Summary: Ademais dos casos activos, baixa a presión hospitalaria tanto en unidades convencionais como nas áreas de críticos. Os novos positivos volven rexistrar unha leva variación á alza. O Sergas anotou 167 contaxios nas últimas 24 horas.

A evolución da pandemia da Covid-19 na Galiza mantén a liña descendente que acompaña a relaxación das restricións. Segundo os últimos datos facilitados pola Consellaría de Santidade, os casos activos xa se sitúan por baixo dos 3.000, con cifras similares ás de finais do mes de agosto do pasado ano. As infeccións activas declaradas neste momento son 2.931, e diminúen en todas as áreas sanitarias. Tamén se volve reducir a presión hospitalaria ata os 330 ingresados con Covid-19, 18 pacientes menos que o día anterior, deles 73 en Unidades de Coidados intensivos. Hospitaliazacións Os ingresados por coronavirus descenden en cinco das sete áreas sanitarias. Soben na de Ourense, que mantén catro doentes en UCI -sen cambios- e 20 noutras unidades -un máis-. En Vigo, seguen 16 persoas en críticos e 41 noutras unidades, sen cambios en ningún caso. A área sanitaria da Coruña e Cee experimentou o maior alivio, ao baixar a 25 os pacientes Covid en UCI -tres menos- e 95 noutras unidades -seis menos-. Na de Pontevedra e O Salnés caen a sete o críticos -un menos- e a 22 os que permanecen noutras unidades -tres menos-. En canto á de Santiago e O Barbanza, son sete as persoas en UCI -una menos- e 39 as ingresadas en planta -dúas menos-; na de Ferrol descenden a 24 os ingresados en unidades convencionais -dúas menos-, pero soben a oito os críticos -un máis-. Mentres, na de Lugo, contan seis doentes en UCI e caen a 16 os doutras unidades -dous menos-. Máis contaxios Pola súa banda, os contaxios diarios detectados con calquera tipo de proba anotaron unha lixeira repunta até os 167 -nove máis que a xornada anterior-, tras comezar a semana con 88. Destes, 133 foron confirmados mediante PCR, 57 deles só na área da Coruña e Cee. Os contaxiados por coronavirus na Galiza ascenden a 114.366 desde o inicio da pandemia, dos cales 27.575 corresponden á área da Coruña e Cee; 21.502 á de Vigo; 18.159 á de Santiago e Barbanza; 14.677 á de Ourense; 12.524 á de Pontevedra e O Salnés; 11.835 á de Lugo e 8.094 á de Ferrol. Incidencia e taxa de positividade A incidencia acumulada volve rexistar un novo descenso. É menos acusado pero mantén aínda esa liña descendente que deixa en 39 os casos acumulados por 100.000 habitantes nos últimos sete días e en 86 os casos a 14 días. A taxa de positividade, a porcentaxe de infeccións por tests PCR realizados, subiu lixeiramente até 1,86%, polo que se mantén afastado do limir de 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. Falecidos Desde o inicio da pandemia faleceron na Galiza 2.289 persoas diagnosticadas con coronavirus tras notificar Sanidade, na noite da pasada quinta feira, 11 de marzo, a morte doutras cinco.


Summary: A plataforma en defensa dos dereitos nacionais da Galiza sinala que a Constitución española "nega o dereito a podérmonos gobernar libremente a nós mesmos".

En vésperas do Día da Constitución Española, a plataforma en defensa dos dereitos nacionais da Galiza Vía Galega lembra e analiza os obstáculos que o código base do Estado español impón ás reivindicacións nacionalistas. "A Constitución do réxime do 78 tivo como obxectivo claro paralizalas, asentar un marco político e xurídico españolizador e centralista e impedir calquera avance cara a soberanía nacional", afirman nun comunicado, recordando tamén que o Estado se reserva "o dereito a intervir ou suspender a propia autonomía, tal e como se constatou coa aplicación do artigo 155 en Catalunya". Por ese motivo, non deixan de percibir con preocupación a celebración e "sacralización" un código legal "de grandes carencias democráticas". "Nega e impide dereitos colectivos fundamentais como é o dereito a decidir dos pobos", acrecentan, sinalando así mesmo a atribución ao exército da defensa da integridade territorial, que se sitúa así "por enriba da soberanía popular". "Ese exército", lamentan, "que máis unha vez, como neste momento amosa en diferentes manifestos, está presto a levantarse en armas para defender a 'sagrada unidade da patria'". Na Constitución, continúan, tamén está a base de condenas á liberdade de expresión ou a imposición da lingua española na Galiza. "Todas e todos os galegos teñen obriga de coñecer o español mais non o galego, que é a lingua propia da Galiza", reprochan. "Os principios constitucionais de Vía Galega baséanse, tal como recolle a Carta dos Dereitos do Pobo Galego, promovida por Vía Galega en que 'O Pobo Galego ten o dereito imprescritíbel e inalienábel á libre determinación, nos termos estabelecidos no Dereito Internacional e sinaladamente na Carta das Nacións Unidas, para decidir democraticamente o seu estatuto político con toda liberdade e sen ningún tipo de inxerencia externa'", continúan desde a plataforma no seu comunicado. "Nada temos que celebrar dunha Constitución que se alicerza no legado do franquismo e nega o dereito a podérmonos gobernar libremente a nós mesmos", conclúen.


Summary: O Concello paraliza o desaloxo dunha familia grazas á intervención dos seus servizos xurídicos, impide á policía local actuar nos embargos e advirte, ao igual que Ares, que cancelará as contas das entidades que leven a cabo desafiuzamentos. Vigo e Pontevedra tamén acordan medidas contra as entidades bancarias.

A rebelión espállase. O Concello de Silleda tamén fai fronte aos bancos, tal e como relata a súa alcaldesa, a socialista Paula Fernández, que explica que o consistorio leva xa semanas tomando medidas contra o drama dos desafiuzamentos, o que provocou que paralizasen o desaloxo dunha familia da localidade da súa casa. Ás iniciativas desta vila pontevedresa uniuse esta fin de semana o Concello de Ares que a través do seu rexedor anunciou que cancelaría as contas da administración local naqueles bancos que levasen a cabo desafiuzamentos dalgún dos seus veciños. Este mesmo luns, Vigo anunciou tamén que incluirá o desafiuzamento como causa de nulidade de contratos cos bancos e o seu alcalde, Abel Caballero, advertiu de que non vai "cooperar en ningún desaloxo de ningunha institución, moito menos da Xunta". Pola súa banda, Pontevedra, a través do Instituto Municipal de Deportes (IMD) aclarou que se La Caixa "non para os desaloxos que teña pendentes ou executa algún máis", retirará os 1,2 millóns de euros que ten alí depositados. O pleno de Silleda aprobou unha moción na que se esixen medidas aos gobernos e a cancelación das "débedas ilexítimas" por parte dos bancos Porque xa o pasado mes de setembro, o pleno do Concello de Silleda aprobou unha moción na que se esixía a Goberno central e Xunta de Galicia unha moratoria parcial ou total das débedas hipotecarias en caso de vivenda habitual dos afectados, así como a dación en pago. Pero houbo moito máis. Desde hai varias semanas, o consistorio pontevedrés ten esixido ás entidades bancarias que operan na localidade a paralización dos desafiuzamentos e a cancelación das "débedas ilexítimas" que lle atribúen a varios veciños baixo a advertencia de que cancelará todas as súas contas nesas sucursais se levan a cabo o desaloxo dalgún veciño da súa vivenda. "O que fixemos coa moción foi prever esa necesidade", advirte a alcaldesa. "Non fixo falta chegar a suspender conta ningunha", explica a Praza a rexedora Paula Fernández, que explica tamén como a colaboración dos servizos xurídicos do Concello con algún veciño afectado posibilitou a marcha atrás nalgún desafiuzamento previsto. "Acordamos que o consistorio proporcionaría asistencia xurídica aos afectados de maneira gratuíta como unha maneira de intentar arranxar o problema", conta. Silleda proporciona asistencia xurídica gratuíta aos veciños afectados para negociar coas entidades bancarias E abofé que o conseguiron. Non hai moito, e ante a ameaza de desafiuzamento que un banco xa exercera por escrito a unha familia, os asesores xurídicos do Concello reuníronse coa entidade bancaria para reclamarlle que aplicase unha carencia dun ano na hipoteca pendente e á vista da letra pequena do contrato. "O banco atendeu a reclamación e asinou esa carencia", explica a alcaldesa, que se sente "orgullosa" do traballo feito e que advirte a outros concellos das "posibilidades" que as medidas que adopten os consistorios e a súa "presión" ofrecen ante estes dramas sociais. "Temos que ir aínda a máis porque o que temos que conseguir é ter argumentos para cando ocorran casos semellantes ou peores", explica. O Concello de Silleda non cede policías locais para levar a cabo o desaloxo dos veciños Non foi esta a única medida. O Concello de Silleda pediu tamén que se eiliminase o imposto municipal de plusvalía que se cobraba nalgunha hipoteca e advertiu que non poñería ningún policía local a disposición das entidades bancarias para proceder ao desafiuzamento dos veciños. Ademais, a administración local puxo en marcha un banco de emprego municipal no que os veciños ofrecen o seu currículo. O consistorio ponse en contacto con empresas e colabora na busca de emprego. Un dos veciños ameazado cun desafiuzamento ante a imposibilidade de facer fronte á hipoteca está agora traballando grazas á colaboración institucional. "Os concellos tamén temos que traballar para que esta xente teña saída, non chega con paralizar os desafiuzamentos", explica Paula Fernández, que insiste nas posibilidades que desde pequenos concellos hai para evitar dramas sociais como a perda dunha casa e dos resultados que a "presión" institucional pode provocar nas entidades bancarias. O alcalde de Ares anunciou o domingo que o seu Concello anularía as contas dos bancos que leven a cabo desafiuzamentos As iniciativas do Concello de Silleda cobran máis relevancia aínda logo de que o alcalde de Ares, Julio Iglesias, anunciase este domingo que cancelará a súa conta con aquelas entidades bancarias que "decidan practicar un desafiuzamento a un veciño" deste municipio coruñés. "O Concello quere axudar, na medida das súas posibilidades, a evitar os cada vez máis frecuentes desafiuzamentos que están a practicar as entidades bancarias a familias que, pola crise económica, vense na rúa por non poder pagar a vivenda na que residen", remarcou, a través dun comunicado. Ademais, o rexedor socialista adiantou tamén que ía remitir unha carta ás entidades financeiras nas que o Consistorio ten contas para advertirlles da súa decisión e das posibles consecuencias. Ao tempo, Julio Iglesias fai un chamamento ao resto de alcaldes para que o imiten e fagan "o mesmo" para conseguir así que os bancos "non leven a cabo estes desafiuzamentos". A decisión do alcalde de Ares chegou tras o sucidio dunha veciña de Barakaldo xusto antes de que fora expulsada da súa casa por unha entidade bancaria e despois tamén de que o alcalde de Tenerife conseguise parar o desafiuzamento dunha veciña tras ameazar a Bankia de anular as contas que o Concello tiña na entidade madrileña.


Summary: Colectivos do mar, sociais e ambientalistas demandan que o Parlamento da UE inste á Comisión a elaborar unha norma específica para protexer as augas onde crían os bivalvos (mexillón, ameixa, berberecho...)

