Summary: A asemblea de representantes de socios adía a decisión final sobre a venda ao 8 de maio para que o interventor peche as negociacións coa Facenda arxentina e garanta que non quedarán débedas nin para os compradores nin para a entidade, que gardará o legado cultural a través dunha asociación. Catro claves para entender por que a gran 'casa' da emigración galega elixe entre venda e desaparición

A decisión sobre a venda do Centro Gallego de Bos Aires (CGBA) volve adiarse. Desta vez, ata o vindeiro 8 de maio, logo dunha nova asemblea na que os representantes dos socios aceptaron a solicitude da intervención da entidade de aprazamento para poder así pechar as negociacións que mantén coa Facenda arxentina. O obxectivo destas conversas é conseguir do Goberno arxentino as "quitas" necesarias que garantan que a operación de venda da história institución deixa libre de débedas tanto aos compradores --o grupo investidor formado por Ribera Salud e a Fundación Favaloro-- como ao vendedor, o CGBA, que quedará como unha asociación mutual máis da Arxentina, reducida case en exclusiva á actividade cultural e á salvagarda do enorme legado histórico e artístico que garda da emigración galega. Os socios aceptaron o adiamento da decisión para que o interventor remate as conversas coa Facenda arxentina e deixe libre de débedas a compradores e vendedor Será o mal menor para un Centro Gallego en enorme crise, con máis de 70 millóns de euros de débeda, pero que finalmente non irá á creba nin será liquidado. Así o aseguran a Praza.gal fontes coñecedoras da negociación, que aclaran que Goberno arxentino, Ribera Salud e Fundación Favaloro e máis o propio CGBA "traballan en varias direccións" que evitarían a fin definitiva da entidade. É a dificultade para cancelar a gran débeda, que non se cubriría nin coa oferta de preto de 50 millóns de euros que hai sobre a mesa polo histórico edificio, e a necesidade de tempo para amañar a situación a que impide que a operación se confirme pero non que se dea por segura xa. O Centro Gallego gaña tempo para reducir débedas co Estado e impedir calquera posibilidade de creba e liquidación O aprazamento da decisión final --que podería non ser o único-- foi aceptado por unanimidade polos 32 representantes dos socios, que deron o visto e prace tamén a autorizar ao interventor da sociedade, Martín Moyano, a presentar o acordo preventivo extraxudicial que permita "homologar o total do pasivo que o Centro Gallego ten en sede xudicial", unha das condicións imposta por Ribera Salud e Favaloro. Estes foron dous dos aspectos que o interventor reclamou ter solucionados para poder "concretar a operación" de venda. O terceiro é asegurarse o apoio do Goberno arxentino para permitir a saída de persoal do hospital a través dun plan de retiro voluntario, que xa se está implementando, e co que se consiga o obxectivo de "non xerar nova débeda fiscal". Así, explicou que en abril acolléronse a este plan e marcharon arredor dun cento de empregados, mentres que calcula que entre 200 e 300 maís marcharán en maio, ademais doutro cento que se xubilará. Xa que logo, o CGBA reducirá o seu cadro de persoal á metade, quedando en entre 300 e 400 efectivos, e reducirá a súa masa salarial bruta mensual dos 1,8 millóns de euros a algo menos de 1 millón. A entidade reducirá nuns meses á metade o seu cadro de persoal, que quedará en entre 300 e 400 traballadores Con este conxunto de medidas, a intervención do CGBA trata de asumir as peticións de Ribera Salud e a Fundación Favaloro para a venda, así como cumprir coas esixencias dos socios. De feito, Martín Moyano advertiu de que, logo de varios meses sen achegar todos os servizos sanitarios máis aló dos dos doentes máis graves, xa se están a reabrir consultas externas e a retomar prestacións sanitarias que, de feito, poderían ser asumidas xa pola propia Favaloro noutras instalacións fóra do Centro. "A institución non debería permanecer coas súas portas pechadas durante máis tempo, máis aló de que as negociacións para a venda cheguen a bo ou mal porto", dixo. Respecto da situación que se afronta agora, Aída Díaz, representante de Unión Gallega e portavoz de todas as agrupacións de socios, celebrou que por fin teñan "información sobre o persoal e a atención aos asociados" e insistiu en que estes galegos e descendentes de galegos non queren "quedar con pasivo" ningún na asociación mutual que recollerá a actividade cultural e o legado cultural da institución. "Queremos garantir que o que quede como asociación quede saneada, en memoria dos nosos predecesores, e que non caia en quebra", asegurou, antes de pedirlles aos xestores do CGBA que "traten de paliar a desesperación na que están os socios, que igual non teñen enfermidade terminal pero si necesidades médicas que atender". A cobertura dos aínda asociados semella garantida. "Queremos garantir que o que quede como asociación quede saneada, en memoria dos nosos predecesores, e que non caia en quebra", din os representantes dos socios Ao igual que na anterior asemblea, centos de socios seguiron o seu discorrer no mesmo edificio a través dunha pantalla xigante na busca de solucións para o histórico Centro Gallego. A entidade é moito máis que os seus 34.000 metros cadrados, as seis plantas e os dous sotos. Como testemuña do que supuxo, medio cento de esculturas e estatuas, máis dun cento de pinturas de Castelao, Seoane, Colmeiro ou Maside, unha biblioteca de 20.000 volumes centrados en Galicia, un teatro histórico de case 400 butacas, un enorme arquivo fotográfico ou unha fonoteca con discursos de Otero Pedrayo, Cunqueiro ou Blanco Amor. Todo iso estaría tamén en risco se a imposibilidade dun acordo supuxese a liquidación dunha entidade con 111 anos de historia. Todo fai indicar que esa non sería en ningún caso a saída e si unha venda que, como única solución, permita salvagardar o seu legado.


Summary: O galego clasificouse con comodidade.

Adrián Ben está de volta. O de Viveiro, que o pasado ano 2021 alcanzou o quinto posto nos Xogos Olímpicos de Toquio, sufriu unha importante decepción no recente Mundial de Eugene -a finais de xullo-, onde quedou eliminado nas súas series clasificatorios tras rematar en cuarta posición na súa carreira. Agora, catro semanas despois, todo cambiou para Ben, pois superou con solvencia a primeira rolda no Campionato de Europa de Atletismo que se está a disputar na localidade alemá de Múnic. Alí entrou en acción na cuarta e última das series, rematando en segunda posición cun tempo de 1.47.64. O atleta de 24 anos adoptou unha estratexia moi táctica, pois optou por situarse nas últimas posicións durante a primeira volta, reservando unhas forzas que exhibiu unha vez que soou a campá anunciando o último percorrido. Adrián Ben estrease no Europeo de Atletismo Desde ese momento comezou a recuperar postos na clasificación, superando incluso o neerlandés Tony van Diepen, que foi medalla de prata nos 4x400 tanto nos últimos Campionatos do Mundo en pista cuberta e aire libre así como nos Xogos Olímpicos. Finalmente, o único que foi quen de resistirse ao ataque do de Viveiro foi o belga Eliott Crestan. Agora, Adrián Ben xa repón forzas de cara a unhas presumibelmente complicadas semifinais, programadas para as 20.27 horas do día de hoxe. Ben expresou despois da carreira a súa "felicidade" por ser quen de "sacar a espiña" da eliminación do Mundial, non sen recoñecer que estaba "bastante nervioso". Declarou estar en bo estado de forma, e confesou que nos últimos 100 metros pensou por un momento na eliminación, pero que aplicou "as técnicas aprendidas ultimamente" para conseguir a remontada. Con respecto ás súas posibilidade de meterse na final, dixo que primeiro hai que pensar na carreira de hoxe (20.27 horas), pero "loitará" por conseguilo. Sieiro e Mosquera, finalistas no Piragüismo Sen saír de Múnic, no día de onte tamén tivo lugar o comezo do Campionato de Europa de Piragüismo. Alí, Adrián Sieiro en C-2 500 e Adrián Mosquera en VL3 200 lograron avanzar até a Final 'A'. Pola súa parte, o asturiano, Pelayo Roza, pero que defende as cores do Fluvial de Lugo, conseguiu clasificarse para as semifinais no K-2 500.


Summary: E por iso é preciso confiar nunha marea que sexa capaz de manter un diálogo constante coas veciñas e veciños da cidade. Confiar nunha marea que faga da premisa do mandar obedecendo unha realidade do día a día da Coruña. Confiar nunha marea que sexa quen de levar a voz da cidade a unha institución que hai moto tempo deixou de escoitala.

"Un goberno honesto, solidario e traballador. Ese é o goberno que agora mesmo ten a cidade da Coruña". Así falaba Xulio Ferreiro o pasado 4 de febreiro no pleno no que, ante a atenta mirada e asombro da cidadanía coruñesa, o Partido Socialista decidía retirarlle, de común acordo co PP, a súa confianza á Marea Atlántica. Pleno, ese mesmo, motivado exclusivamente pola negativa dos socialistas a chegar a un acordo que permitira non só a aprobación duns orzamentos para o ano en curso, senón tamén acadar unha certa estabilidade no pazo de María Pita. Con esta decisión abríase un período de incerteza no que, á espera do discorrer dos acontecementos, o devir do goberno municipal quedaba sometido á vontade dos demais grupos políticos con representación no concello. Así, as opcións quedaban reducidas a dúas: ou ben un pacto entre Partido Popular e Partido Socialista que dera lugar ao desaloxo definitivo da Marea Atlántica do goberno, ou ben a simple constatación, unha vez mais, da prioridade que para eses partidos representan os seus intereses particulares fronte ós intereses da cidadanía. Fronte á chantaxe, valentía e firmeza Sendo conscientes do anterior, calquera análise da situación vivida durante o pasado mes no pazo de María Pita debe partir da coraxe política que demostrou un acto como a presentación dunha moción de confianza. Con el, a Marea Atlántica someteu a continuidade do goberno á vontade dos partidos políticos que na cidade da Coruña viñan representando tradicionalmente aos poderes económicos mais reaccionarios, nomeadamente o Partido Popular e o Partido Socialista. Igualmente, é necesario ter presente que semellante decisión puxo en cuestión un proxecto político artellado en torno á cidadanía autoorganizada e en gran medida de ruptura. Proxecto que por primeira vez logrou desterrar, se cadra temporalmente, aos representantes da mais rancia oligarquía coruñesa que durante anos condicionaron calquera proxecto real de cidade aos intereses especulativos das minorías privilexiadas. Esta situación, en calquera caso, non foi senón a culminación dunha tormentosa relación entre a Marea Atlántica e o Partido Socialista. Condicionada polo inevitable declive dun PSOE que chegou a ostentar o dominio absoluto da política coruñesa, tal relación veuse en gran medida marcada por unhas dinámicas internas que dentro de esta última formación que fixeron necesario para eles forzar continuamente o desacordo. O certo é que, tras un 2016 no que a espera polo partido do puño e a rosa deu lugar á aprobación duns orzamentos emendados cun pacto entre populares e socialistas ben entrados no quinto mes do ano, cos conseguintes problemas na súa execución (que, a pesar de todo, foi máis elevada que a acadada en moitos exercicios do PP da maioría absoluta), a vontade de chegar a acordos enarborada a comezos deste ano polo PSOE quedou unha vez mais en fume negro. A moción de confianza fíxose necesaria ante a negativa constante do Partido Socialista a facer efectivo un acordo digno que garantise unha mínima estabilidade, así como pola súa oposición frontal a apoiar tres cuestións básicas para a veciñanza da Coruña: o impulso da Área Metropolitana, apoiada por multitude de alcaldes socialistas da comarca; a renovación da mobilidade con base no Plan Rueda, aprobado no seu día polo propio PSOE coruñés; e a defensa da fachada marítima contra as acometidas especuladoras impulsadas dende a Autoridade Portuaria, algo que os socialistas xa reclamaron por medio da presentación dunha moción no concello. Confiamos na Marea O voto negativo conxunto de PP e PSOE á moción de confianza abriu un período de incerteza marcado pola posible formación dun novo goberno na cidade. A pantasma da moción de censura entrou así en escena, facendo temer por un novo acordo de goberno entre populares e socialistas obrigatoriamente baseado no apoio e impulso dos recortes, a lexitimación da corrupción e a recuperación dun modelo de cidade que, lonxe de poñer a prioridade nos intereses colectivos da veciñanza, primaría de forma absoluta as ansias especulativas das oligarquías coruñesas. Ante esa situación, a Marea Atlántica optou por non manterse pasiva. Partindo dunha firme vontade de establecer un diálogo honesto e aberto coa cidadanía, púxose en marcha a campaña Confiamos na Marea, dirixida a explicar os motivos e o fundamento da moción de confianza, as medidas aplicadas polo goberno municipal e os proxectos pendentes. A campaña constou dun total de sete actos, distribuídos polos barrios de Monte Alto, Palavea, Os Castros, Novo Mesoiro, Os Mallos, a Agra e o campus universitario de Elviña, logrando levar á rúa o debate sobre a situación política da cidade e a cuestión de confianza á que se someteu o goberno. A pesar da premura, a aposta resultou un acerto: contando coa participación dun amplo número de veciñas, a campaña Confiamos na Marea permitiu a reflexión colectiva respecto da necesidade e a importancia dun goberno non só honesto e capaz de demostrar que a boa xestión non é patrimonio da dereita local (se é que algunha vez o foi), senón tamén comprometido coa defensa dos intereses das maiorías sociais e o ben común. Unha Marea forte para unha cidade con futuro Pero mais alá dos resultados inmediatos desta campaña, Confiamos na Marea fai evidente unha conclusión que non se debe ignorar: que só a presenza nos barrios e as rúas, só dende a aposta incondicional por unha relación honesta e leal cos diferentes actores que forman parte da sociedade civil, os movementos sociais e a veciñanza, e só dende o recoñecemento da necesidade de tecer lazos fortes coa cidadanía será posible superar as enormes limitacións da política institucional e facer do cambio social unha realidade. E por iso é preciso confiar nunha marea que sexa capaz de manter un diálogo constante coas veciñas e veciños da cidade. Confiar nunha marea que faga da premisa do mandar obedecendo unha realidade do día a día da Coruña. Confiar nunha marea que sexa quen de levar a voz da cidade a unha institución que hai moito tempo deixou de escoitala. Con esa vontade naceu a Marea Atlántica, e con esa prioridade debe continuar a traballar no futuro, asegurando que a radicalidade democrática e a vontade transformadora, tan arraigadas no seu espírito, permanecen mais vixentes que nunca no seu devir político. Porque péselle a quen lle pese, na Coruña, hai marea!


