Summary: O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia dá a coñecer as candidaturas ao premio que leva o nome do cámara galego asasinado en Iraq. Esta semana, o Goberno central decidiu recorrer a sentenza que obrigaba ao Estado a indemnizar á familia do xornalista

A correspondente de Televisión Española en Asia-Pacífico, Mavi Doñate; o correspondente do mesmo medio en Roma, Lorenzo Milá, e o ata hai unhas semanas presidente da Axencia Efe, Fernando Garea, son os candidatos ao XVI Premio José Couso de Liberdade de Prensa, anunciados no medio da polémica polo recurso do Goberno contra a indemnización á familia do cámara falecido en Iraq.O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia destacou que os tres candidatos se distinguen "pola súa defensa da liberdade de prensa". No caso de Mavi Doñate, subliña a súa "disposición plena" para informar sobre unha extensa área xeográfica "chea de problemas e conflitos moi específicos". Esta correspondente, que ten Beijing como base, está servindo na actualdade "de liña informativa" sobre o coronavirus".Os candidatos destacan "pola súa defensa da liberdade de prensa", de acordo co Colexio de XornalistasFernando Garea, xornalista de longa traxectoria e especializado en crónica parlamentaria, foi proposto en xullo de 2018 polo goberno de Pedro Sánchez para presidir a Axencia EFE, pero ano e medio despois, o pasado mes de febreiro, comunicóuselle a súa destitución. O Colexio de Xornalistas indicou que "no sector dos medios eran coñecidas as súas diferencias con algunhas directrices" do executivo.O prazo para que os colexiados voten estará aberto ata o 3 de abril. A proclamación das candidaturas prodúcese dous días despois de que se coñecese a decisión do Goberno central de recorrer ante o Tribunal Supremo a decisión da Audiencia Nacional que obrigaba ao Estado a indemnizar á familia do cámara José Couso por "omisión de protección diplomática".O propio Colexio de Xornalistas lamentou este recurso porque consideraba que a sentenza da Audiencia Nacional era "a primeira admisión oficial da indefensión da familia Couso e o recoñecemento da inacción da Administración ante o asasinato do xornalista galego".O Colexio considera que "o verdadeiramente inasumible" é que os feitos continúen "impunes" 17 anos despoisO órgano colexiado fixo referencia nun comunicado ás palabras da ministra de Asuntos Exteriores, Arancha González Laya, que considerou que asumir a sentenza sentaría un precedente "inasumible" para o Estado. "O verdadeiramente inasumible é que, logo de 17 longos anos, o asasinato de José Couso continúe impune e que a investigación deste crime siga a estar chea de estorbos", replicou o Colexio.O terceiro candidato desta edición é Lorenzo Milá, que acumula unha longa experiencia como correspondente de Televisión Española. O seu traballo é "rigoroso e profesional" e el "é un dos xornalistas que personalizan a mellor época de independencia do ente público" pola súa labor como presentador dos informativos en La 2 e en Telediario 2, segundo a asociación de xornalistas.


Summary: A apertura do Hospital Lucus Augusti foi un dos argumentos do PP na campaña municipal de 2011. Catro anos despois o complexo lucense tornou nunha das grandes dores de cabeza dos populares, que botan man do hospital de Vigo como baza sanitaria para o 24-M.

O 26 de febreiro de 2011 faltaban tres meses para as eleccións municipais e o presidente da Xunta púxose á fronte dunha amplísima comitiva de altos cargos para inaugurar o agardadísimo Hospital Lucus Augusti, "un edificio" cuxa construción pasara polas mans dos gobernos de Fraga e Touriño e que o seu Executivo, destacaba, viña de converter "nun moderno hospital público". Naquela inauguración Alberto Núñez Feijóo expresou o "compromiso" de que os "pacientes con doenzas do corazón ou de cancro que antes tiñan que desprazarase a Santiago ou á Coruña poidan ser atendidos no seu hospital público de Lugo ao longo deste ano", o 2011. Catro anos despois o hospital lucense tornou nunha das grandes dores de cabeza do PP, que elixe agora outro hospital, o de Vigo, como referente da campaña municipal. Se ben é certo que nos meses previos ás eleccións de 2011 o Goberno galego e o PP tamén publicitaron o hospital de Vigo -chegouse a anunciar que ía estar "rematado a finais de 2013"- non o é menos que o protagonismo foi para o de Lugo, unha das prazas electorais que os populares aspiraban a conquistar naquelas eleccións con Jaime Castiñeira á cabeza. Así na carreira electoral de hai catro anos Castiñeira e o PP esgrimiron a apertura do hospital como mostra do "compromiso" da Xunta coa cidade, o "investimento máis grande da historia de Lugo" que amosaba que "a sanidade non debe ser política", e tería que estar "á marxe da demagoxia". No proceso electoral de 2015 tamén se fala do hospital lucense, pero quen máis o fai é a plataforma cidadá que vén reclamando dende hai máis de dous anos a apertura do servizo de hemodinámica 24 horas -funciona dende 2014 e só en horario de oficina- e mais a posta en marcha da radioterapia e da medicina nuclear. Como anunciara, esta plataforma intensificou as súas protestas nas últimas semanas a través dunha campaña específica, #quenoncheroubenocorazón, que xa foi apoiada explicitamente por forzas políticas como PSdeG, BNG ou Lugonovo e que culminará tres días antes das eleccións cunha manifestación. Catro anos despois o hospital de Lugo tornou nunha das grandes dores de cabeza do PP Neste contexto os populares tentan frear o desgaste que o conflito do hospital lles produce na cidade da Muralla con anuncios reiterados a respecto do concurso público que desembocará na instalación da radioterapia cun mínimo de catro anos de atraso. No entanto, e tendo en conta que boa parte do potencial efecto político desa publicidade foi anulado por declaracións da conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, que mesmo incomodaron ao propio PP lucense, a baza sanitaria dos de Feijóo para o 24-M pasa ser o futuro Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, que Mosquera visitou no último día no que as inauguracións eran legais. Remate das obras O PP vigués apela a "felicitar á Xunta" polo "histórico" remate das obras do hospital vigués, erguido co sistema público-privado Tras anos de críticas polo modelo de construción público-privado elixido pola Xunta para esta infraestrutura -que levou o Goberno a publicitar reiteradamente que se trata dun "hospital público"- e as súas repercusións políticas, económicas e sociais, Goberno e PP poñen o acento nestes días no remate da fase construtiva do edificio. Así, por exemplo, Feijóo aproveitaba este domingo a presentación do programa marco do seu partido para proclamar que "dende o día de onte os veciños de Vigo e a súa área metropolitana teñen un novo hospital público, porque rematouse a construción e a empresa construtora entregou a obra a quen sempre dixemos que sería o seu propietario: a administración públca, é dicir, os cidadáns", di, obviando que o Sergas terá que pagar un canon anual por utilizalo. "Dende xa ponse en marcha o proceso de traslado para que se poida prestar un mellor servizo público aos vigueses, polo que só hai un partido que acadou trasladar esta promesa do seu programa á realidade: o PP", insistiu o presidente mentres o propio Sergas calcula que, no mellor dos casos, o traslado efectivo non comezará ata, cando menos, dentro de tres meses. Xunto a estas verbas do presidente a súa candidata na cidade, Elena Muñoz, chama a "felicitar á Xunta" neste momento "histórico" que chegou, asegura, malia ao "boicot inexplicable do goberno socialista" de Abel Caballero.


Summary: A CIG-Saúde pregunta se estas prácticas están a provocar "atraso ou suspensión de operacións".

CIG-Saúde de Pontevedra denuncia a cesión de material sanitario do hospital público Montecelo ao centro privado Quirón, "tal e como puido comprobar o persoal encargado de preparar o instrumental para as operación", sinala a central nacionalista. Desde o sindicato pregúntanse se existe algún tipo de acordo entre o Sergas e a empresa e se este tipo de prácticas "están a provocar atraso ou mesmo suspensión de intervencións no sistema público". Dende a federación de Saúde da CIG de Pontevedra afirma que durante a pandemia do novo coronavirus o Sergas chegou a un acordo con Quirón para cederlle material "co argumento de que se puidese seguir realizando operacións no centro privado". Mais unha vez rematado o estado de alarma, indican, a dirección do hospital Montecelo anunciou que deixaran de ceder este material. "Pero a pasada cuarta feira o persoal encargado de preparar o material para as operacións en Montecelo descubriu que faltaban algunhas cousas, e tras as pertinentes comprobacións constataron que dous días antes foran cedidas ao Quirón", sinalan.


Summary: O Banco Sabadell rectificou e pediu desculpas após a Mesa pola Normalización Lingüística denunciar que a entidade bancaria respondera en inglés unha consulta feita en galego. Sabadell usou a lingua de Shakespeare para pedir ao cliente que remitise ese trámite en catalán, euskera, español, inglés, alemán ou francés.

Na súa conta de twitter o Banco Sabadell respondeu un chío da Mesa pola Normalización Lingüística en que a entidade galega denunciaba o feito acontecido. O banco pediu nese chío desculpas e confirmou que "o cliente foi finalmente contactado en galego para xestionar a súa petición" e engadiu que "facemos extensivas as nosas desculpas pola confusión". O banco pediu desculpas e confirmou que "o cliente foi finalmente contactado en galego para xestionar a súa petición" A Mesa foi quen denunciou este feito de vulneración dos dereitos lingüísticos, e sinalaba esta mañá que a conduta do Sabadell puña de manifesto que o banco aceptaba calquera outra lingua oficial do Estado e varias linguas doutros países, pero non o galego. O Banco Sabadell é unha das poucas entidades que permitían empregar a lingua galega, tanto na súa web como nas aplicacións móbiles e nos caixeiros, lembrou A Mesa, apuntando ao 'Informe sobre o uso do galego nas entidades bancarias'. Segundo o Informe da Mesa, ningún banco garante o dereito da poboación galega a usar a súa lingua e unicamente 4 das 14 "entidades financeiras colaboradoras" ás que as persoas usuarias deben acudir para realizar determinados trámites como obrigatorios e necesarios como o pagamento de taxas universitarias, sancións administrativas, diversas taxas por servizos públicos administrativos ou venda de bens, entre outros, ofrecen servizos web en galego. "Os poderes públicos galegos teñen a obriga de garantir o dereito a usar do galego, por iso, han de promulgarse medidas legais para a igualdade real e efectiva da nosa lingua como a proposición de lei, por iniciativa lexislativa popular de Medidas para a garantía dos dereitos lingüisticos no ámbito socioeconómico que presentou no Parlamento de Galiza en 2017 a Mesa pola Normalización Lingüística. Boas tardes. Confirmámosvos que o cliente foi finalmente contactado en galego para xestionar a súa petición. Facemos extensivas nosas desculpas pola confusión.^Iris— Sabadell Help (@Sabadell_Help) 10 de xuño de 2019


Summary: A conselleira Rocío Mosquera asegura que a doente "tivo unha atención absolutamente correcta" e a oposición culpa o acontecido aos recortes sanitarios

