Summary: A conflitividade na factoría de aluminio de San Cibrao (Cervo) vén de lonxe. Nós Diario fala cun dos exmembros do comité de empresa que foron despedidos en 1987 cando se rebelaron contra a perigosidade do traslado de produtos tóxicos procedentes do cargueiro Casón e que ten semellanzas coa situación actual.

A historia da factoría de aluminio de San Cibrao, Cervo, semella estar marcada pola loita sindical e a defensa dos dereitos do seu cadro de persoal. Unha situación semellante, con outros protagonistas, viviuse nesta industria da Mariña cando en 1987 sufriu a primeira ameaza de feche. Daquela o PSOE gobernaba no Estado español coa maioría absoluta de Felipe González e chegara ese mesmo ano á Xunta con Fernando González Laxe. O 5 de decembro afundía na praia do Rostro, en Fisterra, o cargueiro Casón cunha carga de 1.100 toneladas de produtos químicos inflamábeis. A decisión de trasladalos en bidóns e contedores por terra até a factoría de Alúmina Aluminio (daquela Inespal e hoxe Alcoa) para que embarcaran camiño de Holanda provocou a alarma entre os traballadores que paralizaron a produción negándose a acoller ese material por temor ao seu contido. A dirección reaccionou co despedimento de 104 traballadores e o comité de empresa. O despedimento dos traballadores foi declarado "radicalmente nulo", mais os integrantes do comité non volveron pisar a planta coa ratificación do Tribunal Supremo da procedencia do despedimento. De pública a privada cos mesmos problemas Era a primeira vez no Estado español que se despedía a todo un comité de empresa que, na altura, estaba formado pola INTG, UXT, CCOO, USO e dous independentes. Luís Manuel García Otero, tiña 33 anos e era delegado pola Intersindical Nacional de Traballadores Galegos (INTG). Relata a Nós Diario que a situación que vive hoxe o cadro de persoal de Alcoa en San Cibrao ten "moito en común" coa que se viviu en 1987. "Están en xogo os postos de traballo como daquela", sinala, "aínda que había 1.750 fixos e algo máis de 400 nas auxiliares cando agora constatamos que son moito menos pola redución de persoal", engade. O paso de ser pública a pertencer a unha multinacional non muda que, para este sindicalista, "o panorama sexa o mesmo, co mercado internacional do aluminio en mans de dúas ou tres multinacionais". Alcoa beneficiase das circunstancias Para García Otero "a baixada do prezo do aluminio na Bolsa de Londres ese ano e os contratos ruinosos con Xapón" xa indicaban o camiño do fechamento. "Aproveitaron a conxuntura da parada da fábrica para modernizala e que subira o aluminio, e agora o mesmo", afirma. "Alcoa non ten interese en deixar as cubas funcionando para ningunha empresa" e a razón sería "xustificar de cara aos seus accionistas que a factoría de San Cibrao non era rendíbel". O paso dado pola multinacional norteamericana no seu día quedaría xustificado para "deixar pasar varios anos e que poida cambiar o mercado", en todo caso "non deixala a unha empresa que é competencia e que podería ter beneficios que non entenderían os actuais accionistas de Alcoa". Este sindicalista ten claro que Alcoa sempre empregou no seu beneficio determinadas circunstancias para negociar para sacar o maior beneficio e na actual situación "ca pandemia mundial da Covid-19 pasa o mesmo". Ana Pontón exixe aos Gobernos galego e español que se nacionalice a factoría A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, asegurou onte en San Cibrao (Cervo) que "a solución" para Alcoa, cuxa dirección pretende fechar a planta de aluminio da Mariña, é "a nacionalización". A líder nacionalista transmitiu o apoio da formación ao cadro de persoal da factoría, xunto cunha delegación do Bloque. Pontón criticou a postura da multinacional por mostrar unha "folla de ruta moi clara", para fechar a factoría "única e exclusivamente por decisións empresariais". Nesta situación, exixiu aos presidentes galego e español "que deixen de esconderse", pois levan "parados desde hai unha semana" e "é o momento dos feitos". Para Pontón "a solución é moi clara, como defendeu o BNG nos últimos meses: unha intervención pública, unha nacionalización, que garanta que as cubas non fechan".


Summary: Un informe da asesora Informa D&B sinala que 2019 rematou coa marcha de empresas que facturaban no noso país 208,7 millóns de euros.

Un total de 216 empresas galegas trasladaron a súa sede social a outros territorios do Estado español durante o ano 2019. Un estudo publicado pola asesora Informa D&B confirma o mal momento empresarial polo que pasaba Galiza antes da chegada da Covid-19. Segundo o estudo desta asesora 188 empresas decidiron mudar a súa sede a Galiza, un saldo negativo de 28 en relación ás que saíron. En relación ao destino das empresas que deciden abandonar o noso país o informe sinala que 65% foi a Madrid. A perda total de facturación acadaría os 208,7 millóns de euros. A procedencia das empresas que viñeron era en 37% de Madrid en 20% de Castela e León. Os datos sinalan un cambio de tendencia. En 2017 e 2018 o saldo era positivo, cun aumento de 33 e 34 sociedades respectivamente.


Summary: A peor vaga de lumes dos últimos anos está destruíndo a Amazonia mentres o presidente do Brasil, o ultradereitista Jair Bolsonaro, culpa as ONG de causaren a catástrofe ambiental. A NASA divulgou imaxes realizadas polos seus satélites onde se aprecia o alcance dos lumes. A esquerda denuncia Bolsonaro por eliminar todas as políticas ambientais presentes na Constitución.

A imaxes publicadas pola axencia estadounidense NASA amosan a gravidade dos lumes que afectan ao Brasil e como se están a estender por todo o país. Brasil soporta 16 días continuos de incendios que están a destruír o grande pulmón da terra. Son as peores cifras contabilizadas no último período de sete anos. En 2019 os incendios aumentaron nun 82% respecto o ano pasado, e de xaneiro a agosto cinco estados tiveron xa un maior aumento de incendios: Matogueira Grosso (260 %), Rondônia (198 %), Pará (188 %), Acre 176 % e Río de Janeiro (173 %). O goberno do ultradereitista Jair Bolsonaro, que negou en reiteradas ocasións a evidencia da deforestación na Amazonia, acusou as organizacións non gobernamentais de causar os incendios como "resposta" á decisión do executivo de eliminar os fondos cos que subvencionaban parte da súa actividade. "Bolsonaro está adoptando unha postura de desmonte de todas as conquistas da lexislación ambiental, aseguradas pola propia Constitución", denuncian desde o PT O deputado do Partido dos Trabalhadores (PT) Nilto Tatto afirmou en resposta a Bolsonaro que o crítico panorama actual é consecuencia directa das accións do seu goberno: "El está adoptando unha postura de desmonte de todas as conquistas da lexislación ambiental, aseguradas pola propia Constitución. O goberno está destruíndo programas sociais que atendían pobos indíxenas e comunidades quilombolas, implementadas principalmente por Lula e Dilma. E a natureza vén dando respostas", afirmou. Bolsonaro enviou un documento a representantes de fóra do país para defender a política ambiental brasileira usando dados de Lula e Dilma Ademais, o goberno de Jair Bolsonaro enviou un documento a representantes de fóra do país para defender a política ambiental brasileira usando dados do goberno Lula e Dilma, que reduciran a deforestación ilegal en 82%, de acordo coa BBC.


Summary: A ruptura, prevista para esta fin de semana cando rematara o prazo que se deron Boris Johnson e Ursula Von der Leyen, non chegou e haberá un "tempo extra" para evitar que non haxa acordo comercial.

O primeiro ministro británico, Boris Johnson, e a presidenta da Comisión Europea, Ursula Von der Leyen, anunciaron este domingo que as negociacións para o acordo comercial post-Brexit continúen e non rematen este día, tal e como estaba previsto. O anuncio de límite para as negociacións este domingo, realizado a pasada cuarta feira, chegara a temer por unha saída sen acordo. Os puntos que impiden avanzar na negociación son as normas sobre competencia, o acceso da flota pesqueira europea a augas británicas e os mecanismos de arbitraxe en caso de disputa. A pandemia da Covid-19 paralizou as conversas mais tamén a resolución dunha situación que preocupa moito desde que comezou a ser efectivo o Brexit o pasado 24 de xaneiro. As últimas declaracións en rolda de prensa de Johnson e Von der Leyen apuntaban a un final de ruptura brusco e sen ningún tipo de control. Este mesmo domingo o xornal británico The Sunday Telegraph aseguraba que os ministros do gabinete de Johnson estaban elaborando un paquete de rescate de miles de millóns para reforzar as industrias máis afectadas por un Brexit sen acordo. Pola súa parte, a Comisión Europea tamén fixo pública a súa intención de contar con plans de emerxencia caso de que non se chegara a un acordo. Esta segunda feira 13 de decembro o negociador xefe da Unión Europea (UE) informará aos Estados membros de como están as negociacións e posteriormente reunirase a comisión do Brexit tamén para explicar como continuarán esta semana. O BNG reclama "información clara" Este sábado a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón e a portavoz do BNG en Europa, Ana Miranda, demandaron "información clara" sobre a situación na que quedarían as galegas e os galegas residentes en Irlanda e Gran Bretaña no caso de que non se produza un acordo sobre o Brexit. A vixencia da tarxeta sanitaria europea, os recoñecementos de diferentes prestacións por incapacidade (maternidade, paternidade, xubilación) e a preocupación polo retorno e as posibilidades de reinserción na sociedade galega son algúns dos problemas sobre os que a formación nacionalista demandou "información clara". Foron os temas que lles transmitiron desde a asemblea do BNG nas Illas Británicas nunha reunión telemática.


Summary: En segundo ciclo de Infantil e Primaria haberá un máximo de 25 estudantes por aula; en Secundaria, 30, e en Bacharelato, 35.

O Ministerio de Educación e Formación Profesional (FP) vén de sacar a audiencia e información pública o borrador de modificación do real decreto 132/2010 de requisitos mínimos dos centros de Infantil, Primaria, Secundaria e Bacharelato, onde propón manter as actuais ratios de todas as etapas educativas, e fixa outras novas no primeiro ciclo da Educación Infantil, que anteriormente non estaban definidas. Así consta no borrador do proxecto de real decreto, no que Educación mantén, deste modo, as ratios máximas de 25 estudantes en segundo ciclo de Educación Infantil e Primaria, 30 en Secundaria e 35 en Bacharelato. "Mudemos o rumbo": estas son as reivindicacións da CIG-Ensino para "dignificar a profesión" En relación coa Educación Infantil, o borrador, ao que se poden presentar achegas até o 15 de xullo, inclúe como novidade que os centros que ofrecen o primeiro ciclo da Educación Infantil terán por cada unidade escolar un máximo de oito alumnos e alumnas das aulas de 0 a 1 ano, un máximo de 12 alumnos no segundo curso do primeiro ciclo e un máximo de 18 no terceiro curso do primeiro ciclo. "Para a autorización de agrupacións de alumnado de diferentes idades, as Administracións educativas deberán estabelecer o número máximo de alumnos, que, tendo en conta as idades e o seu número, será proporcional ao número máximo fixado para o alumnado das distintas idades", indica o borrador. O texto especifica, aliás, que os centros terán, por cada unidade escolar, un número de estudantes acorde coas súas "necesidades educativas". Reducir as ratios Os sindicatos veñen demandando nos últimos tempos unha redución notábel das ratios nas aulas, ao considerar as actuais demasiado elevadas para poder garantir unha ensinanza de calidade para todo o alumnado. É o caso da CIG-Ensino, que a comezos do curso 2021-22 mesmo advertira dun novo incumprimento das ratios máximas, con até 26 estudantes en aulas de Infantil e Primaria, malia que desde a Consellaría de Educación aseguraran, nun contexto marcado ademais pola Covid-19, que en ningún caso se superaría ese máximo. Máis recentemente, este mesmo mes de xullo, a CIG concentrouse diante da Consellaría para exixir melloras significativas nas condicións laborais do profesorado e mais unha redución das ratios. CIG-Ensino concéntrase para exixir a demora do comezo do novo curso Tamén Comisións Obreiras vén de solicitar, após coñecer o anuncio do Ministerio, fixar en 20 o máximo de estudantes en Infantil —a partir do segundo ciclo—, Primaria e Secundaria e en 25 para o Bacharelato.


