Summary: A trama de roubos de bebés continuou até os anos 80

O roubo continuado de crianzas durante décadas apuntou a existencia dunha trama que contou coa colaboración dos poderes do Estado. As investigacións realizadas por organismos internacionais e diversos xulgados remataron por destacar o papel de entidades relixiosas. Galiza non foi unha excepción no operativo. Amnistía Internacional, nun recente informe titulado Tempo de verdade e de xustiza. Vulneracións dos dereitos humanos nos casos dos bebés roubados, afirma que "a participación de membros de institucións relixiosas tamén foi sinalada noutras fases dos procesos de subtracción de menores e ocultación da súa identidade, e en moitos casos foron sinalados como actores chave para facilitar a entrega de bebés a outras familias, mesmo de fóra do Estado español". As consideracións da entidade baséanse nas conclusións de diversas investigacións, nos testemuños de persoas coñecedoras dos feitos e nas mesmas resolucións xudiciais. As Servas da Paixón de Vigo A presidenta da asociación SOS Bebés Roubados da Galiza, Estrella Vázquez, comenta a Nós Diario que "no roubo de nenos estaban implicados desde monxas até médicos". Vázquez pon de manifesto que "na Galiza hai arredor de 250 persoas buscando a súa familia. Uns desapareceron en hospitais como o Labaca, o Modelo ou o Belén, na Coruña, mais tamén en casas berce, como a de Vigo". A Casa Berce de Vigo, no barrio de Teis, está xestionado polas Servas da Paixón, unha congregación relixiosa que marca como obxectivos fundamentais "procurar de forma audaz e creativa a defensa da vida natural do neno e a súa incorporación á Igrexa a través do Bautismo" e "atender de modo integral as futuras nais e as que xa o son, sometidas a situacións persoais ou sociais especialmente difíciles". As directoras da Casa Berce de Vigo Josefa García Veiga e Pilar Hoyos foron investigadas en distintos procedementos xudiciais pola desaparición de crianzas. A primeira, natural de Vilardevós, misioneira no Camerún durante dúas décadas e superiora xeral das Servas da Paixón en 2004, foi sinalada nunha denuncia perante a Fiscalía en 2011 por José Eduardo Castro Carro. A adopción de Castro Carro, nado en abril de 1978 no Hospital da Cruz Vermella de Vigo, autorizouno García Veiga, aparecendo implicada noutro suceso análogo catro anos antes en Barcelona. Castro Carro apuntou a un móbil económico no seu procedemento. Así, nunhas declaracións concedidas ao xornal El País en abril de 2011, afirmou que García Veiga "todos os anos viña pasar uns días á casa e levaba un sobre con diñeiro. A miña nai dicíame que eran doazóns para a congregación", porén, el tiña serias dúbidas. Estrella Vázquez amósase convencida do negocio existente co roubo de bebés e refire como o seu sogro se lembra de que un matrimonio se lle achegou e lle ofreceu diñeiro "a cambio de que lle vendese a criatura". Pagos de 200.000 pesetas até 2 millóns Estrella Vázquez sinala que os prezos pagados polas crianzas variaban. "Nalgúns casos nada, os que menos, pero noutros desde 200.000 até 2 millóns de pesetas. Algunhas veces a adopción pagouse durante anos. Unha monxa pasaba polas casas cobrando a cota do mes, e que non digan que é unha doazón", afirma Vázquez, quen lembra como "algunha familia tennos comentado que lle saíu máis caro pagar o fillo que pagar o piso, pois o piso pagárono durante un tempo pero polo fillo estiveron pagando ao longo de toda a súa vida baixo a forma de axudas para a congregación". Pilar Hoyos tamén negou cobrar por entregar a unha familia a Noemí Lima, aínda que recoñeceu ter recibido en concepto de gastos de mantemento e atención da nai biolóxica desta 47.000 pesetas. Malia que o xulgado rematou por sobreser a causa contra a responsábel da Casa Berce de Vigo, Lima deu coa súa nai biolóxica, quen testemuñou no xuízo que fora enganada polas relixiosas das Servas da Paixón, quen lle dixeran que a nena nacera morta após un parto moi delicado. As relixiosas tamén estiveron tras a desaparición forzada de crianzas na Coruña. Así o denunciaron no seu momento Nieves Estévez e María José Rosano, quen foi trasladada desde Galiza a Nafarroa en tren por unha monxa. Nestes dous casos e noutros referidos a esa cidade foron sinaladas as relixiosas das Fillas da Caridade de San Vicente de Paúl, xestoras da Casa Berce, quen tamén desenvolveron o seu labor nalgúns centros hospitalarios.


Imaxínome a Bob Dylan sentado na praza do Obradoiro, escoitando como a chuvia golpea ese mar de pedra azoutado polo vento, chamado Compostela, e observando nas páxinas de algún xornal, como "eses celtas galegos" combaten a lóxica dos tempos que sen dúbida están mudando, a pesares da resistencia de políticos con minúscula que pensan que na tradición política está o mantra de autoprotección das cadeiras dun Sistema cada vez máis aborrecible. Dylan seguramente sacaría a súa harmónica e a súa guitarra, e como narrador combativo, faría unha versión adaptada a Galicia da súa mítica obra "Times they are changing", e describiría unha sociedade desexosa dun cambio no que a cidadanía semella ir por un camiño diferente ao que oferta grande parte da súa clase política. Galicia sobrevive a pesares dos embates sufridos por parte polos causantes da crise, que deixou polo camiño esperanzas dun futuro, xestionado dende Madrid, e non ben interpretado dende Montepío. Agora, cando asoma pola rendixa da nosa conciencia de pobo, unhas novas eleccións xerais, observamos como empezan a saír da madrigueira corifeos e outras malas herbas, dispostos a defender o indefendible para salvar a un goberno que aniquilou a esperanza de tantos e de xestión apócrifa para os intereses dos cidadáns que din defender. A necesidade de cambio no goberno do Estado e tal, que algúns estaríamos dispostos a que se visualizase que calquera alternativa pode ser posible, se parte das premisas de defensa a ultranza desta bendita terra. A necesidade de cambio no goberno do Estado e tal, que algúns estaríamos dispostos a que se visualizase que calquera alternativa pode ser posible, se parte das premisas de defensa a ultranza desta bendita terra Dylan dicía na primeira estrofa desa canción que "Reunídevos ao meu arredor xente/ por onde queira que vaguedes/ e admitide que as augas do voso arredor medraron/ e aceptade que pronto estaredes calados até os osos"... semellaría unha boa estrofa para todos aqueles que se sintan identificado co movemento das "Mareas", e cunha busca de rotura do Sistema, que a moitos parécenos aínda en fase de posibilidades embrionarias. Creo que os galegos debemos de aspirar a ter por primeira vez unha representación sólida, que nos afaste da periferia política, sen condicionantes dende Madrid, e que sexa o reflexo dunha sociedade que nunca tivo peso decisivo no debate do Estado. Esa é a modesta aposta de alguén coma min que defende os movementos municipais das "Mareas", pero que para a representación nas Cortes aposta polos que somos coma Nós, galegos, e queremos por primeira vez mirar de fronte aos ollos dos que nos gobernan. So unha candidatura galega garante o berro desesperado de defensa da nosa terra. E claro, para todo iso, Dylan nesa sacra letra do poeta de Minnesota, tamén ten candela, e di "Imos, senadores e congresistas/ por favor presten atención á chamada/ non se queden na porta/ non bloqueen a entrada... So unha candidatura galega garante o berro desesperado de defensa da nosa terra. Ou non?


Summary: O cruceiro máis antigo de Galiza posto en perigo por un concerto da Panorama, o do Porto (Pontecesures) crebado polo escenario da Olympus, varias árbores protexidas en Malvas cortadas para que collese o camión da orquestra, un paseo peonil á beira da praia danado ao ficar atascados os camións da París de Noia... Algunhas verbenas teñen un custo máis alto do agardado.

A noticia de que un concerto da Panorama en Melide puña en perigo o cruceiro máis antigo de Galiza, do século XIV, axiña se estendeu por todo o Estado e permitiu poñer o foco sobre un abano variado de temas, desde o grao de protección do patrimonio galego até resucitar diferentes tópicos sobre os galegos e a cultura das verbenas. Un puntal que se colocou como soporte do escenario da Panorama riba dun dos chanzos da plataforma do cruceiro foi o motivo, nesta ocasión, da preocupación polo dano a un elemento patrimonial único. Mais non foi esta a única vez que en Galiza un cruceiro 'sufriu' como consecuencia dunha verbena. Patrimonio impuxo a veciños da parroquia de Malvas (Tui) 6.000 euros de multa por cortar árbores protexidas para facilitar o paso ao camión da Panorama Aí está, por exemplo, o que lle sucedeu ao cruceiro do Porto, en Pontecesures, hai xa máis dunha década. O cruceiro que tantas festas, romarías e verbenas presidiu con orgullo resultou gravemente danado pola grúa da orquestra Olympus, que bateu contra a parte superior do mesmo, provocando que esta caese e partise en tres partes, que foron retiradas do campo da festa en carretilla (pesaban ben) para seren reparadas. Mais non só os cruceiros se ven afectados pola maquinaria e tarefas que implicar montar unha boa verbena. En xaneiro deste ano coñecíase que Patrimonio impuxera a veciños da parroquia de Malvas (Tui) por volta de 6.000 euros de multa. O motivo? Que en 2016 cortaran árbores protexidas para permitir o paso ao camión da Panorama. Algo semellante decorreu en 2011 en Negreira. Para facilitar o acceso da Olympus procedeuse a cortar unha "árbore única" que había no colexio O Coto. O suceso provocou mesmo recollida de sinaturas para exixir responsabilidades. E esta fin de semana, en Ponte Caldelas, para que entrase o palco da París de Noia optouse por podar as ponlas das árbores. En agosto de 2017 a París de Noia tivo que suspender o seu concerto en Vilagarcía despois de que os seus camións ficasen atascados na area da Praia de Compostela. Os vehículos provocaron diversos danos —enlousado roto, boquetes…— neste paseo á beira do mar, danos dos que levantou acta a Policía Local e pouco mais, pois os tráileres tiñan autorización de Costas para pasar por esa zona prohibida ao tráfico rodado. O cruceiro do Porto, en Pontecesures, resultou gravemente danado pola grúa da orquestra Olympus Noutro saco moi distinto irían xa aquelas consecuencias ou efectos da verbena segundo para que persoas. Un exemplo: este ano un veciño de Lugo presentou unha reclamación perante o Concello por "danos á miña saúde e á das persoas que viven comigo" polo ruído das orquestras na verbena das Festas do barrio da Ponte. Porén, hai que ter en conta que en Galiza hai —segundo un estudo da Universidade de Compostela realizado en 2012—por volta de 2.400 festas con verbena e máis de 5.700 actuacións. Así pois, os danos ou incidencias para co patrimonio ou bens culturais e ambientais danse nunha porcentaxe moi pequena mais os seus prexuízos, cando se producen, poden ser irreversíbeis.


Summary: A aritmética parlamentar continúa a ser endiañada. O bloco de centro-direita supera amplamente o do centro-esquerda (169 por 156) mais é insuficiente para investir Rajoy. Dito en termos futbolísticos, o PP non depende de si mesmo. Os dous escenarios posíbeis son a abstención do PSOE para franquear a Rajoy o acceso á Moncloa ou terceiras eleccións. O máis verosímil é o pacto PP-PSOE.

