Summary: Ao igual que fixera con afectad@s pola estafa das preferentes, a presidenta do Parlamento encarga á policía adscrita e aos servizos xurídicos sendos informes

A presidenta do Parlamento galego, Pilar Rojo, volve turrar de sendos informes da policía adscrita e dos servizos xurídicos na procura de elementos que lle permitan sancionar o "grave atentado contra unha alta institución do Estado" que di cometeron @s deputad@s de AGE e BNG ao lles facilitar a entrada a traballador@s do naval e da universidade para que levasen as súas protestas a unha Cámara vetada á cidadanía. Non é a primeira vez que procede deste xeito, pois xa mandara investigar @s afectad@s polas preferentes que entraran no Hórreo en decembro. Co regulamento na man, a pena máxima que lles poría impor sería a suspensión temporal dun mes como parlamentari@s. Porén, o PP xa lle sinalou a Rojo cal era o camiño que debía seguir nunha comparecencia realizada esta cuarta feira pola súa voceira, Paula Prado, quen rexeitou o acontecido no hemiciclo e mostrou a confianza en que a presidenta do Parlamento "non lles abone a parte proporcional do salario correspondente". Máis concretamente, Prado confía en que @s deputad@s do conxunto da oposición renuncien a ese diñeiro por si propi@s, pois Rojo non ten potestade para aplicar unha sanción destas características.


Summary: Entrevistamos César Mosquera e Clara Pino, lembramos Mariví Villaverde, falamos da longa sombra de Villar Mir, ofrecemos o cara a cara sobre cambio de fuso horario entre Jorge Mira e Lito Prado. Todo isto, e máis, neste semanario, xa na nosa loxa.

'Cinco anos ao servizo dos intereses galegos'. Encetamos co número 243 de Sermos Galiza o período de celebración do quinto aniversario, que se prolongará até finais de xuño, mes en que sairá á luz un suplemento especial do semanario. Aliás, durante as próximas dez semanas publicaremos unha nova sección que consiste en debates sobre asuntos de actualidade. Xuntamos nunha mesa Lito Prado e Jorge Mira, as dúas caras máis visíbeis que defenden as dúas opcións a respeito do fuso horario: mantelo tal cal é a aposta do profesor da USC Jorge Mira e cambialo na Galiza por razóns de aforro enerxético é a proposta de Lito Prado, educador e ecoloxista. Con este debate iniciamos o 5x2, unha sección creada para conmemorarmos o V Aniversario do Sermos Galiza en papel e que, durante dez semanas, nos levará a coñecer distintas opinións sobre asuntos de interese. 'O acoso escolar: avestruces e formigas'. A portavoz e responsábel da comisión de convivencia da Federación Olívica de Asociacións de Nais e Pais deAlumnado de Vigo eComarca (FOANPAS) defende combater o acoso escolar coa incorporación da figura da educadora ou educador social, co fin de camiñar cara a unha educación sa e activa, e coa conciliación, entre outras medidas. Entrevistamos César Mosquera, vicepresidente da Deputación de Pontevedra (BNG). Un político en estado puro e, por tanto, é un home de acción. Se falas con el percebes con clareza que aúnica política que lle interesa é aquela que transforma a realidade.Demostrar que "desde a Galiza somos quen de estar na vangarda"e defender a equidade na xestión dos recursos públicos -nas antípodas da concepción caciquil do PP- son as súas palabras de orde Partamos de que os oligarcas non son un patrimonio da Rusia de Putin. Digamos a seguir que un exemplo claro de oligarca é Juan Miguel Villar Mir. A súa imputación no caso Pokemon -mais o arresto do seu xenro Javier López Madrid- complican moito a Feijóo a Operación Ferroatlántica. 'A longa sombra de Villar Mir'. Internacional 'OEA, o brazo do imperio'. O crecente intervencionismo da Organización de Estados Americanos (OEA), exemplificado na ofensiva contra o goberno constitucional de Venezuela, responde aos intereses de Washington e da oligarquía continental para forzar un cambio de ciclo que poña fin aos gobernos progresistas. 'Francia e a vella trampa do mal menor'. Os resultados da primeira volta das eleccións presidenciais en Francia axustáronse ao prognosticado nas enquisas. Emmanuel Macron e Marine Le Pen volverán medirse nas urnas o 7 de maio. O Partido Socialista recolle o seu peor resultado desde a década dos 60 e, pola contra, o candidato da esquerda alternativa, Jean-Luc Mélenchon, obtivo 7 millóns de votos. Todos os inquéritos apuntan a que Macron será o sucesor de François Hollande. A caída do fascismo, que se despedira cunha vaga de forte represión, abriu novos horizontes. O 25 de abril agromou unha revolución ansiada e, ao tempo, inesperada. A súa reivindicación no presente visa o alcance daquel proceso que inscribiu o socialismo como horizonte na Constitución. 'Abril, o pasado que é futuro'. Após anos de políticas e medidas contra a clase traballadora coa escusa da crise, o 1 de Maio preséntase na Galiza como máis un paso para reverter a situación. "Para que nos devolvan o roubado", reza a letra da Internacional. Paro, emigración, precariedade, temporalidade... son realidades que habitan na Galiza de 2017 e que neste 1 de Maio volven ser denunciadas. No marco da reportaxe falamos con Paulo Carril, secretario de Organización da CIG, que mantén que "sobran razóns para saír á rúa". Na sección de Análise trátase a responsabilidade social empresarial na igualdade de xénero. Non falta a sección Fóra de Serie, coas súas ideas, achegas e propostas. No selfie-entrevista falamos con Belem Tajes, cantante de Luar na Lubre. Pilar Sampedro fálanos de 'Ses e as cancións do traballo'. A raíz da escolla da cantereira para 'Temos unha peza' do Museo do Pobo Galego. O colectivo Xea lévanos de visita ao Campo Formoso, no val de Ortigal, para amosarnos a primavera espectacular dos Ancares. Entrevistamos Clara Pino, cantante e arpista que vén de estrear novo proxecto con Pablo Vidal, Nowhere, un disco que demostra a versatilidade da arpa e mestura música con literatura. Esta profesora de ensino secundario define a súa como "música de autor e íntima". "Non vai encamiñada ao fenómeno fan", advírteno. O día 23 de abril, con 95 anos, a vida de Mariví Villaverde chegaba ao seu fin. Pasaran cincuenta e cinco anos desde que escribira o seu libro biográfico Tres tempos e unha esperanza, publicado cando aínda non chegara á metade da súa traxectoria vital. Mais este dato, aínda que poida parecer extraordinario, respondía á folla de ruta que marcara desde a súa mocidade e que era resultado dunha urxencia vital: recuperar a memoria borrada polo franquismo. Lémbrao Carme Vidal en 'Adeus a Mariví Villaverde, a muller dos tres exilios'. E non faltan as colaboracións e achegas. Marilar Aleixandre, Xoán Costa, Guillerme Vázquez, Nachortas e Tokio, Xulio Carballo, Mario Regueira, Andrés Castro, Olalla Ledo, Mónica Pazo e Iolanda Gomis.


Summary: O debate emitido por Televisión Española contou con representantes dos partidos españois, de Euskadi e de Catalunya. Ficaron fóra da mesa as problemáticas das galegas e galegos, mentres que as de Catalunya, Euskadi, Andalucía e Madrid foron as protagonistas.

Televisión Española emitiu un debate a seis onde Galiza foi a grande ausente. Ningunha das problemáticas estruturais que afectan ás galegas e galegos foron obxecto de debate polas formacións que participaron. Si acapararon os tempos do debate cuestións referentes a Catalunya, Euskadi, Andalucía e Madrid. Rufián e Fortes foron os únicos que aludiron a Galiza Alén das representantes do partidos estatais (PSOE, PP, En Común-Unidas Podemos, Ciudadanos) participaron Aitor Esteban do PNV e Gabriel Rufián de ERC. O republicano si fixo referencia a Galiza defendendo o dereito a decidir dos pobos e exclamou un "viva Galiza ceibe". Rufían fixo referencia a Galiza ao defender o dereito a decidir dos pobos A outra aparición de Galiza hailla que agradecer ao moderador do debate, o xornalista galego Xabier Fortes, quen empregou o termo "mallado" para referirse ao cumprimento dos tempos de intervención, e un "Boa noite" co que despediu a emisión. Euskadi e Catalunya centraron o debate Nin no bloque económico nin ao falar de infraestruturas ou autonomías estivo a Galiza presente. Si o estivo o pobo vasco, da man do deputado nacionalista Aitor Esteban, quen aclarou que "Euskadi non recibe diñeiro do Estado, senón da recadación de Euskadi" e afirmou que "Euskadi é unha nación, e non o digo eu, senón que o din as tres cuartas partes do Parlamento Vasco". Defendeu ademais as competencias e o autogoberno vasco fronte á involución centralista do Estado. Andalucía tamén estivo presente no debate A candidata popular Cayetana Álvarez de Toledo tamén trouxo á palestra a situación de Andalucía e do seu sistema sanitario, reprochando ao PSOE as listas de agarda e que "as crianzas estean á cola" nos rankings de ensino. "Non volva utilizar o nome de Andalucía en van", espetou a ministra Montero "Non volva utilizar o nome de Andalucía en van", espetoulle a ministra Montero a Álvarez de Toledo. Incerteza sobre o próximo debate O reformulación do debate anunciado por A3 Media coa participación dos candidatos á presidencia de PSOE, PP, En Común-Unidas Podemos, Ciudadanos e VOX fica no aire, despois de que a Xunta Electoral Central sinalase que non se podía contar cunha forza sen representación no Congreso e excluír outras que si a teñen, dando así a razón ao recurso do PNV. A nova fórmula do debate de A3 Media, sen VOX, é a mesma que a proposta que xa fixera TVE e que Sánchez rexeitou. De todas formas, semella que non se quere contar de novo coas forzas nacionalistas de Euskadi e Catalunya, e todo prognostica que a Galiza, unha vez máis, nin terá voz nin estará na cabeza das e dos representantes das formación políticas estatais.


Summary: O conselleiro de Cultura e Educación, Román Rodríguez, e o presidente da Confederación de Empresariado, Juan Vieites, reúnense para botar a andar 16 novos mestrados de Formación Profesional.

A Consellaría de Educación da Xunta vai impulsar unha oferta de 16 mestrados de Formación Profesional (FP) nos que pretende que se aborden áreas de coñecemento como son o desenvolvemento de videoxogos, big data, a intelexicencia artificial ou a ciberseguridade. A implantación dos novos cursos realizarase no vindeiro período académico. A decisión fíxose pública logo da xuntanza desta segunda feira, 5 de abril, entre o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, e o presidente da Confederación de Empresariado da Galiza (CEG), Juan Vieites. En declaracións aos medios, o conselleiro explicou que o que se busca é especializar a formación en áreas de "amplísima demanda" e, polo tanto, a nova oferta complementará a formación dos ciclos de grao medio e superior. O estudantado destes mestrados contará con certificación académica e, nalgúns casos, incorporarase un módulo FCT (Formación en Centros de Traballo). Cinco dos cursos xa se están a impartir: "Ciberseguridade nas contornas das TIC", no CIFP Politécnico de Santiago e no Rodolfo Ucha Piñeiro de Ferrol; "Dixitalización do mantemento industrial" no CIFP As Mercedes de Lugo; "Cultivos celulares", no CIFP A Carballeira-Marcos Valcárcel de Ourense; e "Fabricación intelixente" no IES Politécnico de Vigo. Rodríguez destacou a importancia desta iniciativa para favorecer a empregabilidade dos titulados e das tituladas e que a cifra de inserción acada xa 92% no caso da FP Dual. Por iso, cre "fundamental" traballar "man a man co tecido empresarial", para "estar preparados e dar unha resposta áxil e adecuada aos novos desafíos da sociedade". O titular de Educación agradeceu o papel dos representantes empresariais e a súa colaboración no caso da FCT e da FP Dual.


Summary: Con seguridade, un dos elementos identitarios da gastronomía galega é o freixó, e mesmo podemos dicir que tamén da cultura galega. Cada vez que se achega o Entroido, pensamos irremediabelmente nesta larpeirada e nos grandísimos momentos que temos pasado arredor do lume devorando neles.

