as inconsistencias técnicas e económicas do proxecto, unidas á fortísima mobilización na súa contra, obrigaron á Xunta a frealo. A alianza rachou e a empresa embarcouse nunha demanda contra a Administración cun impacto nas arcas públicas que xa supera o medio millón de euros. Os últimos 400.000 saen de fondos inicialmente destinados a investigación, desenvolvemento e innovación.A empresa mineira lanzou o litixio a través dunha filial panameña fundada cinco meses despois do veto legal á minaCoa intención declarada de obter uns 20 millóns de euros como compensación, Edgewater lanzou unha ofensiva que ten un dos escenarios na Corte Permanente de Arbitraxe do Tribunal Internacional da Haia. A compañía non litiga alí a través da súa filial galega, Mineira de Corcoesto. Faino, como informou Praza.gal, utilizando Corcoesto S.A., unha compañía fundada en agosto de 2014 en Panamá a través do bufete Melhado&Webster, especializado na creación de sociedades offshore como os que protagonizaron os alcumados como papeis de Panamá. Con esta estratexia a compañía argumenta que a cancelación dos dereitos da mina de Corcoesto transgrede un tratado bilateral de investimentos asinado entre España e Panamá a finais dos anos 90. A empresa formalmente panameña, daquela, pide ser compensada por unha decisión da Xunta formalizada cinco meses antes da súa fundación.A Xunta financiará con fondos da Axencia Galega de Innovación o convenio co Goberno central para que a Avogacía do Estado asuma o casoAs consecuencias do fracaso da operación política e económica non só atinxen á Xunta, senón que no contexto internacional son un procedemento de Edgewater contra o Reino de España. É por iso que a Consellería de Econonomía ten previsto asinar un convenio cos ministerios de Economía e Xustiza para que a Avogacía do Estado asuma as tarefas de "representación e defensa" no "procedemento arbitral de Corcoesto S.A. contra o Reino de España" e, nese mesmo acordo, "delimitar as obrigas de financiamento, xestión administrativa ou documental e achega de medios necesarios para atender a arbitraxe". No remate de 2017 a Consellería de Economía aínda non asinara ese convenio, pero o 6 de novembro do pasado ano xa reordenara as súas contas para financialo. Nomeadamente, retirou 449.316 euros dos orzamentos da Axencia Galega de Innovación (GAIN) -que ten o cometido de "vertebrar as políticas de innovación" da Administración galega e "o apoio e impulso" da I+D+i nas empresas- e resituounos nas súas partidas de xurídicos e contenciosos (200.000 euros) e de transferencias á Administración do Estado (249.316 euros), inicialmente dotadas con 10.000 e cero euros, respectivamente. Nese mesmo expediente restoulle á GAIN outros 80.000 euros para pagar a cota da Fundación Centro Tecnológico de Eficiciencia y Sostenibilidad Energética, unha entidade na que participa a Xunta con sete empresas -Copasa, Cupa, Finsa, Gas Natural Fenosa, Inditex, Invertaresa e Philips- e as tres universidades.Non é a primeira vez que os gastos derivados da demanda pola mina de Corcoesto acaban sendo sufragados con fondos inicialmente previstos para outros gastos da Xunta. Como informou este diario, no outono de 2016 a propia Consellería de Economía viuse na obriga de "realizar un depósito inicial de 150.000 dolares" na devandita Corte de Arbitraxe da Haia no marco desta mesma demanda. Eses cartos, 150.000 euros, foron transferidos dende a partida concibida para financiar o ticket eléctrico, as axudas para pagar o recibo da luz a familias con escasos recursos económicos das que o 40% do seu orzamento acabou sufragando outros gastos da Administración. A factura da demanda de Corcoesto suma xa, daquela, cando menos 589.316 euros.


Summary: As pensións públicas superan a rendibilidade ofrecida polos plans privados.

Os sistemas públicos de pensións levan moito tempo no punto de mira do poder económico, moi particularmente do capital financeiro desexoso de facerse coas grandes cantidades de diñeiro que se moven neste concepto. Así, de xeito recorrente aparecen informes e documentos recubertos dunha pretendida neutralidade científica que cuestionan a viabilidade das xubilacións públicas e advirten do risco de creba das mesmas. Os próximos meses coñeceremos varios traballos dese tipo, coincidindo coa ofensiva contra as pensións prevista no marco do rescate europeo. O primeiro aviso chegou da man do Banco de España, cun equipo de estudos sempre á vangarda das posicións máis neoliberais e condescendes cos intereses da gran banca, xestora e propietaria de boa parte dos fondos privados de pensións. Onte mesmo, o regulador estatal fixo público un informe onde cuestionaba o carácter sustentábel do actual modelo público de xubilación, sinalando os responsábeis do organismo que o texto servirá de base para a intervención do presidente da institución, Pablo Hernández de Cos, na xuntanza do Pacto de Toledo prevista para setembro. A metodoloxía e os argumentos empregados polo Banco de España non son novos, merecendo algúns deles noutras ocasións a crítica da práctica totalidade dos economistas non situados na esfera neoliberal. Nesta liña, insisten en facer un estudo tomando como base unha mostra "representativa" de 2.714 persoas xubiladas en 2017 e non os datos totais do conxunto do sistema, aspecto que tan duramente ten criticado Francisco Martín Seco. Asemade achéganse á cuestión atendendo a criterios de rendibilidade, afirmando que un reformado recibiu en 2017, de media, 74% máis do que achegou en contribucións á Seguridade Social ao longo da súa vida laboral, uns datos moi semellantes a 68% apuntado pola Banco de España para 1996. O Banco de España non pode agochar a falla de rendibilidade dos plans privados de pensións. O propio regulador estatal, tan inimigo dos modelos de xubilación de reparto, recoñece que entre 2007 e 2017 "só 5% dos fondos de pensión privados tiveron unha rendibilidade superior a 3,5%". Porén, oculta a auténtica realidade dos planes privados onde só 58 dos 1.193 planos existentes no Estado español en 2018 lograron uns beneficios superiores a 1%, nunha anualidade onde o Índice do Prezos ao Consumo situouse en 1,2%.


