Summary: A cervexeira chega a un acordo coa banca acredora para tomar o control do grupo galego a cambio dunha quita do 70% da débeda. O ex ministro de Defensa de Aznar Eduardo Serra ponse á fronte dos grupos de investimento que poderían presentar unha contraoferta.

Como nunha partida de póker, con algunha que outra carta marcada e sen límite de aposta. Unha partida onde os xogadores lanzan algún que outro farol, esconden as súas bazas até límites insospeitados e na que hai alianzas bastante sorprendentes. O problema desta aposta é o que está en xogo: o futuro da principal compañía pesqueira do Estado, a galega Pescanova. Un envite que xa dura un ano e no que parece haber xa un vencedor. Pescanova entrou en barrena hai exactamente un ano: o 28 de febreiro de 2013, cando a última hora, con nocturnidade, lle recoñeceu á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) que non podía elaborar as súas contas anuais do exercicio 2012 ata que non lograse vender "certos activos" e apelaba á Lei Concursal para pór en marcha a renegociación da súa débeda. Ese era, precisamente, o primeiro farol: unha débeda que nuns meses foi crecendo exponencialmente até chegar a rozar os 4.000 millóns de euros. Damm, de socio minoritario a clave Un ano despois, o xogador que leva a voz cantante en Pescanova é o grupo cervexeiro catalán Damm, que debe facer oficial a súa proposta de reestruturación este luns 3 de marzo. Aínda que actualmente só posúa preto do 6% das accións, a súa proposta, que xa ten o visto e prace da banca acredora española, é chegar a controlar ao redor do 50%. Inxectarán novos fondos, até 300 millóns de euros, e vestiranse como socio industrial de referencia. Será o salvador dunha compañía que, por cuestións políticas, a ninguén lle interesa deixar caer. Ademais, a cervexeira da familia Carceller reforzarase como actor esencial da industria alimentaria española, xa que é un dos socios de referencia do grupo Ebro Foods e tamén controla, por exemplo, a cadea de restauración Rodilla. Se Damm pon o nome e a capacidade industrial, a súa cara visible nesta pugna polo control de Pescanova é Juan Manuel Urgoiti, a quen colocou hai uns meses na dirección da compañía aproveitando a súa experiencia nestes lides (foi conselleiro delegado do BBV, logo do BBVA, e presidente do Banco Gallego). Un bo coñecedor das tácticas da banca neste tipo de negociacións. A banca está disposta a perdoar ata o 70% do que lle debe a multinacional galega A cervexeira levou o gato á auga porque en boa medida deulles aos bancos españois practicamente o que pediran. Neste pool, a voz cantante lévana Sabadell, La Caixa, BBVA, Bankia, Popular e Novagalicia Banco, que rexeitaron a proposta inicial de Damm, que supuña unha quita do 80%, ou mesmo máis. Agora, segundo as últimas negociacións, están dispostos a aceptar que a quita sexa do 70%. É dicir, perdoarían sete de cada dez euros que lles debe Pescanova a cambio de ser a man dereita de Damm. O que abandonou a partida en canto puido foi o Banco Santander. Quitouse do medio hai unhas semanas ao vender a súa parte da débeda, preto de 70 millóns, a un fondo voitre británico a prezo de saldo. Resta saber se se manterán todas as filiais, como as de Chile ou Portugal O respaldo dos bancos é ademais determinante para lograr o visto e prace da administración concursal. Son os bancos os que terán que achegar no futuro nova financiamento. Pero faltan por desvelarse os detalles do proxecto de Damm, os que han de ter a suficiente letra pequena como para contentar a todo o mundo. Tampouco se sabe se finalmente se manterán todas as filiais, como as de Chile ou Portugal, que até o momento foron unha dor de cabeza para as finanzas do grupo vigués. Xunto a Damm estiveron até agora tres firmas de investimento: Luxempart, KKR e Ergon Capital. Todo indica que estas dúas últimas poden caerse da proposta conxunta entre Damm e a banca, a non ser que teñan máis cartas baixo a mesa e vexan que poden obter máis beneficio ficando en Pescanova que fóra dela. O exministro Eduardo Serra, á fronte da contraoferta Unha cousa está clara na crise de Pescanova: hai posibilidade de facer negocio con ela, xa sexa reflotándoa ou dividíndoa en pezas para venderllas ao mellor ofertante. Proba diso é a multitude de firmas de investimento que se interesaron pola compañía, cos consecuentes asesores e mediadores que tamén van pescar neste río revolto. Entre eles destacan dous nomes: Blue Crest e Knight Head. Se cumpren as súas intencións, presentarán unha proposta alternativa á de Damm coa que contentar, fundamentalmente, á banca acredora foránea -entre outros, a Deutsche Bank-, ofrecendo unha quita inferior ao 70%. O ex ministro de Aznar representa a contraoferta para "garantir a españolidade" Chaman a atención porque lograron ser representados por un deses nomes que, só con estar aí, abren portas: o exministro de Defensa Eduardo Serra. A famosa porta xiratoria entre o mundo político e o empresarial parece que non para de virar. Serra entrou nesta partida, segundo explicaron as firmas de investimento, para garantir a españolidade da súa oferta. Quen fora número dous de Defensa co PSOE e ministro con José María Aznar entre 1996 e 2000 ten no seu currículo a presidencia de Airtel, de UBS España e, antes, de Peugeot, pero non conta con bagaxe na industria alimentaria. Se Serra terá ou non un papel no futuro de Pescanova está por ver. O que si está claro é quen perdeu xa nesta partida pola multinacional pesqueira: o seu expresidente Manuel Fernández de Sousa, a quen se sinala como principal responsable da quebra, a través, presuntamente, dunha enxeñaría fiscal que, por exemplo, minusvalorou o seu pasivo asegurando que era de 1.500 millóns de euros. En todo caso, a partida segue e o xulgado de Pontevedra que leva o concurso aínda ten que valorar todas as cartas: quen, de verdade e sen farois, está disposto a xogarlla por salvar Pescanova.


Summary: Ana Pastor terá de comparecer na Deputación Permanente para dar información sobre as "causas" do sinistro ferroviario de Compostela. A súa presenza na Cámara foi demandada formalmente esta mañá polo BNG.

As deputadas do BNG Olaia Fernández Davila e Rosana Pérez rexistaron a última hora da mañá de hoxe a petición de comparecencia da ministra de Fomento, Ana Pastor. As parlamentares da formación frentista demandan á membro do Goberno Rajoy que dea toda a información da que dispón sobre as causas que orixinaron o "terríbel accidente", segundo se pode ler no escrito que presentaron hoxe no rexisto do Congreso.


Summary: As fases futuras da investigación van ser desenvolvidas sobre a base dun contrato do IEO con Nueva Pescanova, empresa con "opción preferente de licenza da patente". Prevén que poida chegar ao mercado nuns cinco anos HEMEROTECA | A crise do polbo en Galicia: moito menos e máis caro

HEMEROTECA | A crise do polbo en Galicia: moito menos e máis caroAdiantárao o xornal científico GCiencia e o Instituto Español de Oceanografía vén de confirmalo. Un equipo do Oceanográfico de Vigo vén de lograr, en colaboración con outro de Tenerife, a reprodución do polbo en catividade. Ou, o que é o mesmo, veñen de ratificar o "fito científico" que, agora si, abre as portas á cría en piscifactoría do cefalópodo en plena alerta pola súa escaseza mentres a demanda segue a medrar, co consecuente incremento dos prezos.Prevén que o polbo de acuicultura poida chegar ao mercado nuns cinco anosO IEO explica que, tras "vinte anos de investigacións" sobre o cultivo do polbo común (octopus vulgaris), agora foron capaces de achar "novas técnicas de cultivo e alimentación consistentes no crecemento das larvas cunha metodoloxía máis rendible e replicable" que todas as utilizadas ata o momento. Durante anos, a supervivencia dos exemplares era moi escasa, case nula."O polbo -explica a institución científica- ten un ciclo curto de vida, pero con potencial de crecemento" e isto "convérteo nunha especie idónea para o seu cultivo e desenvolvemento en catividade". No entanto, ata agora non era posible reproducilo. Así e todo, a enorme demanda a nivel global "provocou un incremento da súa pesca" e, ao tempo, "o incremento de estudos e investigacións" para crialo. "Este feito, xunto ao seu elevado prezo no mercado, fai que sexa un excelente candidato para a diversificación da acuicultura.As fases futuras da investigación van ser desenvolvidas sobre a base dun contrato do IEO con Nueva Pescanova, empresa con "opción preferente de licenza da patente"Ata acadar este fito o equipo científico centrouse en cada unha das fases do desenvolvemento do polbo: ovos, paralarvas, xuvenís e adultos. "Os ensaios realizados no IESO melloran os resultados obtidos ata agora no cultivo larvario e lograron obter xuvenís, cos cales iniciar a fase de engorde ata chegar a adultos. As fases futuras da investigación van ser desenvolvidas sobre a base dun contrato do IEO con Nueva Pescanova, "polo que esta empresa ten unha opción preferente de licenza da patente do IEO sobre estas investigacións".Segundo o instituto, "ambas institucións teñen interese en pechar o ciclo en catividade a nivel comercial do polbo común. É por iso que equipos públicos e privados traballarán conxuntamente para tentaren que o polbo de acuilcultura poida ser unah realidade en, aproximadamente, media década.


Summary: "Puxemos o asunto en mans dun avogado e inscribimos Somos Nós como marca, como asociación, como partido", explica Anxo Quintana en conversa con Sermos Galiza.

O ex portavoz nacional do BNG argumenta que a inscrición de Somos Nós como partido político obedece só a un movimento para evitar que a marca a puidese usurpar "calquera" para fins que non son os previstos polos seus promotores. "Somos o que somos e o que queremos ser. Non nacimos para competir eleitoralmente, pero non podemos permitir que calquera espabilado poida utilizar [a marca] para aquilo para o que non foi concebido", dixo a Sermos Galiza. Na acta de constitución de Somos Nós como partido político, os seus promotores solicitan que se curse a solicitude de constitución da nova formación perante o rexisto do Ministerio do Interior. "É que non pode ser doutro xeito. Ou te inscribes ou outro poderíao facer por ti", di Quintana. Expertos consultados por Sermos Galiza afirman que non é preciso inscribir un partido político para evitar que persoas distintas das súas promotoras usurpen unha marca. Basta simplesmente con rexistrala perante a Oficina de Patentes e Marcas. Unha vez rexistrada, ninguén pode facer uso dela e calquera petición de inscrición sería rexeitada polo Ministerio do Interior. Quintana apela ao precedente de Guanyem para explicar a razón que o levou a legalizar Somos Nós como partido político. Con efeito, Guanyem tivo problemas á hora de usar a súa marca, mais iso foi porque unha persoa a rexistou ante o Ministerio de Interior antes de que o fixera a organización liderada por Ada Colau. Esta non tivera a cautela de a rexistar primeiro na Oficina de Marcas. De o ter feito, a marca sería propiedade dela e ninguén a podería ter utilizado posteriormente.


Summary: Podería proceder dunha empresa da zona. Galiza Nova, organización xuvenil do BNG, e Compromiso por Galicia exixen responsabilidades polo que din, constitúe un "atentado ecolóxico".

Ambas as dúas organizacións tildan de "atentado ecolóxico" o verquido de sosa caucásica que atinxiu o río Tea esta sexta feira (1 de agosto). "O verquido afectou directamente a miles de seres vivos" e "matou varias especies de peixes que se atopan no leito" fluvial, explicou o responsábel local de Galiza Nova en Mondariz, Mauro Chivite. A organización xuvenil do BNG fixo públicas as imaxes da catástrofe e dos peixes mortos amoreados polo Seprona após acceder ao lugar para valorar os danos do verquido. Desde Compromiso por Galicia apuntan cara á unha empresa local como posíbel responsábel da sosa caucásica que se verteu no río Tea e exixen aos Concellos da zona que denuncien o acontecido e exixan unha investigación. "Solicitamos ás administracións competentes e a xustiza que actúen contundenetemente perante este atentado ecolóxico", sinalan nun comunicado. Tanto Galiza Nova como Compromiso lembran que o ecosistema no que se insire o río Tea constitúe un espazo protexido catalogado como de Interese Comunitario e pertencente á Rede Natura 2000. Asemade, subliñan que nel habitan "especies en perigo de extinción e seriamente ameazadas". Mauro Chivite salientou que o acontecido vén a se sumar ao "mal estado" das augas da praia do Val, situada apenas a 300 metros de onde se produciu este verquido e que a Garda Civil "desaconsella o baño" cando menos nos vindeiros 3 días perante posíbeis riscos polo produto tóxico. Esta non é a primeira vez que algo así acontece no río Tea. A organización galeguista, Compromiso por Galicia e Galiza Nova teñen denunciado en diversas ocasións o mal estado deste espazo natural froito da depuradora municipal e dalgunhas das empresas que operan na zona.


