Summary: O avogado da familia do ditador advirte por carta ao alcalde sadense que non permitirán construír beirarrúas nun terreo do Pazo de Meirás se o Concello non acorda a retirada da declaración, que consideran unha "condena interxeracional" sen "precedentes no mundo civilizado" HEMEROTECA | As artimañas dos Franco para quedar co Pazo de Meirás

HEMEROTECA | As artimañas dos Franco para quedar co Pazo de Meirás O pasado agosto o pleno do Concello de Sada declarou como "non grata" á familia de Francisco Franco. Facíao despois de que os herdeiros do ditador anunciasen que encomendaran á Fundación Francisco Franco a xestión das visitas ao Pazo de Meirás e que esta entidade deixase claro que aproveitaría este encargo para facer apoloxía da ditadura e do golpe de Estado de 1936. A entidade franquista respondera a aquela declaración política -apoiada por Sadamaioría, BNG e PSdeG- con novas provocacións públicas cara ao goberno municipal sadense, do que agora tentan vingarse boicoteando a construción de beirarrúas na contorna do pazo incautado, o mesmo que tentan vender por ata 8 millóns de euros. O Concello de Sada ten en marcha un proxecto de construción de beirarrúas na estrada DP-5812, a vía de Meirás a Santa Cruz que pasa por diante do pazo. Para completar o trazado desta infraestrutura, moi demandada pola veciñanza da parroquia, precisa empregar parte dunha parcela sen construcións que mide apenas 501 metros cadrados e que é parte dos terreos do pazo. O goberno local xa conta con boa parte do solo que precisa, pero vén de bater coa negativa dos Franco. Non cederán a leira que non usan se non é retirada a declaración como "non gratos", advirten. O avogado da familia do ditador advirte por carta ao alcalde sadense que non permitirán a construción das beirarrúas se o Concello non acorda a retirada da declaración de 'non gratos', que consideran unha "condena interxeracional" sen "precedentes no mundo civilizado" Nunha carta remitida ao alcalde da localidade, Benito Portela (Sadamaioría), a través do bufete de avogados madrileño Hernández-Canut, o "albacea universal" da herdanza de Carmen Franco, falecida o pasado decembro, expón as súas condicións. Luis Felipe Utrera-Molina -fillo do que fora ministro de Franco e participante habitual en eventos de exaltación da ditadura- asegura que "todos os herdeiros, sen excepción, desexarían acceder de bo grao" á "solicitude de cesión gratuíta de terreos a prol do pobo de Sada e no seu beneficio". Pero, di a misiva á que tivo acceso Praza.gal, "estou seguro de que se fará cargo" do "clima de aberta hostilidade que a actual Corporación xerou (...) no municipio contra toda a familia Franco", advirte. O avogado Utrera-Molina cualifica como "insólita e inxustificada" a declaración como "non gratos", unha iniciativa política que eleva á categoría de "condena interxeracional" que "non ten precedentes no mundo civilizado". Este, advirte, "non é o escenario óptimo" para permitir a construción de beirarrúas na devandita leira. Por iso "os herdeiros de dona Carmen Franco" só "accederán a ceder gratuitamente a porción de terreo" se o pleno de Sada "acorda a revogación dos acordos adoptados coa intención de agraviar gratuitamente a toda a familia Franco-Polo, de xeito que sexa "reparada" a "afrenta pública cometida contra unha familia que sempre se sentiu intimamente unida ao seu municipio". Planos do terreo no que os Franco se negan á construción de beirarrúas en Meirás / Catastro A misiva presenta os Franco como vítimas dunha "afrenta" e ameaza o alcalde con ter que pagar pola expropiación se o Concello non é "cabal" O texto culmina cun chamamento de Utrera-Molina ao "bo xuízo" do alcalde para "facer primar os intereses dos veciños de Sada" sobre "os intereses políticos do seu partido". Se a declaración non é revogada "lamento comunicarlle que dita cesión non se realizará de forma voluntaria, polo que para obter a propiedade de ditos terreos" terá que "acudir aos procedementos administrativos legalmente establecidos", isto é, unha expropoación que implicaría "un custe para os veciños" que "unha actuación cabal do Concello" podería "evitar", remata a carta. Este novo atranco dos herdeiros do ditador á Administración, neste caso ao Concello sadense, chega despois de numerosos incumprimentos do réxime de visitas do Pazo de Meirás, obrigado pola súa condición de BIC, e en pleno procedemento para tentar a reversión do histórico edificio ao patrimonio público. Non en van, está en marcha a Xunta pro-Devolución da propiedade, impulsada polo propio goberno sadense, a Deputación e o Concello da Coruña e case unha trintena máis de municipios, así como entidades sociais a prol da recuperación da memoria histórica. A Xunta, pola súa banda, articulou unha comisión de persoas expertas que estudan as vías para recuperar o pazo sen que os Franco reciban contraprestacións económicas.


Summary: As continuas críticas da formación catalá aos investimentos na alta velocidade galega racharon a súa relación co BNG. A ruptura acaba cunha vinculación que viviu os seus mellores momentos sendo Anxo Quintana voceiro do Bloque e que comezou a escachar coa candidatura europea cos asubíos aos converxentes en Amio.

Rachou de vez. O BNG decidiu deixar en suspenso o seu "marco de relacións" políticas con Convergència i Unió (CiU). A formación galega denuncia, nunha carta dirixida á coalición catalá, a súa "intromisión sistemática" en asuntos que, como o AVE ou o futuro do sistema financeiro galego, afectan a "intereses estratéxicos do país". Acaba así unha vinculación que pasou polos seus mellores momentos sendo Anxo Quintana voceiro nacional do Bloque, pero que empezou a racharse hai xa meses. Na última Asemblea Nacional do BNG en Amio os representantes conservadores cataláns foron recibidos con asubíos. Era unha forma de rexeitar as súas políticas, pero tamén os seus continuos ataques a Galicia, especialmente en temas como o da alta velocidade, á que se referiron varios líderes converxentes durante os últimos tempos. Xa en xaneiro deste mesmo ano, CiU aseguraba que facer o AVE a Galicia poñía en risco a credibilidade de España. Pere Macias, o seu segundo voceiro no Congreso dos Deputados, criticaba con dureza os investimentos do Goberno na alta velocidade a Galicia e consideraba que "a un presidente galego lle sería moi difícil non continuar as obras na súa terra", en clara alusión á futura elección de Mariano Rajoy como xefe do Executivo. Pere Macias dicía en xaneiro que facer o AVE a Galicia poñía en risco a credibilidade de España Pero o mesmo Pere Macias aumentou a súa cruzada contra o AVE galego. Tres meses despois, e nunha discusión no Congreso co deputado galego do PP, Celso Delgado, o voceiro de CiU empregaba a dotación de Adif en Galicia para denunciar o "maltrato" que, na súa opinión, recibía Catalunya por parte do Estado. Nunha tensa conversa, o parlamentario popular pedíalle que "se alegrase tamén polos demais" e recordáballe que os galegos aspiraban "simplemente a ter o mesmo do que vostede xa goza". "Eu nunca aspirarei a ter uns percebes como os seus", respondeulle o político catalán nunhas polémicas palabras que encheron a prensa estatal. CiU tamén ironizou no Congreso con que Galicia xa tiña percebes, malia non ter AVE E nese mesmo mes, o propio presidente da Generalitat, Artur Mas, queixábase amargamente ante o Executivo central e volvía empregar o investimento para a alta velocidade galega para atacar o Estado. "Hai cartos para o AVE galego, pero non para Catalunya", dicía o tamén líder de CiU. Ademais, unha das pingas que rebordou o vaso chegou en maio, cando a formación catalá intentou boicotear en Bruxelas o investimento de Fomento no AVE galego.O eurodeputado de CiU, Ramón Tremosa, interpelara o comisario de Transportes, Siim Kallas, advertíndolle de que os Orzamentos de España para 2012 incluían un investimento de máis de 1.200 millóns para a alta velocidade a Galicia, pero que non contemplaban "ningunha partida relevante" para o corredor mediterráneo, malia que fora declarado eixo prioritario pola UE. A decisión de rachar a coalición electoral para as eleccións europeas foi o comezo da fin das relacións entre CiU e BNG A paciencia do Bloque fartábase, máis aínda cando en plena polémica sobre o futuro do sistema financeiro estatal, CiU pedía claramente a venda de Novagalcia Banco e criticaba a intención da comunidade autónoma de manter unha entidade propia. Lonxe quedaban os tempos nos que, con Anxo Quintana como voceiro nacional, o BNG uníase a Convergència e a PNV nun acordo, Galeuscat, co que asinaban un pacto contra o centralismo do Estado en 1998. Xa en 2004, este mesmo acordo transformábase en coalición electoral de cara ás eleccións europeas de 2004, unha decisión que xa trouxera polémica no nacionalismo galego. Nos últimos comicios ao Parlamente Europeo, o BNG comezou a rachar a xa fina corda que o unía a CiU, cando decidiu coaligarse con Aralar e ERC de cara ás eleccións. A política levada a cabo por CiU en Madrid, sendo case o único apoio do actual Goberno do PP, e en Catalunya, con importantes recortes nos servizos sociais, remataron por convencer o Bloque. A carta de Guillerme Vázquez ao secretario xeral de CiU, Duran i Lleida, puxo fin a un matrimonio que foi moito de conveniencia.


De Irene descoñécense os apelidos. O autor da biografía recollida no Álbum de Mulleres recupera a súa figura como "auténtica pioneira no mundo do fútbol" xa que, segundo afirma, non hai datos "en todo o mundo" que falen doutra muller que teña comezado antes nun deporte especialmente masculinizado. O seu posto no campo era gardameta nun equipo da Coruña que levaba o nome da xogadora, Irene C.F. Poucos son os datos que se gardan dela mais sábese que tiña a manía de colocar un boneco adubiado como futbolista no fondo da portería para que lle dese sorte e tense tamén coñecemento tamén de que o seu xeito no campo era de moita actividade, con continuos movementos e berros para organizar á defensa. Campos cheos Carlos Freire, autor da biografía, fai un trazado da súa traxectoria deportiva. "Primeiro xogou no Orillamar, sempre entre homes, nos campos da Estrada e Fortaleza, na esquerda da parte alta de Santa Margarida, na cidade da Coruña. Chegou a ser moi popular e todos a respectaban; os rivais e compañeiros tratábana de igual a igual. Logo formaría o seu propio equipo, o Irene F.C., co que ás veces saía de excursión pola provincia." sinala para destacar que cando Irene xogaba, non quedaban baleiros no campo xa que a xente acudía aos partidos para vela xogar. A súa indumentaria no partido estaba composta, como sabe Carlos Freire, de viseira, xersei branco de colo volto, faldra-pantalón negra e protectores nos xeonllos. Na ficha do Álbum, Carlos Freire recolle a carta de escrita por un afeccionado para pedir axuda para Irene cando en 1928 contrae unha tuberculose que a levaría á morte. Recupera tamén un dos clásicos apropósitos coruñeses para dar conta da popularidade da xogadora: "Mamá, futbolista quero ser, /para xogar como Irene,/que xoga moi ben".


Summary: "Galiza é referencia na produción de cultura científica por parte de particulares, colectivos, asociacións e universidades", concluía, en 2018, a Diagnose da cultura galega do Consello da Cultura Galega. Esta realidade é a base da 21ª edición dos Encontros para a Normalización Lingüística da institutición, 4 e 5 de abril na Cidade da Cultura de Compostela. Titúlanse Cal é o peso (atómico) do galego?

"Este ano a cita pon o foco nun terreo no que somos especialmente vizoso, a divulgación científica", explican desde o Consello da Cultura. Un panorama xeral da divulgación científica e a nosa lingua será a primeira palestra, ofrecida pola xornalista Iolanda Fernández Casal a quinta feira 4 de abril. A seguir, unha mesa redonda con Javier Balea -mantedor do web Moléculas en galego-, a matemática Elena Vázquez Abal e X. Dosi Veiga, creador da páxina Ceos galegos. A seguinte mesa tratará de como se divulga a ciencia no ensino secundario. A xornada da sexta feira 5 de abril iniciarase con dous debates, un sobre "ciencia, muller e lingua -moderado pola profesora Marilar Aleixandre e con participantes da Universidade de Lisboa, o Instituto de Investigación Biomédica da Coruña e o Laboratorio de Investigacións Lilly de Estados Unidos- e outro sobre os públicos potenciais da divulgación científica. Haberá ademais, ao longo da mañá, intervencións de experiencias concretas. A tarde do 5 de abril acollerá un obradoiro de subtitulación en YouTube con Xacobo de Toro e un obradoiro de tradución e edición da Galipedia. O científico Xurxo Mariño ofrecerá a conferencia As miñas linguas e mais eu. Algunhas reflexións sobre a mente e a linguaxe. Voute contar, discurshow de Vicente Mohedano. A presidenta do Consello da Cultura Rosario Álvarez pechará o encontro cunhas conclusións. "É a primeira vez que os Encontros para a Normalización Lingüística tratan de maneira específica a divulgación científica en lingua galega", anuncia a institución organizadora.


