Summary: Substituirá no cargo a Pachi Vázquez. Encetou o seu discurso anunciando "un tempo novo" e presentouse disposto a facer do seu partido "a única alternativa real de goberno fronte á dereita de Feijóo". Dixo que este domingo era día "de acabar cos complexos e pasar páxina".

O que foi líder do PSdG en Lugo desde maio de 2012, Xosé Ramón Gómez Besteiro, vén de ser ratificado como novo secretario xeral d@s socialistas galeg@s no Congreso nacional que a formación política realizou este domingo en Compostela, após a celebración dunhas primarias en que lle disputou a candidatura ao alcalde da Illa de Arousa, Manel Vázquez, vencendo nas votacións co 77% dos apoios. Coa mesma porcentaxe de votos que en 2009 levou á secretaría xeral a Pachi Vázquez, será Besteiro quen desde este domingo ocupe o cargo sen que no 'currículo' do do Carballiño figure ningunha derrota interna, pois finalmente desbotou presentarse ás primarias. Así as cousas, dos e das 607 compromisarias con dereito a voto, unicamente depositaron papeleta 549; delas, 520 foron parar á candidatura de Besteiro namentres outras 29 estaban en branco. Un prolongado aplauso do plenario confirmou a aceptación dos resultados. "Volve o PSdG" Besteiro encetou o seu discurso sinalando que estaba "emocionado". Diante do plenario, anunciou "un tempo novo" e que a recuperación do partido na Galiza "comezará polos concellos nas vindeiras municipais", previstas para o ano 2015. "Hoxe é día de acabar cos complexos, coa división e coas etiquetas, día de pasar páxina", sinalouo novo secretario xeral d@s socialistas na Galiza, mostrando perante o plenario a súa disposición a facer do PSdG "a única alternativa real de goberno fronte á dereita de Núñez Feijóo". O debate interno en que o partido se viu inmerso no último ano é para Besteiro "a mostra de que estamos vivos, fronte aos que pensaban que estabamos rotos". Arremeteu contra o PP, acusando á formación conservadora de non ser quen "nin de condenar con contundencia a ditadura franquista" e argumentou que a realidade do PSdG "vai máis aló de cuestións orgánicas", identificando aquela "coa realidade da clase traballadora". Besteiro concluíu o seu discurso cun aplaudido "volve o PSdG". "Voume co convencemento de que o din todo" Na que foi a súa última intervención como secretario xeral, Pachi Vázquez reclamou á dirección federal do seu partido que tome "exemplo" das primarias galegas e que na Conferencia política de novembro se abra un debate para implantar esta fórmula no conxunto do Estado. "Por primeira vez conseguimos que a militancia escolla o secretario xeral, constituíndo un liderado forte e renovado desde a base", enfatizou o que foi conselleiro de Medio ambiente. "Voume co convencemento de que o din todo", exclamou, para rematar chamando a "construír unha alternativa de goberno para parar un PP que está a destrozar o País".


Summary: O número de pensionistas situouse no noso país en 735.712 persoas.

Galiza, con 701 euros, mantense como furgón de cola do Estado español canto á contía de pensións. Unha media de 135 euros menos no noso país que a nivel do estado. Os outros territorios coas pensións máis baixas son Murcia (736 euros) e Estremadura (706). No outro extremo sitúanse Euskal Herria e Asturies. A pensión media en País Vasco ronda os 1.100 euros mensuais, entrementres @s asturian@s cobran case 990 euros. Na Galiza as pensións por xubilación sitúanse en 786,74 euros de media, con 453.390 pensionistas; as de viuvez en 508,19 euros e 185.361 beneficiari@s; entrementres as de incapacidade permanente teñen unha media de 779,5 euros e 69.977 pensionistas. Os datos proceden do Instituto Nacional de la Seguridad Social. (INSS)


Summary: Quen de verdade nos levou ao cume da admiración por Garcés foi Xulio L. Valcárcel co seu libro Miguel González Garcés, mineiro de luz, aínda que xa anteriormente nos introducira no rico universo garcesiano co magnífico limiar que escribiu para a escolma da poesía en galego de Garcés que editou Espiral Maior en 1998

A alta estima que nós sentimos polo poeta Miguel González Garcés (A Coruña 1916-1989) debémoslla en primeiro lugar a Álvaro Cunqueiro, por sabermos por unha carta súa que Garcés foi un dos máis fieis e intelixentes lectores da súa obra poética. Quen admirou a poesía de Cunqueiro nos tempos aqueles que era ignorada e incluso deostada, merecerá sempre todo o noso aprecio como intelectual. Despois debémosllo a Manuel María, a Avilés de Taramancos e a Uxío Novoneyra, que sempre nos falaron cun gran cariño e un enorme respecto por Garcés. Máis tarde chegou ás nosas mans a súa obra lírica, que nos deixou fascinados, sobre todo os libros Sede e Luz (1986) e Un nome só na néboa (1989), aínda que o admiraríamos só por un verso tan precioso como "Pousouse o teu amor na máis alta ponla" ou por un poema tan lido e relido e tan amado por nós como "Ter que deixalo todo". Pero quen de verdade nos levou ao cume da admiración por Garcés foi Xulio L. Valcárcel co seu libro Miguel González Garcés, mineiro de luz, aínda que xa anteriormente nos introducira no rico universo garcesiano co magnífico limiar que escribiu para a escolma da poesía en galego de Garcés que editou Espiral Maior en 1998. Miguel González Garcés, mineiro de luz / Xulio L. Valcárcel / Laiovento / 2009 / 354 páxs. Xulio L. Valcárcel non só é un extraordinario e fecundísimo poeta -aí está para comprobalo Memoria dos días, formas da levidade. Poesía reunida (1979-2017)-, senón tamén un brillante ensaísta e crítico literario, como o demostran os varios libros de ensaio dos que é autor, os milleiros de artigos que leva publicado e, como non, as páxinas que dedicou a Miguel González Garcés, certamente imprescindíbeis para coñecer a persoa, a figura e a obra deste destacado poeta coruñés, así como todo o seu labor social e cultural durante décadas na cidade da Coruña. En Miguel González Garcés, mineiro de luz está o home e o seu tempo, o poeta e a súa obra, o intelectual e o amigo, na mirada profunda, rigorosa, exquisita, poliédrica e humana de Xulio L. Valcárcel, mais tamén na mirada de outras persoas que o trataron, como Manuel Álvarez Torneiro, Vicente Araguas ou Xavier Seoane. O libro está escrito, ademais, coa verdade e a emoción que posúe a palabra cando foi escrita desde unha estreita amizade. O resultado é un estudo sobre a vida e a obra de Garcés que nos fascina desde o comezo ao final. Porque é unha biografía con alma, como só un poeta como Xulio L. Valcárcel podería facer. Unha biografía e tamén unha aproximación indispensábel á poesía dun poeta que procurou a luz e a beleza. Despois de reler este libro, sentimos pena, máis unha vez, de non estar entre as persoas que tiveron o privilexio de gozar do trato persoal e do maxisterio de Miguel González Garcés. Pero temos os seus poemas, o seu inmenso legado poético, versos tan fermosos como os que dedicou ao sartego de Ilaria de Carretto: "Ilaria de Carretto, nevada luz de nardo. / Ilaria de Carretto, un nome só na néboa. / Ilaria de Carretto, espello dunha sombra, / detida na beleza".


Summary: A pasada semana entidades veciñais e comunidades de montes presentaron as súas alegacións á modificación puntual do PXOM que busca legalizar as obras. Agora unha ducia de colectivos ecoloxistas denuncian a "especulación do territorio" que supón o proxecto e a afección á captación de augas

A pasada semana entidades veciñais e comunidades de montes afectadas por esta actuación presentaron conxuntamente as súas alegacións á modificación puntual do PXOM de Mos"A especulación do territorio para o beneficio duns poucos". Así define o conxunto do ecoloxismo galego o proxecto de construción da cidade deportiva do Celta, que prevé expropiar 864.000 metros cadrados de monte en Mos, a metade dos cales corresponden a monte en man común. A pasada semana entidades veciñais e comunidades de montes afectadas por esta actuación presentaron conxuntamente as súas alegacións á modificación puntual do PXOM de Mos que busca legalizar as obras. Agora, máis dunha ducia de entidades ecoloxistas veñen de presentar un manifesto en apoio "á loita da veciñanza comuneira de Tameiga na defensa dos seus montes".O Concello de Mos, gobernado por Nidia Arévalo (PP), aprobou en setembro esta modificación do PXOM, que recualifica solos rústicos de protección forestal en terreos para "dotacións de carácter privado e usos terciarios comerciais". Ademais de instalacións deportivas, o Celta de Vigo busca construír neste espazo de monte da parroquia de Tameiga un centro comercial de 120.000 metros cadrados. O centro comercial situaríase a apenas un par de quilómetros da localización proxectada para o polémico Porto Cabral. O proxecto da cidade deportiva, cuxas obras comezaron mesmo antes de contar con permisos, recibiu mesmo as dúbidas de varios departamentos da Xunta de Galicia sobre a idoneidade da súa construción e do propio Concello de Vigo.O proxecto recibiu informes desfavorables de varios departamentos da Xunta, da Deputación de Pontevedra ou co Concello de VigoA Comunidade de Montes de Tameiga, as catro comunidades de traídas de auga afectadas (Casal-Tameiga, Monte Baxiña, Petelos-Tameiga e Sanguiñeda) e a Asociación Veciñal a Portela de Tameiga presentaron a pasada semana unha serie de alegacións conxuntas, apoiadas tamén por forzas políticas, sindicatos (CIG, CGT, CC.OO., CUT e UGT) e ecoloxistas. No texto, as entidades lembran que diversos organismos presentaron informes non favorables ou poñendo reparos á actuación, dende a Deputación de Pontevedra á Dirección Xeral de Aviación Civil, pasando pola Dirección Xeral de Política Enerxética ou á Dirección Xeral de Telecomunicacións.O informe da Deputación de Pontevedra fai referencia ás afeccións sobre o sistema viario da zona, sinalando a ausencia nos procedementos seguidos polo Concello de Mos das "necesarias concrecións de titularidade dos viais alternativos" e tamén na forma de obtención dos terreos que actualmente ocupa o dominio publico viario da Deputación que se prevé ocupar" e sinalando que o proxecto non garante a seguridade nin a capacidade de acollida dun considerable aumento do tráfico ante o gran número de desprazamento que supoñen grandes eventos deportivos ou áreas comerciais desta natureza.Dos 864.650 metros cadrados afectados na modificación parcial do PXOM, 230.100 pertencen ao monte comunal de Tameiga (o 28% da superficie) e 153.700 ao CMVMC de Pereiras (19% do total afectado). 393.300 corresponden a fincas de particulares, 46.250 son de dominio público e 41.300 corresponden á superficie afectada polo novo sistema xeral viario."Estes beneficios recaerán coma sempre nas mans duns poucos e sempre en detrimento das comunidades locais e do medio ambiente"Así mesmo, esta fin de semana unha ducia de entidades ecoloxistas de toda Galicia presentaron un manifesto conxunto de apoio ás denuncias presentadas polo movemento veciñal e comuneiro da zona. O documento, asinado por ADEGA, Greenpeace, Ecoloxistas en Acción, Verdegaia, Extinction Rebellion, EQUO, Plataforma pola Defensa da Ría de Vigo, Plataforma Salvemos O Iribio, Fundação Montescola, Sociedade Histórica e Cultural Coluna Sanfins, Comunidade do Monte Veciñal en Man Común de Froxán, Asociación ambiental e cultural Petón do Lobo, A.S.C Vagalume e Marcha Mundial das Mulleres, alerta de que o proxecto persegue "a especulación do territorio para o beneficio duns poucos"."A través do falso discurso da xeración de emprego, do progreso e da diversificación da economía, tentan xustificar as dotacións deportivas e as áreas comerciais como beneficiosas para a veciñanza, mais estes beneficios recaerán coma sempre nas mans duns poucos e sempre en detrimento das comunidades locais e do medio ambiente", din os ecoloxistas, que subliñan que a actuación é unha "fonte de xeración de emprego precario e temporal, cun modelo de grandes centros comerciais anacrónicos responsables da perda de comercio local e de proximidade nas vilas e cidades".O manifesto afirma que "unha vez máis estase a pasar por alto desde as administracións o potencial de xeración de emprego e fixación de poboación que constitúe a xestión sostible do monte comunal" e salienta que os montes en man común "teñen un enorme potencial na conservación e na posta en valor dos ecosistemas, da biodiversidade e dos recursos ecosistémicos". A actuación afecta ao abastecemento e á xestión comunitaria das augas levadas a cabo pola veciñanzaO texto fai fincapé, especialmente, na afección ás captacións de augas e ás comunidade de augas, pois no ámbito de actuación afectado polo proxecto urbanístico localízase o nacente do rego Porteliña e tamén un gran número de especies arbóreas de bosque de ribeira, principalmente salgueiros, ameneiros e outras caducifolias autóctonas, que cumpren "unha valiosa función ecolóxica en canto que dotan ao territorio de conectividade, permitindo ser espazos de acubillo, refuxio e alimento para a fauna".Así mesmo, no lugar existen sistemas autónomos de captacións de auga subterránea para o consumo que dan servizo principalmente ás parroquias de Tameiga e de Cela. A actuación afecta polo tanto ao abastecemento e á xestión comunitaria das augas levadas a cabo pola propia veciñanza a través de traídas veciñais xestionadas por comunidades de augas.


