Summary: Os históricos cinemas Duplex de Ferrol reabren na quinta feira 10 de outubro irmandados con Numax, espazo de referencia a nivel europeo. O proxecto vén da man de Ramiro Ledo, socio fundador da cooperativa con sede en Compostela, que relanza as salas apostando pola versión orixinal subtitulada e o cinema independente e de autor.

Duplex Cinema reabre o 10 de outubro como fiestra do cinema independente. As dúas salas asumen unha nova etapa da man de Ramiro Ledo, socio fundador de Numax, quen decidiu aproveitar a súa experiencia coa cooperativa para adaptala ás necesidades dos Duplex, como sala de proximidade que vai ser. O desafío era semellante ao que enfrontaba Numax en 2015: dotar a cidade dun cinema ao que "que sirva de punto de encontro", que ademais funcione como "dinamizador importante da comunidade", conta Ledo en declaracións a Sermos Galiza. O desafío era semellante ao que enfrontaba Numax en 2015: dotar a cidade dun cinema ao que "que sirva de punto de encontro", conta Ledo As programación van ter moito que ver coa da sala compostelá, mais sempre adaptada ao local, á súa situación concreta no barrio de Esteiro. Duplex traballará sobre todo con estreas, tratando de manter certa continuidade co anterior modelo, pero con máis presenza da versión orixinal subtitulada. Ademais, haberá proxeccións destinadas a xente moza, ópera, concertos... O proxecto tamén pretende desenvolver un labor de pantalla para creadoras locais. Ir a pé ao cinema Ledo considera "dramático" que unha cidade como Ferrol "non posúa un cinema ao que poder ir a pé", no que estar vinculado coa actualidade cinematográfica. Actualmente, as salas de Esteiro son as únicas que fican abertas en Ferrol, formando parte dos 44 cinemas que existen hoxe na Galiza. "A maneira de pervivir como entidade artelladora é un traballo coidado de programación e coñecemento do público, e tamén de intervención na comunidade", afirma Ledo "As persoas da miña xeración coñecemos os filmes nos videoclubs ou na televisión", mais as estreas aínda eran un evento no cinema, "seguía sendo algo vertebrador". Esa dimensión social, cada vez máis disolta nas dinámicas da pequena pantalla e a distribución vía internet, debe aprender a negociarse e convivir, atopar o seu novo lugar no presente. "A maneira de pervivir como entidade artelladora é un traballo coidado de programación e coñecemento do público, e tamén de intervención na comunidade", afirma Ledo. Reapertura Duplex Cinema retoma a actividade após tres meses de reformas para readaptar o espazo, nun traballo de actualización do sistema de climatización, as butacas, os proxectores... e tamén a web e a identidade gráfica. A partir de agora, o cinema abrirá de segunda feira a domingo. A entrada xeral é de 5,9€, subindo a 6,6€ en fins de semana, festivos e vésperas de festivo. As persoas aboadas pagarán só 4€ en calquera filme. O abono dos Duplex será ademais válido en Numax, e viceversa, promovendo as sinerxías entre estes dous proxectos irmandados. A primeira proxección será ás 17.30 horas do día 10 de outubro. Duplex reabre coas estreas de seis filmes: Aute Retrato, de Gaizka Urresti; Amazing Grace, de Allan Elliot e Sydney Pollack; Os anos máis fermosos dunha vida, de Claude Lelouch; El crack cero, de Jose Luis Garci; O que arde, de Oliver Laxe; e Até sempre, meu fillo, de Wang Xiaoshuai.


Summary: A Marea Atlántica, xunto a outras cinco listas cidadás como Barcelona en Comú ou Ahora Madrid, reivindica o protagonismo da xente nos comicios locais. Xulio Ferreiro advirte dunha formación que "cabalga sobre unha marea de rebelión democrática que vén do Nunca Máis ou do 15M"

"Somos candidaturas irmás, que compartimos códigos e experiencias". Xulio Ferreiro, candidato da Marea Atlántica á alcaldía da Coruña, quixo resumir así o "adn común" das plataformas cidadás que este mércores compareceron xuntas na rolda de prensa de presentación do acto público que á tarde reune seis das principais candidaturas municipalistas do Estado en Madrid. Os cabezas de lista da iniciativa coruñesa, de Barcelona en Comú, Ahora Madrid, Málaga Ahora, Terrassa en Comú e Zaragoza en Común reivindicaron o "protagonismo da xente" de cara ás vindeiras eleccións municipais, que agardan que sexan "como moitos anos atrás, a punta de lanza dunha revolución democrática" que cofían tamén en que "vaia moito máis aló destes comicios locais", tal e como dixo Ada Colau. "Agardamos que as municipais sexan a punta de lanza dunha revolución democrática", di Ada Colau "Queremos gañar e necesitamos gañar", asegurou a líder da plataforma barcelonesa, que advirte que estas seis candidaturas -xunto a outras moitas máis semellantes e con orixe parecida- representan xa "algo inimaxinable hai un ano, cando se dicía que non había alternativa". "Si que a hai e lográmola organizando moita xente e demostrando que si se pode facer política doutra maneira, con transparencia, primarias e programas participativos". "Dalgún xeito, xa estamos gañando", engadiu. Ante numerosos medios de todo o Estado, cada un dos candidatos quixo resumir tanto o percorrer e especificidades das súas plataformas como os vasos comunicantes que as unen. Xulio Ferreiro destacou que a Marea Atlántica "cabalga sobre unha marea de rebelión democrática que vén de movementos populares como Nunca Máis, o 15M ou a PAH". "Somos a xente común, temos a ilusión do noso lado e imos facer isto coas nosas propias mans", insistiu o cabeza de lista, que destacou o "apoio xeneroso da xente", así como a "ilusión e a alegría"de quen fai as cousas "coas súas propias mans, sen hipotecas nin préstamos e sen o apoio de ningún poder fáctico". "A Marea Atlántica cabalga sobre unha marea de rebelión democrática que vén do Nunca Máis, do 15M ou da PAH", di Xulio Ferreiro Ferreiro quixo destacar tamén o feito de teren conseguido "un proceso de confluencia moi amplo", que inclúe "sete partidos, algúns nacionalistas e outros non". "E foi grazas á xenerosidade e á altura de miras de partidos que decidiron non presentarse e apoiaron un proceso serio, responsable e de participación", dixo. "Somos xente corrente facendo cousas extraordinarias", insistiu No mesmo acto, Ada Colau afirmou que as candidaturas municipalistas "irmás" son xa "unha alternativa" e cre que a cidadanía agora "poderá escoller entre o modelo de Gürtel, Bárcenas, sobres, Pujol, arrogancia, prepotencia e corrupción ou o modelo da cidadanía, a pluralidade e a transparencia". "Seguro que nos equivocaremos porque non somos mellores que ninguén, pero traballamos de maneira colectiva, con toda a xente que se queira sumar e iso permitiranos detectar as nosas eivas, melloralas e corrixilas", continuou. "Chegou o momento de que a política municipal a fagan os cidadán", reivindica Manuela Carmena Para Manuel Carmena, candidata de Ahora Madrid, "chegou o momento de que a política municipal a fagan os cidadáns". "Trátase de cambiar os protagonistas; todos nós formarmos parte desa cultura común na que a participación ten que tomar un papel especial, na que a colaboración é clave", manifestou, tras aclarar que todas as candidaturas cidadás representadas forman parte "de movementos", polo que seguirán "movéndose nesa idea e non na de estruturas pechadas". "Cada vez que nos xuntamos e falamos saen novas ideas das que nos contaxiamos; así é e así debe ser", continuou, no mesmo sentido que Xulio Ferreiro, que de cara a unha futura colaboración dos espazos, advirte que "non se pode ver desde unha estrutura clásica": "Traballamos en rede e seguiremos facéndoo porque compartimos cousas e uns nos nutrimos dos outros". "As elites están nerviosas; a Marea inundará o Concello e desaloxará os mordomos do 1%", asegura Ferreiro "As elites están nerviosas" En canto á situación particular de cada urbe, Ferreiro destacou que A Coruña "foi o patio traseiro de caro señores que foron sempre apoiados polo PP e o PSOE". "Chegamos para ser a alternativa aos que pensan que a cidade é súa e queremos devolvela á xente común; as elites están nerviosas porque somos alternativa á corrupción", tras advertir de que, "se todo vai ben, o 24 de maio a Marea inundará o Concello e desaloxará os mordomos do 1% para poñelo ao servizo dos veciños". En canto aos posibles pactos post-electorais, incidiu en que a súa formación pactará "en base a políticas, métodos e códigos éticos e co referendo das persoas que participaron nas primarias". "Vai haber dous bandos: o do PP da corrupción e o da Marea e os demais terán que escoller", dixo nun acto ao que tamén asistiu unha representación de Ourense en Común. Ademais, Ada Colau insistiu no obxectivo de "gañar" para "recuperar as institucións e poñelas ao servizo do ben común" e destacou o feito de que, tanto no caso de Barcelona en Comú como doutras candidaturas, estas sexan vistas xa como "alternativa, malia que aínda hai moita xente que non coñece o nome da candidatura". "O noso mandato nas vindeiras semanas é ir a todos os barrios, moverse e dar a coñecer o noso proxecto", insistiu quen, preguntada polo dereito a decidir e a posición da súa plataforma, foi clara: "A nosa aposta é clara porque forma parte do noso adn; é un principio irrenunciable que a cidadanía poida decidir e sobre moitas cousas".


Summary: O Congreso de Lugo elixirá a Alfonso Rueda como secretario xeral do Partido Popular en Galiza. Vía libre ao tamén vicepresidente como eventual sucesor de Feijóo, candidato a disputar con Esperanza Aguirre o liderado da organización estatal.

Rueda unirá a súa condición de secretario xeral á de vicepresidente e deputado. Colócase na pole position para suceder a Feijóo na eventualidade, cada día máis probábel, de que o presidente do PP galego abandone Galiza rumo a Madrid, onde Rajoy -que nos inquéritos de opinión aparece como o presidente do goberno pior valorado da historia da democracia- a duras penas resiste o acoso de Esperanza Aguirre. O novo aparato de poder do PP galego estará claramente nas mans de Rueda ao reducirse o número de vicesecretarías -só sobrevivirá unha das actuais 5 e todo apunta a que será ocupada por unha muller. A mellor situada nas quinielas é Rosa Quintana. Nos equilibrios de poder internos ao PP de Galiza a incógnita agora reside en saber se o aparato central prosegue a súa campaña contra o baltarismo ou, caso contrario, se procurará algún tipo de armisticio.


Summary: A Asociación de Xornalistas Musicais vén de outorgarlle á banda do Barbanza o II Premio Ruido ao mellor álbum estatal publicado en 2016.

'Salve discordia', o cuarto disco de Triángulo de Amor Bizarro, é -a xuízo da prensa musical española- o mellor disco estatal que se publicou o ano pasado, polo que recibiron a pasada noite o II Premio Ruido da Asociación de Xornalistas Musicais. Entre os álbumes finalistas tamén atopamos a banda compostelá Novedades Carminha (con 'Campeones del mundo') e o vigués Iván Ferreiro (con 'Casa'), ademais doutras propostas como Love of Lesbian, León Benavente, Manel ou Silvia Pérez Cruz. O cuarteto de Abanqueiro (Boiro) non para de recibir recoñecementos con este álbum, que xa foi elixido pola revista Mondosonoro como o mellor do ano, ademais de obter o sétimo posto na listaxe de Rockdelux que liderou Malandrómeda. A banda está moi consolidada no mercado estatal e conta cunha destacada presenza en países latinoamericanos como México.


