Summary: A iniciativa lanzada pola Marea Granate para que milleiros de mozos e mozas residentes no exterior non queden sen votar suma máis de sete mil solicitudes en todo o Estado, medio milleiro en Galicia, onde xa se rexistraron 69 persoas que cederán o seu sufraxio

Os problemas do voto rogado, que provocarán que milleiros de persoas -sobre todo novos e novas emigrantes no estranxeiro- perdan o seu dereito ao voto nas eleccións do 20 de decembro están acadando unha notable relevancia na campaña. A reforma da lei electoral en 2011 a cargo de PP e PSOE fixo máis complexo o procedemento que os residentes no exterior deben seguir para votar, obrigándoos a rogar (solicitar) o voto e acabou por depender de moitos factores externos, coma a proximidade dos consulados ou a propia dilixencia (e ás veces do seu criterio subxectivo) destas oficinas. A reforma electoral do 2011 buscaba atallar as denunciadas irregularidades que durante anos se produciran no voto emigrante e que son ben coñecidas en Galicia En principio, a reforma electoral do 2011 buscaba atallar as denunciadas irregularidades que durante anos se produciran no voto emigrante e que son ben coñecidas en Galicia. Porén, para solucionar un problema, acabaron creando outro, deixando milleiros de persoas sen poder votar. O propio Mariano Rajoy, na súa participación en La Sexta Noche, o pasado sábado, defendeu a reforma de 2011 sinalando que "antes do voto rogado ocorrían moitas cousas raras, por exemplo, os votos de Venezuela desaparecían, e o que se quixo é dar seguridade ao voto", obviando que o problema non era só de "votos desaparecidos" e que, por suposto, non só sucedían en Venezuela. O rogo do voto ben podería ser unha solución aceptable se se modificasen moitos dos trámites e prazos temporais agora esixidos, e se houbese nas oficinas españolas no exterior os recursos suficientes para facilitar o dereito ao voto. Marea Granate sinala a este respecto que o 84% dos militares españois destinados noutros países si puideron votar, o que para este colectivo demostra que cando o Estado pon interese e recursos os problemas si poden ser solucionados. Cal é o gran problema do voto rogado? Os e as residentes permanentes téñeno algo máis doado. As persoas inscritas no CERA (Censo Electoral de Residentes Ausentes) poden solicitar o seu voto chendo o impreso que se lles enviará ao seu domicilio (que tamén pode obterse por internet); unha vez rexistrado deste xeito o rogo de voto, recibirán no seu domicilio por correo certificado as papeletas e os sobres coas instrucións e, finalmente, poden votar en urna ou por correo. Porén todo se complica para aqueles e aquelas persoas non inscritas no CERA, obrigadas a rexistrarse como residentes temporais (ERTA). Neste caso, o rogo é presencial no consulado e debe facerse nun periodo moi curto: só nos 25 días posteriores á convocatoria de eleccións. Son, polo tanto, dúas xestións presenciais que van depender da localización dos consulados, dos seus horarios e da dispoñibilidade de tempo dos e das emigrantes. Como o definiu a Marea Granate, "unha carreira de obstáculos" que obriga as persoas interesadas en votar a facer verdadeiros esforzos persoais para exercer o seu dereito. Os obstáculos non rematan co rogo. Marea Granate denuncia que nas últimas eleccións autonómicas un 37,2% das papeletas non chegaron a tempo Os obstáculos non rematan co rogo, de feito. A pesar de que unha vez realizado este trámite, o funcionamento é moi semellante ao do voto por correo no interior de España (recíbense as papeletas e o sobre de votación no domicilio), Marea Granate denuncia que nas últimas eleccións autonómicas un 37,2% das papeletas non chegaron a tempo. Denuncian igualmente que unha vez que se convocan os comicios, só hai una semana para que se subsanen posibles erros de rexistro, ou a notificación de cambio de domicilio, e que estes trámites deben ser realizados de forma presencial nos consulados e que estas oficinas só abren un día festivo -o sábado- nesa semana. O tempo é o gran problema, pero non o único: Marea Granate denuncia tamén que a aplicación de determinados criterios subxectivos nos consulados xera novos obstáculos. Fan fincapé, sobre todo, na negación da inscrición como residente temporal, case a única alternativa (a outra é viaxar a España para votar) para todos aqueles que quedaran fóra do CERA polo peche do censo. O censo é pechado o día primeiro do segundo mes anterior á convocatoria, neste caso o 1 de agosto. A entidade salientou antes que unha circular do Ministerio de Exteriores lles esixiu aos Consulados negar a inscrición como residente temporal a todos aquelas persoas que levasen máis dun ano residindo no país, ou que a pesar de levar menos tempo estableceran a súa residencia habitual no mesmo. Porén, non hai nada na lei que obrigue a este criterio. Votos rescatados 69 galegos e galegas aceptaron xa ceder o seu voto, pero hai outras 428 solicitudes Ademais das campañas públicas de información e denuncia realizadas por colectivos de novos e novas emigrantes, Marea Granate lanzou hai unhas semanas a iniciativa Rescata o meu voto, que busca emparellar a persoas que viven no estranxeiro e que por algún dos motivos comentados non poderán votar con persoas residentes en España e que si poden votar pero decidiron non facelo. Trátase de que estas últimas, solidariamente, axuden as primeiras a exercer o seu dereito. Iniciativas semellantes puxéranse en práctica nas eleccións europeas de 2014 e tamén nas eleccións alemás de 2013, nas que votantes cedíanlle o seu voto a cidadáns e cidadás do sur de Europa, afectadas polas política do goberno xermano. O funcionamento é sinxelo: hai dous censos, un de emigrantes orfos de voto e outro de doantes, organizados por comunidade autónoma, que son postos en contacto para que os primeiros lles comuniquen aos segundos o sentido do seu voto (mantendo o seu cáracter secreto). De momento hai inscritos 7.360 abstencionistas forzosos e foron rescatados 1.142 votos. 500 deses emigrantes orfos e orfas de voto son de Galicia, onde 69 persoas xa aceptaron ceder o seu sufraxio, unha cifra que crece hora a hora. Porén, hai aínda 428 que seguen a buscar un ou unha doante. Na propia web aclaran algunhas dúbidas sobre o funcionamento deste sistema, mesmo sobre a súa legalidade. Que prometen os partidos? O PSOE propón agora eliminar o voto rogado, que apoiou hai catro anos Que din os principais partidos nos seus programas electorais sobre este tema? O Partido Popular, como deixou claro Rajoy o pasado sábado, defende a reforma realizada e o sistema do voto rogado, e no seu programa limítase a sinalar que "favoreceremos a participación electoral dos españois residentes no exterior (voto CERA) mellorando o procedemento actual". A posición do PSOE é a máis curiosa, pois no seu programa comprométese a "reformar o sistema de voto da cidadanía residente fora de España para facilitar unha maior participación con medidas coma a desaparición do voto rogado", a pesar de que en 2011 votou a favor (xunto con PP, CiU, PNV e BNG) da lei que o introduciu. A maioría das demais forzas, agás Nós, tamén apostan pola desaparición deste mecanismo. EnMarea leva a derrogación do voto rogado entre os seus puntos programáticos. Podemos propón a "derrogación do voto rogado" substituíndoo por unha renovación da inscrición no CERA cada cinco anos; defende tamén a aprobación dunha lei que facilite o voto das persoas que están no exterior, incrementando prazos e mellorando o procedemento para a inscrición no ERTA; e promete igualmente unha circunscripción exterior e permitir votar nos comicios municipais ás persoas que leven menos de cinco anos fóra. Tamén Izquierda Unida o leva no seu programa. Ciudadanos, pola súa banda, pide "mellorar o proceso de voto por correo para os españois no estranxeiro, reducindo as trabas para o rexistro en consulados, asegurando unha debida información sobre prazos e datas, simplificando o proceso coa eliminación do voto rogado e a creación dun novo sistema de voto electrónico para asegurar unha maior participación electoral dende o exterior".


A asemblea de traballadores e traballadoras do sector do metal ourensán aceptou a última proposta de suba salarial lanzada desde a patronal, polo que a folga indefinida que levaba vixente 13 días quedou finalmente desconvocada. O Hotel Francisco II de Ourense foi o centro de reunión entre as catro asociacións empresariais que conforman a patronal do sector -Asociación Provincial de talleres de reparación de vehículos de Ourense, a Asociación de Concesionarios de Automóbiles, Instalectro e a industria do siderometal- e as tres centrais sindicais convocantes -CIG, UXT e CCOO-. Persoal do metal ourensán encara a súa décima xornada de folga Alí reuníronse nunha xornada que comezou a segunda feira ás 10 horas e rematou pasada a 1 hora da terza, após alcanzar un preacordo que nas últimas horas foi ratificado na asemblea dos traballadores e traballadoras. En concreto, aceptaron unha suba salarial de 15% entre 2022 e 2024, con 5% este ano, retroactivo desde xaneiro; a suba de 5,5% para 2023; e outro aumento de 4,5% para 2024. Folga do metal: a CIG denuncia agresións a dous sindicalistas por parte de "elementos da patronal" Ademais, se ao remate da vixencia do convenio o IPC supera 15%, actualizarán as táboas para 2025 cun tope de 18%. En canto aos días de libranza, os sindicatos solicitaban un día máis sen consolidar para 2022 e un día a maiores para cada un dos anos seguintes, estes consolidados, pero finalmente aceptaron un día de redución de xornada, así como un día libre en 2023 e outro para 2024. "Entendemos que é un acordo que despois de 13 días non é para estar eufóricos, pero cedemos nós e cedeu a patronal", detallou o secretario comarcal de CIG-Industria, Indalecio Gómez. 13 días de folga O pasado 26 de setembro, CIG, UXT e CCOO anunciaron os primeiros paróns, esixindo "un convenio digno para o metal". Entre as peticións, estaba un incremento do 6,5% salarial para os anos 2022 e 2023, e do 5% para 2024, cunha cláusula de revisión, e que os atrasos se recibisen desde o 1 de xaneiro. O metal coruñés mantén a folga Despois de non chegar a un acordo, as centrais sindicais convocaron unha folga indefinida desde o 5 de outubro. Nas primeiras reunións despois de entrar en vixencia a folga, os sindicatos que as reunións que se estaban a manter coa patronal decorrían de maneira "pouco frutífera".


Summary: Un grupo de persoas rodeárono e déronlle patadas ao berro de "Esto es España", segundo denunciou Galiza Nova.

Un mozo que transitaba por unha rúa de Pontevedra levando unha camisola coa bandeira galega coa estrela vermella foi obxecto dunha agresión na noite da pasada quinta feira, segundo denuncia Galiza Nova, organización da que este rapaz, Pablo B., fai parte, e que cualifica os feitos como un ataque "fascista". Segundo o relato de Galiza Nova, un grupo de rapaces de "entre 20 e 25 anos" achegáronse a Pablo B. ao ver a súa camisola, rodeándoo e propinándolle patadas mentres lle berraban: "Esto es España". Nese momento, indica GN, outro grupo de rapaces e rapazas pasaba pola zona e permitiu que Pablo puidese zafar dos agresores e evitar así que a agresión física fose a máis. Galiza Nova denuncia os feitos e critica "a impunidade coa que actúan estes grupos, avivados polos medios de comunicación, co seu discurso antiindependentista e propagador do odio ao diferente". Ataques fascistas en Pontevedra, Morrazo, Tui, Compostela... Non é a primeira vez que na cidade pontevedresa se suceden diferentes tipos de agresións e ataques por parte da extrema dereita. En 2013 uns descoñecidos atacaran o local social A Revira, enchéndoo de pintadas como "Fuera separatistas" ou "Galicia es España". Nesta liña, e 2017 luxaron con mensaxes a favor da unidade de España un mural adicado a Rosalía de Castro. A finais de 2013, e tamén na área de Pontevedra, grupos neonazis tentaron crear a filial dunha organización estudantil da extrema dereita española, Respuesta estudiantil. Entre os seus inimigos, inmigrantes, gais e lesbianas, a esquerda e o nacionalismo galego. O monumento á memoria das persoas represaliadas do Morrazo na Cruz de Maceira apareceu en agosto de 2014 pintado coa bandeira española e a aguia imperial e a lenda "los perdedores fuera de España". As pintadas foron realizadas o día despois da celebración dun acto de exaltación falanxista na Igrexa vella de Marín. En outubro de 2017 foi atacado en Volta da Moura, Tui, o monumento que homenaxea as veciñas e veciños asasinados polo franquismo. Esnaquizaron a placa que lembraba as vítimas e botaron pintura verde sobre os nomes das persoas asasinadas. Mais este tipo de actos non son exclusivos da zona de Pontevedra. A finais do ano pasado un veciño de Santiago de Compostela encontrou escrito nun lateral do seu coche "Viva España" e o parabrisas traseiro roto en anacos, do que conservaron un fragmento que levaba un autocolante coa bandeira da Galiza.


