Summary: O paro rexistrado descendeu en 5.595 persoas, ao tempo que medrou tamén o número de afiliados á Seguridade Social en 8.675 nun mes no que se asinaron máis de 96.000 contratos, once por cada novo traballo.

O paro rexistrado descendeu en Galicia en 5.595 persoas no pasado maio, ao tempo que medrou tamén o número de afiliados á Seguridade Social en 8.675. Como é habitual neste mes, a cifra de persoas paradas nas oficinas de emprego descende e créase emprego con respecto ao mes anterior, situándose Galicia cun total de 176.696 desempregados e rozando, pero sen alcanzar aínda, o millón de cotizantes, 998.091. O paro rexistrado descende en 5.595 persoas ao tempo que o emprego aumenta en 8.675 no mes de maio Nun ano, o número de afiliados á Seguridade Social subiu en 26.786 persoas en Galicia, un incremento do 2,76%, mentres que en canto ao paro rexistrado, descendeu en 22.942 persoas desempregadas con respecto a maio de 2017, o que supón un descenso do 11,5%. O aumento do emprego, e xa que logo de cotizantes, deuse en maio en todas as provincias, ao igual que o descenso do paro rexistrado. Tamén se dá en todos os sectores económicos, aínda que en moita maior medida nos servizos, onde o desemprego descendeu en maio en 3.275 persoas, fronte á baixada de 261 na agricultura, 879 na industria, 912 na construción e 268 no colectivo sen emprego anterior. O descenso do paro rexistrado dáse sobre todo no sector servizos, cunha baixada en 3.275 persoas Con estes datos, o paro rexistrado confirma que está a volver, aos poucos, a niveis previos á crise nun mercado laboral que, non obstante, presenta unha diferenza fundamental ao de hai unha década: faltan uns 70.000 postos de traballo. Son en total, 998.091 as persoas afiliadas á Seguridade Social en Galicia a tal hora ou, o que é o mesmo, 68.674 menos que en maio de 2007, ano considerado o previo ao estourido da crise. Do total de persoas paradas en Galicia ao final do mes de maio, 101.617 son mulleres (representan o 57,5 % do desemprego) e 75.079 homes. Dese total, 8.505 persoas tiñan menos de 25 anos e supuñan o 4,81 % deste paro rexistrado, que baixa máis nos homes que nas mulleres, tanto na comparación mensual (2.994 parados menos fronte a 2601 paradas menos) coma na anual (12.921 parados menos fronte a 10.021 paradas menos). Os descensos máis acusados, como destacan os sindicatos, danse nos sectores que teñen máis presenza de homes, como a construción e a industria. En Galicia asináronse en maio máis de 96.000 contratos, once por cada emprego creado En canto aos contratos, asináronse en Galicia no mes de maio 96.189, 14.345 máis que no mes anterior e 8.594 con respecto ao mesmo mes do ano anterior. Esta elevada cifra dá conta da alta rotación no emprego, un dato que os sindicatos destacan sempre como un síntoma máis da importante precariedade laboral, ao asinarse cada vez máis contratos, pero non reflectirse en emprego estable. Así, destes case 100.000 contratos firmados nun só mes en Galicia, máis do 90% foron temporais. Son once contratos por cada emprego creado no país e máis de 17 por cada parado que abandona a listaxe. En comparación co mes de abril, avanzou máis a contratación temporal (+19,5 %) que a indefinida (+0,23 %). En termos anuais, pola súa banda, subiu máis en proporción a contratación indefinida (+22,2 %) que a temporal (+8,8 %). Non obstante, o número de contratos indefinidos segue sendo moi baixo: en maio rexistráronse 8.236 contratos indefinidos (8,56 % da contratación total). En canto ás prestacións por desemprego, no mes de abril en Galicia só o 52,82 % das persoas paradas con experiencia laboral perciben prestacións por desemprego. En total, hai unhas 78.500 persoas paradas con experiencia laboral que xa carecen de cobertura por desemprego. Neste mes, último con datos respecto da cobertura, había 87.892 persoas cobrando unha prestación por desemprego: 39.147 percibían un subsidio por desemprego (o 44,5 % do total das prestacións), 37.531 contributivas (o 42,7 %), 8.992 a renda activa de inserción (o 10,23 % do total) e 2.222 correspondían ao programa de activación de emprego (o 2,53 % do total).


Summary: Hai dúas semanas o Consello da Xunta aprobou a nova Estratexia de Inclusión Social de Galicia 2014-2020. Falamos con Xosé Cuns, director da Rede Galega de Loita contra a Pobreza, que destaca que o plan posúe moitas virtudes que agora deben ser confirmadas con feitos.

Hai dúas semanas o Consello da Xunta aprobou a nova Estratexia de Inclusión Social de Galicia 2014-2020, un amplo conxunto de medidas para paliar a situación dos milleiros de persoas que en Galicia viven na pobreza. Este novo plan, que terá unha duración de seis anos, máis que duplica os seus fondos, pasando dos 230 millóns de euros da estratexia anterios aos 521 millóns. Parte deste incremento correspóndese cos cartos destinados a financiar a Renda de Integración Social de Galicia, a RISGA, que nos últimos tres anos duplicou os seus fondos, dende os 24 millóns de euros anuais de 2012 aos 47 previstos para 2015. Un paso na boa dirección e unha mostra, ao mesmo tempo, da terrible realidade de pobreza que sofren cada vez máis galegos e galegas. Non todo é unha cuestión de incrementos orzamentarios. A Estratexia de Inclusión Social deberá enfrontar algunhas das eivas máis denunciadas nos servizos sociais e na atención ás persoas en dificultades. Por exemplo, os atrasos na concesión da RISGA, cuxos beneficiarios non deberían ter que agardar máis de dous meses. A realidade é que en moitas ocasións a espera supera o medio ano. Tamén deben resolverse os moitos atrancos burocráticos existentes e a escasa ou deficiente coordinación entre as distintas administracións. Ademais, dende as entidades sociais demándase da Xunta que cumpra coas esixencias europeas de transparencia e de coxestión dos fondos destinados a loitar contra a pobreza, un proceso no que estes colectivos que traballan coas persoas afectadas deben ter voz e capacidade de decisión. Cuns destaca entre os elementos positivos do plan que se tratan as situacións de exclusión de forma "integral" Xosé Cuns, director da Rede Galega de Loita contra a Pobreza (EAPN-Galicia) valora positivamente "sobre o papel" a Estratexia de Inclusión Social de Galicia 2014-2020 aprobada pola Xunta, destacando que é unha "musica que soa ben", pero que agora debe cumprirse. Destaca, entre os elementos positivos do plan, que se tratan as situacións de exclusión de forma "integral", entendendo que "non só teñen que intervir os servizos sociais" senón que tamén cobran importancia outras cuestións, por exemplo as relacionadas co emprego. En xeral, salienta, a estratexia "non busca perseguir e culpabilizar os pobres, senón combater a pobreza e a exclusión". Porén, advirte que todo isto debe confirmarse agora con feitos e realidades, por exemplo na redacción do regulamento da Lei de Inclusión, que xa acumula seis meses de atraso e que debería ter un borrador listo este mes de xaneiro. De igual xeito, a Xunta comprometeuse a rematar cos atrasos na concesión da RISGA: "A Xunta comprométese a respectar a lei, que lle fixa dous meses como máximo para resolver esas solicitudes, e un mes para os Concellos. E aí imos estar vixilantes", destaca Cuns. "A nós non nos importa o ping-pong político, se os atrasos son culpa do Concello de Vigo ou da Xunta, por exemplo. Esa vai ser unha das nosas peticións para as eleccións municipais", engade Tamén prometeu mellorar a coordinación entre administracións que lastra e dificulta a súa aplicación. "En España unha persoa nestes momentos non ten garantidos os mesmos dereitos, que varían dependendo de onde viva. E podemos facer a mesma análise aquí en Galicia, dependendo dos concellos", denuncia Cuns. "A nós non nos importa o ping-pong político, se os atrasos son culpa do Concello de Vigo ou da Xunta, por exemplo. Esa vai ser unha das nosas peticións para as eleccións municipais", engade. Cuns destaca, iso si, a actitude "aberta á escoita e á negociación de cada unha das nosas propostas", mantida pola Consellaría de Traballo e Benestar, que recolleu na Estratexia máis de 30 das propostas presentadas por EAPN Galicia. Pola contra, critica a actitude, moi distinta, mantida pola Consellaría de Facenda, que segue facendo oídos xordos ás demandas das organizacións sociais de loita contra a pobreza, que lle reclaman "transparencia" na xestión dos fondos europeos e que abra a súa xestión á participación da sociedade civil, como esixe a propia UE. "Na Comisión europea están preocupados. Hai que lembrar que a maioría desta estratexia pódese facer porque veñen fondos da UE e a Comisión esixe transparencia e participación na xestión", destaca. A proporción da poboación que en Galicia está cuberta por rendas sociais de apoio (4,08 persoas por cada mil), está por debaixo da media española (5,5 por cada mil) e moi lonxe da de Euskadi, onde 34 de cada mil persoas reciben unha renda mínima O director de EAPN-Galicia recoñece que, afortunadamente, a situación de pobreza en Galicia non é "a do inferno que se vive en Castela A Mancha, Madrid, Murcia ou Valencia", pero lembra igualmente que a proporción da poboación que en Galicia está cuberta por rendas sociais de apoio (4,08 persoas por cada mil, en 2013), está por debaixo da media española (5,5 por cada mil) e moi lonxe da de Euskadi, onde 34 de cada mil persoas reciben unha renda mínima "cuns importes que permiten subsistir e ter unha dignidade de vida a quen non ten ingresos". "Ténsenos dito algunha vez que o de Euskadi é ciencia ficción, pero non o é", salienta Xosé Cuns, para quen os 520 millóns de euros previstos neste plan "son un chan interesante e positivo, pero quédalle ao presidente da Xunta buscar outros mil millóns para poñer en marcha medidas que teñan un verdadeiro impacto". Cuns explica, por exemplo que Cáritas calculou que para que as 700 mil familias que en toda España non teñen ingreso ningún (unhas 80 ou 90 mil en Galicia) recibisen unha renda mínima duns 500 euros mensuais, o Estado tan só tería que achegar 4.707 millóns de euros. "Non falamos de grandes cifras inasumibles para o sistema fiscal. Hai solucións e están aí".


Summary: A resposta galega ao manifesto españolista contra o dereito de Catalunya a preguntar polo seu futuro nun referendo superou as mil sinaturas. Escritor@s, profesor@s, artistas, políticos e sindicalistas apoiaron a proposta.

A solidariedade coa iniciativa catalá de someter a referendo a súa permanencia ou non no Estado español moveu a un colectivo de persoas a poñer na rede un manifesto co nome de "Polo dereito a decidir". A idea era responder a "ofensiva mediática contra o proceso catalán" que empregara a plataforma mediática dun xornal español para "usar a bandeira da esquerda e do federalismo como escusa para mobilizar a opinión pública co fin de impedir o dereito a decidir de Catalunya". O manifesto tivo repercusión en varios medios de comunicación de Catalunya e a súa publicación saíu nos xornais dixitais Vilaweb e Nació Digital, entre outros. A día de hoxe ten máis de 1.000 adhesións entre as que figuran escritor@s como Alfonso Álvarez Cáccamo, Xurxo Borrazás Fariña ou Marga Romero Lorenzo do Val; profesor@s de universidade como Xavier Vence Deza, Margarita Ledo Andión, Teresa Moure ou Xosé Ramón Freixeiro Mato; Políticos e sindicalistas como Carme Adán, Carlos Aymerich, Xosé Manuel Beiras, Manuel Mera ou Rubén Cela; editor@s como Francisco Pillado Maior, Xabier Queiruga Villaronga ou Iolanda Mato; e artistas de diversos ámbitos como Comba Campoy García, César del Caño e Xabier Bugeiro Alonso. O manifesto segue aberto e recolle adhesións nesta páxina.


Summary: E aínda hai miles que tentan chegar a un dos espazos de maior potencia simbólica do nacionalismo galego.

