Summary: VÍDEO | En Marea, PSdeG e BNG reclaman dende hai meses o amaño desta estrada, que en áreas como a contorna de Chantada pon en risco a seguridade viaria, advirten

Dende hai meses as redes sociais e as intervencións de diferentes forzas políticas inzáronse de imaxes da N-540, a principal vía de comunicación por estrada entre Ourense e Lugo, inzada de fochancas que dificultan ata facer practicamente imposible a circulación con seguridade. A situación é especialmente grave en treitos como a contorna de Chantada, onde esquivar estes fondos buracos é practicamente imposible. Mentres continúan as protestas e tras uns cantos amaños puntuais e diversos anuncios previos, o Ministerio de Fomento asegura que, agora si, a vai arranxar. Apenas dous días despois da controvertida visita na que o ministro, Íñigo de la Serna, viaxou xunto a Alberto Núñez Feijóo nun tren Alvia fretado para a ocasión co obxectivo de anunciar futuras melloras na conexión ferroviaria entre ambas cidades, o Ministerio anuncio a través dun comunicado que esta estrada vén de ser incluída na "ampliación" das "zonas de rehabilitación urxente do firme" na provincia de Lugo. O "deterioro", di a nota, viuse "acelerado" polas "adversas condicións meteorolóxicas" do inverno e por iso dedicará algo máis de 5 milóns de euros a actuacións en tres estradas lucenses e na autoestrada A-6. "O orzamento ampliouse para cubrir novas zonas que é necesario reparar, especialmente na N-540 na variante de Chantada, así como outros tramos desta estrada e da N-547", afirma Fomento. No mesmo paquete, agrega, inclúense as reparacións na A-6 na contorna de Outeiro de Rei, onde tamén se suceden as protestas dende hai meses. En Marea, PSdeG e BNG reclaman dende hai meses o amaño desta estrada, que en áreas como a contorna de Chantada pon en risco a seguridade viaria, advirten Esta reacción do Ministerio prodúcese despois de que, nas últimas semanas, as forzas políticas diferentes do PP urxisen as obras, varias delas ao pé da propia estrada. Na N-540, afirmou nos últimos días o voceiro de En Marea, Luís Villares, "está comprometida a seguridade das persoas que viaxan" e "non caben escusas de que non hai orzamento", toda vez que Fomento deixou "sen executar" amplas partidas. Nun sentido semellante, os deputados da formación por Ourense e Lugo Davide Rodríguez e Paula Vázquez Verao, difundiron nas redes sociais un vídeo para testemuñas o "abandono" desta estrada, que "reflicte a discriminación das provincias do interior". Dende o PSdeG o seu secretario provincial, Álvaro Santos, liga este anuncio coa devandita visita do ministro de Feijóo. "Despois de sete anos coas portas da Subdelegación do Goberno pechadas, abríronas para rir dos lucenses" cos anuncios ferroviarios, pero tamén para seguir sen "ofrecer solucións" na N-540, xa que "din que están a bachear despois de prometer ata 20 millóns de euros para a súa mellora que nunca se executaron". O BNG, pola súa banda, vén lamentando que nos Orzamentos do Estado para 2018 figuren "cifras irrisorias" para esta estrada, onde "o firme é intransitábel e pon en risco a seguridade da circulación", advertiu a deputada Olalla Rodil.


Summary: Segundo El País, o tetrapartidismo no Estado é xa unha realidade, con Podemos de novo en cabeza pero baixando; o PSOE de segundo e o PP de terceiro, xa acosado por Ciudadanos.

A sondaxe mensual que publica El País, realizada por Metroscopia, de cara ás eleccións xerais que terán lugar a final de ano amosa un escenario de cuatripartidismo no Estado, inédito nas últimas décadas e que obrigaría a pactos para formar Goberno. Porque en cabeza están catro partidos separados por só cinco puntos en intención de voto. Todo parece moi aberto, xa que a esta situación haberá que engadirlle o resultado das forzas soberanistas, que non é obxecto de estudo neste traballo pero si doutros. Esta mesma semana, eldiario.es afirmaba que o BNG mantería representación en Madrid tras os comicios. Os datos que se deron a coñecer este domingo sinalan de novo a Podemos como forza máis votada e gañadora das eleccións xerais. Perde forza (cinco puntos) mais conserva a primeira praza cun 22,5 % dos votos. Síguelle o PSOE de Pedro Sánchez, cun 20,2 -a maior distancia é entre os dous de cabeza- e o PP cunha desfeita que o deixa nun 18,6, co alento na caluga da irrupción de Ciudadanos, que se queda en 18,4. Esta enquisa apunta a uns comicios máis abertos que nunca e que aínda agardan polos resultados de Andalucía este mesmo mes e das municipais e autonómicas nalgúns territorios (en Galiza só locais) en maio, que sen dúbida influirán no que ocorra nas xerais a fin de ano.


Summary: Os premios bilingües soamente favorecen ao idioma máis prestixiado fronte ao minorizado. Nas comunidades de fala cooficial catalá os intentos de mesturar ambas as linguas oficiais nun premio recibiron a contestación unánime dos defensores do idioma catalán/valenciano

O novo Premio Antón Risco de Literatura Fantástica para obras tanto en galego coma en portugués, nas súa segunda convocatoria foi gañado por unha obra portuguesa, aínda que na primeira edición o fora por unha galega. Sería moi interesante coñecer cantas obras en galego e en portugués competiron en cada edición. Mais é xusto competir con linguas diferentes (pois así o explicitan as bases do concurso: "Poderá concorrer a este premio calquera persoa que presente escritos inéditos da súa autoría redactados en lingua galega ou portuguesa") por moi próximas que sexan? O exemplo do Premio de narrativa "Torrente Ballester" para obras tanto en galego coma en castelán exemplifica perfeitamete a miña dúbida: durante 27 convocatorias premiáronse 20 obras en castelán por só 7 en galego, ende ben na 28ª convocatoria, a do ano pasado, decidiuse separar ambas as linguas en dúas diferentes, aínda que tardaron máis de 25 anos en caeren da burra, malia que os datos eran evidentes. Así, por exemplo, na convocatoria de 2014 concursaron 610 obras, delas 565 en castelán contra 45 en galego, polo que estatisticamente a probabilidade de que gañase unha obra en castelán era moi superior a que o fixese unha en galego. Que defensa da literatura galega se pode facer con premios que rematan premiando obras foráneas –porque en galego só escriben escritores galegos–, ou é que dende Galiza precisamos contribuír á promoción da literatura castelá ou portuguesa. En que lugar recibe a lingua galega o mesmo trato, pois que premios se convocan fóra de Galiza admitindo a nosa lingua? Todos sabemos que no premio Nobel de Literatura o inglés é a lingua dominante mercé á virtude de ser a lingua estranxeira máis coñecida polos académicos suecos que votan o premio, a non ser que alguén crea que a literatura inglesa está tan por riba das demais que merece ocupar case a metade dos premiados. Dun total de 113 premiados até hoxe o número de escritores anglófonos que o gañaron é de 28, por só 15 francófonos, 12 alemáns, 11 hispanos ou 14 escandinavos (sueco, danés, noruegués e islandés), pola contra só hai 6 rusos, 4 polacos, 6 italianos, 2 gregos, 2 xaponese e 2 chineses e 1 de lingua portuguesa, árabe, hebrea, turca, checa, finesa, serbocroata, húngara, bengalí, yiddish e provenzal. Isto demostra sen dúbida ningunha que son os autores de idiomas máis coñecidos polo xurado –e en Suecia o inglés forma parte do seu sistema educativo dende hai varias décadas– os que teñen maiores posibilidades de gañalo. Que valoración dunha obra galega pode facer quen non coñece en verdade o noso idioma?, por moito que o comprenda –ou diga comprender–, máis ou menos. Realmente para valorar unha obra literaria, alén do seu argumento, hai que ter lido moito na lingua utilizada, coñecendo todos os recursos que esa lingua ten ou tivo até a altura grazas aos escritores que a usaron. Certo é que non poucos escritores galegos vese que leron moito, mais en castelán, e ben que se nota nos seus textos. En fin, os premios bilingües soamente favorecen ao idioma máis prestixiado fronte ao minorizado. Imaxínase alguén un premio bilingüe en eusquera e castelán? Nas comunidades de fala cooficial catalá os intentos de mesturar ambas as linguas oficiais nun premio recibiron a contestación unánime dos defensores do idioma catalán/valenciano, como pasou non hai tanto cos Premis literaris Ciutat de Palma, para obras en catalán dende 1958 até 2006, en que se incorpora o castelán como lingua admitida, e separados para ambos os idiomas dende 2011. Sería bo aprender dos que levan máis tempo e mellor resultado a prol das súas linguas autóctonas.


Abanca ofreceu un euro como prezo simbólico para facerse coa rede española de Novo Banco, que, pola súa banda, cre que tería vendido mellor noutro momento. Así o recolle un informe do comité de seguimento da entidade financeira portuguesa, segundo publicaron varios medios de comunicación lusos. O pasado mes de abril, Abanca informou do peche desta compravenda, coa que alcanza os 100.000 millóns de euros de volume de negocio e que lle permitirá reforzar o seu posicionamento no negocio de banca persoal e privada e no negocio de empresas, ademais de aumentar a súa presenza no Estado español, fundamentalmente en Madrid. Abanca destacou que a compra presenta un baixo risco de execución e mínimo consumo de capital. Após a operación, terá un volume de activos de 71.338 millóns de euros e xestionará 42.368 millóns de crédito á clientela, 46.037 millóns de depósitos e 11.789 millóns en pasivo fóra de balance. Contará con 6.312 empregados e 745 oficinas. Novo Banco España achega, de acordo cos datos difundidos por Abanca en abril, un volume de negocio de 4.287 millóns. Dispón de 10 oficinas situadas en contornas urbanas con especialidade en banca persoal, privada, de empresas, corporativa e institucional. Conta cun cadro formado por 172 empregados e unha rede de 102 axentes financeiros especializados. A operación, segundo apuntaba por entón, está suxeita á obtención das autorizacións regulatorias correspondentes. Sexta operación corporativa desde 2014 Abanca probou con éxito o seu modelo de integración doutras entidades nas operacións corporativas que realizou nos últimos anos. A primeira foi a integración en 2014 do Banco Etcheverría; en 2017 realizouse a compra de Popular Servizos Financeiros; en 2018, Abanca adquiriu Deutsche Bank PCB, e tamén en 2018 comprou a Caixa Geral de Depósitos o seu banco no Estado español, Banco Caixa Geral. En 2020, produciuse a compra de Bankoa, cuxo proceso de integración finalizará durante os cuarto trimestres de 2021.


Summary: A central nacionalista é a única das tres maioritarias que medra. Atinxiu perto do 28% dos delegados e é a primeira forza sindical en federacións como Industria, Ensino, Administración ou Saúde, para alén de ser a máis votadas en comarcas como Vigo, Pontevedra e Ferrol.

