Summary: José Manuel Mancebo, de Legumes Minuca, en Carballo, é o digno herdeiro dunha estirpe forte de mulleres, que fixeron das feiras o seu salvoconduto para tirar adiante na vida. Xa a súa bisavoa e a súa avoa comprábanlle na feira á xente do campo para logo vender a almacéns ou a tendas de coloniais como a que tiña Luis Calvo na vila antes de converterse nun referente estatal no mundo das conservas.

A tradición, e tamén o alcume, as da Roda, foi pasando de nai a filla de xeración en xeración: da bisaboa, Carmen da Roda, á avoa, Mucha da Roda, e da avoa á nai, Minuca, que lle dá nome ao negocio que na actualidade rexenta José Manuel. Fomos xunto a José Manuel para saber da historia dun negocio familiar, Legumes Minuca, que chegou xa á cuarta xeración. Pero con el descubrimos moito máis. Algunhas cousas sorprendentes e agradables, como saber que a zona de Carballo estivo, dende os anos 60 aos 90, entre as principais produtoras de fabas do Estado e mesmo de Europa. Outras tamén sorprendentes pero moito menos agradables: a desaparición das sementes autóctonas, como as fabas do "riñón", as do caldo ou as de fabada; a caída en picado da produción duns anos a esta parte, debido ao abandono do campo, e as estratexias agora utilizadas polas grandes empresas de legumes, que importan as fabas en países como Arxentina ou a India, malia a publicitárnolas nos medios como fabas autóctonas. "Carballo estivo, dende os anos 60 aos 90, entre as principais produtoras de fabas do Estado e mesmo de Europa". A historia desta familia é un espello da historia do importante pasado labrego da comarca, cando Bergantiños era unha nutrida despensa non só de fabas, senón tamén de trigo, millo ou patacas, e tamén é espello da non menos importante tradición feiranta carballesa. De feito unha non podería existir sen a outra: as feiras de Carballo non chegarían a ter tanta sona sen os produtos dos nosos labregos e labregas. E isto, a importancia feiranta de Carballo, é do primeiriño que nos recalca Minuca cando comezamos a falar con ela: "E é que Carballo ten seis ou sete feiras". "Tantas?", preguntamos. "Si, claro, as dos catro xoves do mes, o segundo e o cuarto domingo do mes e, cand o hai feirón, unha de regalo". En cabalo á Coruña Todo comezou cando a bisavoa de José Manuel, Carmen Rodo, con cinco fillos e o home que fora e viñera varias veces de Arxentina, con vivenda de alugueiro na rúa Berdillo, decidiu buscar un modo de vida. Collía o cabalo e ía até a Coruña, onde compraba laranxas para logo revendelas na vila. Pasou das laranxas ao mundo das legumes e dos grans, e foi aí onde naceu a tradición feiranta da familia. Carmen Rodo, ben ao seu pesar, non sabía ler (pedíalle ao home, e logo á neta, Minuca, que lle lera o xornal), pero de intelixencia andaba sobrada e non só ideou un modo de vida para saír adiante nos tempos que corrían, senón tamén para as xeracións vindeiras da familia, até chegar mesmo ao bisneto. Mucha, a filla de Carmen e a avoa de José Manuel, meteuse de cheo no negocio. O seu home, Manuel, viñera da Guerra Civil enfermo do corazón, quizais de todo o que alí tivo que ver e vivir. Era condutor e tocáballe levar aos soldados mortos ás fosas. Algúns, dicía, aínda ían vivos para o foxo. Así que o mundo das feiras converteuse no soporte principal da economía familiar. Minuca, con quen falamos para esta reportaxe, empezou a ir ás feiras para comprar mercadoría con só 13 anos, con feixes de diñeiro de até 200.000 pesetas que levaba gardados nunha bolsiña xunto ao peito. Era unha rapaza moi esperta e nunca, nunca, lle roubaron, dinos con orgullo. "Todo comezou cando a bisavoa de José Manuel, Carmen Rodo, con cinco fillos e o home que fora e viñera varias veces de Arxentina, con vivenda de alugueiro na rúa Berdillo, decidiu buscar un modo de vida". Naqueles mundos o negocio funcionaba de maneira distinta. O produto que elas compraban nas feiras revendíanllo a almacéns de Carballo como os do Zorro, que aínda existen, os de Botas, a do Chorón, Verdes ou Suárez. Alí contaban co diñeiro preciso para a compra venda de cantidades grandes de produción, e coa maquinaria necesaria tamén para cribala, seleccionala e vendela logo para toda España e mesmo nalgunha ocasión para o estranxeiro, a destinos como Francia ou Cuba. Os almacéns irían pechando a finais dos 80 e principios dos 90, e o negocio familiar tivo que reinventarse. José Manuel, que xa á volta da mili se animara a traballar coa nai (a disgusto do pai, que quería que fora ferreiro coma el) empezou a levar a mercadoría directamente a fóra de Galicia, no seu camión, sen intermediarios, e comezaron a encargarse tamén do cribado e seleccionado previo cunha máquina traída de Vigo que, coméntanos José Manuel, debe estar preto dos cen anos. Cando os campos deixan de producir Agora chegou o momento dunha segunda reconversión, ben dolorosa, porque os produtos cos que traballaban, aqueles que produce o noso campo, están a desaparecer. Tal é así que José Manuel e a súa muller houberon de reinventarase e, no almacén onde antes se amoreaban os sacos de fabas, agora teñen, dende hai medio ano, unha froitería. A caída da produción de faba, nos últimos tres anos, foi brutal. José Manuel debulla datos que o fan evidente. No 2000, dinos, podía haber nunha feira entre 80 e 100 toneladas de faba asturiana e do riñón. No 2010, esa cantidade baixou a unhas 20 toneladas. "Con gusto, explícanos as diferencias entre a faba asturiana, a do riñón ou de chavella, a de fabada ou femia, a roxa, a redonda branca ou a pinta". En 2013, na feira máis forte do ano, houbo tan só 20.000 quilos. "Agora mesmo, na comarca de Bergantiños, non creo que haxa máis de 30.000 quilos de faba. E esa era a cantidade que antes podías atopar na feira a iso das dez da mañá", dinos. O actual responsable de Legumes Minuca é todo un experto do mundo das fabas. "Ben poderías facer unha tese", dicímoslle. Con gusto, explícanos as diferencias entre a faba asturiana, a do riñón ou de chavella, a de fabada ou femia, a roxa, a redonda branca ou a pinta. Algunha delas están a piques xa desaparecer. A partir dos anos 90 comezaron a ser substituídas pola asturiana, que levaba mellor prezo. José Manuel ama o seu oficio, o que tamén foi o oficio das súas antepasadas, o que el mesmo viviu dende que, con só sete anos, xa acompañaba a súa nai ás feiras a termar dos sacos ou a vixiar a quen por alí andara con afán do alleo. É o último chanzo dunha estirpe e dun mundo que, se ninguén cambia a inercia da corrente, dentro de moi pouco terminará por extinguirse.


Summary: As persoas responsables da política cultural do noso país deberían traballar por unha transformación do seu ecosistema a través da "democracia cultural", unha garantía de universalización dos bens culturais para toda a cidadanía, desde a participación activa desta no seu uso e goce. Pensar o mesmo como unha posibilidade de desenvolver o procomún

