Summary: A líder do BNG identifica o Banco de España e a Comisión Nacional de Valores como responsábeis do desaparecimento do Popular-Pastor. O Bloque propón criar unha oficina para as persoas accionistas recuperaren os seus aforros.

Pontón tildou de "tomadura de pelo" as declaracións en que De Guindos afirmou esta cuarta feira que a venda do Popular-Pastor non tería nengún custo para as e os contribuíntes. Nese sentido, a dirixente do BNG puxo en primeiro plano as perdas para as persoas accionistas, por volta de 60.000 na Galiza, a maior parte delas pequenas e pequenos aforradores, "vítimas dunha nova estafa bancaria", ben como tamén unha significativa percentaxe das traballadoras e dos traballadores da entidade que foron "incitados a mercar accións para manter a súa actividade e que agora verán como esas accións teñen valor cero". "Dende Galiza non saudamos nen nos parece boa idea a venda do Popular", enfatizou Pontón. A líder do Bloque -que compareceu en conferencia de imprensa na compaña da deputada Noa Presas- propuxo a abertura dunha investigación para esclarecer o proceso que levou a que o Banco Santander se puidese facer coa sexta entidade financeira do Estado -tenedora de 20 por cento dos depósitos de aforro galegos- polo prezo simbólico dun euro. Aliás, Pontón demanda que se críe unha oficina de atención ás pequenas e pequenos aforradores, minoristas, para que recuperen o seu aforro", ben como tamén reclamou garantías para o mantimento da actividade da Fundación Barrié de la Maza, depositaria de valiosísimos fundos patrimoniais da cultura e da historia da Galiza. Neste último sentido, mostrou a súa especial preocupación polo que apartir de agora poda acontecer coas obras de restauración do Pórtico da Gloria, "unha das maiores xoias patrimoniais da Galiza", un proxecto que xa acumula anos de retraso e que estaba a ser desenvolvido pola Barrié. A portavoz nacional da formación frentista cargou contra Feijóo e coa súa folla de servizos en materia financeira. O seu balanzo, dixo, é "desolador", primeiro coa privatización das caixas de aforro -pactadas co PSOE, enfatizou-, a seguir coa venda a prezo de saldo de Novacaixagalicia a un banco venezuelano e agora coa desaparición do Popular-Pastor. "Desaparece definitivamente o Banco Pastor ao se vender o Popular por un euro, e con esa operación dáselle a estocada de morte á banca privada galega", recapitulou Pontón.


Summary: Dúas mulleres que foron trasladadas do centro DomusVi intervido polo Goberno galego en Vigo e que en principio non estaban infectadas, deron positivo por coronavirus nas últimas horas. Ignórase se foron contaxiadas en Nigrán ou se houbo un erro nas probas que se lles realizaran antes do traslados e que tiveran un resultado negativo

A Residencia de Tempo Libre da Xunta en Patos (Nigrán) está habilitada dende comezos de mes para acoller ás usuarias e usuarios das residencias de anciáns intervidas polo Goberno galego (como a DomusVi Barreiros e a DomusVi Aldán) que deran negativo nas probas de coronavirus. Nas instalacións habitan un total de 22 residentes.Dúas mulleres que foron trasladadas do centro DomusVi intervido polo Goberno galego en Vigo e que en principio non estaban infectadas, deron positivo por coronavirus nas últimas horasPorén, este martes o Goberno galego vén de confirmar que dúas mulleres desas 22 residentes deron positivo por coronavirus. Unha delas, de 93 anos, tivo que ser ingresada no Hospital Álvaro Cunqueiro pola situación clínica que presentaba. A outra, con síntomas leves, vai ser trasladada de volta á residencia DomusVi Barreiro, que acolle unicamente a persoas infectadas pola Covid-19.Dende a Consellería de Política Social infórmase de que "se seguiron todos os protocolos sanitarios establecidos" e de que as dúas mulleres (ao igual que as restantes 20 persoas residentes) deron negativo nas dúas primeiras probas PCR que se lles realizaron, que foron combinadas con probas de detección de anticorpos (que só pode dar positivo varios días despois da infección). Porén, as dúas mulleres comezaron a presentar síntomas compatibles coa enfermidade, polo que foron inmediatamente illadas en dúas das seis habitacións destinadas a este fin en Patos. Practicóuselles unha terceira proba PCR, que nesta ocasión si deu positivo.Ignórase se foron contaxiadas en Nigrán ou se houbo un erro nas probas que se lles realizaran antes do traslados e que tiveran un resultado negativoPolítica Social destaca que "tanto os usuarios como o persoal da residencia de Patos seguen estritamente todos os protocolos de protección, limpeza e distancia recomendados polas autoridades sanitarias".Ignórase se as dúas mulleres puideron chegar a Patos xa infectadas, dando falsos negativos nas dúas probas PCR que se lles realizaron. As PCR teñen unha fiabilidade elevada, pero que non chega ao 100%. A outra posibilidade é que o contaxio se producira xa na residencia de Nigrán. Política Social destaca que tamén se lle realizaron probas PCR a todo o persoal que actualmente exerce en Patos, dando negativo en todos os casos. "Non pode ser que haxa un contaxio nun centro creado para salvar dos contaxios ás persoas maiores que están sas", dixo Gonzalo CaballeroPouco despois de coñecerse as dúas infeccións, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, volveu esixiu a Alberto Núñez Feijóo que compareza no Parlamento para explicar "que pasa nas residencias de maiores" e tamén o contaxio de coronavirus que se produciu en Nigrán, nunha residencia "habilitada para illar a persoas maiores que estaban sas", lembrou."Non pode ser que haxa un contaxio nun centro creado para salvar dos contaxios ás persoas maiores que están sas", dixo Caballero, quen subliñou que "houbo erros nas decisións tomadas pola Xunta neste eido e hai que aclaralos". Finalmente, Caballero criticou que o Goberno galego "non dubidou en poñer á delegada da Xunta a recibir aos maiores que ingresaban nesa residencia".Tamén CIG-Autonómica denuncia a existencia dunha "mala xestión da crise" e acusa á Xunta de "neglixencia". E afirma que ao persoal que traballa na residencia non se lle realizaron probas ata o 8 de abril, seis días despois da chegada dos primeiros residentes ao centro.


Summary: No marco da crise no goberno de Ponteceso, o edil de APIN, Marco Varela, envíanos este artigo, co que "penso que sentimos moitos veciños (xa non o digo como concelleiro, senon como veciño)".

Marco Varela e Lois Carballido "Vergonza" Si, VERGONZA, é o que sinto nestes días despois de visto ata que punto se pode chegar sen importar a quen fundas, da maneira que o fundas, e menos sen valorar as consecuencias. Con isto non quero dicir que me poña a defender a ninguén senón que é increible ver como está a situación no noso Concello despois de catro anos nos que un tripartito (siii, un tripartito) foi capaz de levar adiante toda unha lexistatura sacando o Concello dunha situación moi difícil e con todos os atrancos que tivemos que ir sorteando e que veña agora un grupo con esta maioria e non sexa capaz de aguantar o primeiro ano. Pero volvendo ao mesmo, quero dicirlle o Sr. Alcalde, o grupo Socialista (provincial ou quen lle corresponda) que estas non son maneiras de facer as cousas, porque o único o que nos levan é a unha paralización do Concello por trifulcas persoais do Sr. Alcalde cos seus compañeiros de partido, eses que lle axudaron a acadar unha maioría aplastante e que parece que só os quería para esa función. Vainos levar a unha situación insostible, na que claro.. oómo vai sacar presupostos adiante? plenos? obras?... Dígame señor Lois esto é o que quere para o noso Concello? Porque se é así de verdade que cada día estou máis arrepentido de darlle o meu voto aquel 2015. Vergonza estar todos os días nos xornais, redes sociais, boca a boca en toda comarca, en toda provincia e xa ata nivel nacional por estas falsedades con tal de conservar "o sillón". Non vale todo señor Carballido, non vale todo… como vostede mesmo dixo na prensa por riba de todo están as familias (que vostede está destruindo), os veciños (que vostede está dividindo), amigos (que xa non son tan amigos),... Se esa é a forma de gobernar, apaga e vámonos, porque eu sinceramente este fin de semana pasada era o que tiña na cabeza, abandonar todo isto porque sinceiramente isto non é de recibo, isto é humillante, pero humillante para o noso pobo. Sentín tanta vergonza (allea) que de verdade que dan ganas de mandar todo a paseo. Pero recapacitando un pouco teño que seguir a pelexar, pelexar por un Concello que merece outra cousa e que creo que entre tod@s podemos conseguir, TEMOS QUE ARRANXAR ISTO polo ben de tod@s, porque é unha vergonza cos tempos que por desgracia corren estar con estas historias que o único que fan e dar marcha atrás outra vez o noso Concello. Dende aquí, nesta humilde opinión, pidolle a todos e cada un dos implicados como tamén o grupo Socialista que midan ben as consecuencias de todo esto, ata onde nos pode levar, e que dnha maneira ou outra arranxen esto que non nos leva ningún lugar máis ca afundir un pouco máis este noso Concello. FAGAN SENTIRNOS ORGULLOSOS DO NOSO CONCELLO E NON TER QUE ANDAR DANDO VERGONZA E CASE QUE COA CABEZA AGACHADA. MENOS PRENSA, MÁIS TRABALLAR E SEXAMOS SERIOS QUE A SERIEDADE XA BRILLA POLA AUSENCIA. Marco Varela. Concelleiro de APIN. Novas da crise do #PSOEPonteceso 25-10- 2020- Chantaxe ou montaxe?. 23-10-2020: O PP de Ponteceso espera que os 6 concelleiros socialistas pasen ao grupo de non-adscritos para falar da moción de censura. 05-10-2020: 6 edís do goberno municipal de Ponteceso piden, por escrito, a dimisión do seu alcalde. 02-10-2020: A concelleira Raquel Fondo critica que o alcalde pontecesán se lembre tan tarde do seu grupo de goberno. 30-09-2020: 6 dos 7 edís socialistas do grupo de goberno de Ponteceso pídenlle ao seu alcalde que dimita. 29-09-2020: O alcalde de Ponteceso fica só ante a sombra dunha moción de censura. 28-09-2020: Os edís socialistas de Ponteceso critican que o alcalde está levando ao concello "á ruína". 01-08-2020: Os edís socialistas a Carballido: "A súa prioridade é máis económica que vocacional". 01-08-2020:Carlos Penedo a Carballido: "Está en politica por outros intereses que non son os intereses da veciñanza". 01-08-2020: Marco Varela a Carballido: "Non por estar no goberno es un Dios". 31-07-2020: Daniel Garcia Cotelo: "O de Carballido é a crónica dunha morte anunciada". 30-07-2020: Unha sentenza corrixe por fin a situación dos empregados do GES de Ponteceso. 29-07-2020: Carballido renuncia á súa minguada dedicación e pide o reingreso no Instituto. 28-07-2020: Mar de fondo nos grupos socialistas de Muxía e Ponteceso. 20-06-2020: 3 edís socialistas apoian a Faustino Lema, cesado "unilateralmente" polo alcalde por "opinar priorizando o interese dos veciñ@s". 14-06-2020: Faustino Santiago explica o seu cese como edil pontecesán: "Non é falta de confianza, é abuso de poder do alcalde". 28-05-2020: Carballido bota outro membro da súa corporación. 2019: Socialistas de Ponteceso critican ao alcalde 2019: Militantes socialistas de Ponteceso critican o incumprimento o procedemento na elaboración da lista.


Summary: 2012 deita cifras de paro verdadeiramente estarrecedoras. A EPA bate outravolta o seu récord histórico. 2012 fechouse con 5.965.400 persoas no paro en todo o Estado.

A taxa de paro sitúase no 26,2 por cento, unha cifra brutal e moi por enriba do promedio europeu. 186 mil persoas engrosaron as fileiras do paro no mes de Decembro de 2012. Neste momento hai menos de 17 millóns de persoas ocupadas no Estado español -16,9 millóns-, o cal significa que a crise desatada en 2007-2008 leva destruído máis de tres millóns de postos de traballo netos. Haberá ampliación en cuanto termos os dados relativos a Galiza.


Summary: Hai oitenta anos, falamos do primeiro de xuño de 1939, perdía a vida nun enfrontamento armado coas forzas represoras do franquismo no lugar de Menán en Ortigueira Modesto Vilar Insua, militante do Partido Galeguista, concelleiro nacionalista de Viveiro, loitador clandestino desde xullo de 1936 e un dos principais dirixentes das primeiras agrupacións guerrilleiras no norte galego.