Canto non apreciamos aqueles freixós feitos polos máis sabedores e sabedoras da casa? Con todo, o tempo pasa, e se non queremos perdermos a oportunidade de degustalos e seguir a tradición, vainos tocando ás seguintes xeracións aprendermos e pórmonos coa tarefa, que aínda que necesita constancia e dedicación, acaba por recompensarnos ela mesma cos resultados. Do nome convén falarmos xa que para algunhas persoas a palabra "freixó" soará allea e distante. O termo máis estendido no territorio galego é o de filloa e tamén o que se adoita utilizar de forma normativa. Chamámoslle freixós na Mariña Luguesa, con esa terminación do plural –ós tan característica da zona. Con todo, non é única destes lugares xa que tamén se adoita ouvir na zona máis oriental da provincia de Lugo. Difícil será, iso si, que en Viveiro escoitemos chamarlles doutra maneira1 Excepto que se estean a referir a unha das variantes tradicionais, as filloas de sangue, cada vez menos frecuentes mais que se seguen a elaborar nalgunhas casas. Ademais do xenérico "filloa", encontramos outras denominacións polo país. Na zona sur, concretamente na zona do Val Miñor, adoitan chamárenlles "marruchos", o que xa fica lonxe dos nosos ouvidos. E sabéndomos das variantes que nos ofrece a nosa lingua para nos expresar, podemos intuír algunhas máis. O que si debemos rexeitar é a utilización do estranxeirismo crepe como sinónimo da filloa. A cada cousa polo seu nome. "Xantar, merendar ou cear isto é degustar historia e a tradición dunha larpeirada case que prehistórica e que ten a primeira testemuña escrita nunha cantiga de Santa María, do século XIII". E se variacións hai na denominación da sobremesa, o mesmo ocorre na súa elaboración. Partindo da base de que cada familia lle dá un toque persoal que case converte os freixós en símbolo familiar, encóntranse tendencias á hora de os realizar en todo a Galiza. E concrétase principalmente na oposición doces vs. salgados, cun uso clave do leite nos primeiros e de auga en que predomina o sal nos segundos. Máis tamén moita xente opta por facelos coa auga do caldo, do cocido, co sangue da matanza do porco como xa mencionamos antes… Diferentes métodos, todos eles tradicionais e exitosos e que nos ofrecen milleiros de formas de encher o noso bandullo. Nós, como veredes na guía da elaboración, optamos polos doces xa que sempre así se fixeron na nosa casa e tamén porque son os que máis nos prestan para pór feche a calquera xantar ou cea. Despois a mente de cada un dá para os reencher. Téñense visto moi diferentes estratexias, simulando un combate de ideas para lograr o primeiro posto de lambonadas: con marmelada, azucre, chocolate, mel ou mesmo algunha carne ou peixe. Hai quen as molla incluso con algún licor caseiro, anís ou augardente. A filloa deixa lugar á creatividade de cada un. O que si, podemos escoitar unha pronuncia batante común como "fereixós", nun fenómeno epentético polo que se adiciona unha vogal entre dúas consoantes para facer máis cómoda a pronuncia.Sexa como for, o feito de as cociñarmos e comermos, alén do gusto que en nos provoca, supón a implicación coa tradición culinaria e cultural galega nuns tempos en que o estranxeiro e alleo se impón perigosamente. Non seremos máis ou menos galeg@s por degustarmos os freixós, só faltaría, mais xantar, merendar ou cear isto é degustar historia e a tradición dunha larpeirada case que prehistórica e que ten a primeira testemuña escrita nunha cantiga de Santa María, do século XIII. "El gallego tiende a hacer las filloas lo más delgadas posible. El quid de la filloa consiste en su finura, en esa delgadez como de encaje de Camariñas"; Cunqueiro demostraba devoción por esta larpeirada De procuramos palabras sabias a respecto dos costumes culinarios galegos sempre será recomendábel lermos a Cunqueiro. E ten manifestado, por suposto, coñecementos a respecto deste símbolo gastronómico galego. Falaba do axeitado grosor, "El gallego tiende a hacer las filloas lo más delgadas posible. El quid de la filloa consiste en su finura, en esa delgadez como de encaje de Camariñas"; demostraba devoción por esta larpeirada, "Creo que se deberían hacer filloas muchas veces al año, y especialmente en tiempo de invierno. Ahora sólo se hacen por la Candelaria, y el día máximo de ellas es el martes lardeiro, y en general, todos los días de Carnaval". Igualmente o mindoniense consideraba o freixó elemento imprescindíbel nas casas de comidas galegas, "Non se debía autorizar a ningún restaurante a chamarse ´galego´, por aí diante, se non aprobaba o exame da filloa. E daba filloas cada día". E canta razón! Hai pratos e sobremesas que non se poden deixar á marxe de ningunha maneira. Ademais, chama poderosamente a atención a cantidade de estabelecementos que ofertan as crepes francesas e a escaseza ou inexistencia de locais para o doce propio galego. Tod@s nós somos debedores das mellores técnicas elaboradoras por termos os mellores referentes nas nosas devanceiras e devanceiros. E ademais, sempre quedará probar, ir probando, seguindo os correspondentes pasos para acabar por darmos cunhas filloas exquisitas. E si, o problema histórico dos filloeiros e filloeiras veu estando nos múltiplos intrusos que impiden crearmos unha acumulación de freixós digna do traballo realizado, con constantes ataques ao noso prato entanto nos dedicamos a botar o amoado ou lles dar a volta na tixola. Recomendaríavos, para aprender do mellor xeito posíbel, asistirdes a unha aula maxistral da avoa ou avó, ou de quen máis se manexe na familia con este proceso de creación. Esa sesión serve máis do que calquera indicación miña mais aquí queda unha humilde guía. Ingredientes: 1/2 litro de auga 1/2 litro de leite 6 ovos Fariña Medio vaso de azucre Medio vaso de aceite Medio vaso de anís? Pela de limón Chisco de sal 1.O que si, podemos escoitar unha pronuncia batante común como "fereixós", nun fenómeno epentético polo que se adiciona unha vogal entre dúas consoantes para facer máis cómoda a pronuncia. Diana Fernández é autora do blog de cociña Bolberetas no bandullo.


Summary: O bando municipal manda "celebrar festas de confraternidade con acompañamento de músicos e outros divertimentos" e a veciñanza de Pontevedra e milleiros de visitantes responden. A Feira Franca volve á cidade ao Medievo os días 6 e 7 de setembro.

Grandes inventos como o compás, garfo, astrolabio ou anteollos son algúns dos ique Pontevedra celebra na Feira Franca que os días 6 e 7 volve a cidade ao Medievo. Rúas e prazas, tabernas e tendas, toda Pontevedra se transforma e a súa poboación trasmútase no que deberon ser os habitantes da época medieval na máis participativa das celebracións. Desde os seus inicios e cobrando forza en cada nova edición, a Feira Franca transmuta a cidade de Pontevedra nunha vila medieval na que xantares colectivos e actividades da época fan das dúas xornadas unha das festas máis atractivas do calendario. Partilar de mesas longas ao modo do medievo nestes días tornouse xa tradición e iso queda á vista en boa parte da zona histórica da cidade. Desta volta, os inventos son or protagonistas do encontro. "Soñadores fantásticos que converteron alquimias en tanxibles realidades, que mesturando nafta, nitrato e óxido fixeron arder o lume na auga. Descubridores de casualidades que cambiaron mundos e transformaron a realidade. Heroes silenciosos, anónimos, grandes, que trouxeron as verbas para sempre, a calor e os caldos, a música e a poesía" lese no programa dunha festa que comeza este venres 6 coa chegada dos pregoeiros, claro está, a cabalo. Bailes e música medieval e un espectáculo na Ferraría marcan a saída para o día grande que comezará cando xa pola mañá se abra o mercado medieval e a mostra de oficios. Ás 12 polas rúas de Santa Clara, Sarmiento, Pasantaría, praza da Ferraría e Peregrina recrearase o transporte do viño, unha cita tradicional na Feira Franca. Esgrima, danza, cetrería, cantares de cego e o torneo medieval na Praza de Touros completan o programa no que a festa está nunhas rúas das que desaparece a contemporaneidade. "Mandamos que as Irmandades poidan ir e vir libremente pola Feira, e celebrar festas de confraternidade con acompañamento de músicos e outros divertimentos. Tamén ordenamos que os veciños e veciñas poidan celebrar xuntanzas das Irmandades nos eirados e prazas que a tal fin se habiliten" di o bando do Concello que a cidade de Pontevedra e milleiros de visitantes atenden cada ano.


Summary: Lembran que un ano despois da multitudinaria manifestación do 17 de xullo 2015 a realidade non mellorou: caída de prezos e fechamento de explotacións.

O 17 de xullo de 2015 miles de gandeiros marchaban polas rúas de Compostela para denunciar a insoportabel situación que atravesaba o sector leiteiro e exixían medidas activas e solucións. Un ano despois, a realidade non variou, denuncian desde a Federación Rural Galega (Fruga), polo que solicitan unha xuntanza coa conselleira de Medio Rural para analizar a situación. A Fruga lembra que só en 2015 tiveron que botar o fecho perto de 600 explotacións en Galiza, e que os prezos que se pagan polo leite en Galiza continúan a ser os máis baixos do Estado e Europa. De aí esta solicitude de reunión, "ucoa fin de analizar as liñas de traballo que entre todas as partes temos de pór en andamento para reverter esta situación". A Consellaría de Medio Rural informaba etsa semana no Parlamento de que entre xaneiro e maio 222 gandeiros abandonaron a actividade, unha media de 11 cada semana. Isto supón que só nestes cinco meses Galiza perdeu o 2,4% do total de produtores de leite, así como o 1,5% da produción láctea. Esta redución afecta principalmente a aquelas explotacións de menor tamaño, as que producen menos de 100.000 quilos anuais. Aquí o descenso foi do 11%, unha porcentaxe que amosa o difícil da situación.


Summary: A perda deste buque da Royal Navy a fatídica noite do 10 de novembro de 1890 na Punta do Boi, en Camariñas, constitúe unha das traxedias marítimas por excelencia na costa galega, a pesar de se teren producido naufraxios con maior número de vítimas.