Summary: Feijóo anunciou na tarde de onte, 1 de agosto, a data das eleccións ao Parlamento de Galiza. Unha data polémica por adiantarse no tempo e por ser estabelecida en base a unha decisión externa, a data das eleccións vascas. Analizamos as reaccións e o estado das forzas políticas da oposición, a 53 días para os comicios.

As forzas políticas da oposición mostraron sorpresa e desconformidade a partes iguais, após o anuncio do actual presidente da Xunta de Galiza, no que situou os comicios galegos no día 25 de setembro. Feijóo viña afirmando no último mes que esta cita se daría no outono, o cal supuña un marxe de tres meses no cal situala. Finalmente foi posta no terceiro día da estación e foi comunicada no último día posíbel, pois os prazos mínimos para anunciar a data das eleccións exixen 54 días entre o propio anuncio e a xornada dos comicios. A data límite era onte. Os candidatos das demais formacións políticas responderon de xeito crítico á convocatoria. A sensación de subordinación ante a data dos comicios vascos é o argumento principal en contra do 25 de setembro, ao que se lle une a imaxe de apresuramento que transmite esta decisión. Ana Pontón: "É Urkullu quen decide a data das eleccións galegas. Todo un símbolo dun presidente que nunca exerceu como tal, nin como galego" Dende o Bloque Nacionalista Galego, Ana Pontón asestou que "Feijóo pretende facer campaña express e xoga ao vantaxismo". O acurtamento dos prazos provoca, segundo Pontón, unha redución dos tempos existentes para debater e para que Feijóo responda a moitas preguntas que quedaron sen resposta durante a lexislatura e que, segundo a candidata do BNG, son "moi incómodas". A outra vertente das críticas de Pontón decorre pola falta de independencia que simboliza axustarse aos prazos marcados pola celebración dos comicios en Euskadi: "É Urkullu quen decide a data das eleccións galegas. Todo un símbolo dun presidente que nunca exerceu como tal, nin como galego", analizou Pontón. Con todo, a limitación dos tempos colle ao BNG coas súas candidaturas xa formadas, encabezadas por Ana Pontón e Xosé Luís Rivas na Coruña, Luís Bará en Pontevedra, Olalla Rodil en Lugo e Noa Presas en Ourense. As listas nacionalistas xa foron aprobadas con apenas discrepancias. Deste xeito o BNG é a única forza opositora que xa ten toda a súa equipa formada de cara ao 25 de setembro. Ana Pontón afirmou que o Bloque está "preparado para tódolos escenarios". Como engadido, a formación presentou, ademais, as bases do seu programa electoral en 33 medidas. Xoaquín Leiceaga: "Ao final marcou Urkullu a data das eleccións" Con candidato e á espera de definir as listas electorais. Este é o estado do PSdeG a 53 días para as eleccións ao Parlamento. Xoaquín Fernández Leiceaga liderará a ofensiva socialista cara a presidencia, mentres apacigua as loitas internas no seo do seu partido. A consecución das listas electorais vai ser un proceso arduo no PSdeG, despois da división que se produciu coa celebración das primarias, nas que os apoios se dividiron entre o propio Leiceaga e José Luís Méndez Romeu. Ante o anuncio da data electoral, Leiceaga mostrou a súa sorpresa ante a decisión que "ao final marcou Urkullu". Con todo, Leiceaga di estar "preparado" para afrontar a cita, ao tempo que afirmou, en relación ás diverxencias internas, que a responsabilidade primará e que chegará "unha etapa de unidade". Martiño Noriega: "(Feijóo) Supedita Galiza ás decisións que se toman en Euskadi" Por último, En Marea afronta os menos de dous meses que restan para o sufraxio do 25 de setembro aínda sen candidato, pero coa conformación do partido instrumental que viñan reclamando os representantes de Anova, Esquerda Unida e os alcaldes das mareas municipais. Estes últimos foron os primeiros en mostrar a súa disconformidade coa data escollida por Feijóo, xa que "Supedita Galiza ás decisións que se toman en Euskadi". No mesmo sentido van as críticas de Xulio Ferreiro, quen dixo sentir "mágoa" por que a política galega fique "subordinada ante outros intereses". O adianto da data esperada para as eleccións galegas fará que En Marea deba anticipar os prazos para presentar xa o seu candidato e, con isto, as súas listas e programa electoral. Aínda a expensas da decisión final de Podemos, de concurrir en coligazón co novo partido instrumental que forma En Marea.


Summary: Sanidade actualiza a listaxe para declarar a entrada no país e deixa fóra a case toda Europa, mentres a OMS alerta de que a metade da poboación continental terá Ómicron nos vindeiros dous meses.

Tras notificarse máis de 7 millóns de contaxios de SARS-CoV-2 no continente europeo na primeira semana de 2022, o director da rexión da Organización Mundial da Saúde (OMS), Hans Kluge, advertiu onte que máis do 50% da poboación estará infectada pola variante Ómicron nun lapso estimado de seis a oito semanas. Estes datos proveñen dun estudo do Instituto de Métrica e Avaliación da Saúde, citado por Kluge para exemplificar a expansión da variante, que xera o contaxio do 1% da poboación cada semana, recoñeceron até 26 Estados. Nese sentido, 50 dos 53 países de Europa e Asia Central xa detectaron a presenza da variante, que "se está a converter rapidamente no virus dominante en Europa occidental e agora está a estenderse polos Balcáns".Kluge explicou que a capacidade de transmisión de Ómicron débese ás mutacións que "lle permiten adherirse ás células humanas con maior facilidade", a pesar do que insistiu en que as vacinas aprobadas contra a enfermidade garanten unha boa protección incluso nesta variante. Fuxir de palabras como "deltacrón" ou "flurona" Ademais, a líder técnica da resposta contra a Covid-19 da OMS, Maria Van Kerkhove, rexeitou a segunda feira o uso de palabras como "deltacrón" ou "flurona" para referirse ao coronavirus, explicando que eses termos "implican combinación de virus ou de variantes, e isto non se está a producir". Declaración de viaxe Esta terza feira, a Consellaría de Sanidade actualizou os lugares de procedencia das viaxeiras e viaxeiros que deben declarar de maneira obrigatoria a súa chegada perante o Servizo Galego de Saúde. En Europa só Dinamarca permanece na listaxe, que tamén atinxe aos territorios do Estado agás Canarias, Balears, País Valencià, Andalucía, Murcia, Ceuta e Melilla.


Summary: O Reximento de Cabalería Lixeiro Acorazado Lusitania foi instruído por mandos da Policía Militar para actuar contra civís e a modo de apoio da Policía española e a Garda Civil.

Segundo conta o xornal Publico.es, oficiais e tropa pertencentes ao Reximento de Cabalería Lixeiro Acorazado Lusitania, instalado en Valencia, recibiron instrución por parte de membros da Policía Militar en materia 'antidisturbios'. As maniobras militares terían decorrido nas semanas centrais do mes de outubro e foron consideradas por fontes do exército --citadas por Público-- como "inéditas" e "estratañas". No cuartel rumoréase que estes soldados estarían a ser instruídos para prestar apoio á Policía española e a Garda Civil "Ensináronnos como arrastrar xente, pór esposas, controlar as masas...", explicou un soldado ao diario dixital madrileño, "mais non nos explicaron para que misión precisabamos esa formación". Ora ben, acrecentan desde o xornal, podería tratarse dunha instrución encamiñada a formar os soldados como apoio da Policía española e da Garda Civil se estes corpos o precisasen nun momento determinado. "Coméntase no cuartel que nos dixeron que tiñamos que estar preparados para todo, segundo os mandos, e máis nos tempos que corren", sinalou un dos participantes nos exercicios militares a Público.es. "Rumoreábanse e sospeitábanse moitas cousas da finalidade destes exercicios que eran absolutamente estraños tendo en conta as características do Reximento Lusitania, que é unha unidade acorazada, é dicir de blindados". Aliás, trátase dunha brigada que participou no golpe de estado de 1981 baixo as ordes do tenente xeneral Jaime Milans del Bosch. Na actualidade, desenvolve tarefas de apoio ás orperacións militares internacionais despregadas pola ONU.


Summary: Esta sexta feira arrancan as Revenidas cunha proposta irresistíbel: 30 actuacións musicais, actividades de rúa, encontros, creacións... e todo iso nunha vila cunha historia como poucas. E con acampada de balde a pé da mellor Ría!

Xa está aquí o Revenidas, o festival de pago 100% en galego. Once anos xa desde aquela primeira edición que un grupo de rapaces e rapazas matinaran con paixón e ilusión na vilaxoanesa praia do Preguntoiro. Agora, unha década despois, a cita mantén a frescura e a aposta polo país, mais cun impacto, unha calidade e cunha proxección que aumentou exponencialmente nestes anos. Arrancan As Revenidas (nome que en Vilaxoán se lle dan ás sardiñas) esta sexta feira. E vai haber de todo, desde presentacións de libros até charla de Pinto D´Herbón (pioneiro do rap en galego, a través das regeueifas e mentres cultivaba pementos no seu Herbón). E música, moita música. Nesta primeira xornada: Rastreros, Ulträqäns, Os Diplomáticos de Monte-Alto e Heredeiros da Crus. Pesos pesados da música en galego. Un luxazo. Non marchen todavía, aínda hai máis O sábado a festa musical segue. De Sés a Dakidarría, Terbutalina, Nao, Liviao de Marrao ou Familia Caamagno. Seiba nova e afouteza sobre o escenario por parte desta fornada da música galega, heteroxénea en estilos e propostas mais co galego como idioma. Pero, e dentro do musical, aínda hai máis. O domingo, e xa de balde, Tandub, O Leo e Arremecaghona ou a Charanga da Compañía do Ruído. Para tod@s Mais na cita das Revenidas a música non é o único prato. Haberá desde actividades para familias e crianzas gala de circo solidario, feira da cultura, artistas plásticos, aberto de billarda, mosgos tradicionais... Van ser 3 días para non perder e para gozar ía e noite nesta vila arousá, Vilaxoán, un pequeno porto para un enorme festival. Con acampada de balde a pé das augas de Arousa. E non faltará, o domingo, a sardiñada popular.


