Summary: Unha manchea de colectivos con actividade na capital galega manifestan o seu rexeitamento á ordenanza municipal "que pretende someter a utilización do espazo público por parte da cidadanía a un sistema de taxas e fianzas"

"No pleno da quinta feira, 31 de Maio, pretenden aprobar a Ordenanza reguladora de actividades, instalacións e ocupacións da vía pública do Concello de Santiago de Compostela mediante a que se fai saber que a partires da súa aprobación pasaran a cobrar e controlar o uso e goce das nosas rúas". Así arrinca o documento redactado á maneira dun (contra)bando que na noitiña desta segunda feira foi consensuado por unha manchea de colectivos de todos os eidos que xuntaron folgos para artellar unha resposta conxunta "á última agresión antidemocrática do Goberno municipal do Partido Popular". A norma non está aprobada, mais aplícaseE aínda que a ordenanza é nova --aínda non entrou en vigor--, a alarma saltou hai tempo. O Concello de Compostela válese "arbitrariamente" de ordenanzas "que non son tan claras como esta", como a que rexe para a colocación de estadas na rúa, para exixir o pagamento de fianzas por actividades de carácter lúdico ou social "segundo a asociación que as organiza". Así, a modo de exemplos, á Gentalha do Pichel impúñanlle 1.500 euros de fianza para realizar un xantar popular no 'espazo C' --a carón do Museo do Pobo Galego--, que o centro social rexeitou para trasladar finalmente a iniciativa á Praza 8 de marzo; e, máis recentemente, para a Rede Feminista Galega e o Cineclube barallou o Goberno municipal o cobro de 400 euros --con desconto do 50% porque a actividade non procuraba lucro-- pola proxección de filmes ao ar libre, nun ciclo de cinema. A raíz desta última tentativa e ante a aprobación da normativa, prevista para esta quinta feira nun pleno que se realizará ás cinco do serán, ao redor de cincuenta persoas sentaron na Praza da Oliveira para achegar posturas nunha asemblea. "Quedou claro que esta norma non obedece a nada se non é á represión polo uso da nosa vía pública e da nosa electricidade e ao afán de control" da actividade socio-cultural dunha cidade, Compostela, onde a axenda vai ben máis cargada do que noutras localidades da Galiza. Pagar por... todoO tecido social, que xa era crítico coa normativa aprobada na anterior lexislatura, cun Goberno bipartito, porque a instalación de mesas informativas e o reparto de panfletos "debían estar sometidos á autorización previa municipal", ergue a voz agora contra unha ordenanza que se aplica sen que fora referendada en Pleno e que "pretende someter a utilización do espazo público por parte da cidadanía a un sistema de taxas e fianzas". Se sae adiante a norma, haberá que pagar pola colocación de mesas informativas, polos puntos de luz e megafonía e pola realización de eventos de carácter "cultural, festivo, deportivo ou similar". Alén disto, fica prohibida a utilización de altofalantes e amplificadores de son "agás autorización municipal expresa", e o Goberno que encabeza Ángel Currás reserva para si propio o dereito a suspender "arbitrariamente" aquelas actividades que considere que non acatan a ordenanza e, por suposto, as programadas por colectivos "disidentes" que rexeiten o pagamento de taxas e/ou fianzas. Por todo isto, os colectivos sociais que se xuntaron nesta segunda feira entenden que cómpre dar resposta a unha normativa que "veta de facto" o uso do espazo público por parte da cidadanía. O 'bando' no que se basea esta información servirá para explicar os artigos 108 a 112, que afectan á organización de actividades socio-culturais; desde o mediodía da quinta feira presentarán reclamacións no rexistro das dependencias municipais; e, á mesma hora na que @s polític@s se xuntan nun Pleno en que, con toda probabilidade, se dará o visto e prace á norma coa maioría absoluta do PP, a cidadanía está convocada a unha cazolada que irá desde o Toural até diante do Concello para manifestar o seu rexeitamento.NOTA: para a elaboración desta información Sermos contactou con activistas da CUT e da Rede Feminista Galega que estiveron presentes na xuntanza celebrada no bar As Dúas e que prefiren ficar no anonimato


Summary: Nun mitin en Cangas ante 300 persoas o candidato do BNG afirmou que "o pueo galego necesita moito máis que Euskadi e Catalunya ter máis capacidade de decisión".

O candidato do BNG á Presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, estivo este domingo en Cangas. Ante 300 pediu o voto para o BNG para conseguir "máis autogoberno, máis xustiza social, máis traballo e máis democracia". Jorquera clamou contra a "ofensiva centralista brutal" e neste senso afirmou que "España non está en perigo, o que está en perigo é Galicia". Proseguindo con este argumento engadiu que "o pobo galego necesita moito máis que Euskadi e Cataluña ter máis capacidade de decisión" e pediulle a Núñez Feijóo que se "decate de que os galegos queren que Galicia poida decidir". O BNG non participou nos actos relixiosos do Día do Rosario O Grupo Municipal do BNG na Coruña non participou esta mañá nos actos relixiosos do Día do Rosario, festivo na cidade, como tampouco tomou parte da xornada da función do voto. Os e as concelleiras do BNG poñen de manifesto que a aconfesionalidade do Estado español ten que implicar a súa neutralidade. Por iso, advirten de que os poderes públicos deben respectar as crenzas e as celebracións relixiosas da cidadanía, pero non poden participar nelas para garantir o principio de igualdade.


Summary: A iniciativa quer denunciar a escasa presenza da lingua propia da Galiza na canle pública.

#EuApagoTVE. Con este HT ou cancelo A Mesa impulsa unha iniciativa para que a vindeira segunda feira, 11 de outubro, só se sintonice a TVE para era aquelas emisión en galego. É dicir, chámase a que nesa xornada, de 0 a 24 horas, non se prenda nin La1, La2, Clan, TD e 24H, que son as diferentes canles do grupo, agás as emisións en galego (La1) de 14 a 14:20h e de 15:55 a 16:15h. "Televisión Española só destina ao galego 40 minutos diarios das 120 horas de emisión que ten entre todas as súas canles", lamenta a organización convocante, A Mesa pola Normalización Lingüística. "A Mesa dirixiuse en tres ocasións para solicitar un encontro coa Dirección Xeral de RTVE sen recibir resposta", mais non obtivo resposta. A iniciativa coñécese horas despois, ademais, de que un programa da TVE, MasterChef, irritase e molestase a audiencia polo que consideran unha "burla ao galego". Audiovisual Mais o marco no que se desenvolve esta iniciativa da Mesa é outro: a de pular pola presenza do idioma propia da Galiza no audiovisual. A Mesa pola Normalización Lingüística enviou o pasado 10 de xullo as alegacións correspondentes á Lei Xeral de Comunicación Audiovisual á Secretaría de Estado de Telecomunicacións, solicitando o recoñecemento da pluralidade lingüística como principio básico Recentemente, representantes do PP, BNG e PSdeG amosaron xunto coa Mesa pola Normalización Lingüística no Parlamento de Galiza a petición unánime das forzas políticas galegas para que a nova lei xeral de comunicación audiovisual que ultima o Goberno estatal inclúa o galego nas medidas de protección da dobraxe, da lexendaxe, das audiodescricións e do financiamento anticipado establecidas para o español. O texto aprobado por unanimidade no Parlamento galego instaba a: "que a nova Lei Xeral do Audiovisual recoñeza a pluralidade lingüística como principio básico, igualando contidos e porcentaxes mínimas en galego e castelán na dobraxe, lexendaxe e audiodescricións, así como no financiamento anticipado de producións audiovisuais nas canles e plataformas de televisión lineais ou baixo demanda" e mais a "reclamar da Corporación de Radio Televisión Española que emita todos os seus contidos con opción dobrada ao galego nomeadamente na programación da canle específica infantil e xuvenil e nos contidos da súa App". A Mesa pola Normalización Lingüística enviou o pasado 10 de xullo as alegacións correspondentes á Lei Xeral de Comunicación Audiovisual á Secretaría de Estado de Telecomunicacións, solicitando o recoñecemento da pluralidade lingüística como principio básico; o estabelecemento dunha porcentaxe idéntica ao castelán nos contidos mínimos en galego e nas outras linguas cooficiais tanto para televisión como plataformas dixitais como Netflix, HBO, Disney+ ou Prime Video e mais no deber de financiamento antecipado a obra audiovisual europea. Tamén se demandaba a incorporación do galego e das outras linguas cooficiais nos subtítulos, dobraxes e audiodescripcións, nos mesmos contidos que o castelán; a consideración da lingua galega como contido de interese xeral en audio ou texto escrito (dobraxe, subtítulos, audidescricións); que webs e outras interfaces de comunicación dixital coa persoa usuaria ou cliente incorporen as linguas oficiais; e asegurar a reciprocidade con Portugal.


Summary: O portavoz da coalición, Antón Gómez-Reino, insistiu na urxente necesidade de que o Goberno galego "interveña as residencias de maiores" e leve a cabo "a súa medicalización inmediata".

Galicia en Común-Anova Mareas exixiu esta segunda feira á Xunta da Galiza que "proceda a someter aos test da COVID-19 a todas as residentes e coidadoras" dos centros para a terceira idade do país. O portavoz da coalición, Antón Gómez-Reino, insistiu na urxente necesidade de que o Goberno galego "interveña as residencias de maiores" e leve a cabo "a súa medicalización inmediata" para garantir "a correcta atención ás súas usuarias e a protección das súas traballadoras". "Non se trata só de protexer as vidas, a saúde e o benestar dos nosos maiores e de quen os coidan, e de ofrecer tranquilidade ás súas familias. Trátase tamén de garantir a seguridade do resto da poboación. Se non coñecemos exactamente cantos infectados hai nas residencias galegas, non poderemos actuar eficazmente para frear a expansión do coronavirus", explicou. O voceiro da coalición, que agrupa a Podemos, EU, Anova e mareas municipais como Compostela Aberta e Marea Atlántica, lembrou que REDE, a Federación Galega de Usuarios de Familias da Dependencia e Residencias, leva semanas denunciando que a Xunta non realizou as probas aos internos e traballadores das residencias da súa competencia, a pesar das evidencias que indican desde hai días que xa se produciu nelas un contaxio masivo. Ademais, usuarios e familias tamén teñen denuciado ante Fiscalía o trato "inhumano" que padecen nalgúns centros, e o feito de que as empresas que as xestionan non proporcionan ás traballadoras os medios que precisan para coidalos e combater os contaxios. "Sumámonos a esas denuncias e exiximos á Xunta que garanta que esas situacións non se repiten", salientou Eva Solla, número un da coalición por Pontevedra e líder de Esquerda Unida. Implementar un novo modelo Solicitan unha "reformulación do modelo de "privatización" destes centros "imposto" polo presidenta galego, Alberto Núñez Feixoo. "E o primeiro paso ten que ser unha actuación firme e decidida contra a COVID-19, intervindo de inmediato todas as residencias, realizando as probas de detección a todos os seus usuarios e traballadores, e garantindo transparencia absoluta e a colaboración total co Goberno do Estado", aseverou Gómez-Reino. "Quen consiga ver máis alá da propaganda institucional do rexime de Feixoo poderá ver un país no que o ratio de prazas en residencias e do 3,05% sobre os maiores de 65 anos, moi por debaixo da media estatal, e cun 65% das prazas en mans de empresas privadas", apuntou Martiño Noriega, número tres na lista da Coruña da coalición para as eleccións que non se celebraron este domingo e membro de Anova, con datos do informe de fiscalización do Consello de Contas do ano 2015. Noriega salienta que nos atopamos "nunha situación límite de emerxencia sanitaria, mais tamén de emerxencia social". "Son as consecuencias de dez anos de Goberno pensando no interese da empresa privada en vez de pensar no interese do ben común". Por iso, indicou, "cómpre reclamar un novo modelo que siga as mesmas recomendacións que fai o propio Consello de Contas cando di que "é necesario incorporar máis prazas públicas residenciais no sistema de servizos sociais da Galiza".