As plataformas en defensa das rías de Arousa, Pontevedra e Vigo -que aglutinan a representan a un bo número de colectivos e axentes económicos, sociais e ambientalistas- demandan un maior compromiso na protección do medio mariño galego e dos sectores produtivos tradicionais a el ligados. Así se recolle no documento que entregaron á Comisión de pesca do Parlamento da Unión Europea. Explican nel a importancia para Galiza das rías, tanto a nivel ambiental como social e económico, incidindo na necesidade de proceder ao seu "saneamento integral". "Levamos máis de 20 anos solicitando as autoridades competentes investimentos para preservar a calidade do medio mariño, e concretamente o saneamento integral das rías. Para elo requírense de actuacións reais e efectivas, e de compromiso para que abordar as cuestións que citamos a continuación", afirman. "Levamos máis de 20 anos solicitando as autoridades competentes investimentos para preservar a calidade do medio mariño, e concretamente o saneamento integral das rías" Piden, entre outras cuestións, que se proceda a un "correcto tratamento e xestión" dos residuos urbanos e industriais, ao tempo que piden unha ampliación do marco lexislativo de protección. Lembran, neste sentido, que o soporte lexislativo actual baséase nomeadamente en parámetros químicos, obviando outros (microbiolóxicos, ecotoxicolóxicos, ecolóxicos, etc). "A caracterización química das augas por si sola non serve para definir o nivel de afección ambiental". Verdadeiras políticas de apoio Neste documento, estas plataformas demandan unha "verdadeira política end efensa do marisqueo", que xera case 4.000 empregos directos no noso país; así como apoio á miticultura, é dicir, o cultivo de mexillón, que representa 5.500 empregos directos. Ambos son alicerces fundamentais para o desenvolvemenmto económico e social da costs galega. Tamén se solicita da UE maior apoio para avanzar no coñecemento das mareas vermellas, fenómenos naturais que obrigan a fechar os polígonos mexilloeiros; e a defensa do sector pesqueiro artesanal, así como a defensa dos produtos galegos, da súa identificación e etiquetaxe.


Summary: ENTREVISTA Suso de Toro, un dos promotores da marcha do 25X, cre un "éxito" a manifestación que ve como primeiro paso dunha lista unitaria. Aposta pola confluencia da esquerda, pero aclara que "Madrid non pode seguir decidindo por Galiza aínda que o fagan rapaces máis novos e 'ye-yés"

O escritor Suso de Toro foi un dos promotores da marcha unitaria d'A Nación Galega do pasado 25 de Xullo. Recoñece "medo" ao lanzar o manifesto ante o "boicot absoluto" mediático, pero quedou satisfeito cunha resposta cidadá que agarda que sexa maior aínda co paso dos anos. Aposta por unha lista "galega, unitaria e social" para ás xerais, na que tamén caben as forzas estatais que recoñezan o dereito a decidir de Galicia, e advirte contra as intencións de Podemos de impoñer a súa marca como condición para a confluencia no país. "Iso sería colonialismo, sucursalismo e españolismo", asegura quen cre que "en Galiza hai máis conciencia nacional da que se expresa politicamente". "Se lle facemos unha oferta madura á sociedade, a resposta será maior da que hai hoxe", di convencido. A marcha do pasado sábado cumpriu as expectativas? Estabamos cheos de medo. Este chamado e este grupo promotor naceron desde o máis pequeno e humilde, dun grupo de amigos que foi botando man doutras persoas. Tiñamos medo, máis aínda cando fixemos dúas roldas de prensa e á primeira viñeron algúns medios, axencias de prensa e xornais dixitais, pero non os medios máis poderosos e convencionais. Na segunda xa non acudiu ninguén e aí resultounos evidente que había un boicot absoluto a este propósito. Estabamos preocupados, pero afortunadamente funcionaron a Rede e os medios dixitais. A pesar de todo, foi un éxito. "Tiñamos medo porque había un boicot absoluto dos grandes medios ao chamado; a pesar de todo, a manifestación foi un éxito" Membros promotores aseguraban que xa fora un éxito lograr unha convocatoria tan ampla... Soubemos que fora un éxito xa antes de que chegase a manifestación cando, logo dun diálogo coa maioría das forzas políticas galegas, comprobamos que había unha boa disposición e xenerosidade, polo menos por parte dalgunhas. Daquela xa estabamos satisfeitos. Pensabamos que se asistía a esta marcha o mesmo número de persoas que manifestantes acudiron ás diferentes convocatorias do ano pasado xa sería un éxito. Afortunadamente, o número incrementouse e houbo máis xente, polo que foi un éxito político. Foi un éxito pola xente, pero tamén polo feito de que as organizacións políticas aceptasen cunha gran xenerosidade ir, literalmente, detrás nosa. Non esquezamos que elas enteráronse pola prensa da consigna que iría en cabeza este ano. Di que foi un éxito malia o "boicot absoluto" de grandes medios. Xa non son tan influíntes estes medios no ámbito político? Depende. Nós quixemos chamar á cidadanía galega militante, consciente e activa. Non pensabamos, obviamente, en que viñese a Compostela todo o país, porque para chegar a máis xente precisariamos máis tempo. Ademais, non tiñamos os medios para chegar a toda esa xente. A nosa idea era unha festa nacional, protagonizada pola cidadanía na que estivese desde unha asociación de gaiteiros ata un club gastronómico. Pero para chegar a iso aínda precisamos dos medios convencionais. Agora ben, o que si se demostra o éxito da manifestación é que a Internet hoxe, os medios alternativos, teñen a capacidade de agrupar unha certa masa crítica de xente cun pensamento crítico. A xente que hoxe demanda información combina os medios alternativos cos outros. "Dirixímonos aos partidos de ámbito galego e a aqueles que participaran en candidaturas unitarias; pensamos no PSdeG, pero non existe desde hai tempo" Faltou algún colectivo nesa marcha unitaria? O campo ao que nos diriximos foron organizacións de ámbito galego, as que configuran a nación galega en si mesmas, e tamén organizacións estatais que participaran en candidaturas unitarias. Foron convidadas para que participasen expresamente. Houbo mesmo a consideración sobre si se lle debía enviar convite tamén ao PSOE, pero baixo a miña consideración, o PSdeG non existe desde hai tempo, malia que houbo un intento con Touriño de facer unha organización con autonomía propia. O límite estaba en organizacións que asumisen o dereito a decidir de Galiza. Irá máis aló esta manifestación cidadá unitaria para os 25 de Xullo? Na nosa idea está que, para o ano que vén, haxa unha marcha da cidadanía cun obxectivo e programa nacional e sen protagonismo dos partidos, aínda que hai que respectar e recoñecer que hai organizacións que precisan visualizarse e expresarse por si mesmas. Construímos partindo do que hai non dun planeta que teñamos que inventar. "Non me sorprendeu que Podemos non viñese nin me tería sorprendido que viñsese; ninguén sabe en que vai parar ese experimento político" Houbo militantes e simpatizantes de Podemos na marcha, pero non houbo líderes nin un chamado a participar nela. Sorprendeulle? Non me sorprendería nin que viñesen nin que non viñesen. Tamén houbo algún alcalde que dixo que ese día estaría coa súa familia, algo que respectamos, pero cando un representante político expresa iso está expresando tamén unha actitude política. Non me tería sorprendido que viñese Podemos que, ademais, tería sido recibido con gratitude e afabilidade. Gustaríanos chegar a todo o mundo e quen organice o ano que vén algo así, oxalá o faga conseguindo maior unidade e concorrencia que este ano, pero de Podemos podemos esperar calquera cousa porque ninguén sabe en que vai parar ese experimento político. Uns din que é unha cousa e outros que é a contraria. As organizacións políticas que acudiron coincidiron en falar de "primeiro paso", "cambio histórico" ou "chanzo" de cara á confluencia para as xerais. Cre que se sentaron as bases para unha candidatura unitaria? O manifesto e o chamado partiron dunha interpretación, da impresión de que non estabamos sós, de que o que nós demandabamos non era algo arbitrario ou caprichoso, senón algo estendido. Pensamos que neste proceso de recentralización ideolóxica en España non pode ser que veña aquí un profesor de Madrid e se lle faga máis caso que a un catedrático dunha universidade galega con máis capacidade. Vimos que había un proceso no ámbito da esquerda de papanatismo e provincianismo abraiante e, nese proceso de recentralización madrileñista, Galiza desaparecía como espazo propio, a diferenza do que ocorre en Cataluña ou no País Vasco. Aquí todo se trataba de facer unha sucursal de Madrid e iso viámolo como preocupante. Así foi como decidimos facer algo, desde un grupo de amigos. O que nos preocupaba era a desaparición de Galiza politicamente. Empezamos cun Facebook por unha candidatura unitaria, pero logo pensamos que o primeiro paso debía ser un 25 de Xullo unitario. Volvemos atrás e con máis modestia. Se conseguiamos esa unidade, xa conseguiamos algo. Foi daquela cando botamos man de amigos, tamén cos que tiñamos relacións da época de Nunca Máis. "Era preocupante o proceso de papanatismo e provincianismo abraiante na esquerda no que Galiza desaparecía como espazo propio" E xurdiu a idea da marcha unitaria... Empezamos moi rápido e volvemos atrás, a conseguir un 25 de Xullo cidadán e unitario. A idea era que as forzas políticas convocasen a cidadanía a unha manifestación conxunta, pero chegou un momento que no diálogo con elas houbo quen nos fixo ver que deberiamos ser nós os que convocásemos. Iso obrigounos a algo que non tiñamos previsto e demos un salto para transformarnos nunha comisión promotora, pero non tiñamos medios económicos nin humanos. Foi aí cando botamos man de amigos como Pepe Barro para o deseño, de Internet, das redes sociais... Fomos madurando o equipo, pero este equipo xa chegou ao final. Para o ano que vén isto debería madurar e avanzar máis, pero eu xa vou maior e canso. Este mes foi moi intenso. "En Galiza hai máis conciencia nacional da que se expresa politicamente; se lle facemos unha oferta madura á sociedade, a resposta será maior da que hai hoxe" Antes desa nova manifestación unitaria poden pasar moitas cousas. As eleccións xerais están perto e a candidatura unitaria debería cocerse nas vindeiras semanas. Todo dependerá do que ocorra a partir de agora. Nós acabamos de deixar a bóla para tirar a meta. Acabamos de darlles o pase e agora alguén terá que meter o gol, e estes son os partidos. Nós partiamos do convencemento de que na sociedade galega hai máis conciencia de sermos un país, máis conciencia nacional do que hoxe se expresa politicamente. A sociedade está máis madura, tanto no sentimento como na conciencia, do que hoxe dan expresado os partidos políticos tal e como está o sistema político galego. Se se lle fai unha oferta madura á nosa sociedade, vai haber unha resposta moito maior da que hai hoxe. Esa é a idea da que partiamos e tamén da de que, subsumidos no sistema ideolóxico, económico e político español, Galicia non pode ser catro provincias á que vén calquera chulito de Madrid a dicirnos o que temos que facer. Iso eu non o vou aceptar nunca. Teño tido discusións con ministros sobre ese tema. E non o tolerarei nunca, o colonialismo non o aceptarei nunca. "Podemos cabe nesa confluencia galega e temos que procurar que as forzas estatais se unan, pero a candidatura debe ser soberana" Cabe Podemos nesa candidatura de confluencia galega? Naturalmente que si. A nosa proposta coincide co que expresou publicamente e de maneira formal o BNG hai tempo e co que está a dicir Anova todos os días ou Compromiso por Galicia. Trátase de formar unha candidatura unitaria e cun programa, naturalmente, de contido social porque aquí nunca poderá ser unha candidatura de dereitas, senón crítica. E esa candidatura debe ser soberana. As forzas con estrutura estatal, con dependencia de dirección madrileña, que acepten partillala serán benvidas. Non só benvidas, senón que temos que procurar que se unan. A miña preocupación é que para crear ese lugar de encontro hai que ser moi críticos con todo o que se ten andado. Eu asumo os erros da esquerda e do galeguismo en Galiza como meus. Até o de agora equivocámonos. O camiño de procurar a aniquilación do que é distinto ideolóxica ou politicamente é un erro. Ten que haber un diálogo. Loxicamente, haberá un momento no que unha postura será hexemónica sobre outra, convencerá e conseguirá ser aceptada, pero baseándose no diálogo. Pero a dirección de Podemos -co aval das súas bases- só acepta alianzas ou confluencia de manterse a súa marca... Iso é colonialismo, españolismo e sucursalismo. O que fai iso é reforzar as estruturas do Estado que nos condenan a manternos como estamos. Despois das caixas de aforro, da enerxía, de toda a riqueza... Vannos chuchar todo. Trátase sun problema de relacións de poder. España podería ser un Estado distinto se se reformulase, pero España é o que é e non vai cambiar se non é obrigada. Só se temos poder político soberano poderemos pactar, pero o que non pode ser é que sigan decidindo desde Madrid, aínda que sexan agora outros rapaces máis novos e máis ye-yés. E que decidan sobre nós do mesmo xeito. Iso é insoportable. "Que Podemos impoña a súa marca supón colonialismo e sucursalismo; Madrid non pode seguir decidindo por Galiza aínda que o fagan agora rapaces máis novos e 'ye-yés" Adóitase falar de Nunca Máis como modelo, salvando as distancias, para esa unidade. Aquilo foi unha aprendizaxe sobre as posibilidades da nosa sociedade e de cada un de nós. Aquilo demostrounos que Galiza é unha sociedade que ten máis capacidades das que se expresan politicamente. Aí hai un fallo da política e aquilo demostrouno con claridade. Demostrámoslle ao mundo a capacidade creativa e organizativa e a dignidade. Por iso eu non soporto que me veñan agora a tratarme como un provinciano. É insoportable. Eu son cidadán dunha nación de xente moi espabilada. Outra cousa é que a torpeza, os ideoloxismos ou a incapacidade de non facer análise e revisar as cousas nos impida crear unha masa crítica nacional galega. E iso é o que temos que crear: unha masa crítica nacional galega cun programa social. E desde aí seremos o que temos que ser: cidadáns do mundo desde a nosa nación, claro.


