Summary: Acadou un principio de acordo coa cadea hoteleira de EUA Ritz-Cartlon para ceder Os dereitos do seu 51% de accións. A paraestatal mexicana di así adeus ao estaleiro 6 anos despois de desembarcar nel.

Seis anos. Esa é a duración da aposta de Pemex por Barreras, un desembarco bendecido por Feixoo e a Xunta e no que a paraestatal mexicana chegou como a salvadora e garante de futuro da factoría viguesa. Era novembro de 2013 e Pemex era presentada polo Goberno de Feixoo como 'maná' para o naval galego. Núñez Feixoo optara en 2012 por acaparar todo o protagonismo do acordo con Pemex (en plena precampaña electoral, lembremos) para se postular como salvador do naval galego. "Son o director comercial da Galiza", chegou a manifestar o presidente galego para se presentar como valedor dos intereses económicos e comerciais do país. Promesas que levou o vento Tempos de anuncios de numerosos contratos para construir buques 'off shore', barcos de abastecemento, atuneiros, tempos nos que se vendía un proxecto da petroleira para se instalar na Punta Langosteira, na Coruña. Nada diso callou. Pemex, en quebra técnica, ten claro que marcha de Barreras. Acadou un principio de acordo coa cadea hosteleira estadounidense Ritz Cartlon para cederlle 51% do seu accionariado. A industria auxiliar afectada pola crise do estaleiro vigués Hijos de J. Barreras decidiu de forma unánime a finais de outubro "dar un paso adiante" para desbloquear a situación. A súa intención é constituír unha sociedade conxunta nos próximos días para poder negociar con Pemex, o accionista maioritario, a toma de control do estaleiro. Mais a mexicana optou por Ritz Carlton. A propiedade, que conta con PMI, filial da petroleira mexicana Pemex, como máximo accionista, trasladou ao comité de empresa a mediados deste ems que a súa folla de ruta pasaba precisamente por acadar un acordo para xestionar os sobrecustos, que ascenden a uns 50 millóns de euros, e ao mesmo tempo evitar chegar ao concurso de acredores.


Summary: Esta sexta feira, Bieito Lobeira instou Luís VIllares a desautorizar Somos Fene polo seu apoio á moción de censura contra Juventino Trigo (BNG), alcalde de Fene. A resposta do líder de En Marea non se fixo esperar.

A meio dun comunicado de imprensa, En Marea puxo terra de por medio este sábado con Somos Fene, unha candidatura municipalista que prestou apoio á confluencia nas eleccións galegas de setembro de 2016. "Non recoñecemos Somos Fene como parte do noso proxecto político", afirma Luís Villares, para a seguir lanzar un contundente ataque a un PP que estaría a "usar os orzamentos da Xunta para os seus intereses particulares", promovendo mocións de censura que pasan por cima das necesidades das e dos cidadáns. En Marea, en troca, acha "necesario salientar o traballo municipal que desenvolve o actual grupo de goberno formado por BNG-EU en favor das melloras sociais e da atencións ás necesidades da veciñanza, un labor dificultado permanentemente polos tres grupos de oposición nese concello", di a confluencia na nota de imprensa. A organización liderada por Luís Villares acusa o PP de "traficar" cos orzamentos da Xunta "para prometer as mesmas obras que lle son denegadas aos gobernos municipais que non están na súa órbita".


Summary: Na inauguración participaron o presidente da Xunta, os concelleiros de Sanidade e Economía e altos directivos de Roche Farma España. No último ano o Goberno galego botou a andar 19 departamentos deste tipo, e prepara unha nova convocatoria de axudas para promover novas unidades.

A pasada semana os servizos de Oncoloxía do Hospital de Santiago (CHUS) eran noticia por mor das denuncias presentadas pola Asociación de Pacientes e Usuarios, que criticaba importantes carencias de medios humanos e materiais no centro, sobre todo neste departamento, alertando ademais de esperas demasuado longas, "de 3 ou 4 horas, cando o normal serían de 60 ou 90 minutos". Apenas seis días despois, de novo hai que falar da Oncoloxía no CHUS, debido á inauguración este luns dunha unidade público-privada de investigación, centrada na Oncoloxía de precisión. No acto participaron o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, o conselleiro de Sanidade -Jesús Vázquez Almuíña- e o de Economía, Emprego e Industria -Francisco Conde-, así como directivos da multinacional farmacéutica Roche Farma, encabezados polo director de Government Affairs de Roche Farma España -Federico Plaza- e a directora médica da empresa, Annarita Gabriele. A cooperación entre a Xunta e a empresa privada permitiu poñer en marcha en Galicia 19 unidades mixtas de investigación no último ano, cun investimento previsto de nove millóns de euros ata o ano 2018, e o Goberno galego prepara unha nova convocatoria de axudas, co obxectivo de crear novas unidades público-privadas. No acto de inauguración, destacouse que o obxectivo é "impulsar a investigación e xerar novas sinerxias no sector biomédico de Galicia", buscando converterse "nun referente nacional no desenvolvemento de proxectos investigadores encadrados na medicina oncolóxica personalizada". En palabras de Feijoo, "a participación de médicos, oncólogos e persoal de distintas disciplinas asegura que os criterios clínicos estean na base do proxecto, mentres que a participación de Roche posibilita a súa efectiva transferencia en tecnoloxías e produtos con aplicación clínica que axudarán a mellorar as expectativas de vida dos pacientes". Pola súa banda, Federico Plaza salientou que "a combinación entre a capacidade de xerar coñecemento innovador sobre procesos clave en oncoloxía" que achega o CHUS e "a experiencia de Roche en novas estratexias e modelos experimentais para o tratamento personalizado dos pacientes dotará a unidade dunha "posición de liderado no campo da medicina de precisión". Neste tipo de unidades público-privadas, a parte privada está obrigada a achegar un mínimo do 40% do orzamento, e o 20% como máximo pode proceder de ensaios clínicos.


É dificilmente discutible que os ourensáns somos xente resignada, dos que adoitamos baixar a cabeza, por aquelo de non molestar, non vaia ser! Uns galegos de manual, deses que tan agudamente describiu Castelao, dos que non dubidamos en afirmar que chove cando, en realidade, están a mexar por nós. A situación podería resultar cómica se non fose polo feito de multiplicarmos azos para respectar escrupulosamente a diagnose que o intelectual rianxeiro realizou sobre a psique do pobo galaico, cando sinalaba que os indíxenas da nosa tribo preferimos emigrar a protestar. E deste xeito, sempre á vangarda do país –ou na retagarda, que tanto nos da– os nados en Auria estamos mesmo dispostos a que os nosos complexos e inseguridades terminen, paseniñamente pero irremediablemente, por baleirar a nosa entorna do máis querido dos tesouros, que non é outro que o elemento humano, as nosas xentes, as nosas mulleres e homes, nomeadamente xoves. Os ourensáns facemos os experimentos con gasosa, que na capital sempre foi Troncoso pero que agora chámase Gonzalo Pérez Jácome, que é ese rapaz sen oficio nin beneficio que un sempre se atopa no bar pasando o tempoConvencidos do irreversible das pragas que nos asolan, malia a multiplicidade de evidencias que descartan á fatalidade como responsable de tanto drama, rexeitamos a identificación dos danos con actores ou dinámicas concretas, vencellándoos cunha teleoloxía malvada fronte á cal nada se pode facer. "Goberne quen goberne, que carallo vai mudar? Que van facer para atallar a nosa negra sombra? Nada, imposible!" E así, sendo xente pragmática e refractaria ao movemento cara adiante, filosofía típica dos maiores, que aquí son maioría, descridos de toda promesa de mellora e pulo, apostamos polo malo coñecido, que son os nosos "caciques bos", devidos en orgullo e elemento distintivo, gabándonos mesmo de ser líderes na cuestión a nivel do Estado. Baltar pai e o seu fillo, Baltar Júnior, erixidos en arietes da "ourensanía", concepto creado por tan nobre caste para definir as contornas do noso propio ser, por suposto de xeito desinteresado, polo da "vocación de servizo" e do "ben común" dos nosos caciques.De tanto ver que o motor da provincia anda sempre sospeitosamente gripado e que só fan carreira "os máis intelixentes", que por casualidade son todos do partido do finado Fraga, decidimos optar por algo diferente. E os ourensáns facemos os experimentos con gasosa, que na capital sempre foi Troncoso pero que agora chámase Gonzalo Pérez Jácome, que é ese rapaz sen oficio nin beneficio que un sempre se atopa no bar pasando o tempo, que todo o sabe e todo o entende, listo coma un allo! Populista de libro, ben armado cunha canle de televisión que bombardea sen compaixón con contidos de nula calidade pero ben altisonantes, que vomita en bucle día e noite, e nos que se presenta, descarado e faltón nas formas como claro expoñente do cuñadismo tabernario que é, presentándose como alternativa ao clan dos Baltar. Un Mesías auto proclamado chamado a rescatarnos, para algúns mesmo entrañable, polo de feote e mentalmente limitado. Un cabaleiro paseante con trazas de escudeiro que, montado a lombos de Democracia "Orensana" (DO), xura solucionar de vez todos os nosos andazos. Desde os seus inicios televisivos a lenda do noso parvo non cesou de medrar cando se converteu en concelleiro e puxo os pes na casa grande da Praza MaiorDesde os seus inicios televisivos a lenda do noso parvo non cesou de medrar cando se converteu en concelleiro e puxo os pes na casa grande da Praza Maior, cando aquel histrión de colexio privado non modificaba un ápice o seu guión e rexistro insolente e superficial diante da autoridade, adquirindo as súas saídas de ton dimensións memorábeis, e a Tele Jácome daba boa conta do acaecido, con todo luxo de detalles, que tiñan o seu colofón naquel memorable "aló presidente" local que presentaba o mesmo bicho. Daquela xa o seu engado era mordido por adversarios políticos que, obcecados en ataques ad hominem, remataron por erixir ao noso parvo en principal centro de atención política da cidade. "Escoitaches o que dixo o Jácome?" "Sabes a última do Jácome?" E día tras día, burrada tras burrada, ocorrencia tras ocorrencia, o noso cuñado tabernario xa estaba en boca de todos. Fastío, noxo, inmobilismo e falmaguento dos poderes públicos, ausencia dunha oposición capaz de presentar unha alternativa real, populismo e demagoxia mediante, o escrutinio do 26 de maio de 2019 abría a porta para que DO accedese ao goberno local. A pesares de ser a terceira forza, a cambio de garantir a reelección do fillo de na Deputación, Jácome convertíase en alcalde de Ourense. Aquel que se presentaba como antídoto para grandes males confirma a súa total submisión a caciques, dando agora por bo o que antes era malo e aborrecible. Prácticas de contratación interesada, que son profusamente copiadas, contando Jácome xa con máis asesores que o alcalde de Vigo. Especulación inmobiliaria, desbloqueando o mesmo PXOM que DO levou aos tribunais e que anuncia "pelotazos" como o dunha torre de oitenta andares. Desdén por funcionarios municipais e colectivos cidadáns, como a Plataforma ProCAPD ou a Plataforma por unha Intermodal Digna, que Jácome non dubida en descualificar e insultar. E os grandes problemas e necesidades da cidade, aínda inmóbiles, sen horizonte de solución. O que se intuía desde o comezo, a saber, que Jácome era o parvo útil do PP, xa non é un segredoPolo pronto temos anuncio de voda, perxurando urbi et orbi o noso alcalde parvo que non hai mellor candidato que Feijoo e anunciando a comuñón de DO co PP de cara ás vindeiras autonómicas. O que se intuía desde o comezo, a saber, que Jácome era o parvo útil do PP, xa non é un segredo. Demasiadas alforxas para tan pouca viaxe, para rematar no mesmo punto de partida. Alomenos podían ternos aforrado o ridículo!


