Summary: O próximo 30 de outubro, cando se fan os cen anos da publicación de Nós. Boletín mensual da cultura, acompañará Nós Diario unha edición facsímile do primeiro número completo, coas súas 30 páxinas, e mais cun debuxo a cor de Castelao. Trátase dun agasallo que recupera un dos principais símbolos do labor da xeración das Irmandades da Fala.

A vindeira sexta feira do 30 de outubro, Nós Diario conmemora o centenario da publicación da revista Nós coa edición dun facsímile dese primeiro número. A data cadra, exactamente, coa saída do prelo do primeiro exemplar da revista en 1920, que sumou 144 números máis até a súa cancelación por mor do golpe de estado de 1936. As subscritoras e os subscritores do diario recibirán de balde a reprodución de Nós. Boletín mensual da cultura. Este facsímile, a igual tamaño que a revista orixinal, conterá as 30 páxinas coas que contaba aquel primeiro número e mais un debuxo a cor de Alfonso Daniel R. Castelao, que se entregaba fóra de texto. Ademais, vai incluír dúas páxinas cos agradecementos e un breve texto informativo sobre o boletín. O fascímile inclúe un debuxo a cor de Alfonso Daniel R. Castelao O número que se vai entregar con este diario o día 30 ábrese co editorial "Primeiras verbas", onde se festexa a saída da revista e se destaca que a edición deste primeiro número resulta "da ansia da Galiza por vivir de novo, de volver ao seu ser verdadeiro e inmortal". Os autores do boletín asinan "temos unha fe cega, absoluta, inquebrantábel no xenio da nosa raza e mais na eficacia do noso esforzo para levala ao cumprimento do seu fado glorioso". Nesta primeira entrega de 1920, Vicente Risco asina un artigo titulado "O sentimento da terra na raza galega"; Florentino L. Cuevillas escribe sobre "Os nosos tempos"; e Arturo Noguerol elabora un estudo arredor de "O problema do traballo na Galiza". Pero alén destes textos, máis cinguidos á realidade do momento, a revista Nós recolle un poema de Teixeira de Pascoaes, "As letras galegas en Francia" ou unha serie de termos reunidos baixo o título "Archivo filolóxico e etnográfico". Xa agora, e en cada un dos seguintes números, Nós. Boletín mensual da cultura féchase coa sección "Os homes, os feitos, as verbas" onde se explique quen é quen entre os autores que escriben no número en cuestión. A revista, xurdida no seo da Xeración do 16, a das Irmandades da Fala, dirixiuna até o último número o autor Vicente Risco e durante eses 16 anos imprimiuse en Ourense, Pontevedra, A Coruña e Santiago, mudanzas provocadas polas dificultades económicas. O propio Ánxel Casal porase á fronte da edición ao pouco da súa saída. A revista, xurdida no seo da Xeración do 16, a das Irmandades da Fala, dirixiuna até o último número o autor Vicente Risco A dignificación da lingua galega, a divulgación da cultura propia e a investigación en ámbitos como a arqueoloxía ou a etnografía, entre outras cuestións, foron algunhas das chaves deste boletín mensual, que tamén traballou no estudo do vínculo da Galiza con países como Irlanda ou a Bretaña. Desde o Grupo Nós e desde esta revista, fíxose unha esforzo por achegar á Galiza, e en galego, os movementos artísticos que se desenvolvían no resto de Europa e tamén se deron pasos importantes na tradución de obras literarias de importancia universal, como foi o caso do Ulises de James Joyce. No cincuenta aniversario da revista (1970), a Real Academia Galega publicou na mesma data o número 145, que correspondería terse editado en 1936. Nese exemplar de conmemoración de 1970 colaboraron algúns dos intelectuais que nas décadas de 1920 e de 1930 participaron cos seus artigos na revista. Dezaseis anos marcados por Primo de Rivera e o golpe de estado do 36 O 30 de outubro de 1920 saía este primeiro número da revista Nós, un boletín que comezou a imprimirse en Ourense e que rematou de facelo en Compostela en 1936. O final chegou por mor do golpe de estado As dificultades económicas levaron a cambiar o lugar da imprenta de Ourense a Pontevedra, pero a instauración da ditadura de Primo de Rivera (1923), interrompeu a publicación da revista até o ano 1925. Desde entón, o equipo do boletín Nós conseguiu publicar anualmente un mínimo de 12 números, nalgúns anos incluso máis, de maneira ininterrompida até o ano 1933. O final chegou por mor do golpe de estado contra a II República e a posterior ditadura franquista. Pouco antes da citada sublevación militar, saía do prelo o número 139-144. A reprodución do facsímile faise a partir dun exemplar depositado no Museo do Pobo Galego (Fondo Manuel Beiras)


Summary: O integrante da comisión executiva do PNV, Joseba Egibar, vén de afirmar que o partido jeltzale vai gobernar en solitario pois, afirma, non se dan os "elementos de confianza" para unha coalición. O anuncio non colleu por sorpresa ao resto de formacións parlamentares

O presidente do EBB do PNV e integrante da comisión executiva jeltzale, Joseba Egibar, vén de afirmar que esta formación gobernará en solitario xa que non se dan, afirma, os elementos precisos para un executivo de coalición,nomeadamente na cuestión relativa "á confianza". En declaracións a Euskadi Irratia, Egibar manifestou que o PNV xa ten experiencia en conformar o que son gobernos de coalición e a "confianza de cociña" que precisan, un elemento que non se dá nesta ocasión, apuntou. O PNV atinxiu 27 deputad@s nos comicios do pasado 1 de outubro, entrementres a segunda formación, EH Bildu, acadou 21. O anuncio de Egibar non colle por sorpresa ao resto de formacións, que nestes últimos días incidían en que o PNV xa prevía, desde o día após os comicios, gobernar en solitario. "Sen vontade" Nesta liña, en EH Bildu sinalábase nestes días que o PNV "non ten vontade de chegar a acordos", e que estaba nunha estratexia que non respondía ao que demandaba a cidadanía vasca. "Consideramos irresponsábel a postura do PNV, a situación que vivimos exixe propostas concretas e a cidadanía merece información sincera e clara das políticas que cada formación aposta por desenvolver", sinalaban desde a esquerda abertzale.


Summary: Esta terza feira é Maria Xosé Bravo, presidenta da asociación cultural Alexandre Bóveda, a que nos oferece os seus pontos de vista nas conversas deVenham Mais Cinco.

-Como avalías o estado actual da cultura galega?-Non quero ser "compracente" coa situación actual da cultura galega porque o estado actual non é bo. O Partido Popular dende o goberno da Xunta no canto de protexer abandonou, recortou e sobre todo desactivou un sector cultural moi atractivo e con moita vitalidade, capaz de plantar cara á homoxeneización e á globalización, capaz de enfrontar esa falsa dicotomía entre tradición e modernidade... Son das que penso que se a cultura non soluciona necesidades de vida non é cultura. É por iso que esa confusión interesada entre festa e cultura ou entre espectáculo e creación tan na liña da dereita que nos goberna lévanos a un camiño sen saída. Estamos cansadas de mentiras e cómprenos a enerxía colectiva de todo un pobo que quere vivir a cultura en todas as súas dimensións para facer fronte á falta de políticas culturais do Partido Popular. E fronte ao abandono da cultura de base e da dimensión social e formativa da cultura cómpren unhas políticas públicas que entendan que o coñecemento, polo tanto a cultura, é un dereito de todas e todos. Políticas públicas que aposten por unha Galiza creadora, que produza cultura e a viva en todas as súas dimensións. -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista?-Quero ser optimista de cara ao futuro. Se miramos para a creación actual podemos dicir que estamos a facer unha cultura contemporánea, moderna, atractiva, que nos fai sentir que somos unha potencia, que somos un país con moito talento. Galiza é un país culturalmente vizoso, mais cómprenos que creadoras, asociacións culturais de base e axentes socioculturais traballen de forma cooperativa e impulsen de forma conxunta a cultura capaz de transformar a realidade... e darlle visibilidade e levala a todos os pobos, a todos os barrios, aos espazos públicos e aos privados e asociativos. A Cultura que quero non é neutral, mais ben é radicalmente democrática, entendida como un dereito de todos e todas. O dinamismo cultural dun país mídese non só pola oferta cultural que é capaz de xerar, senón, e sobre todo, pola capacidade que a súa cidadanía ten para erixirse en protagonista da actividade cultural. Precisamos moita acción colectiva, moito traballo conxunto. E aí hai moito feito mais queda moito por facer. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar?-Sermos necesita medrar. Como galegas sentimos como unha necesidade vital a creación dun espazo galego de comunicación, de que se faga xornalismo, por suposto na nosa lingua, máis tamén desde Galiza, co noso xeito particular de ver o mundo. E xunto con isto é importante ampliar a base social de apoio, sumar máis cabezas e corazóns ao proxecto de Sermos Galiza. Creo que nestes cinco anos Sermos fixo un traballo espléndido mais agora non é suficiente "consolidarse", é necesario apostar polo traballo colectivo. Non acomodarse e darse por satisfeitos con ter só lectoras e usuarias é preciso, para ser máis fortes, saír á busca de cómplices, de máis soci@s, de máis amig@s....Porque Sermos necesita que o sintamos como unha obra colectiva.


