Summary: O ramo á campaña nos medios púxoo o grupo La Región ao repartir coas súas dúas cabeceiras La Región e Atlántico Diario as papeletas de Sociedade Civil e Democracia de Mario Conde. Era o punto final dunha campaña en que os medios de comunicación se botaron ao monte.

Xa na precampaña a relación do candidato de Ourense do partido de Mario Conde co grupo La Región do cal era colaborador puxo as dúas cabeceiras no punto de mira do que ía ser a campaña máis dura nos medios de comunicación, maiormente a favor de Feijóo mais, neste caso, apoiando directamente a quen lle podía restar votos entre o seu electorado. O desencontro entre o grupo de comunicación con base en Ourense e o presidente de Xunta viña xa de lonxe, agravado polo afogamento económico de La Región por unha banda e polos duros ataques á xestión do goberno que o xornal emitía desde a outra, ás veces mesmo desde a autoría editorial. En poucas ocasións desde as primeiras eleccións autonómicas un enfrontamento se fixo tan evidente. Os ataques de La Voz de Galicia, poñamos por caso, ás distintas consellerías do PSOE ou do BNG nas anteriores lexislaturas non atoparon nunca unha resposta tan belixerante por parte do executivo como a de Feijóo nesta campaña. A loita entre a editorial e o goberno púxose de manifesto de maneira singular no debate Feijóo-Jorquera na TVG a pasada semana. O candidato do BNG ergueu unha páxina do xornal ourensán na que se denunciaba o retraso no tratamento do cancro en Ourense, no centro no que ocupa un cargo a propia curmá do presidente. En directo, no propio debate, Feijóo acusou a La Región de ir "contra a sanidade pública", unha denuncia que ofendeu á dirección e propiedade do xornal que se apuraron a respostar nas súas páxinas ás acusacións do presidente, sen aforrar tampouco virulencia na contestación. A campaña foi tan dura por ambas partes que por exemplo, en Vigo, as páxinas de Atlántico Diario, xornal do grupo na cidade, foron colgadas polas paredes da cidade por persoas -presúmese que as víctimas das preferentes- que querían denunciar ao goberno de Feijóo. O apoio de La Región a Mario Conde e a desafección do PP supón un perigo para a maioría absoluta do partido de Feijóo. A ninguén se lle escapa a vinculación que o grupo ourensán mantivo na súa historia co baltarismo, sector que viu como a súa forza mermábase ao confeccionar a lista de Ourense, presidida pola vontade de Feijóo cunha case nula presenza de seguidores da popular familia que preside a Deputación en varias xeracións. O apoio a Mario Conde supón, desta maneira, un castigo a un PP desafecto do dominio ourensán dos Baltar e un intento de afortalar unha organización que pode furar no seu electorado. A tensión sorprende aínda máis ao vir dunha cabeceira de liña conservadora mais tamén unha empresa sobre a que paira hai moitos meses a ameaza do peche unha vez se viñeron abaixo as posibilidades de insuflar cartos por medio da Deputación. Cunha xornada que amaneceu con dúas portadas de cabeceiras de Madrid coa máis intensa toma de postura que se lembra en xornada de reflexión "Votar PP es votar constitución" en ABC mais "Un voto por la unidad de España" en La Razón, repetindo imaxe trunfalista de Feijóo e Rajoy na fin de campaña, os medios deron un paso adiante na toma de postura a favor de formacións políticas da dereita.


Summary: O Ministerio que dirixe Ana Mato prepara un 'medicamentazo' polo que @s pacientes con tose, arrefriado, hemorroides ou estreñimento, até un total de 18 doenzas, terán que pagar do seu peto a totalidade do tratamento

Tratamentos para a tose, o arrefriado, mocos, varices, hemorroides, estreñimento, diarreia, psoríase ou ansiedade son os elixidos polo Ministerio de Sanidade para excluílos do financiamento público, segundo a proposta que aprobará nesta cuarta o Consello Interterritorial --reunión cos Gobernos das distintas autonomías-- e segundo a información que baralla unha emisora de radio española e que vén de adiantar, após ter acceso á listaxe de medicamentos que fican fóra dos plans de financiamento do departamento que dirixe Ana Mato, un 'medicamentazo' co que a ministra di que aforrará máis de 400 millóns de euros. Así as cousas, a partir de agora serán 18 as doenzas para cuxo tratamento @ paciente terá que desembolsar o custo íntegro. Son os antigripais, os xaropes para a tose, os mucolíticos, os tratamentos para varices e hemorroides, para a psoríase, cremas para os virus que afectan á pel como o aciclovir ou herpes; cremas antinflamatorias tipo voltarem; as destinadas á dermatite do pescozo; bágoas artificiais; laxantes; antidiarreicos; antiácidos; fármacos para a ansiedade leve e para previr a deterioración cognitiva asociada á idade. Di o Ministerio que as persoas enfermas de gravidade ficarán exentas, xa que a explicación de Mato para emprender tal recorte é manter o financiamento público de "novas terapias" indicadas para patoloxías graves, invalidantes e de prognóstico fatal. Segundo a información facilitada pola emisora de radio, a proposta para non correr desde o Público con eses gastos partiu dunha listaxe elaborada na Dirección Xeral de Carteira Básica de Servizos do Sistema Nacional de Saúde e Farmacia español, seguindo as suxestións das propias autonomías. En 13 delas goberna o PP.


Summary: Vigo foi protagonista da primeira meta desta nova volta á Galiza que leva por nome 'O Gran Camiño'. A vitoria foi para o danés Magnus Cort Nielsen.

Magnus Cort Nielsen, do EF Education- Easypost, coroouse esta quinta feira como o primeiro líder da volta ciclista 'O Gran Camiño', tras gañar a primeira etapa desta competición que percorrerá a Galiza por diferentes tramos do Camiño de Santiago. O corredor danés converteuse no primeiro gañador de etapa e líder da proba tras un esprinte masivo no que Alejandro Valverde (Movistar) quedou terceiro e o italiano Giovanni Lonardi (Eolo- Kometa), segundo. A primeira etapa de 'O Gran Camiño' partiu do Porriño e terminou no centro de Vigo, cunha duración de menos de catro horas. Durante toda a carreira rodouse cunha diferenza estábel de entre dous e tres minutos para os fuxidos, diante un pelotón que os tivo en todo momento "controlados", segundo recolle a organización nun comunicado. Cort Nielsen, primeiro Pasada a pancarta do últimos tres quilómetros, Cort Nielsen xa estaba ben situado e esta situación facilitoulle o resultado final. O danés executou un esprinte final e fíxose co triunfo de etapa e a camisola amarela, por diante de Giovanni Lonardi (Eolo Kometa) e Alejandro Valverde (Movistar). Os tres sumaron segundos de bonificación, 10, 6 e 4, respectivamente. Non estiveron na liña de saída do Porriño, a pesar de que os seus equipos si que serán da partida, Chris Froome (Israel Premier Tech), Míkel Nieve (Caja Rural-Seguros RGA) e o líder do Ilnur Zakarin.


Summary: Na noite da sexta feira, día 17, rematou o prazo para a presentación de candidaturas ás eleccións catalás do 21 de decembro. Unhas listas en que é posíbel atopar ex dirixentes de Unió fichando polo PSC ou por ERC ou ex consellers do PSC á candidatura encabezada por Carles Puigdemont.

Desde Bruxelas e vía Twitter, Carles Puigdemont anunciaba a candidatura de JuntsxCat, lista impulsada polo PDECat, ás eleccións do 21-D e que trata de imitar Junts pel Si. Así, mentres Junts pel Si elixía para o segundo e o terceiro posto as ex presidentas da ANC e de Òmnium, Carme Forcadell e Muriel Casals, JuntsxCat leva agora de dous o actual presidente da ANC, Jordi Sánchez, en prisión preventiva acusado dun delito de sedición. A continuación, na lista por Barcelona, sitúanse os consellers Clara Ponsantí e Jordi Turull; a directora do Institut de les Lletres Catalanes, Laura Borràs, e os consellers Josep Rull e Joaquim Forn. O até agora director de RAC 1, Eduard Pujol, ocupa o número nove. O ex candidato de ERC Eusebi Campdepadrós será cabeza de lista por Tarragona, seguido de Teresa Pallarès, ex socialista que foi subdelegada do Goberno con Zapatero. Encabeza a lista por Girona Gemma Geis, vicerreitora da Universitad de Girona. Chama a atención a ausencia dos coordinadores xerais do PDECat Marta Pascal e David Bonvehí, así como da conseller Meritxell Borràs, que alegou, desde a cadea, motivos persoais para non sumarse á candidatura. Con esta lista, o PDECat tratará de reverter as previsións electorais que o relegan á terceira ou cuarta forza do Parlament. A lista de ERC segue a sumar independentes Liderando as enquisas, ERC tratou de ter as mans libres para romper a dinámica de bloques e preséntase por Barcelona cunha lista encabezada por Oriol Junqueras e Marta Rovira que suma moitas das persoas independentes que concorreron con Junts pel Si, caso de Raül Romeva (3) ou Carme Forcadell (4). O até agora conseller Toni Comín e o ex conseller Ernest Maragall tamén forman parte dunha candidatura que incorpora ex dirixentes de Unió de Demócratas, como Antoni Castellà (15) ou Asunción Laïlla (20). O conseller Carles Mundó ocupará o quinto lugar, a conseller Merixell Serret será cabeza de cartel por Lleida e Dolors Bassa, por Girona. Nestas eleccións, ERC conta co apoio de Demòcrates (o sector soberanista de Unió) e de MES (soberanistas que veñen do PSC). A CUP, unha candidatura de partido A CUP aposta nunha lista de partido, agás no caso da escritora Bel Olid, a quen incorpora como independente no número 7 por Barcelona. Así, será a primeira vez que a CUP se presente ás eleccións do Parlament cun candidato, Carles Riera, que, a diferenza de David Fernández ou Antonio Baños, non é independente. Ciudadanos, PSC, Comuns e PP A encabezada por Inés Arrimadas, líder da oposición, é unha lista de continuidade, en que repiten o até agora portavoz parlamentar, Carlos Carrizosa, seguido do vicepresident segundo da mesa, José María Espejo-Saavedra. A fichaxe "estrela" de Ciudadanos é o xornalista e politólogo Nacho Martín Blanco. Miquel Iceta, pola súa parte, incorporou nas súas listas ex dirixentes de Unió como Ramon Espadaler, de número tres. Alén de dirixentes da antiga Unió, Iceta suma representantes das principais entidades unionistas, como Álex Ramos, de Sociedad Civil Catalana; Mario Romeo, de Tercera Vía ou Beatriz Silva, de Federalistas de Izquierda. Fechando a lista, de forma simbólica, o PSC fichou o ex eurodeputado de Podemos e ex fiscal anticorrupción Carlos Jiménez Villarejo. A candidatura de Xavier Domènech buscou non repetir a fórmula de Catalunya Si que es Pot, grupo parlamentar do que non participou Barcelona en Comú e que dirixiu ICV. A número dous da lista dos Comúns é Elisenda Alamany, quen ocupará o papel de portavoz que tiña Joan Coscubiela. De tres preséntase a dirixente de Podemos Jéssica Albiach, crítica coa dirección de Albano Dante. Os ecosocialistas fican relegados ao cuarto posto con Marta Ribas. En lugares simbólicos aparecen independentes como o xornalista Jaume Barberà; o ex secretario de CCOO de Catalunya, Joan Carles Gallego ou a cineasta catalá Mar Coll. O PP, pola súa banda, seguirá liderado por Xavier García Albiol. Unha lista en que continuará, como número dous, Andrea Levy. A fichaxe máis soada foi a do alcalde de Gimenells, Dante Pérez, que en 24 horas pasou de ser alcalde do PSC a estar nas filas do PP. Dante Pérez é o número dous por Lleida.