O pasado xoves ao presidente da Xunta tocáballe responder ante a prensa do falecemento dunha muller de 81 anos mentres agardaba ser atendida no servizo de urxencias do Hospital Xeral de Vigo. Ante a prensa Alberto Núñez Feijóo anunciaba unha investigación ao respecto e deixaba caer a necesidade de indagar "se houbo un erro no diagnóstico previo" da doente e, polo tanto, "se se puido evitar o desenlace", isto é, o falecemento. Os grupos da oposición e os colectivos en defensa da sanidade pública consideraron "inaceptable" que o presidente "culpe os profesionais" do acontecido. Menos dunha semana despois, a conselleira de Sanidade emenda o discurso oficial. "Tivo a señora unha atención absolutamente correcta", afirmou a conselleira Rocío Mosquera no Parlamento, onde compareceu para explicar as liñas de actuación do seu departamento para a lexislatura. Segundo a máxima responsable da sanidade pública galega no hospital vigués aplicáronse os "sistemas de clasificación e avaliación de pacientes dunha maneira correcta" e, polo tanto, non cabe cuestionamento ao respecto. Para Mosquera as críticas da oposición son un xeito de "utilizar a morte dunha paciente con saña" e "o único que están é poñendo en entredito a actuación dos profesionais, cousa que non é correcta". "Quen utiliza os profesionais como escudo humano é o señor Feijóo", retrucou dende o BNG Carlos Aymerich. O presidente, reprocha, "bótalles a culpa" aos profesionais cando non é súa, senón "da mala xestión da consellería, da falta de protocolos e dun sistema adecuado". "Os que utilizan unha morte como carniza son vostedes", subliñou, en referencia ao PP, ao que acusa de "asumir que os recortes poden producir mortes, pero asumen o risco e tiran para adiante". "Quen utiliza os profesionais como escudo humano é o señor Feijóo" "Non utilizamos as mortes, preguntamos por esas mortes que se producen nun contexto de recortes", abondou a voceira socialista, Carmen Acuña. Eses mesmos recortes "estanos a denunciar os profesionais que traballan neses servizos, alarmados polo que está a pasar". Ademais, engadiu Eva Solla dende AGE, a imaxe de doentes agardando nos corredores hospitalarios a seren atendidos non é algo excepcional, senón unha situación que se repite a diario. Fronte ao ton conciliador da conselleira, a artillería grosa púxoa dende o PP Miguel Santalices, para quen a oposición exerce o "carroñeirismo político" nesta cuestión. PSdeG, AGE e BNG, acusa, fai unha "utilización perigosa e demagóxica" do falecemento da paciente Vigo, no que "entraron a degüello". Santalices, que lembra que no tempo do bipartito socialistas e nacionalistas atribuían as saturacións das urxencias "á actitude dos médicos", tensou un debate que despois, ao remate, tentou aplacar a propia conselleira ofrecendo un "pacto pola sanidade de Galicia".


Os pacientes hospitalizados pola Covid-19 volven superar os 700, tras ascender a 716 nas últimas 24 horas, 21 máis que a xornada anterior. Descenden a 11.458 os casos activos, 940 menos, mentres que se rexistraron 619 contaxios. Pola súa parte, a taxa de positividade baixou a 22,6% na Galiza. Segundo os datos actualizados esta cuarta feira pola Consellaría de Sanidade, con rexistros até as 18 horas da terza, recollidos por Europa Press, descenden a 22 as persoas hospitalizadas en UCI pola Covid-19 e aumentan a 694 as ingresadas en unidades convencionais, mentres que 10.742 pacientes atópanse en seguimento no seu domicilio. Coronavirus Galiza: Baixan de 13.000 os casos activos Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria soamente baixa na da Coruña e Cee, na que descenden a oito os pacientes Covid en UCI (dúas menos) e mantéñense en 162 os ingresados noutras unidades. No resto das áreas aumentan os ingresados. En concreto, na de Pontevedra e O Salnés descenden a dúas os pacientes Covid en UCI (uno menos) e aumentan a 87 os hospitalizados noutras unidades (dez máis); mentres que na de Santiago e Barbanza seguen dúas perdoas en críticos e soben a 111 os doutras unidades. Pola súa parte, na área de Vigo aumentan a cinco os pacientes Covid en UCI (un máis) e a 99 os ingresados noutras unidades (dous máis); mentres que na de Ourense descenden a dous os críticos (dous menos) e soben a cinco os hospitalizados noutras unidades (cinco máis). A vacina específica para Ómicron chegará en setembro: cal é a súa eficacia? Na área de Ferrol mantéñense tres pacientes Covid en UCI e ascenden a 57 os hospitalizados noutras unidades (un máis); e a de Lugo continúa a ser única sen ingresados en críticos e rexistra 68 noutras unidades (un máis). Descenso dos casos activos Os casos activos de Covid-19 seguen á baixa desde o pasado sábado. O descenso é xeneralizado nas sete áreas sanitarias, coa da Coruña e Cee á fronte (-188), seguida das de Vigo e Lugo (-155 en cada caso), Ourense (-144), Santiago e Barbanza (-133), Pontevedra e O Salnés (-107) e Ferrol (-62). Así, con máis infeccións activas continúa a área da Coruña e Cee, con 2.413; seguida da de Vigo, con 2.089; Santiago e Barbanza, con 1.787; Ourense, con 1.559; Lugo, con 1.394; Pontevedra e O Salnés, con 1.278 e á cola mantense a de Ferrol, a única por debaixo do milleiro, con 923. 505 días: así foi o contaxio máis longo de Covid-19 até o momento Segundo o último informe actualizado polo Ministerio de Sanidade esta terza feira, adaptado ao novo sistema de vixilancia da Covid-19 centrado en poboación vulnerábel, a incidencia acumulada a 14 días na Galiza en maiores de 60 anos baixou a 1.160,06 casos por 100.000 habitantes, mentres que a media estatal descendeu a 846,55. En concreto, a incidencia no grupo de idade de 60 a 69 anos descendeu a 14 días a 1.004,98 casos por 100.000 habitantes; no de 70 a 79 anos a 1.141,79; e no de maiores de 80 anos reduciuse a 1.413,88. Baixan os contaxios Os contaxios de Covid-19 sitúanse en 619. Co novo protocolo xa non se contabilizan os autotest positivos e non se fan probas de diagnóstico a poboación en xeral, salvo á vulnerábel. Deste xeito, os contaxiados ascenden na Galiza a 606.692, dos cales 137.425 corresponden á área de Vigo; 125.579 á da Coruña e Cee; 96.178, á de Santiago e Barbanza; 73.713 á de Ourense; 69.339, á de Pontevedra e O Salnés; 66.661 á de Lugo; e 36.923, á de Ferrol. A desigualdade na vacinación ameaza cun atraso dunha década no desenvolvemento Desde a segunda feira realizáronse 1.005 PCR na Galiza, que elevan a 3.884.053 as probas deste tipo feitas desde o inicio da pandemia, e 2.755 test de antíxenos, que supoñen 1.739.766 en total. Falecidos e curados As vítimas da pandemia pola Covid-19 no conxunto de Galiza aumentaron a 3.449 despois de notificar a Consellaría de Sanidade outros sete falecementos. Mentres, 591.848 persoas superaron a Covid-19 desde o inicio da crise sanitaria, após recibir o alta outras 1.552 persoas.


Summary: O pasado 5 de xaneiro fixéronse 80 anos do pasamento de Ramón Valle-Inclán, pero a súa obra non se libera, segundo a lei, até o 1 de xaneiro do ano seguinte. Cóntanolo o actor, director e dramaturgo Cándido Pazo, quen afirmou que este será o ano da "desamortización valleinclanesca", aludindo á prohibición dos seus descendentes de representalo en galego, euskara e catalán.

Así que teremos que agardar a 2017 para ver un 'valle' en galego. Xa se tentara en 1984 nada máis fundarse o CDG cando o albacea e fillo do dramaturgo se negou en rotundo a permitirlle representar en galego 'Divinas Palabras', segundo Luís Álvarez Pousa, daquela director xeral de Cultura, Sen embargo, en 1998, o CDG baixo a dirección de Manuel Guede realizou a primeira (e única) montaxe en español da súa historia con catro obras do manco da Arousa. Aquela acción provocou unha inmediata reacción por parte do sector cultural galego, que argallou numerosas protestas, unha delas a lectura de obras de Valle en galego de forma paralela no Casino de Santiago, local que frecuentaba o artista. Curiosamente, un dos poucos intelectuais que se manifestou a prol desta representación foi o actual presidente da Academia Galega, Xesús Alonso Montero. Nas redes sociais o primeiro en facerse eco da liberación de Valle foi o actor, director e dramaturgo Cándido Pazó, quen anunciou que 2016 sería o "ano da desamortización valleinclanesca". Falamos con el desta disputa "esperpéntica". - Valle-Inclán está liberado entón?- Non, cometín un erro, porque a lei di que se libera o 1 de xaneiro do ano seguinte logo de cumprir 80 anos da morte do autor. Polo tanto, como morreu un 5 de xaneiro de 1936, temos que agardar a 2017. De feito, o CDG quería facer o primeiro Valle-Inclán en galego. E dixéronlle que había que esperar o tempo legal e díxolle Guede "Bah, por cinco días", pero nada, respondéronlle que hai que agardar un ano máis. E ata o 2017 non se libera. - Cres que esta liberación, tanto para o galego como para o catalán e o euskara, vai supoñer un aluvión de representacións?- Non necesariamente, sobre todo en Galiza, porque os repartos das pezas de Valle son moi grandes, e hoxe en día as compañías non están para iso. Nin sequera o CDG. Eu dirixín o ano pasado o Centro e eran 6 ou 7 actores, e os de Valle non son menos de 14. Entón, moi difícil o vexo. Si que vai ser posible que moitas compañías afeccionadas, teatros comunitarios, escolas, que tampouco o podían facer, si o fagan, porque como non pagan salarios... E tampouco terán que pedir licenza, porque os dereitos cando se liberan, libéranse a todos os efectos. Até o de agora cando unha compañía amadora quería facer un Valle-Inclán tiña que solicitar exactamente igual, e tiña que pagar un canon especial, aínda que menor que as compañías profesionais. - Que opina do veto da familia?- É unha pena. Os herdeiros, máis alá de que se beneficien dos réditos económicos, non debían andar tomando decisións deste estilo. Outra cousa é que o autor deixara unhas vontades, nese caso habería que respectalo, pero os herdeiros non deberían pasarse de listos. - Álvarez Pousa tamén dicía que nada máis nacer o CDG intentou facer 'Divinas Palabras' e foi Carlos del Valle, quen se negou en rotundo. - Si, pero Carlos creo que xa non vive. - O resto da familia tampouco quere?- Hai quen si e quen non, non hai unanimidade, pero quen era albacea era Carlos e tiña ese criterio absolutamente claro, non cedía. E por un respecto a ese criterio, se non hai unanimidade que si, segue sendo que non. Eu creo que hai netos que dirían que si, e hai xente que me ten dito que mesmo algunha filla que tamén diría que si, pero como esa unanimidade non existe a efectos prácticos é que non. "Deberían facerse xestións para que a familia dixese que non hai que agardar a 2017 e celebrar este 150 aniversario cunha representación en galego" - Este ano cúmprense 150 anos do seu nacemento. Que cres que debería facer a Administración galega con esta efeméride?- Prestarlle atención, porque é un dramaturgo galego, aínda que non pertenza á dramaturxia galega, porque as dramaturxias defínense pola lingua na que están escritas. Quero dicir que Beckett é un dramaturgo irlandés, pero a súa dramaturxia é francesa. Así que Valle pertence á dramaturxia española, o cal nin é bo nin é malo, é así. Non obstante, é evidente que o galego e o país rezuma en gran parte da súa obra, sobre todo nas 'Comedias bárbaras', e é evidente que é un autor galego de nacemento que temos que reivindicar como parte da nosa intelectualidade, e merece que esa data se lembre. É unha pena, deberian facerse xestións para que a familia dixese que non hai que agardar a 2017 e celebrar este 150 aniversario cunha representación en galego, eu creo que por parte do CDG, porque é quen ten capacidade para facelo. Non sei se lles farían caso, pero que supoño que máis caso que aos particulares, aínda que tampouco confío moito. - Se puideras, que obra de Valle quererías representar?- Así a bote pronto, diría que Divinas palabras, aínda que tamén me gustaría Luces de Bohemia. Pero Divinas palabras, sobre todo por iso que ten de arcano, de racial, da terra. Pero despois teatralmente falando son tantas cousas, e os esperpentos, e algunhas cousas curtiñas. O meu gusto por Valle Inclán vén máis que pola lectura polas representacións que fun mirando, e hai algunha cousa de peciñas curtas que están tamén moi ben feitas. O que si que creo é que se se fai en galego hai que prestarlle unha atención inmensa á tradución. Eu creo que Valle en galego vai soar de marabilla, e a experiencia que fixeramos no Casino [na protesta pola representación do CDG en español] realmente demostrouse que soaba moi ben. Pero é unha tradución que non hai que tomala á lixeira. É unha das partes máis importantes da produción porque a musicalidade de Valle-Inclán hai que traballala.