O problema político para o PSOE é como apresentar á súa freguesía un acordo tácito co PP para desbloquear a situación e evitar uns novos comicios. A idea de reclamar a cabeza de Rajoy perde forza despois de o líder do PP mellorar sustancialmente o score da marca conservadora a respeito do 20D. Outra hipótese sería negociar a retirada de iniciativas lexislativas emblemáticas da direita, a LOMCE entre elas ou determinados artigos da lei mordaza. O Parlamento resultante do 26X ten unha clara maioría do centro-direita, mesmo se computamos as forzas nacionalistas. Así, esa tendencia ideolóxica tería 183 escanos: 137 do PP, 32 de Cs, 8 de CDC, 5 do PNV e 1 de Coalición Canaria. O bloco do centro-esquerda ficaría en 167: 85 PSOE, 71 UP e confluencias, 9 ERC e 2 EH Bildu. Tamén en voto popular gañaría o centro-direita: 11.818.658 votos face 11.243.341 millóns. Se imos ao detalle miúdo, veremos que entre as catro forzas de ámbito estatal a única que progrede en voto é o Partido Popular de Rajoy. Suma 573 mil votos máis do que en 20D. A marca que retrocede en maior medida é Unidos Podemos. A coligazón de Podemos e IU deíxase polo camiño 1,1 millón de votos a respeito do que sumaron por separado en decembro. Un millón de votos que praticamente se corresponde co score obtido en solitario pola plataforma liderada polo PCE nas eleccións de finais de 2015. A coligazón de Podemos e IU deíxase polo camiño 1,1 millón de votos a respeito do que sumaron por separado en decembro Rajoy non depende de si mesmo para ser investido. No mellor dos casos, na hipótese de confluír con Cs, PNV (este partido, non o esquezamos, pactou a investidura de Aznar) e Coalición Canaria, o candidato do PP tería 175 escanos. En contra votarían outros 175. Sería a foto fixa dun hung parliament, un parlamento colgado, cun empate a 175 que non permitiría a investidura. Destarte, Rajoy non ten ningunha opción distinta a un pacto co PSOE, ao que xa apelou esta mesma mañá en declaracións á COPE nas que afirmou que si vai falar con todos, mais que entende que nos temas "substanciais" o eventual socio de referencia é o PSOE. No PSOE ten habido xa declaracións dispares sobre a política de alianzas. O secretario de Organización, César Luena, dixo esta segunda feira que o partido socialista non apoiará Rajoy nen por activa nen por pasiva. En troca, o presidente de Estremadura deu por feito a investidura do candidato conservador e a pasaxe do PSOE ás fileiras da oposición. O debate interno no PSOE está servido. Afróntao Sánchez con máis tranquilidade da que cabía imaxinar antes do 26X O debate interno no PSOE está servido. Afróntao Sánchez con máis tranquilidade da que cabía imaxinar antes do 26X. E iso por dúas razóns: primeira, porque o secretario xeral do PSOE conxurou a ameaza do sorpasso; segundo, porque a súa grande rival interna, Susana Díaz, ficou gravemente debilitada ao perder a condición de forza hexemónica en Andalucía nestas eleccións xerais a mans do PP. Debate interno e moi profundo está cantado tamén en UP, mellor dito no interior de Podemos e no de Izquierda Unida. É seguro que rebrotarán as diferenzas estratéxicas entre o sector de Iglesias e o de Errejón (este nunca foi partidario da confluencia co PCE). No caso de IU, as espadas dos sectores nucleados arredor de Cayo Lara e Gaspar Llamazares poden apuntar á cabeza de Alberto Garzón. Desenlace Cal é o desenlace máis verosímil ao novo escenario de bloqueo que debuxa o 26X? Tendo en conta as presións que irá receber Sánchez -e mesmo a liña editorial de meios moi influentes no seo do PSOE como El País ou a Ser-, cabe agardar que no partido socialista se impoña a liña de se abster na investidura de Rajoy en troca dalgunha concesión lexislativa e co argumento de que o Estado español non se pode permitir o luxo de ir a unhas terceiras eleccións que, alén do máis, até poderían reforzar a posición política do PP por desestimento das bases eleitorais do centro-esquerda (claramente desmoralizadas por esta derrota). Nota: na versión inicial desta información dicíamos que o secretario de Organización do PSOE era Óscar López cando en realidade é César Luena.


Summary: A Deputación de Pontevedra presentará este sábado o libro-disco de Acorda coa actuación de Uxía e Sheila Patricia.

Este sábado terá lugar a presentación por parte da Deputación de Pontevedra do libro-disco de Acorda coa actuación de Uxía e Sheila Patricia (Pontevedra, Pazo Provincial, 12 horas). O evento será a culminación do proxecto homónimo do departamento de Memoria Histórica da institución provincial dirixida pola deputada María Ortega, que pretende dar a coñecer lugares e feitos de memoria na provincia a través da música. A Deputación pontevedresa retira por aclamación os títulos honoríficos a Franco e Calvo Sotelo A nova publicación, baixo o título Acorda. Cartografía Musical da Memoria Histórica de Pontevedra, inclúe un lapis de memoria co audiovisual de Alba Díaz e outro dispositivo coas cancións interpretadas polas voces diversas e reivindicativas de Emilio Rúa e Silvia Penide, Ugia Pedreira e Marina Oural, Sheila Patricia, Eladio Santos, Tanxugueiras, Ezetaerre, Uxía e Su Garrido. Na parte da edición inclúense textos de Montse Fajardo e Lois Pérez, e fotografías do como se fixo o documental. Chegar a todo o público en xeral A intención deste proxecto, segundo explican nun comunicado, é "achegar ao público xeral a memoria histórica a través dun formato non habitual". María Victoria Martins: "Segue en pé esa idea de que as mulleres non deben ter o mesmo desexo sexual que os homes" Por este motivo no documental fan un percorrido por diferentes espazos singulares e de importancia para a memoria histórica na provincia de Pontevedra, ben por ser lugares nos que se produciron execucións, de enterro ou relacionados coa República: a antiga 'Escola Normal' en Pontevedra; a Ponte Regueiro, na Estrada; o Pozo da Revolta, en Marín; a praia de Massó en Cangas; a praia de Alcabre (Vigo) ; a Bombardeira ou Volta dos nove (Baredo); a Volta da Moura (Tui); e finalmente a Illa de San Simón (Redondela). O documental tivo xa a súa estrea oficial no Ourense Film Festival.


Summary: Os deportistas galegos conseguen cinco medallas e dous diplomas olímpicos en Londres, onde foron protagonistas con fazañas como as de David Cal, Gómez Noya ou Sofía Toro e Támara Echegoyen.

Cinco medallas e dous cuartos postos de doce opcións para Galicia. O deporte galego volve orgulloso do seu paso polos Xogos Olímpicos de Londres, onde acadou a súa mellor colleita de metais na historia e onde foi protagonista destacado. "Mulleres e galegos", bromeouse nas redes sociais cando os primeiros éxitos da delegación española chegaban unicamente a mans da delegación feminina ou de representantes do país como Javier Gómez Noya e David Cal. Máis tarde, Sofía Toro e Támara Echegoyen, mulleres e galegas, obtiñan en vela a primeira medalla de ouro para unha deportista da comunidade na súa historia. Case a metade dos deportistas galegos acadaron medalla, ademais de dous cuartos postos Foi o ouro destas dúas rapazas -unha coruñesa e unha pontevedresa, acompañadas da asturiana Ángela Pumariega- o principal éxito da delegación galega. E foino por meritorio, pero tamén por inesperado. Hai ben pouco, nin Toro nin Echegoyen contaban con barco para poder optar aos Xogos de Londres. Conseguiron a clasificación sen case apoios, adestrando á marxe de macroestruturas federativas e co apoio de amigos e coñecidos. Aumentaron de peso e adestraron duro para cumprir o soño de viaxar á capital británica, pero acabaron proclamándose campioas olímpicas tras vencer na final da clase Elliott a embarcación australiana. David Cal converteuse no deportista máis laureado da historia olímpica española A vela fixo historia como historia fixo David Cal. O padexeiro de Cangas acadou a súa quinta medalla olímpica, desta vez de prata, converténdose así no deportista olímpico máis laureado da historia da delegación española. Un metal acadado, ademais, con épica, remontando posicións no último cuarto da carreira e demostrando a fortaleza dun home que aínda soña con sumar máis éxitos en Río de Xaneiro. O do Hío acadou outro podio no piragüismo, un deporte que acumula doce medallas na historia olímpica de España. Delas, oito contan con acento galego: cinco de Cal, unha de Carlos Pérez Rial, dúas de Ramos Misioné e outra máis de Enrique Míguez. Por moi pouco outra canguesa, Teresa Portela, non se une a este grupo exitoso. Rematou cuarta na súa proba e na súa cuarta participación nuns Xogos Olímpicos, outro diploma olímpico agredoce para unha padexeira que quedou a 128 milésimas do metal. Portela quedou a 128 milésimas do metal, mentres Gómez Noya acadou por fin o seu soño olímpico Non quedou desta vez Javier Gómez Noya, cuarto en Pequín 2008. O triatleta ferrolán cumpriu o seu soño, o seu obxectivo desde hai anos, e completou cunha prata olímpica un palmarés envexable. E fíxoo nunha proba na que logrou meterse entre os dous grandes favoritos, os irmáns británicos Brownlee, e nunha carreira na que demostrou a súa calidade e forza desde o principio. Foi unha medalla máis que merecida para un rapaz que representa como poucos o espírito olímpico, a superación e o sufrimento por unha vitoria. En balonmán, tamén houbo sufrimento. A viguesa Begoña Fernández liderou unha selección española que acadou o seu maior éxito na historia vencendo na final polo bronce a Corea do Sur logo de dúas prórrogas. Foi unha recompensa axeitada para un meritorio grupo de mulleres que están a sufrir nos seus equipos a crise económica e que se ven obrigadas a emigrar ao estranxeira ante a falta de apoios nos clubs femininos. Tamén a galega marchará da liga española este ano, pero farao cun metal colgado do pescozo e cun broche de ouro a unha carreira ben exitosa. José Antonio Hermida, pola súa banda, buscaba tamén un broche de ouro. E acadouno cun meritorio cuarto posto en bicicleta de montaña, unha vez máis a un paso do podio e das medallas, como aquela que conseguira en Atenas. Tamén meritorias foron as actuacións de dúas mozas, Iria Grandal e Bea Gómez. A primeira meteuse entre as 32 mellores en tiro con arco, mentres que a segunda foi a segunda nadadora máis nova nos 200 metros estilos, nuns Xogos que lle serviron para coller experiencia. Na maratón, Alessandra Aguilar baixo das dúas horas e media para rematar no posto 26, mentres que Vanessa Veiga acabou na posición 93 na que era a súa segunda carreira nesta enorme distancia. En fútbol, o porteiro vigués Diego Mariño nada puido facer para evitar o desastre da selección española, que quedou eliminada na primeira fase e na que non xogou nin un minuto. Unha lista de medallas cada vez máis ampla As cinco medallas acadadas por deportistas galegos en Londres únense así a unha lista de éxitos olíimpicos de Galicia cada vez máis ampla. Ramón González, Moncho Gil e Luis Otero, coa prata en Amberes 1920 en fútbol, foron os pioneiros dunha listaxe que inclúe o redondelán Pedro Cea, ouro tamén en fútbol con Uruguai en 1924; Luis Gregorio Ramos Misioné, prata e bronce en piragüismo en dous Xogos consecutivos; o tudense Enrique Míguez, tamén padexeiro; Fernando Romay, membro do histórico equipo de baloncesto que disputo a súa primeira final olímpica; José Antonio Hermida, prata en Atenas en ciclismo de montaña; e os catro anteriores metais do histórico David Cal.


