Summary: Son milleiros as familias afectadas, calcúlase que poden ser máis de 8.000, fundamentalmente no barrio de Novo Mesoiro na Coruña e Navia en Vigo. A Xunta desoíu a solicitude do BNG e non revisará a denegación de axudas á hipoteca das persoas propietarias de vivendas protexida.

A Xunta non revisará a denegación de axudas á hipoteca das persoas propietarias de vivendas protexidas que afectan a máis de 8.000, unha boa parteas que mercaron nos barrios de Novo Mesoiro na Coruña e Navia en Vigo. O Conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernández, foi claro á hora de defender a negativa da Xunta, diante da iniciativa da deputada nacionalista Carme Adán que solicitaba ao goberno galego a revisión de oficio das denegacións. A Xunta tíñalle xa comunicado aos milleiros de familias a supresión da axuda á hipoteca das vivendas protexidas, tomando o recorte con efecto retroactivo, xa que estaban vinculadas a plans de vivenda anteriores a 2012. A deputada Carme Adán recriminoulla á Xunta, na persoa do conselleiro responsábel da área, a falta de vontade política e destacou que tiña competencias amparadas na lexislación para rematar co que cualificou de inxustiza. De feito, a comunidade de Castilla y León está a revisar de oficio a subsidiación das vivendas protexidas, co aval do informe da Defensora del Pueblo que argumenta que non se pode furtar un dereito recoñecido. Obriga de repoñer un dereito "O Instituto Galego de Vivenda e Solo é un mero tramitador das axudas e mira para outro lado ante a eliminación dunha axuda que é competencia propia deste organismo", defende a deputada quen calculou a perda das persoas afectadas entre 50 e 100 euros mensuais. "Eliminaron un dereito que estaba recoñecido e teñen obriga de repoñelo", sinalou Carme Adán. Segundo a deputada, o PP está a vulnerar o a propia Constitución ao denegar a prórroga aos préstamos hipotecarios con carácter retroactivo. A propia Defensora del Pueblo no seu ditame deixa en mans dos órganos competentes das Comunidades autónomas a revisión da interpretación do Ministerio e abre a porta á revisión de oficio das resolucións para garantir "os dereitos dos cidadáns". O BNG reclámalle ao goberno que "manteña e repoña" as condicións previas en materia de vivenda protexida e anula as resolucións que rexeitan as axudas aludindo a criterios de interpretación contrarios a dereito


Summary: O alcalde de Ferrol, Jorge Suárez, defende o portavoz de En Marea, Luís Villares, mais sinala que "non lle queda outra que tomar medidas". Denuncia que o Consello das Mareas "non representa todo o espazo".

Jorge Suárez, líder de Ferrol en Común e alcalde da localidade puxo de manifesto este domingo nunha entrevista concedida a Radio Galicia, Cadena Ser, que Luís Villares, portavoz de En Marea, "ten todo o meu apoio, respeito e respaldo a nivel persoal e político, outra cousa é que o Consello e a dirección que actualmente conforma En Marea están protagonizados por actores minoritarios que non representan a pluralidade do espazo". Acaba parecendo un "estigma" estar afiliado a un partido político que forma parte de En Marea, sinalou Jorge Suárez Neste contexto, Jorge Suárez apelou a resolver "canto antes" o que considera unha "falta de representatividade do Consello das Mareas". Nas súas palabras, "non representa todo o espazo". Ademais, lamentou que na dirección de En Marea se "menosprece" as organizacións políticas que "sempre estiveron apostando na unidade popular". Sinalou que acaba parecendo que é "un estigma" estar afiliado a un partido político que forma parte de En Marea [el é militante de Esquerda Unida]. "Unha cosa é Villares, a súa relevancia, o papel que xoga dentro de En Marea e outra como debe conformarse ese espazo, que debe fuxir da estrutura dun partido vertical tradicional", acrecentou Jorge Suárez, quen apuntou que, "para iso", xa existen outros espazos "de índole nacionalista". Estabilizar o rumo do barco Perante a situación interna que vive En Marea, o alcalde de Ferrol apostou en "estabilizar o rumo do barco" de maneira "urxente" antes de que teñan lugar as eleccións municipais e sinala que debe facerse "tomando como modelo as cidades". "Levamos moitísimo tempo e moitísimo desgaste, nótase nas enquisas, falando de nós mesmos, dos nosos conflitos" Jorge Suárez fixo fincapé en que o proxecto de En Marea non está esgotado, mais avoga por reformulalo para que todas as partes se sentan representadas. "Levamos moitísimo tempo e moitísimo desgaste, nótase nas enquisas, falando de nós mesmos, dos nosos conflitos e todo o traballo excelente que se está facendo no Parlamento, en defensa da clase traballadora, dos colectivos agredidos, da sanidade pública e a educación… non están tendo a relevancia necesaria", afirmou. Neste contexto, o alcalde ferrolán cre que as partes que conforman En Marea que "traballan pola unidade e non teñen representación" deben "acabar o papel que lles corresponde", mais non por un "sistema de cotas de poder", senón porque "foron os que estiveron desde o principio apostando na unidade e renunciaron con toda a xenerosidade ás súas siglas para conformar un proxecto de unidade popular".


Summary: O PCE galego celebrou o seu XIII Congreso en Vigo, onde fixo pública a súa previsión de "crecemento orgánico" e de "formar parte dos bloques políticos e sociais contra o capitalismo". Renovaron o comité central nun sesenta por cento.

O Partido Comunista de Galicia (PCG) do Partido Comunista de España celebrou esta fin de semana o seu XIII Congreso no que acordou renovar o seu comité central -en máis dun 60%- cunha lista única encabezada pola deputada de AGE Eva Solla, que é a nova secretaria xeral. No seu discurso de clausura do Congreso en Vigo, Solla defendeu un PCG "á ofensiva", en franca interlocución cos movementos sociais e coa clase obreira, ao tempo que agradeceu "a confianza dos e das camaradas" nesta nova etapa que prevé de consolidación e crecemento orgánico. Documentos Neste congreso, renováronse os documentos políticos, organizativos e estatutarios, ao tempo que se aprobou unha folla de ruta ideolóxica para esta nova etapa marcada pola intención do PCE galego de ser parte activa dos procesos de configuración de bloques políticos e sociais de loita contra o sistema capitalista. Na cita interviñeron, entre outros, a vicevoceira de AGE, Yolanda Díaz; así como os cónsuis de Cuba e Venezuela.


Summary: Nos tempos em que a minha nai cantava, os seus filhos aprendemos de tanto ouvir um saudoso cuplé evocador do velho Madrid romántico onde um podia cruzar pola rua com Espronceda ou Larra ou sonhar com os bailes do duque de Osuna

Nos tempos em que a minha nai cantava, naqueles tempos em que eu era feliz e ninguém estava morto como recitava o Álvaro Campos mais introspectivo e melancólico, os seus filhos aprendemos de tanto ouvir um saudoso cuplé evocador do velho Madrid romántico onde um podia cruzar pola rua com Espronceda ou Larra ou sonhar com os bailes do duque de Osuna e o regozijo popular das botillerias. Raquel Meller foi a sua primeira e insuperável intérprete. O cuplé fora composto por Jacinto Guerrero com letra de Luis Fernández Ardavin e estreado em 1931. Tinha daquela a minha nai 21 anos ainda que a cançom deveu ser mui popular nos anos trinta antes de a barbárie quarteleira arrasar todo.Nunca pudem esquecer aquela primeira frase do cuplé da minha infância: Cuando voy a los bailes del duque de Osuna. Foi ela a que me conduziu anos depois à vila de Osuna em saudosa homenagem á música e a letra albergadas na memória como, anos mais tarde, a cançom inesquecível de José Afonso me arrastaria à capela montesina da Senhora de Almortão. Música e memória, misterioso nexo.Osuna é umha saudosa vila branca sevilhana cheia de evocadoras ruas e mansons entre as quais destaca lá no alto o solene perfil da Colegiada de Nossa Senhora da Assunçom mandada levantar por Juan Téllez Girón (1494-1558), quarto na titularidade do condado de Ureña que acabaria absorvendo o ducado de Osuna, criado por graça de Felipe II. Os restos do castelo que foi solar da dinastia lá ficam, de par da igreja Colegiada.A Colegiada guarda no interior magnífica imaginaria e pintura renascentista mas, os olhos do visitante nom tardarám em reparar na historiada porta lateral de meados do século XVI que abre passo á escadaria conducente á cripta ducal dos Osuna. Um espaço, severo mais que lúgubre, onde repousam os restos da família ducal num ordenado conjunto de nichos e túmulos dispostos ao longo dos muros que recorrem sucessivas salas repletas de símbolos mortuários. Alguns dos túmulos mostram cartelas explicativas do finado jacente, como a referida ao fundador da Colegiada, quarto conde de Ureña, falecido no dia da Ascensom de 19 de maio de 1558, o mesmo dia eleito polo finado se acreditamos no devoto epitáfio.Ao eco do cuplé de Ardavin e à imagem da cripta dos Osuna véu somar-se logo na memória a notícia da existência da Alameda de Osuna, lá nos meus anos de estudante de engenharia em Madrid1. Nos seus tempos de esplendor, a Alameda albergava um famoso jardim com palácio no meio, levantados por soberano capricho de dona Mª Josefa Alonso Pimentel, condessa-duquesa de Benavente. "El Capricho" foi, precisamente, a denominaçom elegida pola augusta dama para o sumptuoso complexo. Anos mais tarde o seu herdeiro, o XII duque de Osuna, passearia um álbum com este e outros palácios do seu património para assombro da requintada nobreza de São Petersburgo.A origem de "El Capricho" provém da venda por parte da condessa-duquesa do seu palácio das Vistilhas, perto do Palácio Real, ao melífluo misógamo e impenitente conspirador carlista dom Francisco de Asís, esposo de Isabel II. A condessa-duquesa de Benavente (1752-1834), dama ilustrada retratada por Francisco de Goya, um dos seus artistas protegidos, e fiel esposa de dom Pedro Alcántara Téllez-Girón, XI duque de Osuna, iria falecer em 1844 deixando um imponente legado familiar de títulos, terras e castelos ao seu único irmao Mariano, número XII na linhagem ducal e impenitente perdulário sem limite nem tino.Pouco durou a glória de "El Capricho", vendas e reformas sucessivas fôrom degradando o seu esplendor até chegar a albergar o quartel do general republicano José Miaja, comandante em chefe da valorosa defesa de Madrid frente à barbárie africanista generosamente financiada pola impune ladroíce do aplicado banqueiro de Francisco Franco, Juan March.A história do derradeiro membro da estirpe dos Osuna, Mariano Téllez-Girón (1814-1882) é para contar e nom parar. Devemos-lhe umha biografia canónica2 ao mui douto escritor Antonio Marichalar, assíduo da tertúlia do Pombo e amigo de Juan Ramón Jiménez e de Ortega. Biografia, devo confessar, de prosa preciosista, requintada e um ponto artificiosa para mim apesar de ter merecido os máximos elogios de um Azorin e um Torrente Ballester. O conde de Osuna deambula polas páginas de Marichalar como um dándi finissecular serôdio que bem poderia figurar nessa prodigiosa galeria de narcisos da época magistralmente descritos por Manuel Segade (A Corunha, 1977) em Narciso Fin de Siglo3.Dom Mariano Francisco de Borja José Justo Téllez-Girón y Beaufort-Spontin, XII duque de Osuna e XV do Infantado, cumpriu o seu noviciado na carreira das armas nas campanhas do norte contra a carlistada insubmissa com valor provado até o momento de alçar o voo sobranceiro que os seus brasons demandavam.A desmesurada vida de Mariano Téllez-Girón, Grande dos Grandes de Espanha como ele gostava de se ver reconhecido, transcorre dali em adiante em sumptuosos cenários que parecem desenhados a propósito para exibir a sua prosápia secular. Em 1852 dom Mariano representa Espanha em Londres nas exéquias do general Wellington; no ano seguinte podemo-lo contemplar como testemunha de boda no casamento de Eugenia de Montijo com o imperador de França, Napoleom III. Em 1856 recebe a encomenda mais prezada, a de representar a Isabel II ante o czar Alexander II para atender o desejo do imperador de restabelecer as relaçons diplomáticas com a corte espanhola, rotas trás da morte de Fernando VII por ter optado pola causa carlista. Acompanhava o duque Juan Valera que nos deixou daquela estadia na cidade imperial de São Petersburgo — dezembro de 1856, Julho de 1857 — umhas eruditas e divertidas Cartas desde Rusia4 em que descreve a vida e hábitos da corte russa posterior à dolorosa derrota na Guerra de Crimeia (1853-1856) ante a aliança do Reino Unido, o Segundo Império francês (1852-1870) e o Império otomano. A erudiçom, de Valera, a sua desenvoltura e sentido do humor e a rendida admiraçom pola beleza feminina, impregnam o relato. Em 1881, um ano antes de morrer, dom Mariano exercerá ainda de alto representante de Espanha no casamento do futuro kaiser Guilherme II. Quem melhor?Lembrarei sempre o comentário do guia na minha primeira visita a Osuna, justo depois de visitar a cripta dos Osuna: "...e aqui, nesta pequena capela lateral descansam em solitário os restos do último duque de Osuna, expulsado da cripta ducal por deixar arruinada a família". Naquele momento tomei o comentário por curiosa lenda local. Afinal, nom estava muito longe da verdade.O ocaso de dom Mariano foi tam magnificente em dêvedas como o foi em vida em dádivas. Além das suas incontáveis possessons, o duque herdara mais de cinco milhons de pesetas de rendas anuais; ao morrer, legou um insuportável monte de dêvedas continuamente refinanciado que alcançava os quarenta e quatro milhons. Os credores, com o Banco de Castilla como principal prejudicado, apenas pudérom recuperar 30% dos antecipos concedidos. O escultor encarregado de lavrar um sepulcro digno de tam empoleirado personagem, um artista napolitano residente em Sevilha, morreu sem poder cobrar, envolto em inúteis pleitos e reclamaçons.O epílogo do faustoso conde-duque foi triste, mesmo vergonhento. Em 1866 desposara a María Leonor de Salm-Salm, filha de um príncipe alemam; contava ela 24 anos e ele 52. No 13 de Abril de 1883 chegavam em trem a Osuna os restos mortais do duque. O vagon mortuário passou um dia inteiro em via morta. Ao dia seguinte procede-se à inumaçom. A princesa viúva nega-se a ocupar o lugar reservado para a cerimónia de despedida e decide segui-la desde umha capela lateral. A triste cerimónia, um pouco grotesca até, tem umha testemunha de excepçom, um cervantista de altura, Francisco Rodríguez Marín, que descreve o episódio com desapiedado sarcasmo na imprensa da época. Pulvis, cinis et nihil, o epitáfio toledano do cardeal Portocarrero bem poderia servir de epílogo a umha vida relumbrante de tramóia e ouropel.O historiador José Mauel Ramírez Olid oferece-nos o melhor relato5 da vida dispendiosa e desmesurada do duque. Convido o leitor interessado a navegar polas peripécias de tam singular personagem que acumulou em vida 14 ducados, 2 principados, 20 grandezas de Espanha, inúmeros marquesados condados e senhorios, sem esquecer o Toisom de Ouro e todo o medalheiro honorífico possível que o ia acompanhar à sua última morada a débito. Notas1 María Isabel Pérez Hernández, arquitecta, desvendou com perícia profissional a história do famoso jardim que eu nom cheguei a contemplar: https://www.slideshare.net/ACJardinCapricho/el-ramal-de-el-capricho-en-la-alameda-de-osuna2 Antonio Marichalar, Riesgo y ventura del Duque de Osuna, Visor Libros 2012, Madrid, primeira ediçom, Espasa Calpe, 1930.3 Manuel Segade, Narciso Fin de Siglo, Editorial Melusina, 20084 Juan Valera, Cartas desde Rusia, Miraguano Ediciones, 2005. A ediçom, cuidadosamente anotada e acompanhada de magníficos gravados do Sam Petersburgo coetáneo corre a cargo do reputado eslavista Ángel Encinas del Moral. 5 José Mauel Ramírez Olid, "Cuando la realidad se hace leyenda, Mariano Téllez-Girón (1814-1882)": https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=6253528. O artigo pode ser baixado em formato pdf.


