Summary: A mina de litio Alberta I que prevén explotar inicialmente na serra do Suído aviva o movemento social contra o espolio do territorio e unha actividade extractiva desprovista de garantías legais e sociais.

Pola protección do medio natural e contra o espolio do territorio. A veciñanza das serras do Suído e do monte Seixo vén de se organizar nunha plataforma cidadá ante a inminente explotación do megaproxecto mineiro Alberta I que a empresa Recursos Minerales de Galicia S.A., filial do grupo empresarial Samca, con sede en Zaragoza, prevé desenvolver nos concellos de Avión, Beariz, A Lama, Cerdedo-Cotobade e Forcarei. Unha vez finalizadas as prospeccións, o proxecto está en fase de tramitación á espera da concesión da explotación, un permiso que permitiría a explotación mineira de perto de 1.700 hectáreas nas comarcas do Carballiño, O Ribeiro, Pontevedra e Tabeirós-Terra de Montes na busca de litio, estaño e tántalo, minerais estratéxicos para o sector tecnolóxico. Segundo revela o propio proxecto, Alberta I é só a primeira das intervencións que planea a empresa nos lugares de Doade, Acevedo e Rubillón, nos concellos de Avión e Beariz. Unha mina subterránea a máis de 400 metros de profundidade que ameaza con mudar a paisaxe exterior pero tamén as características morfolóxicas do terreo. "Podería afectar á subministración de augas, emitir materiais radioactivos e provocar afundimentos nunha área próxima ás casas e a espazos da Rede Natura 2000", explica a Nós Diario Elena Buch, integrante da plataforma SOS Suído-Seixo Mina Alberta Non. Período de alegacións O impacto negativo previsíbel sobre o medio ambiente levou a representantes da veciñanza e de colectivos sociais dos municipios afectados a organizarse para informar a poboación e deseñar un plan de acción conxunto e coordinado en colaboración con outros movementos afíns que nos últimos anos libraron as súas propias loitas, en Touro-O Pino, Corcoesto ou San Finx. A súa primeira denuncia pública terá lugar esta mesma semana. "A vindeira sexta feira estaremos no concello da Lama para realizar unha presentación simbólica das alegacións que na práctica habemos trasladar á Xunta da Galiza, tanto á Xefatura de Sección de Avaliación Ambiental da Dirección Xeral de Calidade Ambiental e Cambio Climático da Consellaría de medio Ambiente como á Xefatura do Servizo de Enerxía e Minas da Xefatura Territorial de Ourense, xa que son as que asinan o proxecto", recalca Buch, as responsábeis de darlle validez sen a correspondente avaliación de impacto ambiental. "Non hai Declaración de Impacto Ambiental, non se fixo unha avaliación seria dos danos que pode causar o proxecto no medio, polo que alegamos a falta de legalidade do proxecto, que non se axusta á norma nin atende un requiso esencial, a pesar de que desde a aprobación da 'Lei de depredación da Galiza' -Lei de fomento de iniciativas empresariais, de 2017- a Xunta permita facer as cousas desta maneira", advirte Elena Buch. Defensa do territorio Neste contexto, desde a plataforma cidadá SOS Suído-Seixo chaman a calquera persoa ou colectivo a presentar unha alegación contra o proxecto mineiro Alberta I, ben no rexistro da Xunta, con cita previa, ben a través da sede electrónica da Administración, seguindo o exemplo de colectivos e asociacións como Contraminacción, Ecoloxistas en Acción, Adega, Verdegaia ou o Sindicato Labrego Galego. O capital das grandes multinacionais marchará para fóra e aquí deixarán, tan só, os postos peor pagados e os de maior risco para a saúde. O movemento contra a mina Alberta I denuncia a ocultación por parte da empresa de "moita información" fundamental para a poboación, que tratan de conseguir por outros medios. Neste sentido queren sumar o apoio dos Concellos e das comunidades de montes para unha defensa real do territorio "onde a propia xente do lugar sexa quen poida manexar os seus recursos" lonxe da minaría extractiva e do espolio que representa. "Isto é pan para hoxe e fame para mañá. O capital das grandes multinacionais que dirixen o negocio da minaría marcha para fóra e aquí deixarán, tan só, os postos peor pagados e os de maior risco para a saúde", precisa Elena Buch, quen convida a cidadanía e as autoridades a buscar alternativas baseadas na nosa riqueza patrimonial e de recursos. Cómpre unha explotación consciente que nos permita decidir que e como deixar en herdanza o territorio ás vindeiras xeracións". [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da cuarta feira, día 14, nos quiosques ou na nube]


Summary: Esta nova e "novidosa" formación que busca "dinamizar o mundo da música tradicional" na Coruña preséntase este sábado. Xorde dun taller aberto da Escola Municipal e mestura un repertorio tradicional e inédito con composicións máis actuais que lle dan "unha impronta propia".

"Quen alí se achegue vai escoitar unha formación nova na cidade da Coruña, que non é nin unha orquestra clásica nin unha big band moderna e que consegue unha serie de timbres e sonoridades novas ao mesturar instrumentos de pel ou de madeira con instrumentos de corte clásica ou moderna". Así define Eduardo Méndez, Dubi Baamonde, o que o público poderá descubrir o vindeiro sábado 24 de maio na presentación da Orquestra de Música Tradicional Galega (OMTG) da Escola Municipal de Música, onde el é profesor de gaita e percusión tradicional. Foi un dos impulsores dunha "proposta novidosa" que pretende "dinamizar o mundo da música tradicional" na urbe. A Orquestra de Música Tradicional Galega xorde dun taller aberto organizado pola Escola Municipal de Música O proxecto nace dunha iniciativa tamén novidosa, xa que xorde dun taller que, por primeira vez na Escola Municipal, permite que participen non só alumnos internos senón tamén externos. Unha OMTG que busca "non competir, senón compartir a súa actividade con todas esas asociacións culturais e de música tradicional" da zona, así como tamén co alumnado. Así, permítese que xente que toque a pandeireta ou calquera instrumento tradiconal, que cante ou que queira colaborar poida "acceder a esta agrupación novidosa e convivir con outro tipo de músicas". Tal e como explica Dubi Baamonde, a idea era conformar un colectivo "creativo" e con "personalidade propia". Un intento por "non fosilizar a música", pero "todo dependía de quen se che apuntara". A respotsa inicial foi variada e apuntáronse bastantes alumnos do ámbito clásico e moderno da propia Escola e de fóra dela, mentres que do ámbito tradicional chegaron principalmente tanto alumnos externos e internos como ex alumnado. Non foi a agardada a resposta desas asociacións coas que a OMTG busca a colaboración, algo que os seus impulsores esperan que cambie cun maior coñecemento dunha Orquestra que dá o vindeiro sábado os seus primeiros pasos. A idea inicial era esa especie de big band que se basease en repertorio tradicional antigo e moderno e con espazos para a improvisación. Coñecían e contaban os seus impulsores con exemplos como o Conservatorio de Lalín e Central Folque en Santiago, Sondeseu na E-trad e Moxenas musical galego, dirixido por Xosé Oliveira en Vigo, as bandas de Xarabal e Suevia en Ribeira e Porto do Son con Pepe Romero ao frente; ou diferentes e novidosos conxuntos instrumentais criados no entorno de conservatorios de música, como o contemporáneo combo folque do Cmus de Viveiro con David Bellas. A OMTG recupera vellas e inéditas partituras de coleccións particulares ou recuperadas de bibliotecas de todo o mundo O propio alumnado que se apuntara imprimiu un carácter á agrupación, tal e como explica Baamonde, o que definiu o camiño a seguir. "Levar adiante todo e adaptado para todos convertíase en demasiado traballo para o profesorado, polo que ademais dos arranxos e composicións propias, decidimos recuperar vellas e inéditas partituras de coleccións particulares, tamén coa axuda das bibliotecas dixitalizadas de todo o mundo", explica. Foi aí onde apareceu moito repertorio, minimamente coñecido ou directamente descoñecido. Adaptárono e aproveitárono para a Orquestra e iso acabou por darlle esa "personalidade propia" que buscaban. "Ese repertorio, sumado a outro máis puramente tradicional e a composicións actuais foi o que lle deu unha impronta que callou moi ben; non foi nada contraditorio co que tiñamos motado antes e deulle pouso... É tradición cunha volta máis", explica Méndez, que reparou en fragmentos de zarzuelas, cantos populares e recollas manuscritas antigas na propia cidade, repertorio de compositores como Adolfo Sierra co seu Aires d´a Festa de 1947 ou a descoñecida Muiñeira para Orquestina Coruñesa dun tal H. Rossy, cunha primeira edición de 1930. Moitos músicos profesionais prestáronse a colaborar de forma altruísta e, xunto a eles, a idea da OMTG é "establecer unha especie de diálgo con outras asociacións culturais que xa tratan a música tradicional para que se produza esa dinamización". Ao estar aínda nos seus inicios, Dubi Baamonde non sabe se o proxecto pervivirá, pero espera que "se consolide". Que iso suceda ou non dependerá do éxito nas matriculacións e do apoio que esta Orquestra reciba. Polo momento, o vindeiro sábado subirán arredor de trinta persoas ao escenario, contando coas colaboracións que se unirán á festa, entre os que se atopa Sapoconcho Galego, entre outros. Será no Fórum Metropolitano a partir das 19.30 horas.


Summary: Houbo alegría no consistorio de Pontevedra, recoñece o alcalde Miguel Lores, cando a Audiencia Nacional deu a razón a pasada semana ao recurso presentado polo Concello contra a prórroga de 60 anos que o Goberno en funcións de Raxoi deu a Ence para manterse en Lourizán até 2073, cando a licenza remataba en 2018.

