Summary: A comunidade caboverdiana reside nesta localidade mariñá desde a década dos '70. Unha tese doutoral desmente a idea de que Burela é un exemplo de integración social.

Galiza non é un territorio grande receptor de inmigración porén, si conta cunha das comunidades migrantes máis antigas do conxunto do Estado español. Atópase na localidade de Burela, provén de Cabo Verde e foi presentada tradicionalmente --quer polas institucións, quer pola imprensa-- como un paradigma ou modelo de integración social. A tese desmente a idea promovida desde as administracións e a imprensa de que Burela foi un exemplo de integración social coa comunidade caboverdiana A antropóloga Luzía Oca desmente esta tese no seu estudo 'Caboverdianas en Burela (1978/2008): migración, relacións de xénero e intervención social'. Chegaron por primeira vez á Mariña lucense entre 1973 e 1977. Viñan para traballar na construción da Alúmina e deron na Galiza durante o seu traxecto desde Portugal cara a Franza. Cando remataron a obra tiveron que marchar pois non lles deixaron entrar a facer parte do cadro de persoal de Alcoa. No entanto, un pequeno grupo de homes e "apenas 3 ou 4 mulleres" decidiron quedar e embarcarse na frota do bonito. Corría xa o ano 1978. "Era un grupo principalmente masculino e pouco numeroso", sinala en conversa con Sermos Galiza Luzía Oca. "A partir de aí comezan a chegar máis persoas desde Portugal, había traballo" e unha pequena comunidade "aséntase arredor da pesca de altura", acrecenta. "Até 2004-2005 foi o único nicho de traballo". Discriminación Coa adhesión do Estado español na Comunidade Europea e a implementación da Política Pesqueira Común (PPC) ábrese unha crise no sector e "entre 1993 e 1999 marchan por volta de 100 persoas". O sistema muda cara á unha "pesca capitalista", industrial, falta traballo e os salarios minguan. Porén, comezan a chegar as mulleres e a naceren crianzas na comunidade que queda. Os homes traballan na pesca, as mulleres na hostelaría ou en servizos domésticos A "discriminación" padecida noutrora polos homes, aos que lles fora negada a entrada en Alcoa, segundo explica Luzia Oca, reprodúcese despois coas mulleres caboverdianas ás que o Estado español coida "dependentes do home" nos procesos de re-unificación familiar o que lles impide o acceso ao traballo regularizado. Abócaas así á economía somerxía e a "sectores feminizados" como a hostelaría, o coidado de persoas dependentes e en menor medida nalgún sector agrario. Na actualidade a comunidade caboverdiana asentada en Burela sitúase por volta das 500 persoas entre as que se atopan moitas nadas xa na Galiza. Porén, malia ter sido presentado como un modelo de integración social, Luzia Oca asegura que existe "discriminación" pois, afirma de maneira taxativa, "a integración é algo máis que vivir nun sitio e que non che dean de hostias por ser negro". "A integración é algo máis que vivir nun sitio e que non che dean de hostias por ser negro" Un dos indicadores de que a integración da comunidade caboverdiana en Burela non é tal é que "case non hai parellas mixtas" mais tamén o "fracaso escolar" das crianzas ou o feito de "só traballar nun sector" económico, quer a pesca, quer a hostelaría ou os servizos domésticos. BogAvante, traballar desde dentro "Nunca houbo intervención" por parte das administracións públicas, asegura. Apenas un proxecto posto en andamento Rede Galega de Loita contra a Pobreza e a Exclusion Social (Regal) baixo o nome de BogAvante que se desenvolveu entre 1998 e 2000. Un proxecto de integración "multidimensional" con perspectiva de xénero pois as mulleres caboverdianas de Burela tiñan un elemento diferenciador a respeito doutras comunidades migrantes. O feito de estaren os homes embarcados na frota de altura tornounas nunha chave para a propia comunidade. Algo co que o desemprego rematou. Cando rematou o proxecto as administracións volveron ao "asistencialismo" Porén, a partir da década de 2000, rematado o proxecto, "abandonouse a intervención desde dentro" e as administracións instaláronse no "asistencialismo". "Nunca se atendeu as necesidades da comunidade", afirma, "non é que exista unha exclusión flagrante mais [a comunidade] está fechada en si propia". As políticas desenvolvidas, asegura desde unha perspectiva xeral, "empurraron a xente aos ghettos" e no caso de Burela esté é "relacional". Para rachar con iso desde BogAvante "demos a coñecer Cabo Verde" através da súa cultura, gastronomía, música... "Tentamos abrir ese mundo, que coñecesen que comen, como falan" pois "en Burela non se coñecía nada". A identidade cultural, subliña Oca, "non se pode disociar do social e moito menos dos dereitos" pois constitúe, di, "unha ferramenta para a integración". Luzía Oca advirte dun ghetto "relacional" ao que se viu empurrada a comunidade caboverdiana A escola Mais non a única. A escola é "a principal vía de mobilidade social ascendente", apunta. As primeiras persoas da comunidade caboverdiana burelá que chegaron á universidade fixérono "a partir de 2004" e fixeran parte do proxecto BogAvante. "Tiñan problemas de identidade" cando comezaron a iniciativa, sinala, agora "hai un grupo de adolescentes que non se relaciona con brancos", teñen os seus espazos "bares, grupos de amizades. "Hai xente que de maneira individual se deixa a pel na escola" na procura da integración social, porén, "o sistema falla", denuncia. Actualmente, o abandono escolar aos 16 anos é algo habitual entre a comunidade caboverdiana, as mozas insírense laboralmente no sector servizos e os mozos no mar. Aliás, subliña, "hai moitos ni-nis" (nen estudan, nen traballan). O estourido da crise mudou tamén as dinámicas internas da comunidade. A pesca vai a peor, os salarios caen e o paro devolve á casa os homes embarcados. Re-instalouse o "sistema sexo-xénero" e "o perfil familiar mudou" re-abrindo o modelo de masculinidade patriarcal ao tempo que aumentan os casos de "violencia machista". A tese de Luzía Oca evidencia que o modelo de Burela non é exemplo de integración. "Hai que asumir a diversidade" a inclusión social, di, "é un camiño de dúas vías".


Summary: 'The New York Times' pregunta científicos e epidemiólogos sobre o risco de contaxio de coronavirus en actividades cotiás ou relativamente habituais.

The New York Times preguntou a 700 científicos e epidemiólogos de Estados Unidos sobre as posibilidades e risco de copntaxio por Covid en actividades cotiás ou relativamente habituais, tal e como recolle Nació Digital. Neste contexto, a metade deses 700 expertos consultados di que non cambiarán o seu comportamento actual (coas precaucións que se deben tomar neste momento) até que no mínimo 70% da poboación se vacine. Pola contra, 30% di estar disposto a facer algúns cambios, iso si, unha vez que eles mesmos estean vacinados. E cal consideran eses expertos as actividades máis perigosas para contraer o virus do coronavirus?: Pois sinalan as de xantar no interior dun restaurante, ir a unha voda ou funeral, e ir ao teatro, unha actividade deportiva ou un concerto. A metade di que non cambiarán o seu comportamento actual (coas precaucións que se deben tomar neste momento) até que no mínimo 70% da poboación se vacine Por outra banda, os que implican menos risco son: ir traer unha carta (75%), ir de viaxe ao aire libre con amigos (72%) e facer un pedido persoalmente no supermercado ou na farmacia (46%). "Os epidemiólogos son un grupo moi cauto", indica o diario estadounidense. A maioría manifesta que incluso con vacinas, moitas actividades tardarán un ano ou máis en poder realizarse con total seguridade. Algúns, máis pesimistas. van máis alá e consideran que a súa vida nunca será a mesma que antes.


Summary: Unha espiral de bolos de granito con versos gravados a ferro. Eis o Xardín das Pedras que Falan, a iniciativa do escritor Suso de Toro asumida polo Concello de Compostela e mais a universidade para crear "un lugar de devoción polas palabras".

Na parte de atrás de Fonseca, a escasos cen metros da Praza do Obradoiro, existe un pequeno xardín. Usualmente estaba pechado. Agora acollerá este monumento que, en palabras de De Toro, quere celebrar "a cidade" e a súa relación coa literatura. "É unha espiral de pedras que irá crecendo e desenvolvéndose", explica. E en cada unha desas pedras, poemas. Os tres primeiros, de Luz Pozo Garza (Viveiro, 1922), Seamus Heaney (Derry, 1939 – Dublín, 2013) e Rosalía de Castro (Compostela, 1837 – Padrón, 1885). O proxecto dispara en Suso de Toro innúmeras asociacións, vínculos, reflexións. "É literatura para ler alí", di, "hai que peregrinar para poder lela, na cidade de Rosalía, de Valle-Inclán e das cantigas, nunha cidade literaria e simbólica". Aínda que o plan é empregar textos inéditos, escritos a pé feito para o Xardín, na apertura hai excepcións: Rosalía de Castro e Heaney. "Se queremos construír un lugar de veneración polas palabras en Compostela, debemos ter en conta Rosalía", comenta, "e o caso de Heaney é porque eu consultara a idea con el. Estaba de acordo en participar. Pero morreu antes de vela realizada". De Toro contactou coa familia, que escolleu o fragmento gravado en Fonseca: "The dotted line my father's ashplant made / On Sandymount Strand / Is something else tide won't wash away" ["A liña que trazou meu pai co seu caxato / en Sandymount Strand / é algo que a marea non dará borrado"]. A súa viúva, Marie Heaney, asistiu ao acto de apertura. "A literatura pretende duración, transcender o tempo vital. A posteridade é unha preocupación do escritor e o Xardín das Pedras que Falan enlaza con esas cuestións", engade. "Son pedra faladoira. / Deixo palabras na tribo. / Luz, Amor. / Vida. Morte", escribe Pozo Garza. Con deseño de Pepe Barro, a intervención medrará con tres novas achegas antes de fin de ano. A primeira, de Antonio Gamoneda (Oviedo, 1931). Nota: imaxe da pedra cos versos de Rosalía de Castro: "Dende aquí vexo un camiño / que non sei a donde vai; / polo mismo que n'o sei / quixera o poder andar".


Summary: A Concellaría de Igualdade de Ribadeo impulsa, en colaboración coa comunidade escolar, o proxecto 'Eu Quero Ser Coma', que promove a igualdade nas aulas desde a infancia e visibiliza as mulleres e os seus logros ao longo da historia.