Summary: O Goberno do Brasil tamén se suma ao veto aos medios de comunicación rusos.

O pasado domingo a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, anunciou as restricións impostas ao xornal Russia Today (RT) e a axencia Sputnik, considerados pola Unión Europea (UE) "a máquina mediática do Kremlin" que "difunden mentiras para xustificar a guerra de Putin". "Estamos a desenvolver ferramentas para prohibir a súa desinformación tóxica e daniña para Europa", apuntara a xefa do Executivo comunitario. A Comisión Europea ameaza con bloquear os medios de comunicación estatais rusos Desde entón, estes dous medios foron desaparecendo progresivamente de diferentes plataformas: primeiro, Facebook vetou os seus perfís na súa rede social; logo, Google eliminou as canles de YouTube, e posteriormente Twitter sumouse ao mandato europeo. Tamén as operadoras de telecomunicacións, como a compañía galega R, cesaron as súas retransmisións. Google bloquea as canles de YouTube de Russia Today e Sputnik en Europa Agora Telegram, unha das poucas canles que seguían a admitir as informacións de RT e Sputnik, bloqueou esta sexta feira a conta de RT en Europa por "violar as leis locais", en alusión á orde que deu a UE. A axencia, porén, segue operativa polo de agora nesta rede social, malia que tamén foi censurada nas principais plataformas e redes sociais do Brasil, do mesmo modo que RT. Porén, si seguirá a retransmitir RT —polo de agora— a plataforma Odysee, que expresou esta terza feira a través de Twitter: "Non nos importa a política e sermos unha plataforma significa que temos que ser unha plataforma".


Summary: Após tres meses de se debruzar de segunda feira a domingo sobre a xanela de Sermos, Suso de Toro (Compostela, 1956) toma un respiro na experiencia de escrita diaria neste xornal dixital.

Non é a estación termo, mais ben ten o ar dunha despedida temporal. Suso de Toro baixa a persiana de #5feiras, o caderno de anotacións que abriu en Sermos o pasado 11 de xaneiro cunha peza intitulada "A luz do día". "Era para min ensaiar un tipo de comunicación que só se pode dar nun diario", explica o escritor e columnista á hora de facer balanzo. "Estabelecer un lazo, un vínculo, co lector, unha especie de pacto, o que se dá cando buscamos no noso medio de referencia o que nos di tamén unha sinatura de referencia". Hai nesa conexión un "punto de lealdade", de "afecto" e "tamén de compromiso". "Un compromiso moi forte, tamén; como ben sabe o director do Sermos, había veces que esquecía o meu deber, era el quen mo lembraba, unha chamada, un whatsapp, ese deber supón integrar nos teus días unha presión, é un deber exixente, saber que tes que escribir si ou si". O autor de Fóra de si, o seu último romance, imaxinou ao principio de #5Feiras que ía lidar cunha "época máis ordenada e tranquila", mais as circunstancias foron outras, chegaron outros traballos, outros compromisos, "a época tranquila pasou a ser unha epoca atafegada". E daquela #5Feiras virou"tamén unha carga". Era para min ensaiar un tipo de comunicación que só se pode dar nun diario Descanso, pois. Un alto no camiño. E a perspectiva de "voltar" se "máis adiante" chegar unha "etapa máis tranquila", avanza De Toro. Entre a concepción do dietario e a súa realización práctica tamén mediou unha distancia non pequena. #5Feiras foi atropelado por unha actualidade premente, moi marcada pola represión estatal en Catalunya e a crise do réxime de 1978. "Non dei feito o que tiña pensado, un apuntamento máis breve no curso do tempo. A verdade é que no tempo en que me fun configurando como escritor na imprensa, fun criando discursos cada vez máis frondosos. Tocaba un tema e custábame limitarme a ese asunto. Abríanse outras gallas, outras pólas, polas que transitar. Moitas veces tiña que parar de escribir porque o texto se me ía das mans". Non dei feito o que tiña pensado, un apuntamento máis breve no curso do tempo Acontécelle o mesmo ao escritor de ficción Suso de Toro? "Non, aí controlo o texto. O problema que teño como escritor de ficción non é a obra, senón o contexto. Para os meios convencionais son hoxe un escritor a silenciar e para as persoas que me acompañan nas redes ou que len os meus textos en internet, son máis un autor que fala de política do que un escritor de ficción. Ese é o meu problema. Mais si manteño o goberno sobre a ficción, si consigo que o relato non sexa necesariamente o vehículo das miña ideas. De feito o protagonista da miña última novela nen sequera me cae precisamente ben".


Summary: Adíase o compromiso do presidente Núñez Feixoo.

O persoal médico residente de último ano mantén a súa condición á espera de que o Goberno estatal valide a proposta da Xunta da Galiza de convertelos en facultativas especialistas de área (FEA) dous meses antes de que rematen oficialmente a súa formación. Dentro do "plan de reforzo" debullado polo xefe do Executivo galego a pasada sexta feira para facerlle fronte ao coronavirus, Alberto Núñez Feixoo anunciou unha "inxección de persoal" de 189 profesionais. Segundo avanzou, o Servizo Galego de Saúde (Sergas) disporía "de forma inmediata", desde este 23 de marzo, da totalidade de persoal médico residente (MIR) de último ano con categoría de formación. Porén, a incorporación destas profesionais -158 médicos residentes como facultativas especialistas de área, máis 31 enfermeiras que están concluíndo a súa formación- aínda non se fixo efectiva, ao non recibir o aval do Goberno estatal. "Todo o persoal médico residente depende do Ministerio de Sanidade", explica a Nós Diario Hadrián Pernas, residente de quinto ano no servizo de Medicina Interna do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago. "Despois de superar o MIR, entramos nun período de formación que, segundo as especialidades, é de catro ou de cinco anos. O resultado desa proba é o que nos permite elixir destino e especialidade". Hadrián Pernas, ao igual que outras colegas, elixiu formarse na Galiza. "E malia que o noso soldo o paga o Sergas, faino a través dunha partida do Ministerio. Polo tanto, correspóndelle ao Goberno estatal validar a proposta que fixo pública o presidente da Xunta a semana pasada". A día de hoxe, os residentes manteñen os seus contratos e os seus salarios como profesionais en período de formación, mais nalgunhas áreas, á espera da orde que permita dispoñer das residentes de último curso como facultativas especialistas a todos os efectos -contractuais, salariais e de responsabilidade - decidiron habilitar un procedemento eventual para poder contar co apoio extra dese persoal. Así, detalla Hadrián Pernas a este xornal, "onde eu traballo, o xefe de servizo anunciounos que pasaremos a exercer funcións de médicos adxuntos baixo a súa responsabilidade, sen mudar de contrato nin de salario, pero coa garantía dun certificado no que farán constar que comezamos a traballar como facultativos especialistas dous meses antes da fin da residencia". Pola súa banda, o Sergas asegura a Nós Diario que está "pechando o procedemento" para facer efectivo o cambio anunciado, un asunto, di, "da súa competencia"


Summary: O tratado de libre comercio que negocian Estados Unidos e Unión Europea pon na picota as denominacións de orixe. No noso país hai unha trintena de D.O, que non son apenas unha simple marca, mais un selo de autentificación dun produto e dun facer. Falamos con Francisco Alcalde, do CR Mexillón de Galicia.

-Hai voces que advirten que na negociación do TTIP entre Estados Unidos e a Unión Europea as denominacións de orixe poderían saír prexudicadas, pois en EEUU entenden que son símbolos de proteccionismo. Preocupa este escenario para o mexillón de Galiza? -Vaia por diante o ocultismo - e consecuente desconfianza da cidadanía- co que se está a tratar este tema, e que se algunha información temos é porque as ONGs están a achegar ao público información que obteñen por filtracións nas negociacións. Os países europeos, principalmente do sur, temos unha cultura gastronómica milenaria, na que os produtos se cultivan e elaboran con mimo para o consumo da casa, por transmisión xeracional. Esta cultura tamén axuda a definir os pobos xerando un exquisito patrimonio inmaterial e crea unha oferta de produtos agroalimentarios de altísima calidade diferenciada vinculada ao seu orixe xeográfico, que protexemos mediante as figuras de Denominacións de Orixe. Estados Unidos carece de historia gastronómica de tradición xeracional, porque naceu no momento histórico no que se comeza a producir para o mercado. Danlle mais importancia ao volume de produción -que aforra costes- que á calidade tradicional do produto. "Se algunha información temos é porque as ONGs están a achegar ao público información que obteñen por filtracións nas negociacións" Este é o punto de partida que distancia ambas posturas. Polo que sabemos, USA non quere recoñecer as DOP e IXP europeas, o que de levarse a cabo permitiría que calquera produtor USA podería facer uso "xenérico" dunha "denominación protexida", e os conflitos posibles non os ía resolver un tribunal europeo, senón un tribunal de arbitraxe. Situación que non é a máis favorable para a defensa dos consumidores e das persoas e empresas que traballan coas DOPs. A tradición histórica de EEUU tamén explica o individualismo do sistema, onde as marcas son de propiedade e distinguen os produtos dunha empresa individual, con criterios de xestión estritamente mercantís -En Estados Unidos o modelo é o da marca, que non abrangue todo o que unha denominación de orixe. Que implica, en concreto, ter unha Denominación de Orixe Protexida para o mexillón de Galiza? -As DOPs e IXPs amparan a produtos nos que a súas características principais e calidade están vinculadas a unha zona xeográfica determinada. Cada vez hai mais cidadáns e persoas consumidoras afíns ao consumo consciente que demandan mais produtos de calidade e elaborados tradicionalmente. As DOPs e IXPs son figuras de protección colectiva, que amparan a multiples produtores e empresas que realizan actividades de cultivo e elaboración, principalmente en entornos xeográficos rurais nos que xeran e distribúen riqueza e emprego, afianzando a poboación, con efectos socioeconómicos e ambientais positivos moi importantes. Coas súas actividades manteñen a biodiversidade e a diversidade de produtos de calidade no mercado. Por contra, a tradición histórica de EEUU tamén explica o individualismo do sistema, onde as marcas son de propiedade e distinguen os produtos dunha empresa individual, con criterios de xestión estritamente mercantís, no que o consumidor é unha variable mais da ecuación de costes comerciais. A súa dinámica leva á selección produtiva coa finalidade de produción industrial e redución da diversidade de produtos naturais, o que podería levar no futuro a problemas de seguridade alimentaria. -Paralizada a Lei de Acuicultura, que recadou a oposición en pleno de todo o sector do mar, cales son os retos que ten que facer fronte o sector mexilloeiro? -O sector vinculado ao Mexillón de Galicia tense demostrado como estratéxico nas poboacións onde teñen presenza as actividades, non só pola capacidade de crear e distribuír riqueza nunha ampla base social e propiciar o desenvolvemento económico nas zonas costeiras, senón que dende a actividade do sector primario, inicio da cadea, realízase un aproveitamento natural de recursos endóxenos baixo no consumo de carbono, eixo estratéxico para o cambio do modelo produtivo incluído na axenda Horizonte 2020 da UE. Unha actividade sustentable no eido ambiental, económico e social. Neste senso, e atendendo os eixos estratéxicos que establece o FEMP (Fondo Europeo Marítimo e da Pesca), o sector debería ser considerado preferente no destino de ditos fondos. A orixe galega do mexillón, xa sexa en conserva ou outras presentacións transformadas, outórgalle moito valor a ollos do consumidor Certo que hai determinadas actividades que precisan introducir melloras ambientais ou innovacións porque parten dunha situación negativa en tales aspectos, mesmo polas súas repercusións no medio ambiente, e calquera mellora que introduzan significaría un cambio notable. Tamén é certo que o proceso continuo de innovación endóxena e mellora continua das prácticas produtivas que caracterizan as actividades mexilloeiras, así como a prestación de servizos ecosistemicos da actividade, fan difícil obter incrementos significativos de melloras, se ben iso non impide consolidar o aproveitamento dos fondos FEMP para a mitilicultura galega. Non facelo significaría un alto grao de cegueira política, xa que suporía un freo para incorporar avances e melloras que fagan o sector máis forte nun contexto (o da acuicultura) cada vez mais esixente. -A xustiza sentenciou a comezos deste ano o principio da fin da fraude da etiquetaxe nas conservas de mexillón. A Audiencia Provincial sentenciou que ningunha conserva de mexillón pode facer referencia á orixe galega do produto se non está amparada pola Denominación de Orixe Protexida. Cal foi desde entón a reacción da patronal conserveira e a administración? -É evidente que a orixe galega do mexillón, xa sexa en conserva ou outras presentacións transformadas, outórgalle moito valor a ollos do consumidor. Ante a imposibilidade de facer uso de mencións aleatorias á orixe e a confirmación de que a DOP é a única mención legal para poder facer referencia á orixe como expresa a sentenza referida, vimos notando un incremento das inscricións nos rexistros da DOP de empresas de transformación, incluídas conserveiras. Certo que esta non é a actitude de empresas que teñen intereses no mexillón foráneo. Por outra parte, a Administración parece interesada en buscar resquicios para non facer cumprir a lei e permitir desta forma que haxa empresas que sigan facendo alusión á orixe galega do produto sen estar na DOP. Mesmo solicitando ditames á Comisión Europea, cando ben se sabe que as sentenzas xudiciais están por riba de calquera ditame administrativo, e simplemente, hai hai que acatalas. Esta entrevista viu a luz no Sermos Galiza nº203, no marco da reportaxe 'O TTIP ameaza as denominacións de orixe'