Summary: O Deportivo corre o serio risco de verse abocado a súa liquidación como sociedade anónima, despois de que esta mesma cuarta feira Facenda decretase un novo embargo do clube, o segundo desde o cambio na presidencia que levou a Tino Fernández a substituír a Augusto César Lendoiro

Na Praza de Pontevedra os dirixentes deportivistas están moi preocupados ante a situación que se lles presenta en vista do que cualifican de inmobilismo de Facenda. Fontes consultadas por Sermos Galiza enfatizan que, desde que Tino Fernández é presidente, a prioridade do clube ten sido chegar a un acordo con Facenda, mais a Administración estatal plántase nun convenio que, estiman os directivos da entidade coruñesa, poría en serio risco a saúde económica do Deportivo e a súa viabilidade. Tanto é así que o embargo desta cuarta feira comprometería a tesourería da entidade branco e azul. Fontes próximas ás negociacións confirman que o risco da liquidación está no horizonte se "non hai un cambio táctico por parte de Facenda". As relacións, asegura a fonte informante, están totalmente "rotas". De feito, o panorama é tan escuro que Facenda planifica ordes de embargo para a vindeira semana, unha vez superada a data do 7 de marzo, día en que oficialmente o xuíz Niño asinará a fin do concurso de acreedores do Dépor. As fontes consultadas por Sermos Galiza confirman que o risco da liquidación está no horizonte se "non hai un cambio táctico por parte de Facenda" Facenda rachou todo tipo de conversa. Nin descolga o teléfono. Négase a avanzar nas xestións, indican fontes deportivistas a Sermos Galiza. Esta situación prodúcese desde hai dúas semanas, aseguran. "As pretensións de Facenda mesmo van máis aló dos dereitos que lle asisten, xa que mesmo plantexa situacións de cobro sobre cantidades e dereitos que non lle corresponden", din. E argumentan que esta postura da axencia tributaria está a provocar un colapso da contabilidade do clube colocándoo nunha posición de estrangulamento económico. Facenda teríase descolgado dos acordos alcanzados durante o verán co Deportivo A situación chama máis a atención neste momento en vista de que Facenda o pasado 31 de xullo formulaba un escenario totalmente diferente, difícil para as arcas herculinas, pero máis asumible que o que esixe neste momento. O actual panorama de negociación condena ao Deportivo, en primeiro lugar, e ao resto de acredores, en segundo termo, que non poderán cobrar o que se lles adebeda, sempre segundo as fontes próximas á entidade. Segundo puido saber Sermos Galiza, Facenda teríase descolgado dos parámetros pactados durante o verán en varios feitos importantes: En xullo, Facenda estaba disposta a que o Dépor pagase a débeda privilexiada a 10 anos. Agora non negocia un periodo superior a 8 anos para liquidar a débeda. En xullo, Facenda aceptaba o pagamento duns xuros de entre o 0,5% e o 0,8%. Neste momento, esixe xuros polo 2% da débeda privilexiada aínda que no comezo das conversas con Tino Fernández as esixencias alcanzaban o 3,75%. En xullo, Facenda rexeitaba cobrar parte da súa débeda como privilexiada deixando que esta formase parte da debeda subordinada. Agora Facenda muda de opinión e quere incluir 30 millóns máis como débeda privilexiada. Facenda mesmo ameazou xa con denunciar ante os tribunais ao Deportivo para incluir estes 30 millóns de euros como débeda privilexiada. Facenda xa non quere falar máis. Só quere cobrar o máis rápido posible a un prezo incumprible para a entidade, xulgan na Praza de Pontevedra Tamén hai conflito polos dereitos de televisión. Se había un certo acordo para que dos 22 millóns de euros, 12 fosen para Facenda e 10 para as entidades bancarias, agora a axencia tributaria rompe a baralla e esixe a totalidade dos 22 millóns de euros, desprezando os intereses de outros acreedores con dereito a cobrar, enfatizan as nosas fontes. Dereito que foi recoñecido polo xuíz do concurso en autos de ano 2013 onde se discutía este conflito. As altas pretensións de Facenda tamén chegan sobre as futuras partidas por ingresos extraordinarios que poida alcanzar o novo consello de administración liderado por Tino Fernández, xa que Facenda esixe porcentaxes sobre esas novas cantidades que se vaian negociar, porcentaxes que son excesivamente elevadas. Altísima preocupación Existe, xa que logo, unha altísima preocupación xa que onde semellaba que se respiraba certa calma, desde que se producira o relevo da dirección da entidade, en realidade o que hai é unha dura pugna cun negociador en posición de privilexio que "ten a tixola no lume e collida polo mango e sen intención de retirala". Facenda xa non quere falar máis. Só quere cobrar o máis rápido posible a un prezo incumprible para a entidade, xulgan na Praza de Pontevedra. A súa postura acendeu as alarmas en vista de que o 7 de marzo está a volta da esquina e non hai acordo. O que máis preocupa é que a Administración estatal non quer ter conversas cos acredores máis importantes do clube. Acredores abertos a pactar opcións máis responsábeis para asegurar a viabilidade do Deportivo e o cobro das débedas. Pero Facenda pechouse en banda e deu as costas ás outras partes da negociación. Nin responde a requerimentos, nin a peticións de acordo. A partir do 7 de marzo, dentro de 24 horas, se Facenda non muda de estratexia a porta da liquidación para o clube coruñés, colíder neste momento da Segunda División, é unha perspectiva moi real. O Dépor está a un paso do abismo, se non se dan endereitado as conversas con Facenda.


Summary: A portavoz nacional do BNG incide na "incompatibilidade" de estar á fronte do Goberno Galego e do PP español.

"Cada minuto que Feixoo segue á fronte da Xunta é unha falta de respecto aos galegos e galegas", dixo Ana Pontón este domingo na entrevista na cadea Ser. A portavoz nacional do BNG ve "incompatíbel ser presidente da Xunta e presidente do PP español", e preguntouse que faría Alberto Núñez Feixoo "cando haxa que defender os intereses do naval de Ferrol, que vai estar máis pendente de Ferrol ou de Cádiz?" A líder da formación nacionalista considera que "a Galiza precisa un presidente a tempo completo e un cambio de políticas" e non alguén, dixo, como Núñez Feixoo, que "ten a cabeza en Xénova –sede do PP español-, non na Galiza". "Deixou claro cal era a súa prioridade, o PP, e a Galiza non pode poñerse en modo pausa polas súas ambicións persoais", remarcou. Ana Pontón considera que se o PP convocase hoxe eleccións na Galiza "o máis probábel é que as perdese", e sitúa o BNG como a alternativa. "As enquisas reflicten unha tendencia clara: o PP baixa e o BNG sobe. Voume deixar a pel en conseguir ese cambio que precisa a Galiza". Neste liña, apostou en "escoitar a sociedade galega" para fortalecer esa alternativa, que recoñece que tería que pasar por un Goberno de coalición cos socialistas. Concellos do BNG, "terra de acollida" para refuxiados ucraínos Preguntada polo posicionamento do BNG a respecto da Ucraína, Ana Pontón explicou que " a nosa posición é clara: condenamos a invasión cruel protagonizada por un presidente déspota. A nosa solidariedade co pobo de ucraína e a Galiza ten que ser terra de acollida das persoas refuxiadas. Todos os concellos do BNG póñense a disposición das autoridades para acoller" "É importante poñer fin á guerra. Hai que armar a paz, non a guerra. Hai que activar a diplomacia e é clave a presión internacional para acabar con esta guerra, e traballar sobre os acordos de Minsk", concluíu.


Summary: No informe orzamentario remitido a Bruxelas dentro do plan de estabilidade, o executivo de Rajoy marca a folla de ruta con novos recortes e axustes.

Recadar máis impostos, 'aforrar' con medidas como a reforma das pensións, obrigar ás comunidades autónomas a recortar... O goberno español enviou a Bruxelas o seu plan orzamentario para reducir o déficit. Nese documento, o executivo do PP inclúe que as autonomías van ter que recortar 8.000 millóns de euros nos dous vindeiros anos. Tras varios anos de tesoirazos en territorios como Galiza, desde Madrid vaise obrigar ao que cualifican de novo axuste, o que repercutirá en servizos públicos, educación, sanidade, empregados públicos... Para 2014 as medidas previstas a adoptar, como a redución de gastos de persoal ou farmacéuticos, ou ben os maiores ingresos derivados da suba en impostos directos e indirectos, implicarán un axuste de máis de 4.000 millóns de euros.


Summary: A nova voceira nacionalista na Cámara e o seu antecesor, visiblemente emocionado, comparecen xuntos ante os medios e gaban os seus respectivos labores parlamentarios mentres a dirección do Bloque agarda pola asemblea do Encontro Irmandiño

Unha illa de eloxios e mesmo de emoción no medio da tensión interna. O BNG fixo este martes efectiva unha das consecuencias máis inmediatas da súa Asemblea Nacional, o relevo na portavocía parlamentaria. E fíxoo nun clima ben diferente ao das hostilidades entre correntes. Mentres o conxunto da organización frontista, especialmente a súa nova dirección, agarda pola decisión do Encontro Irmandiño a respecto da súa permanencia no Bloque -decidirano en asemblea o vindeiro domingo-, Carlos Aymerich oficializou a súa renuncia a liderar o grupo parlamentario e entregoulle o relevo a Ana Pontón, ata agora vicevoceira. Fíxoo nunha comparecencia conxunta ante os medios inzada de gabanzas mutuas. Visiblemente emocionado, Aymerich aproveitou a comparecencia posterior á primeira Xunta de Portavoces do ano para enmarcar a súa decisión nun exercicio de "coherencia política e persoal" que é "consecuencia" do proceso asemblear. A "emoción" da xornada, explica o nacionalista, veu dada pola petición "dos compañeiros" para "que reconsiderase a decisión". Non obstante, subliña, decidiu poñer fin a "sete anos de momentos bos e malos compartidos" e tamén de "erros" e "palabras das que un se arrepinte". Ese período, asegura, foi tamén de "relación simbiótica" cos xornalistas, grazas aos que "chegou a voz do BNG" á cidadanía a través del, di. "Se chegou mal ou distorsionada penso que o problema é meu, de non me ter explicado ben". Aymerich culminaba a despedida cos eloxios á súa sucesora, a priori non agardados entre o líder de Máis Galiza e unha integrante destacada da Alternativa pola Unidade. Pontón, di, está "de sobra capacitada e ten solvencia de sobra para afrontar isto, e xa o vai demostrar no vindeiro pleno, facéndolle a pregunta a Feijóo". Xa no seu papel de voceira, Pontón fixo que as louvanzas fosen mutuas. "En nome propio" no de "todo o grupo", expresou "recoñecemento público a Carlos Aymerich" quen, di, lle deixa "o listón moi alto". Os anos de traballo parlamentario conxunto serviron para establecer "relacións de compañeirismo e amizade". Neste contexto a parlamentaria deixa unha reflexión que, dada a efervescencia interna do Bloque, pode ter unha lectura que pode transcender o relevo na Cámara: "A pesar de que nalgunhas ocasións os amigos discuten, iso non quere dicir que deixen de ser amigos", afirma. Chamadas á concordia ante a "reflexión" irmandiña O relato de Ana Pontón sobre o "apoio unánime" do grupo parlamentario a Aymerich e tamén sobre a necesidade de centrar os esforzos do BNG en "contruír alternativas" ao PP prodúcese cando dende a dirección nacionalista se multiplican as chamadas á unidade interna. No horizonte inmediato está a asemblea do Encontro Irmandiño, convocada de maneira "aberta" -poden participar nela persoas que non militen no colectivo de Beiras- baixo unha interrogante, saber "se o BNG é ou non rexenerábel", din. A decisión dos irmandiños a respecto de permanecer ou non no Bloque será o primeiro episodio dunha xeira que continuará co reparto de responsabilidades na Executiva -distribución adiada precisamente a petición do EI- e que finalizará coa Asemblea Nacional de Máis Galiza, o 11 de marzo, sobre a que tamén planea a sombra da marcha, se ben non dun xeito tan intenso como na xuntanza do vindeiro domingo.


Summary: Sen chegar a facer os 30 anos, cando en xaneiro de 1930 finou Manoel-Antonio ou Manuel Antonio, só tiña publicado en 1928 un libro de poesía, 'De catro a catro', con 19 poemas. Mais ese libro foi suficiente para inscribilo con letras maiúsculas na historia da literatura galega, para convertelo no poeta galego do mar e para facelo o referente da literatura de vangarda en Galicia. E todo porque é un libro novo, moderno, único, que serve aínda hoxe de exemplo, que non de modelo, para os e as poetas que queren facer algo diferente, algo seu. Un deses poemas, o titulado "Sos", debe figurar entre os mellores da nosa poesía.

