A Fundación CYD presentou o informe Las universidades españolas. Una perspectiva autonómica, que amosa a dimensión das tres universidades galegas, que nos últimos anos perderon alumnos, persoal docente e investigador e viron diminuír o seu financiamento. Outros indicadores, coma a escasa porcentaxe de profesores e profesoras menores de 35 anos, o baixo número de alumnos e alumnas estranxeiras ou o limitado investimento en I+D son igualmente preocupantes. Compensados, iso si, por datos mellores en canto ao peso das mulleres entre a comunidade universitaria, o número de patentes presentadas, a menor taxa de abandono, a escasa penetración das universidades privadas ou o reducido prezo das matrículas. Nos últimos catro anos o número de alumnos e alumnas descendeu dende os 65.180 ata os 59.353, case un 10% menos. O PDI pasou de 5.642 a 5.258. O número de PAS tamén caeu: de 2.775 a 2.726 Comunidade universitaria As tres universidades galegas suman 59.353 alumnos e alumnas nos graos (o 4,2% do total estatal) e 5.501 alumnos e alumnas de máster (4,9% no conxunto de España. No curso 2013-14 ofreceron 11.791 prazas, para as que houbo unha demanda de 16.663 persoas, matriculándose finalmente 10.846 estudantes de novo ingreso. O PDI está formado por un total de 5.258 traballadores e traballadoras. As tres universidades suman 2.726 PAS. Nas universidades galegas estudan máis mulleres que homes, cun predominio feminino que supera a media do Estado Evolución negativa: menos alumnos, menos PDI, menos PAS Entre o curso 2009-2010 e o 2013-2014 o PDI nas tres universidades galegas pasou de 5.642 a 5.258. O número de PAS tamén caeu: de 2.775 a 2.726. O número de alumnos e alumnas descendeu dende os 65.180 ata os 59.353, case un 10% menos. Máis mulleres entre o alumnado Nas universidades galegas estudan máis mulleres que homes, cun predominio feminino que supera a media do Estado tanto nos graos (61,6% fronte a 58,5%), máster (58,3% fronte a 53,8%) coma nas teses doutorais aprobadas (53,4% fronte a 49,2%). Pouco alumnado estranxeiro Os campus galegos están moi por debaixo da media española na súa capacidade de atraer alumnado estranxeiro: apenas o 1,4% nos graos (fronte ao 2,7% do conxunto do Estado) Os campus galegos están moi por debaixo da media española na súa capacidade de atraer alumnado estranxeiro, que representa apenas o 1,4% dos matriculados e matriculadas nos graos (fronte ao 2,7% do conxunto do Estado e ao 5% que se rexistra en Madrid, Cataluña, Comunidade Valenciana, Navarra ou Canarias). A mesma análise pode facerse nos estudos de máster: só o 6,7% dos alumnos e alumnas en Galicia proceden de fóra de España, apenas un terzo do que representan na media española (18,4%), con datos que encabeza Castela-León (38%), Navarra (33%) ou Cataluña (31%). Algo superior é a porcentaxe de teses de doutoramento realizadas en Galicia por estudantado foráneo: representan o 20,8% do total, preto da media española (24,9%), que encabezan Cataluña (35%) e Estremadura (29%). Peso das universidades privadas O peso das universidades privadas é aínda pequeno en Galicia, moi inferior ao que xa acadaron noutros territorios, aínda que pouco a pouco van abríndose camiño coa aquiescencia da Consellaría de Educación. No conxunto do Estado os centros privados chegan xa ao 12,5% dos alumnos e alumnas de graos e o 29% dos alumnado dos másteres Menos créditos aprobados, pero menor abandono A taxa de rendemento nas universidades galegas (relación entre créditos matriculados e aprobados) é inferior á media española (74,5% fronte a 76,3%), pero rexístranse moitos menos abandonos A taxa de rendemento nas universidades galegas (relación entre créditos matriculados e aprobados) é inferior á media española (74,5% fronte a 76,3%), pero rexístranse moitos menos abandonos (a taxa de abandono é do 15,3%, seis puntos por debaixo da media). Tamén é superior en Galicia a nota media dos expedientes do alumnado egresado (7,41 fronte a 7,26). O prezo das matrículas, entre os máis baixos As universidades galegas contan coas matrículas máis baratas de todo o Estado, cando menos nos estudos de grao. O prezo medio do crédito (11,9 euros) é moi inferior á media (18,6) As universidades galegas contan coas matrículas máis baratas de todo o Estado, cando menos nos estudos de grao. O prezo medio do crédito (11,9 euros) é moi inferior á media (18,6). Cataluña e Madrid superan os 30 euros por crédito matriculado. Nos másteres habilitantes para o exercicio de profesións reguladas, en cambio, os prezos en Galicia (25 euros por crédito) sitúanse case no mesmo nivel que o conxunto de España (26,9). Nos másteres non habilitantes, os prezos das universidades galegas (26,5) volven ser os máis baratos, moi por debaixo da media (40). O profesorado, de máis idade e funcionario A porcentaxe de PDI nas universidades galegas menor de 35 anos é do 4,6%, moi inferior á media das universidades españolas (9,2%) A porcentaxe de Persoal Docente e Investigador nas universidades galegas menor de 35 anos é do 4,6%, moi inferior á media das universidades españolas (9,2%). Igualemente, a proporción de PDI por riba dos 60 anos (16,1%) supera a media (13,2%), dous indicadores que amosan un avellentamento do profesorado e as dificultades das xeracións máis novas para acceder á docencia. Isto ten tamén como consecuencia que en Galicia unha maior porcentaxe de docentes gozan de figuras laborais estables (73,3% fronte á media de 58,7%) e que tamén hai unha maior proporción de persoal con praza fixa (56,7% fronte a 40,9%). Ingresos e gastos, na media Entre 2009 e 2013 as universidades galegas reduciron os seus ingresos un 15,6% (por riba da media: 12,6%) e tamén recortaron os seus gastos máis que o conxunto do Estado (8,4% fronte a 6,9%) As universidades galegas tiveron no curso 2013-14 uns ingresos económicos por alumno/a de 6.815 euros, lixeiramente por debaixo da media española (6.856), situándose en 10ª posición entre as 17 autonomías. Os gastos por alumno/a si superaron (tamén por pouco) a media: 6.724 fronte a 6.498, sendo Galicia a 7ª comunidade neste indicador, que encabezan Euskadi e Navarra. Entre 2009 e 2013 as universidades galegas reduciron os seus ingresos un 15,6% (por riba da media: 12,6%) e tamén recortaron os seus gastos máis que o conxunto do Estado (8,4% fronte a 6,9%). Titulados/as subrecualificados/as para os seus empregos O 35% dos e das tituladas universitarias galegas están sobrecualificadas para o seu posto laboral. Esta porcentaxe supera a media española (33,1%) e sitúase a medio camiño entre as comunidades cunha taxa de sobrecualificación menor (Navarra e Cataluña, ao redor do 25%) e rexións como Aragón, A Rioxa ou Castela-León que roldan ou superan o 40%. Máis paro -relativo- entre os e as universitarias que noutros territorios O 35% dos e das tituladas universitarias galegas están sobrecualificadas para o seu posto laboral. Esta porcentaxe supera a media española (33,1%) A taxa de emprego dos e das egresadas galegas está ao mesmo nivel que a media española (68% e 69,9%, respectivamente), o mesmo que a taxa de paro (14,7% e 14,3%). Tendo en conta que Galicia rexistra cifras de desemprego menores que o conxunto do Estado, isto implica que o diferencial á hora de acceder a un emprego entre aqueles que teñen estudos universitarios e os que non o teñen é menor en Galicia (6,2 puntos menos de paro, fronte aos 9,4 da media española). Menor investimento en I+D, máis patentes O investimento de Galicia en I+D representa só o 3,6% do total estatal, menos do que lle correspondería por poboación e importancia das súas universidades. Mentres que o conxunto de España dedida a investigación e desenvolvemento o 1,24% do seu PIB, en Galicia esta cifra é moito menor: 0,86%, só por diante de Canarias, Baleares, Estremadura, Castela-A Mancha e La Rioja. O investimento en I+D de Galicia é menos da metade do que realizan Euskadi, Navarra ou Madrid. As universidades galegas ocupan unha boa posición no referente á solicitude de patentes de ámbito estatal, sumando o 9% do total As universidades galegas si ocupan unha boa posición no referente á solicitude de patentes de ámbito estatal, sumando o 9% do total (moi por riba do peso poboacional de Galicia ou do peso dos seus centros de investigación). De feito, poñendo este indicador co número de investigadores e investigadoras nas tres univiersidades, Galicia ocuparía a segunda posición, só por detrás da Rioxa. En canto ás patentes de ámbito mundial, Galicia ocupa igualmente un lugar destacado, co 6,9% de todas as presentadas por España, e unha terceira posición en termos relativos. En publicacións científicas as tres universidades melloran así mesmo a súa posición relativa en función do seu número de alumnos e alumnas: representan o 5,9% do total.


Summary: O novo Plan de Prevención e Defensa Contra os Incendios Forestais de Galicia (Pladiga), publicado por Medio Rural, tamén prevén que haxa catro brigadas helitransportadas e dous helicópteros menos. A contratación a través de SEAGA baixa en 535 traballadores, e algúns trasvásanse á empresa privada Natutecnia

O novo Plan de Prevención e Defensa Contra os Incendios Forestais de Galicia (Pladiga), publicado por Medio Rural, establece que o operativo da Xunta de Galicia na campaña de verán estará composto por 5.689 persoas, 363 menos que en 2011. O plan revela igualmente a diminución de dous helicópteros, que pasan de 26 a 24, e descenden así mesmo as brigadas helitransportadas, de 24 a 20. A CIG denunciara nas últimas semanas os intentos de realizar unha "privatización encuberta" destas brigadas helitransportadas, cuxo persoal é contratado a través da empresa Natutecnia A CIG denunciara nas últimas semanas os intentos de realizar unha "privatización encuberta" destas brigadas helitransportadas, cuxo persoal é contratado a través da empresa Natutecnia. E de feito, para cubrir os postos desas vinte brigadasm, no apartado de contratación de persoal, aparece un campo, baixo a denominación contratación persoal medios aéreos, que suma 172 persoas, pero non especifica a través de que empresa son contratados nin de quen dependen, aínda que en calquera caso figuran nun campo distinto ao de medios propios. A redución final en 363 persoas cadra co descenso na contratación a través da empresa pública Seaga, que pasa de fornecer 2.225 persoas a 1.690, uns 535 traballadores menos, dos que 172 son contratados por Natutecnia. A CIG afirmou esta semana que Natutecnia estaba realizando probas físicas sen ningún tipo de concurso público previo e acusaba a compañía de contar con "listas negras" para excluír traballadores con anos de experiencia para "limpar a empresa de xente que reivindique os seus dereitos laborais". Con todo, Medio Rural deféndese dicindo que aínda que vaia haber menos persoas loitando contra o lume, o servizo non se vai ver prexudicado, pois vai aumentar a xornada laboral de todos eles Con todo, Medio Rural deféndese dicindo que aínda que vaia haber menos persoas loitando contra o lume, o servizo non se vai ver prexudicado, pois vai aumentar a xornada laboral de todos eles. Cada traballador realizará "un total de 66 días de traballo efectivo fronte aos 57 que viñan tendo segundo o antigo sistema de libranzas do total de 92 días de campaña de verán", segundo a Xunta. Sindicatos e expertos teñen advertido en anteriores ocasións que un incremento das xornadas laborais e unha diminución das xornadas de descanso poderían poñer en risco a capacidade de actuación dos traballadores en situacións extremas. O resto de traballadores, até 5.689, son os 491 funcionarios, 877 laborais fixos, 626 fixos descontinuos e 1.095 a través de convenios que forman parte do dispositivo contra o lume. No que respecta aos medios materiais, o Estado segue achegando entre 10 e 13 medios aéreos, a Xunta mantén os 160 medios terrestres e os consistorios as súas 130 motobombas.


Summary: As lesbianas nunca existiron. Os homes homosexuais comezan a ver desterrada a imaxe colectiva de que os convertía en carne de canón social, mentres as lesbianas moitas veces permanecen fóra da vida pública, relegadas ao desgastado imaxinario das bolleras ou, como moito, ao ideario da bisexualidade cultivado na industria do porno.

