Summary: Miguel Moreira vén de publicar en Xerais o ensaio Contra a morte das linguas. O caso do galego, que afonda na óptica ecolingüística. Entrevista de Montse Dopico

Hai xa tempo que se está a falar de como renovar o discurso arredor da normalización do galego. Non para negalo, senón para apontoalo. Son diversos os debates que se desenvolveron, ao respecto, nos últimos anos. E unha das perspectivas que se está a abrir camiño con máis forza é a ecolóxica, proposta por autoras como Teresa Moure. Un dos alumnos desta, Miguel Moreira, acaba de publicar en Xerais o ensaio Contra a morte das linguas. O caso do galego, que afonda, precisamente, na óptica ecolingüística. Falamos con el deste libro, repasando, ademais, boa parte das controversias sobre o tema. O autor presentará esta obra o vindeiro día 17, acompañado por Pilar García Negro, ás 18:00 horas no local Test Pop Up (rúa Barcelona, 58), na Coruña, nun acto organizado pola libraría Suévia. O teu libro desenvolve unha perspectiva ecolóxica sobre a lingua que estaba xa presente en obras de Teresa Moure ou Goretti Sanmartín. De que maneira se pode renovar o discurso a prol do galego a través desta óptica? É un campo moi pouco traballado no noso contexto. A perspectiva ecolingüística ofrece alternativas para a conservación da diversidade lingüística. Trabállase nesta dirección no campo da biodiversidade. Mais a desaparición de linguas non causa a mesma alarma social que a extinción de especies animais ou vexetais. Se cadra tamén porque desde ámbitos científicos como a lingüística ou socioloxía non se desenvolveu esta perspectiva. Fáltannos traballos desde o galego e feitos en galego que a adopten. Porque ten moito que achegar. "A desaparición de linguas non causa a mesma alarma social que a extinción de especies animais ou vexetais. Se cadra porque desde ámbitos científicos como a lingüística ou socioloxía non se desenvolveu esta perspectiva" Que aprendiches sobre o galego no teu traballo de investigación no atlas das linguas do mundo? O obxectivo do proxecto de investigación era catalogar as linguas do mundo. E vendo moitas linguas nunha situación agónica, ves que o galego, malia ter unha presenza social determinante, non ten garantido o seu futuro. Traballar no atlas axúdache a afastarte dos tópicos dominantes en Occidente. O galego ten un status de oficialidade, está no sistema educativo e na administración, mais outras linguas que agora están nunha situación agónica estiveron mellor no pasado. Hai un proceso planetario de substitución lingüística. Porque hai linguas dominantes, -que non sempre é a mesma: pode ser o inglés, o español, o francés… -, que son utilizadas como ferramentas de poder. Isto causa procesos de aculturación que se desenvolven paseniño, mais que acaban substituíndo linguas propias por linguas alleas. As linguas dominantes son utilizadas como ferramenta de espallamento do imperialismo. O imperialismo non é coma antes: agora é económico e tamén cultural. "Hai linguas dominantes que son utilizadas como ferramentas de poder. Isto causa procesos de aculturación que se desenvolven paseniño, mais que acaban substituíndo linguas propias por linguas alleas" Recolles no libro posturas que aceptan como natural e inevitable a morte das linguas. Que é, se cadra, o discurso dominante: unhas persoas teñen dereito á súa lingua e outras non. Por que ocorre isto? Os grandes grupos de poder presentaron sempre as linguas como só códigos de comunicación. Desta maneira, en termos de capital unhas determinadas linguas son consideradas mellores polo seu mellor posicionamento, porque poden favorecer a mobilidade social… Mais o revolucionario, e a verdade, é dicir que as linguas non son só códigos de comunicación. Son mecanismos mediante os cales interpretamos o mundo. As propias linguas constrúen a realidade de maneiras diversas. Así, a morte dunha lingua non é só unha perda para a comunidade que a falaba. É un empobrecemento que afecta a toda a humanidade, do mesmo xeito que a extinción dunha especie vexetal no Brasil, por exemplo, afectaría á biodiversidade. Ocorre que as interpretacións dominantes están conscientemente manipuladas. Nun proceso de aculturación, o abandono dunha lingua non é voluntario. É inducido socialmente e non unha decisión individual libre. "Se a sociedade non adopta un compromiso ético coa lingua propia, coa lingua histórica do seu territorio, o alcance das políticas vai ser moi limitado" A túa é, nese sentido, unha proposta alicerzada na ética, como a de Teresa Moure no libro Ecolingüística. Entre a ciencia e a ética. As linguas non son só códigos de comunicación, segundo explicas. Son parte da identidade colectiva e maneiras de ver o mundo. E son parte nas relacións de poder. Si. Por iso os procesos de substitución lingüística non se disolven só con políticas lingüísticas acaídas, se as houber, que aquí non as temos. Ademais da actuación da administración a través do deseño e implementación de boas políticas lingüística, precisamos unha actuación ética por parte de cada falante. Se a sociedade non adopta un compromiso ético coa lingua propia, coa lingua histórica do seu territorio, o alcance das políticas vai ser moi limitado. O tema das relacións de poder é visible na tradicional diglosia castelán/ galego, en referencia ao castelán como variedade alta e asociada ás funcións máis prestixiosas e ás clases sociais máis selectas, e o galego como o idioma dos usos familiares nos ámbitos empobrecidos. Mais ti prefires falar de substitución lingüística, antes que de diglosia. Porque é así. As linguas dominantes son utilizadas polo poder para conseguir os seus obxectivos económicos e políticos. Por iso manterse nunha lingua minorizada supón un compromiso ético e ecolóxico e unha forma de loitar contra o poder. A lusofonía noutros contextos non se atopa nun proceso de substitución lingüística, mais si no noso país, onde falar galego supón unha actitude ética. Por iso temos que chegar á parte da sociedade que abandonou o galego sen decatarse de que lle foi furtado polo poder. Eu non son partidario dos argumentos de utilidade porque creo que todas as linguas son igual de importantes, mais hai datos pouco coñecidos en Occidente, como que o 95-96 por cento das linguas do mundo non chegan ao millón de falantes. Só o cinco por cento das linguas do mundo superan esta cifra, e dentro desta "elite" das linguas está o galego. E o paradoxo é que, malia isto, o seu futuro non está garantido, pola falta de transmisión xeracional. Mais a miña perspectiva non é pesimista, senón positiva. Porque temos as ferramentas para transformar a realidade. Depende de nós. Temos que transmitir entusiasmo. A loita non está perdida. "A miña perspectiva non é pesimista, senón positiva. Porque temos as ferramentas para transformar a realidade. Depende de nós. Temos que transmitir entusiasmo. A loita non está perdida" Pilar García Negro, a quen citas, critica no libro Sobre o racismo lingüístico o "ideoloxema" do bilingüismo como "trampa" para excluír o galego dos "lugares inconvenientes". Por que estás ti en contra do "bilingüismo restitutivo" que defendeu no seu día o IGEA? Hai moitas maneiras de chamarlle. Bilingüismo harmónico, cordial, restitutivo, equilibrado… O bilingüismo podería estar ben nunha sociedade cunha cohabitación das dúas linguas en igualdade de condicións, como propón a estratexia do "bilingüismo restitutivo". O problema é que iso é practicamente inexistente. Porque cando dúas linguas conviven nun territorio, o que se produce é a desigualdade, o desequilibrio. O proxecto do "bilingüismo restitutivo" non pode aplicarse porque non existe esa situación. O que ocorre, en realidade, é un proceso de substitución dunha lingua por outra dominante, opresora, foránea, que se produce en tres xeracións. Na primeira xeración hai monolingüismo na lingua propia. Na segunda, os fillos son bilingües. Na terceira chega o monolingüismo na lingua dominante. Dicía Teresa Moure en Ecolingüística que o galego se atopaba entre o 2,4% das linguas máis faladas do mundo. E que fronte á idea de un Estado-unha lingua, a diversidade lingüística é a realidade. En Estados Unidos fálanse 176 idiomas, en Suíza 12… Con isto ten que ver a ideoloxía do español como "lingua común" e, polo tanto superior, discutida por Moreno Cabrera, por exemplo. Esa é unha idea moi espallada e ten que ver coas estratexias centralistas dos Estados para acabar coa diversidade. Por algo a lingua é parte da reivindicación da soberanía, no proceso que están a vivir Galiza ou Cataluña, por exemplo. O centralismo considera que hai unha lingua con máis dereitos que as demais, o español, fronte á diversidade real. E iso temos que combatelo. E eu creo, coma Goretti, Pilar ou Teresa que, para o galego, a única solución posible é o monolingüismo social. As estratexias bilingüistas só poderían ser o primeiro paso para a recuperación de linguas minorizadas xa próximas á desaparición para as que, por exemplo, estar presentes na administración xa sería un gran avance. O volume Contacto de linguas, hibridade, cambio, publicado polo Consello da Cultura, cuestiona, porén, o monolingüismo como "situación ideal" e defende unha concepción das linguas como realidades "abertas", "dinámicas" e receptivas á "innovación". Nel, Bieito Silva di que falar hoxe de diglosia xa non é tan axeitado, porque aumentan os "espazos compartidos" entre galego e castelán. Que pensas de todo disto? Si, coñezo esa óptica do contacto de linguas, que ten defensores en institucións como o Consello da Cultura, a Universidade de Santiago ou o Instituto da Lingua Galega, e que está asociada ás estratexias bilingüistas. Mais ese tipo de estratexias o único que poderían conseguir é aumentar o número de falantes de español. Desde a Academia galega, desde a Universidade, desde o Consello de Cultura e ese tipo de institucións, que teñen moito poder, cómpre que se defenda outro tipo de estratexias. Só hai que mirar os datos da propia Academia. O galego perde falantes. Temos a poboación nova máis formada da nosa historia, mais o uso do galego na xente nova é cada vez máis baixo. "Cando eu defendo o monolingüismo social en galego, non estou a negar o coñecemento do español. Estou a dicir que o galego é a lingua minorizada, discriminada, e que só co monolingüismo pode ter un futuro" Nese mesmo libro, Gabriel Rei-Doval chama "puristas" a Freixeiro Mato e a Goretti Sanmartín por oporse á hibridación e insistir na calidade do galego. E salienta os "valores identitarios" asociados á variedade lingüística. Se cadra se mesturan debates distintos, non si? Si, hai algo de confusión. As variedades do galego están perfectamente estudadas e documentadas, non hai ningún problema con elas. O problema é que temos unha lingua que non está normalizada. O proceso de estandarización do galego é moi recente, fronte ao español que comezou hai centos de anos. E a difusión social do padrón, do estándar, é especialmente importante nunha lingua non normalizada que está a sufrir a presión dunha lingua dominante. E cando falo da importancia da calidade da lingua e do estándar non quero dicir que haxa que acabar coa variedade nin que considere que o estándar actual é perfecto. Se evoluciona e é outro, que sería o normal, tamén o defendería. Porque creo que é fundamental para a supervivencia do galego. Con este tema, ademais, faise moita demagoxia. Cando eu defendo o monolingüismo social en galego, non estou a negar o coñecemento do español. Estou a dicir que o galego é a lingua minorizada, discriminada, e que só co monolingüismo pode ter un futuro. Iso non implica que teñamos que deixar de ter acceso ao español, que sería unha barbaridade e ademais non é posible. Non imos pechar as portas a outras linguas. O español vai estar sempre aí e eu non o nego. "Non hai tal escolla individual. Hai presión do colectivo, hai unha lingua asociada a un maior status social e ao poder, hai prexuízos…" Debates, tamén, cun dos principais teóricos do multiculturalismo, Kymlicka. Dis que a súa concepción dos dereitos lingüísticos considerados desde a perspectiva do individuo pode contribuír á expansión dos grupos dominantes. E que mesmo os dereitos diferenciados en función do grupo poderían acabar reforzando, por exemplo, os afrikaners en África do sur. A análise de Kymlicka é moi atraente, pero ten eses problemas. O que ocorre é que a súa teoría está pensada para realidades que non teñen que ver coa nosa, como a de Canadá, na que o conflito se dá entre dúas linguas como o inglés e o francés. A súa perspectiva dos dereitos lingüísticos, aplicada ao noso caso, podería lexitimar por exemplo o dereito, que non existe, a non falar a lingua propia. O mesmo pasa no caso de África do sur. Unha cousa é unha lingua minorizada e outra unha lingua minoritaria. Nese caso, había unha minoría que tiña o poder e que impoñía a súa lingua á maioría. De feito, os colectivos galegófobos, en Galicia, recorren, como argumento, aos dereitos lingüísticos tomados desde a perspectiva individual. Din que é unha cuestión de liberdade individual, de escolla, por iso queren escoller a lingua de ensino dos seus fillos, que é un dereito ilexítimo, como mesmo o Tribunal Supremo recoñece. Non hai tal escolla individual. Hai presión do colectivo, hai unha lingua asociada a un maior status social e ao poder, hai prexuízos… Desa maneira, avogas por unha nova concepción dos dereitos lingüísticos colectivos, mais desde a implicación ética e consciente dos individuos. Desde unha concepción republicana da sociedade, e se cadra desde unha visión non esencialista da nación. O primeiro sería, si, revisar a interpretación do concepto de colectivo. Colectivo é nación, mais non é unión informe de persoas, non é masa, son individuos que se implican de modo consciente. Explico isto a través da metáfora da escultura dun artista chinés. Son lobos que saltan detrás do líder, sen pensar, ata que baten coa barreira. Porque non se trata de seguir o líder sen cuestionarse nada. E iso enlaza coa miña proposta ética de individuos que se implican no traballo polo ben común, que sería a lingua neste caso. Así, é unha concepción colectiva dos dereitos lingüísticos, mais que conta co compromiso individual, guiado por principios éticos. "Colectivo é nación, mais non é unión informe de persoas, non é masa, son individuos que se implican de modo consciente" As medidas de discriminación positiva, dis, non solucionan o problema cando se parte de dúas entidades asimétricas, porque a desigualdade inicial manteríase. O que ti defendes é restituír a lingua minorizada como lingua propia, oficial e vehicular en todos os ámbitos. Por iso non estás de acordo coa proposta de Henrique Monteagudo en As razóns do galego, co seu "bilingüismo regaleguizador". Porque cando se parte de dúas realidades desiguais, ese tipo de medidas de discriminación positiva non poden eliminar a desigualdade inicial, que se perpetúa con elas. Só se consegue que a desigualdade continúe, mais situadas as dúas realidades a niveis máis altos, se as imaxinamos representadas nunha gráfica. Por iso esas estratexias bilingüistas non poden funcionar aquí. O único camiño que queda é o monolingüismo social. Iso non significa, insisto, que o español teña que quedar fóra do sistema educativo, senón só que tería que ter a consideración de lingua 2. Mesmo o decreto aprobado polo goberno bipartito, que establecía un 50 por cento para cada lingua, non conseguiría que se acadase a igualdade entre galego e castelán. E mira toda a batalla legal e social que provocou. Se o galego fose a lingua oficial e o castelán a segunda lingua, sería un modelo semellante ao de Quebec? Os falantes da lingua dous teñen garantidos os seus dereitos no sentido de que na administración son atendidos na súa lingua e na escola poden aprendela. O que pasa é que, volvo ao de antes, o caso de Canadá é distinto do noso. Alí trátase de dúas linguas normalizadas, só que unha prima nunhas partes do territorio e a outra prima noutras partes do territorio. Aquí, só o monolingüismo en galego permitiría restaurar a lingua propia no lugar que lle corresponde. O galego ten que ser a lingua vehicular no ensino. A lingua dous estaría presente como lingua secundaria, mais nunha situación socialmente non paritaria. Porque a lingua propia é o galego. Nese sentido, o decreto actual é un retroceso, porque rompe o principio de progresividade que rexera ata agora. É a primeira vez na historia que se promove unha regresión con respecto ao que xa había. "O decreto actual é un retroceso, porque rompe o principio de progresividade que rexera ata agora. É a primeira vez na historia que se promove unha regresión con respecto ao que xa había" Valentina Formoso formula, en Do estigma á estima e no seu artigo no libro Lingua e futuro, coordinado por Goretti Sanmartín, unha cuestión importante. A representación da lingua que ten o nacionalismo é minoritaria. Entón, como atraer para ese proxecto de monolingüismo social ao resto da sociedade, á que o discurso identitario ao mellor non lle convence? Valentina recomenda traballar moito no tema das actitudes e prexuízos. A visión é minoritaria precisamente por ser unha lingua minorizada, con menos falantes dos que lle corresponde ter. Por iso é moi importante, como dicía, contar con ese compromiso ético individual do que falabamos, e para iso a perspectiva ecolóxica pode axudar moito. O primeiro sería que os falantes de castelán se decatasen de que hai unha lingua que se lles furtou. Claro que sería un proceso complexo. O máis doado é facer o que indica o poder. Mais habería, primeiro, que facelos conscientes da realidade. E para iso ten que haber medios de comunicación en galego, o galego ten que estar no ensino… De todas maneiras, tampouco a sociedade está afastada do discurso de defensa da lingua. Cando Queremos Galego convoca unha manifestación, van miles de persoas. E moitas delas son falantes de español que tamén senten o galego como algo propio. Entón, a identidade está aí. Danse ese tipo de situacións ambiguas, de xente que si está co galego pero aínda non se atreveu a dar o paso. Porque restituír a lingua propia non é fácil. Mais aí temos que incidir. Presentando a lingua como o mecanismo de cohesión social que é, como parte da identidade que constrúe unha comunidade. "Temos que incidir aí. Presentando a lingua como o mecanismo de cohesión social que é, como parte da identidade que constrúe unha comunidade" A respecto do ensino, a túa proposta ten que ver coa experiencia de Euskadi. Só o monolongüismo en éuscaro garantía unha adquisición individual de competencias equivalente en castelán e éuscaro. Si, é un modelo moi estudado e os resultados están claros. As tres opcións son: monolingüismo en éuscaro co español como lingua secundaria, monolingüismo en español co éuscaro como lingua secundaria e bilingüismo co 50 por cento para cada unha. Pois o resultado é que só o primeiro modelo crea persoas bilingües. Ao final do libro fas algunhas propostas para a planificación lingüística. Falas de promover o galego nas redes sociais, por exemplo. Non quixen tampouco afondar moito niso porque hai moita xente moi capacitada, mais que si que propoño unhas pautas fundamentais. Primeiro, coidar a calidade da lingua, como diciamos. Difundir o estándar como variedade unificadora na que a xente se recoñeza. Promover que o galego sexa a lingua vehicular do ensino, que estea nas redes sociais, no ámbito xudicial, sanitario… É moi importante construír alternativas de ocio en galego, espazos de ocio en galego. Por iso o galego ten que estar nas redes sociais, no teatro, no cinema, na literatura. Tamén na ciencia. Non é só traducir as obras científicas ao galego. É producir ciencia en galego. Publicar en galego en revistas científicas


