Summary: En cinco anos produciuse un incremento da desigualdade en Galiza do 14,4%, porcentaxe moi superior á media do Estado, 8,6%. O país afástase da igualdade e integración social, advirte un informe de Foessa, e xa son 166.000 os fogares galegos que viven en exclusión.

A desigualdade na Galiza aumentou un 14,4% entre 2008 e 2013, un incremento ben superior ao que no mesmo lustro experimentou o Estado español, un 8,6%. Un estado, cómpre lembrar, que xa é o segundo máis desigual da Unión Europea, só por detrás de Letonia; como certificou Eurostat, a oficina de estatísticas europeas. Un estudo de Foessa, Informe sobre exclusión e desenvolvemento social. Galiza 2014, recolle como a evolución nestes anos do coeficiente Gini plasma ese aumento da desigualdade. Este coeficiente mide a desigualdade na distribución da renda, abrangue desde o 0 -todas as persoas teñen a mesa renda- ao 1 -unha única persoa posúe toda a renda dispoñíbel-. E Galiza pasou dun valor Gini de 0,27 en 2008 a un de 0,31. Maior desigualdade. O coeficiente Gini, medidor da desigualdade, pasou na Galiza do 0,27 en 2008 ao atual 0,31 O mencionado informe recolle e analiza nas súas 85 páxinas diversos indicadores para ter unha fotografía real da Galiza que tenta capear unha crise cuxo impacto non se pode medir só nos dados e cifras de desemprego. Entre 2009 e 2013, sinalan, a privación material severa pasou de afectar o 3,4% dos fogares galegos a facelo o 4,6%. A taxa de risco de pobreza ou exclusión social supera o 24% da poboación galega... Fogares Na Galiza hai 1.028.000 fogares. Deles, 59.000 son 'excluídos pobres', 107.000 'excluídos non pobres' e 150.000 estarían na categoría de 'pobreza integrada'. Son 645.000 os fogares galegos os estarían integrados. A situación de dificultade ten casos concretos, como o de que case 6 de cada 100 fogares "non poden permitirse unha comida a base de proteínas animais (carne, peixe) ao menos 1 vez cada 2 días". Como dato positivo, o informe destaca que na Galiza a rede social próxima "é intensa e plural" e axuda a amortecer en parte as consecuencias da crise nos sectores máis afectados e convértese nun soporte importante.


Summary: A instalación sería realizada entre o Miradoiro de San Francisco, preto de Porto Maior, e a freguesía da Bela, na parte lusa. Ademais, serviría para conectar o Sendeiro dos Pescadores que vén de Arbo coa Ecopista que vai ata Caminha.

As Neves e Monção proxectan a construción dunha ponte colgante sobre o río Miño, que unirá as dúas localidades e que poderá ser usada por peóns e bicicletas. A instalación sería realizada entre o Miradoiro de San Francisco, preto de Porto Maior, e a freguesía da Bela, na parte lusa .A ponte conectará, ademais, o Sendeiro dos Pescadores coa Ecopista portuguesaA ponte conectará, ademais, o Sendeiro dos Pescadores (tamén denominado "Ruta das Pesqueiras", que une Arbo e As Neves) coa Ecopista que na actualidade vai de Monção a Caminha.Este luns, os alcaldes de Monção e das Neves, Antonio Barbosa e Xose Manuel Rodríguez Méndez visitaron xunto cos técnicos os lugares onde se proxecta a construción da ponte, que será posta en marcha a través do programa de cooperación europeo POPTEC e estará establecido dentro do Estudo de Mobilidade Transfronteriza, que impulsa a Deputación de Pontevedra, que destaca que a infraestrutura será un "elemento singular da zona" e un "potente atractivo turístico".Será a sétima ponte sobre o Río Miño que unirá Galicia e PortugalSerá a sétima ponte sobre o Río Miño que unirá Galicia e Portugal, despois das dúas existentes entre Tui e Valença, a que cruza o río entre Arbo e Melgaço, a inaugurada en 1995 entre Salvaterra e Monção e a Ponte da Amizade entre Vila Nova de Cerveira e Goián (Tomiño) construída en 2004. Está en proxecto, ademais, unha nova ponte entre Tomiño e Vila Nova de Cerveira.


Summary: O Governo do PS começa a assumir um discurso crítico a respeito do euro, mas não até o ponto de demandar a saída de Portugal do espaço monetário europeu.

Nunca nos últimos 30 anos teve Portugal um governo tão crítico com Bruxelas como o que neste momento lidera o PS com o apoio parlamentar de Bloco e PCP. Em pleno debate sobre os orçamentos para 2017, o primeiro ministro, o socialista António Costa, questionou esta sexta feira o euro como factor de convergência. "É indiscutível que nos 30 anos de participação de Portugal en Europa nós tivemos 15 anos de forte convergência e temos tido os segundos 15 anos [desde que entrou em circulação o euro] duma prolongada estagnação onde temos alternado crescimentos bastante medíocres com épocas de recessão", afirmou o primeiro ministro na Assembleia da República. Costa frisou ainda que "hoje é reconhecido por todos" o facto de o euro ter "fracassado como instrumento de convergência". Pelo contrário, salientou, "tem sido um instrumento de divergência". A economia portuguesa tem divergido da europeia durante os últimos quinze anos por culpa do euro, admite Costa O dirigente socialista recorreu ao premio Nobel de Economia Joseph Stiglitz como fonte de autoridade -o norteamericano publicou um estudo sobre esta matéria- à hora de defender o estabelecimento dum "conjunto de reformas" na zona euro que permita a retoma do crescimento às economias do sul da UE. Em realidade, Costa está entalado numa contradição: reconhece por um lado as falências do euro, mais pelo outro reclama reformas para "fortalecer a zona euro" e para a tornar num espaço de convergência e não de divergência. A mesma contradição tem-na no debate orçamental: para o fazer aprovar precisa à vez do placet de Bruxelas e do Bloco e PCP, as forças da esquerda que, nomeadamente a comunista, são muito críticos com a existência do euro (a formação liderada por Jerónimo de Sousa até defende preparar o país para abandonar a moeda comunitária).


Summary: A Confederación de Empresarios de Galiza (CEG) comparte a análise da Confederación Española de Organizacións empresariais (CEOE) en relación á proposta de modificación dalgúns artigos do Estatuto das Traballadoras e Traballadores.

A Xunta Directiva da Confederación Española de Organizacións empresariais (CEOE), celebrada onte en Madrid, e na que participou Antonio Fontenla da Confederación de Empresarios de Galiza (CEG), valorou a recente lei que gravará determinados servizos dixitais e as transaccións financeiras. A CEG avisa da necesidade de que, en todo caso, se evite que acabe afectando a empresas galegas que xa pagan impostos "e que polo tanto se atoparían nunha situación de dobre imposición". Da mesma maneira a patronal galega considera que a coñecida como Taxa Tobin "castiga de forma clara as empresas galegas que operan en mercados regulados dentro do país". En relación á proposta de modificación dalgúns artigos do Estatuto das Traballadoras e Traballadores, entre eles o que regula a subcontratación de obras e servizos, a CEG cre que podería ter graves consecuencias para o tecido empresarial e o emprego, "polo que non podemos apoiala", aseguran. Segundo a patronal galega "se toda a cadea de subcontratación adopta as condicións laborais da empresa principal, moitas empresas subcontratadas verían como periga a súa viabilidade". A súa proposta é que se regulen a través da negociación colectiva sectorial.


Summary: Así o acordaron os grupos parlamentares na Xunta de Portavoces decorrida esta terza feira. En troca, as forzas da oposición aceptaron suprimir a sesión de control ao presidente.

As fotografías do presidente da Xunta co narco Marcial Dorado conseguiron o que non lograra a oposición en máis de dous anos. Facer que o líder do executivo galego compareza en sesión parlamentar. Así o avanzou o portavoz do BNG na Cámara Francisco Jorquera após a celebración da Xunta de portavoces. Alberto Núñez Feijóo explicará no pleno que terá lugar a vindeira semana, a súa polémica amizade con Dorado e as fotografías que publicaba o pasado domingo o diario español 'El País'. O grupo parlamentar d@s populares accedeu así ás demandas da oposición e apoiou a presenza do presidente de Galiza mais, en troca, PSdeG, BNG e AGE tiveron que aceptar a supresión da sesión de control ao presidente. Isto é, as preguntas que as portavocías da oposición formulan na segunda xornada de pleno. Todo apunta, a que a comparecencia de Feijóo terá lugar a vindeira terza feira (9 de abril)


Summary: Os festivais multiplícanse. As escolas e os músicos profesionais tamén. Aquel ritmo nado nas comunidades afroamericanas a inicios do XX pasa en Galiza por unha vizosa idade. Falta máis presenza das mulleres e que se evite o risco da homoxeinización advertido por algunhas voces. Eis un extracto da reportaxe, publicada no número 358 do semanario en papel Sermos Galiza.

O primeiro elepé de Clunia, Clunia Jazz (1982), é, segundo o consenso crítico, a pedra fundacional do jazz galego. Máis alá da súa obxectiva condición pioneira, o trío –ocasionalmente ampliado– conformábano Nani García ao piano, Baldo Martínez no baixo e Fernando Llorca na batería, nomes ubicuos e centrais para comprender o nacemento e desenvolvemento do xénero en Galiza. A case catro décadas daquel xesto inaugural, a máis emblemática das músicas nadas nas comunidades afroamericanas dos Estados Unidos adquiriu vida propia nesta beira do atlántico. Sucédense os festivais –o último, o de Pontevedra; o de Cangas fará 40 anos da súa primeira edición– e das escolas emerxen novas promocións de intérpretes. "Desde fóra de Galiza fálase do jazz galego. Chámalles a atención a gran cantidade de músicos profesionais que hai en activo. E é talvez a escena principal do Estado, despois de Madrid e Barcelona", considera para este semanario María Vence, unha das responsábeis do selo Free Code, con sede no Morrazo. A marca colocou no mercado 125 discos e en nada serán 126, entre eles recoñecidas obras de Sumrrá –3 ao vivo (2008)–, insólitas alianzas dirixidas a sabotar ideas proconcibidas sobre o tradicional e o jazz a cargo de Mónica de Nut e con Virxilio da Silva na guitarra –Dos fíos invisibles chegan as cores (2013)–, máis de 15 obras do clásico Paco Charlín, fundador da discográfica, ou pezas das xeracións máis novas, como o Xan Campos Trío ou Iago Fernández. Ao fondo da relativa explosión do jazz galego Vence menciona a importancia do Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra. Constituído en Cangas do Morrazo –o papel desta vila na materia é historicamente fulcral–, no ano 2000 instalouse na cidade do Lérez. Co pianista Abe Rábade entre os docentes, edita discos do alumnado e impulsa o Festival Internacional de Jazz e Blues de Pontevedra, que decorreu o pasado mes do día 23 ao 28. Mais a evidente abundancia de novas voces non é sinónimo, para algúns, de saúde estética. O saxofonista Pablo Sax enfoca o seu traballo cara ás correntes máis radicais do jazz: a libre improvisación e o denominado free jazz. É escéptico sobre a existencia de características propias do jazz galego. "O que fixo Pablo Castaño cos alalás, por exemplo, está ben, pero ten unha pegada tan norteamericana que non sei...", explica dubidoso a Sermos, "os discos de Baldo Martínez coa zanfona ou o primeiro de Clunia... Pero é que tampouco creo que o jazz se identifique cunha parte do mundo. É unha música libre que se apropia do que precisa". Así é a súa, desde logo. Se o seu disco Amorgama á fronte dun trío rende tributo a algúns mestres das faccións máis radicalizadas do xénero, de Ornette Coleman a Anthony Braxton, co grupo Comando Radar ensaia a improvisación libre baixo condución. Con outro trío, Fritanga, en que David Santos leva o baixo e LAR Legido a batería e outros obxectos percutíbeis, desafían lugares comúns. Desde eses territorios menos explorados, Sax critica "a procura de titulite" que, ao seu ver, domina o jazz en Galiza. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 358 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Concepción Burgo (PSdeG-PSOE) critica que a familia do ditador obvia a "historia do corrupto réxime franquista" e que limita o percorrido permitido, reducido ao xardíns e tres instancias do Pazo

