A Asociación Ecoloxista Coto do Frade de Ribadavia comezou o seu traballo de concienciación social e denuncia ao redor da política de residuos no sur de Galicia en 2007, cando se presentou o Plan de Residuos da Xunta e con el o proxecto da planta de tratamento de Carballeda. Este proxecto anulouse en en 2009, o que deu lugar ao novo proxecto do Irixo, neste caso de incineración. Os promotores da incineradora din este tipo de plantas xa non contaminan, grazas aos avances tecnolóxicos. Isto é así? Contaminación xera, claro que xera contaminación, non bota colonia. Outra cousa é que cumpra a normativa europea, madia leva! O que pasa é que isto ten unha trampa: hai aspectos que non se poden medir en continuo, como o tema das dioxinas. A directiva europea só pide que se midan dúas veces ao ano, tres o primeiro ano. O que pasa é que a mesma empresa, por exemplo Sogama, é quen contrata a quen lle vén facer as medicións e decide polo tanto que día se fan para mellorar os datos. A incineradora ese día traballa en condicións ideais: ese día non queiman plásticos, non queiman papel, queiman só materia orgánica..., para rebaixar as emisións. Só se poden dar datos de medicións en continuo dun par de cousas, o resto son medias anuais. "A incineración é o sistema de xestión de residuos que menos postos de traballo xera" Pero defenden que a planta xeraría uns 250 postos de traballo directo, o que compensaría a contaminación que xerase... Está demostrado que a incineración é o sistema de xestión de residuos que menos postos de traballo xera, o que xera máis postos é a compostaxe ou a reciclaxe. A vosa crítica, en calquera caso, diríxese ao modelo de xestión, que criticades por non potenciar a reciclaxe e a recuperación? A incineración é contraria á reutilización e á reciclaxe, digan o que digan. Por que? Porque a incineración para ser rendible, para obter beneficios vendendo a enerxía xerada, necesita unha gran cantidade de materia para queimar. No proxecto desta Sogama do sur só se van reciclar 16 mil toneladas de envases lixeiros e 40 mil de materia orgánica. O resto, unhas 310 mil toneladas, vanse incinerar. A Sogama de Cerceda incinera máis de medio millón de toneladas, que sumadas ás do sur nos dan unha cifra total de 860 mil toneladas de lixo queimadas, do total de 1'1 millóns de toneladas de residuos que se xeran en Galicia. É dicir, vanse queimar máis de tres cuartas partes dos residuos. Segundo a directiva europea, no 2020 necesitamos unha recuperación do 50% da materia. Iso vai facer que nos cheguen sancións económicas de Europa, que teremos que pagar entre todos os galegos e galegas. Tamén pode ocorrer que veña lixo de fóra para queimar aquí, en concreto de Portugal, onde xa hai varias institucións interesadas. "A incineradora é rendible para a empresa que a xestiona, pero non é rendible para os cidadáns" Critícase tamén o proceso legal e empresarial seguido para concederlle a instalación da planta a Estela Eólica... Hai moitas cousas curiosas neste caso. No borrador deste proxecto xa se dicía que ía haber un investimento de 230 millóns de euros achegados por fontes privadas. Como sabían eles nese momento que ía haber alguén que pagase iso por instalar unha incineradora nesta zona? No mesmo mes que se presenta este borrador, Gecal Renovables compra Estela Eólica, que é finalmente quen paga a incineradora. A incineradora é rendible para a empresa que a xestiona, pero non é rendible para os cidadáns. Como está sendo a resposta social na comarca do Ribeiro? A mobilización no Ribeiro está sendo mínima, pero estamos seguros de que en canto aumente a información que reciben a mobilización vai ser moito maior. Este sistema permite que a xente mire para outro lado: lévanlle os residuos de diante da súa casa, mándanos para unha zona rural, alí quéimanse, prodúcese enerxía e segundo a versión da empresa non se produce contaminación, seica mesmo saen bolboretas. Isto non é así, pero enganan á xente. Por iso se escolleu O Irixo, porque non agardaban unha resposta masiva da poboación, pero si se está dando. Abondará coa mobilización social para deter o proxecto? Para frear esta planta non vai ser suficiente a resposta social. Imos ter que atopar cuestións legais para detela, e que conste que eles o están facendo moi ben neste sentido, pois están cambiando leis para protexerse. Pero hai cuestións que afectan a Patrimonio; un grupo ecoloxista local, Outeiro, denunciou que nos montes comunais nos que queren instalar a incineradora hai varios petroglifos. E segundo Patrimonio, onde hai petroglifos non se poden facer este tipo de actuacións. Tamén existen augas termais que van derivar cara á zona do Carballiño e tamén existe unha figura legal, unha protección europea que impide que se instalen estas plantas en lugares con afluentes termais, polo perigo de contaminación.


Summary: O colectivo Coruña Gráfica e o Festival Animacción promoven unha exposición e varias actividades paralelas para dar visibilidade ao traballo no cinema de animación no panorama coruñés. A mostra pode visitarse desde esta quinta feira na Casa Museo Pablo Picasso da Coruña.

O colectivo Coruña Gráfica, que agrupa diversas deseñadoras e deseñadores gráficos e debuxantes, e o Festival Animacción inauguraron esta quinta feira o ciclo "Olladas da animación coruñesa". Este certame, co que a profesión pretende impulsar un "achegamento" do público "ao panorama da animación", comezou na Casa Museo Pablo Picasso da Coruña. A programación permitirá a descuberta de diferentes propostas vencelladas ao cinema de animación mediante exposicións e outras actividades que decorrerán na cidade até o próximo 16 de febreiro. A propia organización destaca que a selección da que poderá gozar o público integra "diversos traballos de dirección artística realizados para diferentes tipos de producións, que van desde os videoclips até as longametraxes, pasando polos videoxogos" e as aplicacións móbiles (app). En concreto, amosarán as súas pezas de stop motion, 2D e 3D creadoras e creadores como Laura Blanco e Juan Carlos Pena; Miguelanxo Prado; Iria Cabrera; David Fidalgo; Alberto Taracido; Virginia Curiá e Tomás Conde (Algarabía); José Domingo; Manel Cráneo e Urban Breznik, entre outros. Accións para interactuar co público infantil e adulto A inauguración da mostra aproveitouse para a entrega de premios dun concurso infantil de carteis promovido polo Festival Animacción, se ben non esas achegas artísticas non quedarán no olvido pois terán a súa propia exposición. Por outra parte, dentro da axenda de "Olladas da animación coruñesa" está previsto que se poñan en marcha distintos obradoiros. Por exemplo, este sábado 18 o colectivo Ánimas Anónimas ensinará a facer "xoguetes pre-cinematográficos" a un público a partir dos 16 anos.


Summary: Sumar estréase hoxe en Madrid. A plataforma impulsada por Yolanda Díaz para lanzar a súa candidatura á presidencia do Goberno do Estado arranca ás 19 horas no Matadero da capital do Estado. A ministra de Traballo estará acompañada no acto por diversos dirixentes políticos galegos que a apoian neste proxecto.

Marta Lois é unha das galegas que estará na presentación de Sumar. Voceira municipal de Compostela Aberta, probábel cabeza de lista da candidatura nos vindeiros comicios locais de 2023 e presidenta de Sumar, sinala a Nós Diario que valora "moi positivamente" desenvolver "este proceso de escoita coa sociedade civil". "Mañá estarei en Madrid e agardo que saia moi ben e que se xunten moitas persoas, porque é un proceso que avanzará grazas á suma de todos e todas". Marta Lois (Compostela Aberta): "O importante para Sumar non son as siglas senón o traballo e as propostas" Lois, unhas das persoas máis próximas a Yolanda Díaz, explica que "no acto non se convidou especificamente as organizacións políticas, pero é un aberto. A idea é que principalmente sexa un acto da cidadanía, e que os partidos no sexan os protagonistas". Nesta dirección, Lois xa adiantara nunha entrevista con Nós Diario que "o importante non son as siglas, senón o traballo, a proposta e o proxecto que podemos ofrecerlle á xente do común para mellorar as súas vidas, e que non sexan sempre as mesmas e os mesmos quen paguen os pratos rotos das crises". Gómez-Reino O secretario xeral de Podemos na Galiza e voceiro parlamentario da coalición electoral Galiza en Común, Antón Gómez-Reino, é outro dos dirixentes políticos que acudirá ao acto de Sumar. Así, en declaracións a Nós Diario, apunta que "estamos convidados e, por suposto, asistiremos ao acto de inicio dun proceso de escoita que celebramos e consideramos imprescindíbel. Por suposto, este é só o comezo dunha escoita que se estenderá por todo o Estado e na que a Galiza e os galegos e galegas teremos un papel significativo. Estamos convencidas da boa resposta de todas as persoas que cren na posibilidade de construír un país mellor e con futuro". Antón Gómez Reino: "Feixoo baseou o seu poder no apoio mediático" Gómez-Reino amósase convencido de que "a capacidade de xerar esperanza de Yolanda Díaz convértea na única dirixente da esquerda do conxunto do Estado coa virtude de mobilizar a cidadanía demócrata e progresista que actualmente non se sente interpelada pola política partidaria, chegando incluso á desafección coa política. Vemos con ilusión como Yolanda si sintoniza con aquelas xentes que queren crer na posibilidade dun futuro mellor". Eva Solla Eva Solla non participará mañá do acto de Sumar por razóns laborais pero dirixe na Galiza unha formación chave no proceso, Esquerda Unida. Nesta liña, entende que "no momento en que estamos é fundamental a unión de todas as forzas á esquerda do PSOE" mais considera que "a mesma debe producirse en base a obxectivos concretos, moi particularmente atendendo a cuestións programáticas". Asemade, defende "articular unha proposta para os procesos electorais pero tamén de traballo social", onde as "forzas políticas son un elemento central para dotar a proposta de contidos". Eva Solla: "A confluencia é necesaria pero tense que fraguar de maneira conxunta"


Summary: [NOTICIA EN ACTUALIZACIÓN] Máis de 25.000 galegas e galegos deron un paso adiante, asumiron o protagonismo e superaron todas as expectativas. Unha xigante mobilización a prol da unidade escenificouse en Compostela. "A nosa historia facémola nós", dixo Xurxo Souto, mestre de cerimonias do acto, desde o cenario.

A marcha pola unidade xa era en si mesma un feito histórico, ao ser a primeira vez que o Día da Patria Galega 2015 é convocado non por unha organización política, senón por un grupo promotor de persoas xurdido da base da sociedade. Xa a estas horas -12.07- miles de persoas ateigan a Praza da Alameda, tradicional ponto de saída da manifestación do Día da Patria, mentres na Quintana Xurxo Souto -mestre de cerimonias do evento- e a súa equipa ultiman os detalles da posta en escena do acto político co que concluirá a marcha. Son as 12.10 e a manifestación xa está en marcha, encabezada por unha grande faixa na que se le o lema co que foi convocada: A Nación Galega. "Galiza, Ceive, Poder Popular" e "Que bote, que bote, español, quen non bote" son algúns dos cánticos que atronan a tal hora as rúas do centro da capital da Galiza. As 12.31, a manife intérnase polas serpenteantes rúas do casco vello da cidade, mentres miles aguardan a súa quenda para daren os primeiros pasos na Alameda. 12.34. Primeiras fotos en twitter de persoas do grupo promotor xa no escenario da Praza da Quintana. Homenaxe a Manuel María Xurxo Souto, no cenario, voz poderosa, entona "Non canta na Chá Ninguén/por eso meu carro canta", nunha entida homenaxe a Manuel María, coa praza da Quintana absolutamente acugulada de persoas. Non renunciamos á patria galega Leitura do manifesto: "Non queremos vivir sometidas nin colonizadas. Non renunciamos a Patria galega". 13.53. A Praza é un clamor, a cantar o himno nacional da Galiza, pondo ramo a unha marcha que xa é parte da historia deste país.


