Summary: Patricia de Lorenzo entrou en Chévere "soa ante o perigo", coma o nome da Ultranoite en que, baixo o formato stand up, gañou o aprecio do público e das súas futuras compañeiras. Desde aquela, Patricia de Lorenzo (A Coruña, 1971), quen comezara con 19 anos no Centro Dramático Galego, leva máis de 20 anos implicada no proxecto Chévere, converténdose en piar fundamental non só sobre as táboas do escenario, pois desenvolve tamén labores de dirección, administración, xestión e produción. Como recoñecemento a esta longa traxectoria, recibe este mes o premio Xograresa de Outono, galardón entregado polo Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT) de Carballo. Eis un estrato da peza publicada no número 368 do semanario en papel Sermos Galiza.

Cando pasou a formar parte da compañía desde o punto de vista da xerencia? Houbo un momento que para min foi clave, destes que distingues na vida: dedicarme exclusivamente a Chévere. Foi co nacemento do meu segundo fillo en 2007. Comezamos a entender a empresa como o que é, ou debería ser, porque normalmente nas artes escénicas non hai moito esta concepción. Explícome. Naquel momento fixeramos coa AGADIC titorías empresariais e decatámonos de que tiñamos unha situación irregular, un de nós estaba dado de alta como autónomo e o resto estabamos contratados por proxectos polo réxime de artistas, co cal algúns saiamos beneficiados. Decidimos unificar os catro socios que eramos para estarmos todos nas mesmas condicións. Tamén foi un cambio de mentalidade. Estabamos facendo a serie para a TVG Pepe o Inglés, onde se contratou realmente a Chévere. Os socios traballadores, con diferentes facetas (actuación, escrita, dramaturxia…) comezamos a funcionar como fan as empresas normais: traballando para si propias. Chévere é un proxecto empresarial, non individual. Isto no mundo escénico é difícil de comprender. Somos dúas as persoas que traballamos así, Xesús Ron e mais eu, en exclusiva. Se me chaman a min para presentar unha gala, non é Patricia de Lorenzo quen a fai, senón Chévere. Para min é a maneira fácil de traballar, porque non son unha boa escritora, pero si podo actuar ben. Aí é onde entra a formar parte o equipo. Infelizmente só somos dous, pero cos outros integrantes estabelecemos traballos por proxectos. Foi clave comprendérmonos como empresa, pois é a aposta interesante e intelixente, mesmo pensando en termos económicos. Por outra banda, a nivel artístico tes liberdade. Eu fago o que quero, sinto que decido sobre as cousas que fago. Escolleu unha implicación máis profunda. Formo parte das decisións. Os actores e as actrices normalmente somos o último elo da cadea, sobre todo no audiovisual. No teatro, ao final en escena estás ti, pero na tele e no cinema póslle cara a algo que igual non tiveches oportunidade de ensaiar. Considero que nisto teño o control do que fago. Tamén probei o outro e non me gustou. que ten que facer unha compañía de teatro na sociedade en que vivimos? Entreter simplemente? Como se toma a decisión de producir un espectáculo? Cada vez cústanos máis facer espectáculos. Primeiro, porque temos menos contacto entre nós, se non temos traballo, non nos vemos. Iso que nos acontecía de máis novos, atopármonos nos bares ou ceando, parece unha parvada, pero vai desaparecendo. Fáltanos ese espazo de encontro físico, no que nos xuntemos e pensemos. Cando poñemos en marcha unha produción moitas veces o que facemos é traballar porque toca, porque Chévere ten que seguir adiante. É certo que temos moitas ideas para facer cousas, non é que se nos esgoten, pero si notamos que esas ideas precisan dese vínculo físico. Por aí é onde percibimos que cada vez é máis complicado. A maiores, procuramos facer máis distribución do que producimos. Eroski Paraíso estreouse en 2016, e o seguinte espectáculo grande, Curva España, estréase en 2019. Moitas compañías van a espectáculo por ano, seguindo o ritmo que marcan as axudas de produción. No medio, hai moitos proxectos que se cadra non son tan visíbeis, mais son case os que máis nos estimulan. Teñen que ver, por exemplo, coa formación, como uns obradoiros de teatro e autoestima que comezamos a facer este ano, ou unhas audioguías teatralizadas que fixemos para a Mariña. Temos traballo de segunda feira a domingo, ás veces é difícil desconectar. Pero en todo caso son cousas que nos enchen. Porque… que ten que facer unha compañía de teatro na sociedade en que vivimos? Entreter simplemente? Non, temos unha misión social e todo o que facemos responde a iso. Queremos que desapareza a violencia contra as mulleres? Queremos que se salve o planeta, somos rebeldes contra a extinción da especie humana? Pois temos que traballar por aí, non podemos andar a facer cousas que non teñan que ver coa nosa vida. "Sinto que decido sobre as cousas que fago" Iso propiciaba a residencia en Teo. Non se trataba só de ensaiar nun sitio, senón que tiña unha implicación coa comunidade. Totalmente, acabas de acertar de cheo. De feito, por iso nos deron o Premio Nacional de Teatro en 2014. Cada vez que leo os argumentos do xurado aínda me emociono porque cita precisamente o que acabas de comentar. Facemos Curva España en Compostela con case mil espectadores, está gustando moitísimo, pero a min neste momento estimúlame máis todo iso. Un proxecto de compañía residente como o de Teo, que xa se facía coa sala Nasa, dá lugar a todas estas iniciativas, que realmente para min son as que transforman a sociedade, cando as persoas poden achegarse ao teatro e verlle as tripas. Cando lle ves as tripas ao teatro, vesllas á sociedade. Moita xente en Teo di que o sente e eu penso que é porque teñen esa sensación de que perderon algo, e creo que se refiren a iso, máis que a que fagamos alí as obras e veña o público a velas, que ao final para iso tamén vale o Auditorio de Galiza. Despois do de Teo varios concellos fixeron chamadas de apoio e de ofrecemento. Precisamente agora estamos analizando todas as opcións, pensando en trasladar todo ese traballo a esta rede de concellos "aliados" de Chévere (ou hai que buscarlles un nome). Pode dar pé a facer proxectos en comunidade que cubran esa parte do traballo da compañía. Mencionaba o Premio Nacional de Teatro. A achega económica que trae dedicárona precisamente a pór en marcha A Berberecheira, que tamén ten moito que ver con todo iso. Efectivamente. A relación que temos coas persoas coas que traballamos, condicionada pola rutina e a mecánica da produción e a distribución, volveuse meramente laboral. A berberecheira, que fai referencia a un viveiro que hai na zona de Carnota, pretende ser un lugar de encontro no que calquera desas persoas colaboradoras de Chévere poidamos expoñer unha idea que todas escoitamos para dar unha opinión. Nalgún caso fomos máis alá e Chévere chegou a dar unha cobertura empresarial para que se levasen a cabo os proxectos, é dicir, que a xente cobrase e distribuíse as funcións sen ser unha competencia ilegal. Estes proxectos pequenos que fixeron en escena persoas individuais, teñen, iso si, un contido político. O que poñiamos sobre a mesa é que os proxectos teñan unha implicación coa sociedade na que vivimos. É como un brazo de Chévere, non o facemos nós directamente, mais está dirixido. A idea é que Chévere non é só os espectáculos da compañía, senón que continúa con este espírito d'A Berberecheira. As axudas da AGADIC marcan os calendarios de produción. Cre que están ben enfocadas? Non son gran coñecedora, porque en Escena Galega houbo moito traballo ao respecto, pero eu non estiven nas comisións que trataron iso, como si o meu compañeiro Xesús. Normalmente vou ao que me interesa a min traballar e xustificar. Si que creo que hai oportunidades para a xente que está comezando, e por outra banda vexo que as compañías seguen producindo unha vez ao ano. Iso non é interesante, hai que procurar distribuír moi ben o que se produce. E se callar apoiar moito esa distribución. Pero nesas axudas non se está acertando, pois podes conseguir levar o espectáculo a unha feira importante e quedar sen ese apoio, que é fundamental para poder saír. "Precisamos facer as cousas desde nós"Como chegaron á historia do enxeñeiro España e a curva na que se matou? Estabamos a darlle voltas ao tema das alternativas infernais. "Ou votas Trump, ou o que che vén é moito peor", por exemplo. Así entras nunha disxuntiva na que non hai outra opción. Hai unha teoría que fala disto como algo preparado. Á parte, outro tema sobre o que fixeramos improvisacións era o de España, neste momento de patriotismo, con Vox a relucir. Con isto en mente, estabamos a facer Eroski Paraíso en Verín. Miguel viña desde Valencia e o taxista contoulle a historia da curva. Un señor morreu nunha curva que existe e chámanlle "Curva España". O nome xa nos gustou como metáfora, despois fómolo encaixando. Non iamos facer unha historia do ano 1927 caracterizados de época, igual outra compañía o faría, pero nós precisamos facer as cousas desde nós, desde hoxe. Investigamos a historia e demos coa construción do ferrocarril, e aí vén ese traballo inxente de documentación que leva a cabo Xesús Ron, que non se ve, do que hai que descartar gran cantidade. Así chegamos á cuestión: como se constrúe un país? Como se constrúe o ferrocarril? Quen toma as decisións? Por que en Verín non hai ferrocarril, cando iso non ten ningún sentido? E isto é extrapolábel a calquera outro tema e a calquera outra zona, ao final sempre hai alguén que toma unha decisión. E cal é o resultado? A España baleirada. Verín, un sitio onde o comercio é practicamente escaso. Comentábame unha amiga que coñece a xente das inmobiliarias da zona que non se colgan todos os carteis de que se aluga ou se vende porque se non á xente caeríalle a alma aos pés. Iso é tristísimo. Que construíron para nós? [Podes ler a reportaxe íntegra no número 368 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Gostarías de crear un horto? Podes aprender a facelo co novo coleccionábel que desde hoxe acompaña Nós Diario: Mans á terra. Son 17 entregas en que se achegan as nocións básicas para poder cultivar desde cero, partindo da agricultura ecolóxica. E se non tes terreo no exterior nin unha terraza ou balcón, tamén che ofrecemos alternativas.

Son 17 as entregas do novo coleccionábel de Nós Diario "Mans á terra" que ve hoxe á luz co xornal e que se publicará de terzas a sextas feiras durante o mes de abril. Un curso para cultivar unha horta na casa: nun terreo exterior, nunha terraza ou balcón e mesmo no interior dun piso. Da autoría de Eva Cameán, voluntaria e monitora da escola ambiental da Asociación Senda Nova e unha das impulsoras da horta comunitaria Sementando no Espazo de Carballo, o curso ofrece paso a paso todas as chaves para comezar a cultivar desde cero. Unha temática por cada lección Cada entrega corresponde cunha unidade en que se explica os diferentes traballos e as propostas de reutilización de materiais, así como receitas para coidar dos cultivos. Neste primeiro número que podes atopar hoxe nos quiosques, faise un repaso polos utensilios precisos para comezar a preparar a horta sen grandes investimentos, pois pártese da base de aproveitar todo o que nos rodea. Na segunda unidade, que acompañará Nós Diario a terza 6 de abril aprenderemos a preparar compost caseiro para reducir residuos e fortalecer os cultivos. A importancia das sementes e coñecer os cultivos máis sinxelos para se iniciar nun horto tamén se tratarán nas primeiras leccións, ao igual que as necesidades de substrato, de terra e de auga. As pragas máis comúns, como previlas e remedios para lles facer fronte partindo da agricultura ecolóxica son outras das temáticas nas que afonda este curso, que tamén descobre flores comestíbeis e plantas medicinais pouco comúns e ofrece recursos para conservar alimentos de maneira segura e correcta. Cada un dos fascículos, inclúe un "Eco-consello", un refrán popular relacionado co cultivo e coa Galiza e pautas para realizar preparados naturais para coidar a horta. Sempre coa chave dos tres R: reducir, reutilizar e reciclar. Explica o espírito deste coleccionábel a propia Eva Cameán nunha entrevista publicada en Nós Diario: "As lectoras e os lectores de Nós Diario atoparán neste suplemento as nocións básicas para cultivar por si mesmas dun modo sustentábel, respectuoso co medio, apostando pola ecoloxía e a reutilización de elementos. Este novo coleccionábel distribúese conxuntamente con Nós Diario durante 17 entregas, entre 1 e 30 de abril de 2021. Se aínda non es subscritora ou subscritor, non dubides en adherirte canto antes! Non vaias perder a oportunidade de aprender paso a paso a levar a túa horta!