Summary: Santiago Mendes comparece esta sexta nos xulgados de Compostela. Hai convocada unha concentración de apoio ás 11:30 horas.

O veciño do Condado Santiago Mendes sentará esta sexta feira no banco dos acusados dos Xulgados de Compostela para facer fronte a unha petición de catro anos de cárcere por responder na rúa á mobilización contra "a imposición do galego" que convocara Galicia Bilingüe en 2009. Mendes fora declarado en rebeldía en maio de 2014 por non acudir á citación no Xulgado no inicio do proceso contra 11 persoas polos feitos acontecidos durante a marcha de GB. Desde Ceivar deron conta desta comparececnia e informan que hai convocada unha concentración de solidariedade ás 11:30 horas perante os Xulgados de Compostela. Cómpre lembrar que en setembro de 2011 condenouse a un total de 11 anos e 5 meses a 6 das 11 persoas acusadas no xuízo #8F45anos. A sentenza absolvía a 5 das encausadas. Unha das penas, imposta a Bernardo M, implicaría a entrada en prisión (4 anos e 3 meses). Os e as encausadas anunciaran daquela que recorrerían o fallo xudicial.


Summary: Tivo Rosalía de Castro un irmán? Segundo as memorias de Luís Tobío Campos -pai de Lois Tobío, un dos autores do Estatuto e curmán do pai da poeta,- Teresa de Castro e o capelán José Martínez Viojo tiveron outro fillo, o que demostraría que a súa relación foi distinta á como foi contada. A investigadora Marga do Val ofrécenos novos datos para a biografía da poeta fundadora da literatura contemporánea galega.

A escritora e investigadora Marga do Val descubre nos textos memorialísticos de Luís Tobío Campos o testemuño sobre a existencia dun irmán de Rosalía de Castro que, segundo sinala, tería morto de neno. Para do Val, o dato que aporta Luís Tobío supón unha importante revelación para a biografía da poeta xa que evidenciaría que a relación da súa nai co capelán José Martínez Viojo foi distinta a como foi contada nos textos biográficos da autora. "Un hermano de esta abuela llamado José fué capellan mayor de la colegiata de Iria (y padre natural de la popular escritora Rosalía Castro, de Padrón, esta tal Rosalía tuvo un hermano que murió en la infancia, y está actualmente casada con el historiador Murguía.)", escribe Luís Tobío Campos como recolle Marga do Val no artigo que Sermos Galiza publica. O debate e os datos forman parte da intervención da investigadora no congreso internacional "Literatura galega: identidade, alteridade e exilio".


Summary: O Comité reclama unha investigación sobre o accidente laboral en Ferroatlántica, que deixa tres persoas feridas.

A deflagración desta terza feira no forno 12 da factoría de Ferroatlántica en Cee provocou feridas a tres traballadores. Non é a primeira vez que este forno é protagonista dun accidente laboral. No 2005 mesmo provocou a morte dun operario. A empresa anunciou unha investigación para esclarecer o acontecido. O comité reclama que se depuren todas as responsabilidades que puideran derivarse por este sinistro e que se adopten as medidas oportunas para evitar que se repitan situacións similares. Os representantes dos traballadores explican que reverter a precariedade das medidas de prevención e seguridade laboral nesta empresa constituíu "unha durísima loita" que o persoal tivo que manter ao longo de moitos anos, "pois máis alá da propaganda coa que o Grupo Villar Mir adoita encher os medios, a seguridade e a integridade física dos traballadores e traballadoras de Ferroatlántica non estivo entre as prioridades da empresa". O comité tamén lamenta que as instalacións de Cee e Dumbría "levan 25 anos sen recibir investimentos para a súa mellora, mantemento e modernización. Unha crítica que o Comité ten trasladado á empresa en numerosas ocasións".


Summary: Os presidentes de Renfe, Julio Gómez-Pomar, e Adif, Gonzalo Ferre, compareceron na comisión de Fomento para falar do sinistro ferroviario de Angrois. Pomar considera "fundamental" ter en conta que a liña non era Alta Velocidade. BNG e IU exixiron comisións de investigación para esclarecer o sinistro

Os presidentes de Renfe e Adif comparecen no Congreso dos Deputados polo sinistro de Angrois, a maior traxedia ferroviaria de Galiza, con 79 mortos. O mandatario de Adif, Gonzalo Ferre, insistiu en que en todas as alternativas de trazado da liña ferroviaria nese punto do accidente incluían a curva da Grandeira, e que ningunha institución presentou alegacións neste tema. Tamén apuntou a que a vía onde circulaba o Alvia sinistrado foi revisada o 20 de abril. Mais Gonzalo Ferre tamén recoñeceu que nun primeiro momento estaba previsto que o sistema ERTMS (que tería evitado o accidente, segundo sinalaron maquinistas e o propio Ferre após o accidente) chegarse até a estación de Compostela, e non ata 4 quilómetros antes. De feito, esa vía, afirmou Ferre, estaba prevista que esa liña fose de alta velocidade até que en 2010 se decidiu que fose convencional. Protexer o AVE Pola súa parte, Gómez-Pomar quixo que ficase claro para entender o sinistro que a liña de Ourense a Compostela non é Alta Velocidade. Algo que contradí ao que Fomento e apropia Renfe mantiñan en decembro de 2011, na inauguración do tramo. BNG e Esquerda Plural solicitan a creación dunha comisión de investigación para esclarecer o sucedido en Angrois o 24 de xullo. "Non dicir nada novo" Na súa quenda de intervención, a deputada nacionalista Rosana Pérez denunciou "a présa en sinalar unha causa única e un único culpábel". Preguntou por que que no tramo Ourense- Santiago o sistema ERTMS funciona nos trens Avant, mais non está homologado nos Alvia e considera que fica claro que "houbo moitas présas para inaugurar ese tramo". A parlamentar do BNG tamén preguntou aos presidentes de Renfe e Adif se consideran que os recortes presupuestarios, os EREs e as penalizacións salariais no caso de retrasos influen nos accidentes. Responsabilidades políticas Pola súa banda, Izquierda Unida e Esquerda Plural incidiron no engano de que se vendese como Alta Velocidade o que non etra tal, e inciden en que hai responsabildiades políticas.


Summary: Na web pódense consultar e descargar a Base topográfica de Galicia, o Mapa de Usos do Solo do ano 2005, a ortofotografía do PNOA do ano 2009-2010 e a ortofotografía do Voo Americano do ano 1956, unha cartografía inédita que superpón 4000 imaxes da época coa toponimia actual.

Na web que a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas activou o pasado mércores 16 de maio pódense consultar e descargar a Base topográfica de Galicia, o Mapa de Usos do Solo do ano 2005, a ortofotografía do PNOA do ano 2009-2010 e a ortofotografía do Voo Americano do ano 1956, unha cartografía inédita que superpón 4000 imaxes da época coa toponimia actual. En total son máis de 20 mil mapas, que nos seus dous primeiros días de acceso público, rexistraron máis de 75 mil visitas. A plataforma permite ver as catro mil imaxes de Galicia tomadas en 1956 por un avión do exército norteamericano A plataforma, desenvolvida con software libre, permite facer distintas procuas, sexa por unidades administrativas, sexa por coordenadas xeográficas ou por referencia catastral. Segundo os seus promotores, a páxina incrementará a súa base de datos pouco a pouco, para incorporar outros 20.000 mapas nos vindeiros meses. As novas incorporacións serán, entre outras, os produtos derivados da cobertura LiDAR, as novas ortofotografías, a actualización do Sistema de Información de Ocupación do Solo (SIOSE), o mapa forestal, e todas as derivadas dos estudos que se encomenden ao Instituto. Web da plataforma de información xeográfica


Summary: A Unión Europea modifica a súa lexislación.

