Summary: Fala de esquerda nacional e defende as mareas das pequenas vilas, que ve infra-representadas na candidatura oficial. E aínda que o ex xuíz vaia noutra lista, ten clarísimo que Luís Villares debe ser o "único" portavoz de En Marea. Davide Rodríguez (Manzaneda, 1978) lidera a lista chamada Somos Quen nas primarias da confluencia.

-Que vos animou a apresentar unha candidatura alternativa á que poderíamos cualificar como oficial? -Vimos que na chamada candidatura de consenso non se daba demasiada cabida ás pequenas vilas. As eivas xa viñan de moito atrás, a coordenadora ten que ser moito máis extensa, moito máis grande, debería estar comarcalizada en todos os sentidos. Aínda por riba, esa candidatura de consenso vetaba esas candidaturas pequenas [reférese ás mareas municipalistas que non pertencen ás grandes áreas urbanas], daquela iso para nós nen era pluralidade nen transversalidade nen moito menos de base. Entón, pois iso, decidimos organizar unha lista para dar cabida a toda esa xente da esquerda nacional que está en mareas pequenas e grandes e que non se sentían representadas na de consenso, máis que nada. -A de consenso é unha candidatura máis urbanita, digamos...? -Eu o que diría é que todos os espazos teñen que estar igualmente representados, tanto os das grandes cidades como os das vilas medianas como os das pequenas vilas ou os concellos do rural. Entón pois iso é o que nos empurrou a apresentar unha candidatura. Os pactos que se estaban a dar por arriba, de cúpulas, pois tampouco nos convencían, e así xuntamos xentes das provincias, fixemos as nosas pequenas asembleas, e animámonos a impulsar a nosa propia candidatura. -Hai unha cousa que surprende un chisco: o feito de que cadros de Anova vaian en distintas listas, en contraste coa aposta de Beiras pola candidatura oficial... -Eu penso que a candidatura tense que ver nos termos das mareas ás que representa, grandes, pequenas e medianas. Para min, Beiras -non só para min, para toda a nosa candidatura- continúa a ser o referente político no que nos envorcamos, e, ben, neste preciso momento non coincidimos de forma idéntica no modo de conformar estas candidaturas. Pero non hai nada máis. Dentro de Anova non existe esa fricción. De feito, na nosa lista hai xente de Anova, mais tamén moitísima xente que vén do movimento asociativo, sindical, do cooperativismo. Xente de base, xente nacionalista, cremos no proxecto de esquerda nacional e, ben, aí estamos pelexando, pelexando no bon sentido. Digo no bon sentido porque calquera que sexa o resultado destas tres listas que concorremos, será bon para o proxecto, bon para fortalecer En Marea, bon para fortalecer o proxecto da esquerda nacional ao longo de todo o país. -No Documento Político que acompaña a vosa candidatura, falades explicitamente do termo nacionalista. Sodes a lista máis nacionalista das tres? -Non me gusta nada, nunca me gustou, nen no pasado nen agora, iso de sacar carnet de nacionalista, a ver quen é máis nacionalista de todos, nós poñemos o noso programa, pero, ben, entendo que as outras listas tamén comparten. De feito houbo un proceso de confluencia, cunhas teses que saíron dun grande plenario que se deu en xullo en Vigo, onde se recoñecía o dereito de autodeterminación dos pobos e, como tal, todas as figuras políticas que se sumaron a esta nova organización, como a xente a nível de adscrición individual, pois eu entendo que así o aceitan. Non creo que a nosa lista sexa máis nacionalista que as outras. O que si levamos por diante é que cremos no proxecto de En Marea. Temos moi claro que Luís é o noso candidato. Apoiamos incondicionalmente que sexa a portavocía única [e enfatiza única] de En Marea. Non está na nosa intención poñelo en cuestión baixo ningún conceito, máis ben todo o contrario. Ademais consideramos que unha bicefalia nestes momentos de consolidación e crecimento pois sería absolutamente prexudicial para o proxecto de En Marea. -Chama moito a atención que Villares teña máis apoios nas candidaturas alternativas do que na oficial na que el vai integrado. -Pois, claro, facer unha análise, unha síntese, da candidatura Máis Alá [a oficial], creo que se chama así, sobre estas cuestións... pois eu non estiven nas negociacións desta lista de consenso, non sei o que alí se falou. Si sei o que falamos na conformación da nosa. Pero máis alá non podo opinar. O que si temos claro é que na nosa candidatura mostramos o apoio explícito á figura de Luís Villares de En Marea. -Para vós tería que ser o único cargo unipersoal da organización? -Si, agora mesmo, si. Pensamos que sería a mellor opción para consolidar o proxecto. -Coa perspectiva que dá o tempo, desde as eleccións galegas de setembro até aquí, como analisa a vosa candidatura o feito de que os resultados eleitorais, embora situaren En Marea como segunda forza no Parlamento, estivesen algo por debaixo das expectativas? -Ben, a ver, os resultados... viñemos de AGE, con 9 deputados, agora conseguimos sumar 5 ao proxecto, que non é idéntico, mais, bon, viña dos alicerces que criou AGE... eu penso que os resultados foron moi bons para os tempos en que nos movemos, ora, é verdade que temos agora dous anos por diante para as próximas eleccións [reférese ás municipais de 2019] e si que non se nos perdoaría que non estivésemos á altura das circunstancias nas próximas eleccións. Mais, bon, canto ás eleccións ao Parlamento da Galiza eu penso que a Marea colleitou uns moi bons resultados e que os estamos a defender moi ben. Non podemos poñernos peros. Repito. Agora temos moito traballo que facer, moitos fíos que tecer, moita rede para chegar a todos os lados. Levar as nosas propostas, escoitar as demandas que as veciñas e os veciños nos fagan chegar e darlle, pois, forma política dentro da institución que se cadra é onde menos me gusta estar porque, ben, nós levamos por bandeira o traballo de rúa, que é o que nos abandeira un pouco. -Algunhas persoas afirman que o debate no seo de En Marea está condicionado polo paralelo que se vive no conxunto do Estado no interior de Podemos. Ti velo así? -Non o vexo así. De feito, levamos agora desde o mes de outubro con actividade parlamentar. Somos 14 persoas, 14 deputadas e deputados, que estamos a remar todos na mesma dirección, tanto nas propostas como no organizativo ou no plano político de En Marea, e penso que non é así. Tamén é verdade que non intento inmiscirme moito nas organizacións doutros compañeiras e compañeiros. Mais, bon, eu non comparto que exista esa fenda agora mesmo porque o grupo parlamentar está a funcionar ben. As coordenadoras... eu tampouco formaba parte delas... e na miña localidade -fáloche da miña comarca, unha comarca moi pequena- pois temos moita militancia e estamos traballando moi ben e con todas as organizacións xuntas. Así que eu non vexo tal tema.