Facendo súa a premisa de que "aquilo que non se nomea non existe", a Concellaría de Igualdade e o Centro de Información á Muller (CIM) de Ribadeo teñen en marcha o proxecto "Eu quero ser coma", unha iniciativa que se desenvolve coa comunidade escolar máis cativa, co obxectivo de visibilizar as mulleres e os seus logros, acabar co silencio e devolverlles o seu papel protagonista na historia. Nos últimos días, alumnado de Infantil e Primaria dos colexios Gregorio Sanz e Sagrado Corazón de Xesús participou no que se denomina "viaxes no tempo", que se organizan dentro do proxecto grazas á colaboración da clase de coeducación do IES Dionisio Gamallo, catro profesoras do centro e dúas voluntarias do grupo de teatro de Ribadeo, que asumiron os papeis desas mulleres do mundo da música, a pintura, a ciencia, a literatura ou o deporte. "Son historias contadas de primeira man polas súas protagonistas, que aínda hoxe son recordadas polo seu papel na historia, malia que nun primeiro momento a maioría sufriron moitas trabas para poder chegar onde chegaron, pola condición de ser mulleres", inciden desde o CIM de Ribadeo. Os 38 nomes seleccionados son froito dun proceso de investigación por parte das entidades impulsoras que deu pé á creación de recursos didácticos arredor destas mulleres. A cifra, indican as organizadoras, responde ao número de aulas de Infantill e Primaria dos colexios nos que se realiza a actividade, e a elección ten un porqué: cada clase participante tivo a oportunidade de coñecer a biografía de dúas destas mulleres e elixir nas últimas semanas, vía votación, cal dos seus nomes levará a súa aula. Mulleres ribadenses e máis Eses nomes recordan veciñas da propia vila de Ribadeo, caso de Manuela Barreiro, a primeira galega en obter un título universitario, a atleta Ana María Ferradás ou o grupo feminino de gaitas Meniñas da Saudade. Tamén as hai procedentes da Mariña como Maruxa Mallo, galegas relevantes como Antonia Ferrín, a primeira astrónoma do país, e figuras internacionais, desde a rapeira e activista afgana Sonita Alizadeh até a cantante chilena Violeta Parra. As súas caras son coñecidas xa polas nenas e nenos participantes neste proxecto, a través da exposición que se pode ver até o día 14 na Escola Municipal de Música e Danza, obra do alumnado de 3º e 4º da ESO de Educación Plástica, Visual e Audiovisual do IES Dionisio Gamallo. "Queremos promover a igualdade entre as nenas e os nenos, entre as rapazas e o rapaces, sacando á luz referentes femininos, modelos de mulleres nos que elas se poidan ver reflectidas e inspiradas e, ao tempo, que os nenos perciban que unha muller ten as mesmas capacidades que un home, e que os discursos de superioridade están obsoletos", subliñan desde o CIM. Nas próximas semanas o proxecto completarase co "bautismo" das aulas, mediante a colocación nas 38 portas das placas coa identidade e o retrato da muller seleccionada, abrindo a educación ao recoñecemento e a memoria.


Summary: Os poemas gañadores do certame serán interpretados na Gala que se realizará a finais deste ano, xunto coas cancións premiadas de Sabela e António Zambujo, e a participación de Georgina Benrós De Mello, premio especial do xurado á Embaixada da amizade galego-lusófona.

A Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela vén de pechar o proceso de votación dos poemas finalistas do certame aRi[t]mar Galiza e Portugal, onde os gañadores foron o galego Carlos Da Aira, polo poema Nas noites de luar (Prender os fachos, compoñer os ósos, Espiral Maior, 2019), e a portuguesa Raquel Lima, por Liberdade mais cruel (Ingenuidade Inocência Ignorância, Animal Sentimental e BOCA - palavras que alimentam, Lda, 2019). As seguintes clasificadas foron Tamara Andrés (Galiza) por No medio desta paisaxe, e Filipa Leal (Portugal), por Projecto político 3: El Corte Inglés e, en terceiro lugar, Olga Novo (Galiza), por Síndrome de Stendhal e José Manuel Neves (Portugal) con E se fosse proibido abraçar. Os poemas foron escollidos por votación popular online aberta a todo o público galego e portugués. Ademais das comunidades educativas e sociais da Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela, participaron tamén as da Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, Instituto de Línguas e Ciências Humanas da Universidade do Minho (Braga), Escola Oficial de Idiomas de Lugo, Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra, Centro Cultural Portugués de Vigo-Instituto Camões e os centros do Ensino Português pelo Camões na Galiza, e os Centros de Estudos Galegos de máis de 35 universidades do exterior, ben como centros de ensino secundario de fóra de Galiza en que se imparte galego, e o público en xeral. Divulgación da cultura galego-portuguesa aRi[t]mar Galiza e Portugal é un proxecto didáctico-cultural, desenvolvido inicialmente pola Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela, pertencente á Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional da Xunta de Galicia, que ten por obxectivo a divulgación da música e a poesía galego-portuguesas actuais, e achegar a cultura e a lingua dos dous países, no marco do desenvolvemento da Lei Valentín Paz-Andrade para o aproveitamento do ensino do portugués e vínculos coa Lusofonía.


Summary: O líder do PSdeG censura a "rebeldía permanente" de Podemos e o "maltrato" de Ciudadanos a Galicia no mitin máis multitudinario do PSOE no que vai de campaña. Os socialistas galegos reivindican a vitoria do seu líder no debate.

O PSdeG arroupou o seu líder estatal, Pedro Sánchez, no mitin máis multitudinario do que vai de campaña. Nun Palexco ateigado, na mesma praza na que as mareas e os alcaldes "rebeldes" encheron tamén o auditorio, os socialistas reivindicaron a vitoria do seu secretario xeral no debate deste luns, malia que as enquisas digan o contrario. Desde Besteiro ata a cabeza de lista pola Coruña ao Congreso, Pilar Cancela, repartiron reproches entre o PP e os "emerxentes de Rajoy", en palabras do líder do PSdeG e en referencia a Ciudadanos e Podemos, aos que criticaron con dureza. O PSdeG arroupa a Pedro Sánchez, ao que ven como gañador do debate "Pedro Sánchez vai ser un presidente máis galego do que foi Rajoy", advertiu Gómez Besteiro, que viu no debate "un único presidente, que fuches ti", dixo dirixíndose ao seu secretario xeral. Cargou ademais tanto contra o presidente do Goberno central como contra Feijóo por ter provocado "dúas graves feridas" na actual Galicia: "a grave ferida económica dunha autonomía que é a que menos medrou en 2014 e unha ferida xeracional" ante a emigración continua da xente moza. Besteiro, como o resto de figuras socialistas e o propio Sánchez, apelou ao voto útil da esquerda contra "os partidos emerxentes de Rajoy, porque de forma consciente ou inconsciente" provocarían "un voto menos para Pedro Sánchez que para Mariano Rajoy" e impedirían, segundo din, o cambio que pretende a maioría. E mesmo aludiu aos avances sociais dos que gozaron os líderes de Podemos para atacalos: "aqueles aos que os gobernos socialistas lles deu todo". Para o líder do PSdeG, a formación de Pablo Iglesias vive na "rebeldía permanente" mentres que Ciudadanos "maltrata esta comunidade autónoma, tratando como unha de segunda". A polémica intervención do número 1 do partido laranxa pola Coruña en V Televisión serviu para aumentar as críticas aos de Rivera. Besteiro carga contra a "rebeldía permanente" de Podemos e contra o "maltrato" de Ciudadanos a Galicia Tamén duras foron as críticas de Pilar Cancela, número 1 do PSOE pola Coruña, contra Ciudadanos. "As mulleres non nacemos para ser putas", dixo en referencia á proposta de legalizar a prostitución, e cualificou de "covardía democrática" a ausencia do PP e da formación laranxa en varios debates en Galicia. Ademais, pediu tamén a Nós-Candidatura Galega que "non dea leccións aos socialistas" e respondeu ás acusacións de "españolistas" por parte do nacionalismo. "Somos españolistas e federalistas, pero por riba de todo somos galeguistas", insistiu. Cancela, ao igual que Sánchez, arroupou a Besteiro como candidato á Xunta porque hai "unha oportunidade única para derrotar o PP no Estado e en Galicia e José Ramón [por Besteiro] é a persoa indicada para facelo". Pola súa banda, Mar Barcón, voceira socialista no Concello da Coruña, cre que o debate do luns "só tivo un gañador, o que fixo propostas" e pediu o apoio do secretario xeral aos traballadores de Alcoa ou aos afectados pola meninxite B, como antes fixera Cancela para mariñeiros do cerco ou os gandeiros, cunha representación de todos eles presente no Palexco. No caso dos pescadores que piden unnha repartición xusta, Sánchez comprometeuse antes a activala se chega á Moncloa. García Formoso censurou o "populismo de esquerdas que nin tan sequera queren en Venezuela, onde se orixinou" Ademais, Valentín García Formoso, presidente da Deputación da Coruña, reivindicou a "socialdemocracia, cuxas propostas son as únicas" que garanten a igualdade de oportunidades, as mesmas que "non garante a dereita, por elitista, e tampouco o populismo de esquerdas, que nin tan sequera en Venezuela, onde se orixinou, o queren". Se Formoso apelou a Venezuela, Pedro Sánchez tirou de Grecia para cargar contra Podemos e contra Pablo Iglesias. A este criticoulle que diga que o PSOE "fai no goberno cousas diferentes ás que di na oposición". "Pero fixemos a educación pública, a lei de igualdade a de memoria histórica...", reivindicou a berros para pedirlle aos seus simpatizantes que saquen a "raza que levan dentro", se sintan "orgullosos" e non permitan "ningunha lección ao PSOE" de "aqueles que dixeron que o cambio empeza en Grecia". "Rescate, corralito e subas do IVE ao 23%, ese é o cambio que propón algúns", engadiu. Sánchez pide aos socialistas que non permitan "lección ningunha dos que dixeron que o cambio empeza en Grecia" O líder do PSOE cre que foi el quen gañou o debate onde, segundo dixo, "quedou clara unha cousa: a única garantía de cambio son os socialistas". Sánchez apelou ao voto útil e centrou os seus ataques en Iglesias, ao que censurou por dicir que "aceptaría encantado os votos do PSOE para gobernar, pero non llos daría a Sánchez se os precisa". "Está demostrando algo importante: se ama algo por riba de calquera cousa é a si mesmo", engadiu, tras acusar o líder de Podemos de "estar disposto a que goberne o PP con tal de que non goberne o PSOE". Por iso, pediu "que non se divida esa maioría de españois que quere cambio", xa que, "de sumar as dereitas, gobernarán as dereitas": En canto a Ciudadanos, Sánchez definiuno como o partido das "novas xeracións do PP" porque "se apoias o copago e as políticas do PP, es do PP aínda que teñas 20 anos menos". "Ou gaña o PSOE ou non haberá cambio", volveu dicir nun palacio de congresos "a rebentar".


Summary: Marcos Cadórniga e Carlos Alján, da CIG, foron identificados cando formaban parte dun piquete na folga do comercio de alimentación de 2009

O Xulgado do Penal número 1 acolleu o xuízo contra Marcos Cadórniga, liberado da CIG-Servizos, e Carlos Alján, delegado da central nacionalista en Froiz, que están acusados dun delito contra a liberdade dos traballadores/as durante a folga do comercio de alimentación que tivo lugar nas provincias da Coruña e Pontevedra o 27 de novembro de 2009. Xunto a eles tamén está procesado un membro de CCOO. A fiscal decidiu manter a petición de tres anos de prisión. O xuízo quedou visto para sentenza tras hora e media, tempo no que declararon tres testemuñas da acusación (a encargada e unha traballadora do supermercado Gadis da rúa Benito Corbal de Pontevedra e un dos policías que identificou os acusados o día dos feitos) e dúas da defensa (unha persoa afiliada da CIG que formaba parte do piquete e unha ex traballadora de Gadis). Ao remate das declaracións, e segundo o relato da CIG, a fiscal do caso decidiu manter a petición de tres anos e un día de cadea e unha sanción económica de 13 meses a razón de cinco euros diarios a pesar de que en ningún momento quedou acreditado que os acusados tivesen obrigado os empregados do supermercado a abandonar as instalacións. Neste senso, a propia encargada do supermercado fixo un relato dos feitos moi confuso e cheo de imprecisións, para rematar recoñecendo que todo o que dicía era por referencias doutras compañeiras. A traballadora que compareceu a petición da acusación nin sequera foi quen de recoñecer os acusados. Pola súa banda, prosigue informando a central nacionalista, o policía español que participou na identificación dos acusados asegurou que o fixo despois de que o encargado do supermercado lle dixera que os causantes dos danos no interior do local fora o xente que se atopaba ás portas do establecemento. O axente sostivo tamén que o feito de que só lograran identificar a catro persoas (os tres acusados e unha muller que formaba parte do piquete) explícase porque o resto das persoas congregados comezou a marchar. Os avogados da defensa pecharon a quenda da conclusións facendo fincapé en que en ningún momento quedou acreditada a participación dos tres acusados nos feitos que se lles imputan, mentres que a fiscal decidiu manter a petición de cadea alegando que "queda claro que los trabajadores/as del supermercado querían trabajar ese día, por lo que algo tuvo que pasar por la tarde para que abandonasen el local". Concentración solidaria Varios centos de persoas, indica a CIG, trasladáronlles a súa solidariedade os procesados cunha concentración ás portas dos Xulgados da Parda. O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, criticou este novo intento de criminalización do sindicalismo e denunciou que "mentres a Fiscalía fai a vista gorda cos empresarios/as que delinquen e defraudan, estamos a ver como non lle treme a man á hora de pedir penas de prisión para aquelas persoas que defenden os dereitos da clase traballadora". Finalmente, agradeceu o presenza de todas as persoas que quixeron achegarlles o seu apoio os acusados, "especialmente a todos/as aqueles/as que loitades día a día nas empresas para facer valer os dereitos dos vosos compañeiros/as".


