Summary: O remake do 20D xa está aquí. A campaña, que formalmente comeza esta quinta feira ás 24 horas, perfílase máis desgaleguizada que nunca após En Marea xa non ter a demanda de grupo parlamentar como estandarte. Só o BNG tenta galeguizar o temario.

Este 26 de xuño, 2,7 millóns de galegas e galegos están chamadas e chamados a votaren outravolta para resolver o que os partidos con representación parlamentar non foron quen de facer estes meses: conformar un goberno. Do 20D ao 26X o eleitorado galego adelgazou en 4.133 persoas, segundo os dados do Instituto Nacional de Estatítisca (sic), unha sorte de metáfora da queda demográfica do país. Son 1.087.463 eleitoras/es por A Coruña, 348.556 por Lugo, 364.465 por Ourense e 901.213 por Pontevedra. Elixirán 8, 4, 4 e 7 deputadas e deputados, respectivamente. E, claro, 4 senadoras/es por circunscrición. No Congreso o reparto o 20D foi: PP, 10; En Marea, 6; PSdeG-PSOE, 6; Ciudadanos, 1. Os inquéritos coñecidos sinalan unha tendencia á alza de En Marea, mais, como ten asinalado o politólogo e colaborador de Sermos Antón Losada, as enquisas non son particulamente fiábeis neste momento. Por que? Primeiro porque proxectan o resultado dunhas eleccións que carecen de precedentes (a repetición duns comicios) co cal os modelos preditivos tradicionais non son de moita aplicación. En segundo lugar porque moita xente rexeita contestar. "Cando iso acontece, tes que irte a un segundo caso e ás veces a un terceiro caso. Iso reduce moito o valor preditivo do inquérito porque non é o mesmo un terceiro caso que un primeiro", explica Losada. Un caso, na xíria dos inquéritos, é unha persoa representantiva dun determinado segmento social, unha peza no puzzle do inquérito. Cando faltan varias delas, o inquérito gaña en marxe de erro. Como ten asinalado Antón Losada, as enquisas non son particulamente fiábeis neste momento En todo caso, a enquisa do CIS -divulgada esta mesma quinta feira- avala a tese do sorpasso: o envorcamento no lado esquerdo do taboleiro sería a prol de En Marea na Galiza e Unidos Podemos no Estado. Sondaxes á marxe, os trazos básicos da campaña, partido a partido, son os seguintes: PP. Vende basicamente estabilidade e previsibilidade, estilo Rajoy puro e duro. A idea central é a mesma que a do 20D: ou eu ou o caos. Ten máis forza que entón porque as eleitoras e os eleitores xa tiveron a oportunidade de comprobar a incapacidade de Podemos e PSOE para alcanzaren un acordo. O PP mantén a súa oferta de pacto trilateral -con Cs e PSOE- e prefire dirixir os dardos a Podemos, para polarizar a campaña entre os extremos do taboleiro, coa intención de engruñar os espazos ás formacións que o eleitorado percibe máis no centro -precisamente Cs e PSOE. O ponto máis vulnerábel do PP continúa a ser a corrupción e o escaso atractivo do seu candidato. Contodo, Rajoy si que mudou algúns aspectos do seu modus operandi. Aceita por vez primeira ir a un debate a 4 (13 de xuño, o único da campaña) e mesmo se pon ao teléfone para entrar en emisoras de radio como un candidato máis. PSOE. A súa bandeira é a da socialdemocracia centrista. O seu espazo, cada vez máis minguado pola irrupción de Unidos Podemos. O seu lastro, a división interna e a incapacidade para sintonizar cos sectores máis dinámicos e novos do eleitorado. A súa única baza, que o eleitorado non acabe de ver Pablo Iglesias como un presidente verosímil. Continuará a vender a mercadoría do goberno do cambio e do pacto transversal (con Cs) para empurrar Podemos ao lado máis extremo do taboleiro. Segundo o CIS, o PSOE é o partido máis próximo á maioría do eleitorado (que se auto-posiciona no centro ou no centro-esquerda), mais na prática está a ser acosado por unha formación á quen ese mesmo eleitorado sitúa na esquerda radical. Unidos Podemos. A súa batalla é o sorpasso, o soño de Anguita. Dirixirán os míseis basicamente ao PP e procurarán aparecer co rosto máis moderado posíbel. Por vez primeira, comparecerán perante o eleitorado ancorados á esquerda, o que lles resta atractivo para os sectores cidadáns que prefiren a transversalidade. Xa non poden argumentar que isto non vai de esquerda e direita. Teñen a favor un candidato que se medra en campaña, a súa mestría no uso das redes sociais e o apoio de meios de comunicación de masas moi relevantes (nomeadamente La Sexta). Unidos Podemos teñen a favor un candidato que se medra en campaña, a súa mestría no uso das redes sociais e o apoio de meios de comunicación de masas moi relevantes (nomeadamente La Sexta) Ciudadanos. Comezan mal posicionados, perdendo eleitoras e eleitores a estribor (para o PP) e a babor (para o PSOE e até para Podemos). Teñen un problema: o 20D non sumaron maioría absoluta nen co PP nen co PSOE. Ergo, non son percibidos como voto útil. E Galiza? Pois obxectivamente a campaña galega non se prevé moi distinta da española, salvo por un factor, a existencia do nacionalismo. O mantra do grupo parlamentario, un dos grandes animadores do 20D, pasou a mellor vida despois de En Marea decidir -contra o criterio de Anova- voltar a se rexistar como coligazón, o que na práctica pulveriza todas as súas opcións a formar unha agrupación distinta da de Podemos. En todo caso, a apelación ao grupo practicamente desapareceu do seu discurso e o seu relato é neste momento virtualmente indistinguíbel do de Unidos Podemos. Aquí como en Madrid, se acaso, as apelacións ao cambio de réxime foron substituídas pola profesión de fe socialdemócrata, o novo credo que, segundo os gurús da Complutense, pode acabar dándolles a vitoria fronte ao PSOE. O Bloque ten como obxectivo galeguizar o temario da campaña e facer chegar unha mensaxe clarísima ao seu eleitorado: Galiza como país non pode ficar fóra do novo Congreso O factor diferencial, portanto, está no nacionalismo político galego. Aí o BNG resgata as súas siglas históricas, un aceno que está a ser ben visto pola súa base social. O Bloque ten como obxectivo galeguizar o temario da campaña e facer chegar unha mensaxe clarísima ao seu eleitorado: Galiza como país non pode ficar fóra do novo Congreso e un deputado ou unha deputada poden ser decisivos para a conformación das maiorías parlamentares. Pistolada de saída En calquera caso, a campaña comeza fría e coa ameaza dunha alta abstención pairando sobre o palco (eis o revelador dado de o último puxilato televisivo Iglesias-Rivera ter 2 millóns menos de televidentes do que o primeiro). Todo apunta a que a participación será menor. A chave para as forzas políticas é que se absteñan os outros, non os seus. A pistolada de saída na Galiza, ao fío desta meia-noite, reunirá en Santiago PP, En Marea e PSdeG con actos na Alameda, Toural e Praterias, respectivamente, en tanto que o BNG innovará e se irá a Bueu.


Summary: A candidata do BNG montou nun chimpín do famoso festival de cinema da parroquia do Porriño e pasou o resto do día xunto á súa filla. Votará en Bouzas, ao contrario que o candidato galego do PP, Millán Mon, que o fará en Madrid. Lidia Senra, de AGE, traballou no seu posto nun mercado da Coruña na véspera dos comicios.

Ana Miranda, candidata do BNG ás eleccións europeas, aproveitou a xornada de reflexión para acudir ao Festival de Cans, onde estivo coa veciñanza e xente do audiovisual que dende hai once anos organizan esta cita cinematográfica "referencia mesmo a nivel europeo", segundo destacou a candidata do Bloque, que foi recibida polo director do festival, Alfonso Pato, e montou nun chimpín, símbolo do evento, este ano especialmente adicado á lembranza do movemento Bravú. Miranda "quixo apoiar coa súa presenza este festival" e reivindicou a "cultura viva e participativa" fronte á "cultura pechada en macroedificios baleiros" e destacou así mesmo o "glamour" do rural galego e as posibilidades que ofrece para vivir e traballar e producir. A cabeza de lista do BNG pasou o resto do día en Vigo, coa súa filla de dez anos. Vivirá o reconto electoral en Compostela após votar en Bouzas, na súa cidade. En Madrid O que non votará en Galiza será o candidato do PPdeG, Francisco Millán Mon, que o fará en Madrid. E Lugo emitirá o seu sufraxio José Blanco, candidato galego do PSOE, que entretivo a xornada de reflexión paseando polo parque natural de Carreirón. Lidia Senra vendeu produtos ecolóxicos na Praza de Lugo, na Coruña, e votará en Vedra Pola súa parte, a candidata de AGE, Lidia Senra, pasou a véspera das eleccións no seu posto de venta de produtos ecolóxicos no mercado da Praza de Lugo, na Coruña. Votará na Casa da Cultura de San Miguel de Sarandón, en Vedra. En Betanzos será onde deposite o seu voto Paulo Carlos López, de Compromiso por Galicia.


Summary: Unha manifestación a prol da República percorrerá esta tarde as rúas de Vigo, e tamén están programados actos en Compostela ou A Coruña. Nos últimos días Marín, Rianxo, Vilalba, Ourense ou Pontevedra tamén acolleron actividades de debate, conmemorativas ou de reivindicación.