Confiaba en que a Audiencia Nacional (AN) estimase o recurso do Concello de Pontevedra contra a prórroga a Ence? Estábamos convencidos de que os argumentos xurídicos do Concello eran contundentes. Hai máis dunha sentenza do Tribunal Supremo (TS) que define claramente cales son as actividades que se poden permitir en instalacións situadas en terreos de dominio público marítimo-terrestre. Esas sentenzas xeran xurisprudencia e din claramente o que se pode permitir nesas zonas: actividades ou instalacións que, pola súa natureza, non se poidan situar noutro lugar, mais nunca por razóns de interese ou conivencia, senón pola súa vinculación co dominio público. Isto é absolutamente contundente e unha das conclusións que deita esta sentenza da AN é que Ence non xustificou que era imprescindíbel a súa situación en terreo marítimo-terrestre para seguir producindo. Por unha cuestión fundamental: hai oito celulosas no Estado e fsó a de Pontevedra está en terreo de dominio público marítimo-terrestre. Ence anunciou que recorrerá ao Supremo. Que fará se o TS resolve a favor da empresa? Recorreríamos, mais como vimos, a AN utilizou a xurisprudencia do propio Supremo para dicir que non hai lugar á prórroga porque non leva a cabo actividade propia de zona marítimo-terrestre. A sentenza é contundente e ten poucos visos de que se poida admitir a trámite o recurso de casación. Ence non é capaz de xustificar que só podían producir en Lourizán. De feito, nin a toma de auga que empregan está nas instalacións, fica a 11 quilómetros. A sexta feira, ao saír a sentenza que anula a prórroga, a Xunta dixo que era "un día triste". Isto foi un fracaso estrepitoso de Mariano Raxoi como presidente en funcións en tempo de desconto, que foi quen concedeu en 2016 a prórroga de 60 anos, unha prórroga ilegal, como quedou demostrado por esta sentenza. Tamén é un fracaso de Núñez Feixoo, porque sempre avalou a permanencia de Ence e firmou un convenio desde a Xunta para non cobrar á empresa o canon de saneamento. Ence tería que pagar entre sete e dez millóns de euros, ao igual que pagamos todas e todos os galegos, mesmo os Concellos. Porén, a empresa, que emprega 12 millóns de metros cúbicos, está pagando 900.000 euros cando o Concello de Pontevedra, empregando 4 millóns de metros cúbicos, paga 2,5 millóns de euros. A Xunta, pois, tenlle subvencionado a Ence case o 95% do canon da auga. E que acontece con eses cartos que a empresa non aboa? A Xunta chegou con Ence a un acordo para que eses cartos que non paga polo canon da auga vaian para realizar obras hidráulicas, a pesar de que non fixeron ningunha. Ademais, a empresa tamén reparte eses cartos que non paga da auga entre asociacións, ONG, clubs... Invisten así até tres millóns de euros anuais para comprar vontades. Recordo cando tivemos unha relación co consello de administración de Caixa Galicia, dicíannos que era máis fácil comprar vontades para mudar a opinión pública que facer o traslado da fábrica. E a iso dedicaron os esforzos, en vez de pagar o que tiñan que pagar por ocupar o terreo e polo canon da auga. Que pasará co emprego? Estes cambalaches do PP coa empresa poñen en perigo os postos de traballo. Hai un sector do persoal, de CCOO maioritariamente, que defende que Ence estea situada en Lourizán si ou si. Mais logo está o comité de empresa da fábrica, que ten moi claro, e así llo dixeron ao Ministerio, que queren seguir producindo e manter os postos de traballo, e se isto non pode ser na situación actual piden que se busquen alternativas á actual localización. E iso é o que debería ter feito a Xunta, xa que é a responsábel da ordenación do territorio e ten as competencias industriais. A Xunta ten todas as responsabilidades, mais coa súa deixadez de funcións perdeu un tempo moi importante para buscar outro emprazamento. A empresa e o PP sabían que 2018 era a data límite para manterse en Lourizán pola licenza que tiñan e pola lei de costas, e que a partir de aí tiñan que desmantelar as instalacións. Agora, supoño que unha vez que se lles mandou unha mensaxe tan contundente [coa sentenza da AN] de que non poden seguir na ría, supoño que buscarán alternativas para outra situación, xa que o eucalipto galego é moi gorentoso. Por iso non creo que teñan a idea de marchar da Galiza. E aí quen ten que mollarse é Feixoo e deixar de enganar as e os cidadáns e os traballadores dicindo que é posíbel continuar na ría. Debería estar feita xa outra instalación industrial, nun lugar conveniente e que non afecte a contorna nin o medio. É que non hai postos de traballo, nin dinamismo económico nin futuro se non se respecta o medio e o planeta. Presumen de axenda 2030 e de loita contra o cambio climático mentres fan ocupacións sistemáticas de zonas de alta calidade ambiental. Se queremos futuro para este país e para o mundo hai que empezar a actuar respectando a natureza. Recuperar Lourizán para o uso público, produtivo e ambiental O rexedor da cidade do Lérez, Miguel Anxo Fernández Lores, amósase "satisfeito" pola "contundencia e claridade" da resolución da Audiencia Nacional contra a prórroga de 60 anos a Ence. Ademais de supor a saída da pasteira de Lourizán (Pontevedra), a sentenza pon valor "o rigoroso" recurso presentado polo Concello de Pontevedra, gobernado polo BNG desde o ano 1999. Falando sobre o futuro de Lourizán, Lores sinala que o que se pode facer nese espazo "é o que se permite nos terreos de dominio público marítimo-terrestre", e pon como exemplos recuperar a zona para praias, cultivos mariños ou usos que teñan que ver coa ría, "polo que non pode haber especulación". Aposta pois por "devolver o terreo ao seu estado natural e o resto dedicalo a usos públicos e non aos intereses de empresas".


Summary: Os dous sindicatos cren "precipitada" a decisión da central nacionalista, que pretende un novo paro na primeira quincena de xuño. "Non compartimos nin a forma, nin o método, nin o momento, nin a oportunidade", din, aínda que non descartan unha folga máis adiante.

UGT e CCOO rexeitan a proposición da CIG de convocar unha nova folga xeral na primeira quincena de xuño. Os secretarios xerais de ambos os dous sindicatos, José Antonio Gómez e José Manuel Sánchez Aguión, cren que a decisión foi "precipitada", censuran "as formas" da central nacionalista, aínda que non descartan un novo paro máis adiante. "Non compartimos nin a forma, nin o método, nin o momento, nin a oportunidade. Xa o dixemos: non descartamos ningún escenario e estamos nun proceso de mobilizacións sostidas no tempo que pode desembocar nas accións que en cada momento, en función da agresión, necesiten a contundencia na resposta", explicou Sánchez Aguión, que critica que a CIG anunciase a súa proposta aos medios de comunicación antes que ao resto de sindicatos. A central nacionalista propuxo onte o paro xeral e pediu a unión a el de CCOO e UGT pola importancia "de que estamos todos xuntos". A CUT, pola contra, xa anunciou que apoia "sen dúbida ningunha" a proposta. "Non compartimos nin a forma, nin o método, nin o momento, nin a oportunidade" No entanto, a unión non será posible desta vez. "É momento da confluencia e da unidade pero sen apriorismos nin condicionantes de ningún tipo", engadiu Gómez, que tamén cre "precipitada" a convocatoria, pero que tampouco descarta "ningún tipo de media, visto o escenario". "Sen descartar nada, porque non sabemos os escenarios que nos podemos atopar dentro de catro días, primeiro temos que xestionar a tremenda resposta que os traballadores deron na folga xeral", defendeu o secretario xeral de UGT e sostivo que "as folgas xerais hai que pensalas" e que "hai outras formas de mobilizarse". Ademais, destacou que os paros xerais "nunca deron" en España "resultados a curto prazo". Para Sánchez Aguión, que pediu ao Goberno que "sente a negociar", as mobilizacións "teñen como obxectivo cambiar as políticas que se están desenvolvendo", pero "non son un fin en si mesmas". "Respectamos pero non compartimos a oportunidade dunha folga xeral, aínda que non descartamos ningún escenario no futuro que poida desembocar nunha situación deste tipo", reiterou. "Quedan os orzamentos de 2013", advirte o secretario xeral de CCOO, que cre que poden ser "leoninos" se o Estado insiste en axustar o déficit ao 3%, algo que os sindicatos ven "imposibe se non se leva a poda do Estado de Benestar máis aló do que se está facendo". "Haberá que dar resposta tamén a esas políticas", dixo e considerou que a folga xeral "é un instrumento moi importante e de moito valor que hai que utilizar con moita intelixencia". "Nós ímolo facer así, os demais están no seu dereito de facer o que estimen oportuno", insistiu o secretario xeral de CCOO. Ademais, o líder de UGT-Galicia asegurou que lle "parece un pouco contraditorio" que a CIG rexeitase facer protestas conxuntas en febreiro e marzo e incluso na xornada de folga e que agora pida a unión sindical. Mobilizacións o 29 de abril e o 1 de maio Ademais, CCOO e UGT chamaron a protestar o Primeiro de Maio contra as políticas de contorl do déficit postas en marcha no Estado e en Galicia e que interpretan como "un desmantelamento" do Estado de Benestar. "Son reformas ideolóxicas porque o PP pretende facelas irreversíbeis", aseguran os líderes dos dous sindicatos, que celebrarán unidos a súa manifestación principal na Coruña, aínda que haberá outras en Ferrol, Santiago, Lugo, Burela, Ourense, Arousa, Pontevedra, Vigo e O Barbanza. Ademais, lembraron tamén que o vindeiro domingo 29 haberá concentracións nas principais vilas e cidades galegas contra os recortes na sanidade e na educación.


Summary: O Concello de Ribadeo cifra en 400.000 euros os fondos necesarios para rehabilitar o campo de fútbol Pepe Barrera e o delegado da Xunta en Lugo ofrece apenas 46.000. "O inefábel Balseiro é un miserábel, el e toda a condómina que están co discurso de non achegar nada porque non somos da súa corda. O que pasa é que a xente sabe e está farta destas actitudes da Idade Media", di

Hai máis de década e media que o PP non goberna en Ribadeo. Dende aquela o bastón de mando na vila da Mariña estivo nas mans do PSdeG de 2003 a 2007 e, dende aquela, a alcaldía osténtaa Fernando Suárez (BNG), os últimos dous mandatos con maioría absoluta. Na última década foron diversos os desencontros entre o Concello e a Xunta, á que o goberno local lle veu demandando maior compromiso en ámbitos como a prevención de incendios forestais ou diversas obras pendentes. O máis recente está vinculado aos arranxos no campo de fútbol Pepe Barrera, moi deteriorado tras anos sen arranxos de relevancia, e vén de derivar en abertos reproches. Os representantes do Goberno galego, reprocha o alcalde, só acoden a Ribadeo "ás misas, aos petiscos e a entregar medallas".O Concello de Ribadeo cifra en 400.000 euros os fondos necesarios para rehabilitar o campo de fútbol Pepe Barrera e solicita 175.000 de axuda á Xunta, que ofrece apenas 46.000. "Non deron un can para a residencia de maiores e agora non dan para o campo de fútbol; nin para maiores nin para a xuventude", resume o alcaldeDende hai meses o propio alcalde vén expoñendo os cálculos que manexa o goberno local para arranxar o recinto deportivo: 175.000 euros da Deputación, outro tanto da Xunta e 50.000 das arcas municipais. Pero a Xunta apenas prevé 46.000. "Dende o Concello -di o alcalde- somos serios e tratamos de facer as cousas como é debido" e por iso neste caso "queremos facer un novo campo con seriedade, coa renovación total do céspede" no que xogan o Ribadeo CF e a SD Ribadeo, o cal tamén implica "nivelalo, porque hai un metro e medio de desnivel dunha esquina a outra". Ademais, cómpren "novas canalizacións, darlle saída ao saneamento" ou "canalizar o futuro alumeado", entre outras actuacións."Todo isto custa máis de 400.000 euros e o que nos veñen dicir é que non ofrecen nin o 10%", lamenta Suárez, a cuxo xuízo "xa se ve o compormiso da Xunta do PP con Ribadeo en todos estes anos e agora non ofrecen nin unha décima parte do que custa esta obra". "Non deron un can para a residencia de maiores e agora non queren dar nada para o campo de fútbol". "Nin para os maiores nin para a xuventude", resumiu o alcalde ribadense, visiblemente molesto.O malestar no goberno de Ribadeo aumentou despois de que a Xunta decidise anunciar sobre o terreo a achega que prevé. O delegado territorial da Xunta en Lugo, José Manuel Balseiro, acudiu ao Pepe Barrera para, formalmente, reunirse con directivos dos clubs que alí xogan. Na súa calidade de cargo do Goberno galego, pero acompañado polo candidato do PP na vila, o tamén deputado Daniel Vega, Balseiro evidenciou que "o terreo de xogo non está na mellor situación" e confirmou que a Xunta ten reservados 46.250 euros para "colaborar coas obras de drenaxe e renovación do céspede".Fernando Suárez: "O inefábel Balseiro é un miserábel, el e toda a condómina que están co discurso de non achegar nada porque non somos da súa corda. O que pasa é que a xente sabe e está farta destas actitudes da Idade Media, que é onde esta xente do PP nos quere levar"Balseiro, un dos principais dirixentes do PP na Mariña, condicionou o investimento a "articular as vías de colaboración co Concello" mediante "un convenio ou acordo formal" e considerou evidente a "vontade" da Xunta para "implicarse" no proxecto. A visita foi rapidamente respondida polo alcalde: "O inefábel Balseiro é un miserable, el e toda a condómina que están co discurso do odio, de non achegar nada porque non somos da súa corda. Foron, son e serán uns miserábeis", acusa Suárez, quen lamenta que "os representantes da Administración autonómica só veñan a Ribadeo ás misas, aos petiscos e a entregar medallas"."O que pasa -advirte o alcalde- é que a xente sabe, oe e está farta destas actitudes da Idade Media, que é onde está esta xente do PP e onde nos queren levar". Por iso, advirte, cómpre lembrar que "a última actuación que fixo a Xunta en materia de infraestruturas deportivas" se remonta ao ano 2009. "Dende aquela, nin un triste can". "Nós somos xente de paz, aberta, dialogante con todo aquel que queira dialogar para chegar a acordos, xente optimista, ilusionada e traballadora", di Suárez, quen matiza que "o que non somos é xentiña da longa noite de pedra". "Temos dignidade e habémoslello demostrar", advirte. Mentres, conclúe, "tentaremos falar e dialogar con quen se pode, isto é, coa Deputación de Lugo".


