Summary: Tanto a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta da Galiza como o Concello de Trazo xa recibiron notificación do achado.

A asociación Gentalha do Pichel vén de facer pública a "posíbel" descuberta dun castro no concello de Trazo, á altura da parroquia de Chaián, que estaba aínda sen catalogar. A descuberta, segundo detalla a asociación nun comunicado, levouna a cabo un membro da comisión de Historia da Gentalha do Pichel ao que, "afeito a procurar modificacións humanas na paisaxe, non lle pasaron por alto as estruturas que se atopan no lugar de Tertemile", nunha zona de chaira a "270 metros de altitude na veiga do Tambre". O Carbono-14 asegura que Penas do Castelo sería un dos castros máis antigos da Galiza Segundo describe o comunicado, a construción, duns 120 metros de diámetro, está cuberta por unha carballeira. A persoa que o descubriu afirmou que "semella parcialmente arrasado nos seus bordes norte sur e leste", mentres que o parapeto do este seguiría a manter un bo estado de conservación. Segundo este membro da Gentalha, unha pista de concentración parcelaria na cara norte deste castro afectou parte do parapeto, polo que é a zona de mellor acceso ao interior do mesmo. Xosé Suárez: "Unha das funcións das murallas do castro é monumentalizar un sitio cun significado especial" Castro sen catalogar O colectivo detalla que unha vez descuberto, o integrante da comisión de Historia comprobou que non se atopaba entre os 100 castros catalogados da comarca de Santiago de Compostela, dos que 17 atópanse no concello de Trazo, "que teñen en común o seu total abandono e o ser ignorados polas administracións públicas". Miguel Vidal: "Até non hai moito tempo non se prestaba atención ao urbanismo dos castros" Neste sentido, a Gentalha do Pichel sinala que tanto a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta da Galiza como o Concello de Trazo xa recibiron notificación do achado para que procedan coa catalogación do castro, "primeiro paso para a súa protección". Asemade, considera necesarias outras actuacións para a posta en valor e difusión do resto de castros do concello e do conxunto da comarca. "E por suposto, non é só un traballo dos poderes públicos; o patrimonio interpélanos como pobo sobre a nosa historia e como coidamos comunitariamente a nosa herdanza", engade. Fidel Méndez: "A musealización ten que ter como principal misión protexer os restos orixinais dos castros" O colectivo pídelle as administracións públicas que "abandonen o monocultivo turísitico e cultural arredor do Camiño de Santiago e da catedral para estudar, protexer e difundir outros patrimonios da comarca, como o prehistórico, doutros períodos históricos ou o patrimonio industrial".


Summary: A banda galega, de actualidade pola súa candidatura para representar o Estado español en Eurovisión, fará un adianto do que será o seu próximo disco o próximo 26 de marzo.

O vindeiro 26 de marzo, comeza a Xira Midas das Tanxugueiras. Ese día presentarán na Sala Pelícano da Coruña (22 horas) o seu novo directo no que incorporan a interpretación, ao vivo, dos novos sinxelos do grupo, como Terra, Figa, Telo ou Midas. As entradas para o concerto de presentación sairán á venda este mércores 5 de xaneiro, a partir das 12 horas, na plataforma Enterticket, á que se poderá acceder desde o sitio web oficial do grupo, www.tanxugueiras.gal. Os billetes estarán á disposición do público desde 15 euros (máis gastos de xestión) e as persoas menores de 16 anos que desexen acudir ao concerto deberán facelo acompañadas da nai, pai ou titora legal. O concerto da Coruña supón a presentación ao vivo do vindeiro traballo de Sabela Maneiro, Aida Tarrío e Olaia Maneiro, un álbum que se publicará este 2022. Cifras históricas O grupo de pandeireteiras Tanxugueiras segue a reformular a música tradicional desde unha óptica contemporánea, que está a sorprender en todo o territorio estatal grazas ao seu último tema, Terra, co cal as cantareiras participarán no Benidorm Fest neste mes de xaneiro. No seu primeiro día de publicación, o 21 de decembro de 2021, Terra superou as 500.000 reproducións no conxunto de plataformas. Á semana, o tema sumaba máis dun millón de visualizacións en Youtube -ocupando os sete días os primeiros postos na lista de tendencias musicais- e máis de 500.000 en Spotify. O mesmo día, o 28 de decembro, outro dos últimos sinxelos das cantareiras, Figa, tamén acadaba o millón de visualizacións en Youtube. Da mesma maneira, moitas persoas descoñecedoras desta formación accedían a través destas plataformas dixitais aos seus contidos históricos.


Summary: Cando menos 15 menores resultaron feridos de acordo cos dados fornecidos polo goberno grego. A falta de información e as deportacións, no cerne do conflito.

O que aconteceu no interior do campo de detención para persoas refuxiadas de Moria esta terza feira (26 de abril) é difícil de saber. Estas instalacións foron transformadas nun espazo fechado e inaccesíbel para a imprensa desde a entrada en vigor do acordo asinado pola UE e Turquía o 20 de febreiro. Así as cousas, algunhas das persoas refuxiadas que se atopan detidas no interior de Moria (Lesbos) partillaron vídeos através das redes sociais após estourar unha revolta con motivo da visita do ministro de Migracións grego, Yannis Mouzalas, e do seu homólogo holandés, Klaas Dijkhof. Ambas as dúas autoridades atopábanse no módulo de menores que viaxan sen compaña a tensión pola falta de información xunto, supostamente, cunha agresión por parte da policía a un menor, axitaron o avespeiro no que se tornou este espazo. Moria camp protests today .. #refugeesGr #Lesvos #protests #freedom #moria pic.twitter.com/fGkbkmoXSh— PAVLOS AVAGIANOS (@digapavlos) 26 abril 2016 En Moria localízanse máis de 3 mil persoas que chegaron á costa grega após a entrada en vigor do acordo. O seu futuro é seren deportadas a Turquía. De facto, na terza feira foron expulsas 13 ás que, previsibelmente, se sumaron outras 12 na xornada de hoxe (27 de abril) de acordo cos dados fornecidos polo executivo heleno. 2nd video from #moria #lesbos shows wounded #refugees sent to me by refugee inside pic.twitter.com/L396IhaK3l— Will Horner (@willhorner) 26 abril 2016 Perante as protestas das persoas refuxiadas que chegaron a rachar o valado que separa o módulo de menores das persoas adultas e familias, a policía grega comezou a disparar gases lacrimóxenos. En total resultaron feridas "leves" 15 menores, segundo informou o ministro Yannis Mouzalas. Aliás, xornalitas deslocadas na contorna de Moria sinalaron que dúas ambulancias terían entrado e saído do centro de detención. A versión oficial é que houbo un "malentendido" porque as persoas detidas en Moria creron que se ía proceder á deportación dalgunhas delas após denegárenlles a solicitude de asilo. "A xente está ansiosa e frustrada por non saber o que lle vai pasar", dixo Boris Cheshirkov, voceiro de ACNUR en Lesbos en declaracións á axencia France Presse. "A xente está ansiosa e frustrada por non saber o que lle vai pasar", di o portavoz de ACNUR en Lesbos Desde o goberno grego insisten en que os estados membros da UE dean cumprimento ao acordado e comecen a reasentar persoas refuxiadas nos seus territorios. Nestes meses, desde xullo de 2015, o Estado español só acolleu 18 persoas, todas elas procedentes de Italia. Nos últimos días o executivo en funcións asegurou que 200 máis procedentes de Grecia serán reubicadas "nos primeiros días de maio" xunto con outras 100 que fan parte do canxe acordado con Turquía.


Minifundismo, este é o mellor termo que define un teórico espazo da política galega. Aquel que engloba a nacionalista e galeguistas que non militan no BNG e que son transversais na súa percepción política, coa excepción de Compromiso por Galicia, que é un partido organizado, con xa case oito anos de acción e con presenza en Europa. No resto solo vexo un grupo de xente con boas intencións ao comezo, pero sen os mecanismos políticos. Que ao final terminan por practicar unha política lobista de intento de influenza, pretendendo negociar coas forzas existentes baixo a consigna dunha teórica unidade, na que cada quen, paradoxo, ten o método infalible. Mais ninguén é capaz de ser xeneroso no plantexamento real, o que xera a unha tremenda impotencia e frustración, que se transforma á súa vez en rancor e acción contra as organizacións que no mercan o seu método. Un resumo do que leva anos pasando en Galicia.Mais están totalmente equivocados, realidade é a que é, cada vez máis forza dos partidos centralistas e a irrupción grazas ás propostas de algúns, da esquerda españolista e centralista de Podemos e IU en Galicia. O que ven a demostrar o fracaso de moitos de estes expertos en métodos. Galicia non precisa unha unidade hexemónica das forzas que defenden Galicia como Nación. Nunha única e imperfecta organización que necesariamente se transforme nun arbitro de egos, non precisamos ese tipo de unidade fracasada. Galicia precisa unha UNIDADE de ACCIÓN política, real e firme. Unha forma pragmática de ver a política que pense e actúe politicamente en beneficio de País en non e chave partidaria. Mentres os espazos rupturistas e restos de En Marea decidiron non representar a Galicia nas eleccións lexislativas, nunha mostra da súa incoherencia política, dúas forzas: Compromiso por Galicia e BNG fixeron unha aposta necesaria de Unidade de Acción, que vistos os resultados outorgaron unha representación real de Galicia en San Jerónimo. Porén non foi unha imposición, foi unha negociación un acordo pragmático e no que cada quen actuou en interese de Galicia e cada organización sígue coa súa identidade sen renunciar a nada.O camiño non é debilitarse en entelequias dun so partido, iso debilita a acción como forzas netamente galegas, eu sempre me pregunto: Euskadi e Catalunya so teñen unha forza nacional? Non. Pois está claro logo que é o máis efectivo.A situación real de risco social e económico de hoxe en Galicia fai preciso un entendemento amplo con un proxecto de País. Sen a triste e única mensaxe de botar a Feijoo, ise non é o camiño, o camiño é un proxecto de mínimos de Galicia e un acordo de unidade de acción preservando as organizacións para fortalecelas. Mais en isto o que si non ten espazo son aqueles que usan Galicia como escudo para negociar coas forzas estatais e non perder o seu estatus quo persoal. Esas persoas son aínda máis miserentas que os que queren rebaixar a Galicia a un territorio máis de España.


Summary: O Consello das Mareas acordou fixar un segundo plenario na primeira quincena de xullo, cita para a que pospuxo aprobar cuestións que non se debateron na reunión do sábado, como a carta financeira e o regulamento interno.

O Consello das Mareas reuniuse na tarde do sábado nun restaurante compostelán coa presenza de 28 dos seus 35 membros. As ausencias, segundo a formación, tiveron a ver con diferentes motivos. Na súa primeira xuntanza con Luís Villares como único portavoz de En Marea, o Consello acordou fixar un novo plenario para a primeira quincena de xullo. En futuras reunións, que terán periodicidade mensual, abordaranse cuestións como a aprobación da carta financeira, un dos asuntos que provoca máis distensións no seo de En Marea, e outros regulamentos internos. A preguntas dos medios sobre se o Consello do sábado serviu para rebaixar a tensión entre as distintas correntes do partido, Luís Villares respondeu "si", "si rotundo, sen nada que matizar". Segundo En Marea, no Consello aprobouse un "reparto de funcións" dentro dos órganos de dirección para facer "máis operativo o traballo" e, tal e como informou Villares, producíronse "abstencións" nas votacións sobre a asignación "dalgunhas áreas de traballo". O Consello das Mareas tamén aproveitou para apoiar explicitamente a moción de censura promovida por Unidos Podemos –grupo do que En Marea forma parte no Congreso- contra o goberno de Mariano Rajoy. Aliás, amosou o seu apoio ao goberno municipal de Ferrol, logo de que no último pleno un acordo entre PP e PSOE lle arrebatase competencias en materia orzamentaria ao alcalde, Jorge Suárez.


Summary: Na xornada de hoxe presentouse, no Pazo da Cultura de Pontevedra, a edición 2020 do Culturgal, que decorrerá do 27 ao 29 de novembro.