Mentres o Goberno central activa o seu plan social para procurar paliar as consecuencias económicas do coronavirus, outras Administracións fan o propio a nivel local. No caso dos municipios galegos, un dos primeiros proxectos en marcha é o do Concello de Lugo, que este 1 de abril concretou o que deu en chamar Plan Reanima Lugo, encamiñado a "dar liquidez aos autónomos, empresas e familias" con axudas directas para, por exemplo, as pequenas empresas do municipio que non apliquen un ERTE ao seu persoal malia teren que pechar por mor do estado de alarma.O programa de axudas 'Reanima Lugo' diríxese especialmente a empresas que tivesen que pechar por mor do estado de alarma e persoas autónomas que perdesen ata un 75% da súa facturaciónDotado con 5 millóns de euros, este plan pretende "ser complementario ás axudas doutras administracións, para sumar apoios e axudas entre todos", explicaba este mércores a alcaldesa lucense, Lara Méndez, tras expoñer a representantes do tecido económico da cidade o que, subliña, é "o primeiro plan de activación económica" fronte ás consecuencias da pandemia "que sen pon en marcha a nivel municipal en Galicia". Aplícase, mantén, malia "que os concellos non teñen competencias en Traballo", malia ser unha área "que é da nosa incumbencia".Partindo desta base, a liña prinicipal do plan -que Méndez cifra en 4 millóns de euros- concéntrase en axudas directas a empresas e persoas autónomas "que se visen afectadas polo peche" ordenado no estado de alarma, "así como os autónomos e aquelas que reducisen a súa facturación polo menos un 75%" por esta mesma causa. "No caso daquelas empresas ou autónomos, con ou sen persoal ao cargo, que se visen afectadas polo peche, recibirán 1.200 euros" e se non pecharon pero a súa facturación caeu ese 75% ou máis, "a contía fixa será de 750 euros".Segundo o avanzado, a orde de axudas cuxas bases serán aprobadas polo Concello lucense "nos vindeiros días" implica, "en ambos os dos supostos", que se estas empresas "non tramitan un ERTE" derivado desta situación, recibirán "ademais, 600 euros por traballador" no caso das compañías con ata 9 persoas empregadas e "de 450 euros, entre 10 e 49 traballadores". "Os beneficiarios comprométense a non solicitar o ERTE nos tres meses posteriores á concesión", resalta.As pequenas empresas que se visen abocada ao ERTE polo estado de alarma pero manteñan "o complemento salarial do 100%" para o seu persoal poderán solicitar 180 ou 120 euros por persoa empregadaSe a empresa solicitantes se viu abocada ao ERTE por mor da pandemia poderá optar tamén á axuda fixa e a un complemento menor: 180 euros por persoa en empresas de ata 9 empregados e 120, de 10 a 49. Para acceder ao complemento "a empresa terá que acreditar que o complemento salarial do ERTE será do 100% da base reguladora" e non do 70%, "que é o que achega o Estado".Alén das medidas estritamente laborais, o plan Reanima Lugo inclúe unha segunda liña -dun millón de euros- para persoas autónomas ou tamén asalariadas que "experimentasen unha merma nos seus ingresos" por un ERTE, ou ben "que tivesen necesidade de solicitar excedencia ou redución de xornada" para atender fillas ou fillos menores de 12 anos "afectados polo peche dos centros educativos por mor da crise sanitaria". No seu caso, o Concello "achegará 100 euros, que se incrementarán a 150 se fosen dous fillos ou fillas ao cargo e 175, se son tres ou máis".Segundo indicou Lara Méndez en rolda de prensa telemática, "todos" os representantes do tecido económico lucense "agradecen a premura destas axudas", porque "o que necesitan agora mesmo é liquidez para afrontar pagamentos". "O que nos pediron é lles pasemos canto antes o borrador das bases para poderen transmitilo" aos negocios da cidade.


Summary: Acabáronse as primas para as enerxías renovables de nova instalación. O Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo, comandado por José Manuel Soria, "estoupa na cara ao sector eólico galego". En 2011 instaláronse cero megavatios en Galicia. As empresas arremeten contra o parón que supuxo a derrogación do concurso eólico do bipartito. "Agora teríase instalado case todo".