Summary: Empregad@s públic@s volveron, unha quinta máis, mobilizarse perante os seus centros de traballo convocad@s polas diferenets centrais sindicais

Edificios administrativos, centros de saúde, xulgados, delegacións, concellos, oficinas da Seguridade Social... numerosos centros de traballo en diferentes partes do país acolleron esta quinta mobilizacións de empregad@s públicos para protestaren polos recortes e medidas antisociais do PP. Desde sentadas a concentracións, as formas para protestar foron diversas. As protestas forman parte do calendario de mobilizacións acordado polas organizacións sindicais para este mes de setembro, en que tamén se incluíu a convocatoria da concorrida manifestación celebrada o pasado sábado en Santiago de Compostela. @s concentrad@s criticaron que tanto o goberno de Mariano Rajoy como o de Núñez Feijoo aposten por deixar a xestión dos servizos públicos en mans de empresas privadas, entrementres "arremeten sen contemplacións contra o persoal do sector público, recortando os seus dereitos laborais e sindicais, destruíndo emprego e intentando socavar a confianza da cidadanía con campañas mediáticas e políticas destinadas a desacreditar a súa imaxe"


Summary: A adxudicataria, Saltos del Navia, leva desde 1951 empeñada na construción do encoro. En máis de 60 anos de rexeitamento social, puxo o proxecto riba da mesa unha e outra vez até un total de oito. O Goberno español vén de emitir agora unha declaración negativa de impacto ambiental mais, ao non dar por caducada a concesión, a empresa ten aínda as portas abertas

O ministerio español do Medio Ambiente vén de emitir unha declaración de impacto ambiental negativa para o proxecto de construción dun encoro no río Navia, en Navia de Suarna, sobre un espazo que fai parte da Rede Natura --Os Ancares están declarados Lugar de Importancia Comunitaria, e danaría a reserva da biosfera do Eo--; para alén de afectar o patrimonio cultural e social, pois anegaría 450 hectáreas de zona agrogandeira. "Causaría efectos negativos sobre o medio ambiente", sinala o informe de Madrid, onde se di que afectaría tamén o municipio da Fonsagrada. A resolución estatal é unha cambadela nas intencións da promotora, mais non o freo definitivo. Poden presentar máis un novo proxecto. E non é esta unha posibilidade descartábel, pois a empresa, Saltos del Navia, participada ao 50% por Endesa e Hidroeléctrica del Cantábrico, accedeu en 1951 a unha concesión para a construción do encoro, e leva desde aquela empeñada en espetalo na mesma ubicación. Intentárono até oito veces --1951, 1956, 1964, 1975, 1976, 1985 e 1995--, mais a presión social fixo que os seus plans ficasen en nada as oito veces. Desta volta, alén do rexeitamento do pobo e do movemento ecoloxista, a negativa chega do propio Goberno español, en mans do PP. Aproveitando esta labazada á empresa adxudicataria, a asociación ecoloxista Adega reclamou que a concesión franquista se declare caducada para fechar a porta definitivamente, após máis de 60 anos de rotundos 'non'. Así as cousas, hai tres aproveitamentos hidroeléctricos que están a lle chucharen a auga ao Navia, "sobreexplotándoo e confinando o efluente a unha canle sen vida". A presa proxectada por Saltos del Navia tiña 75 metros, que aumentaron até os 130m en 1963 e que en 1975 se ergueu aínda máis, para acadar os 150m. O permiso foille outorgado polo ditador, malia que anegaría catro núcleos de poboación, entre eles a propia vila de Navia. En maio de 2010, o Parlamento de Galiza acordou de maneira unánime rexeitar o encoro, sumando a súa voz á das administracións locais. Alén de solicitaren que a licenza se dea dunha vez por caducada, desde Adega instan os gobernos español e galego a derrubaren presas "que deixaron de ser úteis". Hai 41 no país, e a de Navia sería, de se construír, a sétima meirande.


Summary: A oferta é inabarcábel. Medra a cada ano. Converteuse nun dos principais modelos de lecer do verán galego: o festival. Hainos de todas as cores e para todos os gustos (sonoros). Acollen lendas do heavy clásico e reivindicación nacional, troula herdada da tradición e tendecias pop de vangarda. Son en urbes e en carballeiras, nos peiraos e polas prazas. A música en directo ocupa cada fin de semana do estío.

Resurrection Fest, 11-14 de xulloA meca das músicas duras trasládase a Viveiro. O Resurrection é un dos festivais de maior alcance dos que se celebran en en Galiza. Na súa edición número 13 pasarán polo escenario verdadeiros mitos do heavy metal -os alemáns Scorpions-, do trash -Megadeth- ou do hard rock glam -Kiss. O proxecto político musical de Tom Morello e Chuck D -Prophets of Rage-, o hardcore metalizado dos neoiorquinos Sick of it All ou o predicador dos Dead Kennedys Jello Biafra son outros pratos fortes do abondoso menú. Festival internacional do mundo celta de Ortigueira, 12-15 de xulloSe hai unha cita clásica, esa é a de Ortigueira. Na súa 40 edición haberá, claro, clásicos: Milladoiro. Os irlandeses Lúnasa ou os canadianos Yves Lambert Project achegarán outras xeografías. Os d'Abaixo súmanse á oferta galega. E o proxecto Runas para novas bandas dará aquenda a Brumafolk (Cantabria), The Taverners (Castela e León) e Beltaine (Polonia). Abride a fiestra en Padrón, 13-15 de xullo Mercedes Peón e Najla Shami figuran nas letras máis grosas desta iniciativa que celebra a vida e a obra de Rosalía de Castro. Non por acaso, é a fundación que preside Anxo Angueira a encargada de organizar unha festa en que as asistentes remontarán o río Ulla en embarcación tradicional, escoitarán a improvisación oral de Alba María e Xairo d'Herbón ou a poesía de Ismael Ramos ou Paula Antía Rei, e poderán ver a histórica fita Pelerinaxe lírica polos lugares rosalianos (1951). Atlantic Fest na Illa de Arousa, 20-22 de xulloO reino do mundo indie instálase na Illa de Arousa durante a penúltima fin de semana de xullo. Vultos internacionais como os ingleses Kaiser Chiefs ou The Vaccines encabezan o Atlantic Fest. Os cataláns María Arnal i Marcial Bagés e a súa rescrita do herdo folclórico con vontade política ou o andaluz Yung Beef, estrela do trap, ocupan unha máis que interesante segunda liña en que hai presenza galega coa cumbia de Esteban & Manuel ou o folk pop de Caxade. Vive Nigrán. Picnic Pop Festival, 20 e 21 de xullo Esteban & Manuel, dúa tropicalista de cumbia con sede en Compostela, repite no Vive Nigrán, un encontro enfocado ao pop e estradas anexas que encabezan os cataláns Sidonie e onde tamébn estará Depedro ou The Limboos, engraxado combo galaico madrileño de soul e rhythm & blues. Festigal en Compostela, 24 e 25 de xulloA Fundación Galiza Sempre e Galiza Nova, organización xuvenil do BNG, celebran cada Día da Patria, desde 2002, o Festigal. Ademais de feira da cultura galega cunha enorme variedade de postos de editoras, librarías ou discográficas, nesta edición -a 17ª- cantarán Ses, Sonia Lebedynski ou Rebelion do Inframundo -hip hop de combate desde o sur da Galiza. E dedican a festa ao rapeiro mallorquín Valtònic, exiliado en Bélxica por exercer a liberdade de expresión nas súas cancións. Antros Pinos en Taragoña (Rianxo), 27 e 28 de xulloOnce anos hai que a mocidade de Taragoña (Rianxo) arma o Antros Pinos. Para este mes de xullo habilitaranlle escenario a, entre outros, dous veteranos e clásicos do rock galego: Zënzar e Ruxe Ruxe. O hip hop político de Ezetaerre ou a Orquestra Neverloura figuran tamén no cartaz. Festival SinSal na illa de San Simón, 26-29 de xulloHai dous elementos singularísimos no Festival SinSal. Un, o escenario: a Illa de San Simón, na ría de Vigo, que foi lazareto, campo de concentración, museo e centro de actividades culturais, E dous, a programación: os e as asistentes navegan ate o lugar sen coñecer as propostas musicais achegadas pola asociación SinSal. Saben, iso si, que o criterio da programación é sempre avanzado, plural, curioso, e nunca esquece a produción galega. Festival SonRías Baixas en Bueu, 2-4 de agosto Tres días de punk -Terbutalina-, ska -os italianos Talco-, rock de arestas duras -Berri Txarrak-, crónicas políticas aceleradas -Gatillazo, con Evaristo de La Polla á fronte- enchen o SonRías Baixas en Bueu. O cartaz presúmese de gran tirón e dirixido a un público concienciado ou en vías de. Che Sudaka, Muchachito ou La Raíz achegan a face bailábel. Frenética, iso si. Festa da Carballeira de Zas, 3 e 4 de agostoOutro clásico. Así o certifican as 35 edicións que fai este ano a Festa da Carballeira de Zas, orientada aos sons de raíz pero sen se pechar en ningún estilo. Non por acaso este ano pasarán polo seu palco os pioneiros do heavy galego Astarot. Canda eles, Ses, Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre, Caxade ou a irlandesa Niamh Ní Charra. Osa do Mar de Burela, 14-18 de agostoO cartaz do Osa do Mar, que retorna ás rúas de Burela logo dalgún tempo, vaise coñecendo aos poucos. De momento, sábese que protagonizan propostas galegas: o pop de aires punk de Oh Ayatollah!, de novo Esteban & Manuel, ou a electrónica folk de Baiuca. Revenidas en Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa), 17-19 de agostoQuince anos transcorreron do primeiro Revenidas. Sons punk e urbanos, con nomes de primeira orde, continúan a estruturar a súa oferta. O hardcore progresivamente metálico dos vascos Soziedad Alkóholika aparecen entre os máis salientábeis. Canda eles, o hip hop de Ezetaerre ou dos andaluces Ayax e Prok, o celtic punk dos canadianos The Real McKenzies ou o oi! dos vigueses Keltoi. Festival Noroeste na Coruña, 7-12 de agostoA última mutación deste certame veterano -será a edición número 32- converteuno no máis estruturado dos festivais urbanos en Galiza. Prazas e rúas da Coruña serven de escenario á morea de artistas que conforman un programa ecléctico, de tendencia indie pero máis alá, con preocupación pola igualdade de xénero e os dereitos laborais. Entre os participantes, Ana Curra -ex Parálisis Permanente-, Laetitia Sadier Source Ensemble, Za!, os escoceses Belle and Sebastian, a cantaora Rocío Márquez ou o dificilmente clasificábel Dorian Wood. Armadiña Rock en Combarro, 24 -26 de agosto 10 ediciónO festival da vila dos hórreos ao pé do mar atinxe a década de exsitencia. Con Amparanoia como estrela, a primeira división das músicas galegas pasará este agosto por Combarro: Ses, The Lákazans, Terbutalina, O Sonoro Maxín ou Skándalo Gz. Festival da Poesía do Condado, 1 de setembroTrinta e dous anos -non consecutivos: houbo unha paréntese na década dos 90- leva o Festival de Poesía do Condado ofrecendo literatura nun contexto de festa popular na fortaleza estremeira de Salvaterra de Miño. Onde a música é imprescindíbel. Reducido este ano a unha xornada, haberá concertos de Sacha na Horta, Habelas Hainas, Rebeliom do Inframundo, Banda Xangai, Donicelas e Son da Rúa. É dicir, a habitual mestura de folk, pachanga e rap. Festival da Luz en Boimorto, 7-9 de setembro De traza clásica e con importantes artistas en nómina, o Festival da Luz en Boimorto discorre por un territorio ancho pero sen grandes sorpresas. Máis alá de nomes fundamentais de aquí -Os Resentidos sobre todo, pero tamén Agoraphobia- e acolá -Josele Santiago, Elliot Murphy. E logo unha restra de propostas que xuntan público de toda condición: Love of Lesbian, Señor Chinarro, Vargas Blues Band, Christina Rosenvige. A histórica cantante Luz Casal exerce, di a organización, de anfitrioa. Wos Festival en Compostela, 12-16 de setembro É o de programación máis arriscada. Cun pé nas electrónicas experimentais, outro no rock avanzado e outro nas músicas urbanas menos comerciais, o WOS aínda non anunciou os seus fitos. Polo momento, consta que haberá actuacións de Abu Sou, Christina Vantzou, Jass ou Skee Mask. Como en anos anteriores, en escenarios singulares da capital como a Igrexa da Universidade, a terraza da Fundación Granell ou o Teatro Principal.