Summary: 2017 é o ano da liberación de Valle-Inclán para as linguas non maioritarias deste Estado. E o CDG celébrao levando a escena as pezas 'As galas do defunto' e 'A filla do capitán'.

O 1 de xaneiro de 2017 os dereitos de Valle-Inclán quedan libres e queda, polo tanto, sen efecto a prohibición da familia do autor arousán de interpretalo en galego, euskara e catalán. Será xa que logo o ano da "desamortización valleinclanesca", tal e como o definiu Cándido Pazó nunha entrevista a primeiros de ano en Sermos. E o CDG, logo de levar a escena en 1998 da man de Manuel Guede unha obra de Valle en español por primeira vez na súa historia, regresa agora coa obra deste dramaturgo, xa que non puido facelo neste 2016 no que se celebraba o 150 aniverario do seu nacemento. A estrea será o vindeiro 31 de marzo co espectáculo 'Martes de Carnaval', integrado polas pezas 'As galas do defunto' e 'A filla do capitán'. A estrea será o vindeiro 31 de marzo co espectáculo 'Martes de Carnaval', integrado polas pezas 'As galas do defunto' e 'A filla do capitán'. Así, co mesmo nome da triloxía publicada en 1930, 'Martes de Carnaval', chegarán en galego aos escenarios dúas obras cumio da época do esperpento, baixo a dirección de Tito Asorey ('As galas do defunto') e de Marta Pazos ('A filla do capitán'); e cun elenco de dez actores e actrices que será escollido nun proceso de audición pública. Nova temporada do CDG Esta mañá tivo lugar a presentación da nova temporada do CDG, baixo a dirección de Fefa Noia, que suma outros catro títulos que se materializarán en réxime de coprodución con compañías privadas. Deste xeito, aos xa coñecidos 'O conto de inverno', de W. Shakespeare, e 'Vida e morte de Daniel Faria', de Pablo Fidalgo, que se exhibirán en Compostela no mes de xaneiro, incorpóranselle dous novos proxectos. O primeiro deles será 'Os mortos daquel verán', unha lectura dramatizada sobre a novela policial de Carlos Casares con adaptación de Diego Rey e Artur Trillo, realizada xunto con Talía Teatro e a Fundación Carlos Casares, que será escenificada do 16 ao 18 de maio e coa que o CDG se suma á homenaxe do autor do Día das Letras de 2017. A Panadaría, en coprodución co CDG, levarán ás táboas a historia de Elisa e Marcela Elisa e Marcela nas táboas 'Elisa e Marcela' é a outra montaxe elixida, desta volta en coprodución con A Panadaría, para levar a escena un texto sobre as mulleres protagonistas do primeiro matrimonio homosexual que tivo lugar no país, concretamente na Coruña, en 1901. Gena Baamonde e Esther F. Carrodeguas son tamén coautoras deste texto, que ten planificada unha residencia artística en setembro e as representacións en outubro no Salón Teatro. Segundo o CDG, o plano de residencias sairá reforzado nos vindeiros meses e enfocarase, sobre todo, a artistas pertencentes ás novas xeracións escénicas. Os medios técnicos e humanos da sede escénica do CDG, o Salón Teatro, poranse a disposición do desenvolvemento destas novas propostas. Así, ademais da citada 'Elisa e Marcela', darase cabida a 'Salvador', con texto e dirección de Borja Fernández; 'Política de terra queimada', de Germán Gundín, Merche Pérez, Antón Piñeiro, Diego Rodríguez e Amanda Seijas; 'Desconexión', con dramaturxia e dirección de Santiago Cortegoso; e 'Tropical', de Gonçalo Guerreiro e María Torres.


Summary: A marcha máis concorrida foi a que tivo lugar en Vigo. 60 por cento das pensións galegas está por debaixo do salario mínimo interprofesional, denunciou o colectivo de xubilados e pensionistas da CIG, a organización convocante das manifestacións desenvolvidas esta terza feira nas 7 cidades galegas e en varias vilas cabeceira de comarca.

As pensións galegas están 15 pontos por debaixo da prestación media no conxunto do Estado. A denuncia desta discriminación levou miles de persoas ás rúas do país, convocadas polo colectivo de xubilados e pensionistas da CIG. As principais vítimas desta situación son as mulleres pensionistas, o que resulta en que unha de cada catro maiores de 65 anos estea na Galiza por debaixo do limiar da pobreza. Con esta mobilización, o colectivo de xubilados e pensionistas da CIG quixo pór tamén o acento na denuncia das medidas anti-sociais dos gobernos do PP contra as persoas pensionistas -xa iniciadas no último goberno Zapatero- como o recorte nas prestacións ao non se actualizaren en relación ao incremento do IPC, o repagamento dos medicamentos ou o "roubo" das pensións das e dos emigrantes retornados. En declaracións realizadas na marcha de Compostela, o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, declarou que "na escalada de ataques aos dereitos sociais e aos dereitos laborais asistimos a unha campaña que ten posto o punto de mira nas pensións públicas na idea de seguir recortándoas, de seguir empobrecéndoas, de seguir prolongando os anos para o cálculo das mesmas e seguir afondando nunha realidade que provoca que en Galiza teñamos as pensións máis baixas do Estado". Carril acrecentou que as mobilizacións deste 27F terán continuidade o próximo 10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega. "Na Galiza queremos emprego, salarios e pensións dignas", engadiu.


Summary: Dúas manifestacións pola independencia da Galiza partiron da Alameda de Compostela ás 12.30 horas, convocada polas Assembleias Abertas Independentistas, e ás 13 horas, da man de 'Comunismo Galego Unido'.

Contra as 13 horas desta segunda feira arrincou da Alameda de Compostela a manifestación convocada polo movemento 'Comunismo Galego Unido' —impulsado por Causa Galiza, Agora Galiza-UP e o Partido Comunista pola República Galega— baixo o lema 'Independencia e socialismo'. Estas tres forzas políticas convocaron a marcha independentista conxunta polas rúas da capital galega sendo "conscientes da situaçom excepcional que atravesamos como classe e como povo". Así, nunha declaración unitaria á que se deu lectura após a mobilización, puxeron de manifesto a "multiplicaçom das privaçons, a depauperaçom e a miséria", que, advertiron, "caraterizam o dia a dia de cada vez maiores contingentes populares". Após a marcha interviron Carlos Morais (Agora Galiza-UP), Gabriel Lopes (Causa Galiza) e Lucía España (PCRG), nun acto presentado por Inma Alonso e no que Narciso Pérez deu lectura ao manifesto. Aliás, actuaron os 'Tres Pes' e recitou poesía Luz Fandiño. "É necessário hoje mais que nunca tecer amplas unidades de açom entre as organizaçons políticas e sociais que representamos os interesses das classes populares e trabalhadoras" Desde 'Comunismo Galego Unido' subliñaron os "retrocessos" en materia de dereitos e liberdades nun momento no que o "auge e legitimaçom" do fascismo, así como "a militarizaçom social e a repressom" son "mecanismos empregues pola burguesia para fazer frente à crise estrutural do capitalismo agónico". "O derrotismo inoculado desde o sistema, a despolitizaçom, a fragmentaçom das luitas, a perseguiçom ideológica, o entreguismo e capitulaçom cara a fórmulas domesticadas e inofensivas, fai necessário hoje mais que nunca tecer amplas unidades de açom entre as organizaçons políticas e sociais que representamos os interesses das classes populares e trabalhadoras", salientaron no manifesto conxunto. A "luita organizada e unitária", precisaron, é a única "alternativa real" para un pobo "assediado polo capital trasnacional e as suas politicas de espólio". Porén, a "conquista da soberania e independência nacional deverá por força vir acompanhada de um ideário republicano e socialista", aseguraron. Marcha das Assembleias Abertas "por umha Galiza livre" Media hora antes da mobilización do 'Comunismo Galego Unido' saíu tamén da Alameda a marcha convocada polas Assembleias Abertas Indepentistas, co lema 'Construindo comunidade por umha Galiza livre. A sua crise, a nossa oportunidade'. Manifestación das Assembleias Abertas Independentistas. (Foto: Nós Diario) A xornada proseguiu ás 13.30 horas cunha sesión vermut a conta da Menina Arroutada na praza do 8 de marzo e, posteriormente, un xantar no centro social Escárnio e Maldizer.


Summary: Dolores Vilavedra analiza algunhas as últimas novidades literarias: as obras de Alberto Lema, Xesús Constenla, Manuel Lourenzo, María Reimóndez, Anxo Angueira, Teresa Moure, Ramón Nicolás, Manuel Xestoso e Xosé Cid Cabido.