As lesbianas nunca existiron. Camioneiras, tortilleiras, marimachos…, constrúen en realidade a vella metonimia dun estilo de muller inadaptado aos cánones tradicionais do patriarcado. Os homes homosexuais comezan a ver desterrada a imaxe colectiva de que os convertía en carne de canón social e da Lei de perigosidade, que non se abolíu até 1986. E mentres se van erguendo referentes gays en diversas áreas –pero o deporte, por exemplo, é unha rotunda excepción-, as lesbianas permanecen fóra da vida pública, relegadas ao desgastado imaxinario das bolleras ou, como moito, ao ideario da bisexualidade cultivado na industria do porno. As lesbianas non existen. Por iso tampouco aparecen na homilía do vernes santo oficiada polo bispo Juan Antonio Reig Pla As lesbianas non existen. Por iso tampouco aparecen na homilía do vernes santo oficiada polo bispo Juan Antonio Reig Pla e retransmitida por Televisión Española que causou a denuncia ante os tribunais pola Federación Estatal de Lesbianas Gais Transexuais e Bisexuais (FELGTB) e o Colectivo de Gais de Madrid por "provocación á discriminación e ao odio". Falaba o bispo daqueles que, conducidos polas ideoloxías, atopan o inferno en clubes de homes nocturnos. Nada dicía das mulleres homosexuais, o que é sintomático. Na xerarquía da Igrexa oficial, as mulleres conforman o último chanzo, o final dunha alta pirámide, que as exclúe de calquera outro tipo de consideracións, a risco de ser descabalgadas. No estudo de Judith Brown Immodest Acts (Actos impúdicos, 1986), sobre a vida de Benedetta Carlini (1590), coñecida como a monxa lesbiana, recolle reflexións de por que se silenciaba o lesbianismo. A intención era descualificalo como asunto serio: "Moitas leis civís contra relacións entre o mesmo sexo, incluíndo a lei inglesa de 1533 que castigaba a sodomía coa morte, non facían mención específica ás mulleres. En cambio eran moi explícitos cos actos cometidos polos homes e as penalidades que se lles debían impor. Dado o coñecemento que os europeos tiveron sobre a existencia da sexualidade lesbiana, a súa neglixencia con respecto a este tema en dereito, teoloxía e literatura indica que non quixeron darlle crédito. Para moitos homes do seu tempo, a atracción mutua das mulleres non era asunto serio". "Para moitos homes do seu tempo, a atracción mutua das mulleres non era asunto serio" En canto ao episodio do bispo Juan Antonio Reig Pla, tamén pasaron case inadvertidos os seus ataques á muller: as que abortan e teñen que sufrir un insomnio "de anos e anos"; e as que, enganadas polos seus xefes, "danlle favores sexuais para permanecer no emprego ou ascender". Pode que o acoso non sexa pecado, pero si figura no Código Penal. "A homosexualidade é obxectivamente desordeada" Para tensar a controversia, o portavoz da Conferencia Episcopal Española, Martinez Camino, acaba de proclamar en roda de prensa que a homosexualidade "é obxectivamente desordeada; se é ou non unha enfermidade terán que dicilo os psiquiatras e, como saben, hai moitas e variadas opinións". A verdade, no que si existe unanimidade dentro das sociedades médicas e psiquiátricas é en que convertir en acto o desexo sexual por un neno ou unha nena, a pederastia, constitúe unha conduta ademais de desordeada, delictiva. Políticos no armario "Os homosexuais sufrirán na súa loita unha opresión común", escribía a psicóloga e historiadora Victoria Sau no ano 1979, "pero as lesbianas padecen ademais unha dobre discriminación, tamén por seren mulleres". Máis de trinta anos despois, a afirmación continúa vixente. E incluso se tambalea a situación legal que mudara no Estado español tras a aprobación do matrimonio homosexual. Mentres se agarda a que o Tribunal Constitucional se posicione fronte ao recurso de inconstitucionalidade que presentou o Partido Popular á Lei, son moitas as voces críticas cun modus operandi dentro do partido, que opta por armarizar públicamente aos seus cargos homosexuais mentres o partido defende posicións homófobas. Menos presenza no colectivo Dentro do colectivo LGTB a presenza física dos homes resulta superior e a súa voz continúa a ser a máis escoitada. Incluso a situación do home homosexual úsase de referente interno e marxina as peculiaridades do resto dos grupos. "Pode ser que hoxe grazas ás leis, e non ao feminismo, mágoa, as lesbianas sexan algo máis toleradas ou tidas en conta dentro do propio movemento homosexual" A investigadora Mónica Bar Cendón, autora de Feministas galegas. Claves dunha revolución en marcha, escribe sobre a discriminación da lesbiana dentro dos movementos feminista e homosexual: "Pode ser que hoxe grazas ás leis, e non ao feminismo, mágoa, as lesbianas sexan algo máis toleradas ou tidas en conta dentro do propio movemento homosexual". E, referíndose ao nacemento de asociacións a prol da loita gay, a finais dos 70, considera que "o sector lesbiano, malia ir medrando e visualizándose nas asembleas non deixa de ser un grupo marxinado dentro do propio grupo. Había certa inercia nalgunhas feministas heterosexuais, herdada dos partidos de esquerdas, de non tomar en serio as reivindicacións das lesbianas e, incluso considerar a homosexualidade, tanto feminina como masculina como 'vicio burgués'. De feito, as lesbianas queixábanse de soportar a 'ditadura heterosexual' nas discusións sobre sexualidade dentro das organizacións". Segundo lle contaba Chicha Nóvoa, da Asemblea da Coruña, "tremendas eran as discusións sobre os orgasmos vaxinais; non era militante dicir que non existía, imaxínate que nivel". A presentadora Sandra Barneda e a actriz Tanià Sarriàs veñen de contribuír á normalidade lésbica facendo público o seu matrimonio. Igual que axuda o prestixio da actiz Elena Anaya Día da visibilidade Desde 2008 dedícase o 26 de abril á visibilidade lésbica. Nesta ocasión lánzase "unha chamada ás lesbianas de relevancia pública a rachar co silencio" e "servir como exemplo para que a outras mulleres en situación más complicada lles sexa algo máis doado". Nun manifestó asinado pola FELGTB piden así mesmo a fin da discriminación no acceso a técnicas de reprodución asistida e lanzan un video con diferentes rostros no que participan, entre outras, a cantautora Inma Serrano, un dos poucos personaxes públicos que non agocha a súa homosexualidade. No mundo, hai a penas un feixe de exemplos: Ellen DeGeneres, Cynthia Nixon, Jodie Foster… En España, a prensa rosa ocúpase do tema, fala das loitas de poder e malas sangues das tonadilleras e engade morbo inservíbel. A presentadora Sandra Barneda e a actriz Tanià Sarriàs veñen de contribuír á normalidade lésbica facendo público o seu matrimonio. Igual que axuda o prestixio da actiz Elena Anaya, moi alonxada, ademais, dos tradicionais estereotipos.


Summary: Malia as promesas do goberno autonómico, o prezo medio ao produtor polo leite en xaneiro non sobrepasará os 33 céntimos, cotización por baixo dos custos de produción, que se moven entre os 36 e 38

A principios de decembro, Xunta e diferentes sindicatos agrarios asinaron un acordo polo cal se fixaba un compromiso para que o prezo que se pague ao produtor de leite a comezos de ano se puxese ao nível dos custos de produción, entre 36 e 38 céntimos. O pacto realizouse en plena vaga de mobilizacións e protestas do sector leiteiro galego, con suspensión incluída de entrega de leite a industria e distribución. Mais o contido dese acordo semella estar destinado a ser papel mollado. O motivo? Que a evolución dos prezos do leite non están a se axustar ao contemplado no pacto. De feito, e segundo os propios cálculos dos e das produtoras, de manterse a evolución, a finais de xaneiro o litro de leite pagaríaselles a 33 céntimos. Por baixo do custo de produción. O que significa que, apuntan, gran parte das explotacións seguirían a ter perdas e que a súa situación sería insostíbel. Desde organizacións como a OPL, de feito, non se descarta que volvan as mobilzacións e protestas ante o que consideran un "engano". Desde a sinatura do pacto coa Xunta, a suba do leite limitouse a un 10 por cento do acordado. Perdas e peches Desde 2005, entrementres os ingresos d@s gandeir@s galeg@s pola venda de leite medraron un 0,9%, os custos de explotación fixérono nun 29,6%, co cal a súa renda caeu nun 43%. Isto está provocado en boa medida porque o prezo que reciben é dos máis baixos da Unión europea e o máis baixo do Estado español: un 5,5% menos que a media estatal, un 5,48% inferior ao de Portugal, un 1,10% inferior ao de Francia, un 5,65% ao de Alemaña e un 12,16% inferior ao de Holanda. Entre 2005 e 2010, segundo datos oficiais, perdéronse na Galiza máis de 4.500 explotacións leiteiras. E desde entón o panorama non fixo senón empeorar. As 11.000 restantes están na corda frouxa, recoñecía o sector a finais de ano. E por volta de 3.000 explotación lácteas acollidas ao plan de modernización nos últimos anos están a piques de suspender pagos.


Summary: O fenómeno Xabarín foi un fito histórico da televisión galega e un referente para unha xeración enteira. Situouse na vangarda do audiovisual e descubriu todo un mundo de entretemento infantil e xuvenil moderno e de calidade. Actualmente, presta nome e imaxe a unha iniciativa popular que pretende chegar ao Parlamento para devolver o galego á mocidade a través de programación específica. Seguimos as pegadas do Xabarín e descubrimos o camiño ao futuro da televisión na nosa lingua.

O Xabarín Club é unha desas cousas da vida que transcende os seus propios límites até non precisar presentación nin explicación. Só mencionalo activa a memoria colectiva dunha xeración que, a mediados dos anos 90, merendaba diariamente co porco bravo máis famoso da Galiza. Na nosa mente proxéctanse lembranzas dos debuxos animados que acaparaban a nosa atención, das cancións que aprendemos a forza de karaoke e dos concursos telefónicos nos que se podía gañar ou perder cun simple "oink!". O carné do club era a posesión máis apreciada e non había crianza que non agardase ver a súa fotografía en pantalla o día do seu aniversario. O Xabarín popularizou na Galiza a animación xaponesa e norteamericana con series míticas como As Bólas Máxicas, O doutor Slump, Doraemon, Capitán Planeta, As tartarugas mutantes ou Gatocán. E aínda houbo lugar para a produción propia, como o espazo Xabarín News ou a serie Os Vixilantes do Camiño. Mais, sen dúbida, o prato forte eran as cancións da súa banda sonora, presentadas en videoclips protagonizados pola vangarda musical do país e parte do estranxeiro. Bandas representativas do rock bravú e da movida viguesa como Os Diplomáticos de Montealto, Siniestro Total, Os Resentidos, Aerolíneas Federales ou Heredeiros da Crus entretíñannos sen censura nin paternalismo, con mensaxes subversivas, moito humor e un gran respecto pola nosa intelixencia. Sen esquecer a ligazón co mundo da lusofonía da man dos Kussondulola, As Amarguinhas ou Despe e Siga, que nos descubriron o son internacional da nosa lingua. A xénese do porco bravo O programa naceu como "un encargo interno de produción propia para as tardes e fins de semana con contidos infantís e que tivese un club social, algo que existía nos clásicos como Disney e tamén noutras televisións autonómicas como a TV3", conta o xornalista e alma mater do Xabarín, Suso Iglesias. O éxito do espazo explícao, en gran medida, por un contexto favorábel tanto a nivel audiovisual como cultural, artístico e lingüístico. "Era un bo momento para as televisións autonómicas, que levaban poucos anos de emisión, tiñan moito impulso e vivían un escenario menos competitivo", afirma Iglesias, "e nós tivemos a sorte de estar espertos para aproveitar a conxuntura". Segundo o creador do Xabarín, un dos elementos fundamentais que lle deu continuidade e creou vínculo coa audiencia foi a propia idea de club social. Outro elemento chave foi a posibilidade de participación directa e interacción, que reforzou ese sentimento de pertenza. Os contidos, pola súa parte, "viñeron determinados pola liña habitual da cadea, que os obtiña a través das compras realizadas pola Federación de Televisións Autonómicas", explica. [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza que acompaña o Nós Diario deste sábado, 14 de novembro. Á venda nos quiosques. Se aínda non es subscritora ou subscritor, podes facerte asinante nesta ligazón]


Summary: A de Viveiro é a primeira Escola de Idiomas de Galiza con nome específico, e este é un nome de muller: Luz Pozo Garza.

