Summary: Fred Martins vem de publicar o seu quinto disco em solitário, que apresentará o 5 de junho no Teatro Principal de Santiago: Para além do muro do meu quintal

Fred Martins é um dos músicos brasileiros que deitaram raízes na Galiza, fazendo-se "brasilegos", como dizem eles. Vem de publicar o seu quinto disco em solitário, que apresentará o 5 de junho no Teatro Principal de Santiago: Para além do muro do meu quintal, um repasso da sua trajetória musical de já vinte anos. Onze temas que caminham da música à poesia. Da poesia à música. Com um som acústico, sem temperos desnecessários. Que tece um diálogo entre a música brasileira e os sons árabes, mediterrâneos... Que liga o contemporâneo com o ancestral. Ainda não fizeste nenhuma apresentação? Não. Tenho o primeiro concerto o dia 5 de junho. E dia 13 em Barcelona, no Tinta Roja. Para além do muro do meu quintal é o primeiro disco que gravas na Europa? O primeiro em solitário, porque gravei Acrobata com Ugia e Pedro Pascual. É o primeiro que gravo só desde que deixei o Brasil. É como um resumo da minha trajectória, de já 20 anos. Comecei gravando no Brasil, com o percussionista Márcio Bahia, que é da minha cidade, Niterói. Lembro que desde que eu era muito jovenzinho o via tocar com o mestre Hermeto Pascoal em muitos concertos. Depois segui o processo em Lisboa, com Paulo Borges. Como escolheste os temas? Alguns dos temas são os que mais chegaram ao público, os que sempre toco nos concertos e que a gente me pede. Tempo Afora, ou Flores, ou Novamente, por exemplo, que se escutou muito na rádio ou na televisão. Ou Sem Aviso, que interpretou Maria Rita -filha da grande Elis Regina-. São os meus temas mais conhecidos no Brasil. Depois também há outros que comecei a cantar na Galiza como Depressa a vida passa, que gravei com Ugia Pedreira em Acrobata. Terras do Sem-Fim, o primeiro tema, comecei a cantá-lo eu, depois Najla Shami cantou também. No disco, canta comigo, esta canção, Renato Braz, que é um grande cantor brasileiro. Noite de São João, que é um poema de Alberto Caeiro, -heterónimo de Fernando Pessoa-, é dos primeiros que compus, sendo estudante. Desse tema vem o título do disco. "É certo que as canções são muito brasileiras, mas a instrumentação tem muito dos sons que passam pola Península" É um disco muito brasileiro... É. Há três sambas: O samba me diz, Sem aviso e Telefonema. O samba me diz e Sem aviso são sambas mas clássicos. Telefonema é um samba misturado com blues, pós-tropicalista poderíamos dizer. Inclui também timbres de telefones, que é um arranjo mais brincalhão. Em geral, no repertório, quis apanhar canções de cada um dos parceiros mais importantes com os que tenho trabalhado: Roberto Bozzetti, Alexandre Lemos, Marcelo Diniz, Manoel Gomes, Francisco Bosco, Fred Girauta.. É certo que as canções são muito brasileiras, mas a instrumentação tem muito dos sons que passam pola Península. Eu mesmo toco um instrumento turco, o cumbus, e o disco conta com músicos de vários sítios: Paulo Borges, -dos Açores-; Pedro Pascual, -da Galiza-; Sergio Menem, -da Argentina-; João Ferreira, -de Angola- e Nancy Vieira -de Cabo Verde. O disco tem também um ar árabe... Quando cheguei aqui fui a um concerto do ciclo Músicas Contemplativas no que havia um trio de alaúde árabe que tocava com um percussionista palestiniano. A mim soava-me muito brasileiro, muito do nordeste do Brasil. E depois soube por que. Porque a música árabe foi levada da Península (por galegos, espanhóis e portugueses) ao Brasil. E essa influência ficou ali, como parte da música ancestral, mantida no nordeste polos músicos e poetas populares. Pois, essa influência está presente em Poema Velho, Tempo afora e em Novamente. "A música, para mim, sempre partiu muito da poesia. Eu são de uma geração que apanhou uma época de grandes letristas, como Chico Buarque, Paulinho da Viola, Aldir Blanc, Caetano Veloso ou Vinicius de Moraes" Também está muito presente a poesia. Ainda que sempre esteve, na tua música. A música, para mim, sempre partiu muito da poesia. Eu são de uma geração que apanhou uma época de grandes letristas, como Chico Buarque, Paulinho da Viola, Aldir Blanc, Caetano Veloso ou Vinicius de Moraes. No Brasil há uma tradição de música popular muito sofisticada no texto. Músicas que as pessoas conhecem, que põem as rádios e as televisões. O meu trabalho segue este caminho de trabalhar com poetas, de musicar poemas. Às vezes faço eu as letras, mas é muito habitual que chame um poeta para trabalhar comigo. Assim, tenho várias músicas que nasceram de poemas e poemas que nasceram de músicas, como O samba me diz e Sem aviso. As anotações que há nas letras serão por se alguém quer tocá-las? Eu trabalhei doce anos para Lumiar, uma editora que publicava partituras, que fez um trabalho muito importante porque não havia partituras de referência do repertório brasileiro. Só havia partituras de música americana. Assim, passei muitos anos escrevendo esse tipo de cifras que vês nas letras, para que quem quiser possa tocá-las. "Há um par de temas que encarnam a típica bossa na linguagem da guitarra, mas o cd com todo não é bossa num sentido clássico, mas traz a estética, o pensamento da bossa. O sentido da economia: fazer as coisas com o mínimo" Também há bossa nova no disco. Que é o que era Guanabara, o teu disco anterior a Acrobata. Há um par de temas que encarnam a típica bossa na linguagem da guitarra, mas o cd com todo não é bossa num sentido clássico, mas traz a estética, o pensamento da bossa. O sentido da economia: fazer as coisas com o mínimo. Tentar chegar ao essencial, valorizar a própria linguagem, a própria música, sem necessidade de virtuosismo vazio. Mesmo o jazz e certa música de concerto não ficaram imunes ao apelo fácil de uma música que tira pola espetacularidade, polo competitivo, pola performance, e que precisa de muita técnica aparente, de muito virtuosismo para achegar-se ao público. E, as vezes, ou nunca, a beleza não depende do grau de dificuldade, de "esforço". A bossa de um Tom Jobim ou João Gilberto, por exemplo, não vai fazer algo que a linguagem não pede. Algo que no mundo de hoje é raro, porque vivemos na sociedade do espetáculo, da imagem, do excesso, da lógica publicitária... Com o que dizes, poderias estar descrevendo a tua própria música. A economia, a singeleza... É que essa é a minha escola. Pertenço a uma família, uma tradição de um tipo de som. Não inventei nada novo. São parte da geração que começou a escutar música nos 70, que escutava música dos 70 e também a que foi feita antes. Depois dos 70 já veio uma mentalidade muito direcionada polo mercado, e uma fragmentação como em tribos, com pouca comunicação entre umas e outras. "Acho que a minha música, em geral, é um convite à vida, e a que cada pessoa saia de sim, do seu pequeno mundo, das suas preocupações, dos seus egos, do seu espaço de segurança" As letras deste disco falam muito do tempo, -e tens um disco que se chama Tempo afora-, dos afectos, das coisas importantes da vida? É que é do que fala a poesia, em geral. O amor, o tempo porque somos mortais, a maneira de viver a vida do modo mais intenso possível. O samba me diz, por exemplo, é uma afirmação da experiência amorosa como algo positivo, ainda que traga dor. Porque é uma experiência principal na vida. O amor está muito presente na música brasileira, em Vinicius de Moraes, por exemplo, que cantou ao amor coma ninguém. Ou a morte, que é melhor aceitar como parte da vida. Temos muitas mortes quotidianas. De nada serve fugir, viver com medos, tentar que tudo seja seguro. E eu acho que a minha música, em geral, é um convite à vida, e a que cada pessoa saia de sim, do seu pequeno mundo, das suas preocupações, dos seus egos, do seu espaço de segurança. É um disco bastante acústico. Com algo eletro-acústico, também. É muito acústico, sim. Eu queria que a base da percussão fosse o couro, o pandeiro, com o seu som tão ancestral, que me leva à música tribal, que está na base da música brasileira moderna. A madeira, a pele, o couro, que levaram os africanos ao Brasil. Também o som de utensílios como uma colher, uma folha de papel, brinquedos de crianças.. É um disco muito íntimo, também. O DVD Tempo afora era menos, por ser ao vivo. Este disco é como música de câmara, com o violoncelo, mas tocado também de forma percussiva. Há momentos que aparece o som dos carros de bois. No primeiro tema, Terras do Sem-Fim, que fala da Amazónia, tudo isto nota-se bem. Nesse sentido, o disco faz como um arco no tempo, desde uma base ancestral a uma visão muito contemporânea. A música ocidental salientou muito o ritmo e o ruído. Tinha que ser todo muito limpo, muito perfeito. A música contemporânea, porém, assume o ruído como parte da sua linguagem. E a música popular sempre o teve presente. Mesmo às vezes a música popular, dependendo de quem a interprete, limpa demasiado o som. Eu não quero isso. Quero que haja certo ruído. "A música contemporânea assume o ruído como parte da sua linguagem. E a música popular sempre o teve presente" E dos primeiros discos, Janelas e Raro e comum, que há neste? Janelas é de uma época na que no Brasil a música estava a mirar muito para fora. Era o tempo da geração MPB pop. Assim, o primeiro e o segundo disco que fiz são mais rock, mais pop, que o terceiro e o quarto, que têm mais que ver com a música brasileira, igual do que este. De todas maneiras, Guanabara é bossa e samba, mas com elementos de rock. O Guanabara é dos meus discos o mas centrado na linguagem do samba ou da bossa -que é o samba modernizado- e menos rock. A tradição musical do Brasil é recente, cem anos de música popular. Desde o começo, a cultura brasileira apoiou-se no diálogo com outras culturas, por isso eu não faço mais que continuar essa linha germinal. A geração pós bossa desde os anos 60: Caetano Veloso, Tom Zé, Roberto Carlos, Chico Buarque... já abriu a bossa ao rock. Também há algo mediterrâneo? Porque toco o cavaquinho, por exemplo. Comecei a tocá-lo com María Pagés, com a sua companhia de ballet flamenco. Mas neste disco não toco o cavaquinho típico do samba, mas ao modo mais mediterrâneo: mais como na música grega. Precisamente em Novamente e Tempo afora. "Desde o começo, a cultura brasileira apoiou-se no diálogo com outras culturas, por isso eu não faço mais que continuar essa linha germinal. A geração pós bossa desde os anos 60: Caetano Veloso, Tom Zé, Roberto Carlos, Chico Buarque... já abriu a bossa ao rock" Mas tocas de tudo: a guitarra, o cumbus, o cavaquinho, várias coisas de percussão... E ademais tens muitos músicos contigo: João Ferreira, Bony Godoy, Márcio Bahia, Sergio Menem, Marcelo Martins, Paulo Borges, Alexandre Frazão e Pedro Pascual. Foi muito importante o trabalho de diálogo e de apuro de Paulo Borges. Tivemos muita afinidade. E ajudou-me muito a conseguir o que queria, de tocar com o mínimo. Em O samba me diz canta Nancy Vieira, que é uma cantora cabo-verdiana. Ela vinha com a ideia de cantar com o sotaque brasileiro, mas pedimos-lhe que o fizesse com o seu. E isso achega uma parte africana -base da música brasileira- que é muito boa para o disco. No 2006, durante a tua primeira visita a Europa, tocaste na Inglaterra e na Alemanha. Como começou a tua relação com Galiza? Pois foi através de Ugia. No Brasil encontrou um disco meu e gostou. Conhecemos-nos e surgiu muita empatia musical e pessoal entre nós. Estudaste música desde criança. Depois dos dois primeiros discos ganhaste o prestigioso Prémio Visa no Brasil... Quando estudava via o mundo da música muito grande, mas eu queria aprofundar nele, percebê-lo. O prémio abriu-me muitas portas: é o mais importante para novos autores. "Quando estudava via o mundo da música muito grande, mas eu queria aprofundar nele, percebê-lo" Também foi importante na tua carreira a transcrição de partituras para song books como os de Chico Buarque, Tom Jobin ou Gilberto Gil. E o facto de que composições tuas fossem gravadas por intérpretes como Maria Rita, Ney Matogrosso ou Zélia Duncan. O primeiro deles a gravar um tema meu foi Ney Matogrosso. É um intérprete muito performático, que vem do teatro. Gravou, a primeira, Novamente, e depois mais. Também foi importante a de Maria Rita, num disco que ficou segundo nos Grammy, como depois Zélia e agora o Renato Braz. Algo mais? O trabalho de Paulo Pastor com o desenho do disco. Ficou muito bem. Percebeu muito bem o que eu queria dizer. Foi muito inteligente e sensível. Mestre total.