Non sei se xa se comentou algo que, coido eu, nos ofreceu un interesante motivo de reflexión nestes meses de atonía, nos que as nosas vidas parecían dedicadas en exclusiva a agardar (que se convocasen eleccións, que subise ou baixase o paro…). Refírome a unha certa coincidencia temática que se pode apreciar en varias das novelas aparecidas ultimamente, malia as evidentes diferenzas que as afastan. Estou a pensar en Da máquina de Alberto Lema, Atl de Manuel Lourenzo e 15.724 de Xesús Constenla. A primeira é unha sorte de distopía mais tan chantada no real actual que, ao cabo, os derradeiros capítulos poden semellar crónica do noso presente. Esta novela de Lema semella unha profecía do futuro que nos agarda á volta da esquina, no que sucumbiremos ao dominio dunha tecnoloxía fagocitadora do mellor e o peor da condición humana e, polo mesmo, capaz de vencernos –está xa a facelo- coas nosas propias armas. Máis pretendidamente revulsiva que profética, a novela carece do alento mítico da de Constenla. Se tras a sobredose que padecemos nos 80 xa coidabamos periclitadas este tipo de metáforas da nación, asusta un pouco o oportuno desta: quen pode deixar de recoñecer Galicia nesa patria adurmiñada no lombo dunha ave? quen pode deixar de recoñecer na figura do Gran Mariscal a todos os Mesías pasados e presentes que estrangulan o noso futuro? O mérito de 15.724 é que, a diferenza de novelas semellantes publicadas no pasado, carece de saudade e exhibe, non sei se por méritos propios ou por mor das circunstancias que estamos a vivir, un extraordinario poder de revelación. Pola contra, en Atl todo é moito máis evidente: a partir da pormenorizada reconstrución dun mundo que ben podería ser a ignota Atlántida, Lourenzo crea unha ficción científica nunha hipertecnoloxizada sociedade na que non resulta difícil ver un anticipo da que axiña será a nosa. Neste caso o potencial distópico do texto resulta ás veces anulado polo prolixo das descricións da vida cotiá, que procuran verosemellanza mais que tamén actúan coma árbores que nos impiden ver o bosque. A extensión da novela fai inevitable que nalgún momento adoeza dun certo doutrinarismo que embaza o esforzo de imaxinación subxacente. Estas tres novelas codifican un certo sentimento de orfandade ou unha saudade indisimulable dos tempos en que a salvación da patria era posible porque había unha patria que salvar, dos tempos en que os camiños do futuro estaban ben trazados Nada é casual: que tres autores tan distintos coincidisen en profetizar mundos posibles, ben dominados pola tecnoloxía, ben macrometáforas nacionais espidas do alento utópico que ata antonte as caracterizaba entre nós, debe querer dicir algo, alén da mensaxe explícita que cada unha desas novelas parece querer transmitir. Se cadra, codifican un certo sentimento de orfandade ou unha saudade indisimulable dos tempos en que a salvación da patria era posible porque había unha patria que salvar, dos tempos en que os camiños do futuro estaban ben trazados. En todo caso, a lectura destas tres novelas produce unha certa sensación de dejá vu, algo que non acontece, porén, con En vías de extinción de María Reimóndez, sendo como é esta tamén, dalgún xeito, iso que adoito se coñece como novela de tese. Compartindo coas outras tres o explícito da mensaxe que cada unha delas quere transmitir, a novela de Reimóndez benefíciase da frescura que desprende a protagonista e do vitalismo que xera un texto que se presenta como unha radical afirmación da posibilidade de crearmos un mundo-outro. O balance apunta a un exceso de doutrina: Será que a nosa literatura estase a contaxiar da bipolaridade do discurso público? Será que mesmo as voces alternativas que se queren alternativas caen no maniqueísmo imperante? En todo caso, o balance apunta a un exceso de doutrina: Será que a nosa literatura estase a contaxiar da bipolaridade do discurso público? Será que mesmo as voces alternativas que se queren alternativas caen no maniqueísmo imperante? Ás veces, semella que a roda da literatura retrocedese trinta anos. As aparencias enganan, non se fíen: que unha novela estea protagonizada por unha lesbiana non ten que significar necesariamente que a nosa sexa unha literatura máis madura, entendendo por tal aquela que apela ás diversas formas da complexidade, aquela que se ofrece a acompañarnos nunha viaxe, non a que se constitúe en porto seguro. Unha sente ecoar, alá no fondo das páxinas desta Iria, as augas tumultuosas da prosa ferriniana que Angueira tan ben coñece Que as cousas se poden facer doutro xeito, mesmo nese tan deostado eido que se coñece como novela da memoria, amósanolo Iria de Anxo Angueira. Ademais de poñer en evidencia que tomar partido literario non significa adscribirse ao xenero panfletario, Iria vén lembrarnos algo que de cando en vez cómpre ter presente, e é que a literatura está feita de palabras ou, o que é o mesmo, que máis aló das ideas e das emocións, o texto literario é un espazo de reencontro e de descuberta da linguaxe, unha viaxe polas simas moitas veces ignotas do que somos como seres humanos. Novela de mar, ese tema que tantas veces declaramos ausente das nosas letras, novela de resistencia, de personaxes poderosas, máis por intuídas que por explícitas, páxinas que navegamos arrastrados por unha corrente poderosísima que non sabemos ben onde nos vai levar. Fíxose agardar a volta de Angueira á novela, e unha sente ecoar, alá no fondo das páxinas desta Iria, as augas tumultuosas da prosa ferriniana que Angueira tan ben coñece, logo de dedicar anos ao estudo de Bretaña, Esmeraldina. Tinta (estupendo título e estupenda portada) de Inma López Silva é, en palabras da propia autora, unha recapitulación de relatos publicados ao longo da primeira década deste século, feita co obxectivo de salvalos "da dispersión e, nalgúns casos, do esquecemento". Mais eu coido que o libro remata por ser moito máis ca iso: en primeiro lugar, para as persoas amantes da escrita desta autora, unha ocasión de ouro para degustar en pequenas doses a singularidade do seu estilo e eses microelementos característicos (as laranxas, o tango…) que ao cabo forman os alicerces diso que chamamos universo literario. En segundo lugar, a oportunidade de intuír como se constrúe, medra e se expande ese universo. En definitiva, un gorentoso menú degustación, para públicos esixentes.


Summary: Nós Diario chega este sábado acompañado dun Sermos Galiza especial, con motivo do Día da Patria Galega, dedicado á economía produtiva.

Con motivo do Día da Patria Galega publicamos un Sermos Galiza especial, con dez entrevistas a persoas destacadas de empresas representativas de diferentes sectores. Dez entrevistas que demostran que "Somos quen de producir": Especial 'Sermos Galiza' Día da Patria Galega Unha maneira de valorizar a potencialidade da Galiza en diferentes ámbitos e de demostrar que somos quen de producir e de producir riqueza cun modelo produtivo que se afasta da especulación e do curtopracismo. Unha maneira de reivindicar unha economía baseada no coñecemento e na creatividade e creadora de emprego, desde un punto de vista sustentábel. Unha maneira de apelar a unha dinámica que aposte na innovación e na investigación e desenvolvemento para reforzar a capacidade produtiva, en aras de postos de traballo de calidade e coa ollada posta na construción dunha economía sólida e competitiva. Dez entrevistas As entrevistadas e entrevistados, unha pequena mostra de que a Galiza pode crear riqueza, explican a capacidade produtiva de diferentes empresas, o modelo baseado en actividades de valor engadido e coñecemento e tamén as debilidades dos respectivos sectores. Conversamos ao respecto con Lito Andión, xerente da cooperativa Queixos Hoxe; Alejandro Argibay, directivo da compañía de auga filtrada Augaplus; José Luis García, presidente do Consello Regulador da Denominación de Orixe Valdeorras; Pedro González Boquete, director executivo de Leite Noso, comercializadora de Deleite, e Xosé Lois Lamazares, coordinador xeral de Galletas Daveiga. Abrimos o prisma con Eduardo Míguez, director adxunto de Porto de Celeiro (Viveiro); Melisa Pagliaro, directora de Márketing e Responsabilidade Social Corporativa de Gadisa; Elena Pérez Canal, directora de Márketing e responsábel do departamento de exportación para os Estados Unidos de América e o Canadá de Aceites Abril; Esteban Raposo, director xerente de Toldos Gómez, e Paulo Rodríguez, director de Desenvolvemento e Comunicación de Dinahosting. Un panel coral, cos pés na realidade galega Eis un panel coral cos pés na realidade galega, pois é na Galiza onde adoptan as decisións que condicionan o seu futuro. Precísanse máis iniciativas empresariais dispostas a pór en valor o conxunto dos sectores produtivos, que fechan ciclos na Galiza e xeran valor engadido ás potencialidades. Con propostas innovadoras que amosan que a Galiza é quen de competir nas diferentes esferas da actividade económica. Son as empresas destas características as que xeran máis emprego no país e, precisamente, por ese arraigo coa Galiza actúan como motor de dinamización do tecido económico, dando as costas a propostas de deslocalización que acaban xerando ermos industriais. O semanario estará á venda este sábado nos estabelecementos habituais e tamén na loxa. Poderá comprarse até o propio Día da Patria Galega, esta segunda feira, nos quioscos. Se non es subscritora ou subscritor, faite asinante aquí.


Summary: Mónica Arto, secretaria comarcal de Verdegaia e membro da xunta consultiva do Parque Natural das Fragas, falou para Praza na concentración que o luns á tardiña tivo lugar en Pontedeume. Vídeo no interior.

Mónica Arto, secretaria comarcal de Verdegaia e membro da xunta consultiva do Parque Natural das Fragas, falou para Praza na concentración que o luns á tardiña tivo lugar en Pontedeume en protesta polos lumes da fin de semana: "Hai unha intencionalidade clara. O lume iniciouse en tres focos; ademais do que afectou ás Fragas tivemos incendios na zona de Anca, na zona das Louseiras e en Cabalar. Hai unha intencionalidade de danar espazos naturais da comarca". "O bosque de Fragas quizais foi menos afectado que a zona de repoboacións" Arto denunciou tamén "a falta de políticas forestais da Xunta" e que "as Fragas teñen un problema de eucaliptización, de invasión de especies alóctonas, o que en momentos coma este de seca vai favorecer os incendios forestais". Con todo, foi optimista con respecto á recuperación do espazo: "Estivemos valorandoo in situ como puido afectar o incendio e levamos unha boa sorpresa, que é que o bosque de Fragas quizais foi menos afectado que a zona de repoboacións, grazas á súa condición de bosque húmido. Hai que ver se as chuvias axudan, é dicir, se non son moi fortes e non arrastran as cinzas ao río". Con respecto ao futuro, a secretaria comarcal de Verdegaia dixo que "debería ser un momento de tomar decisións, e de que a Xunta asuma as súas responsabilidades de xeito claro. Hai unhas semana o director xeral dicíame en Santiago que o plantexamento de futuro é reducir aínda máis o persoal de que se dispón nas Fragas. O que non pode facer a Administración é negarnos información, posibilidades de participar e unha boa relación cos veciños".


Summary: As medidas de semiliberdade quedan en mans das autoridades penitenciarias catalás. Contra o criterio da Fiscalía, a sentenza non pon límites á concesión de beneficios, que poderían empezar a reclamarse de maneira inmediata

A sentenza ditada polo Tribunal Supremo contra os líderes do procés deixa en mans das autoridades penitenciarias catalás a proposta de cualificación dos presos entre os dous graos máis favorables á obtención de beneficios de semiliberdade. Contra o criterio manifestado pola Fiscalía, a sentenza do procés non pon límites á concesión duns beneficios que Junqueras e os seus compañeiros poderían empezar a reclamar de maneira inmediata. Contra o criterio da Fiscalía, a sentenza do procés non pon límites á concesión de beneficios, que poderían empezar a reclamarse de maneira inmediataLogo de dous anos de prisión preventiva, os condenados terán agora que ser cualificados pola Xunta de Tratamento, un órgano interno do cárcere formado por profesionais penais. Desa cualificación depende a distancia temporal que separa os líderes do procés de medidas de semiliberdade. Os políticos presos terán que ser agora cualificados en segundo ou terceiro grao. A decisión que se adopte podería ser recorrida pola Fiscalía e nese caso teríase que pronunciar a Audiencia.A Lei Xeral Penitenciaria (artigo 72) permite que un preso pase directamente a terceiro grao sen necesidade de ter que ser cualificado previamente nun grao anterior. O terceiro grao permite que os penados a posibilidade de facer vida fóra do cárcere, á que terían que acudir a durmir a maior parte da semana. O segundo grao é a clasificación máis común entre a poboación recluída e permite a solicitude de permisos. Sexa cal for a cualificación que reciban Junqueras e os seus compañeiros a súa nova condición de presos xa condenados ábrelles a porta a beneficios de medidas de semiliberdade en aplicación do artigo 100.2 do réxime penal. Os líderes independentistas serán agora cualificados de presos en segundo o terceiro grao, o que supón solicitudes de permiso ou medidas de semiliberdadeEse artigo expón toda unha serie de medidas flexibles e permite que "o equipo técnico poida propor á Xunta de Tratamento que, respecto de cada penado, se adopte un modelo de execución no que poidan combinarse aspectos característicos de cada un dos mencionados graos, a condición de que a devandita medida se fundamente nun programa específico de tratamento que doutra forma non poida ser executado. Esta medida excepcional necesitará da ulterior aprobación do Xuíz de Vixilancia correspondente, sen prexuízo da súa inmediata executividade". Dito doutro xeito, cunha cualificación de segundo grao, os políticos presos poderían empezar a saír temporalmente de prisión ao longo das próximas semanas. A Fiscalía do Supremo tentou impedir que isto suceda pero o Tribunal presidido por Manuel Marchena non aceptou a súa reclamación de limitar as medidas de semiliberdade ao cumprimento da metade das penas fixadas por sentenza. Segundo fontes da Fiscalía, "coa concesión do segundo grao, os condenados poderán empezar a saír do cárcere en calquera momento, dando a sensación de que estarán máis tempo fóra que dentro de prisión". O Supremo denegou a pretención da Fiscalía de obrigar ao cumprimento da metade da condena antes de conceder o terceiro grao aos líderes do 'procés' Liberdade provisional desde 2023Para a obtención da liberdade provisional, os líderes do procés terán que esperar como pronto até 2023. O artigo 90 do Código Penal obriga ao cumprimento mínimo de dúas terceiras partes da condena antes de recibir a cualificación que permite a liberdade provisional. Jordi Cuixart e Jordi Sánchez son os dous condenados que antes se achegarán a esa posibilidade, en 2023, ao ser condenados a nove anos de cárcere, dos que xa cumpriron dous. Para o resto de condenados, entre 2024 e 2026, ano no que Junqueras acadaría a liberdade provisional.


Summary: Afirma que opta por contratar "mulleres maiores de 45 ou menores de 25".