Boteime aos camiños na procura de Antígona e cheguei ata a cólera de Aquiles. Foi unha viaxe longa e intensa. Gozosa e perturbadora. Durou varios anos e aínda non rematou. Agora mesmo non sei se estou encallado nos arrecifes da cólera de Aquiles ou era este e ningún outro o porto ao que debía arribar. En realidade, foron dúas viaxes consecutivas, sen repouso. Primeiro fixen unha longa travesía polos dominios do Mal. Dúas razóns empurráronme. A primeira foi a miña propia produción literaria. Por que temas tan sórdidos, por que tanta miseria, por que tanta violencia? Porque intento levar aos meus posibles lectores ata o lado oculto da sociedade e da vida, o que normalmente non se quere ver, a pesar de que está en todas partes, tanto se se é un morador dese submundo, coma se se accede a el dende a hipocrisía ou a dobre moral. Ou o altruísmo? En certa ocasión declarei: para falar do Mal non é preciso nin documentarse. O Mal ten moitas caras e todos enfrontaremos, queirámolo ou non, algunha delas. A dor física ou moral. Ninguén escapa dela. Pensei que podería ser interesante documentarse. Non son un neno. Lin moito, estudei algo e vin moito cine tamén. Non habitaba a idade da inocencia. Pero nunca estivera no lugar da barbarie consumada A segunda razón foi o descubrimento da barbarie que implantou a Primeira Guerra Mundial. Non son un neno. Lin moito, estudei algo e vin moito cine tamén. Non habitaba a idade da inocencia. Pero nunca estivera no lugar da barbarie consumada. Fíxeno no verán de 2006, cando realicei unha xira polo nordés de Italia. Entre moitas outras cousas visitamos dous dos múltiples santuarios que o réxime fascista erixiu nos diversos puntos nos que a fronte permaneceu estancada. A participación italiana na Gran Guerra foi serodia e breve. Non obstante, ao redor de seiscentos mil italianos pereceron alí e algunhas persoas coas que falei, xa moi maiores, consideraban os sucesos daqueles anos como a segunda fundación de Italia. Non é difícil entender que unha guerra contra un inimigo exterior pode resultar un magnífico instrumento de cohesión para calquera pobo. A participación italiana na Gran Guerra foi serodia e breve. Non obstante, ao redor de seiscentos mil italianos pereceron alí e algunhas persoas coas que falei, xa moi maiores, consideraban os sucesos daqueles anos como a segunda fundación de Italia Estivemos en Monte Grappa e en Assiago, dous deses santuarios levantados polo negro patriotismo fascista. Parece que Monte Grappa é o que máis sentimentos patrióticos suscita. Monte Grappa, tu sei la mia patria!, pódese ver escrito en pancartas adornadas coas cores da bandeira italiana. A loucura daquela atroz guerra de trincheiras faise evidente nestas paraxes. Rescato para estas páxinas o apuntamento que fixen deste momento no meu caderno de notas: "O cumio do Grappa alcanza preto de 1800 metros de altitude. O restaurante onde paramos a comer, fermosa edificación de tipo alpino, ten un pequeno museo de guerra ordenado en varias vitrinas. Exhibe multitude de obxectos militares, dende uniformes completos ata escudelas para o rancho dos soldados. A Primeira Guerra Mundial. Interesante. O dono do local díxonos que o seu fillo máis vello encontrara polos arredores máis de corenta e cinco mil obxectos relacionados coa guerra. A Gran Guerra. Despois de comer ascendemos ata o cumio do Monte Grappa. A paisaxe, deslucida por un calixeiro testán que foi invadindo practicamente todo segundo transcorría o día, é formidable. No cume do Grappa hai un santuario no que están enterrados a un lado os soldados austrohúngaros e ao outro os italianos. Os que foron identificados descansan en nichos semicirculares e na lápida consta o seu nome e graduación. Hai lousas de mármore con cifras arrepiantes e debaixo a palabra Ignoti, Descoñecidos. O lado austrohúngaro recolle dez mil Ignoti. En total, entre italianos e austrohúngaros suman preto de corenta mil. A batalla do Piave. O lado austrohúngaro recolle dez mil Ignoti. En total, entre italianos e austrohúngaros suman preto de corenta mil. A batalla do Piave Un miradoiro ofrece a posibilidade de comprender o que foi aquilo. Hai un esbozo de bronce coa posición das dúas liñas enfrontadas. Nalgúns puntos practicamente se tocan. Debaixo deste santuario construíron unha fortaleza subterránea, cinco quilómetros de galerías para apostar artillaría e metralladoras. Unha obra colosal probablemente inexpugnable considerando a tecnoloxía bélica do momento, e completamente estúpida pois xamais se utilizou. Leva o nome do rei Vittorio Emanuele III. Na batalla do Piave morreu Peter Pan e aquí está enterrado, no cemiterio austrohúngaro Na batalla do Piave morreu Peter Pan e aquí está enterrado, no cemiterio austrohúngaro. Peter Pan. Quen podía sospeitalo! Peter Pan. Soldato, reza a lápida. Experimentei un estraño estupor ante aquela tumba abrasada polo Sol e a miña mente disparou substanciosas elucubracións, que deixo para outro espazo. Non esperaba encontrar a Peter Pan enterrado nun columbario italiano dedicado a soldados austrohúngaros. Peter Pan nunca foi un neno, creo eu, senón un home que se negou a medrar. Igual que Oscar Matzerath, o neno/home d'O tambor de lata, do, arestora equívoco Günter Grass. Probablemente a este acaeríalle tamén o cemiterio austrohúngaro. Vergangenheitsbewältigung O santuario de Assiago resulta moito máis lúgubre. Ao ingresar nel parece que entras nunha cámara frigorífica. A xente de aquí asegura que, dun paseo polos arredores, aínda podes regresar con multitude de obxectos militares e ósos de soldados mortos. (Así foi como levantou o seu pequeno museo o hostaleiro de Monte Grappa). Creo que son corenta e tantos os monumentos aos caduti que se levantaron por toda esta zona da fronte. Son da época fascista e teñen fins de propaganda imperial. Quero crer que as horribles batallas da Primeira Guerra Mundial non pertencen aos fascistas, aínda que, no sentido laso da palabra, pode que todas as guerras teñan unha orixe fascista. Son miles e miles de homes os que aquí deixaron a vida. Nunha guerra que só serviu para xerar o estalido da Segunda Debo recoñecer que a máis forte impresión que levo desta viaxe é todo o relacionado coa Primeira Guerra Mundial. Son miles e miles de homes os que aquí deixaron a vida. Nunha guerra que só serviu para xerar o estalido da Segunda. Logo, o tío Enrique, un apaixonado da Historia militar, regaloume un libro. A Primeira Guerra Mundial, de Martin Gilbert. Acumula datos e datos que che poñen os pelos de punta. Curiosamente está cheo de poemas escritos por combatentes británicos. A estanza en Monte Grappa e Assiago, sumada á lectura do libro do tío Enrique, empurroume a afondar todo canto puiden neste evento arrepiante. Lin unha morea de libros, entre eles novelas terribles e vin moitas películas, antigas e actuais, algunhas delas sinxelamente horripilantes. Aí arrancou a miña longa viaxe polos dominios do Mal. Hoxe estou convencido de que esta viaxe non ten fin, a pesar da cólera de Aquiles ou precisamente por ela Aí arrancou a miña longa viaxe polos dominios do Mal. Hoxe estou convencido de que esta viaxe non ten fin, a pesar da cólera de Aquiles ou precisamente por ela. (Breve anotación no meu caderno o 27 de agosto de 2010: Vergangenheitsbewältigung. Algo así como a asunción do pasado, particularmente do pasado relacionado co Holocausto)


Vendo-os assim tão pertinho, / a Galiza mail' o Minho, / são como dois namorados / que o rio traz separados / quasi desde o nascimento. Deixal-os, pois, namorar / já que os paes para casar / lhes não dão consentimento. Estes versos do poeta raiano João Verde reficten moi ben a filosofía da Semana Cultural Converxencias Portugal-Galiza, un acontecemento que nacía no 2015 e chega á súa segunda edición entre os días 20 e 27 de febreiro do 2016. Unha iniciativa que xurdiu para homenaxear ao Zeca Afonso, polo seu pasamento, e á Rosalía de Castro, polo seu nacemento, mais que comeza a converterse nalgo máis grande. Unha semana que este ano comparte actividades entre Portugal e Galiza. Este ano, os actos conmemorativos comezan en Galiza cunha homenaxe ao Zeca Afonso, concretamente en Santiago e en Padrón. Alí, no parque que leva o seu nome no Burgo das Nacións, unha Delegación composta por representantes da Associação José Afonso (AJA), União de Freguesias de Nogueiró e Tenões de Braga e do Grupo Canto D ´Aqui fará un acto de homenaxe que inclúe a colocación dun ramo de flores xusto no lugar onde José Afonso, pola primeira vez, en 1972, cantou "Grândola Vila Morena". Logo, os "festexos" seguirán na Fundación Rosalía de Castro en Padrón. Ao inicio, haberá unha conferencia do profesor Eduardo Pires de Oliveira "Minho/Galiza - 2000 anos de mãos dadas" seguido dun concerto do Grupo Canto D'Aqui de Braga. Rematada a parte galega, os actos da Semana Cultural e da homenaxe ao Zeca retómanse no martes, día 23, xa en Braga coa presentación, a cargo de Paulo Esperança (vicepresidente da Associação José Afonso), do livro José Afonso Andarilho nas Astúrias coa presenza do autor, Mário Correia. Durante o acto haberá momentos musicais e colaboración do guitarrista e profesor Artur Caldeira e a participación do Colectivo Irmãos de Fala. Xa no 24 e no 25, a quenda será para o concerto-homenaxe ao nacemento de Rosalía, o descubrimento dunha placa alusiva á converxencia Portugal (Minho) Galiza na rúa Rosalía de Castro de Braga e o coloquio con convidados e convidadas excepcionais na cultura galego-portuguesa. Serán a Uxía e os Galandum Galundaina os encargados de montar unha festa excepcional no Conservatório de Musica Calouste Gulbenkian. As persoas que van participar no coloquio-tertulia (que tamén será amenizado con momentos musicais) serán: Henrique Barreto Nunes, bibliotecário; Rosalía Morlán Vieites, poeta; Eduardo Pires de Oliveira, historiador de arte na Universidade de Lisboa; Anxo Angueira, presidente da Fundação Rosalía de Castro; Valentín García Gómez, secretario xeral de Politica Lingüística da Xunta de Galiza; Pedro Dono Lopez, director da Área de Espanhol no Departamento de Estudos Románicos do ILCH da Universidade do Minho; Eunice Maria da Silva Ribeiro, responsable do Centro de Estudos Galegos e Presidente do ILCH da Universidade do Minho; e Ricardo Rio, presidente da Câmara Municipal de Braga e Vice-presidente do Eixo Atlântico. Será Aida Alves, directora da Biblioteca Lúcio Craveiro da Silva, quen modere o evento. No venres, a festa luso-galaica continuará cos concertos dos grupos Primo Convexo (Braga) e Pédopôté (Mondariz) no Teatro do Liceu Sá de Miranda| Braga. E xa no sábado, unha clausura de vertixe, co concerto do grupo Canto D'Aqui (Braga) e da banda de Roi Casal (Catoira). Nos diferentes días serán o Fernando Pena, a Marisa Moreda e o Camilo Silva os encargados de presentar toda esta gala do patrimonio cultural galego-portugués. Como complemento á Semana Cultural, o Centro de Estudos Galegos da Universidade do Minho levará adiante un workshop sobre aspectos da cultura galega. Nel participarán o profesor Eduardo Pires de Oliveira co relatorio "Minho/Galiza - 2000 anos de mãos dadas" e a poeta Rosalía Morlán cunha intervención que leva como título "Qual é o segredo de como nasce e se cria uma poeta".


Summary: O PP volveu botar man da súa maioría absoluta, nesta vez na Comisión de Economía do Parlamento, para rexeitar as emendas da oposición aos orzamentos 2013. Unhas contas que volven ao pleno sen sofrer apenas variacións na súa tramitación, o que xerou o malestar na oposición ante unha actitude "non democrática"

Sen novidade na fronte parlamentar. O PP aplica o rodiño,máis unha vez, e as achegas e propostas da oposición (sexan de PSOE, AGE ou BNG) fican en papel mollado. Volveu acontecer esta segunda feira, desta vez na Comisión de Economía; Facenda e Orzamentos do Parlamento de Galiza. Unha cita previa ao retorno dos orzamentos para 2013 ao pleno e na que o PP volveu empregar a súa maioría absoluta para rexeitar as enmendas a debate. Os orzamentos de 20134 "teiman nas políticas de austericidio, que só producen máis paro e desigualdade", denunciou Aymerich (BNG) "Se os orzamentos que entran son idénticos aos que saen, isto non é un Parlamento, é unha oficina de trámite" sinalou Beiras (AGE) O voceiro do BNG na comisión, Carlos Aymerich, calificou de "continuistas" os orzamentos, denunciando que os mesmos "teiman nas políticas de austericidio, que só producen máis paro e desigualdade". Estes orzamentos só "van agravar a crise". Desde o PSdeG-OE lamentaron que malia, durante todo o proceso de tramitación das contas autonómicas, ter presentadas máis de 500 enmendas, a práctica maioría tiveron o non por resposta. AGE, a través de Xosé Manuel Beiras, indicou que "se as contas que entran son idénticas ás que saen, isto non é un Parlamento, é unha oficina de trámite", criticando que "vostedes (ao PP) non aceptaron ningunha enmenda relevante" da oposición. "Se os orzamentos que entran son idénticos aos que saen, isto non é un Parlamento, é unha oficina de trámite" sinalou Beiras (AGE) PSdeG-PSOE, BNG e AGE coincidiron en lamentar a actitude do PP de se limitar a facer valer a súa maioría absoluta para sacar adiante os orzamentos sen sequer "molestarse" en ter en conta as enmendas e achegas presentadas. "Por favor, non ofendan máis á intelixencia", emprazou Beiras aos conservadores. Desde as fileiras populares, Pedro Puy, voceiro na comisión de Economía, limitouse a defender as contas "tal e como están" e a lembrar a maioría do PP.