Mais un ano, a marcha do BNG no Día da Patria foi o tránsito de miles de persoas, unha mesta rede humana desde a Alameda até a Quintana. Na cabeceira, unha faixa. "Unha idea clara, sumar por Galiza". A idea forza do BNG este 25 de xullo. Termaban dela a portavoz nacional, Ana Pontón, e integrantes da Executiva Nacional e o grupo parlamentar. Hai bandeiras a eito, o acompañamento musical de rigor (gaitas e tambor) e os cánticos tradicionais de todo Día da Patria que se precie, "galegos somos/galegos seremos/por españois nunca pasaremos" e "quer queiran quer non, Galiza é unha nación", "Galiza ceibe, poder popular", "nas aulas da Galiza, en galego". E mentres agardamos a entrada de todas todas na Quintana escoitamos unhas pezas de gaiteirxs galegxs, música da terra que une para #SumarPorGaliza neste #DíaDaPatriaGalega pic.twitter.com/YeggF6XAzH— BNG (@obloque) 25 de xullo de 2018 E mentres agardamos a entrada de todas todas na Quintana escoitamos unhas pezas de gaiteirxs galegxs, música da terra que une para #SumarPorGaliza neste #DíaDaPatriaGalega pic.twitter.com/YeggF6XAzH— BNG (@obloque) 25 de xullo de 2018


Summary: As alegrías para o fútbol galego viñeron da man do Ferrol, que suma outra vitoria, e do Celta B, que logra o seu primeiro triunfo en Ceuta. O Celta e o Lugo sementan desconfianza nas súas visitas mentres que o Dépor e o Pontevedra ollan de diferente maneira un non tan igualado empate no estadio de Riazor.

Celta e Lugo mostraron a súa peor cara nas súas respectivas competicións na fin de semana. Ambos xogaban como visitantes, o primeiro diante dun Valencia necesitado de reivindicarse en Mestalla que rematou gañando por 3-0 e o segundo con ganas de puntuar para asentarse na clasificación no campo do Vilarreal B que perdeu por 3-1. [VÍDEO] A Comisión de Antiviolencia declara partido de alto risco o Celta B-Deportivo da Coruña: Cal é o motivo? Os dous volveron sen conseguir o seu obxectivo e puxeron en evidencia as dificultades que arrastran. No caso celeste polo férreo control a Iago Aspas e no de Hernán Pérez pola suma de erros en defensa nun encontro que podía dar máis de si. O Ferrol suma e segue Pola contra, en Ferrol seguen soñando. Coa vitoria diante da Cultural Leonesa por 3-2, os verdes suman catro triunfos en catro partidos, un total de doce puntos que certifican o mellor comezo de tempada que lembran na Malata. Os centros e pases de Héber foron outra vez decisivos, como no primeiro tanto obra de Manu Xusto. A reacción visitante puxo emoción ao encontro mesmo a poucos minutos do final con varias ocasións de empatar. Malia todo, Cristobal Parralo, o seu adestrador, tenta baixar á realidade e non deixar que se inicie a euforia antes de tempo aínda que recoñeceu que "é o inicio soñado". O Celta B, días antes do agardado derbi contra o Dépor (Balaídos, 24 de setembro ás 18 horas) atopou o seu camiño para desfacerse do AD Ceuta CF por 1-3 no que foi o seu primeiro triunfo da tempada. A viaxe máis longa que realizarán nesta competición non impediu que se adiantaran no marcador na primeira parte, referendando a vitoria con dous goles no segundo acto a pesar da igualada local. O Dépor Abanca presenta nova responsábel e vai a polo ascenso En Riazor, no primeiro derbi entre Dépor e Pontevedra, o resultado final de 1-1 non caeu igual de ben en ambos os equipos. As aspiracións dos de Borja Jiménez de sumar para estar en condicións de saír desta categoría toparon cun ambicioso equipo granate que, en palabras posteriores do seu adestrador, Antonio Fernández, "chegou á Primeira Federación para competir". Nervios nos branquiazuis que comezaron encaixando un gol de Abelenda ao inicio da segunda parte e a piques estiveron de rematar perdendo por 0-2. Fica moito traballo ao técnico herculino para recuperarse nada menos que diante do segundo equipo do seu eterno rival.


Summary: A portavoz nacional do BNG anunciou un debate de investidura "cara a cara" entre un BNG con ideas claras, liderado forte e proxecto de país fronte á política "fracasada" do Partido popular e un actor secundario "efecto rebote da corrupción do PP".

Após a reunión do Consello Nacional, a líder do BNG, Ana Pontón afirmou que: "Comezou a conta atrás do cambio galego, no que o PP representa o pasado e o BNG o futuro". Pontón pedirá na investidura de Rueda a convocatoria de "todas as vacantes" do Sergas A portavoz nacionalista definiu o próximo debate de investidura como "un cara a cara entre o futuro e o pasado, entre o BNG e o Partido Popular, entre un proxecto con ideas claras, liderado forte e proxecto de país fronte unha política fracasada e un actor secundario produto da corrupción do Partido popular". Galiza precisa cambio político O BNG, recalcou Pontón, vai ser a forza protagonista deste novo tempo. Haberá resistencias daqueles que queren que nada cambie. Mais a nosa capacidade, o noso traballo, o noso compromiso, a nosa vontade de poñer os intereses de Galiza sempre por diante, sempre primeiro, faranos capaces de superar os obstáculos. Fóra, dixo, hai unha maioría da sociedade galega que quere, que merece e que necesita ese cambio galego que o BNG representa, e que sabe que neste momento, é o BNG quen ten a responsabilidade de facelo posíbel. A xente, o pobo galego que nos mira quere de nós xustamente iso, "liderado e intelixencia" para facer posíbel o cambio político galego. "Farémolo coas catro palabras chaves deste tempo que agora comeza: dialogar, expandir, ampliar e confiar". O BNG "a por todas" nas eleccións municipais Tras agradecer o traballo de todos os membros do Consello Nacional e da militancia nacionalista, Pontón referiuse ao "compromiso" do BNG coa Galiza e a sociedade galega nun contexto de crise económica, industrial e grande precarización do emprego. Neste sentido, asegurou que o contexto económico é preocupante e non permite frivolidades nin estar a outras cousas que non sexa aportar alternativos fronte a unha inflación máis alta que a media. Hai que dar solucións á crise industrial, apostar por rescatar os servizos públicos, enfrontar a precarización da sociedade e os problemas medioambientais. Estafa e insultos á cidadanía Na súa intervención, Pontón cualificou de "estafa" a situación económica e criticou que o IBEX no ano 2021 obtivera 64.000 M€ de beneficios, dos que 11.050 foron para as arcas de Iberdrola, Narturgy, Endesa e Repsol. Estamos vendo, dixo, como se transvasan rendas do traballo e pensións ás multinacionais e "están tan subidos", que xa non se cortan e insultan á cidadanía como fixo "indignamente" o Sr. Galán "chamando tontos aos clientes". O máis grave, remarcou a líder do BNG, non é a súa soberbia, o realmente grave, enfatizou, é que "os gobernos lles permiten seguir estafando á cidadanía". Ante esta situación, o BNG volve a poñer na mesa propostas para "subirlles os impostos as eléctricas, acabar cos beneficios caídos do ceo, crear unha empresa pública galega de enerxía e unha tarifa eléctrica galega". Pontón insistiu en que o cambio político en Galiza "está en marcha" e comezou a fraguarse o 12 de xullo de 2020 cando a cidadanía puxo ao BNG como líderes e cabeza da alternativa de Goberno porque "hai unha nova Galiza que vén para quedar, orgullosa de si, que confía en si mesma, que quere poñer os seus recursos, capacidades e talento ao seu favor e que non acepta límites". O BNG, hoxe é a "representación política dese cambio profundo que se está a dar na sociedade galega" porque temos "ao máis vivo, o máis dinámico e o máis transformador da nosa sociedade camiñando con nós". O PP "cómplice" de Xácome Pontón lembrou o encontro da semana pasada con representantes municipais do BNG para avanzar na estratexia das eleccións municipais do 2023 e non pasou nin unha semana, dixo, para que "o Partido Popular nos dera a razón sobre a necesidade urxente dunha renovación democrática nos Concellos galegos". "Que vergoña o que tivemos que ver en Ourense con Gonzalo Pérez Xácome e o Partido Popular. Que indignidade política para o conxunto da sociedade galega termos que padecer que o Partido Popular manteña na alcaldía de Ourense a un alcalde letal", afirmou Pontón. Xácome, sobre a moción que pedía a súa dimisión: "É como impedir elixir entre licor de herbas e Coca-Cola" Cada segundo de máis que pase como alcalde, é un segundo máis de vergoña e irresponsabilidad democrática do Partido Popular, que son os verdadeiros culpables de que esta situación se estea a dar. Pero case todos os males augurou, teñen remedio, e neste caso, o remedio ten nome e organización: "Luís Seara e o BNG poden abrir un novo tempo político na cidade". A política municipal do BNG, explicou, é sinónimo de prestixio e saber facer, dentro e fóra de Galiza e tamén a mellor mostra da política que o BNG quere para Galiza como país: "unha política ambiciosa, de maiorías e para as maiorías; unha política transformadora, que mellora a vida das persoas; unha política con orgullo e confianza no noso". Onde goberna o BNG, hai "gobernos transformadores, que fan política sen sectarismos e para a maioría", que transforman os territorios e melloran a vida das persoas, aseverou a líder do BNG. O BNG vai ser a forza protagonista deste novo tempo e advertiu que haberá resistencias daqueles que queren que nada cambie. Pero a nosa capacidade, o noso traballo, o noso compromiso, a nosa vontade de poñer os intereses da Galiza sempre por diante, sempre primeiro, "faranos capaces de superar os obstáculos"."Demos o mellor de nós, confiemos na Galiza, recibamos cos brazos abertos e un sorriso nos beizos a todas as persoas que queren unha Galiza máis forte, con máis futuro e máis dona de si", concluíu.


DOCUMENTO | Acordo do Eurogrupo sobre a liña de créditos aos estados polo coronavirusOs ministros de finanzas dos países do euro desbloquean a negativa de Holanda condicionando os fondos "ata que se supere a crise da Covid-19"Os ministros de finanzas dos países do euro chegaron na noite deste xoves a un acordo para desbloquear as axudas económicas europeas pola crise do coronavirus. Serán créditos dispoñibles para gasto sanitario "ata que se supere a crise da Covid-19" que os estados deberán devolver pero que non estarán condicionados, como querían inicialmente países nórdicos encabezados por Holanda, a recortes como os que esixiu Bruxelas cos rescates da crise económica.Cada estado poderá solicitar ata o 2% do seu produto interior bruto, que no caso de España concretaríase nuns 25.000 millóns de eurosSegundo o acordo acadado polos ministros, que deberá ser ratificado e concretado polos presidentes e primeiros ministros dos estados socios do euro, os fondos sairán principalmente do fondo europeo de rescates. Cada estado poderá solicitar ata o 2% do seu produto interior bruto, que no caso de España concretaríase nuns 25.000 millóns de euros. Serán fondos que chegarán en forma de crédito que haberá que devolver, pero que ante a negativa doutros países como Alemaña a emitir bonos de débeda a nivel europeo, permitirán que os estados non dependan a nivel individual das esixencias dos mercados para poder financiarse en plena crise.O ministro holandés de Finanzas matizou que a liña de créditos "tamén estará dispoñible como apoio económico, pero con condicións", o que cualificou como "xusto e razoable"Ademais os fondos, a diferenza do que ocorreu cos rescates financeiros de hai unha década, non estarán condicionados a que os estados fagan recortes. Estarán dispoñibles, di textualmente o acordo "ata que se supere a crise da Covid-19". O ministro de Finanzas holandés, Wopke Hoekstra, salientou posteriormente en Twitter que a liña de crédito ofrecerá "axuda financeira aos países sen condicións para gastos médicos", pero matizando a continuación que "tamén estará dispoñible como apoio económico, pero con condicións", o que cualificou como "xusto e razoable".Ao acordo chégase dúas semanas despois de que o primeiro ministro portugués, António Costa, cualificase de "repugnante" a petición de Holanda de investigar os países do surAo acordo chégase dúas semanas despois de que Alemaña e Holanda bloqueasen as axudas querendo impoñerlles condicións de rescate, o que indignou a España, Italia e Portugal, cuxo primeiro ministro, António Costa, chegou a cualificar de "repugnante" o intento de Holanda de investigar aos países do sur por non ter capacidade para afrontar a crise sanitaria cos seus propios recursos. Posteriormente Alemaña seguiu a negarse a que a UE emitise os denominados coronabonos -bonos de débeda conxuntos en vez dos bonos de cada estado máis sometidos ás presións dos mercados- pero abriu a man coas condicións para que Bruxelas ofrecese créditos aos estados e acabou convencendo a Holanda para que tamén os aceptase.