Son cada vez mais perceptibles os síntomas de asunción dunha etapa de reestruturación dentro dos actores que gravitan na política venezolana. Coa previsible desarticulación do diálogo entre goberno e oposición, o aprazamento sine die das eleccións rexionais e a desactivación de feito do referendo revogatorio, o 2017 anuncia enroques e incluso recambios tanto na composición dos liderados como nas estratexias políticas a mediano e longo prazo tanto no goberno como na polarizada oposición. Nesta ás veces confusa correlación de equilibrios internos intúense diversos escenarios, particularmente enfocados no paulatino deseño de hipotéticas candidaturas con perspectiva de posicionarse de cara ao horizonte electoral presidencial 2018. Paralelamente, amósase un contexto de crecente escepticismo por parte da cidadanía sobre a viabilidade dos próximos procesos electorais como factor de resolución da prolongada crise política venezolana. Os cambios na correlación de actores políticos iniciouna o goberno de Nicolás Maduro, focalizado no recente "enroque" do seu gabinete gobernamental (3 de xaneiro). Destaca aquí a entronización de Tareck El Aissami como novo vicepresidente executivo. Observado dende diversos ángulos, a designación de El Aissami anuncia un preventivo enroque político estratéxico manifestado para fixar posicións dentro das igualmente perceptibles faccións políticas existentes no "post-chavismo". Paralelamente ao enroque gobernamental, a oposición agrupada na plataforma Mesa pola Unidade Democrática (MUD) debeu igualmente adaptarse a este contexto de reestruturación de actores e de estratexias. Tras elixir a Julio Borges como novo presidente da Asemblea Nacional (5 de xaneiro), a MUD con maioría parlamentaria acelerou o pulso político contra o goberno tras aprobar vía lexislativa a facultade de declarar a Maduro en "abandono do cargo presidencial". Toda vez, crecen as expectativas sobre posibles cambios internos na composición da MUD, nun enroque político que igualmente semella ter en mente o horizonte electoral 2018. Un sucesor para Maduro? Descendente de inmigrantes sirio-libaneses, El Aissami (42 anos), quen ata a súa designación como vicepresidente fora gobernador do estratéxico estado Aragua (centro-occidente do país), é considerado un fiel aliado de Maduro instalado na "á civil" do "post-chavismo". Beneficiado pola recente reestruturación gobernamental, El Aissami ampliará agora un radio de poder político xa anteriormente consolidado a nivel estatal e dentro da cúpula do gobernante Partido Socialista Unificado de Venezuela (PSUV). No seu novo cargo como vicepresidente executivo, El Aissami comandará unha serie de facultades e atribucións de carácter económico, orzamentario, político e de seguridade, que lle colocan nunha posición política estratéxica dentro do "post-chavismo" ante calquera tipo de eventualidade política ou electoral. A pesar da súa cada vez maior improbabilidade, a realización dun referendo revogatorio contra Maduro lle permitiría a El Aissami ocupar a presidencia venezolana ata finalizar o actual mandato en 2019, en caso de perder Maduro este plebiscito. Velaí que a entronización política dunha peza chave como El Aissami anunciábase como un imperativo estratéxico, principalmente á hora de equilibrar os intereses do sector "madurista" no cometido de permanecer no poder ante calquera eventualidade política ou electoral, así como para reforzar as posicións dos sectores mais radicais existentes no "post-chavismo" que premen pola "troika madurista" instalada no poder, e que agoa poden sentirse circunstancialmente representados en El Aissami como un liderado oportuno. Os escasos índices de popularidade de Maduro e a gravidade da crise socioeconómica tramitan diversas expectativas dentro do PSUV, así como nas bases populares do "chavismo", en particular ante as expectativas de sufrir unha severa derrota electoral, sexa no revogatorio ou nas presidenciais. As frecuentes presións políticas, algunhas incluso de cariz insurreccional, que seguen manifestando algúns sectores opositores mais radicalizados, ben puido influír a que diversas cúpulas e sectores do PSUV premeran a Maduro para designar un líder mais enérxico e radical, como pode ser o caso de El Aissami. Esta perspectiva debe inevitablemente focalizar a atención nos equilibrios e a correlación de forzas que se están observando dentro do "post-chavismo". O fortalecemento da "opción El Aissami" consolida dalgún xeito a estratexia "madurista" de feito orientada a neutralizar as opcións políticas de Diosdado Cabello dentro da troika "post-chavista" no poder desde 2013. Con todo e a pesar da súa fidelidade ao presidente, El Aissami eríxese igualmente como unha opción "post-madurista" dentro do PSUV, da que pode beneficiarse de cara ás expectativas electorais 2018. Neste delicado pulso de equilibrios, o enroque ministerial de Maduro busca igualmente preservar a súa facción política, con El Aissami á cabeza. Cobran aquí similar relevancia o mantemento no tren gobernamental de aliados "maduristas" como Elías Jaua (Educación), Aristóbulo Istúriz (Comunas e Movementos Sociais), Érika Farías (Agricultura Urbana), Delcy Rodríguez (Relacións Exteriores) e Eulogio del Pino (PDVSA). O enroque ministerial deixa igualmente en evidencia a defenestración da familia do ex presidente Hugo Chávez dentro da nova reestruturación de poder. Se ben o seu irmán Adán Chávez foi nomeado no Ministerio de Cultura, o desprazamento do poder gravitacional dos familiares do falecido ex presidente quedou patente coa súbita saída do gabinete do seu xenro Jorge Arreaza, quen con anterioridade tamén ocupara o cargo de vicepresidente executivo (2013-2016) Con El Aissami investido en poderes cuase extraordinarios para o seu cargo, as tensións seguirán determinando o pulso político venezolano, incluso cunha preocupante incidencia exterior. Dende Washington se ten sinalado a El Aissami de presuntos vínculos co narcotráfico así como con movementos islamitas (Hizbulá). Este aspecto pode cobrar impulso de confrontación con Donald Trump na Casa Branca, particularmente coa presenza de "falcóns" anti-islamitas provenientes do Pentágono, sendo particularmente visible o caso do ex marine John Kelly como encargado de Seguridade Nacional. A presión exterior pode intensificarse contra El Aissami, cuxa xestión antinarcóticos amosa igualmente canais de cooperación coa Interpol. Durante a súa xestión como gobernador, El Aissami contribuíu a colocar en prisión a uns 75 xefes internacionais do narcotráfico, así como a importantes incautacións antidrogas: en 2011 foi de 42 toneladas de estupefacientes. Pero todo son expectativas en torno a El Aissami. Son notorias as súas conexións con organizacións de esquerda radical en América Latina e Oriente Próximo (Siria, Iraq, Irán), toda vez con anterioridade ocupou cargos estratéxicos na estruturas de poder "chavista", en particular a Policía Nacional Bolivariana, o servizo de intelixencia (SEBIN) e a oficina de identificación e pasaportes. Cunha eventual estrutura de poder paralela cimentada durante anos de xestión, El Aissami asume un contexto político marcado polas rupturas de canais de diálogo e a previsible radicalización política. Implosión na MUD? Consolidado este enroque no "post-chavismo", unha perspectiva parcialmente similar obsérvase na oposición aglutinada na MUD. Os síntomas de polarización e de reformulación de liderados vense cada vez mais determinantes nunha MUD atomizada polo fracaso político de ver practicamente sepultado o referendo revogatorio, do aprazamento das eleccións rexionais e da insatisfacción das súas demandas (particularmente a liberación dos denominados "presos políticos") establecidos no igualmente fracasado diálogo co goberno auspiciada polo Vaticano e a misión da UNASUR. O pulso político reactivouse en xaneiro pasado, cando a Asemblea Nacional declarou a Maduro no "abandono do cargo presidencial". A reacción presidencial vía Tribunal Supremo de Xustiza (TSX) contrariando esta medida revela a reactivación do conflito institucional de poderes, no que Maduro semella persuadido a descoñecer a autoridade da Asemblea Nacional como detentora do poder lexislativo, illándoa e marxinándoa a través dun pulso institucional de poderes baixo a prerrogativa do "desacato constitucional". Fortalecendo o seu tren executivo co apoio do TSX, Maduro calcula que a tensión entre goberno e oposición seguirá instalada nas trincheiras dos poderes institucionais dentro da arriscada correlación de forzas políticas que se anuncia a curto e mediano prazo. E para iso precisa preparar o terreo político e electoral propicio para buscar garantir unha vitoria estratéxica do PSUV, sexa nas rexionais ou nas presidenciais. Se ben a designación de Borges como novo presidente da Asemblea Nacional intuía certa diminución no nivel de tensión, o seu antecesor e agora deputado Henry Ramos Allup reorienta as súas expectativas de cara unha posible candidatura presidencial. O contexto, por tanto, luce confuso e atomizado dentro da MUD, a tenor da persistencia doutras eventuais "pre-candidaturas" aparentemente observadas en Henri Falcón, gobernador do estado Lara, e Manuel Rosales, ex gobernador do estado Zulia e ex candidato presidencial (2006), quen veuse recentemente beneficiado pola amnistía gobernamental tras ser arrestado en 2015 unha vez regresara a Venezuela do seu exilio peruano. Moitos sectores de opinión pública en Venezuela especulan con que a súbita liberación de Rosales signifique unha posible estratexia do goberno para eventualmente exercer influencias políticas dentro da oposición. O clima de fracturas, de polarización de intereses e incluso de estancamento de estratexias que se observa no seo da MUD afectará claramente a súa recomposición de liderados, con especial incidencia de cara á popularidade do seu ex candidato presidencia Henrique Capriles Radonsky. Crecen as especulacións sobre a posible substitución do seu actual secretario xeral, Jesús Torrealba, toda vez sectores mais radicalizados como o partido Vontade Popular (VP) do ex alcalde e preso político Leopoldo López, reinciden nas "accións de rúa" contra Maduro. Con Trump na Casa Branca e cun posible contexto de radicalización da crise venezolana, Maduro busca igualmente alternativas no plano internacional. Venezuela acaba de obter a presidencia pro tempore dunha UNASUR que busca candidatura a secretario xeral trala saída do ex presidente colombiano Ernesto Samper. Noutras latitudes, Caracas busca fortalecer as súas alianzas exteriores (Rusia, China) que lle permita neutralizar calquera radicalización da crise, particularmente de maiores presións dende Washington. Complexos equilibrios na FANB Este contexto reforza a condición da Forza Armada Nacional Bolivariana (FANB) como principal epicentro do poder e factor de equilibrio na cada vez mais imprevisible crise venezolana. Neste sentido, as miradas están enfocadas no ministro de Defensa, Vladimir Padrino, quen debe manexar toda serie de complexos equilibrios a fin de manter unha inestabilidade incerta. Con todo, Padrino tamén é sinalado dende diversas fontes de presuntamente fortalecer unha posición política propia por riba das faccións existentes tanto no "post-chavismo" como na oposición. A renovación da "ofensiva revolucionaria" anunciada por Maduro trala reestruturación do seu gabinete implica igualmente vertebrar a relación da FANB cos denominados "colectivos chavistas". Compre observar aquí a activación dos Comités Locais de Abastecemento e de Produción (CLAP) que, dende as comunas populares e os colectivos do "chavismo" vense erixindo como mecanismo de distribución paralela de asistencia alimenticia nas zonas populares. A activación dos CLAP coincide coa designación en xaneiro pasado dun "Comando Nacional Anti-golpe" en mans de El Aissami, con poderes extraordinarios, que é igualmente observado dende sectores opositores como unha medida de represión política. O obxectivo resultante desta estratexia buscaría compatibilizar institucionalmente á FANB coa troika "madurista" instalada nas cúpulas de poder, toda vez fortalece o protagonismo dos colectivos populares "chavistas" vía aceleración das "comunas" como órganos de expresión e de organización social e política. Con isto, búscase conxuntar unha nova estrutura de poder de carácter "cívico-militar" dentro do "post-chavista", con claras expectativas de recuperar espazos para fortalecer os seus vínculos cos sectores populares, particularmente ante calquera contexto electoral previsto. Cun diálogo político en fase estacionaria, as FANB vense persuadidas a defender a lexitimidade presidencial de Maduro, toda vez concentra un estratéxico poder revestido de todo tipo de fráxiles equilibrios. Aquí debe sopesar con claridade a súa posición política e institucional, particularmente a súa capacidade como factor de estabilidade e de eventual resolución de conflitos, toda vez o campo político reformúlase con perspectivas de radicalización e de impulso de diversos actores políticos. Solución "á nicaraguana"? Paralelamente, crece a sensación na cidadanía e na opinión pública venezolana sobre a posible concreción dunha "solución á nicaraguana" por parte do goberno de Maduro, particularmente de cara ás próximas citas electorais. A recente reelección presidencial de Daniel Ortega en Nicaragua (novembro de 2016) ocorreu nun contexto de neutralización de partidos políticos opositores vía Tribunal Supremo e Constitucional, un "enroque" que podería persuadir a Maduro a transitar polo mesmo camiño, vía TSX. O visible distanciamento exterior sobre esta situación presentada en Nicaragua pode persuadir a Maduro a realizar a mesma estratexia en Venezuela. O pasado 8 de xaneiro, o Consello Nacional Electoral (CNE) anunciou a apertura dun proceso de "re-legalización" dos partidos políticos, particularmente dos membros da MUD, a través da vía de recolección de firmas do 0,5% do padrón electoral. Os sectores opositores ven nesta medida unha presunta "movida" de Maduro similar á realizada por Ortega en Nicaragua, destinada a eventualmente procrear unha oposición "domesticada" e dócil, incluso con visos de suspensión vía electoral de diversos partidos políticos opositores considerados como radicais (VP), erosionando e desarticulando a capacidade de acción da propia MUD. Con anterioridade, o propio Diosdado Cabello deixou entrever a eventual "ilegalización da MUD" nun contexto de descoñecemento da división institucional de poderes, cunha Asemblea neutralizada en fase marxinal. As especulacións neste sentido aumentan ante a desactivación vía xudicial e electoral (CNE) do revogatorio e o aprazamento preventivo dos comicios rexionais ata o segundo semestre de 2017. Un cálculo arriscado que pode estoupar aínda mais a gravidade da crise política e socioeconómica, e que implique unha ruptura do actualmente fráxil equilibrio político e institucional. Así e todo, con expectativas de neutralizar a súa excesiva dependencia política do estamento militar, Maduro estuda vías alternativas que permitan consolidar ao seu propio círculo de poder e garantir a hexemonía "post-chavista" alén 2019. E aquí semella ir preparando o terreo electoral, incluso persuadido a non presentar candidatura, a través dun cálculo estratéxico no que presuntamente El Aissami ocuparía un papel central. Pero está por ver qué tan factible e decisiva resulta esta opción dentro da tradicionalmente imprevisible crise venezolana.


Summary: O Celta enléase a vida máis da conta após sumar unha nova derrota en Balaídos, 0-1, perante un presumíbel rival na loita por conservar a categoría.