A Escola Oficial de Idiomas (EOI) de Viveiro é a primeira de Galiza en nomearse cun nome específico, elixindoademais para iso un nome de muller: o da poeta e membro da Real Academia Galega Luz Pozo Garza. A prppia Pozo garza estivo no acto de cambio de nome Un cambio que se produce no marco da campaña #NomearnosEnLila que impulsa o Observatorio da Mariña pola Igualdade. "Consideramos o paso dado pola EOI de Viveiro, agora EOI de Viveiro Luz Pozo Garza, como un magnífico exemplo para outras institucións académicas e Escolas de Idiomas do país e que sitúa á EOI de Viveiro na vangarda do feminismo na educación, guiando á xente moza nos camiños da igualdade real entre mulleres e homes", salientan desde o Observatorio. E aínda fica facer: entre 46 centros de ensino públicos existentes na Mariña, tan só dous centros educativos teñen nome de muller.


Summary: O comité intercentros do persoal laboral da Xunta denuncia a recente decisión de eliminar 251 postos de traballo na administración e acusa a Feijóo de mentir

O comité intercentros, que representa aos e ás traballadoras da Xunta de Galiza, considera unha "brutalidade" a decisión do goberno presidido por Feijóo de iniciar un ERE encuberto que implica, entre outras consecuencias, 251 despedimentos na Consellaría de Traballo, aliás doutras medidas laborais prexudiciaismpara os e as empregadas públicas. "A proposta de modificación da relación de postos de traballo da Consellaría de Traballo e do Benestar presenta unha redución de 251 efectivos. Esta brutal eliminación de postos de traballo non só afecta a postos vacantes; tamén implica o despedimento do persoal laboral indefinido, 19 postos de traballo, aos que se lles aplica a reforma laboral do goberno de Rajoy; despedimentos obxectivos por causas económicas. Por primeira vez a Xunta fará uso desta reforma laboral que prima o despedimento case que gratuíto". "Por primeira vez a Xunta fará uso desta reforma laboral que prima o despedimento case que gratuíto" Rexeitamento O comité intercentros do persoal laboral da Xunta de Galiza rexeita, mediante un comunicado, "enerxicamente, esta política de destrución dos servizos públicos".Nesta liña, fan un chamamento aos empregados públicos para se mobilizar "e tentar impedir esta brutal amortización dos postos dos nosos compañeiros e compañeiras de traball"o.


Summary: A dereita venezolana promove un referendo revocatorio contra Nicolás Maduro. O presidente alerta dun novo Plan Cóndor en América Latina.

As mobilizacións convocadas polas forzas da dereita venezolana, organizadas na Mesa de Unidade, esta cuarta feira como parte da campaña arredor da convocatoria dun referendo revocatorio contra o presidente do país, Nicolás Maduro, remataron de novo con enfrontamentos. O Consello Nacional Electoral puxo en dúbida a validez da petición de revocatorio porque, dixo, 190 mil sinaturas pertencían a persoas falecidas A medida, prevista pola Constitución de Venezuela, pode ser solicitada polo 1% dos inscritos no Rexistro Electoral, isto é, por volta de 198 mil persoas. Porén, o Consello Nacional Electoral (CNE), institución encargada da supervisión do proceso, asegura que 190 mil nomes recollidos pertencen a persoas falecidas polo que puxo en dúbida a validez da petición. No cerne do debate sitúanse tamén os tempos que fixa a lei sobre o procedemento e que podería demorarse até xaneiro de 2017. De acordo co fixado na Constitución venezolana (artigo 233) de se producir o revocatorio nos primeiros catro anos de mandato presidencial serían convocadas novas eleccións nun período de 30 días. Porén, se ten lugar no último ano a Xefatura de estado sería asumida polo vice-presidente. A oposición persegue revocando a Maduro asestar "un tremento golpe político á estrutura do poder chavista" para "saír do modelo" económico bolivariano O obxectivo perseguido pola dereita no proceso revocatorio é "asestar un tremendo golpe político á estrutura do poder chavista", defendeu o politólogo afín á Mesa de Unidade, Luís Salamanca. "Para min o tema no é se o referendo revocatorio se dá este ano ou o outro [...] é que hai un proceso político de fondo para saír do modelo chavista e mudar politicamente o país", acrecentou. Guerra ou crise económica? Segundo a oposición venezolana o goberno bolivariano sumiu o país nunha "crise económica" que se reflicte no "desabastecemento" de produtos de primeira necesidade nas tendas e supermercados, xunto cunha "crise política" que evidenciaría a tensión entre o poder lexislativo, a Asemblea Nacional en mans da dereita, e a presidencia do país. Desde o goberno venezolano negan a crise e acusan as forzas opositoras, máis tamén as oligarquías transnacionais, de estaren a perpetrar unha "guerra económica" e de "ataque" aos "aparellos produtivos" do país. Neste senso, aseguran que no desabastecemento de produtos ten lugar un "curioso fenómeno" polo que tendas e supermercados fican sen produtos como o leite, papel hixiénico ou o arroz --cuxos prezos están regulados polo goberno desde 2013 para impedir a especulación cos seus prezos-- mais si derivados destes como iogurte, queixo ou panos de mesa de papel cuxo valor no mercado é máis elvado. O goberno regula desde 2013 os prezos de produtos básicos coma o leite para evitar a especulación Desde o executivo bolivariano apuntan ademais a unha estratexia de planificada por parte das distribuidoras privadas venezolanas, principalmente Fedecámaras e Consecomercio, que representan o 70% do sector no país ás que acusan de "acaparamento" de produtos. De facto, xaneiro de 2015 as autoridades venezolanas localizaron diversos almacéns nos que se retiñan produtos que escaseaban na rúa. Plan Cóndor II Para o presidente Maduro esta estratexia económica fai parte dun novo Plan Cóndor contra os gobernos latinoamericanos. Así o denunciou publicamente nunha comparecencia de imprensa desenvolvida simultaneamente --através de streaming-- nas embaixadas e consulados de Venezuela por todo o mundo. En contraste coa Operación Cóndor nas décadas dos 70 e 80 nas que foron derrocados gobernos como o de Salvador Allende através de golpes de estado militares, desta volta, estarían a desenvolverse pola vía parlamentar através de referendos revocatorios e procesos de destitución. Así explica o mandatario bolivariano e analistas políticos como o xornalista Miguel Jaimes, o golpe contra o presidente de Honduras, Manuel Zelaya (2009), a destitución de Fernando Lugo en Paraguai (2012) e, en última instancia, o impeachment contra Dilma Rousseff (2016).


Summary: Lémbranlle a Feixoo que os populares asinaron o pacto antitransfuguismo.

A dirección do BNG denunciou unha "pinza PP-PSOE" para arrebatarlle alcaldías na provincia de Ourense "coas peores artimañas políticas" tras o acordo entre os edís do PP e dous concelleiros socialistas díscolos para presentar unha moción de censura en Castrelo de Miño. Nun comunicado remitido aos medios, a executiva do Bloque sinala que esta actitude responde a "unha estratexia de ambas as forzas" para facerse coas alcaldías que goberna o BNG nesta provincia "pola porta de atrás" mediante "negociacións en despachos" que "non obedecen ao interese da cidadanía". Os nacionalistas, ademais, consideran que a moción de Castrelo de Miño está "planificada con nocturnidade" ao ter en conta que se deixou pasar as eleccións do 12 de xullo para presentala no que cualifican de "un intento premeditado para enganar aos veciños". O BNG tamén denuncia que esta estratexia, que utiliza "as peores artimañas do transfugismo", non se limita a Castrelo de Miño, senón que ten xa a vista posta no concello de Viana do Bolo, liderado tamén por un goberno do Bloque. A dirección nacionalista ironiza sobre a "epidemia de tránsfugas" entre as filas socialistas que se " alían" co PP de Baltar para "deixar fora o Bloque dos gobernos municipais". Neste sentido, lémbralle ao presidente do PP, Núñez Feixoo, que o seu partido asinou o pacto antitransfuguismo, que "casa mal" coa "estratexia do PP de Ourense de pactar con tránsfugas co beneplácito e as felicitacións públicas de cargos do PP". "Ou a palabra de Feijóo non vale nada ou en Ourense a súa autoridade dentro do partido está por baixo da de Baltar", considera. En todo caso, pide ás direccións galegas do PP e do PSOE que "tomen cartas no asunto" para "poñer freo a esa moción" cunha "pinza inexplicable".


Summary: O positivo por coronavirus do concelleiro Telmo Ucha reduce aínda máis o Executivo municipal da terceira cidade da Galiza en poboación. Aliás, non hai nada que indique que o problema do Goberno en minoría vai ter unha pronta solución.

A situación do Goberno municipal de Ourense xa era feble máis o coronavirus acaba de deixar unha estrutura de mando aínda más reducida debido ao positivo do concelleiro Telmo Ucha, un dos tres responsábeis do Consistorio. Se ben nun principio agardábase que Ucha seguise coas súas obrigas no Concello a través do teletraballo, fontes do Executivo local explicaron hoxe que Armando Ojea -o outro edil- vai asumir os seus departamentos mentres dure a corentena que ten que pasar Ucha. Así, todas as competencias da terceira maior cidade da Galiza a nivel poboacional quedan en mans de dúas persoas: Ojea e o propio alcalde, Gonzalo Pérez Jácome. De feito, a formación Democracia Ourensá (que está soa no poder após a ruptura do pacto co PP o ano pasado) xa tivera que adiar tres reunións debido á posibilidade de que o citado conselleiro estivera contaxiado. O edil ten nas súas competencias a xestión de 15 áreas e hai xuntas que dirixe cada dúas semanas nas cuestións que teñen relación co turismo e termalismo, política social, igualdade, sanidade, participación cidadá, seguridade cidadá, comercio, xuventude e voluntariado e servizos xerais. Malia que as reunións quedan paralizadas, a actividade do día a día súmase á axenda de Ojea. O Concello recoñece que após facerlle a PCR, o enfermo seguiu indo a traballar ao Concello e mesmo participou na xunta de Goberno da quinta feira, pois se falga el non pode decorrer. Malia que iso poida derivar en novos contaxios, fontes do Consistorio defenden que "sempre gardou as medidas de seguridade e protección definidas na normativa vixente e usou a máscara". Esta situación dáse nun momento no que a parálise para solucionar a crise de Goberno da urbe segue a ser a nota dominante. Máis alá de enfrontamentos particulares e de loitas entre PSOE e PP, non hai ningún cambio en firme á vista.


Summary: Os coidados a domicilio foron durante a pandemia o recurso de proximidade máis importante para as persoas soas e as grandes dependentes, privadas de calquera outra rede de apoio. Os Servizos de Axuda no Fogar mostráronse imprescindíbeis no marco dos servizos públicos, cando na práctica, traballadoras sociais, auxiliares e sindicatos denuncian un abandono que urxe corrixir.