Summary: O xuíz Lago Louro cita como investigado a Andrés Cortabitarte, o cargo da empresa pública que non avaliou o risco da curva da Grandeira malia autorizar previamente que se desconectase o sistema de freado automático nos trens

O xuíz cita como investigado a Andrés Cortabitarte, o cargo da empresa pública que non avaliou o risco da curva malia autorizar previamente que se desconectase o sistema de freado automático nos trens "Tendo coñecemento de dita situación de risco [...] non consta que fixese ou ordenase medida ningunha destinada a avaliar e xestionar dito risco [o que] o fai en principio responsable a título de autor dos delitos de homicidio e lesións por imprudencia grave en que finalmente se concretou dito risco tras producirse o descarrile do tren Alvia o pasado 24 de xullo de 2013". Con esta argumentación o xuíz instrutor do accidente de tren de Angrois chama a declarar como investigado -antiga imputación- a Andrés Cortabitarte, ex-director de Seguridade de Adif, a empresa pública xestora da rede ferroviaria, como responsable do sinistro, no que morreron 80 persoas e outras 144 resultaron feridas. No sinistro da curva de Angrois o maquinista do tren Alvia, Francisco José Garzón, tamén imputado polos mesmos delitos, despistouse e descarrilou ao non frear a tempo antes da primeira curva de entrada a Santiago sen que houbese activo ningún sistema de seguridade que evitase ou paliase o seu despiste, o que xeraba un elevado risco de accidente. Logo de que o segundo xuíz instrutor que ten a causa, Andrés Lago Louro, tentase pechala e xulgar só ao maquinista, a Audiencia Provincial da Coruña ordenoulle o pasado maio reabrila e analizar mellor se Adif tratara como debía o risco existente na curva. Agora, logo de recibir varias peritaxes, o instrutor considera "evidenciado" que esa "análise integral do risco" era "necesaria" e "non se fixo" e atribúe a Cortabitarte esa responsabilidade como director de Seguridade. Por iso, a través dun auto con data do pasado venres e comunicado este luns ás partes, cítao a declarar no xulgado de Santiago o día 23 deste mes de marzo ás dez da mañá. "Existen indicios suficientes para estimar que, polo menos por parte de Adif, non se fixo todo o posible para mitigar o risco que finalmente desembocou" no accidente, di o xuíz "Existen indicios suficientes para estimar que, polo menos por parte de Adif, non se fixo todo o posible para mitigar o risco que finalmente desembocou no resultado finalmente producido", di agora o xuíz no auto, para quen "Adif non cumpriu co dito deber tolerando a exportación de dito risco ao maquinista sen efectuar unha previa valoración integral da liña que protexese aos usuarios fronte ao posible erro humano, o que, en termos de contribución causal ao resultado finalmente producido, equipara dito incumprimento á imprudencia do maquinista que tiña o deber de conxurar e/ou mitigar". Autorización para desconectar o ERTMS nos Alvia asinada por Cortabitarte Cortabitarte non só era o máximo responsable de supervisar esa análise de riscos que peritos e xuíz botan en falta sobre a curva de Angrois, senón que el mesmo estivo implicado en decisións que, segundo os peritos, incrementaron eses riscos. Un ano antes do sinistro, en xuño de 2012, el mesmo autorizara en persoa desconectar a bordo dos Alvia o sistema de control constante da velocidade propio do AVE, o ERTMS, porque ás veces fallaba e provocaba demoras dos trens. Cortabitarte autorizou en 2012 desconectar o sistema de freado automático a bordo dos trens porque ás veces fallaba e provocaba atrasos A súa autorización emitiuna durante unha fin de semana e deixando toda a responsabilidade do freado en mans dos maquinistas, xa que o sistema convencional de control puntual da velocidade, o ASFA, non estaba alí programado para actuar sobre un exceso de velocidade como o ocorrido no accidente. Cortabitarte tamén era o responsable do departamento de Seguridade cando, durante a construción do AVE Ourense-Santiago previa á súa inauguración en decembro de 2011, Adif decidiu non instalar o ERTMS nas vías en toda a liña senón só ata catro quilómetros antes da curva de Angrois. Foi esa outra decisión que segundo os peritos tamén incrementou o risco, aínda que o ERTMS tería detido igualmente o tren de estar dispoñible nel xa que o freado se activa a esa distancia se o maquinista non o fai. Cortabitarte fora imputado previamente polo primeiro xuíz instrutor da causa, xunto con outra vintena de directivos e técnicos de Adif. Porén, todos se negaran a declarar e a Audiencia da Coruña retirara aquelas imputacións por consideralas xenéricas e carentes de probas suficientes, pero matizando que, de concretarse estas, Cortabitarte sería a figura á que apuntar e non o resto daqueles imputados, que non serían coñecedores das características de seguridade da liña. Así o fai agora o segundo xuíz instrutor. Por outra banda, como director de Seguridade, Cortabitarte está tamén imputado por outro accidente ocorrido en Arévalo (Ávila) en 2010, no que un maquinista morreu cando o seu tren chocou por detrás contra outro logo de que fallase un semáforo no que Adif estaba a realizar probas. Cortabitarte deixou o departamento de Seguridade de Adif poucas semanas antes do accidente de Santiago, pero foi recolocado noutros cargos de libre designación da empresa pública, que o defendeu.


Summary: Roteiro polas inmediacións do cabo Ortegal de grande interese paisaxístico, xeolóxico e natural.

Cabo Ortegal, un punto emblemático da costa galega desde perspectivas diversas, ben merece unha viaxe para achegarse até alá e coñecelo. No xeográfico é o punto onde o Atlántico comeza a ser Cantábrico, ou onde o Cantábrico se funde co océano, e tamén é o punto onde a costa cambia de dirección de leste-oeste a norte-sur. Paraxe: Ortegal / Concello: Cariño / Percorrido: 10 km (a pé ou con vehículo) / Dificultade: Baixa No paisaxístico trátase dun lugar no que destacan os altos cantís que se prolongan polos Aguillóns, nos que o mar bate aínda nos días de calma, e onde a vista pode gozar de panorámicas até o infinito e incríbeis solpores. No xeolóxico é o sitio onde se atopan as rochas máis antigas da Península Ibérica que se desprazaron desde o fondo do océano até dar orixe aos cumes e aos cantís da Capelada, rochas con características pouco comúns, escuras e densas -anfibolitas, granulitas, peridotitas, ecloxitas (o maior afloramento do mundo), e serpentinitas-, que fan de Ortegal un Xeosite, lugar de interese xeolóxico, mundial, espazo proposto por diversas entidades e os concellos da zona para crear un Xeoparque. No ambiental conta con especies únicas porque as rochas ao descomporse crearon un terreo que favorece ou dificulta o desenvolvemento de diferentes especies vexetais, e isto sumado á exposición aos elementos obriga os seres vivos que se desenvolven nesa contorna a crearen modificacións estruturais e a adoptar mecanismos que lles permitan a supervivencia. A maiores, ao ser un punto exterior, é un lugar de paso obrigado para as aves migratorias tanto as que se desprazan preto da costa como as aves de augas abertas que fan o traxecto norte-sur ou sur-norte, dependendo da estación, para ir aos seus lugares de cría ou de alimentación e descanso. Por todo o anterior tamén se atopa protexido dentro do LIC/ZEC "Costa Ártabra" e na ZEPA "Espazo Mariño Candieira, Ría de Ortigueira e Estaca de Bares". Chegar a Ortegal non é difícil, mais é un deses sitios aos que hai que ir adrede. Podemos facelo como un complemento da visita ao Santo André de Teixido seguindo polo lombo da serra da Capelada até a Vixía Herbeira (miradoiro e cantís dos máis altos do continente) e seguir para coller o desvío, á esquerda, á Vacariza e, un pouco antes de chegar ao lugar, outro desvío á esquerda por unha pista que, polo monte Faroleiro, nos leva á estrada preto xa do faro; ou facelo polo camiño natural desde Cariño. Desde Cariño tamén se pode ir a pé combinando un percorrido urbano, tramos de estrada, o camiño -acondicionado- desde o miradoiro da punta Gabeira á ermida de San Xoán do Trebo, máis estrada -nun último tramo con beirarrúa-, até o faro, e volver; un traxecto que non chega aos 10 km.


Pódese mentir, pódese mentir moito...Pero tanto e tanta veces, é moi difícil. Feijóo consígueo. Na rolda de prensa do pasado 12 de abril, con todos os medios de comunicación para el e en horario de máxima audiencia (á hora de comer), o presidente da Xunta di cousas como: Fixo alusión ao Comité Clínico, aos que bota culpas cando ten que tomar decisións difíciles. Cando son réditos políticos positivos para el, son decicións súas e do PP.Di que Galicia está mellor que outras comunidades autónomas "porque fixo máis test", pero ato tempo di que os test que manda o Goberno de Pedro Sánchez non valen. Fala dos PCR cando lle interesa e para poñelo en boca dos epidemiólogos. Di que a día de hoxe Galicia "non precisa respiradores", cando primeiro se pediron, logo se mandaron a Madrid e agora sóbrannos. Vaia xestor!Advirte de que é Sánchez quen crea o Estado de Alarma cando un día antes foi o propio Feijóo quen declarou o Estado de Emerxencia Sanitaria. Fai mesmo comentarios sobre os Pactos da Moncloa, nos que, por certo, Manuel Fraga abstívose e dos que os traballadores saíron moi mal parados. Contraprograma a rolda de prensa de Sánchez, facéndoa á mesma hora que a do presidente do Goberno central. O que vemos é un Feijóo crispado e facendo a oposición máis feroz a Sánchez. Fala do que sucede na xuntanza con todos os presidentes autonómicos --agás Ayuso, facendo o ridículo cunhas fotos en Barajas--, unha reunión da que non temos máis referencia que o que el nos diga. Cando fará Feijóo rendición de contas coa oposición en Galicia?Escoitando a Feijóo, vemos que o seu inimigo principal é Sánchez, moito máis que o coronavirus e a desfeita que ten nas residencias en Galicia.Cando di que a súa prioridade "son as residencias" só dicimos que a responsabilidade está transferida á Xunta de Galicia desde o minuto un, que foi el e os seus gobernos do PP os que nomearon os responsables delas, que previamente permitiu que fosen vendidas a empresas privadas (en boa parte multinacionais francesas e británicas, á marxe da da súa irmá) que son as que xestionan os centros e á quen a Administración debería controlar. Como no Prestige, pasamos dunha incidencia de mortes previsibles pola pandemia a unha catástrofe sanitaria que afecta esencialmente persoas maiores e que acumula o 40% da mortalidade polo coronavirus en Galicia. Feijóo fala de que é o "mando único" quen debe dar información contrastada. Preguntámonos onde están en Galicia os epidemiólogos, os expertos en saúde pública, en medicina preventiva... E a pregunta do millón: Onde está o conselleiro de Sanidade, que é médico? En Galicia fala Feijóo e só Feijóo, nunha campaña electoral permanente que xa dá noxo ata aos seus seguidores. O presidente da Xunta di tamén que vai facer un estudo epidemiolóxico en Galicia dous días despois de que o dixese Sánchez. Dispón dun un orzamento de 10.000 millóns de euos anuais e ben podería dedicar algo deses cartos ao desenvolvemento da investigación de posibles tratamentos e a tan desexada vacina. Temos expertos e expertas, só falta que teñan financiamento e non só de palabra e a través da privada. Feijóo insiste, ademais, en que o Estado lle devolva eses 100 millóns como se sen eles fósemos ter as traxeidas bíblicas cando a Xunta dispón de miles de millóns de orzamento que dan para facer moitas cousas. Se seguimos nesta situación, as roldas de prensa do presidente pasarán á antoloxía do disparate e das mentiras xeneralizadas e que, non por repetilas moitas veces, serán verdade nunca. O futuro que nos espera a nós e aos nosos fillos está no qeu fagamos nesta pandemia. E a solución ten que ser entre todos.


Summary: Co estabelecemento da Autoridade Palestina, tomou o relevo de denunciar, internamente e no mundo, a violación de dereitos humanos producida no marco da ocupación israelí. A sociedade civil é o Exército sen armas que combate o apartheid padecido polo pobo palestino, o que a converte nun obxectivo militar para Israel nesta guerra.