Summary: A abertura do expediente de caducidade de Ence-Elnosa por orde xudicial incorpora novas causas ao longo historial da pasteira

Os concellos de Pontevedra, Poio e Marín, a Xunta de Galiza e a Asociación Salvemos Pontevedra presentaron o 23 de xaneiro as súas alegacións ao expediente de caducidade da factoría de Lourizán. A súa abertura foi ordenada polo Tribunal Supremo após resolver en favor de Salvemos Pontevedra unha demanda que instaba a caducidade da concesión obtida por Ence. Perante esta obriga legal, a Dirección Xeral de Costas abriu un período de 15 días para que as partes atinxidas no conflito coa pasteira puidesen aportar novas causas que razoasen a caducidade da concesión. Esta mudanza, argüen desde o Ministerio de Medio Ambiente, viría motivada polas balsas de decantación da factoría, supostamente en desuso, mais que suscitaron múltiples críticas e denuncias polo seu recheo. Os riscos medioambientais de se producir un verquido foron alertados desde a Asociación para a Defensa da Ría (APDR) ao conteren as balsas materiais altamente tóxicos como o mercurio. Desde o goberno da cidade do Lérez acordaron por unanimidade achegar novas razóns ao historial de incumprimentos cometidos pola pasteira a respeito das condicións estabelecidas pola concesión orixinal obtida nos anos corenta. No concreto, as achegas non amosan nada novo. "Analizamos a concesión orixinaria", explica César Mosquera, concelleiro de Medio Ambiente, e en base ao seu estudo recompilaron aqueles aspectos que EnceElnosa está a incumprir ou simplemente non aparecen recollidos no documento inicial que autorizaba a pasteira a se instalar na ría de Pontevedra. Entre estas razóns, explica Mosquera, está a alteración mesma do título concesional coa instalación da depuradora, a planta de coxeración de enerxía eléctrica, o emisario submarino, un edificio para o comedor do persoal, a planta de tratamento de augas residuais e unhas instalacións deportivas. Asemade, apuntan a modificación da propia titularidade da empresa que pasou de ser pública a privada xunto coa contaminación que carrexa para o espazo no que se localiza. Neste senso, a propia Dirección de Costas recoñeceu "posíbeis incumprimentos na redución da toxicidade das augas residuais" como unha das razóns que exixirían a saída da pasteira de Lourizán. O NEGOCIO DA PASTEIRA Así as cousas, César Mosquera aclara que "incoar un expediente [de caducidade] non quere dicir que se resolva, só que se abra" polo que, embora aseguraren desde o goberno local que o proceso é "esperanzador", o futuro da factoría de celulosa é, tamén, "incerto". A decisión final, logo de ser solicitada máis unha prórroga por parte da dirección de Ence que podería ampliar a súa estadía en Lourizán durante 70 anos máis -de acordo coa nova Lei de Costas- "depende das máis altísimas instancias políticas". "Con todo o seu historial pasado e presente [Ence] continúa aí por un motivo", di Mosquera, os beneficios xerados por unha factoría "que é a xoia da coroa da industria pasteira, é estratéxica" mesmo a nivel europeo por ser das poucas que quedan producindo unha "pasta de calidade sen grandes custes de transformación". "É un negocio", afirma. Esta reportaxe apareceu non Sermos nº 131, publicado a 29 de xaneiro de 2015.


Summary: É a quinta longametraxe de Alfonso Zarauza

"Quería facer unha película que falase da necesidade e a escaseza. Neste caso da necesidade de amor, de seguridade emocional, de maternidade e de desexo, pero tamén da escaseza de todo iso", di o director da película Ons, Alfonso Zarauza, que se rodeou para o proxecto dun elenco técnico de probada experiencia e prestixio. Ons é a quinta longametraxe do director compostelán e o seu elenco artístico está integrado por Antonio Durán "Morris", Melania Cruz, Xúlio Abonjo, Marta Lado, Anaël Snoek, Diego Anido, Cris Iglesias e Miguel de Lira. Até entón o filme, que estivo presente no Festival de Sevilla, continuará coas súas proxeccións en diversos foros. Este domingo 22, será a quenda do Cineuropa, en Compostela. A historia conta unha profunda depresión pola morte do seu amante nun accidente de coche, o doutor Vicente (Antonio Durán, "Morris") chega xunto á súa esposa Mariña (Melania Cruz) a unha remota illa do atlántico, co obxectivo de pasar o verán, curar a súa enfermidade e recuperar o seu matrimonio. A vida na solitaria illa séntalle ben a Vicente, que lle pide á súa muller prolongar a súa estancia e pasar o outono. Cada día vaise sentindo mellor, ata que tras un naufraxio no medio dun temporal, unha misteriosa e amnésica muller aparece na illa e irrompe nas súas vidas. A partir dese momento xa nada volverá ser o que era. Despois do seu paso polo Festival de Cine de Sevilla e antes da súa estrea en salas, o filme continuará co seu percorrido por festivais como Cineuropa (este domingo 22 de novembro, no que o director recollerá tamén un dos premios honoríficos desta edición) ou Márgenes (cunha proxección o 28 de novembro na Cineteca de Madrid). Alén disto, o próximo 27 de novembro a Culturgal tamén contará na súa programación cun evento especial no que, antes da súa proxección, integrantes do equipo presentarán o filme e se contará coa música en directo de Chicharrón. O trío de Carballo achega á banda sonora de Ons o tema "Na cela", que adapta un poema de Antía Otero, e prevé acompañar o filme nalgunhas das presentacións previstas de cara á estrea do 18 de decembro en salas comerciais.