Summary: Os partidos da oposición amosaron esta cuarta feira a súa disconformidade coa sentenza que obriga ao Estado a devolver á familia do ditador os bens que garda o complexo no seu interior, así como a indemnizala. Estas reaccións súmanse ao grande malestar que se deixou sentir onte desde diversos ámbitos. Hoxe o Concello de Sada volveu insistir en que hai que aclarar canto antes a propiedade dos elementos en cuestión.

Nin a Administración local, nin diversas entidades nin os grupos da oposición queren deixar ir os bens do pazo de Meirás a pesar de que a sentenza trasladada onte pola Sección Terceira Audiencia Provincial da Coruña, que revogou o depósito do mobiliario nas mans da Avogacía do Estado. Cun malestar crecente, a líder do principal grupo da oposición, Ana Pontón, demandou á Xunta e ao Estado que se poñan "a traballar" xa mesmo para que a familia Franco non poida "espoliar" os bens que hai no inmoble, pois unha gran parte parecían saídos do patrimonio do Estado cando transcenderon imaxes do interior do complexo coincidindo coa entrega das chaves á Avogacía do Estado. Pontón considera que o auto foi unha "labazada á dignidade do país, á memoria das vítimas e a todas as persoas que loitan para recuperar un pazo que foi un espolio". Desde o seu punto de vista, resulta "indignante" que a sentenza tamén recolla unha indemnización para a familia do ditador, "que estivo ocupando de forma ilegal un ben que é público". "Non se pode aceptar que este sexa o destino nin asumir isto con normalidade", remarcou, volvendo a falar do "tufo franquista" da resolución e exixindo traballo ás equipas de Alberto Núñez Feixoo e Pedro Sánchez. De cara a ese camiño que, ao seu parecer, debería comezar propón ir por "dúas direccións". Por unha parte, o Executivo galego tería que completar a declaración de Ben de Interese Cultural (BIC) do complexo cun "anexo no que se detallen os bens que están vinculados co espazo histórico de forma que se impida que poidan moverse" de alí. En segundo lugar, apostou nunha demanda do Estado para que se aclare quen é o verdadeiro titular dos elementos. Demanda de medidas cautelares En paralelo a estas ideas, o deputado nacionalista no Congreso, Néstor Rego, pediu que se solicite unha nova medida cautelar que paralice unha hipotética mudanza do "conxunto patrimonial histórico-artístico" até que haxa claridade sobre a situación. De feito, destacou que o tribunal non repara "na orixe, procedencia ou incluso valor histórico cultural" das pezas que queren os Franco. Tamén o PSdeG manifestou a súa negativa a asumir o auto a través do viceportavoz no Parlamento, Pablo Arangüena, que afirmou que os socialistas son favorábeis a "reclamar aqueles bens sobre os que exista a posibilidade xurídica de facelo". O representante rexeita os elementos da vida doméstica, pero si reclama os bens que foron retirados "ao Estado polo ditador". Ademais, aproveitou para vaticinar que "se fora por Feixoo, o pazo seguiría en mans dos Franco", pois "a única actuación do seu Goberno foi un acordo coa Fundación Franco" para as visitas guiadas que se facían no pazo. O argumento do Goberno local Malia que desde o Concello de Sada xa se manifestaran onte ao respecto da nova, hoxe o Goberno municipal instou ao Estado a que interpoña "de forma inmediata un incidente á execución da sentenza para dilucidar a propiedade dos bens inmobles existentes no interior" de Meirás. Desta forma quedaría claro cales poderían ser retirados e "cales forman parte integrante do inmoble". "Resulta inadmisíbel que o auto considere que o feito de que na demanda do Estado non se exercitara unha pretensión específica sobre os bens mobles supoña automaticamente que a totalidade son propiedade dos Franco", pois isto "non se axusta ao contido da escritura de 1938". Xa a última hora desta tarde o ministro de Cultura, José Manuel Rodríguez Uribes, confiou en que se tomen "as medidas necesarias" para evitar a retirada.


Summary: Centros galegos, casas de Galiza, asociacións e sociedades galegas na Suíza rexeitan o proxecto de lei de galeguidade presentado por Feijóo porque din "mercantiliza" o seu espírito orixinal.

Na súa viaxe a América do Sur o candidato a presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, prometía ás e aos asistentes aprobar a nova lei de galeguidade --que ficara pendente após convocárense eleccións para outubro--. A norma, que foi ratificada polo Consello da Xunta, estaba a piques de ser presentada no Parlamento galego e xa fora exposta no X Pleno do Consello de Comunidades Galegas no exterior celebrado en Compostela o pasado mes de xuño. Con esta proposta --introducida xa en campaña por Feijóo como promesa electoral-- o Partido Popular recupera un dos aspectos da era Fraga, iso si, con maior valor económico. O anteproxecto de lei elaborado polo executivo galego ten por obxecto, segundo o presidente, "reforzar a orientación económica das comunidades galegas", actualizar e regular a participación daquelas creadas durante os últimos trinta anos, pular pola participación da mocidade e as mulleres e promover a "unión e fusión" destas a prol dun "traballo máis cooperativo", aseguraba Núñez Feijóo. "Unha burla ao espírito da galeguidade" Denuncian que lei proposta por Feijóo incorpora criterios "económicos" en troca dos "lazos con Galiza, a súa xente, a súa historia, a súa lingua" Neste sentido, diversos Centros Galegos amosaron o seu rexeitamento á proposición de lei, por entenderen que promove a "mercantilización do espírito da galeguidade". Nunha nota de prensa feita pública polos colectivos afincados na Suíza, consideran que o proxecto presentado pola Xunta como definitivo --xa en maio deste ano-- "burla" os principios da anterior lei --aprobada durante o goberno de Fraga-- ao engadir os criterios "económicos" en troca dos "lazos con Galiza, a súa xente, a súa historia, a súa lingua" para poder ser considerada unha Comunidade Galega. Así, a norma presentada polo goberno de Núñez Feijóo recoñece como tal as entidades que desenvolvan unicamente labores de protección, instrución e recreo (artigo 6) "sen importarlle que defendan ou non a cultura, historia, lingua, artes e cultura galegas", denuncian na Asociación Cultural Galega A Roda (Suíza). Doutra banda, diversos colectivos opuxéronse a que a nova lei, recoñeza a galeguidade como Centro Colaborador a "calquera asociación que teña unha sección diferenciada de galegos" (artigo 11.4) e o seu dereito a recibiren subvencións da administración galega; pois calquera centro podería acceder a elas, mesmo se non foron creadas por persoas do país. Perante as discrepancias co anteproxecto de lei achegado pola Xunta de Galiza, a comunidade galega en Suíza decidiu elaborar unha outra proposta alternativa e propia que permita abrir un debate a respecto da posíbel reforma. Pachi Vázquez promete o mesmo na Arxentina Na súa viaxe preelectoral a Bos Aires o candidato socialista á presidencia da Xunta prometeu tamén aprobar unha Lei de galeguidade "máis realista, en relación coas necesidades e demandas de hoxe en día", porén, que ao igual que a proposta pola Xunta de Núñez Feijóo, pule pola "economía no exterior".


Summary: A Axencia Española de Protección de Datos multa con 130 mil euros a E-On por ofrecerlle un contrato fraudulento a unha muller de Vigo, empregando ademais de forma abusiva a información contida nos ficheiros de datos persoais

O 3 de decembro de 2012 un operador da compañía eléctrica E-On chamou ao domicilio de Amelia, unha veciña de Vigo de 83 anos de idade para ofrecerlle un cambio do subministro eléctrico de Unión Fenosa á compañía alemá. A pesar de que a muller lle indicou en varias ocasións que prefería que este tema fose xestionado polo seu fillo, que non se atopaba na casa, o teleoperador continuou coa lectura do contrato, forzando, ás veces de maneira moi brusca, a Amelia a confirmar os datos e a dar o seu consentimento á oferta. Este xoves vén de coñecerse a resolución da Axencia Española de Protección de Datos, que multa con 130 mil euros a E-On por ofrecerlle un contrato fraudulento a esta muller (sen o seu consentimento inequívoco), empregando ademais de forma abusiva a información contida nos ficheiros de datos persoais. As infraccións, tipificadas como graves na Lei de Protección de Datos de 1999 refírense ao artigo 6, que especifica que "o tratamento dos datos de carácter persoal requirirá o consentimento inequívoco do afectado". E tamén ao artigo 5.4, que di que "cando os datos de carácter persoal non foran recabados do interesado, este deberá ser informado de forma expresa, precisa e inequívoca, polo responsable do ficheiro ou o seu representante, dentro dos tres meses seguintes ao momento do rexistro dos datos". A Axencia Española de Protección de Datos, que multa con 130 mil euros a E-On por ofrecerlle un contrato fraudulento a esta muller (sen o seu consentimento inequívoco), empregando ademais de forma abusiva a información contida nos ficheiros de datos persoais A conversa completa pódese escoitar nesta ligazón: "Mire, eu son moi maior e estou enferma. Iso ten que aclaralo o meu fillo e non vive aquí". "Xa, pero esta é a última pregunta, ten que dicir si ou non para continuar. É correcto o número CUP do subministro? (...) Infórmolle de que vostede contratou o servizo durante un ano". Con este tipo de preguntas, e coa lectura completa do contrato, o teleoperador deu por aprobada a operación, ante as dúbidas da muller, que en absoluto era consciente de estar asinando compromiso ningún: "Esperemos que non haxa ningún problema", despediuse Amelia. Un mes despois chegou a carta co contrato para cambiar o subministro eléctrico. De inmediato o fillo de Amelia se dirixiu ao servizo de Atención al Cliente de E.on para protestar pola incidencia; ademais, remitiulles unha carta certificada solicitando a anulación do contrato e tamén que lle remitisen a gravación na que se realizara a operación. A partir de aí denunciou o caso ante a Axencia Española de Protección de Datos, dado que o teléfono da súa nai está na lista Robinson, un servizo de exclusión publicitaria, e que -destaca- "foi moi importante para a resolución favorable do caso, un instrumento moi eficaz de defensa". Tamén denunciou a E-On ante a Fiscalía Superior de Galicia, por un posible delito de estafa, que finalmente non puido ser aplicado dado que a empresa non chegou a efectuar ningún cobro polo contrato de subministro. O fillo da afectada recoñecía este xoves estar "contento" porque "de vez en cando meterlle unha pedradiña a Goliat senta ben" Un representante de de E-on aseguráralle en marzo do ano pasado a Público que o caso estaba resolto "dende o 5 de febreiro" pero que fora "imposible contactar coa titular do contador para informarlle". Algo que o fillo da afectada puxo en todo momento en dúbida, xa que a compañía contaba con múltiples formas de contactar con el, que iniciara o procedemento de reclamación. A empresa tamén aseguraba, segundo recollía o xornal, que tomara "as decisións oportunas para que esa incidencia non volva suceder" dado que E-On "ten uns criterios moi estritos na atención ao cliente e ese operador non cumpría os protocolos". "Creo que novas coma esta poden animar a xente a non quedar parada ante os abusos. O fundamental é que a xente se revolva ante estas cousas", conclúe O fillo da afectada recoñecía este xoves estar "contento" porque "de vez en cando meterlle unha pedradiña a Goliat senta ben". "Imaxina como me sentín eu cando eu escoitei esa gravación, como me sentín ao escoitar a miña nai sometida a ese abuso e a esa violencia", di. Destaca, igualmente, o trato dilixente recibido en todas as entidades ás que se dirixiu para denunciar o caso, comezando pola Fiscalía e, sinala, por exemplo, que a Axencia Española de Protección de Datos non atendeu ningunha das reclamacións ou argumentos presentados pola multinacional. "Creo que novas coma esta poden animar a xente a non quedar parada ante os abusos. O fundamental é que a xente se revolva ante estas cousas", conclúe.