Volve Mario Caneiro recalar en Barbantesa, editora coa que se deu a coñecer e na que ten publicados tres libros de narrativa, aínda que nesta ocasión o faga cun cambio de rexistro relevante. Túnel de vento aparece anunciado como o primeiro libro de poesía do autor, unha característica de debut que o propio poemario manifesta xa nas súas primeiras páxinas, e que se volve máis contudente conforme avanzamos nel. Non é esta unha característica necesariamente negativa, xa temos falado en máis dunha ocasión da dimensión de ruptura que os primeiros libros traen consigo, especialmente nun xénero como a poesía. E esta é unha perspectiva que non está ausente de Túnel de vento, definido, xa nos paratextos, como unha sorte de diario baixo a forma de versos. Túnel de vento / Mario Caneiro / Barbantesa / 2021 / 76 páxinas / 12 euros É esta dimensión unha das primeiras que se fai evidente: máis aló do seu suxestivo título non parece haber un tema que vertebre o monllo de poemas que aparecen aquí. Ou se cadra si, e esa columna central sexa a propia vida, unha forma meditada de fixar a experiencia. Mario Caneiro fálanos de moitas cousas nestas páxinas. Se cadra, a primeira sexan as pequenas verdades que aparecen no camiño da existencia, case como revelacións filosóficas, como a que nos recibe no primeiro poema: Eu non esperaba / nada da vida / ese xeito / que temos os covardes / de esperalo todo. A partir de aquí, o autor xoga a deixarnos reflexións xunto cun testemuño da vida e das paixóns. O fluír das relacións eróticas e amorosas, o seu ir e vir polos camiños que van da celebración ao peso das ausencias, dáse a man con outras reflexións ou recordos capturados. A forma da nostalxia nas flores dos pexegueiros que plantou a avoa, ou o convite dunha praia na distancia non ocultan o feito de que Túnel de vento nos introduce nun discurso que vai en progresión e que arde como unha fogueira sabiamente preparada para rematar nun último poema titulado "Cinza". Unha característica que encaixa tamén con esa dimensión de bitácora en verso e que lle dá unha estrutura levemente narrativa ao conxunto. O estilo de Mario Caneiro xoga ao verso curto e coas composicións breves, en ocasións simples poemas de dous ou tres liñas que recollen unha idea feliz ou un xogo de palabras. Algo que vai acompañado dun emprego directo e sinxelo da lingua, baleiro de toda ampulosidade e máis concentrado no contido que na forma. Confórmase así un libro de lectura rápida, con varias imaxes ben conseguidas e que responde ao seu auto-proclamado ton de diario.


Summary: Primeiro parlamento da UE en aprobar a medida a iniciativa do Partido Nacional Frisón, que quere que a medida se estenda por máis territorios comunitarios.

O Consello de Frisia aprobou unha moción de censura contra a Comisión Europea, nun xesto simbólico pola decisión desta de non atender a petición exposta no Minority Safepack. Esta iniciativa cidadá europea, con 1,1 millóns de sinaturas, solicitaba á UE medidas para defender, protexer e promover os dereitos das minorías nacionais e lingüísticas. A Comisión, desbotouna alegando que con desenvolver a lexislación existente abondaba. Non pensan o mesmo os promotores da iniciativa lexislativa. En Frisia Occidental ─actualmente provincia baixo soberanía dos Países Baixos─, o Partido Nacional Frisón (FNP, en frisón) presentou esta moción, aprobada por unanimidade. O FNP conta con catro membros neste parlamento de 43. 50 millóns de persoas A moción será agora enviada a autoridades nacionais e estatais de toda a UE para que "outros países e rexións ergan a voz contra a Comisión", explicou nun comunicado. "A UE non existe por si mesma, senón pola súa cidadanía. Entres esta hai 50 millóns de persoas en rexións onde unha lingua minoritaria é falada, e iso inclúe 650.000 frisóns", afirmou Sijbe Knol, presidente do FNP.


Summary: @s traballador@s da minaría enfrontaron hoxe máis unha xornada da loita indefinida. Antidisturbios da Garda Civil tomaron o lugar de Ciñera, en León, por onde pasaba a 'marcha negra' que chegará até Madrid desde Asturias en protesta contra o recorte de máis do 60% ás axudas ao sector mineiro

Cando se votou no Senado a primeira das sete emendas aos Orzamentos Xerais do Estado, presentada polo PSOE e contraria á tesoirada do 64% dos fondos para o Plan mineiro orquestrado polo Goberno español, o senador do PP por León, Juan Morano, e outr@s catro apoiaron as axudas á minaría. Esta terza Morano foi suspendido "temporalmente" de militancia pola súa "deslealdade" cara ao Executivo de Mariano Rajoy. Finalmente, el propio decidiu marchar da formación conservadora, e pasar ao Grupo Mixto na Cámara Alta. O senador valorou que "a suspensión temporal non ten xustificación, é inconstitucional e inxusta", e que tanto o seu voto favorable ás emendas da oposición como as súas declaracións contra os recortes no sector do carbón e en defensa da minaría responden a unha reflexión feita "con conciencia e para acatar os compromisos electorais". Morano ratificou a súa actuación: "Cada un pode facer o que crea convinte mentres non vulnere os dereitos dos demais. E defender o Plan do Carbón porque creo que os mineiros teñen razón, pois só faltaba...", espetou o senador, que xa fora sancionado economicamente, xunto @s outr@s catro senador@s que votaron contra as directrices de Rajoy. Represión da Garda CivilEntre mentres, @s traballador@s da minaría enfrontaron hoxe máis unha xornada da folga indefinida que @s mantén en loita desde o 30 de maio contra o recorte de máis do 60% das axudas estatais ao sector. Antidisturbios da Garda Civil tomaron o lugar de Ciñera, en León, para procurar polas casas @s manifestantes, que camiñan cara a Madrid --desde Mieres, en Asturias-- na segunda marcha negra. O propio alcalde, Francisco Castañón, do PP --goberna La Pola de Gordón, o municipio ao que pertence Ciñera-- denunciou a brutalidade dos axentes do corpo castrense, que "entraron directamente nas rúas, disparando pelotas de goma". Non é a primeira vez que os antidisturbios toman Ciñera, pois o propio alcalde pedáneo resultou ferido o seis de xuño dunha pelotada nun ollo.


Summary: A auditoría forense sinala que houbo planificación de decisións e manobras para dar resultados ficticios

Pouco a pouco vaise compondo o puzzle que permite explicar como unha multinacional de referencia, de prestixio e que todos crían solvente acabou en concurso de acredores. E nesta liña, a auditoría forense feita por KPMG permite encaixar moitas pezas. A máis importante: que durante moito tempo, a cúpula de Pescanova deseñou,planificou e executou prácticas cando menos 'dubidosas' para ocultar a enorme débeda que tiña. Segundo a auditoría, estas prácticas "poden ser consideradas como irregulares desde un punto de vista contábel e financeiro", aliás de existir "indicios fundados" de que "determinadas persoas da cúpula de Pescanova tomaron parte, dun ou doutro xeito,nestas prácticas. A débeda da pesqueira era de 3.281 millóns ao peche de 2012 e o seu patrimonio neto, negativo en 927 millóns. Cifras que tentaron maquillar e ocultar a toda costa.


Summary: "Moderada, proporcionada e limitada no tempo". Esta é a proposta de aplicación do artigo 155 da constitución española que defende Xoaquín Fernández Leiceaga, portavoz parlamentar do PSdeG.

Preguntado polos medios en relación ao Consello de Ministros e antes de coñecer o alcance real das medidas adoptadas polo Goberno de Mariano Rajoy, co apoio do PSOE e de Ciudadanos, Leiceaga defendeu unha aplicación do artigo 155 da constitución española "moderada, proporcionada e limitada no tempo" e cuxo obxectivo pase por "restaurar o autogoberno de Catalunya na súa plenitude" e "no prazo de tempo o máis breve posíbel". O portavoz parlamentar do PSdeG asegurou "compartir" a opinión dos dirixentes do PSOE, partido que acordou, segundo informou Rajoy na rolda de prensa posterior ao Consello de Ministros, destituír o Govern catalán, convocar eleccións no prazo de seis meses e baleirar de contido o Parlament. Leiceaga lembrou que a aplicación do 155 é a medida prevista "para situación de extrema gravidade" como é, engadiu, a que se vive en Catalunya. "É a forma democrática e responsábel de resolver un problema que está fóra de todo o marco legal debido á actuación imprudente dos responsábeis da Generalitat", agregou.


Summary: Pide ao Concello que investigue a actuación do axente, ao que acusan de usar ton "desafiante e agresivo" coas mulleres que participaban nunha acción autorizada.

Galegas 8M pide ao Concello de Vigo que abra unha investigación sobre o comportamento e actuación dun axente da policía local o pasado domingo, 8-M, Día Internacional da Muller Traballadora, durante unha acción feminista. Afirma este colectivo que varios axentes das Policía Nacional e Local achegáronse sobre ás 12 horas a Urzaiz, á altura da Farola, para pedir a mulleres que ían facer unha performance e cortar o tráfico que lles mostrasen a autorización para iso. "Após realizar as conseguintes comprobacións ante a Subdelegación do Goberno, os axentes da Nacional confirman que o acto realizado foi comunicado correctamente en tempo e forma". Porén, e segundo a versión de Galegas 8M, "o axente da policía local, cun ton desafiante e agresivo afirmou que non estabamos autorizadas para ter realizado a performance e comezou a pedir os documentos de identidade manifestando que ía denunciar e multar a algunhas das promotoras e asistentes ao acto por desobediencia". "O axente comezou a tomar nota dos DNI de varias mulleres mentres que, en solidariedade coas compañeiras identificadas, outras asistentes amosamos tamén a documentación. Este axente mantivo en todo momento un talante desafiante e intimidatorio, burlándose das mulleres que intentaban razoar con el e até mostrando satisfacción ante a frustración de todas, incluídas algunhas crianzas que acompañaban ás súas nais e que choraban en resposta ao medo e ameazas coas que intentaba calarnos. Entendemos o acontecido como unha agresión machista que non tiña outras fins que amedrentar ás mulleres que tomamos as rúas nun día histórico e limitar os nosos dereitos". Para as feministas, "exerceuse un claro abuso de poder e un exercicio de arbitrariedade por parte do axente, que dende a súa posición de membro dos Corpos e Forzas de Seguridade intentou intimidar e coaccionar ás alí presentes, sen que ningún outro axente intervise cunha actitude mediadora para poñer fin ao ataque". O Concello de Vigo anunciou que abrirá un proceso de información interna para aclarar os motivos polos que axentes da Policía Local identificaron a varias persoas que realizaron unha actuación no marco da manifestación celebrada para conmemorar o 8-M.


Summary: Máis un número do semanario saído do prelo. Entrevistas, reportaxes, críticas, opinións, noticias... todo isto e máis, xa na nosa loxa.