Summary: O presidente español comparecerá no Congreso para dar explicacións sobre os sobresoldos pagados por Bárcenas, porén, limitou o tempo das súas respostas a través da escolla dunha sesión de control ao goberno en troca dunha sesión plenaria extraordinaria.

O presidente do goberno español comparecerá nunha sesión de control ao goberno o vindeiro día 30 de xaneiro. As súas intervencións no Congreso d@s deputad@s para someterse ás preguntas formuladas desde as bancadas da oposición poderían contarse cos dedos dunha man. Neste senso, desde a súa chegada á Moncloa --en novembro de 2011-- Rajoy negouse a convocar unha sesión de debate sobre o estado da nación argüíndo que ningún goberno tiña convocado antes de cumprir o seu primeiro ano de mandato, nin sequera aquel que se atopa inmerso na peor situación económica dos últimos tempos. O voceiro popular no Senado, Alfonso Alonso, gabábase esta terza feira de que a convocatoria da devandita sesión daba boa conta da "rápida reacción" do Goberno español perante o escándalo do caso Bárcenas e dos supostos pagamentos en negro a dirixentes do Partido. Neste senso, Alonso quixo deixar ver que o Partido Popular se amosa predisposto a aclarar todas aquelas cuestións àchegadas polas forzas da oposición malia que o tempo estimado de intervención veña inicialmente condicionado aos intereses do líder do executivo. Cristóbal Montoro dará conta dos beneficios obtidos por Bárcenas coa amnistía fiscalEntre a complexidade do caso que salfire ás filas do Partido Popular, o executivo español non fica exento de polémica. Segundo informaron varios medios de comunicación, o ex-tesoureiro e senador popular teríase beneficiado da amnistía fiscal aprobada polo Goberno de Mariano Rajoy en 2012. Neste senso, Bárcenas tería branqueado 10 millóns de euros procedentes de Suíza a través do instrumento creado polos seus compañeiros de filas. Porén, o Ministerio de Facenda emitiu un comunicado público, após coñecerse a nova, asegurando que Luís Bárcenas non fora un dos beneficiarios da devandita amnistía. Cando menos non de maneira directa pois o máis probábel é que o ex-senador empregara unha figura xurídica --sociedade-- a través da que levar a cabo o branqueo. Esta cuestión, deberá ser explicada polo ministro Cristóbal Montoro esta cuarta feira (23 de xaneiro) na Comisión que terá lugar no Parlamento español.


Adif sabía que tiña que dispor dun documento específico que validase de xeito independente a seguridade da liña de AVE Ourense-Santiago no treito da curva de Angrois en que descarrilou o tren Alvia pero non contou con ese documento para autorizar a posta en servizo. Iso é o que veñen de trasladarlle as vítimas do sinistro, no que o 24 de xullo de 2013 morreron 80 persoas, ao xuíz instrutor da causa, ao que piden, cun escrito do seu avogado, que cite a declarar como investigados a tres novos cargos de Adif a maiores do seu xa imputado director de Seguridade naquel momento, Andrés Cortabitarte, e do seu homólogo en Renfe, Antonio Lanchares. Piden que a empresa pública demostre que contou cos documentos de seguridade necesarios para autorizar a entrada en servizo do AVE Ourense-Santiago A investigación xudicial sobre o sinistro está a centrarse en se Adif avaliou como debía os riscos existentes na liña Ourense-Santiago e en particular na curva de Angrois, onde o maquinista do Alvia, Francisco José Garzón, tamén imputado, non freou a tempo e descarrilou sen que houbese activo ningún sistema de seguridade que evitase ou paliase o seu previsible erro humano. Por unha banda, Adif xa admitiu que non realizou, segundo ela porque non o obrigaba a normativa, a denominada avaliación integral da liña que analizase o funcionamento conxunto dos seus tres subsistemas: infraestrutura [a vía], enerxía [as catenarias ou postes eléctricos], e control, mando e sinalización [os sistemas de seguridade]. O escrito que agora vén de presentar o avogado das vítimas sinala que "tampouco existe o Informe de Avaliación Independente [ISA] do subsistema de control, mando e sinalización no lugar do accidente, necesario normativamente para a posta en servizo da liña". Técnicos de Ineco que realizaron a avaliación independente da liña declararon que Adif só lles encargou facelo ata uns metros antes da curva de Angrois Hai dous meses tres técnicos da empresa pública Ineco, encargada de supervisar como entidade independente a documentación de seguridade das empresas construtoras e de Adif e de emitir ese informe ISA para que esta autorizase a posta en servizo da liña, declararon no xulgado que non avaliaron a curva de Angrois senón que remataron o seu traballo uns metros antes. Segundo as súas declaracións, Adif só encargou a Ineco que analizase o denominado encravamento do Irixo, unha das tres divisións a efectos técnicos da liña ferroviaria Ourense-Santiago, a situada no seu punto medio entre o encravamento de Ourense e o de Santiago. Ese treito remata no punto quilométrico 84,144, xusto antes da curva de Angrois e do punto 84,413 no que descarrilou o tren Alvia. Adif argumentou que ese último treito, ao que o tren chegou a preto de 200 quilómetros por hora, xa non formaba parte da liña de alta velocidade como tal senón da rede convencional e non requiría da mesma avaliación. Agora as vítimas evidencian que para o treito de Angrois, o denominado encravamento de Santiago, Adif sabía que tiña que contar con ese informe independente (ISA, derivado da normativa denominada CENELEC). Así o revelaron actas internas de reunións entre varios responsables da posta en servizo da liña, que posteriormente cambiaron de opinión e consideraron válida outro tipo de análise, e así o indica un documento no que a propia Adif detalla toda a normativa precisa para autorizar a apertura dunha liña ferroviaria e na que aparece citada esa norma concreta. As vítimas piden ao xuíz que reclame a Adif ese documento no que se detalla a normativa precisa para que así quede en evidencia que a empresa pública no cumpriu co que ela mesma se esixía. Listado de normas a aplicar nas súas liñas ferroviarias elaborado pola propia Adif, documento que as vítimas queren que a empresa achegue ao xulgado O avogado das vítimas pide que o xulgado cite como investigados a outros tres técnicos de Adif e como testemuñas a preto de 40 persoas No seu escrito, o avogado das vítimas pide ademais que o xuíz cite a declarar como investigados por estas cuestións a tres responsables de Adif que xa compareceran como testemuñas na causa pero cando o foco da investigación se centraba noutras cuestións. Son Manuel Besteiro Galindo, sucesor de Cortabitarte como director de Seguridade de Adif; Fernando Rebón Sartal, xerente de Seguridade na área noroeste; e José Antonio García Díez, xefe de inspección desa mesma área. O avogado tamén pide que sexan citados a declarar como testemuñas 17 técnicos de Adif que participaron no establecemento das velocidades ás que tiñan que circular os trens, 5 técnicos de Renfe que puideron coñecer do risco que existía na curva de Angrois e 18 técnicos das empresas Dimentronic e Thales que instalaron os sistemas de seguridade. Do mesmo xeito, o avogado pide que tamén testifique o xefe da unidade de seguridade da Axencia Ferroviaria Europea (ERA), Christopher Carr, entidade que ten pendente de emitir un informe a petición do xulgado para aclarar que tipo de análises de risco obrigaba a facer en Angrois a normativa europea. A liña Ourense-Santiago foi inaugurada en decembro de 2011 polo Goberno central do PSOE en funcións e o accidente ocorreu en xullo de 2013, gobernando o PP. Os directivos de Adif e Renfe actualmente imputados pola súa presunta responsabilidade na non avaliación dos riscos da liña ocuparon postos de responsabilidade cos dous gobernos e o actual executivo segue a mantelos nos seus cargos de libre designación.


Summary: O deputado do Bloque Nacionalista Galego (BNG) no congreso, Néstor Rego, liga o seu apoio á investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno a que haxa unha solución para a "discriminación flagrante a Galiza" coa "estafa" na subida das peaxes da autopista AP-9, unha cuestión que avisa será "determinante" para o sentido do seu voto.

Este sábado militantes do Bloque Nacionalista Galego (BNG) protagonizaron unha protesta na Coruña perante a Delegación do Goberno após unha pancarta na que se podía ler "AP-9 galega e sen peaxes" e mentres varias persoas portaban letras que conformaba a palabra "roubo". Todo iso, despois de que na sexta feira o goberno dese luz verde a unha nova subida do 2,69% nas peaxes a partir do un de xaneiro. En declaracións aos medios, Néstor Rego afirma que a AP-9 rexistra "por terceiro ano consecutivo a maior subida do Estado español", cun aumento de prezos acumulado "en 10 anos do 30%". Unha "discriminación" que contrapón aos 468 kilómetros de autopistas do Estado do Levante e Andalucía que quedarán "liberadas" a partir do día 1 de xaneiro. Néstor Rego afirma que a AP-9 rexistra "por terceiro ano consecutivo a maior subida do Estado español", cun aumento de prezos acumulado "en 10 anos do 30%". E é que recrimina que as galegas teñan que facer fronte a unha "carga" dunha autopista que atravesa Galiza, que está "máis que pagada", con "beneficios multimillonarios" para a concesionaria, mentres se incrementan os custes de produción de "moitísimas empresas nunha vía con concesión até 2048" "Sobre a mesa" para un acordo É por iso que Néstor Rego deixa claro que "é unha das cuestións" que o BNG "colocou sobre a mesa nun posíbel acordo de investidura", ao tempo que fai que "estea na axenda política e debate político" tanto de Galiza coma do Estado. Reclama "frear" o aumento dos prezos das peaxes e rebaixas "de maneira significativa" co obxectivo "final" de que a autopista quede "liberada de peaxes" e "transferida" a Galiza. "Non imos quedar impasíbeis", afirma. Deste modo, Rego avanza que continuarán as mobilizacións, así como o traballo parlamentario, despois de comezar unha loita "en solitario" por unha AP-9 "galega e sen peaxes" que "conseguiu" o apoio do conxunto das forzas de Galiza para aprobar unha proposición de lei para o seu debate no Congreso, que "non foi aínda tramitada na súa totalidade".