Chamábase Modesto Vilar Insua pero todos o coñecían por 'Modesto da Americana' en relación con aquel negocio aberto polos pais en Viveiro após a súa estadía en Cuba. Fillo da emigración, a documentación non se pon de acordo se naceu en Sagua la Grande (Cuba) ou en Bos Aires (Arxentina) en 1916, residiu os seus primeiros anos na illa do Caribe para retornar posteriormente a Viveiro, iniciando posteriormente pola súa conta dúas experiencias emigratorias en Arxentina e Cuba para instalarse definitivamente nas terras da Mariña a volta de 1932. Militante do Partido Galeguista, concelleiro nacionalista de Viveiro, loitador clandestino desde xullo de 1936 e un dos principais dirixentes das primeiras agrupacións guerrilleiras Estudante de maxisterio na Coruña, profesor de ciencias na Escola de Traballo de Viveiro, a súa vocación científica ficou retratada nas liñas que lle dedica nas súas memorias o seu amigo Lois Tobío, compañeiro de sesións de hipnose, que o lembraba como persoa seria e introvertida, "amigo dos experimentos e da investigación que noutro ambiente máis propicio tería chegado a ser un bo investigador ou inventor". Fixo parte daquela segunda fornada de patriotas que dirixiu o nacionalismo en Viveiro durante a II república Fixo parte daquela segunda fornada de patriotas que dirixiu o nacionalismo en Viveiro durante a II república. Afiliado ao Partido Galeguista desde 1933, aparece o 25 de xullo dese ano presentando o acto organizado polos galeguistas de Viveiro no Hotel Comercio para celebrar o Día da Patria Galega e no que tomaron a palabra Ramón Vilar Ponte, o vello irmandiño Emilio López Trasancos e Bernardino Núñez, dirixente do PG e da CNT condenado en 1936 a cadea perpetua. Nomeado concelleiro por designación gobernativa en febreiro de 1936 canda os tamén nacionalistas Cesar Parapar Sueiras, Xavier Soto Valenzuela e Balbino Cerdeiras Rei, tomará a palabra en representación do Partido Galeguista para agradecer a disposición da corporación de Viveiro de homenaxear a Antón Vilar Ponte que viña de falecer, propoñendo que se creara unha comisión presidida polo alcalde para organizar os actos e que se lle dese o nome do ilustre patriota a un dos edificios escolares que se ían a construír. Após participar na resistencia ao alzamento fascista na súa localidade pásase á clandestinidade Non agardou a morte a cuberto. Após participar na resistencia ao alzamento fascista na súa localidade pásase á clandestinidade canda outros demócratas viveirenses, aparecendo o seu nome o 7 de agosto de 1936 nunha listaxe de fuxidos desta localidade publicada no diario El Progreso, sendo posteriormente xulgado en rebeldía en 1937 e condenado a morte. O 23 de xuño dese ano en compañía doutras persoas que xogarían un papel destacado na conformación da loita guerrilleira en Galiza como os irmáns Benedicto e Cesareo Díaz Fuentes, Xesús Iglesias Escourido, Francisco Gómez Núñez "Trostky", participa no intento de asalto da tarrafa viveirense Nosa señora das Dores co obxectivo de fuxir á area do Cantábrico en mans do goberno republicano e sumarse á loita contra o fascismo do exército popular. Morreu coas armas nas mans enfrontándose a ditadura Morreu coas armas nas mans enfrontándose a ditadura. Á volta de novembro de 1938, canda outros 14 ou 15 fuxidos das terras de Ortegal e A Mariña, participa na constitución da primeira agrupación guerrilleira de Galiza, a 'Agrupación Tchapaief', cuxa dirección está conformada polo socialista Luís Trigo 'O Gardarríos' como secretario xeral, polo comunista Xosé Castro como responsábel de propaganda e polo libertario Xosé Neira 'O Neira' como responsábel de arquivos. Nesa mesma xuntanza encomendáselle a Vilar Ínsua a elaboracións dos estatutos da agrupación así como a preparación dun plan de golpes económicos, porén o de Viveiro será asasinado nun enfrontamento armado en Menán-Ortigueira o 1 de Xuño de 1939 após ser cercado polas forzas da orde pública nunha cova onde se atopaba agochado canda Amandino Neira, militante da UXT de Santa María de Mera-Ortigueira, que tamén perdeu a vida nese combate.


Summary: A undécima edición do festival comeza este mércores e chegará ata este domingo, con 32 filmes chegados de 17 países, un espazo específico, con 7 títulos, dedicado ao cinema galego, e unha homenaxe á francesa Claire Simon, nun ano con claro protagonismo feminino.

O Play-Doc Festival Internacional de Documentais celebrará a súa undécima edición en Tui do 22 ao 26 de abril e, coma en anos anteriores, buscando amosar o cinema de non ficción máis fresco, apostando polas propostas máis innovadoras e independentes, que habitualmente non chegan aos circuítos comerciais. En total proxectaranse 32 títulos, chegados de 17 nacionalidades, e divididos en 7 seccións. A retrospectiva estará dedicada á francesa Claire Simon, referente do cinema directo, que intenta captar a realidade tal como se presenta. Será un Play-Doc que emprestará unha atención especial ás realizadoras novas, a través da presenza na sección oficial dos últimos traballos de Talena Sanders, Soon-Mi Yoo, Maureen Fazendeiro e Amanda Rose Wilder. E tamén ao cinema galego, con sete filmes, ao que se dedica unha sección específica. A sección oficial complétase cos últimos filmes de autores consagrados e veteranos, coma J.P. Sniadecki, Fernand Melgar ou Göran Hugo Olsson. Entre as novidades do festival, destacan as seccións Play-Doc Workshops e Resonancias. A primeira presentará tres traballos de cineastas que participaron en diversos obradoiros de edicións previas do festival, pois Play-Doc tamén quere ser un espazo de formación. A sección Resonancias nace para abrir a programación do certame aos expertos que non forman parte do equipo. É un convite a que críticos poidan facer propostas, e compartilas co público. De todas as suxestións recibidas, os coordinadores Martín Cuesta (Cinema ad hoc) e Iván Villarmea (A Cuarta Parede) elixiron un total de catro. Amais, engádese unha sesión dun crítico-cineasta, que falará nunha charla aberta ao público da súa experiencia nestes dous ámbitos. O elixido para esta edición é Gabe Klinger. Haberá tamén dúas sesións especiais dedicadas a cineastas "moi queridos" polo festival. O 25 de abril, para celebrar o aniversario da Revolución dos Cravos, o certame acollerá a proxección de dous filmes do reverenciado autor luso Manuel Mozos. Amais, contará coa estrea española de Iris, último traballo do recentemente falecido Albert Maysles, lenda do cinema directo, ao que Play-Doc acolleu hai dous anos cunha intensa retrospectiva. Ao igual que outros anos o festival reserva tamén un espazo para a música, que nesta ocasión chega da man do músico luso The Legendary Tigerman. Cinema Galego Xacio Baño conseguiu o pasado febreiro en Clermont-Ferrand, o festival de curtas máis importante do mundo, o premio Canal + pola súa Ser e voltar Xacio Baño conseguiu o pasado febreiro en Clermont-Ferrand, o festival de curtas máis importante do mundo, o premio Canal + pola súa Ser e voltar, que pasará este ano en Play-Doc. Nela, realiza un especial retrato dos seus avós, facendo que eles participen da experiencia de filmar co seu neto, nun proceso que non comprenden, que se lles resiste. Outros filmes que convenceron en importantes festivais son A viaxe de Leslie, de Marcos Nine; e Jet Lag, de Eloy Domínguez Serén. A Seminci aplaudiu o primeiro con entusiasmo, unha sorte de thriller co actor de Hollywood Leslie Howard de protagonista, rescatado a base de material de arquivo. Jet Lag presentarase no seu set de rodaxe. Filmada nunha gasolineira de Guillarei (Pontevedra), a catro quilómetros de Tui, a idea inicial do director era retratar o traballo nocturno. Neste caso, convértese nunha de ladróns cando o atracador "Canceliñas" entra a roubar na gasolineira, nun caso que tivo aos medios de comunicación pendentes durante días, con secuestro dun médico luso incluído. O filme muda e, xa sen poder abstraerse do que está a ocorrer, Domínguez Serén decide mesturar xéneros, nun exercicio eloxiado pola crítica no Festival de Cinema Europeo de Sevilla. Outros filmes que convenceron en importantes festivais son A viaxe de Leslie, de Marcos Nine; e Jet Lag, de Eloy Domínguez Serén A viguesa Xisela Franco é cineasta local, aínda que para filmar Anima Urbis tivo que marchar a Toronto (Canadá). Este filme, diario filmado pensado a modo de tese, remata por superar esa vertente investigadora para converterse nunha peza moi persoal, retrato dunha xeración coas dúbidas de quen aínda non sabe moi ben onde situarse no mundo. Do lado deste cinema máis artístico atópase tamén o traballo poético de Álvaro Fernández Pulpeiro, un descoñecido aínda en Galicia por ter traballado ata o momento no estranxeiro. O sol sempre brilla sobre min rodouse en Texas buscando retratar as persoas da zona e a súa paisaxe. O resultado é un filme que tende á abstracción, dunha grande beleza visual. O traballo de Miguel Mariño vai nunha liña similar. Nos últimos anos ten proxectado máis en museos que en salas tradicionais. O seu cinema é principalmente pictórico, abstracto, aínda que en O descubrimento de Américo volve ao figurativo. O filme está construído a través de bobinas de súper 8 e 16mm que o cineasta atopou por casualidade.


Summary: A megaestrutura atravesaría ao longo de 40 quilómetros os concellos de Coristanco, Carballo, Tordoia, Cerceda, Ordes e Carral, para evacuar na estación das Travesas a enerxía dos parques eólicos de Campelo, Bustelo e Monte Toural. Na actualidade unha liña semellante une Vimianzo e Mesón do Vento

Hai unhas semanas fíxose público o proxecto de construción dunha liña de alta tensión entre Mesón do Vento e Campelo (Coristanco), que atravesaría os concellos de Carballo, Carral, Cerceda, Coristanco, Ordes e Tordoia ao longo de 40 quilómetros. O obxectivo desta infraestrutura, promovida por Greenalia Power, é levar á estación eléctrica das Travesas a enerxía producida polos parques eólicos de Campelo, Bustelo e Monte Toural.A liña atravesaría os concellos de Carballo, Carral, Cerceda, Coristanco, Ordes e Tordoia ao longo de 40 quilómetrosO proxecto espertou xa as críticas na Rede de Plataformas Medioambientais Salvemos a Comarca de Ordes, que vén de presentar alegacións e que fai un chamamento a que a veciñanza das comarcas afectadas faga o mesmo. O prazo remata o 18 de xuño e, no caso de ser propietario de terreos ocupados, en dez días hábiles a contar desde o día que se recibira a notificación no domicilio. A entidade pon a disposición das persoas interesadas un modelo de alegacións elaborado polo seu equipo técnico.As plataformas denuncian que "a liña está totalmente sobredimensionada, pois contempla unha capacidade moi superior á necesaria para evacuar a enerxía eólica dos tres parques que teoricamente a xustifican" e, ademais, chaman a atención sobre o feito de que a megainfraestrutura "transcorrería practicamente paralela á xa existente LAT 220KV Vimianzo-Mesón do Vento". Lembran que a normativa de liñas aéreas de alta tensión obrigaría ao desdobramento da LAT xa existente en lugar de construír esta nova, evitando así a creación de novos impactos negativos.A megainfraestrutura "transcorrería practicamente paralela á xa existente LAT 220KV Vimianzo-Mesón do Vento", polo que a normativa obrigaría ao seu desdobramento para reducir o seu impacto"O desdobramento sería moito máis barato e optimizaría as condicións do transporte", subliñan. Ademais, aproveitando a actual liña, a enerxía "podería evacuarse na proxectada subestación de Vimianzo, que está moitísimo máis preto que a do Mesón do Vento, o que redundaría na diminución dos impactos ambientais e na redución de perdas de enerxía no transporte". "A alternativa escollida non é a que ten maior viabilidade económica nin medioambiental, de tal xeito que non se minimiza o impacto do medio circundante resultando de todo elo que o proxecto tampouco é o máis axeitado dende o punto de vista técnico", engaden.A rede critica igualmente "a total opacidade do proxecto", sinalando "que ningún organismo público nin privado se puxo en contacto coas persoas afectadas para informar, consultar ou valorar a conveniencia de semellante infraestrutura". A rede reclama "responsabilidade" ás distintas administracións "para non empeorar aínda máis unha zona que xa está totalmente saturada de liñas eléctricas, como é o Mesón do Vento" e conclúe que "a nova liña proxectada afectaría a 6 concellos que non van ver mellorada a súa propia rede eléctrica, pero que verán afectada a súa paisaxe e medio". "A nova liña proxectada afectaría a 6 concellos que non van ver mellorada a súa propia rede eléctrica, pero que verán afectada a súa paisaxe e medio"Neste senso, nas alegacións sinala que a nova liña de alta tensión "non é compatible cos sistemas produtivos do rural, nin coa urbanización nin coa ordenación turística pola súa afección negativa sobre os recursos naturais locais e especialmente, sobre a paisaxe". En concreto, o documento cita as afeccións sobre o LIC Lagoa de Alcaián e o Marco do Couto.Engade que "non contribúe a fixación dos núcleos de poboación, mesmo afecta negativamente a esta fixación ao empeorar as condicións medioambientais e de aproveitamento dos terreos, freando o desenvolvemento socioeconómico dos terreos afectados". E conclúe que a infraestrutura sería "contraria á protección de áreas territoriais con gran potencial agrícola e forestal" e afectaría "a terreos clasificados como prioritarios pola PAC e a fincas resultantes de procesos de concentración parcelaria".


