Summary: O CDG estrea esta quinta no Salón Teatro

O Centro Dramático Galego (CDG) estreará este 20 de xaneiro, en Compostela (Salón Teatro, ás 20 horas), a versión teatral de Cándido Pazó da novela 'A peste', de Albert Camus. A obra presentouse onte en rolda de prensa como unha "metáfora" da pandemia na propia escenografía creada por Dani Trillo. O director recoñece as dificultades de enfrontarse a un "monumental reto" para a adaptación, mais defende que para iso existe "un teatro institucional" como o CDG. Por este motivo apostou por unha representación que dura case dúas horas e media e conta cun pequeno descanso de dez minutos. Con todo, asegura que é unha montaxe "amena". O dramaturgo afirma que foron "moi libres" á hora de encarar a versión teatral, aínda que "ao mesmo tempo moi fieis" á súa "esencia", ao incluír as reflexións filosóficas de Camus. Unha "metáfora" cun gran elenco Da obra, Pazó lembra que Camus escribiuna como unha "gran metáfora" do "inmensísimo desastre" da Segunda Guerra Mundial, mais agora, "como todo texto que se converte nun clásico", falará do que "os espectadores queiran entender". "Segue sendo unha grandísima metáfora e así é como tratamos nós esta proposta", deixa claro indicando que é unha "alegoría de grandes hecatombes". A obra conta con 15 actrices e actores, o maior elenco do CDG na última década. Participan Evaristo Calvo, César Cambeiro, Nacho Castaño, Xurxo Cortázar, Salvador del Río, Casilda G. Alfaro, Paku Granxa, Luís Iglesia, Tone Martínez, Rebeca Montero, Marcos Orsi, Santiago Prego, María Roja, Santiago Romay e Carlos Sante. Acceso desde outros municipios 'A Peste', a primeira peza do CDG en 2022, estará no Salón Teatro entre 20 de xaneiro e 13 de marzo. Serán un total de 40 pases de cuartas feiras a domingo. As entradas poden comprarse desde dúas horas antes no despacho de billetes, así como na web ataquilla.com. O prezo das localidades é de 10 euros -o domingo, día do espectador, serán 6 euros-. Pola estrutura da montaxe estará no Salón Teatro e contratáronse autobuses para a asistencia desde unha ducia de municipios, tales como Rianxo ou Vilagarcía.


Summary: Alexandra Fernández (Vigo, 1988) é a deputada galega da que máis se fala no Congreso por ser a única das que se presentaron baixo a marca de En Marea que acatou a orde da Coordinadora do partido instrumental e votou en contra dos orzamentos xerais do Estado.

Cales foron as razóns que a levaron a votar en contra dos orzamentos? En primeiro lugar, é importante sinalar que o non aos orzamentos foi sempre consensuado por todas e todos, tanto no grupo de deputadas e deputados como na Coordinadora de En Marea. Anunciámolo durante semanas. Dixemos que para nós os orzamentos eran inaceptábeis e, insisto, expuxemos as razóns durante semanas. Hoxe mesmo [pola cuarta feira, día 12] a portavoz do grupo [por Yolanda Díaz] dixo desde a tribuna durante a súa intervención que os orzamentos eran inaceptábeis para Galiza. Así, creo que o que fai falta é xustificar o si. O que non se comprende é que mudou para que, de súpeto, dixesen unha cousa e votasen a contraria. E máis tendo en conta que falamos dun debate parlamentar en que a ministra non só non deu motivos para votar a favor, senón que os deu para votar en contra, dicindo que ese recorte do 20% nos investimentos para Galiza, sumado sobre o 30% do recorte de Raxoi, era unha contía xusta. A ministra reiterou o posicionamento do PSOE e deu máis motivo para votar non aos orzamentos. Entón por que Yolanda Díaz, Miguel Anxo Fernán Vello, Antón-Gómez Reino e Ángela Rodríguez mudaron o sentido do voto? Non hai ningún motivo obxectivo para modificar o sentido do voto, unha negativa que levabamos anunciando había semanas. Non se acordou nin a primeira das emendas nin houbo ningún compromiso. A única forma de explicar que se diga unha cousa e se faga a contraria é polas cuestións internas dos seus partidos políticos. Podemos aplicou presión para esixir que os deputados galegos de Podemos votasen o mesmo que o resto do grupo parlamentar. Temía que os catro deputados de En Marea votasen a favor dos orzamentos? Fomos tendo algunha sospeita. Á hora da verdade, os compañeiros podían fraquear. Por outra banda, xa non é só dicir unha cousa na tribuna [Yolanda Díaz dera a entender que as deputadas e deputados da Marea votarían en contra] a mesma mañá e votar o contrario nunhas horas. Hai algo máis. E é que xa se sabía que os orzamentos non se xogaban polos votos da Marea. Era público e notorio o sentido do voto dos cataláns. Mesmo xa por unha cuestión táctica ou estética, os compañeiros podían ter mantido o non. Isto dá a ver o pouco que lle importaron á dirección de Madrid [en referencia a Podemos] as consecuencias de someter os deputados a votar unha cousa mentres dixeron durante semanas a contraria. "A ministra recoñeceu que ese recorte do 20% nos investimentos para Galiza, sumado sobre o 30% do recorte de Raxoi, era unha contía xusta" Nas reunións que mantivo En Marea co Goberno de Pedro Sánchez nas últimas semanas deuse pé a aceptar algunha das propostas que lles formularon? A información que tivemos, a contagotas, era que non había nin a primeira emenda pactada. Eu onte á tarde sentei con eles [cos deputados e deputadas de En Marea] e preguntei se había algunha negociación fechada e non había nada. Non é que o dialogo estivese aberto, é que a situación era de cero emendas pactadas máis unha resposta da ministra na que afirmaba que o recorte lle parecía xusto. Intentamos durante este tempo manter unha posición de forza para negociar co PSOE, era importante manter a unidade, que non houbese fisuras entre a dirección das Mareas e o grupo de deputadas e deputados. Nun consello convocóusenos a todos os parlamentares para pórmos todo en conxunto. Á primeira reunión non asistiron e á segunda tampouco. Non sei para que se estivo traballando no deseño do espazo político, pois emendar a plana porque non che gustan as decisións que se toman… Isto é un debate sobre posicións políticas. O que non pode ser é que Yolanda [Díaz] diga durante semanas que imos votar non aos orzamentos e que sorprendentemente voten que si. O debate en profundidade é sobre coherencia e fai moito dano á organización, á Marea e a todas e todos, ao conxunto da esquerda. Refírome a dicir unha cousa e votar a contraria. Cando o PSOE lle deu o goberno a Raxoi, perdeu lexitimidade. Se En Marea vota ao final en contra do país, perde a lexitimidade. Non hai que reducilo a un debate interno porque temos que dar respostas e estar á altura da militancia. Precisamente, que implicacións ten esta votación para a vida interna de En Marea? A situación interna xa era complicada. A dirección de Podemos está intentando sistematicamente marcar sempre as posicións de En Marea, eliminando a autonomía do grupo parlamentar. É unha loita que se leva dando desde o principio e que vai a peor. Hoxe foi o finiquito da capacidade de manter a autonomía política por parte de deputadas e deputados dispostos a someterse á dirección de Madrid malia as consecuencias que iso podía ter na Galiza. Déronlles igual as consecuencias de Galiza porque priorizaron os seus partidos. Isto vén de atrás. Nas negociacións que se mantiveron co PSOE antes de presentar os proxectos de orzamentos participou xente do grupo parlamentar e foi de costas a Galiza e de costas á organización. Desa situación chegamos a esta. No último plenario de En Marea, vostede chegou a denunciar que parte das deputadas e deputados ficaban supeditados á estratexia de Podemos. Primeiro estas cuestións hai que dicilas dentro, nas canles internas, mais como o que se estaba a facer era de extrema gravidade, había que comunicarllo publicamente á militancia. En que medida a escenificación dunha ruptura na unidade de voto dificulta a reedición dunha coalición como a actual? O de hoxe dá para unha fonda reflexión política e é cedo para facela. É algo que acaba estoupando hoxe mais que levaba enquistado demasiado tempo e non ten visos de resolverse. Mais alá de Galiza, eu creo que Podemos está transformando a súa política de alianzas con outros actores diferentes e ficando nun partido centralizado en Madrid e pouco máis. Non é só unha cuestión a respecto de Galiza, senón do propio panorama do Estado español e do papel da esquerda española. Podemos acaba sendo como o que era Izquierda Unida. "Non entendo como se foi tan irresponsábel de liquidar a autonomía política de En marea aquí. No fondo é cargarse o espazo de encontro" Nalgún momento, cando decide dar o paso e presentarse como candidata, cre que vai vivir unha situación como esta? Non, sobre todo porque eu crin os acordos que asinamos. Asinamos o acordo de Mazarelos, aquel que dicía que En Marea era un suxeito político e con autonomía de voto. Defendino porque o cría. A medida que foi pasando o tempo, vin que había quen quería romper unilateralmente acordos para impoñer o goberno de Podemos sobre o grupo e para provocar unha perda de autonomía. Se a outra parte fose responsábel e xogase nese marco de acordo, o resultado sería outro. Non entendo como se foi tan irresponsábel de liquidar a autonomía política de En Marea aquí. No fondo é cargarse o espazo de encontro. Ten disposición de volver presentarse ás vindeiras eleccións xerais? Non o teño na cabeza, pero non o estou valorando. Cal considera que é a formula máis axeitada para defender os intereses galegos no Congreso? Como dicía, hai que facer unha reflexión do que pasa no conxunto do Estado. O papel que lanzou a esquerda española despois do 15M, de avanzar nun proxecto plurinacional que recoñecía os diferentes actores é evidente que foi abandonado por Podemos. Son moitas as mostras disto e hoxe a mostra foi a nivel galego. A esquerda española centralista non foi capaz de negociar con outros autores e ten abandonado a plurinacionalidade. A idea era que tivésemos que renunciar aos nosos principios e intereses a nivel nacional en aras do acordo que eles adoptaron desde Madrid. Era renunciar, en resumo, ao contrato que tiñamos coas nosas electoras e electores.


Summary: A coalición aposta por abrir "un debate inaprazábel" sobre o modelo galego de residencias cando finalice a crise do coronavirus.

O portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez-Reino, trasladará á Xunta unha batería de propostas destinadas a levantar "un escudo social" para as familias que viven do sector primario. Entre elas, está "un plan específico de apoio económico" que inclúa "axudas a crédito cero" para o ámbito agrogandeiro. Nunha rolda de prensa 'online' ofrecida este sábado, Gómez-Reino agradeceu "a toda a xente" que traballa durante o estado de alarma, non só aos profesionais sanitarios senón ao sector primario galego, "que está a dar exemplo de conciencia cívica" garantindo o abastecemento da poboación. Neste sentido, asegurou que Galicia en Común-Anova Mareas (plataforma creada por Podemos, Esquerda Unida, Anova e as mareas municipalistas para concorrer ás eleccións, aínda sen data tras a cancelación do 5 de abril) incide "no imprescindíbel" que é que a Galiza teña "soberanía alimentaria". Por iso, con esta batería de propostas Gómez-Reino insta a Xunta a "exercer as súas competencias" e articular ese plan específico "de apoio" ao sector con axudas con "créditos a tipos de interese cero" para manter os ingresos e o emprego das actividades afectadas pola crise. Sector pesqueiro Ademais, o voceiro da coalición dixo que é "fundamental" suspender a actividade marisqueira, tanto a pé como a flote, xa que actualmente "os seus produtos non están a saír", e dotar de axudas directas tamén a confrarías. No mesmo ámbito da pesca, Gómez-Reino pide á Xunta que faga "unha demanda clara á Unión Europea" para que as cotas de capturas "non trasladadas este ano" 2020 se apracen, "baixo criterios técnicos e de sustentabilidade", ao ano 2021. Así mesmo, o portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas considera que é "absolutamente fundamental que haxa unha priorización de compra pública de alimentos de produtos locais" naqueles sectores "que se están vendo prexudicados" pola crise do coronavirus. Tamén considera que se debe "autorizar a apertura dos mercados de proximidade", aínda que coas axeitadas "condicións de hixiene", así como autorizar os desprazamentos cara a hortas, granxas e currais aínda que a persona non estea dada de alta no réxime agrario. "É imprescindible que todo este abano de medidas se poña en marcha xa", urxiu Gómez-Reino, quen tamén avanzou que llas trasladará ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, na próxima videoconferencia que abra coas principais forzas políticas galegas. Reunións con Feixoo Estas reunións, que se realizaron até en tres ocasiones (dous delas coincidindo coas periódicas reunións entre presidentes territoriais e Pedro Sánchez), non se producen desde hai dúas semanas. "A semana pasada nin sequera nos citou", criticou Gómez-Reino, para seguidamente admitir que aínda non hai nova data a pesar de que "o compromiso" do líder galego "era reunirse todos os domingos". "Se estamos a presentar tantas propostas ao señor Feixoo e á Xunta é porque vemos que o Goberno galego non exerce como debería as súas funcións para exercer á cidadanía galega", engadiu. As residencias, un problema de "modelo" Preguntado sobre a actuación da Administración galega nas residencias da terceira idade, onde xa se rexistran máis de 700 casos de coronavirus entre usuarios e traballadores, expresou a súa "preocupación". Neste sentido, apuntou que esta situación "pon de relevo que hai un problema co modelo" levado a cabo polo PP, xa que, segundo os seus datos, o 70 por cento dos xeriátricos de Galicia pertencen ao ámbito privado. "Xa hai semanas dixemos, e dixémosllo a Feixoo nunha reunión, que tiña que haber unha medicalización inmediata do conxunto das residencias do país", abordou, á vez que lamentou que "non haxa unha intervención pública decidida". "Despois, cando pase todo isto, creo que é evidente que hai que dar un debate inaprazable sobre o modelo", resolveu.