O sector de emerxencias sanitarias pasa por un grave deterioro na Galiza ante os recortes, a precariedade e os constantes incumprimentos das empresas adxudicatarias. A xustiza investiga un dos últimos concursos públicos da Xunta por posíbel trato de favor e amaños para beneficiar unha empresa próxima ao PP. Uns indicios de irregularidades nas condicións que che contamos en 'Descontrol no servizo de ambulancias'. Aproxímase o 14 de febreiro, para o mercado, o San Valentín ou o Día dos Namorados, e a estas alturas xa padecemos o bombardeo constante a golpe de corazóns e de amor romántico, aquel construído arredor do androcentrismo, que perpetúa a desigualdade e que segue a someter a muller á submisión a través da dependencia emocional. 'Amor romántico? Non, grazas'. 'Febreiro en loita contra a LOMCE'. Erguer convoca greve estudantil o 16 deste mes, o Sindicato e Estudiants dels Països Catalans farao o 9 e Ikasle Abertzalea o 23. A responsábel nacional de Organización de Erguer–Estudantes da Galiza, Iria Figueroa, explica nesta peza as razóns da greve. A Mesa pola Normalización Lingüística e a CIGEnsino fecháronse na Secretaría Xeral de Política Lingüística co obxectivo de reunirse co secretario xeral, Valentín García, e conseguir o compromiso de seren recibidos polo conselleiro de Educación. 'Sen límites para a lingua'. Política 'Podemos, o combate final'. A lóxica de todo ou nada imponse na formación morada, con Iglesias como favorito. "Nada está feito. Pablo é favorito, mais a súa vitoria non é segura. Calquera cousa pode acontecer". Estas frases, na boca de destacados dirixentes de Podemos Galiza, resumen o aliñamento das pezas no taboleiro podemita nas vésperas do combate de Vistalegre (10, 11 e 12 de febreiro). A refundación do BNG vai resultar na reactualización dos seus principios fundacionais e na súa transformación nun "movimento socio-político", isto é, nunha organización que porá o traballo social por diante, rumo á consecución dunha Galiza soberana. 'O BNG como movimento socio-político'. Porto Rico e Gaza 'Porto Rico, en quebra, debátese entre anexión ou independencia'. A descolonización de Porto Rico fica inda pendente. O actual status de "Estado Libre Asociado", mais non integrado, nos EUA está esgotado. A nación caribeña debátese entre dous cenarios antagónicos: anexionarse como o 51º Estado dos EUA ou optar pola plena independencia. Unha decisión que terá que substanciarse no marco dunha quebra económica de facto. O bloqueo de Israel contra a Faixa de Gaza provoca que o pobo palestino non teña garantido o acceso á auga potábel nin á luz eléctrica. Nestas condicións, a ONU xa alertou de que a rexión será inhabitábel dentro de tres anos. 'Gaza sen auga nin luz, só bombas de Israel'. Ao verán máis seco desde hai décadas seguiulle a seca invernal máis longa desde 2001, culminada agora con varios días de temporal. Unha desorde climática con pegada no sector primario. O que nestes meses foi excepcional pode acabar converténdose en rutineiro. 'Afacernos a un novo tempo'. En Análise, un traballo de Ramón Varela . As emisións industriais son elevadas na Galiza tendo en conta o número e tamaño da nosa industria, o número de habitantes, a nosa extensión xeográfica, o noso produto interior bruto e nivel de vida. E un Fóra de Serie, como sempre completiño. Consellos, achegas, recomendacións... Na selfie entrevista falamos documental que recolle os 200 anos de historia do ensino na Baña, achegámonos até o castro de Santa Tegra, co colectivo Xea imos até os últimos miradoiros do Canón do Sil. As Irmandades Entrevistamos Carme Fernández Pérez-Sanjulián, profesora da Universidade da Coruña que vén de presentar, como coordinadora,o volume As Irmandades da Fala, cen anos despois, impulsado polo grupo ILLA (Investigación Lingüística e Literaria Galega). "Todo aquel proxecto cultural e activista e todo o tecido brillantísimo que vemos que existiu entre os anos vinte e trinta, de se manter, tería producido, por exemplo, institucións de noso". O proxecto Ruraldecolonizado investiga se os saberes e coñecementos do medio rural foron subalternizados. 'O xiro decolonial: a hexemonía do urbano sobre o rural'. Ademais, as achegas de Pilar García Negro, Xavier Queipo, Xoán Costa, Tokio, Nacho Hortas e Fon, Iago Varela, Raul Dans, Marcos Maceira e Olaia Ledo. Non faltan as críticas literaria (Mario Regueira) e de cinema (Andrés Castro).


Summary: Os socialistas propoñen aumentar os ingresos en 337 millóns cun novo modelo fiscal e reducir o gasto improdutivo en 218 millóns de euros. Eses cartos irán para a recuperación do tecido económico e blindar os servizos sociais.

O portavoz de Facenda do PSdeG no Parlamento reclamou no debate dos orzamentos a mobilización de 555 millóns de euros coa finalidade de crear 30.000 empregos, "reactivar o tecido económico e blindar os servizos sociais". González Santín avirte que os orzamentos da Xunta fracasan na creación de emprego, e carecen de previsión e análise serio da realidade. Os socialistas propoñen aumentar os ingresos en 337 millóns cun novo modelo fiscal e reducir o gasto improdutivo en 218 millóns de euros.


Summary: Populares e nacionalistas demandan ao Goberno estatal que a repartición de vacinas se realice segundo a porcentaxe que representa o colectivo de maiores de 80 anos en cada comunidade. Até 8,2% das e dos cidadáns maiores de 80 anos residen na Galiza.

Coincidindo co día en que iniciou na Galiza a vacinación da Covid-19 ás persoas maiores de 80 anos, tanto o Partido Popular como o Bloque Nacionalista Galego solicitaron ao Goberno estatal que a repartición das doses se realice segundo a porcentaxe que representa este colectivo de idade en cada comunidade. Nunha rolda de prensa, esta segunda feira, 22 de febreiro, a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, pediu que o Executivo estatal "forneza a Galiza da parte das vacinas que lle corresponde por poboación", unha demanda que o portavoz do PP no Parlamento, Pedro Puy, sinalou que a Xunta defendeu "durante semanas" tras ser preguntado ao respecto. En concreto, Pontón explicou que 8,2% das e dos cidadáns do Estado maiores de 80 anos residen na Galiza. Por este motivo, reivindicou que, "sexa cal for o número de vacinas que se distribúan nestas semanas", debe garantirse que "8,2% das doses cheguen á Galiza", o que permitirá "poder atender a porcentaxe de poboación que corresponde" e que as galegas e os galegos "non vexan diminuído o ritmo de vacinación". "Se o Goberno estatal entrega esta semana 200.000 doses, tería que dotar a Galiza de 16.400. Nin unha menos", advertiu Pontón. Aliviar as tensións O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, compareceu nos medios chamando a desconfinar de acordo co comité clínico que asesora a Xunta: avanzando na apertura da hostalaría, no levantamento dos fechamentos perimetrais e nas reunións con non conviventes "con prudencia". E ante a previsión de que as consecuencias da Covid-19 duren "meses" e mesmo "anos" e se avance "cara a unha nova realidade", Caballero fixo un chamamento "á tolerancia, á convivencia e á moderación de todos e de todas", logo dos episodios de disturbios que estes días se viviron nalgunhas cidades de España. Avogou tamén por reforzar o Estado do benestar.


Summary: O ata agora voceiro de En Marea chegou á política activa precedido da súa sona de xuíz rigoroso, galeguista e sociamente comprometido. Tras unha lexislatura marchada polas tensións internas, marcha asegurando que se sentiu un "becho raro" na pugna partidaria

Cando, a principios de agosto de 2016, Luís Villares anunciou a súa disposición a ser candidato de En Marea ás eleccións galegas que Alberto Núñez Feijóo adiantara unha semana antes secundando a data decidida polo lehendakari Urkullu, o seu nome levaba meses a circular polos ambientes políticos do país. Cando menos dende o verán anterior, representantes de mareas municipais e dalgunhas das forzas políticas implicadas na confluencia pensaran en Villares como posible figura de consenso para encabezar un espazo político que saíra con grandes expectativas das municipais de 2015 e dos comicios xerais daquel mesmo ano. Villares chegou á política activa acompañado da súa sona de xuíz rigoroso, pero tamén comprometido socialmente e de marcado perfil galeguistaApenas tres anos e medio despois, este mércores, Villares anunciaba a súa retirada da vida política. Polo camiño, unha lexislatura treboenta para o que se quixo chamar espazo de "unidade popular" pero que, paradoxalmente, rematou o cuatrienio electoralmente debilitado e organicamente, outra volta, en reconstrución.A Villares acompañábao a súa sona de xuíz rigoroso, pero tamén comprometido en materia social e de marcado perfil galeguista. Como coordinador en Galicia de Xuíces para a Democracia pronunciárase abertamente en materias como a defensa da lingua galega ou contra os recortes sociais dos anos da crise. Tanto no eido académico como dos movementos sociais, adquirira unha notable consideración polo seu coñecemento da administración galega ou da ordenación territorial do país.Con estas credenciais, Villares deu o paso adiante. Levaba meses estudando cifras e datos; dende o funcionamento da Xunta ao estado xeral de Galicia. "A razón de facelo é o meu compromiso social", explicaba nun contexto no que, a apenas mes e medio das eleccións, aínda era unha incógnita como concorrería exactamente En Marea, que se viña de constituír en partido "instrumental" na súa asemblea de Vigo, quen estaría baixo o seu paraugas e se finalmente Podemos se uniría ou non ao proxecto, o cal sucedeu coa intervención directa de Pablo Iglesias a escasos minutos de que pechase o prazo legal. Apenas mes e medio antes das eleccións, En Marea existía como partido e paraugas da confluencia, pero cunha estrutura mínima, case inexistenteO partido existía como fórmula xurídica e paraugas da confluencia, pero a súa estrutura real era mínima, case inexistente e absolutamente dependente do que quixesen ou non achegar a el cada unha das partes. Así, sen partido como tal e con escasos medios, Villares lanzouse a unha campaña con escasa planificación na que o único debate televisivo non supuxo o revulsivo ao que a formación aspiraba -máis ben todo o contrario- e na que os concibidos como actos máis masivos, con Villares compartindo escenario cos alcaldes das mareas, Pablo Iglesias ou Xosé Manuel Beiras, ficaron mediaticamente opacados polo enfrontamento aberto entre o líder de Podemos e Íñigo Errejón.Naquelas eleccións a En Marea encabezada por Luís Villares logrou 14 escanos e a condición de primeira forza da oposición. Unha representación tan meritoria para o contexto da campaña como escasa para un espazo político que apenas un ano antes albergaba o convencemento de poder encabezar unha alternativa de esquerdas que desaloxase da Xunta ao PP de Alberto Núñez Feijóo.O artellamento interno de En Marea oscilou entre as tensións soterradas e o enfrontamento abertoCon este pano de fondo, Villares marcouse dende o inicio da lexislatura o reto de impulsar o "despregamento territorial" de En Marea como "proxecto nacional" galego. O artellamento interno oscilou, dende apenas dous meses despois das eleccións galegas, entre as tensións soterradas dende a propia campaña e o enfrontamento aberto, entre as diferenzas ideolóxicas e organizativas ata os desencontros persoais de difícil recondución. Mentres, os dirixentes que apostaran abertamente por Villares como candidato afastábanse notoria e definitivamente del, que a súa vez exploraba outras vías e dirixentes para procurar reconducir e reconstituír o espazo, no que malia gañar as eleccións internas seguía, ao cabo, sen partido.Así chegou o novo ciclo electoral. E unha vez pasadas as eleccións xerais de abril e mais as municipais e europeas, onde a formación encabezada por Villares obtivo uns pobres resultados, En Marea rachaba definitivamente no único lugar onde permanecía unida, o Parlamento. "Non nos resignamos a deixarnos devorar por Podemos", afirmara daquela."Vin coa ilusión de axudar a construír unha alternativa para que a xente vivise mellor", pero "sentinme como un becho raro", confesaba Villares na súa despedidaNo epílogo da lexislatura Villares amosaba aínda a súa esperanza na enésima reconstrución de En Marea. Non obstante, non ocultaba o seu cansazo político e desgaste persoal dunha batalla interna na que segundo os seus adversarios, escolleu mal as alianzas e a xuízo dos seu partidarios, foi abandonado por quen o animaron a dar o salto. "Sentinme como un becho raro", confesaba este mércores na rolda de prensa da súa despedida. "Vin coa ilusión de axudar a construír unha alternativa para que a xente vivise mellor", asegurou visiblemente emocionado.Villares marcha da política partidaria e institucional e regresa á xudicatura. No seu adeus mesturáronse as palabras de agradecemento cos reproches e na súa contorna máis próxima, a mágoa e o alivio. Hai quen cre que o partido que encabezou hai tres anos e medio, en realidade, nunca existiu.


Summary: A asociación AGA-Ucraína considera que o músico serbio apoia Vladimir Putin.