Summary: Unha canción sobre Alberto Núñez Feijóo e máis de 8 mil visitas na rede lanzaron os protagonistas deste proxecto audiovisual a escena. Na Galiza, din, "talento hai de sobra" o que falta é "oco" para dalo a coñecer.

Nun só día o vídeo Feijóo tivo máis de 8 mil visitas en Youtube e foi partillado centos de vedes nas redes sociais. Trátase dunha letra aceda que ten como protagonista o presidente da Xunta e que rememora algúns dos momentos máis brillantes (e polémicos) da sua lexislatura. Eis o último sketch de Poetarras, un proxecto audiovisual nado hai un par de anos que xunta talento e creatividade audiovisual con crítica e a sátira. Daniel Vilaverde, Rubén Lino e Manuel Gago son para moitas persoas todo un descubrimento, para outras, os gañadores do premio á mellor webserie en galego do Carballo Interplay 2014. Conversamos con Daniel. Conseguístes máis de 8 mil visitas nun só día. Como o levades?Estamos bastante sorprendidos polo éxito que tivo. Non estamos acostumados a ter tantas visitas. Mais estamos moi satisfeitos por sumarmos seguidores e que iso poida aumentar o número de visitas dos futuros traballos e mesmo dos anteriores, tamén. Como xurdiu a idea de facerdes unha canción sobre o presidente?Temos esa faceta musical, tanto con cancións propias como con versións. Un día ocorréuseme relacionar o retrouso da canción de Katy Perry con Feijóo e, un pouco de carallada, comezamos a compoñela. Sempre tiven ganas de lle dedicar unha canción ao presidente da Xunta. Os últimos acontecementos que trascenderon sobre a súa vida ben dan para un narcocorrido...[Ri]. Non pensara no narcocorrido... Feijóo non dá só para unha canción, a súa vida daría para toda unha serie. Ten esa habilidade para que, aquelas cousas que a outro o destruirían, a el non lle afectan. A xente esqueceu xa algo tan grave como as fotografías con Marcial Dorado. É un tío cunha vida intensa. "Feijóo ten esa habilidade para que, aquelas cousas que a outro o destruirían, a el non lle afectan" Para alén deste sketch, cóntame como xurdiu o proxecto Poetarras.Xurdiu hai, máis ou menos, dous anos. Rubén, Manu e máis eu estudamos xuntos na mesma facultade e despois fixemos tamén un curso de guión. Na Galiza vimos que non había un proxecto dedicado a este tipo de humor baseado en sketches independentes, non relacionados uns cos outros. Só lembro Non saimos do lixo. Quixemos facer isto como algo novo co que lle darmos saída a un proxecto propio que non podiamos facer doutra maneira nen por outras canles. Cal é o obxectivo? Aínda que na nosa definición poñemos que buscamos a ofensa o certo é que a nosa intención non é ofender a ninguén senón facer o que nos peta sen preocuparnos das molestias que causemos. Ora ben, se polo camiño molestamos a alguén, non temos por que desculparnos. Para alén de Feijóo tedes homenaxeado a algunha outra personaxe como Lady Di. De onde xorde o interese por estas personaxes?Polo xeral, dáselle importancia aos heroes mais os anti-heroes tamén precisan ser reivindicados polo seu patetismo, por teren vidas complexas coas que podemos empatizar, pola súa desgraza persoal. Lady Di foi unha icona pop. Unha princesa que rematou sendo recoñecida polo pobo. Mais nos sketches procuramos temas variados, non tocamos un só pau. Falamos do conflito lingüístico, das relacións de parella... Tamén facedes metáfora da sociedade do voso tempo como en Famme fatale.Ninguén vive alleo á súa xeración. Semella que por facer humor non nos tomamos a serio certos temas mais si que facemos crítica reflexándoa através da ironía e a sátira. O voso traballo foi recoñecido no Carballo Interplay 2014.Levamos o premio á mellor webserie. Este ano non nos presentamos porque eu fago parte do xuri. Porén, faremos unha jam session con diversos sketches e un pequeno concerto con algunhas das nosas cancións. "A rede está a ser unha vía para demostrar as capacidades que hai. Talento hai de sobra" A rede está a servir para proxectar todo o talento que posúe este país no eido audiovisual?Nas escolas de imaxe e de comunicación sae xente que non atopa lugar no sector porque non ten oco. Falta relevo. A rede está a ser unha vía para demostrar as capacidades que hai. Para darlle saída á produción e ver o estado do que goza o sector que é mellor do que parece. Talento hai de sobra. Proximamente que veremos en Poetarras?Temos máis ou menos pechados os contidos desta tempada, aínda que logo incorporemos algunha cousa nova. En Interplay presentaremos unha canción sobre Carballo. Ao rematar a segunda tempada veremos. En todo caso non depende da repercusión que teñamos senón do tempo, as ideas e tamén dos cartos, que non é que precisemos moitos mais se alguén nos quere dar, xa sabe.


Summary: O persoal da limpeza, un servizo privatizado desde hai máis de tres décadas, critica que o Ministerio de Sanidade o considere "de baixo risco".

"En máis de trinta anos non saín do hospital de Conxo (no concello de Compostela), mais non son persoal sanitario, a nosa vida laboral está nos centros hospitalarios, mais somos un sector privatizado", expón Carme Cambón, delegada da CIG e traballadora da limpeza. O da limpeza foi un dos primeiros servizos privatizados no Sergas. Un acordo de 1988 asegurou a equiparación profesional do persoal. E acordos asinados en 2008, 2009 e 2018 incluíron o plus de equiparación salarial das case 4.000 traballadoras, case todas mulleres, do sector en case todos os centros. Porén, outros dereitos como un plus da carreira profesional foron obviados en 2019 por algunhas das concesionarias, o que levou a unha convocatoria de folga en abril que ficou en suspenso. En máis de trinta anos non saín do hospital de Conxo, mais non son persoal sanitario, expón Carme Cambón Un informe do Consello de Contas, no que se analizaron os contratos dos servizos de limpeza correspondentes ao ano 2015, advertiu que nos expedientes non se inclúen estudos que certificasen as vantaxes da privatización sobre a xestión directa. O organismo tamén sinalou que os procesos de contratación seguían criterios que "non sempre son realistas". No contexto da epidemia, Cambón afirma que a externalización supuxo un prexuízo á hora de acceder a equipos de protección: "Somos imprescindíbeis, se para a limpeza para todo o demais, pero non se nos ve nin se nos valora". "Suponse que o noso centro non trata doentes da COVID-19, que están centralizados no CHUS (o Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela), mais unha compañeira deu positivo hai días. Presionamos a empresa para que fixese as probas, esta responde que non as pode facer e demandámolas ao centro e este responde que somos externas", resume. Pilar Seoane é unha das empregadas da limpeza no CHUS. "Ao principio era un caos sen formación nin información", explica. Nos primeiros días da emerxencia sanitaria contaban cunhas batas "fantásticas", ademais de Equipos de Protección Individual (EPI). "Mais foron requisadas polo Sergas para repartilas onde fixesen máis falta", engade. Que me digan como limpar a un metro de distancia do paciente, cuestiona Pilar Seoane O persoal da limpeza foi cualificado "de baixo risco" polo Ministerio de Sanidade. "Limpamos tamén os cuartos con doentes da COVID-19, que me digan como facelo a un metro de distancia do paciente", cuestiona Seoane, matizando que neses contan con EPI. Nas restantes áreas, tras a intervención de Inspección de Traballo, empregan máscaras cirúrxicas. "Ao comezo pedíase unha máscara a unha supervisora e a contestación era 'que cha dea a túa empresa'", di. O día a día do persoal celador Ángel Bergueiro traballa como celador no hospital de Conxo. "Aínda que non esteamos en contacto directo con doentes da COVID-19, traballas con nerviosismo porque non sabes se alguén pode estar contaxiado", afirma. Ao igual que as empregadas dos servizos de limpeza, o persoal celador tamén foi clasificado nun inicio de baixo risco. "Supuxo un golpe no ánimo, pois os profesioanis tamén estamos presentes nas Unidades de Coidados Intensivos ou en Urxencias con pacientes da COVID-19", explica, matizando que hoxe a clasificación depende da área de traballo. "Empregar os EPI é horríbel, non quero imaxinar a situación para quen os leva horas. Mais o material é preciso, e pedimos que se achegue a onde é necesario, tamén aos centros de saúde", reclama Bergueiro.


Summary: Última hora: Suspendida a xornada deste sábado 21 de decembro de todo o Fútbol Federado, pola alerta laranxa-vermella que hai activada durante todo o día.