Summary: O líder das socialistas galegas reclama que o presidente da Xunta compareza no Parlamento para dar conta da situación do país pola crise do coronavirus e salienta que Feixoo coñecía a situación nas residencias de maiores a través do informe do Consello de Contas.

"Estamos nunha situación atípica na que a Cámara está disolta e na que acordamos aprazar as eleccións para centrar os esforzos na loita contra a COVID-19", lembrou esta quinta feira o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, para advertir que "o cheque que lle demos a Feixoo para abordar a crise non é para que non dea contas". Caballero reclama que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, compareza no Parlamento para avaliar a evolución do coronavirus na Galiza, "posto que no último mes unicamente acudiu á Cámara nunha ocasión a pesares da gravidade da crise". "Feixoo ten que comparecer canto menos cada 15 días", sostivo o líder socialista, pois así sería se o Parlamento estivese en plenitude de funcionamento. "Pedro Sánchez compareceu no Congreso en tres ocasións e Feixoo soamente unha. E coa Cámara disolta, Feixoo tería que ser aínda máis coidadoso", argumentou. "Ten que escoitar a visión da cidadanía a través dos seus representantes políticos", abundou Caballero, quen incidiu na "lealdade" amosada durante a crise polos grupos da oposición na Galiza fronte ao "trato que recibe Pedro Sánchez da oposición do PP e Vox". Falecementos en residencias En paralelo, Gonzalo Caballero urxiu á Xunta a que clarifique o número de falecementos en residencias de maiores, tendo en conta as persoas que perderon a vida sen que ter confirmado o contaxio da COVID-19. Sen querer "crear alarmismo", o líder do PSdeG sinalou que "somos a voz das familias que non están sendo atendidas pola Xunta de maneira axeitada" e que, en moitas ocasións, se senten "abandonadas" polo Goberno galego. "A Xunta ten que intervir onde hai una situación grave", remarcou o socialista, para sinalar que a Xunta "non pode dar as costas" ao que ocorre, por exemplo, na residencia de Domus Vi no barrio compostelán de San Lázaro, a que rexistra o maior número de falecementos até o día de hoxe. Irregularidades detectadas polo Consello de Contas Ao fío disto, Caballero reprobou que Feixoo afirmase na súa comparecencia descoñecer o informe do Consello de Contas que sinala irregularidades en varios deses centros, e que foi tratado en varias ocasións no Parlamento. Ese documento, recordou o secretario xeral do PSdeG, sinala que "a pesar de que as residencias non corrixiron as irregularidades observadas, a Inspección non propuxo a iniciación de expedientes sancionadores". "O presidente é coñecedor dese informe e, por respecto aos maiores a ás súas familias, non pode esconderse e non dar contas do que está ocorrendo nas residencias", subliñou.


Un maior usuario da residencia Domusvi de Matogrande, na Coruña, deu positivo por coronavirus, de acordo cos datos actualizados este sábado polas consellarías de Sanidade e Política Social. Ademais, seguen figurando como casos activos relacionados coas residencias de maiores os de dúas persoas traballadoras: unha muller empregada na Residencia de Maiores San Bartolomeu de Xove e un traballador da Residencia de Maiores de Paradela. As residencias non tiñan ningún caso positivo entre os maiores desde o 30 de xuño. Precisamente, entre as medidas adoptadas para a área sanitaria da Coruña-Cee están a suspensión das visitas e saídas das residencias e o fechamento dos centros de día. Na área hai este sábado un total de 246 casos activos, 69 máis que onte, parte dos cales están relacionados cun gromo vinculado a un ximnasio en Meicende, no municipio de Arteixo.


Summary: A xente, a maioría social á que supostamente representa En Marea, non entende que non sexamos quen de buscar e chegar a acordos esenciais que permitan seguir traballando. Non debemos esquecer que se trata dun espazo dinámico, en continuo proceso de construción, polo que se fai necesario seguir formulando alternativas e propostas coherentes, concretas, que fagan que a cidadanía confíe en que existe outra forma de facer política

En Marea celebrou o sábado 15 de xullo o seu terceiro plenario, no que se abordaron asuntos cruciais (regulamentos do Consello e da Coordinadora, carta financeira, modelo de financiamento autonómico, etc.) e se revalidaron cuestións de base, asentadas no anterior plenario, para a construción dun suxeito político unitario en Galiza. Tal e como puidemos observar nos días previos, a gran cantidade de novas e artigos de opinión sobre o tema facían prever que o tratado no mesmo era de gran interese e repercusión. Xunto aos textos presentados pola Coordinadora, presentáronse unha serie de emendas que buscaban mellorar os escritos e abrir o debate, as cales foron aceptadas ou transacionadas na súa práctica totalidade. De feito, só foron rexeitadas as que non procedía o debate (non se incluíran na orde do día) e ademais ían en contra dalgún dos acordos aprobados nos plenarios de Vigo e Santiago. Mesmo nestes casos, tamén se chegou a acordos para debater determinados puntos en futuras asembleas e grupos de traballo, por exemplo, traballar na posibilidade de modificar o xeito de elección da Coordinadora, para facelo directamente, sen que teña que mediar o Consello. Así mesmo, tódalas resolucións foron unanimemente aprobadas: apoio ao indulto de Carlos e Serafín, oposición á A57, necesidade de tomar medidas medioambientais nun modelo de desenvolvemento económico devastador, debate e aprobación duns novos estatutos baseados no principio de radicalidade democrática e apoio aos concellos das Mareas. Do mesmo xeito, presentáronse unha serie de emendas á totalidade baixo o nome de "Recuperar En Marea", ás cales tamén se lles ofreceu a posibilidade de integrar as súas ideas dentro dos textos propostos, pois se entendía que as diferenzas, non eran, en realidade, tan grandes. Desgraciadamente nin se aceptaron as propostas de integración nin se prantexaron propostas alternativas, incluso se rexeitou por parte dos/as emendantes a posibilidade de incorporar de xeito íntegro a súa emenda á totalidade ao documento político. A xente, a maioría social á que supostamente representa En Marea, non entende que non sexamos quen de buscar e chegar a acordos esenciais que permitan seguir traballando O "quitate ti que me poño eu" non ten razón de ser neste espazo: impor a totalidade dun ideario ou pensamento político parece contraditorio con falar de unidade popular. A xente, a maioría social á que supostamente representa En Marea, non entende que non sexamos quen de buscar e chegar a acordos esenciais que permitan seguir traballando. Normal: nos, que ao fin e ao cabo non somos máis que iso, xente do común, tampouco o entendemos. Como puntos positivos que destacamos do plenario estarían: Por unha banda, os/as inscritos/as, que de xeito autónomo, crítico e sobre todo respectuoso, opinamos, debatemos, votamos e aceptamos o acordado. Por outra banda, a actitude da Coordinadora e o Consello de En Marea, que buscaron en todo momento puntos de encontro, tratando de aparcar as diferenzas e entendendo que para chegar ao consenso e cumprir co mandato das bases era preciso ceder en determinados aspectos para poder acadar unha visión común. Consecuentemente, no plenario buscouse o acoplamento de documentos políticos, textos e propostas, tendo presente que as ideas e propostas de cadaquen enriquecen o ideario colectivo. Boa mostra de elo foi, como comentamos xa neste artigo, a integración nos textos da maioría das emendas presentadas. Non debemos esquecer que se trata dun espazo dinámico, en continuo proceso de construción, polo que se fai necesario seguir formulando alternativas e propostas coherentes, concretas, que fagan que a cidadanía confíe en que existe outra forma de facer política En calquera caso, a pesares das diferenzas e incluso contradicións que poidan existir en En Marea (as cales, por certo, son inherentes ao propio ser humano), o certo é que todos/as gañamos co debate e e aposta en común de ideas, e diso precisamente foi un claro exemplo o plenario do sábado, onde todas as voces foron escoitadas e respectadas nun espazo onde a pluralidade e a diversidade interna son a razón de ser do proxecto. Ao cabo, En Marea é un espazo de entendemento entre persoas que non sendo iguais, comparten unha serie de principios e valores nos que se está dacordo. Non debemos esquecer que se trata dun espazo dinámico, en continuo proceso de construción, polo que se fai necesario seguir formulando alternativas e propostas coherentes, concretas, que fagan que a cidadanía confíe en que existe outra forma de facer política. Dende a autocrítica que debe tamén caracterizar este espazo, debemos asumir que inda non somos suficientes, mais isto non quere dicir que minguásemos. Como mostra un dato: en decembro había 350 persoas presentes no plenario, 1600 inscritas e unha Coordinadora provisional. Este sábado eramos 530 persoas (presentes no plenario), 2400 inscritas e tiñamos un Consello e unha Coordinadora electas democraticamente e en base aos acordos asembleares. Dende logo, non imos ser nos quen defendamos que 500 persoas son moitísimas, mais hai que ser consecuentes coas premisas das que partiamos, pois so coñecendo o pasado do que vimos seremos quen de albiscar o futuro que queremos. Un futuro no que non poden faltar os esforzos para tecer redes e integrar. Un futuro no que moitos/as mais somos necesarios/as. Un futuro no que prime #AsumaDoComún fronte filias, fobias ou intereses particulares. Un futuro que se nutra de pluralidade e diversidade.