Summary: Esta semana, concretamente a sexta feira 31 de xullo ás 14 horas, remata o prazo para que o sector cultural privado se acolla a algunha das dúas liñas convocadas pola Área de Cultura da Deputación da Coruña.

Esta semana, concretamente a sexta feira 31 de xullo ás 14 horas, remata o prazo para que o sector cultural privado se acolla a algunha das dúas liñas convocadas pola Área de Cultura da Deputación da Coruña para o desenvolvemento e difusión dos seus proxectos ante a crise provocada pola Covid-19. Unha delas promove o apoio a empresas audiovisuais para a distribución, comercialización e exhibición en lingua galega, para o que destina un orzamento de 125.000 euros que se repartirán en achegas que van de 5.000 a 30.000 euros. A outra ten 275.000 euros de dotación e promove apoiar "proxectos culturais singulares".


Summary: Os máximos dirixentes de NCG Banco manifestan "absoluta" certeza de que a entidade continuará en solitario malia aos rumores de poxa. Castellano e González-Bueno escenifican a petición de "perdón" e amósanse a prol da comisión de investigación sobre as antigas caixas.

"O maior custo é reputacional, que é o que tarda máis en recuperarse". O presidente de Novagalicia Banco, José María Castellano, resume deste xeito unha das súas principais preocupacións. A entidade resultante da fusión das antigas caixas de aforro e da súa posterior bancarización perdeu clientes e cartos nos últimos tempos, como "todas as entidades", algo que "ten un custo" mais "é recuperable". Pero a súa imaxe está seriamente danada. A estafa das preferentes, as indemnizacións dos antigos directivos, as aventuras inmobiliarias e un longo etcétera de alegrías propias dos anos de suposta abundancia estouraron tras unha fusión presentada como idílica que rematou en fiasco e perdas. Por todo isto a cúpula da empresa vén de lanzarse á procura do lavado da imaxe. Unha "nova etapa" que comeza cunha intensa campaña publicitaria protagonizada polo propio Castellano e o seu conselleiro delegado, César González-Bueno, protagonistas tamén dunha medida comparecencia ante os medios de comunicación, este xoves en Santiago. Castellano e González-Bueno amosan agora certeza "absoluta" de que Novagalicia Banco continuará en solitario En mangas de camisa, con xesto relaxado e exercitando unha práctica cada vez menos común nas altas esferas, contestar ao que se pregunta, Castellano e González-Bueno empezaron "por pedir perdón" e, á marxe dos xestos, deixaron sobre a mesa algúns datos substanciosos, a comezar polos cartos aos que aspira Novagalicia dentro do rescate bancario. Tras o baile de cifras dos últimos meses Castellano confirma que "pedimos 6.000 millóns de euros" que "cubrirían con exceso as necesidades dos dous decretos", isto é, os requisitos dos dous saneamentos bancarios estipulados polo Goberno central a instancias europeas. Así e todo, esa petición non ten por que chegar íntegra, "a cantidade determinarase en setembro", admite González-Bueno, sempre de acordo cos ritmos marcados no memorando do rescate -documento no que o Eurogrupo fixa as condicións do mesmo-. Esta petición prodúcese nun contexto no que, ao contrario do que viña acontecendo, os dirixentes de NCG Banco amosan agora certeza "absoluta" a respecto da súa continuidade en solitario, á marxe de poxas ou liquidacións. "Para que liquidalo?", pregúntase Castellano. "Os cartos son de todos, para que vendelo por un euro, para que perder cada español 1.000 ou 2.000 euros se hai outro camiño máis rendible económica e socialmente que é mellor para todos?". Porque, unha vez cumpridos os requisitos do rescate e inxectados os cartos, os xestores do banco confían en que este sexa "rendible" en pouco tempo, mesmo chegando a ser "o mellor" dos bancos xurdidos dunha fusión de caixas, con investidores estranxeiros que acheguen cartos pero tamén "experiencia" para sacar adiante a compañía. Isto farase como Novagalicia Banco en Galicia e como EVO no exterior. Esta segunda marca, din, non entrará en negocios empresariais, nin sequera en PEMES, e centrarase na banca por internet. Solución ás preferentes e investigación Pero mentres Novagalicia traza estes plans sobre a mesa segue un problema que non entende de memorandos nin de macroeconomía: as reclamacións, por veces desesperadas, das persoas que se senten "estafadas" polas participacións preferentes, os produtos de investimento perpetuos e de alta complexidade que moitos mercaron enganados, pensando que tiñan un simple depósito de aforros. É precisamente a eses clientes estafados aos que se dirixe esencialmente esa petición de "perdón", se ben os colectivos que os representan esixen que as desculpas veñan acompañadas de solucións. "Estamos facendo todas as xestións para devolver eses cartos" e "cremos que imos atopar unha solución aceptable", di Castellano. "Poderíase dicir que eses contratos non tiñan validez" de cara á devolución dos cartos estafados Esa confianza chega nun panorama que, admite González-Bueno, se volveu "máis complexo" por mor do rescate, xa que as súas condicións "establecen un reparto de cargas" segundo as cales "os investidores teñen que participar nas perdas", e neste ámbito entran tamén os afectados das preferentes. Non obstante, o conselleiro delegado de NCG Banco ve "claro" que neste caso "hai un argumento adicional", o das persoas que "non sabían claramente o que mercaban" e eran "claramente aforradores, con intención de aforrar e non de investir". "Neses casos poderíase dicir que eses contratos ao mellor non tiñan validez", argumento que, asegura, "está a callar e estase a entender" por parte das autoridades. "É previsible que pola vía xudicial, da arbitraxe ou por algunha vía razoable, se resolvan eses casos", subliña. Nesta liña, avanza que Novagalicia non pensa en recorrer a demanda interposta pola Fiscalía Xeral de Galicia a prol dos afectados: "os intereses do banco non son só opoñerse por interese económico" e "cousas que en principio beneficiarían o banco -evitar as devolucións- en realidade non o benefician". Neste mesmo sentido, Castellano asegura que "se hai algunha responsabilidade" legal "esixible" a quen "estivo en épocas anteriores", "esixirase" e por iso, malia non entrar "en temas de política", amósase partidario de que "se houbo responsabilidades, que se depuren", tamén pola vía da comisión de investigación no Parlamento de Galicia. "Estamos a favor da transparencia e se iso axuda á transparencia da entidade, a coñecer o pasado e a non caer nos mesmos erros, benvido sexa". El, para comezar, xa será chamado a comparecer no Congreso dos Deputados e así ao fará porque, asegura, "non teño nada que ocultar".


Summary: A conselleira de Traballo e Benestar debullou na súa intervención parlamentar os liñamentos da súa consellaría en materia de creación de emprego xuvenil. A oposición denuncia que fronte a máis do 50% de moz@s sen traballo Beatriz Mato "ofrécelles un programa de voluntariado para formarse en Europa" e contratos de formación.

Beatriz Mato comparecía esta terza feira no Parlamento para presentar as liñas de traballo que desenvolverá a Consellaría de Traballo e Benestar. A conselleira que se gabou das cifras de desemprego en Galiza fronte ás "doutras comunidades autónomas", presentou un programa de emprego xuvenil encamiñado a procurar traballo @s moz@s galeg@s en paro principalmente, dixo, "aqueles que posúen unha baixa formación" académica. A Xunta creará contratos de formación para menores de 30 anos que eximirán ás empresas de cotizaren á Seguridade Social entre 1 e 3 anos Neste senso, a Xunta de Galiza porá a andar máis un contrato de formación dirixido á mocidade menor de 30 anos. Seguindo os trazos da reforma laboral aprobada polo Partido Popular en Madrid, Mato asegurou que o programa ten unha duración de 1 a 3 anos e que eximirá ás empresas de cotizaren por est@s traballador@s. A cambio, as mozas e mozos obterán "un salario acorde ao convenio colectivo" --indicou a conselleira-- e un "certificado ou título homologado no Estado español". Para os grupos da oposición o anuncio da conselleira non reverterá as "cifras inasumíbeis de desempego xuvenil" e non serve senón para "drenar os recursos públicos en beneficio da patronal". Así llo fixo saber na sesión plenaria a deputada nacionalista, Montse Prado quen criticou á conselleira por "buscar un titular" para a imprensa en troca de reverter a realidade actual na que "a metade da poboación moza está desempregada", sentenzou a deputada do BNG. Aliás, Montse Prado denunciou que a conselleira de Traballo propuxese á mocidade galega "un programa de voluntariado para formarse en Europa" cando o que precisa a xuventude, dixo, "é un traballo digno e na terra".


Summary: Representantes do Goberno e comité de folga vólvense reunir 23 días despois da última xuntanza. Alfonso Rueda insiste en que o Goberno non se achegará ás cifras que reclama o persoal e en incluír na súa oferta o aumento que o Estado aplicará a todo o funcionariado. A Xunta convoca tres semanas despois o persoal de Xustiza en folga, que amosa a súa fortaleza

Vinte e tres días despois da última xuntanza, Xunta e comité de folga reuniranse en San Caetano este mércores co obxectivo de pór fin a un conflito que acumula 70 días e máis de dez semanas de paro indefinido, con máis de 18.000 xuízos suspendidos e adiamentos até 2020. Malia o tempo transcorrido e a máis dunha ducia de xuntanzas, a desconfianza segue a ser máxima entre representantes do Goberno e dos traballadores, que manteñen un elevado seguimento da protesta. O vicepresidente Alfonso Rueda insistiu en que o Executivo non se achegará ás pretensións de incremento do complemento salarial que reclama o persoal, que á súa vez responde que a Administración escusa intentar negociar se a súa base é a mesma que até agora. Rueda insiste en que a Xunta non se achegará ás pretensións dos traballadores e en incluír a suba estatal aos funcionariado na súa oferta A Xunta mantense en ofrecer unha suba de entre 133, 108 e 105 euros mensuais máis segundo a categoría laboral, mentres que o funcionariado solicita 180 euros para todos os corpos. Con todo, o Goberno insiste en falar dun aumento de 300 euros mensuais, ao incluír a suba salarial aos funcionarios que será aplicada en todo o Estado, algo que os sindicatos xa advertiron que non aceptarían. Este mesmo mércores repetiuno Rueda nun acto en Vigo sobre a segunda fase das obras da Cidade da Xustiza e onde foi recibido polas protestas e apupos duns vinte traballadores en folga. Insistiu neses 300 euros e que "con esa cifra" suentará o Executivo ó mesa, aínda que non el. Traballadores da Administración da Xustiza reciben a Alfonso Rueda con apupos e protestas en Vigo "Nesa contorna negociadora sería posible chegar a un acordo, pero non desde logo nas cifras nas que están os sindicatos, ás que xa advertimos que non podemos chegar", avisou Rueda que, no entanto, asegurou que a Xunta estaba "disposta a esgotar a vía do diálogo". O persoal de Xustiza advirte de que "non haberá acordo" se a Xunta non muda a súa última proposta Desde o comité de folga, un dos seus voceiros, Julio Bouza, xa advertiu que esperaba que a Xunta non chegue á negociación "coa mesma proposta". "Esperemos que sexa distinta porque a última é a que xa temos e coñecemos todos e os traballadores non a aceptan", aclarou. "Non haberá posibilidade de acordo", insistiu, no caso de que o Goberno inclúa na súa oferta eses 300 euros. Queima de nóminas na Coruña Ademais da protesta en Vigo, na Coruña funcionarios de Xustiza en folga queimaron as súas nóminas como sinal de protesta polas "coaccións" que aseguran recibir por parte da Xunta a través do sistema de peche das devanditas nóminas en datas posteriores ás fixadas. Desde que se iniciou o conflito, a Xunta pecha as nóminas máis tarde "para meter máis descontos e coaccionar", segundo os traballadores No acto, cun cento de persoas, o portavoz do comité de folga na Coruña, Javier Fernández, explicou que as nóminas --na actualidade de entre 300 e 500 euros polos descontos polo paro indefinido-- "péchanse sempre a día 5 de cada mes", pero aclara que desde que se iniciou o conflito "pecháronse o 13 de febreiro e o 11 de marzo". "Porque cantos máis descontos metan na nómina, mellor", dixo ao explicar os argumentos polo que, na súa opinión, a Administración autonómica está a levar a cabo o peche de nóminas nestas datas. Javier Fernández vinculouno, ademais, cun intento de "coaccionar" os traballadores en folga.