Summary: A conselleira de Traballo asegura que a Xunta incrementa un 4% orzamento "real" para a promoción do emprego

Os números deberan ser indiscutibles, pero nun debate de orzamentos semella todo o contrario. Os recortes aplicados polo Goberno central ás políticas activas de emprego e a ausencia de financiamento adicional pola banda autonómica provocaron que estas partidas quedasen con 140 millóns de euros menos en 2012. Como vén informando Praza Pública, unha ollada ás contas públicas de 2013 permite coñecer que a Consellería de Traballo e Benestar prevé destinar en 2013 uns 200 millóns de euros á promoción do emprego e ás institucións do mercado de traballo. Tendo en conta que os fondos previstos para 2012 eran 338 millóns, cabe deducir que a tesoirada é un 40,5%. Así e todo, a versión da Xunta é que estas partidas aumentan. No marco do debate parlamentario dos orzamentos do seu departamento a titular de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, restou valor aos reproches lanzados pola oposición en pleno por este recorte. A conselleira insta a PSdeG, AGE e BNG a atender ás cantidades "reais" destinadas durante 2012 a este ámbito e a facer o propio co proxecto de 2013, no que esa consignación "real", di, é de 167,5 millóns e euros. "Se queren, poden facer os números", retou Mato, para subliñar que "as políticas activas de emprego teñen un incremento do 4% a respecto das reais que houbo no 2012". A oposición, en todo caso, "pode dicir o que queira", afirma. A oposición augura máis paro e censura que a Xunta teña como "única vía" para crear emprego os autónomos e "emprendedores" As críticas da oposición enmarcábanse nun contexto no que os tres grupos fan especial fincapé nas cifras de desemprego. Se diminúen as políticas activas "haberá máis paro", di a nacionalista Montse Prado. Tamén augura un incremento Carmen Gallego, do PSdeG, quen advirte á conselleira de que "non é tempo de maquillaxes" contables. Pola súa banda, o voceiro de AGE no debate, Juan Fajardo, censura que a Xunta pretenda compensar a perda de postos de traballo poñendo "o autoemprego como única vía" e centrando os esforzos nos chamados "emprendedores". "En moitos casos estanos levando á ruína", advirte. Ademais, salienta, "o que non din é que en moitos casos son falsos autónomos que están sendo expulsados das súas empresas". Pero segundo Beatriz Mato as contas gobernamentais non responden a ningún "modelo" máis que ao da "solvencia, eficiencia e garantía dos servizos sociais". "Nin autocompracencia nin autobombo", afirma a conservadora minutos antes de retrucar a censura polo desemprego teimando en que "seguimos sendo a oitava comunidade coa taxa máis baixa", o que "non quere dicir que cada unha das persoas desempregadas non ocupen as nosas prioridades". A oposición, di, "fala de propostas, de taxas impositivas" e, nomeadamente, no caso de AGE, de "indicadores correctores". "Se os puxese en marcaha o señor Zapatero outro galo nos cantaría", resolve. O ex presidente socialista serviulle tamén para respostarlle á voceira nacionalista, quen previamente a acusara de reiterar que os orzamentos son sociais malia ser "mentira", ao xeito de "Goebbles". "Podería ser do señor Goebbles ou do señor Zapatero", pero "é verdade que oito de cada dez euros se destinan a política social", insiste.


Summary: O secretario xeral do PsdeG insta o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a "deixar de ser cómplice da dereita máis rancia de Casado, que non ten proxecto económico nin de Goberno".

O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, criticou o "xiro ultraconservador do Partido Popular de Pablo Casado" e asegurou que o PSOE é símbolo de garantía para preservar "o estado de benestar, o estado das Autonomías e os avances na igualdade real". Caballero realizou estas declaracións nun acto de campaña en Lugo de cara ás eleccións do 10 de novembro, esta sexta feira, no que tamén participou a ministra española de Economía en funcións, Nadia Calviño. Caballero afirmou que "o voto útil de progreso" debe concentrarse no PSOE para que "a marioneta de Abascal" na que, ao seu xuízo, "se converteu Pablo Casado", non teña a oportunidade de acceder á Moncloa. Ademais, lanzou unha mensaxe "á mobilización masiva" Por outra banda, instou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a "deixar de ser cómplice da dereita máis rancia de Casado, que non ten proxecto económico nin de Goberno". Neste punto incidiu en que o PP está "manexado desde a sombra por Aznar e desde fóra por Vox e Santiago Abascal".


Summary: Asociacións veciñais e a APDR repartirán 15 mil exemplares do Libro Branco sobre ENCE, co que queren facer fronte á "manipulación informativa" da pasteira. A empresa acusa o documento de conter "mentiras e verdades a medias" e anuncia que presentará o seu propio informe.

Hai uns días a Federación de Asociacións de Veciños e a Asociación pola Defensa da Ría, xunto con outras entidades ecoloxistas e sociais, institucións coma o Concello de Pontevedra e a Deputación provincial e co apoio de BNG, PSdeG-PSOE e Marea Pontevedra, entre outras forzas políticas, botaron a andar unha campaña contra a permanencia do complexo de ENCE en Lourizán e pola recuperación da ría de Pontevedra. A campaña, baixo o lema Ence fóra para sempre, busca frear a decisión do Goberno central de prorrogar a concesión de Ence en Lourizán por outros 50 anos, que poderían ser ata 60 coa actual Lei de Costas, unha decisión que podería ser inminente, tomándose antes das eleccións xerais do próximo 20 de decembro ante a perspectiva da perda da maioría absoluta polo PP. Na presentación da campaña o presidente da Federación veciñal Castelao, José Loureiro, preguntouse a respecto desa urxencia. "Por que tanta présa se a concesión vence no 2018? Por que un Goberno case en funcións quere hipotecar a ría outros 50 anos máis?". A campaña inclúe un Libro Branco sobre ENCE, un sinxelo documento que expón, a través de 84 preguntas e respostas distintas cuestións relacionadas con esta factoría, dende a súa orixe e evolución, o seu impacto económico e capacidade de xeración de emprego, así coma os efectos sobre o medio ambiente e sobre outras actividades económicas. O documento tamén afonda noutras consecuencias indirectas da presenza de ENCE en Galicia, coma as plantacións de eucaliptos e as súas consecuencias para a xestión do territorio e a loita contra os incendios forestais. O texto, así mesmo, relata o tirapuxa que nos últimos anos se deu entre a empresa, por unha banda, e colectivos sociais, pola outra, sobre a continuidade da planta no interior da ría, ata chegar aos procesos máis recentes grazas aos que ENCE pode conseguir prorrogar a súa presenza en Lourizán medio século máis. Finalmente, o informe ofrece un escenario post-ENCE para a ría de Pontevedra, reflexionando sobre os beneficios que a marcha da empresa a outro emprazamento tería para a economía e o medio ambiente da zona. Con este documento, os seus promotores queren loitar contra a "manipulación informativa" e a "desinformación que xera a empresa a través das súas fortes inversións publicitarias, que tratan, co argumento dos empregos, de modificar a opinión dos veciños e veciñas de Pontevedra". Distribuiranse ao redor de 15000 exemplares deste Libro Branco, que na web se acompaña de vídeos, fotografías (actuais e históricas) e dun espazo denominado Imaxina Lourizán, no que se convida a calquera persoa a expoñer que lle gustaría que se fixese nos terreos que actualmente ocupa ENCE. Os promotores da campaña non descartan outras iniciativas, mesmo a convocatoria dunha decisión, para tentar impedir que o Goberno central, co apoio da Xunta de Galicia, execute finalmente a prórroga para a factoría ao abeiro da nova Lei de Costas. Pola súa banda, ENCE vén de criticar o contido do Libro Branco, por conter "mentiras, verdades a medias e inexactitudes" e anuncia que está a traballar nun documento de réplica que "achegará información de calidade sobre a súa realidade, difundindo datos verídicos e contrastados por terceiros". Os beneficios da prórroga Subliña que "a operación de regalar a permanencia de Ence en Lourizán pode reportarlles aos propietarios uns 2.000 millóns de euros" O texto salienta que a empresa di que é "imposible" o traslado a outra localización porque "Ence só pensa no seu beneficio económico e non quere asumir os custes do traslado e o prezo do novo terreo. Din que lles resulta máis barato pagar todos os favores que sexan necesarios pagar para permanecer en Lourizán, que trasladarse". E subliña que "a operación de regalar a permanencia de Ence en Lourizán pode reportarlles aos propietarios uns 2.000 millóns de euros entre o que aforran quedando aquí, e o que deixarían de ganar se tivesen que entregar os terreos". "Ademais compre lembrar que mercaron a empresa a prezo de saldo, porque só estaba autorizada a producir ata 2018", engade. "A prórroga sería en realidade unha fraude, xa que se pagou o valor da empresa até ese ano. É un claro caso de rapiña empresarial ligada ao sector público, no que se estima que ten moito que ver que destacados cargos dos gobernos do PP ocupen varios asentos no Consello de Administración", di. O seu papel na 'eucaliptización' O informe destaca que a existencia de ENCE en Pontevedra "promove claramente o monocultivo de eucalipto en amplas zonas de Galiza, especialmente preto do litoral" O informe destaca que a existencia de ENCE en Pontevedra "promove claramente o monocultivo de eucalipto en amplas zonas de Galiza, especialmente preto do litoral". En 1987 Galicia contaba con 40.000 hectáreas de eucalipto, en 1997 con 170.000 e en 2009 con 375.000. O informe subliña que a empresa merca a súa madeira a "provedores cativos, centos de pequenas explotacións que xestionan a través de Norfor con convenios moi proveitosos para a empresa e explotando ao límite a circunstancia de que ninguén vive exclusivamente do monte". E, ademais, con prezos á baixa: "Estímase que en 1990 o prezo medio do eucalipto andaba en 42 euros/tm, mentres hoxe rolda os 30". Engade que "progresivamente, a empresa foi ampliando a importación de madeira, e aínda que hoxe non é doado saber que porcentaxe da madeira vén de fóra; sábese que lles resulta bastante rendible importar madeira astillada de África e Sudamérica, debido aos menores custos laborais". O texto explora tamén outros posibles usos para a madeira de eucalipto, distintos aos da pasta de papel O Libro Branco pregúntase a quen lle poderían vender o eucalipto as explotacións galegas se Ence non estivese en Lourizán, sinalando que "moitas das explotacións poderán continuar vendéndollo á propia empresa, pois non ten plans para pechar a planta de Navia, e incluso ten anunciado a posibilidade de ampliala". "Tamén poden venderllo á industria portuguesa, e incluso exportala máis lonxe, pois hai empresas chinesas sondeando o mercado galego do eucalipto. Outra opción é destinala a producir taboeiros para moblaxe ou pavimentos". O texto explora tamén outros posibles usos para a madeira de eucalipto, distintos aos da pasta de papel. "Habería moitas aplicacións para a enorme cantidade de madeira que produxo e produce o noso país, sen necesidade de triturala e convertela en pasta de papel, pero hai que dedicar esforzos á investigación e ao desenvolvemento de ideas relacionadas co mobiliario, o interiorismo ou a construción", di. Unha ría de Pontevedra sen ENCE "O saneamento dos terreos da concesión que ocupa Ence e unha mellor calidade das augas da ría permitirían revitalizar nun prazo de uns dez anos a actividade marisqueira e desenvolver usos turísticos sustentábeis e actividades náuticas e deportivas na contorna" "O saneamento dos terreos da concesión que ocupa Ence e unha mellor calidade das augas da ría, permitirían revitalizar nun prazo de uns dez anos a actividade marisqueira e desenvolver usos turísticos sustentábeis e actividades náuticas e deportivas na contorna", destaca. Engade que "unha vez que esta industria deixe de producir en Lourizán, poderán xurdir na comarca actividades limpas hoxe imposibilitadas pola presenza de Ence". "Debemos pensar en alto sobre o aproveitamento colectivo dese espazo público, de como nos convén xestionar ese gran capital marítimo terrestre, e o territorio de Salcedo e Lourizán que queda na área de influencia da actual fábrica" O documento sinala que "os pontevedreses fomos quen de reconverter unha cidade decadente nun lugar que poñen de exemplo en todo o mundo de como deben ser as cidades de hoxe, e debemos poñer todo o empeño en dicir non a unha industria de enclave, absolutamente molesta pola súa desgraciada situación", citando os exitosos exemplos de Bilbao, Barcelona, Lisboa ou Xixón, que foron quen de recuperar valiosos espazos urbanos que foran ocupados por industrias contaminantes ou obsoletas. E conclúe que "un futuro sen Ence abre novas portas á nosa economía urbana, basicamente administrativa e terciaria". "Entre todos, democraticamente e a través das nosas institucións e da participación cidadá, debemos pensar en alto sobre o aproveitamento colectivo dese espazo público, de como nos convén xestionar ese gran capital marítimo terrestre, e o territorio de Salcedo e Lourizán que queda na área de influencia da actual fábrica", di. Descarga aquí o Libro Branco


Summary: Un sector de contratos parciais, sen horarios nin salarios fixos e inzado de traballadoras que só están de paso. Como o peixe que morde a súa propia cola, a alta rotación provoca unha acusada debilidade do movemento sindical que, ao mesmo tempo, é retroalimentada polas propias características do traballo. Ninguén pensa en dedicar toda a súa vida a preparar hamburguesas cunhas condicións como as actuais.