Deputados e deputadas da Comisión de Cultura do Parlamento galego realizaron este venres unha visita institucional ao Pazo de Meirás, buscando comprobar o estado en que se atopa o inmoble e analizar os incumprimentos do réxime de visitas establecido pola Xunta. A valoración realizada pola delegación foi negativa, sinalando en primeiro lugar que a visita permitida pola familia Franco, que se realiza apenas 4 días ao mes, resulta "moi curta" e ademais céntrase nos xardíns e, no interior do edificio, só accede ao hall de entrada e a dúas salas ao seu carón. Para Burgo, nas visitas guiadas "realízase unha lamentable manipulación histórica" ao "obviar a presenza de Franco no inmoble" Máis grave resulta para Concepción Burgo, portavoz de Cultura do Grupo Socialista, a visión que durante a visita se dá sobre a presenza do ditador no edificio. Para Burgo, nas visitas guiadas "realízase unha lamentable manipulación histórica" ao "obviar a presenza de Franco no inmoble". Á saída do Pazo, Concepción Burgo explicou que "son os Franco os que mandan facer o relato" para centrarse no papel de Emilia Pardo Bazán "coma se Franco nunca estivera aí". Burgo subliñou que "dona Emilia construíuno e é unha parte fundamental, pero tamén forma parte da historia do corrupto réxime franquista". A deputada socialista explicou que acudiu a esta visita como "símbolo, para demostrarlle á cidadanía que ten dereito a solicitar a visita ao Pazo, vítima do espolio absoluto aos cidadáns galegos por parte da familia Franco". Burgo anunciou que o PSdeG-PSOE esixirá que se abra tamén no mes de agosto, cando non se realizan visitas "porque vén a familia Franco a facer a portada do Hola dende onde insultan a tódolos galegos e galegas". Burgo pediu que o Pazo "reverta de novo na cidadanía", xa que foi "resultado do espolio de fondos conseguidos a través de ameazas e do medo" A responsable socialista defendeu que o Pazo "reverta de novo na cidadanía", xa que foi "resultado do espolio de fondos conseguidos a través de ameazas e do medo" para construír unha casa "na que viviu un ditador responsable de milleiros de mortos". Esta semana o PP negouse a iniciar a tramitación dunha proposición de lei presentada por En Marea e apoiada por PSdeG e BNG para recuperar a titularidade pública do pazo de Meirás, espoliado durante a ditadura para desfrute da familia Franco.


Summary: Natasha Lelenco segue a percorrer Galiza coa exposición 'Adopta un señor importante' [na compostelá galería Os Catro Gatos] na que nos amosa cincuenta seres tan odiables como queribles pintados sobre madeira seca. E pon ao público diante dunha disxuntiva: os que non sexa adoptados/mercados arderán no lume de San Xoán.

Natasha Lelenco (Chisinau, 1982) rematou perto do cabo Fisterra, logo dunha aventura vital que a levou de Moldavia a Romanía até chegar a Galiza. Da condición de estranxeira indocumentada conserva, asegura, "certa falta de cariño ao corpo policial". 'Adopta un señor importante' é a cuarta exposición individual desta artista visual que tamén conversa con outras artes e colabora con compañías teatrais como Excéntricas, Mofa e Befa ou Chévere. E agora, coa data da queima axexando, vén de poñer enriba da mesa un novo reto: a publicación nun libro que reunirá todos estes retratos combustibles (tanto os adoptados como os queimados), o único vestixio que quedará deste experimento artístico. Iso si, se de novo o público decide respaldalo a través da plataforma de micromecenado Verkami. -Vés de inaugurar a exposición 'Adopta un señor importante' en Compostela despois de xirar por todo o país. Cantos personaxes levas adoptados xa? -Que pregunta! Vintetrés, vinteseis... non sei, perdinlle un pouco a conta. -Non é mala cifra. Non parecen xente moi adoptable. O bestiario que presentas son 50 retratos figurativos sobre madeira seca. Que querías contar con esta proposta? -A idea base é convidar a facer unha reflexión arredor do concepto de valor e do efémero da nosa existencia. E tamén do valor que lle damos ás cousas, e do papel do azar no relato histórico. Esas pezas son personaxes, cada quen encarna a súa idea, con cadanseu patrón psicolóxico. Pero por outro lado son leña seca, son pezas sobre este soporte tan peculiar que non deixa de ser un soporte fráxil e é un material combustible. Entón lánzolle a pregunta ao público se iso é algo digno de levar para a casa e querelo ou se non vale para nada. Esa é a idea base. "O que máis me gusta é crear un proxecto e seguir todo o proceso con coherencia" -Así que as pezas que non sexan mercadas/adoptadas de aquí á noite de San Xoán valas queimar na fogueira? -Dalgún xeito o que quero preguntar é: quen decide o que é valioso normalmente? Somos realmente as persoas ou deixámonos levar polo que nos di o mercado do que vale ou non vale? Ese é o xogo que nos plantexa o mercado. -Refíreste ao mercado en xeral ou ao das artes plásticas en particular? -Refírome a todo. O mercado da arte é unha parte do mercado, non podes sacalo dese contexto. -A túa proposta, ao igual que as anteriores, racha coas habituais estratexias para chegar á xente, que circulan por canais máis elitistas, por dicilo dalgún xeito. -Eu intento levar adiante un proxecto. Ás veces tes que reinventarte ti mesma o percorrido, porque o percorrido clásico está feito e moitas veces é moi difícil entrar no círculo. Esa é a súa principal característica, é moi pechado. Entón trátase de crear ti mesma o xeito de facer. A min o que máis me gusta é crear un proxecto e seguir todo o proceso con coherencia. Neste caso, foi así desde o principio ao final, tamén que sexa a xente quen decida se isto se convirte nun libro. O formato do 'crowdfunding' é coherente coa idea: se non logramos convencer á xente de que o libro é interesante, pois se cadra é que non hai que facelo. E o mesmo coas pezas. Se non funcionan queimámolas. Intento que todo sexa coherente. "O percorrido clásico está feito e moitas veces é moi difícil entrar no círculo. Esa é a súa principal característica, é moi pechado" -Eses señores importantes dos que falas son os que deciden moitas veces que se expón e que non se expón nos grandes museos. -Claro. Eu aquí xogo un pouco co dobre sentido que ten todo. Todo parte do mal e do ben. Eu por un lado teño eses señores que encarnan ideas e características odiosas, pero tamén é certo que iso o temos todas. E tamén xogo coa idea de mandalos para o lume, gústame iso de poder mandar ao lume a un señor importante [risos]. É un pouco iso, e tamén eses personaxes póñoos aí en última instancia, pedíndolle desculpas ao mundo. E convido á xente a que se poña no seu lugar e pense que faría se estivese nese momento final, que diría? Entón póñoos todos frontais, con esa ollada suplicante e intento que o espectador viva un pouco esa experiencia, porque eses señores están diante do seu final. -Dis que algún dos personaxes están inspirados en persoas reais. Algunha pista? -Todo iso vai estar no libro, se chega a facerse. A idea é narrar todas estas historias. Hai personaxes inspirados nalgúns protagonistas da historia. Un dos adoptados era un dos emperadores da época romana, que chegou ao poder moi novo. A un chamáballe "Neronciño". Teño outro personaxe que a min me gusta moito que é Dióxenes Laercio, foi un historiador na época romana, no s III, escribía biografías de filósofos gregos. Paréceme moi simpático porque é unha das poucas lecturas que podemos facer agora arredor dos grandes filósofos da Antigüidade, e conta as súas vidas como se fora unha revista de 'cotilleos'. Pareceulle moito máis interesante entrar na vida de cadaquén e contar as súas intimidades, que non lerás en ningunha historia da filosofía. E ese é un dos poucos vestixios que nos queda deles. E aquí o definitivo foi o azar, que foi o que decidiu que Dióxnes Laercio chegara até nós. Na súa xeración imaxino que habería xente moito máis brillante ca el. "O formato do 'crowdfunding' é coherente coa idea: se non logramos convencer á xente de que o libro é interesante, pois se cadra é que non hai que facelo. E o mesmo coas pezas. Se non funcionan queimámolas" -Sobre o 'crowdfunding' para financiar 'O Gran Libro dos Señores Importantes', nos que vas incluír 45 dos cadros. En poucos días xa conseguiches un cuarto do que precisas... -A ver, a ver como vai... -Defíneste como artista visual e dáslle a todos os paos: pintura, body painting, vídeo, fotografía... En que disciplina te sintes máis cómoda á hora de expresar as túas inquedanzas? -Depende do proxecto, a ferramenta é só unha ferramenta, pero creo que o que máis cariño lle teño son as artes plásticas, a arte tradicional. Pero iso é agora, tiven épocas máis tecnolóxicas e agora apetéceme máis verme pintando. Pero se cadra noutra época volvo a outra disciplina, depende do que teña na cabeza.


Summary: A Dirección Xeral de Costas esixiralle ao Goberno galego o seu informe (non vinculante) sobre a solicitude da empresa de prorrogar a súa actividade no interior da ría de Pontevedra ata o ano 2068. Todo indica que o ditame será favorable.

Antes de que remate o ano a Consellaría de Medio Ambiente deberá emitir un informe que valore a demanda de ENCE de prorrogar máis aló de 2018 a concesión que lle permite operar en Lourizán, no interior da ría de Pontevedra. Todo semella indicar que o ditame do Goberno galego será favorable. Aínda que o informe non é vinculante, unha resposta positiva sería case definitiva para que a Dirección Xeral de Costas do Goberno central lle outorgase a prórroga solicitada a ENCE: 60 anos máis en Lourizán, ata o ano 2078. Aínda que o informe non é vinculante, unha resposta positiva sería case definitiva. 60 anos máis en Lourizán, ata o ano 2078 É a segunda vez que Costas lle pide este informe ao Goberno galego. A primeira, a comezos de 2014, o proceso foi freado ata a aprobación e entrada en vigor do regulamento que desenvolve a nova Lei de Costas. Co regulamento en marcha, e unha vez que Costas desestimou en agosto as alegacións presentadas pola Asociación pola Defensa da Ría (APDR), Salvemos Pontevedra e mais o propio Concello, que cuestionaban a vixencia da actual concesión, a empresa reactivou a súa solicitude de prórroga. Costas úrxelle á Xunta que se pronuncie sobre a continuidade de ENCE en Lourizán e esíxelle que emita o seu ditame antes de que remate este ano Agora Costas úrxelle á Xunta que se pronuncie sobre a continuidade de ENCE en Lourizán e esíxelle que emita o seu ditame antes de que remate este ano. Nos últimos dous anos o Goberno galego e o Partido Popular deixaron claro o seu apoio á permanencia da pasteira, a pesar de que no pasado amosaran unha posición máis ambigua e mesmo apostaran claramente (entre 2009 e 2013) polo traslado. Porén, desta volta o Goberno galego deberá pronunciarse oficialmente. A Xunta é a única administración que defende oficialmente a continuidade, fronte á posición do Concello de Pontevedra e da Deputación, agora gobernada por PSdeG-PSOE e BNG. O ente provincial sinalou hai unhas semanas que a planta "supón un ataque frontal á poboación da ría" e unha "agresión ambiental, social e económica ao futuro" da contorna.


Summary: As promesas do #12X (IV): O PSOE pon o foco no esquecemento da Xunta á Costa da Morte As promesas do #12X (III): O BNG reparte promisións. As promesas do #12X (II): O PP confía na súa supremacía na Costa da Morte. As promesas electorais (I): Xustiza democrática.

Quedan apenas uns días para as Eleccións Autonómicas deste domingo 12 de xullo de 2020. E queremos que queden moitas das promesas feitas na campaña na hemeroteca para poder pedirlles contas no futuro.Apenas contabilizamos unha visita á comarca da candidatura de Galicia en Común - Anova - Mareas (@_gecam). Un grupo no que non aparece ningunha persoa da comarca na lista da circunscrición electoral da Coruña. No marco da campaña #Galizaontheroad, só se achegaron un día pola Costa da Morte. Estiveron Martiño Noriega, Inés Cebreiro e o propio Antón Sánchez en Fisterra, Corcubión, Cee e Carballo denunciando o "desamparo" de Feijoo a tantas zonas comoo a nosa. Prometer non prometeron nada, pero aseguran ter practicado a "escoita activa", tratando temas tan importantes como o futuro da pesca artesanal, a situación das fábricas de Ferroatlántica, ou a restauración ambiental do Monte Neme. Este foi o resumo de Martiño Noriega daquela xornada a comezos de campaña: Onte @iCebreiroLopez percorreu Carballo, Fisterra, Corcubión e Cee con @martinhonoriega e @AntonSanchezG. Deixámosvos este resumo da que foi a xornada de campaña do @gecam_ #ÉOMomento! pic.twitter.com/OsfWrSFhCy— Marea Atlántica (@mareatlantica) June 27, 2020 As promesas 2020 As promesas do #12X (IV): O PSOE pon o foco no esquecemento da Xunta á Costa da Morte As promesas do #12X (III): O BNG reparte promisións. As promesas do #12X (II): O PP confía na súa supremacía na Costa da Morte. 06-07-2020: As promesas electorais (I): Xustiza democrática. Outras novas da campaña 19-06-2020: O BNG tamén abriu a campaña dende unha granxa de Mazaricos. 17-06-2020: O PP abríu a campaña do #12X visitando á industria agroalimentaria da Laracha. 15-06-2020: Gonzalo Caballero abre a campaña costeira do #12X.