Comeza a haber certo ruxe ruxe en Balaídos sobre Luis Enrique. O ex da Roma é o treinador acaído para unha equipa que debe ter a continuidade como principal obxectivo? Esa é a pergunta que se fan hoxe as bancadas celestes. Os últimos resultados (a inapelábel derrota en Getafe, este esvarón contra o Elche) tampouco axudan excesivamente. O único que rema a favor do treinador formado como tal en Can Barça é que isto aínda está comezando. O xogo foi frenético na primeira metade, con constantes idas e vindas e múltiples alternativas no xogo. O Celta tivo as súas opcións, mais desta volta Charles non acertou á hora de embocar a bola no marco rival. No segundo acto, o Elche colocou o 0-1 no taboleiro de marcas nunha contra e a ansiedade adonouse do cadro local. O Celta envorcouse sobre a portería defendida por Manu Herrera, mais sen demasiada fortuna. O ex da Roma é o treinador acaído para unha equipa que debe ter a continuidade como principal obxectivo? A pergunta circula xa polas bancadas Até que no minuto 81 chegou o gol celeste, unha cabezada de Santi Mina, a pérola da Madroa que substituíra no minuto 65 a un Nolito que está a dar á equipa viguesa menos do que se agardaba. Tería sido o empate, do mal, o menos, un puntiño cando menos ía ficar na casa. Foi entón cando o árbitro Prieto Iglesias entrou en xogo e anulou o gol, de forma absolutamente inxusta. Após a derrota, o Celta esvara cara á zona perigosa da táboa, con só 6 pontos após 7 xornadas. Un promedio de equipa condenada a pelexar pola permanencia até a última xornada. Era ben que Luis Enrique comezase a aterrar e a decatarse de cal é a realidade da súa equipa. Celta: Yoel, Hugo Mallo, David Costas, Fontás, Toni, Oubiña, Álex López, Rafinha, Augusto (Krohn-Dehli, min.65), Nolito (Santi Mina, min.65) e Charles. Elche: Manu Hererra, Damián, Lombán, Fidel, Botía, Albácar (Cisma, min.68), Rubén Pérez, Javi Márquez, Carles Gil (Mantecón, min.84), Manu del Moral (Boayke, min.74) e Coro. Goles: 0-1, m.62: Javi Márquez Árbitro: Prieto Iglesias, do comité navarro. Amonestou a Oubiña, Coro, Fidel Campo: Estadio de Balaídos, 19.678 espectadores.


Summary: A Deputación de Lugo investirá 31.000 euros na posta en marcha dun Centro de Interpretación en Triacastela. É a unica cova con evidencias de ocupación de Homo Neardenthalis e Homo Sapiens na Península Ibérica e alí atopáronse as pinturas rupestres máis antigas de Galicia.

A Deputación de Lugo investirá 31.000 euros para poñer en marcha en Triacastela un museo que busca poñer en valor a Cova de Eirós. Este centro de interpretación instalarase na Casona, un edificio propiedade do Xacobeo, que cederá unha parte ao Concello para destinalo a amosar os achádegos deste xacemento.A Cova Eirós foi escenario nos últimos dez anos dunha intensa investigación que permitiu achar e datar con precisión pinturas rupestres de máis de 9.000 anos de antigüidade, o que as converte nas máis antigas de Galicia. Ademais, as escavacións permitiron afondar no proceso de desaparición dos derradeiros neandertais no norte peninsular, substituídos finalmente polos humanos modernos. Eirós é a unica cova con evidencias de ocupación de Homo Neardenthalis e Homo Sapiens na Península Ibérica. Ademais é un dos xacementos paleontolóxicos máis importantes de Europa para o estudo do Oso das cavernas.Os 31.000 euros achegados pola Deputación servirán para a redacción do proxecto museolóxico, a elaboración dun catálogo, unha paxina web e guías sobre este xacemento único.Con este proxecto, o ente provincial busca "potenciar o desenvolvemento rural adaptado a un modelo sostible de xestión do patrimonio cultural e natural, e por outra banda, preténdese crear unha nova rede de atracción turística baseada nas riquezas naturais e paisaxísticas". Así mesmo, engádese un novo aliciente para todos os visitantes que pasan por Triacastela, especialmente os peregrinos que utilizan o Camiño de Santiago.En 2017, obrigada por unha forte presión de entidades culturais e ecoloxistas, a Xunta iniciou o expediente administrativo para poder declarar como Ben de Interese Cultural (BIC) a Cova Eirós. Unha declaración BIC que algunhas voces alertaban como insuficiente ante a ameaza mineira que dende hai anos rodea o espazo arqueolóxico, da que é responsable Cementos Cosmos.Dez anos de escavaciónsAs escavacións son responsabilidade do Grupo de Estudos para a Prehistoria do Noreste (GEPN-ATT) da USC en colaboración co Institut Català de Paleoecologia Humana i Evolució Social (IPHES) de Tarragona. Actualmente, os traballos están centrados na escavación do nivel 3, datado no Paleolítico medio, onde xa foron recuperados máis de dez mil rexistros e pezas, o que confirma esta cavidade como un dos xacementos de referencia para o estudo da evolución dos modos de vida, da tecnoloxía, da fauna e das condicións paleoclimáticas das comunidades prehistóricas de cazadores recolleitadores que ocuparon Galicia nos últimos 40.000 anos.


Summary: O trío de música de raíz Tres Pesos chega este outono co seu segundo traballo discográfico, 'De cando os animais cantaban'. Un disco elaborado devagar que pretende ser unha reivindicación da actualidade de música tradicional e pola recuperación do hábito do campo nunha sociedade na que "todo o hai que facer a correr".

Tres anos tardou en chegar o segundo traballo da banda Tres Pesos, De cando os animais cantaban. Un proxecto discográfico que Felisa Segade, José Antonio Ferreira (Pepe de Calo) e Estevo Lamas empezaban a xestar en 2017 e que "por cousas da vida foi pospóndose até que cando nos decatamos estabamos en 2019" conta Pepe de Calo. "Decidimos que tiñamos que sacalo e a idea inicial era facelo en 2019, pero pouco a pouco metémonos en 2020 e cando o tiñamos case na man chegou o confinamento e tivemos que deixalo até setembro". "Cando por fin o rematamos, chegaron estas novas medidas de restricións", aseguran desde a banda. Así e todo, Tres Pesos quixo presentar o traballo nos medios "aínda que non puidéramos facer a xira que tiñamos prevista". Unha xira que se desenvolverá na primavera de 2021, "por locais pequenos, ademais de polo noso formato en trío, porque nos resultan os lugares nos que máis gozamos, coa xente en directo ao noso carón". Pero De cando os animais cantaban non é só un disco para escoitar. "A maioría do noso repertorio está formado por músicas rítmicas, hai moita xota, maneo, danzas...", afirma Pepe de Calo. Así que "quen teña na cabeza bailar, vai poder bailar", recalca. 11+1 temas desde a música tradicional e até a poesía De cando os animais cantaban xurdiu da necesidade de facer "traballo con máis pouso que o primeiro que realizamos, que foi desenvolto con máis présas, foi case que unha maqueta, cunha realización formal", cóntanlle a Nós Diario desde Tres Pesos. E nese proceso no que foron creando temas e presentándoos durante as actuacións en directo tamén houbo un oco para a musicalización de poemas, un traballo que "despois quedou nun caixón porque non acababa de callar", din, "quedamos coas músicas e probamos a facer unha letra", que deu nunha canción distinta. E así nacen eses 11+1 temas, porque "o último non é un tema en si de Tres Pesos, nin pola forma nin polo fondo". "Trátase dunha canción que xurdiu case de casualidade". Conta Pepe de Calo que "está cantando pola compañeira do acordeonista, que acababa de ter unhas xemelgas". "Ela ten unha voz preciosa e decidimos incluír ese 11+1", destaca, e engade que "realmente ese tema, aínda que podería ser de Tres Pesos, está fóra da liña que levamos máis tradicional e de recolleita". O canto como axuda para "mastigar" as sensacións Na súa comunicación, Tres Pesos definen De cando os animais cantaban como un traballo "cos pés na música de raíz disposto a competir". Neste sentido, Pepe de Calo afirma que "os tres compoñentes levamos moitos anos na música tradicional e percibimos que hai un sector da sociedade que está como bloqueado fronte a ese tipo de música". "Non obstante", engade, "chegamos aos concertos e vemos todo o contrario", o que deixa patente que é un tipo de música que gusta e co que se pode competir. "Temos claro que a música de raíz, a música tradicional, pode resultar atractiva para calquera persoa e pode producir sentimentos interesantes", recalcan. Así mesmo, "tal e como percibimos o canto e a música tradicionais desde Tres Pesos", explican "sempre se levaba a cabo na relación social, a xente cantaba cando estaba de festa e tamén cando traballaba". "Calquera persoa ten a lembranza dun familiar que cantaba mentres facía outras cousas", di Pepe de Calo, "e vemos con mágoa que iso se está a perder, porque non vai da man desta sociedade de andar a correr, sempre con présa e con todo para onte". E puntualiza, "queremos reivindicar o gusto polo cantar e a sensación de desafogo cando cantas, porque co canto podes transmitir sensacións pero tamén mastigalas e curalas".


Summary: O Banco de España certifica que a Xunta debe 9.131 millóns, 870 máis que un ano antes. En seis autonomías a débeda pesa menos na economía que en Galicia.

Un chisco menos que seis meses antes, un pouco máis que o ano anterior e máis do duplo que ao comezar a gobernar. O Banco de España vén de publicar os datos oficiais de débeda pública coas que as autonomías pecharon o exercicio económico de 2013, unha análise que ratifica o rumbo ascendente do endebedamento da Xunta tanto en termos absolutos como no indicador preferido polo presidente do Goberno galego, o peso deste endebedamento sobre o produto interior bruto (PIB) do país. A 31 de decembro de 2013 o erario autonómico galego acumulaba unha débeda de 9.131 millóns de euros, un 10,5% mais que os 8.261 millóns cos que pechou 2012. Esta cantidade volve situar a facenda galega no incremento da débeda tras dous baixadas puntuais, as experimentadas no segundo e no terceiro trimestre do ano, cando os 9.525 millóns de marzo pasaron a 9.324 en xuño e 9.104 en setembro. Así as cousas, Galicia debe agora 870 millóns máis que doce meses antes e 5.177 máis que en 2008, derradeiro ano xestionado integramente polo bipartito, o que supón un incremento do 130% dende o retorno do PP ao poder. A Xunta debe 9.131 millóns, 870 máis que un ano antes Os datos do regulador amosan que Galicia non é, nin moito menos, a autonomía máis endebedada do Estado pero tampouco lidera, nin de lonxe, o rexistro de contención da débeda, na liña do que viñeron manifestando os argumentarios oficiais nos últimos anos. Concretamente, a Administración galega é a sexta máis endebedada, lonxe dos postos de cabeza de Catalunya (57.000 millóns), Valencia (31.000), Andalucía (23.000) e Madrid (22.000), pero máis lonxe aínda dos apenas 1.000 millóns de La Rioja, dos 2.000 de Extremadura ou dos 3.000 de Asturias. Peso sobre o PIB Autonomías % sobre PIB Comunitat Valenciana 32,9 Castilla-La Mancha 31,6 Catalunya 29,9 Balears 25,6 Murcia 20,9 Navarra 17,6 Cantabria 17,5 Andalucía 17,3 Aragón 16,6 Galicia 16,6 Extremadura 16,2 Castilla y León 15,2 La Rioja 14,7 Asturias 14 Canarias 13,2 Euskadi 13 Madrid 12 O peso da débeda sobre o PIB tamén era maior a finais de 2013 que un ano antes. O 16,6% que reflicte o Banco de España é 1,7 puntos máis que doce meses antes e case 10 puntos máis que en 2008. Así e todo, este indicador tamén estivo relativamente controlado ao longo do pasado ano, toda vez que ao remate do primeiro trimestre chegou, cun 17,3%, ao máximo da serie histórica. En seis autonomías a débeda pesa menos na economía que en Galicia Neste indicador Galicia tampouco é líder en control. Ben ao contrario, hai seis autonomías (Extremadura, Castilla y León, La Rioja, Asturias, Canarias, Euskadi e Madrid) nas que o endebedamento pesa menos sobre o conxunto da economía que en Galicia. Así e todo, ese peso é a metade que na primeira da lista, a Comunitat Valenciana, lastrada por un 32,9%. Nas finanzas do conxunto das administracións públicas do Estadi o panorama é moito máis complexo e a débeda xa chega ao 93,9% do PIB.