O mapa político está mudando, aínda é recoñecible pero ben confuso. Os cartógrafos apenas saben medir os novos espazos, faltan referencias, utensilios, métricas..., porque é a realidade política a que se volveu inaprensible. Non está fixa a súa polaridade, precisamos novas coordinadas de orientación, axustar o N-S-E-W sen ter claro sequera que o novo espazo sexa bidimensional. Tampouco é fácil, a dificultade non se reduce a captar o cambio, o movemento, o tránsito dun momento simple a outro momento simple, é a propia realidade a que se volveu complexa. @s do si Desta volta imos gañando: cando nós dicimos democracia eles din Tribunal Constitucional, nós soberanía eles compromisos adquiridos, nós plurinacionalidade e vontade eles seguridade xurídica, nós primeiro a xente eles propostas irrealizables Moito do novo vaise coñecendo polos seus antagonistas, combaténdose con artillería discursiva defensiva: in-estabilidade, in-consistente, des-goberno, a-normal. Non é temor ao descoñecido, é pavor pola ameaza que significa perder os privilexios para os de sempre. Comprenderase mal, pero vaia, medo mete igual. Aínda que desta volta imos gañando: cando nós dicimos democracia eles din Tribunal Constitucional, nós soberanía eles compromisos adquiridos, nós plurinacionalidade e vontade eles seguridade xurídica, nós primeiro a xente eles propostas irrealizables. Están a defensiva pero isto non vai ser así sempre. Eles aceptan que son malos alegando que son o menos malo e, polo momento, moita sociedade prefire o malo coñecido. O asunto non é quitar estes, o asunto poñer outr@s mellores. Temos que ir máis alá de rematar co que hai, debemos demostrar que a suposta política da xente é boa para a xente A xente xa sabe que a situación social é brutal, e os que mandan unha vergonza, sen solucións para os problemas reais. Vale, e que? O asunto non é quitar estes, o asunto poñer outr@s mellores. Temos que ir máis alá de rematar co que hai, debemos demostrar que a suposta política da xente é boa para a xente. Non é tan obvio. Temos que construír unha alternativa solvente, ilusionante e crible, en canto goberno, non só como representación parlamentaria. Agora ademais xa toca cumprir, o ciclo de cambio consolidarase na medida en que vaiamos transformando de xeito efectivo a realidade, en sintonía coa maioría social. Dito de outro xeito, o encadeamento de expectativas ten un alcance limitado. Por sorte nós temos os gobernos das mareas para mostrar que se pode. Non vendemos futuros. Articular a complexidade Mareas, En marea, alcaldes, Podemos, Anova, EU, cidadás... isto é moi complicado. Pois vai ser que o éxito implica comprender e xestionar a complexidade, articular a acción en diferentes niveis e territorios -municipal, galego, estatal-, implicando axentes plurais e de natureza diversa -mareas, partidos, cidadás/ns-. Tradicionalmente nas eleccións Xerais tendeu a instalarse no noso país unha dicotomía irresoluble: ou ben unha proposta de Estado que prescindía do pobo galego, ou ben unha proposta de Galiza que prescindía do Estado e do español Tradicionalmente nas eleccións Xerais tendeu a instalarse no noso país unha dicotomía irresoluble: ou ben unha proposta de Estado que prescindía do pobo galego, ou ben unha proposta de Galiza que prescindía do Estado e do español. Os partidos que xogaban de verdade na gobernabilidade estatal primaban intereses de Estado ou, en todo caso, o pobo galego non contaba como tal. Por outra parte, as propostas entendidas como xenuinamente galegas semellaban útiles para representar a Galiza no Estado, pero non contaban nas políticas de Estado, nin se comprendían como alternativa neste ámbito. Elección estraña: subalternidade ou impotencia. En Marea significa neste sentido un duplo movemento, articulando unha proposta soberanamente galega cunha alternativa transformadora a nivel de Estado. Integrar a vontade de cambio xeral comprendendo ao pobo galego como un suxeito político, e xerando unha ferramenta de confluencia capaz de sumar e de vencer. Nin reducimos o alcance, nin subordinamos a proposta. Nin renunciamos a exercer como nación, nin prescindimos dun proxecto compartido de Estado. Articulación posible: proxecto galego e participación cooperativa. A aposta foi clara: unha articulación complexa da realidade non só é máis democrática e inclusiva, ben feita é tamén máis eficaz, pode vencer e mesmo ser hexemónica. Os primeiros pasos foron ben exitosos e anuncian cambio de ciclo. A grande maioría concorda en situar a xente e a democracia no centro, tamén no plano nacional, con dereito a decidir, sabendo que un Estado integrador só pode construírse desde a vontade. Saber ler a complexidade real e trasladala a acción política. Vexamos. Temos nivel Propostas municipalistas non localistas, alternativas de Estado non centralistas. Igualmente proxectos galegos non isolacionistas nin provincianos Todo o mundo comprende que cada nivel territorial ten a súa propia lóxica política. Ninguén é alcalde/sa presentando mocións-tipo dun partido; sen alternativa (compartida) de Estado o pobo galego non conta; e sen proxecto nacional galego non existe alternativa ao PP no noso país. Dito en positivo: cada alternativa debe ser comprendida de xeito substantivo no seu nivel, para o municipio, para o Estado ou para Galiza. Xestionar a complexidade significa formular propostas integradoras e articulalas de xeito non subalterno. Ou sexa, propostas municipalistas non localistas, alternativas de Estado non centralistas; nas que a razón de Estado e o interese local se reconverten na razón e o interese da súa xente, con visión global e cooperativa. Igualmente proxectos galegos non isolacionistas nin provincianos. Claro que é complicado, o normal foi comprender como ameazas e contrapoderes a forza dos diferentes niveis, as baronías supoñían debilidade da proposta de Estado ou autonómico, o vigor dun liderado implicaba unha xerarquía que convertía en franquicia local calquera proposta galega, e se cadaquén fai o que quere na súa circunscrición o conxunto vai ser incoherente. A candidatura En Marea ás Cortes Xerais non foron un experimento para afrontar as galegas, o Estado importa; nin a Xunta un peón prescindible no taboleiro estatal ou municipal, Galiza importa Velaquí un dos retos, cada ámbito importa, débese actuar con proxectos autónomos e con ferramentas adecuadas ao propio ámbito. O asalto municipal non foi un preparativo para outro cambio de verdade, os concellos importan; a candidatura En Marea ás Cortes Xerais non foron un experimento para afrontar as galegas, o Estado importa; nin a Xunta un peón prescindible no taboleiro estatal ou municipal, Galiza importa. Aínda se complica máis, dado que a resposta tampouco é cada ovella coa súa parella, todos os axentes operan en todos os escenarios, o movemento das cidades rebeldes sería o exemplo máis claro de como mesmo os concellos actúan a nivel de Estado. Coas eleccións catalás aprendemos outra lección, non cabe manterte resgardado no teu ámbito, alleo aos problemas do mundo. Aquí o aserto 'Se ti non fas a política fana por ti' muda en 'se as forzas municipalistas non participamos no cambio a outros niveis, os que gañan viran contra nós', e parecerá que te estás desinflando. Mareas, en comúns, ahoras... precisamos colaborar entre nós mais tamén implicarnos no cambio global, e fixémolo. O enorme esforzo dos gobernos, a falta de garantías doutros procesos, o desgaste, o instinto de supervivencia ou a falta de canles adecuados puido eludir unha implicación suficiente nalgún momento, bastante tiñamos co noso. Agora sabemos que todas as enerxías son necesarias, para ser exitoso e ser cidadán o novo proxecto debe ter unha base de mareas e unha lóxica marea. Novas políticas --> novas ferramentas, nova participación Os partidos e a militancia poderían desaparecer tal e como os concibimos, mais sempre haberá organizacións políticas e formas de implicación cidadá A desafección -máis ben cabreo- non se dirixe só contra as institucións políticas, os propios partidos e a militancia tamén están en crise, e non só os partidos grandes. A irrupción de Podemos e das mareas introduciron novidosas formas de organización e activismo que están transformando a implicación política. Dicía E. Gellner por outro asunto: "A cultura e a organización social son universais e perennes, en cambio os Estados e os nacionalismos, non", en referencia ao que falamos, os partidos e a militancia poderían desaparecer tal e como os concibimos, mais sempre haberá organizacións políticas e formas de implicación cidadá. A concepción do mercado electoral presupón unha man invisible que converte o egoísmo de cada partido en interese xeral. Resultou que os vicios privados acabaron producindo unha enorme depravación pública. As tradicións partidarias eran moito máis, entramados de intereses -internos e externos-, ideoloxemas, identidades, culturas, espazos de socialización. Xentes que non teñen máis vida que o partido, e partidos que apenas teñen máis vida que esas xentes que dependen deles. A endogamia, a corrupción, a desconexión brutal coa realidade foi cuestionada de raíz. Por suposto que hai moito positivo, organización das preferencias, proxectos colectivos, ideas de futuro, experiencia, cadros, capacidade política. Todos non son iguais, se ben a súa dexeneración converteunos en xeral en instrumentos pouco servibles para o novo tempo. Pero hai saída? Unha saída foi de reorientación ao mercado, Ciudadanos, como empresa neoliberal concibida para a eficiencia, sabendo que a fase principal é a comercialización, en función diso xa se organiza a produción, a selección de persoal, (des)localización, etc. estando clara a centralidade do marketing (e da conta de resultados para os accionistas). Outra saída foi orientada cara os (novísimos) movementos sociais, o 15m o abre un momento que impregna o conxunto da acción posterior, a convicción de que si se pode, que somos a inmensa maioría -miles nas prazas e millóns nas casas-, evitando que te encasillen, constituíndo algo novo en común. Primeiro denuncia o negativo, o secuestro da soberanía, a corrupción, non nos representan, e proclama soños. Reprochábannos que non había proposta, que iso non valía para gobernar. Tampouco a lóxica social se corresponde coa arena política, nas rúas facíase moita política pero non estaba claro que servise para gañar eleccións. Hoxe vamos gañando e son eles quen están á defensiva. Reprochábannos que non había proposta, que iso non valía para gobernar. Tampouco a lóxica social se corresponde coa area política, nas rúas facíase moita política pero non estaba claro que servise para gañar eleccións. Hoxe imos gañando e son eles quen están á defensiva Paradoxalmente hoxe o reto é manter vivo o movemento nas institucións (e na rúa). Ir máis alá das maquinarias capaces de competir no electoral, reconvertidas logo en maquinarias de goberno (ou de oposición). O cal é importante, moi importante, pero debemos xerar ferramentas para a democracia de todos os días. Compréndese que a xente se mobilice máis nos momentos en que as cousas poden cambiar, non parece sustentable un estado de mobilización permanente. Xa o dicía O. Wilde "O malo do socialismo é que che quita moitas tarde libres". Claro que se pode participar de xeito permanente se o axustamos ao decisivo e ao interesante. En todo caso, como facemos para manter a vitalidade política no tempo ordinario? Ferramentas: nin fetiches, nin kleenex. As organizacións, coalicións, candidaturas son útiles que teñen que servir para os seus obxectivos, políticos non (só) electorais. Ademais de gañar eleccións deben servir para activar e conectar coa sociedade, para facer propostas, para dar a cara e render contas As organizacións, coalicións, candidaturas son útiles que teñen que servir para os seus obxectivos, políticos non (só) electorais. Ademais de gañar eleccións deben servir para activar e conectar coa sociedade, para facer propostas, para dar a cara e render contas. Non se trata de manter a maquinaria de guerra, ou dun retén para defender os avances. Igual si, o antagonismo continúa, mais necesitamos construír a paz, precisamos exercitar a democracia no cotidiano, esa que queda tan danada nos excepcionais tempos de guerra, e que é tan creativa nos excepcionais tempos constituíntes das prazas. Temos que ir máis alá de levas e exércitos populares electorais, onde o gran problema é se unha milicia anda a súa bola, se non defendiches a posición onde estaba a miña xente, ou quen violentou máis o principio democrático. No fragor das campañas estas cousas pasan. Correto Gayoso. Agora construamos unha marea. Os proxectos precisan certa continuidade que lle podemos chamar compromiso. Precisamos proxectos que xeren confianza colectiva. As organizacións non se poden reducir a fetiches aos que se rende culto: marca, patriotismo de partido, defender unha retórica, uns símbolos, etc. Este si que é un fenómeno de alienación -Marx, Carlos-, as organizacións son creacións humanas que non poden ser alleas a nós, teñen traxectoria, valores, o que queiramos, pero deben servir para os obxectivos emancipadores para os que foron creadas. Ao servizo da xente que lle dá vida e non á inversa. En sentido contrario, tampouco podemos ter proxectos de usar e tirar. Cada elección a súa organización -ou candidatura-. Fast politics. Entre o becerro de ouro e o regalo do Burger King igual podemos facer outra cousa. A min non me preocupan as siglas, si desbaldir o capital acumulado e a confianza da xente. A min non me preocupan as siglas, si desbaldir o capital acumulado e a confianza da xente Agora toca pensar alternativas sabendo que non son eternas e que deben servir para afrontar o tempo do cambio, para evolucionar co tempo, non morrer con cada cambio. O constituínte ten moito de exploratorio, cométense moitos erros porque a evolución é coa experiencia vivida. Non sempre avanzamos. Eu non enredaría demasiado debatendo se debemos partir de 0, de -5 ou +40, temos que construír sobre novas bases articulando o que existe. Sen bendicir o statu quo, mais contando coas iniciativas municipalistas, os partidos, En Marea, o Encontro... a resposta debe ser híbrida, e debe ir máis alá. Tampouco enredaría de novo con unidades imaxinarias, que en todo caso non son cousa de dous. A marea precisa aínda máis pluralidade e maior potencia, toda a xente é benvida, isto non é patrimonio de pais fundadores nin de nais coraxe. Hai moita xente que debe enriquecer este proxecto, de Equo, de Ecosocialistas, do BNG, de CxG, do PSdeG, e doutros partidos, e moitísima xente espantada das forzas políticas para quen a marea significa esperanza. A marea precisa aínda máis pluralidade e maior potencia, toda a xente é benvida, isto non é patrimonio de pais fundadores nin de nais coraxe Cidadanismo, práctica, non prédica O grande problema da política dos últimos tempos é o cinismo, dicir unha cousa e facer a contraria. Por iso a base de lexitimidade non está tanto na retórica, nin nas propostas futuras entendidas como promesas, senón na práctica do que fas. Cando dicimos que mudou a forma de facer política non estamos limitando o cambio a xestos. Estas formas son importantes en canto símbolo da normalidade da rúa que entra nas institucións, facer visible o invisible e que o público non se subordina a outros poderes. Son mensaxes para a sociedade e para quen se considera propietario do espazo público. Símbolos que son contidos. En todo caso cando dicimos cambiar as formas tamén estamos falando da forma de facer política. É habitual entender que a mudanza afecta ao método, como se estivésemos operando no plano técnico. Claro que se trata dunha mudanza técnica, de método, de forma, pero que significa unha transformación política profunda no xeito de concibir a práctica democrática. Dicía J. Rancière que a democracia implica a entrada disruptiva do principio igualitario. Asumir de xeito efectivo que todas as persoas somos iguais, ten unha relevancia no ideario político -que e para que- e no xeito de entender a acción e a decisión -como-. O empoderamento é unha idea clave na nova comprensión da política. Cando falamos de ferramentas da nova política tendemos a misturar dous planos, que certamente están remexidos na realidade. Unha cousa é en que medida as nosas ferramentas serven para que a sociedade civil ou a cidadanía en xeral se impliquen en política, e outra en que medida as decisións e accións do colectivo responden a vontade das bases. Para entendernos, a primeira tería que ver coa apertura cidadá e a relación fora-dentro, e a segunda coa organización democrática e a relación abaixo-arriba. Unha cousa é en que medida as nosas ferramentas serven para que a sociedade civil ou a cidadanía en xeral se impliquen en política, e outra en que medida as decisións e accións do colectivo responden a vontade das bases Ambos planos da participación, externa e interna, deberían estar na base da nosa acción, porque cando falamos de situar a xente no centro queremos dicir que o obxecto é primar os intereses da maioría, ao tempo que o suxeito é a propia cidadanía que define as prioridades do proxecto e da acción pública. Non existen fórmulas máxicas e mesmo haberá que previr contra cidadanismo puritano, mais si que hai exemplos que están funcionando e propostas sobran, o que temos é que contalo menos e practicalo máis. Insisto no cinismo, a única maneira de que sexa crible é que se vexa que o practicamos e deste xeito demostramos que é posible unha nova forma de facer política. De novo temos os gobernos das mareas. Tamén é básico que En Marea demostre outra forma de estar nas Cortes e de implicarse no proxecto galego. Outra idea básica é a feminización da política, por suposto ten que ver coa presenza das mulleres, coa igualdade e a distribución do poder, a relación vida-política, cos coidados, coas prioridades, co xeito de participar, cos tempos, etc. Permítenos comprender mellor que a forma non é só un procedemento, é unha cultura de relación e actuación, e unha actitude. Parece interesante a metáfora da política como artesanía do imposible, proxectar a creatividade no cotidiano, que nos permite ir máis alá no día a día. E que a política precisa sentido práctico, máis alá das abstraccións, facemos algo de proveito co que hai traballando en horizontal -que dicía Ada-. Aproveitando o traballo feito sabendo que as cousas novas se fan con materiais, con saberes, con destrezas que veñen de moi atrás. O constituínte tamén. A feminización da política debería situarnos lonxe de Adán e do adanismo, tamén de Sísifo; navegamos, e levamos a calceta ou o que nos dea a gana. Envolver nunha lóxica cidadá: persoas, mareas, partidos A política precisa sentido práctico, máis alá das abstraccións, facemos algo de proveito co que hai traballando en horizontal -que dicía Ada-. Aproveitando o traballo feito sabendo que as cousas novas se fan con materiais, con saberes, con destrezas que veñen de moi atrás Esta artesanía precisa tecer a complexidade. Establecer dinámicas democráticas inclusivas, proxectos compartidos para traballar e cooperar, lugares amables e de mente aberta, que nos permitan facer política coa xente desde a sociedade. A pluralidade non é unha maldición, xa foi posible articular axentes divers@s de xeito non competitivo, temos que facelo desde a igualdade d@s human@s que participamos, e desde a fraternidade. Respectarnos, coidarnos, confiar. Non hai que agardar polos bos e xenerosos, abonda con mirar en global e ao lonxe, e facelo con xente concreta e próxima. Mudar o foco, arrancar os debates do curtopracismo ou do interese do pequeno grupo. Horizonte e camiño. Mirar máis alá e máis acá. Podemos facelo mellor. Esta artesanía precisa tecer a complexidade. Establecer dinámicas democráticas inclusivas, proxectos compartidos para traballar e cooperar, lugares amables e de mente aberta, que nos permitan facer política coa xente desde a sociedade Unha marea galega debera partir, ao meu xuízo, de algúns principios básicos que identifiquen as nosas prácticas. Compartir un proxecto, construír unha alternativa plural, un relato común, un relato que non é un conto, senón a articulación de ideas e emocións que teñen toda a materialidade do proxecto, con equipos, soños e programas compartidos. Precisamos un espazo común de confluencia, a marea vai máis alá dun sumatorio de entidades, e debemos contar cun lugar onde compartimos reflexión, decisión e acción. Organización democrática, participativa, baixo a idea do empoderamento e o principio de mandar-obedecendo establecer fórmulas que viabilicen a participación das bases con capacidade de decisión efectiva. As persoas representantes da marea ou nas institucións renden contas ante quen as elixiu. A participación ha de estar atenta a inclusión, a deliberación e a construción colectiva Organización cidadá, aberta, a marea é da xente polo tanto a súa organización debe funcionar como un conector continuo coa cidadanía, coa máis dinámica e coa menos. Ideas, propostas, debates, intervencións... parten de moitos puntos da sociedade, a marea debe activar, catalizar ou cooperar moito máis alá dos seus lindes, innovando. A política nos parlamentos ou nos concellos -no goberno ou na oposición- faise coa xente. Organización complexa, plural, que responde a unha lexitimidade complexa, a marea faise desde as mareas, partidos, iniciativas e desde as persoas que queiran implicarse. Todas somos parte, ninguén é propietaria. Todas debatemos, traballamos, construímos en plural, todas decidimos en común, baixo o principio 1 persoa 1 voto. Lóxica marea e lóxica cidadanista: acción colectiva e autónoma, xunto a soberanía do conxunto das persoas participantes. Os partidos están e importan, se ben a marea galega opera coa lóxica cidadanista: cooperación, espazo común e aberto. Temos que ser coidadosas para salvagardar diversos equilibrios cruzados, e debemos reforzar acordos inclusivos, consensos, evitar que ninguén quede fora Garantías democráticas, compre formalizar a toma de decisións da marea, garantindo que se adoptan en órganos que responden aos regulamentos acordados. Nos partidos tradicionais o habitual é adoptar as decisións por arriba e por detrás, na marea deben ser por abaixo e por diante. Temos que ser coidadosas para salvagardar diversos equilibrios cruzados, e debemos reforzar acordos inclusivos, consensos, evitar que ninguén quede fora, mais as eleccións de responsables ou candidat@s ou as decisións estratéxicas deberán ser adoptadas con fórmulas abertas polo conxunto das bases. Tod@s dicidimos, e o meu voto ten igual valor. A democracia é por definición un proceso inacabado. Sempre ten esa dupla condición de realidade e aspiración, unha práctica e un desexo, en palabras J. Derrida "algo que está por vir" que nunca se "corresponde a unha situación plena". Temos que manter viva a ambición dese desexo común, a mellor forma de facelo é avanzar na práctica da implicación cidadá na marea. Ay ondas, que eu vin veer...