Summary: Nós Diario analizou en cinco artigos as cinco imaxes máis significativas dos 13 anos de goberno de Alberto Núñez Feixoo. Examinouse polo miúdo a súa proposta enerxética, o particular código ético que empregaba, o programa que tiña para o medio rural, a súa alternativa industrial e as políticas que practicaba nas residencias de maiores.

Moitas foron as imaxes que nos deixou Alberto Núñez Feixoo nestes 13 anos que como presidente do Goberno galego. Nós Diario escolleu cinco moi significativas que explican as medidas e as actuacións do até agora líder do PPdeG. A proposta enerxética A primeira imaxe tivo lugar cando tomaba posesión como presidente da Xunta, o 18 de abril de 2009. Ese día as cámaras captaron o abrazo do presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán a Feixoo que explicaría o cambio de traxectoria do modelo eólico na Galiza en relación ao que viña de aprobar o Goberno de coalición entre socialistas e nacionalistas. Abrazo entre Feixoo e Sanchez Galán (Foto: Óscar Corral). A proposta, daquela, defendía que unha porcentaxe dos complexos eólicos fosen de titularidade pública, estivesen asociados a proxectos industriais estratéxicos para o país, por exemplo ao grupo lácteo galego; e a súa localización cumprise con criterios de sustentabilidade ambiental e patrimonial. O PP, desde a súa volta ao Goberno galego, foi o executor político da táctica definida polas grandes compañías de xeración eléctrica con intereses na Galiza. O novo mandatario galego, que fixo da derrogación do concurso eólico do bipartito un cabalo de batalla na súa campaña electoral, non tardou en cumprir a promesa, malia significar un duro golpe para as cooperativas agrarias, o sector conserveiro e a propia Xunta da Galiza, propietaria de 14% de 2.300 megawatts adxudicados polo bipartito. A etapa Feixoo, en imaxes (I): A proposta enerxética Ademais, nos anos de Goberno, Feixoo foi moi criticado polo movemento ecoloxista en relación ao proxecto de Lei de áreas empresariais co obxectivo de dar "prioridade na tramitación" a aqueles "parques eólicos" que "destinen 50% da enerxía que produzan á industria". Alén diso, a oposición cualificou de paradigmáticas as popularmente denominadas como "leis de depredación", a primeira delas tramitada en 2017 e a segunda en 2021. As conexións entre o PP e as compañías enerxéticas están en cuestión. Nesta dirección, o abrazo do presidente galego e Sánchez Galán é un síntoma dunha relación marcada polas portas xiratorias entre estas empresas eléctricas e significados dirixentes populares. O particular código ético de Núñez Feixoo A segunda imaxe saíu á luz o 31 de marzo de 2013. Daquela, os vían a luz pública unhas fotografías que revolveron a política galega. As imaxes amosaban a Alberto Núñez Feixoo partillando vacacións co narcotraficante Marcial Dorado. As instantáneas tomáranse cando este último xa fora procesado no marco da chamada 'Operación Nécora'. Feixoo con Dorado (Foto: El País). O procedemento, promovido polo maxistrado Baltasar Garzón e o fiscal Javier Zaragoza arrancou o 12 de xuño de 1990 con 350 axentes do Servizo Central de Estupefacientes traslados á Galiza e a detención de máis dun cento de persoas relacionadas co negocio da droga na comarca do Salnés. O 6 de setembro dese mesmo ano Zaragoza formulou cargos contra 49 das persoas en prisión, entre eles Manuel Charlín Gama, Sito Miñanco, Laureano Oubiña e Marcial Dorado. Anos antes, en xuño de 1984, outro líder do PPdeG, Gerardo Fernández Albor, mativo mentres era presidente da Xunta unha xuntanza en Portugal cun grupo de narcotraficantes galegos agochados en Viana do Castelo. As fotos que mostraban a relación de Feixoo con Dorado foran tomadas entre 1995 e 1998, cando o até agora presidente da Xunta da Galiza pasou varias temporadas no piso do narcotraficante en Baiona e partillou viaxes de pracer a diversos puntos do Estado, de Andorra e de Portugal. A etapa Feixoo, en imaxes (II): O particular código ético de Núñez Feixoo A primeira declaración de Feixoo diante das imaxes aparecidas no diario español foi negar que no momento de ser tomadas coñécese os negocios ilícitos aos que se dedicaba Dorado. Sobre esta idea, sustentou a súa defensa até hoxe, chegando a afirmar a El País que "coñecía esa persoa, non coñecía a súa actividade relacionada co narcotráfico e cando tiven algunha sospeita, en 1998 e 1999, non volvín ter ningún tipo de relación con el". As outras explicacións do presidente galego xeraron aínda máis dúbidas sobre a relación con Dorado, unha vez que se confirmou que as empresas do narcotraficante contrataran coa Consellaría de Sanidade cando Feixoo era o seu número dous. O programa de Feixoo para o medio rural O fenómeno incendiario de 2006 foi a expresión da política de abandono do medio rural galego e duns deseños forestais ao servizo dos grandes poderes económicos beneficiados polo monocultivo do eucalipto. Mentres a Xunta da Galiza se empeñaba en facer fronte ao lume, o entón xefe da oposición, Alberto Núñez Feixoo, desembarcaba en camisa, vaqueiros e zapatos náuticos para sacarse unha foto cunha mangueira de uso doméstico en Meis. Feixoo coa mangueira nun lume forestal (Foto: Nós Diario). As conclusións extraídas por Núñez Feixoo das diversas vagas de incendios foi incidir nas políticas que provocaron os lumes. Así, 20% da superficie total da Galiza está ocupada por eucaliptos, superando de longo as plantacións as 245.000 hectáreas fixadas como máximo para 2023 no Plan Forestal Galego de 1992. Segundo os datos ofrecidos desde a plataforma 'Por un monte galego con futuro', "a falta de realizarse o novo inventario forestal encargado polo Goberno galego, xa hai voces autorizadas alertando de que esta especie exótica invasora pode ocupar perto das 600.000 hectáreas na Galiza". Alén diso, o agora expresidente da Xunta deixou un país con 4.000 núcleos de poboación abandonados e que perdeu 102.000 habitantes en 10 anos, a maior parte deles naqueles zonas de tradicional especialización agraria. Precisamente, nestas áreas asístese a unha progresiva redución de servizos públicos, fechándose durante a etapa de Feixoo á fronte da Xunta 110 escolas unitarias e recortándose de xeito moi considerábel a atención médica. Tanto é así que 192 concellos, todos eles parte da denominada Galiza rural, carecen de servizo de pediatría. A etapa de Feixoo, en imaxes (III): O programa de Feixoo para o medio rural A maiores, a superficie agraria útil (SAU) non deixou de diminuír nas últimas décadas. Así, a última enquisa sobre a estrutura das explotacións agrícolas, realizada polo Instituto Nacional de Estatística (INE), indica que a SAU da Galiza é inferior a 21%, fronte a 47% de media do Estado español e 40% dos territorios da Unión Europea. Estes datos explican que entre 2010 e 2020 fecharan 15.986 explotacións gandeiras na Galiza, ficando nesa última anualidade 29.282 explotacións fronte a 45.268 activas dez anos antes. A alternativa industrial de Núñez Feixoo A cuarta imaxe mostra as estreitas relacións entre Emilio Lozoya Austín, presidente do monopolio estatal mexicano dos hidrocarburos, Petróleos de México (PEMEX) entre 2012 e 2016, con Feixoo. Este executivo foi detido por corrupción e a Fiscalía Xeral da República de México solicita para el 39 anos de cárcere, acusado de asociación delituosa, lavado de diñeiro e suborno. Lozoya está considerado como a peza chave no aparato de corrupción do anterior presidente mexicano, Peña Nieto. Feixoo co máximo responsábel de Pemex (Foto: Nós Diario). Unha das causas polas que está sendo investigado Lozoya é a compra do estaleiro de Barreras por Pemex. Sen ir máis lonxe, o 9 de febreiro de 2022, o actual director xeral de Pemex, Octavio Romero Oropeza, referiuse a esta venda sinalando que os estaleiros vigueses "estaban en bancarrota e practicamente fechados e durante unha visita decidiuse rescatalos, comprando o 51%". "Como non chegaba ese diñeiro", continuou Romero, "encargáronse uns barcos, chámaselles floteis, [...] e cando se remataron de construír resultou que Pemex non os necesitaba. Encargáraselles nada máis que para dar negocio e viabilidade aos estaleiros, polo que se decidiu vendelos. O curioso é que cando estes barcos se ofreceron no mercado ninguén quería pagar máis que a metade do que custou construílos". O Goberno e a prensa mexicana cuestiona o papel da Xunta da Galiza nesta operación. A este respecto, o 17 de febreiro de 2020, o prestixioso xornal El Universal destacou que "o exdirector de Pemex forxou vínculos e negocios co político Alberto Núñez Feixoo, presidente da Xunta da Galiza, e a empresaria Mar Sánchez Sierra, tras a compra dun estaleiro a sobreprezo e mediante presuntos actos de corrupción. Eles protexían a Lozoya na Costa do Sol española". A venta de Barreras a Pemex negociada pola Xunta da Galiza rematou en fracaso. A etapa de Feixoo, en imaxes (IV): A alternativa industrial de Núñez Feixoo Neste sentido, a situación de Barreras non é un feito illado no sector naval da comarca de Vigo, que sofre nos últimos tempos unha crise descoñecida. Ademais, o complexo industrial é un dos máis golpeados polo programa económico do Goberno de Feixoo. Así, entre 2008 e 2021 o valor xerado polas manufacturas galegas reduciuse en perto de 8%, mentres o sector manufactureiro alemán incrementou o seu valor engadido bruto en 29%. Ao tempo, a Galiza perdeu nos últimos 14 anos 33.555 empregos no sector industrial, pasando de 154.860 ocupados en decembro de 2008 a 121.305 na actualidade. Neste sentido, a profesora da Facultade de Económicas da Universidade de Santiago de Compostela María Cadaval sinala a Nós Diario que "a Galiza leva perdido un de cada cinco empregos industriais desde o ano 2008". As políticas de residencias de maiores A pandemia deixou ao descuberto as debilidades do sistema galego de benestar. Un modelo baseado na xestión privada da atención ás persoas maiores e dirixido aos grandes operadores do negocio da dependencia. Precisamente, as residencias dirixidas por estas compañías concentraron o maior número de mortes por coronavirus. Feixoo entregándolle a medalla de Ouro a Josefina Fernández Miguélez (Foto: Nós Diario). Nesta circunstancia entre a quinta imaxe destes anos de gobeno de Alberto Núñez Feixoo: a de entrega da Medalla de Ouro do Circulo de Empresarios da Galiza a Josefina Fernández Miguélez, até setembro de 2021 conselleira delgada de DomusVi. A súa historia como directiva empresarial non se explica sen as concesións e concertos das Administracións públicas, significándose pola súa proximidade persoal e política a diversos dirixentes do Partido Popular. DomusVi é o principal grupo empresarial de centros de maiores da Galiza e do Estado. Os seus principais accionistas son o fondo de investimentos británico Intermediate Capital Group e o magnate francés do negocio da xeriatría Yves Journel, ficando acreditada a presenza do grupo en diferentes paraísos fiscais. As residencias de DomusVi concentraron o maior número de decesos por coronavirus durante a pandemia nese tipo de centros. Os diferentes estudos elaborados por entidades privadas do ámbito da dependencia e, tamén, polas Administracións públicas sinalan que a mortalidade foi máis elevada nos centros de maiores de xestión privada que nos públicos. Sen ir máis lonxe, unha investigación elaborada pola Área de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Universidade de Compostela para a Xunta da Galiza, con datos a 30 de xuño de 2021, indica que "a taxa de incidencia da Covid foi superior de forma significativa nos centros con titularidade privada en comparación cos centros de titularidade pública". A etapa de Feixoo, en imaxes (V): as políticas de residencias de maiores Entre as causas disto, segundo o Consello de Contas e atendendo a información dos servizos de inspección da Consellaría de Política Social, denunciou en 2017 que "o número de persoas de atención directa que traballaban ese día [no da inspección] no centro non cumpre coa ratio mínima de 0,35 por usuario estabelecida" ou que "en 14 actas constan incumprimentos sobre o cadro de persoal ofertado, o que nalgúns supostos implica un incumprimento da ratio mínima de persoal de atención directa". Nesta situación, o PP tense negado a asumir as demandas das forzas da oposición e das asociacións de familiares de usuarios de residencias que esixen un cambio de rumbo. Nesa dirección, os deputados populares defenderon a Josefina Fernández Miguélez durante a súa compracencia no Parlamento da Galiza en novembro de 2020, cando se negou a asumir responsabilidades polas mortes nas súas residencias.