Summary: Os populares perden máis do 30% de votos nos municipios que abranguería o proxecto mineiro paralizado pola Xunta pero aínda no punto de mira de Sacyr. A dereita perde o goberno en Ponteceso e Coristanco e cae en case 20 puntos e 800 votos en Cabana de Bergantiños, epicentro da iniciativa.

O PP perdeu máis do 30% do apoio electoral nos concellos ameazados pola polémica mina de Corcoesto, paralizada finalmente pola Xunta pero cuxa implantación non está de todo desbotada ante os intereses de Sacyr. A formación conservadora, ao igual que noutras comarcas, sufriu un importante desgaste, pero a caída en votos foi especialmente clara na zona que se vería afectada por esta minería extractiva tan fortemente contestada pola veciñanza. O PP perdeu máis do 30% do apoio electoral nos concellos ameazados pola mina de Corcoesto Creo así tamén a plataforma Salvemos Cabana, que analiza o resultado das eleccións municipais como "un serio revés da cidadanía ás políticas levadas a cabo polo PP a nivel estatal e o apoio dos tres concellos implicados (Cabana de Bergantiños, Coristanco e Ponteceso) ao proxecto mineiro de Corcoesto", unha iniciativa que, como lembran, "caracterizouse dende o principio por xerar unha problemática socioambiental inasumible". "Os populares pagan un alto prezo", insisten. Nos tres concellos que tería abranguido a enorme mina de Corcoesto, o PP deixou no camiño 2.266 votos, máis do 30%, e presumiblemente perderá o goberno que mantiña tanto en Coristanco como en Ponteceso. Non así en Cabana de Bergantiños, ao que pertence a parroquia epicentro da infraestrutura, no que os populares manteñen a maioría absoluta pero perden dous escanos e case 20 puntos de apoio e ven como tanto PSdeG como BNG gañan cadanseu concelleiro. Máis de 760 votos perdeu a dereita nun municipio onde Bloque e PSOE sumaron arredor de 200. "É un notable descenso de sufraxios que abre o camiño para o futuro da rexeneración democrática da vida municipal", destaca Salvemos Cabana. Os populares perden a maioría absoluta e o goberno en Coristanco e Ponteceso e case 20 puntos e 762 votos en Cabana de Bergantiños Xa nos pasados comicios europeos, o PP baixou entre 17 e 20 puntos nas localidades ameazadas pola mina de Corcoesto, onde o BNG aumentara o seu apoio e se disparara a abstención. Desta vez, en Coristanco a perda de 792 votos e de case 10 puntos de apoio por parte dos populares faranlle perder tamén o goberno local no caso de que TEGA, que suma un concelleiro máis, chegue a un acordo con PSdeG e BNG, que aumentan os seus apoios e manteñen cadansúa representación no pleno. No caso de Ponteceso, o golpe aos populares foi duro tamén. Cae en máis de 700 votos e en máis de dez puntos e perde a maioría absoluta ao pasar dos 8 concelleiros obtidos nas eleccións municipais de 2011 aos 6 conseguidos o pasado 24 de maio. No caso de que cheguen a un acodo, o PSdeG gobernará o concello logo de sumar uns 250 sufraxios máis e grazas tamén á irrupción da plataforma SON, que unida á agrupación independente APIN duplicou a súa representación e sumou 2 edís nun pleno que se completa co obtido polo BNG. Salvemos Cabana relaciona o castigo ao PP coa "mobilización social sen precedentes" contra a mina que prevía Edgewater A plataforma Salvemos Cabana insiste no impacto que o rexeitamento á mina prevista en Corcoesto tivo nos resultados electorais e lembra que fronte a esta proposta extractiva "recolléronse máis de 24.000 sinaturas en contra" e produciuse unha "mobilización social sen precedentes na comrca de Bergantiños en defensa da saúde e o medio ambiente e contra a megaminería". Segundo recordan, a loita social "obtivo os seus froitos cando o presidente da Xunta anunciou a cancelación do proxecto en outubro de 2013". A entidade contra a megaminería insiste en lembrar que a iniciativa prevista por Edgewater, e que parece querer recuperar Sacyr, "prevía empregar durante un período duns oito anos, e de acordo cos datos proporcionados pola mineira canadense, inmensas cantidades de reativos moi contaminantes", como 2.856 toneladas métricas de ácido clorhídrico, 6.384 de sosa cáustica ou 4.368 de cianuro, xerando uns inxentes volumes de refugallo, que "superarían ao final do proxecto os 17 millóns de toneladas de residuos tóxicos e os 122 millóns de toneladas de entullos mineiros xeradores de drenaxe ácida, un dos problemas inherentes á minaría a gran escala".


Summary: A eurodeputada Lidia Senra dirixiu unha pergunta por escrito á Comisión europea.

Na súa iniciativa, a europarlamentar de AGEe lembra á Comisión europea que todos os estados membros están obrigados a respeitaren a Decisión Marco 2008/913/JAI do Consello relativa á loita contra o racismo e a xenofobia. Tendo en conta que a Fundación Francisco Franco acaba de manifestar que a xestión do Pazo de Meirás representa para ela "unha excelente oportunidade para mostrar ao grande público a grandeza da figura de Francisco Franco", a eurodeputada interpela a Comisión sobre se este tipo de afirmacións constitúen ou non "un insulto ás vítimas do franquismo" e un "exercicio de apoloxía do xenocidio e da ditadura". Senra pergunta a Bruxelas que opina sobre o feito de que sexa unha entidade como a Fundación Francisco Franco a que xira as visitas guiadas ao Pazo de Meiras e reclama que se adopten "as medidas que sexan necesarias para atallar esta situación". A eurodeputada insta a Comisión Europea a que, en cumprimento da Carta de Direitos Fundamentais da UE, se poña en contacto co Estado español e coa Xunta visando "exixir a prohibición real da apoloxía da ditadura franquista".


Summary: Como tarde, en xaneiro, acometerase a renovación da dirección de En Marea. Así o asegura o seu portavoz no Parlamento, Luís Villares, quen rexeita "cotas" e "escisións" na organización.

A coordinadora provisional que rexe En Marea desembocará nos próximos meses nunha asemblea en que se afondará no "modelo organizativo e no ideario". Luís Villares, candidato de En Marea á Presidencia da Xunta e portavoz do grupo no Parlamento, sinalou, nunha entrevista concedida a Europa Press, que malia as especulacións "non haberá nin cotas nin escisións". "Na primeira fase, a idea é constituír o Consello das Mareas, un órgano colexiado que se ocupará da dirección política", afirmou. E tras isto, elixirase unha nova coordinadora. A renovación da dirección "estará feita en xaneiro a máis tardar". Luís Villares defendeu "unha gran lista de consenso" en que "todo o espazo da confluencia se vexa representado". Sobre quen encabezará o proxecto, eludiu aclarar se é favorábel a que un mesmo dirixente exerza a portavocía da Cámara e lidere o partido a nivel orgánico, aínda que salientou a importancia de que "se visibilice a unidade" e engadiu que "unha forma de visibilizar a unidade é esa". Autonomía das mareas locais A respeito das mareas municipalistas, o portavoz de En Marea puxo de manifesto que a formación que encabeza "nunca, nunca, nunca", como organización, "lle vai marcar o paso ás mareas locais, que no seu ámbito teñen a última palabra". Aliás, afirmou que a "dupla militancia non é en absoluto incompatíbel".


Summary: Máis de dúas semanas despois de fecharse as urnas na segunda volta das eleccións presidenciais do Perú, Fujimori e os conservadores peruanos adían a proclamación de Castillo con acusacións, sen probas, dunha fraude masiva, mentres estenden a narrativa a favor dun golpe.

O 6 de xuño celebrouse a segunda volta das eleccións presidencias no Perú, malia un lento reconto que se alongou até o 15 de xuño, o resultado final da Oficina Nacional de Procesos Electorais (OMPE) convertería en presidente o mestre rural Pedro Castillo (Perú Libre), que se impuxo por 44.214 votos a Keiko Fujimori (Fuerza Popular), filla do ex ditador Alberto Fujimori. Ben que Fujimori mantivo o liderado na primeira parte do reconto, a medida que comezaron a chegas as actas de votación das zonas rurais Castillo empezou a recortar unha diferencia que desapareceu superado o 90% do reconto. Os resultados finais despois de case 19 millóns de votos emitidos deixaron unha distancia do 0,25%, cunha participación do 74,57%. Días antes, o 7 de xuño, 24 horas despois de terse fechado as urnas, Fujimori repetiu a estratexia que seguira en 2016 cando 41.000 votos de diferencia levaron á Presidencia do Perú a Pedro Pablo Kuczynski, denunciar un fraude sistemático. A diferencia de Castillo, Kuczynki foi outro candidato de dereita que non propuña un cambio no status quo, nin unha nova constitución nin una nova economía resumida no lema de campaña do vencedor das eleccións por Perú Libre, "Non máis pobres nun país rico". Ese día, Fujimori anunciou que impugnaran 802 actas electorais por supostos erros nas sinaturas, denunciou irregularidades baseadas en noticias falsas procedentes das redes sociais e lanzou o cancelo #FraudeEnMesa para as persoas que tiveran información o respecto a difundiran. Nesas xornadas, os grandes bufetes de avogadas e avogados de Lima, así como todos os partidos de dereito con representación, sumáronse a campaña de Fujimori para intentar demostrar a existencia dun fraude masivo e sistemático, presentando 1.088 peticións de nulidade de actas e 349 apelacións polo "fraude comunista" para cando menos retrasar a proclamación de Castillo como presidente. Todo isto a pesar das declaracións de Adriana Urrutia, da Asociación Civil Transparencia -que tivo con 1.400 persoas fiscalizando o proceso-, de que "non hai ningunha evidencia que nos permita falar de fraude", apoiadas polas misións de observación internacional da Organización de Estados Americanos, da Unión Interamericana da Organismos Electorais. Tamén defenderon insistentemente esta posición os tres organismos electorais do Perú, a OMPE, o Rexistro Nacional de Identificacións e Estado Civil, e o Xurado Nacional de Eleccións (JNE), que está a retransmitir por videoconferencia todas as audiencias para tomar unha decisión sobre os recursos presentados principalmente por Forza Popular. Amelia Hernández, representante do JNE, sinalou esta terza feira que até o 19 de xuño, os xurados electorais resolveran o 95% dos 1.088 das peticións de nulidade, sendo todas desestimadas. Narrativa para o golpe de estado A medida que avanzaba o reconto tamén foi desaparecendo a posibilidade de que os votos do estranxeiro compensaran a destacada vitoria de Castillo nos Andes e no sur do Perú, as zonas máis empobrecidas do Estado, que lle permitiron imporse en 16 departamento, nalgúns como Apurímac, Ayacucho, Cusco ou Huancavelica por enriba do 80% dos votos, e rozando o 90% en Puno. Entón, a través dos principais medios peruanos, El Comercio e Perú21, que aínda non recoñeceron a Pedro Castillo como gañador das eleccións, comezaron a multiplicarse as apelacións a convocatoria dunhas novas eleccións, despois da proposta o 11 de xuño de Jorge Montoya, congresista de Renovación Popular e vicealmirante retirado da Armada, de "anular e convocar a novas eleccións para evitar a posíbel ingobernabilidade que se aveciña". Incluso co desmentido de expertos xudicial de que non hai xeito legal de aplicar esa medida, dous días despois de que a OMPE rematou de contabilizar todos os votos un grupo de militares retirados entregaron o 17 de xuño unha carta na sede do Comando Conxunto das Forzas Armadas en Lima. No texto, defenden que se os tribunais rexeitan as reclamacións por fraude presentadas por Fujimori, o Exército tería que erguerse contra "un presidente ilegal e ilexítimo proclamado" tras unhas "eleccións fraudulentas". Non obstante a resposta a sexta feira do presidente Francisco Sagasti, o terceiro presidente no último ano, criticando as intencións golpistas e levando a carta a Fiscalía, esta segunda feira os militares retirados que impulsaron a misiva marcharon polas rúas de Lima para reivindicar que se lles escoitara baixo unha faixa de "non máis comunismo no Perú". En todo caso foi unha máis das manifestacións que enchen Lima desde que a candidata de Forza Popular aventurou a suposta existencia dun fraude electoral, mantendo nas rúas a tensión derivada dos problemas institucionais xerados por unha Constitución promulgada durante o réxime de Alberto Fujimori. O punto álxido para esta narrativa chegou o domingo, cando as páxinas de El País recolleron o último artigo de Mario Vargas Llosa, premio Nobel de literatura e líder espiritual da dereita peruana, que a pesar do seu antifujimorismo declarado non dubidou en apoiala para evitar que "o Perú sexa unha segunda Venezuela en poucos anos", indicou. No texto, Vargas Llosa afirmou que malia atoparse en Madrid, a súa impresión por medio "das múltiples e contraditorias informacións que me chegan, é, cada día máis, que houbo graves irregularidades", o que o leva a lexitimar a posibilidade dun golpe de estado, "a menos de proceder o JNE coa seriedade e responsabilidade que lle exixe Flores Nano [do equipo legal de Fujimori], a violencia pode estallar unha vez máis apenas se coñeza o fallo electoral. Antes de que isto aconteza, todo é preferíbel". Neste caso nin sequera os Estados Unidos, que impulsaron a práctica totalidade dos golpes de estado no continente, deron pábulo a posibilidade de fraude, esta terza feira o voceiro do Departamento de Estado, Ned Price, cualificou as eleccións do 6 de xuño como "xustas e un modelo de democracia na rexión". Acusacións e resultados pendentes Keiko Fujimori xa recibiu desde o 6 de xuño tres solicitudes para que volva a prisión preventiva, ao enfrontar unha acusación penal na que piden 30 anos de prisión para ela por lavado de diñeiro e recibir achegas ilegais da construtora brasileira Odebrecht na campaña presidencial que liderou en 2011, e de empresarios peruanos nas campañas de 2011 e 2016. Aínda restan uns días para que a JNE remate de revisar as impugnacións, mais previndo a súa desestimación, Fujimori fixo público onte a presentación dun recurso de habeas data para exixir a copia certificada da listaxe de todas as persoas que votaron na segunda volta -en contra das leis peruanas de privacidade- e manter a denuncia de fraude. De xeito independente a esta demanda, que segundo os expertos tardará meses e até anos en resolverse, continúan as audiencias para resolver as apelacións pendentes, despois das cales se proclamará oficialmente electa a persoa que dirixirá o Perú nos vindeiros cinco anos. Na man de Fujimori, a dereita peruana e o Exército está recoñecer a decisión democrática do pobo do Perú.