Summary: O agro galego abandona 2019 en mala situación e as perspectivas de cara ao 2020 non semellan boas. Abandono de explotacións e falta de planificación da Xunta son algúns dos problemas. Falamos coa Federación Rural Galega e o Sindicato Labrego Galego para sabermos como foi o ano que remata e augurar como será o vindeiro.

A paisaxe galega de país agrario esmorece. Os datos son contundentes e na Galiza a superficie agraria útil apenas é máis de 20% do territorio, o que supón unha das porcentaxes máis baixas de Europa. Como exemplos temos a Alemaña ou Francia que superan 40%. No informe Por unha política xusta e sostíbel, elaborado por diferentes colectivos e entidades do Estado entre as que está o Sindicato Labrego Galego (SLG), atopamos que na primeira década deste século na Galiza se abandonaron 37.050 explotacións agrarias. Todo isto nun momento de incerteza no que se está a decidir a defensa ou o abandono dos sectores produtivos que vertebraron durante séculos o noso territorio Abandono do rural O abandono do rural é unha evidencia. Elías Somoza, coordinador dos sectores gandeiros de Federación Rural Galega (Fruga), confirma a Sermos Galiza con cifras esta idea. "Agora hai menos de 30.000 persoas pagando o censo agrario en toda Galiza cando a principios de século era moito máis", asegura. Somoza achega outra cifra alarmante nun sector importante como o lácteo. "A principios de 2019 había 7.593 explotacións de leite e a estas altura de ano quedan 7.212", apunta. As dificultades para vivir no rural teñen moito que ver coas eivas diarias da súa poboación en materia escolar, sanitaria ou de transporte Hai varios factores que provocan esta situación. Isabel Vilalba, secretaria xeral do SLG, cre que o abandono do traballo agrario vai parello ao abandono de poboación que padece o rural galego. "Unha constante en todo 2019 foi a progresiva problemática cos servizos", relata a Sermos. As dificultades para vivir no rural teñen moito que ver coas eivas diarias da súa poboación en materia escolar, sanitaria ou de transporte. "Hai un deseño planificado de concentrar a poboación no Eixo Atlántico e nas cidades e no resto eliminar servizos", sentenza Vilalba, e vemos que non se pensa corrixir", engade. Cando se favorecen grandes grupos empresariais Para os dous sindicatos a planificación que está a facer a Xunta da Galiza a través da Consellaría de Medio Rural evidenciou este 2019 a aposta do Goberno galego por favorecer a implantación dos grandes grupos empresariais en detrimento das pequenas explotacións agrícolas. "As políticas da Xunta van polo camiño de plantar eucaliptos, é a materia prima que está a nutrir a Ence", afirma Somoza, "planifican así o futuro dos montes e das nosas terras agrarias". A secretaria xeral de SLG pon como exemplo "as medidas para a gandería que favoreceron os proxectos vinculados a producións de cebadoiro como as que teñen que ver con Coren". Parello a este tema está o das consecuencias para o medio ambiente que prexudican as explotacións agrarias galegas Parello a este tema está o das consecuencias para o medio ambiente que prexudican as explotacións agrarias galegas. "En 2019 houbo unha progresiva modificación lexislativa para favorecer grandes proxectos de minas", explica Luisa Vilalba, "agora abre unha planta en Teixeiro (Curtis) que vai destinada a queimar combustíbel de orixe forestal e sabemos polo menos que non será todo de corta e terán que contar con cultivos forestais", afirma. Vilalba pensa que neste caso "teremos unha Ence 2 aínda que o vistan doutro xeito". A incógnita de 2020 Para SLG e Fruga o ano vindeiro ten que ser o das mudanzas que corrixan o mal camiño que está a levar Galiza en relación ao seu rural. "En 2019 deuse un paso máis no esmorecemento do rural galego, en 2020 ou muda tendo en conta o potencial que temos ou seguiremos vendo que as Administracións só aparecen cando hai eleccións", afirma Vilalba. 2020 ten que ser o ano en que se trate de maneira seria o problema da desertificación do territorio e a emerxencia climática A falta de diálogo da Xunta desespera os sindicatos. "Non temos nin consenso amplo para protexer un mínimo de 1/3 do territorio para os activos agrarios e gandeiros", asegura Vilalba, "aquí seguimos a falar de que quere facer Ence, que quere facer Coren ou o grupo empresarial que teña boas relacións coa administración", afirma a Sermos. Ambos sindicatos coinciden en que 2020 ten que ser o ano en que se trate de maneira seria o problema da desertificación do territorio e a emerxencia climática. "O cambio no clima semella que non existe e hai que protexer a terra fértil", afirma Vilalba, "fálase de que máis de 60% vai sufrir un proceso de desertización e aquí seguimos plantando eucaliptos". Desde Fruga lembran que 2020 será un ano clave "pola aprobación dunha nova Política Agraria Común (PAC) na Unión Europea". Somoza lembra a reivindicación de que esta axuda "vaia a parar á xente que de verdade vive da agricultura, a que ten máis do 50% de ingresos da procedentes da renda agraria". A nova PAC será decisiva e definirá que pasará cos prezos do leite.


Summary: A Plataforma galega en defensa do ensino público manifestou onte mércores día 13 o seu rexeitamento á LOMCE con arte. En oito localidades, coñecidos nomes do mundo da maxia, teatro ou música participaron na campaña de oposición á Lei Wert.

En A Coruña, Carballo, Compostela, Lugo, Ferrol, Ourense Pontevedra e Vigo artistas do mundo da musica, o teatro ou a maxia sumaron a súa creatividade á campaña de rexitamento da Lei Wert desenvolvida pola Plataforma galega en defensa do ensino público. Os actos, que tiñan entre outros obxectivos, mostrar que o rexeitamento da LOMCe non vén só da comunidade educativa, profesorado, alumnado e familias senón tamén da sociedade en xeral contou coa prticipación de escritor@s como Berta Dávila, Isidro Novo, Antón Cortizas, María Canosa ou Suso de Toro, músic@s e grupos musicais como Ferreñudos do Morrazo Ghaiteiros Subwertsivos, Tino Barz, Laura Quintillán Xavier Díaz Sonia Lebedynski, Alonso Caxade, Mala Vida, Agrupación Solfa, Magín Blanco, Carlos do Viso ou Najla Shami; magos como Fiz, Pedro Brandariz ou Martín Camiña; e humoristas como O Carrabouxo, César Cambeiro ou Quico Cadaval, entre outras. Da Plataforma galega fan parte AS-PG, CIG-Ensino, Comités, Liga, Federación de ANPA de Compostela, de Lugo, de Ferrolterra e da Costa da Morte, Movemento Dezao, Sindicato de Estudantes, BNG e Galiza Nova.


Summary: Rafael Mayoral, asesor xurídico da Plataforma de Afectados pola Hipoteca, participou este venres en Vigo nas primeiras Xornadas da Vivenda, organizadas pola PAH Vigo-Tui e a asociación Enrique Ruano. Destaca que en Galicia "hai moita xente dobremente afectada. Familias afectadas polas preferentes e polas hipotecas"

Rafael Mayoral, asesor xurídico da Plataforma de Afectados pola Hipoteca, participou este venres en Vigo nas primeiras Xornadas da Vivenda, organizadas pola PAH Vigo-Tui e a asociación Enrique Ruano. As xornadas tamén contaron coas intervencións de representantes de Avogados Novos e de AGE, BNG e PSdeG-PSOE. Carlota Pérez, da plataforma local, denunciou que os desafiuzados se senten "culpables cando en realidade son as vítimas desta estafa". "Non se pide nada estraño. O estraño é que a dia de hoxe non se dera unha resposta a estas demandas. Ningunha maioría absoluta pode lexitimar violacións sistemáticas de dereitos humanos" Semella que nos últímos días se está queren converter as vítimas en verdugos. Refírome ás criticas dende o PP aos escraches... O importante agora mesmo son as propostas que a PAH está poñendo enriba da mesa. Está solicitándolles aos responsables políticos que tomen decisións e que apoien as propostas que están recollidas na ilp. E está solicitándolles que cesen a violacións sistemáticas de dereitos humanos que se están perpetrando por medio de desaloxos forzosos sen alternativa habitacional e condenas a débedas futuras, derivadas de procesos de execución hipotecaria que recentemente foron declarado ilegais polo tribunal de xustiza da UE. Non se pide nada estraño e o estraño é que a dia de hoxe non se dera unha resposta a estas demandas. Ningunha maioría absoluta pode lexitimar violacións sistemáticas de dereitos humanos. Credes que o PP vai modificar a súa postura? Os contidos da ilp son de mínimos e o que plantexamos é que acaben esas débedas perpetuas e unha inmediata moratoria dos desafiuzamentos. Para nós, non hai ningunha dúbida de que máis tarde ou máis cedo esas medidas se van adoptar. Poden aproveitar este trámite parlamentario ou poden facelo despois. E despois haberá que ir cara a moitos outros obxectivos. Esta é unha proposta de mínimos, pero o que fai falla é avanzar e camiñar como sociedade cara á reconstrución do dereito á vivenda. E iso significa que as seis millóns de vivendas baleiras que hai en España se teñen que poñer en mans da poboación. "Esta é unha proposta de mínimos, pero o que fai falla é avanzar e camiñar como sociedade cara á reconstrución do dereito á vivenda" Que vos parece o decreto aprobado en Andalucía esta semana? É un decreto razoable, bastante moderado, pero que vai no bo sentido: no sentido de que as vivendas sirvan para que as use a xente e non que estean sendo acaparadas por entidades financeiras que non as usan. Resulta cando menos rechamante que a primeira inmobiliaria de España sexa a banca e unha banca quebrada e nacionalizada en parte ademais... O Código Penal deixa claro que o acaparamento de bens de primeira necesidade co obxectivo de alterar de maneira artificial o prezo das cousas é un delito. O dereito á propiedade está circunscrito á súa función social e a vivenda é unha necesidade da xente. Polo tanto ese acaparamento non é entendible. Pero se ademais ese acaparamento realizano unhas entidades financeiras que recibiron miles de millóns de euros públicos, sen que se abriran investigacións por parte do Estado sobre por que esas axudas foron necesarias, pois estamos nunha situación completamente kafkiana. Porque as declaracións que están facendo dende o Ministerio do interior son estrambóticas. Toda esta persecución que están facendo contra a PAH tíñana que facer contra os consellos de administración dos bancos. "Toda esta persecución que están facendo contra a PAH tíñana que facer contra os consellos de administración dos bancos" Vaise producir un agravamento da situación por mor da prolongación da crise? Creo que é unha evidencia aos ollos de todo o mundo. Hai seis millóns de persoas en paro e a situación estase agravando en todas as ordes. Hai un serio problema coa vivenda, pero hai outros movementos que alertan dos graves problemas que se comezan a producir tamén no referente á alimentación. Son situacións insostibles que se veñen producindo en primeiro termo por culpa do sistema financeiro e das grandes empresas e quen están pagando a factura son os sectores populares. Que axuda legal emprestades? A PAH é un espazo de autoorganización e de axuda mutua. E dentro deste espazo colaboran avogados ao igual que colaboran outro tipo de activistas. É un proceso de empoderamento das persoas afectadas para colectivamente enfrontar a súa situación coas entidades financeiras. É unha cuestión de organización da sociedade civil e dos sectores populares. En calquera momento se as propias entidades queren solucionar o problema poden facelo. "Non hai unha solución máxica que vaia chegar nos xulgados, senón que todas as accións legais deben ir acompañadas na presión nas rúas" Pero hai moitas físgoas legais polos que se pode cambiar a situación dunha familia ou cando menos aprazar o problema? O primeiro que hai que ter claro é que hai unha situación de absoluta impunidade. Aquí houbo unha estafa xeneralizada con hipotecas e produtos financeiros tóxicos que deberían ser investigados polas forzas da orde pública, a xudicatura e a fiscalía. E non o están facendo. E despois en cada proceso hai moitas físgoas porque hai violación do dereito á defensa, violación do dereito á vivenda, violación dos dereitos dos menores, violación do dereito á integridade física e moral e do dereito á vida. Pero non hai que esquecer que a solución só vai chegar por medio da mobilización popular e pola organización da sociedade civil. Non hai unha solución máxica que vaia chegar nos xulgados, senón que todas as accións legais deben ir acompañadas na presión nas rúas. "En Galicia hai moita xente dobremente afectada. Familias nas que hai persoas afectadas polas preferentes e outras persoas afectadas polas hipotecas" En Galicia hai factores diferenciais con respecto ao resto de España? En Galicia dáse o problema de que hai moita xente dobremente afectada. Familias nas que hai persoas afectadas polas preferentes e outras persoas afectadas polas hipotecas. E nese caso, por exemplo, os pais non poden apoiar os seus fillos ameazados de desaloxo, porque os bancos quedaron cos seus cartos. O que está habendo de fondo é un saqueo por parte das entidade financeiras aos sectores populares.


