Summary: Francisco fixo hoxe referencia ao informe detallado do Vaticano sobre as décadas en que a institución ocultou a conduta sexual do que foi arcebispo de Washington Theodore McCarrick.

O papa Francisco comprometeuse hoxe a limpar a Igrexa católica de abusos sexuais e rezou polas vítimas do ex cardeal Theodore McCarrick, un día despois de o Vaticano publicar un informe detallado sobre as décadas en que a institución ocultou a conduta sexual do que foi arcebispo de Washington. Este informe culpa unha serie de bispos, cardeais e papas por restar importancia e desbotar moreas de evidencias dos delitos de McCarrick desde a década de 1990. Un dos nomes que aparecen é o de Xoán Paulo II, que designou a McCarrick arcebispo de Washington no ano 2000 ─e despois cardeal─ malia unha investigación por el encargada sinalar que compartía a cama con seminaristas. "Anovo a miña proximidade coas vítimas de calquera abuso e o compromiso da Igrexa para erradicar este mal", afirmou o pontífice, antes de facer unha pausa en silencio durante case un minuto, tempo en que aparentemente estivo orando. Cesado por Francisco Francisco cesou o ano pasado a McCarrick, de 90 anos, tras outra investigación do Vaticano que achou que abusara sexualmente tanto de adultos como de menores. O papa autorizou un estudo máis detallado sobre o ascenso de McCarrick a través do clero despois de se dar a coñecer unhas revelacións do que era un segredo a voces nos Estados Unidos e no Vaticano. Isto é, que se comportaba de maneira inapropiada con seminaristas, durmindo con eles ou en escapadas de fin de semana. O informe suscitou interrogantes incómodas sobre Xoán Paulo II ─canonizado santo por Francisco─ e o seu secretario de confianza, o cardeal Stanislaw Dziwisz. Este último foi obxecto dun maior escrutinio e de críticas na súa Polonia natal a respecto de acusacións sobre o encubrimento doutros casos de abuso sexual por parte de clérigos.


Summary: O BNG exixe unha auditoría do contrato que a Xunta adxudicou sen publicidade ao cofundador dunha empresa da familia Ayuso durante a pandemia.

A exclusiva de Nós Diario sobre que a Xunta contratou sen publicidade co cofundador dunha empresa dos Ayuso vai chegar ao Parlamento galego, mediante unha proposición non de lei para debate na vindeira sesión plenaria, que decorrerá 26 e 27 deste mes. Este xornal informou como Sanidade adxudicou 298.265 euros a Proyectos Hospitalarios Internacional S.A. (Prhoinsa) mediante un procedemento con negociación sen publicidade. Prhoinsa ten por administrador único Juan Carloso Herrero Casasola, segundo o Rexistro Mercantil. Este empresario foi cofundador de Sismédica SL, segundo desvelara Infolibre. A Xunta contratou sen publicidade co cofundador dunha empresa dos Ayuso Esta é compañía da que Isabel Díaz Ayuso manifesta ter o 50% na súa última declaración de bens patrimoniais na Asemblea de Madrid. O administrador único de Sismédica é Tomás Díaz Ayuso, o irmán da política e intermediador dos contratos supostamente irregulares que acabaron, por tratar de investigalos, coa carreira de Pablo Casado. O BNG defende unha proposición non de lei para elaborar unha auditoría externa nos contratos "negociados sen publicidade" e "realizados pola vía de urxencia" coa empresa de Prhoinsa. Segundo apuntou a viceportavoz nacionalista, Olalla Rodil, "tendo en conta todo o que se está coñecendo estes días e de como persoal vinculadas ao PP de Madrid aproveitaron a pandemia para facer negocio, queremos luz e taquígrafos sobre esta cuestión aquí na Galiza", apuntou. A Fiscalía Europea require a investigación ao irmán de Ayuso e sospeita que puido cometer unha "posíbel fraude de subvencións" Crise e medidas fiscais O aumento da inflación na Galiza por riba da media do conxunto do Estado e as posíbeis medidas fiscais que a Xunta porá en marcha para facer fronte á situación actual centrarán as preguntas da oposición ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, no próximo pleno. A sesión plenaria incluirá a comparecencia a petición propia do vicepresidente segundo e conselleiro de Economía, Francisco Conde, para abordar os resultados da Estratexia de Especialización Intelixente (RIS3) 2014-2020. Non comparecerá por mor do veto do PP o conselleiro de Sanidade, tal e como pedía o BNG, para explicar a situación das listas de espera. O PSdG levará inciativas respecto ao ensino e o BNG sobre a alza de prezos.


Summary: Vanse coñecendo máis detalles sobre o novo escándalo que rodea Juan Carlos I e varios membros da súa familia polo uso de tarxetas opacas vinculadas a fondos de contas que non estarían aos seus nomes. Un magnate mexicano e un tenente coronel amigo do rei emérito serían pezas dun armazón que investiga a Fiscalía do Supremo.

Continúan os sobresaltos en Palacio, agora con nomes de posíbeis testaferros, logo de antonte transcender que a Fiscalía Anticorrupción levaba tempo investigando os gastos de tarxetas de crédito opacas que terían empregado o ex monarca Juan Carlos I de Borbón e algúns familiares seus, como a raíña emérita Sofía de Grecia e algúns dos seus netos, sen estaren os cartóns ligados a contas bancarias vinculadas aos seus nomes. O escándalo aumenta e os datos van aflorando: onte apuntouse o axudante de campo do rei emérito, o tenente coronel do Exército do Aire Nicolás Murga Mendoza, como o seu o testaferro. Tamén transcendeu que os cartos procedían do millonario mexicano Allen de Jesús Sanginés-Krause. Os traballos de investigación terían iniciado no ano 2019, a partir dunha alerta do Servizo Executivo da Comisión de Prevención do Branqueo de Capitais e Infraccións Monetarias (Sepblac), dependente do Ministerio de Economía, ao redor de movementos dunha conta a nome do militar Murga Mendoza. Ademais, segundo transcendeu, tamén se tería tomado declaración ao empresario Sanginés-Krause. Sería este quen tería introducido grandes cantidades de diñeiro na conta de Murga Mendoza, quen á súa vez pagaría con ese cartos gastos persoas do rei. Por iso é que se investiga se houbo branqueo de capitais a través da utilización de contas bancarias que estarían a nome deses dous investigados. Este escándalo sobre un suposto branqueo de cartos cobra maior relevancia se cabe que as outras investigacións que rodean o rei emérito ao supostamente térense realizado durante os anos 2016, 2017 e 2018, é dicir, logo de Juan Carlos I abdicar en favor do seu fillo Felipe VI. Así as cousas, o emérito ficaría sen a inviolabilidade coa que a Constitución española blinda o monarca durante o exercicio do seu reinado e sobre os actos que comente mentres senta no trono. O xuíz cita Correa e 25 persoas máis pola peza principal da Gürtel O xuíz da Audiencia Nacional José de la Mata acordou a apertura de xuízo oral na última peza, e a principal, do caso Gürtel contra un total de 26 persoas físicas, entre elas o líder da trama, Francisco Correa, e a súa man dereita, o ex parlamentario e antigo secretario de organización do PP galego, Pablo Crespo, aos que impón o pago dunhas fianzas en concepto de multas de até 33,6 millóns de euros. O maxistrado envía a xuízo tamén 20 persoas xurídicas como responsábeis civís subsidiarias por esta peza relativa aos presuntos delitos fiscais polos que a Fiscalía Anticorrupción pide 77 anos de prisión para os líderes da Gürtel. Trátase da última peza desta macrocausa de corrupción que quedaba en instrución, a excepción dunha parte dos coñecidos como 'papeis de Bárcenas', reaberta en marzo de 2017 e que se segue a investigar.


Summary: Tras lembrar que a situación da lingua propia do País segue estancada após 15 anos, desde a redacción do Libro Branco da Xustiza, Carlos Varela instou o Goberno a elaborar unhas directrices que freen a "inhibición lingüística" por parte d@s profesionais da xustiza, que prefiren o español

"O principal problema do uso do galego na xustiza deriva da inhibición lingüística por parte dos profesionais, que renuncian a empregar esta opción comunicativa, como lingua de traballo ante os tribunais, ante o predominio do castelán". É a mensaxe que o fiscal superior da Galiza, Carlos Varela, vén de lanzar á Xunta, nomeadamente ao seu presidente, Alberto Núñez Feijóo, tan só uns días despois de coñecermos un novo caso de discriminación no eido xudicial polo uso da lingua propia do País. Unha xuíza de Vigo rexeitou unha demanda por estar redactada unicamente en galego, e requeriu unha tradución xurada do texto ao español. Diante da situación, Varela, quen tomou parte na V asembleia da Ixuga --Irmandade Xurídica Galega--, avogou pola normalización do galego tamén diante dos tribunais e reclamou do Goberno que aborde a elaboración dun Plan Xeral "que marque as directrices de actuación no ámbito da Administración de Xustiza" en materia lingüística. Nesta liña, referiuse máis concretamente ao informe de 1997 do Libro Branco da Xustiza sobre o escaso uso das linguas cooficiais en favor do español para censurar que, após 15 anos, "a situación descrita pouco mellorou". A Ixuga outorgou nesta fin de semana as súas medallas de ouro aos xuristas Antonio Pratas e Xosé Luís Franco Grande pola súa traxectoria durante un acto no que renderon homenaxe ao maxistrado Ramón Carballal, para alén de proceder ao xuramento de 42 irmandiñ@s de entrada na entidade, onde Carlos Varela é o irmandiño maior.


Summary: Pura Ferreño leva desde o 2002 traballando en temas de asesoramento na Cooperativa Agraria Provincial da Coruña, que xestiona a Granxa o Cancelo, un proxecto singular que comercializa leite en dispensadores, produce xeado e abre as súas portas para divulgar as vantaxes de apoiar, tamén no consumo, as explotacións gandeiras.