Nas primeiras semanas deste verán outonal que nos veu, este escribidor acompañou a uns familiares a unha tenda de roupa de toda a vida situada no centro da vila en cuxo concello naceu e do que é toda a súa familia. O motivo non era outro que axudar a que súa avoa, con máis de oito décadas de vida, e cobradora dunha pensión pola agraria das máis baixas que existen, comprase un traxe para un evento vindeiro. Esta escena cotiá non tería maior importancia se non fose polo trato lingüístico recibido por todos nós. Si, trato lingüístico. Ambos os tendeiros, muller e home, amables e rápidos, dirixíronse a nós en todo momento en castelán, incluso cando a miña avoa, con lixeira perda auditiva, preguntaba de segundas e recibía unha condescendente resposta en castelán, dando a entender un certo paternalismo caricaturesco sobre a súa (nosa) orixe humilde, se non fose pola amabilidade amosada. Unha vez máis o uso lingüístico era empregado, consciente ou inconscientemente, como como marca de xerarquía, de clase, algo tan frecuente que case lles parece o normal aos meus familiares. Tal e como acontecería na década dos 40 ou 50 cando ela era unha moza en pleno franquismo. Unha vez máis o uso lingüístico era empregado, consciente ou inconscientemente, como como marca de xerarquía, de clase, algo tan frecuente que case lles parece o normal aos meus familiares. Tal e como acontecería na década dos 40 ou 50 Esta breve historia, repetida a diario en múltiples vilas e cidades do noso país, debruzoume unha vez máis sobre a situación lingüística dos galegofalantes e sobre a situación da lingua propia, aínda que nesta ocasión non na coñecida política eliminadora da lingua e da cultura galegas desenvolvida pola actual Xunta de Galicia co Secretario Xeral de Política Lingüística á cabeza, senón nos discursos alternativos para reverter esta situación e camiñar cara á necesaria normalización que permita a pervivencia do galego e a existencia normal dos falantes. E neste cavilar meu xorde o fenómeno de moda nos últimos meses, Podemos, e o seu relato alternativo recentemente triunfador entre a opinión pública progresista. A falta de que se concreten o que de momento non son máis que unhas ideas básicas do que propugnan, destaca un novo termo para alcumar aos responsábeis da situación de regresión política e económica en que nos encontramos: a casta, o que no galego popular chamamos caste, for de viño, de gando ou de xente. Segundo ollo polas redes sociais, moitos dos Círculos (maneiras de artellarse deste partido a nivel local) e simpatizantes desta organización política en Galiza mostran unha actitude de escaso compromiso coa nosa lingua Segundo ollo polas redes sociais, moitos dos Círculos (maneiras de artellarse deste partido a nivel local) e simpatizantes desta organización política en Galiza mostran unha actitude de escaso compromiso coa nosa lingua, mentres que uns apostan abertamente polo bilingüismo desde o uso monolingüe en castelán, outros mostran unha belixerancia aberta contra o uso do galego. Será que a política lingüística aplicada durante o fraguismo (de folclorización e identificación da lingua galega co rural), a pesar dos escasos avances, triunfou nas novas fornadas de galegos castelánfalantes urbanos e vilegos? Pregúntome cales serán as orixes desta teima antigaleguizadora e xórdenme hipóteses varias: Será que a política lingüística aplicada durante o fraguismo (de folclorización e identificación da lingua galega co rural), a pesar dos escasos avances, triunfou nas novas fornadas de galegos castelánfalantes urbanos e vilegos? O galego sóbralles? Moléstalles? É unha carga negativa que lles custa levar? Obviamente, os prexuízos sobre a nosa lingua reforzáronse e mesmo apareceron outros novos. Diso pouca dúbida hai. Será que o grupúsculo extremista que marcou a liña da política lingüística da Xunta de Galicia, e do partido que a sustenta, lles moveu os marcos, os de Lakoff, non os da leira? Quizais, pois a maioría dos Círculos existentes maniféstanse nas redes sociais en castelán ou en galego e castelán, como se este galego normativamente castelanizado que hoxe escribimos fose unha lingua inintelixible pola cidanía galega (e incluso pola foránea aquí establecida). A maioría dos Círculos existentes maniféstanse nas redes sociais en castelán ou en galego e castelán Ou será que nos consideran caste aos galegofalantes? Será que sermos cidadáns de segunda (a nosa lingua constitucionalmente éo), que os nosos fillos non poidan aprender en galego nas escolas (e que outros moitos nenos e nenas sexan analfabetos na lingua propia de Galiza), que na maioría dos casos (xustiza, sanidade, incluso na administración) a nosa lingua estea relegada, oculta ou directamente marxinada, e con ela os seus falantes, ou que nalgunhas cidades galegas nos sintamos coma extraterrestres os fai pertencer á deostada caste? Pertence a miña avoa a esta caste? A miña avoa e toda a xente labrega e mariñeira e as clases sociais máis humildes mantiveron o galego a pesar das aldraxes, que de tan continuadas chegaron a parecerlles normais, fronte ao poder establecido polos franquistas e todos os seus compañeiros de viaxe (fosen comerciantes, avogados, médicos ou curas) que traballaron arreo para desterrala, como ben souberon ver, durante a transición da ditadura á democracia, os opositores ao réxime de Franco, ao terror e á miseria física e moral, os defensores/as da liberdade. Si, o galego foi daquela lingua de liberdade contra a caste. Neste contexto, é verdade que non axuda que un líder histórico do galeguismo enterrase de vez a súa historia política a prol de Galiza ao afirmar que esta soa non ten capacidade para desenvolverse. Ou que a forza que encabeza teña o tema lingüístico como algo secundario no discurso actual, aínda que de uso habitual, como outras forzas estatais. Tampouco contribúe que a nova intelligentsia que participa neste movemento, algúns con grandes dotes de funambulismo, outros que reclaman con grande énfase que os múltiples manifestos de arestora tamén estean escritos en castelán, non considere que o galego forme parte dese relato en favor da mellora da situación económica e de mudanza das maiorías sociais. Acaso non formamos parte os galegofalantes desas maiorías agredidas (tamén lingüisticamente)? Non axuda que un líder histórico do galeguismo enterrase de vez a súa historia política a prol de Galiza ao afirmar que esta soa non ten capacidade para desenvolverse Só pretendo centrarme naquelas propostas presuntamente renovadoras, mais o caso é que a desgaleguización do noso país avanza a pasos axigantados e uns por acción e outros por omisión contribúen a que isto sexa así. Cando penso nisto non podo evitar que me veña á cabeza o acontecido un domingo chuvioso de hai uns meses cando se celebrou un acto de promoción do Entroido galego na Praza do Obradoiro. Nel, participaron asociacións e veciñanza das diferentes zonas onde se desenvolven tradicións típicas desta festa pagá. Entre eles, non podería ser menos, ía o Oso de Salcedo, alá das altas terras da Pobra do Brollón, onde desde tempo inmemorial esta figura do entroido baixa ao medio do lugar e axudado polos criados, acompañantes vestidos de farrapos, enzoufa a todo aquel que non dá fuxido das súas gadoupas. Nesta representación estaba presente o actual presidente da Xunta que comentou divertido: "Mira, el hombre del saco". Obviamente non ten por que coñecer o noso presidente tan antiga tradición antropolóxica, mais a súa espontaneidade retratou a caste á que pertence. E así o sentiron os amigos e amigas de Salcedo que o escoitaron: o afastamento do pobo galegofalante e o descoñecemento do propio con altivez e superioridade. Pois ben, será que as persoas que defenden un novo relato progresista de futuro que precisamos, coas que partillamos moitas ideas, verán tamén en nós, os galegofalantes, un home do saco?


Summary: Consideran que o presidente da xestorda de Podemos Galiza e senador de En Marea pode ser "un magnífico médico", mais o seu "coñecemento" sobre a cuestión territorial está "estancada no modelo pre-constitucional".

A corrente crítica Bases Podemos pide a González Buitrón, presidente da xestora de Podemos Galiza e senador por En Marea, que renuncie á súa acta na Cámara alta polas "inadmisíbeis declaracións" nas que comparaba Galiza con Estremadura e Castela-A Mancha. "Pode ser un magnífico médico, mais o seu nivel de coñecemento sobre a territorialidade do Estado ficou estancada no modelo pre-constitucional", afirman. Buitrón afirmara, a raíz da polémica xerada pola ausencia de propostas concretas para Galiza no documento de negociación de Podemos, que "tampouco hai propostas sobre Estremadura ou Castela-A Mancha". Si as había para outros territorios, recoñecidas como nacionalidades históricas, caso de Catalunya. Non é esta a única crítica que nese comunicado fan desde Bases Podemos ao senador coruñés. Sitúan este médico como "promotor dunha estratexia" canda outros cargos para controlar o partido en Galiza. Nese sentido, esta corrente crítica pide a demisión da xestora que ten que pilotar esta fase de Podemos Galiza após a disolución desde Madrid dos órganos de dirección do partido. Denuncian que a xestora está "nomeada a dedo" desde a dirección estatal e que os seus integrantes son "xuíz e parte" no proceso, o que constitúe "unha aberración democrática".


Summary: Após chegar a un acordo con Pedro Rey antes da votación.

O empresario ourensán José Manuel Díaz Barreiros é o novo presidente da Confederación de empresarios de Galiza (CEG) após chegar a un acordo co outro aspirante, Pedro Rey, xusto antes de que se producise a votación presencial, de modo que o vigués retirou a súa candidatura. Díaz Barreiros, que é director da xestoría Marcelino Díaz, era o candidato avalado pola Confederación de Empresarios de Ourense (CEO). Mentres, o seu rival, o vigués Pedro Rey, do mundo das empresas de formación, érao a proposta de Cecap Galicia (Federación Galega de Empresas de Formación) e da Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP). Aínda que a asemblea electoral chegou a constituírse de forma mixta, con parte telemática e parte presencial, esta última non chegou a producirse, pois o acordo produciuse in extremis, ao redor das 11:55 horas e a votación en persona estaba prevista a partir das 12:00 horas, segundo informan fontes da CEG consultadas por Europa Press. Así as cousas, José Manuel Díaz Barreiros é quen se porá á fronte dunha organización que leva anos sumida nunha crise interna e enfrontamentos. Após as dimisións dos seus últimos presidentes, Antonio Dieter Moure e Antón Arias, o coruñés Antonio Fontenla exerceu como portavoz durante os últimos case tres anos. Quen é? Empresario do sector de servizos de asesoría, correduría e xestoría, Díaz Barreiros pertence desde hai anos ao Comité executivo e á Xunta directiva da CEG. Foi vicepresidente da CEO co anterior presidente desta entidade, o falecido José Manuel Pérez Canal e é tamén membro doutras asociacións empresariais de ámbito provincial e galego. Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, Díaz Barreiros é tamén mestrado en asesoría xurídica de empresas e en dirección de asesoría fiscal de empresas polo Instituto de Empresa de Madrid (IE). Entre a súa bagaxe profesional destaca a faceta de xestor administrativo e procurador dos tribunais e corredor e perito xudicial de seguros.


Summary: Delegad@s da central nacionalista na entidade financeira exixen solucións inmediatas para Novagalicia Banco que garanta a súa viabilidade e o mantemento dos 6.000 postos de traballo

Delegad@s de Novagalicia Banco, do Banco Gallego (entidade participada) e das empresas auxiliares (HP, Unicom e CISER) concentráronse diante do edificio administrativo da Xunta de Galiza, en Compostela, para demandar unha solución inmediata para NCG, que garanta a viabilidade futura da entidade e o mantemento dos 6.000 postos de traballo -directos e indirectos- que están en xogo. Responsabilizan da devaluación da entidade tanto a gran banca, como o presidente da Xunta, e consideran que esa solución debe vir por manter á entidade como banca pública. A CIG-Banca aposta porque esa solución, reiteran, veña pola creación dunha banca pública. Entende que se hai que inxectar miles de millóns de euros para salvar bancos privados, "o lóxico é que eses miles de millóns de euros sexan para nacionalizar as entidades, converténdoas en banca pública", explica Clodomiro Montero, secretario nacional de CIG-Banca. Desde que NCG Banco foi nacionalizada, en setembro do ano pasado, houbo un proceso progresivo de degradación derivado, segundo Montero, "dunha mala xestión". Isto provocou que a situación da entidade, a día de hoxe, sexa "obxectivamente peor que hai un ano". Manter este impasse, coa entidade nacionalizada e á espera do que se decida, está provocando a súa devaluación. Montero lembra que se hai un ano o seu valor era, segundo se anunciou publicamente, de 180 millóns de euros, hoxe estase falando dunha depreciación e que a entidade poida ser subastada por un euro. A máis interesada en que isto siga así é, segundo Montero, a grande banca "por un mero interese lucrativo e porque o que se está conseguindo é que cada vez a súa devaluación sexa maior". De feito, sinala que a propia dirección da entidade acaba de recoñecer que se perderon 2.000 millóns de euros en depósitos, en beneficio precisamente desa gran banca. Xunto a isto, hai unha creba de confianza en gran parte da clientela, provocada pola colocación de produtos complexos, como as participacións preferentes e obrigas subordinadas, ás que non se lle deu solución e ás que o secretario nacional de CIG-Banca considera que non se lle vai dar "mentres non se defina cal vai ser o futuro da entidade". Por iso, afirma "estamos nunha situación de emerxencia" e por iso tamén exixe a adopción inmediata de decisións, "polo ben da clientela e polo ben dos traballadores e traballadoras". Responsabilidade de Feijóo Alén das ansias lucrativas da gran banca, Montero apunta directamente o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, como co-responsábel desta dilación, porque foi quen impulsou a fusión "obrigatoria e continuista", que se efectuou o 1 de decembro de 2010 e quen, ao tempo, impulsou a operación Castellano. Unha operación que cualifica de "temporal e disuasoria" e que tería como único obxectivo "gañar tempo".