Summary: Un dos sectores que máis emprego creou en 2019 segue a ter problemas de falta de persoal e precariedade laboral nalgunhas empresas. Sindicatos e colectivos empresariais poñen énfase nas solucións e coinciden coa nova plataforma 'Hostalaría sen explotación' en que o cliente ten a palabra.

Os datos da folla estatística do Rexisto de Convenios e Acordos Colectivos (Regcom) son ben claros. Galiza conta a día de hoxe con 14.391 empresas hostaleiras que dan traballo a 46.088 persoas, das que 26.068 son mulleres e 20.977 homes. En 2019 foi a hostalería un dos sectores que máis emprego creou mais non sempre cun mínimo de calidade. A precariedade no persoal laboral sempre estivo presente neste sector. Sindicatos como CCOO explican que a situación empeorou desde a reforma laboral de 2012. En Compostela creouse unha plataforma para dar visibilidade a este problema e asociacións como Hostalaría Compostela sinalan que un dos factores é a presenza de novas empresas de comida preparada. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: A Consellería de Educación decidiu cerrar o centro de Carnoedo á volta das vacacións de Nadal pola escaseza de alumnado. Familias, cidadanía e todos os grupos da corporación sadense critican a medida e lamentan que nin tan sequera se espere a xuño para botar o feche.

Familias, cidadanía e todos os grupos políticos da corporación mobilízanse en Sada contra o peche da escola unitaria de Carnoedo. "Non pechen a miña escola", dicía a pancarta dun dos pequenos que se achegou este venres á manifestación celebrada ante o centro, que será cerrada despois das vacacións do Nadal, segundo anunciou a Consellería de Educación. A Consellería de Educación decidiu pechar a escola unitaria de Carnoedo á volta das vacacións de Nadal pola escaseza de alumnado Foi o pasado martes cando unha inspectora da Xunta comunicou na escola que sería cerrada en xaneiro pola baixa matriculación de alumnado. Neste curso, tan só tres nenas, de tres e catro anos, acoden ás clases. A decisión causou malestar entre pais e familias, xa non só polo feito en si, sneón porque se decida facer no medio do curso, polo que as pequenas serían trasladadas ao colexio de Mondego a partir do 8 de xaneiro. Todos os partidos da corporación sadense, co alcalde Benito Portela á cabeza, censuran que o peche se produza no medio do curso e que nin tan sequera se agarde a xuño. Os grupos compartiron unha declaración institucional rexeitando a decisión. O centro, cuxos gastos son sufragados na súa totalidade polo Concello, perdeu dous alumnos este curso, pero as familias advirten de que para o curso vindeiro podería haber ata oito matriculados. A Xunta pecha as unitarias que queden con cinco ou menos alumnos, malia as expectativas de incremento que en Carnoedo hai para o curso que vén A Xunta insiste en pechar e aclara que segue o mesmo criterio para todas as unitarias: cerralas no caso de que queden con cinco ou menos alumnos. "Os cativos non son números", advirten desde a ANPA.


Summary: Destruír o humor e a sátira significa destruír a liberdade de expresión e de pensamento, e que implica de feito demoler un dos principais piares do noso Estado de Dereito e da nosa Democracia.

Recordo aquelas clases maxistrais da carreira de Historia en Santiago de Compostela, nas que aprendías como a deriva da humanidade ó longo dos séculos está enchida de violencia, barbarie e tamén de grandes doses de estupidez humana e ridiculez. Os desatinos e crueldades que dabamos nas aulas eran logo comentados nos ratos entre materias na cafetería da facultade, e moitas veces o xeito de sobrevivir mentalmente ás atrocidades que debíamos estudar para exame (ás veces, no caso dos eventos máis recentes, con vídeos excesivamente gráficos e arrepiantes declaracións das vítimas que máis dunha vez sacáronme literais bágoas de horror e rabia no medio dalgunha clase) era refuxiarse na negra sátira, nun intento de mostrar a crítica e a condena dun modo racional e certamente analxésico. Di a RAE que o humor é o "modo de presentar, comentar ou xulgar a realidade resaltando o lado cómico, risueño ou ridículo das cousas". Nesta propia definición afírmase o matiz crítico do humor e a súa utilidade para poñer sobre a mesa os problemas da sociedade, actuando á vez de denuncia das inxustizas e de catarses da traxedia e do horror. Tal vez sexa por esa connotación crítica, e moi especialmente pola crítica social e política, polo que dende hai uns tempos vense facendo unha escandaleira cando a ofensa a certos colectivos sobrepasa uns supostos "límites do humor". Xa dende o secuestro daquela famosa portada de El Jueves o pasado 2007 ou a denuncia por "blasfemia" do 2012 a Javier Krahe por un vídeo feito en 1977, estamos a vivir pouco a pouco un retroceso perigoso na liberdade de expresión, que coa escusa da "ofensa aos sentimentos relixiosos" ou da "exaltación do terrorismo" censuran as opinións contrarias ao status quo. Por suposto, faise evidente que o fondo destas denuncias non é unha verdadeira ofensa, senón que todo o asunto ten un fondo político. O humor é o xeito máis leve pero á vez máis punzante de protesta, deixa moi claro o que va mal e saca a luz o grotesco de certas situacións, ideas e sectores, polo que debe ser censuralo. O humor fai dano ó réxime, pois é difícil defenderse del. A metáfora é daniña, a ironía é un arma, o sarcasmo un perigo social. A Lei de Seguridade Cidadá aprobada no ano 2015, máis coñecida popularmente como Lei Mordaza, estableceu unha serie de directrices que, baixo a xustificación de reforzar a seguridade da cidadanía ante unha posible violencia nas rúas, endureceu as multas e as penas por todo aquilo que alterase a paz, como protestas ou manifestacións. En base a elo, abriuse tamén a porta á sinalización dunha serie de cidadáns pola súa disidencia, á denuncia de comentarios "que fomenten o odio ou poñan en perigo a convivencia política e a paz social", chegando finalmente á censura nas redes sociais, hai uns meses co cantante de Def Con Dos, César Strawberry, e agora coa estudante de Historia Cassandra Vera. Despois da sorprendente e disparatada polémica polo espectáculo de Drag-Queens no Carnaval das Palmas de Gran Canaria (atacada por certo por membros da igrexa ben coñecidos pola súa homofobia e falta de respecto a moitos colectivos), e nun delirante xiro dos acontecementos, o Concelleiro de Cultura da Coruña, José Manuel Sande, é de repente imputado pola Asociación de Viúvas de Lugo por mor dunha presunta "ofensa aos sentimentos relixiosos" polo cartel de Alberto Guitián do pasado Entroido. É verdadeiramente chocante como se pode montar unha polémica arredor dun cartel artístico e festivo, que pretendía precisamente celebrar o espírito satírico e trouleirán do Entroido coa reprodución dun dos disfraces máis típicos do festexo carnavalesco, que ata agora non pareceu exaltar sensibilidades nin facer dano algún aos crentes da fe cristiá. Que a denuncia salte agora e o faga, curiosamente, dende un grupo abertamente conservador contra un edil da "indesexable" Marea Atlántica, soa máis a campaña de acoso e derribo que a verdadeira ofensa relixiosa. O ataque a Alberto Guitián, veciño da Coruña e recoñecido ilustrador profesional, tampouco ten ningunha razón de ser. Unha das denunciantes chegou a acusar a este autor de ter "pouca cultura" por debuxar a un home disfrazado de papa nun dos seus carteis de Entroido; unha pregúntase tras oír tal cousa na mesma radio como se pode dicir en voz alta e publicamente que un profesional das artes como Guitián é unha persoa inculta sen se plantexar en que tipo de calumnia e ataque ao honor está a incorrer pola súa banda. Chama tamén a atención como os mesmos que enchen a boca coa "liberdade de expresión", e que chiaron horrorizados tras os atentados islamitas contra a revista satírica Charlie Hebdo, retornan a balavento á súa caverna escurantista da fe cando a relixión trouleada é a propia e non a allea. É especialmente irritante cando un dos comentarios máis escoitados e leídos por parte desta xente é que "con Mahoma non se atreven", como se o perigo de ser asasinado fixera o acto humorístico máis nobre ou máis bravo. Tal vez porque, como dicía Darío Adanti na súa recente e xenial obra Disparen al Humorista, para o "club da respectabilidade" da fe "o mellor satírico é o satírico morto". Por outra banda, no caso da recente condena a un ano de cárcere para a transexual Cassandra Vera por tuitear unha serie de chistes sobre Carrero Blanco, a actuación da "policía do humor" é se cadra máis grave. Co pretexto de que a súa morte, como é sabido, fora perpetrada pola ETA nun atentado, afírmase de que ofender o recordo do sucesor do ditador Francisco Franco implica humillar tamén ao resto das vítimas da banda terrorista. Sen embargo, a popularidade destas chanzas sobre o repentino fin de Carrero mostra o insensata que é a idea de que a meirande parte da sociedade española desprece a dor das vítimas do terrorismo: estes chistes existen e coñécense en moitos ámbitos de diferentes ideoloxías e xeracións, precisamente porque o recordo desta vítima en cuestión, personaxe altamente escuro e sórdido da nosa historia recente, permitiu que o humor pasara por riba del durante décadas pese as circunstancias concretas do seu pasamento. Aínda máis clara queda esta diferenza respecto ás outras vítimas do terrorismo cando xente que viviu aqueles tempos recorda, sen temor a ser acusados de "pro-etarras", como a desaparición de Carrero Blanco lles supuxo un gran alivio e como esa foi, tal vez, a primeira porta que se abriu cara a democracia en España. A maiores, o feito de que a acusación realizada contra Cassandra incluíra diferentes tuits escritos de xeito salteado durante un período de cinco anos, fai sospeitar dunha posible persecución premeditada, como podería terlle ocorrido a calquera outro, nunha sorte de busca dun chibo expiatorio co que mandar un certeiro aviso á sociedade para sementar o medo á crítica, incluso a máis riseira, e que esteamos calados e submisos. A condena é tan descabelada e desproporcionada que ata a propia neta do finado, Lucía Carrero-Blanco, pronunciouse recentemente nunha carta enviada ao diario El País afirmando que, pese á fealdade dos tuits, lle asustaba a existencia de "una sociedad en la que la libertad de expresión, por lamentable que sea, pueda acarrear penas de cárcel". Trátase do habitual e decididamente porcallento e desvergoñado emprego da pantasma do terrorismo de ETA con fins políticos, chegando esta vez á insolencia de equiparar a un fascista co resto das vítimas do terrorismo, convertendo a un coñecido verdugo pouco menos que nunha especie de mártir, para retorcer e suavizar unha vez máis a lúgubre memoria da ditadura franquista e calar a voz do pobo que tanto molesta. Por se fora pouco, os censores da sátira internauta pecan dun evidente "doblevarismo". A mesma persecución enconada que a fiscalía fai contra o escarnio de sinistros fascistas membros dun réxime xenocida non se observa sen embargo sobre as burlas que moitos outros tuiteiros fan sobre as vítimas do franquismo, ou sobre as violentas ameazas que moitos deles lanzan contra persoas concretas, xente principalmente do ámbito de esquerdas, colectivos LGBT, e moi duramente contra feministas (chegando nalgúns xeitos ás ameazas de violación e ata de morte). Estes individuos reivindican sempre a voz en grito a "liberdade de expresión" para defender o seu dereito ao insulto das vítimas do "outro bando" como aquela desagradable declaración sobre que "los familiares de las víctimas del franquismo se acuerdan de desenterrar a su padre sólo cuando hay subvenciones"; reclaman "liberdade de expresión" para acosar a inmigrantes e amedrentar aos refuxiados; esixen "liberdade de expresión" para perseguir ao colectivo LGBT ou fletar autobuses tránsfobos por todo o país (e fóra del) transmitindo mensaxes de furibundo odio directo que non teñen xa cabida nunha sociedade democrática coma a nosa. Por iso, cando acusan a satíricos e tuiteros de "transmitir odio" contra a relixión ou a memoria dun fascista, non podo evitar recordar as palabras do xenial músico e humorista Tim Minchin: "A historia da Igrexa Católica dicindo que a homosexualidade é pecado é parcialmente responsable de miles de suicidios ao año; este (na miña opinión) é o verdadeiro discurso de odio". Fóra de España chama moito a atención o feito de que, existindo unha lei contra a exaltación do terrorismo, non exista unha semellante contra a exaltación do fascismo, como así existe noutros países europeos. Pódese insultar e ameazar ás persoas "de esquerdas", pero non se poden facer brincadeiras sobre a relixión ou o franquismo. O problema por tanto non é que se ofenda ós mortos mediante humor negro: o problema é que tipo de mortos son os ofendidos e cales se considera que merece a pena defender mediante a xustiza. O problema é, en definitiva, que a voz do pobo non quere ser escoitada e que, como dixo José Antonio Labordeta un día que non puido máis e estoupou no medio do Parlamento, ós herdeiros do réxime franquista que conforman a nosa falseada democracia fastídialles que, agora que os "desherdados" temos por fin ampla representación no Congreso dos Deputados, estes perdedores da historia por fin poidamos falar, opinar, lexislar e sobre todo ameazar os seus rancios e cavernarios privilexios dun pasado que saben que non van recuperar. Finalmente, e tras todo o antedito, en Esquerda Unida de A Coruña insistimos no noso apoio a José Manuel Sande e a Alberto Guitián, do mesmo xeito que a Cassandra Vera, a Drag Queen Drag Sethlas e a todos os afectados por este retroceso histórico que é o suposto crime de "desprezo, deshonra, burla e afrenta" na que pareceu volverse a xolda satírica, e recordamos que destruír o humor e a sátira significa destruír a liberdade de expresión e de pensamento, e que implica de feito demoler un dos principais piares do noso Estado de Dereito e da nosa Democracia. "'Ofensa' é o último cravo ao que os fanáticos relixiosos se agarran cando quedan sen argumentos racionais ". Richard Dawkins