Summary: A Asociación Galega de Apicultura lanza a campaña Stop Vespa Velutina, con charlas informativas e colocación de trampas para previr a proliferación desta especie invasora, especialmente perigosa para as abellas e para algúns profesionais.

O pasado ano, sobre todo nos meses do verán, a presenza en Galicia da Vespa Velutina, tamén coñecida como "Vespa Asiática", xerou preocupación na sociedade, mesmo unha certa alarma. Os primeiros exemplares en terras galegas foron vistos en 2012 e cada ano o seu número e incidencia é maior. Hai uns meses, o Goberno galego, a través da directora xeral de Produción Agropecuaria, Patricia Ulloa, recoñeceu que non será posible a erradicación total desta vespa e que polo tanto será preciso "convivir" con ela. "Por aquí claro que vai quedar, pero hai maneiras de diminuír a súa incidencia", respondéralle naquel momento Xesús Asorey, presidente da Asociación Galega de Apicultura (AGA). A AGA vén de poñer en marcha a campaña Stop Vespa Velutina, consistente na realización de charlas informativas en distintas localidades e na colocación de trampas para capturar raíñas fundadoras e así evitar o maior número posible de niños para o verán. Na campaña colaboran varios concellos e outras entidades. A AGA vén de poñer en marcha a campaña Stop Vespa Velutina, consistente na realización de charlas informativas en distintas localidades e na colocación de trampas para capturar raíñas fundadoras Os apicultores galegos advirten de que "se non se poñen as medidas oportunas, a invasión da Vespa Velutina pode derivar nunha reducción da biodiversidade e causar serios perxuízos económicos para os sectores apícola e froiteiro, creando ademais riscos de picaduras en traballos forestais e inseguridade cidadá". Os obxectivos da campaña son informar e sensibilizar sobre a ameaza ambiental que supón a presenza da Velutina en Galicia e ofrecer solucións para controlar os seus efectos no medio ambiente e nas abellas. "Preténdese facer fronte á avespa asiática dende o coñecemento e a calma, evitando a alarma e o medo na poboación", destacan. Así mesmo, na campaña colocaranse as trampas distribuídas pola Consellería do Medio Rural para capturar raíñas, buscando reducir a formación de novos niños, e tamén se eliminarán niños xa existentes. AGA espera que nun futuro próximo se poidan "aplicar novas ferramentas que se están estudiando en distintos centros de investigación, como o uso de feromonas para a captura raíñas, o cal será moito máis efectivo e selectivo que os atraentes actuais". "O trampeo de raíñas, para reducir o número de niños novos, débese comezar a facer agora no mes de marzo e durante toda a primavera", destacan e advirten de que "se se localiza un posible niño débese chamar ao 112 e se se confirma ao 012, para a súa eliminación". Estas trampas poden ser caseiras ou comerciais. As caseiras prepáranse con viño branco e cervexa, con restos de cera vella, algunha velutina… e débense colgar a unha certa altura do chan (1,5 m), nun sitio soleado e resgardado do vento. A cantidade de atraente a empregar será de entre 100-150 ml, y será renovado cada 7-15 días para evitar fermentacións. "Se se localiza un posible niño débese chamar ao 112 e se se confirma ao 012, para a súa eliminación" Dende o mes de febreiro, AGA está impartindo charlas informativas sobre a Vespa Velutina Nigrotorax que van dirixidas en xeral a todas as persoas interesadas e en particular a apicultores e apicultoras que queren poñer en práctica medidas de control nos seus colmeares. Falarase sobre a vida e comportamento da velutina, por que supón unha ameaza real, os colectivos afectados pola súa proliferación e cómo comportarse ante a súa presenza. As vindeiras charlas terán lugar en O Vicedo (17 de marzo), Mondoñedo (18 de marzo), Ourol (19 de marzo), Tomiño (25 de marzo) e Vigo (26 de marzo). Así mesmo, a entidade celebrará o 21 de marzo no Xardín Botánico de Culleredo o Día da Abella, organizado pola delegación de AGA na Coruña e o Concello de Culleredo.


Summary: A banda está a triunfar en todo o Estado español logo da súa participación no Festival de Benidorm, ficando ás portas da vitoria.

A percusionista pandeireteira, vocalista e compositora de Tanxugueiras Olaia Maneiro eliminou as súas redes sociais ante as mensaxes dos 'haters' nun dos momentos chave da súa carreira profesional xunto ao resto das integrantes do grupo. As Tanxugueiras irromperon con éxito no panorama musical e que triunfou entre público no Festival de Benidorm en que se seleccionou a canción que representaba o Estado español en Eurovisión. Tanxugueiras: "Temos unha fe cega na lingua e a cultura galegas" Maneiro borrou hai varias semanas as súas redes sociais, como confirmou a súa parella, o tamén artista musical Jásper —do grupo Nao—, quen lle dedicou unha mensaxe no seu perfil de Instagram con motivo do aniversario da pandeireteira, da que enxalzou o seu "momento artístico e laboral moi bo". "Empreguemos as redes sociais desde o afecto e non desde o odio", subliñou Jásper "Pero como a maioría entenderedes tamén con moito agobio, moitas horas e moita exposición pública. Cansa de tanto hate [odio] hai unhas semanas borrou as súas redes", engadiu. "Empreguemos as redes sociais desde o afecto e non desde a crítica e o odio. Fagamos que sexan espazos de encontro e aprendizaxe mutua, tezamos unha rede de apoio, non de caza e pesca", reflexionou o músico. Jásper deixou esta mensaxe aberta a comentarios para que quen quixesen felicitar á artista galega puidesen facelo. Entre os usuarios, destacan mensaxes de felicitación e recoñecemento, así como de ánimos fronte aos haters. [VÍDEO] Así soa 'Pano Corado', o novo "canto á diversidade" das Tanxugueiras


Summary: O organismo das Nacións Unidas pretende rebaixar o orzamento estatal destinado á educación universitaria e subir a idade e as cotas dos e das traballadoras de cara á xubilación

O estudantado universitario e o movemento obreiro de Nicaragua xuntaron folgos para manifestaren o seu rexeitamento ás propostas do FMI --Fondo Monetario Internacional--, cuxa aplicación suporía reducir o financiamento estatal destinado ao ensino superior e aos dereitos dos e das traballadoras á xubilación. Segundo a Unen --Unión Nacional de Estudantes de Nicaragua--, a lexislación do país ampara a educación gratuíta e pública universitaria, ao estabelecer a entrega do seis por cento do Orzamento Xeral da República por mandato da Constitución. O FMI pretende rebaixar o orzamento dos cadros de persoal universitario para afrontar os custos da docencia na educación primaria e media. Para o movemento estudantil, expresa o pronunciamento, o seis por cento constitúe unha reivindicación dos dereitos do pobo, que tentaron arrebatar os gobernos neoliberais e cuxa restitución foi posíbel polo retorno da Fronte Sandinista de Liberación Nacional á dirección do goberno, co mandatario Daniel Ortega. O texto presentado pola Unen lembra que acadar o citado financiamento e a autonomía universitaria custou "sangue, suor e sacrificio de xeracións". Durante os 16 anos de gobernos neoliberais, Ortega acompañou toda a comunidade universitaria nas longas xornadas de loita, estimou a organización estudantil, quen non descarta que tanto o sector obreiro como o estudantil se boten ás rúas nas vindeiras semanas. Aumentar a idade e as cotas de xubilaciónTampouco o sindicalismo concorda coa recomendación do organismo das Nacións Unidas de estender a idade de xubilación dos 60 aos 65 anos e das 750 ás 1.500 a cantidade de semanas cotizadas. Dirixentes da CTS --Central Sandinista de Traballador@s-- reiteraron que é preciso adecuar as normas xurídicas, mais acorde coas realidades internas, mediante o consenso entre o Executivo, o persoal asalariado e a empresa. Entenden que é "imprescindíbel" unha reforma integral que permita, alén das mudanzas no réxime da Seguridade Social, sintetizar máis de 300 decretos e cinco leis sobre esta cuestión que fican a día de hoxe vixentes en Nicaragua. E defenderon tamén a inscrición de miles de traballadoras e traballadores "informais", o que ofrecería "maior forza ao instituto" do Seguro Social "e non sería preciso aumentar nin a idade nin as cotas".


Summary: Nos últimos cinco anos perdéronse 11.500 empregos no sector primario galego.

O cambio de paradigma durante a crise da Covid, coas persoas apostando novamente nos produtos do campo galego, non foi quen de frear o progresivo deterioro que sofre o sector primario no país, agudizado nos últimos tempos por un forte incremento dos custos, que leva a que moitas das explotacións existentes decidan botar o feche antes de seguir agrandando as súas perdas. Os datos da última Enquisa de Poboación Activa (EPA) recollidos polo Instituto Galego de Estatística (IGE) constatan esta realidade, que parecía ter cambiado no último ano, pois en 2020, após catro anos sen facelo, aumentara a ocupación no sector primario ─que engloba agricultura, pesca e gandaría─ en 4.000 persoas, un feito que fontes do sector atribúen a que en períodos de crise estes actúan como refuxio para persoas que perden o emprego e regresan á casa e ao negocio familiar. Porén, 2021 levou por diante este crecemento e agravou a situación. En total, o pasado ano destruíronse 4.800 empregos no sector, o que supón unha media de 13 ao día. E o peor é que ningún outro territorio, nin tan sequera aqueles con máis persoas ocupadas, como Andalucía Murcia ou Castela-A Mancha, destruíron tantos empregos o pasado ano como a Galiza. As 65.900 persoas ocupadas ao fechamento do pasado ano no sector primario representan 14,86% menos das 77.400 rexistradas no último trimestre de 2016, segundo os datos do IGE. Menor presenza feminina Nestes cinco últimos anos a Galiza perdeu 11.500 traballadores e traballadoras no sector primario ─nese período aumentaron en 23.400 no conxunto estatal─, aínda que por sexos, a caída do último ano golpeou principalmente os varóns, que sumaron 97,7% do total das baixas. Con todo, as mulleres perderon protagonismo nas explotacións. Agora representan 35,9% do total, cando dez anos atrás, en 2011, representaban 43,45% do total. Daquela tamén eran case 11.000 máis que agora. Todos estes descensos achegan perigosamente as cifras de ocupación no sector a mínimos históricos. Está a só 300 persoas do mínimo de 2015 (65.600) e a algo menos de 3.000 do rexistro máis baixo, que data do ano 2014 (63.300). Principais causas Detrás deste abandono progresivo da actividade emerxen moitas causas. A principal delas é o significativo aumento dos custos de produción, tanto dos pensos e as forraxes para a alimentación dos animais, como dos enerxéticos, que non se están a ver compensados cunha mellora do prezo que pagan os diferentes actores da cadea alimentaria pola produción das granxas agrícolas e gandeiras do país. A estas hai que engadir o recorte das axudas e a falta de remuda xeracional á fronte das explotacións. Neste último caso, desde o sector destacan que case un terzo están xestionadas por persoas maiores de 65 anos, mentres que só 10% teñen á fronte unha persoa menor de 35 anos. Ademais, ante a actual situación dos mercados, que leva en moitos dos casos a vender a perdas, non son poucas as persoas maiores que deciden retirarse antes da xubilación para non facer máis avultados os números vermellos.


