Summary: Primeiro a persoa. Aquí o mociño orfo ferrolán a alistarse á milicia para fuxir da miseria, o galego nómade a percorrer o estado de punta a punta como funcionario de prisións, o home maduro empregado na facenda pública e sempre o cidadán rebelde ao servizo da causa galega.

Adherido ao provincialismo desde moi novo, así se chamaban daquela os nacionalistas, Benito Vicetto (1824-1878) publicou antes dos sucesos de Carral os seus primeiros traballos na prensa que daba cobertura á reivindicación galega, non participando na revolución de 1846, como sinalou en traballos posteriores, por atoparse deslocado en Madrid por razóns de traballo. Marcado pola xeración de Antolín Faraldo, aquel a quen caracterizou pouco antes de morrer na Revista Galaica, como "a persoa que con máis empuxe e brío se dedicou á emancipación de Galiza, afirmando non queremos ser máis que galegos", xogou un papel chave como ponte coa segunda xeración provincialista, aquela da que fixeron parte entre outros Rosalía de Castro e Manuel Murguía. Despois o escritor compulsivo. A súa obra escrita, espallada a partes iguais en xornais e libros, responde a unha aposta política por Galiza ou como el mesmo afirmou "a levantar o seu espírito nacional, lembrando a súa vida independente e as súas tentativas de independencia". Iniciouse como xornalista nos medios de prensa impulsados polos membros máis significados xeración de 1846, aparecendo a súa sinatura en El Recreo Compostelano ou en El Centinela de Galicia, continuouna até o final dos seus días en xornais galegos ou españois como El País, Diario de La Coruña ou El Imparcial; porén, merece especial destaque El Clamor de Galicia, considerado como primeiro órgano de prensa da segunda xeración provincialista e que o propio Vicetto dirixiu e impulsou na Coruña entre 1854 e 1856. As novelas do ferrolán, auténticos fenómenos sociais no seu tempo e hoxe practicamente descoñecidas, signifícanse pola súa temática histórica, moi influídas pola produción europea do momento, particularmente por Walter Scott, destacando entre elas títulos como Los hidalgos de Monforte, que acadaría sete edicións en vida do autor, Rogín Rojal o el paje de los cabellos de oro, El Lago de Limia ou Victor Basbén, romance de carácter autobiográfico. Por último o historiador. A súa produción historiográfica, moi particularmente a monumental Historia de Galicia publicada en sete tomos entre 1865 e 1873, responde á vontade de construír unha historia do país, evidenciando a intencionalidade e contradicións do discurso histórico español naquel momento en fase de elaboración. As pexas do seu edifico historiográfico —comúns ás obras do momento e recoñecidas polo propio Vicetto ao afirmar que "na miña historia obra haberá erros, porque a historia antiga non a constituiran máis que fábulas en bocas de persoas ilustradas"— non impide concluír que os núcleos esenciais das súas teses, sobre todo para o período medieval, están plenamente vixentes. A aproximación ao estudo do medievo non é un refuxio para afogar unha suposta febre romántica, pola contra parte da convición de que nesta época atópanse moitas das chaves que explican a dependencia de Galiza, correspondéndolle o mérito de ser o primeiro en verificar a existencia dun reino propio ao longo de practicamente dez séculos. A Vicetto correspondéndolle o mérito de ser o primeiro en verificar a existencia dun reino propio ao longo de practicamente dez séculos. E xa para sempre o precursor. A figura de Vicetto, non exenta de contradicións e inxustamente tratada, é chave para explicar o proxecto patriótico nas décadas centrais do século XIX e comprender o esforzo das primeiras xeracións do que hoxe chamaríamos nacionalistas por dotar a Galiza dun relato histórico. Situado nas posicións da esquerda da época, testemuñada polo seu republicanismo sen complexos e un anticlericalismo que mereceu a condena do Arcebispo de Compostela, balanceou entre a defensa dunha confederación das nacións ibéricas que debía incluír a Portugal ou a aposta, como escribía na Revista Galaica, pola "independencia de Galiza, unha idea santa e subrimemente patriótica". O seu edificio historiográfico, necesitado de postas ao dia e actualizacións ao calor das novas investigacións, mantense vixente na súas formulación centrais, significándose pola súas achegas e interpretacións a restauración daquela parte da nosa historia en que o país foi dono dos seus destinos.


Summary: Hoxe será un día máis triste para a liberdade de expresión e o xornalismo libre porque será o primeiro día sen Carne Cruda.. Carne Cruda non segue porque molesta ao poder, porque o novo director de Radio 3 come directamente del, e foi ascendido de súpeto por obra e graza tamén del. Un que sempre foi de "moderno", pero non fixo nada por estender a modernidade a toda a poboación, ou por denunciar o atraso da nosa sociedade.

Unha das escasas cousas moi positivas do legado de Zapatero (o que os criminais da rúa Génova chaman "herdanza recibida") foi unha radiotelevisión pública de calidade e altamente independente que recibiu numerosos premios, elevou as cotas de audiencia a máximos históricos e inaugurou unha época de liberdade dos profesionais tras toda unha historia de control político inaugurada por Franco e selada, ironicamente, por Rajoy. Alí por outubro de 2009, nos inicios da crise, hai exactamente 3 anos e 33 días, Carne Cruda chegaba á grella de Radio 3 Alí por outubro de 2009, nos inicios da crise, hai exactamente 3 anos e 33 días, Carne Cruda chegaba á grella de Radio 3, a emisora de espírito máis novo, minoritaria e contracultural das seis que conforman o ente público, un oasis de liberdade que resistiu con maior ou menor éxito os embates do tempo e os gobernos. Era un programa que chegaba coa intención de quedar, instalarse en Radio 3 e os oídos e conciencias dos seus oíntes esixentes, "porque este é o meu lugar radiofónico no mundo", confesaba o seu presentador daquela. Era un programa con ambición e vocación transgresora e radical, combativa, toda unha declaración de (malas) boas intencións dende a súa sintonía, politicamente incorrecta: "Welcome to Carne Cruda, the album. Join us to Danger, Excitement, Innovations!!!" ("Benvidos a Carne Cruda, o álbum. Unídevos ao Perigo, Emoción, Innovacións!!!") sobre o fondo ralentizado da Internacional que era abruptamente interrompida no dial para dar paso aos compases machacóns, vibrantes, emocionantes, dunha sinfonía de trompetas e trombóns sobre un colchón de salvaxe percusión, en clave de jazz e thriller cinematográfico (banda sonora á súa vez de "The Taking of Pelham 123", de David Shire), no medio do cal irrompía, como un torrente, a voz sempre enerxética e optimista (o optimismo da vontade, o pesimismo da razón) dun locutor e xornalista de raza, vitalista, un mozo madrileño de 37 anos chamado Javier Gallego, melómano e músico profesional, apaixonado da música, o cine, a literatura, a radio e o bo xornalismo. Carne Cruda é un programa de autor pola pluma e lingua persoais e afiadas de Javier Galego, moi na liña daquela primeira Radio 3 dos oitenta, máis combativa, desenfadada e "underground" Esa mesma devoción polas ondas acompañaba toda unha hora de excelente e suculenta música, entrevistas, guións e montaxes sonoras, cheos de humor e imaxinación, que rescataban o tan perdido xénero e arte da radioficción, desde os tempos de Federico Volpini e os oitenta; ata o mesmo final, cun "Que la radio te acompañe!", co refacho da Marcha Imperial de Star Wars, outra declaración de amor ao medio que lle deu a chave do éxito. Carne Cruda é un programa de autor pola pluma e lingua persoais e afiadas de Javier Galego, moi na liña daquela primeira Radio 3 dos oitenta, máis combativa, desenfadada e "underground". É un programa de culto, sostido na fidelidade dos seus oíntes, auténticos devotos que cada día á hora para comer sintonizaban relixiosamente, en vez do televisor, a radio, unha radio minoritaria á que deron unha audiencia masiva (polo menos, 100.000 oíntes, identificables a través da súa conta de Facebook, ou mellor dito, "féisbol", como o chamaba Nico, un dos seus extravagantes colaboradores), para escoitar, nunha especie de ritual sublime, a outra cara da realidade informativa e cultural. Carne Cruda conxugaba a crúa realidade coa transrrealidade, é dicir, a ficción e a creación, cun espírito transgresor e desenfadado, sen pelos na lingua, pero sen vulgaridade; transmitindo sensacións, pero sen sensacionalismos; impregnándoo todo de humor e refinada ironía, mais sen caer na frivolidade; denunciando, combatendo e exercendo sempre a crítica, pero sen instalarse nun estilo panfletario, sen unha finalidade predeterminada, máis aló da de divulgar, dar voz, reflectir en carne viva a crúa realidade, os distintos pensamentos, realidades e creacións desta sociedade, pensar, en definitiva, criticamente, dar que pensar e mover a pensar en por si ao oínte crudívoro, non conformarse nunca, e romper os límites dos benpensantes. Combinaba explosivamente información e contrainformación, actualidade e historia, novidade e tradición, música, cultura e contracultura, intelixencia e sensibilidade, humor, amor (sobre todo á música e a literatura, ademais do bo xornalismo), razón e emoción, sentido común e sobre todo moita humanidade. A carnicería sonora de Radio 3, como se facía chamar co seu estilo inconfundible, regalounos momentos, personaxes e historias inesquecibles Durante 3 anos tróuxonos aos mass media, nin máis nin menos que a unha emisora pública, "as músicas, artistas, creadores, escritores e activistas sociais máis rupturistas" cun estilo ameno e intelixente , para facelos comestibles ao gran público, "accesibles, intelixibles, amenos e ata, divertidos", como reza na súa propia páxina web, "porque a contracultura non ten por que ser un ladrillo. Pode ser tenra como unha chuleta". A carnicería sonora de Radio 3, como se facía chamar co seu estilo inconfundible, regalounos momentos, personaxes e historias inesquecibles, entrevistas con Diego Manrique, Marcos Ana, Paul Naschy, José Luis Sampedro, Robe Iniesta, Alberto Manzano, Enric Durán, Sánchez Gordillo, José Couso, Juliette Lewis, Johnny Ramone, Santiago Alba, Lolo Rico, Carlos Taibo, Eduardo Galeano, Ana María Moix, Dayna Kurtz, Warren Haynes, Sonic Youth, Rosa María Calaf, Oriol Llopis, Fred Wesley, Steve Van Zandt, Ramón Chao, Lida Falcón, Julio Anguita, Vicenç Navarro, Albert Pla, Willen Dafoe, Josefina Molina, a recentemente falecida lenda Chavela Vargas e unha lista interminable de invitados con moita "chicha". Entrou no cárcere de mulleres Madrid 2, achegándose ao día a día e a realidade máis núa así como á cara máis entrañable (por "entrañas") das presas; recitou poemas ultrafeministas, suxos, pornográficos e descarnados, da man de Itziar Ziga ou Ricardo Moreno; outros máis sensibles e existenciais, como os de Marcos Ana; perseguiu telefonicamente á ministra de sanidade socialista para que se comprometese a dar unha solución á Sensibilidade Química Múltiple, enfermidade esquecida que lle deu a coñecer a oínte Eva Caballé, coa que se solidarizou e implicou ata os fígados dende o primeiro momento; perseguiu telefonicamente tamén a Mariano Rajoy no seu primeiro día logo das eleccións, prometendo vixialo; entrevistou a discapacitados físicos, mentais, enfermos de SIDA e seropositivos, pacientes de cancro, dependentes, suicidas, e persoas ao bordo da morte e da propia vida; axudou a coñecer a historia de Mikel e Mentxu, e o seu fillo Jon, cunha enfermidade dexenerativa, para recadar fondos para a súa curación a través do proxecto musical Walkonproject.org; moveu as conciencias de toda unha xeración antes da explosión do movemento 15M, e cando este eclosionó, acompañouno, seguiu con atención, informou e apoiou activamente; abriu os micrófonos no último programa para que falase todo o mundo sobre como lle afectaban os recortes; e, para sintetizar, exerceu sempre unha vixilancia hipercrítica dos poderes e os seus abusos, e todo cun estilo persoal, ameno, creativo, combativo. Falo en pasado porque desde o xoves estamos todas e todos moito máis orfos. Dun xornalismo independente, crítico e de calidade, orixinal, brillante e rompedor, na radio pública E falo en pasado porque desde o xoves estamos todas e todos moito máis orfos. Dun xornalismo independente, crítico e de calidade, orixinal, brillante e rompedor, na radio pública. Do programa que personificaba a esperanza de moitos, un oasis de liberdade sen máis censuras que as do bo criterio tanto musical como xornalístico, a do traballo ben feito, o rigor e a esixencia, ademais do compromiso cos oíntes, que, como di Toni Garrido, outro dos defenestrados na caza de bruxas do PP, "son os nosos xefes, porque vostedes págannos". No último momento, descubriu "un buraco negro" nas contas, algo imprevisto e inapelable, que forzaba a tomar as medidas contrarias ás anunciadas, ao máis puro estilo Rajoy O novo director de Radio 3, Tomás Fernando Flores, presentador do infumable Siglo XXI, un pretencioso baluarte da modernidade e os sons de vangarda, fulminaba o programa da grella sen atender as cifras de audiencia e a opinión dos oíntes, e nin sequera negociaba co seu presentador. Con premeditación, nocturnidade e aleivosía, a tres días de que comezase a nova tempada e coas programacións xa pechadas, anuncia de súpeto que vai quitar o programa, por "caro" e "sensacionalista", cando prometera ao seu director e presentador que seguiría en antena: todo para que fose tranquilo de vacacións, deixase os programas gravados e así encher o que quedaba de tempada. No último momento, descubriu "un buraco negro" nas contas, algo imprevisto e inapelable, que forzaba a tomar as medidas contrarias ás anunciadas, ao máis puro estilo Rajoy. Todo unha perfecta estratexia de engano para cancelar o programa de maior audiencia da emisora sen dar nin sequera a posibilidade ao seu creador e os seus oíntes de despedirse. Algo que non me estrañaba e levábame cheirando desde o cambio de goberno, pero que non se materializou ata agora. A avalancha de reaccións, expresións de apoio, peticións de firmas e páxinas na Rede para salvar o programa, denuncias, críticas e insultos contra o censor, e ata unha plataforma de "crowdfunding" e outra de Facebook para volver emitir o programa, en só tres días, ademais dunha concentración esta mesma tarde, na mesma franxa horaria na que se emitía Carne Cruda, demostraron que era o espazo máis querido con diferenza. Javier Gallego, "Crudo" para os amigos, nunca foi sensacionalista. Sempre deu voz a todos. E o único que fixo foi ter unha visión persoal, independente, allea a toda inxerencia, sen medo, que envorcaba en forma de editoriais Javier Gallego, "Crudo" para os amigos, nunca foi sensacionalista. Precisamente eu seguíao porque non o era. Sempre deu voz a todos. E o único que fixo foi ter unha visión persoal, independente, allea a toda inxerencia, sen medo, que envorcaba en forma de editoriais (OPINIÓN, si, pero non camuflada e si a peito aberto, valente) cargados de humor, crítica, sensibilidade, intelixencia e dominio da lingua, a lingua castelá, a inglesa, e a lingua afiada con que apuntaba a todo o mundo, ata el mesmo. Precisamente o que lle falta a Tomás Fernando Flores. Tomás Fernando Flores confunde "sensacionalismo" con "xornalismo combativo", "comprometido" e "cidadán", xusto o contrario do que fai el Confunde "sensacionalismo" con "xornalismo combativo", "comprometido" e "cidadán", xusto o contrario do que fai el, que si necesita de colaboradores para realizar as poucas reportaxes sociais que emite no seu insufrible programa das doce. Demanda Flores tamén "emoción", el, que adoece dunha sosería irremediable. Emoción é o que repartía Crudo todos os días: se che erizaba o vello cando chegaban as dúas da tarde e escoitabas os acordes iniciais desa sintonía inmellorable, e a súa voz vibrante, "Crudérrimas tardes!", antes de dar estopa ao asunto de actualidade da xornada, e anunciar un suculento menú de contidos, alternativos e diferentes aos enlatados por mil mass media. E aínda por riba, T.F.F. aludía a un suposto "toque sensacionalista nos últimos meses", cando os que o oímos desde o primeiro día sabemos que Javier Gallego sempre foi igual de combativo, con todo o mundo, xa co goberno de Zapatero, e ata con Esquerda Unida afiaba os coitelos cando o merecía. O novo director de Radio 3 esténdese nunha entrevista exclusiva co Mundo (para nada un medio sensacionalista, ehem) con moitas máis perlas, baixezas e mentiras sobor do número de guionistas, colaboradores e cifras sobre o custo real do programa. Un programa que nunca tivo máis de tres guionistas, incluído Javier Gallego, como moito algún bolseiro máis producindo, e nos últimos tempos eran dous, incluído el, quen se tiñan que facer cargo dun programa con moi escasos medios pero que se movía a un ritmo frenético para ofrecer os mellores e máis diversos contidos. Os colaboradores non creo que cobrasen nunca máis da cantidade simbólica que apuntaba Crudo: cando cobraban, porque, escoitándoos, notábase que o farían moi gustosamente gratis, xa que participaban de algo grande, o mellor programa da radiodifusión estatal. En algo si leva razón TFF: en que o programa era "kamikaze" En algo si leva razón TFF: en que o programa era "kamikaze". Porque facía o que tiña que facer, XORNALISMO do bo, falar sen máis trabas que o rigor, o compromiso, a honestidade intelectual e a ética persoal, dos que carece o novo e flamante director de Radio 3, que perderá a metade da súa audiencia grazas a esta celebérrima decisión. Pero precisamente esa actitude, a que os cidadáns esiximos, é a valente e a arriscada, a suicida tendo en conta o "goberno" que padecemos. Porque ser honesto hoxe en día sae caro, iso si que sae caro. Carne Cruda non segue porque molesta ao poder, porque o novo director de Radio 3 come directamente del, e foi ascendido de súpeto por obra e graza tamén del Carne Cruda non segue porque molesta ao poder, porque o novo director de Radio 3 come directamente del, e foi ascendido de súpeto por obra e graza tamén del. Un que sempre foi de "moderno", pero non fixo nada por estender a modernidade a toda a poboación, ou por denunciar o atraso da nosa sociedade. Sempre foi de "neutro", coa súa sosería proverbial, deixando falar nada máis que ós seus escasos colaboradores. Ao director de Carne Cruda, en cambio, debo moito do meu estilo, e do meu compromiso. Javier Gallego creou, en pouco tempo, escola, e unha comunidade de oíntes famentos que o seguirán (seguirémolo), alá onde vaia, como a outras voces críticas e disidentes eliminadas pola actual dirección da radiotelevisión pública estatal: un recordo para Toni Garrido e o seu brillante Asuntos Propios, que creou tamén outra forma de facer radio. Hoxe será un día máis triste para a liberdade de expresión e o xornalismo libre porque será o primeiro día sen Carne Cruda Hoxe será un día máis triste para a liberdade de expresión e o xornalismo libre porque será o primeiro día sen Carne Cruda. Porén, de momento quedannos os "podcasts". E alí onde os sintonicemos, e onde sigamos aos bos profesionais, a forza da radio, e do pensamento crítico, acompañaranos. Asinado: un oínte devoto de Radio 3 Escrito o luns 3 de setembro de 2012, a poucas horas de comezar a nova (e mermada) programación de Radio 3.


