Summary: Curtido na loita sindical, Suso Seixo (Curtis, 1952) é un dos referentes públicos cos que se apresentou en sociedade Vía Galega, unha plataforma que nace no seo do soberanismo galego mais con vocación de encontro con expresións do que convencionalmente se coñece como galeguismo. Dúas ideas básicas, case un mantra no discurso de Seixo, impulsan Vía Galega. A primeira, Galiza é unha nación. A segunda, como tal ten dereito á súa autodeterminación. Nesa casa pode ter a súa morada a grande maioría social do país. Esa é a convicción que move a Seixo.

Xa desde os seus primeiros compases Vía Galega dotouse dunha portavocía coral -María Xosé Bravo, María Bará, Bruno Lopes e o propio Suso Seixo. Converso na redacción de Sermos co ex secretario xeral da CIG (2001-2017) e presidente da Fundación Moncho Reboiras. É terza feira, vésperas da greve feminista. Seixo é un cadro moi experimentado do nacionalismo galego. Se algo o caracteriza -alén da clareza coa que se expresa, orfa de toda afectación e de todo artificio propagandístico- é a súa confianza nas potencialidades do movimento socio-político que aspira á emancipación nacional e social da Galiza. Un movimento que, desde a "maior unidade de acción posíbel" -e esa idea vai permear toda a entrevista-, non se ten que pór teitos, non se ten que autolimitar. -Por que aparece Vía Galega? -Esa parece a pergunta de Feijóo de por que se convoca a folga este 8M [risos]. -[Risos]. -A ver. A necesidade da aparición dunha plataforma como Vía Galega non é de agora. De feito xa se intentara no seu momento, nacera unha plataforma de organizacións sociais que finalmente ficou en..., non tivo continuidade... -Refíreste a Galiza pola Soberanía? -Non, Galiza pola Soberanía non era unha plataforma de organizacións sociais, era de adscrición individual. Non, refírome a unha que nacera antes, coido que se chamaba Alternativa Social Galega. Ben, o feito de a Vía Galega nacer agora, coa especificidade de reclamar a condición de Galiza como nación e o seu dereito de autodeterminación, ten a ver co propio debate que se está a dar no Estado sobre o seu carácter plurinacional e ten a ver coa urxencia de Galiza se visibilizar nese contexto. Aquí o problema é que no Estado, cando se fala da problemática das nacións -aínda que sexa cunha intención pexorativa, para as descualificar- pois quen aparece sempre son Catalunya e Euskadi. Galiza non se cita nen sequera como nacionalidade histórica. Parécenos que é fundamental visibilizar o país e parécenos que é moi importante que o debate non fique reducido a unha discusión identitaria; nós temos que darlle unha perspectiva social. Para nós o feito de Galiza non ter soberanía condiciona moito a nosa capacidade de desenvolvimento e que se estea a producir unha realidade determinada no país do ponto de vista socio-económico, laboral, ou mesmo cultural. Se Galiza fose unha nación con capacidade de decidir por ela mesma, estou convencido de que as condicións serían moi distintas, para mellor, en beneficio das maiorías sociais, das clases populares galegas. -Xa desde o seu nome -Vía Galega- é patente a vontade de enfatizar o perfil propio, o dun camiño galego, distinto ao das outras nacións, cara á soberanía. -Cada nación ten a súa propia realidade. As condicións políticas, económicas e sociais de Catalunya ou Euskadi non son as mesmas que as nosas. Cada un ten que ter a súa propia vía para alcanzar as súas metas e conquistar os seus dereitos, aínda que poidamos ter en común a defensa do carácter plurinacional do Estado e o recoñecimento do dereito de autodeterminación. A maneira de se aproximar a eses obxectivos non pode ser a mesma porque os pontos de partida son moi distintos. O propio peso do nacionalismo en Euskadi e Catalunya é moi distinto do que é na Galiza, a propia condición de Galiza como nación colonizada tamén ten as súas consecuencias -quer no aspecto económico e social quer no psicolóxico, a respecto de como a poboación ve o país e como reaxe perante a reclamación dos dereitos nacionais. -Ti propio vas ter que facer unha certa reciclaxe, digo porque pasas do sindicalismo a te veres envolvido en cuestións máis políticas, máis xeneralistas. -Home, hai algúns aspectos distintos, claro, mais a miña experiencia é a dun sindicato, a CIG, que sempre tivo unha perspectiva socio-política. A CIG non é un sindicato reducido ao ámbito das reivindicacións de carácter así máis inmediato, de centro de traballo, senón que sempre tivo unha perspectiva moi política e moi ideolóxica nas súas reivindicacións, quer do ponto de vista da defensa dos intereses da clase quer do ponto de vista da demanda de soberanía para a nosa nación. Repara en que esa ausencia de soberanía condiciona o tipo de proletariado que hai no país, as súas condicións de vida. Por tanto, digamos que a miña adaptación [ao rol de portavoz de VG] é fácil. Non estou fóra de lugar nen me exixe un esforzo especial canto ao tipo de discurso a facer. -No nacionalismo galego sempre houbo unha certa fascinación, comprensíbel, por fenómenos exteriores. Primeiro houbo unha época de fascinación por Euskadi, e agora haina nalgunha medida por Catalunya. -Máis que fascinación o que hai é unha grande expectativa. Que Catalunya chegase ao estadío no que está, co nacionalismo a ser maioritario na sociedade; que haxa un posicionamento moi claro a respeito da independencia, mesmo ao extremo de proclamar unha República soberana e independente..., home, para a xente nacionalista é normal que estea presente no día a día. Queirámolo ou non, a hipótese de Catalunya conseguir a independencia mudaría totalmente o que é o Estado español e debilitaría o poder da oligarquía. E aínda que en principio a reacción desa oligarquía -e das forzas políticas do réxime, incluídas tamén a esquerda tradicional española- fose a dunha maior recentralización, pois é evidente que o estado ía ficar moi debilitado e iso abriríanos expectativas novas, quer a Euskadi -especialmente, cun nacionalismo con máis presenza do que o galego- quer á propia Galiza. E mesmo tamén abriría unha nova perspectiva ideolóxica e social para un proletariado español que dificilmente se podería solidarizar cunha oligarquía que desenvolve políticas moi antisociais. -Hai un problema previo niso: o proletariado -o español, tamén o galego- non acaba de ter conciencia da súa propia existencia como tal. -Ben, o nível de conciencia de clase vai un pouco por barrios. Hoxe non está moi estendida en certos sectores do proletariado, mais noutros si que está moi presente. É evidente que a política seguida polas organizacións sindicais españolas nos últimos anos -de pacto social, de non contribuír para o debate ideolóxico e para a formación política da propia xente- non ten axudado nesa toma de conciencia social. Se aínda por cima se fai desde unha perspectiva centralista e homoxeneizadora do estado, está claro que iso ao proletariado español non lle axuda a nada. Está a contribuír para un proletariado cada vez máis debilitado, cada vez máis integrado no sistema e, dese ponto de vista, máis manipulábel á hora de tomar posición a prol dos intereses da propia oligarquía española ante as reivindicacións dos proletariados de Catalunya, Euskadi ou Galiza. -E nese sentido decepciónache a digamos pouca presenza dunha opinión pública progresista en España que entenda a cuestión nacional? -Si, é moi decepcionante e enormemente preocupante. O fenómeno de Catalunya é moi enriquecedor porque clarifica as cousas e ponnos nun escenario que en parte é consecuencia de como se fixo a transición política no Estado español dun réxime ditatorial a un monárquico e tamén do papel que xogou a esquerda española en todo isto. É dificilmente explicábel que, perante unha cuestión como a catalá, con enorme apoio social e cunha reivindicación tan democrático-formal como o dereito a votar, haxa un posicionamento por parte da esquerda española -ou mesmo por parte da intelectualidade supostamente de esquerda no ámbito do estado- tan contrario a ese dereito fundamental. É dificilmente explicábel que se aceite con naturalidade a existencia de presos políticos, sen que se abra ningunha reflexión por parte deses sectores supostamente progresistas de como temos chegado a esta situación. Que haxa xente vinculada ao PSOE ou mesmo ao PCE que acoden ás manifestacións en Catalunya coa extrema direita e que o fagan detrás dunha bandeira que foi utilizada para provocar unha guerra civil, coas mortes que iso ocasionou... unha bandeira que foi utilizada para reprimir e matar moitos militantes do PSOE e do PCE... que haxa unha traición á memoria por parte dos actuais dirixentes do PSOE e do PCE, pois é realmente preocupante e moi triste desde unha perspectiva de esquerda e de defensa dos dereitos democráticos de calquera cidadán e calquera nación do mundo. Bon, a xente que levamos moitos anos no nacionalismo temos vivido este tipo de condutas tradicionalmente por parte da esquerda española, mesmo o que pasou aquí nun momento da transición, cando houbo claramente por parte desa esquerda un pacto coas forzas da ditadura franquista para ir a unha mudanza do réxime sen que se movesen as estruturas do poder económico, un pacto que permitiu que o aparato de represión franquista mantivese un enorme peso e capacidade de decisión no novo estado monárquico. Nese sentido, a esquerda española ten unha enorme responsabilidade no carácter antidemocrático en moitos aspectos da Constitución española e tamén no que ten a ver co que está a pasar en Catalunya e a represión que está a sofrer o pobo catalán e os seus representantes políticos. -Imaxino que VG vai ter unha interlocución directa con plataformas do mesmo teor de Euskadi e Catalunya... -Si, a nosa intención é pórnos en contacto con plataformas vascas e catalás que podan estar en posicionamentos similares aos nosos. Estamos nese camiño tamén. -Optastes por uns principios básicos programáticos -Galiza nación, autodeterminación- que poderíamos definir como de mínimos. -Si, a nosa intención é que todas as organizacións sociais que se movan no espectro do que pode ser o galeguismo se podan integrar na plataforma. Tencionamos ter unha plataforma que funcione, no proceso de tomada de decisións, dunha forma moi consensuada, tencionamos que ningún dos seus componentes se sinta nunca presionado ou teña que asumir decisións impostas. Adoptaremos todos os acordos por meio de consensos moi amplos. E aínda que inicialmente esta é unha plataforma de organizacións sociais -porque queríamos pór en evidencia esa Galiza viva que existe e que se expresa a través dun tecido social de base moi rico-, estamos a procurar tamén fórmulas para que as persoas tamén se podan aderir á Vía Galega a título individual. Estamos a estudar os mecanismos através dos cales se pode concretizar iso porque evidentemente non pode ter o mesmo peso unha organización integrante da plataforma que teña detrás moita xenta do que un só individuo. -Sen arriscar un prognóstico, nun horizonte a medio prazo que número de entidades sociais aspirades a organizar na plataforma? -Home, neste momento facemos parte de Vía Galega 50 organizacións. A nosa perspectiva é triplicar ese número. -Invocache antes un termo -galeguismo- que ten sido bastante deturpado polos partidos de ámbito estatal. -Si, imos ver. Utilizo o termo porque se emprego o termo "soberanismo" parece que estou un pouco fechando o círculo de entidades políticas ou sociais que podan non ser soberanistas nos seus plantexamentos, pero si que están dispostas a recoñecer a condición de Galiza como nación e o seu dereito democrático á autodeterminación. Se cadra somos un pouco inxenuos no plantexamento, no sentido de que esas formulacións [Galiza nación, autodeterminación] ao final vanse mover dentro do ámbito de organizacións que estarían dispostas a asumir con normalidade un plantexamento soberanista... Mais eu penso que iso non necesariamente ten que ser así. De feito, hoxe xa hai entidades que conforman a plataforma, entidades veciñais ou de carácter cultural, en cuxo programa non figura expresamente a defensa da soberanía de Galiza. Por iso utilicei o termo galeguista porque nesas entidades esa sensibilidade galeguista si existe. -En todo caso, ese é un termo que PP e PSOE si que deturpan, invócano mais non parece que teñan unha práctica consoante con el... -Esas forzas políticas xa demostraron no momento en que se conformou o actual réxime político, coa Constitución de 1978, onde estaban. Xa non é que non contemplen o recoñecimento de Galiza como nación nos seus programas, é que, co que está a pasar en Catalunya, están a mostrar o seu rosto real. Por exemplo, o PSOE fala de Estado federal, pero en ningún caso dun efectivo recoñecimento do dereito de autodeterminación das nacións que o integran. O que fan PP e PSOE é utilizar o termo "galeguismo" exclusivamente con fins eleitoralistas, mais despois na práctica nen asumen a condición nacional de Galiza nen teñen unha política minimamente de respeito con elementos fundamentais da nosa identidade, a comezar pola lingua. O PP, aínda máis que o PSOE, ten como obxectivo a destrución do noso idioma porque saben que da par do fortalecimento do galego viría unha asunción da identidade nacional galega que eles rexeitan absolutamente. Nós eses apoios para esta plataforma sinceramente non os esperamos. Oxalá se desen! Oxalá houbese un recoñecimento deste tipo de dereitos democráticos por parte destas forzas políticas estatais, mais dáme a impresión de que iso non vai ser así. -No manifesto que tendes pendurado na web para as adhesións individuais, falades de que VG quer ser un movimento social que vaia alén das lexítimas opcións políticas partidarias. Mais supoño que sodes conscientes de que existe un certo risco de solapamento, de que ás veces Vía Galega invada terrenos das organizacións sociais e políticas. -Claro. Ese é un equilibrio complicado. Mais nós non nacemos co ánimo de ocupar o espazo nen das forzas sociais nen das políticas. Por iso esclarecemos que dentro dos nosos plantexamentos non hai para nada nengunha vocación eleitoralista, nós non pretendemos converternos nunha plataforma que ao cabo do tempo poda estar plantexando apresentarse a unhas eleccións ou dar o apoio a determinadas forzas políticas. Iso para nada. A nosa finalidade é abrir este espazo de colaboración, de unidade, de entendimento, entre as organizacións sociais galegas porque nos parece que corren tempos, quer para o noso país quer para as maiorías sociais, que requeren dunha unidade de acción o maior posíbel. Queremos que as respostas que se dean ás agresións que sofre este país teñan a maior amplitude social posíbel. Para iso nacemos. -Tamén existe arredor de VG unha certa expectativa de pensar que poda acabar resultando nun foro, nun ponto de encontro, de nacionalistas que en tempos fixeron parte da mesma organización política e que por distintos avatares se foron separando. -Imos ver. Non é preciso ser nacionalista para asumir os nosos postulados básicos -volto a dicer, Galiza nación e dereito de autodeterminación. Mais dito iso, nós entendemos que todo o que supoña agrandar o espectro do nacionalismo resultaría en beneficio dunha plataforma como a nosa. Pensamos que as divisións que se puidesen dar no campo do nacionalismo a nível político, nunha plataforma destas características non terían por que se manifestar nen teren o mesmo grao de confronto. Porque, repito, nesta plataforma o que se defenden son cuestións moi básicas que é obvio que calquera forza que se defina como nacionalista tenas que asumir con absoluta normalidade e naturalidade. Por tanto, nós entendemos que esta plataforma social podería ser un ponto de encontro de todo o espectro do nacionalismo. Por propia lóxica, eu entendo que iso debería ser así. E se iso non é así se cadra é por prexuízos que poda haber ao respeito... Nós entendemos que esta plataforma social podería ser un ponto de encontro de todo o espectro do nacionalismo. Por propia lóxica, eu entendo que iso debería ser así -Mais vós traballaredes para desfacer eses prexuízos, non é? -Si, xa tomamos a decisión de nos apresentarmos a todas as forzas políticas do espectro galego, explicarlles os nosos obxectivos e chamalas a que se sumen a esta plataforma e colaboren con ela, para que medre e se espalle polo país o máis posíbel. -No acto de apresentación da plataforma (3 de marzo), dixeche que había que traballar para agrandar a conciencia nacional no país. Como o vai facer Vía Galega? Vai ser nalgún sentido unha especie de think tank? -Aquelas entidades que xa fan parte de Vía Galega pois está claro que teñen de por si un compromiso co país e, portanto, axudan e axudarán a divulgar todo aquilo que ten que ver coa criación de conciencia nacional. Logo nós como plataforma faremos campañas, conferencias, debates, editaremos publicacións... En todo caso, esa toma de conciencia nacional sempre é ben que se faga desde unha perspectiva social. Non podemos intentar chegar á xente para criar conciencia nacional exclusivamente desde reivindicacións de carácter identitario ou desde reclamacións relativas ao exercicio dun dereito democrático como o da autodeterminación. Esa perspectiva debe existir, claro, mais a esa haille que engadir outra, para min tan importante ou máis. Refirome a que a conciencia nacional ten que ter un contido social, material. Galiza é un país rico canto a recursos naturais e, polo tanto, ten unhas enormes potencialidades. Somos a primeira potencia no estado en produción de leite, de madeira, exportamos grande parte da enerxía que producimos, somos a primeira potencia do estado a nível conserveiro, na pesca. Temos un potencial enorme e, porén, estamos condenados a termos os salarios e as pensións máis baixas, a mandarmos permanentemente xente moza para a emigración, cada día perdemos máis peso demográfico... É evidente que se fósemos un país con capacidade para decidir por nós propios, se fósemos unha nación soberana, as condicións socioeconómicas e laborais do noso país serían moi distintas. Temos recursos para sermos unha nación rica e cuns níveis de vida moi dignos. Polo tanto, a xente ten que ver que cando nós reivindicamos o carácter nacional de Galiza e o dereito de autodeterminación non só o facemos desde unha perspectiva identitaria, senón desde a perspectiva de que socialmente para nós sería enormemente vantaxoso se como país puidésemos funcionar e traballar de forma soberana. Esa é a chave. Se somos quen de trasladar estas ideas á sociedade galega, pois contribuíremos claramente para o aumento da conciencia nacional no país. -Cres posíbel que sectores da pequena e da mediana burguesía -pequena e mediana empresa do país- vexan en Vía Galega un vehículo digamos interesante para a defensa dos seus intereses? -Acabamos de falar de cousas -o desenvolvimento das potencialidades do país- que é evidente que interesa obxectivamente a eses sectores. Falo do pequeno empresariado que moitas veces ve como todo o seu esforzo investidor, todo o seu esforzo físico e material para levar adiante as súas empresas, bate contra decisións no ámbito estatal e europeu que debilitan enormemente a capacidade produtiva do país en moitas ramas da economía do país. Todo o esforzo que fan moitas veces non lles serve de nada porque en instancias políticas non galegas tiran abaixo as nosas capacidades produtivas, en función dos intereses non da Galiza, senón da oligarquía financeira ou das grandes potencias económicas europeas. Mesmo todo o que pasou co sector financeiro galego é moi significativo a este respeito. Era fundamental para a pequena e mediana empresa do país conseguir financiamento a uns xuros asequíbeis. Ben, pois ese sector financeiro galego privatizouse e converteuse -fundamentalmente as caixas, as entidades cun carácter máis social- nun sistema financeiro alleo ao país e que procura apenas o lucro en todas as súas decisións. Iso para a pequena e mediana empresa foi un claro prexuízo. Ben lles viría que hoxe Galiza puidese ter unha banca de carácter público para agora ter un mellor financiamento con vistas a investir máis na modernización das súas empresas. Por tanto, todo o que represente un aumento da conciencia nacional na Galiza acabará resultando en beneficio tamén do desenvolvimento do pequeno tecido empresarial galego. -Anunciastes tamén que Vía Galega vai promover a redacción dunha Carta de Dereitos do Pobo Galego. Iso sería unha especie de, por así dicelo, proto-Constitución? -Si, iría nesa liña. Na medida en que pretendemos o recoñecimento de Galiza como nación e do seu dereito á libre determinación, parecíanos oportuno dotarnos dunha Carta de Dereitos do Pobo Galego en que se explicitasen dereitos tan elementares como o dereito a un posto de traballo na terra, a te poderes expresar no noso idioma, o dereito a ter uns servizos públicos de calidade, un ensino pensado desde unha perspectiva galega e para favorecer o desenvolvimento económico e social de Galiza... Parecíanos importante que iso ficase recollido nun texto por escrito porque pode axudar tamén a que a xente a nível social vexa que o o recoñecimento deses dous dereitos -Galiza nación, autodeterminación- traería canda el unha plasmación xurídica práctica moi concreta que, estou certo, podería contar coa adhesión e o apoio da grande maioría das galegas e dos galegos.