Defende o futuro do noso sector agrícola e sobre a mesa pon un feixe de razóns para que así sexa. Xera emprego, mantén a viabilidade do rural e é o mellor dos cortalumes. Enxeñeira agrónoma, Pura Ferreño fálanos dos obxectivos da Granxa o Cancelo. -Como nace a Granxa o Cancelo? Trátase dunha das actividades da Cooperativa Agraria Provincial da Coruña, unha entidade que presta servizos de asesoramento, substitución ou xestión ás explotacións gandeiras. Era unha granxa abandonada, da que en 2009 nos facemos cargo. As vacas volven ás terras e comeza a funcionar con persoal da cooperativa. -Por que decidiron xestionar directamente a granxa? Hai que predicar co exemplo e poñer en práctica o que defendemos. O Cancelo é tamén un campo de probas para buscar novas vías de comercialización, produtos con valor engadido e tamén de divulgación dos traballos dunha explotación. O Cancelo recibe visitas e explicámoslles a persoas alleas ao rural que quedan 11.000 granxas de vacún na Galiza que están xerando emprego e impedindo que as aldeas fiquen abandonadas. Esta é a filosofía e Granxa o Cancelo; funciona como unha marca. -En canto á comercialización con máquinas expendedoras de leite, cando imos ao barato e ao rápido, está a dar resultado? Comezamos en 2010 coas máquinas. Temos catro funcionando e dúas pendentes de instalación. Nos últimos vinte anos cambiáronnos os hábitos de alimentación. Viviamos nun país no que o leite pasteurizado tiña moita aceptación, e agora só vemos grandes lineais de bricks. Queremos que se volva recuperar o leite do día, o que hai que gardar en frío. Unha volta atrás, en certa medida. Como dicimos, volver tomar leite de verdade, co seu sabor e o seu aroma. Témolo esquecido! Recuperar un produto saboroso que sabe ao que é; nin se lle quita nin se lle pon. O leite UHT consérvase como mínimo tres meses, contén conservantes e pasa por procesos térmicos. Nós non lle facemos máis que pasteurizar e distribuír. Non homoxeneizamos nin estandarizamos. O leite Granxa o Cancelo vai variando en función do tempo de parida das vacas, da alimentación. Conserva a súa nata e con ella os aromas e os sabores. O leite de brick é un produto estándar sen matices. Ademais, evítase a xeración de residuos, ao ter que levar a botella para enchela. -O Cancelo é a única granxa do país que produce xeado. Por que tiran por ese produto e non o iogur ou o queixo? Temos un obradoiro e queriamos sacarlle partido indo ao produto de valor engadido. O xeado tiña esa vantaxe: non había quen o fixese no país. En Asturias hai algunha granxa que o fai, pero é franquiado; é dicir, mándanlle a pasta para mesturar co leite. Aquí nós temos o leite, compramos a nata, o azucre, o cacao, a froita... e faise a mestura na granxa, cun traballo artesanal, coms se fose da casa. A materia prima é de calidade, de temporada e de proximidade. Cando non hai kiwi ou amorodo, non elaboramos os xeados deses sabores. A castaña, poño por caso, é a do Courel. -Aí si que teñen competencia. Agora hai xeados de marcas brancas a moi pouco prezo. Xa mais estamos a falar de cousas distintas. A nosa materia prima é de primeira calidade, con froita fresca, e a masa, feita por nós. O produto é xa máis denso. Unha terrina de medio litro pesa 450 gramos, o mesmo que pesa a do litro dun supermercado. Os outros levan moito aire, e o noso segue un proceso de manteigación que o fai máis denso e saboroso. -Os baixos prezos dos lácteos son a unha verdadeira ameaza para o sector? O leite deixou de ser un alimento para ser un produto de reclamo, e o que a xente debe saber é que se un leite se comercializa por debaixo dos 65 céntimos, non se están a pagar os custos de produción. En 2012 producir un litro de leite puido custar entre 37 e 38 céntimos, sen transporte nin envasamento. O certo é que tamén estamos a atopar que hai consumidores que valoran a calidade e xente concienciada coa importancia de manter as explotacións abertas. Onde agora está O Cancelo había terras abandonadas, e agora hai xente a traballar que xera movementos económicos arredor. Hai xente disposta a pagar máis para consumir de forma responsábel. -O consumo responsábel afecta entón ao emprego no rural? Sabemos que a crise está a afectar a todo o mundo, mais é preciso manter os empregos no rural, e a iso contribúe un consumo responsábel. Trátase dun sector moi atomizado, de pequenas empresas, que xeran empregos en ámbitos nos que a única perspectiva é a instalación de grandes empresas que esquilman os recursos, e estamos a ver o que pode pasar coa minaría. As explotacións utilizan os recursos e reinvisten na zona. Por outra parte, cómpre saber que as explotacións leiteiras xuntan máis traballadores que a Citroen. Debería preocuparnos o peche das explotacións gandeiras, pois o sector leiteiro tamén é unha grande empresa. -Que queren que vexamos nas visitas á granxa? Queremos transmitirlle á xente a importancia das explotacións gandeiras, agrarias, do monte... a repercusión que teñen na nosa sociedade. Nas comarcas gandeiras non hai problemas de incendio. As patrullas son o gando. Coa súa desaparición sobrevén o despoboamento. A xente ten que sabelo. Cando se falan das axudas ao mundo rural, cómpre dicir que se trata dun investimento en quen está traballando e tirándonos as castañas do lume. Mentres hai xente que coide o medio rural, a sociedade pode estar tranquila. Cando desaparece é cando fan falta cartos para as cuadrillas.


Summary: Os gobernos galego e español presentan os baixos datos de abandono escolar como un retrato do presente, cando en realidade reflicten a situación de quen chegaron ao remate do ensino obrigatorio hai varios anos. O último dato galego, do 15,2%, é o máis baixo da serie.

A taxa de abandono escolar temperán é un dos datos que os sucesivos gobernos galegos amosan con máis fachenda. Fano porque descende ano tras ano e, nos poucos exercicios en que se incrementa, a suba adoita ser leve e o indicador permanece, en calquera caso, notablemente por baixo da media estatal. A última actualización deste indicador, tirado do traballo estatístico da Enquisa de Poboación Activa (EPA), chegou este xoves cuns datos que o Ministerio de Educación cualifica como "históricos" por seren os máis baixos da serie: 15,2% para Galicia e 19% para España. Tanto para Galicia como para España os números indican unha mellora, o que serviu para que destacados cargos dos gobernos español e galego e mais do partido que os sustenta, o PP, presumisen abertamente del e mesmo insinuasen que é un efecto da criticadísima LOMCE, a lei educativa vixente. No entanto, como os seus predecesores, obvian que esta taxa é unha desas herdanzas recibidas, un indicador que non realiza unha foto fixa do momento presente, senón do pasado recente. A taxa de abandono escolar mide a poboación de 18 a 24 anos que deixou de estudar tras rematar o ensino obrigatorio Tal e como explican o Instituto Galego de Estatística, o INE e mais Eurostat, a taxa de abandono escolar temperán está ligada ao mercado laboral e mide algo moi concreto. É a porcentaxe da poboación de 18 a 24 anos que "non completou o nivel de educación de secundaria segunda etapa e non segue ningún tipo de información". Isto é, as persoas nesta franxa de idade que, como moito, remataron a ESO, e tras facelo non seguiron estudando, xa sexa a través da FP, do Bacharelato ou doutro tipo de formación regrada ou non regrada. Así as cousas, o dato de 2016 non mide a poboación que deixou os estudos nese ano, senón a que tiñan idade de rematar a ESO -na contorna dos 16- entre hai dous e oito anos, é dicir, quen chegaron ao límite da escola obrigatoria entre 2008 e 2014. Deste xeito, dando por boa a tese de que a cor política do Goberno inflúe nestes resultados, o indicador máis recente do abandono escolar temperán sería un mérito, cando menos, compartido entre o Executivo de coalición PSdeG-BNG e o do PP, no caso galego, e entre os gabinetes de PSOE e PP, para o Goberno de España. Do mesmo xeito, estes datos aínda non reflicten, obviamente, os efectos positivos ou negativos que puidese ter a Lei Wert, cuxa implantación comezou en 2014. O dato de 2016 reflicte a situación das persoas que chegaron á fin da ESO entre 2008 e 2014 Non obstante, fronte ás teses gobernamentais, son diversas as voces sindicais e educativas que poñen o foco nunha causa fundamental para comprender o retrato que trazan estas taxas: a crise económica. Os datos excepcionalmente baixos de 2015 e 2016 correspóndense coas persoas que chegaron á fin do ensino obrigatorio no peor da crise económica, anos nos que a inserción laboral das persoas con formación básica tornou en moito máis complicada que no período previo de bonanza económica, cando o abandono escolar temperán aumentou tanto en Galicia como en España, se ben o dato galego continuou notablemente por baixo do estatal. A propia EPA reafirma a correlación entre os datos de deterioro do mercado laboral e o abandono educativo temperán nos últimos anos, mesmo no período para o que o IGE ofrece información, dende mediados de 2009. Hai media década as persoas menores de 30 anos que tiñan traballo en Galicia eran máis de 200.000 e na actualidade é, aproximadamente, a metade que no inicio da crise. Ao contrario do sinalado dende a Xunta, esta redución no é achacable unicamente a motivos demográficos, toda vez que a redución de poboación xuvenil con traballo foi o duplo de intensa que a mingua da poboación xuvenil en xeral. Ao principio desta serie case 70.000 mozas e mozos traballaban en Galicia tendo só rematada a ESO, isto é, encaixando no retrato do abandono escolar temperán. Actualmente son apenas 30.000. Mentres o número de persoas mozas con traballo experimentaba esta notable redución o volume de poboación xuvenil inactiva -a que aínda non está incorporada ao mercado laboral, e polo tanto non figura como ocupada pero tampouco como parada- permaneceu moito máis estable e, dentro dela, mesmo se incrementou levemente. Isto sucedeu tanto nas persoas inactivas coa ESO rematada como entre as que chegaron ao Bacharelato, á FP ou os estudos superiores. Ademais, rexistrouse unha notable redución da poboación de entre 16 e 29 anos considerada inactiva que só acadou os estudos primarios.


Summary: O Museo Man acollerá a exposición 'Simbiosis marina', de Francesc Ramis Este xoves 17 de xuño, ás 20 horas, terá lugar a inauguración da nova exposición do Museo Man de Camelle: 'Simbiosis marina', de Francesc Ramis. A mostra, que permanecerá no museo ata o 11 de xullo chega a Camariñas da man da liña de axudas artísticas do Instituto de Estudios Baleares.A obra de Francesc Ramis presenta a realidade que afecta ao medio ambiente: a contaminación xerada polos residuos abandonados, principalmente os plásticos, un problema que afecta á supervivencia das especies mariñas.O autor dálles unha nova vida aos plásticos saídos do mar, entre outros materiais, e convérteos nunha obra artística representando simbiosis mariñas e marabillosas medusas que nos transportan a un imaxinario universo mariño.

Este xoves 17 de xuño, ás 20 horas, terá lugar a inauguración da nova exposición do Museo Man de Camelle: 'Simbiosis marina', de Francesc Ramis. A mostra, que permanecerá no museo ata o 11 de xullo chega a Camariñas da man da liña de axudas artísticas do Instituto de Estudios Baleares. A obra de Francesc Ramis presenta a realidade que afecta ao medio ambiente: a contaminación xerada polos residuos abandonados, principalmente os plásticos, un problema que afecta á supervivencia das especies mariñas.O autor dálles unha nova vida aos plásticos saídos do mar, entre outros materiais, e convérteos nunha obra artística representando simbiosis mariñas e marabillosas medusas que nos transportan a un imaxinario universo mariño.


Os progres españois sempre andiveron pola vida ocupados e preocupados (con toda xustiza) pola liberdade dos pobos de Palestina, Sahara e Chiapas, mais, por desgraza, nada ocupados nin preocupados pola subordinación das linguas, culturas e nacións catalás, vascas e galegas a un Estado español construído por determinadas elites extractivas, refractarias á libre concorrencia e ao progreso. Un Estado español tendente historicamente ao supremacismo e ao autoritarismo e que só coñeceu periodos liberais e democráticos cando tentou darlle algunha caste de canle ao dereito de autogoberno das nacionalidades. Os progres españois sempre andiveron pola vida moi preocupados polos dereitos do guaraní ou do swahili e nada preocupados pola minorización en cadanseus países das linguas propias de Euskadi, Galicia, Catalunya, Pais Valencià e as Illes. Os progres españois asisten silentes á recentralización autoritaria do Estado español e semellan non se decatar que este proceso vai desnaturalizar de vez o que até de agora cualificabamos como democracia Vivimos nos últimos seis meses a derrogación do dereito constitucional ao autogoberno das nacionalidades pola aplicación dunha interpretación inconstitucional do 155. A derrogación parcial do Código Penal e das Lei de Axuizamento Criminal e Orgánica do Poder Xudicial para crear o delicto de rebelión sen violencia, para inventar a competencia do Tribunal Supremo no canto do Superior de Catalunya nas causas que atinxen ao President, aos deputados e aos consellers, para inventar a competencia da Audiencia Nacional nas causas de sedición, para subordinar a autonomía do Parlament a decisións do Tribunal Constitucional que vulneraban a súa propia xurisprudencia. A aplicación da prisión preventiva como mecanismo antixurídico de creación de reféns: os actuais presos políticos e os antigos presos hoxe suxeitos á fianza e á espada de Damocles da volta ao cárcere se teiman nos seus principios. Fronte esta enxurrada de arbitrariedade e autoritarismo os progres españois ficaron calados. No resto da Europa, en Euskadi, Nafarroa, as Illes, o País Valencià ou Galicia a reacción non foi valente nin axeitada en xeral, mais existiron moitas voces individuais e mesmo manifestacións sociais do rexeitamento de amplos sectores a esta onda incivilizada e represiva. Mais no resto do estado, agás moi poucas excepcións, todo foi, todo é, silencio. Os progres españois asisten silentes á recentralización autoritaria do Estado español e semellan non se decatar que este proceso vai desnaturalizar de vez o que até de agora cualificabamos como democracia. Publicidade


Summary: Os dous movementos terán nova coordenadora e seguirán traballando cara á hipotética marea galega para as eleccións do Estado Español