Forcarei, Arteixo, O Porriño, Chantada, Ourense, Sanxenxo. A lista de concellos que nos últimos meses se viron obrigados a facer fronte á viabilidade dos Servizos de Axuda no Fogar (SAF) non deixou de aumentar na Galiza. A mobilización do colectivo de traballadoras dos SAF comezou moito antes de que a pandemia da Covid-19 se asentase en todo o territorio e acabase de complicar unha prestación estabelecida pola Lei de servizos sociais do ano 1987 e para a que a Lei de dependencia do ano 2006 habilitou unha nova vía de acceso, outorgándolles prioridade ás persoas cun grao de dependencia declarado que decidan solicitar este recurso fronte ás non dependentes, que deben solicitalo pola vía da libre concorrencia. Trátase dun servizo fundamental para as persoas en situación de especial vulnerabilidade, sen apoio nin redes familiares ou comunitarias, cuxa atención se resentiu moito durante o estado de alarma e o confinamento. Comezamos o confinamento sen nada, cunha máscara de protección para toda a semana, con catro domicilios ao día. "No momento en que se declarou o fechamento dos centros de día o que se fixo foi usar o SAF como único recurso de proximidade para cubrir as necesidades da xente soa", explica Ana Vilar, vogal da Xunta de Goberno do Colexio de Traballo Social da Galiza, quen recoñece a preocupación inicial de dar "unha cobertura mínima, de calidade, que non se podía ofrecer a través de ningún outro mecanismo", nun momento en que a presión do coronavirus era moi elevada. Sen material de protección "As auxiliares dos Servizos de Axuda no Fogar tiveron que seguir traballando sen máis sistemas de protección que os que xa viñan empregando", salienta Transi Fernández, secretaria nacional de CIG-Servizos. "Sen máscaras suficientes, sen luvas, sen batas de protección dun só uso saltando dun domicilio a outro, con medo a empeorar a saúde propia e aínda máis a das persoas dependentes que visitaban a diario". O abastecemento do material de protección non se normalizou até ben entrado o mes de maio na maioría das empresas privadas concesionarias da axuda a domicilio que, malia todo, destaca Vilar, nunca deixou de ser un servizo público. "É ás Administracións, galega e locais, a quen lles corresponde o investimento e a supervisión real e efectiva da xestión do servizo". Con todo, a falta de capacidade do público e do comunitario, para atender a demanda existente deposita no sector privado boa parte dos servizos. Un dos últimos concellos en privatizar o seu foi o de Chantada, despois dun ano de mobilizacións do colectivo de traballadoras. O grupo Clece asume este mes a organización do servizo, para o que contará coas 28 traballadoras que antes atendían as usuarias do municipio como persoal público. Gema Janeiro é unha delas. Leva 11 anos como auxiliar de axuda a domicilio. Non queremos levar o virus a ningunha casa, mais tampouco expoñernos nós a collelo. "A carga asistencial que asumimos é cada día máis grande. Tamén a emocional. Foino, sobre todo, no inicio da pandemia. Comezamos o confinamento sen nada, cunha máscara de protección para toda a semana, con catro domicilios ao día. Se non se contaxiou ninguén creo que foi por sorte ou porque simplemente o virus non circulaba", asevera. "Desde o Concello nunca se puxeron en contacto con nós, e todo o que conseguimos foi a base de denuncias ante Inspección de Traballo". Acabaron dispondo de máscaras, luvas, xel e batas de un só uso para cada domicilio. "Houbo usuarias que se deron de baixa, e algunhas que aínda hoxe non se deron de alta por medo a que as poidamos contaxiar, un medo que tamén é noso, que non queremos levar o virus a ningunha casa, mais tampouco expoñernos nós a collelo". [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da sexta feira, día 2, nos quiosques ou na nube]


Summary: As FARC e o goberno de Colombia desenvolverán un foro agrario en decembro en que a cidadanía achegue propostas a respecto da problemática da terra no país.

A cuestión agraria está a ser o primeiro dos puntos que compoñen a folla de ruta das negociacións cara á paz en Colombia. Neste sentido, e após as primeiras xuntanzas desenvolvidas en Cuba, as FARC-EP e o goberno de Juan Manuel Santos, acordaron desenvolver un foro agrario o vindeiro mes de decembro, encamiñado a crear "un espazo para a participación cidadá no proceso", segundo informaron no comunicado feito público a segunda feira polos representantes de ambas as dúas partes nas mesas de negociación. Segundo o documento, serán as Nacións Unidas en Colombia e o Centro de Pensamento e Acompañamento do Diálogo de Paz da Universidade do país as institucións encargadas de organizaren o foro en que se tratará a cuestión da terra e o desenvolvemento integral dos campos colombianos. O acto desenvolverase en Bogotá entre os días 17 e 19 de decembro e ten por obxectivo contribuír a resolver unha das cuestións principais do conflito que causou a morte a milleiros de persoas --na súa maioría civís-- e o desprazamento de millóns de persoas. Malia que o goberno colombiano asegurou antes de se iniciaren os diálogos que non atendería as demandas das FARC --que exixen un outro modelo de desenvolvemento para o país e mudanzas na propiedade das terras-- a convocatoria do foro constitúe un paso adiante no entendemento entre as partes e podería contribuír de maneira beneficiosa ao fin do conflito. Colombia padece un índice de pobreza do 70% da poboación e a tenencia da terra atópase en mans dunha minoría do país, ao servizo dos oligopolios internacionais. Segundo informaron fontes das FARC-EP durante as últimas semanas, os diálogos transcorren "sen tensións" e avanzar "por un bo camiño", aseveraba Simón Trinidad, comandante da organización detido nos EUA. Porén, malia a declaración dun cesamento temporal ao fogo anunciado pola guerrilla, o goberno colombiano asegurou que continuaría desenvolvendo operacións militares contra a estrutura militar das FARC. No entanto, @s seus representantes na mesa de negociación afirman que todo marcha "a bo ritmo".


Summary: Siria. Palestina. O Festival AMAL mira, cada ano, aos países árabes. Mais non só alí onde está o conflito máis mediático. Tamén onde a xente trata de lidar cos seus problemas normais, como en calquera parte do mundo.

O Festival AMAL cumpre trece anos tentando servir de ponte entre culturas. Desta volta olla a Siria, e de novo a Palestina, entre outros países. Para reivindicar o entendemento entre os pobos e loitar contra as imaxes estereotipadas. Duns e doutros. Porque, tal como explica o seu director., Ghaleb Jaber Martínez, nin todo é integrismo relixioso, nin todo é marabilloso. E a crítica é tamén necesaria. Falamos con el. Amal leva xa trece edicións. Agora recuperades o apoio do concello... Que outras novidades hai? Respecto a iso a verdade é que eu sempre defendín o mesmo: co BNG, co PP e agora. O Teatro Principal é un espazo público. É noso, de toda a sociedade e de todos os axentes culturais. Por iso eu non lle chamaría colaboración do concello a que che deixen usar o teatro. Si é certo que este ano facemos as proxeccións alí, e que o ano pasado non as fixemos porque só nos ofrecían días intermitentes. Realmente Amal xa comezara coas proxeccións dos luns. Como funcionaron? É un ciclo que organizamos co apoio da Deputación da Coruña, con proxeccións de filmes de edicións anteriores de Amal, en Santiago e noutros concellos. Houbo uns cen espectadores por proxección. Foi moi ben. Este ano a programación vén marcada, dalgún xeito, pola crise dos refuxiados. Amal sempre atende á actualidade dos países árabes... Desgraciadamente cada ano hai conflitos novos. E o noso obxectivo é que os espectadores teñan unha visión diferente deses conflitos, máis cercana aos mesmos. Siria está presente este ano, claro. Ademais, as consecuencias chegan ata nós, a Europa. Ata este ano foinos difícil incorporar algunha película de Siria, pero este ano tivemos a sorte de contar con Silvered water, Syria Self-Portrait, que trata a realidade do conflito, a crueldade da guerra, pero consigue facelo dun xeito poético, que é unha maneira moi árabe de contar as historias, pola tradición poética do mundo árabe. Ademais, a recadación da taquilla imos destinala á axuda aos refuxiados que veñan a Santiago. Queremos facelo en coordinación co concello, e preferimos facer así que mandar os cartos fóra e que só lle chegue unha pequena parte a quen os necesita. A programación combina filmes de carácter máis documental con ficción. Hai propostas que parecen moi interesantes, como o documental sobre as mulleres exipcias que contraen matrimonios temporais. O criterio é que sexan boas películas. O cinema árabe experimentou unha completa metamorfose por dous motivos. Un é a revolución dixital, que abarata custes. O outro é a incorporación dunha xeración de cineastas que empezaron en Europa e que amosan un grande coñecemento do medio. E, sobre todo, que fan propostas moi valentes ao reflexar os problemas reais. Hai películas que proxectamos aquí que dificilmente poderían proxectarse nalgúns países árabes. No caso da ficción, por exemplo a palestina, en Giraffada cóntase a historia dun neno e unha xirafa, pero o fondo é o conflito, a realidade da ocupación. A xirafa non pode pasar a fronteira, e é unha metáfora do que vive o pobo palestino. Algo semellante pasa en Villa Touma: a ocupación está detrás. Ghadi, do Líbano, é unha historia dun pobo cunha mentalidade pechada que rexeita un neno con síndrome de Down. É unha historia moi tenra sobre como o pai axuda o fillo. Houbo anos que trouxestes varios directores de películas para que as presentasen. Outros programadores teñen máis onde buscar, indo a outros festivais. Vós arranxades con internet? Si. O problema é que como somos un festival de iniciativa privada non temos a estabilidade orzamentaria que poden ter Cineuropa ou Curtocircuíto, por exemplo. Gustaríanos poder ir a festivais, traer directores... pero non podemos. AMAL é sustentado por un grupo de empresas que quere investir en cultura. Antes tiñamos apoio da Axencia de Cooperación Internacional, que agora tampouco temos porque xa non existe. O concello nunca puxo diñeiro. Nós propuxemos integrarnos en Cineuropa, pero tampouco se aceptou a nosa proposta. A Xunta é o único patrocinador que temos desde hai 13 anos. Houbo certas institucións que nos daban 200 euros. Pero si, como dis, internet é moi importante. Ademais despois de tantos anos xa nos chegan moitas propostas, xa coñecemenos xente... É doado, nese sentido. Un dos documentais é sobre o recrutamento de mozos para a "guerra santa". Falabas antes de documentais que reflectían unha realidade heteroxénea, non monolítica. Como lidar cos estereotipos sobre o mundo árabe, nese sentido? O bo dos estereotipos é que son fáciles de bater cando hai unha comunicación real entre a xente. É verdade que a imaxe sobre o mundo árabe a conforman moito os telediarios e os xornais, pero hoxe tamén está internet e as redes sociais. AMAL mostra, a través das películas, que no mundo árabe a xente ten os mesmos problemas que en calquera parte do mundo. Tenme pasado algunha vez,ademais, que teño a alguén no xurado que me di que algunhas películas que proxecto dan mala imaxe sobre os países árabes. Pero é que eu creo que temos que falar da realidade e ser críticos, e non facer propaganda. E desde a Fundación Araguaney loitamos todo o ano contra eses estereotipos. Nin todo é Estado Islámico, nin todo é marabilloso. Ademais, aínda que se cadra menos desde as revoltas sociais recentes, tendíase a identificar o pobo coas elites. Como se non existise sociedade civil. Si, e o problema é que só che chegue o negativo e que se xulgue todo desde feitos puntuais. Ademais, hai que lembrar que os que sofren o que fai o Estado Islámico, ou Al Qaeda, son musulmáns. Eles son os que morren. O problema non é a relixión. Non é o Islam, igual que non é o xudaísmo. O problema é o secuestro da relixión con fins políticos. Cando alguén comete un atentado en nome de Mahoma, os musulmáns o que pensan é que se secuestrou a súa relixión para matar irmáns. Do mesmo xeito, o xudaísmo non é o problema, senón o sionismo. Algo máis? Agradecerlle o seu apoio ao público. Hai días que te preguntas por que seguir pelexando. Ademais, parece que hai xente que se incomoda. Porque ti fas con 10.000 euros o que outros fan con 90.000 e consegues a mesma resposta do público. Cando te preguntas por que segues, chegas o primeiro día e ves a sala chea e xa o entendes.


Summary: O conselleiro, Román Rodríguez, accedeu após o encerramento de representantes docentes e da CIG-Ensino nas dependencias de Política Lingüística.