Summary: Avoga por "dar o seu tempo" ao Novo Proxecto Común mais agarda unha confluencia "no menor tempo posíbel"

A Executiva de Compromiso por Galicia vén de celebrar a súa primeira xuntanza, na cal os representantes de Máis Galiza, Acción Galega e Espazo Ecosocialista analizaron no desenvolvemento tanto de CxG como do Novo Proxecto Común (NPC). Nesta primeira toma de contacto, déronse conta dos avances organizativos en todas as comarcas e localidades do País, de cara a expresar "avocación unitaria" das partes. Do mesmo xeito, os e as membros do órgano de dirección acordaron a celebración de sete grandes actos abertos á participación nos cales "se debatan os esqueletes políticos e programáticos", onde, segundo Xoán Bascuas, "a cidadanía exprese as súas demandas eaportacións de cara a enriquecelos e complementalos". Na xuntanza avaliouse positivamente o proceso de integración de Compromiso x Galicia, "onde xente de diversas procedencias políticas, organizativas e vitais e cun procedemento moi participativo, puxemos o pais por diante". Na cuestións da axenda política actual, no que se refire aos datos de desemprego feitos públicos recentemente, dende Compromiso insístese en "que se segue medrando con respecto á media do Estado, sendo preciso unha política de incentivo económico para crear emprego e abandonar dunha vez por todas unha política de austeridade que nos está a levar ao abismo". Novo Proxecto Común Con respecto ao proceso denominado do Novo Proxecto Común, onde participa o Encontro Irmandiño, Compromiso "respeta os seus tempos", e agardan "no menor tempo posible poder confluír para ofertarlle á cidadanía unha proposta conxunta nacionalista, galeguista e progresista".


Summary: O mapa da infamia fascista na Galiza aínda está por elaborar. O desleixo administrativo, cando non a aberta belixerancia, deixan en mans de militantes e persoas voluntarias traballos como o de exhumación de fosas. Arredor de vinte foron escavadas, pero a singularidade da represión no país engade dificultades ao labor de restitución da memoria. Analizamos este labor cando está próximo a conmemorarse o Día da Galiza Mártir. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 308 de Sermos Galiza.

A igrexa da parroquia de Castroncelos, na Pobra do Brollón, data dos anos 60. Construíuse sobre a planta dun templo anterior, mais cunha orientación diferente. A memoria popular e algunha bibliografía documentaba que nesa terra había restos humanos. En concreto, os dos irmáns García Moral, naturais de Montefurado (Quiroga), e asasinados en setembro de 1936. O pasado mes de xullo, un equipo de voluntarios intentou resgatar os cadáveres. Quedou "a uns centímetros da verdade". Entre as persoas que traballaron na escavación -con apoio da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH)- atopábase o arqueólogo Xurxo Ayán. "Foi frustrante", explica, en declaracións a Sermos Galiza. Dous anos antes, no mesmo lugar, exhumaran o sastre lucense José Rodríguez Silvosa e mais o tratante monfortino, socialista, Ramón Somoza Álvarez. Esta verdade xacía uns centímetros aquén. En abril de 2018, os familiares de Silvosa e Somoza recibiron en acto solemne estes anacos da memoria da infamia. Pero os García Moral continúan debaixo da igrexa de Castroncelos. "Na Galiza non houbo grandes fosas comúns", explica Ayán, "senón enterramentos individuais, ou de dúas ou tres persoas. Ademais, moitas persoas asasinadas foron soterradas en adros de igrexas, ou dentro de cemiterios. Iso é unha problemática enorme á hora buscalas". O proxecto máis acabado de sistematización da represión na Galiza é o Nomes e Voces da Universidade de Santiago. Segundo os datos que manexa, 4.700 persoas morreron vítimas do fascismo. Destas, 3.233 de xeito "extraxudicial". Tamén segundo as súas cifras -que veñen concidir coas da ARMH-, arredor dunha vintena de fosas foron escavadas e exhumadas. Non contan as intervencións fanadas, como a de Castroncelos. Ou como a igualmente recente de Saa (Pobra do Brollón) en procura do labrego Jesús Casas González, O Inverno, liquidado pola escuadra negra de Eirexalba. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 308 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Inclúen contidos editados nestes dous anos de proxecto como as seccións de Deseño e Viaxes na Miña Terra. Xa á venda na nosa loxa.