Tres superviventes dun total de 175 tripulantes, un atacador de canón, un anaco dunha roda de leme e un anaco do seu mascarón de proa foron as únicas testemuñas vivas e materiais, respectivamente, que voltaron a Inglaterra a dar conta desta epopea marítima que deixaría para sempre no lugar do Porto do Trigo un cemiterio de náufragos ingleses nun lugar afastado, salvaxe e fermoso coma poucos no mundo, como é a enseada de Trece... Características do barco Botado en 1887 nos estaleiros británicos de Devonport. Cruceiro torpedeiro de 3a clase, con casco de aceiro e dobre máquina de tripla expansión capaz de desenrolar os 4.450 cv cada unha, podendo acadar os 17 nós. Tiña 1.770 toneladas de desprazamento, 68,58 metros de eslora, 10,97 metros de manga e 4,41 metros de puntal. Portaba como armamento 6 canóns de 15 cm, 8 de tiro rápido, 13 metralladoras e tres tubos lanzatorpedos. Antecedentes O Testemuño dos tres superviventes ao naufraxio: Onesiphorus Luxon, Frederic Gould e Edwin Bourton, serían claves para entender como puido sucumbir ao Atlántico este buque da súa maxestade británica, no medio da escuridade da noite sen albiscar a feble luz do vello faro do Vilán, padecendo un temporal dos que fixeron historia na zona e sen ter ordenado o seu Comandante, Harry Leith Ross, guindar pola borda o escandallo (sonda) especialmente cando el mais o Tenente Richards, oficial de navegación, dubidaron da posición do seu barco horas antes de embarrancar. Ross debeu comprobar se o Serpent navegaba por riba dun calado superior ás 100 brazas, medida de seguridade que se implementase a bordo dos barcos británicos na época, para manterse afastados da costa cando se perdía o rumbo, como foi o caso que nos ocupa. Esta medida preventiva que nunca chegou a tomar o Comandante Ross, é a única da que se pode acusar, se cabe, a este oficial pola perda do seu buque e da consecuente traxedia humana que causou, no medio da galerna que azoutou o Atlántico a tarde noite do naufraxio. Derrota e naufraxio O HMS Serpent parte de Plymouth (Inglaterra) ás 13:30 horas do sábado 8 de novembro, cando horas antes a baixada brusca do barómetro de abordo agoiraba que se aveciñaba un gran temporal. O navío navega ao mando do Comandante escocés, Harry Leith Ross. O Serpent, emprendía a súa derradeira viaxe con 175 almas a bordo, tendo por destino a costa africana de Serra Leoa o que provocou que o seu casco fose pintado de branco, recentemente, para diminuír en dous grados o abafante calor que facía no interior do navío de casco de aceiro. A 14 millas ao sur de Plymouth o Serpent deixou por estribor o mítico faro de Eddystone e, segundo testemuños dos tres superviventes ao naufraxio, as ondas comezaron a cubrir o barco de proa a popa. O mediodía do domingo día 9 e preto da costa da Bretaña o temporal arrecía. Tras manterse ao pairo varias horas, unha vez que amainou, puxo de novo rumbo sur a marcha moderada. O luns 10 de novembro amenceu cun día escuro, con forte vento de suroeste e co HMS Serpent abaneado polas enormes ondas que lle facían afundir a súa proa no mar. Ao mediodía desa xornada, un compañeiro de Bourton, (un dos tres superviventes) escoitou unha forte discusión entre o Comandante Ross e o Tenente Richards, o oficial de navegación, pois existían serias dúbidas de cal era a posición do navío. Ás 15.30 horas, a tripulación de garda do buque da Royal Navy avistou o paquebote británico, Península, que en rumbooposto navegaba dende Lisboa a portos ingleses. A dotación deste barco de pasaxe sería a derradeira que vería o HMS Serpent a flote. A tarde foi caendo e o ceo tinguiuse de negro. Trinta e dous homes saíron á cuberta do Serpent a facer a garda de 20 a 00.00 horas, sen saber que sería a derradeira. Entre eles estaban Bourton e Gould: dous dos tres superviventes ao naufraxio. Ás 21.00 horas de novo os oficiais ao mando ordenan trocar de rumbo, máis cara ao oeste. A noite é pecha e proba de dita escuridade foi que nin os vixías nin o resto dos seus compañeiros que estaban de garda foron quen de albiscar a costa nin de escoitar as rompentes, no medio do tremendo temporal. Eran as 22.30 do 10 de novembro de 1890 cando oSerpent deu un pantocazo e ficou inmóbil. Embarrancara. Bourton, nunha carta enviada aos seus pais dende Camariñas con data do 15 de novembro, escribíalles: "Estaba no meu coi dormido no intre que encallou á altura de Fisterra a noite do 10. Corrían ao meu arredor pechando as comportas estancas cando me despertaron. Apenas tivemos tempo de nada e estaba tan escuro que non nos podiamos ver as mans no intre de encallar. O mar arboraba montañas sobor de nós, e non poidemos dar ningún sinal. Non poidemos disparar ningún canón. Só tivemos tempo de queimar unha bengala e iso non foi nada...". Os escasos segundos que deu luz esa bengala e a feble iluminación que, xa embarrancado o Serpent, albiscou Gould pola proa que sen dúbida era a luz do faro do cabo Vilán, servíronlle para descubrir por un intre con arrepío e desesperación, o inferno branco que os rodeaba e unha gran pedra que agromaba polo costado de babor... a causante de deter a marcha do buque. O Comandante Ross nun intento desesperado mandou dar atrás a toda máquina. O Serpent tremeu pero xa non se moveu. Incluso se lanzou un canón lanzacabos sen éxito... O Comandante Ross, a pesares da arrepiante situación, mantivo a calma no intre do embarrancamento, segundo os tres superviventes. O oficial ao mando do Serpent vendo como o seu barco era varrido e engulido polas xigantescas ondas, e que as forzas da natureza impedían calquera opción de salvamento, non tivo máis remedio que berrar: Sálvese quen poida! Un milagre Os tres superviventes do naufraxio vivirían as súas epopeas particulares e, tras ser arrincados da cuberta do seu navío polas xigantescas ondas, tras manterse a flote e con vida no decurso de dúas horas, aínda sendo golpeados brutalmente contra as pedras pola ondaxe, con sortes dispares chegarían a terra a salvo, nun lugar abeirado na enseada de Trece. Levaban postos uns rudimentarios chalecos salvavidas feitos a base de anacos de cortizas que serían vitais para que puideran sobrevivir. De feito, foi tan relevante o caso para a propia Royal Navy que, tralo naufraxio do HMS Serpent, foron dotados todos e cada un dos navíos da frota real británica con unha unidade por cada membro da tripulación enrolado a bordo dos mesmos. Luxon e Bourton atoparíanse na negrura da noite e xuntos camiñarían até unha casa da aldea de Pescadoiras onde os atenderían. Unha vez que o crego de Xaviña foi avisado polos seus fregueses da tráxica nova do naufraxio, mandou un emisario a Camariñas para avisar do acontecido na costa, de onde sairían recén coñecedores do naufraxio dirección a Trece, o seu alcalde, Vicente Pérez e o Axudante de Mariña, Milagros, atopándose avanzada a mañá do día 11 de novembro a Gould, ferido e esgotado. Primeiras novas do naufraxio O Crego de Xaviña, Manuel María Carrera Fábregas, acolleu na súa casa reitoral a Luxon e a Bourton despois da súa estancia en Pescadoiras ao tempo que enviaba a Camariñas unha persoa de confianza para que dese a nova do naufraxio e pedise un médico. Cando o Axudante de Mariña de Camariñas obtivo datos máis precisos do naufraxio por boca do propio Gould, o terceiro náufrago supervivente do Serpent, redactou un escrito e entregoullo a un home encargado de cubrir as 6 leguas que por camiños e corredoiras insufríbeis, afastaban Camariñas de Corcubión, para unha vez chegado este emisario á vila de San Marcos, avisase do acontecido ao seu homónimo nese porto e ao seu alcalde. As novas que portaba o enviado de Milagros, chegaron a Corcubión a tarde do mércores día 12. De contado, telegrafouse dende a Axudantía de Mariña desta vila a Ferrol e a Madrid. No primeiro caso ao almirante Topete, Capitán Xeneral do Departamento e no segundo, ao Ministerio de Mariña do que era ministro o almirante Beránger. Un segundo emisario enviado polo Crego de Xaviña partiu directamente dende Xaviña a Corcubión con orde expresa de darlle a nota que contiña as novas do naufraxio ao cónsul británico desa vila, o señor Ríos. Este sería o encargado de telegrafiar ao cónsul británico en Madrid para informalo da tráxica nova do naufraxio do Serpent, no Boi. Regreso dos superviventes a Inglaterra. Un cemiterio consagrado no porto do Trigo Toda a enseada de Trece era un fervedoiro de restos do barco e de ducias de cadáveres que o mar comezaba a deitar na costa, nun estado arrepiante, desmembrados e totalmente irrecoñecíbeis que comezarían a recibir sepultura nun terreo onde sete anos antes se soterrara nunha fosa á meirande parte da tripulación do Iris, un carboeiro tamén de nacionalidade británica que, noutra noite de terrible temporal de novembro, deu coa súa quilla nos fatídicos arrecifes do Boi, perecendo 36 dos seus 37 tripulantes. A fosa existente no Porto do Trigo agrandouse para ir dando cabida á gran cantidade de cadáveres da dotación do Serpent. O domingo 16 de novembro son embarcados a bordo da canoeira HMS Lapwing, no porto de Camariñas, os tres superviventes rumbo ao porto da Coruña. O luns 17 de novembro os oficiais ingleses sacan fotos do cemiterio e da zona do naufraxio (seguramente se trate das primeiras fotos sacadas da enseada de Trece) e colocarán unha cruz negra de madeira (hoxe desaparecida) onde descansan os náufragos do Serpent, cunha inscrición en inglés consagrada á memoria dos seus compatriotas coa data do naufraxio. O 18 de novembro remata por perimetrarse con muros de pedra o lugar do soterramento que alberga os náufragos do Iris e os do Serpent. O Tyne parte da Coruña o 19 de novembro ás 10 da mañá, levando a bordo os tres superviventes do Serpent, que levan cadanseu chaleco salvavidas entre as súas mans, grazas aos que salvaran as súas vidas. Arriban a Plymouth o día 21 á tarde. O día 23 de novembro a mañá, conságrase o nomeado dende aquela como Cemiterio dos Ingleses e á tarde faise un funeral polas vítimas na igrexa parroquial de Camariñas. O Almirantado británico e o gran cónsul desta nación, en representación da raíña Vitoria de Inglaterra, outorgaron o 4 de marzo de 1891 ás autoridades e ás xentes de Camariñas, polas axudas prestadas no soterramento dos corpos da tripulación do HMS Serpent e polos coidados dos tres superviventes, o que segue: á vila de Camariñas un barómetro que na actualidade está chantado na fachada que fora a casa do médico Artaza; ao alcalde camariñán, Vicente Pérez, un reloxo de ouro; ao crego de Xaviña, Manuel María Carrera Fábregas, unha escopeta con mil cartuchos e unha vaixela co seu nome; ao Axudante de Mariña de Camariñas, Milagros, un par de xemelgos mariños; 10 libras para compensar os danos físicos das persoas que se feriron cunha granada do Serpent, cando rescataban cadáveres; 20 libras para o resto das persoas que colaboraran nas tarefas da recuperación e soterramento dos cadáveres e un obxecto de prata para o intérprete.


Summary: Profesionais de toda a Península toman parte na 'II Xornada sobre a situación das persoas sen fogar en Compostela: Recursos Específicos', que decorrerá esta sexta feira, 10 de novembro.

A existencia de persoas sen fogar é unha realidade tan presente como moitas veces silenciada ou reducida (e estigmatizada) a unha cuestión de orde pública. Segundo os datos de Cáritas, referidos ao ano 2015, na Galiza hai por volta de 3.600 persoas sen fogar. A Cruz Vermella, organización que desenvolve en Galiza o programa 'Sen Teito', que forma parte do Plan Galego de Inclusión Social, atende a unhas 1.300 persoas que viven na rúa en Galiza, tamén segundo datos do ano 2015. A maioría son homes, de nacionalidade española e de entre 35 e 45 anos. O Auditorio da Facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago de Compostela acolle esta sexta feira, 10 de novembro, a segunda edición das xornadas sobre a situación das persoas sen fogar. Están oganizadas pola Concellaría de Políticas Sociais, Diversidade e Saúde e participada pola Mesa de Traballo para o estudo da situación das persoas sen teito-transeúntes e dos recursos en Santiago de Compostela. A concelleira de Políticas Sociais, Concha Fernández, explicou que "esta segunda xornada ten como obxectivo continuar coa filosofía da primeira edición, amosando experiencias galegas, estatais e internacionais sobre recursos específicos destinados ás persoas sen fogar, explicados por responsables e persoal técnico de diversas entidades". O público destinatario da xornada serán profesionais e persoal voluntario de institucións e iniciativas relacionadas coa atención a persoas sen fogar, así como estudantes do ámbito social e comunitario. A asistencia á xornada é de balde, previa inscrición a través deste formulario ata o 9 de novembro. O programa da xornada contempla a participación de profesionais de referencia no estudio e asistencia do senfogarismo en distintos puntos da Península. A sesión inaugural correrá a cargo de Albert Sales, coordinador do Plan de Loita contra o Senfogarismo de Barcelona 2016-2020, que falará do traballo en rede que se articula nesta cidade para resolver unha das problemáticas que ocasiona maior vulnerabilidade nas persoas. Íñigo Parga falará dos recursos de baixa esixencia que se empregan no centro de día de Errekalde, en Bilbao; mentres María Rosario Jiménez apuntará propostas cara un cambio de modelo baseándose na súa experiencia como traballadora do Albergue de Zaragoza. A mesa estará presentada e moderada pola psiquiatra da Xerencia de Xestión Integrada do CHUS, Lucía del Río, experta na abordaxe do senfogarismo dende a perspectiva da saúde mental. A sesión de tarde xirará arredor da estratexia portuguesa para as persoas sen fogar. Paulo Martins, psicólogo no programa Casas Primeiro, xestionado pola AEIPS (Associaçao para o Estudo e Integraçao Psicossocial). Martins presentará a Estratexia de Atención ao Senfogarismo 2017-2020, que acaba de ser presentada en Portugal. A continuación presentaranse os recursos locais que se destinan á atención do senfogarismo en distintas cidades galegas. Nesta mesa estarán Ana María González, tenente de alcalde de Lugo, que presentará o Centro de Atención a Transeúntes; Teresa Regueira, traballadora social do Concello da Coruña, que atende o Centro de Baixa Esixencia en Monte Alto; e Paz Fernández, xefa dos Servizos Sociais do Concello de Vigo e responsable do Albergue Municipal.


Summary: O Sergas detectou o primeiro caso de BA.2, subvariante de ómicron coñecida como 'silenciosa', nunha paciente da área sanitaria de Vigo. Ademais, hai outros 15 positivos en estudo relacionados co primeiro.