Summary: Tamén contrata a produción dun documental de actualidade sobre a COVID-19.

A Corporación de Radio Televisión da Galiza (CRTVG) vén de anunciar a súa participación en sete proxectos cinematográficos, dentro das medidas anunciadas o pasado 8 de abril "para contrarrestar os efectos da COVID-19". As obras seleccionadas inclúen: Estelas, primeira longametraxe de ficción do director Roberto Alvite; o documental de creación Nación, un sitio onde pousar a cabeça, de Margarita Ledo; e os documentais Onde máis doe, sobre a violencia de xénero, de Xamalú Producións; Patarinos, producida por Sétima Sociedade Cooperativa Galega; Morabeza, longametraxe documental producida por Kaito Estudios e dirixida por David Mon, e Verde, a cor da soidade, de Alberto Trabada. A maiores, realizarase unha TV movie sobre a figura da escritora e xornalista Sofía Casanova. Para alén destas, a Televisión da Galiza escolleu o proxecto Tralo Coronavirus, da produtora M International Audiovisual, como documental sobre a COVID-19 que a canle vai contratar. A peza será dirixida por Mercedes García-Nieto. A comisión encargada de seleccionar, entre os dez proxectos presentados, esta peza que dirixirá Mercedes García-Nieto, destacou a "súa estrutura narrativa e o seu enfoque humano e vivencial", así como a viabilidade da súa fórmula de produción, que botará man do arquivo do medio. Subvencións anuais do audiovisual Ademais, publicouse no Diario Oficial da Galiza (DOG) de onte a convocatoria anual de subvencións a producións e coproducións audiovisuais de contido cultural galego, cunha dotación de 2,5 millóns de euros. Amplíase de tres a catro anualidades a distribución das contías concedidas e a xustificación dos gastos, en catro das cinco categorías, ficando as curtametraxes coas dúas habituais.


Summary: Relatorios, concertos, obradoiros e un audiovisual explicarán o papel da muller na música que se celebrará na Casa do Mar de Ribadeo o día 13 de xullo.

A Casa do Mar de Ribadeo acollerá o vindeiro 13 de xullo a xornada "Son de mulleres". Respostas á invisibilidade da muller na música" que pretende potenciar cambios de actitudes que axuden na procura da igualdade real e efectiva entre mulleres e homes na arte. A xornada comezará cun relatorio da compositora e integrante do consello do Instituto de Investigacións Feministas da Universidade Complutense de Madrid, Mercedes Zavala Gironés no que realizará unha aproximación histórica á invisibilización da muller no eido musical. De seguido, Ugia Pedreira, Maria Xosé Silvar "Sés" e a "txistulari" Idoia Kareaga abordarán cal foi e segue sendo o papel das mulleres na recuperación e mantemento da música tradicional tanto en Galiza coma en Euskadi. Para rematar a mañá sumaranse ao coloquio o grupo chairego Irimia Cantareiras e máis as integrantes do grupo local Alesancia (das Anzas) para debatir arredor da situación das mulleres e a música neste tempo.Pola tarde levarase a cabo un acto de recoñecemento ás "Meniñas de Saudade" e proxectarase o documental da realizadora María Acuña, Saudade e retrato en si bemol no que se achega á histora das Meniñas de Saudade. Para pechar a xornada, ás 21.00 horas no Cine-Teatro, celebrarase un concerto no que actuarán a Banda Municipal de Ribadeo, o grupo Alesancia, Irimia Cantareiras, María Xosé Silvar "Sés" e máis Ugia Pedreira.Ao tempo que se desenvolve a xornada terán lugar dous talleres gratuítos. O primeiro deles está dirixido a alumnas e alumnos de danza e ballet de entre 8 e 12 anos. O segundo, aberto ao público en xeral, levará ás participantes por un "Percorrido pola música galega".


Summary: O SLG alerta do "irreversible impacto" do proxecto mineiro sobre a principal actividade económica da zona, que dá traballo a 1.350 persoas, fronte aos 271 empregos temporais que creará a empresa canadense.

Todas as actividades agrogandeiras da zona ameazadas. Así o advirte o Sindicato Labrego Galego (SLG), que fai público nun comunicado o seu "rexeitamento máis absoluto" ao proxecto mineiro que a empresa canadense Edgewater Corporation ten previsto en Corcoesto para a estracción de ouro. Segundo a organización agraria, esta mina a ceo aberto terá "un irreversible impacto" sobre as explotacións gandeiras de toda a bisbarra. Están en perigo 1.000 explotacións que dan traballo a 1.350 persoas Concretamente, o SLG advirte de que están en perigo máis de 1.000 explotacións agrogandeiras en activo que dan traballo a 1.350 persoas, segundo se tira dos últimos datos do Instituto Galego de Estatística referentes ao número de unidades de traballo agrícola. Xa que logo, 404 explotacións da Cabana, 596 de Coristanco e 349 de Ponteceso verían a súa actividade ameazada nunha comarca que, como tantas do rural galego, "ten boa parte do seu peso económico baseado nos sectores primarios". Porque tal e como levan denunciando meses as organizacións ecoloxistas e veciñais, a actividade mineira para a extracción de ouro en Corcoesto suporía durante dez anos a expropiación ou adquisición directa de 773 hectáreas de terras, o consumo de 2.800 millóns de litros de auga, a xeración de máis de 17 millóns de toneladas métricas de refugallos tóxicos ou a utilización de unha tonelada e media de cianuro de sodio cada día. Ademais, a estes riscos habería que engadirlles o impacto medioambiental que causarán as voaduras, unhas 238 ao ano, xa que "poden esparexer partículas contaminantes nun radio de trinta quilómetros". O SLG advirte do impacto das voaduras, que "ponde esparexer" a contaminación a trinta quilómetros O SLG lembra tamén que Coristanco e Cabana son concellos incluídos na subzona de Bergantiños da Indicación Xeográfica Protexida Pataca de Galicia e recorda que se o radio de impacto das voaduras se aumenta, "estarían tamén ameazados" os pasteiros de comarcas eminentemente gandeiras como Terra de Soneira, Xallas, A Barcala ou Ordes. Incluso alertan das dificultades para "facer agricultura ecolóxica" en todo o noroeste da provincia da Coruña. "Os 271 postos de traballo temporais non xustifican poñer en perigo todos os empregos relacionados coa agrogandeira" Así, e segundo o SLG, con estes datos na man, os 271 postos de traballo temporais que daría a empresa (só se manterían durante os dez anos de explotación) "non xustifican poñer en perigo millleiros de empregos relacionados cunha actividade permanente como a agrogandeira, clave na vertebración económica e social de todo o territorio afectado". "Permitir que Edgewater Corporation leve para adiante un proxecto mineiro tan prexudicial sentaría un perigoso precedente" que segundo o sindicato "ameazaría outros municipios eminentemente gandeiros de Bergantiños, Ferrolterra, Arzúa ou Terra de Melide", onde tamén existe a posibilidade de solicitar concesións para a extracción de ouro e afíns segundo se desprende da orde do 7 de xullo de 2011 (publicada no DOG o 20 de xullo dese ano) na que se convoca o concurso público de terreos para extracción de minerais na provincia da Coruña. O Sindicato Labrego Galego insiste na súa oposición frontal ao proxecto mineiro de Corcoesto e anuncia que colaborará cos colectivos e organizacións "que loiten contra o seu desenvolvemento", e que ofrecerá "apoio e asesoramento ás explotacións agrogandeiras afectadas".