O Pazo da Cultura de Pontevedra acolleu a presentación da edición 2020 do Culturgal, que decorrerá do 27 ao 29 de novembro cunha filosofía que procura, din desde a organización, "demostrarlle ao gran público da Galiza a actividade cultural máis destacábel do presente ano e do que vén". Así o comentaron na presentación que tivo lugar no pazo e na que participaron Víctor López e Xosé Aldea, presidente e director do Culturgal; xunto a Jacobo Sutil, que dirixe a Axencia Galega de Industrias Culturais (Agadic), Carme Fouces, concelleira de Cultura de Pontevedra, e Carmela Silva, presidenta da Deputación. Para o director da Agadic, o Culturgal tiña que celebrarse "si ou si", porque, en palabras de Sutil, "é un punto de inflexión para a cultura". Pola súa banda a concelleira de Cultura quixo subliñar a teima da organización "por celebrar esta edición malia as dificultades". "É bo saber que non hai pandemia que poida co Culturgal", sentenciou Fouces. E a presidenta da Deputación de Pontevedra quixo pór o punto optimista ao pedir que "non esquezamos que a xente está triste, o Culturgal tamén debe ter como obxectivo facernos felices". Un sábado e un domingo de música, libros e cinema Na xornada dos días 28 e 29 de novembro, máis de 70 propostas culturais de música ao vivo, teatro, literatura, arte, ciencia e espectáculos para toda a familia ocuparán o Pazo da Cultura e mais o teatro pontevedrés. Retransmitirase o que acontece nos espazos Escenario, Foro e Libro a través de cadansúa canle. Vai ser o caso do Espazo Foro e do Espazo Escena (no Pazo da Cultura) e do Espazo Libro (no Teatro Principal da cidade). O obxectivo é "chegar ás casas durante a última fin de semana de novembro, como cada ano". Manuel Rivas, Ledicia Costas, Berta Dávila, Antón Patiño, Miguelanxo Prado, Alberto Vázquez, Kiko da Silva, Suso de Toro e outros autores e autoras participarán no espazo Libro, onde a xornalista Esther Estévez, presentadora do "Dígocho eu" da TVG, será a condutora do encontro. Desde a Sala de Exposicións do Pazo da Cultura, o Espazo Foro acolle performances, poesía e artes escénicas, así como encontros ao redor do galego no ensino, na xustiza ou na televisión. Incluso haberá tempo para a ópera e o breakdance. O Foro do Culturgal 2020 converterase nun espazo de representación, reflexión e encontros ao redor da creación artística e dos xeitos de traballar e incidir na cultura galega que vén, nun contexto marcado pola Covid-19. Mónica Mura, do Centro Dramático Galego (CDG), o produtor Antón Reixa, as poetas e performers Aldaolado ou a xornalista Ana Romaní, entre outras moitas, participarán nunha palestra conducida pola actriz Iria Sobrado. Na quenda do Culturgal a Escena, estará presente desde o espírito punk até o ritmo de big band pasando polo jazz e os nomes máis coñecidos do folk como Luar na Lubre ou Susana Seivane, cos seus respectivos espectáculos, sen esquecer as actividades para a cativada. A actriz Diana Sieira será a encargada das presentacións. Toda a programación será accesíbel desde cultur.gal, agás o Espazo Cinema, no que se poderá participar presencialmente, tendo en conta a redución de capacidade das sala e previa solicitude na web, habilitada desde onte mesmo.


Summary: Un total de 16 películas aspiraban ao premio da crítica do Festival de Locarno, en Suíza. Un prestixioso certame do que saíu vitorioso o cineasta galego Eloy Enciso co filme Longa Noite.

Silencios e feridas, ocultacións e certa poética do desarraigo protagonizan un filme en que a maior parte dos actores e actrices non son profesionais. Longa Noite, o último filme de Eloy Enciso, vén de lle dar un novo premio ao cinema galego: o da crítica, que outorga a Asociación da Crítica de Cinema Independente do prestixioso Festival de Locarno, en Suíza. Non é a primeira vez que Enciso asiste a Locarno. A súa anterior longa, Arraianos, estreárase na sección paralela Cineastas do presente. De Longa Noite, construída a partir de textos literarios de Ramón de Valenzuela, Max Aub, Jenaro Marinhas del Valle ou Alfonso Sastre, a organización do certame salientou a capacidade por "afondar nos pregos a memoria e da historia co fin de sacar á luz os perpetuos mecanismos da opresión e a dominación". Após Locarno, Longa Noite proxectarase no Festival de Toronto, que suma 44 edicións, e no de Nova York, que suma 57. Na Galiza, estrearase en Numax o 5 de decembro. Nado en Meira, Enciso graduouse en Ciencias Ambientais e posteriormente estudou dirección de documentario na Escola Internacional de Cine de San Antonio dos Baños, en Cuba. Logo das súas primeiras curtas, estreou a súa longa Pic-nic. Con Arraianos (2012) percorreu festivais de referencia internacional como a Viennale, Doclisboa, Montreal, BACIFI ou Sevilla.


Summary: En Común-Unidas Podemos foi das últimas candidaturas en presentar o seu programa electoral para o 28 de abril. Esta sexta feira deu a coñecer as 404 medidas que propón.

A candidatura conformada por Izquierda Unida e Podemos presentou na mañá desta sexta feira as 404 medidas que propón nun "ambicioso programa" para "gobernar o Estado desde Galiza" en que destaca a suba do salario mínimo interprofesional até 1.200 euros ao final da próxima lexislatura. Entre outras medidas, recolle a renda básica de 600 euros mensuais, ampliada a 1.200 euros segundo a situación familiar e considera "posíbel" estabelecer unha xornada laboral de 34 horas semanais. Ademais, En Común-Unidas Podemos aposta en recuperar "os 60.000 millóns que a cidadanía emprestou á banca", así como crear unha banca pública e nacionalizar a AP9. A nacionalización da autoestrada e mais a creación de xulgados específicos de violencia de xénero foron as dúas propostas relativas a Galiza que deron a coñecer na rolda de prensa, en que destacaron as medidas de carácter estatal. Durante a presentación do programa, o cabeza de lista pola Coruña, Antón Gómez-Reino, subliñou a "cor morada feminista" das propostas, entre as que se atopan a reclamación de paridade nas institucións financiadas con diñeiro público, unha lei que evite que continúen os asasinatos e unha lei de igualdade retributiva. En materia de dereitos sociais, as candidatas e candidatos salientaron como fundamental acabar coa Lei Mordaza, elaborar unha Lei de Morte Digna e outra de Memoria Democrática que poña fin ás chantaxes da familia Franco. Gómez-Reino afirmou en declaracións aos medios que se sente "orgulloso" do traballo lexislativo que desenvolveu como parlamentar e sinalou que serviu de "dique de contención" de políticas tanto do PP como do PSOE. Dixo que En Común Unidas-Podemos aspira a formar parte do Goberno central.


Summary: A veciña da Coruña, enferma de fibromialxia e que se mantén ela e tres crianzas cun subsidio mensal de 216 euros mensais, está pendente de que se execute unha orde de lanzamento datada nun primeiro momento para o 8 de outubro e que a mobilización social logrou paralizar.

Tiveron que pasar dous anos e que Elisabeth Sanlés se enfrontara cunha orde de desafiuzamento ditada en virtude dunha sentenza firme que viña resolver a denuncia por impagamento do aluguer que presentou contra ela o propietario da vivenda en que mora, no número 30 da rúa Antonio Noche, no barrio coruñés do Castrillón. Tivo que un xuíz de instrución ditar unha providencia para sinalar que a muller se atopa nunha situación "de especial vulnerabilidade ou desvalimento" ao (sobre)vivir ela e as tres crianzas de 11, 5 e 4 anos cun subsidio por desemprego de 216,71 euros mensais cos cales, para alén de se manteren catro persoas, tería que facer fronte ao aluguer (de 400 euros) e ás facturas. E tivo que lidar co Concello da Coruña, nomeadamente coa dirección xeral de Servizos Sociais. Quen a rexenta, Xosé Luís Quintela, dixo que na cidade herculina había "casos peores" que o de Elisabeth Sanlés, negou a "vulnerabilidade" recoñecida polo xuíz e denunciou perante a imprensa que a muller rexeitara o inmoble de protección oficial que lle ofreceu o Instituto galego de vivenda e solo, sen aclarar as causas. A coruñesa, enferma de fibromialxia, sinalara entre os requisitos do piso que non debía ser máis dun segundo andar mais, por un erro informático recoñecido polo IGVS, procuráronlle un cuarto andar. Desde aquela, Sanlés está á espera dunha vivenda social. O 25 de outubro fanse dous anos. "Estou todos os días pechada sen saber cando van voltar" Tivo que pasar todo iso para que a consellaría de Traballo e Benestar recoñecera a "situación de extrema vulnerabilidade social" en que se atopa a muller, pendente de que se fixe unha nova data para executar a orde de lanzamento que pesa sobre ela. Unha funcionaria xudicial e o representante do propietario --emigrado na Suíza-- intentaron o despexo o 8 de outubro. Porén, a mobilización social encabezada pola plataforma Stop-desafiuzamentos A Coruña impedíullelo. "Estou todos os días pechada sen saber cando van voltar", denunciou Sanlés perante os medios de comunicación que cubriron a rolda de imprensa que deu esta cuarta feira diante da súa vivenda, acompañada de ducias de activistas contra os despexos. Tamén recibiu a visita de Aurelia Rey, a anciá á que botaron da súa casa por demorar no pagamento dun mes de aluguer e para quen a presión social logrou unha vivenda social. A muller percibe unicamente unha parte do subsidio por desemprego porque o traballo que perdeu en agosto do ano pasado era a media xornada. Desde entón só puido pagar mes e medio máis do aluguer e leva varios anos anotada na listaxe de demandantes dunha vivenda social. A consellaría do Benestar recoñece agora unha situación de vulnerabilidade "maior do que consideraban incicialmente", informou Stop-desafiuzamentos. Riba da mesa, a "necesidade urxente" dunha nova casa, perante a imposibilidade legal de paralizar a orde de despexo.


Summary: Os principais sindicatos do rural galego sinalan a 'Nós Diario' as principais afeccións dos parques eólicos sobre os concellos. Os terreos que abrangue unha poligonal convértense en solo industrial, e as empresas poden usalos en calquera momento para os seus intereses, en detrimento do aproveitamento agrícola.

A Xunta da Galiza está a tramitar actualmente arredor de 150 novos parques eólicos, que sumarían 10.000 megawatts (MW) de potencia aos perto de 4.000 xa instalados. Aliás, o Estado valora as solicitudes doutro medio centenar de proxectos. A meirande parte deles asentaríanse en concellos rurais pouco poboados, unha cuestión para a que as empresas enerxéticas gábanse de ter a solución a través dos postos de traballo que crearían eses parques. Porén, as cifras actuais evidencian que os empregos xerados por cada instalación eólica poden contarse cos dedos dunha man. "Asistimos a unha implantación masiva de parques nas zonas rurais, xa que nas cidades non se proxectan, polo que todo o impacto negativo vai para os concellos do rural", sinala, en declaracións a Nós Diario, o coordinador xeral da Federación Rural Galega (Fruga), Manuel da Cal. O sindicalista advirte do "grave problema" que supón este inzamento: "As poligonais son inmensas e dentro delas figuran moitos predios e terras de cultivo e de pastoreo que verían afectada a súa actividade produtiva, xa que os terreos que abrangue un parque eólico [nun radio de 200 metros ás turbinas] pasan a ser considerados de especial protección de infraestruturas e prevalecen os intereses das empresas, polo que poden utilizar esas leiras en calquera momento se precisan atravesalas cun tendido eléctrico e bater co aproveitamento agrogandeiro que poidan ter". Tamén Isabel Vilalba, secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), incide nesta cuestión: "As promotoras eólicas meten nas súas poligonais as parcelas da xente e inscríbenas no Rexistro da Propiedade para o seu dereito futuro de explotación enerxética, o que supón unha hipoteca para estas persoas". "Estase a utilizar a Galiza como territorio de sacrificio para abastecer de enerxía grandes centros de consumo como Madrid, que segue virxe de parques eólicos. E cómpre ter en conta que desde hai moitos anos vimos perdendo superficie agraria útil na Galiza", engade. Pola súa banda, Xacobo Feixoo, responsábel da área de desenvolvemento rural de Unións Agrarias (UUAA), critica que os parques se estean a proxectar en comarcas maioritariamente agrarias, e lamenta a "grande oportunidade perdida" para o rural: "Os eólicos poderían xerar rendas aos propietarios dos terreos e contribuír ao desenvolvemento da zona. Co Goberno bipartito na adxudicación dos megawatts a instalar valorábase que un proxecto axudase a outras industrias asociadas, e actualmente, co sistema de poxas, perdemos ese valor engadido e a oportunidade de desenvolver un marco lexislativo axeitado, e quedamos só cos impactos negativos". Os terreos ocupados polos muíños, inválidos para a PAC A actual Política Agraria Común (PAC) expira en 2022, e as condicións que rexerán a liña de axudas nos vindeiros anos son aínda unha incógnita. Porén, o desenvolvemento eólico podería chocar cos intereses do sector primario. "O territorio que queda ocupado directamente polas infraestruturas pérdeno as explotacións e non poden declaralo para percibir a PAC", di Vilalba. A este respecto, Da Cal apunta: "É cedo para saber como afectarán os eólicos á nova PAC, mais en principio as leiras enmarcadas dentro dunha poligonal [que non sexan ocupadas polos muíños] poderán seguirse declarando". Pola súa banda, Xacobo Feixoo considera que "o que realmente afecta a PAC é que recalifiquen un terreo e perda a categoría de solo rústico ou solo rústico de especial protección agropecuaria". "Hectárea que che quitan, hectárea que perdes para percibir a PAC", engade.


