A rebaixa impulsada polo Goberno galego co argumento de evitar o despoboamento inclúe casas en zonas turísticas ou próximas a cidadesO pasado xoves, ao tempo que anunciaba a eliminación de impostos para as herdanzas de entre 400.000 e un millón de euros, o presidente Feijóo avanzaba que a partir do 1 de xaneiro tamén se reducirá o imposto autonómico á compra de vivendas, tanto primeiras como segundas residencias, no 94% do territorio de Galicia. Será nunha listaxe de preto de 3.500 parroquias que a Xunta considera "zonas pouco poboadas ou áreas rurais". "Aquelas nas que é máis necesario recuperar poboación co obxectivo de dinamizar as zonas menos habitadas", xustificaba o Goberno galego. Porén, nesa listaxe hai parroquias de concellos claramente turísticos (como O Grove) ou que forman parte das áreas metropolitanas de Vigo e A Coruña (como Baiona ou Oleiros) nos que non existen grandes problemas de despoboamento senón máis ben unha elevada presión urbanística de segundas residencias.O tipo impositivo para a compra de vivenda habitual baixará do 7% ao 5% e o de segundas residencias do 10% ao 6% cando os inmobles se atopen "nalgunha das parroquias que teñan a consideración de zonas pouco poboadas ou áreas rurais"A rebaixa de impostos anunciada por Feijóo concrétase na lei de acompañamento dos orzamentos autonómicos para 2020, que modifica os tipos impositivos do denominado imposto sobre transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados. O tipo impositivo para a compra de vivenda habitual baixará do 7% ao 5% e o de segundas residencias do 10% ao 6% cando os inmobles se atopen "nalgunha das parroquias que teñan a consideración de zonas pouco poboadas ou áreas rurais".A listaxe desas parroquias actualmente en vigor estableceuse en 2017, daquela co obxectivo inicial de rebaixar os impostos á adquisición de vivendas habituais en zonas rurais a colectivos concretos como persoas discapacitadas, familias numerosas e menores de 36 anos. Porén, agora será calquera cidadán o que se poderá beneficiar das novas rebaixas de impostos, tamén para segundas residencias, nalgunha desas 3.469 parroquias.A listaxe elaborada en 2017 parte dun traballo realizado polo Instituto Galego de Estatística (IGE) que clasificou as parroquias, como división territorial básica de Galicia, en Zonas Pouco Poboadas (ZPP), Zonas Densamente Poboadas (ZDP) e Zonas Intermedias (ZIP). Fíxoo a partir de criterios establecidos por Eurostat para a determinación do grao de urbanización dun determinado territorio, e malia que o propio IGE sinalou que a clasificación en só tres graos "é bastante grosa no caso galego", o que o levou a establecer seis subgraos de urbanización, a Xunta quedouse coa división en tres chanzos que ofrece o antedito resultado de considerar o 94% do territorio de Galicia como "rural" ou "pouco poboado". Aquí pode consultarse a Orde da Consellería de Facenda que en 2017 estableceu esa listaxe de 3.469 parroquias consideradas "pouco poboadas ou áreas rurais". E este mapa do IGE, ao que se pode acceder neste enlace, permite igualmente consultar esas Zonas Pouco Poboadas (ZPP).A maioría do litoral da Mariña ou da ría de Muros e Noia terán rebaixa para a compra de segundas residenciasNesa categoría aparecen parroquias, ás que será de aplicación a rebaixa de impostos para a compra de segundas residencias, como San Vicente do Grove, con pouco grao de urbanización pero cunha importante presión urbanística e demanda de segundas residencias. O mesmo se podería dicir da Illa de Arousa, tamén incluída na listaxe. Ou a parroquia de Baredo, en Baiona, concello non só turístico e con numerosas segundas residencias senón tamén considerado parte da área metropolitana de Vigo. De feito, a parroquia de Baredo é onde remata a autoestrada Vigo-Val Miñor que permite desprazarse en 20 minutos a numerosos puntos da cidade. Tamén están nesa listaxe parroquias da área metropolitana da Coruña como Dexo, en Oleiros, ou Veigue e Carnoedo, en Sada, a similar tempo de desprazamento da cidade.As parroquias do Hío e Aldán, en Cangas, ou a de Samieira, en Poio, son outros exemplos de parroquias costeiras con atractivo turístico ou próximas a cidades nas que tamén será máis barato comprar unha segunda residencia. Ao igual que na maioría do litoral da Mariña lucense ou da ría de Muros e Noia. Son, argumenta a Xunta, zonas "rurais" ou "pouco poboadas".


Summary: "Nin se celebrará o referendo nin se fragmentará España", dixo o presidente do goberno español Mariano Rajoy na convención do PP en Barcelona. "Haberá referendo e será legal", contestoulle o presidente da Generalitat de Catalunya, Artur Mas.

O presidente da Generalitat , Artur Mas , respondeu con contundencia á visita de Mariano Rajoy en Barcelona, escenario que o presidente español aproveitou para reiterar o seu rexeitamento á consulta soberanista catalá no marco da convención do PP. Mas non tardou en contestarlle a Rajoy afirmando que haberá consulta e será legal ademais de puntualizar a súa vontade de chegar a un acordo co estado español, á maneira do Reino Unido e Escocia. "Estamos dispostos a facelo mais atopamos constantemente cun estado que o único que fai é dicir que non haberá consulta", sinalou Artur Mas. Para o presidente da Generalitat, o PP está a desenvolver unha "estratexia do medo" que quedou unha vez máis á vista coas afirmacións de Rajoy en Barcelona, onde clausuraba a convención do PP canda outros membros da cúpula do partido como Soraya Saénz de Santamaría, José Manuel Soria ou Cristóbal Montoro. "Facendo campaña para que non se celebre a votación, o PP acepta de facto que a consulta terminará sendo", apuntou Mas, quen definiu a convención como "festival de ameazas". En Barcelona, Mariano Rajoy repetiu que mentres el fóra presidente non se faría ningún referendo ilegal nin se fragmentaría España. Esixiu respecto á constitución española e lembrou tamén que Catalunya non era quen para decidir sobre si propia o futuro do estado.


Summary: O programa de participación veciñal Particip-Agra botou andar esta quinta feira na Coruña cunha presentación en familia no Ágora e coa pretensión de obter resultados concretos que non obtiveron anteriores intervencións socias de carácter participativo no bairro. A diagnose repítese, a boa vontade mantense, o Concello volve a estar a favor, máis o público inda non aparece. O convite a cambiar as cousas desde abaixo agarda resposta.

Hai un ano esta mesma sala do Centro Ágora, o espazo branco da innovación política na Coruña -unha sala chea de mozas e mozos explorando camiños de inclusión social a través da participación no público, xa que os camiños laborais polos que o sistema integrara os pais están todos pechados- viviu un momento de desborde despois de que Antonio Lafuente, un experto en crear situacións para o diálogo entre a rúa e a Administración, alentara á "in-disciplinariedade" como primeira norma do CoLab, aquel foro inspirado en experiencias de autoxestión consentida noutras capitais rebeldes antes de que tornaran rebeldes. Daquel CoLab que se quería insubmiso non quedan hoxe nin os ecos de Lafuente citando a Braidotti, Haraway, Stengers… nin aparece por ningures a identidade das que sofren nin os corpos "dos subalternos no espazo público". O CoLab, condensado no que pode ser e non no que se deixara albiscar hai un ano, redúcese esta quinta feira na presentación do programa Particip-Agra -un dos seis aos que veu a parar a cousa, 10.000 euros para axitar a participación durante catro meses- a quince activistas que ben poden amontoarse nunha praza de aparcadoiro dun coche para denunciar con boa vontade as estreiteces de vivir neste bairro. A metáfora da praza de aparcadoiro está no limiar do programa. A Agra do Orzán é habitada por unhas 19.000 veciñas e veciños que apenas dispoñen dun 7% de espazos abertos no cuadrángulo comprendido entre as dúas Rondas e as rúas Fisterra e Peruleiro. E se quixeran, todas de vez, espallarse no público, deberían acomodarse en montóns de quince en quince no lugar que ocupa un coche. É unha metáfora nova na análise. Na última década houbo outros arquitectos, urbanistas, sociólogos, antropólogos, e veciñas e veciños en xeral interesados en mirar o bairro e explicalo en planos, cartografías, estatísticas e distintas metáforas. Os dous proxectos máis recoñecidos foron o estudio que realizou A Cidade dos Bairros e o plan con financiamento europeo Agra Civis. Deles beben agora Nacho e Jorge Hortas, un arquitecto e un sociólogo formados na Coruña, que contan coa experta en participación Susana Castro e o apoio do departamento de Claudia Delso. Nacho xa fixera parte do proxecto A Cidade… que no 2010 elaborou un informe completo sobre as posibilidades de intervención urbanística con vocación de mellorar a vida cotiá dos residentes. Daquela xa identificaran os patios interiores dos polígonos de vivendas como lugares susceptibles de aproveitamento. Nalgúns casos os patios, explica Nacho durante a presentación, ofrecen máis horas de sol que a maioría das rúas do bairro. Esta é outra singularidade da análise, o sol. "Hai rúas na Agra en sombra permanente todo o ano que ben servirían para aparcar os coches", anota Jorge. Na praza das Conchiñas, por exemplo, o sol dá deseguido na parte contraria á que é completamente peonil. Un erro de planificación sobre outro erro: a impermeabilización do solo, que sinala Nacho. "Mesmo hai cidades que se afunden por falta de auga. E coa solución que se lle deu á praza, o que se fixo foi impermeabilizar inda máis o barrio". Nacho e Jorge gañaron un concurso para poñer en marcha un programa que consiste en facer unha pescuda na procura de lugares onde a veciñanza poida gozar da rúa dentro da Agra do Orzán, o bairro con maior densidade de poboación do país e no que a superficie construída en altura é dúas veces e media superior á do chan do bairro. Outra metáfora ao cesto. Por agora, e polo visto na presentación, o Particip-Agra ten máis de análise urbana que de plan sociolóxico. Isto é, bebe menos do outro proxecto desenvolvido hai anos no bairro, o Agra Civis, que identificara un espazo máis amplo sentido como bairro pola veciñanza e establecera relacións que serviron de base para o deseño do futuro distritos polos que aposta a Marea Atlántica. "O programa avanzará cara á participación no roteiro que desenvolveremos desde este sábado", conta Jorge diante dun café o día da presentación. O roteiro, que parte do mercado das Conchiñas ás 11.30 do sábado 4 de novembro, levará veciñas e veciños por rúas, prazas e parques como o do Observatorio, demanda histórica case eterna que, avanza Nacho, tampouco se vai resolver agora. "Desgrazadamente, hai cuestións legais que obrigan á construción de novos edificios. O que se podería facer é tratar de que esas construcións non pechen os accesos naturais á zona de lecer. Porque está previsto que se levante un edificio xusto na parte que toca coa prolongación da rúa Barcelona. Queremos contarlle iso á veciñanza, e que opinen". Tampouco se concretará desta unha intervención xeral nos patios dos edificios. "Hai problemas legais e o Concello tería que actuar despois de resolvelos, esixe tempo", di Jorge. Quedan outras opcións para que o Particip-Agra non remate nun plan sen aplicación. Están os baixos de edificios e os solares (dous) sen ocupación. Este mes, o día 11 e o 25, haberá talleres abertos á veciñanza no Ágora para que a xente discuta que se pode facer aí… ou noutros espazos por descubrir. "O importante é contar coa opinión da xente", insiste Jorge, que explica outros proxectos que tirou adiante a sociedade que forman Qiteria, a consultora de investigación social da que fai parte en Madrid, e Estudio 04, o estudio de Nacho. Traballaron en Vigo nunha guía para conformar cooperativas cidadás (Cooperland) e en Madrid participaron dun programa de alfabetización de empregadas do fogar inmigrantes. "Trátase tamén de darlle forma ao CoLab, que a xente vexa para que serve un laboratorio cidadán", di Jorge, que leva mes e pico falando e escoitando asociacións veciñais, organizacións que traballan con inmigrantes e persoas empobrecidas no bairro. "É un bairro denso, na edificación pero tamén no social. Fixemos un estudo amplo, estivemos xa presentes nun par de actos, temos desenvolvido moito traballo na Rede… comezan a coñecernos, e case sempre reclaman o mesmo, que o traballo teña un resultado concreto". E Jorge deixa anotado cal sería a súa aposta: unha peonalización completa do bairro… a longo prazo. Na presentación, Nacho apunta un remate posíbel. Xa que non se poderá cos patios nin co parque do Observatorio completo, no mínimo peonalizar tres ou catro rúas máis, na vertical da rúa Barcelona e un par delas paralelas. O obxectivo, desconxestionar esa praza de aparcadoiro cargada con 15 veciñas e veciñas, a poder ser en área soleada. Nota: as fotografías que van inseridas no meio do texto, da autoría de E.D., son (1) Nacho Hortas, durante a presentación do proxecto esta quinta feira no Ágora; (2). Jorge Hortas, de ParticipAgra.