A Consellaría de Sanidade confirmou este domingo, a través dun comunicado, que o laboratorio de microbioloxía do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo secuenciou a nova subvariante. Ademais, hai 15 persoas que están en estudo, localizadas nas áreas sanitarias de Vigo e de Santiago-Barbanza. As persoas contaxiadas, segundo asegura Sanidade, presentas "síntomas semellantes a unha gripe leve" e ningunha delas está hospitalizada. Difícil de detectar As publicacións que hai na actualidade sobre esta nova subvariante apuntan que podería ter máis mutacións que Ómicron e que podería ser máis transmisíbel, mais non hai evidencias de que teña unha maior gravidade nin unha maior capacidade de escapar ás vacinas. Ademais, conta cunha "complicación engadida" respecto a variante Ómicron e é que non ten a detección no xene S, o que segundo Cabezas permitía saber rapidamente se se correspondía ou non a Ómicron ao realizar unha proba PCR. Mais isto non significa que escape aos tests se a persoa está infectada. Comportamento semellante O pasado 27 de xaneiro, a ministra de Sanidade, Carolina Darias, sinalaba que a evidencia científica dispoñíbel até o momento apunta que a nova subvariante de Ómicron, denominada BA.2, ten un proceder "parecido" á liñaxe dominante na Galiza. "Veremos como se comporta BA.2. Está en estudo. A información que temos, con toda a prudencia, é que se comporta parecido á BA.1", sinalaba.


Summary: A formación nacionalista pide máis investimento para a cidade das Burgas.

De "decepcionantes" valoran desde o Bloque Nacionalista Galego o proxecto de orzamentos da Xunta para Ourense. O deputado do BNG Iago Tabarés afirmou esta segunda feira, 28 de decembro, que as contas do Goberno galego para 2021 "non responden ás necesidades do país" e sinalou que as emendas da súa formación pasan "en primeiro lugar por reforzar o sistema sanitario público, atendendo sobre todo á Atención Primaria". Para a deputada nacionalista Noa Presas é "especialmente grave" que estes orzamentos, "que van ser os únicos expansivos da lexislatura e que teñen recursos extraordinarios por mor da Covid-19, non contemplen ningunha cuestión específica para Ourense que sexa determinante", deixando o concello "unha vez máis castigado". A nacionalista sinalou "o baltarismo e o PP" como responsábeis de manter Gonzalo Pérez Jácome na Alcaldía da cidade e o bloqueo da mesma, "ao tempo que non son capaces de traer para Ourense nestes orzamentos ningún proxecto novo". Nese sentido, Presas debullou o contido das emendas que o BNG presentou aos orzamentos e que suman 12 millóns específicos para a cidade das Burgas, cos que pretenden "blindar a sanidade, impulsar a economía e cubrir as débedas históricas que hai coa cidade". Aliás, a deputada cargou contra as contas por non haber "partidas para infraestruturas como a intermodal, de cara a corrixir na medida do posíbel o proxecto actual, que ninguén en Ourense apoia salvo o PP. É preciso reorientar todo o relacionado coa seguridade viaria nesa zona tan conflitiva", dixo. Máis investimento para Vigo Tamén o BNG presentou as emendas aos orzamentos da Xunta en relación con Vigo, nas que demanda un aumento do investimento nesta cidade de 105 millóns. Entre outros aspectos, e segundo detallaron a deputada Carmela González e o portavoz municipal Xabier Pérez Igrexas, no ámbito sanitario demandan o rescate da concesión do Hospital Álvaro Cunqueiro e a absorción de Povisa polo Sergas.


Summary: Falamos a través de Skype con Aid (Vigo, 1990), a rapeira que o petou a comezos dos anos dez e logo desapareceu da escena para reaparecer en Los Angeles, desde onde segue a facer música. Iso si, deixando lugar para a súa outra paixón, a enxeñaría.

- Vés de publicar un novo videoclip desde Los Angeles, onde levas vivindo algún tempo. Que foi o que te levou alí? Os estudos ou a música?- As dúas cousas. Vinme para aquí hai dous anos. Na música pasáronme algunhas cousas que me fixeron plantexarme un cambio de aires. E logo xurdiume unha oportunidade profesional como enxeñeira. Foron as dúas cousas. - Agora estás estudando ou traballando?- Agora mesmo estou rematando un máster, pero tamén traballando e facendo música. - Na letra desta nova canción que vés de publicar dis que es enxeñeira para encher a túa mente e rapeira para encher a túa alma. Son as túas dúas caras?- É unha cara soa e as miñas dúas paixóns, por dicilo así. - Pensas seguir compatibilizando ambas as dúas actividades?- Si, por suposto. Non sei o que virá, pero creo que aínda que fora moi ben na música nunca deixaría a miña profesión, e ao revés: aínda que me fora moi ben na enxeñaría, a miña paixón é a música, e eu sempre farei música. - Por certo, dous ámbitos con abrumadora maioría masculina e no caso do rap, ademais ten sona de ser un mundo moi machista. - Si, a xente sempre me pregunta, e si, sempre estiven moito máis rodeada de homes que de mulleres. Pero a cousa está a cambiar e alégrome moito. Tamén pasa moito noutros ámbitos, pero algo está a cambiar, e se eu podo servir, aínda que sexa un chisco, para que algunha nena me escoite nalgún sitio e se anime a facer rap, iso para min sería o máis grande. Virme a L.A. é a mellor decisión que tomei na miña vida - Que diferenzas culturais atopaches entre Vigo e L.A., tanto a nivel laboral como musical?- A verdade é que moitas, algunhas delas inesperadas. Cando chegas cres que xa o miraches todo porque xa o miraches antes nos filmes, pero a verdade é que non. A mentalidade é moito máis aberta, tanto para a música como para o traballo. A pesar de que hai moitas menos leis que protexan o traballador, tamén hai moito máis respecto e moita máis educación cos traballadores. Se fas horas, páganse. E tamén me gusta a mentalidade no rap, é todo moito máis profesional, a xente está preparadísima para facer de todo: desde vídeos a 'beats', mesturar, masterizar, a xente xúntase en 'crews' que se autoproducen, que teñen xente que fai de todo. Tamén boto moito de menos cousas de Galiza, claro. - Por exemplo?- A comida moitísimo. Moitísimo moitísimo. E a familia e os amigos. E, aínda que non o comparo con aquí, si que teño un pouco de nostalxia polo ambiente do rap, tamén polas pelexas que hai, a competitividade… - Dis que aquí é máis competitivo?- Si, non sei a razón. Quizais é porque é un público moito máis reducido, igual é porque nos pelexamos todos polo mesmo público, non o sei. Aquí paréceme todo moito máis deportivo, moito máis amigable. A pesar de que hai moitas menos leis que protexan o traballador, tamén hai moito máis respecto e moita máis educación cos traballadores. - Aquí o rap é un xénero máis minoritario e aí é puro 'mainstream'. - Claro, aquí hai moitísima xente facendo rap. Ben, realmente aquí hai moitísima xente facendo de todo, pero no rap L.A. é un dos núcleos, e todo o mundo escoita hiphop. Sempre se enchen os concertos. Hai xente moi coñecida e logo está o círculo máis 'underground'. Loxicamente isto é moitísimo máis grande, en Vigo e en Galiza somos como unha familia, coñecémonos todos, e iso leva á competencia, supoño. - Cres que este cambio de residencia é positivo para a túa carreira musical?- Creo que está a ser unha experiencia grandísima e, desde logo, a mellor decisión que tomei na miña vida, aínda que non tomei tantas. Creo que é o mellor que puiden facer, pero creo que vai ter un impacto grandísimo na música, non só de como soa, que estando aquí nútreste doutro tipo de sons, senón máis de como se traballa aquí, con moita seriedade, moi duro e moi abertos de mente. Iso creo que me está a influír moito. - E isto está a supoñer un cambio na túa música?- Si, a cuestión central da miña música é expresar o que sinto. E como persoa cambiei moito, e aínda que sigo sendo a mesma, aprendín moitísimo e todo iso ten que reflectirse na música. Musicalmente e tamén nas letras, porque conto cousas que me pasan, sobre o que vivo agora, claro. Aquí hai moitísima xente facendo rap e todo o mundo escoita hiphop. Sempre se enchen os concertos. - Nos últimos meses publicaches varios 'singles' en forma de videoclips. Renunciaches a sacar un LP tradicional e vas ir sacando pílulas? Cal é o teu plan?- De momento saquei varias cancións. Na miña cabeza está publicar un disco, pero con isto de mudarme para aquí non tiven demasiado tempo para case nada, e agora si que penso sacar un disco con todo o que levo escrito nestes dous anos que levo aquí. E agora a tope con iso. - Desde 2013 non publicabas nada. - Si, daquela publiquei o meu último disco e logo só fixen colaboracións para artistas, unha canción para Radio Extra da BBC, un tema de 'freestyles'. - O formato videoclip dáseche ben. Aquel 'Apréndeo' da campaña para promover o galego da TVG é o vídeo en galego máis visto no Youtube, con máis de un millón de visitas. - Si, unha pasada. O formato videoclip triúnfame moito, teño moita sorte con iso. Pero cos vídeos que me fixeran daquela, que o fixera unha empresa de Vigo moi boa, e agora cunha rapaza de L.A., tamén boísima, non é extraño que funcionaran. - Entón o teu próximo proxecto será o novo disco, que será americano ao 100%. - [risas] Non, será galego, español e igual tamén ten algo en inglés. - Estásme falando de linguas?- Si, claro, despois o son será o que son eu, que son galega e igual cun toque americano por estar aquí, pero galega ao 100%. - Cando se publicará logo?- Gustaríame que fora despois do verán, pero xa veremos.


Summary: Unha historia sobre unha Galiza independente con colonias de ultramar vén de gañar o Premio de Narrativa Breve Repsol 2016. E o seu autor é Daniel Asorey, un profesor de ensino medio que salta deste xeito á palestra da literatura galega cunha novela ucrónica, 'Nordeste', que fabula a partir dunha Revolución Irmandiña que triunfou.

- Vés de gañar o Premio de Narrativa Breve Repsol 2016 por unha novela ucrónica que acontece nunha república galega e no Brasil. Cóntanos máis dese libro que poderemos ler a partir de novembro en Galaxia. - A historia vai sobre tres mulleres en varios momentos históricos, con amor de mulleres tamén. Unha sería a mediados do século XVII, e outra acontecería nos anos 30 do século XX. Hai tres mulleres en tres momentos determinados. A historia comeza cunha foto dunhas decapitacións, que foi a que inspirou a novela. Decapitaron a uns 'cangaçeiros', unha especie de bandoleiros que existiron no 'sertao' do nordeste brasileiro e que coa época do Estado Novo [ditadura portuguesa do s. XX] acabaron sendo perseguidos e aniquilados. Dentro da mitoloxía popular brasileira, eran xente que roubaba aos ricos para lle dar aos pobres, aínda que cometeran crimes terribles. A historia comeza con esa foto, que son sete cabezas dunha banda famosa no Brasil, e unha xornalista tirando unha foto. Unha das protagonistas é unha desas mulleres que logo foron decapitadas, María, que é unha gran bandoleira; outra sería a fotógrafa, que se chama Matilda en honor a Ruth Matilda Anderson. E a outra sería unha vedora, un cargo que eu inventei, unha inspectora ou algo así do século XVII nunha suposta República das Santas Irmandades da Galiza. Esta ucronía sae dunha pregunta: que tería pasado se os Irmandiños tivesen gañado? Entón podería ser que tivesemos unha república galega, que se cadra puido ter loitado polos territorios que tiña Portugal no nordeste de Brasil, como fixo Holanda. E que fariamos alí? Seguramente practicariamos o colonialismo. Hai algo importante na novela, que é a Compañía Galega de Indias, que tería traficado, como fixeron os holandeses e os ingleses. - E teriamos escravos, claro. - Non vou desvelar, pero hai algo diso. Hai unha muller, que é unha vedora, que vai investigar a Compañía. E logo unha xornalista fai fotos e saca unha reportaxe sobre os que se sublevan. E por outra banda unha desas bandoleiras. Tamén aparece por aí que pode pasar no século XX, cando esa república galega se cadra pode ser acosada por Portugal, polo salazarismo; polo fascismo español, polo nazismo… Unha ucronía, vaia. - Conta, tamén tiñamos Santa Inquisición?- Cando me estiven informando acabei sabendo que a Inquisición Española non foi a única que mataba xente. Os luteranos tamén o fixeron. E inventei que nesa república, para diferenciarse da coroa castelá chegaría aquí a Reforma protestante. Esta novela tamén é unha homenaxe ás mulleres que loitan pola liberdade e a todo o pobo de Brasil que neste momento está a loitar contra o golpe de Estado que acaban de dar contra unha muller. Eu quería facerlle unha homenaxe a esa bandoleira e a todas as mulleres que loitan para cambiar o mundo. Eu non son moi optimista, pero creo que as mulleres son as únicas que poden mudar o mundo. - Pero iso non estaría na túa intención inicial.- Non, claro. A miña intención inicial parte das miñas viaxes a Brasil, onde coñecín o nordeste, que ten moitas semellanzas e influencias con Galiza. O 'sertao' é un territorio pobre e empobrecido onde estiveron os portugueses, pero tamén os holandeses. E aí foi cando pensei: e se tivesemos sido nós os que fomos alí? Eu quería facerlle unha homenaxe a esa bandoleira e a todas as mulleres que loitan para cambiar o mundo. Eu non son moi optimista, pero creo que as mulleres son as únicas que poden mudar o mundo. - E logo está a foto. - Si, todo partiu da bandoleira María Bonita e desa foto macabra, que é o que me fai darlle voltas ao tema. Foi iso e mais o de "que tería pasado" se este pobo tomase outras decisións históricas. Todo partiu da bandoleira María Bonita e desa foto macabra, que é o que me fai darlle voltas ao tema. Foi iso e mais o de "que tería pasado" se este pobo tomase outras decisións históricas. - Non hai moitas ucronías na literatura galega. - Hai algunha. E a min é algo que me gusta moito porque che permite crear mundos propios. - Publicaches en 2003 un relato dentro dunha obra colectiva titulada 'De soños e memorias' , así que podemos considerar 'Nordeste' a túa 'opera prima'. - Si, como novela independente, porque teño publicado relatos, fixen libros de texto e fago reseñas, pero esta vai ser a miña primeira novela publicada. - E tes algún proxecto máis na gaveta?- Si, teño outra novela pendente de publicar, pero da que non podo falar aínda.