Summary: A preguntas da imprensa, a titular deste departamento, Rocío Mosquera, informou de que o centro público pertencente ao CHUS só foi utilizado para practicar autopsias e xustificou os translados á Rosaleda porque o policlínico privado dispón de servizo de urxencias. Quedan aínda 69 persoas ingresadas, 22 delas en estado crítico

É o centro hospitalario máis próximo á curva da Grandeira, en Angrois, onde o 24 de Xullo ás 20.41h do serán descarrilaba un Alvia deixando como resultado 79 persoas mortas e o sinistro ferroviario máis grave do Estadodesde 1944. Falamos do hospital de Conxo, pertencente ao CHUS e que esa noite ficou parado porque non recibiu ferid@s. Malia non dispor de servizo de urxencias, traballador@s do centro público confirmáronlle a Sermos Galiza que o centro ten "capacidade humana e tamén de medios" suficiente para atender unha catástrofe desta magnitude. "Foi reformado hai pouco tempo e está equipado cos mellores materiais, os quirófanos son de alta tecnoloxía". Con todo, o Sergas prescindiu deste centro, tal e como o confirmou esta segunda feira a conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, a preguntas d@s xornalistas. Explicou que o hospital de Conxo non fai parte do plan de evacuación do 061 precisamente por non ter acceso de urxencias, o mesmo argumento que lle serviu para xustificar os ingresos no policlínico privado da Rosaleda, que si figura no devandito plan de evacuación. Foi casualmente este o centro onde o Borbón visitou @s ferid@s. "Perante unha catástrofe é o 061 quen decide a onde remitir os pacientes", explicou Mosquera. Houbo translados a máis un centro privado, o hospital Domínguez, en Pontevedra. A conselleira non o explicou mais, segundo puido saber este xornal, o centro é, xunto co CHUAC, o que conta coas mellores unidades para o tratamento de queimad@s de todo o Estado. Podería ser este o motivo polo que o hospital Domínguez atendeu tres persoas, derivadas alí desde o sinistro de Angrois. A Rosaleda recibiu por volta de 30 ferid@s, case a metade d@s que fican aínda ingresad@s. Exixen "ceses inmediatos" e responsabilidades políticas na Xunta A Asociación galega para a defensa da sanidade pública reclama "ceses inmediatos e responsabilidades" na Xunta de Galiza polo acontecido co hospital de Conxo. "Non é aceptábel que se abriran quirófanos e unidades pechadas desviando os feridos a máis de 50 quilómetros da zona do accidente", sinala o colectivo nun comunicado enviado aos medios en que tildan de "inaceptábel" a decisión tomada polo Sergas. A conselleira de Sanidade quixo aliviar a "frustración" que @s traballador@s de Conxo declararon ter sentido ao seren convocadas na noite do sinistro e non atender finalmente ningunha persoa. Dixo Rocío Mosquera que a unidade de radioloxía de Conxo servira "de moita axuda" para practicar autopsias "complicadas", pois Conxo comezou a funcionar o día 25 ao recibir varios corpos para lles practicar a autopsia. Con todo, desde a Asociación en defensa da sanidade pública subliñan que o acontecido evidencia os resultados "da política de pechar camas, unidades e quirófanos nos centros públicos e de apio ao sector privado, que se mantén incluso en unha situación tan dramática". Exixen de Mosquera un informe "coa máxima claridade" ao redor do dispositivo eos criterios seguidos para a atención dispensada ás persoas que resultaron feridas no accidente.


Summary: Fixo parte daquela xeración de ouro que alumeou o espertar cultural galego nas centurias do baixo Imperio. A obra política e teolóxica do único papa galego, coñecido como San Dámaso, foi un compendio dalgunhas luces e máis sombras. Ao fin, outro xigante que pariu Galiza.

É un dos grandes vultos daquela xeración de xigantes que impulsaron o noso espertar cultural nos albores da Idade Antiga. Primeiro, Prisciliano, á cabeza dun gran movemento popular que apostou por un cristianismo desligado do poder, axeitado á realidade do país, comprometido cos sectores máis desfavorecidos, significado coa causa das mulleres e que morreu decapitado en Treveris en 385. Despois Exeria, a galega viaxeira que percorreu o mundo de occidente até oriente para visitar Exipto, Xerico, Xerusalén e deixarnos testemuños do súa andaina nunhas cartas ás irmás que a agardaban na Galiza. Canda eles, Orosio, o historiador, xeógrafo e pensador, autor dunha produción cultural central cuxa influencia chegou aos nosos días. Ao seu carón, Idacio, o galego da Limia e bispo de Chaves, martelo de priscilianistas, inimigo dos suevos asentados na Galiza e autor da máis importante historia da península nos tempos iniciais da Idade Media. E por suposto, os Avitos, aqueles monxes viaxeiros de Braga e Baquiario, o pensador exiliado, a viaxar Occidente, África e Oriente para erguer o monacato. Teodosio e Máximo, dous emperadores galegos contemporáneos de Dámaso A diferenza dos anteriores e nunha liña semellante a doutros membros da oligarquía galego romana, San Dámaso desprazouse a Roma moi novo, onde logrou un gran relevo social, ocupando importantes postos de poder. A súa biografía garda analoxía coa do emperador Teodosio, o neno dos Flavios nacido na Cauca da Gallaecia, para ser o último en reinar en todo o imperio desde o oriente até occidente e rematar por converter o cristianismo na relixión oficial dos seus gobernos. Seméllase ao tempo, á de Magno Clemente Máximo, outro daqueles Flavios galegos que dirixiron o imperio en tempos de turbulencia, elevado ao trono após un golpe de Estado, rei da Britania, a Galia e Hispania desde Treveris, que ordenou a morte de Prisciliano seguindo as indicacións do seu compatriota Dámaso e morreu a ferro. E así, a seguir con outras xentes daquela Galiza do baixo Imperio, a destacar e significarse nos centros de poder dun mundo en tránsito. O desenvolvemento cultural de Galiza nas centurias finais da Idade Antiga obrigan a unha revisión do papel do noso país naquel tempo histórico. A floración dunha xeración de intelectuais nados e formados na Galiza como a que vimos de referir só se explica nun contexto de relativo progreso material, favorecido no caso galaico pola crise que se abre no imperio romano á volta do século III. As consecuencias desta convulsión son desiguais nas diferentes partes do imperio até o punto de que unha parte da historiografía está a revisar a tradicional visión negativa do momento, sinalando a dinámica positiva que se constata naquelas zonas máis desligadas do centro. A debilidade do poder central provocou toda unha serie de transformacións estruturais con consecuencias positivas para o conxunto da área galega, da que son unha expresión o maior espallamento das "villae" e a súa nova función como centros económicos non orientados cara á exportación, cunha tendencia a ir criando o seu propio espazo xurisdicional que se evade do control imperial e gañan independencia. Dámaso, un papa galego no século IV A súa biografía foi unha loita permanente polo poder. Nado na Gallaecia arredor do ano 304, ao pouco de morrer o seu pai, probabelmente un relixioso chamado Antonio, marchou a Roma en compañía da súa nai Lourenza e da súa irmá Irene, desenvolvendo o seu labor nun tempo político marcado pola suba ao trono de Constantino I, a unión e a nova división entre o Imperio Occidental e Oriental, a expansión e lexitimación do cristianismo e a súa adopción como relixión oficial do Estado. Persoa de máxima confianza do papa Liberio, após a morte deste foi nomeado o seu sucesor o 1 de outubro de 366, no marco dun auténtico conflito civil entres os cristiáns romanos, que rematou coa morte de 137 seguidores do seu rival Ursicino. A chegada de Dámaso ao papado non se explica sen o apoio das máis altas instancias do aparato político, moi particularmente o emperador Valentiniano, iniciando unhas privilexiadas relacións co poder civil que presidiron todos os seus anos á fronte da coñecida como sé de Pedro. Este é só un estrato da reportaxe que abre hoxe a nosa sección de Cultura. Atoparás máis información no Nós Diario de hoxe, dispoñíbel nos quiosques e na nosa loxa online. Evita perder futuras informacións e subscríbete xa!


Summary: Volta a criación alternativa ao festival que ten lugar en San Sadurniño. Évos o máis salientábel dunha finde que se completa con estoutras ofertas:

O Festival de Música e Baile Tradicional Carballo Praza do Concello Sexta feira 22.00 Péchase a programación do Verán Cultural cun festival que reúne no escenario algunhas das agrupacións folclóricas con máis historia do municipio. II Extruga Street Verín Skatepark Sexta feira e sábado Este festival de skate inclúe actividades como concertos, exhibicións, obradoiros, feira, exposicións e proxeccións audiovisuais para todos os públicos. IV Festival Intercéltico O Son do Pazo Mos Pazo de Mos Sexta feira e sábado O Pazo de Mos acolle os días 31 de agosto e 1 de setembro o IV Festival Intercéltico O Son do Pazo. Na sexa feira contarán coas actuacións de Airiños do Castelo, Leilía e H2 Folk. Xa o sábado subirán ao escenario Xabier Díaz e As Adufeiras de Salitre, Backwest Irlanda e Andoa e a Banda de Gaitas Airiños do Castelo. Encontro de cineastas V Chanfaina Lab San Sadurniño Casa da Cultura Toda a fin de semana Desde as 10.00h O Chanfaina Lab, referente da creación alternativa na Galiza, volve con 27 cineastas que durante a fin de semana do 1 e o 2 de setembro se ocuparán de reflectir a zona de San Sadurniño. Ademais, tamén contarán con coloquios e obradoiros relacionados co proceso de produción e realización cinematográfica en distintos soportes. Meninas de Canido Ferrol Barrio de Canido Toda a fin de semana Unha edición especial das Meninas de Canido para festexar o seu décimo aniversario, nunha programación que reúne pintura, fotografía mais música. Roteiros Literarios Vilagarcía de Arousa Sábado De 11.30 a 13.00 Un percorrido con Marcos Calveiro por Vilagarcía de Arousa, a través da obra O xardineiro dos ingleses. É preciso inscrición previa en roteiros.cultura@depo.gal.