Summary: Estes artigos de opinión son froito da correspondencia que Miguel Losada Campa, membro do Instituto de RRPP de Irlanda e avogado, e Xabier Prado Orbán, profesor xubilado manteñen dende que se coñeceron en 2015 no marco dun proxecto Erasmus+ entre Irlanda e a Galiza promovido pola Fundación Antón Losada Diéguez. *Máis información: sites.google.com/view/IrGal

"Atopar un idioma é atopar un tesouro" O artigo 3 da Constitución Española dedica dous apartados a falar das linguas recoñecidas polo Estado. O primeiro nomea o castelán como lingua oficial do Estado, e no segundo indícase que todas as demais linguas españolas (sen nomealas) serán oficiais nas respectivas CCAA de acordo cos seus Estatutos.Desde o "momento constituínte" ata a aprobación da Constitución de 1978 España tivo dúas opcións para a súa organización territorial: • Un Estado descentralizado co municipio como célula administrativa central, a máis próxima ao cidadán. Sería o máis racional nun país coa extensión xeográfica de España e con tan só tres estatutos de autonomía para Galiza, Euskadi e Cataluña. Os estatutos estarían xustificados pola existencia dun idioma, dereito e institucións propias e non por conceptos como "soberanía", "territorio" ou unha lista de competencias transferidas que administrar. • Un Estado descentralizado con 17 autonomías deseñadas arbitrariamente cuns estatutos xustificados pola transferencia de competencias administrativas do Estado aos gobernos autonómicos dotados dun orzamento "que pelexar" con Madrid e resto de CCAA lexislatura tras lexislatura. Unha dinámica negociadora-impositiva que a longo prazo xerou a actual existencia de 17 presións fiscais completamente diversas en todo o territorio, unha cidadanía española cuns dereitos e deberes 100% diferentes por razón de orixe xeográfica e, polo tanto, uns cidadáns españois máis distintos entre si. Finalmente e, sobre todo, os 17 niveis administrativos na procura do incremento do seu orzamento cada catro anos, orixinou o nacemento dunha clase política, que non electorado pasivo (candidatas/os), autorizada polo electorado activo (votantes), para a negociación do orzamento autonómico co único fin do seu incremento en comparación co resto de CCAA. A corrupción, o amiguismo e a pelexa cainita pola inclusión do electorado pasivo nas listas electorais converteuno nunha clase política dotada do dereito a ter acceso a "información privilexiada" coa que se libra a batalla cuatrianual polo incremento do orzamento da súa respectiva Comunidade Autónoma. É dicir, España optou polo "esquecemento cultural" da súa maior forza: un país con catro idiomas internacionalmente recoñecidos, agora equiparados na Constitución e Estatutos de Autonomía aos dialectos rexionais. Cómpre lembrar que un idioma son cartos, moitos cartos. Un idioma son as universidades, escolas, institutos e academias de idiomas, o corpo de profesores subseguinte, as oposicións para a cobertura de prazas, o alumnado que paga as matrículas, os impostos e taxas que iso implica, os libros de texto, os servizos, alugueres e transportes aparellados… É dicir, os postos de traballo e a riqueza xerada polo proceso de aprender un idioma e, finalmente, as profesións e actividades económicas, públicas e privadas, daquelas persoas que foron educadas nun idioma e que traballan nese idioma. Dende unha perspectiva estritamente económica, "España pegouse un tiro no pé" optando por unha división territorial baseada na transferencia de competencias administrativas e a loita polo seu financiamento "en comparación coa do veciño" como único punto da dialéctica política sometida ao referendo da cidadanía cada catro anos. Discriminación e privilexio O Artigo 3.2 da Constitución española, emenda n.º 128 do Sr. Cela ao borrador constitucional, detivo o proceso de redacción da mesma polas súas enormes implicacións a todos os niveis, tal e como aquí falamos. Dende unha óptica económica foi o peor plan posible. Dende unha óptica dos Dereitos Humanos recoñecidos polos tratados internacionais vixentes na materia, supón unha discriminación expresa que privilexia a lingua castelá declarándoa "común" e equipara no seu apartado 2 os idiomas galego, catalá e éuscara aos dialectos rexionais. Dese xeito desarmouse a posibilidade dunha economía enormemente forte con catro idiomas estatais e os seus efectos no peto, homoxeneidade de dereitos e obrigas e educación da cidadanía española a longo prazo. Plasmouse así o plan dunha clase política allea aos conceptos de electorado pasivo, riqueza cultural e diversidade económica, unha clase política necesitada dun escenario competencial-autonómico para perpetuar o seu propio sostemento. "As minas de ouro e platino adoitan ser xacementos pequenos nunha pequena cova. Os idiomas tamén. E que ricos son aqueles que os atopan!".


Summary: O filme da directora galega será proxectado na primeira xornada do 'Ciclo de Cinema Galego-Portugués Mulleres, Patrimonios, Sociedade'. Este evento terá lugar do 14 ao 16 de outubro na localidade lusa, onde se darán cita diferentes creadoras para falar das súas experiencias. O obxectivo é analizar o papel das "mulleres nas crises, o patrimonio como instrumento de cohesión social e o contexto da solidariedade e a fraternidade"

O filme Nación de Margarita Ledo será o encargado de inaugurar, esta quinta feira 14 de outubro, a terceira edición do 'Ciclo de Cinema Galego-Portugués Mulleres, Patrimonios, Sociedade'. O evento, que terá lugar na localidade portuguesa de Arcos de Valdevez, ten como principais obxectivos analizar e debater sobre o papel que xogan as "mulleres nas crises, o patrimonio como instrumento de cohesión social e o contexto da solidariedade e a fraternidade". As xornadas principian coa proxección do proxecto audiovisual de Margarita Ledo, considerado un "relato combativo e poético dunha loita inconclusa, a das mulleres da fábrica de cerámica de Pontesa", que recibiu numerosos recoñecementos desde que se proxectou. Na mesma sesión, presentarase a curtametraxe Mulheres em quarentena (obra de Bárbara Tavares) que alude á relación de dúas mulleres de Lisboa e Brasília que comparten vivenda con fillos debido á crise sanitaria da Covid-19. A posteriori, as realizadoras participarán nun debate co público que tamén contará coa presenza do director da Rede Casas do Conhecimento da UMinho, José Gabriel Andrade, e a creadora galega Sara Traba. Na inauguración desta iniciativa que naceu en 2018, participarán a presidenta do Consello da Cultura Galega (CCG), Rosario Álvarez; o presidente do municipio, João Manuel Esteves; e a vicereitora da Universidade do Minho, Manuela Martins. De feito, as entidades promotoras deste proxecto cultural son a Sección de Patrimonio e Bens Culturais do CCG e a Universidade do Minho. Propostas por descubrir Após descubrir a achega audiovisual de Ledo, na sexta feira decorrerá un pase da curtametraxe experimental Ganas, dirixida polas estudantes de Ciências da Comunicação da UMinho, Maria da Fonseca e Rafaela Gomes. Tamén estará na pantalla grande o documental de Carlos Eduardo Viana que leva por título Das arquitecturas tradicionais. Este ciclo finaliza o sábado 16 da man doutra produción galega, Ons de Alfonso Zarauza, "que entretece un relato topográfico que explora os vínculos que existen entre as emocións e os lugares que habitamos". Na mesma xornada poderá gozarse de Lume na auga, de Ana Lois.


Summary: Os alcaldes de Riotorto, A Pontenova, Pastoriza e Pol piden unha xuntanza coa conselleira de Traballo e Benestar para resolver o problema

A decisión da Xunta da Galiza de retirar determinadas axudas en benestar a aqueles concellos con menos de 20.000 habitantes xa está a deixar patente as primeiras consecuencias en recortes de servizos indispensábeis en moitos destes municipios. Así, a retirada de fondos para axuda a domicilio vén de provocar que 116 veciñ@s de Riotorto, A Pontevova, pastoriza e Pol fiquen sen este servizo imprescindíbel para o seu día a día. Así o veñen de denunciar os alcaldes deses catro municipios, que mantiveron unha xuntanza para "analizar as consecuencias quen en materia de benestar vai ter" esa decisión. Ao encontro tamén estaban convidados os rexedores de Meira e Ribeira de Piquín (cos que os anteriores concellos manteñen colaboración en diversos ámbitos de servizos municipais) mais que non acudiron. Para o alcalde de Riotorto, o nacionalista Federico Gutiérrez Estoa, a decisión da Xunta non só afecta a estes perto de 120 veciñ@s, senón que mesmo pon en risco a continuidade o funcionamento doutros servizos de traballo social nos 4 concellos antes mencionados. "Non é de recibo" Para o rexedor de Riotorto, "non é de recibo a discriminación da Xunta aos concellos en función do seu número de habitantes, e aínda menos que se estabelezan dúas varas de medir que fixa un trato desigual para os veciños e veciñas do rural e das cidades". Neste sentido, Gutiérrez Estoa lamenta a ausencia dos alcaldes de Ribeira de Piquín e Meira, e entende que "antepuxeron os intereses do seu partido por riba dos intereses dos seus veciños e veciñas". Para o rexedor de Riotorto, eidos como a axuda a domicilio, os servizos para nen@s e maiores "non saben de siglas". Declaración institucional Os alcaldes de Riotorto, A Pontenova, Pol e A Pastoriza veñen de subscribir unha declaración institucional na que instan á Xunta a manter o servizo de atención no fogar básico, así como das unidades de traballo social e dos equipamentos sociais de titularidade municipal "que cando menos garanta a contía achegada en 2010". Nesa declaración, os rexedores denuncian o que cualifican de "tratamento discriminatorio" para os concellos de menos de 20.000 habitantes que a Xunta impón no decreto de marzo de 2012 de financiamento de benestar. Petición Os rexedores destes catro concellos de Lugo anunciaron, alén diso, a solicitude dunha xuntanza coa conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, "a fin de desbloquear o problema que creou con esta decisión".


Summary: O ente público que participa as entidades nacionalizadas insiste en subastar a totalidade de NCG Banco este outono. A aposta do presidente galego, que apoiou a venta do 51% entidade galega a fondos de investimento estranxeiros, fica truncada.

As intencións do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e do presidente de NCG Banco, José María Castellano, perden forza. O seu plan para vender o 51% da entidade a fondos de inverstimento estranxeiros encóntrase agora co rechazo do FROB, que exixe subastar en setembro a totalidade das caixas galegas nacionalizadas. Os cinco fondos norteamericanos liderados por Guggenheim, dispostos a invertir 500 millóns de euros na compra da entidade, foron a aposta de Feijóo e Castellano para sortear a subasta de NCG. Mais a operación non convence ao FROB, que busca desfacerse da entidade xa que, con este movemento, mantería unha posición minoritaria cun 12% do capital. As intencións do FROB confirmarían os temores das voces críticas que no momento da reforma da LORCA, pactada por PP e PSOE en xullo do ano pasado, alertaban do risco de que a operación desembocase nunha bancarización das caixas para a súa posterior absorción por algún dos grandes bancos privados, transferindo a estes o aforro galego. Porén, Núñez Feijóo desatendeu a reclamación sindical e política do nacionalismo de que presentase un recurso de inconstitucionalidade contra a LORCA, por invadir competencias autonómicas. Asemade, esta decisión deixa no aire o compromiso electoral de Feijóo de manter a "galeguidade" de NCG e significaría a saída de Castellano, que se enfrontou públicamente ao FROB, como presidente da mesma. Pola contra, os máis beneficiados serían os bancos españois que xa mostraron interese, como o Santander ou La Caixa. A única posibilidade para que os fondos tomen o control de NCG sería que garantizasen un "compromiso de permanencia", segundo apuntou o secretario de Estado de Economía, Fernando Jiménez Latorre. O Estado tenta evitar que unha vez a entidade recupere o seu valor, estes fondos de investimento, especializados nestas operacións, procedan a súa venta.


