Summary: Para as organizacións sindicais é "insólita" unha medida que, sinalan, é a "primeira vez" que se toma e que cualifican como "censura".

Organizacións sindicais do ensino convocaron para esta cuarta feira aos medios de comunicación para estar presentes na entrega no rexistro da Xunta dun escrito no que demandaban unha interlocución directa co presidente da Xunta sobre a recuperación dos horarios lectivos. Nada, a priori, que se diferenciase das numerosas convocatorias aos medios para asistir a entregas de documentos de diferente tipo no rexistro de San Caetano, sede administrativa da Xunta. CIG-Ensino anunciou que dirixirá unha queixa formal á Xunta "por esta grave decisión de censurar a liberdade de información nun acto sindical cando a todas horas se producen actos e comparecencias do propio goberno e de todo tipo de asociacións e entidades dentro do mesmo recinto" Porén, nesta ocasión, "e por primeira vez" segundo os sindicatos, a policía non lles deixou facer aos medios o seu traballo. Fontes sindicais explicaron a Nós diario que alegaron para iso que non se podían gravar imaxes dentro da Xunta. "O máximo responsábel de seguridade do edificio administrativo de San Caetano, alegando cumprir orde, prohibiu expresamente aos medios de comunicación que gravasen imaxes do representante dos sindicatos", acrecentan desde CIG-Ensino nun comunicado. Mesmo, apunta, os e as propias sindicalistas tiveron que ir ao rexistro 'escoltados' por un axente da policía autonómica que se aseguraba, indican, de que non ían gravar imaxes cos móbiles. Mesmo, indican desde UXT, o policía amagou con retirarlle o dispositivo móbil, ao que se negaron. Finalmente, e xa entregado ao escrito, as e os sindicalistas tiveron que realizar as declaración aos medios na rúa, fóra da sede da Xunta. CIG-Ensino anunciou que dirixirá unha queixa formal á Xunta "por esta grave decisión de censurar a liberdade de información nun acto sindical cando a todas horas se producen actos e comparecencias do propio goberno e de todo tipo de asociacións e entidades dentro do mesmo recinto".


Summary: Alertan do ataque contra o sistema público de pensións e demandan que a cuantía destas prestaciónse sexa xusta.

O Colectivo de Xubilados e Pensionistas da CIG isaiu esta quinta feira ás rúas das cidades galegas para rexeitar a privatización do sistema público de pensións e defender un maior poder adquisitivo das mesmas, asím como que as pensións mínimas sexan iguais ao SMI. Alertaron que nos últimos meses se están a escoitar todo tipo de informacións interesadas en poñer en cuestión a viabilidade futura do sistema público de pensións, a capacidade para pagar aos e ás pensionistas actuais nos próximos anos, ou mesmo sobre a posibilidade de manter as pagas extraordinarias. "Son as mesmas mentiras de sempre", afirman, que teñen como obxectivo xustificar o desmantelamento do sistema público e universal das pensións para favorecer os plans privados "dos que se enriquece as grandes empresas e bancos que as xestionan". O Colectivo de Xubilados e Pensionistas denuncia que nos últimos 6 anos houbo varios exercicios nos que non se revisou o importe nominal das pensións ou fíxose por baixo da inflación, chegando a incumprir a lei para a súa actualización pola desviación do IPC até que no ano 2013 se procedeu a anulación desta lei. Esta última reforma das pensións executada polo PP elimina a referencia do IPC para o incremento das pensións e promove un duro recorte que pode reducir até nun 20% as pensións futuras, "sobre as mentiras do aumento da esperanza de vida". Ademais, en Galiza a pensión media está máis de 15 puntos por baixo da pensión media do Estado español.


Summary: O gabinete destaca que un 60% do proxecto de Orzamentos Xerais do Estado corresponde a gasto social, anunciando unha suba do 3% nas pensións mínimas e non contributivas e confirmando o bono cultural e para vivenda da mocidade.

O proxecto de Orzamentos Xerais do Estado (OXE) 2022 arriba a vindeira semana ao Congreso logo de que o Consello de Ministras e Ministros aprobara na súa xuntanza de onte o texto, que implica un gasto de 360.000 millóns de euros, con arredor de 27.633 millóns procedentes dos fondos da Unión Europea. Na rolda de prensa posterior á reunión, a ministra de Facenda e Función Pública, María Jesús Montero, salientou que 6 de cada 10 euros están destinados a gasto social, nunha partida de 248.000 millóns de euros. Alza do 3% nas pensións mínimas e non contributivas Neste sentido, o documento inclúe unha suba do 3% nas pensións mínimas e non contributivas, o que beneficiará a máis de 10 millóns de persoas, incidiu Montero, aumentando nun 4,8% o orzamento dedicado a este apartado, de 171.000 millóns de euros. A alza no resto das pensións irá paralela á inflación media, en base á reforma que se está a tramitar no lexislativo. No que atinxe á sanidade pública, o investimento total é de 5.434 millóns de euros, 10,2% máis que nos anteriores orzamentos. A titular de Facenda incidiu en que Atención á Dependencia contará cun 23,3% máis de fondos. Bono vivenda e bono cultural Tamén "gaña a mocidade", asegurou, explicando que o gasto previsto é de 12.550 millóns de euros. 200 destes millóns irán adicados a sufragar o bono de 250 euros mensuais a persoas de entre 18 e 35 anos con traballo e un salario inferior a 23.725 euros. Esta medida está acompañada do bono cultural, que outorgará ás persoas que fagan 18 anos en 2022 unha axuda de 400 euros para consumir no eido cultural. Asemade, confirma a subida do 2% nos salarios das funcionarias e funcionarios públicos, criticada polas forzas sindicais por "insuficiente", por non impedir a perda de capacidade adquisitiva. Con respecto ao ensino, competencia transferida aos territorios, Montero anunciou un acrecentamento do 6% até superar os 5.000 millóns de euros, maioritariamente para bolsas de estudo e Formación Profesional. Imposto de sociedades Outro dos aspectos que contemplan os OXE é o estabelecemento do tipo mínimo do Imposto de Sociedades no 15%, que apenas afectará o 1% das empresas no Estado e terá un efecto limitado na recadación, cun incremento estimado de 400 millóns de euros, apuntou a ministra, por mor de que se aplicará sobre a base impoñíbel, mais non sobre os beneficios. Aumento da recadación Malia a reducida achega neste concepto, o crecemento económico previsto no OXE (o 8,6%, 7 puntos de PIB real e 1,6 de inflación) permite ao Executivo español taxar o aumento da recadación tributaria nun 8,1%, coa perspectiva de superar por primeira vez os 232.000 millóns de euros e coa esperanza de axustar o déficit público, que acabará 2022 no 5% do PIB: 3,4% da Administración central, 0,5% da Seguridade Social e 0,6% dos territorios. Amais, Montero referiuse ao teito de gasto (o gasto non financeiro máximo que se pode incluír nos orzamentos para cumprir o obxectivo de déficit, unha imposición da UE engadida na Constitución durante o goberno estatal de José Luis Rodríguez Zapatero), apuntando que se mantén case igual que o exercicio anterior, nos 196.142 millóns de euros. O ministro de Presidencia, Félix Bolaños, comezou a semana pasada as reunións cos distintos grupos políticos do Congreso para preparar o terreo das negociacións sobre o OXE 2022, que agardan ter vixente o primeiro día do ano que vén. Pola súa banda, o presidente español, Pedro Sánchez, afirmou nun evento onte que a prioridade dos orzamentos é "consolidar a recuperación económica e que sexa xusta", aproveitando os cartos da UE á hora de "modernizar a nosa economía e tamén a nosa sociedade para que sexa máis competitiva e teña máis cohesión". En definitiva, aseverou que "se trata de saír da pandemia da Covid-19 cun Estado moito máis sostíbel, máis inclusivo e máis dixital".


Summary: O ilustrador Kiko da Silva é o coordinador de 'Florencio', banda deseñada guionizada por Fernando Llor e con ilustracións do alumnado do seu obradoiro 'O Garaxe Hermético', que pretende que a mocidade "descubra e se apaixone" coa biografía de Florencio Delgado Gurriarán. A obra, editada polo Servizo de Publicacións da Deputación de Pontevedra, foi presentada onte no pazo provincial, baixo a organización da área de Lingua e Memoria Histórica. Aproveitando o acto, conversamos con Kiko da Silva acerca desta nova obra.

Con que se van encontrar as lectoras e lectores? Esta é unha banda deseñada un tanto diferente dos libros que se fan normalmente para os homenaxeados nas Letras Galegas. Xa que está mais dirixida á rapazada, quixemos que a propia rapazada fose o máis partícipe posíbel da obra. A historia que narramos é a dunhas rapazas que teñen que facer un traballo para a clase de Lingua e Literatura Galega sobre Florencio Delgado Gurriarán. Ao principio, estas rapazas enfocan mal o traballo e, por causa diso, non encontran o punto para pasalo ben e facer o traballo, por tanto, deciden facer un cambio na súa busca e comezan a descubrir toda a vida que descoñecían de Gurriarán e de todo o que fixo. Esa escusa servíanos para poder contar as diversas partes históricas da biografía de Florencio dunha maneira fragmentada pero ao mesmo tempo coherente a nivel narrativo. A obra foi feita nun tempo récord, non si? Si, en menos dun mes tiñámola acabada. Eu creo que é a primeira vez que facemos algo en tan pouco tempo. Estou tremendamente orgulloso do meu alumnado porque fixeron un traballo espectacular. Mesmo a nivel narrativo hai bastantes peripecias que eran complexas de resolver e o meu alumnado fíxoo de modo magnífico. Esta é a cuarta banda deseñada que facemos por encargo, e todos os anos imo+s facendo varias publicacións colectivas para aprender a traballar en equipo e ser capaces de facer traballo profesional mais en moi pouco tempo. Eu estou moi contento de como están respondendo e sei que son capaces do mellor. Cal é a importancia da figura de Florencio Delgado Gurriarán? Eu creo que Florencio, ademais de ser moi bo poeta, foi unha persoa moi comprometida co país. Infelizmente, xa quedan moi poucas persoas deste tipo na nosa realidade social. Eu creo que é importante dar a coñecer a súa figura que, polas circunstancias sociais e políticas en que viviu, non puido desenvolver toda a súa obra literaria como a el lle gustaría e como podería ter feito se as circunstancias o deixaran. Viuse implicado, como moitos outros persoeiros galegos, na vida política e social e é innegábel o seu compromiso coa cultura e co país. Esa é unha mensaxe moi importante para as novas xeracións porque é algo que non debemos perder como cidadáns. A cultura non é soamente unha lingua, é un sentimento, é a nosa maneira de estar no mundo e a xeración de Florencio demostrounos que se podía reivindicar o noso a pesar de que nolo prohibisen. Gurriarán é desas persoas que foron capaces de deixalo todo polo país. En que consistiu o acto de presentación da banda deseñada? Tratamos de mostrar o proceso creativo. Ensinamos como se fixo esta banda deseñada con bosquexos, fotografía previas e demais. O que máis me interesaba era que se vise cada paso do proceso creativo que, por causa da pandemia que nos tocou vivir, se dixitalizou. Tratamos de aproveitar o tempo para mostrar todo aquilo que o meu alumnado, as verdadeiras autoras da banda deseñada, ían dándome para corrixir, para analizar se estaba todo correcto e todo ese tipo de detalles que son internos e que soamente vemos os autores e os editores do libro. Ademais, quen se achegou á Deputación levou de balde un exemplar, algo que eu creo que foi unha oportunidade moi interesante para quen ten interese na banda deseñada e na figura do noso homenaxeado nas Letras Galegas, Florencio Delgado Gurriarán.


Summary: Persoal do sector da automoción galego manifestouse perante o Parlamento de Galiza en protesta contra a precaridade e desactualización do sector. Demandan que o goberno invista na formación dunha industria automobilística 4.0 e unha tarifa eléctrica galega para que cesen os despedimentos no sector.

