Summary: Sen facer demasiado ruído, mais centrándose no que é substancial e ten repercusións nas vidas das persoas, Mulleres en Acción, un foro xurdido no seo da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas hai xa máis de vinte anos, é xa unha referencia inevitábel no debate feminista, un punto de encontro de pensadoras e activistas que fornece de ideas e proxectos o pensamento das mulleres e para as mulleres.

O Día das Mulleres chega en marzo, como a primavera. Moita xente permanece cega ante os síntomas que sinalan os cambios: non perciben a chegada da primeira andoriña, o abrollar dos narcisos, a corrente de aire limpo que comeza a disipar a néboa. E tamén moita xente permanece cega ante un movemento que vai máis alá da loita pola igualdade, que avoga por un sistema máis humano no que se lles dá a prioridade aos coidados, á seguridade que ofrece unha comunidade cohesionada e solidaria, ao cambio de paradigma nos valores primordiais. A primavera anuncia unha forza capaz de combater os rigores do inverno, de ofrecer un horizonte que lle plante cara á distopía cotiá. Mais hai primaveras que non chegan de seu, primaveras ás que hai que empurrar para que poidan a florecer. Nesa batalla ten un papel especialmente destacado Mulleres en Acción, un foro de debate xurdido hai xa máis de vinte anos no seo da Mostra de Teatro de Cangas. Cando aínda as mensaxes de emancipación non contaban coa aceptación social que, pouco a pouco, van gañando adhesión entre os sectores menos inmobilistas da sociedade, un grupo de mulleres da vila morracense xa organizaba debates e xornadas de reflexión e estudo para analizar, discutir e denunciar a falta dunha mirada inclusiva na sociedade, a permanente discriminación á que se somete á metade do xénero humano. "En Cádiz as xornadas eran moi interesantes, mais quedaban na discusión teórica, e nós pretendiamos que o que fixésemos tivese unha incidencia real" María Armesto, impulsora de Mulleres en Acción, lembra que a idea foi tomada dunhas xornadas que existían no Festival Internacional de Teatro de Cádiz, "pero nós quixemos ir máis alá. En Cádiz as xornadas eran moi interesantes, mais quedaban na discusión teórica, e nós pretendiamos que o que fixésemos tivese unha incidencia real, comezando por reflectir as ideas que debatiamos na propia programación da Mostra. Moitas xa avogabamos en 1998 porque a Mostra fose paritaria, pero non era fácil: agora xa é máis común que haxa compañías e espectáculos nas que estea presente unha mirada feminista, xa sexa pola temática, polo tratamento dos asuntos, pola presenza de mulleres no elenco e no persoal técnico… pero daquela non había tantas opcións onde elixir. E moitas veces, dábanse equívocos que inducían á confusión: atopabamos, por exemplo, moitos espectáculos con mulleres protagonistas pero que reproducían esquemas e tópicos patriarcais. Había que escarvar moito para dar con obras que puidesen dar unha outra perspectiva das cousas". Dalgunha forma, Mulleres en Acción naceu co propósito de empregar as artes escénicas como unha ferramenta ao servizo dunha sociedade libre de violencias machistas. Pero, como lembra Armesto, "desde o principio quixemos facer cousas prácticas, que proxectasen unha visión feminista, e por iso os debates acabaron por transcender os temas relacionados coas artes escénicas para acadar o mundo da cultura en xeral, e mesmo cuestións sociais que naquela altura só se debatían en foros moi reducidos: a violencia de xénero, o corpo como campo de batalla… Se te fixas, na prensa de hai doce ou catorce anos, esas cuestións só se tocaban dun modo moi tanxencial e anecdótico, e por iso decidimos abordar cuestións de corte máis político e social". Máis alá da cultura As primeiras xornadas de Mulleres en Acción xa delimitaban uns obxectivos que ían máis alá das artes escénicas: así, ademais de "potenciar e visibilizar o teatro escrito, dirixido ou producido polas profesionais das artes escénicas e aplicar o principio de paridade na programación da Mostra", tamén se marcaban como meta "impulsar un proxecto pedagóxico contra a violencia e pola igualdade a través de obradoiros con perspectiva de xénero", "realizar conferencias, presentacións de libros, debates, mesas de traballo, performances e espectáculos que aborden temas como a violencia, a sexualidade, o corpo das mulleres como campo de batalla, o empoderamento, a autoestima, a brecha laboral... que favorezan unha reflexión profunda sobre o rol estereotipado que ofrece a nosa sociedade tanto a mulleres como homes" ou "visibilizar e pór en valor a traxectoria persoal e profesional de mulleres ou entidades e colectivos que teñan realizado un labor a favor da igualdade de xénero". ando case ninguén falaba da violencia machista, a Mostra traía a Monserrat Comas, Vocal do Consello Xeral do Poder Xudicial, para presentar o primeiro Observatorio Estatal contra a Violencia Doméstica e de Xénero Os debates tocaron temas tan diversos como o machismo na cultura, a creación artística en zonas de conflito, o corpo das mulleres como campo de batalla, a escravitude sexual e as nenas soldado, a coeducación, homes pola igualdade, as mulleres excluídas dos museos, a autoría de mulleres, a violencia, a brecha laboral… E os fitos foron sucedéndose: en 2004, por exemplo, cando case ninguén falaba da violencia machista, a Mostra traía a Monserrat Comas, Vocal do Consello Xeral do Poder Xudicial, para presentar o primeiro Observatorio Estatal contra a Violencia Doméstica e de Xénero. E en 2005, presentábase o primeiro Libro de Estilo para evitar o sexismo nos medios de comunicación, coa presenza das súas autoras, Cristina Cordeiro, Alixe Rodríguez Gil, Patricia Ruíz Cascajar e Amaia Herrero. Ao longo dos seus xa máis de 20 anos, Mulleres en Acción tivo como invitadas a figuras tan relevantes para o pensamento feminista como a antropóloga mexicana Marcela Lagarde, a experta en violencia contra as mulleres do Secretariado Estatal de Amnistía Internacional, Ángeles Sánchez Braojos, a cineasta Mabel Lozano ou, por suposto, a práctica totalidade das mulleres e colectivos que desenvolven o seu labor na Galiza: Aurora Marco, Lola Ferreiro, María Xosé Queizán, a libraría Lila de Lilith, o Observatorio da Mariña pola Igualdade e un longo etcétera.Ademais, a Mostra teima en visibilizar a obra de mulleres de calquera disciplina artística que, a pesar de teren obra e calidade, seguen a ser grandes descoñecidas, como a exposición antolóxica da artista plástica, María Mazás ou o concerto homenaxe á pianista e compositora galega Enma Pino. Xa a partir de 2012, a Mostra comezou a entregar os Premios Mulleres en Acción, "co obxectivo de recoñecer a traxectoria profesional de mulleres ou colectivos que realizasen un labor social, artístico ou cultural que supuxese unha contribución relevante para a implantación real da igualdade de xénero na nosa sociedade". A lista de galardoadas indica a amplitude de miras con que a Asociación Cultural Xiria, organizadora da Mostra, quere proxectar o seu labor: desde a cantautora Sés até a mestra e pedagoga Antía Cal, desde a escritora e ensaísta Aurora Marco até a filósofa e pedagoga Mercedes 'Chis' Oliveira Malvar. "Acababa de morrer o ditador e, dentro daquel ambiente de euforia que se respiraba na época, eramos moi poucas e tiñamos que vencer moitas resistencias de compañeiros que vían as reclamacións das feministas como unha distracción da loita principal, lembra Armesto. Termar do pasado Por suposto, a mirada cara ao pasado, cara ás raíces, non se para hai vinte anos. Armesto quere lembrar a importancia que no seu momento tivo a Asociación Galega da Muller, creada en 1976 e unha das agrupacións pioneiras no Estado na loita feminista. "Acababa de morrer o ditador e, dentro daquel ambiente de euforia que se respiraba na época, eramos moi poucas e tiñamos que vencer moitas resistencias de compañeiros que vían as reclamacións das feministas como unha distracción da loita principal. Mais pouco e pouco as cousas comezaron a funcionar, empezou a editarse Andaina –unha revista impulsada por Nanina Santos que se converteu nun foro imprescindíbel nas reivindicacións das mulleres–, déronse loitas sectoriais de moita importancia: o divorcio, o aborto…". Armesto, desde a súa longa experiencia facendo parte do movemento feminista, ve a actualidade do feminismo con esperanza mais tamén con precaución: "Sempre hai unha compoñente de moda que acompaña os movementos sociais e hai que ter coidado. É positivo que as mulleres estean presentes e que protagonicen os debates, pero en ocasións iso non é máis que unha pantalla que oculta o pensamento dominante un pouco aggiornado". Un vello exemplar de Andaina proclama: "Medran as inquedanzas feministas. Debates, apaixonadas discusións, estudos, encontros, polémicas, diferenzas, axitan as conciencias e as cabezas de activistas. A acción feminista vaise diversificando e abrangue máis campos de preocupación, así como actividades de grupos de mulleres que á calor da denuncia e axitación daquelas espertan novas vivencias". Cambiando as formas retóricas, podería parecer un texto de actualidade, mais é de 1989, cando xa había moitos pasos dados e cando aínda quedaban moitos por dar: un recordatorio de que as loitas hai que mantelas no tempo, de que é moi doado volver cara a atrás. Na Galiza, tan escasa ás veces de referentes históricos, un foro como Mulleres en Acción é necesario para manter unha memoria que se quere viva e en continua renovación. A situación laboral das mulleres nas artes escénicas e no audiovisual A Mostra de Cangas, na súa teima de intervir na realidade, impulsou tamén o primeiro estudo sociolóxico con perspectiva de xénero para coñecer de primeira man a situación laboral das mulleres nas artes escénicas e audiovisuais galegas. "Era unha necesidade", lembra Armesto, "porque non tiñamos datos na man, non había estudos sobre a presenza das mulleres nas artes que nos permitisen facer un diagnóstico correcto da situación e actuar para corrixir os desequilibrios. Nas xornadas de 2016 convocamos representantes da Asociación de Actores e Actrices da Galiza, a Escena Galega (a asociación de empresas de artes escénicas), da Academia Galega do Audiovisual e da Administración e, finalmente, obtivemos o compromiso da Secretaría Xeral de Igualdade de realizar un estudo que levou a cabo o Consello da Cultura Galega". O estudo puña cifras a unha realidade que todo o mundo sospeitaba: as mulleres padecen unha maior discriminación pola idade; os postos de mando seguen sendo maioritariamente masculinos; existen obstáculos para a conciliación da vida laboral e persoal; aínda persisten actitudes de acoso cara ás mulleres. "O informe é un fito", declara Armesto, "porque conta con datos desagregados que permiten analizar a situación sociolaboral das traballadoras destes ámbitos. Non se trata dunha enquisa nin dun estudo teórico, senón un retrato fidedigno da situación destas traballadoras. O que ocorre é que a segunda parte do proxecto inicial, a de tomar medidas para corrixir desequilibrios, quedou no aire. O estudo publicouse en 2019 e, polo de agora, non se soubo nada máis. É certo que polo medio apareceu a pandemia, mais non estou segura de que haxa moita vontade política de intervir directamente. O normal sería tomar os datos fornecidos polo informe e facer propostas concretas que melloren a situación das traballadoras". "Na Mostra de Cangas a presenza feminina é unha realidade desde o principio", continúa Armesto. "Agás os anos en que a dirixiu Xosé Manuel Pazos sempre estivo dirixida por mulleres" O futuro A loita feminista vai alcanzando obxectivos e –talvez máis importante– conseguindo estabelecerse como parte indispensábel da axenda política. En 2020, a causa das medidas de restrición derivadas da pandemia da Covid-19, Mulleres en Acción tivo que reducir un ambicioso programa para celebrar o seu vixésimo aniversario, mais o traballo continúa e Armesto confesa estar xa preparando as xornadas deste vindeiro verán. "Na Mostra de Cangas a presenza feminina é unha realidade desde o principio", continúa Armesto. "Agás os anos en que a dirixiu Xosé Manuel Pazos sempre estivo dirixida por mulleres: eu levo catorce anos como directora artística, mais antes xa o fora Che Mariño –durante dezaseis anos– e tamén, unha edición, Casilda Alfaro, unha das actrices fundadoras. Supoño que o feito de que fóramos tantas mulleres implicadas fixo que todo fluíse dunha maneira orgánica, que se desenvolvese de forma natural". Premio Mulleres en Acción Desde o seu estabelecemento en 2012 recibiron o premio Mulleres en Acción María Xosé Queizán (2012), escritora e ensaísta; o Observatorio da Mariña pola Igualdade (2013), por idear e crear o primeiro Trivial Feminista, un excepcional xogo coeducativo que fai visíbel o labor de centos de mulleres imprescindíbeis na nosa historia; a Tertulia Feminista Les Comadres. Mujeres de Barredos por la igualdad e o CIMA, Asociación de Mujeres Cineastas y del Audiovisual (Ex aequo, 2014); Aurora Marco (2015), escritora e ensaísta; Mabel Lozano (2016). Cineasta e documentalista; Antía Cal (2017), pedagoga e fundadora do colexio Rosalía de Castro; Asunción Bernárdez Rodal (2018), académica e investigadora; María Xosé Silvar 'Sés' (2019), cantautora; e Mercedes 'Chis' Malvar (2020), filósofa e pedagoga.