Summary: Desde o comezo do estado de alarma pola pandemia do coronavirus son xa 8.276 expedientes, con 45.440 traballadoras e traballadores afectados.

O número de Expedientes de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) continúa a crecer na Galiza desde o comezo do estado de alarma pola pandemia do coronavirus. Son xa 8.276, con 45.440 traballadoras e traballadores afectados. Segundo os datos facilitados esta segunda feira, 23 de marzo, pola Consellaría de Economía, Emprego e Industria, esta cifra supón case duplicar os que había hai tres días, cando se rexistraban 4.239. Entre estes ERTE, hai 251 que afectan a todo o territorio nacional, isto é, 5.509 empregadas e empregados. Tamén hai oito que se producen a nivel estatal, con 737 afectados no noso país. A Xunta ofreceu datos por demarcacións provinciais. Así as comarcas do país que se encadrarían na división correspondente á Coruña rexistraron un total de 3.172 expedientes temporais, con 15.651 persoas afectadas; nas comarcas da división correspondente a Pontevedra, houbo 2.732 ERTE e 15.536 persoas afectadas. Nas comarcas correspondentes ás divisións de Lugo e de Ourense, as menos industrializadas do país, houbo 1.058 ERTE e 3.726 persoas afectadas, na primeira; e 1.055 expedientes e 4.281 persoas afectadas, na segunda.


Summary: Entre os centros favorecidos están os centros do Opus Dei que segregan o alumnado por sexo, critica a central nacionalista

A Xunta de Galiza blinda os concertos cos centros privados e compromete 1.550 millóns de euros dos orzamentos da Consellaría de Educación para os vindeiros seis anos, denuncia CIG-Ensino. A Consellaría de Educación vén de publicar unha orde por medio da cal blinda os concertos cos centros privados até o curso 2022/23. A orde anterior, que remata a súa vixencia neste curso, tivo unha duración de catro anos. Anxo Louzao, secretario nacional da CIG-Ensino, denuncia que "con esta blindaxe a Consellaría de Educación está comprometendo os orzamentos dos vindeiros seis anos, destinando cada ano aos concertos co ensino privado 258 millóns de euros e, por tanto, detraéndoos da pública. Esta contía supera en 22 millóns de euros a cantidade que cada ano están recibindo estes centros". Louzao sinala que eses 1.550 millóns de euros que van para a privada non serán, pois, para o ensino público, non se destinarán a ampliar persoal, mellora de instalacións, dotación de recursos, reducir ratios... Entre estes centros privados, cinco deles pertencen ao Opus Dei, que continúan segregando alumnado por sexo e contribuíndo á desigualdade de xénero. CIG-Ensino lembra que gañou un recurso no seu día e que o Tribunal Supremo considerou que os seus concertos eran ilegais. Mais, afirma o sindicato, a Lomce foi feita "para regularizar estas partidas orzamentarias e permitir un ensino que é absolutamente inadmisíbel".


Summary: Unha entrada durísima de Raúl García a Joselu deixará o Deportivo sen o concurso para os próximos meses do dianteiro que fichou este verán para encher o oco deixado por Lucas Pérez.

O pior da terceira xornada do campionato para o Deportivo non foi ceder tres pontos na casa face o Athletic de Bilbao, senón o parte de baixas ao termo do xogo. A principal, a do dianteiro Joselu. Deixou boas vibracións nos apenas 19 minutos en que se moveu polo céspede. Mais foi cazado nunha acción extemporánea e sen sentido, fóra de zona de perigo, por Raúl García. A lesión, pendente aínda de probas médicas, con sospeitas de afectación dun ligamento do xeonllo, é grave e porá o futbolista nas bancadas para os próximos meses. Sidnei tamén se viu obrigado a abandonar o relvado, xa no segundo tempo, desta volta por un golpe que o manterá fóra de combate durante no mínimo as tres próximas xornadas. E se abandonamos a enfermaría, que nos atopamos? Pois un Deportivo que cedeu tres pontos ao encaixar o único disparo entre os tres paus do Athletic en todo o xogo. Unha obra de arte, iso si, un chut de media distancia que se incrustou na portería coruñesa por toda a escadra esquerda. Lux non puido facer nada. Foi un lóstrego o disparo. Unha iluminación na noite riazoreña. E o autor desta beleza foi o mesmo responsábel da cruel entrada a Joselu. Raúl García. Así é este deporte, mestura todo o bon e todo o mau da condición humana. Talvez por iso exerza unha atracción tan irresistíbel nas masas. O Deportivo non xogou un mal partido. Tivo, si, un problema básico: a súa zona de criación apenas criou nada O Deportivo non xogou un mal partido. Tivo, si, un problema básico: a súa zona de criación apenas criou nada. Non hai ninguén que poña un último pase con xeito. Mosquera ten de entrar moito máis en xogo. Cando non o fai, o xogo entúpese e desemboca nun beco sen saída. Algo falla cando ten de ser Albentosa quen pon a bola a circular desde atrás. Este rapaz ten envergadura de pivot e por alto é infranqueábel. Mais, poñámonos como nos poñamos, nen é Beckenbauer nen é Koeman. O Dépor existiu, si, polas bandas, con boas prestacións nos centros de Luisinho e Juanfran. O mau é que a zaga vasca por alto é das mais dificilmente batíbeis do campionato. E Andone? Pois estivo resultón, con moitas vontades de agradar. Foi o principal problema para a zaga vasca e, despois de desbaldir dúas boas ocasións ao longo do partido, marcou, si, no tramo final do encontro, mais o árbitro anulou a acción ao sinalar un fóra de xogo que só existiu na súa imaxinación. Foi no tramo final do encontro. Si, o árbitro que non expulsou Raúl García por ter lesionado de gravidade a Andone impediu que o Deportivo no mínimo empatase o xogo ao negar validez a un gol legal. That´s life.


Summary: Os berros da motocicleta, con guión de Kiko da Silva e ilustracións de Pablo Prado é unha iniciativa do Concello de Pontevedra.

Josefina Arruti permaneceu encarcerada durante 18 meses e pasou case dous anos baixo arresto domiciliario xunto cos seus fillos no seu fogar en Pontevedra, tras o golpe de estado do 36. Os golpistas castigábana mentres procuraban chegar ao seu marido, Bibiano Fernández Osorio-Tafall, quen foi primeiro alcalde republicano da cidade do Lérez. "Josefina ficou soa, sinalada, e pasou dunha situación acomodada a converter a súa casa nunha pensión", explicou o concelleiro de Memoria e Patrimonio Histórico, Xaquín Moreda, na presentación do cómic que recolle a vida de Arruti. Os berros da motocicleta, con guión de Kiko da Silva e debuxos de Pablo Prado, achega á mocidade "o drama que tiveron que soportar as mulleres no franquismo". Será presentado no Culturgal e distribuído entre as bibliotecas e centros de ensino pontevedreses. A publicación é o resultado de dous anos de investigación. "Era complicadísimo porque case non había información", asegurou Kiko da Silva. A propia filla e os dous fillos de Arruti; María del Carmen, José Ángel e Manuel, colaboraron na corrección de datos e xa puideron ler o resultado en banda deseñada. Este proxecto enmárcase no programa A memoria das mulleres posto en marcha polo Concello de Pontevedra. No seu portal en liña, Do gris ao violeta, pode lerse a biografía de Durruti e mais a doutras mulleres que deixaron a súa pegada no municipio. "Agardamos que este comic sexa ben acollido pola xente nova e que esperte a súa curiosidade, porque estamos convencidos de que coñecer esta historia será un antídoto contra o rexurdimento do fascismo", afirmou Xaquín Moreda.


Summary: Propón cinco medidas a Junts pel Si para formar un goberno cuxa presidencia non recaería en Artur Mas.

A Candidatura d'Unitat Popular pon sobre a mesa cinco propostas a Junts pel Si para formar un goberno. Iso si, a CUP mantén que a presidencia do executivo non pode recaer en Artur Mas. Propón un presidente de consenso, un liderazgo político coral, unha presidencia rotatoria, unha co-presidencia e un comisionado para a internacionalización do proceso independentista. A CUP ve acaído a Mas para este último cargo, segundo diversos medios cataláns. No que atinxe ao presidente de consenso, a CUP insiste en Raül Romeva, que liderou a candidatura de JxS, e a quen ven como alguén que reforza "a transversalidade e a pluralidade do independentismo". A súa candidatura á presidencia, sostén a formación anti-capitalista, contaría non só co aval de JxS e CUP, senón que podería "non xerar o voto contrario doutras formacións", unha declaración que parecen apontar a Catalunya si que es pot. Presidencia rotatoria Embora a normativa vixente só permita investir un único presidente e non prevé a rotación, desde a CUP consideran que nestes 18 meses podería darse unha rotación como medida para consolidar, simbolicamente, a transversalidade da aposta na independencia. Unha co-presidencia e un comisionado para a internacionalización do proceso son outras das medidas feitas desde a formación independentista. Tamén propoñen tres persoas que visualicen a dirección do novo Goberno de forma colexiada e mancomunada e que teñan responsabilidades nas áreas chave do Executivo provisional: Emerxencia Social, Proceso Constituínte e Internacionalización do proxecto independentista.


Summary: Convocadas pola plataforma Galiza con Catalunya baixo o lema "Autodeterminación non é delito".

A vindeira quinta feira, 21 de febreiro, as sete principais cidades de Galiza acollerán concentracións de denuncia do "xuízo-farsa" ao independentismo catalán e de solidariedade para coas persoas encausadas neste proceso. Convocadas pola Plataforma Galiza con Catalunya, as concentracións terán lugar ás 20:00 horas en Compostela (Praza do Toural), A Coruña (Subdelegación do Goberno); Ferrol (Prza Amada garcía), Lugo (Subdelegación do Goberno), Ourense (Subdelegación do Goberno), Pontevedra (Pza Peregrina) e Vigo (Farola de Urzáiz). O lema das mobilizacións: "Autodeterminación non é delito". A plataforma entende que este xuízo é un acto "político e non imparcial A plataforma Galiza con Catalunya, da que fan parte diversas organizacións sociais, políticas, sindicais e culturais de Galiza, acordou a principios de febreiro a súa reactivación para facer seguimento do xuízo contra líderes políticos e sociais cataláns polo referendo de autodeterminación celebrado o dia 1 de outubro de 2017. A plataforma entende que este xuízo é un acto "político e non imparcial que pode acabar impondo condenas de até 25 anos de prisión a persoas elixidas democraticamente polo simple feito de teren facilitado unha votación aberta, transparente e xusta sobre un tema que non interesa ao Estado español". As organizacións membros da Plataforma lembran que o dereito de autodeterminación está recollido como tal nos Pactos Internacionais de Dereitos Humanos (en particular no PIDCP, ratificado polo Estado español en 27 de xullo de 1977) así como en numerosas resolucións da Asemblea Xeral das Nacións Unidas e que é un dos principios fundamentais do dereito internacional público.