Tivo que ser pola forza, mais foi. Após anos exixindo unha xuntanza do profesorado Celga coa Consellaría de Educación, esta quinta feira (7 de maio) o novo responsábel de ensino do goberno galego, Román Rodríguez, accedeu a se reunir co persoal docente. Será o vindeiro día 18 ás 13h. Para lle arrincar este compromiso foi necesario un encerramento nas instalacións da Secretaría Xeral de Política Lingüística, unha acción á que acudiron representantes do profesorado Celga e da CIG-Ensino, entre @s que se atopaba o secretario nacional da central sindical, Anxo Louzao. Sentenzas O encontro producirase após anunciar a Consellaría que re-admitirá o profesorado que conte con sentenza favorábel do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. Nos fallos xudiciais obtidos até o momento recoñécese que o despedimento deste colectivo docente foi unha acción "represiva" por parte do goberno galego logo de que as traballadoras e traballadores denunciasen as condición de ilegalidade en que se atopaban a traballar. Neste senso, o Superior non só exixe a súa reincorporación como persoal contratado senón que lles sexan retribuídos os salarios adebedados así como as cotizacións á Seguridade Social correspondentes ao tempo en que estiveron traballando. Porén, desde a CIG-Ensino denuncian que, malia o anuncio, a Secretaría Xeral de Política Lingüística continúa sen convocar os cursos de galego para persoas adultas deste ano. Un feito que atribúen á "obstinación da Consellaría de non contratar este profesorado malia as sentenzas". Na xuntanza, din desde a central sindical nacionalista, reclamarán "unha solución definitiva para este colectivo".


Summary: O bloque que inclúe a En Común, En Marea e o BNG cae 40.000 votos e máis de catro puntos respecto ás últimas xerais pero a división lastra moito os seus resultados ante un PSdeG que gaña máis de 175.000 sufraxios.

O PSdeG gañou con claridade as eleccións en Galicia. A polarización, a chamada ao voto útil e a alta participación favoreceron os socialistas, cuxos resultados alargan o espazo progresista no país, que suma un 53,44% dos votos, case dez puntos máis que as dereitas e a ultradereita (PP, Ciudadanos e Vox).O espazo progresista en Galicia suma un 53,44% dos votos, case dez puntos máis que as dereitas e a ultradereitaO PSOE lidera agora con claridade o bloque de progreso no país, pero non só a costa do espazo á súa esquerda, que perde apoio pero que se ve sobre todo lastrado pola súa fragmentación, senón tamén dos votos que acada da abstención e mesmo do PP. Así se tira de analizarmos os datos destes bloques. O espazo á esquerda do PSdeG, formado desta vez por En Común-Unidas Podemos, BNG e En Marea, suma case 350.000 votos nestas eleccións xerais (348.282). Son uns 40.000 menos que nos comicios ao Congreso de 2016 e que nas eleccións galegas de setembro dese mesmo ano. E baixa algo menos de catro puntos respecto a daquela pero perde tres escanos. Daquela, a confluencia baixo o nome de En Marea presentárase unida e coa inclusión da póla nacionalista de Anova, que non concorreu desta vez. Nas xerais de hai tres anos, sumara cinco escanos e 347.542 votos, uns 110.000 máis que desta vez, xa baixo a denominación de En Común, sen a formación fundada por Xosé Manuel Beiras e Martiño Noriega e sen o partido liderado por Luís Villares, que quedou co nome orixinal do espazo pero con escasos votos. O espazo á esquerda do PSOE (En Común, BNG e En Marea) sumou nestas xerais case 350.000 votos, uns 40.000 menos que hai tres anosEn Marea mantivo a marca e apañou menos de 18.000 sufraxios e o 1% dos votos neste domingo. Foi a sétima formación política en Galicia e nas circunscricións máis poboadas, A Coruña e Pontevedra, mesmo baixou un posto ao verse superada polos animalistas de PACMA. Obviamente, non sumou escano ningún. Tampouco o BNG, malia que dobra os seus resultados respecto das últimas xerais, ao pasar dos pouco máis de 45.000 aos case 94.000 desta vez: uns 50.000 apoios máis que non foron dabondo para sumar o desexado escano. Entre En Marea e o Bloque suman 112.000 votos que non obtiveron representación ningunha nas Cortes. Os 37.000 de En Común en Ourense e Lugo, tampouco. O BNG dobrou resultados e subiu uns 50.000 votos até alcanzar os 94.000, aínda que non deu sumado escano; En Marea obtivo apenas o 1% e uns 18.000 votos Xa que logo, o espazo á esquerda do PSOE pasa en Galicia de representar o 25% nas eleccións xerais de 2016 ao 21,3% das deste domingo, mentres que nas últimas autonómicas chegara a superar o 27% de apoio nunha cita habitualmente con menos participación. Nos comicios estatais de 2015 roldara o 30%.O efecto Sánchez levou o PSdeG a incrementar en máis de 175.000 en tres anos o número de votos e en gañar catro escanos máis no país, no mesmo onde os partidos á súa esquerda perderon 40.000 sufraxios e deixaron polo camiño tres representantes. Ambos espazos xuntos (PSdeG, En Común, En Marea e BNG) suman 873.126 votos en Galicia fronte aos 716.366 de PP, Ciudadanos e Vox. 156.760 máis a prol do progresismo.


Summary: 'En galego día a día', lema da mobilización, na que se reivindicará o compromiso e esforzo de miles de persoas e colectivos paranormalizar a lingua.

A plataforma cidadá Queremos Galego, integrada por máis de 500 colectivos sociais, anunciou esta segunda feira a convocatoria dunha manifestación nacional para o vindeiro 17 de maio, Día das Letras Galegas, baixo o lema "En galego día a día". A mobilización partirá ás 12:00 horas da alameda de Santiago de Compostela. Queremos Galego reivindicará e poñerá en valor con esta mobilización o día a día das persoas e colectivos que fan que a lingua viva. "É o pobo galego quen mantén a lingua viva, en solitario, e quen exerce as obrigas da Xunta e coa mobilización diaria consegue avances", manifestou o voceiro da plataforma, Marcos Maceira, que presentou os actos do 17M acompañado de representantes da xestora. Co lema 'En galego día a día' a plataforma cidadá indica que pretende reivindicar o apoio social crecente á lingua galega que contrasta coa actitude da Xunta de Galiza, á que acusa manter "un 155 lingüístico de facto". "O 155 de Feixóo anula as competencias e a capacidade da Xunta de actuar e lexislar a favor do galego, e polo tanto todos os artigos ao respecto do Estatuto, a LNL, ou acordos parlamentares unánimes como o PXNLG. En Galiza nin se aplica nin se aproba ningunha lexislación a favor do galego mais si se aplican as máis de 500 disposicións legais que obrigan ao uso do español en diferentes ámbitos". Afirmou o portavoz de QG, que incidiu en que é o compromiso e mobilización social o que está a conseguir aanzos para o idioma. Como exemplo citou as compañías de seguros que comezan a cumprir a lei e ofertar pólizas en galego; compañías de telefonía móbil que se obrigadas a rectificar anuncios de desaparición das opcións en galego; ou transnacionais que modificaron regulamentos internos que impedían o uso do galego, "non porque actúe a administración senón por acción da sociedade". Ao longo dos próximos días e até a data da convocatoria desenvolveranse diversos actos nas comarcas galegas para informar da convocatoria. Na web www.queremosgalego.gal indicaranse os horarios e prezos dos buses que se porán a disposición de todas as persoas que desexaren acudir a Compostela.


Summary: A cita é once anos despois, ás once horas. A lectura da sentenza do xuízo do Prestige será hoxe na Coruña. Nunca Máis ten convocada unha concentración nas portas do TSXG porque, sexa cal sexa o que o resultado, os responsábeis políticos do Estado non serán condenados. Só o director xeral da Mariña Mercante, José Luís López Sors, tivo que sentar no banco dos acusados o e cara el mirarán boa parte dos ollos. A súa condena é a única posibilidade dun mínimo recoñecemento da responsabilidade política no atentado do Prestige contra as nosas costas.

A nota de prensa do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza dá ás condicións para a asistencia dos medios de comunicación á lectura da sentenza na sala do Palacio da Xustiza da Coruña. Recomendan a xornalistas chegar con antelación para non facer fileiras. Cumprirá identificarse. O tempo estimado de duración do acto será de vinte minutos. No fin da lectura, o gabinete entregará en papel un resumo da sentenza (un, dous folios) que será enviado ao mesmo tempo aos medios por correo xunto coa sentenza íntegra. Fin do xuízo. A nota de Nunca Máis, que exerce a acusación popular no xuízo, convoca a unha rolda de prensa xusto no remate da lectura para avaliar a sentenza. Durante eses vinte minutos de lectura, protagonizarán unha concentración simbólica baixo o lema "Non esquecemos. Non á impunidade. Mareas Negras Nunca Máis". Os avogados da plataforma Nunca Máis solicitan cinco anos e un día de cárcere para José Lúís López Sors, ao que acusan de delito contra os recursos naturais e o medio ambiente. Pola súa parte, a Fiscalía mantivo a súa petición de 12 anos de prisión para o capitán do petroleiro, Apóstolos Mangouras, como autor dun delito contra o medio ambiente e outro de danos en espazo natural protexido. A Fiscalía estima os danos ocasionados ao Estado español en 4.328 millóns de euros, 2.433 na Galiza. Na última sesión do xuízo, os letrados de Nunca Máis achegaran como proba a conversa entre o xefe do Centro de Coordinación Estatal de Salvamento, Pedro Sánchez con López -Sors nas que se mostran como se transmitiu a orde de levar o barco cara alta mar, o que supuxo unha nefasta decisión con consecuencias terríbeis. Remata un xuízo que se iniciara o 16 de outubro e que se celebrou grazas á presión social. A instrución durara dez anos nos que a falta de medios complicou aínda máis o proceso no que se buscaba xulgar os responsábeis do maior desastre ecolóxico da Galiza. As cifras falan da medida da dimensión do xuízo máis complexo da nosa historia : 2.128 partes presentadas, 133 testemuñas, 98 responsábeis das peritaxes e 51 avogados e avogadas. Os resultados do macroproceso puxéronse en cuestión desde xa antes do inicio. As partes implicadas dubidaban de que se puidesen conseguir indemnizacións sobre os danos causados debido ao complexo entramado de sociedades, contra o que aconteceu noutras causas como as do Erika no que grandes petroleiras foron responsábeis de asumir o pagamento. Xuízo grande, banco dos acusados pequeno O banco dos reos foi o único que se tornou pequeno no macroxuízo. Nel sentaron só o capitán do petroleiro, Apóstolo Mangouras,o xefe de máquinas Nikolaos Argyropoulos e mais o único acusado de responsabilidades políticas, José Luís López Sors. Responsábeis civís directos son a aseguradora The London Steam- Ship Owners e o Fondo Internacional de Indemnización de Danos e como responsábeis civís subsidiarios as navieiras Mare Shipping e Universe Maritime e o Estado español. No xuízo, o Estado español exerce de acusación contra os tripulantes do petroleiro e a armadora e de de defensa de López-Sors. O Estado asumiu o pagamento previo de indemnizacións que podería recuperar no xuízo, aínda que as posibilidades semellan poucas. Pola súa banda, a Plataforma Nunca Máis exerce de acusación e solicita cinco anos e un día de cadea para López Sors. "Non están ningún dos ministros responsábeis das tomas de decisión que tiveron como consecuencia o afastamento do buque da costa e que o accidente se convertese en catástrofe. Desde esta perspectiva está claro que a sentenza non vai satisfacer a demanda do movemento social que se xerou a raíz da catástrofe do Preste e que foi quen de poñer na rúa Nunca Máis", sinala o voceiro da plataforma, Xaquín Rubido. Agardan, cando menos, "que en López Sors se castiguen as decisións políticas que daquela se tomaron porque simbolicamente representa o goberno", sinala Rubido. A ausencia dos verdadeiros responsábeis políticos no banco dos acusados é o que, segundo defende, reducira as expectativas do xuízo e a atención social sobre o seu resultado, en comparación coa tensión que se viviu hai once anos, cando o Persige comezou a botar chapapote sobre as nosas costas e a xente comezou a saír a rúa en milleiros e a limpar as praias coas súas propias mans. Podería voltar a acontecer Once anos despois, o Nunca Máis é aínda un "podería ser". Desde a propia plataforma lamentan que nin a dimensión da catástrofe fixo que se activaran dispositivos para que a traxedia non volva suceder. "Podería volver acontecer. Melloráronse os medios mais Galiza ten un punto débil que é o dispositivo de separación e tráfico de Fisterra polo que pasan 40.000 buques ao anos dos que 14.000 transportan derivados de petróleo e outros produtos químicos. Falamos dun volume moi importante de tránsito que, nunha situación e crise económica, ve tamén como os recortes afectan á seguridade. Melloráronse nos procedementos de seguranza mais seguen sen ser efectivos", lamenta Rubido.