Summary: Unha textura sonora granulada enmarca o canto dunha recollida, mentres a paisaxe do Courel ocupa a pantalla. Con esta potencia arrinca 'Dorothé na Vila', un documental que Alejandro Gándara e Olaia Tubío estrean hoxe na Mostra Internacional de Cinema Etnográfico (Compostela). As realizadoras seguen o rastro da musicóloga Dorothé Schubarth no seu percorrido pola Galiza desde finais dos anos 70, nun periplo que as levou a descubrir as historias que se agochan tras o 'Cancioneiro Popular Galego'.

A comezos de 2018 Alejandro Gándara e Olaia Tubío emprenderon unha viaxe moi particular, cámara en man, tras as pegadas de Dorothé Schubarth, a musicóloga suíza que elaborou, xunto a Antón Santamarina, a aínda considerada como biblia da lírica de tradición oral: o Cancioneiro Popular Galego. Visitaron as súas informantes, co gallo de sacar á luz as súas historias. Como resultado deste periplo, o documental Dorothé na Vila estréase hoxe na Mostra Internacional de Cinema Etnográfico, ao ar libre en Bonaval. As entradas esgotáronse moi axiña, mostra da expectación que a premisa desta obra está espertando. Os momentos previos a esta primeira proxección estanse a facer un pouco "raros" para as autoras, logo de tanto tempo "traballando case en segredo", admite Gándara. "É expoñerse tamén, pois saímos nós na película", engade. "A min dáme bastante vergoña todo isto", confesa Tubío. Entrar no discurso Aínda que non fose o seu desexo, a propia aventura que viviron coa rodaxe levounos a ter que colocarse ante a cámara e facer das súas andanzas o fío que tece o discurso. A súa entrada na pantalla desencadeouna o rexeitamento inicial de Schubarth a saír no filme, o que as levaría a cuestionarse se tiña sentido seguir gravando. Mais vendo o resultado, semella que non só era pertinente, senón necesario. As anotacións do Cancioneiro e os mails da suíza suplen, entre outros materiais, esta ausencia. A súa entrada na pantalla desencadeouna a negativa inicial de Schubarth a saír no filme "Empatizo moito con Dorothé e coa súa negativa a colocarse ela mesma no centro, a nós pasábanos o mesmo", revela Tubío. A súa comparecencia nas voces narradoras (con relevancia do apego á fala) e na interacción coas informantes xurdiu como a continxencia que mutou en virtude para darlle continuidade e sentido ao relato, disperso e espallado no tempo. E é se cadra no ronsel desa "estética do laboratorio" -que diría Reinaldo Ladagga-, tan recorrida na desconfianza do documental contemporáneo, onde se entende que a súa propia procura é tamén unha maneira de transmisión desa oralidade efémera que esvaece, un acicate para evitar a perda do universo que pretenden retratar e do que Schubarth foi arqueóloga. A naturalidade O discurso fílmico deixa transcender no comezo certa inseguridade, que traslada á estrutura esa incapacidade vulnerábel de levar a cabo o roteiro trazado. Mais cara á metade, tamén coa entrada de Rubén Gazalla, o director de fotografía -aínda que os roles foron "máis ben asemblearios"-, no proxecto, apréciase unha toma de control sobre a propia narrativa, que asume xa a presenza das autoras. "Estar na cámara impedíame tomar un papel máis participativo coas persoas", valora Tubío. A partir de aí as gravacións transcorrerían de maneira máis natural. Así, as imaxes desprenden unha familiaridade que denota claramente o traballo previo coas informantes para construír a confianza, tanto como o privilexio do real fronte ao dominio perfecto dos parámetros de gravación. Conseguir isto foi tamén unha aprendizaxe. Tubío pon de exemplo como a prolongada preparación do dispositivo para a filmación fixo que unha das testemuñas "se cortase". Logo gravárona de maneira máis informal, en movemento, e desapareceu a impostura. "Preferimos ficar con ese material máis imperfecto, pero que daba conta da persoa", explica Tubío. Preferimos ficar con ese material máis imperfecto, pero que daba conta da persoa", explica Tubío Por outra banda, o feito de levar fotos ou gravacións feitas no seu momento por Schubarth e a interacción das participantes con estes obxectos "pode axudar a esquecer que hai unha cámara", segundo reflexiona Gándara. Neste senso, aínda que Gándara e Tubío xa traballaran temas vencellados nun proxecto anterior, Punto e Volta, a forma de gravar neste caso era moi diferente, pois non preguntaban por temas concretos, senón que pretendían "deixar que fluíse". Dorothé na Vila acumula no anecdotario escenas curiosas e emotivas. Unha das máis intensas foi ver como Vitorina, que non estaba moi ben de saúde, "nada máis pórse a cantar volve á vida, foi incríbel", lembra Gándara. Tubío menciona a única visita na que as acompañou Dorothé, mais na que ela ficou fascinada con Marina: "tan botada para adiante e tan alegre, pero ao tempo di que chora se canta. Impresionoume moito". Fin da transmisión oral As faces das informantes de Schubarth retratan un mundo que desapareceu. "A tradición oral, que é o que ía buscando Dorothé, esa transmisión nuns ambientes determinados, cortouse", afirma Gándara. "Agora estamos nun momento de transición, ao que veña agora haberá que pórlle nome dentro de 'x' tempo", acrecenta. "A tradición oral, que é o que ía buscando Dorothé, esa transmisión nuns ambientes determinados, cortouse", afirma Gándara "A música tradicional continúa transmitíndose noutros sitios, doutras formas, mais xa é algo distinto", di Tubío. O seu compañeiro asente: "Non ten moito que ver unha aula de pandeireta (non digo que sexa nin mellor nin peor), na que aprendes unhas pezas de memoria, co que se facía antes". Ese aprender en comunidade no que a música enchoupaba todos os eidos da vida cotiá, tamén o traballo, cun compoñente improvisado fundamental, mentres agora a súa función se cingue máis ao lecer. "Creo que non hai que enganarse: o que había xa non está, pero o que temos é moi bonito, independentemente diso", conclúe Gándara. Dorothé na Vila reveloulles en parte esta perspectiva. Tubío conta algunha discusión co seu tío, gaiteiro, sobre como a música tradicional segue viva no rexurdir que tiveron, especialmente nos últimos anos, foliadas e seráns. "Iso é outra cousa distinta", insistía o home. Despois de facer o documental, Tubío daríalle a razón. Así, apúntase no filme que Schubarth chegou "xusto a tempo" para fixar aquel patrimonio. "A xente que sae no documental coñeceu un mundo do que xa queda moi pouco, nós chegamos polos pelos para tocar de lonxe esa realidade", di a directora. E neste senso, fica do seu traballo "moito material co que aínda non sabemos que facer". Mais axiña rectifica: teñen bastante claro que o doarán ao APOI [Arquivo do Patrimonio Oral Inmaterial], seguindo o exemplo da propia Schubarth, que sempre insistiu en deixar o seu legado en aberto. Porque como ben entendía, non era seu, senón do pobo.