Que supón De catro a catro na literatura galega? Para Xosé Otero Espasandín (1928) o libro é a rebelión dun mar non visto aínda por ninguén. Un mar puro sen ribeiras nin costas, perdido entre as constelacións. Carvalho Calero (1975) di que o tema é o mar, visto cunha óptica desrealizadora que o fantasmagoriza, un mar preferentemente nocturno sobre o que paira un ceo escintilante de estrelas. Anxo Tarrío (1994) pensa que o poemario constitúe sen dúbida ningunha o caso máis orixinal e profundo que a poesía galega dedicou ao Mar e mediante el Manuel Antonio inscribiuse de pleno dereito na modernidade. Manuel Castelao (2010) sinala que o libro non parou de se engrandecer, até ser xa unha das obras-primas da vangarda e da literatura peninsular do século XX. Xosé Ramón Pena (2016) propón que Manuel Antonio é un poeta perfectamente instalado na vangarda. Nunha vangarda persoal, "autocriticamente peneirada", pero sempre vangarda. No Diccionario da Literatura Galega III dise que son os poemas máis emblemáticos da vangarda galega, pola renovación poética e asimilación do espírito vangardista, aínda que o individualismo de Manuel Antonio os encamiña cara a unha lectura humanizadora. Na Literatura Galega da AS-PG remárcase que con este libro novidoso a literatura galega ábrese á vangarda plena, un libro ousado e rupturista na súa totalidade. As edicións Os poemas foron escritos nas travesías marítimas de 1926 e 1927 e reordenados e preparados coa axuda de Rafael Dieste para a publicación en Edicións Nós en 1928 co título de De catro a catro. Tivo moita repercusión nos ambientes vangardistas pero non na revista Nós. Foi reeditado no exilio (bilingüe) por Rafael Dieste con ilustracións de Colmeiro en Dorna de Buenos Aires. En 1955 Carvalho Calero xa incluíu o autor entre os sete poetas galegos escollidos para o seu estudo. Fóronse publicando poemas soltos e foi en 1972 cando se deu a coñecer en Galicia pois García-Sabell publicou en Galaxia Manoel Antonio I: Poesías. Con este libro novidoso a literatura galega ábrese á vangarda plena, un libro ousado e rupturista na súa totalidade En 1979 dedicóuselle o Día das Letras Galegas ao autor e multiplicáronse as edicións. En 1981 en Follas Novas, en 1982 na BBCG de Galaxia e en Ediciones Nós, en 1989 en Xerais, en 1991 no Diario 16 de Galicia, en 1993 en Sotelo Blanco, en 1998 en Galaxia, en 2002 en La Voz de Galicia. Malia que García-Sabell tivera ben gardados durante anos os manuscritos que lle cedera a nai de Manuel Antonio, ao pasaren á Fundación Barrié, Xosé Luís Axeitos, o mellor coñecedor da súa vida e obra, publicou as obras completas coas anotacións correspondentes en 2014 (RAG-F. Barrié) e en 2016 en Alvarellos saíu a edición facsímile da obra. Tamén viu a luz noutras linguas. Ademais da citada de Buenos Aires, está a edición bilingüe en 1979 de Rialp, en 1983 de Akal, en 2015 de El Patito Editorial. En catalán foi publicado en 1979 (bilingüe) por Edicións Robrenyo, en éuscaro en 1993 por Trinxerpe e en inglés en 2001 por Puckerbrush Review.Foron editores do libro nada menos que Rafael Dieste, García-Sabell, González Garcés, Xosé Ramón Pena, César Antonio Molina, Román Raña, Xosé Luís Axeitos, Helena González Fernández, Anxo Tarrío, Luís Rei, Joan Barceló i Cullerés, Íñigo Arambarri, Koldo Izaguirre Urreaga e John Burns. Repercusións Aínda sendo poemas premeditadamente sen ritmo nin rima foron musicados varios. Emilio Cao fíxoo con 5 poemas en Cartas mariñas (1992) e un en Sinbad en Galicia (1996). Maite Dono tamén acolleu tres en Corazón de Brief (1998). César Morán en Río de son e vento (1999) recreou un. O mesmo que Milladoiro en A Quinta das Lágrimas (2008) e os mozos de Aerials (2013). En 1960 fíxoselle unha homenaxe ao autor en Rianxo e Celso Emilio Ferreiro escribiulle un poema. Foi reivindicado polo Grupo Poético Rompente no Silabario da Turbina (1978) e co manifesto "Fóra as vosas suxas mans de Manuel Antonio". Noiva miña / vestida de lua / que romantizas / !tan cursi! / pol-o xardín son versos homenaxeados na obra de Álvaro Cunqueiro, Méndez Ferrín e María Xosé Queizán. O colectivo Ronseltz recreouno nun caligrama. E así outros e outras poetas foron achegando o seu recoñecemento ao autor de De catro a catro. A dedicatoria Ao capitán D. Augusto Lustres Rivas, ca lembranza das navegacións feitas ao par. Era quen mandaba o pailebote de tres paus Constantino Candeira no que navegou Manoel-Antonio. O título De catro a catro. As gardas mariñas poden ser de catro a catro, 12 horas de traballo e 12 de descanso, sempre igual. Tamén pode pensarse nunha idea circular, de inmobilidade, sempre igual, de catro a catro. E mesmo catro son os puntos cardeais, catro as mareas, catro as estacións do ano. Pero o mar, sempre o Mar en todo o libro. Despois da lectura cadaquén pode escoller a súa interpretación. O subtítulo Follas sen data dun diario de abordo. Os poemas son unha bitácora, un diario de navegación e tamén son follas soltas, sen datar, que valen para calquera momento da travesía. Son follas, escritos, literatura, imaxes. Na lectura descubrimos un diario escrito polo vento, que teclea nos mastros e vai pasando as follas dos calendarios que son as velas que se perden na liña do horizonte. Que vemos en De catro a catro? Tal e como Manuel Antonio, coa axuda de Rafael Dieste, dispuxo a orde dos poemas semella que o lector vai acompañar o poeta nunha travesía: partida, navegación, parada en terra, navegación e regreso. Máis axiña descubrimos que non hai ningunha bitácora dunha travesía na que se conte a vida no barco, os traballos dos mariñeiros ou os avatares da navegación. O que hai é unha sucesión de imaxes vangardistas protagonizadas polo mar e o ceo, un mar novo, nunca visto na literatura galega que ten que comprender a persoa lectora. No libro vemos unha nova paisaxe, interpretada polo autor, un mar diferente, coma se fose unha moderna presentación de diapositivas, en cada poema van pasando unha serie de imaxes atrevidas, novas, únicas protagonizadas polos elementos da paisaxe dun mariñeiro embarcado. Se nos fixamos nas palabras clave vemos que Mar aparece 20 veces, vela/s (15), mesmo/a (14), sol (11), estrela/s (11), ronsel (9), mariñeiro (7), barco (7), adeus (7), sempre (5), velamio (4) e naufraxo (4). Así que pode ser un libro de viaxes no que o eu do poeta (o barco veleiro que é o símbolo-eixe que representa o individuo e a vida), ás veces o nós (a tripulación) inicia unha viaxe polos sentimentos suxeridos pola paisaxe mareira, que se completa con outros elementos simbólicos coma a terra, o mar, o vento, a noite, ata con parada nun porto. Tampouco hai avance no tempo nin no espazo. Non hai cando nin onde, só unha vez se cita Vigo. As imaxes van repetindo as mesmas sensacións: monotonía, repetición, soidade, negatividade. Hai que salientar a lingua usada no poemario, xa en 1928 consegue un galego moi depurado e culto, sen concesións ao castelán, sen case hiperenxebrismos e cunha fidelidade á lingua dos mariñeiros descoñecida naqueles tempos na poesía: trincar a escota, alar polo chicote, cazar a vela, simblador calabrote. O lector non coñece estes nomes, ten que esforzarse para interpretar as metáforas, os símbolos, as imaxes que achegan. Como a foula e o ronsel que marcan o navegar do navío. Cómpre ademais destacar o uso de tecnicismos (ortodrómicas, sextante), neoloxismos (pseudocontinentes), e estranxeirismos (Navy Bar, Lied Onhe Wörte, leit-motivs). O libro concorda coas ideas expostas no manifesto Máis alá (asinado con Álvaro Cebreiro), é algo novo, persoal, que non segue ningunha moda ou corrente concreta. As orixinais imaxes téñense relacionado co creacionismo de Huidobro pola construción fragmentaria da realidade. Hai trazos doutras vangardas, mais non se pode encadrar en ningunha, é algo diferente. A poesía tradicional está rota, non hai métrica, non hai ritmo nin rima, non hai puntuación, xógase continuamente cos espazos, co humorismo, coma na poética vangardista. De catro a catro, único e irrepetíbel. Escolma de textos comentados Son dezanove poemas dos que se seleccionaron algúns fragmentos mantendo a ortografía orixinal. -Intencións. É o resume do libro, as intencións e as ilusións que a travesía marítima lle deparan ao poeta nun ton que pode ser positivo ou negativo. Inventaremos frustradas descobertasa barlovento d'os horizontespra acelerar os abolidos corazónsd'os nosos veleiros defraudados...E cazaremol-a velasobre o torso rebelde d'as tormentaspra trincar a escota d'unha ilusión. -A fragata vella. O barco veleiro acompaña o poeta na travesía, identifícase con el, eu=barco. Mercabas colares circunmeridiánsn-os bazares d'estrelasAmarrabas faros dispersosc'o simblador calabrote d'o ronsel -Travesía. A viaxe marítima do poeta, que é a súa propia vida repetitiva e cíclica, monótona. N´as velas indecisasfollea o vento un indelébelálbum de leit-motiws -Os cóbados n-o barandal. Contempla o mar, a súa paisaxe: o sol, a lúa, as estrelas, as nubes, os paxaros. Un mar que é unha gaiola, que só achega soidade. Atopamos esta madrugadan-a gayola do Marunha illa perdida -Sós. Un dos grandes poemas da literatura galega: a soidade actual e as continuas perdas e abandonos....Fomos ficando sóso Mar o barco e mais nós Remata:E ficamos nós sósSin o Mar e sin o barconós. -Ao afogado. Dialoga co afogado (el mesmo) e vaille enumerando as perdas que a morte lle achega. Ibas xuntando soedadesPor un burato d'o Marchopaches un día a buscarte-Guarda de 12 a 4. A garda marítima tampouco achega ilusións, vén marcada pola noite, a soidade, o paso do tempo: máis desilusión. Envergada n-un mastro d'a Luaagarda-nos a meia noiteO sino de proaemoveita voz astralzarpou bogando despedidas -Recalada. Xa en terra, unha parada que non rompe a monotonía, foi unha ilusión. Fumaremos n-as pipas despeitivastodal-as transeúnteshostilidades mudas -Navy Bar. Segue en terra, o bar mariñeiro só trae sensacións xa coñecidas e repetidas: outro fracaso, unha nova despedida. Pol-as ruas dispersasibamo-nos fechandocada un dentro d'a sua alta-mar -Balada d´o pailebote branco. O barco conta unha historia pero a del non a sabe ninguén. E tamén contou o barcoa hestoria d'o pilotoa d'o gavieiro e a d'o rapaz… Pero a hestoria d'o pailebote branconon-a sabía o pilotonin o gavieironin o rapaz. -O cartafol d´o vento. Sen posibilidade de fuxir, sen vento nin alento vital, non hai fuxida.O pailebote sin velas-Serán esas que o ventolevou n-o seu cartafol? Tamén fai equilibrios n-o ronsel -Lied onhe Wörte: canción sen palabras, en alemán. Unha noite sen lúa. Aboya un esbardar de marusíastentando os ceos sin atopar a LuaPero a Lua esta noitedesertou d'os almanaques -A estrela desconecida. Diálogo coa estrela que é testemuña triste dos naufraxios no mar. Eu vin-te decote acobadadan-aquela fenestra-tan a trasmán! que penduraches d'unha constelación -Calma de 6 a 8. Na longa calma, o navío (poeta) está parado, sen vento e sen pasado: morte, suicidio, naufraxio. As velas frouxaspóstumo rompeolas d'os chubascoscosen os farrapos con fíos de sol morno -Descoberta. O Mar está fechado como a vida individual: soidade. O destino é irremediábel, o sol (a vida) foxe. Hoxe ninguén da c'a relingapra aferrar panos d'o horizonteE este serán tampoucoengayolaremo-lo Sol -Lecer: Estatismo e quietude total.O lecer é unha pausa da que non se dá saído.Pero as nosas velas encalmadasespantan a bandazosas horas como moscas -S-O-S. Chamada de auxilio: o engano da noite, con algo de vento, luces dos astros. Mais domina a sensación de estar perdido e desorientado. E o faro estraviadodaba o S-O-Sn-o morse-clave Orión-d'as estrelas -Ao reverso d´a noite. A outra cara da noite: sen movemento e con negativismo total. Chega o novo día e o final da travesía, da viaxe polos océanos do corazón. A auga toda d'os oucéanosensumeu-se n-unha bágoaE o pano branco d´o novo díaenxugará os ollos d´o ceo. -Adeus. O poeta chega a terra e xa bota de menos o veleiro. Despídese del. Remata o libro. porque algo foi que se perdeu n'o Mar.alguén que chora dentro de mínpor aquel outro euque se vai n-o veleiropra semprecoma un mortoc'o peso eterno de todol-os adeuses. Non hai un regreso definitivo, hai un eterno retorno, unha peregrinación inacabábel, sempre un está a chegar e outro a partir. De catro a catro, sempre o mesmo. Bibliografía— Axeitos, Xosé Luís (1993). A poética de Manuel Antonio. Edicións do Cumio.— Axeitos, Xosé Luís (2014). Manuel Antonio-Obra completa: Vol. II. Poesía. RAG e Fundación Barrié.— Carvalho Calero, Ricardo (1955). Sete poetas galegos. Galaxia.— Castelao, Manuel (2010). Manoel-Antonio. De catro a catro. Laiovento.— Losada, Xosé Ricardo (2018). Manuel Antonio. Vida e misterio dun poeta galego. Galaxia.— Manuel Antonio (2016). De catro a catro. Manuscrito inédito. Ed. de Anxo Tarrío. Alvarellos.— Pena, Xosé Ramón (2016). Historia da literatura galega III. De 1916 a 1936. Xerais.https://www.ogalego.eu/exercicios_de_lingua/de4a4/0.htm


Summary: Volvemos ao Mao, mais desta volta ao lugar onde nace, a Serra de San Mamede.