Summary: Prevé o despedimento de 65 persoas no marco do seu plan de 'reestruturación'. Entre 2008 e 2018 en Galiza botaron o feche 936 oficinas bancarias, 37% do total das existentes.

Caixabank prevé fechar 34 sucursais en Galiza e despedir 65 traballadores e traballadoras no marco do seu Plan Estratéxico2019.2020. En base a este proxecto, a entidade financeira propón un ERE para 2.157 personas, máis de 7% do seu cadro de persoal. Estas medidas anunciadas por Caixabank choven sobre mollado no mapa financeiro galego. Entre 2008 e 2018 en Galiza botaron o feche 936 oficinas bancarias, 37% do total das existentes. Unha política das entidades financeiras que deixa corenta concellos galegos sen ningunha oficina para atender os seus case veciños e veciñas. En 81 municipios hai unha única entidade. Así pois, 40% dos concellos galegos teñen ningunha ou una oficina bancaria, o que supón que os e as clientes fican sen alternativa no seu propio municipio para ter outra forma de consumo ou actividade bancaria. As persoas en situación de exclusión financeira aumentaron en Galiza en 49% nesta década Entre 2008 e 2016, o número de persoas en situación de exclusión financeira aumentou en Galiza en 49%, 15 puntos por riba da media española, que é de 34%. Son datos dun estudo realizado por Joaquín Maudos, Catedrático de Análise Económica na Universitat de València. Un traballo no que cifra en 43 os concellos galegos onde non hai sucursais nin oficinas bancarias, unha situación na que se atopan máis de 61.000 galegos e galegas.


Summary: BNG e PSdeG critican a "exclusión financeira" á que se ven sometidas tanto as persoas maiores, pola irrupción no sector das novas tecnoloxías en detrimento da atención presencial, como as que habitan en concellos rurais.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, pediu esta segunda feira que a banca "se adapte ás necesidades das persoas maiores, e non os maiores aos bancos", ao mesmo tempo que instou a Xunta a que, da man de organizacións sindicais e sociais, lidere unha "fronte común" que "free os abusos da banca na Galiza". A nacionalista participou na mañá desta segunda feira na Coruña nun acto simbólico de denuncia da "exclusión financeira" no país, acompañada por un grupo de persoas maiores e pola deputada no Parlamenrto Mercedes Queixas e o portavoz municipal do BNG na cidade, Francisco Jorquera. Alí, Pontón asegurou que na Galiza a exclusión ten "dúas caras": unha no rural, "onde xa non teñen ningún tipo de oficina bancaria á que acudir", e outra a respecto das novas tecnoloxías, "que no canto de seren unha vantaxe, están a converterse nunha carreira de obstáculos". O fechamento de oficinas e o cobro por realizar distintas accións, entre outros, repercute sobre todo na xente maior, sinalou a portavoz nacionalista, posto que moitos "non teñen internet ou móbil intelixente, ou non usar computador, e non poden pagar un recibo, facer unha transferencia ou controlar os seus aforros". "É moi triste ver como a banca maltrata aos maiores; unha banca que se rescatou co noso diñeiro, incluído o da xente maior. Destináronse máis de 90.000 millóns a rescatar a banca e así nolo pagan, en forma de exclusión financeira", lamentou Pontón, que asegurou que os maiores "non merecen perder a súa autonomía financeira". Terceiro territorio no que máis oficinas fechan A líder do BNG criticou tamén a política do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, ao que acusou de "beneficiar con tres millóns de euros unha entidade bancaria para que poña caixeiros alí onde antes había oficinas, o que supón un efecto chamada". "Destruíronse máis de 5.000 postos de traballo e entre 2009 e 2019 fecharon 1.200 oficinas. A Galiza é o terceiro territorio do Estado español onde máis oficinas fecharon", asegurou Pontón, que subliñou que "non chega coa boa vontade", senón que "fai falta modificar as leis". Chamou, ademais, a impulsar unha iniciativa social que permita "recuperar a capilaridade no país; non só no rural, senón tamén en moitos barrios de cidades onde están a fechar oficinas". Tamén apuntou que se debe apostar nunha Banca pública "con misión de servizo público, que poña no centro os dereitos da cidadanía e non a usura", e que permita que os aforros dos galegos fiquen no país. "Cada ano emigran máis de 20 mil millóns de euros de aforro galego", destacou. Situación "dramática" para o PSdeG A este asunto tamén se referiron esta segunda feira tanto o secretario xeral do PSdeG, Valentín González Formoso, como o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy. Así, en primeiro lugar, o dirixente socialista pediu a implicación da Xunta e das entidades bancarias para frear a "dramática" exclusión financeira que profunda na perda de servizos no rural, onde "se non hai colexio, banco nin centro de servizo médico, ninguén vai querer vivir". Aliás, cualificou de "acertada" a reflexión feita desde o Ministerio de Economía na liña de primar as entidades que manteñan os servizos abertos. Pola súa parte, Puy sostivo que se trata dun "problema xeralizado do conxunto de España" após a "trasformación do sector". Así, aínda que dixo que "o comportamento do sector está a ser positivo", recoñeceu que na súa transformación "están a producirse algunhas cuestións" que o PP non comparte como a relacionada coa atención a persoas que viven en núcleos pequenos de poboación nos que "por criterios de rendibilidade" fechan esas oficinas. Ante iso, destacou as accións postas en marcha pola Xunta, como a firma dun convenio coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) para levar os servizos financeiros aos municipios que o necesiten a través de caixeiros automáticos, de métodos móbiles ou oficinas que abren algún día da semana. "A Xunta está a contribuír con recursos para que o criterio de rendibilidade económica que leva ás empresas a fecharen oficinas sexa matizado para que se dea un servizo público máis amplo", dixo, para incidir en que "é certo que hai un problema" e que "na Galiza se está tentando resolver con esas actuacións que van permitir que o dano que se fai polo fechamento desas oficinas sexa menor do que podería ser doutra maneira".


Summary: Xurxo Lobato inaugurou esta semana en Lugo a mostra 'Airiños Aires Rosalía', unha "homenaxe fotográfica ao mundo rosaliano" na que retrata os lugares nos que viviu e que a inspiraron, ademais da súa pegada na Galiza contemporánea.

O novo proxecto de Xurxo Lobato é unha mostra de 50 fotografías, patrocinada pola Obra Social La Caixa, que pode verse desde esta segunda feira na sala de exposicións da Deputación de Lugo, e un libro homónimo con 70 imaxes que estará nas librarías desde finais desta semana. Trátase dun novo reto do fotógrafo coruñés que naceu dun estado anímico concreto: "Tiña moitos encargos profesionais, pero precisaba un traballo de autor, propio, no que implicarme". E pensou en Rosalía porque "é unha das poucas figuras que une ás diferentes tribos galaicas, xunto con Castelao, pero moitísimo máis. Rosalía xera unanimidade no norte, no sur, no leste e no oeste". Así que hai tres anos foi á Casa-Museo de Padrón, falou con Anxo Angueira, presidente da Fundación Rosalía, "que me guiou e me tutelou" e puxo mans á obra. "Crin que non había ningunha homenaxe fotográfica a Rosalía e púxenme de inmediato", explica. "Era un reto tratar de retratar o mundo rosaliano, un mundo do século XIX, tendo en conta que o diálogo entre a fotografía e a literatura non é sinxelo". Neste tempo dedicouse a buscar a Rosalía alá onde estiver: Madrid, Simancas, Santiago, Padrón, Lestrobe, Muxía... "Fun aos lugares onde viviu e tamén aos lugares que a inspiraron: Bastavales, as Torres do Oeste, Muxía, Conxo...". A mostra 'Airiños Aires Rosalía' estará en Lugo até o 30 de marzo e logo itinerará por todo o país O resultado é unha mostra e un libro (en galego, español e inglés) con imaxes en branco e negro -"cousa que non é habitual en min", explica, "porque quixen subliñar unha mirada nostálxica, por seguir os pasos de alguén que viviu no século XIX, con certa melancolía. Fixen as fotos en días grises para ir xerando unha atmósfera". Na mostra e no libro, hai imaxes simbólicas, conceptuais, outras suxerentes... "Hai unha na que fotografo o panteón de Rosalía entre reixas, como símbolo dun Panteón que non é de todos". Moitas delas están acompañadas por versos da poeta. "170 anos despois do seu nacemento, seguen vixentes os grandes temas tocados por Rosalía, como a emigración", apunta Lobato. "Moita xente que vai de moderna escoita falar de Rosalía e cre que é algo folclórico. E é unha mágoa porque ten moitas lecturas e convén actualizala". A mostra 'Airiños Aires Rosalía' estará en Lugo até o 30 de marzo e logo itinerará por todo o país: Compostela (Casa do Cabildo), Vigo (Casa das Artes), Museo de Pontevedra, Centro Marcos Valcárcel de Ourense, Kiosko Alfonso da Coruña e Torrente Ballester de Ferrol.


O pasado novembro, tras transcender que o Goberno de Rajoy atrasara durante dous anos a contratación das cinco fragatas F-110 aos estaleiros de Navantia en Ferrol para encaixar nelas os mísiles fabricados pola empresa que dirixira o ex-ministro Morenés, o presidente da Xunta desligouse do acontecido. "De mísiles non falamos nin entendemos", retrucara Feijóo, quen asegurar "non saber" das causas dos atrasos, alén de facer responsable ao Goberno do PSOE dos eventuais "intereses espurios" de Morenés, por non "denuncialos".Este luns, cos fondos para a contratación xa asignados e o prazo de sinatura xa anunciado, o vindeiro maio, o presidente galego aproveitou a visita da ministra de Defensa a Ferrol para reclamar celeridade no proceso. No marco da entrega do Buque de Acción Marítima Furor, construído nos estaleiros ferroláns, o titular da Xunta reclamou "empezar canto antes a construír as fragatas".O presidente da Xunta reclama á ministra Robles que os traballos comecen "no menor tempo posible". "De mísiles non entendemos", retrucara en novembro tras transcender as causas do atrasoFeijóo pide que os traballos comecen "no menor tempo posible" porque este contrato é "unha oportunidade histórica para modernizar definitivamente o estaleiro" e facelo "máis competitivo, capaz de vender fragatas e buques para armadas doutros países". Reclama ademais ao Goberno central a construción do dique seco nas instalacións. A ministra Margarita Robles, pola súa banda, reiterou as previsións de inicio dos traballos e tamén de entrega dos buques, o primeiro na contorna de 2025". As construción das cinco fragatas, defende, é "unha actividade para a modernización da Armada e para a creación de emprego" en Galicia. Ademais de Feijóo e Robles nos actos estiveron presentes múltiples cargos militares, o alcalde ferrolán, Jorge Suárez, e deputados galegos no Congreso.


Summary: O legado de Avelino Pousa Antelo é tan amplo, tanxible e intanxiblemente, que parece realmente complicado resaltar unha faceta súa por riba das demais. Porén, xunto co seu denodado espírito docente, a súa intensa produción xornalística e literaria e o seu carácter galeguista, o Lucho do Peto pasará a historia do país pola súa incansable defensa do cooperativismo agrario. Aí queda a Granxa-escola de Barreiros (Sarria), como proba palpable da súa fe cega na importancia da educación agraria como semente de futuro.