O decreto do Goberno aprobado o pasado venres, que suprime sine die as primas para as novas instalacións de enerxía renovable, é "a fin" do concurso eólico da Xunta de Galicia. Dura sentenza e "realidade inapelable" que "debe asumir" o conselleiro de Economía e Industria, Javier Guerra. Isto é o que pensan fontes do sector consultadas por Praza que, en calquera caso, non se amosaron sorprendidas pola decisión do Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo. "É algo que xa se lle pedira a Miguel Sebastián", indican. "E xa está feito". A escenificación dun plan eólico que pretendía canalizar unha inversión de máis de 3.500 millóns de euros queda sen data de estrea. O pano da cuarta parede, de confirmarse as estimacións empresariais, non vai volver a abrirse. A reforma lexislativa é o primeiro Real Decreto Lei de 2012. A norma cancela calquera viabilidade dos novos parques eólicos nun escenario de nulo financiamento bancario. "As grandes eléctricas xa sabían que isto ía pasar", opina José Antonio Diéguez, responsable da asociación Ventonoso. Diéguez apunta tamén a outras "pistas" como o feito de que fondos de capital risco xaponeses e norteamericanos se teñan retirado de inversións vinculadas ao sector eólico durante todo o ano pasado. De feito o ministro alemán de Economía, o liberal Philipp Rösler, apostou o pasado día 18 que calquera incentivo ás renovables tiñan que ser retiradas. Con todo, "as grandes eléctricas non van ter problema", condena Diéguez. Golpe a Galicia Segundo as fontes consultadas, Galicia é a comunidade máis afectada pola supresión das primas á enerxía renovable. Durante o ano 2011 instaláronse en Galicia cero megavatios eólicos, moi lonxe do 119 que se puxeron en marcha en, por exemplo, 2009. "As pequenas eólicas xa quixeron apurar a Sebastián a reformar o regulamento" porque "sabían que co PP no Goberno ía ser peor". O caso é que, calquera que fose o plan industrial a poñer en marcha, a inviabilidade predomina sobre calquera postura optimista que se queira poñer sobre a mesa. "Este decreto impón o control absoluto das eléctricas no mercado eólico", refrendan as mesmas fontes. As grandes compañías poden subsistir sen primas porque, entre outras cousas, o decreto non é retroactivo.


Summary: A compañía activará esta segunda feira o rexistro para solicitar os abonos, que requirirán do depósito dunha fianza.

Renfe abre esta segunda feira o rexistro para que as persoas clientas poidan solicitar o abono gratuíto para diferentes servizos ferroviarios, que comezará a funcionar o próximo 24 de agosto para os trens de Proximidade, Rodalies, Avant e Media Distancia. Este rexistro é necesario para que os viaxeiros e viaxeiras frecuentes ou recorrentes destes servizos poidan adquirir o seu novo abono, bonificado a 100%. O rexistro estará aberto a través da propia web de Renfe e do conxunto das súas aplicacións. O pasado 12 de xullo o presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, anunciou que o Goberno bonificará 100% dos abonos de varias viaxes para Proximidade, Rodalies, Avant e Media Distancia operados por Renfe, polo que pasarán a ser gratuítos do 1 de setembro ao 31 de decembro deste ano. Fianzas de entre 10 e 20 euros e un mínimo de viaxes O Executivo restrinxiu a gratuidade destes trens ás persoas usuarias que realizan estes traxectos habitualmente, a través dunha fianza cuxa devolución estará supeditada á realización dun mínimo de 16 viaxes ao longo dos catro meses que durará esta medida. A posibilidade de viaxar de balde nos trens de proximidade requirirá dunha fianza de dez euros, mentres que nos trens de Media Distancia ascenderá a 20 euros. Se se realizaron máis de 16 viaxes devolverase esta fianza, de forma automática se se pagou con tarxeta de crédito ou a través dunha solicitude presencial do usuario se se abonou por medio de diñeiro en efectivo. Traxecto único, bono unipersoal e fianza: así son as viaxes gratuítas en tren A fianza pagarase no momento no que se adquira este novo bono especial creado para estes catro meses, que será unipersoal, é dicir, só poderá usalo unha persoa, e para un único traxecto en concreto. Desta forma, o sistema desenvolvido evita que os fondos destinados a esta medida "vaian parar a usuarios ocasionais que só pretendan desprazarse en tren unas cantas veces por motivos de lecer", apuntan desde o Goberno español.


Summary: Ao que asistimos hoxe no Estado Español é á loita entre un novo ethos e o vello ethos. A pugna aínda non está decidida. Pero se o novo ethos se impón na sociedade civil é cuestión de tempo que o Estado, entendido só como institucionalidade positiva, entre nunha crise irreversible.

Malia que o debate máis candente neste intre no Estado Español sexa o que confronta dous modelos de organizar institucionalmente o Estado, a república e a monarquía, cómpre reflexionar en que o primeiro, a república, é moito máis que un simple método de organización institucional: é tamén unha cultura política. A república, é moito máis que un simple método de organización institucional: é tamén unha cultura política Hai tempo escribín no meu blog un artigo titulado "Notas sobre o concepto de Estado" no que comentaba o seguinte: "A gran diferenza entre a forma de concebir o Estado por parte da tradición liberal e a tradición republicana -desde Aristóteles pasando por Rousseau e Hegel a Marx e Gramsci- estriba en que para a tradición liberal o Estado consiste no aparato político-administrativo-burocrático e as súas institucións lexislativas, executivas, xudiciais ordenadas pola lei constitucional e separadas da sociedade civil. Para a tradición republicana o Estado non é a lei, nin os aparatos políticos nin a actividade emanada destes senón que o Estado consiste no conxunto de principios morais dunha comunidade e as prácticas coherentes a aqueles encamiñadas a conseguir o benestar colectivo. É dicir, as institucións, como materialización positiva, son epifenómenos do ethos. A res pública sería, logo, a actividade desenvolvida pola sociedade para deliberar e controlar o entramado cultural e organizativo que rexe a vida cotiá das persoas. E entre ese control, desde logo, é central a cuestión da fiscalización e decisión sobre os recursos económicos para que estes aseguren o benestar e a reprodución digna de toda a poboación. É dicir, a Economía política". O de Torres-Dulce é o xeito liberal de entender o Estado: todo comeza e remata na positividade escrita das leis. O que acontece na sociedade civil está separado do Estado Hoxe mesmo, Eduardo Torres-Dulce, Fiscal Xeral do Estado aseguraba que: "lo que está en la Constitución está en la Constitución y lo que no está no existe en la vida política y social de España". Aseveración que contrasta poderosamente coa evidente ebulición social existente arredor da vontade de decidir en referendum sobre a continuídade da monarquía -co novo ethos que está a emerxer con enorme forza. O de Torres-Dulce é o xeito liberal de entender o Estado: todo comeza e remata na positividade escrita das leis. O que acontece na sociedade civil está separado do Estado (de aí que a dereita sempre reclame que a "liberdade" darwinista impere na sociedade civil e que o Estado se dedique a manter a orde cando o equilibrio de poder na sociedade civil se vexa ameazado). O da maioría social que hoxe reclama o dereito a decidir sobre a monarquía é o xeito republicano de entender o Estado; e non unicamente porque reclame a República senón porque considera que a idea hexemónica na sociedade civil é xa Estado e que as leis positivas escritas son só obxectivacións, a posteriori, dunha hexemonía determinada -dunha correlación de forzas- nun momento dado. Do que se colixe que as leis escritas non son obxectos relixiosos que merezan veneración eterna senón que poden mudarse tantas veces como sexa necesario para adaptarse ao ethos predominante na sociedade civil. Se o novo ethos se impón na sociedade civil é cuestión de tempo que o Estado, entendido só como institucionalidade positiva, entre nunha crise irreversible Cando o aparato de Estado, concebido só como o conxunto das institucións e as súas leis, se enroca e non se adapta ao que sucede na sociedade civil (sempre que na sociedade civil se estea a dar realmente unha mudanza total de hexemonía) a institucionalidade entra en crise. Ao que asistimos hoxe no Estado Español é a esa loita entre un novo ethos e o vello ethos. A pugna aínda non está decidida. Pero se o novo ethos se impón na sociedade civil é cuestión de tempo que o Estado, entendido só como institucionalidade positiva, entre nunha crise irreversible.


Summary: Na súa intervención por videoconferencia, pois reside en Beirut, reivindicou a importancia do xornalismo feito de maneira libre e sen o apoio das grandes empresas da comunicación. Con 19 anos, García Prieto foi cubrir a revolta zapatista en Chiapas

"Os grandes medios xa non cobren os conflitos coa xente do seu cadro de persoal porque din que non lles é rendíbel ou que non hai espazo. Espazo hai e cubrímolo nós, os que cobramos unha miseria por facer ese traballo". Foi a reivindicación en favor d@s freelance que fixo a reporteira Mónica García Prieto na súa intervención por videoconferencia após recibir o premio 'José Couso' á liberdade de imprensa na súa novena edición, convocada polo Colexio profesional de xornalistas. García Prieto é unha das poucas mulleres no xornalismo de guerra. Colabora con dous medios creados por xornalistas --Cuarto Poder e Periodismo Humano-- e que vive actualmente en Beirut, no Líbano; e agradeceu o galardón por vir de mans de compañeir@s de profesión, e non dun xurado. O premio entregarase o 9 de maio no Teatro Jofre de Ferrol, cidade natal do cámara asasinado durante a invasión do Iraque en 2003. Xornalista a pé da noticia desde os 19 anos Reporteira de guerra, foi proposta en representación de todos os xornalistas que están cubrindo o conflito sirio, co mérito engadido de que o fai sen a cobertura dun gran medio e sendo unha das poucas mulleres do xornalismo de guerra. Con só 19 anos Mónica García Prieto cubriu a revolta zapatista de Chiapas e desde 1995 traballou para o diario El Mundo conflitos como os de Chechenia, Iraque, Afganistán, Macedonia, Gaza ou Líbano. En 2005 Prieto pediu un período sabático para centrarse en temas de Oriente Medio, converténdose en xornalista independente fincada en Xerusalén. En 2007 trasladouse a Beirut, onde vive desde entón, e dende onde cubriu amplamente os conflitos da zona e de forma moi activa a primavera árabe. Foi proposta en representación de tod@s @s xornalistas que están cubrindo o conflito sirio, co mérito engadido de que o fai sen a cobertura dun gran medio. Con Mónica García Prieto xa son nove os galardoados co Premio das Ás Ceibes. Ademais da reporteira, os outros gañadores do Couso foron: Ali Lmrabet (2005), Le Monde Diplomatique (2006), Jon Lee Anderson (2007), José Vidal – Beneyto (2008), Rosa María Calaf (2009), Daniel Anido e Rodolfo Irago (2010), WikiLeaks (2011) e o Consejo de Informativos da RTVE (2012). Na lectura da acta, o decano do CPXG quixo facer tamén unha mención especial ás outras tres candidaturas deste ano: Nikos Megrelis, xornalista grego, que dirixiu o documental Shooting vs Shooting sobre os xornalistas mortos en Iraq; Marcela Turati, xornalista mexicana da revista Proceso, que cubriu a guerra contra o narcotráfico; e finalmente, José Yoldi, quen denunciou o uso irregular de fondos do Consello Xeral do Poder Xudicial polo seu presidente, e que, malia a iso, foi un dos 129 xornalistas de El País que saíron do diario tralo ERE.


Summary: O día após do acto de Mazarelos, no que Anova, Esquerda Unida e Podemos presentaron o pre acordo para configurar unha candidatura unitaria ás eleccións xerais, o partido de Pablo Iglesias reafirma a súa vontade de concorrer aos comicios coa súa propia marca. Non facelo, salienta, foi un problema en Catalunya.

Nunha carta aberta na que aluden aos resultados "non satisfactorios" das eleccións catalás, os responsábeis de Podemos, Pablo Iglesias e Íñigo Errejón, aseguran que "Podemos será o nome e o eixo articulador da candidatura do cambio para as eleccións xerais". Desta maneira, o partido político reafírmase na súa idea de concorrer aos comicios do 20-D coa súa propia marca na papeleta. Iglesias e Errejón reiteran que o feito de non presentarse en Catalunya como Podemos supuxo un problema. Neste documento, chegan a afirmar que Catalunya Si Que Es Pot, nome co que concorreron Podemos, Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, era un "nome difícil". "Temos a convición de que moita xente que está esperando ás xerais para votar Podemos non nos atopou o domingo entre as papeletas dos colexios electorais", apuntan ambos os líderes na carta aberta. Engaden que "a panca para multiplicar forzas e tender a man a moita xente distinta polo cambio política e a recuperación da soberanía popular ten un nome fraguado neste nada sinxelo ano". Na misiva, Iglesias e Errejón volven lembrar a postura de Podemos sobre a soberanía das nacións. "España é un país plurinacional, onde conviven pobos con identidades diferentes, e nós queremos construír un futuro de soberanía popular con todos, xuntos…".


