Summary: Case 42 millóns de habitantes teñen un emprego, un máximo histórico dende a reunificación pero os salarios reais dlos alemáns descenderon un 1,8% na última década e os minijobs empregan un de cada cinco traballadores

Hai un par de días publicáronse os datos de ocupación da Oficina Federal de Estatística alemá (Destatis). Indican que en Alemaña se rexistrou no último trimestre de 2012 un máximo histórico de emprego desde a reunificación. Case 42 millóns de habitantes teñen un traballo. Con todo, numerosas voces críticas alertan de que os datos poden conducir a facerse unha idea equivocada da situación do mercado laboral alemán. Os salarios reais dos alemáns descenderon un 1,8% en relación ao que se gañaba no ano 2000 En primeiro lugar destaca a baixada de salarios que se viviu no país desde que se comezou a aplicar a chamada Axenda 2000 nos anos 90. Os salarios reais dos alemáns descenderon un 1,8% en relación ao que se gañaba no ano 2000, segundo un estudo do Instituto de Ciencias Económicas e Sociais (Wirtschafts- und Sozialwissenschaftliche Institut, WSI, en alemán) publicado o 12 de febreiro. O estudo mostra, así mesmo, que o beneficio de empresas e fortunas aumentou nese mesmo período en torno ao 50%. O experto do devandito Instituto Reinhard Bispinck asegura nunha nota de prensa que esta evolución é un indicador negativo para Alemaña e para Europa, ao danar a estabilidade económica: "Unha subida palpable do poder de compra a través do aumento dos salarios é unha condición esencial para manter a estabilidade". A reivindicación dun salario mínimo converteuse nun dos temas centrais da campaña electoral para as próximas eleccións de setembro do partido da Esquerda (Die Linke), así coma un dos campos de batalla dos sindicatos Esta é a razón pola cal a reivindicación dun salario mínimo se converteu nun dos temas centrais da campaña electoral para as próximas eleccións de setembro do partido da Esquerda (Die Linke), así coma un dos campos de batalla dos sindicatos. Mentres estes últimos reclaman uns 8 euros a hora, os políticos da esquerda piden até 10. Tal é o debate que agora, a poucos meses dos comicios, o Goberno do partido conservador CDU da chanceler Ángela Merkel parece preocuparse da cuestión e declarou querer introducilo. Con todo, trataríase de varios salarios mínimos diferentes, dependendo da rexión alemá onde se traballe e do sector económico. Dita proposta foi criticada por todos os grupos de oposición e polos sindicatos. Autónomos e Minijobs Así mesmo hai en Alemaña 2,6 millóns de autónomos, dos cales máis da metade son do tipo denominado "empresa dun só" (ein-Mann-Unternehmen), e máis dunha terceira parte teñen baixos ingresos. O número de autónomos aumentou un 40% entre o ano 2000 e o 2010, segundo o Instituto Alemán para a Investigación Económica (Deutsches Institut für Wirtschaftsforschung). Por citar un exemplo da precarización que supón ser autónomo en certas circunstancias, hai que mencionar os contratos dos profesores de idiomas das chamadas "escolas populares" de Berlín. A pesar de tratarse de escolas públicas de idiomas e de que os profesores traballan en ocasións unicamente para as devanditas institucións educativas, non teñen contratos directos coas mesmas, senón que son autónomos e cobran por curso impartido. A finais de xuño había até 908.000 traballadores temporais Iso supón un aforro para o empregador (neste caso a Administración) nos pagos á Seguridade Social e ao seguro sanitario, que se volven máis elevados para o propio traballador. Ademais colocan o empregado nunha situación de maior desprotección, xa que ten as coñecidas desvantaxes dos autónomos, por exemplo non cobrar por días de vacacións. A cifra de emprego global non detalla tampouco o tipo de actividade do que se trata en cada caso. Segundo a Axencia Nacional de Emprego (Bundesagentur für Arbeit) a finais de xuño había até 908.000 traballadores temporais. Son empregos que dependen da conxuntura económica e, por tanto, non poden considerarse estables. A metade dos devanditos traballos duran de media un tres meses. Iso si, en canto ao salario, os traballadores contratados con estas condicións gañan ao redor dun 50% menos que os empregados fixos aínda que fagan as mesmas tarefas, segundo un estudo da Fundación Bertelsmann. Os famosos minijobs empregan un de cada cinco traballadores en Alemaña Os famosos minijobs empregan un de cada cinco traballadores en Alemaña. En xuño de 2012 até 7,4 millóns de alemáns tiñan un minijob. Con estes traballos o empregador paga unha mínima contribución á Seguridade Social e o empregado non ten que pagar impostos. Iso non significa que os devanditos empregados non poidan ter outra actividade económica ou recibir unha pensión. De feito, soamente na rexión de Bavaria son case 140.000 os xubilados que traballan para completar a súa pensión "limpando, ordenando andeis nos supermercados ou repartindo periódicos", publica o xornal Suddeutsche Zeitung. O aumento do prezo dos alugueres e da vida, que non se correspondeu cun aumento paralelo das súas xubilacións, obrígaos. Eles tamén contan como empregados na flamante estatística da marca de emprego alemán.


Summary: "Que a fogueira do esprito siga quentando as vosas vidas e que a fogueira do lume nunca deixe de quentar os vosos fogares". Máis un ano, e desde 2011, o Alba de Gloria, de Castelao, volveu pronunciarse desde o alto do Pico Sagro para recuperar o espírito nacional do autor do Sempre en Galiza e das Irmandades da Fala.

O 19 de xullo de 1924, durante a ditadura de Primo de Rivera, Castelao, acompañado doutros membros das Irmandades da Fala, ascendía ao Pico Sagro, fonte de numerosas lendas e contos populares, para regresar, simbolicamente, cando, exiliado en Bos Aires, escribiu o necesario discurso Alba de Gloria. Desde 2011, a Federación Galiza Cultura e as asociacións culturais O Galo, de Compostela, e Vagalumes, da Estrada, organizan unha subida ao Pico Sagro para resgatar o espírito daquel ascenso. Nesta ocasión, foi a escritora Marta Dacosta quen pronunciou a intervención principal, de marcado carácter poético, na aba do monte, "obxecto de culto do pobo que por dereito habitaba estas terras antes da primeira colonización coñecida e da cristianización forzosa que quixo ocultar a súa existencia", lembrou. Desde o "altar da terra nai", salientou, parafraseando a Castelao, aludiu a "aqueles homes" que "estaban pescudando a terra que alimenta as nosas raíces, facéndose fortes nelas". Algo, engadiu, que "nós debemos manter e seguir a practicar: coñecer e sentir orgullo do que somos". Marta Dacosta insistiu na necesidade de sacar á luz e visibilizar "as abas da nosa historia como realmente foron" Nesta liña, Marta Dacosta insistiu na necesidade de sacar á luz e visibilizar "as abas da nosa historia como realmente foron, para así sabermos se acadamos o cume ou aínda temos que percorrer un traxecto necesario e convocar o noso pobo para que comprobe de que elementos estamos feitos. E se, coma este monte, estamos feitos de cuarzo, somos duros e transparentes, como Castelao foi". A escritora reivindicou a imaxinación como un elemento imprescindíbel para recoñecérmonos. Precisamente, Castelao advertía no Alba de Gloria ese "evocar algo irreal, algo puramente imaxinario, que co seu simbolismo nos deixe ver o pasado para proveito do futuro". "A imaxinación é hoxe o fío co que cosemos os anacos de nós que imos recuperando", afirmou, para se debruzar, a continuación, por Lupa. A historia de Lupa "foi sempre utilizada como elemento negativo na construción do relato da vinculación do apóstolo Santiago con Compostela" "Os silencios que se estenden entre os retallos que nacen abeirados aos topónimos que gardan a súa memoria, poñen en marcha a engrenaxe que acaba por se traducir en palabra poética, versos que non esquecen a imaxe da escultura que retratou o seu somentemento á igrexa, case a única imaxe que chega a nós", pronunciou Dacosta, que advertiu que a historia de Lupa "foi sempre utilizada como elemento negativo na construción do relato da vinculación do apóstolo Santiago con Compostela". "Retallos á sombra da historia que outros nos dixeron real: a xangada de pedra portadora de ósos sagrados na loita pola construción dun pasado cristián que dese poder e riqueza ás terras recuperadas. Un relato que se repite en diferentes latitudes e que, se o lemos ben, fala de loitas de poder. Lendas de poder que aínda hoxe prevalecen e nos impoñen unha forma de mirar á historia", agregou a escritora. Nesa denuncia pola manipulación e ocultación da historia galega, Marta Dacosta tirou de Carvalho Calero, quen nunha entrevista publicada en A Nosa Terra, sinalaba, "mentres non decidamos suicidarnos como pobo temos que confiar na posibilidade de rectificar a historia e a historia, por suposto, ten que ser rectificada". E esa rectificación da historia levou máis dun cento de persoas a ascender na mañá do sábado ao Pico Sagro. O imaxinario para edificar a casa de noso A intervención de Dacosta insistiu no puramente imaxinario como "como cemento necesario para edificar a casa de noso". "Nese lugar creamos, ás veces, as poetas, procurando construír a rede que nos sosteña, o cobertor que nos abrigue". "Como galega, é dicir, muller nacida nesta terra, consciente da miña identidade, da miña clase e de que esta sociedade precisa ser transformada, poño ao dispor de cantos me acompañades o pouco que sei facer, enfiar palabras coas que nomear a emoción. Con esa vontade, deixeime levar un día polo galopar das eguas entre a néboa e corporeicei a raíña pagá que foi sepultada baixa as palabras oficiais, para que das súas cinzas nacese a nosa vida. É o meu particular xeito de "ver o pasado para proveito do futuro", concluíu a escritora. Mosteiro de Camanzo e poboado de Fontao A xornada da mañá completouse coa lectura de poemas por parte do obradoiro de declamación da Asociación Veciñal e Cultural Agra do Orzán, da Coruña, co izado da bandeira, coa lectura de Alba de Gloria, da que tamén participou a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, da Coruña, e coa visita ás covas do Pico Sagro. Após o xantar, amenizado polo grupo musical Maraxe, a poeta Iolanda Aldrei guiará as persoas participantes polo mosteiro de Camanzo, onde se conservan pinturas do século XVI. Após visitar o templo, realizarase unha visita guiada, a cargo do director do Museo da Minaría de Volframio, polo poboado mineiro de Fontao.


Summary: BNG, Anova e Esquerda Unida acordaron artellar accións conxuntas contra a reforma electoral anunciada polo goberno español.