Aproveitamos a visita ao afluente do Río Sil para achegarnos a un dos lugares máis descoñecidos da Galiza: o Bidueiral de Montederramo, unha das xoias dos bosques galegos, razón pola que foi declarado Lugar de Interese Comunitario. Aínda que polo nome deste espazo da Rede Natura poderíamos pensar que só está cuberto por bidueiros hai tamén no lugar piñeiros de repoboación, carballeiras, diversos tipos de uceiras e pequenos bosques de acivros e cancereixos que acollen unha rica diversidade de fauna e flora. Mais estes montes, hoxe baleiros de xente, foron en tempos un vieiro transitado por veciñanza e personaxes que deron nome á serra e algunhas das historias máis coñecidas da Galiza. O manancial do Mao O Río Mao nace ao pé do Alto de San Mamede, cumio cunha altitude de 1.619 metros e que acolle unha ampla comunidade zoolóxica, asociada ás zonas de montaña, na que máis de cen especies de aves habitan ou visitan a serra en diferentes momentos do ano. Entre elas destaca a gran aguia real ou os voitres e as bulideiras picas alpinas e bicotortos. Entre os mamíferos temos o furapresas, martas, lebres, corzos e cervos. O lobo ten unha importante presenza con abundancia de presas silvestres e preas do gando que persiste nos prados de montaña. A terra do monxe e do lobishome Falando de lobos e homes... hoxe os camiños que cruzan o bidueiral están fechados polas silveiras, os toxos e o abandono, un monte baixo impenetrábel que o lume intencionado cada pouco se encarga de limpar. Paseando polas pistas do bosque é difícil atoparse alguén que non sexa un corzo; porén, en tempos, o lugar foi paso habitual da veciñanza das comarcas próximas. Os habitantes de Caldelas, Trives, Allariz e Maceda, Verín ou Viana, empregaban os montes como a vía máis curta para ir ás feiras ou saír cara a outras terras. Unha rápida ollada ao mapa de Manzaneda de 1943 permítenos apreciar a complexa rede de camiños existentes: camiño da Serra a Chandrexa, camiño dos Picos ou o vieiro cara á Ferrería que percorre parte da ruta que propoñemos, son só algúns. Os carreiros do bidueiral foron os protagonistas das andanzas do lobishome máis famoso da Galiza, Manuel Blanco Romasanta. No ano 1844 instalouse en Rebordechao e dedicouse a viaxar entre diversas cidades galegas e españolas. Aproveitando as saídas, algunhas mulleres acompañábano para non facer o camiño soas, mulleres das que nunca se volveu saber. Logo de varias desaparicións comezaron as sospeitas e Romasanta fuxiu a Castela até que uns galegos que ían segar aló o recoñeceron e capturaron. Aínda que o acusaron de matar nove mulleres, finalmente confesou que foron trece, argumentando que cando o fixo estaba baixo a influencia dun maleficio que o convertía en home lobo. Mesmo chegou a indicar o lugar en que foron soterradas algunhas das súas vítimas, nomeadamente no Bidueiral de Montederramo mais nunca se chegaron a atopar restos de ningunha das vítimas, mais o lobo do bosque foi condenado. Outro dos personaxes que non poderíamos esquecer no paseo polo bidueiral é o que deu nome á serra de San Mamede, monxe do Mosteiro de Santa María, que deixou Montederramo para facer vida eremítica no cumio do monte até a súa morte. O roteiro É oportuno recordar que estamos na alta montaña galega e que sen apenas decatarnos podemos estar no medio dun neboeiro e desorientarnos facilmente, motivo polo que é importante atender a predición meteorolóxica e levar mapa, calzado apropiado e roupa de abrigo. Na oficina de turismo do concello de Montederramo ou na súa páxina web temos información sobre a Ruta do Bidueiral e tamén da Ruta do Santo. Pódese partir desde Montederramo, onde xa hai un panel, ou ben achegarnos até a aldea da Mogainza e desde alí coller a pista de terra que sube á dereita e facer os catro quilómetros iniciais por ela. Outra opción, se temos un coche axeitado, é subir até o Campo do Casar, ao carón do bosque e comezar a ruta onde está o panel da ruta. No camiño atravesaremos en varios momentos o Río Mao, aínda cativo, pero preludio do que vai ser. Augas limpas, claras e oxixenadas que se manteñen durante todo o ano e dan frescor ao bosque. As catro visitas Un dos mellores momentos para visitar o Río Mao e o Bidueiral é sen dúbida o outono. Os amarelos dos bidueiros, o dourado dos pradairos e os encarnados froitos dos cancereixos son só algunhas das cores das que gozar. É apenas unha das facianas que este fermoso lugar pode amosar. A diversidade natural deriva nunha grande variedade de paisaxes ao longo do ano. A perda das follas dá paso ao branco inverno e a neve que durante varias semanas adoita cubrir os montes. Un branco roto polos acivros que manteñen a súa cor verde intensa cos froitos vermellos, alimento e refuxio para moita da fauna. O inverno é tamén o momento ideal para descubrir as numerosas pegadas das martas ou do gatos bravos que sabemos que están aí por guías de campo e paneis, mais que dificilmente imos ver debido ao seu carácter tímido. A primavera ofrece unha faciana máis amábel para facer a visita, aínda que é importante destacar que a estación das flores atrásase nestas latitudes até ben entrado maio, que desde febreiro e marzo veñen anunciando as primaveras e os narcisos. En abril, os bidueiros e outras árbores caducifolias comezan a agromar creando unha gama de verdes difícil de describir. Aínda que no verán o ascenso obríganos a percorrer pistas a pleno sol, a chegada á zona boscosa vese recompensada pola abundante sombra e os cursos de auga afluentes do Río Mao que se manteñen debido á sombra que proporciona a orientación norte da serra. A finais de verán, anunciando a inminente chegada do outono, poderemos escoitar os berros dos cervos, preludio dos seus amoríos.


Summary: Grecia acusa a Banco Central Europeo de ''presión política'' e asegura que a liquidez bancaria está garantida.

O Goberno grego afirmou nesta quinta feira que a liquidez bancaria está asegurada, mesmo despois do Banco Central Europeu (BCE) ter anunciado na cuarta-feira que deixará de aceitar títulos débeda pública grega como garantía nas suas operaçións de refinanciamento. O porta-voz do Goberno, Gavriil Sakelaridis, afirmou que "non hai motivo de preocupación" e que se trata dunha "presión política" por parte do BCE no ámbito do proceso de negociaçión de Grecia cos seus parceiros. "Non imos chantaxear nen imos deixar que nos chantaxeen", afirmou Sakelaridis. Após a decisión do banco central europeo, o Ministerio das Finanzas emitiu un comunicado no que garante que a decisión do BCE non terá un impacto negativo no sector financeiro do país, que continua "completamente protexido" por outros canais de liquidez . "Esta decisión coloca presión sobre o Euro-grupo, para proceder rapidamente á conclusión dun novo acordo en beneficio mutuo para Grecia e os seus parceiros", refire o ministerio.


Summary: Os socialistas calculan que o traslado de 400 millóns en pagamentos de 2010 a 2011 tería un impacto de arredor de oito décimas no déficit e esixen coñecer se a "enxeñaría contable" se repetiu entre 2011 e 2012

"Seguro que si". Unha vez pasadas as eleccións galegas e mentres no seo do partido se dan os primeiros pasos cara ao congreso extraordinario o PSdeG retomaba este venres a actividade dende o seu grupo parlamentario -formalmente aínda sen constituír- para lanzar a súa alerta sobre o desprazamento de facturas da Xunta entre exercicios contables e amosarse convencidos de que esta "enxeñaría" financeira terá a súa tradición nun incremento das cifras de déficit público. Para o ata agora voceiro socialista na Cámara, Abel Losada -descoñece aínda se recuncará- estas prácticas, admitidas por Alberto Núñez Feijóo no que atinxe ao ano 2009 por importe de 80 millóns de euros, son unha verdadeira "bomba adiada". Pero "os datos -di- van agromar". Salienta Losada que estes traslados de facturas non só non son inocuos, senón que ademais "non é certo", como afirmou o presidente en funcións, que "sempre se fixese". "Facíano os gobernos de Fraga, non o facía o goberno do presidente Touriño e con Feijóo retomouse". Nesta liña, os socialistas non só reclaman explicacións polos 80 millóns de 2009, senón tamén polos 400 millóns que o Consello de Contas "detecta" desprazados de 2010 a 2011. Do mesmo xeito, queren saber "cal foi a contía trasladada de 2011 a 2012", xa que "todos os indicadores amosan" que isto volve acontecer. "Ou hai unha xestión especialmente mala ou está recollendo facturas de 2011" Segundo a contabilidade dos dous primeiros trimestres do ano, avalada polo Ministerio de Facenda, subliña Losada, as finanzas da Xunta presentan "comportamentos atípicos" se son comparadas co resto de autonomías. Así, sinala o socialista, mentres a media de déficit das comunidades neste período estivo no 0,55%, "Galicia ten o dobre, o 1,1%". "Ou hai unha xestión especialmente mala ou está recollendo facturas de 2011". A segunda opción é pola que se inclina o parlamentario do PSdeG, dado que o incremento de gasto público a respecto do mesmo treito temporal de 2011 é do 2,7% en Galicia. "No conxunto das comunidades baixou un 7,95%". Neste contexto Losada bota man das verbas lanzadas por Feijóo tras a súa vitoria do 21-O: "Manifestou ánimo de consenso e recoñeceu" que a súa maioría "non é un cheque en branco". Así, di, "imos formular iniciativas para que non engane máis" e para que o Parlamento teña coñecemento directo das contas públicas completas e non só das facturas "contabilizadas" polo Goberno, "nun exercicio de pretendida transparencia". Ese control parlamentario, coida, incrementaría a "confianza na actividade económica" do conxunto do país.


Summary: A não ser que ocorra algum fato de grande relevância que atinja a candidatura de Jair Bolsonaro (PSL), o candidato da extrema-direita deve vencer as eleições presidenciais no Brasil no próximo dia 28. As sondagens apontam uma grande diferença na intenção de votos entre Bolsonaro e Fernando Haddad (PT), o candidato da centro-esquerda apoiado pelo ex-presidente Lula da Silva (PT). Enquanto a coordenação da campanha de Haddad e movimentos sociais ainda tentam reverter o desastre, parte da esquerda brasileira já começa a discutir o que aconteceu para a extrema-direita chegar ao poder.