Summary: A histórica militante de dereitos humanos arxentina fala da situación da memoria histórica en España e da polémica pola exhumación de Franco. "É indignante ter que aturar a homenaxe permanente e pública a un xenocida", di esta activista de orixe galega.

En 1977, días despois de que o seu fillo Gustavo fose detido e desaparecido, Nora Cortiñas deixou a súa casa das aforas de Bos Aires para chantarse xusto fronte ao núcleo de poder do réxime militar na Arxentina. Catro décadas despois é fácil recoñecer a Nora --Norita, como lle din todos-- naquela muller miúda e enérxica que aparece nas imaxes das primeiras roldas das Madres de Plaza de Mayo. Cando a súa pequena figura de case 90 anos aparece antes de participar nun faladoiro, multiplícanse os saúdos, os abrazos, as referencias a este ou aqueloutro momento da súa imparable actividade. A que a levou esta mesma semana a Turquía para apoiar a mulleres en folga de fame pola liberdade de presos políticos. E o pasado xoves a visitar o Valle de los Caídos con políticos e asociacións de memoria. "Causa indignación saber que o pobo español ten que aturar esta homenaxe permanente e público a un xenocida. Que estean no mesmo lugar vítimas e vitimarios é unha humillación para a humanidade", solta sobre Cuelgamuros, para empezar. E lembra que ela participa da querela arxentina que busca investigar os crimes do franquismo e que foi impulsada polo galego Darío Rivas, galego como seu pai, quen lle dá o apelido Cortiñas co que é coñecida desde sempre. "Non avanzou moito a causa, a pesar de que temos unha xuíza [María Servini] que puxo toda a vontade que non puxo cando tiñamos o terrorismo de Estado entre nós", di cun medio sorriso. Pero inmediatamente aclara: "Valoramos moito a súa decisión ética e empurraremos todo o que sexa necesario. A xustiza non se pode deter". O problema para a querela arxentina é que en España asinouse un pacto de esquecemento na Transición que se materializou nunha Lei de Amnistía que complica moito a persecución destes crimes. Non hai nada imposible. Non pode existir o silencio, o ocultamento de crimes de lesa humanidade. A querela ten que seguir porque non debe haber impunidade. Hai que traballar pola memoria, pola verdade e pola xustiza con todas as nosas forzas. "Non hai nada imposible. Non pode existir o silencio, o ocultamento de crimes de lesa humanidade. A querela arxentina ten que seguir porque non debe haber impunidade"Pero neste momento, no que se está discutindo a exhumación de Francisco Franco, hai quen sostén que volver a estes temas é reabrir feridas en lugar de pechalas. Volver a este tema é brindar saúde a un pobo. Os países necesitan unha saúde moral, espiritual e histórica para percorrer un camiño realmente democrático. O camiño debe estar baseado na verdade. Canto do que se conseguiu na Arxentina --o enxuizamento e a condena de xenocidas-- ten que ver coa presión social? Todo! Levamos 42 anos na rúa, as Madres e os organismos de dereitos humanos, acompañados por moita xente que non quere vivir na impunidade. Temos unhas testemuñas excepcionais --as vítimas--, avogados e avogadas comprometidos, un grupo de fiscais e fiscalas extraordinario que queren facer xustiza e algúns xuíces que están dispostos a chegar até o final nisto. Porque non é fácil. Hai un retroceso en liberdades e dereitos humanos en América Latina? Si, hai persecución e detencións arbitrarias. E agora mesmo na Arxentina vivimos nun estado de terrorismo económico: a xente non ten acceso á vivenda, medran a desocupación e os prezos; a saúde e a educación públicas están abandonadas... Todo isto leva a unha enfermidade colectiva: o desacougo e a desesperación de non saber como levar á mesa comida para os fillos ou como pagar os servizos básicos. "Non se pode baixar os brazos. Hai que seguir na rúa, denunciando, e pensar que non vai durar toda a vida isto. Darse a man e camiñar xuntos é un logro"E como se vive iso tras máis de 40 anos de militancia?Coa certeza de que non se poden baixar os brazos. Hai que seguir na rúa, denunciando, e pensar que non vai durar toda a vida isto. Darse a man e camiñar xuntos é un logro. E descubrir que hai moita solidariedade dentro do pobo impúlsanos. E se falamos da desaparición do seu fillo, hai reparación para esa dor? A reparación é a loita. E tamén os pequenos logros que imos tendo contra a impunidade. A acción permanente axúdache a seguir adiante, a pelexar porque non haxa máis xeracións que vivan unha represión aberrante como a da desaparición forzada de persoas. Porque é o crime de crimes: quitarlle a unha persoa todos os seus dereitos, pasar do ser ao non ser. Ás veces cuestionouse ás Madres e ás Abuelas de Plaza de Mayo por facer declaracións políticas. A loita polos dereitos humanos pódese desligar da política? O sistema é reaccionario, conservador, e hai que loitar contra el. Hai que facer política. As Madres asumimos as bandeiras de loita dos nosos fillos e fillas porque son o motivo da súa desaparición. E as ideas detrás desa ditadura cívico-militar-relixiosa e económica que os desapareceu seguen aquí. Do que se si debemos separarnos é do partidismo político, porque os organismos de dereitos humanos temos que ter a liberdade de opinar e actuar sen compromisos políticos. "O sistema é reaccionario, conservador, e hai que loitar contra el. Hai que facer política. As Madres asumimos as bandeiras de loita dos nosos fillos e fillas porque son o motivo da súa desaparición"Dar a vida e arriscar a vida As nais que puxeron en evidencia á ditadura arxentina ante o mundo cos seus panos brancos enfrontábanse á "ferocidade criminal" do goberno militar. "Ameazáronnos. Moito", lembra. De feito, tres das mulleres que fundaron con Nora Cortiñas as Madres de Plaza de Mayo foron secuestradas e asasinadas polo réxime ciscándoas sedadas ao Río de la Plata. Pero elas non abandonaron. Seguiron indo cada xoves. Seguen indo cada xoves á praza. Aquela afouteza de Nora hai 42 anos levouna a meterse no que, sospeitaba, era un centro ilegal de detención. E a militancia trouxo para ela tamén unha transformación persoal. Daquela ama de casa dedicada de cheo a coidar dos seus a unha muller sen medo enfrontándose ao poder xenocida, de nai de familia a nai pública. Cando viraches en feminista? Ou cando te decataches de que o eras? É algo que vai sucedendo. Deime de conta de que ademais de deberes no fogar tiña tamén dereitos. Crieime nun fogar patriarcal, casei cun home moi bo pero que tamén era machista. As mulleres fomos da pouco saíndo da nosa invisibilidade para mostrarnos como somos e con toda a forza que temos. Non queremos ser máis que os homes. Queremos a igualdade e o respecto. Tamén foron cambiando as súas ideas sobre o aborto? Si. Fun entendéndoo a medida que pasaron os anos e as experiencias. As mulleres pobres son as que morren cando teñen que facer un aborto. Porque ninguén o fai alegre nin livianamente. Se se regulase ese dereito as mulleres poderían ter o coidado que merecen. Pero os intereses económicos e a Igrexa fixeron que a Arxentina non puidese aprobar esa lei. "En democracia a Igrexa non debería poder intervir, e menos para protexer a memoria dos xenocidas"A Igrexa segue condicionando as decisións políticas? Si, sobre todo no que ten que ver coa moral. España e a Arxentina están irmanadas pola dor que provocaron as súas ditaduras cívico-militares, económicas e eclesiásticas. Pero en democracia a Igrexa non debería poder intervir, e menos para protexer a memoria dos xenocidas. Por iso a mobilización pública é a clave, e España ten agora unha gran oportunidade. "Xa imos", di Nora Cortiñas con ton doce e decidido. O faladoiro vai empezar e reclámana. Non se cansa nunca? "Ás veces, ás veces", ri de boa gana. "Teño algunha fibra humana", bromea. "Eu non quero ser unha heroína. Quero ser de carne e óso, e chorar cando teño que chorar", di agora seria. Descúlpase un momento e rebusca no seu bolso. "Voume pintar un pouco os beizos". Logo acomódase o pano branco e sae rumbo á sala onde agardan para escoitala. E mentres marcha dando pasiños firmes, Nora --Norita-- é todo menos pequena.


Summary: "Un ronsel de lúas e marés baixas / deixaron en min / vestixios de artrose e reuma", di Teresa Ramiro (Culleredo, 1958) en "Fendas de salitre". É un dos poemas de Fundido a negro (Caldeirón, 2019), o primeiro libro dunha muller que escribe desde que ten memoria. Activista de "toda causa xusta, da mina de Touro á fraga de Catasós", preocúpalle a situación das persoas con dependencia. "É sangrante como está", argumenta, e relata que a súa filla o sofre directamente. Non obstante, nega que a súa escrita sexa pesimista. Eis un extracto da entrevista publicada no número 353 do semanario en papel Sermos Galiza.