Summary: Galiza ten as segundas pensións máis baixa en todo o Estado.

O gasto en pensións baixou por vez primeira como consecuencia dos efectos do coronavirus, que fixeron que nun mes o número de pensionistas se reducise no Estado en case 39.000 persoas. A pensión media na Galiza aumentou en 2,29% en maio respecto dese mes do ano anterior, até alcanzar os 858,62 euros, aínda que se mantén como a segunda máis baixa dno Estado, só superada por Estremadura. Segundo datos difundidos polo Ministerio de Inclusión, Seguridad Social y Migraciones, o número de pensionistas non sufriu variacións respecto de maio de 2019 e o día 1 deste mes de 2020 situábase en 763.470 persoas. En concreto, 69.532 galegas percibiron unha pensión por incapacidade permanente, que, de media, ascendeu a 890,96 euros, e 478.389 xubiladas recibiron unha prestación que se situou en 976,53 euros. Tamén 185.418 persoas percibiron unha pensión por viuvez, que, de media elevouse a 611,79 euros, e 23.526, por orfandade, que se situou en 404,5 euros de media. Así mesmo, contabilizáronse 6.605 persoas que percibiron unha prestación en favor de familiares que ascendeu a 525,23 euros. Así, Galiza é a segunda comunidade con prestacións en favor de familiares e xubilación máis baixas (só superada por Estremadura) e a terceira no apartado de pensións por incapacidade (despois de Estremadura e Murcia). Tamén é o territorio no que se contabilizan as pensións por viuvez máis baixas do Estado.


Summary: Este sábado as autoridades sanitarias austríacas notificaron uns 13.000 novos contaxios e 48 persoas falecidas por Covid-19. O confinamento comezará esta mesma medianoite.

Algúns países europeos comezaron a tomar medidas polo aumento dos contaxios producidos nos últimos días. Este mesmo domingo, o Goberno austríaco anunciou a entrada en confinamento da poboación non vacinada do país tras rexistrar nos últimos días un medre dos positivos sen precedentes desde o inicio da pandemia. A medida anunciouna o chanceler do país, Alexander Schallenberg, tras un encontro coas e cos gobernadores estatais. "Non nos tomamos este paso á lixeira, mais lamentabelmente é preciso", dixo o chanceler. Segundo informou o propio chanceler, a iniciativa afectará aproximadamente ao 35% da poboación do país, uns dous millóns de persoas. Comezará esta medianoite A medida entrará en vigor a partir desta próxima medianoite, segundo informa a radiotelevisión pública austriaca ORF. Con esta iniciativa, a poboación non vacinada só poderá saír da súa vivenda por motivos urxentes como ir comprar, ao médico, para traballar ou estudar. As infraccións poderán ser castigadas con elevadas multas. Segundo un borrador da iniciativa filtrado a última hora do sábado e recolleito pola axencia de noticias DPA, está previsto a súa prolongación, en principio, até o 24 de novembro.


Summary: O aínda presidente da Xunta asegurou que Ayuso defendeu Madrid cunha "integridade, solvencia e seriedade" que o deixaron "impactado".

A presidenta de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, e o aínda presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, mostraron unha gran sintonía, con eloxios mutuos, durante un acto en Madrid no marco da xira iniciada por Feixoo para explicarlles aos afiliados o seu proxecto como presidente estatal do Partido Popular (PP). Formoso responsabiliza Feixoo de "autorizar a involución" do pacto con Vox en Castela e León "Hoxe todos somos un mesmo equipo e a mesma organización", proclamou Ayuso ante os dous mil afiliados do PP de Madrid que acudiron a este acto, segundo afirma o o propio PP, tan só un mes despois da maior crise interna que sufriu a formación, e que rematou coa defenestración do actual presidente popular, Pablo Casado. Ademais de Ayuso e Feixoo, tamén tomaron a palabra o alcalde de Madrid, José Luis Martínez-Almeida; e o presidente do PP de Madrid, Pío García Escudero, que pecharon filas co presidente do Goberno galego e enxalzaron a súa "xenerosidade" por dar un paso adiante para liderar a formación política. O PP proclama Feixoo único candidato a liderar o partido "O PP de Madrid vai facerche sentir orgulloso de todos nós. Vas poder sentirte orgulloso deste partido", comentoulle Almeida ao presidente da Xunta. Feixoo: "se che insultan é que che temen" Pola súa banda, Feixoo devolveul os eloxios, agradeceu o seu apoio á fronte do PP e confesou aos asistentes que descubriu a presidenta madrileña "en plena pandemia". Asegurou que Ayuso defendeu Madrid cunha "integridade, solvencia e seriedade" que o deixaron "impactado". "Nestes momentos críticos de máximo estrés é cando coñeces a xente", subliñou. Feixoo decidirá aínda en maio cando abandona a presidencia da Xunta Asemade, aludiu ao feito de que outras formacións "non paren de insultala", que, ao seu xuízo, é "proba inequívoca do nerviosismo político que produce". "Se che insultan é porque che temen", engadiu, para afirmar que agora que é candidato a liderar o Partido Popular tamén lle pasa a el. Tamén destacou o "tándem electoral" formado por Almeida e Ayuso que, segundo dixo, na Galiza cren "infalíbel", e cualificou Madrid como unha cidade acolledora, aberta, próspera que "ama a liberdade". Dito isto, defendeu atender á maioría dos cidadáns desde a "centralidade" e gobernar "absolutamente para todos".


Summary: Absólveo dos cargos de 'participación en organización armada` e 'colocación artefactos' dos que fora condenado en decembro pola Audiencia Nacional. Podería ficar en liberdade nos vindeiros días, segundo o colectivo anti-represivo.

A nova saltaba na tarde desta quinta feira: O Tribunal Supremo absolvía o preso independentista Heitor Naia 'Koala' dos cargos de 'participación en organización armada' e 'colocación de artefactos explosivos', polos que estaba condenado a un total de 11 anos de prisión pola Audiencia Nacional. A plataforma anti-represiva Ceivar informaba da resolución, apontando que fora confirmada por fontes xurídicas. "Polo de agora o preso independentista ainda está na prisom de Valdemoro (Madrid) aguardando a ser posto em liberdade nas próximas horas ou dias com a maior probabilidade. Nom obstante, a cautela destes casos ainda obriga à sua defesa a trabalhar para reclamar a sua imediata posta em liberdade", sinalaba nun comunicado. Heitor Naia foi detido en marzo no aeroporto de Lisboa. En decembro fora concenado na Audiencia Nacional a 11 anos de prisión, carghos dos que vén de ser absolto.


Summary: ENTREVISTA A portavoz nacional do BNG asegura percibir "unha corrente de ilusión" en torno á "nova etapa" da organización que lidera fronte a un "Goberno esgotado" que contribúe a que "nos grandes temas, Galiza estea desaparecida" "En Galiza hai unha identidade nacional forte; se explicamos en que consiste ter máis poder político, a xente vaino preferir"

"Que en Galiza hai unha identidade nacional forte é palpable; se explicamos en que consiste ter máis poder político, a xente vaino preferir" Ana Pontón leva algo menos de tres anos á fronte da portavocía nacional do BNG, responsabilidade á que chegou tras un dos períodos máis convulsos da historia da formación frontista. No ecuador dunha lexislatura que para o Bloque comezou superando o reto das eleccións galegas cun resultado maior ao augurado polas enquisas, Pontón asegura percibir "unha corrente de ilusión" en torno á organización que encabeza, á que sitúa nunha "nova etapa". Cos comicios municipais como reto máis inmediato, Pontón debuxa un país cun Goberno esgotado e un presidente que atende fundamentalmente ao seu "ego" mentres Galicia, tamén a nivel estatal, está a ser tratada "como última carta da baralla". E "cando non estás no taboleiro, non xogas a partida", ilustra. Chegamos á metade da lexislatura. Diría que o país está mellor ou peor que daquela? Temos que facer un balance desta case década de goberno de Feijóo, porque senón teríamos unha óptica limitada. Vexo un presidente sen proxecto de país, que cre que instalado como profeta da posverdade pode solucionar con propaganda e mentiras unha realidade con síntomas preocupantes no emprego, nos servizos públicos e no papel do país como nación sen Estado. Segue habendo emigración e precariedade, temos menos emprego que cando el chegou e nos grandes temas, Galiza está desaparecida. A única militancia de Feijóo é España e Galiza non deixa de ser un apéndice ao que non ten nada que ofrecer. Mentres, o Goberno está paralizado, sen iniciativa. Un cascarón baleiro. Por iso no BNG pensamos que é urxente dar un xiro de 180 graos e o nacionalismo é quen representa a alternativa, cun modelo no que Galiza sexa protagonista e un proxecto de país sólido. "A única militancia de Feijóo é España e Galiza non deixa de ser un apéndice ao que non ten nada que ofrecer. Mentres, o Goberno está paralizado e sen iniciativa" O resultado do BNG hai dous anos supuxo unha sorpresa fronte ás enquisas e tamén un punto de inflexión tras unha etapa complexa para vostedes. Como diría que está o Bloque dous anos despois? Estamos en forma. Somos unha organización sólida, unida e cohesionada. Conseguimos xerar unha corrente de ilusión ao redor desta nova etapa do BNG e estou convencida de que se vai notar nas eleccións municipais, aínda que sabemos que hai moitas claves locais. Estamos en disposición de ofrecer unha alternativa de cambio real para Galiza. Estamos facendo unha oposición sólida e firme e, nos grandes temas, quen ten o impulso é o BNG. Algúns asuntos, como a transferencia da AP-9, se non estivese o BNG por tras nunca estarían na axenda; aproveito para dicir que as forzas estatais que estiveron a boicotear esa transferencia agora, cando hai que ir defendela a Madrid, dan un cobadazo a quen redactou e impulsou esa iniciativa. Eticamente é pouco presentable. Cre que desta volta se aprobará? Levamos dez anos sen novas competencias e o voto neste caso non está claro. Eu non vou facer futuribles. O que sei é que no pasado o PP votou a prol na oposición e no Goberno, en contra. E o PSOE actuou dun xeito similar. Para nós a incógnita é Podemos, que non sabemos que papel vai cumprir. Nós o que dicimos é que todo o que arrodea a AP-9 é unha estafa colectiva que aínda por riba agora está a ser vendida a cachos. Nós queremos que se aprobe a lei tal e como se rexistrou inicialmente e que iso signifique non só a transferencia, senón tamén o rescate e a fin das peaxes. "En Alcoa a prioridade é que non se perda nin un só posto de traballo e por iso hai que parar ese desmantelamento. Os gobernos teñen instrumentos importantes para frealo" Un dos argumentos contra ese rescate é que non sería viable. Teñen feito o cálculo ao respecto? Os que fixo o anterior Goberno de España, duns 4.000 millóns de euros, non se correspondían coa realidade nin co fixado na lei de contratos… Eu o único cálculo que fago é que o Goberno do PP tiña tres, catro ou 5.000 millóns para rescatar as radiais madrileñas. É un problema de vontade política, non de recursos. Despois de inxectar 60.000 millóns á banca quérennos facer crer que non hai recursos para unha infraestrutura estratéxica e eliminar unha barreira, un imposto por circular pola zona máis poboada de Galiza que vai directamente a unha multinacional e fai que a xente circule por vías menos seguras. Parécenos un disparate. Pontón, dirixíndose a Feijóo durante o último debate de política xeral / Parlamento Falando de multinacionais, Alcoa está moi presente na actualidade pola súa nova ameaza de peche, catro anos despois da anterior. Vostedes subliñan a cuestión da tarifa eléctrica, a Xunta apunta que non é viable… Pero vostedes confróntano coa situación vasca. En Alcoa a prioridade é que non se perda nin un só posto de traballo e por iso hai que parar ese desmantelamento. Os gobernos teñen instrumentos importantes para frealo. Ao mesmo tempo é inevitable facer outra reflexión, porque o principal problema son os custos da electricidade. Como pode ser que Galiza, un país excedentario en enerxía eléctrica, asista de brazos cruzados ao escándalo de que pechen empresas polo prezo da enerxía? A decisión de como son as tarifas é política; o exemplo témolo coa tarifa vasca. Non é só que exista, é que o Goberno de Sánchez acaba de mellorala e acaba de validala a Comisión Europea. A tarifa galega evitaría situacións como a de Alcoa e rebaixaría a factura á xente. "É importante que a comisión de investigación sobre a sanidade sexa un espazo para dar voz ao sufrimento que causaron os recortes" No ámbito parlamentario vostede comenta que non é doado facer ver o traballo da oposición. Veñen de pactar co resto da oposición a apertura da comisión de investigación sobre os recortes na sanidade. Que agardan dela, aínda sabendo que o PP conta con maioría absoluta tamén na propia comisión? Primeiro, significou a visualización dun problema moi importante que estamos tendo neste país co desmantelamento e privatización da sanidade, que sufriu moito durante a crise e ese deterioro cada vez é máis perceptible na vida das persoas. Tamén hai un detonante, que é que morra unha persoa nun centro de urxencias porque non había para atendelo un médico que tiña que estar contratado e despois de que o persoal dos PAC alertase de que calquera día ía haber unha desgraza en Galiza. Lamentablemente, esa desgraza ten nome propio, que é o de José Manuel Brey Brea e como sociedade non podemos aceptar como normal que iso pase, temos que poñer todos os medios para que iso non pase. Esperamos esclarecer as circunstancias da morte de José Manuel Brey na Estrada e que a comisión sexa un golpe na mesa para poñer fin aos recortes e ao deterioro da sanidade pública. Diante desta comisión, como da reformada lei de saúde, Xunta e PP respondéronlles con moita intensidade. Afirman que as súas críticas se basean en mentiras… É curioso que sindicatos, colexios profesionais, plataformas, asociacións de doentes… Todo o mundo mente agás o PP, que xa sabemos que se caracteriza por ser un fiel defensor da verdade. Non creo que todo o país denuncie recortes sanitarios por mor dunha mentira da oposición. Pero, en fin, é propio dun Goberno presidido polo profeta da posverdade. "En certos momentos sentín que algunhas forzas políticas se trabucaban de adversario no debate parlamentario e creo que iso é un erro, porque estamos aquí para construír un proxecto en positivo para este país e temos que ser capaces de xerar un cambio na Xunta" Cre que este acordo serve para facer ver que nalgúns asuntos fundamentais existen acordos entre a esquerda parlamentaria? Na oposición hai forzas políticas diferentes, con visións e proxectos políticos distintos. Pero tamén temos capacidade de diálogo e elementos en común que nos preocupan, como ten o resto da cidadanía. E un deles é a defensa da sanidade. Penso que moitas persoas sentiron que aí estabamos a tirar por un tema sensible e agradecen ese xesto. É importante que a comisión sexa un espazo para dar voz ao sufrimento que causaron os recortes e a xente vexa que hai alguén que os escoita. O proceso pode ser moi interesante como caixa de resonancia do sentir social sobre o que está pasando na sanidade. Non confío tanto nas conclusións porque dá a sensación de que o PP xa as ten escritas. Sobre eses acordos e relacións entre a oposición vostede repetiu en varias ocasións durante a lexislatura que non se ía confundir de inimigos. Cre que outras forzas si o fixeron? Non vou reescribir o pasado. Si sentín en certos momentos que algunhas forzas políticas si se trabucaban de adversario no debate parlamentario e creo que iso é un erro, porque estamos aquí para construír un proxecto en positivo para este país e temos que ser capaces de xerar un cambio na Xunta de Galiza. É fundamental poñer en marcha unha alternativa sólida e tamén digo, coa mesma clareza, que quen dá garantías de que iso sexa así é o BNG. Nós estamos en condicións de poder liderar ese cambio para que as cousas vaian a mellor en Galiza. DOUS ANOS DE LEXISLATURA Neste espazo Praza.gal conversa, durante varias semanas, con líderes de diversas forzas políticas a respecto da situación do país dous anos despois das eleccións galegas de 2016 e ás portas dun novo ciclo electoral