Summary: As e os estudantes urxen ao Executivo galego a seguir o exemplo doutras administracións e integralos nesta quenda de inmunizacións porque están en contacto con pacientes, sobre todo a partir do terceiro curso da carreira.

As e os alumnos da facultade de Odontoloxía da Universidade de Santiago de Compostela (USC) solicitan ser integrados no plan de vacinacións da Xunta da Galiza co resto de equipas sanitarias do país. Desde o seu punto de vista, tamén teñen unha gran exposición á Covid-19 e, en consecuencia, teñen que ser inmunizados canto antes. Así o manifestaron a través dun comunicado no que indican, como exemplo, que as compañeiras e Murcia e Aragón xa están a recibir os medicamentos contra o virus, mentres que a posta en marcha da vacinación do alumnado "en Sevilla e Valencia é inminente". Critican que na Galiza, coa inmunización activa xa planificada, non foran incluídas malia que "tamén" realizan "servizos asistenciais e son menos experimentados", polo que quizais poderían contaxiarse dalgún doente. Ademais, ven unha diferencia de trato, pois estudantes doutras facultades médicas da Galiza "que teñen contacto con pacientes xa recibiron a primeira dose da vacina". Eles séntense nunha situación similar, sobre todo a partir do terceiro curso que hai un maior contacto con pacientes, como para que a Xunta os teña en conta con urxencia. Para xustificar a súa demanda explican que teñen que estar con persoas sen máscara, a distancias moi reducidas e nas consultas hai aerosois que poden axudar ao contaxio. Esta reivindicación conta co apoio de todas e todos os alumnos, así como da Asociación de Estudantes de Odontoloxía de Santiago de Compostela (AEOS). Nesta liña e por precaución, cren que sería positivo integrar nesta fase para recibir os fármacos a profesores, técnicos de radioloxía, técnicos de próteses dentais e demais persoal da facultade.


Summary: ENTREVISTA | Manel Cráneo coordina o I Encontro de Banda Deseñada Histórica de Galicia, que comeza este venres, organizado polo Concello de Lugo, Demo Editorial e o portal www.historiadegalicia.gal. Haberá charlas, obradoiros e no Arde Lucus seis autores de cómic debuxarán en directo nas rúas

Este venres comeza en Lugo o I Encontro de Banda Deseñada Histórica de Galicia, unha iniciativa pioneira sobre este xénero do cómic, organizada polo Concello, o portal www.historiadegalicia.gal e Demo Editorial e coordinado por Manel Cráneo, responsable deste último selo. O propio Cráneo ten unha extensa experiencia persoal como autor neste ámbito, por exemplo Os lobos de Moeche (2009) ou A Torre dos Mouros (2012) ou as ilustracións de Vento e Chuvia. Mitoloxía antiga de Galicia (2013). No evento, no que participarán Víctor Boullón, Tokio, Miguel Fernández, Tomás Guerrero, Pepe Carreiro e o propio Cráneo, haberá tres charlas, comezando pola que este venres ofrecerá Manel Cráneo sobre "Proceso técnico e creativo da banda deseñada histórica". Ademais, os sábado 14 e 21 de abril levaranse a cabo dous obradoiros prácticos. Todas as actividades terán lugar no Museo Interactivo da Historia de Lugo (MIHL). Finalmente, durante a celebración do Arde Lvcvs, en xuño, os seis ilustradores percorrerán as rúas da cidade recollendo en viñetas o ambiente da festa. Falamos con Cráneo sobre o Encontro, o proceso creativo dunha BD de ambientación histórica e sobre a situación do xénero en Galicia. Cal é o momento actual da banda deseñada histórica en Galicia? Unha cousa é falar en xeral da banda deseñada, que nunca tan ben estivo, sobre todo a nivel autoral; diferente sería meternos en datos de como funciona o mercado da banda deseñada en galego. Na banda deseñada de ambientación histórica, en concreto, lévase publicando moito dende hai anos, é un tema que interesa. Seguramente porque temos unha cultura moi rica e unha historia moi potente, xa que por aquí pasaron todos os pobos, debido á situación xeográfica estratéxica de Galicia. Temos moito que contar, e por iso penso que a BD de ambientación histórica non está todo o aproveitada que podería estar. Sempre poño o exemplo de Francia ou, sobre todo, dos Estados Unidos, que ten unha historia moi curta, pero que explotan moitísimo. Tendo en conta a riqueza histórica que temos e o gran número de autores e autoras de calidade que temos, creo que é un xénero que se podía tocar moito máis. E é unha pena, porque tamén hai unha gran demanda por parte dos lectores e lectoras. Un dos obxectivos que teñen estas xornadas é crear unha plataforma que permita que comece a haber un pouco máis de interese sobre este xénero. "Tendo en conta a riqueza histórica que temos e o gran número de autores e autoras de calidade que temos, creo que é un xénero que se podía tocar moito máis" É un xénero moi interesante, e unha gran ferramenta para achegar o coñecemento de historia a toda a poboación, non si? Sobre todo á mocidade, aínda que a banda deseñada non ten idade... Si, por suposto, non ten idade. Por exemplo, nunha das charlas que imos ter neste encontro Pepe Carreiro vai falar dos Barbanzóns, que é unha especie de Astérix e Obélix, pero á galega e ambientada na comarca do Barbanza; de feito, o epicentro da historia é o Castro de Baroña. É unha serie dirixida ao público infantil e xuvenil, pero esta é só unha das opcións. Eu este venres vou falar precisamente de varios proxectos de banda deseñada que buscan o entretemento pero que ao mesmo tempo son divulgativos, coma o que fixen de Os lobos de Moeche, ambientado nas guerras irmandiñas, un libro que serviu como elemento de divulgación no Castelo de Moeche cando foi musealizado. Ao final, a historia no cómic é un pano de fondo, que pode ter diferentes obxectivos, diferentes públicos e diferentes formas de enfocar o que se conta. Podes ter máis ou menos ficción, pode ser máis ou menos realista no debuxo, pero a historia funciona sempre moi ben no cómic, porque a historia é aventura, intriga... e a xente quere iso e, ademais, saber máis sobre esa época. Como é o teu proceso creativo cando estás facendo un álbum de xénero histórico? Como te documentas, como cotexas todos os elementos, dende a verosimilitude da trama ata os pequenos detalles, para que se axuste ao tempo no que a historia ten lugar? Hai moitas formas de facelo: podes traballar ti só ou podes elaborar a historia en equipo, eu teño traballado das dúas maneiras. Cando fixen A Torre dos Mouros contaba cun equipo arqueolóxico que fixera unha escavación en Carnota, onde atoparan unha fortificación feita pola xente de alí, de Lira, para defenderse durante a época das invasións normandas nos séculos IX e X. Para facer o cómic tes que ir aos sitios, documentarte, tirar fotografías, mirar as planimetrías da escavación, entrevistas os arqueólogos... Tes que investigar moito para tentar que o que contas sexa o máis realista posible e se contas con asesoramento, pois moito mellor. E despois vén a parte creativa e artística, onde tes que poñer un pouquiño de imaxinación e tentar reflectir cousas sobre as que moitas veces non vas ter datos. A min interésame moito a parte humana, digamos, como eran, como pensaban, como podían resolver nesa época un problema determinado. E tes que poñerte na súa pel, pensar como o farían eles. En Galicia hai cómics ambientados no período castrexo e romano, nas loitas irmandiñas, biopics de Castelao, de Ferro Caaveiro... unha gran variedade de temas, aínda que seguramente quedan moitos outros sen tocar. En castelán, por exemplo, hai unha gran produción de novelas gráficas sobre a Guerra Civil. Que grande temas quedan sen tratar en Galicia? A Guerra? A emigración? Hai algunhas épocas máis tratadas que outras. Por exemplo a época castrexa ou a medieval, sobre todo o medievo, ao contar con moitos personaxes. Pero si, hai moitos temas que faltan por tocar, moi potentes, personaxes que se cadra están moi esquecidos e que sería interesante tratar. Falabas ti da Guerra Civil e a verdade é que en Galicia non se fixo moito. Ou dos guerrilleiros na postguerra, e a ninguén se lle deu por facer por exemplo unha biografía de Foucellas en banda deseñada ou doutros guerrilleiros. En Demo si que editamos a historia do derradeiro bandoleiro que foi axustizado en España, Mamed Casanova. A clave é sempre o interese dos propios autores por achegarse aos acontecementos históricos. Moitas veces os autores e autoras rompen a cabeza para inventarse unha historia e a realidade é que xa hai por aí unha morea de historias por contar. Por que non recorrer a elas? Como van ser os obradoiros que están programados no Encontro? Que se vai poder aprender? As charlas teóricas, comezando pola que vou dar este venres, están dirixidas a todos os públicos, pero os obradoiros son eminentemente prácticos e dirixidos sobre todo á mocidade e a nenos e nenas, un deles está pensado mesmo para rapaces moi pequenos, a partir de oito anos. Nesa actividade imos aprender a debuxar os personaxes típicos romanos: o decurión, o centurión, o arúspice, a muller patricia..., e tamén os castrexos: o druída, o guerreiro, o xefe do clan... O taller para rapaces de 17 anos en adiante xa está pensado para mozos máis maiores, con outro nivel. "Moitas veces os autores e autoras rompen a cabeza para inventarse unha historia e a realidade é que xa hai por aí unha morea de historias por contar. Por que non recorrer a elas?" E estaredes tamén no Arde Lvcvs. Faivos ilusión a posibilidade de debuxar en directo? Si, o sábado do Arde Lvcvs estaremos aí seis autores diferentes (Víctor Boullón, Tokio, Miguel Fernández, Tomás Guerrero, Pepe Carreiro e eu mesmo), situados en distintos puntos da cidade e co material que obteñamos ese día tentaremos facer algo despois. Publicarase na web historiadegalicia.gal pero ogallá poida ter máis percorrido. Creo que vai estar moi ben, porque o de debuxar en directo é sempre unha actividade moi atractiva. Esta semana publicamos en Praza un texto de Eduardo Maroño no que se preguntaba se estabamos ante "unha xeración perdida para o comic en galego". Que pensas sobre o que alí escribe? As cuestións que introduce Eduardo nese texto son todas moi interesantes. Pero eu engadiría outra, que me preocupa moito máis, e así llo dixen a el directamente onte. El destaca que hai grandes autores (el fala de tres, pero poderíase citar a máis) que na época de Polaqia publicaban en galego e que despois pegaron o chimpo a Estados Unidos ou Francia e a súa obra xa non se pode ler en galego. Pero a min, máis aló de que estes grandes nomes se poidan ler en galego, preocúpame sobre todo que pasou nos últimos 20 anos en Galicia cos novos autores e autoras. Hai máis que nunca, nunca saíran tantos como agora, ducias cada ano, e ningún ou case ningún edita ou autoedítase en galego. En Demo Editorial debemos ser os únicos que publicamos exclusivamente banda deseñada en galego, porque hai outras que tamén editan libro ilustrado e, despois, as xeralistas publican algunha cousa de forma testemuñal. Hai moita calidade, con gran diversidade de estilos, pero deixouse de publicar en lingua galega. Sempre me pregunto por que estes autores se autoeditan en castelán cando só venden en Galicia. E, ademais, falas con eles e resulta que son galegofalantes. En cambio, hai 15 anos Polaqia e BD Banda estando escritas en galego levaron o premio ao mellor fanzine no Salón de Barcelona. "Todo isto está xerando un certo despiste, porque podemos chegar a pensar que temos moita banda deseñada galega por ter sinaturas galegas cando non a temos" Daquela, como valoras a situación, globalmente, da banda deseñada galega? Unha cousa é banda deseñada galega, que é a que está editada por unha editorial galega, por autores e autoras galegas e en lingua galega. E outra cousa son os autores e autoras galegas de banda deseñada. Hoxe en día hai moitos autores galegos que fan banda deseñada, pero iso non é banda deseñada galega, porque están traballando para outros mercados, están facendo comic mainstream norteamericano ou outras cousas. E se lles preguntas a David Rubín ou a Emma Ríos diranche que efectivamente é así. Todo isto está xerando un certo despiste, porque podemos chegar a pensar que temos moita banda deseñada galega por ter sinaturas galegas cando non a temos, non hai tanta, case non temos banda deseñada en galego. I Encontro de Banda Deseñada Histórica de Galicia


Summary: Amnistía Internacional carga contra a avaricia e o egoísmo das grandes produtoras da vacinaMentres a vacinación non sexa mundial, o risco de que xurdan novas variantes do coronavirus inmunes ás vacinas actuais é enorme. A ciencia repíteo desde hai meses: a inmunidade grupal ten que ser a nivel planetario. É dicir, a vacinación tense que estender a todos os habitantes da 'aldea global' en que vivimos. Tamén aos menos ricos.