Summary: A longa reunió deste luns entre Xunta e sindicatos mantén as diferenzas polo que continúa unha folga que suma o seu décimo día. Os representantes dos traballadores acusan o Goberno de actuar con "prepotencia" e "desafiándoos" pero ambas partes volveranse xuntar este martes.

Logo de nove horas de negociación nunha nova xuntanza entre Xunta e comité para desencallar o conflito, a folga indefinida do persoal da Administración da Xustiza continuará nos xulgados galegos nas vindeiras horas tras outra infructuosa negociación sen case avances que continuarán este martes a partir das 9 horas. A reunión entre Xunta e sindicatos non desencalla un conflito que cumpre o noveno día efectivo de folga cun 90% de seguimento Foi unha reunión coas posturas moi afastadas e con tensión nunha nova xornada da folga indefinida -o noveno día efectivo- na que, segundo os sindicatos, o seguimento foi "superior ao 90%" de media. Así, as centrais advirten de que os traballadores están dispostos "a resistir o que faga falta" mentres os xulgados traballan con pouco máis que cos servizos mínimos. Volvéronse suspender centos de xuízos en toda Galicia, entre eles o previsto contra o alcalde de Barreiros por outorgar licenzas ilegais para 2.966 vivendas nun só ano. A folga obrigou a aprazar a vista oral, na que a Fiscalía prevía pedir dous anos de cárcere e dez de inhabilitación por uns feitos cometidos hai doce anos. As negociacións seguen paralizadas no que ten que ver co incremento salarial e cos descontos en baixas por incapacidades temporais Mentres, na nova reunión, os traballadores insistiron en que "as reivindicacións son cinco" e non só a económica, ao abordarse tamén cuestións como os descontos en baixas por incapacidades temporais, amortizacións, consolidación de emprego e cobertura de compañeiros de rango superior. Ante todo isto, insisten en que son necesarios "avances" en todos os puntos -e non unicamente na suba do complemento autonómico no salario- para alcanzar un acordo. A Xunta explicou a súa proposta, que consistiría en converter en fixas 36 prazas de reforzo e cambios xa nas substitucións. O Goberno galego compromete a modificación da norma de maneira inmediata para incluír a percepción dunha cantidade adicional, de modo que o persoal dun corpo funcionarial inferior que faga substitucións nun posto superior perciba "a mesma remuneración" Pero é nesa "discriminación sanitaria por baixas" e no incremento salarial onde as posturas seguen moi afastadas. A Xunta, segundo fontes do comité de folga, "non só non se move, senón que actúa con prepotencia e desafiándonos". "Dannos a entender que tanto lles ten a folga porque, ademais, están aforrando cartos", contan. O comité de folga acusa os representantes da Xunta de actuar con "prepotencia" e "desafiando" os traballadores Ademais, os representantes dos traballadores acusaron a José Barreiros, director xeral de Función Pública e un dos negociadores da Xunta xunto ao seu homólogo de Xustiza, Juan José Martín, de cualificar de "privilexiados" os funcionarios en folga e de instalos a "marchar a outra autonomía" se non están "contentos". "Hai galegos que non cobran mil euros", teríalles dito, repetindo as palabras coas que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, lanzou a cidadanía precaria ou en paro contra estes traballadores xudiciais. Nas declaracións posteriores, tamén sinalaron a Barreiro por instalos a "marcharse" se non estaban "contentos". A Barreiro atribuíuselle tamén a afirmación de que, coa folga indefinida activada, os sindicatos poñen a Galicia á altura "de Venezuela". "Nós non convidamos a ninguén a marcharse, esta persona si que tería que ser destituída de inmediato", advertiu o portavoz sindical da central nacionalista, mentres algún dos seus compañeiros volvía cualificar o director xeral de Función Pública de "sicario político". Os traballadores denuncian que Barreiro instounos a marchar e acusounos de converter Galicia en "Venezuela" Na xuntanza, malia os desexos dos sindicatos, non estivo presente o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, de quen critican a súa actitude durante todo o conflito. Martín e Barreiros, durante a negociación, abandonaron a xuntanza un momento para que o comité de folga analizase unha nova proposta que, no que ten que ver co incremento salarial, non incluía mellora ningunha, aínda que sí relativas á consolidación ou creación de novas prazas e tamén ás substitucións. No caso das baixas, a Administración agarda a un acordo a nivel estatal. O Goberno remítese ao incremento de entre 816 e 1.080 euros ao ano era a última proposta tras insistir en varias ocasións que os 2.700 euros reclamados polos funcionarios son "inasumibles" pola Administración. Alén disto, desde os sindicatos tamén acusan a Xunta de incluír na negociación demandas sobre a mellora de medios e persoal nos xulgados de violencia e xénero ou para a conciliación familiar dos traballadores que son reivindicadas desde hai tempo polos funcionarios pero que "non están na táboa reivindicativa deste conflito". "Fano para utilizalo como arma contra nós", rematan. O comité de folga, ademais, enviou comunicación á Delegación do Goberno en Galicia coa convocatoria dunha manifestación central en Santiago para o vindeiro sábado 24


Summary: Melanie Joly, ministra de Exteriores do Canadá, vén de comunicarlle ao seu homólogo no Estado español, José Manuel Albares, que o Goberno canadense ten a "vontade" de retomar o operativo "na medida do posíbel".

O ministro de Asuntos Exteriores, UE e Cooperación, José Manuel Albares, indicou esta sexta feira que o Goberno canadense manifestou a súa "vontade" de retomar a procura dos mariñeiros desaparecidos tras o naufraxio do 'Vila de Pitantxo' fronte ás costas de Terranova. Albares falou na noite da quinta feira coa súa homóloga canadense, Melanie Joly, e recibiu outras dúas mensaxes súas nas últimas horas. Segundo contou nunha entrevista en Onda Cero, a diplomática trasladoulle a "vontade, en canto as condicións meteorolóxicas o permitan", de continuar "cos esforzos na medida do posíbel". O ministro subliñou que a busca tivo que suspenderse polas condicións meteorolóxicas adversas, "con ondas de máis de oito metros, visibilidade moi curta e temperaturas de tres graos baixo cero (-3ºC) que fan practicamente imposíbel continuar os labores de procura e que mesmo poñen en risco a vida dos equipos de rescate". A última hora da cuarta feira, após máis de 36 horas de procura, o Canadá confirmou que daba por concluído o dispositivo dos doce desaparecidos. Así, o operativo de procura suspendeuse cun balance de tres mariñeiros achados con vida e nove corpos recuperados. Os tres sobreviventes son o patrón do barco, Juan Padín; o seu sobriño, Eduardo Rial Padín, e Samuel Kwesi, residente en Marín. Precisamente, as condicións meteorolóxicas adversas atrasaron unhas horas a chegada a terra dos barcos que transportan os tres sobreviventes do naufraxio e os nove corpos recuperados. Finalmente o buque 'Praia Menduíña 2', a bordo do cal están os tres sobreviventes e sete dos corpos atopados após o naufraxio do 'Vila de Pitanxo', arribará contra as 16.30 horas —hora da Galiza— aproximadamente, segundo veñen de confirmar a Nós Diario fontes de Salvamento Marítimo. Aliás, o barco de bandeira canadense 'Nexus' chegará a este porto, previsibelmente, contra as 11.30 horas desta sexta feira. Alí viaxan os outros dos corpos rescatados en augas de Terranova. Con todo, as autoridades aínda non precisaron que día serán repatriados á Galiza tanto os cadáveres como os tres mariñeiros que sobreviviron ao naufraxio.


Summary: Unha vez recuperada a actividade xudicial as cifras indican que as rupturas matrimoniais aumentaron un 25% con respecto ao mesmo período do ano pasado.

Un dos resultados da pandemia na Administración xudicial, ademais dos recursos contra as sancións por saltar o confinamento, está a ser o incremento no número de rupturas matrimoniais no país. Así se extrae dun informe do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) feito público hoxe no que se ve un incremento notábel dos trámites para divorciarse. Segundo a Sección de Estatística do Consello Xeral do Poder Xudicial, o informe da Galiza indica que no terceiro trimestre do ano as demandas de ruptura, sexan separacións ou divorcios, chegaron a 1.500. Isto implica, atendendo ao explicado polo TSXG, que houbo 301 trámites máis que nos mesmos meses de 2019. Este incremento dun 25% deuse xusto despois do confinamento obrigado, cando a Xustiza estivo parada, e creceron tanto os divorcios pactados (de 631 a 854) como os non acordados polas dúas partes (de 527 a 590). Os procedementos de separación tamén foron na mesma liña ascendente. As separacións de mutuo acordo pasaron de 30 en 2019 a 41 entre xullo e setembro. Derivado desta ocupación da Xustiza por resolver a separación de parellas, notouse que hai pendentes máis casos vinculados coa garda, custodia e a manutención para alimentos das crianzas que se tiveron sen casar. O que non se deu no país foron demandas de nulidade, nin neste ano nin o exercicio pasado. Mais si se rexistraron algunhas noutros territorios.


Summary: Caeu ao mar cando traballaba nas proximidades de Pedra do Boi.

Un ' percebeiro' faleceu na mañá desta segunda feira tras caerse ao mar na zona do faro do municipio de Laxe, comarca de Bergantiños. Segundo informa Protección Civil de Laxe a Europa Press, o corpo foi recuperado nas inmediacións do faro e trasladado ao porto. O home, Francisco Manuel Lema Rodríguez, é un veciño do municipio de 59 anos de idade. Salvamento Marítimo explica a Europa Press que un amplo operativo de procura activouse pasadas as 1:00 horas tras a alerta da confraría de que un ' percebeiro', que se atopaba con outros compañeiros, precipitouse ao mar nas proximidades da Pedra do Boi. O helicóptero Helimer de Salvamento avistou o corpo sobre as 12:55 horas. Posteriormente, foi trasladado nunha lancha da Cruz Vermella até o porto de Laxe. A sinistralidade laboral continúa a ser un grave problema na Galiza, que lidera os índices de mortaldade no traballo a nivel de Estado. Un total de 28 persoas falecen en accidente laboral no primeiro semestre na Galiza. O noso país rexistrou un total de 11.493 accidentes laborais no primeiros seis meses do ano. Entre eles, ademais dos mortais, houbo 207 graves e 11.258 leves. Do total, 27 dos sinistros con falecidos na Galiza producíronse na xornada laboral e un en itínere. Ao longo de 2019 un total de 32.651 traballadores e traballadoras sufriron accidentes na Galiza, sinistros nos que se produciron 62 mortes. Galiza está á cabeza do Estado español en índice de incidencia (número de accidentes por 100.000 traballadores) en sinistros laborais mortais. Duplicamos a media estatal no que é unha constatación máis do preocupante panorama que nos accidentes laborais rexistra Galiza. No Estado hai 3,24 sinistros mortais por cada 100.000 traballadoras. Na Galiza hai 6.05.


Summary: María Pilar García Negro e Cosme Pombo intervirá nun acto público en Lugo o 20 de novembro ás 11.30 horas na rúa Raíña para conmemorar os 103 anos da Asemblea Nacionalista.