Nunha entrevista neste mesmo medio Antón Gómez-Reyno definía a Podemos como "a ferramenta esencial de cambio no Estado Español". É un marco mental ao parecer moi compartido, dado que notables dirixentes de Anova tenden a repetilo como unha verdade autoevidente, pero, creo, é unha idea fundamentalmente errónea e/ou falaz. Visto dende hai un ano podería parecer que a irritación xeneralizada da poboación podía forzar unha grande onda de cambio político que modificase as regras da conduta social, esas que van dende o marco legal a esa mentalidade media que, por certo, viviu un enorme proceso de arrefriamento conservador nas últimas décadas. Unha grande onda de cambio é iso: unha transformación da atmosfera. Unha nova relación de forzas parlamentaria, nesa hipótese, podería, dun lado, reverter a deconstrución do Estado de Benestar levada a cabo con grande determinación baixo o pretexto da crise iniciada no 2008 e, por outro lado, poñer as bases dun novo comezo. A famosa ruptura co réxime do 78 ben baixo a modalidade reformista, ben baixo a modalidade da ruptura. Non entrarei a discutir se o mero cambio na relación de forzas nos parlamentos e municipios abonda para mudar a relación de forzas. Resulta evidente que este é un elemento necesario pero non semella que resulte suficiente. Tampouco axuda nada o adanismo daqueles que reifican a marca Podemos, ignorando as súas debilidades: a inconsistencia da súa base social, a debilidade organizativa, a incapacidade para transformar mentalidades a longo prazo. Nin os erros dos seus dirixentes, pretendendo atar, mediante listas prancha e unha certa arrogancia de novo rico político, o movemento social que, pola súa propia natureza, tende a desbordar a forma partido. Ese adanismo é comprensible nunha xeración que cre estar vivindo o seu momento, pero os que somos algo máis vellos podemos asegurar, con ese punto de distancia que dá a experiencia, que efectuar unha transformación dese callado é moi duro e difícil. Na hoxe deostada Transición o caudal social e político era moito máis forte e xa se viu como acabou, non tan mal como algúns pretenden pero certamente concedéndolle un grande peso ás eternas elites que manexan o Estado como se fose patrimonio propio. Podemos está lonxe de ser capaz de forzar un proceso constituínte. Se acaso, podería contribuír a que o cambio constitucional non sexa en sentido regresivo, o que ben puidera suceder Sexa coma for, e á vista da evolución última dos acontecementos, non parece que esteamos as portas dunha revolución democrática. Primeiro, porque todo parece indicar que o PP está conseguindo convencer á xente do mantra da recuperación ou, en todo caso, reducir a indignación establecendo un período de tregua da desmontaxe do benestar ata que pasen as eleccións. Está en marcha un proceso de momentánea recuperación da calma social. Segundo, porque a evolución das enquisas coloca a Podemos como unha especie de IU ampliada. Visto dende hoxe, Podemos está lonxe de ser capaz de forzar un proceso constituínte. Se acaso, podería contribuír a que o cambio constitucional non sexa en sentido regresivo, o que ben puidera suceder. Ao final, parece moi probable que se vexa forzado a apoiar ao PSOE, probablemente sen participar no goberno. Ou si. Non é algo sen importancia, pero tampouco para subirse ao curuto do poleiro. Vai haber cambio en España, si, pero moi conciso e circunspecto. E veremos en que dirección. Por outro lado Podemos, coma o PSOE, está xogando á ambigüidade calculada no outro grande tema que concita o interese de España: a cuestión da plurinacionalidade do Estado, que forma parte de calquera programa que busque a súa democratización. Probablemente os seus estudos demoscópicos aconséllanlles esa prudencia. Pero sucede que as próximas eleccións xerais van estar marcadas pola confrontación entre Rajoy e a candidatura de Junts pel Si. Está claro que o dramatismo que o PP vai introducir na campaña electoral vai ser extremo. O PP xulga, probablemente con razón, que a xente que quere estabilidade e orde, ese centro neurálxico da sociedade española, vai asustarse ante a evolución catalá. Por non dicir que, en España, a opinión maioritaria é españolista, tal e como en Cataluña é catalanista. Nese terreo estratéxico a confrontación pode darlle rédito electoral ao PP, e escurecer a PSOE e Podemos. A axenda social vai a estar moi condicionada por non dicir que subordinada –ao menos na esfera mediática-, á demanda de recoñecemento nacional de Cataluña, que vai marcar o momentum electoral. O nacionalismo español vai a inflar as súas bandeiras despois da previsible vitoria dos independentistas o 27-S. A axenda social vai a estar moi condicionada por non dicir que subordinada á demanda de recoñecemento nacional de Cataluña, que vai marcar o momentum electoral E cal é a tradución de todo isto entre nós, para o caso galego?. Non hai que enganarse, esa confrontación introduce un bo marco tamén para o PP galego. E diminúe o potencial da posible ventá de oportunidade que parecía abrirse para os seus opoñentes. En Cataluña a opinión maioritaria é catalanista pero en Galicia non é galeguista, signifique isto o que signifique. E hai segmentos francamente españolistas, signifique isto o que signifique. Na confrontación aberta parece probable que o lado máis débil vaia a saír máis danado: parece obvio. Para que as cousas resultasen doutra maneira tería que producirse unha conxunción astral que non se intúe por parte ningunha. Pero, en fin, meigas habelas hainas, segundo din.. Nestes días hai un grande debate en Galicia que trata sobre quen ha de ir con quen e cal ha de ser a candidatura resultante. Farían ben os encargados de chegar a puntos de encontro en reparar na fortaleza allea e na debilidade propia que só pode aliviarse se se actúa con intelixencia. Trátase de acordar unha candidatura de amplo espectro, que evite o minifundismo, pero tamén de articulala dun modo que resulte convincente. O 24 de maio e o subsecuente entusiasmo no que un feixe de individuos están instalados non pode funcionar como un estupefaciente ou un alucinóxeno que faga esquecer o peso das realidades políticas máis elementais para quen viva en Galicia. Esa candidatura, ademais, tería que ter na súa perspectiva o horizonte das eleccións autonómicas. A gobernabilidade do país, en suma. Así que a súa pluralidade e o peso das persoas que lle concedan apoio debería –xa se ve que uso os verbos en modo desiderativo- conferirlle un singular poder de atracción. Digo todo isto con esperanza, pero tamén coa pertinaz sensación de que o máis probable é que acabe todo, como di o refrán español, "facendo un pan como unhas hostias" . É o que ten ter vivido cousas parecidas no pasado. Farían ben os encargados de chegar a puntos de encontro en reparar na fortaleza allea e na debilidade propia que só pode aliviarse se se actúa con intelixencia Polo demais, non vai haber un proceso constituínte en España nin, polo tanto, en Galicia. Ao menos, un que provoque esa enorme transformación do Estado que algúns desexamos. Só se na lexislatura seguinte o tecido social segue rachando, despois dunha nova rolda de esixencias da troika podería abrirse esa posibilidade, que non xulgo probable. Vai haber, si, previsiblemente, unha reforma constitucional que encaixe a Cataluña. O que o PP busca é forza para liderar esa reforma no Parlamento que naza das próximas eleccións. Cataluña, a revolta cívica catalá, será a causa máis probable da transformación constitucional de España. As outras opcións –a independencia ou a solución autoritaria- parecen descartables aínda que é certo que, se algo pode estar fóra de control en España e saírse do guión iso é o desafío catalán. Non hai que ser nacionalista para velo. É cousa de sentido común. A carga da proba está nestes momentos sobre todo en Anova que é a forza que está no medio e a bisagra que abre e pecha portas A presión que iso introduce en Galicia, ao menos no ámbito nacionalista e galeguista, é enorme porque ben podería suceder que despois da excepcionalidade vasca recoñecida na Constitución, unha hipotética reforma dese texto legal contemplase o recoñecemento da sociedade diferente que Cataluña sen dúbida é. Iso deixaría á marxe a Galicia e moi tocadas as súas propias ansias de recoñecemento, tal vez dun modo irreversible. Tamén por iso, unha candidatura unitaria tería que ser necesariamente bifronte en Galicia, porque unha que fose puramente nacionalista sería, segundo todos os indicios, impotente. No entanto tampouco vai ser a axenda social a que marque o paso nunhas eleccións tan cargadas polo clima que introducirá a previsible vitoria de Junts pel Si e a dramatización posterior que o PP inducirá. Dito de fronte: Podemos, por si só dificilmente podería obter bos resultados estando en curva descendente. Así que a carga da proba está nestes momentos sobre todo en Anova que é a forza que está no medio e a bisagra que abre e pecha portas. Anova é a que pode decidir se oscila sobre un pivote ou sobre o outro. Moi especialmente Xosé Manuel Beiras que todos sabemos que é o elemento central sobre o que pesa –e nunca mellor dito neste caso- a decisión. Ao final é o seu lombo o que vai a levar a carga das pouco predicibles consecuencias futuras que implique esa toma de posición.


Summary: Un mozo vigués perde a súa cita para recibir o fármaco porque foi citado nunha data na que deberá ficar no seu domicilio debido á corentena que está a cumprir por un contacto estreito positivo.