Summary: Burela, Poio, Amarelle, Marín, Ferrol e As Burgas

Un total de sete equipos do país loitarán no día de hoxe por unirse a Ourense Envialia, que se impuxo por 6 a 2 no seu compromiso ante o Mecanoviga Eixample, no bombo do sorteo dos oitavos de final da Copa da Raíña. Todos os encontros terán lugar no día de hoxe ás 12 horas, coa única excepción do IES Camoens-Poio Pescamar, que será ás 13 horas. A pontevedresa, exactamente igual que o resto das escuadras galegas coa única excepción de Valdetires Ferrol -que recibe á Agrupación Deportiva Alcorcón- e Cidade das Burgas -que fará o propio co Alcantarilla de Murcia- xogará como visitante por ser un conxunto de Primeira División. Así, Pescados Rubén Burela viaxa a Catalunya para enfrontarse co Penya Esplugues; o Marín Futsal a Castellón; e Viaxes Amarelle a Guadalaxara para xogar con Chiloeches. Burela continúa á fronte da clasificación ligueira Esta segunda eliminatoria da competición do KO chega sen case tempo de descanso para os equipos da Galiza que militan nunha máxima categoría do fútbol sala estatal que continúa encabezada polo Pescados Rubén Burela, que conta os seus partidos por vitorias. A última foi contra Melilla Torreblanca, que chegaba á Mariña nunha sobresaínte quinta posición, pero o combinado africano non tivo opción ante un galego que venceu por un cómodo 8-2. Burela comparte ese liderado cun Futsi Atlético Navalcarnero que tivo no Ourense Envialia a súa última vítima. A pesar de que as futbolistas da Cidade das Burgas plantaron cara até o tempo de descanso, ao que chegaron perdendo por 2-1, as actuais campioas ligueiras demostraron que seguen a ser un equipo temíbel cunha exhibición que elevou o resultado até o 5-2 final. Máis sufrido foi o triunfo de Poio Pescamar na casa de Gran Canaria FSF Teldeportivo (1-2). As pontevedresas -que xa son terceiras, a tres punto das líderes- adiantáronse no minuto 14 cun tanto de Marta Peñalver, marcando Ana Escribano o segundo no 24. Porén, apenas segundos despois, pero esta vez en propia porta, Ana Escribano anotou accidentalmente un 1-2 que fixo sufrir Poio Pescamar até que soou a bucina do final. Pola súa parte, Marín Futsal e Viaxes Amarelle obtiveron senllos empates. O primeiro, a un gol co Alcorcón, e o segundo un 4-4 contra Sala Zaragoza.


Summary: A escuadra lucense debuta esta quinta feira (ás 21.30 horas) na Copa do Rei ante o máximo favorito con todo por gañar. O Leite Río Breogán é o terceiro equipo da historia da ACB que se clasifica para a Copa na súa primeira campaña na elite.

No ámbito deportivo do mundo anglosaxón emprégase moito a frase "to be the best, you've got to beat the best", que podería traducirse como "para ser o mellor, tes que vencer os mellores", e nese escenario atópase o Leite Río Breogán no seu debut na Copa do Rei de baloncesto (hoxe, 21.30 horas) ante o equipo número un do conxunto do Estado e máximo favorito a facerse co triunfo final: o todopoderoso Real Madrid, que baixo a dirección de Pablo Laso -o seu técnico desde 2011- acumula só nas últimas cinco tempadas tres títulos copeiros, outros tantos da ACB, catro Supercopas e unha Euroliga. A superioridade do xigante branco é tan clara que desde a prensa madrileña prognostican un cómodo triunfo por máis de 10 puntos de diferenza, pero nas súas análises semella que non están tendo en conta que ese xigante nunca foi tan vulnerábel como agora, como demostran as cinco derrotas que acumulan nas últimas tres semanas entre a competición doméstica e a continental, algo do que Pablo Laso si que é consciente, tal e como recoñeceu na rolda de prensa posterior ao clásico que perdeu contundentemente (68-86) ante o Barcelona a pasada semana: "Estou preocupado e fodido". Razóns non lle faltan para estalo, porque a pesar de que aínda conserva o dominio do xogo interior que caracterizou os merengues desde a súa chegada -da man de homes como Thompkins, Randolph, Yabusele, Poirier ou Tavares, o máis destacado nesta crise que están padecendo-, ofensivamente non son nin unha sombra da súa mellor versión, como demostra que no recente duelo contra os blaugranas na Euroliga certificasen a segunda peor porcentaxe de acerto nos triplos da historia da competición (9,1%), logo de encestar unicamente un dos seus 22 intentos. Outros motivos para ter fe no milagre da clasificación celeste é o precedente máis inmediato entre ambos os equipos, que tivo lugar hai hoxe catro meses e no que o Leite Río Breogán a piques estivo de dar a sorpresa. O resultado final de 71-79 pode levar a engano, pois nunca lle perdeu a cara ao partido, chegando a marcar o electrónico un axustadísimo 70-72 até que dúas xogadas illadas de Sergio Llull desequilibraron a balanza a prol do Real Madrid. Obxectivo: facer historia O Leite Río Breogán é o terceiro equipo recentemente ascendido que se clasifica para a Copa do Rei na súa primeira campaña na elite, fazaña conseguida anteriormente por Bilbao Básket (2020) e Fuenlabrada (1999), e a súa aspiración é facer historia tornando no primeiro debutante que alcance a segunda rolda copeira, pois os seus predecesores caeron ás primeiras de cambio.... precisamente ante o Real Madrid. Nas filas do conxunto biscaíño que sucumbiu ante os brancos hai un par de anos militaba Iván Cruz, un dos únicos dous xogadores en todo o cadro breoganista que ten experiencia na Copa. O outro é Jordan Sakho, que tomou parte en dúas edicións defendendo as cores de San Pablo Burgos e Lenovo Tenerife. A principal arma da formación da Cidade da Muralla para non pagar a novatada será Džanan Musa, número un no ránking de valoración da Liga ACB por diante de estrelas mundiais do nivel de Ante Tomić ou Nikola Mirotić. O bosníaco asegurou que pelexarán "até o último minuto por facer posíbel o imposíbel". "Xogamos ante o Real Madrid, un dos mellores equipos de Europa, con grandes xogadores dun gran tamaño na pintura como Yabusele e Poirier, e tamén no perímetro, en todas as posicións. Nós respectamos a calquera, mais non tememos a ninguén, por iso darémolo todo para gañar, pelexando até o último minuto", concluíu a gran estrela do Leite Río Breogán.


Summary: Existen diferenzas políticas que deberían dirimirse nunha Asemblea Cidadá Galega, isto é, nun congreso galego.

Asemblea cidadá é o termo utilizado en Podemos para o que coloquialmente se coñece como Congreso nas organizacións políticas clásicas, existen asembleas cidadás multinivel: estatais, autonómicas e municipais. Estas asembleas poden servir para renovar as direccións políticas, os documentos político organizativos que rexen a organización ou ambas. Levamos dous mandatos por parte das bases do partido: Unidade e humildade O proceso que acabamos de vivir en Podemos abarcou os dous ámbitos e en consecuencia actualizáronse tanto os órganos políticos que rexen a organización como os documentos que van rexer a folla de ruta a seguir a partir de agora na organización. Vivimos uns meses moi convulsos, cheos de polémica, de subidas e de baixadas, pero unha vez pasados levamos dous mandatos por parte das bases do partido: Unidade e humildade. Unidade porque necesitamos cohesión e dentro das nosas diferenzas ser o suficientemente intelixentes como para poder volver ser a forza que marque o ritmo a nivel estatal xunto co resto de forzas que compoñen o espazo de cambio. Humildade porque vimos dun proceso baseado na competición, esa competición provoca distancia e diferenzas que poden ser difíciles de superar pero que temos que ter a humildade para superalas. E humildade tamén aos que saíron con maiores apoios deste proceso, Pablo Iglesias e o seu equipo, porque se hai algo máis importante que saber perder, e os que quedaron relegados tamén teñen que ser capaces de facelo con responsabilidade, é saber gañar. O proxecto máis votado en Vistalegre II trae a un galego como Jose Buitrón para ser o home de confianza de Pablo Iglesias no Consello Cidadán Estatal en Galicia En canto a Podemos Galicia, o proxecto máis votado en Vistalegre II trae a un galego como Jose Buitrón para ser o home de confianza de Pablo Iglesias no Consello Cidadán Estatal en Galicia, xa que os outros compañeiros orixinarios de Galicia, Héctor Juanatey, Pablo Fernández ou Julio Rodríguez non están a facer política activa no noso país e están activos a outros niveis. Jose Buitrón foi candidato ás primarias de Podemos Galicia para a presidencia da Xunta (Antes de que se anulasen cando Podemos Galicia pasou a participar das primarias de En Marea) na candidatura alternativa á actual dirección de Podemos Galicia encabezada por Magdalena Barahona e Carmen Santos. Foi senador por En Marea despois do 20D e dende ese momento amosou a súa aposta pola construción da unidade popular para poder consolidar unha ferramenta útil para todas as galegas e galegos que sexa capaz de gañar ao Partido Popular. Existen diferenzas políticas que deberían dirimirse nunha Asemblea Cidadá Galega, isto é, nun congreso galego Isto lévanos a un debate de calado, onde o que aquí escribe, entende que existen diferenzas políticas que deberían dirimirse nunha Asemblea Cidadá Galega, isto é, nun congreso galego. Se se ten que levar a cabo unha renovación de cargos ou non, está en mans do máximo órgano de decisión de Podemos Galicia, que valoren se é o momento oportuno para algo semellante, pero, en cambio, o que si debe ser imprescindible é unha asemblea cidadá para actualizar os documentos político organizativos que rexen a organización a nivel galego como xa se fixo noutros territorios, o último Aragón. Primeiro para adaptar o documento organizativo aos novos estatutos unha vez terminado o proceso estatal e segundo para actualizar a folla de ruta política onde hai dúas posicións maioritarias politicamente diferenciadas. Na consulta, onde participaron case 8000 galegos, na cal se elexía entre ir sós ás eleccións do 25 de Setembro ou en alianza, cun resultado dun 75% a favor de ir en alianza co resto de forzas fraternas en Galicia Unha, defendida pola actual dirección, que avoga por reforzar Podemos Galicia e diferenciarse de En Marea. Lembremos que a dirección case na súa totalidade fixo campaña por presentarse sós na consulta, onde participaron case 8000 galegos, na cal se elexía entre ir sós ás eleccións do 25 de Setembro ou en alianza, cun resultado dun 75% a favor de ir en alianza co resto de forzas fraternas en Galicia. Nestas posicións a actual dirección xa lanzou mensaxes públicas que defenden ter que debater o papel actual de Podemos Galicia en En Marea, o noso proceso de confluencia, utilizando como excusa o cambio xurídico establecido para as eleccións do 25S onde En Marea pasou a ser un partido instrumental (punto que non contemplaba o documento político da actual dirección galega) o cal, ademais, acaba de elixir o seu órgano de dirección como contemplaban os documentos do Plenario do 30X. Neste punto, hai que ter clara a diferencia entre o termo "compartir" ou "formar parte de", non se pode negar a realidade por moito que peches os ollos moi forte e digas que pasa outra cousa e me temo que contemplar un debate xurídico cando é político, e ademais de calado, vai nesa outra vía. Ninguén falou nunca explicitamente nin mantivo unha posición política que defendese a disolución de Podemos Galicia en En Marea, como tampouco ninguén falou dunha disolución de Esquerda Unida en En Marea ou unha disolución de Anova en En Marea En canto á outra posición política, poderiamos entrar a desterrar ese mantra que se esgrime contra o sector máis afín a hipótese de confluencia e de aí, tamén, a motivación do título do artigo, a palabra disolución. Un marco político no que non debemos entrar xa que estariamos a entrar nunha dicotomía falaz. Ninguén falou nunca explicitamente nin mantivo unha posición política que defendese a disolución de Podemos Galicia en En Marea, como tampouco ninguén falou dunha disolución de Esquerda Unida en En Marea ou unha disolución de Anova en En Marea. Podemos Galicia recentemente anunciou publicamente un reforzo no seu orzamento, o cal, case chegará ao cuarto de millón de euros anuais para manter a súa estrutura e consolidar o proxecto. Ao mesmo tempo, nos documentos políticos de En Marea fálase explicitamente do respecto á autonomía política de todas as partes que a forman, sexan organizacións políticas, sociais, candidaturas municipalistas, xente sen adscrición individual, xa que ese proxecto está baseado nun proceso de acumulación de forzas e non dun proceso de fusión e disolución. O que defende ese sector proconfluínte, onde me inclúo, é a creación dun espazo común onde todo o mundo sexa capaz de achegar e todos os espazos se sintan representados e traballen conxuntamente. Necesitamos un espazo unitario, que non uniforme, onde sexamos capaces de atoparnos e consolidar un bloque de cambio para asaltar a Xunta en 2020 e antes nas eleccións municipais de 2019 Por que? Porque necesitamos un espazo unitario, que non uniforme, onde sexamos capaces de atoparnos e consolidar un bloque de cambio para asaltar a Xunta en 2020 e antes nas eleccións municipais de 2019. Actualicemos as nosas posicións e marquemos unha nova folla de ruta a partir de agora, saiamos dos marcos personalistas onde todo se reduce a enfrontamentos nominais e falemos de política e do futuro da organización, Podemos Galicia e todas as persoas que o conforman necesítano.