Summary: Quítame de aí eses parados é o que realmente queren dicir os nosos gobernantes cando falan das coiteladas que nos lanza a estatística. Co capitalismo de Estado desbocado facendo con nós o mesmo que o stalinismo soviético, isto é, igualarnos polo baixo, o novo Partido Único celebra a súa asemblea en Davos para ratificar o que din todos os presidentes que chegan á Moncloa.

Conta David Remnick na súa crónica sobre a caída da URSS que mentres o sistema facía augas por todas partes cun Gorbachov no papel de Suárez intentando deter a multiplicación dos ananos ao seu arredor, a xente de a pé atopábase dividida entre os que agardaban por fin a saída dun dos túneles máis escuros da historia a calquera prezo e os que sospeitaba que a luz prometida baixo o paraugas da Perestroika estaba a piques de transformares no incendio que é hoxe a Rusia de Putin: o país con máis millonarios por metro cadrado, a capital máis cara do mundo e o símbolo do capitalismo de Estado organizado como crime. Os mesmos cans con distinta correa. A fin da Historia que dixo algún espilido resultou ser un xiro lampedusiano. Cando menos, o férreo sistema soviético, reflexiona Remnick, igualaba a toda a sociedade por abaixo. Despois, a nada. Agora, engado eu, na Rusia post-comunista, igual que en occidente, a sociedade brilla pola súa ausencia. A sociedade encargouse de acabar con ela unha señora á que Meryl Strip borda na pantalla e que, con dous Oscars e sete Globos de Ouro espallados nos andeis da súa casa, subiu hai unhas semanas a recoller o oitavo como se fora unha debutante no mundo da interpretación dicindo iso de fun eu, de verdade eu? Como a Meryl, outro actor veu a rirlle a graza e así chegamos a hoxe. No recén estreado ano catro da crise o mundo (occidental) segue sen ser quen de recuperar a órbita. Despois de que todos os mensaxes lanzados para reformular o capitalismo non chegaran nin a intentonas o sistema segue a devorar aos seus fillos sen que dea a sensación de que nos moleste o máis mínimo. Quítame de aí eses parados é o que realmente queren dicir os nosos gobernantes cando falan das coiteladas que nos lanza a estatística. Co capitalismo de Estado desbocado facendo con nós o mesmo que o stalinismo soviético, isto é, igualarnos polo baixo, o novo Partido Único celebra a súa asemblea en Davos para ratificar o que din todos os presidentes que chegan á Moncloa: a España no la va a conocer ni la madre que la parió. Grazas á existencia de foros como o celebrado en Suíza (non é casualidade que o aquelarre capitalista se celebre no país do segredo bancario), enterámonos do plan que para nós teñen deseñado os nosos gobernates: sálvese quen poida. Unha vez que a todos nos quedou claro que a sociedade era ese invento dos comunistas, aínda que levado á práctica por políticos conservadores seguindo os postulados dun tal Keynes, os apóstolos do neoliberalismo, empeñados en seguir a máxima xornalística de non deixar que a realidade te escaralle un bo titular, insisten como Mourinho contra o Barcelona: menos Estado e máis mercado. E logo, como é que chegamos até aquí? No fondo, a cousa é sinxela. Soltar lastre, o que en idioma neoliberal-mariano ven sendo deixar de vivir por enriba das posibilidades e facer as cousas como dios manda, signifique iso o que signifique. E todo grazas á inestimable axuda dos ocupantes do outro lado da bancada. Resulta curioso observar como os que seguen a chamar por máis mercado en Davos son os mesmos que, en casa, lle quitan o valor ao principal sustento do sistema: o intercambio, salario por traballo. No país sobra o traballo, o que non hai por ningures é quen queira pagar por el. Máximo exemplo deuno a alcaldesa por antonomasia co seu chamamento a que os servizos públicos veñan a ser prestados por voluntarios, como contribución á sociedade, dixo. Ana Botella é comunista, o que pasa é que aínda non caeu na conta de que, como reza a demagoxia ultramontana, o comunismo comeza por un mesmo. Que maior servizo á sociedade que o dos nosos xestores? Mais os neoliberais de hoxe son quen de levar as aspiracións stalinistas á súa máxima expresión. Agora que tras o 20N todo voltou á normalidade o mundo explícase nos tuits de Guti e nas páxinas de La Gaceta. Nesta última, un doutor en Filosofía deixa un titular impactante: «yo tengo claro que si hubiera estudiado con la Logse, hoy sería un delincuente». O que é seguro é que sería un parado. No enésimo exame á situación da educación no Estado, o tópico de sempre: ocupamos os últimos postos da UE. Calquera diría que os estudantes franceses, por poñer un exemplo, matan as horas libres lendo a Sartre, que tamén era comunista. Na casa, os galegos vimos como esta fin de semana se certificaba o que todos sabiamos. Que Ourense segue o modelo (comunista) de Cuba e Corea do Norte en materia de sucesións e que o BNG artellou a súa unidade optando polo binomio Vázquez-Jorquera. Meu avó, que vive con Telecinco e a TVG enchufadas a cadanseu brazo preguntou quen era ese tal Jorquera e non souben que contestar. Todo semella indicar que, a diferenza do acontecido en Rusia, unha parte de nós seguimos empeñándonos en poñerlle fácil ao resto preferir un delegado do Politburó como Feijóo a seren gobernados por un coronel do KGB. Podería ser peor, Galiza non é Valencia. Aínda.


Summary: O secretario nacional da CIG Ensino, Suso Bermello, salienta que "o que baixo ningún concepto se pode producir é que a suspensión das clases presenciais, é dicir, o efecto coronavirus, poda incidir o máis mínimo na promoción".

A CIG Ensino comparte a consideración do Ministerio de Educación a que hai que tender, con carácter xeral, á promoción do alumnado neste curso debido á crise provocada pola expansión do coronavirus e á imposibilidade de retomar as aulas presenciais. O seu secretario nacional, Suso Bermello, apunta dous erros nunha primeira valoración do resultado da reunión entre a ministra de Educación e os responsábeis territoriais neste materia. "O primeiro é na política comunicativa. Creo que o ámbito educativo nesta situación necesita a maior claridade posíbel. Se o Ministerio pretendía non modificar transitoriamente toda a normativa que existe a respecto da promoción do alumnado o normal era que nolo tiveran dito xa hai dúas semanas, dá a sensación de que nos podíamos ter aforrado todo este suspense", sinala, para engadir que, polo que transcendeu, semella que "a reunión non valeu para nada". En segundo lugar, Bermello di que "desde a perspectiva legal" si considera que o Ministerio debería facer esa "modificación transitoria". "Non nos caracterizamos por defender que o Estado interveña nas competencias, pero o certo é que todo o que ten que ver coa promoción do alumnado colga directamente dunha lei orgánica e dun real decreto", explica. "O normal sería que houbera unha norma de carácter transitorio ditada polo Goberno para dar cobertura legal as decisións que tomen os territorios", engade. Neste sentido, Suso Bermello refírese á propia xestión da Consellaría de Educación "que dá a sensación de que non tiña feitos os deberes" e "estaba moito máis acostumada a traducir do BOE do español ao galego que a facer unha normativa propia". "Creo que se encontran agora mesmo, segundo as palabras de Feixoo este mediodía, en que en 48 horas van aprobar unha normativa que non está preparada; moito nos tememos que estivesen agardando a que lle quitasen as castañas do lume desde Madrid", di. O fondo da cuestión está no paso ao curso seguinte do alumnado, e aí a CIG lembra que o Estado español é o que ten un índice máis elevado de repetición na Unión Europea. "Hai dous rasgos moi evidenciados na nosa cultura educativa: temos uns temarios que son inasumíbeis e ainda así mantémolos, e abusamos da repetición", manifesta Bermello. "O que baixo ningún concepto se pode producir é que a suspensión das clases presenciais, é dicir, o efecto coronavirus, poda incidir o máis mínimo na promoción. Desde ese punto de vista entendemos que a promoción ten que ter un carácter xeral e que exclusivamente se podería non promocionar a unha alumna se o equipo docente interpreta que pola evolución previa pode ser perxudicial", salienta. Un curso excepcional Desta maneira, Suso Bermello xa advirte de que o curso que vén será tamén "excepcional" porque haberá que "reacomodar todo o currículo", sobre todo nos catro cursos da ESO e no Bacharelato. Un "reto" para as docentes que se levará a cabo co problema engadido da "escasez de profesorado" nos centros galegos. O que si vai mudar nesta terceira avaliación marcada pola excepcionalidade da situación é que a "avaliación continua" pou unha vez "ten que ser real". "En Secundaria é un problema grande, mais en Primaria está moi asumido e forma parte da súa propia cultura", abunda Bermello. "Tes que facer unha valoración do teu alumno nunha situación excepcional, é dicir, pensando que non podes penalizar a que non está conectado, con independencia do motivo, e ter en conta a evolución durante o curso pero tamén en toda a etapa educativa", describe. A respecto das probas de acceso á universidade, Bermello apunta a que será unha selectividade "con moita máis opcionalidade" na escolla de temas a desenvolver e conta con que o Ministerio si publique directrices sobre como levar a cabo estes exames nos vindeiros días. "Hai pendente outra reunión co Ministerio de Educación e mais o de Universidades", lembra, para apuntar que no caso do alumnado de segundo de Bacharelato é especialmente grave o feito de non ter acceso ás materias que se facilitaron neste mes de confinamento porque fica "gravemente perxudicado".


Summary: De norte a sur. De leste a oeste. Cidades e vilas. Institucións públicas e entidades de base. A comuñón arredor da figura de Rosalía de Castro foi total no día en que se cumprían 183 anos do seu nacemento, con multitude de actos de homenaxe, que incluíron recitais, concertos, lecturas conmemorativas ou ofrendas florais.