Compostela acolleu esta quinta feira 21 de febreiro unha concentración de persoal do sector da automoción galega perante o Parlamento en demanda de melloras na formación para obter así un aumento da produtividade e competitividade. Francisco González Sío, responsábel de negociación colectiva da CIG, en declaracións a Sermos Galiza, explicou que o persoal con contratos eventuais está comenzando a non ver renovados os seus contratos e mesmo se está a sufrir algún ERE. As súas demandas céntranse na adaptación á Lei de transición ecolóxica, que supón a fin dos motores de combustión diésel a prol de eléctricos e híbridos. O sector de automóbil na Galiza está principalmente dirixido á fabricación de automóbiles de baixo custe e automóbiles de empresa, que contan maioritariamente con motores diésel, polo que persoal de Citroen e outras empresas estase a ver afectadas por esta renovación dos métodos de traballo. "Vémonos nunha tesitura onde se está a apostando por motores eléctricos e híbridos e nós estamos a quedar atrás, sobre todo as empresas de compoñentes", di González Sío. "En vista a que, con esta nova lei, quéresenos levar á realidade do norte de Europa, tamén deberian enfocar a industria galega nese camiño", conta. Denuncian que a Xunta e o goberno español "non están a facer nada" e que a súa forma de produción está a quedar atrasada, "que a Xunta deixe de facer actos falando do futuro da industrialización e comece a invesitr para formar as persoas", afirma González. Igualmente, pediron unha tarifa eléctrica galega, xa que din que a galega é a segunda máis cara de Europa e que " Galiza, como país produtor de enerxía ten un ben que debería estar ao servizo do pobo. Non pode ser algo que vaia en detrimento dos postos de traballo" e a derrogación reforma das pensións, xa que a xubilización parcial por contrato de relevo dificulta a relevación do persoal de oficina e subcontratas, "pois só se releva a man de obra intensiva e os postos que requiren un gran esforzo fisico". A solución pasa, para eles, por unha "aposta firme na formación na industria 4.0". Sistemas como o agv ou as cámaras de visión artificial son instaladas por empresas foráneas. "Se xa imos perder postos de traballo porque as empresas precisan menos man de obra, o que precisamos é que a Administarción faga que esas novas actividades queden aquí, para que o persoal máis cualificado non marche", sentenza Francisco González Sío.


Summary: Editorial Compostela, empresa propietaria da histórica cabeceira 'El Correo Gallego' solicitou a entrada en concurso de acredores, así como a apertura da fase de liquidación. Unha estratexia vinculada a unha oferta de compra.

Após anos de grave crise, Editorial Compostela, propietaria da cabeceira El Correo Gallego, solicitou a entrada en concurso de acredores e mais a apertura da fase de liquidación. Unha operación vinculada, segundo puido saber Nós Diario, a unha oferta de compra por parte dun empresario galego. Segundo o auto publicado esta quinta feira, e contra o que cabe recurso, o Xulgado do Mercantil número 2 da Coruña o encargado de declarar en concurso de acredores a empresa, a petición desta, debido ao seu estado de insolvencia. Será agora a administración concursal, nomeada pola xuíza, a encargada de continuar todo o proceso. Os acredores deberán comunicar á administración concursal a existencia dos créditos no prazo dun mes. Tamén a petición da empresa, o xulgado decretou a apertura da fase de liquidación, de maneira que suspendeu a capacidade de administración e disposición de Editorial Compostela sobre o seu patrimonio. Na mesma liña, acordou a disolución da empresa e o cesamento dos administradores sociais, que son substituídos polos administradores concursais, que deberán "incluír necesariamente o inventario da masa activa do concurso e avaliar o efecto sobre as masas activa e pasiva do concurso da resolución dos contratos que estivese prevista no plan de liquidación". Operación de compra O auto polo cal se abre a fase de liquidación manifesta que "a solicitante achega proposta escrita vinculante de adquisición da unidade produtiva en funcionamento". Fontes próximas á operación trasladaron a Nós Diario que se trata dun empresario galego. O grupo, con problemas económicos desde hai anos, é tamén propietario de Radio Obradoiro e foi quen editou a cabeceira Galicia Hoxe, na práctica, réplica en galego de El Correo Gallego. No seu día, explotaba a canle de televisión Correo TV e era o organizador do premio 'Gallegos del año', dos que era asiduo participante o ex presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo.


Summary: O secretario xeral do PSdeG-PSOE foi entrevistado en RNE e esixiulle a Feijoo que compareza no Parlamento e amose as "facturas cos testaferros" do tempo en que era secretario xeral técnico da Consellería de Sanidade e secretario xeral do Sergas, entre 1992 e 1998.

O secretario xeral do PSdeG-PSOE, Pachi Vázquez, foi entrevistado esta mañá en RNE, nunha conversa que xirou a maior parte do tempo ao redor do escándalo das fotos de Alberto Núñez Feijoo co narco Marcial Dorado. Para Vázquez as explicacións dadas por Feijóo este luns "carecen de verosimilitude" por dicir "que en Galicia ninguén coñecía a Marcial Dorado no ano 95, cando no ano 90 os medios de comunicación facían grandes titulares situando a Dorado entre os grandes narcotraficantes galegos". Pachi Vázquez salienta que "non son só fotografías. É algo que pasou e que forma parte da historia máis negra que podemos ter no recente pasado de Galicia e Alberto Núñez Feijóo estívoas agochando de maneira interesada ata agora que saen á luz". Esixiulle que compareza no Parlamento e amose as "facturas cos testaferros" do tempo en que era secretario xeral técnico da Consellería de Sanidade e secretario xeral do Sergas, entre 1992 e 1998 O líder dos socialistas galegos asegura que "se Galicia soubera isto antes, Feijóo non sería presidente" e esixiulle que compareza no Parlamento e amose as "facturas cos testaferros" do tempo en que era secretario xeral técnico da Consellería de Sanidade e secretario xeral do Sergas, entre 1992 e 1998. Vázquez engade que "das declaracións de Feijóo sorprende que non lle teña pedido perdón aos galegos" e critica "esa brabuconería de dicir que ninguén o amedrenta, cando aquí non se trata diso, trátase de explicar. E se o argumento é que non coñecía quen era Marcial Dourado, todo o que ven detrás cáese coma un castelo de naipes, porque iso non o cre ninguén. Cando fala do seu amigo Manolo Cruz, hai que dicir que este era o testaferro de Marcial Dorado. Compraba gasolineiras e as poñía a nome de Marcial Dorado". "Cando fala do seu amigo Manolo Cruz, hai que dicir que este era o testaferro de Marcial Dorado. Compraba gasolineiras e as poñía a nome de Marcial Dorado" Vázquez afirmou que "en lugar de botar balóns fora, el ten que asumir un papelón: mentres Galicia a recorrían familias destrozadas loitando contra o narcotráfico, Alberto Núñez Feijóo estaba no iate con Marcial Dorado, recorrendo Andorra, Portugal e seguro que outros países de Europa. Co maior narcotraficante de Galicia". E lembrou que "no ano 93, só na área sanitaria de Vigo morreron 103 persoas por drogadicción. Estamos a falar de algo moi serio, dunha lacra que Galicia foi superando. Pero foron situacións moi dolorosas para o país". Pachi Vázquez concluíu dicindo que "se alguén me chantaxea ou me amedrenta vou á policía ou dou unha rolda de prensa. A toro pasado isto é unha desculpa".


Summary: O Consello da Cultura Galega fornece os diarios desde o Arquivo da Emigración Galega. A colección foi recuperada por un grupo de traballo dixirido polo profesor Bieito Alonso.

O Arquivo da Emigración Galega (AEG), que depende do Consello da Cultura Galega (CCG), vén de incorporar á súa colección 347 números do xornal anarquista Cultura Proletaria, que editaban emigrantes galegos en Nova York entre os anos 1927 e 1953. A hemeroteca dispón deste conxunto de diarios dixitalizados polo que a xente interesada pode coñecer en calquera momento como pensaban e como se manifestaban os colaboradores e xornalistas galegos de ideoloxía anarquista nos Estados Unidos de América. Esta lembranza dunha parte da Galiza emigrada foi localizada na The New York Public Library, no marco dun proxecto sobre os obreiros anarquistas galegos no exterior, dirixido polo profesor Bieito Alonso. De feito, segundo asegura o CCG, Cultura Proletaria. Periódico de Ideas, Doctrina y Combate foi un dos xornais anarquistas que tivo unha maior difusión na súa época. "Comezou a editarse en marzo de 1927, tras o traslado da publicación Cultura Obrera a Detroit e mantívose operativo até 1953", indican. Xa desde o seu primeiro número, deixa claro o obxectivo de defender os dereitos dos e das traballadoras desde "os ideais libertarios e anarquistas, que nunca deixarán de lado durante toda a súa longa traxectoria, algo pouco habitual nos xornais desta ideoloxía". A publicación foi creada para dirixirse a todas e todos os operarios de orixe hispana que residían nos EUA e a partir de 1930 foi un medio de comunicación para dar voz á Federación de Grupos Anarquistas de Lengua Castellana do país. Desta forma, foi a continuación natural do desaparecido Cultura Obrera, chegando a ser "un dos xornais anarquistas máis influentes en castelán neses anos e contou con colaboradores e xornalistas galegos".


Summary: O hospital privado tivo en 2014 11 millóns de euros de beneficios e supón a principal fonte de ingresos de José Silveira Cañizares, propietario do holding Naviera Elcano, que non sufrirá axustes. Os traballadores do centro médico denuncian a precarización laboral.

O hospital privado vigués Povisa anunciou esta semana a presentación dun ERE cuxos detalles concretos ofrecerán este xoves na xuntanza que manterán cos representantes dos traballadores. Así mesmo, modificará substancialmente as condicións de traballo do conxunto do cadro de persoal. A medida foi xa moi criticada por sindicatos como CIG-Saúde, que lembra que hai catro meses Povisa asinou un concerto co Sergas de máis de 600 millóns de euros "que teoricamente garantía a estabilidade económica e laboral". E destaca que a empresa vén de obter 11 millóns de euros de beneficios e aínda está pendente de ingresar 19 millóns máis polo incremento de actividade entre os anos 2005 e 2008. Povisa é propiedade maioritaria do empresario vigués José Silveira Cañizares, que posúe o holding Naviera Elcano Povisa é propiedade maioritaria do empresario vigués José Silveira Cañizares, que posúe o holding Naviera Elcano, formado por un gran número de sociedades, distribuídas por España, Portugal, Arxentina, Brasil, Bahamas ou Malta: Elcano, Lauria Shipping, Elcano Product Tankers, Empresa Naviera Petrolera Atlántica, Navegaçao Elcano, Doria Shipping, Jofre Shipping ou Ojeda Shipping son algunhas delas. Como destaca o xornal Economía Digital, o pasado ano Povisa foi a empresa que máis beneficios económicos lle proporcionou a José Silveira. Os 11 millóns de beneficios do hospital que agora sufrirá un ERE compensaron o descenso de beneficios da navieira (caeron dende os 18,6 aos 2,5 millóns), que como lembra Economía Digital, non sufrirá axuste ningún. A pesar dos millonarios beneficios obtidos, a dirección do hospital xustifica o ERE na previsión de ter un resultado negativo nas contas de 2015. A pesar dos millonarios beneficios obtidos, a dirección do hospital xustifica o ERE na previsión de ter un resultado negativo nas contas de 2015 María Xosé Abuín, máxima responsable de CIG-Saúde, adiantou esta semana que o sindicato se oporá ás medidas e denunciou que "o ERE é unha chantaxe coa que pretenden cargarse o actual convenio colectivo para que os novos/as traballadores/as entren en peores condicións". Abuín dirixiuse tamén ao presidente da Xunta para lembrarlle que é o responsábel de velar pola correcta utilización dos cartos públicos, en resposta ás delaracións de Feijóo nas que eludía calquera responsabilidade sobre o xeito que ten a dirección de Povisa de xestionar o centro médico. María Xosé Abuín: "O ERE é unha chantaxe coa que pretenden cargarse o actual convenio colectivo" Abuín tamén criticou que no último ano ao redor de 5000 pacientes que até ese momento eran atendidos en Povisca solicitaron o cambio de hospital de referencia. Para a responsable sindical, isto demostra "que as cousas non funcionan ben" e que os usuarios e usuarias perciben os efectos "da precarización do persoal". Os sindicatos denuncian que dos 1.390 traballadores e traballadoras que compoñen o cadro de persoal, ao redor de 500 teñen reducida a súa xornada laboral e lembran que o concerto do Sergas está vinculado ao mantemento do emprego. De igual xeito, a deputada do BNG, Montse Prado, e o candidato do BNG ás eleccións municipais, Serafín Otero, demandáronlle ao goberno galego que paralice o ERE. "Ao BNG parécenos indecente e vergoñento que o goberno galego entregue unha cantidade inxente de cartos e logo diga que non ten nada que fiscalizar", sinalou Prado. Povisa: listas de espera, queixas e necesidade creada CIG e BNG esíxenlle a Feijoo que paralice o ERE e fiscalice os cartos entregados pola Xunta a este hospital privado Grazas a un convenio co Sergas, este policlínico privado é o centro sanitario de referencia para uns 140.000 pacientes potenciais da sanidade pública na área de Vigo. Este convenio supón a entrega cada ano de 75 millóns de euros do orzamentos da Xunta, ao redor de 535 euros por cada unha das tarxetas sanitarias das que o centro se fai cargo. Este concerto xustifícase pola falta de camas dispoñibles na área sanitaria de Vigo (calcúlase que Vigo necesita, cando menos, 1.450 camas máis), á espera da construción do novo hospital, na que o sector privado estará presente de xeito moi relevante. Todo isto levou nos últimos anos a que a área de Vigo, a cidade máis poboada de Galicia, fose a que rexistrase listas de espera máis elevadas, en boa medida por mor do efecto Povisa. De feito, a distorsión xerada por Povisa era tal que a Xunta adoitaba proporcionar dúas medias globais de espera, unha con Povisa (83,4 días en 2013) e outra sen Povisa (69,3 días). Os datos máis recentes sitúan a espera media en Povisa en 199,9 días.