O legado de Avelino Pousa Antelo é tan amplo, tanxible e intanxiblemente, que parece realmente complicado resaltar unha faceta súa por riba das demais. Porén, xunto co seu denodado espírito docente, a súa intensa produción xornalística e literaria e o seu carácter galeguista, o Lucho do Peto pasará a historia do país pola súa incansable defensa do cooperativismo agrario. Aí quedan Valen ou non as cooperativas de esplotación comunitaria pra o campo galego? e Galicia, tarefa urxente como testemuñas escritas do seu ideario. Aí queda a Granxa-escola de Barreiros (Sarria), como proba palpable da súa fe cega na importancia da educación agraria como semente de futuro. Corría o final do anos corenta e don Avelino rotaba como mestre por escolas de toda Galicia. Ocupado como interino en Santa Comba, recibiu a proposta por parte do home de negocios Antonio Fernández López de dirixir unha escola rural que proxectaba levantar na parroquia de Ortoá, concello de Sarria. O noso home, cos medos propios de quen se lle é encomendado unha grande responsabilidade, tatexou uns segundos antes de aceptar. O seu soño ía cumprirse. O 1 de febreiro de 1948 inaugurábase a Escola Agrícola da Granxa de Barreiros con Avelino Pousa Antelo como alma pater Mais antes de lanzarse a acometer tal empresa, decidiu completar a súa formación. A Misión Biolóxica de Galicia, a Estación Pecuaria Rexional de Lugo, a Estación de Praticultura e Cultivos de Veiga, a Estación de Fitopatoloxía Agrícola e a Estación de Fruticultura de Logroño foron algunhas das paradas previas. Conta Valentín Arias que nesta época don Avelino recibiu, por parte do responsable dunha empresa de produtos lácteos, a oferta dun posto técnico de relevo. Pagáballe ata cinco veces máis do que cobraría dirixindo a escola. O resultado? O 1 de febreiro de 1948 inaugurábase a Escola Agrícola da Granxa de Barreiros con Avelino Pousa Antelo como alma pater. A Granxa-escola era gratuíta e unisex. Acolleu rapazas e rapaces de entre seis e catorce anos de todas as parroquias da contorna –e incluso adultos que pensaban que nunca é tarde para aprender-. En total, don Avelino daba clase a unhas cen persoas cada día, aplicando fielmente o programa escolar confeccionado por el mesmo. Non estaba só. Axudábano unha mestra recén titulada que se encargaba dos alumnos de primeiro grao, e a súa muller, Nora, que lle ensinaba a coser e a cociñar aos adolescentes da contorna. Porén, o traballo de don Avelino non remataba en horario lectivo. Os sábados acudía ás casas dos pais dos seus alumnos e dáballes clases prácticas de tratamento de cultivos, muxido e hixienización do leite, elaboración de manteiga e queixo, tratamentos contra pragas e, en definitiva, de todo o que fixera falta. Tamén organizaba proxeccións de filmes de temática agrícola e gandeira os domingos pola tarde na escola, sesións de canto, teatro, bailes, etcétera. As novas sobre a Granxa-escola de Barreiros chegaron incluso á emigración galega na América En fin, que o desexo do financeiro da escola, don Antonio Fernández, de evitar calquera tipo de propaganda, foi inútil. As novas sobre a Granxa-escola de Barreiros chegaron incluso á emigración galega na América. Don Antonio non tivo máis remedio que implantar o modelo de Ortoá en outras escolas galegas. E Pousa Antelo, "culpable" do éxito, non tivo outra que programar a ensinar en "Cursiños de formación agropecuaria para mestres rurais" cada verán. A resultas desta experiencia, confeccionou o Cuestionario de ciencias físico-químicas, historia natural y agricultura para los maestros nacionales que asistieron a los cursillos agropecuarios, organizados por la Inspección Provincial de Primera Enseñanza de Lugo, publicado en 1949. Dous anos despois, o propio autor correría cos gastos de edición do seu Temas de Galicia, unha guía práctica que funcionou como resumo de todo o ideario agrícola de Pousa Antelo. Mestre e ensaísta En total, sete anos e medio inzados de satisfaccións e, sobre todo, moito traballo, foron os que don Avelino dedicou a Granxa-escola de Barreiros. Logo, desacordos con Antonio Fernández e, quen sabe, interese propio en tomarse un respiro, decidiu voltar ao Maxisterio Nacional. As Illas Canarias foron o seu destino, e nin aló deixou de lado a docencia agrícola. Botou catro anos nun colexio da Orotava e, ademais, realizou –para o Cabildo, empresas ou veciños- ensaios de selección, obtención e adaptación de variedades de millo, de explotación froiteira, de loita contra enfermidades da pataca, etcétera. Valen ou non as cooperativas de explotación comunitaria para o campo galego?, celme do seu ideario, figura entre as publicacións máis vendidas da historia da editorial Galaxia. Xa no 59, decide deixar as Canarias e voltar á terra. É contratado por Semillas Selectas S.A. para a promoción dos seus produtos por toda Galicia. Ademais, non só non deixou de lado a súa faceta ensaística, senón que esta se revitalizou grazas ao contacto cos problemas que percibiu no agro galego en todas estas viaxes. No 61, concédeselle o Premio Ramón Mourente de xornalismo polo seu texto Producción agropecuaria de Galicia: ideas para modificar su estructura e incrementar el nivel de la renta campesina na publicación santiaguesa La Noche e, en 1963, o Premio Luís Sánchez Harguindey. Un ano despois pasa a organizar e dirixir a empresa Agropecuaria Industrial del Valle del Ebro (AIVESA), co que volve deixar atrás Galicia. En Zaragoza titúlase Xerente de Empresas Cooperativas grazas á tese Cooperativa de explotación comunitaria para unha parroquia rural, publicada na Revista de Economía de Galicia, editada como volume independente en 1968 e ampliada baixo o título Valen ou non as cooperativas de explotación comunitaria para o campo galego? en 1971. Esta obra, celme do seu ideario, figura entre as publicacións máis vendidas da historia da editorial Galaxia. Pousa Antelo concibe o cooperativismo non só como medio de produción (fronte ao capitalismo) senón case máis como filosofía de vida, pasando pola realización educativa (cooperación contra competición) Nela, Pousa Antelo sintetiza en apenas 137 páxinas, apoiando con datos da época e cunha prosa sinxela propia da experiencia didáctica, o seu pensamento cooperativista. "As cooperativas son a gran posibilidade pra a Galicia rural: son a única posibilidade, penso que debemos dicir", afirma don Avelino. Como acerta a sinalar Valentín Arias, Pousa Antelo concibe o cooperativismo non só como medio de produción (fronte ao capitalismo) senón case máis como filosofía de vida, pasando pola realización educativa (cooperación contra competición). A resultas desta loita de toda unha vida, a Pousa Antelo recoñéceselle como "o mestre de Galicia". Premios, galardóns, condecoracións, homenaxes sucedéronse e sucédense para honrar a este home que, preto ou lonxe da terra, estudou e traballou a partes iguais co único obxectivo de mellorar a calidade de vida dos galegos.


Summary: Republicanos e anticapitalistas ultiman un acordo que sitúa o referendo como o seguinte "embate democrático" e engade máis presión a Junts de cara á negociación.

Despois de semanas de negociacións, ERC anunciou este domingo pola noite un preacordo coa CUP para investir Pere Aragonès como president da Generalitat. O preacordo ten catro eixos principais: a preparación das condicións para un novo referendo, as reformas da vivenda, o reforzo da atención primaria e a revisión do sistema de orde público catalán. O preacordo someterase a votación nas asembleas da CUP e nos órganos internos de Esquerra nos próximos días. Neste sentido, a CUP informou que fará público se valida o acordo esta quinta feira. A suma para que a candidatura de Aragonès á investidura siga adiante, en calquera caso, aínda precisa dos votos a favor de Junts, con que os republicanos seguen as negociacións.


Summary: O cantautor portugués regresa a Compostela no marco do espectáculo Lorca namorado, creado por Abe Rábade para as festas da capital galega, polas que tamén pasarán artistas e bandas como Susana Seivane, Baiuca, Davide Salvado, Najla Shami, Brassica Rapa ou Chicharrón, entre outros

Este ano a Pascua foi serodia e iso provoca que tamén o sexan as Festas da Ascensión, a cita festiva de referencia na primavera de Santiago, as festas que adoitan estar máis enfocadas á veciñanza compostelá e mesmo tamén ao estudantado universitario antes de que, xa no verán, o Apóstolo olle tamén cara ao turismo. O Concello da capital galega vén de facer públicas as grandes liñas dun programa que desta volta trae consigo entre os seus principais actractivos o retorno do portugués Salvador Sobral tras o seu aclamado paso pola cidade o pasado outono e un fin de festa cos Novedades Carminha a xogar na casa.O cantautor portugués regresa a Compostela no marco do espectáculo Lorca namorado, creado por Abe RábadeO 29 de maio, véspera do xoves da Ascensión, comeza un programa festivo que, como adoito, abrirá co concerto organizado pola emisora Los 40 Principales, que adoita xuntar máis público mozo. Desta volta estará protagonizado por varios participantes do concurso televisivo Operación Triunfo, entre eles o o galego Roi Méndez.O xoves, día grande das festas, será a xornada do regreso de Sobral. Volve no marco do espectáculo Lorca Namorado, un proxecto de Abe Rábade construído en torno aos Seis Poemas Galegos no que participa o cantautor portugués e tamén outros artistas como Kike Morente, Davide Salvado, Susana Seivane ou o propio Abe Rábade.Susana Seivane volverá subir ao escenario da Quintana xunto a Baiuca, o proxecto que mestura a electrónica coa música tradicionalA gaiteira da Fonsagrada volverá subir ao escenario da Quintana ao día seguinte, o venres 31. Nesa ocasión acompañada de Baiuca, o novo proxecto musical de Alejandro Guillán, que mestura a electrónica coa música tradicional. O sábado 1 o escenario principal da Quintana acollerá o concerto de Novedades Carminha; a banda compostelá retorna á súa cidade neste caso con novo disco, Ultraligero.Programa Artellando e citas tradicionaisUn ano máis os grandes concertos da Quintana combínanse coas actividades artísticas de pequeno formato integradas no programa Artellando. Segundo a programación avanzada este luns pola edil compostelá de Acción Cultural, Branca Novoneyra, Artellando na Noite inclúe neste 2019 concertos no Toural con Davide Salvado (mércores, 29), Germán Díaz e Benxamín Otero (xoves, 30), Najla Shami (venres, 31) e o espectáculo de músicas do Mediterráneo De mar a Mar (sábado, 1).O programa Artellando trae consigo espectáculos de artistas como Davide Salvado, Najla Shami, Brassica Rapa ou Chicharrón, entre outrosAs actividades diurnas de Artellando inclúen sesións vermú con bandas como Brassica Rapa ou Chicharrón, espectáculos infantís como Sira e o Robot ou unha cita co circo contemporáneo, o xoves 30 na Praza Roxa. Tamén espectáculos teatrais no programa A festa no Teatro Principal. Alén das actividades específicas do programa do 2019 as Festas da Ascensión inclúen tamén as citas máis tradicionais da Ascensión. É o caso da Feira Cabalar, as orquestras na Alameda, a Festa dos Maiores ou a xornada Folk na Rúa. A programación festiva é anunciada este ano cun cartaz deseñado por Iria Ribadomar, que amosa unha interpretación actualizada da imaxe de Maruxa e Coralia, As Marías.


Summary: Tres das persoas que non conseguiron superar a enfermidade no día de hoxe estaban relacionadas con residencias de maiores, que siguen rodeadas da polémica.

Após un día con 21 falecementos comunicados e dúas xornadas nas que se contabilizaron 15 vítimas, as estatísticas baixaron hoxe un pouco malia que o desexábel sería non ter que sumar ningunha morte máis pola pandemia. A Consellaría de Sanidade informou de sete pasamentos polas complicacións derivadas da Covid-19 na saúde das e dos doentes. Así, desde que a pandemia se deixou notar na Galiza xa houbo 1.046 vítimas. Das sete persoas das que tiveron noticia as autoridades sanitarias até agora, tres delas eran usuarias de centros residenciais. Así, no hospital de Vigo produciuse o deceso dun home de 82 anos que vivía na Ballesol e o dunha muller de 77 anos que fora trasladada desde o xeriátrico de Salvaterra de Miño, cuxas condicións e calidade asistencial segue a investigar a Xunta segundo asegurou esta quinta feira o presidente Alberto Núñez Feixoo. Xa nas instalacións hospitalarias do Salnés certificouse o óbito dunha enferma de 87 anos que procedía da DomusVi de Ribadumia. Ademais, no hospital olívico finou un varón de 82 anos; no da Coruña outro home de 80 anos e no CHUS, en Compostela, unha muller de 88 anos. Así mesmo, rexistrouse un pasamento na casa: neste caso dun home de 74 anos que vivía en Crecente. Segundo fontes do departamento de Sanidade os sete falecidos padecían patoloxías previas.