Sábado á tarde, centos de persoas amoréanse nos centros comerciais e centros urbanos do país. Os locais de comida rápida engolen e devolven familias e grupos de adolescentes. Máis tarde, á mesma hora do partido de fútbol que protagonice a fin de semana, estes mesmos restaurantes enviarán á noite os seus repartidores, que chegarán aos domicilios cargados de hamburguesas, refrescos ou patacas fritidas. Cando abramos a porta da nosa vivenda para recoller a pizza ou nos acheguemos pedir no McDonald's que corresponda, a cara máis común que atoparemos será a dunha persoa moza –de entre 19 e 25 anos–, estudante e cun contrato por horas. Perante estas condicións, o sector non acostuma manter as súas traballadoras máis de tres anos. O último elo do sector hostaleiro "Se ti agora vas procurar traballo en calquera centro comercial, ves que pasa en calquera restaurante de comida rápida, en calquera tenda de Inditex… Agora é moi difícil atopar un traballo que sexa de xornada completa", conta Sara Reina, asesora da CUT e con perto dunha década de experiencia como empregada en restaurantes de comida rápida na Galiza e en Catalunya. As condicións están avaladas polo propio convenio estatal que rexe estas empresas.


Summary: A web Sonhando con Seixas homenaxea o escritor e músico con textos de amigos (Josito Porto, Carlos Blanco, Bocixa, Uxía...) e versións das cancións de Korosi Dansas, aos que se anima a reunir para un concerto.

Para quen non o coñeza, poderiamos definir a Manuel Seixas como "un artista multimedia", unha etiqueta moi gastada que moitas veces se coloca xa por inercia, pero que neste caso queda se cadra curta, ante a actividade deste vilagarcián nado hai 54 anos. Seixas, mestre de filosofía, é músico, como demostrou sobradamente en Korosi Dansas, banda coa que editou Cordura (1995) e Non! (1996), e posteriormente con Neuroband e con composicións en solitario. E é dende logo escritor, o autor do que podemos ler o excepcional A velocidade do frío (Premio Xerais en 1996), Bailarina (1999), os relatos de Viñeron do espacio interior (1996) ou os poemas de Vestixios do verme (1999). Na web pódense ler textos escritos por bos amigos e amigas e tamén escoitar as versións musicais que varios grupos fixeron das cancións de Seixas. Hai uns días algunhas das moitas persoas que admiran a obra e a persoa de Seixas presentaron, por sorpresa, unha ben interesante acción de homenaxe. Unha festa impulsada por Carlos Blanco, Vituco Neira ou Josito Porto no pub Con do Moucho da Illa de Arousa serviu para inaugurar a web Sonhando con Seixas, na que se poden ler textos escritos por bos amigos e amigas e tamén escoitar as versións musicais que varios grupos fixeron das cancións de Seixas. Ruxe-Ruxe, Alberto Busto, Pito de Pikasso, Tu Mujer nos Engaña, DeLombaos, Factoría de Subsistencia ou Quilma recuperan temas como Nada que Perder, Xadrez, Mosca, Neuro, Amén Amén, Así está mellor ou Xente Positiva. Na web, aberta á incorporación de novas achegas, podemos ler por exemplo a homenaxe de Josito Porto ("Arriba esas cañas"), na que destaca que "non podo deixar de pensar que, gracias a ti, formei parte dun grupo de artistas multimerda que me marcaron para sempre". Ou a de Julián Hernández, que describe un posible encontro entre Manuel Seixas e Syd Barret: "Entran Manuel Seixas e Syd Barret nun bar e piden dous cafés sen nata: -Non lles importa que un deles vaia sen leite? -di o camareiro- É que non temos nata pra dous. -Pois poña dous coñás, que o frío vai a toda ostia". Ou Uxía, que lle escribe "Coñecinte en Korosidansas, moito me prestabades, moito disfrutei das túas letras, da música non domesticada, da intensidade, da irreverencia e do compromiso do grupo que escoitei tantas veces… Iso prendeume a ti e ao teu mundo e despois seguinte na prosa e na poesía, e aí descubrinte ainda máis fondo, coma un verme, esburacando, chegándome ao corazón como se fose unha mazá". Bocixa: "Unianos unha visión anti-comercial e pouco convencional de presentarse no escenario, sen poses nen mais pretensións que berrar e denunciar as ilegais práticas políticas.Tamén contribuir sen ser moi conscientes a fomentar un rock galego" Ou a de Xosé Bocixa ("Un grupo multimerda"), que explica a relación entre Zënzar e Korosi Dansas e di que "unianos unha visión anti-comercial e pouco convencional de presentarse no escenario, sen poses nen mais pretensións que berrar e denunciar as ilegais práticas políticas no ámbito doméstico, social, cultural, empresarial, administrativo … do noso entorno e sen deixar de ter unha visión mais global dos mesmos problemas. Tamén contribuir sen ser moi conscientes a fomentar un rock galego, do país ao que moi pronto se arrimaron unha lista interminable de bandas e descargar o noso veleno e mala ostia naqueles actos reivindicativos que considerabámos importantes". Tamén Pepe Cunha destaca a traxectoria da banda: "Esta banda de roqueiros de batea saídos de Vilagarcía de Arousa non resultaba moi cómoda para chegar alén dun público curioso. Non eran moi convencionais no conxunto da súa proposta musical, ecléctica e agresiva de máis, especialmente nos comezos. Ademais, as súas letras estaban concienciadas cuns problemas socio-político-culturais dos que necesitaban falar" A web convida tamén á participación de todas as persoas que queiran facer a súa achega ao proxecto e á homenaxe: "Fainos chegar o teu soño de Seixas (coa túa música, letras, vídeo, foto…. o que ti queiras) e o compartiremos na web, soñas?". Vituco Neira (Ruxe-Ruxe) explica nesta reportaxe de Cultura Galega as razóns da homenaxe: "É un xeito de lle dicir que nos gusta o que fai e que queremos que continúe. Está en plena forma, en total ebulición e a piques de gravar un novo disco. Queremos darlle unha enerxía que na realidade non precisa". Unhas intencións ocultas que tamén revela Xosé Bocixa: "A idea é animalo para que el nos faga un agasallo a nós. Queremos quer reúna Korosi Dansas para un concerto". Web de Sonhando con Seixas


Summary: O barítono, pedagogo e director de escena Eladio Chao é descendente dunha liñaxe de emprendedores e activistas culturais, iniciada por José María Chao e continuada por Eduardo Chao e Alejandro Chao, sobre os que Xurxo Martínez escribíu que "tiveron unha relación intensa e relevante para o Rexurdimento".

Eladio era fillo de Alejandro Chao Fernández (1835-1894) e Josefa Sedano Betancourt (1838-1925). Iniciouse musicalmente na Habana, sendo discípulo de canto de Ana Lombrow; pasou de Nova Iork a París e, máis tarde, a Roma co mestre Casogui, onde acadou o título de profesor de canto, volvendo a Nova Iork para perfeccionar con Emilio Bebeci. No 1916 casa coa cantante Carlota Dahmen (Colonia, 1884-Madrid, 1970), artista que debutou no Covent Garden en 1914, interpretando papeis wagnerianos, participando no 1923 na estrea mundial da ópera Marianela de Jaume Pahissa no Liceo de Barcelona. Na última visita do compositor Richard Strauss a Madrid, no 1925, e na súa estancia, visitou a casa de Dahmen e Chao, que foran protagonistas na tempada anterior da estrea no Teatro Real da súa ópera Der Rosenkavalier; Na última visita do compositor Richard Strauss a Madrid, no 1925, e na súa estancia, visitou a casa de Dahmen e Chao, que foran protagonistas na tempada anterior da estrea no Teatro Real da súa ópera Der Rosenkavalier; Chao, como director de escena, e Dahmen, no papel de Octavian. No teatro Colón de Bos Aires cantou Dahmen unha primeira representación da ópera Salomé, dirixida polo propio Strauss, polo que presupoñemos una boa amizade entre eles. En novembro de 1924 Dahmen e Chao participan no Teatro Rosalía na inauguración da tempada da Sociedade Filharmónica da Coruña, coa representación da ópera Cosi fan tutte de Mozart, dirixindo a orquestra Fernández Arbós. Eladio dedicou medio século a ensinanza do canto en Nova Iork, Venecia, Berlín, Leipzig e Colonia. No 1934 é cando o nomean profesor interino de canto no Real Conservatorio de Música de Madrid ata pouco antes do estalido da guerra civil na que se fai cargo o famoso tenor Miguel Fleta. A finais dos anos trinta Chao e Dahmen poñen en funcionamento unha academia privada de canto en Madrid de onde saen un bo número de cantantes que fixeron carreiras importantes. Entre os alumnos de Chao destacamos ao baixo coruñés Joaquín Deus Mejuto (A Coruña, 1912-Madrid, 1983), quen nos deixou rexistros sonoros de música galega. Eladio Chao e Jesús Bal y Gay prepararon no 1936 aos membros do "Cuarteto de Cantores Clásicos Españoles", presentados no Lyceum Club Femenino por María Rodrigo. Subliñar que Eladio deixou uns escritos musicais, feitos en colaboración co vigués Juan José Mantecón, titulados El Fracaso de las Voces y sus Causas. Nuevos Conceptos Referentes al Canto y a su Técnica. En Nova Iork, Eladio grava no 1906 para Victor Records, acompañado dun pianista, as obras La partida, Meus amores, A mi madre, Serenata, Melodía gallega, Air de l'ermite, La charmante Marguerite, Nur wer die Sehnsucht kennt, Chant Hindou, Madrigal, A Granada e Cantares. Destacamos, pola importancia para o estudio da fonografía en Galicia, a Melodía gallega, subtitulada "Foi polo mes de nadal", que aínda que non ten indicación de autor, corresponderíase coa obra do compositor coruñés Marcial del Adalid, polo tanto o primeiro rexistro sonoro dunha obra do mesmo, e Meus amores co subtítulo de "Galecia [sic], Canto gallego" que, como puidemos escoitar, cunha calidade vocal excelente, é a composición de José Baldomir con texto de Salvador Golpe, sendo tamén un dos primeiros rexistros sonoros desta obra. Aínda que en moitos xornais da época indican que Eladio era nacido en Galicia, o certo e que comprobado a súa partida de defunción no rexistro civil, nela se indica que naceu en Madrid e finou na calle Alcalá nº 22 da mesma cidade o día 16 de decembro de 1951, a consecuencia dunha tuberculose, e que deixaba unha filla maior chamada Josefina Isabel.


Summary: Na primeira edición do premio Acto de Primavera, as votacións de 21 xornalistas e críticos situaron o filme de Eloy Enciso como o mellor traballo do ano, por diante de Montaña en sombra, Anacos, La Brecha e A Cicatriz Branca.