Summary: O litoral do concello de Sada forma parte da marxe esquerda da ría de Betanzos e alterna cantís de pouca altura con areais.

As principais actividades do concello son os servizos (especialmente o turismo relacionado coas praias), a pesca e a industria. Acolle importantes mostras de patrimonio histórico e artístico: castros, igrexas, pazos, edificios modernistas... Paraxe: As Mariñas / Concello: Sada / Percorrido: 11 quilómetros (lineal) / Dificultade: Media Propoñemos un roteiro para descubrir a parte menos amábel da Costa Doce, o litoral do concello de Sada no que as rochas son o elemento dominante e forman unha parede continua, de cantís que nalgúns puntos superan os 50 metros de altura, con incontábeis entrantes e saíntes e case ningún punto de acceso doado ao mar. Un tramo de costa no que para acceder ás praias, das que as máis quedan mergulladas coa marea alta, hai que baixar escaleiras de máis de 70 chanzos. Mais tamén é un litoral que conserva a imaxe do natural, no que, aínda que a parte utilizábel do terreo está ocupada por piñeiros e eucaliptos, a vertical, inaccesíbel, está cuberta de loureiros e rebolos que medran e resisten, apegándose ás pedras e adaptando a súa forma á do cantil, no ambiente extremo que lles crea a exposición ao sol e a falta de auga. Comezamos a camiñada na praia do Cirro e desde ela imos á praia de San Pedro; no remate hai un carreiro que sobe ao cantil e desde alí seguimos á esquerda por outro carreiro, ben visíbel porque é transitado con frecuencia, que se interna no bosque para ir seguindo case sempre, con innumerábeis subidas e baixadas, o máis preto posíbel a liña da costa. Por el ímonos achegando ás puntas Gaivoteira, Pereirós e de San Mamede e o seu miradoiro; logo temos que subir polo camiño até chegar a unha curva á esquerda na que hai un poste indicador da dirección e da distancia ao castro da punta de San Mamede e uns metros despois atopamos á esquerda do camiño outro carreiro polo que seguimos para achegarnos, sempre polos desvíos da esquerda, á praia e á enseada de Lourido, á punta e á praia de Armenteiro, á praia de Lobos, á praia e á punta da Arnela, á Pedra da Herba e á estrada, en Fontán. Seguindo as indicacións de castelo de Fontán baixamos á punta de Fontán para ver a construción, a praia de Morazón e o porto. Baixamos a este e completamos o roteiro polo paseo do litoral até percorrer a praia de Sada e chegar ao pé da punta Corveiroa. Podemos completar a camiñada visitando a vila ou achegándonos ás brañas de Sada, unha zona húmida catalogada no Inventario de Zonas Húmidas da Galiza. O percorrido é máis longo do que aparenta porque os entrantes e saíntes da liña de costa aumentan a distancia e as continuas subidas e baixadas fan que tardemos máis do que nun comezo agardabamos.


Summary: A Plataforma galega en defensa do ensino público convocou unha concentración en San Caetano no inicio do curso escolar. Advirte de que se non retiran as reválidas fará un chamamento á insubmisión.

Comezou un novo curso escolar e con el as mobilizacións e protestos do sector do ensino. Esta cuarta feira, e fronte San Caetano, onde está a Consellaría de Educación, a Plataforma galega en defensa do ensino público (PGDEP) realizou unha concentración na que pedía o fin das reválidas e da Lomce ao tempo que denunciaba os recortes no ensino, no que faltan medios, prazas e recursos. "Este curso empeza con 64 unidades e 13 escolas menos no público cando no ensino privado concertado, que mantén unha posición clara de beneficio e aposta descarada, terá 38 unidades máis e recibe 250 millóns de euros", explican. Datos que hai que engadir aos dos últimos anos, recollidos pola CIG-Ensino: "En 5 anos suprimíronse 411 unidades e 59 escolas no ensino público e creáronse 243 unidades no privado concertado". Mais esta non é a única denuncia da PGDEP, que lembra que en 200 unidades se supera a ratio máxima establecidas. Ou a falla de profesorado, "nomeadamente de Pedagoxía Terapeútica, Audición e Linguaxe e de Orientación". Ademais, máis de 3.000 familias quedan sen prazas no ensino infantil –de 0 a 3 anos- e por volta de 4.000 alumnos non van poder estudar o ciclo de formación profesional que queren. Reválidas O rexeitamento das reválidas e a Lomce tamén estivo presente na concentración. Anxo Louzao, en representación da Plataforma, dixo que se non retiran as reválidas a Plataforma fará un chamamento á insubmisión a estas probas que foron rexeitadas o curso pasado por máis do 80% das familias Fernando Lacaci, das ANPAS, insistiu en que o ensino segue lonxe de ser gratuíto e que as familias teñen que pagar os libros, os materiais, as saídas e todo o que se fai fóra do que é a docencia estrita na aula. Neste sentido Iria Figueroa, estudante, referiuse tamén á suba das bolsas e ao alumnado que non pode estudar o bacharelato no instituto que escolle, por falta de prazas pero tamén de medios económicos para desprazarse. Galego A situación do galego tamén estivo presente na mobilizacíon. Louzao denunciou que a situación da lingua propia de Galiza agrávase coa LOMCE -"porque a materia de Matemáticas, que o profesorado está obrigado a impartir en castelán, ten unha hora máis"- e o feito de que a Xunta segue sen cumprir a lexislación ao non avaliar o proceso de normalización lingüística no ensino. A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público está integrada pola AS-PG, CIG-Ensino, Erguer. Estudantes de Galiza, Federación Provincial de ANPA de Lugo (FAPACEL), Federación de ANPA de Compostela, Federación de ANPA da Costa da morte, Federación de ANPA de Ferrolterra (FEANPAS), Movemento Dezao en Defensa do Ensino Público, Sindicato de Estudantes, BNG, Galiza Nova e Federación de ANPA de Ponteareas (FANPO).


Summary: A obra de raíz surrealista de Maruxa Mallo inaugurou, hai agora 25 anos, o Centro Galego de Arte Contemporánea en Santiago de Compostela. O museo, instalado nun edificio deseñado polo arquitecto portugués Álvaro Siza, axiña virou en referente nacional da modernidade artística. A derradeira fin de semana de setembro celebra un cuarto de século con música, cinema ou danza.

O programa de conmemoracións iníciase a cuarta feira 26 de setembro cunha "conversa entre directores". Participarán catro das seis persoas que dirixiron a institución: Antón Pulido, Miguel Fernández-Cid, Miguel von Hafe e o actual, Santiago Olmo. A maiores, encabezaron o CGAC Gloria Moure -a súa saída foi abrupta- e Manuel Olveira -durante o perído que gobernou a Xunta, da que depende o centro, o bipartito de PSdeG e BNG. Ao día seginte, quinta feira 27 de setembro, haberá un percorrido pola intervención do artista Javier Riera no Parque de Bonaval. "A construción do edificio do CGAC realizouse en paralelo á transformación da antiga horta do convento de San Domingos de Bonaval nun parque", explica o museo, "Riera concibiu un breve paseo polo espazo á noitiña". Proxeccións de luz xeométrica sobre as árbores do lugar "crearán un instante escenográfico". Non será a única xornada en que se poderá ver a acción: haberá pases da quinta feira ao sábado 29 de setembro e os seguintes tres sábados de outubro. O espectáculo de danza Closer, da Thomas Noone Dance Company, despregarase na terraza do CGAC a sexta feira 28 de setembro ás oito do serán. "As súas obras cuestionan que somos e como manifestamos a nosa humanidade", sinala o museo. Ese mesmo día, ás dez da noite, Bombino, músico tuareg que fusiona blues, rock e músicas bereberes, ofrecerá un concerto. A fin de semana propiamente comezará o sábado 29 de setembro cun maratón de talleres entre as once da mañá e as sete da tarde. Centrados na creación plástica "para todos os públicos", os obradoiros non precisarán de inscrición previa e versarán sobre o estampado e serigrafía, sobre a cidade e a sostibilidade, e sobre a xeometría e os fractais presentes na natureza. O domingo 30 o Caspervek Trío porá música en directo á proxección do clásico O maquinista da Xeral (1926).


Summary: Entre Melide e Rianxo e na primeira fin de semana de xuño realizarase o encontro "A guerrilla e os campos de concentración" coa presenza de Quico, un dos últimos guerrilleiros vivos.

O III Seminario sobre a memoria que terá lugar entre Melide e Rianxo desde o día 1 de xuño achegarase á guerrilla e os campos de concentración. Alén das conferencias e mesas redondas, no encontro visitaranse os lugares nos que se instalaron campos de concentración franquistas. Francisco Martínez (Quico) relatará a súa experiencia e servirá como singular guía dalgunha das actividades das xornadas. Quico pertenceu á guerrilla de Manuel Girón que actuou entre Galiza e León ata 1951, data na que se exiliou a Franza. Especialistas e investigadores como Xaquín Yebra, Xesús Costa ou Xesús Santos participarán neste seminario organizado pola Nova Escola Galega e a asociación Barbantia. No programa inclúese unha viaxe até Rianxo pola ruta a través da que se realizaba o transporte de prisioneiros desde Padrón a San Pedro de Muros, ademais dun percorrido polos espazos de referencia dos prisioneiros do franquismo en Rianxo.


Summary: Este venres e sábado celébranse en Pontevedra as Xornadas por un Medio Rural Galego Vivo, que analizarán a súa situación dende distintas perspectivas: reforma da PAC, as políticas de emprego do rural, as políticas ambientais ou a xestión dos montes comunais. Ademais, constituirase unha Alianza de traballo entre ADEGA, CIG, FRUGA e as comunidades de montes.