Os média do sistema estavam ontem de tarde a emitir especiais informativos sobre Santiago Carrillo, o histórico dirigente do PCE e pai fundador do "eurocomunismo". Salientavam esses média o carater pragmático e conciliador do político asturiano, peça chave da "transiçom" espanhola, assinante dos Pactos da Moncloa, artífice da legalizaçom do Partido Comunista (um facto que lhe daria pretensamente carimbo de autenticidade à democratizaçom do estado espanhol…) A minha geraçom está a viver as conseqüências do último Santiago Carrillo; sem dúvida esse Santiago Carrillo que mais louvam os média, o Santiago Carrillo vaca sagrada do regime bourbónico, "artífice da democracia", defensor do consenso Em definitivo, parece que se torna evidente a gratidom que o regime bourbónico lhe professa a este vulto que, pola sua longevidade e a sua trajetória política que se remonta a praticamente a sua adolescência (morreu nestes dias e com noventa e sete anos) é um personagem com muitas faces. O Santiago Carrillo do cárcere, da clandestinidade e do exílio, existiu. O Santiago Carrillo da revoluçom de Otubro asturiana, existiu. E o Santiago Carrillo que combateu com as armas em defesa da II República espanhola, existiu. Mas a minha geraçom está a viver as conseqüências do último Santiago Carrillo; sem dúvida esse Santiago Carrillo que mais louvam os média, o Santiago Carrillo vaca sagrada do regime bourbónico, "artífice da democracia", defensor do consenso. Santiago Carrillo passou ao bando contrário ao que militara até entom, justo no momento em que assina os Pactos da Moncloa, aceitando a monarquia como forma de estado, aceitando a nom depuraçom dos corpos repressivos e o exército, aceitando a nom depuraçom do apartelho judicial, e aceitando a impunidade dos crimes cometidos durante a guerra civil espanhola, a posterior repressom e o resto do franquismo. Nesse momento, o entom líder do PC oficial espanhol passa de ser um velho luitador anti-fascista a ser umha peça chave para o regime bourbónico; evidentemente umha cousa nom é compatível com a outra desde o momento em que Juan Carlos I de Bourbon ocupa o lugar que ocupa em virtude do chamamento que no seu dia lhe figeram as cortes franquistas para jurar os princípios do Movimiento Nacional. Franco assinalara-o como continuador da sua obra e esse era o papel que desenvolvia entom o monarca espanhol e continua a ser o papel que desenvolve agora. O falsamente democrático regime bourbónico está substentado na negaçom da memória histórica, fundametalmente para salvaguardar no essencial os privilégios de classe daqueles que instigárom a sublevaçom de 36 O falsamente democrático regime bourbónico está substentado na negaçom da memória histórica, fundametalmente para salvaguardar no essencial os privilégios de classe daqueles que instigárom a sublevaçom de 36 e garantir a sua impunidade, umha impunidade que nom tenhem empacho em reivindicar mesmo como direito de conquista. Esse regime bourbónico, como conseqüência da negaçom doutrinária da memória histórica (da memória histórica como processo crítico, nom a fraude argalhada polo "zapaterismo") é um regime sem cultura da responsabilidade política, que permite crimes contra o povo, crimes contra o ecosistema, crimes contra a classe trabalhadora…sem absolutamente nengumha conseqüência, nem política nem penal para os responsáveis, permitindo a perpetuaçom de elementos e de clans familiares com historiais delituosos e criminosos de arrefrio nas estruturas de poder. Este regime falsamente democrático, finalmente, nom restaurou nunca a memória dos que de verdade luitarom pola democracia. Beatifica figuras como Marcelino Oreja, Fraga ou Adolfo Suárez, que no seu dia erguérom o braço em saúdo à romana como signo de lealdade ao fascismo, e nom reconhece como herois da liberdade a quem combateu com as armas por ela nem como mártires a quem polo seu compromisso com essa liberdade foi vilmente assassinado polas forças do fascio. Os passeados, fusilados, torturados, encarcerados e demais apenas som úteis como vítimas, para expiar desacertos de consciência em pantomimas lacrimógenas. Que a memória da guerrilha estivo proscrita no PCE durante décadas nom é um invento meu, e que a própria bandeira tricolor da II República estivo prohibida nos seus atos é umha cousa da que podem dar testemunho muitas pessoas com as que tenho relaçom O dia em que Santiago Carrillo dijo sim ao regime bourbónico, divorciou-se da sua trajetória anterior e deixou atrás a memória de José Ramom Gomes Gaioso, de Manolo Velho, de Henriqueta Outeiro, de Marrofer, de Luís Soto, de Henrique Líster. O dia em que Santiago Carrillo assinou a sua lealdade ao regime liderado por Juan Carlos I, enviou à gaveta do esquecimento a luita do PCE no exército leal e na guerrilha e a difícil resistência nos anos escuros. E enfrentou-se com as geraçons posteriores de militantes de esquerda que reclamavam umha memória e uns referentes que lhes pertenciam. Que a memória da guerrilha estivo proscrita no PCE durante décadas nom é um invento meu, e que a própria bandeira tricolor da II República estivo prohibida nos seus atos é umha cousa da que podem dar testemunho muitas pessoas com as que tenho relaçom. E tudo isso é responsabilidade direta de Santiago Carrillo. Santiago Carrillo hoje é merecidamente homenageado polo podre regime bourbónico. Homenageado como o que é; um artífice da ordem política, social e económica que neste momento padecemos. E eu, como revolucionário que me considero, deixo cá ese modesto contra-ponto.


O 3 de decembro é o Día Internacional de Persoas con Diversidade Funcional. Unha data onde se poñen na mesa de traballo, dereitos, integración, accesibilidade e vida independente.Pois eu neste día sinalado, quero poñer o meu "grao de area" a un problema que está entre as persoas de diversidade funcional, como é a accesibilidade, onde temos moitas leis e decretos, pero os problemas aínda están sen darlle solucións.Levo dende o 1982 en movementos asociativos de persoas con diversidade funcional, e levar sempre o mesmo discurso de eliminar barreiras arquitectónicas diante da administración xa se fai monótono e aburrido; porque se a chamada LISMI (Lei 13/7 de abril de 1982 de Integración Social dos Minusválidos BOE 30-04-1982) si se cumprira na súa totalidade, non estaríamos a falar de este tema; pero por desgraza, aínda temos que poñer dentro das pancartas en 2018, a "Eliminación de barreiras arquitectónicas".O problema non é que haxa leis ou decretos lexislativos, de iso temos dabondo, quizais demasiados para que fiquen "en papel mollado" e digo ben, dado que o R.D. Lexislativo 1/2013 de 29 de novembro, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei Xeral dos Dereitos das Persoas con Discapacidade e da súa inclusión social, tiña que estar cumprido ao 100 % o 03-12-2017.Mirade, na Galiza tivemos e temos dende 1997 ata 2014,1 dúas Leis de Accesibilidade, e isto é escribir sobre medidas e normas feitas de antes, dado que non hai nada novo sobre elas, porque polo mero feito de que unha lei non se cumpra, non é cuestión para resolver o problema e redactar outra lei, porque os aspectos das leis non cambia para nada, o grao de inclinación dunha rampla sigue sendo a mesma, ou a anchura das portas, por non dicir o ancho das liñas de estacionamento dos coches para persoas con mobilidade reducida; todas estas medidas están normalizadas.Mirade, na miña contorna temos ao Concello de Outes, que dentro dos seus orzamentos anuais destina CERO EUROS a eliminar barreiras arquitectónicas cando a lexislación di o contrario neste tema:"Los ayuntamientos deberán prever planes municipales de actuación, al objeto de adaptar las vías públicas, parques y jardines, a las normas aprobadas con carácter general, viniendo obligados a destinar un porcentaje de su presupuesto a dichos fines."2E a expresión de "obligados" vai por tódolos concellos sen ningunha excepción a destinar unha porcentaxe do seu orzamento municipal para este fin.E tamén temos no Concello de Noia o edificio da Casa de Cultura "Avilés de Taramancos" onde a súa accesibilidade deixa moito que desexar, cando hai unha norma que di o seguinte:"Las administraciones públicas habilitarán en sus presupuestos las consignaciones necesarias para la financiación de las adaptaciones en los inmuebles que de ellos dependan."3E un lee estas normas, e despois de ollar a realidade atopa todo o contrario, e iso que a propia Constitución española dentro dos seus artigos di o contrario, como é o artigo 44-1:"Los poderes públicos promoverán y tutelarán el acceso a la cultura, a la que todos tienen derecho." e isto vai tamén polas persoas que temos unha discapacidade, e a expresión de "todos tienen derecho" non distingue se ten discapacidade ou non a ten; entón pregunto eu, Porqué o edificio da Casa da Cultura de Noia, non é accesible??E para rematar tan só direi unha cousa: a falta de accesibilidade normalizada vai contra a propia Constitución española, dado que un dos seus artigos di o seguinte, en especial ao artigo 9-2:"Corresponde a los poderes públicos promover las condiciones para que la libertad y la igualdad del individuo y de los grupos en que se integra sean reales y efectivas; remover los obstáculos que impidan o dificulten su plenitud y facilitar la participación de todos los ciudadanos en la vida política, económica, cultural y social."Pois temos que "remover los obstáculos que impidan" para facer un mundo accesible para todos, incluídos tamén as persoas con discapacidade.Finis coronat opus….. NotasA lei da que me refiro é a Lei 8/1997 , do 20 de agosto, de accesibilidade e supresión de barreiras na Comunidade Autónoma de Galicia (DOG do 29-08-1997) e a outra lei que é a Lei 10/2014 do 3 de decembro de accesibilidade (DOG do 17-12-2014) (esta lei aínda non se desenvolveu).Artigo 34-4 do R.D. Lexislativo 1/2013 de 29 de novembro, polo que apróbase o Texto Refundido da Lei Xeral dos Dereitos das Persoas con Discapacidade e a súa Inclusión Social (BOE. 03-12-2013).Artigo 34-1 do R.D. Lexislativo 1/2013 de 29 de novembro, polo que apróbase o Texto Refundido da Lei Xeral dos Dereitos das Persoas con Discapacidade e a súa Inclusión Social (BOE. 03-12-2013).


Summary: A líder dos conservadores en Escocia defende o dereito do país a realizar unha segunda consulta e pide a Londres que non a bloquee.