A descoordinación entre departamentos é a principal crítica que está a recibir o Servizo Galego de Saúde (Sergas) na xestión da pandemia. Nós Diario ten acceso ao testemuño de Xurxo, un mozo vigués de 23 anos que foi citado para recibir a primeira dose da vacina na vindeira terza feira, 10 de agosto, unha data na que non poderá abandonar o seu domicilio ao estar cumprindo unha corentena por mor dun contacto estreito positivo. "Chamei o Sergas, o teléfono de información sobre a Covid-19 e á central de seguimento para que me desen unha nova cita, mais ninguén soubo dicirme nada. 'Busca na web da consellaría, que aí deben explicalo' foi a única resposta que obtiven. Polo menos alí atopei o número de quen coordinan a vacinación", explica. Porén, unha vez relatou a súa situación, non lle ofreceron unha nova data para se vacinar: "Dixéronme que teño que agardar a que pase o día para que conste que non asistín e me volvan incluír nas listaxes do Sergas. Advertíronme que podería demorarse e a solución que me deron foi actualizar todos os días a aplicación móbil do Sergas para ver se teño sorte e nalgún momento abren unha rolda de 'autocitas' no meu grupo de idade e podo reservar unha", lamenta. A este respecto, Xurxo cuestiona a "falta de comunicación" que semella haber entre o servizo de vacinación e o de rastrexo: "Se non me poño en contacto eu con eles, ninguén se tería decatado das miñas circunstancias e tería perdido a cita coma se non quixese asistir". Avances na campaña de vacinación Por outra banda, na Galiza un total de 1.778.099 persoas contan xa coa pauta completa da vacina contra a Covid-19 (72,4% da poboación total susceptíbel de recibir o fármaco), e até 1.961.822 teñen, cando menos, unha dose (79,9%). Estes días continúan a ser chamadas as persoas de entre 20 e 29 anos, o grupo de idade que rexistra a maior incidencia acumulada a 14 días en todo o Estado español: 1.967 casos por cada 100.000 habitantes.


Summary: O día 22 e o día 23 deste mes son as datas elixidas para que teña lugar o debate de investidura do presidente do Goberno español en funcións e candidato do PSOE á reelección, Pedro Sánchez.

A presidenta do Congreso, Meritxell Batet, anunciou pasado o mediodía desta terza feira que o debate de investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno central terá lugar os días 22 e 23 de xullo. Na primeira das sesións prevese que Sánchez pronuncie o seu discurso ás 12 horas e que os grupos parlamentares poidan responder a partir das 16 horas. Será a quenda de Pablo Casado (PP), Albert Rivera (Ciudadanos), Pablo Iglesias (Unidas Podemos) e Santiago Abascal (Vox). Na xornada da terza feira intervirán Gabriel Rufián (ERC), Aitor Esteban (PNV) e os representantes do grupo mixto (Junts, Bildu, Coalición Canaria, Unión del Pueblo Navarro, Compromís e o Partido Regionalista Cántabro). A primeira votación -o candidato sairía eleito presidente por maioría absoluta, co apoio de 176 actas- decorrerá esa mesma terza feira, día 23 de xullo. Comezaría entón o prazo de dous meses para elixir candidato ou habería que repetir eleccións. A segunda votación terá lugar o 25 de xullo e nela o candidato sairía eleito por maioría simple. No caso de que ningún candidato obtivese a confianza do Congreso, o 23 de setembro disolveríanse as cámaras e convocaríanse unhas novas eleccións xerais aos 47 días, o domingo 10 de novembro. Nas próximas semanas, Sánchez tratará de sumar apoios con Podemos -que esixe ocupar ministerios-, co PNV, Compromís e PRC. Necesitaría tamén a abstención de JxCat, ERC ou de Bildu.


Summary: A CIG exixe que se fagan efectivos os acordos entre o Executivo galego e os profesionais, recollidos no DOG.

A CIG-Saúde rexistrou esta sexta feira 4.500 sinaturas para que se debata unha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) no Parlamento galego pola que reclaman para os e as profesionais do Sergas a "recuperación dos salarios roubados no ano 2009", após a "derrogación dos acordos en Mesa Sectorial e publicados no DOG". A CIG levará ao Parlamento galego a recuperación dos salarios no Sergas Así o manifestou en declaracións aos medios na entrada do Parlamento galego o responsábel de CIG-Saúde, Manuel González, quen subliñou que se trata dunha contía que "formaba parte" xa das súas retribucións. "Eran uns acordos que tentaban retribuír a actividade máis penosa que se realiza no sistema: as gardas ou os excesos de xornada, a nocturnidade ou a festividade ou as quendas rotatorias e de poñer os salarios no nivel medio do resto de salarios do sistema de saúde de todo o Estado", explicou. É certo que un médico de Atención Primaria cobra 65.000 euros máis gardas? Respecto diso, o responsábel de CIG-Saúde puntualizou que "ese era o obxectivo do acordo retributivo" e, lembrou, "na lei de acompañamento dos orzamentos que entraron en vigor en 2010 derrogáronse eses acordos publicados no DOG" e deixaron "de percibir esa parte" dos salarios. Outras administracións si recuperaron eses salarios González explicou que, aínda que "noutras administracións co paso dos anos fóronse recuperando acordos e salarios coa desculpa de que a situación mellorara", "houbo unha suposta recuperación económica que ao persoal do Sergas non chegou nunca". A precariedade laboral esporea a fuga de internistas novos do Sergas "Por tanto, entendemos que é unha débeda que ten a Administración cos traballadores da sanidade", explicou, para despois engadir que "o que estamos a pedir é o que xa tiñamos acordado e publicado no DOG, que formaba parte do noso salario e chegou o momento de que se nos devolva". "Queremos que está na axenda parlamentaria para que esa parte das nosas retribucións xa acordadas e publicadas no DOG sexa recuperada nos orzamentos de 2023", concluíu. Persoal sanitario carga contra o desleixo e a precariedade da sanidade pública O portavoz de CIG-Saúde estivo acompañado doutros compañeiros e compañeiras do sindicato, chegados de varios puntos da Galiza.


Summary: Unha década despois do ataque ao atuneiro vasco Alakrana, con maioría de tripulación galega, a Operación Atalanta da UE contra a 'pirataría' continúa, ao igual que a situación de miseria no Corno de África.

A situación non era nova para os pesqueiros que operaban naquela altura na zona. De feito, o propio atuneiro vasco xa repelera un ataque anterior. Mais o 2 de outubro de 2009, hai dez anos, non puido evitar o secuestro da embarcación cando faenaba a 120 millas das costas de Somalia. Do barco, con base en Bermeo mais con patrón galego de Baiona, facían parte 36 tripulantes: 8 galegos, 8 indonesios, 7 vascos, 4 ghaneses, 3 senegaleses, 2 malgaxes, 2 marfileses, 1 andaluz e 1 seychelense. A situación de retención mantívose durante 47 días nos que a sociedade galega reclamou nunha multitudinaria manifestación en Vigo, o 7 novembro daquel ano, a posta en liberdade dos mariñeiros e, por voz da filla do patrón do barco, Cristina Blach, lamentar a falta de unidade na clase política, que aproveitou a situación "para lanzárense reproches". A resposta do Goberno español ao secuestro chegou coa incorporación da fragata Canarias á Operación Atalanta, a misión da UE para loitar contra a pirataría. Dúas persoas foron detidas e posteriormente xulgadas e condenadas en 2011 a 439 anos de prisión polo secuestro dos 36 mariñeiros. O incidente supuxo un antes e un despois para a seguridade dos pesqueiros na rexión, que desde aquela incluíron seguridade privada. Ademais, a presenza das forzas militares internacionais minimizou case por completo o número de ataques. Segundo datos da Armada española, desde que comezou en decembro de 2008 a súa participación na Operación Atalanta -aínda en vigor- desarticuláronse 16 grupos, capturáronse 130 persoas (das que só foron procesadas 15) e 12 embarcacións, alén de requisarse dun total de 32 armas. Guerra civil e miseria Se ben os pesqueiros non ven xa comprometida a súa seguridade, no territorio de Somalia, un Estado fallado, nada mudou nestes dez anos. A situación de miseria mantense, os niveis de alfabetismo son mínimos e a poboación, cunha baixa esperanza de vida, convive coa violencia desde que nace. A guerra civil dura xa máis de 30 anos e case tres cuartas partes da poboación non fixeron aínda os 35. Considerado un dos puntos máis conflitivos da zona do Corno de África, Somalia constitúe un constante foco de inestabilidade rexional e de risco para a seguridade na marxe nororiental do continente africano. Segundo un grupo de traballo da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico, cando colapsou o Goberno de Somalia, os intereses estranxeiros aproveitaron a oportunidade para comezar a saquear as fontes alimentarias do mar do país. Ademais, eses mesmos intereses foráneos aproveitaron a falla de vixilancia nas augas somalís para as tornar nun vertedeiro de lixo nuclear e tóxico. Nun primeiro momento, os mariñeiros de Somalia foron quen, coas súas lanchas e chalanas, de disuadir as embarcacións estranxeiras. Fixéronse chamar a si mesmos Gardacostas Voluntarios de Somalia e quixeron pór freo á pesca ilegal e ás descargas nas súas augas ou, cando menos, cobrar un imposto a cambio. Nos últimos tempos, a presenza de faccións leais ao Estado Islámico fíxose presente no territorio somalí, aumentando o seu número de efectivos, segundo un informe da ONU.


Summary: Os cambios nos protocolos implican, entre outros aspectos, priorizar as persoas con síntomas nos test PCR e de antíxeno e eliminalos para boa parte dos contactos estreitos. Entrará no 'rádar' unha menor porcentaxe do total de posibles casos e os detectados desaparecerán máis rápido do total de "activos". Mentres, as cifras de hospitalizacións e falecementos si serán máis comparables coas de vagas anteriores