Summary: Desde a entrada en vigor do actual sistema de financiamento autonómico, aprobado en 2009, Galiza perdeu 8.464 millóns de euros. E isto malia que o Goberno central recada 3.000 millóns de euros anuais máis dos que inviste no país. Para acabar coa situación, o BNG, que organizou na mañá do sábado, un acto sobre financiamento, propón un sistema de cupo.

O BNG presentou a súa proposta de financiamento para Galiza na Coruña. Fíxoo diante da escultura en memoria de Alexandre Bóveda para lle recoñecer o seu traballo en defensa dunha facenda nacional propia. A portavoz nacionalista, Ana Pontón, chamou a acabar "co falso mito, coa gran mentira de que somos un país subsidiado, cando é o contrario, somos solidarios co resto do Estado achegando máis do que recibimos". Pontón: "O Estado recada máis do que inviste e devólvenos recortes, paro, precariedade e emigración" A portavoz nacional do Bloque, que estaba acompañada do portavoz parlamentar, Francisco Jorquera, e de Carlos Callón e Isabel Risco, números 1 e 2 da candidatura do BNG-Nós, reivindicou unha mudanza do sistema, pois desde a entrada en vigor do actual sistema de financiamento autonómico, aprobado en 2009, Galiza perdeu 8.464 millóns de euros. "O Estado recada máis do que inviste e devólvenos recortes, paro, precariedade e emigración", advertiu. Ana Pontón explicou que a proposta do Bloque pasa por un sistema de cupo ou concerto económico, semellante ao modelo de Nafarroa ou Euskadi. En base a este sistema, a nacionalista puxo sobre a mesa tres grandes iniciativas: unha facenda propia que recade e xestione a totalidade dos impostos que pagan os galegos e galegas; capacidade normativa fiscal plena e unha banca pública que canalice o aforro. As medidas: Acabar coas SICAV, imposto ás grandes fortunas, IRPF máis progresivo, loita contra a fraude e IVE súper reducido para bens de primeira necesidade e a cultura Aliás, o modelo que propón o BNG contempla modificacións fiscais baixo a premisa da progresividade: "Que pague máis quen máis ten", resumiu a portavoz nacional. Así, citou un imposto especial ás grandes fortunas persoais e empresariais; acabar coa fraude das SICAV; un IRPF máis progresivo; un IVE súper reducido do 4% para os bens de primeira necesidade e bens culturais e un plan de loita contra a fraude. Francisco Jorquera interveu a continuación para expoñer que o sistema que defende o Bloque permitiría que todas as empresas que operan na Galiza tributen no país o Imposto de Sociedade. Cifrou en 1.000 millóns de euros máis ao ano o impacto positivo desta medida. "Recadaríamos e xestionaríamos todos os nosos ingresos e impostos e após faríamos contas co Goberno central", subliñou. "Dar a cara" por Galiza Carlos Callón, cabeza de lista do BNG-Nós Candidatura Galega pola Coruña, tomou a palabra para reivindicar a necesidade de que Galiza "teña representación propia no Congreso, a través dunha candidatura do país, como van ter Euskadi e Catalunya, ou ninguén dará a cara por nós, como ficou demostrado estes meses de lexislatura fracasada". "Tratan os nosos recursos fiscais e financeiros como se fose un botín para repartir entre uns cantos", denunciou Callón, quen apuntou que a representación do BNG-Nós "servirá para termos voz e veto en Madrid".


Summary: As milicias galegas na Guerra Civil, a situación en Grecia, entrevistamos Héctor López (@cascarelo) e Davide Salvado, falamos da candidatura galega ás xerais... todo isto e moito máis, neste número. Disponíbel aquí.

Unha crise que non sabemos cando comezou nen se rematará algún día. Este é o contexto que atinxe o sector do leite na Galiza desde hai anos, mesmo décadas. As razóns son múltiples e estruturais. Falamos disto na reportaxe a dupla páxina 'Chove sobre mollado no sector lácteo galego'. "Se isto continúa así imos ter desafiuzamentos finos" mais non só das moradas, "falamos da hipoteca dos medios de vida, os medios de produción", di o alcalde de Boimorto, Xosé Luis Rivas, 'Mini'. 'As Milicias Galegas, avanzando en dirección a Galiza' é unha reportaxe que parte de constatar que as milicias galegas xorden dunha decisión política do Partido Galeguista. "Explícannos as Milicias Galegas como unha unidade militar impulsada e dirixida polo Partido Comunista de España, cuxa creación responde á mesma formulación doutros corpos do exército republicano e que ven a ser unha anomalía da resposta de Galiza ao fascismo como consecuencia da politización dos galegos e das galegas emigradas en Madrid en contacto co ambiente social e político da capital da metrópole. Abonda un repaso a prensa do momento como ás testemuñas dos protagonistas do suceso para caer na conta da falsidade", escribe Cilia Torna. "Ao goberno sáelle máis barata a Lei Mordaza que comprar pelotas de goma" Neste número Grecia volve ser unha das cuestións a tratar. Facémolo en 'A capitulación de Tsipras fai estoupar Syriza' e no artigo de C. Lapavitsas, "Grecia e a necesidade de saír do euro". Entrevistamos o avogado Héctor López (@cascarelo) ao fío da aprobación da coñecida como 'Lei Mordaza'. Unha norma, afirtma, que "non naceu para garantir a seguridade cidadá, senón para garantir a tranquilidade do Goberno diante de dereitos que son constitucionais, como o dereito á folga, á manifestación ou á liberdade de expresión. É, en definitiva, unha lei de represión do dereito á protesta". En 'Nova, e última, etapa para as deputacións': PSdeG e BNG asinaron un acordo-marco para as entidades provinciais que servirá de base para un novo ciclo diferente en contido e forma á xestionada polo PP. Unha proposta que é tamén un primeiro paso para a súa desaparición na Galiza. As diferentes posturas e criterios dos diversos axentes políticos sobre como concorrer ás xerais xa están sobre a mesa, quer a través de comunicados, manifestos ou declaracións. Fica por ver se calla a vontade de ensamblar e acordar. E hai visións para todos os gostos. Falamos disto en 'Conta atrás para a cristalización dunha candidatura galega'. Plataforma Anti-Hipoteca Entrevistamos Plataforma Anti-Hipoteca (PAH) Vigo-Tui-Baixo Miño-Redondela. Son máis dunha vintena de persoas repartidas entre diferentes puntos da provincia de Pontevedra, que suman decenas de afectadas e activistas desde 2009. Hoxe teñen até 300 casos sobre a mesa. Familias desesperadas que afrontan a perda da súa vivenda. "O alcalde de Vigo di que non existimos cando o propio Concello nos deriva os casos de despexos". 'Acordo histórico das forzas políticas arredor do galego' Aos pés da estatua de Rosalía na Ferradura compostelán, no día no que se cumpría o 130 aniversario da súa morte, asinouse esta cuarta feira 15 de xullo a histórica "Declaración de unidade a prol da normalización da lingua galega", promovida pola Mesa e rubricada case pola totalidade das forzas políticas galegas. En 'Viaxes na Miña Tera' imos até o Castelo de Soutomaior, arquitectura e natureza. E entrevistamos Davide Salvado, que o 25 de xullo presentará o seu novo traballo, Lobos, no Calgary Folk Music Festival (Canadá), un fito que a Davide Salvado lle chega logo de ser a única proposta galega na sección oficial de Womex. E na contra-capa, Pistolada de saída á tempada .


Summary: A realizadora Noemí Chantada presenta o documental sobre a realidade cotiá das persoas transexuais en Galicia, elaborado coa colaboración da Deputación de Pontevedra e de colectivos LGTBI coa reclamación dunha lei de identidade como pano de fondo

Este martes o Parlamento de Galicia debate e vota a proposición de lei de identidade de xénero, promovida por colectivos LGTBI e asumida polos tres grupos da oposición: En Marea, PSdeG e BNG. Ante o previsible voto en contra do PPdeG as organizacións que traballan coas persoas transexuais veñen chamando os gobernos a ir alén de "facer a foto" e de defender nun texto legal uns dereitos cuxa reivindicación vén de ficar plasmada nun breve documental, Sorrisos transformadores, dirixido pola realizadora Noemí Chantada e apoiado pola Deputación de Pontevedra. A realidade que amosa Sorrisos transformadores é a de Pablo, Hugo, Ivana, Miguel, Penélope, Carmen, Cristina ou Jesús, persoas transexuais e profesionais que traballan con elas dende o ámbito das leis, a educación socia, a política ou a psicoloxía. Trátase, explica a asociación Arelas, de dar un paso máis alá na "visibilización" dos dereitos trans "sobre todo no ámbito rural, onde a visibilización deste colectivo é especialmente complicado". Neste sentido, resalta, a campaña da Deputación pontevedresa ligada ao propio documental permitiu que "se puxesen en contacto coa organización" varios menores de idade "para solicitar máis información, desmentindo a idea de que non hai menores trans", resalta Cristina Palacios. O documental, realizado por Noemí Chantada e apoiado pola Deputación de Pontevedra, serve tamén como apoio á demanda dunha lei galega de identidade de xénero Con este pano de fondo a presidenta da entidade provincial pontevedresa, Carmela Silva, asegura "non comprender" que a lei de identidade que piden os colectivos non poida saír adiante e co aval da unanimidade do Parlamento. "Esta importantísima demanda dos colectivos LGTBI está baseada no respecto ás persoas, á identidade sexual, á diversidade, á tolerancia e á liberdade nunha sociedade xusta, democrática e decente". Son, ao cabo, dereitos fundamentais que é "unha obriga" cumprir, afirma. O documental, que agora continuará a ser espallado dentro e fóra da provincia de Pontevedra, conta con materiais complementarios como unha exposición fotográfica que xa pasou por doce concellos. Para a directora da peza, Noemí Chantada, todo este traballo podería ser resumido nunha frase que foi recollida na montaxe: "O único importante é que os nenos e nenas sexan felices" e para iso "a institución e a sociedade temos que camiñar xuntas".