O artífice era un home de xestos medidos, sobria elegancia, rasgos faciais discretos e un lixeiro toque de fragrancia a madeiras orientais e cítricos almiscrados en tempas e pescozo. Cello de intransixencia dogmática no férreo e beizos moi finos e tensos nunha boca pequena de ricto habitualmente serio, conmensurado e severo a un tempo. De cativo escoitara moitas veces aquilo de "cariña de leite fervido", pero que saberían aqueles teixugos se só tiñan cabeza para acumular terra na fenda das unllas? Se lle din a el que había "mulleres" que puidesen cheirar tanto a lixivia... O artífice era algo así como un discreto macho alpha na reserva sempre activa do poder político da dereita. Todo ben, todo correcto na segunda fileira da perspectiva táctica do envite político de campaña. Todo. Todo agás aquela ondulación no cabelo. Pero como podía ser aquilo? A súa vida fora sempre un plácido traxecto que se podería resumir en trinta liñas de espazamento simple. O home tranquilo, the quiet man, o paradigma da segura seguridade nun mesmo que outorga a certeza do sentido común en conexión liña recta co ceo máis celestial; a premeditación dunha carreira política centrimetrada nuns anos que se volveran décadas. A última campaña, todo un éxito, grazas. Volvían a estar onda sempre, e logo non. Ascenso inminente? Claro que aquela onda... Non era difícil escoitarlle a algúns compañeiros palabras tebrosas, acusacións veladas de aproveitamento rancoroso, un estratega correúdo de longo percorrido que non perdoaba unha; unha ave de rapina sombriza sempre á espreita da máis mínima traizón, real ou sospeitada. Banquo, o perigo sabe enmascararse detrás da cortina máis inocente. Tan só el debería ser o encargado de blindar ao número un cun baleiro hermético adecuado a aquela altura e circunstancia. Diso non podía quedar a máis mínima dúbida; cumpría advertir até ás sombras das sombras deste último punto. Falar? Que falasen. Bo sinal. As faladurías son a peaxe de envexa admirativa no dificultoso tránsito, ascenso e entronización no cumio do esvaradizo segundo posto do poder en provincias. Poderíamos convir que unha onda no cabelo crecho habería de imprimir outro carácter. Ou non? Se iso. Non sei eu se en Madrid... Meigas fóra, veña. Buena onda, Pémex, confianza nun mesmo, control e tempero. E logo algo de brillantina para domar aquela conxura capilar? Non, xa había outro no panorama electoral recente que gastaba diso, así que mellor non. Mellor non confundir. O acto programado para o día de hoxe era un paseo de rutina polos xuzgados. Xa se sabe; funcionariado afín chova, neve ou alampe. Xentiña ben pensante, moita dela mesmo co carnet do partido, convivencias deportivas de distinto grao de profundización social acomodada durante as fins de semana, fillos en colexios concertados porque o ser humano humanoide pasa por cinco etapas na vida: bautizo, comuñón, confirmación, voda relixiosa e funeral rezadeiro pola defunta ialma. Con Garzón fóra de xogo, Luciano Varela e demais recua mediante, a xustiza volvía a estar dunha vez por todas "centrada" no como dios manda, nesa cuadrícula mesetaria forzadamente rectanguloide, única e unívoca na única ideoloxía, na única lingua, na única expresión cultural , na única posibilidade, na única vía unicamente absoluta, absolutista e absolutoria. L'État (et la Démocratie) c'est moi, bien sûr. Paso decidido, entrada, prensa acreditada, sorriso, foto, saúdos, as rapazas da organización do partido abrindo o acto, flashes, choque de mans, discur... BOICOT?! Protestas enervadas?! Sen paga extraordinaria, disque. Sen moscosos, seica. Sen medios dende hai moito, polo visto. Sen cidade da xustiza, semella. Levan varios días cortando o tráfico para manifestarse, din por aí. Pero como? Que pasa aquí?! Organización! Organización!!! O artífice, a onda capilar e a traxectoria impoluta apampan, senten por un só microsegundo a famosa lei da transparencia na función pública máis opaca dende a transición para vivir nas súas propias carnes o significado real da palabra: trans-pa-ren-cia. Se lle collesen unha vea non sairía nin pinga de sangue. Organización: prensa fóra!! De aquí non sae nin chío!!! Seguro que isto vén de enriba. Estes son só os pringaos. Señorita, póñame con Génova... urxente!! ... si? si? ... está aí? ben, apunte: moi urxente... rectificar compensacións a xuíces... non, non vai... a ver, vostede entende o castelán? dixen SÓ XUÍCES! claro... mire, non pregunte máis e transmita... Galicia, claro... que me confirmen o antes posible... acto de campaña, si... si, máis días libres, si, por aí... e algo máis, xa sabe... o de sempre... tranquilidade... aquí no ha pasao nada... seguro que pasan polo aro o 21-O... mera xentiña...descoide... queee? como que quen? como que quen? pero como que QUEN?!? O MEU REINO POR UN CABALO!!!


O Goberno central vén de decretar a suspensión das viaxes do Imserso durante un mes e de prohibir a asistencia de público a todos os eventos deportivos "tanto profesionais, como non profesionais, que supoñan gran afluencia de público" nas vindeiras dúas semanas. Son dúas das principais medidas aprobadas este martes dentro dun novo paquete para tentar conter o espallamento do coronavirus, que no caso das áreas máis afectadas (polo momento Madrid, La Rioja e a cidade vasca de Vitoria-Gasteiz) inclúe restricións adicionais, como a suspensión de eventos a cuberto con máis de 1.000 persoas.O Consello de Ministros reforma de urxencia a lexislación sanitaria para "permitir o subministro centralizado" de produtos precisos para conter o virus e pasa a considerar en situación de baixa por incapacidade ás persoas illadas por estaren contaxiadasEn rolda de prensa tras a reunión semanal do Consello de Ministros, o titular de Sanidade, Salvador Illa, especificou as dúas principais accións que atinxen a todo o Estado e que, no caso do Imserso, están encamiñadas a protexer ás persoas maiores, máis vulnerables ante o virus. No referido ao deporte, afectan directamente aos partidos previstos para clubes galegos como o Celta, o Deportivo da Coruña, o Club Deportivo Lugo e, no ámbito do baloncesto, ao Obradoiro, o Breogán, o Club Ourense Baloncesto, o Basket Coruña e o Marín Peixe Galego.No eido da organización interna da Administración, a principal novidade anunciada polo ministro pasa por reformar a lexislación sanitaria pola vía rápida para "permitir o subministro centralizado de todo tipo de produtos" vinculados á saúde e non só de medicamentos. É o caso, por exemplo, dos produtos de protección para persoas afectadas ou persoal sanitario. Nesta liña, anuncia tamén unha medida xa agardada en materia laboral: as persoas illadas por contaxiárense coa enfermidade pasarán estar de baixa por incapacidade temporal e non por continxencias comúns, o cal é relevante para a súa remuneración.Alén do veto aos voos de Italia, o ministro subliña que é "clave" a hixiene das mans e "evitar as viaxes sempre que sexa posible"A estas decisións engádese a prohibición á chegada de voos procedentes de Italia foi publicada nunha edición extraordinaria do Boletín Oficial do Estado inmediatamente despois do Consello. A orde especifica o veto aos "voos directos dende calquera aeroporto situado na República Italiana a calquera aeroporto situado no Reino de España" dende as cero horas do 11 de marzo e ata o vindeiro día 25. Fican fóro veto os avións do propio Estado, escalas "con fins non comerciais" e tamén "voos de carga, posicionais, humanitarios, médicos ou de emerxencia".Estas accións súmanse ás "recomendacións" xa coñecidas para todo o Estado, como o "fomento do coidado domiciliario" das persoas maiores ou a "limitación da actividade social" para persoas con doenzas previas. Tamén resulta "clave", subliña o ministro, as medidas esenciais de hixiene persoal como o lavado de mans. E sobre todo "evitar, sempre que sexa posible, as viaxes" tanto interiores como ao estranxeiro.Suspensión da actividade do CongresoAta o mediodía deste martes as persoas afectadas eran 1.622 e as recuperacións, 135. En Galicia, o Ministerio sitúaas en 22Alén das medidas anunciadas polo Executivo, este martes a presidenta do Congreso dos Deputados, Meritxell Batet, anunciaba tamén a suspensión da actividade parlamentaria durante, polo momento, o que queda de semana. A decisión foi adoptada tras a confirmación do positivo polo virus de Javier Ortega Smith, deputado de Vox e o único acto previsto que se manterá é a comparecencia do ministro Illa para informar sobre o dispositivo do propio virus.Segundo a información actualizada por Illa, ata o mediodía deste martes as persoas infectadas polo coronavirus eran 1.622 no conxunto do Estado e producíranse 35 falecementos de persoas que padecían a doenza. En Galicia, o Ministerio dá por confirmados 22 casos, mentres que o balance oficial do Sergas continuaba na tarde deste martes nos 18 do luns.A "maioría" dos casos concéntranse en Madrid (782), Euskadi (195) e La Rioja (144). Ademais, destacou, 135 persoas xa foron dadas de alta por recuperárense dunha enfermidade da que xa se practicaron "máis de 17.5000 probas".


Summary: O lume arrasou xa máis de 150 hectáreas e está estabilizado. Os 60 veciños e veciñas de Sabaxáns que tiveron que abandonar as súas casas este domingo puideron xa voltar de madrugada aos seus fogares. A columna de fume chegou ao norte de Portugal.

Hai un ano, outubro de 2017, unha vaga de incendios en Galiza arrasaba miles de hectáreas, obrigaba desaloxar centos de veciños e veciñas e provocaba a morte de tres persoas, 2 mulleres en Chandebrito e un veciño en Vigo. Agora, tamén en outubro, Mondariz rexistra un dos incendios sen control máis perigosos da acual campaña, que obrigou desaloxar veciñanza dalgúns núcleos e coas lapas cercando aldeas. Por volta de 60 persoas foron evacuadas na noitiña do domingo en Sabaxáns mais xa volveron pasada a unha da madrugada ás súas casas. O incendio arrasou máis de 120 hectáreas e comezou na tardiña do domingo nun monte inzado de eucaliptos que está entre as parroquias de Sabaxáns e Gargamala. A Xunta decretou o nivel 2 (xa desactivado) e no combate contra as lapas participaron numerosos efectivos. O lume achegouse a núcleos como Barral, Barro e Boente. A primeira hora desta segunda feira a situación é mais calma se ben o incendio continúa activo. Desde o goberno local lamentaron que se tardase en reaccionar cos medios aéreos. A Xunta aponta a que este incendio foi provocado. Esta fin de semana houbo amén incendios en Grixoa (Santiago de Compostela), Santo Estevo de Ribas de Sil, en Nogueira de Ramuín (170 hectáreas), en Ábedes, Verín (37 h), entre outros.