Summary: Outro factor para tomar esta decisión é o feito de que, debido á folga do transporte, non se estea a recoller o peixe nas lonxas.

A flota pesqueira, que permanecerá amarrada a porto até a vindeira cuarta feira pola situación derivada das suba de prezos, urxiu o Goberno español a tomar medidas xa. O presidente das confraría estatais e patrón maior de Burela, Basilio Otero, recordou que nesa cuarta feira está prevista unha reunión co ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luis Planas, para buscar solucións. "Esperemos que saia un bo resultado da reunión e do propio Goberno; se non amañamos non vai haber peixe nin vai haber outra cousa", sinalou. Así mesmo, sostivo que as medidas xa van "tarde" e emprazou o Executivo estatal a tomar decisións para solucionar a situación de alza dos prezos. Tirar o peixe Ademais, o patrón maior de Burela apuntou que outro "factor importante" para o amarre é o feito de que, debido á folga do transporte, non se estea a recoller o peixe nas lonxas. "É unha parvada tirar o peixe coa fame que hai no mundo", subliñou. En concreto, as confrarías estatais explicaron na sexta feira que, ante a suba do combustíbel, alcanzouse un acordo no Comité Executivo e na Comisión Permanente da federación estatal de confrarías para que, "de forma urxente e extraordinaria", se acorde solicitar o amarre de toda a flota até a reunión con Planas. Aducen a "gravísima situación que atravesa o sector pesqueiro". O paro afecta a unhas 200 confrarías e 40.000 afiliados, case 9.000 deles son propietarios de embarcacións.


Summary: Evidencias e caixas procedentes dos rexistros nos domicilios dos independentistas detidos carecen de precinto e non teñen o obrigatorio timbre xudicial que garante a verosimilitude das probas.

Caixas e evidencias procedentes dos rexistros que na madrugada do 31 de outubro de 2015 decorreron nos domicilios dos 9 independentistas detidos na 'Operación Jaro' non cumpriron a cadea de custodia. É dicir, que os actos e procedementos que garanten a autenticidade e integridades das probas non se seguiron ou seguíronse de maneira incorrecta, o que pode 'contaminalas'.A defensa dos encausados no operativo ordenado pola Audiencia Nacional solicitou, cando acudiron ao proceso de desprecintado das probas, que se recollese en acta que advertían desa alteración na cadea de custodia. "Pode determinar a nulidade deses rexistros e esas probas non poderían incorporarse ao proceso" "Detectamos que non se cumprira coa cadea de custodia", manifesta o avogado Manuel Chao a Sermos Galiza. En concreto, fai referencia á caixa 76727236X e é evidencia GC 766002893, que carecían dos obrigados precintos e dos garimbos de xulgado, garantías de que se está a cumprir o procedemento que avala a verisimilitude das probas. Ademais, explica Chao, tamén comprobaron que algunhas evidencias viñan misturadas entre si, o que tampouco consideran o proceder correcto. Solicitaron que estas cuestións ficasen recollidas en acta para o seu debate no procedemento posterior. Será o Tribunal quen decida ao respecto, determinando se se vulnerou ou non a cadea de custodia das evidencias. Non estamos perante unha cuestión menor, indica a defensa dos encausados. "As probas, para ter garantías, teñen que seguir e cumprir a cadea de custodia". Unha cadea cuxos pasos e procedementos están determinados polo miúdo na Lei de axuizamento criminal e na propia xurisprudencia. Se esa cadea racha, esta fica "contaminada" e as evidencias non son válidas. "Pode determinar a nulidade deses rexistros e esas probas non poderían incorporarse ao proceso", salientan.


Summary: A Xunta publicou a resolución pola que se someten a información pública as solicitudes de aprobación definitiva do proxecto de ampliación e o seu interese público. O solo no que se asenta a compañía, nun limbro legal, foi cualificado como "finca rústica" polo Concello de Culleredo, que está a tramitar o PXOM.

O proxecto de ampliación das instalacións do Grupo Caamaño, a empresa que medrou ofrecendo apoio loxístico ao grupo Inditex, en Culleredo dá un novo paso adiante. Onte, o Diario Oficial da Galiza (DOG) publicou a resolución pola que se someten a información pública as solicitudes de aprobación definitiva do proxecto de ampliación. Tamén a consideración de utilidade pública das obras e instalacións proxectadas. Limbo legal A proposta de aumento das instalacións produciuse á vez que a Administración local de Culleredo traballa nun novo Plan Xeral de Ordenación Urbanística. Actualmente, segundo informa Economía Digital, a maior parte do complexo sitúase sobre chan cualificado como "finca rústica" por un plan urbanístico municipal da década dos 80. O mesmo xornal engade que a propia empresa ligou a operación a unha vía para saír do limbo legal no que se atopa. En outubro de 2019, o Consello da Xunta acordou a declaración da incidencia supramunicipal do proxecto de ampliación. Segundo informaba a Administración galega, a compañía prevía incrementar a superficie en 29% e xerar 700 postos de traballo. A extensión que abarcarán as obras afecta ás propias parcelas da empresa e ás inmediatas, a maiores das lindeiras ao acceso principal do complexo. En total, a delimitación inclúe 67.847 metros cadrados, dos cales 4.210 m2 corresponden a vía pública. O proxecto implica esa recalificación de solo en urbanizábel industrial. Tamén a expropiación de terreos. Para o seu desenvolvemento, a compañía prevé investir 584.000 euros na adquisición do superficie, 850.000 euros na urbanización, 6.000.000 euros na construción de edificación e 3,400.00 no equipamento industrial. Desde a publicación no DOG, ábrese un prazo dun mes para a presentación de alegacións. Será de novo o Consello da Xunta o responsábel de aprobar o proxecto de ampliación e mais a utilidade pública das obras. ERTE En mans da vasca Kider desde 2019, o Grupo Caamaño dedícase ao deseño, fabricación e instalación de locais e espazos comerciais. Presente nos principais mercados, a súa facturación supera os 100 millóns de euros. Pese aos seus beneficios, no mes de abril foi unha das compañías que solicitou un Expediente Temporal de Regulamento de Emprego "por causa de forza maior" debido aos efectos da pandemia.


Summary: Galiza é un dos nove territorios do Estado que perderon poboación desde 2009. A proxección para a vindeira década é igual de desacougadora: o número de habitantes baixará aos 2.620.000 habitantes, 80.000 menos que agora.

Os datos do padrón continuo publicados polo Instituto Galego de Estatística revelan que o país perdeu case 95.000 habitantes desde 2009, convertendo desde xeito Galiza nunha das nove Comunidades Autónomas que viu minguada a súa poboación nos últimos nove anos, en concreto até o 1 de xaneiro de 2018, que son os últimos datos con carácter definitivo. En concreto, a demografía caeu un 3,4%, pasando dos 2.796.089 en 2009 (o ano seguinte foi o último no que medrou a respecto do exercicio anterior) aos 2.701.743 que recolle o IGE na súa publicación do pasado mes de xaneiro. Só Castela e León, cunha perda do 6%, e Asturias, cun negativo de 5,3%, presentan un balanzo peor en termos relativos. A outra Castela, con 2,6%; Aragón, co 2,8%, Valencia, tamén co 2,6%, Extremadura, co 2,7%; Cantabria (-1,5%) e A Rioxa (-1,9%) son as outras CCAA que rexistran un decrecemento demográfico. O resto gañaron poboación no periodo analizado. En termos porcentuais destacan os incrementos das cidades autónomas de Ceuta (+8,2%) e Melilla, cun 17,5%. Estas cifras súmanse ás proxeccións elaboradas polo organismo estatístico para o país. A medio prazo, en concreto na vindeira década, calcúlase que Galiza perderá outros 80.000 habitantes, até os 2.620.000.


Summary: Unha concentración perante o Concello de Vigo esta cuarta feira (11 de maio) defenderá os dereitos sociais das dúas mil familias que, din, en Vigo están en risco de exclusión.

"Poremos candeas a San Abel Miragreiro que foi quen de conseguir o pasado ano 1.200 cheques sociais para ver se consegue máis", di en conversa con Sermos Galiza Ricardo Martínez, unha das persoas que mantiveron a greve de fame diante do Concello de Vigo a prol do dereito a vivenda. A súa familia, entre elas as dúas crianzas de 7 e 12 anos, foi reubicada finalmente en Salvaterra ao darlles acceso nesta localidade a Xunta de Galiza a unha vivenda social. Sen alternativa habitacional as familias de Isabel e Merchi serás despexadas o 13 e o 19 de maio respectivamente Porén, Merchi e Isabel, as outras dúas persoas que mantiveron o protesto e que serán desafiuzadas das súas vivendas nos vindeiros días "aínda non teñen unha solución", di Ricardo. E o tempo apremia pois o despexo de Isabel está previsto para a sexta feira (13 de maio), o de Merchi para o 19, como explicou ela propia a Sermos Galiza. Para as tres familias o Concello de Vigo comprometeuse a pagar un mes de aluguer. Así as cousas, dunha vivenda que terán que conseguir elas propias algo que "non está a ser doado", aseguran. No caso de Ricardo Martínez, durante o xuízo decorrido a pasada semana acordou co propietario da súa vivenda actual que poderían ficar máis un mes nela --co diñeiro municipal. Ese tempo, di, aproveitarán para que as dúas crianzas "rematen as aulas". Así até o 10 de xuño, despois terán que procurar unha outra opción antes de se mudar a Salvaterra. Co réxime de vivenda social terán que asumir os custes de luz e auga e un aluguer de "52 euros ao mes". Din sentirse como "a pataca quente doutros" pola actitude que manteñen o Concello de Vigo e a Xunta Ricardo asegura que se senten como "a pataca quente doutros" a respeito da actitude que manteñen a Xunta e o Concello de Vigo pois ao longo deste tempo lanzáronse repetidas acusacións en relación ás competencias en materia de vivenda. Porén, di, "[nós] non entramos na polémica" o que "queremos é vivenda social e non só para nós senón para os que veñen detrás" pois, lembra, "sabemos que só na cidade de Vigo hai 2 mil persoas en risco de exclusión social que estarán directamente excluídas en breve". Neste senso, advirten, "non estamos a deixar" a mobilización "seguiremos protestando". Para comezar esta cuarta feira encomendándose a San Abel Miragreiro ás 12 horas diante da Casa Consistorial.


Summary: Pablo Casado, o novo presidente do PP estatal, comeza a perfilar a súa dirixencia. Unha das primeiras mudanzas é a de portavoz parlamentario: cae Rafael Hernando, ascende a ex ministra Dolors Montserrat.Tampouco sobrevive na portavocía do Senado o lucense José Manuel Barreiro, que apoiou Soraya Sáenz de Santamaría. No seu lugar entra Ignacio Cosidó.

A ex responsábel de Sanidade no Executivo de Raxoi foi unha das concesións de Casado a anterior secretaria xeral do partido e ex vicepresidenta María Dolores de Cospedal. Esta apoiouno despois de ficar relegada na fase de primarias do último congreso dos populares. O seu enfrontamento con Soraya Sáenz de Santamaría -a máis votada pola militancia dos seis candidatos iniciais- arrimouna inmediatamente á opción Casado. A portavocía no Senado, ate agora en mans do lucense José Manuel Barreiro, pasará a Ignacio Cosidó. Barreiro, que no seu día se enfrontara a Feixóo polo control do PP galego, apoiou a Soraya Sáenz de Santamaría. Como fixo o PP provincial de Ourense. Tamén nesta ocasión se situaron no bando oposto ao do presidente da Xunta. Outro dos postos chave dentro do organigrama do PP, o da secrrtaría xeral, será ocupado por Teodoro García Egea, parlamentario no Congreso por Murcia e encargado da campaña interna que levou Pablo Casado ao liderado da principal organización da dereita española. O considerado número 3 do partido, o vicesecretario de Organización, será Javier Maroto, un dos exemplos de políticos xenófobos colocados polo Consello de Europa en febreiro.


Summary: Dicir Xurxo Souto é na Galiza para moitos e moitas dicir tamén A Coruña. O escritor e músico reivindica A Coruña como unha "cidade-barco" fronte ao inmobilismo de urbe "provinciana".