Summary: Trátase dunha gravación do Orfeón El Eco de 1904, da Alborada gallega de Pascual Veiga.

O Consello da Cultura Galega (CCG) pon, por primeira vez, a disposición da cidadanía a Alborada gallega, de Pascual Veiga, interpretada polo Orfeón El Eco, un dos primeiros rexistros sonoros do noso patrimonio. O 20 de decembro de 1893 tivo lugar nun local da rúa Real da Coruña o primeiro rexistro fonográfico na Galiza.. Lorenzo Colis, que desembarcou no porto coruñés cun fonógrafo procedente dos talleres Edison de Chicago, fíxolle varias gravacións ao reputado Orfeón El Eco, entre elas a Alborada gallega de Pascual Veiga. Aínda que esa non se conserva, si que temos unha de 1904, que é a que agora se pon en rede. Este rexistro sonoro publícase nun especial web que inclúe un texto do musicólogo Alberto Cancela, autor dunha tese de doutoramento sobre o orfeón. A gravación que se difunde tivo lugar 30 de maio de 1904 e foi motivada polo fotógrafo coruñés Pedro Ferrer, que chegou á Coruña coa intención de popularizar a patente dun gramófono. Nesta ocasión rexístrase o fragmento final da Alborada gallega e tamén Pepita, de Adolf Müller. O primeiro rexistro fonográfico En 2014 unha investigación do Concello da Coruña e do Colectivo Vigués Sinsalaudio, xurdida a raíz do ciclo Cultura Coruña, puxo data á primeira impresión sonora da Galiza. Foi o 20 de decembro de 1893. A peza de Pascual Veiga non foi a única que se rexistrou aquela noite, senón tamén ¿Qué ten o mozo?, de Prudencio Piñeiro; Melodía gallega, de José Castro 'Chané'; e Pepita, de Afoldf Müller. Todas elas son pezas chave dunha formación moi coñecida. As crónicas que se conservan daquel acontecemento falan tamén de varias obras dedicadas á rondalla da Sociedade Sporting Club da Coruña. Orfeón El Eco El Eco naceu en 1881 como orfeón da man de Pascual Veiga, compositor do himno galego. Esta formación tivo importantes mestres como José Castro González 'Chané', Jose Baldomir ou Rodrigo Alfredo de Santiago. Comezou sendo un coro masculino, mais a principios do século XX foi incorporando mulleres. A súa longa traxectoria deixa nomes como Franco Patané, Arturo Basile, Wolf Ferrari ou Marco Armiliato na dirección e María Urix, Antonio Campó e Fernando Navarrete na interpretación. O proxecto Lousas Esta publicación fecha o proxecto Lousas, unha iniciativa do Consello da Cultura Galega que pon na rede o patrimonio sonoro "rexistrado en pedra". No marco deste difundíronse documentos sonoros que inclúen a primeira gravación galega que se conserva -a do Coro Aires d'a Terra de Pontevedra-, rexistros do gran gaiteiro da emigración galega Manuel Dopazo; así como composicións como "Alborada" ou "Negra Sombra". O fondo chegou ao Arquivo Sonoro principalmente por adquisición, aínda que tamén hai doazóns e cesións.


Summary: Sanidade xustifica a inxección no hospital vigués, moi contestada ao producirse en plena vaga de recortes na pública.

A conselleira de Sanidade da Xunta de Galiza, Rocío Mosquera, defendeu que o convenio asinado co centro hospitalario privado de Povisa, en Vigo, busca "garantir a estabilidade da empresa" que conta, segundo remarcou, con 1.500 traballadores. As declaracións chegan despois de asinar un convenio con este centro para os próximos anos que lle garante grandes ingresos á empresa -540 euros por paciente- namentres seguen os recortes na Pública. Nunha visita ás obras de ampliación do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO), a conselleira afirmou comprobar "persoalmente" que se cumpren os prazos da primeira fase do novo edificio. Ao tempo, tras unha reunión de dúas horas con responsábeis da empresa adxudicataria das obras, respondeu a preguntas dos xornalistas sobre o convenio con Povisa, e esgrimiu que este se subscribiu para "garantir a estabilidade" dunha empresa que conta con 1.500 traballadores e porque en sanidade "son necesarios todos os recursos, tanto públicos como privados"


Summary: Un estudo sinala o impacto do proxecto de parque eólico no Monte Grande, en Bande, na zona da Reserva da Biaosfera Xurés-Gerês e na área de cración do Parque Arqueolóxico.

O proxecto de parque eólico de Fonsanta co seus 12 muiños de 180 metros de alto supón "un brutal impacto" contra o parque natural do Xurés ao tempo que amezaza o "mellor monte forestal" da Galiza, en Monte Grande (Bande), cunha gran biodiversidde e co patrimonio integrado nun parque arqueolóxico. Así o estiman desde a Asociación Cultural, ecoloxista e de Montaña Arnau, que esta fin de semana presentou un estudo do impacto da previsión de instalación do parque eólico. "Solicitamos que non se permita a instalación do Parque eólico Fonsanta no Monte Grande e que se arquive o expediente e quede protexido para o futuro este monte de alto valor natural e forestal nas inmediacións do Parque Natural Baixa Limia-Serra do Xurés", sinalan nun comunicado. "Este monte conta cunha gran riqueza patrimonial, forestal, paisaxística, xeolóxica e natural, cos restos arqueolóxicos distribuídos por toda a extensión da serra e perfectamente adaptados á paisaxe, concrétanse en xacementos que abranguen un longo período de tempo que vai dende a Prehistoria ate a Idade Media; destacando necrópoles megalíticas, petróglifos, coviñas, castros e foxos do lobo; integrados no Parque Arqueolóxico", explican. Solicitamos que non se permita a instalación do Parque eólico Fonsanta no Monte Grande e que se arquive o expediente e quede protexido para o futuro este monte de alto valor natural e forestal nas inmediacións do Parque Natural Baixa Limia-Serra do Xurés" Inciden, ademais, na riqueza forestal que ten, con grandes masas de piñeiro, bidueirais e amieirais, complementados coa presenza de todo tipo de arbustos, destacando como reliquias o arando silvestre (Vaccinium myrtillus). Tamén subliñan "a alta concentración de musgo que cubre toda zona alta do Monte Grande formando un 'tépex' natural, unha singularidade a preservar" e que se está a desenvolver na zona con fondos da Xunta e europeos a rexeneración dunha gran carballeira. "Tamén é preciso protexer o extenso espazo de turbeira da Lagoa Grande, cun hábitat especial cuxo fráxil equilibrio se pode ver alterado á mínima actuación", advirten. Cómpre salientar que a totalidade do territorio do Concello de Bande forma parte da Reserva Internacional da Bioisfera Xurés-Gerês. O colectivo fala de impactos ambientais, paisaxísticos e tamén sobre o patrimonio que indican que suporía a implantación deste parque eólico. Habería, temen, impacto sobre o foxo do Lobo das Covateiras ("ao proxectar tres aeroxeneradores sobre a proxección do seu muro norte ata o alto do Arando"), ou sobre a mámoa do Monte Raso e as coviñas do entorno ("ao proxectar na súa área de protección dous aeroxeneradores"


Summary: O colectivo asegura, nunha carta aberta dirixida ao vicepresidente segundo do Executivo galego, Francisco Conde, que o "primordial" para a equipa de Feixoo é lograr que a celulosa continúe en Lourizán e "cumprir a lei é secundario".

A Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) acusou hoxe á Xunta e, en particular ao conselleiro de Economía, Francisco Conde, de ter máis interese en apoiar a "ilegalidade" que supón que a factoría de Ence continúe en Lourizán que "o ben común". A través dunha carta aberta dirixida ao tamén vicepresidente segundo do Executivo galego despois de escoitar unhas declaracións en defensa da pastera e de urxir ao Estado español a abrir unha mesa de diálogo sobre o futuro da mesma, a entidade cívica considera que demostrou que o "primordial" é que a empresa permaneza onde está. "Cumprir a lei é secundario", lamentan desde a organización, que se amosa moi crítica coa equipa de Alberto Núñez Feixoo porque quere traballar "coa máxima de 'ou en Lourizán, ou en Lourizán'". Desde o seu punto de vista, esta actitude supostamente inamovíbel da Xunta "invalida calquera mesa de diálogo" porque, entende, non dará cabida a outra resolución que non sexa que a celulosa continúe onde está. De feito, hai escasos días Feixoo mesmo chegou a dicir que Galiza tiña a necesidade de contar con dúas destas industrias e non só con Ence en Pontevedra. Culpa ás decisións do PP En todo caso, a asociación non só ten o foco no país, senón tamén na actuación do Goberno do Estado español pois, durante "a súa etapa popular", "encartouse aos intereses empresariais" para ampliar os tempos de Ence "concedéndolle unha prorroga ilexítima e contraria á lei". Tanto dentro como fóra das nosas fronteiras responsabiliza ao Partido Popular do actual conflito. E aclara que cando fala da legalidade refírese á reforma da Lei de Costas de 2013 que estabelece "que esta clases de terreos resérvanse para aquelas actividades que os precisen para levar a cabo, o que non é o caso de Ence". Aliás incide en que "o límite máximo de permanencia de 75 anos (...) vén fixado na Lei de Patrimonio do Estado", mandato que é "de obrigado cumprimento para a fábrica" situada na ría pontevedresa. É dicir, que a mudanza non viría só impulsada polo Ministerio para a Transición Ecolóxica. Por tanto, malia que se suprimise o artigo 18 da Lei de Cambio Climático, que aborda a duración das concesións en terreos de dominio público-marítimo terrestre, "a planta seguiría tendo a súa continuidade en Lourizán comprometida pola lexislación vixente". Neste contexto, o colectivo pregunta á Xunta se "vai exixir que se elimine esta lei" ou se "seguirá a buscar atallos para sortear a aplicación da lexislación a Ence".


Summary: Alcaldes do PP da comarca falan de evolución "positiva" mentres que rexedores do BNG e PSdeG instan o Goberno galego a asumir as súas responsabilidades.