CIG desputa a UXT ser a primeira forza sindical en Galiza após desbancar CCOO do segundo posto. A central nacionalista é a única das tres maioritarias que medra en apoios neste período (2012-2015), atinxindo 4.259 delegados e delegadas, o que representa o 27,6% das persoas electas. CCOO acadou 3955 (o 25,6%) mentres que a UXT tivo apenas 162 delegados máis que a CIG. O sindicato nacionalista impúxose como primeira forza sindical en sectores como Industria, Ensino, Administración e Saúde, así como no Metal e en Química e Enerxía para alén de gañar en comarcas como Vigo, Pontevedra e Ferrol. En áreas como Santiago, Courña e Ourense, a CIG é a segunda forza. "É un recoñecemento do traballo feito"Suso Seixo, secretario xeral da CIG, considera que os resultados supolen un "recoñecemento do traballo feito pola nosa central sindical" e valora especialmente que este aumento de apoios e representación se acade "nunha situación social e laboral moi dura para a clase traballadora galega". Seixo valora especialmente que este aumento de apoios e representación se acade "nunha situación social e laboral moi dura para a clase traballadora galega". Para Seixo cómpre recoñecer a "valentía" e o "compromiso" das persoas que deron un paso á fronte e decidiron presentarse pola CIG "na defensa dos seus intereses como clase", fronte a outras centrais sindicais que "gozan de simpatías e apoios por parte da patronal", dixo. Un compromiso que asumiron embora "sufrir, en moitos casos a represión do empresariado e mesmo arriscando o seu posto de traballo" denunciou. O secretario xeral chama a aproveitar esta oportunidade, que se dá por primeira vez no sindicalismo nacionalista, "de poder situármonos como primeira forza, para seguir traballando e fortalecer un proxecto sindical de vital importancia para unha mellor defensa dos nosos intereses de clase e nacionais e a mellora das condicións de vida e de traballo da clase traballadora galega". A CIG quer aproveitar a oportunidade "de poder situármonos como primeira forza, para seguir traballando e fortalecer un proxecto sindical de vital importancia" Período concentrado Aínda que as eleccións sindicais son un proceso dinámico e aberto que posibilita medir a representatividade en cada momento, tradicionalmente téndese a facer coincidir o cómputo coa finalización do período de maior concentración de eleccións sindicais, que coincidiu co ano 2015, no que, de feito, se elixiron o 62% do total de delegados electos nos últimos catro anos.


Summary: A Elsa Sánchez, filla de galegos, preguntábanlle sempre como fora quen de sobrevivir a tanta dor. A ditadura arxentina fixo desaparecer e matou ao seu home, o guionista de historietas de culto Héctor Oesterheld, e as súas catro fillas, Beatriz, Diana, Estela e Marina, dúas delas preñadas. Elsa nunca parou de buscar os seus netos.

Da foto na que aparece rodeada do seu home e as súas catro fillas, só ela sobreviviu ao terror da ditadura arxentina. Elsa Sánchez, compañeira do escritor de historietas de culto, Héctor Oesterheld, autor, entre outras, do coñecido "El Eternauta", encargouse durante toda a súa vida de que se lembrara o horror e se pedira xustiza daqueles anos de horror, cando, en pouco máis de un ano lle arrebataron o seu home e as súas catro fillas, Beatriz, Diana, Estela e Marina. Desaparecidas e asasinadas, Diana e Marina estaban preñadas cando foron apresadas polas forzas represivas da ditadura. A terríbel conta de baixas da súa familia suma tamén a dous dos seus xenros. Elsa Sánchez non parou de buscar os seus fillos, nacidos en cativerio, desde as Avoas da Praza de Maio ás que pertencían. Elsa Sánchez morreu o sábado día 20 en Buenos Aires e será soterrada esta segunda feira no cemiterio da Chacarita. Viviu a desaparición e morte das súas fillas Beatriz, Diana, Estela e Marina e o seu home Héctor Oestherheld Elsa e Héctor casaran novos e non tardaron en nacer as súas catro fillas. Foron anos que ela lembraba de felicidade a carón do guionista e escritor que creou unha obra de referencia na cultura arxentina, a historia de "El eternauta" unha obra de ciencia ficción cargada de crítica política que, para moitos, foi interpretada como un anticipo do que logo ía acontecer. En xuño de 1976 a vida de Elsa Sánchez, filla de emigrantes galegos na Arxentina, recibe o primeiro dos golpes, a desaparición da súa filla Beatriz, de 19 anos. Aínda non sabía que da súa familia só ela sobreviría á crueldade dun réxime que se saldaría con máis de 30.000 persoas desaparecidas para sempre. Despois de Beatriz, irían caendo unha a unha todas as súas fillas nunha terríbel conta atrás que remataría en decembro de 1977, data da última das súas perdas. No camiño, e despois de Beatriz, en case ano e medio, Elsa Sánchez deixaría de ter noticia de Diana, de 23 anos, de Estela, de 24 e de Marina, de 18. A represión fixo que Elsa tivera dúas maneiras de ordenar no tempo ás súas catro fillas, por nacemento e por desaparición. E, cando falaba, marcaba o drama coa felicidade de cando, unha a unha e seguidas, se ían sumando os seus nomes á familia ao horror daquel ano e medio no que, en distinta orde, as foi perdendo,,aínda tan novas. Héctor Oestherheld sería secuestrado o 27 de abril de 1977. Naquel terríbel horror, a recuperación de dous dos seus netos, Martín, fillo de Marina, e Fernando, fillo de Diana, supuxo unha porta á esperanza para unha muller que conseguiu vivir, como dicía, máis alá dos límites da dor. A historia, contada En 2008, Elsa Sánchez foi convidada oficial polo goberno da Xunta a través da Dirección Xeral de Xuventude e a Consellaría de Cultura a participar no ciclo "Conversas con..." que promovía o departamento dirixido por Rubén Cela. Naquela visita á terra dos seus pais, Elsa Sánchez compartiu a súa experiencia e mostrou, como sempre facía, a incredulidade da súa propia supervivencia. "Non foi a coraxe, foi a sensibilidade a que me permitiu dotarme do optimismo para dicir que sempre hai por que vivir", dixo entón, cunhas palabras que relataban a máis atroz das situacións cunha inusual serenidade, coa mesma que reclamaba paz e denunciaba calquera sorte de violencia. En 2011 a súa biografía foi obxecto do documental "La mujer del eternauta", dirixido por Adán Aliaga e con guión de Diego Ameixeiras. O escritor Manuel Rivas relatou tamén a historia de Elsa Sánchez desde o xornalismo literario no libro A corpo aberto (Xerais, 2008) Cando Arxentina foi convidada de honra á Feira do Libro de Franckfurt foi Elsa a protagonista do acto de inauguración. Á beira da presidenta Cristina Fernández pronunciou, co público en pé, unha frase que, dagunha maneira, era resumo da súa vida: "Crin estar morta, tamén volvo a ter esperanzas".


A área sanitaria da Coruña segue a sumar casos activos malia o estancamento das principais cifras xerais e en toda Galicia súmanse dez novas mortes, a metade en residenciasAs cifras oficiais de seguimento do impacto do coronavirus en Galicia ofrecidas este domingo polo Sergas amosan un estancamento xeral das principais cifras tanto positivas como negativas. Porén, a máis negativa das ofrecidas este sábado, o feito de que tras máis de tres semanas de continuos descensos se producise un lixeiro incremento de 87 a 90 persoas ingresadas en unidades de coidados intensivos (UCI), volve á senda positiva e rexistra un novo descenso, a 85. O estancamento xeral das cifras, non obstante, non se produce na área sanitaria da Coruña, que segue a sumar casos activos, e en toda Galicia súmanse dez novas mortes, a metade de persoas que vivían en residencias.O número de casos activos segue a medrar pero cunha cifra moi baixa, apenas 32 máis, ata un total de 6.856, un 0,47% de incremento, pero faino ao tempo que o número de probas PCR de detección cae das máis de 4.000 das que se informou o sábado, a maior cifra desde o comezo da crise sanitaria e que fixero abrollar o maior número de novos casos en dúas semanas, a só 2.697 probas na última xornada.Canto ao tipo de atención que requiren os doentes, xunto coa nova caída dos atendidos en UCI, tamén se reduce a cifra de hospitalización convencional, pero moi lixeiramente, con 5 persoas menos, un 1%. Pola súa banda, as persoas con coronavirus nos seus domicilios aumentan tamén moi lixeiramente, un 0,67%. E tamén as altas se moderan, con 20 novas, un 1% de aumento.Nesta última xornada os falecementos aumentaron en dez máis, ata un total de 519, un 2% de aumento, en liña coas cifras de días anteriores. Deles, a metade das mortes, cinco, foron de persoas que vivían en residencias (catro) ou que foran trasladadas desde eses centros a hospitais (unha). Pola contra, o número de casos activos entre os usuarios de residencias volve reducirse novamente, pasando de 875 a 870, mentres que entre o persoal que atende eses centros hai un lixeiro aumento dun caso, ata un total de 344.A Coruña suma a metade dos novos casos activos de toda GaliciaNo que respecta ao impacto xeográfico, o estancamento xeral da maior parte dos datos durante a última xornada, que se replica na maioría das áreas sanitarias, non se produce na da Coruña, que continúa co seu elevado ritmo de aumento de casos a respecto do resto de áreas. Alí rexístranse 15 casos activos máis, a metade dos rexistrados en toda Galicia, ata un total de 1.644. Por detrás, Ourense, que segue a ser a área con maior incidencia por número de habitantes, suma outros oito casos, seis a de Santiago, e tres a de Ferrol, mentres que o resto de áreas manteñen as mesmas cifras que un día antes.


Summary: Entre a listaxe de doantes que recolle a documentación publicada por El País salienta o nome de empresarios da construción imputados en casos de corrupción.

Máis de 7 millóns de euros durante 15 anos compoñen as doazóns compiladas polo ex-tesoureiro do Partido Popular, Luís Bárcenas. De 1990 a 1992 e de 1997 a 2008 --segundo informa o diario español El País. Entre os nomes dos principais doantes que entregaron importantes cantidades de diñeiro ao tamén ex-senador e que, todo apunta, posteriormente foron repartidas entre a cúpula do Partido --incluído o actual presidente do Goberno- salientan persoas actualmente imputadas por corrupción. Porén, boa parte das persoas sinaladas por Bárcenas no seu 'albarán' negaron ao medio de comunicación que esta quinta feira lanzaba a exclusiva teren participado en operacións de financiamento de partidos políticos e mesmo aseguran que emprenderán accións legais "na defensa dos seus intereses", di El País. Juan Roig, presidente de Mercadona que pedía @s traballador@s "traballar máis" porque se pasaran "trinta pobos" tería pagado até 240.000 euros Neste senso, nomes como Luis del Rivero (ex presidente da construtora Sacyr) ou Juan Miguel Villar Mir (presidente da transnacional OHL) terían entregado inxentes cantidades de diñeiro ao ex-tesoureiro. As cifras varían dunhas doazóns a outras, desde "o mínimo de 48.000 euros do ano 2005) --asegura El País-- até "os máis de 1,5 millóns de 2003 e 2004". Tamén así, a documentación publicada recolle a persoeiros actualmente imputados en casos de corrupción como Pablo Crespo --investigado polo caso Gurtel que tamén salfire as filas do Partido Popular. O grupo Mercadona entre os principais doantesMalia que fontes da distribuidora alimentaria negaron a súa participación nas contas de Bárcenas, os documentos do ex-tesoureiro popular apuntan cara á un ingreso de 90.000 euros en 2004 e outro de 150.000 en 2008 --segundo publica El País. As doazóns realizadas por Mercadona, xunto con outras empresas españolas de ámbito internacional, remataron en forma de sobresoldos entregados á cúpula do Partido Popular. A información feita pública esta quinta feira polo diario español contrasta coas declaracións do presidente de Mercadona, Juan Roig en xuño de 2012, quen animaba á poboación a se pór "as pilas" se non querían que a economía española fose intervida. Aliás, Roig aseguraba que era preciso "traballar máis". "Pasámonos como país trinta pobos", dicía o presidente da cadea de supermercados valenciá "incluídos os sindicatos, os empresarios, os bancos, os políticos, todo o país", insistía Roig. Jiménez Losantos e Libertad Digital entre os receptores de diñeiro Mais non só se reflicten as entradas de capital na caixa de Bárcenas. O diario El País recolle as cantidades que o ex tesoureiro popular tería entregado en concepto de "axudas" a distintos medios de comunicación e organizacións vencelladas ao PP. Neste senso salientan os máis de 36.000 euros recibidos polo xornalista Federico Jiménez Losantos en 2004 e ao portal de información dixital Libertad Digital. Organizacións como Basta Ya e mesmo a viúva dunha vítima de ETA tamén terían cobrado diñeiro procedente das doazóns inventariadas por Luís Bárcenas.