Summary: O sindicato insta a evitar a "alarma social" por unha praga que só afecta aos cultivos situados preto do nivel do mar, pero critica que a Xunta non fose capaz de conter a súa extensión dende que en 2015 se detectou en tres localidades de Ferrolterra.

A Consellería do Medio Rural ampliou este luns as zonas afectadas pola couza da pataca (Tecia solanivora), unha praga detectada por vez primeira en Galicia en 2015 (nos concellos de Ferrol, Narón e Neda), que en febreiro de 2016 chegaba xa a Cervo, Foz, Xove, Valadouro e Viveiro e que na actualidade chega xa a 31 concellos de Ferrolterra e da Mariña lucense. Esta couza é orixinaria de Guatemala e chegou ás Illas Canarias en 1999 dende onde se estendeu ao continente europeo por unha partida de patacas que entrou en Galicia. En Asturias a praga afecta tamén a varios concellos da comarca do Eo-Navia. Nestas 31 localidades é obrigatorio retirar do terreo e destruír todos os tubérculos danados e está prohibida comercialización das patacas cultivadas Nestas 31 localidades galegas é obrigatorio retirar do terreo e destruír todos os tubérculos danados e está prohibida comercialización das patacas cultivadas nestas zonas. De igual xeito, os e as produtoras teen a obriga de realizar tratamentos específicos, de usar semente libre da praga e colocar trampas con feromonas para a captura do insecto. Tamén as empresas comercializadoras teñen a obriga de desinfectar os almacéns, aplicar tratamentos fitosanitarios e colocar trampas. A directora xeral de Gandaría, Agricultura e Industrias Agroalimentarias, Belén do Campo, fixo "unha chamada á responsabilidade" dos agricultores destes 31 concellos "para que eviten facer novas plantacións de tubérculo, co fin de deter a expansión desta praga". Así mesmo, sinalou que o Ministerio de Agricultura elaborou un borrador de decreto sobre este tema que trasladou ás comunidades autonómas para recoller propostas e alegacións. Este decreto, aínda non aprobado, contempla a posibilidade de prohibir a plantación de patacas nas zonas infestadas. E incluiría, ademais, compensacións económicas para os e as produtoras prexudicadas (entre 2015 e 2016 destruíronse en Galicia 6.800 quilos de tubérculo, pagándolles a Xunta aos produtores a razón de 0,30 céntimos por quilo). Unións Agrarias) pide evitar a "alarma social e mediática", pois polo de agora a praga afecta a zonas moi delimitadas en concellos nos que se cultiva maioritariamente para o autoconsumo. Ademais, esta couza só actúa en lugares próximos ao nivel do mar O obxectivo destas medidas é que a praga se estenda ás grandes comarcas produtoras de pataca, en especial aquelas incluídas na Indicación Xeográfica Protexida. José Ramón González (Unións Agrarias) pide evitar a "alarma social e mediática" sobre este asunto, pois polo de agora a praga afecta a zonas moi delimitadas en concellos nos que se cultiva maioritariamente para o autoconsumo. Ademais, esta couza en principio só actúa en lugares con escasa elevación, próximos ao nivel do mar, polo que por exemplo non podería chegar á comarca da Limia e outras zonas do interior. "É un problema xerado pola ineficacia das medidas que a Xunta tomou no ano 2015" "Esixímoslle á Xunta que tome medidas rápidas e eficaces xa para frear a extensión desta praga. Estas medidas deben estar acompañadas de achegas económicas para compensar as perdas económicas", reclaman dende Unións Agrarias, que sinalan que este "é un problema xerado pola ineficacia das medidas que a Xunta tomou no ano 2015". Así mesmo, critican que no ano 2010 se eliminasen axudas para agrupacións de defensa fitosanitaria, destacando "que falta nos faría agora ter unha ferramenta deste tipo para loitar contra esta enfermidade". González conclúe que "o sector galego da pataca non está afectado por esta praga", e que "o importante agora é que isto non se converta, polo ruído mediático, nun problema sectorial".


Summary: O xurdimento do IS ou EI – Islamic State ou Estado islámico- responde ás inercias que dende principios dos 90 se comezaron a xerar na rexión do Medio Oriente e o Magreb.

Habitualmente tendemos a pensar que os atentados do 11-S cambiaron o mundo para comezar unha nova etapa onde o terrorismo islamita, con frecuencia de carácter internacional, se posicionaba case sen explicación como a primeira ameaza de occidente. No entanto, o cambio de paradigma comezou co colapso da antiga URSS e a fin da Guerra Fría. Así, o 11-S soamente evidenciou que o mundo estaba sumido nunha nova era, e que esta xa non respondía a un sistema bipolar. O 'pano' de aceiro rompera e agora xa non eran a URSS e EUA seguidos dos seus aliados, os que escribían o devir mundial. O poder entrou nunha nova etapa na que máis actores o posuían. Desta maneira, difuminábase a hexemonía das potencias clásicas do século XX que estaban representadas necesariamente por estados: a URSS e os EUA. Esta situación materializouse na oportunidade de que empresas privadas, grupos de presión ou lobbies, movementos sociais ou grupos relixiosos tivesen a suficiente capacidade individual ou colectiva para modificar os acontecementos políticos e as axendas dos gobernos. O poder era máis doado de obter pero tamén máis sinxelo de perder. Hoxe, os mecanismos que outorgan poder xa non son necesariamente os grandes exércitos ou as grandes fortunas. O novo panorama vén acompañado de novas estratexias que fan que os centros de poder sexan múltiples e varíen con facilidade. O factor sorpresa, as novas tecnoloxías, a globalización do sistema financieiro, os mass media, a capacidade de contaxio inmediato, o ciber activismo, o terrorismo internacional... Son características que definen os nosos días. Xurdimento do Estado Islámico de Iraq O Estado Islámico, anteriormente coñecido como Estado Islámico de Iraq e o Levante, é unha milicia xihadista de corte sunnita que nace durante a invasión de Iraq en 2003 vinculada e integrada en Al-Qaeda, como resposta aos ataques estadounidenses. Durante esta época, coñecíase co nome de Estado Islámico de Iraq, que era a xeografía onde actuaba, e foi a responsable do asasinato de miles de civiles iraquís e membros da coalición internacional. Os obxetivos políticos foron trocando no tempo, mais sempre se caracterizou pola estrita interpretación do Corán e a instauración absoluta da Sharia no territorio que dominaban. Os obxetivos políticos foron trocando no tempo, mais sempre se caracterizou pola estrita interpretación do Corán e a instauración absoluta da Sharia Tras a captura e asasinato de Sadam Huseim, tamén de crenza sunnita pero moderado, os milicianos do EI radicalizaron a súa loita contra os xiítas que representaban o 65% da poboación fronte ao seu 32%. Isto correspondeu coa chegada ao poder de Nuri al-Maliki, en boa parte, auspiciada por Estados Unidos, e de tendencia xiíta. Os integrantes do Estado Islámico de Iraq foron atacados duramente polo Exécito Iraquí axudado polo seu homónimo estadounidense. Isto provocou numerosas baixas nas súas filas, chegando incluso a asasinar a Rashid Baghdadi, o seu líder. Consolidación do Estado Islámico de Iraq e o Levante Co xurdimento das revoltas en Siria o 15 de marzo de 2011, unha parte dos milicianos que con anterioridade integraban o Estado Islámico de Iraq desprazáronse a Siria para continuar co seu obxetivo: a expansión territorial e político-relixiosa que debía rematar na creación do Estado Islámico de Iraq e o Levante, converténdoo nun califato, que é o que hoxe coñecemos como o Estado Islámico. Entre tanto, este grupo aproveitou o levantamento lexítimo do pobo sirio, -coñecido popularmente como os rebeldes ou Exército Libre Sirio- contra 42 anos de dictadura da familia al-Asad, para xerar confusión internacional e apropiarse da causa. EEUU e Europa adoptaron unha posición pasiva e non axudaron o levantamento da poboación siria contra o ditador, xa que mentres o conflito tivera un carácter interno, a integridade e seguridade de Israel e dos seus propios intereses xeoestratéxicos, políticos e economicos estaban salvagardados. Non foi até hai escasamente un ano, tras o uso de armas químicas por parte do Goberno de al-Asad contra a poboación civil siria, cando a comunidade internacional, liderada por Obama comezou a empregar un ton ameazante contra o Goberno sirio, as súas prácticas e os seus seguidores. Neste punto, un bo número de xihadistas do Estado Islámico de Iraq xunto con novas incorporacións doutras latitudes do planeta entre as que destacan países occidentais, desenvolvían xa as súas actividade en territorio sirio, para crear o califato valéndose do clima de guerra civil do país e da debilidade das estruturas do Estado. Occidente tolerou e permitiu que se desen as circunstancias para que emerxese o ISIS na rexión, até que constataron a ameaza que representaba. Occidente tolerou e permitiu que se desen as circunstancias para que emerxese o ISIS na rexión, até que constataron a ameaza que representaba A crise quedou pechada tras a intervención no conflito de Rusia, que participou en posición de negociador interesado debido aos intereses políticos e económicos que tiña na rexión. No seu día a potencia euroasiática xa apoiara o golpe de estado de corte socialista de al-Asad pai en 1971. Os intereses da nova xeopolítica internacional, con reminiscencias da Guerra Fría, quedaban marcados no taboleiro de xadrez en pleno 2013. Os intereses de Rusia na rexión son tan evidentes que na actualidade é a primeira potencia que financia e arma ao exército de Al-Assad, fomentando a represión en Siria. Siria quedou sumida nun inferno. Al-Asad, alauita, aínda que defendendo un réxime de corte laico e apoiado agora pola comunidade internacional, loitaba por conseguir os territorios perdidos en mans dos rebeldes. O Exercito Libre Sirio, abandeirado da primavera árabe do país que pedía maior aperturismo e democracia, quedou excluído nos bastións que dominaba, vendo nos últimos tempos como se reducía a súa influencia debido á ausencia de apoios económicos e militares externos fronte ao exército do réxime e ás milicias do EI. Pola súa parte, os xihadistas conseguiron ampliar a súa área de control a boa parte da rexión creando no mes de xuño o Califato do Estado Islámico ao que se deben todos os musulmáns. Isto implicou pola súa parte, unha guerra aberta contra o réxime de Al-Asad, o Exercito Libre de Siria, outras forzas islamitas como a Fronte Islámica e o pobo Curdo iraquí. O EI e a comunidade internacional O rápido crecemento do Estado Islámico é incuestionable. O seu pragmatismo ideolóxico obriga a comunidade musulmá das rexións nas que actúa a aceptar unha lectura do islam fundamentalista que a nivel práctico se resolve na instauración dunha interpretación extremista da Sharia. O EI non é só unha forza militar senón que tamén é un dogma. Dende principios do verán quedou plasmada a súa desvinculación con Al-Qaeda e converteuse no grupo xihadista máis temido por todos os líderes mundiais. A súa capacidade de convocatoria dentro e fóra das súas fronteiras artificiais, o sadismo aplicado contra os xiítas e tamén contra os sunnitas que non avogan por unha postura extremista á hora de interpretar o Corán e as promesas de atentados inmediatos contra obxectivos occidentais, chegando a retransmitir decapitacións de xornalistas ou cooperantes extranxeiros fixeron que a comunidade internacional tomase en serio a ameaza do EI. Na actualidade os seus anhelos son extenderse por todo o mundo árabe, chegando a reclamar nalgún comunicado a antiga Al-Andalus, tendo como base o territorio sirio e iraquí para a constituír un Estado musulmán que funcione baixo as súas normas Na actualidade os seus anhelos son extenderse por todo o mundo árabe, chegando a reclamar nalgún comunicado a antiga Al-Andalus, tendo como base o territorio sirio e iraquí para a constituír un Estado musulmán que funcione baixo as súas normas. A resposta chega por múltiples frontes para intentar conter o seu cometido. Tras o asasinato do reporteiro James Foley, as potencias occidentais encabezadas por Obama decidiron crear unha colición internacional para atacar o EI valorando os riscos incipientes de atentados terroristas dentro das suas fronteiras. A estratexía varía entre os ataques aéreos selectivos e o financiamento económico ou armamentístico de grupos opositores. O Goberno sirio de tendencia xiíta comezou a combater o EI nos últimos tempos. Os inicios do levantamento dos rebeldes foi pacífico. Até o nacemento do Exército Libre Sirio no que se intentaron infiltrar con posterioridade integrantes do ISIS e se aproveitou o impás para confundir á opinión pública afirmando que os rebeldes eran integrantes da xihad, Al-Asad non comezou a combatelos. Só representaron un problema cando xa eran unha ameaza real para o seu status quo. Os rebeldes sirios, que pedían democracia e a caída do réxime de Al-Asad desenvolven unha doble loita: contra o exército sirio e contra o EI. Nun primeiro momento houbo unha pequena alianza para loitar xuntos contra Al-Assad, mais o pacto rompeuse cando os rebeldes entenderon as intencións políticas dos xihadistas. Os curdos do norte de Iraq levan combatendo o EI dende que chegou á súa rexión. A asimetría armamentística fai que perdan territorio diariamente, mentres están á espera de que a coalición internacional os arme para lles facer fronte. A cambio, reclaman os seus dereitos innegables como pobo para seren recoñecidos internacionalmente e esixen o respeto de dito status por parte de Turquía. A potencia otomana vén de aceptar colaborar coa coalición de estados sempre que a loita sexa contra o EI e tamén se teña en conta o reximen ditatorial de Al-Asad, argumentando que non está disposto a aceptar demagoxias. Os integrantes do grupo islamita libanés de tendencia xiíta Hezbollah. próximo á área de influencia Iraní, están desenvolvendo tamén unha cruzada contra o EI por razóns relixiosas. Irán, potencia rexional xiíta está armando e financiando a loita contra o EI a través dos grupos xiítas iraquíes e o goberno de Al-Asad, pese a que publicamente non apoia á coalición internacional liderada por EEUU. En tanto, Arabia Saudita, líder rexional sunita ten un papel complicado. Nun primeiro momento apoiaba a expansión sunita do EI máis a estas alturas, está colaborando coa coalición. Os expertos en xeopolítica rexional no Medio Oriente consideran que é imprescindible o entendemento entre Irán e Arabia Saudita para acabar co EI polo peso rexional que teñen. A estas alturas, os propios sunitas de Irak , que anteriormente protagonizaran o levantamento contra o primeiro ministro xiíta al Maliki e apoiaban ao EI, están negociando agora combater na rexión a través de diálogos bilaterais con Obama, sempre que se incorpore o dereito dos sunitas a un reformado orde político en Bagdad. Nestes momentos, os rebeldes aseguran que teñen a capacidade de mobilizar ao 90% das tribos sunitas. "O EI non é un grupo terrorista ao uso. É un proxecto de Estado con armamento sofisticado , unha ideoloxía totalitaria e un abondoso financiamento" Como se financia o EI "O EI non é un grupo terrorista ao uso. É un proxecto de Estado con armamento sofisticado , unha ideoloxía totalitaria e un abondoso financiamento que procede de apoios externos e da toma de recursos para proseguir a súa ofensiva e sentar as bases do Califato" afirmou o secretario de Defensa de Estados Unidos, Chuck Hagel. Nestes momentos o EI controla numerosas zonas clave da industria petroleira do norte de Iraq como Mosul e de gas como a planta de Shaar e Baiji que alberga a maior refinería de petróleo do país. Empregan as fontes de enerxía que conquistan para financiarse militarmente. En Siria apropiaronse dos bens militares e na actualidade, un estudo do centro de análise do Consello Europeo de Relacións Exteriores indica que existe unha economía de guerra onde o EI e outros grupos armados están implantando un sistemaa impositivo nas zonas que conquistan ao tempo que promoven actividades ilícitas como o roubo de reservas monetarias en bancos provinciais, contrabando de coches e armas, secuestros e controis de estradas. Estímase que o EI ingresa un millón de euros diario coa venda de petróleo iraquí.