"Xúrolle por Deus que son inocente", declaraba onte por videoconferencia Juana Ruiz, a cooperante española encarcerada desde o pasado 13 de abril, acusada de colaborar con "organizacións terroristas". Facíao diante do tribunal militar que leva o seu caso e que debía decidir sobre a petición de prisión domiciliaria presentada pola defensa. "Non creo que sexa aínda o momento", sinalou o xuíz, que asegurou que o valorará no futuro "se o xuízo non avanza significativamente", despois de seis meses de prisión preventiva, incluídas catro semanas en réxime de illamento na prisión de Ha Sharon, ao norte de Tel Aviv. O 6 de maio, tras case un mes detida, foi acusada de cinco cargos formais, relacionados co seu traballo recadando fondos para a ONG Health Work Committees (HWC). Israel considera que mediante "fraude" conseguiu e facilitou acceso a grandes sumas de diñeiro doadas desde Europa con destino á Fronte Popular de Liberación de Palestina (FPLP), organización política que as autoridades israelís ─e a UE─ consideran "terrorista". Ruiz, de 62 anos, compareceu de forma telemática desde a prisión de Damon, na cidade de Haifa, ao norte de Israel, onde está actualmente recluída. Á vista de onte, no tribunal da prisión militar de Ofer, no territorio ocupado de Cisxordania, acudiron Rismawi e a filla de ambos, María, ademais dunha avogada do seu equipo de defensa e dunha representación do consulado español de Xerusalén, segundo informou a principal axencia de noticias española. "Proselitismo" da FPLP O 3 de novembro está prevista unha sesión de mediación penal, á que acudirá en persoa Juana Ruiz. Alí, fiscalía e defensa negociarán posíbeis acordos e abordarán medidas cautelares como o arresto domiciliario. Será unha sesión á marxe do xuízo, polo que non será vinculante, aínda que o tribunal podería ter en consideración o acordado polas partes. O Shin Beit, o servizo de intelixencia interior israelí que levou a cabo a investigación, considera que a través de "proxectos ficticios" ou "documentos falsos" Ruiz e outros tres membros de HWC recadaron unha gran suma de diñeiro usada para axudar as familias dos militantes da FPLP, para recrutar novos membros e para facer proselitismo en Gaza e nos territorios ocupados de Cisxordania e de Xerusalén Leste, segundo un comunicado recollido por The Times of Israel. Vangarda da causa O operativo contra esta organización enmárcase na ofensiva que as autoridades israelís están a levar a cabo nos últimos tempos contra a sociedade civil palestina. Unha "campaña sistemática" que se remonta a décadas atrás, segundo explicou en Al Jazeera a analista Yara Hawari, do laboratorio de ideas independente Al Shabaka. Tras o estabelecemento da Autoridade Palestina na década de 1990, baixo os Acordos de Oslo, as ONG asumiron o rol de denunciar e facer fronte á ocupación israelí. "As organizacións da sociedade civil emerxeron como a vangarda da causa palestina, que foi o que as puxo no punto de mira de Israel", relatou Hawari, que sinalou a connivencia de certas organizacións non gobernamentais coas autoridades israelís "para difamar as ONG palestinas que traballan polos dereitos humanos". O pasado 22 de outubro, o ministerio de Defensa israelí designou seis ONG palestinas como "organizacións terroristas": Addameer (apoio legal aos presos), Al-Haq (documentación das violacións de dereitos humanos por ambas as partes), Bisan (desenvolvemento socioeconómico), Defense for Children International (DCI, protección da infancia), Union of Agricultural Work Committees (UAWC, desenvolvemento agrícola) e Union of Palestinian Women's Committees (UPWC, feminista). Israel acúsaas, con base na lei antiterrorista de 2016, de formar "unha rede de organizacións que actúan de forma clandestina internacionalmente" en representación da FPLP. Esta organización marxista-leninista deuse a coñecer internacionalmente en setembro de 1970 despois de levar a cabo o secuestro case simultáneo de varios avións de pasaxeiros que voaban desde Europa aos Estados Unidos. Heraldo do apartheid De Europa, concretamente da UE, e mais dos EUA chegaron declaracións exixindo a Israel explicacións pola ilegalización. Porén, no caso do país norteamericano, as autoridades israelís responderon que Washington fora informado con anterioridade da decisión, segundo recolleu onte o diario israelí Haaretz. Ademais, a Alta Comisionada de Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, Michelle Bachelet, cualificou de "ataque inxustificado" a decisión de Israel. Nun comunicado na terza feira asegurou que algunhas destas ONG son das máis "respectábeis" en materia de dereitos humanos e que traballaron durante décadas coa ONU. As seis entidades emitiron un comunicado asegurando que os intentos de silencialas non triunfarán. Onte recibiron o apoio de representantes da sociedade civil israelí, nunha xuntanza na sede de Al-Haq en Ramallah. Alí estivo tamén presente a directora de Addameer, Sahar Francis. "Somos un obxectivo desde hai anos, por unha razón: estamos logrando mudar o paradigma arredor do mundo falando de apartheid, e non só de ocupación, e estamos a facilitar material á Haia", sinalou en declaracións á israelí +972 Magazine. Insólita censura dos EUA a novas colonias Dentro do cruce de declaracións e desmentidos entre EUA e Israel no marco da ilegalización das seis ONG, Washington realizou unha insólita crítica ao seu histórico aliado nas últimas horas. A Casa Branca manifestou a súa oposición ao plan de expansión dos asentamentos de colonos israelís en Cisxordania, afirmando que dana "as expectativas dunha solución de dous Estados". Ademais, censurou a intención de legalizar retroactivamente postos de vixilancia irregulares. "Estamos fondamente preocupados", sinalou Ned Price, portavoz do Departamento de Estado.


Coincidín con Andrés Goteira no meu primeiro "Conecta Plus". De primeiras sorprendinme de ver que o que acababa de dirixir Dhogs, un dos mellores filmes galegos (e non galegos) do que vai de século, tivese necesidade de asistir a este tipo de eventos para presentar proxecto. Antes de xantar tiven ocasión de intercambiar unhas palabras e, incluso, darlle ilusionado unha tarxetiña do meu proxecto: As amantes relixiosas. A sensación deste breve encontro foi a dun tipo cunha mente abarrotada de ideas, e ningunha convencional. Así que, Welcome to ma maison non podía ser un documental ao uso. Welcome to ma maison / Andrés Goteira / Galiza / 2021 / 76 min. Segue os pasos de Igor Fernández, un actor lucense vinteañeiro obsesionado co uso das mans no cinema. O seu maior desexo sería coincidir con Nicolas Winding Refn, cineasta danés ao que admira no máis profundo, para poder debater as súas teses sobre as mans. Probou contactar con el a través de facebook, coa súa muller por instagram, pero nada. A súa enerxía, paixón e determinación chamaron a atención de Goteira que decidiu documentar, e axudar, Igor para que puidese cumprir o seu soño de se reunir con Refn. Mais isto só é o comezo. Un comezo prometedor cheo de risas terríbeis, das de escachar, onde descubrimos un Igor botado para diante, con máis medo a perder a ocasión, que a ocasión en si mesma. Todo cambia cando Igor, por fin, cumpre o seu soño. Consegue ese ansiado encontro con Refn. Un encontro efémero no que apenas pode intercambiar unhas palabras e, a duras penas, darlle un agasallo que encargara con mimo para el. A sombra da decepción cérnese sobre Igor. Igor cae nunha profunda depresión existencial que fai cambalear o rumbo do documental pero que, a cambio, agasalla cuns descarnados momentos de pura autenticidade nos que Igor se abre en canal amosando a súa verdadeira faciana de tipo sensíbel e desvelando pensamentos e reflexións íntimas que verdadeiramente emocionan. Na realización mestúranse impresionantes momentos de ficción, baixo a dirección de fotografía de Lucía C. Pan, con vídeos improvisados, auto-gravacións, imaxes cedidas e tamén making-of, proporcionando ao conxunto unha estética tan inclasificábel como a propia Welcome to ma maison. Que é entón? Un documental? Un falso documental? Making-of? Experimento? Cronoloxía dun fracaso? No tagline de Gaitafilmes reza que é un "non-falso-documental", pero o xusto sería non poñer etiquetas a esta nova xenialidade dos catro de Meira arredor da cara oculta deste apaixonante, e moitas veces desalentador, mundo do cinema.


Summary: Todos os participantes na xuntanza coinciden na conveniencia do aprazamento e o Goberno confirma que, polo momento, non se fixará unha nova data. PSdeG e BNG sinalan a necesidade de fixar un "criterio" claro para fixar a nova data e Galicia en Común inciden en que o "consenso" que presidiu a decisión do adiamento se manteña para retomar o proceso

As eleccións galegas convocadas para o 5 de abril quedan adiadas pola crise do coronavirus. É a decisión na que "coinciden" todos os participantes do encontro convocado para este luns pola Presidencia da Xunta, a través de videoconferencia, entre os líderes dos principais partidos políticos. O presidente e candidato do PP, Alberto Núñez Feijóo, confirma que a decisión que sae da conversa con Gonzalo Caballero (PSdeG), Ana Pontón (BNG), Antón Gómez-Reino (Galicia en Común) e Beatriz Pino (Ciudadanos) é o adiamento dos comicios ata que remita a epidemia. Segundo informou Feijóo, quedan "sen efecto as eleccións convocadas" e o plan é "reactivalas de acordo cunha normativa que estamos construíndo" e que se porá "á disposición" do resto de forzas políticas, xunto cun informe xurídico, nunha nova conversa que se desenvolverá este martes. Nun contexto "construtivo" por todas as partes, admite Feijóo, o actual titular do Goberno asegura que levaba "días, e algunhas semanas" dando as eleccións por "desconvocadas" e se ben "algúns partidos" optan por fixar xa un novo horizonte temporal, el cre que polo momento "non parece posible" fixala.Feijóo evidencia que cómpre "construír" dende cero o mecanismo legal para adiar as eleccións, toda vez que a lei non contempla a posibilidade de frear un proceso electoral en marchaAlén da cuestión da data exacta, o propio Feijóo admite que "todos coincidimos en que non se poden celebrar, en ningún caso e por iso a Xunta vai activar un mecanismo legal que cómpre elaborar dende cero, porque é inédito. Nese sentido, na súa comparecencia posterior para a prensa -tamén a través de internet-, o secretario xeral e candidato do PSdeG, amosouse "aberto a buscar o mecanismo legal que dea maior solidez e garantías a un proceso inédito". Neste sentido, advirte o "consenso" entre forzas é clave, tal e como sinalou a Xunta Electoral.O que defenderá Caballero na conversa deste martes será que se non é posible indicar unha data, cando menos debera quedar fixado "un sistema de como se marca a data". Para o líder socialista, unha boa opción sería ter como "referencia" o que sería o final da lexislatura -o 5A era un anticipo electoral-, isto é, ata finais de setembro, e "se hai condicións e consenso entre as forzas políticas", abrir a porta a celebralas antes.PSdeG e BNG sinalan a necesidade de fixar un "criterio" claro para fixar a nova data e Galicia en Común inciden en que o "consenso" que presidiu a decisión do adiamento se manteña para retomar o procesoTamén a portavoz nacional e candidata do BNG concorda na necesidade de ofrecer "certezas en canto ao horizonte", isto é, deixar fixado "un criterio sobre como se retoma a convocatoria electoral". Por exemplo, suxire, establecer un prazo determinado dende o remate do estado de alarma e da emerxencia sanitaria. A discusión, remarca Ana Pontón foi "moi positiva" e primou o "consenso".Por parte de Galicia en Común o seu candidato, Antón Gómez-Reino -que garda corentena e está pendente do resultado do test do coronavirus- tamén insiste na necesidade de manter o "consenso" acadado sobre a suspensión electoral á hora de fixar os termos da reactivación dos comicios. A coincidencia foi total ao considerar que "non se dan as garantías" para votar o 5A, sinala Gómez-Reino, se ben cómpre acordar que sucede con prazos como os relativos ao voto por correo -sinalado tamén por Caballero e Pontón-, sobre a campaña e a propia xornada da votación. Ciudadanos, pola súa banda, coincide en que "o prioritario é a saúde dos galegos", di Beatriz Pino.O papel do Parlamento no período transitorioO aprazamento electoral sitúa Galicia nun escenario institucional inédito. O Goberno que preside Alberto Núñez Feijóo ten plenos poderes, toda vez que non estará en funcións ata que se celebre a cita coas urnas. Non obstante, como as eleccións si chegaran a convocarse, o Parlamento está disolto, polo que as posibilidades de control da Cámara galega sobre a acción do Executivo se limitan á Deputación Permanente, o órgano que substitúe ao pleno en períodos inhábiles. Nesa necesidade de control parlamentario do Goberno se a situación se prolonga inciden especialmente os líderes de PSdeG e BNG. "Se vai haber un período longo" co Executivo en plenas funcións pero co lexislativo disolto, a Deputación Permanente debe pasar a ter "mecanismos reforzados" de "control e acción política". Tamén, advirte, para que o Goberno "teña toda a lexitimidade" no seu labor para afrontar o coronavirus.O escenario institucional é inédito, cun Goberno en plenas funcións pero coa Cámara disoltaPara Pontón, resulta clave tamén que a Deputación Permanente teña máis mecanismos que os ordinarios, toda vez que, por exemplo, que os membros do Goberno comparezan ou non para dar conta da súa xestión depende estritamente do que vote a maioría, neste caso nas mans do PP. A "capacidade de control" ao Executivo nesta situación excepción "non pode depender do que decida a maioría parlamentaria", tal e como sucede cando o Parlamento está a funcionar, sinala a nacionalista.A decisión galega chega pouco despois de que, tras un diálogo con lehendakari, Íñigo Urkullu, todas as formacións vascas tomasen a mesma determinación para os seus comicios, previstos para o 5A e cuxo adianto precipitara a convocatoria dos galegos. "Celebrar as eleccións neste contexto pode ser prexudicial tanto para a saúde pública como para a democracia e o normal exercicio do dereito de sufraxio", indica o informe xurídico no que o Goberno vasco apoia o adiamento. Ese informe será tamén analizado polo Goberno galego -Urkullu e Feijóo falaron nos últimos días- para determinar un aprazamento que, en última instancia, terá que pasar tamén polo Executivo central.