Summary: Catro proxectos de cinco artistas da Galiza son os encargados de reabrir as salas da planta principal do Marco de Vigo, que permanecían fechadas desde o comezo da pandemia. 4 proxectos é unha mostra que responde a un desafío: expor obras que dialoguen coa peculiar arquitectura do museo, organizada segundo os principios do panóptico. A resposta é un proxecto expositivo que nos propón diferentes formas de mirar a realidade e permiten descubrir perspectivas inéditas.

"O exercicio de cambiar de perspectiva, cambiar a mirada unidireccional, fai que vexamos as cousas de distintas maneiras". Esta declaración de Mar Vicente podería servir como lema que agrupase as obras dos cinco artistas presentes en 4 proxectos, a exposición coa que o Marco de Vigo reabre as súas salas principais da planta baixa, que permanecían fechadas desde o inicio da pandemia. Relatos, luz, transformación matérica, intrahistoria do proceso artístico... son algúns dos argumentos que estruturan a exposición. Semella que a arte se autoexamina, non coa mirada narcisista dunha sociedade ensimesmada na súa propia imaxe, senón coa conciencia de que -precisamente- debemos aprender a mirarnos doutra maneira, de que debemos cambiar os puntos de mira e as premisas a que estamos afeitos. Cinco artistas da Galiza, nados entre 1965 e 1979, son os protagonistas desta mostra. Mónica Alonso (A Fonsagrada, 1970), Salvador Cidrás (Vigo, 1968) e Juan Cidrás (Moaña, 1965), Rosendo Cid (Ourense, 1974) e Mar Vicente (O Valadouro, 1979) aceptaron o desafío de estabelecer un diálogo cos espazos dun museo que, casualmente, está construído en correspondencia co concepto de panóptico. E as xerarquías da mirada teñen moito en común coas obras expostas. Miradas alternativas Mónica Alonso presenta unha instalación, A maxia do colibrí, de degustación demorada: hai que reconstruír un relato no que a beleza e a morte se colocan nos diferentes pratos dunha balanza. As historias de seis mulleres angustiadas polos seus medos interrógannos sobre a potencia dos nosos temores e fundamentalmente, sobre a ética das nosas decisións. O relato confesional e a poética da palabra levan á narración como fenómeno que transita entre a ficción e a non ficción, entre a ciencia e a superstición, para aplicar unha nova forma de ver a realidade, que se move entre dous polos opostos que buscan a conciliación, o encontro. Rosendo Cid, con Todo aquilo que sucede e con todo non é, tamén bota man dunha certa forma de relato, aínda que nesta ocasión trátase de pescudar no proceso polo que o cotián se transforma en arte. A mirada do artista é, neste caso, o que lle outorga aos obxectos a categoría de arte, de representación simbólica do mundo. As preguntas que se fai o artista en relación coa súa actividade dan pistas sobre cales son os fundamentos desa mirada, sobre cales son os motores que desencadean a aparición dunha poética que ilumina os obxectos doutra maneira para transformalos niso que chamamos arte. A ironía non é incompatíbel coa lírica e, daquela, algunhas das obras que se expoñen permiten que o alcance da reflexión escape do solemne. Juan e Salvador Cidrás levan, con As formas partilladas, o estrañamento da arte cara ao campo do aberrante -como eles mesmos confesan- coas súas obras téxtiles e de cerámica. A construción dunha linguaxe propia que empregue unha materia allea ás convencións da arte propicia que a mirada da persoa que contempla a obra dubide sobre a natureza do que está vendo. Cadros e esculturas de la adquiren unha aparencia ambigua que crean novas relacións entre texturas e planos e que obrigan a reconsiderar a natureza das formas. Igualmente, as pezas de cerámica forzan a buscar as relacións entre os volumes e as superficies. A obra de Mar Vicente é a que expón con máis franqueza o seu interese en "intervir" sobre a mirada do público. Na instalación Pitágoras xoga coas distintas perspectivas e coa iluminación natural da sala para crear diferentes versións dun espazo "arquitectónico". E en A sombra é a raíña da cor -frase tomada do libro de Derek Jarman Croma- converte as sombras en cores, transforma o espazo tradicionalmente oculto no foco que revela novas dimensións da realidade. Entre a luz e a escuridade aparecen espazos que a nosa mirada debe explorar para descubrir novas facetas do que nos arrodea. Os comisarios da exposición, Miguel Fernández-Cid e Pilar Souto declaran que escolleron estes artistas "pola innegábel calidade da súa obra, por atoparse nun momento de especial intensidade e porque todos demostraron a súa habilidade á hora de intervir espazos e facerse con eles" A experiencia do belo Agradécese unha exposición como esta nun tempo en que a presenza cada vez máis invasiva dos medios audiovisuais provoca que sexa case imposíbel ver nada sen a mediación das súas representacións. Non está de máis lembrar que Adorno afirmaba que a experiencia do belo -e polo tanto da arte- debe transformarse en pensamento ou non existiría. E ese é o deber da arte: propiciar unha mirada que proxecte o xuízo, que busque novos emprazamentos desde os que observar o mundo e descubrir nel perspectivas inéditas para explorar. Os comisarios da exposición, Miguel Fernández-Cid e Pilar Souto declaran que escolleron estes artistas "pola innegábel calidade da súa obra, por atoparse nun momento de especial intensidade e porque todos demostraron a súa habilidade á hora de intervir espazos e facerse con eles". Tras debater as liñas xerais de cada proxecto, que encaixaron dun modo natural nos espazos dispoñíbeis, comisarios e institución convertéronse en mediadores para que as ideas dos artistas se plasmasen como imaxinaron.


Summary: Recollen máis dun cento de sinaturas en apenas 24 horas para instar o Colexio de Médicos da Coruña a denunciar esta situación pola vía penal.

Un grupo de médicos da Atención Primaria veñen de iniciar unha recollida de sinaturas para instar o Colexio de Médicos da Coruña a seguir os pasos do seu homólogo en Pontevedra e denunciar nos xulgados a situación de colapso que están a padecer e que se agudizou durante o verán pola falta de persoal de reforzo. Nas primeiras 24 horas superaron o centenar de rúbricas. "A Primaria sofre unha sobrecarga crónica que vimos denunciando desde 2014, xa que a raíz da crise económica de 2008 estamos sen substitucións nin por vacacións, nin por permisos, nin por baixas laborais. E non nos pasa só ás doutoras, senón tamén ao resto do persoal sanitario", sinala, en conversa con Nós Diario, a médica do centro de saúde do Ventorrillo (A Coruña) Rexina Basadre, con máis de catro décadas de experiencia no Servizo Galego de Saúde (Sergas). Basadre salienta que, desde que principiou a pandemia, ten que atender os seus pacientes habituais e a maiores facer un seguimento das persoas coa Covid-19 que fican nos seus domicilios. "O número de consultas depende do día, poden ser 40, 50, 60... E así non se pode ofrecer unha atención de calidade", engade. A este respecto, incide tamén na importancia da presencialidade: "A xente pensa que non a queremos atender en persoa e protesta, como é lóxico, porque temos que priorizar doentes sen saber moi ben a quen estamos a deixar na casa. Recentemente veu unha paciente cunha mancha nas costas que non podería ter detectado por teléfono, e que resultou ser un cancro de pel. As consultas presenciais poden salvar unha vida". "Aínda que reforzasen o persoal, non teríamos os espazos precisos para atender todos os doentes pola pandemia, como si fixeron no ensino co desdobramento das aulas", di. "O seguinte paso é desmantelar a Primaria" Rexina Basadre considera que o actual servizo de Atención Primaria "non ten nada que ver" co de hai quince anos, e alerta das consecuencias do seu deterioro: "Hoxe unha privatización xa non causa unha gran resposta social, e semella que están a deteriorar o servizo para provocar o seu desprestixio. E ese é o paso previo, como dicía José María Aznar, para poder desmantelalo", censura.


Summary: Para o 28 de marzo e o 11 de abril están convocadas dúas xornadas de limpeza do Castro de Cerqueda. A primeira, será con romaría laica e popular. Un encontro "voluntario" cos ancestros de cara a recuperar as súas vivendas.

Unha convocatoria pública chama a participar en dúas xornadas de limpeza do Castro de Cerqueda, en Malpica, co fin de arranxar o espazo para logo iniciar o proceso de documentación, planimetría e estudo do sitio arqueolóxico. Co fin de compartir "a emoción da descuberta" habilítanse dúas xornadas para o voluntariado partillar da recuperación do castro que serán o 28 de marzo e o 11 de abril. A primeira delas será, ademais dun día de traballo, unha romaría laica e popular, co obxectivo de que o celebrar a existencia do castro e integrala na cultura da localidade. Música, percorridos didáctico e comida colectiva forman parte do programa da xornada na que se eliminarán as matogueiras e demais vexetación para deixar á vista o castro. Para a segunda das sesións convidan de maneira especial ao estudantado de Historia xa que, ademais de limpar, axudaranse nas medicións e na documentación do equipo técnico do traballo arqueolóxico. Para se anotar compre cumprimentar esta ficha na rede. O obxectivo é que o castro de Cerqueda poida ser visto e apreciado non só na súa comunidade senón tamén por visitantes que se acheguen á localidade. Coas xornadas comunitarias buscan "asociar a defensa do patrimonio á cultura e ás festas populares, nunha xornada de confraternidade entre veciños e visitantes, entre voluntarios e curiosos". A iniciativa de recuperar o castro para a comunidade partiu dos propios colectivos veciñais que botaron a andar o proxecto en 2014.


A sanidade pública está en perigo. As medidas adoptadas nas autonomías gobernadas pola dereita ultraliberal (redución severa dos orzamentos sanitarios, concesión da xestión sanitaria a mans privadas, imposición de copagamentos, externalización progresiva de diversos servizos e actividades, restricións no acceso aos servizos sanitarios etc.) provocan un serio deterioro dos servizos sanitarios e poñen en risco o seu futuro. Suprime o dereito á atención sanitaria dos cidadáns e recupera a figura do "asegurado": só terán dereito á prestación sanitaria as persoas que coticen á Seguridade Social. Pero o goberno central ven de dar un paso decisivo nesta contrarreforma sanitaria. En contra do anunciado na campaña electoral o Partido Popular está a degradar os servizos públicos dun xeito alarmante. O Real Decreto Lei 16/2012 –imposto por vía de urxencia, sen debate parlamentario- suprime o dereito á atención sanitaria dos cidadáns e recupera a figura do "asegurado": só terán dereito á prestación sanitaria as persoas que coticen á Seguridade Social. Quedan excluídos diversos colectivos da poboación: inmigrantes, mozos-/as maiores de 26 anos que non teñan contrato laboral, persoas separadas que non tiveran cotizado etc. Tamén establece unha serie de copagamentos que veñen representar, na realidade, un novo imposto á enfermidade. Coa Lei Xeral de Sanidade (1986) recoñeceuse o dereito dos cidadáns á atención sanitaria e iniciouse un camiño firme para garantir a cobertura universal de toda a poboación Esta medida representa un retroceso histórico de tres décadas. Coa Lei Xeral de Sanidade (1986) recoñeceuse o dereito dos cidadáns á atención sanitaria e iniciouse un camiño firme para garantir a cobertura universal de toda a poboación. Coa aplicación desta nova lei haberá cada vez máis colectivos cidadáns desprotexidos, que terán que recorrer á beneficencia e á caridade. Volvemos a unha sanidade dualizada (porta para os ricos, porta para os pobres). Non é a crise a responsable destas medidas: só é a escusa. O Partido Popular está a aplicar na sanidade a súa axenda oculta. Hai unha estratexia global para degradar e desprestixiar o noso sistema sanitario, e para procurar espazos de negocio Non é a crise a responsable destas medidas: só é a escusa. O Partido Popular está a aplicar na sanidade a súa axenda oculta. Hai unha estratexia global para degradar e desprestixiar o noso sistema sanitario, e para procurar espazos de negocio a costa dos orzamentos públicos aos grupos empresariais afíns. Esta estratexia global (impulsada polo FMI e os potentes lobbys sanitarios) é executada a nivel local por faccións de ultradereita que ocupan o espazo público para deterioralo desde dentro, como troianos. Núñez Feijóo é alumno aplicado nestas tarefas e ten experiencia: no seu día xa privatizou Correos. A plataforma SOS Sanidade Pública ten convocada unha manifestación para o vindeiro domingo, día 3 de xuño, en Santiago de Compostela. É o momento de expresar, de forma unitaria e masiva, o noso desacordo radical con estas decisións políticas que están destruír o estado de benestar que tanto custou construír, e que veñen representar un auténtico saqueo dos orzamentos públicos.