Summary: A conselleira de Infraestruturas anuncia a supresión dunha curva cada dous quilómetros da vía actual ao tempo que desbota estudos previos xa realizados para o futuro corredor e anuncia outros novos

HEMEROTECA | A Xunta adía á próxima lexislatura o corredor da Costa Norte prometido hai tres lustros "Autovía do Norte Ferrol-San Cibrao (posta en servizo 2012)". Iso era o que prometía o programa electoral co que o 1 de marzo de 2009 Alberto Núñez Feijóo acadou a presidencia da Xunta. Xusto nove anos despois, este xoves a súa conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, confirmaba nunha comparecencia pública que os seus plans inmediatos para a comunicación viaria nesa zona pasan polo arranxo da estrada convencional actual e só a medio prazo, a partir de 2021, estuda a posible construción de dous treitos puntuais de nova vía de alta capacidade, non de autovía. A conselleira de Infraestruturas anuncia a supresión dunha curva cada dous quilómetros da estrada actual ao tempo que desbota estudos previos xa realizados para o futuro corredor e anuncia outros novos Malia que en 2009 o PP chegou á Xunta salientando que se estaba a producir unha crise económica que o bipartito de PSdeG e BNG non estaba a ver, agora os populares obvian que nesas circunstancias fixeran unha promesa dunha nova autovía de 80 quilómetros e optan por salientar que "nos momentos máis duros da crise, coas maiores restricións orzamentarias, a Xunta investiu 98 millóns de euros para poñer en servizo 16 quilómetros de vía de altas prestacións: a variante de Ortigueira e o treito Celeiro San-Cibrao". Treitos eses que á súa vez rematou con varios anos de atraso. Non haberá a autovía prometida, e esa vía de altas prestacións non aumentará dos seus 16 quilómetros actualmente en servizo ata dentro duns cantos anos, non precisados. Pola contra, o anunciado este xoves pola conselleira é que "a semana que vén comezará a contratación do novo proxecto de mellora dos 27 quilómetros da [estrada convencional] AC-862 que unen [Ferrol] con Ortigueira, un proxecto que, entre outras revisións, recollerá a rectificación de 13 curvas e incrementará en 6,5 km os terceiros carrís". Isto é, fronte á promesa dunha autovía, o Goberno galego opta agora por eliminar unha media dunha curva cada dous quilómetros da estrada convencional actual. Ademais, os novos carrís de adiantamento, salienta, farán que exista esa posibilidade en 12 deses 27 quilómetros. O propio Goberno galego compara a nova ponte que prevé sobre a ría de Viveiro coa que fixo en Noia e cuxa contratación foi criticada polo Consello de Contas Nesta actuación de mellora da estrada convencional a Xunta investirá 10 millóns de euros, cantidade que nos orzamentos deste ano consignara para a nova vía de altas prestacións, na que o groso do investimento adíase ata a próxima lexislatura. Sobre esa futura nova infraestrutura, Vázquez avanzou este xoves que os próximos pasos da Xunta serán desbotar estudos previos xa realizados e encargar outros novos para dous treitos, en Viveiro e San Sadurniño, os únicos que prevé construír a medio prazo, non antes de 2021. Así o fará no treito que evitará o paso da estrada actual polo centro de Viveiro, que ata o de agora estaba deseñado como unha circunvalación terrestre polo sur da localidade e que agora pasará a converterse nunha ponte de 1,7 quilómetros que cruzará a ría ao norte. A propia Xunta compara a actuación coa que realizou en Noia, onde o bipartito prevía igualmente unha circunvalación por terra que o PP desbotou para construír unha polémica ponte sobre a ría cuxa contratación foi criticada polo Consello de Contas: o Goberno galego adxudicoulla por 33 millóns de euros a Puentes y Calzadas fronte a outras oito competidoras malia que ofrecer unha rebaixa sobre o prezo de licitación de só 4,53 euros. A Xunta tamén volverá reformular os estudos xa feitos no treito da futura vía máis próximo a Ferrol, ao seu paso polo concello de San Sadurniño. Segundo di, "o Goberno galego contempla seguir mellorando o proxecto" para "incrementar a eficacia e a eficiencia". Para a obra non hai data.


Summary: Un gol de Marcelo Díaz de falta directa asinou o pase celeste, que fecha o ano vivo en todas as frontes: copa, Liga e Europa.

Non foi o mellor Celta o que esta quinta feira xogou en Balaídos, desde logo. Protagonizou un partido gris, no que dominou na maior parte do tempo, mais sen amosar o ADN de gosto polo xogo que caracteriza os celestes destes últimos anos. Viña cun resultado favorábel (0-1) e quizás iso fixo que non estivese polo labor. Malia todo, o Celta gañou e pasa oitavos de final da Copa do Rei. O gol foi obra de Marcelo Díaz, que executou maxistralmente unha falta directa. O chileno reatopábase co gol e daba a vitoria ao Celta. Os celestes dominaron mais tamén cometeron erros nalgúns tramos, que o Ucam de Murcia aproveitaba para contragolpear, aínda que sen éxito final. O Celta gañou e mantense vivo nesta competición. Fecha o ano así cun bo balanzo: vivo na liga, vivo en Europa e vivo na Copa. E Berizzo xa deixou caer que non lle desgostaría que lle tocase o Dépor en oiavos da Copa do Rei. Ficha técnica Celta (1): Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Sergi Gómez, Jonny, Radoja, Marcelo Díaz, Pablo Hdez. (Wass, min.61), Señé (Bongonda, min.79), Sisto, Rossi. UCAM (0): Ribas, Tekio, Hugo Álvarez, Unai, Morillas, Juande, Basha, Collantes, Natalio (Imaz, min.70), Vicente (Nono, min.63), Jona (Pallarés, min.75). Resultado global: 2-0 (ida: 0-1; vuelta: 1-0). Goles: Marcelo Díaz, 1-0, min.29. Árbitro: Vicandi Garrido, do comité vasco. Cartón a Morillas (UCAM).


Summary: Activado o protocolo logo de que un home de 24 anos acudise ao hospital da Coruña con síntomas dun posible caso deste virus. Foi trasladado ao Meixoeiro de Vigo, centro de referencia en Galicia, e permanecerá alí ata que unha segunda análise "descarte completamente" a infección

A Xunta vén de confirmar que o resultado da primeira analítica feita ao paciente con sospeita de estar infectado polo virus do ébola foi negativo. Este xoves, segundo informa a Dirección Xeral de Innovación e Xestión da Saúde Pública da Consellería de Sanidade, enviaranse novas mostras ao Centro Nacional de Microbioloxía de Madrid, para obter novos resultados que previsiblemente se coñecerán o venres. No caso de que esta segunda analítica tamén dea resultado negativo, "poderá descartarse completamente a sospeita de infección por ébola" e unha vez que se cumpran os criterios establecidos polos protocolos que prevén dous analíticas negativas. O Servizo Galego de Saúde (Sergas) activou este mércores o protocolo para facer fronte a un posible caso de ébola detectado no servizo de urxencias do Hospital da Coruña. A Xunta confirmou a primeiras horas que na tarde do martes o CHUAC "recibiu un paciente proveniente do seu domicilio" e, "tras comprobar que cumpría criterios epidemiolóxicos e clínicos compatibles con infección polo virus do ébola", decidiu "activar o protocolo de actuación" en "coordinación e comunicación" co Ministerio de Sanidade. Pero advirte tamén que é "simplemente unha sospeita". A Xunta advirte de que a probabilidade de que se confirme o caso de ébola "é moi pequena" e manda unha mensaxe de "tranquilidade" "A probabilidade de que sexa un caso de ébola é moi pequena porque case non hai casos en Guinea Conakry", país de onde procedeu o paciente, tal e como advertía xa o subdirector xeral de información sobre saúde, Xurxo Hervada. Ademais, nunha comparecencia pública, a Xunta asegurara tamén que o presumible "negativo" non descartaría a sospeita, polo que o home deberá permanecer "illado e ingresado" no hospital Meixoeiro de Vigo, a onde foi traslado durante esta mañá e que fora designado polo Sergas como centro de referencia en Galicia para tratar os "casos de sospeita" deste virus. O paciente é un home de 24 anos que acudiu ás Urxencias do Hospital da Coruña Antes, responsables de Saúde Pública desprazados ao centro coruñés decidiran, "conxuntamente co equipo" do hospital coruñés, "tomar as mostras necesarias para confirmar ou descartar unha infección" por ébola. Mentres se espera polos resultados, que chegarán esta tarde, o paciente, de 24 anos, atópase xa no Meixoeiro de Vigo. Tal e como explicou Hervada, o protocolo activouse logo da chegada deste home ao servizo de urxencias da Coruña con "febre, vómitos e diarrea", unha "sintamotoloxía" que fixo que fose "illado" e se levase a cabo "un manexo axeitado" do seu caso. Agora, no entanto, as súas condicións clínicas "son boas", non ten febre, está consciente e está a colaborar co profesional sanitario. Á súa chegada, o persoal sanitario da Coruña contactou coa súa familia para intentar confirmar os últimos movementos da persoa. O feito de que "non se puidese descartar que tivese contacto cun posible caso" provocou que se activase o protocolo, aínda que desde o Sergas insístese en que as probabilidades de positivo por ébola son baixas. "A semana pasada case non houbo casos en Guinea Conakry", engadiu, Hervada, que lembrou tamén que no conxunto do Estado xa se activou o protolo por posibles casos de ébola en "60 ocasións" sen que en ningunha das últimas, agás no caso da enfermeira galega, se confirmasen positivos. Ademais, advertiu que, na maioría dos casos, estas sospeitas acaban sendo debidas á malaria, enfermidades tropicais ou mesmo procesos catarrais. O paciente xa non ten febre, as súas condicións clínicas "son boas" e está a colaborar co profesional sanitario Ao tempo, Hervada aclara que o virus non se pode detectar ata que hai unha sintamotoloxía, e volveu advertir que esta primeira análise "non vai ser defintivia". Por outra banda, incidiu no "contaxioso" do virus, pero sobre todo "segundo avance a enfermidade" e non nos primeiros días, onde as posibilidades de contaxio son moi pequenas. Na Coruña, os traballadores que atenderon o home non acudiron este mércores a traballar e recibiron instrucións para que quedasen na casa e malia que o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, destaca o "bo funcionamento" do protocolo, a xunta de persoal alude ao "caos e desconcerto" dos primeiros momentos. "Todos os sanitarios [que trataron o paciente] están identificados e xa se lles informou sobre o proceso a seguir", informou Hervada, que explicou tamén que o paciente chegou desde Guinea a Lisboa o domingo, trasladándose en bus ata A Coruña, a onde chegou o pasado luns para visitar a súa muller, que permanece na casa. Entre sanitarios e non sanitarios, sobre unha ducia de persoas terán que pasar polo seguimento que require o protocolo. No caso improbable de confirmarse que o paciente está infectado por ébola, as autoridades sanitarias determinarán o traslado desde Vigo ata "un dos hospitais que se fixaron no Consello Interterritorial de Saúde como unidade de referencia para o tratamento de casos confirmados". Previsiblemente, o destino sería Madrid. Así, Víctor del Campo, responsable da coordinación da unidade de referencia no Meixeiro, lembrou que, no caso de que as análises ao paciente desen positivo por virus do ébola, "hai outros hospitais no Estado que son a referencia para a hospitalización dos casos confirmados". Ademais, aclarou que, aínda que todos os profesionais de urxencias de Galicia recibiron formación específica sobre como tratar un caso sospeitoso, foi en Vigo onde se formou os profesionais "para o manexo específico en hospitalización". Sindicatos médicos como Omega e CESM cren que no Meixoeiro "hai preparación" pero consideran "escaso" o persoal designado, que desde o Sergas lembran que é de preto dun cento de persoas que elaboran os eu traballo "sempre por parellas".


Summary: CIG-Ensino consultou centros de ensino para coñecer a participación presencial do alumnado de Bacharelato e FP no 'retorno' ás aulas, a cuestión sanitaria nas instalacións ou a propia organización laboral.