Tres enquisas feitas após a vitoria do 'Brexit' aponta a unha vitoria independentista de se convocar agora un referendo en Escocia sobre se permanecer ou non no Reino Unido. As sondaxes defiren en canto á amplitude do triunfo (desde 3 até 7 puntos de diferenza a favor do si á independencia), mais non no sentido do voto, claramente partidario de rachar amarras con Londres. As enquisas tamén indican que os escoceses son favorabeis a repetir o referendo de independencia e consideran antidemocrático que o seu país teña que marchar da Unión Europea contra a súa vontade. Na consulta do pasado 23 de xuño o 52% dos votantes británicos optaron por marchar da UE mentres que en Escocia o 62% votaron a favor de permanecer. Mentres as enquisas volven poñer en primeira liña do debate a convocatoria dun novo referendo independentista, Ruth Davison, líder do partido Conservador en Escocia, xa apontou que o novo primeiro ministro británico, sexa cal for, debería de aceptar unha petición para realizar esa consulta. Se ben considera que facer agora un referendo pola independencia sería "prematuro", entende que Londres non podería bloquear esta demanda escocesa. Acusou os nacionalistas escoceses de poñer por diante a súa ideoloxía dos intereses de Escocia e afirmou que ela foi, é e será unha firme defensora de permanecer en Gran Bretaña, mais é partidaria de que os escoceses poidan opinar ao respecto dun referendo. Información de Nationalia.cat


A información sobre Venezuela en Europa, especialmente en España é un atentado contra a democracia. A mentira, as fake news, que se queren denunciar noutros ámbitos, como unha epidemia que abanea a democracia, convértese no caso venezuelano nunha práctica que socava sen matices o dereito a unha información fidedigna. Convértenos aos cidadáns en borregos, dispostos por outra banda ( e isto completa o desastre) a tragar lixo por toneladas. É un insulto ao principio de cidadanía, a un dereito principal, no que se fundamenta a democracia, o de recibir información veraz e non ser tratados como imbéciles.Sobre Venezuela méntese constantemente, sen vergoña, afirmando sen pudor exactamente o contrario do que acontece. O problema non é ter ou deixar de ter simpatías co réxime de Maduro. O problema para un sistema democrático, aquí en Europa por suposto, é usar e tolerar a mendacidade constante. Iso converte os cidadáns en súbditos. É moi preocupante que os medios poidan transmitir a mentira sen que exista ningún contrapeso, ningún órgano que sancione a invención e a burla conseguinte, do lector ou do espectador, o gangsterismo xornalístico.Cando informan sobre Venezuela é aconsellable que as persoas que se teñen estima propia abran o teléfono e consulten outros medios que ademais de non mentir interpreten con decencia o que acontece.No caso de Venezuela non libra case ninguén, menten sen límite. Os exemplos son infinitos, méntese informando do contrario do que acontece, ou ocultando o que acontece, ou manipulando parte do que acontece para que pareza o contrario. Un desprezo da democracia. Son todos, El País, carente da mínima deontoloxía, con grosísimas invencións, constantes, empiricamente comprobábeis; as emisoras públicas, e por suposto a roña das dereitas. Non aguantan unha comparación cos medios que operaban na última época do franquismo, que ocultaban mais non se atrevían a inventar desta maneira. A prensa española é a peor de Europa, cualifícana así diversas institucións especializadas de prestixio.Cando informan sobre Venezuela é aconsellable que as persoas que se teñen estima propia abran o teléfono e consulten outros medios que ademais de non mentir interpreten con decencia o que acontece. Non que sexan chavistas, trátase precisamente de que non o sexan, porque tampouco aí atoparán boa información. Pero é máis que positivo sentirse cidadán, non un pelandusco tratado como un ninguén e buscar. La Jornada de México é un xornal de grande calidade que informa coidadosamente, con bos xornalistas que seguen os acontecementos e ademais comprenden o conflito. O dixital Carta Maior é moi bo, igual que La República de Montevideo, que permanece atento ao conflito, de perto. En Página 12, un grande xornal, son equilibrados no tratamento das novas sobre Venezuela, destacando as extraordinarias crónicas de Marco Teruggi. Quen busque algo máis lixeiro e sen tendencia política marcada, pode recorrer ao dixital venezuelano Panorama.com.ve, sereno e distante a pesar de producirse no centro da tormenta; informa, non é chavista nin moito menos e hoxe por exemplo sitúa a información sobre Leopoldo López de cuarta, sen os nervios hispanos, detrás do falecemento do arpista Juan Vicente Torrealba. Por suposto, en calquera deses medios dise a verdade sobre a sabotaxe eléctrica, actos terroristas politicamente inducidos para deixar sen enerxía o país nas semanas pasadas e arruinalo, levalo á idade de pedra, tal como dicía tamén Bush que había que facer con Iraq, iso antes de invadilo.A nova mentira, na que se insiste estes días, é a da sublevación de parte do exército, cando actuaron apenas once soldados. A iso El Mundo chámalle rebelión militar. Pero resulta simpática xa sen matices a interpretación que fai sobre a mudanza do violento e guillado Leopoldo López para a embaixada española. Imaxino que nos outros medios será parecida. Resulta que é por comodidade, cousa turística case, pois na de Chile xa había outras dúas persoas. É de traca este xornalismo.Borrell advertiu da fortísima presión que exerceron os americanos, especialmente desde a embaixada para que España, o estado europeo con máis intereses en Venezuela, o recoñecese. E así o fixoO problema é o seguinte: Cando os EEUU decidiron impoñer ao títere Guaidó, avisaron só cun día de antelación ás autoridades españolas. Josep Borrell advertiu posteriormente da fortísima presión que exerceron os americanos, especialmente desde a embaixada para que España, o estado europeo con máis intereses en Venezuela, o recoñecese. E así o fixo. Un embolado. A imposición da administración de extrema dereita foi evidente e o malestar que produciu tamén. É o estilo imperio, sempre, pero quizás non con tanto músculo cando se trata dun estado europeo forte. E quizás o orgulloso ex presidente do Parlamento Europeo sentise a molestia de ter que obedecer desa maneira, algo moi pouco patriótico en calquera sitio. Desas presións sábese moito en América Latina. Borrell deixou claro que a embaixada presionara moito para sacarse de enriba os moscóns patrióticos de Ciudadanos e PP, ás ordes sempre do que diga Washington, como o PSOE por certo, pero agora cambia algo, cunha administración liderada por Trump. Ese recoñecemento implica descoñecer a legalidade internacional, burlar a ONU, actuar no sucesivo como piratas ante un estado e asentir a todo o que diga nese campo a extrema dereita dos EEUU, ademais da venezuelana.Sánchez e Borrell quixeron respirar estoutro día, despois de gañar as eleccións, sen desautorizar o títere desde o estado, é dicir, sen retirarlle o recoñecemento pirata, pero si dicindo que a violencia golpista non era aceptada. Entón é cando os EEUU deciden enviar para a embaixada española ao guillado Leopoldo. E alí está. Os cargos contra el están sentenzados pola xustiza e para coñecer a súa actuación nas guarimbas, con moitos mortos, abonda buscar as súas propias declaracións en youtube. Tampouco é ningún segredo que queren provocar unha invasión, deséxana e dino eles mesmos.


Summary: Seis parques eólicos, que a veciñanza denuncia que conforman un único 'macroproxecto', ameazan o emblemático Monte do Gato. Aliás, o recente achado dun Ben de Interese Cultural na contorna e a afección directa ao núcleo dunha Reserva da Biosfera poñen en cuestión a viabilidade destas infraestruturas.

A plataforma Aire Limpo nas Mariñas-Mandeo mantivo onte un primeiro encontro para informar a veciñanza das posíbeis afeccións derivadas dos seis parques eólicos que actualmente está a tramitar a Xunta no Monte do Gato (nos termos municipais de Aranga, Coirós e Oza-Cesuras), tres operados por Greenalia SA (Felga, Gato e Penas Boas) e outros tres por Galenergy SL (Feás, Fontella e Seselle). Esta última é unha filial de Breotecnia SA, da que é accionista o actual alcalde de Palas de Rei, como xa informou este xornal. "Para nós é un caso moi evidente de fragmentación artificial dun único 'macroparque', semella que repartisen o pastel entre as dúas empresas", sinala, en conversa con Nós Diario, a portavoz do colectivo e secretaria do monte veciñal das Fervenzas, Aranza González. Lembra, neste senso, a recente sentenza emitida polo Tribunal Superior de Xustiza da Galiza na que tombaba o proxecto eólico Sasdónigas, separado en dúas fases de forma "artificial" a ollos do xuíz. "Os parques do Monte do Gato comparten algunhas infraestruturas, polo que poderiamos atoparnos tamén ante un fraude de lei", sostén. Negociacións González salienta a "falta de información" e "opacidade" por parte dos concellos afectados: "Soubemos cando xa estaban a ser tramitados pola Consellaría, malia que desde a propia empresa aseguraron que o Goberno local recibira a información sobre os proxectos". En novembro do pasado ano, Greenalia negociou coa veciñanza a venda dos terreos para os parques Gato e Penas Boas: "Viñeron e contaron a parte boa, que nos pagarían 70.000 euros e que só serían dez aeroxeradores e unha liña eléctrica soterrada, mais tamén advertían que, se for preciso, acudirían á vía da expropiación. Dixeran que en xaneiro comezarían as obras, mais daquela aínda non se sometera nin sequera a exposición pública", explica. Apenas unha semana despois de enviar a súa proposta económica (que non chegou a ser asinada), afirma González, foron aparecendo os outros catro proxectos. "Iso non foi o que nos venderan, porque agora atopámonos con 40 aeroxeradores en seis parques", di. Patrimonio cultural Así as cousas, o recente achado por parte do arqueólogo Antón Malde da Torre de Teodomiro no Monte do Gato podería paralizar os proxectos, xa que se trata dun Ben de Interese Cultural (BIC) catalogado pola Xunta e recoñecido no plan urbanístico de Aranga, mais aínda non fora xeolocalizado: "Temos indicios fortes de que esta fortaleza da Alta Idade Media podería estar aquí. Ten un valor documental extraordinario, xa que hai poucas torres deste estilo e ademais está referenciada nun documento do propio rei Teodomiro", expón Malde a Nós Diario. Malia que o castelo non entraría nas poligonais dos parques, toda a contorna está protexida. O arqueólogo prepara unha nova prospección para determinar o alcance da edificación, que se atopa moi perto dunha necrópole megalítica que Malde estudou na década de 1980. "Ten moitos túmulos nun espazo reducido, e axúdanos a comprender que hai 5.000 ou 7.000 anos había unhas características ambientais semellantes, porque alí se asentaron os nosos devanceiros". A este respecto, Aranza González salienta que recentemente a plataforma se reuniu con representantes da dirección xeral de Patrimonio Cultural: "Tres dos proxectos mencionaban este BIC e outros tres non, e dixeron que se trataba dun erro, que o BIC non debería estar aí", di, en referencia á posibilidade de que sexa "descatalogado". Afeccións á Reserva da Biosfera das Mariñas-Mandeo Os seis eólicos do Monte do Gato sitúanse en plena Reserva da Biosfera das Mariñas-Mandeo, e, malia que ambas as empresas aseguraron que se respectarían os espazos protexidos, os aeroxeradores do parque Fontella estarían en plena "zona núcleo" da citada reserva natural (espazo que cómpre protexer). Inclúe, así mesmo, os terreos das Brañas do Deo propostas para a ampliación da Rede Natura 2000 no ano 2011, malia que finalmente non se incluíron no seu plan director. Polo de agora, a Xunta non aclarou se protexerá espazos propostos para a ampliación da rede como este ante o inzamento de proxectos eólicos. Con todo, ao tratarse a que afecta o Monte do Gato dunha área delimitada inicialmente no Plan Sectorial Eólico de 1997, prevalece este uso sobre a súa conservación. Así as cousas, a plataforma, da que xa participan perto de 80 persoas, convoca unha mobilización "contra o espolio do Monte do Gato" para o vindeiro 5 de xuño. Asociación veciñal contra o parque eólico Legre Por outra banda, este domingo constituíse, tamén en Oza-Cesuras, a Asociación A-Legre (Acción contra o parque eólico Legre), "porque representa a postura veciñal e porque queremos vivir felices e alegres no noso rural como até o de agora", segundo informaron desde a plataforma. Legre é un dos catro proxectos de Green Capital Power SL na contorna, que tamén formarían "un único 'macroparque'", alén de varias liñas de alta tensión procedentes de diferentes parques que atravesarían o municipio.