Summary: Educación di que o vindeiro curso haberá todo o profesorado "necesario". Así responde as críticas recibidas nas últimas semanas ao coñecerse que a Xunta reducirá o número de docentes de reforzo.

O conselleiro de Educación, Román Rodríguez, xustificou os "axustes" de profesorado que o Executivo galego levará a cabo no curso 2021-22 e defendeu que a Galiza terá todas e todos os docentes "necesarios" para facer fronte aos condicionantes "sanitarios" e "demográficos". Rodríguez respondeu así ás críticas que recibiu nas últimas semanas, tras coñecerse que a Xunta vai reducir o profesorado de reforzo para o próximo curso. O conselleiro detallou que a Galiza, "ao contrario doutras comunidades, desenvolveu o período escolar cunha presencialidade plena". "Imos seguir na liña de traballo deste curso, que se desenvolveu sen maiores complicacións" afirmou o responsábel de Educación. Tamén afirmou que o persoal de profesorado vai ser "maior" que o do curso 2019-20, que estivo partido polo comezo da pandemia en marzo de 2020. Cuestión esta que os sindicatos negan, alertando dun "recorte sen precedentes". O conselleiro explicou que é "habitual" que leven a cabo "remodelacións" e cambios na estrutura do sistema educativo "a estas alturas do ano". "O que se busca é unha adecuación aos condicionantes que marcan cada momento", engadiu. Román Rodríguez, que foi interpelado en varias ocasións polos partidos da oposición e polos sindicatos do profesorado para que explique os motivos da redución de docentes, expuxo que a Galiza é, xunto con Estremadura, a comunidade "con mellor cociente de alumnado nas súas aulas, e unha das que mellores índices de calidade e de equidade presenta no marco da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos (OCDE)". "As críticas dos sindicatos son respectábeis, pero isto non é un debate puramente laboral e sindical", sinalou Rodríguez, "tamén é un debate educativo". O conselleiro comprometeuse a que a Xunta dará resposta a calquera situación "sanitaria" ou "demográfica" que se expoña durante o próximo curso. Recorte de 435 prazas Un recente estudo realizado pola CIG-Ensino cifra en 435 as prazas que se perderán a respecto do ano académico precedente, cando se reforzaron os cadros de persoal por mor da pandemia, debido á necesidade de separar o alumnado en máis aulas. Porén, sen ter en conta o curso da pandemia, o estudo do sindicato indica que, en relación co curso 2019-20, antes de que estoupase a crise sanitaria, desaparecerían neste mes setembro 189 postos. As cifras do recorte serían mesmo maiores, sinalou o sindicato, a falta de computar a redución de docentes en varios centros pendentes de contabilizar. Tal e como recolleu Nós Diario nesta quinta feira, 5 de agosto, Asociacións de Nais e Pais (Anpa) do país observan con preocupación os movementos do Goberno galego e instan a manter as actuais ratios de mestres:


Tanto nos âmbitos empresariais quanto em organizações de todo tipo com vocação de futuro, de permanência, aprecia-se muito as informações que contribuam para uma previsão certa do que pode acontecer no futuro próximo, já que permite preparar-se para novos cenários, novos contextos, novos mercados. Sendo essa ideia largamente consensual, convém levar em linha de conta que nem sempre o que é considerado novo é exatamente gerado ex novo. Trata-se frequentemente de espaços ou mercados que passavam ao lado e que, para os 'descobrir', só se precisava uma mudança de paradigma ou, se calhar, de regime: Uma outra forma de mirar o que todos são capazes de ver.Uma primeira observação do âmbito socioeconómico galego, em relação a Portugal e ao mundo que se abre através de Portugal, é a desproporção entre as toneladas de papel impresso cheias de declarações de intenções, as centenas de declarações, incluídos os discursos produzidos em âmbitos oficiais, e as realizações efetivas, medíveis, constatáveis com os valores habituais, em termos socioeconómicos ou sociopolíticos. Exagerando um pouco poderíamos até caracterizá-lo como um tradicional excesso de romantismo e carência de racionalismo. Ou, por usar um epíteto conhecido, diríamos que é uma forma de lusismo platónico.É verdade que as cifras do comércio e de movimentos de cidadãos no espaço da fronteira galaico-portuguesa são muito superiores proporcionalmente ao resto da fronteira luso-espanhola. Podem ser facilmente consultados. Já Ramom López Suevos assinalava, no seu livro Portugal no Quadro Peninsular, editado pela AGAL em 1987, a continuidade populacional em ambas as beiras da fronteira galaico-portuguesa, contra a descontinuidade no resto da fronteira estatal. Mais recentemente, num artigo publicado no jornal Praza.gal o economista Joám Lopes Facal comentava os problemas da empresa Arriva para pôr em funcionamento o comboio entre a Crunha e o Porto, passando por Vila Garcia e Vigo, assunto em que a espanhola RENFE tem interesses, por uma questão de (evitar a) concorrência. Parece que, no passado mês de maio, a citada empresa conseguiu remover os obstáculos que lhe eram colocados para essa iniciativa empresarial num mercado que se diz ser de livre concorrência, o que constitui uma boa notícia.Dizia Facal ainda: "A Galiza exporta cada ano a Portugal por importe superior aos 2.500 milhons de euros e importa por valor de 1.900". Aludia também a "26,8 milhons de passageiros cruzando cada ano a fronteira galega contra 20,5 atravessando a dilatada fronteira (espanhola) nom galega". Essas cifras, sendo boas, poderiam ser aquilatadas, contrastadas, com um conceito habitual em economia, o 'custo de oportunidade', e calcular o que a Galiza tem deixado de crescer em termos de Produto Interno Bruto, de bem-estar e, por que não dizê-lo também, de influência no espaço ibérico.Ponho o foco de atenção no que os galegos temos perdido por não fazer o que era preciso fazer no momento certo. Tudo depende de onde queremos chegar. Neste mundo tão interconetado, tão dependente dos contextos internacionais, tão repleto de concorrentes em todos os sectores, é um luxo deixar passar as oportunidades. As tendências autárquicas condenam os países e as suas populações a ficarem à margem do progresso, e a Galiza não pode permitir-se durante mais tempo o erro do isolacionismo.Na literatura sobre a importância das línguas existe uma nova categoria de estudos que põe o foco no seu valor económico, em como estas podem ajudar a melhorar a vida dos cidadãos e o peso estratégico dos países. No nosso caso o exemplo mais notório pode ser o livro Potencial Económico da Língua Portuguesa (2012), do professor Luís Antero Reto e outros autores, o que demonstra que há pessoas a se preocuparem pelo português fora do círculo dos escritores e académicos.Convém salientar um dos conceitos comentados nessa publicação: o Efeito de Rede, que vai além da adição das unidades isoladas. E acrescentando informações a modo de indício, citarei só quatro dados para a reflexão:a) O português tem estatuto de língua oficial em países espalhados por todos os continentes, e em múltiplos organismos internacionais;b) É a língua mais falada no hemisfério sul.c) Segundo dados da ONU, por volta do ano 2050 o peso demográfico de Angola e Moçambique, juntos, será equivalente ao do Brasil.d) As reservas descobertas de hidrocarbonetos dos países que fazem parte da CPLP (excetuando Portugal) converteram este grupo num pólo de influência estratégica a nível planetário.É conhecido que no mundo dos negócios, como no relacionamento interpessoal em geral, o conhecimento e o uso da língua do interlocutor é uma vantagem sobre os possíveis concorrentes. Há um dito chinês, comum entre os comerciantes: "Vendo na língua do meu cliente, mas compro na minha língua", reflexo do seu pragmatismo. Neste sentido, os galegos temos uma posição de saída privilegiada pois, como é sabido, os nossos alunos acedem ao ensino – aprendizagem do português entrando diretamente para o nível intermédio, o que não seria possível se se tratasse de uma outra língua, alheia.Expostos telegraficamente alguns pontos que pretendem ajudar a entender o contexto vou tentar explicar que, observando a Lusofonia do ponto de vista da Galiza (e não esqueçamos que há outros, nem sempre coincidentes com o galego) nos últimos tempos temos constatado duas mudanças salientáveis.Primeira: nas últimas décadas foram criadas organizações como, por exemplo, o Eixo Atlântico, ou a Comissões de Cooperação transfronteiriças entre a Galiza e Portugal, de eficácia melhorável, que canalizam esforços de Câmaras Municipais e outras entidades públicas, que, não chegando a desenvolver toda a sua potencialidade, ajudam a visibilizar uma necessidade de um maior esforço nesta matéria, nesta direção. Contudo a novidade mais salientável é a criação de um instrumento jurídico-político, a Lei 1/2014 de 24 de março. Lei para o Aproveitamento da Língua Portuguesa e Vínculos com a Lusofonia, conhecida como «Lei Paz- Andrade». Um aspeto muito importante é o facto de ter sido promovida pelas Entidades Lusófonas Galegas, essas que até ontem, e até hoje, continuam nas margens, numa espécie de apartheid, sem qualquer reconhecimento ou participação nos âmbitos oficiais, e ter sido aprovada pela unanimidade dos deputados do Parlamento, ao que se acrescenta um amplo consenso social. Acordo não implica unanimidade dos agentes culturais, porque sempre poderá haver entidades beneficiárias de um statu quo monopolístico, anteriormente existente, e que agora podem mostrar resistência, oposição, à nova realidade.Segunda: essas posições pró-lusófonas, que foram promovidas e defendidas durante décadas em solitário e em condições muito difíceis por entidades da sociedade civil, pelo movimento reintegracionista, agora começam a fazer parte da posição institucional do Parlamento e do Governo autónomos da Galiza. E deve destacar-se a sua capacidade de geração de consensos. O discurso lusófono e as Entidades Lusófonas Galegas geram amplos consensos e adesões transversais.Cita-se na Lei a organização de eventos com presença de entidades de países de língua portuguesa. É algo ao que a AGLP tem apelado, e que está empenhada em desenvolver. Neste sentido, a Academia, como observadora consultiva da Comunidade dos Países de Língua Portuguesa, está na melhor situação e disposição para contribuir a um relacionamento institucional, abrindo portas para a sociedade civil, juntando vontades em benefício de todos.Chegados a este ponto poderia fazer um resumo final em três parágrafos:O processo de aproximação da Galiza em relação ao espaço lusófono começou com uma exposição de motivos, de justificações, nas primeiras etapas, nas primeiras décadas, e nas margens, com a obstinada e desleal oposição de âmbitos institucionais galegos e de grande parte do stablishment cultural. Poderia denominar-se como a etapa da criação do discurso.O desejo de integração da Galiza no espaço lusófono, e do galego com uma realização da língua portuguesa, como uma nova forma de mirar e entender o que todos conseguem ver, está começando a chegar atualmente ao centro, à maioria social e política. Evidencia-se com a criação de instrumentos organizativos e jurídicos operacionais que respondem a esses anseios, a esses propósitos, a essa nova estratégia de orientação atlântica. Nova, e ao mesmo tempo tão velha como as origens da nacionalidade galega, e que só Portugal foi capaz de desenvolver em plenitude durante a sua história.A seguinte etapa será a das políticas concretas e efetivas de participação da Galiza nesse espaço, para que uma parte dessas toneladas de papel impresso comece a deixar de ser só isso, literatura.


Summary: Os sindicatos gandeiros prevén "paralizar" o mercado a partir desta medianoite a non ser que se acheguen posturas coa industria e a Administración na reunión desta tarde.