A Asemblea Nacionalista fai 103 anos o próximo mes de novembro e a plataforma polos dereitos nacionais Vía Galega conmemórao cun acto público en que tomarán a palabra a profesora da UDC e escritora María Pilar García Negro e mais o coordinador da entidade en Lugo, Cosme Pombo. O ano pasado, a celebración da efeméride trasladouse ás redes sociais debido á alta incidencia da Covid-19 na Galiza. Foi o 17 e 18 de novembro de 1918 cando Lugo acollía o encontro das Irmandades da Fala do que saíu o manifesto que xiraba ao redor da idea de que a Galiza é unha nación de seu. Coñeceuse como I Asemblea Nacionalista. O historiador galego Xusto Beramendi, nun artigo publicado en Sermos Galiza, sinalou que entre 1916 -ano de nacemento das Irmandades- e 1918, cando decorreu a xuntanza en Lugo, "prodúcese a transición do rexionalismo ao nacionalismo galego". Da reunión, que supuxo un grande avance no nacionalismo galego, participaron 57 delegados, procedentes de 16 localidades, e que contaban coa adhesión de 17 recoñecidos persoeiros, medios de comunicación e varias sociedades agrarias. As conclusións da I Asemblea Nacionalista eríxense como a consecuencia lóxica da construción doutrinal iniciada pola primeira xeración provincialista a mediados do século XIX e continuada por Manuel Murguía. Xa entón a Galiza aparecía como unha realidade diferenciada no plano peninsular e, a partir da Asemblea Nacionalista, presentouse como un suxeito de dereitos políticos en loita para os facer efectivos. Con motivo do 100 aniversario da data, Sermos Galiza xuntara seis voces para explicar o significado político da Asemblea Nacionalista e a súa herdanza até hoxe. Precisamente, foi no cen aniversario da xuntanza cando Vía Galega aprobou a "Carta de Dereitos do Pobo Galego".


Summary: As imaxes de Película urgente por Palestina, de Alberte Pagán, rodáronse en 2011 nos territorios ocupados e conta coa voz de Dionísio Pereira para a narración na súa versión en galego.

Alberte Pagán presentou antes do verán un filme breve e urxente para denuncia a situación que vive o pobo Palestino. Un filme que recupera a máxima actualidade nestes días, coa poboación de Gaza sometida aos ataques do exército israelí, que xa provocaron máis de cen mortos. As imaxes de Película urgente por Palestina rodáronse en 2011 nos territorios ocupados e contan coa voz de Dionísio Pereira para a narración na súa versión en galego. Como salienta o seu autor, facendo referencia a Chris Marker, esta película é "o contrario á descrición dun combate. É un combate". Película urgente por Palestina Esta é umha película urgente por Palestina, desde Palestina. Esta é umha película sem images porque as images som incapaces de representar a história. O cinema é mentira. Esta é a image dumha mentira. Israel é mentira, a história é mentira. Estas som images da história, images do presente, história das images. A política é a história em estado presente. Que foi da revoluçom palestina? Isto nom é a descriçom dum combate: isto é o combate. Isto é um panfleto sobre o sofrimento cotiá, esta é história do sofrimento histórico, sem images, sem palavras. Isto é um panfleto pola autodeterminaçom, polos direitos dos povos, polo direito ao retorno. Devo aprender que o futuro é um mundo habitável. Devo aprender que o futuro é um mundo habitável. Isto nom é umha película.


Summary: Javier Maté e Carlos Ballesta viviron unha morea de derbis. E foron protagonistas daquel recordado encontro do penalti de Alvelo e os altercados nas bancadas de Riazor. Ambos os dous apostan pola tensión no campo e a confraternidade fóra del e lembran as liortas políticas que subiron a tensión da rivalidade.

Non foron Djalminha nin Mostovoi. E non gozaron das épocas douradas de Deportivo e Celta, pero poucas persoas poden explicar mellor que eles o sentimento dun derbi, sobre todo daqueles cheos de tensión que na Segunda disputaron os dous grandes galegos nos anos 80. Javier Maté, mítico porteiro celtiña, acumula máis de dez encontros de rivalidade ás súas costas. Carlos Ballesta, conta varios como futbolista, pero aínda máis como segundo adestrador, ben con Eusebio Ríos ou con Arsenio. "Rivalidade e tensión hóuboa sempre, pero dentro do campo", coinciden. E os dous estiveron naquel encontro que moitos sitúan como o inicio dunha rivalidade mal entendida. A transformación da tensión no campo e nas bancadas na violencia exercida "por algunha xente nova". O 6 de xuño de 1987, Deportivo e Celta enfrontaranse en Riazor nunha xornada do play-off a Primeira. Se os coruñeses gañaban, tiñan pé e medio na división de honra; se os celtiñas vencían, as súas opcións de ascenso incrementábanse moito. Ballesta era o segundo adestrador de Eusebio Ríos no banco local. "Aí non tiveron culpa ningunha os equipos, por suposto tampouco o Celta; a culpa foi do árbitro, que asubiou un penalti metro e medio fóra da área que nos deixou sen o ascenso", lembra o aínda técnico. "A tensión viña de antes, pero ese ano disputamos demasiados encontros de rivalidade; ese era o cuarto e xa eran dabondo, igualiño que o que lles pasou a Barça e Madrid non hai moito", lembra Maté, que cre que o incremento da tensión entre as afeccións non se debeu só ao polémico partido, senón á súa repercusión. "Naquel derbi do 87 os equipos non tiveron culpa; a culpa foi do árbitro, que asubiou un penalti metro e medio fóra da área" "A TVG e a Radio Galega comezaron a emitir en 1985 e o aumento da cobertura dos medios nos derbis incrementou a tensión arredor del", explica. O derbi retransmitiuse en directo, ao igual que as pedras que voaban desde as bancadas, os enfrontamentos dos seareiros coa Policía e a dureza no campo. Todo nun estadio con masiva presenza de afeccionados celestes mesturados cos deportivistas. Sen problemas. Coincidencia ou non, nese mesmo ano naceron os Riazor Blues e os Celtarras. "Nos túneles e nas entradas aos vestiarios sempre houbera moitos piques e pequenos problemas, pero ese ano a dureza foi maior pola característica dos xogadores; o Deportivo tiña a José Luis e nós tamén varios macarras", bromea Maté, que consideraba ao falecido capitán branquiazul "un tipo moi competitivo que che facía odialo como rival". "Fóra do campo, tíñaslle aprecio compañeiro", matiza. "Os cornos de Paco Vázquez e a actitude de Leri incrementaron os problemas" O Celta gañou e o Deportivo, tras os graves altercados, foi sancionado e tivo que xogar en Lugo o seu seguinte partido, no que prescindiu de varios titulares. Desde Vigo din que para prexudicar o seu equipo; desde Coruña negárono sempre. "Acusáronnos de deixarnos perder, pero non foi así; o problema veu todo daquel penalti", lembra Ballesta. Maté si considera aquel partido como un dos máis tensos e máis recordado, pero advirte de que a tensión estaba agromando desde había uns aniños. E non por culpa dos políticos. "Algún tempo antes, aquela foto do alcalde Francisco Vázquez botando os cornos causou indignación en Vigo, ao igual que as continuas declaracións que facía Leri, o líder localista vigués", aclara. Os dous, Ballesta e Maté, deixan entrever que en moitos daqueles derbis, a tensión era maior no campo que nas bancadas, aínda que tamén a había, sobre todo a partir de finais dos 80. "Eu tamén vivín situacións problemáticas, saín escoltado do estadio algunha vez ou agochados, igual que lles pasaría aos do Celta", recoñece. Maté recorda os derbis "con cariño, malia as hostias que nos dabamos". "Logo riámonos xuntos de todo o vivido xuntos", engade un porteiro que aposta por un derbi de confraternidade. "Oxalá puidese convidar aos afeccionados ou ex xogadores deportivistas a tomar unhas cañas o domingo e recordar anécdotas xuntos, entre amigos", reclama. "Viaxar da Coruña a Vigo e de Vigo á Coruña tiña que ser unha festa", insiste Ballesta, que cre que a rivalidade mal entendida está centrada "na xente nova". "O 95% dos afeccionados non fan uso da violencia verbal nin física", recorda. "Deámonos de hostias no cuadrilátero, pero fóra todos somos amigos" "A min non me molesta que veñan rapaces aos derbis, incluso que piquen, que insulten un pouco... Son cousas de xente nova, pero hai que pór un límite", insiste Maté, ao que "o único" que lle molesta realmente é que as descualificacións pasen a raia. Refírese ás mofas de xogadores como Alvelo, que sufriu un grave accidente de tráfico ("iso si que me rebenta", di), ou á lesión de Manuel Pablo. "Quen inventou este deporte fíxoo para divertirse e divertir; deámonos de hostias no cuadrilátero, pero fóra todos somos amigos", remata.