"Pola República". Con este lema, directo, sinxelo e aberto, convoca a Asemblea Republicana de Vigo a manifestación que a partir das oito da tarde, dende a farola de Urzaiz, percorrerá as rúas da cidade até a Porta do Sol, e que encabeza a axenda de actos republicanos deste 14 de abril en Galicia. Tamén están programados actos en Compostela ou A Coruña. Nos últimos días Marín, Rianxo, Vilalba, Ourense ou Pontevedra tamén acolleron actividades de debate, conmemorativas ou de reivindicación. A marcha viguesa acadou o pasado ano unha notable participación, próxima ás dúas mil persoas, a máis numerosa da última década. Nesta ocasión os seus organizadores esperan multiplicar a asistencia A marcha viguesa acadou o pasado ano unha notable participación, próxima ás dúas mil persoas, a máis numerosa da última década. Nesta ocasión os seus organizadores esperan multiplicar a asistencia. Dende hai semanas en varios puntos da cidade pódense ver vallas que promocionan a mobilización, unha campaña que ao longo do día de hoxe se completa con cuñas na radio e na televisión locais, e que ademais tivo a súa parte de polémica ao saberse que Vitrasa, a empresa de autobuses urbanos da cidade, anulou a emisión destas cuñas nos monitores instalados nos seus vehículos. A empresa xustificou o veto por unha das cláusulas dos contratos de inserción de anuncios, que determina que se debe excluír "calquera mensaxe política". A Asemblea Republicana considerou, no entanto, que a medida supuña unha "conculcación dun dereito fundamental". Haberá actos tamén na Coruña, onde o Ateneo Republicano realizará ás cinco da tarde unha ofrenda floral no cemiterio civil da cidade. Ás seis e media, ademais, está convocada unha concentrará no Campo da Rata, en Punta Herminia, onde o presidente do Ateneo, Cándido Barral, dará un discurso ante o monumento aos fusilados. De igual xeito, en Compostela, Esquerda Unida realizará ás 13 horas, no cemiterio de Boisaca, unha ofrenda floral en memoria e recoñecemento das vítimas do franquismo. A partir das 19.30 na Alameda, diante do instituto Rosalía de Castro, terá lugar ademais unha mesa redonda sobre a Terceira República, coa presenza, entre outras persoas, do deputado de AGE Xabier Ron. Tamén se celebrará un acto este luns en Marín, no xardín situado a carón do Concello, onde a partir das oito da tarde se realizará unha ofrenda floral ante a Pedra da Liberdade. A homenaxe contará coa actuación da Banda Amigos da República e do cantautor Samu Acuña. Pola súa banda, Esquerda Unida difundiu un manifesto titulado Pola III República, con motivo do 14 de abril, no que sinala que "máis que nunca, faise necesario un cambio na nosa sociedade, unha alternativa a este sistema bipartidista cuxo único obxectivo é manter, custe o que custe, a herdanza dunha Transición cuxo modelo de Estado xa non se sustenta". E destaca que "a alternativa republicana que propoñemos non é só que en vez de rei haxa un presidente. O concepto República está ligado a un contido: igualdade social, democracia, ética, liberdade, e iso é incompatible coa monarquía". De igual xeito, as Xuventudes Socialistas de Galicia (XSG) presentaron este luns unha campaña coa que reclaman a instauración da III República Española e conmemoran a proclamación da II República o 14 de abril de 1931. "Considerámonos republicanos por razóns ideolóxicas, de memoria e de principios éticos", destacan. O seu secretario xeral, Aitor Bouza, salientou que "o fin último que trae consigo a República é a consecución dunha cidadanía preparada, libre, igualitaria, que sexa o contrapeso do poder cando este se exerce de costas a ela. Por iso –concluíu– hoxe máis que nunca, debemos apostar por unha España Republicana". Actos ao longo da fin de semana Nos últimos días distintas cidades e vilas galegas veñen acollendo actos de todo tipo vencellados á celebración republicana, tanto de conmemoración da Segunda República e de homenaxe aos represaliados pola ditadura franquista, como de reivindicación dun proceso constituínte e de instauración da Terceira República. Así, por exemplo, en Marín a Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica abriu os actos conmemorativos cunha conferencia-coloquio sobre os "Mestres represaliados en Marín", a cargo do investigador Xosé Manuel Moreira Docampo. De igual xeito, este domingo a Asociación celebrou no monolito instalado na Cruz da Maceira "un acto de lembranza e recoñecemento das persoas que sufriron a represión franquista no noso concello", que contou coa presenza de representantes das diversas asociacións da memoria histórica do Morrazo e de Pontevedra, e no que interviron Xosé María Álvarez Cáccamo e Pepe Álvarez Castro. Na Coruña, o pasado venres a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) celebrou unha concentración na Avenida de Navarra, a carón do Memorial ás Vítimas do Franquismo na Coruña, e unha ofrenda floral. O acto precedeu á Cea-Celebración do Día da República 2014, e posterior entrega do premio Republicana de Honra 2014 á investigadora e historiadora Aurora Marco, que pola mañá fora recibida, en acto institucional, polo reitor da UDC. En Rianxo, o Concello realizou un acto de homenaxe e unha ofrenda floral ás vítimas da represión franquista no monolito situado no espazo que ocupou o antigo campo de concentración. No acto, que contou coa intervención do alcalde da vila, Adolfo Muíños, destacáronse os valores da República. En Ourense celebrouse un acto cívico no cemiterio de San Francisco, na fosa común na que foron depositados os cadáveres de moitos republicanos e republicanas asasinados a partir de 1936 En Ourense celebrouse un acto cívico no cemiterio de San Francisco, na fosa común na que foron depositados os cadáveres de moitos republicanos e republicanas asasinados a partir de 1936. No acto, organizado polo colectivo Amigos da República de Ourense, participaron as concelleiras Marga Martín,, Ana Garrido e Susana Bayo, e numerosos representantes de entidades sociais, culturais e sindicatos. Os actos de Amigos da República comezaran a semana anterior cun recoñecemento ao histórico dirixente comunista, Manuel Peña Rey, e coa presentación do libro de Dionisio Pereira Emigrados, exiliados e perseguidos. O sábado 12, ademais, Ourense acolleu o festival Rockpública 2014, organizado por Amigos da República e o Concello, e que serviu para conmemorar o 14 de abril. En Ames este domingo tivo lugar unha homenaxe á corporación republicana do Concello, presidida polo alcalde Óscar Lojo Batalla e destituída en 1936. O acto, organizado por Ames Novo, consistiu nunha ofrenda na Escola de Tapia, diante do busto de Lojo Batalla, e nel participaron representantes de PSdeG-PSOE, Anova e Esquerda Unida. Ademais, en Vilalba, Esquerda Unida organizou ao longo de toda a semana as Xornadas pola III República, coa proxección de documentais, debates e unha asemblea aberta, o pasado mércores, sobre o proceso constituínte da III República. Por último, en Pontevedra, este domingo Esquerda Unida, Federación Republicanos (RPS), Xuventude Comunista e o Partido Comunista de Galicia celebraron un acto público de reivindicación da Terceira República.


Summary: O goberno venezolano difunde por radio e televisión o último parte médico e unhas fotografías do presidente de Venezuela xunto ás súas fillas.

O goberno de Venezuela, a través do titular da carteira do Poder Popular para a Comunicación e Información, Ernesto Villegas, difundiu un comunicado por Radio e Televisión coas primeiras imaxes do presidente da República, Hugo Chávez, após varios meses de ingreso nunha clínica cubana. "Esta consciente e en estreita comunicación co seu equipo de Goberno", asegura Villegas, "con integridade das súas funcións intelectuais e á fronte das tarefas fundamentais inherentes ao seu cargo". Na información sinala que a enfermidade de Chávez "non está exenta de complicacións" mais vai por bo camiño. Na información, após o parte médico, o ministro do Poder Popular para a Ciencia e Innovación, Jorge Arreaza, amosa unhas fotografías onde aparece o líder da Revolución Bolivariana canda as súas dúas fillas Rosa Virxinia e María Gabriela.


Summary: Ao redor de 44 mil marcharon a outra comunidade autonóma e uns 23 mil a outros paises. España perdeu 1.277.680 habitantes de entre 20 e 39 anos dende xaneiro de 2009.

O Instituto Nacional de Estadística (INE) publicou este luns unha estimación da poboación que revela que Galicia perdeu 12.258 habitantes no último ano, até os 2.720.243. Neste ano 2011 máis de 37 mil persoas emigraron dende Galicia a outras comunidades ou fóra de España. En total nos últimos dous anos ao redor de 37 mil persoas emigraron de Galicia, sobre todo a Madrid, Catalunya e Pais Vasco. É un fenómeno que afecta sobre todo aos máis novos dende que comezou a crise económica: España perdeu 1.277.680 habitantes de entre 20 e 39 anos dende xaneiro de 2009 Nos últimos dous anos case un millón de persoas emigraron de España. Deles 117.523 naceran en España e 810.367 no estranxeiro. É un fenómeno que afecta sobre todo aos máis novos dende que comezou a crise económica: España perdeu 1.277.680 habitantes de entre 20 e 39 anos dende xaneiro de 2009. O ritmo de abandono das fronteiras españolas acelerouse neste 2012. Deste xeito nos nove primeiros meses de 2009 o número de españois que tomou a opción de emigrar nos primeiros nove meses aumentou un 21,6 por cento durante os primeiros noves meses do ano en comparación co mesmo periodo do ano anterior.


Summary: ENTREVISTA | A artista cedeiresa presenta estes días o seu novo traballo, o punto final dunha triloxía que empezou coas 'Lúas de outubro e agosto', seguiu c'O mundo está parado' e remata coa 'Bóla de Cristal' na que intenta ver e cantarlle ao mundo que desexa no futuro.

Guadi Galego presenta estes días Bóla de Cristal, o seu novo traballo e punto final dunha triloxía que empezou con Lúas de outubro e agosto (2014), seguiu c'O mundo está parado (2016) e remata con este EP no que canta, di, ao mundo que desexa no futuro. Ese mundo "en plural e en colectivo" no que, entre outras cousas, devece por máis feminismo e máis galego. Este xoves, polo Día das Letras, a autora cedeiresa estará en Madrid no programa Late Motiv, de Andrés Buenafuente, e tocará en directo algún dos seus novos temas. Que vaia ao Late Motiv no Día das Letras Galegas é simple casualidade ou ten que ver con que sexa ese día? Imos no Día das Letras precisamente por ser ese día, porque querían levar un artista, unha autora neste caso, que se expresase en galego para ir a un programa estatal onde se fai música en directo, un dos poucos onde iso ocorre. O que debería ser algo habitual neste Estado plurlingüe e plurinacional onde vivimos vívese como algo anecdótico ou case como un triunfo por chegar á capital e cantar na túa lingua. É triste pero é así, é unha materia que temos pendente ou a min polo menos parécemo. "Cantar na túa lingua na capital deste Estado plurilingüe e plurinacional vese como algo anecdótico, como un triunfo, cando debería ser habitual" Que nos trae con esta Bóla de Cristal coa que di poñer fin a unha triloxía? É a fin do que comeza coas Lúas de outubro e agosto, ese mundo da ensoñación, o disco que fago entre o nacemento dos meus dous fillos, esa exaltación hormonal na que me vexo metida, un pouco allea ao mundo mundano. Logo caio de súpeto n'O mundo está parado, ese mundo máis cruel, máis de realidade, ese mundo que me achega á vida real e a esa vida chea de incoherencias. Esta Bóla de Cristal, que é un EP non un disco, é o mundo que eu desexo para o futuro, o que me gustaría ver dentro desa bóla de cristal e que emula aquela época coa que me criei, con ese programa do mesmo nome que nos permitiu soñar a moitos nenas e nenos que había outro xeito de facer as cousas. Como é ese mundo que desexa, logo? Na Bóla de Cristal o mundo que eu desexo ten que ver basciamente cos afectos e coa reflexión individual e colectiva, ese uso que ás veces facemos do capital, ese mal uso do capital, a empatía, o coidado propio e alleo... Hai unha reflexión do que me gustaría ver dentro desa bóla de cristal, ese mundo que me gustaría construír para os que viñeran, un mundo que non depende en moitas cuestións de nós mesmos nin mesmo da natureza. "O mundo non serve de nada se non o miramos en plural e en colectivo, se non empurramos todos na dirección correcta" Que quere dicir? Hai un retrouso no disco que vén resumir o que quero dicir: "Aquí estou eu, dando brillo a este cristal para contar que este meu reloce máis cando ti estás..." O mundo non serve de nada se non o miramos en plural e en colectivo, non serve de nada que un puxe se non empurramos todos na dirección correcta... Podemos pensar dun xeito distinto, pero hai certos valores que non se cuestionan. "Poden os astros conquistar outra galaxia e baleirar de toda luz a Vía Láctea", digo tamén nunha canción. Cando nos demos de conta, isto apágase e nós con este mundo, así que depende de todos e todas que poidamos mudar o mundo como desexemos. Sabemos que o mundo está nas mans do capital e que é unha loita constante. "O feminismo é a próxima revolución e está ás portas; non pode haber xustiza se non hai feminismo" Sempre se manifestou moi a prol das reivindicacións feministas. Nese mundo futuro que quere fai falta moito máis feminismo? O feminismo é a próxima revolución e está ás portas. No movemento feminista reivindícanse unha morea de cuestións que teñen que ver con todo isto do que falo; a igualdade e a equidade do mundo pasa polo feminismo. Non pode haber xustiza se non hai feminismo, é a pescada que morde a cola. "Non serve de nada que todo o mundo saiba como se escribe e fala o galego se o idioma non está na rúa e na xente" Estamos no Día das Letras Galegas, unha xornada de festa pero tamén de reivindicación; fai falta máis galego tamén nese mundo que desexa e imaxina? Ben, basicamente é que estamos pasando por un dos momentos máis duros para a lingua galega, porque aínda que o idioma acabase reducido ás institucións, debería falarse na rúa, que é onde as linguas se manteñen vivas. Non é que vaia desaparecer o galego, todo o mundo o coñece moi ben ou polo menos coñecerá como se escribe ou se fala correctamente, pero non serve de nada que iso sexa así se logo non está na rúa e na xente. Para iso sabemos que hai que facer unha política moi forte coa lingua e ten que ser unha política común, e non é fácil chegar a conseguilo.