O pasado mércores 19 de febreiro, Luís Villares anunciaba publicamente que non se presentaba ás eleccións primarias para encabezar a candidatura de En Marea ás eleccións autonómicas. Era probablemente a súa última roda de prensa como portavoz de En Marea e político activo, antes da súa volta á Sala do Contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Tras explicar os motivos diante das cámaras, enviou unha sentida carta á militancia da súa organización política, na que explicaba algunhas das razóns que o moveron a anunciar a súa "despedida".A noticia, non agardada, provocou reaccións dispares. A maior parte delas, desde o Partido Popular ao BNG, desexáronlle o mellor e agradecéronlle con elegancia os servizos prestados ao país. Só algunhas voces do espazo da denominada esquerda ruturista manifestaron nas redes sociais a súa pública ledicia. Unha persoa con prestixio social e profesional gañado a base de esforzo; un xuíz orgulloso das súas orixes humildes, arriscou moito pedindo a excedencia na maxistratura, connotándose así politicamente para o resto da súa vida no que segue a ser o Poder do Estado máis reaccionarioAs moitas persoas que apoiamos e apreciamos a traxectoria de Luís, en cambio, experimentamos –máis unha vez– os sentimentos amargos que provoca o cheiro a queimado no hemisferio esquerdo da política galega. Unha persoa con prestixio social e profesional gañado a base de esforzo; un xuíz orgulloso das súas orixes humildes, que arriscou moito pedindo a excedencia na maxistratura, connotándose así politicamente para o resto da súa vida no que segue a ser o Poder do Estado máis reaccionario; unha persoa que, tras demostrar compromiso e lealdade cun proxecto político, acepta a invitación a presentarse ás primarias para encabezar a candidatura de EM ás autonómicas do 2016... Unha persoa así, sufriu o tráxico destino de ser inmediatamente traizoada por quen o alentaron a lanzarse en paracaídas sobre o territorio hostil da esquerda rupturista. Vou contar publicamente apenas un episodio, ao meu xuízo revelador, das graves deslealdades que recebeu Luís Villares desde o minuto 0. Na Praza da Leña da Coruña, o 18 de agosto do 2016, día en que Luís se presentaba como candidato ás primarias no feudo da Marea Atlántica, fun testemuña dunha conversa na que un destacado dirixente de Podemos Galicia sentenciaba que "Luís non valía", por ser demasiado de dereitas. Por ser "elitista". Escoitar aquela fatwa sobre o cabeza de cartel electoral de En Marea deixoume tan abraiado que nin puden demostrar a miña indignación: fiquei atónito. Non tanto polo irresponsable comportamento de quen consideraba unha persoa seria, nin pola enésima contemplación desa táctica tan vella de eliminar adversarios polo procedemento de alcuñalos de inimigos do povo, revisionistas, pequeno-burgueses, etc., senón sobretodo polo feito de que os dirixentes locais que alí estaban asentiron e consentiron a fatwa dun dirixente que xa naquela altura era polos seus vetos (ainda que, polo que acabei sabendo, a fatwa fora directamente lanzada desde Madrid). Tratábase de promover a un believer pringao para que puxera a cara no cartaz electoral, e logo desfacerse del, costar o que costar. Se queremos superar unha das nosas eivas colectivas máis importantes –non aprendermos nin dos éxitos nin dos erros, teimarmos unha e outra vez nas mesmas fórmulas organizativas, nas mesmas consignas, nas mesmas estratexias –, toca reflexionar sobre o herdo político que deixa a experiencia "Luis Villares"Tardaron tempo, e polo camiño desbaldiron a súa credibilidade política perante boa parte do seu electorado, como se viu nas eleccións locais do 2019. Mais conseguírono: Luis marchou elegantemente para casa o 19 de febreiro do 2020, consciente de que a súa traxectoria política, cos seus erros e acertos, xa dera todo o posible para o proxecto de En Marea. Dous días depois, a coordinadora de En Marea decide non presentarse ás autonómicas para non dividir o voto progresista...e tamén o 21, as cúpulas de Unidos Podemos, Anova, Compostela Aberta e Marea Atlántica anuncian un principio de acordo sobre o reparto de postos sobre o que sustentar un terceiro remake da "unidade popular" ensaiada con AGE no 2012 e En Marea no 2016.Así as cousas, a derrota de Luís Villares debe ter, con todo, algo de positivo. Se queremos superar unha das nosas eivas colectivas máis importantes –non aprendermos nin dos éxitos nin dos erros, teimarmos unha e outra vez nas mesmas fórmulas organizativas, nas mesmas consignas, nas mesmas estratexias –, toca reflexionar sobre o herdo político que deixa a experiencia "Luis Villares". Resumireino en cinco puntos:1. O fracaso da impugnación das formas tradicionais de participación política que defendeu o 15-M en todo o Reino e, na Galiza, os sectores que marcharon do BNG en Amio-2012. Durante os últimos cinco anos, esta dupla impugnacion foi finalmente neutralizada por declinacións ainda máis desoladoras, por cínicas, da tradición oligárquico-vanguardista de orixe leninista fraguada no interior da UPG, o BNG e do PCE, cuxo ADN herdaron tanto os núcleos dirixentes de Anova, Marea Atlántica ou Unidas Podemos. Canto máis se invoca a unidade popular, máis se acentúa o minifundismo de organizacións de concepción leninista, que reclaman para sí o monopolio da política lexítima para o país.A dinámica política de construción da presunta Unidade Popular 3.0 que se fragua en poucos días para as autonómicas do 5 de abril demostra ser, máis unha vez, un proceso de arriba cara abaixo; e onde as decisións políticas esenciais tómanse contrarreloxo por catro persoas, xeolocalizándose as negociacións en móbiles ubicados nunha vivenda unifamiliar da zona residencial madrileña e nunha quinta da contorna compostelana. 2. Os pactos entre a esquerda española e a esquerda nacional galega acaban sendo hexemonizados pola esquerda española. O liderado de Luís Villares supuxo un intento de construción dunha En Marea nidiamente focada ao servizo dos intereses da cidadanía galega. Porén, o intento dun cidadanismo centrado en Galiza intento colidiu doblemente, por unha banda, co férreo control implantado polas forzas de implantación estatal (Podemos e IU) e, por outra, coa vontade de o BNG monopolizar o espazo soberanista galego. Após cinco anos de actividade de Podemos en Galicia, o liderado de AGE 3.0 é xa asumido directamente polo secretario xeral de Podemos Galicia, coa anuencia explícita de Anova e as mareas municipalistas. Podemos pasa a ser o pau do palleiro electoral arredor do cal se acubillan outras forzas electoralmente irrelevantes e en declive, e socialmente moi pouco representativas. Beiras e os ex alcaldes derrotados nas eleccións municipais do 2019 farán campaña como bos fetiches indíxenas, e, just in case, apañarán os quiñóns de cargos na Xunta de Galicia que o xefe central considere oportuno ceder ás comparsas aborixes. Confírmase que os que comezaron ceibar consignas contra Luís Villares en agosto do 2016, traballaban para salvagardar os seus intereses persoais e, de paso, a hexemonía política de Pablo Iglesias no espazo rupturista galego...Confírmase tamén, que o famoso epílogo político de Xosé Manuel Beiras non é máis que a enésima fuxida cara as súas tendencias políticamente autolíticas, nun desesperado intento por alimentar un (falso) relato de sí mesmo como O único líder visionario capaz de programar o GPS para levar ao seu pobo ao destino da Terra Prometida.3. Fóra do BNG non hai espazo electoral para o cidadanismo nacional galego...e dentro do BNG tampouco.Non menos deprimente é a atitude de o BN-UPG non aproveitar as boas perspectivas electorais para recuperar a sintonía electoral con forzas galegas de raíz cidadanista, integrando no seu seo un continxente non desprezable do activismo social xurdido do crash do ano 2008. O desprezo a calquera fórmula de coalición electoral con EM corrobora así que non hai interese ningún en actualizar –xa non digo superar– a proposta formulada en Riazor no 1982, a dunha fronte de liberación nacional dirixida e controlada pola UPG. A fórmula acuñouse nun frontón de maneira profética.11 anos depois do comezo da operación "Papauntos", a UPG está convencida de que a elección estratéxica escenificada en Amio é tan correcta, que está a piques de rendir inesperados frutos o 5 de abril: o soño húmido dun BNG que sobarde o 10% dos votos co control absoluto do Comité Central, grazas ao presunto apoio electoral por descarte dos arrepentidos dos experimentos cidadanistas. Para o BNG, a desaparición de Luís Villares servirá para ampliar a performance electoral coa mesma base social e as mesmas consignas de sempre, alimentando o (falso) relato do Partido como O único líder visionario capaz de programar o GPS para levar ao seu pobo ao destino da Terra Prometida.4. A inconsistencia política estrutural do frontismo rupturista. Cando escrebo estas liñas, está por redixirse o programa electoral que tal coalición quere defender perante a cidadanía. A improvisación de último minuto non é tanto costume como hábitat; a mellor expresión da súa volátil natureza politica de fondo.Á vista dos precedentes, é difícil que "os segmentos máis conscientes" da cidadanía activa, que diría Beiras, podan acreditar na existencia dun proxecto político serio, capaz de entrar con solvencia nun tripartito de esquerdas se chega o caso da perda da maioría absoluta do PP. Se non se dar tal hipótese, é ben certo que para facer a oposición infantil que se fixo durante estes anos, o programa sobexa. Para ben e para mal, a esta altura do 2020 o remake AGE Terceira Parte só ilusionará aos believers de estrita observancia: só eles desfrutarán escoitando da boca dos seus profetas orixinais esa colección de consignas rupturistas tan resesas como aldraxadas polos feitos obxectivos dos últimos anos.5. Os liderados da política ruturista galega e o principio de Peter.Quería exercer as súas propias responsabilidades como cabeza visible dun proxecto político, e por iso negouse a ser un incompetente en mans alleas.Finalmente, a experiencia Luis Villares pon de manifesto que o principio de Peter (en calquera organización xerarquizada, todo empregado tende a ascender até o seu nivel de incompetencia) é quizá a chave explicativa que mellor expresa como o mundo ruturista selecciona os seus liderados.Luis Villares era un líder competente: dotado dunha visión propia da realidade do país, consciente das limitacións estruturais existentes que se opoñen a unha política transformadora polo adestramento profisional no exercicio da potestade xurisdicional. Con certeza, carecía de adestramento nos arcanos da comunicación política e da xestión da "cociña", e o contexto non foi propicio para ter un aprendizado tranquilo destas destrezas: Luis quería exercer as súas propias responsabilidades como cabeza visible dun proxecto político, e por iso negouse a ser un incompetente en mans alleas.Esa foi a súa inxenuidade máis grave, nun país onde as forzas políticas de esquerda confirman unha e outra vez que os únicos liderados políticos sustentables son os que traballan por conta allea.


Summary: Antes de que remate a actual lexislatura, cuxa fin chegará na primavera de 2021, haberá un segundo referendo sobre a independencia de Escocia. Así o anunciou na tarde da cuarta feira a primeira ministra de Escocia e líder do Partido Nacionalista Escocés (SNP), Nicola Sturgeon.

A primeira ministra escocesa e dirixente do Partido Nacionalista Escocés (SNP, polas súas siglas en inglés), Nicola Sturgeon, anunciou na tarde da cuarta feira no Parlamento que promove un novo referendo sobre a independencia de Escocia. Sinalou que a consulta "é a nosa ruta para evitar o peor dos danos que causará o Brexit", coa saída do Reino Unido da UE. Así, como parte do proceso cara a posíbel independencia, o Goberno escocés presentará na Cámara de Edimburgo a nova lei que amparará a realización do referendo, que tería lugar, segundo anunciou a primeira ministra, antes de que conclúa a lexislatura actual, que finaliza na primavera de 2021. "Hai que ofrecer unha elección entre o Brexit e o futuro dunha Escocia independente como nación europea durante este mandato parlamentar", salientou na Cámara. O proxecto precisará o aval do Goberno británico. "Unha vez que a lei se aprobe, só será necesaria a transferencia de poderes a través da Section 30 [o mesmo procedemento que se empregou para o referendo de 2014 e mediante a cal Londres cedeu de maneira temporal a Edimburgo a competencia para realizar consultas] para iniciar a votación sobre a independencia", afirmou o Goberno escocés nun comunicado de imprensa. Depende da primeira ministra británica, Theresa May, a cesión da potestade para realizar o referendo. Unha consulta á que o seu predecesor, David Cameron, deu luz verde en 2014. O anuncio de Sturgeon non sorprendeu ao pobo escocés, pois en anteriores ocasións xa puxera de manifesto a súa intención de convocar unha nova consulta, especialmente após o si á saída do Reino Unido da UE no referendo de 2016. Un referendo en que Escocia se pronunciara de maneira maioritaria a favor de ficar no grupo dos 28. O SNP xa activou a campaña a favor da independencia nunha páxina web, cunha conta de Twitter e cun vídeo en que participa a primeira ministra e líder do partido. Westminster isn't working for Scotland. We've been ignored too often. It's time for a fresh start – to choose a different and better path. As an independent country, Scotland's future will be in Scotland's hands. Sign here to pledge your support. https://t.co/r3WjSWVjjP pic.twitter.com/OC1XEyUkx9— Yes (@YesScot) 24 de abril de 2019 No referendo de 2014 o non á independencia impuxérase cun 55% dos votos, fronte ao 45% do si. Un dos principais argumentos das persoas defensoras do non durante a campaña foi a incerteza perante unha eventual saída dunha Escocia independente da UE. Agora a independencia formúlase como unha opción para ficar no clube europeo.