Summary: As expertas convocadas polo Foro Económico falan dunha xestión "desconectada e ineficiente" por parte das Administracións no rural.

Algo está a mudar no medio rural galego. Cando menos así o ven as expertas que esta semana participaron na X Reunión Casal de Armán, organizada polo Foro Económico da Galiza e que tivo como fío condutor a gobernanza do medio rural. Segundo destacaron as persoas expertas que participaron no encontro, o rural galego concentra no seu territorio os recursos naturais e boa pare do patrimonio cultural do país, un atractivo que se viu acrecentado pola crise da Covid-19, xa que puxo o foco fóra dos grandes núcleos de poboación. Neste escenario, ábrense novas oportunidades para o medio rural, que aínda padece problemas como a falta de conectividade nun mundo no que o uso da tecnoloxía está cada vez máis estendido. Precisamente, a dixitalización é un dos eixos nos que as expertas cren que se deben basear as estratexias para dinamizar o interior da Galiza. Outro sería a transición ecolóxica cara modelos máis sostíbeis, en consonancia cos obxectivos de Bruxelas, que levarán as explotacións gandeiras e agrícolas a actualizar os seu modo de producir para facelo máis respectuoso co medio. "Parece evidente que a transición demográfica introduce o desafío de acelerar os procesos, entre eles o da transición ecolóxica, que está dirixida claramente cara ao medio rural", apuntan desde o Foro. "As novas estratexias na competencia internacional traballan con variábeis de desenvolvemento económico equilibrado do que volverán formar parte zonas até hai pouco esquecidas.Tamén a dixitalización e o impulso da economía sostíbel abren un novo escenario con claras oportunidades de crecemento", inciden as expertas. Xestión administrativaNo que atinxe ás carencias detectadas, unha das conclusións do encontro foi que a superposición administrativa de políticas públicas, normativas, incentivos, etc provoca unha xestión "desconectada e ineficiente". De aí que a primeira recomendación das expertas reunidas en Casal de Armán sexa a necesidade dun cambio de paradigma na toma de decisións, cun novo modelo administrativo que garanta a maior eficiencia para os territorios rurais.Neste senso, un dos expertos convidados, Serafín Pazos, responsábel de política europea da Convención de Autoridades Locais Escocesas (Cosla) expuxo o modelo de Escocia, un territorio moito mais grande que Galiza pero con menos concellos. Porén, Pazos matizou que a mellora na xestión non estriba no número de concellos senón na repartición de competencias, para axustar o tamaño do concello ás competencias que pode xestionar e ás fórmulas de financiamento dos servizos. Pola súa banda, o director do Foro Económico, Santiago Lago, tampouco cre que as fusións sexan a panacea. "Hai que ser pragmáticos e analizar caso a caso", considerou. Por último, o presidente do Foro, Emilio Pérez Nieto, fixo fincapé na falta de formación no rural. "O campo está ausente da Formación Profesional, as gandeiras e agricultoras non teñen a formación necesaria e existe unha clara fenda entre zonas urbanas e rurais", advertiu.


Summary: Em 2011-2012, 128.697 pessoas recorreram a bancos de alimentos. Em 2012-2013, a cifra quase triplicou: 346.992. Já há mais de 400 bancos alimentares no país. Este é o resultado das políticas de austeridade aplicadas pelo governo de coligação de conservadores e liberais demócratas desde 2010.

"Nós intervimos nestes momentos de emergência e se for necessário ampliamos a nossa assistência. Mas o que é preciso é uma política social para o emprego, a habitação, salários dignos e estímulos ao crescimento", diz o responsável pelo banco alimentar É a sexta economia mundial, origem da revolução industrial e ex-império que dominou o mundo, mas o Reino Unido tem cerca de 13 milhões de pessoas a viver abaixo da linha de pobreza. Com um duro plano de austeridade que está socavando lentamente o Estado de Bem estar, salários estagnados, explosão do emprego temporário e de meio-turno, muitos têm de recorrer aos bancos de alimentos das ONGs no Reino Unido. A Fundação Trussell Trust tem mais de 400 bancos de alimentos em todo o país. O impacto do programa de austeridade aplicado pela coligação de conservadores e liberais democratas desde 2010 é claro. Em 2011-2012, 128.697 pessoas recorreram a estes bancos. Em 2012-2013, a cifra quase triplicou: 346.992. "Há muita gente que come uma vez ao dia ou tem de escolher entre comer e acionar a calefação em pleno inverno", disse à Carta Maior o diretor da Trussel Trust Chris Mould.Os especialistas medem a pobreza em termos absolutos (virtual incapacidade de sobrevivência) e relativos (em relação à renda média e às expectativas de uma época). Hoje em dia não ter um frigorífico é um indicador de pobreza; em 1913, data de invenção do frigorífico doméstico, era um luxo. Segundo o Trussel Trust, um de cada cinco britânicos encontram-se hoje em situação de pobreza relativa ou absoluta. "É fácil esquecer que se pode cair muito rapidamente nesta situação. Um despedimento, uma conta muito alta de eletricidade, uma redução dos benefícios sociais, um drama familiar e essas pessoas ficam sem nada", explica Mould. 7,7% de taxa de desemprego Esta pobreza estende-se para além do desemprego. A atual taxa de desocupação de 7,7% (2,5 milhões de pessoas) encobre um panorama social complexo. Quase um milhão e meio de pessoas tem trabalhos de meio turno e com salários baixíssimos que geraram o movimento pelo chamado "living wage" (salário digno). O percentual de subempregados (que desejariam trabalhar mais se pudessem) aumentou de 6,2% em 2008 para 9,9% hoje. "A maioria da ajuda estatal não vai para os desempregados, mas sim para pessoas que estão subempregadas ou têm salários muito baixos. Muitas vezes pela própria instabilidade destes trabalhos as pessoas entram e saem de situações de extrema necessidade", diz Mould. A Fundação Trussell Trust tem mais de 400 bancos de alimentos em todo o país e acha que precisaria de outros 300 para cobrir todas as necesidades A esta pobreza de receita somam-se outras formas no Reino Unido, como a chamada "pobreza energética" dificilmente visualizada na América Latina seja pela diferença climática ou porque ainda não foi conceitualizada. Este nível de pobreza afeta cerca de 3,4 milhões de pessoas (cerca de 6% da população) que tem de gastar mais de 10% de suas receitas para "manter um nível adequado de calefação" durante os cinco meses ou mais de duração do inverno britânico. Muitos não têm escolha e deixam o aquecimento desligado porque não podem pagar as contas. Um caso particular Uma britânica que não pode ligar o aquecimento no inverno é Geraldine Pool, de Salisbury, sudoeste da Inglaterra, diagnosticada com depressão, divorciada, com um filho e sem trabalho. A Carta Maior conversou com Pool, um caso típico do impacto devastador que a austeridade está a ter em muitas vidas. "Em 2011 perdi o meu trabalho numa biblioteca pública pelos cortes do governo. Desde então, procurei trabalho em administração, supermercados, seja o que for, mas é muito difícil para alguém com mais de 50 anos porque sempre preferem os mais jovens", disse Pool. O Estado paga-lhe 61 libras semanais (99 dólares) a título de subsídio de desemprego e fornece assistência habitacional. "Não é suficiente. Se uso o aquecimento, as contas sobem para quase 300 libras semanais". Neste momento não tenho água quente. Tenho de aquecer a água para me lavar", explica Pool. Pool tinha ouvido falar dos bancos de alimentos, mais foi por causa da sua médica do Sistema Nacional de Saúde que acabou por ir a um. "Não queria recorrer a isso. Mas foi fundamental. Com os "vouchers" (vales) deram-me latas de carne, peixe, massa, leite, açúcar. Umas seis semanas depois, no último Natal, tive um segundo pacote muito completo de alimentos", assinalou à Carta Maior.Os Bancos de Alimentos procuram trabalhar muito perto da comunidade e funcionam com as contribuições voluntárias da população e, em muito menor medida, de supermercados ou fazendeiros. "Cerca de 95% dos alimentos que temos vem das pessoas a quem pedimos que adquiram dois itens adicionais num supermercado que sirvam para uma nutrição balanceada", informa Mould. Os bancos ligam-se a figuras chave da comunidade em consultórios médicos, hospitais, serviços sociais, igrejas e, nalguns casos, da polícia que identificam as pessoas que podem necessitar estes vales para ter acesso a um pacote de alimentos. Num caso raro de sensibilidade social, a polícia de Islington, no norte de Londres, não prendeu um jovem que havia tentado roubar pão e ovos de um mercado, após passar dias sem se alimentar. Quando a pessoa em questão, Adam, relatou o seu drama, levaram-no ao banco de alimentos onde, segundo o testemunho dos próprios policiais, começou a chorar. A Trussell Trust calcula que necessitará de uns "mais uns 200 ou 300 bancos de alimentos" para cobrir todo o Reino Unido, mas é consciente de que, com toda a sua boa vontade, funciona como um paliativo: necessário, muito útil, mas insuficiente. "Nós intervimos nestes momentos de emergência e se for necessário ampliamos a nossa assistência. Mas o que é preciso é uma política social para o emprego, a habitação, salários dignos e estímulos ao crescimento. Devido a todos os cortes que ocorreram, estamos inundados de trabalho", apontou Mould à Carta Maior.