Summary: O Regulamento da Cámara galega deixa claro que ten capacidade de investigar "calquera asunto de interese público". Os precedentes do Prestige e as caixas acreditan que é posible, pero tamén como pode ser atrancada a investigación. As vítimas de Angrois ven outra investigación "máis necesaria ca nunca" tras a imputación do xefe de Adif

A citación como investigado -antiga imputación- do ex-xefe de seguridade de Adif, Andrés Cortabitarte, como presunto autor de delitos de homicio e lesións por imprudencia grave no accidente de Angrois, onde faleceron 80 persoas e outras 144 resultaron feridas o 24 de xullo de 2013, vén de reactivar por enésima vez a esixencia de dúas novas investigacións sobre o acontecido: unha técnica e independente e outra, política. Así o reclama o principal colectivo de persoas afectadas polo sinistro, a Plataforma Víctimas Alvia 04155, e así o volveron esixir tamén no Parlamento galego En Marea e BNG apenas tres semanas despois de que a súa petición de poñer en marcha unha comisión de investigación fracasase fronte ao "non" do PP e a abstención do PSdeG, formacións que din apoiar unha nova investigación técnica, pero non a política. Os populares e, con matices, tamén os socialistas, sustentan a súa negativa en que o Parlamento galego carece de competencias, de "capacidade para investigar" un ámbito de "competencia" do Estado, en verbas de Pedro Puy. Esta afirmación, reiterada en infinidade de ocasións durante os últimos tres anos -o PP chegou a asegurar que a Cámara galega carece de "lexitimidade" para acometer esta investigación- é sustentada, segundo Alberto Núñez Feijóo, en que a ferroviaria é unha "competencia exclusiva do Estado". No entanto, estas posturas entran en aberta contradición co Regulamento do Parlamento, que no seu artigo 52 deixa claro que é posible abrir unha comisión de investigación sobre "calquera asunto de interese público". A Cámara galega pode, daquela, abrir unha comisión de investigación sobre as causas do descarrilamento do Alvia. Pero esta, con toda probabilidade, sería torpedeada por varias vías. Como pode investigar Coa súa actual redacción, vixente dende 2015, as normas parlamentarias poñen á disposición dos grupos dúas vías para abrir esta e calquera outra investigación. A máis habitual é a que tentaron sen éxito En Marea e BNG o pasado febreiro nuns termos moi semellantes aos formulados na pasada lexislatura por AGE e o propio Bloque. Así, ambos grupos únense para acadar o mínimo esixido -dous grupos ou 15 escanos- nestas solicitudes e someten a petición ao pleno. Por esta vía o apoio do PP é imprescindible, con independencia de que o PSdeG se manteña na abstención ou mude de postura. O Regulamento da Cámara galega deixa claro que pode investigar "calquera asunto de interese público" A segunda posibilidade, contemplada nun precepto regulamentario estreado nesta lexislatura, faría preciso un acordo previo de toda a oposición. Na súa formulación actual o devandito artigo 52 permite que 25 deputados e deputadas, se son do mesmo grupo, ou 30, se son de varios activen unha comisión de investigación por lexislatura de xeito "automático", con independencia de que a maioría vote a prol ou non. Esta fórmula foi a aludida estes martes pola portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, que anunciou a súa intención de pedir formalmente aos socialistas que accedan a poñer a súa sinatura nesta petición. O voceiro do PSdeG, Xoaquín Fernández Leiceaga, reiterou que non contemplan facelo porque "non compete ao Parlamento de Galicia", abordar esta investigación. Así sería torpedeada A investigación é, daquela, perfectamente posible dende o punto de vista competencial. Así o demostran, ademais dos preceptos regulamentarios, as dúas comisións de investigación que a Cámara galega abriu sobre asuntos que atinxían a competencias estatais. Eses precedentes, as comisións sobre o naufraxio do Prestige e a fusión das caixas, son tamén, paradoxalmente, as mellores mostras de como esta investigación podería ser torpedeada politicamente dende fóra, pero tamén dende dentro. Os precedentes do Prestige e as caixas acreditan que é posible investigar asuntos que atinxen a competencias estatais, pero tamén amosan os xeitos en que a investigación pode ser atrancada Os riscos internos para a comisión residirían, fundamentalmente, en que unha vez aprobada a investigación pola vía automática volvería operar o xogo de maiorías do xeito ordinario. Así as cousas, o PP tería a capacidade de decidir quen preside a comisión e de facer primar o seu criterio á hora de aprobar o plan de traballo e a lista de comparecentes. De controlar, polo tanto, o que se investiga e ata onde se investiga. Así o fixeron en 2003 coa comisión do Prestige, aberta por unanimidade. Adicionalmente, os conservadores poderían recorrer a unha ferramenta creada en 2003 polo propio PP para pechar pola vía rápida a investigación sobre o petroleiro naufragado, unha norma ad hoc para disolver a través do pleno unha comisión de investigación se consideran que existe "imposibilidade obxectiva de rematar o labor encomendado". Este recurso sería, non obstante, todo un risco para o partido do Goberno, xa que o Tribunal Constitucional atendeu daquela os recursos que presentaran PSdeG e BNG e no ano 2004 obrigou a reabrir a comisión. Alén do control do PP no propio Pazo do Hórreo, os riscos externos para a comisión serían aínda maiores. Trátase, fundamentalmente, dos aludidos por Puy este martes: os cargos de Fomento, Renfe ou Adif terían ata "dous motivos para xustificaren a súa inasistencia" cando fosen convocados para compareceren no Parlamento galego: "Que son funcionarios do Estado e responden ante as Cortes Xerais". E, adicionalmente, que o proceso xudicial está en marcha. Así aconteceu durante a comisión das caixas, na que cargos estatais se negaron a comparecer ou accederon a facelo só por escrito. O Goberno de España podería negarse, ademais, a achegar documentación e informes. A vía das Cortes Xerais Neste escenario, tanto Puy como Leiceaga apuntan que, ao seu xuízo, "se se quere investigar o accidente de Angrois en sede parlamentaria ten que crearse unha comisión de investigación nas Cortes Xerais", sinala o popular. No entanto, en todas as ocasións en que esta investigación foi reclamada no Congreso -primeiro polo BNG e despois, por En Marea- atopouse coa abstención socialista e cunha dura oposición do PP, que a través do seu voceiro, Rafael Hernando, chegou a cualificar a petición como "absurda" e "miserable".


Summary: Son 11 as mozas creadoras que fixeron posíbel esta iniciativa promovida pola plataforma cultural Sonda Norte que contou co apoio do Centro de información ás mulleres (CIM) de Ribadeo, así como das concellarías de Mocidade e Igualdade

Non lle importa que dirán, é ceibeinconformista, desobediente,indisciplinada, rebelde, maxistral,impecable, excelente. Míraa, é única Son os derradeiros versos do poema que Tania Penabad escribiu con 15 anos e que achegou para que fora incluído no caderno Rachando Inercias, unha iniciativa que conxuga as palabras e as imaxes con que as once mozas creadoras quixeron soterrar "uns estereotipos que non mudaron tanto co paso dos anos, unha inercia contra a que hai que empurrar para a podermos rachar". Fala Silvia Murias, coordinadora do caderno e poeta, quen explica que a maneira de traballar foi facendo parellas onde unha muller achegaba unha imaxe ou un debuxo propio e a outra procuraba no seu haber uns versos que fosen acaídos, ou á inversa. Malia que non houbo nunca unha temática predefinida ao redor da cal crear, son varios os poemas que se revolven en contra da idea do amor romántico e que reflicten preocupacións comúns. Xeracións distintas, as mesmas preocupacións "Sorprendeume que coincidisen os temas porque non saíron do consenso entre nós mais vén deixar claro que, aínda que somos de distintas idades e de distintas xeracións (hai mulleres de 15 anos e mulleres de 30, por exemplo) as nosas preocupacións si que son as mesmas!" O caderno foi editado integramente en galego, rachando de paso coas inercias que rodean a nosa lingua propia. A Tania Penabad avisárona no instituto onde estuda 4º da ESO, o Porta da Auga, en Ribadeo. "Ao principio estaba moi indecisa, quería presentarme mais non me daba animado". Porén, buscou entre os seus poemas, que xa tiña escritos pois, para alén do fútbol, a outra afección desta ribadense é a poesía. "É a miña maneira de lle facer ver ao mundo a realidade ou de lle facer ver á realidade o meu mundo", subliña ao falar de si propia na contracapa do caderno. Para incluír no caderno escolleu os versos de Míraa, é única "porque eran feministas e encaixaban na idea que eu tiña sobre o libro". A renglón seguido, a moza explica cun exemplo que é para ela o feminismo: "construíndo unha casa, na obra, é probábel que as mulleres non poidan levantar o mesmo peso que os homes pola súa constitución física; porén, non se lles debe negar que o intenten só polo feito de seren mulleres. Está claro que non somos iguais aos homes mais debemos ter exactamente os mesmos dereitos". "É feminista porque fala dunha muller rebelde" Quedou claro. Preguntamos agora por que é feminista o seu poema: "porque falo dunha muller á quen lle relocen os ollos, que ten toda a forza, que ri a gargalladas. Non é ninguén en concreto, senón como deberiamos ser todas: mulleres rebeldes". No xogo das parellas, Penabad buscou a imaxe das súas palabras entre as fotografías de Alba López, estudante de 1º de bacharelato no mesmo instituto. Di que no futuro quere ser xornalista. Na foto que racha inercias hai uns barrotes e semella tomada cun obxectivo ollo de peixe. Titúlase Onde? e a sensación de falta de liberdade que transmite racha coas ansias dela que teñen os versos que a acompañan. "O que quixemos transmitir foi ese contraste onde eu poño as ganas, as forzas, berro contra esas reixas. Empurro e, ao final, consigo derrubalas, claro". Un furacán de rebeldía feminina e feminista é o que carrexa até nós este caderno, unha iniciativa da plataforma cultural Sonda Norte que contou co apoio do Centro de información ás mulleres (CIM) de Ribadeo, así como das concellarías de Mocidade e Igualdade. NOTA: A imaxe corresponde á presentación do caderno na libraría Lila, en Compostela. A mesa partíllana Silivia Murias, Alba López, Tania Penabad e Silvia Muíña.