Comezamos unha serie de entrevistas nas Ligas de base, e facémolo pola Liga Xuvenil, que tan coidadosamente coidamos en QPC. Hoxe enviámoslle unhas preguntiñas aos adestradores dos catro equipos que van en cabeza, e que loitarán polo título e polos dous postos da fase de ascenso: Pichón, do líder, o Soneira; Fernando, do Outes; Nando do Sofán e Fernando do Cabana. En todo caso, Zas, Xallas, Corme, Seaia, Os Miúdos ou Cee están a apenas tiro de pedra dunha categoría absolutamente igualada. De feito, despois da derrota do Outes ante o Xallas esta pasada fin de semana, entre o 2º e o 10º hai apenas 7 puntos de distancia, cando quedan 16 xornadas por diante. Preguntas QPC 1.- QPC: Esta temporada está habendo moitas alternativas no alto da clasificación, e a táboa está moi igualada. Como vedes a Liga? 2.- QPC: Que equipos vés claros favoritos para meterse no playoff? Que equipos te sorprenderon máis? 3.- QPC: Nos últimos anos é complicado ver equipos costeiros pelexando por estar en categoría Autonómica, á excepción do Dumbría. En caso de chegar promoción de ascenso, cres que algún equipo costeiro tería opcións de chegar á Liga Galega ou é unha quimera? 4.- QPC: Como ves o teu equipo neste ecuador da Liga? Que puntos fortes e que puntos débiles tendes? 5.- QPC: Que selo lle intentas dar ao teu equipo? 6.- QPC: A modo xeral, como vés o traballo na canteira no fútbol costeiro? Tendes algún referente no que fixarvos? Sergio Miñones Oanes, "Pichón", adestrador do Soneira Xuvenil 1.- A verdade é que me esperaba unha liga igualada na parte alta da clasificación, e visto o visto o ano pasado daba como principais candidatos o título os catro equipos que estamos neses postos de privilexio. Unha liga na que non te podes relaxar nin un segundo xa que calquera equipo che pode sorprender, como por exemplo está demostrando o Camariñas nas últimas xornadas. 2.- Como principais candidatos vexo o Outes, Sofán e Cabana, por xogadores e potencial penso que somos os chamados a loitar polo título ata o final de tempada.Sorprendeume o Sofán xa que foi o único equipo que nos pasou por encima e a verdade me sorprenderon moito estes dous últimos pinchazos porque me pareciu un equipo moi sólido. Tamén me sorprendeu o Seaia aunque o resultado fose moi abultado, é un equipo moi xoven e con moita calidad de tres cuartos para arriba e penso que nos próximos anos van a dar que falar. 3.- E por que non? Non teño moita información sobre as outras ligas, pero penso que os equipos da Costa tamén temos potencial para competir ben nesas fases de ascenso, como ben fixeron o Corme e Fisterra na tempada pasada, despois sempre se poden dar diversos factores como é o calendario, que moitos acaban xuvenís e non teñas máis categorías bases, etc. 4. Non me gusta moito falar do meu equipo e máis tendo en conta o partido deste sábado jajajaja. Pero penso que estamos no mellor momento da tempada, o partido do Sofán creo que foi un punto de inflexión o equipo en que non se pode baixar a guardia en ningún momento senon calquera equipo che pinta a cara.Como puntos fortes penso que este ano nos convertimos nun equipo máis solido defensivamente e con moita velocidade de tres cuartos para arriba. E como puntos debiles pois saber competir de mellor maneira ante os equipos da parte baixa da clasificación xa que nos relaxamos moito e o principio da tempada costounos bastante a pesar dos bos resultados e que temos unha plantilla bastante curta. 4.- Gústame moito que o meu equipo sea protagonista do partido e darlle moita velocidade o xogo. Tamén intento mentalizalos que se queremos ter logros temos que facelo como equipo e facerlle saber os xogadores que todos somos igual de importantes. 4.-. Paréceme que cada vez é máis díficil xuntar rapaces para facer un equipo, polo menos é o que está pasando en Vimianzo que cada vez é máis complicado intentar facer categorías bases algo que me parece fundamental para o futuro dos clubs.Está a vista o traballo que están facendo equipos coma o Dumbría e Corme, que penso que son os que mellor están traballando nesos aspectos, aunque hai varios equipos que están empezando a traballar ben desde abaixo e os que espero que cada vez sean máis, incluídos nós. Fernando García, adestrador do Outes Xuvenil 1.- A liga este ano parece máis igualada si cabe, que a do ano pasado. Quizá o Soneira por resultados, parece que esta un pouco por enriba do resto dos equipos. O Camariñas que parecía que estaba un pouco por debaixo do resto, encadeou dúas vitorias consecutivas contra dous bos equipos como Sofán e Xallas, polo que a igualdade e maxima entre tódolos equipos, como teñas un mal día gañache calquera equipo. 2.- Hai varios equipos que van estar aí ata o final. Cabana, Sofán, Soneira claramente, e o Cee, creo que se vai meter entre os 4 primeiros sen dúbida, xa que ten un equipazo.Despois Esteirana, Zas... Como dixen antes todos xogan as súas armas e tódolos equipos queren gañar polo que tódolos equipos tenen cousas positivas... 3.- É difícil, os equipos da zona da Coruña son moi fortes. O ano pasado aos Miúdos tocoulle contra o Calasanz B e xa ves... non tivo opción.Como che digo é difícil... Se quedas primeiro e te xogas todo nun partido e a un partido podes gañarlle a calquera, pero como non quedes de primeiro ou incluso si caes nese partido a fase para acadar o ascenso e moi complicada. Eu son partidario de que o campión ascenda directamente. 4.- Estamos sendo bastante irregulares. Temos grandes partidos pero tamén temos partidos que non facemos ben as cousas. Tamén é verdade que tivemos ata 12 baixas nalgún partido, e notase. Pero tampouco quero poñer de excusas... Temos que intentar acadar esa regularidade se queremos ter algunha opción para poder pelexar por algo este ano.Punto forte é que somos, unha vez vaiamos recuperando a tódolos xogadores, unha plantilla ampla, onde a competitividade é máxima. Puntos débiles, quizias o aspecto mental, que en ocasións ímonos do partido con bastante facilidade, algo que temos que intentar mellorar. 5.- Creo que un equipo se ten que adaptar a diferentes esquemas e maneiras de xogar, xa que haberá momentos nos que teñas que xogar máis directo, outras nos que teñas que combinar máis, outras nas que xogues un pouco máis replegado.Busco un equipo sobre todo que compita cada semana, e sobretodo que traballe entre semana, si traballas ben pola semana máis fácil e sacar algo positivo o finde... 6.- Agora mesmo creo que tódolos equipos, cos recursos que teñen traballan moi ben. Eu, que estou en Carnota, e somos un sitio con poucos nenos, intentamos facelo o mellor posible, ao igual que outro moitos equipos. Referentes… Está na casa, creo que o Outes en traballo de canteira pode ser que sea o "millor", mellores son todos pero quizais o quee máis destaque. Pero é lóxico, unha vez estás dentro e ves como traballan... É lóxico que estaen onde están... Directiva, adestradores... e sobre todo Carlos Romero, que creo que é a peza clave en todo o engranaxe do Outes.En relación ós meus xuvenís, cada semana varios están adestrando co equipo sénior e moitos deles van xogar algún partido con eles. E para os juveniles ir con eles é un salto de calidade grande. Nando Muíño, adestrador do Sofán Xuvenil Foto: David Castro 1.- Quitando ó Soneira que xa alcanzou un colchón considerable e non ten pinta de ceder, o resto estamos nunha loita un tanto irregular, xa que a clasificacion muda cada semana de posicions entre o 2º e o 10º.Vexo unha liga moito mais igualada que o ano pasado, esta semana perdemos de sumar case todos os do grupo de arriba. No noso caso fomos capaces de esta semana perder co Camariñas que viña sendo dos ultimos clasificados, pero que teñen un xogador que marca diferencias como é Mario. Pero tamén fomos capaces de meterlle 4 ó líder na súa casa sumándolle a única derrota do seu casilleiro. A verdad que nos está constando coller regularidade. 2.- Personalmente o equipo que máis me gusta é o Outes, xa me gustou moitísimo o ano pasado. Sorprendeme o Seaia que ten un equipo coa maioría de primeiro ano e están competindo moi ben.Eu penso que Soneira e Outes van terminar seguro en postos de playoff. 3.- Sinceramente vexo poucas opcións para que algún equipo suba de categoría. O nivel da Liga é moito máis baixo que en Coruña ou Santiago. O ano pasado Os Miudos ganaron a liga de calle e xogaron contra o 5º de Santiago e perderon de forma contundente. A primeira autonómica xa é un regalo para a Costa, pois non existe a segunda, no caso de lugares como o Barbanza por exemplo, teñen a sua propia segunda e os equipos de primeira van xogar a Santiago e arredores. Na Costa non pasa eso, certo é que ten a súa propia esencia xogar na Costa pero personalmente creo que lle resta nivel á competición que partan todos os equipos costeiros dende a primeira. 4.- Eu estou moi contento co meu equipo, quizais nos falta creelo máis, a nivel competitivo somos moi irregulares, que Nachete non acabe de recuperarse, xunto con outras lesións que se sumaron como a de Mateo e Rial condicionan moito o noso equipo. Xa que temos unha plantilla corta ainda que moi homoxénea na que calquera pode ser titular. 5.- A min gústame traballar os partidos, non temos unha forma definida de xogar, intentamos plantear cada partido para ganalo, quero que o meu equipo se perde sexa porque o rival foi mellor, pero non permito que o rival nos gane por correr màis ou por ser màis intensos. 6.- Eu penso que todolos equipos están traballando moito e moi ben. Ter categorías inferiores dá moito traballo, as directivas fan unha labor impresionante. Despois depende moito do lugar, se non hai rapaces non hai.Eu penso que Sofan se está convertindo nun referente nese aspecto, unha parroquia de Carballo con un equipo en preferente e equipo en todalas categorías e nalgunha incluso dous, pero eso tamén ten un porqué. Normalmente as directivas están formadas por un que fai todo e outros que van o día da festa para a foto. En Sofan é diferente, ves a un grupo de amigos entre directiva e colaboradores que se desviven polo Sofán e é raro non atopalos polo Carral. Fernando Mato, adestrador do Cabana Xuvenil 1.- A liga está moi reñida, cun equipo que se está escapando como é o Soneira, o resto estamos moi igualados. 2.- O soneira, sen dúbida, e despois Sofán ou Outes. Sorprendiume o Soneira e o Xallas, pero tamén Sofán e o Seaia, que con xente de primeiro ano están a competir a un gran nivel. 3.- Para ascender un equipo costeiro está dificil, pero non imposible, depende da sorte nos cruzes e sobre todo que os equipos da capital refórzanse e para nós é imposible. 4. - O noso equipo é competitivo e se non hai lesións imos dar guerra. De feito 4 ou 5 xogadores xa van convocados co equipo senior.Onde nos falta un pouco é no tema do gol, pero os que están, están respondendo ben. 5.- Intento que salgan a competir en todos os partidos e sobre todo que teñan bo rollo entre eles, xa que somos 20 e é dificil rotar a tantos. 6.- Na Costa todo o mundo intenta ter categorías base e cada día é máis competitiva. O problema é que non hai rapazes para tantos equipos.Fixámonos en moitos equipos. A base de moitos anos indo aos torneos que nos invitaban, é algo sempre se aprende. ENTREVISTAS QPC Miguel Ramos: "A intensidade e concentración coa que se viven e disputan os partidos aquí, só pasa na Costa". Miguel Chouza, adestrador do Castriz: "O Fútbol da Costa é como unha burbulla que se mantén allea ás contaminacións do fútbol moderno". Chicho, adestrador do Mazaricos: "O Fútbol da Costa cúrteche moito". Juni, adestrador do Coristanco: "Sempre lle estarei agradecido a esta directiva por ter a valentía de poñer un proxecto tan ilusionante nas miñas mans". Tolo: "Sen o traballo de toda a xente "invisible" do club non estaríamos aí". Ordóñez e Abel analizan o derbi, por todo o alto, Camelle - Camariñas. Pesco e Julián fálannos do rexurdimento de Xallas e Volantes. Ángel López e Alberto Rodríguez analizan o derbi de Preferente entre Fisterra e Sofán. Pablo Mallón e Lelo falan do derbi pontecesán: "Un derbi é un derbi sexa a hora que sexa". Conversa con Iván Cancela e Cantudo, adestradores da Selección Galega. Pedro Gómez e Santi Cambón: Dous carballeses, con casa en Verdillo, que lideran as táboas de 1ª Galicia e da Liga da Costa. Raúl Periscal: "Hai que volver ás orixes e deixarse de pagar, e facer unha base con xente da casa" Christian Caamaño e Iván Bouzón analizan ao detalle o derbi verde da Preferente. Pepe Wii e Jati: O Porteño – Camelle comeza a xogarse en QPC. Basti e Rivi analizan o derbi costeiro entre o Soneira SD e o CF Dumbría. Pablo Conde: "Só buscamos que a xente que saíu das categorías base se asente". Lelo: "Sempre foi unha ilusión adestrar ao primeiro equipo".


Summary: As persoas interesadas poden recollelas na Alcaldía do Concello de Pontevedra e no Museo de Pontevedra en horario de mañán, así como na Libraría Paz, na Rúa Peregrina

A Asociación de Medios en Galego (AMEGA), da que forma parte Sermos Galiza, lembra a todas as persoas interesadas en asistir á II Gala dos Medios en galego, que este sábado decorre en Pontevedra, que é necesario recoller as invitacións para asistir a este evento. Os convites estarán dispoñíbeis, até completar o aforo, na Alcaldía do Concello de Pontevedra e no Museo de Pontevedra en horario de mañá. Tamén están a disposición na Libraría Paz, na Rúa Peregrina. O Pazo da Cultura pontevedrés acolle este sábado, 2 de febreiro, a II Gala dos Medios en Galego. Un acto que abre os actos do Día dos Medios en Galego, unha xornada que quere poñer en valor os medios de comunicación que utilizan o noso idioma. Tamén se conmemora o nacemento da primeira publicación en língua galega, O tío Marcos da Portela, que en 1876 soubo conectar coas preocupacións da xente humilde. A gala comezará ás 12 horas no Pazo da Cultura de Pontevedra. Un evento que contará coa presenza do actor e humorista Touriñán, así como a música de Ugia Pedreira. Estarán representantes da Asociación Cedofeita, Anxos Sobriño, de Cotenol, e Kiko da Silva, en representación do eido da banda deseñada, entre outros. O evento, en que tamén participa o deputado responsábel da área de Cultura da Deputación de Pontevedra, Xosé Leal, -que na presentación da gala salientou o "fundamental" apoio das administracións aos medios en galego para dar, asegurou, "unha situación de normalidade"- pecharase coas intervencións de secretario xeral de Política Lingüística da Xunta, Valentín García, e do alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores.


Summary: A oposición destitúe o mandatario e convoca eleccións para o 25 de maio.