Iglesias cre que haberá acordo en Galicia pero non renuncia ás siglas O Encontro Cidadán por unha Marea Galega e o Banquete de Conxo 2.0 fan unha nova xogada de cara á hipotética marea galega para as xerais de outono. As tensións entre algúns dos actores políticos poderían derivar en dúas candidaturas, en parte polas condicións que Podemos puxo enriba da mesa, como non renunciar ao seu nome, en aras de ser o paraugas do cambio. Con todo, a complexidade do escenario non permite, polo momento, dar nada por definitivo. Liñas verdes e contactos cos partidos O Encontro Cidadán por unha Marea Galega desenvolveuse o sábado e contou con oito mareas que contaron a súa experiencia de unidade popular para aportar ideas ao debate, entre elas estiveron Compostela Aberta e a Marea Atlántica. En xeral, coincidiron na necesidade de que o BNG estivese na candidatura, tal como expresou o concelleiro de CA, Jorge Duarte, "polo que representa para este país". Tras as mareas as plataformas en defensa da sanidade e a educación, a PAH e o Sindicato Labrego Galego aportaron as liñas verdes a trazar para a confluencia. Unha das ideas forza foi que os partidos deben ser unha peza secundaria do proceso e que son os cidadáns os que deben levalo a cabo. Unha das ideas forza foi que os partidos deben ser unha peza secundaria do proceso e que son os cidadáns os que deben levalo a cabo Gonzalo Rodríguez, un dos promotores, sinalou que "os partidos responderán se se marcan unhas regras de xogo que garantan a pluralidade de actores". Afirmou que "tamén o fará Podemos, tardará máis ou menos, pero farao". Tamén avisou de que "hai que ter moita confianza e non ser agoreiro nin facer pronósticos autocumpridos". "Deixaremos de ser periferia cando nos convenzamos de que podemos deixar de selo", concluíu. Gonzalo Rodríguez, un dos promotores, sinalou que "os partidos responderán se se marcan unhas regras de xogo que garantan a pluralidade de actores" Posteriormente foi a quenda dos diversos movimientos que pediron a confluencia, como Confluencia Galega, Pola Unión, Somos Maioría, Somos Nós, Grândola ou a mocidade que asinou o manifesto É tempo de Unión. Mocidade pola unidade galega ás xerais. Iago Lestegás foi o encargado de dar voz aos máis mozos e cre que o grupo parlamentario propio é preciso porque "asuntos como a precarización, o paro ou a emigración agudizaron un problema que en Galicia xa é estrutural, e precisamos deseñar políticas ou, como mínimo, influír no seu deseño". Rodríguez tamén incidiu nisto: "É preciso o un grupo parlamentario galego porque hai que ir ao Congreso a falar de Galicia pero tamén a participar no Estado, das decisións dos sistemas portuarios e ferroviarios, do modelo educativo, ese é o xeito de defender os nosos intereses". Quen tamén interviu no acto foi Xosé Luis Rivas Cruz, Mini, que recentemente vén de deixar a alcaldía de Boimorto polo BNG por causa dun tránsfuga do PSOE. A súa causa concitou unidade popular e afirmou que "o país xa non aguanta máis, e que precisa dunha candidatura forte e dun movemento cidadán de base que a leve adiante". Pola tarde os 300 asistentes organizáronse en grupos para debater as diversas caras do proceso. A comisión promotora disolverase e elexirase unha coordinadora por voto telemático. Ao longo desta semana, o grupo promotor, iniciará reunións cos partidos: a principios de semana Podemos e Anova, a fin de semana co BNG e despois con Esquerda Unida, Equo, Espazo Ecosocialista, Compromiso por Galicia e Cerna. Nas reunións transmitiranlles "a vontade expresada de activar un proceso de construción dunha candidatura de unidade popular desde un polo de base cidadá". A reedición do Banquete de Conxo A segunda das reunións foi a de Pola Unión, materializada no Banquete de Conxo 2.0, que tamén contou cunhas 300 persoas, entre as que estiveron varios altos cargos do BNG como Ana Miranda, Carme Adán ou Goretti Sanmartín. Na quenda de intervencións, escoitáronse voces reticentes a Podemos, a raíz das declaracións de Carolina Bescansa no Faro de Vigo nas que tachou de "imposible" que a hipotética marea galega teña grupo parlamentario propio se vai con Podemos. Pola tarde os asistentes organizáronse nos grupos de Contido, Extensión e Organización para debater as partes do proceso. Na quenda de intervencións, escoitáronse voces reticentes a Podemos, a raíz das declaracións de Carolina Bescansa Un dos promotores, o decano do Colexio de Xornalistas, Xosé Manuel Pereiro, subliñou a necesidade de ter un "grupo político propio no Congreso para defender o sector lácteo, os estaleiros, os dependentes, os mozos, que trate a dispersión poboacional, as deficiencias en infraestruturas, e non unha sección dun grupo estatal". No nome da Executiva do BNG Néstor Rego sinalou que "estes tempos requiren xenerosidade e unidade. Unha gran candidatura galega na que as forzas políticas sexan actores, pero na que os verdadeiros protagonistas sexan as persoas". No nome do BNG Néstor Rego, sinalou que "estes tempos requiren xenerosidade e unidade" Pola Unión tamén nomeou unha nova coordenadora que será a encargada de establecer contactos cos demais grupos que reclaman a confluencia e tamén cos partidos. Os alcaldes das mareas das cidades non foron a ningunha das dúas reunións. Tamén está expectante o portavoz de Anova, Xosé Manuel Beiras, que xa lle deu algún tirón de orellas a Podemos ao avisalos de que non poden ser "o galo do poleiro", nin pretender "capitalizar o éxito das mareas". Malia que non falta moito para as xerais todo está aínda moi aberto, queda agardar e ver.


Wadi N-Daghestani defínese como unha persoa "de corazón asturiano e sangue árabe". Descende dunha familia de orixe sirio instalada no Estado español. Activista a prol dos dereitos das mulleres afirma que seus pais lle inculcaron "desde o deber e o compromiso islámico a loita pola xustiza social e de xénero". Con "20 anos", di, "decidín porme o hijab por razóns exclusivamente relixiosas". Con ela falamos do Feminismo islámico. Que é o feminismo islámico? O feminismo islámico nace como unha necesidade por recuperar todos os dereitos lexímtos que a Sharia --a lei islámica-- outorga explicitamente á muller através dos seus textos sagrados mais que foron extorsionados, manipulados e prostituídos ilexitimamente por sociedades pratiarcais en moitas comunidades musulmás de países árabes e occidentais. O Corán recoñécenos como cidadás de pleno dereito no ámbito público e privado. Neste senso, o feminismo islámico é a aposta segura para lle facer fronte ao patriarcado, que nos negou historicamente os nosos dereitos e, o que é máis grave, en moitas ocasións facéndoo 'no nome' da relixión, unha estratexia ruín, deleznábel e anti-islámica, que condenamos de maneira rotunda. Cales son os seus obxectivos?Son tan amplos e variados como conseguirmos que as mulleres conduzan en Arabia Saudita, asegurarmos o seu pleno dereito a decidir en todos os ámbitos, quer nos países árabes, quer nos occidentais; impedirmos a 'imposición' de se poren o veo en países como Irán ou a obriga de o quitaren noutros como España para conseguiren un posto de traballo. Por desgraza, moitas persoas aquí [no Estado español] chegáronme a dicir que ser musulmá e feminista é un "oxímoron'[contradición]. Porén, eu coido que se trata máis dun outro prexuízo que xorde froito de xeracións de adoutrinamento e propaganda islamófoba e dun sistema maquiavélico e neoliberal que promove estereotipos contra o mundo musulmán como unha estratexia para xustificar os seus fins políticos. "O Corán recoñece as mulleres como cidadás de pleno dereito mais o patriarcado negounos os nosos dereitos mesmo 'en nome' da relixión" Pretender coñecer o Islam e os seus valores através dos medios de difamación masiva é como querer coñecer a historia da Guerra Civil española através de César Vidal [historiador e escritor español colaborador do diario Libertad Digital], por exemplo. Quen non acode a medios alternativos, non contrasta as fontes ou non somete a información que recibe a un mínimo de autocrítica, rematará por asumir por idiosincrasia que os homes barbudos son "terroristas" e as mulleres musulmás unhas "pobres oprimidas". Ás correntes [de pensamento] dominantes non lles interesa darnos voz a nós porque iso significaría difundir ou promover a liberación da muller musulmá e, nese caso, con que pretexto poderán invadir países árabes para 'liberar' as mulleres a canonazos? É o Feminismo islámico unha corrente de pensamento maioritaria?É minoritario, mais está en crecente expansión. Cada vez adquire maior popularidade, sobre todo entre a mocidade e dentro dos círculos académicos. De feito, é un novo concepto de feminismo e unha outra maneira de entender a liberación das mulleres, axustada a un contexto histórico, cultural e relixioso determinado. Levas anos tecendo redes co feminismo occidental, predominantemente laico. Existen nel prexuízos islamófobos?O feminismo laico e occidental é moi variado. Hoxe en día, afortunadamente, conta con moitas correntes. Moitos feminismos laicos, se non a maioría, déronnos a benvida. É certo que todos temos prexuízos contra os que loitar, en maior ou menor medida. A chave do éxito do feminismo está, non só en non os fomentar, senón en derrubarmos, através da sororidade, as barreiras mentais e ideolóxicas que poidan limitar a nosa visión. E construírmos a partir do respecto e o non cuestionamento das loitas das nosas conxéneres. No caso dos feminismos laicos con respeito cara aos relixiosos, temos que lembrar que o inimigo é o patriarcado, non Deus. Para iso é preciso descolonizar o feminismo. Algunhas feministas eurocentristas negan a posibilidade de liberación se non é "á súa maneira", partindo de premisas nihilistas e discriminatorias que inclúen o imperativo de ser branca, europea e atea. "O feminismo islámico entende a liberación das mulleres axustada a un contexto histórico, cultural e relixioso determinado" Desde a nosa posición rexeitamos esa premisa pola considerarmos autoritaria, excluínte e etnocentrista. Nese senso, expresamos o noso dereito a nos "liberar" á nosa maneira, baixo as nosas propias condicións e sen que outras non impoñan cando, como e desde onde facelo. Que teñen en común as mulleres indíxenas, as do centro de África, as latinas, as árabes, as asiáticas ou as aborixes? Aparentemente pode que non moito, mais se loitan pola súa emancipación e plenitude, debemos apoiar as súas loitas, respectalas sen cuestionamentos e, sobre todo, aprendermos delas e non xulgalas desde unha suposta superioridade moral. Entendemos que existen tantos feminismos como mulleres en loita e que ningún pode imporse aos demais. Nun artigo teu publicado en Play Ground criticas con retranca "estereotipos infundados, terxiversados e mal-aprendidos" sobre a cultura árabe e o Islam. Como é ser musulmana nun estado como o español?Non é doado, implica unha loita constante por nos reafirmarmos todos os días. Faise máis difícil aínda porque, como dixen, as campañas de propaganda --psicolóxica e bélica-- só tentan reforzar determinados estereotipos falsos desde a súa raíz, manipulándoos tendenciosamente en beneficio do Imperio e do capitalismo. Así é como se implanta a doutrina do medo nunha opinión pública informada "á carta" e exposta, continuamente, ao horror do "yihadismo" e o "terrorismo islámico" --ou anti-islámico para sermos politicamente correctos. Se no século XX o principal inimigo a combater era o comunismo, no século XXI é o Islam. Hai ocasións en que te preguntas como vivindo supostamente nun país democrático no que a súa propia Constitución respecta as liberdades individuais, son exixidas amiúdo tantas xustificacións a condutas, pensamentos, ou formas de vestir, de crer ou de entender a vida que se saen dos patróns estabelecidos ou normalizados. Só polo feito de levar hijab teño que lle demostrar ao mundo que non son sumisa ou non estou supeditada a ningún home. É como crer de antemán que calquera home é culpábel até que se demostre o contrario. É unha loita extenuante e incomprensíbel nun contexto democrático. "Crer que ser musulmá e feminista supón unha contradición é un prexuízo" Noutra ocasión respondiches ao xornalista Ricardo Benjumea cando afirmou que "En países de maioría musulmá, só un réxime militar garante a estabilidade social suficiente, posto que a democracia, máis tarde ou máis cedo, dexenera en islamismo radical". Unha opinión que se ten empregado para xustificar intervencións militares... Se o señor Benjumea se tivera referido ao pobo xudeu, a presión popular e política e as condenas unánimes de antisemitismo teríano forzado a rectificar publicamente por semellante atropelo, para alén de perder toda a credibilidade, o seu posto de traballo e mesmo, nalgúns países europeos, tería sido xulgado por un tribunal. Mais ao se referir ao pobo musulmán, ninguén tomará represalias nen medidas contra el. Bendita hipocrisía! [di con retranca]. A Primavera árabe [á que se refería o xornalista] non fracasou, como di el, porque o pobo musulmán sexa antagónico á democracia, senón polo vil apoio que desde Occidente se brindou aos ditadores árabes en detrimento da sublevación lexítima dos pobos. Eis o apoio militar e financeiro da Casa Branca, e doutros países imperiais, ao golpe militar contra Mursi e os Irmáns Musulmáns --elixidos democraticamente polo pobo exipcio nas urnas, igual que Hamas. As democracias árabes son en realidade unha ameaza para Occidente, de aí o apoio mediático, financeiro e militar, se é preciso, para boicotar as súas dignas revolucións populares e en beneficio do estabelecemento de gobernos títeres que, en todos os casos salvagarden os intereses xeopolíticos occidentais e a súa pretensa hexemonía mundial. Que opinas do ISIS ou o chamado "terrorismo islámico"?A posición da Sharia e do Islam é rotunda e inequívoca: condenan categoricamente o terrorismo. Os dexenerados do ISIS nen forman ningún califato nen son islámicos. Que insulto á intelixencia humana. Son monicreques que, financiados e adestrados desde Occidente ao máis puro estilo Al-Qaeda, non matan no nome de Alá, matan en nome dos petrodólares, o deus imperial, que non se nos esqueza. Aliás, cumpren o seu papel de "perigosos barbudos" dentro do circo imperial, mentres terman dun Corán que non leron na súa vida. É patético. Nen que dicir ten que os seus actos foron repudiados por toda a comunidade musulmá. Outro termo acuñado pola imprensa "occidenta-lista" é o de 'extremistas islámicos'. Non existe interpretación posíbel do Corán que poida derivar na xustificación da decapitación, o asasinato ou a tortura. Por iso debemos chamalos terroristas sen máis. O Islam defende e protexe nos seus textos sagrados a liberdade de credo e de pensamento, tal e como foi recollido historicamente polos historiadores que describiron o esplendor do Califato e de Al-Andalus.