Summary: O Aberri Eguna contou coa participación do BNG por medio do seu coordinador da área de relacións internacionais, Rubén Cela. No acto organizado por EH Bildu en Iruña reivindicouse o dereito a decidir dos pobos. O PNV conmemorouno en Bilbo ante centos de persoas, e Podemos uniu a reivindicación da data cos dereitos sociais. O acto organizado pola dereita española para contraprogramar a Bildu só xuntou unhas ducias de asistentes.

A celebración do Día da Patria Vasca, o Aberri Eguna, foi celebrado en distintas localidades polas organizacións políticas vascas. Urkullu interveu na conmemoración do PNV en Bilbo chamando a votar para fortalecer o autogoberno e Podemos ligou na súa convocatoria a reivindicación da data cos dereitos sociais. O acto de Navarra Suma (UPN, PP e Ciudadanos) só xuntou unhas ducias de asistentes. O Aberri Eguna organizado por EH Bildu en Iruña, contou coa intervención política de Rubén Cela en nome do Bloque Nacionalista Galego. O coordinador da área de relacións internacionais do BNG defendeu ante milleiros de asistentes o dereito de autodeterminación de Galiza e de todos os pobos do mundo. Esquerra Republicana de Catalunya tamén acudiu ao Aberri Eguna, afortalando así as tres organizacións a súa colaboración electoral de cara aos comicios europeos "como a aposta común en clave estratéxica polo dereito a decidir e contra a involución democrática", afirman desde o BNG. Nese sentido, Cela salientou na súa intervención que as forzas políticas presentes no Aberri Eguna "naceron para liberar as súas respectivas nacións", e cualificou os estatutos como unha camisa de forza. Enfatizou así que Galiza precisa recuperar voz propia en Madrid e mantela en Bruxelas. Cela denunciou o fracaso do Estado español como pretendido estado uninacional, democrático e social Afirmou, así mesmo, "o fracaso do Estado español como pretendido Estado uninacional, democrático e social"; que nega o dereito dos pobos a decidir libremente o seu futuro. Denunciou a monarquía e os privilexios que España dá á igrexa católica, "nun estado sen separación de poderes e onde a corrupción é sistémica", aludindo tamén aos coñecidos casos de portas xiratorias. Puxo de relevo Cela que neste contexto, a lingua galega, a catalá e a vasca son entendidas como unha ameaza que combater en vez dunha riqueza. A ausencia de separación de poderes foi denunciada polo membro da executiva do BNG na súa intervención, e sinalou os tres anos de cárcere que solicitan para el e para as outras persoas que conforman as 19 de Meirás por reivindicaren a devolución ao pobo galego do pazo, que aínda continúa en mans dos Franco. Nesa liña denunciou a existencia de presas e presos políticos e no exilio, "mentres a esquerda española ou fica muda ou nega que reclamar a liberdade dos pobos sexa progresista". Otegi chama a votar pola autodeterminación e a liberdade das e dos presos Arnaldo Otegi, coordinador xeral de EH Bildu, chamou ao voto o vindeiro domingo para cumprir co obxectivo de acadar o independentismo de esquerdas un millón de votos en todo o Estado para reivindicar con máis forza o dereito de autodeterminación, a liberdade das e dos presos políticos e no exilio e para impulsar políticas sociais. O PNV reivindica o Estado vasco O lehendakari Urkullu reivindicou "máis Estado vasco" desde a praza Nova de Bilbo, onde o PNV organizou a conmemoración do Aberri Eguna. Afirmou que Euskadi non quere involucións nin recentralización e puxo en valor a defensa do pobo vasco da "construción nacional e social de Euskadi". Na súa intervención en Bilbo chamou tamén ao voto polo PNV nunha campaña electoral "chea de demagoxia, medias verdades, intolerancia e acoso", denunciou. A coalición Navarra Suma, que une a Unión del Pueblo Navarro, PP e Ciudadanos, só reuniu unhas ducias de persoas no acto de Iruña. Javier Esparza, presidente de UPN, espetou a Otegi que "é español porque o pon no seu DNI", ao que o propio Otegi respondeu con que o DNI tamén pon que ten data de caducidade. Podemos reivindica os dereitos sociais A organización morada en Euskadi celebrou o Aberri Eguna en Bilbo co lema Gure Eskubideen Jabe! (Os dereitos sociais constrúen país) precisamente, para facer visíbel a súa forma de "entender o país, dunha maneira aberta, inclusiva e plural", xa que "falar de soberanía é falar de pensionistas, mocidade e traballo".


Summary: "Son varias as sentenzas do Tribunal Superior que testemuñan que o Sergas é un explotador", afirmou no pleno parlamentario desta cuarta feira o deputado socialista Julio Torrado, quen comparou a dirección da sanidade pública galega con empresas como Glovo ou Deliveroo.

Estas empresas atópanse no centro da polémica polas súas prácticas laborais, no gume da legalidade segundo varios sindicatos. Torrado relacionou o Sergas con elas na exposición dunha iniciativa sobre a temporalidade no cadro de persoal do Sergas, rexeitada polo PP. "Cantos cartos, cantas sentenzas vai custar a soberbia da Consellaría de Sanidade?", preguntouse, antes de mencionar unha das condenas xudiciais ao Sergas que cualifica os seus contratos laborais de "fraudulentos". A precariedade e a inestabilidade definen boa parte das relacións laborais do Sergas. En Marea e BNG sumáronse á iniciativa do PSdeG, mentres o PP se escudou en que "a concatenación de contratos nos servizos de saúde non é un problema exclusivo de Galiza".


Summary: A CIG detalla as porcentaxes de redución salariais aplicadas pola Xunta a cada grupo e nivel dos empregados públicos e asegura que os axustes non son proporcionais ao nivel dos soldos, tal e como defende o Goberno.

"O maior esforzo váiselle pedir a aqueles coas retribucións máis altas, e será sensiblemente menor para os demais", con esta declaración intentou Alfonso Rueda, vicepresidente da Xunta de Galicia, xustificar o último recorte ao salario dos empregados públicos. Malia que a redución media no soldo será dun 4%, o Goberno galego insiste en vender neste axuste unha suba do 3%, ao comparar as retribucións coas deste ano 2012, nas que a paga de Nadal foi suprimida na súa totalidade. "Rueda continúa na liña da mentira que iniciou Feijóo", di a CIG, que nega que os recortes sexan proporcionais aos soldos Para CIG-Administración, Alfonso Rueda "continúa na liña da mentira que iniciou Feijóo" e engade ao argumentario do presidente da Xunta a "mentira" de "dicir que o maior esforzo se pedirá a aqueles coas retribucións máis altas". Para o sindicato nacionalista, o recorte que practica o Executivo galego "non é porcentualmente proporcional ás retribucións, sendo en moitos casos inversamente proporcional ás mesmas". Así, destaca que en relación aos postos base -os dun subalterno ou un conserxe de instituto- estes teñen un recorte do 4,89%, "superior a calquera posto base dos grupos superiores, incluíndo os do grupo A1 (licenciados universitarios)". Segundo a CIG, tamén ten un recorte superior a un letrado da Xunta e similar ao dun xefe de servizo de libre designación (4,97%), tal e como explica nunha táboa onde se explican os axustes no salarios. "Dicir que o recorte é proporcional ás retribucións é outra falsidade para vender un recorte inxusto onde se carga máis en quen menos ten" Ademais, o sindicato nacionalista advirte de que "nos postos que poden ser ocupados por persoal de distintos grupos, o recorte será maior canto máis baixo sexa o grupo ao que se pertence". Así un posto de xefatura de sección terá un recorte maior se quen o ocupa é un administrativo (5,53%) que unha persoa do corpo superior (4,65%), aclara. "Se dicir que no canto de recorte haberá suba do 3% é unha mentira, dicir que o recorte é proporcional ás retribucións é outra falsidade para tratar de vender un recorte inxusto onde se carga máis en quen menos ten", remata a CIG, que inclúe unha táboa onde se detallan as porcentaxes de redución salariais aplicadas por esta nova medida da Xunta, así como a contía que supón anualmente para cada grupo e nivel. Porcentaxe de redución salarial respecto de 2012 Nivel A1 A2 C1 C2 E Importe total do recorte 30 5,97% 3.129,40 € 28A 5,26% 5,57% 2.378,24 € 28B 4,97% 5,27% 2.173,32 € 26 4,87% 5,19% 1.961,00 € 25 4,65% 4,98% 5,53% 1.752,36 € 24 4,41% 4,73% 5,29% 1.585,40 € 22 3,94% 4,26% 4,82% 1.293,30 € 20 3,51% 3,82% 4,37% 4,74% 1.056,16 € 18 3,64% 4,20% 4,58% 959,46 € 16 3,65% 4,24% 4,64% 930,98 € 14 4,23% 4,65% 4,83% 889,20 € 12 4,66% 4,86% 847,50 € 10 4,89% 805,76 €


Summary: Responsábeis da Fundación para o Fomento da Calidade Industrial están citados, por quinta vez nesta lexislatura, perante a Inspección de Traballo e Seguridade Social de A Coruña

As declaracións do conselleiro de Economía e Industria tras do Consello da Xunta, nas que se gababa da súa xestión a fronte do I+D, levaron a unha resposta da sección sindical da CIG na Fundación para o Fomento da Calidade Industrial denunciando o particular "Récord Guinness" do Conselleiro de Economía e Industria, Javier Guerra, "polo despedimento de tres traballadoras en período de maternidade e por efectuar máis de 100 despedimentos nesta fundación pública que xestiona as políticas industriais e de innovación da Xunta de Galicia". Os representantes dos traballadores/as consideran que a situación laboral na Fundación para o Fomento da Calidade Industrial é insostible. Esta entidade pública acumula máis de tres anos de denuncias por despedimentos improcedentes e nulos, o último deles afectou a unha traballadora embarazada. Este feito, súmase ao despedimento previo doutras dúas traballadoras que se atopaban no período de maternidade e que foron readmitidas posteriormente por orde xudicial. Os responsábeis da Fundación están citados por quinta vez na Inspección de Traballo e Seguridade Social de A Coruña. A citación, establecida para o luns 11 de xuño, débese a unha nova denuncia presentada pola CIG por vulneración de dereitos fundamentais, discriminación laboral e represión sindical. Nesta ocasión, os responsables da Fundación "despiden a un afiliado da CIG ao manifestar que legalmente non poden despedir ao presidente do Comité de Empresa, que é delegado da CIG. Este feito demostra unha vez máis a chantaxe psicolóxica á que están sometidos os representantes do traballadores/as e o carácter represivo dos despedimentos". Interrogantes A CIG leva denunciando dende o ano 2009 aos responsábeis da Consellaría de Economía e Industria pola crítica situación laboral da Fundación, que segue a ser xustificada como "normal" polo goberno do Partido Popular. Os delegados da CIG na Fundación para o Fomento da Calidade Industrial cuestionan "as condicións laborais ás que poden estar sometidos o traballadores/as das empresas das que Javier Guerra é propietario, tendo en conta o historial que acumula ao seu paso pola Xunta de Galicia".


Summary: A Valedora do Pobo presentou esta terza feira o seu informe de 2021 ante as formacións representadas no Parlamento galego.