"Son un presidente eleito de maneira lexítima e non teño intención de abandonar o país", proclamou Vitor Ianukovich en declaracións gravadas e enviadas aos medios de comunicación a respeito da crise desatada na Ucránia após o mandatario negarse a asinar un acordo de asociación comercial coa Unión Europea. Lonxe de abandonar o país, Ianukovich tenciona continuar no sudeste, onde o gobernamental Partido das Rexións conta con maioría absoluta nas urnas e un apoio incondicional. O presidente ucraniano cualificou de "ilegais" todas as decisións tomadas polo Parlamento nos últimos dous días e considerou que o que está a acontecer en Kiev é "un golpe de estado". Pola súa banda, os EUA e a UE seguen a mover as súas fichas e mostrando apoio ás mobilizacións contra o goberno. Este sábado á primeira hora da mañá o Parlamento escolleu un novo presidente, Olexandr Turchínov, a man dereita da ex-primeira ministra Yulia Timoshenko, arrestada en 2011 por corrupción e enriquecimento ilegal e que transladou desde o cárcere a través da súa filla o seu apoio ás e aos manifestantes. Que acontece na Ucránia? Até o 19 de novembro de 2013 a Ucránia non saía na imprensa. Porén, ese día, o goberno decidiu non asinar o devandito acordo comercial coa Unión Europea levou os opositores a Rusia a tirar da manta e deixar ver a outra cara dun presidente que até daquela fora visto coma máis un socio da UE que axudaría a deixar Rusia illada politicamente, fóra da xeopolítica mundial. Ianukovich pediu tempo para estudar o acordo que a UE puxo riba da mesa porque segundo está redactado mermaría a soberanía da Ucránia e mermaría tamén as condicións de vida da poboación, xa que a economía ucraniana non ten forza dabondo para afrontar todas as esixencias que estabelece o documento. Europa esixe a liberación da ex-primeira ministra Timoshenko, así como que se muden varias leis e que se acometa unha reconversión da súa industria sen apoio do exterior.


Summary: Ana Miranda ocupará a vice-presidencia.

Francisco Jorquera vai ser o novo presidente da Fundación Galiza Sempre, que vén de renovar o seu padroado. Jorquera toma así o relevo de Guillerme Vázquez. Ana Miranda pasa ser vice-presidenta. O novo padroado está formado por Obdulia Diniz, Montserrat Prado Cores, Xosé Luís Rivas, Mini e Xosé Emilio Vicente Caneda, Bieito Lobeira, Uxío Breogán Diéguez, María do Carme García Negro e Néstor Rego. Creada en 1999, Galiza Sempre desenvolve dúas liñas de actuación principais: unha, dirixida á promoción do pensamento socioeconómico, político e cultural de Galiza, e outra adicada á preservación e difusión da memoria histórica de Galiza e especificamente do nacionalismo galego. No ámbito do pensamento, a Fundación Galiza Sempre distingue distingue tres eixos temáticos: as nacións sen estado, a crítica do neoliberalismo, a desigualdade e a exclusión e social e, en terceiro lugar, as políticas públicas alternativas no ámbito do feminismo, a cultura, a participación cidadá ou as transformacións sociais asociadas ao autogoberno. A Fundación mantén relacións con entidades do Euskal Herria, Catalunya e Portugal, e participa en redes europeas ou no Foro Social Mundial. Integrada no Centre Maurits Coppieters, tamén é co-fundadora da Rede Mundial polos Dereitos Colectivos dos Pobos canda organizacións doutras nacións sen estado e movementos indixenistas.


Summary: Alberto Ramos fala con Belén Pichel, nova presidenta de Escena Galega, que durante a Mostra de Ribadavia recibiu o premio de honra

Belén Pichel é a nova presidenta de Escena Galega, asociación que aglutina gran parte das compañías profesionais teatrais dende que o pasado mes de xuño se anunciase a nova incorporación dun bo número de formacións. Chévere, Voadora, ilMaquinario Teatro, Redrum ou A Panadaría son algunhas das catorce compañías que protagonizaron un proceso de confluencia dentro da escena do país. A intención deste movemento é reimpulsar Escena Galega, crear novas dinámicas de traballo nun momento de extrema gravidade para o sector e converter a asociación nunha ferramenta institucional que sexa realmente representativa do rico tecido empresarial das artes vivas galegas. Praza Pública fala coa nova presidenta dunha entidade que durante a Mostra de Ribadavia recibiu o premio de honra. A intención é reimpulsar Escena Galega, crear novas dinámicas de traballo nun momento de extrema gravidade para o sector e converter a asociación nunha ferramenta institucional que sexa representativa do rico tecido empresarial das artes vivas galegas Por que se dá este proceso de unidade dentro do teatro nestes momentos? Responde un pouco ao que está acontecendo na sociedade. A miña teima, cando entrei hai un ano en Escena Galega, era acadar unha unidade, que estivésemos todos xuntos. Estaba convencida de que todos atoparíamos máis puntos que nos unen que os que nos separan. As compañías somos moi diversas en ideas e en estilos, mais fundamentalmente compartimos unha serie de intereses comúns. E nestes momentos, se miramos ao redor, vemos unha serie de procesos, de movementos socias que se están a producir. O teatro non podía quedar á marxe. Cumpría organizarse de forma masiva diante dunha situación que describimos en moitas ocasións como terminal. Estamos nunha situación límite, corremos o risco de que desapareza gran parte das compañías; precisamos cambios, unha refundación. "O traballo das últimas directivas foi moi intenso. A época de Salvador del Río, que levou todo isto, foi unha época moi complicada. Estou convencida de que se Escena Galega non estivese alí, a día de hoxe as axudas, as redes... Todo estaría liquidado" A situación leva tempo sendo moi complicada, fai un par de anos vivíronse intensas mobilizacións, protestas. A situación moito non cambiou ou foi a peor, dá a sensación de que as mobilizacións non serviron... Se cadra produciuse un gran nivel de cansazo, de desgaste... Pero o traballo das últimas directivas foi moi intenso. A época de Salvador del Río, que levou todo isto, foi unha época moi complicada. Estou convencida de que se Escena Galega non estivese alí, a día de hoxe as axudas, as redes... Todo estaría liquidado. Como se organiza Escena Galega nesta nova etapa? Formulamos traballar dun xeito diferente. Até o de agora, todo recaía na xunta directiva, fóra dunha serie de asembleas que se facían. Iso produce un desgaste terrible. Agora optarmos por unha serie de comisións de traballos para que a xunta directiva poida tamén atender outro tipo de temas. A xunta directiva non pode abranguer todo o esforzo. Por iso creamos unha serie de grupos de traballo para analizar as redes profesionais de distribución, para o tema da feira das artes escénicas, para o Centro Dramático Galego, o Centro Coreográfico... A danza regresa a Escena Galega. A danza estivo representada en Escena Galega até que se creou unha asociación propia, Danesga, que xa non existe. Entón, agora, está representada cunha vogalía específica, igual que a hai para os títeres e estamos en conversas para que entren os do circo. Así, todas as compañías das artes escénicas poderán estar representadas nunha única asociación que teña forza. "A administración debe velar por que as compañías que están nas redes profesionais sexan, loxicamente, profesionais. Hai un convenio que cumprir" Fala dunha situación terminal, dunha situación límite. Cales son os síntomas? Para poñer un exemplo gráfico: Pedímoslle a Agadic que nos digan, segundo os seus rexistros, cantas compañías profesionais hai en Galicia. A resposta foi cen compañías. Iso é imposible. Nun sitio como Galicia, con dous millóns e medio de habitantes, non pode haber cen compañías. É unha anomalía. Que quere dicir isto? Que eu fago un espectáculo, doume de alta un día e até a próxima. Iso non é profesionalidade nin é serio. A administración debe velar por que as compañías que están nas redes profesionais sexan, loxicamente, profesionais. Hai un convenio que cumprir. Hai que distinguir, nas redes, a actividade verdadeiramente profesional da afeccionada. Iso tamén é responsabilidade da administración. Volvendo aos rexistros, Agadic di que na última rede participaron cen compañías e houbo, en total, 250 representacións. Iso dá un promedio de 2,5 funcións por compañía. Iso é inviable. Insisto en que aí temos un problema. Esa mestura de afeccionado e profesional, non hai unha fronteira clara. Nas redes da Deputación pasa exactamente o mesmo. Tamén temos un problema da visibilidade exterior do noso traballo. Non atopamos apoio por parte da administración. Non estamos presentes en ningunha feira do estado. Nunca. O sistema de axudas está formulado, pero xa non ten ningún sentido. Hai que refacelo todo... "Quen se supón que tiña que encargarse dos grandes formatos, non o fan. Refírome ao Centro Dramático Galego (CDG). Non está cumprindo coas súas funcións" Unha emenda á totalidade? Si, a totalidade. Directamente. Vemos que compañías que levan moitos anos, como Chévere ou Sarabela, teñen grandes dificultades agora mesmo... Que son as compañías que están a facer montaxes de mediano formato... Si, pero xa están pensando que non poden manter esa fórmula. De feito buscan alternativas. E as montaxes que eles fan, con seis, sete ou oito actores, xa lles chamamos gran formato. E temos que chamarlles xa gran formato porque quen se supón que tiña que encargarse dos grandes formatos, non o fan. Refírome ao Centro Dramático Galego (CDG). Non está cumprindo coas súas funcións. Está copando, en realidade, un nicho que nos corresponde a nós. O seu último espectáculo era de seis actores. A ver, non dicimos que de cando en vez non poidan facer un espectáculo desas dimensións, pero non debe ser a norma. Porque iso han de facelo as compañías privadas. O que non pode ser é que Chévere, Sarabela ou Voadora teñan máis actores en escena que o propio CDG. Falan de refundar o Centro Dramático Galego, que na actualidade se atopa descabezado tras a dimisión de Guede. En que consistiría esa "refundación"? A primeira medida a tomar, que non quixo asumir nin este goberno nin o bipartito, é o cambio de forma xurídico do CDG. Actualmente depende da Agadic e ao non ser unha entidade autónoma, atopamos con serios problemas na contratación dos elencos. A lei obriga a que os actores e as actrices sexan contratadas por concurso-oposición. Que quero dicir? Que se precisas unha actriz de vinte anos, pero preséntase unha con cincuenta anos e moita experiencia, por puntos has de coller a maior. E iso non ten sentido neste oficio, precísanse actores cun determinado perfil. Iso é absurdo. "A primeira medida a tomar, que non quixo asumir nin este goberno nin o bipartito, é o cambio de forma xurídico do CDG. Actualmente depende da Agadic e ao non ser unha entidade autónoma, atopamos con serios problemas na contratación dos elencos" Até agora non se fixo así. Non se fixo, porque se fixeron os despistados, pero realmente se hai unha denuncia ou un actor presentase unha reclamación, si que se podería revocar a contratación dos elencos. A única forma de solucionar isto é que o CDG teña unha estrutura de fundación, padroado, instituto. Neste sentido, Cristina Domínguez presentara unha proposta ao bipartito. Mesmo Manuel Guede loitou para que se dese ese paso. Pero están enrocados en dicir que non é o momento de crear máis chiringuitos. Enrócanse niso e non ven que é cuestión de legalidade e operatividade. Despois, parece ser que vai haber un axuste de persoal dentro do CDG. Hai persoal laboral non fixo e sabemos que vai haber despedimentos. A verdade, non sei cal é a intención. Se é deixar simplemente a estrutura baixo mínimos porque non se atreven a pechalo directamente. Quedaría feo. Se o sistema de axudas non funciona, que propoñen? As cousas teñen que ir evolucionando. Non podo adiantar o que propón Escena Galega neste momento. Levamos menos dun mes traballando. "As axudas non van acompañadas por un plan de distribución. Non pode ser que dean unha axuda, ti montes o teu espectáculo e que a distribución sexa tan penosa" Pois dígame daquela cales son as eivas deste sistema. O primeiro, a cantidade orzamentaria. É ridícula. Despois, as axudas non van acompañadas por un plan de distribución. Non pode ser que dean unha axuda, ti montes o teu espectáculo e que a distribución sexa tan penosa. Hoxe considérase un éxito chegar a 25 funcións. Non pode ser. Os espectáculos teñen que saír con funcións. O xeito? Non o podo adiantar. Se cadra hai que fomentar máis a distribución, pero descoidar a produción tampouco se pode. En calquera caso, o gran problema é a distribución. As redes de teatro e auditorios, por exemplo, foron diminuíndo paulatinamente. E despois, hai concellos que nin sequera teñen a obriga de contratar un número mínimo de funcións. En 2014, o Concello de Vigo só contratou tres funcións pola Rede de Teatros. Tres funcións en Vigo! Monforte ten os seus problemas e hai concellos que, como Cangas, marcharon da rede. Nós instamos dende Escena Galega para que aumentasen o número de concellos, démoslles unhas listaxe de espazos que poden entrar na rede. Porque en Galicia, hai que dicilo, temos máis infraestruturas ca nunca. Toda vila ten o seu auditorio. Pero que pasa: temos continentes, mais deixámolos sen contidos. Non ten sentido. E sabemos de concellos que intentaron entrar na rede, pero puxéronlles atrancos. Hai lugares como Baiona, Rianxo, A Illa de Arousa que teñen auditorios marabillosos, pero non temos constancia de que houbese ningunha xestión para facilitarlles o acceso. Para nós iso demostra unha falta de vontade política. Tanto da Consellería coma dos Concellos. Por todo isto, temos unha Rede mínima: só inclúe trinta concellos. "Sabemos de concellos que intentaron entrar na rede, pero puxéronlles atrancos. Hai lugares como Baiona, Rianxo, A Illa de Arousa que teñen auditorios marabillosos, pero non temos constancia de que houbese ningunha xestión para facilitarlles o acceso" En Ribadavia, tal como recolleu Praza Pública, falábase da necesidade dunha Lei das Artes Escénicas. Por suposto que é necesario e si que se comentou esa necesidade, sobre todo a raíz de que o importante é falar dunha refundación. A partir de aí, falouse dunha lei. Resulta fundamental. Tamén temos a intención, se atopamos os medios, de realizar un gran congreso que convoque a administración, a programadores, a asociacións, en definitiva, a toda a profesión e sacar unha serie de conclusións que vallan para esa refundación. Hai uns anos cambiouse o modelo da Feira das Artes Escénicas por un formato novo chamado Galicia Escena Pro. Esta fórmula cumpre coas súas funcións? Para nada. Este é o tema que temos máis avanzado dentro de Escena Galega porque resulta, quizais, o máis inmediato. Xa lles transmitimos a Anxo Lorenzo e a Jacobo Sutil que este modelo a nós non nos serve para nada. Que non veñan programadores de fóra é absolutamente inaudito. A Feira é para ter unha proxección. Despois, o sistema de showcase, do que eles están tan orgullosos, é un sistema que non serve para contratar, senón para o descarte. Tampouco hai un sistema articulado de encontros con programadores ou de mesas... E o contacto cos programadores é fundamental. "Nós agora propoñemos un modelo distinto, como o modelo que hai no País Vasco. Alí asinan un convenio coas principais feiras do estado para garantir a presenza dun ou dous espectáculos vascos nas feiras" E o sistema de Feira anterior funcionaba? A ver, hai que pensar que a Feira pasou dun orzamento de 180.000 euros a 50.000. Entón, ese é un dato importante. Antes viñan programadores de fóra. Non é que servise moitísimo, pero era outra cousa. Nós agora propoñemos un modelo distinto, como o modelo que hai no País Vasco. Alí asinan un convenio coas principais feiras do estado para garantir a presenza dun ou dous espectáculos vascos nas feiras. Esa é unha solicitude que lle facemos a Agadic, que asinen convenios deste tipo para garantir a nosa presenza. En calquera caso, dende a Agadic comprométense a traballar en conxunto, a facer unha mesa de traballo con nós. Até que se demostre o contrario, cremos que hai unha boa predisposición. Por outra banda, tamén cremos que o número de espectáculos que se pode ver agora en Galicia Escena Pro é insuficiente. Once espectáculos non serve para representar o teatro que se fai en Galicia, sobre todo se falamos que só en Escena Galega reúnense case corenta formacións. Por iso cremos que é necesario ampliar o número de espectáculos, quizais a 24. Sabemos que non podemos ir todos, pero once son poucos. Pensa que nese tipo de feiras ten que poder verse circo, danza, maxia, teatro, tanto familiar como para adultos... "Por que montamos tantas compañías? Porque as tradicionais non teñen capacidade de contratación. A xente daquela crea autoemprego. Se non me contratan, creo a miña compañía e traballo" Volvendo ao número de compañías, hai unha sobredimensión daquela? Por que montamos tantas compañías? Porque as tradicionais non teñen capacidade de contratación. Se non temos capacidade xa de distribución, malamente poderemos contratar, non? A xente daquela crea autoemprego. Se non me contratan, creo a miña compañía e traballo. Despois temos unha Escola Superior de Arte Dramática que está xerando profesionais moi preparados, pero que non atopan espazo. Non hai nicho para eles. Como saen de aí? Se cadra hai que facer un plan, darlles un tempo de axudas para poder despegar profesionalmente, porque o que se está a facer agora mesmo é moi precario. Isto non pode ser. Montamos unha escola para que esta xente non saia e que non teña maneira de montar un espectáculo de xeito digno? Isto é moi grave. E Escena Galega controlará dalgún xeito se as compañías cumpren convenios? A nosa idea é elaborar un código ético que as compañías de Escena van asinar e cumprir. Somos unha asociación de empresas, de compañías profesionais. Agora ben, nós tampouco imos exercer de policías nin perseguir a ninguén, a xente ten que ser consciente. E en calquera caso, a Asociación de Actores e Actrices de Galicia ten que cumprir ese papel. Interésanos a todos ter un convenio. A nós e a eles tamén. Temos conversas entre as dúas asociacións para ver que se pode facer neste sentido. O que si está claro é que resulta moi importante a concienciación, a xente ha de ser consciente de que non se pode traballar en determinadas condicións. Se queremos unha profesión digna, hai que cumprir cunhas condicións laborais dignas. "A nosa idea é elaborar un código ético que as compañías de Escena van asinar e cumprir" Falamos moito da administración e da situación que vive a escena do país. Mais despois de trinta anos de profesionalización, algo faría mal o gremio, non? Fai falla autocrítica? Sen dúbida, fixéronse cousas mal. Se cadra non se traballou o público. Agora xa falo dende unha opinión persoal... Se cadra falta ese traballo co público. Nós non fomos buscar o público, quedamos no teatro e agardamos a que veña. Talvez tocaba facer unhas dinámicas diferentes para captar o público... E despois, depender tanto das axudas? Sempre dixo, que as axudas que se dan no teatro son axudas ao público. Se nós non recibimos, nós poderiamos seguir facendo teatro, pero cobrando as entradas a trinta ou corenta euros. Para que a xente teña acceso ao teatro en galego a cinco ou dez euros ten que haber axudas. Non existe outro xeito. E é obriga da administración darlle ese servizo aos seus cidadáns. Isto foi un tema polémico sempre e hai moita demagoxia. Nós somos uns intermediarios entre a administración e os cidadáns. E non nos enriquecemos, á vista está.