Summary: A pasada noite a empresa autorizou a incorporación do galego como unha das 35 linguas nas que se pode utilizar esta ferramenta. O éxito é responzabilidade do traballo de meses da comunidade de tradutores

Hai case dous anos Twitter comezou a traballar nas versións da súa páxina noutros idiomas distintos do inglés. Escolleu a mesma fórmula que xa adoptara Facebook, de xeito que son os propios usuarios da plataforma os encargados de realizar a tradución á lingua que queiran. Pero antes Twitter tiña que darlles acceso ás linguas aspirantes, en función do seu número de usuarios entre outros factores, ao servizo de tradución para que aí si, os tuiteiros completen o proceso. Foi o inicio dun longo camiño que hai unhas horas se completou con éxito para a lingua galega. Para mudar a lingua abonda con entrar en settings e despois en account para cambiar en language para o galego. Hai que ter en conta que a versión en galego aínda está en beta. Polo tanto, pode haber erros e os termos poden ser aínda postos en discusión a través do Centro de Tradución. Dende agora Follow é Seguir, Tweet dise Chío, os Trends son Tendencias e cando un chío é repetido por un usuario dise que foi rechiado. O proceso aínda non está completo. Este mesmo mércores Twitter tamén anunciou que se poñían en marcha as versións en catalán e vasco para os dispositivos móbiles. A versión en galego terá que agardar uns meses Foron moitos meses de peticións, email cruzados e de traducións, votacións e revisións, dende setembro do pasado ano cando Twitter autorizou o inicio do proceso de tradución ao galego. Ás veces deu a impresións de que este día non daba chegado, pois despois do traballo de tradución de termos e expresións, que se completou con rapidez, quedaba un proceso máis farragoso de votación e validación das propostas, no que o traballo conxunto da comunidade foi fundamental. E mesmo aí houbo obstáculos inesperados e mesmo pareceu que o Twitter en galego topara co Vaticano e déronse casos de supostos boicotadores, que escacharon parte do traballo feito. O proceso aínda non está completo. Este mesmo mércores Twitter tamén anunciou que se poñían en marcha as versións en catalán e vasco para os dispositivos móbiles. A versión en galego terá que agardar uns meses. Dous anos de traballo É un éxito colectivo da comunidade tuiteira e sobre todo dun grupo máis activo de tradutores Cando a empresa comezou a falar da posibilidade de abrir o seu servizo a outras linguas, un grupo de internautas puxeron en marcha a iniciativa Twitter en Galego, co obxectivo de "activar a comunidade twitteira galega para reclamar a posibilidade de tradución ao galego facendo ver o peso que ten esta lingua no seu sistema e que hai un certo interese en dispoñer desta funcionalidade, ademáis de demostrar a dispoñibilidade dos usuarios para enfrontarse a unha tradución conxunta do sistema". Neses meses, conseguiuse que #twitterengalego fose TT a nivel estatal, e forxouse unha certa sensación de comunidade, ademais de quedar claro que existían mans e cerebros dispostos a traballar nas traducións. Foron moitos meses de peticións, email cruzados e de traducións, votacións e revisións, dende setembro do pasado ano cando Twitter autorizou o inicio do proceso de tradución ao galego. É un éxito colectivo da comunidade tuiteira e sobre todo dun grupo máis activo de tradutores. Xa en setembro se criticara que dende a Xunta se lanzase a idea de que o twitter en galego chegaria pola acción da administración cando fora a intensa actividade da comunidade tuiteira galega a que acadou o obxectivo.


Summary: "Eu son figurativo. Aínda que fixen cousas moi abstractas". Así o advertía el propio nunha entrevista publicada en Sermos Galiza. Sobre todo, fixo debuxo. "Miles de acuarelas". Xulio Maside tamén participou do activismo cultural.

Xulio Maside Medina (Vigo, 1933) faleceu o domingo na súa casa de Santiago de Compostela. Médico anestesista de profesión, pintor figurativo con tendencia expresionista e pegada do cubismo, sobriño de Carlos Maside, foi, ademais, activista cultural de relevo. Xulio Maside finou onte na sua casa de Santiago de Compostela, acompanhado da sua família.Tanantório do CHUS. 11 abril. pic.twitter.com/xIWGLW0kFI— Plataforma C. Maside (@pcmaside) April 11, 2022 En 1961 participou na fundación da asociación compostelá O Galo. Nas décadas de 70 e 80 presidiu a Asociación Galega de Artistas Plásticos. Devoción pola pintura Tal como recolle no ensaio A miña lembranza de Carlos Maside, o ambiente no que transcorren os seus anos de nenez e mocidade foron decisivos para provocar nel interese pola pintura. A seu tío débelle a ensinanza da conducta moral, o comportamento cívico, a súa fidelidade e amor a Galiza, a transmisión da súa bagaxe intelectual, así como o contacto diario co traballo do pintor no estudio, a correcta utilización das técnicas e o temperán coñecemento das vangardas. Médico e pintor "Meu irmán e mais eu viñemos para Santiago aos nove anos, á casa da nai de Carlos Maside e de Maruja Maside. Na rúa do Vilar, 42, onde viviu e morreu Carlos Maside, xusto fronte ao Casino. Unha casa inmensa. Estudamos o bacharelato no instituto Xelmírez con grandes profesores. Carlos Maside facía de pai, quería facer de pai, pero non sabía. Tiña un carácter moi severo, aínda que no fondo era un bendito. Dicía: 'Pintor? Diso nada! Estuda o que queiras'. E eu: 'Arquitectura'. "Pero hai que ir a Madrid e iso custa moito diñeiro', retrucaba. 'Pois daquela estudo Medicina'. 'Pois estuda Medicina'", relatou a Sermos Galiza na primavera de 2018. Estudou Medicina, diciplina e práctica que sempre desfrutou. De día, traballaba no Hospital Xeral da Galiza e de noita, mais algunhas tardes, pintaba. A Plataforma agradece todas as mostras de cariño.Xulio nunca deixou de pintar. pic.twitter.com/G9NBCH7wmy— Plataforma C. Maside (@pcmaside) April 11, 2022 Carlos Maside Carlos Maside foi o seu primeiro mestre, "un debuxante marabilloso" que sempre o animou máis a estudar que a seguir os seus pasos. Máis seguiunos, até o punto de herdar o seu estudo na rúa do Vilar 42, á morte do artista, a quen tamén lle debe o coñecemento da pintura galega anterior ao golpe de Estado. "Meu tío Carlos Maside non quería que eu fose pintor. El pasounas canutas" Nese desafío persoal, admirou os paisaxistas casteláns, o traballo de Vicent Van Gogh e a pintura rusa. En Barcelona,aprendeu gravado e fixo litografías. En Madrid, abandonou en parte a pintura para debuxar, fascinado pola xente que o rodeaba, pendente sempre das tendencias contemporáneas da pintura. Figurativo e debuxante "Eu son figurativo. Aínda que fixen cousas moi abstractas", declarara na citada entrevista. Destacou a súa faceta como debuxante. "Sobre todo fixen debuxo. Miles de acuarelas. Pero falando de pintura e de lenzo, -coa técnica que mellor se expresa- é mixta. Cando empezou a pintura acrílica revolucionou a pintura. Hoxe en día pintar ao óleo é un absurdo. Podes usar pinturas ao óleo, pero mesturadas. E logo a colaxe, encántame", afirmou en 2018.


Summary: O debate parlamentar prolongouse durante 70 horas.

O Parlamento do Estado de Nova Gales do Sur aprobou, após 70 horas de debate, unha lei para despenalizar a interrupción do embarazo, que estaba penada desde hai case 120 anos con 10 anos de cárcere. Deste xeito, o aborto pasa ser legal en toda Australia. A maioría dos deputados e deputadas do cámara de Nova Gales do Sur votou a prol da despenalización, que tiña o rexeitamento frontal da dereita e de grupos relixiosos, así como do ex primeiro ministro Tony Abott. O arcebispo de Sidney dixo que esta nova lei era unha "derrota para a humanidade". A nova norma aprobada permite aliás a interrupción do embarazo até as 22 semanas de xestación e practicada por un médico colexiado. Se quere abortar a partir dese período, a muller deberá ter o consentemento de dúas facultativas. Claire Mallinson, de Amnistía Internacional Australia, incidiu en que a despenalización pon a Nova Gales do Sur "na liña co recoñecemento dos dereitos das mulleres". Esta semana, o Estado de Oaxaca converteuse na segunda entidade de México, 12 anos despois da capital, en despenalizar o aborto. O Estado, de case catro millóns de habitantes e situado no sur do país, permitirá a interrupción voluntaria do embarazo durante as 12 primeiras semanas de xestación.


Summary: As infeccións activas de coronavirus tamén diminúen até as 14.675, 481 menos que na xornada anterior

O número de contaxios detectados na Galiza descende até os 717 -continúa por baixo do milleiro-, así como a presión hospitalaria, á baixa, con 309 persoas ingresadas por Covid-19. Os casos activos, pola súa banda, tamén diminúen, con 481 menos que na xornada anterior -14.675 en total-. Por contra, a taxa de positividade aumenta até o 12,9% respecto o 9,9% do día anterior. Así o recolle o último balance da situación epidemiolóxica publicado pola Consellaría de Sanidade na mañá deste sábado, con datos até as 18 horas da sexta feira, e recollidos por Europa Press. En canto á situación nos hospitais, Galiza ten a 309 persoas ingresadas por Covid, 15 menos que na xornada anterior. Deles, 57 están en UCI (+2) e 252 en unidades convencionais (-17). Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria descende en cinco (A Coruña, Ferrol, Lugo e Ourense), mantense na de Santiago -con 37 ingresados, 33 en planta e 4 en UCI-, mais aumenta na de Vigo, con cinco ingresados máis. Das 56 persoas hospitalizadas, 49 están en planta (+5) e outro sete mantéñense en críticos (sen cambios). Así as cousas, os casos activos de Covid-19 rexistran un novo descenso e son xa nove días consecutivos nos que se reduce o número de persoas que atravesan a enfermidade. Por áreas sanitarias, os casos activos descenden en todas: Pontevedra (-169), Santiago e Barbanza (-70), Vigo (-66), Ourense (-65), Lugo (-52), A Coruña (-36) e Ferrol (-23). Os contaxios detectados nun día continúan por sexta xornada consecutiva por baixo do milleiro. Galiza experimenta unha baixada nos contaxios, 717 que contrastan coa lixeira repunta rexistrada na última xornada con 821 casos, 55 máis que na quinta feira e case un cento máis que a cuarta. No conxunto de Galiza foron confirmados 717 positivos por Probas Diagnósticas de Infección Activa (PDIA) no último día (que poden corresponder a casos activos doutras xornadas aos que se realiza unha nova proba diagnóstica). Por áreas, A Coruña e Vigo son as que máis sumaron nas últimas horas, 219 e 192 casos, respectivamente. Após as dúas áreas de influencia das grandes urbes, Lugo diagnosticou 74 casos de covid, Santiago 64, Pontevedra, 65; Ourense, 47 e Ferrol, 56. En canto á taxa de positividade das PCR, volve ascender até o 12,9% após baixar na última xornada ao 9,9%, e aínda moi por encima do 5% que establece a OMS para dar por controlada a pandemia. As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 en Galicia ascenden a 2.512 despois de notificar as autoridades sanitarias esta quinta feira outras catro vítimas mortais, todas con patoloxías previas.


Summary: Na nosa Galicia, as coalicións non tiveron boa sona, malia que constituíron os gobernos máis próximos ao cidadán, máis modernizadores e menos autoritarios.