A devoción, respecto e fonda admiración que o pobo galego sente por Rosalía de Castro quedou demostrada durante a xornada de onte. Centos de actos distribuídos por toda a xeografía galega, como lecturas conmemorativas, homenaxes e ofrendas, leváronse a cabo para celebrar o 183 aniversario do nacemento da "poeta nacional", tal e como a definiu a tenente de alcalde de Santiago, Mercedes Rosón. Fíxoo no primeiro acto dos convocados pola Fundación Rosalía de Castro para homenaxear á autora, que consistiu nunha ofrenda no monólito que lembra a súa figura na Praza de Vigo de Compostela, o lugar no que se levantaba a Casa da Parra, na que naceu a poeta cando esta área da capital compostelá era aínda parte do veciño municipio de Conxo, hoxe integrado na cidade. Foi precisamente neste evento no que Xosé Manuel Durán, da Asociación Raigame, reivindicou a importancia simbólica deste lugar e apostou por "facer máis visíbel o lugar de nacemento de Rosalía". "Para nós é un tesouro, e gustaríanos que nalgún momento se puxese en valor, como merece", explicou. Durán e a tenente de alcalde de Compostela tamén lembraron que nesta praza atopábase a casa natal de Rosalía, que foi derrubada nos anos 70 do século pasado para a construción dun aparcadoiro subterráneo. "O pobo ama a Rosalía" Moitas das homenaxes celebradas durante a xornada de onte estiveron organizados pola Fundación Rosalía de Castro, co seu presidente á fronte, Anxo Angueira, que destacou "grandes novidades" no ámbito do poeta este ano, como a estrela Rosalía de Castro. "O pobo está con Rosalía, o pobo ama a Rosalía e tena como un referente", explicou Angueira, que sacou a colación a recentemente descuberta carta inédita do poeta para explicar que "aínda poden aparecer máis cousas" dela. Compostela tamén acolleu, logo do acto celebrado na Praza de Vigo -que rematou coa música das gaitas- un roteiro que percorreu varias rúas da capital galega até a Alameda, onde se realizou unha nova ofrenda ante a estatua da autora, inaugurada no ano 1917. Posteriormente, o Hostal dos Reis Católicos, na Praza do Obradoiro, acolleu un acto institucional de homenaxe no que se leron poemas de Rosalía de Castro e escoitáronse interpretacións musicais. Xa pola tarde, na sede da Fundación Rosalía, fíxose unha nova degustación do Caldo de Gloria, realizado segundo a receita que a poeta describe en Miña casiña, meu lar e que, nos últimos anos, converteuse nun elemento tradicional desta conmemoración. De feito, máis de 200 locais de hostalaría de distintos concellos uníronse de novo a esta proposta, ofrecendo o caldo rosaliano para celebrar o 183 aniversario do seu nacemento. Tamén pola tarde, a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) celebrou na Sala de Exposicións Salvador de Madariaga da Coruña, en colaboración coa Asociación Cultural Alexandre Bóveda, unha lectura pública da obra de Rosalía, que deu continuidade ás realizadas esta pasada fin de semana en distintos puntos esparexidos por todo o país. A cidade de Ferrol -xunto co Ateneo Ferrolán-, Lugo e Vigo tamén acolleron actos promovidos pola AELG, nos que se leron un manifesto redactado por Daniel Asorey e se recitaron textos da escritora. Pola súa banda, a Real Academia Galega uniuse á celebración facilitando o acceso libre á sección de discursos da sección de publicacións da súa web, no que se atopan textos e outras alocucións dedicadas a Rosalía de Castro e pronunciadas en cerimonias similares por persoas como Ramón Otero Pedrayo, Luz Pozo Garza, Bernardino Graña, Arcadio López-Casanova, Marina Mayoral, Basilio Losada ou o protagonista do Día das Letras Galegas 2020, Ricardo Carvalho Calero. Do mesmo modo, os actos conmemorativos estenderanse aos próximos días, nunha semana rosaliana nos centros escolares, unha área na que a celebración de Rosalía cobra especial relevancia. Nesta ocasión, esta prolongación vese influenciada tamén por conmemorarse este Día de Rosalía o luns de Entroido, que foi non lectivo.


Summary: A oposición exixe no Parlamento galego un modelo enerxético respectuoso co medio.

As protestas sociais que nas últimas semanas están a producirse na Galiza contra a construción de megaparques eólicos ao longo do territorio centrou o confronto entre oposición e Goberno nun pleno en que o PP impediu que pasaran ningunha das mocións presentadas pola oposición para frear o que esta considera un "descontrol" na instalación de megaproxectos eólicos. Os grupos do BNG e PSdeG insistiron no Hórreo en que o "clamor social" na Galiza contra a multitude de parques eólicos que se están a tramitar nestes momentos pola Xunta é "imparábel" e presentaron senllas mocións de cara a protexer o territorio e avanzar nun novo modelo eólico sostíbel. Ampliación Rede Natura O deputado nacionalista Luís Bará urxiu á ampliación da Rede Natura 2000 co obxectivo de protexer con esta figura 20% do territorio galego e achegarse así á media estatal e europea. Bará tamén instou a Xunta a aplicar o principio de precaución nas intervencións que poidan afectar o patrimonio natural, como é o caso das infraestruturas dos parques eólicos previstos en ecosistemas protexidos pola Directiva Hábitat. Entre outras medidas, o nacionalista tamén defendeu a elaboración dun novo marco normativo que promova un modelo de desenvolvemento eólico "social, ecolóxico e racional, que protexa o territorio e as comunidades rurais". Piden un novo plan eólico Na moción socialista, alén de coincidir en ampliar a Rede Natura, o deputado Martín Seco pediu á Xunta que "abra un proceso de negociación" para "chegar a un novo plan sectorial", xa que o actual está "anticuado". Así, incidiu na importancia de analizar o territorio, decidir onde se poden situar novas infraestruturas, determinar onde non, así como que regulamento debe seguirse ante a colocación destes muíños "que mudaron moito desde o inicio da súa instalación" nos anos 90. Seco urxiu a Xunta a "mellorar as rendas que chegan aos propietarios, equilibrando as negociacións entre promotores e propietarios", ademais de crear unha "base pública de información de prezos alcanzados nas negociacións para informar a poboación", xa que a implantación do eólico ten que ter "unha maior repercusión económica" nos concellos e nas comunidades do rural. O compromiso da Xunta Na réplica, a popular Marisol Díaz sinalou o "compromiso inquebrantábel" da Xunta coa protección do patrimonio, mentres que a súa compañeira de filas Marta Nóvoa acusou o PSOE de "volver situarse no lado dos que se opoñen a todo" e destacou que "o rural galego non necesita falsos salvadores". "Están a tentar amedrentar a poboación con falsidades. Non todos [os megawatts de enerxía eólica en tramitación] van saír adiante, sairán os que cumpran", remarcou a popular. Continúa a mobilización Logo da marcha nacional que o pasado sábado percorreu Santiago contra os megaparques eólicos, a Plataforma SOS Monte do Gato Seselle realizará este sábado unha reunión informativa para dar a coñecer á veciñanza os seus dereitos. Para o día seguinte, domingo 13, o BNG convoca unha marcha desde Forzáns, en Pontecaldelas, contra a instalación dos megaparques previstos na zona e que afectarán Soutomaior, Pontecaldelas e Pontevedra.


Summary: A CIG-Ensino reiterou a exixencia da negociación de todas as prazas de ingreso, tanto de concurso como de oposición que anunciou a Consellaría de Educación para este 2022.

A convocatoria de oposicións en Educación anunciada na terza feira pola Consellaría de Educación está a ser criticada a nivel sindical. Esta cuarta feira, a CIG-Ensino realizaba unha rolda de prensa na que o seu secretario xeral, Suso Bermello, resumía a valoración da organización afirmando que "non se pode negociar a cegas e por partes". Bermello amosouse crítico coa tramitación da modificación da norma que rexe o ingreso á docencia no ensino público ao considerar que non se tiveron en conta as achegas do sindicato. "O mundo ao revés é que un Ministerio que só xestiona o profesorado de Ceuta e Melilla impoña unilateralmente un cambio tan importante nun sector no que as competencias están transferidas", sinalou. Alén diso, mostrou o seu desacordo coa cifra de prazas de estabilización presentadas pola Xunta ao optar a Consellaría "por un criterio restritivo co que estamos en desacordo: computar as prazas ocupadas por persoal interino que se mantiveron como temporais desde antes de xaneiro de 2016". A cifra sería "arbitraria" ao poder estar unha praza temporal ocupada un curso por unha profesora ou profesor interino e ao ano seguinte por un funcionario de carreira en expectativa". Por este motivo, defenden un criterio diferente que, polo informe interno do sindicato, duplicaría as prazas a ofertar por concurso. Aumentar as prazas Na actual situación creada pola modificación que prepara o Ministerio -e que buscaría facilitar o acceso á función docente do persoal interino- e o anuncio da Consellaría, o sindicato nacionalista cre que se deberían pór enriba da mesa "todas as cifras que darán lugar aos diferentes procesos selectivos". Neste sentido, a CIG-Ensino pensa que a mellor opción para dar resposta "tanto ao persoal interino con longas interinidades como aquel con escasa antigüidade, así como a quen nunca traballou, é que as ofertas de procesos selectivos sexan diferenciadas e en ambos os casos con ofertas amplas". Por este motivo indican que se deberían ter en conta as prazas de reposición (como as das xubilacións), as prazas de estabilización a través dun concurso de méritos excepcional e outro cun concurso-oposición extraordinario. As probas de 2022 Após meses de incerteza, a decisión da Xunta foi optar por continuar co método tradicional. Isto implica que a oposición, nesta nova convocatoria, constará de dúas probas eliminatorias que conteñen dúas partes cada unha. Na primeira proba, unha parte será práctica e outra de desenvolvemento por escrito dun tema a escoller, segundo cada especialidade, entre 2, 3 ou 4 que saían. As persoas que a superen pasarán á segunda proba que consta da presentación e defensa dunha programación didáctica, con posterioridade, e a preparación e exposición dunha unidade didáctica. A cualificación en cada unha destas partes vai de 0 até 10 puntos. No caso do concurso -aínda sen data de realización- o tribunal avaliará os méritos da persoa aspirante segundo o baremo da convocatoria. Neste caso contaría a experiencia docente, a formación académica e outros méritos.


Summary: Tres semanas despois da polémica renuncia de Benigno López, o PP aínda non fixo propostas para o nomeamento dun novo valedor. A lei estabelece que, unha vez vacante o cargo, o procedemento para a escolla do novo responsábel ha de iniciarse nun prazo non superior a un mes.

Malia a que, dende o BNG, instaron ao grupo popular a reunírense para abordar o perfil do novo valedor, de momento non obtiveron resposta. "Nós cremos que nestes momentos hai unha situación que debe ser abordada. O prestixio da institución saíu danado pola actitude do anterior valedor e, para restituílo, hai que levar adiante unha remuda que non debe demorar alén deste mes", apunta a deputada nacionalista Ana Pontón. Mentres isto non aconteza, á fronte da institución seguirá, de maneira interina, Julio Fernández, proposto polo PP e cun perfil ideolóxico próximo.O nomeamento do valedor do pobo está a mesturarse neste momento con outros dous debates que o PPdeG puxo sobre a mesa: a reforma da lei e a realización de axustes orzamentarios na institución, que tanto o Goberno autonómico como o grupo popular estimaron en entre un 20 e un 25 por cento sobre o actual orzamento de dous millóns de euros. Para o BNG, esta non é senón é unha estratexia para dilatar o proceso de escolla do novo valedor, dado que os tres asuntos poden ser resoltos de maneira independente. Mesmo para a realización de axustes na institución, apunta Pontón, non é necesaria unha reforma da lei, posto que a actual prevé que poida existir só un vicevaledor. Namentres o grupo popular demora a proposta de novo valedor, e baralla na súa proposta de reforma a desaparición da figura dos vicevaledores, no estado,os populares levan xa tempo poñendo en cuestión a institución. María Dolores de Cospedal, secretaria xeral do PP, eliminou a institución na comunidade autónoma que preside, Castela A Mancha, e en Murcia tamén xurdiron propostas para a súa supresión. No seu momento tamén foi anunciado que a eliminación da institución a nivel autonómico sería debatida na próxima reunión de presidentes das comunidades autónomas.


Summary: Co PP ós mandos pérdemos as Caixas, o Banco Pastor, Pescanova, FENOSA, conserveiras ... Onde está a esencia de País e o traballo por Galicia en estas decisións? Esta é a maneira que ten Feijoo de sentirse galego? coido está mellor en Madrid, máis a gusto.

