Summary: O equipo de historiadores, arqueólogos, forense e xenetistas –coordinados polo grupo de investigación Histagra da USC– que levou a cabo a exhumación da foxa das 18 persoas asasinadas no golpe de 1936 en Vilagarcía conclúe que pode identificar só a tres persoas entre os restos atopados

O equipo de historiadores, arqueólogos, forense e xenetistas conclúe que pode identificar só a tres persoas entre os restos atopadosA do camposanto de Vilagarcía de Arousa foi a primeira foxa de asasinados polos golpistas no 1936 que exhumaron seguindo o protocolo de actuación ditado xa no ano 2009 polo grupo de Historia agraria e política do mundo rural (Histagra) da Universidade de Santiago de Compostela co apoio do Instituto de Medicina Legal de Galicia (Imelga) e do grupo de Medicina Xenómica da USC. A documentación recompilada indicaba a presenza de 18 cadáveres, mais o traballo de campo demostrou que non fica evidencia de todos eles. "Concluíuse que, dos 18 corpos susceptibles de estar na fosa, tan só poderemos identificar a tres, xa que o resto ou ben desapareceu baixo novas construcións do cemiterio, ou ben non hai parentes vivos", trasladan desde o equipo investigador. O persoal investigador que integra o Plan Cuadrienal de Memoria Democrática de Galicia mantivo unha xuntanza este mércores co concello de Vilagarcía e, na sede da asociación O Faiado da Memoria, coas familias das persoas asasinadas no ano 36 e enterradas na foxa común do cemiterio municipal. Os historiadores, arqueólogos, forense e xenetistas explicaron que o proxecto se centrou "nos enterramentos irregulares que os golpistas de 1936 realizaron no cemiterio municipal", tal e como sinalaron dende o grupo de investigación Histagra da USC. Así, trasladaron as tarefas de documentación, exhumación, análises forenses e xenéticas que levaron a cabo e que aínda non remataron por completo. Entre outras accións, destacaron "a consulta documental e do fondo oral de Terra e Memoria, Unidade de Patrimonio Documental e Oral Contemporáneo" e as entrevistas que realizaron como pezas clave para preparar a exhumación. "Facemos un chamamento a todas aquelas persoas que desexen exhumar ou investigar foxas relacionadas coa violencia franquista, así como achegar datos relativos ás mesmas", salientan desde HistagraPorén, no seu informe inciden en que as primeiras conclusións –á espera da análise definitiva dos restos aparecidos que está a ser levada a cabo polo forense do Imelga Fernando Serrulla e o equipo de Medicina Legal do catedrático da USC Ángel Carracedo– indican que só poderán determinar a identidade de tres das persoas alí enterradas nun inicio por non ter con quen cotexar os restos ou porque houbo cambios na localización dalgún dos corpos.O equipo investigador agradeceu a "plena disposición á hora de colaborar nas tarefas de pescuda" das familias das persoas asasinadas e o apoio do Concello de Vilagarcía no proceso de escavación dentro do recinto do camposanto. "O contacto cos axentes sociais é imprescindible", sinala o investigador principal de Histagra, Lourenzo Fernández Prieto. "Facemos un chamamento a todas aquelas persoas que desexen exhumar ou investigar foxas relacionadas coa violencia franquista, así como achegar datos relativos ás mesmas", engadiron dende este grupo, co que se pode contactar a través do enderezo histagra@usc.es ou no teléfono 881 812 734.Neste ano que comeza, o grupo de investigación vai exhumar a foxa de presos asturianos de Celanova e buscará os restos de Manuel Hermo, asasinado en LousameSeguindo o Plan Cuadrienal tamén se traballou en foxas de Crecente e na análise dos restos que foran exhumados en 2018 en Aranga. Ademais, procedeuse a completar o Mapa de Fosas de Galicia, e establecer inercias de traballo que aseguren unha comunicación axeitada coa sociedade para que, de ser o caso, se produzan novas intervencións o ano que vén. "Así, os familiares de Manuel Hermo, natural de Ribeira e asasinado en Lousame puxéronse en contacto con nós para que se procedera á súa exhumación, e a Asociación de Memoria Histórica de Celanova, xunto ao goberno do Principado de Asturias tamén solicitaron a nosa colaboración nos traballos de documentación, arqueolóxicos e forenses da foxa común de presos existente no cemiterio desta localidade ourensá. Ambas tarefas serán programadas en 2022", apuntan dende Histagra.


Summary: A AGG responde á resurrección da "guerra das gaitas" producida no concurso Vai de Gaita do programa Luar da TVG cun comunicado no que defenden que o traballo de centos de asociacións e milleiros de persoas fixo que a tradición trunfara fronte á imposición doutros modelos de gaitas.

A "guerra das gaitas", como se deu en chamar hai xa dúas décadas o conflito provocado pola dimensión que estaban a tomar as bandas con instrumentos marciais impulsadas por Foxo, resucitou esta semana no concurso "Vai de Gaita" do programa "Luar" da TVG. A amoestación pública de dous membros do xurado -entre eles a gaiteira Susana Seivane- a un mozo que acudiu ao concurso cunha gaita "marcial" provocou que xurdira de novo o debate, ampliado nas redes sociais a raíz da reflexión do xornalista e blogueiro Fran P. Lorenzo no seu "Un país en lata" que pedía respecto e chamaba a atención pola "humillación" pública á que fora sometido o concursante. Días despois do episodio, a Asociación de Gaiteiros Galegos sae publicamente a través dun comunicado no que fan un recoñecemento do traballo de milleiros de persoas que de maneira voluntariosa fixeron que a tradición se recupere e permaneza viva fronte a unha imposición promovida desde a propia administración. A AGG móstrase "contraria á imposición dun modelo de gaita (a marcial) e á percusión de alta tensión. Este modelo implantouse cunha inmensa continxencia económica pública por parte da Deputación de Ourense." Sen embargo, ao seu ver, pandereteiras, bailadores e bailadoras, murgas, charangas, bandas de gaitas, cuartetos, requinteiros, zanfoneiros, grupos tradicionais ou grupos folque recuperan e divulgan por todo o país anosa tradición musical, con grande esforzo por parte de centos de asociacións culturais e milleiros de persoas. Conflito creado pola Administración "Pódese comprobar que a sociedade galega responde e non quere deixar morrer o seu patrimonio. Lamentablemente, non podemos dicir o mesmo da Administración. No País das gaitas, non existe un museo ou instituto etnomusicolóxico que se adique a recompilar e estudar a inmensa cantidade de datos e informantes que temos na Galiza", denuncian desde a AGG, ao tempo que fan un relatorio de actividades, producións e iniciativas que desenvolven a cotío para dignificar e promover o mundo da gaita. Lamentan tamén que esta rica realidade musical non teña espazo nos medios de comunicación e sinalan como únicos recunchos nos que poden mostrar o seu traballo o propio programa "Luar" da TVG e "Lume na Palleira", da Radio Galega. "O que representa en realidade é un conflito creado por unha Administración que, en vez de promocionar a música tradicional, só gasta cartos en facer xusto o contrario", denuncian. Contra esta situación, o traballo colectivo é, segundo din, a única maneira de contribuír "a que a nosa tradición siga viva e non troque nun elemento de museo nin se vexa relegada por ningunha imposición cultural allea. Hoxe en día estamos seguros de ter forza abondo para continuar nesta loita sen ser desviados do noso rumbo por ningunha provocación interesada dun colectivo que só busca recuperar un protagonismo que unha vez tivo pero que, afortunadamente, xa non ten".


Summary: Os profesionais sanitarios trasladan unha mensaxe de "tranquilidade", xa que "a alerta é a nivel sanitario e de investigación".

O xefe e coordinador do Servizo de Pediatría do Hospital Clínico Universitario de Santiago (CHUS), Federico Martinón, afirmou nesta cuarta feira que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) está "en alerta" para identificar a "causa específica" da hepatite aguda infantil, despois de que se detectasen dous casos de orixe descoñecida en crianzas na Galiza. "Ante a aparición destes dous supostos casos de hepatite aguda infantil na Galiza non podemos facer ningunha recomendación específica porque aínda non sabemos cal é a causa exacta destes casos", afirmou o sanitario a Europa Press. A Galiza rexistra os dous primeiros casos de hepatite aguda infantil Martinón afirmou que "o sistema sanitario está alerta, os profesionais estamos alerta, xa descartamos hepatite de habitualmente en calquera paciente que atendemos, pero estaremos especificamente alerta ante esta posibilidade, ante calquera crianza que acuda ao sistema sanitario, sexa en Atención Primaria ou en urxencias ou hospital". Por iso, insistiu en apelar á "tranquilidade", xa que "a alerta é a nivel sanitario e de investigación". Tamén explicou que "o motivo polo que xurdiu esta alerta non é tanto o caso de que se produzan casos de hepatite en crianzas nas que non se identificou unha causa concreta, que pode suceder, senón que se acumularon casos no tempo e no espazo en determinadas áreas xeográficas". Notificación dos casos de hepatite A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade notificou ao Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias do Ministerio de Sanidade a detección na Galiza de dous casos de hepatite aguda infantil de orixe descoñecida, que cumpren os criterios de inclusión determinados polas autoridades sanitarias. Unha vez remitida a información, o Centro de Coordinación de Alertas fará as probas pertinentes. Un dos casos pasou a doenza no mes de xaneiro e outro está recuperándose na actualidade. Alerta ante a detección de casos de hepatite aguda en crianzas Tras recibir a alerta sanitaria por parte do Ministerio de Sanidade, a Consellaría de Sanidade iniciou unha procura activa de casos, tamén con carácter retroactivo, de persoas ingresadas durante este ano 2022. O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, xa apuntara a pasada semana que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) "está alerta", logo de que o Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias, dependente da Dirección Xeral de Saúde Pública do Ministerio de Sanidade, informara ás comunidades autónomas da detección de varios casos de hepatite aguda, de orixe descoñecida, en rapaces e rapazas menores de dez anos.


Summary: Estamos a vivir un proceso de recortes que afecta de maneira moi notable ás condicións de vida dos presos, plasmándose en cuestións tan centrais como a alimentación, a asistencia sanitaria ou o acceso a actividades diferentes da monotonía de pagar tempo dentro da prisión