Disque a forza de goberno perderá a maioría absoluta en varias das nosas principais cidades. E xa hai quen prognostica as grandes pragas do Éxodo. Cando as maiorías absolutas son circunstancias inducidas polo pouco aquelado sistema D´Hondt, entregándolle o goberno a partidos con menos do 45% dos votos e, ás veces, con menos dun 28% dos electores. Na meirande parte da Europa máis avanzada funcionan os sistemas proporcionais (Bélxica, Holanda, Suecia, Noruega, Dinamarca, Alemaña, Austria, Escocia, Gales) e, xa que logo, os gobernos dun só partido son máis exóticos ca un gatipedro. Os analistas e xornalistas deses países adoitan concluír ao día seguinte das eleccións que a cidadanía quixo un goberno de varios, que o pobo ordenou que varias opcións senten e falen para chegar a un acordo. E aí xoga a capacidade de cada quen para chegar a acordos. O normal será que a forza máis votada lidere os esforzos para chegar a un goberno, mais daranse casos (pensen nun alcalde con maioría absoluta moitos anos que a perde) nos que poderá haber gobernos de coalición alternativos. Será, entón, a responsabilidade de todos os que os partillen darlle canle á competición e potenciar a cooperación para que a cidadanía avalíe a xeito a resultante. No caso do Estado español, a hexemonía do bipartidismo dinástico levou proxectar a idea de que os gobernos de coalición son gaiolas de grilos ou pactos entre perdedores. E nada máis lonxe da realidade. Son, de feito, as formulacións cotiáns dos gobernos locais, territoriais e estatais da Europa maioritaria, onde sistemas maioritarios coma o británico (cun partido que con menos do 37% ven de quitar 331 dos 650 deputados) son, por sorte, unha excepción. Certo é que, na nosa Galicia, as coalicións non tiveron boa sona, malia que constituíron os gobernos máis próximos ao cidadán, máis modernizadores e menos autoritarios. Velaí os gobernos locais que xurdiron do Pacto do Hostal (1979-1983), que democratizaron e modernizaron os nosos concellos. Ou os propios gobernos de coalición na Xunta (1987-89 e 2005-2009), que salientaron pola súa capacidade de transformación e atención aos problemas da cidadanía, malia o curto das súas experiencias. A quen lle pon medo as coalicións? A quen quere gobernar a todos dende unha minoría máis ou menos activa e cohesionada.


Summary: A Asociación Profesional de Guías de Turismo da Galiza (APIT) lembrará este domingo que esta actividade ten que ser inclusiva e contar con colectivos de discapacidades diferentes. Con esta intención, presentará unha nova plataforma de formación.

A profesión de guía é un dos elementos máis visíbeis do sector do turismo. Son a porta de entrada ao pasado e ao presente de milleiros de visitantes que viaxan á Galiza e fundamentais para trasladar a imaxe que se quere do país. O seu día internacional cadra cada 21 de febreiro e este ano, ao caer en segunda feira, desde a Asociación Profesional de Guías de Turismo da Galiza (APIT) informaron que trasladarán a celebración para o domingo anterior con actividades en cidades e vilas. En colaboración con varias entidades con discapacidades diferentes estarán na Coruña (María Pita, 11.30 horas), Lugo (Praza do Campo, 12 horas), Ourense (Xardíns Padre Feixoo, 11.30 horas), Pontevedra (praza de España, 11 horas), Compostela (Praterías, 12 horas), Vigo (A Laxe, 11.30 horas) e Redondela (cemiterio dos Eidos, 12 horas). O duro golpe da pandemia O turismo na Galiza está en proceso de recuperación após os momentos máis duros da pandemia. Segundo datos do polo Instituto Nacional de Estatística (INE), os hoteis galegos rexistraron o pasado mes de decembro algo máis de 200.000 viaxeiras e viaxeiros aloxados e 390.333 noites, unha cifra que triplica o mesmo dato de 2020. En todo 2021, as pernoctas hostaleiras foron máis de 6,5 millóns, case un 85% máis que en 2020, aínda que aínda é un 27,6% inferior ao 2019, ano de prepandemia. Porén, os efectos da Covid-19 seguen a ser evidentes entre as persoas que traballan como guías. O presidente da APIT, Tommi Alvarellos, explica a Nós Diario que estiveron máis de ano e medio sen traballar "e cando voltamos foi con cotas de ocupación pequenas nos grupos". Co inicio de 2022 atópanse cun problema que cualifican de "grave" na actualidade. "Pasámolo moi mal, até o punto que temos que agradecer aos bancos de alimentos que nos axudasen", asegura Alvarellos, "e por esa circunstancia moitas persoas buscaron outros traballos e agora non contamos con eses profesionais que se precisan", engade. Profesionalización e turismo inclusivo Coa idea de arranxar a situación e actualizar os coñecementos das persoas que continuaron exercendo como guías, desde APIT idearon o Instituto para a Profesionalización do Guía de Turismo (IPGT). O proxecto, que presentarán esta fin de semana, procurará ser unha plataforma de formación que, no ano da súa inauguración, centrará a súa actividade na Axenda 2030, no turismo circular, sostíbel e respectuoso "para traballar con turistas de capacidades distintas", segundo o responsábel da APIT. A intención é dedicar todo 2022 ao turismo inclusivo, que no só se limita á eliminación de barreiras físicas, sensoriais ou da comunicación, senón que ten por finalidade lograr que as contornas, produtos e servizos turísticos poidan ser gozados en igualdade de condicións por calquera persoa. Por ese motivo, afondaran no traballo de "respectar o habitante das cidades ao tempo que nos poñemos no lugar do turista", afastando a imaxe negativa que se ten do turismo froito, para Alvarellos, "dunha mala praxe". A maiores, procurarán unha actividade "sostíbel" que non estea centrada en determinadas datas e eventos. Por último, adaptarán a súa actividade ás persoas que teñen dificultades de mobilidade ou doutro tipo. "Todo o mundo ten dereito a gozar das visitas e na Galiza xa hai un traballo feito de adaptar os espazos, caso de cidades como Compostela ou Pontevedra. Agora a nosa obriga é aproveitalo", sentencia Alvarellos.


Summary: No escrito da acusación mantéñense as imputacións estabelecidas polo xuíz Eloy Velasco nun auto de decembro de 2012: integración en banda armada e tenza de explosivos con finalidade terrorista. O xulgamento está datado para os días 6 e 7 de maio.

Máis unha vez, a imputación por integración en banda armada supera a fase de instrución e senta no banco d@s acusad@s outros dous militantes do independentismo galego. Desta volta serán Carlos Calvo Varela e Xurxo Rodríguez Olveira quen se enfronten aos 9 anos de prisión que a fiscalía da Audiencia Nacional española lles pide ao consideralos integrantes da organización baptizada como 'Resistencia Galega'. Aliás, Calvo e Rodríguez foron imputados tamén por tenza de explosivos con finalidade terrorista, delito polo que lles reclaman máis 8 anos de cárcere. Son, en total, 17 anos de privación de liberdade para cada un deles. Que peso ten a sentenza que dá por demostrada a existencia de Resistencia Galega? A primeira vez que a imputación por integración superou a fase de instrución foi a respeito d@s independentistas María Osório, Antom Santos, Eduardo Vigo e Roberto R. Fialhega 'Teto', xa xulgad@s e condenad@s nunha sentenza que non é firme aínda, pois foi recorrida perante o Tribunal Supremo polos avogados da defensa. Precisamente pola súa condición de definitiva mais non firme, dita sentenza non pode ser utilizada como proba nin neste xuízo nin no de Hadriam Mosquera 'Senlheiro', que decorrerá a comezos de marzo. Así llo explicaron a Sermos Galiza os letrados que se encargarán da defensa de Calvo e Rodríguez, o catalán Benet Salellas e o galego Manuel Chao, respectivamente. Salellas lembrou tamén que tal resolución --que condena Osório, Santos, Vigo e Fialhega por integración, para alén de por falsificación de documentos e, aos dous últimos presos galegos, tamén por tenza de explosivos-- foi ditada por unha sala distinta da que enxuizará este caso, que decorrerá na Sección 1ª da Audiencia Nacional. Pola súa banda, Chao subliñou que, ao non se ter pronunciado o Supremo, non existe xurisprudencia que demostre a existencia dunha organización armada na Galiza chamada 'Resistencia Galega'. Nin aínda que se pronuncie pois, segundo acrecentou o letrado, cumprirían non unha, senón dúas sentenzas firmes que así o sinalasen. Por tanto, Chao confía en que a condena non-firme á muller e aos tres homes xulgados en xuño de 2013 "non teña peso ningún" desta volta. Namentres, Salellas insistiu en que "de maneira expresa e clara non se poden referir a esa resolución, polo que podemos dicir que non existe ningunha organización terrorista" Un ano e oito meses en prisión preventiva sen xuízo No momento en que encete o xulgamento, Carlos Calvo (Loureda, 1988) e Xurxo Rodríguez (Vigo, 1992) terán cumpridos un ano e oito meses en prisión preventiva. Prendidos pola policía española o 15 de setembro canda outras dúas persoas que se atopan en liberdade condicional, os axentes declararon que, no maleteiro do carro, Calvo Varela transportaba dous artefactos explosivos. A Rodríguez Olveira detivérono unhas horas máis tarde ao considerar que foi el quen colocara o 4 de agosto do mesmo ano no Monte Sampaio un artefacto que estoupou e causou danos materiais nunha antena da empresa Red de Banda Ancha de Andalucía. No escrito de acusación ditado polo xuíz da Audiencia Nacional española Eloy Velasco en decembro de 2012, imputa Carlos Calvo, Xurxo Rodríguez e as dúas persoas que agora están en liberdade condicional polos delitos de integración e tenza de explosivos. Aliás, procesa máis unha e máis un independentistas --que nunca entraron en prisión-- por un delito de encubrimento.


Summary: O Partido Socialista Navarro vota canda Navarra Suma para rexeitar unha moción solicitando o recurso á decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Nafarroa, que anula os artigos referentes á valoración do coñecemento da lingua vasca como mérito para acceder ao emprego público.

A presidenta do Goberno de Navarra, María Chivite, anunciou esta cuarta feira, 22 de outubro, que o Executivo non vai recorrer a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Nafarroa (TSXN) que anula varios artigos do decreto foral sobre o uso do éuscaro nas Administracións por "cuestións de seguridade xurídica". En declaracións aos medios, Chivite sinalou que "temos un grupo de traballo organizado para dar solución normativa a ese baleiro legal que nos xerou a sentenza, non só sobre o decreto foral do éuscaro de 2017 senón que nos retrotrae a decretos anteriores". Ao respecto de posíbeis discrepancias no seo do Goberno neste tema, a presidenta navarra dixo que "había unha liña de traballo de garantir unha seguridade xurídica". "O Goberno non vai recorrer a sentenza sobre o decreto e digo o Goberno no seu conxunto", remarcou. Preguntada polos prazos que manexa o Goberno para modificar a normativa, a xefa do Executivo manifestou que "o importante non son as présas senón facelo ben, que haxa acordo en base ao acordo programático que fala de conseguir un amplo consenso social, político e sindical en torno a unha nova normativa do éuscaro". A portavoz de EH Bildu, Barkartxo Ruiz, cualificou de "lamentábel" a decisión do Goberno, informa Naiz, e salientou que prevalecera a decisión do Partido Socialista de Navarra (PSN) de non recorrer a sentenza. Alén disto, Ruiz lamentou que Geroa Bai e Podemos, socios de goberno de Chivite, dean por boa a sentenza do TSXN malia a súa responsabilidade na elaboración do decreto foral aprobado na pasada lexislatura. Moción rexeitada Ao mesmo tempo, no Parlamento navarro discutíase esta mesma cuarta feira unha moción para instar o Goberno foral a presentar o recurso. Porén, a resolución foi rexeitada cos votos en contra de Navarra Suma e PSN. Geroa Bai, EH Bildu e Izquierda-Ezkerra (I-E) votaron a favor, e Podemos abstívose. Nun segundo punto, instábase ao Executivo a "adoptar a decisión de non valorar nunca o coñecemento do éuscaro por baixo do coñecemento doutras linguas". Navarra Suma votou en contra, o PSN e Podemos abstivéronse e Geroa Bai, EH Bildu e I-E votaron a favor. Por último, nun terceiro punto, solicitábase ao Parlamento a "amosar a súa disposición a traballar con vistas a aprobar unha nova lei do éuscaro que garanta a igualdade de dereitos de todos os cidadáns e supere a zonificación". Navarra Suma e PSN votaron en contra, Geroa Bai, EH Bildu e Podemos fixérono a favor, e I-E abstívose.