Summary: Estamos ás portas dun dos máis veteranos festivais do país, que regresa con pregón de Mini e Mero e múltiples concertos entre os que destacan Banda Crebinsky, Anxo Lorenzo Band e Xabier Díaz.

Será do 5 ao 7 de agosto en Guitiriz.No menú musical de Pardiñas podemos atopar o IV Certame de Cantos de Taberna polos bares de Guitiriz, que terá lugar a sexta 5 de agosto, ou a XXIII Mostra de Instrumentos de Música Tradicional, ademais de actividades circenses. E haberá ampla representación galega, con Bloquinho de Xermolos, Banda Crebinsky, Anxo Lorenzo Band e Liviao de Marrao o sábado 6, ademais dos andaluces Rarefolk. O domingo haberá obradoiro de batucada co Bloquinho, e concertos de Alvariza, Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre, Fanfarria Taquikardia e os irlandeses Fullset.


Summary: Adega presenta alegacións a este documento, composto por 170 medidas que, afirma, non teñen orzamento asignado e non abordan cuestións determinantes para estes obxectivos climáticos como Ence ou as térmicas.

A Estratexia Galega de Cambio Climático e Enerxía 2050 que tramita a Xunta con convence os ambientalistas. Un documento que ten no seu horizonte a aplicación en 2023 e que, consideran, non é válido nin operativo para combater aquilo para o que en principio foi feito: a mudanza climática. Adega presenta alegacións a este plan de 170 medidas. A asociación sinala que 60% desas propostas non teñen orzamento asignado e que o informe pretende falar de mdidas sobre mudanza climática sen tocar temas como as térmicas ou ENCE. Nunha estratexia que se preze para conseguir ese obxectivo deberían figurar en lugar principal as medidas para lograr unha redución significativa das emisións de gases de efecto invernadoiro. "Porén, o Plan rexeita reclamar unha redución das emisións das industrias máis intensivas pola vía do abandono da xeración eléctrica con carbón". O fomento das enerxías renovábeis déixase, ademais, á iniciativa privada, con cero euros de achega públicas, critican. Preténdese tamén reducir a xeración de CO2 asociado aos residuos pola vía da "ampliación de Sogama para queimar menos plásticos" (30 millóns de euros) mentres que o orzamento para a compostaxe e a redución dos residuos son 6 veces menores, malia a ser estas medidas prioritarias de prevención. Eucaliptos Como non se quere apostar decididamente en reducir as emisións das térmicas, afirma Adega, a Xunta pretende cadrar as contas climáticas potenciando a silvicultura como elemento compensador: 46 millóns de euros. "Só interesa fixar máis carbono en máis madeira o máis rápido posíbel, e a vía é o eucalipto e as especies de crecemento rápido". As zonas húmidas, e particularmente as turbeiras e brañas, fixan 3 veces máis carbono que os bosques maduros e almacenan no seu conxunto unha cantidade deste elemento superior á de todos os bosques do planeta. Mais, critican os ambientalistas, a Xunta aposta no eucalipto.


Summary: O presidente da Xunta volveu reclamar o Executivo estatal "máis medios de protección" para as profesionais que están a traballar estes días no ámbito público para loitar contra a extensión do coronavirus.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, compareceu esta cuarta feira despois de presidir unha nova reunión do Centro de Coordinación Operativa (Cecop), para detallar a habilitación de "máis medidas e máis persoal" para "ofrecer a mellor resposta a todos os niveis" centrada na contención do coronavirus. "É necesario seguir habilitando medidas para a contención do virus, intentando aprender da experiencia doutros países e rexións", explicou Feixoo, incidindo en que este obxectivo foi o que se marcou na reunión do Cecop. A continuación desta xuntanza tivo luga o Consello da Xunta no que se aprobou finalmente o decreto que deixou sen efecto as eleccións do 5 de abril. Entre as medidas adoptadas no ámbito sanitario, o presidente galego destacou que o centro de coordinación está a definir hoteis aptos e accesíbeis para asumir hospitalización en caso de ser necesario. "Xa temos contactado coas seis federacións de hostaleiros da Galiza para cotexar as dispoñibilidades dos estabelecementos máis adecuados, tanto por accesibilidade, como por tamaño, distribución e proximidade aos diferentes centros sanitarios máis importantes", precisou. Nesta mesma liña, resaltou que os centros sanitarios privados, así como o seu persoal, póñense a disposición do operativo sanitario, dando a instrución de reprogramar nestes hospitais privados a actividade non urxente para que teñan dispoñibilidade e espazo. Ademais de poñer tamén a disposición do 061 as ambulancias, os equipos e os recursos humanos de todas as empresas de transporte sanitario na Galiza, como xa anunciara onte o conselleiro de Sanidade. Por outra banda, o Cecop traballou no incremento dos efectivos para colaborar nas labores de contención e de asistencia ante a emerxencia, colaborando e coordinándose coas Forzas e Corpos de Seguridade, coas Policías Locais, cos efectivos de Protección Civil e co Exército. A respecto disto, Feixoo informou da posibilidade de que os concellos poidan reforzar as súas plantillas de Policía local, a través dun procedemento específico e simplificado, con 120 auxiliares da lista de contratación existente tras a realización das convocatorias unificadas; e mesmo de poder contratar ao persoal que aprobou as convocatorias pero que se atopaba sen praza. Como medida novidosa, Feixoo destacou que o persoal do servizo de extinción de incendios poderá colaborar na asistencia e na loita contra a extensión do virus, especialmente no ámbito do rural galego. "Evidentemente, a función principal e prioritaria destes profesionais seguirá a ser a loita contra o lume, pero dado o momento no que nos atopamos, poderán tamén colaborar en funcións como é a vixilancia de zonas do rural, camiños e pistas para garantir que se cumpre o confinamento; e auxiliar a persoas que viven en lugares de difícil acceso e facerlles chegar víveres ou material sanitario", detallou. "Máis medios e máis persoal" "En definitiva, estamos a falar de máis medios e máis persoal", dixo, resaltando que na reunión do Cecop constatouse, unha vez máis, que a necesidade máis perentoria é a de material sanitario. "Volvemos poñer enriba da mesa a necesidade de equipos de protección individual para centros sanitarios e ambulancias, para residencias da terceira idade e centros de discapacidade con internamento, para persoal de servizos de emerxencias e de Protección Civil e para os operarios do servizo de recollida e tratamento de residuos", citou o presidente galego, entre outros moitos colectivos que están traballando, "día a día e a reo", na loita contra o coronavirus e que precisan de "medios para facelo coa máxima garantía e seguridade". Neste sentido, e aproveitando a presenza do delegado do Goberno estatal na xuntanza, Feixoo fixo fincapé en que o Executivo de Pedro Sánchez é a única autoridade competente para distribuír este material.


Summary: O Concello da Pobra do Brollón organiza este fin de semana a XXVII edición da Feira do Viño de Vilachá, dúas xornadas de festa que se desenvolverán nas adegas centenarias desta parroquia da Ribeira Sacra.

Estes 5 e 6 de maio chega a Vilachá de Salvadur a nova edición da Feira do Viño, unha das citas de referencia para os amantes do viño nun entorno único como son as adegas centenarias desta zona de Quiroga-Bibei, ubicada na área xeográfica da Denominación de Orixe Ribeira Sacra. A XXVII edición da Feira do Viño de Vilachá dará comezo o sábado ás 12:00h coa apertura das adegas e postos de comida. Aproveitando o concurso de cantos de taberna que se celebra na Pobra do Brollón no mes de decembro, os participantes do certame animarán a xornada polas rúas e adegas da parroquia. Máis tarde terá lugar a chourizada tradicional, unha comida popular que ten como produto estrela o chourizo do barrio de Trasmonte de Vilachá. A última actuación do día será ás 21:30 co grupo Fanfarria Taquicardia, que tocará nunha das tres prazas que conforman o conxunto etnográfico de adegas centenarias. A xornada dominical comezará ás 11:30h cunha alborada a cargo do grupo de gaitas da Escola Municipal de Música. Ás 12:00h haberá un novo pasarrúas de cantos de taberna, que animarán as rúas de Vilachá até ás 13:00h, hora do pregón, que será lido polo escritor, xornalista e actor Antón Lopo, veciño de Monforte de Lemos. Logo de xantar a charanga Mil 9 seguirá poñendo música á feira até o seu remate. "Esta feira celébrase nun conxunto etnográfico de adegas centenarias, non hai expositores nin stands, por iso chama a atención. Desta vez haberá entre dez e doce colleiteiros, todos eles con viños de moi alta calidade, na súa maior parte Mencía. É unha boa oportunidade para achegarse e desfrutar desta zona da Ribeira Sacra", explica Ricardo Rodicio, concelleiro de Cultura.


Summary: Economistas do Grupo Gen da Universidade de Vigo propoñen adiar até final de ano os principais tributos municipais sen recargo para as cidadás.

Os bancos teñen no seu poder máis de 25.000 millóns de euros do superávit dos concellos dos últimos anos. No caso dos galegos son 888 millóns, unha cantidade que non está a xerar ningún tipo de beneficio dada a actual política de tipos de interese e mesmo pode traducirse en custos extra para as administracións locais. As expertas propoñen darlle uso a estes cartos para evitar o custo das emisións de débeda ou adiar o pago de impostos. Así o ven desde o grupo de investigación GEN da Universidade de Vigo os profesores Santiago Lago e Alberto Vaquero, que recollen a proposta do economista Diego Martínez de mobilizar estes recursos, xa que "sería unha actuación na que todas gañarían". Como sinalan estes economistas, a cambio dunha remuneración baixa, mais positiva, os municipios poderían obter un rendemento se investisen en activos de renda fixa e, ao mesmo tempo, o Tesouro Público lograría unha fonte de financiamento máis barata que as novas emisións. Pero ese remanente de tesourería tamén permitiría adiar até fin de ano e sen recargo os principais impostos locais. Segundo a liquidación de 2018 publicada pola Secretaría Xeral de Financiamento Autonómico e Local, os fondos líquidos de dito remanente ascenden na Galiza a 888 millóns de euros. Os impostos que as persoas expertas propoñen incluír nese plan serían o Imposto de Bens Inmóbeis (IBI), o Imposto de Actividades Económicas (IAE) e o Imposto sobre Vehículos de Tracción Mecánica (IVTM), que o pasado ano supuxeron uns ingresos para as arcas locais de 822 millóns de euros. Quedarían á marxe a plusvalía municipal e o Imposto de Construcións, Instalacións e Obras (ICIO), por tratarse de impostos de natureza accidental. A Coruña toma a iniciativa No eido da lexislación tributaria, apuntan as expertas, tampouco suporía un gran problema, xa que bastaría con modificar o calendario do contribuínte estabelecendo novos períodos de pago. Precisamente, iso é o que vén de facer o Concello da Coruña. A alcaldesa, Inés Rey, anunciou un paquete de medidas para "paliar unha pequena parte da crise económica" que se deriva deste confinamento. Entre esas medidas está a confección dun novo calendario de pago de tributos que deixa o cobro IVTM entre o 2 de marzo e o 30 de xuño, e o do IBI, do 5 de maio ao 13 de outubro. No referente ao imposto sobre actividades económicas (IAE), taxas de recollida de lixo, actividades comerciais e industriais, vaos, cemiterios e aparellos distribuidores, o período para efectuar o pagamento mantense desde o 14 de setembro até o 4 de decembro.


Summary: O Supremo estima en parte as alegacións da Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia e a Administración do Estado contra a norma galega de apartamentos turísticos da Galiza.