Summary: A usuaria que denunciou discriminación lingüística por parte de 2 empregadas públicas da delegación da xunta en Lugo afirma que estas fixeron apoloxía do franquismo durante varios tramos da conversa con ela.

As dúas funcionarias da Delegación da Xunta de Lugo que se negaron a atender en galego a unha persoa usuaria non se limitaron a negarse a falar no idioma propio de Galiza e desprezar o galego. Tamén, e así o denuncia a persoa usuaria, durante a discusión pronunciaron varias frases enxalzando Franco e o franquismo. Así, e sempre segundo o relato desta persoa sobre o comportamento de P.R.D e M.M.V [as dúas funcionarias] unha delas fixo afirmacións como "Ojalá volviese Franco, ¡Buena falta hacía!" ou "Si volviese Franco sería mejor", para alén de exclamar: "¡Si, soy facha, facha, facha!". Tamén, segundo esta versión, a funcionaria presumiu de facer parte no franquismo da Sección Femenina. A persoa galegofalante obxecto de discriminación por parte destas dúas funcionarias anunciou que vai denunciar isto perante todos os estamentos pertinentes. Tanto por negarlle a atención en galego como pola apoloxía do franquismo feito por unha "funcionaria nun lugar público". "No me da la gana de hablar en gallego" Os feitos denunciados aconteceron o pasado 26 de febreiro. A versión dada a coñecer pola Mesa indica que unha veciña dirixiuse a unha funcionaria do Servizo de Deportes da Xunta en Lugo para procurar información sobre clubes deportivos. Como a funcionaria lle respondeu en castelán, a administrada solicitou poder ser atendida en galego. A funcionaria entón, segundo este relato respondeulle: "¡No me da la gana! Soy funcionaria y puedo escoger el idioma que yo quiera". A lexislación dita, lembra A Mesa, que quen ten a posibilidade de escolla é a persoa usuaria do servizo e o funcionariado ten a obriga de atender no idioma oficial que se solicite. Ante a contestación da funcionaria, a usuaria díxolle "que estaba en Galiza e que desexaba ser atendida en galego" solicitando poder falar con outra persoa. Sempre segundo o relato, cando a usuaria se dirixiu a outra empregada pública para ver se podía ser atendida en galego, estoutra funcionaria contestoulle que "yo solo hablo castellano, no me da la gana de hablar en gallego". A usuaria lamentou que fose así pois non quería que o galego se perdese e a resposta da empregada pública foi: "Pues si se pierde mejor! Ni gallego ni catalán, con sólo castellano mucho mejor!" A Mesa lembra que esa actitude das traballadoras públicas vulnera varias normas e leis, desde o estatuto de autonomía a lexislación estatal e internacional.


Summary: Detido un home de 52 anos como principal sospeitoso. Suspenddida a campaña do referendo sobre a permanencia de Reino Unido na UE.

A deputada laborista Jo Cox faleceu sta tarde após ser tiroteada e apuñalada na rúa perto de Leeds, ao norte de Inglaterra a última hora da mañá. O ataque tivo lugar ao rematar Cox de intervir nun acto a favor de que Reino Unido permanecese na Unión Europa. Testemuñas citadas por Sky TV explicaron que un home, co rostro semioculto por unha gorra branca, sacou un arma e comezou disparar. Esta persoa, de 52 anos, está detida como sospeitoso do ataque. A parlamentar foi eleita por primeira vez nas eleccións de 2015 e é co-presidenta do grupo parlamentar de Amigos de Siria. A BBC informou que a deputada laborista foi apuñalada ademais de tiroteada e que nese incidente tamén resultou ferida outra persoa, mais de carácter leve. Testemuñas afirman que o detido berrou 'Britain First' (Bretaña primeiro) ao iniciar o ataque O primeiro ministro David Cameron, de campaña en Xibraltar, manifestou a través das redes sociais a súa consternación, algo que fixeron tamén outras personalidades da política británica. Tanto os comités de campaña dos partidarios como dos opostos a seguir na UE decidiron suspender a campaña durante esta quinta feira.


Summary: Naceu no barrio compostelán de Sar e criouse entre libros prohibidos. Con 20 anos levárona traballar para a Arxentina. Porén, a primeira vez que viu cartos foi cando llos deron na rúa, un esmoleiro que sentiu mágoa dela. Dise nacionalista, independentista e feminista. Por se non quedase claro, dise tamén rebelde. O 23 de novembro, hai un mes, esta muller que volveu da emigración cunha presa de Terra nos petos estivo de aniversario. Fixo 81 anos

P: Cando sentiu maior alivio: o día que apostatou ou o día que morreu Fraga?R: [ri a gargalladas] É moi difícil dicilo! O día da apostasía saín máis lixeira, máis eu. Á Igrexa non a perdoo. Actuou sempre de maneira terrorista con nós, co pobo e, sobre todo, coas mulleres. Será ridículo dicilo, mais ao apostatar sentinme máis viva. E a Fraga gardáballas porque se portou moi mal cos emigrantes. Cando morreu sentín... algo moi parecido! [ri] P: Sempre di que da emigración se sabe moi pouco. Que falta por dicir?R: Que é unha experiencia terríbel, moito peor para nós, as mulleres. Eles tamén sufriron, mais podían saír e ir onde quixesen, con liberdade. Nós de moitas cousas non podiamos nin falar. De sexo? Nin o pensar! Entre as propias mulleres, mesmo entre a nosa xente, a min tomáronme por unha buscona porque falaba moito. Todo porque houbo momentos en que me sentín soíña, moi soíña, e esforzábame para falar con outra xente. Os homes ían onde lles prestaba. As mulleres, se íamos soas, xa dicían que andabamos á procura parella. P: Fixo as Américas?R: Houbo quen as fixo! Alí, ou te convertías en explotadora ou en explotada. Foi moi duro. Quen máis e quen menos suspiraba pola Terra até diante dunha empanada. Eu téñome fartado de chorar ouvindo soar unha gaita. Parecía que a Galiza me chamaba. A miña desesperación era morrer alí. P: A Luz que marchou era nacionalista?R: Noon! Era unha Luz orgullosa de ser galega. Mais a propaganda franquista, 'No sea bruto, hable castellano'; aquela neniña a quen as monxas lle pegaban nos dedos; cando lle dicían á miña avoa 'que bien hablan tus nietas' porque falabamos un castrapo... até cando estaba xa no barco e me dicían que non se me notaba que era galega, eu inchábame! Nunca me avergoñei da Galiza. Ao contrario. Mais non quería que se me notase no falar porque callara en min que o galego era non saber falar, non ser ninguén. Só servía para o folclore. E iso marcounos moito, moito moito. P: Alén mar atopou co señor Ares, bibliotecario do Centro galego de Bos Aires. Cal foi o primeiro libro que leu en galego?R: A obra de Rosalía. Tragueima enteira! Despois, o primeiro libro que me emprestaron foi o Sempre en Galiza. Traballaba nunha casa e botei unha semana durmindo moi pouquiñas horas, algúns días nada. Aquel libro era... [suspira] Aí si: tomei a miña identidade. Souben, por fin, que son. P: E que é?R: Ante todo, galega! Houbo outra casa en que lle pedín á patroa se podía coller algún libro dos cales ela tiña. Acórdome que foi lendo sobre as atrocidades da colonización de América cando empecei a dicir 'non, eu non son española'. Quixen saber máis. Buscaba libros. Mais cando ía ás librarías non podía citar editoriais, nin autores, e ao lles preguntar por exemplo por un que explicase como se formara a Terra, traíanme unha Biblia. Cando coñecín o señor Ares, renacín. P: E Rosalía? Que ten para a atraer tanto? Viuse reflectida na súa obra?R: Rosalía... [suspira] Rosalía para min é todo. É Galiza, é a muller que se revolveu. Ler na emigración Castellanos de Castilla... foi algo extraordinario. Quixéronlle colgar o sambenito da santiña e non era ningunha santiña! [incomódase] Sentiu o amor, sufriu o amor e soubo meterse no pelexo dos emigrantes. Sabes que? Síntome rosaliana. Hai un poeta a quen quero moito, que foi o primeiro que mo dixo: 'Luz, ti es rosaliana'. Foi Anxo Angueira. Soubo entenderme moi ben. P: Por que non se sente poeta?R: Non sei se son ou non son. Iso o ten que decir quen me lea. Escribir para min é un desafogo, unha terapia. P: Que é unha poeta? Que ten que ter un texto para que o considere poesía?R: Que saiba mirar o pobo. Que a nosa xente, empezando por min, poida entender a mensaxe. Quen se eleva na súa vaidade perde todo o interese. A poesía fala na linguaxe do pobo, mira para abaixo. P: Entón non cómpre que rime.R: Non ten en absoluto por que rimar. P: Eran poesía as cartas que a súa avoa lle mandaba á Arxentina?R: [visibelmente emocionada] Eran. Para min era moito máis. Era vela, era sentila. Cando me deron a nova da súa morte, eu estaba alá. Choreina dúas veces. Primeiro cando souben que morrera. Despois, cando souben como morreu. Á miña avoa matárona as monxas do hospital porque necesitaban cadáveres. Botárase á bebida. Cada ano, a medida que vou envellecendo enténdoa mellor. Matárona como quen mata un can rabioso [fai unha pausa]. Quero que entendas o noxo que sinto pola Igrexa. Cando apostatei vacineime contra todas as relixións. P: Cal é a lembranza máis bonita que garda?R: A miña infancia [vólvelle o sorriso á cara]. A pesar da fame, do frío, da miseria. Miña nai e miña avoa eran amigas. Traballaban como escraviñas. A súa ilusión era que soubesemos ler e escribir. Poñíanme o xornal La Noche e o tiña que ler íntegro! Até os decesos! [ri] Foron todo para min. Ensináronmo todo. Fixéronme feminista aínda sen saber que era o feminismo. Cada vez que berro tamén berran elas, e todas as mulleres. Miña avoa foi moi avanzada. Cando fun para a Arxentina explicoume a sífilis! Se o soubesen tomaríana por unha pervertida. E non! Só era unha muller educando outra muller. P: Estivo presa.R: Estiven, no ano 80. P: Por que?R: Por xuntar sinaturas para pedir a dimisión do gobernador. Non nos deixaba facer a manifestación do día da patria polas rúas da zona vella. O meu non foi nada. Botei só dúas noites. O primeiro que fixen ao saír foi darme unha ducha para me purgar. Non só das pulgas, senón da miseria de me ver alí. Coas mulleres asáñanse aínda máis que cos homes. Penso sempre na nosa presa —a independentista María Osorio— Como a entendo... Roíame a dor por dentro. Nunca llelo deixei ver. A dor tamén é unha arma. P: É feliz?R: Non podo ser feliz namentres haxa inxustizas. Porén, sen o saber, atopei o buscaba. Non sei canto me queda antes de liscar. O café non volo deixo feito. Agora, para unha queimada aínda queda! [ri] P: Que era o que buscaba?R: Sentirme útil.


Summary: Unha asemblea decidirá esta sexta feira se repetir o proceso -no que tomaron parte 1.500 persoas- ou ben se procurar outras fórmulas para configurar a candidatura. Acusacións mutuas de 'carretaxe'.