Summary: Quer levar os produtores aos tribunais por bloquear a saída de camións da súa factoría de Vilalba. A Plataforma está en conversas con industria e distribución para atinxir un pre-acordo.

A multinacional francesa Lactalis decidiu recorrer á vía xudicial contra os gandeiros que desde o sábado manteñen bloqueada a súa factoría de Vilalba, informan desde 'Campo Galego'. Así llo notificou aos produtores unha dotación da Garda Civil que se desprazou na tarde desta terza feira até a pranta industrial vilalbesa. O motivo da denuncia xudicial sería, sinalan desde Campo galego, impedir a saída de tres camións da factoría. "Iso supón un salto cualitativo por parte da multinacional francesa xa que os gandeiros poderían enfrontarse a penas de cárcere", explican desde o medio especializado en información do sector. Lactalis é moi reticente a asinar o acordo acadado en Madrid e a adoptar medidas que impliquen subir os prezos que lle paga aos gandeiros. A multinacional, porén, fai bo negocio en Galiza. Segundo informaba Economía Digital o pasado mes de xuño, a filial galega de Lactalis reparte máis de 2 millóns de euros anuais en dividendos á compañía francesa. As súas marcas: President, La Lechera, Puleva, entre outras. Cómpre lembrar que Lactalis foi multada por Competencia cunha multa de case 12 millóns de euros por "prácticas anti-competitivas". Asemblea A Plataforma está en conversas con industria e distribución para un pre-acordo de suba de prezos, un pacto que estea en vigor até o 22 de setembro, data na que xa estaría o acordo asinado en Madrid. Unha asemblea decidirá esta cuarta feira se mantén o bloqueo como até o de agora ou ben se o limita a aquelas empresas que se negan a aplicar unha suba do leite.


Summary: A sentenza exime a Pontevedra de pagar facturas pendentes que lle exixe Sogama en virtude dun canon fixado en 2004 e que o Concello non recoñece. O fallo fai refrenza a facturas de 2008 por importe de 300.000 euros. Con ese mesmo criterio para as de 2009 a 2012 a cantidade rondaría os tres millóns

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) vén de ditar unha sentenza, contra a que non cabe recurso, na que dá a razón ao Concello de Pontevedra na súa lea xudicial con Sogama por mor do canon a abonar polo tratamento dos residuos sólidos urbanos. Un canon que Sogama fixou en 2004 e que o goberno local de Pontevedra se nega a abonar, pois considera que non é válido a luz do convenio asinado no seu momento, 1999, entre a sociedade e o Concello. Desde Sogama víñase reclamando o pago da débeda, pois o Concello botaba contas e non abonaba nas facturas a parte que correspondía a ese canon. Sogama exixiu vía xudicial que se lle abonasen. Agora, o fallo do TSXG exime ao goberno local de ter que pagar 300.000 euros (que Sogama reckamaba polas facturas de agosto a decembro de 2008). Se este mesmo criterio se aplica ao resto dos exercicios, do 2009 a 2012, a cantidade sería de tres millóns de euros. "Defendemos os dereitos dos nosos veciños, non como outros" O concelleiro de Facenda de Pontevedra, Raimundo González Carballo, do BNG, sinala que a setenza xudicial é unha boa nova para os pontevedreses, para alén de indicar que dá a razón ás teses do goberno local. "O que nós facemos é defender os intereses do Concello e dos nosos veciños, non como outros", afirmou, en referenza ao PP, que exixía en non poucas ocasións o pago da débeda.


Summary: O acordo entre socialistas, Unidas Podemos e a esquerda abertzale contemplaba finiquitar a reforma aprobada polo PP a cambio da abstención das 5 parlamentares independentistas na votación para prorrogar o estado de alarma. Mertxe Aizpurua (EH Bildu) quitou ferro na mañá desta quinta feira á rectificación do PSOE e considera que o acordo "continúa vixente".

Nun escenario político e mediático tan inflamábel como o español os movementos do PSOE nas últimas horas supoñen gasolina e chisqueiro. Os socialistas quixeron garantirse que os 5 representantes de EH Bildu no Congreso non porían en perigo a prórroga do estado de alarma, de aí que subscribisen canda Unidas Podemos un acordo coa formación abertzale na cal se comprometían, textualmente, a derrogar integramente a reforma laboral aprobada polo PP en 2012. Unha derrogación que se tiña que facer efectiva "antes da finalización das medidas extraordinarias adoptadas polo Goberno en materia económica e laboral derivadas da crise da COVID-19". Un acordo que se coñeceu a última hora da tarde de onte e que sorprendía a propios e alleos, tanto polo contido do acordo como polos asinantes. Porén, apenas unhas horas despois, pouco antes da media noite, o PSOE publicaba unha "nota aclaratoria" para dicir agora que esa derrogación non terá un carácter integral, como recolle por escrito o pacto, e que se limitará aos seus aspectos máis lesivos. No comunicado, o PSOE precisa que abolirá a posibilidade de despedimento por absentismo causado por baixas por enfermidade, así como a prioridade de aplicación dos convenios de empresa sobre os convenios sectoriais. O PSOE emprega unha formulación tomada do pacto de goberno de decembro entre Pedro Sánchez e Pablo Iglesias. Así, a derrogación completa pasa ser a "recuperación dos dereitos laborais retirados pola Reforma Laboral de 2012". O resto mantense Segundo o comunicado do PSOE, mantense o resto do acordo asinado pola portavoz do partido, Adriana Lastra; de Unidas Podemos, Pablo Echenique e de EH-Bildu, Mertxe Aizpurua. En concreto, permitirá ás entidades locais, forais e autonómicas ter "unha maior capacidade para gastar en políticas públicas dirixidas a mitigar os efectos sociais da crise". Tamén se comprometen a que os gastos en políticas sociais das entidades locais sexan exceptuados do cómputo da regra de gasto e que a capacidade de endebedamento de Euskadi e Nafarroa se estableza exclusivamente en función das súas situacións financeiras. O acordo xerou fortes críticas e acusacións desde PP e VOX. A patronal española cualificou o acordo de "irresponsabilidade maiúscula" e afirma que "dinamita o diálogo social". A prensa madrileña afirma que o acordo non era coñecido nin pola ministra de Traballo, Yolanda Díaz, nin a de Economía e vicepresidenta Natalia Calviño. Eh Bildu tira ferro á rectificación A portavoz de Eh Bildu no Congreso, Mertxe Aizpurua, quitou ferro na mañá desta quinta feira á rectificación do PSOE e fala de "matización terminolóxica" e considera que o acordo "continúa vixente". Tamén falou esta mañá Pablo Iglesias, que nunha entrevista en Catalunya Radio afirmou: "Pacta sunt servanda" (Os pactos obrigan, os pactos cúmprense) e indicou que xa no acordo de Goberno entre PSOE e UP contemplaba a derrogación "íntegra" da reforma laboral de 2012.


Summary: A dirección da empresa do Porriño incumpre o seu compromiso de garantir os postos de traballo até 2015.

A dirección de Biofabri, empresa farmacéutica radicada no Porriño e que ten a súa orixe no laboratorio vigués Zeltia, vén de presentar un Expediente de Regulación de Emprego que suporá a extinción de contratos para 39 das e dos seus 79 traballadores, a metade do seu cadro de persoal. Aliás, a empresa pretende impor unha redución salarial que atinxiría o 16%. O ERE extintivo afecta a 39 das e dos 79 empregados Perante esta decisión, o Comité de Empresa, presidido pola CIG, acordou impulsar a convocatoria de folga, que podería ser indefinida para rexeitaren o propósito da empresa de prescindir da metade do seu actual cadro de persoal. O seu presidente, Alberte Gonçalves, denunciou que con esta medida "a empresa está a incumprir un compromiso adquirido pola dirección que garantía o mantemento do emprego durante os vindeiros dous anos". A representación sindical prepara un calendario de mobilizacións e despregarán unha campaña pública para dar a coñecer a nivel social a grave situación que enfrontan. Asemade anunciaron que emprenderá tamén diversas accións a nivel institucional para evitar que o ERE se chegue a aplicar.


Summary: O Pleno do Parlamento aprobou investigar a aparición de balsas de lodos clandestinos no municipio de Sobrado dos Monxes. A proposta, iniciativa do deputado polo BNG Mini Rivas, prosperou cos votos a favor de todos os grupos políticos e a abstención do PSdG. Insta a Xunta a comprometerse a indagar as empresas responsábeis dos vertidos, comprobando se o contido das balsas, teoricamente fertilizantes, cumpre coa normativa vixente.

O pasado verán a veciñanza de Sobrado dos Monxes, na comarca da Terra de Melide, alertou da presenza de balsas de lodos espalladas polos montes do concello. Os depósitos situábanse nas proximidades dos ríos Mandeo, parte da Reserva da Biosfera Mariña Coruñesa e Terras do Mandeo, e Tambre. A Cámara do Pleno acordou esta semana investigar as empresas responsábeis dos depósitos, unha iniciativa do voceiro de Agricultura do BNG Xosé L Rivas, Mini. A proposición non de lei inclúe a realización de probas analíticas aos solos nos que se situaban os lodos, o que permitirá comprobar se absorberon metais pesados e outras posíbeis substancias nocivas para o medio. As inspeccións tamén porán o foco nas empresas responsábeis dos lodos, a orixe dos mesmos e o tratamento que recibiron antes de ser depositados nas balsas. Os lodos sinalados por Rivas son, teoricamente, fertilizantes rexistrados pola empresa Agroamb Prodalt, unha compañía de xestión de residuos con sede en Lugo. "Ás balsas clandestinas chegaban lodos das EDAR. Cando estes feitos saltaron á opinión pública foron trasladadas nunha noite, o que tira por terra a teoría de que o seu contido eran fertilizantes aptos para actividade agrícola", afirmou durante a súa comparecencia. O deputado denunciou "a inutilidade" das Consellerías de Medio Ambiente e Medio Rural no seu seguimento do caso. Veciñanza en pé pola ampliación do vertedoiro das Pías A veciñanza de Sobrado dos Monxes tamén vén seguindo con preocupación o proceso de ampliación do Centro de Tratamento de Residuos Industriais das Pías. A empresa que o xestiona, Gestán Medioambiental S.L. recibiu a autorización para ampliar a súa capacidade de depósito, cun novo vaso de 530.000 metros cúbicos. As Pías recibirá os da planta coruñesa de Nostián, que antes recibía o vertedoiro compostelán de Grixoa. A Xunta suspendeu este acordo pois Grixoa, xestionada por unha UTE da que participa Gestán Medioambiental S.L., carecía dos permisos para xestionar os rexeites. A Plataforma Veciñal de Sobrado ten chamado a atención sobre a actividade da planta, amosando o seu rexeitamento a ampliación. Os grupos parlamentares do BNG e do PSdG trataron de levar a pleno o fin do traslado de residuos dende Nostián durante unha Comisión, mais os votos en contra do PP impedírono.