Ou acordo de última hora ou folga total de entrega de leite. O tres sindicatos agrarios maioritarios en Galicia veñen de asegurar que prevén "paralizar" a partir das doce desta noite as entregas de leite en toda Galicia para protestar contra os baixos prezos da materia prima en orixe e poder presionar así as industrias para que negocien cos gandeiros un importe que cubra os custos de produción e que acabe coa discriminación que sofre o agro galego. A reunión desta tarde pretende evitar unha folga que, no entanto, semella asegurada O secretario de Organización de UUAA, José Rodríguez; o secretario xeral técnico de XXAA, Juan Pérez, e o coordinador de Sectores Gandeiros do SLG, Xavier Gómez, deixaron claro a súa postura e as súas intencións, aínda que aclararon que representantes sindicais, das empresas, da distribución e da Xunta celebrarán esta tarde unha xuntanza en Compostela para intentar chegar a un acordo que evite a folga. Non hai moita esperanza. Os sindicatos están convencidos de que as entregas de leite "paralizaranse" e advirten xa duns días "complicados" no sector leiteiro que pode provocar un certo desabastecemento, pero que xustifican pola situación desesperada duns gandeiros que cobran menos de 28 céntimos por litro de leite, mentres que o gasto só en pensos supera en bastante esa cantidade. Galicia soporta os prezos máis baixos do mercado europeo. Os gandeiros piden un prezo xusto e que se aplique a "lexislación en vigor" para que os gandeiros poidan "negociar o importe en común" A reclamación dos sindicatos non é máis que que se cumpra "a lexislación en vigor" e que os gandeiros poidan "negociar en común o prezo do leite" e "cambiar de industria" se as condicións non son as axeitadas para polo menos sobrevivir. Aínda que o obxectivo non é "desabastecer o mercado" totalmente, todas as centras sindicais asumen que o paro na entrega pode derivar nalgún problema no mercado, polo que piden comprensión á sociedade ante unha situación límite. Para facer unha valoración das primeiras horas de folga, representantes do tres sindicatos comparecerán mañá ante os medios de comunicación ás portas da fábrica que o grupo Lactalis ten en Nadela (Lugo).


Summary: Na tradición imaxinaria da Santa Compaña dise que hai almiñas do purgatorio que non poden entrar no ceo e andan pola noite en procesión, penando polos pecados seus ou de outros aínda vivos... Desta caste son Amador Rey e Daniel Niebla de Ferrol, Xosé Ramón Reboiras de Dodro, A Coruña, e Xosé Humberto Baena de Vigo. Pertencían a familias diversas e faleceron violentamente en anos e lugares distintos pero andan van sempre xuntiños porque foron asasinados da mesma maneira: a tiros pola ditadura de Franco nos seus estertores. Dixo Castelao que "non enterran cadáveres, enterran semente", vai sendo hora de que saian as flores. Son chegados os tempos de que todos os nosos mortos por culpa do franquismo descansen en paz no ceo dos xustos.

Na tradición imaxinaria da Santa Compaña dise que hai almiñas do purgatorio que non poden entrar no ceo e andan pola noite en procesión, penando polos pecados seus ou de outros aínda vivos... Desta caste son Amador Rey e Daniel Niebla de Ferrol, Xosé Ramón Reboiras de Dodro, A Coruña, e Xosé Humberto Baena de Vigo. Pertencían a familias diversas e faleceron violentamente en anos e lugares distintos pero andan van sempre xuntiños porque foron asasinados da mesma maneira: a tiros pola ditadura de Franco nos seus estertores. Despois de 40 anos aínda está sen facer unha investigación xudicial democrática sobre o metrallamento dos obreiros de Ferrol co fin de identificar e xulgar ós seus autores materiais e intelectuais Amador e Daniel (36 anos, pais de familia) morreron o 10 de marzo de 1972 na Ponte das Pías cando se manifestaban pacificamente cos seus compañeiros do estaleiro Bazán (Xulio Aneiros, Rafael Pillado, Manuel Amor, Xosé María Rioboo, Ignacio Fernández Toxo…), hoxe Navantia, en defensa das súas reivindicacións laborais. Desde entón, cada 10 de marzo os seus compañeiros maniféstanse no súa lembranza. En 1997 o Parlamento de Galicia, a petición do Sindicato Nacional das Comisións Obreiras (CC.OO.), recoñeceu o 10 de marzo como "Día da Clase Obreira Galega", e os traballadores dos distintos sindicatos seguen a recordaren cada 10 de marzo ós seus compañeiros caídos na masacre de 1972, que levan catro décadas sen acougo por causa de outros... Din os colegas de dereito internacional que os crimes de lesa humanidade non prescriben nunca, aínda que haxa lei de amnistía-impunidade que, teño para min, en España non houbo (impunidade) pola boca grande. Despois de 40 anos aínda está sen facer unha investigación xudicial democrática sobre o metrallamento dos obreiros de Ferrol co fin de identificar e xulgar ós seus autores materiais e intelectuais. Moncho Reboiras (25 anos), perito industrial e militante nacionalista, morreu o 12 de agosto de 1975 na rúa da Terra tamén en Ferrol, a consecuencia das balas que lle dispararon polas costas policías franquistas, como se demostra coa camisa que conserva a familia. Cada 12 de agosto a Unión do Pobo Galego (UPG), organización fundadora do Bloque Nacionalista Galego (BNG), réndelle unha homenaxe. En 2009 o seu irmán recibiu do Goberno español una carta de recoñecemento, segundo a Lei de Memoria Histórica de 2007, por ter "padecido de manera ilegítima persecución y violencia, hasta darle muerte, por su militancia política nacionalista". 37 anos despois deste crime político, Reboiras continua esperando por un xuíz que faga xustiza, ordenándolle á policía democrática investigar este falecemento encarnizado, tres meses antes da morte natural de Franco, que estaba nese día en A Coruña. Reboiras continua esperando por un xuíz que faga xustiza, ordenando á policía democrática investigar este falecemento encarnizado Humberto Baena (25 anos) morreu o 27 de setembro de 1975 cos últimos fusilados polo franquismo, García Sanz e Sánchez Bravo, os seus compañeiros do Frente Revolucionario Antifascista y Patriótico (FRAP), e os membros de ETA, Txiki e Otaegui. Penas de morte contra as que houbo manifestacións en toda España e unha enorme solidariedade internacional que non fixo dubidar a Franco que as asinou, dous meses antes de morrer. Luis Eduardo Aute inmortalizou na canción Al alba o sufrimento colectivo que causou en nós, naquel intre, estes crimes de Estado. Humberto, estudante de Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela, primeiro, e peón de fundición, despois, deixounos un documento de valor histórico: unha carta de despedida dirixida ós seus familiares e compañeiros onde amosa a lucidez, serenidade e valor con que enfrontou a una morte inxusta, ós 24 anos, polas súas ideas de transformación social. Os seus pais e agora a súa irmá Flor peregrinaron de tribunal en tribunal pedindo en democracia que se revisase e anulase o ilegal proceso militar (acusárono, sen probas, de matar un policía) ata chegar ó Tribunal Constitucional que, baixo a presidencia de Manuel Jiménez de Parga, non admitiu en 2004 a denuncia porque "La Constitución no tiene efectos retroactivos, por lo que no cabe intentar enjuiciar actos de poder producidos antes de su entrada en vigor". Igual lle dixeron ás familias de Julián Grimau, Salvador Puig Antich e… a Garzón. Tampouco o Tribunal Europeo de DD. HH. admitiu en 2005 (hoxe seria distinto) a denuncia da familia Baena. A Lei da Memoria Histórica de 2007, en vigor (seica), non comprende a anulación das sentencias dos irregulares tribunais franquistas. A asociación de Jueces para la Democracia vén de insistir, despois dos atroces xuízos contra Garzón, na urxente anulación das condenas do franquismo, sen o cal non haberá xustiza, reparación e verdade para as vítimas dos anos negros 1936-1977, nin verdadeira reconciliación nacional. Os avances en España e noutros países da recuperación da memoria histórica, e os avances do dereito internacional e das institucións internacionais tocante á persecución universal dos delitos imprescritibles de lesa humanidade, están creando novas condiciones para que se faga xustiza en Galicia e España coas vítimas do franquismo sen restricións temporais. Tamén axuda o escándalo nacional e internacional provocado polo procesamento do xuíz Garzón xustamente por "intentar enjuiciar" os actos criminais do franquismo. Escándalo e mobilización que impediu a súa condena por "prevaricación" de parte do Tribunal Supremo que logrou, a cambio, a súa expulsión da carreira xudicial pola súa investigación da trama Gürtel. Viuse con todo o TS na obriga de recoñecer a lexitimidade de posición de Garzón, e doutros xuristas españois e instancias internacionais, contra o poder xudicial español que polo de agora segue defendendo, xunto cos partidos maioritarios, que a Lei de Amnistía de 1977 supón garantía de impunidade para os represores franquistas. A "cacería xudicial" contra Garzón deixou claro a ollos do mundo enteiro, no ámbito social, xurídico e político, que en España non se vai aplicar hoxe por hoxe o dereito internacional, e menos cun Goberno do Partido Popular A "cacería xudicial" contra Garzón deixou claro a ollos do mundo enteiro, no ámbito social, xurídico e político, que en España non se vai aplicar hoxe por hoxe o dereito internacional, e menos cun Goberno do Partido Popular, en canto a persecución dos crimes do franquismo: o que abre, dunha banda, a posibilidade de levar adiante o principio de xurisdición universal, no que foi pioneiro Garzón, procurando a noutro país o que en España non é posible, e facilita, doutra banda, a demanda de extensión da tutela xudicial ás vítimas ata o fin da ditadura, xa que o rexeitado Auto de Garzón de 2008 abranguía soamente homicidios, torturas e outros delitos de motivación política cometidos polos franquistas, as súas institucións e os seus corpos represivos. Consolídase así, en 2012, a vía internacional para xulgar os crimes do franquismo entre o 17 de xullo de 1936 e o 15 de xuño de 1977, incluídos os asasinatos dos nosos mortos que piden vida: Amador, Daniel, Moncho e Humberto. A xustiza universal sobre os crimes do franquismo esta aberta neste momento en dúas instancias estranxeiras: xustiza arxentina e Tribunal de Estrasburgo. A xuíza federal María Servini abriu en 2010 unha causa en marcha contra o franquismo, apoiada pola Asociación por la Recuperación de la Memoria Histórica A xuíza federal María Servini abriu en 2010 unha causa en marcha contra o franquismo, apoiada pola Asociación por la Recuperación de la Memoria Histórica, a demanda de Darío Rivas (fillo do alcalde de Castro de Rei, asasinado pola Falanxe en 1936), Silvia Carretero (viúva de José Luis Sánchez Bravo fusilado con Baena en 1975) e doutras vítimas. Xustiza arxentina efectiva logo para as vítimas españolas da ditadura, que quixo e non puido acadar Garzón, hoxe reforzada polo apoio público, de ampla resonancia internacional, que o pasado 1 de marzo de 2012, o Goberno e o Parlamento arxentinos deron ó xuíz Garzón despois de tanto maltrato por parte da xustiza española… A segunda opción é o Tribunal Europeo que Dereitos Humanos que, hai un mes, admitiu a trámite unha demanda do Fòrum per la Memòria del País Valenciá por xenocidio, crimes contra a humanidade e violación de dereitos fundamentais, en nome das 23.661 persoas asasinadas e sepultadas en 6 fosas comúns entre 1939 e 1945. Denuncia colectiva que foi rexeitada -como a de Baena- polo Tribunal Constitucional español, tramite preceptivo en todo caso que tamén vai seguir o recurso de Garzón pola inhabilitación ordenada polo Tribunal Supremo. As sentencias do Tribunal de Estrasburgo son executadas directamente polo comité de ministros do Consello de Europa. Paralelamente, a Oficina das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos vén esixindo do Estado español a derrogación da Lei de Amnistía de 1977, por causa da súa utilización político-xurídica durante 35 anos para encubrir os crimes do franquismo. A última vez que a ONU dirixiuse ó Goberno de España con dita demanda foi tres días despois da expulsión de Garzón da Audiencia Nacional: "España está obligada, bajo la ley internacional, a investigar las graves violaciones de los Derechos Humanos, incluidas las cometidas durante el régimen de Franco, y a procesar y castigar a los responsables si todavía están vivos", recordou desde Xinebra este Alto Comisariado comunitario o pasado 11 de febreiro de 2012. Se ben os avances institucionais da xustiza e a verdade histórica sobre o franquismo son agora máis internacionais que nacionais, tamén se dan en España. Onde se da un paradoxo: os partidos que máis defenden (xustamente) memoria e reparación para as vítimas do terrorismo, cuxos autores están na súa maioría presos e condenados pola xustiza democrática, son os que máis se opoñen a concederlle os mesmos dereitos humanos e democráticos, incluído o dereito a xustiza, as vítimas do franquismo. Dobre vara de medir desde políticos que está dificultando o proceso de paz en Euskadi. O Goberno vasco presidido polo PSOE, e sostido polo PP, está preparando un decreto de reparación das vítimas vascas da policía española entre 1968 e 1978 De aí que o Goberno vasco presidido polo PSOE, e sostido polo PP, estea preparando un decreto de reparación das vítimas vascas da policía española entre 1968 e 1978, como os etarras Txiki e Oteagui fusilados o mesmo día que Baena e Sánchez Bravo, os obreiros de Vitoria metrallados en 1976 e outros reprimidos violentamente (tamén torturados). Trátase dun paso adiante para a paz e a rexeneración de democracia en España, por moito que se queira desligar esa violencia policial do franquismo (chámanlle "excesos policiais") ou reducir a reparación das vítimas a unha indemnización económica, sen investigación xudicial nin verdade histórica. Este punto de inflexión no País Vasco, que vai ter se queira ou non a súa influencia no resto de España, estendendo a reivindicación colectiva da memoria ata 1977, tivo xa una consecuencia simbólica inédita: o pasado 3 de marzo de 2012, a portavoz do Goberno vasco colocou unhas flores de homenaxe no monumento ós cinco afiliados de CC.OO. e UGT mortos a tiros por participar nunha asemblea de traballadores, como en Ferrol. No mesmo acto falou a representante da pioneira Asociación de Víctimas 3 de Marzo (nacida en 1999) que, una vez mais, pediu que se faga xustiza cos mortos de Vitoria durante o derradeiro goberno da ditadura, presidido por Arias Navarro. Chegará un día que unha Xunta de Galicia faga o mesmo en Ferrol o 10 de marzo, día da clase obreira galega, xunto cos sindicatos. Dixo Castelao que "non enterran cadáveres, enterran semente", vai sendo hora de que saian as flores. Son chegados os tempos de que todos os nosos mortos por culpa do franquismo descansen en paz no ceo dos xustos.