Hai apenas uns días, este mesmo medio de comunicación publicaba unha nota de Alternativa Galega de Esquerda, na que a coalición denunciaba que "o Estado español pretende seguir o exemplo estadounidense e colocar os cárceres en mans de empresas privadas". Esta valoración facíase en relación co plan piloto do Ministerio do Interior de substitución de gardas civís nas súas funcións nas cadeas por vixilantes de seguridade privados, un plan que comeza o 1 de abril, e que vai ser aplicado, entre outras, en Teixeiro e na Lama. Hai cando menos tres motivos para non compartir a análise que da materia fai AGE, mesmo asumindo que a privatización das prisións é unha política que debe ser resistida, sen matiz algún Desde xa cabe avanzar que a valoración realizada por AGE é sorprendentemente apocalíptica. Fronte a iso, convén reparar con maior detemento no que significa este plan do ministerio, e en que cabe agardar que aconteza no futuro. Ante todo, chama a atención que, en principio de xeito sorprendente, AGE adopta unha análise e unha linguaxe plenamente consonantes co que sobre o particular veñen afirmando os sindicatos penitenciarios, con independencia da súa adscrición ideolóxica. Precisamente por iso, non é estraño que a información mencione que AGE se vai reunir con eses sindicatos e que a súa denuncia foi compartida pola Asociación Unificada de Guardias Civiles. É ben coñecido que a práctica de excluír aos traballadores penitenciarios -en tanto que responsables de administrar a coerción do Estado- dos sindicatos de clase é allea á cultura política de AGE (cando menos, dunha parte da coalición). Non obstante, non deixa de resultar digno de reflexión que unha organización política destas características faga un discurso coincidente co dos sindicatos das forzas de seguridade do Estado e dos traballadores penitenciarios. Alén diso, hai cando menos tres motivos para non compartir a análise que da materia fai AGE, mesmo asumindo que a privatización das prisións é unha política que debe ser resistida, sen matiz algún. O primeiro dos motivos ten que ver coa escasa significación da medida emprendida polo plan piloto do Ministerio. O anunciado é simplemente a privatización de tarefas moi menores no funcionamento dos centros penitenciarios. Nese sentido, a capacidade de derivar desa medida que se camiñe cara a un modelo de privatización semellante ao estadounidense é tan feble como o sería en relación con calquera das outras funcións da prisión abertas á competencia mercantil, como os subministros. Mal que ben, o primeiro que cabería admitir é que se trata dunha medida de relevancia moi limitada, máis aínda para unha formación política que pretenda ser contrahexemónica. A capacidade de derivar desa medida que se camiñe cara a un modelo de privatización semellante ao estadounidense é tan feble como o sería en relación con calquera das outras funcións da prisión abertas á competencia mercantil, como os subministros A segunda das razóns que debería conducir a matizar valoracións como a mencionada é que o camiño distópico que se enuncia ("o exemplo estadounidense" de privatización das prisións) é bastante menos unidireccional do que caiba pensar. Dito doutro xeito, é dubidoso que o plan do ministerio, á marxe de tratarse dunha medida menor, apunte a iniciar un percorrido dese xénero. En primeiro lugar, ese camiño é algo que a lexislación (art. 79 Lei Orgánica Xeral Penitenciaria) exclúe expresamente. Certamente, a normativa sempre pode ser reformada, mesmo sendo unha lexislación que ten amosado unha estabilidade tan rechamante como a L.O. Xeral Penitenciaria. Con todo, é dificilmente imaxinable que esa reforma fose a fundamentarse na experiencia estadounidense. Queda xa bastante lonxe o momento en que, en 1983-1984, Corrections Corporation of America iniciou o negocio das cadeas privadas de adultos en EE.UU. Desde entón, se cadra o máis significativo é a limitada capacidade de expansión que ten tido ese sector mercantil, progresivamente concentrado noutros eidos da industria da seguridade. Trinta anos despois da súa posta en marcha, o seu crecemento está estabilizado e, o que é máis relevante, atinxe un segmento limitado do mundo carcerario daquel país (o 8'2% dos presos, en 2011). Se cadra unha razón fundamental diso é que o suposto aforro de custes das prisións privadas non se ten amosado tal, como recoñecen mesmo informes oficiais, e que esa falta de eficiencia se veu acompañada por problemas graves en materia de dereitos e condicións de vida dos presos. En suma, pensar nun inicio de proceso de privatización á moda estadounidense é facer unha concesión excesiva á imaxinación distópica. A experiencia naquel territorio ten evidenciado que non hai xeito de emprender unha privatización de grande alcance na materia sen un investimento público moi considerable, e diso é do que nestes momentos está máis carente o ministerio español. Polo demais, a esa inviabilidade financeira se suma unha razón política: se hai sindicatos con capacidade de incidir sobre a política da Administración, estes son os penitenciarios, que están incondicionalmente enfrontados a calquera suxestión de privatización. O texto de Alternativa sinala oportunamente que o sistema penitenciario español ten sido denunciado en incontábeis ocasións por "incumprir os estándares mínimos en trato dos presos, condicións de habitabilidade (…) ou reinserción dos internos" Con todo, e alén de calquera crítica do hiperbólico da análise de AGE, o máis cuestionable é a súa potencial contribución a descontextualizar a situación carceraria no tempo da Grande Recesión. O texto de Alternativa sinala oportunamente que o sistema penitenciario español ten sido denunciado en incontábeis ocasións por "incumprir os estándares mínimos en trato dos presos, condicións de habitabilidade (…) ou reinserción dos internos". Nese punto reside o cerne da cuestión, de xeito especialmente preocupante desde o inicio dos brutais recortes de gasto público. Non é certo que esteamos a presenciar o inicio dun percorrido de privatización das prisións; precisamente por iso, non convén centrar a análise nesa perspectiva trabucada. Fronte a iso, estamos a vivir un proceso de recortes que afecta de maneira moi notable ás condicións de vida dos presos, plasmándose en cuestións tan centrais como a alimentación, a asistencia sanitaria ou o acceso a actividades diferentes da monotonía de pagar tempo dentro da prisión. Como é coñecido, a mellor expresión da influencia dos recortes sobre a situación carceraria é o descenso da poboación prisional (12'2% entre maio de 2010 e xaneiro de 2013), obxectivo funcional para o cal se están a poñer en marcha medidas moi criticables, como a expulsión masiva de presos estranxeiros. Os recortes de gasto supoñen recortes de dereitos. Se iso é así en relación coa sociedade libre, é doado entender que a situación é aínda (moito) máis grave dentro da prisión Os recortes de gasto supoñen recortes de dereitos. Se iso é así en relación coa sociedade libre, é doado entender que a situación é aínda (moito) máis grave dentro da prisión. Nesa degradación de dereitos e de condicións de vida das persoas presas é no que hai que concentrar a atención política. Contra iso é contra o que hai que traballar, na denuncia desde todas as instancias. Os anuncios dunha privatización ao estilo estadounidense son, en cambio, lumes de artificio, de tal insignificancia que só poden operar como xeito de ocultar o verdadeiro campo de conflito.


Summary: O equipo galego ocupa o terceiro lugar na táboa logo dunha gran remontada ante o Rocasa (22-24)

Paciencia, paciencia, e máis paciencia. Ese é o segredo do Atlético Guardés para, pouco a pouco, vitoria a vitoria, consolidarse nas posicións de honra na táboa da Liga Guerreiras Iberdrola de balonmán. A última vítima da escuadra galega foi o conxunto grancanario do Rocasa, que caeu derrotado na súa casa (22-24) após unha gran remontada do Guardés, que suma o seu segundo triunfo consecutivo. Pese a non atoparse cómodas unha importante parte do partido -concretamente durante case 45 minutos-, as xogadoras do Atlético Guardés esperaron, cautas, o seu momento para confiar nas virtudes propias e asestar un golpe ás súas rivais do que xa non foron quen de recuperarse. Unha importante falta de lucidez, erros de pase e de lanzamento caracterizaron a primeira metade do encontro para as galegas, mais as de Prades recompuxéronse grazas á acertada actuación de Sarah Valero nos seis metros e ás paradas salvadoras da gardameta arxentina Marisol Carratú. Construíronse así as bases da remontada do Balonmán Mecalia, que cunha táctica con dous pivotes sobre a pista desfixo a solidez defensiva local. Así, a pesar da espectacular actuación da brasileira Jaqueline Anastacio -que anotou 10 dos 22 tantos do conxunto canario-, e dos intentos desesperados por frear o impulso galego dos técnicos do Rocasa, Carlos Herrera e Roberto Santana, as xogadoras de José Ignacio Prades consolidaron unha vantaxe de dous tantos, que mantiveron até o final do encontro. Próximo obxectivo, a Challenge Cup O conxunto miñoto está disputando na actualidade a súa sétima aventura en competicións europeas, mais só nunha ocasión anterior á actual disputara a prestixiosa Challenxe Cup. Aquela vez alcanzaran a rolda de cuartos de final, logro que conseguiron igualar neste 2020, tras superar na fase previa ao ACME Zalgiris Kaunas de Lituania por un global de 64-57. O pasado día 11 de febreiro fíxose público que o seu rival serían as españolas do Aula Alimentos Valladolid, nun encontro que se disputará este domingo, día 1 de marzo, ás 12 horas. Agárdase que as xogadoras conten co respaldo dun importante número de seareiras, pois xa está confirmado o desprazamento das peñas O Inferno e Os Anxos da Garda.


Summary: Os respiradores xa estaban contratados.

Medicuba (entidade adscrita ao Ministerio de Saúde Pública cubano e dedicada a garantir as provisións externas demandas pola sanidade de Cuba) non poderá adquirir os respiradores artificiais contratados aos fabricantes suízos IMT Medical AG e Acutronic debido ao bloqueo porque foron comprados por unha empresa estadounidense. Así o recollen varios medios latinoamericanos, que citan fontes oficiais do Goberno da illa. Así, o director xeral de América Latina e o Caribe do Ministerio de Asuntos Exteriores cubano, Eugenio Martínez, informou en Twitter que varios provedores informaron a Medicuba da imposibilidade de entregar os ventiladores contratados para combater a panmedia do coronavirus. O impedimento deriva do bloqueo imposto polos Estados Unidos xa que os fabricantes IMT Medical AG e Acutronic foron comprados por Vyaire Medical Inc, unha compañía con sede en Illinois, Estados Unidos, engadiu o diplomático. Varios proveedores informaron a empresa de #Cuba MEDICUBA que no podían entregar ventiladores pulmonares contratados, debido a que fabricantes IMT MEDICAL AG y ACUTRONIC, habían sido comprados por Vyaire Medical Inc, compañía con sede Illinois, EE.UU. y el bloqueo se lo impide.— Eugenio Martínez Enríquez (@EugenioMtnez) April 11, 2020 Martínez tamén citou o vicepresidente de Medicuba, Luis Silva, quen subliñou que Cuba non pode mercar medicamentos a compañías estadounidenses debido ao bloqueo. Cuba intentou adquirir produtos con 60 firmas de EUA. Mais, indicou, só 2 responderon, entre eles Bayer, co que se asinou un acordo que non se concretou debido á prohibición do Departamento do Tesouro estadounidense alegando unha suposta caducidade do permiso. Esta acción súmase aos efectos do bloqueo económico sobre o sector sanitario cubano, que só entre abril de 2018 e marzo de 2019 provocou perdas de máis de 104 millóns de dólares, segundo datos oficiais.


Summary: O FIV, que comeza esta sexta feira, aposta tamén nos talentos emerxentes.

O Festival Independente de Vilalba (FIV Vilalba) supera o número da mala sorte e chega esta fin de semana á súa XIV edición cunha programación moi potente a pesar de que a organización tampouco renuncia á seguridade fronte a Covid-19. Bandas e solistas de sobra coñecidos polo gran público, como poden ser Xoel López e Novedades Carminha, comparten cartel con novos talentos que eclosionaron na Galiza nos últimos anos como Ortiga ou Momboi. Aliás, estarán na capital da Terra Chá Zahara e La Bien Querida. Esta cita indispensábel xa na axenda de calquera amante da música decorre entre esta sexta feira e o domingo, se ben os proxectos máis recoñecíbeis subirán ao escenario este sábado. A primeira en botar man do micrófono será La Bien Querida, unha artista que aposta na fusión, e logo chegará o momento de Ortiga, que vén de sacar á rúa o seu último traballo Sabes el camino que elegí. Logo será a quenda de Xoel López, un dos artistas "máis recoñecidos na escena independente", ao que seguirá Novedades Carminha, grupo que de seguro avanzará algúns dos novos temas que se poderán escoitar a partir deste outono. Fechará a noite no escenario principal Zahara. No entanto, o auditorio municipal acollerá esta sexta feira a área reservada a talentos emerxentes, entre os que estarán Momboi, Magical Colors e Dani e Melenas. O domingo será o momento de especial protagonismo da Banda de Música de Vilalba, coñecida por adaptar temas de bandas míticas como Bon Jovi ou Deep Purple. A actuación será ás 17 horas na praza da Constitución se a meteoroloxía o permite. Ademais, como en ocasións anteriores, a organización do FIV promove actividades para as crianzas polas mañás. Porque neste evento ten cabida todo o mundo con independencia da idade, da orixe... Malia a forza coa que chega o festival, nin as promotoras nin o público poderán ser alleos ao coronavirus. Haberá protocolos específicos para evitar contaxios. "Cúmprense todas as medidas de seguridade non máis amplo sentido, tanto ao facelo nun formato totalmente diferente ao que era o FIV habitualmente, como nun espazo fechado e con cadeiras e mesas para grupos de 4 persoas", sinalou a alcaldesa, Elba Veleiro. A billeteira estará habilitadas na Casa da Cultura esta sexta, de 12 horas á medianoite, e o sábado de 10 a 22 horas para trocar o abono pola pulseira de acceso ás diferentes zonas.