Summary: Abrimos con Pilar Neira (Londres, 1963) a serie de entrevistas que imos realizar a distintas persoas representativas de diversos ámbitos da vida da Galiza co motivo do quinto aniversario do Sermos dixital. Falaremos con elas de como ven o país e de como ven este meio de comunicación e que agardan del.

Falar de fútebol feminino na Galiza pasa necesariamente por falar de Pilar Neira. Xogadora do mítico Karbo coruñés, co que gañou tres campionatos estatais, En 1985 gañou como futebolista da selección galega o campionato estatal de seleccións territoriais. Xa como adestradora, liderou o vestiario da selección nacional galega de fútebol feminino. É neste momento presidenta da Asociación de Mulleres Deportistas da Galiza. -Como avalías o estado actual do deporte galego? -Creo que na Galiza temos varios problemas. A saber: O reto da igualdade de xénero no deporte permanece no tempo, as competicións femininas pasan case sempre a un discretísimo segundo plano, do que soamente saen, cando conseguen algún logro importante. Son poucos os centros escolares, nos cales o deporte escolar figura no proxecto educativo do centro. O deporte escolar e o deporte nos institutos apenas ten presenza e o deporte universitario, consiste nunhas xornadas de intercambio, mais que unha competición. Existe unha descoordinación entre educación física, deporte escolar, e deporte, co cal, non hai estrutura que dote de continuidade ao deporte escolar. Cedéndolles as instalacións públicas as empresas de servizos, estase a privatizar o deporte, porque estas só buscan rentabilidade económica a base de precarizar todo o sector. Ao non reclamarse as competencias en materia de formación, non hai una lei de profesionais do deporte, que regule as competencias de caduquen e hai todo tipo de altruísmo. As competicións non atraen o público. A pesar diso, hai unha canteira de deportistas, asentada e con moito futuro. -Que evolución agardas do deporte galego a cinco anos vista? -Máis que agardar, desexo que o deporte galego sexa un sinal de identidade. Espero que se desenvolvan políticas para seguir achegando o deporte á sociedade, e que a fenda entre homes e mulleres practicantes do deporte continúe a reducirse. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? Que contribuades a que o deporte non sexa un reduto do machismo, porque os méritos ou fracasos do deporte feminino merecen a mesma cobertura que se lle ofrece ao deporte masculino


Summary: O primeiro ministro da India, Narendra Modi, anunciou onte que durante tres semanas rexerá un confinamento total para conter a expansión do coronavirus, o que implica o maior peche deste tipo a nivel mundial, ao afectar 1.300 millóns de persoas.

"Esquecédevos de saír de casa nos próximos 21 días", anunciou o primeiro ministro da India, Narendra Modi, onte nun discurso en que defendeu a medida para "salvar a India" do coronavirus. O mandatario afirmou que "21 días pode parecer moito", pero dixo que "é a única forma de garantir que todo o mundo estea a salvo", explicou. Modi tamén chamou a manter as distancias, xa que as medidas de prevención non son "só para pacientes". "O distanciamento social é a única forma de loitar contra o virus. É para todos os cidadáns, todas as familias, até para o primeiro ministro", engadiu. Neste sentido, sinalou que "unha única persoa infectada pode contaxiar centos en semanas", xa que o virus "esténdese como o lume". As autoridades confirmaron polo de agora máis de medio milleiro de casos de contaxio no Estado, entre eles nove falecementos. Xapón e o COI pospoñen os Xogos Olímpicos A organización dos Xogos Olímpicos de Tokio 2020, cuxo comezo estaba previsto para o 24 de xullo, acordou un aprazamento dun ano debido á pandemia mundial de coronavirus. O primeiro ministro do Xapón, Shinzo Abe, asegurou que o Comité Olímpico Internacional (COI) aceptou a petición do seu Executivo de aprazar as Olimpíadas. "Propuxen pospor un ano o evento e o presidente Thomas Bach (COI) respondeu que o aceptaba", dixo Abe. O atraso dun ano tamén se aplicaría aos Xogos Paralímpicos de Tokio.