O 26 de maio, de novo cita coas urnas, desta volta eleccións europeas e municipais. Que agardas delas? Hai un discurso maioritario que di que ser cidadán do mundo é ser cosmopolita. Creo que o único xeito de ser cosmopolita é empezar polo mundo que temos diante do fociño, que é Galiza. Polo tanto esa realidade é a que creo que ten que estar representada nas institucións, tanto nas municipais como nas europeas, e agardo que así aconteza. Se non somos quen de ver esa realidade máis próxima, o noso país, non podemos construír nada. A forza transformadora reside nesa realidade, tanto para Europa que para o máis próximo, o concello. Botas algo en falta nas campañas electorais? Boto en falta esa idea do mar. A forza deste o país está no mar, somos o país da auga, a talasocracia, o mar é o futuro pero ese discurso de futuro non é quen en xeral, e agás excepcións, de ser protagonista. Nós non somos periferia, somos o centro do mar mais iso non está asimilado, aínda hai moito discurso seguidista de Madrid. Galiza está en Europa cando se pon o barco en marcha. Como ves o ambienta na Coruña, o pulso da veciñanza, ás portas dunhas novas eleccións, as do 26M? A Coruña sempre se moveu nunha dualidade: entre ese discurso provinciano, que aínda está presente, esa tese que primeiro era El pequeño Madrid, nos tempos en que viña por aquí Franco ou Bernabeu; e despois foi a cidade-estado de Paco Vázquez. Fronte a ese discurso provinciano está outro: o da Coruña como cidade-barco, unha cidade aberta e cosmopolita, que bebe das raigañas deste país, unha cidade galega. De obreiros e obreiras que viñeron de todas as aldeas para facer esta cidade. Eu son desa cidade-barcoe espero que nestas eleccións saia esa cidade-barco.


Summary: A plataforma cívica Defensa do Común e as Asociacións de Veciños da Cidade Vella e Atochas-Monte Alto foron as que convocaron para este sábado unha marcha cidadá para reclamar o "retorno gratuíto" ao patrimonio municipal de catro terreos adscritos a Defensa. O candidato do BNG ao Congreso pola Coruña, Néstor Rego, sumouse á marcha e comprometeu accións en Madrid se o Bloque acada representación o 10-N.

Malia a chuvia, a marcha comezou ás 12.00 dende os xardíns de Capitanía. O paseo fixo paradas no cuartel de Atocha, no recinto da Maestranza e nun edificio da rúa Adelaida Muro. Todos eles son terreos que a plataforma quere recuperar para "uso público". O portavoz da organización, Ricardo Vales, salientou a necesidade de recuperar estes terreos e dixo que é só unha "cuestión de vontade política" porque se fixo máis veces noutras ocasións. Pola súa banda, Néstor Rego anunciou que a representación de Galiza no Congreso, co BNG, suporá a defensa destes terreos e edificios que o Ministerio xa non usa e que eran "bens comunais". Así, o candidato engadirá isto ás primeiras reclamacións que planea facer cando chegue a Madrid. Na súa opinión, "non é admisible que Defensa pretenda facer efectivo e especular con estes terreos", en lugar de "darlles un uso público que beneficie" ás cidadás.


Summary: A formación nacionalista defenderá no Parlamento galego a chamada 'Lei Ángeles Alvariño' para que "ningunha muller teña que escoller entre ser nai ou científica"

O Parlamento galego acollerá esta semana un novo pleno no que o BNG defenderá a toma en consideración da que chaman 'Lei Ángeles Alvariño', para que "ningunha muller teña que escoller entre ser nai ou científica". Así o explicou a deputada nacionalista Olalla Rodil, quen afirma que esta proposición lexislativa, que modifica a normativa autonómica anterior nesta materia, busca "acabar coa discriminación que a día de hoxe sofren as mulleres investigadoras en Galicia". Segundo as súas palabras, sofren unha "penalización" nas convocatorias públicas "polo feito de ser nai e coidar á súa filla ou ao seu fillo". Así, esta 'Lei Ángeles Alvariño' busca introducir mecanismos para evitalo, xa que a discriminación por razóns de xénero, engade Rodil, povoca unha perda de "talento e valor fundamental para o desenvolvemento social, económico e cultural" da Galiza. Segundo cifras do BNG, no país "só 27% das universitarias cursan carreiras científicas ou técnicas", mentres que "dúas de cada dez cátedras" do Sistema Universitario Galego (SUG) están ocupadas por mulleres. "Por iso temos que avanzar na corresponsabilidade e suprimir as barreiras que impiden competir en condicións de equidade ás mulleres. E ese é o obxectivo desta proposición de lei", explica Rodil, que toma o seu nome dunha galega "pioneira" na oceanografía nos anos 70 en Estados Unidos e "referente" na loita contra a discriminación das mulleres. Contido da lei Neste sentido, o Bloque destaca que o texto que defenderá na Cámara recolle medidas que garantan unha "igualdade que a día de hoxe a Xunta non garante" no acceso ás convocatorias de investigación, organismos e entidades do sistema galego de I+D+i. De feito, Rodil explica que a proposta lexislativa pon o foco na discriminación por maternidade, á vez que aposta por "dar visibilidade" ao traballo das investigadoras coa creación de cátedras de xénero, cun apoio á participación en órganos colexiados e potenciando a vocación científica das mulleres. "É unha proposición de lei pioneira para seguir avanzando nunha sociedade máis xusta e democrática", resume a deputada nacionalista.


Summary: Os tempos de resposta ás emerxencias están a demorarse, "co perigo que iso representa". Afirman que a plataforma coa que traballan "non funciona" e que nun día houbo máis de 200 chamadas perdidas por non poder entrar no 112.

Representantes de diferentes colectivos do sistema galego emerxencias compareceron esta terza feira, 9 de maio, para arroupar os profesionais do 112, en greve desde o seu traslado a A Estrada para denunciar as deficiencias e "caos" que se vive no servizo. Representanets do 061, de bombeiros e de técnicos de emerxencias avalaron as denuncias dos seus compañeiros sobre as demoras e retrasos que se están a dar na resposta de emerxencias, unha cuestión grave pois, como teñen reiterado en máis dunha ocasión, porque "estamos a falar de vidas en xogo". Isabel Moares, portavoz do comité do 112, volveu denunciar que "a plataforma coa que traballamos non funciona, bloquéase, non ten datos", o que supón "un auténtico caos" que sofren os cidadáns pois provoca graves retrasos nos tempos de resposta. Puxo varios exemplos, como os 10 minutos transcorridos desde a alerta de Salvamento marítimo dun naufraxio até que se mobilizaron os medios. Ou unha persoa que sufriu un infarto, avisaron ao 112 "e non puideron contactar". Situación que tamén aconteceu en Entrimo, nun suceso no que unha persoa ficou atrapada baixo o tractor. De feito, asegurou, hai moitas chamadas que fican sen xestionar. "Tivemos 200 entradas perdidas nun día, entradas que non chegaron entrar no 112". "Non é posíbel que o centro desde onde se coordinan as emerxencias de toda Galiza traballe cunha ferramenta que non funciona e que tantos cartos custou", dixo Moares, que informou que os tempos medios de resposta pasaran no descolgue de 3 segundos a máis de 10. "E a Xunta continúa a se negar a sentar con nós".


Summary: Poucos territorios hai máis distantes que o da música electrónica e o da tradicional. Porén, existen valentes que procuran vías de aproximación a unha zona mestiza, onde convivan folclore e sintetizadores. O primeiro disco de Baiuca, Solpor (2018), é unha das máis acabadas tentativas.

"Este proxecto nace un pouco dunha necesidade", explica Alejandro Guillán (Catoira, 1990), o cerebro detrás de Baiuca, "a necesidade de xuntar dúas partes da miña vida". Gaiteiro desde os dez anos, cando entrou na universidade abandonou o instrumento. Ou máis ben trocouno. Por sintetizadores. "Pasei anos intentando unir música tradicional con estes sons". Solpor, dispoñíbel en bandcamp e nunha edición limitada en CD, é a consecuencia. O punto de sutura atopábase nos ritmos. Casar unha xota ou unha muiñeira -esta de compás 6x8- co máis liñal 4x4, habitual na música dance 4x4 supuxo un desafío de primeira orde. "Identificar o punto onde tiña que estar o swing foi complicado. E non quería que soase unha cousa por un lado e outra por outro", expón, "creo que fun atopando un camiño". O experimento remite, ás veces de lonxe, ás veces de preto, a experiencias doutras latitudes como os escoceses Shooglenifty ou os Afro Celt Soundsystem menos pexados pola sonoridade new age. Guillán menciona, ademais, nomes importantes do subxénero folktrónico: Nicola Cruz, Chancha Vía Circuíto ou Nicolas Jaar. En Galiza probaron aquela Ecléctica Ensemble en que militaba Ugia Pedreira, os pontevedreses Projecto Trépia, Bonovo -centrados na zanfona-, ou Mercedes Peón, sobre todo a partir de Sós, o seu disco de 2010. "Baiuca está feito desde o respecto. Quere ser tamén unha homenaxe", afirma Alejandro Guillán, "e que quen escoite chegue outros lugares, que se adentre no universo tradicional". Solpor está inzado de voces, algunhas manipulacións de gravacións históricas -"non hai maneira de reproducir eses timbres"- e actuais -coa axuda da Asociación Cultural Xirandela. Guillán preséntase solitario en directo. Computador, sintetizadores, frauta, cunchas, caixas de ritmos e, por veces, a axuda de Adrián Canoura, que se encarga da parte audiovisual do proxecto. Baiuca xa actuou en Catalunya e axiña o fará en Madrid, o vindeiro un de xuño. "Alá onde imos hai conexión. Recibo mensaxes de persoas que o escoitaron en Venezuela ou Arxentina e perciben semellanzas coa música tradicional dos seus países", di, "aínda que, se cadra, é máis complexo en España. O norte sempre estivo culturalmente abandonado". Baiuca non será unha proposta efémera. Alejandro Guillán xa prepara novo material e antes de fin de ano agarda sacar un EP, "complemento do disco". Revisar "cancións míticas galegas" é outra dos seus propósitos. "Non quero que pare a maquinaria. Estou moi ilusionado e penso que atopei o punto", conclúe. Nota: cuberta de Solpor, o primeiro disco de Baiuca.


Summary: A derrogación das reformas laborais e lei mordaza, a denuncia das políticas antisociais da UE e a defensa da soberanía de Galiza marcan a convocatoria do sindicato nacionalista para este 1º de Maio.

Este Primeiro de Maio, Día Internacional da clase obreira, a CIG convoca 13 mobilizacións noutras tantas cidades e vilas do país. Falamos con Paulo Carril, secretario de Organización da central nacionalista. - Vén de se coñecer, ás portas do Primeiro de Maio, a Enquisa de Poboación Activa (EPA) do primeiro trimestre de 2016, e onde Galiza lidera o aumento do paro e a destrución de emprego no estado español... - Os dados amosan que cada día hai máis razóns para a mobilización, novas razóns para saírmos á rúa o Primeiro de Maio. Estase a desmantelar a estrutura económica do país e iso supón paro, como se ve na EPA, e sen perder de vista que o pouco emprego que se crea xa vemos como é na súa maioría: precario, temporal. Perante esta realidade, acudir este domingo ás manifestación, mobilizarse, é algo máis que necesario. - A CIG mantén para este 1º de Maio como unha das reivindicacións a derrogación das reformas laborais e da lei mordaza, algo que xa protagonizara as mobilizacións do sindicato o pasado 10 de marzo, Día da clase obreira galega... - Nestes anos houbo un grave deterioro no ámbito das relacións laborais, cunhas consecuencias brutais na vida da xente. Neste país sofremos a perda de tecido industrial, a destrución dos nosos sectores primarios... As reformas laborais e lei mordaza son o exemplo de todo ese proceso, por iso mantemos a reivindicación de que se derroguen. Aquí houbo un ataque á clase traballadora, ao pobo galego, a través das políticas neoliberais. E as reformas laborais e lei mordaza hai que entendelas nese marco - A denuncia da Unión Europea tamén vai estar presente nestas mobilizacións, nomeadamente no que se refire á súa política para coas persoas refuxiadas - O que se denomina crise dos refuxiados volve desenmascarar a Unión Europea e amosar a súa verdadeira cara. A UE non é un espazo de liberdade e de garantías sociais, como se ve no tratamento das persoas refuxiadas. A UE é o capital a decidir sobre as nosas vidas, cada vez que a Unión Europea actúa desenmascárase máis. Non estamos perante un comportamento dunha UE 'dereitizada', senón que a UE é isto, algo que o nacionalismo vén denunciando desde hai moito tempo, non só polo que supón de negativo para Galiza mais polo que supón de negativo para todos os pobos e as maiorías sociais. Ademais de todas estas reivindicacións, no Primeiro de Maio mantemos a defensa dos dereitos nacionais do noso país. É unha data de solidariedade e de internacionalismo, e nós, como organización nacionalista, sabemos que a nosa achega a iso é a defensa da soberanía dos pobos. De aí que este domingo vaiamos reivindicar unha Galiza soberana e con futuro, pois entendemos que a soberanía é chave para beneficiar a clase traballadora desta país. - Precariedade, recortes de salarios, paro, temporalidade... marcaron estes anos. Que considera a CIG que deben ser as bases a partir das que comezar a reverter esta situación? Cando presentamos a campaña deste primeiro de maio tamén se presentou un documento no que se recollen as propostas do sindicato en materia de dereitos laborais e sociais. Son unhas dez páxinas nas que se poñen sobre a mesa as nosas posturas en cuestións como o emprego, os dereitos fundamentais e relacións laborais, en convenios colectivo...