Summary: O persoal das auxiliares, que esta mañá se fechou nas oficinas de Endesa na Coruña, logra dous meses de gracia até que a empresa atope unha alternativa á térmica.

O feche das traballadoras das auxiliares da central térmica das Pontes nas oficinas de Endesa na Coruña serviron para arrincar o compromiso da eléctrica de non reducir os traballos previstos até final de ano. En declaracións a Sermos Galiza, Alberte Amando, representante da sección sindical de Industria da CIG, sinalou que este compromiso beneficiará a preto de 250 traballadores, incluíndo aos do porto exterior de Ferrol. Neste sentido, aclarou que os traballos en cuestión son os que atinxen a mantemento, limpeza e porte de carbón. Tamén valorou a volta á actividade dun dos grupos da central pontesa para facer probas con outros combustibles, como é o caso dos lodos ou o bagazo de oliva, xa que permitirá soster a actividade aínda que a empresa decida parar a produción con gas.


Summary: Meios como El Periódico de Catalunya e La Sexta afirman que Puigdemont vai pedir asilo político en Bélxica.

Puigdemont e cinco dos seus consellers están na capital da UE nunha viaxe surpresa que neste momento é en si propia un enigma. A televisión pública catalá acaba de informar que o único que se sabe certo da viaxe presidencial é que Puigdemont se atopa en Bruxelas e que esta terza feira se dirixirá desde ela ao pobo catalán. Non está fixado nen o lugar nen o horario da comparecencia. Os ruxes-ruxes están á orde do día. Todo indica que o president estaría a manter contactos políticos con dirixentes soberanistas de nacións sen Estado, alén de ter tido reunións de traballo con xuristas sobre o contido concreto da querela apresentada pola Fiscalía Xeral do Estado contra el e o Govern por un delito de rebelión. Outros meios -La Sexta e El Periódico de Catalunya- avanzan que Puigdemont vai pedir asilo político en Bélxica. Aponta nesa dirección o facto de o secretario de inmigración belga, Theo Francken, ter dito este domingo que vía factíbel outorgar estatuto de asilado ao president da Generalitat, embora con posterioridade esa porta fora fechada polo primeiro ministro, o francófono Charles Michel. Francken é un dirixente da Alianza Neo-Flamenga, partido soberanista que aspira á independencia de Flandes. A televisión pública catalá acaba de informar que o único que se sabe certo da viaxe presidencial é que Puigdemont se atopa en Bruxelas e que esta terza feira se dirixirá desde ela ao pobo catalán "Os cataláns que se senten politicamente ameazados poden solicitar asilo en Bélxica. Puigdemont tamén pertence a eles. Iso é totalmente legal", dixo Francken, en tanto que Michel -que dirixe un complexo goberno de coligazón formado por catro forzas políticas- deitou auga na hipótese do asilo político a Puigdemont ao afirmar que "o asilo non está á orde do día. Reiteramos o noso chamado ao diálogo e pídolle a Theo Francken que non bote gasolina ao lume". En calquera caso, a viaxe de Puigdemont mostra que o president continúa a desacatar o 155 e que a súa intención é a de denunciar perante a comunidade internacional o golpe inflixido polo Estado ao autogoberno de Catalunya. Na batalla por conquistar o favor da opinión pública internacional, Puigdemont vaise esforzar en comunicar que o Estado carece de lexitimidade -e mesmo de sustento legal- quer para aplicar o artigo 155 -que non contempla explicitamente a suspensión da autonomía ou a disolución dunha asemblea lexislativa autonómica- quer para procesar os membros do Govern por rebelión -ao non concorrer o suposto da violencia na declaración de independencia producida a pasada sexta feira 27-O. A viaxe de Puigdemont mostra que o president continúa a desacatar o 155 e que a súa intención é a de denunciar perante a comunidade internacional o golpe inflixido polo Estado ao autogoberno de Catalunya Aliás, Puigdemont acharíase neste momento nun lugar "discreto e seguro", confirmaron fontes da Generalitat a Vilaweb. Non está só. Viaxaron con el até cinco consellers: Joaquim Forn (PDeCAT), Meritxell Borràs (PDeCAT), Antoni Comín (independiente), Dolors Bassa (ERC) y Meritxell Serret (ERC). É este o embrión dunha sorte de Govern catalán no exilio que manteña a legalidade catalá alternativa á española até as eleccións do 21-D ás que xa teñen anunciado que concorrerán ERC e o PDeCAT? Sairemos de dúbidas esta terza feira.


Summary: Que as crianzas poidan coñecer Castelao e interactuar coa súa obra dunha maneira divertida xa é unha realidade grazas á aplicación tecnolóxica As viaxes de Castelao, que pode descargarse de maneira gratuíta desde a web da Deputación de Pontevedra.

A Deputación de Pontevedra vén de lanzar unha aplicación educativa que ten como finalidade que o público infantil coñeza Castelao e interactúe coa súa obra de maneira lúdica. A través da ferramenta, poden crearse escenas, construír historias e resolver quebracabezas arredor das etapas vitais do escritor. A APP permite, ademais, crear e compartir contidos xerados a través deste instrumento desde calquera recuncho do mundo. A aplicación, creada para tabletas e que estará dispoñíbel en IOS, xurdiu no contexto do Ano Castelao. Na presentación, á que acudiron máis de 30 persoas de centros educativos das distintas comarcas, Xosé Leal, deputado de Cultura e Lingua, puxo de manifesto que "introduciremos un recurso para a infancia co fin de que, a través das novas tecnoloxías e dun xeito lúdico, poida coñecer a figura de Castelao". O deputado nacionalista salientou que "este é o formato máis acaído para os tempos actuais, xa que responde a unha necesidade que estamos apreciando na sociedade". A aplicación foi creada pola empresa galega CreappContos.


Summary: As protestas contra Piñera toman as rúas do país.

O rexeitamento ás políticas neoliberais do presidente de Chile, Sebastián Piñera, e o apoio a un proceso constituínte que poña fin ao modelo social e económico chileno imposto pola ditadura de Pinochet e continuado polos Executivos da democracia van da man. As protestas que vive actualmente Chile e as últimos enquisas referidas ás eleccións presidenciais do 21 de novembro apuntan a un escenario electoral inédito. Así, unha recente sondaxe elaborada entre o 13 e 16 de abril para o xornal dereitista El Mercurio coloca en primeiro lugar en intención de voto o candidato do Partido Comunista, Daniel Jadúe, con 18,6% do apoio, e en segundo lugar a presidenciábel do Partido Humanista, Pamela Hiles, con 17,5%. Un e outro téñense significado polo seu compromiso co proceso constituínte e pola súa vontade de ruptura co réxime herdado de Pinochet. A enquisa de El Mercurio atópase na liña das sondaxes publicadas nos últimos meses. Nun sentido semellante, tense pronunciado a finais de marzo outro traballo do prestixioso Centro Estratéxico Latinoamericano de Xeopolitica (Celag), que outorga a Jadúe o 21,1% dos votos, a Hiles o 18,8% e a Joaquín Lavín, principal candidato da dereita, o 12,4%. Ao tempo, a ruptura da maioría parlamentaria que apoia a Piñera e a volta da conflitividade á rúas como consecuencia das últimas decisións do mandatario chileno adiantan un descenso nas perspectivas electorais do partido no Executivo. Precisamente hoxe, 26 deputados gobernamentais rexeitaron na Cámara chilena a negativa de Piñera a impedir aos particulares a retirada de 10% dos aforros dos plans de pensións e votaron a favor dun imposto aos "súper ricos", aprobado por 105 deputados, cuxa recadación vai ser destinada a unha renda básica de emerxencia. O acordo parlamentario prodúcese no marco de importantes protestas no país e cando a principal organización sindical, a Central Unitaria de Traballadores (CUT), convocou unha folga xeral para o 30 de abril. No seu chamado, a entidade sinala que "a situación amosa como a crise prexudicou unicamente os máis pobres, situación que a este Goberno non só non lle incomoda, senón que o reforza" e reclama a súa afiliación "para manterse vixiantes e permanecer preparados para mobilizarnos en apoio ás xustas e necesarias demandas da cidadanía, pola total ausencia do Goberno, que se nega a outorgar protección a millóns de compatriotas, no medio da peor crise económica do presente século".


Summary: O Goberno galego transferiu o pasado outubro 140.000 euros destinados inicialmente a financiar o tícket eléctrico para realizar un depósito reclamado dende a Corte Permanente de Arbitraxe da Haia no proceso aberto por Corcoesto S.A. contra o Reino de España A Xunta traspasou 125.000 euros de axudas para pagar a luz a un estudo sobre publicidade

O apoio á apertura dunha mina de ouro a ceo aberto en Corcoesto (Cabana de Bergantiños) foi un dos plans estrela da primeira lexislatura de Alberto Núñez Feijóo na Presidencia da Xunta. A explotación promovida pola empresa canadense Edgewater era para o Goberno galego unha "grande oportunidade" que, segundo o presidente, ía xerar uns 1.400 postos de traballo, aínda que a empresa comprometía menos de 300. A nova vitoria do PPdeG en 2012 foi aplaudida pola multinacional mineira como sinónimo de que os seus plans eran xa imparables, pero a lúa de mel quebrou cando, entre unha forte presión social, a Xunta deu en frear a mina tras anos de apoio alegando defectos técnicos e económicos. Tras o veto definitivo ao proxecto Edgewater lanzouse a unha batalla legal que xa ten repercusións económicas da Xunta. Parte delas serán atendidas con 150.000 euros inicialmente destinados a financiar o tícket eléctrico, unha das liñas de axuda para pagar a luz de familias con poucos recursos. Como vén informando Praza.gal, a Consellería de Economía admitiu o pasado decembro que os fogares beneficiados pola convocatoria deste subsidio para 2016, dotada con 2,1 millóns de euros, foron moitas menos das anunciadas por Feijóo -o presidente anunciara 45.000, o conselleiro Francisco Conde cifrounas en 5.000 dende 2014 e a resolución das axudas recolle 761 solicitudes aprobadas en 2016 por importe de algo menos de 150.000 euros-. Tras a fin do prazo de peticións o Goberno galego comezou a trasvasar os fondos do tícket eléctrico para outras finalidades. Unha delas, como revelou este diario, aprobada tres días antes das eleccións polo Consello da Xunta sen revelalo á prensa, foi o financiamento dun estudo sobre a efectividade de accións publicitarias do Executivo. Outra, facer fronte á demanda pola mina. 140.000 euros inicialmente destinados ao tícket eléctrico pasan a atender o depósito reclamado pola Corte Permanente de Arbitraxe da Haia no proceso aberto por Corcoesto S.A. Un dos escenarios nos que Edgewater pretende demostrar que a Xunta "violou o dereito español e internacional" co seu freo da mina é a Corte Permanente de Arbitraxe do Tribunal Internacional da Haia. Alí a multinacional canadense litiga contra o Goberno galego argumentando que a cancelación dos dereitos de Mineira de Corcoesto transgrede un tratado bilateral de investimentos asinado entre España e Panamá a finais dos anos 90. Para facelo canaliza o conflito non a través da súa filial galega, senón con outra empresa, Corcoesto S.A., compañía fundada no país centroamericano en agosto de 2014 a través dun bufete especializado na creación de sociedades offshore. Así, dáse a circunstancia de que esta empresa de nova creación preséntase como prexudicada por unha decisión tomada pola Xunta cinco meses antes da súa fundación. Comunicado de Edgewater sobre a demanda en outubro de 2015 O prazo de solicitudes da axuda pechou en xullo e a Xunta non tiña novas "accións previstas" con eses cartos durante 2016 Neste escenario, a Consellería de Economía detectou a "necesidade" de "realizar un depósito inicial de 150.000 dólares a instancias" da devandita Corte Permanente de Arbitraxe da Haia "por mor da demanda interposta por Corcoesto S.A. contra España". "A fluctuación diaria das divisas", sinala o departamento autonómico nunha modificación orzamentaria tramitada o pasado 31 de outubro, "fai que sexa prudente solicitar a transferencia por un importe lixeiramente superior ao cambio actual" entre a moeda europea e a americana. É por iso que decide traspasar 140.000 euros ao programa orzamentario que ten como finalidade atender procesos xudiciais nos que se vexa inmersa a Administración autonómica. Como no caso do estudo sobre publicidade de fomento do emprego, neste litixio os fondos tamén son retirados do orzamento non gastado nas axudas para pagar a luz. A partida do "tícket eléctrico social", sinala o mesmo documento, "dispón de crédito" e dada a inexistencia de "accións previstas" nese programa para o que restaba do exercicio 2016, apostouse pola transferencia de fondos, xa autorizada pola Consellería de Facenda. A posibilidade de solicitar o tícket eléctrico da Xunta está actualmente pechada, mentres que permanece aberto ata finais de ano o prazo das "axudas urxentes para evitar os cortes de luz", ampliadas recentemente ao subministro de gas.