Summary: Convocada pola CIG, denunciou a inacción das Administracións.

Delegados e delegadas da Federación de Construción e Madeira da CIG concentráronse onte diante da estación de tren de Ourense para denunciar unha vez máis as "condicións de escravitude" nas obras do AVE e reivindicar traballo digno e con seguridade fronte a inacción das Administracións. Segundo explicou a Nós Diario o secretario comarcal, Mario Maceiras, esta mobilización abre unha nova fase nas protestas iniciadas hai unha década para denunciar a situación de explotación á que están sometidos o persoal traballador nas obras da alta velocidade entre Taboadela e Ourense. Maceiras critica que as empresas contratistas, o Ministerio de Fomento e a Xunta da Galiza "antepoñan as súas propostas electoralistas por diante da seguridade das traballadoras". Ademais, segundo apunta, só no último ano teñen rexistradas "70.000 horas extra ilegais", o que se traduce nunha media de 4,5 horas por traballador e día e unha xornada laboral de máis de 12 horas, aínda que, como recalca, "hai casos nos que se supera de largo esa duración". A protesta deu comezo ás 11.30 horas diante da estación Ourense-Empalme, onde as persoas manifestantes despregaron unha faixa na que se podía ler "Non á escravitude nas obras do AVE! Traballo digno e con seguridade" e berraron consignas contra a explotación laboral. Ao remate da protesta, o secretario nacional da Federación, Plácido Valencia, leu un comunicado no que se lembraba que a central leva máis dunha década denunciando a vulneración masiva de dereitos laborais nas obras das novas vías do AVE entre Ourense e Lubián, en concreto no tramo máis próximo á Gudiña, onde se dan condicións de traballo de escravitude e explotación laboral. "A nosa central presentoulle á Inspección de Traballo un informe no que se detallan as preto de 70 mil horas extras abusivas nun ano, coa conseguinte fraude á Seguridade Social; estes abusos acontecen ante a mirada impasíbel do Ministerio de Transporte e da Xunta, que unicamente se preocupan polos anuncios electoralistas dos prazos de remate das obras, mentres que as empresas adxudicatarias FCC, Ferrovial e unha chea de subcontratas da Galiza, Portugal e do Estado español están a facer o seu agosto a conta dos obreiros", denunciou o responsábel sindical.


Tras a interminable noite do pasado 27 de outubro na que se conseguíu salvar por enésima vez a UE e a Grecia, Sarkozy apareceu en televisión capitalizando o acuerdo. No entanto, aproveitou a entrevista para atacar a Françoise Hollande que acababa facerse coa candidatura do PS. Acusouno de querer voltar ao pasado, de querer crar máis emprego público para calmar a sindicatos, maís despilfarro e de querer traer de novo a xubilación aos 60 anos. Le Monde sinaolu que Sarkozy iniciara a súa campaña como se fora o candidato da oposición en non o presidente que opta a unha reelección do seu cargo. Hollande, o eterno segundón, é a cabeza visible dos socialistas, vai por diante nas enquisas e parece que recolleu o sentimento xeral de cambio, pero está por ver como reaccionará cando a campaña o domine todo Hai analistas, sobre todo nos medios máis conservadores que insisten en que na mala imaxe de Sarkozy influíu moito o feito de que carecese dun rival visible estes últimos anos cun PSF presa das liortas internas. Agora, Hollande, o eterno segundón, é a cabeza visible dos socialistas, vai por diante nas enquisas e parece que recolleu o sentimento xeral de cambio, pero está por ver como reaccionará cando a campaña o domine todo. Despois de anos perdidos e de decepcións como a de Jospin, Hollande optou por unha volta ao socialismo clásico, algo que demandaban militantes e simpatizantes do PS que perdeu unha boa parte da sua base tradicional, a clase obreira, a quen os recortes e as deslocalizacións están levando a facelos receptivos das propostas do FN. Primarias abertas Nunhas primarias abertas a todo o mundo (previo pago dunha taxa de un euro para financialas), Hollande impúxose a Martine Aubry, primeira secretaria do PS e a un sorprendente Arnaud Montebourg que se destapou cunha campaña antiglobalizadora e pedindo máis proteccionismo social e nacional. Xunto a estes dous piares, Hollande ten pola dereita a Manuel Valls (tamén candidato nas primarias) en labores de voceiro, un político de ascendencia española que destaca polo seu gusto liberal no económico. Hollande, ex marido de Ségolène Royal e graduado por tres das grandes escolas (Negocios, Política e Administración) é un candidato accidental después do que se deu en chamar o Affaire DSK. Pese á sua apariencia seria din que ten sentido do humor. Fíxose popular por dicir que é un «político normal que non gusta aos ricos» que soe identificar con aqueles que gañan máis de 4.000 euros ao mes. Esto e dicir que aspira a unha «presidencia normal» fronte á época de Sarkozy valeulle o apodo de Mr. Normal. Se sae elexido presidente poderá falar sobre esta materia, a normalidad, co outro dos grandes defensores da mesma, o seu homólogo español, Mariano Rajoy. A UMP ven atacando a Hollande dicindo que a súa Francia «é a Grecia de hoxe». É certo que Hollande é máis dixerible para o cidadán francés, cando menos así o amosan as enquisas. Como tamén o é que nas mesmas enquisas á pregunta de quen pode lidiar mellor coa crisis, Sarko todavía aventaxa a Hollande, aída que só sexa por unha cuestión de anos en servizo. Ademais non hai que esquecer a mestría de Sarkozy á hora de dar titulares. Ante a política de «home normal» ofrecida por Hollande, o presidente contestou: «este home pensa que [a política] é un traballo normal». No seu xa célebre discurso Le Bourget pronunciado o pasado domingo ante 10.000 militantes socialistas, Hollande torou de Mitterrand para, á vez que criticaba ao presidente sen citalo, pedir unha volta aos valores do socialismo galo: «Eu amo á xente, outros están fascinados polo diñeiro», declarou. Hollande explicou que o «verdadero inimigo é o mundo das finanzas», e prometeu una reforma integral que abarcaría máis taxas para ricos e grandes empresas e una fiscalidade máis razonable para as clases medias ademáis de incrementar o estado de benestar social en todos os eidos. Un xiro copernicano que, sen embargo, foi matizado nos últimos días e xa elude falar de «inimigo» para referirse aos mercados. Michel Caubet, empregado de correos e membro do sindicato CGT pensa que «pode que esta sexa a última oportunidade para a esquerda en Francia» Michel Caubet, empregado de correos e membro do sindicato CGT pensa que «pode que esta sexa a última oportunidade para a esquerda en Francia». Na súa mente pesan os descalabros e os ridículos dos últimos anos pero sobre todo «as políticas de dereita feitas por quen di defender aos traballadores». Na mesma liña amósase Pierre-Paul Gregorio. «A xente agarda un cambio, agora ben, creo que se ese cambio non é palpable e máis ou menos real, coido que o terreo para a chegada da FN estará máis que abonado». A ultradeireita é un monstro con dúas cabezas. Unha agochada e outra visible. «Se escoitas ben, partes do discurso de Le Pen (antiglobalización, partidos tradicionais vendidos, perda de poder por parte da cidadanía) é até de sentido común e mesmo podería ser mercado pola extrema dereita», sostén Gregorio. É o que teñen os extremos, que medran en épocas convulsas como a actual, aínda que uns extremos fano máis rápido que outros. En Francia 2,87 millóns de desempregados, una cifra que se multiplica por dous contando os territorios de ultramar (un millón só no último ano). A pesares da percepción xeral, a ninguén se lle escapa que a nave ten o sobrepeso da débeda (1,8 billones de euros, 600.000 só no último ano), e a crecente incertidume, non se sabe até que punto interesada, sobre a sustentabilidade do Estado de benestar. En cinco anos de presidencia de Sarkozy, Francia xa non está no clube da triple A e os escándalos de corrupción petan cada día con máis forza nas portas do Elíseo. Os franceses están cansos das súas formas. Vese na televisión e nos medios, sobre todo Sarkozy é pasto dos humoristas. Despois de atrocinar guerras (a de Libia) e ningunear adversarios o xefe do Estado vese no seu epílogo. «Se perdo deixoo, é seguro», dixo, según revelou Le Monde a pasada semana. «En todo caso, estou cerca do final. Por primeira vez na miña vida, enfrento o final da miña carreira». Está por ver se era só unha corazonada como a que Wikileaks revelou nos cables diplomáticos. Que cando era neno lle confesou a seu pai que un día sería presidente de Francia.


Summary: Aínda que mereceu máis, o Celta caeu ante o Sevilla 0-3 nun partido que comezou igualado. Os visitantes adiantáronse ao comezo da segunda metade e os homes de Berizzo non foron quen de lograr a que sería a sexta vitoria ligueira consecutiva en Balaídos.