Summary: A Xustiza certifica que a Confederación de Empresarios de Galicia malgastou cartos públicos na ducia de oficinas que abriu no estranxeiro financiadas polo Goberno galego, que só entre 2010 e 2013 puxo á súa disposición 18 millóns de euros e eloxiaba a súa "eficiencia"

A Confederación de Empresarios de Galicia (CEG) terá que devolver á Xunta arredor de medio millón de euros gastados sen xustificación a través da rede de embaixadas económicas de Galicia que o Goberno galego lle encargou xestionar poñendo á súa disposición só entre 2010 e 2013 ata 18 millóns de euros das arcas públicas. Así o vén de determinar o Xulgado do Contencioso Administrativo número 2 de Santiago ao desestimar parte do recurso interposto pola patronal contra unha resolución da Xunta esixíndolle o reintegro de 647.000 euros. A sentenza, avanzada por Faro de Vigo e á que tivo acceso Praza.gal, só admite parte do recurso dos empresarios fronte a outros varios gastos que considera inxustificados. A Xustiza certifica que a CEG malgastou cartos públicos na ducia de oficinas que abriu no estranxeiro financiadas polo Goberno galego, que só entre 2010 e 2013 puxo á súa disposición 18 millóns de euros e eloxiaba a súa "eficiencia" O primeiro Goberno de Feijóo á fronte da Xunta puxo en marcha, a través do Instituto Galego de Promoción Económica (Igape), dependente da Consellería de Economía, a denominada rede de Plataformas Empresariais no Exterior de Galicia (Pexga), que na práctica supuxo deixar a internacionalización da economía galega nas mans dos propios empresarios, presididos daquela e ata 2013 por Antonio Fontenla. Só entre 2010 e 2013 a Xunta dispuxo de 18 millóns de euros para que a patronal galega abrise oficinas en Colombia, México, Arxentina, Brasil, Francia, Reino Unido, Rusia, China, Alemaña, Estados Unidos, Marrocos e Turquía. O Goberno galego negouse a detallar cantos deses 18 millóns se gastaran realmente. Nun balance do traballo desa rede feito en 2013 nunha resposta a unha pregunta parlamentaria do BNG a Xunta aseguraba que esas oficinas no exterior estaban a traballar con "criterios de máxima eficiencia para procurar facilitar os servizos e apoios en destino previstos cos menores custos posibles". Pero non foi así. En 2013 a Xunta aseguraba que as oficinas que lle pagaba á patronal no exterior estaban a funcionar con "criterios de máxima eficiencia para procurar facilitar os servizos e apoios en destino previstos cos menores custos posibles" Ao tempo que a CEG afondaba nos últimos anos na súa propia crise económica e institucional, a rede Pexga e as relacións da patronal coa Xunta foron deteriorándose, e o Goberno galego foi rebaixando progresivamente a súa achega económica anual ata o punto de que en marzo de 2016 a Xunta esixiu o reintegro de diversos gastos que consideraba inxustificados. Os empresarios recorreron na vía administrativa e en novembro dese ano a Xunta estableceu finalmente en 647.000 euros o importe que lles reclamaba. A CEG tampouco estivo de acordo e recorreu á Xustiza ordinaria por considerar que 241.000 euros desa cantidade que lles esixía a Xunta si estaban xustificados. E agora a Xustiza resolve e, na antedita sentenza, valida uns gastos e rexeita outros, de xeito que, a falta de que na execución da sentenza se concreten as contías, os empresarios terán que devolver á Xunta arredor de medio millón de euros. Sobre o gasto en "obsequios" por parte da patronal, a sentenza di que "pese ao esforzo realizado, non se xustifica que foran precisos nin necesarios" Na sentenza agora emitida, con data do 15 de maio, o xuíz considera que algúns gastos foron "decisión unilateral da entidade recorrente [a CEG], non habendo neste caso fundamentado debidamente que a circunstancia que afirma xustificase a necesidade de tal gasto". O xuíz tamén rexeita o argumento da patronal de que o Igape non tiña un criterio establecido para autorizar os gastos porque di que os empresarios non foron quen de probar esa suposta falta de criterio. A sentenza tamén di, sobre o gasto en "obsequios" por parte da patronal a través da rede Pexga, que "pese ao esforzo realizado, non se xustifica que foran precisos nin necesarios para a consecución dos obxectivos e finalidade do convenio" entre o Igape e a CEG que puxo en marcha esas oficinas internacionais. A sentenza chega en plena nova crise institucional da CEG, despois da dimisión do seu último presidente, Antón Arias, tras manobras das patronais provinciais A sentenza chega en plena nova crise institucional da CEG, despois da dimisión do que foi o seu último presidente, o ourensán Antón Arias, tras manobras dos seus críticos á fronte das patronais provinciais, que son as que agora controlan a galega ata que se celebren novas eleccións. Arias chegou ao cargo cun discurso renovador despois de varios anos de inestabilidade que se sucederon desde que o deixara en 2013 o coruñés Antonio Fontenla, que levaba máis dunha década nel, período no que impulsou a rede Pexga. Sucesores e críticos de Fontenla censuraron o aumento dos gastos na CEG durante o seu mandato, que a levaron a ter que implantar un plan de viabilidade económica para reducir as súas débedas. Antonio Fontenla, novamente á fronte na práctica da CEG, di que "todo o mundo" lle pide que arranxe a situación da patronal pero que non pode "facer milagres" Malia eses antecedentes, Fontenla é hoxe portavoz da denominada Xunta de Vicepresidentes da CEG, o que na práctica fai que siga a exercer como máximo responsable da organización. Este xoves Fontenla, nunha entrevista na Radio Galega, ademais de poñerlle deberes ao novo Goberno central socialista, tamén se pronunciou sobre a situación da patronal galega. Segundo dixo, "hai varios nomes" para asumir a dirección da CEG e "de momento están consensuados entre tres confederacións provinciais, falta convencer para que se adhira a outra". Na entrevista Fontenla tamén se pronunciou sobre o seu propio papel: "Todo o mundo me di 'Antonio, isto tes que arranxalo ti', pero eu non podo facer milagres, só podo facer o que me deixan os demais e, ademais, sería malo que fose eu o que puxese un presidente".


Summary: A resposta na rúa contra a mina de Corcoesto, as obras no río en Sarria ou a incineradora do Irixo disparou a abstención nos municipios afectados, onde se desmobilizou moito electorado popular pero se consolidou o do BNG e se asentou o apoio a AGE.

Diversas loitas e mobilizacións cidadás marcaron os meses anteriores ás últimas eleccións europeas e esta segunda lexislatura que Núñez Feijóo afronta como presidente da Xunta. A comarca de Bergantiños berrou (e venceu polo momento) contra a mina de Corcoesto, O Irixo fíxoo contra a pretendida Sogama do Sur e Sarria contra as obras que ameazaban o río. Desde Riotorto o consistorio liderou a rebeldía contra o copago farmacéutico, coa que varios concellos prometeron asumir o gasto que esa medida suporía para os seus veciños, e desde A Pastoriza, Monforte ou Pedrafita impulsouse a fronte común contra a reforma local. E cal foi a resposta dos seus veciños nos últimos comicios ante as forzas políticas que apostaron polas medidas que boa parte da súa poboación ou os seus alcaldes rexeitaron? Pois o aumento da abstención, especialmente naqueles concellos onde a reacción cidadá foi maior, ademais dun impulso á esquerda e ao nacionalismo e unha baixada de apoio ao PP. O PP baixou entre entre 17 e 20 puntos nas localidades ameazadas pola mina de Corcoesto, onde o BNG aumentou o seu apoio e se disparou a abstención Así ocorreu en Cabana de Bergantiños ou Coristanco, concellos que serían máis afectados pola mina de Corcoesto que a multinacional Edgewater pretendía (e aínda pretende tras a suspensión do proxecto por parte da Xunta) na zona. No primeiro dos concellos, tan só catro de cada dez habitantes censados participaron nos comicios europeos, case sete puntos menos que na convocatoria de cinco anos antes e cunha porcentaxe de abstención (o 60%) bastante superior á media en Galicia (54,5%). Neste municipio, o PP venceu pero baixou máis de quince puntos (do 63,8% ao 47%) e o PSdeG perdeu seis puntos de apoio. Ademais, o BNG aumentou un chisco o apoio de 2009 (7,7%) e situouse ao nivel de AGE (7,8%) e algo mellor que Podemos (4,5%). En Coristanco, a abstención tamén chegou ao 60%, superou en case oito puntos á de hai cinco anos e tamén diminuíu a participación con respecto á media en Galicia. Os resultados son practicamente idénticos, descendendo o apoio ao PP -en case vinte puntos- e ao PSOE e incluso aumentando a porcentaxe de voto para o BNG, que foi terceira forza co 10,7% fronte ao 8% de 2009. AGE obtivo o 8% dos votos e Podemos, o 3,6%, consolidando a viraxe á esquerda da localidade. Atendendo os datos de ambas as dúas localidades, e sen poder facer unha análise máis detallada, parece evidente que a mobilización cidadá e o rexeitamento á mina desmobilizou moito electorado popular pero mobilizou o do Bloque, que pola contra cae no conxunto do país, e mesmo o de AGE. A resposta cidadá contra a mina desmobilizou moito electorado popular pero mobilizou o do Bloque e impulsou AGE Algo semellante ocorreu en Sarria, onde a mobilización cidadá foi clave na variación das polémicas obras de canalización do río e na paralización dos seus efectos máis nocivos para a localidade. A abstención tamén aumenta (en cinco puntos, do 51,6% ao 56,6%) e o PP descende en nove puntos o seu apoio (do 49,8% ao 40,9%), ao igual que os socialistas, que se deixan case trece (do 38,1 ao 25,4%). Pola contra, o Bloque mantén practicamente idéntico o seu resultado ao chegar ao 7,7%, ocupa a terceira forza e supera a AGE e Podemos, que irrompen co 6,3% e o 5,5% dos votos respectivamente. A esquerda, aquí tamén, é maioritaria e podería gobernar se os resultados se extrapolasen a unhas municipais. Semella claro que a protesta na rúa e a pelexa contra polémicos proxectos que afectan a contorna ou o medio ambiente impulsan a esquerda en xeral e o nacionalismo en particular, que a través do BNG implicouse de cheo en moitas destas loitas sociais. A esquerda foi maioritaria en Sarria tras as protestas polas obras previstas no río; no Irixo, en loita contra a 'Sogama do sur', o PP baixou trece puntos No Irixo, durante meses rexeitáronse as intencións dunha Sogama do sur na zona. Aquí a abstención tamén se incrementou (do 51% ao 54,4%) e o PP descendeu en máis de trece puntos (do 72,6% ao 59,1%) malia ser un habitual caladoiro de votos da dereita. Non obstante, foi o PSdeG quen parece que recolleu o apoio, ao aumentar en máis de catro puntos, ata o 17,8%, ao igual que AGE, que chegou a case o 8% de apoio. O BNG, pola contra, descendeu un chisco ao baixar do 4,1% ao 3,8%. A tendencia, pola contra, non é igual naqueles concellos onde a rebeldía foi liderada polo propio consistorio. O rexedor de Riotorto impulsou o rexeitamento ao copago sanitario que logo seguiron outros municipios, pero a súa formación, o BNG, perdeu apoio apo pasar do 17,6% ao 12,3% destes comicios. Neste caso, o PP tamén perdeu algo de apoio, que foi para o PSdeG nunha localidade onde a abstención case non aumentou -chegou ao 46,6%- e onde AGE e Podemos tiveron un resultado moi baixo. Algo semellante ocorreu en Pedrafita, A Pastoriza ou Monforte, onde os seus Concellos lideraron a oposición á reforma local en Galicia. As formacións dos respectivos alcaldes perderon apoio. Nos dous primeiros casos o PSdeG -que segue a ser o máis votado na localidade do Cebreiro- e no monfortino o BNG, que descende en apoio (do 10,6% ao 8,7%) pero que ve como socialistas e populares tamén descenden, mentres irrompen con forza AGE e Podemos, que entre os dous alcanzan o 15% do censo.