Summary: O "Xantar Gaiteiro" que chega a súa XIX edición organizado pola Asociación de Gaiteiros Galegos ten, nesta ocasión, un motivo de festa especial xa que a entidade conmemora os seus 25 anos. A cita será o 23 nas Pontes.

O concello das Pontes é o lugar escollido pola Asociación de Gaiteiros Galegos para conmemorar o seu XIX "Xantar Galego" que, neste ano, coincide co 25 aniversario da creación da entidade, que naceu co obxectivo de "normalizar a presenza do noso baile, os nosos cantos e a nosa música tradicional na sociedade". As rúas das Pontes encheranse de música nunha xornada festeira na que a Asociación convida a todas as persoas asociadas e amantes da cultura tradicional e gozar do canto, baile e a música alén dun xantar con ementa tradicional de cocido e sobremesas. A xornada, que xa está institucionalidada na axenda da Asociación, desenvólvese cada ano nunha cidade ou vila distinta, sendo a das Pontes a localidade na que o próximo 23 se realizará o día de festa tradicional. Un dos obxectivos da Asociación de Gaiteiros Galegos é que "os sons dos nosos instrumentos sexan habituais nas rúas, nos medios de comunicación, nas festas, e en todos aqueles espazos físicos e temporais nos que a música ten cabida". A xornada de convívio supón, para a entidade, a xuntanza de persoas que desde distintos lugares do país "traballan co obxectivo común de espallar e conservar o baile e a música tradicional". No programa inclúense pasabares, exposicións, charlas e moita música e baile.


Summary: Xoán Louzao, concelleiro do BNG en Touro, recibiu con satisfacción o informe ambiental negativo que a Xunta emitiu hai unha semana e que, polo momento, bloquea o proxecto para reabrir a explotación mineira de Touro e o Pino.

–Que factores cre que levaron a Xunta a tomar esta decisión neste momento concreto?Para nós está claro. A clave está nunha presión social enorme unida ao ano electoral, porque as deficiencias técnicas eran unha evidencia. Aínda así, resulta incríbel que a Xunta lle permitise á empresa entregar documentación unha e outra vez e lle dese novos prazos, cando esta o único que facía era poñer parches ao proxecto. No plano técnico non había dúbida de que a proposta non valía, pero estas decisións teñen un fondo político que neste caso está claro. –Que papel desempeñou o Concello de Touro na loita contra a mina?O Goberno local (onde o PP goberna con maioría absoluta) mantivo unha ambigüidade até as eleccións municipais, que despois se demostrou que era calculada, porque unha vez que pasaron o alcalde quitou a máscara e posicionouse claramente a favor do proxecto. –E cal foi o do BNG?Cando, en agosto de 2017, se presentou o proxecto para reabrir a mina, fixemos unha primeira análise e convocamos reunións en Touro e no Pino para informar a xente dos concellos afectados. Xa nese momento fixemos unhas alegacións de urxencia e, a partir de aí, o traballo foi continuo. Levamos até oito mocións ao pleno, a todos os que se celebraron. O BNG de Touro ten ademais condición de interesado no procedemento, o que nos deu dereito a acceder a toda a documentación. Estudamos miles de folios e alegamos cada vez que a empresa entregou novos informes. A situación logrouse reverter e o BNG achegou o seu gran de area, que foron dous anos de traballo moi intenso. –Como se conxuga o traballo institucional co que fixeron os movementos sociais?O primeiro, apoiando a plataforma contra a mina tanto como puidemos, pero sen representatividade, porque a plataforma é o que ten que ser, un momevento amplo e que recolla todo o espectro. Mais, como organización con representación institucional, o noso traballo está alí, e no noso caso no Concello. E hai unha cousa importante. O BNG viña falando do problema de contaminación da mina desde moito antes de que se presentase o novo proxecto mineiro. Advertimos que a chegada da mina sería un problemón pero que aínda que non se implantase tiñamos, e temos, outro que solucionar. Isto é algo no que hoxe todo o mundo concorda, porque se algo positivo trouxo a mina foi crear conciencia cidadá, levantar a conciencia desta herdanza que nos deixou, que son 30 anos de contaminación. –Que queda por facer agora?O proxecto decae, pero a empresa ten a concesión mineira até 2068, co que en calquera momento pode volver presentar outro. Mentres teña a concesión, a espada de Damocles está aí e nesta vía hai que actuar. Pero ademais, a Xunta di agora que vai exixir á empresa un plan de restauración e ímoslle tomar a palabra, porque até agora, malia que a contaminación está máis que constatada, non houbo un plan serio, só parches ou, peor, unha escusa para botar residuos e converter a mina nun vertedoiro. Agora que se logrou parar o proxecto hai que seguir exercendo presión e toca concentrala en obrigar que a empresa propietaria a restaure os terreos.


Summary: Baixas médicas, obriga ou non de traballar, suspensións de contratos, ERTE... Son moitas as dúbidas sobre a incidencia que a COVID-19 está a ter nas relacións laborais. Eis algunhas respostas ás preguntas máis recorrentes.

Ante as moitas incertezas que a pandemia do coronavirus está a xerar no ámbito laboral, sindicatos como a CIG tentan respostar ás dúbidas máis repetidas, a partir da normativa de urxencia aprobada esta semana polo Goberno central para enfrontar o impacto económico e social desta crise sanitaria. 1. Isolamento por contacto co coronavirus ou contaxio As persoas nesta situación atópanse de baixa médica a todos os efectos, por incapacidade temporal por enfermidade común asimilada a un accidente de traballo en canto ás prestacións. Se é o teu caso, non tes que ir traballar e correspóndeche percibir unha prestación de 75% da túa base reguladora desde o primeiro día, sen prexuízo dos posíbeis complementos até ao 100% a cargo da empresa regulados en convenio colectivo. No caso do coronavirus, quen emita a baixa non será a mutua, senón o Servizo Galego de Saúde (o Sergas). 2. Como xestionar a baixa médica As persoas afectadas pola circunstancia anterior teñen tres días para enviar a baixa á súa empresa, mais non é necesario facelo de maneira presencial; pódese facer por correo electrónico ou outros medios telemáticos. O número de información da Xunta para estas xestións é o 900400116. Nel poderán informarte de como facer no caso de que o teu centro de saúde estea saturado pola atención das persoas afectadas polo virus. Recorda ademais que as persoas con síintomas ou que estiveron en contacto coa enfermidade deben tentar evitar acudir aos centro sanitarios para evitar contaxios. 3. Situación do resto de traballadoras e taballadores No caso de non ter estado en contacto con persoas afectadas por coronavirus nin ter indicación das Autoridades sanitarias de manter isolamento, as persoas deben seguir desenvolvendo os seus labores. O Goberno español non suspendeu con carácter xeral a actividade laboral e a ausencia sería unha falta de inasistencia inxustificada ao traballo. A empresa podería sancionar ou mesmo despedir por causa disciplinaria. Agora ben. Tanto o Estatuto dos Traballadores como a Lei de prevención de riscos laborais recoñecen o dereito a pararen a prestación laboral nunha situación de perigo para a saúde. Esta mesma facultade tena a representación unitaria (comité de empresa ou delegados e delegadas de persoal) e o persoal delegado de prevención. Porén, é moi importante saber que para tomar esta decisión debe haber unha proba clara que hai un risco inminente e grave (ao ser unha emerxencia sanitaria, informes médicos) e de que a empresa non está a tomar medidas de prevención e protección. Se non existen proban e se comproba que actuación de parar a actividade laboral foi neglixente ou con mala fe, existe un risco de sancións ou despedimentos. O procedente, antes de chegar a esta decisión, é consultar cos sindicatos. 4. Teletraballo. É obrigatorio? Con carácter xeral, o teletraballo non pode ser decidido de forma unilateral por ninguna das dúas partes, ao ser unha novación do contrato que require o consentimento de empresa e da persoa traballadora. Naquelas empresas en que nunca se teletraballou antes, a obriga xeral de realizar a avaliación de riscos entenderase cumprida excepcionalmente por unha «autoavaliación» feita pola persoa traballadora. Esta autoavaliación é voluntaria, polo que a propia posibilidade do teletraballo tamén o debe ser para o traballador ou traballadora. Nesta situación, é exixíbel que a empresa provexa de todos os medios necesarios para traballarmos desde a casa de forma segura. O teletraballo non reduce ningún dos dereitos laborais, incluída a xornada e o salario. Só se poderían retirar os complementos retributivos destinados especificamente a compensar gastos de desprazamento entre a casa e o traballo. 5. Vacacións ou días de asuntos propios a proposta da empresa. Pode facelo? Non. As vacacións fíxanse por acordo entre as partes e non poden ser impostas de maneira unilateral. Se ocorrese, pide esta orde por escrito e asina «non conforme» facendo constar a data. Pódese presentar denuncia na Inspección de Traballo e demanda no xulgado do social. Ademais, os prazos para presentar demandas están suspendidos durante o tempo en que dure o estado de alarma (do 15 ao 29 de marzo, se non é prorrogado). 6. Despedimentos por mor do coronavirus A crise sanitaria derivada do coronavirus é unha situación de carácter temporal e existen alternativas ao despedimento, así que a epidemia non describe unha causa legal que xustifique ao despedimento individual ou colectivo. De recibir unha carta de despedimento, débese asinar «non conforme» facendo constar a data. Ainda que os prazos para demandar están suspendidos, os sindicatos recomendan contactar con eles canto antes. 7. E se a empresa presenta un ERTE? Con carácter xeral, un ERTE é un procedemento que permite ás empresas suspenderen os contratos de traballo ou reducir as xornadas do seu persoal por causas xustificadas. O real decreto 8/2020 declara «de forza maior» as suspensións de contrato e reducións de xornada que teñan a súa causa directa en perdas de actividade como consecuencia da COVID-19, incluída a declaración do estado de alarma, que impliquen suspensión ou cancelación de actividades, clausura temporal de locais de afluencia pública, restricións no transporte público e, en xeral, da mobilidade das persoas e mercadorías, falta de subministracións que impidan gravemente continuar co desenvolvemento ordinario da actividade, ou ben en situacións urxentes e extraordinarias debidas ao contaxio do persoal ou a adopción de medidas de illamento preventivo decretados pola autoridade sanitaria que queden debidamente acreditados. Se a empresa presenta un ERTE o persoal vai cobrar o paro. Segundo as medidas adoptadas polo Goberno central nesta crise do coronavírus recoñécese a prestación por desemprego aínda que non se teña o período cotización mínimo en circunstancias normais, que son 360 días dentro dos seis anos anteriores á situación legal de desemprego. Ademais, para os efectos de consumir os períodos máximos de percepción establecidos, non computa o tempo en que se perciba a prestación por desemprego de nivel contributivo debido ás circunstancias extraordinarias do coronavirus. As prestacións por desemprego percibidas polas persoas con contratos fixos descontinuos e por aquelas que realizan traballos fixos e periódicos que se repiten en datas certas, que vexan suspendidos os seus contratos de traballo como consecuencia do impacto da COVID-19 durante períodos que, en caso de non concorrer esta circunstancia extraordinaria, fosen de actividade, poderán volver percibirse, cun límite máximo de 90 días, cando volten a estar en situación legal de desemprego. 8. Como xestionar as prestacións se a oficina de emprego está pechada? Cando, por motivos de limitación da mobilidade derivados da situación de alarma que afectan ao funcionamento das Administracións implicadas na protección por desemprego, a presentación das solicitudes de alta inicial ou continuación da prestación e o subsidio por desemprego se realiza fóra dos prazos establecidos legalmente, non implicará que se reduza a duración do dereito á prestación correspondente. A Xunta informou de que as oficinas fechadas ao público atenderán os trámites urxentes por teléfono ou internet. Para máis información, consulta a web do servizo público de emprego. 9. Emprego no fogar. Cales son os meus dereitos? A menos que se acorde outra cousa coa persoa empregadora débese ir traballar. Si existe o dereito a abandonar o traballo por risco grave de contaxio, en caso de que existan probas obxectivas. En calquera caso, os sindicatos recomendan consultar antes de adoptar esta solución Este é un dos colectivo laborais en xeral máis desprotexidos, polo que, no caso de quedar no paro, non ten dereito a prestación por desemprego. 10. Descendencia e ou familiares ao coidado A normativa de urxencia aprobada polo coronavirus estabelece unha situación que dá dereito á adaptación ou redución de xornada durante a situación de emerxencia sanitaria cando unha persoa traballadora deba atender persoalmente o seu cónxuxe, parella de feito, fillos e fillas, pai ou nai, avós e avoas e netos e netas, por razóns de idade, enfermidade e discapacidade. Tamén se dá esta situación cando por decisión da Administración pechan os centros educativos ou outras instalacións que dispensan coidados a persoas que os necesitan. É un dereito individual de cada persoa proxenitora ou coidadora que debe exercerse evitando a perpetuación de roles de xénero. O dereito á adaptación de xornada non implica perda de salario. En principio, é o traballador e traballadora quen propón a concreción horaria, tendo en conta as necesidades da persoa que debe coidar e as necesidades de organización da empresa. As partes deben facer o posíbel para acadaren a un acordo. A adaptación de xornada, limitada á situación de emerxencia sanitaria, pode consistir nunha mudanza de quenda, alteración de horario, horario flexible, xornada partida ou continuada, cambio de centro de traballo, modificación de funcións, modificación na forma de prestación do traballo, incluíndo a prestación de traballo a distancia, ou calquera outro cambio de condicións que estivese dispoñible na empresa ou que puidese implantarse de modo razoábel e proporcionado. Outra opción de conciliación é a redución de xornada, con redución proporcional de salario. Esta redución debe ser comunicada á empresa con 24 horas de antecedencia e pode chegar ao 100% da xornada se está xustificado e é «proporcionado á situación da empresa». As persoas que xa estaban facendo uso dalgún dereito de conciliación antes da declaración de emerxencia sanitaria poden renunciar temporalmente a el ou pedir a súa adaptación.