HEMEROTECA | Candos as eleccións pasaron, os elefantes brancos seguían aí Nos últimos días numerosos medios de comunicación de toda España veñen facéndose eco dun informe titulado Aproximación á Xeografía do desbalde en España: balance das últimas dúas décadas asinado por nove recoñecidos profesores universitarios de Xeografía e publicado pola Asociación de Xeógrafos Españois. O documento está a facilitar titulares rechamantes divulgados de xeito masivo nas redes sociais que inciden no gasto realizado nos últimos anos por administracións de toda cor política en infraestruturas infrautilizadas. Unha realidade que poucos expertos e políticos discuten. Porén o documento, polo menos no caso de Galicia, presenta diversas eivas, con exemplos claros como a Cidade da Cultura pero outros moito máis matizables. O polémico informe divulgado estes días sobre investimentos infrautilizados en toda España presenta como tales instalacións de seguridade ferroviaria ou o exitoso polígono de Porto do Molle, en Nigrán O informe, de 50 páxinas, di que "nas dúas últimas décadas, de acordo coas nosas primeiras estimacións, as administracións públicas comprometeron máis de 81.000 millóns de euros en infraestruturas innecesarias, abandonadas, infrautilizadas ou mal programadas". Porén, para chegar a esa cifra os autores suman en moitas ocasións o custo total de infraestruturas que só nunha parte sufriron sobrecustos ou están infrautilizadas. Parecen non ter en conta, por exemplo, a necesaria mellora periódica das infraestruturas, como a realizada ao longo dos últimos anos da moi obsoleta rede ferroviaria española. Así, cuantifica como desbalde o monto total investido ao longo dos últimos anos en todas as liñas de alta velocidade, sen ter en conta o seu uso, de xeito que só ese tipo de actuacións xa suman 26.000 millóns de euros. Ademais, parte dos exemplos que poñen parecen tirados de titulares sensacionalistas non contextualizados nin contrastados. O exemplo máis rechamante, cando falan da liña de AVE entre Galicia e a Meseta, é "o proxecto de construción dun apeadeiro na pedanía zamorana de Otero de Sanabria, con 26 habitantes". Porén, ese apeadeiro é realmente unha instalación técnica de seguridade imprescindible cada cento de quilómetros nas liñas de alta velocidade. O estudo non o explica, e o menciona referíndose a el como "a última xurdida en decembro de 2016", sen indicar que "última" é a que xurdiu. Todo apunta a que a palabra que falta é "polémica" e que os autores se basearon para incluír esa infraestrutura no seu informe nos titulares sensacionalistas publicados nesa data por varios medios de comunicación que evitaron explicar a necesidade técnica desa instalación. Referencia ao AVE galego incluída no informe O informe ofrece cifras de custos que non se corresponden coas auditadas por entidades independentes con acceso real aos contratos e fai pasar o importe total de obras como se fosen só sobrecustos O informe tamén inclúe entre os exemplos de desbalde o "polígono industrial Porto do Molle (Nigrán)". Ese polígono, que está a ser comercializado e ocupado de xeito progresivo pero a elevado ritmo incluso durante a crise, está orientado a empresas de alto valor engadido e I+D+i máis que á industria e é posiblemente o máis exitoso dos últimos executados en Galicia. Pero o informe sitúao ao mesmo nivel que a Plataforma loxística de Salvaterra-As Neves (Plisan), que leva década e media en obras e no que aínda non se instalou ningunha empresa. O informe tamén ofrece cifras de custos que non se corresponden coas auditadas por entidades independentes con acceso real aos contratos como o Tribunal de Cuentas estatal ou o Consello de Contas galego. Así, da Cidade da Cultura di que custou 400 millóns, cando a cifra real, malia ser elevada, non supera os 300. E o mesmo ocorre co Porto Exterior da Coruña, que redondea en 1.000 millóns de euros pero que hai menos de dous anos o Tribunal de Contas da UE cifraba en 590 millóns sen que desde aquela, nin engadindo outras actuacións paralelas, o seu custe poida asimilarse a esa contía. Na súa liña de facer pasar o importe total das obras como se fosen sobrecustos, o informe presenta como "vías de alta capacidade con sobrecustos" a Autovía Lugo-Santiago e indica a contía de 520 millóns, cando iso só podería ser o importe total da infraestrutura entre as dúas cidades. O mesmo fai coa autovía entre Verín e a fronteira portuguesa, para a que baixo o mesmo epígrafe de sobrecustos achega a cifra de 62 millóns, que foi o seu investimento total. Pola contra, o informe non menciona a A-8, que requiriu un maior investimento pero cuxa planificación queda en evidencia cada vez que ten que ser cortada ao tráfico pola aparición de néboa no seu trazado. DOCUMENTO | Aproximación á Xeografía do desbalde en España: balance das últimas dúas décadas