BNG e PSdeG denunciaron esta terza feira que a Xunta non respecta e "incumpre" sistematicamente "as listas de agarda" na sanidade pública, o que provoca "deixar pacientes no limbo" durante varios meses ou mesmo anos. Ambas as formacións políticas da oposición fixeron estas consideracións durante a presentación do informe da Valedora do Pobo, María Dolores Fernández Galiño, correspondente a 2021. Este era o trámite final para a súa aprobación. O informe de actividade da institución recolle un aumento de 34% no número de asuntos (de 2.912 a 3.936), mentres que se multiplicaron por dous os expedientes (de 5.387 en 2020 a 10.736 en 2021). En canto ás actuacións, que inclúen as queixas colectivas, a atención presencial e telefónica, ascenderon a 19.544 fronte ás 12.913 do ano pasado. A actividade tamén se viu incrementada na cifra de actuacións de oficio, que aumentaron 16% até 103. En canto ás consellarías, a de Sanidade foi a que concentrou o maior número de asuntos, con 41,97%. Nos primeiros meses de 2021 o groso deles tiveron relación co proceso de vacinación. A medida que decorreu o ano, a porcentaxe de asuntos relacionados con outros asuntos. O tempo de espera para unha primeira cita en Psicoloxía clínica supera o ano "As casualidades non existen" O deputado do BNG no Parlamento Daniel Castro subliñou que "as casualidades non existen" e "non todo é a pandemia". "É necesario marcar un límite temporal aos pacientes, que están a esperar nun limbo e teñen que ser atendidos", reclamou. Castro eloxiou o labor da Valedora do Pobo, para a que reclamou a dotación de máis e mellores medios. "Pasan os anos e os informes da valedora e as queixas seguirán crecendo", asegurou. Pola súa parte, a deputada socialista Noelia Otero denunciou tamén que a Xunta non cumpre cos tempos de agarda máximos e que os pacientes son "derivados ao limbo" se rexeitan as chamadas para ser operados nun centro privado, deixando de contar nas estatísticas. Doentes de epilepsia, párkinson ou con problemas de visión, sen especialista nas urxencias do CHUS Otero reclamou ao Goberno galego que atenda as suxerencias da Valedora do Pobo, entre as que se atopan informar dunha data aproximada aos pacientes para as operacións. Os dous grupos da oposición tamén sinalaron a problemática das agresións lgtbifóbicas, recollidas no informe. PSdeG e BNG lamentaron que no pleno pasado non saíse adiante unha proposición non de lei na que se pedía que a Xunta comparecese nos casos xudiciais deste tipo. Valoración do PP A deputada do PP Paula Prado fixo caso omiso das críticas da oposición e destacou os aspectos "positivos" do informe da Valedora do Pobo sobre a Consellaría de Sanidade, por exemplo, as comunicacións en galego que se foron resolvendo. Ademais, destacou que boa parte das queixas debéronse ao proceso de vacinación contra a covid, "non polo mal funcionamento" da sanidade. O PP fai caso omiso das críticas e incide nos "aspectos positivos" do informe Prado, por contra, destacou por exemplo que a Deputación de Ourense foi a que menos queixas rexistrou das catro, cun total de seis, e denunciou que o Concello de Pontevedra non escoite á institución comisionada na rotulación dos carteis da cidade, unicamente en galego. "Hai que garantir os dereitos lingüísticos a respecto das dúas linguas", salientou Prado, quen aproveitou para acusar o BNG de "seguir sendo o Bloque do 'non' por moito que se poñan o traxe da moderación". "Son impermeábeis á moderación", sentenciou.


A polémica sobre a situación fiscal na Comunidade de Madrid podería inspirar a formulación dunha singular versión do "principio de Arquímedes": todo problema mergullado na confrontación política convencional experimenta unha pulsión simplificadora e demagóxica proporcional ao volume de complexidade analítica que posúe.Todo problema mergullado na confrontación política convencional experimenta unha pulsión simplificadora e demagóxica proporcional ao volume de complexidade analítica que posúeConviría partir dalgunhas realidades pouco discutíbeis:1)O actual sistema de financiamento autonómico vixente no Estado español establece un determinado nivel de corresponsabilidade fiscal entre a Administración central e as institucións representativas das CC.AA. Algunhas figuras tributarias (IRPF, IVA, Imposto sobre o patrimonio, Imposto de sucesións e doazóns...) están transferidas total ou parcialmente ás Comunidades cun determinado nivel de capacidade normativa. Isto significa que os Parlamentos ou Asembleas lexislativas correspondentes poden decidir -entre outras cousas e de xeito significativo- sobre as tarifas impositivas que se aplican a quen perciben rendas ou teñen determinados niveis de riqueza patrimonial.2)A constatábel desigualdade que se rexistra na distribución dos recursos dispoñíbeis entre as persoas e os territorios condiciona os efectos das medidas tributarias adoptadas polos responsábeis das distintas administracións. As autoridades dunha determinada Comunidade poden obter un volume semellante de ingresos fiscais aplicando unha presión mais "branda" que a que rexe noutros territorios por mor de que actúan sobre un universo de contribuíntes que posúen unha maior capacidade económica.No actual Estado das Autonomías é compatíbel o mantemento -ou mesmo a ampliación- do poder fiscal propio das CC.AA. cun acordo harmonizador que minimice as distorsións asociadas ao exercicio de semellante poder3)Estudos recentes no ámbito académico teñen confirmada a vixencia dun importante "efecto sede" na Comunidade de Madrid. Dispor da condición de capitalidade administrativa do Estado español ten actuado como relevante factor de centralización e acumulación de riqueza (persoal cualificado vinculado ás grandes empresas residenciadas nese territorio; funcionariado asociado aos distintos organismos públicos presentes nesa Comunidade; efectos derivados da estrutura radial das infraestruturas de comunicación...). Esta singularidade ten consecuencias obvias na aplicación das políticas fiscais, permitindo unha marxe de manobra notábel ás autoridades gobernantes nese ámbito territorial.4)O volume dos ingresos acadados cos distintos impostos determina as posibilidades de gasto dunha determinada Administración pública. O alcance e a calidade das prestacións dun sistema de benestar (sanidade, ensino, atención á dependencia, servizos ás persoas maiores...) depende das opcións que se tomen en dous planos do eido fiscal: o nivel de esixencia aos contribuíntes con maior renda e riqueza e a capacidade do aparello administrativo para reducir ou eliminar as bolsas de fraude potencial ou real existentes.A declaración formal dos grupos parlamentares do PSOE e de ERC no Congreso en favor dun futuro acordo de harmonización fiscal constitúe o comezo dun camiño que será longo e complicadoNo actual Estado das Autonomías é compatíbel o mantemento -ou mesmo a ampliación- do poder fiscal propio das CC.AA. cun acordo harmonizador que minimice as distorsións asociadas ao exercicio de semellante poder. Se existe unha vontade cooperativa é posíbel evitar que as estruturas tarifarias do Imposto de Patrimonio ou do Imposto de Sucesións e Doazóns establezan unha práctica eliminación dos mesmos nalgúns territorios mentres seguen actuando noutros. A solución non debería consistir na eliminación da capacidade normativa porque, en tal caso, asistiriamos ao cumprimento da vella metáfora ("botar ao neno coa auga suxa"). Trataríase de atopar fórmulas que, sendo respectuosas coa autonomía fiscal, foran quen de atopar puntos intermedios satisfactorios para todas as partes.A declaración formal dos grupos parlamentares do PSOE e de ERC no Congreso en favor dun futuro acordo de harmonización fiscal constitúe o comezo dun camiño que será longo e complicado. O sistema de financiamento autonómico está pendente dende hai anos (o PP coa maioría absoluta de Rajoy non foi capaz de promover a súa renovación) e require, sen dúbida, a participación activa do goberno da Generalitat que saia das vindeiras eleccións do 14 de Febreiro.


Summary: A proposta do comisario da Competencia, que será votada esta cuarta feira en Bruxelas, suporía a defunción do naval galego, alertan do sector. Terían que devolver perto de 3.000 millóns de euros

O colexio de comisarios da UE ten esta cuarta feira unha reunión crucial para o sector naval. Sobre a mesa, a proposta de Joaquín Almunia, comisario da Competencia, sobre o 'tax-lease'.. Os servizos de Competencia da UE son partidarios,segundo desvelou o Faro de Vigo, de que o sector devolva todas as axudas concedidos desde 2005, o que implica o 98% d total. Por volta de 2.800 millóns de euros. O RIP para o naval galego, como alertan desde o propio sector. Os estaleiros inciden en que, en declaracións recollidas por Faro, Almunia decantouse por Holanda e os seus intereses fronte o naval de Galiza e resto de Estado español. Mobilización Os sindicatos CIG, CCOO e UGT convocaron unha nova mobilización en defensa do sector naval na Ría de Vigo, protesto que decorrerá esta quinta feira, 27 de xuño. Nesta ocasión, a marcha partirá de Vía Norte ás 20.30 horas e rematará diante da delegación da Xunta na cidade.