Todas as análises feitas até agora para entender a origem do desastre levam ao ano de 2013. Na época, a então presidente Dilma Rousseff (PT) possuía alta popularidade, o país se preparava para sediar o Mundial de futebol de 2014 e a reeleição da presidente era dada como certo. Eis que no mês de junho, um pequeno protesto na cidade de São Paulo contra o aumento no preço do transporte público deu origem a uma gigantesca onda de insatisfação no povo brasileiro. O sistema político tradicional brasileiro deu seus primeiros sinais de esgotamento: houve melhorias sociais nas últimas décadas, mas a classe política perdia representatividade junto à população. Em 2014, após o Mundial. Dilma Rousseff foi reeleita, mas em uma disputa marcada pela morte de um candidato da terceira via, Eduardo Campos (PSB), vítima de um acidente aéreo, e por uma guerra jamais vista no segundo turno entre a candidata do PT e Aécio Neves (PSDB), candidato da centro-direita. A direita cresceu na Câmara dos Deputados, mas ainda com as figuras tradicionais da política dando as cartas. Em 2015, a popularidade da presidente Dilma perdeu ainda mais força quando ela decidiu não cumprir as promessas feitas ano anterior. Ela colocou um neoliberal identificado com as ideias do adversário para cuidar da Economia do país, adotando uma agenda de austeridade que fez com que o PT perdesse espaço nas comunidades mais pobres, onde sempre foi o seu reduto eleitoral. Em 2016, a oposição derrubou a presidente Dilma em um controverso processo de impeachment. As eleições para os municípios ocorreram meses depois e a frustração dos eleitores com o PT e com as forças tradicionais da política —todos os grandes partidos foram envolvidos em grandes escândalos de corrupção como o Lava Jato— fez com que os primeiros sinais fossem dados: figuras exóticas, fora do mainstream político, tiveram grandes resultados, assumindo as prefeituras das maiores cidades do país como Rio de Janeiro, São Paulo e Belo Horizonte. No Rio de Janeiro, venceu um bispo da Igreja Universal do Reino de Deus, em São Paulo um empresário polêmico com discurso radical contra a esquerda, em Belo Horizonte um dirigente de um clube de futebol. O desastroso governo de Michel Temer (MDB), que assumiu o poder após o impeachment de Dilma e se tornou o presidente mais impopular da história do Brasil, fez com que se deteriorassem ainda mais as forças tradicionais da política. O eleitor havia perdido a crença nos partidos e também na imprensa, dando voz e credibilidade a páginas na internet de origem duvidosa e redes de boatos em redes sociais. Este foi o cenário para surgir Jair Messias Bolsonaro. Capitão reformado do exército, Bolsonaro entrou na Câmara dos Deputados em 1991 pelo PPR, partido que sucedeu a Arena, partido da Ditadura Militar Brasileira. Em 27 anos no legislativo brasileiro, ele aprovou apenas dois projetos de sua autoria, tendo uma atuação sem relevância, ganhando destaque apenas para entrevistas polêmicas, como uma em 1999 onde sugeriu que o ex-presidente Fernando Henrique Cardoso (PSDB) fosse fuzilado por vender empresas estatais brasileiras. O eleitor havia perdido a crença nos partidos e também na imprensa, dando voz e credibilidade a páginas na internet de origem duvidosa e redes de boatos em redes sociais Bolsonaro renasceu nos últimos anos como um líder da extrema-direita, a figura que incorporava a raiva e a frustração dos brasileiros com a política. Militar com carreira ligada às estatais, se aliou a neoliberais como o economista Paulo Guedes e passou a se inspirar no presidente Donald Trump para disputar as eleições. Bolsonaro ainda alugou um partido, o minúsculo PSL, que a época tinha apenas um deputado, para construir o bunker da extrema-direita no Brasil. Enquanto a direita se renovava com um discurso extremista e populista, explorando a raiva do eleitorado com a política tradicional. As esquerdas, sob liderança do PT, se preocupavam em salvar o ex-presidente Lula da Silva, condenado e preso em um controverso e polêmico processo. A direita apostava em novos nomes, figuras que se tornaram populares com o impeachment de Dilma Rousseff, youtubers, até mesmo um ator de filmes pornográficos entrou para o movimento, como uma figura de discurso conservador. Enquanto isso, os partidos tradicionais de centro-esquerda apostavam nos mesmos nomes, achando que tudo funcionaria como nas eleições anteriores. De nada adiantou a popularidade de Lula, proibido de disputar por causa da lei eleitoral. De nada adiantou o PSDB, eterno rival do PT, fazer uma ampla coligação para obter o maior tempo de televisão no horário eleitoral obrigatório. De nada adiantou o PSDB ter o apoio da mídia tradicional brasileira. Nem mesmo o protesto das mulheres contra a misoginia e a homofobia do candidato da extrema-direita surtiu efeito. A campanha de Bolsonaro apostou em Fake News, em uma rede de boatos que se espalhavam pelas redes sociais e na forte rejeição ao PT. O extremista passou a crescer justamente quando as sondagens apontavam que seu adversário no segundo turno seria Fernando Haddad. A democracia brasileira está em risco. O candidato extremista deixa claro suas posições contra minorias, contra o meio ambiente, contra as políticas sociais. O seu vice é um general reformado do Exército que defende abertamente um golpe militar. Para a centro-esquerda, resta lutar por um milagre e aprender com os erros daqui pra frente. O PT terá a maior bancada na Câmara dos Deputados e alguns governos estaduais. O partido está vivo, mas precisa entender os novos tempos na política brasileira. O PSOL, partido mais à esquerda que tinha apenas cinco deputados em 2014, agora terá 10. Entre os novos eleitos, quatro mulheres feministas, duas negras, figuras novas no cenário político. O pequeno PSOL entendeu o recado. Faltam os grandes da centro-esquerda entenderem... Nota: Nas fotos inseridas no meio do texto aparecem Dilma Rousseff (arriba) e Manuela D'Ávila e Fernando Haddad nun comício de campanha (abaixo).


Summary: Hai data para a III Asemblea Nacional de Anova, cuxa coordinadora se reuniu o sábado en Teo, será o 18 de marzo e fica pendente o espazo en que se desenvolverá.

Anova convoca asemblea nacional o 18 de marzo, tal e se como acordou na reunión da coordinadora este sábado. Segundo a formación política, o lugar fica pendente de resolver e serán as asembleas previas ao plenario quen dedican onde se realizará. Aliás, este sábado, Anova constituíu os grupos de traballo a nivel organizativo, de redacción e de elaboración dos textos políticos. O centro do debate da III asemblea nacional terá a ver coa definición do papel que deberá desenvolver Anova no marco de En Marea. Aliás, a formación renovará documentos políticos e cargos orgánicos.


Hai apenas dúas décadas comezaron a emerxer -nalgúns casos, non sen algunha controversia- imaxes e representacións de referentes históricos da cultura galega adaptados á linguaxe da cultura popular. Camisolas, obras de deseño gráfico, graffiti ou música revisitaron a persoeiros como Rosalía ou Castelao para dar ás súas letras, imaxe e pensamento un maior percorrido, espallado con claves máis pop.O Fondo de Proxectos Culturais Reino de Galiza, lanzado pola Deputación ad Coruña, financiará ata 20 proxectos para "contribuír á socialización do coñecemento e do interese pola historia, as figuras, os lugares e os momentos" desta etapa históricaUn obxectivo semellante é o que persegue neste 2022 a área de Cultura da Deputación da Coruña co seu Fondo de Proxectos Culturais Reino de Galiza. Cunha dotación de 250.000 euros, a institución coruñesa proponse financiar ata 20 proxectos -de ata 15.000 cada un- para "contribuír á socialización do coñecemento e do interese pola historia, as figuras, os lugares e os momentos do Reino medieval de Galiza", sinala Xurxo Couto (BNG), deputado de Cultura da institución."Temos moitos motivos para sentirmos orgullo da nosa historia medieval, pero dificilmente se pode poñer en valor o que non se coñece", resume Xavier Campos, asesor da área cultural da Deputación coruñesa, para explicar a intención do proxecto. "Non se trata -subliña- de xerar contidos meramente académicos" que cheguen a un público "interesado previamente" no tema, senón de "chegar a un público moito máis amplo". "Trátase -enfatiza- de facer chegar a toda a sociedade que aquí existiu un Reino de Galiza, igual que se fixo co de Asturias ou co de León", en cuxos territorios a percepción vai "alén do contexto histórico e está asentado noutros ámbitos, como o cultural ou o deportivo".É por iso que este fondo prevé impulsar "proxectos en todo tipo de soportes e formatos". Entran nel libros e discos, pero tamén "merchandising, intervencións de cultura urbana", contidos concibidos para as redes sociais ou outro tipo e "produtos vinculados á cultura pop". Poden concorren empresas e persoas autónomas a unha convocatoria que, detallan, xa está publicada no Boletín Oficial da Provincia e entrará en vigor en poucos días, cando complete o trámite de publicación na plataforma estatal de subvencións. "Sen estudar o Reino de Galiza non é posible comprender as relacións con Portugal, os porqués da 'inventio da tumba do Apóstolo" ou a "natureza histórica" de lugares coma o Panteón Real da Catedral de Santiago, destaca Xurxo Couto, responsable de Cultura da Deputación coruñesaNa presentación das axudas, Couto bosquexou tamén algúns dos temas e personaxes históricos que é posible tratar en torno ao Reino. "Sen estudar o Reino de Galiza non é posible comprender a propia existencia e as relacións galegas con Portugal, os porqués da inventio da tumba do Apóstolo" ou "o feito de que reis de Castela, Toledo ou León escribisen en galego". Tamén é momento, coida, de afondar na "verdadeira natureza histórica de figuras como Pardo de Cela, Xelmírez ou don García" de episodios históricos como a revolta irmandiña ou de lugares como o Panteón Real da Catedral de Santiago.Esta foi, en síntese, "unha das etapas máis relevantes da nosa historia social e política", mais tamén "das menos estudadas". "A sociedade galega precisa coñecer o seu pasado para comprenderse mellor na actualidade e poderse pensar con máis capacidade no futuro" e, dado que "esta é tamén unha das épocas máis manipuladas e terxiversadas no relato oficial" da ditadura, cómpre un esforzo adicional de difusión. Neste sentido, conclúen, o Fondo de Proxectos Culturais é a primeira dunha serie de iniciativas en torno ao Reino de Galicia que a Deputación da Coruña continuará impulsando neste ano e nos vindeiros.


Summary: Os poemas "A reflexión", da artista multidisciplinar galega, e "O verão sabe-me bem", da compositora e música portuguesa Márcia resultaron escollidos en votación popular aberta.

A Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela acabou de fechar o proceso de votación dos poemas finalistas do certame 'aRi[t]mar 'Galiza e Portugal', onde as gañadoras foron a artista multidisciplinar galega Rosalía Fernández Rial, polo poema "A reflexión" (Árbores no deserto, Galaxia, 2020), e a compositora e música portuguesa Márcia, por "O verão sabe-me bem" (As estradas são para ir, Editorial Planeta, 2020). As seguintes clasificadas foron Francisco Fernández Naval (Galiza) por "Dixeches", e Alexandra Santos (Portugal), por "As letras do teu nome" e, en terceiro lugar, Arancha Nogueira (Galiza), por "#love" e Samuel F. Pimenta (Portugal) con "Foz". Os poemas foron escollidos por votación popular on line aberta a todo o público galego e portugués e a participación superou todos os rexistros anteriores, resultando a máis alta das 6 edicións e de todas as modalidades, superáronse os 10 mil votos. aRi[t]mar Galiza e Portugal é un proxecto didáctico-cultural, desenvolvido inicialmente pola Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela, pertencente á Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional da Xunta de Galicia, que ten por obxectivo divulgarmos a música e a poesía galego-portuguesas actuais, e achegarmos a cultura e a lingua dos dous países, no marco do desenvolvemento da Lei Valentín Paz-Andrade para o aproveitamento do ensino do portugués e vínculos coa lusofonía. Esta iniciativa fai parte da Rede da GaliLusofonia, "com os objetivos de juntar esforços, coordenar-se e cooperar na difusão de iniciativas encaminhadas a fomentar a nossa língua e cultura comuns no seu espaço natural, a Lusofonia, com grande potencial noutros campos como o económico e o institucional". A reflexión Detrás do espellotodas eramos a mesma muller,núa, interrogativa,reclamándolle respostasá realidade.Ninguén vai chamar por nós?Ninguén ─silencio ─.Porque sodes a mesma muller sen rostro,sen nome.E se nos creamos?Que cada unhase debuxe da forma que queira.E foi así como demos a luzos nosos lenzos,soñando pincel,imaxinando cores, a grande escala.Foi así comocomezamos a parirnos...Ata nacerentre os marcos ceibes da fantasía feminina. Así hoxe vexo,nos seus ollos,que o teu retratoson eu.Rosalía Fernández Rial, Árbores no deserto, Galaxia, 2020 O verão sabe-me bem.Gosto do calor que entra, da face quando fica iluminadagosto de ter luz nos olhos e gosto de ficar parada. Quando o sono não vem,e aquelas noites não se arrefecem,é com o verão que sonho. Aquieta-me, o quente. Nem preciso falar. Basta ficar a olhara linha torta dos montes com o calor dos horizontespara tudo se endireitar. Márcia. As estradas são para ir. Editorial Planeta, 2020.