A política cultural no contexto da globalización: xiro neoliberal, instrumentalización e xeración de elefantes brancos. As grandes infraestruturas culturais constituíron nas últimas dúas décadas un dos principais obxectivos das políticas culturais asociadas ao modelo hiperdesenvolvinte do urbanismo empresarial, como ferramenta da política cultural, como clave para o desenvolvemento urbano e como símbolo de globalización do place branding. No Estado español, en moitas ocasións baixo o paraugas do traxicómico lema de "somos la octava potencia mundial", as comunidades autónomas desenvolveron conxuntos de infraestruturas que polo seu sobredimensionamento poden ser cualificadas de "elefantes brancos" culturais. A súa xénese responde á adopción do modelo da cidade creativa que leva numerosos problemas de sustentabilidade e expón numerosas dúbidas sobre a súa utilidade cultural e rendibilidade social. As grandes infraestruturas culturais constituíron nas últimas dúas décadas un dos principais obxectivos das políticas culturais asociadas ao modelo hiperdesenvolvinte do urbanismo empresarial e como símbolo de globalización do place branding Estes "aeroportos sen avións" da cultura constitúen un elemento característico do modelo adoptado polas cidades, especialmente no Estado español. En primeiro lugar, porque son espazos que rapidamente perden a utilidade para a que foron edificados -sexa porque se termina o gran evento para o que foron deseñados ou ben porque os usos reais son diferentes aos usos previstos-, creándose o que Marc Augé denomina como ruínas modernas, infrautilizadas e en proceso de degradación. En segundo lugar, os "elefantes brancos" son produto dunha estratexia que pretende fascinar ao público -neste caso aos cidadáns locais e globais-, xerando unha euforia que distrae do proceso de transformación urbana que o acompaña e xustifica os seus efectos negativos para os sectores máis excluídos (segregación e xentrificación) nun discurso que mestura a lexitimidade da cultura –ninguén pode opoñerse a nada feito no nome da mesma- e os supostos beneficios no futuro destas actuacións. En función disto, o cálculo do custo en relación aos usos sociais é abandonado en función duns supostos impactos indirectos e un beneficio no intanxible da susodito place branding. Con todo, estas infraestruturas revélanse pronto caras de xestionar, insostibles social e economicamente, imposibles de rendibilizar e difíciles de manter, podendo xerar a medio e longo prazo unha imaxe de desbaldimento e decadencia. Finalmente, os "elefantes brancos" xeran un gran problema de sustentabilidade e amortización, posto que restan recursos presentes e futuros ao ecosistema cultural local á vez que moitas veces son dificilmente reutilizables para outros usos diferentes dos que foron concibidos. A Cidade da Cultura: historia, contestación e oportunidades perdidas Os "elefantes brancos" xeran un gran problema de sustentabilidade e amortización, posto que restan recursos presentes e futuros ao ecosistema cultural local á vez que moitas veces son dificilmente reutilizables para outros usos diferentes dos que foron concibidos O faraónico proxecto do antigo ministro de Franco non pasou desapercibido para a sociedade organizada. De forma inmediata, xurdiron voces que se opuñan a ese monumentalismo. Voces que proviñan de organizacións políticas de esquerdas e nacionalistas, así como de colectivos sociais de diversos eidos de actuación. A medida que progresaba o proceso construtivo, e que se ían coñecendo as cifras da aberración, as voces reduplicaron a súa forza. O resultado das eleccións do 19 de xuño de 2005 permitiu a creación dun goberno bipartito de distinto signo ao de dereitas que gobernara Galicia desde a entrada en democracia. O bipartito creado por PSdG e BNG iniciaba o seu goberno o 2 de agosto de 2005 e facíao sostido por un desexo real de cambio, despois das desfeitas da dereita caciquil de Fraga. Mais, contra todo prognóstico, o 16 de abril de 2009 o bipartito cedía de novo o paso á dereita representada por Núñez Feijoo. A causa pode vir dada polo desencanto e pola percepción nos apoios de que o cambio desexado era feble e que non se fixera todo o debido desde unha óptica de esquerdas e nacionalista. Ese desencanto revelouse de forma absoluta con todo o que tiña que ver coa Cidade da Cultura (dende agora CdaC), xa que nada semellaba alterar o sendeiro que se trazara con Fraga. Por iso, a mediados desa lexislatura, e ollando os procedementos erráticos de Ánxela Bugallo na Consellería de Cultura, a finais de agosto do ano 2007, aquelas voces críticas coa CdaC decidiron dar un paso adiante e conformaron a Plataforma Cidadá "Cultura Si, Mausoleo Non" que se asentou nunha serie de principios fundacionais: a) eliminar o proxecto da CdaC, disolver a Fundación CdaC e non executar ningunha obra máis; b) anular os orzamentos destinados á CdaC e redistribuír as súas contías nos servizos públicos básicos de sanidade, educación e políticas sociais; c) aproveitar as obras executadas e edificios rematados para albergar as instalacións da Administración Autonómica; d) procurar a depuración de todas as responsabilidades penais que houbera lugar; e) responsabilizar ao goberno bipartito e á consellería de cultura a continuidade do soño fraguián. Coa actividade da Plataforma certos sectores da sociedade galega comenzaban a percibir a importancia da demouca de recursos públicos que supón a CdaC. Mais o certo é que a loita que levaron a cabo grupos mediáticos (exemplares no negativo foron La Voz de Galicia (en contra) e El Correo Gallego (a favor)) desvirtuaba a realidade que se desexaba transformar para beneficio da cultura en tanto que dereito básico das persoas. O desbaldimento de diñeiro público non se pode xustificar de ningunha maneira, polo que criticamos e lamentamos o localismo ou o sectarismo e o corporativismo que foron usados como escudos protectores e como armas arreboladizas Unha loita que era non só mediática e corporativa, senón que repousaba, en última instancia, nun localismo atávico, errado, que impedía ver o cerne da cuestión. Denunciamos polo tanto a ausencia dunha política informativa veraz, ao mesmo tempo que criticamos este localismo cego e impropio que tanto dano fixo ás posibilidade de Galicia como nación e que, neste caso, lesionou, de forma irremediable ate o momento, o dereito de acceso á cultura, así como significa unha lousa orzamentaria que ruína as posibilidades dunha política cultural en Galicia digna dese nome, mais aló das redes clientelares das que se dotou o propio funcionamento da CdaC. O desbaldimento de diñeiro público non se pode xustificar de ningunha maneira, polo que criticamos e lamentamos o localismo ou o sectarismo e o corporativismo que foron usados como escudos protectores e como armas arreboladizas. O certo é que o Bipartito foi un histórico tempo que supuxo unha ocasión perdida para redefinir o proceso construtivo do Gaiás e habilitar unha solución que fose a máis beneficiosa para a cidadanía galega desde un punto de vista social e a menos gravosa desde un punto de vista económico. En calquera caso, insistimos no esencial: o Gaiás non pode nin debe dedicarse á Cultura. Orzamentos e chiringuitos da CdaC: o perigo da "nova cultura" O chiringuito creado para xestionar a CdaC, a Fundación, segue acaparando o 14% dos Orzamentos totais destinados a Cultura (máis de 9 millóns de euros dos 63 millóns de euros) Esa lousa orzamentaria é ben visible se ollamos os datos máis recentes, os da última lexislatura e os proxectados para este 2017, onde o chiringuito creado para xestionar a CdaC, a Fundación, segue acaparando o 14% dos Orzamentos totais destinados a Cultura (máis de 9 millóns de euros dos 63 millóns de euros). Xunto con este centralismo económico, os Orzamentos que a Xunta destinou a cultura demostraron unha estratexia propia que consistía en converter en marxinal aspectos propios da cultura de base e, ao mesmo tempo, en degradar, a través dos recortes e da conxelación no nivel de supervivencia a entidades cuxa función xira ao redor da cultura en galego e que se vén na obriga de realizar xogos malabares e circenses dificultosos para cumprir cos obxectivos deseñados no momento de nacer. O universo da protección do noso patrimonio histórico e natural dá conta diso, onde nunca houbo tanta ineficacia, desidia, abandono e entreguismo ao capital privado de bens que son do pobo. Mais tamén o equilibrio e a equidade nas axudas a institucións como o Museo do Pobo Galego ou a Fundación MARCO que provocaron que se cuestionaran a súa propia existencia. Mais tamén o sector do mundo da edición en galego. Ou a debilidade, a pesar de consideralas "industrias", de todo o que ten que ver co audiovisual. Son demasiadas as demostracións do desleixo e da fuxida de responsabilidades do Departamento de Cultura da Xunta de Galicia que non podemos ir máis aló desta breve síntese. Detrás do centralismo económico, da "chiringuitada" agóchase un perigoso desprazamento ou desvío estratéxico sobre o que debemos considerar por cultura. De feito, se ollamos os Estatutos da Fundación CdaC e o feito de que no Gaiás estean tamén AMTEGA e o Centro de Emprendemento Creativo de Galicia podemos dicir que se produce unha colonización por parte do concepto das "clases creativas" de Richard Florida -nunha nova mostra do "cosmopaletismo" que caracteriza a dereita rexionalista que nos goberna-, a verdadeira estratexia da dereita capitalista que representa Feijóo. A lectura pretende embelesar espíritos pouco formados ou afíns e así xorden conceptos-maná como "novas tecnoloxías" (art. 7.b), a realización de "actividades non estritamente culturais" (art. 7.c) e unha ensalada do que interesa por riba de todo: emprendemento empresarial, innovación, tecnoloxía e competitividade. O triunfo da CdaC é o triunfo do Capitalismo máis salvaxe...o que se asenta na fenda estrutural da desigualdade En ningún momento, por exemplo, do artigo 7 de ditos Estatutos, ollamos a palabra "servizo público" ou "garantir o dereito de acceso á cultura". O triunfo da CdaC é o triunfo do Capitalismo máis salvaxe...o que se asenta na fenda estrutural da desigualdade. Por iso, cómpre que alertemos contra as "liñas de fuga" da creación artística supostamente alternativas mais que se fundamentan no xesto que marca a eficacia do capitalismo: desregulación, inestabilidade e precariedade, innovación perpetua, competitividade e cultura como marca de individualismo e non como espazo de recoñecemento colectivo. A "nova cultura" devora as posibilidades reais da Cultura entendida como dereito básico da cidadanía galega. A ineludible potenciación do ecosistema cultural galego dende as administracións públicas En definitiva, a cultura é unha actividade, e debería parecerse máis a un enxame que a un elefante branco O mausoleo do Gaiás -ao que se accede dende a avenida Manuel Fraga- supón un claro exemplo no que, baixo unha retórica da eficiencia do sector privado, se implementan fórmulas que imitaban a nova xestión pública no sentido de que prometían eficiencia e independencia do control público, pero que, en realidade, foron estreitamente controladas e instrumentalizadas polos gobernantes como medio de márqueting político e instrumento para favorecer o sector da construción. Así, na súa xestión diaria viuse embazada polo que poderíamos chamar "poética do dispendio", escenificada por casos de mala xestión, malgasto e prácticas corruptas que mostran unha confusión interesada dos intereses privados e a política cultural pública. Quizais por iso, sexa o momento de reformularmos, de forma colectiva e participada, se fronte ao modelo que representa a CdaC, cabe impulsar outro modelo no que prevaleza o valor cotián do micro nun ecosistema cultural sustentable, vinculado aos intereses próximos da cidadanía ou nos que se denominaron "espazos do procomún". En definitiva, a cultura é unha actividade, e debería parecerse máis a un enxame que a un elefante branco. En contraposición o capitalismo cultural, capaz de transvasar 200.000 euros do tícket eléctrico para dedicalos a iluminar o que moita xente denomina o Valle de los Caídos Gallegos, utilizamos o concepto de ecosistema cultural -que vai máis aló do tópico idealista que circunscribe o concepto de cultura unicamente ás belas artes no seu concepto máis tradicional- para abranguer todo aquilo que nos constitúe como cidadáns e cidadás. Partindo dunha reformulación propia do concepto althusseriano de ideoloxía, significamos como todos os xestos culturais forman parte dunha cadea de compromisos, ou a ausencia deles, que afecta a nosa contorna próxima, pero tamén ao orbe común que habitamos. Por iso fálase de cultura ecolóxica, que afecta á sustentabilidade dun hábitat, e de cultura educadora porque ten que ver coa formación permanente de todas as persoas, en calquera lugar do planeta e ao longo de toda a súa vida. Debemos percibir a cultura como unha ferramenta de transformación social, máis se cabe nun momento de crise ética e moral como a que sufrimos desde hai moito tempo Debemos percibir a cultura como unha ferramenta de transformación social, máis se cabe nun momento de crise ética e moral como a que sufrimos desde hai moito tempo, onde, en reiteradas ocasións, se transmite que a preocupación exclusiva do mundo cultural é o mantemento da súa industria e a redución do IVE; e non a supervivencia dun ecosistema moito máis complexo que, ademais das mercadorías, produce unha ampla e fonda rede de experiencias creativas e artísticas, coñecementos humanísticos e científicos, recursos simbólicos e un vasto campo propicio para a experimentación e a imaxinación. Ademais de bens comúns, relacións sociais, intercambio de saberes, costumes populares e pautas de comportamento que podemos denominar patrimonio inmaterial e, sobre todo, aberto a novas ferramentas de produción conceptual e tecnolóxicas dispostas a confrontarse a un novo réxime de comunicación dixital. Non podemos esquecer que a cultura, ademais de ser o que nos constitúe, é un mecanismo para concibir procesos sociais transversais, renovadores e instituíntes. As persoas responsables da política cultural do noso país deberían traballar por unha transformación do seu ecosistema a través do que Moulin e Urfalino catalogaron como "democracia cultural" O ecosistema cultural é moito máis que o seu sector industrial, se a cultura fose tan só unha manufactura, o lóxico sería que as axudas que recibise se canalizasen a través dos mesmos procedementos aplicables ao resto de industrias. As persoas responsables da política cultural do noso país deberían traballar por unha transformación do seu ecosistema a través do que Moulin e Urfalino catalogaron como "democracia cultural", unha garantía de universalización dos bens culturais para toda a cidadanía, desde a participación activa desta no seu uso e goce. Pensar o mesmo como unha posibilidade de desenvolver o procomún: entendido como a corresponsabilidade da administración pública entre o interese público -mediación profesional, reformulación de infraestruturas, redistribución de recursos- e a capacidade cidadá para autoxestionar, na medida que sexa posible, os recursos que son de todas e todos, a partir de movementos que esixan unha cultura libre de estado. Bibliografía: Augé, Marc 2003. El tiempo en ruinas. Barcelona: Gedisa. Florida, Richard L. 2005. Cities and the creative class. Londres: Routledge. Rius-Ulldemolins, Joaquim y Hernàndez, Gil-Manuel 2016. "El Palau de les Arts de Valencia, un "elefant blanc" desbocat? Neoliberalisme, política urbana i política cultural", Arxius de ciències socials, 33: 99-116. Rius-Ulldemolins, Joaquim, Hernàndez, I. Mart y Torres, Francisco 2016. "Urban Development and Cultural Policy "White Elephants": Barcelona and Valencia", European Planning Studies, 24: 61-75.


Summary: Ambas formacións trasladaron ao Concello de Vigo que se reduzan ao mínimo os servizos municipais que non sexan esenciais durante a crise da COVID-19.

Marea de Vigo e BNG solicitaron no comité de seguimento do COVID-19 creado no Concello de Vigo que se reduzan ao mínimo os servizos municipais que non sexan esenciais, despois de que un traballador da concesionaria de parques e xardíns dese positivo na proba do coronavirus. Marea de Vigo reclamou que se decreten servizos mínimos para esa concesión municipal, e o Goberno local se adiante á empresa, antes de que esta presente un expediente de regulación de emprego. A ese respecto, pediu que o persoal "se reoriente a labores de desinfección". Na mesma liña, o concelleiro do BNG, Xabier Pérez Igrexas, reclamou que se reduza "toda actividade" naqueles servizos municipais "que non sexan esenciais", incluídos os prestados por concesionarias. O edil nacionalista pediu ao Goberno local que adopte medidas para que esta redución de actividade non se traduza nun impacto no emprego do persoal desas empresas que prestan servizos ao Concello. Medidas de choque Por outra banda, tanto BNG como Marea de Vigo reclamaron a posta en marcha de medidas de choque para frear un posíbel avance do coronavirus na cidade . Así, Pérez Igrexas solicitou que se garanta a subministración de equipos de protección para os traballadores que desempeñen o seu labor en centros de maiores, centros de menores e de atención a discapacidade, á vez que pediu tamén que se suspenda "toda a obra pública que non sexa urxente". Marea de Vigo presentou un plan "de choque" con medidas de tipo social, de prevención ou económicas. Entre elas, ademais de paralizar as obras públicas, expón que se esixa ás concesionarias e subcontratas as máximas medidas de protección para os traballadores, que se reforcen os servizos de atención a persoas vulnerábeis, que se habilite un "segundo albergue", ou que se amplíe o fondo de axudas municipais de emerxencia. Tamén propoñen que se estuden exencións en tributos locais para o conxunto da cidadanía, incluídos autónomos e empresas, e que se constitúa unha mesa de diálogo dos grupos municipais cos axentes sociais e económicos da cidade, entre outras medidas.