Summary: O último mes, o paro rexistado galego reduciuse en 3.608 persoas. En termos inter-anuais, o descenso atinxiu os 16.620 traballadoras/es.

As estatísticas dadas a coñecer hoxe polo Ministerio de Emprego e Seguridade Social mostran que o mercado laboral galego se está a comportar pior que o español nun aspecto clave: o número de persoas afiliadas á Seguridade Social, isto é, cotizantes e dadas de alta na economía formal. Con independencia do baremo en que reparemos (a variación inter-mensual ou a inter-anual), Galiza sae perdendo na comparativa. No último mes, o número de afiliacións incrementouse en Galiza, é certo, mais menos que en España (o 0,34% face o 0,52% estatal). No noso país déronse de alta 3.060 persoas, mentres que no conxunto do Estado o fixeron 83.984. O mercado laboral galego expulsa, drena cara fóra, traballadoras e traballadores, que optan pola emigración En termos inter-anuais as cousas pintan ben piores. Entre marzo de 2013 e marzo de 2014, Galiza perdeu 3.980 afiliad@s á seguridade social (unha queda do 0,44%). En contraste, e no mesmo período, España gañou 115.013 altas, o que representa un incremento do 0,71 por cento. No paro rexistado, en troca, os dados son mellores para Galiza. Por que? Basicamente por unha razón: porque o mercado laboral galego expulsa, drena cara fóra, traballadoras e traballadores, que optan pola emigración e que, consecuentemente, non computan no país como parad@s galeg@s. En termos inter-mensuais, o paro rexistado desceu en Galiza o 1,29%, 3.608 persoas menos no desemprego. Os dados españois son o 0,35 e 16.620, respectivamente. Na comparativa ano a ano, os dados galegos son dun descenso de 14.724 parad@s (o 5,06%) face a diminución española de 239.377 (o 4,75%).


Summary: Un informe da Valedora do Pobo, que a súa titular, Dolores Fernández Galiño levou esta segunda feira ao Parlamento, inclúe un total de 40 asuntos relacionados coa área de igualdade de xénero.

O informe da Valedora do Pobo, que a súa titular, Dolores Fernández Galiño, levou esta segunda feira ao Parlamento, inclúe un total de 40 asuntos relacionados coa área de igualdade de xénero. A pesar de que a maioría das cuestións expostas pola Defensoría galega foron aceptadas polas entidades ás que se refería, a Consellería do Medio Rural non aceptou a revisión dunha convocatoria de axudas para unha agricultora que estaba embarazada. Así, a Valedora do Pobo tratou a oportunidade de incorporar a perspectiva de xénero nas bases para a concesión de subvencións no caso dunha muller que perdeu unha axuda para incorporarse á actividade agraria por estar embarazada, e o consecuente permiso de maternidade e lactación en situación de risco. Acusan Medio Rural de "enchufar" un cargo do PP na Agader Esta agricultora solicitou unha axuda para a creación de empresas para persoas agricultoras novas coa fin de incorporar a este colectivo ao ámbito agrario, en virtude dunhas axudas de apoio aos investimentos nas explotacións agrícolas cofinancidas co Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural (Feader). A solicitude foi aprobada e concedéronselle 50.000 euros para a execución do seu plan empresarial. Paralelamente, esta persoa solicitou unha axuda para o apoio aos investimentos nas explotacións. No momento en que solicitou este segundo pagamento, o servizo territorial de Explotacións Agrarias de Lugo informou de que "a persoa beneficiaria incumpre o requisito de ter a condición de agricultora profesional", xa que o seu informe de vida laboral indica que estaba a traballar a tempo completo por conta allea, a pesar de que tamén estaba de alta como autónoma na actividade agraria. (segundo o expediente que incorpora a Valedora, as axudas recollen como requisito un traballo de polo menos, media xornada de traballo agrícola). Informou da situación de baixa A beneficiaria informou a Consellaría do Medio Rural da súa situación de baixa por risco para o embarazado, da baixa maternal e da posterior baixa por risco para a lactación natural, polo que solicitou a ampliación por un ano do prazo de incorporación á actividade para poder recibir a axuda. Pode unha familia monoparental ampliar o permiso de maternidade a 32 semanas? Isto é o que defende a Xustiza galega Ao estar en suspensión de contrato polas baixas laborais, non podía cumprir coa obriga de redución de xornada por causa do embarazo, polo que debía acreditar o cumprimento deste requisito, algo que só podería facer "como se lle suxeriu" xestionando dita redución de xornada no seu traballo por conta allea (que non ten a ver coa actividade agraria). Revisar as axudas Desta maneira, e sobre a base das leis de igualdade e de impulso demográfico, a Defensoría galega recomendou "revisar a resolución", coa fin de "garantir a seguridade xurídica, comprobando a vida laboral, verificando a suspensión do contrato durante os períodos mencionados e valorando a conveniencia de modificar a interpretación realizada" se así o demostraba a documentación achegada.


Libera e a Fundación Franz Weber presentarán ao longo do ano mocións a todos os concellos galegos contra o uso de animais nos circos, nunha iniciativa que contará co apoio de BNG, EU, Anova e CxG. Búscase así que Galicia siga o camiño de Catalunya, que en outubro aprobou a prohibición do maltrato nestes espectáculos cos votos de CiU, ERC, PSC, ICV-EUiA e CUP. Pero tamén alí o proceso comezou de xeito municipalista e na última década un cento de concellos (nos que vive un 70% da poboación) xa adoptaran a medida. As mocións lembran que "a vida destes animais nos circos caracterízase polo illamento, o castigo, o medo e o cativerio" As mocións lembran que "a vida destes animais nos circos caracterízase polo illamento, o castigo, o medo e o cativerio. Aínda que os espectáculos circenses non amosen conductas de violencia explícita á vista dos espectadores, os actos que os animais teñen que realizar durante toda a súa vida son antinaturais e para obligarlles a comportarse deste xeito contrario á súa natureza sométense a violentos métodos de adestramento baseados no castigo físico, a privación de alimento e ao illamento do resto dos seus conxéneres". E sinalan, igualmente, que "as exhibicións de animais nos circos ofrecen tamén unha mensaxe educativa negativa", pois "os circos usan aos animais como reclamo do público infantil". As mocións tamén engaden que "os pequenos e pequenas deste país, a sociedade do futuro, merecen unha educación baseada en val ores que inclúan o respeto cara os seres vivos e o entorno". Unha decena de concellos galegos (entres eles, Cangas, Dodro, A Pobra do Brollón, Vedra, Teo, Ares, Viveiro, Betanzos ou Vigo) xa viñeron aprobando nos últimos anos mocións semellantes en contra de todo tipo de malos tratos Unha decena de concellos galegos (entres eles, Cangas, Dodro, A Pobra do Brollón, Vedra, Teo, Ares, Viveiro, Betanzos ou Vigo) xa viñeron aprobando nos últimos anos mocións semellantes en contra de todo tipo de malos tratos, tanto os que se poden producir en corridas de touros e encerros ou outro tipo de espectáculos crueis con bois, burros ou cans, coma os que afectan aos animais de compaña. Periodicamente asistimos a novas polémicas, cada vez que un circo con animais se instala nalgunha localidade. Por exemplo, este verán Verdegaia denunciou o Circo Wonderland, instalado fronte a Praia América, en Nigrán, que ofrecía espectáculos con animais (camelos, ponis, avestruces...) e entre eles sete tigres de Siberia. O colectivo denunciaba a situación destes animais, "extraídos do seu hábitat natural, forzados a vivir en condicións aberrantes para á súa natureza, e adestrados para desenvolver actividades antinaturais para lecer dos humanos" e sufrindo neste mes de agosto "temperaturas superiores aos 30 graos". E, hai unhas semanas, a situación reproduciuse no Burgo (Culleredo) con outro circo que emprega animais nos seus espectáculos. As mocións que se presentaron nos últimos anos en Galicia, moi semellante ás que se foran aprobando en Catalunya, adoitan basearse na Lei de Protección dos Animais 1/93, do 14 de abril, que considera os animais "organismos dotados de sensibilidade física e psíquica e, polo tanto, suxeitos a gozar ou sufrir". Rexeitan igualmente as "tradicións históricas que incluen o uso ou participación de animais, que sufren sicolóxica e fisicamente" e engade que "calquera costume, conduta, comportamento, non se pode manter in aeterum polo feito de ser tradicional, como o demostra o feito que un gran número de prácticas tan tradicionais ao longo da nosa historia, como a escravitude, as execucións públicas, a subordinación das mulleres aos homes, a mesma pena de morte, as mutilacións practicadas aos delincuentes ou a tan a nosa matanza pública do porco, están agora prohibidas por lei, así como lugares que xa rexeitan os circos con animais". Condicións insoportables Os duros adestramentos aos que son sometidos para levar a cabo actividades repetitivas e formularias, moi afastadas dos seus comportamentos naturais, adoitan provocarlles prexuízos moi importantes, e xerando unhas condicións de vida insoportables Descoñécese o número total de animais en catividade dentro dos circos a nivel mundial. As estimacións (incluíndo aos animais domésticos) varían entre un mínimo de 2.400 a un máximo de 5.900 exemplares, só en Europa. As análises do sufrimento que experimentan os animais nestes espazos teñen que ver en boa medida co seu estado de reclusión case permanente, pois permanencen pechados en pequenos espazos máis do 90% do tempo, calculándose que só entre o 1% e o 9% do tempo o dedican a actuar ou adestrar. Ademais, os currais dos circos son significativamente menores en canto a extensión que os estándares mínimos dos zoolóxicos para cercados exteriores. En concreto, as gaiolas/currais e os camións-gaiola teñen, de media, só o 26 e o 27% respectivamente do tamaño recomendado para os espazos interiores e exteriores en zoolóxicos. O illamento e a reclusión afectan en maior medida a elefantes (polo seu carácter extremadamente social) e os grandes felinos (pola súa necesidade de espazo), que son precisamente algunhas das especies máis habituais nestes espectáculos. Por outra banda, os duros adestramentos aos que son sometidos para levar a cabo actividades repetitivas e formularias, moi afastadas dos seus comportamentos naturais, adoitan provocarlles prexuízos moi importantes, e xerando unhas condicións de vida insoportables. Os expertos seguen nas súas recomendacións para que os animais gozen dunhas condicións vitais mínimas os estándares do Farm Animal Welfare Council (1992) que están baseados en "cinco liberdades": libres de fame e sede, libres de incomodidade, libres de dor, feridas e enfermidades, libres para expresar comportamentos normais e libres de medo e angustia. A maior parte delas non se cumpren nos circos.


Summary: A comunicadora recoñece que non acostuma coller vacacións no verán polo seu traballo. No entanto, presume de ter percorrido todos os concellos da Galiza.