Summary: A Comisión Europea presentou nesta cuarta feira, 27 de maio, o seu esperado plan de recuperación pos pandemia, que combina axudas en forma de transferencias a fondo perdido con préstamos. Solución intermedia entre os países do Sur, máis afectados e dependentes do turismo, e "os frugais": Austria, Dinamarca, Países Baixos e Suecia.

A maior recesión na historia da Unión Europea está en camiño. O impacto da pandemia da COVID-19 fixo que os Estados membros superasen xa virtualmente os estritos límites de déficit que impón Bruxelas co fin de manter os sistemas de saúde, os empregos e a industria con vida. Para os do sur, máis afectados pola pandemia e dependentes economicamente do turismo, especialmente España, Francia e Italia, a situación é máis comprometida debido á débeda pública que xa acumulan da Gran Recesión da década pasada. Segundo os últimos datos de Eurostat, España e Francia teñen perto de 100% de débeda respecto ao Produto Interior Bruto (PIB), mentres que Italia chega a 135%. Grecia e Portugal, menos golpeados polo coronavirus mais igualmente supeditados aos ingresos do sector turístico ─profundamente impactado polas restricións de mobilidade─ suman, respectivamente, 181% e 122%. Esta é a cuestión que está na cerna da fenda interna da UE e que marcou a elaboración do plan de reconstrución presentado nesta cuarda feira pola Comisión Europea. Os "catro frugais", Austria, Dinamarca, Países Baixos e Suecia, os Estados máis reticentes a facer concesións económicas e cunha extrema dereita en ascenso meteórico, pularon por que as axudas estivesen condicionadas a devolucións e reformas, algo inasumíbel polos Gobernos do sur, que exixiron solidariedade federal e defenderon que esta irá no beneficio do conxunto. A creación dos coronabonos, é dicir, emisión de débeda conxunta para conseguir financiamento con mellores intereses nos mercados estranxeiros, foi desbotada. A primeira ministra alemá, Angela Merkel, opúxose ao estabelecemento de novas ferramentas non recollidas nos tratados. Oferta e contraoferta Merkel, nun primeiro momento aliñada cos frugais, foi moderando a posición e a semana pasada, canda o presidente francés, Emmanuel Macron, presentou un proxecto de fondo de recuperación de medio billóns de euros baseado en transferencias. Un modelo na liña do anunciado polo Executivo comunitario, aínda que este máis ambicioso economicamente (serán en total 750.000 millóns de euros), que non obstante tivo en conta a contraoferta dos frugais e contempla un modelo mixto de subvencións a fondo perdido ─os máis─ con préstamos a devolver ─os menos─. Tamén, como exixían, limita a dous anos a execución da reconstrución. Ademais, ten en conta o acordado no Consello Europeo do 23 de abril de utilizar os orzamentos plurianuais da UE (2021-2027) na reconstrución. A respecto deste último punto, a Comisión propuxo a creación de novos impostos verdes para aumentar temporalmente o teito de recursos propios, de 1,2% a 2% do PIB. Tamén co obxectivo de poder acudir aos mercados á procura de financiamento en condicións favorábeis cos orzamentos plurianuais como garantía. Esta é a gran novidade do plan do Executivo comunitario. Os tributos propostos recaerían sobre o plástico e sobre as emisións de CO2, na liña do Plan Verde e da transición ecolóxica con que arrancou esta Comisión en 2019, e co obxectivo dunha UE con pegada de carbono cero para 2050. Tamén, un imposto ao mercado interno para grandes empresas e unha taxa dixital. Xuntos, poderían xerar 300.000 millóns de euros. Mais este punto debe ser aprobado polos Parlamentos estatais, principal eiva de, por exemplo, os Países Baixos. 18 de xuño, Consello Agora quedan por diante tres semanas de debate entre diferentes propostas antes de que o Consello, a xuntanza dos xefes de Estado e de Goberno, se reúna o 18 e 19 de xuño para aprobar o plan definitivo e poida comezar a funcionar o 1 de xuño coa inauguración dos novos orzamentos plurianuais. Con todo, desde a Comisión prevén que sexan necesarias reunións adicionais a finais dese mes ou a principios de xullo. O plan de recuperación sumarase ao paquete de medidas de urxencia xa anunciado, que ascende a medio billón de euros: 200.000 millóns en préstamos a través do fondo de rescate (MEDE); outros 200.000 millóns en créditos do Banco Europeo de Investimentos; e 100.000 millóns do fondo contra o desemprego, Sure, aprobado pola Comisión. "Punto de encontro" O grupo Os Verdes-ALE do Parlamento Europeo cre que vincular o acceso aos fondos do plan de recuperación ao cumprimento da transición climática pode ser o punto de encontro entre as posturas encontradas no seo da UE. Así o expresaron onte os dous copresidentes na Eurocámara, a alemá Ska Keller e o belga Philippe Lamberts, nunha conferencia de prensa telemática. "Non falamos das reformas neoliberais ofrecidas nos últimos 20 anos. De garantirmos que o diñeiro do fondo se canalice para financiar proxectos de interese común, temos un espazo onde se poden comprometer mesmo os catro frugais", dixo Lamberts. Keller pediu "aprender doutras crises" do pasado e defendeu que a UE non exixa políticas de austeridade a cambio dos fondos, senón ligadas a "investimentos orientados cara ao futuro".


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza da Galiza –TSXG– acaba de sumar 33.600 euros á factura da Xunta á empresa Babcock, a antiga Inaer, pola demora dos pagos no servizo de helicópteros da Axega –a Axencia Galega de Emerxencias– destinados a emerxencias, rescates e atención sanitaria.

Trátase da empresa que até 2018 tiña o contrato para este tipo de traslados, despois de que a Xunta lle vendese, no ano 2012, os seus helicópteros de salvamento. A sentenza inclúe na suma 4.051 euros, que a Consellaría de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza si aceptou pagar, polo mesmo concepto, e recolle outros 9.250 euros máis por atrasos nos pagamentos que, neste caso, deberán ser reclamados á Fundación Pública de Urxencias Sanitarias Galiza 061, ente que en decembro de 2013 asumiu a xestión dos servizos aéreos destinados a estas tarefas. En total, a factura ascenderá a 42.842 euros. Estes derivan do pagamento tardío das facturas vinculadas ao contrato do servizo de helicóptero para emerxencias asinado en 2009, cuxo prazo inicial era de catro anos, pero que sufriu sucesivas prórrogas durante 14 meses máis. A empresa seguiu prestando o servizo do traslado nas emerxencias galegas até o ano pasado, no que o perdeu en favor da empresa Habock –na actualidade, Eliance– após un tortuoso proceso de contratación no que a adxudicación foi anulada en dúas ocasións por recursos da compañía saínte. O contrato en vigor, por catro anos, ascende a 9.081.800 euros. A Xunta invocaba a prescrición de débeda, mais o tribunal descártao Neste caso, e segundo se recolle na resolución da sala do contencioso administrativo do alto tribunal galego, o conflito deriva de facturas anteriores a xuño de 2013. A Xunta tiña, até 2012, un prazo de 40 días para o pago, que pasaron a ser 30 días desde xaneiro de 2013. Como se constata no ditame, no pago tardío das facturas a Administración non fixo o aboamento dos intereses correspondentes. Para rexeitar o pagamento, a Consellaría de Presidencia argumentou que as reclamacións dos xuros estaban prescritas, un argumento que non aceptan os membros do tribunal. Porén, si admite a argumentación en relación ás facturas posteriores ao ano 2013, aínda que só no referente ao organismo no que reclamar eses xuros. Tal e como fai constar na resolución, en setembro daquel ano asinouse un traspaso entre a Consellaría na que estaba adscrita a Axega –Presidencia– e o Sergas, que asumiu a xestión dos servizos aéreos destinados a emerxencias, rescates e atención sanitaria. A finais dese mesmo ano subscribiuse o acordo para a modificación do contrato do servizo de helicópteros para estes traslados entre a adxudicataria e a Fundación Pública de Urxencias Sanitarias Galiza 061. Ese contrato é o que leva o tribunal a excluír nesta sentenza os intereses das seis últimas facturas en litixio, "xa que a Fundación ten personalidade xurídica propia, polo que, téndose subrogado as obrigas derivadas dos contratos, –a empresa recorrente– deberá dirixir a pretensión fronte a ela". Desta maneira, estimando a demanda promovida pola antiga concesionaria dos traslados en helicóptero, a sentenza condena a Xunta a pagarlle os 33.612 euros por intereses de demora, aos que se lle deberá sumar a mora procesual, deixando patente que a Administración "tivo vontade de non facerse cargo da reclamación". A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: "Os resultados da enquisa sobre uso habitual e inicial do galego do IGE constatan a falta de liberdade para vivir en galego con normalidade". Así resume A Mesa pola Normalización Lingüística a súa valoración sobre os datos da enquisa aos fogares a respecto da lingua que este 27 de setembro publicou o instituto público.

"Consolídase a perda continuada de falantes, especialmente no ámbito urbano, e máis a diglosia nas relacións sociais, cunha importante baixada do número de persoas que emprega só o galego en servizos docentes, sanitarios, administrativos, bancarios ou comerciais", sinala a asociación, para a que a situación non é de recibo nunha lingua oficial como o galego. A Mesa salienta sobre dúas cifras, referidas á infancia. O 30,04% da rapazada entre 5 e 15 anos non saben escribir galego e o 23,9%, non o saben falar. "Todo isto sucee pola vulneración de dereitos lingüísticos e pola exclusión do idioma de Galiza de grande parte dos ámbitos de uso", explica o seu presidente, Marcos Maceira. Maceira entende que os datos da enquisa refrendan "a efectividade do decreto contra o galego" e lembra a oposición ao mesmo de asociacións de nais e pais, organizacións sidicais, movementos de renovación pedagóxica ou o comité de expertos do Consello de Europa para a Carta das Linguas. Tamén emitiron no seu posicionamentos á norma do primeiro goberno de Núñez Feixoo a Real Academia Galega e o Consello da Cultura Galega. "A única maneira de reverter esta situación", insiste A Mesa, "é garantindo o galego como lingua vehicular do ensino, posibilidade anulada polo Partido Popular con consecuencias terríbeis para o alumnado galego". Vontade contra o realA asociación encabezada por Marcos Maceira celebra con todo "a vontade dunha importante parte da poboación galega por manter o uso da súa lingua", que contrasta coa realidade da presenza do galego en ámbitos como a programación televisiva infantil -apenas no 4%-, nos xogos e xoguetes -un 0,6%-, a xustiza -o 5%-, os seguros -o 1%- ou o ensino infantil nas cidades -un 8%. "A presenza e o tratamento do galego na Galiza, incluído o ensino, é o dunha lingua estranxeira. Só as persoas galegofalantes se ven forzadas a mudaren de lingua", considera Marcos Maceira, "é este o equilibrio do que se gaban o PP e o presidente da Xunta?". A Mesa pola Normalización tamén sinala, porén, os focos de "resistencia activa" á imposición do castelán. E remata cun chamado en positivo: "O único amparo ás e aos galegofalantes provén da propia sociedade, de centos de entidades sociais, entre eles a Mesa, que ofrece o único servizo de atención a queixas, consultas e parabéns relacionadas co uso do galego, A Liña do Galego. O mantemento e crecemento desta conciencia e da mobilización social ampla a favor do galego é a garantía de futuro para a lingua".


Summary: Trinta explotacións recuperaron as marcas Deleite e Muuu que envasan na antiga planta de Pascual en Outeiro de Rei.