Que é o que se funde a negro nos seus poemas? O título vén de que un dos meus fillos, hai moitos anos, participou nun filme. No guión, ao final, puña: "Fundido a negro". Daquela eu pensara: claro, a vida son escenas, está composta de escenas, e ao remate fúndese todo a negro. Gustoume a idea e tíñaa gardada. Cando decidín darlle título ao libro, o primeiro que lembrei foi iso. Logo está a imaxe do tren, porque a miña vida son estacións, apeadoiros, xente que sobe aos vagóns, xente que baixa, sensacións, emocións, un pouco de todo. É un percorrido. Eu nacín en Vilaboa, e a dous quilómetros, a carón da ría do Burgo, pasaba o tren. Aínda pasa, pero non con tanta frecuencia como antes. Aí xurdiu a imaxe da cuberta. É algo especial, unha vía cara a algures, cara a moitos sitios, pero a ningún sitio en concreto. As súas cores son o negro, o negro da vida, o branco, o gris, os diferentes tons. E os escaramuxos. Porque por moi dura ou moi difícil, por moitas circunstancias negativas que teña a vida, hai momentos sumamente positivos. De aí xorden tamén os escaramuxos, esas floriñas que non son máis ca unha silveira florecida. É certo, no libro moitos poemas son como escenas. Case todos neste libro, si. Busquei máis ou menos os poemas axeitados, pero a maioría son momentos, escenas. Moitos veñen dados dunha imaxe, dunha persoa. Xorde a imaxe e a raíz de aí o poema. Fundido a negro tamén cadra con certo aire pesimista que percorre as páxinas. Non. Non é pesimista. Dimo moita xente, e eu síntoo, pero teño que dicir que non son poemas pesimistas. Son poemas realistas, porque a vida non é fermosa. A vida está chea de complicacións, de cambadelas, de trabas, de problemas. Por que sempre reflectir o fermoso, o amor, todo o bonito? Non. A realidade non hai por que ocultala. A morte existe. E acompáñanos. Non ten sentido a vida sen a morte. Por moito que nos empeñemos en exaltar a vida, a morte vai parella á vida, é a sombra da vida. Eu son incapaz de facer un poema de amor. Por moito que queira, e teño unha parella marabillosa. Pero o único poema de amor é dedicado a dúas persoas estupendas, amigas, o único que fun capaz de escribir. As circunstancias da miña vida a maioría das veces foron así, como os poemas, realistas. E que pode a poesía contra esas circunstancias? Eu escribo poesía desde que teño uso de razón. Afortudamente todos evolucionamos, melloramos, aprendemos… Para min a poesía son vagóns dun comboio. Noutro tempo, foi baleirarme, baleirar emocións, negatividade. Outras veces non, ao contrario, foi encherme, satisfaccións. A poesía é o día a día, é a vida, é o camiño. Non sei definila exactamente. É todo. Calquera cousa é poesía, calquera situación, calquera idea, calquera sentimento. A poesía atópase en calquera lugar. En calquera lugar si, pero que ten o mar que a atrae tanto? O mar desde sempre me gustou. No libro hai un poema dedicado a Olga, unha veciña miña. Eu tiña seis, sete anos. Estiven paralítica de pequena, non podía saír á rúa. O primeiro contacto que tiven co mar foi a través desta muller, que ía porta por porta vendendo berberechos. Logo empecei a ler e lembro os poemas de Rafael Alberti relacionados co mar, exercían unha maxia especial en min. E desde aí até hoxe. Podo pasar horas e horas contemplando o mar, dá igual que estea calmo que non. De feito moitas veces, cando teño tempo, vou a Serantes fronte á Marola [na ría da Coruña] e ver aquel mar que racha contra os cantís inspírame, reláxame, é unha paréntese no tempo. Sentes emocións pero estás como parada no tempo. É unha sensación máxica e marabillosa. Na súa escrita non aparece unicamente o mar, senón a natureza en conxunto. Sempre o digo: eu nacín en estado salvaxe. Nacín no medio do monte, na última casa que había. Porque nacín na casa, non nun hospital. Cunha horta e unha finca. O resto era monte, a zona da Zapateira… Non había casas. Ao carón da nosa había un piñeiral e logo unha leira de trigo. Iamos para alí xogar e a miña nai levábanos o xantar. Foi unha infancia moi feliz, moi gratificante. Despois na nosa horta había flores, plantas, vexetais, unha fonte, un lavadoiro ao que ía toda a xente da contorna… A nosa horta sempre estivo aberta, sen cancelas. Crieime nese ambiente, con animais, con plantas, no medio do monte. A natureza impregnoume. Fundido a negro contén varios haikus e vostede tende moito a reducir os poemas, á síntese. Son concentrados, si. [Podes ler a entrevista íntegra no número 353 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Desbota un novo marco para Galiza nuns momentos no que está aberto o debate sobre o modelo de Estado e pregunta ao nacionalismo se o que quere é "meter lume á constitución".

Hai un debate aberto sobre o modelo do Estado e Galiza debe estar nese debate como protagonista e non simple espectadora. Ana Pontón baséase nesta premisa para propoñer no Parlamento a creación dunha ponencia parlamentar para definir un novo marco para o noso país. A defensa das liberdades e dereitos, e o recoñecemento de Galiza como nación serían dous dos puntos que o BNG entende que deberían facer parte dese acordo. Mais Núñez Feijóo xa fechou a porta a calquera debate ao respecto. Reiterouno na sesión de control ao presidente, ao desbotar calquera necesidade de mudar o marco territorial. Está ben como está, veu dicir Núñez Feijóo, que, como non, xogou a baza de Catalunya para atizar no nacionalismo. Preguntoulle a Ana Pontón se estaba a favor de "meterlle lume á constitución" e reprochoulle as fotos de representantes do BNG con Junqueras ou Otegi. "Non está vostede en condicións de dar leccións sobre fotos", retrucoulle a portavoz do BNG, lembrando as de Feijóo co narco Marciial Dorado, ou o 'conseguidor' da trama dos cursos de formación, entre outras. Feijóo mantivo o piloto automático no seu discurso: O proceso catalán pon en perigo o crecemento económico de Galiza, a maioría dos galegos non é nacionalista e as eleccións referendaron o modelo para Galiza que propuña o PP. Nin palabra, como lle reprochou Pontón, sobre o proceso de involución e centralización que se está a dar no Estado e que ten efectos directos sobre a vida dos galegos. "Que vai defender no debate sobre o modelo territorial? Que somos unha rexión? Quere levarnos ao vagón de cola dasd rexións do estado?" Feijóo deixou sen contestar a pregunta. E xa se sabe que, quen cala, outorga. Responsabilidades nos incendios Luis Villares puxo sobre a mesa a incongruencia de que Feijóo presentase o día anterior, no pleno sobre a vaga de lumes, un pacote de 30 medidas das cales "16 xa están na lei e 3 son rescatadas de entre as que vostedes derrogaran". O portavoz de En Marea preguntoulle ao presidente quen foi o responsábel de que non se cumpriran esas 16 medidas que xa estaban na lei, e como podía presentalas como novidades. Na súa réplica, Feijóo responsabilizou a todos: os propietarios que non limpaban as súas fincas, os concellos que non obrigaban a limpar as ficas. Volveu sacar o tema do "terrorismo", afirmando que os que prenden lume ao monte son "terroristas" e lamentando que das 177 persoas detidas en relación a incendios apenas 3 estean no cárcere. Medre Galiza medra menos que o Estado español e iso ten os seus efectos no emprego. Fernández Leiceaga (PSdeG) afirmou que desde o comezo da "recuperación" en Galiza créanse postos de traballo a un ritmo menor que no estado español. A crise económica deixou unha forte pegada,explicou. Pasamos de ter 1.216.000 persoas ocupadas en 2008 a apenas 1.072.000 agora. Para o presidente, ese escenario é responsabilidade en grande parte da "herdanza que recibimos en 2009".


Summary: XI edición da cadea humana convocada por Ceivar. Ás 18:30 horas e con saída desde a Praza de Galiza, Compostela.

Na véspera do Día da Patria varios centos de persoas daranse a man en Compostela para denunciar a dispersión dos presos independentistas e demandar a fin das medidas penitenciarias de excepción sobre os presos e presas deste colectivo, todos os cales cumpren condena fóra de Galiza. Convocada por Ceivar, esta XI edición da Cadeia humana pola liberdade dos presos independentistas terá o seu punto de inicio ás 18:30 horas na Praza de Galiza, en Compostela, desde onde as persoas participantes partirán collidas da man para percorrer varias rúas e prazas da capital galega demandando a fin da dispersión e a liberdade para os e as presas independentistas galegas. Desde a anterior cadea, en 2017, máis un preso independentista saíu en liberdade; Diego Santim. En breve agárdase que siga ese mesmo camiño María Osorio, após cumprir 5 anos de prisión.


Summary: Dalia García Couso será a nova rexedora de Melide, en substitución de Ángeles Vázquez, designada conselleira de Medio Rural a pasada semana. O BNG cualifica de "fraude democrática" a elección dunha persoa que figuraba nunha posición secundaria na candidatura do PP.

Dalia García Couso será a nova rexedora de Melide, en substitución de Ángeles Vázquez, designada conselleira de Medio Rural a pasada semana. A particularidade do nomeamento da nova alcaldesa da vila está en que nas eleccións do pasado 24 de maio figuraba no oitavo posto da lista do Partido Popular, o que para o BNG converte o seu acceso ao cargo nunha "fraude democrática" e "unha gran mentira". O BNG di que "este nomeamento non é só unha burla aos votantes do PP, senón a toda a veciñanza" Xosé Igrexas, portavoz municipal do Bloque sinalou a este respecto que "este nomeamento non é só unha burla aos votantes do PP, senón a toda a veciñanza, xa que os e as melidenses foron votar o pasado 24 de maio pensando que votaban a unhas persoas en concreto para que fosen alcalde ou alcaldesa, e despois de catro meses vemos que o Partido Popular non so defraudou senón que se burlou do pobo, cambiando de alcaldesa pola persoa que ocupaba o número oito da lista". Os nacionalistas consideran que, no caso de que os populares non optasen por situar na alcaldía á persoa que ocupaba o número 2 da súa candidatura, deberían "convocar eleccións para escoller un alcalde ou alcaldesa que teña realmente o respaldo democrático da veciñanza e non a dedo". A elección de Dalia García Couso, actual concelleira de Xuventude, é, en calquera caso, completamente legal. No sistema electoral español non existe a elección directa de alcalde ou alcaldesa, senón que se escollen concelleiros e concelleiras e, entre eles votan o rexedor ou rexedora. O artigo 196 da lei electoral si especifica que na consitución dos concellos serán candidatos aqueles que encabezaran as listas, pero se -ao longo da lexislatura- hai que buscar un substituto ou substituta, non se esixe que sexa o ou a número 2, pois o artigo 198 permite que este ou esta renuncie á candidatura: "a vacante na Alcaldía resólvese conforme ao previsto no artigo 196, considerándose a estes efectos que encabeza a lista na que figuraba o Alcalde o seguinte da mesma, a non ser que renuncie á candidatura". A Lei Electoral permite que os candidatos/as que seguen á cabeza de lista renuncien á opción de ser escollidos para ocupar a alcaldía Nos casos en que o alcalde ou alcaldesa elixidos en primeiro termo deben abandonar o seu posto (por exemplo, por mor dun nomeamento para outro cargo, como vén de suceder en Melide) o máis común é que a seguinte persoa na candidatura ocupe o seu posto, pero en cada lexislatura prodúcense varias excepcións. Na pasada, por exemplo, Agustín Fernández (número 3 do PSdeG-PSOE nas listas en Ourense) substituíu a Francisco Rodríguez. E en Compostela, Agustín Hernández chegou a ser alcalde a pesar de ser o número 25 da lista. Neste caso as manobras espertaron máis polémica, pois 7 dos 13 edís do grupo de goberno non foran escollidos pola cidadanía.


Summary: O número de casos rexistrados ascende a 885, dos que 33 permanecen en UCI.

O balance en Galiza en relación á pandemia de coronavirus acada as 18 vítimas mortais co falecemento nas últimas horas de seis persoas. Por agora, o último falecemento é o dunha muller de 92 anos esta tarde de domingo en Ferrol. Estaba ingresada no Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (CHUF), presentaba patoloxías previas e tras facerlle a PCR (proba para diagnosticar o coronavirus) o resultado foi positivo. Horas antes morrera unha muller de 90 anos que estaba ingresada en Ourense. A ela hai que engadir un home de 72 anos en Pontevedra, unha muller de 84 anos no Hospital Universitario de Santiago (CHUS) e o falecemento dunha muller de 77 anos que estaba no Hospital Juan Cardona de Ferrol, así como dun home de 81 anos que estaba ingresado no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac). Todos tiñan patoloxías previas. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, este domingo 22, o número de casos de coronavirus en Galiza ascende a 885, deles 226 son da área da Coruña, 58 da de Lugo, 95 da de Ourense, 136 da de Pontevedra, 212 da área de Vigo, 130 da de Santiago, e 28 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 33 permanecen en UCI, 227 están en unidades de hospitalización e 625 no domicilio. Polo de agora, en Galiza rexistráronse 16 altas de pacientes e 14 falecementos. O número de PCR realizadas é de 5.052. No Estado español o número de casos rexistrados é de 28.572, con 1.720 persoas falecidas. A Consellería de Sanidade reitera que a cidadanía empregue o número 061 só para emerxencias ou casos graves e aconsella utilizar o número gratuíto do 900 400 116 para consultar dúbidas ou síntomas leves de coronavirus.


Summary: A Fruga vén de dar a coñecer o caso dunha empresa recolledora de leite que lles adebeda ás granxas un total de seis meses. Trátase de Lácteos Terra de Montes, que leva sen pagarlles ás explotacións desde o mes de febreiro. Falamos con Elías Somozas, coordinador de Sectores Gandeiros da Fruga, sobre as consecuencias deste caso.