O partido encetou con ocasións para os dous equipos e desenvolveuse nesa tónica en todo o primeiro tempo. Os andaluces tiveron grandes oportunidades para se adiantar nos pés de Ben Yedder e nun cabezazo de N'Zonzi. O Celta tamén tivo ocasións por parte de Iago Aspas e de Orellana, mais o descanso chegou con táboas no marcador. O adestrador do Sevilla fixo o primeiro cambio após o descanso na que sería unha decisión providencial para o resultado do encontro. Iborra, que substituía Nico Parella, adiantou os visitantes cabeceando o esférico nun saque de recuncho. O Celta tratou, sen éxito, de se repoñer e intensificou a presión na área andaluza. O empate case chega da man de Guidetti, en primeiro lugar, e despois de Orellana, mais o segundo tanto foi asinado novamente por Iborra, que marcaba o terceiro gol desde o punto de penalti. Celta: Rubén, Roncaglia, Cabral, Sergi Gómez, Jonny, Marcelo Díaz, Wass (Bongonda, min.73), Pablo Hernández, Orellana, Sisto (Guidetti, min.66), Iago Aspas. Sevilla: Sergio Rico, Rami, Pareja (Iborra, min.46), Mercado, Mariano, Sarabia, N'Zonzi, Nasri, Vázquez (Kolodziejczak, min.75), Vitolo, Ben Yedder (Correa, min.80). Goles: Iborra, 0-1, min.51; Iborra, 0-2, min.84; Iborra, 0-3, min.91 (de penalti). Árbitro: Undiano Mallenco, do comité navarro. Amoestou Iago Aspas, Pablo Hernández e Guidetti (Celta); Mariano, Vitolo e Vázquez (Sevilla).


Summary: Piratas de Galicia alerta de que unha asociación de comerciantes da vila pontevedresa inclúe no sorteo de nadal un contato de 6 meses como auxiliar administrativo. A formación critica que se provoca a confusión dun dereito fundamental.

Piratas de Galicia denuncian que unha asociación de comerciantes de Ponte Caldelas organizou unha campaña promocional de Nadal titulada Te Regalamos un Futuro pola cal sortean unha contratación de traballo por 6 meses como auxiliar administrativo. Nesta campaña colabora o propio Concello de Ponte Caldelas. Piratas considera que a campaña "está xogando frívolamente con algo máis que unha ilusión de acadar algo, pois o dereito o traballo é fundamental". A formación envioulles unha instancia á asociación organizadora, ao concello e a varias entidades e autoridades para que se anulen o sorteo. Nesta campaña colabora o propio Concello de Ponte Caldelas A Asociación de Comerciantes y Empresarios de Ponte Caldelas (COEMPO) leva días anunciando un sorteo que terá lugar o 8 de xaneiro na Casa da Cultura da vila pontevedresa. O posto de traballo que se ofrece é un contrato coa propia asociación a media xornadas e por 6 meses. Os requisitos son que o premiado ou premiada sexa demandante de emprego e estea inscrito no SEPE. Especificase ademais que os custes salariais totais ascenden a 3.963.48 euros. Tamén se engade que no caso de que a persoa premiada non acepte o contrato de traballo, ou non sexa apta, poderá recibir un vale de compra por valor de 3.000 euros. Piratas de Galicia apunta que "de permitirse este sorteo, ábrense posibilidades impensables ata o de agora no que en dereito laboral refírese ás contratacións e ao proceso de selección" Piratas de Galicia apunta que "de permitirse este sorteo, ábrense posibilidades impensables ata o de agora no que en dereito laboral refírese ás contratacións e ao proceso de selección". E reclama que "así como o Ministerio de Sanidade intervíu de oficio cando en discotecas se sorteaban operacións de ciruxía estética, agora sería o Ministerio de Empleo o que debería tomar cartas no asunto".


Summary: O interior da Galiza paga os prezos máis caros á hora de encher o depósito

Durante anos, os carburantes na Galiza foron os máis caros do Estado, só por detrás dos de Illes Balears, un territorio penalizado pola insularidade e a falla de refinarías. Detrás desa realidade estaba, entre outras cuestións, o céntimo sanitario, declarado ilegal pola Xustiza europea hai agora case dez anos. Aínda así, segundo o informe mensual de prezos petrolíferos do Ministerio de Transición Ecolóxica correspondentes ao pasado mes de xaneiro, a Galiza foi a cuarta autonomía cos prezos medios máis altos no caso do gasóleo (140,6 céntimos por litro) e a quinta na gasolina (152 céntimos por litro). Estes valores superan en 1,1 e 1,9 céntimos, respectivamente os valores medios estatais, pero a diferenza elévase se a comparativa se fai máis polo miúdo. Así, en Ourense, onde presentan un dos prezos máis altos do gasóleo a nivel estatal (141,6 céntimos por litro) e o máis elevado na gasolina da Galiza (152,4 céntimos por litro), páganse 4,9 céntimos máis que en Almería pola gasolina e 6,7 céntimos máis que en Teruel polo diésel. Estas diferenzas entre o interior e a costa da Galiza explícanse por varios factores. En primeiro lugar, porque o país conta na Coruña cunha refinaría de cru e, xusto ao outro lado da estrada, cunha planta de Exolum (antiga Compañía Loxística de Hidrocarburos), desde a que se distribúen os carburantes xa preparados para o seu consumo. En Vigo, Exolum posúe tamén instalacións de distribución de combustíbeis, que chegan desde A Coruña directamente por un gasoduto que atravesa a Galiza de norte a sur. Esta circunstancia, sumada ao feito de que se trata de zonas urbanas cun alto tránsito de vehículos e cunha extensa oferta comercial, tanto das grandes ─Repsol, Cepsa, BP e Galp, fundamentalmente─ como das firmas independentes e de baixo custo, fai que o prezo que se paga nestas zonas sexa sensibelmente inferior ao que se paga no interior do país. Como explica a Comisión Nacional dos Mercados e da Competencia (CNMC) no boletín de distribución de carburantes en estacións de servizo correspondente ao mes de marzo, no que analiza o caso concreto de Ourense, a menor dispersión de prezos media "podería ser indicativa dun menor nivel de competencia inter-marca" con respecto ao resto do territorio, "motivada principalmente pola menor presenza de instalacións independentes", indica o documento do regulador. Máis competencia para baixar os prezos Nas principais cidades do país, Vigo e A Coruña, faise patente esta realidade. A irrupción de firmas de baixo custo, que se caracterizan por ofrecer prezos sensibelmente inferiores aos das grandes firmas á custa de prescindir de servizos como a cafetaría, a tenda ou a atención presencial, forzou a competencia a axustar as tarifas nesas áreas con respecto a outras zonas nas que opera. Tamén hai outras firmas, como Carbugal e Galioil, de capital 100% galego, que procuran que a cidadanía non sufra cada vez que ten que encher o depósito sen renunciar a crear novos postos de traballo. Con todo, desde o sector explican que o produto que se ofrece non difire moito do que se pode atopar nas estacións de servizo de bandeira ─as das grandes─, que o único que fan é engadir aditivos aos carburantes que saen das refinarías. En calquera caso, cos prezos en máximos ─ a gasolina alcanzou de media a semana pasada os 157,5 euros por litro e o diésel os 146,2─, as persoas consumidoras mirarán con máis detalle os prezos das estacións de servizo. As de baixo custo levan as de gañar, de aí que a súa presenza se teña incrementado tanto nos últimos anos, contribuíndo, iso si, a que a Galiza non sexa o territorio máis caro.


Summary: A galega Chus Martínez ven de ser nomeada como conservadora xefa do Museo do Barrio de Harlem en Nova Iorque. Martínez, nacida en Ponteceso, chega ao centro neoiorquino despois de pasar polo Documenta de Kassel e o Macba, nas últimas paradas da súa traxectoria internacional.

A incorporación de Chus Martínez ao Museo do Barrio realizarase nos próximos meses, despois de que poñer o ramo ao seu traballo como directora-xefa na Documenta de Kassel. O cargo que asumirá agora no centro neoiorquino é o mesmo que Martínez desempeñou no Museu d´Art Contemporani de Barcelona, centro no que traballou ate se incorporar á mostra de Kassel.Cunha xa longa e prestixiosa tarefa que fan de Chus Martínez un dos nomes máis respetados na xestión de arte a nivel internacional, a súa carreira despegou ao se facer cargo da Sala Rekalde de Bilbao, antes de gañar un concurso internacional que a convertiría no 2005 en directora do Frankfurter Kunstverein. Con anterioridade xa desenvolvera o papel de comisaria no Espai Montcada da Fundación La Caixa en Barcelona.A relación coa xestión artística na Galiza tivo especial relevo como asesora en diversos proxectos do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) baixo a dirección de Manuel Olveira.O Museo do Barrio no Harlem foi fundado en 1969 e ten no seu obxectivo a difusión e promoción da arte do Caribe, en especial a de Portorrico. Na comunicación institucional do centro lembran que Martínez foi "recentemetne nominada no posto corenat e cinco da lista dos 100 personaxes máis influíntes do mundo da arte que publica Art Review e antes, en 2010, cando a Revista Flash Art, incluiuna na súa lista dos 101 comisarios máis influíntes do mundo".


Summary: Secretario xeral da CIG empraza aos sindicatos españois a ter "máis confianza na clase traballadora"