Summary: Un cento de mariñeiros concentráronse perante a Axencia Europea de Pesca en Vigo para reclamaren o pagamento das axudas prometidas pola parada obrigatoria, alén de demandar que Galiza poda volver faenar en Mauritania

Os mariñeiros galegos expulsados do caladoiro de Mauritania, por mor dun recente acordo subscrito pola UE, non están dispostos a deixar de loitar polo que entenden que son os seus dereitos. Un cento de profesionais da frota mauritana, procedentes fundamentalmente da comarca do Morrazo, concentráronse esta segunda perante a Axencia Galega de Pesca, en Vigo, nunha mobilización que tiña dous obxectivos principais, como indica Xabier Aboi, do sindicato CIG. Dunha banda, denunciar que as prometidas axudas do goberno española estes mariñeiros pola parada obrigatoria non se están a pagar. "Levamos 54 días desde que nos botaron do caladoiro de Mauritania e esa orde de axudas (45 euros/días e por mariñeiro) nen sequer foi publicada", denuncia Aboi. De feito, engade, nin ministerio nin Xunta resposden as preguntas que nestes días se lles remite desde o sector a este respecto. A CIG lembra que o ministro Arias Cañete e altos cargos da Xunta déronse présa en comparecer e anunciar que habería axudas económicas para os mariñeiros afectados pola expulsión das augas mauritanas. "Mais nada de nada. Son uns mentireiros", sentenza Xabier Aboi. "Se fose que hai escasez de recursos, non entrarían os barcos chineses a ocupar o sitio dos galegos" Volver Mais a concentración perante a Axencia Europea de Pesca tiña tamén unha segunda reclamación: que se permita á frota galega volver faenar en Mauritania. Non hai razóns, "alén da incompetencia da Xunta e Madrid", que xustifiquen que os cefalopodeiros galegos non deban pescar nesas augas. Neste sentido, desde a central nacionalista afírmase que os argumentos de tipo biolóxico non son válidos. "Se fose así, que hai escasez de recursos, non entrarían os barcos chineses a substituir os galegos". Para alén disto, nestes dous últimos anos "houbo moi boas capturas, de bo tamaño e cun bo prezo". "Pinochos" Os voceiros dos mariñeiros afectados por esta situación exixen a Xunta e a Madrid que defendan en Bruxelas os intereses da frota galega. "O 24 e 25 hai unha reunión do consello de ministros da UE en que hai que ratificar o tratado que nos expulsa de Mauritania. Veremos cal é o papel dos nosos políticos". Mais semella que, en principio, a confianza non é moita: "En vez de representantes, temos pinochos", afirma con retranca Xabier Aboi, que lamenta o papel que están a xogar os representantes ante Bruxelas. "Isto podería arranxarse se hai vontade política". Afectados Por volta de 20 buques galegos resultaron prexudicados co acordo asinado pola Unión Europea con Mauritania. Tras anos faenando nesas augas, a frota cefalopodeira galega ten que abandoar o caladoiro "para ser substituída pola China". Esa decisión xa provocou importantes mobilizacións, como a desenvolvida en Marín hai uns 15 días e en que 2.000 persoas reclamaron nas rúas desta vila un novo acordo entre a Unión Europea e Mauritania que permita o regreso da frota cefalopodeira galega ao caladoiro do país magrebí.


Summary: O Colectivo de presas e presos políticos da ditadura denuncia na Asociación Cultural Alexandre Bóveda que aínda quedan 35 símbolos franquistas na Deputación da Coruña, moitos deles xa retirados hai anos noutros entes.

Son un total de 35 os símbolos franquistas que aínda quedan na Deputación da Coruña, segundo datos revelados por un informe elaborado polo Colectivo de presas e presos políticos da ditadura. No documento, presentado na Asociación Cultural Alexandre Bóveda, denúnciase, ademais, que "a maioría" deses 35 xa foron retirados noutros lugares. Así, como explica Manuel Monge, membro do colectivo, "danse circunstancias como a relativa ás figuras de José Antonio Girón de Velasco –falanxista e ministro de Traballo durante a ditadura- ou Constantino Lobo –xeneral golpista-, que conservan os títulos de fillos predilectos da provincia da Coruña, un recoñecemento outorgado pola Deputación que preside desde hai máis de catro anos Valentín González Formoso, o mesmo que lles retirou as distincións cando era alcalde de As Pontes. Preguntado por Sermos Galiza sobre as causas dese desleixo á hora de facer cumprir a Lei de Memoria Histórica logo de case quince anos da súa promulgación, e máis nunha institución como a Deputación Provincial da Coruña , Monge pensa que "non houbo unha coordinación nin unha preocupación polo que pasaba arredor", no sentido de "non preocuparse por ver se na túa contorna estaban quitando distincións e ti as seguías conservando". "Por exemplo, a Enrique Cánovas Lacruz, quen se levantou na guarnición da Coruña, xa se lle retirou o titulo de fillo adoptivo no Concello da coruña hai dez anos, así como unha praza que levaba o seu nome, que sentido ten manterlle o título de fillo adoptivo da provincia? A Deputación o que ten que facer é sentar, escoitar e ver que teñen xente á cal só quedan eles conservándolles as distincións honorarias, pois xa llas quitaron en moitos sitios, moitísimas veces o propio PSOE", engade. "Tocar os intocábeis": o caso de Pedro Barrié de la Maza Como apuntaba nun artigo publicado en Sermos Galiza a pasada semana, Manuel Monge cre que "chegou a hora de meter dentro do lote dos fascistas unha persoa que parecía intocábel: Pedro Barrié de la Maza". Segundo relata o ex concelleiro do BNG na Coruña entre 2003 e 2007, tanto no Concello da cidade herculina como no ente provincial conserva distincións honoríficas, pero "alén do que se difunde na súa biografía oficial está que foi un dos franquistas que promoveron a Junta Pro Pazo del Caudillo para regalarlle Meirás a Franco, e o mesmo exactamente coa operación da Casa Cornide". Ademais, Manuel Monge afirma que Barrié de la Maza "foi claramente beneficiado pola ditadura". "Preguntémonos de onde veu a súa fortuna, como sacou tallada da Guerra Civil española e todos os beneficios que logrou froito da estreita amizade que mantiña con Franco", apostila. Moito por facer na Deputación A Deputación Provincial da Coruña aprobou no pasado comezar coa eliminación da simboloxía franquista que quedase por executar. Desde o Colectivo de presas e presos políticos da ditadura recomendan ao ente que "mire" a documentación que lle facilitaron e se de conta de que "só quedan eles concedéndolles distincións honorarias aos fascistas, pois xa lla quitaron en infinidade de sitios, moitas veces o propio PSOE". "O que fai falta é facer o mesmo que noutros sitios como Badajoz ou Valencia, onde hai xa tempo que o PSOE provincial tomou a decisión de facer inventario de toda a simboloxía franquista que tiñan por alí. Nós defendemos que aquí a Deputación ten que facer un catálogo de toda a simboloxía franquista, dedicando unha partida para que historiadores e persoal axeitado faga ese inventario, pois no conxunto da provincia hai máis de 200 símbolos franquistas, unha cantidade vergoñenta que non cabe tomar á lixeira", conclúen.


Summary: Portos de Galicia impide que o colectivo A Regaduxa de Vilaboa instale un monumento en homenaxe ás vítimas da represión no peirao de Santa Cristina de Cobres, fronte á illa de San Simón.