Summary: Máis de mil millóns de estrelas captadas pola misión espacial Gaia, da Axencia Espacial Europea

A misión espacial Gaia, da ESA (Axencia Espacial Europea) mapeou desde que foi lanzada en 2013 máis de mil millóns de estrelas na Vía Láctea, un catálogo que conforma o maior mapa que a humanidade fixo até o momento e, de certo, fará en moito tempo. As mancjas negras que salpican a imaxe son nubes de gas e pó, que se interpoñen entre a cámara do telescopio e as estrelas do outro lado da galaxia. Na parte inferior da imaxe destacan as nubes de Magallanes, 2 galaxias satélites da nosa e que son visíbeis no ceo do hemisferio sur durante a noite. Para chegar á maior destas 2 galaxias sería preciso viaxar durante 150 mil anos á velocidade da luz. O catálogo divulgado pola ESA ten máis de 1,15 millóns de estrelas e é "ao mesmo tempo, o maior e o máis preciso mapa do ceo algunha vez producido", afirmou o astrónomo francés François Mignard, membro do consorcio Gaia. As imaxes foron capturas polos telescópios xemelgos do Gaia, que ininterruptamente percorrem o ceo, e rexistradas nunha câmara con resolución de mil milllóns de pixéis, a máis potente até agora colocada para estudar o espazo.


Summary: O presidente, impulsor da unión das dúas entidades malia as recomendacións doutro tipo de operacións, pon agora o foco no feito de que siga a existir un banco con sede en Galicia, Abanca Caballero sobre a "auditoría" das caixas que non era tal: "Foi a mentira cósmica de Feijóo" CON VÍDEO | A empresa que estudou a fusión das caixas reitera que non existiu a "auditoría" esgrimida pola Xunta como aval á operación

Caballero sobre a "auditoría" das caixas que non era tal: "Foi a mentira cósmica de Feijóo" CON VÍDEO | A empresa que estudou a fusión das caixas reitera que non existiu a "auditoría" esgrimida pola Xunta como aval á operación O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, admite agora que o que en 2010 o seu Goberno presentara como unha "auditoría" que "avalaba" a fusión das dúas caixas galegas non era tal. Feijóo matizouse a si mesmo este mércores despois de que este martes un directivo de KPMG, a consultora á que a Xunta lle encargara aquel traballo, negase esas dúas afirmacións nas que o Goberno galego sustentara daquela a súa postura favorable a unha fusión que rematou co rescate estatal da entidade resultante. O presidente, impulsor da unión das dúas entidades malia as recomendacións doutro tipo de operacións, pon agora o foco no feito de que siga a existir un banco con sede en Galicia, Abanca En xaneiro de 2010, como se pode comprobar na nota de prensa da Xunta que acompaña esta información, o Goberno galego anunciou que a "auditoría" que el mesmo encargara á consultora KPMG para avaliar a súa postura política favorable a unha fusión das dúas caixas de aforros galegas "avalaba" esa operación. Este martes un responsable da consultora dixo no Congreso dos Deputados, na comisión de investigación sobre o rescate bancario, que aquel traballo "en ningún caso era unha auditoría de contas" e que "o noso informe non recomendaba a fusión", como xa contara hai anos este diario. Tras esas declaracións, este mércores ao presidente Feijóo preguntóuselle, na rolda de prensa posterior á reunión semanal do seu Goberno, que valoración fai dese desmentido realizado por KPMG. A resposta do presidente foi a de matizar a postura da Xunta tentando non caer en aberta contradición co defendido hai oito anos. Segundo Feijóo, a declaración do responsable da consultora "confirma" que "efectivamente nós o que pedimos foi unha due dilligence, que foi o que fixo KPMG", obviando así que hai oito anos o Goberno galego se referise a ese traballo como "auditoría". Pola contra, o responsable da consultora rebaixou aínda máis o alcance do seu traballo e limitouno a un "informe preliminar" ou un "diagnóstico acelerado" no que "non se nos pedía que analizásemos outras alternativas" á fusión que estaba a impulsar a Xunta. Feijóo di agora que "KPMG con esa due dilligence e cos plantexamentos que por aquel momento estaban vixentes por parte do Banco de España posibilitaba o feito de ter unha entidade financeira radicada en Galicia" Sobre o segundo dos elementos, o do suposto aval á fusión das caixas, Feijóo di agora que "KPMG con esa due dilligence e cos plantexamentos que por aquel momento estaban vixentes por parte do Banco de España posibilitaba o feito de ter unha entidade financeira radicada en Galicia". Fronte ao "aval á solvencia da fusión" que esgrimía hai oito anos o Goberno galego, agora o presidente di que aquel informe de KPMG "posibilitaba" a supervivencia dunha entidade financeira en Galicia. Esa entidade con sede en Galicia que hoxe defende Feijóo é a privada Abanca, froito do rescate e posterior venda por parte do Estado do que quedou da fracasada fusión das caixas. Porén, este martes o directivo de KPMG lembrou que a única recomendación que facía o seu informe era "a absorción de Caixa Galicia por parte de Caixanova". No que si coinciden agora tanto o presidente Feijóo como o directivo de KPMG é en que as modificacións legais posteriores a aquela análise da consultora invalidaron as conclusións dunha análise que, segundo o consultor, non era máis que a parte inicial dun traballo que debera ser moito máis longo e complexo.


Summary: O voceiro do BNG en Compostela, Rubén Cela, vén de pedir a dimisión "inmediata" do alcalde ante a "situación insostíbel" do Concello a raíz da súa imputación na Operación Pokemon e pola noticia de que presionou a unha concelleira para validar un documento manipulado

A situación do Concello de Compostela é insostíbel, sosteñen desde o BNG da capital de Galiza. A imputación do alcalde na operación Pokemon (esta quinta feira declarou ante a xuiza) e a noticia de que se falseou un informe para inculpar a unha concelleira do seu propio grupo de goberno nesta trama fan que a única saída para Ángel Currás sexa a dimisión inmediata, como pediu o voceiro nacionalista, Rubén Cela. Cela mesmo, a preguntas dos xornalistas, indicou que o BNG "non descarta nada" en referencia á presentación dunha moción de censura. Iso si, este paso terá que ser adoptado polo consello local do Bloque, que se reúne a comezos da vindeira semana. Para o voceiro nacionalista, Currás non pode "agocharse nin eludir responsabilidades políticas" ante unha "situación insostíbel" e cun ambiente "irrespirábel" no grupo de goberno do PP que estaría "nunha guerra aberta". O BNG solicitou que se convoque con urxencia un pleno extraordinario e apuntou a que se Currás non dimite "o PP será cómplice".


Summary: Brad Pitt: protagonismo absoluto. Máis unha fábula apocalíptica de Hollywood, un Hollywood máis zombie do que nunca. World War Z (2013). Unha crítica de Andrés Castro.

GUERRA MUNDIAL ZTítulo orixinal: World War Z Ano: 2013 Duración: 116 min. País: Estados Unidos. Director: Marc Forster Guión: J. Michael Straczinski, Matthew Michael Carnahan Música: Marco Beltrami Fotografía: Robert Richardson Reparto: Brad Pitt, Mireille Enos, Daniella Kertesz, David Morse, Matthew Fox, James Badge Dale, Eric West SINOPSEO mundo está ameazado por unha pandemia de zombis. Gerry Lane (Brad Pitt), un antigo periodista da ONU, tentará buscar unha solución tratando de encontrar axuda para desenrolar unha vacina que evite a destrución da raza humana e, de paso, a da súa propia familia. CRÍTICAAdaptación da novela homónima de Max Brooks, escritor norteamericano fillo de Mel Brooks e Anne Bancroft. O título pode levar a engano a algún despistado. O que espere atopar a Songoku dando chimpos ou ver unha película parodia de serie Z, o cal tería o seu punto, vaise levar un chasco. Por contra, estamos ante un produto que pretende ser serio, sen o conseguir, e ter continuación nunha especie de saga post-apocalíptica onde os humanos loitan contra os zombis. Si, a "Z" do título é de "zombi". Así de simple. Detrás desta superprodución está Brad Pitt, tanto diante da cámara coma aportando cartos para a causa. Unha presenza que xa de por si garante unha chea de cartos nos cinemas de xente que acudirá en masa coma se fosen os citados zombis do filme. O guión non se asemella demasiado á novela de Brooks, sendo máis unha interpretación do que unha adaptación. Uns efectos especiais que pretenden ser espectaculares quedan nunha marfallada que marea e deixa indiferente. Tras un comezo ao estilo M. Night Shyamalan, cheo de adrenalina, a cousa convértese nun despropósito de pura repetición e de escenas incribles, non por extraordinarias, senón porque non podemos crer unha sucesión de acontecementos tan mal levados. Non logran transmitir o suposto medo que teñen os protagonistas nin tampouco enganchar o público. Quedoulles unha película sen alma, ao igual que os zombis que saen nela. O que prometía ser unha odisea familiar ante un desastre de características apocalípticas trúncase moi pronto e convértese nunha loita persoal do salvador Brad Pitt por encontrar unha solución e salvar o mundo. Rechama moito a atención un ton excesivamente serio e profundo cunhas personaxes de rostros eternamente preocupados. Porén, esa presuposta preocupación non chega de todo ao espectador que acaba por desexar que acabe o filme. Por certo, un desenlace moi ao estilo da "Guerra dos Mundos" que apunta a futuras continuacións a través dunha frase citada polo propio Pitt e que deixa pampo ao persoal, máis por ser de vergoña allea que por outra cousa. Aínda que entretén un pouco, quedoulles unha película que parece máis unha serie de televisión e que basicamente se apoia única e exclusivamente na imaxe do actor/produtor. O resto deixa moito que desexar. Efectos especiais mediocres, trama pillada con pinzas, abundancia de tópicos, actuacións tirando a ruíns e personaxes pouco traballados. Iso acaba defraudando porque a historia podería estar moi ben. O problema é que non souberon ensamblar as partes de drama, acción, terror e suspense e quedoulles unha película sen alma, ao igual que os zombis que saen nela. A destacar o inicio, sen apenas preámbulo, pero para iso é mellor xa ver o tráiler e aforrar tempo e diñeiro.


Summary: "Foron montura, tiro e alimento de moitas xeracións, forman parte do noso patrimonio natural e cultural e deben seguir sendo obxecto da nosa atención", escribe no suplemento que vén co teu Nós Diario da sexta feira, 26 de xuño.