Anuladas as primarias de Ourense en Común, un proceso do que saiu elexido Xosé Mosquera (Compromiso por Galicia) como candidato e que desde o principio xerou o malestar en certos sectores desta plataforma cidadá. Un malestar nalgunhas partes da maré que se plasmou nun informe do comité de Ourense en Común para ser debatido en asemblea, o que aconteceu na tarde desta cuarta feira. E a asemblea decidiu anular as primarias, nunha decisión que non fixo senón aumentar a polémica. Houbo 65 votos a prol de anular as primarias e 10 votos en contra e 6 abstencións. Unhas 80 persoas en total. No proceso de primarias tomou parte, segundo afirmaran daquela desde a propia formación, máis de 1.500 persoas. Esta sexta feira volverá a reunirse a asemblea para decidir se convoca primarias ou se opta por configurar a candidatura para as municipais a través doutras fórmulas 'menos participativas". A asemblea foi tensa, segundo fontes que tomaron parte na mesma, e con acusacións cruzadas de 'carretaxe' de votantes. As partidarias de validar as primarias cualificaron de "estrana interpretación da democracia" a proposta de anulalas. Insistiron en que Mosquera foi elexido nun proceso acorde co estipulado e que é candidato porque así o decidiu a xente que votou. Os detractores insistiron na 'carretaxe' -algo que os partidarios de Mosquera tamén acusaron outras formacións- e que non era exemplo doutras formas de facer política. O exemplo de que un alcalde do PP recoñecese publicamente que votou nas primarias encendeu máis aínda o debate. Tamén se incide desde algún sector en que nas primarias votaron persoas que non eran de Ourense, mais iso non estaba prohibido nos códigos da formación. De feito, noutras marés, como a de Compostela, tamén podía votar nas primarias xente non censada nese concello e iso non xerou polémica ningunha, sinalan.


Summary: A Mesa denunciará a Xunta e o Goberno central ante a UNESCO e proporalles ás candidaturas municipais que asinen un compromiso de aplicación do plan xeral de normalización.

A Mesa pola Normalización Lingüística e Prolingua valoraron este xoves os datos sobre uso do idioma publicados polo IGE a pasada semana. As dúas entidades responsabilizan o PP e a Xunta do descenso no número de falantes, sobre todo entre a mocidade. Maceira reclamou o cesamento do conselleiro de Educación e Cultura, Jesús Vázquez, "á vista das nefastas consecuencias das súas políticas" Para Marcos Maceira, presidente da Mesa, "os datos do IGE confirman a meta á que nos levan as políticas do PP é a substitución do galego polo español. É hora de mudar radicalmente a política lingüística da Xunta e actuar decididamente para que o galego non esmoreza". Maceira reclamou o cesamento do conselleiro de Educación e Cultura, Jesús Vázquez, "á vista das nefastas consecuencias das súas políticas", así como "esquecer para sempre a politicaría irresponsábel e que comece dunha vez accións de política verdadeira orientadas a eliminar todas as barreiras que impiden facer vida normal en todos os ámbitos da nosa lingua, e a promovela tal e como é a súa obriga". "Contamos co plan xeral de normalización lingüística, unha planificación de mínimos, mais aprobada por unanimidade parlamentar. Non hai escusas. Aplíquea xa!", destacou Maceira, que engadiu que "se realmente o Presidente Feijoo buscase o equilibrio lingüístico bastaría con engadir as palabras e galego ás 500 disposicións legais que obrigan ao uso do castelán". "Contamos co plan xeral de normalización lingüística, unha planificación de mínimos, mais aprobada por unanimidade parlamentar. Non hai escusas. Aplíquea xa!", destacou Maceira A Mesa anunciou que lles proporá a todos os partidos e candidaturas que se presenten ás eleccións municipais que asinen un compromiso de aplicación da legalidade que ampara a promoción do galego e das medidas do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega referidas ao ámbito municipal. Entre outras, a proposta inclúe que todos os cargos públicos, departamentos e organismos dependentes teñan a lingua galega como lingua xeral de referencia oral e escrita; que a administración parta da oferta positiva do galego na atención oral e escrita á cidadanía, tanto presencial como telefónica ou telemática; que as empresas subcontratadas polo concello garantan o respecto á oficialidade do galego e aos dereitos lingüísticos das veciñas e veciños, ou impulsar a creación dun Servizo de Normalización Lingüística naqueles concellos onde aínda non exista. Ademais, a Mesa anuncia que nas vindeiras semanas denunciará ante a UNESCO e a ONU "a vulneración de dereitos lingüísticos por parte da Xunta e do Goberno español", sinalando "o incumprimento escandaloso de acordos e tratados internacionais como a Carta Europea das Linguas e a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos". "O mundo debe coñecer a situación que padecemos as persoas que lexitimamente queremos vivir en galego no noso propio país, para que tamén os gobernos español e galego tomen nota e rectifiquen a súa política de supremacismo lingüísitico, unha forma máis de racismo" engadiu a vicepresidenta da Mesa, Mónica Pazos. Os efectos do Decreto de Plurilingüismo Para Prolingua, este devalo da lingua "non é un fenómeno natural", senón "un fenómeno social que obedece a unhas causas moi claras, centradas na intervención activa dos gobernos presididos por Núñez Feijoo" Prolingua sinalou que "para o futuro da lingua propia de Galicia é realmente dramático que actualmente só a cuarta parte dos rapaces e rapazas menores de 15 anos fale habitualmente galego e máis galego que castelán", engadindo que este devalo da lingua "non é un fenómeno natural", senón "un fenómeno social que obedece a unhas causas moi claras, centradas na intervención activa dos gobernos presididos por Núñez Feijoo". Prolingua acusa o Goberno galego de "deseñar as medidas axeitadas para que, a medio prazo e coa estratexia da gradualidade, a lingua galega desaparecese da vida social". A entidade sinala sobre todo os efectos do Decreto de Plurilingüismo, "que trouxo o varrido do galego na Educación Infantil, sobre todo en ámbitos urbanos, a prohibición de empregar a lingua nas materias científicas ou a forte redución da súa presenza nas aulas" A entidade sinala sobre todo os efectos do Decreto de Plurilingüismo, un decreto "que trouxo o varrido do galego na Educación Infantil, sobre todo en ámbitos urbanos, a prohibición de empregar a lingua nas materias científicas, a forte redución da súa presenza nas aulas e na vida dos centros, a ausencia consentida en ben centros de ensino concertado e privado, a revitalización dos prexuízos contra a lingua ou a eliminación da obriga de coñecemento do galego por parte do funcionariado". "A aplicación deste decreto é a causa principal que explica os datos facilitados polo IGE, particularmente a baixa porcentaxe do galego como lingua habitual nos rapaces e rapazas de 5 a 14 anos", engade. "Se non queremos que haxa cidadáns de primeira e de segunda, teñen que crearse as condicións para que se poida vivir en galego coa mesma normalidade que o pode facer unha persoa castelá falante", denuncia Prolingua. A entidade conclúe demandándolles á Real Academia e ao Consello da Cultura "unha valoración pública do informe, porque os datos son dramáticos para o futuro do galego". Denuncia da Mesa ante a UNESCO (.pdf) Compromiso de aplicación do plan xeral (.pdf)


Summary: Os lumes atinxiron máis de 300 hectáreas favorecidos polas altas temperaturas, o vento e a seca.

Galiza arde. Mais desta volta tamén o fai en outono e inverso. E é que a piques de rematar o ano, segundo os dados oficiais fornecidos polo servizo de información da Xunta de Galiza (@incendios085) en decembro foron atinxidas máis de 300 hectáreas nun total de 7 lumes forestais rexistrados entre o 3 de decembro e o día 28. As altas temperaturas, que deixaron máximas de 23,8 graos en Ribadeo o 20 de decembro, a seca --segundo Meteogalicia o outono rematou cun 21% menos de precipitacións que a media rexistrada desde 1961, e fortes refachos de vento, xeraron o clima idóneo para que o mes de decembro fose considerado de risco incendiario. A inusual climatoloxía está a provocar a floración dalgunhas especies, propia dos meses de primavera Así, a recta final do outono comezou cun lume na parroquia de Chaguazoso (Vilariño de Conso) que atinxiu 40 hectáreas. Poucos días despois en Chandrexa de Queixa arderon por volta de 20 ha. e en Xove outras 33 ha. En Ribeiras do Sor en Mañón (A Coruña) foron arredor de 20 ha mentres que en Carballeda de Valdeorras se producía o maior lume de todos os rexistrados que fixo arder máis de 150 hectáreas. Aliás, A Merca (Ourense) e Triacastela (Lugo) sumaron cadansúas 23 e 33 hectáreas máis. Os efectos dunha climatoloxía atípica, situada no cerne da propagación de incendios que poderían ser provocados, tamén está a se reflectir na flora. Algunhas especies, como a silveira, está a florecer embora ser o propio nos meses de primavera. Porén, neste mes os territorios de Asturies, Cantabria e Euskadi están a ser os máis prexudicados polos lumes forestais sendo que nalgúns casos rexistraron máis dun cento de focos en só unha xornada.


Summary: O número de fogares en que declaran chegar con moitas dificultades ao día 30 duplicouse desde o ano pasado. Aliás, en máis de 74 mil vivendas dependen de achegad@s e amizades para cadrar as contas.

Máis da metade dos fogares galegos declaran ter dificultade ou moita dificultade para chegaren a fin de mes. Así o remarcan as cifras incluídas no último inquérito do Instituto galego de estatística --IGE--. Aliás, tres de cada dez familias non se permitiron extra ningún neste periodo, entendendo por 'extras' unha compra maior da habitual de comida ou aforrar algo de cartos. No concreto, no 54,54% das vivendas do país teñen que botar moitas contas. Mais entre elas hai un 13% que chega afogado ao día 30. Esta porcentaxe case duplica a correspondente ao mesmo periodo do ano pasado, cando o 6,92% das familias dixeron atoparse nesta situación, e supón unha suba de dous puntos respecto ao periodo que vai de abril a xuño. O colchón da familia e das amizades Continuando cos datos, o inquérito distingue entre quen remata o mes 'con facilidade ou moita facilidade', 'con dificultade' e 'con moita dificultade'. Así, se ben é certo que a porcentaxe de fogares que din ter dificultades --41,62%--baixa dous puntos respecto ao ano anterior --43,09%--. Isto non quere dicir que a súa situación económica mellorase. Por contra, e co ollar posto nas táboas do IGE, se o número de familias que chegan con moita dificultade se duplica o máis probábel é que o panorama nese 2% de fogares fose a peor. Tal interpretación refórzase se comparamos os datos da terceira das variábeis, casas onde o mes acaba con facilidade ou moita facilidade. Declaran verse nesta situación o 45,46% das familias, unha porcentaxe cinco puntos inferior á sinalada hai doce meses nas vivendas que foron obxecto do inquérito. O 44% das persoas entrevistadas recoñeceu unha mudanza nos hábitos de consumo, optando por marcas brancas ou rabuñando entre os produtos en oferta; o 30% viuse avocado a cinguirse ao orzamento doméstico, sen gastos adicionais; e o 8,43% depende de familiares ou amizades para rematar o mes. Esta última porcentaxe subiu un punto desde o periodo xaneiro-marzo, cando eran 74 mil os fogares que declaraban recorrer a estas fontes de ingresos para cadrar as contas.


Summary: A morte de Iñaki Lejarreta volveu levar ás portadas os perigos que cada día enfrontan os ciclistas nas estradas. En 2010, 3.496 ciclistas sufriron un accidente en España e 67 perderon a vida.