Alcaldes e alcaldesas da Mariña, onde se rexistra un brote con 131 casos (deles 10 xa se curaron) mantiveron unha segunda reunión telemática coa Consellería de Sanidade para analizar a situación nesta comarca do país. Fronte aos rexedores do PP, os alcaldes socialistas e do BNG mostráronse críticos cos datos facilitados, polo que os reclamaron por escrito. Respecto diso, a alcaldesa de Viveiro, María Loureiro, puntualizou a Europa Press que no seu concello trasladáronlles seis positivos, dous deles de alta, pero criticou a cifra de confinados por non ser concretada, "case mil", sinalou. A alcaldesa de Viveiro sinalou que lles transmitiron que esperará a esta sexta feira por parte de Sanidade para avaliar "se seguen as mesmas medidas", se se amplía ou acouta máis a zona pechada polo brote. O seu homólogo de Alfoz, o socialista Jorge Val, destaca que "baixaron un pouco os contaxios". Varios rexedores e rexedoras admiten que houbo "momentos tensos" na xuntanza O rexedor socialista de Foz, Francisco Cajoto, admitiu, como outros alcaldes, que "houbo momentos tensos" na reunión telemática, sobre todo en relación a "as medidas a dispor de cara aos comicios do domingo" e en relación á "concreción dos datos". "Solicitamos á Consellería que houbese unha corrección en canto ao ámbito competencial", explicou Cajoto a Europa Press en relación a que se delegou, como autoridades sanitarias, nos alcaldes e alcaldesas da Mariña os labores de control do cumprimento das medidas adoptadas con motivo do brote. Segundo lamentou, por parte de Sanidade aseguráronlles que "non se ía a facer corrección algunha". Após insistir o alcalde de Foz que "colaboración toda", reiterou que lles "falta esa interlocución real e efectiva" e que se lles "escoite e atenden as demandas". Como outros compañeiros, lamentou que a Xunta, a través do presidente Alberto Núñez Feixoo, anunciase decisións antes da reunión cos rexedores da Mariña. Diverxencias A alcaldesa de Barreiros, Ana Hermida (BNG), criticou o cambio de criterio á hora de trasladarlles os datos epidemiolóxicos "polo que é complicado facer seguimento real". E criticou que non coinciden cos que ten o Concello, xa que este ten coñecemento de persoas en corentena contactos directos de positivos, cando a Xunta lles indicou que "só hai un caso positivo" nesta localidade e ningún en corentena. "Están a maquillar os datos para transmitir sensación de control", afirmou Hermida, quen subliñou "intencionalidade clara de tentar tranquilizar á xente para o domingo". "É imperdoábel non dicir á veciñanza o que hai", afirmou. A alcaldesa de Barreiros, Ana Hermida (BNG), criticou o cambio de criterio á hora de trasladarlles os datos epidemiolóxicos "polo que é complicado facer seguimento real" Ademais, após reclamar á Xunta "algún protocolo específico" para este domingo electoral "no caso de que vaian adiante as eleccións", contestáronlles que "había un protocolo moi claro", mais sen concretar actuacións concretas. Desta forma, mostrou, en declaracións a Europa Press, a súa "sensación" de que "esa lealdade que se pide aos concellos non se está practicando desde a Xunta", reprochou, para apuntar que lle "gustaría saber se a valoración desta sexta feira vai ser cos datos reais". Alfredo Llano (PSdeG), mostrouse partidario de aprazar as eleccións na Mariña pola situación sanitaria. "Hai que tomar medidas", aseguro O alcalde nacionalista de Ribadeo, Fernando Suárez, tachou de "moi tensa" a reunión telemática e cualificou de "intolerábel" que "cada día din os datos dunha maneira". "Non poden pedir lealdade", considerou e logo facer un "despropósito" coas cifras. Eleccións Suárez manifestou a Europa Press que algúns alcaldes lle trasladaron de novo á Xunta que se apracen as eleccións deste domingo porque lles "parece unha temeridade" co brote activo. "Iso pode ser unha carnicería", asegurou se van votar persoas con COVID e se estende o virus. Tamén o alcalde de Burela, Alfredo Llano (PSdeG), mostrouse partidario de aprazar as eleccións na Mariña pola situación sanitaria. "Hai que tomar medidas", asegurou a Europa Press, á vez que insistiu en "cambiar as datas das eleccións" e "aprazalas" ata que se dean "todas as garantías sanitarias". "Dixeron que non era cousa deles", abundou, para lamentar que así os cidadáns non acudirán ás urnas "nas mesmas condicións". O rexedor de Cervo, Alfonso Villares (PP), defendeu "non crear máis alarma innecesaria nestes momentos" Outra visión O rexedor de Xove, José Demetrio Salgueiro (PP), valorou a "tendencia positiva" ao rexistrarse "só tres positivos" porque "se nota o traballo feito desde a Consellería de Sanidade". "Espero que siga a tendencia para saír desta situación canto antes", afirmou. Nesta liña, o rexedor de Cervo, o popular Alfonso Villares, expresou o seu desexo de que "as cifras sigan ese camiño" porque lles "tranquiliza". Ademais, defendeu "non crear máis alarma innecesaria nestes momentos" porque "non axuda nin á saúde das persoas nin á forma de vida doutras". Mentres, o alcalde do Vicedo, o popular José Jesús Novo, resaltou que lles trasladaron a redución do número de casos e que se "está controlando a pandemia". "As noticias son mellores que onte", abundou.


Summary: Os casos activos soben en 84 até os 9.376. Aumentan a 545 os pacientes ingresados, deles 79 en UCI.

Os pacientes con Covid-19 ingresados en hospitais da Galiza volveron a aumentar até os 545, o que supón 22 máis que os rexistrados onte, deles 79 en unidade de críticos -dous máis- e 466 noutras unidades -20 máis-. Os positivos por Covid-19 confirmados por PCR nas últimas 24 horas seguen en descenso na Galiza após detectarse outros 425, fronte aos 597 de onte e tras superar os 700 nas xornadas da fin de semana. Mentres, os casos activos de coronavirus soben até os 9.376 após sumar 84. .Así se desprende dos datos actualizados na mañá de hoxe na web da Consellería de Sanidade con cifras até as 18:00 horas de hoxe, recollidos por Europa Press, nos que se constata que se detectaron 88 positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas na área sanitaria de Vigo; 84 na da Coruña e Cee; 76 na de Pontevedra e O Salnés; 62 na de Ferrol; 51 na de Santiago e O Barbanza; 38 na de Ourense e 26 na de Lugo. En canto aos casos activos de Covid-19, baixan en tres das sete áreas sanitarias galegas. En concreto, descenden a 1.272 na de Ourense -27 menos-; a 1.348 na de Santiago -12 menos- e a 963 na de Lugo -20 menos-. Pola contra, os casos activos de coronavirus Covid-19 aumentaron a 2.126 na área de Vigo -54 máis-; a 1.603 na da Coruña e Cee -28 máis-; a 1.082 na de Pontevedra e O Salnés -33 máis- e a 982 na de Ferrol --28 máis--. En canto ás persoas falecidas aumentaron a 944 despois de notificar Sanidade na tarde de onte 21 vítimas mortais, unha ducia delas rexistráronse ou están relacionados con residencias de maiores, o que sitúa á desta segunda feira como a xornada con máis mortes comunicadas polas autoridades sanitarias desde a primeira onda do coronavirus. En concreto, a última xornada que alcanzou estas cifras de falecidos foi o pasado 11 de abril, cando se informou de 23 mortes debido á incidencia da pandemia na Galiza.


Summary: A Axencia Europea do Medicamento (EMA) autoriza a vacina de Novavax, cuxo antíxeno prodúcese na planta porriñesa de Biofabri, do grupo Zendal.

A Axencia Europea do Medicamento (EMA, polas súas siglas en inglés) vén de autorizar a comercialización condicional para 'Nuvaxovid', a vacina contra a Covid-19 de Novavax (tamén coñecida como NVX- CoV2373), que se fabrica nas instalacións de Biofabri no Porriño, para previr a Covid-19 en persoas a partir dos 18 anos de idade. 'Nuvaxovid' convértese así na quinta vacina recomendada na UE fronte á Covid. Ao contrario que as de Pfizer e Moderna, de ARNm, a de Novavax está baseada en proteínas e adminístrase en dúas inxeccións, normalmente no músculo do brazo, cun intervalo de 3 semanas. Tras unha avaliación exhaustiva, o Comité de Medicamentos de Uso Humano (CHMP, polas súas siglas en inglés) da EMA concluíu por consenso que os datos sobre a vacina "eran sólidos e cumprían os criterios de eficacia, seguridade e calidade da Unión Europea". Segundo a EMA, os efectos secundarios observados con ' Nuvaxovid' nos estudos foron "xeralmente leves ou moderados e desapareceron nun par de días despois da vacinación". Os máis comúns foron sensibilidade ou dor no lugar da inxección, cansazo, dor muscular, dor de cabeza, sensación xeral de malestar, dor articular e náuseas ou vómitos. A seguridade e a eficacia da vacina seguirán controlándose a medida que se utilice na UE, mediante o sistema de farmacovigilancia da UE e estudos adicionais da empresa e as autoridades europeas. Outras vacinas con selo galego Desde xaneiro, a factoría do Porriño, pertencente ao grupo Zendal, produce un lote semanal do antíxeno da vacina de Novavax, aínda que tamén traballa na produción da vacina experimental do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), en fase de ensaios. As instalacións de Biofabri no Porriño, centro de referencia para a produción de vacinas contra a Covid, foi candidata meses atrás a producir outra vacina que aínda non conta co visto bó da EMA, a rusa Sputnik V, máis o interese non se materializou finalmente nun acordo pola falta de interese da Xunta, apuntan fontes da negociación.


Summary: Antidisturbios dos Mossos cargaron contra as centos de persoas que se concentraban perante o Parlament. As diferentes manifestacións e mobilizacións que decorreron ao longo da xeografía catalá sumaron ducias de miles de persoas.

Ducias de miles de persoas tomaron parte nos diferentes actos que esa segunda feira, 1 de outubro, decorreron en Catalunya para conmemorar o primeiro aniversario do referendo. Na manifestación de Barcelona participaron máis de 180.000 persoas segundo a Garda Urbana e houbo mobilizacións e concentracións con miles de participantes en diferentes cidades e vilas da xeografía catalá. A xornada rematou con cargas dos antidisturbios dos Mossos perante o Parlament, onde centos de persoas se concentraran no que quería ser unha 'toma simbólica'. Tanto esta concentración como a de Via Laietana (onde está a comisaría da Policía Nacional) foran desconvocadas polos CDR. O final da mobilización concovada pola Plataforma 1 d'octubre en Barcelona estivo marcado polas accións de varios centos de manifestantes, que tentaron superar o cordón policial para acceder ao edificio do Parlament e polo colapso da Via Laietana por outros centos, que protestaban contra a policía española. As maiores escenas de tensión e enfrontamentos déronse entón. Ao se ver superado, os axentes do cordón policial diante da Cámara catalá optaron por se refuxiar no Parlament e pedir o reforzó dos antidisturbios. Os Mossos cargaron entón para "despexar' a zona, producíndose enfrontamentos con manifestantes, que guindaron pedras e botellas.