O xornal compila en catro tomos algúns dos contidos máis valorados dos seus dous primeiros anos de vida. A modo de coleccionábeis, estes produtos editaranse só en versión dixital e poderán mercarse através da loxa virtual. Nun primeiro tomo, Sermos Galiza compila os cadernos monográficos editados como A Fondo durante o ano 2013. A realidade dos montes en man común, do sector pesqueiro galego, o dereito ao aborto ou un especial sobre a LOMCE son algúns dos contidos que atoparás neste coleccionábel por 9,99 euros. Mais, Sermos achega tamén algunhas das seccións do semanario máis coñecidas como os artigos asinados por Lola Dopico cada semana arredor de proxectos de moda e deseño que están a agromar en Galiza. Xunto ás achegas de Lola Dopico tamén se editan nunha única publicación as páxinas do xornal que cada semana nos animan a percorrer o país e nos levan da man a coñecer algúns dos recunchos máis fermosos da Galiza. Todas as informacións de Viaxes na miña terra xa poden adquirirse nunha edición única e a un prezo de 4,99 euros. Finalmente, Sermos Galiza disponibiliza un coleccionábel sobre Rosalía de Castro na que se inclúen todas as informacións, reportaxes, entrevistas e novas arredor da vida e obra da autora publicadas en Sermos Galiza durante o ano do cento cincuenta aniversario da publicación de Cantares Gallegos.


Summary: A XIV edición do Encontro de embarcacións tradicionais na Guarda arrincou cun percorrido polo recinto feiral e un paseo a bordo dunha das embarcacións, culminando o acto inaugural co izado das velas das naves participantes deste evento que reúne barcos da Galiza, Euskal Herria, Catalunya, Portugal e Irlanda.

A Guarda inaugurou a súa xa XIV edición do Encontro de embarcacións tradicionais cun acto de apertura esta quinta feira 11 de xullo na que centos de veciñas, veciños e visitantes de distintos puntos do país puideron ver as distintas naves que participan no evento procedentes da Galiza, Euskal Herria, Catalunya, Portugal e Irlanda. As persoas asistentes puideron gozar do concerto do cantautor guardés Tino Baz, quen estreou o seu novo disco de homenaxe a Rosalía de Castro, Se cantan, é ti que cantas. O artista, que triunfou na primeira noite do encontro, cantou varios temas co acompañamento de Cantares do Brueiro, un grupo formado por 35 persoas de todas as idades que xurdiu dun taller de música tradicional galega que dirixe o propio autor. No acto inaugural salientouse a importancia da festa como elemento dinamizador e divulgador do patrimonio marítimo e fluvial da Galiza No acto inaugural salientouse "a importancia da festa como elemento dinamizador e divulgador do patrimonio marítimo e fluvial da Galiza", en palabras do presidente da entidade co organizadora Culturmar, Manuel García Sendón. Joaquín Cadilla, presidente da Asociación Piueiro, quixo agradecer o esforzo do voluntariado e da veciñanza realizado nas últimas semanas para que a edición deste ano na Guarda "sexa inesquecíbel". Tamén interviron no acto inaugural a directora xeral de Patrimonio Cultural, María del Carmen Martínez, pola Deputación de Pontevedra Carlos López Font, a conselleira do Mar, Rosa Quintana, e o alcalde da Guarda, Antonio Lomba, quen destacou os valores da vila e da veciñanza, afirmando que "A Guarda é unha vila deleitada no mar bravo, aberto. Unha vila que nace e vive ao carón do mar". O mar tamén ten mulleres Dentro do XIV Encontro de embarcacións apresentouse a mostra O mar tamén ten mulleres, promovida polo Grupo de Acción Local do Sector Pesqueiro Ría de Vigo–A Guarda co obxectivo de visibilizar o traballo das mulleres que dedicaron a súa vida ás tarefas do mar no territorio do GALP 7, que abrangue os concellos de Cangas, Moaña, Vilaboa, Soutomaior, Redondela, Vigo, Nigrán, Baiona, Oia, O Rosal e A Guarda. A fotografías desta instalación constitúen unha crónica da vida nas comunidades pesqueiras ao longo do século XX que axudan a contar a historia completa, incluíndo a de aquelas que realizaron labores non remunerados A fotografías desta instalación constitúen unha crónica da vida nas comunidades pesqueiras ao longo do século XX que axudan a contar a historia completa, incluíndo a de aquelas que realizaron labores non remunerados e que compaxinaron o coidado das familias co mantemento dos aparellos de pesca ou o restrelo dos areais. O acto foi conducido pola actriz Marta Pérez que lembrou que "a industria pesqueira na Galiza está en débeda co rol e traballo desenvolvido polas mulleres no mar" e reclamou as autoridades o recoñecemento desta realidade e colaborar a crear referentes "para que nas xeracións vindeiras academos a igualdade real". As mariscadoras, as redeiras, as carrexonas, as percebeiras, as peixeiras, as traballadoras da salga e a conserva, as bateeiras e todas as mulleres do mar están presentes nesta exposición fotográfica. Marta Pérez lembrou que "a industria pesqueira na Galiza está en débeda co rol e traballo desenvolvido polas mulleres no mar" Recolléronse para esta exposición case 150 fotos das que foron seleccionadas 30 para formar parte da instalación e do catálogo online, que pode consultarse na web do Galp7. Ademais, coas fotografías recibidas elaborouse tamén un vídeo que se proxectará durante a mostra. Actividades continuadas Até o 14 haberá todo tipo de actividades relacionadas co mar. Este sábado continuarán as actividades co inicio da navegación das embarcacións, que collerán rumbo cara ao Mosteiro de Oia e o domingo será na beiramar da Guarda. Na Guarda hai varios miradores dende os que se pode facer un seguemento das navegacións desde terra. Un dos máis aconsellábeis é o Monte Santa Trega. Entre as actividades en terra salientan as Mostras de patrimonio marítimo e fluvial e as exposicións Vento nas velas de Xurxo Lobato, Refachos (con fotos da edición anterior deste encontro), A filatelia do mar, Soncheo dos mares da Guarda, Marcas mariñeiras (pola asociaicón Anabam), Póvoa de Varzim e Encontro nas escolas. Tamén haberá mostras e obradoiros organizados pola asociación Redeiras de Atalaia da Guarda e a escola de canteiros de Poio, entre outros. Presentaranse ademais as publicacións Nova Ardentía, o número 11 da revista Culturmar, O sacosmeiro de Xerardo Triñanes, O Povoeiro de Santos Graça, Epopeia dos humiles de Santos Graça, Os Cadilhe de Arteiro Reis, As marcas dos mariñeiros da Guarda editado por Anaba, e Embarcaçoes avieiras do arquivo Simões Dias. Concertos no peirao As noites do 11 ao 14 de xullo a programación Sons mariñeiros xuntará durante os catro días do encontro no peirao da Guarda os e as artistas Nadia Vázquez Trío, a Agrupación musical da Guarda e Maria do Ceo, Andrea Pousa, o Orfeón do Berbés e Rock guardés. Tamén haberá música baixo o sol das mañás e das tardes coa sesión vermú, baile tradicional e poesía de ambas beiras do Miño, cantos de taberna e regueifa.


Summary: A Xunta defende as concesións feitas durante o Nadal porque eran "proporcionadas" e "foron validadas polo comité clínico", mais recoñece que non tiña "forza" para garantir o seu cumprimento.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, compareceu esta quinta feira en rolda de prensa para dar conta dos asuntos acordados polo Consello de Goberno esta semana. Cuestionado a respecto das medidas adoptadas durante as festas natalicias, o mandatario galego asegurou que eran "proporcionadas" en función da situación de cada concello e foron "validadas" polo comité clínico. "Non tomamos ningunha decisión que non aprobasen as expertas", insistiu. "Eran unhas normas 'cumpríbeis' e dependían da vontade de cada un de nós", expuxo. Recoñeceu que, alén dese "autocontrol", había unha "responsabilidade colectiva" por parte das administracións públicas: "Asumo a que me corresponde", afirmou. Núñez Feixoo exemplificou esta cuestión facendo alusión ao "movemento exponencial" da cidadanía coruñesa cara a Becerreá os días que se permitiu a mobilidade entre concellos: "Non toda a poboación da Coruña ten familiares nese lugar", sentenciou, salientando que a Xunta carece da "forza" para controlar estes desprazamentos. Polémica entre o alcalde de Friol e Medio Rural A pasada cuarta feira, José Ángel Santos (PPdeG), rexedor de Friol, vertía duras críticas contra o conselleiro de Medio Rural, José González, nun artigo de opinión publicado no portal campogalego.gal: "Hai máis de dous anos comezamos a padecer unha epidemia non menos letal que a actual", indicou, e engadiu que, desde o nomeamento de González, "todo o que ocorre nesta Consellaría carece de sentido". Preguntado por esta cuestión, o presidente considerou "inxusta" a crítica tanto polo contido como pola forma: "Dentro dun partido hai mecanismos internos para expresar opinións, e este non é o correcto", argumentou. Oficina do Brexit "Xa coñecemos as condicións complexas do Brexit e debemos seguir axudando as empresas para que manteñan as súas importacións e exportacións ao Reino Unido", salientou Núñez Feixoo, quen lembrou que actualmente hai 486 empresas galegas que exportan bens a este país "por valor de 1.119 millóns de euros". En consecuencia, anunciou que a Xunta abrirá "inmediatamente" unha 'Oficina do Brexit' en Londres e habilitará un 'Cheque Brexit' dun millón de euros para financiar servizos de consultoría ás empresas galegas. Tamén se reforzará o "servizo de asesoría integral no eido laboral, tributario, administrativo e aduaneiro" que, desde marzo de 2019, "xa asesorou de forma personalizada a 129 empresas". Oferta Pública de Emprego para a FP Por outra banda, o presidente galego anunciou a apertura dunha Oferta Pública de Emprego con 603 prazas para a Formación Profesional en 24 especialidades: "Pretendemos suavizar o impacto da nova Lei de Educación do Estado, que impide seguir exercendo a docencia a quen non posúa un grao ou licenciatura", explicou.


Concentracións na Coruña e Lugo ante as subdelegacións do Goberno e en Vigo ante a sede do PP rexeitaron na mañá deste xoves a nova Lei de Seguridade Cidadá, denominada lei mordaza, así como a "represión contra os movementos sociais" que denuncian os colectivos Stop Desafiuzamentos e as PAH de Galicia, agrupados na coordinador galega. Noutra acción conxunta en todo o país, logo da que levaran a cabo hai unhas semanas ante as delegacións de Vivenda na Xunta, ambos os dous colectivos quixeron protestar contra o que consideran un "ataque" aos dereitos civís, así como contra o recorte ás liberdades públicas que levan tempo denunciando. A aprobación en solitario por parte do PP da lei mordaza é tan só, segundo lembran, unha intensificación da "represión" que, segundo lembran, levan sufrindo moitos cidadáns por participar nos intentos de paralización de diversos desaloxos en Galicia, así como noutras mobilizacións. De feito, son moitas as sancións que desde as subdelegacións do Goberno teñen chegado a varios activistas. A convocatoria denuncia a lei mordaza e a "represión" que din sufrir os movementos sociais "Múltannos a nós para asustarte a ti", foi un dos lemas que se puido ler nas mobilizacións, xunto a pancartas contra a represión ou símbolos de Stop Desafiuzamentos que acompañaron ás persoas que quixeron amosar o seu rexeitamento á nova lei mordaza e a todas as actuacións que consideran que tan só intentan calar a protesta social. Precisamente, e tras as numerosas multas impostas a varios membros de Stop Desafiuzamentos na Coruña pola súa achega á hora de deter desaloxos, o colectivo superou xa os 5.000 euros a través da súa campaña popular para recoller fondos que axuden a sufragar estas sancións, tamén a do bombeiro Roberto Rivas, que se converteu en símbolo da resistencia contra os despexos. A data de 14 de decembro, as achegas superaban xa os 5.100 euros, polo que só quedarían menos de 2.000 euros para acadar o obxectivo dos 7.000 euros que se marcara Stop Desafiuzamentos para axudar a pagar o importe que supoñen as multas impostos a todas aquelas persoas sancionadas por intentar deter o desaloxo da anciá Aurelia Rey. "Se entre todos acadamos a cantidade necesaria para pagar as multas deste caso, verán que non se pode vencer á veciñanza unida, consciente e combativa", din.