A morte de Iñaki Lejarreta volveu levar as portadas os perigos que cada día enfrontan os ciclistas nas estradas. En 2010, 3.496 ciclistas sufriron un accidente en España e 67 perderon a vida. Os responsables do blog Elos e Canelas reflexionaron sobre a situación, fixeron algo de historia recente das iniciativas para aumentar a seguridade dos cicloturistas e concluiron unha suxestión moi sinxela para os condutores: ao adiantar un ciclista deixade un metro e medio por favor! Estou seguro de que por culpa dos evidentes riscos de andar en bici por estrada e pola publicidade que teñen as noticias tráxicas, moita xente que se animaría a saír en bici con amigos ou incluso a probar sorte nalgún dos clubes ou peñas ciclistas que hai en Galicia, ao final prefire quedar na casa ou dar unha voltiña por algún parque ou paseo marítimo. Entre todos temos que revertir esta situación, porque o ciclismo é un deporte moi completo: apto para calquera idade e moi pouco agresivo para o corpo. Por toda Europa abrollan iniciativas en prol da seguridade dos ciclistas. O diario británico The Times leva patrocinando a seguridade para a bici nas cidades dende hai un tempo co albo da sensibilización social sobre esta cuestión. Doutra parte, moitas asociacións están facendo marchas-mani para reivindicar a seguridade nas estradas, como por exemplo a campaña veni, vidi, bici en Italia. En España as consecuencias lamentables das carencias levou a que recentemente a Asociación Profesional de Ciclistas propuxera unha para o próximo domingo 23 de decembro (en Madrid) e comprometeuse a intensificar os contactos para acadar cambios na lexislación. Por aquí tamén se está a mover algunha cousa. Hai xa uns cantos meses o Presidente dun club coruñés, o C.C. Riazor, sufriu un duro accidente mentres adestraba á altura de Cortiñán (foi arrolado por unha furgoneta que saltara un stop). Aínda non pode andar en bici. Tras esta mala noticia a directiva decidiu aproveitar a desagradable situación para iniciar unha campaña de concienciación. Foron recibidos pola Garda Civil, a Deputación e a Xunta e xa conseguiron, de momento, que tres estradas provinciais fosen declaradas de preferencia para ciclistas. Si, sabemos que ás veces somos moi cansinos circulando pola estrada habendo beiravía (arcén), pero é que adoita ter todo tipo de impedimentos como sumidoiros, pedras e/ou cristais Ademais iniciaron un novo proxecto de concienciación, máis xenérico, que comezou coa creación da web www.enbicisenaccidentes.com, co que pretenden informar a ciclistas e condutores da mellor maneira posible de compartir as estradas de xeito seguro e respectuoso. Non é só responsabilidade duns ou doutros. Si, sabemos que ás veces somos moi cansinos circulando pola estrada habendo beiravía (arcén), pero é que adoita ter todo tipo de impedimentos como sumidoiros, pedras e/ou cristais. Obviamente preferimos ir pola beiravía pero non sempre se pode. E si, ás veces non imos en paralelo como debemos, por iso digo que debemos mellorar e concienciarnos todos. Todos. Para finalizar gustaríame destacar dúas ideas básicas que todo condutor debe saber: Para adiantar o ciclista é obrigatorio deixar un espazo mínimo de metro e medio (o ciclista pode asustarse e cambiar a súa trazada, caer, dar un bandazo…). O automóbil si que pode traspasar a liña continua para adiantar un ciclista.


Summary: Os populares ficarían con 35 deputados fronte aos 41 actuais, nunha cámara na que pasarían a estar en minoría.

Os resultados das municipais deste domingo, extrapoladas ao mapa dunhas eleccións galegas, deixarían un PP sen maioría absoluta no Parlamento de Galiza. Dos 41 parlamentares que ten na actualidade pasaría a ficar con 35. Por contra o PSOE aumentaría de 18 a 24 representantes. O BNG, que na actualidade ten sete escanos, pasaría ter tres máis, atinxindo 10. E a isto hai que engadir que habería 5/6 parlamentares en representación das marés cidades e candidaturas de confluencia. Claro está, estes son resultados da extrapolación das municipais ás autonómicas, dúas citas coas urnas con dinámicas e axentes diferentes. Así, nestas municipais non concorreu AGE como tal -formación que ten 9 escanos no Parlamento de Galiza-. E as marés e candidaturas 'municipalistas' non estiveron presentes en todos os concellos do País, senón que ficaron por baixo dun terzo dos municipios. Nunhas eleccións galegas non se daría ese 'escenario'. Sobre a mesa, a incógnita do que faría Podemos, que este domingo si compareceu coa súa marca nas autonómicas decorridas conxuntamente coas municipais. Malia todo isto, esta extrapolación permite visualizar na Cámara galega o crítico momento eleitoral que vive o Partido Popular, que obtén o peor resultado da súa historia en eleccións deste tipo na Galiza, repetindo a mesma percentaxe, o 35%, obtida nas europeas de maio pasado.


Summary: A CGTP-IN convoca para 16 de Fevereiro um dia de luta nacional para reagir às novas políticas do governo de coligação luso.

A intenção do executivo de Passos Coelho de reduzir as indemnizações por despedimento de 12 dias por ano de trabalho vem somar à promulgação do Orçamento de Estado para 2013, cujas contas reflectem "os interesses do capital", disse a central sindical. Neste sentido, além do aumento dos impostos que gravam os rendimentos do trabalho - perto de 89% do rendimento bruto sujeito a IRS, o governo liderado por Passos Coelho tem vindo a desenvolver uma vaga de privatizações nas principais empresas lusas (RTP, o grupo aéreo TAP ou a empresa Águas de Portugal) "entregando a preço de saldo para o capital estrangeiro", denunciam a CGTP. Aliás, "na senda de transformação dos direitos sociais e serviços públicos em negócios lucrativos para os privados", dizem, o governo português iniciou a reconfiguração do Estado e principalmente contra o "poder autárquica" representado no país vizinho pelas freguesias votado ao desaparecimento . Sindicatos e oposição, denunciam que "aspectos essenciais da democracia e da soberania estão fortemente ameaçados", pelo que urge mais uma resposta social, mesmo às mensagens contraditórias lançadas do governo. A mensagem "inconsequente" de Cavaco Silva Neste sentido, em sua tradicional mensagem de Ano Novo, o actual presidente da República, Aníbal Cavaco Silva, afirmou ter o desejo de levar o Tribunal Constitucional luso os Orçamentos de Estado para 2013 ao perceber que "a execução do Orçamento irá se traduzir em uma redução do rendimento dos cidadãos, quer por meio de um forte aumento de impostos quer por meio de uma diminuição das prestações sociais. tudo será afectados, mas alguns mais do que outros, o que suscita fundadas dúvidas sobre a Justiça na repartição dos sacrifícios ", disse em seu discurso. As palavras pronunciadas pelo presidente percorreram a imprensa de meio mundo deixando atónitos os grupos da oposição que acusaram o presidente de "inconsequente" por ter promulgado o Orçamento. "Começamos o ano com o não cumprimento do presidente da República do seu juramento", asseguravam fontes do PCP, referindo-se ao imperativo legal que obriga a Cavaco Silva a cumprir e fazer cumprir a Constituição. Perante a grave situação que atravessa o país e as consequências sociais das políticas concebidas em Bruxelas motivaram a convocação de uma jornada de luta nacional para o próximo 16 de Fevereiro ao fim dizem, de "acabar com este governo antes que a sua política acabe com o país ".


Summary: Convértese no accionista maioritario do estaleiro galego ao se facer co 51% do seu capital. O acordo inclúe a construción de dous floteis nas instalacións viguesas.

Os acordos entre a Xunta e o goberno mexicano dan os seus primeiros resultados. A petroleira Pemex vense de facer co control do estaleiro Barreras de Vigo. O consello de administración da petroleira estatal do país azteca acordou este pasado luns adquirir o 51% do capital da compañía galega, unha operación que se confirmará nesta mesma semana, segundo aseguran a Praza fontes do consello da firma azteca, e tal e como confirma xa algún medio o país latinoamericano. O acordo implica a construción de dous floteis nos estaleiros de Vigo "Falta asinar o acordo, pero esa é a idea de Pemex", asegura un conselleiro de Pemex, que confirma que o director xeral do consello de administración da petroleira informou o luns das intencións da compañía. O acordo contemplaría a compra de dous floteis que tamén serían construídos nos estaleiros vigueses, dentro do pacto ao que chegou o Goberno galego co Executivo azteca xa hai varios meses e que implicaría a futura construción doutras embarcacións, neste caso en colaboración con estaleiros de México. Nada se sabe de se este acordo implica excluír a Navantia da construción dos polémicos floteis. Segundo engade a prensa mexicana, Pemex queda co control de Hijos de Barreras aproveitándose da difícil situación económica do estaleiro, o que fai posible a entrada de capital externo na compañía. Niso inclúese a construción de dous hoteis flotantes por un importe de máis de 300 millóns de euros e ante a dificultade para conseguir os avais que argumentaba a empresa galega. A prensa mexicana ve a operación como un órdago de Pemex á Xunta: ou entra no capital de Barreras ou non hai floteis No marco desta operación, Pemex non debería ter problema ningún á hora de pedir un crédito bancario. "A xogada pode ter sido maestra para os intereses da petroleira estatal", asegúrase na prensa mexicana, que destaca tamén que Pemex "acode ao rescate" dunha firma "moi ben preparada tecnoloxicamente" e que, "curiosamente", celebra o vindeiro 6 de maio unha xunta extraordinaria na que a ampliación de capital é o punto clave da orde do día. Segundo as mesmas informacións, José García Costas manteríase na presidencia de Barreras. Desde México vese esta operación como un órdago lanzado desde Pemex á Xunta de Galicia: ou entra no capital de Barreras ou non hai floteis. De feito, fálase incluse dunha contraprestación, que non sería outra que o feito de que Pemex se instale no porto exterior de Punta Langosteira cunhas condicións moi favorables.


Summary: A celebración do próximo Congreso do PSUV pode dinamizar un proceso aberto de discusión de ideas e estratexias ou, polo contrario, fortalecer as elites de poder instaladas durante os derradeiros anos, principalmente no que se pode apreciar como unha especie de "troika" ou triunvirato no poder en mans de Maduro, o presidente da Asemblea Nacional e do PSUV, Diosdado Cabello, e o presidente de PDVSA e ministro de Economía, Rafael Ramírez