A nova estratexia de Vixilancia e Control fronte ao Covid-19, que o Goberno español aprobará neste sexta feira, inclúe como principal novidade a eliminación xeral das probas diagnósticas. Segundo informaron fontes sanitarias a Europa Press, serán os profesionais sanitarios os que, segundo o seu criterio, "prescriban" as probas tras unha valoración clínica, tendo en conta os síntomas e o perfil do paciente, pero non serán obrigatorios para todos os casos sospeitosos. En todo caso, esta nova vixilancia do coronavirus pon de manifesto que as probas estarán expresamente indicadas para aqueles casos máis graves ou persoas que vivan en contornas vulnerables. Ademais, desaparecerán os illamentos dos pacientes asintomáticos salvo no caso da poboación vulnerable. Nas residencias de anciáns serán cinco días e erguerás despois de 24 horas sen síntomas. Nos hospitais tamén serán cinco días e só sairá do illamento cunha proba diagnóstica negativa, segundo a información destas fontes. Primeiros detalles do sistema de vixilancia O Ministerio de Sanidade e as autonomías xa ofreceron os primeiros detalles sobre como sería este sistema de vixilancia transitoria contra o Covid-19 na Xornada de Vixilancia da Saúde Pública do Sistema Nacional de Saúde (SNS), que reuniu na pasada quinta feira en Zaragoza a ministra de Sanidade, Carolina Darias, e os 19 conselleiros de Sanidade. En concreto, estabeleceron que se seguirá a traballar activamente para detectar casos graves, posíbeis incrementos de incidencia e novas variantes, aínda que cun horizonte máximo de marzo de 2023. Determinaron que haberá unha "fase de transición" na vixilancia do Covid-19 até a plena implantación do sistema de vixilancia sentinela das infeccións respiratorias agudas leves (IRA) en Atención Primaria e das infeccións respiratorias agudas graves (IRAG) na atención hospitalaria, que deberá realizarse en todo o Estado español "antes de que remate o primeiro trimestre de 2023". Para iso, constituirase un grupo de traballo no que participarán o Ministerio de Sanidade e as autonomías. En concreto, tal e como acordaron a semana pasada, este sistema de vixilancia temporal terá que garantir a "vixilancia individualizada" dos casos de Covid-19 en "zonas vulnerábeis e casos graves", así como a vixilancia e seguimento dos brotes epidémicos "en contornas vulnerábeis, con risco de exclusión social e noutros ámbitos considerados de interese". Así mesmo, as comunidades autónomas terán que manter os sistemas de información desenvoltos especificamente para o seguimento da Covid-19 "ante o risco de cambios negativos no transcurso da pandemia" e "proporcionar información sobre os casos detectados en atención primaria recollidos nos códigos de IRAs". Por último, tamén se comprometeron a ter "capacidade suficiente de medios diagnósticos para detectar novas variantes, cun nivel de secuenciación adecuado".


Summary: O comité de empresa e Defende A Galega coinciden en advertir da "deterioración" , o "continuísmo" e o "retroceso na calidade" dos medios publicos aos 12 meses da mobilización en Compostela

Hai hoxe exactamente un ano, persoal dos medios públicos galegos saía á rúa para esixir independencia informativa, co aval e apoio dos sindicatos e da oposición. A marcha, baixo o lema Pola dignidade dos medios públicos, chegaba despois de que os convocantes constatasen o inmobilismo do Goberno galego e da dirección dos medio autonómicos ante as súas reclamacións, que pasan, como agora, polo cumprimento da lei de medios impulsada polo propio PP hai xa oito anos. Desde a manifestación de hai un ano, persoal da CRTVG mobilizouse cada venres, a folga foi un éxito e Defende A Galega levou o Premio José CousoDaquela, o persoal mobilizado da CRTVG levaba xa 16 venres negros, 16 semanas de protesta contra a manipulación, pola creación do Consello de Informativos e por uns medios públicos independentes e de calidade. Un ano despois, e tras as exitosas xornadas de folga de final de ano ou o recoñecemento do Premio José Couso ao colectivo Defende A Galega, a loita continúa entre uns traballadores que denuncian a "xordeira crónica" da dirección ante as súas demandas. "Os apoios individuais e colectivos non deixaron de medrar e iso xa é un grande avance", recoñece o colectivo Defende A Galega a Praza.gal. Segundo din, este apoio crecente "demostra que cada vez hai maior conciencia social do necesarios que son uns medios públicos dignos, de calidade e libres de calquera control gobernamental". Todo, aseguran, malia que as súas reivindicacións "son silenciadas en moitos dos medios do país". Ao tempo, ao cumprirse un ano da histórica manifestación de Compostela, o comité intercentros da CRTVG volve denunciar a "deterioración dun servizo público esencial" como son a radio e a televisión pública e cuxa progrmación de outono non fai máis que "agravar". O comité de empresa e Defende A Galega coinciden en advertir da "deterioración" , o "continuísmo" e o "retroceso na calidade" dos medios publicosO comité cualifica esta programación de "continuísta" porque "insiste en externalizar a grella, non incrementa a produción propia que a empresa anunciara durante as últimas mobilizacións do persoal e non reforza nin os servizos informativos nin a cobertura da información local de proximidade".A representación dos traballadores "lamenta" que moitos dos espazos que a CRTVG subcontrata a produtoras externas "vulneren o estándar de calidade e os principios básicos que deben rexer a programación nos medios públicos", polo que "esixen" un maior control sobre esas producións a través "da figura do produtor delegado"-Con iso, din, chaman a evitar casos como o dunha empresa audiovisual que traballa para a TVG e publicou un anuncio en redes sociais solicitando unha familia para participar no programa coa "mamá sexy, guapa e preocupada pola súa imaxe" ou que se considere "de servizo público" ofrecer un programa especial polo nacemento da filla dunha artista que traballa no programa Land Rober. "Non resulta tolerable", aseguran. Desde Defende A Galega, logo de máis de 15 meses de protestas, coinciden tamén en denunciar o "retroceso en calidade, en produción propia, en comunicación externa e interna e en imaxinación" da programación dos medios públicos. Ademais, lembran que "non houbo ningún avance" respecto das súas demandas cunha dirección que teima, contan, na súa "xordeira crónica".A representación do persoal cre que moitos espazos subcontratados pola TVG "vulneran o estándar de calidade e principios básicos dos medios públicos"De feito, no 68º venres negro, o colectivo denunciou que a estrea de nova programación "nada muda" na CRTVG. "O desmantelamento, o desprezo polo propio e a falta de imaxinación continúan instalados nos medios públicos", denuncian. Así, o comité "condena" a ausencia na grella da TVG dos novos programas de produción propia "que foran anunciados pola dirección durante as últimas mobilizacións" e relaciona esta "deterioración do servizo público e da programación" coa "política de asfixia da contratación e a ausencia de negociación sobre a estrutura do cadro de persoal e o dimensionamento de todos os centros de traballo". "Cada día contan con menos efectivos ao negarse a empresa a cubrir as vacantes existentes e a realizar contratacións para substituir o persoal que se ausenta por vacacións, asuntos particulares, maternidades, paternidades, incapacidades temporais ou licenzas de calquera tipo", din. Xa que logo, un ano despois, a mobilización non só non amornece senón que continúa. Unha protesta inédita nos medios públicos galegos, tanto pola súa duración como polo seu impacto interno e, sobre todo, externo Unha transcendencia pública da mobilización incomodou especialmente na cúpula da compañía pública.


Summary: Nunha acción silenciosa un grupo de moz@s cubriron de negro esta quinta feira as escaleiras da Praza da Quintana en Compostela baixo o lema 'Nunca Máis impunidade'. A plataforma Nunca Máis convoca mobilizacións este domingo nas vilas e cidades do país.

A poucos días das manifestacións convocadas pola Plataforma Nunca Máis nas localidades e comarcas do país contra a sentenza do Prestige, perto dunha trintena de moz@s denunciaron a "impunidade" do fallo xudicial cunha acción simbólica que cubriu de negro as escaleiras da Praza da Quintana en Compostela. Baixo o lema 'Nunca Máis impunidade' @s moz@s concentradas en réxime de auto-convocatoria despregaron un inmenso manto negro co que quixeron simbolizar a marea de chapapote que hai 11 anos cubría as costas galegas após o accidente do Prestige. Desta maneira @s moz@s lembraron @s transeúntes o maior desastre ecolóxico do país.


Summary: Asociacións de usuarios urxen un cambio na xestión dos centros de maiores

Os directores xerais de Atención Integral Sociosanitaria e Maiores e Persoas con Discapacidade, Antón Acevedo e Fernando González, mantiveron, esta segunda feira, unha xuntanza cos directores das residencias de maiores e de persoas con discapacidade de titularidade pública co obxecto de explicar o novo modelo asistencial destes centros. Acevedo sinalou na reunión que "é necesario entrar nunha nova fase logo de pasar a máis aguda", cos usuarios e persoal de residencias vacinados. Aproveitou o encontro para significar a creación dun comité de expertos desde a Consellaría de Política Social, formado por diferentes sectores ligados ás residencias, co obxectivo de "atender as novas necesidades xeradas a raíz da covid-19 e mellorar os servizos residenciais de Galicia para a era post covid". 'A opacidade do comité asesor' Os colectivos de familiares de usuarios das residencias colleron con prevención as propostas achegadas desde a administración e cuestionaron o labor do comité. A este respecto, o voceiro da asociación Rede, Paulino Campos, en declaracións a Nós Diario, sinalou que "é unha comisión feita por tramposos, unha comisión que responde aos trucos coñecidos da administración Feixoo, en canto non é transparente, onde unha porcentaxe significativa ten que ver coa patronal e cos intereses das operadoras como DomusVi". Pola súa banda, o responsábel de Vellez Digna, Xosé Bernárdez denunciou a este medio que "a opacidade do comité asesor, do que descoñecemos a súa composición" e solicitou "un acto de presentación do modelo ás asociacións de familiares". Bernárdez afirmou que o comité "está traballando, até onde nos sabemos, en diferentes documentos pero non teñen unha proposta fechada". Así, na súa opinión, "non é un modelo novo o que se propón senón o mesmo modelo privatizador vixente até hoxe, de feito a Xunta xa anunciou que as sete residencias das cidades promovidas pola Fundación Amancio Ortega van ser de xestión privada". "O novo modelo debería pasar por un sistema residencial de carácter público, porque non podemos deixar o benestar dos nosos maiores en mans de quen conseguen beneficios en base en aforrar nos seus coidados", concluíu Bernárdez. Campos defendeu un sistema diametralmente diferente ao formulado polo Goberno galego. Neste sentido, reclamou "un aumento dos cadros de persoal dos centros de maiores que estableza un cociente mínimo dun posto de xerocultor para cada catro persoas na quenda de mañá e no de tarde e un xerocultor por cada 10 residentes na quenda de noite". Ao tempo, demandou " dispor dun servizo médico e de enfermería 24 horas ao día, posto que moitos usuarios son persoas con alta morbilidade e que sofren diversas patoloxías crónicas que os fan altamente vulnerábeis". O dirixente de Rede urxiu un modelo que "supere o hostaleiro imperante" e apostou por un "vinculado aos dereitos, que teña en conta as súas necesidades particulares e colectivas, e que garanta e respecte os seus desexos na atención e a vida cotiá". Así, defendeu que "as residencias non deben superar as 60 prazas, con habitacións individuais para procurar o respecto á intimidade e a mellora das súas condicións de vida, ofrecéndolles un espazo vital propio, á vez que facilite un adecuado illamento, de forma que se poida minimizar o risco de contaxios entre os residentes".


Summary: Entrevista ao president da Generalitat de Catalunya, Quim Torra, horas antes de que se coñeza a resolución do Tribunal Supremo español sobre a súa inhabilitación como xefe do Govern.