Summary: Presentará retrospectivas das súas obras por primeira vez no Estado.

O festival Play-Doc de Tui non só ten presentado as primeiras retrospectivas españolas de cineastas consagrados, senón que se esforzou por reivindicar outros magníficos realizadores cuxa obra foi ignorada, censurada ou que, sinxelamente, é descoñecida para a inmensa maioría. Este é o caso de Manfred Kirchheimer, un dos cineastas aos que Play-Doc rende homenaxe este ano. Nado en Saarbrücken (Alemaña), en 1931, Manfred Kirchheimer emigrou coa súa familia a Nova York fuxindo do nazismo cando contaba con só cinco anos de idade. Tivo como profesor ao pintor e cineasta Hans Richter, pioneiro do cinema abstracto e traballou co documentalista Leo Hurwitz, un dos fundadores do documental social norteamericano e quen foi perseguido durante o período McCarthy polas súas fortes crenzas políticas de esquerda. Ambas as influencias nótanse na obra de Kirchheimer, que centra o seu interese nas vidas e labores da xente da cidade, en particular daquelas minorías desprazadas como as da comunidade xudía de Washington Heights, á que el mesmo pertencía. Desde as súas primeiras curtametraxes até as súas obras mestras de madurez, como Stations of the Elevated (1981), Kirchheimer revélase como un consumado poeta visual e un dos cineastas documentalistas máis extraordinarios e menos coñecidos no ámbito internacional. Manfred Kirchheimer estará en Tui para presentar a retrospectiva, que inclúe tamén a súa película máis persoal e controvertida: We Were So Beloved (1985) comparada pola crítica coa monumental Shoah (1985), de Claude Lanzmann. Tamén a norteamericana Bette Gordon estará por primeira vez en España, no Play-Doc, presentando a súa obra no marco dunha retrospectiva que comprenderá os traballos que a cineasta norteamericana realizou entre 1974 a 1983. Aínda que Bette Gordon foi celebrada con traballos máis recentes como The Drowning (2016) ou Handsome Harry (2009), a súa obra desa década documenta a aparición dunha nova era na cinematografía radical. A selección de películas inclúe as tres colaboracións xunto ao recoñecido artista James Benning. Tamén se poderán ver as películas que Gordon realizou en solitario e nas que afianzou o seu interese polos motivos de xénero e por unhas estruturas narrativas máis tradicionais como Variety (1980), unha das películas independentes máis importantes dos anos oitenta, convertida hoxe en día en película de culto. A película está co-escrita por Kathy Acker, fotografada por Tom DiCillo e conta con música de John Lurie.


Summary: Na sesión do Parlamento, que terá lugar o vindeiro 9 e 10 de abril, a oposición denunciará o desmantelamento da sanidade pública e o PP voltará defender a permanencia de Ence na ría de Pontevedra.

As forzas da oposición levarán á vindeira sesión do Parlamento proposicións, mocións e preguntas arredor da situación de desmantelamento que está a atravesar a sanidade pública galega. A celebración da sesión coincidirá coa folga convocada na atención primaria. Franciso Conde, conselleiro de Economía, comparecerá para tratar a situación do sector industrial galego. Desde o PP consideran que o sector está atacado polo goberno español ao ter este abandonado a defensa xudicial da prórroga concedida a Ence, e que foi outorgada cando Mariano Raxoi era presidente en funcións. Nesta liña, Miguel Tellado avanzou que as iniciativas do PP teimarán na defensa da continuidade de Ence no seu emprazamento actual na ría de Pontevedra. En Marea anunciou que denunciará as portas xiratorias de quen sae da política para entrar nas grandes empresas e o papel do PP como "lobby" para a permanencia de Ence en Pontevedra, denunciou Luís Villares. Desde o BNG presentarán unha proposición non de lei para instar á Xunta a "liderar a procura dun novo emprazamento para Ence", co obxectivo de recuperar Lourizán e a ría, segundo avanzou a deputada Olalla Rodil. Alberto Núñez Feixoo terá que respostar ás preguntas da oposición relacionadas coa transparencia na administración que formulará o grupo de En Marea, sobre as residencias de maiores, que levarán desde o PSdeG, e sobre a "submisión recentralizadora" perante as directrices de Casado, coa que o BNG cualifica o comportamento e accións do goberno de Feixoo. A Lei galega de rehabilitación e rexeneración urbana someterase a debate, e o grupo de En Marea defenderá a creación dunha renda social que garanta a percepción duns ingresos mínimos que permitan cubrir necesidades básicas da cidadanía, e por outra banda, que posibilite funcionar coma complemento "para mitigar as situacións de persoas que malia contaren con ingresos, se atopan en risco de exclusión laboral ou análogas". Outros temas a tratar na sesión serán a situación das escolas infantís, a política forestal e de prevención de incendios, o saneamento da ría de Ferrol, obras en centros educativos, o abastecemento de auga en caso de secas, a situación laboral das traballadoras e traballadores do telemarketing e as taxas universitarias.


Summary: Esta semana non se publicou por descanso de persoal.

O semanario Sermos Galiza non se publicou esta semana por descanso de persoal nestas datas de Nadal. O semanario volverá a vindeira quinta feira (5 de xaneiro) a quioscos e librerías, así como tamén estará dispoñíbel na nosa loxa. Será o número 228 e virá completiño en reportaxes, noticias e entrevistas.


Summary: Marcos Maceira, presidente da Mesa, e Celia Armas, responsábel do proxecto Abertos ao galego, veñen de manter unha reunión con algunhas das entidades que integran da iniciativa para afondar no compromiso de normalizar a lingua.

A Mesa pola Normalización Lingüística, representada polo seu presidente, Marcos Maceira, e pola responsábel de Abertos ao galego, Celia Armas, mantiveron o pasado sábado un encontro con representantes de empresas que forman parte do proxecto, co fin de desenvolver compromisos para a normalización do idioma. No encontro Celia Armas deu conta das mudanzas que levará a cabo Abertos ao galego nos próximos meses, co obxectivo de incidir na visibilización e promoción do compromiso das empresas coa lingua. Así, entre as melloras, a Mesa prevé crear un foro permanente de empresas para asesorar, ofrecer recursos e accións para a galeguización do sector. Neste sentido, a responsábel do proxecto insistiu na necesidade de actuar de maneira conxunta para gañar difusión, "xuntos somos máis visíbeis".


Summary: Pasada a cita electoral, a Consellaría de Educación enviou á comunidade escolar a súa proposta de protocolo para unha volta ás aulas adaptada ao "contexto Covid-19" sen reforzos de persoal nin diminución do alumnado por aula. Os sindicatos avisan de que pedirán a súa reformulación.

A sombra da Covid-19 marcará a volta ás aulas, mais a súa adaptación a unha "nova normalidade" que aínda é incerta non se acompañará de máis persoal nin de menos alumnado para favorecer a distancia social. A Consellaría de Educación ten convocada para hoxe unha mesa sectorial de ensino, na que analizará cos sindicatos a primeira versión do protocolo elaborado por este departamento, en coordinación coa Consellaría de Sanidade, para a reapertura de curso, un documento que fixa as distancias, os mecanismos e as prevencións que a comunidade escolar deberá adoptar para minimizar os riscos de rebrotes –e os mecanismos para enfrontar eventuais abrollos–, pero que non recolle as que eran algunhas das principais reivindicacións dos representantes da docencia xa durante o estado de alarma: redución de ratios para que haxa menos alumnado por aula e aumento do persoal para permitir o desdobramento das sesións lectivas, posibilitar a convivencia da educación presencial e virtual en caso de necesidade e reforzar limpeza e saúde. O que a proposta si fai é fixar a distancia mínima dentro das aulas, dun metro, e apuntar alternativas no caso de non ser factíbel: retirada de mobiliario "non indispensábel", habilitación de espazos alternativos en lugares como laboratorios ou aulas de música ou, no último caso, obrigatoriedade do uso de máscaras durante o horario lectivo, como está previsto que sexa nos recreos e no resto de espazos comúns. Retirada do documento "O protocolo está trazado desde unha perspectiva absolutamente economicista", sinala o secretario nacional de Ensino da CIG, Suso Bermello, que adianta que a súa organización pedirá hoxe a retirada do documento, por ditar "o contrario do que debería facer un Goberno nunha crise sanitaria, que é "minimizar, dentro das súas capacidades, os riscos de contaxio". "O que se fai é evitar por todos os medios a contratación de profesorado e a baixada de ratios", censura, e pon como exemplo a proposta que se recolle para a etapa de Infantil e Primaria, onde a Consellaría abre a opción de formar "grupos de convivencia estábel" –"aulas burbulla"– cun máximo de 25 menores que poderán relacionarse sen distancia mínima, a cambio de non ter outras interaccións no centro. "É unha falacia, a Xunta úsaos –eses grupos– para manter as ratios. Pero a burbulla rompe no comedor escolar, xa que o persoal colaborador asistirá todas as quendas, e na docencia, porque non se contempla unha única quenda, e fóra, porque quen espera que non haxa contactos na saída do centro, no parque ou na casa?", pregúntase. A valoración crítica sobre o protocolo compártena en UXT e CCOO, desde onde a súa secretaria xeral de ensino, Luz López, censura que a Consellaría pretenda organizar o curso a "custe cero" e fala de "despropósito" por unhas directrices que "chegan moi tarde e cargan outra vez con máis tarefas as direccións dos centros". "É un protocolo inasumíbel, que non atende nin a realidade dos centros nin a do alumnado e que carga no profesorado funcións que non lle competen", concorda Paula Carreiro, responsábel desta área en UXT, sindicato que tamén ten previsto reclamar hoxe modificacións substanciais no texto, entendendo que a baixada de ratios e o aumento de profesorado "son fundamentais para poder levar a cabo a volta". Carreiro apela tamén á necesidade de reforzar os colexios e institutos con persoal sanitario, que asuma labores como a toma de temperatura e outras medidas sanitarias, persoal técnico educativo que colabore nos protocolos de mobilidade e control do alumnado e tamén de limpeza, polas maiores necesidades que se xeran para controlar o virus. "O profesorado podemos formar en hixiene e limpeza as crianzas, podemos dicirlles que teñen que hixienizar, pero non podemos responsabilizarnos de que os espazos queden desinfectados para o seu uso por outras persoas", exemplifica. Para a CIG, aínda é máis grave que a Xunta teña reculado á hora de conceder as exencións de presencialidade a profesionais en grupos de risco –persoas enfermas, embarazadas...–, que segundo o protocolo deberán incorporarse até obter un ditame en sentido contrario. As directrices do protocolo Na aula. A distancia física mínima será de 1 metro e os pupitres estarán orientados no mesmo sentido. De non poder cumprirse, páutase o uso das máscaras. Recreo. A máscara será obrigatoria. Os centros designarán espazos para tratar de limitar os grupos a 50 persoas. Os horarios poderán reorganizarse. Grupos de convivencia estábel. De até 25 menores de Infantil ou Primaria, onde se permita eludir a distancia. Co resto do alumnado gardarán 1,5 metros. Prevención. O persoal docente e non docente realizará unha autoenquisa diaria de síntomas, e tamén o alumnado deberá facer cada día unha autoavaliación. Brotes. A aparición dun único caso pode supor a corentena do grupo. Tres nunha semana poderán levar ao fechamento do centro completo e teledocencia.