Summary: Para Londres sería a alternativa á saída da UE. Para Trump a demostración de que a súa política non é contraria per se aos tratados de libre comercio. Theresa May será esta sexta feira a primeira líder estranxeira que visita na Casa Branca o novo presidente dos EUA.

Reducir á mínima expresión -ou mesmo a cero- os aranceis en produtos que se vendan mutuamente e garantir unha maior libre circulación da forza de traballo entre os dous países son os obxectivos que terán sobre a mesa esta sexta feira en Washington o xa presidente dos EUA Donald Trump e a premier británica Theresa May. May vaise converter esta sexta feira na primeira líder estranxeira que rende visita a Trump na Casa Branca. O obxectivo de Washington -segundo revela The Telegraph- é estar en condicións de que un tratado de libre comercio cos EUA se poña en marcha a seguir a saída definitiva do Reino Unido da UE (axendada para maio de 2019). A libre circulación de traballadoras e traballadores é un dos pontos forte do acordo. Xa é moi intenso o intercambio de forza de traballo neste momento: 1 millón de estadounidensas e estadounidenses no Reino Unido e a mesma cantidade de británicas e británicos nos EUA. "Podemos aumentar estes números", afirmou a Telegraph unha fonte de Downing Street. O que ten na cabeza Washington é estabelecer co Reino Unido un acordo de libre comercio do estilo do que xa ten estabelecido con Canadá. En declaracións á BBC, Theresa May afirmou que na axenda do encontro estará tamén a loita contra o terrorismo e a guerra en Siria.


Summary: En Galiza hai 3.209 desempregados máis que no mes de agosto e xa son 260.733. O número de parad@s rexistrad@s no Estado español é de 4.724.355. A afiliación á Seguridade Social, ademais, retrocede en 22.242 persoas.

De cada 100 nov@s parad@s que hai no Estado español, 13 son galeg@s. Unha cifra que mostra como o desempregou se fixo notar especialmente no noso país. En setembro hai 3.209 persoas máis no paro en galzia que no mes anterior. Xa superan os 260.000 os desempregados rexistrados. A isto engádese que o 92% dos contratos asinados son temporais, o que supón máis precariedade no mercado laboral e como un contrato indefinido é a cada máis unha reliquia do pasado. O paro aumentou en setembro en case 26.000 persoas no Estado español, un incremento procedente sobre todo do sector servizos (onde están os empregos relacionados co turismo). O número de persoas desempregadase rexistradas é de 4.724.000. E o número de afiliadas á Seguridade Social retrocedeu en 22.242 persoas.


Summary: Aprazado ata o 3 de marzo o desaloxo dunha familia en Ourense que acumula sete meses de impagos ao non poder facer fronte a un aluguer de 310 euros. A Xunta tan só lle ofrece unha vivenda social en Carballeda ou Castro Caldelas, nunha provincia co 23% das casas deshabitadas.

Un inminente desafiuzamento dunha familia con dous fillos -un deles dun ano- por non poder facer fronte durante medio ano a un aluguer de 310 euros e aos gastos de luz, auga e sustento básico na barrio da Ponte de Ourense. É un caso máis das graves consecuencias sociais que a crise vai deixando en Galicia, como este de María, ourensá que ata non hai moito tiña unha pequena empresa de limpeza e que veu como os seus traballos quedaban en mans dunha compañía máis grande. Quedou sen emprego e a familia acumulou unha débeda de 2.170 euros tras sete meses sen pagar o alugueiro. María e o seu marido, con dous fillos -un deles dun ano- non poden facer fronte ao aluguer de 310 euros e acumulan sete meses de impagos Foi daquela cando a propietaria da vivenda iniciou un procedemento de desafiuzamento exprés que tiña que ser levado a cabo este mesmo luns e que foi aprazado ata o vindeiro 3 de marzo na procura dunha alternativa real para María e a súa familia. Ante o portal, concentráronse membros de Stop Desafiuzamentos, pero "non co obxectivo de paralizar nada", senón coa intención de "sinalar" un caso que por desgraza se repite noutros moitos lugares e que supón, segundo o colectivo, "un exemplo máis de que hai que cambiar as políticas e de que a Administración non ofrece alternativas a dramas sociais coma este". "A propietaria foi sempre moi razoable e sempre deixou claro que non quería deixar a ninguén na rúa; quen está a fallar aquí é unha Administración que parece crear conflito entre o dereito á propiedade e o dereito á vivenda", insiste Stop Desafiuzamentos de Ourense, que denuncia a "ausencia de alternativas reais" ofrecidas pola Xunta a través do Instituto Galego da Vivenda e Solo (IGVS), que se limitou a ofertarlle unha vivenda social en Castro Caldelas ou en Carballeda de Valdeorras -a máis de 30 e 45 quilómeros respectivamente-, o que provocaría, segundo o colectivo, outro problema engadido de "desarraigo ou escasas posibilidades de atopar traballo nestas vilas coas que non ten ningún tipo de relación". A Xunta ofreceulle unha vivenda social en Castro Caldelas ou Carballeda de Valdeorras "Teño un fillo estudando en Ourense e outro dun ano e o que nos ofrecen é irnos lonxe de onde temos a vida e a un lugar onde será máis difícil atopar un traballo; eu non quero vivir toda a vida do Estado, quero traballar e saír adiante", explicar María, cuxo marido cobra uns 225 euros ao mes cun contrato de dez horas á semana. "Sempre lle poden dar máis horas e empezar a mellorar", explica con esperanza quen reciben uns 500 euros da Risga. Agora, aspira a atopar un aluguer "acorde coas súas posibilidades" nestas dúas semanas que ten máis de prazo antes de ter que abandonar a súa vivenda. E farao buscando nunha cidade que é capital da provincia que lidera a media estatal de vivendas baleiras segundo os últimos datos do INE, cun 22,7% do total, 55.936 de 245.970. E nunha urbe que acumula unhas 15.000 casas sen ocupante ningún, unha cifra que mesmo o Concello eleva a máis. "A Xunta non lle ofrece nada nin llo vai ofrecer mentres non haxa un cambio de políticas que permitan a posibilidade dunha vivenda digna para os máis necesitados", insiste Stop Desafiuzamentos, que advirte que a ausencia de residencia "leva consigo na practica a imposibilidade de exercer outros dereitos e impide ás persoas afectadas realizáranse, tanto profesional como familiarmente, e en moitos casos supón a condena á exclusión e marxinación social e económica". Ourense lidera a medida estatal de vivendas baleiras e a capital da provincia acumula unhas 15.000 sen ocupar Pero as peticións que Stop Desafiuzamentos realizou aos Servizos Sociais do Concello de Ourense e á delegación do IGVS non deron resultado. Agora, só a oportunidade que dá o aprazamento do desaloxo permite a María e á súa familia manter a esperanza para atopar un aluguer. Mentres, o colectivo lembra que o presidente da Xunta asinou un convenio co Consello Xeral do Poder Xudicial e a Fegamp para a detección de casos de familias en situación de especial vulnerabilidade e que prometeu 500 vivendas en Galicia. "Pero só se entregaron 43 en dous anos", tal e como lembraron os colectivos PAH de todo o país, que recordan tamén que cada mes son desafiuzadas 200 familias na comunidade. Stop Desafiuzamentos denuncia que a Xunta "tan só entregou 43 vivendas en dous anos" das 500 que prometera para casos de especial vulnerabilidade Tamén advirten que o Goberno central asinou outro convenio con 36 entidade financeiras para a creación dun parque de vivenda social. "Onde están esas vivendas cando María precisa unha?", insisten tras denunciar que o Sareb (banco malo) "acumula vivenda que as entidades financeiras non conseguen vender, para que non baixen os prezos do mercado, negándollelas as persoas que as precisan a uns prezos razoables, incumprindo así as encomendas do artigo 47 da Constitución". "Si existen recursos económicos pero estanse a destinar para seguir a alimentar operacións inmobiliarias especulativas", di o colectivo, que "exixe" a Feijóo "que cumpra dunha vez coa promesa que fixo de proporcionar 500 vivendas de alugueiro social para rematar con situacións como a que vive María", veciña de Ourense que contactou xa hai máis dun mes con Stop Desafiuzamentos. Foi a súa alternativa para evitar quedar sen casa.


Summary: "Agardamos que outros continúen por este camiño", dixo Margot Wallström, ministra de Exteriores. Son xa 135 países os que recoñecen o Estado palestino. Israel retira o seu embaixador de Estocolmo.

Suecia foi esta quinta feira no primeiro membro da Unión Europea en recoñecer o estado palestino, unha decisión que o goberno de centro-esquerda sueco cualificou de "acto de responsabilidade" para impulsar o proceso de paz. Israel xa tildou o recoñecemento de provocación e procedeu a retirar o seu embaixador en Estocolmo. Stefan Lofven, xa anunciara na súa toma de posesión que Suecia ía recoñecer o estado palestino, gañándose así as críticas de Israel e Estados Unidos. O executivo nórdico defende a súa decisión e anunciou que aprobaba un incremento do 50% na axuda económica a Palestina, que pasa ser de 161 millóns de euros. A ministra de Exteriores, Margot Wallström aclarou que o recoñecemento de Palestina partía de que "se cumpren os criterios de dereito internacional para recoñecer estados". 'Tack, Sverige' Wallström negou que a decisión fose "precipitada", mesmo entendeu que "o risco é que chega máis ben tarde", e incidiu en que hai que enviar un "sinal de que cremos na solución dos dous estados e de que o mundo non esquece" o pobo palestino. Con Suecia, son xa 135 os estados que deron o paso de recoñecer a Palestina como estado independente. Unha decisión que foi acollida con ledicia entre as e os palestinos. 'Tack, Sverige' (Grazas, Suecia) foi o lexendado que encheu balcóns en Ienin, Belén, Xerusalén, Gaza, Nablús...


Summary: Fran Rei pon o ramo á súa etapa como responsábel de atendemento da Fundación Manuel María. Con tal motivo escrebeu unha nota de despedida que publicamos íntegra.

Prezadas amigas e prezados amigos, Xa que non é posíbel facelo face a face, gustaría de vos comunicar o máis persoalmente posíbel que nestes días pasados rematou a miña etapa como responsábel do atendemento da Casa-Museo Manuel María. Aínda que a miña colaboración coa Fundación Manuel María de Estudos Galegos seguirá como até agora, a necesidade de dispor de todo o meu tempo para outros obxectivos profesionais motiva unha decisión que non foi nada doado tomar, precedida dun tempo prudente de reflexión persoal e de consulta cos meus seres queridos. Gustaría de vos dicir que cada unha das miñas experiencias laborais é para min unha sucesión de tesouros de valor incalculábel, dunha parte no importantísimo plano da aprendizaxe e do valor do traballo, mais, por sobre todo, no das relacións humanas que se van estabelecendo a cada paso. Cada etapa é, por iso, con todas as súas características, única e irrepetíbel. Mentiría se dixese que estes tres anos e medio no día a día do atendemento da Casa-Museo Manuel María non me deixan marcado para sempre. É mui difícil para min poder expresar nunhas poucas liñas todo o que vivín e aprendín desde o momento mesmo daquela multitudinaria xornada de apertura ao público -na que colaborei como un voluntario máis -até chegar aquí. Mentiría se dixese que estes tres anos e medio no día a día do atendemento da Casa-Museo Manuel María non me deixan marcado para sempre Emociona especialmente o que significou ter vivido, desde un dos seus epicentros, un ano como 2016, en que se lle dedicaron a Manuel María as Letras Galegas: para mellor ou para peor correspondeume ser o rostro e a voz primeira coa que deron os millares de persoas -muitas delas escolares de todas as partes do país – que só durante o ano pasado se achegaron a Outeiro de Rei da Terra Chá. Quen me coñece sabe ben que non podo vivir sen a proximidade do mar. E porén debo dicir que en Outeiro, e na Chaira enteira, achei algo máis que unha terra acolledora e amiga: achei unha segunda morada. Aprendín a amar, xa para sempre, a que o Manuel chamaba a súa Tribo: un amor que viaxará comigo alí onde for. Nesa sensación de agarimo e benestar tivo muito, muitísimo, a ver a cálida acollida coa que desde o primeiro momento me dispensou a familia de Manuel María: Xosefa, Tonecho, Carmiña... seguiron a reproducir comigo aquel vello espírito acolledor que durante tantos anos practicara, con tantas e con tantos, a señora Pastora, a nai do Manuel. A miña marcha non supón, en ningún caso, desatendemento nin redución na bulideira actividade da Casa-Museo, como xa poderíades comprobar nos últimos días se por alí vos achegastes. O meu compañeiro Antón Laxe, ao que deseguro algunhas e algúns xa coñecedes, atende, desde hai xa uns días, o día a día da Casa: garantía de actividade intensa e de rigor inmenso no traballo, mais tamén da amabilidade, a cordialidade e o bo humor que, mellor ou peor, eu tratei de practicar ao longo destes anos no meu trato convosco. O meu compañeiro Antón Laxe, ao que deseguro algunhas e algúns xa coñecedes, atende, desde hai xa uns días, o día a día da Casa Non quería acabar estas liñas sen agradecerlle a Saleta, a Alberte, a María Calvo...e a todas e todos os integrantes da Executiva e do Padroado da Fundación toda esta etapa de traballo en común e, especialmente aos primeiros, que quixesen contar comigo para un proxecto colectivo tan fermoso e que tan necesario era. Se quen ledes isto por algún motivo aínda non coñecedes a Casa-Museo, por favor, non deixedes de ir: vaivos sorprender e emocionar. Canto entendo agora, tras esta etapa que se cerra, estes versos do Manuel á súa tribo: Ámote, Outeiro. Como non amei terra ningunha. A luz que cintila nos meus ollos de lonxe vén e ti ma deches. Devolvereicha un día para que poidas alumar, co seu breve fulgor amortecido, a túa gris lembranza agoniante. Quedarei inmóbil, cego e nu. Vento serei entón: bágoa, laio e levísimo rumor atristurado. Despídome dándovos as grazas a todas as persoas que vos cruzastes no meu camiño durante estes anos, pola vosa amabilidade, cariño e paciencia comigo: desde as crianzas máis pequenas que participaron nas visitas escolares aos participantes nas actividades periodicamente programadas. Até vérmonos.