Summary: É unha das nais empeñadas en que o CEIP O Calvario (Queixas-Cerceda) non feche, como pretende Educación. Defende o valor que este modelo ten para os nenos, as familias e o propio rural. "Somos como unha familia, por iso estamos animados a dalo todo para que non a fechen".

Esta segunda feira a Consellería de Educación informaba á mestra do CEIP O Calvario que o vindeiro curso esta unitaria da parroquia de Queixas, no concello de Cerceda, non seguiría en funcionamento. "Foi unha sorpresa", lembra Sonia Otero, unha das nais con crianza no centro, en conversa con Sermos Galiza. "Pero xa desde ese día nos puxemos en movemento". Ao día seguinte foron ao Concello para recabar o apoio da corporación, trasladándolles a concelleira de Educación o seu apoio. "Con menos de 6 alumnos din que o centro non pode seguir aberto. Nós para o curso non acadamos ese número, mais para o seguinte, si", argumenta. Os nacementos nestes anos e o compromiso dos proxenitores de inscribir os nenos no CEIP cando teñan idade garante acadar esa 'ratio' nun exercicio. Mais o temor das familias é que se o CEIP bota a chave un ano a unitaria xa non volverá abrir as portas pois recolocarán os nenos noutros centros. Sonia Otero pon exemplos doutros CEIP ("Cereixo en Vimianzo e Taboada en Carballo"), que non se fecharon a pesar de non reunir nun curso o número de abondo de alumnos. Mantivéronse abertas igiualmente eses anos e nos seguinets xa recuperaron a cifra de alumnado establecido por lei. "Que puntualmente non acades ese número un curso non debería levar a fechar un centro, e máis se que nos seguintes si vas ter ese número". Os pais e nais xa puxeron en marcha un Faceboock e recoñecen que están a recibir apoios e ánimos non só de Cerceda senón tamén doutros puntos de Galiza. "Xente que se pon en contacto porque ten unha problemática igual", sinala Otero, que considera que "como unitarias deberiamos procurar algún tipo de unidade para facer fronte a estes problemas". Modelo de proximidade Defende a unitaria como un centro integrado no seu entorno. Un modelo que se semantela aquí mentres en países europeos apóstase nela con decisión. "Os nenos son como unha pequena familia, os máis grandes ensinan aos máis pequenos, aprenden todos..." Ao tempo, establécese unha rede máis estreita entre os pais e nais das crianzas, así como toda a comunidade escolar e o entorno onde se asenta. Esta cuarta feira Núñez Feijóo visitou unha empresa de Cerceda, cercana a onde está a unitaria do Calvario. Alí foron pais e nais para expoñerlle as súas demandas e peticións. Non poideron, mais iso non minguou o seu ánimo. "Estamos máis que animados", afirma, "non imos estar calados nin baixar os brazos", anuncia.


Summary: Máis de 4.000 persoas, a metade delas non militantes, integran as 245 candidaturas municipais do Bloque para o 26M. O coordinador de campaña, Rubén Cela, afirma que as municipais "son as eleccións máis próximas e é máis difícil gañalas nun plató de televisión de Madrid".

O BNG presentará nestas eleccións municipais do 26 de maio un total de 245 candidaturas, propiciando así que 95% da poboación poida coller o día dos comicios a papeleta da fronte nacionalista. Un total de 4.025 persoas fan parte desas candidaturas, máis da metade delas non militantes, e cunha salientábel presenza de mulleres e mocidade, como apuntou o responsábel de campaña do BNG, Rubén Cela. Un Cela que agradeceu moi especialmente "ás persoas que aceptan ir en candidaturas do BNG, xa que hai moitas persoas ás que aínda lle é difícil expresarse libremente xa que a coacción e a chantaxe segue a funcionar e, ás veces, presentarse é case heroico". O coordinador de campaña do BNG ten claro que as eleccións municipais van ser un chanzo máis na remontada da organización nacionalista. Destaca que a formación presente candidaturas no conxunto de comarcas do país e, por primeira vez, en todas as entidades locais menores. "Poucas organizacións poden contar cunha presenza tan forte no territorio, o que suporá un aumento de representación do nacionalismo nos concellos", dixo. Poucas organizacións poden contar cunha presenza tan forte no territorio, o que suporá un aumento de representación do nacionalismo nos concellos Rubén Cela mostrouse convencido de que o BNG superará resultados nos próximos comicios. "Revalidaremos alcaldías como Pontevedra, Carballo, Ponteareas e moitos outros e volveremos gobernar en concellos dos que nos sacaron de maneiras espurias como Fene, Boimorto ou Pontecesures", manifestou o coordinador, que agarda un incremento de presenza notábel nas corporacións municipais. Recuperar a presenza en Ourense e Vigo e aumentar a representación nas outras cinco cidades é outro dos obxectivos que a formación nacionalista marca para as próximas eleccións. "As municipais son as eleccións máis próximas e é máis difícil gañalas nun plató de televisión de Madrid. A veciñanza coñece as persoas que se presentan e as súas traxectorias e poden dar unha da implantación real das forzas políticas", concluíu.


Summary: Embora ser un bosquexo, prevese a súa aprobación no Consello Cidadán desta terza feira.

Segundo avanza eldiario.es o secretario xeral de Podemos, Pablo Iglesias, tería presentado xa a súa proposta para as primarias da formación de cara ás eleccións a Cortes españolas a finais deste ano. A idea de Iglesias é a conformación dunha listaxe única con plantilla que abranga o conxunto do Estado español como circunscrición única e coa que se elixirían as persoas que integrarían as candidaturas das 52 circunscricións --correspondentes coas provincias. Como? A persoa con máis apoios sería o número 1 por Madrid como candidata á presidencia do Goberno español. A segunda poderá elixir entre candidatarse como número 2 ou presentarse como cabeza de lista por unha outra circunscrición e así sucesivamente, segundo explica Andrés Gil en eldiario.es. Este mecanismo defendido por Pablo Iglesias impediría a convocatoria de primarias en cada territorio de maneira que as persoas elixíbeis por Galiza serán as máis votadas nunha única candidatura estatal. De ser aprobada polo Consello Cidadán de Podemos, que se reunirá esta terza feira 30 de xuño, a posibilidade que se plantexa desde a dirección política da formación fronte a hipotéticas candidaturas de confluencia con outras formacións é a de deixar ocos baleiros nas candidaturas para incorporar outras persoas con posterioridade. Esta opción obrigaríaas a se integraren baixo a fórmula "Podemos trazo outra cousa", tamén defendida por Iglesias.


Summary: A nai, o pai xunto cunha filla de 24 anos e outro de 19 atópanse na comisaría de Vigo acusados de "usurpación".

Esta quinta feira a primeira hora da mañá foi desafiuzada unha familia de Vigo e as catro persoas que a integran --a nai, o pai e dous fillos-- foron detidas e levadas a comisaría. Segundo fontes consultadas por Sermos Galiza da PAH de Vigo axentes do Corpo Nacional de Policía (CNP) irromperon no piso "tirando abaixo a porta" e "con moita violencia" para proceder ao desafiuzamento da familia. Forzas policiais tiraron abaixo a porta da vivenda e levaron prendidas as catro persoas que compoñen a familia Posteriormente levaron as catro persoas detidas acusadas de "resistencia" mais tamén de "usurpación" por parte do propietario da vivenda. Esta persoa, segundo puido saber Sermos Galiza trataríasde dun "grande posuídor" de vivendas. A familia, que non conta cun contrato de aluguer, si está en posesión de "recibos" dos gastos correntes da vivenda. O home, segundo explicaron a Sermos Galiza, xa fora prendido na cuarta feira e posteriormente posto en liberdade. Foron denunciadas por "usurpación" Desde a PAH de Vigo convocaron unha xuntanza fronte á comisaría, situada na Rúa López Mora, ás 18 horas para "facer presión" e exixir "polo menos que os solten", afirman. Aliás, unha avogada da Oficina de Dereitos Sociais (ODS-Coia) tamén se desprazou até a comisaría xunto con representantes da PAH para reclamar a posta en liberdade das persoas detidas.


Summary: Salva pola mínima a moción de censura propiciada no seo do seu propio partido e evidencia a fenda existente entre os 'tories', xa que 42% votaron en contra da súa continuidade en Downing Street.

O primeiro ministro do Reino Unido, Boris Johnson, sobreviviu esta segunda feira á moción de censura impulsada no seo do seu propio partido, o Conservador, por mor do crecente número de parlamentarias e parlamentarios descontentos coa súa xestión a raíz do escándalo do partygate, as festas organizadas en Downing Street durante os momentos máis críticos da pandemia e sen respectar a normativa sociosanitaria vixente daquela. O chamado 'Comité 1922', integrado polos deputados tories sen carteira, lograra reunir as sinaturas necesarias —54 membros conservadores da Cámara dos Comúns; 15% do total— para someter Johnson a unha moción interna da que precisaba 50% dos votos —180— para ficar no cargo. E así foi. Boris Johnson enfróntase hoxe a unha moción de censura interna Porén, o resultado, se ben positivo para os seus intereses, evidenciou a importante fractura existente hoxe no seo do partido tory. Boris Johnson apenas acadou o apoio de 211 deputados e deputadas (58,8%). A súa predecesora á fronte do Goberno do Reino Unido, Theresa May, lograra cinco puntos porcentuais máis de sufraxios ao seu favor cando en 2018 foi sometida ao mesmo procedemento. Daquela, Johnson cualificárao de "moi mal resultado". O primeiro ministro celebrou o resultado como "convincente" e "concluínte" para continuar no cargo, e asegurou que agora se centrará en traballar "no que importa ao pobo británico". As festas en Downing Street durante o confinamento poñen a Johnson na picota Mais os deputados conservadores opostos a Boris Johnson moveron ficha esta terza feira e ameazaron con "mudar as regras" para convocar, de cara ao remate do presente ano, unha nova moción de censura interna que, desta vez si, cren que sairía adiante polo "crecente" número de tories desconformes coa deriva do actual Goberno. "Hai moito traballo por facer. Agora requírese unha reorganización: traer novos talentos e comezar a enfocarse nos grandes problemas", dixo unha das principais voces críticas, o deputado Tobias Ellwood, en declaracións á canle Sky News.


Summary: Firmas como Zendal, Jealsa ou Inditex teñen liñas de negocio pensadas para os animais domésticos.