Despois de telo solicitado desde fins de 2011 e reiterar a petición en varias ocasións, xuntanzas incluídas, Portos de Galicia vén de denegar o permiso para instalar unha inscrición no peirao de Santa Cristina de Cobres en homenaxe ás vítimas da represión franquista. "No inicio a actitude foi de despido e desidia, prolongando a negociación mais, despois dunha preinauguración en abril deste ano á que asistiron os veciños intensificamos a negociación e desde Portos expuxéronos os seus recelos mais a negativa é xa unha mostra da súa actitude antidemocrática", explica Tareixa Carro, tesoureira de A Regaduxa. Os recelos dos responsábeis de Portos de Galicia viñan, en primeiro lugar polo propio texto da inscrición no que aparecía a expresión "terror" referido á represión do franquismo, termo que non lles parecía adecuado. Despois argumentaron a seguridade, xa que as letras se instalarían no propio peirao mais desde A Regaduxa toparon tamén a solución por medio dunha baranda mais, mesmo así, o resultado foi distinto do agardado. "Memoria das vítimas do terror franquista en Vilaboa", é a lenda escollida para o monumento. "O PP é o responsábel e esta é unha decisión ideolóxica sen dúbida algunha", opina Tareixa Carro, de A Regaduxa Accións en setembro "Cando nos ían dar a autorización foi negativa e iso só se explica polo transfundo ideolóxico. Alegan que non ten a ver coa actividade portuaria mais hai moreas de placas e monumentos, á emigración por exemplo, en portos que non ten nada a ver con temas do porto e se permitiron. Neste caso as razóns son claramente ideolóxicas", defende Tareixa Carro dunha homenaxe que consistía en letras de aceiro de vinte centímetros de alto colocadas nas pedras do dique de maneira que se puideran ler camiñando polo peirao en dirección a San Simón, a illa que se observa próxima en Cobres. "Escollemos ese porto precisamente porque foi feito con man escrava da Illa de San Simón", sinalan da Regaduxa, a asociación dun concello que, con San Simón e Figueirido ten unha intensa e dura historia de represión. "O PP é o responsábel e esta é unha decisión ideolóxica sen dúbida algunha", opina Tareixa Carro. "Portos de Galicia e por extensión o Partido Popular actúan como continuadores e herdeiros do franquismo. E ao prohibir esta homenaxe, atentan contra a memoria das vítimas e as súas familias", sinalan dunha actitude que cualifican de "antidemocrática e atentatoria contra a memoria das vítimas". . A Regaduxa entregou xa un texto de protesta en Portos e en setembro convocará ás asociacións de memoria histórica para se sumaren a un acto de denuncia. O monumento fora feito por subscrición popular e nel colaborou moitas persoas que teñen na familia vítimas da represión.


Summary: Ana Pontón (Sarria, 1977) afronta o seu primeiro asalto á presidencia da Xunta. Fixo historia no mesmo momento en que asumiu o desafío de liderar a candidatura do Bloque ao se tornar na primeira muller que aspira a dirixir o executivo do país. Gañadora do debate da TVG, está a ser grande revelación da campaña. "O BNG está remontando", afirma.

-Como se ve a campaña desde dentro dela? -Eu vexo unha campaña que claramente está a representar unha recuperación [para o BNG] e con moito entusiasmo e ilusión, tanto por parte da xente que está colaborando como por parte de moitas persoas anónimas que se foron sumando a ela e que continúan a se sumar a nós nestes momentos. -Podemos dicer que na campaña do BNG hai un antes e un despois do debate do 12S? -Pois eu creo que si. O debate foi un revulsivo porque se viu realmente que temos unha alternativa sólida para este país, con principios, con convicción. Foi unha inxección de moito ánimo, non só para a militancia, senón para moitas persoas que puideron escoitar directamente as nosas propostas e que de repente se viron sorprendidas, para ben, polo que estabamos dicindo e tamén por como o estabamos dicindo. -Ficache sorprendida ao comprobares que Feijóo, após ti faceres unha alusión directa a Marcial Dorado, optaba polo silencio por toda resposta? -Non me sorprendeu. Feijóo sempre quer escapulirse desa imaxe [refírese á fotografía no iate]. Esa imaxe que no fondo é a súa imaxe, porque son as súas amizades. -Cal cres que é o flanco máis vulnerábel do PP? -Feijóo só ten un argumento. Como non ten xestión que oferecer, o que quere é facer unha política do medo, pero tamén creo que ese argumento se lle está a caír polo seu propio peso porque nos terá que explicar por que defende un tripartito para o Estado español e, porén, o criminaliza para a Galiza. -Nos últimos días está a rular polas redes a expresión "Efecto Pontón". Que che pasa pola cabeza cando a ves? -[ri] Vaia pergunta! A ver, pois a verdade é que me causou moita sorpresa que de repente houbese un hashtag que utilizan tantas persoas porque ven que hai unha nova forma de facer no BNG, que recolle os criterios e os principios da organización, e que marca tamén unha etapa distinta, non?, e creo que aí se reflicte o efecto dese debate en que miles de persoas tiveron a oportunidade de ver sen filtros as propostas do BNG, un debate que deixou un certo impacto. -Estades a falar tamén de remontada. En que a notas? -Pois nótoa na ilusión que estamos creando ao noso arredor, na xente que se achega aos nosos actos, nas persoas que me paran pola rúa para facilitarme pola campaña que estamos a facer, e eu agardo que ese efecto sexa a clave para que a partir do 25 de setembro podamos poñer en marcha o cambio que defendemos desde o BNG e, sobre todo, tendo en conta un dado que é moi importante e é que neste momento quen lle está disputando escanos ao PP, os escanos que poden facerlle perder a maioría ao PP, é o Bloque. Ese é un dado que creo importante á hora de pensar antes de ir votar. -Durante a campaña tiveche un ollo posto nas enquisas? -Ningún ollo posto nas enquisas. A min a enquisa que me vale é a do 25S. Penso que as enquisas están devaluadas. Durante os últimos anos vimos como non acertaron nada. Fíxate, un día dábannos 5 ou 6, outro día que non tiñamos case representación, mesmo había dados moi sorprendentes, chamoume moitísimo a atención que eu tivese un coñecimento un día do 50% e, tres días despois do debate, do 35%. A verdade é que non me parece moi serio. -Non che afectaron nada o estado de ánimo? -Para nada, a min o que me afecta o estado de ánimo é ver o que pasa na rúa, o que pasa coa xente, e vexo que hai moitas persoas que teñen moi claro que van apoiar un proxecto como o do BNG e esa é a única cuestión relevante para min. Eu defendo un proxecto no que acredito, que creo que é bon para o país, e con toda ilusión, con todo realismo. "As persoas xa están moi cansas de que se vexa que ao final só hai un cambio de caras, nós realmente estamos plantexando que ten que haber cambios estruturais e de fondo" -Que obxectivo realista se marca o BNG? -Non gosto de marcar obxectivos en número de votos ou escanos. Non lle vexo sentido. O obxectivo que nos marcamos é que se nos escoite, que se nos vexa, e que o 25S teñamos o mellor resultado posíbel, entre outras cousas porque neste momento a posibilidade de que se abra un cambio real na Galiza pasa polo BNG. Tanto porque lle estamos disputando escanos ao PP, que serán chaves na súa derrota, como por que representamos un cambio real para este país. As persoas xa están moi cansas de que se vexa que ao final só hai un cambio de caras, nós realmente estamos plantexando que ten que haber cambios estruturais e de fondo, nun momento crítico para o país no que claramente non vale facer máis do mesmo nen considerar que cun pouquiño de xestión se van solucionar todos os problemas que hai no país. Non, non, hai que arriscar e hai que dar un paso importante cara adiante. -Na campaña hai como dous polos, o recentralizador que representa o PP e o nacionalista e soberanista que simboliza o BNG. No meio estarían, equidistantes, o PSdeG e En Marea, para os cais o problema é que o Estatuto de 1981 aínda non estaría esgotado. Partillas esta descrición do taboleiro? -O que realmente creo é que a única organización que con claridade está plantexando que Galiza necesita poder político para solucionar os problemas que temos as galegas e os galegos é o BNG, e mesmo me sorprende que algunhas persoas que se din rupturistas logo na práctica están a defender o actual marco constitucional. Creo que hai un esgotamento de todo este sistema, quer do ponto de vista democrático quer do ponto de vista económico e social, e estamos nun momento en que podemos abrir unha nova etapa para o país, onde as galegas e os galegos tomemos as rédeas do noso futuro, teñamos capacidade real para poder decidir sobre a nosa economía, sobre os nosos impostos, sobre o tipo de servizos públicos que temos, e o Bloque non vai deixar pasar esa oportunidade. -Cando falas coa xente na rúa ou despois dun mitin ou durante un reparto de propaganda, que é o que máis che piden que digas ou que fagas na campaña? -O que che pide moita xente é que deas máis caña. Pero recoñezo que neste momento hai moitas persoas que están pedindo tamén que os seus problemas concretos aparezan. É tremendo o que che contan. Estivemos, por exemplo, con emigrantes retornados aos que a fiscalidade español tratou como se fosen delincuentes e son as vítimas dun sistema inxusto, en vez de ir a pola fraude real que é a das grandes empresas ou a das grandes fortunas, que ou non tributan ou teñen eses paraísos fiscais ou sicavs para case non pagar impostos...Están indo a pola xente de abaixo dunha maneira inxusta...Estamos nun momento en que a xente o que máis necesita é esperanza e para poder ter esperanza temos que ter un proxecto sólido no que confiar e o Bloque é unha alternativa con garantías, con rigor e con seriedade, mais tamén con valentía para poder enfrentar os cambios que necesita o país. -Das propostas que estades a facer, cal cres que está a chegar á xente con máis forza? -Iso é moi difícil de medir. Evidentemente, hai unha idea clave que é a idea de que Galiza pode saír adiante se toma o control dos seus recursos e do impulso á criación de emprego. Esa é unha idea fundamental. Eu creo que as galegas e os galegos somos un gran país, con recursos, con capacidade, neste ano non fallaron as persoas, fallaron os gobernos; necesítase crer no país para o sacar adiante. Isto é como na vida persoal: se non cres en ti mesmo non es capaz de desenvolver nada na vida. Eu creo tamén que como país, como colectivo, tamén nós necesitamos isto. -En que se notaría termos unha presidenta nacionalista? -Pois en que desterraríamos tanta indolencia contra o machismo e mesmo tantas ofensas -En que se notaría termos unha presidenta nacionalista? -Pois e que desterraríamos tanta indolencia contra o machismo e mesmo tantas ofensas. Nós non destinariamos nen un só euro a financiar a discriminación, nen os centros que segregan por sexos nen as empresas que dunha ou doutra forma están a manter discriminación salarial ou outras na administración. E teriamos, sobre todo, unha presidenta que non permitiría a humillación que supón manter como presidente da Deputación de Ourense ao señor Baltar. Hai que lembrar que as conversas nas que o señor Baltar utilizaba o seu cargo para solicitar sexo as escoitamos todas e todos. Non necesitamos nengún xuíz para determinar o que pasou porque todas e todos puidemos escoitar. Eu a pergunta que me fago é por que o señor Feijóo non lle pode pedir a demisión a Baltar. -Unha última cuestión que xa sei que non me vas responder, mais fágocha igual, reservades algunha sorpresa, algún golpe de efecto, para estes tres días finais de campaña? -Se cho digo xa deixa de ser unha sorpresa (Ri).


Summary: Polo menos oito dirixentes da formación conservadora fixeron parte dun protesto que fora convocado contra si propi@s e a decisión de acatar a sentenza de Estrasburgo que derroga a aplicación retroactiva da doutrina Parot. Na manifestación recibiron apupos por "traidores" e "pouco patriotas".

Esperanza Aguirre, Ignacio González, Carlos Floriano, Javier Arenas, Esteban González Pons, Iñaki Oyarzábal, Arantza Quiroga e Ana Botella. Son @s militantes do PP que este domingo representaron esta formación política nunha mobilización que a AVT --Asociación de vítimas do terrorismo-- convocara contra el@s propi@s, o Goberno español, e contra a súa decisión de acatar a sentenza do Tribunal de dereitos humanos de Estrasburgo en que bota abaixo a doutrina Parot cando se queira aplicar de maneira retroactiva. Situados na primeira fila do lado esquerdo, @s conservador@s tiveron que aturar os apupos que recibiron tanto o Executivo de Rajoy como o sistema xudicial. Porén, o propio Rajoy defendeu publicamente a manifestación da AVT e tardou catro días en decidir se o Goberno coma tal faría parte dela. O mesmo tempo tardou en valorar a sentenza de Estrasburgo após unha sesuda reflexión que emitiu o mesmo día en que se coñeceu a resolución. "Bos días. Chove moito", dixo Rajoy. Volvamos á mobilización deste domingo en Madrid, onde Ana Botella aplaudiu os berros de "traidores" proferidos contra o seu propio partido e onde se viron bandeiras españolas pre-constitucionais e cartaces que defendían que "outra ditadura" sería "mellor que esta democracia". Tampouco faltaron os saúdos fascistas. Cómpre lembrar que quen se manifestaban son "as vítimas" do lado das cales o PP dixo que "ten que estar o Goberno". Após gardar un minuto de silencio, a xornalista Isabel San Sebastián, encargada de conducir o acto, exclamou desde o púlpito: "prometéronnos xustiza e fannos comulgar coas rodas de muíño da impunidade e a claudicación", dixo, en relación a unha sentenza ditada por un tribunal europeo e que, segundo San Sebastián e a AVT, "apesta a negociación con ETA". "Non aceptamos ningunha lección", sinalou a presidenta da AVT, Ángeles Pedraza, namentres nos arredores da sede do PP, na rúa Génova, aplaudíanse frases como "queremos unha dereita de verdade" ou "xa non hai patriotas". Desta volta non houbo o discurso de Rajoy que deu en 2007 para pechar o acto. De feito, ninguén do PP subiu á palestra. "Rajoy, marioneta, te va a votar ETA", berrábanlles. Desde o micro Ángeles Pedraza reclamaba "o dereito das vítimas a se proclamaren vencedoras", reiterando para o conflito vasco a idea dun final de 'vencedor@s' e 'vencid@s' que en rigor só se produce nun tipo de conflito: as guerras. Críticas tamén para a xustiza: "Que fixo a Audiencia Nacional?", preguntou Pedraza antes de concluír a súa intervención. As e os manifestantes responderon cun sonoro e previsíbel "nada!". E, namentres, na páxina web do PP aparecía isto:


Summary: O concello de Bueu, a través da súa Concellaría de Igualdade, vén de elaborar e estrear un xogo de mesa que trata sobre a igualdade, destinado aos centros educativos da vila. Esta iniciativa está inserida na liña de colaboración estabelecida entre o Goberno local e a comunidade educativa de Bueu. O xogo foi deseñado pola empresa Andamiaxe con cargo aos fondos do Pacto de Estado Contra a Violencia de Xénero do ano 2020. O xogo busca "erradicar o sexismo na sociedade e previr as violencias machistas".