Entrevistamos o president da Generalitat, Quim Torra, sabendo que posibelmente sexan as últimas horas do seu mandato como president da Generalitat de Catalunya. A tensión é tan alta no mundo político catalán, que mesmo as sombras do patio do Palau de la Generalitat parecen máis duras na parede da galería gótica. É mediodía. O carillón e as campás da Catedral soan ao mesmo tempo mentres unha broca dun carpinteiro, que arranxa unha xanela, tenta sobresaír co seu ruído estridente. O vento fai que o ceo teña un azul limpo e radiante. En calquera momento pode chegar a decisión do xurado de inhabilitar o president. -Como president de Catalunya está a piques de ser inhabilitado, que ten que dicir? -O que pasou durante estes meses e anos mostra os límites da autonomía. Un Parlament que non pode aprobar as resolucións que toma, temos 2.850 represaliados e é posíbel que nos atopemos cun president inhabilitado por defender a liberdade de expresión... O país debe ser consciente de que isto non pode continuar así. Non podemos ir topando contra as costuras da autonomía e quedar dentro destes límites. Debemos darnos conta de que isto tarde ou cedo implica a necesidade dun salto colectivo da nación. Isto pasa por un corte en seco, pasa pola ruptura democrática e por defender a independencia. Esta é a mensaxe máis importante que eu querería enviar. Para un independentista non conseguir a independencia sempre ten un punto de decepción. Pero ao mesmo tempo é un combate pola esperanza Chegamos a un punto en que nos estamos xogando se a autonomía acaba consumíndonos ou se realmente todos xuntos facemos o que hai que facer. E o que se debe facer só pode pasar por unha ruptura democrática. -Aceptou a Presidencia coa idea de facelo, pero non pasou. -Eu quero dirixirme á xente que foi sempre, que continúa traballando de maneira anónima pola independencia, que me deu o seu apoio e que se poida sentir decepcionada porque non chegamos máis alá. Entendo que haxa esa decepción. Para un independentista non conseguir a independencia sempre ten un punto de decepción. Pero ao mesmo tempo é un combate pola esperanza, como xa dixo Josep Benet. Debemos ter a perspectiva das datas chaves e saber que un proceso de independencia exixe unha liña recta que, como acabo de dicir, pasa pola ruptura democrática. -Por que non pasou? -Atopámonos cunha situación dunha complexidade enorme. A min faime graza cando pretenden separar o poder xudicial do executivo. Todos os poderes do estado de maneira sistemática e coordinada dedicáronse á persecución do independentismo catalán e isto tivo o seu efecto. Debemos recoñecer que a represión tivo efecto e que moitos esforzos tivemos que dedicalos a defendernos desta represión. Debemos recoñecer que a represión tivo efecto e que moitos esforzos tivemos que dedicalos a defendernos desta represión. Isto explica que en gran medida non puidésemos avanzar. Penso que para poder facer este salto colectivo necesitas tamén unha vontade colectiva maioritaria no Parlament e quizais esta vontade non existe. E por tanto as futuras eleccións catalás teñen unha importancia capital. -Por que? -Porque necesitamos unha maioría determinada, decidida, consciente do momento histórico. Non podemos continuar cunha autonomía intervida e con estas persecucións. As desobediencias persoais e individuais non son a solución. Á independencia chegamos cun salto colectivo ou non chegamos. Temos que volver recuperar o espírito gañador do 1 de outubro, que é de expor o reto da ruptura co estado e a desobediencia colectivamente. As desobediencias persoais e individuais non son a solución. Á independencia chegamos cun salto colectivo ou non chegamos. -Antes falou dos límites da autonomía, na pandemia víronse. Nese momento do inicio todo tiña un punto como de irreal. Como se toda a estrutura institucional saltase polo aire e isto demostra que o capricho dunha persoa podía máis que nada. Non había máscaras por que un señor de Madrid non sabía onde compralas. -É certo que cando miras atrás ves este punto de irreal. Tamén é un momento que se che fai presente con toda a súa crueza. Ves quen se arremanga, quen toma decisións e quen está pendente da situación ou que se pon de perfil. Para min nese momento o presidente Sanchez foi unha enorme decepción. Implorei ao presidente Sánchez que decretase o confinamento Lembro que aqueles 15 días que Catalunya vivía unha situación moi perigosa, como a vivía Madrid e pediamos o confinamento total. O que terminou pasando quince días despois. Nesta época eu enviaba unha mensaxe cada día a Sánchez. Cheguei a facer o que non fixo talvez ninguén. Implorei ao presidente Sánchez que decretase o confinamento, que nos estabamos xogando a vida de moita xente e decepcionáronme moito as súas respostas. Mesmo lle dixen que esquecera que o propuxera eu, pero fágao: é a vida das persoas. E alí vin un presidente que naqueles momentos se sentía presionado por outros condicionantes que non eran os mesmos. Tiven a sensación de que nese momento coñecín o verdadeiro Sánchez, o de verdade. -Hai un paradoxo, chega para facer a independencia e non a xestión e, en cambio, seguramente a súa Presidencia pasará á historia pola xestión que fixo da pandemia. Durante estes anos foi sometido a unha ridiculización moi grande... -O proceso de ridiculización ao que se me someteu a min non diría que me honra pero os presidentes os que a liberdade de Catalunya foi a súa guía, todos foron tachados de tolos nun momento ou outro. E remítome ao president Macià, clarisimamente. Se ti vas pola independencia estás a atacar o status quo e entón o sistema deféndese. A mellor maneira para defenderse é ridiculizándote. Se ti vas pola independencia estás a atacar o status quo e entón o sistema deféndese. A mellor maneira para defenderse é ridiculizándote. Isto a min non me preocupou porque cando fun polas vilas de Catalunya non atopei quen me tratase así. Non atopei nin xente asubiando nin apedreándome. Sempre fun moi ben recibido. Só teño palabras de agradecemento á cidadanía catalá. -Que espera que faga o Parlament a raíz a súa posíbel inhabilitación? -O Parlament demostrou ser unha das institucións máis limitadas. -Pero que espera? -Espero o seu apoio, que estea como sempre á beira da democracia, pero todos sabemos a situación na que vivimos. Nestes momentos de tanta dificultade eu miraría cara a este futuro próximo que temos e vería o independentismo como un motor de cambio social. Aquí temos un referendo ou unhas eleccións por diante que deben marcar un punto de inflexión cara a un salto colectivo. -Os presos están peor... Agora tramitarán uns indultos que están obrigados a tramitar? e iso que soluciona? Nada. O único que soluciona é unha lei de Amnistía e que eu saiba hai unha maioría no Congreso que con vontade política pode resolver o conflito catalán. Presentar unha lei de amnistía sería un xesto, tramitar un indulto non o é. Presentar unha lei de amnistía sería un xesto, tramitar un indulto non o é. É un puro acto administrativo sen ningún valor, que non nos vendan máis historias. -Están a cebarse cos presos? -Eu diría cousas que serían unha barbaridade. Esta semana fun dar o pésame ao pai de Jordi Turull, tamén morreu o pai do President Puigdemont... Asistimos a unhas escenas de crueldade, de inhumanidade que eu non cría que as podería vivir. Eu coñézoos de hai pouco, pero hai xente que se coñece de hai anos e anos e quédanse mirando como se non fose con eles. Pero de verdade como é posíbel isto? Cando morreu o pai de Carrizosa [líder da oposición no Parlament e dirixente de Ciudadanos] eu chameino. Hai un punto de humanidade de mínimos. Alguén pensa que podemos continuar así mentres aos presos e aos exiliados lles morren? Non me preguntedes máis por iso que diría barbaridades. -Unha pregunta final, se o botan así é porque molesta? -Creo que lles enfadei moito. Houbo unha idea de que eu era como unha pedra no zapato e tíñanme que sacar de encima. Teño unha certa satisfacción de telos amolado tanto Teño unha certa satisfacción de telos amolado tanto. Sinceramente, ao meu admirado Carrasco i Formiguera, no Parlament de Madrid, dicíanlle é que vostede é un nacionalista radical e contestaba isto é unha das mellores cousas que me dixeron nunca. Pois un pouco é iso tamén.


A variante Ómicron da Covid-19 é a responsábel da meirande parte das 11.272 persoas reinfectadas coa doenza na Galiza, segundo subliñou a Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade esta segunda feira. A variante descuberta por Suráfrica a finais de 2021 foi detectada en 91,48% das persoas que pasaron como mínimo en dúas ocasións o SARS-CoV-2, desvela Sanidade. Isto supón que é causante de até 10.312 reinfeccións. Con respecto ao resto de variantes, a reinfección produciuse en 62 persoas coa variante Alpha e en 898 coa Delta. O reporte tamén detalla os casos segundo a primeira infección. As persoas que nun primeiro intre se contaxiaron coa variante orixinal reinfectáronse en 56 casos con Alpha, 625 con Delta e 4.869 con Ómicron. Namentres, dos pacientes que se infectaron con Alpha, seis volveron contaxiarse coa mesma variante, 187 con Delta e 2.053 con Ómicron, a variante predominante na actualidade.No que atinxe ás persoas que tiveron Delta en primeiro lugar, 86 reinfectáronse con ela e 3.390 con Ómicron. Maior pico de casos activos durante a pandemia Segundo os datos de Sanidade, a variante Ómicron converteuse en predominante rapidamente após a súa aparición, e xerou o maior pico de casos activos na Galiza desde o comezo da pandemia en marzo de 2020, con arredor de 79.000 infeccións no pico, unha cifra moi afastada dos 23.000 de pico da terceira onda, a comezos de 2021. A nivel científico, o Instituto Superior de Saúde de Italia efectuou un estudo no que sostén que desde finais de agosto do pasado ano, os casos de reinfección situáronse en 3%. Esta porcentaxe descendía até 1% en outubro e principios de decembro, antes de espallarse Ómicron. Datos de vacinación Na Galiza hai actualmente 2.431.258 persoas coa pauta de vacinación completa, 90,04% do total da poboación do país. En total, o Servizo Galego de Saúde (Sergas) xa administrou case 6,5 milóns de doses de vacinas. Nos últimos días, a Consellaría de Sanidade comezou a citar as crianzas de 5 a 11 anos para comezar co proceso de inoculación da segunda dose da vacina contra a Covid.


Summary: Aos incendios dos últimos días, xa controlados, uniuse un activo desde as 11 da noite do venres en Ribeira, que queimou 150 hectáreas e cercou casas pola noite en Porto do Son

As previsións cumpríronse e o tempo seco e o forte vento continúan favorecendo a propagación de incendios en Galicia. As hectáreas queimadas no país polo lume desde o pasado mércores superan xa as 1.000, tendo en conta a afectación da que informa a Xunta (só daqueles fogos que superan as 20 hectáreas) e a dos focos máis pequenos dos que advirten as brigadas de extinción. A primeira hora da tarde deste sábado, eran sobre 1.100 as hectáreas queimadas nesta primeira vaga de incendios do verán, segundo os datos facilitados pola Consellería do Medio Rural. Aos incendios dos últimos dous días uniuse un activo desde as 11 da noite do venres na parroquia de Oleiros, en Ribeira, e que tamén afecta o veciño municipio de Porto do Son, onde pola noite as lapas puxeron en perigo varias casas que quedaron rodeadas. Aos incendios dos últimos días uniuse un activo desde as 11 da noite do venres en Ribeira, que queimou xa 150 hectáreas e cercou casas en Porto do SonSegundo as últimas estimacións, o lume, que "evoluciona favorablemente", afecta unha superficie de arredor de 175 hectáreas e na súa extinción traballan 15 axentes, 29 brigadas, 16 motobombas, 2 pas, 9 helicópteros e 4 avións, así como efectivos da Unidade Militar de Emerxencias (UME). O fume provocado por este incendio mesmo obrigou a interromper o tráfico na estrada AC-550, aínda que foi restablecido pouco despois. A poucos quilómetros, na outra punto do concello de Porto do Son, ao pé de Portosín, quedou extinguido o incendio que nos últimos días puxo en perigo varias vivendas e que arrasou preto de 90 hectáreas nas últimas horas. Ademais, en Fisterra tamén permanece controlado desde a madrugada do sábado un incendio no Sardiñeiro que queimou arredor de 130 hectáreas.Pola súa banda, en Monforte de Lemos, no que é o incendio máis grande do que levamos do verán en Galicia, mantéñense controladas as lapas logo de queimar unhas 465 hectáreas desde o xoves á tarde. Na provincia de Ourense, ademais, os servizos de extinción lograron controlar tamén os incendios que se declararon en Lobeira, dentro do Parque Natural do Xurés, e en Cenelle, na parroquia de Barca de Barbantes. No primeiro deles queimáronse xa 150 hectáreas, mentres que no segundo arderon preto de 96. O incendio en Monforte, o máis grande no que vai do verán, mantense controlado tras afectar unhas 465 hectáreasA combinación de altas temperaturas e do forte vento do nordés avivou as lapas dende o interior de Ourense e Lugo ata comarcas costeiras como a do Barbanza ou na Costa da Morte, superando as 980 hectáreas só nos incendios revelados pola Xunta desde a xornada do xoves e, outra volta, poñendo en perigo zonas habitadas. Ademais dos incendios dos que informa a Consellería do Medio Rural, outros focos máis pequenos prenderon en Muíños (tamén no Xurés e xa extinguido logo de afectar 10 hectáreas), Ribas de Sil, Arteixo, Cangas, Rodeiro ou Viana do Bolo durante as últimas horas. Ademais, a Xunta informou sobre artefactos incendiarios en varios incendios e de que xa hai sospeitosos sobre o foco que prendeu en Ribeira. Ademais, o conselleiro de Medio Rural, José González, aclara que houbo 16 incendios de noite, cando non podían actuar xa os medios aéreos.Segundo as previsións do Goberno galego, as condicións meteorolóxicas actuais prorrogaranse durante a fin de semana, polo que o risco extremo de actividade incendiaria manterase "polo menos ata o domingo".


Summary: Terza feira, 24 de outubro, 10 horas, Parlamento galego. Día, hora e lugar do encontro de portavoces convocado polo BNG coa transferencia da AP9 na axenda. "Se Feijóo non acode á reunión demostrará que non quere a transferencia da AP9", afirma Ana Pontón.