A pandemia da Covid-19 e o confinamento trouxeron consigo un crecente interese por parte da poboación polas mascotas, unha tendencia que se mantén e que mesmo vén acompañada dun incremento no gasto que as súas propietarias fan nelas. Nas grandes urbes galegas hai censadas arredor de 150.000 mascotas, unha cifra que só a superan en número de habitantes as cidades da Coruña e Vigo. Pero na Galiza tamén hai unha industria puxante que aposta no coidado dos animais domésticos e que, segundo os datos de Veterindustria, facturou o pasado ano 71,26 millóns de euros. Unha das empresas galegas das que máis se falou nos tempos da Covid-19, o grupo Zendal, é un dos referentes neste campo. O inicio da súa andadura data de 1993, cando se fixo coa división veterinaria da galega Zeltia (agora Pharmamar), Cooper-Zeltia Veterinaria, que despois renomearía como CZ Vaccines, actual matriz do grupo Zendal. Esta división está especializada na fabricación de produtos veterinarios e destaca por ser líder mundial na produción de solucións a partir de micobacterias para o tratamento de doenzas como a tuberculose, tanto en animais como en humanos, esta última en fase de investigación. Xunto a esta división, Zendal conta coa filial Petia Vet Health, con presenza en 65 países, que ofrece complementos alimenticios para mascotas e tamén unha liña de material cirúrxico para as clínicas veterinarias. Menús selectos No campo da alimentación para mascotas tamén destaca un grupo punteiro galego: Jealsa, que desde hai anos conta cunha división específica, Pet Select. Nas súas plantas de Boiro ─recentemente afectada por un aparatoso incendio que ocasionou importantes danos materiais─ e a da Pobra elabora produtos de "etiqueta limpa" (receitas a base de poucos ingredientes e sen aditivos) elaborados a partir de lombo de atún, de peituga de polo ou pavo ou carne de vacún que comercializan baixo as marcas Cat Select e Dog Select. Tamén fabrica para outras marcas de recoñecido prestixio internacional. Pero no mercado tamén hai espazo para proxectos de nova creación. Este é o caso de Lenda, unha firma premium de alimentación de mascotas que xurdiu hai cinco anos en Tui e que xa está presente en 21 mercados cos seus pensos e produtos de alimentación húmida. Implantes cirúrxicos Mais a preocupación polo coidado dos animais domésticos tamén chega a outros sectores. No ámbito tecnolóxico, a firma Beta Implants conta cunha trintena de persoas no seu cadro, entre as que hai persoal de enxeñaría, biomedicina ou cirurxía especializado na fabricación de implantes para mascotas. A compañía vén de converterse na segunda firma en confirmar o seu desembarco na plataforma loxística Salvaterra-As Neves (Plisan), coa reserva de 2.500 metros cadrados cos que poderá triplicar a superficie das súas instalacións e aumentar o cadro de persoal até as 200 persoas. Entre as solucións que oferta Beta Implants figura unha ferramenta de software conectada a unha app que permite ao persoal veterinario deseñar a prótese á medida de cada animal para que a empresa a fabrique e a asesore no proceso de implantación. Produtos téxtiles e servizos funerarios O negocio das mascotas move miles de millóns de euros en todo o mundo, e as solucións non se limitan só a alimentación e saúde. Cada vez hai máis empresas que ofrecen outro tipo de servizos ás persoas propietarias de animais de compañía. Sen ir máis lonxe, Inditex vén de incorporar unha liña de produtos téxtiles para mascotas nas súas tendas de Zara Home. A tamén galega Adolfo Domínguez chegara a contar no seu día cunha división de moda para mascotas. E para o final da vida dos pequenos habitantes da casa tamén hai unha crecente oferta de servizos funerarios. Nesta liña, hai tan só unas semanas, o alcalde de Vigo, Abel Caballero, anunciaba a construción na cidade do primeiro cemiterio ecolóxico para mascotas, no que a empresa Raíces Celtas ten previsto investir 200.000 euros.


Summary: A visita do presidente dos EUA, Barack Obama, á Arxentina coincide co 40º aniversario do golpe de Estado de Rafael Videla. O pobo arxentino lembra as vítimas cunha mobilización nas rúas que se espera masiva.

Cada 24 de marzo, a Arxentina conmemora o Día Nacional da Memoria pola Verdade e a Xustiza. E baixo este lema discorrerá esta quinta feira a mobilización do pobo arxentino con motivo do 40º aniversario do golpe de Estado que derivou na última ditadura militar no país. Buenos Aires, onde se atopa de visita Obama, acollerá o meirande protesto, que terá lugar na Praza de Maio. Durante a mobilización, que se prevé que sexa unha das máis concorridas, pedirase a condena dos responsábeis civís e militares da ditadura e renderáselles homenaxe ás vítimas e as máis de 30.000 persoas desaparecidas.O protesto deste ano conta de maior relevancia por coincidir coa visita de Obama ao país. E é que os EUA impulsaron o golpe de Estado de Videla. Así o advertiu na cuarta feira o Nóbel arxentino Adolfo Pérez Esquivel. A participación de Obama, unha provocación O presidente estadounidense, recibido entre protestos por eloxiar as políticas neoliberais de Macri, participará no tributo aos caídos e desaparecidos que organiza o Goberno arxentino. As asociacións da memoria consideran a participación do presidente estadounidense neste acto como unha provocación e un despropósito do presidente arxentino. De aí que as organizacións que conmemoran as vítimas do golpe de Estado no seu 40º aniversario non vaian participar en ningún dos actos oficiais. Vilela tomou o Goberno arxentino entre os anos 1976 e o 1981 após derrocar a presidenta María Estela Martínez de Perón e a partir de entón exerceu unha cruel ditadura que o levou a ser condenado a prisión polos numerosos crimes cometidos. Durante a súa xestión, tivo lugar unha etapa de violacións dos dereitos humanos, de secuestros, de matanzas e de desaparicións.


Summary: O secretario xeral das Nacións Unidas pediu dar "unha oportunidade á paz" e "á diplomacia" ao tempo que exixiu deixar traballar @s investigador@s da ONU. Siria entregou ás Nacións Unidas probas que demostrarían a vinculación dos rebeldes no ataque químico da pasada semana

"Deamos unha oportunidade á paz, deamos unha oportunidade á diplomacia" demandou Ban Ki-moon desde a Haia. Perante as ameazas lanzadas polos EUA que advirten dun inminente ataque a Siria e que mesmo exixiron a retirada da delegación enviada polas Nacións Unidas ao país. Os EUA demandaron á ONU a retirada d@s inspector@s que investigan en Siria o ataque con armas químicas Fronte as declaracións da administración Obama Ban Ki-Moon pediu que se deixe traballar @s inspector@s e condenou o uso de armas químicas "en calquera circunstancia" ao considerar unha "violación atroz da lei internacional". Os EUA --que xa despregaron buques militares ás costas de Chipre-- estarían a deseñar unha inminente intervención militar segundo recollen diversos medios de comunicación estadounidenses. O Reino Unido e Franza sumáronse nos últimos días ás pretensións intervencionistas ianquis e aseguraron --a través dos seus mandatarios-- que valoran a súa participación na ofensiva. O viceministro de Asuntos Exteriores sirio asegurou que o goberno de Al-Assad entregou á ONU "todas as probas" que demostrarían a participación dos rebeldes no ataque químico A Cámara dos Comúns británica debate esta cuarta feira a proposta de David Cameron a respeito de Siria. Aliás o primeiro ministro inglés anunciou que levará unha resolución á ONU para abordar unha posíbel ofensiva militar no país. Pola súa banda, François Hollande asegurou que o seu goberno incrementará a axuda militare económica fornecida aos grupos rebeldes. O vice-ministro sirio de Asuntos Exteriores asegurou nunha declaración de imprensa que o goberno de Bashar Al-Assad vén deentregar á ONU "todas as probas" que demostrarían a vinculación dos grupos opositores no ataque químico da pasada semana. Faisal Miqdad acusou aos EUA, Reino Unido e Franza de axudar "aos terroristas" a empregar armas químicas e asegurou que o goberno sirio "nunca" as usou.


Summary: O portavoz do BNG acusou o presidente de non ter "nin proxecto de goberno nin de país", desde AGE apelouse á unidade en chave de "rebelión cidadá" e o PSdeG reprochou a Feijóo non facer nada polo presente e futuro de Galiza.

Tarde de intervencións dos catro grupos da oposición, réplica do presidente da Xunta e contra-réplicas. Máis de catro horas longas de debate. Fronte ao discurso de "fantasía" de Núñez Feijóo na sesión da mañá, na quenda de tarde os diferentes grupos foron debullando a realidade do país que non estivo presente horas antes nas palabras do mandatario galego. Francisco Jorquera comezou poñendo os puntos sobre os íes: "Señor Feijóo, despois de escoitalo pola mañá teño a impresión de que non fala da Galiza na que eu vivo: 300.000 persoas no paro, 56.000 en risco de exclusión, 100.000 mozos a emigrar.... Nesta Galiza seis de cada dez familias teñen serias dificultades para chegar a fin de mes". O portavoz parlamentar do BNG emprazou ao goberno galego a dar un "xiro radical" nas políticas para así poder crear emprego e recuperar dereitos e servizos. Algo imposíbel da man de posturas centralistas (o portavoz parlamentar lembra que na historia de España o centralismo vai da man dos recortes de liberdades. "Vostede está ao servizo da anulación de Galiza como país"). Jorquera exixiu a Feijóo que tronzase coa dependencia. "Non ten proxecto de goberno nin ten proxecto de país", espetoulle, á vez que lembraba que co actual sistema de financiamento Galiza perdeu máis de 6.500 millóns de euros. "Non pararemos até que os dereitos de Galiza se vexan recoñecidos" Defendeu o nacionalismo ("mentres exista Galiza, existirá o nacionalismo" ) e pediu a Feijóo que se deixase de criticar e atacar o proceso catalán. "Nós non pararemos até que os dereitos de Galiza se vexan recoñecidos" afirmou. "Mentres exista Galiza, existirá o nacionalismo" Pola súa banda, Núñez Feijóo fixo unha defensa das institucións xurdidas da Transición e do modelo territorial derivado da mesma. Cargou contra o soberanismo ("temos máis competencias que Escocia" "non hai nada que envexar a Escocia"), tarefa na que contou co apoio de Pedro Puy, portavoz do PPdeG: "O dereito a decidir non se pode atribuir unilateralmente a unha comunidade autónoma, Do mesmo xeito que unha comunidade non se pode ir, as outras non a poden botar". Jorquera replicou que o PP está nun proceso de "deconstrución do auto-goberno" para facer de Galiza unha simple autonomía administrativa. "Dannos coa Constitución española na cabeza", sinalou. "Arde o país e nós a discutir de quen é a mangueira" O portavoz de Alternativa Galega de Esquerda apelou á unidade das forzas políticas que desexan dar un xiro á actual situación. Sinalou que as organizacións políticas teñen que ser "ferramentas ao servizo da rebelión cidadá e non relear entre nós". Puxo entón o exemplo da frase dun seu amigo: "arde o país e nós a discutir de quen é a bandeira" para facer énfase na necesidade de sumar forzas ás marés cidadás. Xosé Manuel Beiras sinalou a "indefensión" do pobo galego perante os grandes poderes financeiros sen ningún tipo de "control democrático". E cargou contra o PP porque impide o dereito a decidir dos pobos "e dos traballadores, e das mulleres, e dos labregos...". As organizacións políticas teñen que ser "ferramentas ao servizo da rebelión cidadá e non relear entre nós", di Beiras "Mentres en Euskadi e Catalunya na autonomía gobernaron forzas propias, en Galiza gobernaron as sucursais da dereita e fixérono como os sipaios", engadiu. Pola súa banda, o portavoz do PSdeG, Méndez Romeu, considerou que o goberno de Feijóo fracasou nos tres grandes retos que tiña por diante: crear emprego, reducir a desigualdade e poñer fin ao empobrecemento da poboación. "Vostede está máis interesado en servir aos intereses de Génova que aos de Galiza".


Summary: O Diario Oficial da Galiza publica cinco liñas de subvención vencelladas ao sector do libro galego. As axudas á tradución inclúen, fronte ás convocatorias doutros anos, o dominio do galego como requisito.

O Diario Oficial da Galiza publicou onte cinco liñas de subvención vencelladas ao sector do libro galego e ao fomento da lectura. Concretamente, expóñense os detalles das axudas para a tradución e edición do libro galego, das subvencións para fomentar a participación de escritoras, ilustradoras e tradutoras en actividades diversas do sector durante este ano e do apoio do Goberno ao programa Ler conta moito. Ademais, no eido das bibliotecas, publícanse as bases reguladoras das bolsas de formación en biblioteconomía e as axudas para adquirir novidades editoriais e mellorar as coleccións bibliográficas. Axudas a tradución As axudas á tradución presentan este ano a particularidade de incluír a exixencia de demostrar a competencia en galego. Fronte ao que acontecía en anteriores convocatorias, os requisitos en 2020 implican o dominio da lingua desde a que se traduce e para a que se traduce a través "dunha certificación expedida polas institucións oficiais ou calquera outra documentación que o permita acreditar", polo que o galego será imprescindíbel para concorrer. Outra das epígrafes a valorar son os "premios, distincións e recoñecementos" obtidos no eido profesional da tradución, que na anterior convocatoria só outorgaba cinco puntos, mentres nesta computa até 10 puntos. As subvencións cubrirán unha contía de entre do 40 ao 60% do orzamento, até un máximo de 6.000 euros. Dos 200.000 euros de dotación, un 60% destínase a obras traducidas desde outras linguas para o galego, mentres as vertidas do galego a outros idiomas contarán co 40%.