O blog especializado en cinema Acto de Primavera puxo en marcha este ano un premio para recoñecer o mellor filme galego do 2012 a través das votacións de 21 xornalistas e críticos, que nas últimas semanas remitiron as súas eleccións. Entre outros participaron Pilar Comesaña, Montse Dopico, Miguel Anxo Fernández, Eduardo Galán, Xurxo González, Ifrit, Moncho Lemos, José Luis Losa, Iago Martínez, Martin Pawley, Víctor Paz, Jaime Pena ou José Manuel Sande. Sumados todos os votos, Arraianos, o filme de Eloy Enciso, foi o gañador por diante de Montaña en sombra (Lois Patiño), Anacos (Xacio Baño), La Brecha (Marcos Nine) e A cicatriz branca (Margarita Ledo). Arraianos xa obtivo o premio da sección Nuevas Olas no Festival Internacional de Cine de Sevilla, dotado con 15.000 euros para apoiar a distribución comercial do filme en España. Estes son os resultados das votacións en Acto de Primavera: 1. Arraianos (Eloy Enciso), 67 puntos, 15 mencións. 2. Montaña en sombra (Lois Patiño), 43 puntos, 12 mencións. 3. Anacos (Xacio Baño), 24 puntos, 6 mencións. 4. La Brecha (Marcos Nine), 20 puntos, 8 mencións. 5. A cicatriz branca (Margarita Ledo), 16 puntos, 6 mencións. 6. Dos fragmentos / Eva (Ángel Santos), 15 puntos, 6 mencións. 7. Los increibles (David Valero), 14 puntos, 4 mencións. 8. Nacional VI (Pela del Álamo), 13 puntos, 6 mencións. 9. Goitik behera, behetik gora (Vicente Vázquez, Usue Arrieta), 12 puntos, 5 mencións. Fóra (Pablo Cayuela, Xan Gómez Viñas), 12 puntos, 4 mencións. Lupita (Xurxo Chirro), 12 puntos, 4 mencións. 12. El sexo de los ángeles (Xavier Villaverde), 10 puntos, 3 mencións. 13. Vilamor (Ignacio Vilar), 8 puntos, 2 mencións. 14. O apóstolo (Fernando Cortizo), 6 puntos, 3 mencións. 15. Piedad (Otto Roca), 5 puntos, 2 mencións. Curta nº 3 (Xoán Escudero), 5 puntos, 1 mención.


Summary: Os compostelán manteñen a hexemonía na categoría masculina desde 2014. O club achega 6 xogadores e 3 xogadoras na pre-convocatoria para a selección galega que en agosto vai desputar o mundial en Dublín.

O Estrela Vermelha, máis unha vez, campión da Liga galega de fútbol gaélico. Como no 2014, como no 2015, tamén en 2016 os 'picholeiros' erguen a bandeira do campionato na categoría masculina. En feminina, as gañadoras foron as coruñesas Fillas de Breogán. O Estrela Vermelha é, ademais, unha das equipas galegas que competirá por traer para Galiza a primeira Copa ibérica de fútbol gaélico, até o de agora un trofeo que se resiste e é acaparado por Madrid e Barcelona. Pre-convocatoria selección nacional galega Xa hai pre-convocatoria para a selección nacional galega, que en agosto desputará o mundial en Dublín (Irlanda), berce e fogar dun deporte, o fútol gaélico, que ben prendeu no noso país, como amosa o aumento no número de equipas, xogadores e afeccionados. Na pre-convocatoria para a selección masculina hai 6 xogadores do Estrela Vermelha, outros 6 de Irmandinhos e 5 de Fillos de Breogán. O Pontevedra achega 2 xogadores e Mecos, Ártabros, Herdeiros de Dhais e Braithreaches, 1 cada un. No que atinxe á selección feminina, Fillas ten 10 xogadores pre-convocadas, as Irmandinhas, 9, Pontevedra 5, Estrela Vermelha, 3. Braithreachas, Auriense e Mecas, unha cada equipa.


Summary: Entrevistamos Rocío Barrio para o caderno de verán de 'Nós Diario'.

—Cóntenos sobre o seu momento actual, tanto persoal como profesional.Pois agora mesmo estou gozando do verán, que é a miña época favorita do ano, e ao mesmo tempo, traballando para televisión detrás das cámaras. Tamén escribindo cancións para a miña banda (Maltine) e moi contenta con volver ás táboas co monólogo teatralizado A Síndrome de Lis, de Diana López Varela. —Como lle gusta gozar do verán?Son moi 'frioleira' e en canto fai bo tempo intento aproveitar para facer vida exterior todo o que podo. Encántame ir á praia, quedar con amigos, 'terracear', bailar, ir a concertos... —Praia ou piscina?Son máis de praia, pero a piscina ten o bo da privacidade, que ás veces apetece. —Cal é o lugar da Galiza en que máis lle gusta estar?Calquera onde a compañía sexa boa e se hai mar, mellor. —Cando vai á praia, é máis de estar na area ou na auga?50-50. Mollar e secar continuamente. A non ser que a auga estea conxelada. —O mellor concerto da súa vida?The Kills en Barcelona en 2016. É a miña banda favorita, eu celebraba o meu 30 aniversario e acabeinos coñecendo esa noite nun bar. —A onde non iría nunca de vacacións?A un lugar moi masificado. —Prenda que nunca falla no verán?Pantalóns curtos ou minisaias. —Unha viaxe que teña gravada como 'a viaxe'?Cando descubrín Roma mentres estudaba Historia da Arte, ou cando estiven no Cervino. Son un pouco friki de Frankenstein e encantoume visitar os lugares da novela. —Un festival ao que nunca falle?Non son especialmente festivaleira a verdade, son máis de ir aos concertos dos grupos que me gustan. —Unha canción, un libro e un filme que recomende.Canción recomendo A elegancia da alegría de Chicharrón, libro A esmorga de Blanco Amor e filme Eroski Paraíso de Jorge Coira e Xesús Ron.


Summary: "Todo o pobo galego saíu cara ás frontes, empurrado pola súa capacidade emotiva para sentir a grande hora de España". Isto escribiu en Galicia en guerra en 1938 o falanxista Luís Moure Mariño. Mais non era así. O Exército franquista formouse sobre todo por recrutamento forzoso e non como resultado da mobilización cidadá. E nin a participación nas súas filas implica adhesión ideolóxica nin a colaboración co mesmo revela lealdade sociolóxica. Porque todo é máis complexo. Así o cre o historiador Francisco J. Leira, autor de Soldados de Franco.

Nin cruzados nin mártires voluntarios da nación, como rezaba a propaganda franquista. Nin só, nin fundamentalmente, africanistas, falanxistas ou carlistas, porque tamén había comunistas, nacionalistas, anarquistas, socialistas ou apolíticos. Nin sequera o simplificador e popular "fascistas". Senón diversas xeracións de homes de heteroxénea condición social e ideolóxica recrutados nun clima de terror. Labregos, estudantes, obreiros, avogados, profesores... Así eran os soldados de Franco, segundo Francisco J. Leira Castiñeira. Xa ao realizar a súa tese sobre este tema na Universidade de Santiago (USC), este autor quixo achegarse a eles desde a perspectiva da Historia Social co gallo de encher o que consideraba un "baleiro" historiográfico. E non para "branquear o pasado de ninguén" -aclara-. Senón para rescatalos da "confiscación" da súa memoria que se produciu, segundo subliña, por "intereses políticos". Porque o franquismo "conquistouna" levándoa ao seu rego e "a democracia non foi capaz de mudala", pois a oposición antifranquista tendeu a seguir interpretándoa desde o marco do "inimigo". Leira vén de condensar o aprendido coa súa investigación no ensaio Soldados de Franco. Reclutamiento forzoso, experiencia de guerra y desmovilización militar (Siglo XXI Editores), que agarda poder publicar tamén en galego. A resistencia activa tamén se deu: motíns e revoltas no seo da tropa, ademais de desercións, fuxidas e automutilacións As conclusións que tira neste libro son confluentes coa explicación que embebeu as memorias familiares: "ías onde che tocaba". E entrañan un cuestionamento da dicotomía vítimas/verdugos, na senda seguida por outros investigadores, coma el, membros do grupo Histagra da USC. Porque -sostén- os soldados recrutados polos sublevados foron, á vez, verdugos e vítimas. "A guerra non é algo heroico" -sinala-. Xa que "tes que matar e iso nunca é sinxelo. Eu tento meterme na pel do soldado. Nas entrevistas, cando se fala de matar, moitas veces eles fano en terceira persoa: eles non dispararon, eles non viron nada…", engade. O "campo de probas" Os primeiros territorios controlados polos golpistas convertéronse en centros de recrutamento forzoso. Galiza serviu así -subliña Leira- de "campo de probas". O país pode considerarse, por iso, "paradigma" do fenómeno do alistamento obrigado. O 10 de agosto de 1936, miles de homes viron o seu nome nos xornais coa orde de unirse ao Exército sublevado. Os sucesivos decretos de mobilización aprobáronse, segundo lembra este autor, nun contexto de terror -execucións ou confinamento nas prisións, entre outras formas- e a propia chamada a filas erixiuse, como a propaganda, en xeito de control social e desarticulación dunha virtual oposición ao réxime. Mais, se o recrutamento se realizou principalmente pola forza foi precisamente -segundo a análise de Leira- porque a mobilización civil en favor dos golpistas non foi a que eles esperaban. De feito, tiveron que recorrer a unha extrema disciplina e á creación de mecanismos de vixilancia e castigo para manter o control da tropa. Así, segundo defende, a participación no Exército non implicaba adhesión, por moito que a propaganda pregoase o suposto "fervor" e "patriotismo" dos soldados. O cal non impide tampouco que a actitude social máis común fose o alistamento sen oposición, nun clima de medo. Os apoios activos -que tamén existiron, aínda non sendo maioritarios, segundo demostra- explicaríanse por unha mestura de factores, desde a convicción ideolóxica á arela de aventura, a exhibición de "masculinidade", o interese por facer carreira ou ter un traballo e/ou medrar socialmente, a influencia da apoloxía patriótica e da propaganda anti-republicana e, en relación con ela, o medo ao comunismo ou o rexeitamento do cambio social a prol do laicismo. "O fondo ideolóxico é plural porque a dereita era moi diversa" -sinala-. Os primeiros territorios controlados polos golpistas convertéronse en centros de recrutamento forzoso Mais alistarse foi, a miúdo, simplemente un xeito de sobrevivir, de evitar ser executado, caso por exemplo dalgúns galeguistas, e de protexer a familia da represión. A ausencia de resistencia relacionaríase, segundo Leira, con motivacións diversas, desde a presión do grupo ou a percepción da falta de alternativas -algunhas persoas tiveron maiores oportunidades para exiliarse tras o golpe, por exemplo- até a confianza, nos primeiros momentos, en que a guerra acabaría decontado. Resistencia activa A resistencia activa tamén se deu, porén. Alén dalgúns motíns e revoltas no seo da tropa, Leira salienta as desercións, fuxidas e automutilacións. Os fuxidos "podían ser xente ideoloxizada ou non", asegura. Non tería que ter, así, o mesmo significado fuxir para unirse á guerrilla antifranquista que agocharse para non ir á fronte, situación, esta segunda, que podía acontecer mesmo sendo unha persoa politicamente afín ao réxime. Maior compoñente ideolóxico revelaría, segundo Leira, desertar -ás veces, deixándose capturar prisioneiro- para unirse ao Exército leal á República, a risco de ser fusilado, de conducir a familia ante duras represalias ou de ser mal recibido no campo contrario. Malia que a medida que a guerra avanza a deserción tornaríase, segundo Leira, menos ideolóxica e máis ligada ao esgotamento e ao desexo de voltar para a casa. Aínda habendo colaboración, non se debe presupoñer, segundo conclúe Leira, lealdade sociolóxica. Pois os soldados manexaron "diferentes repertorios de protesta, como diría Charles Tilly. Desde formas de defensa do feble, tal como as definiu James Scott, como a creación e expansión de mitos e rumores, até a indisciplina ou maneiras máis directas como pasar ao campo inimigo, que podías tentalo se loitabas en primeira liña. Todas as formas de resistencia implican ter unha oportunidade", remarca. E, aínda sen exercer resistencia, expresaban desacordo compartindo críticas cos compañeiros, por exemplo, o cal podía comportar importantes sancións. Mostras de actitudes ambiguas que, sen confundirse coa oposición política, afástanse do discurso oficial dos "cruzados" da patria. O autor, Francisco J. Leira. ASINAR: Nós Diario