Summary: Este sábado presentouse o resultado dos traballos de restauración das inscricións realizadas nas paredes deste edificio polos milleiros de prisioneiros recluídos alí entre 1937 e 1939. Palabras e debuxos entre os que destacan almanaques gravados nos muros, que utilizaban para medir o paso do tempo.

Chegou a haber ao redor de 5.000 presos republicanos, amoreados nun espazo para 250. Moitos morreron alíO Mosteiro de Oia funcionou entre 1937 e 1939 como un campo de concentración franquista, un dos 11 que funcionaron en toda Galicia. Chegou a haber ao redor de 5.000 presos republicanos, amoreados nun espazo para 250. Moitos morreron alí. Pouco despois o edificio do século XII (que fora declarado Monumento Nacional en 1931) ficou abandonado, ata que hai uns anos comezou a súa rehabilitación para transformalo nun hotel de catro estrelas e centro de talasoterapia.Un dos obxectivos do proceso de reforma era restaurar as moitas inscricións que os presos realizaron nas súas paredes, un labor que foi coordinado tecnicamente por Celia Casás e no que se investiron ao redor de 300.000 euros. Este sábado presentouse publicamente o resultado, coa inauguración da exposición "Os presos do Mosteiro. Memorias da Guerra Civil Española", concibida "como unha homenaxe á memoria" dos 5.000 homes encarcerados no lugar. As 1.400 horas de traballo de restauración permitiron recuperar as mensaxes e debuxos realizado polos reclusos, graffitis que o actual propietario do mosteiro atopou "nun estado de total abandono" á súa chegada.Nas paredes do mosteiro deixaron multitude de inscricións, entre as que destacan sobre todo os calendarios, imprescindibles para medir o paso do tempoEntre 1937 e 1939 pasaron por Oia milleiros de presos, principalmente asturianos, cántabros e vascos nos primeiros anos, e cataláns, valencianos e mallorquinos nos meses finais da guerra. Nas paredes do mosteiro deixaron multitude de inscricións, entre as que destacan sobre todo os calendarios, imprescindibles para medir o paso do tempo. As salas reconvertidas en celas estaban repletas de almanaques onde ían tachando os días que restaban cara á súa posible liberdade. Hai tamén un gran número de debuxos de todo tipo. Moitos eran referidas á comida e alimentos, en referencia á fame que pasaban, pero tamén se atoparon debuxos de vaqueiros e indios, mulleres ou paisaxes, entre outras temáticas. Hai tamén debuxos relacionados con escenas bélicas, como avións. E, igualmente, un gran número de palabras, comezando polos seus nomes ou datos persoais, pode que buscando non ser esquecidos ou de que quedara constancia de que foran recluídos nese lugar. O momento máis emocionante da inauguración correu da man de Joan Salvador, o derradeiro dos presos republicanos que foron recluídos no Mosteiro que aínda está vivoNa inauguración da mostra, que se poderá visitar ata o 15 de decembro, interviron Xoán Martínez, director xeral de Residencial Mosteiro de Oia, a restauradora Celia Casás, ademais da propia alcaldesa de Oia, Cristina Correa, que agradeceu o traballo realizado "para poñer en valor todo o patrimonio deste Concello" e para recuperar "a memoria histórica de Oia". Porén, sen dúbida o momento máis emocionante da inauguración correu da man do catalán Joan Salvador, o derradeiro dos presos republicanos que foron recluídos no Mosteiro que aínda está vivo.Joan Salvador, de 98 anos de idade, interveu a través dun vídeo no que explicou que dende hai case 50 anos visitou con regularidade o Mosteiro no que estivo preso. Un "exercicio de memoria" no que se fixo acompañar dos seus familiares: "unhas veces cos meus sobriños, outras cos meus curmáns porque quero que todos coñezan a historia", dixo. Esta vez non puido estar en persoa no Mosteiro, por mor dun problema de saúde de última hora, o que o obrigou a gravar o vídeo."Centramos todas as nosas enerxías en conseguir preservar para as xeracións futuras todos os vestixios de arte que fan que a identidade dun pobo non se perda", dixo Celia CasásNo acto, Celia Casás destacou a dificultade do traballo realizado "tanto polo tipo de material, como pola técnica e o soporte empregados". "Centramos todas as nosas enerxías en conseguir preservar para as xeracións futuras todos os vestixios de arte que fan que a identidade dun pobo non se perda, como neste caso", dixo. "É normal que os textos, os debuxos e as marcas que atopamos nos fagan reflexionar e mesmo entristecer porque non deixan de ser testemuñas dun momento traumático na vida de seres humanos, pero que con máis forza debemos conservar como un símbolo do que non se debe repetir nunca", concluíu."O traballo 'Memorias Vivas' reflicte o papel da xente humilde, que non foi allea ao que estaba a pasar e que apoiou aos presos", dixo Xoán MartínezPola súa banda, Xoán Martínez explicou que "en 2005, ao pouco tempo de adquirir o mosteiro, realizamos un forte investimento nas cubertas para protexer uns escritos que quedaran á intemperie polo estado de ruína da construción". Porén, engadiu, "o máis gratificante proxecto realizado nese momento foi a recollida de testemuños orais de veciños e veciñas de Oia que viviron ese período", indicou, en referencia á iniciativa 'Memorias Vivas'. "O traballo 'Memorias Vivas' reflicte o papel da xente humilde, que non foi allea ao que estaba a pasar e que apoiou aos presos. Non por cuestións políticas senón simplemente porque era unha cuestión de humanidade, arriscando moito e compartindo o pouco que tiñan. Eles reivindican con forza o mellor das persoas, o mellor dun pobo", sinalou Martínez."Os nosos Guernicas""Os grafitos dos muros do Mosteiro de Oia son os nosos 'Guernicas', mensaxes directas e claras dos que estiveron alí nesa época terrible"Hai uns meses presentouse o libro 'Con otra mirada. El horror de la Guerra Civil Española en el Monasterio de Oia. 1936-1939', editado polo Concello de Oia e coordinado por Fernando Javier Costas Goberna, e no que participaron Lucía Álvarez Caeiro e Lorena González Vicente. A obra recolle entrevistas con algúns dos prisioneiros e os seus descendentes, ademais de veciños e veciñas da zona, que en moitos casos axudaban aos presos, tan esfameados que devoraban as algas deitadas na praia.A obra recolle as durísimas condicións que tiñan que soportar os prisioneiros, que chegaron a suicidarse nalgúns casos ou a morrer por distintas enfermidades. E fai fincapé, igualmente, no valor dos graffitis cos que encheron as paredes do cárcere. "Os grafitos dos muros do Mosteiro de Oia son os nosos 'Guernicas', mensaxes directas e claras dos que estiveron alí nesa época terrible", conclúen os autores do libro, que engaden que "os que sufriron prisión e morreron no campo de concentración de Santa María de Oia entre 1937 e 1939 non merecen que os esquezamos, por eles e por nós mesmos".


Summary: O presidente en funcións da Federación Galega de Fútbol di que é "imposible" que Galicia xogue neste Nadal malia os intentos previos e promete a volta do combinado no caso de continuar á fronte do organismo. Siareiros Galegos renuncia tamén a celebrar o encontro reivindicativo.

A selección galega de fútbol tampouco xogará este Nadal. E nin tan sequera haberá desta vez o tradicional partido que o colectivo Siareir@s Galeg@s organizaba entre un conxunto galego e outro do exterior para reivindicar a oficialidade do combinado do país. O presidente en funcións da Federación Galega de Fútbol (FGF), José García Liñares, confirmou a Praza que será "imposible" que a selección galega dispute este mes de decembro un partido amigable, tal e como tiña pensado e despois de que mantivese negociacións coas federacións catalá e madrileña para a celebración deste encontro. O presidente en funcións da Federación Galega confirma que é "imposible" organizar o partido amigable da selección A carreira electoral na que se atopa o organismo -que elixirá o vindeiro 18 de decembro un novo presidente e no que o principal rival do actual alcalde de Cerceda é o presidente da Deputación de Pontevedra, Rafael Louzán- facían xa "moi complicada" a organización deste encontro, co que se pretendía retomar o partido amigable que o combinado profesional galego celebrou durante catro anos a iniciativa do goberno bipartito. A volta do PP á Xunta puxo fin a unha tradición que durou ben pouco e que enfrontara a Irmandiña con Uruguai, Ecuador, Camerún e Irán. A celebración do proceso electoral na FGF complicou as cousas, pero tamén o feito de que un dos principais valedores do regreso da selecicón galega se atope agora na procura dun futuro profesional. Así o recoñece Liñares. "Fernando Vázquez está negociando cun equipo da China; eu xa falara con el para organizar o partido pero agora todo se xuntou e as circunstancias fan que sexa imposible levalo a cabo", asume o presidente en funcións da Federación, que xunto ao ex adestrador do Deportivo achegara posturas coa súa homóloga catalá para disputar dous partidos ante o combinado catalán. "Nin a nivel federativo nin a nivel político hai demasiado interese en que se fagan eses partidos, pero sería bonito porque dispoñemos dun grupo de rapaces en Galicia que sería interesente ver xogando xuntos", dixera Fernando Vázquez neste mesmo ano. A excelente xeración de futbolistas galegos que destacan no Celta ou no Deportivo, pero tamén noutros grandes clubs españois e europeos, terá que seguir agardando para disputar un encontro xunta. O proceso electoral da FGF, o futuro de Fernando Vázquez e o clima político en Cataluña impediron a organización do encontro, segundo Liñares "Tampouco me parecía o momento de enfrontarnos a Cataluña por todo o momento político que alí se vive; eu quería quitarlle calquera matiz político ao partido e na situación actual era moi difícil", engade Liñares, que intentou tamén a última hora, e sen éxito, a organización dun partido contra unha selección madrileña. "Se gaño as eleccións, en 2015 haberá partido da selección galega, iso seguro", di. Quen si xogarán serán Cataluña e Euskadi, que disputarán un partido amigable o 28 deste mes de Nadal en San Mamés, onde conmemorarán o primeiro enfrontamento entre as dúas seleccións, celebrado o 3 de xaneiro de 1915. Galicia, pola contra, terá que volver agardar porque, desta vez, nin tan sequera haberá un partido reivindicativo de futbolistas afeccionados, como si ocorreu durante os últimos cinco anos, e que desde 2009 enfrontou un combinado galego con conxuntos de Paraguai, Palestina, Sáhara, Kurdistán e Occitania. "Se gaño as eleccións á Federación, Galicia xogará un amigable en 2015", di o presidente en funcións e candidato O colectivo Siareiros Galegos anunciou nun comunicado que "non se celebrará a tradicional xornada de reivindicación da oficialidade para as nosas seleccións". Aseguran que "a debilidade do colectivo, as dificultades para contar coa participación de deportistas e a falta de apoios", entre outros motivos, leváronos a desistir, aínda que advirten que consideran "vital continuar a reivindicar o dereito a competir de igual a igual co resto de pobos do mundo". Ante estas dificultades, Siareiros asegura que a súa continuidade como colectivo "precisa dunha implicación social" e anima "a todos e todas a participar de forma activa da vida do colectivo e a dinamizalo". Por iso, a comezo do vindeiro ano celebrará unha asemblea aberta para "dar cabida a todas aquelas persoas interesadas en participar" dunha organización que leva anos pedindo a oficialidade dos combinados deportivos galegos. Siareiros Galegos renuncia a organizar o partido reivindicativo pola súa "debilidade, a falta de apoio e as dificultades para contar con futbolistas" "Non se pode negar que para nós supón unha mágoa non celebrar esta xornada, mais agardamos que esta sexa unha oportunidade para volver coller forza no camiño da oficialidade para a Galiza", rematan.