Un dos pratos fortes do Festival Noroeste da Coruña é o concerto da banda Emir Kusturika & The no smoking orchestra, que decorrerá o 11 de agosto. Unha cita que podería non ter lugar se o Goberno de Inés Rei atende a petición de censura por parte da asociación AGA-Ucraína, constituída após o estalido da guerra. A entidade carga contra o artista serbio por recibir en 2016 a Orde da Amizade por parte de Vladimir Putin, presidente de Rusia. É esta unha das condecoracións máis altas outorgadas por Rusia a civís de fóra do país. Así, AGA-Ucraína apela a cancelar o recital de Kusturika ao considerar que "apoia abertamente o presidente ruso", así como as "ilegais e terroristas operacións militares que Rusia leva facendo en territorio ucraíno desde 2014", obviando a participación de Ucraína no conflito de Donbás, con milleiros de persoas falecidas. A entidade tamén se dirixiu a Estrella de Galicia para que non financie o concerto. A maiores, carga contra a chegada da fragata Shtandart, con bandeira rusa, esta sexta feira a Vigo. "Pedimos que se negue a entrada no porto a este buque, en aplicación do quinto paquete de sancións da UE contra Rusia", informa a asociación. Kusturika, crítico cos EUA O cineasta e músico é tamén coñecido polas súas declaracións públicas contra a política imperialista dos EUA. En maio de 2017, escribía nun artigo publicado nun diario serbio que a "Terceira Guerra Mundial comezará cos EUA bombardeando a canle RT". Unha emisora que foi censurada nos países da UE após o estalido da guerra en Ucraína. Kusturica: "A Terceira Guerra Mundial comezará cando USA bombardee a canle rusa RT" Nese artigo, Kusturika criticaba a "maquinaria de prensa estadounidense" e afirmaba que RT "envía sinais de que o mundo non está determinado polo invitábel do capitalismo liberal". De feito, a censura que pesa sobre a canle fora prognosticada entón polo músico nese ano, cando advertía de que os EUA "tratarán de silenciala pola forza", como fixeron, lembrara, en 1999 coa televisión estatal serbia". Un artista recoñecido internacionalmente NaNado bosníaco e musulmán, declarouse publicamente serbio e defínese como iugoslavo. Hoxe ten, ademais, nacionalidade francesa. Trátase dun dos poucos directores que conseguiu gañar dúas Palmas de Ouro do Festival de Cannes. Tamén recibiu dous Premio Fipresci e dous León de Prata, entre moitos outros. Artista multidisciplinar, gañou no ano 2005 o Premio Europeo de Arquitectura Phillipe Rotthier polo seu proxecto de cidadela étnica, Drvengrad (Vila de madeira), situado sobre o monte Zlatibor en Serbia. O galardón concédese cada tres anos pola Fundación para a Arquitectura de Bruxelas, e é unha das máis prestixiosas distincións belgas e europeas no campo arquitectónico.


Summary: Unhas 3.000 persoas concéntranse na Praza do Concello esixindo solucións á crise da planta de aluminio

Máis de 3.000 persoas segundo estima o goberno municipal de Xove. Esa foi a marea de xente que se desprazou á Praza do Concello da localidade para pedir unha solución para a fábrica de aluminio de San Cibrao, clave e fundamental na economía de toda A Mariña, e que Alcoa considera "inviable" de non haber reducións no prezo da enerxía eléctrica. A de Xove é só unha das mútliples mobilizacións que nos vindeiros días se levarán a cabo en varias localidades da Mariña polo futuro do aluminio na zonaÉ só a primeira das mobilizacións que se levarán a cabo en varios municipios mariñaos durante os vindeiros días e co que sindicatos e comité de empresa da factoría, co apoio de varias administracións, pretenden facer ver e advertir do impacto que suporía no norte da provincia de Lugo o peche da fábrica. A planta de San Cibrao dá traballo a unhas 1.200 persoas de forma directa e xera outros 400 indirectamente, ademais do influxo que supón para a hostelería, o comercio e toda a economía. "Alcoa é fundamental para A Mariña", advertiu o alcalde de Xove, Demetrio Salgueiro, que alertou do posible despoboamento da comarca de pechar a actividade. O rexedor pediu á cidadanía que se mobilizase, que concienciase do problema e que tivese en conta que o problema "afecta a todo o mundo" máis aló de "cores políticas". "Temos que estar todos xuntos", dixo. O comité de empresa critica a inconcreción e falta de propostas sólidas do Goberno centralDesde o comité de empresa, ademais, o presidente, Xosé Paleo, pediu máis medidas para abaratar o prezo da enerxía e alertou da falta de concreción da ministra Reyes Maroto e das medidas insuficientes impulsadas polo Estado, que aínda non aprobou o estatuto para as industrias electrointensivas nin asegurou que este contemplase medidas que arranxasen o problema. Mobilización das auxiliares de NavantiaPor outra banda, traballadores da UTE Tecman-Rayma, auxiliar de Navantia, mobilizáronse a primeira hora deste xoves nas portas de acceso ao estaleiro de Ferrol para esixir "a implicación da empresa no conflito, a readmisión dos compañeiros despedidos e que se respecten os dereitos adquiridos, nomeadamente a subrogación recoñecida no convenio colectivo do metal", segundo destaca a CIG.A acción de protesta tivo lugar entre as 5:45 e as 6:50, coincidindo coa quenda de entrada e consistiu no cruzamento dos pasos de peón situados nas inmediacións do estaleiro co obxectivo de visibilizar a existencia do conflito na contrata de mantemento entre o resto do persoal das auxiliares e da propia Navantia. A acción provocou importantes retencións na circulación do tráfico e longas colas de vehículos.


Summary: Foi un auténtico campo da morte. As vellas instalacións levantadas con fins terapéuticos na Illa de San Simón rematarán convertidas a partir do 1 de agosto de 1936 nun campo de concentración, onde morreran cincocentas dezasete persoas ao longo de sete anos. A memoria do centro de reclusión da Illa de San Simón segue á espera de reconciliarse co presente. Eis un estrato da peza publicada no número 376 do semanario en papel Sermos Galiza.

o 1 de agosto de 1936 as autoridades franquistas abrían un campo de concentración na Illa de San Simón. Segundo Gonzalo Amoedo, as razóns que levaron a esta escolla, en detrimento doutros emprazamentos como a Illa de Ons, foi a proximidade de San Simón aos dous principais centros urbanos de Pontevedra, a súa insularidade, proporcionando un centro illamento pero sen desligarse en exceso dos núcleos de poboación importantes, ou a propia disposición do espazo, que permitía destinar unha área para os prisioneiros, a Illa de San Simón, e outra para os encargados de custodialos, a Illa de San Antón. As vellas instalacións dispoñían, ao tempo, dunha serie de edificacións, que cun escaso investimento podían ser arranxadas para acoller os reclusos, malia atoparse abandonas desde 1927, ano no que se acordou a clausura definitiva da leprosería, que canda o lazareto foi posto en marcha por volta de 1838 polo comerciante rioxano Norberto Velázquez, destinando á Illa de San Antón os doentes incurábeis e a San Simón os restantes. Unhas condicións de vida extremas O centro de detención pasaría durante os case sete anos de existencia por tres etapas diferentes. A primeira etapa corresponderíase cos meses que seguiron ao golpe militar fascista, sinalándose pola extrema dureza da represión física e correspondéndose a comuna de presos con reclusos procedentes das diversas penitenciarías das diferentes comarcas de Pontevedra. A segunda etapa iniciaríase após a caída da fronte norte en outubro de 1937 e coincidiría co número máis alto de reclusos, momento no que comezan a ser trasladados masivamente á illa soldados do exército popular procedentes da área asturiana e vasca, até o punto de ser necesario instalar barracóns auxiliares e confinalos en embarcacións como Upo Mendi, onde fecharon centos de persoas, maiormente gudaris. A terceira etapa arrancará coa derrota definitiva do goberno republicano e alongarase até a súa clausura en agosto de 1943, ocupando a illa demócratas de todo o Estado, dentro da política de dispersión aplicada polo réxime para separar os detidos das súas familias. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 376 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Activa a comisión electoral cara ás eleccións xerais de abril e ás locais e europeas de maio. Rubén Cela vai ser o coordenador político da campaña, que prorizará o "contacto directo" coa cidadanía e apostará na incorporación de independentes nas candidaturas e a feminización das listas

O BNG enfronta o 28 de abril como unha "oportunidade" para que Galiza volva ter o protagonismo político que as e os nacionalistas consideran que perdeu nesta lexislatura. Volver dotar a Galiza de voz propia no Congreso, afirman. Queren, indican nun comunicado, que haxa unha tradución en forma de votos da "dinámica á alza" que afirman que experimenta o Bloque e que ten un dos seus reflexos na incorporación de nova militancia. Entre estas novas adhesións, están as feitas públicas polo escritor Suso de Toro, a vocalista de De Vacas Faia Díaz ou a do actor Miguel Pernas. O BNG ven de activar a súa comisión electoral de cara aos comicios que se aveciñan, tanto para a cita das eleccións xerais do 28 de abril como para os comicios municipais e europeos previstos para o 26 de maio. A formación nacionalista indica que concorre a eses procesos electorais "cohesionada, cun liderado claro e cun proxecto político ben definido". Aposta nunha campaña "en contacto directo coa cidadanía, cercana, con prioridade ao desenvolvemento de axendas nas que se prime o contacto social", que tamén se reflectirá na composición das candidaturas cunha aposta "pola incorporación de persoas independentes e pola feminización das listas". En relación aos comicios do 26 de maio, márcase como obxectivo reforzar as alcaldías que xa lidera e incrementar o número de municipios baixo mando nacionalista así como o número de concelleiros e concelleiras por todo o país. E no ámbito europeo, confía que a súa alianza electoral con EH-Bildu e ERC servirá para "afianzar a representación do escano galego" na Eurocámara. Rubén Cela asume a dirección da campaña desde a súa responsabilidade de coordinador de política xeral, dentro dunha comisión electoral que tamén está integrada por Eva Vilaverde para a coordinación da campaña nas sete grandes cidades; Bieito Lobeira, como responsable de coordinación territorial e loxística; Carme da Silva e Nestor Rego en programas e Xavier Campos para imaxe e comunicación.


Summary: A conselleira de Sanidade responsabiliza @s doentes da saturación do servizo argüíndo que non se vacinaron contra a gripe. Desde a Xunta de Persoal da EOXI da Coruña denunciarán na Fiscalía o colapso.

"Pola dignidade e integridade dos pacientes nas urxencias". Así rezaba o lema que esta cuarta feira (14 xaneiro) presidía o Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHOU) na concentración convocada por profesionais da sanidade. A situación que atinxe os servizos de urxencias de todo o país é límite e desde as organizacións sindicais defínena polo "colapso" e a conseguinte incapacidade do persoal para afrontar a afluencia de doentes. "A día de hoxe temos 54 persoas en padiolas e 61 agardando por unha cama", explica María Seijo desde a Xunta de Persoal da EOXI da Coruña. A realidade coruñesa reprodúcese, en maior ou menor medida, en Ourense, Vigo e Lugo. Na cidade das Burgas tiveron que ser re-programadas as operacións cirúrxicas perante a imposibilidade para facer fronte a un 200% de ocupación do hospital. As persoas amoréanse nos corredores e agardan a ser atendidas por unha equipa profesional sobrecargada. A Xunta responsabiliza @s doentes Desde a Xunta de Galiza o presidente Alberto Núñez Feijóo limitouse a pedir desculpas pola situación que están a viver @s doentes mais a conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, repartiu responsabilidades entre todos os sectores para non asumir a propia. Segundo a titular de sanidade o colapso débese a un "repunte" da gripe e das patoloxías derivadas desta época do ano. Mais, no concreto, a que "o 70%" das persoas consideradas de risco "non están vacinadas". A plataforma de sindicatos médicos afirma que o repunte da gripe "acontece todos os anos" e responsabiliza aos "xestores sanitarios" de non pór recursos As súas declaracións, coas que tentou saír ao paso das fortes críticas e mesmo das voces que están a pedir a súa cabeza perante a gravidade da situación, foron respostadas desde a plataforma de sindicatos médicos CESM-O'Mega que as considerou un desprezo á intelixencia de utentes e profesionais da saúde pública. Desde CESM-O'Mega subliñan que as deficiencias no servizo de urxencias veñen sendo denunciadas desde hai anos e non poden ser xudtificadas polo incremento dos casos da gripe pois este repunte pode ser vaticinado através de diversos instrumentos. "Acontece todos os anos, polo que quen debe poñer o remedio coa suficiente antelación son os xestores sanitarios", apuntan. "A situación non é pedir desculpas senón remedios", denuncian. Unha "chamada de auxilio" á Fiscalía Os recortes orzamentarios, a amortización de prazas e o fechamento de camas son, para as organizacións de profesionais da saúde, o foco do problema que atinxe as urxencias mais tamén a atención primaria e hospitalaria. Maria Seijó: "Estanse a vulnerar dereitos fundamentais dos doentes como a intimidade e a confidencialidade" Razón pola que desde a Xunta de Persoal do CHUAC instarán a Fiscalía a investigar "as condicións ás que se ven obrigado o persoal de urxencias" e o "risco e ameaza" que estas supoñen "para a saúde dos doentes", sinala María Seijo. "Estanse a vulnerar dereitos fundamentais como a intimidade e confidencialidade dos pacientes" e mesmo "a dignidade das persoas" que se ven durante horas en padiolas. Para o persoal coruñés co escrito que se presentará mañá "estase a pedir auxilio" perante a actitude da administración coa que dan por fechadas as vías de diálogo. "É horríbel" e "inaceptábel", critican.