A finais de 2003, un ano despois do afundimento e no marco do Plan Galicia, o Goberno acelerou o AVE Ourense-Santiago, cuxo remate en 2011 sen conexión con outras liñas derivou nunha cadea de decisións que reduciron a súa seguridadeA finais de 2003, hai agora 15 anos, ao tempo que se cumpría un ano do afundimento do Prestige, o Ministerio de Fomento decidía primar unha das actuacións incluídas no Plan Galicia de infraestruturas impulsado polo Goberno de Aznar como compensación pola catástrofe ambiental. Fronte a outros proxectos que non pasaron da propaganda, Fomento apostou por acelerar o treito de AVE entre Ourense e Santiago encargando á vez e conxuntamente, nunha decisión extraordinaria nese tipo de obras públicas, o seu deseño e a súa construción. Iso facilitou que ese treito se puxese en servizo en 2011 illado do resto da rede de alta velocidade, o que implicou unha cadea de decisións que acabaron repercutindo na configuración dos seus sistemas de seguridade, incapaces de evitar o descarrilamento do tren Alvia, no que o 24 de xullo de 2013 morreron 80 persoas e cuxa investigación o xuíz vén de dar por rematada co maquinista e un cargo de Adif como acusados.Menos dun ano despois do afundimento, Álvarez-Cascos recibiu a Medalla de Galicia de mans de Manuel Fraga como agradecemento polo Plan GaliciaTras o afundimento do Prestige, o Goberno central prometeu unha longa serie de melloras de infraestruturas que recompilou no denominado Plan Galicia. A maioría delas aínda non se executaron, o que non impediu que menos dun ano despois, en xullo de 2003, o daquela ministro de Fomento, Francisco Álvarez-Cascos, recibise como agradecemento de mans de Manuel Fraga a Medalla de Galicia. Unha das infraestruturas que si decidiu acelerar Fomento nese ano posterior ao afundimento foi o treito de AVE entre Ourense e Santiago malia que daquela apenas estaba esbozada o resto da liña de conexión de Galicia coa Meseta, entre Ourense e Valladolid, cidade esta última á que o AVE chegaría desde Madrid aínda catro anos máis tarde, en 2007. Para acelerar ese treito Ourense-Santiago, o daquela Gestor de Infraestructuras Ferroviarias (GIF, predecesor do actual Adif), decidiu sacar a concurso á vez e de xeito conxunto a redacción dos proxectos técnicos ou planos de deseño e a posterior construción física da liña. Unha decisión extraordinaria xa que o habitual nas administracións españolas é encargar primeiro o proxecto técnico a unha empresa e, unha vez recibidos os planos pola administración, convocar outro concurso posterior distinto para que outra empresa execute as obras.Os contratos conxuntos de proxecto e obra da liña Ourense-Santiago licitáronse hai agora 15 anos e adxudicounos o Goberno central do PP en plena campaña electoral seis días antes de que o PSOE gañase as eleccións de 2004Así, o 23 de decembro de 2003 o daquela presidente do GIF, Ramón Escribano, asinaba unha serie de resolucións coas que licitou de xeito conxunto eses proxectos e obras para os diversos subtreitos en que se dividiu o treito Ourense-Santiago. Aqueles contratos conxuntos de proxecto e obra sería adxudicados o 8 de marzo de 2004, en plena campaña electoral seis días antes de que o PSOE gañase as eleccións xerais do 14 de marzo daquel ano.Durante os primeiros anos do goberno socialista, coa ministra Magdalena Álvarez á fronte de Fomento, outros treitos do AVE galego viron como a licitación e adxudicación das súas obras se demoraba, o que non sucedeu co Ourense-Santiago cuxos traballos xa quedaran adxudicados polo equipo popular anterior. Así que ese treito rematouse moito antes que as súas continuacións tanto cara ao leste, a Valladolid, como no oeste, no Eixo Atlántico Vigo-Santiago-A Coruña. En 2010, cando xa só quedaba un ano para o remate dos seus traballos, e para facilitar a explotación dese treito illado de alta velocidade, Adif decidiu modificar o proxecto orixinal e instalar entre Ourense e Santiago vías de ancho ibérico e non de ancho internacional como no resto de liñas de AVE. As de ancho internacional obrigarían a instalar á súa vez nos extremos do treito, en Ourense e Santiago, senllos cambiadores de ancho dos trens para que estes puidesen pasar desa configuración ao ancho ibérico das liñas convencionais coas que conectaba ese treito illado tanto cara o leste como cara ao oeste mentres non se rematase o resto do AVE galego, o que implicaría demoras na circulación dos trens.Ao rematarse o treito Ourense-Santiago antes que os demáis, púxose en servizo en ancho ibérico e non no internacional propio do AVE para evitar cambiadores de ancho que demorarían a circulación dos trens, o que acabou modificando a configuración dos sistemas de seguridadeCo proxecto orixinal da liña o sistema de control constante da velocidade propio do AVE, o ERTMS, ía chegar instalado nas vías ata o cambiador de ancho que se prevía instalar na propia estación de Santiago. Pero ao suprimirse os cambiadores de ancho Adif decidiu que o ERTMS tiña que rematar uns catro quilómetros antes, xusto antes da curva de Angrois, onde había outro tipo de sinais de control do tráfico, porque así o determinaban nese caso as regras de enxeñería dese sistema, segundo vén mantendo a empresa pública, da que discrepan outros técnicos. O resultado foi que o cambio de ancho do treito Ourense-Santiago para facilitar a circulación dos trens, derivado do seu pronto remate pola súa pronta adxudicación, acabou implicando un cambio na configuración de seguridade coa que foi inaugurado en decembro de 2011 polo socialista José Blanco, ministro de Fomento daquela xa en funcións tras gañar o PP as elección xerais celebradas só uns días antes.A incorrecta avaliación do risco que supuxo na curva de Angrois ese cambio da configuración de seguridade da liña foi responsabilidade, segundo vén de dicir o xuíz instrutor no auto co que dá por rematada a investigación do accidente, do daquela director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte. Para aproveitar os distintos tipos de vías e electrificacións entre Madrid e Galicia, incluído o novo treito Ourense-Santiago, Fomento encargou os Alvia híbridos cuxo sistema de seguridade fallaría aos poucos días do seu estreo en xuño de 2012Por outra banda, a alternancia entre Madrid e Galicia de treitos de AVE xa rematados, como o primeiro ata Valladolid, con outros de vías convencionais, nuns casos electrificadas e noutros non, levou a Fomento a impulsar a construción dos trens Talgo Alvia híbridos, capaces de circular tanto por vías de ancho ibérico como internacional e tanto con electrificación como con motores diésel que se lle incorporaron. Eran outro xeito de axilizar a redución de tempos nas viaxes e aproveitar os treitos de alta velocidade xa rematados ou que estaban a piques de estalo, como o Ourense-Santiago, á espera de que se finalizase toda a liña.Porén, cando eses Alvia comezaron a circular entre Ourense e Santiago en xuño de 2012, xa coa popular Ana Pastor á fronte de Fomento, o seu sistema de seguridade ERTMS embarcado comezou a fallar ao non ser quen de detectar todas as balizas instaladas nas vías e provocou que varios trens se parasen. A empresa provedora do sistema propuxo a Renfe que os Alvia circulasen algo máis amodo sobre esas balizas para que así as detectasen mentres arranxaban o problema, pero a operadora optou por apagar por completo o sistema. Este, de estar conectado no tren accidentado, e aínda que non o estivese nas vías xusto na curva de Angrois, tería avisado ao maquinista do Alvia do seu fin varios quilómetros antes dese punto e frearía alí o tren se o condutor non pulsase un botón recoñecendo esa situación por un despiste como o que sufriu o día do sinistro. O xuíz culpa ao daquela director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, de non avaliar os riscos existentes en Angrois nin antes de inaugurar a liña en 2011 nin antes de desconectar a seguridade dos Alvia en 2012 A decisión final de permitir que se desconectase o sistema a bordo dos Alvia foi novamente tomada, a petición de Renfe, polo director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, ao que o xuíz reprocha igualmente no seu auto que tampouco desa volta analizase o risco que implicaba esa nova redución da seguridade da liña.O recorte da instalación nas vías do ERTMS e a súa posterior desconexión a bordo dos Alvia híbridos produciuse nunha liña pensada para a alta velocidade na que o sistema convencional de respaldo, o ASFA co que se circulaba na ausencia do primeiro sistema, non estaba preparado para evitar excesos de velocidade. Así, non había activo ningún sistema que puidese evitar ou paliar o despiste previsible que sufriu o 24 de xullo de 2013 maquinista do Alvia, que non freou a tempo antes da curva de Angrois. Unha falta de seguridade que non puido ser detectada coa aplicación ao AVE Ourense-Santiago das análises de seguridade e riscos que estableceu o Regulamento europeo 352/2009. Novamente, a construción da liña Ourense-Santiago estaba tan avanzada cando entrou en vigor esa normativa de seguridade que Adif di que se acolleu ás excepcións contempladas nela para proxectos xa iniciados previamente.Políticos e técnicos de todo signo discrepan no Congreso sobre o xeito en que se configurou a seguridade de Angrois, pero non sobre a decisión de poñer en servizo a liña en canto se rematou en 2011 nin de operala cos novos Alvia híbridos a partir de 2012Na comisión de investigación sobre o sinistro aberta no Congreso os comparecentes, tanto técnicos como políticos dun ou doutro signo, discrepan sobre o xeito en que se configurou a seguridade da curva de Angrois deixándoa desprotexida tras cambiar o proxecto orixinal da liña. Discrepan igualmente sobre o axeitado ou non de desconectar tamén a seguridade a bordo dos Alvia cando comezou a fallar en vez de optar por outras medidas que garantisen o seu funcionamento. Pero ningunha discrepancia houbo sobre a decisión de poñer en servizo en 2011 o treito Ourense-Santiago cando se rematou malia que non conectaba aínda co resto da rede de alta velocidade, nin sobre a decisión de comezar a usar nel os trens Alvia híbridos en 2012. Dúas decisións que foron posibles porque hai agora 15 anos o Goberno decidiu acelerar o AVE Ourense-Santiago como compensación a Galicia polo afundimento un ano antes do Prestige.


O 12 de decembro de 1930 El Pueblo Gallego publicou un texto asinado por Álvaro de las Casas e titulado "En pro de la bandera gallega". Levaba como antetítulo "Hacia otra Galicia". O texto anima os concellos a usaren a bandeira logo de un decreto do xeneral Berenguer restablecer o uso das bandeiras "rexionais" prohibidas durante o mandato de Primo de Rivera. O texto de Álvaro das Casas chama a atención sobre o pouco uso que está a ter a bandeira a pesar de que, aos poucos días do decreto, a Galiza que "ansiaba a ocasión de dar ao vento a súa enseña azul e branca axitada ardorosamente nos días máis espléndidos do seu resurxir, izou en multitude de Concellos, todas as Deputacións e grande número de centros oficiais a bandeira". Raro, moi raro, era o día en que a prensa non sinalaba a solemne aparición de algunha bandeira. Mais estraña o autor que nos derradeiros catro meses "nen un só concello se sumou á iniciativa". Non hai escusa para non o facer e por iso é que fai un chamamento aos alcaldes remisos para que poidan gozar da honra de izar coas súas propias mans a "máis clara representación da terra" porque a bandeira "acubilla as nosas mellores lembranzas e nela aniñan as nosas máis claras esperanzas" Divulgación e facilidades de acceso á bandeira O uso público da bandeira sofreu altos e baixos desde que, posibelmente por vez primeira, se usou no traslado dos restos de Rosalía desde a Adina a Bonaval (como deu conta Sermos Galiza a sexta feira 26 de maio). Iso foi en 1891. Lembremos que en xuño de 1898 La Gaceta de Galicia, diario compostelán, publica unha sorte de manifesto reproducido días despois por El Áncora, diario católico de Pontevedra (30 de xuño); El Lucense, diario católico (1 de xullo); La idea Moderna, diario democrático de Lugo (2 de xullo). A referencia de Revista Gallega, rotativo da Coruña, chegou a 3 de xullo. Esta secuencia cronóloxica, completada despois en 10 de setembro por El Eco de Galicia de Buenos Aires, non parece ser casual e si máis ben dar resposta ao que no propio texto orixinal se solicita: "Y no solamente llamamos la atención de la prensa de Galicia ... sinó del comercio para que encargando a las fábricas una tela barata y sencilla con la combinación de colores antedicha, pueda estenderse nuestra bandera por todos los pueblos". Nos anos seguintes ao escrito publicado en El Pueblo Gallego por Álvaro das Casas non se incrementou a visibilidade da bandeiras. Mesmo comezou a se asociar o uso da bandeira azul e branca co nacionalismo e co separatismo. En sentido pexorativo, claro. Académicos houbo que cuestionaron a bandeira azul e branca pondo de exemplo para non a usar as batallas de Clavijo e a das Navas de Tolosa. No contexto político e social dos anos 30, un acontecemento disparou de novo as armas da polémica: foi a autorización do Goberno para que no buque Ártabro, un moderno oceanográfico para a exploración do Amazonas baixo o mando do capitán Iglesias, natural de Ferrol e famoso aviador na altura, ondease a bandeira galega, naturalmente ao lado da española. Estamos a falar de 1935. "El Ártabro, emisario de la España renaciente, llevará en sus mástiles la bandera de Galicia". O intento de borrar do mapa a bandeira azul e branca, sinalada como símbolo do separatismo e o independentismo, procurou informes por toda a parte para se dirixir ao goberno para que mudase aquela situación colocando no barco a que segundo eles era a auténtica bandeira de Galiza: "La verdadera insignia gallega debe ser completamente blanca con un escudo en el centro ostentando el caliz y la hostia sobre campo azul celeste". A outra corresponde "aos nacionalistas e a aqueles que na Coruña o 6 de outubro berraron: Viva Galiza libre e independente" A campaña pola bandeira branca xa a iniciara en 1930, o mesmo ano en que escribe Álvaro das Casas, Couceiro Freijomil. Seguiu con ela Vaamonde Lores, a Academia Española da Historia e outras entidades. Mais todos os informes foron innecesarios. A expedición ía iniciarse desde o porto de Ferrol a 12 de outubro de 1935 para se desenvolver durante algo máis de tres anos nunha inmensa extensión situada entre a cordilleira andina e o río Negro, mais despois de continuos aprazamentos por problemas administrativos e económicos, en marzo de 1936 o goberno decidiu a suspensión definitiva da expedición e a sublevación fascista, coa que se aliñou o propio Iglesias, baixou definitivamente dos mastros do Ártabro a posibilidade de ondear ao vento a bandeira branca coa faixa azul. E non só dos mastros do Ártabro