Summary: "Non houbo persoas feridas e rematou todo ao día seguinte con total normalidade", avaliou o portavoz de En Marea no Pazo do Hórreo. Por súa parte, Rubén Cela, concelleiro do BNG en Compostela, cualificou o dispositivo policial de "totalmente desproporcionado". Ao xuízo de Cela, nos incidentes do sábado a violencia veu exclusivamente da man da policía.

O portavoz de En Marea no Parlamento galego, que compareceu en conferencia de imprensa na compaña de Manuel Lago para falar basicamente sobre a situación do sistema financeiro galego após o desaparecimento do Banco Popular-Pastor, foi interpelado polos meios a respeito das novas cargas policiais producidas este sábado en Compostela contra as persoas que se manifestaban en protesto polo desaloxo do CSOA Escárnio e Maldizer. "É positivo que se poda producir o dereito á libre manifestación das persoas que así o desexen nas rúas de Compostela e que as forzas de seguridade estean para impedir que se produzan os incidentes que afecten outros direitos fundamentais", dixo literalmente. O xuíz en excedencia razoou que "no exercicio de calquera direito fundamental, moitas veces se produce a tensión con outros direitos fundamentais e a salvagarda de todos eles, na medida en que queda asegurada, dá lugar a un funcionamento con normalidade dun estado democrático". Villares foi directamente interpelado polos meios sobre se consideraba desproporcionada ou non a acción policial durante os incidentes deste sábado, saldados, após cargas policiais e disparos de bolas de goma, con dúas persoas detidas e a identificación doutras 114. O portavoz de En Marea declinou valorar a cuestión: "Eu non estiven aí, así que non podo dicer se foi axeitada ou non". E a seguir, engadiu: "Creo que non houbo persoas feridas e que todo rematou ao día seguinte, con total normalidade". Martiño Noriega fala da "resistencia pasiva das e dos manifestantes Nunha lonxitude de onda moi distinta emitiu o seu discurso tamén esta segunda feira Martiño Noriega, alcalde de Compostela. O dirixente de Anova falou de "resistencia pasiva" das e dos manifestantes, chamou ao diálogo e rexeitou "botar gasolina ao lume". Por súa parte, Rubén Cela, membro da Executiva nacional do BNG e portavoz nacionalista no concello de Compostela, en declaracións recollidas por Europa Press, cualificou o dispositivo policial de "desproporcionado" (deu o dado de que había 200 policías perante 600 persoas manifestantes), criticou que as forzas de seguranza dificultasen o traballo dos meios presentes na marcha e afirmou taxativamente que a "única violencia" exercida durante os incidentes foi a utilizada pola policía contra as e os manifestantes. Rubén Cela atribúe á policía toda a violencia vivida durante os incidentes do sábado Cela alegou que os propios atestados policiais dan noticia de que non se produciu ningún tipo de "destrozo" no mobiliario urbano, o que demostraría o carácter pacífico da manifestación.


Summary: En tempos de incerteza, fechar filas. Iso é o que explica a recente aparición dun importante número de publicacións que tentan reivindicar o pasado español, botando peito de xeito moi particular sobre as glorias imperiais. Neste fenómeno ocupa un lugar destacado o betseller de Elvira Roca Barea, Imperiofobia y leyenda negra. Roma, Rusia, Estados Unidos y el Imperio español,

Esta explosión de historiografía españolista non se entende se non se pon en relación coa actual crise do réxime, coa idea de España -e nomeadamente da súa unidade- sometida a cuestión. Estamos, logo, diante dun programa de renacionalización desde o aparato do Estado para construír un futuro/destino común, dunha reelaboración do relato de sempre para fornecer unha dose de autoestima nos tempos presentes, dunha nova achega historiográfica coa que combater a disidencia interna, en definitiva, dun cargamento de munición a granel para afirmar unha españolidade sen complexos. Nada novo, España sempre se pensou desde a derrota. A comezar coa crise do seu Imperio tradicional na segunda década do século XIX, a seguir cos fracasos das aventuras expansionistas en África e América e a continuar coa perda das colonias de ultramar en 1898. Se os sucesos que seguiron á batalla de Ayacucho serviron para xustificar e consolidar o estado liberal nacente e as guerras africanas foron o cume dunha proposta imperialista, a perda de Cuba e Filipinas abriron a porta a unha nova orientación da axenda españolista. A proposta da Xeración do 98, cuxa influencia vai ser decisiva até hoxe no pensamento español de esquerda a dereita, significa unha nova proposta doutrinal centrada no combate á disidencia interna, isto é, nos nacionalismos que xurdían en maior ou medida en Galiza, Euskadi e Catalunya, apoiada nun movemento autenticamente popular de masas, articulado sobre unha aparataxe estatal máis compacta e un réxime de opinión publica descoñecido até o momento. A proposta da Xeración do 98, cuxa influencia vai ser decisiva até hoxe no pensamento español de esquerda a dereita, significa unha nova proposta doutrinal centrada no combate á disidencia interna Outra vez Julián Juderías. Historiadores de folletón para popularizar un relato académico cargado de intención política. Tamén de dereitas e de esquerdas, para negar a participación española nun dos grandes xenocidios humanos, para relativizar a súa función como campión do fanatismo relixioso, para reescribir o seu papel na persecución do diferente, para xustificar o seu fracaso como proxecto histórico. Abonda o recurso á conspiración interna cos aliados externos, a Antiespaña de Ramiro de Maetzu, que dá corpo a toda a proposta doutrinal do grupo de Acción Española até enchoupar o réxime de Franco, para afirmar as bondades do proceso colonizador americano, as achegas hispanas ao desenvolvemento do continente, a humanidade dos exércitos dos Filipes e do Duque de Alba nos Países Baixos, a liberdade relixiosa favorecida pola Inquisición ou o trato oferecido aos xudeos en contraposición a outro pobos europeos. A historia española é negra. Segundo o investigador norteamericano H.F Dobyns, 95% da poboación total americana morreu nos 130 anos que seguiron á chegada de Colon, fixando só para México, os investigadores de Berkeley, Cokk e Borah, unha diminución de 24,5 millóns entre 1518 e 1623, máis do dobro da poboación da península, situada por volta de 1492 nos 10 millóns de habitantes. Porén, a historiografía hexemónica, un saber de brocha gorda, ao servizo de agochar unha realidade testán, preocúpalle menos a matanza dos americanos que a mala fe dos inimigos de España, empeñada nunha construción doutrinal que vincula o proxecto español do futuro ao seu pasado imperial. Asistimos a unha actualización da axenda ideolóxica do españolismo, coherente coa súa formulación por parte das xentes do 98, para facer fronte á crise do réxime da II Restauración, esporeada polo actuación dos nacionalismos, fundamentalmente o catalán, cuxas receitas volven a pasar pola españolización, europeización, rexeneración e as reformas, o recorrente cuadrilátero da intelixencia mesetaria.


Summary: Segundo recolle a Rede Europea Contra a Pobreza nun informe. A entidade pide aumentar a contía e cobertura do Ingreso Mínimo Vital.

Actualmente, 7,5% dos galegos e das galegas viven en situación de pobreza extrema. Isto é, 203.296 persoas no país. É a cifra que arroxa un informe elaborado pola Rede Europea da Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social no Estado español (EAPN-Es). O estudo da EAPN-Es sitúa en 14.238 os galegos e galegas beneficiarios da renda básica de inserción, con 15.456 dependentes, o que se traduce nun total de 29.694 persoas. "Son xente que 'fixo os deberes', pero que permanece atrapada nunha estrutura que non lle permite desenvolverse", dixo onte o autor da investigación da EAPN-Es, Juan Carlos Llano, durante a presentación da mesma. No conxunto do Estado español, segundo o informe, 4,2 millóns de persoas atópanse en situación de pobreza severa e exclusión social. En concreto, 51,2% son mulleres fronte a 48,8% de homes. Unha de cada catro ten menos de 18 anos, unha porcentaxe que se eleva até 40,5% sumando as mulleres de entre 18 e 29 anos. "A xuventude está moi sobrerrepresentada", apuntou Llano. Por outra banda, o grupo de persoas maiores en pobreza severa representa 8,7% do total. O autor destaca que a práctica totalidade dos seus ingresos veñen determinados polas pensións que reciben. Segundo a enquisa estrutural a fogares do Instituto Galego de Estatística, en 2018 a taxa de risco de pobreza dos e das maiores desa idade rolda 13,06%. Galiza é o segundo territorio do Estado coas pensións máis baixas. A media sitúase en 858,6 euros ao mes, mentres que a de viuvez rolda os 611,79 euros. Desbotar prexuízos Do informe despréndese que a porcentaxe de persoas ocupadas dentro da poboación en pobreza severa é moi similar á de desempregadas, e que 74,1% teñen a nacionalidade española fronte a 25,9% de persoas estranxeiras. Ao tempo, máis de 36% completou a educación secundaria e conta con algunha titulación superior. Un perfil, di a EAPN-Es "moi distinto ao que se intenta impor desde determinados centros de interese". E as súas carencias, engade Llano, non obedecen a casos individuais senón a un problema estrutural agravado pola insuficiencia de axudas. A Rede solicita ao Goberno estatal ampliar a contía do Ingreso Mínimo Vital e a súa cobertura, ademais de resolver os problemas de empadroamento das persoas sen fogar ou situación irregular. E pide apostar por un emprego de calidade e por un parque de vivendas públicas.


Summary: As protestas de persoas afectadas pola "estafa" das antigas caixas interrompen o pleno do Parlamento nun clima de enorme tensión tras coñecer que perderán, cando menos, o 40% dos seus aforros. Vídeo no interior

"Isto tiña que acabar pasando". Esta foi unha das frases máis repetidas esta mañá nos corredores do Parlamento de Galicia, onde o primeiro pleno ordinario da lexislatura foi interrompido polas protestas de persoas afectadas polas preferentes das antigas caixas galegas, aínda que cunha tensión e virulencia inéditas. A desesperación dos homes e mulleres que perderon os "aforros da súa vida" por mor dos "enganos" da actual Novagalicia Banco concretouse en seis persoas procedentes do Rosal e Santiago. Achegáronse ao Pazo do Hórreo para escoitar unha interpelación ao Conselleiro de Economía sobre a súa problemática e non foron quen de conter a súa indignación."Mentira!", exclamaban dende os seus asentos ante as explicacións do conselleiro de Economía, Francisco Conde, que lle respondía ao PSdeG que a Xunta actuou "dende o primeiro momento". Pero ao rematar o debate a tensión estourou. "Non vos imos deixar", "ata a morte, senvergoñas!", berraba unha muller do Rosal que antes explicara que un "directivo" da oficina da entidade na vila a convenceu para destinar ás preferentes todos os seus aforros, "dos do meu home e os da miña filla". "Nós non fomos á caixa, viñéronnos buscar á casa", relatou dende a tribuna cara ao hemiciclo un veciño de Santiago, quen antes detallara que os cartos "estafados" procedían da expropiación do seu restaurante, que tivo que pechar polo paso das vías do AVE sobre o seu terreo."Aquí vai correr o sangue!", clamou entre bágoas un dos afectados"Vai correr o sangue", "un director xa foi apuñalado", advertía entre bágoas o mesmo afectado compostelán mentres, atónitos, deputados e deputadas de PSdeG, AGE e BNG contemplaban o que acontecía e, paulatinamente, ían achegándose para tentar calmar a situación. Xosé Manuel Beiras (AGE), Carmen Gallego (PSdeG), Ana Pontón e Carlos Aymerich (BNG) e, sobre todo, o portavoz nacionalista, Francisco Jorquera, lograron acougar levemente ás persoas máis alteradas. Mentres, os traballadores do Parlamento que, en condicións normais, terían desaloxado a protesta, sumábanse con xestos de agarimo á tentativa de que retornase a calma tanto na tribuna de convidados como no corredor, onde unha das afectadas padecía unha crise de ansiedade. No hemiciclo os deputados do PP xa abandonaran os seus escanos e o voceiro socialista, Pachi Vázquez, reclamáballe "comprensión" á presidenta, dada a escena de "desesperación" á que viñan de asistir."Non nos van amedrentar""Nós tamén somos cidadáns aínda que non lle votemos ao PP", din, tras coñecer que perderán, como mínimo, o 40% dos cartosAntes dos incidentes, dos maiores que se teñen vivido nunha protesta destas características, algúns dos afectados explicaran ante a prensa os motivos do aumento da súa preocupación. "A situación é fodidísima, así de claro", resume Argimiro Martínez, afectado do Rosal que reclama a devolución dos 12.000 euros que aforrara. "Ata agora foi todo moi bonito, fixéronse cantidade de propostas durante a campaña electoral", especialmente por parte "da señora Nava Castro", actual deputada e directora xeral de Consumo na anterior lexislatura. "Comprometéronse con todos, dixeron que se gañaba o PP teríamos arbitraxe para todo o mundo". Pero agora o Goberno central anuncia que, como mínimo, perderán o 40% dos seus cartos.Igual de desesperada amósase tamén Ana Belén Álvarez. "Que busquen onde sexan, pero non imos perder un peso". "Se ten que haber sangue, haberá sangue", como se "ten que baixar o río Miño cheo de sangue", ilustra para reclamar que os representantes políticos "deixen de discutir" e solucionen o problema. "Nós tamén somos cidadáns, aínda que non sexamos votantes do PP". "Quero os meus cartos, nada máis", xa que "o único que fixen foi aforralos". A protestas continuarán e farano "caia quen caia", asegura, porque "non nos van amedrentar".