Son moitas as expectativas cifradas no BRICS como instrumento para mellorar a gobernanza mundial, tanto no eido socioeconómico como político. A probable creación do Banco de Desenvolvemento e do Acordo de Reserva de Continxencia no cumio que acollerá Brasil enviará unha mensaxe de reafirmación das economías emerxentes como motor alternativo da economía mundial pero sobre todo evidenciará a vontade política do grupo de contar con versións propias do Banco Mundial e do FMI, o que significará dispor de alternativas capaces para desenvolver outras políticas e non depender tanto de instancias que responden maiormente aos criterios dominantes do mundo desenvolvido. Chegou o momento de se converter nun mecanismo de cooperación estratéxica con maior poder vinculante para os seus membros, de xeito que poida responder ás expectativas e infundir confianza. Do contrario, será un foro máis O cumio de Brasil inicia unha segunda rolda de reunións deste organismo. Tras un lustro de aproximación tanto se confirmaron as súas potencialidades como o escepticismo respecto ás capacidades endóxenas para asentar como un acrónimo de referencia na nova orde global. Non se trata só de economía, se ben acreditar posibilidades autónomas para confrontar a desaceleración do crecemento económico constitúe unha primeira proba para desautorizar as predicións negativas sobre o grupo. Chegou o momento de se converter nun mecanismo de cooperación estratéxica con maior poder vinculante para os seus membros, de xeito que poida responder ás expectativas e infundir confianza. Do contrario, será un foro máis. Os países do G7 representaban non hai moito o 70% do PIB mundial e hoxe menos do 50%, pero a heteroxeneidade dos BRICS alenta temores a que un simple cambio electoral provoque unha desintegración do grupo. En países importantes como Brasil, poñamos por caso, non é totalmente compartida a política exterior que Lula puxo en marcha en 2003 e que ten nos BRICS un referente clave. As asimetrías deben ser mitigadas para avanzar na integración e se converter nun polo de referencia a nivel global. Iso esixe interconectar mellor as economías respectivas e avanzar na cooperación financeira pero tamén na orde tecnolóxica e educativa onde todos dependen aínda en extremo de Europa ou EUA en detrimento dun intercambio directo. Para Rusia, o BRICS brinda a oportunidade de recuperar posición e influencia, demostrando que non está illada China e Rusia veñen protagonizando un acercamento estratéxico capaz de conformar un bloque non occidental con gran influencia diplomática. O recente acordo do gas, a realización de exercicios militares conxuntos, a posición común en moitos conflitos internacionais converxen en ambos actores co interese en reducir a influencia de EUA na escena mundial, temperando o papel de economías desenvolvidas e emerxentes. Para Rusia, o BRICS brinda a oportunidade de recuperar posición e influencia, demostrando que non está illada. Cómpre contar con unha axenda estratéxica que permita superar as diferenzas internas definido posicións comúns en ámbitos multilaterais Os BRICS teñen vantaxes en materia de demografía, recursos e mercados, pero se queren alargar a súa influencia e participar de forma activa e consistente no escenario global deben dar pasos nesa dirección. Para iso cómpre contar con unha axenda estratéxica que permita superar as diferenzas internas definido posicións comúns en ámbitos multilaterais.


Summary: O director xeral da CRTVG Alfonso Sánchez Izquierdo asegurou a pasada cuarta feira en sede parlamentaria que o Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza expide "carnés de xornalista previo pago dunha cota" sen que sexa necesaria "formación regrada para xornalista". A entidade retrúcao e afirma que, por lei, só acepta como colexiadas persoas licenciadas.

Así o explicou a Sermos Galiza o seu decano, Francisco González Sarria, quen lembrou que o Colexio de Xornalistas responde á Lei 2/1999, aprobada por unanimidade no Parlamento de Galiza. E esta, no seu artigo número 3, di que só poderá ser membro "quen estea en posesión do título de licenciado en xornalismo, para o que habilitan as titulacións correspondentes das facultades de Ciencias da Información, Ciencias da Comunicación ou Ciencias Sociais. Tamén poderán ser membros os licenciados en imaxe ou comunicación audiovisual, sempre que acrediten que están a desenvolver labores informativos". Si houbo, no intre da constitución da entidade, un período en que aquelas profesionais que probasen o exercicio do xornalismo como actividade principal, habitual e retribuído "na data de publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia do Proxecto de lei de creación do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia" podían solicitar o ingreso. "Mais ese prazo rematou e desde hai 18 anos só poden colexiarse licenciadas e licenciados", indica González Sarria. Ademais, o decano do Colexio Profesional de Xornalistas afirmou que a agrupación "non expide carnés de xornalistas, expide carnés de colexiado". Alfonso Sánchez Izquierdo chegou a afirmar na Cámara que non imaxinaba "outra profesión na que alguén se erixa en faro da ortodoxia sen ter acreditados coñecementos". Na súa comparecencia, o máximo responsábel do ente público de medios de comunicación atacou duramente as traballadoras que protestan contra a manipulación organizadas na plataforma Defende a Galega.