Os poderes públicos da Comunidade Autónoma asumen, como un dos principios rectores da súa política social e económica, o dereito dos galegos a viviren e traballaren na propia terra. Isto é o que di o artigo 4.3 do Estatuto de Autonomía de Galicia. Pregúntome eu logo, por que Feijoo non cumpre a lei? Quen non ten un amigo ou familiar fora de Galicia porque na propia terra non tiña posibilidades de emprego? a min non me chegan os dedos das mans para numeralos. Unha vez máis o gran xestor que se considera Feijoo, suspende. Dende o goberno da Xunta adícanse a xestionar miseria para de cando en vez variar os datos macro do desemprego, moi de cando en vez. Volve o PP a deturpar o seu seguimento estético da Constitución e do EAG. Estético porque so os cumpren cando lles convén e so a defenden cando lles convén politicamente, no eido dos dereitos, suspenden. Cómpre reflexionar se asumir os principios reitores da política social e económica é descapitalizar Galicia. Co PP ós mandos pérdemos as Caixas, o Banco Pastor, Pescanova, FENOSA, conserveiras ... onde está a esencia de País e o traballo por Galicia en estas decisións? Os que chamamos motores da economía son hoxe de capital foráneo, francés, americano, venezolano, chinés ... esta é a maneira que ten Feijoo de sentirse galego? coido está mellor en Madrid, máis a gusto. Precisamos accións políticas que apoien aquelas empresas que se senten e actúan en chave galeguista que queren estar en Galicia porque defenden o dereito dos galegos a viviren e traballaren na propia terra. Sei moi ben que son moitos os empregadores e empresarios que defenden esta forma de facer País, pero tamén sei que non están contentos coa política de beneficiar amigos que ten o Presidente dos galegos e galegas, amigos que non son precisamente da nosa Terra. Ameazas como a do Brexit en relación coa pesca non están a ser resoltas, os amigos de Feijoo están poñendo en problemas un dos nosos sectores chaves, con actuacións torpes en Vigo e Coruña e non escoitando o clamor do sector que si perciben en Francia e Irlanda, ofertando mellora á nosa flota. Este é un exemplo da acción de Feijoo en cumprimento do artigo 4.3 do noso Estatuto. Administrar Galicia non é xestionar, e xestionar non é permitir vender o noso. Cando guste o Señor Feijoo pode en Speakers' Corner de Londres facer un discurso de como asumen, como un dos principios reitores da súa política social e económica, o dereito dos galegos a viviren e traballaren na propia terra, teño moitos amigos alí que llo van agradecer. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: O alcalde de Xove calcula que a diferenza entre o que pide Alcoa pola factoría de San Cibrao e o que ofrece Liberty ascende a "entre 40 e 50 millóns de euros".

Centos de traballadores e traballadoras de Alcoa e auxiliares cortan desde as sete da mañá as entradas á factoría de San Cibrao, unha acción que se leva a cabo tras a negativa da multinacional a permitir a venda da fábrica e seguir así co proceso de despedimento de máis de 500 operarios. "Non se permite o acceso a ninguén", sinalaron representantes do persoal a EFE. Os traballadores e traballadoras defenden unha intervención da fábrica e cargan con dureza contra Alcoa. Inciden na necesidade de evitar que se apaguen as cubas de fundido do metal, o que significaría a fin do proceso produtivo. O presidente do comité de empresa da planta de Alcoa en San Cibrao, José Antonio Zan, insistía esta segunda feira en que a representación dos traballadores e traballadoras non negociará a aplicación de "ERTE nin ERE" coa empresa, ao ver o proceso "fraudulento", e non desbotou acudir aos xulgados se esta aposta polos despedimentos. A negociación para a venda de Alcoa tiña data de caducidade. O pasado 13 de agosto, os sindicatos e a multinacional acordaron ampliar en seis semanas os prazos do proceso de consultas iniciado en maio deste ano para o despedimento de 534 traballadores da planta de aluminio primario de San Cibrao (Cervo). Diferenza de 40 millóns O alcalde de Xove, Demetrio Salgueiro, estima que a diferenza entre o que pide Alcoa pola factoría de San Cibrao e o que ofrece Liberty ascende a "entre 40 e 50 millóns de euros". Ademais, o rexedor reclama un "esforzo" do Goberno estatal e a Xunta para a continuidade dos empregos. Por iso, manifestou que "o custo social é moito máis importante e o que deixaría de ingresar o Estado a través da Seguridade Social ou o custo que ía ter en seguros de desemprego é moi superior a esa cantidade". "O custo sería moi superior á cantidade que diferencia as posturas entre Alcoa e Liberty", reafirmou.


Summary: O conxunto vigués perdeu a concentración durante dous minutos e xa foi sempre a remolque dun Vilarreal que non foi superior pero si moi organizado atrás e con bo contragolpe (1-3).

O Celta tropezou e dou un paso atrás na súas aspiracións europeas, así como sumou un resultado que rebaixa a euforia que se desatou grazas a un equipo que malia caer este domingo en Balaídos contra o Vilarreal (1-3) pode estar tranquilo posto que ofreceu unha magnífica imaxe e mesmo foi merecedor do triunfo. Os xogadores de Berizzo foron duramente castigados por dous minutos de desnorte, que foron aproveitados por un equipo de grande nivel como o levantino para poñerse con dous tantos de vantaxe, grazas a senllos tantos de Moi Gómez. Pero non baixou os brazos o once celeste, que antes do descanso empatou grazas a Larrivey. As grandes paradas de Asenjo impediron a igualada nun encontro moi divertido que se acabou para o Celta coa expulsión de Fontás por dupla tarxeta e o terceiro tanto rival, obra de Mario. Con todo, a imaxe viguesa foi boa, o resultado moito peor. As expectativas, seguen onde estaban.


Summary: O Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade asesora a ONGD e concellos dos dous países para mellorar a loita contra a pobreza no mundo no proxecto Redes para o desenvolvemento

Que nos tempos que corren Alemaña pida asesoramento a outro país europeo xa é noticia. Se ademais se trata dun sector posto en xaque en España polos últimos recortes nos Orzamentos Xerais, xa é unha rareza. Pero isto vai máis aló, porque o asesoramento é sobre unha forma de facer que se está poñendo en dúbida no propio país. Trátase da cooperación ao desenvolvemento desde redes locais descentralizadas. Unha forma de axuda ao Terceiro Mundo que coñecen perfectamente desde o Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade, xa que levan 15 anos poñendo en marcha. Trátase dunha rede de municipios e deputacións que, á marxe de axudas estatais, pon en marcha programas, vacacións solidarias ou sensibilización sobre os Obxectivos do Milenio, entre outros. Aínda que a crise tamén lles pasou factura -este anos déronse de baixa como socios dúas deputacións e varios municipios-, manteñen o apoio de case un cento de concellos. Unha forma de facer que chamou a atención de Fine+p, unha ONGD alemá participantes do proxecto, e do Instituto Marqués de Val Flor, entidade lusa impulsora de Redes para ou desenvolvemento. Unha forma de facer que chamou a atención de Fine+p, unha ONGD alemá participantes do proxecto, e do Instituto Marqués de Val Flor, entidade lusa impulsora de Redes para ou desenvolvemento "En Alemaña e Portugal non existen redes especializadas de entidades locais coordinado vos seus esforzos, presentes pero fragmentados, en cooperación internacional e defensa dúas Dereitos Humanos", explica Daniel González, técnico do Fondo Galego presente na reunión do proxecto da pasada semana en Alemaña. A pesar diso, a situación dos dous países non é a mesma, xa que en Portugal existe unha rede de 15 autarquías apoiadas pola Asociación Nacional de Municipios portugueses e o Instituto portugués de apoio ao desenvolvemento. "O Fondo Galego leva tempo animando aos concellos portugueses a aliárense nunha estrutura semellante á nosa, pero sen tratar de impoñer modelos" O proxecto, financiado pola UE e que se prolongará ata finais de 2013, trata de mellorar a coordinación, a coherencia e a clásica ferramenta da geminaçao portuguesa –"O noso irmanamento, presente en case a totalidade de cámaras municipais de Portugal, que son 315", afirma González. "O Fondo Galego leva tempo animando aos concellos portugueses a aliárense nunha estrutura semellante á nosa, pero sen tratar de impoñer modelos", explicou o presidente do Fondo, Alfredo Novoa, na presentación no 2011 do proxecto, no que participan ademais dos mencionados a Câmara Municipal da Marinha Grande e a de Loures. O caso alemán é diferente. "Os obxectivos do proxecto en Alemaña son menos ambiciosos, de diagnose e de identificación de posibles sinerxias dentro da acción exterior en materia de cooperación do municipalismo alemán", índica González. Para iso, basearanse nos cimentos que xa existen, como o irmanamento dunha vintena de municipios alemáns con Nicaragua. Tamén se realizarán mesas redondas, debates, obradoiros e ata un seminario para que os técnicos locais e as autoridades municipais de ambos os países coñezan mellor como pode funcionar unha rede descentralizada en cooperación. O financiamento, clave "A eficacia da axuda conséguese mancomunando esforzos, coordinándose, e chegando a acordos de longo percorrido que lle dean sentido tamén, á acción exterior de Galicia" Unha das cousas que diferencia ao Fondo Galego doutras ONGD ou institucións e que é moi valorado no proxecto é o financiamento. Recibe as achegas dos seus socios, municipios e deputacións, e non dos Orzamentos Xerais do Estado ou da Xunta –tan só para o Plan de sensibilización-. Isto pode ser un escollo ás veces, pero tamén unha vantaxe, ante os recortes ou os cambios de Goberno por exemplo. "A axuda municipal mellorarase sempre coa implicación institucional, e iso acostuma vincularse á vontade política. Pero máis alá desta obviedade, a eficacia da axuda conséguese mancomunando esforzos, coordinándose, e chegando a acordos de longo percorrido que lle dean sentido tamén, á acción exterior de Galicia". Por iso, un dos puntos que deben debater antes as redes municipais que se creen é se esa unión se realiza a través de irmanamentos ou de asociacións. Para o técnico do Fondo Galego, as segundas teñen unha clara vantaxe ante as primeiras: "As asociacións permiten vinculacións de diferente intensidade, diferentes velocidades, así desde unha mera adscrición até unha política activa dentro da mesma. Iso permite que as mudanzas políticas non determinen toda a vida do relacionamento colectivo". Un dos puntos que destacan do proxecto é a creación de Plataformas virtuais en Galicia, Portugal e Alemaña e a análise da acción transnacional Esta unión tamén está aberta ao exterior, onde a proximidade xeográfica pasa a un segundo plano pola proximidade nos obxectivos. Por iso, un dos puntos que destacan do proxecto é a creación de Plataformas virtuais en Galicia, Portugal e Alemaña e a análise da acción transnacional. "A flexibilidade das asociacións é total", explica González, xa que a acción non só se centra nunha rexión ou colectivos, senón que pode determinarse por áreas ou sectores. "O caso patrocinado por UNICEF de Cidades Amigas da infancia sería un bo exemplo".