Summary: Hoxe conmemórase o Día Mundial da Auga e con motivo desta data sinalada 'Nós Diario' conversa co experto ambientalista, investigador na USC e doutor en Bioclimatoloxía Dominic Royé arredor do risco que existe a respecto de problemas hídricos e as súas consecuencias a nivel global e galego.

—Cales son os principais problemas para as reservas de auga que se derivan do cambio climático e do actual modelo de sociedade global? O principal problema son os cambios con respecto á concentración das precipitacións no sentido de que cada vez teñen lugar en menos días, o que vai a requirir unha gran xestión e anticipación, se cada vez con máis frecuencia vai chover nuns días moi determinados e vai ser necesario que sexamos quen de ter reservas para os momentos de carencia de recursos hídricos. O principal cambio, como digo, é que as chuvias tenden a ser cada vez máis torrenciais pero concentradas en menos días. Con respecto ao total, ademais, tenden a diminuír as cantidades de auga. O problema da carencia de auga vai facer que, cada vez máis, en moitas rexións, se converta en ouro, xa que sen auga non hai vida. Isto implica a nivel global que van existir moitas rexións nas que xurdirán migracións climáticas. —Existen áreas xeográficas que xa estean a sufrir dunha forma especial estes problemas? Si, sen dúbida. Agora mesmo, na África Subsahariana, especialmente en países do Corno de África como Somalia, está a sufrirse unha seca bastante severa que está implicando unha importante epidemia de fame. Son uns problemas que ademais, en moitos casos, teñen conexións con cuestións políticas que agravan as circunstancias da poboación. Non é o mesmo ter seca en Europa que en África. —Os problemas pola carencia de auga xeran conflitos bélicos e movementos de refuxiados? Si, a auga é un recurso que pode crear conflitos e verdadeiras guerras, ao fin e ao cabo sen auga non podemos manter a nosa vida, e tampouco alimentarnos. Por outra parte, hai zonas onde a xente, se ten a capacidade, emigra. Hai diferentes orixes das migración climáticas, por exemplo illas que se están afundindo a causa da suba do nivel do mar, mais a outra razón que se está a dar é propiamente a carencia de auga. Mais esta cuestión da auga non é fácil de separar doutras cuestións políticas. Por exemplo, Siria é un caso no que existe unha seca moi importante, mais ao mesmo tempo teñen guerra, e non son dous problemas independentes un do outro. —A necesidade de adaptación e resiliencia vai xerar cambios produtivos e nas infraestruturas de xestión da auga? Como se prevé que as secas van ser máis frecuentes, extensas e duradeiras, o que fai falla na xestión dos recursos é a optimización e redución no gasto, intentando cinguirse ao necesario. Mais tamén unhas maiores prohibicións que se adapten aos recursos que imos ter, non podemos seguir empregando máis recursos dos que están dispoñíbeis. O maior consumo de auga non é o doméstico, senón o hidroeléctrico e o agrícola, e é nestes sectores que se vai necesitar unha maior resiliencia e adaptación para estar máis preparados para os períodos de seca. Unha das cousas que amosa a incoherencia da sociedade é que na península Ibérica se cultive, por exemplo, moito aguacate, que ten unha pegada hídrica importante, necesita demasiada auga e se produce precisamente alí onde menos hai. Os cultivos autóctonos non son tan problemáticos, mais evidentemente, hai que adaptalos e ter medidas para poder reducir os impactos, neste caso da seca, preparando plans de resposta, resiliencia, preparación, adaptación e mitigación. Secas vai haber, e cada vez máis, e é preciso que esteamos preparados previamente para afrontalas. A Galiza está pouco preparada para a seca Royé sinala que aínda que a alimentación en Europa non corre tanto perigo como noutras zonas do mundo, entre outros motivos pola capacidade de importación, a seca afecta á península Ibérica, como xa pasou en 2017, cando houbo unha falta de chuvias importante que levou ao límite o campo e houbo problemas no subministro de alimentos para animais. As secas, explica, son menos frecuentes na fachada atlántica, mais segundo o climatólogo, tamén nos afectan dun modo importante, como en 2017 ou 2012, que houbo problemas significativos. Tamén este ano, pois as precipitacións de marzo non serán suficientes para paliar a seca dos meses anteriores. Royé advirte que territorios como a Galiza e a zona cantábrica son moi delicadas, pois non están acostumadas á carencia de chuvia, e isto provoca que non estean tan preparadas como outras para as circunstancias extremas que poden ocorrer.


Summary: Foi financiado a través dun programa de micromecenado e, debido ao seu éxito, estase a aplicar en Abu Dabi.

Un grupo de investigadores da Universidade de Santiago de Compostela vén de presentar unha metodoloxía que permite vixiar e detectar o virus SARS-Cov-2 en augas residuais. Este proxecto, liderado polo profesor e investigador Juan Lema, baséase no estudo da presenza de material xenético deste coronavirus nos lodos das plantas depuradoras, "onde se concentra a carga viral". "A toma de mostras na auga, aínda que sexa composta ao longo do día, pode non reflectir a carga vírica promedia real. Pola contra, os lodos manteñen un tempo de residencia elevado no sistema, polo que permiten integrar a carga viral diaria, é dicir, fai posíbel medir o que ocorre ao longo de todo o día", explicou Lema. Para desenvolver o proxecto, que hoxe xa se está a aplicar en Abu Dabi, os investigadores fixeron un seguimento nas estacións depuradoras de Ourense e Compostela: "Fomos detectando que, canto maiores eran as cifras de contaxiados, maior era a presenza do ARN do virus nas augas residuais", indicou o profesor. Micromecenado O financiamento deste proxecto correu a conta dun programa de micromecenado da USC, "Sumo Valor", que permite a empresas e particulares facer doazóns inferiores a 3.000 euros. Porén, Lema, catedrático de Enxeñaría Química, fixo un chamamento público advertindo da importancia de investir en ciencia: "É preciso que a poboación se conciencie de que a investigación é un elemento esencial para o desenvolvemento da sociedade. O micromecenado é precisamente unha resposta da sociedade a esta concienciación, xa que os cidadáns valoran de xeito individual a relevancia de comprometer recursos económicos", afirmou.


Summary: O reparto de poder acordado polas elites en 1978 (Constitución española) e 1981 (Estatuto de Autonomía da Galiza) non serve para o país porque resultou na consolidación do centralismo. Esa análise leva o BNG a advogar por un novo "marco político" para Galiza. Faino a meio dunha proposta concreta, a constitución dunha ponencia no Pazo do Hórreo. O BNG rexistou esta segunda feira unha proposición non de lei para abrir o debate.

Co poder político que o réxime de 1978 atribuíu a Galiza o país carece de instrumentos acaídos para resolver os seus problemas estruturais, argumentou Ana Pontón perante os meios após apresentar no rexisto do Parlamento galego a PNL que, de se aprobar, daría paso á constitución dunha ponencia parlamentar. Entre eses problemas Pontón citou expresamente "a crise demográfica, a despoboación, o incremento das desigualdades, o deterioro do territorio" e a "situación moi preocupante" en que se acharían "a nosa lingua e cultura". Non agachou Ana Pontón que a iniciativa se produce nun contexto moi determinado, o do enroque centralista do PP face o avanzo do soberanismo en Catalunya. Con esa paisaxe como pano de fundo, "Galiza non pode ficar como mera espectadora", afirma a líder nacionalista, quen advoga abertamente por dar "un xiro ao país". A proposta de constitución dunha ponencia no seo do Parlamento galego requere do diálogo co resto de forzas políticas con presenza na Cámara, enfatizou a portavoz nacional da formación frontista, quen subliñou que só se poderá avanzar cara a un novo marco político para o país con "tempo" e "escoitando a sociedade". O ponto de partida, recalcou Pontón, é que "temos unha autonomía moi débil e neste momento dinamitada polo proceso de recentralización no Estado". Só con ambición a debilidade podería virar en fortaleza. No actual marco político, sobrancea a líder nacionalista, "Galiza non existe e as decisións políticas se toman en Madrid para defender os intereses das grandes elites económicas do centro que van contra os intereses de todos os galegos e galegas", recapitulou.


Summary: ENTREVISTA Falamos con Manuel Martín, voceiro de SOS Sanidade Pública, que está a realizar unha campaña para contrarrestar os intentos do hospital privado para captar usuarios dos centros públicos. Os rexedores de Bueu, Cangas e Moaña veñen de posicionarse no mesmo senso.