Summary: Aproba en referendo (cun 50,4% dos votos) limitar o acceso de traballadores estranxeiros, unha medida que lle afecta á comunidade galega (unhas 38 mil persoas), que se incrementou en máis de tres mil persoas nos últimos catro anos, froito da nova emigración moza, na procura de emprego.

Unha das primeiras consecuencias dunha crise económica adoita ser o ascenso dos populismos e a elevación dos obstáculos nas fronteiras. Non é que Suíza estea sentindo os efectos da crise coma nos países do sur de Europa: a súa taxa de paro sitúase no 3,2 por cento, unhas cifras próximas ao pleno emprego, e mesmo nos peores cantóns, este dato non pasa do 6%. Pero a proposta da ultradereitista Unión Democrática de Centro de limitar a entrada de inmigrantes europeos a Suíza vén de ser aprobada en referendo pola maioría da poboación (50,4%), por apenas 19.516 votos de diferenza. A proposta prevé que dentro de tres anos Suíza terá que establecer cotas máximas para a concesión de permisos de estadía e continxentes anuais para todos os estranxeiros. Estas limitacións calcularanse en función das necesidades do sector económico e no mercado laboral darase preferencia aos traballadores de orixe suíza. Ademais, Suíza deberá renegociar os tratados internacionais que van en contra destas normas, coma o acordo de libre circulación de persoas coa Unión Europea. Quedará limitada, pois, a circulación de persoas, pero non a de capitais. O número de galegos residentes en Suíza non deixou de crecer nos últimos anos, dende os 35.315 de 2009 até os 37.995 de 2013 En Suíza viven ao redor de 38 mil galegos e galegas, unha cifra que pode non parecer demasiado elevada en comparación cos números doutros destinos de emigración, pero a emigración galega ao país helvético mantivo sempre unhas características singulares. En primeiro lugar, que polo pequeno tamaño do país, ese 38 mil galegos e galegas si teñen un peso significativo (ao redor do 5% da poboación inmigrante), sobre todo nos cantóns nos que se concentran en maior medida: Xenebra, Vaud, Berna e Zúrich. En segundo lugar, cómpre sinalar a intensa actividade que sempre mantivo esta comunidade, tanto na forma en que se relacionou coa poboación local e as súas institucións (por exemplo, a cormelá Dolores Bolay chegou a ser presidenta do Parlamento cantonal de Xenebra), coma na maneira en que se mantivo conectada a Galicia e aos seus concellos de orixe. E, terceiro, porque o fluxo migratorio de Galicia en dirección a Suíza nunca secou de todo e, a pesar de que milleiros de persoas regresaron a Galicia, outros moitos seguiron buscando un futuro nos cantóns helvéticos, unha tendencia que se incrementou nos últimos anos, por mor da crise económica. Nos últimos anos ao redor de tres mil galegos e galegas emigraron a Suíza e fixaron alí a súa residencia, e algúns dos centros galegos do país duplicaron o seu número de socios e socias no último lustro De feito, a cantidade de galegos residentes en Suíza, segundo o Padrón de Españois Residentes no Estranxeiro, non deixou de crecer nos últimos anos, dende os 35.315 de 2009 até os 37.995 que se rexistraron o 1 de xaneiro de 2013. Historicamente a emigración galega a Suíza procedeu maioritariamente de certas comarcas da provincia da Coruña, e de feito na actualidade ao redor da metade dos galegos e galegas que viven no país teñen esta orixe (18.475), cunha notable presenza tamén de ourensáns e ourensás (9.228). Os fluxos migratorios actuais, formados ao igual que hai corenta e cincuenta anos por mozos e mozas, moitas veces proceden das mesmas comarcas e concellos, aproveitando as redes creadas e os contactos de amigos e familiares. Nos últimos anos ao redor de tres mil galegos e galegas emigraron a Suíza e fixaron alí a súa residencia, e algúns dos centros galegos do país duplicaron o seu número de socios e socias no último lustro. 2009 2010 2011 2012 2013 Galegos/as residentes en Suíza 35.315 35.944 36.588 37.186 37.995 A medida aprobada este domingo non afecta á meirande parte destes galegos, xa residentes no país, pero si aos novos fluxos migratorios que dende Galicia se seguen dirixindo á Confederación Helvética. A decisión foi recibida pola comunidade galega entre a sorpresa e o malestar, polo incremento das dificultades e trámites burocráticos que pode traer na súa vida cotiá. A decisión, criticada dende as institucións europeas, si recibiu o beneplácito da Fronte Nacional francesa O resultado do referendo explícase, segundo os expertos, tanto por un voto de castigo á xestión do Goberno, a un temor á perda de soberanía do país polos cada vez maiores vínculos de Suíza coa Unión Europea, e pola chegada de traballadores (sobre todo procedentes de Italia) que aceptan soldos moi por debaixo dos que reciben as persoas nacidas no país helvético. Non era a primeira vez que os partidos conservadores buscaban a aprobación dunha medida semellante. Xa en 1970 votárase en referendo unha proposta análoga, que acadou un 46% de votos favorables, repetindose a consulta en 1974, 1977 e 1988, pero con inferiores apoios. Porén, nos últimos anos Suíza asiste ao ascenso da ultradereita, liderada pola UDC, que xa conseguira hai tres anos aprobar unha norma para expulsar os estranxeiros que cometeran algún delito. A decisión, criticada dende as institucións europeas, si recibiu o beneplácito da Fronte Nacional francesa e a súa líder, Marine Le Pen escribiu exultante, en twitter: "Suíza dille 'non' á inmigración masiva. Bravo! A Unión Europea vai enviar os tanques?". A importancia económica da emigración europea Calcúlase que entre 1960 e 1990 case 400 mil galegos emigraron a Europa Calcúlase que entre 1960 e 1990 case 400 mil galegos emigraron a Europa, unha cifra só comparable á de andaluces, aínda que Andalucía contaba con moita máis poboación. Alemaña e Suíza foron os destinos principais, seguidos de Francia, Holanda e Reino Unido. A crise económica iniciada en 1973 iniciou o retorno, que foi máis importante ao longo da década dos oitenta. Este retorno, cifrado en case cen mil persoas, tivo unha incidencia intensísima en moitos concellos, precisamente aqueles que experimentaran unha emigración máis numerosa nas décadas anteriores. Nunha detallada obra publicada a mediados dos anos 90, publicado pola Xunta, Informe sobre el retorno en los municipios de Galicia, refería a porcentaxe que en cada concello do país significaban os emigrantes retornadas. Cómpre salientar, por dar algúns exemplos, os casos de Cerceda (29%), Carnota (22%), Carral (17%), Aranga (8%), Muxía (18%), Rois (11%), Somozas (12%), Val do Dubra (8%), O Corgo (10%), Folgoso do Courel (8%), Avión (8%), Barbadás (16%), Castrelo do Val (10%), Cenlle (15%), Cualedro (19%), Esgos (14%), O Irixo (16%), Larouco (15%), Muíños (13%), Porqueira (8%), Rairiz de Veiga (9%), Río (8%), Riós (8%), A Rúa (9%), A Teixeira (11%), Verín (9%), Vilar de Barrio (11%), Vilardevós (9%), Xinzo de Limia (44%), Moaña (18%) ou Salceda de Caselas (7%). As remesas enviadas polos emigrantes galegos (sobre todo os que traballaban en Europa) tiveron un impacto moi grande na economía galega dos anos sesenta, setenta e oitenta As remesas enviadas polos emigrantes galegos (sobre todo os que traballaban en Europa) tiveron un impacto moi grande na economía galega dos anos sesenta, setenta e oitenta. A Galicia chegaron importantes rendas do exterior que en palabras de Julio Sequeiros serviron para "complementar as rendas producidas polas explotacións agrarias familiares (…) para inflar artificialmente o mercado interior galego (…) e para financiar a modernización agropecuaria que se tiña que dar para o abastecemento alimentario do auxe urbano-industrial de España e o paralelo e masivo acceso de amplas masas traballadoras a bens de consumo duradeiros e a melloras dietéticas". O 46% dos investimentos realizáronse no sector terciario (apertura ou mellora de bares, restaurantes e hoteis, principalmente, así como na compra de taxis), un 27% no sector secundario (industria) e un 19% no sector primario, isto é, na modernización das explotacións agropecuarias. Como escribiron Alexandre García-Caballero e Ramón Area Carracedo, na súa Psicopatoloxía do Retorno, un dos posibles motivos psicolóxicos ou sociolóxicos de que parte importante das inversións que se fixeron cos cartos da emigración se dedicaran á hostalaría e ao pequeno comercio e non á industria está na gran preocupación polo ascenso social, por pasar a ser propietario, por ser alguén. O pequeno comercio sería estruturalmente o equivalente moderno do minifundio: é teu, non tes que renderlle contas a ninguén, dá pouco pero a inversión tampouco é moita, e require moitas horas de traballo aínda que o esforzo físico tampouco é de moita intensidade: "Cal é a vantaxe entón? Non ter que enzoufar as mans coa terra (…) Ser alguén, ese era o propósito. A emigración podía dotar aos que migraban dunha identidade. O retorno é connotado segundo os atributos de éxito que se poidan exhibir, por exemplo o Mercedes de volta de Alemaña ou o chalé nas aforas da aldea".


Summary: A Asociación Cívica, Cultural, Deportiva e Recreativa "Virxe do Carme de Camariñas", a Comisión de Festas, non para ao longo do ano. En pleno inverno prepara unha gran laconada. Invita a todo Camariñas a participar este 24 de febrerio na cita gastronómica no polideportivo O Areal.

Unha laconada elaborada con produtos da zona e por profesionais moi recoñecidos na hostalería local de Camariñas, que terá un ingrediente moi especial, o Bolo do Pote, D.O. Mazaricos, que seguramente só coñecen os máis maiores da vila encaixeira. Xunto coa laconada, e previa a mesma, celebrarase unha andaina circular polo entorno de Camariñas, de 10 Km, que inclúe Reira, cabo Vilán, Virxe do Monte, O Lago, etc. A saída será dende o polideportivo O Areal as 10.30 do domingo 24 de febreiro. Ao remate da mesma, os asistentes, recuperarán forzas con xenerosas racións de lacón, grelos e bolo do pote. Igualmente farase a presentación da páxina web da Asociación.


Summary: Ana Pontón lamenta que a Xunta non fixe a cifra mínima que a Galiza debería lograr dos fondos da UE.