O sindicato CIG realizou un cuestionario entre os centros de ensino de Bacharelato e FP para coñecer a situación dos mesmos de cara ao vindeiro curso, 2020-21, marcado pola excepcionalidade da pandemia do coronavirus. Segundo informa esta central, maioritaria no ensino público, o curso rematou en 2º de Bacharelato cunha escasa presenza de alumnado: "partindo das respostas a un cuestionario on line e telefónico, evidencia unha caída do 50% da presenza do alumnado de segundo de bacharelato en menos de dúas semanas ( pasouse do 35% ao 17%) ao tempo que a presenza do alumando de ciclos de FP foi sempre moi minoritaria (non superou o 5%)". Polo tanto, considera a CIG, o protocolo establecido tanto no ámbito sanitario como no organizativo ou laboral, "non pode considerarse testado de cara ao inicio do vindeiro curso escolar, pois non se puideron detectar todas as posíbeis casuísticas nos centros". No comunicado, a central aponta que a maioría dos centros dos centros que contestaron ao cuestionario aludiron a diferentes problemáticas no ámbito da prevención sanitaria, sendo a ausencia de EPIS ou a propia prevención de riscos as cuestións mais destacadas. Naqueles que non presentan problemas nestes temas, indica, iso débese á implicación e esforzo de directivas e profesorado. "Destacan casos de centros que cederon o material de que dispuñan a centros sanitarios que carecían del e que neste final de curso tiveron que facer fronte á reposición co seu propio orzamento de todo ese material e adquirir outro adicional para a protección do persoal e alumnado, sen recibir ningunha compensación". O sindicato destaca a preocupación que afirma lle trasladan moitos centros, "logo desta breve e limitada experiencia polo que poida acontecer no curso 2020/21, xa que cumprimento dos protocolos foi efectivo porque era unha porcentaxe mínima de alumnado o que acudía ao centro, o que dispara as alarmas para cando a incorporación sexa masiva se non existe unha correcta planificación, de momento inexistente". A resposta maioritaria no relativo ao ámbito laboral é sobre incidencias de diferente índole, entre as que destacan, as relativas a ausencia de profesorado con dispensas (por concilia ou por saúde) e que supuxo a reorganización e sobre carga de horarios ou a impartición de materias afíns ou por parte doutros compañeiros do departamento, así como a non cobertura de prazas con profesorado substituto. As incidencias que trasladan os centros no relativo a organización educativa céntranse nas limitacións técnicas e con problemas derivados das conexións a internet, ben por problemas coas redes, ben cos equipos informáticos para atender reunións de avaliación ou mesmo a alumando que non participaba presencialmente. Neste sentido as limitacións dos propios servidores da Consellaría chama a atención. "En todo caso, as preocupacións que traslada o profesorado, máis alá dalgúns problemas de xestión de horarios que mesmo puido retraer a presenza dalgún alumando ou da imposibilidade, como era previsto, de poder dar clase en streaming desde os centros, céntrase no curso próximo, agora xa coa referencia de como foi esta limitada incorporación e a mala planificación da Consellaría".


Summary: A cerimonia será oficiada polo arcebispo de Santiago coa colaboración do resto de bispos galegos

As dioceses galegas no seu conxunto celebrarán hoxe en Santiago de Compostela un funeral en memoria das vítimas da COVID-19. A cerimonia será ás 12 horas na compostelá igrexa de San Francisco, onde o Arcebispado de Santiago realiza os seus actos mentres as obras de restauración manteñen fechada ao culto a Catedral compostelá. Estará presidido polo arcebispo de Santiago, Julián Barrio. Ademais, actuarán como concelebrantes os bispos das dioceses galegas e contarán coa presenza do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo. As diocese galegas lembraron que a celebración se realizará con "todas as medidas de protección vixentes na fase 3", na que se atopa Galiza, co cal, as persoas que desexen asistir poderán facelo até completar a capacidade. Ademais, a cerimonia será transmitida en directo pola Televisión de Galiza. Na mesma xornada, segundo avanzou o presidente galego hai dúas semanas, a Xunta realizará tamén un acto civil en memoria dos falecidos pola pandemia.


Summary: A pandemia puxo de manifesto a precariedade da sanidade pública, avanzan expertas sanitarias do PSdeG nun informe que analiza os datos da COVID-19 na Galiza e sinala as necesidades de transformación e mellora do sistema de saúde. Detección precoz, Atención Primaria e investigación son algunhas das chaves.

"Galiza debe asumir as súas responsabilidades. De maneira sinalada nas residencias de maiores, pola insuficiencia de reacción e mecanismos de protección axeitados", mais tamén co "necesario fortalecemento do sistema sanitario público, para estar mellor preparados para o futuro". Son dúas das primeiras conclusións do grupo de expertas sanitarias do PsdeG encargado de examinar a pegada da pandemia provocada polo novo coronavirus na Galiza. O informe, elaborado, entre outras, pola ex conselleira de Sanidade María José Rubio e polo ex director de Saúde Pública Ramón Medina, fai memoria dos últimos 15 anos de políticas sanitarias e detense na crise provocada pola propagación do SARS-CoV-2. "Esta pandemia puxo de manifesto a precariedade da estrutura de Saúde Pública do sistema sanitario, moi especialmente na Galiza, onde a Dirección Xeral responsábel padece unha situación crítica cunha manifesta escaseza de medios humanos e materiais", sinalan as expertas. O informe parte dos efectos do confinamento e da limitación da mobilidade, cando o virus aínda "circulara moi pouco" polo territorio galego. Estas medidas permitiron frear os contaxios e reducir o impacto que o coronavirus acadou noutros puntos do Estado, mais pon de relevo a necesidade de matizar a interpretación dos principais indicadores da crise no país. O virus "circulou pouco" na Galiza e isto, din, obriga a puntualizar as primeiras impresións sobre os datos de mortalidade, letalidade, hospitalización e ingresos en UCI, advirte. Neste sentido, as expertas botan man dos estudos de seroprevalencia impulsados polos Gobernos do Estado e da Xunta, "que iniciou o seu propio sen xustificación da motivación", no canto de usalos para facerlle test "ao persoal sanitario ou das residencias". Letalidade real máis alta Dos resultados iniciais ofrecidos polo estudo estatal deducen que "o factor 'Madrid' foi esencial e decisivo na propagación do virus". Dos datos autonómicos apuntan, dunha banda, un risco superior de "posíbeis rebrotes", á vista de que só se contaxiou arredor de 2% da poboación. Así, destacan, o impacto da letalidade real na Galiza é maior. "Se na nosa comunidade a circulación do virus foi tan baixa, a realidade é que o seu impacto nos falecementos foi maior porque o volume de falecidos por contaxios é máis alto", o que pon en evidencia, din, "o pretendido discurso da anticipación falaz da Xunta, xa que, de asumir o estudo serolóxico, o dano que fixo a COVID-19 na Galiza foi dos máis elevados do Estado". O informe salienta ademais a influencia dos casos importados desde Madrid e a entrada do virus desde Castela e León, dúas vías de contaxio, entre outras, que axudan a explicar o mapa galego de seroprevalencia. Residencias de maiores "O Goberno do PP é responsábel de non abrir residencias públicas de maiores nunha década e é responsábel do abandono de funcións nos seus deberes de inspección e control nas residencias privadas", sinala o informe elaborado por expertas sanitarias do PSdeG. Neste ámbito, asumen necesidades de mellora, ao igual que no conxunto do sistema sanitario, atafegado polos recortes, a precariedade laboral, unhas urxencias saturadas e unha "atención primaria minusvalorada". Neste contexto, recalcan o labor do persoal sanitario. "É o elemento central do sistema, e na Galiza pódese considerar que funciona grazas ao persoal e a pesar dos seus dirixentes".A maiores, o informe considera importante reforzar a Atención Primaria mediante a implantación dun novo modelo de xestión, así como avanzar no recoñecemento da especialización dos servizos de urxencias sanitarias e hospitalarias. Futuro A curto prazo, o informe urxe "unha resposta rápida e inmediata a unha nova onda de contaxios, así como a optimización dos protocolos de detección de casos". A longo prazo, mantén que hai que fortalecer a capacidade de coordinar o sistema sanitario. "A Atención Primaria debe gañar contacto e capacidade asistencial". E tamén sinala a necesidade de apostar pola inovación e o uso das novas tecnoloxías a canda a investigación. "O programa de investigación sanitaria da Xunta recurtou 11,5% os seus fondos en dous anos. É necesario un pacto pola investigación".


Summary: As preocupacións das novas xeracións de artistas poden verse agora na exposición 'Future Stories', no Museo de Arte Contemporánea de Vigo, unha mostra na que a identidade, a memoria, a condición feminina, as fronteiras entre o dixital e o real, ou a preocupación polo medio natural protagonizan o discurso plástico.

Future Stories é un proxecto que permitiu ofrecerlle ao alumnado da Facultade de Belas Artes dez bolsas de 4.000 euros para o desenvolvemento de proxectos artísticos a partir dos seus Traballos de Fin de Grao. A convocatoria tamén prevía que os resultados se reunisen posteriormente nunha mostra colectiva nun espazo museístico de referencia. Esa mostra inaugurouse o pasado 7 de outubro no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco) e, baixo o título xeral do proxecto, Future Stories, permite albiscar onde teñen posta a mirada os artistas máis novos. Como era de esperar, as preocupacións son as máis características da creación actual: identidade, memoria, inquietudes ecolóxicas, a condición feminina, as fronteiras entre o real e o dixital... A exposición mostra unha selección heteroxénea que non permite extraer denominadores comúns, mais que si faculta para ver as claves híbridas nas que as novas xeracións de creadores e creadoras interpretan a realidade: o mapa de influencias abrangue desde a personaxe de Heidi até Pipilotti Rist e Cindy Sherman, desde Velázquez e Cézanne até Rauschenberg ou Cy Twombly, desde Fernando Casás até Philip Guston. Juncal A. Castro (A Coruña, 1999), por exemplo, mestura pintura e escultura para recuperar a materialidade dos obxectos que conteñen a nosa memoria, como unha forma de rexeitar a aceleración capitalista que desemboca na inmersión no mundo dixital. Antía Encisa (Tebra, Tomiño, 2000) tamén sospeita da ambigüidade que esa inmersión no dixital pode provocar na percepción das identidades, elaborando un relato que combina diferentes perspectivas e que explora a dialéctica entre a mirada propia e a allea. Fuxir das etiquetas de xénero e habitar unha disidencia ante os prexuízos é unha preocupación compartida con Xoel Gómez López (O Porriño, 2000), que tira de autobiografía para interrogar os procesos que levan á creación dunha identidade. Carmen Suárez Marcos (O Barco de Valdeorras, 2000) tamén se interroga sobre a identidade propia, mais afondando nas relacións coas mulleres que a rodean, tratando de esclarecer como esas conexións contribúen a formar unha subxectividade. Dun modo parecido, Elsa Bouzas (Santiago de Compostela, 2000) procura no universo doméstico os rastros da creación desa individualidade, ao tempo que crea unha metáfora sobre un sistema vivo e interconectado que alude a inquietudes ecolóxicas e sociais da máxima actualidade. Tamén se relacionan coa idea de 'fogar', aínda que desde perspectivas opostas, as obras de Lucía Perdiz (Muíños, 1988) -que reflexionan sobre a mobilidade territorial, relacionada coa precariedade e a supervivencia- e de Raquel Álvarez Méndez (Vigo, 1998), que aborda o concepto de refuxio case desde un enfoque melancólico. Sandra Gutiérrez Aldao (Vigo, 1996) parte da idea de que todas as mulleres da súa familia cultivan o seu propio xardín para introducir os aspectos máis sinistros do cotián. Desde a perspectiva contraria, Laura Cid Rascado (Vigo, 1999) mostra unha historia de busca da felicidade alicerzada nun modo de vida alternativo -case naif- baseado no despoxamento, na procura do simple e no contacto coa natureza. A obra de César Souto (Pontevedra, 1992), dalgunha maneira, aglutina varios destes temas, conxugando a corporalidade, a memoria e a tensión entre mundo e subxectividade nunha pintura de gran formato na que a tensión entre o material e o simbólico resume, talvez, as contradicións ás que se enfrontan as novas xeracións.