Como xurdiu a idea de lanzar este xogo relacionado coa igualdade? Este é un xogo de mesa que busca ofrecer información sobre igualdade e feminismo. Parecíanos un bo instrumento para educar, socializar e inculcar valores sociais ás crianzas. O xogo está composto por unha serie de preguntas sobre conceptos básicos de igualdade, vencellados sobre todo ao concello de Bueu. Desde o Centro de Información da Muller (CIM) levamos anos a loitar pola igualdade de xénero e contra a violencia. Temos moita relación cos centros educativos da vila. Sempre nos achegan propostas e ideas nas reunións que mantemos, e este xogo foi unha delas. Ademais, contábamos con fondos sen empregar do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero de 2020. Cal é o obxectivo do concello con esta iniciativa? Vémolo como unha boa oportunidade para cambiar a forma de dar visibilidade á igualdade de xénero. A nosa intención con esta idea é procurar unha maneira lúdica de traballar nos eidos da igualdade de xénero e do feminismo, enfocándonos como administración local no concello de Bueu, ao tempo que empregamos ferramentas e formatos lúdicos e entretidos para que as crianzas poidan divertirse ao tempo que aprenden. Entregaron dous exemplares deste xogo a cada centro educativo. Por que decidiron enfocar os seus esforzos nos sectores infantil e xuvenil? Sempre incidimos en que o ensino sobre igualdade nesas idades é fundamental, xa que as crianzas están a formar a súa personalidade nesta etapa. Iso fai que sexa moi importante comezar a inculcar conceptos básicos para que empecen a tratalos e a entendelos. É imprescindíbel que os ámbitos educativo e familiar fomenten este tipo de educación entre as crianzas, porque iso leva á confección dunha sociedade máis libre e igualitaria, na que o feminismo está presente en todos os ámbitos. É necesario que as máis novas se involucren nesta loita. Neste sentido, a súa Concellaría está a traballar en novas iniciativas e campañas? A iniciativa do xogo serviu como primeira toma do contacto para ver o resultado da mesma. Sacouse un número reducido de xogos, máis a nosa principal intención agora e sacar máis copias. Ademais, estamos a traballar en novas actividades, como charlas informativas nos centros educativos, que concretaremos nos próximos días; campañas enfocadas nas redes sociais e en comportamentos que se dan nelas que debemos reverter. En xeral, intentamos involucrar todos os estamentos do concello nesta loita, e as actividades están enfocadas neste obxectivo. Tamén debe ser chave entender que a defensa da igualdade e do feminismo non pode ser só cousa do 25 de novembro e do 8 de marzo, senón que debe estar presente no día a día da cidadanía. Que papel deben xogar as administracións na normalización da igualdade e do feminismo como eixos fundamentais da sociedade? As administracións xogamos un papel moi importante neste aspecto. Desde o noso concello traballamos moito neste sentido, mais temos moi claro que podemos facer aínda moito máis. Tamén se debe diferenciar entre o que poden facer as administracións locais como a nosa, que conta cuns recursos económicos e loxísticos limitados, e o que poden dar os organismos galegos e estatais. Eles deben ser os que tomen un papel protagonista neste proceso. E iso pasa por corrixir e reverter, en primeiro lugar, situacións estruturais e comportamentos individuais machistas que se dan nas propias administracións. Erradicar estas desigualdades no ámbito institucional é o primeiro paso que se debe dar.


Summary: O número de persoas ingresadas por Covid-19 continúa a descender ao igual que os contaxios e os casos activos que onte aumentaban lixeiramente.

Dúas semanas despois da caída do estado de alarma e as restricións máis duras asociadas, Galiza continúa nunha situación estábel con respecto á pandemia da Covid-19 ao detectar 173 novos contaxios nas últimas 24 horas a través de calquera tipo de proba, 11 menos que a xornada anterior. Ademais, os casos activos de Covid-19 volveron rexistrar unha evolución negativa ao situarse en 2.656 en total, 29 menos que hai un día, mentres que a presión hospitalaria redúcese lixeiramente, con 138 ingresados, un menos que onte. En concreto, segundo os datos actualizados na mañá deste domingo pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas do sábado, a baixada nos hospitalizados débese a que nas unidades de coidados intensivos hai 30 persoas con Covid, unha menos, mentres que os que están en planta mantéñense nos 108. Por áreas sanitarias, esta estabilidade dáse en Santiago-O Barbanza, que non rexistra variacións ao ter 17 ingresados con Covid, tres deles na UCI; e en Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, con 11 hospitalizados, dos que catro están críticos. Onde si soben os pacientes atendidos é na área de Vigo, con 41 ingresados (dous máis), aínda que seguen nove en coidados intensivos; na de Lugo-A Mariña-Monforte, con nove hospitalizados (un máis), deles un (sen cambios) na UCI; e a de Ferrol, con cinco (un máis), dous deles críticos (sen variacións). Mentres tanto, a presión hospitalaria cae na área da Coruña-Cee, ata contabilizar 36 ingresados (dous menos), dos que seis se manteñen en coidados intensivos; e na de Pontevedra-O Salnés, con 19 hospitalizados (tres menos), cinco na UCI (un menos). Descenso de casos activos Pola súa banda, os casos activos da covid-19 no país volven marcar unha evolución negativa ao situarse nos datos deste domingo en 2.656, que son 29 menos que os deste sábado, xornada que precisamente rompera co refacho de tres días consecutivos de caída. Este descenso dáse en cinco das sete áreas sanitarias. As únicas onde os pacientes de coronavirus crecen son Santiago-Barbanza, que suma 18 e colócase nos 455, e a de Lugo-A Mariña-Monforte, con 14 máis ata situarse nos 220 casos activos. Á súa vez, descenden nas áreas de Vigo, a 812 (nove menos); A Coruña-Cee, a 539 (16 menos); Pontevedra-O Salnés, a 343 (28 menos); Ourense-Verín-O Barco, a 200 (catro menos); e Ferrol, a 87 (catro menos). Lixeiro descenso de contaxios En canto aos contaxios de Covid-19 detectados no conxunto da Galiza mediante calquera tipo de proba, baixaron lixeiramente a 173. Esta cifra supón un descenso de 11 con respecto ao día anterior, pero sitúase entre as máis altas da semana. Do total de novas infeccións rexistradas, a área de Vigo acumula 55 e séguelle a da Coruña, con 35 positivos. A terceira é a de Santiago, con 33, e en cuarto lugar sitúase a de Lugo, con 26. Seguen a estas a área de Pontevedra, con 11; Ourense, con oito; e Ferrol, con só tres. Deste xeito, os contaxiados por Covid no país desde o inicio da pandemia ascenden a 125.900, dos que 30.275 corresponden á área da Coruña; 24.776, á de Vigo; 19.781, á de Santiago; 15.629, á de Ourense; 14.143, á de Pontevedra; 12.750, á de Lugo; e 8.546, á de Ferrol. Dous centros pechados No respecto aos centros educativos, a Xunta notificou que son 572 os casos activos entre o alumnado e profesionais, sumando un total de 29 aulas e dous centros pechados. Probas PCR As probas PCR realizadas polo Sergas desde que arrincou a crise sanitaria aumentaron a 2.207.456, o que implica que nas últimas 24 horas fixéronse 5.799, sobre medio milleiro menos que as do día anterior. Con respecto á taxa de positividade, subiu lixeiramente ata o 2,8%. Así, prosegue por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. A última vez que Galicia excedeu esta barreira foi o 15 de febreiro. Pasamentos e curadas As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 en toda Galiza mantéñense nas 2.410 despois de que a Consellaría de Sanidade non notificase este sábado ningún novo deceso. Fronte a isto, curáronse no país desta enfermidade até o momento 120.858 pacientes desde o inicio da pandemia, 202 persoas máis que as contabilizadas ata a xornada anterior.


Summary: Tres asociacións coruñesas -Xacarandaina, Donaire e Son D'aquí- andan a argallar un proxecto de dinamización do folclore na cidade. Organizan o día 26 unha primeira gran foliada.

O proxecto chámase Ardelloeixo e nace coa finalidade de promover actividades relacionadas coa música e o baile tradicionais na cidade da Coruña. Xurde pola necesidade de dar visibilidade á cultura tradicional, normalizala e naturalizala entre a cidadanía coruñesa e coa motivación de facer da cidade un referente no apoio e na difusión do baile e música de Galiza. "Queremos crear rede entre os grupos que hai na comarca e atopar lugares onde poidamos xuntarnos, tocar e bailar", conta Antonio Prado, da asociación Donaire, un dos coordinadores do proxecto, que tamén apoia o Concello da Coruña. Como pistoletazo de saída organizan para o vindeiro sábado 26 unha grande foliada, aberta a calquera persoa, na que participarán uns quince grupos. Será no Campo da Leña desde as 20 horas. A partir de entón haberá foliadas por barrios cada tres semanas e cada trimestre unha grande. Un dos obxectivos prácticos do proxecto é conseguir máis locais onde poder celebrar estes encontros. Na Coruña hai algúns establecementos que programan foliadas, como A Repichoca ou A Cova Céltica, pero "contan con pouco espazo para bailar", lamenta Prado. "Logo de catro anos nos que o folclore estivo desaparecido da cidade, queremos que volva e que non te miren mal por ir vestido co traxe tradicional".


Summary: Se o Culturgal é o observatorio da cultura galega, despois dos tres días de feira en Pontevedra a radiografía daría un público interesado e dinámico, imaxinación para novas propostas, dificultades económicas en tempo de crise e unha especial tendencia ás iniciativas culturais para a xente miúda.

Que unha parte importante do público do Culturgal ten menos de doce anos fica á vista con só pasear polos corredores do recinto feiral de Pontevedra en calquera dos tres días que a cultura galega se puxo á vista na cidade. De maneira máis evidente tamén que en anteriores edicións, mostrouse como a industria cultural atopa no público de menor idade un dos seus principais destinatarios e os máis acaídos para dar un chimpo sobre este tempo de crise e redución do consumo cultural. Compañías de teatro, iniciativas musicais e editoriais viraron a súa producción para as máis pequenas, en especial nestas datas previas a Nadal en que o consumo tamén se orienta cara ás e aos máis pequen@s. Tanto na programación como nos productos culturais, a xente miúda foi a destinataria privilexiada deste Culturgal, en relación coa nova realidade das industrias nun tempo de crise en que as institucións e entidades manteñen espectáculos infantís diante dun descenso da programación para adultos e o comercio ve como libros e discos para nen@s manteñen de forma inusual o índice de ventas mália a crise. O Apalpador en distintas versións -teatro, libros ou mesmo monecos- foi a figura máis repetida nos distintos postos da feira. O público foi, para a organización, o maior éxito desta convocatoria, ao dicir do presidente da Asociación Culturgal, apoiou o proxecto "primeiro, asistindo, e despois, implicándose economicamente nun tempo tan complicado e mercando produtos que ofrecen as empresas expositoras". Representantes dos distintos sectores presentes na feira confirmaron tamén a consolidación do evento nesta súa quinta edición, unha mostra de propostas dos distintos ámbitos culturais que, desta volta, tamén reafirmou o seu espazo de relevancia como lugar de encontro, debate e formación para profesionais dos distintos sectores da cultura. Debates e mesas redondas puxeron sobre a mesa os principais temas e problemáticas ás cales se enfronta a nosa cultura nun momento de cambio e recolocación. Alén da nutrida presenza infantil con programación especializada, o Culturgal serviu para achegar o público ás principais novidades da nosa cultura, desde un novo Cantos na Maré, até o Womex 2014 que terá lugar na Galiza pasando pola sempre aplaudida presenza dalgúns d@s nos@s principais autor@s como, Manuel Rivas ou Agustín Fernández Paz, que conseguiron un auditorio completo na última xornada da feira.