O obxectivo das xornadas, organizadas por ADEGA, CIG, a FRUGA e a ORGACCMM (Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común), é ser un paso máis no establecemento de marcos unitarios en defensa do noso medio rural. Os debates e conferencias terán lugar en Pontevedra, este venres a partir das seis e media tarde, coa presentación das Xornadas e, sobre todo, o sábado, no local social da Comunidade de Montes Rega dos Agros de Combarro (Poio). Estas xornadas servirán, igualmente, para a constitución dunha Alianza por un Medio Rural Galego Vivo, entre os catro colectivos orgnizadores. "Cómpre poñer enriba da mesa que outra política para o medio rural é necesaria" En palabras de Xabier Bruña, responsable de ADEGA neste ámbito, "as xornadas xorden dunha situación de abandono do medio rural, que nos obriga a dar resposta". Bruña engade que "non hai unha única causa, son múltiples factores, pero o despoboamento do medio rural é consecuencia das políticas que están aplicando distintas administracións, dende á UE, o Estado e a Xunta. Por iso cómpre poñer enriba da mesa que outra política para o medio rural é necesaria". "O que se está facendo é deixar sen servizos a moitas zonas do país, só por un cálculo económico inmediato" Un abandono dende as administracións, un empeoramento nos servizos e un empobrecemento das súas actividades económicas (a poboación activa agraria descendeu nun 55% entre 1991 e 2001) que provocan un despoboamento progresivo, e a ausencias de persoas que xestionen e manexen o día a día dun espazo que representa o 80% do territorio galego. Segundo Bruña, "hai moitas liñas de intervención pública que afectan á xestión do territorio. O que se está facendo é deixar sen servizos a moitas zonas do país, só por un cálculo económico inmediato, porque ten un custe maior, sen ter en conta o seu impacto ambiental e outros factores. Por exemplo, estanse desmantelando escolas na zona rural, e a seguir marcha a xente, e coa xente o territorio queda abandonado e non ten quen o manexe. A medio prazo a administración ten que facerse cargo da xestión deses territorios. Vémolo, por exemplo, nos lumes que se producen nestas zonas, por mor do abandono". Bruña conclúe que "estas xornadas queren ser o punto de partida por un Medio Rural Galego Vivo. Ademais presentaranse experiancias doutros territorios que nos poden servir para poñer as bases para o futuro". Programa das xornadas O groso das xornadas terá lugar ao longo do sábado en Combarro. Ás dez da mañá Mar Pérez Fra, profesora da USC, ofrecerá a conferencia inaugural baixo o título Políticas de desenvolvemento rural. Ás once e media celebrarase unha mesa redonda titulada Un medio rural multifuncional e sustentable, na que participarán: Manuel Da Cal Vasques (Coordinador de FRUGA): A reforma da Politica Agraria Común no horizonte 2014-2020; Anxo Pérez Carballo (secretario confederal de Medio Ambiente da CIG): A xeración de emprego no medio rural; Xabier Bruña García (vogal de Medio Rural de ADEGA): A politica ambiental necesaria; e Xosé Carlos Morgade Martínez (vogal da xunta reitora da ORGACCMM): Os montes veciñais en mán común: xestión comunitaria dos recursos. Ás sete da tarde do sábado presentarase a Alianza polo Medio Rural Ás catro da tarde celebrarase unha nova mesa redonda, baixo o título de Diversas experiencias de desenvolvemento rural. Participarán Armando Carballo (Federaçao Nacional de Baldios - Portugal): Os baldios e o desenvolvemento das areas comunitarias; Álvaro Gómez Collado (avogado Futereland Consultores SLP): Xestión dos montes veciñais asturianos; Núria Llabrés (GOB Menorca): A custodia agraria como ferramenta de desenvolvemento rural; Ramón Martín Salvador (experto en Cooperativismo. Duruelo de la Sierra – Soria ): Madeira, transformación e cooperativismo; e Pilar Vispo (labrega de Camanzo, Vila de Cruces): Reconversión dun aproveitamento gandeiro tradicional, nun aproveitamento multifuncional e ecolóxico en Vila de Cruces. Ás sete da tarde presentarase a Alianza, coa intervención de (Virginia Rodríguez Álvarez, presidenta de ADEGA), Suso Seixo (secretario xeral da CIG), Xurxo Álvarez Pérez (presidente da FRUGA) e Xosé Alfredo Pereira (presidente da ORGACCMM). Programa das xornadas


Summary: Os xogadores da selección de Curdistán recoñécense "emocionados" polo partido de fútbol que este sábado disputarán contra Galiza. Falan de deporte, mais tamén de política, de emigración, de cultura.. E recoñecen que o fútbol é un campo máis para reivindicar a existencia do seu país. Ou sexa, o mesmo que @s galeg@s reclamarán en Pontevedra o sábado.

"Non coñecemos moito da Galiza, mais dos equipos de fútbol de aquí seriamos máis do Celta, por iso de que aos do Depor lles chaman turcos" (risas). Non levarán moito na Galiza, máis os xogadores da selección curda axiña lle colleron o tranganillo á retranca do país e ás leas futboleiras entre o norte e o sur de Galiza. Axuda, claro, que un dos xogadores curdos viva na Coruña e xogue con equipos como As Peñas e Ciudad Jardín. A trintena de persoas que compoñen a delegación do Kurdistán (17 delas, xogadores de fútbol) xa están na Galiza, para disputar este sábado, ás nove da noite, o partido de fútbol contra a selección galega. "Non coñecemos moito da Galiza, mais dos equipos de fútbol de aquí seriamos máis do Celta, por iso de que aos do Depor lles chaman turcos" (risas) Non son a selección oficial, "eles non puideron vir, xa sabes, as cousas por alí...", mais séntense como tal. "Somos curdos que estamos en Alemaña, Holanda, Bélxica... e xogamos en equipos de diferentes categorías". O feito de representar a Curdistán "énchenos de alegría. É un orgullo". De feito, apuntan, máis de 150 curdos emigrados en Europa quixeron xogar este partido. Como en todo, a primeira vez é especial "E que é a nosa primeira vez representando a Curdistán, e iso é algo que nos fai felices, representar o noso país. Non é só fútbol, é reivindicar a nosa existencia como pobo, a nosa cultura a nosa loita". E falan, entón, do seu país, sometido a varias ocupacións ("Iraq, Turquía, Siria, Irán") que vén sendo a mesma. A maioría dos xogadores proceden da parte do Curdistán ocupada por Turquía: "Até non hai tanto non podiamos, xa non digo aprender curdo nas escolas, senón nin falalo pola rúa". Máis de 150 xogadores curdos emigrados en Europa quixeron xogar este partido "Somos 45 millóns de curd@s, e seis millóns estamos emigrados en Europa", sinalan, relatando este feito como mostra do drama no que se atopa o seu país. Ao falarlles de que a emigración tamén é un mal endémico da Galiza, apuntan que "xa nolo dixeron, xa... pois semellámonos en moitas cousas, parece", e volven rir. Biji Sérok Apo Falan de política e piden que se recolla o seu sentir, que resumen nunha frase: Biji serok Apo (Viva o presidente Apo, alcume de Abdulá Ocalan, fundador do PKK condenado a cadea perpetua en Turquía). Moitos sinalan que do estado español só coñecían a loita de Euskal Herria, mais axiña amosan simpatía por Galiza, á que denominan país ou nación sen andar con miramentos. Din estar contentos e nótaselles. Reiteran o orgullo que é representar como selección o seu país. E na conversa saltan da política ao fútbol, mais sempre desde un prisma político: "No Curdistán somos moito do Barça. Ten unhas cores vivas na equipación e nós gostamos das cores vivas, como a da nosa bandeira". E rin, outra vez. Din que a maior parte dos curdos que xogan profesionalmente ao fútbol fano en equipos da liga turca, "non temos moita posibilidade de elixir. Non temos liga propia". Mais que o compromiso co seu país está presente en todos eles e en tod@s @s curd@s".


Summary: Só 5 das 20 áreas xeográficas do país teñen ingresos por riba da media mensual galega por fogar. A diferenza entre a que máis (A Coruña) e a que menos (Ourense Sur) está no 30%.

Galiza ten unha fenda interna, fenda que vai alargándose e que deuxa países distintos que deixan pegada en diferentes parámetros: poboacional, de idade e, tamén de ingresos. Así se recolle no mapa de ingresos medios mensuais por fogar de Galiza, que indica que só 5 das 20 áreas en que divide o noso territorio acadan ou superan esa media, outras 15 fican por baixo. Este indicador sitúa ese ingreso medio mensual por fogar nos 1.915 euros para Galiza. Só ás áreas que inclúen algunhas das principais cidades de Galiza e a súa contorna superan esa media. A saber: as áreas da Coruña, Santiago, Lugo, Pontevedra e Vigo. Móvense entre o máximo de 2.111 euros de media por fogar na área coruñesa (abrangue as comarcas da Coruña e Betanzos) e os 1.915 da de Pontevedra. Mais hai 20 áreas xeográficas que non acadan esa medias. Algunhas fican moi por baixo deses ingresos medios por fogar de Galiza, como son as de Ourense Sur (comarcas de Limia, Baixa Limia, Terra de Celanova, Verín e Viana). Aí eses ingresos son de 1.499 euros, un 30% inferiores aos da área da Coruña. Fenda no PIB Das 53 comarcas en que se divide Galiza só 11 teñen un produto interior bruto (PIB) por habitante que iguala ou supera a media do país. As 42 restantes fican por baixo dela. E cómpre lembrar que a riqueza por habitante en Galiza fica por baixo da media do Estado e moi por baixo da media da Unión Europea. Así pois, hai 42 comarcas galegas que, no que a PIB se refire, están descolgadas, con perigo de ficar desenganchada do evoluír do ámbito europeo.


Summary: O escándalo polo traslado de anciáns con demencia a un colexio electoral por parte de dirixentes do PP de Lugo, imputados pola Xustiza, reabre o debate sobre estas prácticas. Feijóo asegura non saber se é "correcto ou non" levar estas persoas a votar e AGE esixe a dimisión dun dos implicados, representante dos conservadores no consello de administración da CRTVG.

É un triste e vergoñento clásico dos procesos electorais en Galicia. Nas xornadas en que a cidadanía está chamada ás urnas diversos cargos políticos exercen o labor de transportistas de vontades para, polos medios máis diversos, achegar persoas de avanzada idade ata os colexios electorais. Aseguran estar facilitando a mobilidade a persoas que, libremente, desexan ir votar pero non poden facelo por cuestións de distancia ou impedimento físico -a propia Administración ten medios para estes casos-. No entanto, en máis dunha ocasión amosouse que, en realidade, estes traslados levan papeleta incorporada e deixan pouca marxe de manobra ás persoas que van votar. Isto, precisamente, é o que aconteceu en Lugo no día das eleccións autonómicas de 2012, cando un dirixente do PP local, José Luis Iravedra e varios militantes máis empurraron cadeiras de rodas de anciáns coas súas facultades mermadas ata un céntrico colexio electoral. O acontecido está agora ante a xustiza por supoñer un presunto delito electoral que, cando menos momentaneamente, está a rachar a lei do silencio sobre a carretaxe. Como informou este diario, a xuíza que instrúe o caso, iniciado a raíz dunha denuncia de AGE, ten claro que as persoas carrexadas, residentes do asilo das Hermanitas de los Ancianos Desamparados, "carecían de capacidade para comprender e decidir o sentido do seu voto" por padecer doenzas como o alzhéimer ou demencia, entre outras, segundo acreditan informes forenses do Instituto de Medicina Legal de Galicia. Os médicos, como recolleu El País, mesmo chegaron a certificar que algunhas destas persoas nin sequera son quen de lembrar que fosen votar e, moito menos, que opción política prefiren. Malia estas evidencias, que manteñen o escándalo nas páxinas dos medios de comunicación dende hai días, o PP prefire agardar para tomar medidas contra os seus membros imputados no caso. Os forenses acreditan que os anciáns non tiñan capacidade para decidir o seu voto Iravedra, actual membro do consello de administración da RTVG en representación do PP e membro da dirección do partido en Lugo -antes foi presidente provincial e tesoureiro do PPdeG- foi captado por un fotógrafo de La Voz de Galicia empurrando as cadeiras de rodas ata o colexio electoral. Dada a súa obvia participación nos feitos, asegurou ante a xuíza que o fixo porque as relixiosas que xestionan o asilo chamaron ao PP para pedir a súa colaboración no traslado. As monxas, pola contra, veñen de asegurar en declaración a Faro de Vigo que esa petición non se produciu e, ademais, que non teñen relación con Iravedra. Feijóo di non saber "se é correcto ou non" Neste escenario, tanto AGE -o seu deputado Ramón Vázquez presenciou e denunciou os feitos e Esquerda Unida exerce a acusación popular no proceso- como o resto de forzas da oposición ollan directamente cara a Alberto Núñez Feijóo para que, con independencia de que se confirme ou non o delito electoral que aprecia a xuíza instrutora, tome decisións ao respecto, a comezar pola saída de Iravedra da directiva dos medios de comunicación públicos. Esta esixencia chegou o pasado mércores á sesión de control do Parlamento a través da vicevoceira de Alternativa, Yolanda Díaz, que atopou unha irada resposta no presidente. Feijóo argumenta que non ten "competencias" sobre as monxas e di non saber se o acontecido "é correcto" Para Díaz feitos como este lembran ás actitudes "mafiosas" retratadas en filmes como O padriño, referencia á que o presidente retrucou asegurando que "o meu padriño era panadeiro dos Peares". Chanzas á marxe, Feijóo, como Iravedra, deita parte da responsabilidade nas monxas do asilo, sobre as que non ten "competencias" e, ademais, di non saber "se é correcto ou non levar a votar a unha mesa a persoas impedidas". Nesta liña, o xefe do Executivo tenta reverter as acusacións para proclamar que "se chegamos á conclusión de que unha persoa que non pode andar non pode ir votar, alá vostedes e o seu comportamento ético", repróchalle a AGE, coalición á que, como noutras ocasións, lle atribúe que "non cre na Xustiza, senón que axustiza", verbo que en galego unicamente significa "aplicar a pena de morte". EU esixe a destitución de Barreiro Mentres Feijóo avala a continuidade de Iravedra e pospón calquera decisión ata que haxa sentenza, Esquerda Unida coida que as imputacións deben estenderse ao presidente do PP lugués e voceiro do partido no Senado, José Manuel Barreiro. A xuízo de Vázquez o acontecido o 21 de outubro de 2012 non foi "algo improvisado", senón que forma parte dunha "trama electoral organizada para captar votos á marxe dos principios éticos e humanos", polo que Barreiro tamén debe responder e, ademais, agrega Yolanda Díaz, tería que abandonar o seu cargo, algo que o grupo da Izquierda Plural reclamará tamén nas Cortes. Pola banda de Feijóo a vicevoceira de AGE dubida se o presidente fai gala de "ignorancia ou incompetencia" pero "chega a causar preocupación" que o presidente, licenciado en Dereito, dubide da corrección destas condutas. O PP lugués: "Non imos admitir 'transiverxacións' interesadas" Mentres EU lembra que naquela xornada Iravedra actuaba en condición de apoderado electoral do PP e, polo tanto, a súa conduta é aínda máis grave, dende a dirección dos populares lucenses asegúrase, nun escueto comunicado, que non van "entrar en provocacións". "Queremos deixar claro que non temos nada que ocultar" e "non imos admitir transiverxacións interesadas", aseguran, nun contexto no que acusan a EU de "faltar á verdade" para "confundir á cidadanía". Nas declaracións xudiciais, abondan, "non se mencionou o nome do presidente do PP de Lugo nin de ningún outro representante do mesmo, non sendo certo por tanto, que houbese algún tipo de instrución por parte do PP de Lugo", din.