Summary: Conduce rápido de Diego Ameixeiras e Conciencia política e literatura galega en Madrid, de Ana Acuña, os dous publicados por Xerais, son os títulos gañadores da 30 edición do Premio Antón Losada Diéguez que se fallou este sábado no Carballiño.

A nova novela de Diego Ameixeiras, Conduce rápido, é o libro de narrativa escollido polo xurado do Premio Losada Díéguez para a súa 30ª edición na modalidade de Creación Literaria. Da obra de Ameixeiras, o xurado destaca, entre outros valores, a "proximidade da linguaxe ao público máis novo", ademais do retrato de personaxes contemporáneos e a boa recepción que a obra tivo entre lectores e lectoras e tamén no ámbito da crítica. Novela negra ambientada en Compostela, crónica social e de sucesos na que Ameixeiras dá un paso adiante na liña que inaugurou con Historias de Oregón e seguiu en títulos como Matarte lentamente, Todo Ok ou Dime algo sucio, o seu anterior libro. En canto ao premio de Investigación e Ensaio, o xurado do Losada Diéguez optou por destacar a obra Conciencia política e literatura galega en Madrid, de Ana Acuña ao tempo que destaca o seu rigor no estudo da presenza de galegas e galegos en Madrid no período 1950-2000. Os premios entregaranse o vindeiro 13 de xuño no pazo da familia Losada en Boborás.


Summary: Os casos positivos só aumentan na área sanityaria de Lugo-A Mariña.

O número de casos activos de coronavirus na Galiza descende nun até os 313 esta cuarta feira, mentres que as persoas curadas incrementáronse até as 10.633, o que supón dez máis. Así consta nos datos actualizados pola Consellería de Sanidade, que indica que do total de pacientes positivos tres están en unidades de hospitalización --un menos que esta terza feira-- e 310 en seguimento domiciliario --sen cambios con respecto á xornada pasada--, mentres que as UCI galegas seguen sen casos COVID. Dos 313 casos positivos, 128 corresponden á área de Vigo --un menos que este martes--; 70 á da Coruña e Cee --sen cambios--; 23 á de Santiago e Barbanza --un menos--; 20 á de Ourense --un menos--; 52 á de Lugo --tres máis--; 10 á de Ferrol --un menos-- e dez á de Pontevedra --sen cambios--. Sanidade sinala que, até a data, curáronse na Galiza 10.633 persoas e faleceron 619 pacientes con COVID. A última vítima foi notificada o 10 de xuño, que se corresponde cun home de 83 anos que estaba ingresado no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo. Do total, 274 estaban vinculadas con residencias. O número de PCR realizadas sitúase en 185.374 fronte ás 182.174 contabilizadas este martes.


Summary: Case dous millóns de persoas no mundo mantéñense baixo o 'statu quo' estabelecido durante a época colonial polos grandes imperios, especialmente o británico. Son un total de 17 territorios non autónomos os recoñecidos pola ONU, que desde a súa fundación hai 75 anos mantén o compromiso coa descolonización.

A Asemblea Xeral da ONU celebra anualmente desde o ano 2000, do 25 ao 31 de maio, a "Semana internacional de solidariedade cos pobos dos Territorios Non Autónomos". Son aqueles "cuxos pobos aínda non alcanzaron a plenitude dun Goberno de seu", segundo a definición que figura no Capítulo XI da Carta das Nacións Unidas, asinada o 26 de xuño de 1945 en San Francisco (California, EUA). O 14 de decembro de 1946, a Asemblea Xeral da ONU aprobou unha listaxe de territorios que cumprían con eses criterios. A relación foi elaborada por oito Estados membros: Australia, Bélxica, Dinamarca, Estados Unidos, Francia, Nova Celandia, Países Baixos e Reino Unido, que incluíron 72 territorios baixo a súa administración dos que consideraban non autónomos. Oito independizáronse antes de 1959 e outros 21 foron retirados. Nalgúns casos, como Alaska, Grenlandia e Hawaii, a Asemblea Xeral aceptou a decisión; no resto, foi tomada unilateralmente pola potencia colonial. En 1945, arredor de 750 millóns de persoas ─case un terzo da poboación mundial de entón─ vivía en territorios sen autonomía política nos termos estabelecidos pola ONU. É dicir, dependían de potencias coloniais ou, tal e como se designaron oficialmente, "potencias administradoras". En 1961, a Asemblea Xeral da ONU estabeleceu o Comité Especial de Descolonización (C-24) e incluíronse máis Territorios Non Autónomos, como por exemplo as colonias portuguesas e españolas. Durante esa década producíronse numerosos procesos de independencia, un dos piares fundacionais da ONU e un dos seus principais éxitos nestes seus 75 anos de vida. 1.701.895 persoas Desde 1960 a 2002, 54 territorios conseguiron a autonomía e convertéronse en Estados de pleno dereito. Na actualidade, continúan a figurar no programa do C-24 un total de 17 Territorios Non Autónomos, a maioría subordinados aos Gobernos británico, estadounidense e francés. Isto é, un total de 1.701.895 persoas, segundo datos de 2019. O Reino Unido ten baixo o seu dominio dez: Anguila, Bermudas, Illas Virxes británicas, Illas Caimán, Illas Malvinas, Montserrat, Santa Elena e Illas Turca e Caicos (no Atlántico e Caribe); Pitcaim (no Pacífico); e Xibraltar (en Europa). Os EUA, tres: Illas Virxes estadounidenses (no Caribe); e Samoa Americana e Guam (no Pacífico). E Francia, dous: Polinesia Francesa e Nova Caledonia (no Pacífico). Ademais, Nova Celandia ten baixo dominio o arquipélago de Tokelau. Sáhara Occidental O caso máis singular dos procesos de colonización e descolonización é o do Sáhara Occidental, derradeiro territorio de África que permanece baixo administración dunha forza ocupante. Foi incluído en 1963 na lista de Territorios Non Autónomos, e o 26 de febreiro de 1976 o Goberno español informou o Secretario Xeral da ONU de que daba por terminada a súa presenza alí ─ante a presión de Marrocos ("marcha verde"), os EUA e Francia─, desentendéndose do compromiso de organizar un referendo de autodeterminación. Desde entón, Marrocos mantén unha ocupación militar do Sáhara Occidental coa oposición da Fronte Polisario, que un día despois da saída española proclamou a República Árabe Saharauí Democrática (RASD). Con motivo da Semana internacional de solidariedade da ONU, a Conferencia europea de apoio e solidariedade co pobo saharauí (Eucoco) emitiu un comunicado lembrando o compromiso alcanzado en 1989 polo Consello de Seguridade da ONU ─apoiado por Marrocos e a Fronte Polisario─ para organizar un referendo de autodeterminación no prazo de dous anos, o Minurso (Misión das Nacións Unidas para o Referendo no Sáhara Occidental). "Complicidade da UE" "Xa pasaron 30 anos", sinalou Pierre Galand, presidente de Eucoco, mais o plebiscito continúa sen se desenvolver polas "tácticas dilatorias de Marrocos, a potencia ocupante segundo o dereito internacional". "Este Goberno está a violar todas as súas obrigas tanto coas poboacións nos territorios ocupados como cos presos políticos, e a saquear os recursos naturais do país coa complicidade ou compracencia de moitos Estados e de empresas da Unión Europea", denunciou. Ademais, fixo un chamamento ao Secretario Xeral das Nacións Unidas, "neste período de grande inseguridade pola pandemia da COVID-19", para que "propoña á Asemblea Xeral o recoñecemento da RASD, Estado membro da Unión Africana". E, de forma máis xeral, pediu "a reactivación do multilateralismo" para "pór fin ao gran sufrimento da cidadanía" dos Territorios Non Autónomos.


Summary: O 30 de abril a reserva mariña dos Miñarzos podería quedar desprotexida. Os integrantes da Confraría de Lira-Carnota temen que a Xunta non renove o contrato de vixilancia, que a protexe do furtivismo e a sobrepesca.

A medida que se achega o día no que remata o contrato de vixilancia da reserva, aumenta a inquedanza na Confraría de Lira-Carnota. O futuro da área mariña protexida Os Miñarzos, proxecto pioneiro en Galiza e no Estado pola implicación do sector pesqueiro na protección e conservación do ecosistema mariño, depende principalmente de dispoñer dos medios necesarios para loitar contra a sobrepesca e o furtivismo. Na confraría lembran como o ano pasado se enteraron só unhas horas antes de que expirase o contrato de que a Consellaría do Mar finalmente o prorrogaba outros doce meses. Pasado este tempo, coa crise indo a peor e os recortes aplicándose de xeito indiscriminado, o temor polo futuro é maior ca nunca. Os Miñarzos, proxecto pioneiro en Galiza e no Estado pola implicación do sector pesqueiro na protección e conservación do ecosistema mariño, depende principalmente de dispoñer dos medios necesarios para loitar contra a sobrepesca e o furtivismo "Perderíase todo o que se logrou nestes anos -afirma José Antonio Ínsua, Patrón Maior da confraría- , quedaría convertida nunha reserva de papel". Sen o control que garante o contrato non tería sentido a denominación de reserva pesqueira. "Unha vez declarada unha área mariña protexida, de pouco ou nada serve ter un mapa de cores vivas delimitando a súa extensión se non existen plans de xestión que integren as premisas precisas para protexela", advírtese no web de WWF, organización que colabora na avaliación dos resultados ambientais da reserva. A pesar de que as reservas precisan un tempo para dar resultados, o conseguido nos seus cinco anos de vida na dos Miñarzos non é pouco. "Grazas á reserva pesqueira, os peixes, cangrexos e o polbo son máis grandes. O percebe practicamente se duplicou, é a especie que máis se beneficiou a curto prazo", explica WWF. A vixilancia contratada pola Xunta, que nos comezos da reserva estaba a cargo de tres patróns e catro vixiantes en quendas que cubrían as 24 horas do dia, reduciuse desde abril do ano pasado a 8 horas. Os propios percebeiros asumiron o reforzo do control para evitar o furtivismo, que no último lustro case desapareceu Os propios percebeiros asumiron o reforzo do control para evitar o furtivismo, que no último lustro case desapareceu. Estas medidas permiten protexer os pulmóns da reserva, as dúas zonas nas que non se pode facer ningún tipo de actividade pesqueira, e controlar que se respecten as restricións no resto. Na confraría de Lira apostan pola tecnoloxía para abaratar custos. "Poderíase dotar dun dispositivo de control aos barcos autorizados a entrar na reserva, de tal xeito que cun investimento inicial modesto (56.000 euros), quedaría garantida a seguridade para os anos futuros". Pero os beneficios non son só medibles exclusivamente en termos biolóxicos e económicos. A aceptación social desta iniciativa amosa un apoio ben amplo, mesmo entre os mariñeiros doutros portos que se poderían considerar prexudicados polas limitacións na pesca. Na zona de Muros estase traballando na creación doutra reserva semellante á de Lira -da que xa hai unha réplica en Cedeira-, e hai dúas propostas máis presentadas á Xunta. Na zona de Muros estase traballando na creación doutra reserva semellante á de Lira -da que xa hai unha réplica en Cedeira-, e hai dúas propostas máis presentadas á Xunta A conciencia sobre as vantaxes e a necesidade dunha explotación sustentable dos recursos pesqueiros na costa galega semella ir a máis nas confrarías. E non só nas nosas confrarias... The Economist, a BBC, as televisións austríaca, alemá, xaponesa..., teñen dedicado espazos ás iniciativas de Lira e Cedeira, que tamén xeraron artigos de investigación e teses de master. En Galiza menos do 1% da área mariña está protexida, lonxe do obxectivo fixado polo bipartito de ter unha reserva por ría e protexer un 10% do espazo. Porén, en Galiza menos do 1% da área mariña está protexida, lonxe do obxectivo fixado polo bipartito de ter unha reserva por ría e protexer un 10% do espazo. O vindeiro día 30 saberase se Galiza pode aínda aspirar a cumprir o obxectivo do 10% acordado na Conferencia Mundial pola Biodiversidade para o 2020, ou se pola contra camiña na dirección contraria.