Summary: O audioblogue Rádio AfroLis é um espaço de expressão cultural feito por afrodescendentes a viver em Lisboa. Artistas, menos artistas, pessoas comuns e menos comuns falam sobre negritude, racismo e identidade revelando facetas da consciência negra emergente em Portugal.

O projeto da Rádio AfroLis é "divulgar a diversidade das realidades dos afrolisboetas, assim como incentivar a sua participação na produção de conteúdos mediáticos" . O ponto de partida é a consideração de que para "muitos afrodescendentes, a cidade de Lisboa é claramente a sua cidade. Para outros, Lisboa é uma cidade como outra qualquer, apesar de terem nascido ou de sempre terem vivido nela. Outros há, que rejeitam Lisboa porque sentem que não é o seu lugar" Um projeto nascido da observação da rua O projeto Rádio AfroLis não tem fins lucrativos e surgiu, dizem da observação das ruas de Lisboa."No caso dos afrodescendentes negros, a questão da pertença relaciona-se, por vezes, com questões de representação nos media ou em espaços sociais diversificados mas, acima de tudo, com a discriminação e o racismo. E surge a pergunta: Eu, como negro ou negra, africano ou africana, devo, posso, quero assumir-me como português/afrolisboeta?" E serão essas, precisamente, as inúmeras combinações de respostas que apresentam nos seus programas. Carla Fernandes é a mentora da ideia que conta, apenas, com a colaboração de outras 4 pessoas: Herberto Smith como fotógrafo, Cristina Carlos na assessoria técnica e duas colaboradoras, Eugénia Quaresma e Eliana Nzualo (na foto à esquerda), que se apresenta como: "Poeta. Sonhadora. Humana. Aspirante a mulher de si mesma. É assim que me espelho. Como muitas histórias da diáspora Africana, o meu local de nascimento não passa de uma coincidência. Sou de Moçambique, sempre. Sou também imigrante – às vezes – porque um negro nunca é turista. E sou uma contadora de histórias, onde quer que vá as encontro e depois reconto" Para escutar http://radioafrolis.com/


Summary: Conde Roa, caso perdido, do periodista de El País José Precedo, inaugura a colección Xornalistas de 2.0 Editora, na que se irán publicando crónicas e reportaxes de actualidade realizadas por profesionais. O libro esmiuza a carreira política do ex acalde de Compostela, os seus excesos como figura política e a súa incursión marrada nos negocios inmobiliarios. Praza ofrécevos o primeiro capítulo do libro, que se presenta este venres en Santiago.

"Se Gerardo se centra, e non vou estenderme en detalles, pode ser un bo xestor para a cidade", aseguraba un membro relevante da dirección rexional uns meses antes de ratificalo. Frases coma esa resoan agora na sede do PP galego, onde o episodio do impago a Facenda revive fantasmas do pasado. Conde Roa, caso perdido, do periodista de El País José Precedo, inaugura a colección Xornalistas de 2.0 Editora, na que se irán publicando crónicas de actualidade realizadas por profesionais. O libro esmiuza a carreira política do ex acalde de Compostela, os seus excesos como figura política e a súa incursión marrada nos negocios inmobiliarios. Nesta longa reportaxe, José Precedo realiza un intenso traballo xornalístico para explicarnos o ascenso e caída en desgraza de Gerardo Conde Roa, con datos precisos e abundantes para situala no seu contexto Nesta longa reportaxe, José Precedo realiza un intenso traballo xornalístico para explicarnos o ascenso e caída en desgraza de Gerardo Conde Roa, con datos precisos e abundantes para situala no seu contexto. Como subliña Xosé Hermida no seu limiar, o labor de Precedo "en ningún caso foi unha investigación estéril. E non porque a divulgación deses feitos desencadease unha sonora dimisión". Citando a Carl Bernstein, "os xornalistas non estamos para derrubar gobernos senón para que a opinión pública coñeza a verdade". Precedo escribe que "o auto, de extraordinaria crueza, desconfía ademais do argumento esgrimido de que non houbo vontade de defraudar". As fontes coñecedoras do sumario apostan por que Conde Roa se verá irremisiblemente abocado a un xuízo. "Sería o epílogo a unha carreira política de máis de vinte anos que se truncou para sempre", di. Neste vídeo, Precedo explica o contido e proceso de realización do libro. "Ladrón, defraudador..." Praza ofrécevos o primeiro capítulo do libro, que se presenta este venres en Santiago, a partir das oito da tarde na libraría Couceiro. Velaquí as primeiras liñas desta vibrante reportaxe: "Ladrón, defraudador". O reproche xorde da multitude medio en voz baixa pero coa xenreira suficiente para que algúns da primeira fila se viren e alcance o seu destinatario. No corredor de fieis que é a Rúa das Orfas ás once da noite manda o silencio, mentres a Irmandade dos Estudantes ensaia a súa primeira estación de penitencia. Expira o Mércores Santo. O viacrucis semella unha desapiadada metáfora que resume un día moi longo: o principio da fin de Gerardo Conde Roa como alcalde de Santiago. Non quixo darse por aludido pero o berro xordo chega dun dos seus. De entre o xentío que desafía o frío e a humidade sobre a pedra da zona vella e agarda o paso do Cristo da Misericordia. A súa teimuda fuxida cara adiante iniciada anos atrás acaba de freala en seco unha querela do fiscal que o acusa de quedar con 291.000 euros que 61 clientes da súa promotora inmobiliaria lle pagaron polo IVE doutras tantas vi- vendas, dous anos antes. Un delito penado con ata cinco anos de cadea... José Precedo É xornalista de El País Galicia, onde se ocupa da información do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e a crónica parlamentaria. Antes traballou como reporteiro na Cadena SER e participou como enviado especial na cobertura da catástrofe do Prestige que mereceu o Premio Ondas ao Mellor Tratamento Informativo en 2003. Nesta canle dirixiu os informativos da fin de semana en Galicia. Descarga aquí o primeiro capítulo de Conde Roa, caso perdido (.pdf)


Summary: Canda o barcelonés Jordi Xammat subiu ao podio após lograr o bronce na regata da calse 470, moi desputada.

Nico Rodríguez (Vigo, 1991) logrou esta cuarta feira a medalla de bronce en vela, na clase 470, un premio que partilla co seu compañeiro de barco, o catalán Jordi Xammat. A embarcación que participaba nestes xogos de Toquio 2020 representando o Estado español entou hoxe en quinta posición, por detrás de Australia (ouro), Suecia (prata), Estados Unidos e Nova Zelanda. Porén, os resultados de xornadas anteriores permitiron a Nico e Jordi subir ao podio. Esta medalla nestes Xogos Olímpicos é a terceira que consegue un galego e que se engade as que obtiveron Ana Peleteiro (bronce en triplo salto) e Teresa Portela (prata en k1) Rodríguez gañou tres medallas no Campionato Mundial de 470 entre 2018 e 2021 e outras tres no Campionato Europeo de 470 entre 2017 e 2021. Esta medalla nestes Xogos Olímpicos é a terceira que consegue un galego e que se engade as que obtiveron Ana Peleteiro (bronce en triplo salto) e Teresa Portela (prata en k1).