A vindeira cuarta feira (17 de setembro) terá lugar un novo encontro, aberto á participación de novas organizacións e movementos sociais. Após esta primeira xuntanza, BNG, Anova e Esquerda Unida avanzaron que comezarán a traballar nunha resposta conxunta contra o que din é "un atentado institucional contra a democracia". No encontro, que se desenvolveu na capital galega, tamén fixeron parte das conversas representantes da Confederación Intersindical Galega (CIG) e a Federación Rural Galega (Fruga). Cumpre lembrar que o PSdeG-PSOE declinou a proposta lanzada polo Bloque. "Un golpe de estado" Todas as formacións presentes concluíron en sinalar á saída que "é absolutamente necesario facer esa fronte común contra a reforma antidemocrática do PP, que resta pluralidade política e que consideramos un golpe de estado á democracia, máis aló de que se pacte deixar a proposta ata despois dos comicios municipais de maio de 2015", indicou a responsábel de acción municipal nacionalista, Goretti Sanmartín Rei. O 17 de setembro convocan a máis colectivos e organizacións a se sumaren á iniciativa para artellar unha campaña explicativa entre a sociedade Sanmartín referiuse así ao acordo anunciado o 11 de setembro polo presidente do goberno español, Mariano Rajoy, entre o PP e o PSOE que retira das negociacións entre ambos os dous partidos a proposta de escolla directa das alcaldías. Este feito podería conxelar a reforma eleitoral até despois dos comicios municipais do 2015 mais BNG, Anova e EU conclúen que "vai seguir estando riba da mesa" polo que, din, "é necesario aproveitar este espazo de tempo para facer unha intensa campaña social do que significa a reforma, de cales son as súas bases, para que a cidadanía saiba que está en xogo". Así, nas vindeiras semanas iniciarán os traballos para artellaren, xunto con "moitas forzas políticas, sociais, sindicais e colectivos", explicou o deputado de AGE Xabier Ron, que se sumaren á fronte, unha campaña explicativa á cidadanía, sen descartar mobilizacións. Entre @s asistentes, estiveron Carlos Portomeñe e Xabier Ron por EU, Rafael Dopico e Esther Duro por Anova, Marga Corral pola CIG e Manuel da Cal, por FRUGA, para alén da propia Goretti Sanmartín do BNG.


Summary: Fruga fala de "dubidosa legalidade" no proceder.

A Xunta non ampliará o prazo da concesión de licenza de obra para os plans de mellora, mantendo o 15 de setembro como data para a entrega dos permisos. Nin tan sequera se prolonga os 79 días do estado de alarma, lamentan desde a Fruga, tal como recolle a disposición adicional terceira de suspensión dos prazos administrativos, do Real Decreto 463/2020, de 14 de marzo, polo que se declara o estado de alarma, que expresamente di que se "interrompen os prazos para a tramitación dos procedementos das entidades do sector público. O cómputo dos prazos retómanse no momento en que perda vixencia este decreto", proceder da Consellaría do Medio Rural que para a Federación Rural Galega parece de "dubidosa legalidade". Con esta medida, indica a organización, unha boa parte dos plans de mellora aprobados inicialmente, van ter dificultades para poder executarse, e para poder percibir a subvención pertinente, "co cal nos atopamos ante unhas perdas considerábeis para moitos titulares de explotación galegos, como consecuencia da falla de vontade da Xunta para arranxar este problema". A Xunta, prosegue, debería facilitar todo tipo de trámites para que as explotacións perciban estas axudas ás que teñen dereito. "Ademais, estamos a falar dunha serie de gandarías, que estaban a realizar investimentos tanto na modernización das súas granxas, como na ampliación das súas instalacións, co único fin de lograr unha maior produtividade na súa actividade agrogandeira". "Todo indica que os seus intereses son outros, queren converter este país nun eucaliptal que garanta materia prima barata para certas industrias galegas". Desde Fruga solicitan á Xunta que dea "marcha atrás nesta decisión, e que non obstaculice o cobro destas axudas, tan necesarias para conseguir unhas explotacións eficientes e viábeis".


Summary: Desde a súa terra, ao pé da veciñanza que aínda ten memoria da súa figura, a rapazada de Guitiriz leva máis de dez anos reivindicando a figura do poeta. Sermos Galiza publica esta semana un A Fondo, disponíbel na nosa loxa, cunhas autoras e autores moi especiais: o alumnado do IES Poeta Díaz Castro.

Hai máis de dez anos que o IES Poeta Díaz Castro reivindica a figura do seu veciño, o neno Pepe da aldea dos Vilares. Non hai alumn@ que non coñeza os seus versos e, desde as crianzas máis cativas, gábanse de repetir os poemas que forman parte do seu territorio, as palabras que identifican a terra de Guitiriz que o poeta reflectiu na súa obra. Desta volta, o A Fondo -o caderno de análise de Sermos Galiza que esta semana chegou ao seu número 66- realizouse desde un centro de ensino público, o IES Poeta Díaz Castro desde onde naceron multitude de iniciativas en todos estes anos, entre elas, os audiovisuais "A lus do mundo" e "Os camiños esquencidos", estreada esta mesma semana. O entusiasmo de toda a comunidade educativa serviu para que Díaz Castro fose o cerne de accións multidisciplinares, de cancións, recitais, exposicións, roteiros... e mil propostas nas que o alumnado participou con ilusión. Son eles e elas autores de luxo para un especial do Día das Letras Galegas no que nos achegamos a Guitiriz, a un poeta que foi reivindicado pola mocidade. Canda eles e elas, o A Fondo recolle aportacións da directora do centro, a profesora Olga Aguiar, de Alfonso Blanco, profesor, grande amigo e promotor da difusión da obra e a figura de Díaz Castro e de Cristina de la Torre, directora dos dous traballos audiovisuais.


O Instituto Xeográfico detectou na tarde noite desta terza feira dous movementos sísmicos de baixa intensidade que afectaron Friol (comarca de Lugo) e Piñor (comarca do Carballiño) con 20 minutos de diferenza. O primeiro produciuse a cero quilómetros de profundidade en Piñor minutos antes das 21:00 horas da noite; mentres que o de Friol tiña lugar 20 minutos despois a unha profundidade de dous quilómetros. Os tremores rexistraron unha magnitude de 2,7 e 2,8, respectivamente. O 112 Galiza sinala que o seu central de emerxencias non recibiu ningunha chamada para alertar da existencia de incidencias relacionadas con estes episodios.


Summary: Os últimos inquéritos mostran Esquerra Republicana como un partido á alza, superando mesmo en intención de voto directa a CiU, o que nunca aconteceu antes. Oriol Junqueras, o seu presidente, estivo esta fin de semana en Galiza, convidado polo BNG. Sermos Galiza conversou con el sobre o proceso soberanista que vive Catalunya.

Con voz firme e coa calma que o caracteriza, Oriol Junqueras recíbenos após a súa intervención no acto organizado polo Bloque Nacionalista Galego a prol do dereito de autodeterminación dos pobos. Presidente de Esquerra, alcalde e deputado no Parlament, posúee unha grande capacidade oratoria e unha tranquilidade contaxiosa. Sermos Galiza conversou con el nunha entrevista en que avaliou algunhas das cuestións que afronta Catalunya após a Declaración de Soberanía proclamada o pasado 23 de xaneiro. Analisou para nós a actitude do Goberno español de Mariano Rajoy perante o clamor popular dun pobo, o catalán, que se suma aos procesos soberanistas iniciados en Europa. Escocia, Catalunya, Frandes, Euskal Herria... percorre Europa unha pantasma chamada soberanismo?A grande transformación europea do último século e medio foi, sobre todo, a creación de Estados, un proceso a través do cal as nacións se converten en Estados. Máis da metade dos Estados que conforman hoxe a UE obtiveron a súa independencia ao longo do século XX, algo que reflicte un proceso longo, habitual, normal ao que nós procuramos sumarnos en tanto que realidade democrática. Catalunya deu un grande paso desde o 11 de setembro até o 23 de xaneiro. Como valora o camiño percorrido, mais tamén o que aínda fica por andar?Valorámolo como a demostración de que a cidadanía é capaz de influír na política non só a través das eleccións senón tamén doutros mecanismos de participación e de compromiso --neste caso cunha manifestación masiva que concentrou a perto de 2 millóns de persoas nas rúas de Barcelona. A Diada contribuíu para acelerar o curso da historia. Veremos a posteriori con maior exactitude a que ritmo transcorre todo, a onde chegamos... Porén, o que si temos claro é que queremos chegar á independencia do noso país e que a cidadanía de Catalunya poida decidir o seu futuro. Logo, as e os cataláns determinarán se queren ser independentes ou non o queren ser. Mais hai un primeiro paso que é incuestionábel e é que nós non lle pedimos a ninguén que sexa independentista, mais si demócrata e dea a oportunidade aos cidadáns de votar. Nós faremos o posíbel para que cando a cidadania teña a posibilidade de votar, voten independencia, pois é o que nós queremos gañar. "A Diada contribuíu para acelerar o curso da historia. Veremos a que ritmo e a onde chegamos" O Scottish National Party conseguiu que o primeiro ministro británico asinase un documento en que se compromete o Reino Unido a aceptar o resultado --libre e democrático-- do referendo que terá lugar en 2014. Catalunya pode agardar iso do Estado español?A miúdo pregúntannos se Catalunya e Escocia se parecen e nós sempre respondemos que o que é seguro é que España e o Reino Unido non se parecen en nada, pois o Reino Unido respecta e acepta a democracia e o Reino de España négase mesmo a aceptar unha decisión democrática dos cidadáns a través dun referendo. Neste senso, estamos convencidos de que o Estado español porá todas as trabas que poida, mais nós tamén faremos todo o posíbel para podermos votar e estamos certos de que o conseguiremos a través dun mecanismo ou doutro, e que toda a cidadanía catalá poderá expresar a súa opinión á fin de dirixírmonos á comunidade internacional cun mandato democrático claro do noso Parlament e dos nosos cidadáns. " O Reino de España négase a aceptar unha decisión democrática dos cidadáns a través dun referendo" Esta sexta feira un diario español publicaba unha entrevista con vostede en que aseguraba que o mellor que podía pasarlle ao Estado español era a independencia de Catalunya. Que pode ensinar o pobo catalán ao Reino de España?O Estado español está nunha situación moi complexa. Encabeza o índice da miseria na UE, ten o récord de expedientes abertos por vulnerar as directivas europeas, ten o récord de sancións por violacións medioambientais, constitúe o Estado que máis veces suspendeu pagamentos na historia... Fica en evidencia que está nunha situación terríbel, en boa medida, por decisións políticas equivocadas dos seus gobernos --do PSOE e do PP. En xeral, no Estado español adóptanse decisións económicas en función de criterios partidistas a favor dos intereses das dúas grandes formacións políticas que sacrifican o conxunto da economía en beneficio propio. Neste senso o mellor que lle pode pasar ao Estado español é a independencia de Catalunya porque desta maneira, moitas desas decisións egoístas que adoptan os grandes partidos españois terían que rematar. É evidente, aliás, que unha Catalunya independente sería moito máis próspera e poderia atraer ao conxunto da economía da Península. A todos nos convén ter veciños aos que as cousas lles vaian ben. Estamos certos de que é bon que todos teñamos unha maior prosperidade e xustiza porque, ao fin e ao cabo, iso remata por reverter en beneficio de todos.


Summary: Tras o anuncio do Ministerio de Saúde Pública (MSP) de Uruguai de intervir esta institución galega, coa incerteza da perda de 1.300 postos de traballo, o Partido Comunista de Uruguai reclama ao Goberno que non o feche e solucione a súa situación laboral. O Partido Comunista de Uruguai (PCU) emitiu un comunicado de apoio.