Introducirse no mundo do cabalo do monte é algo apaixonante tanto pola importancia que ten o seu papel ecolóxico no ecosistema, como polos claros e escuros da súa historia e evolución. A realidade é que están aí convivindo con nós e permitíndonos coñecer e gozar da natureza. Os cabalos aparecen inmortalizados no duro soporte do petróglifo, o que nos retrotrae a 4.000 anos atrás, daquela eran xa un elemento importante da economía e da imaxinación humana, de aí a súa perpetuación. Foron elemento fulcral na evolución das civilizacións europeas así como de difusión da cultura. Viaxou cos pobos erráticos e foi un elemento de prestixio e culto. É por iso que cómpre revalorizar a figura equina no mundo actual. O noso monte foi historicamente lugar de uso comunal, impulsado polo dereito consuetudinario de carácter xermánico, e entre estes usos atopábase o aproveitamento gandeiro. Nos anos 40 o gando foi expulsado dos montes, o que provocou a fractura máis importante da economía rural tradicional e un incremento da emigración. Esta situación, unida á masiva repoboación con piñeiro e eucalipto, provocou o maior desequilibrio ambiental dende a inxente deforestación iniciada na época medieval para a construción de navíos. A pesar desa reconversión do rural, nunca deixou de haber gando no monte, ao menos nalgunhas áreas como as Serras da Groba e do Galiñeiro, o Suído, o Xistral ou a Capelada. Este tipo de gando, maioritariamente cabalar e vacún, viviu nos montes con poucos recursos, cun delicado estado de saúde e o seu manexo estivo máis preto das prácticas dos pobos nómades prehistóricos, que dos tempos modernos. Nos últimos anos, mentres que diversas iniciativas tratan de levar de novo o gando ao monte, tentando recuperar e impulsar a economía rural e, sen dúbida, un equilibrio ecolóxico actualmente moi quebrantado, paradoxalmente, dende o punto de vista cuantitativo, o gando ceibo tende a desaparecer. Calquera día podemos saír ao monte para observar poldros, bestas ou burras e garañóns ou machos das greas, mais son os curros ou rapas das bestas os que concentran as greas e as fan máis visíbeis. (Podes ler o artigo íntegro de 'Bestas e garañóns' no suplemento Gozar, no teu Nós Diario de hoxe (e de todas as sextas feiras), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, afondamos no Monterrei, "o viño da raia seca" da man de Puri Caldelas; Eva Cameán Pensado e o xornalista e profesor Manuel Gago deixan as súas opinións nas seccións 'Tesouros' e 'A mesa inocente', e Nuria Espasandín e Sergio Casal, responsábeis do blog 'toxio.gal', protagonizan o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: 'Rescata os teus dereitos! En Bloque, podemos!' é o lema da formación nacionalista para este 25 de xullo

"Rescata os teus dereitos! En Bloque, podemos!". Eis o lema elexido polo BNG para este Día da Patria,e para a campaña que a formación nacionalista poñerá en marcha desde agora e ata o 25 de xullo, centrada en informar e debatir coa sociedade as alternativas do BNG para Galiza e a maioría social. A secretaria de Organización do BNG, Montse Prado, explicou que "o lema ten un dobre significado: fronte aos que propugnan e teñen como único obxectivo rescatar aos poderosos, aos causantes da crise, o BNG ten como prioridade rescatar á maioría social; e fronte a un PP que quere rescatar á banca privada a costa de recortar os servizos públicos, o BNG chama a rescatar os dereitos roubados, e a facelo en Bloque, de xeito colectivo, pois así conseguirémolo". A campaña será intensiva, con actos en todo o país, e con intervencións tanto do portavoz nacional, Guillerme Vázquez, como do candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera. Transformar a indignación en actuación Montse Prado salientou que "con esta campaña tamén queremos facer un chamamento a transformar a indignación en actuación, a necesidade de organizarse e de actuar". "E para iso -asegurou- chamamos a esa Galiza que se move en defensa do ensino público, da sanidade público, en contra da estafa das preferentes ou contra a reforma laboral a que se sumen ao proxecto do BNG, no convencemento de que este traballo colectivo terá os seus froitos". "Temos que rescatar os nosos dereitos individuais e colectivos" Frente á crise, soberanía A campaña do BNG non só busca rescatar os dereitos individuais e senón tamén os colectivos de Galiza como nación. E é que segundo subliñou Montse Prado "estamos nun contexto no que hai unha clara recentralización no Estado español, na que coinciden tanto PSOE como PP, e no que cada vez perdemos máis soberanía en favor de poderes afastados e non democráticos". Por iso, asegurou que "o BNG reivindica a soberanía para Galiza para poder resolver os nosos problemas, conquistar o futuro e defender a nosa identidade nacional". Ademais de animar á participación na manifestación do Día da Patria Galega, que sairá ás 12:00 horas da Alameda o día 25 de xullo, Montse Prado tamén fixo un chamamento a participar nos actos de convívio organizados polo BNG, como o FESTIGAL.


Summary: O Goberno do Estado está decidido a fixar unha peaxe a viaxeiros e transportistas para circular polas autovías galegas. A proposta, remitida á Comisión Europea no marco do plan de recortes asociado ao programa Next Generation, recolle unha vella exixencia das autoridades comunitarias, na liña do demandado por Seopan, a patronal española das grandes construtoras. Mentres diversos axentes sociais e políticos da Galiza rexeitan a medida, alertando do seu impacto negativo na economía galega, a iniciativa continúa o seu trámite á marxe do control do lexislativo.

A rede viaria galega suma actualmente 335,3 quilómetros de pago. Así, entre estas estradas atópanse algunhas das vías con maior densidade de tráfico e máis decisivas para a vertebración territorial do país. Un exemplo disto é a AP-9, cuxas obras comezan na década dos 70, percorre a fachada atlántica entre Ferrol e a fronteira portuguesa, suma 178 quilómetros e aparece como unha das vías de xestión privada máis rendíbeis do Estado. Idéntica natureza xurídica presenta a AG-55, unha vía de 35 quilómetros entre Carballo e A Coruña, a AG-57, estrada de 22 quilómetros entre Vigo e A Guarda e a AP-53, cun trazado que discorre entre a saída do portádego da AP-9 en Santiago de Compostela e a localidade de Dozón no Deza. Galiza concentra algunhas das peaxes máis caras do Estado. Neste sentido, a AP-9 está considerada como unha das estradas de pago cos prezos máis elevados para os seus usuarios, após o Executivo estatal aprobar, a comezos de xaneiro, unha alza de 0,92% para o conxunto do trazado e sumar catro anos continuados de aumento. Outro caso paradigmático é a AP-53 no seu tramo de Silleda a Lalín, situada un ano máis á cabeza do Estado entre as vías coas peaxes máis elevadas. A falla de concreción da proposta do Goberno de Sánchez de rebaixar as viaxes nalgunha das partes da AP-9, a rede viaria galega de pago segue a ser un gran negocio para os fondos de investimento estranxeiro, titulares da práctica totalidade das autoestradas. A decisión do Goberno do Estado de cobrar ás persoas usuarias por circular polas autovías ampliaría as estradas de pago na Galiza en 559,9 quilómetros. A medida afectaría aos tramos galegos da A-6, coñecida como autovía do Noroeste e principal estrada de conexión entre Galiza e Madrid, da A-8, denominada como autovía do Cantábrico e vía de conexión con Francia por Euskadi, e da A-52, ou autovía das Rías Baixas, que discorre polo sur da Galiza e conecta en Zamora coa A-6. A estas estradas sumaríanse, unha vez executadas, a A-72, vía de 61,5 quilómetros de conexión entre as cidades de Lugo e Ourense e a A-57, unha estrada de 14 quilómetros de circunvalación de Pontevedra. Subas nos prezos das viaxes A proposta do Executivo de Sánchez tería un importante impacto nas economías de viaxeiros e transportistas. Así, de aceptarse a taxa defendida pola patronal das grandes construtoras de infraestruturas e concesionarias de autoestradas, Seopan, unha viaxe de Ourense a Vigo percorrendo a A-52 e a A-55 custaría 8,82 euros en vehículo lixeiro e 18,62 euros en pesado. No mesmo sentido, desprazarse da Coruña a Lugo pola A-6 representaría un desembolso de 9,39 euros en transporte lixeiro e 19,83 euros en transporte pesado. Pola súa banda, de aplicarse as peaxes impostas en 2012 pola Comisión Europea para as autovías do norte portugués, o custo do traxecto entre A Coruña e Lugo situaríase en 4,75 euros e da viaxe entre Ourense e Vigo en 3,17 euros. O economista da Universidade de Santiago de Compostela (USC) Adrián Dios cualifica a alternativa formulada desde o Goberno do Estado de "terribelmente inxusta porque na práctica significa aplicar un imposto indirecto e, polo tanto, profundamente regresivo". "Realmente estase pondo enriba da mesa esta proposta porque non se quere facer unha reforma fiscal para que paguen os que máis teñen. Isto vai afectar a aquelas persoas que precisan do coche para traballar e, por conseguinte, o seu maior impacto vai ser naquelas persoas coas rendas máis baixas", continúa Dios, quen considera que "se o transporte é un servizo básico debe ser financiado polo conxunto da sociedade como acontece, por exemplo, coa sanidade ou a educación". Para Adrián Dios trátase dunha medida "terribelmente inxusta" Dios entende, en declaracións a Nós Diario, que a medida ten "unha intención de recadar e non ambiental". "Se quixesen cumprir cos criterios ambientais pola vía de reducir as emisións, desincentivando o uso do vehículo privado e favorecendo outros tipos de transporte, o camiño tiña que ser unha reforma integral do modelo de mobilidade, mais iso non está presente na proposta de Goberno", afirma o experto, que advirte dos problemas de competitividade na economía galega que pode xerar a decisión de cobrar polo uso das autovías. O problema: o modelo fiscal O profesor da Facultade de Económicas da USC Gonzalo Rodríguez sinala a Nós Diario que a decisión significa "introducir novos mecanismos regresivos no sistema impositivo". "Cobrar a transportistas e viaxeiros polo uso das autovías é pór un parche cando o que se precisa é cambiar a roda ou mesmo o coche", destaca Rodríguez, quen apunta que "o problema está no modelo fiscal". "O Estado español ingresa de media entre seis ou sete puntos menos de Produto Interior Bruto (PIB) ao ano que os países europeos, o que significa en cada exercicio entre 60.000 ou 70.000 millóns de euros. O Estado español ten un sistema fiscal terribelmente inxusto, con algúns tipos moi altos e outros como Imposto de Sociedades moi baixos para determinados niveis de renda", apunta Rodríguez. "As dificultades para gravar as rendas de capital desde a década dos 70 está levando a gravar o consumo, introducindo por esa vía a regresividade impositiva e nese contexto é onde se explica a proposta do Goberno de cobrar polo uso das estradas", afirma Rodríguez, quen considera urxente medidas fiscais que posibiliten prestar os servizos con garantías e sen gravar as rendas baixas. Ao tempo, Rodríguez denuncia que "queren facernos pagar decisións históricas de primar o transporte por estrada fronte a outros medios como os camiños de ferro, decisións que responden aos intereses das grandes construtoras con sede en Madrid, como ACS ou Acciona". Cobrar polas autovías ampliaría as estradas de pago en 559,9 quilómetros A Xunta da Galiza e a totalidade dos grupos con presenza do Parlamento galego teñen rexeitado a iniciativa. Así, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, en nome do Goberno galego, ten sinalado que Galiza "é dependente" en materia de estradas pola súa posición periférica e demanda "unha proposta concreta para abordalo e un equilibrio e criterios de igualdade que non agraven máis a situación". Un risco para a seguridade viaria A seguridade é un dos argumentos empregados desde algúns sectores para oporse á proposta do Goberno do Estado de cobrar polo uso das autovías construídas a cargo dos orzamentos públicos. Así, desde o Real Automóbil Club de España (RACE) entenden que suporía un risco para as e os condutores "ao obrigar moitos deles a buscar vías alternativas e máis perigosas" como son as estradas secundarias, onde se multiplica a probabilidade de sufrir un accidente. A súa valoración, chega após coñecerse os datos dunha enquisa elaborada pola entidade no pasado mes de decembro, onde recollen que "tres de cada catro condutores se oporían a pagar baixo ningún concepto e oito de cada dez afirman que buscarían outras vías alternativas para evitalo". Neste sentido, desde o colectivo lembran tamén o alto nivel de risco das estradas galegas no conxunto da rede viaria estatal. Os datos do informe da RACE de 2020 de "avaliación da rede de estradas do Estado" volven colocar Galiza á cabeza de sinistros de tráfico. Neste sentido, signifícase polos seus riscos o tramo da N-541 de Alzumara a Dacón, entre os concellos de Maside e Boborás, o cruce da N-640 á altura de Ribadeo e o treito da N-550 de Betanzos a Órdes. Precisamente, estes tres puntos repítense entre os máis perigosos do Estado nos últimos cinco anos, aparecendo as redes viarias das comarcas de Ourense, Lugo e A Coruña como a segunda, cuarta e quinta de máis risco. Galiza conta con 232,6 "quilómetros de risco elevado". Na outra cara da moeda, sitúanse Madrid, Euskadi e Nafarroa con cero "quilómetros de risco elevado". O estudo sinala que os accidentes na Galiza están moi ligados ao estado das estradas. Destaca a concentración naqueles tramos con peor visibilidade, situación do firme máis deficiente, ausencia de dobre carril ou o peralte das curvas.