Summary: ENTREVISTA | O vindeiro luns 23 de abril a Universidade de Santiago celebra eleccións. Ao igual que hai catro anos, Juan Viaño e Antonio López optan ao Reitorado. Falamos con López, catedrático de Dereito, que se amosa moi crítico coa situación na USC, onde denuncia unha crise "financeira", "de democracia" e "de ilusión"

O 25 de abril de 2014 Juan Viaño converteuse en reitor da USC nunha axustadísima votación, na que derrotou a Antonio López, ao obter o 50,53% do voto ponderado, fronte ao 49,47% de López, que se impuxo no profesorado doutor con vinculación permanente e no Persoal de Administración e Servizos. Catro anos despois os mesmos dous candidatos optan de novo ao Reitorado, nunhas eleccións que terán lugar o vindeiro luns 23 de abril e ás que está convocada toda a comunidade universitaria. Antonio López (Barreiros, 1964), doutor en Dereito pola USC e catedrático de Dereito Financeiro e Tributario, presentou a súa candidatura o pasado mes de outubro. Fíxoo cun discurso moi crítico coa xestión realizada por Juan Viaño, do que dixo que "só se dedicou a xestionar a crise" e que leva "catro anos recortando". Ademais, López afirmou que a USC arrastra nestes momentos tres crises: unha economico-financeira, outra "de democracia" e unha terceira "de ilusión", que levaron a institución a perder "o protagonismo" e o liderado social e académico que anteriormente posuía. Como foron os últimos catro anos para o candidato Antonio López? Tivo claro dende o mesmo 2014 que quería volver presentarse? Comezou a traballar xa nese momento pensando no horizonte destas eleccións? A verdade é que os resultados obtidos hai 4 anos, nos que gañamos no sector I de PDI permanente e tamén no PAS, cun 49,7 % dos votos no global, trasladáronnos unha responsabilidade para tratar de darlle voz á comunidade universitaria, aínda que a decisión de presentarme de novo ás eleccións foi moi posterior, e tivo moito que ver coa xestión do actual Reitor. "Viaño levou a cabo unha política de recortes que conseguiron certos axustes a custa de recortar profesores, estudantes e PAS e de facer unha USC menos competitiva" Que valoración fai, entón, da xestión realizada por Juan Viaño nos últimos catro anos? Eu diría que a hora de valorar a xestión de Juan Viaño como Reitor cabería resaltar que se levou a cabo unha política de recortes que conseguiron certos axustes a custa de recortar profesores, estudantes e PAS e de facer unha USC menos competitiva. Ao mesmo tempo, habería que falar dunha xestión clientelar e dun desprezo polos órganos colexiados de goberno que se manifestou na ausencia de informes de rendición de contas sobre a xestión nestes catro anos, ou na negativa a renovar por elección certos membros das comisión delegadas do Consello de Goberno que, logo de recurso dos interesados, foi declarada ilegal por sentenza. Cales son, na súa opinión, os principais retos que debe enfrontar a Universidade nos vindeiros anos? Agora mesmo, e tras estes anos de recortes que nos fixeron perder estudantes, profesores e PAS, considero que os principais retos que ten a USC por diante pasan por recuperar o persoal, que abrangue PDI e PAS, estabilizando e promovendo e, ao mesmo tempo, asegurando a renovación e o reequilibrio entre áreas. Ademais, é preciso refinanciar a débeda e loitar por un plan de financiamento que permita mellorar a oferta e a calidade da docencia. "Habería que falar dunha xestión clientelar e dun desprezo polos órganos colexiados de goberno que se manifestou na ausencia de informes de rendición de contas sobre a xestión nestes catro anos" Imos por partes. Na presentación da súa candidatura, falou de "tres crises", unha máis estritamente económica e outras dúas de "democracia" e "ilusión". Son mellorables os mecanismos democráticos na USC? Como se cambia isto? Si, outro dos retos que temos por diante é recuperar a autonomía da universidade, bastante maltratada nestes últimos anos. Tamén revitalizar o Claustro, recuperando a rendición de contas a través dos informes anuais de xestión, que este Reitor non quixo facer. Igualmente, converter o Consello de Goberno no que ten que ser: o órgano ordinario de goberno, e prevendo reunión periódicas con decanos, directores de Departamento, etc. E, por suposto, garantindo máxima transparencia para acceder á documentación e aos acordos. Considera que a USC perdeu protagonismo nos últimos anos, tanto en Galicia coma no conxunto do sistema universitario español? Que propón neste senso? Ao noso entender, os recortes tanto de persoal como de investimento e de gastos de funcionamento teñen necesariamente un impacto negativo na calidade da docencia e de investigación e das outras actividades propias da Universidade. E eses recortes e as súas consecuencias loxicamente afectan tamén ao posicionamento estratéxico da USC. A este respecto resulta esencial elaborar unha planificación estratéxica a medio prazo, definindo obxectivos e indicadores que deben ser trasladados e interiorizados por toda a institución de cara a volver a recuperar a vangarda. Fronte aos recortes, dende importantes sectores da comunidade universitaria sublíñase que a clave está nos ingresos, no financiamento. Que fórmula de financiamento sería a axeitada para garantir unha universidade pública de primeiro nivel? Como universidade pública que somos, a USC precisa dun sistema de financiamento público que descansa, principalmente, sobre as achegas que recibe da Comunidade Autónoma e que, no substancial, se complementa cos prezos públicos. Outra parte importante é o financiamento da investigación universitaria que se sustenta sobre fondos públicos de diversas convocatorias e tamén con outros procedentes de empresas e axentes privados. Con este esquema resulta imprescindible un financiamento público suficiente para atender as necesidades estruturais da Universidade, particularmente das derivadas da actividade docente. É xa o momento de recuperar niveis de financiamento anteriores aos recortes operados durante a crise. Ao mesmo tempo, entendemos que os criterios de reparto entre Universidades deben ter en conta as circunstancias particulares de cada unha que inciden na súa estrutura de custes, así como prever outros criterios de reparto en función de obxectivos. "Dende a USC hai que apostar pola estabilización das persoas que se atopan en situación interina e precaria como fórmula barata para a cobertura das necesidades docentes" Que lles diría a todos/as aqueles/a investigadores/as, profesores/as axudantes ou asociados/as en situación precaria na universidade (ou que tiveron que marchar a centros noutras rexións ou países) que ven como as oportunidades de estabilización en Galicia escasean? Manteranse as actuais dificultades nos vindeiros anos? Que se pode facer dende a Universidade? Dende a USC hai que apostar pola estabilización das persoas que se atopan en situación interina e precaria como fórmula barata para a cobertura das necesidades docentes. Ao mesmo tempo, é importante pensar tamén en accións de recuperación do talento. A clave é conectar axeitadamente eses programas de captación de talento coas liñas estratéxicas de renovación do PDI na Universidade, para así poder garantir a estabilización destas persoas. Como se soluciona a situación dos acreditados e acreditadas a cátedra da USC? A situación dos acreditados, máis aló das dificultades financeiras e da taxa de reposición que se deron, é a consecuencia dunha clara falta de vontade por apostar pola promoción, sen excluír a estabilización e as accións para a renovación do cadro de persoal. A solución pasa por un plan a catro anos que permita darlle saída ás lexítimas expectativas destas persoas, que se complementa con outras promocións e tamén coa estabilización daqueles que se atopan en prazas ata de agora interinas. "A situación dos acreditados, máis aló das dificultades financeiras e da taxa de reposición que se deron, é a consecuencia dunha clara falta de vontade por apostar pola promoción" Nas eleccións ao Reitorado chaman a atención habitualmente as reducidas porcentaxes de participación do estudantado. De que forma se podería implicar máis aos e ás estudantes nos comicios e coa propia universidade e a súa xestión? Eu penso que resulta esencial concienciar ao noso estudantado de que as decisións dun Reitor e dos órganos colexiados de goberno da Universidade tamén teñen incidencia na súa situación inmediata. Para iso é importante a máxima transparencia e abrir novas vías de contacto entre a institución e o estudantado, onde van xogar un papel moi importante as redes sociais e as novas ferramentas de comunicación, como aplicacións que faciliten esa conexión entre USC e estudantes. Como debe ser a relación entre as tres universidades galegas? Como debe ser a súa coordinación? Estanse a aproveitar todas as posibilidades que permitiría o traballo conxunto entre as tres institucións? A miña opinión é que, aínda que poidan manter algúns intereses particulares diferentes, son moitas as materias onde deben actuar conxuntamente para así poder facilitar as actividades interuniversitarias e tamén obter outras vantaxes mesmo económicas. Para esta coordinación pode ser interesante o papel do Consorcio para o Sistema Universitario de Galicia que está en fase de constitución. E, de cara ao futuro, penso que sería interesante a constitución dun órgano, como podería ser a conferencia de reitores de universidades galegas, para afondar nesas estratexias de coordinación. "Sería interesante a constitución dun órgano, como podería ser a conferencia de reitores de universidades galegas, para afondar en estratexias de coordinación" Como valora a situación do campus de Lugo? Que propostas ten para el? O Campus de Lugo é unha parte moi importante da USC e temos que deseñar un plan de actuación para tratar de recuperar o número de alumnos, afianzar e xerar oportunidades de avanzar tamén en investigación e manter o contacto e a conexión coa sociedade e o tecido empresarial e institucional. Hai que aproveitar as potencialidades do Campus Terra, pero temos que facelo máis inclusivo, contando con todos e que permita integrar a todos os centros e departamentos, e que ofreza para todos oportunidades para desenvolver as súas actividades. Ao mesmo tempo, hai que seguir traballando en iniciativas como o plan especial para a relación co ensino medio, potenciando iniciativas como Xuvenciencia que se teñen demostrado moi exitosas. De todos os xeitos, unha cuestión clave vai ser acertar no deseño de novas titulacións de grao e máster que se aveciña e no que a USC ten que recuperar a iniciativa da que foi privada. "[O caso do máster de Cristina Cifuentes] xa está prexudicando a imaxe das universidades públicas" A polémica xerada ao redor do caso do máster de Cristina Cifuentes pode prexudicar á imaxe do conxunto das universidades públicas españolas? Non cabe dúbida de que xa se está prexudicando a imaxe das universidades públicas. Eu penso que é fundamental que se peche canto antes a investigación que se puxo en marcha, que haxa claridade e transparencia para o coñecemento das conclusións que poidan tirarse de tal investigación e, tamén, contundencia no caso de que se constante que houbo irregularidades.


Summary: Convocadas polas Marchas da Dignidade, centos de persoas manifestáronse este mediodía na praza do Obradoiro (Compostela) baixo o lema "Pan, traballo e teito" e contra a "mafia" que "malvende" os dereitos das persoas.

Pasadas as 12h partía a manifestación convocada polas Marchas da Dignidade nas rúas de Compostela e concluía na Praza do Obradoiro. Foi alí onde tiveron lugar as intervencións, entre as que destacou a do director e actor Quico Cadaval, quen aludiu aos ex directivos de Novagalicia Banco e ao feminicidio que tivo lugar na parroquia pontevedresa de Pontesampaio. O encargado de ler o manifesto foi Nicanor Acosta, a quen a xustiza vén de absolver da multa de 600 euros por participar nas mobilizacións contra o desafiuzamento da anciá coruñesa Aurelia Rei. "Estamos aquí para lle facer fronte á mafia", sinalou Acosta, quen tamén se referiu á igualdade e á crise económica, "manda máis o goberno ou as multinacionais?", preguntouse. A perda das caixas de aforro, as privatizacións, o desemprego e a "Lei Mordaza" foron temas que tocou Acosta no seu discurso. Na mobilización participaron, amais de colectivos sociais como Stop Desafiuzamentos, representantes políticos como os alcaldes de Compostela e de Ferrol, Martiño Noriega e Jorge Suárez, a coordinadora de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, ou o parlamentar de AGE Antón Sánchez.


O Partido Sintético, unha nova organización política danesa cun representante virtual e políticas derivadas da Intelixencia Artificial (IA), busca un escano no parlamento, xa que espera presentarse ás eleccións xerais do país esta cuarta feira. O partido foi fundado en maio polo colectivo de artistas Computer Lars e a organización de arte e tecnoloxía sen fins de lucro MindFuture Foundation. Un proxecto de realidade virtual reproduce "efectos comparábeis" aos das drogas psicodélicas A cara pública e o líder do Partido Sintético é o chatbot de intelixencia artificial Leader Lars, que está programado nas políticas dos partidos marxinais daneses desde 1970 e está destinado a "representar os valores do 20% dos daneses que non votan nas eleccións". "Representamos partidos marxinais" "Estamos a representar os datos de todos os partidos marxinais, polo que son todos os partidos que están a tratar de ser elixidos para o parlamento pero non teñen un escano", manifestou Asker Staunæs, o creador do partido e artista-investigador. "A medida que as persoas de Dinamarca, e tamén de todo o mundo, interactúan coa IA, envían novas perspectivas e nova información textual, onde recompilamos nun conxunto de datos, dese xeito, estamos a desenvolver parte a IA". dixo Staunæs. As medidas estrela Algunhas das políticas que propón o Partido Sintético inclúen estabelecer unha renda básica universal de 100.000 coroas danesas ao mes, o que equivale a 13.000 euros, e é máis do dobre do salario medio danés. Esta é a canción que representará Galiza no festival de música feita por Intelixencia Artificial Outro cambio de política proposto é crear un ministerio de Internet de propiedade conxunta no Goberno que estea á vez con outras institucións públicas.