Entre o próximo 25 e 28 de xullo celebrarase o III Congreso do Partido Socialista Unificado de Venezuela (PSUV), dentro dunha conxuntura particularmente decisiva para o presidente Nicolás Maduro e o "chavismo post-Chávez". Alén dos problemas cotiás que socavan á sociedade venezolana (polarización política, escaseza alimentaria, elevada inflación, inseguridade cidadá e deficiencia dos servizos públicos), este Congreso ven contextualizado por una serie de críticas internas dentro do goberno, que poden abrir os canles dunha renovación das estruturas dirixentes no PSUV. A comezos de xullo, Maduro anunciou unha "severa rectificación" no establishment gobernamental, anunciando para o próximo Congreso do PSUV unha "revolución dentro da revolución" A comezos de xullo, Maduro anunciou unha "severa rectificación" no establishment gobernamental, anunciando para o próximo Congreso do PSUV unha "revolución dentro da revolución". O repentino viraxe, que retrotrae levemente á memoria procesos revisionistas presentados con anterioridade en diversas etapas históricas da Cuba socialista, presentouse tralas fortes críticas establecidas cara a xestión de Maduro por parte do ex ministro de Planificación Económica, Jorge Giordani, un mentor ideolóxico do ex presidente Hugo Chávez e o auténtico gurú do modelo económico venezolano desde 1999. Un proceso "crítico" Tras ser defenestrado do goberno polos problemas de recondución da economía venezolana, Giordani abriu unha especie de "xuízo público" á xestión de Maduro Tras ser defenestrado do goberno polos problemas de recondución da economía venezolana, Giordani abriu unha especie de "xuízo público" á xestión de Maduro, criticando a presunta "falta de liderado" da presidencia así como a corrupción imperante nas institucións e estruturas de poder estatal, baixo o predominio de elites enriquecidas dentro da "revolución", ás que acusou de causar a actual crise económica venezolana. As críticas de Giordani foron secundadas e acreditadas polo ex ministro de Educación e de Enerxía Eléctrica, Héctor Navarro, quen foi expulsado da dirección do PSUV. Posteriormente, un dos máis visibles líderes do "chavismo popular", o deputado polo PSUV e ex alcalde do capitalino Municipio Libertador, Freddy Bernal, realizou unha inédita autocrítica pública sobre a xestión económica gobernamental, asegurando que cometéronse "erros na aplicación do modelo económico" e na xerencia das "empresas expropiadas", as cales "levamos ao fracaso". Finalmente, as críticas ampliáronse desde o sector de ex militares "chavistas" que, en 1992, participaron na tentativa de golpe cívico-militar de Chávez. Destacan aquí Yoel Acosta Chirinos e Carlos Guyón, así como o ex gobernador do estado andino de Mérida, Florencio Porras, os cales amosaron publicamente as súas críticas pedindo incluso a renuncia de Maduro e do seu goberno. Incluso, Porras chegou a considerar que, no contexto actual, "estamos vivindo a antirrevolución". Estas críticas revisionistas intensifican as expectativas sobre eventuais disensións e loitas intestinas dentro do "chavismo post-Chávez", aparentemente orientada a socavar o liderado e incluso a lexitimidade de Maduro Estas críticas revisionistas intensifican as expectativas sobre eventuais disensións e loitas intestinas dentro do "chavismo post-Chávez", aparentemente orientada a socavar o liderado e incluso a lexitimidade de Maduro. Pero este proceso mixto de críticas e autocríticas xa viñan materializándose dende diversos medios dixitais afectos ao "chavismo"1, especialmente de cara á preponderancia de elites económicas e burocráticas instaladas nas estruturas gobernamentais e no PSUV, con especial atención ao que se ven denominando como a "boliburguesía". Tanto a "rectificación" no tren gobernamental de Maduro como a celebración do próximo Congreso do PSUV poden dinamizar un proceso aberto de discusión de ideas e estratexias ou, polo contrario, fortalecer as elites de poder instaladas durante os derradeiros anos, principalmente no que se pode apreciar como unha especie de "troika" ou triunvirato no poder en mans de Maduro, o presidente da Asemblea Nacional e do PSUV, Diosdado Cabello, e o presidente de PDVSA e ministro de Economía, Rafael Ramírez, sinalado desde diversos ángulos, xunto a Cabello, como os procreadores da contestada "boliburguesía". Poden dinamizar un proceso aberto de discusión de ideas e estratexias ou, polo contrario, fortalecer as elites de poder instaladas durante os derradeiros anos Con este triunvirato pode consolidarse paralelamente a posición política de relevantes figuras do "chavismo", como o ministro de Exteriores Elías Jaua e o vicepresidente e xenro de Chávez, Jorge Arreaza. A hora do "chavismo popular de base"? Resulta factible a posibilidade de emerxencia dun sector do "chavismo popular de base", fortemente militante e crítico coas elites instaladas nas altas instancias do poder No fondo do proceso de autocrítica e, particularmente, de cara ao próximo Congreso do PSUV, resulta factible a posibilidade de emerxencia dun sector do "chavismo popular de base", fortemente militante e crítico coas elites instaladas nas altas instancias do poder. A súa preeminencia dentro dos movementos sociais e populares que fortalecen a popularidade do proceso revolucionario amplíase de cara a súa materialización en estruturas de poder inéditas no contexto venezolano, como son os casos dos Consellos Comunais2. O Plan da Patria impulsado por Chávez durante a campaña presidencial de 2012 establecía como imperativo a construción do Estado Comunal para o período presidencial 2013-2019, como base fundamental para a construción do Estado socialista en Venezuela, modificando así as estruturas políticas e administrativas existentes. Maduro asumiu abertamente o proxecto comunal herdado de Chávez unha vez alcanzara a presidencia en abril de 2013, tras unha contestada elección presidencial que evidenciou unha notable erosión de votos dentro do "chavismo", que polarizaron os receos sobre o liderado de Maduro. A radicalización da loita política, particularmente tralas protestas realizadas por sectores opositores e universitarios desde febreiro pasado, se ben progresivamente foron desactivadas sen erosionar o poder de Maduro, afectaron a imaxe do seu goberno ante as acusacións, principalmente dende o exterior, sobre casos de presunta represión gobernamental e dos organismos de seguridade estatal contra os manifestantes opositores, principalmente estudantes3. Maduro asume probablemente o seu reto político máis decisivo no relativo a súa autoridade e liderado dentro do "chavismo post-Chávez" De cara a este proceso de "rectificación" gobernamental anunciado polo presidente venezolano e, principalmente, co foco no próximo Congreso do PSUV, Maduro asume probablemente o seu reto político máis decisivo no relativo a súa autoridade e liderado dentro do "chavismo post-Chávez". A emerxencia de sectores críticos e autocríticos identifica un perfil pluralista que pode eventualmente procrear liderados alternativos dentro do "chavismo popular de base", lexitimados por unha militancia que comeza a observar con receo ás elites de poder establecidas e que poden configurar unha nova dirixencia dentro do PSUV. O fortalecemento da "troika" conformada por Maduro, Diosdado e Ramírez evidencia a consolidación de elites políticas e económicas establecidas durante moito tempo dentro do PSUV Con todo, esta perspectiva de ascenso de sectores populares do "chavismo" dentro do PSUV anúnciase incerta. O fortalecemento da "troika" conformada por Maduro, Diosdado e Ramírez evidencia a consolidación de elites políticas e económicas establecidas durante moito tempo dentro do PSUV e a estrutura burocrática estatal. Paralelamente, este status quo vese fortalecido polo apoio institucional da Forza Armada Nacional Bolivariana (FANB), contextualizado para evitar situacións de inestabilidade en caso de eventual caída de Maduro e do seu goberno. Por tanto, variables moi decisivas para o futuro do "chavismo" se dirimen neste Congreso do PSUV. NOTAS Particularmente no portal Aporrea que, xunto con outros como Marea Socialista, vense configurando como espazo crítico e de disensión dentro do "chavismo", con especial incidencia nos movementos sociais e no "chavismo popular de base". Aporrea denuncia a "burocratización" e "adequización" do PSUV, neste último caso en referencia ao predominio de fórmulas de poder clientelares existentes na outrora hexemónica Acción Democrática (AD), popularmente coñecidos en Venezuela como "adecos". Para maior información, consultar este enlace. Segundo Margaud Godoy, viceministra de Participación Comunal do Ministerio do Poder Popular para as Comunas, na actualidade existen un total de 44.410 Consellos Comunais a nivel municipal e nacional en Venezuela. Consultar en: "Consejos Comunales son sinónimo de soberanía popular y revolucionaria", Abrebrecha (Venezuela), 25 de marzo de 2014. Neste sentido, consultar o informe de Amnistía Internacional, "Venezuela: los derechos humanos en riesgo de protestas", publicado en abril de 2014, no que se condena o "uso excesivo da forza" e actos de represión e de violación dos dereitos humanos", por parte dos servizos policiais e dos Servizos Bolivarianos de Intelixencia Nacional (SEBIN). Mesmo tratamento vese no informe de International Crisis Group "Venezuela: punto de quiebre", Boletín Informativo sobre América Latina, Nº 30, Bogotá/Bruselas, 21 de mayo de 2014. Consultar igualmente o informe de Human Rights Watch: "Punished for Protesting: Rights Violations in Venezuelan`s Streets, Detetion Centers and Judice System", Maio de 2014.


Summary: A Fronte Polisario advirte dunha posíbel "guerra total" con Marrocos polas tensións no paso de Guerguerat, onde se mobilizaron efectivos do Exército marroquí. Calquera "agresión", di, suporía "a fin do cesamento do fogo" de 1991. O delegado do Goberno saharauí na Galiza lamenta os "21 anos de silencio" da comunidade internacional.

"Estásenos a esgotar a paciencia", afirma en declaracións a Nós Diario Mohammed Erga, representante na Galiza do Goberno da República Árabe Saharauí Democrática (RASD). A Fronte Polisario puxo o domingo en situación de máxima alerta as súas tropas por mor da tensión que se vive no paso fronteirizo de Guerguerat e onte confirmou que responderá "con firmeza" calquera agresión por parte de Marrocos na zona. A mobilización chega despois de advertir a presenza de vehículos militares marroquís "a só tres quilómetros" das ducias de saharauís que manteñen un campamento na zona desde o 21 de outubro, bloqueando o paso de vehículos que entran ou saen de Mauritania. Tamén, sinala o Goberno saharauí, se detectou a incursión de militares camuflados. Erga lamenta os "anos de silencio" da comunidade internacional ante a "ocupación e saqueo" por parte de Marrocos. "Son 21 anos agardando por unha paz que procuramos, mais que non chega", expón, ao tempo que asegura que "somos un pobo pacífico", mais "é moito tempo, varias xeracións". "A paciencia esgótase", insiste. Neste sentido, desmente as informacións que sinalaban que a Fronte Polisario declarara o estado de guerra no Sáhara Occidental. "Hai unha mobilización, mais non hai unha declaración de estado de guerra". Porén, Mohamed Erga prefire remitirse ao comunicado oficial que o Goberno saharauí emitiu onte pola tarde tras a reunión especial convocada co obxectivo de avaliar a situación e estudar a implementación do estado de alarma máxima na República Saharauí, tanto nos campamentos de refuxiados como nos territorios liberados. Risco de "masacre" "Despois de concentrar as súas tropas militares ao longo do Muro da Vergoña, na zona lindeira á brecha ilegal de El Gueguerat, en clara violación das cláusulas do Acordo Militar Nº1; as forzas de ocupación marroquís emprenderon, desde a noite de onte [polo domingo], unha operación de traslado, a grande escala, de efectivos do Exército, da Xendarmería e doutros aparellos de seguridade á zona", sinala o comunicado. O texto asegura, citando "informacións fidedignas, de fontes presentes no lugar", que os militares marroquís se camuflaron con roupas civís, "ante a mirada da propia Minurso [Misión da ONU para o referendo no Sáhara Occidental]", co fin de ─sinala─ atacar os civís saharauís que bloquean a zona desde o 21 de outubro. Calquera incursión marroquí nesta zona liberada da RASD, coñecida como zona de separación, considerarase unha "agresión flagrante á que a parte saharauí responderá con firmeza, en lexítima defensa da súa soberanía nacional", di. "Suporá, así mesmo, a fin do cesamento do fogo e abrirá a porta ao estalido dunha nova guerra total na rexión", engade. Ademais, defende o dereito de manifestarse polos "dereitos inalienábeis do seu pobo á autodeterminación e á independencia", e fai responsábeis a ONU, e en especial ao Consello de Seguridade, de "salvagardar a integridade física dos civís saharauís presentes", en risco dunha "inminente agresión militar perpetrada por militares marroquís encubertos de civís", que pode acabar nun "masacre atroz". Mohamed VI incide na soberanía "plena e enteira" de Marrocos e desbota o referendo O sábado pasado, coincidindo co 45º aniversario da Marcha Verde ─cando militares e civís marroquís camiñaron sobre o Sáhara, ocupado daquela polo Estado español─ o rei de Marrocos, Mohamed VI, pronunciou un discurso marcado pola situación actual da Covid. Mais tamén abordou a cuestión do Sáhara Occidental ocupado. O monarca reivindicou a súa vella proposta, o plan autonomista, asegurando que Marrocos permanecerá "no seu Sáhara" . O rei defendeu, iso si, por primeira vez unha solución aceptábel polas dúas partes, a Fronte Polisario e Marrocos, informa a axencia ECS. Con todo, destacou que non hai ningunha solución posíbel fóra da soberanía "plena e enteira" de Marrocos, nin da iniciativa de autonomía presentada en 2007, desbotando por completo o referendo de autodeterminación prometido e proposto pola ONU en 1991.


Summary: Monedero voltou ao primeiro plano nunha conferencia de imprensa multitudinaria e marcada por un monumental retraso: convocada ás 13.30, o número 3 de Podemos compareceu perante as xornalistas por volta das 14.40.

O argumentario de Juan Carlos Monedero -secretario de Proceso Constituínte e de Programa de Podemos- é basicamente o seguinte: nada do que fixo é reprochábel nen do ponto de vista legal nen do ponto de vista ético e é albo dunha "caza de bruxas" alimentada pola "casta" perante o temor a que Podemos cause a queda do réxime do 78. Monedero negou en todo momento que usase artificios fiscais para pagar menos a Facenda. Dixo que, segundo os expertos en lexislación tributaria aos que tería consultado, o efeito de tributar os ingresos da súa empresa no Imposto de Sociedades e no IRPF é virtualmente neutro, isto é, que non tería habido dano ao fisco. Porén, non deu explicacións satisfactorias de por que entón se viu obrigado a presentar unha declaración complementaria a efeitos de IRPF, por valor de 200.000 euros, cando polo Imposto de Sociedades apenas pagara 70.000 euros. Só dixo que agardaba que Facenda lle devolvese parte deses 200.000 euros. Monedero nega que usase os 425.150 euros en financiar a Podemos e, en troca, dixo que empregou ese diñeiro en contribuír á profesionalización de "La Tuerka". Os ingresos en cuestión son produto do contrato que asinou a súa empresa -Caixa de Resistencia Motiva2- co Banco do Alba por valor de 425.150 euros. O Banco do Alba -entidade criada por Venezuela, Cuba, Bolivia e Nicaragua- tería contratado os servizos de Monedero para saber como enfrentar o proceso de unidade monetaria en América Latina. Monedero entregou unha volumosa documentación ás xornalistas. Incluía unha factura, a librada pola súa empresa ao Banco do Alba, e o extracto bancario de que o ingreso feito por esta entidade foi na conta corrente de Caixa de Resistencia Motiva2 e non en ningunha súa persoal. Mais o que non entregou Monedero foi o contrato ou ningún outro documento expedido polo Banco do Alba. Para xustificar a ausencia deste material, escudouse na cláusula de confidencialidade asinada no seu dia coa entidade latinoamericana. Foi moi tallante ao afirmar que non entregou "nen un só euro" dos 425.150 a Podemos e, en troca, non tivo o menor reparo en afirmar que os ingresos obtidos por este trato os investiu na "profesionalización" de "La Tuerka", o proxecto mediático que popularizou a figura de Pablo Iglesias.