Summary: A apertura de 6 novos centros, cun orzamento superior aos 2 millóns de euros, vense sumar aos 10 postos en marcha nos últimos meses.

Carwyn Jones, o primeiro ministro de Gales (Cymru, en galés) anunciou a apertura de seis novos espazos para a aprendizaxe, promoción e expansión do idioma propio deste país celta baixo soberanía británica. O goberno galés adicará máis de dous millóns de euros a esta iniciativa, que vén a se sumar aos dez abertos desde o verán do ano pasado. O pasado mes de marzo o Parlamento galés aprobou unha nova lexislación pola que a lingua galesa pasaba ser "prioritaria" no ámbito das administracións públicas nese país, mesmo estipulando multas e sancións económicas para quen non cumprir con esa disposición. Os concellos, por exemplo, teñen até setembro para se adaptar a esta nova lexislación. Desobediencia civil galesa en defensa do seu idioma Cómpre lembrar que xa a principios de 2014 Cymdeithas yr Iaith Gymraeg anunciara unha campaña de desobediencia civil en defensa do galés. A que é a principal organización en defensa deste idioma, e cunha traxectoria de 'accións directas non violentas', explicara que era mester impulsar unha dinámica de mobilización e presión cidadá para que o executivo galés tome nota e se decida, apuntaban, a actuar decididamente en prol do galés. Se ben o goberno presentara unha serie de medidas e actuacións de promoción do gales, Cymdeithas valóraas como insuficientes e exixe un maior compromiso en eidos como a educación, a sanidade ou o mercado laboral. Un de cada cinco galeses fala habitualmente o seu idioma Das nacións da illa baixo soberanía británica Gales (Cymru, en galés) é na que o idioma propio é máis falado. Desdee logo, moito máis que o gaélico-irlandés en Irlanda do Norte e o gaélico.escocés en Escocia. O estudo de uso da lingua galesa (Cymraeg) de 2004 indica que o 21.7% da poboación de Cymru é falante de galés. O censo de 2001 tamén mostra que sobre o 25% dos residentes en Cymru naceran fóra deste país.


Un ano mais, a publicación do Ranking de Sanghai, a calificación internacional das universidades impulsado pola universidade chinesa Jiao Tong dende 2003, e hoxe responsabilidade dunha organización independente, a Academic Ranking of World Universities, fai correr ríos de tinta en España. A nova este ano é que ningunha universidade española está posicionada entre as 200 mellor clasificadas a nivel internacional. Entre as 500 mellores aparecen 11 universidades españolas, encabezadas polas universidades catalanas Pompeu Fabra e a Universidade de Barcelona. A Universidade de Santiago de Compostela, a única galega nesta última edición, aparece na franxa da 301 á 400 mellores universidades do mundo. Como todos os anos o ranking está encabezado pola Universidade de Harvard, seguida pola de Stanford, coa Universidade de Cambridge ocupando a terceira posición. Entre as 25 mellores universidades a preeminencia das universidades estadounidenses é palmaria: 19 universidades dese país, Reino Unido sitúa a tres universidades e Xapón, Suiza e Canada situan neste grupo selecto a unha universidade cada país. No noso entorno cercano Francia situa entre as 500 universidades a 20, tres delas, ente as 100 mellor clasificadas, encabezadas pola Pierre and Marie Curie University, no posto 40. Pola súa banda Italia situa a 16 universidades, duas delas na franxa 151-200, sendo a mellor calificada a universidade romana de La Sapienza. Portugal situa a cinco universidades, encabezadas pola Universidade de Lisboa e pola Universidade de Porto. Non vou eiquí a cuestionar a forma na que o ranking é confeccionado, tanto sobre este como sobre outros rankings semellantes moitos estudios teñen posto en evidencia que os indicadores utilizados poden introducir sesgos que benefician a certas universidades sobre outras. A pregunta é outra: poderian as universidades españolas estar noutras posicións, mellores, mesmo sen modificar os indicadores? A resposta é que os resultados acadados polas universidades españolas, pola Universidade de Santiago de Compostela, son resultados destacables, moi destacables, dadas as circunstancias nas que as mesmas compiten coas súas homólogas doutros países. Para poder explicarme correctamente rescatei da hemoroteca unha entrevista realizada a quen era, e é, o reitor da Universidade George Manson, de Virxinia, na franza 201-300 do ranking de Sanghai. o español Ángel Cabrera, un acadécmico experto en economía internacional e administración universitaria. A entrevista foi publicada na prensa española a principios do ano pasado. A George Manson é unha universidade pública, no senso no que as cousas públicas son públicas en Estados Unidos, con 34.000 alumnos, que pagan unhas taxas de entre 10.000 a 30.000 dólares anuais, dependendo de si o alumno procede do mesmo estado ou de fora. Cabrera relataba que o orzamento anual da universidade era duns mil millóns de dólares, arredor de 850 millóns de euros ao cambio actual. O orzamento da Universidade de Santiago para o ano en curso apenas supera o 25% do orzamento anual da George Manson, é mais, o orzamento conxunto das tres universidades galegas non chega aos 500 millóns de euros. Pódeselle pedir moito mais ao sistema universitario español, ao sistema universitario galego?. A Universidade de Vigo, que por varios anos ten figurado no ranking de Sanghai ten a día de hoxe un orzamento menor que o que tiña en 2008. Máis que sorprendernos porque ningunha universidade española figure entre as 200 mellores tal vez deberamos sorprendernos por ter 11 na lista das 500. Hai uns meses a prensa faciase eco dun dato que poñía en evidencia a falta de perspectiva a longo prazo co que o goberno do Partido Popular ven xestionando a crise económica. As novas decían que España fora, segueo a ser, o país que mais ten reducido os gastos de I+D dende o comenzo da crise. Nos últimos anos España ten disminuido os gastos en I+D, tanto públicos como privados, ata situalos no 1,23% do Producto Interior Bruto, lonxe, moi lonxe, da media europea que se ten situado no 2,03% do PIB, e a unha distancia increíble das cifras das economías avanzadas e innovadoras: Finlandia gasta en I+D o 3,17% do PIB, Israel o 4,11%, Suecia o 3,16%, Xapón o 3,58%, Francia o 2,26%... Esto pon en evidencia cal é a saida da crise que en mente ten o goberno do Partido Popular: ser un pouquiño mais un país de camareiros, un país de ocio barato para as clases populares das economías ricas. E para ese viaxe, para ese futuro, a I+D é un gasto suntuario!. As universidades españolas teñen visto nos últimos anos como a financiación de I+D baixaba de forma continua, como as posibilidades de estabilización dos investigadores que se formaban non era outra cousa mais que soños utópicos, tense visto como se vai incrementando, como mal menor, o nivel de precariedade (salarios a nivel de subsistencia, contratos de curta duración, autoexplotación…), e con el os abandonos no sistema de ciencia e tecnoloxía, galego e español, de persoas valiosas, acollidas, non poucas veces, en países con gobernantes con visión de futuro. As universidades teñen visto como disminuían os cadros de persoal de I+D, a medida que ano tras ano as xubilizacións non era cubertas con novas contratacións. A falta de financiación significou tamén a incapacidade, en moitos casos, de poder renovar equipamentos ou mellorar infraestructuras científicas, indispensables para desenvolver investigación a nivel de excelencia internacional, que á súa vez é o que da lugar a publicacións en revistas científicas internacionais de prestixio, publicacións que forman parte dos indicadores do nivel de excelencia dunha institución universitaria. Do número e posición das universidades española no Ranking de Sanghai podemos tirar dúas conclusións: o enorme compromiso, na meirande parte dos casos, dos investigadores e investigadoras das universidades públicas, para pular pola investigación a pesares dos recortes salariais, a pesares da penuria de medios, da falta de persoal, que ten conseguido que a pesares de todo a ciencia en España siga avanzando, e sexa capaz de posicionar a 11 universidades entre as 500 mellores. a necesidade dun cambio nas políticas de apoio á investigación que se están a desenvolver en España, comenzando polo nivel de financiamento, os orzamentos de I+D non poden ser os irmans pobres das políticas económicas, e faise necesario un incremento xeneroso e sostido no tempo. Pero a política de apoio á investigación científica non é so o nivel de financiamento, son precisas accións que melloren os sistemas de xestión, sistemas de primen a excelencia na asignación de fondos, que se creen sistemas reais de incentivos, mellorar os mecanismos de transferencia do coñecemento xerado ao entorno económico e social, incentivar a participación nas actividades de I+D do sector empresarial productivo… Tal vez algo disto apareza no novo Plan Nacional de I+D pendente de aprobar, ainda que tal vez sexa unha inxenuidade agardar algo dun goberno que só aspira a que vaian pasando os días. A capacidade das universidades, dos organismos de ciencia e tecnoloxía, para facer mais con menos ten os seus límites. Non podemos pretender competir a nivel internacional cando non se poñen os medios para facelo. Sen un esforzo serio en I+D con seguridade o futuro de Galicia, de España, será peor que o pasado.


Summary: Esta cuarta feira sae do prelo o Nós Diario cun novo número do caderno 'Aprender', onde Manoel Santos -coordinador de Greenpeace na Galiza, reflexiona sobre "a primeira premisa que temos que ter clara ao abordarmos o futuro da enerxía na Galiza, que é a nosa colosal dependencia fósil".

Desde o esgotamento das minas de carbón das Pontes e das Encrobas hai trece anos, carecemos de recursos de orixe fósil propios. Deste xeito, segundo o último balance enerxético do Inega, importamos 80% dos nosos recursos enerxéticos totais, máis que nada en forma de petróleo, carbón e gas natural. É certo que unha vez transformados temos excedentes en enerxía para o consumo, exportando 37% en forma de derivados petrolíferos ou electricidade, mais a súa xeración depende sobre todo de materiais foráneos. Xa que logo, quer o gran desafío da emerxencia climática quer a nosa dependencia enerxética, que fai ademais que externalicemos boa parte dos nosos impactos ambientais a países do sur global, xunto ao feito de que nos esteamos a achegar aos picos de extracción dos combustíbeis fósiles a nivel global, aconsellan unha mudanza radical no noso sistema enerxético. Avantar no abandono dos combustíbeis fósiles, nun maior e máis rápido desenvolvemento das renovábeis de produción propia e pular por un bo feixe de medidas correctoras na nosa organización social, que camiñen cara a unha maior eficiencia e menor consumo, deben ser as prioridades. Segundo o IPCC temos só dez anos para evitarmos o limiar de 1,5ºC de quecemento global. Se a Galiza quere facer a súa parte, tería que reducir ben por riba de 55% as emisións de GEI en 2030, a respecto de 1990, e camiñar cara á descarbonización completa en 2040. Isto é imposíbel se non acadamos un sistema eléctrico 100% renovábel en 2030, ademais de impulsarmos unha mudanza radical do noso xeito de producir e consumir, actuando no só na xeración de electricidade, senón en todos os sectores, desde o transporte á agrogandaría, industria, residencial, turismo, forestal ou refugallos. Cómpre aquí sinalar, que se damos por bos os cativos obxectivos de redución de emisións da Estratexia Galega de Cambio Climático da Xunta, acadar o que nos di a comunidade científica internacional para 2030 sería ilusorio de vez. (Podes ler o artigo íntegro de 'O mañá na Galiza é renovábel' no suplemento Aprender, no teu Nós Diario de hoxe (e de todas as terzas feiras), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, reflexionamos sobre o mundo sen unha vacina para a COVID-19; Leonor Parcero e o investigador José M. Martínez Costas deixan as súas opinións nas seccións 'Eureka' e 'Reconexión', e Óscar Chao Penabad, Biólogo e coordinador do Proxecto Rebinxe, protagoniza o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: "Apostamos por aquilo que funciona, por persoas capaces e formadas que lle deron voz aos grandes problemas da sociedade galega", afirma Ana Pontón