Summary: Un ano máis, e xa van doce, volta unha cita que xa forma parte ineludíbel da programación cultural e de ocio compostelá. Nesta edición son un total de 109 tapas as que entran en concurso -53 na modalidade tradicional e 56 na creativa-, e a principal novidade é a introdución do primeiro certame de bebidas Santiago(é)cóctel.

O certame de gastronomía en petiscos Santiago(é)Tapas volta un ano máis, na que xa é a duodécima edición dunha cita organizada pola Asociación Hostalaría Compostela e promovida por Turismo de Santiago co apoio da Deputación da Coruña. En total son 77 os estabelecementos repartidos por toda a cidade que toman parte nesta edición, o que supón un novo récord para un evento que se desenvolverá desde hoxe, 14 de novembro, até o 1 de decembro. A principal novidade é o denominado Santiago(é)cóctel, unha sorte de spin-off do Santiago(é)tapas no que os participantes poderán gozar de trece cócteis clásicos e doce creativos a un prezo de cinco e seis euros, respectivamente. Máis de 100 tapas distintas entre dous e 3,50 euros No referente á estrela do evento, a gastronomía, en 2019 os hostaleiros servirán 109 tapas, 53 encadradas na modalidade tradicional a tan só un ou dous euros, e 56 na modalidade creativa, a uns prezos que van dos dous aos 3,50 euros. Co fin de fomentar o uso de produtos autóctonos e de proximidade, todas elas inclúen, cando menos, un produto pertencente a algunha das denominacións de orixe ou indicacións xeográficas protexidas de Galiza. Así, entre as opcións máis atractivas para o gran público poden estar, entre outros, o lingote de vitela sobre tosta de pan artesán galego que ofrece por dous euros A Nave de Vidán ou o crocante de algas con escuma de mexilón da Casa dos Xacobes. Todas están dispoñíbeis para a súa consulta no Tapasporte, un documento que pode conseguirse de balde na oficina de turismo da Rúa do Vilar ou na sede da Asociación Hostalaría Compostela, na rúa das Salvadas. Ademais, pode descargarse tanto da páxina web do Santiago(é)Tapas como da app oficial do evento, quedamosdetapas. O Tapasporte ofrece, asemade, suxestións de rutas de tapas e cócteis, e tamén serve para que os locais participantes lle poñan un selo a todos os clientes que consuman os petiscos, podendo así optar a numerosos premios, como entradas para Cineuropa, viaxes no tren turístico, vales de compra no Mercado de Abastos, ceas para dúas persoas, noites de hotel ou, incluso, un voo en ultralixeiro pola Costa da Morte. Moitas gañadoras Será o propio público quen escolla as finalistas do certame, votando polas súas tapas e cócteis favoritos a través dos pousavasos oficiais que atoparán nos locais participantes, depositando o seu voto nas urnas correspondentes. Haberá, polo tanto, un premio do público á tapa creativa e un premio do público á tapa tradicional, dotados con 700 euros cada un. Así mesmo, premiaranse dous cócteis, un creativo e un clásico, con 500 euros cada un. Ademais, un xurado profesional seleccionará as dez mellores tapas dos premios Santiago(é)Tapas, que competirán de novo na final do 6 ao 8 de decembro. A elección das tapas gañadoras dos premios Santiago(é)Tapas 2019 entre as finalistas farase mediante a ponderación da valoración do xurado profesional e a puntuación media obtida dos votos populares, outorgando un primeiro e un segundo premio á tapa creativa, dotados con 1.000 e 500 euros, respectivamente; un primeiro e un segundo premio á tapa tradicional, tamén con 1.000 e 500 euros; e un premio á maridaxe, con 500 euros en producto e un showcooking. Alén todo iso, o gañador do premio Santiago(é)Tapas que obteña unha maior puntuación do voto ponderado do xurado e do público representará Compostela no concurso De tapas por Galiza, organizado por Turismo de Galiza.


Summary: Concluído o expediente sancionador "aos propietarios do Pazo de Meirás", afirma con expresión neutra a Consellaría de Cultura. Os propietarios son a familia do ditador Francisco Franco e accederon á titularidade do ben grazas a un espolio orquestrado após o golpe fascista de 1936. A Xunta adxudica aos Franco unha "infracción leve" por ter incumprido a súa obriga de facilitar as visitas ao imóbel.

Por esta infracción leve as sancións abalan entre os 300 euros, a mínima, e os 6.000, a máxima. A que impón a Xunta é de 4.500 euros, portanto, a decisión administrativa da Consellaría de Cultura aforra 1.500 á familia Franco. En todo caso, o goberno galego anuncia a abertura dun novo expediente sancionador, desta volta polo anuncio realizado pola Fundación Francisco Franco de que vai cancelar as visitas ao BIC (ben de interese cultural). A Xunta pon en destaque que "actúa ante calquera posible incumprimento da Lei do Patrimonio Cultural e así o seguirá facendo".


Summary: Continuamos cunha interesante serie de artigos relacionados cos novos tempos que nos toca vivir, co asesoramento dos técnicos da Oficina de Consumo de Santa Comba.Co lema "Cousas que existían pero que descubrimos coa pandemia: … ou que xa descubríramos pero non queríamos ver" imos repasando asuntos relacionados coa transformación dixital, o teletraballo, a formación empresarial e autonómos, os ríos como límites territorais, as normativas inaplicables…