Percorre a nosa sociedade a necesidade de acadarmos a transparencia do sistema de representación e máis a rexeneración das estruturas políticas, o que conleva precisamente a adopción das candidaturas abertas, a elección dos candidatos en primarias abertas á cidadanía e mesmo a adopción de mecanismos de control,como a posibilidade de que a cidadanía poida instar, na metade do mandato do cargo representativo correspondente, un referendo que confirme ou revogue ao cargo electo para o resto do mandato. Percorre a nosa sociedade a necesidade de acadarmos a transparencia do sistema de representación e máis a rexeneración das estruturas políticas Fronte esta onda de cambio álzanse as xerarquías burocráticas das organizacións do bipartidismo dinástico-e máis algunhas outras- que queren manter un status quo, no que un Xefe manda e unha pequena elite dirixen os Partidos. Partidos nos que se tenta recrutar xente pouco crítica e pouco pensante, que non cuestione as ideas e ocorrencias dos líderes nin a lóxica interna destas burocracias. En troques, os partidos, nomeadamente PP e PSOE, proven de postos de traballo ben retribuídos a persoas que, malia o seu carácter de cargos gobernamentais, orgánicos ou electos, non teñen capacidade real de modificar nin influír no discurso e programas do Partido. Nun sistema transparente e democrático de primarias o líder veciñal ou social, o profesional, o bo xerente, o comunicador ou o intelectual poderán concorrer con bo suceso fronte aos funcionarios de Partido Co sistema de candidaturas abertas e coa elección dos candidatos en eleccións primarias abertas a afiliados, simpatizantes e simples cidadáns que manifesten a súa adhesión ao proxecto do Partido correspondente, tronzarase o mecanismo xerárquico que lles impide a moitos líderes cívicos fornecer as candidaturas. Nun sistema transparente e democrático de primarias o líder veciñal ou social, o profesional, o bo xerente, o comunicador ou o intelectual poderán concorrer con bo suceso fronte aos funcionarios de Partido favoritos de cadansúas direccións endogámicas. Abríranse as fiestras e ventilarase o abafante ambiente político, onde se achegarán persoas con opinión, traxectoria social e dedicación profesional de seu allea á política. Para alén diso, os candidatos estarán moito máis pendentes de conectar coas bases e coa sociedade e deixarán nunha terceira orde a compatibilidade cos burócratas ao mando. Candidaturas abertas, primarias abertas á cidadanía, referendo revogatorio e moita máis proporcionalidade electoral sen umbrais mínimos. Velaí unha boa proposta para acadarmos máis e mellor democracia


Summary: Este xaneiro foi o peor mes en accidentes laborais dos últimos tres anos.

O 2016 entrou con malos datos de sinistralidade laboral na Galiza. E iso que o 2015 despediuse batendo récords en canto accidentes laborais: Entre xaneiro e decembro (ambos inclusive) faleceron en Galiza 64 persoas por sinistralidade laboral. En todo o 2014 a cifra de traballadores mortos foi de 59. En 2013 foron 47 e en 2012, 45. Así pois, Galiza acumula catro anos consecutivos de aumento nas cifras de mortalidade por sinistralidade no traballo. De 2010 a 2015 morreron en Galiza 332 traballadores en accidentes laborais. Xaneiro deixou un total de 1.780 sinistros laborais de carácter leve no noso país, un lixeiro descenso a respeito do mesmo mes 2015 (rexistràranse 1.795). Mais en sinistros graves houbo un aumento: 37 en xaneiro de 2016 -máis dun cada día- fronte aos 24 de 2015 e os 29 de 2014. Un aumento do 54%. A maior parte dos sinistros graves decorreron no sector servizos (14), seguidos da pesca (8), da agricultura e industria (6 en cada un) e da construción (3 accidentes). Tamén nos accidentes con resultado mortal xaneiro comezou peor que este mes de anos anteriores. O primeiro mes do ano deixou 3 traballadores mortos en sinistros laborais, un máis que en xaneiro de 2015 (2 falecidos). En xaneiro de 2014 morrera un traballador. De 2010 a 2104, morreron no noso país 268 traballadores, unha media de un por semana. Aliás, o número de accidentes de carácter grave foi de 2.403, o que supón dez por semana, máis dun por día.


Summary: Os únicos mariñeiros que saíron con vida do naufraxio do pesqueiro galego 'Vila de Pitanxo' o pasado 15 de febreiro a 450 km da costa de Terranova (Canadá) prestarán declaración en Madrid.

Os tres terán que prestar declaración no Xulgado de Instrución número 2 da Audiencia Nacional (AN). Deles, o patrón do barco, Juan Padín, farao en calidade de investigado na causa, ao apreciarse indicios de 21 homicidios imprudentes, mentres que o seu sobriño, Eduardo Rial, e o mariñeiro Samuel Kwesi farano como testemuñas. Están citados ás 9.30 horas nun tribunal que aínda non se declarou competente para investigar o caso do afundimento do pesqueiro galego. Con todo, si lle compete comezar as dilixencias, sobre todo as máis urxentes, debido a que ten coñecemento do caso. Cabe lembrar que a Audiencia Nacional tratou de remitir a Marín a causa, porque é a localidade onde radica o porto base do navío, mais este xulgado non aceptou a investigación ao entender que os supostos delitos foron cometidos en augas internacionais. 'Vila de Pitanxo', cronoloxía dun naufraxio Por todo iso, esta segunda feira declararán ante a AN, após unha semana de aprazamento a petición da procuradora do patrón para poder preparar o interrogatorio. O tribunal tamén estabeleceu que os tres terán que acudir de forma presencial a Madrid, a pesar de que se solicitou facelo por videoconferencia. Estas declaracións servirán tamén para resolver as medidas cautelares solicitadas polas familias, pedindo a retirada do pasaporte, que Padín estea localizábel e mesmo prisión preventiva para que non volva saír faenar, tras "persistentes rumores" de que o patrón tiña pensado volver traballar noutro buque da mesma armadora. 21 homicidios imprudentes O xuíz da AN Ismael Moreno emitiu a primeiros de abril un auto asegurando a existencia de indicios que permitirían imputar "polo menos 21 delitos de homicidio por imprudencia grave e contra os dereitos dos traballadores" a Padín, xa que na traxedia faleceron 21 dos 24 mariñeiros que viaxaban no buque. Desta maneira, a Audiencia Nacional puxo en "dúbida" a versión ofrecida por Juan Padín, o patrón do pesqueiro, indicando que a velocidade do buque ás horas da traxedia "suscita dúbidas" sobre a declaración do capitán acerca da parada dos motores por avaría como causa determinante da escora e posterior afundimento do barco. A versión do capitán Padín asegurou que sobre as 4 horas da madrugada parou o motor do barco. As condicións meteorolóxicas existentes nese momento determinaron a sucesiva entrada de auga pola aleta de babor, ocasionando cada vez maior escora. A xustiza mostra "dúbidas" sobre a versión do patrón do 'Vila de Pitanxo' Vista a situación, segundo o declarante, deu á tripulación o sinal de abandono do buque previa colocación do traxe de supervivencia e chaleco salvavidas. "Xa con todo colocado dispuxémonos ao arriado da balsa de babor", engade o capitán, que deixa encargado ao primeiro oficial. Namentres, el diríxese a arriar a balsa de estribor, na que embarcou tras conseguilo. A versión do sobriño, Eduardo Rial, foi moi similar. A versión de Kwesi Samuel Kwesi, o terceiro sobrevivente, explicou nun primeiro momento que ao pararse o motor o barco quedou a mercé das ondas, o que, unido ao peso do aparello, fixo que entrase moita auga e escorara cara a babor. Entón oíu ao capitán ordenar que subisen á ponte, o que fixo sen o traxe de supervivencia, ao non darlle tempo. Con todo, nunha posterior declaración, deu unha versión "absolutamente distinta" dos feitos. Sinalou que o motor non se parou, senón que as maquinas que recollen o aparello deixaron de funcionar ben, tensando pero non recollendo e provocando a escora. Samuel Kwesi, sobrevivente do 'Pitanxo', citado de novo a declarar polas versións contraditorias sobre o naufraxio Por iso, gritáronlle ao capitán que soltase os aparellos, pero este negouse. Despois, co buque moi ladeado, parouse o motor e incrementouse a escora de babor. Samuel subliñou que en ningún momento o capitán deu orde de poñer os traxes de supervivencia aínda que el e o seu sobriño si os levaban, o que lle sorprendeu. Finalmente, esa noite faleceron 21 dos mariñeiros que traballaban no barco. As demandas das familias Pola súa banda, as familias dos 21 falecidos emprenderon a súa propia loita para tratar de convencer ao Goberno da necesidade de baixar ao pecio do 'Pitanxo' a buscar pistas do que puido pasar na madrugada do 15 de febreiro. Nos últimos días deron a coñecer que presentaron querelas criminais contra o patrón, o seu sobriño e a armadora do buque, Grupo Nores de Marín, por 21 presuntos delitos de homicidio por imprudencia, delitos graves contra a saúde dos traballadores, falsidade documental e encubrimento. Familiares do 'Pitanxo' piden ao patrón e a seu sobriño que "deixen de mentir" "Cremos na xustiza, no que investiga a Garda Civil, en que se está levando todo a cabo de forma rigorosa", destacou nos últimos días a portavoz dos familiares e filla dunha das vítimas, María José de Pazo. Este sábado os familiares volveron cargar intensamente contra o Goberno central polo envío do buque oceanográfico 'Vizconde de Eza' a realizar prospeccións pesqueiras á mesma zona na que afundiu o 'Pitanxo', pero sen os instrumentos necesarios para baixar ao pecio.


Summary: En 2009 Luis de Guindos ocupaba un alto cargo na auditora, Price Waterhouse Coopers, que deu o visto bon ás preferentes emitidas por Caixa Galicia. Hoxe De Guindos fai parte dun goberno que defende a quita ás afectad@s por esta monumental estafa.

Logo de estourar Lehman Brothers, Luis de Guindos fichou por Price Waterhouse Coopers como responsábel da división financeira. Con el na cúpula esta auditora deu o visto bon ás contas de Caixa Galicia Preferentes S.A. Toda a información sobre este asunto tela no número 32 do Sermos Galiza, xa no teu quiosque.


Summary: Adóitase dicir que as afeccións non xogan, que non dan puntos e que o importante do fútbol resólvese no campo. Certo. En parte. Hai situacións difíciles nas que a bancada é un plus importante. E iso tamén axuda este Dépor, que pasou momentos difíciles pero sempre tivo detrás a xente para recordarlle que non podían decaer.

Adóitase dicir que as afeccións non xogan, que non dan puntos e que o importante do fútbol resólvese no campo. Certo. En parte. Hai situacións difíciles nas que a bancada é un plus importante. Ocórrelle ao Deportivo pero sábeno moitos equipos. Cando os futbolistas teñen unha masa social tan importante, tan comprometida, implicada e ilusionada detrás senten unha obriga: a obriga de non defraudar. E iso tamén lle axuda a este Depor, que pasou momentos difíciles pero sempre tivo detrás a xente para recordarlle que non podían decaer. Ter a máis de 20.000 persoas ao teu carón na casa non é o mesmo que telas en contra. Como tampouco é o mesmo telas ao teu favor, que telas dispostas a non pasar unha. Daquela, sexan rivais ou propios, os afeccionados poden converterse no teu peor inimigo Ter a máis de 20.000 persoas ao teu carón na casa non é o mesmo que telas en contra. Como tampouco é o mesmo telas ao teu favor, que telas dispostas a non pasar unha. Daquela, sexan rivais ou propios, os afeccionados poden converterse no teu peor inimigo. Son os que axudan a crear incerteza e a sentir o medo ao fracaso ou a errar. Cando a bancada está implicada, funciona de motor. Cando é a rival a que o está ou a túa propia na túa contra, é todo un freo. Ninguén sabe se o Deportivo tería gañado igual en Guadalajara sen o apoio da afección. Pero o que si está claro é que axudou. Sempre axuda.