A Xunta finalmente deberá dar o seu brazo a torcer, en parte. A Sala III do Tribunal Supremo vén de aprobar parcialmente o recurso de casación presentado pola Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) e a Administración do Estado contra varios artigos da regulación galega de apartamentos turísticos, vivendas turísticas e vivendas de uso turístico. En concreto, o Alto tribunal ordenou anular dous artigos que fan referencia á prohibición de alugar estas vivendas por habitacións. En concreto, estes artigos (o 4.2 e o 5.1 agora anulados polo Supremo) fan referencia a que a cesión de vivendas turísticas e de vivendas de uso turístico "será da totalidade da vivenda, sen que se permita a cesión por estancias". Neste senso, o Supremo tampouco aprecia "a concorrencia de razóns de interese xeral que puidesen xustificar prohibición de alugar vivendas vacacionais en zonas de uso residencial", como pretendía a Xunta ante a posíbel "perturbación da convivencia" desta actividade. Artigos sen cambios Pola contra, o Alto tribunal mantivo sen cambios algúns aspectos da regulación galega que tanto a CNMC como a Administración do Estado pretendían modificar, como a mudanza do período de aloxamento a tres meses, que o Supremo ve como "un límite" e non unha prohibición; o réxime de acceso a actividade; a clasificación de requisitos de calidade ou a habilitación aos concellos para prohibir ou limitar o número de vivendas. Todos eles seguirán como están.


Summary: Pilar Fernández di que a capacidade de adaptación é moi importante para seguir adiante co negocio. Por iso, xurdiu esta idea para estar preto do Pub Atlántico malia a pandemia.

Pilar Fernández, copropietaria do Pub Atlántico, sempre destacou por ser unha muller con iniciativa e visión de futuro. Ante a situación de pandemia que vivimos, Pilar está a demostrar unha gran capacidade de adaptación. A finais do verán participou, xunto con outros bares da cidade, no proxecto "Tardeo" e agora acaba de sacar o "Atlántico Express": cócteles a domicilio para desfrutar do Atlántico desde a casa. Pilar ten claro o importante que é reinventarse nestes tempos. Avante Pouca Primeiro o confinamento, despois un verán moi complicado, agora máis restricións... Como está levando toda esta situación o pub Atlántico?A situación é moi complicada, hai moita incerteza e cambios continuos, o cal, para calquera negocio, é unha loucura. Semella que son todo problemas: hai moita xente que depende de nós, temos que reorganizar os horarios... estamos continuamente adaptándonos ao novo e resulta moi complicado. Para superar tempos tan duros como este precísase, sen dúbida, unha gran capacidade de adaptación para poder seguir adiante, tamén porque son as propias circunstancias as que nos obrigan a adaptarnos rapidamente. No final do verán e até o comezos de outubro, o pub participou no "Tardeo" e agora comeza co "Atlántico Express", como están funcionando este tipo de iniciativas?A verdade é que a resposta está a ser moi positiva, estamos moi contentos. O Atlántico é un pub que adoitaba abrir á tardiña, sobre as 19 horas, pero coa nova situación, o proxecto do "Tardeo" adiantaba o horario ás 16 horas, e para a nosa sorpresa a xente entendeuno moi ben e sempre tivemos clientes tomando algo xa despois de comer. Co tema do "Atlántico Express", aínda tivemos a primeira experiencia esta mesma fin de semana e estamos encantados coa acollida e moi emocionados pola cantidade de felicitacións e de palabras de cariño que recibimos da clientela, que nos comentaba que tiveramos unha moi boa idea. Avante Media En que consiste o "Atlántico Express"?É un servizo mediante o que intentamos levar un pouquiño do Atlántico ás casas dos nosos clientes e clientas. Desta maneira, enviamos nunha caixiña todo o necesario para elaborar un cóctel, mesmo cos adornos e os xeos, e unha pequena etiqueta con instrucións nas que se explica o que se debe facer para rematar a bebida. Ademais tamén engadimos un "plus": unha lista de reprodución coa música do Atlántico. Cómpre engadir que toda a embalaxe que empregamos intentamos que sexa sempre ou ben reutilizábel ou ben biodegrábel, como as pallas, que son de cartón. Penso que este proxecto vai durar no tempo, mesmo cando a situación sexa mellor. Na miña opinión, a pandemia provocou que se acelerasen algunhas tendencias que xa estaban aí. As circunstancias que nos levaron a sacar adiante iniciativas como a do "Tardeo" ou a do "Atlántico Express" demostraron que agora a xente cada vez sae máis de día e que existe unha maior demanda de comida e bebida a domicilio. Por iso penso que si pode ser algo que perdure. Avante Toda Vendo o éxito destas iniciativas, ten algunha idea máis para o futuro? Cando comezou todo isto, eu prometinme non facer plans cun prazo superior aos 15 días, e xa me parece moito. Pero si, algunha idea na cabeza si teño, e mesmo para o "Atlántico Express": queremos ampliar o servizo, pesamos en facer catas online, pois era unha actividade que xa faciamos no propio local antes desta situación. A proposta sería crear paquetiños de cata para enviarlle á xente que queira participar e reunirnos todos e todas a través da plataforma Zoom. Desta maneira imos catando á vez que eu vou contando, a modo de taller, a historia de cada bebida. Como vai celebrar a fin da pandemia e a volta á normalidade?Pois vai ser unha alegría e unha festa para todo o mundo. Penso que non chegaría o espazo do Atlántico para celebrar tan boa nova, ou ocupamos toda a praza de San Martiño Pinario ou buscaría un local de celebracións, pero penso que a volta á normalidade vai ser incríbel.


Summary: A conselleira galega de Medio Ambiente dixo que ""non se pode protexer en exceso unha especie en prexuízo doutras".

Os Gobernos da Galiza, Castela e León, Asturies e Cantabria acordaron acudir ao Tribunal Supremo no caso de que o Executivo español siga adiante co seu proxecto de protexer o lobo e prohibir o seu caza no conxunto do Estado. Así o explicaron tras o encontro desenvolto esta terza feira no Centro para a Defensa Contra o Lume en León no que tomaron parte varios conselleiros destes territorios. O representante de Castela e León, como anfitrión deste encontro, foi o primeiro en tomar a palabra e puxo de manifesto o risco que pode supoñer que "entre en vigor a orde ministerial o próximo 25 de setembro para as provincias lobeiras" e defendeu o encontro coa fin de "renovar o compromiso coa gandería, as localidades e o medio rural". Así mesmo, reiterou que "se pide algo sinxelo de entender como é unha mesa de traballo e a retirada do proxecto de orde ministerial" e avisou que "non se pode poñer no Boletín Oficial do Estado (BOE) e logo querer falar". Nesta liña, criticou "a sucesión de actos atropelados" e reivindicou "unha xestión estatal aprobada en 2005 na que sempre houbo consenso no ámbito da biodiversidade e que non se pode tomar ningunha decisión sen modificar esta estratexia". Estas catro comunidades se non hai unha retirada do proxecto para mediados de xuño pedirán medidas cautelarisimas ao Tribunal Supremo Reclamou a necesidade de "actualizar o censo do lobo, que falta por facelo" e pediu ao Goberno español que "a estratexia teña consenso e se avance de abaixo a arriba e non á inversa". Retirada do proxecto No caso de que o Goberno de España non vaia nesta liña avanzou que "estas catro comunidades se non hai unha retirada do proxecto para mediados de xuño e unha chamada ao diálogo coordinarán os seus censos para desenvolver un a nivel estatal e elaborarán o seu propio texto de estratexia de forma construtiva e eficaz". Por último, reiterou que "pedirán medidas cautelarisimas ao Tribunal Supremo" no caso de que siga adiante e puxo de manifesto que "con iso deféndese o territorio e a gandería extensiva como medio para a pervivencia do medio rural". A responsábel de Medio Ambiente da Xunta da Galiza, Ángeles Vázquez, seguiu na mesma liña e demandou "diálogo, a retirada da orde ministerial e empatía" porque, ao seu xuízo, "non se pode protexer en exceso unha especie en prexuízo doutras". Así mesmo, destacou que "todas as comunidades contan cun plan de xestión, no caso de Galiza desde 2009" e engadiu que desde 2015 incrementáronse as mandas de lobos, o que provocou que "aumentasen os ataques e os danos aos gandeiros". Para facer fronte a iso, sinalou que "é necesaria a coordinación co Goberno español" e solicitou a posta en marcha "dunha mesa na que participen as Comunidades Autónomas e as organizacións agrarias para decidir se o lobo debe formar parte da lista de especies protexidas ou non". Tamén, reiterou que "o lobo non é unha especie ameazada" e salientou e a necesidade de "ter unha resposta económica porque non pode ser que sexa eu quen convido e o resto sexan os que pagan".


Summary: A presidenta da Deputación de Pontevedra xa se destacara como candidata do PSdeG á Xunta e este domingo volveu facelo. Porén, deixou a porta aberta a optar á Secretaría Xeral da formación socialdemócrata.

Nunha entrevista concedido a Radio Galicia-Cadena Ser, Carmela Silva reiterou que non aspirará a liderar a lista do PSdeG á presidencia da Xunta, "Carmela Silva anunciou con toda claridade cando era un dos nomes que se daban que hai que ser moi serios e eu quero ser moi seria. Eu adquirín un compromiso coa provincia de Pontevedra e dixen que non era serio deixar o traballo estancado e paralizado. Por iso pensei que non debía dar un paso adiante". A rotundidade coa que se descartou para encabezar a formación socialdemócrata ás eleccións galegas nada tivo a ver coa resposta que deu cando a xornalista lle preguntou se aspiraría a ocupar a secretaría xeral do PSdeG. "Non estamos agora nese proceso e adiantar posicións non é o acaído. Eu estou centrada na deputación e politicamente no que se refire ao proxecto do PSdeG en lograr que o 100% do PSOE se una nun proxecto común que nos permita ser críbeis". "O máis urxente dentro do PSdeG é lograr unha converxencia no partido" Nesta liña, apuntou que as primarias no PSdeG "non son o máis importante agora". "O máis urxente dentro do PSdeG é lograr unha converxencia no partido para que os galegos saiban que teñen un proxecto alternativo á dereita". A respeito dun adianto electoral en Galiza, apuntou que "somos un partido centenario cun altísimo nivel político. Se iso ocorrese de forma inmediata, en dez días seriamos quen de resolver a situación sen ningunha dúbida", afirmou sobre a falta de candidato ou candidata. Aliás, acusou Alberto Núñez Feijóo de "non crer en Galiza", de estar "aburrido" e de querer irse do país. "Obrigárono a quedar, a min iso é o que me preocupa, romper con ese modelo de parálise no que leva estes anos", engadiu.


Summary: A familia do traballador de Cespa que faleceu na Coruña en accidente laboral estuda seguir outros procedementos xudiciais.

Familiares do traballador de Cespa, empresa concesionaria da recollida do lixo no concello da Coruña, morto en accidente en setembro de 2018 estudan abrir unha causa civil ou acudir ao Tribunal Constitucional para defender o que consideran "unha inxustiza". Fran Ribeiro, fillo do falecido, sinala a Nós Diario que quere "chegar até o fin" para limpar o nome do seu pai. Ribeiro denuncia que a empresa "non proporcionou unhas ferramentas nas condicións óptimas para o traballo" como "un camión con sete faltas leves na ITV ou non cumprir o protocolo de seguridade de baleirar toda a carga e non unha parte". Tamén explica que seu pai non levaba o cinto de seguridade no momento do accidente indicando que "o camión era apto para dúas persoas e ese día estaban tres traballadores na cabina co camión". Neste sentido informa que tempo despois do accidente no que morreu seu pai houbo dous camións aos que lles fallaron os freos aínda que só causaron danos materiais. Ribeiro relata que "a denuncia presentada no seu día por vía xudicial foi sobreseída pola xuíza e tras as reclamacións do noso avogado a Audiencia Provincial decidiu fechalo". Por último lugar lamenta que con motivo da actual sentenza a súa nai "non cobra a pensión que debería cobrar nesta situación".