Castelao mencionaa nunha soa ocasión na súa magnum opus, Sempre en Galiza. Un nome máis entre tantos outros que desfilan a nivel histórico cando non mítico polas páxinas dunha historia alternativa da Peninsula Ibérica, compendio de viaxe e memorias dun exiliado. Castelao lembra a impresión que lle causara unha comunicación da poeta rumana Adrio Val, á que asistira en París en 1921 No capítulo XXII do terceiro libro de Sempre en Galiza, escrito entre febreiro de 1942 e abril de 1943, Castelao lembra a impresión que lle causara unha comunicación da poeta rumana Adrio Val, á que asistira en París en 1921: "Deprendín que as cántigas populares de Rumania chámanse Doinas, porque son fillas da Dor (verba intraducible que non se comprende e que soio se sinte). Adrio Val díxonos que as Doinas xurden da alma rumana antes dos seus pensamentos, e que a Dor é a espresión do mesmo país, que apenas ten equivalente na Saudade dos "irmáns portugueses". A Dor, pois, é a Saudade, ou mellor, a Morriña. N-efeito; sabemos que a Roma de Trajano levou ao Dacio moita xente da nosa Terra, que en meio d-unha feira de razas deixou na actual Rumania o cuño imborrable do noso esprito. Por eso ao cabo de tantos séculos sigue laiándose a Morriña galega no desterro das soedades balcánicas". Castelao achega máis lembranzas da conferencia de Adrio Val para extender a súa tese sobre a saudade e a morriña que abrangue todo o capítulo: "A mesma conferenciante nos dixo como Elena Vacaresco, durante unha noite xiada de inverno, topou c-un vello aterecido, que murmuraba sen cesar: "Pai Trajano: Porqué nos trouxeches eiquí?". Este testemoio permítenos afirmar que a Morriña non é un sentimento universalmente estendido, como é a nostalgia, o mal de pays, o homesick… [sic], porque estes sentimentos morren en cada individuo, antramentras que a Morriña dimana dos fondos insobornables da raza, e somentes se apagará na morte do seu derradeiro membro". Daquela, quen foi Adrio Val? Unha pescuda polos catálogos das bibliotecas non revela nada desta misteriosa poeta Adrio Val achégalle a Castelao unha anécdota recuperada durante o seu exilio e que asemade representa unha das pasaxes máis encantadoras, esotéricas e enigmáticas de toda a obra. Con todo, o autor non fala máis dela. Tampouco fai referencia a ela ou a devandita conferencia no seu Diario 1921, borrador de lembranzas e impresións causadas durante a súa estancia en Francia, Bélxica e Alemaña. Daquela, quen foi Adrio Val? Unha pescuda polos catálogos das bibliotecas non revela nada desta misteriosa poeta. Con todo, unha obligatoria búsqueda por Google saca unha ducia de referencias, moitas emparalledas coa de Castelao, ata que nunha entrada enxergamos o termo "nome de pluma" vinculado a unha tal "Henriette Sava-Goiu", unha suposta princesa rumana de Bucarest… O xornal neoiorquino revela que a princesa ten 25 anos e é unha das poucas princesas europeas que teñen un oficio, neste caso a literatura, sendo ela autora de poemas e novelas baixo o seudónimo de 'Adrio Val' O New York Times do 21/10/1921 infórmanos de que a princesa ía chegar aquel día no transatlántico Aquitania, da liña Cunard, co obxectivo de preparar o camiño da súa amiga, a raíña Marie de Rumania. É máis, o xornal neoiorquino revela que a princesa ten 25 anos e é unha das poucas princesas europeas que teñen un oficio, neste caso a literatura, sendo ela autora de poemas e novelas baixo o seudónimo de 'Adrio Val'. Defende o dereito da muller a de ter control sobre a súa propia vida e eloxia a muller norteamericana como exemplo desta tendencia. Confesa que lle presta máis importancia ao seu nome de pluma có seu título aristocrático Outros xornais norteamericanos, en diversos lugares do país, recollen a nova e aportan máis datos por medio de diversas entrevistas ofrecidas por ela na súa suite do hotel Waldorf-Astoria durante outubro e novembro . Os seus sonetos publicáronse en París, en 1921. Disque que é unha crente acérrima na teoría da transmigración das almas. Henriette irá de xira polos Estados Unidos impartindo conferencias sobre o benestar en Rumania e as obras literarias da monarca rumana. Defende o dereito da muller a de ter control sobre a súa propia vida e eloxia a muller norteamericana como exemplo desta tendencia. Confesa que lle presta máis importancia ao seu nome de pluma có seu título aristocrático. Ela só pretende ser poeta. Fala o xornal dos seus fermosos cabelos castaños ondulados, dos pés delicadamente enzapatillados, e dela, esvelta e de ollos de cor abeleira. Henriette viaxou por toda Europa, e en Francia, Italia e Romanía coñécena como poeta. Para ela, a cidade de Nova York parece o típico país de contos de fadas, onde os soños poden realizarse. Gusta dos cigarros e de bailar. Solteira, descríbese como "unha persoa de humores variados e extremos". En particular, Miss Sava-Goiu corrixe as imprecisións da prensa norteamericana no tocante ao propósito da súa viaxe, negando que fora representante da raíña rumana, e afirmando que o único motivo da súa visita era "viaxar e observar os costumes e institucións norteamericanas'. Sobrancea que o seu único vínculo á raíña fora o de ser a traductora de diversas obras da monarca rumana ao francés e inglés. Da súa última entrevista en novembro, aprendemos que lle dá máis importancia ao espiritísmo có ensino universitario, aínda que ela, "nova e vivaz", asistira a tres universidades europeas e recibira a súa formación educativa en Londres. Confesa canto adora e declara o seu amor a Nova York por ser a única cidade que lle dá medo Parece ser que segue instalada na gran mazá, xa que sae en máis entrevistas durante 1922. Confesa canto adora e declara o seu amor a Nova York por ser a única cidade que lle dá medo. O xornal conta que escribiu tres obras de teatro en francés, e outras tres en rumano. Henriette segue a dar charlas pola cidade. De feito, a estancia nos Estados Unidos esténdese, tanto que en 1926 solicita a naturalización como cidadá norteamericana. Daquela, o seu apelido convértese en "Saxe". Nalgún momento entre 1922 e 1926, casou cun William V. Saxe, un avogado de Nova Iork. No censo de 1930, ela semella ter 31 anos (aínda que nacera en 1897, e non 1899), e convive co marido neoiorkino que ten 38, nunha casa en Manhattan que dispón dun mordomo chinés chamado Kai Lelung. Sabemos que o seu penthouse foi o centro dun círculo intelectual estendido. O arquitecto e escritor, Claude Bragdon, por exemplo, fala das reunións no apartamento co poeta e escritor lebano, Khalil Gibran, que traducía poesía Sufi e relataba contos folclóricos da súa terra nativa. Bragdon retrátaa así: "unha romana de cabelos dourados e corazón de ouro, de vitalidade e encanto extraordinario". Tamén sabemos que seu pai naceu en Romania mentres que a súa nai en Francia. Durante a década dos trinta, e grazas á información proporcionada polo panfleto Shoreham Scribe, sabemos que a parella residía en Long Island e que nalgún momento ela volvera a Romanía para visitar ao seu pai, o príncipe Eduard Sava-Goiu. No censo de 1940, non aparecen nenos na ficha correspondente coa casa, pero si dúas criadas alemás. Hai conexións entre ela e o mundo cinematográfico. Henriette levou o termo photogenique aos Estados Unidos, e visitou o plató de D.W. Griffith para aprender como facían as películas. Observa entusiasmada a rodaxe dunha película ubicada na Francia revolucionaria con esceas de guillotina e cargas de cabaleiría, e coñece ás actries Lillian e Dorothy Gish. Non pode ser casualidade que o papel interpretado por Raymond Griffith na película muda Time to Love (1927) se chamara "Alfredo Sava-Goiu", seguramente o caso dunha broma entre amigos. Cómpre informar sobre dous episodios máis na vida de Henriette Sava-Goiu, "Adrio Val", episodios singulares e curiosos. Primeiro, o seu vínculo persoal a Aldous Huxley. A muller belga e bisexual do intelectual e escritor inglés, María, tiña o costume de ligar ao seu marido con amantes e manexar esas relacións. Ese foi o caso durante un cruceiro pola Asia surleste durante 1926, cando María animaba a Sava-Goiu a participar nas veleidades da paixón co seu marido, que xa sentía atracción pola princesa rumana. Os comentarios de María sobre Henriette resultan bastante críticos, cando non crueis. Expresa curiosidade pola tendencia do seu marido de sentirse atraído por "mulleres autoconfiantes e escandalosas". Ao seu ollar, a rumana representa un exemplo menor deste perfil, aínda que é "parva". "A boca, as pernas, as mans son horríbeis; o demais rechoncho e bastante atractivo, coma unha froita difícil de morder, aínda que perfectamente madura. Idade, 28. Non é o meu tipo, pero parece ser que el [Aldous] sabe levar os seus propios asuntos nesta ocasión". Non sabemos se chegaron a ter relacións sexuais despois dunha cea na que se vían encantados o un coa outra. María conta nunha carta como os deixara no dormitorio de Huxley, con sono, e como esperaba que o seu marido "terá exito". De feito, esa evidencia epistolar resulta ser a única proba escrita do costume que tiña María de emparellar ao seu marido en aventuras extramaritais. Huxley contoulle a María a súa version da aventura, opinando que Henriette era unha version máis nova da "Princess Volupine" do poema do seu amigo, T.S. Eliot (ou sexa, unha muller moi sexual e sofisticada) Huxley contoulle a María a súa version da aventura, opinando que Henriette era unha version máis nova da "Princess Volupine" do poema do seu amigo, T.S. Eliot (ou sexa, unha muller moi sexual e sofisticada). "Algo malévola, pero con ideais" describea Huxley, "unha quentapirolos filosófica". Henriette, María e Aldous quedan en reunirse en Hong Kong, para viaxar xuntos a California. O San Francisco Chronicle do 5 de maio trae unha foto dos tres baixo o titular: "Chegan a California durante unha xira arredor do mundo". A derradeira nova que queda dispoñible sobre Henriette Sava-Goiu resulta ser outro caso curioso. Trátase dunha demanda entregada pola poeta ao Tribunal Fiscal dos Estados Unidos en febreiro de 1950. Os documentos divulgan que ela declarou unha deficiencia de $221,98 no imposto sobre a renda para 1944, baseada nunha glosa dunha dedución de $600 reivindicada pola suposta perda por roubo dun gran anel de topacio en 1944. Dispuña Sava-Goiu de tres caixóns nos que gardaba a súa xoiería, na que figuraba un número considerable de aneis grandes. Durante o verán de 1944, varios traballadores pasaron pola casa para facer obras nela, e daquela ela deuse de conta de que faltaba. Declara que quere recuperar o anel por motivos sentimentais, xa que $600, con impostos incluídos, non lle parece caro, que nunca perdera un anel antes e que sempre volvía a gardalos aneis nos caixóns. Con todo, non informou da perda do gran anel de topacio á policia, nen se fixera unha reclamación de seguro. Non houbo probas concretas de que llo roubaran antes de que ela o extraviara. O xuíz declara que Henriette non cumpre coa carga da proba, polo que non recupera os impostos pagados polo anel. Quen sabe se Castelao chegara a dar con ela outra vez máis polas mazás e rúas de Nova York rumbo a Bos Aires, conscientemente ou non, a principios dos 40 Nada máis sabemos sobre "Adrio Val", Henriette Sava-Goiu, princesa, poeta, viaxeira e emigrante. Quen sabe se Castelao chegara a dar con ela outra vez máis polas mazás e rúas de Nova York rumbo a Bos Aires, conscientemente ou non, a principios dos 40. El emigrou contra da súa vontade; ela, por elección propia. El viaxou a nivel internacional para escapar da morte, o cárcere e dar cun fogar adoptado; ela, por pracer, formación propia e con medios propios. Non sabemos se chegaron a conversar aquel día en París en 1921, cando un Castelao deprimido por estar lonxe de Galicia deu cunha conferencia impartida pola romanesa "Adrio Val". Da morriña romanesa á morriña galega, o retrato do que dispoñemos de Henriette Sava-Goiu queda algo máis completo a base destes vínculos recuperados da nada durante un agosto e setembro galego e chuviñoso, 94 anos despois.


Summary: A pesar de que o pasado ano foi o primeiro dende 2007 no que se reduciu a cifra de parados e paradas en Galicia, os desempregados e desempregadas que levan máis de dous anos sen traballo seguen a aumentar: xa son 110 mil, o 40% do total.

2014 foi o primeiro ano dende 2007 que se reduciu o número de persoas desempregadas, en Galicia e no conxunto de España. É posible que a destrución de emprego tocara teito, mais as aínda estarrecedoras taxas de paro (21,65% en Galicia, 24,44% no Estado) tardarán aínda moitos anos en regresar -se o fan- aos niveis previos. A situación económica é algo mellor, pero só para unha parte da poboación. En Galicia hai aínda 276 mil persoas desempregadas en idade de traballar e moitas delas son parados e paradas de longa duración. Este venres publicáronse os datos medios anuais da Enquisa de Poboación Activa, unhas cifras xa coñecidas pero que permiter realizar unha análise máis repousada e lonxe de calquera distorsión estacional. En 2014 o desemprego reduciuse en Galicia en nove mil persoas; porén, segue a aumentar o número de galegos e galegos que levan máis de dous anos buscando un traballo sen conseguilo. Son case 110 mil, fronte ás 100 do ano anterior, ao redor do 40% do total de parados e paradas. En 2009 había en Galicia 23 mil persoas que levaban máis de dous anos no paro, hoxe esa cifra multiplicouse case por cinco. A eses 110 mil poderíamos sumar outras 54 mil persoas que levan entre 1 e 2 anos no paro, ata facer un total de 164 mil galegos e galegas con máis de 12 meses consecutivos na procura dun emprego que non aparece. Son un dos colectivos que máis está sufrindo nesta crise económica, sen prestacións por desemprego e cunha porcentaxe importante de persoas de máis de 55 anos. De feito, a taxa de paro para os e as maiores de 55 anos en Galicia duplicouse dende o comezo da crise, pasando do 5,6% de 2008 e o 7,2% de 2009 ao actual 15,22%. Ademais, a taxa de cobertura segue a caer, e nestes momentos hai 92.800 fogares en Galicia con todas as persoas activas en situación de desemprego. 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Menos de 3 meses 48,5 53,9 49,8 52,8 55 50,6 51,4 Entre 3 meses e 1 ano 32,2 61 69,7 67,8 69,4 70,6 60,2 Entre 1 e 2 anos 14,2 25,9 46,1 54,8 59,7 63,1 54,3 Máis de 2 anos 16,8 23,2 35,3 52 76,3 100,2 109,9 Total 113,6 164,1 199,9 227,2 270,5 284,6 275,8 Número medio de galegos e galegas desempregadas e tempo que levan buscando traballo, en miles. Fonte: EPA


Summary: ENTREVISTA | A divulgadora científica coruñesa Deborah García Bello vén de presentar o seu novo libro, Que se le van las vitaminas!, no que desmonta algúns mitos e ideas falsas sobre fenómenos que nos rodean. Falamos con ela sobre a fenda de xénero na ciencia ou os antivacinas