Summary: "Damos resposta ao dereito da cidadanía a recibir a resposta na lingua cooficial demandada polo interesado, se alguén quere que a súa resposta sexa en español, o seu dereito ficará blindado por decreto", dixo Feijóo após o Consello da Xunta.

O goberno galego vai regular por decreto a atención cidadá no sector público autonómico e vaino facer a través dun decreto que, entre outras novidades, incorpora a posibilidade de que se conteste en castelán ás queixas ou suxerencias que os cidadáns fagan nese idioma. Até agora, o galego é o idioma que se emprega para responder a estas cuestións e só se empregaba o español cando había unha solicitude expresa ao respecto por parte do demandante. Porén, e con este decreto, as queixas e suxerencias feitas en castelán recibirán resposta automaticamente nese idioma, agás que haxa indicación expresa en senso contrariuo, é dicir, que o demandante que se dirixe á administración galega en castelán pida que a resposta sexa en galego. "Damos resposta ao dereito da cidadanía a recibir a resposta na lingua cooficial demandada polo interesado, se alguén quere que a súa resposta sexa en español, o seu dereito ficará blindado por decreto", manifestou Núñez Feijóo ao remate do Consello da Xunta.


Summary: O presidente da Xunta acusa a oposición de "xogar cos doentes" e asegura que o Goberno galego dispensará todos os tratamentos segundo os "criterios" médicos, tal e como pedía a proposta que o PP rexeitou hai dúas semanas.

Arrecendo a titulares de campaña. Hai dúas semanas a desesperación dos doentes de Hepatite C que agardan polos seus tratamentos estouraba no pleno do Parlamento cando o PP votaba en contra da iniciativa que, apoiada por toda a oposición, esixía o "acceso ás novas terapias" de "acordo cos criterios dos médicos especialistas" e "dispoñendo de todos os recursos que sexan precisos". Quince días despois a protesta segue a arreciar e o presidente da Xunta foi cuestionado ao respecto por partida dupla, polas bandas de AGE e BNG. O que comezou como unha resposta de marcado ton institucional rematou como un duro retruque asentado nalgúns dos titulares máis pirotécnicos da prensa estatal nos últimos días: "isto non é Venezuela". Ao seren dúas preguntas sobre a mesma cuestión a Presidencia da Cámara acumulounas, polo que Feijóo puido responderlles ao mesmo tempo a Yolanda Díaz e mais a Francisco Jorquera. As solicitudes de tratamento de persoas que "están no corredor da morte" non se "poden tramitar como se fosen licenzas de obra, falamos de persoas", destacou Jorquera. "Cal é o prezo que ten a vida humana para o presidente da Xunta?", preguntouse Díaz, quen ve a Feijóo como "un covarde político coa súa ausencia" durante a tensa votación de hai dúas semanas. A "preocupación" polos doentes é "compartida" polo PP "e polo presidente", porque "ademais de ser presidente, son un galego máis", comezou Feijóo, quen agora garante que "imos tratar de forma inmediata a todos e cada un dos pacientes" que "cumpran os criterios" marcados dende o "comité científico", os mesmos que o Ministerio de Sanidade flexibilizou hai escasos días. "Asumirei todas as decisións dos médicos, tanto do Sistema Nacional de Saúde como do Sergas", di, nun contexto no que "isto é o suficientemente serio" como para "preocuparse" de que "os afectados galegos teñan os tratamentos de acordo cos criterios médicos e as evidencias científicas". Isto, asegura, xa aconteceu no "98%" dos casos de solicitudes de acceso aos novos tratamentos. O Ministerio flexibilizou a súa postura hai escasos días Pero o que transitaba por vías inusitadamente institucionais pola banda presidencial descarrilou ao abordar o que Feijóo considera unha "cuestión torticeiramente economicista". AGE, reprocha, refírese ao caso concreto dun doente que agarda polo tratamento despois de ter que recibir dous transplantes de fígado, cando "un transplante ten un custo moi superior a calquera tratamento". "Se quere xogar cos transplantados de fígado é que non ten corazón", espetoulle á deputada, á que acusa de "facerlles o xogo ás multinacionais" que producen o fármaco. Díaz: "Cal é o prezo da vida humana para o presidente?" "A presión social, coas eleccións ás portas, fai que celebren como un triunfo o mesmo contra o que votaron hai quince días", retromou Jorquera, convencido de quen quen "xoga cos doentes" é precisamente Feijóo, "amparándose" nos criterios dunha "subcomisión" estatal no canto de "concretar cartos, orzamento e prazos". E Feijóo concretou orzamentos, pero non da Hepatite: "Dedicamos 35 millóns de euros aos enfermos de VIH", 78 millóns "para os medicamentos dos cancros de sangue, das leucemias" e 66 "á diabete". Por iso "dicir que non damos" o tratamento da Hepatite "por cuestións económicas cando estamos dando tratamentos superiores con pacientes con maior gasto sanitario" é "unha insidia que non podo aceptar". Jorquera: "A presión social fai que celebren como un triunfo o mesmo contra o que votaron hai quince días" O PP, asegura Feijóo, votou en contra da proposta da oposición "porque non querían aceptar que son os médicos os que receitan", pero "coincidimos en mirar a enfermidade de fronte e buscar unha solución con independencia do custo económico". Non hai unha "resposta distinta" en autonomías como Andalucía ou Asturias e tampouco a haberá en Galicia, afirma. Estes, proclama, son os argumentos para garantir os tratamentos porque, dille a AGE, "isto non é Venezuela, aquí hai unha boa sanidade para todos" e ademais "non se deteñen os alcaldes democráticos".


Summary: A Real Academia Española presenta o novo dicionario do castelán, con novas incorporacións e 'retoques' nalgúns significados xa existentes e de actualidade polo proceso soberanista.

A Real Academia Española (RAE) presenta esta quinta feira o novo dicionario do idioma español, unha edición que ten 93.111 entradas, case 5.000 máis que a anterior (de 2001), e inclúe 140.000 relatorios que afectan a case 50.000 artigos do dicionario. E entre as palabras que sufriron cambios están algunhas de gran vixencia e actualidade, como soberanía, referendo ou nacionalidade. Así, a palabra soberanía que na edición de 2001 tiña de segunda acepción "autoridade suprema do poder público" para a ser "autoridade suprema que corresponde a un estado independente". Xa hai quen sinala que galegos, vascos e cataláns non poden demandar ser soberanos porque...non son estados independentes. Outro cambio é o de 'referendo', como informa Naiz lembrando que medios cataláns como Vilaweb xa o denunciaban hai meses. Pasa de ser (edición 2001) "procedemento xurídico polo que se someten ao voto popular leis ou actos administrativos cuxa ratificación polo pobo se propón" a " procedemento polo que se someten ao voto popular leis ou decisións políticas con carácter decisorio ou consultivo". Cámbianse actos administrativos por decisións políticas. E en "nacionalidade" desaparece a cuarta acepción, "denominación oficial dalgunhas comunidades autónomas españolas». E a segunda acepción pasa de "Estado propio da persoa nada ou naturalizada nunha nación" a «vínculo xurídico dunha persoa cun Estado, que lle atribúe a condición de cidadán dese Estado ". Así pois, a nacionalidade xa non ten a ver coa nación senón co Estado. Beñat Zaldua reflexiona en Naiz sobre estes cambios: "cambian a lingua para cambiar a realidade".


Summary: O líder de Democracia Ourensana a Susana García: "Esta persoa traballou nunha barra americana 5 anos". VÍDEO NO INTERIOR.

O líder e candidato á alcaldía de Ourense por Democracia Ourensana, Gonzalo Pérez Jácome agrediu verbalmente a alcaldable do BNG, Susana García no decorrer do debate organizado polo xornal La Región. Na súa intervención asegura que, reproducimos textualmente, "Esta señora que está aquí, que va de mosquita muerta y de mosquita muerta no tiene nada porque realmente es mala persona. Imagínense que yo digo ahora que esta persona que está aquí riéndose es una persona que trabajó 5 años en una barra americana como prostituta". As declaracións dirixiunas contra García após afirmar que "no tenía pensado" dicir nada a respeito da candidatura do BNG porque, sinalou, "va a la desaparición". Porén, optou por insultar a candidata nacionalista quen comentou ao moderador do debate que coidaba importante que este intervise após as afirmacións do líder de Democracia Ourensana. Así as cousas, o moderador non interrompeu a Pérez Jácome nen lle pediu que se desculpase. La Región, organizadora do debate, recolle o acontecido sinalando só entre o texto, que Jácome 'esvarou' na súa intervención Entre o público puidéronse escoitar risas mais tamén increpacións ao político polas súas aseveracións, que foron interrompidas. Através da súa conta de Facebook, Susana García asegurou sentirse "moi mal" e "vítima da violencia machista". García sinala que non sabe como definir o acontecido "violencia machista na política, terrorismo verbal contra as mulleres, acoso e derribo á candidata polo simple feito de ser muller...". "Logo preguntaremonos por que non hai máis mulleres en política", dixo Susana García, "para que nos violenten así?". O Bloque pon en valor a súa "aposta firme" nas mulleres en política fronte "agresións machistas" Representantes da organización frontista defenderon o papel das mulleres na actividade política "por méritos propios, con voz propia porque somos capaces de transformar a política", sinalou a deputada no Pazo do Hórreo, Carme Adán. "Entre todas temos que impedir que un misóxino teña representación no concello" Neste senso, fronte á "agresión machista" do líder de Democracia Ourensana, Gonzálo Jácome a candidata, Susana García, chamou a "impedir que un misóxino teña representación no Concello de Ourense" pois, sinalan desde o Bloque, "os insultos proferidos" constitúe unha agresión "contra todas as mulleres", tamén dirixido contra "as que exercen a prostitución".