Nas últimas semanas, o Consello Interterritorial de Saúde -que xunta o Ministerio de Sanidade coas comunidades autónomas- e a Consellería de Sanidade introduciron relevantes cambios nos protocolos de detección e seguimento de casos do coronavirus. Ante o aluvión de casos novos da actual vaga, marcada por un menor reflexo -cando menos de momento- en hospitalizacións pero cunha presión inédita en elos do sistema como a Atención Primaria ou o rastrexo, os gobernos decidiron, en esencia, priorizar as persoas con síntomas na realización de test (tanto PCR como probas de antíxeno) e eliminalos para o groso dos contactos estreitos, aos que tamén se reduciu o seguimento.Os cambios implican priorizar as persoas con síntomas nos test PCR e de antíxeno e eliminalos para boa parte dos contactos estreitosAlén das motivacións clínicas, políticas e organizativas por tras destas decisións -nas que conflúen elementos varios, dende as características da variante ómicron á amplísima extensión da vacinación, pasando pola evidente sobrecarga da Atención Primaria, nalgúns casos preto do colapso- cómpre ter en conta que as mudanzas veñen tamén variar o significado dalgúns dos que ata agora foron principais indicadores para o seguimento pandemia. Repasámolos a continuación:Casos novos, incidencias acumuladas e casos activosEntrará no 'rádar' do sistema sanitario unha menor porcentaxe do total de posibles casos e os detectados desaparecerán máis rápido do total de "activos" polo acurtamento das corentenasAs reducións no número de test realizados directamente polo Sergas -parcialmente compensados polos positivos detectados mediante test de antíxenos feitos polos propios pacientes, que Sanidade pasará a dar por válidos unha vez comunicados ao 881 540 045 ou por formulario web, sen necesidade de PCR de confirmación- e a exclusión deles de, cando menos, unha parte das persoas que poidan estar infectadas polo virus pero non teñan síntomas de padecer COVID traerán consigo, previsiblemente, unha redución no número de casos novos detectados. Dito doutro xeito, entrará no rádar unha menor porcentaxe do total de posibles casos. Algo semellante -pero en diferente proporción- sucedía ao comezo da pandemia, aínda que nese momento por escaseza de test e de capacidade do sistema sanitario para procesalos. Daquela, cabe agardar menores cifras de casos novos en situacións epidemiolóxicas semellantes e, polo tanto, as cifras de incidencia acumulada (casos novos por cada cen mil habitantes) terán un significado diferente. O mesmo que o total de casos activos, máis aínda tendo en conta que o acurtamento das corentenas (de 10 a 7 días) implicará que cada caso novo detectado desapareza antes da conta dos activos.A Xunta suprime os test da COVID a contactos estreitos de positivos se non teñen síntomas e están vacinadosPositividade das probas PCRO groso das PCR que procese o sistema sanitario serán realizadas a persoas con síntomas da COVID e, polo tanto, con máis posibilidades de padecer a enfermidadeA positividade das probas PCR -porcentaxe das que dan positivo sobre o total das realizadas- vén sendo outro dos indicadores de referencia que agora, necesariamente, cómpre interpretar dunha maneira distinta. Ao maior uso dos test de antíxeno engádese agora que os positivos mediante esoutro método xa non serán confirmados mediante PCR, que como norma xeral tampouco se realizarán a contactos estreitos nin a boa parte de persoas potencialmente positivas, pero asintomáticas.Isto implica que o groso das PCR que procese o sistema sanitario serán realizadas a persoas con síntomas da COVID e, polo tanto, con máis posibilidades de padecer a enfermidade. Polo tanto, cabe agardar cifras de positividade moito maiores e, daquela, o limiar do 5% -referencia xeral da OMS para dar a pandemia por controlada nun territorio determinado- será moito máis relativo. Este efecto xa comeza a apreciarse nas taxas de positividade de Galicia, tal e como amosan os gráficos sobre estas liñas.O Sergas substitúe o groso das chamadas a contactos de positivos COVID por un cuestionario mediante SMSHospitalización e falecementos, indicadores máis certeirosAs hospitalizacións actuais son unhas 400, máis que o verán pasado pero menos dun terzo das rexistradas hai un anoNeste contexto, os indicadores que si poden ser máis comparables con anteriores vagas da pandemia son os de hospitalización -con cautela, especialmente con relación á primeira vaga- e falecementos. Na actualidade, as hospitalizacións simultáneas de persoas coa COVID-19 en Galicia roldan as 400; son xa máis que na vaga do pasado verán pero moitas menos que a comezos de 2021 -daquela chegáranse a superar as 1.400-, cando a vacinación apenas comezara e as incidencias acumuladas eran menos da metade das actuais.No que atinxe aos falecementos de persoas coa COVID-19, as cifras aumentan con claridade nos últimos días (ata a contorna das 5 mortes rexistradas ao día, na media dos últimos sete) e o total chegou xa ás 2.805. Son, en todo caso, tamén cifras moi inferiores á que ata agora fora a peor vaga en termos de mortalidade, a de hai un ano, cando Galicia chegara a a rexistrar picos de máis de 25 mortes ao día de persoas que contraeran a doenza.


Summary: A Asociación Monte Pindo Parque Natural lembra o acontecido no Castelo de San Xurxo, sito no Olimpo Celta, o único lugar do que se teña constancia que foi excomulgado pola igrexa católica. Aconteceu nos tempos de Xelmírez.

Para a Igrexa, un acto de barbarie. Mais para a xente, o episodio que denomino revolta de Carnota debeu ser a resposta ante décadas ou séculos de abusos por parte da Igrexa contra o pobo de Carnota, que finalmente decide reaccionar, armarse como cabaleiros, e asestar un dos maiores golpes populares dos que quedou constancia na documentación medieval aos intereses da Igrexa, cando o seu poder xa era pouco menos que absoluto, e que só a intelixencia estratéxica do arcebispoDidaci Gelmiri, Diego Xelmírez, conseguiu sofocar. Imos cos feitos. No pico Pedrullo do Monte Pindo levantouse un castelo apadriñado polo santo guerreiro Sancti Georgii, San Xurxo, fundado (ou refundado) no século X polo bispo Sisnando II para protexer as nosas costas dos continuados ataques e saqueos normandos e árabes desde o mar, defendendo ademais un paso privilexiado a Santiago, cobizado centro do poder relixioso na época. Trátase dun castelo roqueiro, e que malia estar preto da costa ocupa un escarpado penedo de difícil acceso co que se fundía. Ten unha impresionante perspectiva sobre o sur da Costa da Morte, e trátase probabelmente dun dos castelos de pedra máis antigos do País, e dun dos poucos que nunca puido ser conquistado, que se saiba. "Co progresivo cese do hostigamento martítimo San Xurxo foi perdendo función defensiva para converterse paulatinamente nun auténtico símbolo de poder da coroa galega" Co progresivo cese do hostigamento martítimo San Xurxo foi perdendo función defensiva para converterse paulatinamente nun auténtico símbolo de poder da coroa galega. No século XI ou XII esta cédea a Pedro Froilaz, fundador da poderosa estirpe dos Traba, membro da corte de Afonso VI e aio (educador) do neno Afonso Reimóndez, quen será o rei Afonso VII de Galiza. Este á súa vez legoulle a fortificación ao seu fillo Rodrigo, quen será logo alférez de Afonso VII na súa coroación, cargo de máxima confianza do rei que portou a espada e escudo do novo monarca durante o distinguido acto, e quen anos despois o nomeará Conde Rodrigo Pérez de Traba. Coa tenencia do Castelo de San Xurxo, cuxos beneficios resultaban sumamente gravosos segundo documentos da época, Rodrigo asegurábase ademais os privilexios e vasalaxe de todo o Condado de Carnota, que abarcaba naqueles tempos o territorio situado entre os ríos Xallas e Tambre, nos actuais concellos de Carnota, Muros, Outes e a maior parte de Mazaricos. Arias Muñiz, de conspirador a arcediano de Trastámara e canónigo da Igrexa de SantiagoA principios do século XII, Galiza era unha pota a presión onde os intereses de monarquía, nobreza e clero friccioaban continuamente nunha loita continua pola acumulación de poder, propiedades e privilexios, onde a diferencia entre o político e o relixioso debeu ser imperceptíbel. A coroa do Reino de Galiza estaba en plena disputa e unha coalición liderada por Pedro Froilaz de Traba e a raiña Teresa de Portugal asediaba Compostela para forzar a caída da raiña Urraca e asi poder instaurar na coroa o seu protexido Afonso Reimúndez. Un dos instigadores daquela sublevación chamábase Aria Munincide, ouArias Muñiz, quen segundo a documentación, a consecuencia dunha das súas habituais arengas ao pobo e o clero de Santiago provocou un levantamento popular contra Xelmírez, polo cal foi tachado de conspirador e traidor pola Igrexa. En realidade Arias Muñiz non ansiaba derrocar o arcebispo senón lograr poder relixioso e concretamente facerse co título de arcediano da poderosa terra de Trastámara. A Mitra compostelá opúxose frontalmente, mais ante o avance do pobo alzado, e véndose xa derrotado e a piques de ver todos os seus pazos destruídos, Xelmírez finalmente accede ás pretensións deste pésimo home: coa condición de devolver o título cando a Igrexa queixer, Arias Muñiz é nomeado arcediano de Trastámara, máxima autoridade relixiosa das vastas terras baixo o dominio dos castelos de San Xurxo, Traba e Ferreira, é dicir, desde o río Tambre ata Bergantiños. E, á vista do ritmo dos acontecementos, non perdeu o tempo. A xestación dunha revolta popularO novo apoderado eclesiástico axiña debeu colisionar cos intereses do señor feudal das terras de Carnota, Rodrigo Pérez de Traba, e máis aínda -polo que parece- cos dos seus vasalos. De certo xa debía ser duro abondo entregar boa parte do froito das túas cobizadas piscarias e fértiles terras a un señor para máis ter que compracer en adiante a outro máis. A insistencia nas propias fontes eclesiásticas en defender a labor civilizadora de Arias Muñiz na súa prédica sobre o noso pobo, ao que califica de bárbaro e ignorante, sinala un segundo factor para a insurrección: a chegada do novo arcediano supuxo un forte choque cultural e relixioso para a xente. Asi, e segundo a descrición literal da igrexa de Santiago, Arias Muñiz predicaba con austeridade a verdade ao clero e ao pobo desas terras,qui erant idiotae & fere indisciplinati, é dicir que eran uns ignorantes, salvaxes e indisciplinados, mentras que Muñiz era varón bo e discreto que só procuraba instruilos e iluminalos nos preceptos da Sacra Escritura. Parece claro que Arias Muñiz loitou activamente para someter ideoloxicamente aquel pobo e destruír o seu sistema de crenzas tradicional, e tamén que a poboación puido reaxir en defensa do seu ante o que trataban de impoñerlle. Cales puideron ser estas crenzas antigas? É dificil sabelo toda vez que se perderon na memoria dos tempos, pois a historia escríbena sempre os vencedores. Pero é moi de ter en conta que determinados rituais que a ollos da igrexa católica só poden calificarse de herexías chegaron con relativa boa saúde incluso ata os nosos días a través da tradición oral. Por dar algúns exemplos, a visión da Cova da Xoana (tamén chamada Revertedemos) coma unha catedral natural na que se practican cultos e -unha vez ao ano, na noite de San Xoán- un gran aquelarre das bruxas da comarca cun demo de nome Miguel; os encantos e fadas máxicas que custodian os nosos ríos e os seus tesouros agochados; a auga que se recolle das pozas da Laxe da Moa a xeito de auga bendita; os ritos de fecundidade e sanación vinculados a determinados espazos e pedras; as visións espectrais, terríbeis monstros, ou maldicións que agardaban a quen non cumprira determinado rito no momento exacto... e outro tipo de rituais que nos falan dun sistema de crenzas politeista que outorgaba aos elementos da natureza características de divindade. Todo isto debía estar a anos luz do monoteismo antropocéntrico que o cristianismo trataba de instaurar, combatindo outras crenzas con dureza ou no mellor dos casos tratando de absorbelas e incorporalas mediante a cristianización dos seus símbolos e referentes. Así, no monte Pindo podemos atopar cruces medievais gravadas en practicamente todos os espazos considerados de culto e mesmo se ergueu unha remota ermita ao pe da mesmísima Laxe da Moa. Porén, ter que aturar a monserga dun recén chegado que despotricaba a cara descuberta contra un sistema de vida e de crenzas tan antigo e arraigado coma os máis rexos carballos puido ser demasiado que aturar para aquel pobo. Ilustración do momento da coroación de Afonso VIIO terceiro factor que puido acender a chama da rebelión é que o señor destas terras, Rodrigo Pérez, tampouco debía sentirse particularmente cómodo coa chegada dun destacado representante da igrexa de Santiago para disputar o seu poder territorial, e moito menos tratándose dun mandado de Xelmirez co cal a poderosa estirpe dos Traba xa tradicionalmente non tiña boa relación, pois aparte da oposición de Xelmírez á aceptar a aposta dos Traba para a coroa galega, só tres anos antes de estalar a revolta de Carnota, o 13 de novembro de 1127, Rodrigo ve coma o rei de Galiza dalle o seu Castelo de San Xurxo con todas as súas dependencias á Mitra compostelá a cambio de facerlle unha homenaxe anual ao monarca, véndose obrigado Rodrigo a renderlle preito a Xelmirez para poder seguir usando a fortaleza e disfrutando dos seus privilexios e vasalos: unha humillación ao inxente poder dos Traba en plena decadencia vital do patriarca e magnate Pedro Froilaz, que finaría no tempo da rebelión carnotá. Se ben non queda claro que o Conde Rodrigo Pérez de Traba participara personalmente no levantamento armado, parece claro que a súa man condescendente e mesmo instigadora podería estar detrás dunha rebelión popular contra o arcediano, toda vez que parece que as propias fontes parecen indicar que o pobo tomou no Castelo de San Xurxo as cabalgaduras e as armas empregadas no posterior ataque, o que practicamente implica a colaboración necesaria do seu ocupante e tenente cos acontecementos que estaban por producirse. Ano 1130: O pobo de Carnota levántase contra o arcedianoNon conservamos documentación imparcial sobre como transcorreu concretamente o episodio, nin sabemos cantos homes participaron no levantamento, nin tampouco cantos homes configuraban o séquito do arcediano. Pola descrición da Igrexa parece claro que non se tratou dun típico asedio senón dunha auténtica emboscada en campo aberto liderada por labregos e nobres armados, e que tivo lugar no ano 1130 contra unha comitiva de Arias Muñiz nalgún punto do Condado de Carnota, probabelmente no entorno do Monte Pindo, no que ata no século XVIII se practicou o bandoleirismo e mesmo se recomendaba contratar escolta para cruzalo con seguridade. En fin, os emboscados lograron capturar a Arias Muñiz, despoxárono de todas as súas monturas, roupas e pertenzas e despois de darlle unha malleira fixérono preso nos calabozos do castelo de San Xurxo. A Igrexa describe os feitos asegurando que o pobo de Carnota, estimulado por inspiración do diaño, levantouse insurrecto contra Arias, prendeuno, descabalgouno e despoxouno das súas roupas, azoutouno e recluíuno sen misericordia no cárcere. Máis aló da insistencia na boa fe das intencións do arcediano sobre aquel pobo bárbaro e incivilizado, a Igrexa non da ningunha pista do móbil real do levantamento, se ben parece pouco probábel que sexa unha prédica austera a que esté detrás de tal revolta que golpeaba en pleno corazón das indiscutidas estruturas de poder da Igrexa de Santiago da época. Xelmírez entra en cóleraA noticia do levantamento armado non tardou en chegar a Compostela, onde o arcebispo Xelmírez,moi aflixido, reacciona de inmediato convocando aos seus coengos a cabildo para buscar consello sobre que facer para apaciguar a revolta e castigar aos culpábeis; Este acorda expresar a dor polo acontecido vestindo todos de loito e celebrar Santos Oficios no Coro, baixados das súas cadeiras e en silencio. Asi mesmo, ordena baixar ao chan todos os crucifixos da Catedral. No canto ás condenas polo sucedido, a Rodrigo, coma señor daquelas terras ao que consideraban dirixente dos malfeitores e por tanto responsábel da revolta, imponlle a anatema, é dicir, unha maldición que supón a súa expulsión da comunidade relixiosa. Por último, acorda a excomuñón daquelas terras bárbaras, o que concretou mandando gravar nunha pedra do Monte Pindo esta inscrición: Reis, bispos e presbíteros, todos por poderes recibidos de Deus, excomulgaron aquí este castelo. "Non se trata desde logo dun proceder común que a máxima autoridade relixiosa dun Reino excomulgue un territorio físico como fixo Xelmírez, pois se ben ese era un castigo de primeira orde estaba en todo caso reservado para os humanos, non para os montes por moi sagrados que estes sexan" Non se trata desde logo dun proceder común que a máxima autoridade relixiosa dun Reino excomulgue un territorio físico como fixo Xelmírez, pois se ben ese era un castigo de primeira orde estaba en todo caso reservado para os humanos, non para os montes por moi sagrados que estes sexan. É máis, é o único caso que coñecemos en que isto pasou. Esta decisión totalmente extraordinaria de excomulgar o territorio responde debía pretender dividir as culpas entre toda a poboación, e probabelmente magnificar a importancia deste episodio para salientar o seu enfrontamento cos Traba e quen sabe se mesmo provocar outra revolta popular, mais contra Rodrigo. Rodrigo nega a súa participación na revoltaEn todo caso, a reacción da Igrexa de Compostela foi tan inusitada que Rodrigo Pérez de Traba apurou a negar todo vencello co acontecido, xurando sobre o texto dos evanxeos que el non coñecera nin mandara deshonrar ou facer preso ao arcediano, e comprometeuse a liberalo e restituirlle todo o lle fose roubado, asi coma capturar e entregar a Santiago a todos aqueles labregos que tiveran algunha relación co ataque xunto coas súas posesións e propiedades, e tamén a retirar os privilexios e favores de que gozaran nobres e cabaleiros que participaran dalgún xeito no levantamento, mentras non demostraran arrepentimento. Todo isto díxoo o propio Rodrigo en Compostela, en presenza dos coengos e do propio Xelmírez, e acompañou esta declaración de intencións con varias homenaxes e doazóns á Igrexa de Santiago, coma o Castelo de Faro, que puido ser a Torre de Hércules. A enmenda pareceulle xusta e suficiente á Igrexa de Compostela e Rodrigo non só atopou o perdón senón que se reconciliou con Xelmírez, e mesmo fixéronse bos amigos desde ese intre. Descoñecemos se finalmente Rodrigo entregou algún nobre ou labrego dos que participaran na revolta a Xelmírez, mais el e a súa muller convértense en grandes benefactores da Igrexa, e practicamente todas as referencias documentais del e a súa familia a partir deste intre consisten en novos donativos e beneficios á mesma. Malia todo a inscrición excomulgando o Monte Pindo segue gravada na pedra e esta historia, segundo a Igrexa, serviu de advertencia para que outros non se atreveran a repetir alzamentos similares contra os seus representantes. Aínda que trinta anos despois, no Libro V do Códice Calixtino, seguía describindo aos galegos coma un pobo iracundo e litixioso...