Summary: O RC Deportivo subiu ao tren do fútbol feminino este curso. A absorción das equipas desta modalidade do Orzán permitiu crear unha estrutura nada dunha engrenaxe en movemento, e a equipa blanquiazul está de parabéns após publicarse a lista oficial das 23 convocadas, entre as que se atopa Nuria Rábano, para xogar a Eurocopa Sub-19.

O dezaseis de marzo facíase realidade a promesa de Tino Fernández cando chegou ao cargo: o fútbol feminino regresaba ao clube de Praza Pontevedra, recollendo a estela do Karbo dos anos 80. Manu Sánchez asumiu o control da bancada da primeira equipa, que milita nunha difícil Segunda División Estatal e, coa ilusión do ascenso máis que a obriga, a equipa realizou unha pretemporada excelsa a nivel de resultados coa Copa Deputación e o Teresa Herrera nas súas vitrinas. O Oviedo Moderno impediu as súas opcións de pegar o salto á Liga Iberdrola nunha dura competición onde so a campioa de grupo ten opción de ascenso vía promoción. Alias, non imaxinaban recibir tan boas novas este verán. Após de facerse oficial a lista das 23 convocadas para xogar a Eurocopa Sub-19, o Deportivo Abanca está de parabéns e a súa dianteira, Nuria Rábano, é a principal culpábel. A xogadora adestrou na Cidade do Fútbol de Las Rozas (Madrid) desde o pasado 24 de xullo até facerse pública a lista definitiva de convocadas. Nuria viaxará a Belfast desde Madrid o vindeiro 6 de agosto para disputar a Fase Final do Campionato de Europa en Irlanda do Norte que chegará ao seu fin o 21 de agosto. A selección estatal quedou cadrada no grupo A xunto a Irlanda do Norte, Alemaña e Escocia. Após da eliminación en cuartos da Selección Feminina Absoluta da Eurocopa de Holanda, toca apoiar á sub-19! O vindeiro 8 de agosto ás 19h enfrontaremos a anfitrioa do torneo. As primeiras profesionais de Galiza A finais do pasado ano a sección feminina recibiu o respaldo definitivo chegado da man de Abanca, unha das entidades bancarias máis importantes do territorio, que plasmou o seu compromiso co clube ao pasar a patrocinar case en exclusiva esta sección. A cambio, as equipas denomínanse Depor Abanca e Depor Abanca 2 pasando a recibir esa nomenclatura de xeito federativo a partires do próximo curso. A chegada dunha equipa profesional ao fútbol feminino trouxo tamén as primeira licencias nesta modalidade en Galiza. Raquel Béjar e Tere Abilleira rubricaron o primeiro contrato profesional dunha xogadora en terras de Rosalía de Castro. O obxectivo a medio prazo é claro, o ascenso á Liga Iberdrola. Xogadoras como Estefi, Lía ou Raquel chamaron a atención de grandes clubes. O duro traballo agora mesmo da dirección deportiva é reter ás xogadoras claves, reforzando aínda máis a equipa.


Summary: Igrexa e PP fan cruzada común contra o pregón de carnaval de Compostela, contra o seu autor e contra o concello. De fondo, a contraofensiva por impoñer novos límites á liberdade de expresión.

"Caros e caras compañeiras. Foi para min unha honra recibir toda a vosa solidariedade nos dous últimos días. É difícil describirvos as emocións e pensamentos que me pasaran polo corpo e apenas quero deixar aquí constancia do meu eterno agradecemento a todas as persoas e colectivos que me estades a apoiar, por darme a oportunidade de percibir que neste noso país, a Galiza, non todo é medo e cálculo político, e hai lugar para a liberdade máis soberana, republicana e demócrata". Con esta entrada no Facebook Carlos Santiago agradecía o apoio e solidariedade recibidos estes días após a polémica xerada polo seu pregón de Entroido, en Santiago. Un pregón carnavaleiro en que Carlos Santiago, nunha sátira do Apóstol, animaba a vivir as festas. El Correo Gallego montou unha cruzada contra pregón, pregoeiro e concello afirmando que asistentes ao acto se sentiran insultados e ofendidos polo seu contido, no que, apontaban, que se ofenderan sentimentos relixiosos. Axiña saíron a dar cobertura política o PP de Santiago e, tamén o de Zaragoza (pois tamén, disque, se ofendera a Virxe do Pilar). Desde peticións de arrepentimento pública a de dimisión, non faltou de nada. Nin sequer ameazas (mesmo de norte) nas redes sociais ao alcalde de Compostela, Martiño Noriega, e ao pregoeiro. No sarillo non podía faltar a igrexa: o arcebispado de Compostela organizou un acto de "desagravio" na Catedral este sábado pasado. Ao día seguinte, e para que o conto non morra, o propio presidente español, Mariano Rajoy, publicaba no seu twitter: "Mi apoyo a los vecinos de Santiago que quieren que las fiestas, como el pasado carnaval, sean momentos de respeto y convivencia, y esperan eso mismo de su ayuntamiento. Los pregones deberían servir para invitar a todos a la celebración, no para indignar a la mayoría. MR". Mentres, una asociación de abogados cristianos anunciaba que ía presentar una querela contra Carlos Santiago, acción que non desbotaban que se ampliase tamén ao alcalde. Apoios Foron numerosas as voces que sairon en defensa de Carlos Santiago e da liberdade de expresión. Tanto de persoas a título individual como colectivo. Como a asociación de Músicos ao Vivo ou a Asociación de dramaturgos de Galiza, entre moitas outras. Esta, nun comunicado, defendía o dereito á liberdade de expresión. "A fición non se escraviza. O Entroido non se civiliza. O humor non se toca". Borrajo carga contra o alcalde Non todos no sector da cultura estiveron nesa liña. O humorista ourensán Mocho Borrajo escribiu en Facebook un comentario moi duro contra o alcalde de Santiago e o autor do pregón. O entroido, más una vez, volve ser escenario dunha loita polos límites da liberdade de expresión. Como aconteceu na Coruña o ano pasado co cartaz do Entroido. Ou a finais da década dos 90 no Grove, cando a Garda Civil detivo a varios membros da comparsa A faneca esfameada por pariodar o Instituto armado.


En 2005 fíxose viral -que diríamos agora- un lema en italiano que esixía a rápida beatificación do papa Xoan Paulo II, o polaco Karol Wojtyła, falecido meses antes, unha campaña criticada nalgúns sectores da Igrexa Católica que consideraban inapropiada esa premura. O ex-bispo de Cracovia foi un papa de tendencias retrógadas, alonxadas da evolución da sociedade. Lembro a expectación pola súa visita a Compostela en 1982 (aínda non existía o Xacobeo!), pero tamén a súa reprimenda a Ernesto Cardenal, o crego e escritor nicaraguano que era ministro de Cultura do novo goberno da Frente Sandinista; era 1983, e no propio aeroporto de Managua, Wojtyla amonestou, con claro enfado e irritación, ante as cámaras de TV de medio mundo a un Ernesto Cardenal axionllado, unha imaxe que quedou para Historia como símbolo da intolerancia. Wojtyla foi, trala súa morte, elevado aos altares no proceso de beatificación máis curto da Igrexa Católica. Hai poucos días falecía Xerardo Fernández Albor, primeiro presidente da Xunta de Galicia autonómica, elixido en 1982. Foron moitos os artigos e declaracións que salientaban os seus valores e principios, unha maré haxiográfica típica; pero poucas opinións foron equilibradas, e moi poucas destacaron o lado obscuro de Fernández Albor: a súa formación como piloto na Luftwaffe nazi, a pertenza ao colectivo de poder fáctico Realidade Galega ou a súa reunión cos contrabandistas galegos en Portugal; tamén se evitou no posible citar a súa especialización como cirurxián proctolóxico; a onda colleu tal forza que ata cantou alabanzas del o que fora acusado da felonía, Barreiro Rivas, que saltara sen rede de vicepresidente nun goberno do AP a vicepresidente do novo goberno encabezado polo PSdG-PSOE en 1987 coa moción de censura. En Galicia é costume non falar mal do veciño recén falecido, e eu acredito nesa tradición; con todo, alguén debe facer unha análise equilibrada da figura de Albor En Galicia é costume non falar mal do veciño recén falecido, e eu acredito nesa tradición; con todo, alguén debe facer unha análise equilibrada da figura de Albor; este tivo desde o seu inicio un talante paternal -accedeu á Presidencia da Xunta con 65 anos- que unido á sua voz suave determinou que fose o presidente do «sentidiño», unha máxima de significado político descoñecido. Non debe fácil ser presidente de Xunta; sometido sempre ao escrutinio dos medios de comunicación -por máis que na TVG e na RG todo sexan louvanzas- non sabe un que práctica observar: se recluirse no fortín de San Caetano ou aparecer en calquera festa popular a botar o pregón; algo disto último foi o que elexiu Albor, adicado venres e sábados -os Consellos da Xunta eran e son os xoves- a inauguracións varias, que soían rematar co clásico viño e pinchos, ou comida para os invitados VIP. Daí veu o alcume, entre familiar e caricaturesco, de «merendiñas». Nada que non fixera, por certo, o «León de Vilalba», pois foi Fraga, a pesar da súa fama de carácter rexo, o que inaugurou unhas beirarrúas en Narón en 2004. Tamén é certo que Albor non chegou ao extremo de Jose Quiroga, o seu antecesor, que na noite negra do 23-F decidiu rematar a reunión extraordinaria do Consello da Xunta e irse a durmir; é certo que nesa época as máximas tropas da Xunta eran os axentes de Extensión Agraria e os seus famosos Dyane 6. Nada que ver cos seus colegas de Cataluña e País Vasco, que optaron por actitudes moito máis activas en defensa dos valores democráticos. Deu pasos progresivos para afianzar as institucións autonómicas e promoveu unha política de galeguización conservadora pero non reaccionaria; pero por outro lado, contribuiu a banalizar a institución Cómpre unha biografía ecuánime de Albor. Deu pasos progresivos para afianzar as institucións autonómicas e promoveu unha política de galeguización conservadora pero non reaccionaria; pero por outro lado, contribuiu a banalizar a institución, práctica que seguiron algúns dos seus epígonos; véxase a recente decisión de Feixóo de conceder a Medalla Galicia -máxima condecoración da Xunta- a tres expresidentes do TC, dos cuais dous (que naceron, traballaron e viviron fóra do noso país) teñen a mesma relación co noso país que os turistas que chegan no Queen Mary 2. En fin, D.E.P. Albor. O meu recordo tamén para Miguel Cortizo, outra figura clave da política galega, recentemente falecido, do que haberá que falar. PD.: O Panteón de Galegos Ilustres admite novas incorporacións? Publicidade