O BNG está en horas baixas, mesmo críticas, pero resulta gratificante o ambiente de madurez e relativo sosego con que se está desenvolvendo o proceso congresual da próxima Asemblea Nacional. A pesar das lexítimas discrepancias nos enfoques analíticos e nos diagnósticos de cada quen. Podemos discrepar nas análises e solucións, pero coincidimos —a esmagadora maioría de militantes e simpatizantes— na necesidade incuestionábel dunha organización nacionalista forte que represente o país de forma xenuína. Sen embargo, non é menos certo que se deben acometer con urxencia modificacións inaprazábeis, con cambios profundos e imprescindíbeis, para recobrar o pulso perdido e condicionar positivamente o futuro do noso país. Así e todo, é comprensíbel que a militancia, e a base social que apoia ao BNG, estea preocupada pola situación de enorme desgaste creada a raíz do resultado das últimas eleccións, onde se profundou, con inusitada intensidade, o continuado devalo da organización nos últimos lustros. Compre, por tanto, analizar de vagar que é o que ocorre no campo nacionalista e achegar as solucións estratéxicas e tácticas máis acaídas, dende unha imprescindíbel e profunda autocrítica. Os profundos cambios sociais acontecidos na última década teñen o seu reflexo nas novas actitudes e comportamentos políticos da xente, especialmente nos ámbitos urbanos cunha mocidade cada vez máis preparada. Hai coincidencia, en moitos analistas, en que esta situación é consecuencia da globalización e as súas secuelas de desemprego masivo, traballo precario, miseria e desesperación, xunto á extraordinaria incidencia das novas tecnoloxías da información e da comunicación. Esta revolución neoliberal produciu cambios, económicos e sociolóxicos, de tal envergadura que, na actualidade, se poden recoñecer na existencia dun novo paradigma social concretado nunha escala de prioridades (se cadra, tamén de valores), colectivas e individuais, non coincidentes —mesmo diverxentes nalgúns casos— coa existente en épocas inmediatamente anteriores. Ese novo paradigma invade transversalmente todo o corpo social, aínda que é máis perceptíbel na xente nova, caracterizándose polo inconformismo, as anovadoras formas de participación directa, o acceso masivo ás novas tecnoloxías e na oposición frontal ao vello sistema de partidos —especialmente o formado polo tándem neoliberal PP-PSOE— que se considera corrupto, caduco e anti social. O esencial non é diagnosticar se esa nova actitude dunha parte notábel da sociedade é correcta en todas as súas manifestacións, senón en recoñecela como un feito da nova realidade e darlle unha resposta política baseada no respecto, no diálogo e na incorporación dos seus elementos positivos para a transformación do sistema no sentido progresista que nós defendemos. Iso foi o que fixeron algunhas forzas emerxentes, mentres o nacionalismo que representamos non soubo responder con suficiente axilidade e acerto aos cambios que de forma inexorábel se estaban producindo no país. Agora é secundario establecer se estas forzas naceron só como consecuencia dunha necesidade social e política real ou se a súa creación foi inducida por determinados sectores. A realidade é complexa e lévase mal coas simplificacións, pero é posíbel que haxa a súa parte de verdade en ambas afirmacións. Resulta evidente que o nacemento e popularización de forzas como C's é funcional ao sistema, mesmo se apuntan datos da súa vinculación con algunha corporación financeira. Noutros casos, como Podemos, esa relación non é verificábel e incluso os datos dispoñibles apuntan nunha dirección contraria. Sen embargo, a súa instrumentalización, consentida ou non, por certos media vinculados ao poder non se pode negar, como tampouco a incidencia no ámbito dos electorados nacionalistas, aínda que a súa influencia é moito maior no campo dos votantes do PSOE ou de IU. É importante subliñar que no caso galego os cambios sociais e a súa formulación política, cunha importante incidencia electoral, xa se produciran algo antes a través de AGE. A experiencia desta alianza en Galiza, consecuencia da traumática ruptura do BNG en Amio, non pode considerarse demasiado alentadora, coa súa secuela interminábel de desavinzas e divisións, pero o movemento social que deu pé ao seu nacemento segue vixente e en alza no país o que vén corroborar o anterior aserto sobre a existencia dun novo paradigma. Así, unha ampla masa social (incluída a maioría que sustenta ao nacionalismo) mantén a súa esperanza —a pesar de todos os problemas organizativos e importantes contradicións das novas forzas— en que o que a xente identifica, e máis despois das eleccións xerais, como os axentes do cambio no Estado resultan imprescindíbeis para lograr o obxectivo electoral de mudanza no ámbito político. Este é o estado da cuestión. Por tanto, neste contexto é no que o BNG debe afrontar os seus retos. Debo sinalar que non contemplo ningunha alternativa á vixencia plena dunha organización nacionalista como o BNG, pero a súa continuidade no próximo futuro depende da correcta resolución dos seguintes retos: 1) Afrontar con unidade o proceso de cambio que se necesita, 2) Acometer unha profunda modificación organizativa, máis flexíbel e aberta aos novos movementos, incorporando as formas de participación e de comunicación próximas ao pensamento e necesidades da xente, 3) O axuste da política institucional reflectindo con máis clareza a nosa condición de forza alternativa ao sistema, 4) A participación activa no rexurdimento dun auténtico movemento que espalle por todo o país, de forma creativa e sen complexos, o noso inmenso patrimonio nacional histórico e cultural, 5) Asumir a necesidade inevitábel de unificación e refundación do espazo nacionalista a medio prazo e 6) A contemplación dunha política de alianzas que teña moi en conta o novo paradigma social. Cando falo da política de alianzas estoume a referir á forma puntual de encarar o próximo proceso electoral. Non se trata tanto de decidir quen poden ser os nosos futuros socios, senón de establecer, sen apriorismos artificiais —non os temos cando establecemos importantes alianzas de goberno con outras organizacións políticas—, as condicións en que debe materializarse esa alianza. Poñendo por diante os intereses do país, das clases sociais máis desfavorecidas, ademais de garantir a autonomía do BNG cunha representación en pé de igualdade, acorde coa nosa presenza territorial e institucional. Non vou ocultar as dificultades dos retos que debemos enfrontar, pero non dubido que a aplicación intelixente do conxunto dos cambios descritos, e outros que con seguridade se aportarán no proceso congresual, permitirá albiscar un futuro prometedor para o nacionalismo galego. Alberte Blanco Casal é membro do Consello Nacional do BNG


Summary: Só será posible transformar a escola dende dentro na medida en que nos fagamos conscientes do seu poder como elemento estrutural de aculturación, admitamos que somos peóns ao servizo desta maquinaria e levemos a cabo accións conscientemente dirixidas a transcender esta función e liberar a escola das súas dimensións opresivas.

É a escola ese lugar de formación de cidadáns para a súa inserción plena e satisfactoria na vida adulta e na sociedade, de adquisición dunha bagaxe cultural e duns valores que os converta en membros activos e comprometidos da sociedade? Son estas as súas funcións reais, as que verdadeiramente leva a cabo como mecanismo social de aculturación? Cada un dos membros do colectivo docente, como parte da maquinaría institucional chamada escola, na medida en que queiramos erixirnos en profesionais conscientes da función que realizamos na engranaxe, debemos afrontar e ollar criticamente os discursos socialmente construídos en torno á escola.A escola non é unha institución conscientemente deseñada dende as políticas educativas para a aprendizaxe, a inclusión ou a igualdade de oportunidades, senón un produto prefigurado polo propio sistema político e económico ao seu servizoAs relacións entre o sistema político e económico do capitalismo e a institución escolar dan forma á verdadeira función da maquinaria escolar. Só poñendo no punto de mira do noso exercicio profesional estas relacións, ollando dende unha pedagoxía crítica, poderemos sacar á luz os fins auténticos da escola e poñela ao servizo de pedagoxías autenticamente transformadoras. Dende este ollar, a escola non é unha institución conscientemente deseñada dende as políticas educativas para a aprendizaxe, a inclusión ou a igualdade de oportunidades, senón un produto prefigurado polo propio sistema político e económico ao seu servizo.Por que a partir da Revolución Industrial se comeza a escolarización masiva das clases populares e por que, a pesar de tanto movemento de transformación e renovación pedagóxica, a escola actual sigue sendo tan sospeitosamente parecida a aquelas institucións de primeira ensinanza para a clase obreira?As ferramentas e cadeas de produción das factorías esixían man de obra submisa e dócil, disposta a repetir tediosamente unha tarefa simple e parcelada do proceso produtivo. O obreiro sométese aos ditados do patrón e as leis, renuncia ao coñecemento intelectual do proceso produtivo. En palabras do político e historiador francés Adolphe Thiers "Leer, escribir, contar, iso é todo o que hai que aprender. En canto ao resto, é superfluo. Hai que procurar sobre todo abordar na escola as doutrinas sociais que deben ser impostas ás masas".A escola vai modificando lixeiramente o esquema e introducindo cambios non ao son das loitas de renovación pedagóxica, senón na medida en que o capitalismo avanza e evoluciona. Teremos unha escola acorde á creación do concepto de Estado de Benestar. Nese estado benefactor ou providencial, a educación pública gratuíta esténdese a tódolos extractos sociais. Créase un relato no que a educación é fundamental para incrementar a riqueza das nacións, garantindo ao mesmo tempo unha axeitada redistribución da riqueza. Na realidade, o sistema educativo sigue a ser un mecanismo de reprodución das desigualdades sociais.Debemos crear unha institución que non sirva á ideoloxía cultural do poder, senón onde a disidencia teña cabida; as preguntas podan ser feitas; o coñecemento se analice á luz da súa relación co poderCoa posmodernidade e a entrada na era da información, faise evidente a brecha que separa a escola co seu modelo de educación tradicional, das esixencias sociais. ¿Como é posible que a escola manteña hoxe en día modelos tan anacrónicos de disciplina e instrución? ¿É crible que o capitalismo posindustrial esqueceu ou non soubo adaptar esta institución ás esixencias da posmodernidade? ¿Renunciou a un mecanismo masivo de control das masas? ¿Non será máis ben que o mecanismo está perfectamente axustado e simplemente sigue preservando a súa función orixinal de transmisora da tradición e axente de poder e submisión sobre as clases populares?Nunha sociedade tremendamente competitiva, segregadora e individualista, ao servizo dun modelo de produción e consumo masivo e deshumanizado, os valores reaccionarios da escola para a aculturación de masas seguen sendo tremendamente útiles. Así, a escola sigue aportando valores como o traballo individualizado, a competición como máxima, o descrédito da cooperación. A escola, hoxe ao igual que sempre, lexitima os poderes fácticos.É preciso partir do recoñecemento da natureza política da escola, nomeala e visibilizala. Non podemos contrarestar o que non existe, o que non é nomeado, o que forma parte do currículum oculto, o que é branqueado co relato dos obxectivos oficiais do sistema educativo. Se a escola é un lugar idílico de formación de cidadáns para a súa harmoniosa e perfecta integración social, a exclusión e a diferenza nunca serán abordadas. Só dende o recoñecemento do papel que xogamos nun mecanismo institucional de opresión, o noso rol e a función á que servimos poderá mudar. Debemos nomear, visibilizar e abandonar as prácticas pedagóxicas que nos dificultan a nós mesmas e ao alumnado tomar conciencia da opresión á que están sendo sometidos.Algunhas vías interesantes son as metodoloxías de tipo cooperativo, na medida en que favorecen o desenvolvemento socioafectivo e relacional á par que o intelectual e permiten adquirir valores e destrezas sociais favorecedoras da solidariedade grupalDebemos romper as formas existentes, crear unha institución que non sirva á ideoloxía cultural do poder, senón onde a disidencia teña cabida; as preguntas podan ser feitas; o coñecemento se analice á luz da súa relación co poder e os obxectivos se acadan con fórmulas de relación e cooperación e non en solitario á costa de vencer ás outras.Converter a escola nesta institución alternativa ao servizo dunha cultura verdadeiramente democrática e inclusiva supón repensar mecanismos profundamente opresores do sistema como as didácticas; as metodoloxías ou a avaliación, o mecanismo opresor por excelencia, tanto nas súas finalidades, como nas ferramentas que utiliza.Algunhas vías interesantes son as metodoloxías de tipo cooperativo, na medida en que favorecen o desenvolvemento socioafectivo e relacional á par que o intelectual e permiten adquirir valores e destrezas sociais favorecedoras da solidariedade grupal, educando para o exercicio participativo da auténtica democracia.Só será posible transformar a escola dende dentro na medida en que nos fagamos conscientes do seu poder como elemento estrutural de aculturación, admitamos que somos peóns ao servizo desta maquinaria Pero estas metodoloxías non serán efectivas se non se mudan as prácticas avaliativas, na medida en que a avaliación é o verdadeiro pilar do proceso educativo e acaba determinando o sentido real da metodoloxía, o que e como debe aprenderse e ata as formas de relación dentro da aula. Son precisas ferramentas avaliativas liberadoras, que non pretendan clasificar xerarquicamente ás persoas, senón mellorar os procesos, incluíndo as dimensións de relación. Avaliar para a mellora persoal e social, sen cualificar, posto que isto último oculta un perverso mecanismo de asignación de postos na sociedade, lexitimando a división e estratificación social de clases preexistente.En resumo, só será posible transformar a escola dende dentro na medida en que nos fagamos conscientes do seu poder como elemento estrutural de aculturación, admitamos que somos peóns ao servizo desta maquinaria e levemos a cabo accións conscientemente dirixidas a transcender esta función e liberar a escola das súas dimensións opresivas.


Summary: O líder do PPdeG saca peito ante Pablo Casado no acto de inicio do curso político dos populares en Cerdedo-Cotobade, "a suma na Galiza é o PPdeG", e ponse como exemplo de "estabilidade", de "liberdade lingüística" e de apoio ás familias.