Summary: "Óptase pola privatización, a potenciación das estruturas máis obsoletas e anacrónicas da administración española, que son as deputacións", conclúe Méndez Romeu

José Luis Méndez Romeu adiantou este sábado a "oposición total" dos socialistas ao último borrador de reforma da Lei de Bases de Réxime Electoral elaborada polo Goberno do Estado. Neste sentido, o deputado socialista anunciou que o seu partido está a valorar a presentación de recurso de inconstitucionalidade do texto por vulneración da autonomía local e das competencias das comunidades autónomas. Para Méndez Romeu o texto lexislativo proposto polos populares pretende exclusivamente a "privatización dos servizos públicos que agora prestan os municipios". E lembra que o déficit dos concellos só representa o 4% do total de España, e que, deste o 25% corresponde ao Madrid da época de Gallardón. Polo que todo o pretendido aforro do Goberno é igual ao déficit do concello de Madrid. Para Méndez Romeu o texto lexislativo proposto polos populares pretende exclusivamente a "privatización dos servizos públicos que agora prestan os municipios" Tamén denuncia a desaparición de servizos que os concellos prestaban directamente ás persoas, como as axudas aos dependentes. "A reforma antepón a rendibilidade económica á rendibilidade social, opta pola privatización masiva dos servizos públicos, que serán mais caros e de peor calidade, e significa un recorte do financiamento local, e, polo tanto, da acción social que prestan os concellos, especialmente os rurais", conclúe. E acusa aos autores desta reforma lexislativa de "descoñecemento absoluto da Administración local española" porque nin evita duplicidades, nin produce aforro, nin garante o normal funcionamento dos concellos. Nin sequera fomenta a cooperación supralocal nin a transparencia. Méndez Romeu alerta de que 293 dos 315 concellos existentes en Galicia "desaparecerán" ao non poder cumprir os estándares marcados polo Estado e pasarán a ser intervidos polas deputacións Méndez Romeu alerta de que 293 dos 315 concellos existentes en Galicia "desaparecerán" ao non poder cumprir os estándares marcados polo Estado e pasarán a ser intervidos polas deputacións, institucións que recordou o parlamentario socialista, que non son elixidas polos cidadáns nin responden diante deles. Engade que tampouco teñen nin capacidade técnica, nin financeira, nin organizativa para asumir ese novo rol tutelar: "Alguén imaxina que a Deputación de Ourense ten medios para asumir os servizos públicos dos cen concellos ourensáns por baixo de 20.000 habitantes?" "Óptase pola privatización, a potenciación das estruturas máis obsoletas e anacrónicas da administración española, que son as deputacións", conclúe Méndez Tamén rexeita o deputado coruñés que o debate aberto sobre as retribucións dos alcaldes e concelleiros e argumenta que "xa a Fegamp aclara que só o 12% dos cargos electos perciben retribución". Lonxe da modernización e estabilidade das institucións locais, as máis valoradas polos cidadáns, "óptase pola privatización, a potenciación das estruturas máis obsoletas e anacrónicas da administración española, que son as deputacións", conclúe Méndez.


Summary: A organización publicou este xoves un informe no que documenta abusos nas intervencións policiais contra manifestacións pacíficas en España, Grecia e Romanía. A ONG constatou que os métodos policiais "non sempre cumpren as normas internacionais".

A organización Amnistía Internacional publicou este xoves un informe no que documenta abusos nas intervencións policiais contra manifestacións pacíficas en España, Grecia e Romanía. O equipo de investigadores da ONG constatou que os métodos policiais "non sempre cumpren as normas internacionais" e reafirma o que mostran vídeos e fotografías subidas a Internet durante estes meses polos propios cidadáns: "en moitos casos, os axentes golpearon reiteradamente con porras a manifestantes pacíficos, mesmo na cabeza e o pescozo, causándolles lesións graves", di o texto. "A policía é responsable de protexer a seguridade e a orde públicas. Pero tamén ten a obriga de garantir que todas as persoas que residen no seu territorio poden exercer o dereito de reunión pacífica", sinalou Fotis Filippou, coordinador rexional de campañas de Amnistía Internacional para Europa. Filippou engadiu que "ante a celebración doutras manifestacións, os gobernos deben deixar claro as súas forzas encargadas de facer cumprir a lei que non se tolerarán os abusos, que todas as denuncias sobre brutalidade policial serán debidamente investigadas e que se obrigará aos responsables a render contas". Para AI hai outro feito grave: "as investigacións criminais das denuncias" que presentaron os agredidos, di o informe, "non foron exhaustivas, imparciais nin efectivas", nos casos nos que se chegou a iniciar; "noutros, nin sequera se abriu unha investigación" Para Amnistía Internacional hai outro feito grave: "as investigacións criminais das denuncias" que presentaron os agredidos, di o informe, "non foron exhaustivas, imparciais nin efectivas", nos casos nos que se chegou a iniciar; "noutros, nin sequera se abriu unha investigación". Esa inseguridade xurídica que denuncia a ONG ten como consecuencia que "ao non haber unha maior rendición de contas da policía, se cometan novos abusos". Recoñécese, iso si, que o traballo dos axentes non é "sinxelo" nas grandes concentracións. A organización anunciou en rolda de prensa que porá en marcha unha investigación independente sobre as cargas policiais na estación de Atocha tras a disolución da concentración fronte ao Congreso o 25-S A organización anunciou en rolda de prensa que porá en marcha unha investigación independente sobre as cargas policiais na estación de Atocha tras a disolución da concentración fronte ao Congreso o 25-S. No acto de presentación do informe tamén tomou a palabra Gabriel Jiménez, que xa contou en eldiario.es a súa experiencia ao ser detido polos antidisturbios que, segundo o seu testemuño, lle meteron "pedras na mochila" para xustificar o seu traumático paso por comisaría. De igual xeito, Amnistía Internacional puxo en marcha unha ciberacción a través de www.actuaconamnistia.org dirixida ao Ministro do Interior español, Jorge Fernández Díaz, ao que se lle pide que se tomen medidas efectivas para acabar coa impunidade ante o uso excesivo da forza por parte dalgúns membros das forzas de seguridade Uso excesivo da forza Para elaborar o informe, Amnistía Internacional revisou "vídeos, fotografías, artigos de prensa e testemuños de testemuñas que indican que a policía fixo reiteradamente uso excesiva da forza". E cita datas concretas: 15, 28 e 29 de xuño de 2011 en Atenas, Grecia; ou 27 de maio de 2011 en Barcelona. Eses documentos "mostran a axentes de policía cargando con porras e disparando bólas de goma contra manifestantes que non parecen representar ningunha ameaza", afirma Amnistía Internacional. Como adoita ser habitual nos informes da organización, explícanse casos persoais concretos para dar exemplo da súa acusación. Casos coma o de Ángela Jaramillo, unha muller de 58 anos que participou na manifestación do 4 de agosto de 2012 na Porta do Sol, na que se produciu unha das primeiras cargas policiais contra o 15M desde que se levantou a acampada de Madrid. Tras recibir un golpe cun escudo de policía mentres estaba tranquilamente coas mans no alto, conta Ángela no informe, un grupo de manifestantes acode ao seu auxilio. "Nese momento, o grupo de policías vírase", conta Ángela, "retrocede, vén cara a nós e empeza a pegarnos outra vez coas porras". O testemuño completo de Ángela Jaramillo pode lerse no blog de Amnistía Internacional en eldiario.es. Uso de indebido de balas de goma e outras armas "menos letais" O informe lamenta que os gobernos europeos non consensúen unhas directrices "sobre o deseño e o uso" do que denomina armas "menos letais", é dicir, "que non son de lume", pero que "teñen o potencial de ser letais" O informe lamenta que os gobernos europeos non consensúen unhas directrices "sobre o deseño e o uso" do que denomina armas "menos letais", é dicir, "que non son de lume", pero que "teñen o potencial de ser letais", como sustancias químicas irritantes (gases lacrimóxenos), balas de goma ou "selectas paralizantes", como a que deixou totalmente xordo o xornalista Manolis Kypreos o 15 de xuño de 2011 en Atenas. Tivo que operarse para recuperar parte da audición, pero "aínda lle custa camiñar debido á falta de equilibrio". Agresións a xornalistas No apartado de recomendacións, Amnistía Internacional suxire, entre outras cousas, que "as reunións públicas non sexan consideradas como 'o inimigo" O informe de Amnistía Internacional conta o caso de Paloma Aznar, colaboradora do País ou Interviú, entre outros medios. Podería falar tamén do caso de Lidia Ucher ou Jonás Candalija; ou Patricia Horrillo; ou Gabriel Pecot; ou Gorka Ramos; ou Ángel Calleja; ou un longo etcétera de xornalistas retidos ou agredidos a pesar de levar a súa acreditación de prensa e, nalgunhas ocasións, estar a facer o seu traballo. No caso de Aznar, o xuíz que revisou a súa denuncia ao policía que lle agrediu, "aínda que os feitos poderían constituír delito, non se pode identificar ao responsable", segundo o informe. Un ano despois, volveu ser agredida nas manifestacións de mineiros en Madrid. Como conclusión, Amnistía chama á reflexión ás autoridades europeas, a que comprendan que "no actual clima de crise económica e imposición de medidas de austeridade" as manifestacións sexan moi frecuentes. Nese escenario, "a policía adoita ser o brazo máis visible do estado". O informe esixe "garantir que os axentes son identificables, sobre todo nas operacións de orde pública" No apartado de recomendacións, Amnistía Internacional suxire, entre outras cousas, que "as reunións públicas non sexan consideradas como 'o inimigo", tamén "facilitar a celebración pacífica de reunións públicas evitando o uso da forza" e "exercer as facultades policiais de deter e pór baixo custodia só se é con fins lexítimos". De igual xeito, esixe "garantir que os axentes son identificables, sobre todo nas operacións de orde pública" e demanda que non se empreguen "porras ou outros materiais de impacto contra persoas que non representan unha ameaza, nin demostraron agresividade". Violencia en Grecia En agosto de 2012, a policía empregou gas lacrimóxeno e, segundo informes, disparou balas de goma e outros proxectís de impacto contra manifestantes pacíficos que se opuñan a unhas operacións de extracción de ouro no norte de Grecia. Segundo a información dispoñible, o 21 de outubro de 2012, a policía antidisturbios cargou contra manifestantes de todas as idades que se concentraron pacíficamente no exterior da localización na que se previron as extraccións auríferas. Conforme aos testemuños recibidos, a policía arroxou axentes químicos irritantes no interior dos vehículos dos manifestantes cando tentaban fuxir. Unha muller de 63 anos de idade relatou a Amnistía Internacional que un policía antidisturbios a sacou a rastro do seu automóbil, obrigouna a axeonllarse e pisoulle coas botas o nocello esquerdo ocasionándolle lesión nun nervio da perna. Informe de Amnistía Internacional


Summary: Gobernar por non decisións consiste en ter o poder de tomar unha decisión para resolver un problema e non o facer. Non permitir que esa decisión ou estratexia sexa incorporada á axenda política. Que pasa neste caso? O problema, o programa de actuación, segue o curso dos poderes restrinxidos. O conxunto da poboación non ten ocasión de participar na elaboración da decisión a tomar, e o programa vaise executando conforme ós desexos dunhas minorías fraccionadas, que conseguen así ir levando o curso dos acontecementos por onde pensan que máis lles convén a eles.