A Unión Europea vén de modificar a súa propia lexislación para permitir aos Estados inxectar diñeiro público sen ningún tipo de limitación ás grandes corporacións privadas e permitir a toma de participación dos Gobernos no capital das mesmas. Unha decisión semellante xa fora adoptada á volta de 2008 para posibilitar os rescates masivos da banca e dos grupos financeiros a conta dos orzamentos públicos. Nesta liña, o comisario europeo de Mercado Interior, Thierry Breton, augurou recentemente que "moitas empresas terán o Estado no seu capital. Hai un ano ninguén tería imaxinado algo así, mais será transitorio. Os Estados non teñen vocación de permanencia". O aeronáutico é o primeiro sector rescatado. A mediados de marzo, Italia inxectou 600 millóns na liña área Alitalia tomando unha porcentaxe das súas accións. Unhas semanas máis tarde, Noruega saía ao rescate da compañía Norwegian e o Reino Unido lanzaba un salvavidas de 700 millóns a Easyjet. Ademais, Alemaña estuda tomar unha importante participación en Lufthansa e Francia reforza a súa presenza no capital de Air France. As medidas de axuda ás grandes compañías privadas sucédense no conxunto da UE. O Alto Representante da UE para Asuntos Exteriores, Josep Borrell, sinalou recentemente que "agora o Estado é o patrón de última instancia, o consumidor de última instancia, o propietario, porque haberá inevitabelmente que capitalizar empresas con nacionalizacións, malia ser transitorias, e o asegurador de última instancia". Os máximos responsábeis da política económica téñense manifestado nun sentido semellante. Así, por exemplo, o ministro francés de Economía, Bruno Le Maire apuntou: "Non dubidarei en empregar todos os medios á miña disposición para protexer as grandes empresas francesas" e engadiu que "iso pode facerse mediante recapitalizacións, comprando accións ou botando man de nacionalizacións se for necesario". En 2008, a totalidade dos Gobernos acudiron ao rescate do complexo bancario, transferindo a súa débeda ao sector público e abrindo a porta ás posteriores políticas de axuste. A este respecto, o economista Kostas Lapavitsas non dubida en afirmar que "se está preparando un novo saqueo das arcas públicas para salvar a conta de resultados das grandes corporacións privadas. Máis unha vez vólvense socializar as perdas".


Summary: Otero, Brey, Villarino, Yáñez, Iglesias... Cinco séculos de deturpación deixan até hoxe unha boa pegada nos apelidos galegos. 20% da poboación galega leva un apelido quer castelanizado quer híbrido. Aos poucos, van xurdindo iniciativas e proxectos que procuran facilitar a restitución dos apelidos de noso.

Os apelidos son algo propio, parte da identidade de cada persoa, da ligazón coa súa propia ascendencia, coa súa familia. Mais tamén teñen unha dimensión colectiva, do pobo ou comunidade da cal fan parte. Ao longo destes séculos non poucos apelidos galegos sofreron un proceso de deturpación, un proceso que foi da man do desprazamento do galego como idioma instrumental na escrita desde principios do século XVI. Unha consecuencia diso foi que os nomes, tanto de persoas como de lugares, foron deturpados. Actualmente, e segundo dados da Real Academia Galega (RAG) 16% dos apelidos en Galiza están castelanizados [por exemplo, os Outeiros que pasaron a Oteros] e 4% teñen unha forma híbrida [p. ex, Seijas por Seixas]. Exemplos que non son casos isolados e que reflicten unha situación non normalizada, unha anomalía. Fronte a iso, nestes anos foron erguéndose diferentes iniciativas e propostas para procurar unha normalización, unha restitución dos apelidos. Como, a destacar, Os apelidos en galego. Orientacións para a súa normalización, libro da RAG que recolle nunha listaxe normalizada 1.500 apelidos, que abranguen 90% da poboación de Galiza. Facilitar "O libro é unha ferramenta que a RAG pon para aquelas persoas que queiran galeguizar o seu apelido", explica en conversa con Sermos Galiza Victor Freixanes, presidente da Academia, que destaca a funcionalidade deste traballo para o funcionariado dos rexistros civís, onde se deben realizar os procesos de galeguización dos apelidos. "Aínda fican prexuízos", afirma, "e xente que quere restituír o seu apelido pode atopar algunha dificultade". Porén, engade, na maioría dos casos non hai problema. Agora o procedemento é ben doado: ir ao rexistro e pedilo. Doado e rápido. Dos 25 apelidos máis comúns na Galiza, catro aparecen na listaxe da RAG: Iglesias (Igrexas), Alonso (Afonso), Otero (Outeiro) e Lorenzo (Lourenzo). Unha lista aos que hai que engadir non poucos: desde Goyanes e Yáñez a Villarinos, Gestal, Abeijón... Paradoxo Coa chegada do autogoberno deuse un paradoxo, houbo unha recuperación na toponimia da forma propia, orixinal, a galega: Seixas, Abeixón, Montouto... mais non nos apelidos, que se mantiveron deturpados."Hoxe en día, tantos anos despois da Lei de Normalización Lingüística, se nen sequer estamos en condicións de restaurarmos os apelidos galegos, é que hai algo que non vai ben", afirma María Pilar García Negro, profesora da Universidade da Coruña, ensaísta e escritora. "Se en 2018 hai dúbidas de se esa restitución é necesaria para irmos pola vida como pobo, e que a cousa é grave", engade. Ana Boullón, investigadora da Universidade de Santiago e da RAG experta en antroponimia e onomástica galega, ten manifestado que "o apelido, igual có nome, non só ten unha dimensión colectiva, porque nos sitúa na sociedade, senón tamén individual, porque nos vincula á nosa familia, aos nosos devanceiros. Por iso se sente ás veces que esa forma non se pode cambiar, que facelo suporía unha especie de desafección con respecto aos nosos pais e aos nosos avós. Nada máis lonxe, a castelanización dos apelidos supuxo unha manipulación administrativa que non pediu permiso ás persoas afectadas". Gonzalo Navaza, profesor da Universidade de Vigo, lexicógrafo e un profundo coñecedor e especialista en toponimia e antroponimia, manifestou que "a deturpación, contra o que pensa a xente, é un fenómeno recente. Hai que pensar que o primeiro rexistro data do 1870. Até ese ano, cadaquén asinaba cos apelidos que el mesmo escollía. Hai moitos Soto ou Otero cuxas familias aínda son hoxe recoñecidas polos Soutos de tal sitio ou os Outeiros da beira do río. Na normalización onomástica, de todos os xeitos, hai que ser moi respectuosos porque forman parte do patrimonio persoal de cadaquén". Gratificante O profesor na Facultade de Filoloxía da UDC Xosé Ramón Freixeiro Mato salienta a importancia e necesidade de "recuperarmos a forma propia dos apelidos", advertindo que as formas deturpadas e castelanizadas "son ir contra a nosa identidade, contra o noso patrimonio". El propio galeguizou o seu patronímico, pasando de Freijeiro a Freixeiro: "Recuperar a forma lexítima do meu apelido foi un proceso gratificante, recoméndollo a todo o mundo". Na mesma liña exprésase Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística: "Temos a obriga de restituír o que foi deturpado nestes séculos, é unha forma de reivindicar o noso dereito a existir como pobo". Maceira insta as administracións públicas a xogar un papel proactivo: "Se durante séculos a administración foi activa na deturpación dos nosos apelidos, o lóxico sería que agora o fose na súa restitución". O presidente de Agal (Associaçom Galega da Língua), Eduardo Maragoto, ten claro que "todo o que sexa galeguizar e restaurar as formas galegas dos apelidos é para aplaudir", se ben engade que "nós pensamos que as formas propostas pola RAG non son as únicas galegas, senón que hai tamén outras grafías". Cada vez son máis as persoas que optan por galeguizar os seus apelidos. "É un paso que dei por min, polos meus avós e pais, polas miñas fillas e tamén polo futuro deste pobo", di Ana Montouto, moza arousá que até novembro de 2017 era Montoto. Patronímicos en risco de desaparición 20 apelidos máis frecuentes (uns 200) na Galiza son case 60% do total. 40% restante corresponde a miles de patronímicos, moitos deles existentes unicamente no noso idioma e que están desaparecidos ou a un paso da súa desaparición: desde Alfaite a Pexegueiro, pasando por Láncara ou Sabugueiro, entre outros. Temos apelidos galegos case en extinción e a súa forma castelanizada gozando dunha boa saúde. Exemplos? Hai na Galiza pouco máis de 200 Outeiros mais hai 42.000 Oteros; non chegamos aos 1.000 Martíns e hai 113.000 Martínez; en 2011 ficaban 3 Eanes e había máis de 7.000 Yáñez, a súa deturpación española.O argumento de que non son deturpacións, senón apelidos que chegaron desde Castela, non se mantén, a teor das persoas expertas. 2% dos apelidos presentes na Galiza teñen orixe vasca, 4% catalá... mais 16% castelán? É excesivo de máis para un pobo de emigrantes, non de recepción de inmigrantes. Henrique Costas, profesor da Universidade de Vigo, advirte sobre como os hipocorísticos galegos son moitos e están en franco declive. "Os Manueles pasaron de ser Manolos a ser Manus, e os Franciscos de ser Chiscos, Fucos e Farrucos a Frans", por influencia española. "E as modas non son casuais nin espontáneas. Hai unhas causas que acompañan a unha tendencia inicial e lamentabelmente", di o profesor da Universidade de Vigo, "estas cousas son dificilmente reversíbeis". Os Canduchos, Carmuchas, Pilochas, Carmelas, Maruxas, Caluchos, Susos, Tuchos… teñen escaso futuro e moitos deles xa desapareceron case por completo. É o caso de Xepe, o hipocorístico galego para Xosé, dado que Pepe procede realmente do catalán, chegando aquí a través do español, segundo Costas. Ou Perucho, de Pedro, que saía aínda na novela de Pardo Bazán Los pazos de Ulloa. Algúns resisten nos alcumes familiares. As reaccións Víctor Freixanes (presidente RAG): "Os impedimentos para recuperar a forma galega do apelido non se poden amparar en nada" María Pilar García Negro (profesora UDC e escritora): "Unha das dimensións da nosa lingua máis afectadas pola imposición do español é a castelanización e barbarización dos nomes e apelidos" Gonzalo Navaza (especialista en antroponimia): "Hai que ser moi respetuosos e respectuosas porque toca o patrimonio persoal de cadaquén" Ana Boullón (investigadora RAG): "A castelanización dos apelidos supuxo unha manipulación administrativa que non pediu permiso ás persoas afectadas" Marcos Maceira (Presidente A Mesa): "No pasado deturparon os nosos apelidos, o lóxico hoxe é recuperalos" Eduardo Maragoto (Presidente AGAL): "Todo o que sexa restaurar, galeguizar os apelidos é unha iniciativa a aplaudir" Xosé Ramón Freixeiro Mato (Ensaísta e profesor UDC): "Eu normalicei o meu apelido, que era Freijeiro, á súa forma galega: Freixeiro. Foi un proceso gratificante. Recoméndollo a todo o mundo" Nota: Por un erro atribuímos Yáñez como castelanización de Ames e non de Eanes, que é o correcto. [Esta reportaxe foi publicada no número 290 de Sermos Galiza, á venda nos quiosques e na loxa]


Summary: Ferroglobe acorda a venda da factoría de Cee-Dumbría e das centrais nunha operación da que queda excluída a planta de Sabón e dous anos despois de que a Xunta vetase o seu intento de desfacerse das instalacións hidroeléctricas.