O Partido Popular español elixiu para inaugurar o curso político o único territorio onde teñen maioría absoluta, Galiza. A carballeira de Cerdedo-Cotobade volveu, máis un ano, ser o lugar desde onde Nuñez Feixoo e Pablo Casado marcaron discurso para fieis de cara aos meses que veñen. O presidente da Xunta vestiuse de valedor da Galiza perante o goberno central. Un papel, como lle ten reprochado a oposición, que só fai cando no executivo español non goberna o seu partido. Así, fronte ao silenzo perante os anos de Mariano Raxoi na Moncloa, Feixoo dixo este sábado que non vai permitir o "desprezo" para con Galiza. o líder do PPdeG dixo que non vai aceptar que o Executivo central trate Galiza "a través do desprezo e da chantaxe", criticando que o PSOE fixese uns orzamentos no que baixaban 30% os investimentos na Galiza. Situou o PP como garantía de estabilidade fronte á "inestabilidade" do goberno español e da oposición na Galiza. Asegurou que o PP é garantía de que vai defender a liberdade lingüística e de que vai apoiar ás familias "máis que nunca". De por parte, o presidente do PP, Pablo Casado, dixo que Partido Popular e Galiza "seguen necesitando" a Feixoo "cando se convoquen eleccións autonómicas", e apelou directamente ao líder dos 'populares' galegos: "Necesitámoste, cando decidas, con quen decidas". Feixoo xa advertira: "a suma na Galiza é o PPdeG",


Summary: O Ministerio insta a Marcha Mundial das Mulleres a redixir o escrito en castelán.

O Ministerio de Xustiza vén de mandar de volta a queixa presentada pola Marcha Mundial das Mulleres en relación ao asasinato de Isabel Fuentes o 8 de maio de 2015 no CHUOU por estar en galego, segundo recolle o xornal Faro de Vigo. A institución, através dun conselleiro técnico sinala que o documento se devolve "a fin de que sexa presentado en lingua castelá, conforme ao estabelecido na lei". No concreto, a 30/92 na que de recolle que "a lingua dos procedementos tramitados pola Administración Xeral do Estado será o castelán" (artigo 36). Desde a Marcha Mundial das Mulleres, que xa puxo en coñecemento da Mesa pola Normalización Lingüística o acontecido, estudan posíbeis medidas a adoptar após serlles rexeitada a tramitación da queixa sen terse valorado a cuestión que nela se refire. O movemento feminista rexistrou a reclamación no mes de setembro e nela exixe explicacións por non se teren adoptado medidas cautelares para evitar que Aniceto Rodríguez asasinara a que fora a súa compañeira, Isabel Fuentes, malia teren sido solicitadas pola Garda Civil. A denuncia foi apoiada por 1.200 sinaturas e até unha trintena de colectivos.


Summary: CIG, CCOO, CESM-OMEGA, CSI-F, SAE e UGT denunciarán o 14, 21 e 28 de maio que o número de persoas en lista de espera supera as 60 mil, moi por riba das 38 mil recoñecidas pola Xunta, á que acusan de preparar o camiño para a implantación da sanidade privada.

CIG, CCOO, CESM-OMEGA, CSI-F, SAE e UGT levarán a cabo mobilizacións os días 14, 21 e 28 de maio en protesta polo peche de máis de 1.200 camas hospitalarias nos meses do verán decidido pola Xunta. Trátase, segundo denuncian do "maior peche de camas da historia", superior ás 1.100 camas pechadas o pasado verán e moi superior ás 600 postos inoperativos do 2010. Nas protestas o persoal sanitario deitarase no chan, en referencia a esta ausencia de camas para os pacientes. Trátase, segundo denuncian do "maior peche de camas da historia", superior ás 1.100 camas pechadas o pasado verán e moi superior ás 600 postos inoperativos do 2010 Os representantes sindicais, reunidos este venres en Compostela, denuncian así mesmo o incremento da duración e do número das persoas afectadas polas listas de espera no SERGAS, unha situación que -din- se verá agravada polo peche de camas. Ao dato oficial de 38.106 persoas en lista de espera, as organizacións sindicais da sanidade engaden as cifras de persoas nas listas de espera non estrutural, que elevarían a cifra de doentes agardando por seren atendidos a 60 mil. Centos destas persoas "levan máis de 5 anos esperando unha intervención cirúrxica", subliñan. Ao dato oficial de 38.106 persoas en lista de espera, as organizacións sindicais da sanidade engaden as cifras de persoas nas listas de espera non estrutural, que elevarían a cifra de doentes agardando por seren atendidos a 60 mil Ángel Cameselle, de CC.OO., denunciou a importancia das listas espera estruturais, que elevan en moito o número de galegos e galegas afectadas polas listas de espera, e que nalgunhas áreas sanitarias poden chegar a ser o dobre que as cifras oficiais achegadas pola Xunta. Cameselle lembrou ademais as denuncias que o Partido Popular, a través de Alberto Núñez Feijoo ou Miguel, realizaba en 2008, dende a oposición, pola existencia de listas de espera ocultas. De igual xeito, Javier Martínez, de UGT, denunciou que "a única solución que ofrece o Goberno ás listas de espera é meter os pacientes nun caixón, ou derivalos a centros privados, pero, engadiu, "os profesionais e os usuarios sabemos cal é a realidade". Mª Xosé Abuín, de CIG-Saúde, sinalou que os criterios seguidos para elixir os servizos a pechar en cada hospital ou área sanitaria carecen "de toda lóxica asistencial", e puxo como exemplo o caso de Xeriatría de Lugo, "onde se pecha un servizo ocupado ao 100% durante todo o ano, argumentando un criterio de rotación. Xa estamos tremendo por cando na rotación lle toque pechar ao servizo de UCI ou de Urxencias". "Non hai ningún argumento que xustifique estes peches", engadiu, "o que fai a Consellaría é condenar os cidadáns a non ter unha asistencia digna e condenar ao mesmo tempo ao paro a un gran número de traballadores". "Non hai ningún argumento que xustifique estes peches" Segundo Abuín, cando nun momento dado se necesita o reforzo na actividade, en lugar de chamar ao persoal que está nas listas de substitución, óptase por dobrar os turnos dos traballadores fixos. "Se se aplicase a norma do Estatuto dos Traballadores que impide que un traballador faga máis de 80 horas extra ao ano, o Sergas sería a primeira condenada", engadiu. "Algún traballador chega a facer máis de 600 horas extraordinarias ao ano. Isto non o poden soportar os profesionais, nin a poboación, nin o sistema sanitario", concluíu. Javier Martínez lembrou a situación que se xerou o pasado verán co accidente do Alvia en Angrois, que coincidiu cun gran número de camas pechadas nos centros hospitalarios: "Que solución deu este Goberno? Primeiro, contar coa boa vontade dos profesionais que estaban de vacacións, que se presentaron de forma voluntaria. E o segundo, foi a derivación de pacientes para os hospitais privados. Iso en economía chámase duplicidade, e unha xeración de máis gastos". Martínez denunciou que "os impostos dos cidadáns están sendo desviados para pagar servizos na sanidade privada, cando está demostrado que son máis baratos e máis eficaces na sanidade pública". O camiño da privatización "Todas as medidas que se están a tomar desde o goberno do PP están encamiñadas á privatización e desmantelamento da Sanidade Pública, a entregala ás mans dos lobbys sanitarios" Para María Xosé Abuín, "a Consellaría ten unha folla de ruta dirixida a privatizar a sanidade pública, todas as medidas que se están a tomar desde o goberno do PP están encamiñadas á privatización e desmantelamento da Sanidade Pública, a entregala ás mans dos lobbys sanitarios, dos que, por certo, moitos xerentes e até a propia Conselleira forman parte". Segundo Abuín, "o argumento de que a privatización se fai por aforro e por mellorar a prestación, cae polo seu propio peso", pois "nos servizos privatizados até agora son múltiples as deficiencias que vimos denunciando" e, ademais, "nunca presentaron un informe económico no que se recollera o tal aforro do que falan". A representante de CIG-Saúde sinalou que o único argumento que emprega o Goberno galego para negar estes plans privatizadores é que "o financiamento é publico". "Efectivamente, o financiamento é público, sae dos impostos que todos e todas pagamos" -dixo- "e ao final o lucro lévano as empresas privadas". "Estanse derivando os servizos que son rendibles, os que xeran beneficios, porque a sanidade privada existe para xerar dividendos", lembrou Javier Martínez, "e se teñen algunha complicación, os pacientes reingresan na sanidade pública". A consecuencia destas políticas será "a existencia de dúas sanidades: unha de calidade que poderán pagar os que teñan recursos, e outra de beneficencia para todos os demais", dixo. Martínez advertiu de que "se non hai unha intensa mobilización cidadán, acabarán co Estado de Benestar neste país". "Efectivamente, o financiamento é público, sae dos impostos que todos e todas pagamos, e ao final o lucro lévano as empresas privadas" Ao igual que Abuín, Cameselle tamén destacou a forte presión exercida polo lobbies internacionais da sanidade privada, que están a forzar os distintos gobernos, comezando polo galego, a privatizar servizos e a mudar a lexislación para asegurar que a xestión destes ámbitos externalizados non poida volver ser pública. Na comparecencia desta mañá tamén se denunciou que coa negociación do Tratado de Libre Comercio entre a UE e EEUU, "vaise afondar na folla de ruta de desmantelamento da sanidade pública". Tamén dende CEMS se advertiu da importancia de mobilizarse en defensa do sistema público de saúde, "un tesouro admirado en todo o planeta que se se perde xa non se poderá recuperar". E de igual xeito, o representante de O'Mega alertou de que as actuais políticas van encamiñadas á degradación do servizo que se presta na sanidade pública "para facilitar a súa privatización".


Summary: Ao tempo que está sendo xulgado a porta fechada o líder da Plataforma de Oposición Pola Vida, o Partido Socialista Progresista ucraíno foi ilegalizado.

O xuízo por "alta traizón" contra Viktor Medvedchuk, líder ucraíno do principal partido da oposición, agora ilegalizado, Plataforma de Oposición Pola Vida, comezou a cuarta feira a porta fechada nun tribunal de distrito da cidade de Leópolis. Zelenski desliza Ucraína cara un réxime sen oposición parlamentaria "O acceso de persoas alleas ao proceso está limitado" debido "ás acusacións contra Medvedchuk polas súas actividades cos principais líderes de Rusia en detrimento de os intereses de Ucraína", argumentou a Fiscalía. Ao tempo, o Estado ucraíno continua coa ilegalización de forzas políticas da oposición, neste caso, na xornada da cuarta feira, un tribunal de apelacións ucraíno suspendeu as actividades e requisou os bens do Partido Socialista Progresista de Ucraína, tras unha petición do Ministerio de Xustiza pola súa suposta xustificación da invasión rusa sobre Ucraína. Cimeira en Bruxelas pola adhesión de Ucraína á UE A cimeira dos países da Unión Europea (UE) na que se abordará a concesión a Ucraína do estado de candidato a membro da UE arrincou a cuarta feira. O presidente do Consello da UE, Charles Michel, expresou confianza en que Ucraína e Moldavia lograrán o estado de candidatos ao ingreso na UE. Ademais, indicou que Xeorxia tamén ten "perspectivas europeas". A UE e a OTAN buscan integrar novos Estados de Europa do leste Os líderes dos Balcáns mostraron escepticismo á súa chegada á cimeira que tamén mantiveron a cuarta feira cos líderes da UE. Os focos da cimeira balcánica están postos en Albania e Macedonia do Norte, cuxa senda europea está bloqueada por Bulgaria, que aduce diferenzas históricas e lingüísticas para vetar a súa adhesión. Neste sentido, o primeiro ministro de Albania, Edi Rama, aconsellou aos ucraínos "non facerse ilusións" sobre a súa condición de candidato a membro e lembrou que Macedonia do Norte leva xa 17 anos á espera e Albania nove. Membro de facto da OTAN Ucraína xa é membro "de facto" da OTAN, afirmou o asesor do xefe da Oficina Presidencial de Ucraína, Alexéi Arestóvich. Con todo, mostrouse "escéptico sobre a disposición da OTAN a aceptar Ucraína neste momento". A OTAN recibe a "histórica" solicitude de adhesión de Suecia e Finlandia Ademais, o xefe da OTAN, Jens Stoltenberg, afirmou que "non pode garantir" a entrada de Suecia e Finlandia á alianza atlántica. O presidente de Turquía, Recep Tayyip Erdogan, segue a manifestar que o seu Goberno non apoiará esta adhesión. Na cuarta feira tamén trascendeu que, no contexto da cimeira da OTAN que terá lugar a partir do 28 de xuño en Madrid, o presidente dos Estados Unidos de América, Joe Biden, manterá sendas reunións co seu homologo español, Pedro Sánchez, e co rei, Felipe VI.