-Unha comunicadora tan recoñecida como vostede colle vacacións? Non collo vacacións, levo moitos anos sen collelas en verán. Porén, no meu tempo libre gústame moito ler e ver cine, pero cando teño tempo e estou tranquila pois penso que cómpre ter as condicións adecuadas para facelo, hai que ter certa predisposición. Tamén desfruto moito de non facer absolutamente nada. Non teño ningún tipo de remorso para recoñecer que cando teño un momento para min o que prefiro é non facer nada, e préstame moito. Nesta sociedade na que todo vai rápido, eu gozo do descanso, pero cando o escollo, cando é decisión miña. Na miña profesión, o paro galopante estrutural ás veces impón a inactividade prolongada, e nese caso si procuro facer cousas. -Ten algún plan para este verán? Quizais algunha viaxe ou escapada pola Galiza. A última viaxe grande que fixen foi no século pasado. Pero pola Galiza si. Eu tiven a sorte de que o meu traballo me permitiu percorrer cada un dos 313 concellos galegos. Nese ámbito estou moi servida. Porén, gústame seguir viaxando polo país, e tamén polo norte de Portugal; eu crieime en Tui e téñoo moi perto, o que fai que me sinta moi identificada tanto cultural como lingüisticamente. -A nivel galego, hai algún lugar que lle guste visitar en verán? Gústame moito o baixo Miño, onde me criei. Vou moito por alí, sexa por citas familiares como por gusto. Esa zona ten unha luz marabillosa e espacial, para min é como estar na casa. Ademais, tamén me encanta A Mariña. Quizais polo meu traballo pero nunca me deu preguiza percorrer todo o país. -Se no seu tempo libre lle gusta ler e ver cine, recoméndenos un libro e unha película para este verán. Comezo recomendando o libro que estou lendo agora Teoría King Kong de Virginie Despentes, de temática feminista. Tamén me gustaría citar a banda deseñada de Emma Rios, Bella muerte, que para o verán é perfecto. No referido ao cine, o último que vin foi Nación, de Margarita Ledo, e quedei pampa, pareceume marabilloso como se conta a historia desde lugares exquisitos dunha maneira moi necesaria no país.


Dende que gañou Donald Trump moitas son as voces nos xornais, TVs e medios de comunicación de masas en xeral que advirten do perigo que a política exterior deste pode ter no equilibrio mundial. Sen dúbida parece que o goberno de Obama e da súa sacrosanta secretaria de Estado Hillary Clinton respectou ese equilibrio. Sobre todo coas intervencións en países como Libia, co fomento das mal chamadas primaveras árabes de consecuencias tan nefastas, o enfrontamento aberto e sen cuartel con Rusia, a intervención en Ucraína ou en Siria. A realidade é que a política exterior norteamericana, con independencia de gobernos demócratas e republicanos e personaxes reprobables como o caso de Donald Trump, é abertamente imperialista exportando democracias a medida. Isto non presenta nin presentou grandes diferenzas, só é preciso observar a historia. Nesa historia, un dos mellores exemplos que atopamos é a guerra en Vietnam. Na dita guerra gobernos demócratas e republicanos aceptaron e asumiron auténticas barbaries e crimes contra a humanidade. Un conflito no que caeron 8 millóns de toneladas de bombas en toda Indochina, e morreron 5,7 millóns de persoas. Imaxinemos a dimensión deste dato en comparanza coa II GM: na que só caeron 2 millóns de toneladas de bombas. Xa en 1955 co goberno de Eisenhower, EEUU estivo apoiando e respaldando ao goberno tiránico de Saigón, aínda no tempo da ocupación francesa. Durante o goberno de J.F.K comezaron as primeiras escaramuzas e aumento das hostilidades e posteriormente con Lyndon Johnson en 1965 foi a grande escalada militar coa escusa do incidente do golfo de Tonkín, a partir do cal foron enviados a Vietnam 500 000 soldados. Como aconteceu noutros momentos da historia esta incidente foi unha operación de falsa bandeira organizada polos servizos secretos estadounidenses, no que se simulou un falso ataque das forzas de Vietnam do Norte no Sudeste Asiático, fabricando así falsas probas para complementar cos anteditos soldados o traballo dos asesores militares que xa estaban no terreo axudando ao goberno títere de Saigón. Durante a participación de EEUU en Vietnam foron envelenados cultivos e pozos de augas, ademais de empregar axentes diversos para defoliar á selva. Un vertido de 80 millóns de litros deste produto tóxico en 6542 misións nun espazo de 10 anos, non só sobre Vietnam senón tamén sobre Camboxa. Aproximadamente dous millóns de persoas quedarían afectadas, dez millóns de hectáreas de terreo, terras de cultivo, pozos de auga (prohibido polas diversas convencións internacionais) e 30 000 pobos contaminados polo Axente Laranxa cunha concentración superior a do pesticida común. En conxunto, máis do 20% dos bosques de Vietnam do Sur foron rociados polo menos unha vez durante un período de nove anos. Aínda hoxe hai unas 55 000 persoas afectadas, segunda contas oficiais, por ese vertido. A maioría dos fillos de país contaminados naceron con terribles malformacións. Moitos morreron aos poucos anos de nacer vítimas da leucemia ou outros tipos de cancro e miles de fetos deformados por efecto deste pesticida. Monsanto foi un dos principais subministradores dos 76 millóns de litros de herbicida con que se rociou Vietnam dende 1961 a 1972. Pero se un incidente marcou esta guerra foi a matanza de My Lai, masacre de civís que perpetrou unha unidade militar do exército dos Estados Unidos en 1968 no marco dunha operación na rexión de Son My na busca do Vietcong. A unidade comandada por Calley ao longo de catro horas, violou ás mulleres e ás nenas, matou ó gando e prendeu lume ás casas ata deixar o poboado arrasado por completo. Para rematar, reuniron aos superviventes nunha acequia ata matar a todos os habitantes da zona (anciáns, mulleres e nenos). A cifra de asasinados pode estar entre 347 e 504. O resultado da política da eficiencia da morte ou o chamado body count. Esta guerra en moitos dos seus actos constituíu un crime contra a humanidade no que se levou a crueldade a un grado máximo con tal de gañar. Ninguén respondeu por estas atrocidades, foran demócratas ou republicanos. Foi o resultado da idea dun imperio que debe gañar unha guerra perdida dende o comezo da mesma. EEUU chegou a un mundo a onde non foi invitado e desatou o inferno. Unha historia que vimos que se repetiu unha e outra vez ao longo da historia. Unha historia de terror para a que non fixo falta… Donald Trump. "Cando os ricos fan a guerra, son os pobres os que morren" (Jean Paul Sartre)


Summary: O 14 de setembro de 2014 perfílase como data máis acaída para a realización da consulta pola independencia en Catalunya, día sinalado por dirixentes de Esquerra.

O deputado republicano no congreso Alfred Bosch apuntou o día 14 de setembro do 2014 como acaída data para o desenvolvemento do referendo sobre a independencia, segundo manifestou nunha entrevista en Catalunya Información. Tamén Marta Rovira sinalou os días 7 e 14 de setembro do próximo ano como as dúas posíbeis datas para a consulta. As manifestacións de ambos dirixentes prodúcense despois de que Oriol Junqueras confirmase o pasado xoves a vontade de realizar o referendo "canto antes". CiU e ERC recolleran no pacto de goberno o 2014 como ano para a realización da consulta pola independencia. De se confirmar a data, o referendo catalán realizaríase só catro días antes do escocés. Forzas soberanistas tanto de Catalunya como de Escocia en conversas informais coincidiron á hora de valorar a conveniencia de que o catalán teña lugar antes do escocés, en previsión dun triunfo das teses independentistas. A data non coincidiría con ningunha convocatoria electoral e situaríase a tres meses das eleccións europeas. Suporía tamén un tempo acaído para que a campaña se desenvolvese fóra do período estival, o que se complicaría de ser o día 7 a xornada escollida. Neste caso, sen embargo, coincidiría coa festa nacional que podería ser, tamén, da independencia. Valórase que o día 14 é a data máis propicia xa que conseguiría recavar tamén a mirada internacional, ao coincidir na mesma semana o referendo escocés e no entorno do once de setembro.


Summary: Estamos diante dun mapa que emparenta e garda moitas similitudes, tal e como certificou Serafín Moralejo, co estampado nos frescos dos muros do antigo mosteiro de San Pedro de Rocas. Inspirado na cartografía do Burgo de Osma, expresión do proxecto político da oligarquía galega de finais do século XI, consérvase actualmente na Biblioteca Ambrosiana de Milán. Eis un estrato da peza publicada no número 367 do semanario en papel Sermos Galiza.

A cartografía do Beato de Milán, coñecida con ese nome por atoparse custodiada na Biblioteca Ambrosiana desa cidade, é denominada tamén por algúns autores como Beato de Oña, por ser elaborada no mosteiro desa vila burgalesa nos anos finais do século XII ou nos iniciais da centuria seguinte. A abadía de San Salvador, situada na vila burgalesa de Oña, foi fundada como mosteiro mixto en 1011, pasando a depender vinte anos despois da orde de Cluny, que remataría convertendo este espazo nun importante centro cultural, de onde sairían un número significativo de produtos culturais. O estabelecemento relixioso gozou do favor da casa real navarra, á que se mantivo vinculada até o matrimonio de Fernando I coa raíña Sancha, ligándose posteriormente á monarquía galega. O mapa de Oña ou de Milán fai parte da tradición cartográfica coñecida como a dos beatos, por estar incorporados ás versións dos comentarios da Apocalipse de San Isidoro realizados polo abade de Santo Toribio de Liébana no século VIII, emparentado dentro desta coas copias do Burgo de Osma, Lorvao e, moi particularmente, de San Pedro de Rocas. A carta destaca pola rica policromía, pola abundante presenza de ouro e prata nas diversas miniaturas e polas dimensións, ao ocupar dúas páxinas do manuscrito. A autoría do traballo non presenta dúbidas, xa que está certificada a súa execución polo grupo de copistas deste estabelecemento relixioso, gardando semellanzas con outras obras da mesma época do referido escritorio, porén as contradicións xorden á hora de datar a obra e de seguir o seu camiño até a súa actual localización na Biblioteca Ambrosiana de Milán. A obra dos monxes de Oña non recolle ningunha referencia a Castela ou León. Se Asturias aparece correctamente incorporada dentro da área galega como unha mera extensión deste reino, as supostas cabezas dos reinos cristiáns, segundo a historiografía españolista, simplemente non existen. A ausencia de Castela, nun mapa elaborado nun mosteiro fundado por un neto de Fernán González e situado xeograficamente no corazón mesmo de Castela, debería cando menos facer reflexionar sobre a condición política e o peso da mesma na alta Idade Media. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 367 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O director xeral de Enerxía e Minas, Ángel Bernardo Tahoces, botou balóns fóra ante unha pregunta parlamentaria formulada por Carme Adán (BNG) sobre as razóns polas que o Goberno galego non adoptara medidas preventivas na canteira abandonada

"O seu desenlace final tivo lugar a consecuencia de que se produciron en Galicia unhas circunstancias climáticas absolutamente adversas. O incidente produciuse na sexta ou na sétima cicloxénese explosiva. Nesas circunstancias adversas houbo desfeitas en portos, en praias, vilas enteiras anegadas, nin o santuario de Muxía foi respectado". Deste xeito despachou o director xeral de Enerxía e Minas, Ángel Bernardo Tahoces, as posibles responsabilidades do Goberno galego na avalancha de auga, lama e pedras produto da rotura da balsa de residuos da canteira do Monte Neme o pasado 10 de febreiro. Faciao preguntado por Carme Adán (BNG), que buscaba coñecer as razóns polas que nos meses previos ao accidente a Xunta de Galicia non adoptara as medidas de prevención ou de seguridade necesarias, a pesar de que o concello de Carballo informara en reiteradas ocasións á Direccion xeral de Minas e Enerxía da situación da canteira abandonada, e o mesmo fixeran os responsables dunha comunidade de montes próxima. Porén, as respostas de Tahoces foron evasivas en todo momento, comezando pola propia definición do accidente: "non rompeu balsa ningunha, o que rompeu foi o oco de explotación, e nese oco non hai residuos mineiros, hai auga". E tamén negando a gravidade do sucedido: "non houbo un desastre medioambiental, a avalancha consistiu nunha baixada de auga ladeira abaixo". Sobre todo, Tahoces negou a inacción da Xunta, e relatou as xestións que ao longo do último ano o Goberno galego levou a cabo coa empresa co administrador concursal. Xestións que el mesmo recoñeceu que foran totalmente ineficaces. Na súa réplica, a deputada do BNG lembrou que "a seguridade das explotacións ten que asegurarse nas peores circunstancias climáticas, non en tempo calmo". E sobre todo subliñou que "había luces vermellas e avisos de todo tipo. E despois de meses seguía sen sinalizarse, non se tomaron as medidas necesarias". Carmen Adán concluíu que "o problema é que estamos diante dunha empresa que recibiu axudas públicas de todo tipo, e que nun momento abandonou a explotación". No debate, ademais, colouse o tema de Corcoesto. A deputada do BNG fixo un comentario á marxe, aproveitando que na sesión os temas mineiros eran os protagonistas, destacando o papel da cidadanía na paralización deste proxecto mineiro a ceo aberto. Aínda que non houbera unha apelación directa, Ángel Bernardo Tahoces non obviou a cuestión e despois de acusar a Adán de facer unha "reflexión maniquea", salientou que "quen asinou a resolución fun eu, non foi a cidadanía".