Summary: Margaret Thatcher foi enterrada con todos os honores de estado: escolta de 700 militares, presenza de 2.100 autoridades de 170 estados, carroza de artillería tirado por cabalos negros e funeral na catedral de San Paulo. A factura rondou os 12 millóns de euros. Aí non houbo austeridade

Non houbo austeridade nin contención de gasto, esas palabras que tanto usa o goberno conservador de Gran Bretaña nestas semanas para xustificar as tesoiras que lle están a meter, e ben fondo, ao modelo de benestar. Perto de doce millóns de euros. Ese foi o custo do enterro de 'Maggie' Thatcher, un funeral con rango de Estado para a presidenta que, paradoxicamente, mais fixo por desmantelalo e deixalo todo a expensas dos mercados. Máis de 4.000 policías foron despregados para que nada estorbase o que tiña que ser un enterro perfecto. E unha escola de 700 militares (entre eles, como non, veteranos nas Malvinas e Irlanda do Norte). Milleiros de británicos asistiron ao paso do cortexo, pomposo como só o saben facer os tradicionalistas británicos, entre o silenzo de respeto, os aplausos de recoñecemento e, tamén, que os houbo, os apupos de rexeitamento. Cantos recortes faría 'Maggie' por aforrar 12 millóns? No fondo, tras este acto fica a pregunta, lanzada desde os sectores críticos con Thatcher e o seu legado. Gastouse no seu enterro 11,7 millóns de euros. Para aforrar esa cantidade, cantos recortes tería feito 'Maggie' en servizos básicos (educación, sanidade...)?. Tatcher tivo un funeral de pompa, luxo e grandiosidade. Un esbanxamento de 12 millóns de euros públicos. Triste ironía: As mesmas clases qe machacou coas súas políticas neoliberais e privatizadores tiveron que pagáronlle un enterro de luxo. Mais, á hora na que decorría o cortexo fúnebre polas principais rúas de Londres, nos pubs republicanos de Belfast (os de Falls Road, a arteria republicana e rebelde que os batallóns de paracaidistas británicos enviados por Thatcher non foron quen de dobregar) as pintas de cervexa ían á metade de prezo para festexar que 'The Bastard' estaba baixo terra.


Summary: Presenta un recurso contencioso administrativo por non lle entregar o goberno galego a documentación que leva solicitada desde 2013 sobre a fusión das caixas galegas.

Antón Sánchez, deputado e viceportavoz parlamentar de En Marea, presentou un recurso contencioso administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG). Unha medida que adopta, informa, na defensa e protección dos seus dereitos como deputado no Parlamento galego "ante a reiterada negativa do goberno a entregar a documentación solicitada sobre o proceso de fusión das caixas galegas". Unha información que demanda desde 2013 e que a finais do pasado mes de setembro volveu reclamar, desta vez a través dun escrito dirixido á presidencia da Cámara. Nin información nin resposta algunha teñen as súas peticións, indican desde En Marea, malia que a Xunta "está obrigada" a fornecer as mesmas. Os documentos que solicita Antón Sánchez e que non lle son entregados son basicamente dous. O primeiro deles, a carta de encargo da auditora KPMG sobre as caixas e que desde o goberno galego afirmaban que avalaba a fusión. "Este documento desapareceu misteriosamente e non sabemos por que non se quere entregar", sinala o deputado. O outro documento solicitado son os informes técnicos da propia Consellaría de Facenda, incluídos no expediente de fusión. "Estamos perante unha situación gravísima, xa que se está ocultando a verdade, non aos deputados senón á cidadanía", criticou Sánchez.


Summary: O profesor do departamento de Enxeñaría Química da universidade, Gumersindo Feixoo, destaca que a universidade pública se poña ao servizo da sociedade "como non podía ser doutro xeito".

Gumersindo Feijoo é profesor do departamento de Enxeñaría Química da Universidade de Santiago de Compostela, ademais de vicerreitor de Planificación, Tecnoloxías e Sustentabilidade. Fala con Nós Diario nun descanso da súa xornada de traballo, antes de xantar e tras desfacerse momentaneamente do seu traxe protector que, di, o fai parecer "un astronauta". O traxe é preciso para que Feijoo colabore na tarefa de producir, baixo parámetros industriais e seguindo as recomendacións da Organización Mundial da Saúde, xel desinfectante que será destinado ao Servizo Galego de Saúde. En concreto a universidade producirá 9.000 litros deste produto que distribuirá entre 18.000 botes de medio litro. "O xabón é un elemento fundamental para lavar as mans, eliminar os virus e así as posibilidades de contaxio", apunta este profesor. Porén, engade, hai doentes sen capacidade para desprazarse até un baño e realizar esta acción tan cotiá e tan efectiva. "Para estes casos o xel é unha solución idónea, pois permite unha maior adherencia e asegura a supresión de virus, bacterias e outros organismos", indica Feijoo. O xel asegura a supresión de virus, bacterias e outros organismos, di Feijoo Para producir o desinfectante, a universidade acondicionou unha planta piloto da Escola Técnica Superior de Enxeñaría do campus de Compostela na que o alumnado realiza parte da súa formación práctica. "Tardamos case catro ou cinco días en hixienizar as instalacións e os equipamentos para poder empezar", conta o docente de Enxeñaría Química. Nese tempo, o Sergas encargouse de procurar as materias primas necesarias para o proceso. Na planta traballan man a man oito membros da universidade, enxeñeiras e enxeñeiros, mais tamén persoal da Facultade de Farmacia. A disposición da sociedade Gumersindo Feijoo salienta por teléfono a importancia da colaboración das tres universidades galegas coa Administración pública. "Creo que é como non podía ser doutro xeito", asegura, "esa é a virtude dunha universidade pública, temos que estar ao que mande a sociedade". Feijoo apunta a que, máis alá da fabricación do xel desinfectante, a USC puxo a disposición da Xunta todo o seu material, así como as residencias de estudantes para o aloxamento de persoal sanitario ou de doentes. "Tamén ofrecemos as nosas impresoras 3D, están preparadas", conclúe.


Summary: Por volta de 30.000 atletas participaban na carreira. As bombas estouparon na liña de meta. O goberno de EUA, en máxima alerta.Alén das dúas bombas que estouparon, atopáronse na zona cinco máis, que non chegaron a se activar

O maratón de Boston é unha das cinco célebres carreiras deste tipo que se realiza en EUA e a máis antiga. Este ano era a súa 117 edición. Mais o estoupido de dúas bombas (unha terceira foi desactivada pola Policía) tinxiu de sangue esta proba. Hai tres mortos e ducias de feridos, unha cifra que aínda pode engrosar. O estoupido das bombas produciuse perto da liña de meta, cando xa entraran os corredores profesionais mais aínda seguía chegando xente. O pánico foi instantáneo, segundo recoñecen testemuñas presenciais. Hai que ter en conta que nesta proba tomaban parte por volta de 30.000 persoas. As autoridades procederon a adoptar diversas medidas de emerxencia, desde a evacuación de hoteis da contorna até pechar o espazo aéreo desa zona de Boston. O propio presidente de EUA, Barack Obama, recoñeceu estar "moi preocupado" polo acontecido. Nunha mensaxe á nación, Obama sinalou que atoparán e punirán aos responsábeis dos feitos atopen onde se atopen.


Summary: As chamas non dan tregua no monte galego, axexado por unha quincena de focos activos ao feche desta edición e que xa calcinaron case 30.000 hectáreas, segundo os satélites da UE. As brigadas forestais non dan abasto e sinalan directamente o Goberno galego como responsábel de que "medio país arda sen control".

Os incendios avanzan sen control na Galiza e no imaxinario popular xorde unha tráxica reminiscencia: a vaga de lumes que en outubro de 2017 arrasou perto de 35.500 hectáreas nunha semana, nun ano no que, en total, arderon máis de 62.000, segundo a información achegada polo Instituto Galego de Estatística (IGE). HEMEROTECA (2017) | "Foi un tsunami, algo fóra do común, peor, peor, peor que o lume de 2006" Ao feche desta edición, e con base nos últimos datos provisionais da Consellaría do Medio Rural, a superficie queimada desde a pasada quinta feira nos montes galegos, principalmente no Courel e Valdeorras, superaba xa as 29.300 hectáreas. Esta cifra é practicamente idéntica porción do territorio galego calcinado en conxunto nos catro anos anteriores: 4.371 hectáreas en 2021, 14.823 en 2020, 6.835 en 2019 e 2.599 en 2018. Cómpre lembrar que hai menos de dous meses a Xunta da Galiza marcara como obxectivo que ardesen menos de 16.000 hectáreas ao longo de todo o 2022. Na noite desta cuarta feira quedaba unha quincena de lumes activos no conxunto da Galiza, o maior deles o orixinado en Carballeda de Valdeorras e que chegou ao parque natural da Serra da Enciña da Lastra, con 10.500 hectáreas de terreo queimado. É unha cifra moi semellante á afectada no 'macroincendio' de Folgoso do Courel e A Pobra do Brollón —10.000—, que ten até catro focos diferentes. Outro foco activo tamén en Folgoso levou por diante 1.100 hectáreas. Por mor destes lumes activouse a 'situación 2' de emerxencia nas parroquias de Vilamor e Seceda (Folgoso do Courel), Saa (A Pobra do Brollón) e Riodolas (Carballeda de Valdeorras), dada a proximidade das chamas ás vivendas destes núcleos. En Oímbra, aliás, arderon máis de 1.800 hectáreas, duplicando o seu tamaño un día despois de cruzar a fronteira desde Portugal. Falta de medios Outro dos incendios que máis preocupan é o que afecta o parque natural do Invernadoiro, en Vilariño de Conso, onde xa se queimaron arredor de 4.000 hectáreas. A este respecto, persoal das brigadas forestais sinala a Nós Diario que, após queimar "50%" da superficie do lugar, "queren deixalo para mandarnos a outro lume distinto". 25 veciños e un brigadista con motobomba evitan que o lume arrase a parroquia de Folgoso Os brigadistas consultados apuntan que a cidadanía galega "ten que se dar conta de quen ten a responsabilidade total e absoluta de que estea a arder medio país sen control", unha situación que exemplifican na falta de profesionais sobre o terreo: "A Xunta non ten medios porque aínda non teñen contrato os brigadistas de pé a estas alturas do verán, e a metade das brigadas helitransportadas aínda están a facer o curso de preparación". No que atinxe ás súas condicións laborais, alertan de que están a facer "xornadas de doce horas". "Só nos dan un bocadillo e déixannos a catro persoas para enfrontarnos a centos e centos de hectáreas", precisan. Con base no último balance publicado por Medio Rural, esta cuarta feira había uns 1.600 efectivos -contando brigadas, helicópteros, motobombas e outros medios— combatendo o lume dos 7.000 que, segundo apuntaba o pasado 14 de xullo o presidente galego, Alfonso Rueda, ten en nómina a Xunta. Ante a falta de efectivos, a veciñanza bótase ao monte a defender as súas vivendas. Na parroquia de Folgoso, no concello homónimo, 25 veciños tentaron controlar o lume coa única axuda dun brigadista con motobomba. "O Courel ardeu xa moitas veces ao longo dos anos e nunca faltaran tantos medios como os que están a faltar agora", relata a este xornal. Miles de animais mortos Un cuarto de millón. Ese é o número de animais que, segundo estima a ONG Fundación Franz Weber, morreron na última semana calcinados polo lume. A entidade fai esta estimación con base nos modelos preditivos da Universidade de Sidney (Australia), que calculan que en cada hectárea conviven entre dez e quince individuos de especies de mamíferos, invertebrados, aves e outros pequenos seres vivos. Unha ONG cifra en 250.000 os animais mortos polos incendios destes días Manifestacións nas cidades A sociedade galega está convocada esta quinta feira nas sete cidades galegas —ás 20 horas; 20.30h en Ourense— a participar das manifestacións organizadas polo Comité en Defensa do Monte Galego, que cuestiona o "desleixo" e "incompetencia" da Xunta, "que abandonou as súas obrigas ao non ter os medios materiais, técnicos e humanos precisos por non ter realizado os traballos de prevención". As críticas ao Executivo de Rueda chegan tamén desde o Colexio de Xornalistas da Galiza, que denuncia que a comunicación que está a realizar da vaga de lumes a Consellaría do Medio Rural "afástase do mínimo que sería desexábel á hora de abordar un asunto tan relevante para a sociedade" e "dificulta o traballo xornalístico".


Summary: Anunciou nunha recente comparecencia parlamentar que a Comunidade de Países de Língua Portuguesa (CPLP) transmitiulle que Galiza era "candidata firme" a facer parte da organización lusófona. Unha noticia que pasou sen apenas repercusión mediática, embora a súa importancia. Falamos co secretario xeral de Política Lingüística sobre o que para Galiza suporía estar nunha institución que, di, é moito máis que lingua.