Summary: As facilidades para se descolgar dos convenios colectivos e baixar soldos vai da man dunha 'modificación substancial das condicións de traballo' en prexuizo do e da traballadora. Así o recolle o informe da Fundación Sagardoy.

A baixada de salarios é unha das condicións para saír da crise. Tanto dos soldos dos e das traballadoras do sector público como dos e das asalariadas do privado. Este axioma defendido en máis dunha ocasión polos máis relevantes membros do goberno de Mariano Rajoy está a deixar clara pegada grazas á reforma laboral. O último informe que, polo de agora, constata esta situación é o 'Observatorio de Seguimento da Reforma Laboral', que elaboran Fundación Sagardoy, o Club da Excelencia en Sostibilidade e Adecco. Un dos efeitos foi que, apenas dous anos despois de se aprobar a reforma laboral, as grandes empresas aproveitaron o tempo e aplicaron tesoiradas de até un 10% nos soldos dos e das súas empregadas. O documento elaborouse a partires das opinións de 200 emoresas significativas de máis de 50 persoas no cadro de persoal. Outra das consecuencias da reforma laboral que se está a notar é, segundo os responsábeis do informe, a redución de indemnizacións que pagan as empresas ás persoas que despiden. Porén, a indemnización achegada fai referenza só aos despedimentos colectivos (o 24% do total). Neste caso, a indemnización media reduciuse ate os 25 días por ano traballado.


Summary: A representación legal da familia Franco estuda o recurso ante o Tribunal Supremo contra o veredicto da Audiencia Provincial da Coruña.

A representación legal da familia Franco estuda o recurso ante o Tribunal Supremo contra o veredicto da Audiencia Provincial da Coruña que ratifica que o pazo de Meirás é propiedade do Estado, mais rexeita a "mala fe" por parte dos herdeiros do ditador e recoñece o dereito a unha indemnización. O avogado, Luís Felipe Utrera-Molina, admitiu que "é difícil" facer unha estimación do importe da indemnización nestes momentos. "Mais tendo en conta que se a sentenza recoñece o dereito dos meus clientes para ser indemnizados cos gastos necesarios e tamén os útiles, non só habería que reembolsar o custo da reconstrución, que é sensibelmente superior a 800.000 euros", apuntou o letrado. Esta cifra podería "elevarse de modo moi considerábel" se se determina que tamén "habería que reembolsar con todos os gastos útiles e necesarios desde 1975 até o ano 2020". Con todo, Ultrera-Molina recalca que os seus clientes "seguen confiando en que finalmente a Xustiza lles dará a razón polo que ese escenario só haberá que afrontalo no caso de que o actual pronunciamento á propiedade do pazo deviñese firme". "Contradicións" na resolución Segundo apunta o letrado, "a sentenza incorre en serias contradicións nas súas valoracións xurídicas respecto á usucapión –termo legal respecto ao modo de adquirir a propiedade tras ser posuidor por un tempo determinado– , que consideramos ábrennos a porta da casación". Sobre a sentenza da Audiencia Provincial, o avogado destaca que "corrixe de forma contundente gran parte dos erros grosos da sentenza de primeira instancia, recoñecendo por exemplo que a intención de todos no ano 1938 era regalar o pazo a Francisco Franco e non á Xefatura do Estado". Por outra banda, Ultrera-Molina afirma que a sentenza "recolle tamén que o noso dereito admite a desafectación tácita, o que foi negado até a saciedade pola Avogacía do Estado". Ademais, "considera acreditado que os meus clientes posuíron de forma pública, pacífica, ininterrompida e de boa fe o pazo de Meirás desde que este deixase de estar afecto ao servizo público, o que resulta chave de fronte ao recoñecemento da propiedade dos meus representados sobre o inmóbel", conclúe.


Summary: A patronal estima que en seis semanas poderían darse casos de desabastecemento polo parón nas importacións de China e Italia.

A crise do coronavirus (COVID-19) está a castigar con forza ás cotizadas galegas, que onte viron caer as súas accións por riba do dez por cento nalgúns casos. A sicose de momento parece non afectar á industria, que segue a funcionar con certa normalidade, aínda que hai cousas que están a mudar desde hai semanas. E é que ninguén está a salvo de verse afectado por un brote infeccioso cuxos efectos económicos son aínda difíciles de cuantificar. O sector metalúrxico, representado na Galiza por firmas como Alcoa, Megasa ou Ferroatlántica, pero tamén polas empresas auxiliares do sector da automoción, leva tempo enchendo os seus almacéns polo "maior" aprovisionamento de pezas procedentes de países como Italia ou a China, onde o virus paraliza a actividade industrial. O presidente da Asociación de Industriais Metalúrxicos de Galiza (Asime), Enrique Mallón, indicou que de momento "non hai un desabastecemento real de pezas importantes que poida repercutirnos procesos de produción das fábricas". Neste senso, matizou que "non estamos nunha situación drástica". Con todo, recoñece que o problema pode agravarse no caso de que a situación se estenda no tempo, xa que a capacidade de almacenaxe de moitas empresas "é reducida", e tamén polo feito de que "moitas non estaban preparadas para a crise". "Aínda non hai consecuencias dramáticas, hai precaución e un aprovisionamento extraordinario, porque xa se prevé que esta crise dure algo máis do que se pensaba, e ninguén quere deixar de cumprir os seus compromisos", engadiu. Co almacenado, apuntou, poden manter a actividade até final de mes. "Hai empresas que están a adiantar de 3 a 6 meses a súa cadea de subministros", coa previsión de que en 6 semanas non van chegar contedores da China", engadiu Jorge Cebreiros, presidente da patronal de empresarios de Pontevedra. "As empresas terán que buscar provedores alternativos, se os hai", posto que a punta de desabastecemento prevese "en 10 días ou dúas semanas", segundo Cebreiros. Normalidade en PSA Na mesma liña, o director do Clúster Ibérico do Grupo PSA, Juan Antonio Muñoz Codina, asegurou que "de momento" non está a haber escaseza de compoñentes a raíz da crise do brote de coronavirus e que as fábricas están en "plenísima actividade". "Vida normal, cun pouco más de tensión e vixilancia precisa", resumiu. "Non está a faltar nada. Estamos a xestionar a situación e, evidentemente, hai un pouco máis de tensión que nunha vida normalizada, pero de momento non temos ningún impacto neste senso", remarcou. Noutro aspecto que coinciden o secratario xeral de Asime e o director de PSA na Península Ibérica é no chamamento á calma. Mallón destacou que, de momento, no sector metalúrxico galego, do que dependen 70.000 familias, aínda non se teñen detectado casos de contaxio por coronavirus. Neste senso, lembrou que as empresas reforzaron as súas medidas hixiénico-sanitarias, con protocolos específicos nunha vintena delas, entre as que se atopa a propia PSA. Entre estas medidas figuran a restrición de acceso aos centros ou, no caso de transportistas que procedan de zonas de risco, o control dos subministros que transporten. Tamén é común que algunhas delas inclúan nos seus protocolos os mecanismos de teletraballo ou o incremento do uso de tecnoloxías como videoconferencias para evitar o risco de contaxios entre traballadoras. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Summary: Hai un punto en que a física parece atoparse coa especulación case filosófica. É nese territorio híbrido onde o célebre científico Stephen Hawking (Oxford, 1942 – Cambridge, 2018) escribiu o seu libro máis popular, Unha breve historia do tempo. Jorge Mira (Baio, 1968), físico, comunicador científico e catedrático da Universidade de Santiago, ofrece agora a versión galega da obra.

"A colección Clásicos do Pensamento da universidade acolle a Arquímedes, a Kant, a Maquiavelo, os clásicos de sempre", explica Mira a Sermos Galiza, "pero tamén hai clásicos modernos, como é o caso". Unha breve historia do tempo (A brief history of time, 1987), subtitulado Do Big Bang aos buratos negros, leva vendidos máis de dez millóns de exemplares. Traduciuse a máis de 35 linguas. "Rachou records", engade. E supuxo unha mudanza radical na comunicación pública da ciencia. "Hawking expón unha intepretación do marco xeral do universo", indica o tradutor, "que pescuda e teoriza no que é a esencia do fenómeno do tempo, especula sobre a totalidade do universo e vén dicir que este non ten fin". Mira, el mesmo divulgador de primeira orde, coloca un exemplo que simplifica a complexa idea de "lugar sen límites" empregada polo científico inglés para o universo: "É como a superficie dunha pelota. Se es un ser bidemensional que habita nunha pelota, esa superficie non ten límites". A cosmoloxía, con todo, non se detivo. Hawking volveu publicar o libro actualizado en 1996. "É un clásico moderno, por suposto, pero hai cousas que xa non teñen vixencia". O autor preguntábase pola masa dos neutrinos ou pola medición das ondas gravitacionais, elementos daquela aínda por coñecer. "Ler Unha breve historia do tempo tamén serve para comprobar o rápido que avanza a ciencia e a cosmoloxía", considera Jorge Mira. Mira xa realizara a revisión científica da tradución da Teoría da relatividade de Albert Einstein editada polo Consello da Cultura Galega en 2017. Para se enfrontar ao best seller de Stephen Hawking, traballou intermitentemente na tradución ao longo do último ano e medio. "Deu moito choio, si", explica, "consultei outras traducións e vin que algunhas tomaban demasiadas liberdades. Eu fixen unha versión prístina. Se el non puña comas, eu tampouco. Se puña cinco nunha frase, eu respectábao". Hawking, con que Mira mantivo certa relación, morreu no medio dos labores para a versión galega da súa obra. Esta inclúe un limiar do propio tradutor e mais de José Edelstein e presentarase en público co director da colección Clásicos do Pensamento, o profesor Darío Villanueva, hoxe director da Real Academia Española. Nota: cuberta de Unha breve historia do tempo, editada pola Universidade de Santiago de Compostela.


Summary: Contorna de Samuel e testemuñas da agresión apuntan á motivación homófoba da mortal agresión. A Delegación do Goberno español na Galiza non a desbota mais pide "tempo" para que avance a investigación.

A morte de Samuel Luiz está baixo secreto de Sumario e as forzas de seguridade descartan, até o de agora, apuntar a homofobia como motivación da brutal malleira en grupo que rematou coa vida deste rapaz de 24 anos de idade. Porén, amigos de Samuel e testemuñas da agresión están a relatar nestas horas como, segundo a súa versión, se desenvolveu o mortal ataque que conmociona A Coruña. E neses relatos a diferentes medios hai sempre unha constante: os agresores non paraban de repetir "maricón, imos matarte", "maricón de merda, ímoste matar". Explican que todo empezou cun mal entendido porque unha parella pensou que Samuel e unha amiga os estaban a gravar, cando en realidade estaban a facer unha videochamada a unha terceira amiga que estaba na casa. Os amigos do falecido contaron en Telecinco como foi a malleira mortal a Samuel. Lina, unha das persoas que estivo ao seu lado neses instantes, contou que estaban a falar por unha videochamada cando de súpeto pasaron unha moza e un mozo e "el púxose a berrar que parásemos de gravalos". "O delegado do Goberno en Galiza, José Miñones, explicou que "non se desbota ningunha das vías" en relación a se se trata dun crime homófobo" Afirma que, a pesar de explicarlle que non estaban a gravar a ninguén, o mozo volveu en ton ameazante: "Deixa de gravarme se non queres que te mate, maricón". Foi aquí cando Samuel contestou "maricón de que", e a resposta foi unha puñada e varios golpes. "Ese mozo quería unha pelexa con alguén e tocounos a nós". A intervención de persoas presentes conseguiu parar a agresión. Samuel entón pediu á súa amiga que lle fose procurar o móbil, que perdera. Cando ela atopou o móbil após buscalo puido ver un barullo de xente. "Empecei a pedir auxilio porque estaban a matar o meu amigo, pedín por favor que non lle pegasen, el estaba inconsciente no chan, había moita xente...". Lina quere deixar claro que "foi un crime homófobo, totalmente. Cando o estaban agredindo dicíanlle 'maricón de merda' e así o dixen no atestado".