Advertírao o persoal hai só uns días. Finalmente, o Grupo Villar Mir vendeu Ferroatlántica. O fondo investidor estadounidense TPG Sitxh Street fíxose coa fábrica de ferroaliaxe de Cee-Dumbría e coas centrais hidroeléctricas vinculadas por 170 millóns de euros nunha operación na que quedou excluída a planta de Sabón. Ferroglobe vende a factoría de Cee-Dumbría e as centrais hidroeléctricas por 170 millóns de euros nunha operación da que queda excluída a planta de SabónNon foi, como se supoñía, a española Ferrovial quen mercou senón este xigante grupo investidor que acordou con Ferroglobe, participada nun 57% por Villar Mir. O seu grupo leva tempo querendo desfacerse do sen negocio de renovables para aminorar a súa débeda, pero a Xunta impedíralle hai dous anos a segregación das centrais do río Xallas ao non garantirse a continuidade da actividade industrial e logo dunha importante mobilización social. Agora, o Goberno galego e a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia terán que dar o seu visto e prace a esta operación. Neste caso,a venda conxunta das centrais hidroeléctricas e da factoría da Costa da Morte permítelle a Villar Mir evitar o veto establecido pola Administración galega desde hai máis de vinte anos á separación da concesión das centrais da actividade da planta. Supón o traspaso de dez plantas hidroeléctricas cunha potencia xerador de 167 megavatios, xunto coa fábrica de ferroaliaxe. Queda fóra da venda a planta que Ferroglobe ten en Arteixo, que será disgregada para formar parte dunha nova sociedade, Ferroatlántica de Sabón. Ademais, a empresa do Grupo Villar Mir comprometeuse con TPG á compra en exclusiva da produción da fábrica da Costa da Morte e a subministrarlle a materia prima, o que garantiría o seu futuro. E considera que o acordo mellorará a situación financeira e achegará liquidez á compañía. O complexo de Cee-Dumbría estará agora operada por Ithaka Partners, empresa dirixida por Alejandro Seco, ex-empregado de FCC e con experiencia de varios anos en Unión Fenosa. Ferroglobe decidiu hai xa un tempo aplicar un ERTE en todas as súas plantas do Estado logo do recorte das primas de interrompibilidade e malia que a venda da enerxía producida polas hidroeléctricas galegas servía para compensarlle algo o seu elevado gasto enerxético. O fracaso de Villar Mir no último intento de venda das centraisFoi na primavera de hai dous anos cando chegara o último intento de Villar Mir de desfacerse de parte do seu negocio en Galicia. Ferroatlántica solicitara á Xunta a segregación das centrais hidroeléctricas dos ríos Xallas e Grande das plantas de ferroaliaxe de Cee e Dumbría. A compañía pedía oficialmente a Augas de Galicia -logo de reclamalo anteriormente de moitas outras formas- que, "en aplicación do interese xeral e de acordo a dereito", devolvese as concesións hidrálicas ao seu estado orixinal. E advertía que a autorización sería a "única" maneira de manter o emprego e o futuro da compañía no país.A empresa propiedade do empresario Villar Mir -imputado no caso Bárcenas por presunto financiamento ilegal do PP e investigado na operación Lezo- reclamaba a "eliminación da prohibición" de segregar as actividades de ferroaliaxe e produción eléctrica que data dos anos 90, de cando o empresario pasou o controlar os activos, e que considera que se aplicou "de forma excepcional" e "en circunstancias especiais". Todo, cos traballadores de Cee-Dumbría-Centrais Hidroeléctricas, os alcaldes da comarca e a oposición política en contra.Ferroatlántica anunciou na Bolsa en 2017 a futura venda das centrais, segregou as actividades no Rexistro Mercantil e pactou cos sindicatos estatais un plan industrial que avalaba esa vendaO plan da compañía estaba trazado. Ferroglobe, resultado da fusión de Ferroatlántica coa multinacional Globe, tiña previsto vender as centrais por 255 millóns, das que o grupo recibiría 153 descontados os gastos financeiros. Ademais, e malia non dispor de autorización ningunha para separar as actividades, a firma rexistrou no Boletín Oficial do Rexistro Mercantil (BORME) a escisión a nivel empresarial da súa división industrial nunha nova sociedade denominada Ferroatlántica de Electrometalurgia.Ferroglobe presionou o Goberno galego, os alcaldes e os traballadores. Pero a Xunta, logo de meses de espera, acabou por vetar a segregación das actividades e a posterior venda. Ferroatlántica respondeu advertindo das graves consecuencias, avisando de futuros despidos, "precarización", cancelación de axudas a clubs e entidades deportivas e suspensión de investimentos e proxectos industriais en Galicia. Ás poucas semanas trasladou o proxecto de silicio solar a Puertollano, logo de anunciar un investimento de 42 millóns para esta factoría en Arteixo.


Summary: Os sistemas de produción dos pobos orixinarios son máis resilientes.

Os conflitos, a variabilidade e os fenómenos extremos do clima -agudizados pola mudanza climática-, os problemas nas cadeas de distribución e a inestabilidade económica, "agravada por causas subxacentes como a pobreza e uns niveis de desigualdade altos e persistentes", son os principais motores da crise alimentaria global que estamos a padecer, revela a Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO). 900 millóns de persoas no planeta vense especialmente afectadas por esta situación, corrobora a entidade, que pon en dúbida a capacidade de xerar alimentos sen incidir de maneira irreversíbel nos recursos naturais. A agricultura é a responsábel de 80% da deforestación e consome 70% da auga doce que se utiliza cada ano. Porén, aínda que houbese "suficiente potencial de produción no mundo no seu conxunto, seguiría a haber problemas de seguridade alimentaria", conclúe, "xa que centenares de millóns de persoas carecen dos cartos para comprar o que precisan ou dos recursos para producilos elas mesmas". Para procurar solucións a sistemas alimentarios con contradicións cada día máis profundas, a FAO recomenda ollar cara aos pobos indíxenas, gardiáns do 80% da biodiversidade do planeta. 19 millóns de persoas, con fame no Iemen Un estudo multidisciplinar liderado polo organismo resolveu que as 476 millóns de persoas que pertencen a pobos indíxenas, e que abarcan 28% da superficie terrestre, teñen uns sistemas alimentarios moito máis resilientes e sostíbeis que poden ter a chave para achegar solucións que garantan a viabilidade da produción de alimentos no resto do mundo, no caso de que se teñan en conta á hora de elaborar políticas públicas. Nese sentido, a entidade puxo en marcha diversos grupos de traballo para elaborar guías prácticas e estudar a súa integración en sistemas moito máis amplos, a raíz da publicación o ano pasado do Libro Branco Whipala sobre sistemas alimentarios dos pobos indíxenas. Ese traballo, o máis importante até o de agora nesta póla, explica que os sistemas alimentarios indíxenas "implican a xeración de alimentos a través de múltiples áreas diferenciadas da paisaxe, e dunha rica diversidade de especies, variedades e razas", amais, supoñen unha mestura de alimentos silvestres e cultivados, "e cando estes sistemas teñen algún grao de integración co mercado, polo xeral mantense un nivel de uso dos cultivos tradicionais". Unha visión integral Este sistema está baseado nun "coñecemento profundo da súa contorna e dos ciclos asociados, permitíndolles aproveitar os numerosos recursos dispoñíbeis e detectar os cambios medioambientais", respectando a estacionalidade dos produtos e os límites dos ecosistemas. Ao tempo, a entidade subliña a importancia de "valores de reciprocidade, administración e reverencia cara á natureza", apoiada por sistemas de goberno colectivos. Frío e fame devoran os meniños sirios En contraste, no modelo de cultivo intensivo e dun único produto "redúcese deliberadamente a complexidade dos ecosistemas para unha máxima eficiencia e rendemento", sacrificando a biodiversidade por unha maior seguridade alimentar. Lembra a entidade que a homoxeneización dos cultivos implica a perda de resiliencia fronte ás "enfermidades, as pragas e o cambio climático". A importancia da seguridade alimentar durante todo o ano Os pobos aimara e quechua garanten a súa seguridade alimentar desde hai cinco mil anos co chuño, unha pataca á que se lle extrae arredor do 80% da auga por medio de sucesivas conxelacións e exposicións ao sol. O chuño pode aguantar até 20 anos en perfecto estado antes de ser consumido, e é un dos elementos máis importantes da gastronomía andina. Pódese consumir enteiro ou facer fariña, e úsase até para a elaboración de sobremesas. Haití, entre a fame e o dominio das bandas armadas que estrangulan o país


Summary: Cadriños e debuxos do acto que o pasado domingo organizou a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda en homenaxe ás vítimas da Charlie Hebdo chegarán á redacción do semanario. Antes serán penduradas nunha exposición que será inaugurada por Siro López.

Grazas á iniciativa da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, a cidade da Coruña foi quén de encetar en apenas unhas horas unha máis que peculiar, orixinal e sentida homenaxe ás vitimas da acción terrorista perpetrada contra a revista humorística francesa Charlie Hebdo. A referencia xeográfica non podía ser outra, a Praza do Humor, a antiga praza dos ovos coruñesa, a medio camiño entre as igrexas de San Nicolao, San Xurxo e o antigo lupanar da Florida (sic.). As figuras pétreas de Castelao e Cunqueiro, acompañados ambos polos bustos de Camba, Wenceslao e Risco, acolleron, da man das carícaturas graníticas de Astérix e Obélix, os irmáns Marx ou Mafalda entre outros, a ducias de persoas hábidas de desenfundar rotuladores, pulir cera e gastar témpera para expoñer, en tamaño DIN A-3, a súa raiba e carraxe fronte aos asasinatos parisinos. A pesares da inimediatez da convocatoria, ésta levantou adhesións inmediatas, así, e grazas aos bos oficios do recoñecido ilustrador e expresidente da Agrupación Alexandre Bóveda, Carlos Silvar, a Asociación Galega de Ilustradores sumouse á iniciativa, difundíndoa activamente polas redes e acudindo á Praza do Humor a dar lectura pública dun comunicado. "A Asociación Galega de Ilustradores sumouse á iniciativa, difundíndoa activamente polas redes e acudindo á Praza do Humor a dar lectura pública dun comunicado". Tres cabaletes de pintor, unha mesa de camping desbordada de pinturas de cores e un feixe de láminas de debuxo foron todo o equipo loxístico preciso para comezar a función. Non fixeron falta consignas nin maiores explicacións, a xente lanzouse a, cada cal dentro das súas capacidades artísticas, denunciar a barbaridade cometida en Paris e a amosar a súa solidariedade máis creativa e persoal. Segundo se ían completando as caricaturas estas ían sendo penduradas con pinzas, como se dunha colada de roupa limpa se tratase, nun cordel que unía dúas farolas nun lateral da praza. A xente ía perdéndolle o medo aos folios, ao tempo que os máis cativos se lanzaban a inundar os paneis de cores. Aos poucos foron chegando destacados ilustradores como Pinto&Chinto ou Xoán G. que se mesturaban entre familias anónimas até que a calidade dos seus debuxos remataba por descubrilos. Contodo, a mañá tivo un convidado de excepción. Desde o primeiro momento pululaba pola praza, case irrecoñecíbel debaixo dun impoñente abrigo, unha bufanda xenerosa, pucho preto e barba mesta, quen foi no seu día o deseñador da propia Praza do Humor. Cando un xornalista dun medio estatal preguntou quen era, un membro da Agrupación Alexandre Bóveda díxolle descriptivamente "Siro López, o caricaturista galego máis importante desde Castelao". O comunicado da Asociación de Ilustradores fixo especial fincapé na necesidade de defender a liberdade de expresión, de opinión, de creatividade como elemento indiscutíbel á hora de tentar formar unha sociedade democrática. Seguindo esa liña argumental, Vitoria Louro, vicepresidenta da Agrupación Alexandre Bóveda metía o dedo na chaga da manipulación mediática que dende os poderes españois se nos está a servir estes días: o mesmo Raxoi que acode á manifestación de París e se solidariza cos asasinados, aproba unha Lei Mordaza que atenta contra as liberdades civís e democráticas máis básicas e elementares. Os intercambios de opinión derivaban en animadas tertulias, os cativos seguían debuxando, os ilustradores deixaban, con enorme xenerosidade e sentimento, o mellor de sí pendurado nun cordel que quedou pequeno, musulmáns achegábanse a escribir en árabe, a actriz Isa Risco empurraba pola xente para debuxar mentras bulían opinións conspirativas sobre a autoría real do atentado. A Agrupación Alexandre Bóveda ten previsto facer chegar boa parte das viñetas á propia revista Charlie Hebdo. Antes serán penduradas nas paredes da Agrupación, nunha exposición que será inaugurada, nun día aínda por pechar, cunha palestra a cargo do xenial Siro López. Parecían que eran as sentidas palabras de Siro as que puñan o ramo a un sinxelo e emotivo acto de defensa a ultranza da cultura e da liberdade, onde a cidadanía da Coruña foi a gran protagonista.


Summary: PSOE e BNG manteñen as posicións de 2015 e mesmo gañan algunha importante alcaldía. En xeral mantéñense gran parte dos Gobernos municipais na Galicia vilega, sendo incapaz o PP re recuperar as prazas que perdera hai catro anos.