Ás portas dun Primeiro de Maio que se presume multitudinario, o secretario xeral da CIG, Suso Seixo, amósase confiado e convencido da resposta da cidadanía da Galiza nesta data "fronte aos ataques máis graves desde a Transición aos traballadores e traballadoras e aos servizos públicos". A central nacionalista ten convocadas para este Primeiro de Maio dez manifestacións en cidades e vilas do país. Pregunta: A EPA marca un novo récord de persoas desempregadas na Galiza e no Estado, e o INE confirma que a economía española entra en recesión. Todo isto a escasas horas do Primeiro de Maio. Máis motivos aínda para saírmos á rúa? Resposta: Estamos nun escenario profundamente preocupante. Mais non nos sorprende. Desde o inicio da crise viñamos denunciando que as políticas que se estaban a adoptar eran equivocadas, que eran medidas que non ían funcionar. Se a unha caída do investimento privado engades un recorte brutal no público, e todo isto o acompañas de actuacións que xeran paro e precariedade laboral, tes exactamente o panorama que temos. E lembremos que as perspectivas manexadas polo FMI sinalan que até o 2018 a economía española non acadará un aumento de máis do 2%, que é o preciso para xerar emprego. Por iso este Primeiro de Maio ten importancia. A CIG céntrao en dous grandes lemas, como son Por un emprego digno, non á reforma laboral do PP; e Na defensa do ensino e sanidade pública. P: A CIG fixo un emprazamento ás centrais sindicais vascas e españolas para convocar unha nova folga xeral a principios de xuño, tiveron resposta? R: Hoxe mesmo estiven en contacto cos secretarios xerais de CCOO e UGT. Eles coinciden en que a situación é preocupante mais non ven a necesidade dunha folga xeral, aínda que tampouco a descartan de plano. A nosa visión é distinta. Se ben sabemos que un mes despois da outra convocatoria de folga é pedir á sociedade un esforzo importante, hai que ter en conta que nunca se dera o que está a acontecer agora, cuns ataques directos a dereitos e a servizos públicos. E o goberno insiste en que vai seguir nesta liña. Por iso nós optamos por unha confrontación clara con esas políticas da dereita neoliberal. Consideramos oportuna e xustificada esta folga xeral e afirmámolo co convencemento de que se o PP segue así non vai ser a última. Fronte aos recortes e aos ataques que castigan a amplas capas da poboación debemos mobilizarnos. E hai que confiar máis na clase traballadora galega. Na Galiza, cando se lle pediu ese esforzo aos traballadores e traballadoras, sempre respostaron positivamente. P: De non apoiaren CCOO e UGT finalmente esa folga xeral, a CIG convocaríaa en solitario? R: Todo parece indicar que maio vai ser un mes de axitación e conflictividade porque as políticas do PP van seguir. Nós valoraremos como transcurre e tomaremos unha decisión. Se facemos a proposta aos sindicatos vascos e a CCOO e UGT é porque entendemos que a folga xeral debe ser a nivel estatal. Mais se iso non é posíbel, avaliaremos se hai condicións para a convocar. E non tanto obxectivas, que as hai e dabondo, senón subxectivas. P: As centrais sindicais semella que volven ser un referente para amplas capas da poboación, que ven nelas a liña que está a plantar cara ás políticas do goberno. Mais doutra banda, seguen a lanzarse mensaxes desde certos púlpitos e círculos do poder que inciden en que un sindicato é unha organización obsoleta e que vive das subvencións. R: A dereita quere implantar modelos a cada máis inxustos, desiguais e precarios. E os sindicatos somos incómodos, molestos para eles, pois opoñémonos a ese obxectivo. Na CIG entendemos que o noso papel é o que estamos xogando. Por un lado, a contestación social a esas políticas e a ese modelo. E, por outro, incentivar o debate, salientando que o modelo actual é errado e que hai que dar a batalla por outro modelo económico e político. Os sindicatos estamos ante un momento histórico en que debemos clarificar cal é o modelo ao que aspiramos. P: Nestas horas vén de sair á luz o que podería ser un posíbel cambio de táctica por parte de Alemaña, insinuando unha sorte de "Plan Marshall" europeo que axude á reactivación económica. Hai un esgotamento da simple aposta pola "austeridade"? R: Pode deberse a dúas circunstancias. Vai haber eleccións en varios lander alemáns e iso pode facer que a propia Merkel anuncie un cambio de políticas por electoralismo. E, alén diso, Alemania ten unhas perspectivas económicas baixas para este 2012. Pode haber un "parón" da economía alemá, que depende moito das exportacións, sobre todo a países da Unión Europea. E tamén pode ser, quizais, que todo iso sexa o inicio da idea de que co desenvolvemento de políticas de recortes e austeridade non vale. E neste sentido hai movementos para unha certa esperanza, como que Hollande en Francia lance as mensaxes que lanzou ou ben que ata na propia socialdemocracia europea se está a cuestionar o papel do Banco Central Europeo. Se todos estes debates van en serio, pode ser o inicio de algo. Veremos. P: Noutra orde de cousas, a CIG ten emprazado ao goberno para que non pague o que é a "débeda ilexítima". R: Hai unha débeda, por decilo así, legal. Mais hai outra que é ilexítima, froito da especulación e de que os estados saíron salvar e avalar á banca. E non pode ser que as clases media e traballadora deban pagar as consecuencias disto. Cremos que os estados deben ter a valentía de se enfrontaren aos mercados e non pagar esa débeda ilexítima.


Summary: "I ante aquel silencio mudo", o documental producido pola AS-PG sobre Rosalía e Cantares Gallegos proxéctase este sábado 31 de xaneiro ás 18 horas na sede do CGAI da Coruña.

O Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI) proxecta este sábado 31 de xaneiro ás 18:00 horas o documental "I ante aquel silencio mudo. Rosalía e Cantares Gallegos", producida pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega. A sesión contará coa intervención dunha das autoras, Marina Chiavegatto, o presidente da AS-PG, Xoán Costa ademais da actuación musical de Javier Cedrón que tocará dúas melodías do disco "Rosalía de Castro. Os ollos que falan", banda sonora do documental. A curtametraxe "I ante aquel silencio mudo" estreouse o 12 de novembro en Ferrol e é o máis recente dos traballos promovidos pola AS-PG arredor da escritora. Maria Chiavegatto e Millán Castro crearon o guión e a realización do documental que produce a AS-PG. "O entusiasmo con que defenderon a idea, e a claridade con que vían o proxecto, fixo que inmediatamente comezasen os traballos de elaboración do guión", sinala o presidente, Xoán Costa que sitúa na base do proxecto ás páxinas patrocinadas por Medulio e publicadas ao longo de 2013 no semanario Sermos Galiza arredor do aniversario da obra da escritora. A outra Rosalía oculta "Segundo nos manifestaron, fronte ao coñecemento que tiñan de Rosalía, adquirido no ensino regrado, descubriron agora unha Rosalía comprometida, rebelde e, como se mostra no vídeo, conscientemente galega coa que eles se identificaban moito máis que coa aborrecida e triste visión académica que dela tiñan", explica Xoán Costa, dunha iniciativa na que quixeron "trasladar esta visión aos seus compañeiros e compañeiras de xeración, mozas e mozos galegos menores de trinta anos que naceron ao amparo da Lei de Normalización Lingüística e comprobaron como o sistema educativo os afastaba cada vez máis do coñecemento do propio para desde el acadar o coñecemento do universal". Curtametraxes en quinta edición A iniciativa da AS-PG súmase a outros proxectos desenvolvidos arredor de Rosalía de Castro como a publicación de libros como Análise Sociolóxica da obra de Rosalía de Castro (1988), tese de doutoramento de Francisco Rodríguez ou o posterior do autor Rosalía de Castro, estranxeira na súa patria (A persoa e a obra de onte a hoxe). O proxecto Daquelas que cantan (http://bitaculas.as-pg.com/literaria/) ou a presenza da autora no Trivial.gz son outras das iniciativas que se suman ao certame de curtametraxes da que sairá en breve a convocatoria coas bases da quinta edición.


Summary: Xosé Lois González Vázquez, O Carrabouxo, (Ourense, 1949), creou o popular personaxe do Carrabouxo o 10 de novembro de 1982 e desde entón publicase a diario en "La Región" e "Atlántico Diario".

Varios actos celebraran este 30º aniversario en Ourense.O sábado 10 (11:30 h.) preséntanse no Café Auriense as actividades dos trinta anos d'O Carrabouxo que consistirán nun magosto na rúa (17 de novembro, Praza do Correxedor, 20 horas), unha exposición itinerante dos Carrabouxos non publicados (3 de decembro, Auriense) e o pasarrúas "Galiza con Carrabouxo" que sairá da Praza do Correxedor até o Parque de San Lázaro (14 de decembro, 19:30 h.). Porque o nome de Carrabouxo? É un nome moi sonoro, moi enxebre, moi propio da Galiza interior. Tamén é un elemento que se emprega moito aqué en Ourense para os "maios". Ten certas connotacións cariñosas... polo fermosa que é esa bola. As nais chaman carrabouxiño aos seus fillos. Aparte responde a un costume popular de poñerlle a unha persoa de alcume todo o contrario do que é. O persoaxe é moi alto e estirado e o carrabouxa é unha bola pequeniña, redondiña.Carrabouxo cumpre 30 anos, non parece tan maior... (risos) Non sei se cara afora dá o aspecto de moi vello ou non. Teño xogado moito con el. É o personaxe fixo que se repite sempre, ten que saír todos os días. Coido que saíu de mozo, adulto e vello segundo o contexto. Pode que sexa unha persoa de mediana idade para que poda ter conexión cos novos e un tempo cos vellos.De onde lle ven o interese polos xogos de palabras? Non sei. En Galiza, onde o idioma estivo tan castigado e reprimido mesmo na grafía, xogar coas palabras non era tradicional, mesmo antes da normativización. Era un risco que asumín mais deu o seu froito. Gostan á xente. Tamén pasa que de non entrar na norma ao principio logo si. Foi o caso daquel golpe de man de Barreiro contra Albor. "Di arre. Arre. Di xo. Xo. Dimite. Mite" Antes era demitir e agora na norma dimitir. O Carrabouxo ten o seu equivalente na realidade ou é unha suma de equivalentes? É unha suma de moitas persoas. Non existe ninguén idéntico. Está inspirado en cousas da miña infancia, nalgún cagasentencias,... algunha persoa cun parecido físico maís lonxe do personaxe. Eran persoas, nalgúns casos, xente case do "lumpen" rural. É idéntico a miña cabeza, nada máis. Carrabouxo fixo de todo, mesmo saír na televisión... Como foi aquela experiencia? Fora unha obra pioneira posto que era a primeira vez que se facía en Galiza con medios galegos. Participaron trece ou catorce debuxantes galegos moi bos e con pouca tecnoloxía, non como agora. O guión era a viñeta e Lhosca Arias converteuna nun debuxo animado. Fixéronse 26 capítulos. Fora unha experiencia interesante. A dobraxe do personaxe foi era miña ao principio. Que ten o humorismo gráfico que a maior parte de debuxantes son de esquerdas? Agora que o dis... Pasa case con todas as manifestacións culturais. Os traballadores das artes e as letras non son moi de dereitas. Pode que a visión desde a esquerda saque máis punta aos temas sociais... "Ten certo mérito manter un personaxe así nun medio tan distante da miña ideoloxía" Carrabouxo tiña que ser nacionalista ou non ser? Si, claro. Desde logo a miña visión da realidade está baixo un prisma ideolóxico que se reflicte no meu personaxe. As miñas ideas foron unha fonte inesgotábel para o personaxe. O Carrabouxo naceu cando gañou as eleccións españolas Felipe González. Moita xente sorprendeuse que o carrabouxo criticara a aquela xente que viña a facer o cambio, a renovar. Logo déronse conta que o que criticaba eran as carencias do PSOE e que en Galiza non resolvían a súa política. Mesmo trouxeron a reconversión naval. Había un problema sen resolver que era a cuestión nacional de Galiza e iso deulle vida ao Carrabouxo. Co pensamento na Nación mais vive na "Región"... É curioso... É o caso de convivencia estraño... ten certo mérito manter un personaxe así nun medio tan distante da miña ideoloxía. Vivimos moitos conflitos, moitas censuras mais seguimos adiante. Supoño que a eles resúltalles rendíbel o personaxe a min ter onde publicalo. Nalgunha ocasión outros medios quixeron levarse ao Carrabouxo mais non chegamos a ningún acordo. Que comentou Carrabouxo dos resultados electorais? Aínda non fixo ningún comentario... O seu autor quedou bastante amolado...Hai algunhas ideas mais aínda non fixen unha valoración. Foron tan complexos os resultados! Hai que medirse moito para facer unha análise coa rotundidade que ten o Carrabouxo. Calquera día sairá unha análise. Onde están hoxe outras personaxes como Bolecha, Sabeliña,...? Tiveron a súa época e non teñen porque volver. Sabeliña publicábase n'A Nosa Terra e alguén decidiu "matala" tecnicamente por facer algo "máis aberto". Eu aceptei aquela nova perspectiva de cambio n'A Nosa Terra que despois acabou todo... en terra... Se se lle ocorre a alguén que ten algunha función sempre pode resucitar. Agora o Carrabouxo ocúpame todo o tempo. O caso da taberneira Bolecha tamén está aí. Os personaxes desaparecen mais nunca morren, están vivos posto que non fixen ningunha viñeta onde morreran.Cales foron as primeiras palabras de Carrabouxo? Foi o 10 de novembro de 1982 cando a visita do Papa a Galiza. Dúas velliñas camiño de Compostela cunha pancarta moi rústica que dicía "Totutotuto", unha versión do lema do vaticano, e o Carrabouxo dicíalles "Eu creo que iso vai mal posta pero vostedes verán".Atrévese a predicir cales serán as últimas? Non sei cales serían. Manterá o humor, a súa filosofía e a súa ideoloxía. Ao mellor as súa últimas palabras serán "Por fin Galiza é libre!"