Summary: Tras a retirada da reforma do aborto que provocou a dimisión de Ruiz-Gallardón o Goberno central pretendía modificar a interrupción do embarazo das menores de idade a través da lei de protección á infancia. "Unha lei ordinaria non pode modificar unha lei orgánica", evidencian fontes do Consello de Estado.

Cando o Goberno central renunciou á reforma do anterior ministro de Xustiza, Alberto Ruiz-Gallardón, advertiu de que prohibiría a interrupción do embarazo de menores de idade sen o consentimento dos seus pais. Para modificar un dos aspectos máis batallados polo PP da lei de prazos de Zapatero, a vía elixida polo Executivo foi o anteproxecto de Lei de Protección da Infancia, que se atopa en fase consultiva. Pero o Consello de Estado botou por terra con esa opción. "Unha lei ordinaria non pode modificar unha lei orgánica", resumen fontes desa institución. Así que o Goberno de Mariano Rajoy deberá buscar un plan alternativo ao que anunciara publicamente e que debía completarse en "semanas", segundo afirmaba a vicepresidenta do Goberno o pasado 21 de novembro. Con esa estratexia en vía morta, a modificación da Lei Orgánica de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupción Voluntaria do Embarazo, de 2010, queda no aire. Aínda que non desaparece das prioridades do Executivo, como se desprende das declaracións de Soraya Sáenz de Santamaría tras o Consello de Ministros deste venres. Santamaría, -que asumiu as rendas da carteira de Sanidade tras a dimisión de Ana Mato- reiterou a intención do Executivo de obrigar ás menores a contar co consentimento dos seus pais para interromper os seus embarazos. Para iso buscarase "a vía legal" necesaria, afirmou ante as advertencias do Consello de Estado. Unha lei de rango menor A conclusión do ditame do Consello de Estado (non vinculante), que adiantou El País, afecta aos propósitos do Goberno aínda que no órgano consultivo insisten en que non se referiron en ningún momento á vixente lei do aborto. "No texto que nos enviou o Goberno non aparece en ningún momento a mención á lei do aborto e o ditame non se refire a esta", apuntan. "É obvio, non se pode modificar unha lei orgánica a través dunha lei ordinaria", indican fontes do Consello de Estado Con todo, o anteproxecto de Lei de Protección á Infancia si inclúe a modificación da lei de 41/2002, reguladora da autonomía do paciente e de dereitos e obrigas en materia de información e documentación clínica. Respecto desta norma, o anteproxecto modifica o consentimento dos menores emancipados ou maiores de 16 anos pola obriga da autorización dos representantes legais. "O Consello de Estado o que fixo é lembrar que non se pode regular o consentimento de leis orgánicas nunha lei ordinaria, que as modificacións só afectarán a leis ordinarias", explican fontes do organismo. "É que é obvio. Non se pode modificar unha lei orgánica a través dunha lei ordinaria, porque ten un rango de lei inferior", explican desde a institución. "O consentimento nunha lei orgánica necesita doutra lei orgánica para ser modificado", insisten. Moi poucos casos A vixente Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e de Interrupción Voluntaria do Embarazo obriga as mozas de 16 e 17 anos a que informen os seus pais da súa intención de abortar, tal e como recolle o artigo 13 da normativa. Só cando "a menor alegue fundadamente que iso [o coñecemento paterno] lle provocará un conflito grave" se prescinde da información. Case o 90% das menores que interromperon o seu embarazo fixérono co acompañamento dos pais Só 113 mozas de 16 e 17 anos dun total de 913 que decidiron abortar entre xaneiro e setembro deste ano fixérono sen o coñecemento dos seus pais, segundo un estudo realizado pola Asociación de Clínicas Acreditadas para a Interrupción Voluntaria do Embarazo (ACAI). Iso significa que case o 90% das menores que interromperon os seus embarazos fixérono co acompañamento dos seus pais. Con este novo contratempo, un dos proxectos estrela cos que Rajoy chegou á Moncloa queda novamente conxelado. Daquel primeiro anuncio do hoxe exministro Alberto Ruiz-Gallardón de que a reforma estaría lista no outono de 2012 ao retoque co que a hoxe exministra Ana Mato prometía resolver o tema en poucas semanas, pasaron case tres anos. Mentres tanto, os grupos máis conservadores do PP saen á rúa a reclamar "o compromiso pola vida" que o partido levaba no seu programa de Goberno. Quedan oito meses para un plan B.


Summary: Non vai ser homoxénea en toda Galiza e desenvolverase en base a 3 niveis territoriais diferentes. Só 17 concellos manterán as restricións actuais. Galiza segue fechada perimetralmente.

Núñez Feixoo anunciou esta segunda feira unha apertura "gradual e medida". Unha apertura que afecta a hostalaría, mobilidade intermunicipal e reunións de non conviventes. Esta desescalada nestes tres eidos, advertiu, non vai ser a mesma en toda Galiza, senón que se adecuará á situación que haxa en cada zona. Así, o Comité propón fixar tres niveis de desescalada, que principiará a sexta feira (día 26 de febreiro). Tres niveis para esta desescalada: 1) Nivel 1: incidencia de máis de 500 casos de incidencia aumulada (IA) a 14 días Hostalaría seguirá fechada, tamén se mantén feche perimetral a nivel de concellos e non pode haber reunións de non convivintes. Afecta 17 concellos: Aranga, Cabanas, Carballo, Catoira, Corcubión, o Corgo, Gomesende, A Gudiña, Guitiriz, Larouco, Malpica, Moeche, A Peroxa, Ponteceso, Pontenova, Toques e Xunqueira. Nestes concellos a situación continuará como até o de agora. Só en 17 concellos manteranse as restricións actuais: Aranga, Cabanas, Carballo, Catoira, Corcubión, o Corgo, Gomesende, A Gudiña, Guitiriz, Larouco, Malpica, Moeche, A Peroxa, Ponteceso, Pontenova, Toques e Xunqueira 2) Nivel 2: Entre 250 e 500 casos . Permítese reunións de até 4 persoas non convivintes, a hostalería pode abrir a partir da sexta feira (26 de febreiro) mais só terrazas a 50% de capacidade e até as 18:00 horas. A mobilidade permitirase entre concellos que estean na mesma situación de incidencia, salvo no caso das áreas sanitarias que ficarán perimetradas e só haberá traslados estre as localidades enmarcadas en cada unha delas. Aquí están todos os concellos da área sanitaria da Coruña, de Ferrol e de Pontevedra. No entanto, non se poderá viaxar de Ferrol a A Coruña nin de Pontevedra a Ferrol, é dicir, non haberá saídas e entradas nas tres áreas sanitarias. 3) Nivel 3. Incidencia inferior a 250. Son os concellos das áreas sanitarias de Lugo, Ourense, Vigo e Santiago. Permítese reunión de non conviventes até 4 persoas, A hostalaría pode abrir interior cunha capacidade de 30%, sen barra, e 50% en terraza, até as 18:00 horas.Permítese a mobilidade entre os concellos no mesmo nivel.. Hai avanzos tamén no ámbito deportivo. No nivel 2 e 3 está permitida a mobilidade entre os concellos que partillen o mesmo nivel Poderán abrir as instalacións deportivas, ximnasios e piscinas. Ademais, e tal e como informou o presidente da Xunta, Galiza continuará fechada perimetralmente. Mellora Feixoo principiou a súa intervención após o Comité clínico fornecendo datos que indicaban a mellora da situación epidemiolóxica nestes días. Así, indicou que se pasou dunha incidecia acumulada (IA) a 14 días de 779 casos por 100.000 habitantes o 30 de xaneiro a 236 agora. Destacou tamén que estabamos en 3% de taxa de positividade, por baixo do 5% que a OMS pon como limiar para controlar a pandemia. Case un mes despois de incluír a todo o territorio galego no nivel máximo de medidas para loitar contra o coronavirus, os datos epidemiolóxicos confirman a tendencia descendente observada tanto nos novos contaxios que se detectan diariamente -nos últimos días, ao redor dos 300- como nos casos activos, que xa baixan dos 9.000 cando a finais de xaneiro alcanzaron o pico marca de case 23.000. Xa a sexta feira, nunha entrevista concedida á Cadena Cope, Feixoo deslizou que esta semana "boa parte" de Galiza podería reabrir a hostalaría, aínda que o comité será o que determine "con que intensidade e con que horario". Pero o último dirixente da Xunta en abordar as restricións para loitar contra a pandemia foi o seu vicepresidente primeiro e responsábel da área de Turismo, Alfonso Rueda, quen este mesmo domingo se mostrou "optimista" pero tamén apostou por unha desescalada "con cautela" para "non estragar a boa tendencia". Na pasada segunda feira, 15 de febreiro, Feixoo anunciou reaperturas graduais no comercio, formación, deporte e cultura. . "Eu quixera abrir moito máis, pero non podo. Quixera abrir moito máis rápido, pero non podo", laiouse daquela.


Summary: O 30 e 31 de maio de 1901 a Garda Civil abría fogo nas rúas da Coruña contra as persoas que participaban nunha xornada de folga xeral. Ao longo dos dous días foron asasinados en diversos puntos da cidade sete homes e mulleres e pasaron pola cadea máis de 150. Os sucesos do maio sanguento de 1901 exemplifican o camiño das maiorías sociais para conquistar os seus dereitos. Eis un extracto da información publicada ao respecto no número 348 do semanario en papel Sermos Galiza.

A situación social que se vivía na Coruña nos primeiros meses de 1901 era explosiva. A carestía da vida, a suba do prezo dos artigos de primeira necesidade ou o encarecemento dos alimentos provocados polo imposto de consumos non pasaban desapercibidos para ninguén. O primeiro de maio de 1901, os representantes das organizacións operarias volven denunciar o prezo das subsistencias, en coherencia coas demandas que lle viñan facendo chegar ao Concello da Coruña en defensa dunha fiscalidade progresiva que rematase co imposto de consumos, negándose máis unha vez o goberno local de maioría republicana. Na mesma liña, un dos representantes máis senlleiros da oligarquía local, o deputado liberal e propietario de La Voz de Galicia Xoán Fernández Latorre, non dubidaba en sinalar no Congreso ese ano que "as clases obreiras da Coruña veñen, por outra banda, soportando unha crise fonda", afirmando que "todo o que se precisa para a existencia aumentou de prezo considerabelmente, e só permanecen estábeis e mesmo diminuíndo os xornais". As loitas obreiras fervían na Coruña neses momentos iniciais do século XX. A conflitividade laboral non paraba de medrar no inverno e na primavera de 1901, significándose polo seu éxito as protestas levadas adiante polos ferreiros e os panadeiros, atopándose en folga a volta de maio misteiras, pintores, fideeiros, electricistas da cooperativa eléctrica, peóns e albaneis e algúns empregados da imprenta Roel. Ao tempo, as organizacións obreiras, hexemonizadas polo anarquismo, non deixan de medrar en influencia e penetración, producíndose nese período a constitución dos sindicatos de descargadores do peirao, pescadores de traíñas ou xastres, ou a incorporación a algunha das estruturas existentes de novos colectivos de traballadores. Neste contexto, arredor de noventa empregados da empresa arrendataria dos impostos de consumos deciden adherirse á sociedade de Oficios varios, presidida polo catalán Carlos Planas, alias Planuch, e co destacado anarquista coruñés Xoán Xosé Cebrián na secretaría. Un día chave O 27 de marzo de 1901 decláranse en folga os consumeiros municipais ante a negativa da empresa a asumir as súas reivindicacións. As propostas dos folguistas concretábanse nun real de aumento de xornal, construción de garitas adecuadas nos puntos de servizo, non ter que facer servizo dobre de seis a doce da mañá en días alternos despois da rolda nocturna ou cobrar por iso medio xornal. Un día despois, a empresa, após unha mediación do concello, asume parte das demandas, entre elas a liberdade dos vinte folguistas detidos, o aumento dun real, a liberdade de elección de médico e medicinas ou a esixencia dunha xustificación razoada en caso de despedimento dun empregado. O triunfo da protesta dos consumeiros coruñeses actúa como un elemento mobilizador nos seus compañeiros doutras localidades galegas, conseguindo os seus obxectivos tras unha folga no mes de maio en Ferrol e sendo derrotados en Vigo após o despedimento dos organizadores da sociedade de resistencia. [Podes ler a peza íntegra no número 348 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]