"Vacinar o mundo é o noso único camiño para saírmos desta crise", declarou Agnes Callamard, secretaria xeral de Amnistía Internacional (AI). Fíxoo onte tras a presentación do informe Unha dobre dose de desigualdade, onde a ONG critica que os seis principais produtores da vacina da Covid-19 "están a alimentar unha crise de dereitos humanos sen precedentes como consecuencia da súa negativa a liberar as patentes e a compartir a tecnoloxía das vacinas". Nomeadamente, acusa a AstraZeneca, BioNTech, Johnson & Johnson, Moderna, Novavax e Pfizer de negarse a participar nas iniciativas para impulsar a súa distribución a nivel global, malia que a maioría recibiu miles de millóns de euros de diñeiro público para a investigación e a produción. Menos de 1% da poboación dos países con ingresos baixos están completamente inoculados, en comparación co 55% dos países ricos. "Deberiamos estar loando estas compañías, que crearon a vacina tan axiña, como heroínas. Pola contra, para a súa vergoña e o noso pesar colectivo, o bloqueo intencionado da transferencia de coñecemento da grande industria farmacéutica e os seus tratos en favor dos Estados ricos xeraron unha escaseza de vacinas totalmente predicíbel e totalmente devastadora para moitos outros", dixo Callamard. Na práctica isto significa que países de África, América Latina e Asia están a vivir, día tras día, ao bordo do colapso sanitario; que se produzan miles de mortes evitábeis todas as semanas. E visto desde unha posición egoísta, que se cree o caldo de cultivo perfecto para que o novo coronavirus poida mutar en variantes máis agresivas e inmunes ás vacinas existentes. Análise individualizado Para sustentar as acusacións contra as grandes farmacéuticas, AI afirma que realizou unha análise das políticas de cada unha destas compañías a respecto dos dereitos humanos, da taxación do prezo das vacinas, dos informes en propiedade intelectual, do compartir coñecemento e tecnoloxía, da distribución xusta das doses dispoñíbeis e da transparencia. E ofrece algúns datos interesantes. Pfizer e BioNTech, por exemplo, entregaron até agora nove veces máis vacinas a Suecia que a todos os países de ingresos baixos xuntos (tan só 1% da súa produción). Para finais do próximo ano 2022, con base nos altos prezos estabelecidos para cada unha das doses da súa vacina, os beneficios alcanzarán os 86.000 millóns de dólares (73.300 millóns de euros). Moderna aínda non entregou nin unha soa dose a países con baixos ingresos; facilitou só 12% das súas vacinas a países de ingresos medios; e non subministrará a gran maioría dos pedidos para Covax até 2022. Calcúlase que a final deste ano próximo chegará a uns beneficios de 47.000 millóns de dólares (40.000 millóns de euros). Johnson & Johnson desenvolveu a única vacina monodose do mercado, que vende a prezo de custo. Porén, non cumprirá cos seus compromisos con Covax e a Unión Africana até 2022. Ademais, negouse a dar licenza a un produtor canadense que prometía impulsar a fabricación de vacinas, con millóns de doses máis. Astrazeneca distribuíu a maioría das súas vacinas, que tamén vende a prezo de custo, a países con baixos ingresos. Ademais, deu licenza de forma voluntaria a varios produtores. Con todo, negouse a abrir e compartir o seu coñecemento e tecnoloxía coas iniciativas da OMS e opúxose á proposta na Organización Mundial do Comercio (OMC) para a liberación temporal de patentes. Novavax aínda agarda a que a súa vacina sexa aprobada, mais actualmente contempla que dous terzos da produción sexan destinados a Covax. Non obstante, ao igual que outras farmacéuticas, négase a compartir o coñecemento e a tecnoloxía e tamén se opuxo á proposta dentro da OMC.


Summary: "Responsabilidade, xenerosidade e un último esforzo". É o que lle piden representantes das candidaturas municipalistas ao Encontro cidadán por unha Marea Galega e a Iniciativa pola Unión, así como ás formacións políticas, para concretar unha candidatura galega de cara ás eleccións xerais.

Representantes dun total de 36 candidaturas municipalistas mantiveron hoxe un encontro con responsábeis das coordinadoras da Marea –Quique Costas e Marilar Aleixandre- e de IpU –Xosé Luís Rivas, "Mini", Elvira Souto e Olalla Rodil- para lles esixiren "responsabilidade, xenerosidade e un último esforzo". Baixo o lema "SOS. Evitemos a frustración" transmitíronlles a ambas as plataformas e aos partidos políticos o seu chamado coa vontade de lograr unha "candidatura galega que sirva de expresión política da maioría social agredida, do dereito democrático a decidir e para asegurar unha ampla presenza dun grupo galego nas Cortes españolas". Convocada polas candidaturas Manifesto Miñor; Alternativa Veciñal de Pazos de Borbén; CUP de Chantada; Movemento Salceda (veu o alcalde), Riada do Tea de Ponteareas; CUP Agromar Sober, Somos Cabana, Adiante Xinzo, e Somos Maioría de Vilagarcía de Arousa e Somos Fene, a xuntanza foi cualificada de "moi positiva" para as persoas asistentes, que falaron "con claridade e respecto" e con "autocrítica e reflexión". "Falamos como falan as persoas que traballamos a pé de obra, sen dialécticas alambicadas e mesmo con crueza", sinalaron nun comunicado de prensa. Antón Araúxo: "Brindámonos a ir de cascos azuis a mediar se é necesario" En declaracións a Sermos Galiza, Xosé Antonio Araúxo, do Manifesto Miñor, asegurou que nos "brindamos a ir de cascos azuis a mediar se é necesario". "Non queriamos que nos contasen que pasa e cales son as razóns políticas de se hai ou non unidade, non nos interesan as tropas, quixemos que nos escoitasen", sinala. Araúxo salientou que lle transmitiu ás plataformas que as candidaturas municipalistas, que "representamos milleiros de persoas" ao longo do país, "non queremos ser responsábeis da frustración". Afirmou que se non se acada unha candidatura galega haberá quen propoña a abstención activa.


Summary: O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixóo, avanzou na cuarta feira que a hostalaría verá ampliada a capacidade de atender en cada unha das súas mesas, de maneira que se poderán xuntar grupos de até oito persoas en interiores e de 15 en exteriores, fronte ás seis e dez actuais, e que decaen os límites de encontros sociais.

En declaracións aos medios en Ferrol, o mandatario galego expuxo que a Xunta da Galiza permitirá a ampliación da capacidade máxima das mesas de locais hostaleiros das seis persoais actuais en interiores a oito. Tamén van poder sentar nas terrazas grupos de até 15 persoas, fronte ás 10 actuais. Por outra banda, Feixoo explicou que ante a incidencia actual, "deben de caer as limitacións que existían" a respecto da circulación na vía pública ou para a reunión de conviventes desde as 3 da madrugada. "Agora non ten moito sentido", manifestou. Avanzou ademais que nas seguintes reunións dos comités clínicos seguirán a estudar tanto a aplicación da sentenza do Tribunal Supremo (TS) sobre o certificado Covid, que o avala para determinadas situacións epidemiolóxicas e en determinados puntos xeográficos, así como a busca dunha "formulación conxunta" para o lecer nocturno que posibilite ampliar horarios. "Pero estamos en pleno estudo", apuntou. Engadiu que espera que, para principios de outubro, se confeccione "un horario de hostalaría, lecer nocturno e o novo protocolo para pasar o outono", que é un momento de "risco" pola situación atmosférica. A Consellaría de Sanidade non ofreceu máis datos ao respecto. Estas medidas serán publicadas no DOG nos próximos días e prevese que entren en vigor o sábado ás 00 horas.


Summary: No próximo 24 de junho inaugura casa Manoel de Oliveira, a Casa do Cinema, sob um projecto do Arquiteto Álvaro Siza Vieira.

Integrada nos espaços da Fundação de Serralves, casa Manoel de Oliveira representa, segundo podemos ler no web da Fundação, "um novo polo de referência no domínio do cinema e das imagens em movimento". Além de uma exposição permanente, de um centro de documentação e de sessões de cinema que permitem um acesso regular à obra de Manoel de Oliveira, a Casa do Cinema apresenta uma programação de exposições temporárias, ciclos de cinema temáticos e monográficos, retrospetivas, conferências, edições e programas educativos, através dos quais promove diferentes possibilidades de aproximação ao cinema contemporâneo, no âmbito de uma reflexão alargada sobre a arte do nosso tempo. A Casa do Cinema dispõe de duas salas de exposições, livraria e espaços de trabalho A Casa do Cinema dispõe de duas salas de exposições, livraria e espaços de trabalho situados nos dois pisos da construção existente, acolhendo o novo edifício um auditório de 59 lugares, o arquivo, espaço de investigação e salas do serviço educativo, às quais se acede através de uma longa galeria aberta com vista panorâmica sobre o jardim envolvente. A primeira exposição será dada a conhecer no mesmo dia da inauguração e intitula-se Manoel de Oliveira: A Casa. A exposição incide sobre as múltiplas representações da casa no cinema do realizador, tendo por foco o filme Visita ou Memórias e Confissões (1982). Produzido numa altura em que Oliveira, já septuagenário, se viu forçado a abandonar a casa onde habitou com a família durante mais de quarenta anos, com a determinação de só ser apresentado postumamente, Visita estava predestinado a um estatuto paradoxal: filme de balanço, de memórias e confissões, onde o cineasta recorda o passado ao mesmo tempo que discorre sobre as suas convicções cinematográficas. Visita é também um filme onde se antecipam muitas das realizações — de resto, a parte mais substancial da obra — que, inesperadamente, estavam ainda por vir. O tom é marcado pela despedida (de um lugar, da própria vida), mas o filme acabaria por ser mais profético do que testamentário. Na exposição, podemos ainda ler na apresentação, encontramos "a mais eloquente expressão da importância que o espaço da casa assume no cinema de Manoel de Oliveira Na exposição, podemos ainda ler na apresentação, encontramos "a mais eloquente expressão da importância que o espaço da casa assume no cinema de Manoel de Oliveira, e que se desdobra nas muitas outras casas que povoam a sua obra" sejam "aquelas que dão para a rua, como em Aniki Bóbó (1942) e A Caixa (1994) ou que, pelo contrário, enclausuram no Convento (1995) os diabólicos dilemas da intimidade de um casal". Quer por servir de motivo para um retrato social do país e uma inquirição do estado do mundo, quer para instituir a construção biográfica do autor como espaço de derivação e centro de gravidade de toda a sua obra, ou mesmo para abrir portas para o questionamento do ato de filmar e da natureza do cinematográfico, são muitas as casas que será possível visitar nesta exposição aberta a público a partir de 25 de junho e no ciclo de cinema que a acompanha. Eis algumas delas. A casa-teatro da farsa burguesa em O Passado e O Presente (1972), a casa-prisão de Benilde ou a Virgem Mãe (1975), as duas casas rivais que precipitam a tragédia em Amor de Perdição (1978) ou os desenganos românticos de Francisca (1981). As casas arruinadas que, com vista para os prósperos solares vinhateiros do Douro, atiçam a erótica social em Vale Abraão (1993) ou comportamentos incendiários em O Princípio da Incerteza (2002). A casa-palco de Mon Cas (1986), onde o cinema é compelido a enfrentar-se teatralmente a si próprio, ou a casa-túmulo de O Dia do Desespero (1992), onde o realizador teatraliza a sua identificação com Camilo Castelo Branco. A casa-navio de Um Filme Falado (2003), a casa-ilha de Party (1996) ou a casa-mundo, asilo de alienados em A Divina Comédia (1991). A casa de onde se foge em O Gebo e a Sombra (2012) ou onde inevitavelmente se regressa em Je rentre à la maison (2001). O estranho caso dessa casa, simultaneamente origem e fim, que, a meio caminho entre recordações e ruínas, é percorrida entre Viagem ao Princípio do Mundo (1997) e Porto da Minha Infância (2001).