PP e PSOE, canda determinados voceiros radicados nunha visión centralista e dependente, sementaron con certo suceso o mito da Galicia subsidiada. Segundo esta tese vivimos da caridade do Estado e o que compre é pedir sempre solidariedade. O prezo por esa caridade sería non facer moito balbordo nin confiar nunha Galicia próspera dende a nosa iniciativa empresarial e civil. Estes días a prensa galega denuncia o que xa manifestou a plataforma galeguista Somos Nós na pasada primavera., canda a precampaña das locais. Os concellos galegos reciben dos fondos estatais só o 3% (menos de 583 M€ sobre uns 17.600 M€), cando por poboación haberíamos recibir case outro tanto. Cando menos 500 M€ que nos substráe o Goberno central. Porque o lexislador español despreza o avellentamento e o espallamento da nosa poboación e só considera o número de habitantes de cada concello. Dándolle máis diñeiro porcentualmente ás cidades e pobos grandes, seguindo aquela máxima mesetaria: "cabalo grande ande ou non ande". Solución: a de sempre, que nos dean o noso (é dicir uns 1100 M€/ano) e xa o repartirá o Poder Galego como acordemos. Algo de solidariedade viría ben, tendo en conta eses dous factores poboacionais que sofrimos. Pero no financiamento local até de agora somos nós os que lles achegamos aos outros. Canto ao financiamento autonómico, o Orzamento da Xunta non acada os 9000 M€, mentres que a recadación fiscal da Axencia Tributaria estatal na Galicia no 2015 andará polos 12400 a 12500 M€. A diferenza non a valen os servizos que lle presta o Estado a Galicia, bastante residuais, fóra da cobertura do desemprego. Expertos universitarios fixaron o déficit fiscal do noso País no 2012 nuns 1460 M€. Se a estes cartos lles engadimos os máis de 500 M€ de déficit en financiamento local teríamos 2000 M€ máis ao ano Un 22% máis para o Orzamento da Xunta de cada ano. Máis de 750 €/ano por cada persoa residente en Galicia. Sen contar con que pagamos máis cara a enerxía eléctrica, malia producir nós esa enerxía cun elevado custo ambiental. Porque sofrimos unha tarifa que beneficia aos territorios non produtores de gran consumo doméstico, como Madrid. Cumpriría irmos botando abaixo o mito da Galicia subsidiada, comezando polo ámbito das pemes e profesionais, que serían dos máis interesados nunha Galicia autogobernada.


Summary: Luís Villares pide reorientar os sectores produtivos do país para avanzar cara unha "economía das persoas" que escoite as necesidades das labregas e gandeiras.

En Marea enfocou o segundo día de campaña a presentar as súas propostas para os sectores produtivos e o seu proxecto político para o rural. O candidato da confluencia á Xunta, Luís Villares, pediu rachar coas políticas do PP que, segundo dixo, empobreceron Galiza malia non ser un país pobre. "Feijóo é un pirómano que queima as potencias deste país, outra política rural é posíbel para que as gandeiras e os gandeiros vivan dignamente", afirmou durante un mitin na Estrada. Villares apostou por abrir un diálogo cos produtores galegos para conseguir a "economía agraria que nós queremos, a das persoas" centrada en "acompañar o dinamismo das nosas labregas e das nosas gandeiras, a de que decidan as nosas labregas, as nosas gandeiras". Nese sentido, comprometeuse a axudar na "especialización e diversificación da produción agraria" con medidas como reorientar os fondos europeos ou un plan de desenvolvemento da industria láctea que apoie proxectos que elaboren derivados de maior valor engadido. "Un país xusto é un país onde os gandeiros cobran un prezo xusto polo leite. "Un país xusto é un país onde os gandeiros cobran un prezo xusto polo leite. Un país xusto é aquel que valora a produción de alimentos de proximidade. Un país xusto é aquel que favorece a agrupación das traballadoras e os traballadores en cooperativas", salientou o candidato de En Marea. Horas antes, durante un acto en Vilagarcía, dirixiuse tamén aos mariñeiros da comarca, agradecendo que "o chapapote que era a Lei de Acuicultura" e sinalando que potenciará a protección dos produtos galegos do mar fronte os foráneos. De igual forma, defendeu a necesidade dun saneamento integral das rías do país para que o mar sexa "produtivo pero tamén para que Feijóo poida seguir paseando nos iates dos seus amigos cando deixe de ser presidente da Xunta".


Summary: O Centro Ágora da Coruña acolleu o acto de presentación.

O Centro Ágora da Coruña acolleu na noite desta terza feira a presentación do primeiro álbum de cromos do fútbol feminino galego, unha iniciativa desenvolvida polo dixital Quepasanacosta, a empresa especializada Sportcrom e a xornalista Rocío Candal coa intención de "afianzar, máis que impulsar, a revolución do fútbol feminino a nivel mundial desde a nosa esquina do occidente europeo", tal e como sinalou Ubaldo Cerqueiro, director do diario costeiro. Un centenar de persoas, nomeadamente moitas das protagonistas, achegáronse para ver nacer este singular proxecto que converte en estrelas 600 xogadoras de 26 equipos do fútbol galego, desde o Deportivo Abanca da Segunda División até os distintos conxuntos que militan na Primeira Nacional ou a Primeira Galega, sen esquecer as colexiadas do país nas diferentes categorías do fútbol. Tamén teñen o seu espazo as mulleres da Liga Iberdrola -a elite a nivel estatal- ou das mellores competicións de ámbito internacional, caso da compostelá Vero Boquete, que actualmente defende as cores do AC Milán italiano e que ocupa a capa do ao álbum de cromos. Durante a gala tamén se realizou unha viaxe temporal pola historia do fútbol feminino coruñés, focalizada nas experiencias vividas no Club Karbo e no Club Sal Lence, dous dos pioneiros na materia que ademais foron referentes a nivel estatal nos anos 80 e 90. Mesa redonda e actuación Rocío Candal moderou unha mesa redonda que contou con Lis Franco, a xornalista e histórica xogadora do Karbo; a concelleira de Deportes do Concello da Coruña, Mónica Martínez; a deputada de Igualdade e Normalización da Deputación da Coruña, María Muíño; e o deputado de Deportes da Deputación de Pontevedra Gorka Gómez, quen explicaron por que apoiaron "desde o comezo" o proxecto coa adquisición de packs de álbum e cromos para repartir entre as novas xeracións de cada territorio. A continuación tivo lugar unha actuación da humorista de Corcubión Marta Doviro, que serviu como antesala dunha segunda mesa redonda máis enfocada no fútbol actual e na que as protagonistas foron Iria Santos, xogadora do Victoria; e Beatriz Cuesta Arribas, árbitro da Liga Iberdrola. Lamentabelmente, non puido estar a capitá do Dépor Abanca, Alba Merino, confinada pola Covid-19.