Summary: As circunstancias excepcionais xurdidas pola pandemia da COVID-19 provocaron o aprazamento da reunión na que se ía abordar o reparto dos 200 millóns anuais recollidos no Pacto de Estado.

A declaración do estado de alarma pola crise do novo coronavirus tamén repercutirá na distribución entre os diferentes territorios estatais dos fondos do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero para 2020. Fontes do Ministerio de Igualdade informaron a Europa Press da decisión de "aprazar" a conferencia sectorial que estaba prevista para antes do mes de abril e que ía abordar esta repartición. As circunstancias excepcionais xurdidas pola expansión da pandemia da COVID-19 provocaron este aprazamento, aínda que a reunión terá lugar "cando sexa posíbel", tal e como incidiron estas mesmas fontes. Nese encontro abordaranse os criterios de repartición dos 100 millóns de euros previstos para os territorios para o desenvolvemento do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero aprobado en 2017. Devandito pacto, que consta de máis de 200 medidas, inclúe o compromiso de 1.000 millóns de euros para o próximos cinco anos, é dicir, 200 millóns anuais a repartir, dos cales 80 son para a Administración estatal, 100 para os Gobernos territoriais e 20 para os concellos. Acreditar a condición de vítima sen denunciar Ademais da distribución do crédito entre territorios, na conferencia sectorial prevista no primeiro trimestre do ano que finalmente non vai poder celebrarse, tamén ía poñerse enriba da mesa o denominado "título habilitante". Trátase dun documento expedido polos servizos sociais que acredite a situación de "vítima de violencia de xénero" sen necesidade de interpoñer denuncia para acceder a prestacións e axudas. Esta medida foi aprobada polo anterior Goberno en 2018 a través dun Real Decreto-Lei de medidas urxentes para o desenvolvemento do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero, e tamén pasou por esta conferencia sectorial en abril de 2019. Aínda que, o Ministerio de Igualdade con Irene Montero á fronte, vai reunir ás representantes territoriais de novo para unificar a forma de implantalo. Paralizada a consulta pública da lei de liberdades sexuais Á parte de provocar o aprazamento desta reunión, a crise da COVID-19 tamén paralizou o proceso de participación pública do Anteproxecto de Lei Orgánica de Garantía Integral da Liberdade Sexual, do mesmo xeito que sucede co resto dos trámites administrativos, tal e como confirmaron a Europa Press fontes do Ministerio de Igualdade. O prazo para realizar alegacións ao anteproxecto arrincou o 9 de marzo, e estaba previsto que finalizase o 27 de marzo, aínda que este período quedou suspendido polas circunstancias excepcionais derivadas da crise sanitaria. Entre outras cousas, neste anteproxecto recóllese unha proposta de reforma do Código Penal para eliminar a diferenza entre abuso e agresión sexual. O texto pon no centro dos delitos sexuais o consentimento expreso da vítima para que non sexa necesaria a existencia de violencia ou intimidación.


Summary: O Goberno local pontevedrés e a dirección das Clarisas, en Compostela, acadan un preacordo de venda que inclúe as edificacións conventuais, as zonas verdes e o muro perimetral da propiedade.

Na xornada de hoxe o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, fixo o anuncio de que o Goberno local fechara un preacordo económico verbal para adquirir o convento de Santa Clara. A compra, que ascende a 3,2 millóns de euros, inclúe as edificacións conventuais, as zonas verdes e o muro perimetral, mais non os bens móbeis, como os retablos ou o órganos, cuxo destino aínda se está a negociar. "Este é un dos anuncios que máis orgulloso me fai sentir como alcalde porque traballamos pola cidade, polo ben común, pola conservación do patrimonio e porque melloramos os equipamentos para os pontevedreses e as pontevedresas", sinalou Fernández Lores, que tamén considerou que unha operación "desta envergadura só a pode levar a cabo un goberno con experiencia, estabilidade e solvencia". Na súa comparecencia diante da prensa, o alcalde cualificou a compra de Santa Clara como "unha grande operación urbanística á altura da que puido ser a mediados de 1.800, da man de Alejandro Sesmeros, cando incorporou a Alameda e as Palmeiras á trama urbana". Fernández Lores explicou que o proceso administrativo arrancará "nestes días e poderá ter unha duración duns meses" e recalcou que se trata "dun acordo moi bo para Pontevedra", aínda que "a negociación foi dura e firme polas dúas partes". Máis alá da cuestión administrativa que afecta á compra do inmóbel, o Goberno pontevedrés traballa nuns estudos en profundidade, tanto topográfico como taquimétrico e histórico-arqueolóxico dos que se tiren as chaves da futura dedicación do equipamento. "Ten que ser público, ao servizo dos pontevedreses, e non descartamos negociacións con outras administracións, especialmente con la Deputación provincial", engadiu o alcalde. O proceso e as cifras O convento ten unha superficie intramuros de 12.606 m², dos que 5.417 m² son edificación, tres andares, xardíns e escadas e ramplas exteriores. Esta catalogado como ben de conservación monumental e foi fundado en 1271, e renovado no século XIV. Os seus fundadores foron Pedro Rodríguez e Teresa Páez de Sotomayor e garda unha importante memoria vinculada á cidade e estivo habitado por unha comunidade de monxas até 2017. Foi entón cando Miguel Anxo Fernández Lores se achegou a Compostela para reunirse coa responsábel das Clarisas e comezar o diálogo co que onte se chegaba a acordo.


Summary: Concluíu a primeira volta quer na liga de Primeira quer na de Segunda División. As tres equipas galegas fixérono de xeito desigual, embora, no balanzo xeral, vaian cumprindo polo de agora os seus obxectivos.

Unha vitoria, un empate, unha derrota. Ese é o saldo que deixa a xornada de liga para as equipas galegas de elite. O Celta pon terra de por medio sobre os postos do descenso. O Dépor continúa como líder e o Lugo non sae da xeira negativa. Dous goles do punta brasileiro Charles, explosivo o segundo, propio dun dianteiro moi cualificado, selaron a vitoria dun bon Celta perante o Valencia en Balaídos. A equipa viguesa deu remontado un gol en contra e por unha vez combinou unha eficaz distribución da bola -marca da casa- con capacidade de desequilibrio nos metros finais. É a quinta vitoria da equipa de Luís Enrique nos 19 primeiros capítulos do campionato, que ve concluída así a primeira volta. O Celta totaliza 19 pontos, co que promediaría 38 ao final da liga. Dado como están as cousas por abaixo (o Valladolid marca a liña de demarcación entre a Primeira e a Segunda, con só 16 pontos, 3 menos do que o Celta), semellaría suficiente para voltar a safar, o obxectivo co que os vigueses defrontan o torneo. Oportunidade desbaldida En Riazor, o Deportivo desbaldiu unha nova oportunidade para afirmar a súa lideranza. Cedeu dous novos pontos, perante unha das equipas máis frouxas da liga. Os de Fernando Vázquez acusaron as baixas de máis. A definitiva de Culio, rumo a unha liga con abundantes petrodólares, e a felizmente provisoria de Luisinho, condenado ás bancadas por acumulación de cartóns. Curiosa traxectoria a do líder da Segunda División. Nos últimos 4 xogos, o Deportivo colleitou tres empates (2 en Riazor, o de Jaén) e unha derrota (en Eibar). Porén, non só non cedeu a lideranza, senón que mesmo a reforzou. Isto é indicativo de dúas cousas: a extrema igualdade da categoría e a debilidade dun líder que a estas alturas só suma 36 pontos (após ter sido batido xa en 6 ocasións e ter igualado até 5 encontros). Sen enrocarse atrás Voltou a caer, por súa parte, o Lugo, desta volta no campo do Mirandés (2-0). A xeira de maos resultados comeza a ser preocupante. O Lugo mantén algunha dos seus sinais característicos, o bon trato ao balón, a intención de non enrocarse atrás, mas ten perdido a óptima relación coa portería contraria que mostrou nos primeiros xogos do campionato. O Lugo é decimocuarto na clasificación, con 27 pontos, só 2 pontos por enriba da fronteira coa Segunda División B. A imaxe está tirada de CeltaVigo.Net


Summary: "Que o señor bendiga igual que sempre a quen serve á patria baixo este estandarte", dixo o cura que oficiou o acto.

O Exército de Terra cesou na tarde desta cuarta feira o capitán xefe da unidade que participou nun acto relixioso no Val dos Caídos e abriulle un expediente que se resolverá en 48 horas, após iniciar unha investigación co obxectivo de depurar responsabilidades e esclarecer os feitos, segundo informaron a Europa Press fontes oficiais das Forzas Armadas. Trátase dunha unidade militar do Batallón Lixeiro Protexido 'Uad-Ras II', membros do Rexemento de Infantaría 'Asturias 31', unha unidade encadrada na Brigada de Infantaría 'Guadarrama XII', situados na base militar de 'El Goloso', en Colmenar Viejo (Madrid). Nun vídeo, pódese ver membros da unidade bendicindo o estandarte da compañía. Fontes do Exército de Terra explicaron que se trata dunha actividade "non autorizada" que foi realizada durante unha marcha programada, polo que se procedeu a abrir unha investigación para esclarecer os acontecementos e depurar responsabilidades. Neste contexto, formacións como Esquerra Republicana e Más País presentaron senllas iniciativas no Congreso pedindo explicacións ao Ministerio de Defensa, que dirixe Margarita Robles, por estes feitos. "Beizóns" a España Nas imaxes escoitase ao cura dicir o seguinte: "Que o señor bendiga igual que sempre a quen serve á patria baixo este estandarte. Que o señor coide coa súa providencia aos membros desta unidade e a todos os compoñentes do batallón Uad-Ras e das nosas Forzas Armadas". Militares españoles recibiendo bendiciones en el mausoleo fascista del Valle de los Caídos. El responsable es el capitán de la compañía de MAPO del BIP Uad Ras II/31. Luego, que si se les relaciona con la extrema derecha y tal. pic.twitter.com/h6aMBUmc9Q— Miquel Ramos (@Miquel_R) June 1, 2022 "Que o señor mire benignamente o Estado español e lle conceda a paz con todos os pobos do mundo", conclúe o discurso do sacerdote.


Summary: Outros quince casos están a ser estudados sospeitosos de seren portadores desta subvariante da Covid-19.

O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, confirmou esta segunda feira o segundo caso da subvariante Ómicron 'silenciosa' na área de Vigo, o cal non estaría relacionado co primeiro paciente positivo de BA.2 notificado este domingo. En declaracións aos medios após visitar as instalacións da Asociación de Dano Cerebral (Alento) en Vigo, García Comesaña lembrou que esta subvariante comparte características "aparentemente de levidade" e tamén de "maior transmisibilidade" que a Ómicron. O titular de Sanidade explicou que aínda se están a estudar outros quince pacientes que poderían ter esta variante, todos eles relacionados co primeiro positivo confirmado o domingo. Con todo, este segundo caso non tería relación ningunha, xa que a persoa afectada procedía doutro país. A pesar da alta trasmisión destas novas variantes do virus, o conselleiro destacou que son máis leves, aínda que aínda hai uns 600 pacientes ingresados con Covid-19 na Galiza. Mais García Comesaña subliñou que máis de 40% son persoas "con Covid" e non ingresadas "por Covid". Por iso, indicou que a semana pasada a Xunta da Galiza optou por "relaxar" as restricións após aumentalas durante o Nadal. "Agora realmente quedan restricións ou recomendacións moi puntuais que, polo de agora, creo que temos que seguir mantendo", afirmou, tras o que engadiu que cada día se diagnostican uns 5.000 casos na Galiza "e aínda segue falecendo xente". Campaña de vacinación Por outra parte, o Servizo Galego de Saúde (Sergas) administrou nas últimas horas outras 627 doses da vacina contra a Covid, das que 171 foron para completar pautas de inmunización, segundo os datos trasladados por Sanidade esta segunda feira. Así, a Galiza ten administrado un total de 6.453.410 doses, e hai 2.409.647 persoas que xa teñen a pauta completa, o que representa 89,2 % da poboación total do país.