Hai uns días dábamos conta da campaña de captación de pacientes iniciada por Povisa e das críticas expresadas polas plataformas en defensa da sanidade pública de Vigo e Morrazo. En efecto, do 1 ao 30 de novembro usuarios e usuarias da sanidade pública do Morrazo, Val Miñor e de Coia poden escoller o seu hospital de referencia. E se o pasado ano as listas de espera que habitualmente presenta Povisa e a súa menor oferta de servizos fixeron que unhas 4.500 persoas escollesen cambiar cara á sanidade pública, nesta ocasión as evidentes deficiencias do novo hospital Álvaro Cunqueiro están animando a moitos a facer o camiño contrario. Segundo cifras ofrecidas por Posiva, máis de dúas mil persoas xa solicitaron adherirse aos seus servizos, polos que o SERGAS lle paga 75 millóns de euros anuais. Os rexedores de Bueu, Cangas e Moaña fixeron unha declaración "en defensa dunha sanidade 100% e de calidade" e rexeitando que "a veciñanza do Morrazo cambie o seu centro de referencia sanitario por Povisa" As plataformas en defensa da sanidade pública, que este xoves celebran unha charla en Cangas, conseguiron mobilizar tamén a varios alcaldes. Este mércores os rexedores de Bueu, Cangas e Moaña: Félix Juncal (BNG), Xosé Manuel Pazos (ACE) e Leticia Santos (BNG), fixeron unha declaración "en defensa dunha sanidade 100% e de calidade" e rexeitando que "a veciñanza do Morrazo cambie o seu centro de referencia sanitario por Povisa". Reclamaron "un servizo de transporte directo ao Álvaro Cunqueiro" e destacaron que esta falta de transporte ata o novo hospital para os habitantes da zona do Morrazo repercute en que a veciñanza "estea atemorizada á hora de decidir o seu centro de referencia". Os alcaldes criticaron neste senso "as trabas que a Xunta de Galicia lle está a poñer aos veciños e veciñas do Morrazo para adscribirse ao novo complexo hospitalario" e denunciaron a campaña iniciada por Povisa, que cualificaron de "paternalista". Para Manuel Martín, as deficiencias no Álvaro Cunqueiro "están xerando un descrédito da sanidade pública de Vigo" e "Povisa é o gran beneficiario desta situación" Manuel Martín, voceiro de SOS Sanidade Pública, sinala que as deficiencias no Álvaro Cunqueiro "están xerando un descrédito da sanidade pública de Vigo" e "Povisa, ao que lle acaban de renovar o seu concerto singular, é o gran beneficiario desta situación". Manuel Martín explica que "o pasado ano as plataformas de SOS Sanidade Pública de Vigo e O Morrazo fixemos unha campaña para explicarlle á xente as vantaxes de cambiar cara aos hospitais públicos, porque os servizos que ofrece Povisa son peores que os que ofertan os centros públicos, e conseguimos que 4.500 persoas cambiaran de hospital, o que lle supuxo a Povisa unha perda de dous millóns e medio de euros". "Só faltaría que o compadreo entre Povisa e o SERGAS fixese que Povisa se lucrase dunha situación que eles mesmos contribuíron a crear" "Neste momentos Povisa, como está vendo que a xente está descontenta e alarmada coa situación do novo hospital público, está tentando recuperar os clientes que perdeu o ano pasado e captar outros novos", engade, salientando que "só faltaría que o compadreo entre Povisa e o SERGAS fixese que Povisa se lucrase dunha situación que eles mesmos contribuíron a crear". O voceiro e SOS Sanidade Pública explica que "hai xa moitos anos que Povisa parasita a sanidade pública de Vigo. Conseguiu, primeiro, que o hospital Meixoeiro, que abriu nos anos oitenta, tivese menos servizos dos que inicialmente estaban previstos (maxilofacial, unidade da man, unidade de queimados...), servizos que foron incorporados a Povisa. Conseguiu que se lle quitasen ao novo hospital público 400 camas, que son precisamente as que eles teñen, condicionou o desenvolvemento do hospital. Conseguiu, ademais, salvar da quebra, grazas ao concerto singular, facéndose coa atención dos cidadáns de Cangas, Moaña, Val Miñor e Coia, sen pedirlles permiso". "Povisa ofrece moitos menos servizos que o hospital público. Sería unha insensatez que os cidadáns cambiasen a Povisa" Que atención pode atopar unha persoa que escolla Povisa como hospital de referencia? Segundo SOS Sanidade Pública, "Povisa ofrece moitos menos servizos que o hospital público e é imprescindible que a opinión pública coñeza cal é a súa realidade. Carece, por exemplo, dos servizos de obstetricia, de hemodinámica, de cirurxía cardíaca ou de psiquiatría. Povisa ten un 16% menos de camas que o servizo público e ten un 30% menos de médicos por cama que o hospital público. É un hospital que ten, ademais, 157 días de espera cirúrxica media, fronte aos 65 da media dos hospitais públicos". Conclúe que "sería unha insensatez que os cidadáns cambiasen a Povisa ou volver a Povisa. O que deberían facer é cambiar cara aos hospitais públicos. Somos conscientes de que o hospital público ten problemas, pero hai unha gran batalla cidadá e profesional para arranxar esa situación, recuperando o centro para a xestión pública, e dotalo dos recursos que os recortes do PP lle quitaron". Uns problemas que SOS Sanidade Pública segue denunciando en cada nova intervención pública: "Vigo ten nestes momentos unha situación complicadísima"-explica Manuel Martín- "O novo Hospital Álvaro Cunqueiro é un desastre por culpa dos recortes introducidos e a redución dos seus recursos. Isto está provocando problemas gravísimos para os pacientes, mesmo para chegar alí: hai un parking de pago, os transportes públicos son moi deficientes..., e a calidade asistencial que se presta é mala". "Os propios xefes de servizo acaban de manifestalo, aínda que deberían telo feito hai xa un tempo", engade. As contas de Povisa A entidade subliña que na última década os fondos que recibe da Xunta en virtude deste concerto creceron notablemente. Se en 2001 eran 46 millóns de euros, en 2005 eran xa 56, convertidos en 72 en 2009 e en 75 millóns na actualidade Grazas ao convenio asinado co Sergas, Povisa recibe cada ano case 75 millóns de euros do orzamentos da Xunta, ao redor de 535 euros por cada unha das tarxetas sanitarias das que o centro se fai cargo, unhas 139.000. Esta cantidade é mesmo superior ao canon do novo hospital Álvaro Cunqueiro (72 millóns anuais). Porén, o número de camas que ofrece Povisa (405) non chega á metade do novo centro (858). SOS Sanidade Pública denuncia que se trata do concerto máis caro de todo o Estado Español, en parte motivado pola insuficiencia de infraestrutura pública alternativa na área sanitaria, que incrementa o poder negociador deste centro privado. A entidade subliña que na última década os fondos que recibe da Xunta en virtude deste concerto creceron notablemente. Se en 2001 eran 46 millóns de euros, en 2005 eran xa 56,4, convertidos en 72,2 en 2009 e en 75 millóns na actualidade. A plataforma lembra tamén que o Consello de Contas sinalou que Povisa facturaba varias veces os mesmos servizos ou que concentraba a súa área de negocio no máis rendible, en detrimento da atención aos cidadáns. Ademais, resultaba imposible saber se os cartos públicos se empregaban para financiar a atención aos pacientes do Sergas ou se tamén pagaban a atencións aos usuarios da parte privada. Manuel Martín denuncia igualmente a "connivencia" entre os dirixentes do SERGAS e os deste centro privado: "Non hai que esquecer que Rocío Mosquera, que liderou o proceso de deconstrución do novo hospital, foi -ata que foi nomeada xerente do SERGAS- xerente do hospital que o grupo A Nosa Terra (o mesmo grupo de Povisa) ten en Santiago. Había un claro conflito de intereses, non sabiamos se estaba traballando para o SERGAS ou para Povisa". Martín alerta, finalmente, das sospeitas que SOS Sanidade Pública ten sobre o futuro de Povisa que podería ser adquirido por algún gran grupo privado ou fondo de investimento Martín alerta, finalmente, das sospeitas que SOS Sanidade Pública ten sobre o futuro de Povisa que podería ser adquirido por algún gran grupo privado ou fondo de investimento, como CVC-Capio ou Centene. CVC-Capio, fusionado recentemente con Quirón, fíxose hai unhas semanas co Hospital Miguel Domínguez de Pontevedra. O pasado ano era HM Hospitales o que mercaba o Grupo Hospitalario Modelo, na Coruña. "Esta xente é moi perigosa", advirte Martín, que sinala que "coa garantía de ingresos que o concerto lle ofrece a Povisa durante dez anos, é unha grande oportunidade de negocio para estes grupos".


Summary: O conselleiro recoñece a súa "preocupación" pola situación de Compostela, Verín e O Carballiño, ás que engade as áreas de Vigo e Ferrol. "Está nas nosas mans que o Nadal non sexa tan malo como algúns auguran", dixo.

En ampliación A Xunta mantén o horario do toque de recoller de 23:00 a 6:00 horas decretado polo Goberno español o pasado domingo para todo o Estado con carácter xeral e que cada comunidade pode adaptar. Así o anunciou hoxe o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, nunha rolda de prensa acompañado do xerente do Servizo Galego de Saúde (Sergas), José Flores, e da directora xeral de Saúde Pública, Carmen Durán Parrondo, para informar dos asuntos tratados na reunión comité clínico desta semana. Comesaña subliñou que na Galiza "haberá restricións de mobilidade nocturna" e apelou aos cidadáns para cumprilas. Ademais, lembrou que nesta pandemia está a morrer xente. "É hora de tomar en serio as restricións", sentenciou. O conselleiro recoñece a súa "preocupación" pola situación de Compostela, Verín e O Carballiño, ás que engade as áreas de Vigo e Ferrol. A Consellería de Sanidade manterá as medidas de restrición vixentes con motivo da pandemia pola Covid-19 e seguirá unha "estratexia de monitoraxe continua" durante unha semana antes de estudar novas medidas no caso de ser necesarias. A doutora Durán Parrondo explicou que "preocupa" a situación en comarcas como a de Santiago, Ferrol "especialmente", Pontevedra, Vigo, Ourense, O Carballiño, Verín e Lugo, tras un "empeoramento en catro días" rexistradona galiza, dun 20%, "a pesar de ser a cuarta comunidade con menor incidencia acumulada". Por iso, Sanidade expón unha "estratexia de monitoraxe continua de todas estas comarcas" e "se se constata un empeoramento esta semana", puntualizou Durán Parrondo, "a comisión clínica terá que actuar en consecuencia e poñer en marcha medidas necesarias".


Summary: Paloma Fernández ( voceira da Coordenadora Anti-Encoro do Umia) e as Brigadas Deseucaliptizadoras foron sinaladas polo seu bo facer. O catedrático da USC Felipe Macías e a Dirección Xeral de Industria recibirán os Premios Dioxina ás actuacións máis nefastas

A entidade ecoloxista ADEGA anunciou este venres os xa tradicionais premios Osíxeno e Dioxina, que cada ano sinalan as mellores e peores actuacións ou actitudes ambientais, e que chegan xa á súa 18ª edición. Ademais, fixo público que o premio Osíxeno de Honra será para a bióloga e escritora Adela Figueroa, histórica ecoloxista, fundadora e ex-presidenta de ADEGA. O galardón quere salientar o seu "traballo e compromiso coa natureza e a cultura de Galicia".Paloma Fernández e as Brigadas Deseucaliptizadoras foron sinaladas polo seu bo facerOs Premios Osíxeno 2018 ás millores actitudes ou actuacións ambientais do ano serán, na categorái individual, para Paloma Fernández, voceira da Coordenadora Anti-Encoro do Umia, "por representar a vontade irrenunciábel dunha veciñanza de recuperar o seu río, nunha loita que abrangue xa 25 anos e continúa na actualidade". E, na categoría colectiva, para as Brigadas Deseucaliptizadoras "polo seu compromiso coa sustentabilidade dos nosos montes fronte á ditadura do eucalipto, efectivizado mediante a intervención directa".Mentres, os Premios Dioxina 2018 ás accións máis nefastas para o ambiente son, na categoría individual, para o catedrático de Edafoloxía da USC Felipe Macías "polo seu apoio a proxectos tan delirantes e agresivos como a Mina de Touro-O Pino", que se une a outros avais que no pasado deu, destaca ADEGA, "aos parques eólicos do Xistral, á piscifatoria de Touriñán, á balsa mineira das Pontes ou á reapertura da mina de San Fins". Felipe Macías e a Dirección Xeral de Industria recibirán os Premios Dioxina ás actuacións máis nefastasNa categoría colectiva o premio vai para os dirixentes políticos da Dirección Xeral de Industria da Xunta "por terse constituido, con leis como a de Depredación e coa súa entrega ao lobby da minaría contaminante, nunha das principais ameazas para o ambiente e a saúde da cidadanía"Os premios entregaranse o vindeiro domingo 31 de marzo no marco dun xantar que terá lugar no Centro Social do Mar de Bueu (Rúa Montero Ríos, 18).


Summary: A plataforma 'Galiza, un futuro sen carbón' pide ao Goberno español e á Xunta unha "transición enerxética xusta" e o abandono do carbón antes de 2025. "Os custos sanitarios das centrais de carbón en Galiza son de 430 millóns de euros anuais".

En Galiza operan desde hai catro décadas dúas térmicas de carbón. A das Pontes é propiedade de Endesa. Naturgy (antes Gas Natural Fenosa) é propietaria da central de Meirama (Cerceda). "Ambas as dúas provocaron 143 mortes prematuras durante 2016, foron responsables de 5.000 casos de síntomas de asma en nenos e nenas, de 106 novos casos de bronquite crónica e de 117 ingresos hospitalarios por problemas respiratorios e cardiovasculares. Os custos sanitarios por causa dos ingresos hospitalarios e máis da perda de 52.000 días de traballo estimáronse en até 430 millóns de euros". Son dados que ofrece a plataforma 'Galiza, un futuro sen carbón', recentemente constituída por varias entidades e organizacións. A plataforma Europe Beyond Coal, da que forma parte Galiza, un futuro sen carbón, lanzou a semana pasada o informe 'Último alento: As compañías do carbón que están enfermando Europa'. O documento incide no custo oculto do uso de carbón para a produción de electricidade, utilizando modelos de datos que teñen en conta as emisións das centrais e a meteoroloxía para estudar os seus impactos na calidade do aire e a saúde da poboación. Os resultados, aponta a plataforma, indican a responsabilidade que teñen compañías de enerxía europeas que utilizan carbón para xerar electricidade. As emisións de gases tóxicos e partículas procedentes das súas centrais provocan "graves problemas de saúde" e até 22.000 millóns de euros en custos ocultos. "As máis de 250 centrais de carbón que operan actualmente en Europa son responsables de 7.600 muertes prematuras anuais". A plataforma 'Galiza, un futuro sen carbón' está impulsada por organización, colectivos e de cooperativas verdes: ADEGA, Amigos da Terra, Asociación Naturalista Baixo Miño (ANABAM), Asociación pola Defensa da Ría (APDR), Ecoar Global, Ecoloxistas en Acción, Feitoría Verde, Ghichas Co-mando, Greenpeace, Nosa Enerxía, Petón do Lobo, Plataforma contra a Mina de Touro-O Pino, Verdegaia.