Summary: O actual presidente da Xunta debuxa ás forzas políticas un escenario practicamente idéntico ao trazado polo lehendakari vasco horas antes aos partidos de Euskadi, aínda sen data concreta. O PP resalta a intención de votar "canto antes" mentres PSdeG, Galicia en Común e BNG ven a Feijóo guiado só por "intereses electorais" e cren imprudente fixar os comicios en plena crise sanitaria

O lehendakari vasco, Íñigo Urkullu, ratificou este xoves aos principais partidos de Euskadi a súa intención de convocar en xullo as eleccións que foi preciso adiar para o coronavirus e sinalou as súas preferencias polos días 12 ou 19 dese mes. Foi nun encontro que estaba fixado dende o pasado día 30 e tras o cal a posición oficial do actual Goberno vasco foi, así e todo, que "a decisión non está tomada" aínda, pero que a primeira opción é xullo porque "se, a evolución da pandemia sufrise un retroceso", aínda habería a "alternativa de setembro ou outubro", dixo o seu voceiro, Josu Erkoreka.Unhas horas máis tarde, Alberto Núñez Feijóo cumprimentaba coas forzas políticas galegas, en termos moi semellantes aos de Urkullu, o trámite excepcional de "ouvir os partidos" antes de poñer en marcha un novo proceso electoral que substitúa o adiado do 5A. Como o líder vasco, aínda sen data e aludindo aos informes xurídicos que, no caso galego, sinalan a procedencia de deixar clara unha vía para volver frealas en caso de rebrote. Foi nun encontro presencial, o primeiro da pandemia, nas instalacións da Vicepresidencia, no complexo de San Caetano.O encontro do lehendakari cos partidos vascos rematou sen data concreta, pero apuntando ás eleccións en xullo co outono como 'plan b' en caso de rebrote; o escenario debuxado por Feijóo é practicamente idéntico e o PP resalta a intención de votar "canto antes" porque ve "máis garantías" sanitariasAcudiron o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, o candidato de Galicia en Común, Antón Gómez-Reino, e tamén o voceiro parlamentario do PPdeG, Pedro Puy. Por videoconferencia interviñeron o deputado Pancho Casal, de En Marea -que en abril decidiu non concorrer, pero que agora di valorar unha "plataforma galeguista" para facelo-, e a candidata de Ciudadanos, Beatriz Pino.Ao remate da xuntanza, a Xunta emitiu un comunicado segundo o cal Feijóo está a valorar a decisión e foi Puy quen reiterou a postura do PP a prol de celebrar os comicios "canto antes" e "en base á situación epidemiolóxica". Tamén ve "interesante" que a convocatoria evidencie unha salvagarda para poder ser freada se a pandemia rebrota, na liña do expresado por Erkoreka.Aludindo aos informes manexados pola Xunta, o voceiro popular sinala que as previsión do Sergas apuntan a que "sobre todo, na primeira quincena" de xullo hai "máis garantías" para "celebralas con certa tranquilidade" dende o punto de vista do impacto do coronavirus. Mantén o popular que C's e En Marea tamén consideraron "razoable" esta posibilidade e, en calquera caso, mantén que aínda non existe data fixada, como en Euskadi, aínda que nega que a decisión galega estea vinculada á vasca.Rexeitamento de PSdeG, Galicia en Común e BNGCaballero: "É unha alta irresponsabilidade política e sanitaria"Tras o encontro, PSdeG, Galicia en Común e BNG viron ratificadas as intencións do actual presidente e candidato do PP, a quen expuxeron o seu rexeitamento á convocatoria. As tres formacións din discordar de ir xa ás urnas por razóns de saúde pública e ven "intereses electorais" por tras da vontade de Feijóo."É unha alta irresponsabilidade política e sanitaria que Feijóo decida rachar calquera acordo e poñer en risco a saúde e a desescalada polos seus intereses, por unha axenda oculta que non é a que interesa aos galegos", sinala o secretario xeral do PSdeG. Segundo Gonzalo Caballero, nas arredor de dúas horas de xuntanza o esencial foi que Feijóo "nos trasladou a decisión unilateral de convocar as eleccións no momento en que estamos priorizando a loita contra o virus, defender a saúde e evitar os contaxios".Gómez-Reino: "O único que lle importa é a súa estratexia electoral"Para o candidato de Galicia en Común, Antón Gómez-Reino, "saímos como entramos" no que atinxe á data concreta un encontro no que dixo ver claro que "o único que lle importa" a Feijóo é "a súa estratexia electoral". "Non pode garantir, e así o dixo, que teñamos unhas eleccións con total normalidade" nin coas "garantías sanitarias necesarias", lamenta.Pontón: "É unha temeridade, espero que non o teñamos que lamentar"Dende o BNG, a súa portavoz nacional ve "corroborado" que "Feijóo xa ten decidido convocar eleccións en pleno estado de alarma e emerxencia sanitaria" e agora, "o que nos resta saber é cando Urkullu va decidir a data". O Bloque, mantén Ana Pontón, segue no convencemento de que "é unha temeridade convocar eleccións en plena pandemia", se ben Feijóo "está poñendo o proceso electoral por diante da saúde". "Espero que non o teñamos que lamentar", di.Referencia explícita na convocatoria a un segundo adiamentoA eventual salvagarda para un segundo adiamento electoral é unha referencia realizada polo director xeral da Asesoría Xurídica da Xunta, Manuel Pillado. Incluíuna no informe xurídico no que evidenciou que a emenda do PNV aprobada polo Congreso dos Deputados xunto coa cuarta prórroga do estado de alarma permite a Feijóo obviar o decreto co que quedaron desconvocados os comicios do 5A e chamar ás urnas sen esperar ao levantamento do propio estado de alarma.Nel, sinala que "un elemento que se debe ter en conta" é a "cambiante evolución da situación" da pandemia, "dificilmente previsible con exactitude" e na que existe a posibilidade de "rebrotes". Os mesmos rebrotes que prognostica un dos asesores médicos do Goberno galego. [Un doutor que asesora á Xunta prevé "un pequeno rebrote" do coronavirus en xuño e outro "máis duro" contra a fin de xullo]O responsable da Asesoría Xurídica da Xunta recomenda que o novo decreto de convocatoria das eleccións evidencie a posibilidade de ter que volver adialas "por razóns de forza maior derivadas do dereito á saúde""Non pode descartarse que no desenvolvemento do proceso electoral aparezan circunstancias que o imposibiliten" por seren aplicadas outra volta "medidas restritivas ou limitativas da liberdade de circulación ou do dereito de reunión". Isto é, outro confinamento. Por iso, o informe recomenda "aprender do camiño que xa temos percorrido na pandemia" e introducir na exposición de motivos do decreto de convocatoria a posibilidade de que "por razóns de forza maior derivadas do dereito á saúde", existe a posibilidade de regresar a "un marco normativo incompatible co desenvolvemento do proceso electoral coas debidas garantías".Con esa cautela, sinala o informe, "podería procederse de forma motivada a deixar de novo sen efecto a convocatoria". En calquera caso, conclúe, as eleccións só poden celebrarse "nas pertinentes condicións de seguridade" e para iso é preciso "compatibilizar" as votacións coas "instrucións e protocolos que aproben as autoridades sanitarias" para "minimizar os riscos de transmisión da enfermidade". "A exposición de motivos da convocatoria debe recordar esta circunstancia", conclúe o documento.


Summary: Insta a aclarar os "extremos expostos" en probas periciais que fan parte da instrución. As vítimas din estar "esperanzadas".

A Audiencia Provincial da Coruña ditou esta sexta feira (27 de maio) un auto polo que ordena reabrir a investigación do caso Alvia a respeito do accidente de tren acontecido o 24 de xullo de 2013 na curva de Angrois e no que faleceron 81 persoas. Segundo o tribunal existen "extremos expostos" polas probas periciais achegadas na fase de instrución que deben ser aclarados. Así pois, correspóndelle ao Xulgado nº3 de Compostela continuar coa investigación. En outubro de 2015 o xuíz Andrés Lago, fechou a instrución co maquinista como único imputado. Para el, o Ministerio Fiscal pide unha pena de 4 anos de prisión e a inhabilitación especial para a profesión de maquinista de ferrocaís por seis anos por un delito de homicidio imprudente grave profesional e 144 delitos de lesións. Antonio Roma, fiscal, apremiou a apertura do xuízo oral a comezos de 2016 após impugnar os recursos de apelación contra o auto de fechamento da instrución. O risco de accidente na curva de Angrois, motivo da reabertura do caso Tres son os aspectos nos que fundamenta a Audiencia Provincial da Coruña a reabertura da investigación no caso Alvia. Todas elas a respeito do risco de accidente na coñecida como curva da Grandeira, na que tivo lugar o sinistro. A Audiencia entende que a avaliación de risco por parte de ADIF presenta "carencias" o que transfería a responsabilidade ao persoal de RENFE No concreto, os maxistrados da Sala número 3 entenden que dalgúns dos informes periciais se desprenden indicios de que a avaliación do risco nese punto da vía contou con "deficiencias técnicas" polo que se autorizou o tránsito de trens sen ter introducido os mecanismos necesarios para reducir o risco de accidente no caso de se producir un erro humano, como o ocorrido o 24 de xullo de 2013. "Debe entenderse que subsisten indicios, non suficientemente desvirtuados, de que existía un risco de accidente na curva que non foi avaliado especificamente; que segundo as avaliacións periciais levadas a cabo nas actuacións o risco de accidente nesa curva constituiría tecnicamente, cando menos, un risco non desexable, o que implica que debería ter sido reducido, como efectivamente se puido facer e non se fixo", recolle o auto remitido á imprensa através do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. Aliás, os maxistrados apuntan de novo a ADIF --cuxa imputación dalgúns dos seus responsábeis foi tombada pola propia Audiencia da Coruña en novembro de 2013-- asegurando que para a sala, "existen indicios de que o método aplicado por ADIF, tanto como pauta xeral como no caso investigado, presenta carencias que determinaron que non se apreciase o risco realmente existente e que se transferise ou exportase ao persoal de RENFE sen avalialo nin adoptar medidas para comprobar que o risco se mantiña en niveis tolerables". A Sala nº3 ordena que o xulgado de instrución de Compostela investigue de novo "dous informes periciais" para aclarar o acontecido Neste senso, entenden que non ter previsto de maneira acaída o risco e, para alén do máis, non ter adoptado mecanismos que o reducisen, podería ter unha "relevancia causal respecto do accidente ao haber indicios de que existía efectivamente un risco excesivo na curva, valorado conforme a pautas técnicas, e que en virtude destas debería ter sido paliado ata límites aceptables". Así pois, a Audiencia Provincial, ordena devolver o caso á fase de dilixencias previas e manda que se practique a ratificación e aclaración "de dous informes periciais, ademais das probas que se consideren necesarias" para determinar os devanditos aspectos. "A Audiencia debeu ler os papeis" Desde a Plataforma Vítimas do Alvia 04155 coidan "lóxica" a decisión da Audiencia e amósanse "esperanzadas" pola re-abertura da investigación. "A Audiencia debeu ler os papeis", sinalou en declaracións recollidas pola axencia Europa Press, o portavoz do colectivo de vítimas e familiares das 81 persoas falecidas no sinistro, Jesús Domínguez, en relación ás máis de 25 mil páxinas que compoñen o caso, algo, acrecentou que ao seu xuízo "non fixeron nen o fiscal nen o xuíz". Domínguez tildou de "vergoña" que se tivese fechado a instrución sen teren sido esclarecidos os extremos denunciados polas vítimas e a defensa de Francisco Garzón, o maquinista e único imputado. Agora, sinalan, estudarán se adoptar algunha medida no que entende que constitúe un "pao" para o fiscal, Antonio Roma, e o propio xuíz instrutor, Andrés Lago. En Marea celebra a reabertura da investigación A coligazón anuncia que solicitará de novo a creación dunha comisión de investigación após ser rexeitada nesta lexislatura polo PP e PSOE. Desde En Marea celebran a decisión xudicial pois entendemos que "non hai democracia real se dende o ámbito xudicial e político non se aclaran as verdadeiras responsabilidades e decisións que están dentras do sinistro", sinalan nun comunicado de imprensa. Neste senso, agardan que a decisión da Audiencia "sirva tamén para que o PSOE recapacite e rompa o pacto de silencio que mantén co PP neste asunto e que durante tres anos impediu a comisión de investigación e lle negou ás vítimas o dereito á verdade". BNG: "a xustiza non se pode exercer se non se coñece a verdade" A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, defendeu desde Vigo onde a organización frontista presentou a candiduta encabezada por Luís Bará ás eleccións xerais, o "dereito coñecer a verdade" por parte das vítimas, familias e o conxunto da sociedade galega. Sen ela, di, "a xustiza non se pode exercer". Ana Pontón sinalou que o BNG estivo "sempre ao lado das familias" e sinalou que existe "unha débeda moral, política e emocional" con elas polo que insistiu en que sexan depuradas as responsabilidades políticas que existan para alén das penais. PSdeG agarda "non se dilate excesivamente" o caso O portavoz parlamentar do PSOE no Pazo do Hórreo, Xosé Luís Méndez Romeu, asegurou desde A Coruña que "sempre é positivo" que se ofrezan "garantías procesuais" ás partes, en referencia á reabertura da instrución ao tempo que amosou a vontade do seu grupo de que "non se dilate excesivamente" o proceso xudicial. Neste senso, acrecentou, agardan que a "súa conclusión permita definitivamente tomar unha decisión sobre as responsabilidades". Cómpre lembrar que o PSdeG na Galiza e o PSOE en Madrid rexeitaron a creación dunha comisión de investigación sobre o caso todas as veces en que esta foi proposta polo BNG, AGE ou En Marea.