A divulgadora científica coruñesa Deborah García Bello vén de presentar o seu novo libro, Que se le van las vitaminas!, no que desmonta algúns mitos e ideas falsas sobre fenómenos que nos rodean. O seu blog Dimetilsulfuro converteuse nos últimos anos nun dos espazos de divulgación científica máis populares de España, o mesmo que os seus vídeos. Licenciada en Química, impartiu materias de ciencias no ensino medio durante 8 anos e na actualidade dedícase por enteiro á divulgación, dirixindo as xornadas Arte & Ciencia en TopArte do Museo Guggenheim de Bilbao e a Cátedra de Cultura Científica da UPV/EHU. Está, ademais, realizando o doutoramento en Química na UDC sobre Divulgación científica a través da relación entre a ciencia e a arte contemporánea. Falamos con ela sobre a fenda de xénero na ciencia, o momento que vive nestes momentos a divulgación ou a acción dos grupos antivacinas e outros colectivos que se benefician do fomento das pseudociencias. Non che vou preguntar cando se iniciou a túa vocación pola ciencia ou pola química, pois seguramente sería ir moi atrás. Pero cando comezaches a interesarte pola divulgación? Por que decidiches abrir o blog? Eu era mestra. E o blog naceu como proxecto nunha materia que tiñamos -Ciencias para o Mundo Contemporáneo-, que é para todos os alumnos de Bacharelato, na que os animaba a elaborar contidos de divulgación a partir dos temas que tratabamos. E eu tamén comecei a facer algún artigo ou vídeo sobre os temas que saían na clase. De feito, algunhas das primeiras entradas do blog, en 2012, están feitas por alumnos que hoxe xa están rematando a carreira. Vin que me gustaba e despois, ademais, algunha das entradas tivo certa repercusión. O nome do blog -Dimetilsulfuro- non é en absoluto casual e ten moita relación con Galicia e, sobre todo, coa Coruña, non si? Si, nese momento decidín ampliar o blog, pensando no curso seguinte, no que volvía impartir esa materia. Foi un verán que pasei enteiro en Madrid e alí, unhas das cousas que máis botaba de menos era o mar e o olor a mar. E foi por ese romanticismo que escollín o nome de Dimetilsulfuro, porque é a principal substancia responsable do olor a mar. "Cociñando, motívanos saber como se está producindo un proceso. Lembro que a miña avoa lle botaba mel á salsa boloñesa. E isto facíao porque os azucres reaccionan cos aminoácidos da carne, no que se coñece como Reacción de Maillard" Moitos dos e das divulgadoras apostan por afondar en aspectos da vida cotiá, amosando como a ciencia axuda a explicar fenómenos que nos rodean e vemos todos os días. Máis aínda no caso do teu último libro. É unha forma de que a xente se interese por estes temas? Fágoche unha matización: sempre dicimos iso de que 'a ciencia explica as cousas'. E non, a ciencia non explica nada, a ciencia descríbeas, ás veces de forma moi elegante, mesmo poética, pero non é máis que unha forma de describir como suceden as cousas. Como, non por que. E si, gústanos entender o que está pasando ao noso redor. E, por exemplo cociñando, motívanos máis saber como se está producindo un proceso. A min chámame a atención lembrar que a miña avoa lle botaba mel á salsa boloñesa. E isto facíao porque os azucres reaccionan cos aminoácidos da carne, no que se coñece como Reacción de Maillard, que consegue que a carne tome un ton máis marrón e un sabor característico, como a barbacoa. Claro, a miña avoa facíao por intuición ou por tradición. Pero cando ti descubres a forma en que ten lugar isto, é moi emocionante, enriquece a experiencia. E, ademais, podes aplicalo a outras cousas. "Non estou moi de acordo en como se dá a ciencia no sistema educativo; impártense unha serie de coñecementos, a xente fártase de facer integrais, pero despois non se ensina en que consiste o sistema científico e todo o proceso de validación dunha hipótese" Imos para adiante ou para atrás? En teoría, a sociedade debería estar mellor formada que hai unhas décadas, pero dá a impresións de que casa vez circulan con máis facilidade todo tipo de discursos acientíficos... Si, aí inflúe o rápido que se difunde todo tipo de información. E tamén o feito de que é moi difícil filtrar. Antes accedíamos á información sempre a través de mediadores. Isto non quere dicir que fose unha garantía absoluta de veracidade, pero había máis controis. Agora dámoslle a mesma fiabilidade a un blog escrito por calquera e a un artigo que aparece nun xornal que ten unha certa traxectoria. E despois, a nivel de formación non estou segura de que agora saibamos máis cousas que antes. Por exemplo, eu non estou moi de acordo en como se dá a ciencia no sistema educativo; impártense unha serie de coñecementos, a xente fártase de facer integrais, pero despois non se ensina en que consiste o sistema científico e todo o proceso de validación dunha hipótese. E isto sería moi importante para que a xente soubese diferenciar as investigacións serias doutras cousas. "Cando se anuncia un taller de cosmética ecolóxica, que propón empregar elementos que temos nas nosas cociñas. É isto máis ecolóxico que un produto industrial? Non necesariamente. Xera moito máis impacto medioambiental, gastas moitos máis recursos..." Ti incides moito na falacia naturalista, ese interese en identificar os produtos producidos industrialmente como máis negativos que aqueles cualificados de naturais. Por que ten tanto éxito este discurso? Aí tamén entra en xogo o factor de que en moitas persoas a opinión sobre un tema está mediada por unha determinada ideoloxía política. Despois, o propio funcionamento dos medios está determinado polo feito de que os seus lectores esixen un determinado tipo de información. Nese senso, eu creo que hai xente que está moi concienciada co ecoloxismo, pero nalgunhas cuestións de forma moi errada, empregando moi á lixeira este concepto. Por exemplo, cando se anuncia un taller de cosmética ecolóxica, que propón empregar elementos que temos nas nosas cociñas. É isto máis ecolóxico que un produto industrial? Non necesariamente. Xera moito máis impacto medioambiental, gastas moitos máis recursos... A postverdade é un tema que me preocupa, porque vexo que a práctica está moi estendida, son moitos os que utilizan determinadas prácticas demagóxicas para levar a xente ao seu terreo. No teu caso, ademais, como química tes que loitar contra esa mala prensa do químico, que en certas ocasións se opón ao natural, coma se na natureza non houbese química... Si, en xeral asóciase a química como algo non natural, algo que non está na natureza. Hai moita ignorancia sobre ese tema. Unha das cousas que se ensinan no colexio é a táboa periódica e os elementos químicos, que son cousas que están na natureza. Pero a mensaxe que se lanza moitas veces é outra. Ten que ver tamén coa imaxe á que está ligada a propia palabra química, que foi pervertida nas últimas décadas, relacionada sempre con intoxicacións, desastres, vertidos, cousas tóxicas... "As administracións públicas deben pecharlles as portas ás pseudociencias, mesmo arriscándose a ser acusados de censores. Teñen que recoñecer que se trata dun problema" Nas últimas semanas asistimos en Galicia a varios intentos de grupos defensores das pseudociencias, que se lucran con elas (como Pàmies) ou que promoven políticas moi perigosas (coma os antivacinas) por difundir as súas mensaxes na Coruña e Vigo. Como deben actuar as administracións públicas e a sociedade ante estas ameazas? Se imos ao máis perigoso, atopamos terapias alternativas que prometen curar cancros con plantas ou con imposicións de mans. Tamén atopamos medos infundados a aditivos alimentarios ou empregados en cosmética. Ou xente que se lucra vendendo produtos supostamente milagreiros, que non teñen ningún efectos positivos. E, despois, están temas completamente sensibles, coma os movementos antivacinas, que xa se está cobrando a vida de moita xente noutros países. En España aínda non é un movemento demasiado importante, pero máis vale previr que curar. As administracións públicas deben estar moi vixilantes ante isto, para protexer os cidadáns. Ao igual que non se permitiría facer un acto que apoiase explicitamente o terrorismo ou a violencia de xénero, debería actuarse igual ante isto, porque as pseudociencias matan. Hai cousas que non están amparadas pola liberdade de expresión. As administracións públicas deben pecharlles as portas ás pseudociencias, mesmo arriscándose a ser acusados de censores. Teñen que recoñecer que se trata dun problema de verdade. E os espazos privados teñen que ser responsables, tamén, non escudarse en que eles ceden un local e ignoran o que alí sucede. "Todos deberíamos preocuparnos por ter unha formación máis completa: tan inculta é unha persoa de ciencias que non ten nin idea de arte coma unha persoa de artes ou de letras que non ten unhas nocións básicas de ciencia e cultura científica" Falabas antes de que non estabas moi de acordo coa forma en que se imparte a ciencia. Fóra diso, cres que é un erro a excesiva compartimentación de saberes, que o estudantado de ciencias sexa privado do acceso ás materias humanísticas ou que o de letras non teña que cursar máis materias científicas? Está ben que haxa especialización, pero hai moitos coñecementos que están mesturados e que son transversais. Non ten sentido esa delimitación absoluta de coñecemento, é algo totalmente arbitrario. A consecuencia é que tendemos a ver todo en compartimentos estancos, o que nos leva a que teñamos comportamentos diferentes e formas distintas de acceder á información en función da nosa formación. Ou cremos que as nosas formas de traballar son moi distintas, cando non o son tanto. Todos deberíamos preocuparnos por ter unha formación máis completa: tan inculta é unha persoa de ciencias que non ten nin idea de arte coma unha persoa de artes ou de letras que non ten unhas nocións básicas de ciencia e cultura científica. Unha persoa culta é unha persoa que sabe de todos os campos. En ocasións parece que se desculpa máis que unha persoa ignore certas cuestión de ciencia básica e en cambio unha persoa que non sabe nada de literatura, historia ou arte é automaticamente ridiculizada... Si, iso é certo. Pero ao mesmo tempo, aínda que non sexan consideradas persoas cultas, as persoas que saben de ciencia son consideradas elites. Nos institutos anímanse aos mellores expedientes a ir por carreiras de ciencias. Paréceme un fenómeno moi curioso. Como valoras as divulgación científica que se está a facer neste momento? Como están a contar a ciencia os medios de comunicación xeneralistas? Faise máis que antes. E, por suposto, canto máis mellor. O problema coa divulgación científica é que está en terreo de ninguén: os xornalistas saben explicar os temas pero non teñen por que ter formación científica, e os científicos si a teñen pero non sempre saben como contar eses temas. Hai xente que di que os científicos teñen que ter entre as súas obrigas o saber divulgar, e eu non estou de acordo con iso. Se o saben facer, perfecto, pero non é o seu campo. E outra das ideas erróneas é que a divulgación é coma un hobby, algo que se fai por gusto, de balde. Supoño que é o que pasa co todas as profesións que son relativamente novas. Eu creo que a divulgación científica está nun bo momento e eu reivindícoa como unha profesión. Cada vez máis institucións e empresas están apostando por ela, de forma profesional, como unha forma de contar o que fan. "Hai xente que di que os científicos teñen que ter entre as súas obrigas o saber divulgar, e eu non estou de acordo con iso. Se o saben facer, perfecto, pero non é o seu campo" Estamos nun bo momento en Galicia? Eu creo que si, que estamos nun momento xenial, tanto en Galicia coma no resto de España. Na Coruña aínda botou a andar hai pouco a cátedra de divulgación científica da UDC, dirixida por Isabel Zendal. Onde mellor se fan as cousas é no País Vasco, onde levan uns anos traballando moi ben neste campo. Claro, despois compáraste cos Estados Unidos e parece que aquí aínda somos amateurs. Pero, ben, imos pouco a pouco. Dende logo, parece que hai público para este tipo de contidos. Abonda con ver o interese que espera Naukas Coruña, por exemplo... Si, en Naukas Coruña o Teatro Rosalía énchese completamente e as entradas esgótanse rapidisimamente, hai moito interese. E en Naukas Bilbao énchese o Euskalduna, que son preto de 2000 prazas, que é impresionante: dúas mil persoas que van escoitar falar de ciencia. "Todo isto comeza moito antes, comeza por exemplo cos xoguetes que se lles regalan a nenos e a nenas, ou cos xogos aos que se animan a uns e a outras" Por que é importante que haxa mulleres científicas? Que factores son máis importantes para que nos institutos os rapaces se encamiñen cara a carreiras científicas e técnicas e as rapazas non? Porque nas carreiras científicas hai un estereotipo que hai que desterrar. Segue parecendo que hai unhas carreiras para as que os homes son máis aptos e non, mulleres e homes podemos facer de todo. O problema é que todo isto comeza moito antes, comeza por exemplo cos xoguetes que se lles regalan a nenos e a nenas, ou cos xogos aos que se animan a uns e a outras. E reciben tamén dende que son pequenos e pequenas unha serie de mensaxes, que por exemplo desaniman a un neno se quere ser enfermeiro ou a unha nena que quere estudar enxeñaría industrial. Que se pode facer para mudar isto? Hai que comezar dende que son moi pequenos, tendo moito coidado coa linguaxe que se emprega ou cos xoguetes que se lles regalan. Despois, cando xa son algo máis maiores ten moita importancia que teñan ou non referentes femininas ás que admirar no campo da ciencia. Sempre asociamos inconscientemente científico a home. E, claro, isto é un círculo vicioso, porque non pode haber referentes se as mulleres non chegan a eses postos de prestixio e visibilidade, se non aparecen nos libros de texto, se non gañan Premios Nobel. Entra en xogo tamén o síndrome do impostor, que sofren con moita máis frecuencia as mulleres: a pesar de que saben moito do seu campo, dálles a impresión de que non, de que van ser xulgadas, de que hai outras persoas máis válidas. Os homes case nunca teñen problemas por iso. "Entra en xogo tamén o síndrome do impostor, que sofren con moita máis frecuencia as mulleres: a pesar de que saben moito do seu campo, dálles a impresión de que non, de que van ser xulgadas, de que hai outras persoas máis válidas" Na túa tese de doutoramento, que estás a rematar, afondas na relación entre a arte contemporánea e a ciencia. En que aspectos te centras? A miña tese que ver sobre todo cos materiais escollidos na arte contemporánea, e no seu significado. Hoxe, moitos artistas fan unha escolla dos materiais moi consciente, que para a formar parte do significado da obra. Tamén me centro en cuestións técnicas que fan posible a existencia de determinadas obras de arte. Por exemplo, o ano pasado dei unha charla TEDx sobre a Venus azul de Klein. Klein entrou en contacto con científicos porque quería ese azul determinado, e en cambio ao home das cavernas nin sequera se lle tería ocurrido empregar esa cor, primeiro porque seguramente nin sequera coñecía o azul, que non existía na Península Ibérica. Ou por exemplo, ocúpome do Vantablack, que é o negro máis negro que existe, tanto que se o enfocas cunha lanterna, non o ilumina, parece que traga a luz. Esta cor, que se emprega en aparellos de astronomía, veu cubrir unha demanda que existía. E nalgunhas técnicas que empregan os artistas necesitan da colaboración de científicos. Na tese escollo obras de arte contemporánea moi concretas e estudo a relación que teñen coa ciencia. Blog Dimetilsulfuro