Summary: Xosé Luís Armesto informou ao Claustro sobre a modificación lexislativa "precipitada e inoportuna" que abre a porta a un sistema de graos de 3 anos e de posgraos de 2 anos, que se podería implantar no curso 2016-17.

O Claustro da Universidade da Coruña reuniuse este mércores para tratar varios asuntos de grande importancia para o funcionamento da institución e das restantes universidades galegas. Abriuse cun informe do reitor, Xosé Luís Armesto, sobre o proxecto de Real Decreto que modifica o RD 1393/2007 para cambiar a estrutura de graos e posgraos a un sistema de 3 anos a duración dos graos e de 2 os posgraos, e que se podería implantar a partir do curso 2016-17. "Elevará o custe da formación universitaria para o estudantado porque os prezos de matrícula dos posgraos son superiores aos dos graos" Armesto explicou que o borrador deste Real Decreto foilles presentado ao reitores nunha reunión do Consejo de Universidades o pasado mes de xullo, causando "inquietude unánime pola súa transcendencia e a súa inoportunidade nestes momentos en que aínda están saíndo as promocións dos novos graos e sen valorar o actual sistema universitario de catro anos". O reitor da UDC denunciou no Claustro que se trata dun "cambio precipitado e inoportuno porque aínda non tivemos tempo de avaliar os resultados da implantación dos graos e, sobre todo, elevará o custe da formación universitaria para o estudantado porque os prezos de matrícula dos posgraos son superiores aos dos graos". Na xuntanza do Claustro Xosé Luís Armesto tamén deu conta do informe desfavorable do Consello Galego de Universidades á proposta de autorización de dúas titulacións, Arquitectura e ADE, do Cesuga, entidade adscrita á universidade privada San Jorge de Zaragoza, autorizadas pola Xunta posteriormente. Os reitores das tres universidades públicas amosaron a súa negativa a que este centro privado impartise titulacións oficiais destacando, entre outros aspectos, que os plans de implantación e crecemento do Cesuga chocaban contra as intencións do propio Goberno galego de racionalizar o mapa de graos e evitar a duplicidade de títulos. O Cesuga aspira tamén a contar cos graos de Publicidade e Relacións Públicas e Tradución e Comunicación Intercultural. O reitor da UDC rexeitou a posible implantación en Sada dunha universidade portuguesa, e deu conta da oposición á aterraxe en Galicia da universidade privada San Jorge de Zaragoza Así mesmo, o reitor da UDC amosou o seu rexeitamento ante a posible implantación en Sada dunha universidade privada portuguesa para impartir titulacións que xa se ofertan nos campus da Coruña e Ferrol, Enfermaría e Fisioterapia. A Universidade Fernando Pessoa pretende ocupar o edificio dun hotel abandonado para impartir alí estas titulacións, e espera chegar aos 300 alumnos e alumnas no primeiro ano, e aos 700 en tres anos. O proxecto conta co apoio do Concello de Sada. Financiamento A vicerreitora de Planificación Económica manifestou a súa intención de "pelexar na mesa de negociación" do novo Plan de Financiamento En canto á situación económica da universidade e ao financiamento, a vicerreitora de Planificación Económica e Infraestruturas, Amalia Blanco, sinalou que ante a conxelación dos ingresos por parte da Xunta de Galicia, a Universidade da Coruña terá que botar man dos seu remanente de tesouraría, 2,3 millóns de euros, para equilibrar as contas. Blanco asegurou que a Universidade seguirá a priorizar o mantemento do persoal e as axudas e bolsas ao estudantado polo que haberá que facer máis axustes en gasto corrente e bens e servizos. A vicerreitora subliñou a suba substancial de ingresos de fondos conseguidos en convocatorias públicas competitivas de I+D+i tanto a nivel galego, como estatal e da Unión Europea. Blanco adiantou as súas dúbidas de que unha posible mellora xeral da economía se traduza nunha mellora do financiamento das universidades por parte da Xunta. Denunciou que a Universidade da Coruña ten un dos financiamentos por alumno máis baixos no conxunto do Estado e manifestou a súa intención de "pelexar na mesa de negociación" do novo Plan de Financiamento para a reversión desta situación.