É demasiado frecuente que os problemas dende o Goberno e dende o Parlamento galego se resolvan por non-decisións, impedindo que se debatan, se lles dea unha solución por métodos transparentes e se involucre a toda a poboación posible nas metas xerais que se propoñen. A expulsión da maioría do deseño das políticas económicas Cal é o dano que se segue disto? En primeiro lugar a expulsión da maioría no deseño, é dicir, un sabotaxe da democracia. En segundo lugar, o tedio da vida social, económica e política. En terceiro lugar, a falla de vitalidade da sociedade. En cuarto lugar a privatización do conflito, o goberno das cousas por "señores da guerra"que reteñen os dominios particularizados das rutinas sociais concernidas; en quinto lugar, ver negado o noso futuro como sociedade e asistir impotentes á súa progresiva decadencia e aporía: quedamos sen un asomo de estratexia de futuro. Os grupos que se cren co dereito a apropiarse das decisións restrinxindo o eido no que se decide –e polo tanto excluíndo as decisións do campo público- teñen a cultura de non sacar as cuestións a lugares públicos, como o parlamento, o Goberno ou a prensa –que practica bastante a exclusión sistemática dos lectores sobre problemas centrais, furtándolles o acceso á información imprescindible-: "isto ímolo tratar nosoutros en privado. Mellor non implicar a moitas persoas, non se vaia alborotar o galiñeiro. Sabemos ben o que nos interesa a nós disto e se se discute en público igual se nos arruína o negocio". Son moitos os eidos nos que nos vemos esmagados por uns gobernos de non-decisións Son moitos os eidos nos que nos vemos esmagados por uns gobernos de non-decisións. Voume limitar aquí a facer un chamado á cuestión da política industrial, na que a nosa incuria é abraiante. Non vemos ningunha estratexia, nin visión de futuro, nin previsión de cales van ser as tendencias ou en que realidade nos imos atopar dentro de 15 ou 20 anos para tomar certa dianteira e prepararnos para estarmos en certa posición favorable nese futuro próximo ou lonxincuo. Desfacer o futuro Incomódannos as sucesivas formas de desfacer o noso futuro por culpa de Gobernos de non-decisións. A penúltima, cando se empezaron a poñer as bases para prometerlle á xuventude traxectorias exitosas de futuro. Hai como 16 anos se lle dixo á mocidade: "traballade duro, perseverade no estudo, esforzádevos nas vosas carreiras de científicos, investigadores, enxeñeiros; especializádevos. Nós trataremos de vos asegurar os medios e un futuro. Esperamos todos moito do voso esforzo ben dirixido". Menos de dez anos despois, cando os mozos e o persoal científico-técnico fixeran aquel esforzo, as expectativas e os investimentos persoais foron derrubados dun golpe baixo a saída (en gran medida pola ausencia de política industrial) que lle buscaron os Gobernos ibéricos á crise: os mozos iniciaron unha diáspora, sumíronse no desconcerto e na ausencia de posibilidades. En toda aquela xesta, tanto os Gobernos centrais coma os autonómicos funcionaron polo sistema das non-decisións perante os graves problemas de reestruturación industrial. A ausencia da política industrial dá acaso máis liberdade para as persoas influentes na industria, pero autoritarismo para o resto da poboación, a quen se lle furta a oportunidade de tomar parte na decisión e polo tanto obrígaselle a sufrir as decisións tomadas por outros. Cúlpanse uns a outros e ninguén asume responsabilidades polo desastre A resultante estámola a ver por todas partes: os acontecementos, as crises, os cambios... cóllenos sen ningunha previsión, totalmente nas verzas. Repentízase. Cúlpanse uns a outros e ninguén asume responsabilidades polo desastre. E así, golpe a golpe, imos quedando sen industria, sen tecnoloxía avanzada, sen ningunha base para a nosa especialización intelixente. Imos perdendo oportunidade tras oportunidade, os mozos carecerán de futuro na Terra, continuaremos dándolle pulo á absorción por Madrid e polo ápice global das nosas oportunidades cada vez máis angostas... nisto vai quedando o noso modo de gobernar por non-decisións. Penso que é fundamental, se temos algún aprecio polo noso futuro, elaborar as políticas e as estratexias industriais que nos permitan ollar o futuro con confianza. Pero podemos tamén continuar a pechar os ollos ó futuro, cun presidente que nos sume no tedio vital e unha panda de políticos que seguen a escorregar o vulto e botar man, en cada emposta,a ocorrencias chocalleiras coas que quedaren satisfeitos. Pero iso nin é vida, nin é preparar un futuro ledo e confiado para nós e mais para os que veñen atrás nosa.


Summary: Manolo González será homenaxeado o vindeiro 12 de abril na gala dos Mestre Mateo. Recibirá o premio de honra Fernando Rey pola súa "paixón e compromiso pola profesión". Falamos con el sobre o pasado, presente e futuro do audiovisual galego, que tan ben coñece.

O vindeiro 12 de abril, no marco da gala de entrega dos Premios Mestre Mateo, Manolo González recibirá o Fernando Rey, o galardón de honra da Academia Galega do Audiovisual. Os seus compañeiros de profesión queren deste xeito homenaxear o seu traballo, a súa traxectoria de tres décadas no audiovisual galego, destacando o seu "compromiso" e a súa "paixón". González é na actualidade mestre no IES Concepción Arenal de Ferrol. Regresou hai uns anos ao mundo do ensino, ás súas orixes, ao lugar no que dende sempre buscou o achegamento recíproco entre a rapazada e o cinema. Pódese dicir que Manolo González traballou en todos os eidos posibles ligados ao audiovisual. Foi creador e director da Escola de Imaxe e Son da Coruña (1990-1998) e foi e segue sendo profesor no Master de produción e xestión audiovisual da Universidade de Coruña. Pasou tamén polas institucións, en varias etapas, dende que en 1984 foi responsable da Area de cine e vídeo da Dirección Xeral de Cultura, organizando as primeiras axudas publicas ao cinema e vídeo galegos. Tamén foi responsable da Videoteca de Galicia (1984-85), xermolo do que será posteriormente o CGAI e, sobre todo, dende o ano 2006 ao 2009 dirixiu a Axencia Audiovisual Galega. De igual xeito, traballou no sector privado, en Vídeovoz TV e en Dygra Filmes, e tamén se dedicou á investigación. "É un momento especial, un momento de cambio no sistema educativo e é un lugar moi bo, se unha persoa ten vocación docente, para desenvolver proxectos e ideas novas" Non estás na "primeira liña" do cinema, pero dende logo segues traballando no mundo do audiovisual, nas túas aulas, cos teus alumnos, non si? Máis en primeira liña non podería estar! Estou na vangarda, no lugar onde están pasando cousas. Este é un momento moi importante. Nunca escribiran tanto os nenos e os adolescantes, tanto me ten que sexan emails, whatsapps ou comentarios no Facebook. Nunca tantas fotos fixeran. E nunca gravaran tantas imaxes, tantos vídeos. Iso tamén é audiovisual. Despois non as editan, non fan cine, pero o audiovisual está metido nas súas vidas coma nunca. Estivemos décadas falando da democratización do audiovisual, do acceso universal, e iso xa se está producindo. Por desgraza, creo que non se lle está emprestando a atención que merecería, creo que o mundo do ensino e as institucións deberían traballar máis este aspecto. E tamén as empresas: hai un campo enorme de posibilidades e, aínda que estea feo dicilo, de negocio para o audiovisual no mundo do ensino. É un momento especial, un momento de cambio no sistema educativo e é un lugar moi bo, se unha persoa ten vocación docente, para desenvolver proxectos e ideas novas. Dende logo, a túa canle de youtube, Cliphistoria, está ten un enorme éxito... Non é só cliphistoria, é todo o proceso de traballo. Estou tentando que os rapaces me entreguen todos os traballos en vídeo. Os rapaces teñen unha cultura moi audiovisual, empregan moito as novas tecnoloxías e os blogs dende hai anos e estou tentando que utilicen esas ferramentas para vehicular contidos académicos, pero pasados polo filtro da súa creatividade e a súa imaxinación. Dende rapaces de doce anos que me fan unhas películas estupendas co móbil, ou outro tipo de presentacións que combinan imaxes, audio, vídeo... E Cliphistoria é simplemente o material de uso que lles fornece o profesor. Así que, por suposto, non estou fóra da circulación, penso seguir dando caña até o final. Sobre todo teño moita curiosidade por saber en que desemboca isto. "Noto un gran déficit de información e formación con respecto ao mundo do audiovisual dende o mundo do ensino, e tamén á inversa. Estaría moi ben crear pontes dunha banda a outra banda" Na túa xestión á fronte da Axencia Audiovisual Galega si impulsaches varios proxectos ligados coas novas tecnoloxías e a difusión do cinema, como Flocos ou Cinemas Dixitais. Cres que dende as institucións estase facendo todo o que se podería para aproveitar estas ferramentas? Si, daquela apoiamos tamén o desenvolvemento de formatos para televisión, de contidos interactivos..., fixemos un traballo interesante relacionado coas novas tecnoloxías. Pero creo que o gran problema, repito, é o lonxe que o mundo do audiovisual no seu conxunto está do mundo do ensino. Unha das claves do éxito do cinema francés, que sempre collemos como modelo, é que dende moi novos os alumnos franceses teñen unha asignatura, que se relaciona co cinema, e que axuda a crear un público fiel. Aquí noto un gran déficit de información e formación con respecto ao mundo do audiovisual dende o mundo do ensino, e tamén á inversa. Estaría moi ben crear pontes dunha banda a outra banda. Non se trata de facer unha película e despois programar unha unidade didáctica. Trátase de crear contidos audiovisuais específicos para usalos a través de Abalar, de crear material audiovisual didáctico, moi pensado e dirixido a un target espécífico. "Todas as iniciativas que buscaban achegar o audiovisual galego aos cidadáns foron desbotadas. Non estou dicindo que o fagan á mantenta, non creo que sexa unha cuestión ideolóxica, é unha cuestión de ignorancia simplemente" E como valoras a actual política audiovisual da Xunta? O problema é que non hai política audiovisual. O problema é que as institucións non saben onde ir. Nós na Axencia fixemos un traballo moi consciente, moi pensado, que o único que podía ter de ideolóxico era o garantir o principio de igualdade de oportunidades e de darlle vento ao talento, que son os dous aspectos centrais de todos os sistemas audiovisuais innovadores e modernos en calquera país. A política institucional que veu despois non continuou este traballo, fixeron todo o contrario: as axudas ao talento foron reducíndose cada vez máis para ser practicamente testemuñais. Todas as iniciativas que buscaban achegar o audiovisual galego aos cidadáns foron desbotadas. Non estou dicindo que o fagan á mantenta, non creo que sexa unha cuestión ideolóxica, é unha cuestión de ignorancia simplemente. O problema é que só se ama o que se coñece, e cando a xente non coñece, non ama. O problema é que as persoas que están levando este tema dende as institucións non coñecen o audiovisual, non coñecen a historia do país, non saben de que vai o rollo da cultura. Se non sabes do mar e de correntes mariñas, non podes marcar rumbos. Pois co audiovisual o mesmo. Que é, para ti, o máis interesante do que se está facendo na actualidade no cinema galego? Moitas das persoas que están facendo pequenos documentais, e o cinema máis de vangarda, o que se adoita encadrar como o novo cine galego, é o máis interesante do que se están facendo na actualidade, sen dúbida. Temos que potenciar que a xente faga o seu propio discurso sobre o que nos rodea, sen que haxa ningún tipo de manipulación ou obstáculo, nin polo sistema institucional, nin polo sistema industrial. Esta xeración está tendo un gran recoñecemento internacional e está achegándose ao corazón do mundo do cinema, con éxitos nos grandes festivais do cinema mundial. É a primeira vez que o cinema galego consegue isto, agás se cadra un período curto nos anos noventa. E sen que se enteren as institucións pero tampouco a nosa propia industria. "Se isto sucedese na literatura, e autores e obras literarias galegas estivesen acadando premios internacionais coma estes, estariamos todos sacando peito" Algúns dos produtores de aquí podían tirar desta xente, entendendo que este é un tipo de cinema que pode ter un nicho, un tipo de cinema que pode ser mesmo rendible. A relación entre os custes de produción deste cinema e as posibilidades de amortización é interesante. Deberían ir por aí e recuperar o concepto orixinal da palabra comercial. Comercial non significa que teñan que renunciar a ter unha estrutura narrativa complexa, comercial significa que a diferenza entre o custe de produción e as fiestras de amortización é positivo. Gran parte do cinema de autor é comercial: non gañas grandes cantidades de cartos, pero o resultado é positivo. Unha cousa é comercial é outra é industrial. Comercial pode ser Óliver Laxe ou Lois Patiño. Pero, xa che digo, sorpréndeme a escasa atención que lle están prestando os produtores e as institución a este fenómeno. Se isto sucedese na literatura, e autores e obras literarias galegas estivesen acadando premios internacionais coma estes, estariamos todos sacando peito. Pero claro, acontece nestes pringaos do cine, que fan estas películas que nin son hollywodenses nin son narrativas, e a xente non lles fai nin caso. Dá a impresión de que nas últimas décadas, cando no audiovisual galego comezaban a advertirse movementos esperanzadores, faltou impulso por parte das institucións e da industria. Que faltou? Que se fixo mal? Hai tres momentos clave. O do vídeo galego dos noventa, que foi un momento brillante e que funcionaba moi ben a nivel internacional. E todos eses profesionais foron fagocitados pola Televisión de Galicia ou pola publicidade. Hai unha segunda xeración, que é a que sae da Escola de Imaxe e Son, que tamén era xente moi brillante, que facía cousas moi prometedoras, e que acabaron convertidos en artesáns da industria, que non entendeu que tiña que ter apostado por eles. E o terceiro momento é o actual, o novo cinema galego. "O problema é que a industria nunca creu no propio país e nunca apostou polos actores e directores do país, nunca apostou polos proxectos de aquí" O problema é que a industria nunca creu no propio país e nunca apostou polos actores e directores do país, nunca apostou polos proxectos de aquí. É unha das claves destes trinta anos, iso de apostar polo alleo e por persoas de fóra que suplantaron o talento e o bo facer de aquí. Arriscouse con directores e actores sen experiencia de fóra, en vez de arriscar con directores e actores de aquí, co mesmo nivel de risco. Isto vese moi ben nas coproducións que se fixeron nos noventa e na primeira década dos dous mil. Coproducións con Catalunya ou con Valencia, nas que os protagonistas sempre eran cataláns ou valencianos. Moitas produtoras galegas facían as coproducións para facer negocio, en vez de facer negocio coas coproducións. E as institucións nunca marcaron pautas, as subvencións dábanse a monte, sen potenciar os novos creadores, e en función do poder do beneficiario. E as persoas que decidían sobre as subvencións eran sempre as mesmas. No momento en que dende as institucións alguén comezou a marcar pautas e rompeu este modelo, parte do sector revoltouse, porque estaba afeito a ter axudas sempre, presentasen o que presentasen. Os cartos públicos deben darse cuns obxectivos, e aquí non había pautas. "Cada vez que estiven nunha estrutura democrática e participativa, traballando con xente que todos sentíamos que estabamos no mesmo barco, é cando máis a gusto estiven" Ti, que pasaches por todos os ámbitos do audiovisual, con cal quedarías? Cal che deu máis satisfaccións? Como o audiovisual é algo que amo, non sei distinguir se me gustan máis os xeonllos ou o embigo. É un amor integral polo cinema, un amor que teño dende que era pequeno, cando o meu pai traballaba nun cinema na miña vila como operador. Gústame moito a investigación e a formación, pero tamén me gusta o simple feito de sentar nunha sala e que me leven a outros mundos. Non podería decantarme por un aspecto ou outro. O cinema é unha especie de relixión que teño dende que miña nai me levaba ao cinema de meu pai, sendo eu aínda un bebé. Gustoume, por suposto, o traballo que fixemos na Escola de Imaxe e Son ao comezo, un traballo libre. En todos os sitios o que máis valorei foi a relación que establecín con todas as persoas coas que traballei. Todo o que fixen non é mérito meu, é mérito de todas as persoas que estaban tamén alí. Cada vez que estiven nunha estrutura democrática e participativa, traballando con xente que todos sentíamos que estabamos no mesmo barco, é cando máis a gusto estiven. Por exemplo, na Escola, con Dani e os dous Carlos, ou na Axencia con Xurxo. Gustábame sentir que estaba traballando en algo novo, en algo que intentaba modificar o que nos rodea. E unha das últimas experiencias satisfactorias que tiven foi hai dous anos, dando un curso no Instituto Concepción Arenal para rapaces de 16 anos, e alí aprendín eu máis ca eles. Sentinme moi acompañado, transmitíronme moita enerxía.