A conferencia de prensa do pasado 23 de decembro na que o ministro de Saúde Pública de Uruguai, Daniel Salinas, anunciaba que as accións a realizar tras a intervención da Casa da Galiza engadiu aínda máis incerteza ao futuro dos seus 1.300 traballadoras e traballadores. A proposta do Goberno indicaba que se realizaría por un período de transición tras o feche decretado pola Xustiza. Ademais, indican que a urxencia e internados van seguir coa asistencia para asegurar continuidade. Desde este anuncio foron numerosas as mostras de solidariedade con pesoal da entidade. Ás portas da institución tamén se viviron varios actos de protesta por parte das traballadoras e traballadores por non ter cobrado a última nómina. Desde o Goberno aseguran que xa están a traballar co Ministerio de Economía para liberar o certificado do Banco de Previsión Social para que se lles poida pagar os soldos de decembro e o aguinaldo antes do 6 de xaneiro. Apoio do PCU O Comité executivo do Partido Comunista de Uruguai (PCU) emitiu un comunicado diante a complexa situación que atravesa Casa da Galiza dese país após anunciar o Ministerio de Saúde Pública (MSP) que a Administración de Servizos de Saúde do Estado (ASSE) faríase cargo de xestionar esa institución. O PCU traslada o seu "máis absoluto apoio e solidariedade ás traballadoras e aos traballadores" desa institución e denuncian que "esta situación é consecuencia de pésimas administracións e hoxe en particular pola decisión da xustiza". Ademais, aseguran que "traballarán xunto aos demais integrantes da Frente Ampla e impulsará as accións que leven adiante o Plenario Intersindical de Traballadores-Convención Nacional de Traballadores (PIT.CNT), a Federación Uruguaia de Saúde (FUS) e o sindicato dos traballadores de Casa da Galiza" solucións que impliquen "a cobranza dos salarios debidos, a recuperación de todos os postos de traballo e a preservación dun centro de saúde de referencia para parte norte do departamento de Montevideo". Por este motivo, esta formación política reclama ao actual goberno "que profunde o Sistema Nacional Integrado de Saúde que levo adiante a nosa Fronte Ampla, en cuxo goberno e durante 15 anos non fechou ningunha institución de saúde".


Summary: A Compostela histórica poderíase percorrer case na súa totalidade a través da figura de Rosalia de Castro. A Agrupación Cultural O Galo partirá da Praza de Vigo o sábado 23 ás 17:00 para se atopar coa súa memoria.

Ao pé do monumento na súa lembranza e ben perto de onde todo indica que naceu. Na Praza de Vigo comezará o sábado 23 ás 17:00 o roteiro a través da Compostela da autora de "Cantares Gallegos" co que a Agrupación Cultural O Galo quere conmemorar o Día de Rosalía. A profesora de lingua e literatura Mercedes Espiño será a que que guiará o paseo polos lugares que tiveron relevancia na súa biografía, a rúa onde naceu, os espazos que transitou e viviu e os centros relacionados coa súa memoria. Unha ducia de espazos na cidade servirán para apresentar a relación da escritora con Compostela, tanto por medio de episodios da súa vida como de fragmentos da súa obra. En cada punto serán lidos poemas de Rosalía na víspera do día no que se conmemora o seu nacemento nunha cidade á que tamén foron trasladados os seus restos, sepultados no Panteón de Bonaval.


Se realizasemos un estudo dende o 2008 de novas sobre a crise do capitalismo "realmente existente", parece que chegou relativamente tarde as entidades locais. Fai escasamente dous anos os concellos galegos, especialmente os máis grandes, seguían elevando o gasto en base ao crédito, aumentos de impostos directos ou mesmo co endebedamento con provedores e outras administracións. Parecía que a crise que lastraba a economía macro e micro non afectaba no eido local. Dous anos despois os mesmos medios plasman debates sobre a necesidade de modificar o sistema tributario para financiar ás arcas municipais ou mesmo fálase abertamente de unificación de concellos e supresión das deputacións. O mesmo goberno, en decembro, tivo que artellar unha serie de medidas de urxencia para refinanciar concellos, basicamente mediante os incrementos do IBI ate o 10% para 2012 e 2013. Derivado disto concellos que tiñan preparados os seus orzamentos para 2012, anularon esa proposta á expensas do que aconteza en marzo cos orzamentos do estado español. Cuestionarse hoxe en día a viabilidade de 316 concellos nunha Galicia en despoboación é imprescindible; pero quizais tíñamos que ter andado moito nestes anos para artellar un verdadeiro municipalismo, entendendo municipalismo como a defensa prioritaria dos concellos no entramado institucional do que estamos dotados. A Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) somentes tivo ao longo da súa historia a necesidade de realizar unha asemblea extraordinaria, feita na cidade da Coruña en 1993. Nesa asemblea puxéronse de manifesto os verdadeiros problemas das entidades locais; as grandes esquencidas no desenvolvemento institucional do post-franquismo. Na Asemblea plasmáronse dúas ideas forza: a primeira que os concellos participaban de xeito exiguo nos ingresos do estado, os chamados PIE. Apenas un 11% do que recadaban as administracións correspondía as xanelas municipais fronte ao 25% de media da UE. A segunda e que os concellos, como institucións máis achegadas á cidadanía, asumían "pola vía dos feitos ou pola presión social" atribucións de servizos que competencialmente eran responsabilidade dos gobernos central, autonómico e deputacións provinciais. Os propios estudios da FEMP indicaban a estes "gastos impropios" como os destinatarios do 40% do gasto municipal. Por outro lado, a FEMP denunciaba a baixa contribución das outras administracións ao financiamento local (as chamadas transferencias correntes) con respecto ao resto de Europa , xa que na UE aportabase o 44 % do total do orzamento fronte ao 35% no estado español, o que visualizaba que os recursos propios municipais superaban o 50 % dos ingresos, mentres que na media europea movíase na contorna do 35,8%. Case 20 anos despois a situación de "inanición" da descentralización cara os municipios é practicamente semellante. A caída de ingresos directamente relacionada coa contracción do consumo (IVE esencialmente) e a actividade económica (ICIO, IAE…) fan dos concellos entidades en déficit permanente e en ocasións ao borde da quebra orzamentaria. Garantir á súa viabilidade non é cuestión de garantir somentes soldos de persoal público e institucional ou de manter servizos públicos básicos como a auga, o saneamento ou o alumeado; é garantir centos de servizos que inxustamente teñen que levar adiante os concellos aínda que non recaden ou reciban recursos para afrontalos. Efectivamente agora temos a peor crise capitalista metida nas casas consistoriais, a crise de consumo. Tamén temos unha crise institucional que blinda os mandatos do neoliberalismo de "déficit 0" no desenvolvemento lexislativo e polo tanto no gasto público municipal. Crises que fan difícil unha saída "positiva" ao demandado pola FEMP fai case 20 anos. Pero tiñamos e temos hoxe un armazón local enfermo, incapaz de redefinir os seus espazos, as veces usurpados por institucións inútiles e "vampiricas" como as deputacións. Tiñamos e temos unha cultura enfermiza do gasto en obra pública ornamental, humanizacións e mobiliario urbano "fashion". Unha política de forte impacto electoral pero escaso soporte para a creación de emprego estable e que fixo dos concellos entidades dependentes do efecto "inauguración-autobombo" de tal xeito que un concello hoxe pode ser tildado de "inútil" pese a ter as súas contas perfectamente saneadas, ós seus provedores ao pago, desenvolver centos de programas sociais En definitiva o que tíñamos e temos é un abandono absoluto do chamado "Pacto Local", acordo institucional que dicían todas as forzas políticas presentes na asemblea da FEMP que tiña que ser o marco no que desenvolver as políticas máis anovadoras e necesarias: servizos sociais, pleno emprego e democracia particípate. Quizais abordando este Pacto Local cheguemos a solucións efectivas. Pero como todo pacto, cómpre de vontade política para afrontalo.


Teño un amigo e veciño -incluso algo familiar- co que partillei varias cousas durante os anos mozos: unha grande devoción polo saber agochado nos libros, un desapego polo rural que nos tocou habitar e un certo ánimo contestatario e irreverente. A primeira bandeira galega na aldea foi obra nosa: puxémola na póla dun piñeiro a carón da taberna, un 25 de Xullo de 1978, unha franxa plástica azul de saco de mineral cosida sobre un anaco de saba branca. E ámbolos dous presidimos as primeiras mesas electorais da parroquia, que con criterio aquelado, alguén dispuxo foran colocadas na taberna de Reino, templo sagrado de troitadas e naipe enzoufado de cartos. Non vou dicir aquí o nome do amigo, mais que nada por precaución, que en Cadrón os asuntos de honor resólvense nun santiamén, á carta mais alta; e o perdedor remata apedrado no adro da igrexa, á saída da misa dominical e a maior gloria do santo patrón Estevo, lapidado el tamén no seu día. Aqueles tempos fican lonxe. Hoxe, o meu amigo é un reputado profesor universitario e eu son o que xa sabedes. Un día destes que pasou quedei con el nun bar, a medio camiño entre Santiago e Vilagarcía. Falamos de todo un chisco, pero sobre todo do novo alcalde de Lalín. "O alcalde Cuíña é un pequeno ditador pailán e fáltalle ao respecto á xente...converte os Plenos en repugnantes, violentes, bastos, ordinarios e irrespectuosos ...fáltalle moita educación, respecto, humildade e formación en democracia", díxome. Eu conteille que o coñecía de antes de ser alcalde e que non tiña precisamente esa idea del. Moito debeu cambiar ese home, pensei. "Ademais...", engadín, "...medio tiña idea de que estaba asesorado e supervisado por persoal docente e das administracións..." Tal cousa dixen que aínda o acendín mais. "E que?...Tamén tiñan asesores Hitler, Putin, Trump, Franco e Mussolini... Iso xa o tiña moi claro Cicerón no seu discurso "O candidato", ou Hitler en "A miña loita", e Mao no "Libro Vermello"...os asesores son o que Lenin chamaba "lacaios", Gramsci "intelectuais orgánicos" e na cultura popular chamámoslles "enchufados", "amigos" ou "camaradas"...Ostrás! Intentaba recuperar da memoria ao amigo de antano e non conseguía reter a lembranza o tempo necesario. Só a súa erudición me cadraba cos tempos mozos. Quixen tornar a conversa cara outras leiras da vida, pero non dei ou non souben. Sempre había unha regaña por onde furaba Lalín e mailo alcalde. Pregunteille se lle fixera algo malo o tal Cuíña e díxenlle que tal como falaba, o seu mais parecía odio puro e duro que crítica necesaria e saudable. "Non, diso nada...non é odio. Só é crítica a un político inútil, prepotente, narcisista, ególatra, nefasto...que cobra unha diñeirada do erario público por non facer nada positivo...que ao que se adica é a destruír o que outros fixeron en Lalín..." Namentres seguía a falar viñéronme aos ollos as imaxes do Castro Tecnolóxico medio escagallado, o Lalín Arena comesto pola matogueira e o ferruxe, o Auditorio destellado, a Igrexa das Dores sen campanario, o porco Lalino descabezado... De ser certo a metade do que contaba o meu amigo, o panorama era desacougante, por veces case estarrecedor. "...pechou a UNED, liquidou a Encomenda do Cocido, a Gala da TVGA...Ían vir para Lalín mil e unha empresas, pero viches ti algunha?..." Como me repetiu a pregunta, eu díxenlle que non sabía, que había tempo que non pisaba aquelas terras. "Non creas que eu vou moitas veces, pero cando vou véxoo todo deserto, non hai movemento de xente...claro, se cadra teño mala sorte e non acerto co día..." Santo Ceo! Lalín, un deserto! Recuncaron as imaxes aos meus ollos, coma se as tivera diante dos fociños... a rúa Principal cuberta de area fina, case po...algunhas ventás das casas estaban entreabertas e batíanse cos refachos de vento, outras xa non tiñan cristais...no Quilómetro Cero o manto de area era mais fino e podíanse adiviñar os pasos de peóns de Tuno Valdés e Luís Areán... o nordés arrebolaba carqueixas resecas na praza da igrexa...igual non me credes se vos digo que ata me pareceu ver o vello Pat Garrett baixando dacabalo pola estrada de Rodeiro... Despois da conversa co meu amigo e veciño, e dando por certa e verdadeira a súa análise da situación lalinesa -non teño motivos para dubidar da súa competencia científica e imparcialidade emocional-, debatíame eu entre só dúas explicacións posibles: quer Rafa Cuíña era o Anticristo, o monstro das sete cabezas e dez cornos; quer Deus castigara os lalineses por ter botado ao seu servo Crespo do templo municipal. Ou as dúas cousas á vez. Fun pasar a pasada Noitevella a Cadrón e tiven que pasar por Lalín. Cando cheguei á rotonda do Hotel Villanueva collín a circunvalación norte, díxenlle á muller e aos fillos que agocharan as cabezas nos asentos, e pisei o acelerador a fondo. Aínda non estou preparado para ver tanta desfeita xunta. Síntoo polos lalineses que aínda queden vivos...el que será deles, meus pobres?