Summary: Corenta colectivos e entidades botan a andar "Cousas de Raíces", unha iniciativa en defensa do bosque galego e o seu aproveitamento sostíbel.

Canda os 40 colectivos que impulsan a iniciativa "Cousas de Raíces", propietari@s, empresas e investigadores suman forzas para defender o bosque galego e as súas posibilidades de futuro. A proposta fíxose pública n Eira da Xoana como unha campaña que impulsa ADEGA mais que conseguiu sumar esforzos de asociacións e particulares que queren promover o valor do bosque, como recurso non só ambiental senón tamén económico e cultural. Dúas son as liñas de traballo fundamentais que ten como obxectivos "Cousas de Raíces, en primeiro lugar a presión para incentivar as obrigas da Administracións para que cumpra a normativa e, en segundo, promover a conciencia colectiva sobre a relevancia das árbores autóctonas. A campaña está aberta a colectivos e particulares que compartan o obxectivo de defender o bosque galego, e defínese como "proactiva, expansiva, colaborativa e integral". Alén das corenta entidades, a proposta agarda recibir o apoio de máis colectivos e particulares para o que teñen aberto o correo electrónico cousaderaices@adega.info. Cultura, identidade, paisaxe e economía Desta maneira, en "Cousas de raíces", danse man os elementos culturais, identitarios, de paisaxe e económicos dos bosques que convidan a participar unha pluralidade de colectivos que comparten o obxectivo de considerar a relevancia das árbores propias. O retroceso da masa arbórea, en especial na costa, fan que sumen forzas nunha reivindicación que consideran histórica, en especial, cando manexan datos como o alarmante 30% que neste momento ocupa o bosque galego con respecto á superficie arborada do país, segundo unha investigación da USC dirixida polo profesor Manuel Guitián. Entre as entidades promotoras, ademais de ADEGA, que botou a andar a inciativa, atópanse colectivos como Fruga, Erva, FEG, Foro do Camiño, Grupo Hábitat, CDR Ancares, Enarborar o Bosque, Arteu, Asforgal, Plataforma Sarriana polo Río, Ríos con Vida, Verdegaia, Mariña Patrimonio, Asociación Galega de Custodia, Carballo Vivo, Cultura do País, Alibós, Adenco ou Agrupación Micolóxica a Zarrota.


Summary: Un mariñeiro galego acusa o deputado popular Antonio Pérez Insua de venderlle produtos bancarios tóxicos. "Preferentes baixo ningún concepto, non sei eu se subordinadas", responde o parlamentario e exdirector de sucursal

Ten 59 anos, é mariñeiro e chámase Santos Saborido. En 2002 meteu os aforros de toda unha vida (90.000 euros) en obrigacións subordinadas de Caixanova. Do outro lado da mesa desta sucursal bancaria e vendéndolle as vantaxes do investimento, sentaba Antonio Pérez Insua, hoxe deputado no Congreso polo Partido Popular. O caso deste mariñeiro xubilado é rechamante, xa que a autoridade arbitral lle devolveu a totalidade do seu investimento. Para que isto ocorra, o árbitro debe advertir que durante a venda houbo mala praxe, produciuse engano ou non se lle explicou ao cliente o tipo de produto complexo que estaba a adquirir. Aínda que este investidor involuntario tivo sorte, agora participa como coordinador na plataforma de afectados da súa comarca. Segundo denuncia coas súas declaracións, a persoa que tentou enganalo ocupa agora unha cadeira de brazos no Congreso dos Deputados. Segundo Santos Saborido, a decisión de investir nun produto bancario "que nin entendía" debeuse á confianza que lle transmitía o hoxe deputado, a quen coñecera tras solicitar un préstamo para o desenvolvemento da súa actividade no sector pesqueiro. Conta o mariñeiro do deputado que a operación "foi a iniciativa súa, a finais de 2002. Eu tiña uns cartos en efectivo da venda da miña parte do barco. El ofreceume un produto que eran obrigacións subordinadas que eu non sabía nin que eran". E asegura: "El díxome que as obrigacións eran a catro anos, pero que se podía retirar os cartos en calquera momento, avisando cunha semana de prazo. Iso tamén era unha trampa, porque buscaban a outro cliente e a ti dábanche o capital". O agora deputado nega participar na operación de venda de 90.000 euros en subordinadas, que denuncia Santos Saborido. Segundo a súa argumentación, na primavera de 2003 abandonou a entidade bancaria na que se produciu esa venda. Con todo, os documentos achegados por este mariñeiro retirado levan data de decembro de 2002. "Preferentes baixo ningún concepto, non sei eu se subordinadas" As obrigacións subordinadas son produtos de renda fixa a longo prazo con baixa liquidez e alto risco. Moi parecidos ás preferentes, non son depósitos, xa que só están garantidos polo banco emisor. Neste caso, a entidade era Caixanova, que acabou aglutinada na hoxe intervida NovagaliciaBanco. Este deputado do PP, en conversa con eldiario.es, comezou negando a súa participación na venda de produtos bancarios dubidosos. "Non, con toda seguridade", sinalou. Conforme avanzan as súas explicacións, o seu discurso cambia para quedar nun: "Preferentes baixo ningún concepto, non sei eu se subordinadas". Cal é a diferenza entre preferentes e subordinadas? Ambos os dous produtos son practicamente idénticos e o Banco de España ofreceulles para todos os efectos o mesmo tratamento polas súas características complexas e arriscadas. En definitiva, non aptos para investidores particulares. Antonio Pérez Insua chegou ao Congreso en 2012 en substitución de Arsenio Fernández de Mesa, a quen Rajoy lle encargou a dirección xeral da Garda Civil. Pérez Insua, home de confianza de Núñez Feijóo, iniciou a súa carreira política no mundo municipal chegando a ostentar a alcaldía de Noia entre 2003 e 2007. Até ese momento, a súa ocupación estivera relacionada coa dirección de sucursais bancarias, mundo ao que volveu tras perder as eleccións municipais. Na súa declaración de rendas do Congreso dos Deputados, os seus últimos ingresos refírense precisamente ao seu traballo en banca. Con data de 2010, Pérez Insua recibe de NovacaixaGalicia a suma de 63.674 euros anuais. Dáse a circunstancia de que durante o seu labor como deputado, Pérez Insua tivo que asistir a numerosos debates sobre o conflito das preferentes e participou nas votacións nas que se aprobaba a quita que corresponderá aos investidores que se senten estafados.


Summary: A CIG advirte que esta porcentaxe é tres puntos superior á convocatoria do 2018 e confirma para o sindicato máis representativo no ensino público galego unha tendencia á alza nos últimos anos, especialmente centrada nas especialidades de secundaria.

Das 2.064 prazas que a Consellería de Educación anunciou que ía ofertar tan só se cobren 1.671. Unha cifra inferior á da convocatoria de 2018, na que se adxudicaron 1723 prazas dun total de 2050 ofertadas. Este é o cerne da denuncia que fai CIG-Ensino, que afirma que a maior parte das prazas que fican desertas proveñen da convocatoria de promoción interna ou acceso. A CIG-Ensino lembra que xa denunciara na Mesa Sectorial na que a Xunta "impuxo unilateralmente a oferta de emprego" que se estaba a incrementar estas prazas máis alá do mínimo fixado pola normativa legal "para poder vender que se superaba novamente a cifra de 2.000 prazas na OPE (oferta pública de emprego)". Nas probas de ingreso destacan para a CIG especialidades dos corpos de profesorado de ensino secundario (PES) e de formación profesional (PTFP), xa que dun total de 1018 prazas entre ambos corpos só aprobaron 922 aspirantes, ficando sen cubrir 96 prazas, perto dun 10% do total. No caso do corpo de mestres a única especialidade na que non se cubriron todas as prazas volve ser de novo Francés, na que son máis as prazas desertas que as cubertas (38 e 32 respectivamente). Entre as especialidades nas que non se cubriron todas as prazas destacan a de Informática, con perto da metade de prazas sen adxudicar, FOL, Organización e Procesos de Mantemento de de Vehículos (PES) ou Mantemento de Vehículos (PTFP) todas eles con ao redor dun terzo de prazas vacantes. Matemáticas volve de novo a deixar prazas desertas, nesta ocasión cun 19% de prazas sen adxudicar. A central tamén denuncia a "peneira absolutamente desproporcionada" na 1ª fase da oposición. Así, afirma, pouco máis do 16% das aspirantes en secundaria superou a 1ª proba, por un 21% no corpo de mestres. Para a CIG, o elevado número de aspirantes por tribunal e o feito de que estes teñan asignados cometidos que podería facer a Consellaría, como é a baremación da fase de méritos, xunto co escaso tempo do que se dispón para rematar todo o proceso, implica que en moitos casos esa criba se dispare ás cifras que vemos nesta convocatoria.


Summary: De volta desde Idomeni estudan xa onde levarán o seu sorriso "o camiño máis curto entre dúas persoas", di Iván Prado.