Summary: A presidenta da Asociación de profesionais dos CIM (ASOCIM) e a secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella mantiveron unha xuntanza. A localidade pontevedresa recibe case 30 mil euros ao ano para manter este servizo

Representantes da Asociación de profesionais dos CIM (ASOCIM) mantiveron este luns unha xuntanza coa secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, para analizar a situación creada pola decisión do Concello de Ponte Caldelas de pechar o Centro de Información para a Muller, eliminando os dous postos de traballo que dende hai anos ocupaban unha avogada e unha psicóloga e substituíndo o CIM por un "servizo integral de asesoría legal" que atenderá diversos asuntos (desafiuzamentos, separacións, problemas con subministros...) un día por semana. A secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, instou o alcalde de Ponte Caldelas a que "rectifique" a súa decisión, ao igual que a pasada semana xa o fixera ASOCIM. Tanto o Goberno galego coma a entidade subliñan que se trata dunha decisión inaudita, xa que é a primeira vez que un CIM é pechado en Galicia sen substituílo por unha oferta equivalente (déronse casos de concellos que eliminaron o seu CIM ao entrar nunha mancomunidade que compartía este tipo de servizos). López Abella subliñou que nos últimos tempos "estanse a abrir novos CIM en concellos galegos, actualmente son 81 en Galicia, e que hai máis localidades que os solicitan". O financiamento dos CIM corresponde á Xunta de Galicia a través de fondos da UE. Cada ano o Goberno galego destina aos concellos algo máis de tres millóns de euros para este fin. Ponte Caldelas veu recibindo nos últimos exercicios uns 30 mil euros anuais para facer fronte á maior parte dos custos do centro. Na última resolución, publicada o 23 de decembro, concedéuselle unha axuda de 27.000 euros. A secretaria xeral de Igualdade afirmou que "esta decisión prexudica as mulleres que sofren unha situación de violencia de xénero" e que "non se pode entender que despois de dez anos de traxectoria impecable se decida pechar sen explicar as causas". Fontes da Xunta sinalan que "ningunha muller que o requirise vai quedar sen atención e sinalou aos centros de A Lama, Soutomaior e Pontevedra, como referencia para as persoas que requiran de información e atención en Ponte Caldelas", mentres continúe "esta situación anómala". Marga de la Calle, presidenta de ASOCIM, reiterou en conversa con Praza que "a argumentación empregada polo Concello de Ponte Caldelas non se sostén por ningures; nin houbo recorte por parte da Xunta, nin as cifras do custe do CIM son as que son, nin a reclamación das traballadoras de pasar a ser indefinidas sería gravosa para o Concello, porque esta conversión da súa situación laboral está incentivada". ASOCIM manterá nas vindeiras semanas xuntanzas con todos os grupos políticos do Parlamento galego para tratar este caso.


Summary: O sindicato afirma que Educación obriga os centros educativos a comprar gasóleo a determinadas empresas aínda que saia máis caro.

A CIG-Ensino informa que a Consellaría de Educación enviou aos centros educativos unhas instrucións para dicirlles que a partir deste curso a compra de combustible para as calefaccións debe facerse a través dunha serie de empresas concertadas coa Xunta. "O novo sistema está a provocar que moitos centros teñan que pagar máis caro o gasóleo que cando o propio centro contrataba directamente este servizo coa empresa, por outra parte, do seu contorno", afirma o sindicato nacionalista. A isto engaden que moitas das empresas servidoras do combustíbel responsabilizábanse da limpeza dos recipientes do gasóleo, "evitando así ter que enfrontar o gasto de limpeza e conseguindo un servizo máis eficiente". A Consellaría centraliza a subministración de gasóleo mais son os centros os que teñen que responsabilizarse de solicitar orzamentos e cubrir toda a documentación. "Os centros teñen que pedir orzamento a todas as empresas adxudicatarias da súa zona e coller a máis barata, mais na práctica, nalgúns casos, estas empresas redúcense a unha soa, co que teñen que aterse ao prezo que lles dan, en moitos casos máis caro que o que compraban antes".


Summary: A deputada do BNG no Congreso, Olaia Fernández Davila, rexistrou unha iniciativa parlamentaria na Cámara para lle pedir ao Ministerio de Medio Ambiente que defina "con clarexa e rotundidade a súa postura sobre o traslado de ENCE da Ría de Pontevedra antes do ano 2018".

A deputada do BNG alude ás recentes sentenzas do Tribunal Supremo que dan resposta aos recursos presentados pola Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra e polo concello de Pontevedra. As sentenzas do Tribunal Supremo anulan o plan sectorial de incidencia supramunicipal de ENCE que a Xunta aprobou en decembro de 2003, co propósito de facer posíbel a ampliación da factoría. Davila subliña que nun encontro recente entre o Presidente da Xunta e o Ministro de Medio Ambiente, o Señor Feijoó manifestou que "a concesión de ENCE vence en 2018 e que a lei non fai prórrogas automáticas". Mais, puntualiza a parlamentaria do BNG, "debemos lembrar que o Ministro de Medio Ambiente non se definiu con tanta claridade na interpelación que lle dirixín no pleno do 28 de marzo pasado". Naquela sesión plenaria, Arias Cañete eludiu concretar se se ía trasladar ENCE da Ría antes de 2018, data en que vence a concesión. O Ministro, lembra Davila, excusouse no argumento de que "non queremos actuar precipitadamente" e no feito de ter que agardar ao pronunciamento do Tribunal Supremo. Pois ben, sinala Davila, "o Tribunal Supremo xa se pronunciou, polo tanto, é o momento idóneo de que o Ministerio fale e explique a súa postura ao respeito de ENCE". Esta é a razón pola que a deputada do BNG dirixe unha serie de preguntas ao Goberno: "Vai o Ministerio a definir por fin a súa postura sobre a necesidade de trasladar a factoría antes de rematar a concesión no 2018? Mantivo o Ministerio algunha xunta con representantes da empresa para abordar esta cuestión? De ser así, que é o que lle trasladou á empresa?".


Summary: O candidato ás primarias de Podemos Galicia, Antón Gómez-Reino, confía en chegar a un acordo para a coalición.

Antón Gómez-Reino, secretario xeral de Podemos Galicia e, practicamente, candidato, incide en que a "maioría social" a favor dun cambio político na Xunta quere que o lidere o espazo político que ocupa a formación morada e mais EU, Anova e as mareas locais. Cal son os eixos centrais das diverxencias con Anova? Non teño a sensación de que existan tantas diverxencias, pero si un convencemento compartido de que a maioría social que reclama unha mudanza política na Galiza quere que o eixo dese cambio pivote en torno ao espacio político que Podemos Galicia comparte con Anova, con Esquerda Unida, coas mareas e con moitos outros actores e actrices da sociedade civil. A posibilidade de sacar a este país do decenio negro de Alberto Núñez Feixoo pasa por seguir desenvolvendo este proxecto. Anova nega que os nomes sexan un problema, cal é a postura de Podemos Galicia? E a súa como candidato (ás primarias)? Para Podemos Galicia os nomes non son nin serán problema. Somos conscientes de que para seguir desenvolvendo este proxecto político común, todas as organizacións e actores que participen nel teñen que sentirse cómodas. Nós queremos conformar candidaturas que representen e visibilicen a presenza de todas as organizacións, e que garantan as mesmas oportunidades de obter o apoio do electorado, e, polo tanto, representación institucional. Pero todo iso ten que estar dirixido a gañar o Goberno da Galiza. No que se refire a miña candidatura ás primarias de Podemos Galicia, responde a unha obriga estatutaria. Quen deciden en Podemos cal son as candidatas máis capacitadas e quen as lexitiman para compoñer as candidaturas son as inscritas en Podemos. A ninguén lle pode parecer estraño que o secretario xeral de Podemos Galicia se presente ás primarias do partido nas que se vai elixir ao candidato de Podemos á Presidencia da Xunta da Galiza. Neste momento, ve posíbel unha confluencia con todas as formacións? Por suposto. Queremos seguir compartindo proxecto político con elas.


Summary: Os bares, cafetarías e restaurantes abriron de novo cunha forte presenza policial nas rúas.

A hostalaría volveu abrir esta sexta feira en boa parte da Galiza para dar inicio á desescalada anunciada polo Goberno galego. Así, nos concellos catalogados no nivel 2 de restricións os bares e restaurantes poden dar servizo nas terrazas cunha capacidade de 50%, mentres nos de nivel 3 permítese tamén empregar os espazos interiores a 30%. A xornada estivo marcada polo ceo solleiro que imperou na práctica totalidade do país. "Após tanto tempo na casa, a xente ten gana de airearse e anímase máis a comer fóra porque vén bo tempo, que para nós é moi positivo", expón, en conversa con Nós Diario, o xerente da Casa de Xantar O Dezaseis (Compostela), Avelino Martínez. As súas previsións para os vindeiros días son "boas" a pesar das circunstancias, mais cun optimismo moderado e expectante polo que poida acontecer. Xosé Santiso, xerente de catro restaurantes coa marca Fogar do Santiso en Compostela, Teo, Allariz e Oleiros, cre que a curto prazo non obterá grandes beneficios: "Notámolo especialmente no local da capital, na rúa do Franco, porque é unha zona moi transitada por turistas internacionais e agora está deserta", relata, coa esperanza de que o verán sexa "tan bo" como o de 2020. Rexistro de clientes e vixilancia das medidas Desde esta sexta feira, os locais hostaleiros someteranse a inspeccións todas as semanas para garantir o cumprimento das medidas. A presenza de axentes policiais foi notábel nas rúas das principais cidades do país. Así mesmo, a partir do vindeiro 5 de marzo, o sector hostaleiro deberá explicitar nun cartel coa capacidade máxima permitida e dispor dun código QR co cal ás e os clientes, de forma opcional, poderán rexistrar a súa presenza a fin de facilitar o rastrexo se houber un gromo da Covid. "É unha decisión individual, e haberá clientes que non queiran facelo por consideraren que invade a súa privacidade, mais penso que se conseguimos ter controlado 60 ou 70% das persoas xa é unha grande axuda", sostén o xerente do Dezaseis. Pola súa banda, Xosé Santiso considera que rexistrar o paso das e dos clientes é unha medida "moito mellor" que fechar os perímetros: "Cando fecharon Ourense, notamos unha forte baixada no restaurante de Allariz, porque a meirande parte do ano vivimos do turismo galego. Hai xente que vén xantar todas as semanas desde os concellos da contorna", argumenta.


Summary: O Balonmán Xallas afronta a ida da Fase de Ascenso á 1ª Autonómica

Un ano máis, o cuarto consecutivo, o Calvo Xiria participa na Fase de Ascenso á segunda categoría do balonmán estatal, a División de Honra Prata. O ano pasado caía en Santoña, en 2017 facíao en Lanzarote, en 2014 tocaba sufrir en Ciudad Real. A marea verde está acostumada a sufrir pero soña con que Avilés sexa o lugar escollido para celebrar un ascenso máis que merecido. Por iso, son máis de 150 os Xiriareiros bergantiñáns que se desprazan á vila asturiana. O Calvo Xiria chegará sobre as 18:30 h a Candás (a 17km de Avilés), onde instalará o seu cuartel xeral ao longo de toda a fase. Unha vez instalados, os de Xiria achegaranse ao pavillón La Magdalena para realizar o último adestramento antes do partido do venres.Calvo Xiria iniciará a súa andaina neste grupo II o venres ás 18:00 h, no que será o pistoletazo de saída á fase de ascenso a DHP. En fronte, terá ao conxunto valenciano do Viscoconfort Maristas Algemesí, un gran equipo dotado dun cadro de persoal moi compensado e onde destaca o seu extremo esquerdo, o goleador Padilla. O segundo e terceiro día, o Calvo Xiria medira forzas cos asturianos e cataláns do Cafés Toscaf ATL. Avilesina e o UE. Sarriá respectivamente, dous rivais de entidade e que no caso dos primeiros contarán co plús de xogar en casa. Fase de Ascenso do Bm. Xallas Despois de perder o ascenso directo na última xornada, e de quedar 4º na Copa Federación que organizaron no pavillón de Fontenla, o Bm. Xallas, sen tempo a lamentarse, afronta esta fin de semana a Fase de Ascenso á 1ª Autonómica. A ida será o sábado ás 18:30 partido de ida en Fontenla ante Viveiro.