Summary: Na reforma do Código Civil que aprobou o Concello de ministr@s a mediación familiar aparece como procedemento preferente para resolver conflitos pola custodia das crianzas

O Consello de ministr@s aprobou esta sexta feira a reforma do Código Civil que xa anunciara o titular de Xustiza, Alberto Ruíz Gallardón, en materia de custodia compartida. Elimínase o carácter excepcional desta medida e a xuíza ou xuiz conta con discrecionalidade para a aplicar cando estime oportuno, incluso en contra da vontade da nai e do pai, atendendo, din "ao interese superior do menor". O único criterio que conta é o da xuíza ou xuíz, fronte á lexislación actual, que contemplaba partillar a custodia dunha crianza sempre que mediase acordo entre @s proxenitor@s ou cando unha parte a solicitase, previo informe favorábel do Ministerio fiscal. Unha sentenza do Tribunal Constitucional de 2012 determinou que o devandito informe non era vinculante. Alén disto, a reforma que propón Gallardón contempla a mediación familiar como procedemento para solucionar casos de custodia, en lugar de recurrir aos xulgados "para reducir os litixios". A mediación familiar é unha forma de resolución de conflitos amplamente rexeitada polos colectivos feministas e aqueloutros que traballan con mulleres en situación de violencia machista, pois para que funcione de maneira adecuada ambas as partes deben estar en igualdade de condicións (igualdade de armas) para litigar. Nos casos de terrorismo machista tal equidade non existe e as nais ficarían sempre nunha posición subordinada. Con todo, Gallardón dixo que a custodia compartida non se concederá en casos de condena por esta forma de violencia contra as mulleres ou cando existan "indicios" de que a nai da crianza estea a ser maltratada.


Summary: O secretario de Estado de Seguridade cando Juan Ignacio Zoido era ministro do Interior cualifica de "exemplar" a actuación das forzas de seguridade naqueles días e critica o despregamento dos Mossos por, dixo, ser "insuficientes, ineficaces e inoperativos".

José Antonio Nieto era o número 2 do daquela ministro Juan Ignacio Zoido cando o proceso soberanista catalán entraba na súa fase máis significativa. Era Nieto o cargo de Interior con máis rango sobre o terreo na preparación do operativo policial do 1 de Outubro. Na súa declaración esta segunda feira perante o Tribunal Supremo describiu a violencia policial no día do referendo catalán como "a mínima forza imprescindíbel" para impedir a votación. "Tecnicamente non houbo cargas policiais", afirmou. Gabouse de que ningún dos policías que, afirmou, resultaran feridos nesa xornada collera a baixa. "Os profesionais que actuaron o 1-O teñen a formación en material, a preparación e o amparo legal para cumprir co seu obxectivo en cada colexio electoral, seguramente con máis uso da forza [do que fixeron]. Priorizouse sobre a eficacia o mantemento da seguridade. Fíxose de xeito exemplar", dixo o ex-alto cargo de Interior. "Os Mossos non actuaban e había unha resistencia moi intensa", dixo para xustificar a actuación da Policía española. No seu relato, Nieto cargou contra a "inacción" dos Mossos d'Esquadra, cuxo despregamento foi "ineficaz" e "insufiente". Criticou que os axentes da policía catalá non fechasen os colexios nin resto de puntos de votación. Acusou os Mossos de non ter "o mínimo interese" en se coordinar co resto das forzas de seguridade antes do referendo e sinalou Josep Lluis Trapero como responsábel de esa "escasa colaboración". A respecto das concentracións do 20 de setembro diante da Consellería de Economía, o testemuño do nº2 de Interior afirmou que estas non eran "espontáneas" e dixo que aí si que "a violencia puidémola ver todos", asentando así o relato da Fiscalía de que esa xornada houbo violencia, elemento no que basean a súa acusación de rebelión contra os líderes independentistas. Na súa declaración citou os CDR como responsábeis de "derivar cara a unha actitude violenta".


Summary: A manifestación do BNG púxose en marcha ás 12.13 minutos e por volta das 12.44 milleiros xa ateigaban a Praza da Quintana. Marcharon, a bon ritmo, pola soberanía, a democracia e os dereitos sociais.

A marcha do BNG é a mobilización máis masiva de cantos se realizan o Día da Patria Galega. Nesta ocasión, a organización frentista convoca coa palabra de orde "En pé por Galiza. Pola Soberanía, a democracia e os dereitos". "Co Bloque sen tregua, República galega" é un dos cánticos que se estrea este Día da Patria Galega 2014 e que se mestura con clásicos absolutos como "Galeg@s somos galeg@s seremos/por españolas nunca pasaremos". E non por acaso cántase con maior sentimento que nunca o "Palestina Vencerá", un estremecimento na gorxa dos milleiros de simpatizantes e militantes nacionalistas. O ritmo da marcha é rápido, así que os primeiros continxentes de manifestantes alcanzan a Praza da Quintana ás 12.37, apenas 24 minutos após a partida da Alameda. As primeiras palabras de Vence na Quintana, en solidariedade co pobo palestiniano Por volta das 12.57 fixo a súa entrada na Praza a comitiva de Galiza Nova, sempre especialmente cantareira e rebuldeira. É precisamente o secretario xeral de Galiza Nova, Alberte Mera, o encarregado de apresentar o acto político. Toma a palabra por volta das 13.10 minutos e comeza a súa intervención mostrando a súa gratitude aos quiñentos, esa é a cifra que dá, compañeiros e compañeiras de Galiza Nova que tomaron parte no servizo de orde da manifestación. 13.43. Após a intervención de Saleta Chao, toma a palabra o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence. Faino 90 minutos despois de a marcha saír da Alameda. As primeiras palabras de Vence son en solidariedade co pobo palestiniano. Vence fai un chamamento a alargar o proxecto nacionalista galego e a sumar nova xente e novas ideas. 14.10. A Praza inteira entoa o Hino Nacional galego, pondo o ramo ao acto. Esta tarde, e para completarmos este minuto a minuto, oferecerémosvos unha crónica ampla sobre esta multitudinaria manifestación.


Summary: Un festival "gamberro pero rigoroso". Así se autodefine Curtocircuíto, a mostra de cinema que, do 28 de setembro ao 6 de outubro, achega a Compostela máis de 130 filmes á marxe das correntes principais. "O noso programa comprométese coa calidade artística, as últimas tendencias cinematográficas e a interdisciplinariedade", asegura a organización. Presentou o seu contido este 19 de setembro.