Summary: M.V. e P.P., de 68 e 64 anos de idade, con problemas de saúde e pensións mínimas, poden perder a súa casa o vindeiro venres. Hai uns anos unha das súas fillas pediu un crédito hipotecario e eles actuaron como avalistas. Agora a filla non pode facer fronte ao pago da hipoteca pero curiosamente a vivenda suxeita á hipoteca non foi embargada.

M.V. e P.P., de 68 e 64 anos de idade, con problemas de saúde e pensións mínimas, poden perder a súa casa a vindeira semana. Hai uns anos unha das súas fillas pediu un crédito hipotecario e eles actuaron como avalistas. Agora a filla non pode facer fronte ao pago da hipoteca e o BBVA quere facerse coa propiedade do piso no que vive a parella de anciáns. Curiosamente a vivenda suxeita á hipoteca non foi embargada. A Rede de Apoio Mutuo creada en Ferrolterra reuniuse este mércores despois de que as entidades que a compoñen fosen alertadas da situación por membros da comunidade de veciños dun dos edificios do barrio de Caranza, na rúa Alcalde Quintanilla, onde reside a parella. Este venres ás 5 da tarde volverá ter unha asemblea nos locais da asociación Fuco Buxán e para a próxima semana prepara accións legais e de presión pública para deter o embargo. A filla tentou que o banco lle embargase a súa casa no canto da da seus pais, pero a entidade non aceptou a proposta polo de agora. A filla tentou que o banco lle embargase a súa casa no canto da da seus pais, pero a entidade non aceptou a proposta polo de agora A policía, que xa se persoou na súa vivenda cando menos nunha ocasión, advertiulles de que se presentará de novo o venres 28 de setembro para executar o desafiuzamento, acompañada dos servizos sociais do Concello.


Summary: Desde esta sexta e até o vindeiro 14 de decembro, e en quendas de dous días, ducias de afiliad@s da CIG tomarán parte nunha folga de fame para amosaren o seu apoio aos tres sindicalistas condeados a tres anos e 1 día de prisión por participaren na folga do comercio e alimentación de 2009. O secretario xeral da central, Suso Seixo, iniciará esta medida de protesta xunto con Marcos Cadórniga, un dos sindicalistas condenados. Aliás, o 15 de decembro haberá unha manifestación nacional en Pontevedra para denunciar a criminalización e represión da actividade sindical

Haberá ampliación Pola volta de medio cento de persoas participarán de xeito rotatorio desde esta sexta e até o vindeiro 14 de decembro na folga de fame que a CIG vén de impulsar en apoio e solidariedade cos tres sindicalistas (Marcos Cadórniga e Carlos Alján, da CIG, e Carlos Búa, de CCOO) condenados a tres anos e un día de cárcere cada un por tomar parte na folga de alimentación e comercio de Pontevedra en 2009. Desde esta sexta e até o 14 realizaranse quendas de dous días, coa participación de dúas persoas en cada quenda, número que se ampliará a tres perante a gran demanda de persoas que queren tomar parte nesta protesta simbólica contra a criminalización e represión sindical. Nos últimos meses sucedéronse sentenzas con fortes condenas contra sindicalistas, nomeadamente da CIG A primeira quenda será realizada, fronte á Audiencia Provincial de Pontevedra, polo secretario xeral da CIG, Suso Seixo, e Marcos Cadórniga, un dos sindicalistas condeados. Na segunda, tomarán parte o secretario comarcal da central nacionalista en Pontevedra, Rafael Iglesias, e Carlos Alján, outro dos condeados. E así, sucesivamente, iranse realizando as quendas. A partir da vindeira segunda feira, día 26, sumaranse a esta folga de fame afiliad@s de CCOO. UGT analizará na súa comisión se tamén dá o paso de adherirse á esta folga. A partir da vindeira segunda feira, día 26, sumaranse a esta folga de fame afiliad@s de CCOO Concentracións e manifestación Mais a folga de fame non é o único acto que se vai desenvolver nestas semanas en apoio aos sindicalistas condenados e como denuncia da situación de criminalización e represión do movemento social que se está a dar en paralelo ao aumento do malestar social e das protestas cidadás pola crise. Así, o vindeiro 4 de decembro realizaranse concentracións perante os xulgados das sete principais cidades galegas. E o 15 de decembro, e como remate da folga de fame, Pontevedra acollerá unha manifestación nacional en apoio aos sindicalistas represaliados e para evidenciar o rexeitamento sindical a un escenario de recortes e ataques aos dereitos e liberdades sindicais. Cadórniga, Aljan e Búa: impedir a loita sindical en tempos de amplo malestar social O Xulgado do Penal nº 1 de Pontevedra fixo pública a principios de xullo a sentenza pola cal se condenaba a tres anos e un día de prisión a Marcos Cadórniga, liberado sindical de CIG-Servizos, Carlos Alján, delegado da central sindical nacionalista en Froiz e o sindicalista de CCOO Carlos Búa, pola súa particiación na folga de comercio de alimentación en 2009. Unha sentenza que a executiva da central nacionalista xa avaliara entón como absolutamente desmedida e que entendía que tiña como obxectivo criminalizar o sindicalismo e limitar a súa capacidade de actuación na defensa dos dereitos das traballadoras e traballadores.


Summary: Dezaseis puntos para que "a desintelixencia non estrague este tempo de esperanza" compoñen un texto no que se apela á unidade para, entre outras propostas, "deixar de ser un país soterrado, invisíbel e marxinado no Estado español".

'Pola unión' é o título do manifesto que a revista Luzes de Galiza publica no seu número 21. Unha declaración de intencións, un editorial ou unha opinión? En calquera caso, un manifesto de 16 pontos no que, de proa a poa, fai un chamemento a prol da unidade. "A xente está pola unión porque é un imperativo cando se dá unha situación de emerxencia", afírmase no punto nº10. 'Luzes' volveu ás rúas en 2013 da man de Manuel Rivas e X.M Pereiro, que recuperaron así un cabezallo nado en 1985 en Sada e que marcara todo un fito no universo do papel en Galiza. O 'Manifesto' deste nº21 de 'Luzes' vai acompañdo dunha estampa da IWW (Industrial Workers of the World), o sindicato de traballadores que xurdiu en Chicago (EUA) en 1905 froito da teima de operarios comunistas, anarquisas e socialistas revolucionarios. "A xente quere a unión para deixar de ser un país soterrado, invisible e marxinal no Estado español, unha frase subordinada no día da Ofrenda", escrébese no punto número 15 deste escrito. "A xente está pola unión. A xente quere cambiar este país para mellor", afírmase nos puntos 1 e 2 do manifesto. "Imperativo" O escrito que se publica neste número 21 de 'Luzes de Galiza' manifesta no seu punto número 14 que "a xente está pola unión porque esa unión xa existe en potencia, xa existe, no pobo, a xeito de gran espazo cívico, de liberdade e imaxinación democrática, onde leveda e medra o pan de Galicia". Un documento que conclúe, ponto 16, que "a xente quer a unión porque é posíbel".


Abrir o xornal cada día convértese nun acto heroico por denigrante: cada día máis imputados no panorama financeiro galego, o prezo dos alimentos, da luz e do gas encarecéndose, a invención do canon da auga para asfixiarnos un pouco máis se cadra, os recortes salvaxes en sanidade e educación, en fin, que da cultura xa sería mellor non falar. A Fundación Cela, que desastre, cantos cartos de subvencións –cartos de todos nós– empregados para que a súa presidenta levase unha vida a todo tren en Madrid mentres que o legado do único premio Nobel galego apodrece en Iria Flavia ou no monte Gaiás… E entre tanto mofo, hai que salvar a fundación e hai que salvar o euro! Moi ben, e quen nos salva a nós? "Sempre nos quedará a literatura", como dicía aquela muller que tivo catro fillos seguidos e que aseguraba, puido sobrevivir a aqueles axitados anos de crianza grazas á lectura de libros "Sempre nos quedará a literatura", como dicía aquela muller que tivo catro fillos seguidos e que aseguraba, puido sobrevivir a aqueles axitados anos de crianza grazas á lectura de libros que a evadían da tolemia na que se convertera a súa existencia. Será por tantos desalentos que estes días non podo deixar de pensar no libro de J.D. Salinger cuxo título orixinal é The Catcher in the Rye (O Gardián entre o Centeo). A súa primeira edición data de 1945 pero coido que está de rabiosa actualidade. Moito se ten falado desta obra ata converterse nun obxecto literario de culto. A maioría dos comentarios que teño lido acerca dela afirman que é unha novela que retrata como ningunha outra esa difícil e controvertida etapa do ser humano chamada adolescencia. Para min é un libro extraordinario que supera con creces esta visión simplificada. Son algo máis de 200 páxinas que resumen a sociedade de consumo occidental, con todas as súas eivas éticas e morais, esas que seguramente, ao longo das sucesivas décadas, nos teñen levado á situación actual, xa non de impás senón de regresión que estamos a padecer. Dende John Updike ata Michel Houellebech, pasando por algunhas boas novelas de Ian McEwan, a fatiga vital e a propia existencia humana son examinadas de xeito descarnado, despiadado, a través da literatura. Pero a visión de Salinger, por ser case pioneira, leva a palma. O protagonista, un rapaz adolescente dunha familia de clase media norteamericana vai de internado en internado tratando de superar a morte dun irmán e o baleiro existencial que esta lle provoca. A incapacidade dos seus pais de entendelo e a conseguinte falta de apoio que precisa fan que, durante un Nadal, deambule solitario polos recunchos máis sórdidos e escuros da sociedade na que se sinte atrapado, tratando de procurar un plan alternativo á súa existencia, nun intento desesperado de fuxida cara adiante que o deixará esgotado e maltreito co único consolo do amor da súa irmá pequena que representa a inocencia nun mundo desquiciado. Pero será el o que remate internado nun psiquiátrico. Porque Holden cre na verdade, na beleza e no amor e non sinte ningún respecto polas convencións sociais que agochan as miserias dos individuos, aborrece as conciencias adormecidas. Pero ama profundamente a literatura, as verbas É por iso que o protagonista d'O Gardián entre o Centeo non só asume as pautas de comportamento que poderíamos cualificar como normais da personalidade dun adolescente, senón que amosa un comportamento nihilista que demostra unha visión moi madura da realidade ao sentirse impotente perante as inxustizas que a vida lle plantexa: un sistema educativo obsoleto e clasista do que é víctima, un xeito excesivamente competitivo de relacionarse cos compañeiros, un fracaso amoroso por mor de estúpidos prexuízos, a falla de comunicación cos proxenitores, e unha admiración tenra pola infancia, polos cativos que representan a inocencia do ser humano, a materia de que están feitas as persoas aínda sen perverter. En definitiva, un lugar cedido á esperanza, unha mostra de que un futuro mellor é sempre posible. Holden Caulfield –probablemente alterego do propio Salinger– asume un nihilismo que expresa unha crítica política e cultural e pon en entredito os valores e as crenzas da súa sociedade. Porque Holden cre na verdade, na beleza e no amor e non sinte ningún respecto polas convencións sociais que agochan as miserias dos individuos, aborrece as conciencias adormecidas. Pero ama profundamente a literatura, as verbas. Vivimos nun mundo de mentiras onde a destrución do estado de benestar é denominado polo goberno español como un "conxunto de reformas económicas", o rescate é unha "inxección de liquidez", a suba do IVE é unha "redistribución de impostos" Vivimos nun mundo de mentiras onde a destrución do estado de benestar é denominado polo goberno español como un "conxunto de reformas económicas", o rescate é unha "inxección de liquidez", a suba do IVE é unha "redistribución de impostos", e así sucesivamente. Non lles queda nin unha soa promesa eleitoral por incumprir. Por iso precisamos tanto a literatura, para que nos devolva a cordura, para distinguir mellor as mentiras, para que os corvos que se comen o centeo se absteñan de facelo, para multiplicar os gardiáns entre as promesas e que non nos falte o pan. Que non nos quiten nunca as palabras!