Summary: Implican a Consellaría de Sanidade nun ultimato no que non se ten en conta a posibilidade de captar e reter talento na Galiza

Representantes dunha parte importante do colectivo investigador a nivel hospitalario da Galiza denunciou esta cuarta feira 9 de outubro a negativa das máis importantes fundacións do sector a negociar un convenio digno para o seu persoal. Presidentas e presidentes dos comités de empresa de tres Fundacións Biomédicas de investigación sanitaria explicaron unha situación que cualifican de "non asumíbel". Os Comités de Empresa da Fundación Biomédica Galicia Sur, da Fundación Profesor Novoa Santos e da Fundación IDIS representan as traballadoras e traballadores de investigación sanitaria, constituídos en plataforma (PLAGTIS). O seu obxectivo era a negociación do convenio laboral específico. A negociación do convenio comezou o 28 de maio de 2019 coa constitución dunha "Mesa de contidos" a través da apertura dun expediente no Consello Galego de Relación Laborais impulsado polo cadro de persoal das fundacións sanitarias. Desde aquela realizáronse cinco xuntanzas. "Recibimos un ultimato por parte das fundacións coas que estamos negociando o convenio laboral", explica Ezequiel Álvarez da Fundación IDIS a Sermos Galiza, "din que non están dispostos a admitir no convenio, na parte de retribucións, a persoal que teña gañado convocatorias de financiación para o seu contrato". Álvarez explica que "no caso de aprobar unhas retribucións asociadas ás categorías profesionais no convenio esa xente quedaría fóra, non serían compensadas no caso de que fose necesario". "A negociación é difícil", explica a Sermos Galiza Ezequiel Álvarez, "non facilitan a tempo os datos que precisamos para realizar as nosas propostas e confórmanse con excluír a este persoal cando o impacto económico non sería moito". Responsabilidade da Xunta "A Xunta é quen ten que responder, o ultimato vén de arriba, dito polas propias fundacións", denuncia o presidente do Comité de empresa de da Fundación IDIS , "vén da Consellaría de Sanidade". Para Ezequiel Álvarez deste xeito é imposíbel captar e reter talento na Galiza. "Hai convocatorias dos ministerios con remuneracións de 16.000 euros ao ano", explica, "aquí sería a do Grupo E da Xunta na que se pide estudos de ESO, se non se complementa no se captará talento".


Summary: O pasado mes de xaneiro naceu en Compostela a asociación Hostalaria.gal. A súa proposta é unir a maior parte das pequenas e medianas empresas do sector ademais de abrir as portas ao ámbito do aloxamento e do turismo. Alertan da situación actual, que cren lonxe de estar solucionada coas medidas da Xunta.

Como xorde Hostalaria.gal? É un proxecto novo que acaba de nacer, aínda que levabamos sete meses traballando. Unha serie de persoas chegamos á conclusión de que as estruturas organizativas actuais non daban respostas aos problemas que ten o sector. Non é unha entidade puntual relacionada coa situación que nos causou a pandemia, como foi o caso da Plataforma Galega en Defensa da Hostalaría e da que nós seguimos a formar parte. Temos a intención de dar esa resposta e a súa vocación é a permanencia. Cal será o ámbito de actuación da asociación? O noso ámbito de actuación é o galego aínda que comezamos centrándonos na área de Santiago e nas comarcas da súa influencia como poden ser A Barbanza, Muros-Noia e mesmo A Estrada. Porén, outras zonas como o caso de Vilagarcía de Arousa, diante a falta dunha estrutura organizativa propia, pediron acceder á entidade. A nosa idea é que, se se consolida e colle forza o proxecto, haberá que reimpulsar esa Hostalaría Federada Galega que no seu día saíu da plataforma e que vemos que non acabou de callar. Cómpre, como mínimo, unha organización forte desde o ámbito territorial que tire do proxecto. Queremos que Hostalaria.gal sexa unha organización moderna, acorde cos tempos que vivimos. Que identifique cales son os problemas reais do sector e poña respostas acaídas. Procuramos ser unha entidade ampla no territorio, que non quede só na cidade de Santiago, tamén no sentido de recoller todas as seccións do sector e integrar restauración, aloxamento e turismo, cada unha coa súa problemática. Somos unha organización plural en relación ás persoas que a formamos Somos unha organización plural en relación ás persoas que a formamos. Todo o mundo ten cabida na defensa dos intereses do sector. Como foi a resposta do sector hostaleiro? O proceso de diálogo e acumulación de forzas previo deu como resultado a incorporación de perto dun cento de asociadas e asociados, antes de comezar a campaña de captación. Hai que comezar de cero. O sector está totalmente desorganizado, sen ningún estudo serio de cal é a problemática concreta e que solucións pode ter. Temos que comprender que a nosa hostalaría non é para nada como a do Levante ou o sur do Estado español, onde hai unha presenza moi grande de multinacionais que teñen un gran volume de negocio. Aquí a gran maioría son empresas pequenas e medianas, en moitos casos familiares. Por ese motivo nós aspiramos a ser a voz desa gran maioría cos problemas que ten calquera empresa dese tamaño no tecido económico. Un exemplo témolo no incremento do prezo na subministración eléctrica e de gas que, nalgún caso, chegou a triplicarse. Sumado a outros temas que nos trouxo a pandemia. Como definiría a situación actual? O sector está nunha situación delicada, cun gran número de empresas que están pasando dunha falta de liquidez a unha falta de solvencia. Tamén está a suba da materia prima, como lle acontece a todas as empresas do tecido económico galego, non é exclusivo da hostalaría. O que nos diferenza é que nós estamos nunha situación moi delicada. Se non se fai algo, o desastre pode ser moito maior. Ninguén fala diso nin de que se avalíe de maneira seria unha moratoria dos créditos ICO que se comezarán a pagar en abril e maio de 2022, unha das cuestións que evitou a quebra total do sector. Botamos de menos a resposta das Administracións. Somos unha parte importante do Produto Interior Bruto (PIB) e somos un sector que xera moitos empregos. Polo peso específico que a hostalaría e o turismo ten neste país non acabamos de entender como a actitude da Administración é pasiva neste tema, que xa pasou coas vacinas. Estanse aplicando medidas que nós, desde o primeiro momento, xa cuestionamos por crer que non eran as que servirían para frear esas ondas de contaxios e a evolución negativa da pandemia. Nesta sexta onda foron case exclusivamente contra o noso sector e lonxe de introducir outras e de lanzar algunhas colectivas que mellorarían a saturación sanitaria, seguen na mesma liña, agardando que isto pase. En relación á suba de subministración desde a organización estamos moi próximos a fechar un convenio cunha subministradora de enerxía para tentar negociar o prezo de maneira colectiva. Non será a solución mais será máis asumíbel do que temos agora. A pandemia mostrou a falta de unidade do sector? Demostrouse con máis claridade a realidade na que vivía o sector. A idea de Hostalaria.gal é unir forzas para, en primeiro lugar, identificar os problemas do sector e despois artellar propostas de solución que propoñerlles ás diferentes Administracións en función das súas competencias. Vimos dunha tradición de andar por libre, de resolver cada un os seus problemas Vimos dunha tradición de andar por libre, de resolver cada un os seus problemas. Sempre en base a moito sacrificio sen pedir a actuación das Administracións como sería o normal. Consideran que seguen as restricións? Si a nivel de horarios e de ocupación. Na hostalaría común poderíamos fechar ás 2.30 da mañá témolo que facer á 1 ou ás 1.20 na fin de semana cando hai negocios que teñen a súa franxa ingresos a esa hora. Por outro lado seguimos con límites de capacidade. A ocupación do 100% non é real dado que a separación de mesas a 1,5 metros condiciona. Ademais, a petición do pasaporte covid non aportou nin aporta nada. Entendemos que manter esas medidas é a maneira que teñen de facer ver que fan algo.


Summary: Insisten en que unha ruptura democrática en Galiza para que sexa tal só é posíbel en base ao dereito á auto-determinación.

Causa Galiza lamenta que nas mobilizacións contra a monarquía a raíz da abdicación do Borbón se esté a dar o que cualifica de "cerimonias de confusión". Unha afirmación que argumenta en base a que as apelacións e convocatorias están a se desenvolver "chamando o pobo galego a saír á rúa por unha República cuxa condición nacional se nega" ou ben na defensa dun "dereito a decidir que se interpreta de maneiras ambivalente: sobre o réxime político de España ou sobre o estatus político da nación galega". A reflexión da formación independentista forma parte da súa valoración das conversas que decorreron (sen éxito) a pasada semana entre diversas organizacións de cara a unha mobilización unitaria. Causa Galiza sinala asistiu a eses encontros condisposición a que se atinxise un "mínimo común" en base ao cal houbese unha "mobilización popular nun formato non partidista". Mais iso non foi posíbel. CG considera que a proposta de manifesto achegada polo BNG (convocante das xuntanzas) pecaba de "ambigüidade", procurando unha converxencia coa "esquerda rupturista española" na rúa. Aliás, esta formación salienta o "alto nível de sintonía" entre Anova e IU, que non se viu afectada nin cando "o secretario xeral do PCG afirmou que a autodeterminación de Galiza divide". Non con IU É neste punto que Causa Galiza afirma que "rexeitamos a unidade de acción con IU" por ser "co-responsábel do actual rexime", de "pactos sociais contra a clase traballadora" e mesmo de "iniciar a persecución do independentismo galego a nível de UE". Desde CG, aliás, reiteran o chamamento a unha mobilización unitaria neste 25 de xullo convocada por Galiza pola Soberanía.


Summary: O escritor galego partilla ex aequo co xornalista francés Henry de Laguérie o premio J.B. Cendrós 2014.

Con 46.000 soci@s, Ómnium Cultural é unha entidade básica no tecido asociativo de Catalunya e, conxuntamente coa Assemblea Nacional Catalana, un dos alicerces do proceso soberanista naquel país, impulsora das campañas Un País Normal e Ara és l´hora, chaves no desenvolvimento do 9-N. O xuri do premio -composto por Antoni Bassas, Joan Becat, Josep Gifreu, Laura Cendrós, Martí Anglada e Vicent Partal- puxo en destaque os artigos de Suso de Toro sobre a realidade catalá, ben como o traballo desenvolvido por De Laguérie -autor do libro Les Catalans- como correspondente en Barcelona. "Ambos souberon liberarse dos clichés e os apriorismos da imprensa española e francesa no que se refere a Catalunya, achegando así un ollar profesional e respeitoso, que contribúe para o coñecimento do noso país", subliñou o xuri. O premio está dotado com 3.000 euros e visa favorecer a internacionalización da realidade catalá. Os gañadores deste galardón recibírono no transcurso da Nit de Santa Llúcia-Festa de les Lletres Catalanes, no Gran Teatre del Liceu de Barcelona, nun acto que decorreu a segunda feira 22 de decembro.