Summary: As táboas en www.futboldacosta.com

Vai collendo ritmo a competición e a igualdade aumenta. Así o notaron os 4 de arriba, que sufriron sangue para sacar adiante os seus partidos. O líder puido ter empatado en San Pedro ante un Castriz que superou o "motín" interno cun partidazo. O Corme demostrou que ten fondo de armario cunha goleada, excesiva, ao Malpica. Esteirana e San Lorenzo só solventaron os seus choques ante Buño e Castriz, dous dos de abaixo, nos últimos minutos. Se o Muxía comanda o segundo vagón tras vencer, no desconto a un serio Cee, no duelo de revelacións, o Coristanco alcanza ao Muros. Por abaixo, parece que sae do pozo o Baíñas, que leva sumados 13 dos últimos 15 puntos en xogo, e que intentará traer un reforzo da parte de arriba ante a praga de lesións.Despois, os 6 de cola volveron perder, quedando os Cerqueda, Cabana, Buño e Zas nunha comprometida situación con 8, 7, 4 e 3 puntos respectivamente. Muxía - Cee (1-0) Muxía: Ángel Luís, Pereira, , Conguito (Brais Mouzo, m.70), Tati; Adrián Alcaina, Mauro Romaní (Víctor Alcaina, m.80), Edu (David, m.80), Isma (Toja, m.69) e Manu Nogueira. Cee: Joselu (Carlos, m.35), Borja Trillo (Alex Agulleiro, m.50), Chema, Aitor, Jorgito; Josiño, Coté, Ezequiel, Luís Lojo (Rubén Yayá, m.65), Bruno e Leo (Iago Muiño, m.45). Gol: 1-0, m.94: Manu Nogueira. Comezaba o partido cun minuto de silencio polo pasamento dun rapaz fisterrán de 25 anos, que xogara no Muxía, que faleceu a semana pasada de forma repentina. Partido dominado na primeira parte polo Muxía xogando con vento a favor aínda que sen ocasións claras, tiveron dous tiros lonxanos de Edu que sacou ben Joselu e nós tivemos un tiro lonxano de Lojo ó longueiro. Tamén Luís Lojo mandou ao pau un balón para os visitantes ao pouco de comezar. O vento inclinaba o campo cara a portería ceense pero tamén dificultaba o xogo e o Muxía buscaba combinar e chegar, con dificultades. Mauro tras boa xogada de Isma Pose estivo cerca do gol pero o marcador non se moveu na primeira parte. Na segunda o choue igualouse pero o Muxía seguía tendo máis o balón, ante un equipo de Rafa Suárez que buscaba as contras cun intenso Bruno e un Lojo que cercaba o gol. De córner Maikel tivo un bo remate, Manu Nogueira facía moito dano coas súas internadas. Toja sufría un penalti pero Tati mandouno fóra. Quedaban 15 minutos nos que o Muxía empurrou trala expulsión de Alex Agulleiro. Toja mandou un balón ao longueiro e xa con 4 sobre os 90, Manu Nogueira logrou o gol do triunfo para os de Leis e Lobelos. San Lorenzo - Buño (2-1) San Lorenzo: David Pena, Ures, Diego Fidalgo, Puñal (Styven, m.75), Raúl, Pablo (Yago Varela, m.55), Diego Varela (Kuki, m.68), Alexis (Dani Padín, m.55), Fuentefría, Alejandro Verdes e Brais Cancela (Mato, m.90). Buño: Brais Alvarez, Miguel Dourado (Castro, m.47), David (Fabi, m.80), Sergio Bastón, Manuel Varela; Pablo Canedo, Paco, Alesander, Petis, Zinho, Juan Antelo. Goles: 0-1, m.40 Pablo Canedo; 1-1, m.64: Fuentefría; 2-1, m.80: Fuentefría. O equipo do San Lorenzo saíu ao céspede de Verdillo cunha camiseta de apoio a Pablo Díaz que rompeu o cruzado no choque ante o Ponteceso, e foi operado esta semana. O partido, pasado por auga, non reflexou a diferencia que hai na táboa entre ambos equipos, e dá conta da melloría dos oleiros dende a chegada de Mauro. Comezaba moi igualado pero os locais ían facéndose co control do xogo, pero as ocasións chegaban nas dúas áreas, sobre todo con balóns longos ou xogadas de estratexia. O porteiro local fixo un par de boas intervencións pero non puido co remate de Pablo a unha falta lateral que adiantaba aos branquiazuis antes do descanso. Na reanudación o equipo local impuxo un ritmo de xogo máis alto na que fixo que o equipo visitante dese un paso atrás, é a base de empuxe igualaria o marcador gracias a unha oboa flta de Fuentefría. Tivo o Buño unha boa contra para volver a colocarse por diante, pero foi o propio Fuentefría o que remataba un centro para facer o segundo. O Buño non se rendíu e estivo peleando polo partido ata o final, e puido ter merecido levar un punto de volta. Corme - Malpica (4-0) Corme: Suso, Javi Peón, Brais Pombo, Dani Casal (Illote, m.78), Pandi (Diego Bermúdez, m.40), Adrián Doldán (Aitor, m.76), Brais Torrado, Brais (Alejandro, m.62), Toniño, Manu Bermúdez, Samu (Javi Bermúdez, m.10). Malpica: Damián, Andy, Belar, Cristian, Laik (Kevin, m.68), Migueliño, Alberto (Marquitos, m.76), Juan Abelenda, Cristian Pace (Alex Orgueira, m.62), Aitor e Alberto Hombre. Goles: 1-0, m.50: Adrián Doldán; 2-0, m.53: Dani Casal; 3-0, m.61: Dani Casal; 4-0, m.75: Javi Peón. Partido marcado polas ausencias importantes nos dous equipos. Michi Castro polos visitantes e Alejo, Lucas e Sueiro polos locales. Nada máis comezar Samuel sufría un posible penalti que o colexiado non sinalaba, pero tiña que ser substituído polo golpe. Pandi pouco despois tamén sufriía unha lesión no abductor. O partido non tiña un dominador claro, os dous equipos tentaban presionar as saíds de balón sen grandes éxitos. O Malpica intentábao pero non dispuxo de claras ocsións, que si tivo Casal, ex do Malpica, para adiantar o Corme, tras un saque de banda, tras un rexeite do porteiro a un tiro de Adrián Doldán, e tras un bo pase de Manu Bermúdez que manda ao lateral da rede. Empezaba a segunda parte moi enchufado o equipo azulón. E na primeira contra caía gol do partido, marcaba Adrián Doldan logo dun gran pase de Manu Bermúdez. Chegaría o segundo nun maxistral lanzamiento de Dani Casal que deu no pau e entra pola escadra. O que non quixo entrar na primeira entraba na segunda e logo dunha xogada algo embarullada caelle o balón a Casal dentro da área e mataba o partido co terceiro da tarde e segundo particular. Cun Malpica resignado chegaria o cuarto, tras un balón que centra Adrián, escápalle o balón ao meta visitante e Manu cédelle para que Javi Peón peche o partido. Zas - Lira (1-2) Zas: Puyol (Pereiras, m.60), Balsa, Atu, David, Miguel, Kevin (Tefi, m.71), Bruno, Brais Espasandín (Iván, m.70), Molinos e Manu Guillamet. Lira: Baba, Óscar, David, Maikel, Eloy (Yerai), Josiño, Borja (Mamadou), Oliver (Manu), Cristian (Marcos) e Toni (Raúl). Goles: 1-0, m.19: Bruno de falta dende a frontal; 1-1, m.24: Toni dende o pico da área; 1-2, m.55: Oli define u balón interior. O partido comezaba co plantel de Zas enviaría unha mensaxe de ánimo a Oreiro, lesionado de gravidade o pasado xoves. Partido moi trabado, con pouco futbol, moitas interrupcións e sen continuidade. Empezou apretando o Lira, creando moi rápido dúa boas ocasions pola banda dereita, onde se asociaban Toni e Óscar. Pero era o Zas o que se adiantaba cunha boa falta, protestada polos visitantes, de Bruno. O Lira seguía atacando, con máis corazón que cabeza e conseguía o empate por medio de Toni antes do descanso. Na segunda o partido continuou ca mesma tónica, desorde e ocasións, así chegaría o segundo cunha boa internada de Oli. O Zas tería un par de boas ocasións pero Baba salvou un man a man e unha boa falta botada por Fabián, e o Lira tamén se atopou co xuvenil Pereiras nos tiros de Mama e Manu.Ata o final a tensión palpouse en San Andrés, e o quipo de Periscal segue pechacancelas, pero a apenas 4 puntos da salvación. Coristanco - Muros (3-1) Coristanco: Rubén, Samu, Rubio, Pazos, Sergio, R, Mario, Àlex, Joni, Corral e Samuel. Tamén: Jose, Damián, Mato e Dani. Muros: Xandre, Dani (Río), Iván, Dani Jurjo, Juanchy, Xaco (Flavio), Saúl (Ramón de Lira). Varo (Gesto), Jose (Berni), Xavi e Ivi. Goles: 0-1, m.5: Xavi tras combinación entre Varo e Ivi; 1-1, m.50: Mario de penalti; 2-1, m.60: Sergio dende fóra da área á cepa do pao; 3-1, m.91: Damián nunha contra co porteiro adiantado, tras un tiro de Corral que dá no apu. O Muros tamén saía en apoio a un compañeiro, o lesionado Ra Duelo de revelacións na Rocheira, e comezaba con ritmo o partido e Xavi abría o marcador para os celestes, que saían cunha camisola de apoio a Ra, lesionado a semana pasada. O Coristanco estaba mellor prantado e ía chegando á área rival, e pronto se atopaba cun penalti sobre Corral, o cal sería atallado cunha gran intervención de Xandre, que tamén facía outra boa parada a tiro de Samuel. O Muros remotou o control do partido no último cuarto de hora, Rubén tiña que salvar un man a man e Ivi faría 0 0-2 pero o colexiado anulábao por fóra de xogo. Na segunda nada máis empezar o Coristanco atopábase con outra pena máxima sobre Jony que Mario, desta vez, non perdoa. Sergio dalle a volta ao marcador, e o Muros comeza a apretar de novo, tendo ocasións para acadar o empate, como os remates de cabeza de Iván e Jujo que salva Rubén, que facía outro paradón a unha falta de Ivi. Xa no desconto, nunha falta a favor dos muradáns, sube o porteiro a rematar e na contra os locais fan o terceiro. Cabana - Baíñas (1-2) Cabana: Víctor, Pablo Senande, Rubén, Ismael (Cristian), Dani Pose, Sergio, Fernando Rey, Moreno (Manolo), Pablo (Castro), Diego Cacha, Aarón (José). Baíñas: Brais, Rodri (Luis Alvite, m.82), Samuel, Eloy García, Eloy Trigo; Canosa, Esteban,, Abel, Toño, Baba e Santi Díaz (Héctor, m.90). Goles: 1-0, m.13: Aarón; 1-1, m.64: Eloy García de falta directa por riba da barreira; 1-2, m.81: Santi Díaz apoveita o rexeite tras unha xogada de Abel e Baba. Volvía o Baíñas chegar con apenas 13 xogadores dispoñibles, continuando coa praga de lesións que sofren os de Barca. O Cabana comezaba dominando, e pronto Aarón adiantaban aos de José Manuel aproveitando un rexeite. Tiveron varias ocasións os locais, e o Baíñas comezaba a empurrar, abusando de balóns directos. No segundo si que chegaba algo máis o Baíñas, como un tiro de Canosa case sen porteiro, outro de Esteban ao pau; ou dous remates altos de Santi Díaz e Baba. Pero tamén as réplicas do Cabana eran perigosas. Os vimianceses conseguían empaatr cunha fermosa falta de Eloy García. O partido estaba tolo, e podía caer o tanto de calquera dos dous lados: Caeu do lado visitante, ao que lle tocou sufrir ante uns cabaneses que, seguen tendo moi mala sorte, e acabaron volcándose sobre a meta de Brais sen premio. Castriz - Ponteceso (1-3) Castriz e Ponteceso no San Pedro-Foto-Brais Pose e David Antelo Castriz: Álvaro, Carlos Paredes, Alex Mourelle, Rompe, Anxo (Adrián García, m.64), Espi, Chiki (Jesús Castro, m.69), Alex Forján, Pablo Martínez, Iván Pastoriza, Rubén Blanco (Martín Cambón, m.84). Ponteceso: Rubén, Isaac, Moscoso, Ismail (Juanjo, m.64), Luca (Adrián Pose, m.87), Alberto Recarey, Nando, Maradona (Mendieta, m.63), Abel Torres (Aday, m.86), Charro (Eloy Álvarez, m.75), Xuco. Goles: 0-1, m.8: Abel Torres; 0-2, m.70: Abel Torres marca un golazo dende a frontar de volea; 1-2, m.75: Iván Pastoriza; 1-3, m.85: Abel Torres. Castriz e Ponteceso no San Pedro-Foto-Brais Pose e David Antelo Tempos complicados nun Castriz que vai de menos a máis, pero que esta semana sufría un pequeno terremoto interno no vestiario coa marcha do porteiro Fran e dun peso pesado como Sebas. Pero aínda así, e a pesar de baixas tan singulares como a de Brais Sendón, os de Miguel Chouza fixeron un partidazo ante o líder, todo o contrario que a semana pasada ante o Cee. Foi un choque moi reñido que se definiu ao final, pasando un posible 2-2 ao definitivo 1-3, gracias á maior efectividade dos pontecesáns. Saíron os xalleiros moi ben, obrigando a xogar en campo contrario. Pero Abel Torres puxo de cara o partido para os visitantes co primeiro dos seus tres tantos. O Castriz facía moito dano por bandas, e tivo boas ocasións para empatar. Fallou un penalti Espi e Alex mandou un remate ao pau. Tamén Recarey tivo dúas boas faltas. Aos puntos podería ter ido empatado ao descanso. Seguiu apretando e xogando no campo contrario o Castriz na segunda, pero Rubén estaba máis acertado que Espi, e era de novo o Ponteceso o que pegaba. Non se desfixo o equipo rossonero, e chegaba cun bo man a man de Espi, ata que por fin Iván Pastoriza conseguía marcar e apretar o marcador. Aínda tivo o Castriz o empate sobre todo cun tiro do propio Pastoriza que saíu pegado á cruceta, e nesa mesma contra Abel Torres completaba o seu triplete, sentenciando o choque. O pontecesán Xuco en Castriz-Foto-David Antelo e Brais Pose Cerqueda - Esteirana (2-3) Cerqueda: Darío, Javi Souto, Breo, Estefan, Diego, Dani, Dani Mato, Lorenzo, Iván Rojo, Méndez. Esteirana: MJ, Dani Corniños, Simón (Tobío, m.46), Dani Rama (Priegue, m.84), Code; Pablo Rama, Samuel Pensado, Alex Rama, Raúl, Elías Ruso (Alex de Yi, m.90) e Carajillo (Pachi, m.80). Goles: 1-0, m.7: Javi Souto; 1-1, m.37: Elías Ruso; 1-2, m.63: Pablo Rama tras un pase en profundidade de Álex; 2-2, m.75: Javi Souto; 2-3, m.83: Pablo Rama; 2-4, m.90: Brais de penalti. Cerqueda-Esteirana-Foto-Ra Outro partido no que non se apreciou a diferencia na clasificación, e o Cerqueda obrigou a cambiar o guión ao que ten acostumado formular Geno. Os locais comezaron presionando moi arriba, e chegando máis a área contraria, sobre todo en accións a balón parado, como marcaba pronto Javi Souto. Seguía o partido igualado, cun tiro ao pau de Elías que pouco despois aproveitaba un rexeite do longueiro a un tiro de Raúl para facer o empate antes de ir aos vestiarios. O partido rompeuse máis na segunda, con máis balóns directos e moitas ocasións, sobre todo para o cadro visitante. Marcou primeiro Pablo Rama, e na área contraria Tobío e MJ tiñan que salvar un empate, que chegaba pouco despois.Seguían chegando as ocasións, e Pablo Rama aproveitaba o rexeite de Darío a outro tiro duro de Raúl. Co Cerqueda volcado, as contras esteirás eran perigosas, e se Raúl e Elías non acertaron, si que non fallou Brais tras un penalti que o meta Darío cometía sobre el mesmo. AS TÁBOAS EN WWW.FUTBOLDACOSTA.COM