Indústrias agro-bélicas A reconversibilidade das indústrias bélicas em agrotóxicas e vice-versa é amiúde denunciada polos movimentos ecologistas. Uma mesma tecnologia pode producir gases mortais ou praguicidas segundo convenha, o qual evidencia descarnadamente que a guerra moderna se entende como um exterminio de pragas humanas e, a agricultura industrial, como uma guerra química. No Vietnam, entre as celebrações do quadrigéssimo aniversario do fim da Guerra Americana, por volta de três milhões de pessoas continuam a sofrer os efeitos do napalm. Entre 1961 e 1971 os EUA atacaram o Viet Cong com fumigações aéreas do Agente Laranja, herbicida da Monsanto que destruía o hábitat da resitência. As doenças e malformações causadas polo herbicida tornaram-se o macabro ícone de aquela guerra. Afinal no pasado 15 de maio o Governo colombiano acordou suspender as fumigações aéreas que realizaba com glifosato sobre as culturas ilícitas. Cumpre-se assim o terceiro acordo parcial entre as FARC-EP e o Governo nos Diálogos de Paz de Havana, pouco depois de que a Agenda Internacional de Investigação sobre o Cancro (IARC) classificasse a substância como "provavelmente cancerígena". O uso do glifosato iniciaram-no com o Plano Colômbia, interrompendo-se apenas durante cinco meses depois de que a guerrilha abatera em setembro de 2013 uma avioneta fumigadora Turbo Crush. Cada hectarea fumigada reportava 72.000 dólares, um suculento para a produtora do glifosato: a Monsanto. Entretanto, na guerra não declarada da Galiza, a limpeza de margens de estradas como a N-550 continua a fazer-se com glifosato. Ainda, a Xunta vem de contentar o lobbie eucalipteiro autorizando fumigações aéreas de tau-fluvalinato em todo o país. Resistência apícola A oposição às fumigações de tau-fluvalinato está a ser liderada pola Asociación Galega de Apicultura, por ser as imprescindíveis abelhas as primeiras vítimas deste agrotóxico. Continua-se, desta maneira, uma longa tradição da conscientalização política através da apicultura, que se remonta polo menos a agraristas como o Crego das Abelhas; parece que do cuidado das abelhas se dá, com grande naturalidade, esse passo ao cuidado da Terra que chamamos política. As abelhas também combatiram no Vietnam contra os colonialistas do napalm. Os apicultores de Can Tho, perto do rio Mecong, souberam adestrá-las com espantalhos vestidos com uniformes estadunidenses para que atacassem os soldados. Neira Vilas reivindica a patente galega desta técnica de guerrilha, pois Bieito Gomes, um emigrante galego pró-independentista, utilizara-a já contra os espanhóis em Cuba na Guerra dos Dez Anos. Xurxo Pereira, companheiro do CS Fuscalho, encontrou o documento do Governador Central em que deportava o galego ao presídio de Ceuta. "Excmo. Sr Ministro de Ultramar. Diciembre 11, 1871 D. Benito Gómez, natural de Vilaverde, Silleda, en Galicia y mayoral que ha sido en un ingenio del departamento Central de esta Isla, ha demostrado la perversidad de sus ideas y su defección a la causa nacional colocando en el tránsito de las tropas a mi mando todas las colmenas de dicha finca para que espantadas las abejas picasen a los soldados y dificultasen su marcha. Conceptuando a este individuo como un mal español, cuya permanencia en la Isla es altamente inconveniente he acordado su prisión y deportación a la Península". Com a morte nos talões Nem a guerra como praguicida nem a agricultura como guerra seria possível sem um invento que revolucionou a visão do mundo: a aviação. Levado até às alturas e dotado de perspetiva divina o homem pudo, pola primeira vez, olhar o mundo com terrorífica objetividade: aldeias como desenho geométricos, ciudades como planos, pessoas, enfim, como pontos minúsculos, formiguinhas. Günther Anders chamou "desnivel prometeico" a este abismo entre as inimagináveis consequências que, na sociedade tecnológica, podía ter um banal ato humano; ninguém pode representar-se emocionalmente a destruição que se pode derivar de premer um botão. Matar uma pessoa com as próprias mãos é atroz, fazê-lo através de um drone (ou um "plano de ajuste") apenas um estatística. Chesterton apresenta os riscos éticos da perspetiva divina em O martelo de Deus, um dos relatos do Padre Brown; Carol Red fai o próprio na sua adaptação cinematográfica de O terceiro homem, na famosa cena da nória de Wurselprater; e Ernst Jürger evidencia a relação entre a fotografía aérea e a desumanização. Mas Castelao… Castelao sente a tentação do próprio demo quando viaja de avião de Nova Iorque a Havana: "O avión é un invento do demo. Por algo fai tanto bruído. Cruzar por enriba das ciudades e ver alá embaixo as xentes trocadas en formigas sempre foi unha invitación que nos fai o demo. Ve-la terra coma no mapa e trocar as realidades en abstraccións e os homes en elementos despreciables é unha invitación que sempre nos fixo o demo. Eu suponho que a torre de Babel é un mito, pero a invención do avisión é unha realidade que tem o mesmo siñificado transcendente. Foi o demo quen nos aconsellou voar por enriba das nubes e pagaremos cara esta superación. Por algo os avión son aparellos que polo de agora serviron máis para destruír que para perfeccionar a nosa vida. Por algo os avión son principalmente máquinas de guerra, instrumentos de norte e exterminio. Eu –que sain dos entullos dunha casa destruída polas bombas de aviación- non podo felicitarme de que o homoe voe enriba das nubes". Monocultura (monopólio, monarquia, monoteismo, monolinguísmo…) Os bombardeios químicos da Galiza com tau-fluvalinato justificam-se pola Praga de gorgolho que ameaça o eucalipto, mas uma vez que se converteu o país numa gigantesca monocultura de eucalipto é natural que se produzam pragas de depredadores desta árvore, ou não se vem de construir o seu habitat ideal? Uma senhora de Xanceda contou a Mini e Mero um conto: "O rei larpeiro e as cereijas" (1), que há que ler como uma Formosa fábula agroecológica: Era um rei tão larpeiro tão larpeiro que ordenou plantar uma imensidade de cereijas para satisfacer o seu apetite, mas quando deram fruto, uma imensidade ainda mais grande de pâssaros papou-lhas todas. Sem ter em conta a lição, o governo chinês pretendeu exterminar os pardais que comiam as colheitas de grão no marco das suas políticas do Grande Salto Adiante. Quase o conseguem, mas também conseguirom uma enorme Praga de insetos que já nenhum pardal podia comer, e que arrasarom com os campos. Os velhos de Loureda dim que a Praga do escaravelho da pataca ("os da gabardina", chama-lhes minha avoa, não sei se com conotação política…) começou há décadas, quando as avionetas dos fabricantes de pesticidas os deitaram sobre as leiras. Curiosamente, os quíchua do altiplano andino, terra de origen da pataca, contaram-lhe a mesma versão a Xosé Ramón Mariño Ferro, quando fazia trabalho de campo em Bolívia. Teoria da conspiração ou não, suspeitar de escaravelhos paraquedistas demonstra que o campesinato intuía mui bem a lógica do capitalismo, sem falta de muita teoria. Parece ser que em Rio de Onor o escarvelho apareceu em 1944; em vez de individualmente a Praga foi combatida em concelho aberto, e os resultados melhoraram muito os das aldeias vizinhas (2), o qual confirma essa sábia sentença de Chesterton: "Os contos de fadas são verídicos não só porque nos explicam que os dragões existem, senão porque nos explicam que se os pode vencer". 1. X.L.Rivas Cruz e B. Iglesias Dobarro, "O rei larpeiro e as cereixas", Somos lenda viva, Lugo, Citania, 1996, pp.28-31. 2. Jorge Dias, Rio de Onor. Comunitarismo agro-pastoril, Lisboa, Presença, 1984 (1953). Tecidos lilás Em Guangdong, provincia do Sul da China, as mulheres tinham que suportar os matrimónios forçosos arranjados polas famílias, às vezes com homens que não conheciam até o mesmo dia da boda. As mulheres de Guangdong nem sequer tinham direito a herdar ou ter propiedades ao seu nome. Até que num bom dia, perdido na noite da história, criaram a Associação da Orquídea Dourada, comunidade rebelde de mulheres em greve heterosexual. Conta Marjorie Topley, autora de A resistência ao matrimónio no Guangdong rural, que muitas orquídeas douradas floresceram no século XIX ao abeiro da emergente industria exportadora de seda. O setor contratava só mulheres, quem desta maneira obtiveram uma certa autonomia económica e, sobretudo, espaço de socialização feminino e proletário. Na pequena área onde se concentrava a industria da seda, destaca Topley, havia mais orquídeas douradas, mais "matromónios de mulheres" e menos pês vendados e infanticidios femininos. Pequena indústria têxtil, mão de obra feminina, espaço de sociabilidade sem homens, autonomia económica e sexual… A fórmula chinesa recorda muito à instituição galega dos fiadeiros, talvez o espaço popular mais insistentemente perseguido polo poder eclesiástico-estatal. Na Descripción de los estados de la casa de Monterrey en Galicia González de Ulloa lamentava-se: "O comércio do outro sexo é comúnmente com linho, que beneficiam e vendem em rama ou em teia. É laborioso, sem dúvida, mas útil, se a iso não se engadisse muitíssimo de delinquente. Guardo silêncio por decoro devido às senhoritas mulheres" (1). Na edição moderna do livro Fernández Oxea aponta com desagrado: "Sem dúvida as censuras que o autor cala, referentes ao cultivo do linho, iriam dirigidas ao que acontecia nos fiadeiros, que certamente não eran cousas mui edificantes" (2). As galegas, contudo, perpetuaram um espaço de socialização feminino que a Europa medieval mitificara nos Evangelhos das rocas. Na proteção do gineceio as mulheres fiavam cumplicidades e imaginavam outros mundos além do patriarcal. As heroínas das canções de roca rompiam com as leis do autoritarismo masculino; belas e rebeldes, como orquídeas carnívoras. 1. P. González de Ulloa, Descripción de los estados de la casa de Monterrey en Galicia, (prologado e anotado por J. R. Fernández Oxea), Madrid, CSIC, 1950, p. 28. 2. Ibidem, p. 28 n. 9. O devir-melro de Manuel Quiroga 1. Após a queda da Comuna de Paris, brutalmente reprimida, Gustav Courbet apenas pinta naturezas mortas. O combatente reprega-se nuns óleos que elogiará André Fernigier: "algumas dessas maçãs… prodigiosas, colossais, extraordinárias no seu peso e sensualidade, são mais poderosas e encerram mais 'protesto' que qualquer pintura política" (1). Apenas há que ver os quadros pintados por Renato Guttuso durante os ani de piombo para entendê-lo: aquelas melancias vermelhíssimas, explosões de água doce e componesa, aquela profussão de verduras e hortalizas no mercado de Palermo, são um manifestó comunista mais forte e evidente que todas as consignas do Partido. 2. Entre os quadros de Courbet, um misteriosamente desaparecido, L'Origine du monde, não menos misteriosamente reaparecido no apartamento de Lacan. Uma vulva em primeiro plano, de uma mulher da que nem tão sequer se vê o rosto. Para Zizek, "a calelha sem saída (ou ponto morto) da pintura realista tradicional cujo objeto último –nunca plena e diretamente mostrado, mas sempre aludido, presente como uma sorte de ponto de referência subjazente, a partir polo menos, da Verwaisung de Albert Dürer- era, obviamente, o corpo feminino plenamente sexuado como objeto final do desejo e da contemplação masculinos" (2). Para muitos, simples pornografia. Porém a pornografia não tem nada de simples. No século XVII é um gênero de oposição –Diderot foi encarcerado por pornógrafo em 1749- e aginha se tornará o grande referente da autonomia em todos os campos, algo que, diz Jordi Claramonte, "não passou em absoluto inadvertida para os críticos da modernidade: não em balde os experimentos musicais do joven Shostakovich já meados os anos 30 do século XX forom qualificados unanimemente polo New York Times e polo Pravda, singular gesta, como pornografia" (3). 3. Os quartetos de Beethoven, literalmente, não dizem nada, mas nelas Igor Stravinski soubo ouvir a revolução com toda claridade: "os quartetos são uma carta de direitos humanos, e uma carta perpetuamente sediciosa, no sentido platónico da subversidade da arte… Os quartetos encerram um alto conceito de liberdade… que vai mas lá e inclui o que o próprio Beethovem queria dizer quando escreveu que a sua música podia "ajudar à humanidade doída". São uma medida do homem… e uma parte da descrição da qualidade do homem; a sua existência é uma garantia" (4). 4. Stravinski, quem também foi amigo de Jesus Bal y Gai, tratou em Paris o excecional violinista ponte-vedrês Manuel Quiroga. Desenhado por Castelao e homenageado pola gente de Nós, o músico não se decidia a intervir no galeguismo político. Numa ocasião, convidado a dar um concerto na casa de um conde catalão, Joan Ventura e Francesc Cambó preparam-lhe uma encerrona. "Era verdade que os galegos se entudiasmavam como nunca ao ouvi-lo?", inqueriam-no, "era-o que o acompanhavam, vitoreando-o depois de cada concerto? Mentiam os informes ao dizer que quando chegava à Galiza o povo inteiro acudia a esperá-lo e levava-o a hombros?" Pois então está você na obriga de fazer-se político, de ingresar nas fileiras do regionalismo galego… Você, com essa influência nas multidões da su aterra, pode ser-nos mui útil". Forçaco a posicionar-se, Manolo Quiroga salta com um "se como galego tenho alguma aspiração secreta, é a de ser uma espécie de melro". Mágoa que tão formosa defesa da autonomia subversiva da arte, na linha de Lukács e Marcuse, se auto-desautorizara quando se pujo de lado dos golpistas em 1936. Foi então quando se quebrou o devir-melro de Manuel Quiroga, quem teria que deixar de tocar por uma grave doença. 1.Cit. em Robert Fermer, Gustav Courbet, Paris, Bibliothèque des Arts, 1969, p. 110. 2.Slavoj Zizek, El frágil absoluto, Valência, Pre-Textos, 2002, p. 50. 3.Jordi Claramonte, Lo que puede un cuerpo. Ensayos de estética modal, militarismo y pornografía, Murcia, CENDEAC, 2009, p. 66. 4.Igor Stravinski, The New York Times. Review of Books, 24 de abril de 1969, p. 4. Pier Paolo Pasolini Fam-se agora quarenta anos de assassinato de Pasolini numa praia de Ostia, vitima da mesma intolerancia que o perseguira toda a vida, mesmo entre os seus companheiros: "Não me assombra a diabólica perfídia democristã, senão a vossa carência de humanidade (…). A pesar de vos continuo e continuarei a ser comunista, no sentido mais autêntico desta palabra". Pasolini ajudou-nos a reconhecer o modo-de-vida camponês como práxis revolucionária, invitoua "recuperar para a revolução algumas afirmações reacionárias", detetou com sensibilidade infalível o consumismo como o fascismo do nosso tempo e, com algo de retranca, advertiu-nos que demasiada liberdade sexual nos convertiria em terroristas, porque para Pasolini o amor sim significava a destruição desta sociedade. Entre os seus discípulos, um inesperado, o futebolista de Casarsa della Delizia Ezio Vendrame: "Pasolini dixo uma vez que tras a literatura e o erotismo, o futebol era o único capaz de gerar emoções genuínas. Mas o futebol tal e como ele e eu o entendiamos". Para Vendrame ganar era secundário, e sempre antepunha a diversão do jogo ao resultado, a vida ao calcio. "Encantava-me jogar ao futebol mas não gostava de ser futebolista". Na sua etapa no Vicenza, os siareiros organizaram-lhe uma homenagem de que não pudo escapar sem dirigir-lhes umas palavras, um discurso autodesmitificador que deveu deixar os tittusi com a boca aberta: "Em primeiro lugar dou-vos as graças por todo o amor que me demonstrades, mas parece-me desmesurado. Não sei fazer nada melhor que vós. Não sou um cirurgião que salva vidas, nem um choiante que trabalha até à extenuação para chegar a final de mês. Sou um afortunado e é por isso que não entendo tanta admiração. Temos que inventar alternativas para as tardas dos domingos. Ide ver um bom filme, lede um livro, ficade em casa para botar um bom foguete. Foder, não podemos viver só para o futebol". O leitor de Pasolini, e também amigo do poeta Piero Ciampi, dedica-se agora a treinar rapazes que jogam futebol. A cada nova tempada, apresenta-se nos vestiários e começa a dar o mesmo discurso: "Queridos filhos, deitade na sanita as vossas Playstation e encerrade-vos no banho a ler uma boa banda desenhada. Quando saiades, namorade-vos de uma moça guapa: o sexo com um mesmo está bem, mas com outra pessoa é muito melhor…". 1. Carta de 31 de outubro de 1949. 2. Citações extraídas de Oriol Rodríguez, "El calciatore que prefería vivir", Panenka #39, março 2015, pp. 92-07.