Summary: Con este suxestivo título o Foro Mundial de Educación (FME), adscrito ó Foro Social Mundial (FSM), máis concretamente, o seu Grupo de Traballo de Educación, veu preparando o Cumio dos Pobos, Río+20 e acordou difundir un documento, de enorme interese, continuador dos debates realizados en Porto Alegre, neste ano, sobre "Crise capitalista, xustiza social e ambiental" e do que quero facer algúns comentarios, a modo de resumo.

Con este suxerente título, o Foro Mundial de Educación (FME), adscrito ó Foro Social Mundial (FSM), máis concretamente, o seu Grupo de Traballo de Educación, veu preparando o Cumio dos Pobos, Río+20 e acordou difundir un documento, de enorme interese, continuador dos debates realizados en Porto Alegre, neste ano, sobre "Crise capitalista, xustiza social e ambiental" e do que quero facer algúns comentarios, a modo de resume. Río +20 vaise desenvolver nunha conxuntura global de crise, que afecta, fundamentalmente, a Europa e ós EE.UU, con consecuencias económicas, sociais e ambientais que alteran esferas esenciais das nosas vidas Efectivamente, Río +20 vaise desenvolver nunha conxuntura global de crise, que afecta, fundamentalmente, a Europa e ós EE.UU, con consecuencias económicas, sociais e ambientais que alteran esferas esenciais das nosas vidas, con gradación distinta, obviamente, segundo os ámbitos local, rexional ou mundial que analicemos. En calquera caso, observamos sinais claras de esgotamento do modelo neoliberal dominante e a moitos sectores sociais emerxentes que empezan a demandar formas alternativas para as persoas, a humanidade e o planeta. A crise global, e a nosa máis particular, afectan, como estamos a comprobar, ós piares básicos do Estado de Benestar como son a sanidade ou o ensino. Mais trátase –tamén- dunha crise da propia educación A crise global, e a nosa máis particular, afectan, como estamos a comprobar, ós piares básicos do Estado de Benestar como son a sanidade ou o ensino. Mais trátase –tamén- dunha crise da propia educación, dos seus contidos e sentidos, pois vai deixando de asumirse como un dereito humano, universal e gratuíto, para converterse nun medio privilexiado para satisfacer as necesidades dos mercados. A educación perde o seu potencial para formar a unha cidadanía capaz de pensar e entender a orde económica e social na que vivimos, xunto coa de soñar con outro mundo posible onde superemos as crecentes desigualdades e discriminacións para recuperar a dignidade e a xustiza. Por iso resulta necesario dotar de novos significados ós fins e ás práticas da educación buscando paradigmas alternativos que restitúan o seu carácter de dereito e de proxecto ético. Así, resulta imprescindible rescatar a idea da educación como dereito humano, tal e como figura no Artigo 26 da Declaración Universal, no seu apartado 1: Resulta imprescindible rescatar a idea da educación como dereito humano "Toda persoa ten dereito á educación. A educación debe de ser de balde, polo menos no que se refire á instrución elemental e fundamental. O ensino elemental será obrigatorio. A instrución técnica e profesional terá que ser xeneralizada; o acceso ós estudios superiores será igual para todos, en función dos méritos respectivos". E no seu apartado 2: "A educación terá como obxectivo o pleno desenvolvemento da personalidade humana e o fortalecemento do respecto ós dereitos humanos e ás liberdades fundamentais; favorecerá a comprensión, a tolerancia e a amizade entre todas as nacións e todos os grupos étnicos e relixiosos; e promoverá o desenvolvemento das actividades das Nacións Unidas para manter a paz". E no 3: "Os pais terán dereito preferente a escoller o xeito de educación que se lles deberá dar ós seus fillos". Trátase, polo mesmo, de restablecer o sentido emancipador da educación, da súa capacidade de empoderamento persoal, para xerar coñecementos, potenciar saberes e aprendizaxes, de buscar acordos e consensos polo ben común Temos que recuperar estas ideas na súas dimensións formal, non formal e informal, abrir as miradas á democratización das sociedades para formar unha cidadanía crítica, capaz de vincularse a movementos que reclamen unha transformación positiva da orde social, sobre a base da xustiza global e ambiental, coa intención de entender e atopar solucións ós problemas a escala planetaria. Trátase, polo mesmo, de restablecer o sentido emancipador da educación, da súa capacidade de empoderamento persoal, para xerar coñecementos, potenciar saberes e aprendizaxes, de buscar acordos e consensos polo ben común. Isto significa, obviamente, un xiro político e cognitivo, un cambio paradigmático na maneira de entender a educación, unha apertura a novos puntos de vista sobre os fines sociais, como os do ben vivir, os bens comúns, a ética do coidado, entre outros, sobre os que debaterá tamén o Cumio de Río+20 e máis alá, reafirmando o sentido da educación, tal e como a entendemos, para os cambios e a transformación persoal e social. Involucrando a actores e suxeitos diversos nos procesos educativos, traballadores e traballadoras do ensino, estudantado, pais e nais de familia, coa comunidade educativa en xeral, e como condición para avanzar cara a sociedades sustentables, con xustiza social e ambiental Estos valores son os mapas cos que moverse nos novos contextos, as cartografías coas que orientarse, as follas de contido que enchemos coa cidadanía, involucrando a actores e suxeitos diversos nos procesos educativos, traballadores e traballadoras do ensino, estudantado, pais e nais de familia, coa comunidade educativa en xeral, e como condición para avanzar cara a sociedades sustentables, con xustiza social e ambiental, onde a economía sexa un medio e non un fin en sí mesmo, superando os enfoques tecnicistas e eficientistas actuais. Unha educación pertinente, relevante, transformadora, emancipatoria, crítica, igualitaria, non sexista, que promova a dignidade humana, a xustiza social e ambiental. Unha educación como un dereito humano fundamental, promotor e base doutros dereitos, que avance cara a interculturalidade, a democracia xenuína, participativa, con afectos e sentimentos, para o coidado e a relación armónica coa natureza, eliminando a discriminación, construíndo a cultura da paz e impulsando a resolución nonviolenta dos conflitos. Estos son algúns dos ideais que compartimos e cos que o Foro Mundial da Educación encara, con outros movementos sociais, o Cumio dos Pobos, Río+20.


Summary: Falamos con Secundino García, alcalde de San Sadurniño. Vetado no acto de conmemoración dos 100 anos da chegada do tren a Ferrol a policía española mesmo lle preguntou "de que partido é" para lle denegaren o acceso ao recinto.

De non ocorrer o acontecido deseguro que moitos medios de comunicación non terían falado da manifestación que percorreu as rúas de Ferrol o pasado domingo. Mais o certo é que o enfrontamento entre Secundino García –alcalde de San Sadurniño-- e a policía española tampouco ocupou moitas páxinas. A imprensa "do sistema" como el propio describe estaba alí para "reproducir" o que o poder lles ordena. En conversa con Sermos Galiza, este rexedor do BNG salienta que o incidente é "a anécdota" dun protesto que exixía para Ferrolterra "un tren mellor" e para Galiza "competencias" para deseñar "un ferrocarril en función das necesidades" da cidadanía. Como comezou o enfrontamento coa policía?O altercado é a anécdota do que aconteceu o domingo. Un exemplo da tomadura de pelo que nos están a facer. Conmemorábase o centenario da chegada do tren a Ferrol mais non é menos certo que o tren é o mesmo que hai 100 anos. Perante iso, e o que consideramos desde a Plataforma en defensa dos camiños de ferro en Ferrolterra, cremos que o acto de conmemoración resultou un exceso obsceno, un gasto innecesario. Crimos que era desproporcionado todo o que tiñan pensado facer –inicialmente prevían a visita da ministra de Fomento e do presidente da Xunta-- sobre todo cando de Ferrol a Coruña é unha odisea viaxar. Por iso organizamos un acto de protesta no que queriamos, nin máis nin menos, facerlle chegar as demandas da cidadanía aos responsábeis de Renfe, Adif e o Ministerio de Fomento. Mais a nosa sorpresa foi que en troca de aceptar como normal que nunha sociedade democrática haxa xente que tente reivindicar o que é xusto, o que fixeron foi un abuso de poder. A min como alcalde impedíronme entrar na estación. Bloqueáronnos á entrada. Embora identificarme como alcalde, as forzas de orde pública impedíronme o paso porque si... Non sei que perigo vían en que eu entrase. "En troca de aceptar como normal que nunha sociedade democrática haxa xente que tente reivindicar o que é xusto o que fixeron foi un abuso de poder" No acto había máis alcaldes que foran convidados...Si. Os do PP estaban todos alí. Mesmo foron de Ferrol a Betanzos en tren con todo o seu gasto correspondente. Puxeron cinco placas! Unha cousa desproporcionada para o que se pretendía conmemorar. Non digo que non haxa que facer nada en homenaxe á chegada do tren a Ferrol mais, iso non quita que foi un exceso. Realmente a sociedade de Ferrol e comarca vivimos absolutamente illados... Que argumentaron para lle impedir o paso?Ningún. [ri]. Mesmo me preguntou o policía de que partido era. O que me faltaba tamén! Ao final iso o que fai é quentar os ánimos e provocar a xente que ali estabamos. Non quero culpar con isto tampouco ao funcionario mais ás veces son excesivamente rigorosos no cumprimento das ordes. Ensineille o carné de identidade e identifiqueime como alcalde. Nin así me deixaron pasar cando outros representantes si estaban accedendo. Á deputada do PSOE [Beatriz Sestayo] non lle pediron acreditación de ningún tipo. Pasou Juan Fernández que é concelleiro dos Independentes por Ferrol, tampouco lle pediron nada. E dixémosllo ao axente. Mais nada, non había maneira... "Non querian que nada saíse do guión para que non tivesen que recollelo os medios de comunicación do sistema" Cre que se lle estaba a impedir o acceso por ser militante do Bloque?Eles o que querían era que nada se lles saise do guión para que non tivesen que recollelo os medios de comunicación do sistema. Medios que o único que fan é reproducir o que eles lles din. Porque todos os que estaban alí ían aplaudir coas orellas. Non querían que un alcalde chegase e lles dixera "isto está moi ben, mais merecemos un tren mellor". Querían que a festa fose completa, con aplausos para todo o mundo, como hai cen anos e isto non é así. Até suspenderon a visita da ministra e o presidente porque sospeitaban que podía haber protestas. En xuño, prevese, suprimirán as liñas de Ferrol....Si, as que conectan con todo o país e, sobre todo, o FEVE entre Ferrol e Ribadeo [no tramo galego]. Están desmantelando totalmente o servizo... Neste senso exixían un investimento digno para garantir o manetemento da infraestrutura...Defendemos que Ferrol teña un trato igual ao que se lle dá a outras cidades galegas, embora tampouco teñan moito investimento. Mais sobre todo o que reivindicamos é que se transfiran as competencias de cercanías e que a propia Xunta de Galiza asuma como goberno galego a súa tarefa e deseñe un ferrocarril en función das necesidades de mobilidade da cidadanía. A xente que se despraza entre Ferrol e a Coruña gasta 8 euros na autoestrada todos os días. Iso non pode ser. O mesmo acontece con FEVE... Cando nos decatemos pasaranos un tren cada semana. Logo din que non se utiliza o tren!


Summary: Hai 670.000 persoas 'indíxenas', o 3% da poboación. O goberno baralla adiar a 2017 o referendo sobre o recoñecemento deses pobos na Constitución.