Summary: Un percorrido por algúns dos polígonos industriais de Galiza deixa na persoa visitante unha imaxe preocupante: milleiros de metros cadrados baleiros, naves a medio construír e empresas que foron botando o feche por mor da crise. Porén, a Xunta segue promovendo o desenvolvemento de parques baseándose nunha demanda de chan discreta. Eis un extracto da reportaxe publicada no Sermos Galiza número 298.

A tónica non é a mesma en todos os parques empresariais do país, mais, en liñas xerais, non hai grandes diferenzas. En polígonos cuxa actividade estivo historicamente vinculada a un sector específico –o caso do eólico ou o naval–, a fotografía é desoladora; noutros, a situación é lixeiramente mellor. Con todo, a radiografía non resiste a realidade das imaxes e a veracidade dos dados: a alta desocupación ten levado a Xunta de Galiza a revisar os prezos do metro cadrado para facer máis atractiva a implantación de empresas locais e foráneas nos parques industriais do país. A competencia de Portugal non é tampouco un asunto menor na composición desta foto fixa que o Goberno Feixóo quere combater coa Lei de Iniciativas Empresariais e mediante unha serie de bonificacións para a adquisición de parcelas e posta en marcha de proxectos empresariais de envergadura simplificando toda a tramitación, incluída a que ten a ver co impacto ambiental. A creación de chan industrial no país transformou o mapa económico da Galiza e, tamén, a súa paisaxe, principalmente desde que en 1991 se aprobara o primeiro Plan de Solo Empresarial para sacar estas áreas dos cintos dos grandes núcleos urbanos nos que se localizaron inicialmente. Hoxe en día, hai no país 117 parques empresariais que suman máis de 47 millóns de metros cadrados de superficie neta. Paralelamente, estanse a habilitar novos polígonos e a ampliar os xa construídos para incrementar nun 50% (arredor de 25 millóns de metros cadrados) o chan dispoñíbel. E iso malia que perto do 10% da superficie xa creada está desocupada. No caso dos polígonos que promove a Xunta (dous terzos do total), existe na actualidade unha dispoñibilidade de solo industrial que rolda os 1,7 millóns de metros cadrados, aos que hai que engadir os que xestionan outras sociedades, como a estatal SEPES, encargada, por exemplo, de colocar o chan baleiro do terceiro polígono industrial do país, o naronés Río do Pozo. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 298 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A situación provocada pola Covid-19 en Europa, convertida no epicentro mundial da pandemia, obriga Austria a impor o cuarto confinamento da poboación para intentar frear o avance do virus. Ademais, resolve que a vacinación ten que ser obrigatoria. É o primeiro membro da UE que toma unha decisión deste calibre.

A explosión de casos de SARS-CoV-2 en Austria a partir de mediados de outubro, até unha incidencia acumulada que roza os 1.000 contaxios por cada 100.000 habitantes nos últimos sete días, levou o Goberno federal a decretar onte un confinamento total no país a partir da segunda feira. O Estado centroeuropeo reportou 11.903 mortes e 1.011.465 de infeccións desde o comezo da pandemia, en marzo de 2020, o que motiva o que será o cuarto confinamento total. Nunha rolda de prensa xunta o ministro de Saúde, Wolfgang Mückstein (Verdes); o gobernador do Tirol, Günther Platter (do conservador ÖVP); e o alcalde de Viena, Michael Ludwig (SPÖ, socialdemócratas), o chanceler federal Alexander Schallenberg (ÖVP) anunciou que o confinamento terá unha duración de 20 días, cunha revisión á décima xornada. Só será legal abandonar o domicilio para conducir ao traballo, cubrir as necesidades básicas, usar os servizos de saúde e estar ao aire libre por saúde física e mental, mentres que, nas escolas, recoméndase o ensino por vía dixital, mais haberá mestres nos centros para supervisar o alumnado que o precise. A partir do 13 de decembro, cando remata o prazo, só as persoas que estean vacinadas en contra da Covid-19 poderán abandonar a reclusión, que se estenderá a quen non conte coas picadas. Amais, desde o 1 de febreiro de 2022 a vacinación da poboación será obrigatoria. Esta batería de medidas pretende incentivar o proceso, cando a cifra de inoculación contra o coronavirus se sitúa no 66% da poboación. Esta norma remata co "consenso político de que non queríamos que a vacinación fora obrigatoria, asumín que se debería persuadir ás persoas para que se vacinen, para a súa protección, para protexer os seus seres queridos, pero tamén para protexer a sociedade", recoñeceu Schallenberg no Kronen Zeitung. O chanceler, que goberna nunha coalición cos Verdes, responsabilizou desta determinación a "demasiadas forzas políticas, opositores laxos coa vacinación, e maila as noticias falsas", nunha referencia á extrema dereita. Todo isto enche as unidades de coidados intensivos e xera un "sufrimento humano interminábel". Ao tempo que facía públicas unha serie de axudas para as empresas afectadas, apuntou que "demasiada xente no noso país se comportou dun xeito pouco solidario, e doe porque temos vacinas dabondo". Medios austríacos como Kurier cuestionaron o atraso na toma de decisións, após soster ao longo dos últimos meses o ÖVP que a pandemia estaba superada no territorio austríaco. "Desafortunadamente, a esperanza de que a onda de Covid-19 se desvanecera lentamente non se cumpriu", salienta, e advirte que "os efectos dun bloqueo estrito non aliviarán de inmediato os hospitais". Desde a pasada segunda feira as persoas sen vacinar estaban, en teoría, confinadas. Porén, a dificultade de regular esta clase de restrición, acompañada da suba dos casos, acelerou esta nova reclusión. Asemade, a quinta feira xa fora decretado un confinamento nas dúas rexións máis afectadas pola repunta de casos, Salzburgo e Alta Austria. Primeiro país da UE con vacinación obrigatoria A pesar dos debates que se deron nos membros da Unión Europea (UE) sobre esta cuestión, Austria convértese no primeiro Estado comunitario que aposta pola vacinación obrigatoria. En febreiro, a Cidade do Vaticano e Indonesia foron os territorios pioneiros en introducir a medida, baixo risco de despedimento ou exclusión dos servizos públicos respectivamente. En xullo, Taxiquistán, Turkmenistán, República Popular Democrática de Corea e Micronesia tomaron o mesmo camiño, ao que se sumou en setembro Nova Caledonia. Até o de agora, no seo da UE só sectores determinados estaban obrigados a inocularse, como acontece en Letonia, que nega ás e aos parlamentarios o dereito a voto e recorta os seus salarios no caso de non recibila.


Summary: O fútbol gaélico é un deporte que cada vez conta con máis afección na Galiza, pero que en países como Irlanda vai moito máis aló, enraizándose no corazón da propia sociedade. Diso pode dar fe Roberto Vázquez Fernández, un galego que chegou á pequena localidade de Cookstown (Irlanda do Norte) a traballar como veterinario e que se integrou no equipo local, descubrindo que, a pesar da cercanía cultural, as distancias entre o que acontece aquí e alá poden chegar a ser siderais.

Como foi pasar do Fusquenlhas de Pontedeume ao Cookstown Fr. Rock's de Irlanda do Norte? Eu xa xogaba ao fútbol gaélico no Fusquenlhas, en Pontedeume, aínda que empecei a practicar o deporte no Cascarilla. Pero en novembro vin aquí a Irlanda do Norte a traballar de veterinario e decidinme a probar sorte na equipa local, que é nunha pequena vila no condado de Tyrone. E, a pesar de que ao principio alucinaron un pouco cando cheguei a adestrar, porque pensaban que ía confundido co fútbol normal (ri), como experiencia foi xenial, polo feito de estar no Cookstawn Fr. Rock's coñecente pola rúa, porque hai unha comunidade moi chula creada arredor do fútbol gaélico. Existe unha gran diferenza sobre o que representa o deporte aquí e alá na Galiza. Pero tamén hai diferenza entre a Irlanda do Norte e do sur, pois aquí no Norte, onde a sociedade é 50% protestante e 50% católica, practicar gaélico é un acto de significación política, pois defínete como irlandés. Aquí por levar unha camiseta de fútbol gaélico a xente xa sabe de que pau vas, por dicilo dalgún modo. Aínda se nota o conflito, o que pasou aquí, está palpábel. Nótase nos barrios: nun viven case todos os católicos, e hai murais contra os traficantes, por exemplo. Noutro, o protestante, eu hai pouco, o 12 de xullo, alucinei, porque vin colgadas dos balcóns bandeiras da UVF, que era un grupo paramilitar británico. Certo é que non hai moita tensión, pero si dúas sociedades ben diferenciadas, a pesar de que no meu traballo, por exemplo, hai xente católica ou protestante, ou no meu caso persoal teño amigos dos dous bandos. Alí o deporte non está profesionalizado, pero si podería dicirse que está "semi-profesionalizado" con respecto ao que acontece na Galiza, non? Eu estou nun equipo que é moi bo, aínda que si é certo que baixou varias categorías, até o equivalente a Terceira, pero que chegou a ser campión e que este ano recuperou un dos mellores xogadores do condado de todos os tempos. As diferenzas con Galiza si son brutais: hai unha preparación física tremenda, e sempre somos moitísimos xogadores adestrando, tantos que nos dividimos en dous equipos, os titulares e os suplentes, e imos alternando os partidos que xogamos. Eu, loxicamente, estou no equipo dos reservas e xogo pouco, porque hai moita competencia polo posto, pero competencia ben entendida, porque hai xente que leva adestrando toda a vida e non vou eu a pasarlles por diante. Aínda así, nos reservas hai un auténtico nivelón, con xente que podería perfectamente ser titular. O maior problema esta tempada foi o coronavirus, pois xusto antes do confinamento estábamos para empezar a competir, cun partido xusto na semana seguinte, así que o que fixemos é saír a correr, porque aquí se podía, e practicar outras clases de deportes individuais. De feito, dúas veces á semana tiñamos adestramentos por videoconferencia, sobre todo de abdominais, que aquí lle dan unha importancia moi grande e que realmente se nota no xogo. Cales son as principais diferencias no xogo entre o que acontece na Liga Gallaecia con respecto á Gaelic Athletic Association? Eu sempre xoguei de defensa na Liga Gallaecia, pero aquí estanme poñendo de dianteiro. A verdade, non sei por que. Quizais porque aquí deféndese distinto, máis duro. Na Galiza deféndese en zona, e aquí marcan ao home, pasa un pouco como no fútbol. Mesmo cando estás de dianteiro mándante ser a sombra dun tipo. O xogo basicamente son 15 tíos correndo detrás un dos outros. Claro, para facer iso tes que ter absolutamente todo o equipo nunha boa forma física, senón é imposíbel. Tamén se busca moitísimo o punto, cando en Galiza búscase sempre o gol.


Summary: Militantes e simpatizantes do PSUV enchen as rúas da capital venezolana en apoio ao candidato Hugo Chávez.

O presidente venezolano que opta a ser reelixido nos comicios do vindeiro domingo, sacou músculo no peche de campaña mobilizando milleiros de persoas na capital do país. A Avenida Bolívar --unha das principais arterias da cidade-- e as vías de acceso a esta, rebordaron cos berros de apoio ao candidato ás presidenciais, nun acto que superou o do candidato da oposición, Henrique Capriles. Cun discurso patriótico e de esquerda, Chávez chamou o pobo venezolano a fortalecer o camiño "do amor e a unión en defensa da patria", arredándose das acusacións que Capriles lanzaba nun último intento por deslexitimar o goberno chavista na recta final cara aos comicios presidenciais. Mesmo apelou o líder bolivariano á loita dos "primeiros patriotas" contra o colonialismo español para exhortar o pobo a continuar adiante co camiño trazado en 1999, ano en que Hugo Chávez chegou á presidencia de Venezuela. Chávez: "Non imos permitir que volvan aniquilar o noso país" "Somos os fillos das columnas guerrilleiras. Somos os fillos de 500 anos de batalla e de loita pola liberación", berrou o candidato no seu discurso final entrementres apelaba á resistencia aborixe, indíxena e negra contra o xugo do imperio español. Así, Chávez chamou o pobo a non "permitir que volvan aniquilar ao noso país", asegurou ao tempo que puña en valor os logros de trece anos de goberno. "Baixamos o desemprego do 20% ao 7%", aseverou Chávez no seu discurso, promentendo garantir o pleno emprego nos vindeiros seis anos. Aliás, o líder do PSUV emprazou todo o pobo venezolano a votar o vindeiro día 7 e a traballar como "formiguiñas para que non fique ninguen sen votar" na procura de "esmagar", dixo, calquera intento de atacar a democracia.