O BNG propón repetir a configuración dos primeiros postos das listas para as eleccións galegas do vindeiro 5 de abril e que Olalla Rodil, Luís Bará e Noa Presas lideren as candidaturas por Lugo, Pontevedra e Ourense, respectivamente, como xa ocorrera nos comicios de setembro de 2016. A portavoz nacional da formación e candidata á Presidencia da Xunta, Ana Pontón, encabeza a lista por A Coruña e Xosé Luís 'Mini' Rivas sitúase como o número dous nesta provincia. Montse Prado figura como segundo nome por Pontevedra.O Consello Nacional, que se reunirá este sábado, día 29, deberá dar a aprobación definitiva ás candidaturas. As listas manteñen nos mesmos postos aos até agora seis deputados e deputadas do BNG no Parlamento de Galicia, pero Pontón avanzou que incluirán tamén "novidades importantes que suporán unha achega relevante".A formación nacionalista formula esta proposta unha vez rematadas 25 asembleas comarcais, nas que participaron 1.450 militantes e se recibiron 234 suxestións de candidatos. Neste proceso, o Bloque entende que houbo un "apoio unánime" ao traballo do grupo parlamentario.Pontón: "Apostamos por aquilo que funciona, por persoas capaces e formadas que lle deron voz aos grandes problemas da sociedade galega"Pontón asegurou que estes candidatos propostos "avanzan o perfil das listas" do BNG para as eleccións galegas, nas que se van combinar "renovación e experiencia, cunha aposta decidida pola presenza das mulleres e da xente nova". "Apostamos por aquilo que funciona, por persoas capaces e formadas que lle deron voz aos grandes problemas da sociedade galega", engadiu.A aspirante á Presidencia da Xunta afirmou que "urxe abrir unha nova etapa e a única garantía de cambio real é o BNG coas mans libres" para defender os intereses galegos. "O que non precisamos é máis sucursalismo de forzas estatais ás que lles marcan o paso desde as súas direccións madrileñas", agregou.Pontón considerou que "a palabra de Feijóo vale moi pouco e está claro que, se o PP precisa de VOX, dá igual votar VOX que PP porque o resultado vai ser o mesmo". "Se non fose así, Feijóo non tería avalado os pactos coa extrema dereita", criticou.


Summary: Maroto asegura que o que ditamine o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza sobre o ERE de Alcoa dará pé convocar a mesa multilateral e a definir os pasos a seguir

O pasado sábado, milleiros de persoas saíron ás rúas de Lugo para pedir algo de acción ás Administracións en relación con Alcoa. Os traballadores da factoría de San Cibrao, en Cervo, levan semanas agardando por un movemento rápido e contundente, igual que no seu día foi o anuncio do ERE por parte da multinacional norteamericana, unha medida que deixa no aire o futuro da fabricación de aluminio no Estado español e tamén o de toda a comarca da Mariña. Nas últimas semanas, tanto a Xunta como o Ministerio de Industria centraron os seus esforzos en deixar claro que desta vez irán da man, mais non se sabe moi ben a onde queren chegar. Limítanse a dar respostas ambiguas, como que estudan todas as alternativas. Pero o que os traballadores queren oír é que van intervir a planta para salvar os empregos e a actividade, algo que a Xunta xa dixo que deixaría como última opción. Desde o comité advertían a semana pasada de que a multinacional podería empezar en calquera momento a comunicar os despedimentos aos 524 empregados da factoría de aluminio primario afectados polo ERE. Non ían agardar a que se resolvese a petición de medidas cautelares solicitada pola representación dos traballadores e que está previsto que se aborde nunha vista fixada no Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) para esta cuarta feira. Á espera do TSXG Pero nin á Xunta nin ao Ministerio de Industria parece preocuparlles esta realidade. De feito, a ministra Reyes Maroto dixo nunha recente entrevista radiofónica que xa vería cales serían "os seguintes pasos" a dar respecto da planta de Alcoa unha vez se pronuncie o TSXG sobre ditas medidas cautelares. Unha vez máis, a ministra volveu incidir no feito de que no seu departamento traballan "en todas as alternativas", incluída a da intervención a través da SEPI, como xa intentaran durante as negociacións coa multinacional norteamericana para a venda da factoría. "O Goberno español está aquí para manter os postos de traballo e as capacidades produtivas. Esa planta é estratéxica. É a única de aluminio primario en toda España, e como estratéxica que é o son tamén os seus postos de traballo", defendeu. Con todo, Maroto insistiu en que o que ditamine o Alto tribunal galego será chave para convocar a próxima mesa multilateral, reclamada polos traballadores e adiada sen até o de agora xustificación. "Teremos aí xa os argumentos para ver cales serán os seguintes pasos", xustificou a ministra. Por último, ao ser cuestionada pola devolución dos 50 millóns de euros que recibiu Alcoa en axudas públicas nos últimos anos, a titular de Industria indicou que a Avogacía do Estado está a analizar "se están suficientemente xustificadas" e avanzou que "nos próximos días faremos público se as teñen que devolver ou non". "Alcoa equivocouse ao non aceptar unha compra triangular. É algo que todos compartimos, e seguimos cun diálogo coa multinacional trasladándolle as distintas opcións, porque eles tamén gañan se esa planta se mantén", concluíu.


Summary: O 21-D o españolismo recibiu unha baño de democracia. O independentismo logrou derrotar nas urnas impostas por Rajoy a aplicación do artigo 155, relexitimar o Govern destituído por Madrid e ratificar os resultados do referendo do 1-O. Agora, JpC, ERC e CUP deben atinxir un novo acordo que permita verificar na práctica a maioría independentista no Parlament. Quen ocupará a presidencia da Generalitat é, máis unha vez, a cuestión central. Eis un extracto da análise publicada no Sermos Galiza 278.

O futuro de Catalunya discútese entre o exilio e a prisión. No primeiro, o president Carles Puigdemont reclama desde Bruxelas a súa reelección co aval do excepcional resultado colleitado pola súa candidatura, Junts per Catalunya (JpC), e a anovada maioría independentista no Parlament. Na prisión de Estremera mora, desde hai máis de dous meses, a alternativa natural no caso de Puigdemont non poder ser investido, Oriol Junqueras. Quen será o novo preresident da Generalitat é a cuestión central que paira sobre as negociacións iniciadas entre JpC e ERC, e ás que se terá de sumar no futuro inmediato as CUP. Unhas conversas contrarreloxo, toda vez o presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, facendo uso das potestades que se auto outorgou coa aplicación do artigo 155 da Constitución española, vén de decidir que o novo Parlament se constitúa o 17 de xaneiro. Desta maneira, o último día deste mes terá que realizarse a sesión de investidura. Quen será President? "Presidente da Generalitat, xa temos. O resultado das eleccións é moi claro. Pareceríame deshonesto mudar o noso discurso unha semana despois das eleccións. A nosa proposta pasa pola continuación de Puigdemont e por que o vicepresidente se manteña no cargo. Non temos vontade de propoñer ninguén máis que Junqueras como vicepresidente". As declaracións son de Elsa Artadi, xefa de campaña de JpC, e nelas deixa patente a determinación da súa candidatura por asegurar a continuidade do último president en exercicio. A aposta de JpC é clara: restituír a institucionalidade lexítima de Catalunya que foi tronzada polo 155. Calquera opción alternativa a Puigdemont é, para os exconverxentes, unha aceptación do "marco mental do 155". [Podes ler a análise íntegra no Sermos Galiza 278, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: 'Depor Vida', edítado por Radiofusión, é o libro que "todo deportivista debe ter, ler e gardar", segundo a editora. Falamos con Rosabel Candal e Xerardo Porto, responsábeis dunha obra que constrúe un relato sobre unha afección e un clube que deixan pegadaalén dunha cidade e mesmo do país

'Depor Vida', edítado por Radiofusión, é o libro que "todo deportivista debe ter, ler e gardar", segundo os seus promotores. Un total de 120 páxinas a cargo d@s xornalistas Rosabel Candal e Xerardo Porto. Cun prezo é de 14,95 euros, este libro estará á venda a partir desta semana en varias librarías,así como en tamén a través de internet. Qué conta 'Depor vida'? Que achega de novo ao relato do Deportivo e o deportivismo? 'Depor vida' é, ante todo, unha especie de crónica diferente do que significou para os branquiazuis esta intensa tempada de, en certa medida, e cronoloxicamente na sucesión de meses, desmotivación, cabreo, recuperación da ilusión e, ante todo, fidelidade, fose cal fose o resultado final da Liga. O libro recolle un importante traballo de recompilación de artigos publicados, sensacións e declaracións efectuadas polos propios xogadores e polos adestradores do Dépor no último ano, pero tamén de xornalistas de todos os paus e de sociólogos, profesores e expertos sobre o que é o fútbol hoxe en día, o que é o Dépor e a situación do balompé na Galiza. Hai capítulos centrados na psicoloxía e na persoa de Fernando Vázquez, pero tamén sobre Oltra, sobre Paciencia, sobre Valerón ou Juan Domínguez e faise especial fincapé no papel que xogou a afección, na eterna comparación coa lembranza do Dépor de Arsenio, e incluso unha reflexión sobre a fachenda do fútbol galego, que ao fin e ao cabo é o gran perdedor tras rematar esta tempada e quedarmos cun equipo menos en Primeira. "Fernando Vázquez soubo recuperar a ilusión dos deportivistas, activar a uns xogadores que estaban en certa medida case moribundos e motivar como case nunca á afección" E que supuxo Fernando Vázquez para o deportivismo, xa non como adestrador, senón mesmo como un referente, unha icona para a afección? Fernando Vázquez soubo recuperar a ilusión dos deportivistas, activar a uns xogadores que estaban en certa medida case moribundos e motivar como case nunca á afección. Nun momento no que o Dépor estaba na UCI total, o de Castrofeito toma as rendas e todo muda, marca estatísticas de partidos sen perder que levaban anos sen darse e fai que Riazor recupere a alegría coa súa presenza, independentemente do resultado final. En certa medida, e salvando as distancias, a figura de Fernando Vázquez para o deportivismo é similar á que puido supoñer Arsenio Iglesias. Ambos son dous dos técnicos galegos que máis partidos teñen dirixido en Primeira División ao longo de toda a súa carreira e supoñen para o fútbol galego moito máis que unha táctica de adestramento. "Un estudo recolle que máis do 90% dos habitantes da cidade herculina e da súa área de influencia consideran que o clube axuda a mellorar ou a empeorar a imaxe da Coruña e estarían dispostos a pagar unha media de 10,5 euros ao ano para que o Dépor continúe na elite" Existia a idea do Deportivo como un club e unha afección moi restrinxida á cidade da Coruña fronte a un Celta máis, por dicilo así, 'galego'. É así? É certo que a asimilación Deportivo-A Coruña sempre foi moi forte. Un estudo recolle que máis do 90% dos habitantes da cidade herculina e da súa área de influencia consideran que o clube axuda a mellorar ou a empeorar a imaxe da Coruña e estarían dispostos a pagar unha media de 10,5 euros ao ano para que o Dépor continúe na elite. Habería que ver o que pensa o conxunto dos galegos. Dame a sensación de que esa apreciación que pode existir ultimamente do Dépor só para A Coruña e o Celta para toda Galiza pode ser resultado da eterna rivalidade entre o norte e o sur, pero certo é tamén que o Celta nestas últimas tempadas apostou en maior medida que o Dépor por xogadores da canteira galega, o que pode levar a esa asimilación do Celta como máis galego que o Dépor. En todo caso, o certo é que co descenso do Dépor, Galiza perde a oportunidade de vivir o próximo ano o gran derbi e esa é a verdadeira mágoa. "A afección do Dépor é a música necesaria para o baile do fútbol en Riazor" Hai dous anos, a baixada a segunda división supuxo, curiosamente, un reforzo do Deportivismo, que deu unha lección de lealdade. Será igual nesta ocasión? Todo apunta a que si. Non hai máis que ver a lección que deu a afección do Dépor esta tempada a todos os equipos da Liga. En postos de descenso e nunha situación moi grave para o equipo, a afección comportouse como se o Dépor aspirase á Champions, pouco menos. As campañas na rede, o Pódese, a creatividade, reactivaron o deportivismo. Dicía Arsenio hai uns anos que "a derrota humaniza" e a afección sempre demostrou que ser dos que gañan é moi fácil, pero ser do Dépor é mellor. Como definiriades ao deportivismo (en canto a afección)? A afección do Dépor en certa medida é como esa hinchada da que fala o escritor Eduardo Galeano no seu libro 'O fútbol a sol y sombra'. É o xogador número doce, o que empuxa a pelota, a música necesaria para o baile do fútbol en Riazor. Sempre demostrou compromiso e apoio, lealdade, e tamén nos momentos nos que houbo que poñerse serios e chamar a atención ao equipo fíxoo. É unha afección responsable, que sabe estar aí como ningunha. É consciente de que hoxe en día o fútbol é un negocio industrializado, pero á vez, víveo como esa festa do xogo que sempre quere que acabe predominando. Que 4.000 afeccionados se trasladen da Coruña a Zorrilla como pasou hai unhas semanas para apoiar ao seu equipo non é algo que poidan dicir moitos clubes e menos en postos baixos. A afección do Dépor é fiel, entregada, o verdadeiro capital do equipo.