Summary: Nada indica que o centro asociado sexa de Ourense ou Pontevedra, ben podería ser Cádiz ou Palencia. Tampouco deixan presentar traballos en galego e non é difícil atopar topónimos deturpados nos materiais oficiais.

A UNED continúa a dar ás costas á nosa lingua, incumprindo o mandato dos seus propios estatutos. A Mesa reclama a normalización da situación do galego nesta universidade a distancia de carácter público. O galego continúa a sen ser recoñecido nin siquera tolerado na Universidade a Distancia. Os centros asociados, tres edificios cos que conta na Galiza para actividades, titorías e exames, son alleos á nosa lingua que está ausente igualmente dunha páxina web só é accesíbel en español ou inglés. O alumnado tampouco pode ter titorías en galego e os atrancos son inmensos á hora de quereren presentar traballos na nosa lingua, coa disculpa de que son de Madrid o profesorado que o ten que avaliar. A Mesa pola Normalización Lingüística denuncia que a UNED está de costas virada para o galego até o grado de que mesmo se lle negou a unha alumna a convalidación dun ciclo da USC por ter escollido a materia de lingua galega como troncal, sen darlle siquer a posibilidade de convalidala como materia optativa. O Presidente da Mesa, Carlos Callón, denuncia que boa parte do estudantado ten problemas para desenvolver a súa formación na nosa língua. "Esta universidade pública, na medida en que ten entre os seus ámbitos de actuación o de Galiza, está obrigada a recoñecer a oficialidade do galego. Non pode continuar manténdose de costas á realidade plurilingüe do Estado". Mália estaren subvencionados por concellos e deputacións galegas, e estar recollido nos seus propios estatutos, a lingua desaparece da actividade da UNED, e tanto ten, para o seu funcionamento estar matriculada en Ourense e Pontevedra ou Burgos e Palencia. "A UNED está obrigada a recoñecer a oficialidade do galego. Non pode continuar manténdose de costas á realidade plurilingüe do Estado". Carlos Callón destaca a relevancia de que o estudantado defenda os seus dereitos lingüísticos e lembra a loita de Heitor Mera para presentar a súa tese de doutoramento arredor da vida e obra de Bernardino Graña en galego, batalla que chegou mesmo ao Congreso dos Deputados co fin de tumbar a normativa que impedía a presentación de teses en galego, catalán ou euskara cando si estaba permitido facelos noutros idiomas non oficiais como francés ou inglés. A Mesa demanda unha vez máis presenza real da nosa lingua na UNED e ponse da parte do estudantado que reclama a presenza real do galego na universidade pública a distancia tal e como se recolle nos seus estatutos, nos que consta que unha das misións é "apoio ás linguas e culturas de España", alén de esitpular que se potenciará a docencia e o coñecemento das linguas oficiais, a incorporación á páxina web e outras pulblicacións ou a titorización na lingua oficial que o alumnado queira. Por iso aplaude a iniciativa de Roberto Otero Ledo á hora de se presentar nas eleccións de delegados e delegadas e defender a igualdade da presenza do galego. Estudante de Grao de Literatura e lingua española, Roberto Otero dirixiulle un correo ao alumnado no que que denuncia que "o galego, malia non ser recoñecido nin tolerado pola UNED, é a nosa lingua propia, e asemade cooficial" e reclama a súa normalización.


Summary: Case o 70% da poboación ten a pauta completa

Máis de 1.700.000 galegas e galegos xa completaron a pauta inicial da vacina contra o coronavirus -a ministra de Sanidade, Carolina Darias, aludía hai uns días a unha terceira dose, sen fornecer datas concretas- polo que a inoculación avanza a bo ritmo. Segundo os últimos datos facilitados pola Xunta da Galiza, o 69,27% da poboación diana a inmunizar xa ten as dúas doses. O novo balance da Consellaría de Sanidade implica que na última xornada contabilizada que se corresponde con esta terza feira 3.224 cidadás máis completaron a inmunización. Ademais o 77% (dentro do que están as persoas que xa teñen dereito a certificado de vacinación) dos individuos citados contan polo menos cunha picada. Mentres os centros nos que se realiza a campaña, como por exemplo a Cidade da Cultura ou o recinto ExpoCoruña, viviron onte unha nova xornada de colas tanto para acceder aos postos de vacinación como para recoller eses xustificantes que van permitir, entre outras cousas, acceder á hostalaría nos municipios cos niveis de incidencia do virus máis elevados -polo de agora só se reclama en territorios como Galiza e as Illas Canarias, pero as ministras Carolina Darias e Reyes Maroto ofreceron, esta cuarta feira, discursos diferentes sobre a posibilidade de que o Estado adopte a medida-, o Goberno galego estimaba que xa se aplicaron perto de cinco millón e medio de doses dos remedios creados para loitar contra a pandemia. Segundo Europa Press, os números fan deducir que a terza feira "centrouse en administrar primeiras doses, en especial do grupo de idade de 30 a 34 anos, con 20.885 vacinados máis, ademais de completar pautas, con máis de 3.220 persoas co proceso finalizado". Vulnerabilidade e exposición En función da vulnerabilidade da poboación tratada, es estatísticas reflicten que se administrou polo menos unha dose a 15.426 persoas de alto risco (+7) e 14.975 completaron a pauta (+4); mentres que 17.636 dependentes non institucionalizados recibiron como mínimo unha das doses do fármaco (+2) e 17.473 contan coa pauta completa (+2). Ademais, 26.572 persoas institucionalizadas recibiron a primeira picada e 26.444 finalizaron o proceso. En canto ao persoal que foi inoculado por probabilidade de exposición, 72.088 traballadores do ámbito sanitario están inmunizados. Así mesmo, hai outros 26.881 do ámbito sociosanitario na mesma situación.


Summary: O encontro de editoras de Galiza, Catalunya e Euskadi regresa a Galiza. Entre a cuarta e a sexta feira desta semana, a Asociación Galega de Editoras (AGE) organiza o Galeusca editorial "coa finalidade de colaborar entre os gremios, comparir experiencias, estratexias e darlle visibilidade á edición nas linguas propias".

As xornadas serán na Fundación Luís Seoane da Coruña e distriburanse en cinco sesións de traballo e un "panel de experiencias editoriais en promoción da lectura". Ademais, o mesmo 13 de xuño, cuarta feira, os participantes serán recibidos no Concello da Coruña e haberá -ás nove da noite, no auditorio da fundación- un pase do espectáculo de poesía escéncia Uralita, de Iria Pinheiro. A Asociación de Editores en Lingua Vasca (Euskal Editoreen Elkartea), a Associació d'Editors en Llengua Catalana e a Associació d'Editors del País Valencià son as colaboradoras de AGE na organización dun Galeusca que acollerá, na propia sede do encontro, a exposición A igualdade de xénero no sector editorial galego. A programación pode consultarse aquí: http://www.editorasgalegas.gal/galeusca-2018/


Summary: Tras pechar os congresos nas provincias os líderes socialistas nas provincias miran cara os comicios galegos e antes, cara ás primarias de setembro. "Hai partido" para o cambio de Goberno en Galicia, aseguran.

Un dos primeiros deberes que Pachi Vázquez tivo que afrontar como secretario xeral do PSdeG foi adaptar a estrutura do partido á do resto do Estado. Galicia era a única autonomía na que un partido federado ao PSOE non se organizaba de maneira provincial. Así, despois da abrupta perda do Goberno galego en 2009 iniciou o proceso para dotarse de estruturas e de, polo tanto, liderados nas catro provincias. Tras os correspondentes congresos as secretarias provinciais quedaron en mans de Salvador Fernández Moreda, na Coruña, Ricardo Varela, en Lugo, Raúl Fernández, en Ourense, e Modesto Pose, en Pontevedra. Despois do congreso extraordinario do PSOE en Sevilla e tras o duodécimo congreso nacional do PSdeG foi a quenda para renovar por segunda vez as provincias no socialismo galego. Ás portas da precampaña e da campaña das eleccións autonómicas e coa candidatura socialista para as mesmas aínda por decidir só un dos secretarios provinciais repite, o ourensán Raúl Fernández, mentres que as tres restantes direccións foron renovadas con Francisco Caamaño, José Ramón Gómez Besteiro e Santos Héctor á fronte. Caamaño: "O meu papel vai ser buscar a mellor solución para que os socialistas galegos acadar os mellores resultados e, a poder ser, o Goberno" Tras estas citas congresuais dun xeito esquemático é posible afirmar que dúas das direccións provinciais, Ourense e A Coruña, por esta orde, quedaron na órbita do secretario xeral, Pachi Vázquez. Outro congreso, o de Lugo -o único cun único candidato-, configurou unha directiva un chisco máis afastada e sensiblemente máis lonxe está a de Pontevedra, baixo o influxo do alcalde vigués, Abel Caballero. Esta correlación de forzas pode ser determinante ou, cando menos, ter un importante peso para o proceso de primarias que a dirección nacional do partido prevé culminar en setembro e nas que aínda é unha incógnita se haberá máis candidaturas que a do propio Vázquez. Neste sentido as olladas siguen pousándose sobre dous dos novos secretarios provinciais: o coruñés Caamaño e o lugués Besteiro. En conversa con Praza Pública o ex ministro e o presidente da Deputación de Lugo optan pola prudencia, se ben ao seren cuestionados pola posibilidade de encabezaren unha candidatura alternativa non pechan a porta ou, cando menos, non o fan completamente. "O proceso de primarias abrirase no momento oportuno", constata Caamaño, e o seu "papel" no proceso vai ser "buscar a mellor solución para que os socialistas galegos poidamos acadar os mellores resultados e, a poder ser, obter o Goberno da Xunta". "Ese é o meu obxectivo, traballar para que o socialismo galego estea na mellor posición", abonda, nun contexto no que, lembra, no propio congreso provincial se comprometeu a "non tomar nunca en solitario" ningunha decisión sobre as primarias, sexa "apoiar" unha candidatura ou encabezala. El, di, decidirá "escoitando a militancia da provincia" e nunca en clave de "aventuras persoais". Así e todo, no entorno de Pachi Vázquez obsérvase a Caamaño próximo ao secretario xeral e considérase pouco probable que decida optar a ser cartel electoral. Besteiro cre que "mal secretario provincial sería" se, tras ser elixido, "estivese pensando" nas primarias Mentres, dende Lugo, Besteiro reflexiona, en declaracións a este diario, que "cando cheguen as primarias este partido saberá facer o que ten que facer", sen "medo a votar" pero, no seu caso particular, "mal secretario provincial sería se estivese pensando noutras cousas", isto é, en dar o salto á política galega. "Fun elixido e estou moi ilusionado co encargo que me fixo o meu partido", di Besteiro, que relega o "debate" das candidaturas ata o momento mesmo da "chegada" dunhas primarias que, en calquera caso, non son en absoluto un "proceso de debilitamento", senón "para fortalecerse". "Outros partidos prefiren a dedocracia", di o lugués, a quen voces internas sitúan nas proximidades do ex ministro de Fomento, José Blanco, pero tamén con boa relación co alcalde da capital da provincia, Xosé López Orozco, quen pola súa banda ten escenificado o seu divorcio político de quen fora número dous de José Luis Rodríguez Zapatero. Onde non caben dúbidas a respecto do apoio a que Vázquez opte á presidencia da Xunta é na dirección de Ourense, onde o seu líder, Raúl Fernández, coida que o partido ten a "suficiente madurez" como para aparcar as "diferenzas" que puidesen quedar tras o congreso provincial -o deputado Pablo López Vidal encabezou unha candidatura alternativa-, "esforzo" encamiñado a "afrontar as autonómicas con toda a unidade". En calquera caso, explica Fernández, a estrutura da organización ten a "suficiente madurez" dado que "xa no propio período precongresual este congreso se distinguiu pola tranquilidade" e a ausencia de "saídas de ton". O debate, di, mantívose "no ámbito interno, que era o que a militancia quería".