Summary: A plataforma Por un Monte Galego con Futuro, que agrupa diversas entidades ecoloxistas, agrarias e sindicais galegas, denuncia "a propaganda institucional da Xunta arredor do Plan de prevención e defensa contra incendios forestais da Galiza 2019 (Pladiga). Desde a plataforma consideran que o goberno galego leva 12 anos sen traballar en prevención de incendios e acúsano de fomentar a extinción fronte a prevención dos lumes.

O Plan de prevención e defensa contra incendios forestais da Galiza 2019, coñecido como Pladiga, foi cualificado pola plataforma Por un Monte Galego con Futuro de ser "propaganda institucional"·do goberno galego, a quen acusan de fomentar a extinción de incendios fronte a prevención. Na Galiza xa hai 500.000 hectáreas de eucaliptais, das que 30.000 están ocupando terras agrarias Na rolda de prensa organizada pola plataforma en Ourense esta quinta feira 18 de xullo ilustrouse a denuncia da inexistencia de prevención de lumes cunha infografía na que se apresentaron os datos que a Xunta de Galiza "non contempla na súa propaganda e que evidencian o estado no que se atopa realmente o rural e os montes galegos", afirmaron desde a plataforma. Desta maneira, e segundo recolle a infografía apresentada, na Galiza xa hai 500.000 hectáreas de eucaliptais, das que 30.000 están ocupando terras agrarias, unha especie pirófita que no Plan Forestal que está a revisar a Xunta "preténdese promover aínda máis coa ocupación doutras 35.000 hectáreas", segundo alertaron desde a plataforma. Por este motivo reclamaron que as administracións galega e estatal aposten por unha planificación para o monte galego "que teña en conta o actual contexto de perda acelerada de biodiversidade e dos efectos do cambio climático e que non se use isto como escusa para seguir potenciando as repoboacións con eucaliptos e outras especies invasoras", afirmaron desde Por un Monte Galego con Futuro. Reclamaron que as administracións galega e estatal aposten por unha planificación para o monte galego "que teña en conta o actual contexto de perda acelerada de biodiversidade e dos efectos do cambio climático Outra das demandas esixidas desde a plataforma radica en lograr o peche do ciclo produtivo da madeira na Galiza, "de xeito que mediante unha regulación do monte axeitada, que favoreza a biodiversidade, mais permita a explotación forestal ordenada, se recupere o tecido industrial que se dedicaba aos aproveitamentos forestais" e engadiron que desta maneira se permitiría a recuperación de postos de traballo e a fixación de poboación no rural.Sobre a mesa puxeron ademais propostas concretas como a demanda dunha moratoria indefinida para novos plantíos de Eucalyptuse, a prohibición de repoboacións con robinias, acacias, pawlonia e bambús, e outras especies invasoras. Ademais reclamaron un programa de redución progresiva da superficie ocupada por eucaliptos e doutras especies exóticas invasoras presentes no monte galego, como as robinias, ailantos, cortaderias, calas, ortensias, bambús e crocosmias. Tamén reclamaron a posta en marcha dun programa de eliminación das plantacións ilegais en terras agrarias e bosques autóctonos. A plataforma denunciou ademais as políticas que desde a Xunta de Galiza "promoveron o abandono do rural" A plataforma denunciou ademais as políticas que desde a Xunta de Galiza "promoveron o abandono do rural", e que segundo sinalaron provocaron que nos últimos anos se teñan abandonado até 30.000 explotacións gandeiras, no canto de promover o pastoreo e a gandería extensiva como elemento natural de roza e prevención de incendios. Así mesmo, desde Por un Monte Galego con Futuro rexeitaron "as inxentes cantidades de fondos públicos destinadas á "industria do lume na Galiza", mentres que hai "cero efectivos facendo labores de prevención durante todo o ano". Acusaron así á Xunta de Galiza de facer recaer sobre os concellos os labores de prevención mentres, segundo denunciaron, "o goberno galego elude estabelecer unha planificación e políticas que favorezan realmente esa prevención fronte os incendios forestais como a creación dunha lei de ordenación dos usos das terras que permita a multifuncionalidade do monte". Tamén demandaron o incremento das distancias das plantacións forestais a terras de cultivo, ríos, zonas habitadas, vías de comunicación...; o estabelecemento dun perímetro de exclusión de 25 metros das plantacións forestais aos xacementos arqueolóxicos, e nos seguintes 25 metros un marco mínimo de plantación de 6x6 arredor destes elementos. A Plataforma por un Monte Galego con Futuro compóñena Amarelante S. Coop. Galega, Amigos da Terra, A Rente de Chan- PLADEVER, Asociación Ambiental Petón do Lobo, Asociación Amigos e Amigas dos Bosques "O Ouriol do Anllóns", Asociación Cultural Bidueiro, Asociación Galega de Apicultura (AGA), Asociación Galega Cova Crea, Asociación Frouma, Asociación Montes da Galiza – Montegal, Asociación Para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA), Asociación Pola Defensa da Ría (APDR), Colectivo Agrocuir da Ulloa, Confederación Intersindical Galega (CIG), Comando Ghichas do Valmiñor, Federación Rural Galega (FRUGA), Kunterbunt Design, Organización Galega de Comunidades de Montes (ORGACCMM), Salvemos as Fragas de Catasós, Sindicato Labrego Galego (SLG), Verdegaia.


Summary: Traballadores e traballadoras dos medios públicos galegos manteñen a mobilización contra a manipulación e pola independencia tras a manifestación do pasado sábado. Reclaman a marcha de Sánchez Izquierdo e lémbranlle a Feijóo as declaracións nas que recoñecía non ver a TVG. HEMEROTECA | Persoal dos medios públicos esixe na rúa independencia informativa co apoio de oposición e sindicatos

HEMEROTECA | Persoal dos medios públicos esixe na rúa independencia informativa co apoio de oposición e sindicatos Logo da manifestación do pasado sábado, persoal da CRTVG continúa mobilizado contra a manipulación e polo cumprimento da lei de medios públicos. Hai menos dunha semana, traballadores e traballadoras da compañía, co apoio de compañeiros da delegación en Galicia de CRTVE, percorreron Santiago para denunciar unha televisión e unha radio que están "ao servizo do PP" e reivindicaron un labor sen interferencias políticas e con independencia. Tan só un día despois, o presidente da Xunta retrucou as protestas asegurando que non vía a TVG. No 17º venres negro, o persoal lembroulle a Feijóo as súas palabras e reclamou tamén a dimisión do director xeral da corporación, Alfonso Sánchez Izquierdo. O persoal da CRTVG mobilízase no 17º venres negro e reclama a dimisión do director xeral Sánchez Izquierdo Sánchez Izquierdo mantense na dirección xeral da CRTVG desde 2009, cando Feijóo o elixiu ao chegar ao poder. Hai tres anos, o presidente da Xunta coou la lei de acompañamento dos Orzamentos de 2016 unha norma para que o PP seguise controlando a Corporación e o actual máximo responsable da Corporación continuase no cargo. Persoal da CRTVG na delegación da Coruña na mobilización polo 17º venres negro / Defende A Galega Neste venres negro, desde as contas nas redes sociais do persoal mobilizado, difundiuse o cancelo #IzquierdoDimisión e mesmo un vídeo reclamando a marcha dun director xeral que está a piques de cumprir unha década no cargo e ao que critican no só pola "manipulación" que denuncian na CRTVG senón polo "desmantelamento". Como exemplo, advirten de que "na grella da próxima semana da TVG haberá 33 programas de produción allea e 15 de produción propia, sen contar redifusións". "Na grella da próxima semana da TVG haberá 33 programas de produción allea e 15 de produción propia, sen contar redifusións" "O 68% dos programas da TVG da semana que vén (sen contar as redifusións, porque iso é facerse trampas ao solitario) son de produción allea", avisan uns traballadores que denuncian tamén o peche de delegacións, como o que se produciu en Pontevedra e noutras localidades hai anos, ou a "eliminación das desconexións locais" que se implantou hai ben pouco. O persoal mobilizado dos medios públicos lembrou as palabras de Feijóo nas que recoñecía que non vía a TVG Tamén se encargou o persoal de lembrar as polémicas palabras de Feijóo. A través do cancelo #FeijóoNonVeAGalega recordaron unhas palabras na que o presidente da Xunta alegou alegando que "non" vía os programas nin os informativos da TVG non porque non lle gustasen, senón por falta de tempo. Ademais, contrapuxo o "modelo" da canle galega fronte ao de RTVE tras as mudanzas dos últimos meses. Cunha foto de grupo nas instalacións de San Marcos, os traballadores reuníronse no 17º venres negro "para pedirlle ao presidente da Xunta que vexa a Galega, a ver se así se decide a cumprir a lei".


Summary: O Consello e mais a Asemblea Local do BNG tomarán nos vindeiros días unha decisión despois de lle teren exixido a renuncia. Guillerme Vázquez apuntou que a posición da fronte nacionalista podería ser a mesma que a adoptada en Ourense.

Se José Clemente López Orozco non renuncia á alcaldía tal e como lle pediu o BNG –despois de ser imputado na Operación "Pokémon", porá fin á coalición de goberno que socialistas e nacionalistas manteñen na cidade de Lugo. Así o recoñecía o propio Guillerme Vázquez. O voceiro nacional do BNG deu a entender que na cidade amurallada a posición da fronte nacionalista será semellante á mantida en Ourense. Na cidade das Burgas o Bloque abandonou o goberno local, tamén de coalición co PSOE, despois de Francisco Rodríguez se negar a demitir malia que finalmente se vería obrigado a o facer polo seu propio partido. Con todo, a decisión non está formalmente tomada. Será o Consello e mais a Asemblea local do BNG quen a adopte. As xuntanzas de ambos organismos aínda non foron convocadas. Guillerme Vázquez xustificou a posición do Bloque explicando que "non pedimos algo diferente ao que nós propios facemos". "Cando un compañeiro está imputado demite" acrecentou, insistindo tamén no respecto "á presunción de inocencia de todo o mundo". Aliás, o voceiro nacionalista lamentouse de que "demasiadas veces" as imputacións logo se resolven con absolucións para as persoas encausadas, o que na súa opinión podería levar no futuro a "pensar outra forma de actuar fronte estas". Pola súa banda Orozco insiste na súa inocencia e amósase contrario a abandonar a alcaldía. Posición que conta co respaldo da agrupación provincial do PSOE, quen por boca do seu secretario, José Ramón Gómez Besteiro, expresou o apoio ao alcalde.


Summary: Os seus últimos inquilinos abandonaron o edificio, despois de anos de loitas legais coas autoridades e os propietarios do predio situado no centro de Berlín, o HSH Nordbank.