VIDEOREUNIONS, VIDEOCONFERENCIAS, VIDEOACTAS Parece un dos gran descubrimentos da pandemia, pero non hai nada novo. Xa todo existía, en diferentes formas e con diferentes opcións. Agora, ata parece incríble que moita xente non vira nunca no guasap ese icono da cámara de vídeo que lle permitía facer videochamadas, que nunca o utilizaran, pero que sempre estivo aí, ao lado do icono do teléfono. Ata aparece incrible non pulsalo por erro algunha vez o intentar facer unha chamada. A tecnoloxía, en moitos casos sinxela, e noutros xa desfasada para videoconferencias, videochamadas ou incluso videoactas con sistemas de fe documental para actos legais, foi tamén descuberta por moitos usuarios, e incluso pola propia administración, coa pandemia. Pero xa todo estaba aí. Apliacións como Skype xa eran coñecidas e veteranas, outras menos, como Teams, Meet ou Zoom que foi das que máis se popularizou na pandemia. Pero parece incrible que nunha aplicación tan popular e masificada como o wuasap, que millóns de persoas non se enteraran antes da pandemia que o lado do icono do teléfono para chamar había un icono dunha cámara para facer videochamadas, e que ademais se podían facer con varias persoas a vez. Outras apps como Periscope, que no seu momento foi a app por excelencia para transmitir vídeos en directo, pasara a un segundo plano, ata a súa defunción fixada para marzo de 2021, a medida que Twitter, o seu propietario desde facía seis anos, implementaba as súas funcionalidades directamente na súa app nativa e a migración de moitos usuarios a outras plataformas que xa existían pero que a xente non descubrira. Na administración a grabación de plenos era residual e pouco máis que Santa Comba grababa plenos, un adiantado na posta en marcha de temas tecnolóxicos por medio do seu departamento audiovisual e multimedia, despois de que o alcalde do momento, José Antonio Ucha, no seu segundo mandato vira certas necesidades neste sector e aproveitara a maña e vontade dun grupo de traballadores que se afanaron en poñer en marcha e manter vivo un sistema que vai desde grabación de plenos e xestión de redes sociais, ata diseño gráfico de cartelería, folletos, modelos de impresos, pasando por control de sistema de telefonía, seguimento de redes de fibra óptica, tdt, control de videopantallas, equipos de sonido ou sistema de avisos por wuasap, ata incluso de publicación de esquelas con colaboración coas funerarias. Pero aínda así, Santa Comba non transmite os plenos en directo vía streming, e só os subía a youtube, eso si, despois dun intenso traballo nocturno de edición para que os veciños tiveran o pleno a súa disposición a primeira hora da mañá seguinte. De repente os concellos déronse conta que xa desde antes da pandemia contaban cun servizo de videoactas que a Deputación ten a disposición dos concellos dentro do seu servizo informático de asistencia a municipios, pero que non usaban. Con este sistema os concellos poden facer grabacións de plenos e comisións que se suben a unha plataforma interna de uso restrinxido cunha serie de metadatos e criptografía que lle dan a proba documental validez legal como si tivera sinatura dixital. E non só é a grabación, senón o evitar ter un funcionario semanas e semanas cuns auriculares para reproducir en papel as palabras dos concelleiros nun pleno que dura horas. Tamén da noite para a mañá os altos mandatarios do país, deixaron á marxe costosos desprazamentos de avión, manutención e de hoteis e os cargos autonómicos xuntábanse co goberno da nación por medio de sinxelas, económicas e efectivas videoconferencias que ian poñendo en práctica ata o alcalde do máis pequeno concello do país, ata o punto de que, tanto a Xunta de Galicia, como a Deputación da Coruña, comenzaron a utilizar de forma masiva estos sistemas para as xuntanzas con alcaldes. E todo gracias a utilizar unhas tecnoloxías que non naceron coa pandemia, senón que xa existían desde fai moito tempo pero que non se utilizaban, ou que, o seu uso era residual. Agora na nosa vida xa soan de forma habitual aplicación como Teams, Skype, Meet ou Zoom. SINATURA DIXITAL Tamén é outro dos recursos tecnolóxicos que xa existían, incluso a levamos no bolsillo de forma permanente dentro do DNI. Pero a nivel particular moi poucos a utilizaban. Agora na pandemia a xente douse conta que para facer un trámite administrativo online é imprescindible a sinatura dixital. Tampouco a sinatura dixital apareceu coa pandemia. Xa levaba entre nós instalada bastante tempo, pero quizais o descoñecemento deste recurso por unha parte da poboación veña dado porque a tramitación dixital é obrigatoria para todo o sector empresarial, profesional e asociativo (empresas, colexios oficiales, clubes deportivos, entidades culturais, federacións, asociacións de veciños, etc) que pretenda realizar trámites coa administración. Só hai unha excepción, as personas físicas, que poden optar pola tramitación dixital ou pola presencia na propia oficina. Co cal o cidadán case sempre optaba pola tramitación presencial, que non necesita sinatura dixital. Aínda que, tamén hai que dicilo, facendo acto de presencia nunha administración os funcionarios fan igualmente a tramitación de forma dixital sen quedarse con ningún papel. Polo tanto a tramitación dixital é plena. Foi coa pandemia cando moitas personas físicas intentaron realizar trámites coa administración de forma online e atoparonse con que non tiñan sinatura dixital, algo imprescindible para poder dar ese último paso do proceso dunha tramitación dixital, como é a aceptación final polo cal se obtén o número de rexistro dun expediente, unha vez que o cidadán deixa constancia por medio da sinatura que di ser quen é. Según nos informan nos concellos, as persoas físicas sempre foron remolonas á hora de obter a sinatura dixital, e por moito que en diferentes ocasións se lle informaba e advertia que era necesaria para diferentes trámites, sobre todo os realizados via online desde a casa, poñían todo tipo de desculpas para non obtela. A pesar de que todos levamos por defecto unha sinatura dixital no noso bosillo. Non é outro que o chip dixital que incorporan todos os Dnis. Só que ese chip vén desactivado por defecto e hai que activalo nas comisarías de policia. É un sinxelo trámite nunhas máquinas tipo caixeiro que nos xeneran unha clave para funcionar co dni con sinatura dixital de forma similar a unha tarxeta bancaria para operar e sacar cartos dun caixeiro. Pero a sinatura dixital aínda é unha gran desconocida, incluso entre os propios membros da administración pública, que igualmente que os cidadáns meten na mesma denominación de sinatura dixital diferentes formatos de autentificación personal electrónica, que é realmente o que se persegue. Pero non todas son iguais, non todas serven para o mesmo, e non todas serven para todas as administración. Incluso están recoñecidos os selos dixitais. Incluso moitos profesionais, dudaban, e aínda dudan de que unha factura dixital en formato pdf xerada dentro do propio ordenador en populares programas como word ou oppenofice, con sinatura dixital sexa válida si non se imprime. Así fan un triple traballo, o facer a factura en dixital, asinándoa dixitalmente, imprimíndoa posteriormente, para asinala de forma tradicional e acabar escaneándoa para enviala por mail. Unha retahíla de procesos, innecesarios, inútiles, que invalidan todo o proceso dixital, cando o simple feito de imprimila é cando fai que perda todos os metadatos dixitais de validez. No caso das administacións públicas esta situación xa dou fai anos un paso máis, ao ter que facer a propia factura dentro dunha plataforma dixital, a denominada FACe, como punto xeral de entrada de facturas electrónicas da Administración Xeral do Estado que pon a disposición de todos os concellos de España. A plataforma, de uso obrigatorio, entre outros, ten dous obxectivos que crean controversia entre os empresarios e autónomos. Por un lado está a comodidade de poder tramitar todo de forma online sin saír da propia oficina ou da do propio domicilio en traballo online ou teletraballo. E por outro está que a plataforma é de xestión do Estado, que no caso de facturas é falar da Facenda Pública, un control máis sobre as financias das empresas e autónomos, que cando tramitan a factura nun concello o primeiro que se entera desa tramitación, antes que o propio concello, é a propia Facenda do Estado. Neste senso, dalgún concello tamén nos din que cando a algún autonómo se lle dixo que non se podía presentar máis factura en papel, e que, só podían tramitarse en forma dixital na plataforma correspondente, decidiron deixar de traballar cos concellos, non sin antes intentar de múltiples formas seguir presentando a factura en papel. Son as concesecuencia da economía sumerxida que tamén falamos con anterioridade. Tamén, como todo o dixital, hai que dicir que non todas as administracións do país seguen o mesmo ritmo de dixitalización, pero esta situación na provincia da Coruña está totalmente implantada e os traballadores totalmente familiarizados con ela. Sen entrar en profundidades técnicas nin noutras diferentes variedades, como os selos dixitais, existe tres tipos de certificación de sinatura dixital, máis unha a maiores que ten a Xunta de Galicia. - Clase 2: Pódese dicir que é o certificado de sinatura dixital xeral para calquer usuario. Non necesita ningún aparato tecnolóxico extra para a súa lectura e pódese utilizar en calquer soporte como ordenadores ou teléfonos. Pódese trasladar por medio de pen drives. Obtense nas oficinas de Facenda ou da Seguridade Social - DNIe: Realmente o Dni xa non existe, xa todos levan o apelido "e" de electrónico. Todos traen incorporados por defecto unha certificación de sinatura dixital, que non é outra que o chip electrónico. Por defecto ven desactivado, e pódese activar de forma sinxela nun breve proceso que non leva máis de dous minutos nunhas máquinas tipo caixeiro que hai nas comisarías de policía. Unha vez activado funciona de forma similar a unha tarxeta de crédito nun caixeiro ou tpv. Para poder utilizalo é necesario un lector específico conectado ao ordenador, que no mercado pódese adquirir por un precio que está entre os 6 e os 10 euros. Esta circunstancia deixao en desvantaxe respecto ao certificado de clase 2, pero xa está en desenvolvemento un novo dni para poder levar de forma total e absolutamente dixital no móbil, incluso cunha aplicación para diferentes usos. Durante a pandemia detectáronse diferentes carencias no sector dixital, co cal se estableceron diferentes accións con fortes partidas económicas, entre as que se atopa este tipo de DNIe. - AC representante. É como o certificado clase 2, coa diferencia de que o clase 2 e personal e o do representante, como propio nome indica pódese utilizar por varias persoas que exerzan como representantes dunha empresa ou entidade, incluso por parte dun xestor que exerza de representante da entidade. Mentras o Clase 2 o seu titular o pode utilizar sin ningún tipo de limitación tanto no aspecto persoal como profesional, o de representante só é válido para uso de empresas e entidades. En calqueira caso hai que ter en conta que para diferentes trámites, e por parte da entidade que xestiona un expediente, pode non admitir o de representante e esixir o relacionado de forma persoal co presidente, secretario, tesoureiro ou outro cargo da empresa ou entidade. Por elo, non se debe optar de forma exclusiva por un ou outro, senón ter os dous para facer o uso que proceda en cada momento. Igualmente que o clase 2 obtense nas oficinas de Facenda ou da Seguridade Social. - Chave 365. Permite aos ciudadans maiores de idade e a os/as menores emancipados/as identificarse e asinar documentos na sede electrónica da Xunta de Galicia sin necesidade de usar certificados dixitais ni DNI electrónico. Coa Chave365 a persoa usuaria dentifícase co seu NIF e clave persoal e asina electrónicamente cun código, único para cada operación, que recibe no seu teléfono móbil. Só se pode utilizar na administración dependente da Xunta de Galicia e pódese obter nos Centros de Saúde ou nas oficinas das Cámaras Agrarias. É o certificado que, por exemplo, a xente utiliza para presentarse a oposicións ou procesos selectivos convocados pola administración galega. Ademais, polo feito de expedirse no Centros de Saúde ou Cámaras Agrarias, é o certificado cuia tramitación está máis próxima ao cidadán sin ter que desprazarse a capitales de provincia ou cabeceiras territoriais. Todos eles, independentemente de que organismo o xestione e de onde se expidan están tutelados pola FNMT-Fábrica Nacional de Moeda e Timbre. Dicir tamén que todos teñen caducidade e que hai que renovalos en determinados períodos. Outros como o Cabildo da Catedral de Santiago implantou un sistema propio para obter a credencial xacobea por medio de selos dixitalizados e validados por medio de códigos QR que os peregrinos atoparán en parroquias, albergues, igrexias ou asociacións de amigos do camiño para incorporalos de forma dixital a tamén credencial dixital que poderán levar no seu teléfono móvil como constatación de recorrer as diferentes etapas da ruta que conduce a cidade do apóstolo. Serie "Cousas que existían pero que descubrimos coa pandemia" A cultura, o deporte e a festa como motores económicos. Traballar en B pode ser bo… pero moi perxudicial. A despregadura da fibra óptica fóra e dentro da casa. As leis que por si mesmas non existen. A farsa da Galicia perimetrada por Concellos e os ríos como límites territoriais As xestións telemáticas e o teletraballo. Os bancos, tal como os coñecemos, camiño de ser un recordo. Outras reportaxes sobre Leis Xaneiro 2021: A reflexión dun autónom@ soneirán sobre os peches perimetrais no rural: Xaneiro 2021: Carta dun autónom@: "A Crónica dunha morte anunciada, a do comercio local". Novembro 2020: A Xunta amplía os horarios para o ocio nocturno (en tempos de normalidade). 2018: Como afecta a nova Lei de Espectáculos Públicos ás verbenas populares?. Maio 2020: Pode ser a esquecida Lei de Espectáculos Públicos unha referencia para controlar aforos?.


Summary: Após saíren en liberdade con cargos, @s 6 detid@s afrontan unha acusación por supostos delitos de "desordes públicas", "danos ao mobilizario urbano" e "atentado".

A A.B. detivérona mentres camiñaba pola rúa. Na céntrica Praza de Galiza, en Compostela, arredor das 15.45h do 7 de abril. "Veu un coche da policía española, baixaron dous axentes e pedíronme a documentación", sinala unha das detidas a pasada segunda feira en conversa con Sermos Galiza. Após identificala "detivéronme e leváronme á comisaría", onde permaneceu até pasadas as 12.00 do mediodía do día seguinte. No momento do seu arresto a policía española sinaloulle que respondía á súa participación nos incidentes acontecidos o 11 de marzo na capital galega con motivo da manifestación convocada polos mariñeiros da frota do cerco. "Estabamos moi sorprendidas" "Estabamos moi sorprendidas", sinala en relación ás acusacións que se lles imputan, "porque todas eramos mozas de entre 18 e vinte e pico anos", acrecenta. De feito, apunta A.B. "nen sabiamos con que incidentes nos relacionaban" pois "eu ese día estaba en aulas". Esta estudante, segundo as fontes policiais consultadas e as afirmacións deitadas pola xustiza após pasaren a disposición xudicial, aparecía retratada xunto coas outras 6 persoas detidas, "en vídeos" e "imaxes" difundidas polos medios de comunicación. "Ensináronlle os vídeos á miña avogada" explica, "e as probas estaban tan collidas con pinzas que nen sequer me estaban a identificar a min senón a unha muller con coleta" que, afirma, "non era eu". Estratexia de "criminalización" e "desmobilización" Para esta moza as probas eran "febles" e a maior parte das imaxes que constitúen as probas xudiciais "estaban tiradas desde o alto, polo que non se ven ben". Aliás, enfatiza, "resulta irónico que as detidas sexamos todas mozas" e non haxa "ningún mariñeiro que eran os protagonistas da manifestación". Neste senso, A.B. amósase certa de que o seu arresto e o das 5 moz@s máis "non foi aleatoria" senón que "responde a unha estratexia de represión e criminalización da mocidade", unha campaña, di, que ten por obxectivo "a desmobilización" da "clase traballadora" no seu conxunto, toda vez que está a aumentar de maneira notábel a resposta social ás políticas dos gobernos. Após a súa posta en liberdade, foi a primeira en abandonar a comisaría, A.B. enfronta xunto c@s demais deitd@s un proceso xudicial por supostos delitos de "desordes públicas", "danos", "lesións" e mesmo "atentado". Acusacións que tamén afrontan menores de idade de Vigo por tomaren parte na folga estudantil do 20 de febreiro. "Se non toma a medicación non vai morrer" Inquirida polo trato recibido durante a súa estancia nas dependencias policiais, A.B. salienta a actitude dos axentes responsábeis da súa custodia que mesmo se mofaron da súa doenza. É asmática e precisa da súa medicación que cando foi detida non portaba. "Leváronme ao médico e dixéronlles que non podían suministrarme alí a medicación". Entón os policías aseguraron que "se non a toma non vai morrer", relata. Após apuntar a gravidade da doenza foi unha compañeira a que lle achegou o inhalador á comisaría. "Durante todo o recoñecemento médico tivéronme esposada" e mesmo "berraban entre eles, comigo e coa médica" que rematou, explica, "por pedirlles que se calmaran". Despois diso, di, "o trato foi bastante bo" se ben, indica, "algunha das compañeiras detidas contaron que "foran detidas de maneira violenta, con empurróns mesmo despois de seren esposadas".


Summary: Mergullarse na memoria histórica sempre é un exercicio complexo, sobre todo se ten que ver coas raíces propias. Desa busca de respostas nace O Péndulo, unha obra de Inversa Teatro na que a súa directora, Marta Pérez, traslada a experiencia do seu bisavó, apresado e fusilado en 1936. A peza estrearase no Auditorio Municipal de Vigo o próximo 4 de marzo.