Na sección oficial de Curtocircuíto competirán 38 filmes. Unha ducia farano dentro de Planeta GZ. E sete en Penínsulas. Haberá unha retrospectiva do cineasta, e teórico, austríaco Peter Tscherkassky, vangardista e crítico das novas tecnoloxías. O fotógrafo ensaísta catalán Joan Fontcuberta disporá dunha "carta branca" para programar ao seu gusto. E Kevin B. Lee combinará as súas propias tentativas cinematográficas coa obra do radical cineasta alemán Harun Farocki. "A heteroxeneidade e a novidade serán os aspectos predominantes dos máis de 130 filmes que compoñen a programación do festival", sinala o certame, cuxo director é Pela del Álamo, nunha nota de prensa, "cunha serie de obras que reflexionan sobre o colonialismo ou o feminismo". Os xurados formaranos o programador do Festival de Venecia Paolo Bertolin; as súa homólogas de Rotterdam, Mercedes Martínez, e de Berlín, Ana David; os cineastas Kevin B. Lee, Eve Heller, Laura Huertas Millán e Rocío Mesa, e os fotógrafos Nicolás Combarro e Lúa Ribeira. Mais a ampla oferta de Curtocircuíto inclúe tres intres de singular relevo: Homenaxe ao Equipo Lupa. Unha sesión programada polo Cineclube de Compostela lembrará o traballo dos pioneiros do cinema galego agrupados en Lupa, co dramaturgo Euloxio R. Ruibal á cabeza. Será unha das primeiras ocasións de ver as súas obras, documentais e etnográficas, pero tamén ficción, en público desde os anos 70. O que arde. A aclamada terceira longametraxe de Oliver Laxe terá no Curtocircuíto unha das preestreas galegas. Asistirán o propio director e os dous actores protagonistas, Amador Arias e Benedicta Sánchez. Blixa Bargeld. Hai xa varias edicións que o Festival Curtocircuíto conta cun intenso programa musical paralelo. Nesta ocasión a estrela do mesmo será un músico, pero que comparece como performer: o alemán Blixa Bargeld. Membro da mítica banda de rock industrial Einstürzende Neubauten e, durante unha longa tempada, guitarrista de Nick Cave & the Bad Seeds, ofrecerá en Compostela un experimento vocal. Será o 5 de outubro no Salón Teatro. O Curtocircuíto é unha iniciativa do Concello de Compostela co apoio da Deputación da Coruña, a xunta e o Goberno español. Os seus escenarios e salas repártense entre o Teatro Principal, a Sala Numax, o Salón Teatro, o edificio Abanca en Cervantes, o CGAC, a Sala Capitol e a Biblioteca Ánxel Casal. Nota: cartaz do Curtocircuíto 2019.


Summary: O colapso da sanidade en Galiza é o tema da semana no número 35 do Sermos Galiza, xa no prelo. Unha reportaxe de Rodri Suárez esmiuza como se pode derramar un dereito básico da cidadanía.

Sermos Galiza debrúzase neste número 35 nun drama cotián, o do servizo de urxencias dun hospital galego, neste caso o do CHUAC da Coruña. Historias de xente corrente. Historias estarrecedoras. Historias de como os recortes danan a vida das persoas. Nesta nova entrega, o semanario analisa tamén o novo golpe desferido contra a democracia pola maioría conservadora do PP. Neste caso ao interpor un veto contra a proposición de lei de autodeterminación. Dedicamos o editorial e dúas páxinas, con entrevistas aos portavoces de BNG, ERC e Amaiur, a este asunto. E tamén teñen o seu aquel as páxinas de Opinión, cunha nova entrega da autora de Xigantescos Olmos, a profesora da UDC e escritora Pilar García Negro Hai tamén espazo para o xornalismo de investigación e para a denuncia social, con atención especial a como as empresas concesionarias de servizos públicos precarizan as condicións laborais dos seus e das súas traballadoras. Neste número hai espazo para o xornalismo de investigación e a denuncia social Tamén en Social incluímos unha reportaxe sobre a prostitución, sobre como a crise afecta a vida de mulleres que ven violados os seus dereitos humanos máis básicos. Unha reportaxe sobre os privilexios da Igrexa e unha entrevista co realizador do documentario do Prestige recentemente censurado por TVE completan os contidos desta nova entrega, alén das seccións habituais dunha Cultura que desta volta trae toda unha surpresa. Unha surpresa lusófona.


Summary: O vicedirector Uxío Benítez pide que traballadores e traballadoras transfronteirizas estean exentas de ter que presentar as probas negativas

O AECT Rio Minho vén de solicitar aclaracións inminentes ao goberno portugués pola súa decisión de solicitar un test de antíxenos negativo para poder entrar ao país luso por estrada a partir deste 1 de decembro incluso ás persoas que dispoñan do pasaporte Covid da UE. A decisión vén de levantar moita preocupación no seo do agrupamento transfronteirizo que ve que, "unha vez máis, se ten tomado unha decisión de maneira unilateral sen ter en conta ás persoas que deben cruzar a fronteira todos os días para traballar, obrigándoas a un novo gasto" Para analizar conxuntamente a situación e ver como afecta o territorio miñoto, en concreto á poboación e persoas traballadoras transfronteirizas, a decisión ratificada en Consello de Ministros Portugués o pasado sábado, o deputado de Cooperación Transfronteiriza e vicedirector do AECT, Uxío Benítez, estableceu contacto co director do organismo transfronteirizo e tamén co presidente do agrupamento e da CIM Alto Minho. De maneira inmediata decidiuse remitir sendas cartas ao Goberno da República Portuguesa para que clarifique a súa resolución que, textualmente, di: "determínase a aplicación, coas necesarias adaptacións, ás fronteiras terrestres, marítimas e fluviais das regras aplicables á entrada en territorio nacional por vía aérea". De maneira paralela ás xestións do organismo transfronteirizo AECT, Benítez púxose en contacto a primeira hora de hoxe tamén co delegado do Goberno español en Galiza e co secretario de Estado de Reto Demográfico, responsábel da Cooperación Transfronteiriza a nivel estatal, para trasladar a problemática e solicitar que dende o Goberno Español pidan explicacións e aclaracións a Portugal. Segundo afirma Benítez, a decisión do goberno portugués é un novo problema para os galegos que diariamente cruzan a fronteira para traballar. Subliña a súa esperanza de que se teñan en conta como excepcións ás persoas traballadoras transfronteirizas, toda vez que cruzan a diario a fronteira e economicamente lles supón un quebranto facer un test cada día. "Estamos expectantes ante a resposta de Portugal. Esta norma, que especifica que debe haber 'as necesarias adaptacións', se se aplica mal entendida pode xerar un perxuízo moi grande a todas as persoas que cruzan a fronteira. Sería un agravio que lles pidan o test", indicou o nacionalista. Insistiu en que a solución á pandemia non é fechar as fronteiras como xa se fixo en dúas ocasións coa raia do Miño -deixando 174 días os pasos terrestres cortados-, xa que crea máis disfuncións ás persoas afectadas nos territorio transfronteirizo tanto a nivel económico como persoal, e non inflúe a mellorar os resultados de contaxio.


Summary: O ITU Multisport Festival de Pontevedra fai da capital do Lérez o epicentro do deporte, pois vanse disputar até cinco campionatos do mundo nun evento que vai alén do tríatlon e que contempla un gran programa de actividades para todos os públicos.

Pontevedra acolleu a pasada sexta feira a cerimonia inaugural da festa do tríatlon, que congrega máis de 4.000 deportistas de até 54 delegacións diferentes. Tomaron a palabra a triatleta local Saleta Castro, a adestradora Alba Cuba e a xuíza Mónica Flores, que realizaron os tradicionais xuramentos dos diferentes estamentos do tríatlon pedindo xogo limpo e deportividade. Participaron, ademais, o alcalde da cidade, Miguel Anxo Fernández Lores, a presidenta da Deputación, Carmela Silva, o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, o presidente da Federación Española de Tríatlon, Javier Hidalgo, e a presidenta da Federación Internacional, Marisol Casado. A música tradicional e a performance de Pablo Méndez puxeron a nota festiva á xornada de partida dos cinco mundiais que se van disputar durante a próxima semana en Pontevedra: Aquatlón, Tríatlon de longa distancia, Tríatlon Cross, Duatlón e Aquabike. Unha das citas máis esperadas co deporte terá lugar o día 4, cando o multipremiado Javier Gómez Noya, "sairá gañar" na proba de tríatlon de longa distancia. Ademais, Pablo Dapena tratará de revalidar o título de campión do mundo de tríatlon de longa distancia na súa cidade. O deportista afirmou ao respecto: "vai haber moito nivel, vai ser unha carreira complicada, mais o traballo está case feito". O Concello de Pontevedra calcula que máis de 10.000 persoas visitarán a cidade durante os próximos días. A música acompañará o deporte, con sete espectáculos que decorrerán na avenida Montero Ríos e no recinto feiral. A programación conta coas actuacións do grupo de rock Malkeda, da Orquestra Panorama, de Mercedes Peón, do Grupo Claxxon, de DJ Baiuca e de Dr. Queen. O Concello de Pontevedra leva meses traballando no dispositivo de seguridade e na organización deste evento que suma cinco campionatos do mundo. O alcalde da cidade, Miguel Anxo Fernández Lores, puxo de manifesto ao respecto que "o traballo de moitos meses, mesmo anos, por parte de moitas persoas, permitiu que todo estea perfecto a estas horas". O rexedor nacionalista agradeceu a implicación de "moitos colectivos da cidade" e salientou que o evento "preparouse da mellor maneira posíbel e só podo estar orgulloso da miña cidade".


Summary: A terminal compostelá recuperou en abril o tráfico previo á irrupción da Covid-19 e mesmo obtivo 15% máis viaxeiros que no mesmo mes de 2019.

O panorama aeroportuario galego mudou nos últimos meses. Antes da irrupción da pandemia da Covid, os tres aeroportos galegos volvían remontar o voo, co de Compostela marcando un novo máximo histórico ─ con 2.903.427 pasaxeiros transportados─ e o da A Coruña, con 1.352.583 persoas usuarias, rozando o seu. Porén, o de Vigo foi o único que fechou 2019 cun descenso de pasaxe, logrando, iso si, fechar por riba do millón de persoas transportadas (1.012.447). En total, segundo os datos de Aena, as tres terminais galegas moveron 5.268.000 usuarias en conxunto ese ano. Coa chegada da Covid, a situación mudou drasticamente. Os aeroportos de Alvedro, na Coruña, e Peinador, en Vigo, mantiveron certa actividade nos meses máis duros da pandemia en 2020, aínda que practicamente anecdótica e lonxe dos valores que adoitaban manexar. As tres terminais fecharon ese ano cun descenso de 70% na pasaxe e 1,67 viaxeiros transportados en conxunto, unha cifra que en 2021, un ano aínda con bastantes restricións á mobilidade, até os 2,79 millóns. De novo en positivo O pasado ano, a terminal compostelá do Rosalía de Castro xa movía 60% máis pasaxe que as outras dúas terminais xuntas, unha realidade que se vén consolidando tamén nos primeiros meses de 2022. De feito, entre xaneiro e abril, os aeroportos galegos moveron 1.212.757 persoas, con Santiago á cabeza e moi perto xa de recuperar o tráfico previo á Covid (-7,2%). A tendencia vai a alza, e abril, do que se coñeceron onte os datos, xa fechou por riba das cifras de 2019, con 292.643 viaxeiros transportados (+15,5%) Transportes castiga os aeroportos galegos sen novos investimentos até 2026 Non sucede o mesmo nas terminais de Alvedro e Peinador, aínda con cifras moi por baixo dos valores de 2019 en pasaxe (-39,6% e -30,6%, respectivamente). Entre os dous aeroportos representan pouco máis da terceira parte das usuarias do sistema aeroportuario galego, no que o Rosalía de Castro consolídase como o grande aeroporto da Galiza, con 61,8% do total. A explicación a estes datos está en que o aeroporto de Compostela empezou a exercer, após a Covid, como central do país, captando novas compañías e destinos que o elixen como primeira opción. É o caso de firmas internacionais como Transavia, que comezou a operar a París hai tan só uns meses, ou Aer Lingus, que cada ano aposta por conectar a capital galega coa súa homóloga irlandesa, Dublín. En total, na terminal compostelá operan 9 compañías, polas 6 que operan tanto en Alvedro como en Peinador, mais a principal diferenza está no número de destinos. Así as cousas, o Rosalía de Castro conta con 18 conexións internacionais, mentres que Vigo non ten ningunha e A Coruña só dúas, que a conectan con Londres e París. Falla de coordinación A recuperación volveuse facer sen unha planificación conxunta, cada aeroporto pola súa conta. A última reunión do comité de coordinación, no que participan Aena, a Xunta e os concellos da Coruña, Compostela e Vigo, foi hai xa un ano e dela non saíu ningún tipo de acordo. O resultado desta falta de visión conxunta do sistema é que destinos como Madrid, Barcelona, Bilbao ou Valencia están repetidos nas tres terminais, algún deles operado con máis dunha compañía, o mesmo que sucede cos destinos internacionais da Coruña, aos que se pode acceder con máis oferta e mellores prezos desde a terminal


Summary: A Fundación Moncho Reboiras, en colaboración coa Deputación da Coruña, inaugurou o pasado martes a exposición 'A Xeración Nós e a Galiza do seu tempo' no Campus de Elviña da Universidade da Coruña. Esta mostra está comisariado polo profesor da UDC e historiador Uxío-Breogán Diéguez Cequiel. Este traballo, que se poderá visitar ao longo de todo o mes de decembro, quere ser un recoñecemento ao labor dos integrantes da Xeración Nós diante do cen aniversario da revista homónima á que deron lugar: Nós. Boletín mensual da cultura galega.