Summary: Duas aldeias portuguesas que estiveram ameaçadas pelo incêndio do dia 18 de junho decidiram agir para proteger suas comunidades. As mobilizações foram nas aldeias de Ferraria de São João e da Casal de São Simão, ambas no distrito de Coimbra.

Ferraria de São João, aldeia do concelho de Penela, esteve a ameaçada pelos grandes incêndios de há duas semanas que arrasaram milhares de hectares. Uma ameaça que também sentiu outra aldeia da zona, Casal de São Simão. As vizinhanças de ambas decidiram dar um passo a frente para se proteger perante a possibilidade de novos incêndios, segundo informam meios de comunicação como Jornal de Leiria e Esquerda.net. A Ferraria de São João decidiu estabelecer uma faixa de proteção de 100 metros a redor da sua aldeia. Arrancaram os eucaliptos existentes ala e substituíram por sobreiras e carvalhos. Aliás, numa segunda fase, realizará um cadastro dos terrenos, avaliando a possibilidade de estender essa faixa até 500 metros. Em Casal de São Simão, no concelho de Figueiró de Vinhos, pode seguir o exemplo dos seus vizinhos. Vão debater se realizam plantação de nogueiras, carvalhos, castanheiros e outras folhosas, além de manterem as terras livres para uso comunitários, sem a presença dos eucaliptos e acácias que rodeavam a aldeia.


Summary: Artistas, asociacións, empresas, entidades ou particulares poderán presentar propostas para integrar o programa do Culturgal 2013 que terá lugar do 29 de novembro ao 1 de decembro en Pontevedra. O prazo remata o 3 de outubro.

Até o 3 de outubro a organización de Culturgal abre o prazo para que empresas, asociacións, artistas ou entidades presenten as súas propostas para tomar parte do programa da feira da cultura. Búscanse proxectos innovadores e interesantes para converter o Culturgal nun escaparate das novas iniciativas que se moven no mundo cultural galego. A Feira celebrarase no Pazo da Cultura de Pontevedra o 29 e 30 de novembro e o 1 de decembro e a organización abre o seu programa para actividades e presentacións de proxectos, produtos e servizos. Na web da Feira atópanse as bases para participar nesta convocatoria aberta. Desde a organización ofrécese o "palco" do Culturgal para visibilizar e difundir as distintas propostas entre profesionais, programadores, representantes do mundo da cultura e público xeral que participa cada edición na feira da cultura. Anuncian que valorarán iniciativas xa en marcha, que impliquen colaboración entre empresas ou entidades e supoñan un achegamento participativo ao público. As empresas que forman parte das entidades asociadas e as que contraten stand na Feira primaranse á hora da selección dos proxectos. A información completa para participar na proposta atópase na páxina web do Culturgal.


Conversava ainda há nada com a Eli Ríos e ela contou que lhe andava na cabeça a teima das velhas. De como as percebia infantilizadas e dependizadas nas narrativas e que tinha vontades de ler obras em que as velhas fossem velhas mas não parvas.E têm que vir as clássicas a nos oferecer aquilo polo que devecemos. O libro do verán / Tove Jansson (Ilust. da autora) / Tradução: Moisés Barcia / Sushi Books / 2018 / 156 páxs. / 15 euros Tove Jansson, autoridade em literatura infantil e juvenil, escreveu O libro do verán em 1972. O livro do verão poderia ser um romance ou poderia ser uma antologia de contos, pois como tal se constrói cada capítulo: o seu título, a sua estrutura, o seu conflito e o seu feche. O fio que enreda e tece todo:as protagonistas, Sophia e a sua avó sem nome e velhisíssima. Ambas habitam uma ilha meio selvagem do golfo da Finlândia com toda a natureza ao seu dispor para observar, gozar e reflexionar. Outro fio que enreda e tece. Sophia e a avó são duas filósofas. Já no primeiro capítulo a autora nos desvela a dinâmica de relações: o pai, de presente ausência em toda a obra, proíbe e limita, à menina e à velha. A nena e a velha, cúmplices, rebentam proibições e limites desafiando assim os nossos preconceitos etatistas. Sobem aonde não devem, arrastam os corpos por lugares impossíveis, saem à noite e ao frio e à chuva, invadem propriedades e mesmo passam medo. Porque o outro fio que enreda e tece a trama são os medos. Sophia têm medo da água profunda, de que o pai naufrague, de que o gato morra, de dormir ao relento. A avó oferece a palavra justa, o contrasinal necessário, ou simplesmente a companhia, para que esses medos se dissipem como nevoeiro na praia. Mas também a avó tem medo, de perder a memória, de sentir-se dependente, de cair, de que a ilha mude de mais, de morrer. E Sophia é uma meninha, e por vezes deteta, e muitas ignora e despercebe, mas sempre acompanha. Sophia e a avó são duas pessoas solitárias que agradecem a presença da outra. E como aves solitárias percorrem a ilha e aprendem a partilhar espaços sem se incomodar, uma a observar a cor irisada duma pena de ave, outra a choutar nos coídos à procura de crebas. Eis a outra personagem importante na obra: o território, que não a paisagem. A ilha que habitam faz parte das terras boreais, duras, exigentes com todos os elementos, animados ou não, que as habitam. Aprendemos a conhecê-las com o tempo lento, eterno, de crianças e velhas. Com calma. Como promessa de avó. Aprendemos a ficar um pouco mais. Dentro do livro e do verão.


Summary: Facenda asina un acordo coa Fegamp para dotar corenta municipios de caixeiro automático a través dun concurso público no que o Goberno asumirá "maioritariamente" os custos. Nos últimos dez anos as entidades bancarias fecharon na Galiza 936 oficinas.

Na Galiza corenta concellos, 13% do total, carecen dunha entidade de crédito. A meirande dos municipios afectados, nos que viven arredor de 52.000 galegas e galegos, pertencen ás comarcas interiores. Entre 2008 e 2018 en Galiza botaron o feche 936 oficinas bancarias, 37% do total das existentes. As recentes políticas das entidades financeiras deixaron aos corenta concellos sen ningunha oficina para atender á veciñanza. A maiores, 81 municipios contan cunha única entidade. A solución proposta pola Consellaría de Facenda, que vén de asinar un protocolo coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), consiste nun concurso público para a instalación dun caixeiro automático nos municipios que así o soliciten. O Goberno galego comprométese a asumir "de maneira maioritaria" o custo dun servizo que cualifican de "pioneiro". Con esta medida a veciñanza poderá efectuar xestións comúns como a retirada e ingreso de cartos, a actualizacións das libretas bancarias ou o pago de recibos nos seus propios municipios. O concurso público incluirá outros servizos que prestará a entidade adxudicataria: un de asistencia financeira á cidadanía e outra de formación no uso da banca electrónica. A exclusión financeira, ou as dificultades para acceder a servizos e produtos financeiros no mercado xeral é unha das consecuencias do proceso de concentración e centralización de entidades financeiras. Entidades coma o Santander, que anunciou o feche de 136 sucursais na Galiza e o despido de 271 traballadores e traballadoras, que en 2019 obtivo un beneficio atribuído de 3.732 millóns de euros nos nove primeiros meses.


Summary: A polémica ao redor do novo hospital de Vigo continúa. A CIG-Saúde insiste en reclamarlle á Xunta de Galiza a gratuidade do aparcadoiro ou que habilite para estacionar vehículos o terreo anexo da súa titularidade.

A CIG-Saúde reclama unha "alternativa gratuíta" ao actual aparcadoiro privado, e de pago, que existe no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo. Centra a súa mirada na Xunta de Galiza, ao entender que é a Administración galega "quen facilite a alternativa gratuíta ao aparcadoiro de pago". Lembra que a Xunta "xa dispón de terreos da súa propiedade anexos ao novo hospital". "O máis lóxico", afirma a CIG-Saúde nun comunicado de imprensa, "sería converter en gratuíto o aparcadoiro xa construído, que tería a capacidade suficiente para dar resposta ás necesidades de usuarias e usuarios". Esta medida, engade, "choca frontalmente co modelo de hospital-negocio co que se construíu o novo hospital de Vigo por decisión do PP". O sindicato refírese ao modelo de financiamento empregado pola Xunta para a construción deste equipamento, o "público-privado", eufemismo que agocha tras de si a privatización do Álvaro Cunqueiro. A xerencia non o ve necesario A CIG xa lle solicitara en febreiro á Estrutura Organizativa de Xestión Integrada de Vigo información sobre os citados terreos anexos ao hospital. Uns terreos sen urbanizar e que mesmo permanecen valados. Nese momento, o sindicato nacionalista trasladáralle á EOXI a solicitude de empregar os terreos para ampliar as prazas de aparcadoiro. A xerencia respondéralle á CIG que non está contemplado nos usos atribuídos no PSIS (Proxecto Sectorial de Incidencia Supramunicipal) do novo hospital de Vigo este terreo como aparcadoiro. E, e por outra banda, a xerencia considerou que o número actual de prazas son suficientes, polo que non estaría xustificado o uso destes terreos, sen precisar que as prazas actuais son todas de pago.


Summary: O Goberno de António Costa decretou o estado de continxencia até a próxima sexta feira para facer fronte aos múltiples incendios forestais que axexan o país.

Unha nova vaga de lumes castiga estes días o país veciño. Desde a pasada quinta feira, diferentes focos prendidos ao longo do Portugal continental arrasaron máis de 2.500 hectáreas, segundo o xornal Público. A cifra ascende desde que principiou o presente ano a 13.000 hectáreas. Contra as 22 horas deste domingo o balance oficial presentado polo Goberno de António Costa incluía sete persoas feridas e até nove vilas evacuadas por mor do lume. Esta delicada situación, agravada por unha vaga de calor que tamén afecta Portugal e eleva os termómetros en moitos lugares por riba dos 40 graos centígrados, levou o Executivo a decretar o estado de continxencia desde esta segunda feira e até a próxima sexta. Desde a quinta feira arderon máis de 2.500 hectáreas A adopción desta medida supón a prohibición de acceder aos espazos forestais definidos nos plans municipais de defensa contra os incendios. Tampouco se poden facer queimas nin realizar traballos forestais con maquinaria ningunha como rozas ou tallas, así como utilizar fogos de artificio. Nas mentes de moitos portugueses e portuguesas está a vaga de lumes que, do mesmo modo que na Galiza só uns meses despois, arrasaron o país en xuño de 2017. Con todo, Costa afirmou que Portugal está agora "mais preparado" para combater os incendios forestais que daquela. O que está escrito e o que non sobre o lume en Pedrógão "Essa comparação não faz sentido, é óbvio que sim. Para além de excepcionais condições nos dias 17 de Junho e 15 de Outubro, o país está [hoje] mais preparado, mas isso em nada diminui a responsabilidade de cada um. O país pode ter os melhores meios do mundo mas há uma coisa que é certa: vamos ter temperaturas extremas, um ano de seca extrema, qualquer descuido de qualquer fagulha desencadeia um incêndio de grandes dimensões", dixo, en declaracións recollidas por Público. Porén, desde a oposición non comparten a visión de Costa. Así, esta segunda feira, a líder do Bloco de Esquerda, Catarina Martins, acusou o Executivo de non ter investido en medidas para a prevención de lumes: "É preciso agir já. É a segurança que está em causa e não podemos continuar com observatórios, estudos e programas-piloto, porque as nossas vidas não são um projecto-piloto, porque o nosso país não é um relatório. É preciso acção concreta já e investimento já no território".