Summary: Análise dos viños Cazapitas O'Peruco e Cazapitas O Rebusco

A variedade de uva ratiño protagoniza este branco procedente de Leiro, en Rianxo, da viña do Peruco. É o alcume da casa de José María Vicente Somoza e Concha Mosquera, propietarios do predio onde de selecciona. O ratiño é unha uva moi pequena, con moita proporción de pel e sementes, e baixo rendemento. Neste caso o mosto macera dous días coas peles da uva. Na etiqueta reprodúcese o Casco de Leiro, un achado de José en 1976. É unha peza de ouro datada entre o 1000 e o 800 a.C. conservada no Museo Arqueolóxico e Histórico de San Antón na Coruña. Cazapitas O'Peruco | 2018 | Rianxo | Colectivo Cazapitas | 20 euros Cos mesmos Cazapitas do viño anterior trasladámonos agora a unha das súas viñas en Tomiño. Imos xa no outono, despois da vendima, cando a folla cambia de cor avisando da súa inminente caída. Entre as follas asoman algún acios, agora de bagos dourados, ben maduros, que estaban verdes en setembro ou quedaron esquecidos na vendima.Imos con eles ao rebusco, repasar as viñas e procurar eses acios. Esmagámolos cos seus cangallos, e poñémolos a macerar e fermentar sen control de temperatura, coma antes. Prensa manual e mosto xema. Velaí este viño de albariño. Cazapitas O Rebusco | 2018 | Tomiño | Colectivo Cazapitas | 13 euros


Summary: Os cinco puntos conseguidos tras vencer na regata de Bermeo foron decisivos para o regreso dos de Moaña á máxima competición do Cantábrico.

A embarcación galega de Tirán conseguiu o ascenso á Eusko Label Liga, a liga ACT, a máxima categoría de traiñeiras, tras a resolución do playoff na segunda e definitiva xornada desenvolvida o domingo en augas da ría do Nervión, en Portugalete. Ademais, a embarcación vasca de Zarautz logrou a permanencia na categoría. Os azuis do Con, na parroquia de Tirán, Concello de Moaña, regresan á Liga ACT despois dunha brillante actuación nas dúas regatas de playoff, a primeira o sábado en Bermeo e a segunda o domingo en Portugalete. Foron dúas disputadas contendas en dura competencia con Zarautz, que soubo defender a súa praza e seguir na Liga unha tempada máis. Tamén dura foi a competición cos seus veciños do Samertolaméu, que competiu como subcampión da Liga Galega, e con Pedreña e San Pedro que tamén alcanzaron praza nestes playoffs. Na loita polo segundo billete en xogo, Tirán, que se impuxo en Bermeo, defendeu a súa posición aínda que non sen apuros. O bote de Moaña só puido ser cuarto por detrás de Pedreña, que dilapidou boa parte das súas opcións logo dunha defectuosa primeira manobra en que o seu proeiro estivo a piques de caer á auga, e de San Pedro. Samertolameu ocupou a derradeira praza nesta regata. Cinco puntos en Bermeo Na xornada do sábado Tirán venceu nunha carreira apertadísima con Zarautz, que xa demostrara a súa categoría de grande equipo nas roldas clasificatorias da Concha, logrando a sétima posición, mentres que Samertolaméu e Tirán ficaran 13º e 14º, respectivamente. Mais en Bermeo, a embarcación de Tirán impoñíase conseguindo ─con afouteza─ cinco puntos que acabaron por ser decisivos en Portugalete.


Summary: "Os últimos acontecementos son a punta do iceberg dun problema máis grande en AGE" Así se manifesta Espazo Ecosocialista nun comunicado no que identifica "dúas visións" que están a ter "dificultades de construción como instrumento político". Apostan por un acordo con EU para as eleccións europeas.

O comunicado que Espazo Ecosocialista emitiu este sábado despois da xuntanza do Consello Político Nacional que convocou a súa segunda Asemblea centra boa parte do seu texto na análise da situación que atravesa AGE, análise que parten de que está a ter "dificultades de construción coma instrumento político desde a súa constitución como coalición electoral e a súa irrupción no parlamento galego". Dúas visións de AGE Para a organización liderada por Xoán Ermida e Manolo Dios, os últimos acontecementos que agromaron na coalición "son a punta do iceberg dun problema máis grande en AGE que ten que ver coa falla de vontade da súa consolidación por unha parte da coalición e que se ven amosando na falla de interese en xuntar o CCC, en bloquear a celebración de asembleas unitarias como AGE, impedir aos grupos interactuar xunto coa cidadanía fora do parlamento,….". As dúas visións que identifican sobre AGE son a que entenden a coalición como "un acordo específico para as autonómicas e mesmo conxuntural", e a outra, coa que se posicionan, que entende "a unidade da esquerda nacional é un proxecto estratéxico de longo percorrido". Espazo Ecosocialista valorou tamén como positivo o acordo das forzas catalanistas con respecto á pregunta e a data do referendo o que, ao seu ver, "amosa unha transversalidade nacional, superadora de fronteiras ideolóxicas entre nacionalistas e estatalistas". No que definiron como "unha nova etapa na construción da esquerda nacional" deixaron claro a súa vontade de seguir a traballar para ·construír un referente plural da esquerda nacional con aquelas forzas que o queiran facer·. Ratifican, desta maneira, o acordo con Esquerda Unida acadado o pasado 10 de outubro para "coordinación de proxectos de ruptura" e reafirmáronse en que a esquerda "debe avanzar en fórmulas cooperación estratéxica sobre un carácter democrático e nacional". O CPN de Espazo Ecosocialista acorou desenvolver un acordo con EU consciente da "urxencia de definir programas e candidaturas para as próximas eleccións europeas, entendendo ademais que estamos xa nunha nova etapa na construción da esquerda nacional galega e plural", anotan.


Summary: O municipio de Vilagarcía de Arousa acolleu unha nova edición do FestaClown.

Con que vai participar no FestaClown?Un proxecto no que me metín este inverno. Quería facer un espectáculo novo sen palabras: está entre o mudo e os sons. É moi distinto ao que fixo até o de agora?Si. É unha preestrea porque é o primeiro test co público após o proceso de investigación. Vai estar en constante evolución?No proceso de investigación cheguei até este punto mais quero que siga evolucionando até estrealo a tempada que vén. Mais calquera espectáculo de clown segue evolucionando por si mesmo. Canto tempo leva creando 'Isolada'?Comecei en decembro. Saín a facer un par de cursos. Tomei a decisión de que o corpo xa me pedía embarcarme nunha aventura nova e fun a reformarme porque estamos en constante evolución. Cal foi a inspiración?Da investigación saíu unha frase de Euxenio Granell que levaba moito tempo formando parte da miña vida: "A muller nena habita nunha illa afortunada". Metínme no mundo das metáforas e apareceu o concepto da illa. As pallasas e os pallasos vivimos moito do público e, entón, é como unha sinerxía de enerxía. Pensaba: nunha illa como é o contacto se non podo ir nin o público vir? Foi unha idea previa á aparición do coronavirus. Axudou o confinamento?A verdade é que non o sei. O que colleu foi un ton máis presente. O que lle pasa a unha pallasa cando está tan lonxe era unha idea, un concepto. No confinamento non estiven creativa mais, ao rematar e atoparnos con este novo mundo, de súpeto converteuse nun traballo máis emocional incluso. Está pensado para todos os públicos?O humor canto máis universal é máis abarca no sentido de idades e ideoloxías. É para todos porque ten varias lecturas. As mulleres séntense iguais no mundo do clown?Antes estaba cuberto máis polo mundo masculino. Cando eu comecei hai 20 anos non había moitas mulleres mais agora hai unha rede incríbel de mulleres pallasas que están ocupando ese lugar que nunca fora de ninguén.


Gaspar Noé despréndese da súa habitual faceta efectista e provocadora para achegarse á morte a través dos derradeiros días dunha parella de anciás, seguindo a liña de Amour, de Michael Haneke, un dos seus filmes preferidos de todos os tempos, pero tamén de The Father, de Florian Zeller. Vortex / Gaspar Noé / Francia-Bélxica-Mónaco / 2021 / 142 min O proxecto xurdiu tras a recuperación dun derrame cerebral que padeceu o cineasta arxentino e que case o deixa no sitio. Para os roles principais conta coa veterana actriz francesa Françoise Lebrun (A mamá e a puta), e co famoso director de cinema de terror italiano Dario Argento, que fai o seu primeiro rol protagonista en toda a súa carreira. Aceptou o reto cunha única condición: que o seu personaxe tivese unha amante. Xenio e figura. O actor de comedia Alex Lutz ponse na pel dun fillo descarreirado que se debe enfrontar á deterioración física e psíquica dos seus proxenitores. O pai, con problemas cardiovasculares, a nai con alzhéimer. Unha dolorosa situación que fai espertar o lado máis amoroso e comprensivo dun tipo enganchado ás drogas e que intenta, sen éxito, arranxar as súa desestruturada vida persoal. Como se dun vídeo caseiro se tratase, Vortex segue, a dúas cámaras, a rutina da parella durante a senectude. Unha parella feliz que brindaba con viño na terraza do seu apartamento até hai pouco ve, de súpeto, como a melancólica canción de Françoise Hardy "Mon ami la rose" faise realidade: "onte me admiraches e mañá serei po, para sempre...". Os meros quefaceres diarios van sendo lousas cada vez máis complicadas de afrontar. A convivencia faise irrespirábel. O pai está lonxe de ser indulxente coa enfermidade da súa parella. Xa non a recoñece. Pensa que está tola. Unha carga difícil de soportar. Unha rémora que non lle deixa avanzar na súa faceta de escritor. É por iso que Noé decide dividir a pantalla en dúas, non só por decisión creativa, que tamén, senón para remarcar o distanciamento que se vai producindo na parella. Con todo, tamén hai tenrura e amor, pero dunha maneira máis pragmática e aséptica que na aposta de Haneke. Vortex tamén quere ir un punto máis aló que Amour amosando o atronador silencio que deixamos cando desaparecemos do mapa en forma de po. Un final antipoético e tan realista que case fai dubidar se a necrolóxica é verídica ou é ficción do filme. Recoñézoo, fíxome mirar na internet. Após ver as gadoupas da morte tan perto, Gaspar Noé impregna Vortex cos seus propios medos e vivencias persoais como unha terapia persoal que nos lembra o efémero da nosa existencia.


Summary: O lema de San David é Gwnewch y pethau bychain ("céntrate nas pequenas cousas"). A reclamación para que o seu día, Día Nacional de Gales, sexa aceptado como festivo é unha desas pequenas cousas que, porén, teñen unha grande importancia no simbólico.

Gales celebrou o seu Día Nacional cun xeneralizado Dydd Gŵyl Dewi Hapus ("Feliz Día de San David") e con reclamacións oficiais ao Goberno británico ─rexeitadas unha e outra vez desde hai dúas décadas─ para que o día se declare festivo. Ademais, coincidindo con este día, publicouse a enquisa anual sobre o autogoberno no país: medra o apoio á independencia até 11%, mentres que a porcentaxe de persoas que auspician unha redución de competencias ou a abolición da autonomía mantense en 16%. A chamada "Enquisa de San David", elaborada por ICM para a BBC desde 2014, mostra unha importante suba á secesión de Gales: catro puntos respecto ao 7% de 2019 e seis desde a primeira sondaxe, cando era de 5%. Na opción totalmente oposta está a abolición da autonomía. En 2014 era de 23%, o ano pasado de 13%, e este de 14%. A porcentaxe de persoas que avogan pola redución do autogoberno en Gales mantívose practicamente constante neste tempo: 3%, en 2014 e 2019; 2% en 2020. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.