Constituíronse como Sociedade Limitada, baixo o nome Leite Noso, e poxaron polas marcas Deleite e Muuu, xurdidas da experiencia de Alimentos Lácteos. Finalmente fixéronse con elas e comezaron a comercializar en maio de 2016 baixo o lema "100% noso". As explotacións asinan un contrato anual "O número de socios é na actualidade de trinta e a vontade é ampliar o capital dando entrada a outras gandeiros coa saída ao mercado estatal e co lanzamento de produtos distintos do leite líquido", sinalan en declaracións a Sermos Galiza. Produtos Até o momento producen leite enteiro, semidesnatado e desnatado mais "nun prazo de dous meses, aproximadamente, sairán as sen lactosa, nas tres variantes", explican. "A intención é incorporar outros produtos de valor engadido antes de finais de ano e, se se cumpren as expectativas, comercializar no resto do Estado", acrecentan. En próximas datas poderá atoparse no comercio tradicional e tamén na hostelaría O prezo en orixe ás explotacións que surten de materia prima Leite Noso é de "28,50 máis calidades e máis primas". "Os prezos estarán sempre dentro dos máis altos do mercado", sinalan desde Leite Noso ao tempo que aseguran que "incorpora dous pactos que o melloran". Dunha banda, "o contrato é anual" polo que "o gandeiro sabe dende o inicio do mes o que vai gañar e pode facer previsión de inversións" e, doutra, "garántese toda a recollida ao mesmo prezo". Neste senso, perante a crise que atinxe o sector é unha realidade que xera seguridade para as explotacións. "Leite Noso quere ser competitivo no prezo dos leites de calidade pero non vai a contribuír a banalizar o leite galego", defenden. A acollida da marca Deleite após o seu lanzamento, afirman, está a ser boa. "A xente recorda a calidade e o sabor da marca e identifica co que é: o leite dos gandeiros galegos; e co que quere ser: o leite de Galicia". Até o momento distribúen através de acordos comerciais asinados con "Vegalsa-Eroski (Familia, EroskiCity, EroskiCenter, CashRecord e Aliprox; todos os estabelecementos das cadeas Carrefour, Alcampo, El Corte Inglés e grupo Cuevas (Aquí, Aquí-e, etc)". "En datas próximas estaremos no comercio minorista tradicional e na hostelaría" para alén das demais distribuidoras nun futuro. A planta de envasado O lugar de envasado de Leite Noso é a antiga planta de Pascual en Outeiro de Rei que noutrora acollera o proxecto Alimentos Lácteos, unha iniciativa posta en andamento co apoio da Xunta de Galiza após a chegada de Alberto Núñez Feijóo ao goberno en 2009 mais que fracasou deixando importantes débedas ás explotacións e o cadro de persoal. Envasan na antiga planta de Pascual en Outeiro de Rei que noutrora acolleu o falido proxecto de Alimentos Lácteos Porén, nada ten a ver con Leite Noso. "Acadamos un acordo de fabricación, mediante un contrato de prestación de servizos de maquila, con Tegestacín actual titular da antiga planta de Pascual en Outeiro de Rei". A factoría "estaba en estado óptimo "de funcionamento xa que os actuais titulares da planta realizan traballos para outras industrias mediante contratos de prestación de servizos, termización, pasteurización e concentración de leite". Contan con "arredor de 40 traballadores directos" mais "non gardan relación laboral con Leite Noso, senón coa titular da planta que nos presta o servizo de maquila", explican. Aliás, a sociedade "non solicitou e, por tanto, non recibiu ningunha axuda ou subvención pública nin privada. Desenvolve a súa actividade co capital aportado, cos préstamos dos socios e con financiamento bancario, sen contar tampouco con ningún aval público", acrecentan. O proxecto enmárcase, sinalan, no "enorme esforzo de modernización que veñen acometendo dende os anos oitenta as explotación galegas de leite", mercando maquinaria, dereitos para producir, mellorando a superficie útil... que "fai que agora" estas explotacións "dean un paso máis: comercializar directamente o seu produto, sen esperar a que llo veñan mercar á casa. Ninguén pode tratar, coidar e vender o seu produto mellor que eles", subliñan. Desde Leite Noso aseguran que para afrontar a crise é preciso que todas as partes da cadea alimentaria e as administracións adopten medidas urxentes E nesas andan. Para comezar patrocinaron os chimpíns do Festival de Cans e tamén se sumaron a unha iniciativa solidaria impulsada por unha entidade financeira que levou a Leite Noso a doar centos de cartóns a distintos bancos de alimentos, unha medida coa que, din, puideron "cumprir co compromiso de solidarizade que os socios pretenden, facendo chegar aos que o máis o necesitan o leite que para nos ten un maior valor emocional, o primeiro que producimos". Malia todo recoñecen que a situación do sector o sitúa "nun dos peores momentos da súa historia". Neste senso, coidan que "non abonda con este tipo de proxectos. Todas as partes da cadea alimentaria e as administracións teñen que sentarse e adoptar medidas urxentes".


Summary: Na delegación, con representantes de Esquerda Unida, Iniciativa per Catalunya, Chunta Aragonesista, UPyD, PSOE, Equo, EH-Bildu e Compromis, participa o coruñés Miguel Picado.

O pasado 31 de decembro, os representantes de organizacións políticas que participan no encontro organizado pola Coordinadora Estatal de Asociacións Solidarias co Sáhara Occidental (CEAS-Sáhara), reuníronse coa Plataforma Berros Contra o Muro Marroquí. A organización denuncia que a comitiva foi recibida a tiros polo exercito marroquí. Esta plataforma está formada por mozos e mozas saharauis que se atopan acampados a poucos metro do denominado Muro da Vergonza, que separa os territorios ocupados por Marrocos no Sáhara Occidental dos territorios liberados. A delegación está formada por 13 mozos e mozas, 4 da Esquerda Plural (2 de Esquerda Unida, 1 de Iniciativa per Catalunya e 1 da Chunta Aragonesista), 4 de UPyD, 2 de PSOE, 1 de Equo, 1 de EH-Bildu e 1 de Compromis), e permanecerá no continente africano até o 5 de xaneiro. Na delegación participa o galego Miguel Picado, responsable da área de mocidade de Esquerda Unida na comarca da Coruña Na delegación participa o galego Miguel Picado, responsable da área de mocidade de Esquerda Unida na comarca da Coruña. A formación, a través de César Santiso, cualifica a reacción dos militares marroquis de "totalmente desmesurada en comparación co carácter pacífico da protesta". En palabras de Santiso o obxectivo da viaxe é "amosar a solidariedade e compromiso coa causa saharaui e pular pola realización do referendo de autodeterminación prometido no ano 92". Ademais quérese denunciar o abandono e persecución que sofren os saharauis refuxiados no deserto de Arxel dende hai 37 anos, diante do silencio cómplice da comunidade internacional en xeral e de España en particular que permiten a vulneración da legalidade internacional e o dereito humanitario.


Summary: Os baixos prezos e os problemas na recollida afogan non poucas explotacións. Os gandeiros acordaron concentrarse perante a Consellería de Medio Rural e non descartan novos protestos.

O sector lácteo de Galiza segue sumido nunha situación difícil, na que aos problemas relacionados cos baixos prezos engádese a problemática relacionada coa recollida do leite. Problema sobre problema que fai temer aos produtores unha nova campaña do leite -comeza o 1 de abril- inzada de dificultades. De aí que a Plataforma en defensa do sector lácteo decidise retomar as mobilizacións. Unha decisión que se tomou nunha xuntanza con presenza de organizacións agrarias (Fruga, SLG, Agaca, Oruga) e gandeiros en representación de diferentes comarcas. OPL e Agromuralla valoran se sumarse ás mobilizacións. Nos once primeiros meses do 2015 pecharon no conxunto do Estado español 600 explotacións gandeiras.O 70% do total eran galegas A primeira das mobilizacións será o vindeiro 31 de marzo en Compostela, cunha concentración perante a sede da Consellería de Medio Rural. Protesto co que se piden garantías de recollida de todo o leite a prezos de mercado. Os propios datos da Administración cifraban en 400 granxas as que a comezos de marzo estaban vendendo toda a súa produción para leite en po, un destino que se traduce en pagos no campo inferiores ós 20 céntimos por litro. En novembro do 2013 o prezo medio ao que se lle pagaba en Galiza un litro de leite ao gandeiro era de 39 céntimos. Dous anos despois, en novembro de 2015, era de 28,7 céntimos, unha queda do 26,4%, a máis grande de entre todos os territorios do Estado español. Nos once primeiros meses do 2015 pecharon no conxunto do Estado español 600 explotacións gandeiras. Delas, 475 en Galiza, o que supón o 70% do total e o 5% das que había no noso país.


Summary: Ana Pontón e Luís Álvarez critican o anuncio do presidente da Xunta de aumentar a 50% a bonificación do Imposto sobre o Patrimonio.

Os dous grupos da oposición no Parlamento da Galiza, BNG e PSdeG, volveron exixir á Xunta na sesión desta terza feira que elimine as rebaixas fiscais "para ricos", como a bonificación de até 50% do Imposto sobre o Patrimonio anunciada a pasada sexta, nun debate no que o presidente galego, Alfonso Rueda, respondeu coa mesma receita que vén defendendo nas últimas datas: "Menos impostos e máis benestar". Rueda compareceu no pazo do Hórreo para explicar as liñas mestras dos Orzamentos de 2023 e tanto a portavoz nacionalista, Ana Pontón, como o socialista, Luís Álvarez, pediron que "recupere" para os servizos públicos os 34 millóns de euros que vai deixar de ingresar coa nova rebaixa do Imposto de Patrimonio. "Señor Rueda, non lle parece que é un insulto á inmensa maioría de galegos que, coa que está a caer, vostede presente un 'pelotazo' fiscal de 34 millóns de euros a 7.700 galegos deste país?", preguntoulle a líder do Bloque. A Xunta sobe a 50% a bonificación do Imposto de Patrimonio e Rueda insiste en que "é mellor baixar que subir" os gravames Neste senso, Pontón tamén cuestionou a deflación do IRPF anunciada polo presidente para as rendas de menos de 35.000 euros: "Non é unha rebaixa fiscal, é unha corrección á inflación", dixo. Aliás, expuxo desde o hemiciclo unha reforma con medidas como elevar 10% o mínimo exento, así como aumentar de cinco a oito os tramos deste tributo para "facer unha distribución máis xusta" da riqueza. A respecto do Imposto de Patrimonio, a portavoz nacional do Bloque pediu baixar a 300.000 euros o mínimo exento, "excluíndo a vivenda habitual". "O PP goberna para unha minoría. O BNG, en cambio, goberna para as maiorías. Miremos á xente do común e non aos multimillonarios, como fai vostede", espetoulle. Os impostos sobre as rendas baixas e medias na Galiza superan os do Estado Pola súa parte, Álvarez (PSdeG) demandou que "renuncie" á bonificación extra do imposto de patrimonio. "Que ben sentarían eses 34 millóns de euros aos centros educativos e os centros de saúde da Galiza", dixo. Tamén lle pediu o socialista a Rueda que abandone esas "competicións desbocadas entre as comunidades do PP", aínda que celebrou que Rueda, a diferenza dos seus compañeiros noutros territorios, "non se atreve" a eliminar este tributo "porque sabe que é unha medida inxusta". Mentres tanto, o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, destacou o "exercicio de transparencia" realizado esta terza feira polo presidente da Xunta, quen "pediu comparecer" para explicar os que serán os primeiros orzamentos elaborados polo seu goberno.


Summary: Os trabalhadores da PSA Citroën em esta cidade da Beira Interior decidiram avançar com um pré-aviso de greve para todos os sábados até ao final do ano, contra a produção extraordinária implementada pela direcção. Empresa ameaça com fecho da fábrica e deslocalização.

Os trabalhadores da PSA Citroën avançaram com um pré-aviso de greve para todos os sábados, a partir deste – 13 de julho – e até final do ano. Lutam contra a chamada produção extraordinária, "imposta pela direção", pretendem negociar e aspiram ao fim bolsa de horas. Esta factoría absorbe excedentes de produção de Citroën de Vigo e exporta 90% dos vehículos que fabrica. Em declarações à Lusa citadas polo portal Esquerda, Telmo Reis do Sindicato dos Trabalhadores das Indústrias Transformadoras, Energia e Atividades do Ambiente do Centro Norte (SITE-Centro Norte), da CGTP-Intersindical, afirmou: "Ultrapassou os limites do razoável e, neste momento, decidimos avançar com o pré-aviso de greve. Esta greve vai até à meia-noite do dia 31 de dezembro e é aplicada nos dias em que há produção extraordinária, que é o caso dos sábados, porque essas horas são cortadas nas bolsas de horas". Telmo Reis diz que direção da empresa "queria que os trabalhadores fizessem, numa semana de cinco dias, quatro com 10 horas de trabalho", o que o sindicato considerou ser "um absurdo, já que em cinco dias vão ser feitas 48 horas". PSA ameaça com deslocalização Segundo o Dinheiro Vivo, a administração da PSA Mangualde ameaça com encerramento da fábrica portuguesa e com deslocalização. "A aplicação dos objetivos contidos no pré-aviso de greve, colocaria em risco a viabilidade do centro, já que nenhuma fábrica automóvel pode sobreviver sem a flexibilidade para se adaptar ao mercado", diz a administração.