Summary: Em certa ocasiom, um amigo da família alcunhou de austro-húngaro esse estranho sotaque com que os prófugos do galego pretendem ocultar a sua origem. A prática do falar em austro húngaro é umha inocente técnica de ocultaçom condenada ao fracasso. O sotaque galego, a fonética, a entoaçom locucional, é umha marca identificativa quase indelével

Em certa ocasiom, um amigo da família alcunhou de austro-húngaro esse estranho sotaque com que os prófugos do galego pretendem ocultar a sua origem. A saída, a ocorrência como diziam na família da minha nai para aludir qualquer agudeza improvisada (termo abonado no dicionário de dom Eládio Rodriguez) tem mais razom do que a primeira vista parece. O império austro-húngaro foi aquele ente político disparatado e serôdio, mixórdia de línguas mutuamente estranhas que, nom por acaso, deu á luz os sarcasmos de Karl Kraus, o Círculo de Viena e esse singular prontuário de filologia ascética que é o Tratado lógico filosófico de Wittgenstein. Todos eles aliados contra a língua apodrecida. A prática do falar em austro húngaro é umha inocente técnica de ocultaçom condenada ao fracasso. O sotaque galego, a fonética, a entoaçom locucional, é umha marca identificativa quase indelével A prática do falar em austro húngaro é umha inocente técnica de ocultaçom condenada ao fracasso. O sotaque galego, a fonética, a entoaçom locucional, é umha marca identificativa quase indelével como podem comprovar a cotio os prófugos da pronúncia nativa sem mais que se aplicarem a escuitar as suas esmeradas alocuçons em rádio ou televisom. Pese aos esforços, o sotaque de camuflagem segue ali. Tecnicamente, o sotaque galego descansa mormente na nossa particular vocalizaçom — os sete sons do nosso sistema vocálico, as vogais longas e breves — e inevitavelmente na curva melódica das frases, especialmente no caso das interrogativas: -Usted es gallego, no↑? - Y usted como lo saa↑be↓? Os esforços de camuflagem da fonética e da entoaçom própria em indumentária castelhana tenhem algo de penoso embora contem com ilustres antecedentes: "Pouco depois, acercárom-se os que ali estavam e interpelárom a Pedro: Seguro que ti és também um deles, a tua fala descobre-te. Entom, ele começou a jurar e a maldizer: eu nom conheço esse homem". Mateu 26:73. Contamos com destacados cultivadores da oratória austro-húngara entre nós a começar polo presidente Feijó de limpa procedência d´Os Peares e aplicado praticante da variedade viguesa, preferida também polo seu pertinaz adversário Abel Caballero. Entre os conselheiros do presidente, o peculiar sotaque concita amplo eco e imitaçom, como podemos comprovar. Um fenómeno habitual nas formaçons políticas onde a emulaçom do líder é signo certo de fidelidade e status. O particular sotaque do presidente dá muito nas vistas, como gostam de dizer os portugueses, ou mais bem nos ouvidos, para ser mais preciso. Temos de reconhecer contodo que a variedade austro hungárica exige um certo grau de aptitude e empenho para alcançar a mestria. Outro ilustre membro do mostruário político galego —monstruário se preferirem —, dom Francisco Vázquez, aplicado aspirante a umha cuidada dicçom de embaixador, nunca conseguiu superar o soberbo sotaque corunhês que o caracteriza e que goza de tantos admiradores. Outra praticante avantajada do elusivo sotaque austro húngaro é a reputada cantadora Luz Casal, nada em Andavao, Boimorto, medalha Castelao por sinal. A artista é titular dum incolor sotaque indefinido que nom deixamos de admirar cada verao nas entrevistas que concede com ocasiom dos Festivales de la Luz de Boimorto, convocados pola cantora com encomiável intençom lúdica e filantrópica. Como quer que seja, o sotaque austro-húngaro nom se pode safar desse ponto artificioso que gravita sobre os nascidos na periferia das estepes da Ibéria central quando pretendem replicar a pronúncia centrípeta. As escusas esgrimidas ante quem insinue o artifício resultante variam desde a alegada influência maléfica de umha estadia de duraçom indeterminada em Madrid — a deste servidor foi de dez anos e saiu indemne — até um translado prematuro a umha cidade foránea qualquer, Oviedo, por exemplo. Na verdade, a resistência ao agressivo vírus do falsete esganiçado nem sempre tem êxito; aí está o caso do presidente Aznar irremediavelmente infestado de vírus mariachi sem culpa num rancho do Middle West. Imaginem os efeitos numha complexom menos robusta que a do valoroso líder, exposta a foulas atlánticas e catarros intermitentes. Á vista estám os resultados. Presumir de leituras, de títulos académicos, de infáncias singulares é, para umha olhada treinada, umha declaraçom transparente de insatisfaçom, de défice de autoestima inutilmente combatida com atitudes impostadas Quem fala de sotaques fala de estilos, desculpáveis em artistas e personalidades expostas a abafante escrutínio público. Nom é difícil observar, por exemplo, a atitude impostada dos altos executivos e dirigentes de empresa nas suas comparecências nas páginas de informaçom económica: os braços cruzados sobre o peito, a olhada desafiante, como recomendam os assessores de imagem. A estudada obviedade da posse pretende sugerir seguridade e capacidade decisória com carimbo de escola de negócios. A imagem dos inúmeros conjuntos musicais juvenis propende, porém, mais bem á olhada displicente ou provocativa como marca de estética marginal ou malditismo romántico atenuado que os fãs adoram. A teatralidade, o artifício, a aparência, som servidumes de quem vive pendente da opiniom pública. A naturalidade no entanto nom é qualidade comum nem fácil de alcançar: a difícil singeleza é património de seletos. Presumir de leituras, de títulos académicos, de infáncias singulares é, para umha olhada treinada, umha declaraçom transparente de insatisfaçom, de défice de autoestima inutilmente combatida com atitudes impostadas. O ego da teoria psicanalista nom deixa de ser essa segunda identidade defensiva que tentamos construir para confirmar a nossa exemplaridade e exibi-la depois para o inglês ver. A dizer verdade, o sotaque austro húngaro nom deixa de ser o grau zero do desleigamento e a sua manifestaçom mais benigna. Vejam senom o caso de dona Gloria Lago A autoestima dolorida e a emulaçom servil ao alheio que revela o discurso austro-húngaro admite umha interpretaçom elementar: é um traço psicológico reativo da frustraçom histórica que padece o país pola demissom dos estamentos superiores e os seus fámulos intelectuais. Pola ausência de exemplaridade social em definitivo. A dizer verdade, o sotaque austro húngaro nom deixa de ser o grau zero do desleigamento e a sua manifestaçom mais benigna. Vejam senom o caso de dona Gloria Lago, viguesa, filóloga, mestra, autora e política, se acreditamos no seu dilatado curriculum público. A animosa activista conseguiu superar com coragem este primeiro estadio da galego fobia para ingressar nas hostes invictas dos paladins do espanhol assediado, como é sabido, por arteiras ciladas de dialetos provincianos empenhados em deformar topónimos de-toda-la-vida e ressuscitar línguas mortas que nom acabam de morrer. Publicidade


Summary: O alcalde reúnese esta terza feira con representantes do PP para "aclarar a súa posición" sobre o pacto de goberno, logo de que o novo presidente popular, Manuel Cabezas, dixese que a cidade leva tempo "nun terreo enlamado".

A coalición de Goberno de Ourense, formada por Democracia Ourensá (DO) e Partido Popular (PP), encara os últimos meses da lexislatura cunha crecente incerteza sobre se aguantará até que a cidadanía volva ser chamada ás urnas. O alcalde, Gonzalo Pérez Xácome, anunciaba esta segunda feira que deixaría de acudir aos actos organizados pola Xunta da Galiza —agás nos que o Concello sexa parte implicada—, após considerar que o Goberno de Alfonso Rueda "afeou Ourense" ao situar o rexedor "varios asentos por detrás de cargos de libre designación do PP" na entrega das Medallas de Oro da Galiza. A ollos de Pérez Xácome, esta situación é "unha tomadura de pelo" que, asegura, xa se repetiu en máis ocasións. "Non é algo puntual, senón un 'modus operandi' que se está a volver habitual nos actos da Xunta: relegar a representación do Concello de Ourense", dixo. Xácome cualifica o seu mandato de "histórico" Esta terza feira o alcalde ourensán reunirase coa portavoz popular, Flora Moure, e mais co tamén concelleiro do Goberno e secretario local do PP, Jorge Pumar, a fin de que "aclaren a súa posición sobre o grupo de goberno municipal e sobre o pacto estabelecido entre DO e PP para gobernar a cidade". Mais as diferenzas no Goberno local non se limitan aos actos institucionais da Xunta. Segundo explicou Pérez Xácome nun comunicado, toma esta iniciativa "á vista das informacións publicadas nos diferentes medios de comunicación" e de "filtracións varias que chegan por todos os lados". Tamén fai alusión ás declaracións aos medios do novo presidente do PP local, Manuel Cabezas, nas que "di que se vai a reunir con eles para reflexionar sobre se deciden seguir ou non no goberno municipal". Cabezas dixo que Ourense "está nun terreo enlamado" Así, Cabezas, que xa liderara a cidade entre 1995 e 2007, dixo recentemente que "se abre unha nova etapa para volver facer de Ourense un proxecto común para todos" após o seu nomeamento. Un proxecto que busca "o progreso para a cidade" nun momento no que a política municipal "está nun terreo enlamado". "Isto non é seriedade nun grupo de goberno, polo que lles imos exixir un firme compromiso e unha declaración pública deste compromiso para poder continuar no grupo de goberno. A estabilidade do goberno municipal vai máis aló de intereses electorais. Con Ourense non se xoga", dixo o rexedor, en relación a este asunto.


Summary: O alcalde do Grove, José Antonio Cacabelos, critica que a Xunta lles entregou menos material do anunciado e que recibiron máscaras de protección que "xa rompían nada máis abrilas".

O alcalde do Grove, José Antonio Cacabelos, denunciou esta cuarta feira que o material que a Xunta da Galiza entregou aos concellos era "moita menos cantidade" da que previamente se lles prometeu e que, ademais, é de "moi mala calidade". "Nin sequera o podemos utilizar", asegurou en declaracións a Europa Press o rexedor socialista, na liña do manifestado polo PSdeG de Pontevedra que, nun comunicado, asegura que o material de protección anunciado "aos catro ventos" pola Xunta consta de "máscaras rotas, caducadas e mesmo luvas non estériles ou de uso para barbería". Cacabelos afirmou que, con esta protesta, non busca "xerar unha polémica política", mais censura a falla de "seriedade" coa que, di, actuou o Goberno galego. "Tanto o Goberno do Estado como a Xunta terá sempre en nós un aliado pero, por favor, hai que ser un pouco máis serios", indicou. O rexedor relata que recibiu unha chamada da Xunta para avisarlle de que tiña que recoller o material sanitario que lle correspondía ao concello do Grove na delegación que o Goberno galego ten en Pontevedra. Entregáronlle unha única caixa na que dixeron que habería 80 máscaras e 144 pares de luvas. "A primeira sorpresa foi que había mesmo menos material do que nos dixeron. Tan só viñan 68 máscaras", indicou o alcalde, que engadiu que "iso non foi o peor". "O material era de tan pésima calidade que o propio servizo de Emerxencias me dixo que iso non se podía repartir á xente porque era inútil. De feito, moitas xa rompían nada máis abrilas", aseverou. Queixas a través da Fegamp Así as cousas, varios concellos galegos trasladaron formalmente á Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) as súas queixas por situacións similares para que se lles faga chegar oficialmente á Xunta. Por outra banda, o rexedor do Grove indicou que o que máis necesitan neste momento son máscaras, xa que, ademais da o servizo local de Emerxencias e á Policía Local, no concello grovense están a fornecer tamén de máscaras aos traballadores do 061, á Garda Civil e ás auxiliares de asistencia a domicilio. O concello do Grove conta tamén con 170 equipamentos de traxes, patucos, e lentes, dos que se repartiron durante a campaña do Prestige. "Fixemos un chamamento aos veciños e asociacións para que aqueles que aínda os tivesen doásennolos e en dous días recibimos máis de 170", comentou. O PP afea as críticas do PSdeG O PP de Pontevedra saíu ao paso das críticas dos alcaldes do PSdeG, aos que afea que "aposten pola confrontación política ata nas peores circunstanicas". Nun comunicado, o deputado durante a última lexislatura, Alberto Pazos, tachou de "lamentábel" que os socialistas "non esperasen nin un día para saír a queixarse, o que demostra que é o que pretenden". "Critican á única Administración que está a colaborar cos concellos no envío de material sanitario. Que recibiron os concellos da subdelegación? Nada, e iso que a compra e a repartición de luvas, máscaras e outro material está centralizada no Goberno desde que decretou o estado de alarma", incidiu o popular.