Galicia é moito máis que as cidades. Varias ducias de vilas, algunhas conformando as áreas metropolitanas que rodean ás sete urbes, outras constituíndo importantes cabeceiras comarcais, conforman un tecido social e político de gran relevancia. Nas eleccións de 2015 o PP perdera un gran número destas vilas, algunha tan sinaladas como Ames, Vilagarcía, Cangas, Cambre, Ponteareas, Lalín, O Porriño, Moaña, Nigrán ou Sada. E os comicios desta noite deixaron un escenario moi semellante.O PP gaña na terra de Xosé Cuíña, pero cae na de Manuel Fraga, un feudo por outroOs populares recuperan algunha alcaldía tan simbólica para a formación popular como Lalín, pero ao mesmo tempo perden outra non menos significativa, como Vilalba. Gañan na terra de Xosé Cuíña, pero caen na de Manuel Fraga, un feudo por outro. De igual xeito, recuperan Chantada e poden facer o propio con O Porriño (á espera dun posible pacto coa Unión Democrática da Louriña), ao tempo que consolidan o seu goberno en Sanxenxo. Porén, ao mesmo tempo perden Xinzo de Limia ou Barreiros, entre outros concellos de importancia.E, sobre todo, non conseguen asaltar case ningunha das prazas que perderan no 2015. De feito, o poder dos populares nas grandes vilas e vilas medias redúcese a Ribeira, Arteixo, Marín, A Estrada ou Mos, ademais de Lalín ou Chantada.PSOE e BNG manteñen as posicións de 2015 e mesmo gañan algunha importante alcaldíaPSOE e BNG manteñen as posicións de 2015 e mesmo gañan algunha importante alcaldía. Os socialistas afianzan o seu dominio en Vilagarcía de Arousa, Monforte, Culleredo, As Pontes, Tui e Nigrán (con maioría absoluta) e tamén en Ames, Viveiro, Verín, O Carballiño, O Barco, Ribadavia, O Grove, Boiro e mesmo Redondela, se hai acordo entre as tres forzas que ata agora formaban a oposición ao PP, podendo acceder ao Goberno local de Xinzo de Limia.O Bloque mantén as súas maiorías absolutas en Carballo, Ribadeo e Allariz, e mantén as súas alcaldías en Moaña, Bueu Rianxo, Poio, Ponteareas ou Fene. Gaña, ademais, unha nova praza en Barreiros.Terra Galega mantén o seu feudo de Narón, o mesmo que Alternativa dos Veciños en Oleiros (ademais de estender a súa representación a Sada, Culleredo ou Arteixo). E tamén mantén a Alcaldía Unión por Cambre nesta localidade coruñesa.Sadamaioría en Sada e Nós Pobra na Pobra do Caramiñal afianzaron as alcaldías destas formacións, que escapan dos malos resultados doutras mareas locais. Máis axustado foi o resultado de ACE en Cangas e Son de Teo en Teo, que poderán manter o goberno se chegan a un acordo coas outras forzas de esquerda que obtiveron representación.


Summary: O Bloque Nacionalista Galego aposta por un plan de desconfinamento propio consensuado na Cámara galega con todos os grupos do Parlamento. Así llo vai trasladar ao presidente da Xunta este domingo na reunión telemática prevista cos partidos.

O BNG defende unha desescalada deseñada desde Galiza para saír paulatinamente do confinamento e afrontar as consecuencias da crise sanitaria con medidas adaptadas á realidade do país. Así o avanzou a portavoz nacional, Ana Pontón, quen este domingo ten previsto achegarlle esta e outras propostas ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, no encontro que manterá con representantes de todas as forzas políticas. Neste sentido, Pontón tamén adiantou que a súa formación rexeita unha visión uniforme e centralista do desconfinamento, sen considerar as situacións diversas dos territorios, mesmo en termos epidemiolóxicos. Con todo, recalcou, a estratexia debe ser pactada na Cámara galega. "Non queremos que as présas ou a falta de análise boten a perder o que conseguimos con tanto esforzo neste 40 días de confinamento". "Defendemos unha desescalada galega consensuada no Parlamento entre toda as forzas políticas para ter unha posición de país que nos permita loitar contra as consecuencias tremendas en termos sanitarios, económicos e sociais da pandemia", detallou Pontón, "non queremos que as présas ou a falta de análise boten a perder o que conseguimos con tanto esforzo neste 40 días de confinamento, por iso a desescalada non se pode improvisar nunha rolda de prensa". Consenso O BNG avoga polo consenso e pola colaboración "para actuar con eficacia nesta crise sen precedentes". Sente sentido, denuncia "a incoherencia dun PP que fai na Galiza o contrario do que reclama en Madrid". "Non se entende que o PP propoña unha comisión no Congreso para deseñar unha desescalada mentres, aquí, Feixoo escapa da sede da soberanía popular", subliñou a portavoz nacionalista. Ana Pontón reclama "unha posición de país para sacar adiante Galiza tras esta pandemia" e pide traballar por xunto nunha estratexia de desescalada que teña en conta "a nosa realidade, a nosa dispersión, como nós afectou o coronarivus". Feixoo, ausente do Parlamento Na véspera dunha nova conferencia do xefe do Executivo galego coas forzas políticas, Pontón volveu criticar a ausencia de Feixoo da Cámara lexislativa. "Non é de recibo que no medio desta pandemia fuxa do Parlamento. Debe ter claro que non se pode gobernar Galiza desde unha pantalla de televisión, non queremos un telepresidente, queremos que haxa diálogo na Cámara galega, que se analicen as propostas e que se pacten para sumar polo ben do país", concluíu.


Summary: Unha farmacia de Compostela denuncia unha invasión de velutinas no seu estabelecemento. Descoñecen onde teñen o niño, o que impide que os servizos especializados da Xunta da Galiza interveñan.

A propietaria da farmacia do Castiñeiriño, en Santiago de Compostela, denuncia "unha invasión de velutinas" que pon en risco as usuarias do seu estabelecemento e a atención continuada ao público. "Estamos dedicadas a matar avespas", asegura María José García. "A semana pasada detectamos a presenza dalgún exemplar, mais pensamos que se trataba dun feito puntual. Onte o problema agravouse. Xa non podemos ter a porta aberta porque non deixan de entrar. Mesmo tivemos que fechar a farmacia un anaco despois de que unha persoa maior se asustase ao sentirse atacada". Desde o botica manteñen que non poden garantir o seu servizo nestas condicións. "Onte chamei ao 012 e dixéronme que mentres non localicemos o niño de velutinas, eles non poden facer nada, porque así o estabelece o protocolo", afirma María José García, "pero aquí está en xogo a seguidade e a saúde das persoas que necesitan a nosa asistencia, sen que ninguén nos dea unha solución", censura.


Summary: Montse Dopico entrevista María Reimóndez a respecto de Desde o conflito, a novela coa que a autora gañou hai dúas semanas o premio Xerais