Dinos Alain Touraine que un dos grandes obxectivos de hoxe ten que centrarse en recoñecer que o ser humano integra en si mesmo a diversidade cultural e o concepto universal e único de cidadanía. Unha forma de simbiose que o define como singular e universal, sen contradición algunha. Dinos Alain Touraine que un dos grandes obxectivos de hoxe ten que centrarse en recoñecer que o ser humano integra en si mesmo a diversidade cultural e o concepto universal e único de cidadanía En base a este principio, no espazo social europeo están consolidándose novos movementos socio-culturais que toman distintas formas co obxectivo de afirmar ante as forzas dominantes o seu dereito a ser. Estes movementos non nacen só en función do grupo social ao que pertencen, pola súa situación socio-económica, os distintos suxeitos que o forman; senón, tamén, ao que son: galegos, mulleres, homosexuais, inmigrantes, ecoloxistas, etc. Temos que pensar que as categorías sociais tradicionais están moi fragmentadas ao tempo que a andamiaxe social está sendo laminada pola forza dos mercados globalizados. En definitiva, a armazón institucional creada ao longo do século XX vive moi debilitada. Todo isto contribúe á progresiva desocialización, e, xa que logo, á desvertebración das sociedades. A armazón institucional creada ao longo do século XX vive moi debilitada. Todo isto contribúe á progresiva desocialización, e, xa que logo, á desvertebración das sociedades Daquela, os individuos tenden a ficar sós, atomizados, temerosos, desmoralizados e con escasas referencias institucionais con capacidade vertebradora e liberadora. En consecuencia, ao estar en decadencia e moi deteriorada a actual realidade socio-política, pouco máis lles queda que a súa realidade individual. Tentar ser eles mesmos en comuñón con outros suxeitos que teñan a mesma pretensión: o dereito a afirmarse na súa identidade, de personalizarse contra toda dominación, de construír vínculos de unión dende a súa realidade existencial para loitar por unir novamente a dimensión instrumental, monopolizada polo poder económico, co mundo das necesidades humanas. De tal maneira que a afirmación en si mesmo como suxeitos portadores de dereitos, de singularidades culturais, de capacidades creativas e de arelas de ser, semella a realidade máis sólida á que se pode apreixar o individuo de hoxe para tentar soldar a fragmentación actual e poder reconstruír a descomposición que se está a producir na esfera do social e do político. Este volverse sobre un mesmo posibilítanos recoñecernos primeiro como suxeitos de dereitos, pero tamén, polas distintas singularidades que nos dan forma e nos individualizan. Para liberarse dese illamento, da impotencia e deshumanización; en definitiva, da despersonalización na que está a vivir, ao non haber ningún referente liberador fóra del ao que asirse, ten, xa que logo, a necesidade imperiosa de volverse sobre si mesmo En definitiva, o noso ser vese conformado pola universalidade de ser humano, pero logo, pola pluralidade das distintas categorías que o forman en función do xénero, da cultura, das ideas, etc. É dende a identidade individual; en comuñón con outros suxeitos que teñen vontade de ser, de desenvolverse autonomamente, como debe construírse cada individuo, e dende aí, cada sociedade. Desta maneira dámoslle significado creativo á nosa singularidade. Pensamos que esta é a forma máis axeitada que o ser humano ten para definirse hoxe, en función do que é, do que arela e do que fai. Este proceder debe dar sentido á nosa existencia porque debe ser o núcleo integrador e potenciador dunha nova sociedade que posibilite a centralidade, a liberdade e a igualdade do ser humano, arrebolado hoxe no fondal do sistema. É evidente que o individuo, neste intre, está quedando illado, instrumentalizado e impotente perante un poder impersoal que destrúe a súa humanidade. Para liberarse dese illamento, da impotencia e deshumanización; en definitiva, da despersonalización na que está a vivir, ao non haber ningún referente liberador fóra del ao que asirse, ten, xa que logo, a necesidade imperiosa de volverse sobre si mesmo, de ensimismarse para recoñecerse na súa realidade e rachar así coa devandita alienación. Desta forma poderá encontrar os alicerces que lle permitan crear novos horizontes humanizadores. Neste esculcar en si mesmo debe tomar conciencia da súa dignidade, dos dereitos que dela emanan e da súa singularidade; de todas as potencialidades, en definitiva, que o conforman; recoñecendo así o que é nos estratos que o forman e o motivan, para logo, poder construírse na loita común con outros suxeitos iguais en dignidade. É dende os dereitos que emanan da nosa individualidade, que, á súa vez, bebe de distintas categorías culturais, onde hoxe podemos afirmarnos fronte ás forzas impersoais dos mercados, do consumismo, dos medios de comunicación de masas É dende os dereitos que emanan da nosa individualidade, que, á súa vez, bebe de distintas categorías culturais, onde hoxe podemos afirmarnos fronte ás forzas impersoais dos mercados, do consumismo, dos medios de comunicación de masas, dos integrismos ou doutras forzas alienantes para o individuo. Estes dereitos están máis alá da realidade social e política, e, polo tanto, transcenden o particular á vez que emanan da propia dignidade do ser. Daquela, son o principio máis sólido e máis axeitado sobre o que podemos construír a nosa vida neste intre. Cómpre, pois, traballar por institucionalizar en comuñón cos demais suxeitos que recoñecemos como iguais unha nova sociedade que respecte e potencie a liberdade de ser, de construírse como suxeitos conscientes que actúen dende o respecto dos dereitos fundamentais, do pensamento racional e da diversidade cultural; en definitiva, un suxeito afirmado na súa individualidade, na súa universalidade e na súa vontade de ser. Cómpre, polo tanto, loitar por unha sociedade na que o individuo asuma a centralidade en base á defensa dos seus dereitos e á súa singularidade. De xeito que universalidade e singularidade se complementen e substancien na concreción que é cada ser humano. Este ser universal e concreto, portador de dereitos inalienables que se fundamentan na súa dignidade, e con vontade de ser, é o único alicerce que lle queda ao individuo de hoxe para construír un mundo á altura das necesidades humanas, un mundo en equilibrio que rache coa progresiva polarización e fragmentación que se está a producir na actualidade e que empoleire ao individuo por enriba das estruturas creadas para ser.


Summary: Foi unha operación política dirixida a lexitimar o réxime autonómico. A traída dos restos de Castelao, perfectamente deseñada no tempo e na forma, respondía ao triplo obxectivo de dotar de apoio social un Estatuto, de manter o combate e a exclusión contra o nacionalismo, de avanzar na idea de reconciliación entre as vítimas e os verdugos do 36 e de outorgar natureza democrática e galega aos xestores da autonomía

A data, escollendo para a súa chegada a Bonaval un 28 de Xuño, tiña como fin facela coincidir co aniversario do referendo do estatuto de 1936. O momento, cos herdeiros políticos do de Rianxo expulsados do Parlamento de Galiza, isto é os deputados do Bloque-PSG Lois Diéguez, Bautista Álvarez e Claudio López Garrido, nun contexto de forte represión ao nacionalismo, iniciado após o 23 F, continuado polos primeiros gobernos do PSOE e que respondía a tentar eliminar aquelas alternativas non confesionais co modelo da Constitución de 1978. O tempo, cunhas institucións autonómicas cuestionadas na súa utilidade e no seu carácter democrático, cun Estatuto que merecía a indiferenza maioritaria do pobo galego como se demostrou no referendo de 1980 e cuns responsábeis, ao fronte, carentes de calquera tipo de lexitimidade democrática. Non era posíbel converter Castelao no avalista do proceso autonómico sen proceder a manipulación do seu pensamento e actuación política. As tentativas de adulteración do legado do líder do Partido Galeguista son anteriores ao período autonómico; porén, neste momento acadan un carácter máis descarado ao tentar de o facer funcional ao proxecto político en marcha. Atendendo ao papel de Castelao e o Partido Galeguista na consecución do Estatuto de 1936, pretenden presentalo como un autonomista, cuxa posición ideolóxica se referencia na descentralización administrativa sendo o correlato do mesmo o texto estatutario de 1981. Abonda con ollar os seus escritos ou as propias resolucións asembleares do seu partido para concluír que o nacionalismo nin antes, nin durante, nin despois do período republicano foi unha forza de definición e práctica autonomista. O Estatuto do 36, así o testemuñou Castelao, era un punto de partida e non de chegada, situando a súa reivindicación como un paso para avanzar na liberación nacional de Galiza. A idea de traer de volta Castelao a Galiza remóntase aos inicios da Transición. As primeiras opinións neste sentido foron recollidas na revista Teima, posicionándose ao pouco na mesma dirección desde Bos Aires Rodolfo Prada, antigo secretario de Castelao no exilio que rompera co Consello de Galiza á volta dos anos 60 e que mantiña na altura relacións privilexiadas con Ramón Piñeiro. Así e todo, a proposta non se recuperará e formalizará até a primeira lexislatura da autonomía, cando o Parlamento de Galiza acorda xestionar a traída dos restos de Castelao. Nas conversacións coa familia do autor de Sempre en Galiza, destacouse o propio presidente da Xunta de Galiza Xerardo Fernández Albor, persoa vinculada ao grupo de Galaxia e á propia familia Castelao a través da compañeira de Albor Asunción Baltar. O 28 de Xuño de 1984 Castelao estaba de novo en Galiza, nunha viaxe de volta que non estivo libre de sobresaltos, con ameaza de bomba incluída, o que provocou retrasos no voo do avión e no seu recibimento, case clandestino de Lavacolla, e no posterior de Bonaval. Chegou a Bonaval a lombos dos herdeiros políticos daqueles que o mandaran ao exilio. A súa garda de corps estaba formado polos mesmos que perseguiran a súa obra e pensamento durante o franquismo, homes e mulleres feitos dos mesmos coiros cos caciques e políticos que combateu nos seus debuxos, en fin, uns e outros, inimigos do que representou e representaba o de Rianxo. Enfronte o pobo nacionalista, isto é os que guiaban a súa actuación e pensamento polo que deixou escrito no Sempre en Galiza, as persoas que recuperaran e dignificaran a súa obra en tempos de persecución, as xentes que formaban no mesmo proxecto polo que Castelao foi perseguido. Cando os restos desta figura central na historia da Galiza se achegaban ao templo exclaustrado de Bonaval, as forzas de orde público comezaron a cargar cunha dureza fora do común contra os manifestantes, nunhas imaxes que chegarían a milleiros de galegos polas cámaras da delegación en Galiza da Televisión Española. A mare represiva non rematou coas incidentes de Bonaval, continuando nas semanas e nos meses seguintes coas multas e procesamentos algúns dirixentes nacionalistas, baixo a responsabilidade de ter promovido estes actos. E ao fin gañaron os de Castelao, os que viñeran desenvolvendo nos meses previos unha campaña de clarificación sobre a súa figura, os que se plantaron en Bonaval contra a súa apropiación indebida, os que deixaron claro diante do pobo galego de quen era patrimonio o patriota de Rianxo e que intereses defendía. As fotografías que van inseridas no meio do texto, ambos da autoría de Pedro Piñeiro, son (1). Teresa, a irmá de Castelao perante o cadaleito; (2) O coche fúnebre ábrese paso na pista de aterraxe de Lavacolla


Summary: O Premio á Excelencia do Iberian Festival Awards recoñeceu esta edición o traballo feito por Patricia Hermida no sector dos festivais musicais na península Ibérica durante 2021. Nós Diario conversa coa galardoada, que ademais é responsábel da empresa Dotbeat e presidenta da Asociación Galega de Empresas Musicais (AGEM).

Que significa para vostede recibir este galardón? É unha honra tremenda, ademais de por recoñecer a traxectoria dunha profesional tamén por ser a primeira vez que se lle concede a unha persoa non tanto polo seu éxito empresarial, senón polo seu éxito en termos de economía social. Por ter traballado con propostas que procuran igualade de xénero, diversidade e sustentabilidade. Comezou como cantante e guitarrista do grupo folk Ávalon. Serviulle de experiencia estar na pel da artista? Desde logo. Eu sempre digo que cando comecei a traballar nisto viña cunha bagaxe moi importante por ter moi claro o que non podía ser máis que o que podía ser. Témonos visto en situacións... que normalizabamos por ser moi novas e que hoxe para min non son normais. Había determinadas circunstancias nas que a banda se sentía incómoda, xa non só en termos de xénero, senón en cuestións primarias. Ademais, como estaba farta de ver propostas incríbeis con talento nos escenarios, pensei que podía achegar algo do outro lado, tratando de coidar esas carencias que viviramos nós. Foi un comezo cun alicerce moi motivador, bonito e alentador. Que ten en conta á hora de organizar un evento musical? Responderei como equipo, onde a maior parte somos mulleres sen ser algo premeditado senón natural pola súa valía: o fundamental é sempre primeiro traballar en condicións de mercado reais. Que as bandas e as artistas reciban uns honorarios que estean, como mínimo, dentro do convenio estabelecido. Para min é fundamental que se sintan igual que outras bandas, algo que semella non acontecer cando son convidadas a participar nun concerto como convidadas e atópanse sen camerino ou sen cátering. Nós tratamos de que todo o mundo estea cómodo e teña unhas boas horas de actuación para ter público e non en horarios vespertinos onde non teñan audiencia. E logo, por suposto, cos medios técnicos que precisen. Hai que coidar a artista, que é a orixe da cadea de valor. Sen ela non teriamos nada os demais. Por que os grupos galegos teñen dificultade para entrar en carteis de grandes festivais na Galiza e cando aparecen é en tamaño máis pequeno? Nunca en ningunha das miñas programacións puxen un nome máis grande que outro. Paréceme unha ofensa tremenda cara ao traballo das artistas. É certo que temos un gran defecto sobre todo en temas de políticas culturais. O que alegan as grandes programadoras na Galiza é que os grupos galegos non venden abondo entradas para ser programados. Nun clima onde a subvención é unha gran parte da entrada de diñeiro dos festivais, si debería de haber un pouco máis de presión por parte de todos eses organismos das Administracións públicas para que esta programación estivera máis equilibrada. Se non existe unha vontade propia, temos que introducir mecanismos de corrección. Sexa en termos da presenza de mulleres como en termos de lingua. Ten que haber alguén, e quen mellor que as Administracións que dotan dun gran número de recursos estes festivais, que exixa que se programe grupos galegos e que toquen en lugares que mereza a pena tocar. Normalizouse a presenza das mulleres na súa profesión? Dentro da industria hai presenza das mulleres mais os cargos que se ocupan sempre están relacionados ao coidado. Está presente na atención á prensa ou aos artistas mais non está nos lugares de toma de decisión. Hai poucas mulleres directoras de festivais, manager ou directoras de produción técnica. E non as hai por non permitirlles o acceso a estes círculos que son os que poden ter poder de decisión.