Summary: O abrocho está vinculado a unha fiscal da cidade que se atopaba de vacacións

Os contaxiados no novo brote orixinado en Vigo e vinculado a unha fiscal da cidade que se atopaba de vacacións ascenderon a sete tras coñecerse os resultados de varias probas PCR realizadas aos seus contactos. Fontes do Servizo Galego de Saúde (Sergas) detallaron a Europa Press que estas persoas atópanse illadas nos seus domicilios, así como que profesionais sanitarios realizan un seguimento das mesmas. En concreto, os feitos tiveron lugar esta fin de semana, cando se confirmou o primeiro dos tres casos, unha muller fiscal que nos últimos días non traballara debido a que se atopaba de vacacións. Posteriormente, someteuse a probas PCR aos seus contactos, o que permitiu confirmar dous novos contagios na súa familia. Desta forma, estas tres persoas permaneceron illadas nos seus domicilios e comezáronse a realizar probas PCR ao seu círculo máis próximo, que suma entre 10 e 15 persoas. Este foi o terceiro brote detectado na área de Vigo, onde a pasada semana confirmouse outro de orixe familiar que sumou seis positivos na localidade veciña do Porriño. Tamén durante estes últimos días se detectou outro foco na cidade olívica, onde un pai contaxiou o seu fillo e un amigo de leste. Neste momento, todas as persoas contaxiadas da zona permanecen illadas nos seus domicilios, fóra de dous adultos, que se atopan ingresados, un deles na Unidade de Coidados Intensivos (UCI) desde esta fin de semana.


Summary: House of cards non chegou tan lonxe: a biblia do progresismo estadunidense The New York Times publicou un artigo crítico con Donald Trump pretensamente escrito por un alto cargo da súa propia administración. Unha peza anónima. As especulacións apuntaban o vicepresidente Mike Pence. Como non podía ser doutro xeito, este négao.

Trump ve espectros por toda a parte: a CIA, o FBI e agora o seu vicepresidente. Enfrontado mortalmente coa imprensa situada na órbita do Partido Demócrata, o inquilino da Casa Branca leu con estupefacción nas páxinas de The New York Times un artigo anónimo titulado "Son parte da resistencia dentro da Administración Trump". Certos ruxe-ruxes murmuraron como hipotético nome do autor o de Mike Pence, o número dous do ticket que levou o magnate á presidencia dos EUA. Esta quinta feira Pence negouno rotundamente. Quen queira que escrebese o artigo puxo isto negro sobre branco: "Moitos dos altos cargos da súa Administración [refírese ao Goberno Bush] traballan dilixentemente desde dentro para frustrar parte da súa axenda e para frear as súas apostas máis daniñas". A ninguén que acompañe a política estadunidense pode admirar que na cúpula do Goberno —como na ponte de mando do Partido Republicano— existan voces disidentes con algunhas das liñas políticas que tracexa Trump, sobre todo en política internacional e nomeadamente no que ten a ver coa súa alianza tácita con Vladimir Putin [a conexión rusa que investigan as axencias de intelixencia por considerar que nela se acha a chave da vitoria do plutócrata frente a Hillary Clinton nas eleccións presidenciais de 2016]. O autor do artigo anónimo afirma que partilla os obxectivos da Administración Trump, mais a seguir esclarece que os seus éxitos se teñen conseguido a pesar do presidente, a quen cualifica como "impulsivo", "errático" e "inmoral", un individuo cuxos "desencamiñados impulsos" terían de ser controlados "polo ben dos Estados Unidos". Fiel ao seu estilo, Donald Trump cargou contra o mensaxeiro, isto é, contra The New York Times. En twitter o magnate moquéase do nome do rotativo neiorquino—o Falido New York Times, rebautízao—, dá por suposto que a fonte da que botou man para publicar este artigo é "falsa" e, en todo caso, afirma que no caso de esa persoa anónima existir o xornal debería "entregalo" ao Goberno de inmediato "por motivos de seguranza nacional".


Summary: As eleccións para elixir presidente desenvólvense despois das violentas protesta de hai un ano e do movemento do Exército para forzar a saída de Evo Morales do cargo.

As eleccións para elixir un novo presidente en Bolivia comezaron este domingo ás 8 horas locais (14 horas na Galiza), momento en que se abriron as mesas electorais en todo o país suramericano no medio dun despregue militar, denuncias de irregularidades e cunha gran tensión políticas por mor do golpe de Estado do ano pasado. Entre os primeiros incidentes da xornada, o presidente do Tribunal Supremo Electoral, Salvador Romeu, confirmou o roubo de oito maletas electorais en Caranavi, das que, non obstante, dixo que están en resgardo e os sospeitosos, detidos. A diferenza doutros comicios, nesta ocasión abríronse máis recintos electorais e ampliouse unha hora o tempo de votación (serán nove horas) para evitar aglomeracións pola pandemia da Covid-19, dispoñendo ademais que a xente asista a depositar o seu sufraxio en dúas quendas, segundo a terminación dos seus documentos de identidade. En total, 7.301.294 bolivianas e bolivianos están chamados ás urnas para votar nunhas eleccións en que concorren cinco candidaturas, entre estas as do ex ministro Luis Arce, do Movemento ao Socialismo (MAS) e o ex presidente Carlos Mesa, da alianza Comunidade Cidadá, os dous favoritos. Xesto de forza A autoproclamada presidenta en funcións de Bolivia, Jeanine Áñez, asegurou que os comicios presidenciais que comezaron este domingo serán "libres, transparentes e sen presión", segundo fixo saber no discurso inaugural dos comicios. "As nosas Forzas Armadas e a Policía Nacional garanten a seguridade das eleccións. Están na rúa a favor do pobo, a diferenza doutras veces", declarou, nun xesto que a oposición cualificou de intimidatorio. "As Forzas Armadas", engadiu, "traballan para o pobo, non para un partido político, e imos ter eleccións libres, transparentes, sen presión", declarou. Ademais, horas antes das eleccións, o Tribunal Supremo Electoral (TSE) decidiu non utilizar o método de contabilización rápida de votos ao "non poder garantir o funcionamento óptimo" do mesmo. Áñez limitouse neste sentido a tomar nota da decisión. "Eu creo que o TSE fixo unha valoración do que podía suceder e eles decidírono así para emitir resultados oficiais e non ter problemas despois", comentou.


Summary: Roi é o único nome masculino galego que está entre os 10 máis postos o ano pasado.

Segundo os datos publicados polo Instituto Nacional de Estatística (INE) esta cuarta feira, os nomes de Sofía (170 veces) e Mateo (276 ocasións) mantéñense en 2021 na Galiza como os máis frecuentes para as crianzas neonatas. En segundo posto, tamén se mantén, ao igual que o ano pasado, os nomes de Noa e Martín. O topónimo si, mais o apelido non mo toque De tal forma, entre os 10 primeiros nomes máis postos aos 7.579 nenos nados na Galiza mantéñense oito respecto a 2021: Mateo (1º), Martín (2º), Hugo (sobe a 3º posto), Leo (sobe a 4º), Lucas (cae a 5º), Enzo (6º), Manuel (sobe a 7º) e Gael (baixa a 9º). Roi, único nome galego no 'Top 10' Entran na lista Roi, único nome galego, na oitava posición, así como Álex (10º). Pola súa parte, saen do 'top 10' Daniel e Brais. Tamén se manteñen oito dos dez nomes máis postos entre as 7.205 nenas nadas en 2021: Sofía (1ª), Noa (2ª), Martina (3ª), Lara (4ª), Valeria (5ª), Daniela (sobe a 6ª), Sara (8ª) Lucía (baixa a 10ª). O Observatorio da Mariña pola Igualdade avoga por nomes de mulleres para os colexios Entre as novidades das dez primeiras, entran os nomes de Olivia (7ª) e Mía (9ª). En cambio, saen desa clasificación tanto Vega como Vera. Lucía e Martina e Martín e Hugo son os nomes máis frecuentes nos neonatos en 2021 no conxunto do Estado, segundo os datos publicados polo Instituto Nacional de Estatística.


Summary: A multinacional retira o expediente de despedimento colectivo para a factoría coruñesa e a de Avilés tras obter os bloques "suficientes" na última poxa eléctrica, aínda que advirte que as fábricas seguen a ser "vulnerables" e que a súa continuidade só está garantida durante un ano.