A presidenta do Círculo de empresarios, Mónica Oriol asegurou nunha mesa redonda organizada no marco da XXV Asemblea Plenaria do Consello Empresarial de América Latina desenvolvido en Madrid que prefire contratar mulleres que non poidan quedar grávidas porque "como queden embarazadas, temos un problema". As súas declaracións fixeron ferver as redes sociais e convertérona en Trending Topic (TT) na rede social Twitter. Oriol asegurou tamén que o "sacrificio" de calquera muller para chegar a un posto directivo pasa por "casar cun funcionario" ou ter un "home que goste moito dos nenos". A presidenta do Círculo de Empresarios advertiu que as súas ideas "non son politicamente correctas" mais veñen a se sumar a unha polémica anterior na que Oriol rexeitou a obriga de ter que "pagar un soldo" a traballador@s moz@s "aínda que non vallan". "Hai que lles dar un diñeiro que non producen" insistiu ao tempo que afirmou ser preciso "dar a xente desigual un trato desigual".


Summary: A plataforma reclama que a Consellaría de Educación agrupe as prazas do proceso suspendido este ano por mor da COVID-19 e as de 2021. Unha decisión, defenden, que tamén beneficiaría as aspirantes tituladas.

Nestas semanas de confinamento tras o decreto do estado de alarma, coa meirande parte dos procesos de oposición en suspenso, a Xunta da Galiza teimou en manter celebración das probas a profesorado de Educación Secundaria e Bacharelato e mais FP no mes de xuño. Sindicatos e mais opositores criticaron esta decisión, mantida polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, co argumento "de preservar os dereitos das opositoras". Das aspirantes a Educación, cando menos. O día 21 deste mes, nunha comparecencia ante a Deputación Permanente, a conselleira de Educación Carmen Pomar anunciou un cambio na postura da Administración e o adiamento da convocatoria. Agora, máis dun milleiro de opositoras e opositores agrupados na plataforma Opos2021XustasParaTodxs reclaman que en 2021 se agrupen as prazas convocatorias deste e o vindeiro ano no eido da educación. "O máis lóxico é a celebración dun único proceso", propón este colectivo integrado por estudantes do mestrado de profesorado e mais dos graos de Maxisterio Infantil e de Primaria da Galiza. Este alumnado acusa unha "situación de vulnerabilidade" en caso de que o prazo de inscrición na vindeira convocatoria teña lugar unha vez finalizado o estado de alarma e non no propio 2021. "Sería unha incoherencia", aseguran, á vez que trasladan o seu apoio ás actuais aspirantes as prazas de ensino. As opositoras tituladas, apuntan desde a plataforma, tamén se verían afectadas pola decisión da Xunta xa que o feito de inscribirse no proceso "impediríalles computar o tempo traballado como interinas o vindeiro curso e acreditar outros méritos que puideran obter" até a celebración das oposicións. "Un agravio comparativo fronte as aspirantes que xa teñen a puntuación máxima", lembran. A plataforma tamén advirte das consecuencias do aprazamento para o ensino público, ante o risco dunha redución da oferta de prazas na vindeira convocatoria. As súas preocupacións e peticións foron formuladas nunha liña similar polos sindicatos de Educación con representación no país.


Summary: En 2013 circularon pola autoestrada galega 20.156 vehículos cada mes fronte aos 27.029 de 2007, un 25,4%. Neste tempo o prezo da peaxe encareceuse un 28% e viaxar de Ferrol a Tui xa custa máis de vinte euros.

A AP9 perdeu un de cada catro usuarios dende 2007. O Ministerio de Fomento vén de facer públicos os datos oficiais de tráfico das autoestradas de peaxe, que confirman que a vía que comunica Ferrol coa fronteira con Portugal mantén a súa caída, por sexto ano consecutivo. No 2013 unha media de 20.156 condutores pagaron esta peaxe todos os meses, un 25,4% menos dos que o fixeron de media en 2007, 27.029, o que supuxo o máximo rexistro de vehículos desta vía. Dende entón, as cifras foron descendendo ano tras ano (en 2013 outro 7%), o mesmo que os beneficios de Audasa. Porén, neste mesmo tempo o prezo das peaxes continuou crecendo, elevándose un 28% por riba do que custaban en 2007, e moi por riba do que o fixo o IPC ou os salarios neste tempo. Por poñer un exemplo, o 1 de xaneiro de 2008 viaxar de Vigo á Coruña custaba exactamente 12 euros, e agora custa 15,35. E este ano, despois da nova suba decidida hai unhas semanas, conducir de Ferrol a Tui xa ten un prezo superior aos vinte euros. Ano Número medio de usuarios por mes 2001 19.904 2002 20.770 2003 21.958 2004 22.565 2005 23.581 2006 25.059 2007 27.029 2008 26.826 2009 26.500 2010 26.395 2011 24.711 2012 21.822 2013 20.156 "Estalle facendo un grave dano a toda Galicia" Hai unhas semanas a plataforma Todos contra a suba das peaxes reiterou unha vez máis a súa denuncia polo elevado prezo desta vía fundamental para o desenvolvemento social e económico de Galicia. Nun escrito remitido a Audasa reclamáballe un descenso nas súas tarifas argumentando que "non só estades a prexudicar os cidadáns, senón que vos estades a prexudicar a vós mesmos". Facían referencia aos cada vez menores beneficios económicos obtidos pola autoestrada, por mor do descenso no seu uso: dos 61 millóns de euros en 2009 e os 66 millóns en 2010 até os 9,8 millóns do primeiro semestre de 2013, tres veces menos que antes do comezo da crise. "Preguntámonos se é que a concesionaria está mal asesorada, ou se é que xa se atopa inmersa nunha estraña espiral de prexudicar o cidadán -e a si mesma- e pretende, como se di coloquialmente, "morrer matando", sinalaban. Esixían ademais que a empresa aplicase en Galicia os mesmos descontos aprobados noutras comunidades autónomas, até un 90% en Navarra para os usuarios habituais. A Plataforma denuncia "que se lle está facendo un grave dano a toda Galicia, non só a nivel social, senón tamén a nivel económico, pois en vez de poder funcionar como un todo, creando sinerxías entre os principais núcleos económicos da comunidade, estásenos distanciando" A Plataforma lembraba que a AP9 naceu como "eixo vertebrador" de Galicia, como consta na súa páxina web. Porén, din, "para os cidadáns esta continua e inasumible suba do prezo de cruzar de norte a sur ou de sur a norte a nosa comunidade autónoma, obrigounos a moitos a renunciar ao uso desta vía que, en vez de unirnos, estanos desunindo, até o punto de que en termos económicos, as cidades da Coruña ou Vigo está hoxe máis cerca de Madrid (por vía aérea) que entre si por estrada". A Plataforma denuncia "que se lle está facendo un grave dano a toda Galicia, non só a nivel social, senón tamén a nivel económico, pois en vez de poder funcionar como un todo, creando sinerxías entre os principais núcleos económicos da comunidade, estásenos distanciando e obrigando a xerar riqueza noutras zonas máis próximas, ben por estar conectadas por autovías libres de peaxe, ben por estar comunicadas por vía aérea a un prezo moito máis asumible". X F M A M X X A S O N D 2007 23.074 23.826 25.681 26.736 26.142 28.178 31.486 31.906 28.541 27.837 26.366 24.314 2013 17.935 18.476 18.966 19.882 20.220 21.428 24.250 25.140 21.961 20.626 17.133 15.683 Número de usuarios da AP9, por meses, en 2007 e 2013


Summary: A Federación Rural Galega (Fruga) rendirá este sábado 1 de febreiro, no transcurso da súa III Asemblea Nacional, unha homenaxe ás precursoras e precursores do agrarismo nacionalista na figura de Emilio López Pérez, "Milucho". Nós Diario fala con el entre a memoria e a actualidade.

Vostede foi protagonista nos momentos contemporáneos máis álxidos das loitas agrarias. Como se chega a organizar un rural como o noso cando que hai quen di que é individualista? Esa idea de que no rural hai individualismo non é tan certa. Na nosa propia cultura aparecen os traballos que fai a xente en colaboración como os Montes Veciñais en Man Común e fálase tamén no noso folclore. Por poñer un exemplo de traballo colectivo teriamos nos últimos anos do franquismo a apertura de corredoiras para que puideran pasar os autos. O primeiro que hai que facer dun pobo é recoller aquelo bo que ten, como no noso caso a unidade. A palabra unión foi unha verba que sempre estivo aí como máxica. Desde o primeiro momento que comezamos coa loita da cota empresarial e despois coas cotas do leite. Non se dicía "o meu prezo" ou "o meu interese", sempre se dicía "o noso". Para organizarse desde que se traballou na clandestinidade coas Comisións Labregas recoñeceuse que facía falta certo empuxe, certa colaboración de xente vinculada ao agro galego mais con medios para comezar a traballar. Un movemento de liberación ou un movemento social sempre ten que perder o medo. Toda ditadura, toda opresión, sexa de antes ou de agora, tivo sempre o fondo do medo. Daquela a xente tivo capacidade de crer que tiña dignidade abondo, capacidade de unirse. Perdera o medo a defender o seu país. Labregas e labregos sempre tiveron clara a idea de que como vivirían nas cidades se faltaban eles. Vostede participou nun Goberno galego. Que lembra daquela experiencia? Hai marxe na Xunta para mudar a situación no agro? Cando entramos pensaba que sendo como son os poderes fácticos, os aparatos ideolóxicos e propagandísticos que ten o sistema anularía a nosa capacidade e sería moi difícil. Non obstante ao pouco tempo decateime que unha administración pública, por moito que domine o diñeiro, ten unha serie de resortes, de medios, coñecementos e contactos que pode transmitir á xente a confianza de que poden darse cambios. Pode informar e chegar a moitos sitios. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: A descuberta da danza do abellón, rito mortuorio descrito nun poema de Alfredo Brañas, foi a chispa que puxo en marcha un dos últimos traballos d'aCentral Folque. Proxecto de faces múltiples, entre o pedagóxico, o antropoloxólico e o experimental, Abellón propón unha reflexión sobre a función e o papel das abellas a nivel simbolóxico e cultural, ligando prácticas da sociedade galega con outras universais.

"Foron da morta á triste habitación / e voltando ó redor da defuntiña / o vello, a vella, o mozo e a mociña / fungaban como funga un abellón". Así describía Alfredo Brañas a danza do abellón, un antigo rito funerario, recollido en Vilanova de Arousa, no que as familiares daban, agarradas da man, voltas arredor do corpo da defunta emitindo un zunido. O choque con estes versos espertou a curiosidade do antropólogo Xoán Xil-López, que acompaña a Mario Sanín (tamén coñecido polo nome artístico Ariel Ninas) nesta proposta. Así, collería corpo o pioneiro proxecto que desde aCentral Folque se desenvolveu cara a finais do 2019 e que culminará en breve coa publicación dun libro, conciliando a investigación cunha vontade divulgativa. Abellón é unha iniciativa cunha dobre vertente artística e educativa que combina tres mundos en aparencia non conectados: o biolóxico —a partir da figura das abellas—, o social —cos rituais de tránsito e morte— e o artístico —centrado na acústica, nas paisaxes sonoras e no audiovisual. Obradoiros de zoadeiras Unha das pedras angulares do proxecto é a figura das zoadeiras. Existen moitas versións deste instrumento, pero a máis sinxela consiste nunha lámina de madeira atada por un extremo a unha corda. Ao facela xirar a certa velocidade produce unha vibración no ar que crea un son que imita o "zoar do vento" ou o zunido das propias abellas, explica Sanín. Na nosa cultura, estes elementos aparecen tradicionalmente como brinquedos, hoxe vítimas do esquecemento, mais que sobreviven en mutacións contemporáneas como as que podemos observar nos spinners. Por iso, unha parte central dos esforzos dedicouse a ensinar ás máis pequenas a construír zoadeiras. Con este fin desenvolvéronse unha serie de obradoiros en escolas e outros contextos. Ademais, o libro que están a piques de presentar ten unha parte dedicada a explicar a construción. Un paso máis lonxe, a terceira parte da publicación propón instrucións para unha performance colectiva con distintos modelos de zoadeiras. Porén, fóra da súa función como xoguetes, quíxose tamén promover unha "reflexión do valor da arte sonora como fenómeno musical e antropolóxico". Así, Sanín relata, por exemplo, como en certas zonas de Bergantiños fican restos do que se coñece como "cova das abellas", facendo alusión ao costume de que as colmeas se atopasen dentro da casa, compartindo insectos e persoas o espazo doméstico. Do xoguete á vangarda Como acontece con boa parte dos proxectos d'aCentral Folque, explica Sanín, o pedagóxico acaba ramificándose noutras direccións que levan a falar de arte de vangarda, empregando "un brinquedo que aparece en culturas universais en prácticas artísticas experimentais". Aquí enmárcase o traballo de Berio Molino, unha serie de creacións audiovisuais que afondan no universo das zoadeiras e das abellas como punto de partida, propondo reflexións sobre a vida dos insectos, a apicultura, a arte e a memoria colectiva, así como sobre a importancia de todos estes elementos para a cohesión social das comunidades. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: O candidato popular non cita a lucense para o Goberno.