Summary: Merlo é unha pequena vila ao pé dunha cidade marítima. A esa localidade acaba de se mudar Emma Cruz, profesora de Dereito Penal. O que semellaba o lugar ideal para fuxir das pantasmas dunha ruptura amorosa axiña escurece: fanse 25 anos da desaparición de dúas nenas, as irmás Giraud. A partir desta secuencia, Ledicia Costas (Vigo, 1979) desata Infamia (Xerais, 2019), un thriller por intres asfixiante sobre culpa, violencias, opresión estrutural, silencio, amor. Escrita cun estilo cruzado de razadas poéticas, a segunda novela de Costas para o lectorado adulto xa é éxito de vendas: a segunda edición tardou apenas dúas semanas. Eis un extracto da entrevista publicada no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza.

Infamia é unha novela onde hai moita violencia, en diversas variantes: contida, estrutural, explícita, soterrada. Que percibe no mundo que lle fai escribir algo así? Eu quería escribir unha historia humana pero sobre violencia. E era consciente, cando estaba traballando, de que estaba facendo unha historia sobre violencia. Creo que nesta sociedade hai moitísima e quería escribir sobre esa violencia, tanto estrutural como doutro tipo, a violencia física explícita, que nos rodea. Son unha autora implicada na sociedade na que vivo e creo que a literatura tamén ten que ser un relato social, ten que axudar a construír o relato social e a comprender a sociedade na que vivimos. Na súa recoñecida obra infantil e xuvenil adoita empregar elementos fantásticos. Porén, na publicada en coleccións para adultos o estilo é realista. É premeditada esta distinción? Creo que é unha coincidencia. Porque ao final as miñas obras en coleccións infantís e xuvenís, aínda que teñan moito de fantasía, tamén falan de conflitos sociais. O que pasa é que tanto en Un animal chamado néboa (Xerais, 2015), en que quería falar explicitamente sobre episodios moi concretos da Segunda Guerra Mundial, como nesta, quería contar historias moi apegadas ao mundo real. Pero é unha coincidencia. Non é que faga unha distinción cando escribo infantil e xuvenil. De feito, teño obras de infantil e xuvenil que son realismo social, como Unha estrela no vento (Xerais, 2000), que escribín cando tiña 16 anos, ou mesmo O corazón de Xúpiter (Xerais, 2012), que fala sobre o ciberacoso e o acoso escolar. En Infamia quería escribir unha obra de corte social, moi apegada á realidade. Non sei se no futuro me atreverei a facer unha obra para adultos onde haxa fantasía. Di que a literatura debe construír relato social. En Infamia aparecen o machismo, o poder policial, a homofobia, a corrupción na Igrexa. Unha novela pode funcionar como instancia de denuncia? Ás veces teño a impresión de que a miña visión da literatura é un pouco utópica. Pero creo que si, que a literatura debe servir como instrumento de denuncia. É unha percepción moi persoal. De feito hai cousas que eu trato nesta obra que están saíndo agora, como a pederastia no seo Igrexa católica. A literatura ten o dereito a denunciar, xa non digo a obriga, porque logo cada autora e autor fai o que considera. Mais polo menos eu como autora teño o dereito de falar e de denunciar cousas que suceden a través da literatura. Non supón iso un exceso de confianza no que pode ou non un libro? Si, de feito xa empecei dicindo que é unha visión un pouco utópica, son consciente. Pero sendo consciente, creo que esa visión utópica é o que me axuda a continuar escribindo obras deste tipo. Porque se me cuestionase esa formulación até o final é moi probábel que escribise obras doutra clase. Como isto é o que quero facer, aférrome a esa idea e dáme confianza. A obra abala entre o thriller e a novela negra, aínda que as etiquetas son un asunto borroso… É difuso, é tan complexa esa necesidade de etiquetalo todo… Xa me preguntaron se cría que fixera unha novela negra, pero eu creo que o máis negro que ten a novela é a cuberta (ri). Mesmo busquei que se consideraba novela negra canónica para ver se eu cumpría os requisitos. Todo o mundo comezaba a dicir que eu escribira unha novela negra e eu non as tiña todas comigo. E unha vez que fixen procuras, pois sigo tendo serias dúbidas. Máis ben creo que non fixen unha novela negra. Creo que fixen un thriller psicolóxico. [Podes ler a entrevista íntegra no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A zona fronteiriza entre Estados Unidos e México converteuse en territorio fóra da lei. Kate Macer (Emily Blunt), unha xoven idealista do FBI, alístase para axudar a un grupo de intervención de elite liderado por Matt Graver (Josh Brolin), un axente do goberno que loita contra o tráfico de drogas con métodos pouco ortodoxos.

Tal e coma fixera en Indendies, o canadense Denis Villeneuve amosa a través dos ollos dunha muller unha realidade incómoda ao mundo que, non poucas veces, chega nesgada polos medios de comunicación de masas ao servizo do poder. Se naquela facía un extraordinario filme antibélico poñendo como exemplo a guerra civil libanesa (crítica no Sermos nº142), en Sicario traslada a acción a unha das zonas máis inseguras do planeta: Juárez (México). De feito o cartel entre ambas fitas é bastante similar... Nesta ocasión a muller en cuestión é a británica Emily Blunt (Ao fío do mañá) que se mete na pel dunha axente do FBI con gañas de arranxar o mundo. Unha muller de ollar tímido e desconfiado pero ao mesmo tempo unha muller decidida e valente. Os seus elevados ideais irán mudando a medida que vai presenciando que na fronteira de México non todo é como debería de ser. Corrupción, violencia e narcotráfico nun lugar fora da lei onde non está mal visto o terrorismo de estado. O bos non sempre son os bos. O inimigo pode estar agachado onde menos se espera... Josh Brolin (Everest) encarna ao raposo que dirixe este particular galiñeiro de axentes da DEA, SWAT, FBI, Delta Force e policía federal, xunto a un Benicio del Toro (Puro Vicio) que da vida a un misterioso colombiano con máis sede de vinganza que de xustiza. Todos a gran nivel. Inmediatamente despois dunha prometedora presentación de interesantes personaxes, segue unha espectacular secuencia onde un convoi escolta trata de cruzar polo medio das rúas de Cidade Juárez. Unha cidade onde penduran cadáveres mutilados polas esquinas e calquera pode portar un arma. Unha secuencia chea de escabrosos detalles, áxil montaxe e miradas que falan por si mesmas. Marabilla de dirección pola que xa paga a pena todo o filme. Tras quedar abraiados con esta longa secuencia, o filme entra nunha dinámica algo máis densa e menos orixinal que a proposta inicial. Se engadimos isto a que Villeneuve ten a boa costume de ser sutil e parco en explicacións superfluas, o simple pestanexo pode facer que perdamos o fío da historia deixándonos nunha sensación similar a que parece sentir unha axente do FBI tan perdidiña coma un coello que lle deron as largas. Iso si, non se pode descartar que a cousa estea feita adrede para que o respectábel experimente polo que está pasando a protagonista en pantalla... Tirando cara o final a cousa remonta nunha sensacional secuencia de asalto con visión nocturna ao mesmo nivel que a do convoi, e remata nun violento clímax que pode soar a visto, pero que da sentido ao conxunto. Supón a segunda colaboración entre Villeneuve e Roger Deakins tras Prisioneiros, e parece que hai boas migas porque compartirán créditos no esperado remake de Blade Runner. En Sicario aposta por unha fotografía a base de tons ocres, vermello sangue (seca) e solpores enmarcados en nubes que ameazan tormenta. Xunto á punzante banda sonora do islandés Jóhann Jóhannsson, aporta esa opresiva atmosfera que é, sen dúbida, un dos maiores atractivos do filme. Con guión de Taylor Sheridan, actor de televisión metido a guionista, Sicario transita entre o thriller, o cinema de acción, o drama, o cinema bélico e o western fronteirizo. Unha historia escura algo mellorable pero filmada coa destreza dun deses directores que inspiran bo cinema con só ementar o seu nome. SICARIO (Estados Unidos 2015, 121 min.) Dirección: Denis Villeneuve Guión: Taylor Sheridan Fotografía: Roger Deakins Música: Jóhann Jóhannsson Elenco: Emily Blunt, Benicio del Toro, Josh Brolin, Jon Bernthal, Victor Garber, Daniel Kaluuya, Jeffret Donovan, Raoul Trujillo, Julio Cedillo, Maximiliano Hernández, Hank Rogerson, Dylan Kenin, Edgar Arreola


Summary: Actos en todo o país lembraron neste 14 de abril a problamación da Segunda República en 1931 e homenaxearon as persoas represaliadas polo réxime franquista, reivindicando un ano máis o camiño cara á constitución dunha Terceira República.