Summary: Esta nova fronte xudicial chega despois das medidas cautelares que os maxistrados aceptaron en parte, pero que permiten aplicar o ERE.

A sala do social do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) fixou para o vindeiro 3 de decembro o xuízo pola demanda contra o despedimento colectivo que Alcoa pretende aplicar na fábrica de aluminio de San Cibrao, en Cervo. As partes foron citadas ás 9:15 horas ao acto de conciliación e en caso de non haber acordo, o acto de xuízo comezará ás 9:30 horas, segundo informa o TSXG. A parte social presentou a pasada sexta feira esta demanda contra o expediente de regulación de emprego (ERE) de Alcoa, que, de executarse, afectaría 524 traballadores da planta de aluminio. Trátase dunha nova acción xudicial, posterior ás medidas cautelares que solicitou ante o TSXG e que foron aceptadas en parte, de modo que os maxistrados impiden á multinacional do aluminio que pare as cubas de electrolise, pero permítenlle levar adiante os despedimentos. Polo momento, o comité de empresa non ten constancia de que ningún empregado recibise a carta de despedimento, aínda que Alcoa defendeuesta cuarta feira que o despedimento colectivo que mantén presentado é "necesario" xa que a planta é "pouco competitiva". Tanto os sindicatos como os Gobernos estatale galego critican que existiu "mala fe" por parte da empresa na negociación deste despedimento colectivo. Pola súa banda, a firma asegura que actuou "de boa fe" e "conforme" ás normas. Previamente ao revés das cautelares, que Alcoa recorreu, un laudo arbitral resolveu tamén a favor do cadro ao manter os servizos mínimos acordados na folga indefinida.


Summary: María Lopo (Vigo, 1967) é unha desas persoas que acurtan a distancia entre as culturas. Tradutora do bretón, así como artífice dunha serie de artigos e iniciativas para o coñecemento mutuo deste país e a Galiza, tamén destacou na tradución de textos en francés ao galego. Porén, pode que nos últimos anos sexa máis coñecida como investigadora e divulgadora da figura de María Casares, da que editou a correspondencia Cartas no exilio (Baía Ensaio, 2008) e o ensaio O tempo das mareas. María Casares e Galicia (CCG, 2016, con reedición actualizada este ano), así como a nova versión, con prólogo e notas, de Residente privilegiada (Renacimiento, 2022), tradución española das memorias da actriz, que estaban esgotadas das librarías. Dedicou tamén a esta figura a obra teatral O meu nome é María Casares (Ediciós do Castro, 2007) e este ano, centenario do seu nacemento, comisariou a exposición 'María Casares, actriz Océano', que pode verse até o 25 de xullo no Quiosco Alfonso da cidade da Coruña.

—Que poden atopar as persoas que se acheguen a 'María Casares, actriz Océano'?A exposición é un percorrido cronolóxico pola vida e a obra da actriz galega exiliada, a través de obxectos, documentos e imaxes orixinais. A idea matriz foi a de homenaxear a súa figura no lugar onde naceu, e a través dela tamén lembrar o exilio republicano que ela sempre representou con orgullo. A maioría das pezas expóñense por vez primeira nesta mostra e nela colaboraron con ilusión unha trintena de prestadores internacionais, institucionais e privados. Isto dá idea da dificultade de recompoñer e honrar, aínda a día de hoxe, a memoria deste exilio. —Ademais desta colección inédita de obxectos da actriz, a exposición acolle outras iniciativas para seguir divulgando a actriz.Si, no marco da mostra realízanse diversas actividades para achegar a súa figura á sociedade, como as lecturas públicas gravadas ao vivo de Residente privilexiada por parte de actrices galegas, que foron organizadas pola Asociación de Actores e Actrices de Galicia e o Concello da Coruña e nas que eu mesma colaboro. Teñen lugar os martes destes mes de xullo e a idea é editalas para crear un podcast que poida ser compartido na rede. —A actriz abandona o país antes de facer catorce anos seguindo o exilio do seu pai, Santiago Casares. Cal foi a súa relación coa cidade da Coruña e coa Galiza?María Casares escribe nas súas memorias que Galiza e A Coruña constitúen o lugar interior de onde tirar a forza para a súa vida e a súa creación. En realidade, estes espazos debuxan o paraíso perdido da infancia, un lugar íntimo que lle pertenceu antes do exilio e que probabelmente tan só existise xa nela e nas súas lembranzas. Este é un sentimento de perda que entenden ben as persoas desprazadas, un colectivo no que ela sempre se reivindicou. —A actriz é unha figura complexa da que fomos sabendo cousas pouco a pouco. Que representa e que podemos recuperar dela para a nosa actualidade?María Casares é unha creadora imprescindíbel na cultura europea do século XX; a súa arte interpretativa renovou as linguaxes teatrais francesas e a súa escritura ten unha calidade literaria incontestábel. A través da recuperación da súa obra estamos reivindicando non só a figura dunha muller libre senón tamén, como dixen, a memoria viva do noso exilio. —Vemos como estes anos apareceron moitas obras sobre ela, un interese e recoñecemento que se cadra non tivo en vida. Estamos dialogando coa sombra de María Casares?A sombra de María Casares tan só pode ser luminosa. Eu, persoalmente, non creo en mitos ou modelos, pero si penso que os referentes son necesarios, e recuperar a liberdade, a calidade, a valentía e o antifascismo que ela encarna desde a creación galega máis diversa tan só pode enriquecer o noso presente, e contribuír a entender mellor o noso pasado.


Summary: Home de Pablo Iglesias, era partidario de tender pontes con Errejón, isto é, de non competir nas autonómicas madrileñas co tándem formado polo cofundador de Podemos e Manuela Carmena. Nisto discrepaba con Pablo Iglesias.

Ramón Espinar, na súa condición de secretario xeral de Podemos Madrid, era o encargado de montar unha candidatura alternativa á que vai encabezar Íñigo Errejón. Non o fará porque esta sexta feira acaba de renunciar a todos os seus cargos orgánicos e institucionais —senador e portavoz da organización no Parlamento autonómico—, un auténtico golpe de efecto que leva a formación morada a unha situación límite. "Cando non tes marxe para dirixir e non partillas o rumbo, teste que ir", declarou o dirixente demisionario a eldiario.es. Fontes consultadas por El País alegan, por súa parte, que "Espinar se vai porque non quere pór a competir o partido con Errejón". Acabo de presentar mi dimisión en los órganos de Podemos. Muchas gracias por todo. pic.twitter.com/nrWmuzHbhj— Ramón Espinar (@RamonEspinar) 25 de xaneiro de 2019 A saída de escena de Espinar complica moito a vida a Iglesias e mostra como un importante sector de adeptos ao líder morado pensa que é un erro estratéxico conducir a organización a un confronto co dueto Errejón-Carmena.


Summary: Dar a coñecer o labor que desenvolveron as Irmandades da Fala en Compostela. Este é o principal obxectivo das completas xornadas que organiza a Agrupación Cultural O Galo, en colaboración coa Deputación da Coruña, a Universidade de Santiago de Compostela, a Mesa pola Normalización Lingüística e Erguer, durante o 13,14 e 22 de outubro e do 21 ao 25 de novembro na facultade de Filosofía da USC.

A Agrupación Cultural O Galo deu a coñecer na mañá desta quinta feira as xornadas "As Irmandades da Fala en Compostela", que decorrerán o 13, 14 e 22 de outubro e mais o 21, 22, 23, 24 e 25 de novembro na Facultade de Filosofía da USC (Praza de Mazarelos). En rolda de prensa, Marcos Maceira, vogal do Galo e presidente da Mesa, explicou que a asociación cultural considera unha obriga "non deixar ao esquecemento o feito de que só dez días após a constitución das Irmandades na Coruña, Porteiro Garea fundaba a sección das Irmandades en Compostela". "Consideramos que no seu centenario é importante dar a coñecer que en Compostela residiron e desenvolveron un labor significativo boa parte dos membros máis sobranceiros das Irmandades da Fala", salientou Maceira, responsábel da Dirección das xornadas. Así, lembrou que ás Irmandades pertenceron "os máis importantes poetas das décadas vinte e trinta, o iniciador da industria editorial na Galiza, Ánxel Casal, profesorado da USC que formou varias xeracións e persoas destacadas a nivel sindical e político". Maceira: "As Irmandades ergueron Santiago como símbolo de Galiza, e a cidade parece en moitas das súas creacións" O vogal do Galo tamén salientou a presenza da sección feminina das Irmandades, da que fixeron parte María Miramontes e Olimpia Valencia, entre moitas outras mulleres. E fixo fincapé en que "as Irmandades ergueron Santiago como símbolo de Galiza, e a cidade aparece en moitas das súas creacións". Maceira puxo de manifesto que o obxectivo das xornadas pasa por "divulgar o seu legado en todas as vertentes" e por "contribuír a crear conciencia nacional e construír un país, Galiza". Xornadas de balde Foi Isabelle Kerdudo, responsábel da Coordinación e Secretaría das xornadas, quen explicou que a inscrición é de balde e que se expedirá un certificado para quen asista, cando menos, ao 80% das actividades. Para se inscribir (é posíbel asistir a todas as actividades, a unha soa ou a algunhas), é necesario facelo a través da web irmandadesdafala.wordpress.com. Kerdudo expuxo as temáticas das investigacións que se darán a coñecer nas xornadas. Unhas temáticas que abranguen desde a política e o eido sindical ao agro, poesía, prensa, teatro, feminismo, ao papel da editorial Nós ou á estética dos artistas como Camilo Díaz e Francisco Asorey... Salientou, ademais, o roteiro que terá lugar o 22 de outubro polos lugares de Compostela onde moraron ou realizaron actividades membros da Fala. Entre as persoas relatoras das xornadas atópanse Emilio Xosé Insua, Pilar García Negro, Francisco Rodríguez, Laura Tato, Xusto Beramendi, Rosa Aneiros, Encarna Otero, Teresa López Fernández ou Miguel Anxo Seixas. O programa completo pode consultarse nesta ligazón. Patrocinadas pola Deputación da Coruña, colaboran nas xornadas a USC, a Mesa e Erguer.


Summary: O transporte urbano público ten hoxe un millón menos de persoas usuarias que ao remate de 2019, antes da irrupción da pandemia no país.