'As Ramonas' (Galaxia) é unha novela sobre un rural en transformación e sobre a resiliencia, "unha gran metáfora dun tempo de cambio e da necesaria capacidade de adaptación que temos as persoas", segundo a súa autoraMona non pode conducir porque lle quitaron o permiso. Vese obrigada, por iso, a emprender unha serie de viaxes compartidas que van ser os escenarios que lle permiten ao lector achegarse ao seu mundo. Que é "unha gran metáfora dun tempo de cambio e da necesaria capacidade de adaptación que temos as persoas", segundo explica a súa creadora, a escritora Ana Cabaleiro. Mona é a protagonista de 'As Ramonas' (Galaxia), novela sobre un rural en transformación e sobre a reesilencia. A súa autora respondeu as nosas preguntas por correo electrónico. A personaxe principal do libro, Mona, é da mesma parroquia ca ti. Algo debe ter a novela de homenaxe á túa aldea. É así? En que sentido?"Ten un aquel de reivindicación, de chamar a atención sobre unha febleza que eu aprecio na literatura e que ten que ver co marco que se escolle para situar as historias"Ten moito de homenaxe á miña aldea, mais para min tamén ten moito de homenaxe aos lugares comúns, aos lugares que nos son propios, que nos identifican cultural e socialmente, e que no noso país son maioritariamente rurais. Ao mesmo tempo, tamén ten un aquel de reivindicación, de chamar a atención sobre unha febleza que eu aprecio na literatura e que ten que ver co marco que se escolle para situar as historias, no que predomina o urbano ou os lugares indefinidos, sen nome propio. Olladas que, a priori, non teñen nada de malo, pero que para min son olladas e marcos moi limitantes, moi uniformes, que prescinden dos factores diferenciadores de noso. Eu o que pretendo é precisamente o contrario, poñer en valor a diferenza, o propio, os elementos de noso que temos na contorna máis inmediata.Podería ser unha novela sobre os soños que imos deixando atrás, ao renunciar a eles. Niso, Mona e o seu marido non son tan diferentes. Que é o que quixeches contar, é dicir, cal é para ti o tema principal do libro?"Inicialmente eu só quería narrar a loita vital dunha muller de aldea que aspira a triunfar nun ámbito internacional"Inicialmente eu só quería narrar a loita vital dunha muller de aldea que aspira a triunfar nun ámbito internacional. O como elixe transformar o local e periférico en universal, e como intenta superar unha procedencia de clase social baixa no desempeño da creación artística. Mais para ir acompañando á protagonista nese camiño foi preciso ir facendo un retrato social deste momento histórico concreto, marcado por un nivel de expectativas e de frustración moi elevado e, en moitos casos, cunha relación correlativa.De fondo está a precariedade laboral (que é como se lle chama agora á explotación). Mona é fotógrafa, a súa amiga xornalista... Pero hai moitos personaxes aos que lles acontece o mesmo. E non creo que sexa casualidade. Que quixeches salientar, en especial, deste tema?"A vida mesma neste momento tan marcado pola crise está inzada de soños e expectativas incumpridas, e a tensión que iso produce condiciona boa parte das nosas condutas"Reflectir o tempo presente para min é tan atractivo que non me vexo escribindo nada que non teña os pés chantados na realidade actual. Certo é que hai que conseguir atrapar esa realidade de xeito que non sexa un atranco para a narración, que se integre na historia de forma natural para que a persoa que a lea poida gozar da lectura sen atrancos, sen tropezar con análises que entorpezan o ritmo. Máis que contar, a min o que me gusta é ilustrar, amosar situacións, formas de comportamento, circunstancias, a vida mesma sen demasiados artificios. E a vida mesma neste momento tan marcado pola crise está inzada de soños e expectativas incumpridas, e a tensión que iso produce condiciona boa parte das nosas condutas. 'As ramonas' reflicte esas tensións e ilustra como afectan á vida cotiá das persoas e como a condicionan. É unha novela curta, construída con capítulos curtos e áxiles... Nese sentido, pode ser tamén herdeira do teu libro de relatos 'Sapos e sereas'. Cal é a relación entre estes dous libros?"Todo o que levo escrito ao longo da miña vida –non me refiro só ao publicado- ten estrutura de relato ou moi próxima ao relato"Os capítulos de 'As ramonas' teñen, de forma consciente, estrutura de relato. A historia da novela vaise fiando a través de viaxes en sucesivos vehículos e cada capítulo corresponde cun traxecto en coche, polo que son case unidades pechadas en si mesmas. A relación neste sentido é evidente. Eu adoro o relato como formato literario que, ademais, ten unha gran tradición na nosa literatura escrita e tamén na cultura oral popular e que agora, co tipo de lectura fragmentada que propician os móbiles e os aparellos tecnolóxicos, ten tamén unha relación directa cos novos modos de recepción de contidos. Todo o que levo escrito ao longo da miña vida –non me refiro só ao publicado- ten estrutura de relato ou moi próxima ao relato. Non sei se chegarei a escribir nun formato diferente pero, de momento, creo que aínda me queda moito por explorar no formato curto.Mona non atura a idealización do rural. Nin as análises simples sobre o "atraso". E é consciente da ignorancia, e da arrogancia, das elites: xeográficas, culturais, económicas... A reflexión da narradora sobre isto parece unha reflexión tua. Podes afondar nela?"Nos últimos anos estamos asistindo a un fenómeno denominado "neo-rural", que para min é un fenómeno ficticio, que idealiza o rural como se fora o santo grial"Socialmente, o rural sempre tivo un matiz de inferioridade que deturpou a súa imaxe real. Eu pertenzo a unha xeración que medrou pensando que no rural só quedaba "quen non valía para outra cousa". Mais tamén somos a xeración que naceu no rural e vive no rural, e ten formación universitaria, e viaxa ao estranxeiro, e merca a roupa nas mesmas multinacionais que a xente urbana, en tendas ou online, e que soña e que padece coma calquera, e que non ve o rural como nada "inferior". Tamén nos últimos anos estamos asistindo a un fenómeno denominado "neo-rural", que para min é un fenómeno ficticio, que idealiza o rural como se fora o santo grial que nos ha poñer en contacto coa natureza, darnos de comer –como se ter unha horta fose suficiente- e sandar todas as nosas feridas da alma. "Nin todo o rural está quedando abandonado, nin a supervivencia do rural vai depender exclusivamente de recuperar os sectores produtivos primarios"Este tipo de visións só poden saír do descoñecemento e da arrogancia, mais non é unha reflexión persoal, é colectiva, extraída de multitude de conversas con persoas coma min, que coñecemos o rural e a súa idiosincrasia en primeira persoa. Tamén a imaxe do rural que se fai pública, nos medios de comunicación, nos discursos políticos, ou na publicidade, por exemplo, segue a ser unha imaxe errónea e deturpada. Nin todo o rural está quedando abandonado, nin a supervivencia do rural vai depender exclusivamente de recuperar os sectores produtivos primarios.En relación co anterior, Mona non é de casa ben, coma o grande artista, Antonio. Na novela está presente a falsidade do mundo da arte (o simulacro, a estupidez), mais conectada coa desigualdade, coa diferenza entre clases sociais. Por que?"Eu non acredito en que a fronteira entre clases sociais estea diluída, pola contra penso que está máis presente ca nunca"En relación ao mundo da arte, e máis concretamente da arte contemporánea, intentei en todo momento humanizala, facela accesible, quitarlle a aura de ámbito reservado só para "persoas entendidas". Non me gusta, a nivel persoal, que se fale da arte contemporánea con desprezo, paréceme unha forma de ignorancia flagrante. Si é certo que a posición social de Mona é determinante na percepción que ten de si mesma e, polo tanto, tamén na súa conduta e na súa toma de decisións. Eu non acredito en que a fronteira entre clases sociais estea diluída, pola contra penso que está máis presente ca nunca. Os estudos, o nivel económico, e o patrimonio material permiten avanzar socialmente pero, a determinado nivel, a fronteira é insalvable. E agora coa crise, a brecha social é unha gran falla tectónica, ben visible, xa non hai maneira de facer como que non existe.A avoa Ramona é unha muller afeita a bracear entre a loita e a submisión. Podes afondar nesta idea, en relación coa muller no mundo rural? Porque a novela ten moito diso, de retrato (social) do mundo rural e da súa relación coa cidade. "Todas as 'Ramonas' que transitan pola novela responden a roles femininos comúns na sociedade, non necesariamente na sociedade rural"A avoa Ramona é a sabedoría, a comprensión, a paciencia. Por idade vén de tempos moi duros, de cando as mulleres non tiñan nin voz nin voto, mais foron as que sacaron adiante proles inmensas a base de caldo lavado. Para min foi un personaxe moi difícil porque eu non coñecín as miñas avoas, e tiven que tirar das avoas alleas. Entón a avoa Ramona é como unha gran avoa colectiva e estou vendo, con gran satisfacción, que todo o mundo empatiza moito con ela. Todas as 'Ramonas' que transitan pola novela responden a roles femininos comúns na sociedade, non necesariamente na sociedade rural, e a relación entre elas tamén ten moito de relación entre diferentes xeracións, e cada unha delas dá conta dun tempo propio.En relación co anterior, Mona ten un proxecto artístico relacionado co rural, a memoria, e cun mundo en transformación. Un mundo novo que nave das cinzas do outro. Nese sentido, a novela non é un canto nostálxico a un rural que morre. É mais ben como metáfora dun tempo de mudanza (que é paralelo ao vivido por Mona). Era o teu obxectivo a respeito diso?"Na novela, que reflicte un rural moi pouco costumista, no que os elementos que poderiamos considerar máis románticos xa non teñen razón de ser"A relación do rural e o urbano na novela está moi ligada ás comunicacións. Non é un rural illado, máis é un rural que depende en gran medida da planificación das vías de comunicación. Quizais esa sexa unha das cuestións determinantes na transformación do rural, e tamén na súa propia supervivencia. Unha zona ben situada xeograficamente –como por exemplo o Deza, na Galiza central-, e ben comunicada cun par de cidades, cun gran hospital e cun aeroporto, ten máis posibilidades de manter todas as casas habitadas, como é o caso. Mais o rural entendido como un sistema de vida ligado á produción da terra xa non existe como tal. As producións agroalimentarias e gandeiras teñen unha gran importancia no noso país pero xa non definen o rural. E iso está presente na novela, que reflicte un rural moi pouco costumista, no que os elementos que poderiamos considerar máis románticos xa non teñen razón de ser. Nese sentido, a novela pode lerse como unha gran metáfora dun tempo de cambio e da necesaria capacidade de adaptación que temos as persoas. Os (poucos) personaxes masculinos non saen moi ben parados na novela, e hai algo aí tamén de desigualdade de xénero. Mais vamos coñecendo mellor a Mona, ou a Moncha e decatámonos de que tampouco son unhas santas. De que maneira atravesa o xénero as relacións entre os personaxes masculinos e femininos na novela? "Os personaxes femininos reflicten esa gran contradición actual na que todas as mulleres camiñamos cara ao empoderamento como se fose algo alcanzable, cando é evidente que a sociedade non o permite"Confeso que puxen especial coidado en construír personaxes humanamente imperfectos. Non hai personaxes exemplares, agás a avoa Ramona que sae algo mellor parada. Os personaxes femininos reflicten esa gran contradición actual na que todas as mulleres camiñamos cara ao empoderamento como se fose algo alcanzable, cando é evidente que a sociedade non o permite. Mona, por poñer un exemplo, non é dócil, é loitadora, é moi traballadora, mais non é unha muller empoderada. Poderiamos analizar cada unha das 'Ramonas' e non atopariamos nin unha que respondese ao ideal de muller empoderada. Son mulleres reais. Os personaxes masculinos só teñen cabida na historia en relación aos personaxes femininos, son os seus secundarios. Son secundarios e, aínda así, o poder social e persoal que teñen en relación aos personaxes femininos dálles moita presenza. Neste sentido, tamén son homes reais.Un dos temas secundarios é o sensacionalismo da prensa. Xunto con algunhas contradicións da chamada "nova política". Que quixeches salientar nese sentido?Eu falaría da superficialidade que hoxe rodea case todo, do espectáculo necesario para chamar a atención nun mundo tan ruidoso como este. O xornalismo espectáculo ou a política espectáculo son dous exemplos moi habituais, que promoven a non reflexión, negan a necesidade de profundar nos discursos, e crean un campo de xogo minado para o razoamento e o debate fundamentado. Son temas que aparecen de forma moi tanxencial na novela e que contrastan co carácter reflexivo e analítico dalgunhas das 'Ramonas', que se esforzan en comprender e analizar o seu traballo e as súas circunstancias.Cando se mete en problemas moi gordos, o q lle queda a Mona é a súa familia. No rural. Como a Moncha. Nese sentido, a novela pode reflectir tamén as contradicións da relación co rural dos novos " urbanistas" de 30 ou 40 anos. Rexeitar os estereotipos e ao mesmo tempo, ás veces, caer neles. Vivir a volta ao rural case coma un exilio. En que sentido están esas contradicións nas personaxes deste libro?"Para min o papel da familia na novela recoñece dalgún xeito o auténtico espírito da sociedade rural, que é o de actuar como unha comunidade"Eu creo que a contradición nace do que falabamos antes de ser herdeiras dunha concepción social na que o rural se supoñía que estaba destinado a persoas perdedoras e o urbano a persoas que progresaban. Mais esa visión fómola cambiando as persoas que nacemos no rural e, nomeadamente, as que elixiron conscientemente quedar a vivir no rural. Hoxe en día, vivir nunha aldea non te illa do mundo, e ás comunicacións físicas hai que engadirlle as virtuais. Pero tampouco se pode dicir que os preconceptos negativos sobre o rural desapareceran de todo. Na novela hai personaxes que viven tan ricamente no rural están moi cómodas, hai personaxes que nin mortas queren vivir no rural, e hai personaxes que viven no estranxeiro. Hai diferentes opcións e diferentes visións, pero o que si é certo é que o papel da familia é fundamental. Para min o papel da familia na novela recoñece dalgún xeito o auténtico espírito da sociedade rural, que é o de actuar como unha comunidade. Que dito así parece moi idílico, pero a comunidade tamén ten os seus pros e os seus contras.