Summary: Dáse por feito que Alberto Núñez Feijóo será reelixido como presidente nun congreso que se prevé libre de tensións

O 19 e 20 de xaneiro serán con probabilidade as datas en que o Partido Popular desenvolva o seu XV Congreso Autonómico. Nel procederase a renovar os organismos de dirección e facer balance dos últimos anos. A recente vitoria electoral, con que malia perder cento trinta mil votos anovaron por catro anos máis a súa maioría absoluta, marcará un debate que a priori se prevé libre de tensións, como xa sucedera en 2009. No cónclave popular todo apunta que Alberto Núñez Feijóo será reelixido como presidente do partido en Galiza. Despois do congreso autonómico terán lugar os locais e provinciais "onde as direccións o estimen pertinente", segundo declarou Alfonso Rueda.


Summary: A taxa de positividade mantense perto do 5% e Os novos contaxios roldan os 300 casos e a presión hospitalaria estabilízase cun novo paciente ingresado en UCI.

A evolución da pandemia nas últimas horas, segundo datos facilitados pola Consellaría de Sanidade, reflicten que as infeccións activas baixan da barreira dos 7.000, após negativizarse 545 casos, e a taxa de positividade das PCR (o número de positivos por cada 100 probas realizadas) excede lixeiramente o límite do 5% que marca a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia. Os contaxios, pola contra, volven superar lixeiramente os 300 casos, mais a presión hospitalaria estabilízase e rexistra unicamente un novo paciente en UCI, co que son 154 os hospitalizados en planta e 48 en críticos nos hospitais galegos. Así, segundo eses datos nas últimas 24 horas rexistráronse 317 novos contaxios por Covid na Galiza, fronte aos 234 notificados un día antes. Segundo notificou o Sergas, na última xornada detectáronse 53 novos contaxios na área sanitaria da Coruña, 63 na área de Lugo, 51 na área de Santiago, 69 na área de Vigo, 51 na área de Ourense, 10 na área Sanitaria de Ferrol e 16 contaxios novos na área de Pontevedra. Polo tanto, se temos en conta as últimas altas epidemiolóxicas (849), o número de casos activos de Covid na Galiza sitúase en 6.628, 545 casos menos que hai un día. Porén, os casos activos descenden en todas as áreas. Desta maneira, A Coruña continúa á cabeza da relación de casos activos, con 1.616 (146 menos); seguida pola área de Lugo, con 1.315 casos (93 menos); e pola de Santiago, con 1.228 infeccións (55 menos). A área de Vigo baixa por primeira vez dos 1.000 casos activos, con 999, após recibir o alta 127 persoas; na de Ourense hai 646 casos (oito menos); na de Pontevedra hai 429 casos (49 menos); e na de Ferrol son 395 infeccións activas (57 menos). Presión hospitalaría estábel Con respecto á presión hospitalaria, nas últimas horas contabilizáronse 48 pacientes en UCI (un máis nas últimas 24 horas) e 154 hospitalizados en unidades convencionais (sen cambios). Por áreas, a carga asistencial deténse en parte das zonas sanitarias. A de Ourense conta con 19 pacientes máis en planta (un máis) e seis en UCI (un menos); a de Ferrol, con 16 hospitalizados en unidades convencionais (dúas menos) e sete en críticos (dous máis); e na de Santiago, non se rexistraron cambios nas últimas 24 horas (17 pacientes en planta e catro en UCI). Por outra banda, as áreas de Lugo e Vigo rexistran un leve incremento na súa carga asistencial. A lucense conta con tres pacientes en UCI (un máis) e mantén a 30 hospitalizados en planta; mentres que na viguesa, hai 25 persoas ingresadas en unidades convencionais (dúas máis) e 11 en críticos (dous máis). A cara máis positiva está na área de Pontevedra, que conta con tres hospitalizados en UCI (un menos) e nove en planta. Datos de persoas curadas, falecidas e das probas Con respecto ás persoas que superaron a Covid, segundo os datos de Sanidade estas son xa 170.534, após recibir o alta nas últimas horas outras 849 persoas. Pola contra, desde o inicio da pandemia faleceron 2.579 persoas, todas con patoloxías previas. Segundo informou a Consellaría de Sanidade, trátase dunha muller de 89 anos que perdeu a vida no Hospital de Monforte. Ademais, faleceu un home de 87 anos no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS). Con respecto ás probas PCR, realizáronse desde o comezo da pandemia unhas 2.760.951 probas. Doutra banda, o índice de positivos detectados aumentou levemente e situouse no 5,94%. A pesar do lixeiro incremento, a porcentaxe continúa na marxe do 5% marcado pola Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia.


Summary: Análise de Enrique Negueruela -técnico de emprego e asesor da Consellaría de Traballo da Xunta entre 2005 e 2009- da reforma laboral e das medidas do goberno de Mariano Rajoy para recortar o gasto.

Aínda estamos a dixerir a reforma laboral deste goberno, e escoitamos a Ministra do ramo falar de que non se van recortar as prestacións. Méteme o medo no corpo porque este goberno sempre que dí que non vai facer algo é que será o próximo que faga. No discurso de investidura Rajoy dicía que non ia subir os impostos e dúas semanas despois incrementou o IRPF. A contradición entre o que se dí ou se titula e as actuacións é tan brutal que non necesita ningunha explicación. Está en toda a actuación do goberno e, a modo de exemplo, soamente chega con ver títulos desta reforma. O Capítulo IV chámase de xeito moi pomposo "Medidas para favorecer la eficiencia del mercado de trabajo y reducir la dualidad laboral". O título resulta prometedor e a alguén que soamente lea os resumes que publica a Moncloa pode lévalo a pensar que se toman medidas no camiño correcto. Pero soamente ler os títulos dos artigos do Estatuto que se modifican pode levarse outra impresión: "Suspensión temporal da aplicación do artigo 15.5 do Estatuto dos Traballadores; Extinción do contrato; Despido colectivo; Extinción do contrato por causas obxectivas; Forma e efectos da extinción por causas obxectivas; Despido improcedente". Estes títulos levaranlle a pensar o que é na realidade: o xeito de reducir a dualidade do noso mercado laboral é que todos sexamos precarios despedindo ós fixos. A pretensión é abaratar os custes laborais como sexa. Un dos xeitos que teñen establecido é por medio do aprendizaxe permanente. Non da formación permanente da que falaba Edgar Faure nos setenta no seu Aprender a ser, senón por medio do contrato de formación permanente. Un rapaz de dezaseis anos incorpórase a unha empresa como aprendiz e pode seguir nela ata os trinta anos como aprendiz. Basta que lle cambien a ocupación do posto. Se está na área de administración dunha pequena empresa, pode estar tres anos como "Empregados administrativos sen tarefas de atención ao público non clasificados baixo outras epígrafes C.N.O. 4309", outros tres como "Gravadores de datos 4301", logo de "Empregados de contabilidade 4111", de "Empregados de control de persoal e nóminas 4112", e por último de "Empregados de control de fornecementos e inventario 4121". Nestas ocupacións, todas distintas, xa levaría 15 anos percibindo entre o 75% e o 85% do Salario Mínimo Interprofesional. Se aínda lles parece pouco tempo ós señores Rajoy, Feijoo, Rosell, Fontenla e demais, podería continuar como "Empregados de oficina de servizos de apoio á produción 4122", "Empregados de información ao usuario 4411" "Recepcionistas (salvo de hoteis) 4412", "Empregados administrativos con tarefas de atención ao público non clasificados baixo outras epígrafes 4500", ou "Telefonistas 4423". Con estes faría outros quince anos. Terá 46 anos e xa non é novo, polo que sen custe algún pódeselle enviar ó paro e substituílo por outro. Este é o futuro que o Goberno co aplauso da patronal reserva á nosa xuventude: ir dun contrato de aprendizaxe a outro, dende os dezaseis ata os trinta. Este futuro está debuxado baixo o pomposo título de "Medidas para favorecer a empregabilidade dos traballadores" (e o peto dos empresarios, penso eu). Ademais, como xa estará boa parte da súa vida profesional nesa empresa, non fai falta que obteña o Graduado en ESO, polo que eliminan como formación obrigatoria a súa obtención. Isto no marco absolutamente legal. Se pasamos a situación real na que están moitos rapaces co contrato de formación, traballarán máis de nove ou dez horas porque fan a formación a distancia. Eu teño visto cómo chegaba a Certificación da formación realizada conxuntamente co contrato de traballo e co Acordo de formación. Este é un dos futuros que espera ós nosos fillos En paralelo, a calquera de nos, dous ou tres días antes do quince do mes, nos pode chamar o xefe e dicir que a situación está moi mal e que, para poder seguir adiante é necesario que en vez dos 1.200 euros ó mes, gañe 800 euros. Se dicimos que non estamos dispostos a traballar por ese soldo, atoparémonos cunha indemnización de vinte días por ano, ata un máximo de nove meses se levamos mais de trece anos na empresa. Se dicimos que si retrocedemos a niveis salariais de hai mais de quince anos. A elección é entre o paro para manter a nosa dignidade de traballadores ou a diminución salarial para poder vivir. Este é un dos procedementos debuxados como solución nas "Medidas para favorecer a flexibilidade interna nas empresas como alternativa á destrución de emprego". Este é o noso presente Nun arranque de dignidade, decidimos non aceptar á redución salarial, (levamos cinco anos co salario conxelado) e imos ó paro. Como temos vinte catro meses de paro, envíannos a unha oferta de traballo dunha empresa da zona. O empresario fálanos do moito que valora a nosa experiencia e que por iso escolleu o noso curriculum. Afirma que non pode pagar mais de 1.000 euros, pero que espera que as cousas melloren e poda subir o soldo. Para facelo legal, situarame nun grupo profesional que teña esa retribución, aínda que unha cousa son os papeis, e outra o traballo. Chegamos a un acordo, sutilmente me di que de non chegaren a un acordo podería dicir que non me interesa traballar polo que podería ser sancionado sen prestacións. Dime que vaia a Oficina de emprego a solicitar un certificado do importe da prestación que teño pendente, pois ten unha desgravación do 50% de doce meses (desgravará 4.500 euros). Pasa o tempo e cando falta unha semana para que faga un ano e estou pensando en falar dun aumento salarial acorde co traballo que realizo, me chama o xefe para dicirme que o sinte moito pero que non superei o período de proba. Voume sen saber moi ben qué facer e sen ningunha indemnización. Este é o noso futuro Con todo este panorama de despedimentos, por causas obxectivas, colectivos, etc., en definitiva, moi baratos e substituíbles por outros traballadores mais baratos, o gasto en prestacións vaise disparar. Rajoy dí que hai que recortar o déficit público para que non nos castiguen os mercados e agora non se pode gastar tanto en prestacións. Como xa non quedan eleccións pendentes, será pouco despois das andaluzas e asturianas, é necesario diminuír a contía do paro, da contributiva, polo que en vez de catro meses por ano, serán tres meses nos últimos seis anos (dezaoito en vez de vinte catro). Ademais como tanto tempo de paro fai que a xente se adormeza e non busque activamente emprego, mantense o 70% nos primeiros seis meses pero logo diminúese ata ó 50% para que non se rexeiten ofertas. Por suposto que desaparece o Subsidio de Eventuais Agrarios (o PER) que tanta rabia lle da á dereita (Esperanza Aguirre, Durán i Lleida) e que xa o PP tentou de eliminalo co decretazo de maio de 2002. *Enrique Negueruela é técnico de emprego e foi asesor da Consellaría de Traballo da Xunta entre 2005 e 2009.