En Australia hai 670.000 persoas 'indíxenas' segundo o censo da Oficina Australiana de Estatística: 600.000 son aborixes australiáns e uns 40.000 'isleños' do estreito de Torres e 26.000 compartan ambas as súas identidades. Suman apenas o 3% do total de persoas que viven en Australia, 22 millóns de habitantes. O goberno australiano baralla reservar unha serie de escanos do Parlamento para representantes destas comunidades. Unha idea expresada polo ministro Nigel Scullion, que puxo como exemplo que algo así acontece en Nova Zelanda. Aliás, o goberno conservador está a estudar adiar a 2017 o referendo sobre o recoñecemento constitucional dos pobos indíxenas de Australia, e que tiñan que ser feito xa en 2013. O executivo defende o retraso dicindo que na actualidade non hai moito apoio social a ese recoñecemento. Mais desde a campaña 'Recognise' insisten en que hai que actuar canto antes. Lermbran que na Constitución aínda hai disposicións (se ben non se empregan) que xustificarían mesmo tirar o dereito de voto aos e ás indíxenas. Marxinación Aborixese pobos indíxenas de Australia sofren "patróns de opresión e racismo, que inclúen a desposesión de terras e os embates contra a súa cultura", según o relator especial da ONU, James Anaya.


Marixaina, en realidade, chámase María. O que pasa é que poetizou o seu nome ao antecedelo dunha arroba. Adoita ir ás entrevistas de traballo cos pés na terra, sen nervios. Aquela sería para unha empresa do sector de consultoría, de avogados. Estaba alí á hora á que fora convocada: 09:30h. Cando entrou na oficina, unha muller convidouna a sentar. Na sala non había máis aspirantes. Ao cabo de dez minutos saiu un home, duns corenta e pico, e mandouna pasar a un despacho. Marixaina sentou. O entrevistador pediulle que explicara o seu currículo e ela comezou a falar. El decatouse de que algo non cadraba e, cun ton xardesco, díxolle: "Yo te estoy hablando en castellano, por si no te has dado cuenta". O entrevistador pediulle que explicara o seu currículo e ela comezou a falar. El decatouse de que algo non cadraba e, cun ton xardesco, díxolle: "Yo te estoy hablando en castellano, por si no te has dado cuenta" Ela freou, en seco, e caeu nese charco dos silencios incómodos. Atordada, cambiou ao castelán pero el xa non lle prestaba atención; para el, a imaxe de Marixaina xa estaba danada. "Te voy a ser sincero –espetoulle-. Vienes aquí hablando gallego y yo soy de Andorra; no debes suponer que la gente sabe gallego". "En Galicia?", díxolle ela. "Mira, te voy a dar un consejo: estamos en un momento en el que hay mucha demanda y poca oferta de trabajo. Con actitudes como la tuya no vas a ningún lado. Te recomiendo, por tu bien, que en futuras entrevistas no vayas suponiendo que la gente sabe gallego". Marixaina marchou de alí cargada cos nervios que antes non tiña e as palabras ancoradas na gorxa. O golpe durara cinco minutos. Saiu á rúa e agardou á noite para lanzar aquel chío, coma quen lanza unha pedra contra un espello cóncavo querendo recuperar a realidade. En febreiro de 2015, tocoulle a Marixaina sentirse estranxeira na súa propia terra e abdicar, durante cinco minutos, da súa normalidade. A ela, que é de Rianxo. É certo que non todas as persoas que sufren a discriminación lingüística son quen de contalo. Moito menos de denuncialo. Hai sentenzas xudiciais que constatan que esta humillación é real, pero nunca son suficientes para poñerlle freo. Son moitos os reprendidos ou os expulsados dos seus traballos por falar o idioma no que se senten cómodos. Pasoulle a Xesús da Torre en 2008, cando o director do hotel que o entrevistaba lle puxo como condición para acceder ao traballo que non falara galego cos futuros compañeiros. Ou á rapaza que en 2009, nunha tenda dun centro comercial compostelán, escoitou como a encargada sentenciaba: "Como veo que no sabes hablar español, no me interesa". E tamén a Esther García en 2014, cando nun hotel asturiano lle recomendaban borrar do seu currículo o mérito de falar galego. En febreiro de 2015, tocoulle a Marixaina sentirse estranxeira na súa propia terra e abdicar, durante cinco minutos, da súa normalidade. A ela, que é de Rianxo. Pero Marixaina non escribiu o chío pensando nese segmento relevante do empresariado galego que sente o idioma coma un elemento inútil para desenvolver a súa actividade. Nin sequera o fixo para combater o autoodio. Nin o cosmopaletismo altivo. Soltouno porque a impotencia foi medrando ao longo do día e quería liberala. E, aforrando dous caracteres dos 140, escribiu: "Hoxe, na Coruña, nunha entrevista de traballo de menos de 5 minutos dixéronme que non me ían contratar porque falaba galego. Así, tal cual". 806 rechíos. 262 favoritos. Ela ten as cousas claras: que naquel intre sentiuse pequena por ser galegofalante, que crerse superior por falar unha lingua ou outra provoca tristura e que, durante a conversa, Marixaina, María, non me ía descubrir os seus apelidos.


Summary: A candidatura para o secretariado nacional da formación independentista non englobaría militantes de Poble Lliure e Endavant.

Xa hai lista de consenso da CUP para renovar o secretariado nacional da formación após a 'crise' que sufriu hai unhas semanas, con varias demisións en bloque. Tomou forma, pois, o compromiso que o ex-deputado independentista Quim Arrufat asumira naquel tenso momento de renuncias no SN para intentar elaborar unha lista de consenso. Arrufat artellou nestas semanas unha candidatura de 11 persoas, entre as que hai nomes como o de Lluc Salellas, irmán do deputado Benet Salellas, ou Natàlia Sánchez, concelleira de Figueres. Diversos medios cataláns afirman, apontando a fontes da CUP, que na candidatura non hai persoas con carné de Poble Lliure nin Endavant, as dúas principais organizacións no seo da Candidatura d'Unitat Popular e cuxas diferenzas sobre o 'procés' marcaron o posicionamento en cuestións como a investidura de Artur Mas ou o debate dos orzamentos. O criterio que se seguiría para conformar esta lista sería o de procurar nomes de consenso ao tempo que obter unha lista representativa territorialmente. Fontes da CUP consideran que esta candidatura logrará ese 65% de apoio da militancia, que é o respaldo mínimo que marca a ponencia organizativa. O SN está integrado por 15 persoas: ás 11 da candidatura colectiva hai que engadir 4 nomes das candidaturas individuais. Para esta praza optarían diversos nomes, segundo fontes da CUP, algunhas delas con experiencia no Secretariado Nacional. Esta sexta feira oficializaranse as candidaturas. Na segunda quincena de xullo presentaranse ás asembleas territoriais e durante a primeira semana de agosto a militancia cupaire poderá votar telematicamente. O 7 dese mes coñeceranse os nomes que integran o novo SN da formación independentista.


Summary: O sindicato CUT denuncia as condicións de traballo en que o cadro de persoal desenvolve as tarefas de socorrismo e exixe unha investigación por parte do concello (PP). A empresa foi a peor valorada na avaliación técnica do proxecto, mais ten tamén adxudicado o servizo o próximo verán

A concesionaria do servizo municipal de socorrismo e salvamento das praias da Coruña, Federación de salvamento e socorrismo de Galicia --Fessga--, está a poñer "gravemente" en risco a seguridade e a saúde da cidadanía e do cadro de persoal "incumprindo manifestamente en materia de seguridade". É a denuncia realizada mediante un comunicado de prensa o sindicato CUT. O seu responsábel de Acción sindical, Brais González, alerta do desleixo manifestado pola empresa que implica xornadas laborais de 10 horas que non están a ser retribuídas dentro dun salario que non chega aos mil euros e sen gozaren das vacacións correspondentes. Para alén dos atrasos no pagamento das nóminas, os incumprimentos en materia laboral que denuncia a central sindical van máis aló. Di a CUT que Fessga coloca persoal de coordinación en postos de socorrismo "cando nin é a súa competencia nin teñen que estar preparados para facelo". A falla de osíxeno nas equipas de osixenoterapia para as intervencións urxentes, o almacenamento de desfibriladores semiautomáticos (DESA) con baterías caducadas, ou a ausencia de mascarillas de protección para insuflaren osíxeno, teñen provocado a imposibilidade de intervención d@s profesionais por falta de protección. A isto súmaselle, sempre segundo os feitos denunciados pola CUT, a falla de solucións hixienicosanitarias para a esterilización e desinfección dos útis de traballo "expoñen a cidadanía e o persoal a un risco grave de contaxio ou infección grave". Por todo o anterior, González denunciou "falla de cumprimento da responsabilidade inspectora do concello", entidade que subcontratou o servizo de socorrismo á Fessga. Pola súa banca, o grupo municipal de Esquerda Unida na Coruña, César Santiso, informou que "na avaliación técnica do proxecto presentado por Fessga só sumaron 0.6 puntos sobre un total de 30, sendo a empresa peor valorada, o que implica que o concello primou a austeridade sobre a seguridade cidadá". Após a primeira denuncia feita pública pola Cut, ao redor do despedimento dunha traballadora cuxas condicións laborais foron publicadas nun medio de comunicación, o sindicato segue a reclamar "unha investigación formal", ao ser esta empresa a mesma que ten adxudicadas as tarefas de salvamento tamén o próximo verán.


Summary: O Rosal, A Guarda e Tui acollerán as tres etapas

As persoas amantes do trail están de noraboa, pois a Pontevedra Trail League regresa neste 2021 ao Baixo Miño cunha novidosa programación deseñada pola Deputación de Pontevedra, en colaboración cos concellos do Rosal, A Guarda, Tui e a empresa especializada Noko 360. Esta competición volverá contar co Trail Adventure Muíños do Folón (no Rosal) e o Trail do Trega (na Guarda), aos que se suma este ano o Trail do Aloia (en Tui), que chega como gran novidade desta segunda edición. O Pazo Provincial acolleu na xornada de hoxe a presentación deste circuíto, na que estiveron presentes a presidenta da Deputación, Carmela Silva; a alcaldesa do Rosal, Ánxela Fernández; a concelleira de deportes da Guarda, Monserrat Magallanes; o concelleiro de deportes de Tui, Rafael Estévez; e o director deportivo da Pontevedra Trail League, Serafín Martínez. Este último explicou que todas as probas contan cunha distancia entre 15 e 18 quilómetros e un límite de 400 participantes en cada unha. Ademais, seguiranse nelas "todos os protocolos de hixiene sanitaria". Martínez tamén resaltou o éxito que teñen estes eventos a pesar de realizarse "en plena pandemia", pois cualificou de "fantástico que haxa 42% de mulleres participando na proba, un dato que pon de manifesto que a competición cumpre cun obxectivo de abrir a todo o mundo este tipo de actividades". Pola súa banda, a presidenta provincial subliñou que Pontevedra é "unha gran referencia na capacidade para unir diferentes concellos cun obxectivo común, tal e como evidencia a organización deste circuíto". Segundo indicou Carmela Silva, a Trail League "non soamente potencia os valores do deporte, senón que tamén fomenta o turismo deportivo nun territorio cuns valores paisaxísticos e unha beleza comparábeis cos lugares máis fermosos do mundo, e cuns valores medioambientais que fan que o evento estea chamado a medrar cada ano un pouco máis". Temporalmente, a primeira das probas será o Trail Adventure Muíños do Folón, que se levará a cabo o domingo 9 de maio. Para a segunda haberá que agardar até o 17 de outubro, cando chegue á Guarda o Trail do Trega, mentres que a última delas será o Trail do Aloia, que se disputará o 7 de novembro.


Summary: O incremento desta quinta feira con respecto a onte sitúase en 305 casos. Ao falar de casos activos a cifra ascende a 3.991 nas sete áreas sanitarias, pois en todas subiu o número de diagnósticos positivos.