Como nace este proxecto? É unha obra na que levo posto bastante empeño desde 2019. Nunca imaxinei que se fose converter nunha peza, xa que foi un proceso persoal meu, de descubrimento sobre a miña familia e un pasado do que nunca se falou moito. Cando pensaba se isto tería interese, eu mesma sentía pudor, porque notaba que era algo moi íntimo. Tiña documentos do meu bisavó, as cartas que enviaba desde o cárcere. Logo, indagando máis, apareceu a súa camarada, a alcaldesa republicana da Cañiza, que foi a única que exerceu ese cargo na Galiza. Aí din unha especie de salto, pasei do privado a pensar que isto merecería a pena contalo. Tamén por unha cuestión máis persoal, de facerlles xustiza, polos en valor e de falar do pasado. Creo que na miña familia, como acontece noutras, todo o que non se fala queda enquistado e iso non cura. Para min tamén é reparador e penso que está xeración está preparada para poder falar disto. Que supuxo a reconstrución destes feitos a nivel persoal? A verdade é que estou bastante removida. Nos ensaios choro moito, porque estou falando de vivencias persoais e de cousas da miña familia, como a lembranza de miña avoa. Estas cuestións, que aparecen na obra, remóvenme moito Comezas a investigar e descobres que viviron un sufrimento aterrador e que estivo silenciado moito tempo. Comprendes todo o que tiveron que pasar e loitar para que nós poidamos estar hoxe aquí. É unha forma de recordalos dignamente, non só de darlle dignidade no pasado, senón tamén no presente. Ao final, eu creo que a memoria é identidade. A obra titúlase O Péndulo porque eu son un péndulo que segue a buscar respostas. Tamén é unha forma de iniciar un diálogo e pór en común esta cuestión, non? O que me move é unha necesidade e un querer dar voz a algo que estivo moi silenciado. Tamén un querer saber de onde veño e, por suposto, non avergoñarme, senón todo o contrario, encherme de orgullo. Que isto poida dunha vez por todas comezar a normalizarse e poidamos falar. Se eu saco este tapón, seguramente haberá outras persoas que teñan o seu propio e que o queiran sacar. É preciso iniciar un diálogo porque isto está completamente silenciado, non sabemos nada. Chámame moito a atención que noto que hai necesidade de falar. Eu teño a sorte de contar co apoio de toda a miña familia, están comigo no proceso, pero é certo que cada vez que falo con alguén noto que hai unha necesidade de sacar isto do privado para socializalo e expolo. Hai cousas que precisan ser ditas, porque sempre quedamos co relato do vencedor, pero que ocorre cos vencidos? Semella que todo se silencia. Tamén me molesta que parece que as familias dos fusilados temos que entender o posíbel dano a outras familias cando contamos algo, pero que pasa connosco? Non se nos entende a nós, non temos dereito a lembrar o noso pasado? É moi difícil tratar o tema da memoria, para min tamén foi un espertar de conciencia. Que outras temáticas aborda a obra? Sobre todo, pomos o foco nas mulleres. Houbo moitas vítimas da Guerra Civil, pero logo tamén estaban as esposas, nais e fillas de... que soamente por iso eran consideradas mulleres 'contranatura', que non seguían o seu rol de boa muller e que sufrían todo tipo de humillacións. A miña bisavoa tivo que padecer, logo de que lle matasen o marido, que a marcaran como a muller dun 'roxo', a miña avoa quixéronlle rapar o pelo... Todo tipo de humillacións. Para min tamén é importante facelo desde a muller. Parece que estaban aí en segundo plano, pero cando fusilaron o meu bisavó, que foi unha desgraza, quen quedou aquí e quen tivo que sufrir o resto da súa vida foi a súa muller. Quería pór en valor toda a súa loita.


Summary: A portavoz nacional do BNG anuncia a total disposición dos concellos nacionalistas para colaborar coa Xunta ante a crise do coronavirus.

A portavoz nacional, Ana Pontón, aproveitou un encontro cos alcaldes, alcaldesas e responsábeis de gobernos municipais, -no marco da cita electoral do 5A-, para volver trasladar a total disposición do BNG para colaborar co Goberno da Xunta en todo o necesario ante a situación de crise xerada polo coronavirus. "Todos os concellos liderados polo BNG se poñen a disposición do Goberno da Xunta para colaborar e axudar en todas as cuestións que se requiran para minimizar os efectos do virus", declarou arroupada por unha representación de rexedores e rexedoras e responsables municipais. Pontón si pediu, en aras da eficacia, que o Executivo dispoña de "protocolos claros" para poder actuar ante calquera eventualidade: "que os concellos teñan claras as medidas a adoptar para poder actuar con rapidez e eficacia", alegou. A líder nacionalista insistiu na oportunidade de que o presidente da Xunta convoque á maior brevidade unha reunión coas persoas responsábeis das forzas políticas tendo en conta a cita do 5A. A líder nacionalista dfestacou a importancia de ter un sistema público de saúde forte, con recursos, con orzamentos e libre de recortes. "Unha situación así deixa claro ante os nosos ollo a importancia de manter unha sanidade pública con medios e cos mellores profesionais". "Poucas cuestións retratan mellor a unha sociedade que a súa capacidade para garantir a saúde das persoas", concluíu.


Summary: O Bloque e a traballadora denuncian que Esycsa, do grupo ACS, despediuna por ir nas listas da formación nacionalista en Pazos de Borbén.

O BNG pide ao Goberno galego que medie ante a "persecución política" sufrida por unha muller que, segundo o Bloque, foi despedida pola participación desta nunha lista electoral da súa formación. A parlamentaria Carme Adán, acompañada da traballadora de Esycsa (Equipos de Señalización Y Control SA), Maite Mouriño, explicou que o despedimento responde a "motivos políticos" e supón unha "clara vulneración dos dereitos dos traballadores". O BNG e a traballadora denuncian que Esycsa, do grupo ACS, despediuna por ir nas listas do Bloque en Pazos de Borbén A deputada nacionalista explicou que tras a decisión da traballadora de participar como número tres na candidatura do BNG ao Concello de Pazos de Borbén, un mes máis tarde recibe a carta de despido, un feito que o BNG porá en coñecemento do Goberno galego a través diferentes iniciativas parlamentarias nas que esixe "a súa mediación coa empresa para a readmisións inmediata da traballadora". Adán esixe que o Goberno galego se pronuncie ante o que considerou "un despedimento por causas políticas" contra unha muller que despois de once anos no seu posto de traballo, e cun brillante currículo laboral, "é despedida por exercer o seu lexítimo dereito a participar nunha lista ás eleccións municipais". A empresa Esycsaa pertence ao grupo ACS relacionada cun gran número de concesións públicas nos concellos galegos e "gábase de contar co recoñecemento público de respectar os dereitos dos traballadores e traballadoras", abondou a nacionalista, que aludiu ao grande esforzo e traballo realizado polas mulleres para poder participar nas listas electorais. Ademais, lembrou que a propia Lei de Igualdade obriga á paridade nas listas e aínda así "en Galiza só unha de cada cinco listas electorais estivo encabezada por unha muller, un 22%. A traballadora denuncia que foi despedida por ir nas listas do BNG e por ter acceso no seu emprego a información da empresa Pola súa banda, Maite Martín denunciou que tras once anos de traballo foi despedida por "participar na candidatura do BNG". Na empresa dedicada ás adxudicacións de Vitrasa en Vigo, Zona Franca de Vigo, así como o mantemento da rede semafórica do concello de Vigo, alumeados públicos das zonas norte e sur do concello da Coruña e Lugo, ademais dos mantementos semafóricos de Nigrán, Gondomar, Tomiño e Redondela, a traballadora desenvolvía a responsabilidade dos sistemas de certificación e xestión como auditora interna e dos Sistemas Tics, ademais da carteira de novas proxeccións e oportunidades da empresa, un posto, dixo, que lle daba acceso a toda a información. A traballadora despedida asegurou que a súa presenza na empresa, pertencendo a un partido político non afín ao seu director xeral, Juan Manuel Martínez e o conselleiro do grupo Etra, José Fernández, "resultáballes moi incomoda", polo acceso á información inherente ao posto que ocupaba. Maite Mouriño tamén explicou que durante estes once anos deuse un cambio na dirección da firma e do grupo e afirmou que coa anterior dirección nunca existiu "ningún problema" pola súa afiliación ao BNG, de feito, recalcou, a anterior dirección xa lle mostrou o seu total apoio ante o despido.


Summary: A ministra de Fomento aproveita unha sinatura de convenios en Compostela para promocionar a reforma legal que só deixa dez días de marxe ás persoas que non poidan pagar a súa vivenda en aluguer antes de seren botadas á rúa

En tempos de bonanza económica os titulares do Ministerio de Fomento eran uns dos convidados mellor recibidos en épocas preelectorais como a que vive Galicia. Adoitaban traer baixo o brazo promesas de grandes infraestruturas ou, no mellor do caso, as tesoiras preparadas para contar unha banda inangural. En épocas de estreiteces este entusiasmo mingua se ben, como se puido observar na visita da ministra de Fomento, este luns en Compostela, os Gobernos central e galego tentan facer da necesidade, virtude. Ana Pastor trouxo consigo convenios para a rehabilitación de vivendas en 31 concellos, cuxa sinatura escenificou a carón do presidente da Xunta, pero tamén achegou unha caste de promoción da que vén sendo medida estrela do seu departamento nos últimos días, as "medidas de flexibilización e fomento do mercado da vivenda en aluguer" que pasaron polo Consello de Ministros en forma de anteproxecto o pasado venres e que contemplan un procedemento acelerado de desafiuzamento para as persoas que non poidan facer fronte á renda do piso no que viven. A ministra salienta que a reforma permitirá ter "o dobre de capacidade" para executar desafiuzamentos en vivendas alugadas Ante o presidente e os alcaldes e só en castelán -concorreu ás eleccións por Pontevedra- Pastor debullou os piares da súa "reforma", moitos dos cales a ministra considera "de sentido común". Nesta liña, expresa a súa satisfacción por que se vaia "mellorar" o procedemento dos desafiuzamentos "para axilizalos". Os inquilinos, lembra, terán só dez días para satisfacer os pagamentos pendentes e senón poñerase en marcha un proceso no que a intervención xudicial é a mínima imprescindible. Ademais, explicou dirixíndose a Feijóo, ao conselleiro de Infraestruturas e ao presidente da Fegamp, para botar fisicamente da casa á persoa debedora "antes dían dous funcionarios" na comisión do Xulgado "e agora vai ir un". "Hai o dobre de capacidade", evidencia. Segundo Ana Pastor esta "flexibilización do mercado" só ten un obxectivo, "tentar axudar a quen máis o necesita", e nel enmarca tamén o "fortalecemento da liberdade das partes -arrendador e arrendatario-" para que "ninguén se vexa afectado pola excesiva rixidez". Neste sentido, subliña que os propietarios da vivenda terán "potestade para recuperala en calquera momento" avisando o inquilino "con dous meses de antelación". "Antes tiña que aparecer no contrato, agora é un dereito do propietario, é o que di o sentido común", di. Pola banda da persoa que aluga un piso a única vantaxe coa que, a priori, vai contar co anova lei é a posibilidade de "desistir do contato avisando cun mes". É algo "moi importante, máis cando unha persoa pode ter dificultades para pagar", di a ministra, que sitúa a orixe da lei nunha reflexión sobre os "tres millóns de vivendas baleiras" en todo o Estado. "Iso fíxonos pensar no que estaba pasando", asegura. Cartafoles baleiros para os alcaldes As consideracións da ministra de Fomentos obre o dereito á "vivenda digna" producíanse mentres en ambas marxes do salón nobre de Raxoi se situaba a trintena de alcaldes e concelleiros -con abrumadora maioría masculina, apenas media decena de mulleres-, seguindo disciplinadamente a formación indicada por responsables de protocolo da Xunta. Ademais da colocación, os servizos protocolarios transmitíronlles tamén con certa discreción aos rexedores "unha advertencia". Un fallo de intendencia provocara que non estivesen dispoñibles todas as fotocopias dos convenios que a ministra e o presidente lles ían entregar. "O orixinal faránllelo chegar dende o ministerio" e para o acto de entrega, explicou unha das encargadas do acto, recibirían "unha carpeta en branco", isto é, baleira. A advertencia tiña unha razón de ser: "polos medios, máis que nada".