Todas as mensaxes da dirección do PSOE ían nesa dirección e este sábado o propio Pedro Sánchez reiterouno ante o primeiro Comité Federal celebrado polo partido tras a convocatoria das eleccións galegas. Gonzalo Caballero ten "apoio no Goberno e na Executiva Federal", que pretenden ser "os mellores aliados para que poidas ser o presidente que merece e necesita a Xunta", afirmou o tamén xefe do Goberno central."Tentaron castigar unha comarca que lles plantou cara e venceu, pero non hai que confiarse"Na súa intervención ante o Comité Federal, Sánchez trazou as que semellan liñas mestras do discurso do partido para a carreira electoral galega e fíxoo apelando a un dos flancos que máis erosionou nos últimos anos ao Goberno do PP. Porque "Gonzalo é o presidente que Galicia precisa", entre outras cousas, dixo, para evitar que os de Feijóo poidan "desmantelar o Estado de Benestar". Exemplo disto é para o líder socialista o que vén de acontecer en Verín."O PP decidiu que dar a luz un bebé en Verín non era un dereito, tentaron castigar unha humilde comarca que lles plantou cara e venceu", relatou Sánchez. O Goberno do PP desta volta recuou, pero "non hai que confiarse". Esa rectificación non chegaría se "non se achegasen as eleccións" e por iso, considera, hai que interpretar o acontecido como "un amago do que poden facer se revalidan" o poder o 5A."As forzas progresistas e o PP estamos empatados en Galicia, falta un tramo e confiamos en ti", alentou o líder do PSOE a Gonzalo Caballero ante o Comité FederalA "dimisión en bloque dos xefes de servizo" dos centros de saúde de Vigo ou "a praza da Quintana desbordada de manifestantes" que "alzaban a súa voz, fartas e fartos dos ataques do PP á sanidade pública" son, a xuízo de Sánchez, aguillóns para unha carreira electoral tras a que, cre, Caballero pode acabar na Presidencia. "A sanidade pública galega precisa un presidente socialista, a educación pública galega precisa un presidente socialista, as infraestruturas tamén precisan un presidente socialista", reiterou.Neste sentido e ante as primeiras enquisas, dende a dirección do PSOE din telo claro: a "alternativa" ao PP pasa por unha presidencia do PSdeG e "a competición está aberta". Mostra disto, considera Sánchez, son os resultados dos comicios celebrados durante 2019, cando "por primeira vez, a esquerda gañou". Agora mesmo "as forzas progresistas e o PP estamos empatados en Galicia" e apenas "falta un tramo". "Confiamos en ti", alentou a Caballero."Feijóo quere pasar a campaña sen dar conta dos seus 11 anos"O propio Gonzalo Caballero concorda coa oportunidade de gobernar a partir do vindeiro abril. Os "resultados históricos" de 2019 evidencian a existencia dunha "maioría de progreso" á que só lle cómpre unha "mobilización masiva" para tornar ese "vento de cambio" nunha mudanza de cor política na Xunta, cre.Caballero: "Vox xa apareceu para dicir que está disposto a salvar ao soldado Feijóo"A xuízo do líder e candidato do PSdeG, a carreira electoral vai estar marcada pola intención de Fejóo de "pasar de puntillas pola campaña e non dar conta dos seus 11 anos", máis dunha década na que "abandonou o medio rural" e tamén obviou o "escenario urbano" porque nel "non gaña". "Se hai unha ampla mobilización", reiterou ante a prensa en Madrid, "por moito que Feijóo utilice o poder da Xunta para proxectar a súa imaxe, abriremos unha etapa de progreso liderada polo PSdeG".Por todo isto, e ante preguntas de medios estatais a respecto de Cataluña, Gonzalo Caballero di ter o convencemento de que "o que vai marcar o horizonte vai ser a axenda galega, e esa é a axenda do cambio". "O PSdeG ten proxecto para Galicia, candidaturas e equipos humanos" para aplicalo fronte a unha dereita na que, advirte, hai un elemento diferencial con relación a anteriores convocatorias: "Vox xa apareceu para dicir que está disposto para salvar ao soldado Feijóo" se precisase deles para completar a maioría.


Summary: O BNG de Carnota presenta unha moción para evitar o peche das escolas de O Viso e Portocubelo.

A raíz do peche de 7 escolas unitarias e 67 unidades escolares anunciado pola Xunta esta semana (que afecta directamente a Cabana e Carnota), a Confederación de ANPAS Galegas, da que forma parte a activa Federación de Anpas Costa da Morte-Coruña, vén emitir un crúo comunicado en contra das administracións, que aquí recollemos integramente. Mentres, dende o BNG de Carnota veñen de lanzar unha campaña para intentar salvar as recentemente pechadas escolas unitarias do VIso e Portocubleo, polo feito de non acadar neste curso un número determinado de alumnos. Para iso presentaron unha moción no Concello instando ao goberno municipal a esixir á Xunta de Galicia que deixe sen efecto a súa decisión do peche, no caso de non atenderen esta demanda, fixar de man dos Consellos escolares e das Asociacións de Nais e Pais do noso municipio un calendario de mobilizacións en Carnota e, de ser necesario, ante a propia Xunta de Galicia, para reclamar dita medida. CARA ONDE ESTÁN LEVANDO A ESTE PAÍS AQUELES QUE NOS MAL GOBERNAN Novamente, no verán, sen contar coa comunidade educativa, a quen desprezan dun xeito absoluto; sen contar coa sociedade, a quen tamén desprezan agás de que haxa eleccións -daquela méntenlle -; volveron a pechar escolas no noso País, 107 di a prensa nos últimos dez anos, 213 nos últimos quince anos, rurais, vilegas, periurbanas, todo serve con tal de que sexan escolas pequenas, onde o gasto non "compense", ao dicir desa xente que dirixe a organización educativa galega. Normalmente aquí fariamos un discurso afectivo, no que diriamos que este é un País disperso, que entende a propia realidade nesa dispersión, que coñece do empobrecemento -en termos macroeconómicos- que esa dispersión provoca en relación aos estándares de riqueza marcados noutros lugares; falariamos de entendermos quen somos, ou quen queremos ser; falariamos de identidade e de afouteza, de seguranza en nós mesmos como sistema vital. Pero é posíbel que xa non cumpra facelo así, o discurso externo leva tanto tempo espallándose dende o poder formal que agora xa hai xeracións que coidan que tanto ten vivir aquí como noutro lugar, que todo sistema é intercambiábel nas diferentes xeografías do mundo, que o feito de existiren viaxeiros fai que se confundan os lugares de onde se sae cos espazos a onde se chega; mesmo que non ten sentido sermos galegos no canto de nós ser xente coma toda a xente, sen diferenzas, sen diversidade. Mais os lugares non son iguais, e as xentes que os poboamos non somos as mesmas; temos idénticos dereitos, merecemos idéntico respecto, temos que chegar ao mesmo desenvolvemento, pero non podemos conseguilo do mesmo xeito porque non partimos do mesmo comezo, non encetamos igual o camiño, e non andamos polos mesmos rueiros. As preguntas que debemos facerlle a esta administración que pecha escolas sen criterio é: Que Galiza queredes impornos?, cara a que Galiza estádesnos levando?, cal é a planificación asisada que avala a perda destas escolas que nunca volverán?, onde está o Plan debullado no que poidamos confiar, ou que poidamos debater? En Galiza levamos milenios vivindo espallados polo territorio, e fixémolo así, ao igual que temos un propio sistema de propiedade da Terra, ou un xeito de a cultivar e conservar, porque este clima, esta orografía, esta realidade trazou ese xeito de vida como o máis acaído á mantenza da xente que aquí vivía e medraba; é certo que o mundo cambia e mellora constantemente, é certo que a xente hoxe queremos vivir con moita máis comodidade material, e sobre todo con moitas máis expectativas de futuro, do que ocorría coas nosas avoas; mais non está escrito en ningures que esa modernidade haxa que pagala coa aglomeración da poboación en espazos urbanos, co baleirado das habitabilidades menores, coa desaparición sistemática de agrupamentos poboacionais non rendíbeis para a administración que ten que os fornecer de servizos básicos. Nós estamos cansos de dicir que as escolas son sempre o último bastión que lle queda a un lugar para continuar tendo vida, para continuar agardando ter futuro; as escolas son a vida renovada e o alicerce doutras vidas e outras posibilidades; mais aínda dicimos outra cousa: cando a falta de infancia forza ao peche dunha escola, esa é a demostración dun fracaso de goberno, é a proba da súa incapacidade dunha administración para traballar polo pobo ao que lle adebeda obediencia e ao que debera render contas constantemente. Pechamos escolas porque non hai crianzas, e non as hai porque as futuras nais e pais xa non están neses lugares, e non están neles porque alí non hai vida económica, non hai traballo; pero non hai traballo porque ese mesmo poder que pecha as escolas foi quen provocou que non houbera medios para non as pechar. Precisamos unha organización territorial deste noso País, que responda ao aproveitamento da nosa realidade cultural, que é tanto como dicir a nosa realidade económica e produtiva; nós non podemos copiar modelos alleos, porque temos unha identidade propia e singular que podemos, e debemos, aproveitar: utilizando ao fondo o feito de sermos os únicos que sabemos e coñecemos cal é a vida desta Terra, como se pode explotar e conservar á vez, como se pode vivir nela. Precisamos deseñar un País, e logo saberemos se hai que conservar todas as escolas, ou se quizais aínda teñamos que abrir escolas novas en moitos lugares, e tamén -pode ser- pechar algunhas que están saturando as cidades innecesariamente. A administración educativa galega ten que estar ao servizo dunha visión global de País Galego, a existencia, incremento, ou diminución de escolas ou liñas escolares, non pode rexerse por criterios de economía miserable pouco profesional; as escolas, os servizos, o trazado do País, deben ser a consecuencia de a onde queremos chegar, da Galiza que queremos conservar e enriquecer, da Terra que queremos ter, manter, e ceder aos que veñan logo de nós. Botamos en falta esa directriz de País, e mentres non a haxa, rexeitamos todos os peches, negamos totalmente a necesidade de calquera recorte, e lembramos que os que se fan son a declaración que fai a consellaría de educación da súa propia incapacidade para defender e mellorar a vida da xente nosa. Das galegas e galegos. Confederación ANPAS GALEGAS.


Summary: A Assemblea Nacional Catalana entregou no Parlament milleiros de sinaturas coas que demandan a convocatoria da consulta o 9 de novembro ou, no seu defecto, unha declaración unilateral de independencia.

Através da campaña 'Asina un voto pola independencia', a Assemblea Nacional Catalana recompilou 750.000 sinaturas de apoio ao referendo de autodeterminación que o Parlament de Catalunya acordou convocar o vindeiro 9 de novembro. No concreto, os apoios acadados pola ANC demandan que as formas políticas con representación parlamentar fagan todo o posíbel por desenvolver "todas as iniciativas políticas para que se poida celebrar a consulta" por vías democráticas e, de non ser posíbel porque o Estado español o impida, sinalan, que leven a cabo unha declaración unilateral de independencia. As sinaturas, recollidas en caixas de cartón, foron entregadas esta segunda feira no Parlament coincidindo co inicio do debate sobre política xeral que acolle a Cámara. No acto de rexistro, Carme Forcadell, presidenta da ANC, lembrou que a súa organización "non dará nen un paso atrás até conseguir a independencia de Catalunya". E a súa demanda é firme. Neste senso, a iniciativa foi elevada através do dereito de petición, unha figura xurídica con recoñecemento no Dereito Internacional, a Constitución de 1978 e o Estatut de Catalunya.