Un ano máis, a medida que medran os días, tamén medran as hectáreas de monte que o lume reduce a cinzas neste país. Eu son de Rianxo, un concello do Sur da provincia da Coruña, cuxa superficie chega case aos 59 kilómetros cadrados. Destes, boa parte son de superficie forestal. Hai pouco máis de dez anos, no 2006, máis do 90% da masa forestal do concello de Rianxo foi calcinada. Ao igual que neste concello, a importancia dos montes en canto á superficie é evidente en moitos outros do país, porén a súa importancia non parece ir máis aló. No pasado o monte significou unha fonte imprescindible de recursos, mais o estado actual dos mesmos é de abandono na meirande parte dos casos, un recurso potencial que esmorece de maneira acelerada coa axuda lumes continuados que vimos sufrindo nos últimos anos. Deses lumes só nos quedan os montes reducidos a cinzas, paisaxes tinguidas de negro, só nos queda o recordó deses días grises coma o fume que nace das lapas. Quédanos a tristura, a rabia, o lamento, e a resignación de saber que volverá a pasar. E volverá pasar porque non hai vontade política de que esta peste cese. Non hai vontade política de que o monte volva a ser, como foi, un recurso de todos e todas e para todas e todos. A vontade é outra. No ano 2014 levouse a cabo a revisión do Plano Forestal de Galiza, que estaba vixente dende o ano 1992. Daquela, un grupo de traballo conformado no seo do Consello Forestal, foi o encargado de ditaminar as pautas polas que se debía rexer a dita revisión. O obxectivo das medidas propostas foi o de eliminar o carácter xermánico da titularidade veciñal e privatizar a xestión dos montes cos mal chamados contratos de xestión pública, así como o de beneficiar unha forestación rápida e beneficiosa sen ningún tipo de criterio nin control do maior número posible de hectáreas, tanto de terras forestais como agrarias. O cultivo que mellor se adapta a estas esixencias é o eucalipto, unha especie de rápido crecemento e que permite planificar unhas plantacións de gran densidade. A introdución e a constante repoboación con esta especie dos montes galegos fai que o deterioro do solo forestal aumente xa que ademais de ter unha gran vulnerabilidade aos lumes, os eucaliptos teñen unha follaxe moito máis difícil de descompoñer que no caso de especies caducifolias, e isto, unido á lóxica de plantar para queimar nas centrais de biomasa, e nun período curto de tempo fai que os solos non se recuperen. A Xunta vén de modificar o Decreto 149/2008 para liberalizar a potencia das centrais de biomasa. A normativa aprobada polo Bipartito impedía instalar no noso país plantas de máis de 10 megavatios, á vez que limitaba a suma do conxunto a non máis de 80 megavatios. Pois ben, dende este ano, coa modificación do Decreto 149/2008 por parte do goberno do PP, xa non hai límite de potencia para as centrais de biomasa que se instalen en Galiza. En setembro do ano pasado a Xunta puxo en marcha o Observatorio da Biomasa co fin de "impulsar o desenvolvemento e modernización do sector" defendendo que "o emprego da biomasa contribúe a aforrar custos, fixar emprego no rural e impulsar a defensa do medio ambiente, ao tempo que, a nivel industrial, axuda a mellorar a competitividade das empresas". Pouco máis dun mes despois disto, a Xunta tramitou un proxecto para a construción en Curtis dunha central eléctrica de biomasa de 50 megavatios, é dicir, que quintuplicaba o permitido pola normativa vixente, era ilegal a súa construción. Coa modificación do Decreto 149/2008, o proxecto poderá executarse. O goberno de Feijóo deixa a xestión dos montes galegos unha vez máis nas mans das pasteiras, primeiro cos contratos de xestión pública, e agora eliminando os atrancos que lles impedían explotar os seus recursos ao seu antollo. Eles comen todo, e esa é a súa vontade. As consecuencias son un monte cada vez máis pobre. Un monte ao servizo das pasteiras que estenden o cultivo do eucalipto, combustible para as centrais eléctricas e para os incendios que cada verán fan que o ceo siga sendo gris.


Summary: Os afectados polas preferentes percorren as rúas de Santiago para esixir a devolución dos seus cartos e rexeitar a solución da arbitraxe.

Os afectados polas participacións preferentes néganse a que a súa reivindicación se esqueza na campaña electoral. Esta mañá realizaron unha nova manifestación de ámbito galego, que percorreu as rúas de Compostela, entre a Alameda e a Praza do Obradoiro. A marcha, convocada por 25 plataformas de toda Galicia, reuniu milleiros de participantes e contou co apoio de numerosos dirixentes do BNG, coma Carlos Aymerich e Rubén Cela. No manifesto que se leu ao remate da marcha reclamouse unha vez máis a devolución íntegra dos cartos retidos polas entidades bancarias, reclamando que os afectados son "aforradores e non investidores ou especuladores" polo que non se lles poden aplicar os mesmos criterios que os accionistas das caixas e bancos intervidos polo Estado, coma Novagalicia Banco. As críticas centráronse no decreto aprobado polo Goberno central o 30 de agosto e que asume as indicacións da UE para a concesión do rescate bancario e tamén na solución da arbitraxe proposta e defendida pola Xunta. A este respecto denunciouse que "seguen a marearnos coa arbitraxe" advirtese que "segundo as propias palabras de Novagalicia banco será a solución só para o 15 % dos afectados" e que "o banco está a rexeitar 3 de cada 4 solicitudes" e "os casos resoltos por esta vía non chegan a acadar o 1% ou o 2% dos 43.000 afectados". O manifesto final pregúntase "que vai pasar cos corenta mil casos que non serán admitidos á arbitraxe?". O manifesto final pregúntase "que vai pasar cos corenta mil casos que non serán admitidos á arbitraxe?" Asi mesmo, acusaron o presidente da Xunta de ter coñecemento desta situación dende o momento en que encargou unha auditoria para coñecer a situación das caixas en 2010 e de non ter feito nada ao respecto. Finalmente os manifestantes esixíronlle a Núñez Feijoo que dote de medios ao xulgado nº 11 da Coruña para que a demanda da fiscalía sexa admitida a trámite canto antes, que se persone nesa demanda da fiscalía, que impugne o Real Decreto, "que lles diga a Madrid e a Bruxelas que fomos estafados e enganados" e que mova o cu aquí e non no Caribe". Pola súa banda, Carlos Aymerich, número 1 do BNG pola provincia de Pontevedra, tamén instou a Xunta e a NGB a actuar para garantir que os aforradores recuperen o 100% dos seus cartos, impugnando o decreto e asumindo a demanda xudicial presentada, o que automaticamente levaria á devolución dos ingresos. Manifesto lido na Praza do Obradoiro ao remate da marcha (.pdf)


Foi un instrumento do partido galego naquela convulsa xeopolítica ibérica e europea do século XIV. A súa proposta política aspiraba a rectificar o curso da historia do país tras o proceso de incorporación subordinada mediante a violencia á area castelá, iniciada en 1230 coa morte do rei galego Afonso VIII e respondida con sucesivas rebelións nas décadas seguintes. A súa alternativa programática concretábase na defensa dunha Galiza arredada de Castela, unida a Portugal, hexemónica no espazo ibérico e ligada aos pobos atlánticos. A súa causa representaba a aposta das nosas clases dirixentes por seguir desenvolvendo as potencialidades nacionais do país fronte a unha Castela que tentaba anulalas. Fixo parte dunha xinea rebelde entregada a edificar unha Galiza poderosa e dona de seu. Membro do núcleo central de poder da oligarquía do país, os Castro, unha familia descendente directa do rei García, era neta de Fernando Rodríguez de Castro, morto en combate contra as tropas castelás e filla de Pedro Fernández de Castro, educado na corte portuguesa após o falecemento do seu pai. Por parte da nai, ligábase coa destacada familia galega dos Ponce de León, con importantes posesións na Mariña, O Bierzo e Valdeorras, sendo tataraneta do rei galego Afonso VIII e neta de Sancho IV. Os fillos de Pedro Fernández de Castro explican a historia da Galiza e da área peninsular no século XIV. Á cabeza, o maior, Fernán Ruíz de Castro, auténtico campión da causa galega até a súa morte no exilio de Baiona en 1377. A continuación, Inés, coroada como a primeira após o seu matrimonio con Pedro I de Portugal e enterrada no mosteiro de Alcobaza, situado a 100 quilómetros de Lisboa, unha das xoias do gótico portugués, actualmente declarado patrimonio da humanidade. E sempre Alvar Pérez de Castro, condestábel de Portugal, conde de Arriolos, en marcha a Galiza tras a morte de Pedro I para proclamar monarca a Fernando o Fermoso e vínculo con aqueles Castro que a finais do século XV ergueron de novo a bandeira da revolta nacional. A súa relación e voda co rei Pedro I expresou a influencia do partido galego liderado polos Castro e a súa vontade por modificar a sorte do país. Após enviuvar de Diego Hernández de Haro, casou en 1354 co monarca alcumado "cruel" pola historiografía reaccionaria e "o xusticeiro" polos historiadores galegos e progresistas, manténdose formalmente unidos durante pouco tempo, como consecuencia da ameaza de excomuñón do papado, situado enfronte do partido galego naquel conflito. Malia isto tivo un fillo con Pedro I, o infante Xoán que non escapou a dura persecución que sufriron os Castro, pasando a maior parte da súa vida recluído no castelo de Soria, por orde do seu tío Henrique de Trastámara. Participou activamente da loita do partido galego e da súa alternativa dunha Galiza arredada de Castela e unida a Portugal, sendo por iso obxecto de duras críticas pola historiografía españolista. Así, algúns destes, como Juan Bautista Sitges, autor do estudo clásico sobre os matrimonios de Pedro I sinalou que "aquel enlace non foi por amor senón pola desfreada ambición de Xoana por agrandar a influencia galega e portuguesa e someter Castela a estes dous reinos". Malia a estas versións interesadas, hai poucas dúbidas das motivacións políticas desta voda así como do papel de Pedro I como expresión dos intereses do bloque galego, fronte a posición representada polo seu irmán Henrique de Trastámara. Morreu en 1374 e está soterrada no Panteón Real da Catedral de Santiago de Compostela, onde agarda canda outros reis e raíñas de nós, entre eles o seu tataravó Afonso VIII, a cuxa Galiza quixo volver 200 anos despois.


Mentres as plataformas que piden que sexa unha opción preferente nun divorcio presionan á Xunta con mocións locais, as asociacións en contra da medida alertan dos efectos negativos sobre os menores. Ambas as posturas aseguran que o máximo obxectivo que pretenden é o benestar dos fillos. É a única idea na que coinciden plataformas a favor e en contra da Custodia Compartida preferente pero tamén é o argumento que máis as separa. Cunha diminuta porcentaxe de acordos entre proxenitores -non chega ao 10%- para compartir a custodia, son moitas as preguntas que saen: É mellor ou peor para o menor alternar a casa na que viven cos cambios en horarios e costumes que isto implica? É bo ou malo para o neno ser criado por un dos proxenitores deixando o papel de visitador ao outro? Nestes puntos residen as diferenzas entre ambas as posicións, aínda que non deixa de haber moitos máis intereses por medio. "Haberá tantos modelos de custodia compartida como familias, podendo repartirse cada seis meses a convivencia co neno, examinando os horarios dos traballos dos proxenitores ou as axudas familiares de cada un" "Haberá tantos modelos de custodia compartida como familias, podendo repartirse cada seis meses a convivencia co neno, examinando os horarios dos traballos dos proxenitores ou as axudas familiares de cada un", explica Jesús Orois, presidente da Plataforma Custodia Compartida en Galicia Xa!, que pide que a medida sexa preferente e non unha excepción como ata agora. En Navarra, Valencia, Cataluña ou Aragón xa se crearon leis autonómicas que contemplan que sexa un xuíz quen determine un acordo en caso de divorcios conflitivos. "Cando os pais levan ben está claro que o ideal é que comparan a custodia, pero se o divorcio chega a xuízo é porque non existe esa boa relación", comenta Juan Ramon Peris, presidente da Asociación Custodia en Positivo, que asegura que impor un acordo de convivencia xera máis conflito entre proxenitores e isto afecta aos fillos. "Como van poder xestionar o día a día do neno dúas persoas que nin sequera se falan?" "Como van poder xestionar o día a día do neno dúas persoas que nin sequera se falan?" Ademais do desencontro social, está o labirinto legal. En Galicia elaborouse un borrador que resultou aparcado ante o recurso do consello de ministros fronte ao Tribunal Constitucional pola lei valenciana en 2011. Fronte a este inmovilismo a plataforma CCGX iniciou unha campaña por varios concellos para pedirlles que aprobasen mocións a favor da medida, á vez que iniciaban a recollida de firmas coordinadas por outras asociacións españolas para presionar á Xunta e ao Goberno central. Aínda que PP e UPyD situáronse a favor da norma preferente -os populares chegárono a incluír no seu programa electoral-, pouco se moveu respecto diso. Pola súa banda, os socialistas están divididos, xa que aínda que en Aragón apoiaron a medida, non o fan nos borradores autonómicos que dan a custodia compartida de forma automática. "Realmente -comenta Peris- foi o PSOE o que abriu a caixa de Pandora ao modificar en 2005 o Código Civil dando potestade ao xuíz a decidir sobre a custodia sen acordo entre os proxenitores". Responsabilidade tamén antes do divorcio "Cando hai un divorcio ambos os pais seguen ocupándose dos fillos porque ningúns deles perde a patria potestade, pero o problema é cando un deles nunca se ocupou dos pequenos" A pesar de que os xuíces terán que decidir, son moitos os matices que afectan ás distintas leis de custodia compartida. Un deles é ter en conta quen estaba ao coidado dos nenos durante o matrimonio. "Cremos que é unha medida de igualdade porque o peso da crianza non recae sempre na nai como no pasado. Traer o diñeiro a casa tamén é coidar aos fillos, non só cambiar cueiros", asegura Orois. "Cando hai un divorcio ambos os pais seguen ocupándose dos fillos porque ningúns deles perde a patria potestade, pero o problema é cando un deles nunca se ocupou dos pequenos", indica Peris. Unha idea que sosteñen desde a Rede de mulleres veciñais contra os Malos Tratos de Vigo. "Moitos dos pais que piden a custodia compartida fano para facer dano á nai, porque se lles ofrecesen a custodia monoparental non a quererían" denuncia a portavoz, Rosa Fotaíña. Desde a asociación Custodia Compartida van máis aló e aseguran que moitas veces a motivación é económica. "As peticións moitas veces só teñen como obxectivo non ter que pagar a pensión ou disolver os bens común". Onde si coinciden ambas as posturas en que non sempre é posible a custodia compartida, como cando hai violencia machista polo medio Onde si coinciden ambas as posturas en que non sempre é posible a custodia compartida, como cando hai violencia machista polo medio. "Estamos de acordo en que cando hai sentenza de malos tratos non lle dean a custodia ao pai, pero moitas mulleres usan ese punto para bloquear o acordo", afirma Orois, quen asegura que desde que se aprobou a lei en Aragón hai pouco máis dun ano multiplicáronse as denuncias falsas por violencia machista. "Só pretenden criminalizar as nais e non hai informe que sustente esa acusación", rebate Peris. "Cando un pai maltrata a nai -índica Fontiña- está maltratando aos fillos e aínda que cumpra condena segue sendo un maltratador". Doutra banda está o referente dos países da nosa contorna. Desde Custodia Compartida en Galicia Xa! desexan que do mesmo xeito que noutros países de Europa e América, "a corresponsabilidade parental conxunta chegue de forma xeneralizada a España". "Realmente só hai seis países con normativa a este respecto e con moitas diferenzas na súa aplicación", corrixen desde Custodia en Positivo. En Francia, Bélxica e Italia existe a posibilidade de realizar un plan de parentalidad, onde os proxenitores ao divorciarse acordan puntos crave da vida do menor: tipo de educación, residencia, actividades extraescolares, custos, etc. En Alemaña distínguese entre pais casados ou solteiros e en Reino Unido segue sendo recomendada pero non obrigatoria. E en ningún deles, incluída a República Checa, chégase a acabo unha sentenza sen acordo dos dous pais.