Summary: O alcalde de Ourense Gonzalo Jácome mantivo o primeiro encontro institucional co presidente da deputación Xosé Baltar. O rexedor da cidades das Burgas definiu os primeiros días de goberno de ambas as institucións como "os de maior entendemento ca nunca" e afirmou ter deixado atrás o pasado en relación á rivalidade política co líder popular.

Nun encontro mantido entre o alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, e o presidente da deputación, Xosé Baltar, púxose de manifesto a boa sintonía entre ambas as institucións, afirmando o rexedor que reinaba "o bo entendemento". Jácome comezou a súa intervención asegurando que "a pesar do paradoxo e en contra do pasado" este novo tempo político "caracterízase pola rapidez á hora de chegar a acordos entre as dúas administracións". O alcalde de Democracia Ourensá tamén afirmou que deixou "atrás o pasado" en referencia ao enfrontamento que durante anos tivo co presidente da institución provincial. Baltar sinalou que esta situación de entendemento é "toda unha honra e pracer", enterrando así a rivalidade política existente no pasado Esta quinta feira 4 de xullo celebrouse pois a primeira reunión institucional entre ambos. Baltar sinalou ao respecto que esta situación de entendemento é "toda unha honra e pracer", enterrando así a rivalidade política existente no pasado. Baltar informou que para unha maior conexión entre ambas as dúas institucións manterase unha reunión de carácter mensual alternando a súa celebración no edificio do concello e da deputación. Puxeron ademais en valor os eixes en que se baseará a relación e que serán a "lealdade" e a "cooperación". Na xuntanza tratáronse principalmente as dúas medidas principais do programa de Democracia Ourensá, e que radican na construción dun parque acuático e un Centro de investigación de Intelixencia Artificial, dos que Baltar resaltou que teñen futuro. Manterase unha reunión de carácter mensual alternando a súa celebración no edificio do concello e da deputación Aínda así, o presidente provincial avogou polo parque acuático de Monterrei, que podería estar en cuestión de meses, mais Jácome avogou por un modelo de parque termal que no seu criterio "supoñería unha fama a nivel europeo para Ourense", un proxecto moito máis ambicioso e que tardaría anos en materializarse, e anunciou que non vai renunciar á súa idea. Jácome tamén puxo en valor o compromiso de Baltar por poñer inmediatamente a disposición do concello un lugar para albergar o Centro de investigación de Intelixencia Artificial, que será acollido polo Edificio Provincia Intelixente, ideado pola deputación.


Summary: O responsábel de Sanidade, Julio García Comesaña, asegurou no pleno do Parlamento que o rastrexo "é un proceso, non un profesional" e repetiu a cifra de máis de 6.000 profesionais.

Na Galiza, non existe o posto de traballo de rastrexador ou rastrexadora. Así o asegurou o recente conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, á pregunta formulada ao respecto polo parlamentario do PSdeG, Julio Torrado. "É un proceso, non un profesional", insistiu García Comesaña. A capacidade de rastrexo de contactos de persoas contaxiadas foi un dos requisitos do Goberno estatal durante o desconfinamento. A ese efecto, a Xunta da Galiza anunciou en maio a posta en marcha dunha plataforma de seguimento. Daquela estaba composta por 20 operadores. Mentres outros territorios do Estado dan conta dos rastrexadores que teñen, a Xunta da Galiza insiste desde agosto en que máis de 6.106 persoas están implicadas na tarefa. Entre elas, contabiliza tamén profesionais de Atención Primaria. O responsábel da Consellaría de Sanidade en substitución de Jesús Almuíña reiterou esta cuarta feira, 23 de setembro, esa cifra no pleno do Parlamento. E, cuestionado en concreto polo número de operadores do centro de seguimento da Xunta non ofreceu ningunha resposta. Torrado tamén inquiriu a cifra de profesionais dedicados ao rastrexo por cada área sanitaria, ao que o titular de Sanidade replicou que non están divididos por ese criterio. Nós Diario ten dirixido repetidamente peticións de información á Consellaría de Sanidade respecto ao número de rastrexadores cos que conta. Tamén sobre os anuncios publicados pola multinacional Grupo Konecta, que ofertou postos de emprego para esta tarefa na Galiza. Porén, Sanidade non respostou en ningún dos casos.


Summary: A Xunta e as catro Deputacións subvencionaron a un organismo en honra do ex-censor franquista e premio Nobel onde supostamente o IVE foi absorbido pola súa muller, Marina Castaño.

A entidade Lengua y Literatura, Agrupación de Interese Económico (AIE), constituída con capital da Fundación Camilo José Cela (ao 80%) e Mariña Castaño (20%), absorbeu o IVE das obras de rehabilitación de dous inmóbeis pertencentes á entidade que leva o nome do Premio Nobel nacido en Galiza e con pasado de censor franquista (as casas dos canónicos números 5 e 8) e que foron subvencionadas con fondos públicos, entre eles os da Xunta, que hai dous anos 'rescatou' a Fundación. Así se constata nun informe pericial, ao que tivo acceso Europa Press, o cal foi incorporado á investigación aberta nos xulgados de Padrón a raíz dunha denuncia presentada contra a xestión da que era muller do escritor, Mariña Castaño, e o seu ex-xerente. Da documentación incluída nese informe, de máis de 120 folios, extráese un IVE de 32.370.954 pesetas (194.553,34 euros) procedentes dos patrocinadores, que son: as catro diputaciones provinciais, o Ministerio de Educación e Cultura, a Xunta e Renfe. Quedaron excluídas as facturas referentes a Endesa por ser unha entidade privada. O goberno galego puxo 66.000 euros.


Summary: O ministro de Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá, chegou a afirmar esta semana que o atraso na idade de xubilación favorecería a incorporación da xente nova ao mercado laboral, un argumento que, segundo diversos colectivos, é totalmente contrario á realidade que debuxa esta medida.

As medidas anunciadas esta semana polo ministro de Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá, sobre as pensións non deixaron indiferente a ninguén. Se ben as persoas que están próximas á súa xubilación son as máis preocupadas polos cambios que poida haber nesta materia, a xente nova tamén mira con preocupación os cambios que se aveciñan no caso de que prospere a proposta do Goberno estatal. Os incentivos ao atraso á xubilación e as penalizacións ao retiro antes da idade legal foron dúas das medidas anticipadas por Escrivá para actualizar o sistema actual. A pesar de que o ministro chegou a sinalar que unha maior participación dos maiores "non dana, senón que aumenta as oportunidades de emprego da xente nova", son moitos os colectivos que desmontan esta afirmación. O seu socio de Goberno, Unidas Podemos, non só rexeitou os seus argumentos, senón que propuxo darlle a volta á súa medida estrela, a de bonificar con 12.000 euros as xubilación das persoas que decidan alargar a súa vida laboral. A deputada do grupo confederal e portavoz de En Comú Podem, Aina Vidal, suxeriu empregar eses cartos en fomentar contratos relevo que permitan á xente nova incorporarse ao mercado laboral, máxime nunha situación de paro "absolutamente desbocada". Tamén lle inquieta que miles de cidadáns teñan que alongar a súa estancia no mercado laboral non porque lles apeteza, senón por "non ter outra opción" ao quedarlles unha pensión insuficiente. Menos postos vacantes Na mesma liña, o economista e sindicalista Xabier Pérez Dávila indicaba hai uns días a Nós Diario que a situación do mercado laboral galego, marcado pola alta temporalidade e os contratos parciais, "non se vai solucionar coa reforma das pensións". Mais ben ao contrario, xa que "se se atrasa a idade de xubilación van tardar máis en quedar libres postos de traballo, sobre todo os de mellores condicións", argumentaba. Para Gonzalo Balo, presidente do Movemento Galego pola Defensa das Pensións e os Servizos Públicos (Modepen), o ministro Escrivá "terá que explicalo moito", xa que o seu razoamento "non o entende ninguén". "Se o que estás a facer é aumentar a idade da xente que está a traballar e, ao mesmo tempo, incrementas os ingresos desas persoas a cargo dos orzamentos con esa axuda, loxicamente estanse a detraer cartos do erario público e a impedir que a xuventude se incorpore a eses postos de traballo", argumenta Balo, quen insiste en que a pretensión do Goberno español "contradise coa realidade". Se o que de verdade procura é incentivar a incorporación da xente moza ao mercado laboral, para o presidente de Modepen o primeiro que habería que facer é manter a idade de xubilación nos 65 anos, "como estaba até agora", unha medida que habería que complementar con outras políticas de promoción de emprego. Con todo, Gonzalo Balo recoñece a Nós Diario que as que teñen que xerar eses empregos son realmente sa empresas. Tamén o sector público que, como denuncia "están acabando con el". "Era un nicho de emprego de calidade con dereitos para as persoas traballadoras. Agora estanse a privatizar unha serie de servizos que o único que fan é precarizar o emprego e incluso diminuír os postos de traballo", lamenta. Precarización do público Esa precarización do público é, ao seu entender, a estratexia que segue o Goberno español en materia de pensións co obxectivo de que a xente aposte en plans de pensións privados. Mais esta viraxe tamén prexudica a xente moza. "Que traballador hoxe por hoxe pode apartar unha cantidade para facer un mínimo depósito para un sistema privado de pensións?", pregúntase Balo, que lembra que cos salarios actuais "a moita xente non lles dá para sobrevivir", como demostra o feito de que nas colas dos bancos de alimentos haxa persoas con traballos de oito horas que acoden alí "para complementar o que o traballo non lles dá". "Por dicilo suave, é un crime o que se está a facer cos traballadores e traballadoras", apunta o presidente de Modepen, que advirte de que a proposta do Ministerio "fomenta cada vez máis a diferenza entre traballadores", xa que vai haber unha elite cuns empregos estábeis e uns bos salarios que poderán pagar un fondo de pensións e alargar a súa vida laboral por tratarse de postos "con pouco desgaste", mentres que outras persoas "van ter que marchar antes cunha incapacidade porque é imposíbel manter os ritmos que levan".