"É a zona cero da humanidade", asegura Ivan Prado, de Pallas@s en rebeldía cando lle preguntamos que viron durante os tres días que estiveron no campo para persoas refuxiadas de Indomeni, na fronteira grego-macedonia. "É unha zona catastrófica, dantesta" que acolle un "tsunami humano" ao que non deixa de chegar xente e no que se atopan xa "entre 13 e 14 mil persoas", a maior parte sirias mais tamén afgás e iraquianas, en "condicións inhumanas", explica en conversa con Sermos Galiza. "O día que chegamos choveu a mares e moreas" "O día que chegamos choveu a mares e moreas". Aínda así, conseguiron facer unha primeira función "para 300 ou 400 persoas", moitas delas crianzas que malviven coas súas familias en tendas de campaña convencionais. Quen puido púxose a acubillo baixo as grandes carpas que ACNUR disponibilizou mais que só teñen espazo para "unhas 3 mil persoas". "Non dá para nada", apunta. Baixo unha choiva que non cesou nos últimos días e nun "lameiro", di, "hai nenos descalzos, persoas en cadeiras de rodas, bebés que perderon dedos polo camiño porque lles ficaron conxelados" e mesmo "mulleres embarazadas". "Hai nenos descalzos, persoas en cadeiras de rodas, bebés que perderon dedos polo camiño porque lles ficaron conxelados" Axuda improvisada e non gobernamental A atención médica e o reparto de comida corre a cargo de organizacións non gobernamentais, Médicos sen Fronteiras, ACNUR ou "voluntarios gregos" que, afirma, "hai moitos". "Non se ve atención por parte do goberno" embora atopárense en chan comunitario e dentro das fronteiras do Espazo Shengen, de libre circulación. "A 50 quilómetros" do campamento de Indomeni, "hai unha gasolineira con mil persoas paradas" polo que a prestación de axuda "é moi improvisada" e "complexa". Ringleiras interminábeis de xente que se amorea para ser atendida por persoal sanitario ou para recibir comida. "Hai persoas que veñen co seu coche e paran na estrada para repartir cousas", conta Iván Prado, "aos cinco minutos" hai ducias amoreadas ao redor. "Hai persoas que veñen co seu coche e paran na estrada para repartir cousas" Nesas condicións o difícil traballo de Pallas@s en rebeldía é aínda máis complicado. Por mor da choiva non puideron facer máis funcións que as improvisadas na estación de tren e na cafetaría da gasolineira. Despois, o espazo enlamado entre as tendas de campaña servía para tirar os sorrisos dos máis pequenos. "Son nenos moi tristes" mais cheos de cariño. "Con nós foi maravilloso, sabían o meu nome", di, após o escoitaren en varias entrevistas que concederon a diversos medios de comunicación deslocados en Indomeni. Mesmo lles agasaballan cousas quen nada ten e co pouco que contan fica empapado pola choiva. En Indomeni souberon, xunto coas persoas refuxiadas, do acordo que están a negociar as autoridades europeas. Un acordo que cualifica de "vil" e que exclúe de calquera recoñecemento a afgás e iraquianas en contra mesmo do Estatuto de Refuxiado asinado na Convención de Xenebra de 1951 e prevé a deportación a Turquía das persoas que cheguen a Grecia. Un acordo "vil" con Turquía "Non van conseguir deportalos, hai xente que fuxiu das montañas de Afganistán, vimos xente organizada, manifestacións", sinala. De facto, o goberno si despregou "policías e o exército para controlar" que non se volvan producir. Neste senso, nas pasadas semanas actuaron contra as persoas concentradas en Indomeni usando gases lacrimóxenos como aconteceu tamén no despexado campamento de Calais, en Francia. O goberno grego despregou "policías e o exército para controlar" que non se volvan producir manifestacións mais non presta axuda humana Indomeni, advirte, "vai ser un foco de conflito" de se iniciar un intento por expulsar as persoas que tentan cruzar a fronteira cara a Macedonia, actualmente fechada como os demais tramos da rota dos Balcáns. Contra eses muros que a Unión Europea foi construíndo ao paso das persoas refuxiadas Iván Prado espiuse. "Somos xente de circo, defendemos o dereito de mobilidade das persoas nun mundo no que só se move o capital", denuncia. "Como galegos sería impensábel a nosa historia recente" sen as persoas migrantes e refuxiadas que partiron do noso país. Iván Prado espiuse "contra os muros, fronteiras e os exércitos que os defenden", sentencia. "Como galegos sería impensábel a nosa historia recente" sen as persoas migrantes e refuxiadas que partiron do noso país Axuda humana De volta xa, asegura Prado, continuarán a contar na Galiza o que alí viron mais xa preparan novas viaxes. "A Gaza e Cisxordania", onde teñen estado en anteriores ocasións coas refuxiadas palestinas, "volveremos este ano". Aliás, estudan a posibilidade de ir aos campos de refuxiados do Sáhara. "Se te decatas, sempre estamos con refuxiados", afirma. Porén, explica as dificultades que atopan para poder desprazarse. Pallas@s en rebeldía parte dunha iniciativa de Cultura Activa e baséase na voluntariedade das persoas que fan parte deste proxecto autofinanciado que leva a lugares en conflito axuda humana. "Somos un sopro de irmandade e de fraternidade humana", sinala, unha "intervención médico-espiritual" que "conecta" as persoas através do "camiño máis curto" entre elas, "o sorriso". "Iso dá moita esperanza e vitalidade".


Summary: Sanidade responde con acusacións persoais a unha traballadora que denunciou nun programa a precariedade do seu colectivo. Eventuais en Loita considera "lamentable atacar persoalmente a quen se atreve a dar a cara".

O testemuño de Alba é un dos que desde hai meses difunden moitas enfermeiras da man do colectivo Eventuais en Loita. Denuncian a súa precariedade poñendo cifras a unha realidade tantas veces agochada. A desta traballadora do Sergas é a dunha vida laboral con máis de 400 contratos asinados en nove anos e medios cotizados durante 14 anos de vinculación co Servizo Galego de Saúde. A da súa compañeira Mónica, "once anos a dispoñibilidade do Sergas, 557 contratos e 5 anos e medio cotizados". Hai moitos máis. O Sergas respondeu con acusacións persoais a unha enfermeira eventual que denunciou na televisión a precariedade do seu colectivoLogo de meses de loita, denuncia e reivindicación, e medio ano despois de que tinguisen de negro as oposicións realizadas en Silleda, a voz das enfermeiras eventuais pasou do Padornelo ao desvelarse por fin unha realidade cotiá. Da reportaxe nun medio escrito ao eco de programas televisivos. Alba serviu como paradigma dunha precariedade masiva e o Sergas respondeu con referencias persoais."Lamentamos enormemente que unha administración pública como o Sergas arremeta contra unha traballadora que, como outras miles, é peza fundamental do sistema. A nosa compañeira personalizou a situación vivida por miles de profesionais e o Sergas quixo acusala falsamente", denuncia Eventuais en Loita tras a intervención de Alba en Espejo Público, de Antena 3. Alí contou a súa situación e a da maioría das súas compañeiras, aclarando a "falta de continuidade" no emprego, os "contratos fraudulentos" na sanidade pública galega ou feitos como que sexa contratada de luns a venres e dada de baixa a fin de semana para logo ser chamada o luns noutro centro "e así evitar un vínculo". "O que se nos di desde o Sergas é que suspendiches dúas veces as oposicións e que hai dous días se che ofreceu un contrato de continuidade que ti rexeitaches", espetoulle a presentadora, Susanna Griso, aludindo a fontes da Xunta. "O Sergas dinos que suspendiches dúas veces as oposicións e que rexeitaches un contrato de continuidade", espetoulle a presentadora á enfermeira"Iso é mentira. Presenteime a catro oposicións do Sergas, suspendín a primeira e aprobei as outras tres", respondeu a enfermeira, que advertiu tamén de que o contrato de continuidade "non é un contrato estable, é unha farsa". "Non dá estabilidade e obríganos a ser enfermeiras para todo, para estar o mesmo día en varios servizos e cada día en sitios diferentes", explicou, coincidindo coas queixas da enfermería eventual, que rexeitou esta contratación por teimar na "escravitude". Desde Eventuais en Loita, que lanzou a campaña #todossomosalba, denuncian que se "expuxeron datos relacionados persoais da compañeira, así como o feito de que rexeitase un contrato de continuidade, que doutra banda é voluntario e no seu conxunto unha total e absurda farsa". Eventuais en Loita cualifica de "lamentable" a resposta do Sergas e non descarta denuncialo por posible vulneración da Lei de Protección de Datos"Estas advertencias por parte da Administración son unha grave violación dos dereitos de todos os traballadores e son eles a quen deben respectar en primeiro lugar", insiste o colectivo, que valora "tomar as medidas legais pertinentes contra o Sergas no caso de que se vulnerase a Lei de Protección de Datos". "Non permitiremos prexuízo ningún a ningún compañeiro", engaden, tras cualificar de "lamentable" a resposta da Xunta "á exposición dun problema que afecta traballadores e pacientes". "É lamentable atacar persoalmente a quen se atreve a dar a cara, sobre todo cando saben perfectamente que o caso exposto pola nosa compañeira non é un caso illado, senón todo o contrario", di Eventuais en Lotia, que amosa a súa "total repulsa" a estes "abusos por parte da Administración". "Non os permitiremos", conclúe."É lamentable atacar persoalmente a quen se atreve a dar a cara", di o colectivo, que lembra que máis dun terzo das enfermeiras do Sergas son eventuaisA resposta do Sergas, desta vez, foi persoal. Noutras ocasións, contra o colectivo desmentindo os seus datos, como os que tiraron dun estudo realizado entre case 3.500 profesionais e que certificaban que máis dun terzo das enfermeiras estaban en situación eventual. Desde hai tempo, o Sergas insiste en negalo. Hai tan só uns meses, o seu xerente, Antonio Fernández-Campa, afirmaba nunha entrevista en televisión que a precariedade "non é una situación habitual" na sanidade pública do país e que "o 85% dos traballadores está en vínculos estables". Tamén o conselleiro de Sanidade, Xesús Vázquez Almuiña, insistiu varias veces na estabilidade á que tamén se referiu o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que afirmou que o 88% do persoal ten un "nomeamento definitivo". Ademais, outro estudo do mesmo colectivo concluía que case o 45% das enfermeiras leva dez ou máis anos nas listas de contratación do Sergas.


Summary: Fronte a un Feixoo que "pensa en pequeno" e seguindo "os intereses dos lobbies eléctricos" e os "consellos de administración" de Ence e outras empresas, Ana Pontón sitúa necesario "mudar o rumbo" e "crear un gran país que pense Galiza ao grande"

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, sostén que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, "pensa en pequeno" e ofreceu un BNG que "pensa na Galiza ao grande". Así se pronunciou a líder nacionalista ao remate da primeira intervención do mandatario galego no Debate do estado da nación galega que iniciou este 13 de outubro no Parlamento galego. As portavocías dos grupos (a propia Ana Pontón, ademais de Pedro Puy polo PP e o socialista Gonzalo Caballero) intervirán na tarde deste 13 de outubro na Cámara, mais a nacionalista xa adiantou unha primeira valoración sobre o discurso de Feixoo. Observou un presidente que quere "seguir gobernando a favor dos lobbies e dos intereses dos consellos de administración dalgunhas empresas, fronte ao "interese xeral das galegas e galegos". Criticou que non aposte por solucións para o prezo da luz, como unha tarifa eléctrica galega, ou que "defenda os consellos de administración" e "unha prórroga ilegal" como a de Ence, fronte a sentenza xudicial da Audiencia Nacional que obriga a fábrica a abandonar a súa actual localización na Ría de Pontevedra. Feixoo "non confía na potencialidade do país", resolveu Pontón, vendo "un presidente que pensa en pequeno, cando o que necesitamos é que se pense ao grande". Sostivo que Feixoo debuxou unhas medidas que "fai que a Galiza sexa máis pequena en industria, emprego ou innovación". "E este é o retrato de tres Gobernos consecutivos, de fracasos", que é "incapaz" de pór o país "a traballar e a producir" a "gran potencialidade" da Galiza. A dirixente nacionalista sinalou que "se repetiron promesas", pero reduciunas a "anuncios propagandísticos que quedan en nada ou case nada" e denunciou que "ante problemas, Feixoo busca culpábeis en lugar de solucións". Pontón, que tamén se referiu á mocidade para a que pediu políticas concretas, ironizou coa "moderación" da que falou Feixoo, a pesar de que é un "militante destacado" do PP, que "como quedou claro na convención, é o PP máis ultra da historia, que cuestiona a lingua propia". A dirixente nacionalista tamén afeou a Feixoo as "dolorosísimas valoracións" sobre os datos da pandemia, de que a Galiza é a comunidade con mellores datos de falecidos. "Despois de todo o vivido na pandemia, ninguén merece un presidente que presuma de falecementos", apuntou. "É posíbel crear un gran país, que se pense Galiza ao grande e hai outra maneira de entender a política e ten que servir para dar solucións ás maiorías sociais e levantarnos desta crise, porque hai esperanza se cambiamos o rumbo", sentenciou.


Summary: Dous incendios en Navia de Suarna e en Folgoso do Courel afectan xa unhas de 630 hectáreas situadas en terreos da Rede Natura.

Os incendios de Navia de Suarna e de Folgoso do Courel queimaron xa unas 630 hectáreas en zona da Rede Natura. Ademais, outro incendio orixinado en Padrenda arrasa 207 hectáreas do conxunto ecolóxico. Segundo informou a Consellaría do Medio Rural e do Mar, tal e como recolle Europa Press, nos labores de extinción do incendio rexistrado ás 17,27 horas do sábado na parroquia de Ribeira de Navia de Suarna traballan un técnico, sete axentes forestais, 35 brigadas, 19 motobombas, unha pa, 10 helicópteros e seis avións. Permanece activo o incendio forestal orixinado ás 19,18 horas do sábado en Folgoso do Courel. Nas tarefas de control participan dous técnicos, 11 axentes forestais, 29 brigadas, 18 motobombas, dúas pas, sete helicópteros e catro avións.