A Xunta da Galiza remite mañá ao Goberno estatal a súa proposta de proxectos para incluír no borrador que o Executivo español debe enviar a Bruxelas se quere optar ao reparto dos fondos europeos de recuperación. Preguntado por tales proxectos en comisión parlamentar, o director xeral de Orzamentos da Xunta, Miguel Corgos, demandou ao presidente español, Pedro Sánchez, que desvele os criterios que regularán a inclusión das propostas das autonomías nese plan estatal de Recuperación. Desde o BNG exixen á Xunta marcar a cifra mínima que aspira lograr. Na comisión de Economía, Corgos reclamou ao Goberno estatal que faga públicos os criterios para a repartición dos 140.000 millóns de euros do fondo europeo de recuperación (Next Generation) que España recibirá. "Só esperamos que o Goberno de España actúe como tal e defina criterios obxectivos e transparentes para poder incluír proxectos no plan de Recuperación e Resiliencia", sinalou. A deputada do BNG (Bloque Nacionalista Galego) Noa Presas reprochou a Corgos na comisión parlamentar de Economía que a Xunta non mantivese para a elaboración dos seus proxectos ningún diálogo cos sectores sociais e que só despachase con algunhas empresas. O director xeral, pola súa banda, respondeu que cada sección representada na comisión interdepartamental Next Generation Galiza será a que dialogue e negocie "coa sociedade civil". Esa comisión tivo antonte a súa reunión constitutiva, coa presenza de Alberto Núñez Feixoo, e é a encargada de elaborar os proxectos galegos que se vaian remitindo ao Estado. Ao falar da comisión Next Generation da Xunta, Corgos fixo fincapé en que, ao abeiro da mesma, se crea unha oficina de proxectos tractores dentro do Igape para impulsar as iniciativas chamadas a financiarse co plan de Resilencia. Tal e como avanzou o propio conselleiro de Economía, Francisco Conde, na comisión Next Generation Galiza, o borrador da Xunta presentado a Sánchez inclúe catro proxectos tractores: unha planta de hidróxeno verde, un centro para o impulso da economía circular, a fabricación de fibras téxtiles a partir de madeira e a instalación de nova potencia renovábel. A isto súmanse tres iniciativas transversais centradas en cadeas loxísticas sustentábeis para o transporte, un centro de innovación en tecnoloxías renovábeis de hidróxeno e un laboratorio dixital para afondar en sistemas 4.0. "Falta de ambición" A portavoz nacional do BNG e líder da oposición na Galiza, Ana Pontón, censurou a " pouca ambición" e a "falla de ideas" da Xunta a respecto dos seus proxectos para a captación dos fondos europeos de recuperación. Nese sentido, a nacionalista criticou que non se definise a cifra mínima de recursos á que aspira Galiza, "o que contrasta", dixo, "con outros Gobernos como o vasco, que falou dun mínimo de 13.000 millóns de euros". "O mínimo é pór unha cifra", insistiu a líder da oposición, "co fin de que non se repita a mesma historia de discriminación para Galiza". Para Pontón, a negativa a pór unha cifra é unha mostra de que o Goberno galego "avala a centralización e aplana o camiño para que Galiza volva ser discriminada", advertiu. "Cando os fondos se reparten desde Madrid, non definir cifras abre a porta a que se repita a mesma historia de discriminación e por iso nos parece un punto de partida e unha estratexia erróneas". Aliás, Pontón preguntouse se eses proxectos acabarán financiado "as grandes multinacionais e empresas do Ibex", fronte ao que contrapuxo a necesidade de que os recursos cheguen ás pequenas e medianas empresas" galegas. Neste sentido, esperou que non se "malvenda" o fondo. Interparlamentar A portavoz nacional do BNG anunciou ademais que este sábado a súa formación organizará unha reunión interparlamentar coa presenza das e dos deputados do hemiciclo galego, do Congreso español e da Eurocámara e con representantes municipais, co obxectivo de abordar as liñas que se deben seguir para deseñar os proxectos que opten aos fondos europeos, unha estratexia que tamén levará á comisión de reactivación económica, social e cultural do Parlamento.


Summary: O diario The New York Times desmentiu nunha información publicada na súa versión dixital que a queima de camións con axuda humanitaria fose obra do goberno venezuelano. Sinala un opositor partidario de Juan Guaidó como responsábel de incendiar o vehículo cun cóctel molotov.

A pasada sexta feira 23 de febreiro, un vídeo difundido por redes amosaba varios camións de axuda humanitaria incendiados na Ponte Francisco de Paula, que conecta Colombia con Venezuela. Rapidamente medios internacionais e o goberno dos Estados Unidos acusaron a Guardia Bolivariana de ser responsábel do incendio. O xornal The New York Times vén de analizar diferentes vídeos da xornada e conclúe que foi provocado por un molotov perdido, lanzado desde o bando dos opositores. Ademais, non hai constatación da carga real que portaban eses camións. Segundo a versión do diario, terían sido un grupo de mozos que no lado colombiano da ponte cargaron contra as forzas da orde venezolanas con cóctels molotovs caseiros. Un deles impactou contra os camións e a consecuencia foi que tres deles remataron consumidos polas chamas. O vídeo difundido polas autoridades colombianas recortaba os 13 minutos previos nos que se ve precisamente como se lanzan estas armas de fabricación caseira. Os EUA sumáronse de inmediato á condena dos feitos, dos que acusaba Maduro e as súas forzas militares. Desde The New York Times informaron de que logo de desmentir os feitos se puxeron en contacto co goberno estadounidense, quen descartou facer declaracións. Por outra banda, a respecto da sabotaxe ao sector eléctrico do país, o presidente, Nicolás Maduro, anunciou a captura de dúas persoas cando se dispuñan a atacar a Central Hidroelétrica Simón Bolívar. Maduro acusa os EUA de ordenar o ataque "no momento que, desesperado, ve que todos os seus intentos de danar Venezuela son infructuosos". O presidente Venezolano cualifica de "estratexia de guerra" as sabotaxes que están a ter lugar no país.


Summary: Universidades británicas retoman a investigación.

Un futbolista profesional ten até 3,5 veces máis posibilidades de desenvolver unha doenza neurodexenerativa que o resto da poboación en xeral, alarmante dato que no referente ao Alzheimer multiplícase por cinco, mal que padeceron xogadores tan históricos e recoñecíbeis como Ladislao Kubala, o seu compatriota Ferenc Puskás, Gerd 'Torpedo' Müller ou, máis recentemente, o 'Tata' Brown, campión de mundo coa selección arxentina en México '86. Hai preto de un par de anos, en xullo de 2020, Nós Diario indagou neste fenómeno nunha reportaxe titulada O mal que ameaza o fútbol, que se facía eco dun estudo da Universidade Raíña Isabel de Glasgow realizado a case 8.000 xogadores xa retirados do que se concluían os datos enunciados anteriormente. Xogadores tan históricos e recoñecíbeis como Ladislao Kubala, o seu compatriota Ferenc Puskás, Gerd 'Torpedo' Müller ou, máis recentemente, o 'Tata' Brown, campión de mundo coa selección arxentina en México '86 padeceron Alzheimer Agora, á Universidade de Glasgow únese a de Edimburgo e o Imperial College de Londres, e xuntas fan un chamamento para reunir 120 ex futbolistas profesionais, a mostra idónea para o seu novo estudo neste campo de investigación. Denominado BrainHOPE -nunha tradución libre, 'esperanza para o cerebro'-, este proxecto utilizará unha serie de probas para comparar a saúde cerebral de ex futbolistas entre 40 e 59 anos coa poboación xeral, explorando ao mesmo tempo se existen formas de reducir o risco de doenzas neurodexenerativas. Para o profesor Willie Stewart, neuropatólogo, consultor e profesor honorario da Universidade de Glasgow e líder do estudo, este é "incribelmente importante". Financiamento da FIFA e a Federación Inglesa O proxecto conta con financiamento da FIFA -o organismo reitor do fútbol a nivel internacional- e da Federación Inglesa (FA). A xefa de Medicina do Rendemento deste último organismo, Charlotte Cowie, considera que esta investigación supón "outro paso importante para comprender a saúde a longo prazo dos ex futbolistas", e está convencida de que tamén axudará "a comprender mellor os vínculos entre o xogo e as enfermidades neurodexenerativas, así como tamén as posíbeis intervencións temperás que levar a cabo e que poderían axudar a reducir o risco ou a velocidade de desenvolvemento da demencia", conclúe Cowie.


Summary: Poida que Alcoa e Nissan non teñan moito remedio dentro da lóxica do mercado e do capital. Pero igual teñen outros remedios. Cómpre romper ataduras, reformular necesidades, desfacernos das verdades do mercado e da perspectiva da rendibilidade como lucro e albiscar alternativas

Os posibles peches de factorías coma a de Nissan en Cataluña e a de Alcoa na Mariña non son unha novidade no panorama industrial do Estado español. Nin sequera no europeo, e tampouco no galego, que ademais presenta o valor engadido de todas as súas particularidades de precariedade e dependencia.Se o capital necesita beneficios, traslada, pecha, deslocaliza e listo. Uns acumulando e outros desangrandoDesde aqueles episodios do que dera en chamarse "reconversión industrial" e pouco máis ou menos era un desmantelamento organizado a fin de que as corporacións reconstruísen os seus beneficios e o seu dominio, os peches e deslocalizacións de empresas pasaron a ser para coma os toxos para o monte: unha parte inevitable e espontánea da paisaxe. Se o capital necesita beneficios, traslada, pecha, deslocaliza e listo, e dado que o mercado se autorregula e ninguén ten dereito a intervir nos seus designios nin nas súas dinámicas, mala sorte cando iso sucede, resignación, despedimentos e destrución salarial, creba de dereitos e conquistas, e a seguir. Uns acumulando e outros desangrando. Postos nese contexto, os posibles peches de Alcoa e Nissan expresan unha realidade intratable que se move á marxe e máis alá da capacidade e da determinación de actuar de gobernos, Estados e traballadores, non xa para deteren eses procesos, senón mesmo para os paliaren. Dis que son irreversibles. Capital manda.Pero son tan irreversibles, en realidade, coma a propia lóxica do capitalismo. Ou sexa, nada. Neste caso só se trata da ilusión xeneralizada de que unha empresa que non xera un nivel de lucro determinado para os seus accionistas non é rendible. É non é para eles, iso debe ser verdade, mais talvez si para o conxunto da sociedade, principalmente para a maioría da poboación que vive de vender a súa forza de traballo de moi diversas maneiras e por tanto en constante precariedade. Esa lóxica irracional, valla o oxímoro en tempos de oxímoro epidémico, é tan asfixiante como eficaz para xustificar todos os procesos de desmantelamento do público e de entrega do común a mans privadas. Paga a pena preguntar en cas Aznar por Inespal e a venda a Alcoa, por se en cas Feijóo sobrevén a amnesia de tempo electoral, como parece.Poida que Alcoa e Nissan non teñan moito remedio dentro da lóxica do mercado e do capital. Pero igual teñen outros remediosMáis alá da miseria da representación, o problema nestes casos ten moito que ver coa necesidade de desenfocar de vez ese concepto perverso de rendibilidade e de socializar a idea oposta: a rendibilidade só pode medirse na satisfacción de necesidades comúns e na distribución equitativa de beneficios entre os traballadores (en modo de salarios, en principio). De ningunha maneira o lucro e a extracción poden determinar o que é ou non é rendible. Son as necesidades e o benestar comúns. E para iso non é imprescindible, nin sequera conveniente ou necesario, que haxa que dar satisfacción ao desexo de acumulación e lucro dun empresario, dun dono, dun accionista. Esta é, precisamente, a figura prescindible da ecuación, aínda que dito así soe a crime de lesa economía e contra a humanidade de orde, sobre todo neste tempo de golpismo orgánico.Poida que Alcoa e Nissan non teñan moito remedio dentro da lóxica do mercado e do capital. Pero igual teñen outros remedios. Ou, cando menos, tocaría explorar diferentes saídas. O obxectivo será manter un medio de vida para todas as familias afectadas. As vías pasan todas por prescindir de dous elementos na ecuación: o lucro da propiedade e a aparentemente invisible lei do mercado. Reenfocar, en definitiva, o concepto de rendibilidade tal e como se apuntaba no parágrafo anterior. Desde a ocupación da fábrica por parte dos traballadores, pasando pola nacionalización, o estudo das posibilidades de éxito dunha produción en cuxo balance de resultados non compute a plusvalía dedicada a lucro e acumulación, ata reorientar a produción ás necesidades sociais, que é sempre o factor residual da lóxica do mercado, da deslocalización e do peche.Cómpre romper ataduras, reformular necesidades, desfacernos das verdades do mercado e da perspectiva da rendibilidade como lucro e albiscar alternativasPara que todo iso sexa unha posibilidade, cómpre romper ataduras, reformular necesidades, desfacernos das verdades do mercado e da perspectiva da rendibilidade como lucro e albiscar alternativas. Os sindicatos e as propias organizacións políticas están convidados pola realidade a crebar lazos e a concibir e poñer en práctica posibilidades que dirixan o ollar para alén das actuais relacións de produción. Deben facelo xa, e empezar por Alcoa, que leva un pouco de tempo en modo mornear de canivelas permanente.É moito máis simple do que parece. Entre as vidas das persoas e a rendibilidade como lucro, a vida é o primeiro. Fágase o necesario para protexela.