Summary: A vicevoceira de AGE está entre as persoas que apoia un texto que se presentou en Catalunya e no que se solicita un proceso constituínte para todo o Estado "non para cada unha das 17 autonomías" segundo se dixo ao facelo público.

A vicevoceira de AGE no Parlamento galego e líder de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, sumou a súa firma á de militantes de partidos como ICV, EUiA, IU, PCE e PSUC Viu ou membros de CC.OO. e UGT nun manifesto no marco do XV congreso do PSUC Viu -celébrase este fin de semana- que aposta por unha España federal e carga contra o "centralismo reaccionario e contra os separatismos conservadores". Ademais de Díaz, tamén aparecen entre os asinantes o secretario xeral do PCE, José Luís Centella; o coordinador xeral de IU Andalucía, Antonio Maíllo; o portavoz do manifesto, Pedro López; o ex-secretario xeral do PCE Paco Frutos e a coordinadora xeral de Ezker Anitza-IU Isabel Salud. O manifesto asegura que só "o horizonte dun federalismo plurinacional e solidario, capaz de recoñecer as diferenzas e de tratalas como un ben común", é o "instrumento axeitado para a coordinación e solución de conflitos" como o existe en Catalunya, onde a maioría da poboación defende o dereito de autodeterminación. Os impulsores do manifesto tamén pulan por "un proceso constituínte no conxunto do Estado, non de 17 autonomías pola súa conta", segundo dixeron os seus impulsores na presentación, que tamén serviu para que acusasen ao presidente da Generalitat Artur Mas de "levar aos cataláns a un camiño sen saída".


Francisco Pillado (A Coruña, 1941) é unha figura principal da cultura galega. Home de teatro, activista cultural, escritor, xornalista e, sobre todo editor; o labor que veu realizando nas últimas décadas é inmenso, e a súa entrega xenerosa ao servizo da cultura e do país debe ser destacada e recoñecida. Ademais da entrega perseverante e da coherencia vital Pancho Pillado amosou tamén, mesmo nos tempos difíciles, a súa profunda convicción republicana. Declarouse sempre defensor da República e detractor da monarquía borbónica. Vén de ser elixido Republicano de Honra 2017 pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, e será honrado con diversos actos. O día 18 de abril recibe unha homenaxe no Círculo de Artesáns da Coruña en recoñecemento do seu labor. A CRMH designou a Pillado por unanimidade "pola súa insubornable e constante defensa dos valores republicanos e polo seu labor en prol da recuperación histórica". Pancho Pillado é un home de gran formación cultural, dotado dunha memoria extraordinaria, capaz de recitar poemas de Lorca ou textos de Valle Inclán sen parar; é un melómano irredento ("Só Mozart e Beethoven poden mellorar o silencio" dixo) e un notable pianista (aínda que xa non exerce). Ten organizado na súa casa de Miño encontros musicais aos que convidaba aos amigos (algunha vez estiven alí). O seu labor do ámbito teatral foi inxente. Xunto con Manuel Lourenzo deulle pulo a numerosas iniciativas (Escola Dramática Galega, os Cadernos da EDG, a revista teatral Casahamlet, o libro O Teatro Galego, publicación pioneira e aínda de referencia) que axudaron a manter vivo e potenciar o teatro en Galicia. Estivo moi implicado en diversas actividades culturais e en 1997 foi elixido polo Parlamento de Galicia como membro do Consello de Administración de Compañía de RTVG, cargo que exerceu durante dúas lexislaturas. Pero de todas as iniciativas nas que participou coido que a máis importante foi a fundación en 1991 de Edicións Laiovento (xunto con Beiras, Pepe Carreiro, Couceiro, González Millares e Afonso Ribas). Pillado foi o director da editorial ata 2014. A intensa dedicación a esta tarefa e a perseveranza no traballo fixeron de Laiovento unha editorial de referencia, que publicou numerosas obras de ensaio, narrativa e teatro que, doutro xeito, nunca verían a luz. Foron moitos anos de traballo xeneroso que deixaron unha fonda pegada na vida cultural do país. Compromiso e dignidade: esas verbas definen moi ben a Pancho Pillado. Eu tiven a honra de que me encargase a edición dun texto sobre a deriva privatizadora da sanidade en Galicia. Dese encargo naceu o libro A saúde como negocio (2012), que continuou cunha edición revisada en castelán (2014) e con A comercialización da saúde (2016). Son libros de combate, que tentan denunciar e poñer freo á contrarreforma sanitaria que está a realizar o Partido Popular. Co primeiro libro recorremos toda Galicia (coa compaña da súa muller, a adorable Noli) e fixemos numerosas presentacións e debates nas que Pancho sempre se implicou con enerxía e entusiasmo. Nesas viaxes, e nas longas conversas de ida e volta, decateime de que, por enriba de todas as súas calidades ten unha principal: a bondade. Porque Pancho Pillado é, por enriba de todo, unha boa persoa, afectuosa e con gran sentido da amizade. Ben merece estas homenaxes. Saúde e República, mestre.


Summary: Dicía Castelao que o galego non pide, emigra. Esta crónica que recolle Sermos Galiza expón un relato sobre migración, sobre cultura, pero moi especialmente, trátase dunha historia sobre Galiza e as galegas e galegos. Unha historia cuns protagonistas claros: Juan e Jesús García Naveira, mozos betanceiros que decidiron fuxir da miseria e buscar fortuna "nas Américas". Acompañándoos, iniciaremos unha viaxe que durante estas páxinas deitará luz sobre unha das mostras máis maltratadas do noso patrimonio, o parque do Pasatempo, pero tamén sobre a nosa propia realidade.

Juan e Jesús García Naveira, fillos dun humilde matrimonio de labradores brigantinos veciños da rúa de Arriba da Ribeira, foron á súa vez fillos dun tempo e dunha época de profundas incertezas e cambios sociais, un período no que no Estado español tiña lugar unha dura e prolongada batalla polo poder entre as correntes absolutistas e as liberais. O desenvolvemento social de ambos os irmáns verase influenciado polo contexto social e político do reinado de Isabel II, coñecida como "a raíña castiza". Un reinado de transición entre o vello e o novo, caracterizado polas numerosas trabas á participación dos cidadáns nos asuntos de Goberno, pola influencia relixiosa, pola corrupción electoral e polas notábeis crises económicas do incipiente capitalismo español. Entre os continxentes de mozos que abandonaron o Estado español para faceren as Américas, propagouse como un halo de esperanza recorrente a figura do indiano: mozos de humilde berce que, tras xogaren a carta da migración como última baza fronte á pobreza, co paso do tempo logran adquirir fortuna en Iberoamérica e regresar aos seus lugares de orixe como auténticos líderes sociais Á crise financeira de 1866, a cal se propagaría por Europa tras a espiral especulativa arredor do sector ferroviario, sumaríase entre 1867 e 1868 unha grave crise de subsistencias no Estado español motivada polas malas colleitas que o deixarían ao bordo do colapso. Mentres que a crise de 1866 golpeara principalmente os sectores empresariais e políticos, esta nova desestabilización do sistema afectaría de forma implacábel unhas clases populares que vían como ao paro e á inestabilidade política e económica se engadía a carestía de produtos tan básicos como o pan. A perda de credibilidade dunha clase política estreitamente vinculada co mundo dos negocios e a prolongada inestabilidade económica produciu un descontento popular xeneralizado que finalmente levou ao triunfo da Revolución de 1868. Unha sublevación cívico-militar coa que se poría fin ao reinado de Isabel II e comezaría o chamado Sexenio Democrático ou Revolucionario. É precisamente nese período de inestabilidade política e pobreza, no que Juan, o maior dos irmáns García Naveira, decide emigrar á Arxentina en busca dun futuro que naquel momento parecía negárselle a toda unha xeración de proletarios e campesiños na súa propia terra. A emigración supuxo para gran parte das galegas e galegos a última porta de saída fronte a unha sociedade anquilosada no caciquismo e na absoluta pobreza. A nación arxentina converterase por aquel entón no destino escollido por gran parte da migración galega. Juan, en 1869, e dous anos despois Jesús instálanse moi preto de Bos Aires, onde comezan unha meteórica carreira comercial que os levará a ser dous reputados e respectados comerciantes. Pasarían desta maneira a formar parte dunha minoría de emigrantes que lograrían, desde posicións humildes, alcanzar unha enorme fortuna e formación coa que regresarán en 1893, aínda que Jesús continuaría residindo en Bos Aires, mentres intercala intermitentes viaxes á terra galega. A volta a Betanzos Ao seu regreso a Betanzos, os irmáns comproban como a situación non só non mellorara, senón que o contexto laboral e económico se mantiña igual ou peor que un cuarto de século atrás. Dotados dunha respectábel situación económica e cunha formación intelectual renovada, deciden entón investir parte da súa fortuna en numerosas melloras sociais destinadas a influír directamente na vida diaria dos seus concidadáns. Movidos por un claro espírito emprendedor, tentan atallar a precaria situación económica da súa vila natal investindo parte da súa fortuna na construción dunha serie de edificios de carácter social, como equipamentos públicos, centros escolares e institucións asistenciais. O lavadoiro público, construído en 1902 á beira do río Mendo; o padroado benéfico-docente García Irmáns; o edificio da Casa do Pobo, para servizo da Federación de Sociedades Obreiras de Betanzos, e as Escolas Municipais Jesús García Naveira figuran entre as obras do conxunto cultural e material achegado por ambos os irmáns a Betanzos. Un patrimonio que supuxo para a cidade un renacer comparábel ao seu pasado medieval. O Pasatempo abriu as súas portas en 1914 e coñecendo durante a vida do seu creador un continuado período de esplendor. Pero entre todas as súas obras, sen dúbida cabe destacar o parque do Pasatempo. Iniciada a súa obra en 1893, tras comprar varios terreos contiguos a unha pequena propiedade da familia, supuxo o proxecto no que máis tempo e diñeiro investiu Juan García Naveira. Aos poucos, a extensión iríase ampliando até alcanzar os 90.000 metros cadrados, unha amplitude na que lecer e aprendizaxe so daban a man para achegar dunha forma didáctica a cultura a unha sociedade en gran parte aínda analfabeta. O parque convértese por tanto nun espazo no que don Juan ensina ás visitantes a súa propia concepción do mundo e os valores republicanos que adquirira ao longo das súas numerosas viaxes. O Pasatempo non supón un simple lugar de entretemento. No seu interior atopamos claros estímulos intelectuais e unha alusión sempre presente á chegada de novos tempos para a sociedade galega. Abriu as súas portas en 1914 e coñecendo durante a vida do seu creador un continuado período de esplendor. O parque integra no seu conxunto arquitectura, escultura e xardinaría, en dúas áreas ben definidas: os xardíns, os cales ocupaban preto de 80.000 metros cadrados, e o propio Pasatempo, que acubilla estatuas de afamados escritores, reloxos que marcaban as horas das principais capitais do mundo, estanques, grutas artificiais, murais esculpidos en relevo coa muralla chinesa, a canle de Panamá, a pirámide de Keops ou mesmo unha referencia ao sacrificio do líder indíxena Tupac Amaru II. A decadencia Após a morte do seu creador e o golpe de Estado de 1936 comeza o roubo de materiais metálicos das instalacións e a consecuente deterioración de moitas das súas estatuas. O parque comeza a sufrir un progresivo e inevitábel proceso de deterioración que continuará até os nosos días. O escaso interese das autoridades por un legado cultural e pedagóxico moi afastado do novo réxime e a falta de medidas de conservación provocan que aos poucos a decadencia e destrución do conxunto patrimonial legado por Juan García Naveira chegue a alcanzar puntos case irrecuperábeis. Foi a chegada dos anos cincuenta, co ensanche da avenida de circunvalación, un dos seus puntos máis críticos. A falta de recursos municipais, a ansia polas rendas dos herdeiros e, especialmente, a ignorancia do sentido mesmo do parque provocan que pouco a pouco as actuacións contra el mesmo se repitan case sen consecuencias. A mediados dos anos sesenta Juan Jesús García Iribarne, fillo do fundador, formalizará a venda dos dous leóns que custodiaban a entrada principal do Pasatempo por medio millón de pesetas ao santuario de Covadonga. Pouco tempo despois, reenchido con cascotes do estanque dos papas, da fonte de Neptuno e das canles que bordeaban a alameda deixaba claro que, á espera dun pelotazo urbanístico que non remataba de chegar, o destino do parque non era outro que a lenta e progresiva agonía. Un novo derrubamento no mural da illa central do estanque do Retiro, unha zona sobre a que a Asociación Amigos do Pasatempo xa chamara a atención, provocou o peche do parque o 24 de outubro de 2018 até o día de hoxe Xa en 1986 e tras a demolición de edificacións importantes no conxunto patrimonial do parque, o concello de Betanzos decide comprar o Pasatempo, aínda que a aparente motivación da súa conservación vese ensombrecida polo interese especulativo do PSOE de Manuel Lagares, con vistas a construír dotacións deportivas e unha futura zona residencial en parte dos terreos pertencentes ao parque. Unha aberración institucional que reflectiu que o escurantismo que os irmáns García Naveira pretendían erradicar da súa terra de orixe aínda persistía na política da súa propia vila. Así o evidenciaría a demolición baixo responsabilidade pública de case todos os elementos da parte baixa do conxunto que quedaban en pé, á que sobreviviron unicamente a fonte das catro estacións e a estatua da caridade. A creación dun novo Plan xeral de ordenación municipal, que fixo que parte dos terreos que constituían o parque pasasen a ser urbanizábeis, a desidia e caciquismo co que as institucións locais encararon a tramitación da proposta para que fose declarado Ben de Interese Cultural e o derrubamento do estanque da gruta, tras os danos acumulados por décadas de falta de mantemento, levaron a que o 28 de marzo de 2017 unha iniciativa cidadá presentase unha solicitude para que o Pasatempo fose declarado BIC, cara a facilitar a consecución das numerosas promesas de investimento e rehabilitación das institucións. A resposta do Goberno municipal consistiu entón en cursar alegacións contra o expediente para lograr a declaración BIC do parque Enciclopédico do Pasatempo, alegando que o ámbito de protección resultaba a todas luces "excesivo". Un peche que dura até hoxe Á espera de que o parque sexa finalmente declarado Ben de Interese Cultural, un novo derrubamento no mural da illa central do estanque do Retiro, unha zona sobre a que a Asociación Amigos do Pasatempo xa chamara a atención, provocou o peche do parque o 24 de outubro de 2018 até o día de hoxe. É a clausura máis longa da súa historia. Malia o 800 aniversario da Cidade dos Cabaleiros, toda aquela visitante que hoxe desexe contemplar unha das mostras máis destacadas do patrimonio histórico de Betanzos, atoparase unicamente cun cartel avisando de que o legado indiano dos García Naveira permanece pechado indefinidamente por obras de mantemento. O futuro do parque debe pasar por algo máis que unha recuperación puntual do patrimonio perdido polos últimos derrubamentos. A profundización no sentido orixinal do proxecto, unha actuación estrutural que incida na recuperación dos restos arqueolóxicos e a progresiva incorporación das pegadas perimetrais do recinto do parque supoñen a liña a seguir, segundo a Asociación de Amigas e Amigos do Pasatempo, para evitar a destrución dun legado dedicado a iluminar unha terra erma pola corrupción e a ignorancia.