-Recentemente anunciou, nunha comparecencia no Parlamento, que desde a CPLP (Comunidade de Países de Língua Portuguesa) transmitiuse á Xunta que Galiza era "candidata firme" a facer parte desta organización da lusofonía. -A CPLP é o máximo órgano de concentración dos países lusófonos, aínda que non só, pois tamén se incorporaron países que teñen o portugués como segunda lingua. Mais a CPLP é moito máis que un organismo de natureza lingüística,se ben a lingua é o nexo de unión, común a todos eles. Hai países moi diversos, con naturezas sociais distintas, economías diferentes... É unha organización onde fundamentalmente, no seu día a día, o que se debate e trata son asuntos de carácter nomeadamente económico. Cando me convidaron ás primeiras xuntanzas comprobei que alí do que se falaba era de petróleo, de gas, de exportacións... Preguntábame "e eu, que fago aquí?" (ri). Eu fora alí a falar do galego e de Galiza e atopo con executivos e altos cargos falando de economía, de comercio... Tamén se fala de lingua e de cultura, claro, mais a CPLP é algo máis amplo que iso. "A CPLP é moito máis que unha organización centrada na lingua e cultura. Alí fálase de economía, de comercio... " Esta circunstancia, que a CPLP fose moito máis que unha organización de lingua, lonxe de facernos refractarios, ao contrario, espertou máis o noso interese. E así o transmitín ao presidente da Xunta o mesmo día que voltei da reunión da CPLP, informando das potencialidades que se abrían de estar aí. O presidente entendeuno e el e máis o conselleiro deron orde de acelerar todos os mecanismos para incorporarnos á CPLP. O criterio da CPLP establece que con que un só dos seus integrantes vete a entrada dun novo membro, este non poida entrar, pois requírese que haxa unanimidade para aceptalo. E, claro, Galiza non é un estado, é unha comunidade autónoma que pertence a un estado que é castelán-falante. E iso hai que explicalo moi ben. Reivindicamos, por dicilo dalgún xeito, os nosos dereitos históricos, explicando que somos o lugar onde naceu o portugués. Unha afirmación, por certo, que foi asumida. Expuxemos que Galiza é un bon lugar para ser ese camiño intermedio entre o mundo lusófono e o hispano, para ser unha rampa de intercomunicación entre ambos os dous, que non están tan unidos como se pode pensar. Explicamos tamén que nós considerámonos parte da lusofonía, o que lles agradou. "Ven Galiza como unha oportunidade, unha nova porta a Europa" Víronnos como unha oportunidade, unha porta en Europa. Porque se ben a lusofonía é moi ampla, o único socio europeo é Portugal e con nós chega a oportunidade de que se abra outra xanela para a lusofonía en Europa e a Unión Europea. Podemos desenvolver, dentro das nosas capacidades, un papel distinto dentro da CPLP. -En que punto de todo este proceso nos atopamos agora? -Animáronnos a que presentaramos solicitude e tivemos que procurar un 'socio' presentador. Ese papel, por proximidade e outros factores, entendemos que o debía facer Portugal. Puxémonos en contacto con Lisboa. E aí comezamos outra fase: Galiza é unha autonomía e non pode negociar directamente coa diplomacia portuguesa. Tivemos que facelo todo por medio do Estado español e da Embaixada de Portugal en Madrid -Non houbo pexas por parte do Estado español? -Non, ao contrario. Estas cousas levan moito traballo previo, conversas, contactos... mais non houbo pexas ou problemas. O que axudou moito a este proceso foi aprobar a Lei Paz Andrade e asinar o Memorando de entendemento coa República de Portugal, nomeadamente co Instituto Camões para preparar os profesores de portugués. Todos estes antecedentes fixeron que Portugal se mostrase moi disposto a axudarnos. Transmitiunos que para eles sería unha gran honra propoñer Galiza como membro da CPLP e temos noticia de que o Comité de Concentração, que é como unha comisión permanente, tomou en consideración a candidatura de Galiza e informou favorabelmente, iso é un gran paso. "A CPLP pode servir para promovernos fóra mais tamén serve para demostrarnos dentro, aquí, en Galiza, que o galego é lingua internacional, que é útil" .Que parte do proceso fica por percorrer agora? .É o plenario quen ten que admitirnos como novo membro, membro observador e consultivo, non somos un estado. Dentro dos seus estatutos o único que non podemos é votar, mais estariamos en todos os órganos de representación da CPLP. E iso é un logro histórico, abre unha multitude de oportunidades. Ademais, ten outro aspecto moi importante, axudar á toma de conciencia en Galiza de que temos unha gran vantaxe por ter o galego. Sacar ao galego ese 'sanbenito' aínda existente de que alén do Padornelo non serve para nada; podemos dicir: mire, non, o galego serve para se comunicar con 250 millóns de persoas, o galego é o contacto coa lingua máis falada do hemisferio sur, o galego dá entrada en países con grandes potencialidades. E iso non cho dá nin o alemán, nin o italiano, dácho o galego. E somos os únicos no Estado que temos esta vantaxe. A CPLP, pois, pode servir para promovernos fóra, mais tamén serve para demostrarnos dentro, aquí, en Galiza, que o galego é lingua internacional, que é útil. -En marzo de 2014 o Parlamento de Galiza aprobou por unanimidade a Lei Valentín Paz Andrade, que tivo a súa orixe nunha ILP apoiada por máis de 17.000 sinaturas. Dous anos despois, que balanzo fai? -A Lei foi un instrumento fundamental, entre outras cousas, para poñer en marcha todo isto do que estamos falando a respecto da CPLP. A lei, embora ser breve, afecta a moitos ámbitos e ten vocación de aproveitar e estreitar os vínculos coa lusofonía. Avanzouse nestes dous anos, mais é pouco tempo para avaliar unha lei. Un dos avanzos foi o incremento de alumnos de portugués nos centros educativos: pasamos nun só curso de 800 a 1.800. Estamos organizando departamentos de portugués nos centros, estamos coa validación dos profesores que poidan impartir portugués nos centros. Este ano xa metemos no programa Piale a formación de profesorado galego en Lisboa, no Instituto Camões. "Todo este camiño debía estar andado hai moitos anos. Se non se andou foi, en parte, polo conflito normativo" Houbo máis avances, que teñen que ir intensificándose, como é no eido comunicativo. Fixéronse programas conxuntos da TVG coa televisión portuguesa e agora vaise co-producir a primeira serie entre a CRTVG e a RTP, 'Hotel Vidago'. E están avanzadas as negociacións para a venda desta serie á televisión polaca, italiana... ou sexa, xa se comeza a traballar xuntos como empresa, o que é moi importante, actuar conxuntamente cara fóra, que Europa vexa que galegos tamén somos esa rampa para Portugal. E tamén hai aspectos no económico, un exemplo é a participación de Galiza con stand e identidade propia en feiras internacionais da lusofonía, como a da pesca de Cabo Verde. Todo isto enmarcámolo dentro das posibilidades que nos dá a lusofonía, que son moitisimas máis das que nós mesmos poidamos pensar e imaxinar, moitas máis das que agora mesmo podemos atender. Todo este camiño debía estar andado hai moitos anos, e se non se andou foi, en parte, polo conflito normativo. -Polo conflito? -Se queremos seguir transitando por esta vía debemos esquecernos un pouco do "problema filolóxico" en todo isto. Deixar á marxe o tema normativo, e dígoo polos dunha banda e polos da outra, polo 'reintegracionismo' e o 'isolacionismo', e centrarnos en que os vínculos e proveito coa lusofonía é moito máis grande que unha cuestión normativa. Por iso incido no ámbito da economía. -Na CPLP estas cuestións, estas diferenzas, debátense, percébense? Por poñer un exemplo, eu alí nas xuntanzas poñía as diapositivas en galego e todos as entendían perfectamente. Entre eles mesmo teñen as súas diferenzas, por exemplo entre Portugal e Brasil houbo acordo, transacordo e requeteacordo... e o acordo non está aínda. E non pasa nada! Enténdense, colaboran. Para seguir avanzando, e así o traslado a todos, desde RAG a AGAL, se destapamos outra vez o pote do problema normativo, todo isto corre perigo de ralentizarse, de frearse. Se comezamos a discutir outra vez se Galiza ou Galicia, volvemos a tempos pasados... A xente da rúa o que ve son as oportunidades económicas, de traballo. Hai galegos que traballan en Holanda porque saben intercomunicar co mundo lusófono, algo que non pode facer un alemán ou un holandés. "Se comezamos a discutir outra vez se Galiza ou Galicia, se destapamos outra vez o pote do problema normativo, todo isto corre perigo de ralentizarse, de frearse" Creo tamén que este proceso é imparábel, independentemente de quen vaia gobernar, o camiño fica aberto para calquera que veña: é unha oportunidade moi grande a que temos, moi grande. -Para finalizar, e ao fío do que falabamos antes sobre a norma, nun recente manifesto se reclamaba a "fin do Apartheid" para o reintegracionismo dentro da cultura galega, avogando pola igualdade de oportunidades para a escrita reintegracionista na publicación de libros, nos premios literarios. Veo factíbel? -A cuestión normativa é algo que é responsabilidade da Real Academia Galega. Hai xente que pensa que a norma é fixada polo goberno e non, é a academia. Eu penso que unha lingua non debe ter varias normas, debe ter unha, consensuada e ese consenso debe vir de moitos sectores, fundamentalmente RAG, os escritores, filólogos, linguistas, historiadores... e tamén opinando os que teñen responsabilidades públicas no goberno galego. Pero ao mellor tamén teñen que empezar a opinar sectores que non se teñen en conta nestas cuestións, como o empresariado. Eu tamén son dos que digo que unha norma non é máis que unha norma. A difusión, o uso, a pervivencia e o futuro da lingua non vai estar supeditada a unha norma. Ao igual que creo que o galego ten futuro coa norma da RAG tamén creo que non por, por dicilo así, abrazar a norma portuguesa imos converter o galego nunha lingua moito máis falada. Creo, iso si, que entre todos deberiamos chegar a un acordo, que tampouco é tan difícil. Se imos todos xuntos podemos facer cousas importantes, se cada quen tira polo seu imos acabar rompendo o xoguete. Non está ben que uns esteamos cunha norma e outros con outra, non está ben nin para o galego nin para calquera outra lingua do mundo. Outra cousa é que poida haber outras formas de entender o que é a norma. E non creo que a maioría da poboación entenda que uns escriban dun xeito e outros, doutro. Pero o que dixen antes, creo que se debe chegar a un consenso e un acordo para avanzar.


Summary: O deputado do BNG Néstor Rego explica as vantaxes de compartir grupo parlamentario no Congreso con outras tres formacións: JxCat, Más País e Compromís. Sinala que o BNG gozará de máis tempo de intervención e maiores posibilidades de presentar iniciativas ou proposicións e mesmo de participar en comisión. Máis non descarta que poidan volver integrarse no Mixto se ese grupo ofrecera a oportunidade de desenvolver a mesma acción parlamentaria.

"Non hai lugar a interpretacións políticas, é un acordo puramente técnico", sinala Néstor Rego desde o Congreso en conversa telefónica con Sermos Galiza. "Non hai dúbida de que politicamente temos poucas afinidades con partidos como Junts ou Más País, pero si tiñamos a oportunidade de mellorar a nosa capacidade operativa e visibilizar Galiza, que é o obxectivo do BNG no Congreso". Néstor Rego avanza que a Mesa do Congreso debe estudar mañá, sexta feira, a validez dos distintos grupos que se formaron. Di que o Grupo Múltiple cumpre os requisitos esixidos e espera que non haxa impedimento ningún. O deputado nacionalista explica que, dentro desde grupo, o BNG gozará de "máis minutos de intervención nos plenos, porque non é o mesmo repartir entre 11 [as forzas que constituían inicialmente o Grupo Mixto] que entre 4. E ademais disporemos de máis oportunidades para presentar iniciativas, proposicións, interpelacións ou preguntas orais. Tamén poderemos acceder a máis comisións, mesmo ser portavoces nalgunha delas". A respecto da posibilidade de que o Grupo Mixto se converta, despois da saída de varias formacións cara o Grupo Múltiple e cara o Grupo España Plural, nun espazo máis operativo, Rego non descarta a posibilidade de regresar. "Iso fai parte do acordo con JxCat, Más País e Compromís. O grupo que agora se constitúe pode seguir funcionando coa metade dos deputados segundo o regulamento. Así que veremos como quedan todos os grupos e decidiremos, porque pode pasar que no Mixto fiquen só un par de formacións. Formar grupo daranos máis presenza no Congreso, pero tamén nos pode interesar volver ao Mixto",


Summary: As protestas, convocadas polo colectivo de persoas xubiladas e pensionistas da CIG diante de edificios administrativos do Goberno español e da Xunta, repetiranse con carácter mensual até finais de ano.