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade informou esta quinta feira da existencia de 3.991 casos activos de doentes con coronavirus na Galiza. A última actualización reflexa un crecemento de 305 contaxiados en tan só 24 horas. Dado que a Xunta fai o desconto das persoas que son dadas de alta, non amosa a realidade total da pandemia a diario. Ademais, desde finais do mes de xullo (desde o día 27, cando as cifras andaban baixas xusto antes dos gromos e após fechar a problemática da Mariña) o virus propagouse entre 5.875 galegas e galegos. Deste cómputo global, houbo que certificar o falecemento de 32 persoas e tramitáronse 1.852 altas de xente que superou a enfermidade. No entanto, nin sequera desta maneira hai un reflexo completo dos efectos da Covid-19 na Galiza, dado que o Sergas non facilita cifras dos test que dan positivo en anticorpos pero sen síntomas relacionados. Con independencia de análises máis profundas, só entre onte e hoxe notáronse subidas de pacientes nas sete áreas sanitarias. Os ascensos máis pronunciados foron nas demarcacións da Coruña e Cee e Vigo. A primeira continúa a ser a que ten un maior número de diagnósticos positivos, máis aínda cos últimos 38. Chégase xa a 1.425 doentes. En Vigo confirmáronse 33 contaxios novos, sendo xa 302 os activos. Na zona de Lugo hai 798 casos activos (12 máis); na de Ourense son 386 (24 a maiores); na de Pontevedra alcanzan os 271 (21 máis); na de Santiago sitúanse nos 659 (outros 15); e na de Ferrol constan 150, tan só un caso máis. Ademais, o número de cidadás hospitalizadas subiu até as 174 (catro máis), das que 15 están a ser atendidas na UCI. A actualización desta quinta feira, que toma os datos da tarde de onte, revela que se levan practicadas 349.050 probas PCR, o que implica 5.039 máis que hai 24 horas.


Summary: Vivíronse momentos de tensión no transcurso da reunión da Comisión de Peticións da Unión Europea, a pasada segunda feira 21 de xaneiro, na que se levou a debate a contaminación das Rías do Burgo e Vigo. Xosé Blanco, eurodeputado do PSOE e ex ministro de Fomento, cuestionou a capacidade dos peticionarios para xulgar determinadas condicións técnicas da depuradora de Vigo. Sermos Galiza asistiu á sesión en Bruxelas.

Por iniciativa da europarlamentaria do BNG Ana Miranda, o órgano parlamentario estudou reabrir o expediente do caso após a visita en 2013 dunha delegación da Comisión a Galiza para realizar un informe sobre o estado dos esteiros. O informe instaba o goberno de España a "non escatimar en custos nin tempo para rexenerar as rías". Porén, case seis anos despois a Ría do Burgo segue sen ter sido dragada e, aínda que en Vigo se construíu unha depuradora, a canalización que leva as augas até ela mestura augas fecais e pluviais. Esta sesión da Comisión de Peticións contou coa participación dunha delegación convidada polo grupo parlamentario do BNG, formada por membros dos comités de defensa de ambas as dúas rías e políticos do BNG das áreas afectadas, como Francisco Jorquera e Avia Veira pola Coruña, Tono Chouciño por Culleredo e Xabier Pérez Igrexas por Vigo. Peticionarios Felipe Canosa, patrón maior da Confraría da Coruña, explicou á Comisión que a Ría do Burgo se caracterizaba pola súa "gran capacidade marisqueira" e que "nos 90 o número de mariscadores ascendía a 2.170", número que mermou enormemente a causa da contaminación producida polas fábricas de aceites ou xabróns, entre outras. Como consecuencia destas verteduras orgánicas e químicas "a ría contén máis de 300.000 metros cúbicos de lodos contaminantes". Felipe Carnosa, patrón maior da Confraría da Coruña: "Nos anos 90 o número de traballadores na ría do Burgo ascendía a 2.170. Este número mermou enormemente a causa da contaminación" Non quixo deixar sen citar a morte dun home de mediana idade no ano 2012 atrapado nos lodos. Denunciou tamén a "falta de vontade" das administracións para solucionar o problema, polo que se senten, dixo, "desprotexidos" e desamparados ao teren que acudir a Europa para seren escoitados. "Por moi grande que sexa a obra, cinco anos é un tempo excesivo", concluíu. Serxio Regueira, presidente da Plataforma de Defensa da Ría de Vigo-Cíes, pola súa parte amosou fotografías dalgúns dos puntos máis importantes das verteduras (Meira, Vigo-Chapela ou Vigo-Nigrán) para recriminar que o aspecto actualmente segue a ser "igual que hai 10 anos". Lembrou á Comisión que da Ría de Vigo "dependen 15.000 postos de traballo" entre mariscadores e pescadores. Serxio Regueira, presidente da Plataforma de Defensa da Ría de Vigo-Cíes: "Da Ría de Vigo dependen 15.000 postos de traballo entre mariscadores e pescadores" Quixo recalcar tamén que a construción dunha depuradora de capacidade para 800.000 habitantes é insuficiente, senón se reparan os condutos que levan a auga até ela e "mesturan augas pluviais con augas fecais" e que a capacidade de evacuación da depuradora é "insuficiente", catro metros cúbicos menor da da propia depuradora (oito fronte a doce), ademais de que os pozos de bombeo "cando hai moita auga abren as comportas e verten directamente ao mar". Intervencións da comisión e os eurodeputados Vivíronse posteriormente momentos de tensións entre Ana Miranda e Xosé Blanco, eurodeputado do PSOE cando após de que a política nacionalista explicase que a limpeza das rías é "un problema que preocupa á cidadanía do meu país" e que "non houbo suficientes investimentos do estado nin do goberno galego". Blanco afeou estas declaracións argüíndo que "un proxecto desta envergadura non se muda dun día para outro" e menos se "non se aproban os orzamentos", nos que se inclúen 8 millóns de euros para a dragaxe da ría do Burgo e "a posibilidade de asignar 24 millóns de fondos comunitarios". O eurodeputado do PSOE criticaba así a actuación da BNG durante a tramitación dos orzamentos facendo abstración de que a formación nacionalista non ten presenza no Congreso. Cecilia Wikström, presidenta da Comisión de Peticións: "Políticos españois, non convertan isto nunha farsa española" Elevando o ton de voz, acusou Ana Miranda de "querer ser sempre a protagonista", xesto que molestou a presidenta da Comisión, Cecilia Wikström, quen chamou a atención ao político socialista e outros políticos españois. "Non convertan isto nunha farsa española", sentenciou. Tamén,criticou os peticionarios por, dixo, manexar incorrectamente os datos técnicos da depuradora de Vigo. "Eu son máis modesto e non podo facer consideracións técnicas", dixo. Reafirmando a postura de Blanco, Francisco Millán Mon, eurodeputado do PP, alegou que o balanzo dos últimos 20 anos é "positivo" e que "un estudo deste tipo non se improvisa". Cualificou así mesmo a depuradora de Vigo de "obra faraónica", e lembrou o "investimento de 200 millóns de euros na súa construción". Rosa Estaràs, tamén do Partido Popular e vicepresidenta da Comisión, acusou o BNG de "politizar o medio ambiente" e utilizar un tema que é de todos "e non de Ana Miranda" de cara ás eleccións de maio. Xosé Blanco: "Un proxecto desta envergadura non se muda dun día para outro" No entanto, amosaron o seu firme apoio á causa Josep Maria Terricabras, eurodeputado da coalición catalá L'Esquerra pel Dret a Decidir, e Eleonora Forenza, do Grupo Confederal da Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica. Reapertura do expediente e reaccións A presidenta da Comisión clausurou entón a petición coa reapertura do expediente, considerando que "debemos esperar até que teñamos unha explicación fiábel". "Mandaremos unha carta ás autoridades españolas", manifestou. Rematada a sesión, Ana Miranda cualificou de "gran éxito" para Galiza que a Comisión de Peticións reabra a petición sobre as rías de Vigo e o Burgo, "grazas á insistencia dos peticionarios e do propio BNG". Após a sesión, a delegación e a eurodeputada reuníronse co grupo parlamentario ao que pertence o BNG na Eurocámara, o Grupo dos Verdes/ALE e con David Low, quen era presidente da Comisión cando se aceptou enviar a delegación a Galiza e quen dende aquela "se implicou persoalmente no caso", contou Ana Miranda. Rolda de prensa A terza feira 22 de xaneiro, Ana Miranda e e delegación peticionaria deron unha rolda de prensa na que amosaron a súa ledicia pola reapertura do expediente e presentaron as iniciativas que seguirán. Ana Miranda: "Cunha ampla delegación de prensa galega, a televisión publica do país non está hoxe aquí" Ana Miranda anunciou, pois, que se dirixirán ao comisionario de Medio Ambiente "para enviarlle a información solicitada, xa que onte a comisión recoñeceu non tela toda" e que se reunirán asemade con el para "trasladarlle a problemática das rías", entre as que incluíu tamén as de Cee e Viveiro. Pedirán igualmente explicacións á Xunta de Galiza e pedirán "que amplíe os 8 millóns recollidos polos 46 que son precisos". Serxio Regueira, da Plataforma pola defensa da Ría de Vigo-Cíes, reprochou o comportamento dos eurodeputados do PSOE e PP a xornada anterior, especialmente o de Xosé Blanco. "Para nós supón un insulto. Non admitimos que nos dean leccións, nós sabemos o que é a práctica diaria. Cando queiran comprobar onde están os problemas que nos chamen e os levamos aos sitios exactos. A partir de aí poderán opinar", dixo. As súas palabras foron compartidas por Felipe Canosa, patrón maior da Confraría da Coruña. Francisco Jorquera, candidato do BNG á alcadía da Coruña, amosouse "escéptico" a un eventual aumento do orzamento consignado, xa que eses fondos son "para outros temas, e para desvialos se require unha autorización". "O BNG non vai parar até ver rexenerada unha ría fundamental", afirmou. Xabier Pérez Igrexas, candidato do BNG á alcadía Vigo, tildou de "clamoroso desinterese" que non se consignase nin un só euro dos orzamentos de 2019 ao saneamento da ría de Vigo e chamou a "acometer un estudo integral do estado real" da ría. Por último, a eurodeputada nacionalista lamentou que "cunha ampla delegación de prensa galega, a televisión publica do país non estea hoxe aquí". Nota: Todas as fotos son de Delmi Álvarez


Summary: O Goberno galego traballa na plataforma Praias Seguras de Galiza, unha ferramenta para que ás persoas que queiran ir á praia obteñan unha acreditación para acceder a un areal determinado nunha data seleccionada.

A Xunta está a traballar no desenvolvemento dunha ferramenta, Praias Seguras da Galiza para, tendo en conta o aforo das praias galegas, regular o acceso ás mesmas cun sistema de "cita previa" semellante ao que se emprega na Praia das Catedrais. A Xunta anuncia que porá a disposición dos concellos esa plataforma para "facilitarlles a xestión do acceso dos cidadáns aos areais este verán". Esta ferramenta permitirá ás persoas interesadas obter unha acreditación para acceder a unha praia determinada nunha data seleccionada, cun mecanismo similar ao empregado na praias das Catedrais. A plataforma integrará a información do catálogo galego de praias do Instituto de Estudo do Territorio, que ofrece información xeográfica de cada areal para poder determinar a súa capacidade de carga máxima. Nos vindeiros días a Xunta presentará a plataforma á FEGAMP para que aqueles concellos interesados en empregala poidan adherirse ao seu uso a través da sinatura dun convenio. A Consellería de Medio Ambiente, a través do Instituto de Estudos do Territorio, dispón do visor do Catálogo de Praias da Galiza, que permite obter datos sobre a superficie exacta de cada areal e outra información valiosa para poder determinar a súa capacidade de carga ou ocupación máxima, en función dos criterios que se fixen por parte do Goberno do Estado. Aforo para casde un millón de persoas Galiza conta con 960 praias que suman máis de 18,75 millóns de metros cadrados de superficie. En canto ao aforo máximo das praias galegas, a Xunta indica que está calculado nun total de 939.520 persoas.