Summary: Foi o nome escollido na asemblea constituínte do Novo Proxecto Común onde o debate das emendas ao redor dos principios organizativos e os estatutos xirou ao redor da participación igualitaria e desde as bases. No acto de clausura non houbo sorpresas: pechouno Beiras cun discurso rotundo: "Todo dios sabe o que é a independencia"

Con máis de catro horas de atraso sobre a hora fixada --a clausura estaba marcada para as 20h--, a asemblea nacional constituínte do até agora Novo Proxecto Común e desde hoxe Anova-Irmandade Nacionalista rematou canda o día. Un maratoniano debate ao redor dos Principios Organizativos, dos Estatutos e do Documento Político puxo riba da mesa emendas para incluírense cuestións como o laicismo, o independentismo, o monolingüismo social en galego, a escolla desde as comarcas da maioría da representación da Coordinadora Nacional, a eliminación da dupla militancia ou o antisionismo, alén dalgúns apuntamentos sobre equidade de xénero. Poucas foron adiante. Así decorreu a asemblea.POLA MAÑÁ: o NPC xa ten nome, e a maioría da Coordinadora escolleráa a asembleaAnova - Irmandade Nacionalista. É o nome da organización saída da asemblea nacional constituínte do Novo Proxecto Común que este sábado se celebrase celebrou no Pazo de Congresos de Compostela. Con máis de 2.000 persoas inscritas --das que se achegaron ao redor de 600, moitas só para as votacións-- e con destacados do nacionalismo entre @s presentes, como Xosé Manuel Beiras (EI) ou Mariano Abalo (FPG), após a aprobación do regulamento por 365 votos a favor, 2 en contra e 35 abstencións, o nome foi a seguinte votación á que se enfrontaron @s participantes. O sinalado aí enriba, Anova --"de innovar", aclararon desde o micro--, cos apelidos Irmandade Nacionalista, impúxose con 220 votos á outra opción achegada, Vía Galega, se ben nos corredores temiase que non saíse adiante pola reminiscencia co nome dunha das formacións que participa activamente neste proxecto, a que lidera Beiras, o Encontro Irmandiño. Xa daquela con moito atraso e moita tensión ao respecto --"tede claro que hoxe non comemos", advertiron--, o debate sobre as emendas aos Principios Organizativos e aos Estatutos xiraron ao redor das tripas do propio proxecto e de termos como 'horizontalidade', 'igualdade' e 'bases', que aparecen recollidos nos seus textos fundacionais. Propúxose a eliminación da dupla militancia en prol dunha única no NPC, emenda que foi entendida como un chamamento á "disolución" das formacións políticas que traballaron nos últimos tres meses, e que ergueu a Beiras da cadeira para facer unha encarnizada defensa da apertura do proxecto. A votación ficou embargada até a vindeira asemblea nacional.Riba da mesa púxose tamén a proposta dun funcionamento por comisións de traballo e escoller "máis xente nas comarcas, que é onde nos coñecemos, e menos xente na asemblea" para garantir que as decisións se tomen desde as bases --que non saíu tampouco adiante (135 votos a 245), polo que a maioría da representación da Coordinadora Nacional será escollida pola asemblea--. E así unha e outra achega. "Non hai nin dirixismo nin escurantismo", explicou Raúl Asegurado, integrante do Encontro Irmandiño, para contrarrestar unha emenda presentada á proposta que se sometía a votación, cunha listaxe de 75 candidat@s á Coordinadora Nacional --da marxe de entre 50 e 75 que contemplan os Estatutos--, na que aparecen nomes coñecidos: desde o propio Asegurado a Beiras, pasando por Mariano Abalo, Martiño Noriega, Luis Eyré, Mario López Rico, Miguel Anxo Malvido Antonio Araúxo, Carlos Méixome ou Concha Trigo. Tod@s farán parte da primeira coordinadora nacional de Anova, após gañar por maioría nas votacións a candidatura que chegou ao plenario. As persoas alí congregadas ían na procura, dixeron, "dunha organización que non se axuste ao modelo clásico de partido" e, nesa liña, reprocharon que "non podemos falar de horizontalidade e despois presentar un Consello Nacional e unha Executiva". Garantir a participación das asembleas de base de aquí en diante semella ser a máxima preocupación desta nova organización. PRIMEIRAS BAIXAS: Causa Galiza e Colectivo Nacionalista de MarínXustamente alegando a falta de horizontalidade e unha praxe "dirixida" fonte a un discurso asembleario foi polo que a formación independentista Causa Galiza decidiu ficar á marxe deste proxecto tan só unhas horas antes de se celebrar a constituínte. "Non conta coas mínimas garantías democráticas exixíbeis", valoraron, informando de que, após meses de debates e análises nas asembleas comarcais que auguraban unha asemblea constituinte do NPC feita "desde a base", estes últimos días teñen sido "de decepción". Queixáronse tamén desde Causa Galiza da proposta da Coordinadora Nacional, "sectaria e feita desde arriba" alén de pechada, pois non foi negociada nin debatida. Na recta final descolgouse tamén o Colectivo Nacionalista de Marín. Mentres, Causa Galiza fixo un chamamento ás formacións soberanistas que fan parte do NPC --FPG e MpB-- a seguiren os seus pasos mais, polo de agora, non houbo máis baixas. Antes de entrar na asemblea, Beiras dixo ante os medios de comunicación que apostará por "un proxecto colectivo", e deixou "as portas abertas" a unha posíbel alianza con outras formacións, nomeadamente con Compromiso por Galicia, da que fan parte Acción Galega, Máis Galiza e Ecogaleguistas. Explicou a postura da organización independentista enmarcada nun debate "moi aberto" onde cada grupo "puido ver se encaixaba ou non encaixaba". O líder do Encontro Irmandiño deixou aberta para Causa Galiza a mesma porta que para CxG, por se desexaren voltar "máis adiante".POLA TARDE: Non ao antisionismo, si á autodeterminación e reprimenda feministaApós xantaren, a participación na asemblea constituínde de Anova medrou un algo respecto da rexistrada pola mañá, mais non sobe da cifra que demos máis arriba: 600 persoas. O debate que arrincou máis posicionamentos foi ao redor da emenda que propuña a inclusión do antisionismo como máis un principio de Anova; a achega non saíu adiante. Máis éxito tiveron as propostar para avogar polo monolingüismo social en galego, coa superación da diglosia e "un reachegamento ao mundo da lusofonía", ou aqueloutra para remarcar o carácter laico da organización. Asumir de maneira explícita a independencia como obxectivo xerou acaloradas intervencións, a meirande parte delas en prol da autodeterminación. Beiras centrou parte do seu discurso de clausura neste punto, sinalando que tal posición "podemos ser verdadeiramente internacionalista e solidario" ou que non hai que perder o tempo debatendo se o termo vai ser ou non comprendido, pois "todo dios sabe o que é a independencia!". E chegou a hora das reprimendas de xénero. Se ben é certo que poucas das persoas que tomaron a palabra esqueceron falar en politicamente correcto, dirixíndose por igual a "todos e todas", houbo desde as bancadas quen pediu o micro para facer algúns apuntamentos: "aquí fálase da maneira que se fala, fanse insultos machistas e temos un cartaz onde só se ven figuras masculinas". Acto seguido, criticou que nos textos orixinais levados ao plenario só se contemplara a igualdade no eido laboral "cando estamos discriminadas en todos os eidos da vida". Admitida a achega de modificar a redacción dese punto, saíu tamén adiante a aprobación da defensa do dereito ao aborto, a eliminación da obxección de conciencia e a loita activa polos dereitos do colectivo lgbt. Reclaman tamén que se contemple a igualdade de dereitos sociais, co "pleno apoio" á inserción laboral das persoas con diversidade funcional. Xa pola mañá un dos asistentes, Uxío, unha persoa moi coñecida en Compostela e que se despraza en cadeira de rodas, exixiu que se garanta a posibilidade de participación nas mesmas condicións en todas as actividades de Anova para quen teña unha discapacidade. Sae adiante esta proposta de resolución, xunto con outra feita pola xente nova, que reclamou a constitución dunha comisión de mocidade nas asembleas. POLA NOITE: Sen sorpresas na clausura. Pecha Beiras cun "É a hora da República" Cando xa se anunciara o final do debate de emendas, un asistente lanzou a pregunta de se sería pertinente que esta organización procurase financiamento nas entidades bancarias convencionais. A preocupación da mesa por este punto, que propiciou que se abrise a quenda de intervencións de novo, provocou o rexeitamento do auditorio. Berros, máis berros e acenos a abandonar a asemblea conseguiron finalmente o que querían: pasar directamente á votación, sen debates. 281 votos a favor fronte a 96 en contra son os responsábeis de que Anova fique autorizada para solicitar créditos nas oficinas de calquera banco, e iso a pesar de que o presidente do banco ético Fiare Galiza, Raúl Asegurado, fai parte da coordinadora nacional. Tamén vai adiante a posibilidade dun pacto electoral, con 312 votos a favor e 77 en contra. Sobre esta cuestión falou Beiras, sinalando que "apunte cara a unha creba democrática coa segunda restauración borbónica" é o camiño que debe seguir Anova para que no futuro "se nós e outros que poidan compartir un proxecto común de goberno" chegan ao Parlamento de Galiza --"se aínda existe"-- non lles cumpra facérense preguntas como esta: "se desprazamos a actual brigada de demolición de San Caetano e quixeramos aplicar a Lei de Caixas... como imos aplicala se as caixas non existen?" NOS CORREDORES: "Mal sabor de boca"A asemblea chega á súa fin. O Documento Político apróbase con 333 votos a favor, 11 en contra e 22 abstencións. @s participantes retíranse para riscar na papeleta @s candidat@s á coordinadora e non hai sorpresas aquí tampouco: sae adiante a que se levou a pleno, de 75 nomes que se recollen nunha ligazón algo máis arriba, nesta mesma información. Para a despedida, moz@s dan lectura a fragmentos dese documento, e "após escoitarmos o futuro, toca escoitarmos o... a Xosé Manuel Beiras". Quen fala, Antonio Araúxo, corríxese sobre a marcha: "Ía dicir pasado mais ti, Beiras, es presente e tamén futuro". Fala Beiras. Parafrasea a Otero Pedrayo para sinalar que el é "unha pantasma do século XX". Lembra os 223 anos da toma da Bastilla que se cumpriron hoxe, "a primeira revolución da cidadanía organizada contra o feudalismo. Son os mesmos que nos esmagan hoxe, noutra época histórica". E chamou á construción de alianzas no Estado e na Unión Europea, cuxas institucións políticas, dixo, "son os nosos inimigos meirandes". Nos corredores do Pazo de Congresos militantes de organizacións alleas ao Encontro Irmandiño e persoas sen carné de partido non as tiñan todas consigo. Adiantaron que habería aplauso ao final do discurso, si, mais marchaban "con mal sabor de boca" e "vendo perigar a participación desde as bases". Porén, no escenario, un Beiras satisfeito deu por concluídas máis de doce horas de debate: "É hora da República".