Summary: Disolvermos galegos e institucións galegas en nexos de procesos pode ser útil se un pensa neles como mónadas solitarias, mas non resulta razoábel cando a seguir lle sirve para exculpar a propia responsabilidade e autonomía moral que se lles nega a uns e lles asigna completamente aos outros.

Crise.Totalmente inmune á razón, o suceso da crise preséntase ante nós como unha outredade que experimentamos enmedoñados, no entanto hai quen a formula conceitualmente limitada no tempo. Un desastre con data de nacemento que os máis desmedidos e espléndidamente subversivos, como Rajoy, poñen data de clarividente e ufano vencimento. Mais, quen o decidiu? Quen determinou que a crise comezou no 2007 e non antes? Antes desa data, na España da Constitución cada vez que iamos a pagar impostos saíamos desiguais. Despois desa data, saimos máis desiguais. Nada é enteiramente o que é. E a crise que caeu das esferas siderais tamén é unha cuestión de ollada. Ao cabo, a crise é a verdade do capitalismo. A crise non é apenas o resultado de prácticas de capitalismo salvaxe, de finanzas desreguladas, mas o proceso mesmo polo que se chegou a elas. O que semellaba o resultado da orxía bursátil é, máis ben, a causa dela. Certo é que o que vemos son os desagradables desafiuzamentos, as filas do INEM, os "expedientes de regulación" e mobilizacións de operarios. Mas todo iso xa o había antes de setembro de 2008. As reformas variadas que agora abocan a milleiros de persoas ao empobrecimento e á victimización devólvenos os corpos que sempre estiveron expostos e dispostos á explotación. Acaso a ideoloxía da crise non está informada pola desgastada ideoloxía humanitaria, aquela que alicerza nos "dereitos humanos" para drenar calquera proxecto político colectivo? A pasaxe entre marcos ideolóxicos e culturais en conflicto é moi anterior á data-fetiche. Entre outras pasaxes, a sobrevaloración do cultural, o ético e o económico fronte ao politico, entre outros desmembramentos e chamados como o da disolución da clase traballadora industrial. Lemos o mundo en función da cultura, da imaxinaria televisiva ou as estatísticas á carta. Porén, como é que non se tornou un oxímoro "crise do capitalismo"? Talvez porque o límite interno apenas ten mudado de posición. Nunca como agora se tiñan privatizado os sucesos e os fracasos. Consumir non é decidir.Rachar este paradigma é repensarmos o nós e o eu. Ninguén só será salvo. Torturas.No momento en que a relixión civil norteamericana -que é unha fe prometeica individualista- é instrumentalizada, permite exculpar en nome da nación formas de terrorismo e de tortura. Esas "técnicas de interrogatorio" fan parte dunha liturxia da eficacia que traballa con materiais debruzados entre o "God bless America" e un individualismo radical. Individualismo que alicerza nun pragmatismo que no fondo implica que a sociedade non existe. Intre no que o poder, tirando do marco xurídico- como fixo Bush en 2002- limita tanto ao individuo como á vida social a un papel utilitario. Obama fica pasmado perante a impotencia de virar o estilo de goberno que quería superar para acabar exculpando vicária e gremialmente a George W. Bush, o presidente que lexitimou a "guerra santa" contra o terrorismo bastindo de legalidade a abominabel acción dos torturadores, ainda que a evidencia acabara por demostrar, como vén de facer o Senado, que os infames interrogatorios foron desnecesarios e ineficaces. Acreditarmos de máis nun mito impide ver que a realidade é máis complexa. O devalo moral dos EUA móstrase no desaxustamento, na confusión entre a defensa do mito emancipador que alimentou as súas orixes e a impunidade expresada polo fiscal xeral cando anunciou que non interviría. Entanto a senadora demócrata e presidenta do comité de intelixencia do Senado Dianne Feinstein afirmaba "O estudo mostra o que si que se pode saber: a CIA tirou información antes das torturas", o director da CIA exculpaba aos seus malia recoñecer "erros aberrantes": "os axentes fixeron o que tiñan que facer ao servizo da nación". O Estado e o ultraliberalismo eluden mentar que o capital social que os alicerza é mais do que vincallos mercantís, alimentando a única idea de que a sociedade só é unha asociación de individuos orientados a acadar fins utilitarios. Dick Cheney non se arrepinte. É o máis coherente con esa figura de Militaria, a súa patria, ao defender os interrogatorios e negar a tortura:"eu o faria iso de novo nun minuto". Velaí a estratexia motivacional do invididualismo radical: activar o maniqueismo e a paifoca megalomanía que todos levamos dentro. Cuba. Tiña escrito esas liñas cando Obama pon a disposición dos cubanos a grande saída do mercado: "todos somos americanos". E Europa, como sempre, co paso cambiado por mor de seguir con Cuba a política da desmesura deseñada por Blair e Aznar. Para moitos cubanos, para alén da euforia, o camiño acaído sería o dunha pasaxe conforme a equidade que non se tornara unha simples anexación da illa polo capital de Miami. Mas hai xeracións de illeos que perceben a anacronismo en ambas beiras do estreito da Florida por moito que os protestos dos fundamentalistas conservadores teimen en seguir enguedellados na impostura como única fronteira da realidade. O contacto fará máis do que o bloqueo -que as cousas poidan continuar o que son por un tempo indefinido. . Incentivar a politica do peor pasa por atribuirlle a inmoralidade ao outro e provocar aí unha disposición hostil.Lembremos o que pensaban os fundamentalistas democráticos cando Aznar afirmaba aquilo de que España "tiña saído do recanto da historia" e que ainda reafirmaba hai un ano ao espetar ainda "que non se modifiquen as relacións coa illa". O xesto vén de abrir un vacío no campo da ideoloxía hexemónica e será necesario tempo para preencher ese baleiro da mellor maneira. Os cubanos deben ser a mudanza que queren ver. Contrariando a Aznar, é un comezo non esperado que precisou comezar xustamente do aveso: primeiro reabríronse as relacións diplomáticas antes do que a democracia de partidos ou o remate do bloqueo comercial. A grande ironía desta historia é que a predación improductiva dos EUA ainda mantén na illa, para alén do alcance da lei, o non-lugar de Guantánamo Lingua.Barreiro é o intelixente e provocador amanuense que leva anos na escudería de La Voz. Pasados os anos de resentimento co PP volve ao rego friki da indignación selectiva, aquela que se exerce dende o privilexio que outorga o castelán e a atalaia normalizadora de Fernandez Latorre. Non hai falta de coherencia. Pola contra, Barreiro amósase como o maior esencialista de noso dende a publicación de "A terra quere pobo". Coma bo rousseauniano diferencia entre "home da natureza" e "home do home", incluídos todos os nesgos de xénero posíbeis. Para disimulalo, cómpre tirar dun disolvente universal que denomina "inversión da anormalidade": así, por arte do demo, o mesmo pobo natural que preservou a "lengua madre" sen mácula padece agora a apropiación "engolada" e artificiosa dunha autóctona "caste intelectual" (expresión de moda que serve para denominar aos expropiadores de todo tipo) que o leva a abandonar a fala de seu. A clave está na inautenticidade excluinte da "caste intelectual" que ritualizou o galego profesionalizándoo fronte a "naturalidade" e "autenticidade" da fala do pobo, entre o que, obviamente, se insire Porque se non o sabiades, Barreiro sempre falou galego con total normalidade. Como en Berlin e en Trafalgar Square se falan e escriben alemán e inglés. E non será que a verdadeira "inversión da anormalidade" é a que establece o propio autor no seu escritorio ao convertir esa parte do pobo que teima en chamar "caste intelectual" a única responsabel da minorización do galego e non o supremacismo linguïstico español que tan ben alimenta a escudería de La Voz e os diletantes da Xunta?. Ao cabo, os supostos efectos adversos do intelectualismo que diagnostica Barreiro alicerzan en querer facer da fala unha lingua. Esa vontade é para o profesor de ciencia política máis determinante, sen dúbida, porque no fondo alimenta a idea de que o non intervencionismo é o sistema máis eficaz para todo. Milton Friedman facía un coñecido paralelismo entre a linguaxe e a economía sen tañeiras: non se terían producido. A Friedman saíalle un lapis. E a Barreiro, "el error del gallego". Mais a lingua non é un lapis. Porén, o autor ven a dicir que submeter o seu funcionamento a obrigas só pode ser contraproducente. Mais, para quen é útil o discurso de Barreiro? Barreiro é perfeitamente conscente que esquece dicir que ainda que a lingua galega é un "ben común", o uso que se fai dela - como de calquera outra linguaxe- implica relacións de forza, entre as cales, a que denomina "caste intelectual" galaica talvez non sexa a máis forte nin a millor posicionada nin os seus intereses lexítimos tan ben parapeitados como os que profesa o propio profesor de ciencia política. Barreiro evita mencionar que o discurso no que ele se ubica constitue outra "caste intelectual" que desaba contra os discursos que non suscriban o non intervencionismo ou que están arringleirados, para o dicir cunha expresión da que gosto e que ten ficado fora de xogo, a emancipación. Autonomía, aquel alvo que deberiamos perseguir dende a educación até a política, fronte as formas de obediencia cotiá moi brandas e ao tempo moi duras pois pasan por seren antidisciplinarias, mas xeran e reproducen moita obediencia. Darnos a própria llei, o xeito de estar e de vivir, de conducirnos, cousa que se ten que adquirir porque non vén de brazo dado. Claro é que a língua e a palabra, como a moeda, son un ben común que lle dá máis poder ao que máis palabras ten. Porén, os mercados das línguas non sempre se autoregulan froito do libre xogo da oferta e da demanda. Esquece Barreiro que as identidades non son apenas ilusións platónicas producidas polo fume da combustión. Por outras palabras, se ben pode ser lúcido en mostrar que os dados da perda de cidadáns con competencias plenas en galego escrito e falado levaría a reflexionarmos sobre unha certa revolución metodolóxica ou sobre formas máis seductoras de normalización, non abre especialmente os ollos o mostrar que esa perda é pola apropiación indebida dunha "caste intelectual" que seica nin sabe empregar os pronomes encíclicos e proclíticos. Acho que Barreiro fica atrapado na súa propia cilada, xa non por rendirlle contas ao adversario instrumentalizando o que chama "ben común", mas por ser un xeito absurdo de ficar atrapados no pasado diluindo responsabilidades. Ao cabo, o millor xeito de facelo é creando ad hoc o constructo "caste intelectual" para delir nela, en boa aliñeación con Feijoó, a situación de conflicto lingüístico e o impás político das institucións galegas. Elude o autor que a depredación non é menos natural que o "pobo natural". Mágoa que non trasladara esa observación á causa principal que evita. Mas, por que ia mentar a división do traballo nin o harmónico comercio de signos que temos co castelán e con España? Porque lle interesa tratar o galego como socio dunha troca equitativa co español cando a relación desigual de forzas se traduce nun intercambio desigual? Disolvermos galegos e institucións galegas en nexos de procesos pode ser útil se un pensa neles como mónadas solitarias, mas non resulta razonabel cando a seguir lle sirve para exculpar a propia responsabilidade e autonomía moral que se lles nega a uns e lles asigna completamente aos outros. Curioso xeito de velar polo ben común que ,ao cabo, non concreta en ningún momento adicándose a desbaldar con dureza ainda que todos sabemos que o ben común sempre se terá de acabar de definir cos outros. Porque se non voltaremos ao mesmo, ainda que muden os nomes, ainda que cambiemos de xeración e ainda que teñan mudado as propostas. O que está en xogo é reapropiarnos da vida colectiva, podermos pensar o espacio político como un espacio politico. E as palabras somos nós, mas poden ser neutralizadas nos seus efeitos de realidade. Dicía Montaigne "Non é brincadeira. Lixar papeis semella que é un síntoma dun século desaxustado". Imos ter que acabar distinguindo o bó do mau lixo. Mais o lixo é lixo. Pódese ser culto e desmedido. Pregúntenlle a Alonso Montero.


Summary: A OMS advirte da alta transmisibilidade da variante Ómicron da Covid-19, que contrae cada semana "1% da poboación de Europa".