Summary: A piragüista galega Teresa Portela asegurou hoxe a súa participación nos Xogos Olímpicos de Río. Os do ano que vén serán os quintos Xogos para a deportista de Cangas.

Teresa Portela conseguiu hoxe o pasaporte para os Xogos Olímpicos de Río 2016, amais de lograr meterse na final de K1-200 do Mundial de Piragüismo de Milán, que terá lugar mañá. A galega asegura, así, a súa participación, por quinta vez, nuns Xogos Olímpicos, logo de competir en Sidney 2000, Atenas 2004, Beijing 2008 e Londres 2012. No seu palmarés olímpico, Teresa Portela, á que se lle resiste o pódium, consegiu un cuarto posto, tres quintos postos, un sexto posto e un décimo posto. A galega conta con 13 medallas mundiais (das cales dúas son de ouro, seis de prata e cinco de bronce) e 17 europeas (das que sete son ouros, catro pratas e seis bronces).


Summary: Os dicionarios recollen o falar da sociedade. Porén, se a sociedade é machista, éo tamén a linguaxe? Debería a Academia dar exemplo e erradicar da nosa fala palabras e expresións que quedaron no pasado? Eis unha selección de palabras que continúan a arrastrar nesgos de machismo.

O dicionario en liña da Real Academia Galega tivo en 2018 ao redor de 22 millóns de consultas. Un total de 429 novas palabras foron incorporadas para favorecer a súa modernización. Con todo, hai termos de uso totalmente corrente na vida cotiá que seguen a seren rexistrados con nesgos do machismo que algún día representaron. Desde expresións malsoantes ou vulgarismos até diferenzas de significado en función do xénero. Eis unha selección de entradas que deberían ser revisadas. A palabra home ten até sete acepcións, porque é incluída como sinónimo de ser humano ou integrante dunha autoridade. Ademais, recóllense numerosas expresións como "home de mundo" ou "de negocios". En cambio muller ten só tres acepcións e ningunha expresión. Algo semellante pasa con pai e nai. Mentres que do primeiro hai até seis acepcións, da segunda só hai unha e expresións como "de familia" só se aplican a pai. Mais expresións vinculadas á muller hai dabondo, como é o caso de "Muller de rúa", sinónimo de prostituta, cando se busca rúa. Logo, hai palabras que a pesar de teren duplas acepcións ou dobrar o xénero parecen ter unha predisposición a seren adxudicadas a mulleres. É o caso de virxe, cuxa primeira acepción é "muller que nunca tivo relacións sexuais", mentres que para atopar o termo como "persoa que nunca tivo relacións sexuais" hai que ir até a sétima acepción. Ou señora, que se recolle como "Muller casada cun home con respecto a este", mais non ao revés. Tamén modista ten dous significados, o de persoa que cose, en cuxo exemplo hai un home, "Un modisto galego de fama internacional" e o de muller que cose, se cadra máis sexista, pois perde o concepto de "alta costura". Ademais, ten como sinónimo a palabra costureira, da que non ofrecen unha versión masculina. Igualmente, a persoa que atende outras nun bar é un camareiro, a que fai as camas nun hotel, unha camareira. Cando se trata de substantivos como doce, bonita ou feita, os exemplos son mulleres. En cambio cando é valente, forte ou aventureiro, son homes. Se se dá o caso de que un adxectivo tradicionalmente asociado á muller teña un home no exemplo, como en lindo ou en agarimoso, é porque se trata dun neno. Coqueta é un caso curioso, xa que cando se trata de roupa, o exemplo é unha muller mais cando se trata de seducir é un home. Con todo, tampouco é estraño, xa que en sedutor aplícase a expresión "en particular o home que seduce unha muller". Se nos metemos nos insultos e nos vulgarismos ábrese a porta á denigración da muller. Unha muller "sen moralidade que accede facilmente a manter relacións sexuais" é unha puta ou unha paxara. As mulleres tamén son malas, como en lurpia ou bruxa. Porén, outros insultos como cabrón, teñen exemplos con ambos xéneros. O clímax destes termos atópase na expresión "Coma a puta na Coresma". En canto aos xenitais, a cona da muller provoca e pica, mentres que os do home semellan non facelo. Se nos trasladamos á infancia, unha boneca é algo co que xogan as mulleres, ou mesmo as propias mulleres. No entanto, quen rube árbores son os nenos. Con todo, nos últimos anos a Academia deu grandes avanzos en materia de modernización. No ano 2016, entre as melloras na web, incluiuse a busca preditiva de femininos nas palabras con variación de xénero. Ademais, palabras como apoderamento e endometriose foron engadidas ao dicionario.


Summary: As últimas sete vítimas foron notificadas por Sanidade na tarde deste domingo.

Desde o inicio da pandemia na Galiza contaxiáronse con Covid-19 un total de 42.150 persoas e faleceron 988, delas as últimas sete vítimas foron notificadas por Sanidade na tarde deste domingo, tres delas vinculadas a residencias de maiores. A primeira morte computada na Galiza na denominada 'nova normalidade' foi a dunha muller o pasado 7 de agosto. Antes diso, Galiza encadeara case dous meses -desde o 10 de xuño- sen falecementos relacionados coa pandemia. Un de cada catro falecementos está relacionado con usuarios de residencias que faleceron en hospitais ou residencia sintegradas. Contaxios Os casos activos de coronavirus Covid-19 volveron a descender por segundo día consecutivo na Galiza após rexistrarse máis altas -486- que contaxios --99, deles 395 confirmados por PCR nas últimas 24 horas- e sitúanse en 10.015. Aumentan a 605 os pacientes con Covid hospitalizados, deles 94 en UCI Así se reflicte nos datos actualizados na mañá de hoxe na web da Consellería de Sanidade con cifras até as 18:00 horas deste domingo, recollidos por Europa Press, dos que se desprende que os positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas ascenden a 108 na área sanitaria da Coruña e Cee, seguida dos 65 na de Pontevedra; 60 na de Lugo; 57 na de Vigo; 51 na de Santiago; 29 na de Ourense e 25 na de Ferrol. Os casos activos de Covid-19 descenden en todas as áreas sanitarias galegas, agás nas da Coruña e Cee, onde aumentan até os 1.887 -19 máis que este domingo-, e na de Pontevedra e O Salnés, que conta con 1.254 -22 máis-.


Summary: Pon en valor a "vitoria clarisima en votos" dos socialistas.

O candidato do PSC á Presidencia da Generalitat, Salvador Illa, asegurou este domingo que se presentará á investidura tras gañar as eleccións catalás con 640.376 votos (22,97%) e 33 escanos, co 98,35% escrutado, e asegurou que "o cambio é imparábel". "A vitoria clarísima do PSC en votos ten un significado moi claro: o de pasar páxina e abrir unha nova etapa en Cataluña, de cambio. De cambiar para reencontrármonos, de reencontrármnos para avanzar, para volver escoitarnos, a mirarnos, a atoparnos", dixo nunha comparecencia telemática para valorar os resultados. Aínda que ve imparábel o cambio, advertiu de que a vitoria é un gran paso cara adiante, pero só o primeiro, porque haberá máis, dixo: "Cataluña volveu esta noite. A Cataluña de sempre, a que nunca se foi". Insistiu en que o cambio chegou para quedar e agradeceu aos cidadáns que "votaron con esperanza, con afecto e mirando ao futuro", e ve un sentimento de reencontro amplo e maioritario en Cataluña. "Dos cataláns con nós mesmos, dos cataláns cos españois e dos cataláns co resto de europeos", engadiu. Para el, o que demostran os resultados é que non hai outra solución que o reencontro, e agradeceu o apoio do presidente do Goberno, Pedro Sánchez --"esta vitoria é a nosa vitoria"--, do ministro e líder do PSC, Miquel Iceta; dos seus asesores, e mencionou especialmente o seu amigo e alpinista Sergi Mingote, falecido o 16 de xaneiro.


Summary: A representación sindical de NGB rexeita negociar coa entidade financeira rescatada as condicións dun cuarto ERE que suporía o despedimento de 2.500 persoas empregadas, até que o Banco de España e o Ministerio de Economía non aclaren cal será o futuro da entidade financeira galega.

Após coñecérense as condicións que as entidades rescatadas a través dos fondos europeos deberán cumprir, a dirección da entidade financeira galega, vén de solicitar á representación sindical o inicio das negociacións cara a aprobación dun novo ERE que suporía o despedimento de máis de dúas mil persoas. Neste senso, os sindicatos exixen que o FROB --actual propietario do 90% da entidade financeira-- dea a coñecer previamente as súas intencións a respecto do futuro da entidade que poderia supoñer a súa venda ou liquidación en 2017. Así pois, delegad@s sindicais de NGB aseguraron que asistirían persoalmente ao Banco de España e á delegación do Goberno español para reiteraren a súa solicitude de reunión co FROB. Até que isto suceda, @s representantes sindicais néganse a negociar as condicións nas que se producirá o Expediente de Regulación de Emprego previsto pola dirección da entidade financeira. Aliás, adiantan que o vindeiro día 13 de decembro entregarán unha carta en San Caetano, dirixida ao presidente da Xunta de Galiza, para lle solicitaren ao líder do executivo galego "a implicación da Xunta" perante o "impacto social e laboral" dun plan de re-estruturación que, a máis dos despedimentos no cadro de persoal, suporán o peche de numerosas oficinas, sen que, denuncian os sindicatos, "a día de hoxe recibiramos ningunha información".


A cidadanía galega sempre se caracterizou pola bipolarización entre aqueles que contemplan o devir dos tempos, como se os males fosen intrínsecos á nosa condición de galegos, e por aqueles de actitude combativa dende unha trincheira da que non queren saír, acomodados nunha marxinalidade na que teñen un protagonismo absolutamente irrelevante. O espectáculo que estamos a contemplar estes días entre aquelas formacións que falan de "fronte común", contra o bipartidismo de sempre, provocan un evidente fastío na cidadanía, cansa de ver como uns e outros miramos para o noso embigo, mentres os responsables desas políticas inmundas que denunciamos, asisten á proxección da ópera bufa, sentados nun cine de barrio dos anos sesenta, no que as pipas de xirasol até carecen do sal. O espectáculo que estamos a contemplar estes días entre aquelas formacións que falan de "fronte común", contra o bipartidismo de sempre, provocan un evidente fastío na cidadanía, cansa de ver como uns e outros miramos para o noso embigo As chamadas á concordia de falsos profetas da unidade, mentres establecen imposicións a modo de preacordos por detrás, son a esencia dunha non alternativa política, estigmatizada de raíz pola ambición desmedida de actores principais da política galega, que xa levan demasiado tempo exercendo de secundarios de "serie B" de supostos apóstolos antisistema, disfrazados de pastores dun pobo, ao que nunca conseguiron facer chegar á terra prometida. Fago un rogo desesperado para escoitar á cidadanía, e non aos ecos que retumban nas salas de reunións de persoeiros so dispostos a escoitarse a si mesmos. O pobo demanda unidade, por riba de leas eternas, e de fendas artificiais. Négome a ser cómplice desta desfeita nas ilusións de miles de galegos de ben que cremos que non se constrúe apostando por vetos aos que consideramos non puros É todo tan sinxelo como acordar, a un mes vista, principios básicos que todos podemos subscribir. Unha lista de unidade galega, na que se integren a diversidade de opcións políticas, cun só e claro obxectivo, que non pode ser outro que representar cun grupo parlamentario propio os intereses de Galicia, fronte aqueles que consideran que somos a periferia necesaria dun todo xacobino, mais formalmente prescindible. Non é o momento de debate entre dereitas e esquerdas, é o momento da defensa de Galicia, con rostro visible nas Cortes españolas, representando novas concepcións da política, dende a transversalidade vestida de ética exemplar, e a posta en valor dunha terra á que coa nosa actitude castigamos unha vez máis á secular marxinalidade. Négome a ser cómplice desta desfeita nas ilusións de miles de galegos de ben que cremos que non se constrúe apostando por vetos aos que consideramos non puros, nin minusvalorando a aqueles que pola súa dimensión cuantitativa, os novos ricos da política galega, miran por riba dun ombreiro destinado a ter permanentes lesións, camiño de ser crónicas. Ou non?