O colectivo de persoas xubiladas e pensionistas da CIG realizou eta quinta feira concentracións na Coruña, Ferrol, Lugo, Pontevedra, Santiago e Vigo na defensa "dunhas pensións públicas dignas e garantidas e para esixir un sistema público galego de atención ás persoas". As protestas, realizadas diante de edificios administrativos do goberno español e da Xunta de Galiza, repetiranse con carácter mensual até finais de ano. Dende o colectivo advirten que a crise económica derivada da crise sanitaria está a servir de escusa a UE para exixir reformas das que o sistema público de pensións é obxectivo principal. Nas concentracións salientouse que as pensións galegas seguen sendo as segundas máis baixas do Estado e que máis da metade das persoas pensionistas na Galiza cobran menos de 706 euros. Xunto a isto, chaman a atención sobre a precariedade das pensións das mulleres galegas, que de media perciben case 300 euros menos que un galego e sobre o feito de que das persoas que teñen as pensións máis baixas, máis do 60% son mulleres.


O largo período de unipolaridade imperial de Estados Unidos, iniciado co derrubo definitivo da URSS en 1991, comezou a periclitar cando no verán de 2013 o parlamento británico votou en contra da intervención armada do seu exército en Siria. Esa decisión tomouse despois da petición de colaboración militar por Obama, cuxo obxectivo era acabar co goberno de Bashar al Assad. A sorprendente responsabilidade e sentido da paz dos británicos, á que se acolleron oportunamente os americanos, en realidade tiña a súa causa última na forte presenza da armada rusa fronte ás augas sirias, decidida a impedir tal agresión. Este episodio serviu para convencer aos americanos da necesidade de chegar a un acordo con Irán, quizais como un medio de manter o seu statu quo en Oriente Medio, ante a certeza de encontrarse co ineludible espertar do oso ruso, despois de dúas décadas de letargo nos asuntos mundiais, para maior gloria de Occidente. Sen embargo, o ocorrido nestes dous anos demostra que a constatación da nova realidade xeopolítica non leva aparellada a súa aceptación automática. Así, a renuncia americana á intervención directa en Siria foi compensada co golpe de estado fascista na Ucraína nunha xogada que acabou, por agora, coa incorporación de Crimea á Federación Rusa e a rebelión armada das rexións do leste, contrarias ao ditado das "novas autoridades" de Kiev. Despois viñeron as sancións e o intento de illamento internacional de Rusia que acabaron propiciando en 2014 o maior acordo comercial de subministro de gas natural entre o país eslavo e China por máis de 400.000 millóns de euros. A este acordo seguiron outros en materia militar e a intensificación das relacións comerciais e políticas cos demais países dos BRICS, Irán e Latinoamérica. Un dos últimos episodios, froito das frenéticas relacións internacionais impulsadas por Putin, foi a formalización dun acordo de subministro de gas ao sur de Europa a través de Turquía e o incremento de intercambios comerciais e militares con Exipto. Rusia tamén xogou decididamente para lograr o recente acordo nuclear iraniano. Neste país mantén unha notable presenza comercial, ligada especialmente á construción de centrais nucleares, incrementada con diversos acordos de cooperación militar que supoñen de facto unha alianza estratéxica co país persa nunha zona tan delicada e inestábel como é Oriente Medio. Pero o que marcou un salto cualitativo no ámbito xeopolítico foi a constitución dun centro de intelixencia militar en Bagdag entre Iraq, Siria, Irán e Rusia. Este non é un dato menor habida conta de que Iraq era, ata agora, un protectorado de Estados Unidos. Como complemento do paso anterior Putin decidiu ampliar a presenza militar do país eslavo en Siria, acometendo a construción de novas bases para a armada e o exército rusos. O obxectivo é estrangular ese conglomerado terrorista formado por Al Qaeda, Al-Nusra e o Estado Islámico, uns monstros alimentados, militar e economicamente, por Occidente e que devastaron Afganistán, Iraq, Libia e amplas zonas do norte de África e estaban a punto de rematar o seu traballo en Siria. Sen alguén ten algunha dúbida sobre a pertinencia da anterior afirmación que se pregunte por que despois das brutais intervencións occidentais neses sufridos países —seica para eliminar a talibáns e ditadores e instaurar a democracia— o que quedou foi a destrución máis devastadora de vidas e infraestruturas, con faixas extensas de territorio baixo o imperio tribal das bandas terroristas. O curioso de todo isto é que o EI, e demais grupos de similar ralea, non atacan as instalacións petrolíferas deses países, senón a indefensos civís e a quen, como Al Assad, non se somete ao ditado de Estados Unidos. E, mentres se instala a barbarie no resto do territorio, as compañías occidentais fan o seu agosto espoliando os ricos depósitos de hidrocarburos sen ser molestados por ninguén. Curiosa esta metodoloxía terrorista, teoricamente anti-occidental, que axuda eficazmente ao mantemento do statu quo dos ocupantes. O problema é que o caos dirixido pode acabar sendo incontrolábel. O éxodo migratorio provocado polas guerras de Oriente Medio e o norte de África está poñendo contra as cordas a moitos países europeos e esa situación é un perigo para a supervivencia da propia UE. Por iso, o meditado paso Putin evidencia o fracaso da política de sancións contra Moscova producindo un efecto contrario ao esperado. A situación é de tal envergadura que a posición que, dende hai cinco anos, viña mantendo a UE de que "Assad é un ditador e ten que irse" está cambiando a outra moi diferente, afirmando (de mala gana) que "o presidente sirio debe formar, en principio, parte da solución do conflito armado" e de que Rusia é indispensábel (!) para derrotar aos terroristas. Hai que reler as hemerotecas para darse conta do cambio: os que hai un ano Francia catalogaba como oposición democrática ao réxime sirio agora son alcuñados de simples terroristas adoptando gran parte da perseverante e invariable posición rusa sobre este particular. Estamos diante dunha derrota diplomática de Occidente, aínda que o recoñecemento de Rusia como potencia mundial indiscutible e a anulación das sancións tarde un pouco máis. Pero a decisión rusa non vai transitar por un camiño de rosas. Occidente non tolera a conduta independente de Putin e utilizará os media para intoxicar e manipular, denunciando supostas baixas civís nas súas accións militares. Incluso publicarán fotografías de zonas urbanas destruídas pola aviación, como ocorreu coa primeira incursión aérea de Rusia sobre o EI onde resultaron eliminados diversos albos do alto mando do EI nas montañas de Siria, lonxe de cidades e zonas habitadas. O Estado Maior ruso puxo a disposición de todos os medios fotografías e vídeos da súa acción bélica, pero iso non lles interesa aos mestres da confusión. Sexa como for, a implicación rusa en Siria, apoiando a un goberno lexítimo e ao abeiro do dereito internacional, confirma a decisión irreversíbel de Rusia de irromper no taboleiro mundial como un actor imprescindíbel na xeopolítica presente e futura. Polo seu peso como país e pola importancia estratéxica dos seus aliados nace con forza un importante contrapeso na area internacional, sumamente necesario nun mundo gobernado por forzas cada vez máis irracionais e imprevisíbeis.


Summary: As monxas do convento compostelán rachan o seu silencio para acusar sutilmente a prensa e institucións de mentir. Salientan, nun comunicado, que unha das mulleres de orixe india que abandonou o convento chegou a ter cargos de responsabilidade nel.

As Mercedarias compostelás rachan o seu silencio. Fixérono por escrito, para defenderse ante a investigación xudicial na que son acusadas de reter contra a súa vontade tres monxas de orixe india que abandonaron o convento tras a intervención da Policía. E tamén para, aínda que sutilmente, acusar a medios de comunicación e institucións públicas de mentir sobre a súa comunidade. Catro días despois de que eldiario.es sacase o caso á luz e mentres nos tribunais composteláns xa se asignou o caso a un xulgado -o mesmo que instruíu o caso Alvia-, as relixiosas emitiron un comunicado para "público coñecemento e aclaración" para rexeitar os feitos que se lles imputan. Dende hai "máis de quince anos", afirman, tratan de "facilitar a vida contemplativa a distintas novas vocacións estranxeiras", entre elas as mozas indias, proporcionándolles unha "formación" que se converteu en "tarefa entrañable". As monxas acusan sutilmente a prensa e institucións de mentir e salientan que unha das mulleres que abandonou o convento chegou a ter cargos de responsabilidade nel As que adquiriron a condición de "monxas de votos solemnes" fixérono "voluntariamente", manteñen, e "hoxe están moi integradas, levan o peso da comunidade". "Mesmo unha das que recentemente decidiu, despois dun período de discernimento, abandonar a vida monástica, foi vigaira durante seis anos". Este, explican, é o "segundo oficio en importancia na comunidade pola súa responsabilidade", e nesa etapa "mesmo" exerceu de "superiora en funcións durante un tempo". No mesmo sentido, abondan, a mesma moza "estivo encargada posteriormente do torno conventual". Nese traballo correspondíalle "atender as comunicacións co exterior" e entrar -a través do torno- en relación con todas as persoas que acoden ao mosteiro". "Todos os cargos e tarefas intracomunitarias son elixidos democraticamente", salientan. Contradición coa versión policial As investigacións apuntan a retención da documentación, ameazas e anulación da "capacidade de pensar" O relato de "oración e fraternidade", de "alegría e variedade cultural" que despregan as monxas no seu texto contrasta notablemente cos informes policiais. Os axentes chegaron a concluír que o réxime de clausura conseguiu anular "a capacidade de pensar" das mozas, que nas súas declaracións detallaron ameazas de deportación por parte da madre superiora, ademais de denunciar a retención da súa documentación ou advertencias sobre a "vergoña" que para as súas familias suporía que abandonasen a vida monástica. Nada disto, segundo as monxas, cadra coa realidade. As informacións que transcenderon, acusan, "non reflectiron correctamente os feitos acaecidos" e por iso reclaman "respecto cara á forma de vida consagrada" tanto a "as institucións" como aos medios de comunicación. A orde mercedaria "en ningún momento" recibira información ou denuncia algunha acerca de presuntos comportamentos delituosos nos seus 300 anos de existencia", din. Por iso este episodio as enche de "perplexidade, dor e consternación", sentimentos que aliviaron as "palabras de alento" recibidas desde o Arcebispado, que tamén nega os feitos.


Summary: No segundo trimestre deste ano presentáronse 1.780 denuncias. Nese período solicitáronse 477 ordes e medidas de protección e seguridade das vítimas.

A violencia machista en Galiza continúa a ofrecer datos para estarrecer. No segundo semestre deste ano, e segundo informa o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) os xulgados do noso país recibiron 1.780 denuncias por violencia machista, case 20 por día. Un incremento de 28,1% a respecto do mesmo período do ano pasado, 2016, cando foran 1.389 o número de denuncias. Os datos estatísticos publicados esta segunda feira polo Observatorio contra a Violencia Doméstica e de Xénero, en Galiza a taxa de violencia de xénero (mulleres vítimas por cada 10 000 mulleres) é de 11,71 persoas fronte a 17,04 que é no conxunto do Estado español. Durante o segundo trimestre do ano solicitáronse 477 ordes de protección e medidas de protección e seguridade das vítimas, fronte ás 378 de 2016, o que supón un incremento de 26,2 %. Das 477 incoadas adoptáronse 309, o 65 por cento. Aliás, descenden no noso país os casos de vítimas que se acollen a dispensa para non declarar. Se no segundo trimestre de 2016 optaron por esta opción 92 mulleres, este ano fixérono 85, é dicir, o 5,2% das vítimas.