O alto tribunal invalida a decisión do Goberno central daquela en funcións de eximir a planta de Mugardos dunha avaliación ambiental completaEn marzo e abril de 2016 o Tribunal Supremo pronunciouse por dúas veces contra dúas autorizacións administrativas do Goberno central coas que en 2003 e 2004 facilitara a construción da planta de gas de Reganosa en Mugardos. Poucas semanas despois, en maio daquel mesmo 2016, o Goberno central en funcións presidido por Mariano Rajoy intentaba acelerar a legalización da planta, que está en funcionamento desde 2007, eximíndoa de ter que someterse a unha avaliación ambiental completa para volver a obter aquelas autorizacións que viñan de ser anuladas. Unha decisión que agora tamén volve tombar o Supremo na que supón a quinta sentenza do alto tribunal contraria a esa instalación. Nesta nova sentenza do Supremo, con data deste mércores, o alto tribunal lembra as súas dúas resolucións previas de 2016 anulando sucesivamente a autorización administrativa previa e o proxecto de execución da planta de Reganosa, e mesmo salienta a "litixiosidade" que vén supoñendo a implantación desa instalación en Mugardos. Para acelerar a legalización da planta que xa viña funcionando desde nove anos atrás o Goberno de Rajoy decidiu daquela eximila dunha avaliación ambiental completa argumentando a urxencia debida a unha situación extraordinaria. Porén, o Supremo di que son precisamente as súas sentenzas previas as que impiden que o Goberno central puidese argumentar unha situación "de imposible previsión" para xustificar saltarse o trámite ambiental.O Supremo cualifica de soprendente que o Goberno central intentase deslexitimar a plataforma de afectados que impulsou a causa xudicial e lembra que xa quedou recoñecida en numerosas sentenzas previasA sentenza agora emitida polo Supremo, tras un recurso da plataforma de veciños afectados pola proximidade da regasificadora ás súas vivendas, tamén rexeita o intento do Goberno central de considerar a esa asociación como non lexitimada para persoarse na causa. O alto tribunal, que adía ao momento de execución da sentenza a petición da plataforma de paralizar o funcionamento da planta, chega a cualificar de sorprendente a petición do Executivo, lembrando que a lexitimación dos veciños xa quedou recoñecida nas sentenzas previas emitidas sobre este conflito a petición precisamente desa plataforma. De feito, as anteditas non son as únicas sentenzas nas que o Supremo se pronunciou sobre Reganosa. O supremo tamén anulou en 2012 a modificación do plan de urbanismo que permitiu a implantación de Reganosa nese emprezamento e en 2016 o plan de emerxencias aprobado pola XuntaAdemais de anular, agora por terceira vez, os trámites para a autorización da planta por parte do Goberno central, o alto tribunal tamén anulou decisións do Goberno galego que favoreceron unha instalación da que é socia a propia Xunta e que Feijóo mesmo chegou a publicitar nun vídeo propagandístico da compañía. En 2012 o Supremo anulou a modificación do plan de urbanismo de Mugardos aprobada en 2003 que facilitou a implantación física da planta no interior da ría de Ferrol. E en 2016 anulou tamén o plan de emerxencias da instalación aprobado igualmente polo Goberno galego. Hai uns meses Competencia puxo en dúbida a eficiencia da planta, a máis pequena das seis regasificadoras existentes no EstadoA de Reganosa en Mugardos é a máis pequena das seis plantas de regasificación existentes no Estado e foi impulsada polo grupo empresarial Tojeiro (propietario de Gadisa e Forestal del Atlántico) co apoio do Goberno galego daquela presidido por Manuel Fraga. Xunto coas críticas dos veciños e ecoloxistas polo seu emprazamento no interior da ría de Ferrol (por cuxa estreita bocana deben pasar os barcos gaseiros que a abastecen, o que consideran un risco engadido á súa proximidade ás vivendas) tamén está en dúbida a súa propia eficiencia polo seu escaso uso ao longo do ano, segundo salientou hai uns meses a Comisión nacional dos Mercados e da Competencia (CNMC).


Summary: A natureza é o vínculo que une a música de Vertixe Sonora e a obra de Fernando Casás no concerto "O son natural" que se desenvolverá o mércores 6 de novembro ás 20:00 na Facultade de Belas Artes de Pontevedra.

A natureza imponse na obra plástica de Fernando Casás, materias e formas tiradas de paisaxes compoñen o universo creativo do artista que camiña entre a súa longa estadía brasileira e a súa orixe e residencia galega. Será o propio Casás o encargado este mércores de se adentrar no diálogo da práctica artística coa natureza, a través da súa traxectoria creativa que mostra tan próxima ao land art no que tamén se vinculan obras como Earth do ruso Alexandre Khubeev ou a música arredor das estacións de Jacobo Gaspar, pezas que se interpretarán no concerto de Vertixe Sonora. Pablo Coello no saxo, Thomas Piel no violonchelo, Carlos Méndez ao contrabaixo, Rubén Barros coa guitarra eléctrica, Diego Ventoso na percusión e David Durán ao piano compoñen "Vertixe Sonora Ensemble", un colectivo que aposta pola difusión da música contemporánea e, en especial, pola difusión de novos nomes na composición e pola creación de audiencias. O colectivo está tamén a organizar o ciclo de concertos e actividades Vertixe Vigo.


Summary: Trátase do segundo feminicidio en 24 horas no Estado español.

Aconteceu de madrugada. A Garda Civil detivo o presunto asasino após a súa propia chamada asegurando que a muller, de 41 anos, se suicidara mais á chegada do instituto armado verificaron que as coiteladas no tórax non se correspondían con autolesións. A investigación continúa aberta mais o home foi detido acusado dun suposto delito de homicidio. Trátase da segunda muller asasinada pola violencia machista en menos de 24 horas, no Estado español, logo de que na xornada de onte un home asasinara en Dénia (Alacant) a que fora a súa compañeira. Na última semana a cifra ascende a 3 após o asasinato de Isabel Fuentes en Ourense. No que vai de ano suman 13 os feminicidios.


Summary: Eva Val é remeira da traiñeira feminina de Cabo de Cruz e no seu palmarés figuran catro bandeiras da Kontxa. Afirma que se avanzou moito no remo feminino mais "aínda queda por facer".

Eva Val del Río (Esteiro, 1985) comezou a vogar aos 12 anos no batel da AD Esteirana. No clube da súa vila militou até o 2003, cando deu o salto a Cabo de Cruz, onde permaneceu até 2010. Tras pasar por Astillero (Cantabria) e Clube de Remo de Tui volveu ao clube barbanzán, onde voga na traiñeira feminina (que acabou 2ª na Liga Galega, tras Meira). No seu curriculum locen catro bandeiras da Kontxa, algo do que moi pero moi poucquiñ@s poden presumir en Galiza. Este domingo, na Bahía de Donosti, decorrerá a xornada final da Kontxa. Galiza estará representada por Cabo na categoría masculina. Na feminina, e por primeira vez desde que existe, non haberá representante galega. Que pasou para que esta vez, e por primeira vez desde a súa creación en 2008, non haxa representación galega na Kontxa Feminina? Pois que en vez de ir xuntos varios equipos nunha soa traiñeira fomos os clubes por separado. Como van as vascas, que compiten cos seus respectivos equipos, non nunha única embarcación. O certo é que o de armar para esta competición unha única traiñeira con remeiras de diferentes clubes de Galiza non é viábel no tempo: moita distancia que percorrer, moito desprazamento, ter que acoplarse e coodinarse... Este ano fomos dúas traiñeiras, Meira e Cabo. Por desgracia non puido clasificarse ningunha Moita diferencia coas traiñeiras vascas? Elas están un punto por riba de nós, son embarcacións que levan tres ou castro anos traballando ben, a bo ritmo, moitas desas traiñeiras xa levaban tempo vogando en bloque...pero foi unha experiencia moi positiva e apaixonante porque na traiñeira somos todos da casa. Creo que en poucos anos estaremos en posición de volver competir pola bandeira, polo menos niso confío (rí). "Emociona ir pola vila e ver as bandeiras do clube nos balcóns, que a xente vaia esperar á traiñeira cando esta volve de competir..." Mais ti xa tes experiencia en gañar a Kontxa, até en catro ocasións.. Gañar a Kontxa é emocionante. A traiñeira galega gañou cinco anos seguidos, ao final as galegas xa tiñamos a presión do campión porque gañabamos todos os anos. A bandeira que máis ilusión me fixo quizás fose a primeira, en 2008, porque era a primeira Kontxa da historia na que competían traiñeiras femininas, estabamos todas emocionadas... Na Liga Galega de Traiñeiras (LGT) volveu haber categoría feminina (Meira, Cabo e Tirán) Está consolidado o remo feminino? Se ben si que se avanzou, aínda queda moito por facer. O ano pasado non houbo LGT feminina, hai que consolidala. Nas mulleres é máis complicado xuntar unha tripulación e mantela dun ano para outro...Por exemplo, remeiras que quedan embarazadas e teñen un neno, deixan a traiñeira, e volver despois é máis complicado, aínda que hainas que volven remar. A traiñeira é unha actividade tradicionalmente ligada aos varóns. Hai moito machismo ? Tes que esforzarte e adestrar moi duro para ter recoñecemento pero teño que dicir que non temos problemas. Como comeza unha rapaza de Esteiro a se interesar polo remo? Eu tiña unha irmá que vogaba, pero no meu caso non foi iso o que me chamou. Eramos varias amigas e unha delas era patroa e animounos a facer unha tripulación. Tiñamos daquela 12 anos e eramos demasiado pequenas, non tiñamos idade para competir (ri). Evolucionou moito o universo das traiñeiras, sexa categoría masculina ou feminina? Tanto nunha como noutra categoría avanzouse moito. E nestes anos hai que dicir que as traiñeiras galegas están a facer moi bo traballo. A temporada pasada Tirán e este Cabo. E iso xera afección. Ti vas agora por Cabo de Cruz e ves as bandeiras vermellas (cor da traiñeira de Cabo) nos balcóns, a xente reúnese para recibirche cando volves á vila despois de competir nunha regata...


Summary: A peor nova da xornada tivo lugar en Poio. Dura derrota a sufrida polo Balonmán Xallas no enfrontamento polo liderato da categoría desputado este sábado na provincia de Pontevedra. Quedan agora os xalleiros a 3 puntos do E.D. Poido.