Tacheles botou o pecho. Desaparece un espazo para a creación cultural, pero desaparece sobre todo un símbolo de Berlín, e da cultura alternativa. O medio cento de persoas que aínda vivían en Tacheles entregaron as chaves, declarando que "rexeitamos a violencia. Chegamos ao límite das nosas forzas" e acusaron (a través dunha carta aberta) o alcalde-gobernador de Berlín e máximo responsable da política cultural, o socialdemócrata Klaus Wowereit, de ser o culpable do peche: "O centro artístico Tacheles deixa así definitivamente de funcionar, do que unicamente vostede é responsable. Tería sido fácil salvar o centro creativo de Berlín do desmantelamento e a destrución especulativa. Vostede non cumpriu conscientemente esta tarefa". Con todo, Tacheles comezou a pechar hai uns meses, en realidade. O edificio, unha nave en ruínas, resto dunha ampla galería comercial de formigón construída en 1909, foi ocupada o 13 de febreiro de 1990 por pintores, escultores e cineastas. Durante anos tivo unha intensa actividade cultural e por ela pasaron milleiros de ocupantes. Foi un dos símbolos dunha parte oriental da cidade que, dende a caída do muro, atraeu creadores de todo o mundo, grazas aos baixos prezos e ao ambiente de liberdade, chegaron aos barrios de Prenzlauer Berg, Friedrichshain ou Mitte. O último ano foi un lento abandono de activistas e das súas actividades En 1998 os artistas de Tacheles asinaron un acordo para poder permanecer no lugar durante dez anos máis, a cambio de reformar o edificio e ocuparse do seu mantemento. Polo camiño, os propietarios do predio quebraron, e o terreo pasou ao poder do HSH Nordbank. En 2011 unha boa parte dos inquilinos abandonou o edificio a cambio dun millón de euros. Daquela pecharon a sala de cinema de Tacheles, así coma a súa cafetaría. O último ano foi un lento abandono de activistas e das súas actividades. Segundo o Goberno rexional de Berlín, os 1.200 metros cadrados de Tachele terán uso cultural. Haberá que velo: porque a enorme superficie é un tesouro inmobiliario no corazón de Berlín, nun momento no que se están urbanizando rapidamente con vivendas de luxo os terreos baleiros e os prezos están crecendo. Os defensores de Tacheles tamén salientan o feito de que o centro de cultura alternativa peche nun momento no que no país se están aprobando reformas para reforzar o poder das entidades de xestión de dereitos de autor semellantes á SGAE e que se están establecendo novos mecanismos para perseguir as descargas de contidos da rede.


Leva moito tempo desenvolver a confianza, a máis de construír a estrutura que se monta (fixa ou periódica), afianzar a costume... dun mercado como o de Ribadeo. Sexa 'a praza', no seu edificio, de apertura diaria, etc, ou sexa o mercado dos mércores ou dos domingos. En moitos sentidos, o anterior é extensible a todo pequeno negocio, independente das cadeas de alimentación, roupa... e das grandes superficies. Os outros, os 'grandes', sinxelamente teñen outros recursos e desafíos.A estas alturas da pandemia, podemos falar en pasado: Os mércores a xente baixaba das aldeas ó mercado, a do pobo facía por pasar por alí... e tiña un ritual. Non era só o compra / vende, senón tomar un café ou o viño cos coñecidos, charlar, e un pouco si, tamén, facer os intercambios para os produtos básicos ou de antollo, e vender os produtos propios de moita xente.Ben, parte do anterior foise perdendo, pouco a pouco, este mes de reclusión. Nunha xente máis, noutra, menos, e en todos, coa esperanza da recuperación dos 'usos e costumes' vistos con cariño ou como necesidade. Algo, a recuperación, que non está asegurado coas mesmas pautas que antes. Polo momento, quedan, pensando nos mércores e os domingos de verán, unhas poucas ou moitas lembranzas -de xeito máis aparente para os compradores do pobo, máis real para outra xente-.Agora, interrompeuse a cadea. Non só os agricultores se ven afectados, senón tamén os ambulantes dos mércores, outra 'categoría' de asistentes. E non importa que aínda nos podamos lembrar da 'guerra de mercados' propiciada con Castropol a conta da variación da contabilidade do terreo ocupado polos ambulantes por parte do concello de Ribadeo, hai cousa de dez anos.Interrupción non só de pronto, senón da costume de mercar os mércores ou visitar mercado que practica a xente do pobo.Iniciativas de achegar ós labregos os consumidores tentan paliar o desastre da interrupción de contactos. Coido teñen un éxito limitado, pero é de esperar -sería o axeitado- que perduren e vaian perfeccionándose para ofrecer unha rede mellor e máis resiliente ós produtos de proximidade, e con iso, á xente de toda a contorna. Non só nestes primeiros tempos de pandemia, senón de cara ó futuro.Mentres, o desexo é que en Madrid, esa afastada capital para nós, aprendan que nun illamento as normas non poden ser igual para Covelas que para Lavapiés. Non sei se aprenderán, pero é necesario que o fagan.E, de cara ó futuro, a mentalidade: non haberá retorno á normalidade, senón paso a outra cousa. 'Cousa' que aínda temos que crear, a nova normalidade.


Summary: Diosdado Cabello apela na súa conta de twitter (@dcabellor) a facer unha "profunda autocrítica obrigada polos resultados. É contraditorio que sectores do pobo pobre voten polos seus explotadores de sempre". Apela tamén a "procurar as nosas faltas até baixo as pedras, mais non podemos poñer en perigo á Patria nin o legado do noso Comandante"

Diosdado Cabello é o presidente da Asemblea Nacional de Venezuela e vicepresidente do PSUV. Home da máxima confianza de Hugo Chávez, de quen foi compañeiro de armas, era visto por moitos como o seu sucesor. É unha voz de peso no chavismo, un amplo movemento popular no que se lle ten situado entre os sectores máis reticentes a unha rápida evolución cara o socialismo. Após os resultados do domingo, e a través das redes sociais, Cabello chamou á autocrítica. En varios dos tuits da súa conta (que ten 530.000 siareir@s) pide abrir un debate no chavismo após unha vitoria máis minguada do agardado. "Seducir pola dereita" Así, o presidente da AN avoga por facer unha "profunda autocrítica polos resultados. É contraditorio que sectores do Pobo voten polos seus explotadores de sempre". Considera que o resultado merece unha reflexión e "procurar as nosas faltas até baixo as pedras, mais non podemos poñer en perigo á Patria nin o legado do noso Comandante". Tamén quixo agradecer a través do twitter aos que "lle cumpriron" a Chávez e lamentou que "outros deixáronse seducir pola dereita perversa". Indicou, aliás, mediante unha serie de chíos que xa temía que "a rancia burguesía" non había recoñecer os resultados, alertando sobre as intencións de "apoderarse do país por calquera vía". Debate Os chíos de Cabello poden entenderse no marco duns resultados electorais que fican moi lonxe dos atinxidos por Hugo Chávez e mesmo por baixo do que auguraban enquisas e sondaxes. Chama á autocrítica e ao debate no seo do chavismo, indicando que o feito de que sectores populares votasen por Capriles evidencia a necesidade de dar ese paso. Cabello marca tamén distancias a respeito de Maduro e dos sectores máis abertamente marxistas do movemento bolivariano.


Summary: Un roteiro recupera e homenaxea este domingo en Becerreá un veciño tan comprometido como esquecido.

A Fuco Gómez acompáñano unha longa lista de adxectivos: emigrante, autodidacta, escritor, patriota, comprometido, xornalista, independentista…. Mais todas esas cualificacións semellan que non son quen de tirar este galego das montañas, do lugar de Montaña da Agra, do descoñecemento que sobre el pesa para a inmensa maioría da sociedade galega e tamén para os seus veciños. 150 anos despois do seu nacemento, as asociacións Rente ao Couce e Patrimonio dos Ancares organizan un roteiro para seguir os pasos polas pegadas de Fuco Gómez no seu concello natal, Becerreá, unha camiñada para homenaxear e recuperar o seu veciño. O roteiro parte ás 11:00 horas da igrexa de Ouselle, parroquia onde naceu, para seguir o rastro deste emigrante autodicdacta, autor de até 50 obras literarias e ensaísticas, activista incansábel por Galiza e os seus dereitos, que colabora nunha manchea de proxectos xornalisticos, sociais e culturais e que mantén durante dúas décadas a revista 'Patria Galega'. Fuco Gómez é o fundador na Habana, a onde emigrou con apenas 18 anos, do primeiro movemento de carácter arredista na historia do nacionalismo galego. A creación dunha República Galega fixaba o ideario do primeiro grupo declaradamente independentista: o Comité Revolucionario Arredista Galego (C.R.A.G.) que fundou e dirixiu. Fuco Gómez chega á Habana en 1913, totalmente analfabeto e en pouco tempo xa está implicado e impulando iniciativas culturais, de divulgación e políticas. Desde aí vai armando un compromiso e un ideario no que a liberdade da Galiza ou a paz entre os pobos van da nan da "aprobación e posta en práctica dunha lexislación obreira e campesiña que fomente o progreso fixando salarios, utilidades e horas de traballo" e da equiparación "dos dereitos civís, políticos, económicos e sociais das mulleres aos dos homes". Entre o case medio cento de obras que escribiu, salientan Grafía galega (1927), dedicada a Otero Pedrayo, Naciones Ibéricas (1931), a novela O idioma dos animais. Opúscaro de enxebreza (1937), os poemas Pastorelas (1950), e Ensayos de crítica e historia de Galicia (1960), entre outras.


Summary: CIG e UGT publicaron esta semana senllos informes que debullan con datos a situación laboral das mulleres galegas. Baixos salarios, temporalidade ou xornadas parciais que determinan unhas prestacións igualmente baixas e, finalmente, unhas pensións de xubilación moi por debaixo das que cobran os homes