Summary: Afectadas e sindicatos piden a integración no corpo de Secundaria.

"Pensabamos que por fin se ía poñer fin a unha discriminación que acumula xa 31 anos, mais parece que esa fin non dá chegado", manifesta a Nós Diario María Jesús Expósito, docente e unha das portavoces da plataforma que representa o profesorado técnico de Formación Profesional con titulación universitaria que leva anos loitando pola súa equiparación co persoal de Ensino Secundario. Son por volta de 2.200 os profesionais afectados na Galiza por esta "discriminación", máis de 25.000 en todo o Estado. Hoxe, cuarta feira, docentes de todo o Estado protestarán ante o Ministerio de Educación para denunciar que "a lei que soluciona isto, a Lomloe, non se aplica" a ministra Pilar Alegría "non ten na axenda unha reunión para tratar o tema con sindicatos e comunidades". Mentres, apunta Expósito, mantense a situación na que, "malia ter a mesma titulación e desenvolver o mesmo traballo", este profesorado está en peores condicións que os seus compañeiros do Ensino Secundario: "cobra menos, precisa 5 anos máis para xubilarse co 100% do seu salario e mesmo hai comunidades onde non podemos ser xefes de departamento". Esta situación, que se arrastra desde a aprobación da Locse en 1990, parecía ter os días contados hai un ano, coa chegada da Lomloe,que na súa disposición adicional undécima recoñecía e emendaba a "inxustiza" "A desigualdade entre grupos docentes é ben sinxela de entender", indican desde a Plataforma PTFP A1. "Para dar clases de informática como profesor de FP, Antonio tivo que estudar unha Enxeñería Técnica e pasar unhas oposicións, o mesmo que Pedro para ser profesor de informática en Secundaria. O problema é que Antonio pertence a unha categoría profesional inferior que Pedro, desenvolvendo o mesmo traballo e tendo ambos a mesma titulación universitaria". Esta situación, que se arrastra desde a aprobación da Locse en 1990, parecía ter os días contados hai un ano, coa chegada da Lomloe,que na súa disposición adicional undécima recoñecía e emendaba a "inxustiza". "Non se entende por que a ministra resístese a artellar a nivel estatal un procedemento áxil, directo e sinxelo para que a integración destes docentes sexa xa unha realidade". "Tarde e mal" Suso Bermello, da CIG-Ensino, considera en declaracións a Nós Diario que o Ministerio actuou "tarde e mal" e que podía solucionar esta cuestión sen necesidade de agardar por unha Lei Orgánica. E lembra que a persistencia da "discriminación" afecta mesmo á convocatoria da OPE en Educación.


Bernardo Moreira é un contrabaixista que se ergue como unha figura que atravesa toda a historia do jazz portugués das últimas décadas e que, por veces, aproxima as súas composicións á música popular do país veciño, abríndose á canción tradicional (como no disco Entre paredes) ou á guitarra portuguesa, como no seu traballo co trío Sul, a carón de Bernardo Couto e Luís Figueiredo. Cantigas de Maio / Bernardo Moreira / JACC Records / 2022 / Oito pezas / 10 euros Cantigas de maio segue nese percurso, mais coa particularidade de que introduce unha voz -a de João Neves- que distingue este proxecto dos anteriores, puramente instrumentais. O disco presenta versións de cancións de Zeca Afonso, Fausto, Sérgio Godinho e José Mário Branco, tratándoas con respecto e proporcionándolles un fondo musical jazzístico repleto de elegancia sen traizoar o propósito primixenio. Obviamente, o título xa evoca ao Zeca Afonso, mais o abano do repertorio quere incluír todo o movemento musical que se deu en Portugal despois da Revolução dos Cravos. E hai que subliñar o acerto da selección, que non se deixa levar polo engado das pezas máis obvias, rescatando outras máis agochadas que, non obstante, conseguen dar a xusta medida da riqueza musical daqueles anos. O elemento que lle dá unidade ao disco é, evidentemente, a voz de João Neves, un cantante que adquiriu popularidade nun concurso televisivo e que acaba de soprender cun proxecto propio, Myself as Well, no que a súa voz se proxecta sobre un fondo de experimentación electrónica. En Cantigas de Maio, Neves móstrase austero, mais cunha sobriedade que non renuncia a atopar o ton xusto para cada peza, renunciando ao exhibicionismo mais acertando sempre no enfoque. Completan o cuarteto o piano de Ricardo Dias e a guitarra e a viola de arame de André Santos, que contribúen de forma discreta mais sempre acertada -con pequenos suliñados e ornamentacións moderadas-a crear estas rendicións sofisticadas daqueles temas que se transformaron en sinal dunha época. Non se trata tanto de versións jazzisticas, senón dunha música que se presenta renovada na forma mais intacta na intención. Algunhas das versións obteñen resultados notábeis, como o "Porque me olhas assim", "Lembra-me um sonho lindo" ou "Tenho barcos, tenho remos". Outras, limítanse a espir a esencia da peza sen entrar en interpretacións de calado. Mais todas elas mostran a actualidade e a pertinencia daquela música.


Summary: Enel Green Power SL, a empresa concesionaria, ten seis meses para proceder ao derrubamento.

A Audiencia Nacional vén de ditar unha sentenza na cal se ditamina a demolición da presa Pé de Viña do río Eo en Trabada (comarca da Mariña). Así, resolveu que a empresa concesionaria, Enel Green Power España SL, pertencente a Endesa, deberá "proceder á demolición e adecuación paisaxística de todas as infraestruturas actuais da presa". Para esta actuación, o tribunal estabelece un prazo de seis meses desde a recepción da notificación por parte da empresa. Ambientalistas acusan a Xunta de "recuar" ante Naturgy Desde a asociación ecoloxista Ríos con Vida, sinalan que a "eliminación do devandito obstáculo beneficiaría varias especies presentes no leito do río (algunhas delas protexidas), ademais de mellorar o hábitat fluvial a nivel xeral". Tamén censuran as pretensións de Enel Green Power, que chegou a afirmar nun comunicado após o coñecemento da sentenza que se trata "dunha presa que ten máis de 100 anos de antigüidade, polo que a natureza tivo máis dun século para adaptarse a ela. Os trastornos carrexados pola demolición causarían, en xeral, máis mal que ben". "Valoración positiva" En declaracións a Nós Diario, Roi Cuba, presidente da Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega), valora "moi positivamente esta sentenza xudicial que refenda a lei que, por fin, está apostando pola demolición deste tipo de barreiras nos ríos". Cuba salienta ademais a "necesidade da posta en valor dos hábitats e especies que hai nos nosos ríos". Roi Cuba: "Debemos defender nós o noso" Acerca do valor ambiental que posúe o río Eo, o presidente de Adega manifesta que "o Eo é un río ao cal acceden peixes migratorios como o salmón ou a lamprea. Por causa da presa, os salmóns teñen moi difícil remontar o río e para a lamprea é directamente imposíbel". Entre os beneficios que, segundo Cuba, vai causar a demolición do encoro están "a xeración de flora río arriba, melloras para a pesca río abaixo e mesmo creación de novas praias. Nós, como ecoloxistas, non podemos estar máis a favor deste tipo de demolicións".


Summary: A taxa de protección en Galicia sitúase no 33,2%, vinte puntos menos que a taxa de cobertura, que só inclúe os parados rexistrados e non se basea na EPA. Uns 190.000 desempregados en Galicia non cobran subsidio ningún.

Pouco máis de 94.000 dos case 285.000 parados que hai en Galicia, segundo os últimos datos da EPA, perciben prestacións por desemprego. A taxa de protección dos desempregados galegos sitúase así no 33,2% no segundo trimestre deste ano, o que supón 3,3 puntos menos que no mesmo período de 2013. Así se tira dun novo estudo da Fundación 1º de Maio elaborado por Enrique Negueruela, membro do Consello de Emprego, Economía Social e Relacións Laborais deste centro de estudos, e que debulla as cifras para determinar a protección real da cidadanía sen traballo e que contrapón á denominada taxa de cobertura, que basea a súa porcentaxe só nos parados rexistrados nas oficinas de emprego, pero non na devandita EPA nin en todas as persoas sen emprego. Case 190.000 parados galegos non percibe prestación ningunha De ter en conta os datos oficiais, a taxa de cobertura en Galicia sitúase na actualidade no 53,74%, polo que arredor duns 136.000 desempregados non terían ningún tipo de prestación. Pero esta cifra só ten en conta a dos desempregados apuntados nas oficinas de demprego. Non obstante, e segundo este preciso estudo dirixido polo que fora asesor da Consellería de Traballo da Xunta durante o goberno bipartito, a realidade é aínda moito peor. Son case 190.000 os parados galegos que non perciben prestación ningunha (189.807), co 33,2% do total con protección, unha taxa algo mellor á media estatal (31,6%) pero superior á de varias comunidades autónomas. E caendo. A taxa de cobertura, aínda que ten en conta a todos os que cobran algunha prestación, só inclúe os demandantes parados rexistrados e os eventuais do subsidio agrario, que non figuran no cómputo de paro rexistrado. A taxa de protección baséase na EPA e en todos os cidadáns sen emprego, estean contabilizados nas oficinas ou non. Menos de tres de cada dez mulleres desempregadas galegas cobra algunha prestación A situación en Galicia empeora a cada paso. A cada trimestre, a protección dos parados abrangue menos xente no país. Especialmente precario é o caso das mulleres desempregadas, xa que tan só o 27,1% delas cobra algunha prestación, máis de catro puntos menos que hai un ano. Xa que logo, menos de tres de cada dez mulleres paradas galegas gozan de protección malia estar sen traballo. Ou o que é o mesmo: máis de sete de cada dez non cobran nada. No caso dos homes, a taxa de protección elévase ao 38,9%, pero tamén baixa con respecto a hai doce meses. Entre a mocidade, como no caso do paro, a situación tamén empeora. Tan só o 13,2% dos desempregados galegos menores de 30 anos percibe algún tipo de prestación. Bastante menos de dous de cada dez persoas sen traballo. Neste caso, a ausencia de protección afecta practicamente por igual a homes (13,6%) e mulleres (12,8%). Ademais, entre os parados entre 45 e 64 anos, tan só a metade está a cobrar algunha prestación.


Summary: O cargueiro "Anna" que embarrancou na boca da ría de Ferrol, nas inmediacións do castelo de San Carlos, foi reflotado a media tarde sen que se desen fugas de combustíbeis nin danos persoais. O accidente provocou o corte do tránsito marítimo durante horas.

O buque, de máis de cen metros de eslora, embarrancou na entrada da Ría, ao pé do castelo de San Carlos cando se dirixía sen carga ao peirao para recoller pezas de aeroxeneradores. Descoñécense as causas do embarrancamento mais todo indica que o cargueiro chocou contra as pedras por navegar demasiado cerca da costa ou ben que se tratou dun problema de máquinas. A operación de reflote tardou unhas horas debido a que o momento do embarrancamento coincidiu coa baixada da maré. A posición do cargueiro na boca da ría obrigou a paralizar o tránsito marítimo que posteriormente volveu á normalidade. Dous remolcadores foron os encargados de reflotar o barco.