Summary: Entrevistamos Olalla Rodil Fernández, candidata número 1 do BNG por Lugo ás eleccións galegas do 12-X.

—As enquisas sitúan o BNG por riba do PSdeG na circunscrición de Lugo. Cales son as chaves da recuperación? As enquisas hai que collelas con prudencia. O certo é que amosan unha tendencia que reflicte a ilusión existente ao redor do BNG. Eu creo que a chave da recuperación do Bloque está en ter un proxecto político sólido, claro e de futuro para o país, e ter ademais un liderado forte e consolidado como o de Ana Pontón. —E se Feixoo perde a maioría mais o BNG non dá superado o PSdeG, apoiarían Caballero ou Reino como presidente? As posíbeis coalicións vanas decidir as galegas e os galegos co seu voto o 12 de xullo. Nós, ao que saímos é a facer historia e a pór a primeira muller presidenta, nacionalista e feminista, á fronte da Xunta da Galiza. Ese é o obxectivo que nos marcamos, temos a convicción de que podemos lograr un cambio de Goberno e un cambio real na Galiza liderado polo BNG. —Cal ha de ser a primeira medida do novo Goberno galego para o Lugo pos COVID-19? Dada a situación que estamos a vivir na Mariña unha das primeiras medidas ten que ser a nacionalización da fábrica de aluminio en San Cibrao (Cervo) e impedir a toda costa que se destrúa nin un só posto de traballo no tecido industrial do país . Debemos evitar como sexa a ruína dunha comarca enteira, que é o que suporía o feche da fábrica de San Cibrao. —Mais a Moncloa descarta nacionalizar de primeiras e aposta por que a empresa fique ou facilite que un comprador a adquira. Despois da posición tan clara de Alcoa a prol de fechar, a única solución que hai agora para manter os postos de traballo e a produción de aluminio primario na Galiza é a intervención pública da fábrica. Só hai unha saída, e pasa pola nacionalización e pola aprobación dunha tarifa eléctrica galega que nos permita acabar co espolio enerxético deste país, para que non haxa nin un só emprego en risco na Galiza por mor do prezo da enerxía, máis aínda cando este país é produtor excedentario de electricidade. —Que lección deixa a pandemia? A primeira reflexión é a necesidade de fortalecer os servizos públicos como garantía de que todas e todos imos ter dereito á saúde e atendermos os coidados das persoas maiores. A segunda reflexión é que o modelo de globalización e o sistema económico en que estamos inmersas está fracasado, e que cómpre apostarmos por unha maior intervención pública para garantir o mantemento do emprego, a defensa dos dereitos da clase traballadora e o dereito a desenvolver económica e socialmente a Galiza.


Summary: A recente conquista no Cairo de Jessica Bouzas do seu primeiro título profesional puxo de novo o foco sobre o tenis feminino galego, que leva apartado dos grandes titulares de prensa desde a retirada de Lourdes Domínguez en 2016.

Co seu triunfo na capital exipcia, Bouzas, de tan só 18 anos, confirma as boas maneiras que viña apuntando e une o seu nome ao de Celia Cerviño como as grandes esperanzas de futuro dun deporte que as mulleres comezaron a practicar na Galiza hai 130 anos. Porén, lonxe da intensidade e da competitividade que caracteriza o tenis na actualidade, por aquel entón estaba considerado como pouco menos que un pasatempo para as mulleres da elite. Introducido desde o Reino Unido a comezos da década dos 90 do século XIX, na Galiza comezou a ser practicado polo persoal da Eastern Telegraph Company, compañía británica que estaba encargada de tender un cable submarino entre a localidade inglesa de Porthcurno e Vigo e que tamén trouxo consigo outro deporte de pelota que eles chamaban "football". A pesar de que tamén xogaban os homes, o 'lawn-tennis', como era coñecido por aquel entón, tivo máis éxito entre as mulleres "polas súas bondades por disputarse ao aire libre e implicar un tipo de movementos considerados moderados e axeitados para elas", segundo destaca Domínguez Almansa no seu texto Historia social do deporte na Galiza (1850-1920). Esa concepción machista do deporte propia da época estendeuse durante varias décadas, ao mesmo tempo que se consolidaba a súa práctica entre familias da alta burguesía e a aristocracia da Coruña e de Vigo, destacando cabeceiras como El Eco de Galicia, Blanco y Negro ou Vida Gallega os triunfos de "señoras e señoritas" de familias como as Prieto Puga, De Oya ou España. Na segunda metade do século XX cambiou esta forma de entender o tenis, desaparecendo progresivamente as barreiras de entrada a este deporte, o que posibilitou a irrupción nos 70, 80 e 90 de xogadoras como as irmás Ninoska e Janet Souto, Paula Hermida ou Marta Alastrúe. Lourdes Domíngez, a número un A mellor tenista galega de todos os tempos é, indiscutibelmente, Lourdes Domínguez. Nada en Pontevedra en 1981, retirouse no ano 2016 despois dunha prolífica carreira profesional de máis de tres lustros, tempo no que gañou dous títulos individuais e seis por parellas do circuíto da WTA e 14 e 33, respectivamente, no da ITF. Especializada na terra batida, pero cun bo desempeño tamén sobre pista rápida, Domínguez converteuse en Bogotá, hai exactamente 15 anos, na primeira tenista do país en gañar un torneo da WTA. Pouco antes, en 2005, rachara con outra barreira clasificándose entre as 100 mellores do mundo por vez primeira para unha galega, sendo o seu mellor ránking o posto 40, que alcanzou en 2006. Ademais, a súa figura como xogadora destacaba por un carácter combativo que a levou, por exemplo, a renunciar a xogar co combinado español a Copa Federación de 2010 pola "falta de apoio" ao tenis feminino por parte da Federación.


Summary: A advertencia chega despois da quinta proba nuclear, a máis grande até o momento realizada polo Norte, que esixe o recoñecemento como Estado nuclear lexítimo.

Corea do Sul ten deseñado un plan para destruír Pyongyang e "reducilo a cinsas" en caso de indicios dun posible ataque nuclear. Así o aseguraron fontes militares surcoreanas á axencia de noticias Yonhap, próxima ao goberno de Seúl, que tamén revelou nos últimos días a creación dunha unidade especial para destruír a cúpula política e militar do Norte. "Todos os distritos de Pyongyang, particularmente nos que poda estar escondido o líder norcoreano, serán completamente destruídos por mísiles balísticos e proxectís de alto poder explosivo tan pronto como o Norte amose signos de usar arsenal nuclear. Noutras palabras, a capital do Norte será reducida a cinsas e borrada do mapa", recolle a axencia surcoreana. "A capital do Norte será borrada do mapa", aseguran fontes militares de Seúl. A advertencia chega dous días despois de que Pyongyang levara a cabo a quinta proba nuclear da súa historia, a máis grande realizada até a data. Un portavoz do ministerio de Exteriores norcoreano sinalou que seguirán aumentando a súa forza nuclear ante a ameaza estadounidense, solicitando ademais que se lle recoñeza como Estado nuclear lexítimo. Pola súa parte, Estados Unidos e Japón advertiron que imporán novas sancións contra Corea do Norte, independentes das que poida emitir o Consello de Seguridade de Nacións Unidas, se Pyongyang continúa coas súas ambicións nucleares.


Summary: Arsenio Fernández de Mesa y Díaz del Río vén de ser colocado polo goberno de Mariano Rajoy en Rede Eléctrica, cun salario que supera os 150.000 euros. É o novo destino deste ferrolán que acumula 'ex' (ex-tenente de alcalde, ex-deputado, ex-delegado do goberno, ex-director xeral da Garda Civil...) e cun pasado naquel Ferrol dos 70 no que 'patrullas' de extrema dereita ían á caza de 'roxos'.

Unha vogalía no consello de Rede Eléctrica é, por agora, o novo posto no que recala Arsenio Fernández de Mesa y Díaz del Río (Ferrol, 1955), vástago dunha familia de militares e almirantes que vai cobrar agora máis de 150.000 euros ao ano grazas a unha desas voltas de portas xiratorias que favorecen sempre aos mesmos. Fernández de Mesa ten así un cargo máis que engadir a un currículo que comezou cun 'modesto' (para unha familia de tal estirpe) oficial de segunda na xunta do Porto de Ferrol. Desde aquela, foi concelleiro, tenente de alcalde, deputado, delegado do goberno español en Galiza e director xeral da Garda Civil. O mozo Fernández de Mesa, 'Cuco' ou 'El estirao', curtiuse naquel Ferrol de mediados dos 70. Contouno, entre outros, o xornalista e escritor galego Anibal Malvar no xornal Público. Como Fernández de Mesa era unha peza naquel escenario de patrullas de inspiración paramilitar que a extrema dereita montaba na cidade para amedrentar sindicalistas, 'roxos' e 'separatistas'. Foi tutelado por Jesús Suevo, un dos fundadores en 1935 da sección galega da Falange Española. O espírito daquela mantívoo Suevo nas patrullas fascistas dos anos 70 en Ferrol. No patio do colexio Tirso de Molina reuníanse nas segundas feiras persoas de extrema dereita para saír a 'patrullar' nunha cidade de cerne obreiro e gran axitación sindical e política de esquerdas . Ían ben pertrechados os do somatén: paus, cadeas e até pistolas, segundo o relato de Malvar. As súas batidas tiñan a impunidade que daba a complicidade das forzas de seguridade. En maio de 1977, case dous anos despois da morte do ditador, Fernández de Mesa estivo ataviado de falanxista nun acto en Cedeira. A esta vila desprazáranse falanxistas varios para inaugurar un monumento a Franco nunha vila que coñecera a represión a sangue e lume no 1936 a mans dos franquistas. Carreira política 'Cuco' comeza a aproximarse as organizacións que, nos primeiros anos post-morten de Francisco Franco, comezan a nacer para, adaptándose ao novo escenario, manter as esencias da dereita española pura e dura. Xermes de onde sairía Alianza Popular. En 1983 é elixido concelleiro en Ferrol, posto que ocuparía durante case unha década. Foi tenente de alcalde da cidade de 1987 a 1989. Nese ano é eleito deputado pola provincia da Coruña. No ano 2000 Aznar nomeouno delegado do goberno español na Galiza, posto que exerceu, lembran os críticos, con talante propio de virrei nas colonias. Inquina especial para todo aquilo que arracendese a defensa de Galiza como nación. Cando o desastre do 'Prestige', Fernández de Mesa deixou como delegado frases para a historia. "Probabelmente o fuel non toque a costa galega" foi unha delas. "Hai unha cifra clara e é que a cantidade que se verteu non se sabe" é digna de figurar entre as expresións enigmáticas do seu amigo Mariano Rajoy. Derrotado o PP no estado, 'Cuco' volve ser deputado, posto que ocuparía até 2012. Mariano Rajoy noméao director xeral da Garda Civil. En tal cargo mentiu, por exemplo, no que aconteceu na praia do Tarajal, onde morreron 15 inmigrantes que tentaban chegar a nado á costa de Ceuta. Fernández de Mesa negou que a Garda Civil empregase balas de goma e botes de fume contra esas persoas. O que si fixo, como se acabou amosando. Mais esa mentira non acabou coa carreira política deste amigo de Mariano Rajoy. A súa soberbia ao posar como un xeneral do século XIX para o retrato oficial da galería da Garda Civil púxoo na porta de saída do cargo. Mais iso non significou que ficase só e abandonado. Unha porta xiratoria estaba a agardarlle.


Summary: Galardoado na 31ª edición do Prémio Literário Cidade de Almada – Poesia, pola obra Ascensão da Água, o escritor portugués Samuel F. Pimenta dedicou o premio á cultura galega "profanada pelo Estado Espanhol".