Lácteos Terra de Montes S.L., con sede na Estrada, adebeda ás granxas ás que lles recolle o leite un total de seis meses. A última vez que pagou ás explotacións foi no mes de xaneiro, segundo dados da Fruga. O coordinador de Sectores Gandeiros da federación, Elías Somozas, explica, en declaracións a Sermos Galiza, os efectos que implican impagos como o do caso citado. Somozas: "As granxas non teñen diñeiro para lles facer fronte aos pagos a provedores polo penso para alimentar os animais" "Casos como o desta empresa, que ten a condición de primeira compradora ao actuar de intermediaria entre as explotacións produtoras e as industrias transformadoras, implica que as granxas non teñan diñeiro para lles facer fronte aos pagos a provedores polo penso para alimentar os animais", sinala. "Non poden pasar casos como o de Chantada" [onde en abril deste ano apareceron mortas un total de 40 vacas con aparencia de desnutrición], engade. Elías Somozas advirte de que existen granxas que, debido aos impagos por parte das intermediarias, se viron na obriga de "ter que prescindir de comprar alimentos de fóra da explotación, necesarios para complementar a ración das vacas". Aliás, ao dependeren exclusivamente das forraxes da propia explotación, as granxas ven minguada a produción. Papel de Medio Rural "Debido á paralización do banco de terras por parte da Consellaría do Medio Rural, a maior parte das nosas granxas carecen de base territorial suficiente para xerar a alimentación necesaria", afirma. "Cando se dan situacións límites como esta, atópanse indefensas", engade. Á falta de recursos económicos para merca fóra a alimentación suplementaria súmaselle a carencia de superficie agraria para xerar forraxes suficientes. Somozas: "A Xunta desatendeuse de procurar unha solución" A respeito do papel da Xunta, a Fruga denuncia que "en canto tivemos constancia da grave situación nos puxemos en contacto con Medio Rural para lle pedir a súa intermediación para tratar de que as granxas afectadas cobrasen todo o que se lles adebeda". Porén, critica o "pasotismo" da Consellaría. "Chegamos á conclusión de que se ten desatendido de procurar unha solución", critica a organización.


Summary: A alcaldesa da cidade Condal procura un acordo de gobernabilidade cos partidos de esquerda. Barcelona en Comú ten 11 dos 41 edís, por 10 de CiU, 5 de ERC, e de Cs, 4 do PSC, 3 da CUP e 3 do PP.

Esta semana a alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, manifestou a súa vontade de pechar un acordo de gobernabilidade cos partidos de esquerda representados na Casa do Concello da cidade condal, un acordo que dese estabilidade ao executivo e permitise facer fronte a retos e proxectos. Mais ese pacto non semella que vaia ser doado. A CUP (3 concelleir@s) xa dixo que non entraría no goberno. A súa voceira, María José Lecha, manifestou que non ven necesario entrar no goberno para chegar a acordos con Barcelona en Comù (11 edís) e que, en todo caso, cando o goberno local propoña políticas "rupturistas" terían o seu apoio. Desde ERC, a priori -e segundo a prensa catala- o socio preferido por BCN en Comù, reprochou a ausencia de encontros bilaterais para saber cal é o modelo de cidade e para constrastar obxectivos. A isto, engaden unha condición para entrar nun acordo de goberno: que o PSC non estea no executivo. Alfred Bosch, voceiro de ERC, lembrou que o PSC goberno a cidade 32 anos e cualificou o PSC de "representantes do establishment barcelonés" e da "vella política". O goberno local mantén encontros regulares co PSC, segundo recoñeceu a concelleira Carmen Andrés.


Summary: Segundo puido saber 'Nós Diario', máis da metade das persoas usuarias deste centro estarían contaxiadas da Covid-19.

A residencia de maiores de Bembrive (Vigo), xestionada por DomusVi mais de titularidade pública, ten a metade das persoas usuarias contaxiadas da Covid-19. Segundo afirman a Nós Diario fontes internas, toda a segunda planta do centro estaría actualmente fechada polos casos activos, uns 80 dun total de 150 residentes. Aliás, habería outras 30 á espera de confirmar o positivo. As mesmas fontes salientan a "preocupación" das familias por mor da escasa información que reciben do Goberno galego, ao que os colectivos Traballadoras de Residencias da Galiza e Vellez Digna acusan de ocultar os datos referidos aos contaxios e pasamentos nos centros de maiores. A Federación Galega de Asociacións de Familiares e Usuarias de Residencias e da Dependencia (REDE) xa pedira na segunda feira a intervención deste xeriátrico, xunto co centro Raiola de Compostela, por mor da explosión de contaxios. A residencia compostelá, segundo REDE, ten na actualidade 17 das 37 persoas usuarias contaxiadas. En ambos os casos, nin as empresas xestoras das residencias nin a propia Xunta terían informado "con suficiencia e transparencia" ás familias das persoas que nelas residen. Tamén critican que estas empresas e a Administración pública "negasen situacións como o feche de visitas". O presidente do colectivo, Paulino Campos, afirmou que de seguir así "vanse producir mortes". "Por iso pedimos a intervención pública, para garantir a vida ao maior número posíbel de persoas maiores residentes", xustificou. Unhas residentes que, asegurou Campos, "sufriron un trato funesto durante estes últimos meses nestas dúas residencias".


Summary: Argüe que os actos organizados teñen un carácter "electoral".

É a terceira ocasión desde hai dous meses en que o goberno local de Paderne, encabezado polo seu alcalde César Longo (PSOE), denega o uso de locais sociais á veciñanza. Através da Asemblea aberta de Paderne, foille solicitado o acceso a espazos municipais para desenvolver encontros nos que debater sobre a política local e fórmulas para a mellora da "calidade democrática" deste concello. Porén, o goberno de Longo rexeitou que esta asemblea poida facer uso dos locais ao considerar que os encontros teñen un carácter "electoral". "O día 17 de outubro unha segunda asemblea tivo que realizarse nun bar próximo ao denegarse tamén o permiso de uso do local social de Chantada", denuncian através da plataforma Change.org onde foi iniciada unha campaña de recollida de sinaturas dixitais para demandar "unha xestión democrática dos recursos municipais". Denegou o uso do local mesmo após ser solicitado por unha vintena de persoas nun escrito asinado individualmente E é que o rexedor, César Longo, fixo ouvidos xordos mesmo cando máis dunha vintena de veciñ@s solicitaron através dun escrito asinado, o uso do local de San Estevo de Quintas. "O alcalde", afirman, "demostra" coa súa actuación que "goberna a modo de cacique clásico" polo que rexeita que a veciñanza se reúna para falar do "mal estado dos camiños", "deficiencias no suministro de auga e nos saneamentos" ou da "contaminación da ría de Betanzos", subliñan. Perante esta situación desde a Asemblea aberta de Paderne, da que fai parte a militancia do BNG da localide, advirten que continuarán solicitando o acceso a estes locais sociais mesmo "actuando a outros niveis". Neste senso, avanzan @s nacionalistas nun boletín veciñal distribuído en Paderne que a propia asemblea adoptou o acordo de se dirixir ao Valedor do Pobo para lle transmitir a "anormalidade democrática" do municipio, mais tamén "á Deputación" e a "os grupos políticos" que integran a mesma. Tamén así, anunciaron, remitirán información aos "secretarios xerais do PSOE en Santiago e Madrid" para lles comunicar que "o alcalde que ten o seu partido en Paderne prohibe reunións veciñais nos locais de todos".


Summary: O veterano festival de cinema fantástico de Vilagarcía, acabado de renomear como Curtas, Festival do Imaxinario, inclúe na súa extensa programación unha sección dedicada ás curtametraxes galegas na que este ano proxectará os últimos traballos de Dani Viqueira, Guille Vázquez, Ariadna Silva, Santi Teijelo, Dani Cornes, Santos Díaz, Marina Seijas e Plácido Romero. Poderá verse tamén nesta mostra a longametraxe As bruxas d'Elente, de Simón Vázquez, rodada en Ourense.

A curta Limbo, que logrou 150 seleccións en festivais internacionais, situou Dani Viqueira como un dos referentes galegos do cinema fantástico. O director coruñés está a presentar agora o seu novo traballo, A Penumbra, que pasou polo Curtocircuíto e forma parte da programación do festival do Curtas, Festival do Imaxinario de Vilagarcía, que decorrerá até o vindeiro 1 de novembro. Se Limbo era metáfora das consecuencias psicolóxicas da violencia de xénero, A Penumbra explora tamén, a partir da idea de bucle, o trastorno mental, provocado desta volta pola perda e pola culpa. Unha muller pasa dunha vida familiar convencional a un abismo de dor e angustia no que a realidade, a lembranza e o soño se confunden. A curta "está baseada nunha historia real. Sacando a parte fantástica do proxecto, a historia real xa de seu era igual de terrorífica e traumática", sinala o director, que traballou os efectos especiais con Manu Viqueira e Hugo Viéitez. Outras cinco curtas inclúense tamén na sección Feito en Galiza do Curtas Festival do Imaxinario. Entre elas Mare, de Guille Vázquez, un filme tamén abeirado ao xénero de suspense que fala dos trastornos do sono e, en concreto, da narcolepsia. Mare pasou polo Festival de Cans, polo Primavera do Cine e polo OUFF antes de chegar ao Festival do Imaxinario. A curta propón un mundo onírico de imaxes desacougantes de coidada estética que suxiren unha mente atrapada nun corpo. O obxectivo do filme relaciónase, segundo o seu director, cunha "intención de sensibilización sobre unha enfermidade rara que moi pouca xente chega a comprender", mais, aclara, "tampouco quixen levar o proxecto cara ao documental". O documental si foi, pola contra, a escolla de Ariadna Silva en Cartografía do esquecemento, un filme que propón unha reflexión sobre as consecuencias ecolóxicas e sociais da desaparición do bosque autóctono galego, con textos en off de En las orillas del Sar de Rosalía de Castro. Nunha foresta calquera, o eucalipto vaise volvendo tan invasivo que acaba acaparando o plano. Despois comezan a aparecer imaxes de arquivo doméstico de incendios que a directora xuntou pedíndoas polas redes sociais. Vídeos gravados por brigadistas, por veciños de casas contíguas co lume, filmados por un piloto de hidroavión da UME... que a directora coloca a pantalla partida para suxerir a vivencia dos lumes desde distintas perspectivas. A curta estivo no Festival de Cans, no FIC Vía XIV de Verín, no Curtocircuíto e agora en Vilagarcía. O documental é tamén o xénero escollido por Santiago Teijelo para a súa curta Plumas en el arcén, filme sen voz gravado no parque nacional de Monfragüe e Torremocha, en Cáceres. "O confinamento colleunos á miña parella e a min en Torremocha. En canto puidemos saír da casa sentiamos a necesidade de estar na natureza. Sempre levaba a cámara comigo. Cando visualicei despois o material decateime de que había unha historia que contar", sinala, co obxectivo de "reflexionar sobre os espazos compartidos entre o ser humano e o resto de animais e como se relacionaban os uns cos outros", desde unha posición desigual no que os animais aínda desconfían, con razón, do ser humano. 'Cartografía do esquecemento' trata as consecuencias ecolóxicas e sociais da desaparición do bosque autóctono galego A cámara comeza facendo picados e contrapicados dos voitres que, malia viviren nun parque protexido, non se libran da intervención dos humanos, que instalaron unha grande antena de comunicacións perto do seu hábitat. Despois vai descendendo cara a vila, onde as andoriñas e as cegoñas constrúen os seus niños nas casas, nos campanarios ou nos silos e as vacas e as ovellas son explotadas. A interacción entre ser humano e natureza é tamén a cerna de Onde dormen as gaivotas, de Dani Cornes, filme de ciencia-ficción rodado nas Cíes que pasou polos festivais de Cans, Verín, Bueu, OUFF e Curtocircuíto antes de aportar en Vilagarcía. Unha bióloga, Amelia, chega a un arquipélago coa atmosfera contaminada coa misión de realizar unhas medicións. A protagonista comeza a sentirse lonxe da voz que, desde a torre de control, lle dá ordes para que non entre en contacto con aquela illa que ela sospeita que non é como lle están a contar. "Somos unha xeración que naceu e creceu na época da reciclaxe e do ecoloxismo, pero non percibo especial interese por parte do poder en protexer e asegurar que a existencia humana sobrepase este século", subliña o director. A sección Feito en Galiza do festival de Vilagarcía inclúe tamén Os prexuízos da auga, de Santos Díaz, a historia de Juan (Xosé Barato), un mozo ao que a presenza inoportuna da auga tende a estragarlle os plans. Unha curta sobre a necesidade da comunicación e sobre a posibilidade de realizala sen palabras. Marina Seijas dirixe, pola súa banda, Unha, filme sobre a complementariedade de opostos feito a partir da imaxe de dúas mulleres. Completa a programación galega Petiscos de Pato, de Plácido Romero, biografía do xornalista, escritor, dramaturgo, etnógrafo e humorista Enrique Gómez Pato.