Os Supermercados Gadis recibiron esta cuarta feira un premio do Clúster Alimentario da Galiza por "potenciar un estilo de vida saudábel" a través das súas redes sociais. Gadisa Retail realizou compras a produtores locais por valor de 390 millóns en 2021 O organismo concedeu un dos galardóns correspondentes á categoría estratexia de mercado por achegar propostas aos seus seguidores e seguidoras en redes para "levar a cabo unha dieta equilibrada e practicar un consumo responsábel". Máis de 60 empresas do sector presentaron as súas candidaturas a estes premios, que alcanzan a oitava edición, e que se entregaron nunha gala que tivo lugar na Cidade da Cultura. "Alegrámonos que Gadis dea o paso para a etiquetaxe dos seus produtos en galego" O xurado, reunido previamente hai unhas semanas, valorou positivamente que un dos propósitos de Supermercados Gadis é "promover a alimentación saudábel entre a sociedade". Destacou, ademais, a "divulgación de coñecementos sobre distintos temas relacionados con este obxectivo". Aposta por xerar "un impacto positivo na sociedade" A coordinadora de Marketing Dixital e Contidos de GADISA retail, Alexandra Kuntz, recolleu este galardón, que "referenda a aposta de Gadis por xerar un impacto positivo na sociedade, neste caso, contribuíndo a fomentar un estilo de vida activo e saudábel que xera maior benestar", segundo explica a compañía nun comunicado. A compañía detalla que aborda esta cuestión "transversalmente", sendo un dos eixos do seu programa de Responsabilidade Social Corporativa. Gadis achega versos de autores galegos ilustres no Día das Letras Nos Supermercados Gadis, ademais, "incentívase a compra de produtos frescos e de tempada, así como a venda en mostrador tradicional, que evita o desperdicio incidindo nun consumo máis responsable e axustado ás necesidades dos clientes".


Summary: Tradición, artesanía e gastronamía únense no Fontán: "a cociña de onte, hoxe"

O Entroido é tamén tempo de deixar gozar o padal coas copiosas comidas e as deliciosas sobremesas tradicionais. O cocido é, sen lugar a dúbidas, o rei da festa. Achegámonos ao Fontán, un espazo gastronómico de recente creación especializado neste tipo de comida, coa particularidade de presentar asemade opción vexetariana. Joaquín Pose González e Rocío Díaz Bastón están detrás deste proxecto de restauración que, sen grandes artificios, trae o sabor da cociña tradicional ao presente. O espazo gastronómico O Fontán naceu hai pouco tempo. Por que decidiron abrilo? O restaurante abriu na segunda quincena de novembro do ano pasado. Porén, antes O Fontán foi casa rural. O espazo xa estaba preparado, e tanto eu como Joaquín gostamos da cociña e de tratar coa xente. Eu sempre tiven traballos cara ao público. A decisión foi daquela meternos neste mundo. Xa cando era casa de turismo rural tiña parte de restauración. El é cociñeiro, pero antes era só para as persoas hospedadas e agora estáamos abertos para todo o público, de quinta feira a domingo. É pequeno, ten só 38 servizos O seu lema é "a cociña de sempre, hoxe". Resume isto unha aposta no tradicional, mais traído aos nosos días? Si, abrímolo coa idea de sexa tradicional na porcentaxe máis alta posíbel e, sobre todo, galego. Apostamos niso. A comida é moi sinxela. Queremos que sexa caseira, co que temos, limpa e sen demasiados artificios. Cal é a súa especialidade? O cocido, desde logo. E tamén as filloas. Todo o que podemos facémolo nós, todas as sobremesas, por exemplo, agora no entroido as orellas, que acompañan o prato principal. Fóra do entroido tamén facemos moitas filloas, con mel e noces. A carne curada de Lalín, a que empregamos, é unha das mellores. A calidade da materia prima é algo polo que miran moito? Si, mais hai xente que cho sabe recoñecer e xente que non. Pero nós prestámoslle moita atención. A carne, desde logo, se pode ser tenreira galega é o que escollemos. O que traballamos de solombo de porco é de castaña, criado supostamente na maior parte a partir diso. E despois, a artesanía é tamén un valor engadido? Si, porque estamos moi preto de Buño e procuramos vencellarnos coa artesanía local. Aínda que até onde podemos, pois tamén precisamos que a parte económica axude un pouco. A medida que vaiamos a mellor iremos metendo máis cousas. Pero si, empregamos pratos, recipientes, cazolas... A algúns pratos danlles unha volta, como acontece coas filloas de espinacas. Si, foi unha idea que naceu pola vontade de traer á carta algo de proposta vexetariana. A día de hoxe atopas moita xente con esa dieta, ultimamente notámolo e queremos estar abertos a iso desde o tradicional. A acollida é boa, aínda que moita xente dicía que non era unha filloa. Leva un recheo de tomate e queixo do cebreiro. Temos chulas vexetais, tamén, que aquí son algo moi propio ao que se lle pode pór carne ou verdura. Igualmente, ofrecemos un cocido de repolo, que leva só legumes e verdura. E fixemos croquetas de cenoria, que gostaron moito! Con todo, o que máis temos son carnes. Sendo Entroido e o cocido a especialidade, imaxino que estes días foron fortes. Si, a verdade é que si. Estamos moi contentas. Abrimos a porta onte, como quen di, e somos conscientes de que temos que agardar a que isto suba, mais estamos satisfeiras pola xente que se decidiu a coñecernos. Como digo eu, imos amodo, pero seguras. Levamos só tres meses abertas e xa houbo quen repetiu tres ou catro veces, malia estarmos nun sitio moi tranquilo. Vén xente de máis aló de Bergantiños, de Sada, Oleiros... Agardamos que cando veña a primavera, que comezará a moverse un pouco a masa de turistas, haxa algo máis de movemento. Mais, de momento vémolo ben.


Summary: A plataforma de vítimas pediu a suspensión da deliberación da Audiencia sobre os recursos á fin da instrución, prevista para este 11 de outubro, e o tribunal concede tres días para que as partes fixen posición. O ex-mecánico de Talgo afirma que revisou o Alvia e detectou "diferentes avarías" que a empresa ordenou "borrar" do sistema informático tras o sinistro; a compañía négao e anuncia accións legais

A Audiencia Provincial da Coruña tiña previsto deliberar este venres, 11 de outubro, sobre os recursos interpostos polas partes ao peche da instrución xudicial do caso Angrois, último paso antes de que os feitos vaian a xuízo. No entanto, o escrito rexistrado apenas vinte e catro horas antes pola Plataforma Víctimas Alvia 04155 coa declaración xurada dun ex-mecánico da empresa Talgo vén de provocar que o tribunal modifique o seu guión e adíe a súa deliberación.O ex-mecánico de Talgo afirma que revisou o Alvia e detectou "diferentes avarías" que a empresa ordenou "borrar" do sistema informático tras o sinistro; a compañía négao e anuncia accións legaisComo informou Praza.gal, nesa declaración revelada polas vítimas o operario relata que revisou en Madrid o tren accidentado poucas horas antes do descarrilamento no que morreron 80 persoas e outras 144 resultaron feridas. Sempre segundo o seu relato, nesa revisión detectou "diferentes avarías" que deixou reflectidas no sistema informático empregado con esa finalidade. No entanto, afirma, apenas "media hora" despois do accidente en Compostela, "varios directivos deron a orde taxativa de borrar" eses datos do sistema e así se fixo.Pouco despois de que as vítimas trasladasen ao xulgado que instrúe o caso esa declaración xurada xunto cun escrito no que reclamaban que o xuíz interrogue o operario e mais aos directivos sinalados por el, Talgo respondía. A compañía "nega absolutamente a veracidade" das acusacións, afirma que ese borrado é "tecnicamente imposible" e anuncia accións legais contra o mecánico que, subliñan, foi despedido en maio de 2018.A plataforma de vítimas pediu a suspensión da deliberación da Audiencia sobre os recursos á fin da instrución, prevista para este 11 de outubro, e o tribunal concede tres días para que as partes fixen posiciónEste é o escenario no que a Audiencia coruñesa tiña que deliberar sobre os recursos contra o peche da instrución. Sobre a súa mesa presentouse unha solicitude formal da representación legal da Plataforma de vítimas, na que solicitaban a "suspensión" dese acto, segundo confirman fontes xudiciais. Nunha providencia datada neste mesmo 11 de outubro, o presidente da sala, Ángel Pantín, frea o proceso "ante a eventual relevancia do feito de nova noticia" achegado polas vítimas, a denuncia do mecánico, e dá ás partes "tres días" para que fixen posición ao respecto.As vítimas reclaman que o xuíz instrutor interrogue o mecánico e aos directivos de Talgo aos que sinalaEn canto as partes cumprimenten este trámite, a Audiencia decidirá. Á disxuntiva sobre se manter ou non o maquinista e o ex-xefe de Seguridade de Adif como únicos acusados engádese agora outra cuestión: concordar co peche da instrución ou ben, como xa sucedera en maio de 2016, ordenar reabrila para realizar novas dilixencias de investigación. Para a plataforma de vítimas, ás novas pescudas que reclaman debérase engadir agora o interrogatorio ao ex-mecánico de Talgo e aos directivos que sinala.Na súa decisión a Audiencia ponderará as peticións das partes, o escrito coa declaración do mecánico e a propia documentación do sumario. Nela constan peritaxes do tren tras o accidente formuladas por todas as partes e nelas non constan eivas ou avarías que fosen consideradas relevantes como causa do accidente. Durante o proceso o foco estivo posto nas condicións de seguridade na liña, en presuntas deficiencias na avaliación de riscos nesta, no exceso de velocidade e no despiste do maquinista.


Summary: A plataforma entende que acadar 2.800 sinaturas de apoio permiten valorar unha ''candidatura cidadá de confluencia" na cita das locais.

Marea Atlántica fai unha valoración moi positiva das 2.800 sinaturas acadadas en apoio e validación do seu manifesto. Un respaldo que indica, consideran da plataforma, que hai condicións para presentar unha "candidatura cidadá de confluencia" nas eleccións municipais de maio de 2015. Marea Atlántica tamén valora positivamente os contactos mantidos con diversos actores, que no plano político levoulle a manter xuntanzas de contacto con Anova, Esquerda Unida, BNG, Equo, Compromiso por Galicia, Espazo Ecosocialista e Partido Humanista. ·Só Podemos quedou fóra, malia existir conversas informais e incluso participación dalgúns dos seus membros nas mareas, ao estar esta formación nun proceso propio tras o cal se abrirá un diálogo entre as partes". Marea Atlántica, así mesmo, falou da xuntanza deste sábado de marés municipalistas galegas para conversar sobre posibles cuestións en común e dun acto público masivo o 17 de outubro para dar comezo á nova etapa do proceso, así como unha Marea Viva en decembro na que se dea xa forma á iniciativa coa recollida de todo o traballo das distintas mareas da Coruña.


Summary: A coligazón alerta da eliminación ou reagrupamento d@s orientador@s en até 23 centros de toda Galiza, principalmente no rural de Lugo.