Alcoa retira o expediente de despedimento colectivo nas factorías da Coruña e Avilés. Así llelo comunicou aos comités de empresa das dúas plantas e logo de que a multinacional, segundo asegura, conseguise na segunda poxa eléctrica celebrada esta semana uns incentivos de interrompibilidade suficiente para continuar polo menos un tempo. Alcoa retira o expediente de despido colectivo pero advirte que as plantas seguen a ser "vulnerables" A empresa anuncia que retira os despidos anunciados en Asturias e Galicia, e que afectaban directamente uns 800 traballadores, pero advirte tamén que ambas as dúas plantas son "vulnerables". Nun comunicado, e á espera da validación oficial dos resultados desta poxa adicional, Alcoa asegura que as cifras "son suficientes para a continuidade operativa das plantas nas actuais condicións de mercado". Malia todo, tamén anuncia que se precisa un marco enerxético "a longo prazo", xa que a interrompibilidade conseguida "só servirá para un período de doce meses". "As dúas plantas continúan con dificultades e son máis vulnerables á volatilidade das condicións de mercado", insistiu Alcoa, que mantén a ameaza malia que o despido colectivo anunciado, que afectaba 400 traballadores na Coruña e centos de empregos indirectos, foi paralizado polo momento. A multinacional pide un marco enerxético "a longo prazo" e advirte que a continuidade das plantas só está asegurada "para doce meses" Desde que Alcoa anunciara os despidos, as mobilizacións foron intensas tanto en Galicia como en Asturias. Na Coruña, dúas grandes manifestacións percorreron as rúas da cidade en apoio dos traballadores e todos os grupos políticos amosaron o seu rexeitamento ao peche dunha factoría clave na economía da comarca. A loita dos traballadores presionou tanto o Goberno central como a propia multinacional, que mantén polo momento os empregos. Desde o comité da factoría coruñesa cualifícase de "respiro" a noticia, aínda que entenden que a nova supón "unha de cal e outra de area" pola ameaza para o futuro. O presidente do devandito comité, en declaracións a Radio Coruña, asegurou que non será ata a validación da poxa por parte de Red Eléctrica cando se retire o ERE. Ademais, pediu que "se lle dea unha volta a isto". "Non podemos chegar o ano que vén á mesma situación; haberá que traballar por un marco regulatorio entre partidos, empresas e expertos A CIG lembra que "o problema non está resolto en tanto non se modifique o sistema de adxudicación da interrumpibilidade e todo o sistema tarifario". Pois, advirten, "ao adxudicarse a interrumpibilidade de xeito anual, a empresa atoparase co mesmo problema do custe da enerxía o vindeiro ano". O comité de empresa ve na noticia "un respiro" e a CIG valora o anuncio pero advirte que "o problema non está resolto" Pero o problema de Alcoa vai moito máis aló e insírese nun conflito no que se mesturan o asentado neoliberalismo, a incomprensible tarifa eléctrica e laboral que paga Galicia ou a deslocalización constante de multinacionais como esta, que afronta unha estratexia de retirada que parece evidente: lugares máis favorables para os seus intereses e man de obra máis barata. Todo desde unha xigante compañía que hai máis de quince anos comprou a estatal Inespal. E agora chegan as consecuencias. A desculpa agora de Alcoa é a perda da subvención por interrompibilidade, unha axuda de Estado ás factorías con elevado consumo de electricidade que, no caso de elevar o exceso de demanda, renunciarían á produción durante un tempo para non desabastecer a sociedade. Pero o caso é que iso nunca sucede polo exceso de produción eléctrica co que conta o Estado. Aínda así, o caso é que a subvención ás factorías como Alcoa repercute na tarifa eléctrica dos cidadáns, xa que se carga directamente nela, o que suporía un 3% do importe ao que facemos fronte nos nosos recibos. E se non hai axuda, a multinacional ameaza con pechar dúas fábricas no Estado e marchar. Galicia exporta un 40% da enerxía mentres é das comunidades que menos consomen O caso en Galicia é aínda máis polémico, xa que como adoita lembrar a oposición -en especial o BNG desde hai xa anos-, o país é exportador de enerxía mentres soporta uns custos sociais e ambientais pola explotación dos seus recursos naturais polos que non recibe compensación ningunha. Segundo os últimos datos sobre o sistema eléctrico español e o balance de enerxía eléctrica por autonomías, Galicia exporta un 40% da enerxía mentres é das comunidades que menos consomen. De aí que o Bloque leve tempo reclamando unha política tarifaria propia para o país. En definitiva, unha tarifa eléctrica galega, que recoñeza os custos reais de producir electricidade no país, e que son moito máis baixos que no resto do Estado ao ser unha potencia exportadora.


Summary: Residuos perigosos (cinzas), escouras, inertes, rexeites da planta, etc. que teñen como destino diversas ubicacións dentro e fóra do complexo de Cerceda e que "non son sequera aptos para ser depositados nun vertedoiro".

A práctica totalidade dos residuos e refugallos de Sogama incumpren cos mínimos legais contaminantes. Así o denuncian desde a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza, Adega, que requeriu da administración a caracterización deses refugallos. "Residuos perigosos (cinzas), escouras, inertes, rexeites da planta, etc. que teñen como destino diversas ubicacións dentro e fóra do complexo de Cerceda, non son sequera aptos para ser depositados nun vertedoiro", afirma o colectivo ambientalista, que denuncia que embora se superar os límites fixados pola lexislación, "Sogama estivo verténdoos durante anos nas súas instalacións da Areosa (Cerceda), así como noutros lugares que agora pretende ampliar." O macro-vertedoiro da Areosa acolle xa, segundo cálculos de Adega, uns 5 millóns de toneladas de lixo. Sogama precisa máis espazo para verter tanto o lixo non tratado "como os rexeites da planta, escouras, inertes (vidro e outros materiais) e mesmo residuos perigosos (cinzas da incineradora). De aí os diversos proxectos, máis ou menos camuflados como instalacións de "reciclaxe" que están a xurdir nos últimos meses". Incumprimento "As analíticas ás que tivemos acceso demonstran que cando menos dende 2010, todos os tipos de refugallos enviados a vertedoiro non cumprían cos límites fixados pola normativa galega, estatal e europea". Para Adega, esta nova volve evidenciar "o perigoso do modelo Sogama, baseado na incineración e o vertido, que a Xunta teima en defender a costa da saúde do medio ambiente e das persoas".


Summary: PSdeG e BNG realizaron a través do Parlamento 272 peticións de papeis oficiais e en decembro só culminaran 66. O PP presentou catro peticións e respondéronlle unha.

"Para o mellor cumprimento das súas funcións parlamentarias, os deputados (...) terán a facultade de solicitar das administracións públicas os datos, informes ou documentos que consten en poder destas". O artigo 9 do Parlamento de Galicia establece deste xeito a obriga da Xunta a respecto das peticións de información das persoas que sentan no lexislativo galego. O Goberno está obrigado a achegarlles aos parlamentarios todos os documentos que reclamen, un dereito que, como non podía ser doutro xeito, os sucesivos Executivos viñeron cumprindo, aínda que as máis das veces modulando as respostas por diversos motivos. A oposición ten claro que por tras desa modulación só hai un factor: o interese político. Ao longo dos anos, algúns deputados téñense convertido en verdadeiros expertos da petición de documentos. No Pazo do Hórreo aínda se lembran, por exemplo os eternos contenciosos entre o conservador Ignacio López-Chaves e a ex conselleira de Cultura, Ánxela Bugallo, co parlamentario indo a San Caetano á procura de fotocopias. No actual mandato, un dos deputados máis activos é o socialista José Manuel Lage Tuñas, a quen a Xunta o ten acusado de tentar "obstruír" o seu traballo. Á marxe de tirapuxas partidarios, unha ollada á memoria de actividade parlamentaria, que os servizos de asistencia elaboral semestralmente dende a chegada de Pilar Rojo á presidencia, permite coñecer o grao de dilixencia do Goberno á hora de responder estas peticións. E na actualidade, o gabinete de Alberto Núñez Feijóo non sae especialmente ben parado. Non en van, os datos din que entre xullo e decembro de 2011, isto é, no último período de sesións completo, PSdeG e BNG non recibiron resposta ao 76% das peticións de documentación que presentaron. O 84% das peticións do BNG aínda non foron respondidas Impulsado en boa medida pola intensa actividade de Lage neste ámbito, é o Grupo Socialista o que encabeza significativamente as reclamacións de documentos pola vía do artigo 9. No período analizado, o PSdeG presentou ante a Xunta 181 peticións de documentos. Destas comezaron a tramitarse 130 e só se completaron 51, isto é, o 72% seguen á espera. A continuación dos socialistas sitúase o BNG, que se dirixiu ao Executivo galego en 91 ocasións á procura de papeis. Os trámites da petición comezaron en 76 ocasións e só se completaron en 15, convertendo aos nacionalistas no grupo máis prexudicado pola tardanza, dado que un 84% das súas solicitudes non se completaron ata o momento. Como adoita acontecer na práctica parlamentaria dos grupos que sustentan os sucesivos gobernos, o número de peticións de documentos dende as filas do PP é anecdótico. Entre xullo e decembro de 2011 reclamaron papeis en catro ocasións, tres das cales foron tramitadas e unha, respondida. Memoria completa da actividade parlamentaria xullo-decembro 2011


Summary: @s candidat@s de PP, PSOE, En Marea, Ciudadanos e BNG debullaron as súas propostas en economía, modelo de estado ou política social nun debate cunha pluralidade ideolóxica que non o foi tanto á hora de tratar determinadas cuestións, nomeadamente a 'territorial'.

A once días das eleccións o programa Área Pública da TVG acolleu o debate entre os representantes das 5 principais forzas políticas de Galiza que concorren ás eleccións do 26 de xuño. Non foi en 'prime time', como sinalaron nas súas intervencións algúns dos participantes, mais presentou novidades a respeito do debate que os 4 candidatos á presidencia do goberno de España mantiveron a pasada segunda feira: no debate galego tomaron parte 4 mulleres e un homosexual, como indicou con orgullo Carlos Callón (BNG), e Galiza estivo presente. O debate divideuse en tres bloques: economía e emprego, políticas públicas, modelo de estado e política de alianzas. "Nós non imos a Madrid a dicir 'Si Bwana' a ningún líder estatal" (Carlos Callón) Cinco participantes: Paula Prado (PP), Alexandra Fernández (En Marea), Pilar Cancela (PSOE), María Rey (Ciudadanos) e Carlos Callón (BNG). O que non quer dicir cinco proxectos radicalmente distintos e diferentes, algo que ficou patente ao falar os candidatos de modelo económico e, nomeadamente, sobre o modelo de estado. O PP, garantía fronte ao 'caos' Paula Prado defendeu o Partido Popular como a única garantía de estabilidade fronte a unha oposición que "só quere destruír o que fixo o PP". Apelou ao que cualificou de "voto moderado" do PSOE para garantir que non haxa goberno de "radicais de esquerdas" e desdeñou o nacionalismo, do que dixo "está extinguido". Prado, reiterou que grazas ás medidas adoptadas polo goberno de Mariano Rajoy estábase a "crear emprego, e emprego de calidade". "Galiza ten voz en todos os que estamos aquí, non é patrimonio do BNG" (María Rey. Ciudadanos) En Marea preséntase como "a alternativa". "En Marea é a alternativa ao PP, porque temos claro o obxectivo principal". Alexandra Fernández insistiu nas súas quendas en que o obxectivo principal da coligazón é "derrotar as políticas do PP" e "construñir un país novo", e tendeu a man o PSOE. Apostou nun proceso constituínte "para que a cidadanía poida decidir" que modelo de Estado quere fronte á "recentralización absoluta" do Estado que impulsou o PP. Nesa liña, manifestou a necesidade de que Galiza "teña voz" para defender os seus intereses. "A xente non entende que non fose posíbel un acordo" (Pilar Cancela, PSOE) A derrogación das reformas laborais do PP e PSOE, un salario digno, a reindustrialización do país ou priorizar o investimento e servizos públicos foron outras das cuestións expostas. E afirmou que o 26X a "derrota de Rajoy" será tamén "a derrota de Feijóo". O PSOE, disposto ao diálogo "A xente non entende que non fose posíbel acadar un acordo", dixo Pilar Cancela (PSOE), referíndose a Podemos e as confluencias. Porén, sinalou, os socialistas "estamos dispostos ao diálogo", se ben dixo que non ían procurar o apoio para gobernar das "forzas independentistas". Pediu que o 26X "ninguén fique na casa" e que acudan a votar "e dicir si a un goberno do cambio". Cancela avogou por unha reforma da Constitución cara a "afondar" nun modelo federal, ademais de facer unha defensa dos servizos públicos e apontar a necesidade dun modelo económico que non se basee na construción e servizos. "A derrota de Mariano Rajoy será a derrota de Núñez Feijóo" (Alexandra Fernández, En Marea) Ciudadanos e "a xente". "Mellorar a vida da xente". Así resumiu María Rey (Ciudadanos) o obxectivo da formación laranxa para as eleccións do 26X. Tivo, ao igual que Paula Prado (PP), críticas para o nacionalismo, ao que acusou de querer erexirse en representante único de Galiza. Botou man dos recursos comúns nestes debates políticos (aposta na educación e sanidade, no emprego de calidade...) e chamou a fechar o modelo territorial. BNG e o valor duplo Votar BNG ten un valor duplo: "bota fóra as políticas carcas do PP" ao tempo que "dá voz a Galiza os 365 días do ano". Carlos Callón puxo o Bloque como a forza política que este 26X defende o país e a súa maioría social. "Non damos cheques en branco", manifestou, e convidou a se rebelar "contra o bipartidismo a catro". O candidato nacionalista dixo que nun contexto sen maiorías "un só deputado do BNG" pode ser fulcral e determinante. "A oposición só quere destrruír o que fixo o PP" (Paula Prado, PP) "Galiza vive a vida pobre dun país rico", dixo citando Paz Andrade e resaltando as potencialidades e recursos do país, que poderían reverter no beneficio dos galegos. Algo que require crer en Galiza e dotala das ferramentas e instrumentos para conseguilo.