Summary: O artigo de Jesús Fernández-Villaverde e Luis Garicano esíxelle a Rajoy unha política máis activa, e acúsano de crer que os problemas se resolven sós e de confundir "reformas con recortes"

"Rajoy tivo éxito durante décadas na política deixando que o tempo actuase sobre as cousas. Parece crer que os problemas non se solucionan, senón que se disolven con paciencia" Os economistas Jesús Fernández-Villaverde e Luis Garicano -profesores da Universidade de Pensilvania e da London School of Economics- publican este luns un duro artigo no Financial Times no que advirten que "o tempo acaba" para España e no que urxen reformas profundas, máis aló dos recortes, acusando a Rajoy de inactividade e de crer que os problemas se resolven por si mesmos: "Rajoy tivo éxito durante décadas na política deixando que o tempo actuase sobre as cousas. Parece crer que os problemas non se solucionan, senón que se disolven con paciencia. O seu goberno veu aplicando esta fórmula á crise da eurozona con resultados catastróficos". Fernández-Villaverde e Garicano afirman que "esta estratexia é un camiño a ningures" e denuncian que "a austeridade está entorpecendo o apoio ás reformas, pois os votantes non perceben diferenza entre os recortes e as reformas estruturais" Fernández-Villaverde e Garicano afirman que "esta estratexia é un camiño a ningures" e denuncian que "a austeridade está entorpecendo o apoio ás reformas, pois os votantes non perceben diferenza entre os recortes e as reformas estruturais". Os economistas fan un balance moi negativo da situación, co incremento do desemprego, o aumento das débedas impagadas e o descenso dos depósitos bancarios. Tamén alertan de que o peso de España na Unión Europea descende: "a súa estratexia pasou por obter o apoio financeiro incondicional de Europa a través da ameaza de que poderían facer caer o euro. Foi un bluff. Non podes retar a alguén cando conduces un coche e o teu opoñente ten un tanque". Conclúen afirmando que "os españois necesitan que se lles diga cal é a situación real" Rexeitan que a saída de España do euro fose unha boa solución e ven sinais de esperanza no progresivo maior apoio do BCE a España e Italia, pero para a solución da crise esíxenlle a Rajoy reformas estruturais que faciliten a creación de emprego e que inclúan unha reforma fiscal con obxectivos a longo prazo. Conclúen afirmando que "os españois necesitan que se lles diga cal é a situación real".


Summary: María Loureiro indicou que "hai unha preocupación xeneralizada" da poboación e que moitos veciños xa lle comentaron que non exercerían o seu dereito ao voto "porque teñen medo", segundo afirmou a alcaldesa.

A alcaldesa de Viveiro, a socialista María Loureiro, reclamou que as eleccións galegas do 12 de xullo "se apracen" debido ao brote de coronavirus que mantén pechada esta comarca cinco días. A rexedora considera que "sería bo aprazar as eleccións". "Non estamos nunha situación normal", sinalou, para indicar que A Mariña atópase desde a xornada desta segunda feira pechada debido ao brote de coronavirus. Loureiro indicou que "hai unha preocupación xeneralizada" da poboación e que moitos veciños xa lle comentaron que non exercerían o seu dereito ao voto "porque teñen medo", segundo afirmou a alcaldesa. Ademais, esta alcaldesda comentou que son moitas as persoas confinadas "1.100" que están "en corentena" e que se atopan á espera dos resultados das probas PCR. "Os positivos non poderán votar", lamentou. "Non estamos nunha situación normal", manifestou, para ir "votar" a unhas eleccións que son "a festa da democracia", porque, segundo declarou Loureiro, "para votar hai que ir tranquilos, sen ningún tipo de preocupación" e neste caso, asegurou, "non o está habendo". María Loureiro afirmou que se o domingo hai eleccións "a abstención crecerá" porque, segundo afirmou, "hai moita xente que pertence a grupos de risco, vulnerábeis" e, sobre todo, "hai medo". Para a alcaldesa de Viveiro hai que "aprazar as eleccións" e votar noutra "data cando pase todo isto", concluíu.


Summary: Unhas medidas que deixen avanzar o pobo galego e que permitan rachar coas aldraxes do actual marco político. Así son as Bases Democráticas para unha nova Galiza que o BNG presentou na tarde do sábado en Compostela, onde Ana Pontón salientou que o combate polas liberdades nacionais é un combate pola democracia. A formación nacionalista sacou músculo para dar a coñecer unha proposta que compara, en calado político, coas Bases Constitucionais Galegas de 1977.

O pacto da esperanza ao que Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, se referira o Día da Patria na praza da Quintana, colleu forma na tarde do sábado ao dar a coñecer as Bases Democráticas para unha nova Galiza. Unha proposta política "de calado" coa que superar "os corsés constitucionais e estatutarios" e coa que "camiñar sen lastres". Pontón: "Son as nacións sen Estado quen promovemos unha ruptura democrática para mellorar as condicións de vida das traballadoras e traballadores" Así comezaba Pontón a súa intervención no acto de presentación das bases, que tivo lugar pasadas as 18h no Auditorio Abanca de Compostela. Unhas medidas coas que construír "a República da Galiza e dicirlle bye bye" ao réxime do 78 e encamiñadas a "avanzar como pobo". "Este momento político excepcional deixa ao descuberto que son as nacións sen Estado quen promovemos unha ruptura democrática para mellorar as condicións de vida das traballadoras e traballadores", afirmou a portavoz nacionalista ante perto dun milleiro de responsábeis e militantes do BNG. O discurso da dirixente do Bloque insistiu en reclamar o estatus de nación para Galiza e erixiu o BNG como portador "dun proxecto modernizador e democratizador". Neste sentido, puxo de manifesto que a "loita polas liberdades das nacións negadas é unha loita polas liberdades cívicas e pola democracia" e advertiu de que "o Estado español só será plenamente democrático cando recoñeza que existen nacións que teñen dereito á súa libre determinación". "A loita polas liberdades das nacións negadas é unha loita polas liberdades cívicas e pola democracia" Así, Ana Pontón fixo un chamamento ás galegas e galegos "a unirnos en defensa da Galiza, para construír un país onde ninguén fique atrás, un país con gobernantes dignos que non rouben nin enganen a xente". "Temos nas nosas mans a posibilidade de ser protagonistas dun cambio político que nos permita deixar atrás os recortes, a corrupción e as cloacas do Estado español", salientou a nacionalista, quen engadiu, "con toda modestia pero con todo o realismo tamén vos digo que estou convencida de que ou tiramos desde o BNG por avanzar como nación ou ninguén máis o vai facer". A portavoz nacional do Bloque preguntoulles ás persoas asistentes se "é mellor seguir como estamos, producindo electricidade a esgalla mentres as empresas eléctricas teñen beneficios de escándalo ou apostar na enerxía eléctrica como un ben público e abaratar a factura da luz?". "É mellor que Montoro siga tendo a chave dos nosos cartos e facendo amnistías fiscais ilegais, ou un concerto económico que nos daría máis de 3.500 millóns de euros para financiar a nosa sanidade, educación ou dependencia? Que preferides, unha Constitución que antepón os pagos aos bancos á vida e ao benestar das persoas ou un novo marco político onde blindemos os dereitos sociais e as liberdades públicas nunha democracia moderna?", agregou. Ana Pontón cargou contra "os que se lles enche a boca dicindo que o Estado garante a igualdade, pero non é certo". Citou, como exemplos, a desigualdade nos salarios, nas pensións, nas infraestruturas… "de que igualdade nos falan? A única igualdade que hai é á hora de pagar". Galiza, unha nación con dereito á soberanía A dirixente do Bloque resumiu en cinco eixos o contido das Bases. En primeiro lugar, salientou o carácter nacional de Galiza, "como nación, ten dereito á súa soberanía, a ser un suxeito político con capacidade para actuar e tomar as medidas que melloren as condicións de vida da xente que vive e traballa neste país". O recoñecemento como nación, engadiu, é "clave", "este é o cerne do debate que neste momento se produce no Estado español". Unha democracia avanzada En segundo lugar, salientou que o BNG quere blindar coas Bases "os dereitos sociais e as liberdades públicas". "Queremos unha democracia real, que haxa referendos vinculantes e que o pobo recupere poder, e mesmo que o pobo poida revogar cargos públicos incursos en casos de corrupción", afirmou Pontón. A Galiza da igualdade En terceiro lugar, Ana Pontón apelou por un novo pacto social "que nos dea ferramentas para desterrar o machismo", pois "levamos demasiados anos vendo como a igualdade é papel mollado, e estamos fartas de que a corresponsabilidade non chegue; fartas de cobrar menos por facer un mesmo traballo, fartas de ser asasinadas polo feito de ser mulleres". Unha Galiza en que ninguén fique atrás A continuación, Pontón apelou a que os poderes públicos "recuperen un papel na economía" e "poñan en marcha un plan de modernización de Galiza que protexa os dereitos dos traballadores, salarios decentes e fixe como dereito unha renda social básica que permita desfrutar de condicións de vida dignas, sen exclusións de ningún tipo". Unha Galiza orgullosa dos sinais de identidade "E finalmente, queremos construír a Galiza orgullosa dos seus sinais de identidade, unha Galiza que usa con orgullo a súa propia lingua. Unha Galiza onde nunca máis ninguén teña que verse discriminado por usar o galego", salientou, entre aplausos do auditorio. Todo, agregou, "para deixar atrás a Galiza precaria e low cost e para construír ese país que merecemos e que podemos ser". "Vivimos nunha democracia secuestrada polos poderes fácticos, aos que lles interesa que todo siga igual" Tras resumir o contido das Bases, Ana Pontón afirmou que se trata dunha "proposta aberta para o debate co conxunto da sociedade galega". Así, a intención do Bloque pasa por "abrir un debate sereno". "Vivimos nunha democracia secuestrada polos poderes fácticos, aos que lles interesa que todo siga igual", afirmou, "mais pídovos que non teñamos medo e que nos manteñamos fortes nos nosos principios e nas nosas ideas". "O peor que nos podería pasar é que nada se mova ou seguir parados mentres nos rouban dereitos, e este momento abre unha xanela a que as cousas cambien a mellor". Tirando de ilusión e confianza, Ana Pontón salientou que é necesaria "unha nova maneira de facer política: democrática, participativa, deixando atrás a corrupción e a mentira, as desigualdades e os recortes". "Urxe facer política con maiúsculas", sinalou a dirixente nacionalista, quen concluíu a súa intervención cunha lembranza a unha tradición política que vai "desde os Mártires de Carral a Alonso Ríos, Brañas, As Irmandades ou o Partido Galeguista". Após citar Castelao, Ana Pontón alzou tres caraveis para poñer punto final ao acto político. O primeiro dedicoullo "ás mulleres que nos ensinaron que sen rebeldía non hai avances nin cambios". O segundo, ao pobo catalán, "que está dando unha lección de civismo e democracia". E o terceiro, ás persoas que "nalgún momento da súa vida achegaron o seu traballo e intelixencia para manter viva a defensa de Galiza". Foi entón cando lle rendeu a súa homenaxe a Bautista Álvarez, falecido hai unha semana. Amais de Pontón, tomaron a palabra o secretario xeral de Galiza Nova, Alberte Fernández; o senegalego Cheikh Faye, a vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín, e a deputada Olalla Rodil.


Summary: Propón constituír unha plataforma aberta que convoque unha mobilización en base a uns mínimos.

O Movemento Galego ao Socialismo vén de presentar unha proposta para un Día da Patria "abranguente" e "sen autolimitacións". O MGS propón que se constitúa unha "plataforma política e social" que teña como tarefas a de convocar e organizar a mobilización, consensuar o discurso e coordenar a propaganda. Unha plataformas "aberta a todas as entidades" que asuman o formato e uns "mínimos discursivos". Eses mínimos pasarían, entre outras reivindicacións, pola defensa da autoorganización e a autodeterminación, por se centrar nas clases populares, "facendo énfase na ligazón entre loita nacional e social", ou pola afirmación do internacionalismo e "a solidariedade con todos os pobos". O MGS fai esta proposta partindo de entender que o 25 de xullo é unha data para mobilizar "o maior número de persoas pola autodeterminación e a transformación social". Consideran unha "irresponsabilidade" que o 25 de xullo se limite a "unha mera demostración de forza dunha estrutura política concreta", para alén de entender "non pertinente" repetir convocatorias como a de 2015, que desde o MGS valoran como "desideoloxizada" e "vagamente galeguista". Así, e como manifestan na súa páxina web, apostan nun 25 de xullo "que non sexa músculo, mitin, nin desfile cidadán" mais "unidade e loita" en torno a unhas reivindicacións mínimas: autodeterminación, xustzia social, anti-imperialismo.