As persoas viaxeiras transportadas por autobús urbano na Galiza aumentaron 29,8% en novembro de 2021 a respecto do mesmo mes do ano anterior, cun total de 4,362 millóns de usuarios e usuarias. De xaneiro a novembro de 2021, o transporte urbano en autobús medrou no país 16,4% de media, segundo informou esta quinta feira o Instituto Nacional de Estatística (INE). No conxunto do Estado español incrementáronse os usuarios de autobús 48,4% na variación interanual o pasado mes de novembro. Todos os territorios presentan taxas anuais positivas no transporte por autobús. As maiores subidas danse na Rexión de Murcia (91,8%), Asturies (75,7%) e Andalucía (63,5%). Pola súa parte, Canarias (16,9%), Euskadi (26,7%) e Galiza (29,8%) rexistran os menores incrementos en autobús. Lonxe das cifras prepandemia Se ben a repunta no número de persoas usuarias do transporte urbano permitiu o pasado ano superar con creces as cifras de 2020, hoxe o autobús segue a ser menos utilizado que antes da pandemia. Así, en novembro de 2019 houbo 5,533 millóns de persoas viaxeiras no transporte público da Galiza. Aliás, a excepción de 2020 e 2021, condicionados pola irrupción da pandemia, o país non baixara dos cinco millóns de usuarios e usuarias de autobús urbano en toda a serie histórica do INE, con datos desde 2012.


Summary: Os celestes perden en Ipurúa nun partido marcado polas rotacións e pola polémica arbitraxe.

Quen fose Ipurúa ver a equipa que baixo a batura de Berizzo medrou, aprendeu e desenvolve un fútbol de gosto non atoparía ese Celta, senón outro indolente, desaparecido no campo e sen moito que dicir. Os celestes caeron perante o Eibar no minuto 9, cando Fran Rico meteu para os vascos o único gol do partido. O resto do encontro, agás a recta final onde o Celta se activou e tentou evitar a derrota, foi da cor armera. O Eibar saíu enchufado, confiado e sabendo claramente cal é a súa aposta e a que quere xogar. O Celta deste sábado careceu deses tres elementos. As rotacións de Berizzo, consciente da súa necesidade nun calendario de exixencia para os celestes en varias competicións, non callaron. O Celta de Ipurúa non foi o Celta de Berizzo, semellaba outra cousa. Nin control da bola, nin visión do xogo. Na segunda metade quixo enchufarse ao partido e protagonizou algunhas aproximacións, mais en termos xerais o Eibar tiña o mando. Certo é que a arbitraxe non estivo exenta de polémica. Os visitantes reclamaron dous penaltis, sobre Pione Sisto e Bondonga. Por non falar da escalada de cartóns que o árbitro protagonizou cos celestes, co punto máximo nas expulsións de Sergio (que se atopaba no banco) e Hugo Mallo, este por lle chamar "sinvergonza". O Celta anunciou nun comunicado que vai recorrer os cartóns e nega que Mallo chamase "sinvergonza" ao colexiado. Agora, a peparar o encontro desta quinta feira co Standar de Liége, onde o Celta se xoga pasar á seguinte fase europea. Quizás nese partido tivesen os celestes a cabeza este sábado no canto de tela en Eibar. E pagárono. Ficha Eibar (1): Riesgo, Arbilla, Ramis (Gálvez, min.83), Lejeune, Luna, Inui (Peña, min.63), Rico, D. García, P. León (Escalante, min.71), Adrián e Enrich 0Celta (0): Rubén, Hugo Mallo, Roncaglia, Fontás, Sergi Gómez, Planas (Guidetti, min.75), Señé (Sisto, min.67), Radoja, Wass Pablo Hernández, min.53), Bongonda e Rossi Goles: 1-0, min.9: Fran Rico Árbitro: Munuera Montero, do comité andaluz. Expulsou con vermello directo Hugo Mallo e Sergio no banco) e amonestou Bongonda, Roncaglia, Pablo Hernández, Rubén, Ramis


Summary: O Pleno aprobou 5 mocións, e a Autoridade Portuaria vén de confirmar que vai rematar as obras de mellora da estrada ao Faro

Poucas pezas históricas volven unha vez que marcharon. Vivímolo unha e outra vez coas pezas atopados nos nosos fondos mariños. Desta volta, os canóns do Castelo do Soberano, marcharon para ser restaurados, e volveron, e xa están instalados no xardín diante d'O Percebe, en pleno paseo marítimo. Nova vida para estes bens considerados dun alto valor patrimonial e que antes se atopaban resgardados no almacén municipal. A empresa encargada da restauración fixo un traballo de documentación e fotografiado dos canóns para coñecer con exactitude o seu estado de conservación e, posteriormente, poder elaborar unha proposta de intervención coas actuacións necesarias para restaurar os canóns que foi aprobada pola Dirección Xeral de Patrimonio antes de comezar a traballar.No proxecto estaba incluído o seu estado orixinal e as actuacións a seguir para recuperalo completamente, que foron: limpeza dos canóns para eliminar a sucidade e a corrosión do ferro, aplicación dun tratamento para quitar a sal e, por último, consolidalos e protexelos para que non se deterioren. O obxectivo é que, proximamente, poidan restaurarse os outros canóns restantes pero actualmente por motivos económicos non é posible realizar a actuación ao completo xa que o Concello fíxose cargo en solitario do financiamento dos traballos. Pleno O pleno do venres serviu para aprobar os seguintes puntos: Aprobación definitiva do Estudo de Detalle para reaxuste de aliñacións no cuarteirón existente entre a Rúa da Rampa e o Paseo Marítimo de Camelle. Aprobado por unanimidade. Aprobación de proxecto de obra de "Reurbanización das Rúa Ramón Noguera e Irmáns Fernández e ordenación do encontro coa Avda. da Coruña" e solicitude de subvención á Deputación Provincial. Aprobado por unanimidade. probación da adhesión do Concello de Camariñas ao Convenio entre a Xunta de Galicia e a Fegamp para articular a encomenda de xestión á Xunta de Galicia para atramitación dos procedementos sancionadores por incumprimento das medidas Covid-19. Aprobado cos votos a favor de PSOE e PP e a abstención do BNG. Na quenda das mocións, a Moción do grupo municipal do BNG sobre as peaxes das autovías galegas foi probada por unanimidade. E a tamén presentada polo BNG en defensa dun modelo de enerxía eólica sustentable, xusta e galega fronte ao espolio e a depredación. Aprobada cos votos a favor de PSOE e BNG e en contra do PP. Faro Vilán Así mesmo, a Autoridade Portuaria vén de comunicar ao Concello a súa intención de rematar o proxecto de reparación da vía do Faro Vilán. Ademais, cando rematen as obras, se firme un convenio de cesión polo que o Concello asumirá a titularidade da vía.


Summary: Creo que sobran as razóns para a Folga Xeral deste 29M, e que se poderían resumir en protestar contra a esclavista reforma laboral do Goberno que quere estimular a economía abaratando o despedimento e desprotexendo aos traballadores para que o poder empresarial e os mercados campen libremente. O motivo deste artigo non é ese, senón difundir outro tipo de protesta, que debe complementar ao parón laboral: trátase dunha folga de consumo, un tipo de protesta que todas podemos facer (traballadores, estudantes, xubilados...) dende as nosas casas e que tan só require un pouco de planificación e coherencia

Creo que sobran as razóns para a Folga Xeral deste 29M, e que se poderían resumir en protestar contra a esclavista reforma laboral do Goberno que quere estimular a economía abaratando o despedimento e desprotexendo aos traballadores para que o poder empresarial e os mercados campen libremente. O motivo deste artigo non é ese, senón difundir outro tipo de protesta, que debe complementar ao parón laboral: trátase dunha FOLGA DE CONSUMO, un tipo de protesta que TODOS/ÁS podemos facer (traballadores, estudantes, xubilados...) dende as nosas casas e que tan só require un pouco de planificación e coherencia. Para incidir negativamente na economía do país durante ese período de 24 horas, hai que reducir ata o mínimo as nosas compras e gastos. Ambas protestas son inherentes: non se pode facer unha folga xeral e mercar bens ou servizos, ou ir de cañas ao rematar as manifestacións, pois o éxito dunha folga deste tipo, que paraliza ao país, e ter un impacto reseñable no conxunto da economía. Non é un día festivo no que poder disfrutar do noso tempo libre; este tipo de medidas de presión e loita son moi contundentes se se fan de forma responsable e organizada Non é un día festivo no que poder disfrutar do noso tempo libre; este tipo de medidas de presión e loita son moi contundentes se se fan de forma responsable e organizada, pois poden poñer en xaque a Gobernos e empresas, e neste aspecto todos debemos facer pedagoxía, pois os cidadáns non son conscientes da gravidade e da importancia deste tipo de folgas. Que ninguén leve as mans á cabeza nin diga que é irresponsable tal como están as cousas, pois un país sobrevive a 24 horas de folga e parón económico, pero non aos séculos de abusos que consagra a reforma, e que tardarán décadas en volver ser recuperados (se hai sorte). Permitídeme que apunte algunhas indicacións de carácter moi xeral: 1.- Reduce a cantidade de enerxía consumida na casa: pouca TV, non enchufes o PC, acende poucas luces... 2.- Non compres nin vaias comer fóra, abastécete os días anteriores, como calquera sábado ou tira da despensa ou o conxelador. Tamén deben evitarse o a compra de gasolina e tabaco nese periodo. 3.- Non acudas a bares, teatros ou lugares de ocio. Estamos en loita, non de vacacións. 4.- Usa as redes sociais para expresar o teu apoio á folga, pero coherentemente: se enviamos mensaxes políticas e as enchemos de reivindicacións e protesta presionamos máis. 5. -Evita na medida do posible o consumo telefónico, o envío de mercadorías, contratar novos servizos... 6.- Obviamente, non acudir ás entidades bancarias nin aos caixeiros. A máis importante de todas estas medidas é acudir ás manifestacións convocadas Aínda que a máis importante de todas estas medidas é ACUDIR ÁS MANIFESTACIÓNS convocadas, pois dependendo do número de apoios e concentrados, a folga será un éxito da clase traballadora ou un fracaso que o Goberno e o sistema manipularán para seguir asfixiándonos.


Summary: O encontro decorre esta fin de semana en Compostela baixo o lema 'Unha marea azul e vermella'. Un total de 171 candidat@s apreséntanse para a Coordinadora Nacional. A militancia optou porque esa elección se faga por listas abertas. Un debate non exento de discusión sobre se debían ser listas abetras 'puras' ou con 'corrección'

O propio Xosé Manuel Beiras afirmaba esta semana na entrevista con Sermos Galiza: "Durante este período Anova adicou moito tempo a falar de si propia. É necesario que agora se catapulte no traballo social". Esta I Asemblea Nacional que esta fin de semana ten lugar en Compostela procura, en certa medida, artellar, organizar e expandir unha aposta organizativa que até o de agora aínda tiña pendente interrogantes. A asemblea, o lema é 'Unha marea azul e vermella', arrincou este sábado ben cediño coas acreditacións de asistentes e desenvolverase até a tarde do domingo, cun discurso do portavoz nacional electo que porá o ramo ao encontro. Ao longo destes dous días: debate, convivencia, análises, votacións... A clarificación ideolóxica ou a política de alianzas serán algunhas das cuestións a debate nunha organización que naceu da converxencia de achegas diferentes e variadas: Encontro Irmandiño, Movemento pola Base, a FPG. E @s independentes. Agora procuraríase, como recoñecía un militante, "organizar e expandir este outro nacionalismo posíbel" que entende que significa e representa Anova. "Non excluínte" Anova mantén a súa aposta nos textos a debate por unha fronte ampla "no ámbito do nacionalismo e da esquerda non excluínte", así como as apelacións a traballar por unha "quebra democrática" que conleve un "proceso constituínte galego" Nos textos valórase de forma moi positiva a aposta en AGE, Alternativa Galega de Esquerdas, á que se ve como unha ferramenta acaída ao momento actual. Mais a política de alianzas non se restrinxe, nen moito menos, a EU. É a xeometría variábel da que ten falado Beiras en máis dunha ocasión (socios diferentes segundo a natureza da cita coas urnas). Hai 171 candidat@s presentad@s que optan aos 75 postos da Coordinadora Nacional. 55 deses candidat@s optan á reelección, pois xa forman parte dese organismo. Anova di ter arredor de 1.500 militantes. Decisións Entre as decisións adoptadas nesta primeira xornada estivo a aprobación de que a elección para a CN farase en listas abertas con corrección de número. É dicir cada militante poderá marcar unha cantidad máxima de 36 persoas para elexer á CN e @s 75 máis votad@s pasarán formar parte deste órgano. Os e as asistentes á #IANova (HT da asemblea) tamén aprobaron a carta financeira de Anova. E tamén foi aprobado o Informe de Xestión, defendido por Antonio Araúxo, coordinador nacional