Summary: A Fundación Laboral da Construción calcula que o sector precisará entre 5.300 e 9.150 traballadores na Galiza en 2021.

A construción precisará entre 5.300 e 9.150 traballadores na Galiza en 2021. Esa é unha das conclusións do último informe da Fundación Laboral da Construción, elaborado a partir da Enquisa de Poboación Activa e da Enquisa Trimestral de Custo Laboral. Mais esas expectativas de emprego poderían verse afectadas pola falla de traballadores cualificados, advirten desde a entidade, un problema que se acentúa no sector da rehabilitación, "motor da actividade hoxe en día". Algúns dos perfís máis demandados, especifican desde a Fundación Laboral da Construción, son os albaneis, os carpinteiros, electricistas, fontaneiros, encofradores, pintores, operadores de maquinaria e montadores de estruturas metálicas, "que non se están a repor após as xubilacións". Posición privilexiada A organización sinalou nun comunicado que a industria da construción na Galiza atópase "nunha posición magnífica" para actuar "como dinamizadora e impulsora da economía e do mercado laboral galego". A este respecto, indicou que as horas efectivas traballadas no segundo trimestre de 2020 reducíronse "unicamente" en 8,23%, cifra 12,75% inferior á media estatal. Ademais, as horas efectivas totais aumentaron 3,8% no terceiro trimestre de 2020, fronte ao descenso de 1,62% no resto do Estado. A Fundación Laboral da Construción destacou tamén que a construción na Galiza experimentou un crecemento interanual de 1,34% fronte á caída de 1,28% no resto de sectores, "só superado pola agricultura". Ademais, a actividade do sector incrementouse 2% no terceiro trimestre de 2020 respecto ao mesmo período de 2019. Fondos europeos Porén, pese ao "comportamento moi positivo" do sector durante a crise sanitaria, a Fundación ve "con preocupación" a caída de visados ─de até 21%─, unha situación que, advirten, "pode derivar nunha peor evolución con respecto á construción de vivenda nova". É por este motivo que a asociación ve "esencial" destinar os fondos europeos para a recuperación á renovación do parque de vivendas existente e manter "ou incrementar" o investimento en obra pública "para seguir xerando actividade económica e novos postos de traballo".


Summary: Esta cuarta feira, traballadores de Ferroatlántica comezan unha marcha a pé de Cee a Compostela baixo o lema As nosas centrais non se venden. Falamos con Carlos Aymerich, profesor titular de Dereito Administrativo, supervisor das alegacións presentadas contra a solicitude do grupo Villar-Mir e responsábel dun informe xurídico elaborado pola Universidade da Coruña a este respecto.

Sobre a mesa da Xunta de Galiza leva desde inicios de maio a petición de luz verde de Ferroatlántica para poder vender as centrais hidroeléctricas. Unha pretensión que, tanto agora como a comezos da década dos 90, cando Villar Mir xa intentara esa enaxenación, topa coa oposición frontal de traballadores, alcaldes e veciñanza da Costa da Morte, e non só. Daquela tamén tivera en contra o goberno galego, que aprobara unha cláusula prohibindo a segregación de actividades. Esta cuarta feira, 5 de xullo, os traballadores de Ferroatlántica inician unha marcha a pé até Compostela, onde chegarán o sábado 8 de xullo, día de manifestación na capital de Galiza contra a venda das centrais e día de greve en Ferroatlántica. Conversamos con Carlos Aymerich, profesor titular de Dereito Administrativo na Universidade da Coruña e responsábel do informe xurídico da UdC que sostén que as actividades non se poden segregar. -Segregar as actividades implica a extinción das concesións. Esa poderiamos dicir que é a trabe principal que se mantén no informe xurídico da Universidade da Coruña e nas alegacións á petición feita polo grupo de Villar Mir. -Augas de Galiza, da que depende a competencia para outorgar esas concesións, cualificou sempre como esencial esa cláusula [a que impide a segregación de actividades]. Cando se modifica unha cláusula esencial dun contrato, unha concesión, calquera negocio xurídico que sexa, esa modificación substancial equivale á existencia dun contrato novo. Nestes supostos, o que di o propio regulamento do dominio público hidráulico é que hai que proceder a un novo procedemento de outorgamento da concesión, e que ten que se realizar a través de concurso. Ferroatlántica e Villar Mir sempre fixeron os seus negocios beneficiándose dunha especial proximidade, o que poderiamos chamar un tratamento VIP por parte das diferentes administracións. Se as condicións cambian, ten que haber un novo concurso. É máis, lembremos que Ferroatlántica se fixo coas concesións cando mercou Carburos Metálicos porque ía todo no mesmo paquete. Ou sexa, o vínculo entre actividade industrial e explotación enerxética no Río Xallas e o Río Grande é a causa que lle permitiu a Ferroatlántica facerse coa concesión. Se esa causa desaparece, desaparece tamén a causa que permite que esa empresa teña o desfrute desa concesión. -As alegacións apresentadas polo Comité de Ferroatlántica procuran desmontar a tese esgrimida pola empresa para xustificar a súa solicitude de segregación, quer no que argumentan de desaparición do interese público quer de defensa do principio de liberdade de empresa. -O da liberdade de empresa semella que a entenden como a liberdade de facer o que lles peta. A propia Constitución fala no seu artigo 38 de liberdade de empresa no marco da economía de mercado. Mais para haber economía de mercado non pode haber concorrencia falseada. Se hai unha concesión que ten como condición esencial a vinculación societaria entre produción hidroeléctrica e actividade industrial e esa cláusula fundamental desaparece, o evidente é que hai unha modificación substancial e ten que haber de novo concorrencia. Se non, estaríase a falsear a concorrencia, xa que podería haber moitas outras empresas interesadas con propostas de crear máis postos de traballo, investimentos ambientais.... e que non poderían participar. Mais semella que aquí os que falan de liberdade de empresa refírense á liberdade dunha única empresa para facer o que lle peta, sempre coa cobertura de certas administracións. -Esta non é a única alegación que se apresentou desde o comité de empresa -Eu creo que Ferroatlántica tenta tomarnos os galegos por parvos e tamén tenta tomar por parvo a quen debería representarnos os galegos, que é a Xunta. Villar-Mir di unha cousa aquí e cando ten que se dirixir aos seus accionistas ou entidades reguladoras di outra. Perante os accionistas, por exemplo, afirma que a venda das centrais impactaría negativamente na continuidade da actividade de fabricación de ferroaliaxes ao incrementar a súa exposición a futuros incrementos dos prezos enerxéticos. Ferroatlántica estanos a vender na Galiza que quere vender as centrais para, co diñeiro da venda, financiar un plan industrial que vai ser a repanocha, xerando moitos empregos e riqueza. Mais, que di perante os accionistas? Pois non di nada disto, non se fala por ningures de plan industrial, mais si que fala de que se finalmente non se vendesen as centrais poríase en risco reducir o apalancamento financeiro a facer fronte ás débedas dos acredores. Ou sexa, non queren vender para financiar un plan industrial, queren vender para solventar unha situación financeira apurada da empresa, situación que é froito da súa mala xestión empresarial. -Estarían, pois, a dicir cousas distintas segundo perante quen expliquen o seu posicionamento. -Até aquí falamos dos feitos, mais non debemos esquecer que hai unha razón xurídica. Chama a atención que a solicitude da empresa non sexa pedir a anulación da cláusula que prohíbe a segregación, piden a revogación, que xuridicamente é deixar sen efecto un acto administrativo non por motivos de legalidade senón de oportunidade. Por que fan isto? Por que dan esta volta? Pois por algo que eles teñen que agochar e do que supoño que a asesoría xurídica da Xunta é ben consciente: hai unha sentenza firme do TSXG confirmada polo Supremo e que desestima unha solicitude de Ferroatlántica no mesmo sentido. Esa sentenza firme ten o que en dereito dicimos valor de cousa xulgado, é dicir, que non pode ser modificada por unha sentenza ou resolución posterior. Dalgún xeito, o que se pretende agora é burlar ese pronunciamento xudicial formal do TSXG e do Tribunal Supremo. Son os mesmos suxeitos (Ferroatlántica), a mesma pretensión (a segregación) e os fundamentos son os mesmos. Iso é unha fraude de lei. Non poden disparar directo porque saben que ese camiño está fechado, por iso van con argumentos espúreos e botando man da revogación para burlar unha sentenza firme. -Semella que existe como unha intencionalidade ou presión para que vaiamos asumindo que a Xunta ten que asumir esa solicitude. -A Xunta non ten obriga ningunha nese sentido. -Hai pois base firme para que a Xunta se negue a aceptar esa petición de Villar Mir? -Claro. Xa falamos da cuestión xurírica. A Xunta pode se quere modificar a concesión, mais se fai iso, faino por unha decisión política, decisión que ten consecuencias xurídicas. A consecuencia xurídica fundamental é que se fai iso Ferroatlántica non pode seguir a ser concesionaria, porque ten que ir a concurso. Esa concesión, pois, reverte na administración galega e esta pode explotala directamente ou ben sacalo de novo a concurso.