Summary: O presidente da Xunta teima na tese do terrorismo incendiario durante a súa aparición no programa Salvados, onde desdeñou a folga feminista e se esforzou por presentarse como alleo ás tramas corruptas que afectaron ao PP nas últimas décadas Feijóo intensifica a súa campaña interna no peor momento de Rajoy

Feijóo intensifica a súa campaña interna no peor momento de Rajoy A reeditada fase de expansión da figura de Alberto Núñez Feijóo polos medios de comunicación editados en Madrid e -en menor medida- Barcelona tivo este domingo unha cita clave coa súa aparición no programa Salvados, de laSexta. Nun dos momentos máis incertos para os intereses electorais do PP en España a medio prazo o presidente da Xunta accedeu a ser entrevistado polo xornalista Jordi Évole. As novidades que deixou no programa, gravado nos Peares, foron escasas en clave galega, pero a súa intervención nunha das canles e un dos espazos televisivos máis cotizados na política estatal si serviu como carta de presentación do líder do PPdeG para unha parte da audiencia española escasamente afeita á súa figura, ante a que amosou que xa non se desbota como remuda de Rajoy mentres tenta pulir ou deixar atrás episodios incómodos da súa traxectoria, especialmente a súa comprometida relación de anos co narco Marcial Dorado. Como en todas as múltiplas entrevistas que concedeu a medios de ámbito estatal dende o pasado xaneiro, tamén en Salvados Feijóo quixo deixar claro que non artellará unha manobra interna para desbancar a Rajoy. Cuestión distinta, veu dicir, é se o actual presidente do Goberno de España decide non recuncar como cartel electoral do PP. A respecto dese hipotético escenario o presidente foi cuestionado polas eventuais posibilidades como sucesoras de Soraya Sáenz de Santamaría ou María Dolores de Cospedal e a ambas atribuíulles cualidades como "formación, información e oficio" para a vicepresidenta e, a maiores, experiencia de goberno nunha comunidade autónoma para a ministra. "Que un presidente de Goberno fose presidente dunha comunidade autónoma é positivo para España", sinalou antes de admitir que "sería unha contradición", dito isto, desbotarse a si mesmo como candidato en ausencia de Rajoy. ¿Sabéis de quién hablan en #Fariña? ¿Sabéis con quién hablamos este domingo en Salvados? https://t.co/1fEiSC5hyn pic.twitter.com/qxQMPwvec1 — Salvados (@salvadostv) 28 febreiro 2018 Co debate sucesorio como pano de fondo Feijóo tivo que enfrontarse na entrevista ao episodio que torpedeou as súas aspiracións en 2013, a publicación en El País das fotografías que revelaron a súa relación con Marcial Dorado a mediados dos anos 90, cando o actual presidente dirixía o Servizo Galego de Saúde. Tras recibir de Évole un exemplar do libro Fariña, de Nacho Carretero -só lera os fragmentos que inclúen referencias a el mesmo, admitiu-, Feijóo reiterou que no momento en que foron tomadas esas imaxes "difíciles de explicar" el ignoraba que Dorado era narco ou que a súa actividade como contrabandista xa o levara a ser detido, tal e como reflectira abondosamente a prensa da época. "Ás veces pode non entenderse, pero lamentablemente esa é a verdade", afirmou tras lembrar que coñecía a existencia das fotografías dende 2004, cando tras "un rexistro" da Axencia Tributaria na casa de Dorado llo contou o "delegado do Goberno da época" -o delegado do Goberno central en Galicia era o popular Arsenio Fernández de Mesa ata abril dese ano, cando foi remudado polo socialista Manuel Ameijeiras-. "Terrorismo incendiario", corrupción e Catalunya ¿Puede un político olvidarse de lo que él mismo ha dicho en menos de 1 minuto? El increíble caso de Núñez Feijóo. Domingo #SalvadosFeijóo pic.twitter.com/UNQ9zAf7hg — Jordi Évole (@jordievole) 03 marzo 2018 Alén de alegar ignorancia na relación con Dorado e asegurar que lle "custaría moito" crer que o PP "se financiase" con cartos do narcotráfico, na liña do afirmado por narcos como Laureano Oubiña, o principal asunto ligado estritamente a Galicia sobre o que presidente tivo que responder durante o programa foi a vaga de incendios do pasado 2017, que insistiu en atribuír ao suposto "terrorismo incendiario" tras evitar xustificar o gasto de 77.000 euros que, como revelou Praza.gal, a Xunta destinou a divulgar esa teoría como publicidade en diarios impresos. Feijóo volveu atribuír a tese das supostas tramas á Fiscalía -que a volveu desbotar- e, ao ser preguntado ao respecto, deu en admitir como "metedura de pata" a súa icónica fotografía simulando apagar un incendio cunha mangueira de xardín en 2006. "Aprendín dos meus erros"daquel ano, afirmou tras reprochar que o Goberno de PSdeG e BNG "dicía que por tras dos incendios estaban os alcaldes do PP" -unha directriz interna do partido na provincia da Coruña ordenara "dilatar" a constitución de brigadas municipais contra o lume-. O presidente da Xunta evitou xustificar o gasto de 77.000 euros en divulgar na prensa a tese do terrorismo incendiario e desdeñou a folga feminista do 8M Esa admisión de erros non a estendeu Feijóo a outros dos actos protagonizados por el mesmo naquel primeiro ano como líder do PPdeG, os das recollidas de sinaturas contra o Estatut de Catalunya. Neste sentido, tamén sobre Catalunya, o presidente tentou navegar entre unha matizada petición de "desculpas" polas cargas policiais do 1-O e unha non menos matizada ratificación do "símil" no que, durante unha intervención na Cadena SER, dera en comparar eventuais negociacións co soberanismo catalán coas "pistolas" de ETA. En apenas un minuto Feijóo ratifica esa frase e corríxese a si mesmo. No transcurso da conversa, na que dixo concordar con que o PP é unha "dereita moderna" onde el "entrou" cando "xa non estaban" personaxes incómodos como Pablo Crespo, número dous da trama Gürtel -permaneceu no Consello de Portos de Galicia os dous anos que Feijóo, como conselleiro de Política Territorial, tivo competencias sobre ese ente público-, o titular da Xunta desdeñou tamén novamente a convocatoria da folga feminista do 8M, que o PPdeG descualificou por ser "o máis machista que se pode facer". Cabe preguntarse, cre, "por que" é convocada este ano se "levamos corenta anos de Constitución Española" e suxire que pode tratarse dunha "utilización" das mulleres "para que os partidos políticos fagan determinadas formulacións políticas". Salvados: Esperando a Feijóo


Summary: Yolanda Castaño cantando un tema de Vainica Doble con Nacho Vegas petou as redes sociais do músico asturiano. Máis de 65.000 visualizacións no Facebook para unha colaboración espontánea na que a poeta coruñesa volvía a xogar no mundo da música.

E parece que queren repetir a experiencia, que naceu a semana pasada en Córdoba ao abeiro dunha iniciativa cultural da Deputación desta provincia andaluza chamada 'Tenemos la palabra'. Tratábase dun proxecto que facía dialogar a poesía e a música durante unha semana en varios pobos cordobeses. Nela participaron destacados poetas do Estado como Luis García Montero, Elena Medel ou Carlos Pardo, ademais de músicos como Cristina Rosenvinge, Sr. Chinarro ou Josele Santiago (Los Enemigos), ademais do propio Nacho Vegas. Yolanda Castaño era a única deles que non usa o español como medio de expresión artística. E neses diálogos -compartidos co público- entre o músico asturiano e a poeta da Coruña saltou a chispa . "A verdade é que a conexión foi inmediata e moi fluída, tanto en referencias, como en inquedanzas, en soños, en preocupacións, e iso fixo máis rodado e máis produtivo o noso encontro", explica Castaño. "O certo é que fomos o único destes dúos que se animou a facer unha colaboración en si mesma. Partiamos de culturas nacionais e identidades tan concretas coma as nosas, coas que tiñamos un compromiso forte. Preguntouse moito polas nosas identidades nacionais e polos nosos compromisos coas nosas linguas respectivas, e logo eu tiña espazo para un pequeno recital e el para un pequeno concerto, pero a maiores nós demos en enriquecer iso con algunhas colaboracionciñas xuntas e nalgunha das súas cancións eu fixen coros, cantei, acompañeino e recitei poemas no medio dos seus propios temas". O tema de Vainica Doble, lexendario dúo pop que triunfou nos 70, que Vegas e Castaño interpretaron xuntos triunfou nas redes sociais. "Foi unha ocorrencia, porque nos gustaba aos dous este grupo", conta a poeta galega, que recoñece que é moi posible que haxa máis colaboracións co asturiano no futuro. "Parece que gustou o que fixemos xuntos e manteremos o contacto, porque non nos coñeciamos para nada e si que algunha pequena colaboración podería fraguarse para o futuro, temos algo entre mans, pero tampouco che podo adiantar nada até que non teña lugar". Regreso á música Yolanda sempre estivo interesada en proxectos multidisciplinares e sempre gostou de facer dialogar a súa poesía con outras artes. Ten desenvolvido distintas experiencias co mundo da plástica, co audiovisual e tamén coa música. De feito, en 2000 publicou Edénica, unha antoloxía persoal de toda a súa obra anterior, acompañada dun CD no que cantaba versións musicadas dos seus poemas. "Eu canto algo, pero non moito publicamente, pero si que gravara temas cantados e recitados, pero foi hai moitos anos, e tampouco me sinto moi identificada agora mesmo, era moi moi noviña. Pero ben, nunca me pecho a cousas que poidan xurdir porque a min cantar sempre me gustou e agora máis recentemente teño Tender a Man, que é unha formación na que a música a poñen máis outras persoas, como Isaac Garabatos e Jesús Andrés, que poñen a música, e Mónica de Nut que pon a voz, xunto coa danza de Branca Novoneyra, e eu poño máis a poesía. Pero a min a música sempre me tirou".


Summary: O Premio ONU-Hábitat recoñece o Concello de Pontevedra pola práctica na mellora da calidade de vida a través do modelo de cidade. Pontevedra imponse como único proxecto europeo que gaña o prestixioso galardón.

O premio da ONU á rexeneración do hábitat supón o recoñecemento ao traballo desenvolvido en Pontevedra para a mellora da calidade de vida da veciñanza a través do proxecto urbanístico. Dos 406 proxectos de 95 países presentados, o de Pontevedra foi uno dos seis premiados na categoría de institucións e organizacións. O galardón á cidade galega foi o único que recaeu nunha iniciativa desenvolvida en Europa. "Que o xurado escollese o proxecto de Pontevedra con todos os de mellora do hábitat que hai no mundo é de gran relevancia para nós, en especial porque é o premio a unha práctica, é dicir, algo que se executou e uns cambios que modificaron a cidade, ao modelo que se deseñou", sinala o concelleiro de Infraestruturas, César Mosqueira. Dos premios recibidos polo Concello de Pontevedra, entre os que se atopa o da accesibilidade da DGT ou o Intermodes, este é o único ao que presentou a candidatura, convencidos de que seren xa finalistas sería xa unha boa noticia para a cidade polo que a nova foi recibida con entusiasmo no goberno municipal. "É o premio a unha práctica, é dicir, ao modelo de cidade que se deseñou en Pontevedra", di César Mosqueira Coas entidades sociais O Concello de Pontevedra presentou a candidatura en calidade de promotor, avalada coa participación dun amplo grupo de asociacións e entidades como Cogami, a ONCE, a Federación de Asociacións Veciñais, o Centro Comercial Zona Monumental ou Stop Accidentes. O premio valora tamén o feito de se tratar dun proxecto colectivo e deseñado coa colaboración de entidades sociais. A candidatura do Concello de Pontevedra tivo que pasar previamente a peneira do Comité do Ministerio de Fomento e despois unha selección europea até chegar ao xurado da convocatoria ao que accederon cincuenta finalistas. Once son as iniciativas premiadas, 6 na categoría de institucións e organizacións, 2 estudos universitarios, 1 de persoas físicas e 2 doutros traballos compartidos. O premio entrégase con carácter bianual e están considerados como os máis prestixiosos no seu ámbito. O Concello de Pontevedra recibiu a notificación por parte do Ministerio de Fomento. O galardón da Organización das Nacións Unidas entregarase na cidade de Dubai, nos Emiratos Árabes e, ademais do trofeo e a certificación de honra está dotado con 30.000 euros. Na comunicación remitida polo Ministerio de Fomento sinálase que foron 58 as prácticas presentadas do Estado Español das que dúas conseguiron finalmente o premio. "Pontevedra: Un modelo de cidade centrado nas persoas", do Concello é o único que se desenvolve no territorio estatal, xa que o outro ten orixe en Ciudad Real mais refírese á obtención da propiedade das terras das mulleres de Guinea Bissau e pertence a outra categoría da convocatoria.