Alfonso Rueda abriu publicamente as portas do novo Goberno galego ao presidente do PP coruñés, Diego Calvo, e ao conselleiro de Economía en funcións, Francisco Conde, en senllos actos na Coruña e Lugo. Mais non citou Elena Candia, presidenta provincial do PP lucense malia estar presente no acto que decorreu na cidade da Muralla e onde si convidou explicitamente a Conde a facer parte do Executivo. "Se ti queres, estarás no meu Goberno", afirmou Alfonso Rueda esta segunda feira nun acto dos populares na Coruña, referíndose a Diego Calvo. Este, pola súa parte, afirmou nesta terza estar "contento" polo ofrecemento mais admitiu que aínda teñen pendente "falar" para "concretar detalles". Poucos días antes, o aínda vicepresidente primeiro tendera a man a Francisco Conde, conselleiro de Economía e vicepresidente segundo; para continuar no Executivo galego. "Se Paco quere, seguirei contando con el no novo Goberno, como non podía ser menos". Un convite que fixo en Lugo, na xunta directiva do PP nesa provincia e ante a presenza da deputada e líder provincial Elena Candia, á que, porén, non mencionou publicamente para o novo Executivo. Diego Calvo e Elena Candia entrarían como conselleiros no Goberno de Rueda Con independencia de que poida ou non haber compromisos ou ofertas realizadas en privado á presidenta do PP de Lugo, en certos sectores chocou que o futuro presidente do PP da Galiza e da Xunta non tivese un 'xesto' para Candia. Desde o anuncio da marcha de Alberto Núñez Feixoo as cábalas para o novo Goberno galego situaban nel a Candia, e mesmo apuntando un cargo, conselleira de Medio Rural. Unha carteira que actualmente ocupa en funcións José González, persoa próxima a Feixoo e patrocinada no seu momento por Rueda.


Summary: A axencia Reuters asegura que o Goberno de Rajoy quere solicitar xa a axuda para as súas finanzas públicas, coa campaña electoral galega comezada, aínda que Alemaña prefire que agarde un pouco.

España quere pedir o rescate xa e solicitar axuda á zona euro para as súas finanzas públicas. O Goberno está preparado para facelo incluso nesta mesma fin de semana, coa campaña electoral xa iniciada en Galicia e Euskadi, pero Alemaña pídelle que espere un pouco. Así asegura Reuters que está a situación na crise de débeda soberana, ademais de engadir que os mercados e outros socios europeos están a presionar o Executivo de Rajoy para que solicite xa un rescate que permita ao Banco Central Europeo comprar os seus bonos. Fontes europeas citadas por Reuters aseguran que España cambiou de rumbo e quere o rescate xa "Os españois dubidaban un pouco pero agora están preparados para pedir axuda", seica dixo un alto cargo europeo. Outras tres fontes na zona euro confirmaron o cambio de rumbo na posición española, pero todos eles baixo a condición de gardar o anonimato porque non estaban autorizados a falar do asunto. Mentres, Alemaña semella non ter présa. O ministro alemán de Finanzas, Wolfgang Schäuble, di que España está a levar a cabo todos os pasos necesarios para superar os seus problemas fiscais e non necesita un rescate, argumentando que os investidores o recoñecerían e recompensarían no seu debido tempo. Pero non parece moi real a súa afirmación. Merkel prefire esperar ante as reticencias do seu Parlamento ao rescate Diplomáticos europeos e un alto cargo alemán asegurarían tamén que a chanceler Angela Merkel prefería evitar expor máis rescates individuais para países da zona euro en dificultades ante un Parlamento que é cada vez máis reacio a estas axudas. "Non ten sentido enviar decisións inminentes sobre Grecia, Chipre e posiblemente tamén sobre España unha por unha", dixo a fonte. "Empaquetalas ten sentido, pola sustancia e tamén politicamente". Participantes no cumio de ministros da zona euro a mediados de setembro dixeron que houbo tensos intercambios na reunión celebrada en Chipre cando Schäuble dixo aos seus socios que Berlín non pode asumir outro rescate sobre España tan pouco tempo despois de que se aprobase o rescate de até 100.000 millóns de euros para os bancos españois en xullo. O Goberno asegura non saber nada dun posible veto de Alemaña ao rescate español Segundo Reuters, un portavoz do Goberno alemán nega oficialmente que se presione a España: "Cada país decide por si mesmo. Alemaña non está a presionar nin nunha dirección nin noutra". Do mesmo xeito, voceiros do Executivo de Rajoy aseguran tamén que non saben de veto ningún por parte de Berlín. "Estamos centrados en levar a cabo as decisións tomadas en xuño cando se aplicou a unión bancaria. Iso sería enviar unha forte mensaxe de confianza aos mercados", dixo referíndose a unha decisión da UE para centralizar a vixilancia dos grandes bancos para evitar unha repetición dunha crise que ten algunhas das súas raíces no sistema financeiro. Mentres, a prensa internacional continúa cebándose con España. Nun editorial dedicao á crise española, o New York Times advirte de que o foco da crise económica en Europa está posto sobre Madrid e que a Rajoy non lle quedan solucións para recortar gastos "sen arriscarse a un desastre social". O xornal urxe a Alemaña a que aposte por politicas de crecemento e non de austeridade


Summary: Após ocuparen durante tres horas as oficinas centrais que a entidade ten en Compostela, activistas de Stop-desafiuzamentos só conseguiron arrincar "unha resposta verbal" conforme responsábeis do banco falarán coas afectadas. A plataforma cidadá exixe "un compromiso real"

As oficinas centrais do Banco Santander en Compostela viron riba da mesa esta terza feira os casos de tres mulleres, veciñas de Pontecesures e A Estrada e con crianzas ao cargo, contra as que a entidade bancaria ditou senllas ordes de desafiuzamento. Activistas de Stop-desafiuzamentos concentráronse ás portas e ocuparon as oficinas, onde ficaron pechad@s durante tres horas --até que, lonxe dos obxectivos das cámaras, foron desaloxad@s e a policía española identificou 7 persoas argumentando desobediencia á autoridade. Porén, durante o encerro, mantiveron unha breve conversa coa persoa responsábel da entidade bancaria. Segundo informou María, voceira da plataforma cidadá, "temos unha resposta verbal de que falarán cos afectados, mais non houbo ningún compromiso real". Así as cousas, a presión que este colectivo vén exercendo para frear as execucións hipotecarias centrouse desta volta en catro casos, tres protagonizados por mulleres que narramos deseguido, colocando identidades fiticias para as identificaren. Susana Hermo vive en Pontecesures e ten unha crianza a seu cargo. Após verse en situación de violencia machista, soubo que o seu home deixara de pagar a hipoteca cando xa se acumulaban varios meses de débeda. Con Susana falamos para unha información publicada no semanario nº22 en papel, correspondente á semana do 2 de novembro. Contounos que ela, pola súa conta, tamén tratou de negociar co banco. "A única solución que me deron foi que vendera o piso... con esta crise? A quen llo vendo?", pregúntase, tomando en consideración que o seu é un deses 76 mil fogares que chega a fin de mes grazas ás achegas de familiares e amizades. Cun proceso de desafiuzamento en marcha e sen saber "onde vou ir", Stop-desafiuzamentos reclama para ela, para alén da dación en pagamento, o alugueiro social da súa vivenda. O mesmo que exixen para Uxía Domínguez, unha veciña da Estrada que o Santander quere botar da súa casa aínda sabendo que ten dúas crianzas ao cargo e un marido "en paradoiro descoñecido" que tampouco colabora para saldar a hipoteca. A entidade bancaria reclámalle a Rosalía Torreiro o diñeiro da débeda contraída, baixo ameaza de desafiuzamento. Casada e a cargo de dúas crianzas, o seu cónxuxe ten un emprego temporal cun contrato precario a piques de finalizar. Tamén para ela se exixe a dación en pagamento e o alugueiro social. Por derradeiro, para veciñ@s de Brión que xa foron desafiuzad@s a plataforma cidadá reclama que se lles condone a débeda que o Banco Santander segue a reclamar. Na Galiza, a banca bota da casa 50 persoas ao día, e no estado foron 400 mil os desafiuzamentos que se executaron xa, entrementres o ministerio de Vivenda recoñece que hai 38 mil casas sen xente.


Summary: O informe solicitado polo Goberno central ataca a lei da cadea alimentaria, que pretende impedir que os gandeiros vendan por baixo dos prezos de custo. O ditame, non vinculante, dificulta que se cumpra coa reivindicación dos sindicatos e da propia Xunta. Consulte o texto no interior.

Novo pau para os gandeiros galegos. O Consello da Comisión Nacional da Competencia (CNC) vén de asegurar que "non é admisible incluír no Proxecto de Lei da Cadea Alimentaria un mecanismo de fixación de prezos mínimos, nin calquera outra medida que o pretenda de forma directa ou indirecta". Así responde o CNC a través dun informe non vinculante que se fixo público este xoves e que foi solicitado hai un mes polo Ministerio de Agricultura. O informe de Competencia bota por terra o compromiso arrancado polos sindicatos á Xunta no pasado decembro Esta reivindicación, a de "garantir que todas as partes da cadea obteñan un beneficio que cubra os seus custos de produción", foi un dos compromisos que os sindicatos gandeiros arrancaron da Xunta o pasado 7 de decembro e logo dunha folga de entregas de leite que denunciaba a situación desesperada de milleiros de produtores no país. Daquela, o Goberno galego, e o propio Feijóo, prometera defender ante o Estado a necesidade de que a futura lei do sector impedise claramente á industria e á distribución exercer prácticas que obriguen a vender por baixo dos prezos de custo. Agora, e malia que o informe do CNC non é vinculante, as esperanzas son moito menores. O devandito informe considera que "calcular un custo estándar que se aplique como prezo mínimo" do leite é "un claro mecanismo de intervención na dinámica de formación de prezos do sector agrario" e advirte de que "reduciría sensible e directamente a competencia entre produtores". "As propostas resultan problemáticas para o mantemento da competencia efectiva", insiste. Competencia cre que aplicar un prezo mínimo é "un claro mecanismo de intervención" que "afectaría á competencia entre produtores" As tres medidas que pretendía incluír o Goberno central na futura lei da cadea alimentaria consisten na definición do "custo de produción primaria" como o valor estatístico de referencia, incorporar na norma a obrigatoriedade de que o prezo "non poida ser inferior ao custo de produción primaria vixente", así como atribuír ao Observatorio da Cadea Alimentaria a función de "fixar os custos de produción primaria nos casos nos que se detecten indicios de abuso de posición dominante". As tres propostas son consideradas "problemáticas" e "contrarias á competencia" por parte do CNC. Segundo di o informe, aplicar estas medidas provocaría varios problemas, como "a uniformidade de precios" que, ao operar como prezo focal, "desincentivaría a competencia". Ademais, cre que o exercicio de determinación dos custos podería "estar considerando os custos de empresas ineficientes no devandito cómputo". "Non queda claro quen é a autoridade competente que terá que elaborar o custo de produción primaria", di o CNC, que tamén advirte de que establecer que o importe non poderá ser inferior ao custo de produción implicaría "introducir un solo de prezos ou prezo mínimo". Ademais, segundo explica, a atribución ao Observatorio da Cadea Alimentaria a facultade de fixar o custo de produción cando existan indicios de abuso de posición dominante "non é compatible coa normativa europea e española da competencia". "Os mecanismos de fixación de prezos mínimos non son admisibles e van contra a Constitución e as normativas de competencia españolas e da UE", di En resumo, o CNC cre que os mecanismos de fixación de prezos mínimos, de maneira directa ou indirecta, "non son admisibles desde un punto de vista da eficiencia nos mercados e a garantía da competencia efectiva". "Tampouco encaixan coa liberdade de empresa consagrada no artigo 38 da Constitución, nin coa normativa comunitaria nin estatal da competencia", insiste, tras advertir de que aplicar estes mecansimos "empeorarían o funcionamento da cadea alimentaria e terían inevitablemente un efecto negativo sobre os consumidores vía prezos, calidade e variedade de produtos, tanto a curto como a medio e longo prazo". Por último, para a CNC, estas medidas de "restricción da competencia" non están xustificadas "nin na súa necesidade nin na súa proporcionalidade". Ademais, na súa conclusión a Comisión é clara e insiste que "valora negativamente" as medidas pretendidas polo Ministerio de Agricultura porque "supón incluír no proxecto un mecanismo de fixación de prezos mínimos". Ao tempo, advirte de que a súa vaoración débese estender "a calquera outra medida que se medite coa mesma finalidade de dfixar directa ou indirectamente prezos mínimos", remata.