Summary: O prezo da enerxía situarase de media esta cuarta feira nos 291,73 euros por megawatt hora (MWh), o seu prezo máis alto desde que hai rexistros.

Decembro vai camiño de bater todos os rexistros no que ao prezo da electricidade se refire. A media de hoxe no mercado almacenista acada os 291,73 euros por megawatt hora (MWh), o seu prezo máis alto desde que hai rexistros. Supera así o anterior récord de 288,53 euros rexistrado o pasado 7 de outubro. Prender o interruptor será esta cuarta feira seis veces máis caro (+496,34) que o mesmo día de 2020. En relación a esta terza feira, a suba será de 1,37%, mentres que con respecto á semana anterior o ascenso acada o 168,3%. O prezo máximo darase entre as 21 e as 22 horas, cando se pagarán 319,1 euros/MWh, mentres que o mínimo será de 261,73 euros entre as 5 e as 6 horas, segundo os datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía ( OMIE). Decembro está a ser un mes marcado por unha gran volatilidade nos prezos, con caídas na media dalgúns días até a contorna dos 100 euros/MWh e con certos ascensos que superan amplamente a cota dos 200 euros/MWh. De feito, no que vai de mes a media xa se sitúa nos 221,06 euros/MWh, co que, de seguir así, superaría o rexistro do pasado outubro, que foi o mes máis caro da historia, lembran desde Facua-Consumidores en Acción. Axudas para autoconsumo Unha das medidas para esquivar estas subas de prezo é apostar no autoconsumo. A este respecto, a Xunta vén de anunciar que esta semana abrirá o prazo de solicitude das novas liñas de axudas dirixidas ao autoconsumo e enerxías renovábeis destinadas a particulares, traballadoras autónomas, entidades sen ánimo de lucro e administracións públicas. O orzamento das axudas ascende a 17,2 millóns de euros e o obxectivo do Executivo galego é chegar a con elas a 3.000 persoas beneficiarias e crear uns 300 empregos. Estes apoios, que se resolverán por orde de presentación de solicitudes, varían en función da instalación, mais a Xunta calcula que podería xerar aforros nas facturas enerxéticas de 2,6 millóns de euros ao ano. Por outra banda, este 15 de decembro, activarase a convocatoria para apoiar proxectos de xeotermia e hidrotermia, mentres que mañá, 16 de decembro, abrirase a referida a iniciativas baseadas en aerotermia. Así mesmo, a partir da sexta feira poderanse solicitar os apoios para proxectos de biomasa e enerxía solar térmica.


Summary: Tamén os que precisan hospitalización.

Galiza volve rexistrar un leve aumento de casos activos de coronavirus, con 2 máis que os rexistrados na cuarta feira. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, esta quinta, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 333. Deles 102 son da área da Coruña, 27 da de Lugo, 22 da de Ourense, 8 da de Pontevedra, 135 da área de Vigo, 28 da de Santiago, e 11 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 5 están en unidades de hospitalización (1 máis ca onte) e 328 no domicilio. Non hai pacientes positivos en UCI. Polo de agora, na Galiza hai un total de 10.563 persoas curadas, rexistrándose 619 falecementos. O número de PCR realizadas é de 170.204. Residencias de anciás Nas residencias de anciás hai 5 contaxiadas, das que 4 son usuarias e 1 traballadora. O número de falecementos mantense en 274.


Summary: A ONU insta a facilitar a inmunización nos países menos desenvoltos.

O secretario xeral da ONU, António Guterres, puxo o foco na vacinación para os países de rendas baixas na súa intervención no Foro Económico Mundial, coñecido como Foro de Davos, no marco dunha época "difícil" para as economías, as persoas e o planeta. "A Organización Mundial da Saúde (OMS) deu a coñecer unha estratexia para vacinar 40% das persoas en todos os países para finais do ano pasado, e a 70% para mediados deste ano. Non estamos nin perto destes obxectivos. As taxas de vacinación nos países de altos ingresos son, vergoñentamente, sete veces máis altas que nos países africanos", explicou. Neste senso, afirmou que é preciso solidarizarse cos países en desenvolvemento "compartindo licenzas, coñecementos e tecnoloxía", así como brindar apoio financeiro ou priorizar a subministración de vacinas. "Precisamos reformar o sistema financeiro global de maneira que poida funcionar para todos os países sen ser nesgado. Neste momento crítico, estamos a gravar en pedra unha recuperación desequilibrada", recalcou. A desigualdade impera no repartimento das vacinas Atendendo aos datos actuais de vacinación, América do Sur é o continente máis adiantado, con 76,9% da súa poboación con cando menos unha dose do fármaco e até 65,8% coa pauta completa. Ségueno de perto Asia —69,4% cunha dose e 57,5% coas dúas—, América do Norte —68,9% e 58,8%, respectivamente— e Europa —66,3% e 62,5%—. Máis afastado está Oceanía, con 62,3% da poboación coa primeira picada e 58,9% coa pauta completa da vacina, mentres África fica á cola con apenas 10,1% de inmunización completa e 15,4% cunha dose. Atendendo aos países que máis e menos avanzaron no proceso de vacinación pódense observar as dúas caras dunha mesma moeda: mentres Emiratos Árabes lidera a inmunización coa pauta completa, cun alcance de 92%, en Burundi a cobertura nin tan sequera chega a 01,% da súa poboación.


Summary: Este donativo chega no contexto do aniversario 46 da creación da República Árabe Saharauí Democrática, como evidencia do apoio permanente de Cuba á causa do pobo saharauí por recuperar os seus territorios e alcanzar a paz

Como expresión das "excelentes relacións de cooperación bilaterais", Cuba doou un lote de 458.000 doses da vacina Soberana 02 para uso pediátrico á República Árabe Saharauí Democrática (RASD). Destinado ao combate á pandemia da COVID-19, o envío do fármaco cubano ao país africano "leva consigo o agarimo de todo o pobo cubano, en especial dos seus traballadores e científicos da saúde" que obtiveron tres vacinas, e seguen a traballar con outros dúas candidatas para que alcancen o seu rexistro, pronunciou Déborah Rivas Saavedra, viceministra de Comercio Exterior e o Investimento Estranxeiro (Mincex). Nese sentido, Yuri Valdés Balbín, director adxunto do Instituto Finlay de Vacinas (IFV), sinalou que é motivo de gran satisfacción que "a nosa vacina Soberana vai poder chegar á RASD". Á súa vez, Valdés Balbín transmitiu que o IFV, do mesmo modo que todas as institucións de Biocubafarma e de todo o sistema de ciencias do país están "ao dispor da nación saharauí e de todas as poboacións do mundo". Así mesmo, o embaixador extraordinario e plenipotenciario da RASD, Mohamed Salec Abdesamad, expresou o seu agradecemento, en nome do seu goberno por este donativo que "demostra, máis unha vez, a solidariedade da Illa que historicamente apoiou a loita do pobo saharauí para culminar a liberación do seu territorio, lograr a soberanía total e a paz". "Este pobo irmán, coa súa constante solidariedade, fai unha demostración ao mundo da súa capacidade científica exemplar a pesar do bloqueo extremo dos EUA", dixo o diplomático. Até o 22 de febreiro deste ano, 89,1 % (9.873.957 persoas) da poboación cubana tiña aplicado o esquema completo de vacinación. Ao concluír o mes de xaneiro, 1.600.000 crianzas cubanas foran inoculadas, o que sitúa o país caribeño como o primeiro do mundo que concluíu a campaña de vacinación infantil contra a Covid-19.


Summary: Por riba da loita armada que os maquis levaban a cabo como resistencia contra do réxime franquista, base esencial da súa presenza nos montes, os guerrilleiros galegos preocupábanse polo adoutrinamento e concienciación do pobo, así como de dar información das súas actividades, facendo todo iso a través de escritos, comunicados ou panfletos que se entregaban nas casas, sementábanse polos camiños e estradas ou se penduraban nas portas das igrexas.