A medida que pasan as semanas desde que o curso escolar arrincou, as denuncias e queixas acrecéntanse froito da perda de profesorado, orzamento e do desmantelamento de servizos complementarios. Neste senso, desde Alternativa Galega de Esquerda alertan da supresión e reagrupamento que se está a desenvolver nos centros de ensino --principalmente do rural-- a respeito do servizo de orientación escolar. Através dunha Proposición non de lei a coligazón denuncia os casos rexistrados até o momento e que atinxen 23 centros de ensino de todo o país, nomeadamente do interior da provincia de Lugo. Na súa iniciativa detallan polo miúdo cales son as distintas situacións que se están a producir e advirten das consecuencias desta medida que, se suma, sinalan, á "privatización dos centros de educación especial. Profesionais partillados entre centros "Nalgúns casos os Departamentos de Orientación son suprimidos e noutros, son adscritos a centros de Educación Secundaria", apuntan os deputados Xabier Ron e Ramón Vázquez ao tempo que relatan "algúns exemplos" do desmantelamento do Servizo de Orientación Educativa. Vinte e tres escolas ás que lles son adscritas a orientación dos centros de ensino primario como o do IES de Quiroga, o IES Pedregal de Irimia (Meira), o IES Fonmiñá (Pastoriza) ou o CEIP Lois Tobío de Viveiro. Neste último caso o centro conta con 305 estudantes de seu mais vese obrigado a asumir a orientación d@s 104 alumn@s do EEI San Roque, e @s 202 do CEIP Plirilingüe de Covas. O CEIP Lois Tobío de Viveiro conta con 305 estudantes de seu mais vese obrigado a asumir a orientación d@s 104 alumn@s do EEI San Roque, e @s 202 do CEIP Plirilingüe de Covas A situación agrávase en casos como o do IES Plurilingüe Fontem Albei, na Fonsagrada, que fica desde hai 3 anos sen este servizo contando unicamente coa orientadora do CPI de Cervantes (Ancares) dous días á semana quen partilla, aliás, o CEIP Ponte de Doiras. Aliás, son os propios centros os que asumen o custe dos desprazamentos con cargo ao seu orzamento. Carencias nas Equipas Específicas de Orientación de todo o país Desde o grupo parlamentar de AGE denuncian que, para alén do máis, "o Goberno Galego ten condenado ao esquecemento e o abandono mais absoluto, as Equipas Específicas de Orientación". Estes grupos foron concibidos como servizos provinciais externos de orientación para prestar apoio e asesoramento aos departamentos de Orientación, contando con especialistas en trastornos motores, trastornos sensoriais, trastornos da conduta, trastornos xeneralizados do desenvolvemento, audición e linguaxe ou traballo social", explican Ron e Vázquez. Nas 4 provincias galegas as Equipas Específicas de Orientación "sofren carencias importantes" por non se cubriren prazas Porén, denuncian que nas 4 provincias galegas as equipas "sofren carencias importantes". E é que o de Lugo ten dúas prazas vacantes "correspondentes coa especialista en trastornos Motóricos e o de Trastornos Xeneralizados do Desenvolvemento"; pola súa banda, Pontevedra non conta con "especialista en Audición e Linguaxe". Tamén acontece o mesmo en Ourense onde fican sen persoal formado en déficits sensoriais e de orientación profesional; e na Coruña faltas por cubrir dúas prazas de Traballo Social e Audición e Linguaxe. Para AGE a política que está a seguir a Consellaría de Educación a respeito deste servizo podería supor mesmo unha vulneración da legalidade ao seren asumidos os labores de orientación por persoal non cualificado. Este é o caso do IES da Fonsagrado que carece de orientadora e garante o servizo cunha persoa procedente dun Centro Público Integrado. Un feito contrario ao fixado pola lexislación.


Summary: A Mostra de Cinema Periférico (S8) adiantou as chaves do formato dual da súa XI edición, que terá lugar entre o 27 de setembro e o 3 de outubro na Coruña. Ás seccións habituais sumarase 'Camera Obscura', un espazo divulgativo que porá o foco en cineastas como Amy Halpern, Tomonari Nishikawa, Alexandre Larose ou Valentina Alvarado.

O (S8) Mostra Internacional e Cinema Periférico transcorrerá entre o 27 de setembro e o 3 de outubro explorando un novo formato dual. Nel combinará diversas performances, encontros e proxeccións na cidade da Coruña cunha serie de fórmulas deseñadas para a emisión a través da web e as redes sociais. Nesta XI edición amosarase máis que nunca o carácter internacional do ciclo: chegará a todos os recunchos do mundo con contidos en galego, castelán e inglés e reforzará especialmente a vertente divulgativa. A formación de públicos e a descuberta de creadoras continuarán a ser dous dos eixos principais da programación. O festival contará con seccións xa coñecidas -"Xerme", "Sinais", "Sinais en Curto", "Desbordamentos"…- ao tempo que incorporará varios formatos e contidos novos, ideados en exclusiva para o dixital. É o caso de "Camera Obscura", un novo espazo na rede que nace tomando como referencia o coñecido programa de cine experimental "Screening Room". Por este, presentado por Robert Gardner de 1972 a 1981 na televisión pública de Boston, pasaron os máis relevantes cineastas de vangarda do momento, entrevistados en profundidade e coa emisión dalgunhas pezas. Este é o testemuño que o (S8) recolle cun programa en streaming, renovado cunha estética peculiar e unha clara vocación creativa. O público poderá así coñecer a fondo os procesos de traballo de cineastas como Amy Halpern, Tomonari Nishikawa, Alexandre Larose e Valentina Alvarado, repasando a súa obra a través do visionado online dalgunhas das súas películas. Ademais, nesta sección tamén haberá oco para lembrar a traxectoria dunha das personalidades máis especiais que pasaron polo festival: o recentemente falecido Luther Price. Será a través da guía de Ed Halter, un dos principais promotores da súa obra, e da entrevista inédita realizada a Price durante a súa estancia na Coruña no 2017. O programa complétase coa proxección presencial de dous dos seus primeiros filmes.


Summary: Hai mañá, 10 de febreiro, 211 anos, a clase obreira de Ferrol, encabezada polas súas mulleres, comezou unha protesta para reclamar os salarios que lles debían as autoridades. A mobilización rematou coa execución da súa máxima dirixente, Antonia Alarcón, cuxa cabeza acabou pendurada na porta do Arsenal.

A tradición de loita do proletariado ferrolán empezou a forxarse nas décadas finais do século XVIII. Se á volta de 1752 os operarios máis cualificados paralizaron a construción de varias embarcacións, ao mudarlles as autoridades a súa ración de comida, nunha das primeiras folgas documentadas da historia da Galiza; dous anos máis tarde mobilizáronse polos atrasos nos pagos do xornal. A falta de cumprimento á hora de aboar o salario aos traballadores do naval foi unha constante ao longo de todo o século, até o punto de denuncialo en repetidas ocasións, con diversas formas de protestas, incluídas as queixas aos propios monarcas. A folga de 1795 foi un dos primeiros exemplos claros da fortaleza dos operarios da construción naval. Segundo escribiu Benito Vicetto, seguindo a Montero y Arústegui, "a falta de recursos levaba o Goberno a non atender os pagos dos traballadores e demais persoal da Mariña, e faltando por conseguinte en Ferrol o principal elemento da súa vida, as maiores privacións apuraban a todas as clases. Amotinouse o persoal da maestranza o día tres de marzo". As autoridades, preocupadas pola evolución da protesta e polo carácter masivo das mobilizacións, decidiron facer fronte aos salarios adebedados solicitando empréstitos aos cabidos das catedrais de Compostela, Lugo e Mondoñedo, así como a comerciantes da Coruña. O 10 de febreiro de 1810 declarouse en rebeldía o proletariado ferrolán para esixir o pago dos xornais atrasados. Segundo sinalou o historiador e arquiveiro ferrolán José Montero y Arústegui na súa Historia y descripción de la ciudad y departamento naval de Ferrol publicada en 1859, a crónica máis próxima aos feitos e cuxa versión foi seguida de xeito literal polos autores posteriores que se achegaron aos feitos, "a iso das 10 da mañá unha porción de mulleres que representaban o máis depreciábel da sociedade, reuníronse tumultuosamente á porta do arsenal do dique". Así as cousas, os operarios que se atopaban no interior acordaron cesar na súa actividade, declararse en folga e xuntarse na porta interior do referido centro de traballo. Os intentos das autoridades militares por disolveren a mobilización non deron resultado. O comandante militar, Francisco Vázquez Mondragón y Pedraza, que chegou o mesmo día da revolta a Ferrol, recoñeceu as negociacións entre manifestantes e militares para parar as protestas, ofrecéndoselle por parte do intendente Ángel Pomaret, do gobernador e do comandante de enxeñeiros "800.000 reais destinados á fabrica de fusiles, que daría para pagar un ou dous salarios adebedados". Porén, o acordo non chegou a fecharse e "cando ao parecer ficaban convencidas aquelas mulleres, un novo berro xeral produciu a maior desorde, e xuntándose á porta do arsenal, entraron nel sen a menor resistencia". As razóns do fracaso das negociacións son descoñecidas. Neste caso, como en boa parte do relato, a crónica de Montero y Arústegui, cuxa antipatía ás manifestantes é evidente, debe ser sometida a cuestión, aínda máis se temos en conta que foi financiada maiormente por oficiais da armada. Sexa como for, fracasado o diálogo, a mobilización toma o Arsenal, producíndose, neste contexto, a execución do máximo responsábel do Departamento Marítimo de Ferrol, o xeneral cordobés José Ramón de Vargas Varaez y Vargas. Unha vez morto Vargas a protesta trasladouse á Graña, onde se atopaba fondeada a embarcación Liniers, que segundo o rumor que circulaba na cidade gardaba unha parte dos fondos atrasados aos traballadores. Segundo Montero y Arústegui, "ao ver que non contiña diñeiro, obxecto dos seus criminais excesos, abriron a despensa do arsenal e fixéronse con queixos, galletas e viño para si e para os mariñeiros que os acompañaban; co cal acabaron por privarse do uso da razón, retirándose ás horas máis avanzadas da tarde, após rexistrar os almacéns xerais e de ser aquel día donas exclusivas de todos os arsenais". A represión contra a mobilización non se fai agardar. O mesmo día da revolta chegaba a Ferrol o substituto de Vargas á fronte do Departamento Marítimo de Ferrol, Francisco Vázquez Mondragón y Pedraza, que na súa primeira resolución de 21 de marzo de 1810 comprometeuse a castigar as responsábeis a e pór freo as protestas. Os procesos penais non tardaron en dar comezo, sendo acusada Antonia Alarcón de dirixente principal da revolta e responsábel de ferir o xeneral Vargas, co compás de carpinteiro da súa parella, operario da construción naval.


Summary: Fernando Simón confirma a eliminación das franxas horarias establecidas para regular as saídas á rúa, aínda que se manterá unha para grupos como as persoas anciás. O ministro de Sanidade, Salvador Illa, aberto a "flexibilizar" as restricións para a capacidade en bares e tendas.

Adeus ás franxas horarias para regular a saída ordenada á rúa durante o estado de alarma. Así o confirmou o director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón, quen explicou que desaparecerán na Fase 2 do plan de desconfinamento. Porén, engadiu, manterase unha franxa exclusiva para "grupos vulnerábeis". En concreto, como sinalou Simon na súa comparecencia diaria para dar conta dos datos sobre a COVID-19, esta franxa estaría relacionada coas persoas anciás. Algo que as comunidades autónomas ou os concellos terán que delimitar, apuntou. Esta novidade, a eliminación a partir da vindeira segunda feira das franxas establecidas para regular as saídas á rúa e para practicar deporte, fora avanzada horas antes polo ministro de Sanidade, Salvador Illa, no Congreso. Fíxoo en resposta ao PNV, que na súa solicitude de pasar a vindeira segunda feira á Fase 2 pediu a eliminación destes horarios. "Teñen razón", concedeu o ministro ao deputado nacionalista Joseba Agirretxea. Illa tamén sinalou que están a valorar flexibilizar as restricións á capacidade para bares, restaurantes e tendas do 40% previsto ao 50%. Mais, apuntou, "algunha marxe ten que haber ", dixo Illa


Summary: Alberto Núñez Feijóo aseguraba nunha entrevista concedida á Radio Galega que durante a lexislatura o seu goberno continuará coa aprobración de novos recortes á fin de cumprir co obxectivo de déficit exixido por Bruxelas e Madrid. Aliás, afirma que non dará "tregua" coa fusión de concellos e que a diminución do número de parlamentares proposta polo grupo parlamentar popular na pasada lexislatura é, neste novo curso político "un mandato das urnas".

O presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, continúa a debullar algunhas das principais cuestións que marcarán a lexislatura, após iniciarse de maneira oficial a pasada terza feira. Nunha entrevista concedida á radio pública, Núñez Feijóo confirmaba con clareza que o seu novo mandato continuará a reducir o gasto público en beneficio do cumprimento dun novo obxectivo de déficit, situado no 0,7% do PIB. Estes novos recortes serán contemplados nos Orzamentos para 2013 que o presidente da Xunta pretende aprobar "o antes posíbel", aseverou no seu discurso de investidura, para o que solicitou habilitar o Parlamento, o mes de xaneiro. "Non darei tregua coa fusión de Concellos" Como alumno avantaxado de Mariano Rajoy, o líder do executivo galego asegurou durante toda a campaña electoral que era a suposta "solvencia de Galiza" o que lle permitía a este país seguir gobernándose por si propia e non "como outras", aseguraba o dos Peares, "que tiveron que recorrer ao Fondo de liquidez". Alberto Núñez Feijóo, asegurou que este novo goberno --cargado de caras coñecidas-- aprobará novos recortes e "novos axustes", afirmou, adiantando a que será máis un exercicio político guiado pola política de austeridade no económico e de reformas no político e institucional. Neste sentido, o presidente da Xunta asegura que "non darei tregua" na fusión de concellos, afirmou con rotundidade, entrementres aseguraba que na provincia de Ourense "a maioría dos concellos xa están planeando presentar solicitudes". Aliás, para Núñez Feijóo a reforma do mapa territorial galego supón un "movemento", dixo, "que non ten marcha atrás", malia as fortes críticas recibidas por parte dos grupos da oposición. "Por que non poden as cidades extender o seu ámbito territorial e planear fusións cos concellos que conforman a súa área metropolitana?" Porén, as intencións do presidente da Xunta non fican aí é teñen por obxecto extender as devanditas fusións ás grandes cidades galegas --Vigo e A Coruña-- cuxas áreas metropolitanas absorverían os concellos limítrofes, "por que non?" se preguntaba Núñez Feijóo. Asemade, a redución de parlamentares que fora proposta polo grupo popular na pasada lexislatura segue a ser unha das ideas forza que roldan a cabeza do presidente. No entanto, após o trunfo electoral, ao entender de Feijóo, esta medida constitúe agora, "un mandato das urnas". O futuro de Alfonso RuedaA decisión adoptada por Alberto Núñez Feijóo que converte a Alfonso Rueda en vice-presidente, segue a espertar o interese mediático. Neste sentido, o presidente foi preguntado por se está a preparar a súa sucesión no partido e mesmo como futuro candidato á presidencia da Xunta. O líder do executivo galego negou que o ascenso de Alfonso Rueda tivese nada a ver cunha posíbel sucesión e asegurou que non pensaba noutra cousa que non fose na "mellora da co-ordinación" entre a Xunta e o Parlamento cando decidiu crear de novo a Vice-presidencia. Asemade, afirmou non ter unha opinión formada a respecto de se Rueda e as direccións xerais e conselleir@s deixarán a súa acta como deputad@s. Porén, a pasada semana o vice-presidente da Xunta aseguraba que o seu desexo era continuar como parlamentar.


Summary: Segundo o inquérito publicado por El Periodico CiU ficaría con 34-35 deputad@s como segunda forza

Se as eleccións se fixesen hoxe, por vez primeira na historia de Catalunya Esquerra Republicana gañaría os comicios. Así o asegura o estudo publicado esta sexta feira polo diarior catalán El Periódico e elaborado polo Gabinet d'Estudis Socials i Opinió Pública (GESOP). ERC obtería 39-40 representantes --19 máis d@s que posúe actualmente-- entrementres a coalición electoral liderada por Artur Mas perdería a presidencia da Generalitat con só 34-35 ecanos. O panorama político após as eleccións celebradas o pasado 25 de novembro, ficaría segundo os resultados tirados por El Periódico substancialmente distinto. Neste senso, só ICV e Ciutatans conseguirían --xunto con ERC-- gañar apoios. Doutra banda, populares e socialist@s perderían unha importante presenza no arco parlamentar. Unha tendencia que se está a re-producir en boa parte dos inquéritos publicados habida conta da crise do tradicional bipartidismo. Pola súa banda, as CUP repetirían os resultados obtidos o pasado ano, cando sosprenderon ao conseguir 3 deputad@s.


Summary: Estimado Sr. Feijóo, escríbolle na miña condición de muller galegofalante, políglota, con estudos superiores, residente nun país rico e coñecedora da realidade doutras sociedades menos favorecidas. Señor Feijóo, entendo que vostede xestiona, e non goberna, porque gobernar significa facelo para o conxunto da cidadanía

Escríbolle na miña condición de muller galegofalante, políglota, con estudos superiores, residente nun país rico e coñecedora da realidade doutras sociedades menos favorecidasEstimado Sr. Feijóo,escríbolle esta carta pública sabendo que probablemente non a lerá, porque non creo que lea este medio onde se publica. A ver se hai sorte e lle chega a súa secretaria de Gabinete, ou é a mesma que a da Conselleira de Política Social? Escríbolle na miña condición de muller galegofalante, políglota, con estudos superiores, residente nun país rico e coñecedora da realidade doutras sociedades menos favorecidas. Escríbolle como cidadá, e sobre todo como cidadá europea, non estando segura de que este concepto sexa entendido pola administración que xestiona. O pasado verán alguén me pasou, non sen certa sorna, un artigo de prensa publicado no xornal La Repubblica (non debe existir a versión en liña) onde se convidada aos galegos (galiziani) a retornar para faceren fronte á despoboación e ao avellentamento. Pregunteime, Sr. Feijóo, que tipo de galegos quere que retornen, e para que? Poden subvencionar os medios e favorecer a autopublicidade dos Global Galicians, mais mentres fan isto sabe que teñen en Galicia moitas persoas, galegas e emigrantes, que non reciben as axudas que lles corresponden por dereito. E digo dereito e non caridade, Sr. Feijóo. Agardo que vostede entenda a diferenza entre cidadá e cliente (propia dunha administración neoliberal) e entre cidadá e servo. Por que di que quere que volten os galegos (incluiría aquí tamén as galegas), se na práctica o que ocorre é que quere que marchemos, que levemos con nós as persoas que precisan coidados, e que non necesariamente queren marchar, para aliviarlle a carga á súa administración? Para que quere que volten os galegos do exterior? Que tipo de cidadanía quere? Olle arredor e comprobe: hai unha Galicia rural, cosmopolita, que agoniza, unha Galicia urbana onde, por moito que se mire, é a base da Galicia profunda. A Galicia rural xa despareceu, mais mire o que queda. Agardo que vostede entenda a diferenza entre cidadá e cliente (propia dunha administración neoliberal) e entre cidadá e servoSr. Feijóo, mire como funcionan as universidades galegas, en tanto que piares de formación dunha sociedade, que criterios teñen de selección dunha parte do persoal académico, onde publican as prazas ademáis do DOGA. Vaia de visita, como simple usuario, a un hospital público ou centro médico, pida vez nun hospital público, para a súa nai, a ver para que ano lle dan. Comprobe o tipo de administración que xestiona e como se dan os cargos de confianza, o nivel de coñecemento destas persoas. E non teña medo, por favor, pois estou segura de que como un simple usuario de a pé, o van tratar ben. Dígoo porque sabe, señor Feijóo, no 2019, nesa Galicia sen conflitos de lingua, o racismo asociado á lingua segue a estar moi presente na sociedade que vostede xestiona. Non é discriminación lingüística, é racismo (sexa pasivo ou activo) por falar a lingua propia e non ter dereito a ser atendido na mesma. En realidade non se condena a lingua, senón determinadas persoas que falan esa lingua, como se visten, como son os seus modais, da que se deduce unha serie de prexuízos e por iso o de racismo. Estou segura de que pode recoñecer o problema, nos centros públicos de saúde de Galicia aínda hai xente valente que se atreve a manter nas súas portas iso de, "Eu apúntome ao bo trato". Sr Feijóo, comprobe o que hai ao seu arredor e decátese onde está a súa "nai e señora" Galicia (discurso do 18 de xuño do 2018). Mire o trato que lle dan ás persoas que viven nesa sociedade; os seus son tan nacionalistas que nin sequera responden por carta a alguén que habite máis alá dos Pirineos.Solicitei en dúas ocasións unha cita coa Conselleira de Servizos Sociais, dado que hai case catro anos que a súa administración lle nega a unha persoa dependente, residente no territorio que vostede xestiona, os coidados que por lei lle correspondenSr. Feijóo, solicitei en dúas ocasións unha cita coa Conselleira de Servizos Sociais, dado que hai case catro anos que a súa administración lle nega a unha persoa dependente, residente no territorio que vostede xestiona, os coidados que por lei lle corresponden. O pasado 20 de agosto a secretaria, ou unha secretaria, do Gabinete da Conselleira de Servizos Sociais da Xunta de Galicia, dada a súa incapacidade de atender esta petición miña, respondeume a xeito de xustificación algo así como: "dende a nosa Consellería sempre damos resposta a todos os cidadáns" e pediume que lle enviase o correo electrónico no que expoñía a situación, sinalando que me respondería. Tres meses despois, segue sen haber resposta. Agardo, Sr. Feijóo, que os servizos informáticos da Xunta funcionen ben. Eu teño rexistrado este envío sen ningún problema ás 10:38 da mañá. A secretaria empregou a palabra "cidadán" varias veces, e non podo deixar de roer os miolos sobre o concepto de cidadanía que esta xente ten. Sr. Feijóo, nestes case catro anos que levo tramitando, dende o estranxeiro, a axuda para esta persoa podo constatar: que na súa administración poñen atrancos para que as persoas que o precisan non podan facer valer os seus dereitos, que menten porque cargos de confianza que deberían saber sobre a área que dirixen dan informacións equivocadas, que non distinguen entre "empleada do fogar" (si, señor Feijoo, aquí ten un exemplo da súa política lingüística) e unha persoa coidadora (sexa home ou muller). Isto é un funcionariado con licenciatura, que entran a xulgar a vida das persoas que solicitan axudas públicas, e que pagamos entre todas. Sí, señor Feijóo, eu tamén contribúo á riqueza da súa sociedade. Non distinguen dun servizo de necesidade dun de luxo, e as consideracións que iso conleva, tanto no eido económico (as relacións laborais e dereitos) como onde nos sitúa na relación entre mulleres.Non pretendo que simpatice coas teses feministas mais, na súa condición de pai e fillo pode saber que os coidados e a maternidade sitúa as mulleres nunha difícil situación polo grado de implicación que se agarda de nós nunha sociedade patriarcalNon pretendo que simpatice coas teses feministas mais, na súa condición de pai e fillo pode saber que os coidados e a maternidade sitúa as mulleres nunha difícil situación polo grado de implicación que se agarda de nós nunha sociedade patriarcal. O contexto socioeconómico privilexia unha determinada regulación político-social dos corpos. Cando o goberno que dirixe pide aos galegos que retornen, pregúntome se quere a todos: aos vellos, aos pobres, aos emigrantes con enfermidades mentais que andan polo mundo. Ou só quere aos fértis, sans e preferiblemente castelanfalantes con coñecementos de gallego? Sabe, señor Feijóo, noutras partes do mundo onde traballo tamén se regula a cidadanía para uns poucos escollidos, por iso pregunto.O tema da maternidade espertou nos últimos anos un certo interese público, en contraste co tema dos coidados. Isto pode ser porque mentres a maternidade se regula, tamén vostedes o fan, en canto a presenza da muller na esfera pública, os coidados de persoas con discapacidade ou anciáns exisen que a muller se retire da vida pública por un período indefinido de tempo. Se ben exercer a maternidade é para a toda a vida, os coidados non, mais as consecuencias que estes conlevan son en moitos casos duradeiras e fan mellan tanto na saúde física como psíquica das persoas coidadoras. Na Consellería do ramo téñeno claro: a persoa coidadora é preferentemente muller e coa perna crebada, é dicir, con poucos dereitos. Así tamén o confirman na oficina do Valedor do Pobo, ou polo menos a da institución dirixida ata pouco por esa persoa que reflexa o vivo exemplo do entendemento do sentido de cidadanía en Galicia. Señor Feijóo, entendo que vostede xestiona, e non goberna, porque gobernar significa facelo para o conxunto da cidadanía, dando por sentado que podería haber en Galicia cidadáns e cidadás, e cunha visión de conxunto a longo prazo. E por último, constato que nestes anos de tramitoloxía coa súa administración, as axudas á dependencia, as que consisten en diñeiro e non en especie, favorecen ás empresas privadas, as cales poden funcionar nalgúns casos, mais non noutros. As axudas económicas ás que teñen dereito moitas cidadás e cidadáns galegos son máis baratas, como así o recoñeceu por escrito un dos seus anteriores directores xerais de Maiores e Persoas con Discapacidade. Este subdirector, por certo, moi nacionalista el, consideraba que non debía responderme por correo electrónico, malia que me sinalaron que tampouco responden por carta alén dos Pirineos. Estas axudas que a súa administración nega ás familias, dentro da actual lexislación, poden xerar emprego de maior calidade. Outra cousa é que vostedes permitan irregularidades e que derive en servizos clientelares. Tales cousas poden acontecer nesa sociedade.Señor Feijóo, entendo que vostede xestiona, e non goberna, porque gobernar significa facelo para o conxunto da cidadaníaO que levamos padecido nestes anos é un xeito de violencia social, e sei o que están a padecer outras persoas que cando comentan os seus casos, optan por calar por varias razóns. Ten que entender tamén, Sr. Feijóo, que a ciencia da tramitoloxía non implica pensar na sociedade cara a onde se dirixen esas actuacións, e que, sinto dicirllo, hai persoas en Galicia que son incapaces de facer valer os seus dereitos fronte a súa administración, en tanto que cidadáns. Vivo nun país rico e liberal, que ten os seus aspectos negativos, mais que é unha sociedade que afronta as súas carencias e por iso me marabilla que haxa anuncios do goberno para que a xente aprenda a ler e escribir (sí, xente local) e teña coñecemento dos seus dereitos políticos; por certo, un país cunha sistema de banca pública rexional, non sei se lle soa a algo. É sorprendente, e aquí sinalo xentes da dereita e da esquerda en Galicia, o escaso coñecemento da realidade propia, dese vós colectivo que sodes e que ignorades cando pedides que os emigrantes retornen. Sr. Feijóo, observe a súa sociedade e dende aquí, dende un diálogo aberto, convídoo, e isto vai en serio, á que foi a miña casa galega.No seu territorio, nin a persoa sobre a que escribo é considerado un suxeito político, nin eu son considerada cidadáQuen non ve, non pode gobernar, se ben pode seguir eternamente xestionando. Galicia é unha periferia, por moito que un mundo se agoche alí. Pode que os máis ricos do mundo moren alí. Anímoo a ver outras periferias e compare; visite os barrios do sur de Dacca, as cabanas de madeira sostidas en postes sobre a auga onde viven traballadoras do textil, ou a zona económica exclusiva de Chittagong, un lugar onde o mar cheira a petróleo. As periferias non son hoxe o que aqueles postularon na teoría centro-periferia. En Dacca, no barrio de Gulshan, hai xente moi, moi rica. O periférico é xustamente iso, o periférico está aí, nese lugar con tres aeroportos. No seu territorio, nin a persoa sobre a que escribo é considerado un suxeito político, nin eu son considerada cidadá.