Summary: Galiza, Euskal Herria e os Països Cataláns collen folgos para facer fronte á LOMCE e defenden para o ensino un modelo de inmersión onde o castelán, lonxe de ser a lingua vehicular, se estude como máis unha materia.

"El gallego es una lengua preciosa pero se tiene que estudiar como eso, como una lengua preciosa" "A min danme medo os nenos que soamente saben falar en galego; que lles ensinas, as partes do corpo en galego?" "Tiene que tener más espacio el español; el gallego enriquece, pero en su justa medida" Son estas tres algunhas das opinións manifestadas pol@s asistentes á manifestación que Galicia Bilingüe convocou en Compostela o 8 de febreiro de 2009. Están recollidas de maneira literal dun video feito pola plataforma 'Sei o que nos figestes', mais non son brincadeira. Falan da Galiza e do galego, mais dirían o mesmo de Euskal Herría e do euskera ou dos Països e do catalán. No Tema da Semana do Sermos en papel organizacións que defenden a lingua nestes tres territorios cóntannos en que consiste o 'bilingüismo' que quere o PP, que vén de apoiar a emenda de UPyD á Lei orgánica de mellora da calidade do ensino (LOMCE) para que o español sexa a lingua vehicular nas aulas de todo o Estado. Como vai afectar a LOMCE e esa emenda ao ensino regrado das linguas propias? Como funcionan as brassolas implantadas en Catalunya Nord? Que manobra fixo o PP nas Illes Balears para impor un decreto que deixa para o catalán unicamente o 33% das horas lectivas? Colectivos da Galiza, Euskal Herria, Catalunya, Catalunya Nord e as Balears cóntannos todo isto e explican cal é o modelo lingüístico que defenden para os seus territorios nunha ampla reportaxe que poderedes atopar no nº67 do semanario, á venda nos puntos habituais e na nosa loxa.


Summary: Trátase dunha especialización do ámbito das Humanidades que se ofertará unicamente nesta institución académica da rede de universidades públicas do Estado español. Na presentación desta formación aclarouse que a Facultade de Filoloxía e Tradución ten previsto pór a disposición das e dos estudantes 50 prazas a partir do vindeiro curso.

A Universidade de Vigo (Uvigo) anunciou hoxe a inminente estrea dun novo título dentro do paquete de propostas da área das Humanidades. A partir do próximo curso a Facultade de Filoloxía e Tradución incorporará á súa oferta un grao en Filoloxía Aplicada Galega e Española. Ademais de pola importancia de seguir buscando novas posibilidades de formación para a mocidade, este título destaca pola particularidade de que vai ser único no sistema universitario do Estado español. "Filoloxía Aplicada Galega e Española designa un grao que, asentado na tradición, mira cara o provir co fin de que o alumnado adquira as competencias filolóxicas necesarias para poder aplicalas de xeito práctico na procura de solucións aos problemas socioculturais actuais co emprego das máis modernas ferramentas da tecnoloxía dixital", aclarou o decano da facultade, José Montero Reguera. Sobre o decorrer desta titulación até chegar a saír á luz, comentou que houbo un proceso de traballo de dous anos e medio "complexo e difícil", pero destacou o bo papel da comisión redactora. No lanzamento haberá 50 prazas dispoñíbeis á espera de como evoluciona a demanda. O grao será multilingüe, con dous ciclos que se prolongarán por catro anos e un protagonismo idéntico para galego e español, e disporá de prácticas profesionais externas á institución académica. "O novo grao conxunga, por unha banda, a tradición, a modernidade e a realidade social onde entendemos a Filoloxía como a colaboración entre varias disciplinas e subdisciplinas centradas sempre na palabra e nos seus textos, e, tamén, dunha maneira xenérica na que texto sería calquera comunicación en que se empregue a lingua, neste caso o galego e o español", remarcou o decano. Idiomas e modernidade De feito, anunciou que non van quedar nese bilingüismo, posto que tamén haberá outros dous idiomas integrados. As e os estudantes poderán escoller entre alemán, francés, inglés e portugués. "Trátase dun grao moderno, único, internacional que pode abrir moitísimas portas, vellas e tradicionais, pero tamén modernas e de futuro, que permite coñecer con profundidade as linguas propias e desenvolverse con pericia en non menos de outras dúas", salientou.


Summary: Oriol Pla ofrece en Ragazzo, de Teatro Tot Terreny, unha interpretación brillante que pasará á Historia da Mostra Internacional de Ribadavia.

Dicía Lali Álvarez, a directora do espectáculo Ragazzo, na XXXIV Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia, que o que precisaba esta obra era un actor que deixase a pel no escenario. Que, se non fose así, para que facela. E abofé que atopou a persoa axeitada. Porque o que mostrou Oriol Pla no Auditorio Rubén García do Castelo foi un traballo interpretativo dunha excelencia tal que sen dúbida pasará á Historia do festival da capital do Ribeiro. Ragazzo é unha homenaxe á memoria de Carlo Giuliani, o mozo asasinado no 2001 durante as protestas contra o cumio do G8 en Génova. Mais é máis ca iso. Ragazzo é unha homenaxe á memoria de Carlo Giuliani, o mozo asasinado no 2001 durante as protestas contra o cumio do G8 en Génova É, tal como a definiu Álvarez, unha "alerta colectiva". Non só porque algo así podería volver acontecer. Senón porque o que "nos queren facer pasar por pasado" é tamén presente. A represión dos movementos sociais. A transformación dun espazo que se di democrático nunha zona de guerra. A suspensión de dereitos e liberdades en nome da seguridade. O estado de excepción tornado norma. A Europa blindada fronte á disidencia política. E todo iso cobra, ademais, un significado diferente pasado o tempo, desde o 2001. En Cataluña, a recepción de Ragazzo mudou tras os acontecentos do 1-O. Porque, de repente, moita xente decatouse de que aquilo que só lles facían a algúns "punkies", a algúns "antisistema", podía pasarlle a calquera. O Estado contra a cidadanía. Lembrou Lali Álvarez no encontro co público que seguiu á representación de Ragazzo na MIT que coñecera á nai de Carlo Giuliani por Skype. Conseguiu convencela de que lles axudase, falándolle de como era o seu fillo, tras explicarlle que quería contar unha historia sobre a xuventude. Sobre un rapaz que quería mudar ao mundo ao que lle foden a vida. E iso é, basicamente, Ragazzo. Calquera persoa pode ver no seu protagonista, -opinaba Oriol Pla no mesmo debate-, un mozo que está a buscar o seu sitio. Por moito, -indicaba Álvarez-, que haxa quen non vaia identificarse con alguén que vive de okupa, fuma porros e garda o diñeiro nunha caixiña. Ragazzo non idealiza a Carlo Giuliani. Non o converte en estatua de pedra, como di o propio personaxe. Non inventa un heroe. Presenta un rapaz coma outro, politicamente concienciado, que convida ao público a facerse preguntas. A non crer na versión oficial. Ragazzo non idealiza a Carlo Giuliani. Non o converte en estatua de pedra. Non inventa un heroe Nos últimos minutos da obra, Oriol Pla recrea, cunha forza brutal e un ritmo de vertixe, os últimos momentos da vida de Carlo Giuliani. A rúa feita campo de batalla. A dialéctica do amigo/inimigo. O medo inoculado -tamén aos policías- como ferramenta de control. Pero que facedes?, dilles o personaxe aos axentes -imaxinarios, pois a obra é toda un monólogo deste actor-. Incredulidade, primeiro. Indignación crecente. Sangue. Patadas. Porras. Gases. Nun cerco crecente no que acaba sendo, literalmente, cazado. Disparos e, só despois, unha pedra na cabeza. Sangue. E a fin de todo. De calquera proxecto de futuro. Da poesía. Dos días de praia. De toda luz. "Despois do que estamos a vivir, ninguén poderá volver dicir que Europa é unha democracia", di o personaxe bastante antes. Ao principio da obra pregunta outras cousas. Vistes algunha vez moita xente sen medo? Ao principio da obra pregunta outras cousas. Vistes algunha vez moita xente sen medo? Pasaron, porén, moitas máis cousas nos últimos días da MIT. Ao final de Ragazzo, Lina Pérez recolleu o XIII Premio Abrente de Textos Teatrais por O día no que bicar a terra. Un xurado formado polo director da MIT, Roberto Pascual, o dramaturgo e premiado na edición anterior, Roi Vidal, as actrices Melania Cruz e Iria Acevedo e a concelleira de Cultura de Ribadavia, María Touza, escolleron esta obra por considerala unha proposta "profundamente crítica, na que bailan as palabras e as emocións. Unha peza de sensacións, una evocación constante de imaxes, dende unha postura sarcástica e envolvente, inclasificable. Trátase dunha disección, unha posoloxía do proceso creativo, unha obra retadora que nos sitúa na emoción fronte ao filtro do racional. O día no que bicar a terra é mutante, líquida, en constante tranformación, un texto vivo que nos libera do logocentrismo, da necesidade de entender e asociar a significados cada impulso poético da creación artística". A situación da creación escenográfica Antes de Ragazzo, José Luis Raymond, presidente da Asociación de Artistas Plásticos Escénicos de España, reivindicou na Igrexa da Madalena, fronte aos módulos da exposición Spain on Stage, un concepto de escenografía que, -segundo explicou-, na contemporaneidade non se confunde coa decoración, senón que integra todo: voz, iluminación, movemento, palabra… corpo. Presentou tamén a revista Spain on Stage. Dramaturgias visuales en España 2015-2016, cuxo obxectivo é dar a coñecer o traballo dos profesionais da escenografía de todo o Estado. Porque, segundo dixo, o que se está a facer neste ámbito merece ser coñecido "a nivel mundial". Ademais, -sinalou-, estes profesionais non teñen recoñecidos nin os seus dereitos de autor. Sobre os dereitos dos e das profesionais da escenografía, pero xa no contexto galego, falouse tamén moito o día anterior na MIT, nunha mesa redonda na que participaron Baltasar Patiño, Carlos Alonso, Suso Montero, Montse Piñeiro, Laura Iturralde, Marcelino de Santiago 'Kukas' e José M. 'Coti' Faro, facendo Diego Valeiras de moderador. Baltasar Patiño lembrou nela que o currículo do escenógrafo non puntúa nas axudas da Agadic Baltasar Patiño lembrou nela que o currículo do escenógrafo non puntúa nas axudas da Agadic. Propuxo, ademais, "refundar" esta institución nun contexto -asegurou- no que non se deixa lugar para a excelencia. "Estamos condenados a ser mediocres", indicou. Boa parte do debate xirara arredor das carencias dos espazos cos que debe traballar o profesional da escenografía. Patiño sinalou que, se o alcalde de quenda ten a arroutada de construír un teatro con 20 metros de boca, debería pensar en que ese espazo hai que enchelo, que debe ir acompañado dun equipo técnico, humano e dunhas condicións de luz, maquinaria… Debería ser, -dixo-, como nunha vivenda protexida, na que existe unha regulación para garantir unhas condicións de habitabilidade. O debate centrárase no seu inicio, ante unha pregunta de Diego Valeiras, arredor da posibilidade dunha escenografía "galega" e dos elementos que poderían definila. Pero despois foi derivando cara ás limitacións impostas polas deficiencias dos espazos ou cara á falta de "vontade política" de apoiar o que se está a facer. "Hai grandes teatros que non teñen nada", sostivo Kukas. Ou nos que non se permite chantar nada. E, se ao final todo ten que quedar nunha caixa negra, asegurou, para iso "mellor ler un libro". Carlos Alonso opinou que o público si valora un bo traballo plástico que arroupe o dramatúrxico. Montse Piñeiro remarcou que, nunha cultura visual como a actual, o traballo escenográfico é moi importante, e que non é só un elemento "externo", unha cobertura engadida, senón que debe achegar "algo máis". 'Coti' indicou que na Rede de Teatros e Auditorios de Galicia se atopan espazos sen xogo de tramoias, por exemplo, ao que Kukas engadiu que hai teatros moi pequenos nos que hai que andar con coidado con "non comer todo o espazo" coa escenografía. Carlos Alonso asegurou, porén, que as infraestruturas melloraron moito e opinou que tamén hai que "adaptarse ao que hai", considerando se cadra a posibilidade de procurar algunhas veces circuítos alternativos. De Macbeth a Elisa e Marcela A MIT trouxo este ano moitos outros espectáculos de grande proxección internacional, coma Mendoza, de Los Colochos, unha historia de ambición, sangue e loitas de poder que leva o Macbeth de Shakespeare ao México revolucionario de 1910, pasando por Juan Rulfo. Os agoiros dunha bruxa alimentan a sede de grandeza de Juan Mendoza, que acabará asasinando o que era entón o seu propio líder, Montaño. O desexo de riqueza e poder, mais unha sorte de competición entre machos esporeada ás veces por algunha muller, semellan devorar o que puidese haber de crenza na "causa", malia que se transparenten tamén algunhas das súas razóns. Mais os remordementos -a conciencia de ter matado a "case un pai"-, xunto co medo a correr a mesma sorte, transtornan o asasino, que se verá atrapado nunha espiral de violencia sen fuxida posible. A compañía, que produciu a obra facendo ensaios en casas de persoas non ligadas ao teatro e analizando as súas opinións, confía a historia ao texto e o traballo actoral, cunha escenografía sinxela que dá paso nalgúns momentos á participación do público. Os clásicos serviron tamén de referencia a Euroscena e El Pavón Teatro Kamikaze en Tebas Land Os clásicos serviron tamén de referencia a Euroscena e El Pavón Teatro Kamikaze en Tebas Land, que recorren a Edipo Rei de Sófocles, Os irmáns Karamazov de Dostoievski ou O parricidio de Sigmund Freud para reflexionar sobre o asasinato, sobre a necesidade que todas as persoas poden chegar a sentir de "matar o pai" dalgunha maneira ou sobre o feito mesmo da representación teatral. Un dramaturgo escribe unha peza inspirada no mito de Edipo apoiándose nas súas conversas cun parricida de verdade, un mozo alleo, nun principio, ao mundo do teatro, ao que visita periodicamente no cárcere. En paralelo, traballa co actor que encarnará no teatro a este mozo. "Como se representa un crime, como se representa a un parricida, como innovar entre a imitación, a copia, o falso e a verdade?" Durante o proceso producirase unha sorte de identificación entre o personaxe do actor e o do mozo ao que representa, xunto a un progresivo achegamento entre o parricida e o dramaturgo, que chega a empatizar, -xunto ao público-, cun mozo que toda a vida fora maltratado polo seu pai. "Como se representa un crime, como se representa a un parricida, como innovar entre a imitación, a copia, o falso e a verdade?", pregúntase a directora desta obra, Natalia Méndez. E arredor diso xira a interacción entre Pablo Espinosa e Pablo Gómez Pando sobre o escenario, nunha proposta metateatral encaixada no espazo dunha gaiola metálica da que só o personaxe do dramaturgo sae para apelar directamente ao público. Do lado galego, Contraproducións abriu a MIT con Commedia, un xoguete para Goldoni, un espectáculo que, tras a súa estrea na propia MIT, pero en 1993, converteuse nun dos fitos da historia do teatro galego. Pola súa banda, A Panadaría levaron a Ribadavia Elisa e Marcela, a súa interpretación, pasada pola súa inconfundible linguaxe, da historia das dúas mulleres galegas que conseguiron casar a primeiros do século XX disfrazándose unha delas de home. Con Elisa e Marcela conecta, nalgúns aspectos, Ella sobre ella de La Morena, outro dos espectáculos da MIT deste ano Con Elisa e Marcela conecta, nalgúns aspectos, Ella sobre ella de La Morena, outro dos espectáculos da MIT deste ano, que recupera, poñéndoo en diálogo coa actualidade, a personaxe histórica de Carlota Ferreira, unha muller que desafiou a moral sexual do seu tempo, nun Montevideo puritano do século XIX. Da mesma maneira, a violencia e a guerra alicerzan, coma en Mendoza, outra das obras que estiveron na MIT, Donde el bosque se espesa, da compañía Micomicón, un percorrido por masacres e xenocidios que, da guerra civil española aos Balcáns ou a II Guerra Mundial, indaga na posibilidade da verdade e nos relatos cruzados sobre os campos de concentración, o exilio, a deportación, as fosas comúns… Máis cara a banda do circo tirou outro dos principais espectáculos da MIT deste ano, La Gioia, de Pippo Delbono, un espectáculo multidisciplinar sobre a alegría como "algo que ten que ver coa saída da loita, a dor, do negro e da escuridade", segundo explicou o seu creador. Contiguo, de IO Circo (Galicia); Emportats, de La Trocola, (Valencia); A gata con zocos, de A Cova das Letras (Galicia); Musicoloco de Fumanartist (Extremadura); EZ Sub de Projeto EZ (Portugal) e A tropa do doutor Milagre, de Inventi Teatro e Rojo Estándar de Ladörnika formaron parte tamén do programa deste ano, que para o último día prevé a actuación de Malebreikers e de The Table, que levan a Ribadavia Blind Summit Theatre. A XXXIV MIT acolleu tamén dous concertos, de De Vacas e Rodrigo Cuevas e a presentación de tres libros, Teatro de Roi Vidal; Confio-te o meu corpo de Afonso Becerra e Arquivos de realidade, de Julio Fernández e Paco Oti, ademais de varios obradoiros de formación con Marianella Morena e Laila Ripoll, a entrega do premio de honra Roberto Vidal Bolaño a Suso Montero e Carlos Alonso e un encontro con Escena Galega.