Summary: As Administracións definen como "defecto" que a veciñanza empegase o galego nas súas queixas, e avisa de que só as atenderán se o cambian nun prazo de dez días.

A plataforma Gondomar Fibra XA! denunciou o pasado 4 de febeiro que tanto o Goberno español como a Xunta da Galiza desbotaron as reclamacións dunha parte da veciñanza do concello para que lles instalen fibra por estar escritas en galego. Nun comunicado, explica que trasladou as queixas conxuntas de varios veciños contra as empresas operadoras deste servizo ao Instituto Galego de Consumo, dependente do Goberno galego. O Instituto Galego de Consumo respondeu á plataforma que non é unha competencia da Xunta, e, "sen previa consulta", derivounas á Secretaría de Estado de Telecomunicacións, quen rexeitou os escritos por estar en galego. Gondomar Fibra XA! critica que a Administración estatal está a remitir un escrito a cada unha das persoas que presentaron as reclamacións informándolles de que só atendería as queixas se corrixen o "defecto" da lingua empregada nun prazo de dez días. Servizo "disfuncional" A plataforma lamenta que tanto a Xunta como o Estado se acollan a escusa "burocráticas" para non solucionar o servizo "disfuncional" ao que se ve resignada a veciñanza afectada. Tamén acusa ás adminsitracións de permitir que "Movistar incumpra o contrato millonario para o despregamento da fibra óptica en boa parte do concello, comprometido co Estado para estar rematado antes de 2022". No seu comunicado, Gondomar Fibra XA! pide que "se poña freo aos abusos das compañías operadoras que non cumpren o estipulado e cobran por prestacións, nomeadamente a velocidade de conexión, que non ofrecen". O colectivo xa lle trasladou a toda a veciñanza que actuará como representante dos seus intereses para levar a cabo os trámites necesarios e que a Xunta e o Estado expliquen porque se desbotaron estas reclamacións polo simple feito de estar en galego, ademais de buscar unha solución para estes problemas de conexión.


Summary: A cabeza de lista do BNG por Ourense, Tereixa Paz, reiterou a oposición do BNG ao texto, por centralista e regresivo, e a intención d@s nacionalistas de a recorrer perante o Tribunal Consitucional.

A candidata do BNG pola provincia de Ourense, Tereixa Paz, amosou este sábado a oposición d@s nacionalistas ao nova Lei de Educación do PP, que imporá un currículo común ao todo o Estado, definido desde Madrid. En contra, o Bloque aposta por "restaurar a calidade do Ensino en Galiza e presentar un Recurso ante o Tribunal Constitucional contra a lei educativa do ministro Wert". Tereixa Paz realizou estas declaracións nun acto que tivo lugar en Ourense centrado ensino galego no que tamén participou o candidato Xosé Manuel Cid. A primeira destacou que "entre todos os recortes, aqueles que afectan á redución do profesorado e a masificación das aulas así como a eliminación de aulas educativas nos centros galegos". "O BNG non continuará con estas políticas porque consideramos unha prioridade investir no ensino público galego", engadiu. Paz concluíu a súa intervención facendo referencia á "restauración da calidade do ensino galego e a eliminación de todos os concertos co ensino privado para defender a igualdade de oportunidades". Pola súa parte, Xosé Manuel Cid Fernández, profesor de Universidade, dixo que a nova lei educativa do PP é "segregacionista" e asegurou que de facérense efectivos os plans do goberno español "no futuro só poderán estudar @s ric@s". "Se isto non muda, un dereito como o ensino converterase nun luxo", completou o candidato do BNG.


Summary: "De cara a unhas eleccións, o máis intelixente é ir xuntos se a candidatura é transversal", dixo Joan Tardá, parlamentario de ERC no Congreso, está mañá nunha entrevista na radio pública de Catalunya.

Tardá, que minutos despois participou en Barcelona nunha concentración para reclamar a liberdade dos presos políticos cataláns, insistía deste xeito no discurso de Esquerra nos últimos días, que se ben non parece disposta a repetir a coalición JxSí, deixa aberta a porta a acordos máis amplos antes ou despois do 21D. "Nesta nova etapa hai que mirar tamén cara o catalanismo federalista", sostivo Tardá. E engadiu: "todas as forzas que defendemos a autodeterminación e a independencia estamos unidas por certos fitos". Tardá deixou entrever que a súa formación está disposta a levar no programa a proposta dun referendo de autodeterminación. "Non debemos abandonar a reivindicación do referendo", advertiu ao tempo que lamentou que non se tiveran dado as condicións para cumprir o mandado do 1-O. "Hai que ampliar a base da autodeterminación, así que non descarto un pacto post-electoral con Catalunya en Comú", concluíu Tardá.


Summary: Concentración esta segunda feira, ás 12:00 horas, diante das oficinas da empresa na cidade.

Os traballadores e traballadoras de Extel (do grupo Adecco) están chamadas a secundar unha xornada de folga de 24 horas na plataforma da Coruña esta segunda feira, 9 de decembro, paro convocado en rexeitamento á "modificación unilateral imposta pola empresa sobre os repousos médicos e o uso das horas médicas". A sección sindical da CIG denuncia que a empresa non admite agora os xustificantes médicos por repouso, tal e como era costume dende hai anos, obrigando así ao persoal a coller baixas de un día, "co único fin de executar despedimentos por absentismo". De feito, indican, nos últimos días fixéronse efectivos catro despedimentos por este motivo, en base ao artigo 52d do Estatuto dos Traballadores e das Traballadoras. "Unha nova agresión desta empresa ruín e explotadora, denuncia a sección sindical da CIG, que require dunha resposta contundente por parte de todas e todos nós". Desde o sindicato CGT sinalan que o calendario de mobilizacións continúa cun paro de 4 horas o vindeiro día 16 co gallo do acto de conciliación que se realizará no SMAC ante a demanda de conflito colectivo imposta pola sección sindical desta central.


Summary: De sumar o recorte realizado sobre 2011 entre 2012 e 2015 co destes orzamentos, a conclusión que se tira é que o rescate bancario, os 41.300 millóns de euros xa o pagaron as persoas paradas

O 25 de xuño de 2012 o ministro de Economía, Luis de Guindos, solicitaba oficialmente a Bruxelas un rescate para recapitalizar a banca. Para iso, remitiu unha misiva ao presidente do Eurogrupo, Jean-Claude Juncker, na que reclamaba que as condicións se coñecesen antes do 9 de xullo, para que fosen discutidas no Eurogrupo. No seu conxunto o rescate bancario solicitado foi duns 41.300 millóns de euros. O 14 de xullo de 2012 o BOE publicaba o Real Decreto-lei 20/2012, de 13 de xullo, de medidas para garantir a estabilidade orzamentaria e de fomento da competitividade. Nel bosquexábanse unha serie de recortes de prestacións que supuñan un grave atentado á situación dos miles de parados que se estaban vendo ciscados dos seus empregos, sen apenas indemnización, pola reforma laboral. Recortábase ao redor do 30% a prestación contributiva durante dezaoito meses, posibilitábase a parcialización dos subsidios por desemprego, aumentábase a 55 anos o subsidio previo á xubilación e dificultábase o seu acceso, entre outros recortes. Neste 2º trimestre de 2015 hai 3.702.577 persoas paradas sen protección por desemprego e, entre elas, máis dun millón con cargas familiares. O 20 de xullo de 2012 os ministros de Economía da eurozona aprobaron durante unha conferencia telefónica que durou só dúas horas o rescate bancario de até 100.000 millóns de euros para España, así como o memorándum coas condicións esixidas a cambio da axuda. De sumarmos o recorte realizado sobre 2011 entre 2012 e 2015 co destes orzamentos, a conclusión que se tira é que o rescate bancario, os 41.300 millóns de euros prestados polo Mecanismo Europeo de Estabilidade (MEDE) xa o pagaron as persoas paradas. O Goberno, ano a ano, foi recortando os fondos de políticas de emprego por unha contía equivalente ao préstamo que recibiu para a banca A conclusión do seguimento dos orzamentos do SEPE (Servizo Público de Emprego Estatal) é rotunda: o Goberno, ano a ano, foi recortando os fondos de políticas de emprego por unha contía equivalente ao préstamo que recibiu para a banca. O rescate bancario devolvérono os parados con menos prestacións por desemprego e menos posibilidades de emprego polo recorte de políticas activas. Esta conclusión, absolutamente indignante, non ten ningún matiz. As cifras son as que son: 41.346 fronte a 41.300 millóns de euros. Calquera goberno que pretenda ser unha alternativa ao PP necesariamente debe corrixir esta situación e comprometerse, desde o primeiro momento, modificando estes vergoñentos orzamentos de 2016, a devolver ás persoas paradas uns fondos, cando menos, similares aos do Orzamento de 2011.. As persoas paradas xa pagaron nas súas propias carnes unha crise que non provocaron. Sufrírona perdendo o seu emprego e, xa que logo, o seu medio de vida. O PP fixo que non recibisen as indemnizacións que lles correspondían modificando a normativa legal; permitiu que con máis ou menos causa, os despedisen. Ademais desposuíunos das políticas que necesitaban, salarios substitutorios, formación, experiencia profesional, para pagar o rescate bancario. Non pode haber alternativa sen a súa devolución. É preciso un compromiso de manter o Orzamento do SEPE en 40.000 millóns de euros, como mínimo, mentres o paro non baixe do tres millóns de persoas.