Summary: O BNG afirma que hai "evidencias" de que se inchou o censo con persoas que non viven nel habitualmente e que outras empadroadas non puideron votar. O 26M o PP gañou por só 3 votos de diferenza.

O BNG de Condado Paradanta anuncia que prepara unha reclamación formal diante do Instituto Nacional de Estatística (INE) por "irregularidades na elaboración do censo electoral en Mondariz Balneario". A fronte nacionalista considera que houbo irregularidades co censo electoral e que iso puido afectar ás elección do 26M. Na propia xornada electoral presentaron reclamación perante a Xunta Electoral de Zona de Ponteareas, mais desestimouse por non ter esta competencias na confección do censo, "deixando constancia de que varias persoas que estaban correctamente empadroadas, en prazo para formar parte do censo de electores, non puideron votar por non estaren incluídas no censo electoral". O BNG asegura que "hai evidencias tamén da inclusión no censo electoral de Mondariz Balneario de múltiples persoas que non teñen na localidade nin o seu domicilio habitual, nin o ocasional, nin propiedades, nin relación familiar, nin actividade económica algunha" neste municipio e que si que puideron exercer o dereito a voto. Para a formación nacionalista é "escandaloso" que nun concello como Mondariz Balneario, con pouco mais de 600 persoas inscritas, formado por só unha parroquia e con só 2 quilómetros cadrados de extensión, "consten incluídas no censo un significativo número de persoas que non cumpren a primeira condición para estalo, sen que o concello como entidade responsábel detecte esa fraude. Mentres, o propio concello exclúe persoas que teñen toda a lexitimidade para estar no censo electoral, por omisión da comunicación ao INE". Nas pasadas eleccións a lista encabezada por José Antonio Lorenzo (PP) tivo 3 votos máis que a do BNG, encabezada por César Gil, (236 fronte a 233).


Summary: O secretario xeral das Nacións Unidas, António Guterres, lembrou as palabras do seu antecesor no cargo Kofi Annan: o fracaso das forzas de paz "perseguirá a nosa historia para sempre"

Os eventos previstos para este sábado, 11 de xullo, día que marca o 25º cabodano do inicio do masacre de máis de 8.000 varóns bosníacos ─musulmáns de Bosnia e Hercegovina– por parte de tropas serbobosnias ─serbios de Bosnia e Hercegovina─ tiveron que ser restrinxidos por causa da pandemia de coronavirus. Por exemplo, a Marcha pola Paz ─que se organiza anualmente e que este ano prevíase masiva─ tivo que ser limitada no número de asistentes, segundo informou Balkan Insight. Si que se mantén o funeral programado tamén para este sábado de oito vítimas da matanza de Srebrenica que foron identificadas ao longo do último ano, segundo o Instituto Bosnio de Persoas Desaparecidas. A respecto da conmemoración, o secretario xeral das Nacións Unidas, António Guterres, cualificou o xenocidio de hai 25 anos como "o máis atroz crime" perpetrado en Europa desde a Segunda Guerra Mundial, e instou a continuar traballando para conseguir unha "reconciliación xenuina". Srebrenica é unha cidade e municipio ao leste de Bosnia e Hercegovina. Pertence á entidade República Serbia, unha das dúas, canda a Federación de Bosnia, que conviven no país. A Republika Srpska (en serbio latinizado) foi recoñecida formalmente tras os Acordos de Dayton que puxeron fin á guerra de Bosnia-Hercegovina (1992-1995), aínda que xa existía desde xaneiro de 1992. O 11 de xullo de 1995, o Exército serbobosnio liderado polo xeneral Ratko Mladic tomou o enclave, que era unha das nove áreas seguras que a ONU estabelecera na zona durante a guerra. Nos días posteriores produciuse a matanza. E os cascos azuis, dos Países Baixos, alí presentes non foron quen de o impedir. 47 persoas condenadas "25 anos despois rendemos homenaxe ás miles de persoas brutalmente asasinadas e comprometémonos a non as esquecer nunca", dixo Guterres nunha breve mensaxe de vídeo. Como xa fixeran os seus predecesores no cargo, Guterres recoñeceu que "hai un cuarto de século as Nacións Unidas e a comunidade internacional fallaron ao pobo de Srebrenica" e lembrou as palabras do ex secretario xeral da ONU Kofi Annan, que dixo que o fracaso das forzas de paz "perseguirá a nosa historia para sempre". Até agora, a Corte Internacional de Xustiza e os tribunais dos Balcáns condenaron un total de 47 persoas a máis de 700 anos de cárcere, ademais de catro cadeas perpetuas, polos crimes de Srebrenica. A pandemia tamén reduciu os procesos xudiciais e adiou o recurso de Mladic.


Summary: A Federación expuxo a necesidade dun órgano de interlocución sectorial e dun grupo lácteo como proxecto estratéxico, para alén de defender un contrato homologado galego.

A necesidade de adoptar medidas firmes e asumir responsabilidades para tirar o sector lácteo da situación na que se atopan, con fechamenos de centos de explotacións nestes meses e caída libre de prezos; foron algunhas das cuestións que a delegación da Federación Rural Galega (Fruga) puxo sobre a mesa durante a súa reunión coa Consellería de Medio Rural. Manuel da Cal, coordenador da organización agraria, explica que lles transmitiron a necesidade de impulsar ferramentas como unha "interprofesional láctea, co nome que se queira, mais un órgano de interlocuión sectorial" no que estean representados produción, industria, distribución, administración e, engade Da Cal, "mesmo os consumidores". Para o coordenador de Fruga o que non tens entido é que un país como Galiza, potencia leiteira, "non teñamos nin marquemos liñas de actuación". Non foi esta a única proposta sobre o lácteo que a Federación lle trasladou ao departamento autonómico. A necesidade dun contrato homologado galego ("tendo en conta as características propias do sector galego") ou a necesidade dun grupo lácteo galego tamén se puxeron sobre a mesa. A respeito desta cuestión, Da Cal explica en conversa con Sermos Galiza, que é necesario "un proxecto estratéxico" que non se centre só no leite líquido, senón que vaia máis alá "e entre nos produtos elaborados e con valor engadido". Lembra que o 80% do leite que se produce en Galiza sae do noso país para ser transformada fóra. Viticultura O sector vitícola tamén tivo presenza na xuntanza coa Consellería. A Fruga propuxo medidas como os contratos homologados con prezo ("din que iso non é posíbel polas leis de competencia mais en Andalucía hainos") ou maior control para que durante avendima non entre uva de fóra de Galiza. Abordaron tamén o reparto dos dereitos de plantación, solicitando que se executen entre as denominacións de orixe mais gardsando unha reserva pois en breve estarán constituídas IXP como a de Ribeiras do Morrazo e van precisar dereitos de plantación. As axudas da PAC ou a reptresentación das organizacións agrarias foron outras das cuestións que se trataron. "A administración base a representatividade das organizacións agrarias nos resultados das eleccións feitas ás cámaras agrarias hai 14 anos, cando o panorama actual é moi diferente ao daquela".


Summary: Axudas para competir a nivel nacional e internacional en disciplinas deportivas olímpicas.

A Deputación da Coruña concederá este ano 45 bolsas, de 3.500 euros cada unha, destinadas a deportistas da provincia que destaquen en competicións federadas a nivel nacional e internacional. Alén de premiar o esforzo e a excelencia, o ente provincial quere colaborar co colectivo para que poidan desenvolver "todo o seu potencial, ter acceso á mellor preparación e competir ao máis alto nivel". "As bolsas para deportistas da Deputación pretenden ser unha axuda para que estas mozas e mozos continúen coa colleita de éxitos para o deporte coruñés", asegurou o presidente provincial, Valentín González Formoso. Tamén a deputada responsábel da área de Deportes, Cristina Capelán, salientou a importancia destas axudas "para apoiar o traballo diario" dos deportistas da provincia e darlles a oportunidade de continuar participando en competicións do máis alto nivel. O importe destinado a bolsas para deportistas incrementouse nos últimos anos, pasando de 30 de 2.500 euros ás actuais 45 de 3.500 euros. Ademais, ampliouse tamén o rango de idades, permitindo que os deportistas de entre 24 e 30 anos poidan participar na convocatoria. Disciplinas olímpicas As bolseiras e bolseiros da Deputación deben practicar un deporte que pertenza a unha das disciplinas olímpicas, e a concesión baséase no seu historial deportivo e nos resultados obtidos en competicións nacionais e internacionais, así como no proxecto deportivo presentado para a tempada actual. As axudas divídense en tres categorías, en función da idade dos solicitantes, 15 en cada unha delas: o Grupo A (de 12 a 17 anos), o Grupo B (de 18 a 23) e o Grupo C (de 24 a 30). Entre os deportistas merecedores das bolsas hainos de tiro con arco, piragüismo, halterofilia, surf, taekwondo, judo, vela, atletismo, natación, tenis de mesa, loita, hípica ou remo.


Summary: O Consello das Mareas reúnese a tarde deste domingo para elixir a coordinadora. Segundo avanzou Antón Sánchez, de Anova, na orde do día tamén se contempla a elección da Portavocía orgánica, mais que saia adiante, advertiu, dependerá de como discorra a xuntanza.

Esta tarde reúnese o Consello das Mareas e todas as vistas están postas na elección da Portavocía orgánica do partido instrumental. Segundo informou Antón Sánchez, portavoz nacional de Anova, o sábado, a orde do día inclúe, amais da escolla da Coordinadora, a Portavocía ou Portavocías. Antón Sánchez sinalou que a elección da ou do portavoz dependerá de se sae adiante ou non a orde do día que, á súa vez, será en función de como transcorra a reunión. A pasada segunda feira, Luís Villares, portavoz parlamentar de En Marea, afirmara que na reunión desta tarde se elixiría a Coordinadora e que, no caso de non se elixir hoxe o portavoz orgánico, a escolla tería lugar "moi pronto". Fontes consultadas por Sermos Galiza indican que a xuntanza no restaurante Paz Nogueira, en Compostela, encetará ás 17h e concluirá ao redor das 20h. Elección da Portavocía Nunha recente entrevista publicada por Europa Press, Xosé Manuel Beiras indicaba que aceptaría ser eleito portavoz orgánico se for esta "unha decisión colectiva" e asegurou que é "moi disciplinado". Con todo, salientou que Villares é "a referencia" e non ve incompatíbel que comparta ambas as responsabilidades. A elección da Portavocía é a principal disensión entre as persoas que integran o Consello das Mareas. Quen forma parte da candidatura encabezada por Villares, Máis Alá!, son partidarias e partidarios de que se respecte o documento defendido por esta corrente e que impediría compatibilizar Portavocía parlamentar e orgánica. De ser maioritario este posicionamento, o ex maxistrado non podería ocupar ambos os cargos. Pola contra, as persoas que concorreron nas listas Queremos Participar e Somos Quen, boa parte de Anova e Cerna, apoiarían que Villares ocupase as dúas portavocías. Elección da Coordinadora As listas Somos Quen, liderada polo parlamentar de Anova Davide Martínez, e Queremos Participar, nucleada ao redor de Cerna, reivindican que se aplique o criterio da proporcionalidade pura á hora de constituír o máximo órgano executivo de En Marea. O resultado sería: 6 postos para Máis Alá, 3 para SQ e 2 para QP. Pola contra, a lista encabezada por Villares admite a proporcionalidade, se ben discute a pureza: en función de que normas eleitorais se apliquen, a distribución de postos podería ser máis ou menos favorábel para uns e para outros. Precisamente, este asunto xa foi polémico á hora de atribuír as prazas no Consello das Mareas, cun recurso de Queremos Participar finalmente desbotado.