A prensa e a comunicación empregada polo Exercito Guerrilleiro de Galicia partía de tres concepcións diferentes: a prensa procedente de fóra, maiormente a que chegaba do Partido Comunista e o seu órgano oficial Mundo Obrero; a prensa elaborada polos propios guerrilleiros, xa en forma de xornais murais ou multicopiados e, finalmente, os panfletos informativos das súas propias acción máis inmediatas e que eles encabezaban sempre como "Orden de campaña". Comezando pola prensa que chegaba de fóra, e que como queda dito procedía na súa meirande parte do órgano oficial do PCE, Mundo Obrero, no número correspondente ao 29 de agosto de 1948 indicábase que a mediados do citado mes, un destacamento da IV Agrupación Guerrilleira de Galicia voara a liña férrea da Coruña a Madrid, quedando cortada a circulación durante 32 horas. Asemade, durante os meses de xullo e agosto, esta agrupación mantivera cinco combates coa Garda Civil ocasionándolle, sempre segundo o citado xornal, sete baixas. Indícase tamén que esta agrupación tomou catro concellos e xulgou e sancionou a 40 falanxistas. As publicacións Como se lembrará, a voadura da vía férrea fora unha das acción máis importantes que se levaron a cabo na loita da resistencia, mentres que no procesamento a falanxistas, algo debe de ter sido certo pois entre a documentación que figuraba nos arquivos policiais aparecen varias notas escritas a man e con lapis, coincidindo varias delas nun acto destes ocorrido en Riotorto, na Mariña. A prensa e a comunicación empregada polo guerrilla correspondíase coa prensa procedente de fóra, a elaborada polos propios guerrilleiros e os panfletos informativos das súas propias accións En concreto, unha destas notas di textualmente: "Fuerzas de la III Agrupación, el día 30 de agosto, efectuaron un golpe económico contra el fascista J.M.L" - preferimos pór as iniciais por respecto á intimidade persoal de cada quen-, "de Riotorto (Lugo), sancionándole con la cantidad de 50.000 pesetas, entregándonos en el acto la cantidad de 25.425 pesetas. Este falangista recalcitrante dio conocimiento del hecho a las autoridades franquistas". Por outra banda, no mesmo xornal correspondente ao mes de outubro de 1948 facíase un chamamento en especial aos galegos pedíndolles a non participación nas eleccións municipais que proximamente terían lugar ao mesmo tempo que lles recomendaba a participación nos sindicatos clandestinos UXT e CNT e, loxicamente, nos consellos locais da resistencia. Precisamente nun exemplar de El Guerrillero, publicación que na súa cabeceira se definía como "Organo del Ejército Guerrillero de Galicia", no correspondente a 25 de marzo de 1948, dentro das noticias breves faise constar a seguinte: "el 27 de diciembre, los guerrilleros de la III Agrupación recibieron noticias de que iba a pasar un tren con pertrechos militares. Después de ocupar la estación de Rubián (Lugo), se apoderaron del mercancías número 81. La Segunda guerrilla, al mando de "p" -en clara referencia ao Piloto-, "destruyó un vagón cargado de cerrojos de fusil". No Mundo Obrero correspondente a 14 de abril de 1948, e baixo o título de "Alcalde espabilado", aparece a seguinte noticia: "El alcalde de Lugo ha montado con sus sabuesos, un negocio fructífero. Se enteran de quién tiene cerdos y el día de matanza, el que no ha pagado las 20 pesetas de derechos, se queda sin el animal, que después es vendido de estraperlo por el monterilla lucense". Outras tres noticias máis aparecen neste exemplar relacionadas con Lugo. A primeira, co título de "Fiscaleros atracadores" dí: "Con motivo de la feria celebrada en Monterroso (Lugo) el pasado noviembre, los rateros de la Fiscalía arrebataron a los labradores 600 kilos de pan blanco. ¿Sabeis qué hicieron con él? Lo subastaron entre chulos y señoritos del pueblo y, juntos todos, organizaron una gran comilona". A segunda das noticias, co título de "Estraperlo de géneros" dí o seguinte: "El pasado diciembre, el gobernador de Lugo José García -refírese a José García Hernández, que logo sería ministro da Gobernación con Franco-, "se incautó de los géneros que venían para vender al pueblo, los cuales fueron entregados para vender de estraperlo a sus miñones y a las vampiresas de Falange. El negocio le produjo cerca de 200.000 pesetas". Finalmente a terceira das noticias leva o título de "Jamones para el gobernador" e sinala o seguinte: "El mes pasado, en Sanfiz (Lugo), a un vecino le robaron una partida de jamones. Según los vecinos que presenciaron la "gloriosa operación", el coche de los ladrones tenía pintado en la puerta "Servicio oficial". El mismo coche y el mismo chófer del Sr. Gobernador". Murais e panfletos Os maquis tiñan tamén a súa propia propaganda e as súas propias publicacións aínda que, loxicamente, no primeiro dos casos, primaban os chamados panfletos que supoñían un verdadeiro traballo de chinos dada a súa elaboración artesanal. De entrada habería que subliñar que os selos empregados como carimbo para asinalos eran feitos en madeira e totalmente labrados a man nos seus caracteres, posiblemente cunha navalla ou un punzón. En canto aos panfletos en si, eran feitos nun longo proceso que supuña escribir o mesmo texto varias veces nunha máquina de escribir e facendo cada vez catro ou cinco copias en papel de calco. Os panfletos adoitaban recoller actuacións próximas ou ameazas cara aos representantes do Goberno de Franco e viñan encabezados como ordes de campaña. Por exemplo, a orde de campaña dada en Lugo o 16 de maio de 1948 e que asina a xefatura da III Agrupación de Guerrillas, que é a correspondente a Lugo, di o seguinte: "Siendo frecuente la detención de patriotas que a veces no tienen ninguna relación con el movimiento guerrillero, esta Agrupación, que estima como una de sus principales misiones la protección del pueblo indefenso ante las brutales represiones falangistas, se ve obligada a tomar las medidas pertinentes para acabar con injusticias, barbaridades y crímenes como jamás conoció la historia de nuestra nación. A cuyo efecto esta Agrupación declara: 1º. Se considerará principal responsable de los casos de detención, apaleamiento o muerte de patriotas al alcalde en funciones el día del hecho, tanto si ocurre dentro del pueblo como en el término municipal. 2º. Serán considerados segundos responsables el jefe de Falange, dada su influencia política para evitarlo; el resto de las autoridades locales que de una manera efectiva y pública no se opongan a tales injusticias; los instigadores de dichos actos y los delatores de los patriotas". De xeito similar polo que á súa confección se refire, é dicir, copia tras copia con papel de calca, coa diferenza aquí de que as cabeceiras nalgúns casos, ían tamén pintadas ou debuxadas a man. Habería que citar outras dúas publicacións dos maquis galegos: Nova Galiza, que se definía na súa cabeceira como "Revista antifranquista de combate", e Vida Guerrillera, coa súa cabeceira debuxada a man en color vermello, non podía ser menos, e que se definía como "Boletín de orientación de las guerrillas de Galicia". En canto a Nova Galiza estaba destinada ao adoutrinamento dos guerrilleiros con artigos sobre a clase obreira e mesmo de Dolores Ibarruri, Enrique Líster ou Santiago Carrillo. Polo que se refire a Vida Guerrillera subliñábase xa no seu primeiro número que se trata que sexa ante todo o vínculo que permita transmitir as experiencias dunhas unidades guerrilleiras a outras, a base para organizar as discusión políticas ou mesmo métodos para orientarse. Habería que destacar tamén dentro destas publicacións unha feita de modo artesanal, Senda Guerrilleira que se definía como periódico mural do destacamento Manuel Eibe e que se colocaba en lugares públicos como os adros das igrexas para que chegase deste xeito ao maior número posible de xente. De feito, no número oito de 30 de xuño de 1948 aparece un artigo firmado por A. Veiga e titulado "Los católicos ante el régimen franquista" e mesmo até un poema de R. Alonso que titula "Despertade que inda hai tempo". Hai outras dúas publicacións que chegaron ás miñas mans e que compre salientar aquí. A primeira delas, baixo o título xenérico de Enseñanzas útiles para las guerrillas explicaba nocións de sabotaxe nas vías férreas mesmo acompañadas con un esquema informativo. A outra publicación titúlase 10 consejos de un veterano guerrillero que fan referencia a como a necesidade de manter as armas a punto, a limpeza para ter boa saúde ou o respecto ás diferentes crenzas relixiosas pois "ser católico no es incompatible con ser antifascista". As cartas de amor Finalmente no meu arquivo figuran tamén anotacións a man en libretas onde se daba conta de acción, levábase a contabilidade das compras feitas para o sustento, ou mesmo cartas duns guerrilleiros a outros para expoñerlles certas dúbidas sobre posíbeis infiltrados da propia policía. Noutros casos confeccionaban incluso claves secretas para enviar mensaxes cifrados; cancións de moda naquel entón, como "Angelitos negros" copiada integramente, ou mesmo cartas de amor. Destas últimas gardo unha que lle remite Sesusiña ao seu compañeiro Gregorio, nas guerrillas que comeza dicindo "Gregorito de mi vida…" na que mostra a súa ledicia e contento por recibir a carta a través dun dos enlaces das guerrillas. Outro documento interesante é un informe que se realiza tras unha viaxe de contacto pola Mariña e no que se recollen opinións e informacións cos guerrilleiros contactados de cara a posíbeis accións conxuntas. A guerrilla luguesa en cifras D espois de trece anos de loita, os guerrilleiros galegos retíranse. Non é doado coñecer cantas accións levaron a termo, cantas baixas sufriron nin cantos caeron en prisión ou foron condenados a morte en Galicia, pero si se poden ofrecer datos relativos á provincia de Lugo, segundo figuran nos arquivos policiais dos que dispoño. Segundo estes, dende 1936 a 1952 producíronse 68 asasinatos, un secuestro, dúas sabotaxes e 312 atracos. Nos anos 1936, 1937 e 1938 non se producen feitos salientables, pero si comezan xa en 1939. Así, o 2 de novembro dáse un atraco en Chantada; o 5 do mesmo mes, outro atraco en Ramil (Lugo) e diversos atracos prodúcense tamén no mesmo mes, o día 13 en Lousada (Xermade), o 24 en Toldaos (Pantón) e o 30 en Noceda (O Incio). O 17 de decembro rexistrase outro atraco en Vilelos (O Saviñao). As accións en 1940 comezan o 26 de febreiro en Currelos (O Saviñao). Prodúcese tamén un atraco en cada un dos seguintes lugares e datas: o 9 de marzo en Riobarba (O Vicedo); o de 13 mesmo mes, en Cabanas (O Vicedo); o 10, en Vilaxuste (Portomarín); o 4 de xuño, en Lugo; o 16 en Saragunde e o 19, en Baralla; o 13 de agosto en Guillén (Becerreá); o 15 en Cervela (O Incio); o 17 en Lagoa (Pastoriza) e tamén en Lamagrande (O Saviñao), o 18 en Couso (A Pobra de Brollón); o 20 en Labrada (Abadín) e Taboada; o 5 de outubro no Viveiró (Muras); o 14 en Bóveda; o 17 en Veascós (Carballedo) e tamén ese día tres atracos nos lugares de Triacastela de Fillobal Vilar e Teixeiro e finalmente, un atraco o 31 de outubro en Marco da Breo (Sarria). No ano 1941, o 3 de maio ten lugar un atraco en Uceira Doseco (Abadín); o 8 de agosto, outro en Pintinidoira (Cervantes); o 4 de setembro, catro atracos en Cervantes; o 15 outros catro en Doiras (Cervantes); o 22, un en Milleiros (Carballedo) e tamén o 19 en Vilamane (Becerreá) e outro en Retizós (Baleira); dous atracos en Padornelo (Pedrafita) o 5 de novembro; un asasinato (terminoloxía segundo figura no informe da Garda Civil) o 8 de novembro en Castrelo e un atraco o 17 do mesmo mes na Fervedoira (Lugo). Outro atraco ten lugar o 3 de decembro en Penasillas (Chantada) e outro o 29 en Castro de Seixas (Palas de Rei). Hai que salientar que nos atracos de Doiras (Cervantes) e Vilamane (Becerreá) producíronse sendas mortes. O 7 de febreiro de 1942 rexistrase un morto en Campo Ramiro (Chantada); o 6 de marzo, outro en Fiolledas (Monforte); un morto máis o 12 de marzo en Castroverde, outro atraco o 28 de xuño en Triacastela; dous o 6 de agosto en Castro de Rei co resultado dun morto; outro atraco en Oural (Sarria), o 20 de setembro; dous na mesma data en Pena (Lugo) e Bolaños (Castroverde); outro en Fonfría (Pedrafita) con un morto e sendo atracos, o 6 de outubro en Bande (Láncara), o 9 en Quintela (Castro de Rei) e o 10 en Vilaquinte (Cervantes). Tamén o 10 de outubro rexistrase outro atraco en Silvosa (Castro de Rei); dous en Vilamarín (Monforte) o día 21, un en A Seara (Paradela); catro atracos en Moucide (O Valadouro) o 28 e un o 10 de novembro en San Martiño da Ribeira (Cervantes), así como outro máis o 26 en Vilar de Moia (Navia de Suarna). En 1943 hai un atraco o 5 de xaneiro en Rúa (Cervo); outro o 11 en Sobreda (Saviñao); dous mortos o 1 de marzo en Seixo (Barreiros), un atraco o 15 en Bóveda; outro o 23 en Larxentes (Navia de Suarna) e outro o 13 de abril en Filgueiras (Palas de Rei); tres atracos o 15 de maio en Miñotos (Ourol); un en Pacios (Paradela) o 29 e catro atracos en Ernes (Negueira de Muñiz) o mesmo día; o 22 de xuño tres atracos no Incio; outros tres máis en Moreira (Castroverde) o 3 de xullo e un en Castro-Chantada o 17 de agosto; o 26 de setembro en Vilacaiz (Saviñao), en Coca o 2 de outubro e en Vilaxuste (Portomarín) o 8 de novembro. Polo que se refire ao resumo no número dos encontros entre os guerrilleiros e a Garda Civil na demarcación de Lugo, estes comezan en 1937, rexistrándose un total de 96 mortos, dos cales, un deles foi nun asalto a unha sucursal bancaria en Regueiro de Chaves o 25 de setembro de 1939; outro morreu arrolado por un tren en febreiro de 1942 nos Peares e outro suicidouse en Montefurado (Quiroga) o 16 de outubro de 1946. Polo que se refire ás baixas da Garda Civil foron 15 mortos e 14 feridos, sendo os de maior gradación un brigada en Montecubeiro (Castroverde) o 22 de agosto de 1937; un tenente morto en Eiraxalba (O Incio) o 11 de maio de 1939 e un sarxento, ferido en Castro de Seixas (Palas de Rei) o 29 de novembro de 1941. O resto dos mortos e dos feridos eran gardas, gardas primeiros, segundos ou cabos, destacando por outra parte que dende 1950 non se produciron baixas neste corpo armado. Finalmente habería que destacar que nestes trece anos foron detidos 133 guerrilleiros, entregándose catro. Asemade foron 331 as persoas detidas por ser enlaces ou colaboradores dos guerrilleiros en tanto que membros de Partido Comunista ou doutros partidos, foron detidos na provincia de Lugo un total de 105, entregándose 34 deles.