A popular despídese do Consello Económico e Social cun 'catering' de 616 eurosO nomeamento como delegada da Xunta en Vigo de Corina Porro, a persoa que máis cargos públicos distintos ocupou nos últimos anos nesa cidade, foi presentado este luns polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, na súa toma de posesión como un exemplo de "estabilidade". Porro chega a este novo posto público, que compaxinará co control do PP de Vigo, entre críticas dos partidos da oposición e dos sindicatos, dos primeiros polo que consideran un uso partidista das institucións por parte dos populares e dos segundos polo descabezamento do Consello Económico e Social (CES), que presidía desde 2011. A súa saída dese órgano, anunciada hai máis dun mes pero concretada agora, prodúcese cun "catering de despedida" de 616 euros.Hai mes e medio Feijóo encargou a Porro a presidencia da xestora do PP de Vigo despois da dimisión da anterior presidenta e candidata, Elena Muñoz, tras a súa derrota nas municipais, nas que só conseguiu o 13% dos votos fronte ao 67% de Abel Caballero. Porro era desde 2011 presidenta do CES, o principal órgano de diálogo e deliberación dos axentes sociais coa Xunta, posto público que deixa ao asumir, como lle trasladaron varios membros do mesmo, que non podía ser compaxinado coa dirección dun partido político. Porén, a saída de Porro do CES non se concretou ata a pasada semana, cando o xoves Feijóo nomeou a Porro delegada da Xunta en Vigo. Ese mesmo día o CES incorporaba á web de contratación un contrato menor co concepto "servicio de catering despedida presidenta do CES", por importe de 616 euros.Feijóo, que hai un mes lamentou que o investimento da Xunta en Vigo "non tivo rendibilidade electoral", pide transmitir o que fai o seu Goberno na cidade "máis clara e máis intensamente"Este luns, na toma de posesión do cargo, nun acto na rúa ás portas da delegación da Xunta en Vigo, Feijóo intentou contrapoñer a súa decisión de trasladar a Porro do CES ao PP e a delegación da Xunta en Vigo fronte á inestabilidade doutras administracións, en velada referencia ao Goberno central: "Os nosos debates non versan sobre como se forma o goberno ou cando, senón sobre iniciativas, proxectos", dixo. E tras lamentar hai un mes que o investimento da Xunta en Vigo "non tivo rendibilidade electoral" para o PP, volveu insistir este luns en que a galega é a administración que máis inviste na cidade, algo que pediu "transmitir máis clara e máis intensamente".A comunicación deses investimentos correu nos últimos anos por conta do anterior delegado ao que agora substitúe Porro, Ignacio López-Chaves, que se destacou polas súas case diarias roldas de prensa para criticar actuacións do Concello e de Abel Caballero ou comunicar informes negativos da Xunta sobre actuacións municipais. Este luns Feijóo, pola contra, presentouno como "un vigués educado, paciente, traballador e honesto, esencial para que ese modelo cooperativo que deseñamos funcione na práctica cotiá".Os partidos da oposición critican que Feijóo emprega recursos públicos da Xunta para reconstruír o PP en VigoDesde os partidos da oposición, pola contra, o traslado de Porro do CES á delegación e o PP de Vigo supón unha utilización partidista das institucións por parte de Feijóo. O PSdeG mesmo solicitou que o presidente compareza nun Pleno extraordinario do Parlamento de Galicia para dar explicacións dun movemento que o portavoz socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, cualifica de "confusión interesada entre a política partidaria e institucional". "A Corina Porro se lle encarga reconstruír o partido en Vigo e a continuación ponse nas súas mans a delegación da Xunta nesa cidade, alimentando unha confusión que nos parece perigosa para a calidade democrática entre o plano político partidario e o institucional", di o socialista.Desde o grupo parlamentario de En Marea o seu portavoz, Manuel Lago, lanzaba días atrás unha crítica similar. "Porro será a delegada de Feijóo para reconstruír o seu partido en Vigo", dicía, e criticaba que "se o PP quere ter unha persoa para reconstruír o seu partido, non pode empregar os recursos públicos, non só os económicos, senón tamén os institucionais, para que esa persoa faga ese traballo".No BNG, o seu portavoz en Vigo, Xabier Pérez Igrexas, criticaba tamén días atrás que o nomeamento de Porro supón unha "volta ao pasado" que evidencia que o PP "non entendeu nada" tras o seu novo afundimento electoral nas pasadas municipais. CCOO e CIG lamentan que non se saiba aínda quen vai substituír a Porro á fronte do CES mes e medio despois de anunciarse a súa saídaDesde os sindicatos, CCOO reprocha a Feijóo que sitúe "os intereses do partido por riba dos de Galicia" ao non renovar aínda a presidencia do CES mes e medio despois do anuncio da marcha de Porro, o que deixou ese órgano "nunha situación de provisionalidade". Para CCOO "non é de recibo" que o PP recompoña a súa estrutura en Vigo "á custa das necesidades do país" , e lembra que o proceso de diálogo social entre a Xunta, patronal e sindicatos non pode verse interrompido polos cambios na presidencia do CES. Tamén desde a CIG lamentan "que non se saiba nada de quen vai substituír" a Porro á fronte do CES, de cuxo descabezamento fan responsable aos intereses partidistas do PP. "Queren arranxar os seus problemas internos a conta das institucións", critican fontes do sindicato nacionalista presentes nese órgano.


Summary: A Federación de Libreiros de Galiza decidiu non aplicar a subida do IVE ao material escolar até o 15 de outubro, unha vez pasado o inicio do curso. Unha medida que toman despois de comprobaren que se estaban a facer mercas masivas para evitar o pagamento da suba imposta polo goberno do 4 ao 21%.

Arredor do 95% das librarías galegas non subirán o IVE do material escolar a comezos do curso.Mediante un cartel identificaranse os estabelecemenos que se acollan a esta recomendación da Federación de Libreiros de Galiza. A entidade que agrupa a representantes das librarías galegas sinalou que chegan a tomar esta medida unha vez se detectou a compra masiva de material escolar co fin de fuxiren da suba imposta polo goberno. As librarías asumirán a suba até o 15 de outubro, unha vez pasado o periodo de volta ao colexio. A aplicación do 4 ao 21% do IVE realízase en todo o Estado pero a federación galega é a primeira que exime aos seus clientes do pagamento ate un mes e medio despois do que tería que ser a súa aplicación. Despois de dar carpetazo á gratuidade dos libros de texto, a noticia da eliminación da redución do IVE dos materiais escolares como libretas, folios ou bolígrafos provocara o malestar das persoas máis afectadas, de maneira especial, as agrupacións de ANPAS. A través da deputada Carme Adán, o BNG presentara en xullo no Parlamento Galego unha interpelación na que instaba ao goberno de Feijoo a valorar o impacto social e económico da suba do IVE nos materiais escolares e demandaba actuacións para frearen as consecuencias no inicio do curso. Reclamaba do goberno de Feijóo que non se aplicara a medida e que, de non "ter valentía para o facer" que desenvolvera actuacións encamiñadas a que nenos e nenas que vivan en casas con dificultades económicas podan acceder ao material escolar preciso para o novo curso. O goberno de Feijoo non anunciou ningunha das dúas posibilidades e é agora a Federación de Libreiros a que decide tomar a decisión de librar á familia da suba do IVE a inicios do curso.