Summary: Recuperar a memoria das mulleres de Cans (O Porriño) que se dedicaron ao estraperlo é o obxectivo do Proxecto Cans 303 deste ano. O documental resultante do obradoiro audiovisual estrearase no Festival de Cans e del falan o realizador Juanma Lodo e mais o director do evento, Alfonso Pato.

A canteira de Cans, Historia dos Catro Ventos ou Dona Sara son os títulos dos documentais que nos últimos anos desenvolveu o obradoiro de guión, edición e montaxe que organiza o Festival de Cans e que busca recuperar a memoria da aldea. Así, na edición XVIII, que decorrerá entre o 1 e o 4 de setembro, terá lugar a estrea do audiovisual sobre as mulleres do lugar que durante a posguerra se dedicaron ao estraperlo. Un filme que comezou a traballarse este mes e que se realizará os sábados de xuño, xullo e agosto. "Estamos no proceso de sumar documentación", explica a Nós Diario o director do Festival de Cans, Alfonso Pato. "Hai historias de suborno dos gardas, de amoríos ocultos, de mulleres que loitaban cos carabineiros... Hai un pouco de todo, e logo o estraperlo ten esa aura do prohibido". Pato explica que cada ano se comeza cunha busca de material e información, un traballo de campo por un lado e, por outro, unha parte do alumnado "comeza a pensar nos planos". A proposta do documental partiu dunha veciña de Cans, María Jesús Sánchez, "unha muller moi activa e á que lle cadrou que a súa avoa tamén foi unha das estraperlistas" así que achegou a idea, conta Pato, "porque consideraba que podía haber unha grande historia, que podían reunirse testemuños...". "Empezamos coa historia da avoa de Mari, que lembra que viñan polo monte e que tiñan xente que as avisaba de se había gardas ou non..." explica o realizador Juanma Lodo, que imparte o curso. "Cóntannos que traian latón enrolado no corpo, teas, cafés... Dinnos con quen contactaban, que percorrido facían, quen as avisaba de se había carabineiros ou non... Mesmo temos unha alumna que foi presunto estraperlo, porque os seus pais a levaban de bebé á casa dun familiar cando ían traballar, envolta como se fose un paquete", comenta entre risas. De tres minutos e tres segundos a un documental O Proxecto Cans 303 traballa habitualmente en base a unha "chuvia de ideas, nas que persoas da organización do festival e mais a veciñanza facemos achegas, e tamén temos unha listaxe de temas que nos gustaría tratar para recuperar a memoria da aldea". "É rascar un pouco e descubrir as historias desta aldea, ou de calquera outra porque en todas hai historias apaixonantes... Aparecen imaxes coas que non se contaba, arquivos de audio... E iso é moi bonito dentro do proceso" engade Alfonso Pato. A orixe de Proxecto Cans 303, que é o número da saída da autovía que leva á aldea, ten ese nome porque "comezamos facendo pezas de tres minutos con tres segundos até que evolucionou á realización dun documental colectivo" di Pato. Cada ano Cans 303 rescata unha parte da memoria da aldea co obxectivo de crear un arquivo de imaxes, sonoro e audiovisual". "Faise a presentación nos días do festival, que adoita ser sempre un acto moi emotivo, porque está a veciñanza, as persoas que colaboraron, o alumnado do curso, mesmo se crea un certo coloquio sobre anécdotas ou curiosidades do traballo, da historia...", engade o director do certame. Rescatar a memoria das mulleres da aldea "Este traballo documental sérvenos para recuperar a memoria das mulleres, procuramos pólas no centro do relato", puntualiza Pato, que lembra que xa se fixo cos traballos doutros anos como Dona Sara. "Cans, en liña recta, non está moi lonxe da fronteira con Portugal e polo monte Castelo pasaban estas mulleres que se dedicaban ao estraperlo como forma de subsistencia na posguerra... traían café, azucre... Andaban polo monte de noite, cos perigos que isto supuña". "O noso obxectivo é ter un proxecto de calidade suficiente para que a veciñanza que coñece a historia goce pero que tamén, sempre digo", aclara Lodo, "que unha persoa que viva en Australia e mire a historia lle suscite interese". "Gravamos moitas horas, por iso é importante ter moi claros os proxectos, para que esas horas sexan as menos posíbeis e facemos todo o que se fai nunha rodaxe profesional". "E pasará o que pasa sempre, cando rematemos aparecerán máis cousas, que é unha das partes importantes de Cans 303, porque logo a xente fala entre eles, nas comidas familiares, aí é onde está a nosa mellor fonte", conclúe Juanma Lodo. O obradoiro oriéntase a iniciar o alumnado no guión e na montaxe audiovisual O documental sobre as mulleres estraperlistas de Cans busca, como se aprecia nas imaxes deste e doutros anos, iniciar no guión, na edición e na montaxe as persoas interesadas en adquirir nocións de como se constrúe unha obra audiovisual. "Ensino que o máis importante é entender a linguaxe audiovisual" explica Juanma Lodo, "este ano, logo da pandemia, e como moito é alumnado que xa repite a idea é empezar directamente co proxecto".


Summary: O BNG de Dozón denunciou este domingo que unha muller de avanzada idade non puido exercer o seu dereito ao voto por figurar "dada de baixa por defunción".

O BNG vén de solicitarlle ao Concello de Dozón que emende o "erro manifesto" que impediu votar unha señora de avanzada idade que figuraba dada de baixa por defunción. Así o puxo de manifesto a forza nacionalista a través das redes sociais nunha gravación en que se pode ver a citada señora xunto a candidata do BNG, Mar Vila López. No vídeo achégase o alcalde de Dozón, Adolfo Campos, para saudar a señora e Vila López pono en coñecemento da situación. O BNG informa que soubo de que a muller figuraba de baixa por defunción cando lle preguntaron á oficina central do INEM. O BNG de Dozón esixe que se corrixa o erro para evitar problemas administrativos á veciña.


Summary: O acto poético, que decorreu diante da casa natal do escritor e filólogo galego, foi considerado pola Subdelegación do Goberno como unha "infracción grave".

A Fundaçom Artábria leva mais de 15 anos lembrando a figura do intelectual, sociolingüista, filólogo e estudioso da nosa literatura Ricardo Carvalho Calero. O acto decorre sempre na rúa de San Francisco, diante da casa onde Carvalho Calero naceu en 1910. Este ano a entidade cívica preparara un acto poético con música e ofrenda floral que foi interrompido pola policía local. Segundo varias testemuñas a policia municipal comezou con maos modos a pedir a documentación e a interromper a ceremonia. Daquela non pasou máis nada e a xente voltou para as súas casas. Agora, dous meses despois, as persoas da Fundaçom Artábria recibiron no seu domicilio unha notificación por parte da Subdelegación do Goberno en que se lles informa da apertura dun proceso sancionador por valor de 310 euros por cometer unha "infracción grave". O documento, escrito exclusivamente en castelán, afirma que as persoas participantes se "abalanzaron" contra os axentes, cousa que negan con rotundidade desde a Fundaçom Artábria. As persoas da Fundaçom Artábria recibiron no seu domicilio unha notificación para pagar 310 euros Denuncian represión A Fundaçom Artábria manifesta a "preocupaçom com a linha repressiva que o novo governo do nosso concelho está a imprimir à força policial municipal" e asegura que o concello persegue "eventos culturais como a tradicional homenagem protagonizada pola nossa entidade". Agora comezaron unha campaña solidaria para afrontar colectivamente a multa económica imposta, no caso de non se resolver o recurso que apresentaron os servizos xurídicos.


Summary: Mentres o rebumbio da corrupción nos sobarda, o Ministerio de Educación acomete o asalto definitivo ao sistema de ensino público. Máis un atentado aos nosos dereitos.

O novo asalto ao sistema de ensino público constitúe outro xeito de corrupción, mais silente, pero máis demoledora por canto afecta o modelo de sociedade que se está a deseñar. Falamos do proxecto de Real Decreto de especialidades de secundaria, aínda rascuño, mais que parece contar cos beneplácitos necesarios, incluídos os da Consellaría de Educación e, dentro do ámbito sindical, coa oposición, até onde sabemos, só da CIG-Ensino. Esta proposta de RD responde ao desenvolvemento da LOMCE, lei moi contestada pola sociedade galega e que, como repetidamente se ten denunciado, vai comportar despedimentos de profesorado interino, mobilidade funcional, precariedade laboral, reconversión de postos de traballo, aumento do tempo en expectativa, precariedade e obriga de exercer a docencia en materias diferentes das que se é especialista, sen importar a formación e os coñecementos do profesorado nin a calidade do ensino. Para que disimular, se o obxectivo declarado é a privatización total do sistema, como se deduce das declaracións do alcalde da Coruña nun colexio do Opus Dei cando afirma que é nos centros privados onde se forxan os líderes do futuro, e se pon a si mesmo como exemplo!!! Para que disimular, se o obxectivo declarado é a privatización total do sistema, como se deduce das declaracións do alcalde da Coruña nun colexio do Opus Dei A proposta de RD, presentada hai poucos días e sen posibilidades de resposta, ou contraste, coa comunidade educativa, ten como obxectivo, e tomamos palabras da CIG-Ensino, sindicato maioritario no ensino público, "reducir, aínda máis, os cadros de persoal dos centros, minguar a calidade do ensino, crear un profesorado polivalente, introducir docentes de linguas estranxeiras á marxe do sistema ordinario de acceso á función pública docente, flexibilizar e desregularizar as especialidades do profesorado, crear profesorado de nivel e non de especialidade nos primeiros cursos da ESO e facilitar a impartición de docencia nun corpo diferente ao que se pertence (o profesorado de secundaria da especialidade de lingua estranxeira poderá impartir en primaria, o profesorado de PES poderá exercer docencia nas ensinanzas de réxime especial no nivel básico)". Terminoloxía neoliberal Estamos perante un texto asentado nos principios que inspiraron a LOMCE, e polo tanto de carácter exclusivamente mercantilista, que se centra en criterios de rendibilidade económica e non educativa, ou iso é o que se deduce da presentación do proxecto polo Ministerio ao facer referencia aos conceptos de polivalencia, flexibilidade, rendibilidade e eficiencia para definir o contido do proxecto de Real Decreto. Terminoloxía neoliberal que agocha despedimentos, precariedade laboral, mobilidade, desregulamentación. Ideoloxía que concibe a educación como unha mercadoría máis, un ben de consumo só ao alcance de quen o poida pagar e que, ademais, non ten en conta a formación e a educación como un dereito fundamental da persoa. Porque, pensemos, alguén imaxina que no sistema público de saúde un infarto sexa tratado por un dermatólogo? Ou que unha operación de neurocirurxía a leve a cabo un reumatólogo? Porque, pensemos, alguén imaxina que no sistema público de saúde un infarto sexa tratado por un dermatólogo? Ou que unha operación de neurocirurxía a leve a cabo un reumatólogo? Pois iso será o que aconteza no ensino se o artigo 3.3 e anexo V do proxecto de RD que comentamos vai adiante. É aí onde se recolle a asignación de materias afíns a diferentes especialidades, de maneira que, por exemplo, o profesorado especialista en Asesoría e Procesos de Imaxe terá que impartir Bioloxía; o profesorado de Lingua e Literatura Galega ou Castelá, impartir Xeografía e Historia; o de Filosofía, impartir Iniciativa Actividade Emprendedora e Empresarial; o de Linguas Estranxeiras, impartir Lingua Castelá; o profesorado de Debuxo ou Educación Física, Artes Escénicas, etc., etc. E, xa na cima dos despropósitos, que non son tal e si actuación consciente, os requisitos para impartir docencia nos centros privados son diferentes dos esixidos para o ensino público. E mentres isto se coce en Madrid, o Sr. Feijóo, e o Sr. Vázquez, responsábeis de velar por que todos os galegos e todas as galegas teñan unha educación que lles garanta o pleno desenvolvemento como cidadáns e cidadás libres e conscientes, asumen disciplinadamente os mandatos do PP.