A través da mostra percórrese, así mesmo, a evolución da Galiza de finais do século XIX e o inicio do XX, no que se nuclean as relacións persoais e intelectuais da devandita xeración. A través dos paneis obsérvase como se foi artellando o grupo Nós, nutríndose de esforzos previos protagonizados por integrantes doutras xeracións (caso das e dos integrantes do Rexurdimento, inspiradores das xentes de Nós). Tamén se analiza como os integrantes de Nós participarían de iniciativas coprotagonizadas por outras xeracións, xa no tempo republicano, das que tamén participarían cofundadores de Nós, como Ramón Otero Pedrayo, Daniel R. Castelao, Vicente Risco ou Florentino López Cuevillas. Igualmente, na exposición preséntanse as ideas-forza que actuaron como común denominador da Xeración Nós, sendo centrais boa parte das súas producións políticas, intelectuais e académicas para comprender a Galiza dos nosos días, facéndose un especial recordo ao Seminario de Estudos Galegos.


Summary: Mulleres rebeldes protagonizan as novelas de María Reimóndez. E En vías de extinción, a súa última obra, non é unha excepción. Gaia, unha moza galega, feminista e nacionalista, con orixes no rural e cunha forte personalidade inicia unha relación cunha cantante famosa. Falamos con María desta novela e tamén da súa intervención no último congreso da Asociación Internacional de Estudos Galegos, arredor do lesbianismo na literatura.

Mulleres rebeldes protagonizan as novelas de María Reimóndez. E En vías de extinción, a súa última obra, non é unha excepción. Gaia, unha moza galega, feminista e nacionalista, con orixes no rural e cunha forte personalidade inicia unha relación cunha cantante famosa. A prensa perturba a súa rutina, mais ela procura o xeito non só de preservar a súa privacidade, senón de facer chegar á sociedade o seu pensamento contrahexemónico. Cunha estrutura se cadra un pouco máis complexa que a dos libros anteriores da autora, En vías de extinción vainos conducindo pola historia de Gaia, que é en si mesma un convite a superar os lindes estreitos nos que moitas veces queren enmarcarnos. Falamos con María desta novela e tamén da súa intervención no último congreso da Asociación Internacional de Estudos Galegos, arredor do lesbianismo na literatura. A protagonista de En vías de extinción, Gaia-Mariña, podería ser a autora do teu poemario Moda galega: a mesma crítica do culto ao corpo, do consumismo... Non será ela? (Ri). Pois non fixera esa conexión, pero é certo que os dous libros nacen de inquedanzas semellantes. En vías de extinción trata moitos temas. Se cadra o principal é o lixo que temos na cabeza e a posibilidade de limpalo, de rebelarnos contra os patróns de comportamento establecidos. O mesmo que fan as protagonistas de Pirata, ou as de O Club da Calceta. É así? Cada libro é diferente na materialización da temática, pero si existe esa conexión. O personaxe de Gaia móstranos como as persoas que se sitúan nas marxes das estruturas hexemónicas teñen máis recursos para articular un contradiscurso con potencialidade de facerse realidade. Ser rara é o que lle permite a Gaia subverter o marco que nos queren impoñer. É o que di a teoría poscolonial: desde as marxes podes ter unha visión máis ampla. Creo que foi en O caderno de bitácora, a túa primeira novela, onde empezaches a introducir polo medio da narración os "discursos", como os que aparecen en En vías de extinción: Gaia fala para a súa gravadora, e faino por exemplo para criticar un concepto de familia tradicional que exclúe as identidades sexuais non heteronormativas. Os discursos cumpren funcións distintas nas dúas novelas. En En vías de extinción o obxectivo é que Gaia se exprese en primeira persoa, e non só a través dos diálogos. Gaia comparte comigo a profesión de tradutora e intérprete, e ten, coma min, unha preocupación pola oralidade. Porque parece que valoramos menos o discurso oral que o escrito, porque non queda fixado. A novela ten moito que ver, si, tamén, coa identidade lesbiana, e coa necesidade de rexeitar tanto o discurso patriarcal e heterosexista como as versións esencialistas do lesbianismo. "Gaia rebélase de moitas maneiras: desde a negativa a depilarse ata a súa maneira de defenderse dos abusos de poder no traballo... Todos eses comportamentos supoñen, si, un xeito de reivindicar a diversidade fronte ao sistema hexemónico que nos rodea" É un libro, nese sentido, ecoloxista. Defende todas as diversidades: da ambiental á sexual... Definiríalo así? Resúltame difícil definilo e falar del porque, como dicías, toca moitos temas. Gaia, que ao mesmo tempo é un ser individualista, defínese como un axente ecolóxico na cidade, e rebélase de moitas maneiras: desde a negativa a depilarse ata a súa maneira de defenderse dos abusos de poder no traballo... Todos eses comportamentos supoñen, si, un xeito de reivindicar a diversidade fronte ao sistema hexemónico que nos rodea. Tamén as protagonistas de Pirata procuraban a súa identidade á marxe das convencións, pero a historia de Gaia sitúase na sociedade actual. Gaia inicia unha relación cunha cantante famosa, que é a antítese do que ela representa. Non atura que os medios se metan na súa vida privada, pero decide utilizalos para facer chegar á sociedade o seu contradiscurso. Nos teus libros xogas moito con este tipo de oposicións. En O club da calceta o espazo de empoderamento das mulleres é, ao contrario do que poderíamos imaxinar, o grupo de calceta, e resulta que a muller que limpa a Igrexa é dalgún xeito máis libre que a universitaria feminista atrapada nunha relación convencional... O xermolo do libro foi, en realidade, unha pregunta: que pasaría se unha persoa coma Gaia se mostrase no campo público, sen renunciar ao seu xeito de ser? A relación con MK é un xeito de mostrar, como neses exemplos que citas, que as persoas non somos moitas veces o que parecemos. Gaia e MK son moi distintas, pero entre as dúas hai puntos de conexión. Non serven as aparencias nin as medidas absolutas. "As mulleres sufriron no franquismo moitas formas de represión cotiá que se tornan invisibles no relato dominante de heroes -homes- represaliados" A historia da familia de Gaia é, tamén, unha mostra da represión sociolóxica que sufriron as mulleres no franquismo. A nai de Gaia, Adela, decide ter a súa filla en contra da vontade da súa familia, que quería obrigala a casar ou abortar para evitar a "deshonra" de ter unha nai solteira. E nai e filla son moi críticas co concepto tradicional de matrimonio. As mulleres sufriron no franquismo moitas formas de represión cotiá que se tornan invisibles no relato dominante de heroes -homes- represaliados. Xeitos de represión máis insidiosos, que perviven, que non se fala deles e que están inseridos en moitos discursos, e non só do franquismo. No goberno bipartito algo se comezou a falar disto, pero é un traballo que non se fixo canónico, e polo tanto visible. Outra cuestión central no libro é a reflexión sobre a lingua: diglosia, substitución lingüística, o xeito de construír o estándar... Esta mesma preocupación xa estaba reflectida nas túas obras anteriores, por exemplo en O club da calceta. É un xeito de reaccionar contra discursos ficticios como que a situación do galego é perfecta e sen problemas, ou como que é o castelán o ameazado. Gaia é "de monte" e galego-falante. Eu mesma teño raíz na montaña, despois vivín nunha vila, despois nunha cidade pequena e logo nunha cidade grande. E vivín moitas situacións que mostran a estigmatización do galego no sentido de marcador dunha clase social. Son experiencias moi violentas, que se negan ou mesmo que se aceptan como se fosen normais. Gaia é políglota, e defende que todas as linguas son importantes no seu contexto. Non hai linguas máis válidas que outras: o inglés e o castelán non serven de nada en moitas situacións. E o que agora se está a chamar aquí "defensa do plurilingüísimo" en realidade é promoción da lingua hexemónica, o castelán. Tamén hai unha reivindicación do rural e un ollar irónico sobre os "urbanitas", como cando Gaia se enfronta cun xeito de entender o ecoloxismo que reproduce as estruturas patriarcais. É que non é a mesma a perspectiva que tes sobre a natureza cando conviviches con ela que cando non o fixeches. Aquí non se trata tampouco de adoptar posturas dogmáticas e debuxar teorías de verdade que se pretendan válidas para todo o mundo. Non é unha crítica ao ecoloxismo, senón a un xeito de comprendelo, que se pode estender ás versións esencialistas do ecofeminismo. Refírome aos conceptos patriarcais que se agochan detrás do discurso de "volver á natureza", da "nai Terra", con concepcións esencialistas do que é ser muller e dos valores "femininos", que acaban indo contra os avances das mulleres. É doado defender que se laven as compresas ou os cueiros, porque son as mulleres as que adoitan facelo. "Para os nacionalistas de certo tipo é máis fácil buscar unha "esencia" galega nunha cultura como a montañesa, pero nesa cultura están inscritas prácticas como ter as mulleres como escravas" Non se trata de volver atrás, senón de avanzar. Se o libro contamina, inventamos o libro electrónico, pero non volvemos escribir na pedra. A idea é tamén problematizar as raíces. Para Gaia e para as mulleres, non é posible idealizar nin o rural nin o urbano. Para os nacionalistas de certo tipo é máis fácil buscar unha "esencia" galega nunha cultura como a montañesa, pero nesa cultura están inscritas prácticas como ter as mulleres como escravas. Igualmente o mundo urbano e unha identidade "española" non é a solución, porque encerra moitas veces un rexeitamento do rural (se falas galego es paleta), e igualmente o sexismo e a homofobia. Así, só queda crear novos lugares e espazos e supoño que En vías de extinción tenta ser un xermolo diso. Gaia é feminista, nacionalista e lesbiana. Pero pensar que iso é en si subversivo sería unha postura cando menos conservadora. É máis ben a súa actitude, o seu xeito de proxectar a súa identidade, o que a fai tan diferente, non si? É certo que moitas persoas con identidades disidentes tenden a agochalas no espazo público, ao contrario do que fai Gaia. É o mesmo que pasa na literatura, en xeral. Parece que lesbianas e homosexuais non existen na historia da literatura, e o que pasa en realidade é que a crítica non canoniza as obras nas que aparecen. Carlos Callón fala disto no seu libro Amigos e sodomitas, e eu mesma presentei no congreso da AIEG un relatorio sobre a presenza das lesbianas na literatura feita por mulleres. Emma Donoghue demostrou que na literatura occidental hai unha presenza permanente da temática lesbiana que unha e outra vez é relegada ao silencio pola crítica. Na propia literatura galega hai, porcentualmente, en relación coa presenza doutras temáticas, moitas obras que falan de relacións sexuais entre mulleres, e moitas máis que contrapoñen a lóxica patriarcal. O problema é cando tanto o discurso hexemónico como, moitas veces, o contradiscurso, van deixando zonas de sombra nas que non quere entrar, como o sexismo ou o racismo.


Summary: Manuel Lopes Rodrigues é bombeiro municipal en Vigo desde hai 29 anos e delegado sindical da CIG. A día de hoxe traballa no parque de Teis, un dos dous parques de zona cos que conta a cidade. O outro é o de Coruxo, obrigado a fechar até en cinco ocasións nos últimos anos, unha neste mes de agosto, ante a falta de efectivos que sindicatos e mandos están a denunciar.