O Instituto de Métrica e Avaliación da Saúde (IHME, polas súas siglas en inglés) prevé que máis de 50% da poboación europea estará infectada por Ómicron nas próximas seis ou oito semanas, segundo avisou o director rexional da Organización Mundial da Saúde (OMS) para Europa, Hans Kluge. Kluge apunta que na rexión europea notificáronse máis de sete millóns de novos casos da Covid-19 na primeira semana de 2022, o que supón máis do dobre nun período de dúas semanas. A día 10 de xaneiro, 26 países informaron de que máis de 1% da súa poboación contrae a enfermidade cada semana. Aliás, 50 dos 53 países de Europa e Asia central notificaron xa casos de Ómicron. "Está a converterse rapidamente no virus dominante en Europa occidental e agora estase a estender nos Balcáns", advertiu o director rexional da OMS Europa, que tamén sinalou que os datos cotexados nas últimas semanas "confirman que Ómicron é altamente transmisíbel, porque as mutacións que ten permítenlle adherirse ás células humanas con maior facilidade, e pode infectar mesmo a quen foron previamente infectados ou vacinados". Tal e como insistiu o mandatario da OMS en Europa, a variante Ómicron representa un novo "tsunami" que "varre" a rexión, e que se suma á vaga de Delta que todos os países estaban a xestionar até finais de 2021. Hans Kluge tamén fixo fincapé en que a forma en que cada país responda agora debe partir da súa situación epidemiolóxica, os recursos dispoñíbeis, o estado de aceptación da vacinación e o contexto socioeconómico. Con todo, no que respecta ás taxas de mortalidade, Kluge destacou que "se manteñen estábeis" e seguen a ser máis altas nos países cunha incidencia elevada, "combinada cunha menor aceptación da vacinación", expresou. Por iso, Kluge quixo reiterar que as vacinas actualmente aprobadas seguen a proporcionar unha boa protección contra a enfermidade grave e a morte, "mesmo para Ómicron".


Summary: Nestes tempos de confinamento e de teletraballo a música está a xogar un papel aínda máis importante nas nosas vidas.

A súa capacidade evocadora resulta especialmente fascinante agora que pasamos a maior parte do tempo recluídos na casa. Hai certas músicas que, a través da súa escoita, son capaces de nos transportar a espazos completamente distintos en canto fechamos os ollos. Neste caso, a de Priscilla Ermel, recollida no disco Origens Da Luz, lévanos da man a través das selvas tropicais do Amazonas. Origens Da Luz / Priscilla Ermel / Music From Memory / 2020 / 15 pezas / 14 euros A figura de Ermel segue a ser bastante descoñecida aínda a día de hoxe. Criada nunha familia de músicos en São Paulo, a artista brasileira aprendeu a tocar o cello e a guitarra a unha idade temperá. Máis adiante experimentaría un interese especial polas músicas indíxenas do seu país, que estudou en profundidade recollendo instrumentos que máis tarde empregaría nas súas propias cancións, acompañados de sintetizadores e gravacións de campo. A discográfica Music From Memory xa incluíu parte das composicións de Priscilla Ermel no disco Outro Tempo, lanzado no ano 2017, onde exploraba a música electrónica e contemporánea máis interesante realizada no Brasil entre 1978 e 1992. Porén, este ano chegou unha nova compilación centrada exclusivamente na figura de Ermel e a música que gravou entre mediados dos 80 e 90, titulado Origens Da Luz. Desde a primeira canción, "Luar", as melodías musicais van da man de gravacións de sons ambientes e animais. Na música de Priscilla Ermel os propios instrumentos semellan tratar de imitar os sons da natureza das selvas do Brasil. As percusións lembran a auga fluíndo polos ríos; os instrumentos de vento, o canto dos paxaros e as fermosas melodías de violoncello, o renxer das árbores movidas polo vento. Mesmo a maneira en que é usada a voz en composicións como "Sete Quedas" semella afondar nestas ideas. Ao escoitar as cancións que conforman Origens Da Luz podemos sentir a calor do sol tropical bañando a nosa pel, e mesmo a humidade do ar. A música de Priscilla Ermel móvese entre momentos meditativos e outros máis tribais, como podería ser "Americua", unha pista marcada por unha gran presenza de distintos sons percusivos. Porén, en todo momento está a crear paisaxes sonoras únicas, tremendamente evocativas. Cando Ermel introduce sintetizadores en cancións como "Cristal De Fogo", a contraposición dos elementos máis ancestrais da súa música con aqueles máis contemporáneos non fai máis que elevar a súa proposta, e vólvea, se cabe, máis única e fascinante.


Summary: Non está fisicamente no Principat, mais é indiscutibelmente o grande protagonista da campaña. Carles Puigdemont continúa a marcar o combate eleitoral a xa menos dunha semana da votación do 21-D. Segundo a quinta toma do tracking eleitoral de ElNacional.Cat, Junts per Catalunya estaría abeirando o empate técnico con Cs e ERC, primeiro e segundo clasificados nesta sondaxe. O bloco independentista afortala as súas opcións de reter a maioría absoluta.

31-32 escanos para Cs. 30-32 para ERC. 28-30 para JxCat. Os tres chegan nun pano ao sprint final do 21-D. As tendencias neste momento son de leve retroceso da candidatura de Arrimadas e de progreso das forzas soberanistas. Esa é a principal conclusión do quinto tracking eleitoral de ElNacional.Cat. Cs continuaría a ser a forza máis votada, con 23,09 por cento e entre 31 e 32 escanos (25 no Parlament emanado das urnas de 2015). En segunda praza aparecería ERC, con 21,22 por cento e entre 30 e 32 asentos, en tanto que JxCat obtería 19,57 por cento dos sufraxios e entre 28 e 30 escanos. A partir daí xa se abre unha certa fenda e aparece na cuarta posición o PSC de Miquel Iceta, que foi perdendo folgos durante a carreira. Feedback prognostícalle 14,91 por cento das papeletas, entre 19 e 21 escanos. No combate pola quinta praza estase a impor a CUP face Catalunya en Comú-Podem (7,61 por cento e 9-10 escanos face 7,22 e entre 8 e 10 escanos). Esta pelexa merece comentario aparte: da capacidade de resistencia da CUP depende boa parte das hipóteses de o soberanismo manter a maioría absoluta (e o que di o inquérito é que a formación anticapitalista si resiste e podería até non perder ningún representante), mentres que pola súa banda todo indica que a confluencia catalá -aliada do Podemos de Pablo Iglesias- perderá votos e escanos a respeito de 2015. O fechacancelas é o Partido Popular, quen, embora mellora lixeiramente os resultados a respeito de trackings anteriores, se mantén nun residual 5,68 por cento, con entre 6 e 7 escanos (11 en 2015). A dialéctica dos blocos Con estes dados, o bloco independentista tería entre 67 e 72 escanos (72 en 2015) e até incrementaría a súa participación na tarta eleitoral, ao pasar de 47,80 a 48,40 por cento. O bloco do 155, por súa parte, ficaría lonxe da maioría (entre 56 e 60 escanos). O resultado soberanista sería especialmente bon tendo en conta que o estudo prognostica unha participación histórica e sen precedentes, 83,57 por cento (74,95 en 2015). Outras sondaxes Esta sexta feira publicáronse outros inquéritos. As de ABC e El Mundo concordan con ElNacional.Cat en que a primeira forza será Cs en votos, se ben na do diario monárquico o partido de Arrimadas gañaría en sufraxios e escanos e na do xornal fundado por Pedro J. Ramírez só o faría en papeletas. La Razón publica, en troca, un estudo de NC Report que outorgaría a primeira praza a ERC, prognóstico ao que tamén apunta o inquérito de El Periódico de Catalunya. O grupo PRISA apresenta dous estudos distintos. No de El País gaña Cs, no da SER imponse ERC.


Summary: "A solidariedade americana cos 23 millóns de taiwaneses é máis importante hoxe que nunca, nun momento no que o mundo se divide entre a autocracia e a democracia", manifestou a súa chegada.

A presidenta da Cámara de Representantes dos Estados Unidos (EUA), Nancy Pelosi, aterrou na mañá desta terza feira na capital de Taiwán, Taipéi, desoíndo todos os avisos do Goberno chinés sobre as medidas "contundentes" que adoptaría no caso de que a política estadounidense entrase en territorio taiwanés. Os EUA xogan a carta de Taiwán para conter a China Pelosi, que se atopa nunha xira por varios países de Asia, a primeira dunha presidenta da Cámara de Representantes dos EUA en 25 anos, non incluíu a visita a Taiwán no seu itinerario público até o último momento. Na súa conta de Twitter, a representante política explicou que "a visita da nosa delegación honra o compromiso inquebrantable dos EUA coa vibrante democracia taiwanesa". "A solidariedade americana cos 23 millóns de taiwaneses é máis importante hoxe que nunca, nun momento no que o mundo se divide entre a autocracia e a democracia", engadiu. Biden advirte que intervirá militarmente en Taiwán "se é invadido pola China" Pola súa parte, a portavoz do Ministerio de Exteriores chinés, Hua Chunying, asegurou que, "se Estados Unidos ignora a opinión dos demais, China non dubidará en tomar medidas contundentes para defender a súa soberanía e os seus intereses en materia de seguridade". Pequín considera Taiwan como parte irrenunciábel do seu territorio e insiste en que calquera negociación unilateral coa illa que pase por encima do Goberno chinés viola o principio chave da súa política, como é o dunha soa China. Nova visita 'sorpresa' O pasado 14 de abril, un grupo de seis congresistas estadounidenses arribou na quinta feira a Taiwan nunha visita non anunciada, informou a Chancelaría local da illa. Os lexisladores foron recibidos no Aeroporto de Taipei Songshan polo ministro de Exteriores da illa, Joseph Wu. Visita sorpresa dos EUA a Taiwan en medio das friccións con China A delegación estaba composta por representantes demócratas e republicanos. En particular, incluía o xefe do comité de Relacións Exteriores do Senado dos Estados Unidos de América (EUA), Bob Menendez. A visita tivo lugar despois de os EUA aprobasen a principios abril a posíbel venda de artigos militares á illa, un paso que foi rexeitado enerxicamente por China, que o clasificou como outro intento de interferir nos seus asuntos internos.


Summary: Ningún destes países asinou o tratado internacional, subscrito por 110 estados, que prohíbe o uso deste tipo de municións polos enormes danos humanos e en infraestruturas que provocan.

A ONG Human Rights Watch (HRW) vén de pór de manifesto, máis unha vez, o uso de bombas de dispersión por parte das forzas armadas de Rusia e Ucraína. Esta munición está prohibida desde 2008 pola Convención sobre Municións de Dispersión de Oslo, un acordo subscrito por 110 países entre os que non se atopan estes dous nin tampouco, por exemplo, os EUA, China ou Israel. En concreto, a directiva de HRW Mary Wareham alerta do uso "reiterado" de bombas de dispersión polo Exército ruso, "en ataques que mataron centos de civís e danaron casas, hospitais e infraestruturas". Estes ataques producíronse en "zonas moi poboadas" das cidades de Chernihiv, Kharkiv, Mykolaiv e Vuhledar. Se ben a ONG descoñece o "número exacto" de ataques con este tipo de armamento desde que principiou a guerra en febreiro, afirma que "centos foron documentados ou denunciados". Borrell apunta a un fortalecemento de Ucraína antes de negociar a paz No seu informe, HRW sinala tamén o uso desta munición por parte do Exército ucraíno, citando unha investigación de The New York Times: "As bombas de dispersión foron utilizadas nun ataque contra Husarivka, no óblast de Kharkiv, contra o 6 ou 7 de marzo, cando a vila estaba baixo control ruso". As municións de dispersión poden ser disparadas desde o chan mediante sistemas de artillaría como foguetes e proxectís ou lanzadas desde avións. "Normalmente se dispersan no aire, espallando múltiples submunicións ou bombas indiscriminadamente pola zona. Moitas non chegan a explotar no impacto inicial, deixando restos de munición perigosos que poden matar e mutilar civís, como minas terrestres, durante anos ou mesmo décadas a menos que se limpen e destrúan", informan desde HRW. A ONG pon o foco en que ningún destes países negou ter utilizado este tipo de munición. "A maior parte do mundo rexeitou as municións de dispersión hai anos debido aos seus efectos indiscriminados xeneralizados e aos perigos duradeiros. Condenar o uso de municións de dispersión en Ucraína reforzará a posición global contra estas armas e axudará a garantir que os civís estean protexidos delas no futuro", dixo Wareham. Crónica desde o Donbass: O mistério das tumbas comuns em Mariupol Case seis millóns de refuxiados Por outra parte, esta cuarta feira a ONU informou de que o número de persoas desprazadas por mor da guerra rolda xa os 6 millóns e, desde o pasado 24 de febreiro, o país perdeu 4,8 millóns de empregos.