Summary: GRÁFICOS Galicia non superaba o millón de cotizantes dende o verán de 2011 e non está de maneira estable por riba desta cifra dende 2010. As incricións nas oficinas de emprego quedaron en 170.065 tras experimentar unha caída de 6.631 a respecto do mes anterior e de 19.600 en termos interanuais

O habitual incremento do emprego no inicio da tempada de verán permitiu que o pasado mes de xuño o mercado laboral galego atravesase un limiar ao que non chegaba dende a tempada estival de hai sete anos: o da media mensual dun millón de persoas a cotizar na Seguridade Social. Os últimos datos divulgados polo Ministerio de Traballo indican que en xuño de 2018 a cotización media no país foi de 1,006 millóns de persoas, un incremento de 8.408 a respecto do mes anterior. Mentres, as inscricións nas oficinas de emprego -o paro rexistrado- reducíanse en 6.631, o que convida a deducir que poboación que xa abandonara as listaxes do Servizo Público de Emprego -caso por exemplo do persoal que xa non percibe prestacións- se incorporou a un posto de traballo durante, cando menos, parte do mes. A cifra de persoas inscritas como demandantes de emprego e incluídas no cómputo do paro rexistrado -as demandas de emprego totais, que inclúen colectivos como persoas desempregadas en cursos de formación, son 228.197- quedaron o pasado mes en 170.065, o que supón un descenso interanual de 19.600 inscricións. O volume de cotizantes á Seguridade Social aumentou en 26.622 a respecto do mesmo mes de 2017. En termos interanuais, daquela, tamén cabe pensar na incorporación de persoas que non se atopaban inscritas nas oficinas de emprego. Galicia non superaba o millón de cotizantes dende o verán de 2011 e non está de maneira estable por riba desta cifra dende 2010 Aínda que foi no verán de 2011 a última ocasión na que Galicia superara o millón de cotizantes, a diferenza con aquel indicador é que se produciu nunha xeira descendente para o conxunto do mercado laboral galego. Non en van, no outono de 2010 a Seguridade Social deixou de rexistrar ese millón de persoas a cotizar de xeito máis ou menos estable e o devalo continuou ata comezos de 2014, cando estivo a piques de caer por baixo das 900.000 afiliacións mentres o desemprego rexistraba máximos da serie histórica. Dende aquel momento comezou unha xeira ascendente que, así e todo, aínda está lonxe dos máximos de cotizantes acadados antes do estourido da crise, no verán de 2008. Estas cifras danse nun panorama xeral no que foron asinados 103.670 contratos laborais en Galicia nun só mes, practicamente os mesmos que en xuño de 2017, se ben hai un ano a afiliación aumentara medio punto menos en termos interanuais e o paro caera uns dous puntos menos con relación ao mesmo mes do ano 2016. No que atinxe á estabilidade do emprego os contratos indefinidos asinados en Galicia foron en xuño 8.283, uns 1.068 máis que un ano antes, o que supón unha suba do 14,80% interanual. Os contratos temporais foron, daquela, 95.387, un 1,05% menos que en xuño de 2017. As cifras divulgadas polo Ministerio de Traballo e o Instituto Galego de Estatística amosan, deste xeito, que o ritmo de descenso do paro rexistrado xa supera o previo á crise, como viña sucedendo nos meses precedentes, pero o da creación de emprego segue por baixo, cando menos polo momento. O groso da redución do paro rexistrado estivo en xuño no sector servizos (-4.682), que acumula tamén o maior volume d de poboación en situación de desemprego.


Summary: Aínda que existe consenso sobre que Patxi López solventou con eficacia o debate desta segunda feira, a tendencia entre as e os seus partidarios é ao abandono e á migración cara ás filas de Pedro Sánchez. Quen deu o primeiro peso é un dos pesos pesados orgánicos que até o de agora apoiaba o ex lehendakari, a presidenta de Baleares, Francina Armengol.

Armengol volta a casa, ao sanchismo. Apoiou Patxi López cando este lanzou a súa candidatura (foi o primeiro en facelo), desde a convicción de que Sánchez non participaría na pugna pola secretaría xeral. Cando o economista madrileño reapareceu no cenario, a presidenta balear mantívose acarón de López. Até onte. Nunha entrevista na SER, anunciou que o seu voto será finalmente para o ex secretario xeral. A súa argumentación é a propia de quen non ve útil neste momento votar Patxi López, dada a enorme distancia en que ficou de Sánchez na recolla de avais. "Os militantes falaron moi claro, hai unha diferenza de avais moi importante, hai dúas persoas que poden gañar a Secretaría Xeral, nunhas primarias gaña o que ten un voto máis, non é un sistema parlamentar", xustificou.


Summary: O rexedor e candidato lalinense confía en recuncar na alcaldía malia a "campaña sucia e lamentable" que lle atribúe ao PP e logo de que o Concello acabe de cancelar a súa débeda cos bancos. En catro anos deixará a política local e non descarta dar o salto a nivel galego.

Logo de dar a sorpresa en 2015 e desbancar o PP, o seu antigo partido, tras 24 anos de maiorías absolutas de Xosé Crespo, Rafael Cuíña é o agora o favorito a repetir na alcaldía de Lalín. O goberno local vén de deixar en cero a débeda dun Concello que, presume o seu rexedor, "é exemplo de liberdade, modernidade e boa xestión" e referente para un partido, Compromiso por Galicia, que non acaba de prender en Galicia, a cuxa política o alcalde lalinense non descarta dar o salto en catro anos. Como leva a campaña?Está a ser unha campaña moi activa, na que a xente se está a mover moito porque Lalín non é unha praza calquera e hai quen a quere mater e quen a quere recuperar. É, malia que eu son republicano, unha especie de Xogo de Tronos. Temos grandes esperanzas en que as cousas vaian ben polo traballo feito, pero verémolo. As enquisas e os prognósticos políticos parece que lle garanten recuncar na alcaldía...Non perdo moito tempo con estas cuestións porque hai catro anos as enquisas dábanme un concelleiro e finalmente sacamos seis. Fíome máis das percepcións. É certo que, por exemplo, en Lalín é moi común iso de facer porras nos bares, e no caso das das eleccións, o 90% delas dannos como principais candidatos a ocupar a alcaldía. Pinta ben, pero non me fío nada. "Non perdo moito tempo coas enquisas, que hai catro anos dábannos un concelleiro e sacamos seis; fíome máis das percepcións, pero pinta ben"Sempre presumiu da boa relación que mantiveron no goberno local os diferentes partidos que o conformaron, dálle iso unha vantaxe de cara a estas eleccións?Creo que o traballo que fixemos á fronte da alcaldía deberíase ver reflectido nun maior apoio ao noso grupo. Dito isto, o goberno local está formado por un cuatripartito e eu creo que nas vindeiras eleccións poderá chegar con menos actores. Con todo, a relación que mantivemos as catro forzas sempre foi moi boa e mesmo é posta como exemplo noutros lugares, algo que é moi importante e motivo de orgullo. Compromiso por Galicia é unha forza galega, pero ten poucos referentes máis que a súa alcaldía ou algún outro grupo local, que falla para que esta forza non calle no país?Compromiso por Galicia está a facer un bo traballo, aínda que estou algo á marxe da vida do partido a nivel galego. Intento participar en actos de compañeiros doutras localidades pero téñome que desculpar moitas veces por falta de tempo. Sexa como for, o partido bateu récord de candidaturas presentadas para estas municipais e teño esperanza de que, nalgún momento, se dea coa tecla para o país tamén. O PNV é a súa referencia e mesmo o seu aliado nas europeas, pero...É moi importante para nós. Que unha forza como o PNV, que para min son unha referencia, un exemplo de defender ben a súa terra, teña Compromiso como referente en Galicia é un orgullo e unha boa nova. O deputado Aitor Esteban, sen ir máis lonxe, vainos visitar en Lalín nos vindeiros días e é algo moi positivo porque é unha referencia. "Temos débeda cero. O truco? Mirar ben polos cartos da xente, non gastar en obras faraónicas e ter claro que é mellor amortizar débeda que pagar xuros aos bancos"Vén de asinar o decreto co que o Concello de Lalín liquidaba a súa débeda, deixándoa a cero tras entrar na alcaldía con 5,4 millóns por pagar aos bancos, cal é o truco?O truco é mirar ben polos cartos da xente, non gastando en facer obras faraónicas e tendo moi claro que é mellor amortizar débeda que pagar 170.000 euros en intereses e xuros aos bancos cada ano. Eu prefiro non tirar os cartos nos bancos e amortizalos para que o Concello de Lalín sexa o máis solvente de Galicia. Haberá outros que estean tamén con débeda cero pero que teñan 8 millóns na caixa, seguro que non. Lalín sempre foi unha praza forte do PP, é máis dura a campaña?O PP ten en marcha toda a súa maquinaria, cunha campaña envorcada en descualificarme a min, mesmo intentando relacionarme coa trama Púnica cando a relación era con eles... É unha campaña sucia e lamentable, pero eu dixen que non me ía meter con ninguén e que ía facer unha campaña en positivo e ofrecendo propostas á xente, que é o verdadeiramente importante. "O PP ten en marcha toda a súa maquinaria, cunha campaña sucia e lamentable, centrada en descualificarme"É o modelo Lalín exportable a outras vilas, mesmo a Galicia?Non me quero poñer exemplo de nada nin creo que se deba facer, pero se alguén quere tomar apuntamentos do que se fai en Lalín, eu encantado, do mesmo xeito que eu fago apuntamentos do que Miguel Anxo Fernández Lores fai en Pontevedra ou do que fan outros alcaldes amigos. Para nós é unha satisfacción que se fixen en cousas que facemos e é certo que, andando polo país, hai quen pon a Lalín como exemplo de liberdade, modernidade e boa xestión. Iso si que é un orgullo porque tamén é reflectido nos medios, algo que é moi positivo para a marca Lalín. Volvémonos situar en primeira liña en Galicia, despois dunha fonda crise, o que corresponde para esta vila de 20.000 habitantes se as cousas se fan ben. "Deixarei a política de Lalín dentro de catro anos e logo xa veremos. Galicia? Imos paso a paso"Sempre dixo que, de repetir na alcaldía, estaría un máximo de oito anos no Concello. Mantén ese compromiso? Marchará ao acabar este mandato de repetir como alcalde?A miña traxectoria política en Lalín acabarase tras eses catro anos, si, despois xa veremos. Sempre dixen que o meu mandato sería dun máximo de oito anos e téñoo claro. Deixará a política de Lalín, pero dará o salto á política galega? Imos ir paso a paso e cos pés no chan. Para algunhas cousas hai que poñer os pés para gaiteiro.


Summary: Un novo proceso únese ao que se celebrou en xuño. Neste a Fiscalía solicita oito anos de cárcere por suposta "confección de aparato explosivo con finalidade terrorista".

Segundo informou Ceivar, o preso independentista Eduardo Vigo Domíguez volverá ser xulgado na Audiencia Nacional o próximo 25 de setembro. Nesta ocasión, a Fiscalía pide oito anos de cárcere para o mozo galego por "confección de aparato explosivo con finalidade terrorista", nun proceso relacionado coa detención de dous independentistas en Dozón en 2007. Este novo xuízo a Eduardo Vigo chega cando aínda está pendente de resolución o que se realizou o pasado mes de xuño, no que canda el tamén foron xulgadas outras tres persoas. Nesa causa, pídenlle vinte anos de cadea, polo que sumadas ambas a condena podería chegar aos 28 anos. Desde Ceivar denuncian que esa petición de penas "é dunha desproporción absoluta para un rapaz rebelde ao que non se lle acusa de ningunha sabotaxe concreta e que para a data do xuízo levará 23 meses dispersado por diferentes prisións do Estado".


Summary: CIG-Ensino considera que a oferta lanzada é "raquítica", e arremete contra o conselleiro Jesús Vázquez por facer o anuncio no Parlamento, á marxe das mesas de negociación e sen sentar coas e cos representantes d@s traballador@s

"Raquítica e absolutamente insuficiente". Son os cualificativos que merece para CIG-Ensino a oferta de emprego público anunciada esta segunda feira polo conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, no Parlamento galego, á marxe das mesas de negociación e sen convocar @s representantes d@s traballador@s. Denuncia o sindicato maioritario no ensino que o departamento de Vázquez "está a vulnerar os preceptivos órganos de negociación" ao facer pública na cámara a oferta de 200 prazas de profesorado para educación infantil e primaria, anuncio que a consellaría vende na súa páxina web como unha "aposta polo emprego público". "Galiza pode presumir dunhas baixas taxas de temporalidade e non renuncia á estabilidade no emprego público", dixo o conselleiro, facendo fincapé nos avances na aprendizaxe de idiomas e na atención á diversidade. Porén, un informe realizado pola Mesa a finais de 2012 constatou como a Xunta do PP varreu a nosa lingua das aulas de infantil, pois só o 3% delas impartían as materias en galego, e só o 9% impartían "algo". Alén disto, o recorte de máis de 2.500 profesor@s na anterior lexislatura puxo en xaque xustamente a atención á diversidade e ás necesidades especiais. Na CIG-Ensino colocan o acento riba da nova redución do persoal docente que prepara a Xunta e que vén sumarse ás xa realizadas e ás pretendidas para 2013, nomeadamente os 315 postos de traballo menos previstos nos orzamentos da consellaría de Educación. Na liña, consideran que 200 prazas son "absolutamente insuficientes", tomando en consideración a destrución de emprego executada desde 2009: os sindicatos contabilizan por volta de 3 mil postos dinamitados e a propia Xunta, malia rebaixar a cifra, recoñece que se perderon 1.125 profesor@s desde que o PP goberna. Cómpre lembrar que en 2012, cando se anulou a oferta de emprego para ese ano, o conselleiro dixera que as prazas ofertadas se sumarían ás de 2013 e que faría xestións en Madrid para incrementar a taxa de reposición prevista.