O xornalismo de guerra cae, demasiadas veces, na retórica do heroe branco e occidental que arrisca a súa vida para salvar os demais. Nunha visión neocolonial que esquece os e as verdadeiras protagonistas das historias. Contra ese tipo de narrativa rebélase Saínza, a personaxe principal de Desde o conflito, a novela coa que María Reimóndez gañou o XXXI premio Xerais. O proceso de evolución de Saínza, no profesional mais tamén no íntimo, é o miolo deste libro. Porque acadar a propia autonomía tamén supón revisar a esfera dos afectos, pois, segundo explica a autora, "seguimos vivindo presas de dependencias, dos moldes que nos oprimen. E iso non se cuestiona porque queda agochado debaixo do falso discurso da igualdade". Falamos con ela desta obra. Desde o conflito forma parte dun ciclo de novelas que comeza con En vías de extinción. Aínda que a relación entre Dende o conflito e En vías non se ve. Cal é? En En vías de extinción, Gaia, que é tradutora e intérprete, vai unha vez interpretar a un curso e alí atopa outras dúas lucenses coma ela. Unha delas é Aurora, que é xornalista. É un personaxe anecdótico, en En vías de extinción. Por iso resulta imposible conectar as dúas novelas se ninguén o explica. En realidade estaba previsto que se publicase agora a segunda entrega do ciclo, A música dos seres vivos, que desenvolve a historia da cantante MK. Mais co premio Xerais cambiouse a orde, a vai saír antes Desde o conflito. Ademais, faltan aínda máis libros do ciclo. O seguinte, despois deste terceiro, será o que desenvolva a historia de Aurora. Cada unha destas novelas pode lerse de maneira independente, mais se se len todas terase unha visión máis complexa de todo. Hai novelas máis e menos vinculadas entre si. Mais, claro, o que se fixa nunha sobre un dos personaxes afecta ás outras. Un dos aspectos que valorou o xurado é a estrutura do libro. Construído con fragmentos: narración, cartas, crónicas xornalísticas… mais moi ben fiado. Son relatos xornalísticos de Saínza, anacos dos libros que escribe, ou retransmisións para a BBC, ou as cartas que se escribe con Aurora, máis a narración dela, máis textos doutras xornalistas… Aínda que é máis liñal que En vías de extinción, malia esa estrutura multitextual. O tratamento do tempo era máis complexo en En vías de extinción. En Desde o conflito a liña temporal é máis clara e correspóndese coa liña de evolución da personaxe, Saínza. "Desde o conflito é, claramente, unha novela de evolución de personaxe, no aspecto íntimo e no profesional" A evolución de Saínza é, en realidade, o miolo da historia. Ela loita por superar as dependencias emocionais impostas, aprendidas. Por ser quen quere ser. Desde o conflito é, claramente, unha novela de evolución de personaxe, no aspecto íntimo e no profesional. Saínza é xornalista de guerra. É unha persoa cunha experiencia de vida moi extrema, que traballa en situacións de perigo e iso axúdalle a priorizar, a ver o que é importante na vida. Non ten tempo que perder con cousas superficiais nin con relacións presas de convencións sociais. Hai unha imaxe moi estendida de que as mulleres que teñen unha independencia, unha autonomía profesional, xa teñen alcanzadas unha serie de metas. Pero a verdade é que, na parte dos afectos, seguimos vivindo presas de dependencias, dos moldes que nos oprimen. E iso non se cuestiona porque queda agochado debaixo do falso discurso da igualdade. Porque na esfera do privado, dos afectos, é onde está a pedra angular do patriarcado. Por iso Saínza ten que enfrontarse a si mesma, á súa propia maneira de relacionarse: coas amistades, coas parellas… "Na parte dos afectos, seguimos vivindo presas de dependencias, dos moldes que nos oprimen. E iso non se cuestiona porque queda agochado debaixo do falso discurso da igualdade" A novela rexeita a narrativa do reporteiro como o heroe branco salvador. Non quere paternalismo, nin cinismo, nin derrotismo. É o que percibes no xornalismo de guerra? A min horrorízame ver como, en nome dunha profesión, se perpetúan esquemas eurocéntricos, androcéntricos, cunha retórica alicerzada no colonialismo. En ningún momento se preguntan quen debe contar a historia, quen debe ser protagonista. É unha forma de neocolonialismo. Resultoume moi duro ver, por exemplo, o tratamento da tsunami da India, tamén pola miña relación afectiva co lugar. Eu estaba abraiada coas noticias que chegaban. Porque non podías escoitar a ningunha persoa de alí, nin sequera aos membros do goberno. Foi un auténtico shock. O mesmo pasa en Iraq, en Afganistán… E o que pasa é que xa nos habituamos a ese tipo de mediación, na que ademais parece que só é importante unha catástrofe cando morren españois. "Horrorízame ver como, en nome dunha profesión, se perpetúan esquemas eurocéntricos, androcéntricos, cunha retórica alicerzada no colonialismo. En ningún momento se preguntan quen debe contar a historia, quen debe ser protagonista" Cando as persoas están desposuídas, cando quedaron sen nada a consecuencia dunha guerra, dun terremoto ou do que sexa, desposuílas tamén da palabra é un xeito de violencia engadido. E isto pasa no xornalismo de guerra e na axuda humanitaria e en todas as situacións nas que os occidentais van de salvadores. O de xornalista de guerra é un traballo fundamental, como a cooperación, pero a cuestión é como se fai. Porque é necesario rachar con esa maneira de contar tan masculina, tan patriarcal e tan e tan colonial. O mesmo pasa coa narración da historia. Cando nos explicaban a guerra civil ou a II Guerra Mundial, ata hai pouco parecía que só había un discurso masculino de heroes e batallas. Ata época recente non se comezou a recuperar a historia da poboación civil. Isto fixo, por exemplo, que a retórica adquirida para lugares como Galicia fose que aquí "non houbo enfrontamento militar", ou sexa, que non houbo "guerra", cando o que aconteceu en Galicia na Guerra Civil foi un auténtico xenocidio. Ao narrar a guerra só mediante as "contendas" a experiencia traumática dun pobo que viu como asasinaban a mulleres e homes polas súas ideas quedou aínda máis silenciada ca o resto. Noutras latitudes isto agrávase co discurso colonial. Mentres non se rompa con ese discurso neocolonial e patriarcal, non se poderá non só determinar cales poderían ser as saídas dos conflitos, senón tampouco comprender e previr a súa orixe. "Cando nos explicaban a guerra civil ou a II Guerra Mundial, ata hai pouco parecía que só había un discurso masculino de heroes e batallas. Ata época recente non se comezou a recuperar a historia da poboación civil" Saínza vai reflexionando sobre iso ao longo da novela. A mudanza fundamental é cando decide ir a Etiopía para escribir un libro e falar do que ve, pero desde dentro. Por que dis que as mulleres escriben sobre a guerra dunha forma distinta aos homes? Ese é o punto no que Saínza empeza a reconsiderar se a súa visión de reporteira de guerra non estará a ocultar outras guerras menos visibles, menos espectaculares para o consumo occidental do sufrimento alleo, como a fame. Saínza escribe desde un punto de vista radicalmente oposto ao habitual, porque é partícipe da realidade que describe. Porque renuncia aos seus privilexios de xornalista occidental. Tamén porque é unha personaxe que está sempre a buscar os seus propios límites, sempre en tensión consigo mesma, poñéndose a proba. O que digo sobre as xornalistas de guerra non o digo eu soa, está estudado. Mais vino claro á hora de documentarme. A maneira de autorrepresentarse das mulleres é distinta. Ves, por exemplo, como Marie Colvin falaba da súa profesión, e como falan os homes, e as diferencias son evidentes. O mesmo pasa cos textos de Sofía Casanova. E eu creo que é así porque a túa propia posición na sociedade, como muller, é distinta e isto abre portas a interpretar e narrar doutra maneira, o cal non quere dicir que sexa automático por ser muller, senón que é unha posibilidade que pode usarse dende a reflexión propia. As túas alianzas son máis complexas, xa de partida. As mulleres inscríbense no que escriben, están presentes nos seus propios textos. E iso tamén é unha forma de rebeldía contra o discurso herdado da "neutralidade" e a "distancia". É unha forma de escribir moito máis honesta, que explicita a posición desde a que se fala. "Saínza escribe desde un punto de vista radicalmente oposto ao habitual, porque é partícipe da realidade que describe. Porque renuncia aos seus privilexios de xornalista occidental" O libro contén tamén unha reflexión sobre a guerra como algo que está durmido nas nosas sociedades. Por que? Porque as persoas que viven nunha aparente paz moitas veces non reflexionan sobre o fácil que é que comece un conflito. Hai unha violencia subxacente, contra as mulleres, contra as persoas diferentes,... que amosa unhas tensións que en calquera momento poden estoupar. É fácil velo co caso de Ucraína. Parece moi sorprendente que estale un conflito de tal magnitude en Europa. Pero non o é. Están a aumentar as desigualdades, o pensamento fascista, os extremismos, a violencia do Estado… Así, a guerra está máis perto do que pensamos. No Estado español está a alimentarse o discurso misóxino, homófobo, fundamentalista católico, contra a estranxeira, contra a diversidade cultural e lingüística… E todo isto é un caldo de cultivo perigoso. Son discursos que temos que combater no día a día. Primeiro, falando. E non só falando. Pero se calamos estamos cedendo ante eles. "No Estado español está a alimentarse o discurso misóxino, homófobo, fundamentalista católico, contra a estranxeira, contra a diversidade cultural e lingüística… E todo isto é un caldo de cultivo perigoso" É interesante o personaxe de Max, unha das parellas de Saínza. Segundo o define a protagonista, é a encarnación da ética dos coidados, mais sen paternalismos. Max encarna tamén esa contradición entre o público e o privado da que falabamos antes. Traballa na industria armamentística, algo que está en contradición directa cos valores e vida de Saínza, pero no privado ofrécelle un lugar de descanso no que se sente aceptada e libre das marcas preescritas. Un espazo que ela poderá redescubrir despois porque xa leva consigo a experiencia de estar con alguén que non pretende domesticala, nin encaixala nas súas expectativas. Alguén que lle ofrece un espazo de aceptación, no que pode ser quen é. Encarna a ética dos coidados no sentido de que se preocupa do benestar dela, sen que iso entre en conflito co benestar propio, claro. Despois, ela atopa iso mesmo noutro marco. Porque socialmente fannos pensar que iso só se pode atopar nunha relación de parella. "Cando non se vai ás raíces do conflito, que se atopa no colonialismo, o que queda son os tópicos. Pasou en Ruanda, no Congo, en Afganistán e Iraq, pasa en Ucraína…" Saínza sofre distintas formas de violencia. En occidente e fóra. Non son cousas que pasen só en países afastados. Era a idea? É o que falabamos antes de que, moitas veces, pensamos que iso da guerra só pode pasar lonxe de nós, en países cheos de bárbaros. É o discurso das "guerras tribais", dos africanos que "se matan" porque son así… Porque cando non se vai ás raíces do conflito, que se atopa no colonialismo, o que queda son os tópicos. Pasou en Ruanda, no Congo, en Afganistán e Iraq, pasa en Ucraína… O fondo dos conflitos é a obtención de recursos. No caso de Ucraína, o gas. Europa non quere intervir porque subirían os prezos do gas e importa máis ter gas para a nosa comodidade que que morra xente. Pois o mesmo ocorre coa violencia de xénero. A posición das mulleres é máis complexa no sentido de que experimentamos a violencia nas nosas propias sociedades. Non nos fai falta ir a outro sitio. Que te violen, que batan en ti, que te acosen sexualmente, pode pasarche en calquera lugar. E iso, independentemente do teu perfil profesional. Por moi privilexiada que sexas noutros aspectos, niso estás no mesmo saco. Un dos temas que saen no libro é o da diglosia, contra o que Gaia, a protagonista de En vías de extinción, se enfrontaba. Saínza é galega e traballa para medios ingleses, mais leva consigo a reflexión sobre cuestións coma estas. Se unha nace nun lugar onde hai unha situación de desigualdade e inxustiza arredor da lingua vai levar iso consigo onde vaia. Non é que Saínza sexa moi consciente dese tema tampouco. Mais decátase de que experiencias que tivo no seu lugar de orixe poden valerlle para entender o que ocorre noutros lugares. Oposta a ela niso é Aurora. Se asumes outra serie de valores tamén os vas levar contigo. Ese é un dos motivos, tamén, polos que se produce a ruptura entre elas. O pai de Saínza é nacionalista. Aínda que tamén hai contradicións na súa familia. A avoa é de Fraga. Saínza vive o tema da lingua con normalidade, porque para ela é algo dado. Mais decátase de que arredor non hai esa normalidade. Parte do libro son crónicas xornalísticas escritas en distintos lugares do mundo. A maioría deles, ademais, coñécelos. Son bastante maniática coa documentación. Non me gusta falar do que descoñezo. A novela vai facendo un percorrido por distintos conflitos e, claro, é máis fácil falar dos lugares que coñezo, polo traballo de cooperación que fago. Iso permíteche tamén ter un maior coñecemento das circunstancias sociopolíticas do lugar e entender mellor o que pasa. Dos sitios que cito, os únicos que non coñezo son Iraq e Afganistán e Sri Lanka, aínda que a miña convivencia co pobo támil na India fai que sinta ese conflito como propio dende hai moito tempo.. "A mediación é un acto sumamente político. Cando tes que explicar, contar, estás a realizar un acto político. E a cuestión é cal é a posición que adoptas á hora de contar" Hai algunha razón especial para que escolleses, como protagonista, unha xornalista? Unha ten que ver co resto do ciclo. Aurora era xornalista en En vías de extinción, e Saínza é a súa amiga desde a infancia, mais percorre un camiño paralelo e ao tempo totalmente distinto. A outra razón é que me interesan as personaxes que realizan unha función de mediación, como Gaia, que é tradutora e intérprete. A mediación é un acto sumamente político. Cando tes que explicar, contar, estás a realizar un acto político. E a cuestión é cal é a posición que adoptas á hora de contar. "Cando gañan dúas mulleres, xa se fala de que son moitas, e non é así. O relevante, alén das cifras, é que o que as decisións dos xurados dos premios deixan entreve" No acto de entrega do premio lembraches que, nas XXI edicións do Xerais, só gañaran oito mulleres contándote a ti, e aínda menos tendo unha muller como protagonista. Se o dixese noutro contexto podería entenderse como unha perrencha. Por iso interesábame aproveitar o lugar, a ocasión, para falar de que hai un problema de consideración do que ten ou non valor literario. É verdade que nos últimos anos houbo unha evolución, que agora gañan premios máis mulleres. Pero é que cando gañan dúas mulleres, xa se fala de que son moitas, e non é así. O relevante, alén das cifras, é que o que as decisións dos xurados dos premios deixan entrever. Hai un problema de raíz, que é como se conceptualiza o valor literario, o que se considera libros premiables, os tipos de historias, de personaxes. Tendemos a facer xuízos sobre se a novela a escribiu un home ou unha muller, xa antes de abrir a plica. E o problema é o valor que a iso se lle dá. Eu estou con certa frecuencia en xurados e sei como funcionan dende dentro, por exemplo unha vez un membro dun xurado pretendía descualificar unha obra porque tiña unha voz feminina "moi marcada". Porque aprendemos a ler e a escribir segundo modelos masculinos. Por iso hai un número moito menor de mulleres que levan premios. É outro teito de cristal que temos. "Creo que para cambiar de posición temos que sentir incomodidade. E a literatura ten un papel importante que cumprir na creación desa incomodidade" Tamén agradeciches, na entrega de premios, que o lector e a lectora che deixase incomodalo. Por que? Na novela repites que a nosa comodidade é a pobreza e a guerra doutras persoas. A incomodidade é un concepto que me interesa. Porque creo que para cambiar de posición temos que sentir incomodidade. E a literatura ten un papel importante que cumprir na creación desa incomodidade. Diante dela, temos dúas opcións. Ou ir á raíz, buscar unha posición ética, ou ignorala, atacar e neutralizar a quen a provoca, como fan os homes de esquerdas cando lles din que son machistas. Se non sentimos incomodidade non vamos facer ningún esforzo por cambiar nós nin por transformar a realidade.


Summary: A plataforma social avanza novas mobilizacións na Galiza

"A implicación da cidadanía e a recollida de sinaturas está a ser un éxito rotundo". Así o recoñeceu a Nós Diario o voceiro da plataforma SOS Sanidade Pública, Manuel Martín, tras avanzar onte novas mobilizacións por todo o territorio en defensa da Atención Primaria. Unha das accións que buscan salvar e fortalecer o primeiro nivel asistencial do sistema público de saúde é a Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) en defensa da Atención Primaria impulsada pola entidade este verán. Sindicatos, partidos políticos e colectivos sociais e profesionais están a recadar apoios por todo o territorio co fin de levar ao Parlamento galego unha proposición de lei que busca debater e aprobar unha serie de medidas urxentes para revitalizar a situación que atravesa a rede de centros de saúde e Puntos de Atención Continuada (PAC) da Galiza. A Xunta pagou á sanidade privada máis de 2.000 millóns en dez anos A día de hoxe a ILP contabiliza xa 18.000 sinaturas de apoio, moi por riba das 10.000 que exixe a normativa para que o texto chegue á Cámara. O obxectivo non é outro que a salvagarda da Atención Primaria, unha demanda anterior á pandemia que non se pode adiar máis. A situación segue a ser moi complicada tanto a nivel organizativo como funcional, advirte Martín. "En primeiro lugar hai un problema gravísimo para poder acceder e contactar cos centros de saúde. A maior parte das consultas son non presenciais", unha práctica, di, que discrimina, sobre todo, as persoas maiores. "Estas consultas, aínda que sexan telefónicas, teñen lista de espera", que no caso das presenciais oscila entre os sete e os 15 días. A falta de persoal sanitario é outra constante que explica as esperas e agrava a sobrecarga da Atención Primaria. "Na zona do Salnés e da Arousa os PAC están fechados porque non hai persoal médico. No mellor dos casos atende a consulta unha enfermeira que depende dun profesional que está noutro centro de saúde". "Non imos parar" Ademais destas carencias, Manuel Martín pon o foco na "desaparición" de toda a actividade de promoción, prevención e traballo comunitario que corresponde aos centros de saúde. "A situación é tan dramática que xa se está vendo como repercute na saúde da poboación, e vese, por exemplo, nas estatísticas de mortalidade, con incrementos que afectan tanto á mortalidade xeral como á mortalidade por enfermidade que se poden previr". O BNG reclamará un 'plan de choque' para a Atención Primaria nos orzamentos da Xunta Fronte ao desleixo da Administración galega, Manuel Martín destacou o compromiso e a mobilización da cidadanía galega, promovida pola plataforma e motivada polo "descontento, a frustración e o enfado da poboación. "En canto colocamos unha mesa en calquera localidade da Galiza fórmanse colas para poder asinar en favor da nosa ILP. Recollemos xa unhas 18.000 sinaturas pero contamos superar as 25.000". De aquí ao mes de febreiro, data na que convocarán unha manifestación en Compostela para reivindicar a Iniciativa Lexislativa Popular 'Salvar a Atención Primaria', SOS Sanidade Pública avanzou outras mobilizacións que engordarán o historial doutras multitudinarias, nomeadamente na área de Vigo ou O Salnés. As primeiras terán lugar este mesmo mes. O día 11 fronte á Consellaría de Sanidade promovida pola plataforma do Grove. O 20, a iniciativa da plataforma Pediatras e Matronas Xa. E o 30, nun chamamento conxunto de todas as plataformas da Galiza. "Non imos parar. Aínda que acabe a ILP, a mobilización en contra da política de desmantelamento do sistema vai continuar".