Tanto CIG como UGT publicaron esta semana senllos informes que debullan con datos a situación laboral das mulleres galegas, alertando de que se mantén unha gran desigualdade de xénero no traballo, tanto nos soldos (cunha fenda salarial que se mantén invariable) coma noutros aspectos, sufrindo as mulleres condicións moito máis precarias."Todos estes datos confirman que a precariedade segue a ser a definición da tipoloxía do emprego das galegas", di a CIGA denuncia desta fenda salarial, das condicións de pobreza que sofren mesmo as persoas (especialmente as mulleres) que cobran un salario, da temporalidade e da precariedade contractual serán un dos eixos centrais da folga do 8 de marzo e das mobilizacións que ese día terán lugar en todo o país. "Todos estes datos confirman que a precariedade segue a ser a definición da tipoloxía do emprego das galegas. As mulleres seguen a sufrir fenda salarial, traballando en categorías inferiores, con peores retribucións polo simple feito de seren mulleres. Continúan afastadas dos grupos de poder e da toma de decisións por mor dun chan pegañento que as impide promocionar", destaca a CIG, que engade que "seguen aturando acoso e agresións sexuais a pesar da existencia de protocolos nas empresas. Son despedidas a causa da maternidade. Continúan realizando duplas e triplas xornadas e con escasos dereitos laborais que faciliten a conciliación, obrigándoas na práctica a reduciren horarios e ingresos"."Seguen aturando acoso e agresións sexuais. Son despedidas a causa da maternidade. Continúan realizando duplas e triplas xornadas", engade a centralUGT destaca que a brecha salarial suponlle ás mulleres galegas deixar de percibir un total de 2.694,4 millóns de euros ao ano, unha cantidade resultante de que os ingresos brutos anuais das traballadoras (16.123 euros de media) seguen máis de catro mil euros por debaixo dos que reciben os varóns (20.554 euros). Unha fenda do 21,56% que pouco variou na última década. Era do 23% en 2009 e só en 2017 caeu por debaixo do 22%.Esta diferenza está motivada por moitos factores: dende a temporalidade ata as xornadas parciais (maioritariamente femininas), pasando pola terciarización do emprego das mulleres (o 85% das traballadoras pertencen ao sector servizos, o que sofre os salarios máis reducidos). Outro factor importante é o dos complementos ao salario base, dende a produtividade ás horas extra, ás que moitas mulleres deben renunciar pola súa dobre xornada laboral, tendo que ocuparse da maior parte das tarefas domésticas e de coidados. Ademais, estes complementos "moitas veces non se basean en cuestións obxectivas nin cuantificables, polo que esconden tras de si discriminacións directas", denuncia UGT no seu informe. A diferenza de xénero nestes complementos (un 28%) é moi superior á fenda que se dá nos salarios base (21%)A principal consecuencia destes salarios baixos é o fenómeno das traballadoras pobres: mulleres que a pesar de ter un emprego de forma continuada están por debaixo do limiar da pobreza ou roldan o Salario Mínimo Interprofesional. O 37% das mulleres traballadoras en Galicia ingresaron no ano 2017 salarios por debaixo do SMI (9906 euros anuais, 707 ao mes) e o 20,5% non chegou nin á metade desa cantidade. O 56% das traballadoras tivo ingresos por debaixo dos 1.061 euros mensuais.A CIG lembra, neste senso, que o 22,2% das mulleres en Galicia viviron por debaixo da liña da pobreza no ano 2017, practicamente 1 de cada 4. De igual xeito, o 59% das perceptoras da RISGA foron mulleres. "Estes datos amosan a faciana de muller que ten a pobreza en Galicia, co engadido de que a inmobilidade social existente fai moi difícil saír esta", denuncia o sindicato, que engade que "é practicamente imposíbel mellorar cando as políticas de protección social son moi pouco redistributivas, e dependen maioritariamente da vida laboral das persoas".Un dos grandes problemas que sofren as mulleres traballadoras en Galicia son as dificultades para acceder a empregos a tempo completo. 113.000 das 145.000 persoas con emprego a tempo parcial no noso país son mulleres e a gran maioría recoñece que lle gustaría traballar a tempo completo pero non pode, por non atopalo ou por ter que se ocupar do coidado de nenos/as, persoas maiores e outros/as dependentes. O 22% das traballadoras galegas teñen estes empregos a tempo parcial, unha porcentaxe que nos homes é do 6%.Difícil é tamén a situación de temporalidade que sofren as mulleres, neste caso nun nivel semellante ao dos homes. A taxa de temporalidade feminina é do 28,7% e a do varóns sitúase no 25,6%. Durante o ano 2018 as mulleres galegas asinaron 509.831 contratos laborais e só o 5% foron contratos indefinidos e o resto foron contratos temporais. O 30% foron de duración indeterminada (obra e outros), o 36% tivo unha duración inferior a unha semana (un total de 174.687) e outro 12,5% entre unha semana e un mes (60.259).Así mesmo, as mulleres sofren máis o desemprego. Entre 2009 e 2016 houbo máis homes en paro, unha situación que se acrecentou nos peores anos da crise (de 2012 a 2014). Porén, a recuperación do emprego está a ser máis rápida para os varóns, de xeito que na actualidade hai sete mil mulleres paradas máis.Os efectos de todo isto déixanse ver no cobro de prestacións de todo tipo e sobre todo nas pensións. Os homes xubílanse con máis anos cotizados e con bases de cotizacións máis elevadas. Na actualidade, entre as persoas que se xubilan con 65 a diferenza entre os anos cotizados por homes e mulleres é duns 11 anos (34 fronte a 23). Poderíase pensar que esta fenda se está a corrixir nas últimas décadas; porén, esta diferenza tamén se advirte entre as persoas que teñen menos de 45 anos e mesmo en idades máis novas.A diferenza nas bases medias de cotización de homes e mulleres de 65 anos sitúase hoxe nos 326 euros (1.819 fronte a 1.493). Pero xa entre as persoas entre 25 e 35 atópase por riba dos 200 euros. O pasado ano Victoria Portas (Movemento Galego en Defensa das Pensións - Modepen) alertaba de que "a esixencia de vidas laborais prolongadas dificulta que as mulleres poidan acceder a unha pensión".En consecuencia, existe unha gran diferenza entre as pensións de xubilación que cobran homes e mulleres, atopándose un gran número de galegas xubiladas ao borde do limiar da pobreza. A fenda supera na actualidade os 400 euros (1.080 euros os homes, 679 euros as mulleres), unha diferenza do 37%, o que significa que as pensións de xubilación (contibutivas) cobras polas galegas non chegan nin sequera ao SMI previo á recente suba realizada polo Goberno central.


Summary: A Audiencia de Pontevedra tomba o recurso do Porto de Vigo polo plan de liquidación de Vulcano.

Golpe da Xustiza contra as intencións do Porto de Vigo para facerse cos terreos do estaleiro Vulcano após a súa liquidación. A sección primeira da Audiencia Provincial de Pontevedra vén de desestimar o recurso de apelación interposto pola Autoridade Portuaria de Vigo, co que pretendía impugnar o plan de liquidación do estaleiro. Segundo o auto da Audiencia, o organismo portuario presidido por Enrique López Veiga impugnou a aprobación do devandito plan de liquidación, ditada polo xulgado mercantil 3 de Pontevedra o pasado 20 de novembro, por non estar de acordo coa inclusión da concesión do espazo nese plan. O argumento da Autoridade Portuaria para esa petición era que, ao disolverse a empresa, a concesión administrativa do espazo quedaba resolta e debía, por tanto, volver ao Porto. Deste xeito, o espazo podería destinarse a outros usos, como a ampliación da plataforma para tráfico de mercadorías. Pola súa banda, a administración concursal do estaleiro defendía que dita concesión debe incluírse na unidade produtiva para o seu alleamento xa que, pola contra, "reduciríase notabelmente o valor das instalacións". A resolución da Audiencia No seu auto, a Audiencia considera, por unha banda, que a concesión non pode ter consideración de contrato privado, como pretende o Porto e, por outro, lembra que a Lei Concursal ten como unha das súas "ideas centrais" favorecer a continuidade da actividade empresarial e produtiva, e estabelece a "preferencia" polo alleamento "como un todo da explotación ou unidade produtiva". A Autoridade Portuaria de Vigo eludiu pronunciarse sobre o auto, e lembrou a encarga dun informe ao Consello de Estado sobre a situación da concesión.


Summary: "O presidente do Goberno conta con todo o noso apoio", dixo, pese a que Ione Belarra e Pablo Echenique criticaran a decisión.

O presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, anunciou esta cuarta feira que o Estado español vai entregar "material militar ofensivo" á "resistencia ucraína", dando así marcha atrás á posición inicial do Executivo. O Goberno español rectifica e enviará "material militar ofensivo" a Ucraína O anuncio suscitou as críticas dalgunhas formacións como ERC ou o BNG, cuxo portavoz no Congreso, Néstor Rego, advertiu que o envío de armamento "obvia a prohibición de facilitar armas a países en conflito". Mais as reaccións negativas chegaron tamén por parte do socio de goberno, Unidas Podemos. O portavoz da formación morada, Pablo Echenique, reprochou "desde a lealdade" ao presidente o "erro" de modificar a súa postura inicial e decretar o envío de armas. O BNG pide a Rusia que retire as tropas e ao Goberno estatal que non envíe armamento Tamén a secretaria xeral de Podemos, Ione Belarra, apuntou que "non é unha medida eficaz" para solucionar o conflito, senón que podería agravar a "escalada bélica" e producir un "escenario perigoso". Aliás, lamentou que o Estado español e a Unión Europea "non están a pór todos os esforzos que deberían" para unha solución dialogada. Porén, a vicepresidenta segunda do Goberno estatal e líder do espazo confederal de UP, Yolanda Díaz, desmarcouse da liña marcada por parte da súa formación. "O presidente do Goberno conta con todo o noso apoio", dixo, e engadiu que "todas e todos" os ministros foron informados previamente da decisión de Sánchez.


Summary: Os xardíns de Mondariz Balneario sálvanse da desfeita e xa non serán recualificados con fins residenciais. O concello presenta unha modificación ao proxecto de ordenación no que só contempla o Museo da Auga.

A presión veciñal consegue salvar os xardíns de Mondariz Balneario e obriga ao alcalde do municipio a rectificar o proxecto de ordenación que permitía o uso dos terreos con fins residenciais. Canalizadas pola Plataforma cidadá SOS Xardíns de Mondariz Balneario as mobilizacións conseguiron os seus obxectivos que era conservar os espazos axardinados fronte á especulación inmobiliaria. A Plataforma cidadá SOS Xardíns de Mondaríz Balneario parabeniza agora a toda a veciñanza unha vez se fixo pública a presentación por parte do goberno municipal do novo proxecto de modificación puntual do planeamento perante a Consellaría de Medio Ambiente que contempla unicamente a construción no futuro do Museo da Auga nas ruínas da antiga lavandería. Informes para a conservación Lembran que o proxecto anterior, ademais das críticas da propia Plataforma, fora motivo tamén dun informe desfavorábel da propia Xunta que cuestionaba a necesidade da construción de vivendas no concello e non explicaba a recualificación dunha zona verde protexida para mudala por fins residenciais. A Plataforma conseguira, pola contra, informes favorábeis á conservacións dos xardíns das tres universidades galegas, do Colexio de Arquitectos e do Consello da Cultura Galega. Segundo a Plataforma cidadá SOS Xardíns de Mondariz Balneario, o Concello dá agora o único paso entendíbel se o fin é o ben común, apostar "por recuperar un xardín histórico e por conseguir a titularidade pública dun espazo histórico privilexiado que atesoura un valiosísimo patrimonio natural e cultural.


Summary: O Congreso vota mañá as emendas á totalidade dos Orzamentos Xerais do Estado, que piden a devolución das contas ao Executivo. Porén, a previsión é que saian aprobadas e pasen á segunda fase, a das emendas parciais, onde o Goberno estatal necesitará seguir negociando coas formacións nacionalistas para sacar definitivamente adiante os orzamentos de 2021.

A ministra de Facenda, María Jesús Montero, defendeu hoxe na Cámara Baixa a proposta de orzamentos do Goberno ante as sete emendas presentadas á totalidade das contas polo PP, Vox, Junts, CUP, BNG, Coalición Canaria e Foro Asturias. Montero pediu aos grupos do Congreso que permitan facilitar a tramitación do proxecto das contas porque darán "seguridade, confianza e esperanza", canalizarán os fondos europeos, promoverán a recuperación e serán un "reforzo" para o estado do benestar. Na súa intervención, indicou que a segunda onda da pandemia debe ser "detida" de forma "eficaz e contundente" e que a medida que se controle a pandemia, a economía mellorará. Despois do repunte do PIB de 16,7% no terceiro trimestre, indicou que a segunda onda freará o crecemento no cuarto trimestre, aínda que subliñou a capacidade de restaurar o emprego, xa que se recuperaron 500.000 empregos de entre os afectados polos ERTE, que alcanzou os 950.000. Cunha previsión de suba do PIB de 11,2% este ano e de 7,2% en 2021 (9,8% con fondos europeos), admitiu que a recuperación será "máis lenta" nos sectores e territorios máis afectados pola aplicación das restricións. En canto á oposición, as intervencións da dereita española tiveron ton elevado, logo de que o coordinador xeral de Bildu, Arnaldo Otegi, adiantase onte o voto favorábel aos orzamentos na súa primeira fase. O vicepresidente español e líder de Unidas Podemos, Pablo Iglesias, celebrou a noticia, mentres que o presidente do PP, Pablo Casado, acusou as contas de levar o "selo de Bildu, ERC e Podemos" e de elaborarse "á medida do populismo". A líder de Cs, Inés Arrimadas, quere seguir negociando co Goberno pero adiantou que este terá que escoller se quere aprobar as contas con Cs ou cos nacionalistas.