O BNG continúa a pór os focos sobre a transferencia da AP9 neste comezo da décima lexislatura do Parlamento galego. Para a formación soberanista, é moi grave que o Goberno Rajoy vetase no Congreso a tramitación da iniciativa -unha proposición de lei promovida polo propio BNG no Hórreo e apoiada polo conxunto da cámara-. O Bloque anunciou a semana pasada unha ofensiva política e social arredor deste asunto. A proposta de encontro dos portavoces dos grupos parlamentares é unha das primeiras accións coas que a forza nacionalista quer incrementar a presión sobre Madrid. En Marea xa anunciou a súa presenza na reunión, na que tamén podería facer acto de presenza o grupo parlamentar do PSdeG. O PP, en troca, o máis probábel é que non compareza. En realidade, Pontón xa o dá por feito: "Se non acode á reunión, Feijóo demostrará que non quere a transferencia da AP9". Para Ana Pontón, Feijóo pasa do "Galiza, Galiza, Galiza" da campaña ao seu tradicional "PP, PP, PP, submisión, submisión, submisión" Feijóo, argumentou Pontón esta segunda feira nun encontro cos meios, non tivo reparos en invocar o nome do país -"Galiza, Galiza, Galiza"- como un mantra durante a campaña. Mais unha vez ultrapasada a data do 25S, Feijóo voltaría ao seu ser normal: xa non é Galiza, Galiza, Galiza, agora é "PP, PP, PP, submisión, submisión, submisión". Se finalmente non é posíbel a unidade de acción na defensa dunha proposición de lei do proprio Parlamento da Galiza, argüe Pontón, ficaría claro que Feijóo "comeza a súa lexislatura sendo cómplice dos agravios e discriminacións para o noso país", o cal demostraría a súa "incapacidade para defender os nosos intereses cando o país o necesita".


Summary: A verdadeira historia estética dun grupo é ás veces máis lexíbel na letra pequena da súa obra espallada ca nos grandes titulares dos seus discos. Eis a posibilidade que, para os carismáticos Ataque Escampe, abre o dobre disco Ídolos adolescentes / A vida dos animais, que desde esta segunda feira se pode escoitar na Rede.

Confórmano 24 cancións, divididas entre Ídolos adolescentes (2007-2011) e A vida dos animais (2012-2018), rescatadas de traballos colectivos, homenaxes, demos até agora arquivadas, algún directo, versións e outros fondos de armario. Catro inéditas, rexistradas ao vivo no estudio das Gonzalinhas (Bermés, Lalín), funcionan como anzol para as seguidras máis intensas. Ídolos adolescentes / A vida dos animais deixa fóra de foco os cinco primeiros anos da banda, aqueles en que se forxou o seu autodenominado rock de serie B. Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos (2007) titularon o debut, canda o seguinte Galicia es una mierda (2008) sínteses da etapa. O seu folk rock áspero, con talento melódico e xa dotado dunha lírica melnacólica e sarcástica, realista e derrotista pero nunca resignada, foi só un episodio dentro da vida de Ataque Escampe. Porque neste documento da cara oculta da banda percíbese a súa profunda evolución, practicamente a súa metamorfose. Aínda que talvez nunca abandonase a filosofía folk. Só que onde antes o entendía como Neil Young acústico e outras cancións de autor desviadas, agora incorpora cumbia, dub, rumba, rap ou kraut. O territorio ampliouse. Ao tempo, Ídolos adolescentes... tamén permite entender o laborioso traballo de arranxos ao que Ataque Escampe somete as súas cancións: a demo Swag, do seu último elepé Primeiros bicos (2017), amósao. Liña de sombra Pensado tamén como tributo á súa audiencia máis nova e descoñecedora dalgunhas destas pezas, Ataque Escampe atravesa, con este disco dobre dispoñíbel só en formato dixital, unha nova liña de sombra. Se despois de O disco vermello (2014) o vocalista Álex Charlón deixaba o proxecto, é agora Roi Vidal, o seu substituto, quen cede o posto. Con el sae tamén o batería Álvaro Trillo. Fican a bordo os fundadores Miguel Mosqueira (guitarra e voz) e Samuel Solleiro (guitarra) e mais Lois Carlín (baixo). A praxe escénica asentou. Atrás quedan actuacións desaxustadas e certa lenda de impredicíbeis directos. O paso por case todos os escenarios do país -os seus concertos cóntanse por centos- axudou. Seis discos -entre eles o celebrado e magnífico Violentos anos dez (2011), tratado de soul branco e político-, un EP e un disco de mesturas electrónicas -Galicia es una fiesta (2009)- preceden Ídolos adolescentes / A idade dos animais. En seis pistas Para che falar de amor, incluída no disco colectivo Manifesto Dobarrista (2007)Con esta versión de Andrés Dobarro contribuían á rehabilitación indie pop do ferrolán, ao tempo que o transportaban a un dos seus valses country folk, a medio metro do noutrora célebre Elvis Perkins. Non hai lúa, demo de A grande evasión (2008)É un dos mellores cortes do infravalorado, e talvez unha miga excesivo, A grande evasión (200). A súa progresión repetitiva, sumada á fermosa melodía pop, conectan con certas pasaxes de Spiritualized. Eis unha versión obviamente máis espida que a publicada. Música feliz, incluído no disco colectivo de homenaxe aos Resentidos A tribo toda baila (2012)O seu traballo de detournement do clásico dos Resentidos -do disco Música doméstica (1986)- acabou nun dos rexistros máis emocionantes da carreira de Ataque Escampe. A música feliz vira en balada triste, con exquisitos, pensadísimos arranxos de corda, e un eco a The Divine Comedy pero sen esa ironía resabiada. Monólogo do vello traballador, dun concerto homenaxe a Celso Emilio Ferreiro en 2012Antes de gravar A vitoria no EP Noites de agosto con Ataque Escampe (2012), a banda empregou eses mesmos acordes para acompañar o gran poema de Celso Emilio Ferreiro. Denuncia da plusvalía con sintetizadores e de novo ese aire de valse obreiro apaixonado, emocionado, militante. Me quedo contigo, ao vivo nas Gonzalinhas (Lalín) en 2018Ataque Escampe aplica ao clásico de Los Chunguitos o tratamento Calexico -rock fronteirizo, elegantes guitarras- que xa aplicara a outro dos grandes achados incluído en Ídolos adolescentes...: Nos días do medo, de Das Kapital, orixinalmente unha pista oculta en Grecia (2013) do grupo de electrónica industrial. Maycar, ao vivo nas As Gonzalinhas (Lalín) en 2018"Cumprirás noventa / subindo as escaleiras do Maycar" pecha o círculo. Homenaxe amarga á nocturnidade a aleivosía, (auto)crítica de costumes da eterna adolescencia, a partir do standard soul de Smokey Robinson My guy Ataque Escampe regresa onde todo comezou, escuros e afumados locais de lecer e diletancia, as expectativas continuamente frustradas, un país que se descompón, subalternidade finalmente orgullosa. Nota: cubertas de Ídolos adolescentes / A vida dos animais (2018).


Summary: Negreira négase a coincidir coa Marea e Ciudadanos e impide o acto da Asociación da Prensa na Coruña, mentres Herández volve ausentarse en Santiago dun faladoiro co resto de forzas. Castiñeira en Lugo e Jesús Vázquez en Ourense aceptan o convite do Colexio de Xornalistas para debater con todos os partidos.

Non foi o primeiro nin parece que será o último. Outro candidato urbano do PP que se nega a debater coas forzas políticas. Neste caso é Carlos Negreira, alcalde e candidato do PP na Coruña, que se negou a participar no debate que tiña previsto organizar a Asociación da Prensa da cidade por estaren convidadas formacións políticas sen representación no pleno municipal, como a Marea Atlántica ou Ciudadanos. A postura do rexedor coruñés únese á que expuxeran outros alcaldables populares en Galicia ou ás decisións dalgúns como Agustín Hernández, aspirante en Compostela, que xa estivo ausente en dous debates co resto de partidos. Jesús Vázquez, en Ourense, xustificou a súa ausencia na conversa organizada pola TVG por un erro na xestión da axenda do seu equipo. Negreira négase a debater na Coruña coa Marea Atlántica ou Ciudadanos e mesmo rexeita o acto proposta pola Asociación da Prensa Precisamente, Negreira acóllese ás normas da Xunta Electoral, que afectan a televisión pública galega, que está a realizar debates tan só cos candidatos das formacións con representación en cada consistorio municipal. O candidato do PP na Coruña aplica ese mesmo criterio para os actos alleos á TVG e organizados por calquera outra entidade ou medio e sobre os que non hai veto ningún, nin normativo nin por parte do resto de partidos. Tan só o PSdeG esixía que fose o cabeza de lista dos populares o que participase, pero o resto de posibles atrancos tan só tiñan que ver con buscar a hora e data axeitada para non interferir na campaña. Pero mesmo ao debate da TVG correspondente á cidade de Ourense, gravado este pasado domingo, faltou Jesús Vázquez, o candidato do PP. A formación atribuíno a un "erro humano" na xestión da axenda de campaña, o que tería provocado un atraso de máis dunha hora que non foi aceptado polos seus rivais. A cadeira quedou baleira, aínda que si parece que o alcaldable estará presente nun debate organizado polo Colexio de Xornalistas con sete formacións. Agustín Hernández xa estivo ausente en dous debates cos cabezas de lista dos outro partidos No caso de Agustín Hernández, candidato popular en Santiago, a súa ausencia nestes tipos de encontros xa son repetidas. Os alcaldables de PSdeG, BNG, Compostela Aberta, Compromiso e Ciudadanos acudiron a pasada semana ao faladoiro convocado polo persoal do Concello compostelán, pero o rexedor e aspirante do PP non foi por consideralo "un postureo político". Este pasado martes, o que fora conselleiro ausentouse de novo nun debate, desta vez sobre a corrupción e organizado por Radio Galicia-Cadena SER. Rubén Cela, candidato do Bloque, Francisco Reyes, do PSOE, e Martiño Noriega, de CA, aceptaron o convite, que só foi rexeitado por Hernández, que enviou o seu número tres, Alejandro Sánchez Brunete. No caso de Carlos Negreira e Agustín Hernández, destaca a súa coincidencia en evitar a confrontación nos debates coas plataformas cidadás como Marea Atlántica e Compostela Aberta, os dous espazos de confluencia que segundo as enquisas aspiran a liderar a alternativa á dereita nas dúas cidades. Non ocorreo mesmo, por exemplo, en Lugo, onde todos os candidatos ás municipais accederon a participar no debate aberto organizado polo Colexio Profesional de Xornalistas (CPXG). Tamén Jaime Castiñeira, aspirante do PP, que acudirán xunto aos de PSdeG, BNG, Lugonovo, ACE e Ciudadanos ao faladoiro deste martes. Jaime Castiñeira acepta o debate do CPXG con todas as formacións, ao igual que Jesús Vázquez en Ourense Xa no mes de abril, o Colexio de Xornalistas lanzara unha proposta ás formacións políticas ofrecéndose a organizar debates electorais, defendendo estes encontros como "unha das condicións necesarias para que a cidadanía tome libremente a súa opción de voto". Con tal fin, elaborou un documento que lles fixo chegar ás formacións políticas que concorren ás urnas o vindeiro día 24. Polo momento, só en Lugo e Ourense foi posible organizar o faladoiro. Na cidade das Burgas, celebrarase o vindeiro día 18 e cos cabezas de lista de sete formacións, nas que se autoexcluíu Democracia Ourensana pero na que estará o popular Jesús Vázquez. En Santiago, negóciase aínda a posibilidade dun debate organizado polo CPXG que parece difícil no resto de urbes. O caso é que fora o propio PP quen lanzara a idea dos debates, a través das redes sociais e nunha "estratexia conxunta" dos candidatos das cidades galegas. Fora a través de Twitter e hai un mes, nun formato semellante, aínda que con matices. Mentres uns candidatos populares limitaban esta proposta a debates con candidatos de partidos "dos grupos municipais" ou "con representación no pleno", outros, como José Manuel Rey Varela, de Ferrol, ou Agustín Hernández, de Compostela, non excluían ningún rival ou aclaraban que a súa era unha convocatoria "aberta a todos". Pero fontes do PPdeG deixaban claro xa que a iniciativa non era para nada persoal de cada líder local, senón unha estratexia conxunta limitada "aos partidos con representación municipal". Argumentaban que sería complicado establecer un límite de participantes e que sen un criterio "poderían incluírse tamén formacións como a Falange ou os antitaurinos". Non obstante, en Lugo o PP non cumpriu coas directrices e apostou por participar nos encontros nos que se inclúen formacións alleas aínda ao consistorio municipal como ACE, Lugonovo ou Ciudadanos. En Ourense parece que ocorrerá o mesmo.