Summary: Anpas de Lugo reciben queixas de diferentes centros escolares pola "cantidade" de comida que se serve, mentres a CIG apunta a unha "baixada da calidade".

As asociacións de nais e pais (ANPAs) de Lugo están a recibir múltiples queixas de colexios pola cantidade e calidade de comida que chega aos comedores escolares debido aos efectos da inflación, polo que solicitan que a suba de prezos non repercuta no servizo. A presidenta da Federación de Pais e Nais de Lugo (Fapacel), Isabel Calvete, constatou esta quinta feira que "algunha queixa sempre chega, pero está claro que a suba de prezos afecta a todos". Así, urxe á Consellaría de Educación a destinar "máis diñeiro" aos comedores escolares. "O que non podemos permitir é que, por unha suba imparábel dos prezos como sucede, repercuta na alimentación dos nenos. Se os prezos soben, a asignación aos comedores escolares terá que ser maior", apuntou Calvete. A respecto da calidade dos menús, a presidenta das ANPAs de Lugo precisou que as queixas veñen dadas, maioritariamente, "pola cantidade". "Os menús da Xunta están controlados por nutricionistas e están ben elaborados. Si que chegou algunha queixa sobre a cantidade", subliñou. Isabel Calvete insistiu en que "non se pode permitir" que a escalada dos prezos repercuta nas crianzas: "Hai que ter en conta que o colexio é unha parte da educación. O comedor é unha parte da educación e aos nenos hai que garantirlles unha alimentación sa e equilibrada", dixo. A CIG alerta dunha "baixada da calidade" As protestas de Fapacel chegan un día despois de que a CIG-Autonómica informase do envío dun escrito ao conselleiro de Educación, Román Rodríguez, no que alerta da "baixada da calidade" dos menús e a "redución de produtos frescos" por mor da inflación. A central sindical urxe a Consellaría "revisar e actualizar" o financiamento dos comedores escolares, pois hoxe, explicaron, o gasto é de "aproximadamente 2,30 euros por alumno e día", o que inclúe "produtos de alimentación e limpeza". As familias, porén, "están a pagar 5 euros, máis do dobre do que realmente se está a investir na alimentación dos seus fillos e fillas", lamentaron. Desde a CIG incidiron tamén en que os menús das escolas "teñen que ir orientados cara unha alimentación de calidade, saudábel e sostíbel, adaptada ás necesidades nutricionais de cada grupo de idade", polo que "non se pode reducir a calidade dos alimentos".


Coa lembranza activa de Rosalía, ás portas de conmemorarmos o centenario das Irmandades da Fala, e tras avaliarmos o escaso nivel de cumprimento dos principais acordos a respecto da nosa lingua, concretados no Informe sobre o cumprimento do PXNLG, no Relatorio sobre o incumprimento da Carta Europea das Linguas ou na recente denuncia sobre a vulneración de dereitos lingüísticos presentada no Consello de Dereitos Humanos da ONU, na Mesa pola Normalización Lingüística decidimos dar un paso á fronte e impulsar, sen exclusións de ningún tipo, unha Declaración de unidade a prol da normalización da lingua galega, finalmente asinada pola inmensa maioría dos partidos actuantes en Galiza. A nosa intención nun momento como o actual en que o galego está a sufrir importantes retrocesos foi -é- visibilizar unidade en torno á lingua e retomar o acordo democrático de que o idioma galego A nosa intención nun momento como o actual en que o galego está a sufrir importantes retrocesos foi -é- visibilizar unidade en torno á lingua e retomar o acordo democrático de que o idioma galego, a lingua propia de Galiza que nos identifica e nos une, debe ser obxecto de especial fomento e protección por parte das institucións e dos poderes públicos galegos, con políticas decididas que afirmen e potencien o seu uso. Un principio básico do que ninguén se debeu desmarcar nunca. Para iso propuxemos tomar como punto de encontro o estabelecido na Lei de Normalización Lingüística, o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega e os acordos internacionais como a Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos da UNESCO e a Carta Europea das Linguas promovida polo Consello de Europa, acordos tomados en común polo Parlamento galego ou ratificados unanimemente por este, mais que continúan sen se aplicar debidamente. Pensamos que é preciso abrir unha nova etapa e iniciarmos entre todas e todos unha nova e verdadeira política lingüística, tomando os acordos mencionados como punto de partida para a reposición, rehabilitación e plena normalización do noso idioma Pensamos que é preciso abrir unha nova etapa e iniciarmos entre todas e todos unha nova e verdadeira política lingüística, tomando os acordos mencionados como punto de partida para a reposición, rehabilitación e plena normalización do noso idioma; aplicando, introducindo e mellorando todo canto for preciso para garantir o dereito a vivirmos en galego, conseguirmos igualdade a todos os niveis e oficialidade real. Para isto coidamos que é positivo que todos os partidos manifesten publicamente a través desta declaración a súa vontade e compromiso de actuaren neste sentido. Unha nova política lingüística que retome ou inicie, por fin, as medidas que tras seren aprobadas con acordo amplo, non se introduciron ou directamente se eliminaron, como as sinaladas do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega. Ese é o obxectivo da Declaración de unidade a prol da normalización da lingua galega, asinada o pasado 15 de xullo pola práctica totalidade de partidos actuantes en Galiza. Un obxectivo que se debe materializar canto antes, comezando por retirar os principais obstáculos que impiden a aplicación do contemplado no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega Un obxectivo que se debe materializar canto antes, comezando por retirar os principais obstáculos que impiden a aplicación do contemplado no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado en 2004 por unanimidade parlamentaria. Un é a reforma da Lei da Función Pública galega, que deixou de requirir a demostración práctica do coñecemento do galego nas probas de acceso ao emprego público. O outro, amplamente contestado e obxecto das maiores mobilizacións sociais da última década, o mal chamado decreto de plurilingüísmo, que estabelece un máximo do 33% de galego nas aulas e prohibe expresamente o seu uso na docencia das matemáticas e das ciencias, o que é radicalmente contrario ao indicado no PXNLG. Se houber dúbidas ao respecto, lembremos o que di o Plan que todos os partidos se comprometeron a retomar: Medida 2.1.26. Na educación primaria garantir que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego. Á parte da área de coñecemento do medio natural, social e cultural, xa fixada legalmente, fomentarase que se impartan nesta lingua materias troncais en toda a etapa, como as matemáticas. Medida 2.1.27. Na educación secundaria obrigatoria garantir que , como mínimo, o alumando recibindo o 50% da súa docencia en galego. Dentro das posibilidades de cada centro, tenderase a que entre as materias que se impartan nese idioma figuren as matemáticas e a tecnoloxía, á parte das que xa están legalmente establecidas. Medida 2.1.28. Nos bacharelatos garantir que, como mínimo, o alumando reciba o 50% da súa docencia en galego. (...). Medida 2.1.19. Nos ciclos formativos garantir que, como mínimo, o alumando reciba o 50% da súa docencia en galego. (...). Ábrese un tempo de esperanza, mais xunto ao da administración e do ensino hai moitos outros ámbitos onde é preciso actuar Ábrese un tempo de esperanza, mais xunto ao da administración e do ensino hai moitos outros ámbitos onde é preciso actuar. Hai no Estado 499 disposicións legais que obrigan ao uso do español no comercio, etiquetaxe, información, servizos públicos... As favorábeis ao galego cóntanse cunha man e non se aplican aínda levando décadas aprobadas. Tras a declaración do 15 de xullo, con centos de colectivos de testemuñas, comeza a hora dos pasos adiante e do exercicio da responsabilidade cos compromisos adquiridos e a palabra dada por todos os partidos, cada un na parte que lle corresponder. O cumprimento do sinalado nesta declaración, nos acordos nacionais e internacionais ratificados unanimemente nas nosas institucións, ten que ser a base de partida para unha nova, necesaria e urxente política lingüística que se oriente a gañar un futuro digno para a nosa lingua, a recuperar espazos de uso e que garanta e defenda o dereito a vivirmos plenamente en galego, con verdadeira igualdade e oficialidade real. Unha nova política lingüística que recupere o papel impulsor que deben desempeñar as institucións e os poderes públicos, for desde a Xunta coa cota máis grande de responsabilidade legal e moral, for no máis pequeno dos concellos galegos, pasando polas Deputacións. Unha nova política lingüística que acompañe a sociedade galega que xa actúa en solitario para repor a lingua de noso en todos os lugares de onde está excluída. Unha nova política lingüística que acompañe a sociedade galega que xa actúa en solitario para repor a lingua de noso en todos os lugares de onde está excluída Unha responsabilidade co futuro de Galiza e da súa lingua que tamén compete á sociedade, comezando pola Mesa pola Normalización Lingüística como promotora da Declaración, que debe velar día a día porque estes acordos non fiquen no baleiro, e non sexa outra simples declaración retórica de amor sen consecuencias prácticas. Temos que camiñar xuntos pola lingua que nos une. Sabemos que é unha andaina difícil, e que só avanzaremos con esforzo, vontade, apoio e exixencia mutua. Só pedimos que nunca máis ninguén se exclúa deste compromiso.


Summary: ENTREVISTA O economista Luis González Reyes (Ecoloxistas en Acción) presenta este martes en Vigo En la espiral de la energía, un repaso histórico á relación da humanidade cos recursos dispoñibles e á conformación da actual civilización industrial en crise polo esgotamento dos recursos.