Summary: O deputado popular, Alberto Pazos, acusa ao PSOE de "aplicar a pena de morte" durante os seus anos de goberno e ao BNG de presentar iniciativas en prol "dos inimigos da democracia". Beatriz Sestayo advirte que acudirán aos tribunais perante as aseveracións do popular.

A proposición non de lei presentada polo Bloque Nacionalista Galego sobre as actuacións do goberno en materia penitenciaria agoiraba un intenso debate na Comisión parlamentar de Xustiza. O portavoz nacionalista, Francisco Jorquera, procurou evitar "lecturas demagóxicas" ao comezo da súa intervención e amparou a presentación da iniciativa nas "convicións demócratas e pacifistas" defendidas pola organización frontista. Porén, ningunha das aclaracións iniciais minguaron a reacción do deputado popular. PSdeG e AGE apoiaron co voto favorábel a proposición non de lei presentada polo BNG entrementres o PP acusaba @s nacionalistas de apoiar "os inimigos da democracia" Pazos acusou o BNG de promover proposicións de apoio aos que calificou de "inimigos da democracia" e considerou "lamentábel" e "patético" que "grupos que se din democráticos veñan pedir o cumprimento da lei aos xuíces". O deputado popular instou @s nacionalistas a se pasaren por "unha sede fumeante do Partido Popular" para asegurar que "en Galiza si hai terrorismo" malia a que, matizou, "aínda non hai mortos". A confrontación verbal do parlamentar do grupo popular encetou cunha equiparación da proposta nacionalista coa "linguaxe nazi" ao servizo "dunha noxenta ideoloxía". No entanto, a súa interpelación dirixiuse cara á deputada socialista Beatriz Sestayo que na súa quenda avanzaba o voto favorábel do PSdeG á PNL presentada polo Bloque. "A posición do PSOE é moito máis que sorprendente", asegurou Pazos, quen acusou, acto seguido, á formación representada por Sestayo de "aplicar a pena de morte sen xuízo previo" durante os seus anos de mandato en Madrid. A acusación, que foi cualificada por Francisco Jorquera como "verdadeiro terrorismo verbal", podería levar a PP e PSdeG aos xulgados como avanzou a propia Sestayo logo de que o deputado popular rexeitase retirar as súas verbas da acta. Unha "lexislación de excepción" cuestionada polas institucións internacionais O contido da PNL presentada pol@s nacionalistas demandaba o fin do "uso abusivo do réxime de incomunicación" por o considerar "unha práctica que aumenta o risco de violación dos dereitos humanos". O punto primeiro da iniciativa tiña como alicerce os informes elaborados pola Comisión de prevención da tortura integrada nas Nacións Unidas mais tamén nos estudos e documentación achegados por organizacións internacionais como Amnistía Internacional e Human Rights en que se veñen denunciando graves vulneracións dos dereitos e garantías procesuais das persoas detidas por "delitos con motivación política". Francisco Jorquera acusou ao PP de "sobreactuar" na Comisión e asegurou que a PNL presentada estaba amparada nos informes elaborados pola ONU e outras organizacións internacionais "Todos teñen dereitos que deben ser escrupulosamente respectados" aseverou o deputado nacionalista ao tempo que asegurou que "a prisión preventiva" e o "réxime de incomunicación en grao un" aumenta o "risco de se cometeren vulneracións dos dereitos fundamentais" d@s detid@s. Aliás, acrecentou Jorquera "a dispersión penitenciaria" é contraria aos principios sob os que se asenta, segundo a Constitución española, o sistema penitenciario, isto é "a reeducación e a reinserción social". Neste senso, Francisco Jorquera lembrou ao Partido Popular que días atrás unha concentración celebrada en Santiago de Compostela denunciara a aplicación da prisión preventiva para o concelleiro compostelán Ángel Espadas ao consideraren que esta era abusiva. "Que cousa tan brutal defende o Bloque" ironizou o nacionalista "que os presos cumpran condena no seu país". Alberto Pazos, arremeteu contra o portavoz do BNG e asegurou que o contido da proposta era "falso" ao tempo que acusaba ao nacionalista de mentir por pór en dúbida a existencia de organizacións terroristas no noso país. "Estas criaturas", aseverou o popular mentres amosaba un cartaz coas facianas dos presos independentistas "foron detidas por pertencer a unha organización terrorista". Cuestión refutada polo portavoz do BNG quen asegurou "ningunha destas persoas foi condenada por terrorismo" malia a permaneceren nalgún dos casos "até 4 anos en prisión sen probar xudicialmente o que se lles acusa". O portavoz nacionalista asegurou que o PP emprega "a crise para recortar dereitos" valéndose da "inseguridade e o medo" para "efectuar unha dominación política e económica sobre as maiorías sociais" "A dominación polo terror"Non foi a obra de Victor Kempler a única que resoou na Comisión parlamentar de xustiza. O deputado do BNG, Francisco Jorquera recomendoulle @s populares que lesen a obra de Naomi Klein A doutrina so shock. "A dominación polo terror" asegurou o nacionalista "iso si que é terrorismo". Jorquera acusou aos gobernos do PP de empregar "a crise para recortar dereitos" valéndose "da inseguridade e o medo" e así, dixo, "efectuar unha dominación política e económica sobre as maiorías sociais". Aliás, denunciou que o Partido Popular procure "demonizar co terrorismo calquera organización que non comulgur co PP" e apelou ás acusacións verquidas pola delegada do goberno en Madrid, Cristina Cifuentes a respecto da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH). "Non faga demagoxia barata señor Pazos", sentenzou.


Summary: Este bretón leva dous anos de viaxe en bicicleta por toda Europa para reivindicar os dereitos das linguas minorizadas. En Lugo participará nunha xornada divulgativa xunto a Olga Novo e Luís Villares no Museo Provincial.

O bretón Emmanuel Le Merlus, presidente da asociación 'Unatet e liesseurted ar yezhou' (Unidos na diversidade lingüística) leva dous anos percorrendo toda Europa en bicicleta en defensa das línguas minorizadas. Comezou en maio de 2010 en dirección a Kernow e desde entón xa estivo, entre outros lugares, en Calabria, Catalunya, Occitania, Sardinia e Macedonia. Para realizar a viaxe conta co apoio de varias institucións como os Consellos Rexionais de Bretagne, Finistère, Côtes d'Armor e Morbihan e a colaboración das escolas bretoas Diwan. No seu blogue comenta cada visita que realiza e as persoas que coñece. "Antes de comezar a miña viaxe procurei informarme sobre o contexto social e cultural destas línguas minoritárias" asegurou desde Portugal ao xornal Mensageiro de Bragança. Emmanuel Le Merlus comezou a súa viaxe hai dous anos e xa estivo en numerosos países de Europa Hoxe participará en Lugo nun acto no que falarán Olga Novo, escritora e profesora de galego primeiro na Universidade da Alta Bretaña en Rennes, e de literatura na Universidade Bretaña Sur, en An Orient, sobre "A Bretaña nos escritores galegos", Luis Villares, maxistrado titular do xulgado Contencioso Administrativo nº 2 de Lugo, que falará sobre "A Carta Europea das Línguas", e o propio Emmanuel Le Merlus que comentará o seu "Tour pola Europa das Línguas". A xornada divulgativa terá lugares ás 20:30h no Museu Provincial de Lugo. Imaxe: Ouest-France


Summary: O comité de empresa prepara un novo calendario de mobilizacións para esixir o rearranque dos fornos, o plan de viabilidade e as inversións comprometidas nas plantas.

A dirección de Xeal (antiga Ferroatlántica de Cee-Dumbría-Centrais Hidroeléctricas) confirmou na reunión mantida co comité que !non recuperará! a actividade produtiva na factorías, a pesar do remate do ERTE, "e só ten intención de manter operativos dous dos cinco fornos", segundo vén de informar o comité de empresa. "Deste modo -engaden- confírmase o que o comité advertiu desde o primeiro momento, que o ERTE era unha fraude, que non existían causas e que o único obxectivo da empresa era aproveitar a crise sanitaria para afianzar o plan de paralización dos fornos, desmantelamento das factorías e recorte de emprego". Hai xa un ano que a nova empresa adquiriu o complexo industrial e enerxético, pero a día de hoxe continúan sen ter plan de viabilidade, o contrato e acordos con Ferroglobe, ademais de permanecer sen executar ningún dos investimentos comprometidos. "Neste tempo a única certeza clara foi un recorte progresivo da produción e do emprego directo nas auxiliares e subcontratas, medidas que comprometen a viabilidade das fábricas de Cee de Dumbría. A día de hoxe a actividade produtiva dás ferroaliaxes é inferior ao 8% da súa capacidade", explican. Diante disto, o comité estudiará retomar un calendario de mobilizacións a realizar nas próximas semanas para esixir o rearranque dos fornos e garantías de futuro das fábricas e dos empregos. A Xunta ten competencias e debe exercelas Así mesmo, o comité lémbralle á Xunta que "ten que exercer as súas competencias dunha vez e esixirlle á empresa que presente o preceptivo plan de viabilidade ao que obrigan as cláusulas das concesións hidroeléctricas". "O Goberno de Feixoo non pode agardar máis para actuar cando as nosas fábricas morren de inanición mentres a empresa enche os petos grazas a enerxía que se produce a conta de espoliar os nosos recursos naturais", din. "Parece unha obviedade cal é o interese real da empresa. Por iso, a Xunta non pode agardar máis, ten que garantir que se respectenn as cláusulas de non segregación, a través do tan demandando plan de viabilidade, e ten que velar porque se leven adiante os investimentos comprometidos nese proceso de venda que foi respaldado por Ferroglobe. A empresa beneficiase de axudas públicas e concesións hidroeléctricas pólo que a consellería de industria tén a obriga de fiscalizar a venta e comprobar o grado de cumplimento de ditas concesións para garantir a actividade industrial e postos de traballo", conclúen.


Summary: A sombra da baixa participación paira no inicio do ciclo electoral que, en apenas dous anos, levará o electorado galego a renovar os parlamentos europeo, español e galego e mais os concellos. Dende a pasada década e ata o inicio da crise os niveis de abstención do país non destacan no Estado.