Summary: Esta caixa baleirouse un 62% desde a chegada de Rajoy ao poder. As previsións son que se esgote en 2017.

O goberno español sacou mil millóns de euros do fondo de reserva das pensións, que vén sumarse aos 8,700 millóns que retiraron desa caixa a principios de mes. Son pois 9.700 millóns de euros. A caixa fica así con 24.207 millóns de euros, un 62% menos que cando Mariano Rajoy chegou ao poder en 2011 De seguir este ritmo, alertan os expertos, o fondo esgotarase no 2017. Hai que lembrar que 11.500 millóns de euros foron retirados en 2015 oe 15.300 millóns foron sacados durante o exercicio 2014. As previsións de expertos e economistas é que esta práctica de retirar cartos da caixa vaise manter a corto e medio prazo. E xa só fican 24.000 millóns de euros, unha cifra tan baixa non se rexistraba na última década. As achegas no Estado español para pensións están por baixo da media que destinan os estados europeos. Por contra, o que se destina a elas está por baixo do que destinan en Europa. De aí que os economistas insistan en que o problema non está no gasto mais nos ingresos. Embora o aumento de afiliados nos últimos trimestres, as cotizacións para o fondo de pensións son baixas por mor da precariedade laboral e baixos salarios.


Summary: Un deputado de ERC espalla polo twitter algúns dos gastos máis escandalosos do Estado español publicados no BOE

A ofensiva do ministro de Asuntos Exteriores do Estado español, José Manuel García-Margallo, contra as sedes que ten a Generalitat no exterior xa ten resposta nas redes sociais. Pere Aragonès, deputado de ERC e concelleiro no municipio de Pineda (Barcelona), denunciou hai meses no Parlament estes gastos e agora pasou a twitter (@perearagones) algúns dos escandalosos gastos que o goberno español realiza no exterior e tamén en armamento. Recollidos algúns deles polo xornal Vilaweb, todos publicáronse no seu momento no BOE e están a disposición de calquera. Entre os gastos de Defensa máis curiosos nestes tempos de recortes figuran, por exemplo, 269.750 euros no bar "La Cita" da Base de Torrejón de Ardoz, onde tamén hai unha bolera, ou os 4.403.589 euros en munición nos últimos tres meses e medio. Realizar estudos para colocar un mastro nunha fragata (2.000.000 euros) e segar a palla para alimentar aos cabalos do exército (206.910 euros) entran tamén na listaxe publicada polo político independentista. Os datos achegados por Pere Aragonès están a crear un gran debate nas redes sociais na etiqueta #cosesdelBOE Os gastos realizados no exterior dan conta de que o goberno español non é moi aforrador. Na construción das vivendas d@s diplomáticos o Estado gastou 5.951.377 euros en Marrocos, 1.770.040 euros en Londres e 4.849.428,91 euros en Xordania. En decoración tamén os orzamentos foron elevados con 102.080 euros en Guinea-Bissau, 324.222,17 en México, 160.000 en Khartum, 350.000 en Beijing, 283.346 en Nova Delhi ou 560.000 en Tokio. A simboloxía tamén ten custes e o Estado gastou en 115.640 euros en bandeiras españolas e os retratos de El-Rei e a Raíña para a embaixada de Berlín que se levaron 73.590 euros. Na representación exterior tamén conta o sector da cultura e Pere Aragonès denuncia na súa conta de twitter que, ao tempo que se discutía a posibilidade dun resgate económico, o Instituto Cervantes gastaba 986.040,25 euros nas obras da súa sede en Londres. Os datos achegados por Pere Aragonès están a crear un gran debate nas redes sociais na etiqueta #cosesdelBOE. O deputado asegura nun destes chíos que hai máis gastos que non figuran xa que só se publican "os contratos a partir dun custe determinado".


Summary: Medra nas provincias da Coruña e Pontevedra e descende en Lugo e Ourense. No conxunto do Estado cae un punto, e só aumenta en Euskadi, Navarra, Madrid e as provincias de Valencia e Zaragoza

Os primeiros datos de participación, que vén de ofrecer o Ministerio do Interior, amosan unha pequena caída da asistencia ás urnas no conxunto do Estado ás 14 horas, con respecto aos datos que se rexistraban en 2011 á mesma hora. En concreto, a participación sitúase no 37,02%, case un punto menos que hai catro anos (37,88%). Pola contra, hai máis votantes en Galicia, unha das únicas catro comunidades (xunto con Euskadi, Navarra e Madrid) nas que medra a participación: do 32,87% ao 33,43%. Tamén aumenta nas provincias de Valencia e Zaragoza. En cambio, descendo moito en Andalucía, Estremadura e Castela-A Mancha. Dentro de Galicia, a asistencia ás urnas increméntase nas circunscricións da Coruña (do 32,01% ao 33,12%) e Pontevedra (do 33,17% ao 34,29%) e diminúe nas de Lugo (do 32,21% ao 31,72%) e sobre todo Ourense (do 35,67% ao 33,84%). En Galicia, a participación aumenta máis nas zonas urbanas. De feito, crece en cinco das sete grandes cidades: A Coruña (do 33,01% ao 34,4%), en Compostela (do 32,36% ao 33,48%), en Ferrol (do 34,65% ao 35,5%), en Pontevedra (do 34,25% ao 36,24%) e Vigo (do 34,76% ao 35,94%). Descende en Ourense (35,44% ao 34,69%) e Lugo (do 33,31% ao 33,07%), pero menos que no conxunto das súas respectivas provincias. As espectativas para estes comicios apuntaban a un notable incremento da participación (en 2011 foi do 71,69% no conxunto de España e no 71,77% en Galicia). E este primeiro avance provocou xa unha certa sorpresa. Tradicionalmente calcúlase que ás dúas tarde vota ao redor do 52% ou 53% das persoas que o farán en total, polo que este primeiro dato situaría a participación ao redor do 70% (cando se chegou a especular cun incremento para estas elección ata o 76-78%). Con todo, haberá que agardar ao segundo avance, correspondente ás seis da tarde, para tirar conclusións. Tamén as referentes ás interpretacións sobre os efectos no resultado dunha maior ou menor mobilización, e das zonas e horarios nas que esta se produce (a media de idade nas persoas que votan pola mañá adoita ser superior á das que votan pola tarde).


Summary: Debemos recoñecer o tremendo mérito dos colectivos Baladre (Coordinación de loitas contra a precariedade, a exclusión e o empobrecemento), Zambra Iniciativas Sociales, Grupo de Axitación Social, G.A.S., Lapsus Distribuidora Alternativa e Oficina de Dereitos Sociais Coia (ODS-COIA) que, despois dun duro e exhaustivo traballo de base, lle ofrecen á sociedade galega Repartindo a nosa riqueza, un estudo crucial en que se formula, de forma explícita, a viabilidade da Renda Básica das Iguais en Galiza.

As administracións públicas pechan os ollos, non queren ollar a pobreza. E, non obstante, está aí, de fronte, só con querer ver. A pobreza externalízase. Que sexan as ONG's e outras entidades sociais as que, a cambio dunha insuficiente axuda, as que traten de ofrecerlle protección ás persoas empobrecidas. Dereitos convertidos en caridade. Volatilización da xustiza social. "Un paso máis na loita por arrincarlle ao poder o dereito a vivir dignamente, para construír xustiza social desde abaixo, desde a heteroxeneidade, diversidade e autoorganización" Neste contexto, debemos recoñecer o tremendo mérito dos colectivos Baladre (Coordinación de loitas contra a precariedade, a exclusión e o empobrecemento), Zambra Iniciativas Sociales, Grupo de Axitación Social, G.A.S., Lapsus Distribuidora Alternativa e Oficina de Dereitos Sociais Coia (ODS-COIA) que, despois dun duro e exhaustivo traballo de base, lle ofrecen á sociedade galega Repartindo a nosa riqueza, un estudo crucial en que se formula, de forma explícita, a viabilidade da Renda Básica das Iguais en Galiza. O estudo non pode deixar a ninguén indiferente. Como recolle unha das promotoras, Mari Fidalgo, a Renda Básica das Iguais (RBis) é "un paso máis na loita por arrincarlle ao poder o dereito a vivir dignamente, para construír xustiza social desde abaixo, desde a heteroxeneidade, diversidade e autoorganización" (p. 11). Non podemos, nesta breve crónica, condensar toda a riqueza que nos ofrece este estudo. Limitaremos a enunciar algúns dos principios que nos semellan máis relevantes. Non é utopía. O que é utopía é a pretensión do capitalismo de que é quen de autoregulamentarse e de medrar indefinidamente Non é utopía. O que é utopía é a pretensión do capitalismo de que é quen de autoregulamentarse e de medrar indefinidamente. Non é loucura. O que é loucura é non comprender que o sistema non ofrece a necesaria protección social ás persoas. Non é imposible. Imposible é coñecer os números e as traxedias que día tras día nos traen a pobreza e a exclusión social e non intervir. Falar da RBis é poñer no centro do discurso non o emprego, senón a persoa e a súa dignidade. É rachar co discurso do mercantilismo para acadarmos o dereito a vivirmos con dignidade. O emprego, hoxe, en mans do capitalismo, é unha ferramenta de opresión. E, debido ás carencias da protección social que debera ofrecer a administración máis próxima á cidadanía, hoxe é un instrumento de medo. O emprego, hoxe, en mans do capitalismo, é unha ferramenta de opresión. E, debido ás carencias da protección social que debera ofrecer a administración máis próxima á cidadanía, hoxe é un instrumento de medo Isto significa rescatar do esquecemento, da invisibilidade o duro traballo que se realiza nos fogares, onde ese traballo non é recoñecido por non estar sometido, en principio, ás leis do mercado e dos intercambios monetarios. "Avanzar cara a outro xeito de ser cidadáns" (p. 19), din os responsables da Oficina de Dereitos Sociais do barrio vigués de Coia, "non en canto asalariados, senón en función do ben que xeramos ao noso redor co traballo realizado, entendido este dun xeito amplo que incluiría unha gran diversidade de tarefas orientadas a facer máis humana e mellor a nosa sociedade e, en consecuencia, as nosas vidas" (pp. 19-20). "Avanzar cara a outro xeito de ser cidadáns" (p. 19), din os responsables da Oficina de Dereitos Sociais do barrio vigués de Coia E teñen razón cando afirman que "as cousas non funcionan para a grande maioría" (p. 20). En efecto, todo vai a peor. De forma irremediable porque o capitalismo está correndo ao seu fin levándonos por diante. O discurso da crise-estafa serve de parapeto xustificador para todo tipo de amputacións de dereitos. Dáse un constante empobrecemento das persoas. Podemos aceptar que unha cuarta parte da poboación viva nesa situación? Cando escoitamos dicirlles aos que malgobernan o noso mundo que "non hai diñeiro", sabemos que practican a mentira. Haino. Pero está mal repartido e as actuais leis das oligarquías permitiron que se acelerase a acumulación de capital e poder en poucas mans, ao tempo que aumentaba a fenda entre estas que máis teñen e as persoas que menos teñen. Por iso, cómpre unha ferramenta que ataque de raíz a desigualdade e que erradique a pobreza da nosa sociedade. A RBis permitiría mesmo, como quere Sabela Pérez, "unha reocupación da terra, unha volta ao agro que garantise non só a capacidade de producir alimentos desde o local, senón tamén o mantemento e sostemento dos espazos naturais" (p. 25). A RBis consiste "no dereito que ten cada persoa, soamente polo feito de nacer, a percibir periodicamente unha contía que lle permita cubrir as necesidades básicas" Non todo o mundo sabe que é a RBis. Para iso, é preciso achegarse á súa definición e trazos máis sobranceiros (pp. 39-47). A RBis consiste "no dereito que ten cada persoa, soamente polo feito de nacer, a percibir periodicamente unha contía que lle permita cubrir as necesidades básicas" (p. 39) Pero, para ter este dereito garantido cómpren condicións estruturais e políticas. Entre as estruturais destacar que a RBis é individual, universal e incondicional. Entre as políticas poñer de relevo a contía económica precisa para poder afontar as necesidades básicas, podendo ser o límite inferior o do limiar da pobreza. Os autores do estudo postulan a necesidade de que a contía sexa dividida en dúas partes: o 80% entregado en man ao suxeito, o 20% destinado a un fondo de RBis que se destinará a bens e servizos públicos. Os autores do estudo postulan a necesidade de que a contía sexa dividida en dúas partes: o 80% entregado en man ao suxeito, o 20% destinado a un fondo de RBis que se destinará a bens e servizos públicos Pero, hoxe, ante a situación de naufraxio actual, non abonda con que se fale entre grupos máis ou menos proclives da RBis, precisamos que se dea unha mobilización desde a cidadanía. Para transformar, precisamos informar con detalle que implicacións ten a RBis, cales son os seus beneficios. Explicar que existirán atrancos (por parte do poder, claro, pero tamén de boa parte da sociedade por descoñecemento), porque é unha medida que atenta, de forma directa, coa estrutura do capitalismo. E para facelo, temos que sumar esforzos entre todo o tecido social para "conseguir unha serie de acordos e establecer unha acción de mobilización conxunta a través da elaboración dun programa común de obxectivos mínimos pola transformación do sistema" (p. 43). Facelo para que emerxa no común da sociedade a conciencia de loita por este dereito. Temos que sumar esforzos entre todo o tecido social para "conseguir unha serie de acordos e establecer unha acción de mobilización conxunta a través da elaboración dun programa común de obxectivos mínimos pola transformación do sistema" En canto ao proceso de implantación da RBis en Galicia (pp. 49-63) cómpre destacar que falamos dun proceso gradual e que comezaría por implantarse en colectivos desfavorecidos polo sistema capitalista. É o que as persoas autoras denominan "principio de emerxencia social" (p. 51) e ten como protagonistas a 5 colectivos de poboación: 1) persoas desempregadas; 2) persoas que están no cárcere; 3) persoas con diversidade funcional; 4) persoas que sofren violencia machista; 5) persoas "sen teito". Falamos, segundo datos empregados polos autores, de 504.984 (18,2% da poboación total) persoas e a cobertura do dereito suporía unha contía total de 5.335.155.960 euros (9,1 % do PIB). Unha vez acadada esta incorporación, entrarían os demais sectores da poboación (que é denominado "principio esperanza"). Anímovos a que vos acheguedes a este estudo e ás diferentes charlas que, por Galicia adiante, están levando a cabo as persoas autoras.