Summary: A enerxética rematou onte mesmo a construción dos parques eólicos Alto da Croa, Alto da Croa II e Monte Tourado (Vimianzo), e na cuarta feira iniciou a tramitación dun novo. Desde Greenalia afirman que se presentaron por separado "por razóns de organización interna" e aseguran que todos eles foron sometidos "á avaliación ambiental máis exixente", polo que negan que se puidese tratar dun posíbel caso de "fragmentación fraudulenta" como fora o caso de Sasdónigas, en Mondoñedo.

O Diario Oficial da Galiza (DOG) sometía a información pública na pasada cuarta feira, 23 de xuño, a solicitude de autorización administrativa previa e os trámites requiridos para a execución dun novo parque eólico en Vimianzo, denominado Monte da Tella. O proxecto, composto por un único aeroxerador —de 4,5 megawatts (MW) de potencia instalada— e un centro de seccionamento para recoller a enerxía xerada, está promovido pola sociedade Wind Premier Monte da Tella SLU, cuxo administrador único é Smarttia Spain SL, un ente, á súa vez, administrado por Greenalia SA. O emprazamento elixido non é casual: na mesma contorna a empresa enerxética galega rematou onte mesmo a construción doutros tres parques: Alto da Croa —dúas turbinas, cunha potencia total de 6,93 MW—, Alto da Croa II —tres, con 10,4 MW— e Monte Tourado —tres, con 10,4 MW—. Greenalia informou a través dun comunicado de que entrarán en funcionamento, previsibelmente, no prazo dun mes. Segundo aparece referido nos seus proxectos de execución, as respectivas poligonais destes parques solaparíanse entre si, até tal punto que o último solicitado ante a Consellaría de Economía, Empresa e Innovación da Xunta, Monte da Tella, entraría practicamente por completo no espazo delimitado para Monte Tourado. A este respecto, cómpre lembrar que a Lei 8/2009 do aproveitamento eólico na Galiza define a poligonal como a "área efectivamente afectada pola instalación dun parque eólico", e, así mesmo, estabelece que un parque eólico é considerado como tal toda vez que estea constituído por "un ou varios aeroxeradores interconectados electricamente con liñas propias, que comparten unha mesma estrutura de accesos e control, con medición de enerxía propia e a obra civil necesaria". Infraestruturas comúns De forma contraria ao que decreta a lexislación, estes tres proxectos de Greenalia comparten diferentes infraestruturas, até tal punto que todos eles evacuarán a enerxía producida polas turbinas, segundo consta na respectiva documentación presentada ao Goberno galego, no centro de seccionamento (CS) do parque eólico Alto da Croa II. Esta instalación recollería directamente, polo tanto, a electricidade xerada nos tres parques. No caso do proxecto de Monte da Tella si se contempla a construción dun CS que canalizaría a enerxía procedente do seu único aeroxerador, mais esta conectaríase directamente co CS de Alto da Croa II. Non é así nos proxectos Monte Tourado e Alto da Croa, que segundo a documentación aportada carecen desta instalación, facendo máis evidente un posíbel caso de "fragmentación artificiosa" do que, na práctica, e como teñen denunciado diferentes colectivos en múltiples ocasións a respecto de diferentes proxectos, conformaría un único "macroparque": "En canto á evacuación da enerxía producida no parque, efectuarase a través do centro de seccionamento do parque eólico Alto da Croa II, que tamén será o punto de conexión para a evacuación da enerxía xerada noutro parque eólico do citado promotor [Greenalia], o parque Alto da Croa", expón a Declaración de Impacto Ambiental (DIA) deste proxecto resolta favorabelmente en xullo de 2020 pola directora xeral de Calidade Ambiental e Cambio Climático, María Cruz Ferreira Costa, quen accedera ao posto durante o mandato de Beatriz Mato —hoxe no Consello de Administración de Greenalia— como conselleira de Medio Ambiente, e nomeada por petición expresa da propia Mato, como xa informara Nós Diario. Neste senso, o propio Estudo de Impacto Ambiental —presentado pola empresa como paso previo á obtención da DIA— de Monte da Tella recoñece a "duplicidade" que suporía que cada un destes parques contase coas súas propias canles de cableado, polo que pode deducirse que as infraestruturas proxectadas son, na práctica, as dun único parque eólico: "Unha vez alcanzada a gabia de cableado do parque Alto da Croa II […], o cableado de Monte da Tella discorrerá por esta mesma gabia até o centro de seccionamento do parque Alto da Croa II, evitándose a creación de infraestruturas duplicadas". Tamén Monte Tourado compartirá "382 metros de gabias" con Alto da Croa II, que á súa vez discorre pola mesma canle ao longo de 1.094 metros que o cableado de Alto da Croa. E a DIA de Alto da Croa II valora o "impacto potencial que poderían causar os campos electromagnéticos xerados polo conxunto das infraestruturas que comparte con Alto da Croa e Monte Tourado", que considera "moi baixo e sen influencia sobre a saúde humana". Todos estes proxectos foron declarados pola Xunta de interese especial, o que supón a tramitación prioritaria "e con carácter de urxencia" e a reducción á metade dos prazos do procedemento de instrucción —a excepción de Monte da Tella, que foi declarado de interese autonómico, nova figura creada na recente Lei 1/2021 de ordenación do territorio da Galiza—. Aliás, foron designados como de "utilidade pública", o que, segundo a lexislación actual, permite á empresa solicitar ao Goberno galego a expropiación dos terreos sen necesidade de negociar previamente coas persoas propietarias. O prazo para presentar alegacións contra o parque eólico Monte da Tella, o único dos anteriormente referidos que aínda non está en construción, ficará aberto até o vindeiro 5 de agosto. O precedente do parque eólico Sasdónigas En novembro de 2020, o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) estimou o recurso interposto contra a aprobación definitiva do parque eólico Sasdónigas, en Mondoñedo, declarando desta forma "nulo" o acordo do Consello da Xunta de dous anos antes no que se dera o visto bo á modificación do proxecto inicial, que fora aprobado en 2012. A empresa presentara ante o Goberno galego dous parques, Sasdónigas e Sasdónigas Fase II, que as e os xuíces consideraron que conformaban un único proxecto. Entre outras cuestións, o fallo alude á "proximidade" de ambos os parques, "compartindo infraestruturas eléctricas comúns, e efectivamente o proxecto Sasdónigas Fase II prevé compartir as infraestruturas de evacuación propias do parque eólico Sasdónigas por cuestións de redución de custos, situándose o parque Fase II a menos de 2 km do propio parque Sasdónigas, supondo a posíbel fragmentación unha práctica fraudulenta, cando se pretende tamén evitar unha avaliación ambiental axeitada e conxunta dos proxectos fragmentados". Resposta de Greenalia Fontes da empresa enerxética consultadas por este xornal afirman que a presentación dos parques por separado "obedece única e exclusivamente a razóns de organización interna e na meirande parte dos casos de carácter temporal, xa que cada proxecto comezou a tramitación en momentos moi diferentes". "En ningún caso implica que a avaliación ambiental realizada sexa menor, toda vez que cada un deles foi sometido a Avaliación Ambiental Ordinaria, a máis exixente", engaden, e afirman ter avaliado o impacto do eólico de Monte da Tella "en conxunto co resto". "Tampouco existe ningunha limitación a compartir as infraestructuras, o cal é incluso unha recomendación da normativa, sempre que se presente un EIA e un estudo de sinerxias e se conclúa coa emisión da DIA positiva. Polo tanto, non procede referirse a que varios parques eólicos na mesma zona desenvoltos por un mesmo promotor sexa algo que vaia en contra da normativa, e referirse a fraccionamiento como algo que non o cumpre é erróneo", insisten.


Summary: A Xunta da Galiza constata nun informe a venda a perdas no sector da carne na Galiza. Fruga e Sindicato Labrego denuncian que non contan con información da Administración galega e UUAA valora iniciar mobilizacións.

O último informe sobre custos de produción da carne presentado pola Consellaría de Medio Rural constata a venda a perdas no sector na Galiza, concretamente en granxas de Tenreira Galega Suprema (TGS). Nel sinálase que o custo de produción é de 6,20 euros o quilo canal e os prezos percibidos actualmente por TGS oscilan entre os 5,10 e os 5,20 euros/quilo canal. O propio conselleiro de Medio Rural, José González, remarcaba a diferenza deste euro por quilo e apuntaba a unha reunión coa industria, da que non se ten constancia, para tratar do cumprimento da Lei de medidas para mellorar o funcionamento da cadea alimentaria. A Tenreira Galega vende a perdas: gandeiros perden un euro por cada quilo de carne Fontes da Consellaría aseguran a Nós Diario que o Goberno galego "creou unha nova unidade que asume as funcións da Axencia de Control Alimentario na Galiza para supervisar o cumprimento das obrigas en materia de información e control alimentarios, conforme ao estabelecido pola Lei da cadea alimentaria". Segundo Medio Rural, "no marco desa nova unidade de control, os inspectores galegos levarán a cabo os controis pertinentes e levantarán as actas que correspondan para abrir os expedientes sancionadores que procedan, de detectarse algún incumprimento". Fruga demanda activar o organismos de control O coordinador de Sectores Gandeiros da Federación Rural Galega (Fruga), Elías Somoza, lembra que esta organización non asinou ese acordo e cre que a Xunta "vendeuno como a panacea e agora, unha vez que foi asinado, en teoría a propia Administración galega tería que telo resolto cando en realidade non fixo nada". Somoza recorda a Nós Diario que "ten que haber mecanismos de control e o propio conselleiro falou no seu momento dun organismo para a protección dos prezos" polo que se pregunta "a que espera para poñelo en marcha?". O SLG denuncia varios contratos abusivos Desde o Sindicato Labrego Galego (SLG), o seu coordinador do Sector Vacún de Carne, Brais Álvarez, denuncia que, desde que a Xunta dera a coñecer o custe mínimo de produción, comezou por parte da industria unha práctica na compra dos tenreiros nas granxas que consiste en facer asinar un contrato no que se recolle que se adquire o animal por un prezo que cubre os custes de produción". O agro galego mobilízase en protesta polas dificultades das explotacións gandeiras Este sindicalista apunta que "ese prezo do contrato é inferior ao que se define no estudo da Xunta e tamén ao que ten o Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación". Por este motivo, cre que "a industria busca unha maneira de axustarse á lei sen cumprila". Álvarez asegura que, malia a situación, Medio Rural "non está convocando aos sindicatos que non asinamos o acordo no mes de marzo". Unións Agrarias valora mobilizacións Desde Unións Agrarias (UUAA) consideran que a situación é "insostíbel" para o sector produtor de carne na Galiza. Félix Porto, responsábel de Área Externa deste sindicato, demanda á Administración galega que "cumpra cos compromisos adquiridos" e valora "convocar mobilizacións se a Xunta da Galiza non move ficha, activa o orzamento comprometido para paliar a suba de custos que afoga o sector produtor e pon en marcha os mecanismos necesarios para que a Lei de Cadea comece a cumprirse dunha vez".


Summary: A Covid-19 representa todo o contrario ao espírito do Nadal. Se son estas unhas datas especialmente propicias para as xuntanzas, é precisamente no achegamento social –físico– que o virus máis progresa. Alí onde debe haber alegría, ameaza a tristeza. Unha nova disxuntiva en Europa á hora de modular as medidas restritivas.