É pouco coñecida a influenza do movemento catalanista nos outros procesos peninsulares de afirmación identitaria. En Galicia e Andalucía faltan estudos sobre a transferencia de conceptos, a adaptación de normas e a mímese social procedente de Cataluña ao longo dos séculos XIX e XX.Explica Josep Pla que Romaní i Puigdengolas foi quen usou por primeira vez o termo rexionalismo. Rematara a Primeira República e cumpría escoller a palabra, porque a sutileza era moi importante naquela circunstancia. O catalanismo non podía chamarse a si mesmo federalista, pois dese xeito vinculábase con Pi i Margall e era sinónimo do que el representaba: o caos, o cantonalismo e a acracia da Primeira república. Isto é o que di o conservador Pla.Os fabricantes e os comerciantes tampouco aceptaban falar de autonomía, porque lles facía pensar na campaña a favor da autonomía de Cuba e púñalles os pelos de punta.Os seus intereses na illa eran enormes e entón catalanismo si, máis ou menos, pero colonialismo tamén, e nese caso pola graza de Deus e da Coroa española. Entón Romaní di rexionalismo, un vocábulo abondo radical como para contentar aos catalanistas da primeira hora e tamén sobradamente vago e inofensivo como para non escorrentar a ninguén. Non cómpre explicar que os galegos importaron o couso a partir de todo iso. O catalanismo adoptou formas políticas diversas, pero ademais dos comerciantes, interesa destacar a importantísima presenza conservadora de raíz tradicionalista, de grande predominio. O rexionalismo galego no entanto ten unha especial inclinación polas teses federalistas (á esquerda) e no andalucismo, até onde eu coñezo, que é pouco, o conservadorismo non se expresa en absoluto, porque a raíz federal informa todo o movemento. Un dos pais da patria catalá daquela época é Valentí Almirall. Nótase que este anglófilo escribe con pracer cando explica a ruína da Primeira República, e a do proudhoniano Pi: "Foi inenarrábel a necesidade que sentiron os republicanos deste país de adorar as nulidades máis profundas e pervertidas". Pi non tiña ideas propias, segundo el, nin tampouco o máis mínimo sentido da realidade, non foi orixinal nin razoábel, estivo dominado por unha tendencia á abstracción tan permanente que só o feito de imaxinar que puidese gobernar demostra que o seu é un caso de fanatismo, de falta de crítica e de ignorancia indescritíbel. Para rematalo de dous disparos afirma que lle horroriza o concreto, a pesar de ter unha mentalidade estreita de "botigueret", de tendeiro chato.Non se pode entender o catalanismo sen ter en conta ese desengano coa Primeira República. Namentres, o andalucismo observa os particularismos dos vellos reinos cristiáns con moito interese e usa conceptos como rexionalismo e máis tarde a idea de nación (sempre como táctica), pero mantén en todo momento os fundamentos federalistas, ácratas e cantonalistas, pois baséase neles e proclámaos. Así o fan os órganos culturais e políticos e tamén o propio Blas Infante na súa obra teórica.Algúns teóricos andalucistas actuais continúan a falar de municipio e cantón como bases da nación, ou do Ser, que é como Infante a define. É verdade que iso non se traduce nun movemento político (ou apolítico) e somentes fica escrito nos papeis e discutido nos ateneos e nas fundacións.Aínda así hai estudosos que propoñen medidas concretas e convén coñecelas. A Autodeterminación da PobrezaNo congreso da Fundación Blas Infante celebrado en Ronda a semana pasada, o profesor Joaquín Urías expuxo que a Asamblea de Ronda de 1918 son dúas ideas: Nación e fame, é dicir, suxeito histórico e reparto da riqueza. Que non hai nin houbo nación andaluza sen vinculala á pobreza, nin antes nin agora. Que en 1918, mentres se celebra a asemblea, as faeneras de Málaga están na rúa demandando pan porque a fame está matando os seus fillos. Todo é a mesma loita.A semente de Ronda xermina en 1982 despois dun movemento de anos na rúa. Sérvelles para obter un estatuto de autonomía de primeira, como os de Cataluña, Euskadi e Galicia. Segundo Urías queren pasar de suxeito histórico a suxeito político reivindicando un autogoberno de primeira.Mais non o conseguiron porque o modelo de país que é Andalucía decídese en Madrid.Nun modelo federal non habería nada no referente ás competencias propias por riba do Parlamento andaluz. Por tanto Andalucía non é un suxeito político.Arestora o sistema está en crise e vai caer polo modelo territorial, segundo a súa previsión. Andalucía non ten discurso para cando se cambie o modelo. (Galicia tampouco, podería engadirse aquí). Se outros demandan a autodeterminación, para a cal os andaluces non teñen en absoluto forza popular, os andaluces, di Urías, deben demandar a autodeterminación dos pobres (Sic).Falar da distribución da riqueza dentro de Andalucía, facéndoa unha firme demanda popular, e dentro do modelo federal ditar as propias normas. O federalismo non é un modelo senón moitísimos modelos. O de Andalucía xa que logo non é o de esixir un referendo de autodeterminación inviábel e irreal, senón un estado federal, onde a nación dite as propias normas sen ataduras, para distribuír a riqueza e gobernar o propio.A parábola que se forma é moi interesante. BibliografíaFrancesc Cambó. Pla, Josep. Obra Completa, Volum 25. Edicións Destino 1973.Joaquín Urías é profesor de dereito constitucional, foi letrado do Tribunal constitucional e membro da comisión negociadora do estatuto de autonomía de Andalucía de 2007.


Summary: O grupo socialista emenda a proposta do BNG, que solicitaba unha comisión parlamentaria sobre o accidente, e intenta evitar que se vote. Tamén solicitou suprimir a petición de transferir as competencias aeroportuarias a Galicia ou a de iniciar os trámites para facer pública a AP-9.

O BNG defendeu este xoves no Congreso as súas propostas de resolución con motivo do debate de política xeral que se celebrou esta semana. A deputada Rosana Pérez foi a encargada de presentar as suxestións da formación nacionalista, centradas nos sectores produtivos e nas infraestruturas galegas, pero na que tamén se incluíu "por enésima vez" a petición dunha comisión de investigación parlamentaria sobre o tráxico accidente ferrovario de Angrois, a mesma reclamación que a voceira Olaia Fernández Davila expresou no debate do pasado mércores, e que foi rexeitada. Foi a interpelación do Bloque a que provocou que o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, fixese algunha alusión á traxedia na que morreron 79 persoas. Pero non houbo resposta ningunha sobre a solicitude, máis aló de advertir o Goberno de que fai todo para "saber toda a verdade" sobre o sinistro. A iniciativa nacionalista foi rexeitada polos populares. O Bloque amosa a súa indignación logo de que o PSOE emendase a súa proposta para solicitar unha comisión de investigación sobre Angrois Desta vez, a indignación do Bloque chegou tamén pola emenda que os socialistas presentaron á súa proposta de constituír unha comisión de investigación sobre o accidente e coa que intentou que nin tan sequera se votase a petición. "Rexeitamos a emenda do PSOE solicitando que se suprima a nosa proposta; o grupo parlamentario socialista é pouco intelixente e absolutamente irresponsable", asegurou desde a tribuna do Congreso Rosana Pérez, que insistiu en que "PSOE e PP teñen moito que agochar neste tema". A emenda do PSOE pediu, textualmente, "suprimir os tres primeiros parágrafos no apartado de infraestruturas". Refírese ás propostas nacionalistas que reclamaban unha comisión de investigación parlamentaria sobre o accidente de Angrois, a transferencia a Galicia das competencias sobre a xestión dos aeroportos galegos e o inicio dos trámites para recuperar a titularidade pública da AP-9. O PP votou en contra da comisión de investigación e o PSOE abstívose despois de intentar que non se votase a proposta Finalmente, a iniciativa foi rexeitada polo PP, mentres que o PSOE abstívose logo de intentar que non se votase ese punto referente ao accidente de tren en Compostela, primeiro presentando a emenda e incluso negociando cos nacionalistas. A postura do PSOE estatal non se diferencia moito nesta ocasión da do PSdeG, que en Galicia leva meses absténdose ante as continuas peticións de AGE e BNG para que se leve a cabo unha comisión de investigación sobre o sinistro de Angrois, aínda que o pasado martes os socialistas galegos votaron a favor e que se puidese introducir na orde do día a creación da comisión que reclaman Alternativa e Bloque. "O grupo socialista é pouco intelixente e absolutamente irresponsable", di o BNG, que acusa a socialistas e PP de "ter moito que agochar no tema" Na súa intervención, Rosana Pérez solicitou tamén a transferencia da xestións aeroportuaria galega, así como da rede ferroviaria interior e tamén unha AP-9 gratuíta e con programas de descontos, así como que se asegure a dobre vía no AVE Madrid-Galicia e a recuperación efectiva do tramo Ferrol-A Coruña. A deputada do BNG lembrou tamén que nas súa propostas inclúese a petición dun reparto de cotas xusto para o sector pesqueiro galego, así como un plan de viabilidade para os estaleiros de Navantia en Ferrol e Fene, o levantamento do veto á construción civil e carga de traballo e a "construción do prometido mil veces dique flotante". O Bloque reclamou "o lexítimo dereito a decidir das nacións" do Estado Rosana Pérez tamén solicitou, "fronte ao teimudo inmobilismo do modelo de Estado", o "lexítimo dereito a decidir das nacións e unha descentralización dos tributos para que os nosos impostos revirtan na nosa cidadanía". Do mesmo xeito, a deputada nacionalista reclamou que se "recuperen os dereitos que o Goberno quitou", así como que "se impida que nos siga suprimindo dereitos, como o que se pretende coa lei de abortou ou de seguridade cidadá", dúas leis das que o Bloque reclama a súa retirada. Ademais, nas resolucións o BNG reclama tamén a derrogación da Lomce, a reforma local e as taxas xudiciais, así como qeu se lle dea unha solución colectiva para os 35.000 preferentistas que aínda non recuperaron os seus aforros. Tamén reclama unha tarifa eléctrica para Galicia "por ser excedentaria na produción de enerxía". Tamén solicita o Bloque se se modifiquen os criterios de reparto dos fondos da PAC para evitar a discriminación das explotacións galegas. Todas as propostas presentadas de resolución presentadas polo Bloque foron rexeitadas grazas á maioría absoluta do Partido Popular. Das 103 presentadas, tan só se aprobaron 22, trece delas dos populares e outras nove pactadas con CiU, PNV, CC, UPN, ERC e UPyD. PSOE e Izquierda Plural tamén viron como se rexeitaban todos os seus textos.


Summary: Feijóo tenta desligarse o máis posible do goberno do seu partido na capital de Galicia, cuxo alcalde reitera que non dimitirá e prevé presentar o luns un gabinete inzado de persoas que non se presentaron ás eleccións. "Pregúntenlle ao alcalde", di o presidente.

A finais de setembro de 2012 restaba un mes para as eleccións autonómicas e o daquela candidato á reelección na Presidencia, Alberto Núñez Feijóo, compartía almorzo informativo con quen había menos de medio ano que chegara á Alcaldía de Santiago en substitución de Gerardo Conde Roa, condenado por fraude fiscal. Exercendo de presentador do evento o presidente da Xunta explicoulles aos presentes que "Ángel Currás ten por tras unha cidade que empurra, que se abre e que soña", e iso "non é pouca base para lograr que Santiago mellore", obxectivo para o que "fan falta ideas, ilusión e equipo no Goberno local; sei que el as ten e que o seu equipo, tamén". Menos de dous anos despois o xefe de filas do PP galego tenta desligarse o máis posible do gabinete ao que o seu partido chegou tras década e media de tentativas fallidas. Compostela, dicía daquela Feijóo, é unha cidade "responsable, que esquiva os debates bizantinos" e que "non quere nin gobernos desunidos nin que desunan". Aquelas verbas presidenciais revélanse cobran un sentido ben distinto nesta primavera de 2014, na que o noutrora eloxiado Currás vén de celebrar a súa primeira Xunta de Goberno local de só catro membros, os que quedan tras os cesamentos en masa provocados polas presuntas implicacións no caso Pokémon e, sobre todo, pola condena por prevaricación a sete dos trece membros do seu equipo por unha decisión tomada nunha xuntanza á que el preferiu non acudir. Isto sucede mentres o rexedor tenta cadrar o sudoku de edís non electos que prevé presentar en sociedade o luns, previa bendición política dun Feijóo que procura, con maior ou menor fortuna, desentenderse dunha situación en cuxa xénese foi actor directo, non en van, propiciou a candidatura de Conde Roa en 2011. Feijóo tenta desligarse o máis posible do Concello santiagués: "Pregúntelle ao alcalde", respóndelle á prensa A través da súa tenente de alcalde, Reyes Leis, ou, o que é o mesmo, a través do 25% do goberno local, Currás comunicoulle á prensa que agarda o visto e prace de Feijóo aos aspirantes a edís, un heteroxéneo equipo no que prevé xuntar, por exemplo, un ex árbitro de fútbol e unha antiga decana de Económicas. Mentres, o equipo do presidente da Xunta fai transcender a través da prensa que a dirección galega do PP preferiría que Currás dimitise e o propio Feijóo, na liña iniciada tras a última reunión do Consello da Xunta, instou os medios a "preguntarlle ao alcalde, que é quen lle corresponde facer os equipos", cando foi cuestionado este sábado sobre se se reunira co rexedor para abordar a crise institucional da capital galega. Recorte da axenda oficial do Concello de Santiago para o luns, 9 de xuño Neste escenario, a axenda oficial do consistorio compostelán reflicte que no mediodía do vindeiro luns Currás presentará en rolda de prensa "os membros do novo goberno", no que non haberá máis de dúas persoas elixidas nas urnas, Currás e Leis, e no que máis da metade do equipo nin sequera foi incluído en lista electoral ningunha. Malia ao desdén do seu xefe de filas Currás asegura, en declaracións a Radio Obradoiro, que está cheo de "forzas" e "entusiasmo" para "levar a cabo o proxecto que comezou en 2011", isto é, o de Conde Roa. Isto non quere dicir, así e todo, que non "sopesase" dimitir. Pero "non son dos que abandonan cando o camiño é escuro e as dificutlades son maiores". Currás agarda a bendición de Feijóo para un equipo no que máis da metade nin sequera foi en lista electoral ningunha Dadas as circunstancias e mentres colectivos veciñais da cidade mesmo dubidan de que se poidan chegar a celebrar con ben as festas do Apóstolo o rexedor di entender que Feijóo non o apoie abertamente. "Son momentos difíciles para o presidente e para o partido; comprendo e respecto as valoracións que faga". "Dixo que a decisión de continuar ou non era miña e agradézolle a súa confianza en min", agrega. Sobre Feijóo fala tamén a oposición municipal, cuxo voceiro socialista, Francisco Reyes, lamenta que "lave as mans como Pilatos" ante un goberno que será "legal", pero non "lexítimo". Para Rubén Cela, do BNG, Currás está "deslexitimado e desprestixiado para encabezar un goberno como o da capital de Galiza", que vive o "último coletazo dun alcalde agónico".