Summary: Este xoves preséntase en Lugo Los curas contra Franco (Edicións Embora), no que Rosa Cal analiza a actividade e o contexto social dos cregos comprometidos de Ferrol nas décadas dos 60 e 70.

Manuel Ladra López, Elías Seoane, Gabriel Vázquez Seijas, Xosé Chao Rego, Vicente Couce Ferreira, Cuco Ruíz de Cortázar, Antón Martínez Aneiros, Anxo Ferreiro Currás..., son algúns deles. Cregos comprometidos socialmente e novos que nos anos sesenta, no contexto da doutrina social do Concilio Vaticano II, dos últimos anos da ditadura, e nunha comarca de Ferrol cunha grande actividade do movemento obreiro, levaron a cabo outra maneira de entender o cristianismo. Con moitos enfrontamentos coas autoridades civís, eclesiásticas e militares, que levaron á detención de moitos deles e a un maioritario abandono do sacerdocio ao final. Este xoves a partir das oito da tarde a Galería Sargadelos de Lugo acolle a presentación do libro de Rosa Cal Los curas contra Franco (Edicións Embora). Unha narración única, facendo especial fincapé no devandito contexto social e político, "era difícil contar a historia de cada un porque actuaban en grupo", di Rosa Cal, que obtivo parte da documentación directamente dos expdientes policias elaborados sobre os cregos pois conseguiu que lle asinasen unha autorización para que a investigadora puidese acceder a toda a información que a policía recollera sobre eles. O contexto do Concilio Vaticano II e a doutrina social da igrexa foi fundamental, "eles creron niso", conta Rosa Cal Cal comeza salientando que o contexto do Concilio Vaticano II e a doutrina social da igrexa foi fundamental, "eles creron niso", conta. Tamén a presenza á fronte do bispado de Mondoñedo-Ferrol naqueles anos dous bispos coma Argaya Goicoechea e Miguel Anxo Arauxo Igrexas e do cóengo capitular Gabriel Pita da Veiga, que en boa medida lles "deixaron facer" ou mesmo se puxeron do seu lado: "O bispo Argaya Goicoechea foi moi importante. Quixo achegarse ao movemento obreiro e conseguiu que Roma aprobase a diócese Mondoñedo-Ferrol, para ter máis presenza en Ferrol. Mandou construír a Domus Eclesiae, que acolleu bastantes xuntanzas obreiras e de asociacións porque era un lugar no que non entraba a policía". A súa relación cos sindicatos e forzas de esquerda e o seu activismo social leváronos a ter problemas coas autoridades. Recibiron moitas multas por homilías críticas coa ditadura e Vicente Couce Ferreira e Anxo Ferreiro Currás foron levados ao TOP Rosa Cal explica que todos eles "son moi plurais na súa orixe: Cortázar era de familia burguesa e Seijas viña dunha familia de militares, e outros eran fillos de labregos ou traballadores. Pero o que os unía era que estaban no cinto vermello de Ferrol, que comezaba no peirao, subía por Canido, Santa Mariña, San Pablo, Sindicais até San Xoán. E alí vivía a xente que traballaba na Fenya, na Madereira ou en Bazán". Eran barrios que viñan de ser creados, en moitos casos, para acoller familias de obreiros chegados doutras partes de Galicia e que non contaban cos máis minimos servizos: "Cando Aneiros chegou á parroquia de San Pablo atopou moita pobreza e tamén analfabetismo e falta de servizos. Non había escolas nin chegaban os autobuses". A súa práctica era heterodoxa en moitos sentidos. "Aneiros chegou a Cáritas e fixo unha revolución alí -di- En Cáritas estaban ao mando militares, farmacéuticos e mulleres da alta sociedade de Ferrol. E Aneiros puxo á fronte a obreiros. Mesmo conseguiu que Cáritas admitise a folga como unha forma de loita contra a pobreza". Rosa cal conta tamén un episodio que tivo lugar en Lugo nun acto non que se ían xuntar as máis altas xerarquías: "eles sentaron nunhas escaleiras cunha garrafa de viño, pan e touciño, que era o que comía o pobo. Pois a moitos pareceulles un escándalo e saíu en todos os periódicos". A súa relación cos sindicatos e forzas de esquerda e o seu activismo social leváronos a ter problemas coas autoridades. Recibiron moitas multas por homilías críticas coa ditadura e Vicente Couce Ferreira e Anxo Ferreiro Currás foron levados ao TOP. Tamén Martínez Aneiros acabou no cárcere da Coruña e despois no mosteiro de Sobrado, onde era custodiado. Pero non só recibían ataques do réxime oficial, tamén dos grupos ultra que defendían o nacionalcatolicismo: "A Currás ameazárono de morte os Guerrilleiros do Cristo Rey e mesmo lle entraron na sacristía", conta Rosa Cal. Finalmente a xerarquía católica do Vaticano freou o impulso do Concilio Vaticano II e tentou apartar os curas da acción social, "e aí moitos deles desilusionáronse" Finalmente a xerarquía católica do Vaticano freou o impulso do Concilio Vaticano II e tentou apartar os curas da acción social, "e aí moitos deles desilusionáronse". Tamén influíu, conta Rosa Cal, "que ao chegar a democracia e a legalización dos sindicatos o seu labor faise menos necesario e os propios sindicatos non necesitan os espazos que estes curas lles cedían para reunírense". Ao cabo moitos deles secularizáronse e casaron. Quedaron apenas Gabriel Vázquez Seijas ou Cuco Ruíz de Cortázar, que continuaron sendo curas. Rosa Cal conclúe que "eran moi atrevidos e tiñan o convencemento que ían cambiar as cousas". Quedan na historia doutro tempo.


Summary: A Audiencia Nacional decretou o ingreso en prisión de Aurore Martin, a militante de Batasuna cuxa detención esta semana en Francia xerou unha vaga de protestas de colectivos, asociacións, institucións e partidos políticos.

Tres actos políticos, dúas comparecencias ante os medios e unha xuntanza son os motivos polos que a Audiencia Nacional española vén de enviar ao cárcere e ameaza cunha condea de 12 anos de prisión a Aurore Martin, militante de Batasuna detida esta semana en Francia. Batasuna é un partido ilegal no estado español mais legal en Francia. Aliás, Martin ten nacionalidade francesa. A súa detención en territorio galo xerou unha vaga de protestas, tamén entre elect@s do Partido Socialista que reprochan ao presidente Hollande (PS) que permitise o arresto, feito por xendarmes galos. A Audiencia Nacional acusa a Martin de intentar reorganizar Batasuna nas provincias vascas baixo administración española. E por iso a fiscalía solicita 12 anos de prisión. Alcaldes de Iparralde (País Vasco baixo administración francesa) criticaron duramente esta actuación. "Aplican a lei antiterrorista a unha militante dun partido legal en Francia acusándoa de facer traballo político dese partido en España?", preguntábase un electo de Lapurdi para amosar, apuntaba, a "incongruencia" do operativo xudicial e policial español.


Summary: A familia do falecido confirma que emprende accións legais contra Sanidade. "Se ben é certo que existe escaseza de médicos, esta non poder ser a única resposta da Administración aos problemas", di o Consello de Colexios Médicos de Galicia, que reclama ao Sergas un "plan urxente" O Sergas retruca ás peticións de explicacións pola morte da Estrada que os PAC son "un modelo de éxito" Familiares do falecido no PAC da Estrada sen atención médica: "Esta é unha consecuencia palpable dos recortes"

O Sergas retruca ás peticións de explicacións pola morte da Estrada que os PAC son "un modelo de éxito" Familiares do falecido no PAC da Estrada sen atención médica: "Esta é unha consecuencia palpable dos recortes" Escaseza de persoal médico. É o principal argumento que o Servizo Galego de Saúde e a Consellería de Sanidade veñen empregando nos últimos anos como resposta ás protestas profesionais, sindicais e políticas pola falta de cobertura de vacacións ou baixas ou polo recorte de prazas en determinadas especialidades, algunhas especialmente sensibles como a cirurxía pediátrica. A morte dun home no Punto de Atención Continuada (PAC) da Estrada sen ser atendido porque a única doutora do centro tivera que saír a outra urxencia vén de disparar novamente as alarmas. Mentres a familia do falecido confirma que vai emprender accións legais contra Sanidade, ás reclamacións do persoal dos PAC, das centrais sindicais e de colectivos en defensa da sanidade pública vénse de unir a voz unánime dos catro Colexios Médicos de Galicia: o Sergas, advirten, debe "reaccionar". Nun manifesto conxunto as catro entidades profesionais -unha por provincia- volve denunciar a "sobrecarga" que "en demasiados momentos" está a sufrir o persoal facultativo que, afirman, malia todo "está a dar unha resposta asistencial de calidade". Os Colexios anticípanse á previsible resposta gobernamental e advirten de que "se ben é certo que existe escaseza de médicos", esta "non pode ser a única resposta da Administración aos problemas". "Durante estes aos dende os Colexios, Sociedades Científicas e outras instancias fixéronse propostas para diminuír estas carencias" e, simplemente, "non tiveron resposta", din. A familia do falecido confirma que vai emprender accións legais contra Sanidade A xuízo dos Colexios Médicos galegos a Dirección de Recursos Humanos do Sergas non é quen de amosar unha "reacción suficiente" para "tomar as decisión e medidas necesarias" para "fidelizar e atraer novos pesecialistas" nin para "aproveitar ao máximo os recursos dispoñibles con ofertas razoables aos médicos" dos que xa dispón para así procurar a "máxima cobertura posible nos dispositivos asistenciais tanto en actividade ordinaria como urxente". Limítase, veñen lamentar, a constatar a escaseza. "Se ben é certo que existe escaseza de médicos, esta non poder ser a única resposta da Administración aos problemas", di o Consello de Colexios Médicos de Galicia, que reclama ao Sergas un "plan urxente" para "manter a calidade asistencial na Atención Primaria" "Sen cambios rápidos e contundentes na política de recursos humanos" que "transcendan as barreiras administrativas, que nunca poden estar por riba das necesidades reais", matizan, os "problemas na atención primaria de Galicia multiplicaranse a curto e medio prazo". Segundo os Colexios, outras comunidades autónomas "xa os están implementando" e por iso o Consello Galego de Colexios Médicos vólvese "poñer á disposición da Consellería" para "achegar propostas e participar nun plan urxente" que "permita a sostibilidade e o mantemento da calidade asistencial da Atención Primaria en Galicia". O centro da Estrada, premiado tres anos co aval da Universidade Rey Juan Carlos O xefe do servizo de Atención Primaria da Estrada, tras recoller o premio do 2017, en imaxes difundidas pola organización dos galardóns Os premios 'Best in Class', ligados a multinacionais sanitarias, distinguiron o centro de saúde estradense como "o mellor" do Estado en 2014, 2016, e 2017 Tras o falecemento do paciente da Estrada profesionais do sector están a poñer o foco sobre o contraste entre carencias dese PAC e o feito de que o mesmo centro de saúde fose premiado ata tres veces nos últimos anos como o "mellor centro de atención primaria" do Estado. Efectivamente, ese galardón existiu nos anos 2014, 2016 e 2017 no marco do certame Best In Class. Estes premios promóvenos a publicación Gaceta Médica -pertencente á axencia de comunicación Wecare-U, especializada en temas sanitarios- e a Cátedra de Innovación e Xestión Sanitaria da Universidade Rey Juan Carlos, financiada dende a multinacional Janssen, división farmacéutica do grupo Johnson&Johnson. Estes galardóns, outorgados a partir da cobertura de cuestionarios e da valoración dun "comité de expertos" -formado por membros da organización, pero tamén representantes de sociedades médicas e dalgunhas comunidades autónomas-, consideraron neses tres anos que o "servizo de Atención Primaria" da Estrada, pertencente á área sanitaria de Santiago, foi o "mellor" en canto á asistencia a pacientes e servizo xeral. Tras recoller o premio de 2017 o xefe do servizo de Atención Primaria da Estrada, Juan José Sánchez, considerouno como unha mostra de que "estamos nun éxito sostido" e "imos camiño da excelencia", afirmara en declaracións difundidas daquela polos organizadores.