Na cerimonia de anuncio do gañador do 31º Prémio Literário Cidade de Almada, o pasado sábado 26 de outubro, o escritor Samuel F. Pimenta dedicou o galardón á Galiza, onde atopou, segundo afirma, "um segundo Lar" e un camiño cara a "raiz da nossa Língua, das nossas tradições, dos nossos mitos". Para alén do amor que Pimenta declara pola nosa terra, o escritor destacaba na súa decisión "uma questão de justiça" cun "país que tem vindo a ver a sua língua, o seu povo e a sua ancestralidade profanados pelo Estado Espanhol, que insiste em perseguir e violentar as comunidades que nunca se alinharam com uma Espanha unificada sob o pulso firme de um rei ou de um ditador". Pimenta dedicouno especialmente ás escritoras e escritores galegos, así como á "memória viva dessa Mátria Galaica de que todos os falantes de português são herdeiros". Ascenção da Água presenta para o xuri o "melancólico olhar que o poeta lança sobre o mundo" e destaca a "eficácia comunicativa das imagens e das palavras". Samuel F. Pimenta é licenciado en Ciencias da Comunicación, con seis libros publicados, a súa obra está presente en diversas antoloxías. Tamén recibiu o Prémio Jovens Criadores 2012 (Portugal), a Comenda Luís Vaz de Camões 2014 (Brasil) e o Prémio Liberdade de Expressão 2014 (Brasil), entre outros.


Summary: A mobilización, coordinada a nivel estatal por Adicae, non se viu apagada malia ás promesas políticas que apuntaban a unha solución inminente ou ao arbitraxe para os "estafados". Vigo e A Coruña acolleron as protestas máis numerosas amais das que se desenvolven practicamente cada día a nivel comarcal por parte dos afectados por Novagalicia Banco.

É unha demanda que non cesa. Unha protesta contínua que xunta a xente de todas as idades e entidades de crédito por todo o territorio estatal. A deste xoves foi unha nova xornada protagonizada polas mobilizacións contra o "corralito" das participacións preferentes, un produto de imposición fixa dispensado de maneira masiva polas entidades financeiras españolas que ten atrapados a centos de miles de persoas. En Galicia, e segundo os cálculos de Adicae, son uns 100.000 os galegos afectados cun patrimonio "secuestrado" de máis de 1.000 millóns de euros. A Coruña e Vigo volveron acoller esta tarde dúas protestas contra esta "fraude", que se centraron practicamente en exclusiva en Novagalicia Banco. Esta entidade ten case a metade da cota de mercado do aforro en Galicia. Foron case noventa as manifestacións e concentracións que se sucederon durante o día por todo o territorio do Estado En total, foron case noventa as manifestacións e concentracións que se sucederon durante todo o día por todo o territorio do Estado. Adicae cualificou as protestas como un "rotundo éxito" ao ter reunido a máis de 5.000 persoas "que expresaron ante as principais entidades que comercializaron participacións preferentes a súa esixencia de solucións efectivas". Durante as concentracións os afectados fixeron entrega dun escrito no que, tras denunciarse o bloqueo dos aforros de máis dun millón de consumidores, se solicita á entidade o estudo de "solucións que teñan en conta as realidades descritas e os dereitos dos afectados" e "a apertura do necesario diálogo coa Plataforma de Adicae para a procura de solucións razoables e satisfactorias no plano extraxudicial". "Pacífico" Os afectados que participaron nestas mobilizacións "mantiveron unha actitude pacífica e de diálogo, aínda que nalgúns casos se produciron momentos de tensión ao acceder ás sucursais para proceder á entrega dos escritos de denuncia e petición de diálogo, mentres que en determinadas entidades a actitude dalgúns directores de sucursal foi dunha cerrazón impropia dun problema de tan enormes dimensións e consecuencias como o xerado", condenou Adicae nunha nota aos medios.


Summary: O goberno galego decide solucionar o problema dos desafiuzamentos cun programa de vivendas que non cobre a totalidade de afectad@s de Galiza.

Agardábase moito do primeiro consello ordinario da Xunta nesta lexislatura. A actual situación de moitas familias galegas vítimas de desafiuzamentos, máis de 500 cada mes segundo datos do propio Consello Xeral do Poder Xudicial ou sexa dezasete por día, esperaba unha solución urxente. E Feijóo presentou o que denominou "Plan de realoxo para colectivos de afectados polos desafiuzamentos", para o presidente "unha promesa electoral que pasamos a cumprir". A proposta presentada aos medios de comunicación en conferencia de prensa conta con dous apartados que aproveitarían a vivenda de protección autonómica da propia Xunta e unha bolsa de alugueiros económicos para aquelas familias afectadas polos desafiuzamentos. Primeiro as familias numerosas Nun primeiro apartado deste Plan, segundo anunciou o presidente do goberno, cederíanse de xeito gratuíto as 200 vivendas que ten en propiedade a Xunta a través da súa Promoción Pública. Para acceder a elas un dos requisitos é que as persoas afectadas polos desafiuzamentos teñan uns ingresos familiares que non superen 2,5 veces a renda IPREM. Se a renda da familia é igual ao IPREM (532 euros aproximadamente) a ocupación do inmóbel non tería custo ningún e se está entre as 1,5 e 2 veces o aluguer estaría entre 80 e 150 euros. Noutro apartado aprobouse tamén o Programa aluga ao que poderán acceder 500 familias afectadas polos desafiuzamentos. Neste caso o alugueiro será "económico" e a tramitación realizarase a través do Instituto galego de vivenda e solo. Se é posíbel @s beneficiari@s terían ese inmóbel nas proximidades do que tiñan como vivenda habitual. Para accederen terán prioridade as familias numerosas, as familias monoparentais, as familias con membros que teñan unha discapacidade, persoas en desemprego e, por último, as vítimas pola violencia machista.


Summary: Os dados tirados da sondaxe realizada por este diario dan a vitoria ao PSOE co 29% dos votos e un total de 18 asentos no Parlamento europeo, namentres o PP perdería 7 a respeito dos comicios de 2009.

A coligación da cal farán parte BNG e EH Bildu face as eleccións europeas do 25 de Maio conseguiría un escano avalado polo 1,8% dos votos. O dado está tirado dun inquérito que este domingo publica o diario español El País e que dá a vitoria en Bruxelas ao PSOE por riba do PP, que perdería 7 asentos no Parlamento europeo a respeito dos resultados obtivos nos últimos comicios, en 2009. Segundo o inquérito, o PSOE faríase do 29% dos votos e un total de 18 escanos, namentres a PP ficaría en segunda posición co 25,7% das papeletas a favor e 16 escanos. Cómpre sinalar que o escano da coligación BNG-EH Bildu será rotatorio entre as dúas forzas, isto é, o tempo de permanencia nel das formacións políticas coligadas virá determinado, en proporción directa, polos votos que obteñan nos seus respectivos países o 25 de maio. ERC, PNV-CiU-CxG e Izquierda Unida Tamén obtería representación a candidatura de ERC, desta volta en solitario após concorrer en 2009 na candidatura da Europa dos Pobos canda outras forzas coma o BNG ou Aralar. A forza nacionalista catalá sentaría dúas persoas en Bruxelas. Outra forza galega que concorre ás europeas é Compromiso por Galicia, que este sábado escolleu como candidato o membro da súa Executiva Paulo Carlos López. CxG integrarase nunha coligación en que se integran tamén PNV e CiU e obtería dous escanos grazas ao 4% dos votos recibidos. A listaxe de Izquierda Unida, que inclúe representantes doutras forzas políticas, Anova entre elas, mais sen formaren unha coligación eleitoral, quitaría 9 escanos segundo esta sondaxe, e conseguiría o apoio do 14,1% do eleitorado. Namentres, outras organizacións coma a de Pablo Iglesias, Podemos, ficaría sen voz en Bruxelas, ao igual que lles acontecería ás candidaturas de Compromís con Equo dunha banda e, da outra, á da ultradereita española integrada en Vox.


Summary: A tensión recrúa en Euskadi após o golpe da Audiencia Nacional contra Herrira, o colectivo que defende os dereitos d@s pres@s de ETA.

Mentres efectivos da Guardia Civil -o corpo militar español- rexistaban as oficinas de Herrira en Hernani, axentes da Ertzaintza formaban un cinto de seguranza fronte a varias ducias de persoas que se concentraron para expresaren o seu protesto polo que consideran acción represora do Estado español. A tensión foi moi alta en todo momento, con cruzamento de insultos e golpes entre manifestantes e ertaintzas. Nun momento dado, e segundo informa Naiz, tomando como base o testemuño de varios dos alí presentes, a policía vasca cargou contra as persoas concentradas de forma moi violenta. Entre elas achábase a senadora de Amaiur Amara Mendizaba, que resultou con feridas na cabeza. A dirixente independentista, segundo di Amaiur, identificouse como senadora ante os axentes da Ertzaintza e tentou rebaixar a tensión. Foi en van. A carga levouna por diante. Depois de os ertaintzas mallar nas e nos manifestantes, os axentes da Guardia Civil, unha vez concluído o rexisto, leváronse detidos a un total de 10 membros de Herrari, que se achaban reunidos no seu local.