Summary: "Canto máis circule o virus, máis posibilidades hai de que xurda unha nova variante máis mortal", resalta o doutor Bruce Aylward, asesor da Organización Mundial da Saúde (OMS).

A Organización Mundial da Saúde (OMS) non dá por rematada a aparición de variantes do coronavirus coa Ómicron nin coa nova cepa detectada en Francia. De feito, advirte de que canto máis tempo haxa circulación do virus, máis posibilidades hai de dar cunha variedade que incremente a mortalidade. Así o sinalou o asesor sénior da institución Bruce Aylward, que incidiu en que "Ómicron probabelmente non será a última variante da Covid-19". O doutor fixo estas declaracións nunha comparecencia pública esta cuarta feira, 12 de xaneiro, na que engadiu: "Non o sabemos aínda, pero canto máis circule o virus, máis posibilidades hai que de que xurda unha nova variante máis mortal que Ómicron". Sen fases escaladas Semella que en consecuencia, a organización négase a considerar que a Covid-19 pasa a unha fase de endemia máis que de pandemia. "Non haberá unha situación endémica nun país mentres no resto do mundo segue habendo unha pandemia. Así non é como funciona. O que pasará na primavera depende de nós. O coronavirus farase endémico, non hai dúbida diso, pero non estamos aí aínda. Estamos en metade dunha pandemia", alertou a epidemióloga líder da OMS, Maria van Kerkhove. Neste sentido, desde a OMS aclararon que máis do 85% da poboación do continente africano non recibiu nin unha soa picada dos fármacos contra o virus. Polo tanto, non se pode considerar que o cambio está en marcha. "Non é o momento de declarar que este virus é benvido", abundou o director executivo do Programa de Emerxencias da entidade, Mike Ryan, que destacou que non se pode dar por aceptado "ningún virus que mate á xente". 15 millóns de positivos "Aínda que as vacinas seguen sendo moi eficaces para previr a enfermidade grave pola Covid-19 e a morte, non impiden totalmente a transmisión", declarou, pola súa parte, o director xeral da OMS, Tedros Adhanom Ghebreyesus, preocupado pola notificación de máis de 15 millóns de novos positivos en todo o mundo só a semana pasada. "Unha maior transmisión significa máis hospitalizacións, máis mortes, máis persoas sen traballo, incluídos profesores e traballadores sanitarios, e máis risco de que xurda outra variante aínda máis transmisíbel e máis mortal que Ómicron", resumiu.


Summary: Boaventura de Sousa Santos foi un dos protagonistas da XXXVI Semana de Filosofía de Pontevedra, que rematou este venres. Falou das Epistemoloxías do Sur, reclamando que Europa transforme a súa ollada con respecto ao resto do planeta

Boaventura de Sousa Santos foi un dos protagonistas da XXXVI Semana de Filosofía de Pontevedra, na que xa participara nunha das súas primeiras edicións. O profesor portugués centrou a súa intervención ("Aprendizaxes globais: descolonizar, desmercantilizar e despatriarcalizar desde as Epistemoloxías do Sur") nas ensinanzas que os países e movementos sociais do sur poden achegar ás sociedades do norte, unha defensa das epistemoloxías do Sur que vén realizando nas súas últimas publicacións.Nun tempo "de preguntas fortes e respostas febles", como el mesmo escribe nunha das súas obras, Boaventura de Sousa foi do xeral ao particular, reclamándolle a Europa unha transformación das súa ollada cara ao resto do planeta ("non hai xenocidio sen epistemicidio", dixo) e das súas actitudes cara ás poboacións que, arrastradas pola destrución dos seus países, buscan unha vida digna nas cidades do norte. Falamos con el.O Norte segue ollando con superioridade ao Sur, no económico, no militar, no político, pero tamén no campo do coñecemento?"Para poder aprender, hai que desbotar a idea de que o sur é un problema"Europa pasou cinco séculos dominando o mundo e ten moitas dificultades para comprender o resto do planeta. Europa neste momento non ten solucións para os seus problemas, que son os problemas dun continente en crise, cunha extrema dereita que crece e que quere destruír a propia UE. Ademais, Europa non é quen de atopar unha solución para os refuxiados, e a pesar de que é un continente moi envellecido e de que necesita xente nova -20 millóns só ata o ano 2030-, ten eses mozos internados en campos de refuxiados, mozos que son informáticos, enxeñeiros... E a pesar diso o discurso dominante fala do 'perigo' da inmigración, sobre todo en período electoral. Europa necesita aprender co mundo e para iso debe coñecer o que se fai noutros lugares, porque durante moitos séculos a Europa non lle interesaba coñecer o mundo, senón tan só facerse coas súas riquezas naturais. Que son as epistemoloxías do sur?En Europa xurdiron moitos movementos sociais e grupos de persoas que están moi descontentas coa súa situación actual e ás que lles gustaría unha nova aprendizaxe das realidades do mundo. Para poder aprender, hai que desbotar a idea de que o sur é un problema. Europa ten esta idea metida na cabeza: que Europa é a solución e o sur é un problema. Parece que os europeos temos solución para todo, pero isto non é verdade e temos moito que aprender do Sur. Semella, ademais, que temos moi mala memoria, porque no século XX este foi o continente máis violento do mundo, con 78 millóns de persoas mortas en guerra. Europa é un continente que necesita aprender coas experiencias do mundo e para iso é preciso valorar o coñecemento que existe. Iso é o que intentan as epistemoloxías do sur, que procurar valorizar o coñecemento daqueles que loitaron contra o colonialismo e o capitalismo europeo.Que pode aprender Europa dos países do sur, das súas sociedade, movementos sociais, academias...?"No sur temos agora unha riqueza moito maior de experiencias de economía cooperativa e solidaria, temos experiencias moi interesantes de democracia local"Por exemplo, no sur temos agora unha riqueza moito maior de experiencias de economía cooperativa e solidaria, iniciativas que están moito máis avanzadas fóra de Europa que no continente. Por que non aprendemos máis desas economías que son orientadas polo benestar das persoas e non pola acumulación de capital? O mesmo coa democracia, onde temos experiencias moi interesantes de democracia local nos países do sur: os orzamentos participativos no Brasil, pero tamén na India ou en Sudáfrica, con iniciativas moi innovadoras. Temos tamén a experiencia de países moi heteroxéneos, que acollen no seu interior a varios grupos étnicos e nacións, que conseguiron unha acomodación dentro do Estado moito máis axeitada que en Europa. Sobre todo España, tendo en conta as realidades de Cataluña, Andalucía, País Vasco e Galicia, ten que aprender a idea da plurinacionalidade, mirando por exemplo a Etiopía. O mundo está cheo de experiencias moi útiles, pero Europa non as coñece.Que papel está a xogar o ensino, sobre todo as universidades? Están a fomentar o pensamento crítico ou convertéronse nunha engrenaxe máis do sistema neoliberal?"Temos que descolonizar as nosas universidades"Temos que descolonizar as nosas universidades. Hoxe a universidade é un sistema de educación onde só se ensina o coñecemento dos vencedores, unha historia do mundo vista por Europa, todos os coñecementos son eurocéntricos. Mesmo recibimos nas nosas universidades a moitos estudantes latinoamericanos ou africanos e ensinámoslles que os nosos heroes nacionais foron os que mataron o seu pobo. A universidade foi sempre moi arrogante e pensa que é a única que ten un coñecemento válido, pero aquí en Pontevedra vemos todos os anos como a Semana de Filosofía organiza e difunde un coñecemento de primeiro nivel, e moitas das persoas que interveñen non están na universidade. A universidade corre ademais o risco de transformarse nunha empresa capitalista máis, onde só interese o coñecemento que xere patentes. Pero non todo o coñecemento pode nin debe ser patentado.Pode haber unha alternativa ao capitalismo? Ou seguimos ancorados nesa fase que dende os anos oitenta leva repetindo que non hai outro sistema posible?"Temos que desenvolver un socialismo doutro tipo, un socialismo intercultural, anticolonialista, antipatriarcal, antihomófobo"Por suposto que si. Todo o que existiu na historia tivo un comezo e un final. Non sempre existiu o capitalismo, que é un fenómeno que comeza no século XIV-XV e que nalgún momento rematará. O que veña despois pode ser peor que o que agora temos, pero tamén pode ser mellor. As sociedades indíxenas en América Latina están a darnos algunhas leccións moi interesantes: a idea dunha vida en harmonía coa natureza, a idea do ben-vivir... Temos que desenvolver un socialismo doutro tipo; a palabra socialismo non debe ser abandonada, pero o socialismo debe ser tamén descolonizado, debe ser un socialismo intercultural, anticolonialista, antipatriarcal, antihomófobo, é un socialismo máis amplo. Pero debemos manter o horizonte das nosas conviccións, é algo fundamental, porque do que se trata é de loitar por unha sociedade mellor que aínda non existe e que temos que procurar.A Semana de Filosofía está centrada esta ano nas fronteiras. Vivimos nun mundo globalizado no que por unha banda non hai fronteiras para o capital, pero no que polo outro se erguen muros, en ocasións de forma literal, para impedir a circulación de persoas. Como valora o que está a pasar en Europa e os Estados Unidos en relación ás poboacións migrantes?"Agora Europa está asombrada pola idea de que o colonizado veña para a metrópole, e está a vir polas condicións que nós mesmos creamos"Estamos a vivir un mundo contraditorio. Por unha banda, é un mundo globalizado: Internet non ten fronteiras, o capital financeiro non ten fronteiras. E por outro lado, é un mundo de muros, nos Estados Unidos, en Palestina, en Hungría, en Melilla e Ceuta... Hai que ter claro que hai refuxiados porque Europa non resolveu ben o seu dominio colonial, non lles deu independencia verdadeira a eses pobos, non lles permitiu as condicións para seren realmente independentes. E agora Europa está asombrada pola idea de que o colonizado veña para a metrópole, e está a vir polas condicións que nós mesmos creamos. Deberiamos ser máis xenerosos na aceptación deses inmigrantes e refuxiados, é un deber histórico que temos en Europa. E algo semellante pasa nos Estados Unidos, que destruíron a economía de México ou que por exemplo en 2009 derrubaron cun Golpe de Estado a Manuel Zelaya en Honduras. E agora quéixanse de que os hondureños queiran entrar nos Estados Unidos. Os países do primeiro mundo son cada vez máis agresivos nas súas políticas e as poboacións do sur resisten movéndose, fuxindo, movendo as fronteiras. Non ten sentido que o capital financeiro se mova libremente e as persoas non.E como analiza o momento político que estamos a vivir en Europa, cun ascenso da extrema dereita e das posicións reaccionarias en case todos os países, que mesmo están a destruír o sistema de benestar que se creara durante décadas?"A extrema dereita avanza porque hai moita xente descontenta. Por iso é importante que destas eleccións en España saia un goberno de coalición de esquerdas"Non é a extrema dereita a que está a destruír o sistema da socialdemocracia, porque a socialdemocracia comezou a ser destruída polos propios partidos socialdemócratas, que comezaron a aceptar a política de austeridade. Os países do sur, como España, Portugal, Grecia e Italia, tivemos algunhas vantaxes por pertencer á UE, pero a partir dun momento dado as noticias comezaron a ser malas, porque o euro é unha moeda que é boa para economías como a alemá, non para o sur. E a extrema dereita avanza porque hai moita xente descontenta con esta situación. Portugal é o único país de Europa gobernando dende a esquerda, cun executivo socialista con apoio de Bloco e PCP, e hoxe é unha solución de éxito, a pesar de que no comezo dicían que este goberno ía traer o caos. Portugal demostrou que o neoliberalismo é unha mentira, non aumenta o emprego nin o investimento e o único que fai é transferir riqueza dos pobres para os ricos. A extrema dereita está a aproveitar isto e por iso é moi importante que destas eleccións en España saia un goberno de coalición de esquerdas que goberne dende a esquerda.