De cantos efectivos dispón estes días o servizo de bombeiros de Vigo?A RPT, a Relación de Postos de Traballo di que debéramos ter 151 prazas cubertas. Neste momento temos 134, e iso despois dunha entrada recente de persoal funcionario e tamén interino, neste caso a través dunha listaxe, un recurso que é absolutamente inusual, do que se botou man porque estamos nunha situación límite. Pois aínda así temos un déficit de 17 prazas vacantes. Como se chegou a esta situación?Para identificar ben a súa orixe hai que ir 16 ou 17 anos atrás, cando o Concello de Vigo no canto de apostar por que cada ano se convocase unha OPE para cubrir as prazas correspondentes, comezou a adiar ese proceso e a convocar a Oferta Pública de Emprego cada catro ou cinco anos, amortizando o orzamento destinado a eses postos que había cubrir. Bombeiros de Vigo fan soar a alarma pola falta de persoal e denuncian a falta de diálogo de Abel Caballero O que sucedeu foi que as prazas vacantes se foron cubrindo con excesos de xornada. A situación volveuse crónica e colapsou por primeira vez en 2018. A cantidade de horas extras que se estaban a facer era inasumíbel. Había bombeiros que 30 ou 40% da súa xornada anual de horas eran excesos. Houbo ocasión de resolver o problema en 2018?Nese momento o Concello emitiu un Decreto que a CIG recorreu nos tribunais no momento, xa que, sempre tivo claro que este proceder era incompatíbel coa visión dun sindicato de clase que entende que ten que haber unha distribución de riqueza e unha creación de emprego; porque o que pasou foi que acabamos entrando nun proceso case antropofáxico onde nos estabamos comendo a nós propios. Agora mesmo somos 12, 13, 14 profesionais por garda; números absolutamente inviábeis para dar resposta ás demandas que ten unha cidade como Vigo A CIG entendeu sempre que non pode haber excesos de xornada. Recorreu e gañou. E a sentenza de 2019 recolle, primeiro, que non se pode sacar un decreto sen negociación cos traballadores e, moi importante, tamén, que os excesos de xornada na Administración non se poden pagar con cartos senón con descanso. Os excesos de horas continuaron?Reducíronse pero continuaron. Polo chegamos ao verán cun número de efectivos dispoñíbeis moi inferior ao mínimo imprescindíbel, porque xa acusabamos unha carencia importante. A isto hai que sumarlle baixas, permisos e vacacións. O mínimo é de 20 operativos para os dous parques, e agora mesmo hai días que temos 12, 13, 14 profesionais; que son números absolutamente inviábeis para dar resposta ás demandas que ten unha cidade como Vigo e máis no período de verán. Bombeiros forestais cifran en 300 as prazas sen cubrir Tanto é así que malia todos os esforzos tanto o ano pasado coma este, houbo que fechar o parque de Coruxo até en catro ocasións, durante gardas de 24 horas nas que non foi posíbel dispor do mínimo de efectivos para ter unha primeira saída, para que un vehículo estea operativo. Precísase un condutor-bombeiro, un mando e catro bombeiros. Fechou unha vez cando aínda estaba en Balaídos. Outras tres o ano pasado, xa en Coruxo, que acelerou a entrada de interinos, e unha máis neste mes de agosto. Neses casos, todo se centraliza en Teis. Que supón o feche dun dos dous parques de bombeiros da cidade?Os dous teñen que estar operativos. Non hai parques de primeira nin de segunda porque non hai sinistros de primeira nin de segunda. O feche dun deles é algo gravísimo. Cada un deles está xustificado para chegar o antes posíbel a todos os puntos. Se hai dous parque é porque se estima que desde cada un vas chegar a tempo para controlar a situación. O parque de Coruxo da servizo á zona onde está Stellantis, industria, a zona de porto, a masa forestal máis grande da cidade, o río Lagares... Se tes que chegar alí desde Teis, o tempo de resposta aumenta e vas perder os primeiros minutos de intervención, que son importantísimos. Onde hai que buscar a solución a este conflito laboral que tamén se analiza en termos de seguridade?Nós cremos que a solución non está nin nos excesos de xornada nin nas interinidades. Pero a situación é supercrítica, chegouse a un límite en que foi preciso recorrer a elas, porque non se poden ocupar de súpeto todas as prazas con persoal funcionario do Concello, que tampouco soubo ou non quixo ver outra consecuencia da mingua de oferta pública de emprego. Atendemos calquera tipo de incidencia urxente ou que implique un risco que a xente non sabe como resolver Non tivo en conta a deterioración fisiolóxica dos bombeiros, que envellecen como calquera outra persoa. A media de idade nos trens de saída chegou a ser de máis de 40 e até de 50 anos. Por moito que te coides o rendemento físico é inferior co paso dos anos. O número de efectivos dispoñíbeis é importante, pero tamén a media de idade. É bo ter un equilibrio entre xuventude e experiencia. O que non se pode é só apostar pola experiencia. Ten que haber unha dinámica renovadora. Que é o máis urxente?O máis urxente é cubrir a RPT e chegar ás 151 prazas. Iso é imprescindíbel. O Concello ten que entender que os excesos de horas teñen que ser extinguidos a cero, a non ser que se produzan circunstancias excepcionais, conxunturais. O que non poden é manter o servizo estruturalmente con horas extras. O Nadal de Vigo arrinca en agosto: Caballero anuncia o inicio da instalación de 11 millóns de luces LED Ten que aspirar a un servizo de calidade que dea resposta ás necesidades da cidade e da veciñanza. Xa no ano 2016 a CIG forneceu o Goberno local cun plan estratéxico onde se debullaba o número de efectivos, a súa distribución, a necesidade de implantar uns servizo compensado con visión de futuro, e non se lle fixo caso. O concello nin reaccionou entón nin cando colapsou o servizo en 2018. E agora van tarde, e as listas de interinidade estanse esgotando. É importante asegurar os mínimos porque 13 efectivos para toda a cidade non son 20 e iso significa que o perigo aumenta. Outro colapso no horizonte Entre 2022 e 2023 está prevista a xubilación de 14 bombeiros do parque municipal de Vigo. Até 2025 ampliarase aínda máis o retiro doutros compañeiros, "xa que se trata de persoal nado nos anos 60, no baby boom, que foi o que entrou a traballar a finais dos 80". Isto, apunta Manuel Lopes Rodrigues, "vai traer como consecuencia outro colapso do servizo se non se toman medidas de apertura de procesos de oposición de forma áxil e anual para ir cubrindo as prazas. En ningún caso a solución, como se pode ver ás claras en perspectiva son as horas extras, que só representan unha precarización do servizo". Un servizo cunha carga industrial "moi potente" Os bombeiros dos parques de Teis e Coruxo son traballadores do Concello de Vigo e pertencen ao servizo de protección e extinción de incendios e salvamento. "O labor dun servizo de bombeiros non se reduce só a apagar fogos, urbanos ou forestais. Atendemos calquera tipo de incidencia urxente ou que implique un risco que a xente non sabe como resolver". Neste sentido, explica Lopes Rodrigues, tanto poden acudir ao rescate dun gato que leva tres días no alto dunha árbore ou dunha persoa atrapada nun ascensor como facer excarceramentos en accidentes laborais ou de tráfico; intervir en caso de enchentes, colisións múltiples, caídas de muros e árbores, explosións, escapes de gas ou derrames químicos. Asumimos un dos traballos máis perigosos, o relacionado cos portos, cos barcos que están a ser reparados, cunha compoñente de material combustíbel e gases inflamábeis moi alta Polo que se refire aos incendios forestais "nós acudimos cando nos chaman. Atendemos sobre todo a ferradura verde de Vigo e a súa zona de influencia perto das casas. É inviábel que poidamos estar apagando o lume nun gran incendio con todo o tendido de mangueira que cómpre, con todas as exixencias físicas e psicolóxicas que supón e que recollamos para ir rescatar unha persoa nun décimo piso". O servizo de bombeiros de Vigo ten, sobre todo, unha carga industrial "moi potente" ademais de asumir un dos traballos máis perigosos aos que se pode expoñer, "que é o relacionado cos portos, cos barcos que están a ser reparados, cunha compoñente de material combustíbel e gases inflamábeis moi alta".


Summary: O anteproxecto das contas xerais afonda no recorte e deterioro dos servizos, apuntan nos sindicatos

Conxelación seventual ou interin@salarial para @s empregados públicos, taxa de reposición nun 0%, non haberá contratacións de persoal eventual ou interinos (agás casos concretos)... O anteproxecto de orzamentos xerais do Estado español para 2013 incide, alertan nos sindicatos como a CIG, na liña de recorte e deterioro dos servizos públicos. O anteproxecto vén de ser presentado ás diferenetes centrais representativas, aínda que estas xa alertan que, "como vén sendo habitual", a convocatoria faise sen documentación previa dos temas que cómpre abordar. Iso implica que sexa imposíbel presentar alternativas ou ben tentar unha negociación. O documento sinala que o persoal das administracións recuperará a paga extraordinaria de decembro para o vindeiro 2013. "Porén, o goberno do PP mantén a conxelación salarial, sen dar posibilidade á actualización da perda do poder adquisitivo acumulada desde 2009". Neste sentido, a Área Pública da CIG lembra que tan só neste ano, os empregados e empregadas públicas perderon case o 10% da súa capacidade adquisitiva (por mor da supresión da paga extraordinaria de decembro, que supón unha baixada do 7%, unida á suba do IPC, situado a remate de agosto no 2,7%). Así mesmo, mantense a prohibición de facer achegas a fondos ou plans de pensión ou previsión. Taxa reposición No que atinxe á taxa de reposición, esta mantense nun 0% para todo o sector público, agás en determinados sectores básicos, como Educación e Sanidade, onde será de até un 10%, ao igual que para os corpos e forzas de seguridade do estado, forzas armadas e corpos de loita contra a fraude fiscal. No entanto, segundo se informou na Mesa, non se producirán contratacións de persoal eventual ou interin@s, excepto naqueles casos inaprazábeis en sectores prioritarios ou que afecten a servizos públicos esenciais, mais coa autorización previa correspondente. Aposta polo privado A central sindical nacionalista advirte que tras estas medidas se agocha a decisión do PP de ir "adelgazando a administración", que non é outra cousa que "abocar ao peche a certos servizos públicos porque non será posíbel os atender e favorecer a privatización dos cales sexan máis rendíbeis".


Summary: O primeiro dos festivais galegos dedicados aos xéneros cinematográficos de fantástico, terror e ciencia ficción centrarase en dúas ideas clásicas dese campo: a utopía e a distopía. A décimo primeira edición do Festival de Cinema Fantástico FKM decorrerá do 12 ao 20 de outubro na Coruña.

O corpo da programación, aínda por desvelar, conterá, en palabras da propia organización, "unha coidada selección de longametraxes e curtametraxes de amplo percorrido polos mellores festivais do mundo, prestando especial atención ás producións galegas". A maiores, haberá conferencias, unha exposición ou vídeo-regueifa. A mostra será na Fundación Seoane e xirará arredor da obra do ilustrador Xurxo G. Peralta: 50 pezas en gran formato, debuxos, bosquexos e orixinais a cor. O domingo 13 de outubro, Lois E. Froiz impartirá unha clase mestra de título Golems, orfos, heroes e avoas: o cinema distópico da Europa Comunista. Ao día seguinte, a "mítica batalla audiovisual da vídeo-regueifa" enfrontará Lois E. Froiz con Álvaro Dorda. No apartado de palestras participará os profesores Xosé Nogueira e Fernando Agrasar o 17 de outubro. E Alberto Ruiz de Sanmaniego presentará, nesa mesma xornada, a homenaxe ao cineasta canadense David Cronenberg. Na fin de semana do 19 e o 20 de outubro proxectaranse os filmes da sección Made in Galicia, entre eles a longametraxe As bruxas de E'lente, do ourensán Simón Vázquez. Aínda que as actividades rematan o 20 de outubro, a verdadeira clausura será 11 días despois, no Samaín ou Noite de Defuntos, co Paseo Zombie ou Zombiewalk, en que se distinguirán os mellores disfraces.