Non sobra confianza entre os líderes europeos, mais a importancia do Nadal na sociedade europea ─tanto polo seu aspecto familiar e relixioso como polo económico─ leva a relaxar as estritas medidas restritivas que rexen na maioría dos Estados da UE e da súa contorna. O principal medo é que se repitan os erros do verán, que deron pé á segunda vaga da pandemia da Covid-19. "Cómpre aprender das leccións do verán e non repetir os mesmos erros. Se a relaxación é demasiado rápida e demasiado ampla, traerá consigo tristemente unha terceira vaga despois do Nadal", alertou a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, nunha comparecencia na Eurocámara na cuarta feira. Neste sentido os principais Estados da UE e o Reino Unido xa anunciaron os plans para estas datas, que contemplan certas relaxacións sen perder de vista a ameaza do novo coronavirus. Francia En Francia, o segundo confinamento imposto a finais de outubro comezará a se relaxar a partir deste sábado coa apertura de máis tendas. Xa de cara ás celebracións de final de decembro, malia que os negocios de bens de consumo non esenciais permanecían clausurados, o Goberno galo permitiu por decreto a venda de árbores de Nadal. Pouco a pouco ─informou Emmanuel Macron na pasada terza feira─ as restricións iranse suavizando e poderíanse levantar aínda máis a partir do 15 de decembro en caso de o número de contaxios diarios caer por baixo dos 5.000 e o de pacientes nas UCI non superar os 3.000. "Poderemos entón volver viaxar sen autorización, tamén entre as rexións, e pasar o Nadal coas nosas familias", manifestou o presidente francés. Ademais, o confinamento será substituído por un recollemento domiciliario obrigatorio entre as 21 horas e as 7 horas, coas excepcións da Noiteboa e do Aninovo. Iso si, bares e restaurantes permanecerán fechados polo menos até o 20 de xaneiro. Italia A comezos do outono, o primeiro ministro de Italia, Giuseppe Conte, pediu á cidadanía que seguise as normas para poder celebrar o Nadal da maneira máis normal posíbel. Non obstante, a día de hoxe Italia está a rexistrar o maior número de falecementos por Covid-19 desde finais do mes de marzo. Conte, nas últimas horas, rebaixou as expectativas e falou "dun Nadal máis sobrio, sen xuntanzas de Noiteboa, nin abrazos e beixos". A maioría das rexións italianas están baixo un confinamento parcial que, por exemplo, impide os desprazamentos fóra destas. Medidas que permanecerán en vigor até o 3 de decembro. Segundo os medios de comunicación locais, prevese unha relaxación a partir de entón, mais os detalles exactos aínda están a ser discutidos polo Executivo. Alemaña O Goberno federalde Alemaña e os dos 16 länder (Estados federados) acordaron na cuarta feira, despois de sete horas de reunión, as normas para este inverno, que inclúen reunións dun máximo de cinco persoas de dúas vivendas diferentes (sen contar os menores de 14 anos). Con todo, entre o 23 de decembro e o 1 de xaneiro será un total de dez persoas que se poidan reunir. Polo momento mantense o semiconfinamento até o 20 de decembro e podería ser estendido até os primeiros días de xaneiro. "Temos dúas mensaxes para a cidadanía: en primeiro lugar, grazas; mais en segundo, que as actuais restricións non serán levantadas", anunciou a presidenta do Goberno, Angela Merkel, nunha conferencia de prensa ao termo desa reunión. Algúns länder, pola súa banda, recomendaron que as familias se poñan en corentena antes e despois das vacacións. Ademais, a maioría dos tradicionais mercados de Nadal foron cancelados, como tamén os tradicionais fogos artificiais de Aninovo. Colexios e tendas permanecerán abertos, e bares restaurantes continuarán fechados. Reino Unido No Reino Unido, os representantes gobernamentais para Inglaterra, Escocia, Gales e Irlanda do Norte acordaron que entre o 23 e o 27 de decembro poida haber xuntanzas de até tres casas diferentes tanto ao aire libre como nos fogares ou nos lugares de culto. Ademais, poderase viaxar sen restricións a través de todo o territorio da Gran Bretaña e Irlanda do Norte. Non obstante, no que respecta a Inglaterra ─que non ten competencias transferidas e polo tanto a gobernanza recae sobre Downing Street─ o primeiro ministro británico, Boris Johnson, anunciou que entre o 2 e o 23 de decembro estará en vigor un severo sistema rexional de tres niveis. Irlanda O Goberno de Irlanda ten previsto suavizar as restricións actuais durante case dúas semanas, coincidindo coas datas do Nadal. O viceprimeiro ministro, Leo Varadkar, sinalou na cuarta feira en declaracións á canle pública RTE que se permitirían xuntanzas de até tres casas diferentes. Portugal E en Portugal continúa sen se coñecer o plan gobernamental para estas datas festivas. Porén, todo indica que co número ─diario─ de contaxios por riba dos 5.000 e de mortes por volta das 70, o estado de emerxencia continuará, tal e como deixou entrever o presidente da República. Na semana pasada, nun discurso ao país, Marcelo Rebelo de Sousa alertou da necesidade de o manter, e pediu continuar gardando o distanciamento físico para evitar unha "terceira vaga" da Covid-19 en xaneiro.


Summary: En 1977 Galiza abríase ao mundo e tamén abría o Museo do Pobo Galego, un museo privado que é de todas e que agora cumpre corenta anos. E celébrao con debates mensuais sobre o futuro do país en torno a varios temas.

Desde 1977 até 2017 Galiza viviu a que se cadra é a transformación máis acelerada da súa historia. E o Museo do Pobo quere facer unha contribución a un "necesario balance xeracional e a unha non menos necesaria perspectiva de futuro". De aí que propoñan a celebración destes foros -patrocinados polo Parlamento de Galiza- que agarda que "sirvan para a reflexión, o debate e a reactivación da galeguidade". Os foros comezan a vindeira terza feira 9 de maio, en torno ao "Estatuto dos Dezaseis", coordinado por Pablo González Mariñas, un dos que participou na súa elaboración, e coa participación de Luís Caramés (USC), Álvaro López Mira (UVigo) e Xosé Antonio Pena, economista. O Museo agarda que estes foros "sirvan para a reflexión, o debate e a reactivación da galeguidade" En xuño, o día 8, debaterase sobre o autogoberno, coa participación de Emilio Pérez Touriño, Pedro Puy, Carme Adán e Manuel M. Barreiro. E o 28 de xuño será a quenda da demografía, que debullarán Julio Hernández (USC), José Antonio Campo, director do IGE, e Miguel Vázquez Taín (USC). O futuro do sector primario, agro e mar, é o tema a debate en xullo (día 13), no que participarán J.A. Vázquez Gancedo, director do Clúster Alimentario; Daniel Villapol, do grupo Villapol; e Eduardo Míguez, do grupo Porto de Celeiro. En setembro (día 14) o tema a tratar será a economía e a industria, coa presenza de Carme Pampín, presidenta de Bioga; Fernando Suárez, presidente do Colexio de Enxeñaría Informática; e Cesáreo G. Pardal, secretario do Clúster de Turismo. Trátase de pensar o futuro do país de aquí a 2057 en canto a política, economía, demografía, estado de benestar, educación e identidade O medio e a natureza son os temas a discutir o 5 de outubro, coa participación de Virxinia Rodríguez, de ADEGA; Serafín González, de SGHN; e Ricardo Beiras, catedrático de Ecoloxía da UVigo. O 26 de outubro a sociedade do benestar será o centro da cuestión, con Miguel Ángel Santalices, presidente do Parlamento; Xosé Carlos Arias, da UVigo; e Rita Radl, da USC. En novembro (día 16) o asunto xirará arredor da educación, con Ángel Carracedo (USC), Juan Freire (Instituto Tecnolóxico de Monterrey, México); e Carmen F. Morante (USC). E rematará en decembro (día 14) cun foro sobre a identidade no que participarán Jorge Algora, presidente do Clúster do Audiovisual; Manuel Bragado, director de Xerais; Henrique Monteagudo, da RAG e Xosé Manuel G. Reboredo, etnógrafo e presidente da Xunta Reitora do MPG.


Summary: É unha das 18 localidades do continente que aspira a este recoñecemento, que distingue as mellores prácticas ambientais dos concellos que teñen entre 20.000 e 100.000 habitantes.

Carballo é unha das 18 candidatas ao premio Folla Verde Europea (European Green Leaf 2021), promovido pola Comisión Europea para distinguir as cidades de 20.000 a 100.000 habitantes que demostren as mellores prácticas ambientais, un maior compromiso co crecemento verde e unha maior promoción da concienciación cidadá en temas medioambientais A candidatura de Carballo é a única galega e unha das dúas do estado español. Foi seleccionada entre as presentadas por 36 cidades de 23 estados europeos. Carballo figuran tamén Avignon (Francia), Bistriţa (Romanía), Çiftlikköy (Turquía), Coswig (Alemaña), Elsinore (Dinamarca), Gabrovo (Bulgaria), Kemi (Finlandia), Lappeenranta (Finlandia), Nyborg (Dinamarca), Oliveira do Hospital (Portugal), Riba-Roja de Túria (España), Ringkøbing-Skjern (Dinamarca), Sombor (Serbia), Tauragė (Lituania), Valmiera (Letonia), Viana do Castelo (Portugal) e Vichy (Francia). As actuacións de fomento da mobilidade urbana sostible, a eficiencia enerxética no alumeado público e nas instalacións municipais, o respecto polas zonas verdes, actividades como o Horto Infantil Ecolóxico, as iniciativas de compostaxe, as ordenanzas de tráfico ou de contaminación acústica, as actuacións relacionadas co ciclo integral da auga ou a contratación de centros especiais de emprego para tarefas coma a limpeza viaria ou o mantemento de xardíns figuran no haber do Concello de Carballo, indican desde o Goberno local. No mes de abril do 2020 faranse públicas as cidades finalistas, en maio realizaranse as presentacións con xurado e en xuño, nunha cerimonia que se celebrará en Lisboa, darase a coñecer a cidade gañadora.


Summary: O saldo do comercio exterior no primeiro semestre foi de 1.521 millóns de euros.

A Galiza experimentou un saldo no comercio exterior en xuño de 283,9 millóns de euros, ao subir 50,1% as exportacións (por un valor de 2.796,6 millóns) e 61,1% as importacións (por 2.512,7 millóns) con respecto ao mesmo mes do ano 2021. Galiza exportou 32,1% da electricidade xerada no primeiro cuadrimestre de 2022 Por sectores de actividade, destacou no sexto mes do ano o das manufacturas de consumo, que supuxeron 552,7 millóns en exportacións e 294,3 en importacións. Por contra, os produtos enerxéticos implicaron en xuño na Galiza exportacións por valor de 395,4 millóns e importacións por 521,5. No acumulado de xaneiro a xuño, o saldo ascendeu a 1.521 millóns de euros, con exportacións por un importe 27,1% superior (14.406,2 millóns) ao mesmo período do ano anterior e importacións que representaron 36,6% máis (12.885,2). As importacións galegas subiron en maio 36% máis que as exportacións Por outra parte, a suba do saldo da Galiza no comercio exterior no primeiro semestre de 2022 con respecto ao mesmo período de 2021,de 27,1%, foi máis de dous puntos porcentuais superior ao do conxunto do Estado, de 24,8%. Así, nos primeiros seis meses do ano destaca o sector téxtil galego que, recuperado tras a parada da pandemia, aumentou as vendas no estranxeiro 60,6% respecto ao mesmo período de 2021. En contraste, as empresas da Galiza vinculadas ao automóbil venderon ao exterior 13,5 % menos. A cifra de negocios da industria galega creceu 35% en xuño en relación ao mesmo mes do ano anterior, tres puntos porcentuais por riba do conxunto do Estado español, segundo datos difundidos esta quinta feira polo Instituto Estatal de Estatística (INE). As exportacións e importacións galegas aumentaron 37,3% e 47% en xaneiro con respecto ao ano pasado Porén, a asociación de empresas industriais Amec Positive Industry advertiu de que observa unha desaceleración na nova demanda industrial, aínda que descarta polo momento unha "gran freada nas exportacións" debido ao gran número de pedidos en marcha efectuados nos primeiros meses do ano. O INE tamén sinala que o sector servizos galego elevou a súa facturación 29,3% o pasado mes de xuño, en comparación co mesmo período de 2021. Unhas cifras lideradas polas vendas no sector da hostalaría, que aumentaron no conxunto do Estado en 54,2%.