Summary: O Concello de Santiago vén de recuperar, a proposta do BNG, o Premio Xohana Torres de ensaio que eliminara a corporación municipal do PP, liderada daquela por Conde Rosa. Hoxe, 8 de marzo, abre o prazo de presentación.

O alcalde de Santiago, Martiño Noriega, e o reitor da USC, Juan Viaño, asinaron a sexta feira pasada un convenio que garante a posta en marcha do I Premio Xohana Torres de ensaio e creación audiovisual sobre a memoria histórica das mulleres de Compostela. Recupérase así un certame, interrompido en 2012, cuxos case 20 anos de vixencia o converteran nun símbolo da cidade. O 8 de marzo, Día Internacional das Mulleres, abrirase o prazo para participar nesta convocatoria, dotada con dous premios de 2.500 euros.Tal como se indica no propio convenio e nas bases do certame, o Concello e a USC recuperan neste 2016 o Premio Xohana Torres. Mantendo a esencia pola que se creou, oriéntase agora á recuperación da memoria histórica das mulleres de Santiago de Compostela. Ademais de estar dirixido a ensaios literarios ou científicos, o Premio ábrese tamén a traballos audiovisuais que teñan como finalidade explorar a historia social e política das mulleres compostelás, facer visible as súas experiencias e os diversos roles sociais que estas teñen desempeñado. Segundo o convenio asinado esta mañá, o Concello de Santiago será o encargado da organización e promoción do Premio, así como dos gastos que este xere, premios incluídos. Entre outras obrigas, a USC comprométese a editar un mínimo de 300 exemplares do traballo de ensaio gañador e de 300 CDs do traballo audiovisual. Destes, 100 exemplares distribuiraos o Concello entre a cidadanía. Bases Os traballos que se presenten ao premio tratarán da participación social e política das mulleres e terán como obxectivo reconstruír a súa memoria histórica, tal e como se di nas bases. Poderán ser ensaios literarios ou científicos ou pezas audiovisuais e sempre se referirán a mulleres compostelás. Os ensaios presentaranse en formato papel, mentres que os traballos audiovisuais deberán ter unha duración mínima de 15 minutos, aceptándose calquera tipo de expresión artística: flashmob, textos biográficos lidos ante a cámara, videoclips, fotografías, fotomontaxes, curtametraxes, etc. O prazo de presentación dos traballos comeza o día 8 de marzo e remata o 31 de decembro de 2016. Será tamén o 8 de marzo, pero do ano seguinte, 2017, cando se dea a coñecer a decisión do xurado, nun acto público celebrado no Concello de Santiago. Premiaranse dous traballos, un na modalidade de ensaio e outro na modalidade de creación audiovisual. Cada un dos premios estará dotado con 2.500 euros, a conta dos dereitos de edición das obras pola USC. Historia O Premio Xohana Torres foi instituído pola Concellaría da Muller do Concello de Santiago de Compostela no ano 1993, co obxecto de contribuír ao coñecemento sobre as mulleres que destacaron nalgún eido, tanto na actualidade como no pasado, na vida da nosa comunidade. Nas primeiras 17 edicións premiáronse os traballos inéditos de investigación referidos a calquera aspecto social, histórico ou humano das mulleres dentro da comunidade galega. Nas edicións correspondentes aos anos 2009 e o 2010, decidiuse abrir o premio ao ensaio, tanto literario como científico, para abranguer diversas disciplinas como a ciencia, a filosofía, a historia, a antropoloxía ou a literatura, tendo como obxectivos e protagonistas as mulleres galegas. Entre o 2011 e o 2015 este premio no foi convocado.


Summary: Os rexedores e rexedoras de Vigo, Redondela, Gondomar, Moaña, Cangas, Salceda de Caselas, Mos e O Porriño exixiron que o Goberno galego tome medidas para facer fronte á escaseza de recursos hídricos.

Alcaldes e alcaldesas dos oito concellos da área de Vigo que se abastecen do encoro de Eiras mantiveron unha reunión na mañá desta terza feira para avaliar a situación de seca de auga e sumar forzas ante a "actitude neglixente" da Xunta á hora de xestionar os recursos hídricos. A escaseza de auga esténdese e activa os plans municipais contra a seca A esta xuntanza, convocada polo rexedor de Vigo, Abel Caballero, acudiron a alcaldesa de Redondela, Digna Rivas; o de Gondomar, Juan Francisco Ferreira; a de Cangas, Victoria Portas; a rexedora de Moaña, Leticia Santos; e a de Salceda de Caselas, Veronica Tourón; Aliás, tamén estiveron presentes o tenente de alcalde de Mos, Camilo Augusto Martínez, e a concelleira de Medio Ambiente do Porriño, Antía Carrera. En declaracións aos medios, Caballero explicou que a reunión tiña por obxectivo "coordinar e cooperar nun ambiente moi construtivo", e subliñou que o sentir maioritario dos rexedores e rexedoras é que "a Xunta non está resolvendo a parte da súa competencia". Vigo e Becerreá súmanse aos concellos que estabelecen medidas para atallar a situación de seca Neste sentido, os Concellos culpan o Goberno galego de non realizar os investimentos necesarios nas redes de abastecemento municipais, o que provoca perdas de auga "inmensas, de até 30%", en palabras do rexedor da cidade olívica. "Actitude neglixente" Por outra parte, o alcalde de Gondomar tamén acusou o Executivo de Alfonso Rueda de non subministrar auga naqueles termos municipais que, como o seu, a precisan. "É unha actitude neglixente da Xunta en contra de todos estes concellos", criticou Caballero. A Xunta rexeita o transvasamento de Verdugo e Oitavén Para o alcalde de Vigo, "[o Goberno galego] está a pór en risco a nosa acción económica porque nos ameazan con deixarnos sen auga e iso é gravísimo". Caballero, como portavoz da xuntanza de alcaldes e alcaldesas, afirmou que o aproveitamento hídrico é competencia da Xunta, polo que, ante "insuficiencia do encoro de Eiras", debe ser a Administración galega a que adopte unha solución. Volveu pór sobre a mesa que se leve a cabo unha toma de emerxencia dos ríos Verdugo e Oitavén. Intensifícase a loita nos concellos afectados polo transvasamento do río Verdugo Á saída da reunión, Digna Rivas e Leticia Santos tamén sinalar a "inacción" do Goberno galego e pedíronlle que tome medidas para paliar a situación de escaseza de auga, xa que as que estes concellos poden adoptar son "insuficientes".


Summary: O Goberno galego prepara un borrador de proxecto para a elección dos máximos responsables dos centros que "pretende botar as familias fóra dos colexios" e que presentará este martes na mesa sectorial.

"A Lomce pretende botar as familias fóra dos centros educativos". E a Xunta busca agora aprobar unha normativa para adaptarse á lei Wert e ás intencións do Goberno. A Confederación de Anpas Galegas advirte do que considera un perigo ante a mesa sectorial que se celebrará este martes e a onde a Consellería de Educación levará o borrador sobre a orde que regulará a dirección de directores nos centros públicos. A Xunta prepara unha normativa que dará á Administración a maioría para nomear os directores dos colexios A principal modificación refírese, precisamente, á elección dos directores, que na actualidade depende dunha comisión na que se inclúe o inspector que nomea a Xunta, tres profesores que elixe o claustro escolar e outros tres membros do consello escolar. Ademais da maioría que representan, os docentes e os representantes das familias poden emitir dous votos. Agora, e para adaptarse ás intencións do Goberno central, a idea é que a xefatura territorial poida decidir o nome de catro dos sete membros que formen a comisión. O centro escolar tan só elixiría un membro do consello escolar e dous profesores. Estarían en minoría e a súa opinión non ten por que ser tida en conta. "Pretenden quitarlle a potestade que tiña ao consello escolar; até o de agora podiamos formar parte da decisión do centro, algo que temos recoñecido na Constitución, pero tamén se queren cargar ese dereito", asegura Elvira Lombao, voceira da Confederación de Anpas Galegas, cuxo colectivo insiste en que os gobernos do PP "non quere que os pais e nais teñamos algo que dicir". "Retírannos a capacidade de crear un consenso real na escolla dos directores ou directoras", engaden. "Queren cargarse un dereito que temos recoñecido na Constitución", di a Confederación de Anpas "As familias somos parte da comunidade educativa, e o noso dereito é participar activamente na educación dos nosos fillos e fillas de acordo co resto dos actores desa comunidade,e moi nomeadamente de acordo co profesorado", asegura a Confederación, que cre que esta medida -que se confirma como tantas outras coa posta en marcha da lei- non é máis que outro intento do PP e do Goberno para "restar democracia á educación". "Non deben existir candidaturas que non veñan avaladas pola comunidade escolar no seu conxunto, para que a vida dos nosos colexios continúe, malia a Lomce, coa normalidade democrática que lles cómpre", advirten as asociacións de pais e nais. Os sindicatos, á espera do que a Xunta leve á mesa sectorial, critican xa as intencións da Xunta. Ademais, advirten de que a elección dos directores recaerá na Consellería, xusto cando a lei Wert lles atribúe a eles máis competencias e resta a influencia dos docentes e das familias dos alumnos.