Summary: A representación das dúas partes pasou a madrugada repasando as 2.000 páxinas do documento polo que se chega a esa decisión histórica. O tema das cotas de pesca foi un dos de maior complexidade, como xa avanzaba a frota galega.

A Unión Europea e o Reino Unidos chegaron a un acordo no último momento para a transición na saída do Estado da Unión sen danar demasiado a estabilidade política e dos mercados. Coa pandemia mundial e a crise derivada desta na mente, a Bruxelas facíaselle preciso chegar a un acordo comercial para que o golpe polo fin do mercado común e a unión aduaneira non fora demasiado abrupto. Finalmente, a sete días de que rematara o prazo de transición que se deran as partes xa a principios de 2020, os grupos de negociación con David Frost, en representación de Reino Unido, e Michel Barnier (UE) á cabeza fecharon ese pacto histórico. Servirá para regular as relacións comerciais entre o continente e a illa e para cerralo as partes pasaron toda a madrugada analizando un documento de máis de 2.000 páxinas que contempla todos os supostos. Vai ser o marco no que decorran as relacións entre ambas partes nos próximos anos e era importante que se aceptara a pesar da súa complexidade legal. Polo de agora os movementos comerciais permanecerán practicamente igual que estaban, segundo din as persoas expertas. O texto ten que ser válido desde o 1 de xaneiro, se ben de maneira provisional até que o Parlamento Europeo o ratifique xa o ano próximo. Tamén os Estados membro e o propio Reino Unido deben dar o visto e prace para que sexa totalmente válido. Pero a agonía de máis de dez meses de conversas levan a unha aplicación case inmediata porque a separación faise efectiva o 31 de decembro. Polo que transcendeu até o de agora, os asuntos que afectan ao sector pesqueiro foron os que dificultaron máis o proceso de diálogo. Hai tan só uns días, Nós Diario recollía a sensación da frota galega pola "falta de sensibilidade" coas cotas e a sensación de inestabilidade que lles provoca esta saída do mercado común. "Valeu a pena loitar porque agora temos un acordo xusto e equilibrado que protexerá os intereses europeos, garantirá unha competencia leal e proporcionará a previsibilidade que tanto precisan as nosas comunidades pesqueiras. Finalmente podemos deixar atrás o Brexit e mirar caro o futuro. Europa móvese", afirmou a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, após transcender o achegamento de posturas arredor das 16 horas. Pola súa banda, fontes do goberno de Johnson comentaron que este pacto "permite o comezo dunha nova relación entre o Reino Unido e a UE e algo que sempre quixemos: unha relación comercial e económica próspera entre un Reino Unido soberano e os nosos socios e amigos europeos". Gibraltar, aínda na mesa Ao respecto desta nova, o presidente do Goberno do Estado español, Pedro Sánchez, amosouse satisfeito. No entanto, puntualizou que España van seguir falando co Reino Unido sobre o caso particular de Gibraltar. "Trátase do maior acordo comercial da historia e é un enorme alivio dadas as dificultades potenciais que un Brexit sen acordo podería ter creado ao Reino Unido e á Unión Europea", aclarou o ministro principal, Fabian Picardo.


Summary: Após teren coñecemento do acordo de investidura do PSOE e Ciudadanos, Podemos, IU e Compromís dan por finalizadas, polo momento, as negociacións con Pedro Sánchez. Adían as conversas até despois das sesións de investidura.

O acordo de investidura anunciado polo PSOE e Ciudadanos provocou as reaccións das formacións coas que Pedro Sánchez negociaba a dúas bandas. Así, Podemos, IU e Compromís anunciaron que rachan coas negociacións co PSOE. Desde Podemos, o número dous, Íñigo Errejón, sinalou que o acordo entre o PSOE e o partido de Albert Rivera é "incompatíbel" coas políticas que defende Podemos. Neste contexto, acusou o partido de Pedro Sánchez de "frustrar" unha oportunidade histórica. Aínda que matizou as súas declaracións cun "de momento". E é que apuntou que a man do partido morado "segue tendida" para un "goberno de cambio", aínda que adía as conversas até após a investidura. Baldoví (Compromís): "O PP quería facer unha partitura que lle soara ben a todos e non o logrou" O deputado e portavoz de Compromís, Joan Baldoví, advertiu de que o acordo entre o PSOE e Ciudadanos constata "o fracaso para artellar unha maioría de esquerdas". "O PSOE quería facer unha partitura que lle soara ben a todos e non o logrou. Realmente, desafina para moita xente", ilustrou. O parlamentar critica, nomeadamente, a parte económica do documento, ao igual que IU. A deputada de IU, Sol Sánchez, asegura que aínda que o "foro a catro" que impulsou a formación de esquerdas é válido "non ten sentido manter novas reunións se non é con todos os seus integrantes". Só haberá unha nova reunión de recompoñerse a situación, advertiu. Desde Compromís e IU tamén deixaron a porta aberta a novas conversas após o día 5, a data da segunda votación da investidura de Pedro Sánchez. "Creo que após o día 5 hai vida", aseverou o portavoz de Compromís.


Summary: Ucraína reclama tanques a Alemaña e aos EUA entrementres a misión da OIEA permanece na central nuclear, que están a inspeccionar despois de rexistrar ataques na instalación.

No segundo día da misión do Organismo Internacional de Enerxía Atómica (OIEA) na central nuclear de Zaporiyia, en Ucraína, os inspectores da entidade comprobaron como a integridade física da instalación foi vulnerada en varias ocasións, destacou onte o director xeral da OIEA, Rafael Grossi, que lidera a misión. Ao tempo, subliñou que, de momento, non se pode confirmar se os impactos foron froito de accións casuais ou deliberadas, e afirmou que durante a súa estadía na planta están a vivir situacións "bastante difíciles". "Esta mañá houbo momentos nos que os ataques eran obvios, fogo de metralladoras pesadas, artillería, morteiros dúas ou tres veces, foi moi preocupante para todos nós", sostivo, agradecendo o seu traballo ao persoal de seguridade da Organización das Nacións Unidas. As 14 persoas que compoñen a misión da OIEA revisaron os sistemas de emerxencia, os xeradores de gasóleo, os sistemas de control dos bloques de xeración e outros elementos, abundou Grossi. Sergei Shoigu, titular do Ministerio de Defensa ruso, apuntou que agardan que "se poñan a disposición da comunidade internacional os resultados obxectivos da misión", acusando Ucraína de "crear unha ameaza real dunha catástrofe nuclear en Europa". Nese sentido, precisou que desde o 18 de xullo foron lanzados contra a central "29 ataques, 120 proxectís de artillería e 16 drons kamikazes", "co uso de armas occidentais", e reiterou que non despregaron armas pesadas nin na planta nin na contorna. Pola súa banda, o presidente de Ucraína, Volodimir Zelenski, denunciou que Rusia trata de "enganar" a OIEA e que é a responsábel dos ataques contra a planta nuclear que as tropas de Moscova controlan desde marzo, pedindo a desmilitarización da central, a máis grande de Europa, e censurando que Moscova non deixara acompañar a misión a xornalistas que Kíiv considera "independentes". Ademais, Herman Galushchenko, ministro ucraíno de Enerxía, solicitou á OIEA que declare que a presenza militar rusa na instalación é unha ameaza para a seguridade nuclear. Ao respecto dos envíos de armamento dos membros da Organización do Tratado do Atlántico Norte ás Forzas Armadas ucraínas, Denis Shmigal, primeiro ministro do país, pediu onte a Alemaña e aos Estados Unidos que aumenten a súa achega (só Washington deu máis de 10.000 millóns de euros de axuda militar), incluíndo tanques Abrams e Leopard 2, producidos por estes dous países.


Summary: O presidente da Xunta tamén é partidario de que os viaxeiros se sometan a un test de dobre banda, "que ofrece un diagnóstico en 15 minutos cunha fiabilidade de 60%, que é mellor que 0%".

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, avogou por ampliar a duración do Xacobeo 2021 para que "polo menos unha parte" do Ano Santo poida celebrarse en 2022 e así mitigar os efectos da pandemia de coronavirus no turismo. Feixoo lanzou esta proposición durante a súa intervención no encontro dixital De volta á normalidade en Galicia organizado pola Asociación para o Progreso da Dirección e Deloitte, que tivo lugar na mañá deste mércores. Cuestionado sobre o impacto da pandemia no turismo e a inminente celebración do Ano Santo, o mandatario autonómico respondeu que vería positivo que "festa espiritual" tivese continuación no ano 2022. O Ano Santo, que se conmemora cada ano no que o 25 de xullo cae a domingo, arranca habitualmente en véspera de ano novo coa apertura da Porta Santa na Catedral compostelá. Feixoo, que lembrou que nunha ocasión, durante a Guerra Civil, "xa se pospuxo" o Ano Santo ao ano seguinte, vería positivo que se alargase a celebración do Xacobeo e chegase a 2022. Con todo, recoñeceu que a decisión corresponde ás autoridades eclesiásticas e "non depende dunha orde ministerial", á vez que reiterou que sería "bo" celebrar "polo menos unha parte" do Xacobeo no ano 2022. Turismo e confianza Todo iso nun contexto no que fixo fincapé na importancia de proxectar "confianza" e "seguridade" para recuperar o sector turístico. "Temos que facer os territorios seguros porque o turista vai viaxar a lugares seguros", sinalou Núñez Feixoo, que cre que a xestión da crise supuxo un "custo reputacional" para España "que non é menor". Como proposta para ofrecer España e Galiza como un destino seguro, o mandatario propuxo que se desenvolvan protocolos nos aeroportos e leven a cabo probas aos pasaxeiros antes de embarcar nun voo. Segundo explicou, é partidario de que o viaxeiro se someta a un test de dobre banda, que ofrece un diagnóstico "en 15 minutos" cunha "fiabilidade de 60%, que é mellor que 0%" e que, no caso de que esa persoa dese positivo no test, impídaselle o embarque. Todo isto, combinado co "pasaporte Covid" -unha aplicación informática para dispositivos móbiles na que figuren os datos do paciente- e os "cribados" das persoas que puidesen estar en contacto cun infectado, de cara a achegar a "tranquilidade" que precisa o sector turístico para afrontar o novo escenario aberto após a irrupción do coronavirus a nivel global.


Summary: A Asociación de celadores Galegos convoca unha nova concentración nos hospitais da Galiza para reivindicar a súa valía profesional e defender os seus postos de traballo, en contra da xestión do Sergas.

O colectivo de celadoras e celadores da sanidade pública galega vólvese concentrar esta terza feira diante dos principais hospitais do país en protesta pola política do Sergas e en defensa dos seus postos de traballo. Desde a Asociación de Celadores Galegos denuncian a situación de abandono na que se atopan e o desleixo da Administración á hora de xestionar a reposición de vacantes propias da súa categoría. "Estannos deixando sen prazas", comenta a Nós Diario Ángel Bergueiro, membro da plataforma. "Desde hai tempo, o Sergas insiste en reconverter as prazas de celador, sobre todo nos centros de Atención Primaria e nos Puntos de Atención Continuada. Cada vez que xorde unha vacante, unha baixa ou un permiso, en vez de chamar a unha celadora, substitúena por profesionais doutra categoría, coñecida como Persoal de Servizos Xerais (PSX)". Desta forma, critica, as prazas propias van minguando en beneficio dunha categoría superior, exclusiva do sistema galego de saúde. "Reclamamos os nosos postos, que se respecte a categoría do celador e se dote de formación. Queremos que o Sergas cumpra e se sente a negociar con nós", conclúe Bergueiro.