Summary: O prezo da bombona de butano de 12,5 quilogramos situarase nos 12,08 euros.

O prezo da bombona de butano de 12,5 quilogramos baixará un 4,88% a partir deste martes, situándose nos 12,08 euros, fronte aos 12,71 euros do prezo máximo vixente, segundo informaron en fontes o Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico. Este descenso explícase principalmente pola aplicación sobre o prezo do "desaxuste pendente de recuperar no bimestre anterior", que se sitúa en 0,17 euros por botella, e pola debilidade do dólar, cunha caída de 5%. Ditas fontes explicaron que estes aspectos compensan "na súa totalidade e exceden" o impacto sobre o prezo vinculado co incremento de 12,4% do custo das materias primas e de 11,5% de transporte en comparación co bimestre anterior. Para paliar os efectos da crise sanitaria provocada polo Covid-19, e mediante a real decreto, o Goberno suspendeu durante tres bimestres este sistema de revisión de prezos máximos do gas licuado do petróleo (GLP) envasado. Durante este período, o prezo queda conxelado se, en aplicación da revisión, correspondese unha subida. O novo prezo da bombona de butano estará vixente durante dous meses, ata o terceiro martes do próximo mes de novembro, cando se revisará de novo.


Summary: A Asociación de Medios en Galego organiza o evento que terá lugar este sábado 2 de febreiro.

Pontevedra acolle este sábado, 2 de febreiro, a II Gala dos Medios en Galego, organizada pola Asociación de Medios en Galego (AMEGA). Un acto que abre os actos do Día dos Medios en Galego, unha xornada que quere poñer en valor os medios de comunicación que utilizan o noso idioma. Tamén se conmemora o nacemento da primeira publicación en língua galega, O tío Marcos da Portela, que en 1876 soubo conectar coas preocupacións da xente humilde. A gala comezará ás 12 horas no Pazo da Cultura de Pontevedra. Un evento que contará coa presenza do actor e humorista Touriñán, así como a música de Uxía Pedreira. Estarán representantes da Asociación Cedofeita, Anxos Sobriño, de Cotenol, e Kiko da Silva, en representación do eido da banda deseñada, entre outros. O evento pecharase coas intervencións de secretario xeral de Política Lingüística da Xunta, Valentín García, e do alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores. Para asistir é necesario recoller invitación. Estas estarán dispoñíbeis a partir das once da mañá desta quinta feira na Alcaldía do Concello de Pontevedra e no Museo de Pontevedra. Quen queira recollelas en horario de tarde poderá facelo a partir das 18 horas na Librería Paz, na Rúa Peregrina. O presidente da Asociación de Medios en Galego, Henrique Sanfiz, fixo unha invitación a compartir esa celebración acompañado de Alberto Oubiña, concelleiro de Normalización Lingüística do Concello de Pontevedra, e Xosé Leal, responsable de Cultura na Deputación de Pontevedra. Para o concelleiro de Normalización Lingüística de Pontevedra a existencia de medios en galego ten tres vertentes: a cultural, a informativa e a de creación de emprego. Xosé Leal lembrou que é fundamental o apoio das administracións aos medios en galego para dar, asegurou, "unha situación de normalidade". A Asociación de Medios en Galego está formada por prensa, diarios en internet e radios. Na actualidade son 40 os que forman parte do colectivo. Dende a Asociación resaltan que o uso de internet abarata a produción e por iso cada vez son máis os que utilizan este vehículo para informar na nosa lingua.


Summary: Entrevistamos o artista galego no Caderno de verán.

-Sen dúbida é un dos artistas que logrou máis éxito nestes últimos anos entre Ortiga e Boyanka Kostova. Como se desenvolveu este verán? Entendo que con moitos concertos. Sen dúbida. O verán é a época de máis traballo, é cando teño máis bolos con moi pouco tempo para descansar entre cada un. O verán é a época máis movida do ano. Ademais agora vese que o mundo rabea por saír e desfrutar da música en directo, hai moita demanda. -Aínda que teña moitas actuacións, algo de tempo libre sempre se pode sacar. Que lle gusta facer co seu? A verdade, non sei que fago no meu tempo libre! Non teño moito realmente. Habitúo quedar coas miñas amizades para seguir tocando; en vez de música profesional, optamos por coller unhas guitarras e pasar o tempo na rúa. Nós pasámolo moi ben así. -Entendo que as viaxes deste verán están a ser case todas por traballo. Fará algunha por desfrute persoal? Si, teño que moverme moito polo traballo. Este verán entre Menorca, Barcelona e Madrid non paro! Por ocio a verdade é que non creo que viaxe. Prefiro deixar de lado as escapadas por pracer durante unha tempada. -Con respecto á Galiza, hai algún lugar que lle guste especialmente visitar? Gústame bastante Pontevedra, a ría de Muros, o sur de Lugo... doulle prioridade ás cousas que se poden facer pola zona ou á xente coa que podo estar que o lugar en si. -Aínda que a situación debida á Covid semelle mellorar, continúa a pandemia a cambiar os seus plans? Si, claro. Primeiramente porque non podo ter o modelo de vida que me gustaría. Ademais, tamén o vexo no coidado extremo que hai que ter ao saír da casa; non quero contaxiarme e ter que deixar de traballar meses. -Podería recomendar algún grupo de música? Para min hai dous artistas galegos que coido que fixeron os seus mellores traballos do que vai de ano. Un deles é Grande Amore, moi amigo meu. O outro artista é Puto Rumenian, un rapeiro moi noviño.


Summary: Compromiso por Galicia decidiu procurar a unidade até o último momento. Pon como condición que nin o nome da candidatura nin a papeleta contemplen ningunha sigla partidaria. No caso de non conseguir a unidade, a militancia desta formación decidiu que non concorrerá ás xerais.

Finalmente, a militancia de Compromiso por Galicia decidiu apostar de forma proactiva na unidade até o final. En caso de non o lograr, decidiu que a formación non concorrerá ás xerais e que avogará na liberdade para apoiar, a título individual, calquera das candidaturas. As persoas que participaron na Convención Nacional buscarán a unidade sempre e cando a fórmula non conteña sigla partidaria ningunha, nin no nome da candidatura nin nas papeletas. O sector encabezado por Rafa Cuíña, alcalde de Lalín e membro da Coordinadora de Iniciativa pola Unión (IpU) fica satisfeito ao lograr o seu obxectivo principal: non concorrer ás eleccións xerais en coaligazón con forzas estatais. Na primeira votación, a opción apoiada por Cuíña acadou o 49% dos votos; a de concorrer na candidatura que resulte do proceso iniciado polo Encontro Cidadán por unha Marea Galega logrou o 39% e a de ir nunha candidatura de partidos cos centros de decisión en Galiza acadou o 12% dos votos. Na segunda volta, os votos para a opción gañadora ascenderon ao 60,9% e os votos das persoas partidarias de sumarse á candidatura impulsada pola Marea Galega obtiveron o 38% dos votos. En declaracións aos medios logo da votación, o Secretario Xeral de Compromiso por Galicia, Xoán Bascuas, expuxo que "damos a ver en que consiste a nova cultura política, que non é outra cousa que empoderar a xente, a nosa afiliación, para decidir que facer nos comicios electorais". Bascuas amosouse "orgulloso" do "exemplo de democracia participativa e de aplicación da intelixencia colectiva". Dado o resultado, salientou que "pelexaremos até o último minuto para que haxa candidatura unitaria, e senón non concorreremos ás eleccións e daremos liberdade".


Summary: Andrea Mosteiro Sanxiao creou o proxecto "Na Estrada, en galego" en febreiro de 2020 con 16 anos, cando estudaba 1º de bacharelato. A iniciativa emprega as redes sociais para visibilizar os comercios que usan a lingua galega e serve, ao mesmo tempo, para unilos a través do amor polo idioma. Comezou con poucos participantes mais agora, malia algunha baixa a consecuencia da crise pola pandemia, son 29. Nós Diario reflexiona con ela sobre a situación do galego no comercio e na sociedade.

Avante Pouca Como se iniciou o proxecto "Na Estrada, en galego"? Coñecía algúns comercios na Estrada que usaban o galego, deberían ser todos, mais nos tempos que corren... Ver estabelecementos que empregan a lingua galega xa é motivo de alegría. Parecíame que estaban dispersos, porque se non pasabas por esa rúa nin sabías deles nin que empregaban o galego. Esta iniciativa foi unha maneira de unilos e darlles visibilidade. A maior parte son de alimentación ou empresas relacionadas con produtos ecolóxicos. En que consiste? Utilizo as redes sociais, especialmente Facebook e Instagram. No primeiro levamos máis tempo, polo que temos máis audiencia. Difundimos estes comercios e tamén solucionamos algunhas dúbidas lingüísticas. O proxecto ten éxito porque creamos unha unión entre nós. A maior parte son autónomas e autónomos e, por tanto, teñen problemas semellantes. Nótase unha gran melloría, a verdade. Teñen erros dos que non son conscientes e cando os corrixen xa non os volven cometer. Ademais, dan visibilidade a palabras que estaban agochadas. Mesmo tiñamos a idea de facer un dicionario cos erros máis comúns e comezamos a través do blogue que traballamos. O común é empregar "gracias" no lugar de "graciñas" ou "grazas", tamén usan moito "hola" no canto de "ola". Avante Media Tivo boa acollida entre os comercios? Comezamos cunha tenda de produtos ecosostíbeis, dúas de roupa, outra de arranxos e costura creativa e un salón de peiteado. Aos poucos meses medrou, mais co confinamento quedou estancado. No verán chegamos a ser 30 en total e agora son 29 por un comercio que tivo que fechar. Cales serían as razóns polas que non se emprega máis o galego nos comercios? Vivimos nunha sociedade onde o galego é a lingua B. A lingua aínda non ten o prestixio necesario para empregala na vida cotiá. Ao mellor úsase máis no ámbito administrativo e colleu moito peso no educativo, mais fóra diso non é unha lingua habitual. Ao mellor hai 30 anos empregaban o galego no ámbito familiar só, mais agora non é así e mercas en castelán. Depende da consciencia de cada un. No ámbito empresarial, desde o inicio, o galego nunca estivo ben visto. Avante Toda Que parte de responsabilidade temos as e os consumidores? Creo que a conciencia lingüística de cadaquén debería facernos mercar un produto ou outro, mais esa mesma conciencia está faltando nos últimos anos. Creo que se debería potenciar máis o emprego do galego no comercio. Sería unha boa maneira de que a xente máis nova vise que se pode utilizar ser problema. Unha docente de galego comentaba que na aula unha parte do alumnado afirmaba que para que estudar galego se ao rematar os estudos e comezar a traballar non poderían empregalo. Convive agora mesmo coa mocidade. Como é o seu día a día co galego? Eu vivo un pouco nunha burbulla. Somos 24 alumnas e alumnos na aula e somos un 98% galegofalantes, non é un exemplo habitual. Pola contra, o alumnado que está en 1º da ESO, ao que lles levo cinco anos, só un 40% son galegofalantes. Hai unha gran diferenza que habería que analizar. Unha amiga de Poio contoume que na súa aula só dúas alumnas falan galego e ten a miña idade. No noso país hai realidades moi distintas. É moi importante falar galego na vida cotiá e non un día nunha exposición, non é nada significativo.


Summary: Convoca a compañía Feira do Leste para promover a nova creación. Pódese concorrer até o 26 de marzo de 2021.