En apenas dous anos o electorado galego estará chamado ás urnas en catro ocasións para renovar a composición dos parlamentos europeo, español e galego e mais dos concellos. No inicio deste longo ciclo electoral a sombra da abstención paira sobre os partidos políticos en xeral e sobre as formacións do ámbito da esquerda en concreto, en cuxo seo a posibilidade dunha baixa participación é vista como sinónimo de permanencia do PP á fronte das institucións por desmobilización do electorado progresista. Isto sucede nun contexto no que, cando menos ata os anos nos que a crise económica golpeou con maior virulencia, os datos din que a abstención deixou de ser un feito diferencial do país a respecto do resto do Estado. "Sempre houbo o discurso de que a abstención era maior en Galicia e isto achacábase a cuestións dispares", explica o experto en análise electoral Carlos Neira. "Dende a cultura caciquil ao tempo meteorolóxico, a distancia aos colexios electorais ou o inchado dos censos electorais por non depuración" eran factores que implicaban un maior desapego da poboación galega polas urnas. A isto, detalla, veuse engadindo a "nebulosa administrativa" que supón o voto da emigración. Pero isto mudou dende mediados da década pasada, cando "abstención e participación se igualaron" case "perfectamente, agás en eleccións puntuais". "Aquel discurso histórico caeu en desuso" e "o que habería que ver agora é se hai cambios na situación da post crise". Dende os anos 90 e ata 2012 en ningún proceso electoral, con excepción das europeas, a abstención superou o 40% Unha ollada aos datos confirma a explicación do experto. Se ben é certo que dende a recuperación do dereito ao sufraxio, a finais dos anos setenta, nunca votou en Galicia máis do 70% do censo, non o é menos que dende comezos dos noventa en ningún proceso electoral, con excepción das eleccións europeas, a abstención pasou do 40% agás nas autonómicas de 2012, as da segunda vitoria do PP de Alberto Núñez Feijóo en plena crise, cando optou por non achegarse ás urnas máis do 45% das persoas que tiñan dereito a facelo. Os comicios á Eurocámara sempre foron caso aparte e en tres das cinco ocasións a abstención ficou por riba do 50%. As maiores taxas de participación en Galicia producíronse nas xerais de 1996 e 2004 Historicamente, as eleccións nas que a poboación galega participa máis activamente son as xerais, considerados comicios "de primeira orde" entre a poboación, en verbas de Neira. "Por moito que lles interese ás forzas propias do país ou ao nacionalismo, as eleccións autonómicas non deixan de ser de segunda orde para a media da xente". Nesta liña, as porcentaxes de abstención máis baixas de Galicia producíronse en tres eleccións xerais: as de 1996 (28,6%, primeira vitoria de Aznar) e as de 2004 (29,03%, primeira vitoria de Zapatero). Comicios como estes foron procesos electorais "de moita tensión", sinala o experto, e contribuíron a que os niveis de participación galego tendesen a converxer cos do Estado. Dous grupos clave para gañar O comportamento electoral da poboación galega a respecto da abstención non só mudou cuantitativamente, senón que tamén trocou de protagonistas na última década. Para Carlos Neira a primeira mostra clara deste fenómeno produciuse nas eleccións municipais de 2007, cando o PP que lle facía oposición ao bipartito no Parlamento de Galicia "consegue recuperar algunhas cidades", e a súa intensidade foi maior en 2009, cando Feijóo logra que a dereita retorne á Xunta. "Había unha abstención estrutural en determinadas eleccións", sobre todo nas autonómicas, dun electorado "urbanita e de dereitas que rexeitaba o PP de Fraga, o PP rural". Estes electores "non participaban con Fraga, pero si o fixeron con Aznar nas xerais ou con Feijóo nas autonómicas". A mobilización do electorado progresista e conservador das cidades é clave para a abstención xeral e para a conformación de maiorías Así as cousas, este "voto a maiores" que, procedente das cidades, contribuía a rebaixar as taxas de abstención galegas deixou de ser "o voto progresista e mozo que mantiña gobernos progresistas" nos concellos e na Xunta, senón un voto eminentemente conservador e "españolista". A abstención, polo tanto, igual que non é un trazo definitorio de Galicia no conxunto do Estado, tampouco o é da poboación rural e vilega a respecto do resto do país. "Segundo se mova a participación deses dous grupos", "o voto urbano progresista e mozo" e o voto urbano máis conservador haberá máis ou menos posibilidades de que, por exemplo, haxa unha maioría de esquerdas en Galicia. "Se participan os dous", as taxas de participación e abstención de Galicia e do Estado tenden a igualarse.


Summary: Tinha-o previsto fazer antes de o passado 17 de junho se declarar o maior incêndio da história de Portugal e este sinistro não vai fazer mudar os seus planos. Denuncia-o assim o Bloco de Esquerda.

O passado 9 de junho o Governo de António Costa anunciou um concurso com acceso a fundos europeus e dotado com 9 milhões de euros para a renovação de eucaliptais em zonas como a de Pedrógão Grande. O objetivo seria conseguir um "rendimento mais produtivo", isto é, não incrementar os hectares de eucalipto, mais sim produzir mais por unidade de terreno. O Governo -por boca do ministro de Agricultura- mantém este plano a pesar do impacto, mediático e emocional, que sobre a opinião pública portuguesa teve o incêndio de Pedrógão Grande. Foi o Bloco de Esquerda quem denunciou os planos do Governo. Em declarações aos meios, o deputado bloquista Pedro Soares disse: "É uma situação incompreensível que o Governo insista no financiamento dos eucaliptos quando há um certo consenso sobre o ordenamento da plantação, quando todos os especialistas apontam para a necessidade de se apostar num mosaico florestal que incorpore espécies autóctones e folhosas". O Bloco vai demandar ao Govenro a suspensão deste programa numa reunião bilateral a realizar em breve. Não parece que a intenção da formação liderada por Catarina Martins vá ter sucesso, sendo que o ministro de Agricultura disse que a política florestal do Governo "não está dependente da pressão ou da agenda mediática". O Governo de António Costa (PS) diz que o propósito da política florestal do executivo é "em menos área, produzir mais matéria prima, para uma indústria que representa dois mil milhões de euros de exportações".


Summary: No Twitter os cancelos #galizanación e #galizanaçom tiveron gran protagonismo a partir das 19.18 horas, en conmemoración do encontro das Irmandades da Fala de 1918 en Lugo. Daquela cita saíu o ideario da nación galega.

Lugo acolleu o 17 e 18 de novembro de 1918 un encontro das Irmandades da Fala da que saíu un manifesto coa formación pública da idea da Galiza como nación de seu. Foi a primeira asemblea nacionalista, que hoxe tivo a súa lembranza a través das redes sociais. Cando se cumpren 102 anos de ese evento de vital importancia para o país e a súa cultura, a plataforma Vía Galega comanda unha acción para conmemorar ese avance no nacionalismo. A pesar de que non puideron decorrer grandes xuntanzas reivindicativas na rúa, agora que precisamente o emprego do galego nas aulas volve estar en debate, as redes coincidiron nun cancelo único "#galizanación"- Moita xente tamén optou polo reintegrado "#galizanaçom", mais o importante é que ducias de persoas secundaron a convocatoria de Vía Galega para amosar que aquel espírito de hai 102 anos en Lugo segue vivo. "Para dicir alto e forte que somos unha nación con futuro, imos encher as redes sociais de mensaxes, imaxes e vídeos", pediu a promotora e enseguida se xuntaron os chíos ao respecto da nación, do dereito a que as seleccións deportivas sexan oficiais ou que o galego teña o lugar que lle corresponde. "Cumpre que os bons galegos meditem a prol da sua generosidade quando se sintam atraídos polas ideias de fusom espanhola, porque só nos utilizam", deixaron nunha mensaxe. "En 1918 xuntouse en Lugo unha boa xente pra conquerire do Goberno da Sua Maxestade El Rei autonomia integral da Nazón Galega. Propostas e horizonte. Así se fai o camiño", podíase ler noutra. Referencias históricas A xente defendeu que a "predecesora da ONU" (a Sociedade de Nacións) recoñeceu a nación galega "hai 86 anos" e "que queiram, que nom", hai quen pensa seguir "luitando polos direitos e a soberanía". As e os galegos que estiveron detrás dos cancelos da tarde, advertiron que esta nación galega ten "futuro" e que bebe directamente das reivindicacións do galeguismo do pasado. "A nación é un feito, non unha idea, un ser real e non un ente problemático. Somos unha nación", como chío reivindicativo.


Summary: Aos 182 falecementos por coronavirus en Galicia reflectidos na estatística oficial de Sanidade ata este 5 de abril cómpre sumar outros 33 de persoas falecidas pola covid-19 en residencias de maiores, segundo aclarou este domingo Feijóo. Varios departamentos da Xunta ofreceron versións contrapostas ao respecto nos últimos días sobre a suma ou non dos datos de Política Social aos de Sanidade

A primeira versión de Política Social era a que se correspondía coa realidade. O pasado venres, 3 de abril, a Xunta acumulaba diversas versións contrapostas a respecto de se os falecementos por coronavirus de persoas anciás que viven en residencias son ou non incluídas nos datos que o Servizo Galego de Saúde difunde cada día á prensa, á cidadanía en xeral e envía ao Ministerio de Sanidade, toda vez que eses datos se refiren formalmente a Galicia en xeral e non só aos hospitais galegos. E o certo é que non todas son incluídas, cando menos polo momento, polo que aos 182 falecementos reflectidos na estatística ata este 5 de abril habería que engadir, cando menos, outros 33, chegando o total a 215.Aos 182 falecementos por coronavirus en Galicia reflectidos na estatística oficial de Sanidade ata este 5 de abril cómpre sumar outros 33 de persoas falecidas pola covid-19 en residencias de maioresA Consellería de Política Social, cuestionada ao respecto, indicou ese venres que o seu cómputo -que difunde tamén aos medios- recolle todas as mortes de residentes dos centros de maiores pero que non todos estes falecementos fican reflectidos na estatística do Sergas. Só os daquelas persoas que foran trasladadas ao hospital. Non obstante, pouco despois o presidente da Xunta, a preguntas dos xornalistas, explicou que "se nas residencias morre algunha xente con coronavirus, dáse o falecemento por coronavirus" e "computamos todas" esas mortes.Tras esas palabras de Feijóo, un voceiro oficial da Consellería de Sanidade indicou a Praza.gal que o sistema descrito polo presidente era o que se estaba a aplicar. Deste xeito, a estatística oficial do Sergas referiríase a Galicia no seu conxunto e non só aos hospitais. [A Xunta mantén que os seus datos do coronavirus inclúen as residencias de maiores tras varias versións contrapostas]O Goberno central aprobou este sábado un novo protocolo para os datos do virus nas residenciasA confusión ao respecto mantíñase na xornada do sábado, xusto cando o Ministerio de Sanidade, a través do BOE, anunciou a aplicación inmediata dun novo protocolo para que as autonomías informen dos positivos por covid-19 en todas as residencias de maiores, así como dos falecementos por esta causa nestes centros. Este domingo, tras videoconferencia con Pedro Sánchez e as demais presidencias das autonomías, Feijóo volveu ser cuestionado ao respecto e aclarou que, en realidade, non todos os falecementos por coronavirus de persoas que viven nas residencias están xa reflectidas na estatística do Sergas aínda que si sexan públicos porque os difunde a Consellería de Política Social."Tentamos dar todos os datos que temos; á Fiscalía, aos medios e ao Ministerio de Sanidade" tamén sobre as residencias, afirma Feijóo, quen asegura recibir de bo grao o devandito protocolo porque "me dá a sensación de que os datos das residencias non teñen un tratamento homoxéneo en todas as comunidades autónomas". No caso galego "ímolos dar agora dunha forma moito máis concreta" unha vez acreditado o positivo por covid-19 "no laboratorio de microbioloxía de cada hospital"."Os falecidos nas residencias son 65, dos cales 32 están computados nos servizos sanitarios (...) e outros 33 faleceron nas residencias""Damos os datos que temos" e "seguro que os imos ir perfeccionando", agregou Feijóo en rolda de prensa telemática -con preguntas transmitidas polos medios, entre eles Praza.gal, a través dunha aplicación de mensaxería-. Foi neste punto no que o presidente da Xunta aclarou as cifras: "Os datos de falecidos nas residencias" ascenden a 65, "dos cales 32 xa están computados dentro dos servizos sanitarios" porque faleceron "nos hospitais". "Os outros 33 (...) faleceron nas residencias" aclara. Esas trinta e tres persoas restantes son as que non están reflectidas na estatística de Sanidade aínda que si as divulgase Política Social.Segundo Feijóo, "cando implementemos o protocolo", esta información mellorará e "distinguiremos" entre persoas falecidas nas residencias con coronavirus ou por outras razóns. Mentres, daquela, Política Social e Sanidade seguirán a difundir cadansúas actualizacións de datos sen especificar, no caso das persoas falecidas, cales figuran en ambos balances e cales, non.