Summary: Os tres grupos da oposición reuníronse con representantes da plataforma SOS Sanidade Pública, que fixeron fincapé na situación de degradación dos servizos sanitarios no sur de Galicia e subliñaron a necesidade de informar a toda a cidadanía do que significa realmente a libre elección de hospital

Representantes da Plataforma SOS Sanidade Pública reuníronse esta tarde cos membros dos tres Grupos Parlamentarios na oposición para establecer canles de colaboración "para entre todos loitar por manter a sanidade pública contra os constantes ataques do Partido Popular e as súas políticas agresoras". A Plataforma pediu que se retome a ILP e que se suprima a Lei de Garantías dos tempos máximos de espera, que cualifican de "lei trampa" A Plataforma pediu que se retome a ILP e que se suprima a Lei de Garantías dos tempos máximos de espera, que cualifican de "lei trampa". Na súa opinión supón unha "privatización descarada por Lei" da sanidade pública pois esta norma establece a derivación dos pacientes á sanidade concertada en función das esperas "cando descoñecemos os datos reais das esperas sanitarias" pola opacidade da Xunta. Así mesmo presentaron un total de dezaseis propostas co obxectivo de evitar a degradación e a privatizacións da sanidade publicar. Os representantes sanitarios subliñaron ademais a necesidade de informar a toda a cidadanía do que significa realmente a libre elección de hospital, xa que aseguran o que fai e favorecer a libre competencia e polo tanto ao sector privado. No encontro salientouse a necesidade de recuperar a capacidade orzamentaria na sanidade pública así como mellorar o plan de atención privada, agora mesmo paralizado. Os representantes da Plataforma fixeron especial fincapé na zona sur do país, que aseguran é a máis afectada na actualidade e onde a situación da sanidade pública está a sufrir dun xeito máis evidente.


Summary: O Constitucional considera que o berro "hai que prender lume á bandeira" dun sindicalista da CIG nunha protesta sindical non gardaba relación coas súas reivindicacións quedando fóra do dereito á liberdade de expresión e ideolóxica. Seis maxistrados desestimaron o seu recurso de amparo a unha condena por un delito de aldraxe, pese as advertencias dun dos xuíces da xurisprudencia en contra do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos.

Por segunda vez, o pleno do Tribunal Constitucional fracturouse á hora de resolver se as aldraxes á bandeira española están amparadas pola liberdade de expresión. Finalmente, unha maioría optou porque non é así, desestimando o recurso de amparo interposto por un sindicalista da CIG que foi condenado a unha multa de 1.850 euros por un delito de aldraxe. Os feitos tiveron lugar en 2014 fronte ao Arsenal Militar de Ferrol e no marco dunha folga do persoal de limpeza do Arsenal na que participaba o sindicalista. No marco dese conflito laboral, no que as traballadoras levaban meses sen cobrar, a CIG-Servizos tivo que presentar denuncia contra o Ministerio de Defensa por vulneración do dereito á greve, xa que o propio persoal militar estaba a realizar as tarefas de limpeza. Segundo a denuncia presentada por tres militares, o sindicalista instou durante unha mobilizacións a queimar a bandeira española. Seis anos despois, o TC desestima o recurso interposto contra as sentenzas do 22 de marzo de 2017 e o 8 de febreiro de 2018, ditadas respectivamente polo Xulgado do Penal número 1 de Ferrol e pola Sección Primeira da Audiencia Provincial da Coruña. A resolución, que se notificará íntegra nos vindeiros días, contará cos votos discrepantes dos maxistrados Encarnación Roca Trías, Andrés Ollero, Juan Antonio Xiol, Cándido Conde-Pumpido e María Luisa Balaguer. Nunha nota do TC avánzase que o recurso interposto polo traballador tiña por obxecto o axuizamento de se se vulneraron as liberdades de expresión e ideolóxica do recorrente no marco do proceso penal polo que foi condenado. As expresións que determinaron a condena eran "aquí tedes o silencio da puta bandeira" e "hai que prender lume á puta bandeira". O TC considera que foron innecesarias para as reivindicacións que o recorrente, como representante da CIG, estaba defendendo e que non gardaban relación con ditas reivindicacións. A maioría dos seis maxistrados entende que foron realizadas á marxe e sen amparo dos dereitos fundamentais invocados. Votos en contra En novembro, Andrés Ollero defendeu a absolución do sindicalista partindo da xurisprudencia do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos sobre liberdade de expresión, que en 2007 considerou inxustificada a condena a dous independentistas pola queima de fotos de Juan Carlos I. O maxistrado advertiu ao pleno que Estrasburgo pode corrixir a súa resolución.


Summary: Despois do grande suceso de Tokio 3 e Waltz, a compañía Voadora volve cun novo espectáculo que estrearán en xuño cunha grande aposta, levar aos escenarios A Tempestade de W. Shakespeare, cando se cumpre o 450 aniversario do nacemento do autor.

Con varios premios, entre eles a mellor dirección para Marta Pazos, nos María Casares por Tokio 3 e o Premio da Crítica por unanimidade no que se recoñecía de maneira especial a súa proposta escénica en Waltz, a compañía Voadora regresa a comezos de xuño cunha nova aposta, desta volta con "A tempestade" de W. Shakespeare, obra que coproducen co Centro Cultural VilaFlor de Guimarães, Centro Dramático Galego, XXX Mostra Internacional de Teatro Ribadavia e as compañías portuguesas Ao Cabo Teatro e Teatro Bruto. O Dramaturgo Fernando Epelde é quen adapta a obra que, de novo, dirixirá Marta Pazos e que contará cun elenco composto por Diego Anigo, Jose Díaz, Fernando Epelde, Borja Fernández, Iván Marcos, Olalla Tesouro, Hugo Torres, Guillermo Weickert e Sergio Zearreta. Voadora leva Shakespeare a escena co último texto escrito polo autor de quen se fan neste 2014 os 450 anos do seu nacemento. É tamén a primeira vez que a compañía de Santiago se enfronta a unha montaxe dun texto de autoría allea, neste caso, un clásico no que imprimirán a súa linguaxe persoal. O espectáculo estrearase en xuño na apertura do encontro Festivais Gil Vicente de Guimarães. A imaxe da información é do propio Fernando Epelde para o anuncio dos inicios do traballo sobre A Tempestade.


Summary: O presidente dos Estados Unidos quere que a Alianza Atlántica incremente a súa presenza en Oriente Próximo, para partillar o gasto económico e para enviar unha mensaxe ao Irán ─e, indirectamente, tamén a Rusia─.

A escalada da tensión en Oriente Próximo despois do asasinato estadounidense, a principios de ano, do xeneral iraniano Qasem Soleimani fixo que a OTAN retirase parte das súas tropas despregadas no Iraq. A alianza militar, reunida onte e hoxe na súa sede, en Bruxelas, está a analizar o redespregamento militar e, ante as presións do Goberno dos EUA, un maior aumento da súa presenza na rexión. "Que nome tan fermoso... NATOME". NATO son as iniciais en inglés para a OTAN, a Organización do Tratado do Atlántico Norte. Trump, nos días posteriores ao asasinato de Soleimani avogou firmemente por que a alianza militar, fundada en 1949 para contrarrestar a URSS, fose máis activa en Oriente Próximo. Isto é, "Middle East" ─en inglés e desde a perspectiva norteamericana─ cuxas iniciais son ME. De aí a ocorrencia do mandatario estadounidense: NATOME. En xaneiro de 2017, pouco despois de asumir o cargo de presidente dos EUA, Trump concedeu unha entrevista conxunta aos xornais Bild e The Times, onde cualificaba a OTAN de "obsoleta". E, esta mesma semana, asegurou nunha conferencia de prensa que a alianza "estaba a caer como un foguete espacial". Segundo unha análise publicada polo Cato Institute, Trump busca carta branca para actuar ao tempo que quere o apoio dos aliados na OTAN nos casos en que, como o recente enfrontamento co Irán, necesite apoio. Neste sentido enmárcase a petición da "NATOME": por unha banda, partillar o peso económico que supón ─unha idea recorrente no discurso de Trump, máis en campaña electoral─, e pola outra, mandar unha mensaxe a Teherán ─e indirectamente a Moscova─ de que conta co apoio dos seus aliados europeos. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Nun debate centrado por el mesmo na igualdade malia que o BNG lle preguntaba por diversas protestas sociais dos últimos tempos en Galicia ademais da feminista, o presidente Feijóo recuperou este mércores no Parlamento de Galicia o argumento de que as maiorías silenciosas están co PP e pediu "respecto" para "a maioría da sociedade galega que decide non manifestarse na rúa". Foi nunha sesión de control ao Goberno galego na que o presidente volveu evitar aclarar que delegado do Goberno o avisou das súas fotos con Marcial Dorado para, pola contra, pedir el explicacións a En Marea pola actuación da súa deputada Paula Quinteiro, implicada nunha actuación policial por vandalismo na pasada noite do sábado ao domingo. O presidente evita novamente responder, agora no Parlamento, cal delegado do Goberno o avisou das súas fotos con Marcial Dorado e pide explicacións a En Marea pola deputada implicada nunha actuación policial por vandalismo A portavoz do BNG, Ana Pontón, preguntou este mércores a Feijóo non só pola mobilización feminista senón tamén polas protestas dos pensionistas, do persoal da xustiza ou contra a reforma sanitaria. "A democracia é máis que ir votar cada catro anos e a rúa estalle a dicir que non lle deu un cheque en branco para gobernar en contra das maiorías sociais", dixo Pontón, para quen Feijóo "non pode desprezar a todo o mundo todo o tempo". A resposta do presidente, ao tempo que se centraba en enumerar as súas políticas en materia de igualdade, foi a de asegurar que o Goberno galego escoita as reclamacións que se fan en todas as manifestacións ou conflitos sociais e, ao tempo, reclamar o antedito "respecto" para "a maioría da sociedade galega que decide non manifestarse". Feijóo chegaría máis tarde a pedir á oposición que atenda "o clamor social da prisión permanente revisable" ou "o clamor de Cataluña en defensa da lei, da Constitución e do Estatuto" asegurando que o PP vai "atender todos os clamores sociais". Feijóo insinuou que a actuación da deputada de En Marea Paula Quinteiro, implicada nun caso de vandalismo, foi premeditada mentres que Villares evitou referirse á cuestión Tamén o portavoz de En Marea, Luís Villares, inquiriu a Feijóo polas mobilizacións sociais. Pero na súa intervención aproveitou para formularlle tamén a pregunta que o pasado xoves o presidente rexeitou contestar a este diario sobre cal dos tres delegados do Goberno que houbo en Galicia en 2004 o avisou, como revelou el mesmo na súa entrevista no programa Salvados, da existencia das súas fotos co contrabandista Marcial Dorado. Este mércores, en sede parlamentaria, o presidente rexeitou novamente responder a cuestión sobre a súa amizade con Dorado e volveu tornar a sesión de control ao goberno nunha nova sesión de control á oposición. Feijóo replicou a Villares pedíndolle explicacións pola implicación na noite do sábado ao domingo pasados da súa deputada Paula Quinteiro nunha actuación policial por vandalismo. Segundo atestado policial, Quinteiro tento dificultar, facendo valer o seu cargo de deputada, a identificación dun acompañante supostamente implicado na rotura de varios espellos retrovisores de coches aparcados nunha rúa de Santiago. Feijóo preguntou a Villares que "decisión" vai tomar, como portavoz do seu grupo parlamentario, a respecto de Quinteiro, para a continuación asegurar que non vai facer nada porque carece do respaldo das diversas correntes que conforman En Marea. O presidente mesmo insinuou que a actuación da deputada fora premeditada e dixo que "o sábado saíron á rúa unha serie de persoas simplemente co interese de vandalismo puro". Villares, pola súa banda, non dixo nada sobre Quinteiro ou os feitos do sábado. Feijóo gabou e criticou a un tempo ao PSOE ao lamentar a herdanza recibida polo PP de gobernos socialistas e asegurar que "o PSOE ata que chegou o señor [Pedro] Sánchez era un partido moi serio coas pensións" Pola súa banda, o portavoz do PSdeG, Xoaquín Fernández Leiceaga, tamén preguntou a Feijóo polas mobilizacións dos pensionistas e criticou o que considerou reducidos recursos autonómicos para as persoas maiores. En particular, o socialista lamentou as dificultades para atopar prazas en residencias. Feijóo respondeulle asegurando que desde a súa chegada á Xunta as prazas en residencias pasaron de 6.900 a 11.100, e prometeu 900 prazas máis nesta lexislatura, ao que o socialista replicou salientando que a inmensa maioría son prazas en centros privados concertados e que o Goberno galego rexeita incrementar as públicas. O presidente, ao tempo que criticou novamente a herdanza recibida polo PP de gobernos socialistas, gabou e censurou a un tempo que "o PSOE ata que chegou o señor [Pedro] Sánchez era un partido moi serio coas pensións". Unha materia na que Feijóo avalou as subas limitadas aínda sen concretar das pensións anunciadas polo Goberno central.