Summary: A defensa do conxunto arqueolóxico de Coeses, en perigo de destrución pola autovía do Ministerio de Fomento, chega ao xulgado a iniciativa de ADEGA, Lugo Patrimonio, Asociación de Amigos do Patrimonio e Castroverde e Cultura do País.

As catro asociacións que se uniron para sumar forza na defensa do conxunto arqueolóxico de Coeses presentan agora diante dos Xulgados de Lugo unha solicitude na que se reclama o cumprimento da Lei de Patrimonio e se respecten os informes preceptivos das escavacións arquelóxicas. ADEGA, Lugo Patrimonio, Asociación de Amigos do Patrimonio de Castroverde e Cultura do País denuncian que tanto a Xunta como o goberno central anunciaron mesmo sen ter rematadas as escavacións "a súa intencion de arrasar a presunta necrópole dividindo a integridade do conxunto arqueolóxico". As catro asociacións diríxense ao Ministerio Fiscal para comunicarlle o perigo que corre o conxunto arqueolóxico de Coeses coas obras do trazado da autovía A-54 Lugo-Santiago e reclamar medidas de protección. No informe que presentan sinálase a excepcionalidade do conxunto arqueolóxico descuberto, anexo ao poboado da Idade de Ferro Castro Valente. Trataríase de dúas necrópoles, unha de inhumación e outra de incineración, a Chousa do Rodeiro ou Chousa do Castro. "Este achádego foi cualificado polos arqueólogos como excepcional e único no territorio galego, está inicialmente datado na última Idade de Bronce e afirman, aínda con todas as cautelas, que podería ser a necrópole ou cemiterio do castro" explican. Reclámanlle á Fiscalía que faga cumprir a Lei de Patrimonio e que se desenvolvan as investigacións para dirimir as posíbeis responsabilidades penais do Ministerio de Fomento, coa colaboración da Xunta, con respecto á decisión sobre o trazado sen ter en conta os informes preceptivos dunhas escavacións que aínda están en marcha.


Summary: Non se fecharon as feridas na II Asemblea Nacional de Anova, malia o dramático chamado á unidade de Beiras. Cerna só obtivo 3 representantes na Coordenadora Nacional e abandonaron o cónclave deixando entrever que nen sequer tomarán posesión dos seus cargos na dirección.

As tres integrantes de Cerna -Paula Vázquez Verao, Iris Malvido e Marga Prieto- que conseguiron meter a cabeza na Coordenadora Nacional de Anova o fixeron após introducirse unha corrección de xénero na aplicación da votación polo sistema de listas abertas. Da dirección ficaron fóra os principais dirixentes da liña crítica -os históricos Luís Eyré e Mário López Rico-, alén da deputada Chelo Martínez. En declaracións ao termo da asemblea, recollidas por Europa Press, López Rico anunciou que Cerna realizará unha asemblea para analizar a situación en que fica Anova, que cualificou de "hiper representación" do sector oficial. O sistema de votación, listaxes abertas, favoreceu o sector oficial e deixou os críticos fóra do máximo órgao entre asembleas, que será moi pouco representativo do pluralismo interno "Non hai posíbel integración na dirección e o goberno é monocor. Martiño vaise atopar cunha dirección monocor e media organización fóra", dixo López Rico. O dirixente crítico acusou Beiras e Martiño Noriega de teren "polarizado" a votación da asemblea. Beiras, 317 votos A asemblea caracterizouse en realidade por dous trazos básicos. Primeiro, a fractura está lonxe de se soldar e se axiganta por momentos. Segundo, a participación da militancia foi baixa. Boa proba disto témola na votación para a conformación do máximo órgao de decisión. Beiras, o líder indiscutíbel, foi o dirixente máis votado, mas apenas obtivo 317 votos, por 298 de Martiño Noriega e 290 de Antón Sánchez García. Entre os críticos, Paula Vázquez Verao recolleu 210 apoios, mentres que Mario López Rico recebeu 209 sufraxios e Luís Eyré, un total de 205. O sistema de votación, listaxes abertas, favoreceu o sector maioritario da organización e deixou os críticos fóra do máximo órgao de Anova entre asembleas, que será, portanto, moi pouco representativo do pluralismo interno.


Summary: Poñer fin ao clientelismo na concesión de fondos aos concellos por parte da Deputación de Ourense e que estes pasen a se rexir por criterios obxectivos é a proposta que vén de presentar o BNG de Ourense. Falamos con Ramiro Rodríguez, deputado provincial nacionalista.

- Propodes un Plan Único, dotado con 30 millóns de euros, e que o reparto de fondos de cooperación da Deputación se faga en base a criterios e baremos obxectivos para evitar o reparto clientelar e discrecional que, denunciades, fai a entidade presidida por Baltar. - Fixemos unha comparativa coas outras deputacións de Galiza en canto ao reparto dos fondos de cooperación. En base a iso e a uns criterios que estableceu a Fegamp (dispersión, poboación, superficie e índice de avellentamento) calculamos un reparto para os concellos da provincia, en igualdade de condicións. Cando falamos de que ese Plan estea dotado con 30 millóns é unha proposta, por entender que é unha cantidade viábel e asumíbel pola propia Deputación, é un terzo do orzamento da Deputación. - Unha cantidade que estaría na liña da porcentaxe que se dedica nas outras deputacións de Galiza, das que a de Ourense fica agora mesmo a moita distancia (un 10% do orzamento)... - A Coruña reparte 41%, Lugo, 25%, e Pontevedra, 27 por cento. En todo caso, eses 30 millóns é unha proposta, non é o máis importante da cuestión. O fulcral é o sistema de reparto desas axudas, que actualmente é a dedo, clientelar, onde o concello piden e nominativamente desde a Deputación dáselle fondos sen ningún criterio. Do que se trata é de cambiar isto, de que se apliquen criterios obxectivos, como xa fan nas outras Deputacións, para que haxa un reparto xusto. Fixemos unha comparativa entre concellos da nosa provincial e outros similares das outras provincias galegas e vemos unha fenda abismal en canto a fondos recibidos. Un municipio como Allariz agora recibe menos de 70.000 euros e concellos similares na Coruña, como Ortigueira, máis dun millón de euros. Para nós, eses fondos da Deputación teñen que ser coñecidos e con eses criterios obxectivos todos poderiamos saber de que cantidade vai dispoñer cada concello, e estes xa terían esa previsión, co que poderían planificar actuacións, servizos, obras... - Actualmente, pois, non hai obxectividade algunha no reparto dos fondos por parte da Deputación aos concellos e saen beneficiarios os do PP.. - A resposta a iso que nos dan é sempre a mesma: 90% dos concellos da provincia son do PP, polo que é lóxico que leven máis. Mais a nosa proposta vai alén diso. Analizamos o que aconteceu nestes dous anos, as cantidades que se repartiron aos concellos. E vemos que hai discriminacións, concellos moi favorecidos a respecto doutros. É unha situación escandalosa. Nós o que queremos é acabar con esa dinámica de que un concello quere facer algo, ten que vir á Deputación e o señor presidente é o que decide se lle dá ou non financiamento, sen máis. Iso non pode ser, hai que cambialo. Non é xusto. - Nunha provincia como Ourense, o papel e función da Deputación ten máis 'peso' que noutras provincias á hora de axudar e colaborar cos concellos... - Aquí non fai iso. Ese argumento de que as deputacións están para axudar os municipios pequenos, pois na realidade non é así. O mellor xeito de axudar un concello, sexa pequeno, mediano ou grande, é garantirlle un financiamento axeitado. Os municipios son os máis achegados aos cidadáns, coñecen mellor as necesidades, o que cómpre facer en obras, servizos... O problema que temos é precisamente o do financiamento, para financiar servizos, obras... O criterio que existe agora na Deputación para o reparto de fondos é o dedo, a discrecionalidade do presidente. De aí que pidamos que se apliquen os criterios da Fegamp.


Summary: O director xeral da Organización Mundial da Saúde, Tedros Adhanom Ghebreyesus, cre que o illamento destas persoas debe continuar polo menos quince días despois de que os síntomas desaparezan

O director xeral da Organización Mundial da Saúde (OMS), Tedros Adhanom Ghebreyesus, destacou esta segunda feira que as persoas afectadas con Covid-19 aínda poden infectar outras persoas despois de recuperarse, polo que o seu illamento debe continuar polo menos quince días despois de que os síntomas desaparezan. "Aínda poden infectar outros despois de deixar de se sentir mal, polo que as medidas (de illamento) deberían continuar durante polo menos dúas semanas despois de que os síntomas desaparezan", dixo o médico etíope nunha conferencia de prensa en Xenebra ao comentar especialmente a situación dos que se recuperan da enfermidade no fogar. Tedros engadiu que nestes casos as persoas coidadores deben ser persoas con bo estado de saúde e non de grupos de risco, deben lavarse as mans despois do contacto co paciente e non se debería permitir ningunha outra visita.


Summary: Con esta produción de Fantoches Baj ábrese a programación do Ano Castelao 2016 este sábado 30 de xaneiro en Pontevedra e en Rianxo.

Pontevedra e Rianxo acollerán este próximo sábado a estrea en Galiza da que é a primeira versión para títeres da obra teatral "Os vellos non deben de namorarse" de Castelao. Trátase da nova produción da compañía de monicreques Fantoches Baj, con cuxa estrea tanto a Deputación Provincial de Pontevedra, como o concello natal de Castelao, Rianxo, iniciarán os actos conmemorativos do Ano Castelao 2016, do centenario da chegada do autor á cidade do Lérez e do 75 aniversario da estrea da que foi a súa única obra teatral. A estrea da adaptación a marionetas de "Os vellos non deben de namorarse" presentouse hoxe terza feira no Museo de Pontevedra e os primeiros pases da representación, abertos a todos os públicos, terán lugar o sábado 30 de xaneiro ás 12 horas no Sexto Edificio do Museo de Pontevedra e o mesmo día, sábado 30 de xaneiro, ás 20:30 horas no Auditorio de Rianxo. En ambos lugares da estrea a función será de balde. En Pontevedra as entradas convite poden retirarse xa calquera destes días pasando polo propio Sexto Edificio do Museo; e en Rianxo, as entradas convite poden retirarse desde unha hora antes do comezo da función, no propio Auditorio municipal. "Os vellos non deben de namorarse" de Fantoches Baj está dirixida por Inacio Vilariño. Para deseñar os bonecos -tarefas da que se encargou o propio Inacio e o artesán e artista Luis Javier Iglesias Rodríguez "Luchi"- a compañía inspirouse no método de elaboración de máscaras do propio Castelao. A partir desta semana, a obra estará en distribución co obxectivo de chegar ao público de todos os concellos de Galiza.


Summary: Xustifícao en que debe amortizar 11,8 millóns de euros de débeda en 2016, aínda que tamén realizará obras de ampliación valoradas en 30 millóns, destaca o Faro de Vigo.