Summary: Gonzalo Maceira é o mono de Furious Monkey House, ademais do cerebro e o catalizador de toda a ilusión que move esta banda pontevedresa de rock formada por catro nenas, un neno e un simio. E, atención, que tamén están a arrasar entre os adultos.

- Cando vos vin triunfar no Mercat de Música Viva de Vic, rompendo preconceptos sobre a música infantil, dixen: "Eu teño que falar con ese mono". - Pois xa está aquí. - Foi o concerto máis comentado polos programadores que alí estaban. Pola calidade musical, pola contundencia e pola vosa actitude no escenario. Como empezou todo isto?- Todo empeza coa ilusión e coas ganas de sacar o que un leva dentro, perseguindo o seu soño. Empeza con Carlota [a baterista], a quen eu tentaba motivar, como a todos os meus alumnos, porque ás veces cando un aprende un instrumento non lle atopa a lóxica. Para que toco este instrumento? Para que aprendo partituras? Se non ves un resultado real na túa vida, non ten sentido. Así que xunteina con outra rapaza, Irene, e díxenlle: "Rapazas, imos montar unha banda, un obradoiro de balde durante a fin de semana, e imos quedar, inventar cancións e crar un grupo de rock". Con esa escusa, de súpeto, xa tiña algo para motivarse: que o seu grupo de rock soase ben. Entón aprenderon música dentro dun proxecto. Pouco a pouco fomos engadindo máis elementos, outros rapaces que tiña eu noutras actividades e completamos este obradoiro. Comezamos pouco a pouco, con moito traballo, moitas horas, moita organización. Plantexámonos facer unha maqueta e logo puxemos novos obxectivos. E esa é a fórmula da que se vai alimentando Furious Monkey House, buscando cousas novas, combinación entre distintas artes… E así os rapaces están supermegamotivados. No momento en que lle dixen: "Mirade, rapaces, imos facer esta gravación nos estudos de Abbey Road". Os adultos collérono con medo, pero o motivados que chegaron os nenos a estar por gravarmos alí… Un neno motivado é unha máquina imparable. Estaban co cerebro ao 100%, disfrutando a saquísimo, vivindo a música como eu nunca vira nun adulto. Todo era preocuparse polos compañeiros. Hai unha serie de valores aí que son unha pasada. E intentamos que se coiden moito eses valores. Estaban co cerebro ao 100%, disfrutando a saquísimo, vivindo a música como eu nunca vira nun adulto. - Ademais estades indo a un feixe de festivais… E como se xestiona unha banda de nenos?- Dunha forma moi natural, moi coidada e sen darlle moita importancia. Hai que respectar moitísimo toda a xente que está a traballar, estar preparados para o fracaso en todo momento, inculcarlles a idea de que isto ten unha data de caducidade, que non se van dedicar á música porque desgrazadamente ademais estamos nun país no que a música non ten unha industria. Só tres ou catro -e ao mellor dun xeito co que non estou moi de acordo- chegan a poder facer algo e poder dedicarse a isto. Se non entras nese xogo está moi complicado, é importante que o saiban. E non son só nenos, son pais, son cantidade de cousas. Os nenos teñen unha educación brutal, porque ademais xogas coa imaxe dun rapaz, e hai que coidar moito para ver que se fai con esa imaxe. Por exemplo, nós nunca facemos play-back e todo ese tipo de historias. Hai que estar preparados para o fracaso en todo momento, inculcarlles a idea de que isto ten unha data de caducidade, que non se van dedicar á música porque desgrazadamente ademais estamos nun país no que a música non ten unha industria. - Gravastes 'Run' en Abbey Road, tamén a banda sonora de Zipi y Zapi e fichastes pola discográfica máis grande galega, Esmerarte. Toda unha carreira meteórica. Como o levades?- Fichamos por Esmerarte, que é a produtora máis grande de Galiza, pero tiñamos ofertas de multinacionais. Eu toco coas miñas bandas e, sinceramente, co panorama que temos en Galiza, que estamos apartados do mundo… Eu teño que coller o coche tres horas para tocar nun sitio remoto dun lugar recóndito para tocar para o camareiro. Palmar diñeiro, e fágoo de mil amores, porque me mola facer música e estar cos meus compinches, pero ao final é un traballo bastante duro. Eu o que lle digo aos pais é que se os rapaces queren tocar ten que ser de forma legal porque en Galiza ti vas tocar e nunca estás contratado… E os nenos non poden entrar nese circuíto, que habería que eliminar realmente. Entón necesitabamos o soporte de alguén que poida axudarnos a facer as cousas ben, e iso supón uns gastos terribles. Parece que somos 'pijos' e todo o contrario: somos do máis 'punki' que pode haber. Facemos o que nos dá a gana e ninguén nos di como facelo, e vai seguir sendo así. Facemos a música para nós. Aínda que obviamente é unha pasada que a xente nos diga que lle gustamos. Parece que somos 'pijos' e todo o contrario: somos do máis 'punki' que pode haber. Facemos o que nos dá a gana e ninguén nos di como facelo, e vai seguir sendo así. - Ti es quen compón os temas, fas nos arranxos e no escenario quen lle dás a actitude máis punk. - Ben, é un traballo do obradoiro en xeral. Está claro que o preparo a conciencia para cando chegan as clases que vaia todo rodado. Teño as ideas novas para o novo disco que estamos a facer, e eu xa levo estruturas diferentes para cada un dos instrumentos, pero sempre aberto a propostas novas, incidindo no seu pensamento creativo para que descubran como se fai unha canción e unha produción musical. - Tamén tes unha carreira musical á marxe, en bandas como Salvation Army e Tractor Troy. - Con Salvation Army paramos porque a cantante é tamén cantante de Río Bravo, unha banda alemana, e agora marchou para alá. Pero xa estou a pensar en montar outra. Eu necesito tocar, é a miña vida e que ninguén mo quite, por favor, porque non sei que facer. Non podo estar quieto, se estou, rebento. Eu necesito tocar, é a miña vida e que ninguén mo quite, por favor, porque non sei que facer. - Ademais estás montar unha escola de artes en Pontevedra. - O que estou facendo é xuntarme con xente que estamos fartos, non estamos a gusto, damos clases pero fáltannos medios, así que imos construír o noso castelo á nosa maneira para que ninguén nos diga nada. Imos facer todo o ruído que queiramos, imos insonorizalo todo, e imos dar renda solta e construír aquí un novo movemento cultural dunha nova xeración de xente nova: músicos, artistas, fotógrafos, produtores con ideas para que na cidade de Pontevedra e en Galiza aparezan novas formas de crear e de pensar. E que haxa unha explosión creativa que nos fai moita falta.


Summary: O sindicato rexeita esta afirmación e a intención do xestor da navegación aérea no Estado español de sancionar ás dúas delegadas do aeroporto Rosalía de Castro (antigo Lavacolla). Ve a declaración "absurda" e lembra que na compañía se produce "unha vulneración sistemática dos dereitos sindicais". Dáse a circunstancia de que a CIG denunciara unha vulneración dos dereitos lingüísticos pola nula atención ao galego.

A CIG irá con toda a súa "contundencia" contra Enaire se o xestor da navegación aérea en España sanciona a dúas sindicalistas ás que acusa de incorrer nun "acoso laboral ascendente". En contraposición, a entidade lembra que só topou con "impedimentos" para facer o traballo de representación laboral e alude a episodios como o da vulneración dos dereitos lingüísticos no aeroporto Rosalía de Castro, o antigo aeródromo de Lavacolla. O secretario comarcal da CIG en Compostela, Pepe Maio, e o representante da FGAMT-CIG da comarca, Inácio Pavón, así como outros representantes da central sindical saíron a rexeitar "radicalmente a acusación de acoso laboral ascendente de Enaire contra as súas representantes sindicais". Nunha rolda de prensa convocada para esta sexta feira, Maio advertiu de que se o xestor da navegación aérea insiste nas acusacións e sanciona as traballadoras van responder con "contundencia". De feito, xa está previsto emprender accións legais. Polo de agora non chegou a sanción mais si se abriu expediente contra dúas compañeiras porque Enaire abriu expediente contra dúas traballadoras, delegadas da central sindical até hai días, "segundo a empresa 100% pública dependente do Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, terían acosado ás súas responsables no departamento de recursos humanos". Pavón, que falou de ver "o mundo ao revés", ve esta cuestión "absurda". Foi máis aló ao avisar de que se trata dunhas afirmacións por parte de Enaire que revisten "extrema gravidade" e que poderían rematar nun despedimento. "Vulneración de dereitos sindicais" A CIG liga esta suposta persecución das súas delegadas a que se produciu unha "vulneración sistemática de dereitos sindicais desta central sindical, o que é tamén unha vulneración dos dereitos de todos os traballadores e traballadoras desta empresa no centro de traballo" de Compostela, neste caso do aeroporto. O representante da formación en AENA, Pablo de Prado falou dalgúns deses episodios, entre os que destacou a "falta de información" sobre os protocolos de protección e limpeza contra a Covid-19. Enaire xustificouse porque os escritos pedindo esa colaboración "estaban en galego". "Unha vulneración de dereitos lingüísticos que tamén tivo a Inspección de Traballo que requirir a Enaire que cesara e que aceptara os escritos no noso idioma, en xuño de 2020, e que lonxe de mudar aumentou, até o punto do total silencio ante a nosa actuación sindical", subliñou. A compañía tampouco aceptou, segundo De Prado, crear un protocolo de defensa fronte o acoso laboral aló por 2019. Ademais, falou da aparente discriminación que existe cara as persoas agora afectadas "como mínimo desde 2012, cando as acusaron de apoiar o conflito do colectivo de controladores aéreos e lles retiraron funcións e responsabilidades no seu departamento sen investigación ou procedemento algún". Así, desde a central opinan que o expediente actual está "cheo de mentiras" e é "absolutamente parcial" coa intención de danar as dúas operarias. Neste sentido, volveron advertir de que actuarán con forza no caso de que se rescindan os seus contratos.