Summary: Ana Pontón defendeu en Verín que o voto ao Bloque é votar "pola mellora da vida das persoas". Ana Miranda afirmou que defenderá en Bruxelas a xestión directa dos fondos europeos para paliar a despoboación nos concellos de Galiza.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e a candidata nacionalista ao Europarlamento, Ana Miranda, acudiron este sábado a Verín para arroupar o tenente de alcalde e candidato á Alcaldía, Diego Lourenzo, de quen destacaron o traballo que desenvolveu nestes catro anos. Fixo posíbel ""unha pequena gran revolución" neste municipio, afirmou Pontón, que entre as políticas aplicadas na vila polos nacionalistas citou a xestión pública directa dos servizos municipais (aparcamento soterrado, a zona azul, a limpeza viaria e de edificios, a lonxa e a depuradora de auga), todos eles de xestión privada "até a chegada do BNG ao goberno". "Onde gobernamos melloramos a vida das persoas, con concellos honestos, libres de corrupción, exemplos de democracia participativa, feministas e sustentables. Concellos dos que sentir orgullo", manifestou a portavoz nacionalista. Avance electoral Mostrouse convencida do avance electoral do Bloque, que será, dixo, a antesala da apertura dun tempo novo en Galiza coa saída do PP do goberno do país. "Imos con tanta forza que o ano que ven, nas eleccións galegas imos mandar para a casa a Feixóo e ao PP", afirmou, indicando que para iso "necesitamos encher as urnas de voto de futuro que é o voto ao Bloque". A candidata ao Parlamento Europeo e actual eurodeputada, Ana Miranda, salientou a importancia de que Galiza teña representación de país en Bruxelas, "para defender desde a Eurocámara e no resto das institucións da UE fondos para combater o despoboamento que afecta sobre todo ao interior deste país, agravado pola sangría da emigración de xente moza".


Summary: É, despois do precedente de Beiras, o segundo portavoz nacional na historia do BNG que abandona a organización. O ex vicepresidente da Xunta (2005-2009) dá este paso após a asemblea de Palexco.

Esta terza feira, o que tamén en tempos fora alcalde de Allariz, senador e deputado no Parlamento galego enderezou unha carta ao responsábel local en que expresaba as razóns que o levan a tramitar a súa baixa na organización. Quintana manifesta que non partilla o proxecto político do BNG de "hoxe", nen "na forma nen no fondo nen na táctica nen nos obxectivos estratéxicos". Esclarece Quintana que non se dá de baixa como nacionalista e deixa claro que non vai ingresar en ningunha outra forza política, a diferenza de Carlos Aymerich, quen apuntou a En Marea como novo espazo político no que se pensa mover. O ex portavoz nacional argumenta que neste momento apenas partilla nada do que fai o BNG e que non pode continuar nel exclusivamente por motivos sentimentais.


Summary: O comité confía en pactar a venda antes do mes de abril

Pasan as semanas e a saída ao conflito que manteñen desde hai meses os traballadores de Alcoa coa dirección da multinacional americana polas súas intencións de fechar a planta de aluminio primario de San Cibrao, no concello de Cervo, parece cada vez máis próxima. Hoxe, o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, deu conta dos últimos avances no proceso de negociación que Alcoa e a Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) acordaron iniciar para a venda da factoría. Segundo asegurou o representante dos traballadores, o transit ou "acordo xeral" sobre o traspaso das instalacións á empresa pública está xa "moi perfilado". De feito, indicou que o persoal atópase esperando "novidades" sobre este primeiro paso. A partir deste punto, indica Zan, as negociacións entre ambas as partes "teñen que ser rápidas, xa que a outra vez quedaron moi preto do acordo", en alusión ao intento frustrado da SEPI no pasado verán de facerse coa planta unha vez fracasadas as negociacións entre Alcoa e Liberty House. Como detallou o presidente do comité de empresa de Alcoa en San Cibrao, o transit contén as liñas xerais do acordo final, e calculou que este "arranxo" podería fecharse "antes do mes de abril". O traballo non falta As negociacións que agora van retomar Alcoa e a SEPI son quizais a derradeira esperanza para salvar máis de 500 empregos na comarca da Mariña. Antes de chegar até aquí, os traballadores levaron a cabo unha folga indefinida e gañaron varias batallas a Alcoa nos tribunais, algunha delas, como a do ERE, aínda pendentes da resolución do recurso presentado pola empresa. Os traballadores accederon a levantar a folga se a firma retomaba as negociacións. Grazas a iso, a factoría recuperou a actividade e, segundo recoñece o propio Zan, "estamos igual que antes da folga, producindo máis material para o produto final para clientes", dos que, dixo, teñen "bastantes". Neste senso indicou que están a traballar "ao cento por cento" (aínda que con algunha cuba baixada), con dúas liñas de produción para clientes "con valor engadido", mentres que a que vai para refundir "actualmente non se está facendo".


Summary: As acusacións diríxense contra o ex presidente Donald Trump.

O demócrata Bennie Thompson e a republicana Liz Cheney, presidente e vicepresidenta do comité da Cámara de Representantes dos Estados Unidos que investiga o asalto ao Capitolio do 6 de xaneiro de 2021, emitiron na noite da quinta feira parte das conclusións, nas que acusan o ex presidente Donald Trump de planificar un intento de golpe de Estado. "O 6 de xaneiro foi a culminación dun intento de golpe, un intento descarado de derrocar o Goberno", constatou Thompson, ao tempo que Cheney precisaba que "durante varios meses, Donald Trump supervisou e coordinou un plan sofisticado de sete partes para anular a elección presidencial e previr a transferencia dos poderes presidenciais". A extrema dereita toma a palabra nos EUA A republicana, unha das poucas integrantes da formación que participan no comité, afirmou que "todos os estadounidenses deben ter en conta que na mañá do 6 de xaneiro a intención do presidente Trump era seguir sendo presidente dos Estados Unidos, violando a súa obriga constitucional de renunciar ao poder". Durante a sesión, compartiron novas evidencias dos feitos, incluídas entrevistas co círculo máis íntimo de Trump e imaxes do asalto, que deixou cinco mortes entre manifestantes e Policía, con todo, catro axentes máis presentes no ataque suicidáronse desde ese data. A principal xustificación defendida por Trump desde as eleccións presidenciais de novembro de 2020 para non recoñecer o triunfo de Joe Biden foron as acusacións de fraude no reconto dos sufraxios. Asalto ao Capitolio dos EUA: a extrema dereita na UE xoga ao despiste O círculo de Trump nega a fraude electoral Nese sentido, durante a audiencia pública foron especialmente significativas as declaracións do ex fiscal xeral, Bill Barr, que incidiu en que "non podemos vivir nun mundo no que a Administración actual se manteña no poder baseándose na súa opinión, sen o apoio de probas específicas de que houbera fraude electoral", facendo fincapé en que "lle dixen a Trump que era unha tolemia e que estaba facendo un gran dano ao país". Posteriormente, a filla do ex presidente, Ivanka, aseverou que "aceptaba" a posición defendida por Barr, após admitir que o seu testemuño lle ofrecera unha nova perspectiva. Perante estas acusacións, o Partido Republicano insiste en que o comité só procura "distraer" o electorado das elección parciais de novembro, na que, segundo as enquisas, os demócratas poderían perder o control tanto da Cámara de Representantes como do Senado.


Summary: Os menores, procedentes dunha escola de Celanova, só tiveron feridas "de escasa importancia", mentres o condutor precisou da intervención dos servizos de rescate.

O condutor dun autobús escolar no que viaxaban esta sexta feira 43 menores dun centro educativo de Celanova resultou ferido após producirse unha colisión múltiple, contra as 19.30 horas, na A-52 ao seu paso polo municipio das Neves. Alén do bus, no sinistro víronse implicados un camión e unha furgoneta. Segundo informou o 112 Galiza, varias persoas particulares contactaron co número único de emerxencias para alertar dunha colisión por alcance neste punto. O Centro Integrado de Atención ás Emerxencias da Galiza comunicou que ningún escolar precisou ser evacuado ao hospital, aínda que algúns recibiron asistencia no mesmo lugar do accidente por lesións "de escasa importancia". Pola súa parte, o condutor do autocar quedou atrapado no interior e foi necesaria a intervención dos equipos de rescate para a súa liberación. Unha vez fóra do vehículo, foi asistido polos profesionais de Urxencias Sanitarias da Galiza-061. Cortes na circulación A consecuencia do impacto, a circulación viuse afectada nos carrís central e dereito da A-52 en sentido Benavente, á altura do quilómetro 281. Neste operativo interviñeron, alén dos profesionais sanitarios, os Bombeiros do Baixo Miño, os membros do GES-SPEIS de Ponteareas, os axentes da Garda Civil de Tráfico e o persoal de limpeza e mantemento do Ministerio de Fomento.


Summary: En marzo abría as súas portas na praza da vila das Pontes o novo Museo Etnográfco Monte Caxado, obra colectiva dun colexio guiada por un mestre referente, Xosé María López Ferro, que botara a andar no propio recinto escolar en 1984, naqueles anos nos que o territorio do concello sufrira unha forte metamorfose, o paso do rural ao industrial, presidido pola xigantismo da central térmica de Endesa. Eis un extracto da información, publicada no número 347 do semanario en papel Sermos Galiza.

As Pontes de García Rodríguez é unha desas vilas que resume as esencias galegas, esas que nacen do camiño, da encrucillada, do encontro: saber recibir e despedir, aprender e desprenderse mesmo da súa longa historia con vestixios megalíticos, romanos, cristiáns, feudais, irmandiños, emigración, industrialización... e o longo legado labrego e gandeiro. Por algo foi punto nas miras e nas pescudas dos precursores e patriarcas da arqueoloxía galega, Federico Maciñeira entre os primeiros, onde na segunda metade do século XX o párroco don Enrique Rivera Rouco fai misión na recuperación das orixes. Aínda así, as obras mineiras do lignito, os encoros e as formulacións viarias botaron a perder asentamentos de todo tempo, sen faltar quen puxo o berro no ceo, polo que Endesa incluíu arqueólogos no estudo das áreas afectadas, recadou documentación e testemuños... Pero onde están agora? Como e onde os campaniformes atopados na Vilavella, a carón da mesma central? Sentimos a destrución do sitio megalítico, o altar da Mourela, documentado por Maciñeira, camiños da mítica e milagreira fonte das Boliqueiras. Anacos do pasado galego. Mais o que esta de ser, será: así é que a mediodía do sábado 30 de marzo, na praza da vila das Pontes, abría as portas o novo Museo Etnográfco Monte Caxado, obra colectiva dun colexio guiado por un mestre referente, Xosé María López Ferro. Alí convidóusenos a estar en primeira liña e a falar, o que agradecemos por coincidir en teimas e prédicas semellantes. Alí acompañamos a esoutro patriarca nestas cuestións de recuperar pasado que é Narciso Luaces, creador da colección de Meixido en terras de Ortigueira, así como a Secundino García Mera, mestre que comparte teoría e praxe, creador do exemplar Museo Etnográfco da Capela, instalado nunha casa tradicional na beira dos vellos camiños que levan ao mosteiro de Caaveiro. Na memoria estaban os clásicos estudosos da Etnografía galega: Risco, Cuevillas, Xocas, Taboada Chivite, Antonio Fraguas, a quen este ano dedicamos o Día das Letras Galegas, alma máter desa estrela guieiro que é o Museo do Pobo Galego en Compostela, entre outros referentes niso de gardar memoria inmaterial e material: costumes, mobles, inmobles e artefactos, arredor dos que xiran tantas palabras que conforman a lingua e a fala dos devanceiros, que diría o historiador Ferro Couselo. [Podes ler a peza íntegra no número 347 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Como será Lugo no ano 2100?