Summary: Precariedade nos postos de traballo, sinistralidade, fenda salarial, temporalidade... son os principais escollos contra os que se ergue a folga xeral que a Carta de Dereitos Sociais de Euskal Herria convoca para o 30 de xaneiro. Mais o protesto vai alén das demandas netamente laborais, e aglutina moi diversas reivindicacións de carácter social. Nós Diario conversa sobre o contexto actual e os preparativos da xornada de greve cos responsábeis dos sindicatos vascos Mitxel Lakuntza (ELA) e Igor Arroyo (LAB) e cunha das voceira da Carta, Ana Pérez, portavoz tamén do sindicato Steilas.

A parar de traballar están chamadas todas as traballadoras e traballadores no País Vasco e Nafarroa o vindeiro 30 de xaneiro con motivo da folga xeral que convoca a Carta de Dereitos Sociais de Euskal Herria. Este protesto nace do chamamento realizado polo movemento de pensionistas que, após dous anos de continuas mobilizacións en Euskal Herria, puxo enriba da mesa a idoneidade de sumar máis colectivos á reivindicación social e de ampliar a loita xunto a outros movementos sectoriais. Así, o colectivo de xubiladas, o movemento feminista, o ambientalista, o xuvenil e estudantil e outras plataformas que loitan contra a exclusión social conformaron a Carta de Dereitos, na que tamén participan as centrais sindicais vascas ELA, LAB, ESK, Steilas, a labrega EHNE e o sindicato de transportistas HIRU. "Sempre dicimos nas nosas mobilizacións que outro modelo é posíbel", sinala a Nós Diario Ana Pérez, portavoz do sindicato vasco de ensino Steilas e unha das voceiras da Carta Social de Dereitos. "Mais xa era hora de que debulláramos o modelo social que queremos construír en Euskal Herria", resalta Pérez como reflexión sob a que se uniron distintos axentes sociais que deu como resultado un articulado onde se definiron os dereitos que o pobo vasco precisa. O título do texto deu nome tamén á plataforma que agora convoca a folga: a Carta de Dereitos Sociais de Euskal Herria. Entre as demandas principais figura o estabelecemento da xornada laboral en 35 horas semanais Os preparativos para o éxito da xornada artéllanse principalmente en dúas frontes, sinala a Nós Diario Igor Arroyo, secretario xeral adxunto do sindicato soberanista Langile Abertzaleen Batzordeak (LAB). A primeira das frontes está nos centros de traballo, con máis de 1.200 comités de empresa implicados nos preparativos da folga e con 172 comités de folga conformados por sindicalistas e membros doutros movementos sociais en todas as cidades e na maioría das vilas. Para traballar a segunda fronte, Igor sinala que se repensou o propio sindicalismo para facer del un instrumento útil para traballadoras do fogar e as 'uberizadas' (as falsas autónomas). "Aí tamén estamos realizando actividades previas para implicar estas persoas na folga". As reivindicacións Entre as demandas principais figura o estabelecemento da xornada laboral en 35 horas semanais, a defensa do sistema público de pensións e elevar a prestación mínima a 1.080 euros e o salario mínimo interprofesional (SMI) a 1.200. Precisamente desde as entidades convocantes consideran que a suba do SMI anunciada esta semana polo Goberno español a 950 euros é "totalmente insuficiente para poder ter unha vida digna", tal e como asegura Arroyo. O responsábel de LAB apuntou como demanda principal a fin das desigualdades entre homes e mulleres co combate ás fendas nos salarios, nas pensións e na duración das xornadas laborais. Vivenda digna, cobertura sanitaria e de todas as situacións de dependencia e a defensa dos servizos públicos están no cerne das demandas. A derrogación das últimas reformas laborais do PSOE e do Partido Popular tamén é unhas das exixencias da Carta de Dereitos Sociais de Euskal Herria, tal e como resalta Mitxel Lakuntza, secretario xeral do sindicato Eusko Langileen Alkartasuna (ELA) en resposta ás declaracións do Goberno español que, após levaren no seu programa a promesa de tombar as reformas, agora aseguran que non se poden derrogar. "Ao igual que é posíbel aprobar unha reforma laboral tamén é posíbel derrogala", sinala Lakuntza. O líder de ELA asegura non entender "o argumento ridículo de quen di que non se poden derrogar". Por un marco vasco de relacións laborais "Interpelamos o Goberno de Madrid, non porque confiemos en que vaian facer unha reforma profunda de modelo económico e social, senón porque exiximos ter a capacidade de decidir sobre as políticas laborais e sociais en Euskal Herria e poder aplicar as medidas que defendemos", sinala Arroyo. "Demandamos que as decisións que se tomen aquí estean ademais blindadas fronte á continua actuación do Tribunal Constitucional", sinala Arroyo Por este motivo coa folga do 30 de xaneiro búscase conseguir a posibilidade de configurar un marco propio de relacións laborais e que os convenios nesa nación prevalezan sobre os estatais. "Demandamos que as decisións que se tomen aquí estean ademais blindadas fronte á continua actuación do Tribunal Constitucional que tomba moitas decisión sociais que se toman no noso territorio", apostila o sindicalista de LAB. Desde a central ELA, Mitxel Lakutza tamén recorda que a capacidade de negociación sobre os convenios nas propias nacións é unha loita necesaria que tamén se reclama na Galiza e que beneficiaría a súa clase traballadora. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: @s deputad@s con responsabilidades familiares poderán exercer as súas obrigas parlamentares. O debate está na modalidade adoptada para tal fin.

Actualmente a Cámara componse maioritariamente por mulleres e nesta lexislatura, foron xa tres as deputadas que viron minguado o exercicio das súas funcións após a súa maternidade. Neste senso, o grupo parlamentar popular, propuxo esta terza a introdución dunha modificación no Regulamento, á fin de "protexer a maternidade e eliminar a discriminación de xénero", que segundo @s populares, afecta á participación das mulleres grávidas ou de baixa por maternidade. Segundo a voceira do PP, a imposibilidade de que @s deputad@s poidan delegar o voto -recollida no artigo 84 do Regulamento, supón unha discriminación no exercicio das obrigas parlamentares. A proposta achegada polo Partido Popular, pasa pola incorporación do voto delegado como medida para paliar esta desigualdade, inda que instan ás demais forzas políticas a acadar un consenso na materia e achegaren as súas propostas a respecto da modalidade final coa que permitir a participación das deputadas. O Bloque Nacionalista Galego, a través da súa voceira Tareixa Paz, achegou ao plenario o voto a favor d@s nacionalistas, non sen amosar a súa discrepancia a respecto dunha reforma que, entenden, debería ser de carácter estrutural e non puntual. Segundo Paz, hai que "mellorar o funcionamento do Parlamento" e democratizar a institución co obxectivo de que todos os grupos políticos sexan tratados por igual. Non obstante, o BNG, criticou a defensa do dereito á maternidade como leitmotiv da proposta, aseverando que iso perpetra a desigualdade entre homes e mulleres, ao asignar unicamente a elas a función de coidadoras d@s fill@s. Neste senso, @s nacionalistas apuntaron que a reforma debe pular por unha igualdade real entre @s deputad@s e, por ende, debe garantir por igual o respecto á paternidade e maternidade, tal e como xa se recolle noutros Parlamentos nacionais coma o de Euskal Herria. Así mesmo, o grupo parlamentar do BNG apostou -non pola delegación do voto, senón por un sistema de votación telemático que garanta o pleno exercicio das obrigas parlamentares -para alén da mera emisión do voto. Pola súa banda, @s deputad@s do PSdeG-PSOE tildaron a proposta de "arcaica, insolidaria e discriminatoria" ao entenderen que o votó é "indelegábel e intransferíbel". Malia todo, na súa intervención, a voceira do grupo socialista, defendeu a corresponsabilidade nas funcións familiares e arengou á compatibilidade entre ambas as dúas tarefas, familiar e parlamentar. Na súa intervención Cajide, rexeitou a proposta do voto delegado e exixiu a retirada da mesma. Finalmente, a reforma -que deberá ser acordada nun relatorio posterior entre as tres forzas políticas, foi aprobada por 50 votos a favor e as abstencións d@s socialistas. O Valedor do Pobo a debate A sesión parlamentar debateu a proposta de modificación achegada polo Partido Popular, a respecto da estrutura institucional do Valedor do Pobo. Puy Fraga, voceiro d@s populares, baseou a proposta no plan de auteridade do goberno e na necesidade de axilizar e efectivizar as funcións da institución. Na quenda de intervención dos grupos da oposición, o nacionalista Suárez Canal, criticou a forma na que o PP achegou a iniciativa ao rachar coas"regras de xogo" tradicionalmente empregadas pola Cámara. Neste senso, Suárez Canal aseverou ao PP que deberan ter debatido unha proposición de lei conxunta e "non só dun grupo" polo que pediu a retirada da proposta. Así mesmo, lembrou que a lei determina a renovación do cargo de Valedor nun prazo "non superior a un mes" malia que "seguimos a sía de hoxe sen renovalo". @s nacionalistas criticaron o uso da crise económica como escusa para mudar a institución nun exercicio de degradación das funcións da mesma e da súa gobernamentalización; "unha institución que aforre moito e non sexa eficiente non serve" setenciou Suárez Canal. Pola súa banda, @s socialistas consideraron a proposta "unha reforma de cara á galería" e exixiron melloras e máis transparencia na institución. A proposta dos populares saiu adiante cos votos favorábeis unicamente do partido maioritario e a abstencións de PSdeG e BNG.


Summary: Integrarase durante os dous próximos meses, até finais de xuño, no grupo permanente da OTAN número 2, en augas do mar Mediterráneo.