Naceu galega en Madrid. Andaluza de Xaén, a terra dos "aceituneros altivos" que escribiu Miguel Hernández, fixo súa a nosa patria alá pola década dos anos 20, da man do seu compañeiro da vida e da loita Xosé Ramón Fernández Oxea. Non residiu na Galiza máis de cinco anos, partidos entre Ourense e Lugo, mais como galega e por galega aprendeu e falou o noso idioma, militou no Partido Galeguista. Sabela Algarra rexistra o libro de afiliados da organización, asinou cantos chamados e manifestos elaboraron as mulleres nacionalistas, foi apartada durante catro anos do seu posto de traballo como funcionaria da administración de xustiza por "ideas separatistas", exiliouse canda o seu "Ben-Cho-Shey", seguíndoo no desterro, en Cáceres e Madrid, e alí aínda seguiu a exercer de galega, segundo as súas propias palabras en carta a Ramón Piñeiro, desde que "me nacionalicei como tal o 30 de xuño de 1930, o día que contraín matrimonio co meu Pepe Ramón". Foi unha militante multiusos, foi a lavandeira que se fixo cargo do roupeiro dos detidos, foi a cociñeira que facía chegar todas as semanas á cadea comida para os catro, foi o correo que sacaba e metía cartas familiares, correspondencia orgánica ou directrices. Foi a man de santa dos presos nacionalistas. Encadeados en 1946 os dirixentes do Partido Galeguista Ramón Piñeiro, os irmáns Saco e Evaristo Mosquera, aproveitaba a coincidencia no segundo apelido co de Láncara para facerse pasar por curmá do primeiro, e o seu traballo como funcionaria do poder xudicial remata por converterse na trabe mestra do grupo de apoio aos patriotas presos que dirixía Ben-Cho-Shey e que financiaban principalmente o Álvaro Xil e o Fermín Penzol. A nosa galega andaluza foi unha militante multiusos, foi a lavandeira que se fixo cargo do roupeiro dos detidos, foi a cociñeira que facía chegar todas as semanas á cadea comida para os catro, foi o correo que sacaba e metía cartas familiares, correspondencia orgánica ou directrices. Non houbo semana, neses catro anos que tardou o último dos presos en saír, que Algarra non pisase o cárcere. Non tiña máis forza que a do patriotismo. Xosé Bieito Abraira que visitou ao "Ben-Cho-Shey" en Madrid en 1950, no seu informe ao Consello da Galiza, referiuse impresionado a este episodio da militancia de Algarra afirmando que "Non é galega; pero canto paisano vai á cadea por actividades patrióticas perto da Vila do Oso e Madroño, conta coa súa axuda desinteresada, tenra e heroica. Aos nosos presos non lles falta nunca nada grazas a súa astucia e dilixencia". "Facéndose irmá dos galeguistas unhas veces, prima outras e amiga sempre", continúa Abraira, "logra introducir aos nosos patriotas na cadea o cariño e axuda dos que teñen aínda a ilusión dalgunha liberdade na gaiola enorme que demarcan hoxe os límites da península. Este asunto dos nosos presos e tamén consolador saber que son os que máis axuda reciben en todas os ordes: alento, adhesión e cariño no espiritual e patriótico no material, deica onde o permiten as circunstancias e artes desta magnífica dona que os coida, e entrégalles roupa, tabaco, víveres, etc.". Morreu galega en Madrid. A súa vida foi loita, loita tamén pola familia tras a morte do seu irmán en 1942, en Xaén, e da súa irmá, en Soria, en 1951, que a obrigou a facerse cargo de facto dos fillos e fillas dos mesmos, loita pola filla, aquela Mabeliña cantada polos máis galantes poetas galegos que hoxe reside en Alacant; loita polo Pepe Ramón contra unha enfermidade que rematou por vencer, loita contra as dificultades económicas que non remataron por aliviarse e loita, tamén, pola súa condición de derrotada naquela ditadura. A vitoria sempre é dos que dedican a súa vida ao triunfo do ideal, e Isabel Algarra López esta connosco porque é exemplo resistente de comportamento ás duras, porque é lealdade nos principios fronte ás tentacións de coller o atallo, porque é camiñante no deserto que sabe que non hai travesía longa se as conviccións son certas, porque é vitoria do ideal e non ideal da vitoria.


Summary: Tras a presentación da moción, na mañá desta quinta feira, ábrese un prazo de 10 días para convocar o pleno extraordinario no que se debaterá e se votará.

A ruptura do Goberno local do Concello de Malpica de Bergantiños co abandono do concelleiro non adscrito Alfredo Cañizo -electo por Ciudadanos en 2019 e agora líder de Alternativa dos Independentes de Malpica- fixo posíbel a moción de censura que veñen de presentar, na mañá desta quinta feira, os seis concelleiros do PP na localidade mais o edil Alfredo Cañizo. O pacto entre o concelleiros do grupo popular e o líder de Alternativa dos Independentes de Malpica para desbancar da alcaldía o socialista Walter Pardo foi adiante tras confirmar este, hai xusto unha semana, a súa saída do Executivo local. Intereses persoais Un paso adiante que dixo tomar tras meses de meditación e que atribuíu á "parálise" do municipio e ao "ninguneo" que denuncia sentir por parte do actual rexedor, quen o acusa de perseguir "intereses persoais" e de querer "escapar das normativas dos procedementos administrativos legais". Neste contexto, o voto de Alfredo Cañizo serve de bisagra entre a suma dos concelleiros de PSOE (4) e BNG (2) e os seis que teñen os populares de Malpica. Tras a renuncia de Cañizo a seguir formando parte do Goberno municipal mais sen renunciar a súa acta de edil, a pasada fin de semana iniciaron as negociacións para impulsar un mando alternativo, encabezado polo candidato á alcaldía Eduardo Parga. A moción de censura confirma o acordo para acabar co Goberno de coliación de PSOE e BNG. Agora, ábrese un prazo de 10 días para convocar o pleno extraordianrio no que se debaterá e votará a moción de censura, e que podería ter lugar o vindeiro 2 de setembro. Municipais de 2019 Nas eleccións municipais do 26 de maio de 2019, o PP perdeu a maioría absoluta ao retroceder un edil e quedar en seis. O PSOE foi a segunda forza máis votada, con catro edís, mentres que o Bloque obtivo dous representantes e Cs un. O acordo entre socialistas, nacionalistas e Cañizo permitiu a conformación dun Goberno de coalición encabezado polo rexedor Walter Pardo (PSOE) e no que o edil electo por Cs asumiu as áreas de seguridade cidadá, tráfico, servizos, medio rural e turismo.


Summary: Critica a forma en que os Gobernos apostaron polo crecemento económico para sacar as persoas da pobreza e que a Axenda 2030 se basea "demasiado" nunha liña de pobreza moi baixa, estabelecida polo Banco Mundial.

Acabar coa pobreza para 2030, un dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel das Nacións Unidas, é un "soño" que se está a esvaecer", avisou o relator especial da ONU sobre a pobreza extrema e os Dereitos Humanos, Olivier De Schutter. Segundo o informe presentado nas últimas horas ao Consello de Dereitos Humanos da ONU ─preparado polo seu antecesor no cargo, Philip Alston─ a pandemia do coronavirus frustrou as esperanzas de erradicar a pobreza extrema para 2030, ao tempo que levou máis de 250 millóns de persoas ao bordo da inanición. Ademais, a pandemia vai empurrar 176 millóns de persoas máis á extrema pobreza, o que agravará o abandono de longa duración dos colectivos de baixos ingresos, incluídas as mulleres, os traballadores migrantes e as persoas refuxiadas. Desprezo pola vida Segundo o traballo, o "pésimo" historial da comunidade internacional a respecto da loita contra a pobreza, a desigualdade e o desprezo pola vida humana precede en gran medida a actual pandemia de coronavirus. O traballo tamén critica a forma en que os Gobernos apostaron polo crecemento económico para sacar as persoas da pobreza. Nomeadamente, a Axenda 2030 baséase "demasiado" nunha liña de pobreza tan baixa, estabelecida polo Banco Mundial, que permite os Gobernos reclamar un progreso onde realmente non o hai. "Moitos líderes mundiais, economistas e expertos promoveron con entusiasmo unha mensaxe de autocompracencia, proclamando que o progreso contra a pobreza é un dos maiores logros humanos do noso tempo", apunta o informe. "A realidade é que miles de millóns de persoas enfróntanse a poucas oportunidades, innumerables indignidades, fame innecesaria e morte evitábel", di.


Summary: José Alberte Corral Iglesias lega á RAG os seis mil libros da súa biblioteca persoal, que pasarán a formar parte da institución tras o seu pasamento.

José Alberte Corral Iglesias lega no seu testamento á Real Academia Galega os seis mil volumes que compoñen a súa biblioteca persoal. Así o anunciou hoxe quinta feira nun acto no que, acompañado da súa dona, Dores Valcárcel Guitián, e do presidente da RAG, fixo entrega simbólica dunha pequena mostra da doazón que inclúe o álbum de Xaime Quessada 'Imaxen surreal de Galicia' (1977). Xesús Alonso Montero agradeceu a decisión do doador e salientou que coa futura entrega dos seus libros a RAG pasará a custodiar "unha das bibliotecas marxistas máis importantes que hai en Galiza". José Alberte Corral Iglesias xustificou a escolla da RAG para esta doazón na defensa que a institución fai da lingua e da cultura galega, así como na importancia que esta tivo para el desde moi novo precisamente por ese motivo. "Para min a Real Academia Galega é unha institución de referenza desde a adolescencia, foi fulcral para a toma de conciencia cívica dos galegos. Con esta doazón quero contribuír á base do estudo e a investigación de cara ao futuro", expresou. Segundo Alonso Montero, "é unha das bibliotecas marxistas máis importantes que hai en Galiza" O doador perdeu a súa primeira biblioteca persoal en Latinoamérica, onde marchou viviu fuxindo da represión franquista. Refuxiouse no Chile gobernado por Salvador Allende, pero alí tamén sufriu a barbarie da ditadura. "Aquela biblioteca inicial queimáronma cando o golpe de estado", recorda. Entre as páxinas destruídas polo lume figuraban primeiras edicións de hoxe clásicos galegos que lle acababa de enviar o seu pai nun baúl. Os seis mil volumes que pasará a custodiar a RAG tras o seu pasamento son os que foi mercando posteriormente, entre os que figuran algunhas edicións históricas de obras de Eduardo Blanco Amor ou Ramón Otero Pedrayo que conseguiu de regreso a Galiza en tendas de vello. Pero o que máis abonda nesta biblioteca son os títulos de ensaio e de literatura latinoamericana adquiridos durante os anos que viviu en Arxentina e Venezuela, con numerosos exemplares difíciles de atopar a esta beira do océano e non reeditados desde hai tempo, detalla. José Alberte Corral é escritor e preside a Agrupación Cultural O Facho, á que leva décadas vinculado. A entidade, nada na Coruña en 1963, xogou un papel activo na defensa da lingua e da cultura galegas nos duros anos do franquismo. En 2012 O Facho doou á Real Academia Galega os fondos da súa biblioteca, ademais de numerosos cadros, unha importante colección de carteis e o seu arquivo documental.