Summary: 'Nós Diario' informara o pasado xaneiro do ocorrido no centro de maiores de Monforte, onde unha usuaria perdeu a mobilidade por mor dunha úlcera.

A Xustiza vén de admitir a trámite a querela presentada contra a conselleira delegada do conglomerado de residencias de anciáns DomusVi, Josefina Fernández, por presunta neglixencia médica nos coidados. Así, estudarase se houbo indicios de delito no caso da residente do centro de Monforte de Lemos Carmen Barreiro, que, segundo explicaba o pasado mes de xaneiro a Nós Diario a súa neta, Iria Álvarez, "tiña unha úlcera nun pé do tamaño dun puño". "A miña avoa entrou na residencia andando, polo seu propio pé, e sen limitacións. Vinme obrigada a ingresala porque presentaba un problema ansioso-depresivo que me impedía prestarlle os coidados que requiría e non por outras razóns médicas, dado que se atopaba en bo estado de saúde sen prexuízo dos problemas derivados da idade", relataba. A muller perdeu a mobilidade por mor da úlcera. Síntomas de desnutrición e numerosas úlceras Nun informe asinado polo seu propio médico, ao que tivo acceso este xornal, indícase que a anciá presentaba "úlceras de cúbito nos talóns e desnutrición", alén dun "gran deterioro cognitivo". O documento asegura, así mesmo, que a doente "non presentaba ningunha sintomatoloxía" no momento do seu internamento na residencia. Esta sexta feira comezan as dilixencias preliminares nos Xulgados, e están chamadas a declarar dúas enfermeiras do centro. As e os traballadores consultados daquela por Nós Diario denunciaron o "incumprimento das ratios" e a escaseza de medios: "As caídas nas residencias son consecuencia da falla de persoal para prestar atención ás e aos usuarios". Nova causa xudicial contra Josefina Fernández O pasado mes de xullo, o Xulgado de Instrución nº 3 de Cangas abriu dilixencias contra Josefina Fernández e mais outros dous cargos da Consellaría de Política Social por presuntos delitos de "homicidio, lesións por imprudencia profesional e abandono de discapacitados". A xestión da conselleira delegada de DomusVi durante a pandemia da Covid-19 foi obxecto de numerosas críticas, en especial após coñecerse a nova da súa vacinación irregular en xaneiro pasado.


Summary: O portal de 'Ponte... nas ondas!' estréase esta segunda feira, co gallo do Día Mundial da Radio.

Esta segunda feira é o Día Mundial da Radio e hai mancheas de actividades por todo o mundo para conmemorar esta xornada. Tamén en Galiza, unha delas a que pon en andamento 'Ponte...nas ondas!'. É 'Escola nas ondas!', o primeiro espazo para difundir e espallar podscats e programas de escolas galegas, portuguesas e do resto da lusofonía. As escolas interesadas poden remitir ese material a web@escolasnas ondas.com. Ademais, e para este Día Mundial da Radio, que celebran arredor do lema 'A radio es ti' convidan a enviar mensaxes de audio (whatsapp) ao número 634 878 120.


Summary: Denuncian unha "situación caótica" e aseguran que non se producen máis mortes grazas ao seu esforzo. A dirección do complexo hospitalario, que desvinculara a morte da falta de medios, recoñeceu a pasada quinta feira que existia unha importante saturación no centro e que a anciá levaba días sen comer.

Nun comunicado feito público e asinado pol@s facultativ@s do Centro hospitalario universitario de Vigo, que tamén foi enviado á consellaría de Sanidade e ao presidente da Xunta de Galiza, @s médicos do CHUVI denuncian o "colapso crónico" do hospital e atribuíron a morte da octoxenaria falecida mentres agardaba a ser atendida durante máis de 3 horas á falta de medios e "á situación caótica" que padece o centro. Neste senso, @s facultativos de urxencias aseguran que, ao contrario da posición defendida pola dirección do hospital, durante a terza feira non contaron con espazo libre para atenderen @s doentes e que mesmo se viron na obriga de empregaren emprazamentos destinados a pacientes críticos para dar saída á morea de casos que colapsaban urxencias. Segundo o comunicado, o colapso foi minguando a partir das doce da noite e non antes, após o falecemento da anciá. @s médic@s denuncian que o presidente da Xunta puxese en dúbida a súa profesionalidade ao asegurar que se investigaría se existía "un erro na diagnose previa" da anciá No seu informe, @s médic@s denuncian as verbas pronunciadas polo líder do executivo galego, Alberto Núñez Feijóo quen asegurou en comparecencia de imprensa logo da xuntanza do Consello da Xunta que se levaría a cabo unha investigación para determinar se existía "un erro na diagnose previa" poñendo en dúbida, xunto coa conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, a labor desenvolvida pol@s profesionais no exercicio das súas funcións. Segundo @s facultativ@s o falecemento da octoxenaria tivo a ver de maneira directo coa falta de medios dispoñíbeis nas urxencias do hospital e alertan de que a situación "non acontece máis veces" en boa medida grazas "ao esforzo" realizado pola propia equipa médica. O comunicado foi asumido polo Colexio de Médico de Pontevedra e vén a apoiar as teses defendidas polos grupos da oposición que denunciaron a grave situación que actualmente viven algúns dos centros hospitalarios do país. "Os recortes matan", espetoulle o deputado nacionalista Carlos Aymerich na Comisión de sanidade á representante do Goberno galego.


Summary: A Garda Civil é un corpo creado en 1844 con funcións de seguridade e orde pública, mais tiña tamén unha compoñente política: a súa creación estivo inicialmente na base do esforzo centralizador do Estado liberal, e posteriormente serviu tamén para o control de movementos populares agrarios ou obreiros. Despois do golpe a Garda Civil exerceu tamén un papel chave na política represiva, con enorme responsabilidade no control das milicias, a persecución da disidencia e a execución da represión extralegal.

Garda Civil e a represión Non foi unha sorpresa que a Garda Civil apoiase de forma entusiasta o golpe militar, tendo en conta a tradición represiva da benemérita sobre os movementos sociais na Galiza, obreiros (A Coruña, 1901) e sobre todo agrarios (Salcedo, Oseira, Nebra, Sedes, Sofán, Sobredo, entre outros). Xa en abril de 1936 un grupo de gardas civís destinados na Galiza e comandados por Benito de Haro participara nunha conspiración para rematar coa república; os implicados eran Florentino González Vallés, José Leseduarte, Victoriano Suanzes e os irmáns Rodrigo e Perfecto Santos Otero. Malia que o complot foi descuberto e algúns dos participantes foron dispersados en destinos lonxe da Galiza, no 36 a maior parte deles estaban de volta no país. A implicación da Garda Civil foi indispensábel na execución e no éxito do golpe militar na Galiza. As forzas deste corpo armado apoiaron maioritariamente o golpe e participaron tanto nos combates de rúa nas localidades onde existiu resistencia organizada como no control preventivo do resto do país. As investigacións do proxecto Nomes e Voces só recollen como excepción unha decena de gardas civís que foron obxecto da represión. A Garda Civil foi chave na implantación dun réxime de Terror, pois nesa altura non existía outra forza con capacidade para exercer unha política represiva a grande escala: a Falanxe estaba aínda en formación, outras milicias actuaban en ámbitos reducidos, e o exército non contaba coa implantación territorial precisa, ademais de estar entregado ao esforzo bélico. Só a Garda Civil tiña infraestrutura e medios, posuía adestramento e aptitude, e sobre todo e o máis fundamental, amosaba a actitude precisa para se converter no eixo sobre o que pivotar unha política represiva que abranguese toda a xeografía galega. En 1936 as forzas da Garda Civil na Galiza eran as que pertencían ao 6º Terzo, distribuídas nas comandancias provinciais da Coruña (con tres compañías: Ferrol, Santiago e A Coruña), Lugo (Viveiro e Lugo), Ourense (Verín e Ourense) e Pontevedra (Vigo e Pontevedra); o organigrama completábase cunha estrutura radicular que abranguía 36 liñas e 177 postos da Garda Civil. A organización da represión foi desigual en todo o territorio galego, mais a presenza da Garda Civil foi unha constante en todo o país. A dirección da represión estivo nas mans dos delegados de orden público, figura creada pola Lei de Orde Pública de 1933, que habilitaba os gobernadores civís para nomear estes delegados en zonas da súa xurisdición. Dos catro gobernadores civís nomeados inicialmente na Galiza, os de Pontevedra (Ricardo Macarrón Piudo) e A Coruña (Florentino González Vallés) eran gardas civís, mentres os de Ourense e Lugo eran militares retirados; os de Pontevedra, A Coruña e Ourense exerceron o cargo de delegados ao tempo que o de gobernador civil, mentres o de Lugo non parece que asumise o cargo de delegado. No seguinte chanzo organizábase todo un sistema de delegados de Orde Pública por zonas (así, Leseduarte en Santiago e Suanzes en Ferrol), partidos xudiciais ou concellos, que podían ser gardas civís, militares retirados ou paisanos. E máis abaixo estaban as milicias que se organizaban en cada localidade, cos seus mandos propios, mais subordinadas aos delegados de orde pública e supervisados pola Garda Civil. Segundo as investigacións do proxecto Nomes e Voces, de todas as mortes producidas pola represión na Galiza, máis de dous terzos corresponderían con asasinatos extraxudiciais: persoas que eran sacadas das cadeas para executalas en cemiterios ou lugares retirados de zonas poboadas, e tamén persoas agochadas que eran capturadas e executadas sumariamente. Nas sacas normalmente tiñan intervención tres tipos de axentes: os funcionarios dos estabelecementos que entregaban os presos, os executores que se facían cargo deles para asasinalos, e as autoridades que asinaban as ordes que xustificaban a saída. Na práctica, resultaba rara a saca que non contase entre algún destes tres tipos de axentes cun garda civil, existindo mesmo a posibilidade de que todos eles foran gardas civís… Gostarías de seguir lendo? O único que tes que facer é procurar Nós Diario no quiosque ou libraría máis próxima ou acceder á súa lectura na nube a través da nosa tenda online. Aproveita as promocións actuais e formaliza esa subscrición na que levas tempo pensando!