A Coruña, Lugo, Compostela, Ferrol, Vigo, Narón, Ponteareas, Ourense... Actos en todo o país lembran estes días a proclamación da Segunda República no 14 de abril de 1931 e homenaxean as persoas represaliadas polo réxime franquista. As convocatorias, ademais, serven nos máis dos casos como unha reivindicación do camiño cara á constitución dunha Terceira República. Compostela En Compostela, Esquerda Unida lembrou os prisioneiros do campo de concentración de Lavacolla mediante un acto conmemorativo no monólito situado no Campo da Festa. Durante o acto tomou a palabra Xabier Ron, membro da dirección de Esquerda Unida e ex-deputado de AGE, para falar do campo de concentración, que estivo en activo a partir de 1939. Os prisioneiros do campo foron usados como man de obra escrava durante a ditadura franquista para a construción das pistas de aterraxe do aeroporto así como o aeródromo. "Hoxe, 14 de abril de 2017, queremos lembrar e dignificar os preto de 3.000 prisioneiros republicanos que pasaron por Lavacolla. Para que cantos despeguen ou aterren neste aeroporto coñezan a verdadeira historia do lugar onde o fan", sinalou. Ademais, realizouse unha concentración na Alameda xunto a estatua das Dúas Marías, onde Pablo Nieves, coordinador comarcal de Esquerda Unida Compostela, leu o manifesto de Esquerda Unida con motivo do Día da República. "A República quere saír das pedras e vivir na acción política cotiá. A rememoración da Segunda República significa re-vivir, volver vivir; por iso, a súa memoria, a nosa memoria non pode ser só unha xustificación para o compadecemento", dixo. A continuación, Xabier Ron deu lectura ao texto "A cotidianeidade da República" co que fixo fincapé na necesidade de resaltar valores republicanos: "Precisamos construírmos, coas ferramentas da pedagoxía, os fundamentos da Res Publica, que debe transitar coa identidade emancipadora da esquerda rupturista e transformadora que nos caracteriza". Lugo A agrupación comarcal de Esquerda Unida en Lugo iluminou na medianoite do xoves ao venres a Muralla de Lugo coas cores da bandeira republicana. "A II República non debe recluírse nunha memoria pétrea e sacralizada, senón que rememorala debe significar o recoñecemento da vixencia dos seus valores e experiencias no traballo político que fagamos a diario", apuntou Isabel Sánchez, coordinadora comarcal de Esquerda Unida. "Cómpre valentía e dicir que non queremos un novo sartego para a República. Cómpre rachar coa falacia do 'non é o momento' para facer pedagoxía e avanzarmos na realización dun referendo en que se someta a cuestionamento o modelo de estado e de goberno", engadiu. Ademais, o Concello de Lugo conmemorou de forma oficial a proclamación da II República cunha ofrenda floral e a lectura dun manifesto na Praza da Soidade, en fronte ao monolito que rende homenaxe á República. Aos actos asistiron varios membros da Corporación municipal, presidida pola Alcaldesa, Lara Méndez, ademais da Deputada provincial de Promoción Económica e Social, Sonsoles López Izquierdo. O encargado de ler o manifesto conmemorativo foi o voceiro de ACE, Carlos Portomeñe, que sinalou que "a República tamén debe defenderse con ética e honestidade. A recuperación dos dereitos da maioría social traballadora agredidos, a loita contra a explotación e a desigualdade, a procura da emancipación; deben ser o pasaporte que conforma a identidade de quen vive a res publica coas súas accións cotiás". A Coruña Na cidade herculina, o acto máis importante tivo lugar no Campo da Rata, preto da Torre de Hércules, onde ducias de prisioneiros republicanos foron asasinados e foi organizado polo Ateneo Republicano de Galicia e a Comisión para a Recuperación da Memoria Histórica de Coruña. Esquerda Unida da Coruña salientou que a celebración do 14 de abril é "un momento para pensar non só na necesaria memoria histórica e na honra dos que morreron por defender as ideas e valores republicáns, senón tamén para mirar cara adiante e entender que o deber da esquerda republicana é traballar pensando na III República". Outros actos En Ferrol Esquerda Unida realizou unha ofrenda floral en Canido, no antigo cemiterio, ao pé do IES Canido, onde ducias de persoas foron executadas polo réxime franquista. Miguel Castro Serantes, coordinador de Esquerda Unida en Ferrol, leu un manifesto polo Día da República En Vigo, como vén sendo habitual nos últimos anos, unha manifestación partiu da Farola de Urzaiz en reivindicación da Terceira República. En Ponteareas, a Casa do Concello acolle unha exposición sobre a II República organizada pola Xunta Republicana do Condado. A mostra recolle, nos seus paneis, unha serie de feitos históricos e citas que sitúan aos visitantes no contexto histórico. As Xuventudes Socialistas de Galicia difundiron un comunicado no que reivindican a Terceira República Española xa que consideran que "a xefatura do Estado debe ser elixida libremente e en democracia por toda a cidadanía". O Secretario Xeral, Aitor Bouza, lembrou que "O fin último que trae consigo a República é a consecución dunha cidadanía preparada, libre, igualitaria, que sexa o contrapeso do poder cando este se exerce de costas a ela". Previsións para os vindeiros días Máis alá do 14 de abril, estes días distintas entidades convocan actos ao redor da República. Na Coruña, a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (CRMH) renderá tributo a Francisco Pillado Maior como Republicano de Honra 2017. Haberá actos o martes (Circo de Artesáns) e o xoves (sede da RAG) unha ofrenda floral o venres no Memorial Xermolos, previa á celebración da tradicional Cea da República. Este luns 17 Emilio Grandío, profesor de Historia Contemporánea na USC, impartirá a conferencia 'Manuel Azaña: teoría e práctica da II República' a partir das 20 horas no salón de actos de Afundación en Compostela, nun acto organizado polo Ateneo de Santiago. En Ourense, a asociación Amigos da República organiza a vindeira semana unha serie de actos, que inclúen presentacións de libros e conferencias (xoves e venres), unha cea/festa da República (venres) e unha homenaxe ás persoas represaliadas (domingo 23). En Narón, o mércores 21 de abril Esquerda Unida organiza tres ofrendas florais na memoria de todas as persoas represaliadas polo fascismo. Serán nos cemiterios do Val e San Mateo e ao pé da Árbore de Gernika plantada fronte o Pazo da Cultura


Summary: Billarda, vela, baloncesto, balonmán ou roller derby teñen un oco esta semana no suplemento deportivo de Nós Diario, que abre unha reportaxe histórica sobre a visita galega de Edson Arantes do Nascimento en 1959, quen botou un raio de luz brasileira sobre as vidas dunha poboación que tiña no fútbol unha vía de escape

O de Pelé é un deses nomes que non necesita ir acompañado dunha presentación. Considerado -con permiso de Maradona- o mellor xogador de todos os tempos, na súa ampla carreira gañou tres copas do mundo e anotou 1281 tantos en 1363 partidos, unha marca estratosférica á que ninguén conseguiu acercarse nin remotamente. Antes de lograr a maioría dos recoñecementos que adornan o seu palmarés, mais co Mundial de Suecia xa no peto, un Pelé de 19 anos chegou á cidade da Coruña para disputar o Trofeo Teresa Herrera de 1959. Gañou o seu Santos por 4-1 ao Botafogo de Garrincha, el marcou un gol e deixou unha pegada indelébel entre todas as persoas que tiveron a sorte de asistir ao encontro, até o punto de que o lendario crítico deportivo coruñés José Luís Bugallal, Marathón, -que nunca antes se desfixera en eloxios cara a un futbolista e nunca máis volvería facelo- escribiu: "Pelé é un xenio fenomenal, fóra de serie, un novo mago do fútbol que domina a pelota, xoguetea con ela, aloumíñaa, dispara ao seu antollo...". O impacto mutuo entre Pelé e a cidade da Coruña A devoción de Galiza por Pelé foi alén do seu fútbol. O brasileiro caeu en graza polo seu humilde comportamento dentro e fóra do campo e polo seu eterno sorriso. Lamentabelmente, esta foi a derradeira vez que a afección galega tivo a sorte de ver sobre un terreo de xogo do país o Rei do fútbol, aínda que o impacto que creou a nosa terra en Pelé tamén foi mutuo. (Podes ler o artigo íntegro de 'Pelé, o rei do fútbol na Galiza' no suplemento Xogar, no teu Nós Diario de hoxe (e de todas as terzas feiras), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, Omar Bello escribe sobre a billarda no artigo 'Un deporte para un país'; Ismael R. Saborido e Óscar Losada deixan as súas opinións nas seccións 'Meta voante' e 'Pé a terra', e Sergio García, adestrador do Basquet Coruña, protagoniza o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: As familias urxen información na volta ás aulas.

A dous días para que se inicie o curso escolar nos centros de Educación Infantil e Primaria, moitas familias seguen á espera de coñecer os detalles do regreso ás aulas das súas crianzas despois de seis meses de ausencia. É o caso das familias que levan os seus fillos e fillas ao CEIP A Rabadeira, de Oleiros, na comarca da Coruña. "Non sabemos nada. Tiñamos unha reunión prevista para mañá, cuarta feira, xusto o día antes de que comecen as clases, pero anulárona. E non sabemos máis", incide Iria Barreiro, nai dunha nena de catro anos que cursará 5º de Infantil. "A día de hoxe non sei que material ten que levar, como se van organizar nas aulas, se van ter que ir con máscara ou non nin cal será o sistema que empreguen para xestionar o comedor. Nada, nin por parte do colexio nin sequera da ANPA. Somos os pais os que tratamos de manternos en contacto para estar ao día do pouco que colgaron na web, que nos remite a protocolos bastante xenéricos", sen detalle ningún de como van organizar as entradas nin as rutinas dentro das instalacións. Comedor escolar Os pais, nais e titores do alumnado do CEIP A Rabadeira boten en falta comunicación directa por parte do centro e mesmo da Administración galega, encargada da xestión do comedor escolar. "É unha das cuestións que máis nos preocupa", explica Barreiro. A única información da que dispoñen até o de agora estabelece dúas quendas para as crianzas que quedan a xantar na escola. "Malia que a xestión dos menús lle corresponde á Xunta, o persoal que os coida e os atende durante o tempo da comida son pais e nais voluntarias. Todo apunta a que volverá ser así, coa diferenza de que este ano ao haber dúas quendas, o primeiro grupo verase na obriga de agardar perto dunha hora na escola até que os vaian recoller -sempre que o requira a conciliación das familias- a cargo de nais e pais voluntarios". Iria Barreiro asegura que isto non sucede só na Rabadeira "senón en todos os colexios cuxo comedor depende da Xunta". Con este modelo, sinalan as familias, "a Administración está sobrecargando os pais e as nais cunha responsabilidade que debería asumir persoalmente", sen dobrar a exixencia que este ano poden chegar a asumir as persoas voluntarias Mobilización Para as familias do CEIP A Rabadeira de Oleiros, o mes de setembro comezou, ademais, cunha mobilización que os levou a defender ante a dirección do centro e inspección educativa o desdobramento en dúas aulas do alumnado de 5º de Infantil. "O ano pasado iniciaron o seu periplo na escola en dúas aulas de 11 e 12 alumnos. Había varios nenos con necesidade educativas especiais e acordaron esta distribución con dúas profesionais de apoio para os tres cursos e as seis aulas de Infantil que constituíron". Após o claustro de profesorado que deu por inaugurado o curso, os pais souberon da intención de fusionar nun único espazo os dous grupos. "Xusto cando menos sentido tiña facelo. Pelexamos e atenderon a nosa reclamación, mais é certo que perdemos unha profesional de apoio educativo", afirma.


Summary: Renato Núñez afirmou na súa comparecencia xudicial que os "axentes sen identificación impedían ás persoas que falaban galego ou portaban simboloxía nacionalista" acceder á Praza do Obradoiro.

Perto dun cento de persoas concentráronse esta cuarta feira (8 de outubro) ás portas dos Xulgados de Fontiñas (Compostela) para amosaren a súa solidariedade coas dúas persoas xulgadas por un suposto delito de "resistencia e grave desobediencia á autoridade". Os feitos aconteceron o 8 de agosto na toma de posesión do novo alcalde compostelán, Agustín Hernández, e a súa equipa de goberno. Na súa declaración xudicial, un dos acusados, o secretario comarcal da CIG-Compostela, Renato Núñez, denunciou como "uns axentes sen identificación impedían ás persoas que falaban galego ou portaban simboloxía nacionalista" acceder aos espazos da Praza do Obradoiro que se atopaban fóra do valado policial. Embora, lembrou o sindicalista, turistas e demais veciñanza compostelá podían camiñar sen restricións polos arredores do Pazo de Raxoi. Un feito, asegurou Núñez que provocou a súa "indignación" e evidenciou unha "discriminación pola nosa lingua e por condicionantes ideolóxicos" cos que, dixo, @s axentes quixeron disfrazar a "represión" acusando a ambos os dous manifestantes de amosar unha actitude violenta. O sindicalista lembrou asemade que continúa adiante a denuncia interposta pola actuación policial na que sufriu lesións e mesmo recibiu unha labazada por parte do inspector xefe da policía autonómica. Após tomarlles declaración xudicial fica pendente que a xustiza determine se haberá ou non xuízo e, de ser así, en que data.