Summary: O pleno da Real Academia Galega nomeu María Rosa Lojo membro de honra o pasado sábado 21 de decembro.

O pasado sábado 21 de decembro, o pleno da Real Academia Galega (RAG) acordou nomear a escritora María Rosa Lojo (Buenos Aires, 1954) membro de honra da institución. Filla de pai galego, a investigadora asina numerosos títulos como experta en literatura, así como desenvolve unha ampla obra creativa que a converteu nunha das autoras arxentinas máis internacionais. En ambos tipos de obras, a súa voz atópase vencellada á Galiza a través das temáticas da emigración e o exilio, na procura da restauración do legado galego no imaxinario arxentino como elemento fundador imprescindíbel da súa nacionalidade. Con este obxectivo desenvolve tamén unha tarefa de divulgación constante entre a colectividade galega na Arxentina e en foros especializados a nivel internacional. Doutora en Letras pola Universidade de Buenos Aires, Lojo foi investigadora principal do Consello Nacional de Investigacións Científicas e Técnicas de Arxentina (Conicet), exercendo actualmente como directora do Centro de Estudos Críticos de Literatura Arxentina. A súa obra literaria foi traducida a varias linguas e conta con galardóns como o Premio de Poesía da Feira Internacional do Libro de Buenos Aires (1984), o do Instituto Literario e Cultural Hispánico de California (1999), ou o Premio á traxectoria en Literatura da asociación Artistas Premiados Arxentinos. A autora recoñece a influencia que exerceron as lecturas de Rosalía de Castro e Álvaro Cunqueiro. Porén, antes diso xa atopara nos relatos orais transmitidos por vía paterna un elemento de identificación que compara ao que na cultura dos mapuches e ranqueis representa o chamado "canto de liñaxe". Ela propia tense sinalado como a autora contemporánea do seu país "onde a marca galega é máis profunda e perceptíbel, en extensión e intensidade". Unha pegada que aparece desde a súa primeira novela, Canción perdida en Buenos Aires al Oeste (1987) até a última, Solo queda saltar (2018), pasando por Finisterre (2006) —traducida ao galego como A fin da terra—, Árbol de familia (2010) e Todos éramos hijos (2014). Moitas das publicacións científicas de Lojo abordan tamén a cuestión galega, por exemplo mediante o estudo dos estereotipos galegos, no libro Los 'gallegos' en el imaginario argentino. Literatura, sainete, prensa (2008).


Summary: A plataforma veciñal Cornado Mina Non rexeita as declaracións do actual delegado na Galiza do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG), Pablo Núñez Fernández, en favor do proxecto da mina de Touro. Cren que esta institución debería ser neutral.

Veciñanza da parroquia de San Tirso de Cornado (Touro), organizada na plataforma Cornado Mina Non, considera "lamentábeis" as declaracións públicas que está a facer Pablo Núñez, delegado na Galiza do Ilustre Colexio Oficial de Xeólogos (ICOG), "nunha institución de referencia" que por definición debería ser "neutral". Critican así os seus posicionamentos públicos "a prol dos intereses privados" de Atalaya Mining e a súa filial Cobre San Rafael na mina de Touro. A través dun comunicado, desde a plataforma sinalan que este xeólogo "parece esquecer que o cobre non forma parte da lista de materias primas sinaladas como críticas pola Comisión Europea" polo que consideran que "non é licito mesturar o seu interese particular como empregado da multinacional coa utilización interesada do ICOG a prol dun proxecto como a mina de Touro". Lembran que o plan de Atalaya Mining foi "cancelado pola Administración galega e maioritariamente rexeitado pola sociedade". Desde a plataforma Cornado Mina Non apuntan que, "en realidade, a súa aposta pola minaría sostíbel non é outra que o soporte ao negocio da multinacional e da súa filial nun plan extractivo recoñecido polos seus moitos problemas, a meirande parte dos cales, especialmente no plano ambiental, son insalvábeis na práctica". Denuncian a manipulación das cifras As veciñas e os veciños de Cornado alertan no comunicado da "continua manipulación das cifras diante da opinión pública". Refírense ao anuncio o pasado mes de marzo desde a empresa Cobre San Rafael en varios medios de comunicación nos que "falaba de 200 millóns de euros de investimento para a mina de Touro" e agora "Pablo Núñez eleva esta cifra até os 2.500 millóns, hai que supor que confiando na estupidez da audiencia ou na súa mala memoria". Como xa fixo constar a plataforma veciñal en novembro do ano pasado, reiteran que "é totalmente inaceptábel que Núñez, como empregado de Cobre San Rafael e tamén membro da súa asociación instrumental de Mineiros Touro O Pino, estea a falar en nome de todas as xeólogas e os xeólogos colexiados da Galiza". Neste sentido, indican que o resto de profesionais do ICOG "nin saben que isto acontece a prol do interese económico particular dunha empresa nin por suposto todos están a favor". "Mercar a opinión co argumento laboral" Desde o BNG en Touro consideran que as declaracións de Pablo Núñez son outro intento de "mercar a opinión pública empregando como único argumento a chantaxe do diñeiro". O concelleiro nacionalista desta formación nese municipio, Xan Louzao, explica a Nós Diario que "non teñen rubor" ao realizar estas declaracións nas que "tanto sacan como poñen ceros ás cifras". Lembra que este tipo de afirmacións públicas en determinados medios de comunicación van acompañadas da promesa de "400, 500 ou 1.000 postos de traballo" e cre que "non ten sentido andar xogando con números e coas ilusións da xente" cando en realidade "sabemos que é o interese mercantil dunha empresa". Considera que quedou clara a resposta que tivo a multinacional por parte da Administración galega. "Díxoselle que é completamente inviábel, ambiental e socialmente, todo o que veña a partir de aí non ten sentido". Alén diso, argumenta que "se queren ser críbeis o primeiro que teñen que facer é resolver o que non fixeron en 30 anos". Louzao dubida da "obxectividade" do delegado na Galiza do ICOG. "Cando estás a soldo dunha empresa nunca es obxectivo, é unha evidencia, por ese motivo interviron no seu momento neste caso organismos independentes", conclúe. Para o BNG, a empresa mineira debería "deixar de facer promesas de futuro para Touro cando en realidade temos futuro sen a mina".


Summary: Os sindicatos CIG,CCOO, UGT e USTG convocan á comarca de Ferrolterra a unha folga xeral o próximo día 12 de xuño en resposta á situación "de emerxencia total" que están a padecer e na procura dun futuro digno para a comarca."Ferrol esixe solucións" é o lema da manifestación que sairá ás 12 desde o Inferniño.

O martes 12 de xuño, Ferrol vivirá un novo paro xeral convocado polas organizacións sindicais CIG, CCOO, UGT e USTG que decidiron facer a chamada á folga en toda a comarca debido ao que definen como "emerxencia total" da situación de Ferrolterra. "Ferrol esixe solucións" será o lema da manifestación que sairá ás 12 horas desde o Inferniño á Praza do Concello. En contra das "nefastas políticas do goberno estatal e da Xunta" faise esta chamada por parte das organizacións sindicais que presentaron a xornada de loita esta segunda feira en convocatoria de prensa. As catro organizacións veñen mantendo contactos desde hai dous meses coa idea de traballar nunha resposta conxunta ante a alarmante situación que arrastra a comarca desde o que se coñeceu como reconversión naval que agora se agudiza no contexto de crise económica xeral. "Ferrol presenta as peores cifras de desemprego, no último ano pasamos dunha taxa de paro do 16% até o 22%; a maioría das empresas da comarca están afectadas por expediente de regulación de emprego, entraron en concurso de acredores ou directamente botaron o peche; os nosos sectores pesqueiros e agro-gandeiros están en claro retroceso e desaparición; non hai investimento público nin desenvolvemento das infraestruturas; e aínda por riba o naval, sector estratéxico para a comarca, atópase na situación máis complicada da súa historia", sinala Xesús Anxo López Pintos, co-responsábel comarcal da CIG. Só na industria auxiliar dos estaleiros, nos últimos dous anos perdéronse máis de 2.000 postos de traballo e a situación agudízase pola falta de carga de traballo sen que desde o Goberno español nin do galego se tire pola construción do dique flotante que paliaría a grave parálise do sector, unha promesa electoralista que non se deu materializado. As organizacións sindicais manterán xuntanzas cos colectivos e asociacións do movemento asociativo, comerciantes e empresarios locais para conseguir un apoio xeral á convocatoria. Nas comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal desenvolveranse asembleas nos centros de traballo ademais de actividades de difusión da convocatoria e concienciación da cidadanía co fin de que se dea unha mostra contundente ás políticas da xunta e do goberno central que abafan a comarca de Ferrolterra.


Calquera que comece reflexionando en canto ao título do artigo, pode pensar que soa un tanto pretenciosa esta afirmación, pero a miña intención é precisamente a de poder explicar (complexo en tan pouco espazo) porque a educación social, e en concreto a súa actividade profesional, son claves nun proceso de crise no Estado de benestar. En momentos de caña e tasca, habitualmente os meus colegas adoito escoitarme aquilo de: "un país enfermo é aquel que prefire sacar 5000 prazas de policía e ningunha de educador social". Atrevida afirmación, pero non tan lonxana dunha realidade que demostra, que igual precisamos un traballo de base (prevención), e non un traballo de sanción. Como trataría vostede de evitar os delictos cometidos por menores? Atreveríase a meter nun caixón de sastre todas as persoas que delinquen sen coñecer a súa experiencia vital? Posiblemente, e anticipando a súa resposta (co seu permiso), pensaría nunha lei dura, que sancionara, que pechase en cárceres ou centros de menores…, basicamente, que busque acojonar os rapaces e rapazas para que non delincan… Conseguiríase con isto? Vostede nunca cometeu ningunha infracción? Está vostede seguro/a? A resposta deixarémola para outro momento... Agora ben, poderíamos pensar nunha posibilidade distinta, que sería a de apostar polo traballo de educadores sociais en escolas e institutos. Educadores sociais que traballaran en resolucións de conflitos e traballaran en prol dunha proceso de crecemento integral dos cativos e cativas. Non estamos a falar de adoutrinamento, estamos a falar de educación, socialización, potenciación dunha conciencia crítica independente de quen goberne ou mande. Acaso un partido democrático pode negarse a que digamos que é innegociable o respeto ás persoas? Imaxine que nun instituto existe unha persoa que por exemplo, en horas de titoría, se encargara de buscar recursos sobre sexualidade, sobre resolución de conflictos, sobre respeto á todas as persoas… un/unha profesional que organizara debates, videofórums, saídas a Centros de interpretación medioambiental, a Centros de Educación Especial, … un/unha profesional que coñecera e estivera realmente concienciado (este concepto o empregamos ás veces cunha facilidade que…) para mellorar a vida dos alumnos e alumnas. A educación social propón que a xente creza a través da súa propia experiencia, que sexa capaz de superar dificultades ou, no momento de non poder facelo, conseguir recursos que así o permitan. Salvadores non, mesías tampouco… somos compañeiros de viaxe. É obvio que o momento é complexo, pero é neste intre cando a aposta é moito máis doada: un bo futuro no presente é posible.