Summary: O PP sitúa como tenente de alcalde único a un dos dirixentes máis próximos a Baltar e logra tamén áreas relevantes do goberno local como Urbanismo. O líder do PSdeG local acusa o rexedor de simular negociacións cos socialistas mentres pechaba o acordo cos populares

O novo goberno bipartito de Democracia Ourensana e PP en Ourense xa ten asignadas as súas concellerías. O alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, asinou o pasado mércores o decreto de delegación de competencias que, na práctica, supón o primeiro paso efectivo da alianza na cidade, en cuxa negociación o PSdeG implica directamente a José Luis Baltar, pai do actual líder dos populares ourensáns, en vésperas da constitución da nova corporación na Deputación.Como xa avanzaran ambas formacións, a única Tenencia de alcaldía do goberno bipartito en Ourense é para un dirixente da máxima confianza de José Manuel Baltar, Jorge Pumar, quen ademais exerce as áreas de Medio Ambiente, Perímetro Rural e mais Cooperación Institucional, o que o converte na ligazón coa Deputación. Aínda que ambas formacións teñen sete edís, DO exerce sete áreas de goberno -incluíndo a Alcaldía- e os populares, só seis. A razón é que o ex-alcalde e polo momento tamén concelleiro, Jesús Vázquez, queda fóra do goberno ao tempo que a dirección do PPdeG decidiu nomealo senador.O PP sitúa como tenente de alcalde único a un dos dirixentes máis próximos a Baltar e logra tamén áreas relevantes do goberno local como UrbanismoPola banda de Jácome, que admitiu cambios de "última hora" no organigrama do seu goberno", quedan áreas como Infraestruturas, Mobilidade e Transporte (Miguel Caride) e unha das que o agora alcalde máis criticou pola súa xestión mentres estivo na oposición, Recursos Humanos (Armando Ojea). Tamén serán de DO os edís de Cultura (Mario González), Educación (María Teresa Rodríguez), Servizos Xerais (temporalmente ligada á alcaldía mentres non se produce a anunciada dimisión da concelleira Ana Isabel Bertolez) e outro dos servizos nos que o propio Jácome puxo o foco nestes anos, Seguridade Cidadá, xunguida nunha soa concellaría con Comercio (Ana Isabel Rebanales).Para o PP, alén da área que xestionará Pumar, quedan outras como Urbanismo (Sonia Ogando), o cal resultou especialmente significativo para as forzas da oposición, entre as que tamén se destaca a inexistencia dunha Concellería de Igualdade. O partido que no anterior mandato foi o único no goberno xestionará tamén Política Social (Eugenia Díaz), Facenda (Ana Fernández Morenza), Deportes (Mario Guede) e Participación Cidadá, ligada na mesma área a Turismo, Termalismo, Xuventude e Voluntariado (Flora Moure). Jesús Vázquez, que nunha entrevista na Cadena SER lembraba este mesmo mércores os "insultos" e "ameazas" que, di, recibiu de Jácome durante o pasado mandato, non ten ningunha área de goberno.O PSdeG ve a Baltar pai clave nas negociaciónsMentres Jácome e Pumar anunciaban a estrutura do bipartito o líder do PSdeG ourensán, Rafael Rodríguez Villarino, volvía cuestionar o que considera como "pacto da vergoña". A través dun vídeo divulgado en YouTube, quen o 26M encabezou a lista máis votada na capital ourensá afirmou que "Jácome e Baltar xa asinaran o pacto para manter o cacique na Deputación" mentres, ao tempo, Democracia Ourensana seguía a negociar con el mesmo. Concretamente, di, propoñendo "que o PSOE comezase a gobernar no consistorio ata as eleccións autonómicas" apenas "uns minutos antes" do anuncio do acordo co PP.Villarino: "O propietario de DO mantivo encontros con Miguel Tellado e José Manuel Baltar no hotel Araguaney de Santiago" e reunións "con nocturnidade na casa de Baltar pai"O PSdeG, admite Villarino, chegou a formular a proposta de goberno por quendas de dous anos tanto no Concello como na Deputación e propuxo negociar de xeito "formal" no Liceo de Ourense. Pero "Jácome non asistiu a ningunha reunión formal e preferiu restaurantes, hostais e salas de hotel". Así, di o socialista, "o propietario de DO mantivo encontros con Miguel Tellado [secretario xeral do PPdeG] e José Manuel Baltar no hotel Araguaney de Santiago" para despois "retornar a Ourense no mesmo coche do presidente provincial en funcións". Tamén, afirma, existiron reunións "con nocturnidade e por espazo de máis de dúas horas na propia casa de Baltar pai".Democracia Ourensana, a través das redes sociais, asegura que a versión do acontecido ofrecida por Villarino non se corresponde coa realidade. O PSdeG, así e todo, advirte de que a posibilidade de cambio na Deputación aínda non está pechada. Se DO quere poñer fin á "rede clientelar" dos Baltar, reta, aínda pode "votar a favor do PSdeG para presidir a Deputación" e así promover "mudar favores por dereitos e cumprir as promesas por dignidade e por riba dos intereses persoais".


Summary: Josefa Barreiro ficou recluída no esquecemento dunha tumba anónima. Ficouno buraco negro da historia, no silencio abafante dos anos e os días. Asasinárona por ser muller e colaborar cos fuxidos en 1937. Luís Bará fai memoria sobre a súa historia.

Josefa Barreiro, xornaleira de Vilagarcía de 26 anos, afiliada á CNT, foi fusilada en Vilagarcía o 19 de marzo de 1937 en "aplicación dos bandos de guerra" por agochar na súa casa do lugar da Torre a Urbano Tarrío, tamén militante da CNT, que foi tamén asasinado o 16 de marzo de 1937 . A morte de Josefa ten un responsábel directo, o comandante militar de Pontevedra Joaquín Velarde. A súa historia achéganos Luís Bará nunha nova entrada do blog "Non des a esquecemento".


Summary: O número de casos en Galicia ascende a 1.832, 234 máis ca onte, o que supón un ascenso do 14,6%. Nas últimas 24 horas duplicouse a cifra de altas (25 máis, ata un total de 47), que por primeira vez superan ao número de falecementos, que chegan a 36. Vigo segue a ser a área con máis positivos.

O número total de casos en Galicia ascende xa a 1.832, 234 máis ca onte, o que supón un ascenso do 14,6% no número de positivosO número de ingresos hospitalarios de persoas infectadas polo coronavirus segue a medrar en Galicia. Son case 600, 86 delas na UCI e 499 en unidades convencionais, segundo as últimas cifras, que vén de facilitar a Consellaría de Sanidade. O número total de casos en Galicia ascende xa a 1.832, 234 máis ca onte, o que supón un ascenso do 14,6% no número de positivos. Outra das principais novidades da xornada é grande aumento no número de altas, cun total de 47 pacientes recuperados, case o dobre que un día antes (25). Por vez primeira a cifra de altas supera ao de falecementos, que coas seis mortes rexistradas nas últimas 24 horas chega a 36.Nas últimas 24 horas duplicouse a cifra de altas (25 máis, ata un total de 47), que por primeira vez superan ao número de falecementos, que chegan a 36Os últimos falecementos corresponden a catro varóns: un deles de 63 anos que estaba ingresado no Hospital Universitario de Ourense; ademais doutro home de 74 anos ingresado no Hospital de Montecelo; outro de 87 anos que estaba ingresado no Hospital A Rosaleda en Santiago; e outro home, tamén de 87 anos que estaba ingresado en Ferrol. Os catro tiñan patoloxías previas.No conxunto do Estado hai 56.188 casos, 6.700 máis que onte, un 13,5% máis. O número de mortes supera xa as catro mil (655 nas últimas 24 horas), con case 3.700 persoas na UCI. O número de altas chega ás sete mil. Madrid, A Rioxa, Navarra, País Vasco, Cataluña e Castela-A Mancha son as comunidades cunha maior incidencia da enfermmidade.No último día houbo 17 novos ingresos en UCI, un 24% máisPreocupa a situación nos hospitais. Aínda que o nivel de saturación é moito menor que o que sofren outros territorios, o número total de persoas ingresadas seguen a ascender, achegándose xa ás 600. 86 delas están na UCI (17 máis ca onte, un ascenso do 24%) e 499 en unidades convencionais (90 máis ca onte, un ascenso do 22%). A maior parte dos positivos, iso si, permanecen nos seus fogares, un total de 1.247.Este martes a Consellería de Sanidade estimou que precisará ata 4.000 camas hospitalarias para atender casos de coronavirus. Os datos máis recentes do catálogo hospitalario do Ministerio de Sanidade especifican que a sanidade pública dispón en Galicia dunhas 6.400 camas dependentes do Servizo Galego de Saúde e doutras dúas mil en centros privados. En Galicia hai, ademais, 274 camas en unidades de UCI.Este mércores pola tarde o primeiro paciente ingresado en Vigo polo coronavirus abandonou a UCI despois de case tres semanasEste mércores pola tarde o primeiro paciente ingresado en Vigo polo coronavirus abandonou a UCI despois de case tres semanas, sinalando a xefa do servizo que a súa situación é "excelente". O home, de 43 anos e veciño de Moaña, é un transportista que posiblemente se contaxiara en Madrid. A súa muller e o seu fillo, que tamén foran infectados, recibiron a alta hospitalaria a pasada semana. Foi despedido con aplausos por parte de todo o persoal sanitario, como se pode ver neste vídeo.Vigo é por segundo día consecutivo a área que rexistra máis positivos, con 462Por áreas sanitarias, Vigo é por segundo día consecutivo a que rexistra máis positivos, con 462 (eran 396 onte). 438 corresponden á área da Coruña (eran 389), 302 á de Santiago (eran 288), 231 á de Ourense (eran 186), 222 á de Pontevedra (eran 202), 128 á de Lugo (eran 99), e 49 á de Ferrol (eran 38).Vigo e Ourense foron as áreas sanitarias nas que máis aumentaron os positivos confirmados, nun día no que tamén volveu medrar con forza Lugo, que onte case non rexistrara novos casos, e no que volveu aumentar Ferrol, despois de dous días practicamente sen casos novos.


Summary: O sector do xogo está a experimentar un gran desenvolvemento.