Summary: Miguel Caride renuncia aos seus cargos no Concello e a Deputación após o anuncio doutros compañeiros de crear un novo partido político, Coalición de Centro Democrático de Ourense. O anuncio parece reforzar a figura do alcalde da cidade.

O ex concelleiro de Democracia Ourensá (DO), Miguel Caride, que liderou o grupo de concelleiros críticos do partido, expulsados por denunciar presuntos movementos sospeitosos do alcalde da cidade e líder de DO, Gonzalo Pérez Xácome, cos fondos da formación, vén de dimitar. Así transcendeu esta quinta feira, mais a pesar da enemistade manifesta co rexedor este limitouse a comunicar a nova no seu perfil nas redes sociais. Malia que Xácome ten que enfrontarse a unha declaración como investigado por presunta malversación de fondos, a retirada de Caride da política -agora era edil non adscrito do municipio- parece reforzar a figura de Xácome. Caride presentou a súa renuncia á acta de concelleiro, pero tamén ao posto de deputado provincial pois un cargo vai aparellado o outro. Até o momento, Caride estaba no grupo de non adscritos logo da expulsión de Democracia Ourensá con varias compañeiras e compañeiros por ter un discurso crítico co líder do mesmo. Agora, escasos días despois de que tres deses edís cos que compartía espazo anunciaran a creación da Coalición de Centro Democrático de Ourense (coa que queren concorrer ás próximas eleccións municipais), o xa ex concelleiro deslígase do proxecto e fecha esta etapa na política. Sen "motivo algún" para continuar Afirmou que era unha idea que tiña e que fora pospoñendo "por distintas circunstancias", se ben considera que neste momento carece "de motivo algún" para continuar. "Dada a miña situación actual xa non podo achegar nin á cidade nin á provincia, carecendo de sentido manter os cargos de concelleiro e deputado provincial", engadiu. Con este anuncio pon fin a unha traxectoria que foi de máis a menos; durante anos estivo ligado politicamente ao actual rexedor ourensán, Gonzalo Pérez Xácome. Con todo nos últimos meses non tiña competencias delegadas no concello ao separarse do seo de DO e na Deputación deixou de ser chave. Primeiras reaccións Así as cousas, as reaccións non se fixeron esperar. O primeiro en tratar o tema foi o concelleiro de Cidadáns, José Araújo, asegurando "respecto total" á decisión que considera "que chega tarde pero dálle dignidade" porque "se non sentía a gusto pero entrega a acta é de destacar". "Creo que os demais concelleiros que se pasaron ao grupo de tránsfugas deberían tomar nota", apuntou. Os socialistas foron máis críticos, ao considerar que "a situación coa dimisión de Miguel Caride como deputado provincial complícase aínda máis". "Que vai suceder? Ten enfrontamentos permanentes co Partido Popular", cuestionan desde o grupo municipal.


Summary: A equipa celtista clasífícase para dezaseisavos da Europa League ao derrotar o Panathinaikos en Atenas (0-2) cun Guidetti de altura.

O Celta continúa en Europa. Os celestes certificaron en Atenas o pase a dezaseisavos de final da Europa League derrotando un apático Panathinaikos (0-2) e sen nerviosismo algún polo que estaba a contecer en Liege, onde o Satandard xogábase o pase a costa do Celta fronte ao Ajax. "Resolvemos con autoridade un partido de moita tensión", resumiu Berizzo o encontro unha vez que este rematou. A armada celeste celebrou o pase como unha confirmación de a onde pode chegar esta equipa cando cre en si propia. O partido comezou intenso, cunha oportunidade no minuto 2 para os gregos que logrou desbaratar Rubén Blanco. Semellaba que o Panathinaikos ía dar un partido marcado por contúnias cargas do sétimo de cabaleiría contra a meta do gardamallas céltico. Mais non. Un minuto despois, Guidetti marcada de cabeza nun bo centro de Hugo Mallo e adiantaba o Celta cando o encontro apenas levaba 3 minutos. Guidetti xa atesoura 3 goles nos 5 últimos partidos. Embora este comezo, o partido non decorreu polo camiño de intensidade e frenético que se podía pensar polo visto nos primeiros minutos. O Celta apostou en controlar a bola e o encontro, ondenándoo ao seu xeito. Non perdeu a cabeza en intentar meter un novo gol e rubricar o pase canto antes. O Panathinaikos, que deixou no banco os seus goleadores de referencia, Berg e Ibardo, non deu maiores preocupacións, agás no inicio da segunda parte. Non se xogaba nada neste encontro, non o xogou coa intensidade da que é quen mais tampouco o regalou. Un penalti sobre Guidetti permitía Orellana marcar o segundo tanto para os celtistas. Nun frío estadio (apenas 5.0000 espectadores), o pequeno mais animoso feixe de seareiros galegos que se desprazaron Atenas para apoiar o Celta estoupaba de alegría. Misión cumprida e volta á Terra. O Celta entra, pois, no bombo de dezaseisavos canda outras 31 equipas. Entre as que lle poden tocar como rivais, nomes coma o Tottenham, o Besiktas turco, a Roma, Shlake 04, o Fenerbahçe ou a Fiorentina, entre outros. Quen dixo medo? Ficha técnica PANATHINAIKOS (0): Still, Mesto, Moledo, Ivanov, Chouchoumis, M'Poku, Zeca, Ledo, Wakaso, Rinaldi (Ibarbo, min.59) e Villafáñez (Leto, min.69). CELTA (2): Rubén Blanco, Hugo Mallo, Cabral, Roncaglia, Jonny, Radoja, Tucu Hernández, Wass (Marcelo Díaz, min.62), Orellana (Sisto, min.82), Bongonda e Guidetti (Sergi Gómez, min.90). Goles: 0-1, Guidetti, min.3; 0-2, Orellana, min.76 (de penalti). Árbitro: Andris Treimanis (Letonia). Amonestou Lod e Wakaso (Panathinaikos). Campo: Apostolos Nikolaidis (uns 5.000 espectadores).


Summary: A Agrupación Federico García Lorca fixo público o seu rexeitamento á homenaxe que o próximo xoves 11 de abril se lle rendirá a Manuel Fraga no Centro Galego de Bos Aires. Califícano de "ditador e cómplice do xenocidio franquista".

O acto de homenaxe a Manuel Fraga terá lugar o día 11 no Centro Galego de Bos Aires. O convite está asínado en calidade de presidente por Benito Blanco, empresario protagonista da biografía "De Lalín a Buenos Aires. Benito Blanco, un gallego emprendedor" que presentou en Bos Aires o seu amigo Castelao Bragaña, que foi presidente do Consello da Emigración do PP e causou un dos maiores escándalos do seu partido ao pronunciar en outubro do pasado ano a frase "as leis son como as mulleres, están para seren violadas". No programa do acto está previsto que interveña o analista político Rosendo Fraga, coñecido na Arxentina pola súa colaboración e connivencia con distintas ditaduras militares, en especial, coa de Roberto Viola da que foi asesor. A Agrupación García Lorca lembra que Fraga foi Ministro de Información e Turismo con Franco, "encargado de censurar á prensa e de coartar a liberdade de expresión do pobo español, membro da falanxe e responsábel de sanguentas represións". Citan, entre outros casos, que polas súas mans pasaron "ordes de fusilamento de loitadores sociais como Julián Grimau, avalando as torturas previas e os nefastos e inhumanos procederes do goberno que representaba" ou a represión como ministro de gobernación aos obreiros de Victoria. Por todo isto, repudian a "vontade dos organizadores e a anuencia das institucións que avalan semellante insulto aos valores humanos, a liberdade e a democracia". A organización de españois na Arxentina reclama apoio ao rexeitamento e ofrecen a súa páxina de facebook para facelos públicos. A campaña está apoiada pola CTA de Traballadores.


Summary: A Federación Galega de Piragüismo, ante a situación de estado de alarma, organiza un Programa de Achega de Coñecementos (PAC) no marco dos programas de sustentabilidade e responsabilidade da institución.

A Federación Galega Piragüismo, ante a situación de estado de alarma, organiza un Programa de Achega de Coñecementos (PAC) no marco dos programas de sustentabilidade e responsabilidade da institución. Por este motivo o ente federativo púxose en contacto con recoñecidas profesionais doutros deportes e campos diferentes ao deportivo, para que acheguen os seus coñecementos e experiencias persoais. As sesións serán virtuais, por suposto, e porase en común información que axude ás adestradoras, deportistas e directivas dos clubes, que terán que adaptarse ao cambio que vén. O programa desenvolverase a través de dez sesións virtuais en directo, distribuídas en dúas semanas, de 30 de Abril a 12 de Maio, onde as comunicacións terán unha duración de 20 ou 30 minutos, e despois destinarán 10 minutos para contestar ás preguntas das asistentes. Entre os nomes participantes destacan os de Eduardo Covelo, director de canteira do RC Celta ou Carlos Prieto, da Federación Galega de Triatlón.


Summary: A marea, con 3 concelleiros na cidade lucense, non pedirá o voto para ningunha formación nas eleccións xerais.

Lugonovo desmárcase de 'En Marea' e non pedirá o voto para ningunha formación nas eleccións do vindeiro 20 de decembro. Unha postura que o portavoz municipal da marea lucense explica en 'La Voz de Galicia'. Santiago Fernández considera que Lugonovo debe de se centrar no eido local, para alén de que a confluencia de diferentes sensibilidades nesta plataforma municipal non fai acaído, considera, que se posicionen por algunha das ofertas que concorren aos comicios. Unha decisión que pode 'chocar' a quen daba por sentado que todas as mareas ou candidaturas municipalistas terían en 'En Marea' o seu referente para esta cita coas urnas. Cómpre lembrar que o pasado mes de agosto, Lugonovo, canda a outras plataformas como a Marea de Noia ou Betanzos Novo, amosaban o seu malestar pola falla de participación das bases que se estaba a dar, dicían, na creación da 'marea galega'. En Lugonovo confluíron independentes, xente do movemento veciñal, Podemos, Espazo, Anova e Compromiso por Galicia. Nas eleccións municipais obtivo tres concelleiros.


Summary: Unha idea de Diego Amexeiras, música de Caxade e vídeo de Xaora dan forma a 'Asóciate', un convido a sumar polo idioma propio do País. Vídeo no interior.

"Que teñen en común un xubilado, un comerciante, unha consultora, unha gandeira, unha estudante e unha crianza?" pregúntase nas redes sociais Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística. E el propio dá a resposta ligando o vídeo 'Asóciate', gravado por Xaora en base á idea do escritor e guionista Diego Ameixeiras e con música de Caxade. Un traballo que xa está a rular polas redes sociais e co que é un chamamento a sumar a prol do galego e a afiliarse á Mesa. No vídeo, varias persoas de diferentes idades de zonas do país van pasándose un relevo unhas a outras, simbolizando o galego. "Non son actores, son persoas reais que cren no futuro do noso idioma", sinala Marcos Maceira a Sermos Galiza. Unha gravación coa que, di o presidente da MNL, "queremos facer ver que para que o galego viva ten que haber un proceso de transmisión". E para iso tamén é preciso que haxa "organizacións que traballen", como A Mesa. "Diego Ameixeiras deu a idea, e a partir de aí fixemos o traballo", explica Maceira, que destaca a música de Caxade, o bo facer de Xaora e a participación das diferentes persoas que sen no vídeo.


Summary: A concesionaria da AP-9 acumula compensacións millonarias por parte da Administración do Estado español.