A compañía viguesa Feira do Leste convoca unha nova edición do Certame de Nova Dramaturxia Galega Actual. Este proxecto, que se consolida nunha terceira volta, nace coa vontade de dar maior visibilidade aos novos dramaturgos e dramaturgas da Galiza a través da edición e publicación da obra nun volume con pezas doutros autores e autoras galegas que están a destacar actualmente polo emprego de novas linguaxes e temáticas. Segundo declara a propia compañía, a aparición de novos creadores e creadoras con ampla formación e con linguaxes innovadoras para o panorama teatral galego, está a consolidar unha nova xeración de autores e autoras recoñecidas dentro e fóra das nosas fronteiras territoriais, que deben enfrontar graves eivas no eido da publicación e difusión da súas creacións. Pode concorrer calquera persoa, sen importar a nacionalidade, sempre e cando presente un texto teatral (ou máis dun) inédito e non premiado noutros certames, que estea escritos en lingua galega ou cuxa lingua maioritaria sexa o galego. As obras poden ser de temática e extensión libre. O premio consiste na publicación, recibindo o autor ou autora dez exemplares como compensación dos dereitos de autor. O xurado, se así o considera, terá a opción de outorgar o premio a varias obras ou autores. O prazo estará aberto até o 26 de marzo de 2021 ás 23:59 horas. O envío das obras farase exclusivamente a través do formulario de inscrición da páxina web oficial do certame ou mediante correo electrónico. Na pasada edición, a obra Ofelia ou o cabeiro da cóbrega, de Fernando Castro Paredes, resultou finalista. Anteriormente, o xornalista Miguel Sande levou o galardón con A enterradora (blogue). Ambas as dúas pezas foron publicadas por Á Feira Edicións, selo creado para a edición de novas dramaturxias. O certame conta ademais co apoio da Deputación de Pontevedra.


Summary: Co gallo do partido da selección española desta sexta feira contra Portugal.

"Los pequeños y sus educadoras apoyando a nuestra selección. Vamos España!!" No FB dunha gardería de Vilagarcía penduraron esta frase acompañada dunha foto dun aula na que educadoras e crianzas aparecían coa camisola da selección española entre unha profusión de bandeiras 'rojigualdas'. Unha imaxe que axiña xerou nas redes protestos e malestar por parte de internautas que consideraban esa imaxe un "despropósito". Houbo quen manifestou que esa foto con crianzas tan pequenas envoltas entre tanta bandeira non podía ser considerada "educación" nin "fútbol", quen a vía propia doutas épocas ou quen cualificaban a imaxe dunha "manipulación" dos nenos e nenas. Non faltaron tampouco referencias a que se esa mesma situación se dese con camisetas das seleccións catala, vasca ou galega; e con bandeiras deses territorios; as educadoras estarían no albo de medidas punitivas. Mais houbo tamén quen defenderon a foto da gardería e argumentaron que era unha simple imaxe de nenos apoiando a selección e que iso non debía ser polémica.


Summary: O xornalista, colaborador de Sermos Galiza, palestrou en Compostela e Vigo no marco do Foro Internacionalista da UPG arredor da situación no país latinoamericano.

"Hai que evitar que volva a paz do cemiterio". Citando a un activista colombiano, que rememoraba o fracaso do proceso de paz de 1984 que deu lugar a unha brutal represión contra a Unión Patriótica, Bruno Carvalho sintetizou a dupla vertente, de oportunidade e risco, do proceso de paz en marcha en Colombia, co que as Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Exército do pobo (FARC-EP) tencionan poñer fin a máis de 50 anos de loita armada. Carvalho palestrou en Compostela e Vigo dentro dos actos organizados polo recén inaugurado Foro Internacionalista da Unión do Povo Galego (UPG). Xornalista freelance, colabora con medios como Telesur, RT, Gara, Brasil de Fato e mais o semanario Sermos Galiza. Nas páxinas de Sermos, publicou recentemente unha serie de tres reportaxes nos que narraba a súa experiencia xornalística após deslocarse por espazo de tres semanas a un dos campamentos das FARC-EP. En ambas as dúas palestras, que foron seguidas por abondoso público, Carvalho realizou, segundo recoñecía el propio, unha sucinta aproximación a un "proceso complexo que abre expectativas de paz e xustiza" para Colombia. O xornalista inscribiu a súa análise nunha retrospectiva histórica, lembrando que o século XX estivo marcado "pola sangue a violencia", con sucesivos enfrontamentos armados. O masacre das bananeiras en 1928, que se saldou coa morte de millares de campesiños e campesiñas, ou a brutal represión contra o Bogotazo, o proceso de reacción popular diante do asasinato do candidato presidencial Jorge Eliécer Gaitán en 1948, serían dous momentos chave que explican o nacemento das FARC-EP. Un contexto histórico determinado polo problema da terra e a explotación do campesiñado por parte da oligarquía transnacional e atravesado polo fenómeno da violencia paramilitar. O fracaso de 1984 No repaso dos atecedentes, Carvalho reparou especialmente na experiencia do proceso de paz de 1984, fracasado por causa do deliberado incumprimento por parte do goberno colombiano. Neste senso, lembrou como a resposta diante da fin das accións armadas das FARC foi o asasinato de 5 mil militantes de Unión Patriótica --a forza política impulsada pola guerrilla e mais o Partido Comunista--, dous candidatos presidenciais e decenas de cargos electos. Nesa vaga de violencia, para alén do papel desempeñado polos grupos paramilitares, que gozaban da connivencia e o abrigo gobernamental, tamén se implicou o propio exército. O anterior proceso de paz saldouse co asasinato de 5 mil militantes de Unión Patriótica, de dous candidatos presidenciais e de decenas de cargos electos. Malia o fracaso desa tentativa de paz, que daría lugar ao agravamento da violencia exercida polo Estado colombiano e grupos paramilitares, en 2002 inicia un novo proceso de diálogo, sediado en La Habana (Cuba). "Hai que ter en conta que en Colombia, un país de 48 millóns de habitantes, o exército mobiliza arredor de 2 millóns de soldados. En Arxentina, cunha poboación de 40 millóns, as súas tropas contan con só 120 mil efectivos", enumera Carvalho para explicar o alcance do conflito. "O proceso de paz iniciado en 2002 débelle moito a Hugo Chávez" sostén, lembrando o activo papel desempeñado polo líder bolivariano que nunca cualificou de 'terrorista' a guerrilla colombiana. Acordo de paz En xullo de 2016, as delegacións do goberno colombiano e mais das FARC-EP atinxían un acordo definitivo de paz. Un acordo que recollía históricas reivindicacións da guerrilla e dos movementos populares de Colombia, como a reforma agraria e a entrega de terras, a apertura democrática, que permitirá á guerrilla concorrer aos procesos electorais, ou a aposta na erradicación dos cultivos de folla de coca, para rematar coa industria do narcotráfico. A este respeito, Carvalho denunciou a inxusta criminalización das FARC por as cualificar desde os gobernos da dereita como "narcoterroristas", ao tempo que se idolatra os verdadeiros narcos en series de televisión. "Acabar co narcotráfico foi sempre un obxectivo da guerrilla", sentenciou. O goberno colombiano está a incumprir o acordo de paz asinado en 2016. Os acordos recollían a concentración dos e das combatentes das FARC en campamentos provisorios, como paso previo á entrega das armas e a reincorporación á vida civil. No entanto, esta cuestión xa puxo en evidencia os deliberados incumprimentos por parte do goberno de Juan Manuel Santos, ao non garantir que estean dotados da infraestrutura básica e provelos de alimentación escasa e de moi baixa cualidade. Un dos paradoxos neste sentido é, segundo o xornalista, ouvir ao goberno reclamar ás FARC que axilizasen a entrega de armas á ONU cando o propio goberno non tiña instalado os contedores para realizar tal entrega. A vida nos campamentos, que Carvalho puido experimentar en primeira persoa durante tres semanas, é espartana. As carencias materiais, por causa dos denunciados incumprimentos gobernamentais condicionan a vida cotiá, mais non alteran a vontade das FARC-EP de empurraren o proceso de paz. "Eles deixan ben claro que no que dependa da guerrilla o proceso non vai fracasar", narrou, aludindo as conversas mantidas con combatentes e mandos. Sobre o terreo puido constatar, segundo dixo, a falsidade da denuncia contra as FARC de prácticas machistas e mesmo de violencia sexual contra as súas combatentes. Riscos No que vai de ano foron asasinados xa máis de cen activistas e continúa a haber 10 mil presos políticos O proceso de paz avanza, mais non sen atrancos e incertezas. "A paz en Colombia enfronta inimigos internos e externos", afirmou Carvalho. Nos externos apunta os intereses do imperialismo que sempre alentou a violencia contra o pobo. No ámbito interno cita a oposición de dereita, encabezada polo expresidente Álvaro Uribe, algunhas desercións no actual goberno, como a do exvicepresidente Vargas Lleras e tamén a crecente violencia contra os movementos populares. "No que vai de ano foron asasinados xa máis de cen activistas e continúa a haber 10 mil presos políticos", denuncia. "Cada tres días os grupos paramilitares asasinan a unha persoa". A fraxilidade da paz que se quer abrir camiño é, pois, evidente. O risco dun fracaso como o de 1984 é unha posibilidade. Así o puxo en evidencia o presidente venezolano Nicolás Maduro, que recentemente denunciou a existencia dun plan para aproveitando o desarme en curso das FARC "erradicar as forzas de esquerda", como xa aconteceu coa experiencia de Unión Patriótica. É por iso que a guerrilla pide o maior apoio internacional ao proceso de paz, para garantir que o asinado se cumpra. "A solidariedade internacional é esencial para axudar a que a paz e a xustiza social cheguen a Colombia", defende Carvalho. Foro Internacionalista Co dupla palestra sobre a situación colombiana a Unión do Povo Galego puxo en marcha o seu Foro Internacionalista. Un marco con afán de continuidade que, por boca de Duarte Correa, secretario de Relacións Internacionais da UPG, pretende "traer a Galiza a actualidade dos procesos e loitas patrióticas e antiimperialistas do mundo". "Non queremos dar todas as respostas, senón provocar preguntas que axuden a reflexionar e cuestionar a orde actual", acrecentou.


Summary: Un mural realizado por Luis Seoane por encargo de Díaz Pardo pasa a se exhibir de modo permanente no Museo Centro Gaiás.

O Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura exhibirá de modo permanente un mural realizado na Arxentina por Luis Seoane, que a Xunta vén de recuperar para o patrimonio público. Esta peza é unha das poucas testemuñas que se conservan na Galiza da produción muralística de Seoane A peza foi realizada por Seoane na década dos 70, encargada por Isaac Díaz Pardo para separar o obradoiro e as dependencias administrativas na fábrica de Porcelanas de Magdalena –Celtia S.A.– que el mesmo fundara na Arxentina. O acto de presentación da obra no andar 0 do Museo Centro Gaiás, onde permanecerá a partir de hoxe, contou tamén coa presenza do secretario xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo; a directora da Fundación Luís Seoane, Silvia Longueira Castro; e Camilo e Xosé Díaz Arias de Castro, fillos de Díaz Pardo e comisarios da exposición As miradas de Isaac. Trátase dun gran mural de 230 por 390 centímetros e 200 quilos de peso, formado por catro paneis de idéntico tamaño perfectamente ensamblados entre si. Sobre un fondo de táblex de madeira e cartón pintado –con pigmento amarelo mesturado con area do río da Plata–, Seoane plasmou unhas formas en relevo influenciadas por elementos da cultura popular galega, moi presentes en toda a súa obra do exilio. Na parte superior, unhas rodas lembran ás dos carros de bois, mentres que na parte inferior se atopan as ondas do mar e conta coa sinatura característica do autor no ángulo superior esquerdo. mostras Galicia, de Nós a nós e As miradas de Isaac, fan que a adquisición deste mural chegue ademais nun momento extremadamente oportuno", remarcou. A adquisición da peza foi realizada tralo certificado favorable emitido polo Consello Superior de Valoración de Bens Culturais de Interese para Galicia. Camilo Díaz Arias de Castro, fillo de Isaac Díaz Pardo, conviviu con este mural na etapa na que traballou na fábrica de Porcelanas na Magdalena –entre 1965 e 1977–. A obra estaba situada na entrada principal da fábrica que daba acceso á galería comercial de venta ao público, no módulo da administración –onde tanto el como seu pai tiñan os seus estudios e habitacións– lembrando que pasaba diariamente por diante dela para ir á Universidade de La Plata, onde realizaba estudos de Química. Destaca que, logo de poñer en marcha a fábrica de Porcelanas de Magdalena, Díaz Pardo encargou a Luis Seoane –con quen fixera unha grande amizade– que deseñara un mural para adornar a entrada da factoría. O motivo do mesmo era que ía facer unha visita o gobernador da provincia de Buenos Aires, Óscar Alende, con motivo da inauguración do Laboratorio Cerámico de Magdalena, que incluía un Laboratorio de Formas. Foi o propio Díaz Pardo quen construíu a base do mural sobre o deseño e as indicacións de Seoane, que nunha visita a Magdalena el mesmo rematou e asinou.