Summary: Os datos do Ministerio de Industria botan por terra o optimismo amosado pola Xunta o pasado 17 de maio, cando destacaba a extensión desta tecnoloxía no país. O ADSL a máis de 10Mbps chega ao 51%, vinte puntos por debaixo da media española

O pasado 17 de maio, Día de Internet, a Xunta gabouse do éxito do seu Plan de Banda Larga, iniciado en 2010, destacando que un 69,1% dos fogares galegos están conectados á rede a través de banda larga, un 8% máis que en 2013, uns datos que nos deixarían a só catro puntos da media estatal, segundo as cifras do INE. Porén, o Ministerio de Industria publicou esta semana o seu Informe de cobertura de banda larga de 2015, que bota por terra o optimismo amosado pola Xunta, amosando que Galicia é a comunidade autónoma cunha menor cobertura de banda larga. A cobertura de ADSL a velocidades de cando menos 2Mbps sitúase no noso país no 68,8%, moi lonxe da media estatal (88,5%). As velocidades de máis de 10Mbps chegan ao 51%, vinte puntos por debaixo da media española. En xeral, os datos revelados polo Informe de cobertura de banda larga de 2015 indican que a cobertura a través de todas as tecnoloxías dispoñibles crece e mellora sobre todo nas cidades, vilas e territorios máis poboados, pero estáncase nas zonas rurais, abríndose unha perigosa fenda. Crece moito a banda larga móbil 4G, chegando ao 76% dos cidadáns españois (no 2014 chegaba ao 48%) e mesmo o Internet de alta velocidade de 100 Mbps, xa dispoñible para o 61% da poboación (cinco puntos máis que o pasado ano). Porén, estes mesmos 100 Mbps só chegan ao 13% da xente que vive en espazos rurais. En Galicia, a cobertura de ADSL a velocidades de cando menos 2Mbps reduciuse lixeiramente no último ano, pasando do 70,2% ao 68,8%, vinte puntos por debaixo da media española (88,5%). Comunidades autónomas pobres e rurais, como Estremadura (94,9%), Andalucía (91,8%) ou Castela A Mancha (90,1%) sitúanse mesmo por riba da media e moi lonxe dos datos galegos, aos que só se achega Asturias (77,6%). En canto á cobertura de 10Mbps, en Galicia fica no 50,9%, moi lonxe da media española (69,5%) e mesmo experimentando un descenso nos últimos anos. En 2013 o 59,3% dos fogares galegas podía acceder a esas velocidades, unha cifra que diminuíu dende entón. Tamén neste caso comunidades como Castela-A Mancha (79,9%), Estremadura (76,6%) ou Andalucía (73%) superan moito os datos galegos e só Asturias (60,5%) ou Canarias (55,4%) presentan unha realidade semellante á nosa.


Summary: O Concello de Valga celebrou finalmente a súa capea taurina, respondendo ás criticas recibidas coa exhibición de tres carteis. Os toureiros desfilaron vestidos de luces e con saias femininas. Galería de imaxes no interior

Valga celebrou finalmente este domingo a súa capea taurina. De nada serviron as críticas recibidas nos últimos meses procedentes de grupos animalistas e de abolición do maltrato animal -como Libera ou Galicia mellor sen touradas- e de formacións políticas como En Marea. Ou as máis de 26 mil sinaturas recollidas en change.org. O Concello de Valga seguiu adiante coa celebración, respondendo ás críticas coa exposición de tres carteis, portados no inicio do espectáculo por tres mulleres As críticas dirixíanse non só ao sufrimento que as vaquillas padecen nos chamados "espectáculos taurinos menores" senón á moi negativa imaxe de Valga que este evento xera en toda Galicia e, ademais, ao carácter machista dalgunhas mensaxes empregadas na súa promoción, ao recoller os carteis a participación de "Pepiño, que o ano pasado foi máis ben Pepiña", empregando a feminización do nome como sinónimo de covardía. Este feito mereceu mesmo a reprobación da propia Xunta de Galicia, que a través da Secretaría Xeral de Igualdade sinalou que "efectivamente, estase difundindo unha mensaxe con estereotipos sexistas, por canto se asocia o masculino con valentía ou habilidade para enfrontarse ao reto e, en cambio, asóciase a mala actuación do lidador na anterior edición con afeminamento". Malia a todo, o Concello de Valga seguiu adiante coa celebración, enmarcada na denominada Festa da Xuventude, e fíxoo respondendo ás críticas coa exposición de tres carteis, portados no inicio do espectáculo por tres mulleres, nos que se podía ler "Non son machista, non son maltratador, non só político, tan só teño sentido do humor" e "Só queremos que rías, non saír na prensa todos os días"; terceiro recollía un fragmento do himno galego cos versos "Os bos e xenerosos a nosa voz entenden e con arroubo atenden o noso rouco son, mais só os ignorantes e férridos e duros, imbéciles e escuros non nos entenden, non". O ambiente foi semellante ao doutros anos, rozando o esperpento coa exhibicións de baile flamenco, a exhibición das cores da bandeira española portada por tres xinetes a cabalo e a aparición dos toureiros desfilando con traxe de luces e saias femininas O Goberno local destacou que "a Festa da Xuventude, coa solta de vaquiñas como principal atractivo, mantén intacto o seu poder de convocatoria", sinalando que "os espectadores ateigaron na tarde de onte a praza móbil instalada na área lúdica de Vilarello para aplaudir as actuacións dos toureiros locais e dos recortadores da gandería Toros de Brazuelas de Valladolid", empresa que forneceu os animais, Palmeña e Zapateadora "ante as que foron pasando, paulatinamente, as habituais figuras da festa: Pepiño de Barcia, Pardaliño ou O Messi do Toureo, entre outros". Polo demais, o ambiente foi semellante ao doutros anos, rozando o esperpento coa exhibicións de baile flamenco, a exhibición das cores da bandeira española portada por tres xinetes a cabalo e a aparición dos toureiros desfilando con traxe de luces e saias femininas. Unha posta en escena que fixo lembrar as mellores representacións ridiculistas de Tan Gallego como el Gazpacho, a Mesa contra el libertinaje lingüístico e Sei o que nos figestes... nos últimos 525 anos. O pleno municipal do Concello de Moraña decidirá este xoves o pagamento dunha subvención de máis de 1.400 euros para a organización dunha nova capea o vindeiro 23 de xullo Finalmente, Palmeña e Zapateadora, as dúas cuxas de menos de dous anos foron "forzadas a un transporte en duras condicións, tendo en conta a calor do verán" e na praza portátil de Valga foron "atormentadas, ridiculizadas e forzadas nun acto alleo ao seu comportamento natural", denuncia Galicia mellor sen touradas. O pleno municipal do Concello de Moraña decidirá este xoves o pagamento dunha subvención de máis de 1.400 euros para a organización dunha nova capea o vindeiro 23 de xullo, unha axuda que ademais reduce a asignación que reciben outras actividades e entidades culturais naquela localidade.