Hoxe a nosa viaxe non vai discorrer só polo espazo, farao tamén polo tempo e polas nosas imaxinacións. E é que estes tempos de tantos cambios no mundo semellan que ás veces activan os nosos maxíns pensando moito no que virá. Viaxamos ao futuro pola máis antiga das cidades galegas, e facémolo porque segue sendo Lugo, co paso do tempo, unha cidade que convida especialmente á fantasía. Unha cidade con tanto por descubrir baixo terra... e tamén sobre ela. Pero esta aventura de hoxe non trata de quedar sentados imaxinando, non... temos que movernos pola cidade, observar, e darlle ao coco. Como imaxinades certos espazos lugueses dentro de 80 anos? Imos alá. O patrimonio arqueolóxico Tiramos de hemeroteca? Os achados que se fixeron na cidade nas últimas décadas cóntanse a ducias e chegando a centenares. Será este XXI o século da definitiva posta en valor do inmenso pasado da vella Lucus Augusti? Eu quero pensar que si. Os 150 fornos do xacemento da Tinería, tamén os da traseira da rúa San Froilán, o decumano e a domus de Santo Domingo, os vestixios castrexos e de romanización en Recatelo, a necrópole da rúa da Xesta, o castro de Piringalla, o conxunto arqueolóxico de Adai, todo o que vén en camiño coas catas do barrio do Carme... a listaxe é infinita. Non hai dúbida, e cada vez máis xente teno claro: este é o noso maior tesouro... o que nos fai máis diferentes e únicos no mundo. Imaxinades ese Lugo de 2100 con todos os patrimonios á vista e un orgullo que non cabería no peito? Unha das capitais verdes do planeta O mundo rural e a natureza forman parte da cidade como en poucas do mundo. Única capital ibérica situada nunha Reserva da Biosfera Unesco, o recoñecemento xa fala por si só. Probabelmente esta pandemia da Covid-19 está axudando a pór en valor un estilo de vida que moitas e moitos, e sobre todo quen vivimos fóra algunha vez, valorabamos xa inmensamente. Paseastes polas hortas do Carme, Galegos, Albeiros, A Ponte, Castelo...? Visitade todos estes barrios rurais que tantas urbes do mundo soñarían. Toca preservalos... Proxectos actuais como o bosque das 55 especies autóctonas galegas no barrio das Gándaras, ou antigos como os paseos do Miño e do Rato, marcan unha senda que xa nunca debemos perder. Visitádeos e imaxinade como serán todas esas arboredas e parques dentro de 79 anos... En bici e a pé O proceso peonalizador de Lugo que comezou nos anos 90 volve coller forza. Tamén a continuidade das bicisendas que nalgún momento comezaran a xerminar, pero quedaran estancadas. Non hai dúbida, Lugo é unha cidade a taille humaine, como dirían os franceses... e máis que o vai ser. Todos estamos de acordo, xa son poucos os que quedan na contracorrente deste claro avance da cidade que xa leva 30 anos en marcha. Como visitante, un verdadeiro gozo... se vindes en coche mellor deixádeo aparcado durante toda a vosa estadía! Pateade os infinitos quilómetros verdes, pedaleade por un concello inmenso e cheo de rutas marabillosas para andar en bici... e descubride un municipio que ben parece un pequeno mundo en si mesmo. Arte e cultura O XXI está a ser un século de revolución cultural en Lugo. Grupos musicais, artistas plásticos, graffiteiros, bailaríns, fotógrafos e cinematógrafos de primeira... un berce en potencia que debería mimarse para camiñar con paso firme cara a ese XXIII imaxinado con optimismo. As escolas Ramón Falcón e Fundación TIC, canteiras a protexer. As vías de comunicación: a gran materia pendente As futuras conexións de Lugo son a maior das fantasías. Nese eido estamos tan deixados, que todo é soñar. Soñar que Goberno galego e estatal valoren dunha vez a enorme importancia estratéxica de Lugo e invistan como deben nunha cidade e nunha provincia absolutamente abandonadas nesta materia. Proxectos máis de cincuentenarios como a conexión ferroviaria entre Lugo e A Mariña ou entre Lugo e Santiago, necesidades actuais como a conexión directa e rápida cos aeroportos, ou a simple conexión co resto de cidades galegas... serán chaves no que queda de XXI. Soñemos xuntos e fagámolo realidade. Un cambio na mentalidade Para terminar, a conclusión máis esperanzadora: algo está a cambiar na mentalidade da cidade. Nos últimos anos é perceptíbel unha maior sensibilidade, un maior amor, un maior afecto polo noso. Tamén é isto visíbel no eido político: xa en todos os partidos hai numerosos representantes convencidos de todas estas ideas: o valor do patrimonio arqueolóxico, o evidente beneficio do avance das peonalizacións e da mobilidade sostíbel, e sobre todo o orgullo e o pracer de vivir nesta cidade. O PP que reclama pola posta en valor do anfiteatro do Campus Terra, o BNG e a súa decidida aposta polo avance das peonalizacións, o PSOE e a súa decisión de pór en valor o patrimonio do barrio do Carme por primeira vez na historia, Cs e a súa proposta de que a Avenida da Coruña se reduza a un só carril... son algúns dos exemplos de que hai moitas visións de cidade compartidas. Unha gran vitoria, pequenas grandes vitorias que contrarrestan aberracións recentes como os aparcamentos soterrados do centro histórico, o abandono do xacemento da Tinería, o Garañón, ou o non auditorio de San Fernando... temos que festexar o positivo, e seguir loitando sen pausa por esta gran cidade.


Summary: A Consellería de Sanidade vén de ordenar a retirada dos arquivos das historias clínicas dos Centros de Saúde. Realmente é necesario este traslado? Están as historias clínicas en boas mans? A empresa encargada deste proceso merece a nosa confianza?

A Consellería de Sanidade vén de ordenar a retirada dos arquivos das historias clínicas dos Centros de SaúdeA Consellería de Sanidade vén de ordenar a retirada dos arquivos das historias clínicas dos Centros de Saúde. Así o están a facer xa desde hai días na cidade da Coruña. Actualmente, coa informatización dos Centros, as historias dos pacientes están almacenadas no sistema operativo, por medio do programa Ianus, que puxo en marcha o goberno progresista hai máis dunha década. Desde entón a información xerada no Sergas queda arquivada e accesible nos ordenadores da consulta. Pero hai moita información (sensible e confidencial) que está aínda en soporte papel, que xa non estará nos Centros de Saúde senón amoreada nunha nave industrial. A recuperación semella que será dificultosa: a información acumulada durante décadas pode que sexa irrecuperable. Tamén nos podemos preguntar pola protección dos datos clínicos que figuran neses expedientes. Se non se garante esa custodia estarase vulnerando o dereito á protección dos datos persoais. Realmente é necesario este traslado? Están as historias clínicas en boas mans? A empresa encargada deste proceso merece a nosa confianza?Realmente é necesario este traslado? Están as historias clínicas en boas mans? A empresa encargada deste proceso merece a nosa confianza?Esta pregunta é pertinente: quen é o responsable de levar a cabo esta delicada operación? Trátase de Servicio Móvil (antes denominada Severiano Gestión, unha antiga compañía de mudanzas de As Pontes), que se converteu, nos últimos anos, nunha das empresas que máis contratos asina co Servizo Galego de Saúde; podería superar o 20% do orzamento do Sergas. Esta empresa tivo unha gran expansión e nos concursos por toda España alíase con Eulen, da que é administradora mancomunada Micaela Núñez Feijóo, irmá do actual presidente da Xunta. Pero Severiano Gestión (agora Servicio Móvil) xa ten o seu historial. Fagamos un pouco de memoria. Xestionaba, no 2004, o arquivo de historias do Hospital de Pontevedra, cando un incendio deixou o hospital sen documentación clínica. Tamén estaba encargada, en 2005, dunha nave con material da Consellería de Educación valenciana que tamén ardeu. O informe policial sinalaba a posibilidade de que o lume fose intencionado.Trátase de Servicio Móvil, que se converteu, nos últimos anos, nunha das empresas que máis contratos asina co SergasEn 2014 o goberno de Núñez Feijóo deulle a concesión, por dez anos, dun centro loxístico para almacenar e distribuir material sanitario por toda Galicia. Esta actividade era realizada por persoal do Sergas nas propias áreas, coa máxima eficacia e sen que houbese ningun problema. Pero pasou a mans privadas, cun custo de preto de 100 millóns de euros, e poñen a disposición da empresa unha información de gran interese estratéxico empresarial. En Negreira ergueron unha nave na que centralizan ese servizo. En abril dese mesmo ano a Xunta de Persoal denunciou nun escrito un "grave desabastecemento nos laboratorios do CHUAC". Sinalaba carencias no laboratorio e no Servizo de Urxencias ("falta de reactivo por desabastecemento do proveedor", foi a resposta recibida polos médicos). Aquel verán centos de mostras acabaron no lixo por falta de reactivos. Na actualidade o subministro nos Centros de Saúde é bastante deficiente. No Centro de Labañou (A Coruña) mesmo tivemos que "racionar" os depresores que se usan na exploración da boca e a gorxa. O historial desta empresa non é nada exemplar. Pero segue a ter contratos e concesións públicas, sobre todo nas Comunidades dominadas polo PP.Para iso hai cartos, pero non para dar resposta ás demandas máis que razoables do profesionais dos PACs, nin para mellorar a situación precaria do persoal eventualEsta estratexia, que denominan "externalización" deixa ben ás claras a actuación do PP no ámbito da sanidade. Entregou a mans privadas amplas parcelas dos servizos sanitarios: as telecomunicacións, o almacenamento e subministro de material, o mantemento dos equipos sanitarios, a historia clínica e a receita electrónica, a cita previa (que presta un servizo penoso), a alta tecnoloxía, a investigación clínica e mesmo as contratacións públicas do Sergas. A mediados de 2018 o Sergas asinou un Acordo Marco no CHUAC cos hospitais privados da Coruña, por un montante total de case 100 millóns de euros, para realizar actividade concertada nos próximos catro anos. Desa maneira os centros privados garanten actividade durante ese tempo e poden dimensionar os cadros de persoal en función dunha derivación segura procedente do Sergas. A finais de 2018 o Sergas aceptou pagar 15 millóns de euros extra ao hospital Povisa de Vigo (por unha suposta débeda no pago de medicamentos) a maiores dos 75 millóns que percibe anualmente polo seu concerto singular. A Administración dálle un trato de favor a este centro, a pesar das irregularidades sinaladas polo Consello de Contas e de ter as maiores listas de espera de toda Galicia.Para iso hai cartos, pero non para dar resposta ás demandas máis que razoables do profesionais dos PACs, nin para mellorar a situación precaria do persoal eventual, nin para realizar oposicións que permitan consolidar aos interinos de longa duración, nin para mellorar as dotacións dos Centros de Saúde. Desvían o orzamento cara o sector privado e non fan nada por mellorar a Sanidade Pública. Non é un erro: trátase dunha actuación planificada para favorecer a certas empresas a expensas do diñeiro público. PD: SOS Sanidade Pública ten convocada unha manifestación en Santiago o domingo, 10 de febreiro, en protesta contra o deterioro da sanidade galega.