Summary: "Que se investigue a responsabilidade de Endesa"

A área de Medio Ambiente do Concello de Cabanas dirixiuse a Augas de Galiza para solicitar que lle sexan comunicados os resultados de todas análises de auga realizadas no Río Eume durante a crise medioambiental, así como que se fagan probas para analizar a presenza de metais e sólidos tanto nas augas do río coma nos lodos aflorados no encoro. Ante a "falta de información" por parte da Xunta, o Concello exixe "claridade total" na xestión da crise medioambiental, e que o expediente anunciado pola conselleira de medio ambiente Ethel Vázquez "na súa visita á zona n(da que o Concello de Cabanas non foi informado) sexa unha investigación rigorosa que permita aclarar as orixes dos verquidos e a responsabilidade de Endesa nun novo caso de contaminación do Río Eume". "A prohibición do consumo de auga en Pontedeume é só a punta do iceberg dun problema ambiental moito máis grave e de maior calado", apuntou Iago Varela, tenente alcalde de Cabanas e responsábel da área de Medio Ambiente, quen tamén advertiu de que "o pouso dos sedimentos dos verquidos podería acabar co banco marisqueiro da marisma de Cabanas – Pontedeume". Abastecemento O Concello lembra que o municipio estase abastecendo exclusivamente de augas do río Ventín na represa de Fonfría.


Summary: A escola pública galega perdeu xa case todo o profesorado que sumara durante o mandato do bipartito, unha redución de case o 4% que contrasta co 0,7% que baixou o persoal na privada

Os datos adoitan ser un dos mellores antídotos contra as as consignas ou os eslogans, especialmente en campos sensibles da permeable fronteira que separa a política e os servizos públicos. Ao longo da lexislatura autonómica que remata non foron poucas as ocasións nas que o Goberno galego e, nomeadamente, a Consellería de Educación, polemizou con representantes da comunidade educativa -asociacións de pais e nais, sindicatos, organizacións estudantís- para rebater as acusacións en torno aos recortes de profesorado. Mentres dende a Xunta falaba de racionalización ou axustes nas aulas dos centros públicos alertábase de que se estaba a practicar unha tesoirada. Existiu unha tesoirada? Os datos oficiais din que si, de máis de 1.000 profesores e profesoras en apenas dous anos. Segundo as cifras oficiais do Instituto Galego de Estatística a finais do pasado setembro exercían en Galicia un total de 36.656 docentes, dos que 28.917 profesores e profesoras pertencen ao ensino público e os 7.739 restantes, ao privado. Estas cifras contrastan coas rexistradas dous anos antes polo IGE. En 2010 os centros públicos do país contaban cun cadro de profesorado formado por 30.026 persoas, isto é, 1.109 docentes, o que supón unha redución do 3,8%. Tamén perdeu persoal a escola privada, aínda que nunha magnitude moi inferior, non só en números absolutos, con 54 docentes menos, senón tamén en termos porcentuais, quedando o recorte en apenas o 0,6%. Só fican 21 docentes dos máis de 1.000 sumados durante o mandato do bipartito Esta baixada no cadro de mestres e mestras, que os sindicatos educativos explican con factores como a non cobertura de xubilacións, a ausencia de convocatorias de novas prazas ou a supresión de interinidades, permite tamén realizar unha lectura adicional acudindo un chisco máis atrás nas estatísticas do IGE. Ao realizar esta operación é posible concluír que o ensino público de Galicia perdeu xa practicamente todos os docentes que sumara durante o mandato do Goberno bipartito. Cando PSdeG e BNG asumiron o Executivo nas escolas públicas do país impartían clase 28.899 persoas. No último ano completo que gobernaron, o 2008, había 1.130 máis, chegando aos 30.029. En en 2009 a cifra caeu ata os 29.977 e en 2010 repuntou levemente, ata situarse en 30.026, iniciando despois a devandita caída ata a actualidade. Así as cousas, do profesorado sumado neses anos apenas fican 21 docentes. Outro dato a ter en conta son as variacións experimentadas polo ensino privado nestes mesmos anos. Mentres as oscilacións na escola pública foron notables, na privada produciuse un crecemento sostido no seu cadro docente entre 2005 e 2011, pasando de 7.356 a 7.818. A primeira caída chegou neste 2012, cando os colexios privados contan cos mencionados 7.739 mestres e mestras.


Summary: Sermos Galiza quere sumarse á maré de parabéns que está a recibir este xornal dixital polo seu primeiro aniversario. Como diría o Zeca... venhan mais cinco!

Tal día coma hoxe, por volta das doce do mediodía, o xornal dixital galego e en galego Praza Pública daba os seus primeiros pasos na rede. No horizonte, dous obxectivos claros: "recuperar o espazo perdido polas cabeceiras" escritas na nosa lingua nos últimos anos; e "contar o mundo desde a óptica galega". Así o explicaban daquela os seus promotores e cadro de persoal. Cadrando co seu primeiro aniversario, Sermos Galiza quere sumarse á maré de parabéns que están a recibir esta aposta "pola lingua, o xornalismo de calidade e as novas tecnoloxías" cos nosos mellores desexos. Como diría o Zeca... venhan mais cinco!


Summary: A iniciativa foi presentada por Xosé Luis Rivas 'Mini' (BNG); que incidiu en que 700 mil hectáreas e 2.800 comunidades de montes precisan medidas que potencien un monte sustentábel, ordenado e posto en valor

A comisión de Agricultura do Parlamento de Galiza aprobou por unanimidade unha proposición non de lei do BNG na que se demandaba activar liñas de axudas para que as comunidades de montes veciñais en man común poidan dotarse de plans de ordenación forestal e do selo de certificación forestal. O nacionalista Xosé L. Rivas 'Mini' explicou que a Lei de Montes fixa para aqueles montes de máis de 25 hectáreas plans de ordenación obrigatorios como instrumento fundamental para xestión sustentábel polo que reclamou unha liña de axudas para as comunidades de montes veciñais neste sentido. Tamén defendeu o parlamentar os selos de certificación forestal, documentos que avala a xestión do monte de maneira sustentable e criticou á utilización das empresas madeireiras que utilizan este documentos como "salvoconduto" para vender madeira en mercados internacionais.


Summary: "Seguimos ignorando como e quen realiza os rastrexos, e a Galiza está á cabeza do número de contaxios cuxa procedencia non se identifica", denuncia Ana Pontón.

Coa Galiza rexistrando récord diario de contaxios na segunda onda do virus e con máis de 5.000 casos activos, a portavoz nacional do BNG e xefa da oposición, Ana Pontón, manifestouse moi crítica co Goberno de Núñez Feixoo, ao que reprochou que manteña o país "sen protocolos claros, instalado na opacidade e sen reforzar a Atención Primaria". A nacionalista cargou contra o PP pola falta de "transparencia" na transmisión de datos de contaxios e por estar "aproveitando" a crise "para avanzar en recortes disfrazados de telemedicina, afondando no deterioro da atención sanitaria". Pontón puxo sobre a mesa propostas para "gañar eficacia na loita contra o virus" empezado por un "plan de rastrexo e detección precoz, co persoal necesario e suficiente dedicado en exclusiva á detección, identificación e seguimento, con equipas formadas e dotadas de protocolos claros". 79% sen identificar "Seguimos ignorando como e quen realiza os rastrexos, e a Galiza está á cabeza do número de contaxios cunha procedencia que non se identifica. Segundo os datos do Instituto de Saúde Carlos III e a Rede de Vixilancia Epidemiolóxica, 78,8% das persoas contaxiadas aquí non teñen un contacto coñecido, porcentaxe que é a máis alta do Estado", denunciou Pontón. O Bloque tamén pediu o reforzo da Atención Primaria cun investimento adicional e urxente de 200 millóns de euros. Ana Miranda leva a crise das residencias a Bruxelas A portavoz do BNG en Europa, Ana Miranda, presentará unha denuncia na Comisión de Peticións da Eurocámara sobre a situación das residencias de maiores na Galiza. "As mortes poderíanse ter evitado con maior prevención e melloras nos centros", denunciou ante a falta de recursos e as privatizacións.


Summary: Anxo Fariña, ilustrador e escritor de literatura infantil, fala da última entrega da súa serie máis coñecida, Os Megatoxos e o reto de internet. Con esta obra, Fariña trae de volta o grupo de amigos formado por personalidades moi dispares para falar de temas como o uso e abuso das redes sociais ou a privacidade, todo isto cargado de "referencias a filmes, libros e videoxogos actuais e tamén antigos como A historia interminábel, Os Goonies ou SuperMario"

Os Megatoxos e o reto de internet é a sétima entrega desta serie, mais como comezou todo? Quería facer unha historia para adolescentes, de aventuras, mais na que puidese falar das miñas paixóns como a historia ou a ciencia ficción. Agora as viaxes no tempo están máis de moda, pero desde logo cando comecei con isto non. E sobre todo a literatura para a adolescencia non tocaba este tipo de temas. O feito de escoller o toxo é unha homenaxe aos cómics de súper heroes que lin de neno e tamén por ser unha planta común, que coñecemos ben, e que aquí se converte no extraordinario. Un pouco o que ocorre cos protagonistas: teñen habilidades extraordinarias, mais tamén fan exames e van a clase. Mesturar o cotián co fantástico. É o que me divirte, pensar coa miña alma de neno que podo atopar algo marabilloso agochado tras unha pedra ou unha fervenza, misterios por descubrir. Iso é o que quero transmitir cando escribo para que as crianzas lle collan o gusto a lectura. Aliás, as viaxes no tempo permítenme tratar diversos temas como a ecoloxía ou o patrimonio cultural. Ou Internet. Este é o primeiro libro no que os Megatoxos non viaxan no tempo, senón a unha realidade paralela. Eu tamén fago actividades para crianzas relacionadas coa creatividade e recentemente estiven estudando sobre educación e novas tecnoloxías. Este libro naceu no medio da pandemia coa intención de ser máis transcendental e, aínda que manteño temas como o uso e abuso das redes sociais e os videoxogos, finalmente é moito máis divertido. Non quero destripar a historia, pero a idea é un mundo que cumpre todos os teus desexos, mais pode facelo porque recolle e analiza os teus datos. E as persoas que están aí, están felices, ou aparentemente felices. Neste libro quería facer referencias a filmes, libros e videoxogos actuais e tamén antigos como A historia interminábel ou SuperMario. As ilustracións tamén son algo diferentes do habitual, porque nun mundo dixital hai máis liberade de facer outras cousas, unha maior saturación das cores e outros detalles. Estou moi contento con este libro. Por que mudar o ton serio por un máis divertido? Son dos que pensa que igual que falamos unha lingua diferente cando estamos no estranxeiro, por exemplo, no Xapón teño que falar xaponés para que me entendan, ás veces hai que facer o mesmo segundo a idade. Non é o mesmo falar para crianzas de cinco anos, rapazada de doce, persoas de corenta anos ou de oitenta. Aínda que contemos o mesmo, como argallamos o noso discurso e como utilizamos as palabras non é igual. Quería que sexa a persoa que le o libro a que sacara as súas propias conclusións, porque as redes sociais e os videoxogos teñen a súa parte negativa, pero tamén unha positiva. Isto tamén se ve coas personaxes, porque Ninfa por exemplo está máis preocupada pola natureza, mentres que Ruxe é quen pon a atención no resto dos amigos e da xente, e a súa forma de relacionarse e de socializar tamén é diferente. Ninguén é totalmente perfecto ou imperfecto, inclusive os que se supón que son "malos", non o son tanto. Haberá máis aventuras para os Megatoxos? Cando comecei xa o fixen cunha idea de colección. Evidentemente, nestas cousas nunca sabes se van ir ben, mais tiven sorte e puiden seguir facendo libros. A idea é que continúe, aínda que é unha serie finita e de feito xa ten un final pensado. Con todo, antes escribía máis rápido e agora vou máis lento e vivimos tamén nun mundo moi acelerado, con moita présa por ter todo xa. Se todo vai ben, o ano que vén ou dentro de dous haberá unha nova entrega.