Summary: Verducido, sede dun combinado liderado por Teresa Portela

O Centro de Piragüismo de Verducido David Cal, situado no encoro de Pontillón de Castro (Pontevedra), foi testemuña da sinatura protocolaria do convenio alcanzado pola Real Federación Española de Piragüismo (RFEP) coa súa homóloga galega e a Secretaría Xeral para o Deporte da Xunta da Galiza para acoller en terras galegas o equipo Estatal de caiac feminino, que estará liderado pola medallista olímpica en Toquio Teresa Portela. No acto, no que estiveron presentes Pedro Barrios (presidente da RFEP); José Ramón Lete Lasa (secretario xeral para o Deporte) e Alfredo Bea (presidente da Federación Galega de Piragüismo) en representación das partes implicadas, materializouse unha decisión que desembocou no traslado das mellores padexeiras do Estado español desde Sevilla até o Centro Galego de Tecnificación Deportiva (CGTD), onde xa adestran ás ordes de Daniel Brage Sara Ouzande, Laia Pelachs, Begoña Lazkano, Miriam Vega, Mirella Vázquez e Carolina García. O novo grupo de traballo, que contará coa figura de Teresa Portela como cabeza visíbel, realizará nas instalacións que dirixen Jesús López e María Jesús Lorenzo no encoro de Verducido unha preparación a longo prazo co obxectivo de fondo dos Xogos Olímpicos de París 2024. Ademais, dúas novas promesas galegas, Lara Feijoo e Irene Lata, integrarán tamén o equipo de elite dirixido por Brage, aínda que ningunha das dúas forma parte do acordo alcanzado a tres bandas e que inclúe o aloxamento e a manutención das seis padexeiras internacionais. Esta será a segunda vez na historia en que o equipo estatal feminino de caiac prepare un ciclo olímpico en terras pontevedresas. A anterior foi a correspondente aos Xogos de Pequín, en 2008. Aquela experiencia foi precisamente a última na que Teresa Portela aadestrou en grupo para o maior evento deportivo do planeta, pois nas tres seguintes edicións (Londres 2012, Río 2016 e Toquio 2020) a veterana padexeira canguesa fíxoo en solitario, sempre baixo as ordes de Brage, que agora asumirá tamén a dirección do conxunto completo. O novo escenario de traballo creado no CGTD en Verducido permitirá así á recordwoman -seis Xogos Olímpicos- explorar diversas posibilidades competitivas con vistas á cita gala, logo da supresión do K1 200.


Summary: A asemblea do persoal ratifica o preacordo. O documento supera as discriminacións salariais e laborais a respecto doutras factorías do grupo.

A asemblea de traballadores e traballadoras de Leche Celta aprobou, por maioría absoluta e sen ningún voto en contra, ratificar o preacordo acadado entre o comité e a empresa e proceder á desconvocatoria da greve indefinida que viñan realizando dende a quinta feira pasada. O pacto, indica a CIG, permite superar o marco do convenio estatal de industrias lácteas e deixa á par as condicións do persoal da planta de Meira coas que teñen os seus compañeiros e compañeiras de Pontedeume. A greve indefinida mantivo paralizada completamente a actividade na factoría de Meira, afirma o sindicato. O secretario comarcal da FGAMT-CIG de Lugo-A Mariña, Christian López, valorou moi positivamente o conflito xa que permite superar o marco de negociación colectiva estatal Subliñou a "valentía e a unión" do conxunto dos traballadores e traballadoras. Sobre as condicións recollidas no acordo -que terá vixencia até 2020-, no aspecto económico os efectos do mesmo serán retroactivos a 1 de xaneiro de 2018, asumindo o incremento de 1,5% por riba dos incrementos do convenio estatal das industrias lácteas en todos os conceptos durante a súa vixencia, así como un pago liñal de 250 euros neste primeiro ano. A compensación no caso de horas extras será a elección do traballador, mellórase a prima de festivos e domingos recollida no marco estatal, ao igual que a retribución no traballo en fins de semana. A maiores, a empresa quedou pendente de trasladar unha relación nominal de todo o persoal susceptíbel de recibir un complemento adicional de 3% do salario base anual. Esta relación, explica López Carmona, deberá remitila a empresa nun prazo de tres semanas "e, segundo os nosos cálculos debería afectar a preto da metade do cadro de persoal". A maiores dos incrementos salariais, no preacordo recóllense melloras sociais para o traballo en datas sinaladas, licencias retribuídas nos supostos de asistencia médica e a familiares de ata 3º grao, na vixilancia da saúde, lactación, xornada e xubilación parcia.


Summary: Segundo o IGE, apenas o 18% dos nenos e nenas de 5 a 14 anos deu as primeiras palabras en lingua galega e tras décadas de devalo, entre menores de 40 son minoría as persoas ás que, durante a infancia, pais e nais lles falaban só ou maioritariamente en galego

VÍDEO | Vinte falando: En que fala a xente nova na Galicia do 2019?Neofalantes en Twitter: "O meu propósito deste ano é falar galego"O pasado setembro o Instituto Galego de Estatística actualizaba os datos de uso e coñecemento da lingua galega. As cifras amosaban que o galego resiste como lingua maioritaria entre a metade da poboación, aínda que cun enorme 'pero': esa resistencia aséntase fundamentalmente na poboación maior de cincuenta anos. Mentres, pola banda da mocidade as persoas que din falar habitualmente en galego ou "máis en galego que en castelán" xa non chegan ao 40% e a proporción cae por baixo do 30% no caso da infancia de 5 a 14 anos. O panorama ten aínda máis sombras no que atinxe ao coñecemento infantil: a cuarta parte dos nenos e nenas sabe falar galego "pouco ou nada", case seis puntos máis que a comezos de século.Na mocidade a presenza do galego non chega ao 40% e na infancia cae por baixo do 30%, polo que todo semella indicar que unha eventual recuperación do uso habitual do idioma pasa pola poboación neofalante As propias bases de datos do IGE ofrecen algunhas respostas sobre a orixe deste devalo e tamén suxiren pistas sobre as fórmulas para o inverter. A transmisión do galego das xeracións maiores ás máis mozas sufriu unha evidente creba nos últimos anos e todo semella indicar que unha eventual recuperación do uso habitual do galego pasa pola poboación neofalante. Isto é, por quen tiveron o castelán -ou outro idioma- como lingua materna ou inicial, pero co paso do tempo optan por empregar maioritariamente o galego na súa vida cotiá.Segundo o IGE, pouco máis do 18% das nenas e nenos de entre 5 e 14 anos deron as súas primeiras palabras en galego; entre maiores de 65 a proporción supera o 60% Segundo o IGE, pouco máis do 18% das nenas e nenos de entre 5 e 14 anos deron as súas primeiras palabras en galego. Esta porcentaxe, correspondente ao ano 2018, é un chisco superior -medio punto- á da anterior edición do estudo, do ano 2013; pero está moi por baixo da rexistrada a comezos de século, no ano 2003, cando máis do 30% da rapazada aprendera a falar en galego. Atendendo os mesmos datos, xa só entre maiores de 65 anos máis da metade da poboación tiña o galego como lingua inicial no ano 2018.Tras lustros de claro devalo, na poboación menor de 40 anos xa son minoría as persoas ás que, durante a infancia, pais e nais lles falaban só ou maioritariamente en galegoAínda que cuns valores algo máis altos, o uso do galego nas familias alén do momento da aprendizaxe a falar tamén apunta na mesma dirección. Na poboación menor de 40 anos xa son minoría as persoas ás que, durante a infancia, os seus pais e nais lles falaban só ou maioritariamente en galego. Entre a mocidade (15-29 anos) apenas supera o 40% aínda que o indicador mellorou unhas décimas con relación a 2003 e na infancia de 5 a 14 anos, apenas o 31% de pais e nais falan en galego aos fillos; son case catro puntos máis que hai cinco anos pero trece menos que a comezos de século. Daquela, en 2003, o galego predominaba en máis da metade dos fogares agás entre a poboación de 5 a 14 anos.Como no caso da lingua inicial, o galego é claramente hexemónico entre a poboación de maior idade. Máis do 60% das persoas de 50 a 64 anos lembran que os seus pais e nais lles falaban total ou maioritariamente en galego. Entre quen agora teñen máis de 65 anos a proporción ascende ata o 80%; así e todo, son case seis puntos menos que no ano 2003, segundo o IGE.A resistencia do galego como lingua maioritaria da metade da poboación apóiase nas persoas maiores de 50 anosEstas diferenzas reflíctense no uso cotián das dúas linguas oficiais en función da idade. Apenas unha cuarta parte da infancia fala "sempre" en galego ou "máis galego que castelán" e entre as mozas e mozos de 15 a 29 anos esta proporción xa baixa do 40%. Tampouco chega á metade entre a poboación de 30 a 49 anos e só supera o 50% con claridade entre quen xa cumpriron de 50 a 64 (58,13%) e especialmente entre maiores de 65, onde practicamente tres de cada catro persoas falan sempre ou máis en galego.Dada a presenza do galego como lingua inicial ou de uso habitual entre a xente máis moza, os datos apuntan á poboación neofalante como unha das vías de futuro para a revitalización do uso do galego. Nesa diagnose veñen concordando total ou parcialmente nos últimos anos diversos colectivos de defensa da lingua e mesmo a propia Xunta.A Mesa cre que os datos "amosan a vontade dunha importante parte da poboación por manter o uso da lingua a pesar dos impedimentos"Así, por exemplo, na súa análise dos datos do IGE A Mesa pola Normalización Linguística amosaba preocupación por cifras como o incremento da ignorancia da lingua propia entre a xente máis moza, pero tamén esperanza polos datos que "amosan a vontade dunha importante parte da poboación galega por manter o uso da súa lingua a pesar dos impedimentos". Deste xeito, o colectivo "destaca" o "aumento das persoas que escriben en galego como un acto consciente" como unha das mostras da "vontade social de manter a lingua". Para o presidente da asociación, Marcos Maceira, "a situación de crise que vive o galego" podería "reverterse se a Xunta acompañase a vontade social de reparación lingüística que amosan os datos da enquisa".O plan de Política Lingüística para a mocidade subliña a necesidade de "fomentar o neofalantismo" e "poñer especial atención nos neofalantes, habitualmente mozos e mozas urbanos ou vilegos"Pola banda da Secretaría Xeral de Política Lingüística, o seu Plan de dinamización da lingua galega na mocidade 2019-2022 ten un dos seus focos, precisamente, na poboación moza neofalante. "A etapa da mocidade é en moitas ocasións aquela na que se produce un cambio lingüística que determinará as preferencias e usos que se terán na idade adulta" e por iso, considera o documento, "cómpre poñer especial atención nos neofalantes de galego, habitualmente mozos e mozas urbanos ou vilegos".Este proxecto considera que se "debe fomentar o neofalantismo e a implicación directa dos colectivos" xuvenís neste eido. Como obxectivos máis concreto, o plan marca o "establecemento dun programa de actuacións específicas que faciliten a incorporación ao galego da mocidade, especialmente dirixidas a neofalantes xuventude de fóra de Galicia, grandes cidades, mocidade castelanófona, transmisión familiar ou uso da tecnoloxías da información e a comunicación". Dende A Mesa e outros colectivos, non obstante, ínstase a que xunto a estas medidas chegue un novo decreto de uso do galego no ensino que derrogue o de 2010.