Dende o ecoloxismo e os activistas e investigadores que apostan polo decrecentismo e por unha mudanza radical da nosa forma de consumir e de relacionarnos co medio adoita sinalarse que estamos a vivir unha crise da civilización industrial. Algo que vai moito máis aló dunha crise medioambiental puntual ou dunha crise económica cíclica. Esgótanse os recursos -os combustibles fósiles- que alimentaron o progreso dende o século XVIII, e a súa fin -alertan- chegará nas videiras décadas, obrigando a un cambio sistémico. En la espiral de la energía, editado en dous volumes por Libros en Acción e Baladre, fai un repaso histórico á relación da humanidade cos recursos dispoñibles e á conformación da actual civilización industrial. Está escrito por Ramón Fernández Durán, que faleceu en 2011 antes de poder rematalo, e polo economista Luis González Reyes (Ecoloxistas en Acción), a quen o primeiro lle encomendou completar a obra. Luis González Reyes estivo este luns en Compostela, nun acto organizado por Verdegaia; e estará este martes en Vigo (Local da cooperativa Árbore, 19.30 horas), nunha presentación organzada por Árbore, Lapsus, GAS, ODS-Coia e Verdegaia. Falamos co autor. "As nosas sociedades van ter que vivir nun escenario no que a enerxía está moito menos dispoñible e todo isto está provocando xa unha ruptura no marco de xogo, que se vai reducindo" Para entendermos a crise da civilización industrial e a relación que establecemos cos recursos dispoñibles e a fontes xeradoras de enerxía cómpre saber de onde vimos, a historia desa relación? No libro tentamos poñer de relevo o papel que tivo historicamente a enerxía e os cambios enerxéticos e como isto influíu nas sociedades humanas. A nosa análise é que estes elementos están sendo absolutamente determinantes na actual crise, que é unha crise económica, unha crise social con grandes desigualdades, unha crise ambiental e unha crise dos recursos dispoñibles. As nosas sociedades van ter que vivir nun escenario no que a enerxía está moito menos dispoñible e todo isto está provocando xa unha ruptura no marco de xogo, que se vai reducindo. Se vemos a historia da humanidade, a grandes riscos, vemos como pasamos de sociedades baseadas na caza e na recolección a un metabolismo baseado na agricultura, con máis enerxía dispoñible; e despois a un metabolismo industrial, que permitiu dispoñer de moitísima máis enerxía, ampliando o campo do posible na organización social. No futuro inmediato, con combustibles fósiles cada vez menos dispoñibles, pode que vexamos un regreso a un metabolismo de corte agrícola, non igual que o que xa vivimos, porque a historia non se repite igual. Nos vindeiros anos xogámonos a posibilidade poder organizar esta transición ao novo sistema dunha maneira organizada, menos traumática? O cambio non é algo que vaiamos vivir no futuro, senón que é algo que xa nos está afectando. O proceso vai ser moi rápido dende un punto de vista histórico, pero dende o punto de vista da vida dunha persoa vai ser lento. As cousas non van mudar dun ano para outro, tardará lustros ou décadas, pero o cambio chegará. Estamos vivindo as primeiras etapas, e o que debemos tentar é que o colapso da civilización industrial sexa o menos doloroso posible, efectivamente. Temos que tomar grandes decisións como sociedade. "Para levar a cabo unha transición máis ou menos dolorosa, ou máis ou menos ordenada, o que deberíamos estar facendo agora é ir adoptando políticas de urxencia que nos preparen para os desafíos que temos por diante" Que tipo de decisións? Que se pode facer? Para levar a cabo unha transición máis ou menos dolorosa, ou máis ou menos ordenada, o que deberíamos estar facendo agora é ir adoptando políticas de urxencia que nos preparen para os desafíos que temos por diante. Cambios con respecto ao noso consumo enerxético, cambios nos mecanismos consistentes en traer os nosos alimentos dende miles de quilómetros de distancia, cambios en xeral que afectan ao transporte de mercadorías en longuísimas distancias empregando combustibles fósiles, á globalización. Non estamos falando de cambios menores, falamos de cambios fundamentais no noso sistema que requiren políticas de emerxencia. Políticas que xa se aplicaron nalgúns momentos da historia da humanidade, por exemplo na Segunda Guerra Mundial no Reino Unido ou nos Estados Unidos. Porén, hoxe en día isto aínda non está realmente no debate; fálase algo da política enerxética ou do cambio climático, pero de maneira moi secundaria. Nós non dicimos que estes sexan os únicos temas que temos que abordar, hai cuestións sociais e económicas moi importantes, pero pensamos que sen tratar estes temas coa urxencia e relevancia que merecen, o resto tampouco se poderá afrontar porque estariamos ignorando aspectos fundamentais do que está supoñendo a crise. "Un dos grandes debates que deberemos ter na esquerda ten que ver coa relación que establecemos coa natureza; ao igual que falamos de como debe ser a relación entre as persoas, teremos que falar da relación das persoas co medio" As forzas de esquerda, que poderían ser as máis sensibles a estas propostas, en realidade proceden na súa meirande parte de tradicións que tamén fiaban o benestar ao progreso e ao crecemento. Está mudando a súa visión? A súa visión xa está cambiando, si. As esquerdas estiveron baseadas na confianza no progreso, unha idea que ten que ver moito co crecemento e con maximizar os beneficios sociais do crecemento económico. O que temos que pensar agora é non só como se reparte a torta, senón que cantidade de torta nos queda. Un dos grandes debates que deberemos ter na esquerda ten que ver coa relación que establecemos coa natureza; ao igual que falamos de como debe ser a relación entre as persoas, teremos que falar da relación das persoas co medio. A comezos do século XX podiamos pensar que os recursos eran infinitos, e agora vai quedar moi patente que non o son e que non o foron nunca. "Son as persoas as que deben poñer estes cambios en marcha, pero as administracións poden actuar como facilitadoras" Acabamos de ter eleccións municipais e autonómicas. No outono teremos eleccións xerais. Que se pode facer dende as administracións -os concellos ou os Estados-? Todos os cambios sociais importantes, os que afectan á vida das persoas, teñen que ver sobre todo coa creación de alternativas por parte da sociedade. Que papel xogan entón as administracións? Non son os protagonistas deses cambios, pero poden ser os seus catalizadores. Son as persoas as que deben poñer estes cambios en marcha, pero as administracións poden actuar como facilitadoras. Isto ten que ver co ámbito lexislativo, que debe facilitar e incentivar esas novas formas de vida, de consumo, de produción. No ámbito municipal, por exemplo, pode ser importante favorecer entidades e empresas sen ánimo de lucro sobre as empresas capitalistas, ou favorecer as empresas locais, ou aquelas que prioricen unha relación máis respectuosa do entorno. Hai tamén políticas importantes que teñen que ver cos recursos; non é o mesmo canalizar miles de millóns para salvar bancos que empregalos para fomentar as enerxías renovables. As institucións, polo tanto, teñen moito que dicir. Un terceiro bloque de medidas teñen que ver co fomento da democracia: os cambios van requirir dunha implicación intensa da poboación. Aí os concellos tamén teñen un papel importante: todo o relativo con orzamentos participativos e a todas as ferramentas que teñen que ver cunha participación real por parte da cidadanía. "Non é o mesmo canalizar miles de millóns para salvar bancos que empregalos para fomentar as enerxías renovables. As institucións, polo tanto, teñen moito que dicir" Supoño que queres facer mención á figura de Ramón Fernández Durán, que iniciou este libro... Este libro está escrito por dúas persoas que nunca traballamos xuntos nel. Ramón concibiu esta obra coma o cumio do seu pensamento e do seu traballo político, pero non o puido rematar. O cancro foi máis rápido que a súa capacidade de escritura e na última fase pediume que eu rematase o texto, o que me pareceu unha petición abrumadora, porque Ramón non só era un referente intelectual para min, senón que era tamén un xigante como persoa. E ao final converteuse nun agasallo, que me permitiu recibir un cariño que en realidade ía para el, que me permitiu aprender unha chea de cousas e que me permitiu tamén mantelo vivo, no propio traballo sobre o texto, mediante discusións imaxinarias á hora de redactar ou corrixir cada parágrafo.


Summary: A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, denuncia a "parálise" da comisión parlamentar que estuda os incendios e acusa a Feixóo de "estar máis pendente de apagar os lumes dos seus partidos". A nacionalista deu a coñecer este sábado a proposta do Bloque nese órgano: pasar do monocultivo forestal ao monte multifuncional.

O BNG organizou este sábado, 9 de xuño, a quinta edición do Parlamento Aberto, as xornadas que organiza sobre diversos temas de actualidade no Hórreo. Nesta ocasión, a forza nacionalista, que contou coa presenza do ex conselleiro de Medio Rural, Alfredo Suárez Canal (quen recibiu os aplausos das persoas asistentes), entre outras persoas expertas, abordou a problemática dos incendios e a estrutura forestal. Ana Pontón, portavoz nacional do Bloque, adiantou neste contexto as propostas das nacionalistas na comisión parlamentar que estuda os incendios: pasar do monocultivo forestal ao monte multifuncional. "Imos presentar de inmediato o ditame dentro da comisión cunha aposta decida en cambiar o monocultivo de especies, -auténtico combustíbel para os incendios-, para mudar cara un modelo de monte multifuncional, que é un paso clave", explicou, "se adoptamos os cambios necesarios, daremos un futuro esperanzador ao medio rural". Nesta liña, Pontón puxo de manifesto a necesidade de optar por unha "nova política forestal, por madeiras de calidade, por un monte tanto produtivo como de ocio. O monte pode xerar emprego e riqueza, e aí están os exemplos de boa xestión, pero é preciso un impulso da Xunta para ter un monte coidado e ordenado, base tamén dun rural vivo", acrecentou. Na súa intervención no comezo da xornada, a nacional do BNG denunciou a "parálise" da citada comisión parlamentar, que foi creada após a vaga de incendios acaecida en outubro de 2017. "O pasotismo e o silencio do señor Feixóo volve repetirse tras os días negros que viviu Galiza en outubro e así temos unha comisión de estudo sobre os incendios que aínda non ten conclusións, e non vemos que o PP teña ningún interese en que as conclusións sexan unha análise crítica para saber que pasou e poder abordar un cambio real", subliñou. Pontón fixo fincapé en que o futuro do monte galego "é unha cuestión de país". De aí que denunciase a desidia de Feixóo, "tras a catástrofe en Portugal dirixinme ao presidente da Xunta para abrir un debate de futuro porque hai moitas analoxías coa situación do monte no país veciño e non estábamos libres de sufrir unha vaga de lumes como a vivida ao outro lado do Miño. Nin sequera contestou a aquela proposta sincera para cambiar a política forestal e de xestión de monte", lembrou. A dirixente nacionalista acusou Feixóo de estar máis "preocupado por apagar os incendios do PP e por cubrir a vacante que deixa Raxoi" e de "non ter a cabeza en atender as necesidades de Galiza neste tema clave". Faixas de protección A respeito das franxas de protección, Pontón lamentou a desidia de Feixóo "máis alá de dar ultimatos aos concellos, a maioría sen medios suficientes para abordar esta cuestión". Precisamente, entre as propostas anunciadas polo BNG ao respeito atópase dotar os concellos de recursos para executar as citadas franxas de seguridade, "un dispositivo de prevención e loita contra os lumes 100% público, profesionalizado e con mando único". O BNG tamén propón medidas a medio e longo prazo como un Plan forestal consensuado partindo dunha moratoria na plantación de eucalipto nas zonas de alto risco e a recuperación das 35.000 hectáreas ilegais plantadas en terras agrarias. Ademais, aposta nun plan para limpar o monte e un Plan territorial integrado que ordene o monte fronte aos incendios, similar ao que existe para o litoral galego. Proposta de En Marea Por outra banda, o deputado de En Marea Davide Rodríguez daba a coñecer este sábado unha proposición non de lei presentada Parlamento Galego en relación ás faixas de protección dos núcleos rurais. En Marea insta a Xunta a "informar e estabelecer directrices claras a todos os concellos e distritos forestais de Galiza", a "informar e formar de forma axeitada as e os axentes forestais e técnicos para unha axeitada aplicación das normas legais estabelecidas" e "informar de forma axeitada as e os propietarios particulares e as comunidades de montes para unha acaída execución das normas estabelecidas". En Marea advirte da "confusión creada" e empraza a Consellaría do Medio Rural a aplicar a Lei de Montes e a lei sobre incendios "co mesmo criterio" en toda Galiza, "nos 19 distritos forestais e nos 313 concellos do país".


Summary: Rafael Fernández Leiro (A Coruña, 1982) estudou Bioloxía na Universidade da Coruña. Tras doutorarse, pasou sete anos en Cambridge nun laboratorio especializado en bioloxía estrutural que mudou a súa carreira. Desde 2018 dirixe o seu propio grupo no Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas (CNIO).