Autopistas do Atlántico (Audasa), empresa concesionaria da AP-9, vén de remitir os seus beneficios netos á Comisión Estatal do Mercado de Valores (CNMV) durante o primeiro semestre de 2022, cunhas ganancias de 21,5 millóns de euros. Unha sentenza europea abre a porta a anular a prórroga da concesión da AP-9 Estes beneficios por parte de Audasa supoñen un incremento de 73,8% con respecto aos 12,8 millóns que a empresa gañou no mesmo semestre do ano previo. Deste modo, a concesionaria da AP-9 experimentou unha suba do seu volume de negocio desde 61,4 até 80,1 millóns de euros despois de deixar atrás as diminucións do tráfico nas autoestradas derivadas da crise da Covid, cunhas perdas que a empresa cifrou en 46 millóns de euros e polas que exixiu compensación ao Estado. Eximen a Xunta de pagar 15,5 millóns ao Estado polas peaxes en sombra de Rande e a Barcala Ademais, Audasa percibirá nos próximos meses 13 millóns de euros do Estado español en compensación polo cambio de cálculo coas peaxes suprimidas entre a comarca da Barcala e A Coruña e entre a comarca do Morrazo e Vigo. Máis compensacións outorgadas a Audasa Non son as primeiras compensacións que recibe a empresa adxudicataria por parte do Estado español. De feito, o acordo co Estado para a compensación polas obras realizadas pola empresa en Rande contempla que a suba do prezo das peaxes sería dun 1% anual acumulativo nos próximos 20 anos, é dicir, até 2043. As peaxes da AP-9 soben 3%, por riba da media estatal Esa operación, cuns beneficios estimados de 1.463 millóns de euros, a pesar de que a actuación sobre a ponte foi cuantificada pola propia empresa en 228 millóns, o que significaría uns intereses de 600% do investimento realizado. Respecto diso, a Comisión Galega da Competencia considerou "excesivas" as compensacións económicas outorgadas á concesionaria da AP-9 polas obras realizadas na infraestrutura, permitindo unha suba das peaxes que xera uns beneficios inxustificados para Audasa.


Summary: Os feitos ocorreron en 2019. O acusado achegábase aos mozos cando estes durmían e tocábaos por riba do pixama ou, algunhas veces, por dentro da roupa.

A Sala do Civil e Penal do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) confirmou a condena de 32 anos e medio de cárcere imposta pola Audiencia Provincial de Pontevedra a un salesiano dun colexio de Vigo por abusar de seis menores. Na súa resolución, os maxistrados rexeitaron o recurso de apelación interposto polo sacerdote, indicando que a hipótese de que puido practicar os tocamentos outra persoa "preséntase absolutamente fóra dos parámetros probatorios" e subliñando que as probas psicolóxicas que se practicaron sobre o acusado "en nada impiden a realización de feitos" como os descritos. Aliás, aseguran que nas alegacións pretende "estabelecer sombras de dúbida en canto ás testificales das vítimas", as cales, segundo o alto tribunal galego, cumpren con todos os parámetros de credibilidade e están corroboradas pola proba pericial psicolóxica practicada aos afectados. Segundo recollía a sentenza da sección cuarta da Audiencia Provincial, o modo de actuar era sempre moi parecido: o acusado achegábase aos mozos cando estes durmían e tocáballes por encima do pixama ou, algunhas veces, por dentro da roupa. Os menores, ao decatarse do que ocorría, trataban de eludir ao seu profesor virándose, pechando o seu saco de durmir ou mesmo póndose unha almofada entre as pernas. Condenado o cura dos Salesianos de Vigo que abusou sexualmente de seis menores Os feitos producíronse hai tres anos Segundo recollía a sentenza da Audiencia Provincial, os feitos remóntanse a 2019 e o modo de actuar do sacerdote era sempre moi parecido: o acusado achegábase aos mozos cando estes durmían e tocábaos por riba do pixama ou, algunhas veces, por dentro da roupa. Os menores, ao decatárense do que ocorría, trataban de eludir ao seu profesor virándose, fechando o seu saco de durmir ou mesmo pondo unha almofada entre as pernas. Dado que a relación do acusado cos mozos era de "amizade e confianza", as vítimas quedaban en estado de shock cando sufrían os tocamentos, e algún deles dubidou á hora de denuncialos por medo a que non o cresen e por vergoña. Alén deses episodios, o tribunal atribúelle outro delito de abusos, cometido sobre outro menor en xuño de 2019. Nese caso, os feitos ocorreron na sede dunha asociación xuvenil vencellada ao colexio dos Salesianos en Vigo, onde o acusado estaba vendo un partido de fútbol con outros mozos. Alí, aproveitando que se achegaba a falar cun deles, puxo a súa man nos xenitais do menor que estaba ao seu carón. Cando o mozo se decatou, ergueuse e foi por bebidas e, para evitar sentar de novo xunto a el, acabou acomodándose no chan con outros compañeiros. Vítimas dos abusos dun salesiano durmían xuntas e coas almofadas entre as pernas para "defenderse" Delitos e condenas En total, foron seis os mozos afectados, e que sobre eles cometeu sete delitos de abusos sexuais, tres deles continuados. En todos os casos, deuse a circunstancia agravante de abuso de superioridade. Os maxistrados outorgaron credibilidade ao testemuño dos menores e rexeitaron que denunciasen os feitos guiados por un ánimo espurio ou por interese de prexudicar ao procesado. Ao contrario; na súa resolución, lembraron que o agora condenado "non era só un profesor, era o seu amigo e referente". Aliás, os psicólogos forenses que os examinaron determinaron que todos padeceron, como consecuencia deses abusos, danos psicolóxicos en maior ou menor grao, compatíbeis cos feitos que se axuizaron. En definitiva, a Audiencia apuntaba que os menores "non gañaron nada denunciando os feitos", senón que, pola contra, "sufriron as insidias e menosprezos doutros compañeiros que os chamaron mentireiros". Por todos estes feitos, o tribunal condenou Segundo C.V. a penas que suman 32 anos e medio de cárcere e 36 anos de liberdade vixiada. Ademais, terá que manterse afastado das súas vítimas entre 4 e 9 anos, e será inhabilitado durante 31 anos para o exercicio de cargo, profesión ou oficio que requira contacto con menores.


Summary: A dirección dos medios públicos pecha o proceso sancionador contra Tati Moyano entre críticas á vaga de solidariedade coa xornalista, que encadra nun "xuízo mediático e político". Cinco días despois da gala contra o cancro na que a xornalista aludiu ás protestas dos venres negros expedientárona esgrimindo "indicios" de que se maquillara na TVG para presentala HEMEROTECA | Non criticarás a Xunta. Por Anxo Lugilde

HEMEROTECA | Non criticarás a Xunta. Por Anxo Lugilde A dirección xeral de Recursos Humanos da Corporación Radio e Televisión de Galicia vén de arquivar o expediente aberto o pasado verán á xornalista Tati Moyano. Nunha resolución con data do pasado 18 de outubro a responsable deste departamento, que decidira a apertura do expediente a Moyano, ratifica o peche dun procedemento que, de chegar a rematar en sanción, abría a porta ao despedimento da tamén ex-presentadora do Telexornal Serán, labor ao que renunciou xunto ao tamén xornalista Alfonso Hermida como protesta polo control informativo nos medios públicos galegos. Esa ameaza desatou nos últimos meses unha ampla vaga de solidariedade con Moyano, con máis de 500 sinaturas de persoal da corporación -máis da metade do plantel-, movemento que a propia dirección da canle critica ao constatar o arquivo, cualificándoo de "interferencias" que encadra nun "xuízo mediático e político". No arquivo do expediente a CRTVG critica a vaga de solidariedade con Tati Moyano e encádraa nun "xuízo mediático e político" sobre os feitos O pasado 22 de xuño Moyano presentou a gala da Asociación Española contra o Cancro celebrada en Santiago xunto ao xornalista da Cadena SER Luís Pardo. Este evento benéfico adoita ser conducido por profesionais de diversos medios de comunicación e no seu transcurso son habituais as referencias e chanzas sobre a actualidade. Alí, en presenza do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, Moyano reivindicou as protestas dos venres negros a prol da independencia informativa na Televisión de Galicia e a Radio Galega. Aos cinco días a CRTVG iniciou un expediente informativo contra Moyano e un mes despois tornouno en sancionador asegurando que reunira "indicios" de que a presentadora fora maquillada nas instalacións da canle pública para presentar a gala. Cinco días despois da gala contra o cancro na que a xornalista aludiu ás protestas dos venres negros a dirección iniciou o expediente apoiada en "indicios" de que se maquillara na TVG para presentala A conclusión do arquivo do expediente, a cuxo contido tivo acceso Praza.gal, dá por "acreditado" o uso do servizo de maquillaxe e perruquería por parte da xornalista para conducir a gala benéfica. Faino a través de testemuños de persoas presentes nas instalacións da canle pública nesa xornada. Admite, non obstante, que tamén existiron "diversas precisións" por parte "dalgunhas das traballadoras", que indicaron que prestaran o servizo "a título de amizade ou en horario de descanso". Recoñece, ao tempo, "convencemento no persoal de vestiario, maquillaxe e perruquería" dun "tácito consentimento da CRTVG á prestación dos servizos", toda vez que a súa participación na gala contra o cancro é en boa medida "consecuencia" do seu "coñecemento público" como presentadora da Galega e, daquela, ostenta unha "certa representación indirecta" dela. "Dende esta perspectiva -di o expediente- podería xustificarse a prestación de medios da CRTVG" nestes casos "coa finalidade de non inducir un gasto extraordinario" na traballadora de que se trate. Crítica á vaga de solidariedade con Moyano Persoal da CRTVG a protestar nun venres negro / Defende a Galega Alén de considerar "criticable" que Moyano se maquillase nas instalacións da TVG para presentar a gala benéfica, o propio expediente detense a reprochar a vaga de solidariedade que nestes meses explicitou o apoio á xornalista, moi presente tamén na manifestación que o pasado decembro reivindicou a aplicación íntegra da lei de medios públicos de Galicia entre berros de "non á manipulación". Así, antes de desenvolver as cuestións relativas ao uso ou non de medios da canle, o documento "deixa constancia" de que "todo o ruído provocado ao redor do expediente", con "diversas mostras de adhesión ou reprobación" da xornalista, "non contribuíron, en nada, á obxectividade, imparcialidade e sumariedade do procedemento". A dirección da canle considera os apoios a Moyano "ruído" e "interferencias" que "non contribuíron á obxectividade" do proceso Tras considerar que esas "mostras" eran en realidade "interferencias, producidas e orixinadas con distintos propósitos" pero que "non desvirtuaron as garantías" do expediente, o texto tamén aproveita para "cuestionar" algúns "comportamentos singulares advertidos no presente proceso". Segundo o documento, xa validado pola dirección da canle pública, existiron "deliberados intentos por furtar e substraer o debate e a controversia" para suscitar un "xuízo mediático e político". Alén destas valoracións políticas o documento conclúe a "conveniencia" de arquivar o expediente por existir un "baleiro interpretativo" no uso de medios da CRTVG como a maquillaxe e a perruquería para "determinados supostos". Por iso a instrutora do expediente propón que a canle tome medidas "sobre a prestación" destes servizos "fóra do horario laboral e a título de amizade" e sobre o "uso dos servizos da CRTVG en determinados eventos aos que non resulta convidada como tal a Corporación, senón a través dun traballador que é coñecido pública e maioritariamente pola exclusiva razón da súa aparición en pantalla nalgunha das canles da CRTVG".


Summary: O Pleno municipal aprobará a moción presentada polo PSdeG e A Marea e que conta co apoio do BNG.

O Concello de Pontevedra declará esta segunda feira 21 de febreiro persoa 'non grata' a Mariano Rajoy. Así o acordaron PSdeG e Marea (autoras da moción) e o BNG, cux@s edís lle darán apoio. Trátase dun feito simbólico co que queren amosar o rexeitamento da corporación á prórroga concedida polo goberno español en funcións a ENCE. Neste senso, o alcalde da cidade, Miguel Anxo Fernández Lores (BNG) asegurou que "ten máis que merecido esta declaración como persona non grata" pois "non respondeu ás expectativas que os pontevedreses deberíamos ter dun presidente do Goberno que é de Pontevedra". Porén, o rexedor sinalou que esta moción "non resolve nada" para alén do simbólico pois Mariano Rajoy "xa é persoa non grata desde hai moito tempo". Neste senso, Lores reclamou ás demais forzas políticas que esta declaración formal "non nos despiste do fondo da cuestión" que continúa a ser, sinalou, frear a prórroga que concede á pasteira 60 anos máis en Lourizán.