Summary: CUP, Boltxe, Nación Andaluza, Plataforma Laboral e Popular, Comunistas de Castilla e Iniciativa Comunista apostan nunha Internacional que contribúa a coordenar "as luitas da classe operária, das mulheres e dos povos a escala mundial".

Sete formacións políticas de Galiza, Portugal, Euskal Herria, Catalunya, Castela e Andalucía subscribiron este 24 de xullo na capital galega o denominado 'Manifesto Internacionalista de Compostela', un documento no que as asinantes mostran o seu "firme compromiso" coa "ruptura" do actual réxime do Estado español e a Unión Europea "mediante a abertura de processos constituíntes". O manifesto, impulsado por Agora Galiza, analiza a "crise estrutural" do capitalismo e a "deslixitimación" do réxime español emanado da transición, ao tempo que acredita na loita organizada como único camiño para tombalo. Desbota as alternativas que cualifica de "ilusionismo eleitoral" e advirte contra reformas e cambios no réxime de cara a unha "segunda transición", o que para edstas 7 organizacións non é senón unha "nova fraude". Estas formacións sitúan como prioridade "articular nas nossas respetivas naçons (...) alternativas rupturistas revolucionárias, de genuíno caráter anticapitalista e socialista". Neste camiño, afirman que a "linha divisoria" entre ruptura e reforma "passa inelutivelmente polo reconhecimento do direito de autodeterminaçom". O documento está asinado por Agora Galiza (Galiza), Plataforma Laboral e Popular (Portugal), CUP (Catalunya), Boltxe (Euskal Herria), Nación Andaluza (Andalucía), Comunistas de Castilla (Castela) e Iniciativa Comunista (Madrid).


Summary: Mariña Patrimonio e Adega denuncian de que a ferramenta, actualizada no mes de abril, localiza incorrectamente ou reduce a dimensión do espazo protexido en castros, mámoas e outros xacementos, que quedan expostos á acción de traballos de plantación ou corta de madeira.

O pasado 3 de abril a Xunta actualizou o seu visor de aproveitamentos forestais, unha ferramenta que amosa as zonas "suxeitas a unha protección especial" (pola existencia de elementos patrimoniais protexidos ou por atoparse en zonas de afección ligadas a ríos ou á costa). O visor busca "axilizar e reducir os trámites aos que debería realizar o cidadán para a realización de cortas de madeira na súa propiedade ao reducir a unha simple declaración responsable as cortas", indica o Goberno galego, que indica que "para que isto sexa posible, cómpre delimitar coa meirande rigorosidade posible as áreas afectadas pola distinta lexislación sectorial". Porén, que sucedería se algún destes elementos protexidos non estivese correctamente delimitado? Poderíanse levar a cabo traballos forestais amparados por estas informacións -de carácter oficial- que porían en risco estes bens patrimoniais, sobre todo polo uso que se fai de maquinaria pesada nestas actuacións. Hai "un considerable número de xacementos arqueolóxicos" cuxos límites marcados no visor "non se corresponden" cos seus límites xeográficos reaisO 15 de maio ADEGA e Mariña Patrimonio denunciaron que "malia que as intencións eran boas", había "un considerable número de xacementos arqueolóxicos" cuxos límites marcados no visor "non se corresponden" cos seus límites xeográficos reais, recollidos mesmo nos PXOM aprobados en cada concello, "poñendo en risco esas zonas arqueolóxicas que deberan estar protexidas". As dúas entidades explicaban que "os erros detectados, malia non ser xeneralizados, afectan a unha considerable parte do territorio galego". Reclamaban, ademais, a retirada do visor de aproveitamentos forestais da Xunta "mentres a Consellaría de Cultura non faga unha profunda e completa revisión desa información e non repare os erros de delimitación e xeolocalización atopados". A situación "podería estar favorecendo a destrución de xacementos arqueolóxicos catalogados e protexidos" e que, así mesmo, os propietarios forestais se poderían enfrontar a "elevadas sancións" polos erros contidos no visorAsí mesmo, demandaban que a Consellaría de Medio Rural non outorgase autorizacións para cortas ou plantacións forestais "naqueles predios nos que non estea garantida a protección e a correcta delimitación de xacementos e doutros elementos patrimoniais". Alertaban de que o Goberno galego "podería estar favorecendo a destrución de xacementos arqueolóxicos catalogados e protexidos" e que, así mesmo, os propietarios forestais se poderían enfrontar a "elevadas sancións" polos erros contidos no visor.Máis de dúas semanas despois, ADEGA e Mariña Patrimonio reiteran a súa denuncia e advirten de que a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural segue sen retirar do visor os datos errados da xeolocalización do patrimonio cultural, facéndoa pasar como información oficial e fiable. As dúas entidades alertan de que "malia que a Xunta é plenamente consciente dos graves erros, continúa recomendando o emprego do visor telemático" como ferramenta para avaliar se cómpre ou non solicitar autorización á hora de realizar traballos forestais en zonas potencialmente protexidas.ADEGA e Mariña Patrimonio fixeron unha escolma de dez elementos patrimoniais do norte da provincia de Lugo que, incorrectamente localizados ou delimitados, poderían estar en riscoEntre os varios erros detectados, ADEGA e Mariña Patrimonio fixeron unha escolma de dez elementos patrimoniais do norte da provincia de Lugo que, incorrectamente localizados ou delimitados, poderían estar en risco de sufrir prexuízos por causa de traballos forestais. Así mesmo, as dúas entidades fan un chamamento "ás persoas e asociacións preocupadas e interesadas polo patrimonio cultural" para que "revisen e denuncien calquera erro de xeolocalización ou delimitación que detecten no visor".Así, segundo denuncian, no Castro de Quenllas do Forno (Guitiriz) o visor só marca como zona protexida un terzo do xacemento; no Castro O Curveiro-Nois (Foz) a maior parte do xacemento quedou fóra da delimitación deste castro costeiro; no Castro de Meirengos (Ribadeo) das 4 hectáreas que ocupa este xacemento, só se sinala como superficie protexida 0,5 Ha; no Castro da Vela (Xove) a Xunta reduce a zona protexida deste castro de 6Ha a 0,45Ha no visor de aproveitamentos forestais.Na denuncia explícase que algúns erros o que fan é incrementar o espazo protexidoNa Mina romana de ouro da Espiñeira (Foz) a extensión que ocupa este antigo xacemento de 45 Ha é reducida pola Xunta a 2 Ha no visor de aproveitamentos forestais; na Antiga capela e cemiterio de Santo Estevo do Ermo (Barreiros) a Xunta sitúaa no aparcadoiro da nova capela, a 120 m da súa correcta xeolocalización; ou na Arquela da Pruída (Fonsagrada), desprazada 123 m da súa localización real. Na denuncia explícase que algúns erros o que fan é incrementar o espazo protexido, como por exemplo no Castro Castelo (Xove), que cunha extensión real de unha hectárea pasa a sinalarse erroneamente unha superficie protexida de 8,5 Ha.Nos últimos anos foron moitas as denuncias presentadas por distintos colectivos en relación coa destrución de elementos patrimoniais a cargo da maquinaria empregada en traballos forestais, tanto de corta de eucaliptos e piñeiros como de plantación destas especies. Hai tres anos Mariña Patrimonio e ADEGA documentaron danos da industria do eucalipto a 40 xacementos arqueolóxicos do norte de Lugo.


Catro persoas deron positivo polo momento por coronavirus en Vilalba e as autoridades sanitarias investigan a orixe dos contaxios. Fontes sanitarias indicaron que se está facendo "de forma rápida" un rastrexo "exhaustivo" de todos os contactos e un estudo epidemiolóxico por mor destes casos. As catro persoas teñen nexos familiares entre si e atópanse illadas nos seus domicilios. Unha das hipóteses que se manexan é que o contaxio se puido producir nunha reunión familiar que se celebrou a primeira fin de semana de xullo. Pola súa banda, as fontes sanitarias consultadas por Europa Press ratificaron que está en estudo se se trata dun contaxio importado da Mariña, onde se rexistrou un brote que este xoves computa 140 casos activos.