Summary: O alcalde de Santiago abandona presionado polo PPdeG e logo de manter unha reunión de urxencia co presidente Feijóo. Decide deixar o cargo horas antes da decisión do xuíz que case con total seguridade decidirá imputalo por presunta fraude fiscal.

Marcha. Conde Roa dimitirá o luns, logo dunha xuntanza de urxencia mantida este domingo co presidente da Xunta e do PPdeG, Alberto Núñez Feijóo. Reuníronse para tratar o seu futuro, tan só horas antes de que o xuíz impute formalmente o alcalde de Compostela por presunta fraude fiscal. Segundo fontes do propio Concello, consultadas por Europa Press, Conde Roa adiantou na reunión a súa decisión de dimitir, logo de comprobar que o auto do xuíz o imputará por non abonar a Facenda 291.000 euros do IVE da venda en 2010 de 61 vivendas a través da súa promotora inmobiliaria. Estas mesmas fontes revelaron tamén que a alcaldía será asumida polo número tres da lista, Ángel Currás, primeiro tenente de alcalde, que gozaría co apoio do propio Conde Roa e dunha minoría dos concelleiros. Ángel Currás será o substituto, ante as dificultades que suporían para o PP a opción de Paula Prado No entanto, a outra opción barallada e que é vista con bos ollos polo PPdeG é a de Paula Prado, número dous da lista e tamén deputada autonómica, aínda que precisamente esta segunda circunstancia dificulta esta vía pola complicación da substitución no Parlamento, dados os múltiples cambios que houbo na lista pola Coruña e que podería poñer en perigo a maioría absoluta dos conservadores na Cámara. Xuntanza con Núñez Feijóo De feito, na reunión na sede autonómica do PP terían participado tamén os concelleiros do PP en Santiago e tivo lugar esta tarde na sede autonómica do partido, no barrio compostelán de San Lázaro. O encontro estivo presidido por Alberto Núñez Feijóo, quen abandonou o lugar sen facer declaracións.A voceira municipal, Paula Prado, remitiu á rolda de prensa que ás 12 dará o propio alcalde para, presuntamente, presentar a súa dimsión. A xuntanza chega tras a presión que sobre o PP e Conde Roa se exerceu nos últimos días, sobre todo para que o alcalde se defenda das acusacións afastado da alcaldía, polo desgaste que suporía para o partido a menos dun ano das eleccións autonómicas. O PPdeG xa anunciara que, unha vez que se coñeza o auto xudicial sobre a imputación formal de Conde Roa, aplicará os estatutos do partido e abriralle un expediente informativo, que se transformará en sancionador se finalmente o xuíz instrutor, José Antonio Vázquez Taín, abre xuízo oral.


Summary: A CNMV publicou unha lista das titulacións que considera válidas para poder traballar nunha entidade financeira vendendo produtos, función que, segundo a CIG-Banca, realiza o 90% do persoal. As titulacións validadas pola Comisión, malia carecer de capacidade e competencias en materia educativa, "pertencen na súa maior parte a asociacións privadas" e non esán as universidades galegas CIG insta a unha actuación "inmediata" da Xunta perante unha decisión que "invade as competencias educativas" galegas.

A Comisión nacional do mercado de valores (CNMV) publicou unha lista das titulacións que considera válidas para poder traballar nunha entidade financeira vendendo produtos, unha función que, segundo a CIG-Banca, realiza 90% do persoal. A lexislación europea obriga ás entidades financeiras a formar ao persoal cara a venda de produtos financeiros. A Comisión non atendeu as alegacións formuladas pola CIG e finalmente considerou que ningunha titulación impartida polas universidades galegas terá validez. O sindicato demanda unha actuación inmediata da Xunta " ante unha decisión que a central sindical entende que invade as competencias educativas do noso país". Clodo Montero, secretario nacional de CIG-Banca, denuncia que as titulacións validadas pola CNMV, malia carecer de capacidade e competencias en materia educativa, "pertencen na súa maior parte a asociacións privadas (aínda que nalgún caso sexan socios destas asociacións os propios bancos) e só valida certificacións da Universidade Politécnica de Valencia (pública) ou da Universidade Pontificia de Comillas (privada), que segundo a CNMV serían as únicas que terían presentado titulacións para a súa validación". "Non é posible que un organismo estatal invalide as titulacións das universidades galegas, e valide a de chiringuitos creados polos propios bancos", afirma Montero. A CIG reclama unha actuación inmediata da Xunta "reclamamos que actúe para que se validen as titulacións universitarias, nomeadamente as carreiras e diplomaturas da rama económica, e as formacións profesionais realizadas ao abeiro da lexislación autonómica, estatal e europea" claman dende o sindicato. Aínda que, segundo ten denunciado en sucesivas ocasión a federación, os sucesivos escándalos pola colocación indebida de produtos financeiros "son froito de políticas de empresa tras da que se agochan as agresivas políticas comerciais", a maior parte das sentenzas alegaban unha falta de información por parte dos traballadores e traballadoras da banca á clientela. Unha estratexia á que para a CIG se recorreu "para non facer fronte a devolucións colectivas e masivas, individualizando as demandas das persoas afectadas". En base a esa argumentación, a UE aprobou unha Directiva que establece os coñecementos mínimos requiridos para os e as profesionais que colocan produtos financeiros. Unha normativa que blindará aos bancos ante futuras demandas. A nivel do Estado, foi a CNMV quen elaborou unha Guía Técnica e que agora fixo públicas as titulacións que considera válidas para traballar na banca. "Cabe destacar que non considera válidas as carreiras universitarias, nin as formacións profesionais. Requirindo en calquera caso as "certificacións" agora publicadas", denuncia. Desde a CIG-Banca denuncian publicamente o "desleixo" da Xunta de Galiza, xa que esta cuestión foi debatida no Pleno do Parlamento Galego, despois de que o sindicato mantiveran reunións cos Grupos do BNG e de En Marea e que estes presentasen iniciativas parlamentares.


Summary: Está a decorrer a comparecencia no Parlamento, na comisión de investigación das caixas, dos directivos que as levaron á ruína. Fóra, as vítimas das preferentes están a realizar unha concentración. As súas bucinas atronan a sala en que se produce a comparecencia.

Gayoso está a despregar unha estratexia absolutamente escapista na súa comparecencia, recusando entrar nas cuestións que lle foron formulando os portavoces da oposición. O que fora máximo executivo de Caixanova estase a escudar en que o asunto está sendo investigado pola Audiencia Nacional para non contestar algunha das perguntas. Podes acompañar a comparecencia aquí.


O termo ecofascismo é controvertido pois ten diferentes e contraditorias acepcións. Nun principio a palabra foi un "invento" liberal para desacreditar o movemento ecoloxista ao que acusaban dunha especie de totalitarismo. Porén a acepción máis común e consolidada é a que describe como se están a comportar determinados grupos económicos ou políticos ao respecto dos recursos naturais. Por outra banda, cando se fala de decrecentismo téndese a pensar en persoas de ideoloxía ecoloxista, non confundir con ambientalistas (máis abaixo volvo sobre este matiz) que ante o teito do petróleo, sobre todo, e a subsecuente crise enerxética e ambiental, tratan de evitar e adaptarse a un escenario próximo de colapso. O decrecentismo faría unha renuncia consciente ao gasto enerxético, isto é, unha vida máis sinxela, de moito menor impacto e resiliente. Mais eu penso que precisamente quen ten unha visión máis clara dun futuro escenario de colapso están xusto nas antípodas deste achegamento: no liberalismo económico máis radical. E dicir, son eles quen teñen moi claro a situación enerxética e material futura, non só derivada do teito do petróleo senón tamén doutros "teitos". E actúan en consecuencia, acaparando recursos naturais alí onde estean por diferentes métodos: ecofascismo en acción, dominación dos recursos naturais onde queira que estean, ben sexa enerxía, materiais, auga, terras para cultivo ou calquera outra cousa (acaparamento de terras), ata incluso o mar. Quen ten unha visión máis clara dun futuro escenario de colapso están no liberalismo económico máis radical e actúan en consecuencia, acaparando recursos naturais alí onde estean Nun planeta próximo aos 8.000 millóns de habitantes, calquera monopolio sobre un recurso natural esencial será unha garantía de supervivencia nun contexto de rarificación deses recursos. Todo isto ven a conto, xa dirixindo a mirada a Galiza, de que no noso territorio, como en calquera outro, estanse a dar unha serie de proxectos que van na liña do ecofascismo máis claro. Non é que determinada compañía queira executar un proxecto ou outro, non. É unha toma dun territorio coa complicidade precisamente de aqueles que deberan dar garantías de que estas cousas non pasaran, refírome ao actual goberno da Xunta de Galicia. Os casos son claros: Temos os recursos hídricos tomados por compañías enerxéticas. O monte e máis as terras agrícolas e gandeiras tomadas por ese conglomerado que espalla madeira de baixa calidade e celulosa, é dicir, piñeiros e eucaliptos, listos tamén para ser queimados para producir enerxía. No monte os mellores sitios de produción enerxética, de novo, son acaparados polos mesmos. E por último a minería a gran escala somete grandes territorios para a súa actividade extractiva, dende a toma do leste do país das louseiras ata a mina a reabrir en Touro. Incluso podemos falar como a gandería en Galicia pasou de ser un xeito de vida popular a ser un mercado dominado por moi poucas compañías en proceso de concentración que deciden como, de que xeito e a que prezo determinados territorios son empregados no seu beneficio exclusivo. Nalgúns lugares do planeta (África, Oriente Medio e algún punto de Latinoamérica a día de hoxe) o ecofascismo sérvese do control armado chegado o caso. Aquí de momento chega co control político e xudicial. Que ninguén se preocupe, serán as capas populares quen asuman estes metabolitos do sistema pois os que exercen o ecofascismo nin tan sequera viven próximos aos recursos naturais a acaparar Por suposto esta toma ten un metabolismo que xera residuos, contaminación, degradación ambiental en xeral, desigualdade e exclusión social… Que ninguén se preocupe, serán as capas populares quen asuman estes metabolitos do sistema pois os que exercen o ecofascismo nin tan sequera viven próximos aos recursos naturais a acaparar. Chama a atención como, precisamente, algunhas persoas do común e mesmo sectores populares enteiros admiten esta modalidade de dominación; non é, creo, máis que un exercicio de admitir a derrota e buscar a supervivencia individual, familiar ou de clan pretendendo que as faragullas do pastel van ser suficientes. Unha estratexia errónea pois coñecemos a presión inicial pero non a presión final que se aplicará a medida que os recursos, en xeral, diminúan. E importante, na miña opinión, ser moi conscientes de que se trata dunha ofensiva ecofascista en toda a súa dimensión . Neste contexto exercer a contestación de xeito puntual, proxecto a proxecto, é básico pero sen esquecer a dimensión de loita ideolóxica e económica que agocha. Traballar en rede, polo tanto é fundamental, superando o "non na miña leira". Basicamente retomar os principios do funcionamento do movemento ecoloxista de hai anos e que no seu momento foi bastante eficaz. Falo dos anos 80 e 90. O ecofascismo hai que combatelo con acción e ideoloxía. Se renunciamos a esta última só queda a acción, é dicir, o "non na miña leira" Ao principio do artigo facía a distinción entre ecoloxismo e ambientalismo. Ben, hai xa décadas que parte do movemento ecoloxista desideoloxizouse e perdeu perspectiva en aras da supervivencia espuria máis vulgar. Mesmo podemos atopar "ambientalismo" en posturas neoliberais. Así vemos como grandes grupos ecoloxistas, mesmo de carácter internacional, que chegaron no século pasado a ser referentes ideolóxicos e de funcionamento non son hoxe máis que vetustas maquinarias corporativas que apoian alegremente o ecofascismo máis tenebroso. Maquinarias que sosteñen, por exemplo, o cultivo de especies forestais exóticas con aquelo de "non hai que demonizar ningunha especie" ou "os lumes non están relacionados con determinada especie" ou apoian, creo sen ser moi conscientes, os monopolios enerxéticos pero con renovables, ou cousas tan ridículas como bolígrafos desbotables. Son doadamente recoñecibles pois son os que saen nos medios de comunicación convencionais (un pouco, ata niso saen baratos). Por suposto hai organizacións locais, pequenas, que seguen este camiño. Non nos enganemos, o ecofascismo hai que combatelo con acción e ideoloxía. Se renunciamos a esta última só queda a acción, é dicir, o "non na miña leira" o traballo illado, a mirada curta, o paso cativo e a vitoria pírrica no mellor dos casos. Publicidade