Summary: Enegrescência é um projeto nascido no Brasil, no estado da Bahia. O seu nome deriva do título dum livro.

Foram os escritores David Alves Gomes, Lidiane Ferreira (co-autores do livro Enegrescência que deu nome ao projeto), Fábio Cunha e Gonesa Gonçalves que impulsaram o projeto com o objetivo de criar meios de divulgação para as literaturas afro-brasileira e africanas. Qualquer fórmula é boa para chegar ao público mas gostam, os mentores, especialmente de festas à noitinha, de saraus, onde novos autores podem recitar os seus poemas ou contos. As apresentações musicais, teatrais e de qualquer outra modalidade artística que problematize questões referentes às chamadas minorias sociais são bem-vindas a estas reuniões. Além disso, forma parte do projeto o recitado de obras de escritores angolanos, como o Agostinho Neto e a Ana Paula Tavares, moçambicanos, como o José Craveirinha e a Noémia de Sousa, são-tomenses, como o Francisco Tenreiro, dentre outros autores e nacionalidades africanas, além dos autores e autoras negro-brasileiros. Uma sociedade menos desigual O Projeto Enegrescência define-se como "um coletivo interessado em impulsionar a interculturalidade através da educação, da literatura e das artes em geral, entendendo-as como pilares principais para a construção de uma sociedade menos desigual e menos hierarquizada, principalmente no que tange aos seus princípios e valores" Assim, os saraus realizados pelo Projeto visam a estabelecer justamente esse diálogo intercultural com a comunidade baiana, que muitas vezes encontra-se inacessível a obras de autores negro-brasileiros ou africanos justamente pela inexistência ou ineficácia das divulgações institucionais. O Projeto Enegrescência visa a divulgação e a internalização de valores africanos, de forma não estereotipada e não hierarquizada, como agentes de possíveis mudanças na sociedade baiana, na brasileira e quiçá noutras latitudes. Além dos saraus, o projecto conta com um Blog que reúne mais de setenta autores e autoras de literaturas negro-brasileira e africanas, com o objetivo de ser mais um meio divulgação dessas literaturas em suporte digital. Como amostragem, o poema Sensus da poeta moçambicana e colaboradora do Sermos Galiza Hirondina Joshua. Sensus Falamos a mesma língua Do raiar do tempo Falamos a mesma língua Sussurrada pelo vento A língua do céu Neste Sol da alvorada Da nuvem sem véu Em labareda Falamos o toque A vontade A veia O sangue... A Vida em ascendência Quimera em Transcendência A língua que nos refaz Em dias lentos Transforma-nos Em eternos Vencedores do silêncio Falamos sem voz Em alta voz A língua A língua A secreta Língua Falamos falamos O toque A vontade De nascer... A língua... A língua da pele Fonte da informação: Projeto Enegrescência (http://enegrescencia.blogspot.com.br/)


Summary: Segundo os dados do Consello Xeral do Poder Xudicial na Galiza presentáronse, no segundo trimestre deste ano, 1312 denuncias das que 656 foron suspendidas xudicialmente.

O Consello Xeral do Poder Xudicial fixo públicos esta segunda feira (19 de outubro) os dados referidos aos procesos xudiciais por violencia machista. Neste senso, na Galiza presentáronse no segundo trimestre de 2015, 1.312 denuncias, a maior parte delas (974) através dun atestado policial con denuncia da vítima. Delas, 656 foron procesadas e outras 656 sobreseídas. Isto é, o 49,9%, a metade foron suspendidas xudicialmente, maioritariamente (624) "por non resultar xustificada a perpetración do delito". Trátase do territorio con maior taxa de sobreseimento (libre ou provisorio) do conxunto do Estado español, xunto con Castela e León. As denuncias presentadas respondían a "lesións e malos tratos" correspondéndose cos artigos 153, 173 e 148 do Código Penal; delitos contra a liberdade e indemnidade sexual. Aliás, ditáronse 249 ordes e ou medidas de protección dun total de 397 solicitadas no 82,62% dos casos polas propias vítimas fronte ao 13,6% das requeridas polo Ministerio Fiscal. No segundo trimestre de 2015 foron axuizadas por violencia machista 172 homes dos que 132 foron condenados e 40 absoltos. A ratio de denuncias por cada 10 mil mulleres sitúase na Galiza en 9,3.


Summary: O pasado venres presentouse a Unidade Mixta de Investigación, formada polo Centro de Innovación Aeroespacial de Galicia da Universidade de Vigo e a empresa Aistech Space S.L., que levará a cabo o deseño, fabricación, lanzamento e operación dunha rede de 25 nanosatélites

O pasado venres presentouse en Vigo unha Unidade Mixta de Investigación, formada polo Centro de Innovación Aeroespacial de Galicia (CINAE) da Universidade de Vigo e a empresa Aistech Space S.L. A entidade, que conta cunha axuda de 700.000 euros da Axencia Galega de Innovación (GAIN), levará a cabo o deseño, fabricación, lanzamento e operación dunha rede de 25 nanosatélites co obxectivo de obter datos de posicionamento de buques e avións, xunto con fotografías térmicas da superficie terrestre e recompilar datos de redes de sensores distribuídas polo planeta. Sectores como o pesqueiro, o agrícola e o agroforestal poden ser algúns dos máis beneficiados polo despregue da constelación, que proverá servizos como o seguimento de agricultura de precisión, verteduras no mar ou control de incendios, combinando medidas ambientais cun novo concepto de imaxes. Mentres Aistech se centra nas tarefas de integración das cargas útiles, Cinae actúa como socio tecnolóxico de nivel de misión e de plataforma, achegando a experiencia dos seus investigadores para crear a constelación de nanosatélites. O custo total do proxecto, que se completará en 2022, ascende a 2,3 millóns de euros, dos que Aistech Space sufraga a diferenza entre esta cantidade e o financiamento outorgado pola GAIN con fondos Feder. Na presentación da unidade mixta, Fernando Aguado (director técnico e investigador principal de Cinae para este proxecto) lembrou o traballo desenvolvido na Universidade de Vigo e en Cinae que a día de hoxe suman o 42% dos satélites desenvolvidos e lanzados en España, ao tempo que avanzou que "no período 2019-2020 se lanzarán desde Galicia catro satélites adicionais, co que Cinae terá deseñado e lanzado o 65% dos satélites fabricados en España ata esa data. É un feito tremendamente significativo", explicou o investigador, que afirmou en ton que broma que "sumados os 200 satélites que imos facer con Aistech xa será o 98%... Podemos dicir que desde a Universidade de Vigo, desde Galicia, Cinae, somos pioneiros". Os cubesats de 6U que se están a deseñar neste proxecto teñen unhas dimensións de 30x10x10 centímetros e un peso duns 10 quilogramos, podendo realizar entre 14 e 15 órbitas ao día, o que implica unha cobertura total. S. Mato: "O futuro está ligado ao coñecemento, polo que cómpre cambiar o chip do ladrillo, porque a competitividade vén da man do coñecemento" Tras agradecer a confianza de Aistech en Cinae, o reitor da Universidade de Vigo, Salustiano Mato, puxo o acento na súa intervención en que "o futuro está ligado ao coñecemento, polo que cómpre cambiar o chip do ladrillo, porque a competitividade vén da man do coñecemento". Pola súa banda, Patricia Argerey (directora da Axencia Galega de Innovación) recordou que Cinae é a única unidade mixta centrada no sector aeroespacial co obxectivo de "situar a Galicia na vangarda do sector e transformar a economía de Galicia en economía do coñecemento".


Summary: O xuíz Ruz aprecia risco de fuga no ex-tesoureiro do PP. A decisión impedirá, aliás, a destrución de probas

A prisión de Soto del Real. Ese é o destino que o xuíz Pablo Ruz decretou para o ex-tesoureiro do Partido Popular Luis Bárcenas nun auto feito público nesta quinta feira. Ruz adopta esta decisión para "asegurar a súa presenza" na causa na que se investigan as actividades da trama Gürtel e "evitar o risco de fuga". O maxistrado tamén salienta que o ingreso en prisión do ex-tesoureiro popular servirá para "preservar as fontes de proba relacionadas cos presuntos delitos obxecto de imputación para evitar a súa alteración por parte do imputado". A simulación de falsas compravendas de arte e os movemintos de contas en paraísos fiscais,foron as pingas que levaron a Bárcenas a prisión


Summary: Todas as deputadas no Parlamento galego de BNG, En Marea e PSdeG veñen de emitir un comunicado en que amosan a súa "indignación como mulleres" pola "expresión machista usada polo presidente da Xunta de Galiza: 'A señora Pontón está moi necesitada".

"É unha frase inaceptábel que nos humilla a todas e nos ofende, máxime cando se pronuncia polo presidente nunha sesión institucional do Pleno do Parlamento que representa os galegos e as galegas", di o documento, "Ante o machismo non podemos calar nin pasar páxina como se non pasase nada. O mínimo tería sido unha desculpa pública e sincera. O Sr. Feixóo aínda pode emendar o seu erro". Na sesión de control ao presidente do pleno na pasada cuarta feira, Feixóo dirixiuse ao portavoz de En Marea, Luís Villares, e espetoulle: "A señora Pontón estaba moi necesitada e vostede aínda está máis". Consciente de como soaba o que acababa de dicir, retirouna de inmediato. Ao final do debate, Ana Pontón pediu a palabra e lamentou o machismo da expresión e a "catadura moral" de quen a dicía. As deputadas da oposición parlamentaria afirman que "a igualdade e o respecto son principios básicos recollidos no marco legal e político, mais se non son aplicados no noso día a día, redúcense a papel mollado". Lembran as mobilizacións do 8M e conclúen cunha esixencia expresa de desculpas a Alberto Núñez Feixóo:: "Pola súa responsabilidade e atribucións políticas e simbólicas, consideramos que o Presidente da Xunta de Galiza nos debe unha desculpa a todas, as que somos deputadas e as que non e así emendar o acontecido que, por desgraza, vai máis alá do excepcional". Deputadas do BNG, En Marea e PSdeG Magdalena Barahona MartínNoela Blanco RodríguezMaría de la Concepción Burgo LópezLuca Chao PérezÁngeles Cuña BóvedaMaría Luisa Pierres LópezAna Pontón MondeloMontserrat Prado CoresNoa Presas BergantiñosPaula Quinteiro AraújoOlalla Rodil FernándezMatilde Begoña Rodríguez RumboCarmen Santos QueirugaEva Solla FernándezMaría Dolores Toja SuárezJulia Torregrosa SañudoPaula Vázquez VeraoPatricia Vilán Lorenzo


Summary: Conversamos con Wadi N-Daghestani, feminista islámica e afondamos nesta corrente de pensamento que procura a emancipación das mulleres e a xustiza social desde unha perspectiva propia.

Activista a prol dos dereitos das mulleres, Wadi N-Daghestani, afirma que seus pais lle inculcaron "desde o deber e o compromiso islámico a loita pola xustiza social e de xénero". NDaghestani defínese como unha persoa "de corazón asturiano e sangue árabe". Descende dunha familia de orixe sirio instalada no Estado español. Que é o Feminismo islámico? O feminismo islámico nace como unha necesidade por recuperar todos os dereitos lexímtos que a Sharia a lei islámica outorga explicitamente á muller através dos seus textos sagrados mais que foron extorsionados, manipulados e prostituídos ilexitimamente por sociedades pratiarcais en moitas comunidades musulmás de países árabes e occidentais. O Corán recoñécenos como cidadás de pleno dereito no ámbito público e privado. Neste senso, o feminismo islámico é a aposta segura para lle facer fronte ao patriarcado, que nos negou historicamente os nosos dereitos e, o que é máis grave, en moitas ocasións facéndoo 'no nome' da relixión, unha estratexia ruín, deleznábel e anti-islámica, que condenamos de maneira rotunda. Podes ler a entrevista completa no número 116 do semanario en papel. Xa á venda nos quiosques e na nosa loxa.