Summary: A decisión da Audiencia Provincial de Pontevedra non é firme, e contra súa resolución aínda cabe recurso de casación.

A Audiencia Provincial de Pontevedra decidiu manter a pena de sete anos de inhabilitación por un delito de prevaricación na concesión da reforma do campo de fútbol de Moraña que lle fora imposta ao antigo presidente da Deputación de Pontevedra, Rafael Louzán. Ademais, Louzán resultou absolto da condena de dous anos de cárcere por un delito de fraude relacionado coa mesma concesión. Louzán e Piñeiro, xulgados por fraude debido ao sobrecusto nun campo de fútbol O fallo do tribunal, asinado o pasado 3 de maio e dado a coñecer, estima parcialmente o recurso do actual presidente da Federación Galega de Fútbol contra a sentenza do Xulgado do Penal número 3 de Pontevedra pola concesión dunha subvención de 86.311 euros para a realización das obras, que estaban no seu maior parte xa executadas. A decisión da Audiencia Provincial de Pontevedra non é firme, e contra a súa resolución aínda cabe recurso de casación. "Sen prexuízo para a administración" O tribunal argumenta que Louzán cometeu irregularidades para adxudicar a axuda á empresa, pero entende que non houbo fraude porque non existiu "prexuízo nin risco de prexuízo para a administración e tampouco se acreditou nos acusados o dolo ou intención de prexudicar o patrimonio da administración". Pola súa parte, a antiga rexedora de Moraña e delegada territorial da Xunta, Luísa Piñeiro, resultou absolta tanto do delito de fraude como do de prevaricación por un defecto de forma. A delegada territorial da Xunta, Luísa Piñeiro, dimite tras ser condenada por fraude Así mesmo, a audiencia aplicou a mesma sentenza que a Louzán ao director de Infraestruturas da Deputación, o administrador e un empregado da empresa adxudicataria.


Summary: Os buques cheos de gran volven partir da cidade ucraína de Zaporizhia, baixo control das forzas rusas.

O Reino Unido prometeu esta quinta feira un novo paquete por valor 1.000 millóns de libras esterlinas (1.167 millóns de euros) en apoio militar a Ucraína. Este novo paquete incluirá "sofisticados sistemas de defensa aérea, vehículos aéreos non tripulados e novos e innovadores equipos de guerra electrónica". Reino Unido despregará 8.000 militares no leste de Europa Pola súa parte, o presidente de Ucraína, Volodimir Zelenski, anunciou esta quinta feira a ruptura de relacións diplomáticas co Estado sirio despois de que as autoridades de Damasco recoñecesen a cuarta a independencia das repúblicas de Donetsk e Lugansk. Por outro lado, as autoridades da rexión ucraína de Zaporizhia, actualmente baixo control ruso, indicaron que a saída dun primeiro buque mercante do porto de Berdiansk con 7.000 toneladas de gran após obter o control da cidade e tras varios meses de inactividade portuaria. Crimes de guerra O presidente de Rusia, Vladimir Putin, denunciou novamente que as políticas ucraínas contra a poboación na rexión do Donbás supoñen "un xenocidio" e "crimes contra a humanidade", á vez que reclamou "regulacións legais flexíbeis" para abordar os principais problemas internacionais. Putin indicou que estas regulacións son necesarias para abordar asuntos como o cambio climático, a loita contra a fame, a estabilidade dos mercados dos alimentos, a enerxía e o control de armas. Putin afirma que invadir Ucraína foi "a única decisión correcta" ante a "ameaza" da OTAN "Todas estas áreas requiren unha regulación legal adecuada e flexíbel, cun traballo conxunto. Tras iso, non haberá crise como a que atravesa o Donbás para protexer aos seus habitantes dun xenocidio", explicou Putin. "As accións do réxime de Kiev non teñen outra definición que as de crime contra a humanidade", agregou. Pola súa parte, a organización non gobernamental (ONG) Amnistía Internacional denunciou esta terza feira que o ataque perpetrado o 16 de marzo polas forzas rusas contra o teatro da cidade de Mariupol, supuxo "un claro crime de guerra" que se saldou coa morte de polo menos unha decena de persoas. Rusia e Ucraína intercambian acusacións mentres Acnur eleva os civís mortos a case 4.000 En termos similares se expresou outra ONG, Human Rights Watch (HRW), sobre o ataque do pasado 27 de xuño ao centro comercial de Kremenchuk, en Ucraína. "Causou unha perda devastadora de vidas civís", afirmaron, polo que instaron a que o incidente se investigue como "un posíbel crime de guerra". Porén, sobre se a infraestrutura era empregada como almacén de armamento, HRW explicou que non puido verificar nin refutar até o momento se o complexo industrial algunha vez se usou con fins militares.


Summary: Malia as positivas cifras interanuais, os datos do pasado mes constatan unha recuperación feble, lenta, precaria e de alta rotación e temporalidade. O paro rexistrado subiu en 1.012 persoas e o número de cotizantes caeu en 1.158.

Non foi necesario agardar ao final do verán. No mes de agosto destruíronse en Galicia 1.158 empregos e subiu o paro rexistrado en 1.012 persoas, até alcanzar o número de desempregadas un total de 164.424 no país. A perda de cotizantes deixa a cifra nos 1.020.388 afiliados á Seguridade Social; con todo, case 21.500 mais que o ano pasado, mentres que as oficinas do servizo público de emprego contan con 16.701 inscritos menos que hai doce meses. Malia as positivas cifras interanuais, os datos de agosto constatan unha recuperación feble, lenta, precaria e de alta rotación e temporalidade Malia as positivas cifras interanuais, os últimos datos volven deixar en evidencia unha recuperación do emprego feble, lenta e moi precaria en Galicia, baseada no sector servizos, nunha alta rotación e na temporalidade. Só un dato: asináronse en Galicia case 100.000 contratos (99.717) nun mes de agosto que rematou con case 1.200 empregos menos (1.158). Destas contratacións de época estival, o 91,4% foron temporais e tan só 8.568 foron indefinidas. Outro máis: no conxunto do Estado, tan só no último día de agosto 363.017 foron dadas de baixa na Seguridade Social. Ademais, tal e como destacan os sindicatos, a suba do paro en agosto supón un cambio de tendencia, xa que é a primeira vez que iso pasa no mes de agosto desde hai sete anos en Galicia. Ademais, advirten de que as lixeiras baixadas do desemprego nos últimos meses tiñan que ver máis coa perda de poboación activa pola emigración que con outra cousa. Así, o paro sobe en Galicia especialmente no sector servizos (+1.134) e tamén na industria (+450) mentres baixa un chisco na construción, no sector primario e no colectivo sen emprego anterior. Por provincias, ascende sobre todo en Pontevedra, con 1.045 persoas máis apuntada nas oficinas de emprego, un pouco en Ourense ao tempo que baixa tamén algo na Coruña e Lugo. O paro sobe en Galicia especialmente en servizos (+1.134) e tamén na industria (+450) mentres baixa no resto de sectores Por sexos, a evolución do desemprego segue a ser peor nas mulleres que nos homes, xa que mentres o paro feminino increméntase no 0,89%, o masculino faino nun 0,25%. Son 68.245 homes desempregados fronte a 96.179 mulleres. En canto ao desemprego xuvenil, son 7.456 mozos e mozas menores de 25 anos desempregados, cun incremento dun 1,32% do paro nesta franxa de idade. Os datos deste mes de agosto contrastan cos do mesmo mes do ano pasado, onde a sinatura de contratos foi tamén abondosa, uns 96.00, pero onde se crearon uns 2.300 postos de traballo. Daquela, a contratación medraba a un ritmo 42 veces maior que a creación de emprego. Desta vez, a máis contratos, destruíronse varios milleiros de empregos. Ademais, no mes de xullo, último dato dispoñible, só estaban a percibir unha prestación por desemprego o 53 % das persoas paradas con experiencia. Xa que logo, unhas 69.700 persoas paradas con experiencia laboral carecen de cobertura por desemprego. A taxa de cobertura sitúase no 53%: unhas 69.700 persoas paradas con experiencia laboral carecen de cobertura por desemprego Das persoas que estaban percibindo unha prestación por desemprego, só o 46,18 % recibe unha contributiva. No mes de xullo, o número de prestacións era de 78.682: 36.332 percibían unha prestación contributiva (o 46,18 % do total das prestacións), 32.793 un subsidio por desemprego (o 41,68 %), 8.259 a renda activa de inserción (o 10,50 %) e 1.298 correspondían ao programa de activación de emprego (o 1,65 %). Por outra banda, na súa primeira reacción, a Xunta de Galicia destacou a redución interanual do paro e que "nos últimos cinco anos saíron do desemprego 93.100 persoas" en Galicia. "Entre xullo e agosto, o paro subiu un 0,62%, practicamente un punto menos que a subida que se rexistra no conxunto de España (que é do 1,5%)", indicou o Goberno galego, que advertiu tamén do aumento das afiliacións á Seguridade Social. A Xunta cre que os datos "confirman que a estabilidade en Galicia permite que o paro se sitúe a niveis inferiores aos de hai nove anos" "Galicia é a segunda comunidade na que máis baixa o desemprego no ultimo ano e volve superar o millón de afiliados", destacou a secretaria xeral de Emprego, Covadonga Toca, que cre que os datos "confirman que a estabilidade en Galicia permite que o paro se sitúe a niveis inferiores aos de hai nove anos". "O paro interanual baixa en Galicia e sobe en España porque aquí goberna o PP e no conxunto do Estado o PSOE", rematou o secretario xeral do PPdeG, Miguel Tellado.