Summary: O pasado martes 22 morreu en Madrid o crítico Manuel Rodríguez Alonso (Bouvard e Pécuchet). Os seus compañeiros e compañeiras da Tabela dos Libros de Criticalia (Montse Pena Presas, Francisco Martínez Bouzas, Inma Otero Varela e Armando Requeixo) réndenlle homenaxe

O pasado martes 22 morreu en Madrid o crítico Manuel Rodríguez Alonso (autor de Bouvard e Pécuchet). Os seus compañeiros e compañeiras da Tabela dos Libros de Criticalia (Montse Pena Presas, Francisco Martínez Bouzas, Inma Otero Varela e Armando Requeixo) réndenlle homenaxe. O martes 22 de setembro fóisenos o amigo e colega Manuel Rodríguez Alonso. O seu reloxo deixouno apenas nos 63 e fíxoo en Madrid, onde vivía dende hai ben anos, lonxe da súa Groba natal, nas terras de Ribadavia. A que non fala roubóunolo tras semanas de hospitalización por mor dun mal que non quixo deixalo na nosa compaña e que nos virou orfo o ámago. Os seus compañeiros da Tabela dos Libros, que o benqueriamos e admirabamos, desexamos ofrendarlle unhas palabras de garimosa lembranza en humilde e improvisada homenaxe. Manuel: saudiña onde esteas e velaí vai o canto merlo dos teus amigos. Despedida silenciosa. Inma Otero Varela A identidade fascinada de Antonio Piñeiro é a obra da que se ocupa Manuel Rodríguez Alonso na derradeira entrada do seu blogue, Bouvard e Pécuchet, hai escasamente dous meses. Lido agora semella unha despedida silenciosa. Para alén do evocativo do título, todo o que alí se di retrata ben a quen o escribe. Discreto, lúcido, minucioso, afable poderían ser algúns dos adxectivos que cadran ben co crítico e a persoa, para min descuberta recente. Poucas ocasións temos as persoas que traballamos nisto da crítica de partillar experiencias colectivas que perduren no tempo, sen máis interese que a ilusión de facer comunidade do (co) que nos gusta. A Tabela dos Libros creou ese espazo onde os compañeiros andabamos en zapatillas sen perder a responsabilidade dos zocos do traballo. Vai ser difícil reestruturar a casa. Tampouco será doado substituír o obreiro. Os seus textos non se limitaban, como tendemos ben veces as que nos dedicamos a estes traballos, ao despece estritamente literario e académico das obras. Sempre ían máis alá para tentar escaravellar no seu tempo, nas semellanzas e diverxencias con outros produtos culturais e ideolóxicos coetáneos sen perder de vista o posicionamento no curso da historia. Interpretar non é só deconstruír mais tampouco é só describir. Ou iso debía pensar Manuel xa que sempre incluía nas súas críticas a valoración ponderada que move á reflexión, ao desexo de entender os porqués de quen escribe e de quen le. Fondura, na súa vida e no seu pensamento, para vencer un dos males que, nas súas palabras, caracteriza hoxe en día parte da nosa identidade fascinada: a "sensación de banalidade ou ata de baldeiro". Palabras insuficientes para lembrar un amigo. Francisco Martínez Bouzas Unha voz amiga acaba de informarme do pasamento de Manuel Rodríguez Alonso, compañeiro nas tarefas da Tabela dos Libros. Entre a incredulidade e o abraio, saen da miña mente e do meu corazón estas palabras: non tiven a fortuna de coñecelo persoalmente, mais, ao longo destes últimos anos, antes xa de colaborarmos os dous nesta xeira de seleccionar e facer públicas as nosas preferencias como lectores e críticos, admirei o labor de Manuel Rodríguez Alonso como rigoroso, acertado e independente comentador e analista dos libros galegos, traballos que lía con pracer na súa bitácora de crítica literaria Bouvard e Pécuchet. Un traballo escrupuloso de lectura e relectura de novidades das nosas letras e de reflexión serena, á marxe de urxencias, de camarillas e amiguismos, dalgunhas obras esenciais das nosas letras. Os seus xuízos independentes, as súas valoracións argumentadas ficarán para min como un seguro vieiro polo que camiñar. Esta é a homenaxe que as miñas modestas palabras lle tributan ao intelectual, ao profesor, ao crítico e, sobre todo, á persoa honesta e apaixonada coas letras de noso que nestas datas nos acaba de deixar, entre a incredulidade de todos, tamén daqueles que, sen coñecelo, nos consideramos os seus amigos e admiradores. O pan compartido. Montse Pena Presas Non nos coñeciamos persoalmente mais eramos compañeiros. Compañeirxs, dxs que comparten o pan. O noso pan era algo especial, pois tamén daba boa mantenza e tiña a forma e a silueta dun libro. A nosa mesa eran estas páxinas, as do blog Criticalia, nas que o profesor e investigador Armando Requeixo nos convidara a sentar. E alí todos os meses, tranquilamente, cinco compañeirxs partillabamos lecturas e opinións case sen falar, cómplices e ocorrentes. Eles e ela quizais non o saiban, mais dende hai tres anos (estabamos agora a piques de cumprilos), miro curiosa –case como unha nena que quere saber máis e máis- e mesmo inqueda as súas escollas. "Coincidirán coas miñas? Descubriranme algo que eu non sei? Que me perdín este mes?" Se o fago, se corro lixeira a ver cales son non só as tres obras máis valoradas, senón tamén as escollas persoais de cada un deles, é sobre todo porque admiro e valoro o seu traballo, porque quero, sempre, seguir aprendendo. En realidade, porque é un luxo que me deixen tomar do seu pan. Con Manuel (Manolo, noméabano os e as súas amigas) pasábame o mesmo. Lembro a primeira vez que coincidimos na mesa hai xa máis de dez anos: eu era unha moza que viña de rematar a carreira e que comezara a colaborar no Cartafol dos libros de Vieiros, que naquel entón levaba Moisés Barcia. El era xa un profesor consolidado, que por ignorancia descoñecera ata daquela, mais que cada vez que lía unha das súas críticas me sorprendía dobremente. Por unha banda, porque ás veces eran verdadeiras clases de galego, sempre atento aos usos correctos da lingua. Pola outra, polo destemido que era. Coido que nunca lera alguén que se expresara con aquela liberdade, con aquelas ás. A crítica en Galicia foi sempre, e aínda o é, un desexo que esvara entre o que se cre que se quere e o que de verdade se quere. No seu caso, ambos vértices foron sempre coincidentes. Coherencia, disque lle chaman. Este mes, por primeira vez, fomos catro. Foi unha sorte de rara premonición (ás veces non só nas novelas hai sinais que marcan o que vai ocorrer) e sei que nos inquedou a todos e todas. En realidade, esquecemos que na vida, ao igual que na ficción, o tempo do discurso non adoita coincidir co tempo da historia. A historia, neste caso, hase encargar de superar o discurso. Ás túas compañeiras e compañeiros, quédanos un consolo: alí enriba, Manuel, seica o pan sabe mellor e tamén ten a forma dun libro. O lector impenitente. Armando Requeixo Hai veces en que a vida se empeña en demostrarche que a tristura non ten límites, que todo pode ser e non ser coa mesma facilidade coa que os primeiros ventiños de setembro cobran a presa da folla outoniza e velaíña. Así me lañou a desaparición do compañeiro e amigo Manuel Rodríguez Alonso. E fiquei coa desacougante sensación de que deixamos sen dar cabo á costura de moitas fías, abondos proxectos, soños que compartiamos e que arelabamos poder concretar algún día, aventuras que xa non serán, ou si, pero serán diferentes porque non estará el para vivilas ao meu carón, ao noso carón. Manuel era un dos lectores máis incansables que coñecín. Un portento de tenacidade e criterio, sempre disposto a deitar a ollada crítica sobre os máis diversos textos, sen refugar xénero ningún, interesado por igual nas novidades e nas recuperacións de obras doutrora. Consagrou a vida á transmisión dun saber fondo do que se nutriu, con moito ben, o seu alumnado da UNED en Madrid, tamén aqueles que aprenderon as verbas de noso nos dicionarios que elaborou, nos estudos e monografías que asinou, na historia da literatura que nos legou. Pero, sobre todo, Manuel foi un colega de andainas críticas ao que lembraremos pola súa insubornable independencia, pola autenticidade das súas propostas lectoras, animadas decote polo mesmo devezo: ser unha estrela polar para a guía do mariñeiro lector nas súas intrépidas navegacións polo proceloso océano editorial. A familia e os amigos sabemos, amais, que Manuel era un profesional xeneroso, sempre presto a axudar cando se requiría o seu concurso, desprendido para achegar a súa participación naqueles proxectos nos que era solicitado. Era, tamén, atento e cordial, bo conversador e moi observador, feliz na memoria e lúcido na reflexión. Alí onde case ninguén se atrevía, Manuel era abandeirado. Nada nin ninguén coartaban o seu xuízo. Vivía entregue a unha única causa: a da lectura honesta, transparente, esencial. Os que o benqueriamos sentimos agora o peso da canga da orfandade. Non poderemos informarnos puntualmente do que paga a pena ler no seu Bouvard e Pecuchet, tampouco saberemos das súas escollas na Tabela dos Libros desta casa, onde o seu parecer era tan apreciado e admirado polos que camiñamos, de mans dadas, sempre á súa beira. Manuel: lelles aos de por alá arriba libros dos nosos escritores. E lembra darlles o teu consello, que sexan guiadiños e que te escoiten atentamente, que han de aprender a ver na letra o que só os espíritos sagaces coma o teu saben descubrir.


Summary: Ao mesmo tempo que se reduce lentamente o número de casos activos entre as e os residentes, increméntanse os resultados positivos entre os cadros de persoal. Hai 37 empregadas contaxias no Incio e 23 na DomusVi de Outeiro de Rei. Ademais, segue a aumentar o gromo na residencia de atención á discapacidade Ricardo Baro de Oleiros.

O habitual balance da Consellaría de Política Social sobre a afección da Covid-19 nas residencias de maiores e de atención á discapacidade só deixa unha baixa por curación no centro Aspace de Sada. As cifras recollidas onte á noite, e que abranguen desde a noite desta segunda feira, indican que houbo 5 novos positivos, todos eles nos cadros de persoal das infraestruturas. Tres en concreto en centros de maiores: Victoria (Teo); o Incio e Nosa Señora do Socorro (Arnoia). Os outros dous están vinculados a espazos de atención á discapacidade. As e os usuarios están a sufrir unha situación moi complexa, pero as condicións de traballo das empregadas e empregados tamén resultan complexas e ao límite. Se tal e como publica hoxe Nós Diario, en xeriátricos como o DomusVi de Outeiro de Rei as e os compañeiros son obrigados a partillar os equipos de protección persoal, non é difícil de entender que actualmente case un terzo dos contaxios nas residencias sexan das operarias. Mentres que o número de residentes está en 228 (houbo polo menos un falecemento dun usuario de Outeiro de Rei a pasada xornada), o dos traballadores xa chegou a 92. Tanto nun caso como no outro as instalacións máis afectadas son as do Incio e Outeiro de Rei. En concreto, actualmente hai 37 positivos entre o persoal do Incio e 23 na DomusVi Lugo (Outeuiro de Rei). Afectados en toda Galiza Na Orpea en Culleredo padecen síntomas 4 operarias e operarios; son 3 na DomusVi Lalín; 2 na Nosa Señora do Socorro (Arnoia); 2 na Victoria (Teo); 2 na Volta do Castro (Compostela) e outros 2 na Doral (Mos). O resto repártense nunha afectada en cada un destes residenciais: Ballesol (Oleiros); Oleiros, DomusVi Coruña (Oleiros); DomusVi Noia; Porta do Camiño (Compostela); San Simón (Teo); Os Tercios (Touro); DomusVi Monforte; San Bartolomeu (Xove); La Saleta (Cea); DomusVi Barra de Miño (Coles); Santiago Apóstol (Vilamarín); Vilar de Barrio; Campolongo; Saraiva Sénior (Pontevedra), CRAPD Vigo II e Albi-Beade. No que se refire ás persoas que viven nestes espazos, o maior número de contaxios está entre en Outeiro de Rei (137), seguida do Incio (58) e de Culleredo (26). En Lalín hai cinco doentes e en Arteixo e Castro Ribeiras do Lea senllas pacientes. Atención a persoas con capacidades diferentes A peor parte está a levala a Ricardo Baro que xestiona Aspronaga en Oleiros. Hai 26 das e dos usuarios con probas positivas e o mesmo sucede con 9 empregadas. Hai 13 traballadoras en total, polo que habería que sumar as doentes da Braña (A Estrada), Juan Vidán Torres (Compostela), a residencia de atención a persoas con dano cerebral de Castro de Rei e a de Chapela (Redondela).