Summary: BNG e Esquerda Unida presentarán nos vindeiros días mocións para a súa aprobación nos plenos municipais nos que se pide a celebración dun referendo para a elección democrática do modelo de Estado. Teo foi o primeiro concello de toda España, este martes, en aprobar unha moción neste senso, cos votos de Anova e BNG.

Primeiro foi Teo. O pasado martes o seu pleno municipal aprobou senllas mocións de Anova e BNG nas que se esixía do Goberno central "a convocatoria e organización dun plebiscito no que os cidadáns e cidadás poidan decidir, nos próximos meses, sobre a forma de organización política do Estado", segundo o texto presentado por Anova. Teo converteuse no primeiro Concello de toda España en aprobar unha moción neste senso, cos xa refereridos votos favorables de Anova e BNG, a abstención do PSdeG-PSOE e o voto contrario do PP. Nos vindeiros días un número moi elevado de concellos de toda Galicia debaterán mocións semellantes, presentadas -cando menos- por Esquerda Unida e BNG. A moción que presentará Esquerda Unida insta "ao Goberno de España" a "convocar a celebración dun referendo no que a cidadanía española elixa libremente sobre o modelo de Estado e decida entre monarquía e república". O texto da moción sinala a necesidade de "propiciar un cambio fondo que favoreza a rexeneración política do Estado español" e subliña que o momento elixido para a abdicación do rei Juan Carlos "ten un contexto político e social determinado no que se evidencia, cada vez con maior claridade e forza, que a cidadanía quere participar activamente na toma daquelas decisións que lle afectan", pois "a democracia xa non pode ser unha mera cobertura sen contido, senón que é preciso que se dote de auténtica lexitimidade, permitindo a participación activa de todos os seus membros". A moción lembra igualmente "o importantísimo papel que as institucións municipais teñen xogado neste tema ao longo da historia do estado español". Pola súa banda, o texto que presentará o BNG insta á Xunta de Galicia a que "demande do Goberno do Estado español o inicio dun proceso constituínte onde as nacións sexan o referente político, para garantir o dereito de autodeterminación dos pobos que conforman o Estado español recoñecendo o noso dereito a decidir". A moción salienta que "a monarquía é un réxime incompatíbel cun sistema democrático", un réxime "que supuxo, no caso español, a continuidade co franquismo" e lembra que "existe nestes momentos unha fonda desafección a unha monarquía inmersa en escándalos de corrupción, con prácticas profundamente antidemocráticas e que deixan en evidencia o seu papel de simples vividores a custa da cidadanía". O BNG subliña que "non lle vale unha simple mudanza de caras que dean continuidade ao réxime unitario e centralista deseñado na Transición e perpetúen a monarquía como símbolo e garante desa unidade" e chama a iniciar "un proceso consitutínte, baseado na soberanía dos pobos, onde Galiza sexa referente político". A moción de Anova presentada e aprobada en Teo incidía nas mesmas cuestións apuntadas tamén polas mocións de EU e BNG. Reclamaba do Goberno central a convocatoria dun referendo "sobre a forma de organización política do Estado" e "máis concretamente sobre a monarquía parlamentaria consagrada na Constitución de 1978". De xeito que, se esta fose rexeitada, "se inicie un proceso constituínte que regule a forma de organización política e territorial, salvagardando o dereito a decidir das persoas e dos pobos". A moción lembraba que todos os cidadáns que hoxe teñen menos de 57 anos non puideron participar no referendo constitucional de decembro de 1978 (os que daquela tiñan menos de 21 anos), é dicir, que "máis do 69% da poboación hoxe viva non puido votar a Constitución, non puido decidir sobre a forma de Estado que esta consagra", segundo destacaba a moción. Ou, expresado doutro xeito, "3 de cada 4 cidadáns que hoxe teñen menos de 75 anos tiveron que asumir unha forma de organización política do Estado decidida por outros, nun proceso de transición herdado do franquismo e tutelado militarmente". Texto da moción presentada por Anova en Teo e aprobada por maioría Texto do modelo de moción que Esquerda Unida presentará nos concellos galegos (.pdf) Texto do modelo de moción que o BNG presentará nos concellos galegos (.pdf)


Summary: Pablo Nogueira presenta en Lalín a sexta feira 27 de decembro B.S.O. Banda Sonora Orixinal, obra gañadora do IV Concurso "Balbino" de Relatos.

A Biblioteca Municipal Varela Jácome de Lalín acolle a sexta feira 27 de decembro, ás 20 horas, a presentación de B.S.O. Banda Sonora Orixinal, de Pablo Nogueira, libro gañador do IV Concurso "Balbino" de Relatos. O acto contará coa presenza do profesor e escritor Xoán Carlos García Porral; a tamén profesora e escritora Charo Golmar; o presidente da Fundación Xosé Neira Vilas, Fernando Redondo; a concelleira de Cultura do Concello de Lalín, Begoña Blanco; e o autor do libro, Pablo Nogueira. A música vertebra e estrutura B.S.O. Banda Sonora Orixinal, por cuxa partitura discorren a modo de notas discordantes unha serie de personaxes cun certo pasado pero cun incerto futuro, sempre tentando encaixar nos espazos e nas liñas xustas do pentagrama. Os capítulos sucédense coma escenas dun filme, artellando a unión do visual e o musical nun marco xeográfico particular e nun contexto social moi concreto.


Summary: O Congreso está fixado para este sábado, 26 de outubro. Co prazo aberto para a presentación de candidaturas até 48h antes, polo de agora a única achegada é a que encabeza o actual secretario xeral, Anxo Louzao.

"Rematar o proxecto de lei da LOMCE". É o obxectivo que se marca a federación de Ensino do sindicato CIG cara ao seu VI Congreso, que celebrará o vindeiro 26 de outubro. Anxo Louzao, actual secretario xeral e, polo de agora, cabeza de lista da única candidatura presentada, debullou polo miúdo en rolda de imprensa o traballo realizado nos últimos catro anos após o V Congreso, onde el propio foi reelixido no cargo. Daquela, a CIG-Ensino fixou como meta unha Lei galega da educación que garantise un ensino público, gratuito e onde a lingua vehicular sexa o galego. Porén, desde que o PP chegou á Xunta en 2009, o ensino público galego está na corda bamba. "Nós facemos un balanzo positivo do noso traballo sindical e das alternativas que presentamos fronte á redución salarial ou o incremento do horario lectivo do profesorado", coa convocatoria de mobilizacións nas cales Louzao cifrou a participación no 80%. Aliás, "combatemos" a teima do conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, en financiar os centros privados que segregan o alumnado por sexo. Recordou tamén o secretario xeral da CIG-Ensino a participación desta federación en plataformas como a Plataforma galega en defensa do ensino público ou a Plataforma en defensa dos servizos públicos, ademáis de Queremos Galego. Desde todas elas desenvolveuse un "combate permanente" en prol do ensino galego e en galego e contra a privatización da universidade e a suba das taxas para "impedir" que @s fill@s da clase obreira sexan expuls@s desta etapa educativa. Peches, concentracións, manifestacións e recursos xudiciais. Son as accións que a actual Executiva describe no Informe presentado de cara ao congreso. Ao fío, Anxo Louzao citou os peches en centros de ensino de todo o País contra a LOMCE, as mobilizacións contra o "desmantelamento" do ensino público e as sentenzas do Tribunal superior de xustiza de Galiza que derrogan os artigos principais do 'decreto do plurilingüismo': 5.2 --consulta vinculante ás familias-- e 12.3 --liberdade do alumnado para se expresar nas aulas no idioma da súa preferencia--. Reclamaron, así mesmo, que se garanta "o número suficiente de prazas" na etapa infantil, de 0 a 3 anos. Por derradeiro, e tal e como reclamara xa no V Congreso, CIG-Ensino pulou nestes catro anos e seguirá a pular nos catro seguinte por que se destine "como mínimo" o 7% do PIB á educación. Coa recente aprobación da LOMCE no Congreso como pano de fondo, Anxo Louzao reiterou o posicionamento en contra do sindicato ao cal representa e cualificouna de "cadáver ambulante" por ser o PP o único grupo parlamentar que lle deu o visto e prace. "As mobilizacións sociais tiveron xa o seu significado", dixo Louzao, recalcando que "a primeira acción política a realizar" debera ser "botar abaixo" esta norma, popularmente coñecida como 'Lei da Wertgoña'.


Summary: O PSdeG-PSOE realizou o seu mitin final en Compostela coa presenza de Alfredo Pérez Rubalcaba. Pachi Vázquez centrouse en animar a participar nas votacións do domingo.

En Compostela e acompañado polo Secretario Xeral do PSOE, despois de teren participado noutro mitin en Pontevedra. Así encerrou a campaña electoral rumbo o 21-O o aspirante socialista, Pachi Vázquez, quen pediu o voto para ser "o presidente das persoas, das familias, da verdade e do emprego". Nas súas últimas mensaxes de campaña, o candidato do PSdeG-PSOE animou a participar das eleccións. "Unha ampla maioría de galegos e galegas queremos cambiar o goberno e ao país, e o único que nos pode facer dano é quedar na casa porque eles non son tantos, pero van todos a votar" dixo. Dirixiuse especificamente "á xente que ten esperanza e non lle ten medo ao futuro, ás familias, á mocidade e aos pensionistas para que co seu voto impidan os recortes de dereitos". Pachi Vázquez demandou o apoio para poder formar "un goberno que garanta o cambio e pense na xente e nos seus problemas". Asemade, volveu advertir de que Feijóo e Rajoy procuran nestas eleccións obteren un "cheque en branco" para continuar coas políticas de recortes. Pola súa banda, Alfredo Pérez Rubalcaba, que mesmo fixo gala dalgún tópico ao afirmar "o cambio está nas vosas mans: meigas fora!", dixo que "Feijóo sabe de enxeñería contable, maxia e trampas, pero os galegos non necesitan un contable experto en trampas, senón a alguén como Pachi Vázquez, que lles mire á cara e lles diga a verdade, que fale claro e que lle diga non a Rajoy cando queira prexudicar a Galicia". Aliás, o líder do PSOE criticou que Feijóo pasase de ser "un tigre de Bengala contra Zapatero" a "un gatiño con Rajoy".


Summary: Un informe da Organización Internacional do Traballo sinala que as medidas que se basean no 'austericidio' continúan a destruír emprego.

A OIT (Organización Internacional de Traballo) vén de publicar o seu informe anual sobre a situación do emprego no mundo. Un estudo titulado 'Tendencias mundiais do emprego 2014. Cara unha recuperación sen creación de empregos?' e que contén dados pouco proclives á esperanza. En 2013 o número de persoas desempregadas aumentou en cinco millóns. É máis, de seguir as políticas de 'austeridade' os responsábeis deste informe calculan que aéa 2018 o número de desempregados aumentará en 13 millóns de persoas. Unha mostra, indican, de que se está a percorrer un camiño equivocado. Na actualidade hai no desemprego por volta de 202 millóns de persoas. Desde que a crise estoupou, en 2008, máis de 23 millóns de traballadores ficaron fóra do mercado laboral "por desánimo e por levar moito tempo no desemprego". Segundo os autores, tampouco la mocidade atopa unha oportunidade: por volta de 74,5 millóns de moz@s non tieñen emprego. Perante esta situación, a OIT denuncia o escaso investimento en políticas de emprego e avoga por cambios nas políticas macroeconómicas que favorezan a criación de emprego. Tamén reclama "destinar máis recursos ás políticas sociais e ao mercado de traballo".