Summary: O piragüismo do país aspira a volver cargado de metais.

A delegación galega acode a terras romanesas para disputar o Mundial de Maratón con 21 padexeiros e padexeiras, exactamente a metade da lista de 42 nomes feita pública pola Real Federación Española de Piragüismo (RFEP). Deste modo, desde o día de hoxe e até o vindeiro domingo, 3 de outubro, desenvolverase en Bascov un torneo que fai o seu regreso dous anos despois. Con todo, xa na xornada de onte tiveron lugar unha serie de actos inaugurais dun campionato que conta coa participación de máis de 30 países. As expectativas da Armada Galega son elevadas, e o obxectivo é conseguir o maior número de metais posíbeis, aínda que non o terán facil por ter enfronte varios dos nomes máis potentes da disciplina a nivel planetario, como o surafricano Hank McGregor, a húngara Renata Csay ou o seu compatriota Martin Kover. As Júnior abren fogo No día de hoxe será a quenda das probas da categoría Júnior e da modalidade de maratón curto, na que participarán, ás 9.45, os padeeiros Tono Campos e Diego Romero no C1. Tamén o fará o Olívico Iván Alonso en K1, estando a súa saída programada para as 11.15 e, de conseguir clasificarse para a finalísima, tomaría a saída ás 15.30 horas. Porén, a primeira en botarse á auga será a xuvenil Rosalía García, que será da partida no C1 ás 7.50. No día de mañá, ás 7.45, comezarán a súa andaina mundialista as parellas xuvenís formadas por Lua Cubiella-Sara Durán e Sandra Leira-Marta Mourelos, mentres que tan só 10 minutos máis tarde seguirá os seus pasos o Sub-23 Jaime Duro. Ademais, e concretamente ás 13.05, as duplas formadas por Carlos Gutier-Borja Castiñeiras e Adrián Prada-Joaquín Iglesias correrán no C2 Xuvenil e no K1 Sub-23, respectivamente


Summary: Afirman estar "indignados" pola decisión da Audiencia de levantar a imputación a 12 ex-cargos de ADIF e deixar como único imputado o maquinista.

A Plataforma Alvia 01445 de vítimas do sinistro ferroviario de Angrois consideran que o Estado español "estase a rir de nós". Unha afirmación, feita por un dos portavoces do colectivo a Europa Press, que se produce tras o levantamento da imputación por parte da Audiencia Provincial a 12 ex-cargos de ADIF, deixando o maquinista como único imputado na causa. "Estamos indignados e tristes", apuntan, e engaden non entender a decisión xudicial pois houbo peritos que din que hai responsabilidades "porque houbo un cambio de proxecto e desconectouse o sistema ERTMS". "Estamos convencidos de que a única causa do accidente non é o erro humano do maquinista", sinalan. A Audiencia Provincial da Coruña deixou sen efecto esta quinta feira a imputación ás 12 persoas que formaban parte da cúpula do administrador de infraestruturas ferroviarias (Adif) no momento da inauguración do tramo Ourense-Compostela, liña na que tivo lugar o sinistro ferroviario de Angrois no que morreron 79 persoas. Auto O auto que vén de ser notificado ás partes deixa sen efecto todas as imputacións agás a do maquinista do tren Alvia, que así volve ser o único imputado na causa que actualmente instrúe o xuíz Andrés Lago, que tomou o relevo de Alaéz, que foi quen imputou a eses cargos. En todos estes meses, estes ex-cargos non chegaron declarar perante o xuíz aducindo diversas xustificacións e desculpas. Os maxistrados pronúncianse con esta resolución a favor dos recursos interpostos pola Avogacía do Estado e Fiscalía. Así pois, a Audiencia bota abaixo a liña de investigación que impulsara o xuíz Aláez e sitúa a Francisco José Garzón, o maquinista, como único responsábel da traxedia, e ao que acusan de homicidio imprudente.


Summary: Puigdemont non irá ao Senado porque entende que non ten nada que falar cos que, con independencia do que el diga ou faga, teñen xa tomado a decisión de liquidar o autogoberno catalán. O debate neste momento no soberanismo non é tanto se DIU ou eleccións antecipadas, senón sobre como materializar a proclamación da República catalá. Non está a ser unha discusión pacífica e agárdase a demisión de Santi Vila, referente de certos sectores empresariais no Govern.

Nas últimas horas a presión sobre Puigdemont para convocar eleccións antecipadas e safar así dos efeitos da aplicación do 155 foi moi intensa. Vinda quer de aparatos mediáticos -desde os unionistas El Periódico e La Vanguardia até o soberanista Ara- quer de sectores do PDeCAT -liderados polo conseller de Empresa, Santi Vila- quer desde instancias do empresariado catalán que si poderían sintonizar cunha proposta nacionalista de mínimos -herdeira do posibilismo pujolista-, mais non cunha opción de ruptura nacional e republicana. O debate saldouse co triunfo do sector que non quer pór en perigo a unidade de acción do soberanismo. Ir a eleccións antecipadas sen previamente declarar a independencia sería tanto como enterrar o procés e rachar a alianza de JxSí e a CUP. O taboleiro político catalán ficaría totalmente alterado e podería emerxer unha alternativa de maioría transversal con ERC e os comúns como aliados. Esa perspectiva é a que Puigdemont e sectores do PDeCAT liderados por Artur Mas -o dirixente con máis influencia na antiga Convergència- non queren ver materializada. Hai outros segmentos do partido, que agora terían Sant Vila como referente, que até ven desexábel un futuro goberno de coligazón ERC-Comúns para así eles teren as mans libres e ir a un proceso de refundación desde a oposición. En todo caso, o procés vivirá este 26-O unha enésima xornada decisiva, cunha hora riscada en vermello na axenda. As 17 horas darán comezo ao mesmo tempo un pleno no Parlament coa DUI na axenda e outro no Senado coa activación do 155 na orde do día En todo caso, o procés vivirá este 26-O unha enésima xornada decisiva, cunha hora riscada en vermello na axenda. As 17 horas darán comezo ao mesmo tempo un pleno no Parlament coa DUI na axenda e outro no Senado coa activación do 155 na orde do día. Puigdemont finalmente decidiu non ir á Cámara alta -aínda que manexara esa hipótese nos últimos días e até tiña o apoio de ERC para o facer- co argumento de que ir a Madrid é unha perda de tempo porque o unionismo ten decidido arrasar o autogoberno catalán. O president deu a coñecer a súa decisión por meio das redes sociais. Nelas está a empregar un moi elocuente e indicativo cancelo, #CatalanRepublic. DUI si, mais como? O debate no seo do soberanismo estaría, portanto, parcialmente finiquitado. Non a ir ao Senado, si a declarar a independencia. O asunto é como. Para dilucidar precisamente o como Puigdemont mantivo esta cuarta feira contactos no Palau da Generalitat primeiro co núcleo duro do seu Govern -e con personalidades relevantes como Artur Mas ou o chefe do grupo parlamentario de JxSí, Lluís Corominas- e logo xa con representantes da Assemblea Nacional Catalana e Òmnium cultural, os colectivos soberanistas cuxos líderes -os Jordis- cumpren desde hai días pena de prisión incondicional preventiva en Soto del Real. Esa reunión, que deu comezo por volta das 19 horas, prolongouse até as 2 da mañá e concluíu sen acordo sobre a forma en que se realizará a DUI. Ao non haber consenso, Puigdemont voltou a convocar unha cimeira para as 10 horas desta quinta feira. Segundo fontes do procés citadas polo xornalista Ernesto Ekaizer, a táctica de Puigdemont no pleno desta quinta feira é a de wait and see, agardar e ver. Antes de declarar a independencia, quer ver como se desenvolve o debate no Senado, que será na práctica en paralelo. Gaña así o president 24 horas. A idea sería apresentar a DUI como unha resposta ao 155. O pleno do Parlament continuará a sexta feira. A ANC ten convocada unha concentración para ese días ás 12 horas, xémea da que protagonizou o pasado 10-O, cando en teoría Puigdemon ía proclamar a independencia tal e como prevía a Lei do Referendo. Que a Assemblea volte a convocar as súas bases é un sinal de que ten atado co Govern a DUI. Non tería sentido que fose abocar a súa xente a unha nova decepción, como a que sofreron o 10-O no momento en que Puigdemont proclamou non a independencia, senón a súa suspensión. A Assemblea Nacional Catalana ten convocada unha concentración para a sexta feira ás 12 horas, xémea da que protagonizou o pasado 10-O A partir daí, as opcións a tomar por Puigdemont son diversas, mais en principio redutíbeis a tres: 1.-DUI e eleccións antecipadas con carácter constituínte. 2.-DUI sen eleccións antecipadas. 3.-Eleccións antecipadas sen DUI. A opción 3 é a que máis forza ten neste momento, mais non é totalmente desbotábel, nomeadamente porque nas próximas horas se poden intensificar as presións -mesmo desde a esfera internacional- e tamén porque as tensións no Govern se poden reproducir no seo da Mesa do Parlament, avanza na súa edición desta quinta feira La Vanguardia. Non hai esquecer que a acción do poder xudicial estatal pende como unha espada de Damocles sobre o soberanismo. Hai en curso unha querela do fiscal xeral do Estado, José Manuel Maza, contra Puigdemont por un delito de rebelión. Poucas brincadeiras con iso. Podería supor unha pena de prisión de até 25 anos. O delito de rebelión no código penal español está moito máis penado que o de integración nunha organización terrorista. Puigdemont xa o ten asumido, mais no horizonte planexa a ameaza da Fiscalía de estender esa querela tamén aos membros da Mesa do Parlament que voten calquera alteración da orde do día que conduza á proclamación da independencia -non prevista no motivo de convocatoria do pleno desta quinta feira por unha obvia reserva preventiva para evitar a intervención do Tribunal Constitucional. Destarte, o soberanismo, que xa gañou a batalla no seo do Govern, debe agora tamén prevalecer no debate na Mesa do Parlament. Certo é que nese órgao o independentismo ten a maioría absoluta, mais non é menos verdade que non todos os soberanistas que o integran teñen a tal hora a mesma posición sobre o que facer nestas novas horas decisivas.


Summary: Rexeitou unha iniciativa presentada polo Bloque na que instaban a incorporar á reforma do Poder Xudicial o "dominio oral e escrito" da lingua propia como requisito para as funcións xurisdicionais.

Esta sexta feira (17 de abril) o Partido Popular rexeitou incorporar como rquisito para exercer funcións xurisdicionais en Galiza o "cominio oral e escrito" da lingua propia. O grupo que apoia o goberno da Xunta opúxose a unha iniciativa parlamentar presentada pola deputada do BNG, Ana Pontón, na que visaban icorporar este punto á reforma do Poder Xudicial á fin de equiparar o estatus do que gozan neste sector da administración o galego e o castelán. Porén, o voceiro do PP, Agustín Baamonde xustificou a oposición do seu partido asegurando que debían ser respectadas as opcións individuais das persoas usuarias da xustiza e tamén d@s profesionais da xudicatura. Porén, Pontón retrucou preguntando ao deputado popular por que que cando no Estado se esixe o coñecemento do español é "un acto de liberdade" mais se na Galiza se esixe o coñecemento do galego para o Partido popular, "é unha atrocidade". Carlos Varela: "Pode acreditarse que o dereito do cidadán a recibir servizo na súa lingua de elección non está actualmente garantido" Só o 5% das sentenzas en galego A Xustiza continúa a ser un dos sectores da administración onde os índices de uso do galego é menor. No número 139 do semanario en papel, Sermos Galiza analizaba a realidade lingüística da xudicatura co gallo do 30 aniversario da primeira sentenza en galego. No noso país só o 5% das resolucións se escriben na lingua de noso convertendo a súa presenza en practicamente testemuñal. Neste senso, Carlos Varela, ex-Fiscal Superior de Galiza e membro da Irmandade Xurídica Galega, ten recoñecido sen ambaxes que "a situación do galego neste eido é aínda precaria e pode acreditarse que o dereito do cidadán a recibir servizo na súa lingua de elección non está actualmente garantido". "Vostedes defenden a imposición do castelán e van en contra do Plan de Normalización lingüística", recriminou a parlamentar do BNG perante a negativa do PP a que, pola vía legal, se garantan os dereitos lingüísticos do pobo galego.