Summary: A presidenta da Cámara proporá á Mesa do Parlamento instar á Fiscalía a investigar "a sabotaxe" do pleno desenvolvido o pasado día 29 de xaneiro.

O Partido Popular e o PSOE debaterán esta terza feira a proposta da presidente, como únicos grupos con representación no órgano reitor do Parlamento. Pilar Rojo, que procurará aliás chegar a un acordo coa oposición en aras do estabelecemento dun réxime de visitas á tribuna parlamentar, podería optar pola investigación xudicial como sanción após os acontecementos decorridos na última sesión plenaria e ao abeiro dos informes xurídicos e de seguridade elaborados polos servizos da Cámara. A proposta de Rojo, marcaría aínda máis distancias entre @s socialistas e os demais grupos da oposición, de apoiaren a proposta. No entanto, o PSOE só conta con dúas cadeiras na Mesa parlamentar sendo maioría a representación parlamentar. De seguir adiante a idea defendida por Pilar Rojo, o Ministerio Fiscal sería quen finalmente decidise se iniciar ou non medidas contra @s deputad@s que facilitaron a entrada dos traballadores do naval no Pleno.


Summary: A selección galega, oito anos sen poder xogar, volveu aos campos na Lomba (Vilagarcía), nun encontro de claro dominio catalán.

'O importante é participar', unha frase feita e que esta quinta feira na Lomba, Vilagarcía, cobrou especial significación co retorno da selección galega feminina aos campos de fútbol. O importante é participar e para participar hai que estar. Durante oito anos a 'Irmandiña' feminina non puido estar. Por iso volver, participar, era moi importante e significativo. O feito de que 4.500 persoas asistiran ao encontro (en día laborábel) amosa o apoio da afección. Sobre o céspede, Galiza acusou as baixas, entre elas e a última hora a da arousá Mari Paz Vilas (do Valencia), que non puido xogar. Enfronte, unha Catalunya inmensa, cunha equipa integrada maioritariamente por xogadoras de primeira división e baixo a batuta da internacional Aléxia Putellas.Non transcorrera media hora de partido e as catalás xa gañaba por tres goles a cero, plasmando no marcador o seu dominio no campo. Galiza apostaba en construír o seu xogo en torno a Vero Boquete, que con Teresa Abelleira mantiveron o tipo no medio do campo. A 'Irmandiña' teceu algunha xogada de perigo mais non chegou a rematala nun gol. O dominio catalán foi incontestábel embora galiza deixar detalles de que pode aspirar a moito máis (sen baixas e sen apresuramentos de convocatorias). O encontro desta quinta feira en Vilagarcía organizado pola Federación Galega de Fútbol (FGF) complemente o que tivo lugar hai uns meses e que supuxo a volta da selección galega masculina absoluta. Ficha Galiza (0): Ana González, Teresa Abelliera, Miriam Ríos, Nerea Carballo, Desiree Gardón, Carolina González, Verónica Boquete, Natalia de Francisco, Belén Fernández, Eva Luz y Lara Martínez. También jugaron: Sheila Fernández, Carla Otero, Laura Souto, Sandra González, Patricia Carballo, María Arufe. Catalunya (5): Laura Ráfols, Elba Vergés, María Estella, Eva Llamas, Olga García, Vicky Losada, Alexia Putellas, Carol Férez, Leila Ouahabi, Débora García, Paola Soldevila. También jugaron: Brenda Pérez, Nuria Mendoza, Cristina Baude Esther Sullastres, Aitana Bonmatí, Alba Aznar. Goles: 0-1 Carol Férez (min. 5); 0-2 Aléxia Putellas (min. 9); 0-3 Olga García (min. 26); 4-0 Olga García (min. 37); 0-5 Eva Llamas (min. 68).


Summary: Pódese estudar en 60 institutos, 5 menos que o pasado, cun total de 2.128 alumnos e alumnas (2.149 no ano anterior). Tamén cae o número de estudantes desta lingua nas Escolas de Idiomas. A CIG critica o incumprimento da Lei Paz Andrade por parte da Xunta e lembra que en Estremadura máis de 9.000 rapaces e rapazas estudan portugués.

No actual curso escolar 2017-18 que está a piques de rematar un total de 2.128 alumnos e alumnas estudan a materia de Portugués como unha das linguas estranxeiras a escoller. A pesar da aprobación hai catro anos da Lei para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía (ou Lei Paz Andrade), a cifra é mesmo inferior á do curso anterior (2.149) e tamén descende o número de centros nos que este idioma se imparte, pasando de 65 a 60 no último ano, segundo cifras facilitadas pola Consellería de Educación a CIG-Ensino, que salienta que en Estremadura máis de 9.000 rapaces e rapazas estudan portugués en primaria e no ensino medio (19.000 sumando o alumnado das Escolas Oficiais de Idiomas). "A Consellaría nunca tivo nin o máis mínimo interese en potenciar a aprendizaxe do portugués como segunda lingua estranxeira entre o alumando galego", denuncia a CIG O sindicato denuncia o "incumprimento" da Lei Paz-Andrade por parte da Xunta. "A Consellaría nunca tivo nin o máis mínimo interese en potenciar a aprendizaxe do portugués como segunda lingua estranxeira entre o alumando galego. Por iso nunca levou adiante ningunha campaña de fomento que tivese como obxectivo ampliar a oferta e a demanda deste idioma como materia nos institutos do país", sinala, acusando ao Goberno galego de "desleixo" de "desprezo" a unha norma "que hoxe é, claramente, máis papel mollado que nunca", di. O artigo 2 da norma indica que "o Goberno galego incorporará progresivamente a aprendizaxe da lingua portuguesa no ámbito das competencias en linguas estranxeiras nos centros de ensino da Comunidade Autónoma de Galicia", un texto que obriga á acción da Xunta aínda que, efectivamente, non fixa prazos concretos nin fórmulas para facelo nin un obxectivo definido. A ILP presentada orixinalmente indicaba que esta "incorporación progresiva" realizaríase "no prazo de catro anos". O núemero de centros pasa de 65 a 60 e o de alumnos e alumnas fica en 2.128, fronte ás máis de 9.000 en Estremadura Dos 60 centros que ofertan o ensino do portugués (o 18% do total), 58 son públicos e 2 privados e, como salienta CIG-Ensino, a súa distribución "absolutamente irregular" evidencia "que a oferta do portugués non obedece a ningunha planificación da Xunta de Galicia senón ao bo facer, o interese e o voluntarismo do profesorado que, como vén sendo habitual, toma a iniciativa cando o goberno se instala na desidia e o incumprimento das súas propias leis". En catro dos 60 centros só hai un alumno ou alumna e, en cambio, sete institutos concentran o 40% do alumnado matriculado: o IES San Clemente de Compostela (193), o IES de Cacheiras en Teo (93), o IES Dionisio Gamallo de Ribadeo (127), o IES A Sangriña da Guarda (118), o IES do Barral de Ponteareas (116), o IES Ánxel Fole de Lugo (93) e o IES de Melide (96). Hai tamén unha diminución no número de alumnos e alumnas de portugués nas Escolas Oficiais de Idiomas As cifras facilitadas polo propio Goberno galego amosan igualmente unha diminución no número de alumnos e alumnas de portugués nas Escolas Oficiais de Idiomas, que pasaron de 1.172 no curso 2016-17 a 1.095 en 2017-18, por detrás de inglés, francés, alemán e italiano. Esta situación contrasta coa que se viven en Estremadura, con seis veces máis estudantes de portugués (19.000 sumando Primaria, Secundaria e EOI) a pesar de contar con pouco máis dun terzo da poboación de Galicia. O pasado mes de maio o Goberno estremeño e a embaixada portuguesa en España renovaron un acordo de colaboración que fixo que nos últimos catro anos se incrementase nun 80% o número de alumnos e alumnas en colexios e institutos. O sindicato volve reivindicar que a Consellaría de Educación convoque oposicións de portugués en secundaria, unha vella demanda que vén recibindo a negativa o Goberno galego, e anuncia que para a vindeira oferta de emprego público proporá "cando menos que se oferten prazas para o cambio de especialidade". "Deste xeito, profesorado que agora mesmo imparte esta materia ou outro que estivese disposto a facelo podería acceder a esa nova especialidade e ocupar, nalgúns casos, prazas de portugués nos cadros de persoal dos IES, promovendo deste xeito o avance dos docentes de portugués e favorecendo o incremento da demanda", explica CIG-Ensino. Porén, conclúe o sindicato, "sen unha campaña decidida por parte da Consellaría de Educación e unha oferta ampla do portugués, comezando polo profesorado que pode impartilo, non se poderán superar uns límites que o propio Goberno galego impón". "A oferta do portugués non obedece a ningunha planificación da Xunta senón ao voluntarismo do profesorado que, como vén sendo habitual, toma a iniciativa cando o goberno se instala na desidia e o incumprimento das súas propias leis" Hai uns días a Academia Galega da Língua Portuguesa (AGLP), a Associaçom Galega da Língua (AGAL), Associaçom de Estudos Galegos (AEG) e a Fundaçom Meendinho fixeron pública unha carta aberta dirixida ao presidente da Xunta na que criticaban o "nulo desenvolvemento" da Lei para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía aprobada en 2014. O texto subliñaba que nestes catro anos non se crearon no sistema de ensino público prazas para profesores de lingua portuguesa e denunciaba que "se mantén a precariedade dos docentes e do propio ensino do portugués, como antes da aprobación da lei". Este xoves tamén o PSdeG-PSOE criticou "o incumprimento e falla de desenvolvemento" da norma, subliñando que a ausencia de "previsión e obxectivo" do Goberno galego nas relacións cos países lusófonos provoca "perda de oportunidades políticas e económicas para Galicia".


Summary: O grupo pasou cinco días atrapado no país africano.

O grupo galego Baiuca, atrapado en Sudán durante cinco días polo golpe de estado que azoutou o país esta semana, xa chegou ao Estado español, segundo anunciou a produtora da formación, Raso Estudo. Xunto a Baiuca -Alejandro Guillán-, abandonaron o país en canto o aeroporto da capital, Xartum, retomou a actividade, o percusionista Xosé Lois Romero, a cantante Andrea Montero, o cineasta e responsábel da parte audiovisual do espectáculo, Adrián Canoura, e o técnico de son Alfonso García. "Tras máis de 36 horas de viaxes e escalas, tanto Baiuca como os seus músicos xa aterraron en España", anunciou o estudo. Raso insistiu en asegurar que, durante o illamento na residencia da Embaixada de España en Xartum, os cinco estiveron "seguros e protexidos polo equipo e as forzas e corpos de seguridade, que os acompañaron desde a súa chegada o pasado domingo 24 de outubro até que na sexta feira, 29, emprenderon o principio dun longo camiño de volta". Segundo explicaron, o roteiro elixido foi diferente do planeado inicialmente. Co inicial, a comitiva voaba con Turkish Airlines facendo o itinerario co que chegaran a Xartum, pero a compañía turca decidiu horas antes cancelar todos os seus voos, polo que tiveron que recorrer a Ethiopian Airlines, viaxando primeiro de Xartum a Addis Ababa (Etiopía), horas máis tarde de Addis Ababa a Roma (Italia), e tras máis de dez horas sen poder saír do aeroporto polas regras sanitarias que ten Italia cos pasaxeiros procedentes de Etiopía, finalmente o sábado 30 de outubro pola tarde puideron marchar de Roma con destino Madrid, onde aterraron ás 21 horas. "Foron días de moita incerteza e tensión, nos que tentamos dosificar ben a información, manter a tranquilidade e o diálogo diplomático coa Embaixada de España en Xartum e o Ministerio de Asuntos Exteriores e, sobre todo, apoiarnos nos familiares e achegados, sen os que sería moi difícil afrontar esta complicadísima semana. Eles e elas (pais, nais, parellas, fillos, achegados) foron os piares fundamentais para soportar estes días e tomar as decisións correctas", destacou Raso. A produtora agradeceu as múltiples mostras de apoio recibido, así como a "comprensión e o trato obxectivo por gran parte da prensa que fixo o seguimento da noticia". "Criamos que, por seguridade e dilixencia, e por evitar sensacionalismos gratuítos, tiñamos que ter certezas sobre as cousas para poder contalas. Dar información nun momento no que tivemos que cambiar tantas veces de plans sería contraproducente", indicou.