Sogama non reducirá en 2016 o canon que lles cobra aos Concellos, que incrementou nun 34% en 2013 (para recortalo nun 10% neste ano electoral). E iso a pesar de que no último exercicio a Sociedade Galega do Medio Ambiente volveu aos beneficios, gañando 7,8 millóns de euros, destaca Faro de Vigo. A empresa púbica xustifícao en que debe amortizar 11,8 millóns de euros de débeda en 2016 (e un total de 57,4 millóns en tres anos). Porén, o que si realizará Sogama nos vindeiros anos é un investimento de 30 millóns de euros nunha ampliación das súas instalacións, e na construción dunha planta de compostaxe para poder xestionar máis lixo e reducir nun 30% (unhas 80.000 toneladas por ano) a cantidade de residuos que van para directamente ao macrovertedoiro de Areosa por non poder ser tratados. Así pois, os Concellos galegos que manteñen un contrato con Sogama para a xestión dos seus residuos (a inmensa maioría, ao redor do 95%), non verán aliviada a súa factura, que en moitos casos absorbe unha parte importante do seu orzamento. Un cento de concellos declaráronse insubmisos á suba de 2014 e a Xunta contestou ameazándoos con retirarlles fondos do seu financiamento. A suba do 34% estaba xustificada nunhas perdas -nas contas de 2013- de 4 millóns de euros, por mor da decisión do Goberno de Mariano Rajoy de eliminar as primas que Sogama recibía pola xeración de enerxías renovables (unha parte moi importante dos seus ingresos). Porén, finalmente, as perdas rexistradas pola empresa pública foron moi inferiores (600.000 euros). En consecuencia, alcaldes do BNG e doutras formacións esixiron que Sogama lles devolvese aos seus Concellos as cantidades cobradas "de forma indebida". Os Concellos galegos que manteñen un contrato con Sogama para a xestión dos seus residuos (a inmensa maioría, ao redor do 95%), non verán aliviada a súa factura O pasado mes de maio o Xulgado Contencioso-Administrativo número 1 de Ourense atendeu unha demanda do Concello de Piñor contra a suba do canon de Sogama, elevando o caso ao Tribunal Constitucional, que terá que pronunciarse sobre a legalidade do incremento de prezos. Máis de vinte concellos negáronse dende un primeiro momento a pagar esa suba, denunciando que se tratara dunha decisión unilateral. Un deles foi o de Piñor, en Ourense, gobernado polo PSdeG-PSOE. Por exemplo, o pasado ano Piñor pagou os 15.400 euros que consideraba que lle correspondían, e non os 18.000 reclamados por Sogama. En 2014, grazas á suba do 34% imposta, os ingresos de Sogama polo canon que lles cobra aos concellos medraron un 30%, ata acadar os 55,89 millóns de euros. O tratamento de lixo volveu deste xeito ser a principal fonte de ingresos da empresa, superando a produción de enerxía eléctrica, que tamén creceu, ao redor dun 20%, ata sumar 49,4 millóns. As contas de Sogama tamén reflicten que lles debe a distintos bancos ao redor de 25 millóns de euros, por un crédito de 125 solicitado en 2003 e aínda pendente de devolución. Ademais, tamén lles adebeda unha importante cantidade á Xunta e a Gas Natural por un crédito sindicado. Así mesmo, a empresa asegura que os Concellos lle deben un total de 24 millóns de euros, unha cantidade que se tería incrementado en 7 millóns en 2014. En 2014, grazas á suba do 34% imposta, os ingresos de Sogama polo canon que lles cobra aos concellos medraron un 30%, ata acadar os 55,89 millóns de euros As organizacións ecoloxistas teñen denunciado en varias ocasións que a Xunta e Sogama fixaron "un prezo político para o tratamento do lixo" para "poder competir artificialmente" con outros sistemas, coma os baseados na compostaxe, máis baratos. Para os colectivos críticos do modelo Sogama, os problemas económicos da empresa demostran que "non é a opción máis barara e que nunca o foi".


Summary: Nas páxinas do teu 'Nós Diario' de mañá, Héitor Picallo traza unha ollada internacional sobre o escudo do Reino da Galiza, só no coleccionábel de catro páxinas que publicamos de terzas a sextas feiras.

Como se indicou custódiase nas instalacións da Bayerische Staatsbibliothek (Biblioteca Estatal de Baviera) o Sammelband mehrerer Wappenbücher, un libro de armas onde centos de representacións heráldicas aparecen nas súas páxinas, algunhas de gran beleza e con remates, a xeito de cimeiras, realmente fantásticos. Segundos os datos de que dispomos, e bebendo das investigacións de Juan José Sánchez Badiola e das Publicacións da Comisión Histórica do Instituto Provincial de Estudos Rexionais e Folclóricos de Westfalia (ano 1931, volume 4), adóitase datar esta obra ao redor de 1530 e nela reprodúcense, curiosamente, dous brasóns vinculados a Galiza, aquel dos paus de prata en campo de azur (folio 21r) e esoutro que segue a liña que se vai consolidar ao longo do tempo (folio 217r): "en campo de azur, un cáliz cuberto de ouro". Por timbre leva helmo coroado e lambrequín, mais para que non haxa ningunha dúbida sobre a lámina rotúlase a vinculación con "Gallicien". Este é un armorial de certo fermoso, se ben o denominado de Nicolas Lutzelbourg hai que consideralo unha verdadeira alfaia no eido da heráldica. Armoriais de Nicolás de Lutzelbourg e Anthoine de Clémery Son moitas as lagoas que existen sobre a autoría do libro de armas que algún prodixioso artista realiza para Nicolás de Lutzelbourg (1485-1547). E dicimos prodixioso pois a verdade trátase dun dos máis lustrosos armoriais de todos os tempos. A persoa que encarga o proxecto, o referido Nicolás, foi señor do castelo de Fléville, nunha contorna (a Champaña-Ardeñas, Francia) próxima ás terras belgas, tal e como informa Jean-Christophe Blanchard. Antes do seu pasamento, que acontece por volta de 1547, elabórase o manuscrito (hoxe en día custodiado na Biblioteca Muncipal de Nancy – Bibliothèque Municipal de Nancy), aínda que ten certos engadidos posteriores que datarían de 1554. A intención do señor de Fléville era contar con esta obra para os esponsais de Louise de Lutzelbourg e Jean de Haraucourt (1525-1569), señor de Magnières. Segundo Blanchard e Clemmensen, a elaboración da primeira parte habería que encadrala ao redor de 1540, a teor das armas que emprega por ese tempo Nicolás de Lutzelbourg. Aquel historiador tamén afirma que, ao seu ver, o profesional da ilustración que realiza tal empresa debe ser da zona de Lorena. Podes ler a reportaxe íntegra nas páxinas do teu 'Nós Diario' de mañá, 22 de setembro, ou dixitalmente na nosa loja.


Summary: Imaxes proban que as persoas mortas no edificio dos sindicatos estaban indefensas e foron atacadas e "queimadas vivas" por bandas armadas de carácter fascista. Moscú afirma que "as autoridades de Kiev son responsábeis directas" da matanza.

O goberno ruso acusa ás autoridades ucraínas e a Occidente da vaga de violencia das últimas horas na cidade de Odessa, onde 31 persoas -outras fontes falan de 42- morreron queimadas vivas no incendio provocado no edificio da sede dos sindicatos. Diversas imaxes confirman a participación de grupos de ultra-dereita no ataque contra rebeldes enfrontados con Kiev, que utilizaron armamento contra militantes indefensos. "As autoridades de Kiev non só son responsábeis directas, senón cómplices destas actividades criminais. Están até arriba de sangue", declarou o portavoz do Kremlin, Dimitri Peskov. "A traxedia de Odessa foi produto da connivencia daqueles que se consideran a autoridade de Kiev, que permitiron que os extremistas e os radicais queimaran viva a xente desarmada", engadiu. Pola súa banda, o goberno ruso tamén pediu ao goberno de Estados Unidos que medie ante o de Ucraína para que este deteña a súas accións militares no leste do país, onde grupos rebeldes reclaman a súa soberanía e a súa relación histórica con Rusia.


Summary: CCOO denuncia que as obras no complexo hospitalario do CHUS só foron un "lavado de cara" diante do "malestar social" polo falecemento dunha persoa que agardaba a ser antendida nos corredores de urxencias

A situación é "caótica". Así a definen traballadores e doentes das urxencias do Hospital Clínico de Santiago (o CHUS). Escaseza de medios e persoal motivada polos "recortes" que a Xunta nega pero que tanto os cidadáns como os empregados notan "cada día" na prestación da asistencia sanitaria. Un doente que asistiu a noite de mércores ao Punto de Atención Continuada (PAC) deste hospital compostelán, co que falou Praza Pública, asegura que "os dous electrocardiógrafos" de urxencias estaban averiados despois de ter sido trasladado nunha ambulancia do 061 desde o centro da cidade ao complexo hospitalario. "Non funcionaba correctamente ningún dos dous aparatos", engadiu. Este cidadán, cun historial de arritmias, denuncia asemade que foi atendido "na mesma sala que outra señora", e que "a mesma enfermeira estaba á vez comigo e tomándolle a tensión" á outra persoa. Non había nese momento, arredor da medianoite, máis de dez persoas no PAC para seren atendidas polo persoal sanitario. Esta testemuña non sorprende ao sindicato Comisións Obreiras, por exemplo, que xa vén denunciando o panorama de "caos" do centro "a pesar de que hai pouco menos dun mes remataron as obras do servizo de urxencias". Morte nos corredores CCOO e outras organizacións (UGT, SATSE) "xa lle manifestaran á anterior dirección do centro" de que tales obras (no departamento de urxencias) eran unicamente un "lavado de cara" diante do "malestar social" polo falecemento dunha doente no corredor de urxencias. Segundo Comisións, o único cambio foi cambiar espazos e ubicacións, ademais de ampliar a sala de espera dos pacientes mais o de observación. Porén, denuncian, "non houbo un incremento de persoal acorde co aumento da carga de traballo, o que implica unha deterioración asistencial". "Un día da semana pasada, ás 13:30 horas, chegou a haber 11 doentes de gravidade intermedia no pasillo de urxencias, todos sen atender" O mesmo persoal sanitario constata que a "precarización" do servizo vén motivada pola redución orzamentaria e do persoal dispoñible no servizo de urxencias. "Non podemos facer máis de unha cousa á vez", lamentáronse os propios traballadores deste servizo nunha mobilización a pasada semana diante do complexo hospitalario. Segundo apuntaron desde Comisións Galicia, "un día da semana pasada, ás 13:30 horas, chegou a haber 11 doentes de gravidade intermedia no corredor de urxencias, todos sen atender, mentres a sala de espera estaba colapsada". Había, asemade, outros "38 doentes á espera de ingreso, ademais dunha demora de atención na quenda da noite anterior de seis horas". Tanto o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, como a conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, negaron no Parlamento esta semana que se teñan producido recortes na sanidade pública de Galicia. Máis material Segundo apuntou a responsable de CCOO no CHUS, Marisol López, a Praza, "xusto este xoves se comprometeron a poñer máis electrocardiógrafos e termómetros en urxencias. A testemuña da que me fala prodúcese constantemente"


Summary: O policía acusado de torturador Antonio González Pacheco, Billy el Niño, cobra unha pensión vitalicia aumentada nun 15% debido a unha medalla concedida polo Goberno español en 1977. Billy el Niño foi un dos máis violentos policías franquistas, acusado de malos tratos e torturas a centos de detidos e detidas.

Segundo vén de revelar a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica, González Pacheco goza dese suplemento do 15% na pensión despois de que en 1977 lle fose outorgada unha distinción polo daquela ministro da Gobernación Rodolfo Martín Villa. O actual Ministerio de Interior confirmoulle á asociación que ese incremento segue vixente. Billy el Niño chegou a ser condenado aínda durante o franquismo por malos tratos ao xornalista Paco Lobatón. Foi en 1974. O ex deputado socialista navarro José Luis Uriz vinculouno co asasinato en 1969 do estudante Enrique Ruano. En 2013, a xuíza arxentina María Servini ditou orde de busca e captura internacional contra González Pacheco. Acusábao dun delito de torturas contra 13 persoas entre 1971 e 1975. Un ano despois, a Audiencia Nacional española rexeitaba a súa extradición porque, argumentaba o tribunal herdeiro do Tribunal de Orde Pública franquista, eses delitos estaban "ampliamente prescritos". O que non parece prescribir son as prebendas adquiridas na transición polo axente, número dous do sinistro comisario Roberto Conesa. A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica denuncia que ese plus do 15% débese a "méritos, que non son outros que ter torturado terribelmente centos de homes e mulleres que se opuñan á ditadura franquista". Esixe a retirada dese incremento a quen foi "unha máquina de torturar, perseguir e aldraxar persoas que loitaban polo regreso das liberdades".