Summary: Segundo os datos ofrecidos polo Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG), procedentes do Observatorio Estatal contra a Violencia de Xénero do Consello Xeral do Poder Xudicial; no segundo trimestre do ano, Galiza presenta a terceira taxa de violencia de xénero máis baixa de todo o territorio, con 11 vítimas de cada 10.000 mulleres.

Entre o 1 de abril e o 30 de xuño de 2019, Galiza rexistrou 1.607 denuncias por violencia de xénero, o que supón un 6,8% menos que no mesmo período do ano pasado. Neste tempo, diminuíu tamén o número de mulleres vítimas de violencia de xénero. En total, contabilizáronse 1.545, un 4,1% menos que en 2018. Pola contra, medrou o número de persoas axuizadas, tanto nos Xulgados de Violencia sobre a Muller (26,9%) como nos Xulgados do Penal (7,1%); así como o número de sentenzas condenatorias. 78,8% das persoas axuizadas por delitos relacionados coa violencia de xénero foron condenadas, un dato que mantén a Galiza por debaixo da media estatal, que se sitúa en 86,7%. Tamén creceu o número de ordes de protección, tanto solicitadas (524) como concedidas (325). Neste sentido, o Observatorio Estatal contra a Violencia de Xénero apunta unha suba importante das medidas de protección, tanto civís (atribución da vivenda, prestación de alimentos, suspensión de garda e custodia, suspensión do réxime de visitas ou da patria potestade) como penais (ordes de afastamento, prohibición de comunicación ou medidas preventivas de liberdade). Segundo os datos facilitados esta segunda feira polo TSXG, no país aumentaron, ademais, os casos de vítimas que se acolleron á dispensa para non declarar, unha renuncia que non marca necesariamente a fin do procedemento xudicial. No segundo trimestre de 2019, 133 mulleres escolleron esta opción, un 13,7% máis có ano pasado. Canto á taxa de violencia de xénero, Galiza é o terceiro territorio do Estado con menos vítimas por cada 10.000 mulleres, 11, por detrás de Aragón (9,8) e Castela e León (10,1). No conxunto de Estado, o Observatorio contra a Violencia de Xénero sinala o aumento do número de denuncias presentada por familiares das vítimas, un dato destacado pola presidenta da entidade, Ángeles Carmona, que o considera "aínda insatisfactorio". Nesta liña, apunta a necesidade de seguir apostando pola visibilidade da violencia de xénero no marco da prevención, a protección e o amparo ás vítimas."O incremento das ordes de protección reflicte unha tendencia á alza que fala, por un lado, da concienciación das vítimas e familiares, e por outro, de maior sensibilidade na resposta institucional fronte á violencia de xénero".


Summary: O Goberno galego advertira esta sexta feira que unha decisión así implicaría reducir cabida na hostalaría e peche de interior nos locais de maior incidencia da Covid.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) denegou a petición da Xunta e rexeitou finalmente a solicitude de autorización xudicial presentada polo Goberno galego para poder esixir o certificado covid para acceder a locais de hostalaría nos municipios con niveis alto e máximo de incidencia. O tribunal notificou na mañá deste sábado a parte dispositiva dun auto cuxo contido íntegro, sinala o TSXG, darase a coñecer nos próximos días. A decisión é unha nova labazada para o Goberno de Núñez Feixoo. O Executivo galego ratificaba esta sexta feira nas resolucións do Diario Oficial de Galiza que a hostalaría e o lecer nocturno estarían exentos polo momento de pedir o certificado Covid despois de que o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) decretase que non ten vixencia ao non ser solicitada autorización xudicial previa. Fontes da Xunta trasladaron esta sexta a Europa Press que hai un plan ' b' a través dunha orde de medidas específicas que a terza feira haberá un axuste de capacidade na hostalaría e mesmo o peche de establecementos nos municipios cun nivel máis elevado de incidencia do virus.


Summary: A investigadora Aurora Marco foi distinguida o pasado venres co premio Republicana de Honra 2014 pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. Falamos con ela sobre o valor da República e a súa investigación sobre a silenciada represión exercida contra as mulleres. Audio no interior.

Clarisa Rodríguez Pérez, María Rivas Vaamonde, Marita Gallego Abeledo, Carmen Fernández Seguín, Consuelo Rodríguez López... Mulleres todas que sufiron con extraordinaria dureza a represión franquista, e cuxas historias, até hai ben pouco, ficaban minimizadas, ocultadas, silenciadas. En boa medida o que hoxe coñecemos delas debémosllo a Aurora Marco, a investigadora e historiadora que dende hai varias décadas vén traballando na repcuperación da memoria, en especial da memoria das mulleres galegas, con obras como Mulleres na guerrilla antifranquista galega (Laiovento). O pasado venres foi distinguida co premio Republicana de Honra 2014 pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, no marco da cea de celebración do Día da República. Como republicana hoxe é un día especial para ela, un día de conmemoración, cara ao pasado, e de reivindicación, cara ao futuro, como ela mesma destaca: "De cara ao pasado é a conmemoración, o que representou a República, polos valores de igualdade, de fraternidade, de xustiza, de liberdade, por todas as conquistas que se lograron". "Pensando no futuro, temos un sistema de goberno hereditario e vitalicio e iso é unha cousa absolutamente anacrónica. Gustaríame unha república, unha república para fuxir desta monarquía obsoleta e corrupta", engade. "Gustaríame unha república, unha república para fuxir desta monarquía obsoleta e corrupta" Destaca sobre todo o labor realizado polas mulleras, por aquelas loitadoras que ela se dedica a estudar e a recuperar as súas traxectorias: "As mulleres republicanas para min foron unha referencia. Cando eu empecei a traballar, hai xa moitos anos, na recuperación da historia das mulleres galegas, funme encontrando con nomes, fun afondando nas súas historias, e decateime de que esas mulleres foron fundamentais: foron abríndonos un camiño polo que despois fomos trepando pouquiño a pouco as que despois vivimos na ditadura. Eu son unha desas mulleres que fomos aprendendo e valorizando todo o que fixeron". Conclúe que "nelas atopei todos estes valores e máis. Encontrei a forza, a valentía, a coraxe, a firmeza nas ideas". "Hai que continuar por este camiño, porque isto é imparábel, ninguén nos vai impedir que sigamos deitando luz sobre o que pasou con persoas que sufriron tantas penalidades" Hai dous anos Montse Dopico publicou en Praza unha excelente reportaxe sobre as mulleres guerrilleiras, a partir da obra de Marco. No texto destacábase o silenciamento da actividade destas mulleres e da represión sufrida por elas. E tamén os prexuízos que se engadiron a esa represión: "Os golpistas chamábanlles as queridas dos bandoleiros. E exercían sobre elas unha sorte de represión que engadía á absoluta brutalidade empregada cos homes un elemento patriarcal, do que a máxima expresión era o abuso sexual. Querían escarmentar a unha caste de mulleres que desafiaban o réxime coa súa liberdade. Que transgredían o rol tradicional na que o franquismo quixera confinalas. Marco descaba naquela reportaxe que "a participación das mulleres na actividade da guerrilla, fose da natureza que fose, era un acto de resistencia política. Independentemente das relacións familiares e/ou sentimentais que puidesen unilas cos homes". "O perigo que entrañaba calquera apoio á guerrilla -familias enteiras foron fusiladas por facelo- obriga a descartar a imaxe que delas quixo proxectar a ditadura, como amantes dos guerrilleiros. Eran mulleres cun compromiso político, e público, inequívoco", concluía. "Cando nós recuperamos a historia dunha guerrilleira, a satisfacción das familias é algo irrenarrábel" A historiadora destaca a importancia que rachar estes muros de silencio ten para os familiares destas mulleres e homes represaliados: "Cando nós recuperamos a historia dunha guerrilleira, a satisfacción das familias é algo irrenarrábel. Durante tanto tempo gardaron en silencio iso e tiñan tan inscrito aquel horror que o recoñecemento que se lle fai ao seu familiar é unha forma de tranquilizar esas persoas, que viviron toda a súa vida ese tema oculto, silenciado" Aurora Marco denuncia así mesmo as dificultades para o estudo e a recuperación de moitas destas historias de vida: "É unha realidade que estivo moi agochada. Houbo unha Transición en que se fraguou un pacto de silencio de non mirar cara atrás. E durante moitos anos todas estas historias de represión coñecíanse, pero estaba silenciado, oculto. Sobre todo no caso das mulleres represaliadas; todo isto permanecía entre os muros das casas". Lamenta a ausencia de apoio institucional para levar a cabo este tipo de investigacións: "con este goberno que padecemos, a nivel autonómico e a nivel estatal, non hai ese apoio. E sen ese apoio tanto colectivos como investigadores seguimos traballando". "Hai que continuar por este camiño, porque isto é imparábel, ninguén nos vai impedir que sigamos deitando luz sobre o que pasou con persoas que sufriron tantas penalidades, persoas que foron asasinadas, encarceradas, persoas inhabilitadas, deportadas ou exiliadas", remata.