Até o de agora tiñamos as españoladas, as comedias francesas, as británicas, as de enredo, as parodias ianquis ou as comedias románticas. Cuñados ten todos os ingredientes para iniciar un novo subxénero: "a comedia galega", en maiúsculas. Cuñados / Toño López / Galiza / 2021 / 95 min. A trama céntrase en tres irmás (Iolanda Muíños, Eva Fernández e María Vázquez) que teñen unha bodega familiar e anuncian un novo viño nunha comida coa "matriarca" (Mela Casal). Eduardo (Miguel de Lira) pode arruinar todo por un problema co seguro. Pide axuda ao seu concuñado Sabonis (Xosé Antonio Touriñán) para que o acompañe arranxar uns papeis coa empresa de Alicia Zamora (Paku Granxa). Non se lles ocorre outra cousa que secuestrar a Modesto (Federíco Pérez Rey), cuñado desta. A cousa sae mal pero, ademais, a policía, que investigaba a Zamora, pon o foco agora sobre eles. Após triunfar coa serie Hierro, dos irmáns Coira, a produtora Portocabo coróase na súa primeira incursión na longametraxe cunha comedia de altura con certo aire a comedia francesa, toques de comedia de enredo e certas reminiscencias a Kusturica, en parte, por esa espectacular banda sonora, tan acaída, composta por Santi Jul e Iván Laxe, xunto varias cancións de Lamatumbá. Unha mestura regada con bo viño do país, polbo á feira e un equipo técnico e artístico propio que, lonxe de estereotipar (como si facía 8 apelidos vascos), logran desenvolver unha comedia con selo de calidade galega, de proxección internacional á que, probabelmente, comecen a caerlle sobre a mesa varias propostas de secuela e de remake. Toño López debuta na longametraxe para o cinema, aínda que xa fixera unha para televisión (Reliquias), ademais de dirixir series de éxito como Matalobos ou Auga Seca. En Cuñados demostra unha habilidade innata para a comedia prestando especial atención ás reaccións, expresións e miradas, algo esencial no xénero. O guión de Araceli Gonda é perfecto en ton, ritmo e xiros, incluso mellorado por Touriñán, Rey e Miguel de Lira, que non deixaron de improvisar sempre que tiveron ocasión. A secuencia da borracheira, con homenaxe á Esmorga incluída, é sublime. Xa que temos o Novo Cinema Galego consolidado a nivel internacional, e o galician noir como marca a nivel series, hai que deixar de ter medo ao cinema comercial e apostar por el. Comedia, aventuras, fantástico ou de ciencia ficción, cinema de xénero feito na Galiza no noso idioma tamén como marca de calidade. Cuñados, ademais de ser unha comedia para esmendrellarse de risa, abriu un camiño a seguir. Sigámolo pois.


Summary: Unha parella con dous menores de 6 e 7 anos ao cargo foi despexada esta segunda feira da vivenda na que residía en aluguer en Ourense, segundo confirmou Stop Desafiuzamentos. Na mesma mañá, a plataforma convocou unha mobilización diante da delegación do Instituto Galego de Vivenda e Solo para reclamar alternativas habitacionais para as persoas nesta situación e protestar contra as políticas de vivenda da Xunta.

Tal e como indica Stop Desafiuzamentosa, a familia, que residía na vivenda desde marzo de 2018, adebedaba as últimas mensualidades do alugueiro. «Os gastos extraordinarios dos menores, a manutención familiar e o pago do aluguer chegaron ao punto de facerse inasumíbeis, polo que tiveron que optar por deixar de pagar o piso», manifestou a Europa Press Roberto Pereira, portavoz de Stop Desafiuzamentos Ourense. Co asesoramento do colectivo, a familia puido atopar unha saída a curto prazo», após varios meses en situación de «desesperación absoluta». Desde Stop Desafiuzamentos denuncian que a política de vivenda da Xunta «está encamiñada prestar axudas económicas dirixidas a circuítos de rentismo que solo contribúen a manter elevado o prezo do alugueiro», o que xera «parches de todo insuficientes para manter unhas condicións básicas vitais de estabilidade e dignidade». Pola súa banda, o BNG, que estivo presente na concentración, reclamou do Concello e da Xunta «unha política de vivenda social». Tamén a plataforma antidesafiuzamentos considera imprescindíbel a creación dun parque de vivenda de emerxencia e vivendas sociais «suficiente, encamiñado a proporcionar alternativa habitacional urxentes en casos de despexos e, no seu caso, a estabilidade vital básica para calquera individuo ou familia, para despois poder afrontar outras necesidades vitais, como atopar un traballo, que permita ás persoas nesta situación saír por si mesmas deste circulo de exclusión». «A especulación, primeiro coa compravenda e agora co aluguer, levounos a unha situación que afecta á totalidade das inquilinas e inquilinos. Cos soldos de hoxe e os prezos do aluguer cada vez máis altos, nalgunhas zonas xa superiores a un salario medio, manter o aluguer ou poder acceder a el para formar un proxecto de vida converteuse nun luxo», denuncia este colectivo.


Summary: No acto que congregou a medio centenar de persoas diante do consulado de Venezuela participaron integrantes do BNG, Galiza Nova, CIG, Nós-Up, AGE e Comunistas da Galiza-PCPE.

Impulsada a través dunha convocatoria nas redes sociais, Vigo foi sede onte dunha nova manifestación de apoio e solidariedade co pobo venezolano. A Asociación Galega de Amizade coa Revolución Bolivariana promoveu a concentración para expresaren o seu apoio ao Presidente Constitucional de Venezuela, Nicolás Maduro, así como o total rexeitamento as tentativas golpistas e desestabilizadoras que "a oligarquía imperialista" está a promover, segundo denuncian, na república bolivariana logo dos resultados das eleccións presidenciais do pasado día 14. "Maduro, seguro, aos ianquis dálle duro!" foi a principal consigna A protesta tivo lugar ás portas do consulado venezolano. Consignas como "Maduro, seguro, aos ianquis dálle duro!" ou "Galiza, Venezuela, solidariedade", foron as máis salientábeis, nun acto que congregou a medio centenar de persoas e no que fixeron parte para alén da AGARB, organización convocante, o BNG, Galiza Nova, Nós-UP, Briga, AGE e Comunistas da Galiza-PCPE, así como a Confederación Intersindical Galega. Xavier Moreda, coordinador xeral da AGARB, foi o encarregado de dirixir unhas palabras ante as persoas concentradas. Na súa intervención puxo en valor "os importantes logros conquistados pola revolución bolivariana" e salientou a relevancia do proceso venezonalo, asegurando que "Venezuela é demasiado importante para toda a esquerda do mundo". Moreda criticou con dureza a violencia coa que "a oposición pretende desestabilizar o país ao ditado dos EUA" e que xa produciu 8 mortos e decenas de feridos, denunciando tamén o que cualificou de "actitude colonial da España decrépita" pola reservas iniciais do executivo español a recoñecer o resultado electoral. Neste senso, expresou a "solidariedade internacionalista do pobo galego" e o pleno apoio a Nicolás Maduro.


Summary: "Este goberno fixo máis en políticas de igualdade que calquera outro goberno", asegurou o presidente da Xunta entre acusacións de machismo que o levan a retirar alusións a Leiceaga e Pontón que os voceiros de PSdeG e BNG consideraron ofensivas

O principal debate parlamentario no día previo ás mobilizacións polo 8M converteuse este mércores no Parlamento de Galicia nunha lameira de acusacións mutuas de machismo entre o presidente da Xunta e os portavoces dos tres grupos da oposición que rematou con dous deputados chamados á orde e Feijóo retirando do diario de sesión da Cámara verbas súas que os voceiros de PSdeG e BNG consideraron ofensivas. Ao tempo, na véspera do 8M, o presidente anunciou un plan de conciliación e outro de igualdade cunhas características que aos poucos minutos tiveron que ser matizadas polo seu gabinete. O presidente despreza todas as propostas en materia de igualdade que lle formula a oposición entre acusacións mutuas de machismo que o levan a retirar alusións a Leiceaga e Pontón que estes consideraron ofensivas Nunha sesión de control ao Goberno galego que os tres grupos da oposición centraron na igualdade da muller, o presidente salientou que "este goberno fixo máis en políticas de igualdade que calquera outro goberno". Feijóo, que nestas sesións dos mércores adoita anunciar plans ou decisións que o seu Goberno aproba nas súas reunións do día seguinte, avanzou desta volta que non este xoves senón "neste mes de marzo imos aprobar o primeiro plan de conciliación na administración autonómica galega de todas as administracións de España". Un anuncio que aos poucos minutos foi matizado polo seu gabinete sinalando que non se limitará aos traballadores da Xunta senón que se estenderá a toda a sociedade. Igualmente, o Goberno galego tamén anunciou a renovación antes de fin de ano do plan de igualdade actualmente vixente. "Este goberno fixo máis en políticas de igualdade que calquera outro goberno", asegurou Feijóo Eses anuncios, realizados na véspera do 8M, foron acompañados por acusacións máis ou menos veladas de machismo do presidente aos grupos da oposición. Á portavoz do BNG, Ana Pontón, Feijóo criticoulle o cartel no que a súa formación di que as mulleres están "até a cona" argumentando que "utiliza o corpo das mulleres para saír nun periódico ou nunha radio". Ao portavoz do PSdeG, Xoaquín Fernández Leiceaga, díxolle que "a oposición está onde está por non respectar a sensibilidade das mulleres" tanto como o PP -"a maioría das mulleres de Galicia me deron a súa confianza", chegou a dicir Feijóo, atribuíndose a capacidade de coñecer o voto secreto en urna nas eleccións autonómicas-. E ao portavoz de En Marea, Luís Villares, atacouno lembrando diversas expresións machistas lanzadas polo líder de Podemos, Pablo Iglesias, que transcenderon nos últimos anos. Ante as protestas de Pontón e Leiceaga, que consideraron ofensivas esas alusións, Feijóo acabou retirándoas do diario de sesións da Cámara. Fíxoo ao tempo que o presidente do Parlamento, o popular Miguel Santalices, chamaba á orde a Villares e ao deputado do BNG Xosé Luís Rivas Mini pola súa vehemencia á hora de protestar contra a actitude de Feijóo. Mentres, a conta de Twitter do PP galego emitía un chío no que daba "ánimo" a Pontón ata que dentro de dúas semanas leve "outro repaso parlamentario". "A súa grande achega á igualdade esta semana é dicir que todas as galegas e todos os galegos somos contrabandistas", criticou Villares Desde En Marea, Villares centrou parte da súa intervención en lembrar a entrevista televisiva de Feijóo do pasado domingo e criticou que nela "a súa grande achega á igualdade esta semana é dicir que todas as galegas e todos os galegos somos contrabandistas". "Talvez viva vostede tan rodeado de xente delincuente que pense que todos son contrabandistas", engadiu Villares. A reposta de Feijóo foi dicir que "os de Podemos" están "rabiosos" porque el estivese "nun programa de La Sexta" pero que "non pasa nada porque nesa televisión haxa durante unha hora alguén do PP", engadindo que "se chegan a emitir as catro horas de preguntas e respostas gravadas dálle algo".