-Como foi emprender o camiño de regreso para empezar a investigar máis perto da casa? Volver a España para facer ciencia cun mínimo de recursos é moi difícil porque non existen oportunidades que faciliten as cousas. En Cambridge atopei unha concentración de recursos excepcional, tanto a nivel público como privado. Alí conflúen industria e coñecemento, moita xente sobresaínte en diversos campos. Foi moi enriquecedor e aprendín moito. Cando decidín regresar tiven a sorte de conseguir un posto no CNIO e arrancar o meu propio grupo con recursos, unha etapa realmente complicada na carreira investigadora. -Que labor desenvolve o Grupo de Integridade Xenómica e Bioloxía Estrutural? Estudamos diversos procesos relacionados coa integridade do xenoma desde un punto de vista da bioloxía estrutural e bioquímica, a nivel molecular. Moito do traballo que facemos é investigación básica, co horizonte posto no cancro e coa esperanza de que moitas das cousas que facemos poidan derivar en novas estratexias terapéuticas. Sentamos as bases da investigación aplicada. É un traballo de anos, silencioso pero fundamental para o desenvolvemento de proxectos tanxíbeis, e hai que darlle a importancia que ten. É unha investigación esencial e debe ser financiada de forma pública para que se leve a cabo. -Proba dos resultados positivos que ofrece a ciencia básica de cara a futuros proxectos aplicados é o achado que veñen de compartir sobre o funcionamento da 'gardiá' do xenoma, a proteína MutS. Todas as nosas células conteñen información xenética. É o dicionario onde están recollidas todas as palabras que forman as proteínas desas células que permiten que funcionen correctamente. O importante é que esta información non se altere. Se esa información xenética é o libro de instrucións para formar unha célula e empezamos a cambiar o significado das palabras, chega un momento en que esas instrucións non se poden interpretar. Cada vez que unha célula ten que dividirse para dar lugar a outra dáse un proceso de copia da información xenética que debera ser moi preciso. Mais é tan complexo que está exposto a unha serie de problemas internos e externos -tabaco, exposición a raios ultravioleta- que dá lugar a erros. As células teñen os seus mecanismos para se protexer desta potencial perda de información. E fano, nun primeiro nivel, mediante a utilización de enzimas, de proteínas que se encargan de copiar esa información xenética e que gozan dunha eficiencia moi alta. Denomínanse ADN polimerasas, e ademais de ser moi precisas, teñen, nun segundo nivel, o poder de comprobar se a letra que acaban de pór é a correcta. Teñen esa capacidade, polo tanto, se detectan un erro na escrita, eliminan esa última letra do ADN mal posta e corríxena, garantindo unha copia fidedigna. -Pero hai erros que sortean estes sistemas de control e quedan no noso xenoma. Certo. E se isto non se corrixise, teríamos moitos problemas. Acumularíanse erros na copia, coñecidos como mutacións, e ao cabo de varias divisións celulares teriamos tantas que darían lugar a un funcionamento equivocado da célula, que á súa vez podería desembocar en doenzas como o cancro.A gardiá do xenoma, a proteína MutS, o que fai é revisar o xenoma despois da copia buscando os erros que quedaron atrás. Engánchase no ADN e le todos os puntos. E cando detecta un erro coordina unha serie de procesos para corrixilo. Nós, co noso traballo, o que fixemos foi describir a nivel molecular como esta proteína é capaz de facer a súa función, para o que aplicamos técnicas de bioloxía estrutural. -Neste caso, técnicas de criomicroscopía electrónica. É unha técnica moi nova que nos permite tomar imaxes destas proteínas mentres cumpren a súa función. Dános acceso a unha gran cantidade de información de alta resolución que procesamos para coñecer a secuencia de acción desta proteína e tamén para entender as consecuencias de moitas mutacións que se producen a nivel de actividade da proteína. Ademais, sérvenos para empezar a pensar que podemos facer para corrixir os problemas de reparación do ADN, mesmo se hai posibilidades de empregar estas proteínas como diana terapéutica. Estes resultados son básicos e comúns a distintos tipos de enfermidades, un proceso fundamental das nosas células que coñecemos con máis detalle e do que se poden beneficiar outros proxectos específicos que buscan mellorar as opcións de tratamento, a nivel clínico, e aumentar a calidade de vida dos pacientes. "O cancro non é unha soa enfermidade" Na actualidade "o cancro é un problema principal de saúde", asevera Rafael Fernández Leiro, e desenvolver tratamentos eficaces contra el "é moi complicado" porque non é unha soa enfermidade, son moitas, moi diferentes. "Por iso é moi importante que poidamos seguir investigando en distintas vías para avanzar en relación con cada tipo de cancro". Neste sentido, Fernández Leiro defende o proveito de centros temáticos como o CNIO, onde se traballa a todos os niveis, tanto no ámbito da investigación fundamental como no campo da investigación clínica. A colaboración, di. Mais tamén o son a vontade política e o investimento, nun estadio anterior. A Covid-19 puxo de manifesto o valor esencial da ciencia. "Precisamos un sistema de investigación sólido, con xente formada, que traballe con recursos e poida dedicarse ao seu. Non hai discusión. Todo o que facemos é interesante e beneficioso".


Summary: O goberno nega o resgate e traspaso da AP9 - infraestrutura que dá beneficios- mais adquire as radiais madrileñas 2, 3, 4 e 5, a M-12, a AP-41 (Madrid-Toledo), a circunvalación de Alicante e a Cartaxena-Vera.

O ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, recoñeceu nunha entrevista en Los Desayunos de TVE que o Estado terá que asumir as oito autoestradas de peaxe que na actualidade están en quebra para evitar a súa liquidación e fechamento ao tráfico. Son seis vías de Madrid, unha en Alicante e a de Cartaxena-Vera. Un anuncio que chega apenas uns días despois de que o Estado comunicase a Núñez Feijóo a súa negativa a traspasar a AP9 a Galiza, negativa que se sumaba ao argumentario de que un resgate da Autopista do Atlántico sería caro, unha operación para a que non hai cartos. Porén, e segundo informa El País, o estado podería pagar até 5.000 millóns de euros para nacionalizar esas oito autoestradas en quebra. O ministro dixo que as autoestradas van reverter no estado "e o estado decidirá como xestionalas" e enfatizou que o principal obxectivo do goberno neste eido é que as infraestruturas "continúen e os cidadáns poidan seguir a utilizalas". Esta 'nacionalización' das autoestradas é consecuencia da cláusula de responsabilidade patrimonial da administración: o estado ten que asumir unha infraestrutura en caso de quebra e pagar ás empresas concesionarias o importe do investimento que aínda non recuperou. Cláusula que garante que as grandes empresas responsábeis desas infraestruturas sempre van ver cubertos, no mínimo, os seus custos. Non asumen risco ningún.


Summary: Xusto 24 horas despois do discurso do chefe de estado español chegou a resposta do president da Generalitat, Carles Puigdemont. Cunha escenografía moi coidada, a procurar o efeito dunha resposta institucional de igual a igual, a réplica do líder soberanista a Filipe VI foi moi clara: "Així no" (así non). Puigdemont rexeitou o discurso do monarca e pediu unha mediación internacional para o conflito político entrar en vías de solución.

Na súa comparecencia -programada non por acaso ás 21 horas, a mesma hora en que onte discursou o chefe do Estado español- o president do Govern interpelou directamente Filipe VI: "Així no [así non]. Coa súa decisión de onte decepcionou moita xente en Catalunya que o apreza e que o ten axudado en momentos difíceis, xente que agardaba outro ton e un apelo ao diálogo e á concordia". Contundente, acusou El-Rei de asumir un "papel inadecuado" ao servizo das "decisións" dun goberno español que, dixo, tenciona liquidar "as aspiracións de soberanía do pobo catalán". O Govern, enfatizou, non pode "nen partillar nen aceitar" as mensaxes que Filipe VI tería dirixido só "a unha parte da populación catalá", a deixar fóra do seu discurso a maioría independentista do país, á que non tendeu en ningún momento pontes para o diálogo. Reprochou o chefe do Estado español que non fixese a menor alusión "aos cataláns que sofreron unha violencia policial que conxelou o corazón a medio mundo". Alén das súas críticas a Filipe VI por se enfeudar ás estratexias represivas do PP, Puigdemont -que en ningún momento da alocución se referiu á declaración unilateral de independencia na que apostou esta terza feira nunha entrevista na BBC- si considerou que ten chegado o momento da "mediación internacional" para resolver o conflito. O lehendakari Urkullu expresou o seu apoio esta cuarta feira a esta demanda de mediación internacional. Puigdemont avanzou que que nas últimas horas ten recibido "propostas" nese sentido, sen revelar cais foran


Summary: A acabada de crear Plataforma en Defensa do Servizo Público de Prevención e Defensa contra Incendios Forestais convocou unha protesta para o día 29 de setembro en Compostela.

Organizacións sindicais e profesionais do sector da prevención e extinción de incendios veñen de crear unha Plataforma para denunciar a situación de "desmantelamento" que o goberno de Feijóo está a realizar co servizo. Critican que a administración galega teña cinco instrumentos diferentes no operativo de extinción: persoal da Xunta, a empresa pública Seaga, Tragsa, Natutecnia e os Grumir dos concellos. "Agora dependemos do que queiran as empresas pois temos que agardar a saber cal che toca", asegura María Rodiño de Seaga, "logo cada unha ten un material de traballo diferente e tampouco son iguais as condicións de traballo". Nunha profesión tan difícil e perigosa desde a Plataforma aseguran que non axuda a "descoordinación" entre todas. "É unha polítca irresponsábel", afirman, "que renuncia a realizar unha auténtica política preventiva no monte". A Plataforma exixe unha "inmediata apertura dunha mesa de negociación onde buscar as solucións ao conflito e a contratación de todo o persoal a través dunhas únicas listas Defender o Servizo PúblicoA Plataforma presentou perante os medios de comunicación as súa reivindicacións que tamén se escoitarán na manifestación convocada para o 29 de setembro ás 11:30 horas en Compostela. Exixen unha "inmediata apertura dunha Mesa de Negociación onde buscar as solucións ao conflito e a contratación de todo o persoal a través dunhas únicas listas, profesionalizadas e a través da función pública. "A Xunta ten que reaccionar diante desta situación", afirma María Rodiño. As reivindicacións desta Plataforma chegarán aos partidos políticos, aseguran , máis alá destas vindeiras eleccións. "Seguiremos mentres non haxa unha solución", din, "queremos implicar a todos eles, é un debate de estado". Incendios da fin de semana"Houbo un claro acrecentamento dos incendios forestais en Ourense e preocúpanos", aseguran na Plataforma, "a intencionalidade está latente". Esta fin de semana varios incendios queimaron masas forestais dos concellos de Riós, Sabiñao e Manzaneda. Este último foi moi criticado polo alcalde da localidade pola "falta de medios" empregados polo goberno galego. O lume comezou o sábado e controlouse o domingo pola mañá, segundo fontes da propia Xunta. "Se a climatoloxía axuda, como foi neste caso, aínda ben mais non podemos contar co tempo e estar a desmantelar estes días os reforzos".


Summary: Cando ten que atender un doente no seu domicilio, o centro de saúde fica sen ningún profesional ao cargo, ás veces "durante dúas horas".

No centro de saúde de Monfero hai unha única doutora para atender unha poboación de case 2.000 habitantes. Esta situación, que xa denunciara Nós Diario o pasado mes de maio, agravouse nas últimas datas. "Até o pasado día 15 de xuño tiñamos un médico de apoio un par de días á semana, mais desde esa data non o volvemos ter", sinala a este xornal un dos veciños afectados, que até o de agora xa recadaron máis de 500 sinaturas e presentaron senllas reclamacións ante a xerencia da área sanitaria de Ferrol para exixir un reforzo do servizo. Esta situación provoca que, de acontecer unha emerxencia, o centro de saúde fique sen ningún profesional ao cargo: "A semana pasada a doutora tivo que saír a un traslado e estivo dúas horas fóra", comenta. Malia que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) estipula que o tempo dunha visita a un domicilio é de 15 minutos contando o desprazamento, a ampla extensión de Monfero imposibilita esta marxe horaria. Hai poucos días, así mesmo, déronse dúas urxencias á mesma hora no centro: "A alternativa que lle deron á doutora desde o 061 foi que escollese cal era a prioritaria. Até que punto unha profesional pode aturar esta carga de traballo, tanto física como mentalmente?", cuestiona o mesmo veciño. "E levamos dúas fins de semana onde o centro de saúde só conta cun enfermeiro, xa que desde a xerencia non se envía ningún médico", engade, e amósase preocupado polo que acontecerá cando a médica colla os días que lle corresponden de vacacións. A veciñanza prevé realizar unha concentración nos vindeiros días para reclamar o que consideran o seu "dereito".