Summary: A dereita non apoia unha proposición non de lei presentada no Parlamento galego polo BNG para incorporar a lingua propia do país aos ritos relacionados cos falecementos

O BNG presentou esta sexta feira unha proposición non de lei sobre a incorporación do galego nos actos, cerimonias e funcións vinculadas á morte. Por boca do deputado Bieito Lobeira, as e os nacionalistas defenderon que o proceso da morte representa "o mellor exemplo" da situación conflitiva en Galiza en relación co seu idioma propio, pois se unha persoa galegofalante finar, o seu certificado de defunción está escrito en español, a esquela e as necrolóxicas tamén, e o rito relixioso e a lápida tamén. Durante o Goberno bipartito, a Secretaría Xeral de Política Lingüística programou un concurso de epitafios en lingua galega enmarcado na campaña En galego tes todo por dicir, para promover a lingua entre a mocidade e as novas tecnoloxías. Máis de 500 persoas fixeron as súas achegas a través da páxina web habilitada daquela para tal efecto, e nelas primaba o humor, a orixinalidade e unha peculiar visión da morte presente na tradición galega. A idea de garantir unha morte 'en galego' volta a estar sobre a mesa. A respecto do acontecido no Parlamento, Lobeira sostén que "a diglosia política" que amosou o PP ao votar en contra da súa proposición "é análoga ao conflito lingüístico", e engadiu que "unha cousa é o idioma oral e outra moi diferente o oficial ou o do mundo dos ritos". Na mesma comisión, o parlamentario nacionalista denunciou a imposibilidade de garantir un casamento en galego nun xulgado de Vigo, sendo necesaria a asistencia dun ou dunha intérprete. "Non é a primeira vez que a maxistrada se nega a usar a nosa lingua; é un despropósito, e unha evidencia da discriminación contra o idioma propio".


Summary: Considera o expediente "innecesario". A empresa de telemarketing ten na cidade olívica dous centros de traballo, que suman 2.000 persoas empregadas.

Bosch pretende aplicar un expediente de regulación temporal de emprego a 800 dos seus 2.000 traballadores e traballadoras en Vigo. Serían períodos de suspensión entre os dez días e os dous meses. Unha medida que desde o comité desta compañía de telemarketing en Galiza xa anunciaron que van impugnar. Considérana "innecesaria" e anuncian asembleas para concretar un ciclo de mobilizacións. Dende o comité de Bosch, presidido pola CIG, lembran que ademais do ERTE a dirección levou a cabo 200 despedimentos entre o persoal de ETT dende o mes de decembro. Atención telefónica en galego O argumento que esgrime a empresa para xustificar a medida é a perda de proxectos derivada dos despidos que vai aplicar Vodafone, compañía que está a deslocalizar traballo para países como Colombia ou Exipto. "O único que xeito que temos de frear esta sangría é que a xente demande atención telefónica en galego", sosteñen desde o comité.


Summary: Concello e Deputación da Coruña procuran facer visíbel o monumento aos 'Mortos do Portiño' favorecendo o acceso da cidadanía á obra. Unha escultura do artista Pepe Galán, realizada a iniciativa da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, e que agora conta tamén co libro Luz e dignidade.