Hai un amor "consumido", "enxoito", "nos ósos" ou "en bancarrota" en 'Mudanza' (Positivas), o novo poemario de Xurxo ChapelaHai un amor "consumido", "enxoito", "nos ósos" ou "en bancarrota" en 'Mudanza' (Positivas), o novo poemario de Xurxo Chapela. E, con el, a angustia da mudanza, o abismo da perda. Mais tamén hai -se cadra máis do que o seu autor pretende- luz. Aceptación da realidade sen máis drama que o xusto. Apontoada por un humor que abrolla en cada un dos poemas. Chapela respondeu as nosas preguntas por correo electrónico."O amor sucede noutra parte" e "O amor sucede sempre onde xamais estou", di o segundo dos poemas de 'Mudanza'. Máis que do desamor, parece centrarse na imposibilidade do amor. Era un pouco a túa idea? "O amor xa non é posible. Nunca"Un pouco non, toda a idea: a crónica dun amor que podreceu. Porque o amor xa non é posible. Nunca.Mais tamén é como o relato dunha mudanza, do estado de ánimo que sucede a calquera crise persoal que supoña unha mudanza importante na vida, un volver comezar. A túa intención era que o libro puidera ter estas dúas lecturas?"Mudanza' debuxa os entullos do que foi, sen esperanza para o que será"O título é a chave da miña casa nova. Pero é unha casa aínda por habitar, nin mobles ten. 'Mudanza' debuxa os entullos do que foi, sen esperanza para o que será.Hai unha continuidade, tamén, supoño, entre 'primavera de navallas' e 'Mudanza'. Temática, polo menos. Aínda que xa me dicías nunha entrevista anterior que 'Primavera' era bastante escuro. E 'Mudanza' non o é. Supoño que polo humor… Cales son, para ti, as conexións e diferenzas entre estes dous libros?"Se o amor descarrilou, xa colleremos o Castromil ou viviremos a dedo"Nos dous está ese amor consumido, enxoito, "nos ósos" ou "en bancarrota", como apunto por algún lado. O humor pon distancia entre 'primavera' e 'Mudanza': se o amor descarrilou xa colleremos o Castromil ou viviremos a dedo. E 'Mudanza' é máis crónica, máis narrativo, máis círculo pechado. Non sinto que haxa continuidade entre un e outro.Pasou, por certo, menos tempo entre 'Lémbrome' e 'Mudanza' que entre 'Lémbrome' e 'Primavera'. 'Mudanza' é un libro curtiño, de poucos poemas. Como foi o proceso de escrita de 'Mudanza'? Descartaches moitas cousas?"Ese discurso narrativo, que non antipoético, pareceume perfecto para contar un fin de amor"Escribir, para min, é un exercicio físico: hai que sentarse e poñerse a picar palabra ata que encaixen nunha imaxe, que nunca é a primeira que pensaches; se é a orixinal, algo non estás facendo ben, o traballo está sen rematar. Pero, como en todos meus libros, primeiro teño que atopar o camiño, o xeito de contar, o como: ese discurso narrativo, que non antipoético, pareceume perfecto para contar un fin de amor.E si, é curto, pero coa medida exacta: non daba para máis, non había nada que desbotar. De feito, tiña un poema do que me gustaban dous versos, tres metáforas, pero non encaixaba no libro, non era do libro, non lle daba máis sentido á mudanza: e non se pode escribir ben sen saber borrar mellor.Hai en 'Mudanza' unha narratividade que conecta bastante con 'Lémbrome'. No uso da reiteración, por exemplo. Cal é a conexión entre estes dous libros en canto á forma, e como se afasta de 'primavera'?Pois, con respecto a 'Primavera', respondinche antes de que me preguntaches [risas]. Entre 'Lémbrome' e 'Mudanza' non hai ningunha conexión. Aínda que, neste pouco tempo que leva nos andeis, xa houbo quen o cuestionou, 'Mudanza' é un libro de poemas. E 'Lémbrome' é prosa; pode ter algunha arroutadiña lírica, pero é prosa.Tanto como 'Mudanza' é poesía; si, o texto está xustificado, non hai saltos de carro a metade de liña, nin rima, nin métrica, pero eu sentín que escribía poemas, as imaxes son poéticas, as metáforas tamén. 'Nihil obstat' é o poema máis convencional formalmente, pero para min, son tanto ou máis poéticos todos os demais.O desamor é, como dicía Ramón Nicolás na súa crítica do teu libro, un tópico literario, do que consegues saír con "fortuna". Mais quería preguntarche a ti se non tiñas medo, precisamente, de caer no tópico no uso de adxectivos, de figuras literarias…"Era o que quería asumir: poder contar un amor sen imaxes lexicalizadas, sen adxectivos gastados, sen metáforas resesas"Nunca fun consciente dese risco; máis aínda, era o que quería asumir: poder contar un amor sen imaxes lexicalizadas, sen adxectivos gastados, sen metáforas resesas. Non sei se atinei, algunha diana faría; e, se a fixen, foi por intentar imaxes que chegasen con palabras completamente fóra de contexto.Falando diso, hai bastante imaxe. E todo resulta moi próximo, moi tanxible, moi real e recoñecible. Como en 'Lémbrome'. Era a túa intención? (Ou quizais simplemente sae así)."Esa era a intención: escribir poemas, e de amor, sen palabras de sete estalos; escribir poesía de aproveitamento, cunha imaxe comedoira na neveira"Esa era a intención: escribir poemas, e de amor, sen palabras de sete estalos; escribir poesía de aproveitamento, cunha imaxe comedoira na neveira, con adxectivos case picados no chineiro das botellas, co mural de Isaac Mahow que vexo desde o cuarto onde fumo, cun chiste que lle manguei a Mario Beramendi, co autobús número 9 que collo para ir buscar á saída do traballo a Ana Cermeño e a Henrique Mariño.Como en 'Lémbrome', hai referencias, unhas máis directas e outras máis agochadas. Un documental de Kevin Triplett, por exemplo. Que papel cumpren estas referencias? Por que escolliches as citas que encabezan o libro, por certo?"En 'Lémbrome" había unha intención lúdica: o xogo das referencias das películas e das cancións, que nunca se citan polo seu título. En 'Mudanza' as referencias son explícitas ou case"En 'Lémbrome" había unha intención lúdica: o xogo das referencias das películas e das cancións, que nunca se citan polo seu título. En 'Mudanza' as referencias son explícitas ou case. "O laio espiñento de Tom Waits pregunta desde cando te peiteascunha chave inglesa" fai referencia á primeira das cancións de 'One from the Heart', a peli de Coppola; 'Ol' 55' é o título da canción do mesmo nome tamén de Tom Waits (e un xogo e unha chiscadela que non vou destripar). O papel é paisaxístico: para contextualizar; os amantes de 'Mudanza' ven esas películas e eses documentais, escoitan esas cancións, len eses libros.Escollín esas citas porque, se vou contar un amor, ten que soar unha das cancións de amor máis fermosas que coñezo, 'Entre otras cosas', de Virgilio Expósito; que por certo, ten unha referencia agochada en 'Primavera de navallas'. E, se vou falar de amor, non o podo facer sen lembrar o meu poema favorito sobre o amor, 'Posesión celestial', unha cousa sen xeito, tenra e procaz, terrible e esmendrellante á vez.Hai un sentido xeral, tamén, de fracaso persoal. Aínda que nalgún momento tamén transloce certa sensación de alivio. Sen confundir a voz poética coa túa (xa dixeches nunha entrevista no Zigzag que non era un libro confesional), preguntábame se non hai tamén algo de tópico (literario) en ver a fin dun amor como un fracaso persoal. Dígoo pola resistencia a aceptar as relación de parella como algo naturalmente finito na maioría dos casos. E sen dramas, ou non máis da conta. Que pensas ti (Xurxo, e non voz poética), diso?É que non é confesional: os que me coñecedes sabedes que teño unha relación de hai moitos anos con Monica Bellucci... Sobre o amor non son quen para andar predicando, xa me chegou con escribir un libro [risas]. Cando remata, podemos ser civilizados ou uns fillos de puta. No meu caso, que non lle interesa supoño a ninguén, todas as mulleres coas que estiven e xa non estou son familia.Mais o humor –como contaba antes-, e a frescura están aí quizais moi ben colocados para non caer nunha sorte de idealización do amor romántico por vía do canto ao desamor. Nese sentido, eu vexo máis humor e luz (esperanza e tamén aceptación) ca cabezadas contra a parede. Era un pouco a idea coa que querías que quede o lector/a?"Gústame moito que digas que en 'Mudanza' hai humor porque non tiña claro se ía funcionar ou quedar soterrado entre tanto dramón"Nunca a peor, que din os vellos. Si, o humor é o mellor xeito de poñer distancia, de desdramatizar. Gústame moito que digas que en 'Mudanza' hai humor porque non tiña claro se ía funcionar ou quedar soterrado entre tanto dramón. De feito, nas redes sociais, que é o xeito inmediato de coñecer a reacción dos lectores neste tempos, anda a circular con certa repetición este verso: "E queres ser inmortal, pero logo non sabes que facer os domingos pola tarde". E eu non teño moi claro que se perciba como o chiste que é; aínda agoche algo máis para dar que pensar tres minutos ou menos.Hai, por certo, poemas máis longos e máis curtos (algúns case haikus), outros divididos en partes como pequenos capítulos… Pero a impresión que dá e que buscaches moito a palabra xusta. Nese sentido, supoño que tamén hai unha evolución na túa escrita, en xeral. (Aínda que nunca fuches poeta de grandes circunloquios, precisamente…)Xa falo de máis, e con escaso fundamento, na vida. Non creo que sexa unha evolución: se hai que subordinar durante tres páxinas, subordínase. A min iso pídemo o texto, e en 'Mudanza' non se podía andar estragando: a imaxe exacta coa palabra precisa (en intención).


Summary: Un xulgado da capital norueguesa abriu o proceso contra o Estado nórdico pola demanda colectiva dos xubilados galegos, que reclaman o pago das súas pensións logo de anos traballando na mariña mercante daquel país. Na primeira xornada achegaron probas de que tributaron aló durante anos.

Chegou o día. Un xulgado de Oslo abriu este martes o proceso civil pola demanda dos mariñeiros galegos enbarcados durante anos na mariña mercante de Noruega e que reclaman agora a este Estado o pagamento das súas pensións. Logo de anos de mobilizacións, moreas de manifestacións e presións a distintas instancias políticas e institucionais tanto en España como no país nórdico ou na UE, a asociación de ex-mariños Long Hope certifica o inicio dunha batalla xudicial impulsada hai xa meses e que podería acabar no Tribunal Europeo de Estrasburgo. Un xulgado de Oslo iniciou o proceso pola demanda dos mariñeiros contra Noruega polo impago das súas pensións tras anos embarcados na súa mariña mercante Ás 9 da mañá deu comezo o xuízo impulsado por Long Hope contra Noruega, logo da demanda presentada polo prestixioso avogado noruegués Øivind Østberg en nome dunhas 280 persoas, entre mariñeiros afectados e herdeiros, pero que representan a loita dos 12.000 traballadores do mar (case o 70% deles galegos) que traballaron durante anos en buques noruegueses con bandeira norueguesa. O proceso durará dous días. Os mariñeiros achegaron probas de que tributaron durante os anos que estiveron embarcados en buques noruegueses Na primeira xornada, os traballadores achegaron documentación como proba de que tributaron durante anos mentres estaban embarcados en Noruega pero sen recibir protección social ningunha. En resposta, o avogado do Estado noruegués mantivo a estratexia do seu Goberno, restando credibilidade aos papeis oficiais que certificaban o pago de impostos durante anos. Long Hope pelexa pola que consideran inxusta situación que sofren todos estes mariñeiros e as súas familias. Son ex traballadores da mariña mercante (embarcados de 1948 a 1994, ata que Noruega entrou no Espazo Económico Europeo) que pasaron longas tempadas traballando en buques daquel país e que pagaron elevados impostos a Oslo, pero que agora, despois de retirados, ven como non perciben nada en forma de pensión de xubilación malia estar empregados con contratos legais e logo de pagar ata o 45% do soldo en impostos. Serían uns 520 millóns de euros, sen os intereses actualizados. Noruega considerou os mariñeiros galegos non residentes malia traballar en buques do país, polo que cre que non teñen dereito a pensión Noruega considéraos non residentes e impediulles cotizar, razón pola que agora non reciben pensión ningunha. Os mariñeiros cren que foron discriminados claramente, pero desde Noruega arguméntase que non houbo discriminación ningunha e que os traballadores non tiñan dereito a esa prestación por ser estranxeiros que non residían en territorio do país. Ademais, asegura que non pagaban as cotas de protección social que daban dereito á pensión, malia que si pagaron impostos elevados cos que se financiaron servizos dos que non gozaron, precisamente, por non ser residentes. "Se un barco noruegués con bandeira norueguesa non é territorio de Noruega, que veña Deus velo", din desde Long Hope. Unha reforma legal interna levada a cabo nos anos 60 en Noruega provocou un debate que acabou deixando os mariñeiros estranxeiros embarcados en buques noruegueses fóra desas cotizacións ás que se negaron os armadores. Ao entrar o Estado nórdico no espazo económico da UE en 1994, a lexislación deixou de aplicarse por ser contraria á normativa europea e á Carta Social Europea, un dos principais argumentos aos que aluden os avogados dos mariñeiros. Long Hope considera que Noruega incumpre a Carta Social Europea ao discriminar os estranxeiros fronte aos nativos Noruega afronta finalmente o caso ante a Xustiza malia os numerosos intentos por frear o xuízo coa presentación de varios recursos e logo de pedir que se arquivase o caso por considerar que debía resolverse na vía administrativa, onde tamén segue o seu curso. Con todo, será un dos primeiros procesos e para o que Long Hope conta coa axuda de Xosé Manuel Carril, ex-voceiro do BNG na Coruña e avogado laboralista especializado en lexislación marítima. No caso de querer chegar ao Tribunal Europeo de Dereitos Humanos de Estraburgo, a onde están dispostos, o colectivo tería que esgotar todas as vías xurídicas en Noruega. Tal e como lembrou Carril, o letrado da Administración nórdica argumenta que, de existir esa discriminación, estaría xustificada na defensa dos traballadores noruegueses, ao entender que antes de que o país se incorporase ao espazo económico da UE non tiñan dereito a xubilación. Os representantes galegos de Long Hope levan desde o pasado sábado en Oslo, onde levaron a cabo varias concentracións ante o Parlamento do país, seguindo así cunhas mobilizacións que empezaron hai xa oito anos, especialmente en Galicia, lideradas ademais por persoas de avanzada idade, xubilados da mariña mercante norueguesa e os seus familiares. O Goberno español segue negándose a presentar unha demanda interestatal contra Noruega que lle reclaman os mariñeiros Co apoio dos principais partidos políticos de Galicia e do Estado, co Parlamento galego, o Congreso ou o Senado detrás e o reforzo de importaontes sindicatos de Noruega, Long Hope mantén a esperanza. Con todo, sabe que a vía xudicial é longa e cara, máis aínda se chega até Estrasburgo, algo que -lembran- podería evitar o Goberno español presentando unha demanda interestatal contra Noruega, unha posición que lle esixen os mariñeiros xubilados desde que comezara coas protestas pero ao que Madrid se nega unha e outra vez. De feito, desde o Ministerio de Asuntos Exteriores acusan a Oslo dun trato "inxusto e discriminatorio" e advirten que esgotarán a vía diplomática. De non conseguir resultados, actuarán no ámbito xudicial, pero apoiando as demandas que os mariñeiros leven a Estrasburgo e non apostando por esa querela interestatal que reclaman os mariñeiros. Na xornada deste mércores, presentaranse as alegacións finais e o xuízo quedará visto para sentenza.