O problema do xogo na Galiza está acadando unhas dimensións descoñecidas. Segundo sinala a Nós Diario o director terapéutico da Asociación Galega de Xogadores Anónimos (Agaxa), Xan Lamas, "actualmente atópanse en risco de ludomanía 20% de mozas e mozos de entre 14 e 18 anos". Na mesma liña, significa que "o estudo terapéutico elaborado pola Dirección Xeral de Ordenación do Xogo do Goberno estatal apunta a que máis de 1% das persoas maiores de 18 anos teñen problemas co xogo". O estudo a nivel galego máis recente sobre a cuestión, elaborado en 2019 mediante 9.059 entrevistas a rapazada de entre 12 e 17 anos, e realizado polo profesor da Universidade de Santiago Antonio Rial Boubeta, sinala que "case 1 de cada 4 menores, 24%, recoñece ter apostado diñeiro algunha vez na súa vida nalgún tipo de xogo de azar". Asemade, "8,1% recoñece ter apostado no transcurso do último mes, o cal revela que, a pesar de ser ilegal e de ter importantes consecuencias para a saúde mental e para a convivencia, estamos ante unha práctica relativamente habitual". O informe de Rial avanza que 22,6% da mocidade de entre 14 e 18 anos afirma apostar de forma presencial e 7,1% a través de internet. Nesa dirección, revela que "as modalidades de xogo máis habituais, as máquinas de apostas deportivas de bares e cafetarías, constitúen o principal atractivo para as e os adolescentes, e en case 80% dos casos nin sequera se lles pide documento de identidade". Con relación ao impacto a nivel dunha posíbel ludomanía, "case 1 de cada 10 menores que apostan podería estar a ter problemas co xogo". O incremento da ludopatía entre a mocidade chega á Administración O sector do xogo está a vivir un gran desenvolvemento na Galiza. Neste sentido, un informe realizado por Podemos afirma que a Galiza conta con "116 casas de xogo, 41 locais específicos de apostas, 12 bingos, tres casinos e 6.899 máquinas tipo 'b' en hostalaría", o cal, supón 4,30 salóns de xogo, 1,52 locais de apostas, 0,44 bingos, 0,11 casinos e 255,80 máquinas 'b' en hostalaría por cada 100.000 habitantes. Na mesma liña, o relatorio da formación morada recolle que 1.383 cidadás e cidadáns galegos aparecen inscritos no Rexistro estatal de auto prohibicións do xogo. Os problemas de ludomanía vense favorecidos na Galiza pola ausencia lexislativa. A este respecto, Xan Lamas indica que "compren novas medidas normativas" e urxe "unha nova lexislación" que supere a actualmente vixente, aprobada en 1985. Na mesma orientación, as forzas da oposición parlamentaria teñen afeado ao Executivo a súa lentitude á hora de sacar adiante a nova lei e as concesións á patronal do xogo. Lei do xogo O Consello Económico e Social (CES) da Galiza tense ademais amosado moi crítico coa proxecto de Lei de xogo presentado pola Xunta. Así, entende que "no proxecto de lei debería aludirse con máis contundencia á problemática xerada nos últimos anos pola práctica incontrolada do xogo e a súa particular afección aos sectores sociais máis vulnerábeis e desfavorecidos". Asemade, "tampouco comparte o CES o feito de que a norma non prevea a desaparición das máquinas comecartos e de apostas nos estabelecementos de hostalaría". O PP aproba a lei coa que bonificará os casinos As relacións entre o Partido Popular e a patronal do xogo A "conivencia" entre a patronal do xogo e o Partido Popular é unha crítica que vén de lonxe das forzas da oposición. O presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, é un habitual dos actos da Asociación Galega de Empresas Operadoras (AGEO). Segundo sinalan a Nós Diario empresarios do xogo, Rueda non adoita fallar ás ceas de aniversario ou aos encontros que anualmente realiza AGEO, sinalando no último deles, en outubro de 2020, que o do xogo "é un sector ordenado e responsábel" e definiuno como "un dos sectores produtivos máis importantes da Galiza". O presidente de AGEO, Serafín Portas, está casado coa deputada do Partido Popular por Pontevedra Lupe Murillo Solís, politicamente considerada como unha persoa moi próxima a Alfonso Rueda.


Summary: Falamos con Juan Gestal, profesor emérito de Medicina Preventiva na USC, sobre as características e os efectos da doenza, da que se rexistraron 9 casos no Estado español no último día e medio. Pide evitar alarmismos e subliña que as máscaras de protección son "totalmente innecesarias"

O coronavirus xa está no Estado español. No último día e medio rexistráronse 9 casos, todos eles de persoas que viaxaran recentemente a Italia, e espérase que a cifra de contaxios medre nos vindeiros días. Os síntomas con semellantes aos doutras doenzas frecuentes: febre, tos, dor de gorxa e, nalgúns casos, dificultade para respirar. O período de incubación sitúase nos 14 días.No último día e medio rexistráronse 9 novos casos no Estado español, todos eles de persoas que viaxaran recentemente a ItaliaO Ministerio de Sanidade incrementou xa as medidas de prevención, pasando a considerar "posibles casos" a calquera persoa que presente "unha infección respiratoria aguda" que viaxara nos últimos 14 días a algunha das zonas cunha maior incidencia da enfermidade (China, Xapón, Corea do Sur, Singapur, Irán e norte de Italia) ou que mantivera "un contacto estreito" con algún caso probable ou confirmado. Ademais, o Ministerio recomenda non viaxar aos países nos que o coronavirus está máis estendido "se non é estritamente necesario".Antes que a enfermidade chegara xa o medo ao virus, un pánico que se contaxiou rapidamente a través das informacións alarmistas difundidas polos medios de comunicación e que moitos expertos ven desproporcionadas. É certo que o número de persoas infectadas pola enfermidade supera xa as 80.000 en todo o planeta, con máis de 2.700 mortes. Porén, aínda que se trata dunha doenza bastante contaxiosa (á altura dunha gripe común), o certo é que a súa letalidade tampouco é moi distinta á dunha gripe.Fóra de China a porcentaxe de mortes en relación ao número total de infectados é do 0,7%, polo que en principio só sería mortal para as persoas de idade avanzada A taxa de mortalidade sitúase no 3% na provincia chinesa de Wuhan, onde se orixinou a doenza, pero fóra de China a porcentaxe de mortes en relación ao número total de infectados é do 0,7%, polo que en principio só sería mortal para as persoas de idade avanzada ou moi debilitados por outras patoloxías. Como referencia, a actual campaña da gripe en Galicia, que comezou hai dous meses, motivou 1.345 ingresos hospitatalarios e provocou 50 mortes, 20 delas por gripe, en case todos os casos de persoas moi maiores.A outra noticia positiva é que esta semana o número diario de novos contaxios deixou de aumentar, manténdose á alza a cantidade de recuperacións. Como explica esta reportaxe de eldiario.es, un terzo dos casos detectados xa se recuperaron ou foron dados de alta no último mes; un 50% seguen co virus activo en estado leve, un 11% en estado grave e un 3,4% faleceron.A pesar dos chamamentos á calma realizados por voces expertas, polas autoridades sanitarias e por algunhas intervencións xornalísticas (entre elas a moi celebrada de Lorenzo Milá en TVE), o certo é que en moitos lugares de Galicia esgotáronse as máscaras de protección á venda nas farmacias, a pesar de que esta medida de protección non é particularmente útil.Recoméndase lavar as mans con frecuencia con auga e xabón cando menos durante 20 segundos e tapar a boca e o nariz ao tusir ou esbirrar co cóbado ou cun pano desbotableO SERGAS puxo xa en marcha unha web específica con información sobre a enfermidade e recomendacións para a prevención, ao igual que o Ministerio de Sanidade. En xeral, recoméndase lavar as mans con frecuencia con auga e xabón cando menos durante 20 segundos e despois do contacto con secrecións respiratorias; así mesmo, tapar a boca e o nariz ao tusir ou esbirrar cun pano desbotable ou co interior do cóbado. As recomendacións son especialmente exhaustivas para as persoas que viaxaron recentemente a algunha das zonas máis afectadas ou que pensan facelo. Falamos con Juan Gestal, profesor emérito de Medicina Preventiva e Saúde Pública na Universidade de Santiago."O 80% ou 81% dos casos que produce son casos leves. Isto, que é algo bo, tamén contribúe á súa maior expansión"Situemos o coronavirus na súa xusta dimensión: en función da súa capacidade de contaxio e da gravidade dos seus efectos e da súa letalidade, en que medida debemos estar preocupados?Trátase dunha enfermidade nova, provocada por un virus novo do que si coñecemos algúns familiares. Temos por un lado uns familiares, que son os do catarro común, que producen xeralmente uns cadros benignos nos adultos, aínda que poden ter cadros de máis gravidade nos nenos pequenos e nas persoas anciás. Temos tamén outros familiares que non son tan benignos, como son o SARS -da que houbo unha pandemia no 2003- e o MERS -que se detectou no 2012-; o SARS ten unha letalidade do 10% e o MERS ten unha letalidade do 37%. Nun primeiro momento, ante o parente próximo, tomáronse moitas medidas de precaución, porque non se sabía como ía ser. "Cando xa non sexa posible contela, por haber unha gran cantidade de casos leves, pasaremos á fase de mitigación, organizando o noso sistema sanitario, como facemos todos os anos coa gripe estacional"A alarma esá xustificada? Ou está sendo alimentado excesivamente pola sucesión de noticias e o que vemos nos medios de comunicación?Si, este medo nace de todas as imaxes que levamos vendo dende xaneiro. Tomáronse unhas medidas moi drásticas que non se tomaran nunca, como o peche de cidades, e iso loxicamente xera alarma, ao igual que ver o persoal sanitario vestido cuns traxes espaciais para evitar o contaxio.Nas últimas semanas fomos tendo máis información sobre o virus, e este virus ten unhas características que por unha banda son moi boas e pola outra non o son tanto. Entre as boas está que o 80% ou 81% dos casos que produce son casos leves. Isto, que é algo bo, tamén contribúe á súa maior expansión. Explícome: se fose coma o SARS, no que a maioría eran casos graves, a enfermidade sería máis fácil de conter, xa que nos casos leves unha persoa que tuse un pouco ou ten un pouco de febre non pensa que necesariamente poida ter o virus."De momento, non nos resignamos, aínda imos loitar un pouco máis, mesmo sabendo que as nosas posibilidades de éxito nese sentido, no da contención, son limitadas"Os intentos de contelo fracasaron... Durante semanas tentouse contelo e conseguise frear moito a súa transmisión, pero en China hai xa neste momento unha transmisión sostida na comunidade; e isto tamén comeza a suceder en Xapón, Corea do Sur ou no norte de Italia. Isto foi o que levou a que este martes o Consello Interterritorial de Sanidade modificase a definición de caso sospeitoso, para amplialo a todas as persoas con síntomas que procedan destes países.Temos que resignarnos a que o coronavirus xa chegou a España e a que agora o que hai que facer é tratalo, como calquera outra enfermidade?De momento, non nos resignamos, aínda imos loitar un pouco máis, mesmo sabendo que as nosas posibilidades de éxito nese sentido, no da contención, son limitadas por mor desa gran cantidade de casos leves. Pero de momento España está aínda nesta fase de contención, tentando frear a chegada do virus todo o tempo que sexa posible.Cando xa non sexa posible contela, por haber unha gran cantidade de casos leves, pasaremos á fase de mitigación: centrándonos en atender os casos máis graves, que necesiten asistencia sanitaria, e despois organizar o noso sistema sanitario, como facemos todos os anos cando nos preparamos para a gripe estacional, cun plan de continxencia nos hospitais.Podemos esperar aínda sorpresas neste virus, que é novo e sobre o que non temos tanta información? É posible que haxa mutacións ou que a enfermidade varíe as súas características?Os virus cambian. Estes son virus ARN, que cando se replican cometen 'erros', erros que os benefician porque os protexen das defensas. De momento, o que sabemos é que os primeiros xenomas que se secuenciaron eran todos moi semellantes entre si, practicamente iguais. E tamén se atopou que o virus que probablemente deu orixe a este, que procedía dun morcego e que posiblemente pasou a un pangolín, era igualmente moi semellante ao que está atacando aos humanos. Todo isto indícanos que a transmisión foi moi recente e, sobre todo, que de momento non se produciron mutacións importantes."[a máscara de protección ] é unha medida totalmente innecesaria, non ten fundamentación científica e só serve para xerar alarma"En moitos lugares de Galicia estamos vendo que a xente esgotou as reservas que a farmacias tiñan de máscaras de protección. É unha medida necesaria ou útil?É unha medida totalmente innecesaria, non ten fundamentación científica e só serve para xerar alarma. A máscara debe usala unicamente aquela persoa que comeza a ter síntomas e estivo exposta á enfermidade ou estivo en zonas nas que hai casos confirmados. Esa é a única persoa que debe poñela, non o resto da poboación. Esta enfermidade transmítese como a gripe, mesmo de forma menos eficiente que a gripe. O persoal sanitario si debe extremar as medidas de protección, que son as que adopta habitualmente."Agora que parece que todos queremos unha vacina para o coronavirus, é un bo momento para lembrar que todos os anos temos a vacina da gripe e que moita xente non a administra"Podemos esperar que a fin do inverno limite a capacidade da enfermidade para propagarse e mitigue os seus efectos?Efectivamente. Por iso é tan importante o traballo de contención que se está facendo agora. Canto máis aguantemos se que o virus se propague en España, máis avanzaremos cara ao bo tempo, que axudará a que remita a incidencia da enfermidade e os seus efectos. Así tamén gañamos tempo para prepararnos para o vindeiro outono, por se a enfermidade volve reproducirse.E podemos confiar en atopar unha vacina nos vindeiros meses?Hai catro liñas de investigación importantes nas que se está traballando para o desenvolvemento dunha vacina, pero para iso aínda se necesita un ano ou ano e medio de investigación. Agora que parece que todos queremos unha vacina para o coronavirus, é un bo momento para lembrar que todos os anos temos a vacina da gripe, que protexe moitísimo contra a enfermidade, e que moita xente non a administra, a pesar de estar en grupos de risco.