O Buque de Apoio en Combate (BAC) 'Cantabria' partiu sobre as 10 horas desta segunda feira, 2 de maio, das instalacións de Navantia Ferrol, onde ten a súa zona de atracada, para integrarse durante os dous próximos meses, até finais de xuño, no grupo permanente da OTAN número 2, en augas do mar Mediterráneo. O acto de despedida estivo presidido polo comandante da 31ª Escuadrilla de Superficie, o capitán de navío Gonzalo Leira Neira. "Mantemos o grao de alistamento ordenado pola Frota en cada caso, mais agora mesmo non temos previstos novos despregamentos", afirmou minutos antes da partida do buque da Armada española. Os 'seals' da armada española desembarcan na Galiza para se adestrar "en auga e clima frío atlántico" Ademais, tamén destacou que tamén hai actualmente xa hoxe outra fragata con este grupo naval, a 'Blas de Lezo', tamén con base en Ferrol, e detallou que "as unidades desta escuadrilla están listas no caso de que for necesario o seu despregamento". Alistamento Pola súa parte, o comandante do 'Cantabria', o capitán de fragata Alberto Torres, manifestou que "a dotación está con moita ilusión para afrontar este novo despregamento, o segundo que facemos tras o materializado no segundo semestre do ano pasado". Neste sentido, indicou que "toda a dotación realizou un gran esforzo para manter o nivel de alistamento máis alto que se lles exixe para poder participar en operacións". A OTAN porfía na incorporación de Finlandia e Suecia O máximo responsábel do buque militar incidiu en que están "ilusionados coa contribución que realizarán á forza naval, ao resto de buques da OTAN que están na agrupación. Así, teñen previsto desenvolver "moitos labores de apoio, que son propios" da súa "misión" e dun buque como é este, de "aprovisionamento en combate".


Summary: Un post en Facebook da súa directora, Fernanda Tabarés, anuncia esta quinta feira o fin das emisións do programa Vía V, o espazo estrela de V Televisión.

Vía V acumulaba un total de 1.128 emisións e conseguira facerse un oco no espazo de comunicación galego polos seus debates e entrevistas. O seu desaparecimento deita dúbidas mesmo sobre a continuidade da canle televisiva, a única privada de ámbito galego que continúa a funcionar após o fechamento de Popular TV. O programa lideraba o segmento de tertulias televisivas galegas, ao superar con clareza a súa competidora, a TVG. V Televisión comezou a emitir en maio de 2010 baixo a dirección de Lois Blanco, actualmente director xeral do grupo liderado por Santiago Rey. A empresa arrastra perdas desde o primeiro exercicio e a súa viabilidade é moi incerta. Algunhas fontes consultadas por Sermos indican que os números vermellos da canle televisiva sediada en Sabón superan o medio millón de euros ao ano. Outras fontes alegan que Vía V cae por motivos editoriais, isto é, porque a súa liña -máis aberta do que o xornal- non acababa de estar ben vista por parte do editor do grupo. V Televisión obtivo a súa licenza en xullo de 2005 de mans dun goberno Fraga en funcións, que optara pola oferta apresentada por Popular TV para completar o abano das televisións privadas de ámbito galego. Fernanda Tabarés, condutora de Vía V e directora de V Televisión, utilizou a expresión "día triste hoxe" para anunciar no seu Facebook o fin do programa. "Fecha a xanela do VíaV. Grazas por 1.128 noites de xornalismo e emoción. O noso compromiso segue intacto", engadiu.


Summary: O Superior rexeita o recurso presentado pola eléctrica e reafirma a sentenza dun xulgado de Pontevedra de xusto hai dous anos, que anulou a liña de alta tensión prevista sobre a Fraga de Casas Vellas, un espazo de especial valor paisaxístico e medioambiental protexido pola cidadanía

Lalín volveu vencer a Fenosa. A loita da veciñanza volveu triunfar ante a compañía eléctrica. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) dálle a razón ao Concello na súa defensa da Fraga de Casas Vellas e desestima o recurso de apelación que interpuxera Unión Fenosa contra a decisión xudicial dun xulgado de Pontevedra de xusto hai dous anos, na que se lle denegaba a licenza á compañía eléctrica para a construción da Liña de Alta Tensión (LAT) entre O Irixo e Lalín.O TSXG "comparte as conclusións" da anterior sentenza e entende que Fenosa debe "respectar a normativa de protección de medio ambiente e da paisaxe"O ditame comparte as conclusións da decisión anterior do xulgado pontevedrés e entede que o proxecto de Fenosa debe "respectar a normativa en materia de protección do medio ambiente e da paisaxe, así como os seus elementos naturais". Engade, ademais, que mentres non se valore debidamente o impacto non se pode conceder a licenza "por razóns de prudencia" e á espera dos resultados dos informes solicitados para determinar o devandito impacto, máis sasbendo que o Concello levou a cabo xa actuacións para que a Fraga de Catasós obteña protección como espazo natural de interese local. "Han de compartirse as conclusións ás que se chega na sentenza apelada", di o TSXG nun ditame que ordena o pagamento das custas a Fenosa e que advirte de que é recorrible ante o propio Tribunal ou o Supremo. O Superior galego, xa que logo, volve dar a razón ao Concello de Lalín despois de varios anos de batalla social liderada pola plataforma Salvemos Catasós e algún tempo máis de pelexa burocrática por parte dos afectados. Danlles a razón, ademais, nun conflito dos que raras veces acaban virando cara a ese lado. A compañía enerxética, agora Naturgy, aclara que non fai comentarios sobre a sentenza. A actuación prevista por Unión Fenosa prevía tronzar ata 2.000 árbores. A liña de alta tensión afectaba unha parte dunha área composta por especies autóctonas: carballos, ademais de varios tipos de castiñeiros, un deles de máis de 30 metros de altura. Ademais, as especies presentes nas 4,5 hectáreas rexistran unha das maiores taxas de crecemento de toda Europa. O Decreto 76/2000 da Xunta declarou a Fraga "Monumento Natural" polas súas "características botánicas de grande importancia, singularidade e beleza" e o Decreto 67/2007 do Goberno galego creou o Catálogo galego de árbores senlleiras e incluíuna como "formación senlleira". Pero nin iso nin a Lei 42/2007 do Patrimonio Natural e a Biodiversidade, nin outras figuras de protección lograron deter a autorización de maio de 2014 da Consellería de Economía para que unha liña de alta tensión (o proxecto sectorial de incidencia supramunicipal LAT 132 kV O Irixo-Lalín) pasase por esa zona. Tampouco que haxa constancia de que boa parte de Los Pazos de Ulloa fose escrita por Emilia Pardo Bazán paseando por este espazo."É unha nova vitoria do conxunto de Lalín contra un proxecto con consecuencias ambientais nefastas e unha clara derrota do PP pola súa xestión cómplice con Fenosa", di o ConcelloCon todos estes antecedentes, na DIA aprobada pola Xunta nin se recolle a existencia de especies autóctonas, tal e como logo advertiu o Consello da Cultura Galega. Aínda así, o anterior goberno municipal do PP deixouno pasar. "Foi un desleixo total; se chegamos aquí foi porque os técnicos do anterior executivo avalaron o proceso sabendo que estaba mal feito; desde o executivo acusáronnos de politizar a plataforma e de ter interese electoral", relataba Celso Fernández, que viviu a loita na plataforma desde o inicio, hai dous anos a Praza.gal.O goberno local lalinense considera que a sentenza "constitúe unha nova vitoria do conxunto de Lalín contra un proxecto con consecuencias ambientais nefastas e unha clara derrota do Partido Popular pola súa xestión cómplice con Fenosa". Ademais, aclara que o ditame insiste en que iniciativa da eléctrica "incumpre a normativa ambiental, cuestiona as autorizacións concedidas pola Xunta e sostén que a súa posta en marcha suporía un dano ecolóxico gravísimo e irreparable".


Summary: "A día de hoxe non podemos apoiar esta prórroga", di o líder do PP.

Pablo Casado asegurou esta segunda feira nunha entrevista na cadea Onda Cero que "non ten sentido" prorrogar o estado de alarma "máis alá de 60 días". O líder do PP non quixo dicir con claridade cal será o sentido da votación do seu partido no Congreso mais suxeriu que a opción escollida será a abstención. "A día de hoxe, coa información que temos, non podemos apoiar esta prórroga", dixo, e afirmou que relacionar o mantemento dos ERTE coa vixencia do estado de alarma é "unha chantaxe". Pablo Casado considera que hai lexislación básica que permite xestionar a situación actual sen ter que recorrer ao estado de alarma. Defendeu que no seu día se aplicase esta ferramenta mais, engade, unha vez que o propio presidente español di que se pode saír "a tomar o vermú", hai que adaptar a normativa legal á nova situación.


Summary: Serxio Balchada leva moitos anos investigando a actuación da comunidade galega na resistencia ao fascismo en Euskadi. Nesta cuarta feira presenta en Marín Galegos no exército de Euzkadi 1936-1937, unha obra publicada pola Deputación de Pontevedra.

Como definiría politicamente a comunidade galega asentada en Euskadi durante a II República? Trátase en xeral dunha comunidade consciente social e politicamente. Un bo exemplo témolo na quinta provincia galega, o barrio de Trintxerpe, no concello de Pasaia, Gipuzkoa, coñecido entre a "sociedade ben" donostiarra como a "meca do soviet". En Pasaia triunfan as teses revolucionarias da CNT e os mariñeiros galegos son quen de fundar o Sindicato de industria pesqueira e os seus derivados 'El Avance Marino'. Desde maio de 1936 até o comezo da guerra van manter unha folga indefinida con grande esforzo para obter unhas novas bases de traballo necesarias para unha mellor calidade de vida dos traballadores e condicións laborais xustas. Porén, se botamos os ollos cara á marxe esquerda da ría de Bilbo e a zona mineira vemos que as teses socialistas ou comunistas acollen moitos traballadores galegos asentados na bisbarra. Cal foi a resposta das galegas e galegos que residían en Euskadi ao golpe de Estado de 1936? Desde o primeiro intre a comunidade galega bótase á rúa para combater os sublevados. Montan postos de control en lugares estratéxicos e patrullas armadas. A súa actuación foi crucial para que Donostia non caese en mans fascistas nos primeiros compases. Protagonizaron nas rúas duros combates, destacando os desenrolados no barrio de Amara onde se fan fortes e conseguen manter en xaque as tropas do cuartel de Loyola. Logo de manter a cidade do lado da República podemos atopar milicianos galegos facendo fronte ás columnas de requetés navarros en Oiartzun ou Errenteria. Destacar tamén a figura do pontevedrés José Echeverria Novoa, gobernador civil de Bizkaia. O seu decidido comportamento desbarata a trama golpista en Bilbo xestada nos cuarteis de Garellano. Foi quen de proporcionar armas ao pobo e organizar as primeiras columnas de milicianos que van facer fronte aos fascistas na raia con Araba, que practicamente estaba en mans dos fascistas. A modo de anécdota cabería sinalar, segundo conta o mesmo Novoa nas súas memorias, que o pontevedrés puido ser o primeiro lehendakari. Declinou o ofrecemento ao entender que debía ser un vasco e non un galego quen se ocupase de dirixir o primeiro Goberno vasco. Que destacaría da participación dos galegos nas unidades militares formadas en Euskadi para combater o fascismo e do Batallón Celta? A súa implicación nos primeiros días na defensa da legalidade republicana. Integran voluntariamente as centurias de milicianos que combaten en Gipuzkoa e nos límites de Bizkaia con Araba. Por outra parte, os batallóns onde maioritariamente teño localizado un maior número de galegos entre as súas ringleiras estiveron metidos de cheo en todos os "fregados". Quero dicir, que as unidades como a CNT nº 1 Bakunin e a CNT nº 6 Celta combateron nalgunhas das batallas máis importantes en chan euskaldún. E alí deixaron a pel moitos dos nosos paisanos: a toma do monte San Pedro en decembro de 1936 coa participación do Bakunin ou a defensa e contraataques do batallón Celta en abril do 37 no monte Krutzeta e Penas de Arangio. 90% dos membros do Batallón Celta da CNT naceran na Galiza . Un gudari do batallón Eusko Indarra testemuña como deberon ocupar unhas trincheiras inzadas de cadáveres dos anarquistas galegos. Tamén cabería destacar os mariñeiros que serviron na Mariña Auxiliar de Euskadi. O día 5 de marzo de 1937 acontece a batalla do cabo Matxitxako (Bizkaia). En loita desigual o bou Nabarra enfrontou o cruceiro Canarias. Deixaron a vida nesta xesta galegos como o pontevedrés Antonio Álvarez Domínguez e o mugardés Francisco Fernández García, coñecido como 'O Cubano'.