O 3 marzo de 1937 o sindicato anarquista El Despertar Marítimo proxectaba axudar a fuxir un cento de persoas, en perigo desde o golpe de Estado de 1936. O plan era o de saír por mar cara a Asturias e o lugar elixido para a fuxida foi o Portiño, na Coruña. Mais dalgunha maneira a Garda Civil coñeceu tales feitos e desencadeouse a traxedia. O artista Antón Patiño recolle un testemuño do acontecido e explica que "os homes trataban de fuxir dos disparos nadando ou subindo por penedos e rochas". O resultado foron 27 detidos e 15 persoas fusiladas nas datas seguintes. Até hai relativamente pouco a historia non era coñecida fóra da Coruña e, como en moitos outros casos, nin na cidade mesma se falaba dos feitos. Tal foi así que en 1977 o lugar convertérono nun vertedoiro e, en 1996, a cantidade de lixo era tan inxente que se derrubou, custándolle a vida a unha nova vítima. A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (CRMHaC) quixo reverter a situación e traer de novo ao recordo os feitos que alí aconteceran. Así, o seu presidente comezou a mover a idea en 2005, dous anos máis tarde convocábase un concurso para a realización dun monumento e resultaba vencedor o escultor Pepe Galán. Agora, 12 anos despois de inaugurarse, Concello e Deputación traballan para acondicionar a contorna e facer accesíbel esta parte da nosa memoria e da nosa cultura. "Queremos darlle un carácter de respecto polo que significa e tamén de diálogo coa contorna", conta a Nós Diario o artista Pepe Galán. O autor de Mortos do Portiño explica que se pretende achegar unha maior visibilidade ao monumento, "porque non se coñece, e non é tan só unha escultura, é un símbolo e hai que darlle vida, non pode vivir por si só". E con esta intención de dar a coñecer o monumento e a historia límpase e prepárase a contorna e tamén se incorporan dúas pezas "que son novas e que rematan o monumento, que dan sobre todo información", dinos Pepe Galán, "e tamén hai un acceso na beirarrúa orientado ao campo, co nome do monumento en relevo". "Hai elementos indicativos, por exemplo, que ás veces funcionan", engade Galán, quen recalca que, alén de situar o monumento, é imprescindíbel o esforzo por dalo a coñecer. "A última comisión que eu atendín foi a de Bruxelas, pero antes veu alumnado alemán que estudaba a memoria histórica e seguían unha ruta. Iso hai que alimentalo moitísimo para facer que a obra estea viva, senón os monumentos non serven para nada". Luz, dignidade e símbolo Unha estrutura coroada cuns chanzos, o corredor de dous metros de largo por 20 de longo en aceiro cortén e mais a sucesión dos 19 nomes das vítimas en chumbo e a iluminación do monumento cada noite inspiran o escritor Xavier Seoane a expresar, na obra Luz e dignidade, que se trata "dunha especie de pórtico ao infinito, ou de tránsito a unha imposíbel esperanza". Sobre esa simboloxía das obras públicas da memoria, fala o profesor de Linguas Modernas da Universidade de Montana, nos Estados Unidos de América, John Thompson. "Os lugares de represión que pasan a ser lugares simbolizados, corren o risco de que non se explique o seu simbolismo e non cheguen a ser lugares de conciencia". Algo que, segundo a autora Liz Sevcenko supón "interpretar a historia a través de lugar, estimulan o diálogo e dan a oportunidade do envolvemento público". Seguindo todas estas liñas, alén da creación e da colocación do monumento en 2008, en 2020 a CRMHaC tirou do prelo este libro de arte que é Luz e dignidade, onde se explica todo o proceso do monumento, os feitos sucedidos en 1937 e que conta coa pluma do propio escultor, Pepe Galán, Xavier Seoane, Eliseo Fernández, John Thompson e o presidente da Comisión, Fernando Souto. A obra presentouse a finais de 2020, con todos os protocolos precisos contra a Covid-19, nun acto que tivo lugar na Asociación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña. Desde entón, a situación sanitaria non permitiu máis presentacións desta obra que, naquela altura, contou tamén co acompañamento dunha mostra de esculturas de Pepe Galán e que, agora, agarda a reinauguración do monumento e a chegada da segunda edición nun tempo que permita eventos culturais. Memoria escultórica e libro de arte para non esquecer os sucesos do 3 de marzo de 1937 O 12 de abril de 2008 inaugurábase na Coruña o monumento na honra dos Mortos do Portiño, unha obra do escultor Pepe Galán. Un corredor de 20 metros, dirixido por un lado ao monte e polo outro ao mar, para lembrar os tráxicos sucesos que alí tiveran lugar o 3 de marzo de 1937. A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña publicou en 2020 Luz e dignidade, arredor desta obra. As imaxes sobre estas liñas son dos fotógrafos Amador Iravedra, Pablo Anllo e Gabriel Tizón.


Summary: Un ditame asinado pola presidenta do organismo advirte de que Traballo non pode "equiparar" as centrais sindicais que representan o persoal público coas organizacións "máis representativas" de Galicia

A Consellería de Traballo está en pleno proceso de tramitación do decreto co que creará o Consello Galego do Traballo Autónomo, o órgano de representación deste tipo de profesionais. Unha das peneiras polas que ten que pasar é a do Consello Consultivo, o órgano asesor da comunidade autónoma que ten, entre outras funcións, a de advertir o Goberno galego dos problemas de adaptación á legalidade que poidan ter os seus proxectos. Ao analizar o futuro decreto o Consultivo detecta un problema de encaixe legal na intención da Xunta de que, xunto ás organizacións sindicais "máis representativas" de Galicia -CIG, CC.OO. e UGT-, senten os "sindicatos de funcionarios", unha aposta que non é "razoable", a xuízo da presidenta do organismo, Teresa Conde-Pumpido, que exerceu como relatora do ditame. Nomeadamente, o departamento que dirixe Beatriz Mato estipula, no artigo 10 do proxecto de decreto, que "entre os vogais do Consello" se inclúen "dezaseis persoas representantes das asociacións profesionais de persoas traballadoras autónomas e das organizacións sindicais e empresariais. "Catro" destas persoas sentarán no Consello "en representación e a proposta de cada unha das organizacións sindicais de maior representatividade da comunidade autónoma", atendendo ás normas da lei de participación institucional dos sindicatos e á lei da administración xeral. O Consultivo subliña que os sindicatos de funcionarios non teñen representatividade no ámbito do traballo autónomo Esta redacción, advirte o Consultivo, "non coincide coa que figura no anteproxecto, onde só se incuían tres representantes das organizacións sindicais máis representativas". Así, "a inclusión dun cuarto representante parece proceder" dunha disposición adicional da devandita Lei de Administración, na que se establece que "nos órganos de participación institucional" da propia Administración autonómica, "terán dereito a participar os sindicatos que estean presentes na Mesa Xeral de Negociación das Administracións Públicas". Pero segundo o ditame asinado por Conde-Pumpido, a participación institucional dos sindicatos da Administración "debrá entenderse referida, en todo caso, a aqueles órganos (...) nos que se adopten acordos que afecten ás condicións de traballo dos empregados públicos", caso que obviamente non é o das persoas autónomas. Atendendo á lexislación vixente e mesmo á doutrina do Tribunal Constitucional, explica, este "precepto" non podería ser "de aplicación ao Consello Galego de Traballo Autónomo", dado que "as súas funcións non afectan, nin directa nin indirectamente, ás condicións de traballo dos empregados públicos". Do mesmo xeito, o Consultivo coida que a "participación de organizacións sindicais dos empregados públicos que non teñan a consideración de máis representativas nos termos da lei de liberdade sindical" non semella "proporcionada e razoable". Do mesmo xeito, di, tampouco "parece proporcionado nin razoable equiparar a unha organización sindical de empregados públicos ás organizacións máis representativas a nivel da comunidade autónoma", porque "as súas actividades están directamente relacionadas cos traballadores autónomos, apreciación que non pode realizarse respecto das organizacións sindicais de funcionarios". Traballo incorre ademais nun "defecto procedimental", porque modificou o proxecto despois de amosárllelo aos sindicatos Neste contexto, o ditame non só considera que non é axeitado equiparar os sindicatos de funcionarios aos máis representativos, senón que facelo podería ser tamén "discriminatorio respecto doutras organización sindicais" que, "sen ter a consideración de máis representativas", si que teñan "representatividade nun determinado ámbito funcional do traballo autónomo". A isto engádese ademais que Traballo incorre nun "defecto procedimental", toda vez que a inclusión destes sindicatos no Consello produciuse "con posterioridade ao trámite de audiencia", isto é, despois de que as organizacións sindicais e profesionais "fosen consultadas". Estas, lembra, "teñen dereito a coñecer o texto do proxecto e a pronunciarse sobre el, dereito que resultaría cercenado se con posterioridade a este trámite se realizan modificacións substanciais" coma esta. Consulta o ditame íntegro