Os gobernadores de varios estados de Brasil decidiron mobilizar a Policía Militar, que depende directamente das rexións, perante a aparente inacción federal para eliminar os bloqueos de estradas impostos por seguidores do presidente Jair Bolsonaro tras a derrota do político ultradereitista nas eleccións do pasado domingo. Un xuíz do Tribunal Supremo brasileiro, Alexandre de Moraes, avalou que as forzas de seguridade estatais poidan despregarse para colaborar nas tarefas que, teoricamente, lle corresponden á Policía Rodoviaria Federal (PRF), que depende do Goberno central. Camioneiros bloquean o Brasil e Bolsonaro mantense agochado Con todo, a PRF saíu ao paso das críticas para confirmar que durante as primeiras horas da mañá (hora local) despexáronse xa máis de 300 estradas dos bloqueos de afíns a Bolsonaro. De feito, o ministro de Xustiza e Seguridade Pública, Anderson Torres, lanzou unha publicación no seu perfil da rede social Twitter onde asegurou que a PRF "segue actuando ininterrompidamente" no desbloqueo de estradas. Os gobernadores toman medidas Pouco despois de coñecerse este permiso, sucedéronse as mensaxes de gobernadores que optaron por tomar medidas pola súa conta. O gobernador de São Paulo, Rodrigo Garcia, tachou de "inadmisíbel" o bloqueo, mentres que o principal responsábel de Río de Janeiro, Claudio Castro, chamou a "respectar o resultado das urnas". Tamén se pronunciou no mesmo sentido o gobernador de Minas Gerais, Romeu Zema: "Xa pedín ás nosas forzas de seguridade que adopten as medidas necesarias para despexar calquera camiño ou estrada que estea bloqueada polas manifestacións". Lula da Silva obtén unha histórica vitoria nas eleccións do Brasil En total son cinco os estados (Río de Janeiro, São Paulo, Minas Gerais, Rio Grando do Sul e Paraná) que esta terza feira mobilizaron a súa Policía. Estes Estado únense a Pernambuco, que xa desde a segunda feira traballa xunto coa PRF para o desbloqueo de estradas. As protestas sucédense desde que o Luiz Inácio Lula da Silva se fixese coa vitoria nas eleccións do domingo, sen que o actual mandatario, Jair Bolsonaro, se pronunciase aínda para recoñecer a derrota ou, polo menos, instar os seus seguidores a respectar os resultados.


Summary: Unha rede de voluntarias fabricará desde as súas casas un total de 15.000.

O Concello de Camariñas acaba de iniciar o proceso de confección dun total de 15.000 máscaras que posteriormente repartirá ás persoas en situación de risco e ao conxunto da poboación para loitar contra a expansión do COVID-19. O goberno local mobilizou o departamento da Mostra do Encaixe para que, a través dos seus contactos, puidese conseguir o material e crear unha rede de voluntarias para confeccionar máscaras de protección para a cidadanía e minimizar así os contaxios por coronavirus. Esta rede de voluntarias, que traballará desde os seus fogares, está formada por 40 persoas, que se dividirán entre corte e costura para crear as máscaras, que se farán todas con tela dobre para maior protección. Fabricaranse 14.000 con material 'tejido no tejido' (TNT) que adquiriu o Concello e outras 1.000 con algodón 100% doado pola empresa Yutes, de Barcelona. O material está sendo distribuído polos axentes da Policía Local e Protección Civil nas casas dos voluntarios. Estes operarios serán tamén os encargados de recoller todas as máscaras cando estean listas e tamén se encargarán do reparto. Este material estará dirixido ao conxunto da poboación, en especial aos colectivos máis vulnerables e aos traballadores.


Summary: Boa parte das probas coincide co circuito Correndo pola Costa da Morte

Das 30 carreiras do VII Circuíto provincial de carreiras populares "Deputación da Coruña", 9 son da Costa da Morte. Mazaricos, Dumbría, Zas, Carballo, Cee, Muxía, Carnota, Corcubión, Cabana e Fisterra son os concellos participantes. Un circuito que se presenta paralelo ao Correndo pola Costa da Morte e de feito, boa parte das probas son puntuables para ambos circuitos. O circuito costeiro xa comezou hai unha semana en Camariñas, e terá a seguinte proba en VImianzo o 31 de marzo. O Circuito provincial comezará en Oroso o 24 de abril, e a primeira cita costeira, compartindo ciucuito será a de Mazaricos o 12 de maio. A Deputación e a Federación Galega de Atletismo esperan superar a convocatoria do ano pasado e superar os 18.000 participantes. CALENDARIO VII CircuitoProvincial de Carreiras Populares CONCELLO Data prevista PROBA OROSO 27/04/2019 VII Carreira Pedestre Concello de Oroso O PINO 11/05/2019 XVI Carreira Pedestre Popular Concello O Pino MAZARICOS 12/05/2019 IV Carreira Pedestre Concello de Mazaricos DUMBRIA 25/05/2019 V Carreira Popular Concello de Dumbría SAN SADURNIÑO 26/05/2019 VI Carreira Popular Concello de San Sadurniño ZAS 01/06/2019 VI Carreira Pedestre Concello de Zas CULLEREDO 02/06/2019 VIII Carreira Popular Ría do Burgo CARBALLO 16/06/2019 IX 10K Carreira Popular Concello de Carballo CEE 22/06/2019 VI Carreira Pedestre Concello de Cee 2019 TORDOIA 13/07/2019 X Carreira Popular pedestre "Tordoia in Essence" MUXÍA 14/07/2019 VI Carreira Popular Concello de Muxía A LARACHA 20/07/2019 IV Carreira Popular do Apóstol CURTIS 27/07/2019 VI Carreira popular Concello de Curtis ARES 03/08/2019 XXVIII Milla urbana Concello de Ares CAMBRE 15/08/2019 XXX Carreira Popular Concello de Cambre CARNOTA 18/08/2019 XXVIII Carreira das Areas Carnota FERROL 24/08/2019 VIII Carreira Nocturna "Corre por Ferrol" POBRA DO CARAMIÑAL 25/08/2019 XI Carreira Popular Concello de Pobra do Caramiñal NOIA 31/08/2019 XXIII Carreira Pedestre Popular Concello Noia CORCUBION 01/09/2019 XVIII Carreira Vila de Corcubión CABANA 21/09/2019 VI Carreira Popular Dolmen Dombate RIBEIRA 28/09/2019 XXI Carreira Popular Santa Uxía de Ribeira SADA 29/09/2019 IX Carreira da Auga Unicef - Sada BRIÓN 05/10/2019 XXXVII Carreira Pedestre da Amaia FISTERRA 13/10/2019 VI Carreira Popular Concello de Fisterra AMES 20/10/2019 XX Carreira Pedestre Popular Concello de Ames RIANXO 01/11/2019 VII Carreira Popular "Concello de Rianxo" NEGREIRA 10/11/2019 XL Carreira Popular de Negreira BOIRO 01/12/2019 XV Edición "Mar de Boiro - 13º Memorial Pepe Buceta" PORTO DO SON 22/12/2019 ViIISin Son 10 K rmación en: https://www.dacoruna.gal/deportes/carreiras-populares


Summary: O Goberno entral establece fixa os salarios máximos dos rexedores municipais cuns límites que lles permiten ás alcaldías galegas superar, en todos os casos, a remuneración do presidente da Xunta.

Quedar ben e non gastar nada. O popular proverbio ben podería ser aplicado aos límites salariais que o Goberno central lles vén de fixar aos concellos. Cando menos, isto é o que acontece no caso das grandes cidades galegas, onde os topes estipulados polo gabinete de Mariano Rajoy poderían levar a concluír que os gobernos urbanos teñen un concepto de austeridade sensiblemente máis estrito que o do Executivo estatal. Non en van, ningún dos sete alcaldes chega aos topes fixados, que lles deixan unha marxe de manobra de entre 10.000 e 30.000 euros anuais, segundo os casos. A través dun real decreto-lei publicado no BOE do pasado sábado con contidos que van dende a seguridade ferroviaria ata os automóbiles pasando polos aeroportos -unha caste de versión reducida das criticadas leis de acompañamento aos orzamentos- o Goberno de España fixa nove treitos salariais para, en función da poboación, establecer o "límite máximo total que poden percibir os membros das corporacións locais". Para as cidades galegas cómpre atender aos treitos fixados para poboacións de entre 75.000 e 150.000 habitantes e para as que acollen entre 150.001 e 300.000 persoas. Ningún alcalde urbano de Galicia chega aos topes impostos polo Estado No caso das meirandes urbes do país, Vigo e A Coruña, o límite salarial para os seus rexedores está en 80.000 euros anuais e nin Abel Caballero (PSdeG) nin Carlos Negreira (PP) o acadan. Concretamente, o vigués percibe 60.561,44 euros ao ano e o coruñés, 65.220 euros, malia administrar menos poboación que o seu homólogo. As retribucións anuais de Caballero e de Negreira, á súa vez, inferiores ás do alcalde da terceira cidade do país, o ourensán Agustín Fernández, que ten asignados 67.822,58 euros anuais, cunha marxe de máis de 7.000 euros ata chegar aos 75.000 que o Goberno central lle vén de fixar como máximo. Nas cidades galegas o que máis cobra é o rexedor ourensán e o que menos, o ferrolán Por baixo deses 75.000 euros están tamén os restantes alcaldes urbanos galegos. É o caso do compostelán Ángel Currás, cun salario de 65.988 euros ao ano -cifra obtida de informacións xornalísticas, toda vez que esta redacción non foi quen de atopala na web municipal- ou do pontevedrés Miguel Anxo Fernández Lores, con 63.831,32 euros. O mesmo acontece en Lugo, onde o Concello informa de que Xosé López Orozco cobra 4.222,80 euros ao mes, cantidade que semella ser neta, xa que multiplicada por 14 implicaría un salario de 59.119 euros anuais, pero outras fontes indican que a súa remuneración é de 64.260 euros brutos anuais, tamén por baixo, en todo caso, do límite que impón Rajoy. Máis lonxe aínda do tope está o alcalde de Ferrol, José Manuel Rey Varela, o rexedor urbano que menos cobra, con 44.234 euros ao ano. O Goberno central permite que os alcaldes das cidades cobren máis que Feijóo Así as cousas, os límites do Goberno central non implicarán que nas cidades galegas haxa que rebaixar salario ningún e tampouco permitirán establecer unha xerarquía retributiva entre administracións. Así, por exemplo, se os gobernos urbanos de Galicia decidisen aproveitar ao máximo a devandita táboa salarial todos os alcaldes poderían percibir un salario maior ao do presidente da Xunta, que actualmente cobra 72.002,82 ao ano, incluíndo os seus trienios como funcionario. Decreto no que se fixan os límites salariais


Summary: A imputación de Repsol e Caixabank como persoas xurídicas no caso Tándem engádense á de Antonio Brufau (presidente de Repsol) e Isidre Fainé (ex presidente de Caixabank). Estas empresas contrataron a Villarejo para investigar o presidente de Sacyr e frustrar a compra de Repsol.

Manuel García-Castellón, xuíz da Audiencia Nacional, imputou nesta quinta feira a Repsol e Caixabank por suborno e revelación de segredos, despois de contratar o ex comisario Jose Manuel Villarejo para investigar a Luis del Rivero, presidente de Sacyr, e o seu entorno. Estas dúas empresas -traballando de maneira conxunta- conseguiron acceder ás chamadas de teléfono feitas polo presidente de Sacyr e persoas do seu ámbito, revela o xuíz no auto. Esta información, xunto o resto de resultados da investigación, foi utilizada para obstaculizar o acordo de Sacyr coa empresa estatal mexicana Pemex para tomar o control de Repsol, debulla o escrito do chamado caso Tándem. Asemade, García-Castellón considera acreditado que o encargo de Repsol e Caixabank a Villarejo se produciu cando exercía no servizo activo da Policía, e que as facturas deses servizos foron aboadas polas empresas, deixando claro "que a actuación dos investigados se levou a cabo en todo momento en nome e por conta propia da compañía", o que as converte en beneficiarias dos feitos e permite a imputación das persoas xurídicas. As compañías alegaron que a contratación do ex comisario por medio da empresa Cenyt foi legal, e defenderon que os seus servizos eran en exclusiva de seguridade privada. O problema, salienta o maxistrado, é que Cenyt nunca estivo habilitada para estas funcións, o que podía comprobarse a través da Unidade Central de Seguridade Privada da Policía, mais esta revisión nunca se fixo malia que os xefes de seguridade das dúas empresas que contrataron a Villarejo proviñan da Policía. O de Repsol fora xefe da Unidade Central de Seguridad Privada da Policía, e o de Caixabank fora xefe superior de Policía na Galiza e Catalunya. Ambos os dous, que xa se atopan imputados na causa, tiñan que coñecer que Villarejo aínda estaba en activo na Policía, apunta o xuíz. García-Castellón insta as empresas a que designen uns representantes que terán que comparecer o 26 de xullo.