Summary: Francisco Louçá, do Bloque de Esquerdas. Economista e político portugués a través do cal boa parte de Europa visualiza esa "nova esquerda" que callou en Portugal de mans do Bloco, Louça estivo en Galiza para impartir en Pontevedra a lección de clausura da XXIX Semana Galega de Filosofía. Chegou ao auditorio da NGB en carro e directamente desde o Parlamento luso, unha cámara na que, recoñece, a crise provocou que o debate sexa a cada máis ideolóxico e menos técnico

Chega dun Portugal convulso pola crise a unha Galiza igualmente a ferver A cousa é a mesma, unhas institucións económicas principalmente, mais non só, que unilateralmente toman medidas con efectos devastadores sobre a poboación. E non só, pois tamén se está a atacar a democracia e a soberanía. Cando falo de terror financeiro (título do relatorio que impartiu en Pontevedra, "As time goes by: Luta social contra o terror financieiro") refírome exactamente a isto, a unha nova enxeñaría social na que se están a destruír os máis mínimos dereitos colectivos. E hai capacidade de resposta? Hai. Ten que darse unha resposta da mocidade, dos traballadores, dos desempregados contra este saqueo ao que estamos sometidos. Albíscanse indicios de contestación social importantes, moitas veces a través de fórmulas novidosas Desde a esquerda a nosa tarefa máis importante, e que semella case imposíbel mais temos que facela, é construír unha hemexonía revolucionaria, entendendo o termo en canto a transformación é radical. Nas súas intervencións fai fincapé na utilización da débeda coma unha ferramenta para a explotación É que a partir da chantaxe da débeda estase a crear terrorismo financeiro contra a democracia. Hai que ser contundentes neste aspecto: A débeda é un método terrorista financeiro. As economías modernas organízanse a partir da débeda, sen teren en conta o que isto supón, un xeito de escravitude. Teño contado en máis dunha ocasión que xa estou nun punto no que até aconsello ler a Biblia: Alí di ben claro: "Todos volverán ser donos do que era eu". É unha sentenza revolucionaria, como aquela de "Omnia sunt comuna".


Summary: A eurodeputada Ana Miranda e unha delegación da CIG-Metal mantiveron un encontro co responsable do expediente, Alain Alexis, ao que espuxeron os prexuizos da paralziación para o sector

O BNG demanda á Comisión Europea que valore as consecuencias socioeconómicas que ten para a comarca de Vigo o sector do naval e que estas sexan tidas en conta á hora de concluír o expedide ente aberto contra o antigo sistema de bonificación fiscal, tax-lease, que ten paralizada a contratación de buques nos estaleiros galegos desde fai case dous anos. A eurodeputada nacionalista, Ana Miranda, transmitiu esta petición ao xefe de unidade da Dirección Xeral de Competencia responsable do expediente do tax-lease, Alain Alexis,nunha reunión na que estiveron presentes representantes da CIG-Metal. Miranda trasladou á Comisión Europea que os prazos corren en contra do sector naval galego, "asfixiado pola incertidume que provoca unha espera que xa se prolonga dous anos e que está impedindo, na práctica, que se formalicen novos contratos". Neste sentido, a resposta do Executivo da UE foi que esperan ter resolto o expediente antes do verán. Decisión política A eurodeputada fixo fincapé na importancia deste expediente, "que merece unha resposta política" máis alá de consideracións xurídicas, "porque está en xogo a viabilidade dun sector económico esencial para Galiza, e este aspecto debe ser tido en conta polo comisario Almunia e polo Goberno do Estado que, en última instancia, foi quen estableceu o sistema de bonificacións fiscais". A parlamentar salientou que, con independencia do resultado do expediente, "en ningún caso os estalerios galegos deben asumir ningún tipo de penalización, tendo en conta que se limitaron a aplicar unha normativa aprobada polo Estado español", concluíu.