Gran partido realizado polo Balonmán Camariñas ante un líder que saíu excesivamente confiado e tivo que sufrir ata o final para doblegar ao cadro conserveiro. "A pesar de seguir abaixo na táboa creo que estamos realizando un gran xogo polo que pouco se lles pode reprochar aos nosos", sinala un esperanzado Moncho Canosa que confía en manter a categoría. Agora mesmo ocupa a 2ª praza de descenso, con Luceros un punto por arriba, o Rasoeiro a dous, e o OAR Coruña a 3. Por arriba, o Calvo non tivo problema ante o Sedona e continúa firme en posición de promoción de ascenso. 1ª Estatal Masculina, xornada 21 Resultado: Bm. Lavadores - Balonmán Camariñas (29-24) Sen presión e con gañas de facelo ben, e como sempre con varias baixas (os 2 extremos esquerdos), metía moito presión o cadro conservero a todo un líder da categoría. Mesmo consegiu ir con ventaxas de 1-2 goles nos primeiros 20min e chegar ao descanso 2 abaixo (11-9) a través dunha gran defensa cun espectacular Cristian na portería (60%) e cunha boa lectura ofensiva. Na segunda metade esperábase un arreón local pero era incapaz ante o orde defensivo e as rápidas transicións visitantes. Chegábase así ao 21-21 a falta de 10 minutos, onde Lavadores sacou a súa maior veteranía xunto con 2 lanzamentos aos postes para acadar unha ventaxa de 3 goles (25-22). Tentouse ata o final cunha defensa individual pero non foi posible. 1ª Estatal Masculina, xornada 21 Resultado: Calvo Xiria - Magope Seis Do Nadal Coia (36-22) Calvo Xiria: Iago Gómez (p), Antonio Mato (p), Carlos Vilanova (7), Cuco (2), Julián López (1), Brais Puñal (3), Fran Rey, Pablo Iglesias (5), Juanka (1), Manuel Méndez (3), Jorge Bouzas (5), Alejando Calvete (2), Chimpo (7), Iván Amarelle. 2ª Autonómica Masculina, xornada 21 Resultado: ED. Poio - Balonmán Xallas (24-16). Viaxaban os xalleiros con máis de 100 persoas para arroupalos nun encontro que presumía ser épico, e coa baixa de última hora de Iván Campos por motivos personáis, que se sumaba á xa confirmada de Daniel Trigo. Notouse a falta de costume a partidos de tal magnitude, pois os visitantes non estiveron centrados en ningún momento do partido e pronto se verían sobrepasados en todos os sentidos. A defensa 6:0 plantexada polo ED.Poio convertíase nun muro infranqueable para os de Santa Comba, que si ben é certo que deixaban o seu rival en tan só 11 goles o descanso, só conseguiron batir a súa portería en 6 ocasións. Dous contraataques e un 7m errados en apenas 2 minutos polos xalleiros priváronos de irse ao descanso cun marcador máis axustado. Na segunda parte a tónica foi a mesma, donde os visitantes chegaron a estar 10 goles por debaixo no electrónico. O cambio de defensa á desesperada, buscando máis roubos de balón conseguíu recortar distancias, máis esta era tal que se converteu en algo insalvable. Merecida vitoria do ED.Poio que deixa ao Balonmán Xallas na segunda plaza con 3 puntos de desvantaxe e a golaveraxe perdida. En todo caso, pinta ben porque ascenden directamente os dous primeiros, e o terceiro xoga promoción co 3º da 1ª. A seguinte semana os xalleiros reciben ao Lucus en Santa Comba nun partido no que tocará recuperarse e dalo todo para manterse nos altos postos. Todas as novas do balonmán costeiro Sumando para non perder comba. O ambiente, o gran vencedor. Máis información Clasificación da 1ª Estatal. Clasificación da 2ª Autonómica Masculina.


Summary: O Parlamento galego insta o Estado a que demande a Noruega pola marxinación dos 10.000 galegos que non reciben pensión tras décadas en empresas norueguesas e a Comisión Europea advirte a AGE dunha demanda semellante de operarios austriacos contra buques holandeses.

Acordo unánime no Parlamento galego para instar a que o Estado demande a Noruega, resposta e recomendacións sobre o camiño a seguir desde a Comisión Europea a preguntas de AGE e unha proposición non de lei do BNG no Congreso para que o Goberno central leve o país nórdico ao Tribunal de Europeo de Dereitos Humanos. A loita dos mariñeiros galegos xubilados que reclaman o cobro das súas pensións, e que son negadas polo Executivo noruegués, ameaza con acabar na Xustiza se a ofensiva política non dá resultado. Atendendo ás reivindicacións deste colectivo, Bloque e AGE -principalmente- encabezaron a ofensiva contra a inxusta situación que sofren arredor de 10.000 mariñeiros galegos e as súas familias que pelexan polo cobro das súas pensións tras anos ocupados no estranxeiro. Son ex traballadores da mariña mercante que pasaron longas tempadas traballando en barcos de Noruega e que pagaron elevados impostos a Oslo, pero que agora, despois de retirados, ven como non perciben nada en forma de pensión de xubilación malia estar empregados con contratos legais e logo de pagar elevadas cotizacións sociais de ata o 45% do soldo. O Goberno noruegués rexeita o pagamento destas pensións argumentando que os mariñeiros non eran emigrantes ao non estar traballando fisicamente en terra, malia que si pagaban impostos e as súas empresas tiñan a sede no país nórdico. O problema afecta a todos aqueles mariños mercantes que traballaron para compañías de Noruega entre 1952 e 1994, ano no que o Estado se incorporou ao espazo económico da UE e regularizou unha situación da que quedaron fóra milleiros de españois. Segundo a asociación de mariños Long Hope, asociación que xunta os afectados, serían 12.000 os mariñeiros con dereito a estas pensións en toda España e deles, máis do 80% serían galegos. O Parlameno galego acordou por unanimidade instar a Madrid a que demande a Noruega O pasado martes, o Parlamento galego acordou por unanimidade -e tras iniciativa do BNG- instar o Goberno central a que interpoña unha demanda contra Noruega por discriminar os mariñeiros galegos embarcados nos seus buques ao exixirlles a residencia para a súa inclusión no sistema de Seguridade Social. O mesmo solicitou o Bloque a través do grupo mixto no Congreso dos Deputados logo de remitir tamén varias preguntas ao Executivo sobre esta situación. Ao tempo, a comisaria europea de Emprego, Marianne Thyssen, ratificou a AGEe a conveniencia de que España e Noruega cheguen a un acordo a través de acordos bilaterais para arranxar o problema dos mariñeiros galegos, algo que está recollido no propio regulamento comunitario. Non obstante, a eurodeputada galega da coalición, Lidia Senra, aclara que este mesmo regulamento "non só abre a posibilidade deste diálogo entre os dous Estados, senón que establece claramente que toda prestación que non tivera sido liquidada ou que fora suspendida a causa da nacionalidade ou da residencia da persoa interesada será, a petición desta, liquidada ou restablecida". A Comisión Europea recomenda un pacto entre España e Noruega, pero advirte tamén da vía xudicial e da denuncia dos mariñeiros austríacos a Holanda nun caso semellante Ante esta posibilidade, Senra cre que a comisaria "debería utilizar o marco das relacións con Noruega para incidir no cumprimento desta norma" e advirte que ela mesma recoñece que os mariñeiros galegos non puideron afiliarse ao réxime noruegués "debido ás propias leis do país, que lles exixía ser residentes". A comisaria Thyssen, na súa resposta a AGEe, alega "razóns de xustiza social" para sinalar que as autoridades competentes españolas e norueguesas poderían "establecer contactos con vistas á celebración dun acordo bilateral en interese dos traballadores en cuestión", subliñando tamén que a Comisión "defende a conclusión de tal acordo". E vai máis aló ao poñer en coñecemento da deputada galega "un caso semellante", o dos mariñeiros austríacos que traballaron en buques holandeses antes de que Austria se adherise á UE, recentemente presentado ao Tribunal de Xustiza da Unión Europea, indicándolle expresamente a Senra que "se o Tribunal falla en favor dos demandantes, isto será de grande interese para os mariñeiros do Estado que traballaban en navíos noruegueses", e comprometéndose a mantela "informada sobre o desenvolvemento relativo a este caso". O Estado gañaría unha demanda a Noruega ante o Tribunal de Dereitos Humanos, segundo o experto Xosé Manuel Carril Xa que logo, recomenda acudir á xustiza no caso de que este caso saia adiante, malia que a iniciativa política do Estado con Noruega, tal e como lembra Senra, debería abondar para achegar unha solución. O recurso aos tribunais é cada vez máis factible. Así o asegura tamén o profesor e voceiro do BNG na Coruña, Xosé Manuel Carril, un dos maiores expertos no réxime laboral especial no mar, que no seu último libro ratifica a posición de Long Hope ao coincidir coa demanda dos mariñeiros e mesmo coa Comisión Europea sinalando a inxustiza social de non ter cobrado a pensión ao non ter en conta Noruega que os buques onde traballaban non son máis que un cacho de terra do pavillón cuxa bandeira leve. Xa que logo, o Estado gañaría a demanda se acude ao TEDH, unha demanda que tamén se podería presentar de maneira particular.


Summary: O artigo "O sotaque de Aurelia" da escritora Mariña Pérez Rei resultou gañadora do IX Prenio de artigos xornalísticos normalizadores do Concello de Carballo. O artitgo sairá publicado en doce cabeceiras, etnre elas, Sermos Galiza.

O xurado do premio valorou, entre outras cousas, que "O sotaque de Aurelia», de Mariña Pérez Rei ten capacidade de incidencia en públicos amplos e variados ademais da calidade da súa escrita e o abordar un tema de actualidade como foi o despoxo de Aurelia Rei. Narradora e poeta, Mariña Pérez Rei gañou con anterioridade premios como o Eusebio Lorenzo Baleirón, o Lueiro Rei ou o Avilés de Taramancos. Entre as súas obras atópanse os poemarios Fanerógama, Apuntamentos par aun cuarto confuso e cambiante ou Paquidermo mentres en narrativa escrivi Canícula, Costa Necrópole ou Contrapicados. O premio será entregado o mércores día 15 de maio nun acto púbico no Pazo da Cultura de Carballo que contará coa actuación de Carlos Blanco. Presentáronse 46 textos que foron escollidos por un xurado composto por Belén Puñal, Carlos Callón, Xurxo Chapela e Nel Vidal.


Summary: O Centro de Interpretación do Patrimonio e Cultural de Taboexa acolleu a sexta feira a presentación pública dunha nova estación de arte rupestre no Concello das Neves. O acto contou coa presenza do alcade, Xosé Manuel Rodríguez Méndez, e de varios integrantes do Instituto de Estudos Miñoráns (IEMS), amais dos dous descubridores dos petróglifos, Cándido Verde Andrés e Xosé Álvarez.

O xacemento foi atopado o pasado 7 de decembro, nun lugar da parroquia de Taboexa chamado A Pousada. A grande laxe, cunha dimensión que rolda os 30 metros cadrados, representa 25 équidos sendo acosados e cazados por homes acompañados de cánidos. Quedou ao descuberto despois dos incendios do pasado outubro. O equipo que estudou o achado salienta os distintos estilos utilizados para representar os équidos: baixo relevo e dobre trazo. Estes petróglifos son a mellor e maior superficie descuberta nos últimos 20 anos. O Instituto de Estudos Miñoráns, entidade que se involucrou na descuberta e posta en valor desta nova estación de arte rupestre, reafirmar o novo paradigma historiográfico que sostén que "desde o fondo da ría de Vigo ata o río Lima, o animal preponderante e totémico non é o cervo, senón o cabalo". Así o sostén Xosé Lois Vilar, director da sección de arqueoloxía da institución. "Desde o IEMS levamos moito tempo co Proxecto Equus, que ten varios obxectivos. O primeiro é o aspecto administrativo, que pretende defender a figura do cabalo do chamado Decreto Equino [da Xunta de Feijóo]. O segundo é unha parte etnográfica que procura conservar o papel do cabalo na nosa sociedade. E, por último, un aspecto artístico e arqueolóxico que xira arredor desta arte rupestre", explica Vilar. "Temos localizados arredor de 120 petroglifos onde o animal representado é o équido. Supoñemos que serán os mesmos que habitaban os nosos montes hai 4.000 anos, data dos petróglifos. Este discurso iconográfico repítese noutros lugares como Pazos de Borbén, en Baiona, ou Lanhelas, en Caminha (Portugal)", afirma. O instituto publicará este verán un monográfico sobre este novo paradigma da arte rupestre galega, cuxo máximo expoñente é agora a nova estación nas Neves. "Esta superficie xa non é unha pedra horizontal, senón que está bastante inclinada, feita para ser vista e transmitir unha mensaxe que, inferimos, pretendía ser de poder", apunta Vilar. Posta en valor do patrimonio das Neves Segundo aconsellan desde o IEMS, o Concello das Neves atópase agora ante a labor de catalogar a riqueza arqueolóxica do municipio. Esta non só consiste nos últimos achados, senón que tamén inclúe varias pezas de cerámica que apuntan a xacementos habitacionais que poderían datar ata 2.500 anos antes de Cristo. Desde a entidade sinalan tamén a importancia de protexer estes petróglifos ata o de agora eran inaccesíbeis debido á densa vexetación da zona. "Estaban a só 20 metros de petroglifos xa coñecidos, mais era impenetrable", di Xosé Lois Vilar. Após a catalogación, cómpre un acordo do concello coa Dirección Xeral de Patrimonio para protexer o valor etnográfico e histórico das Neves.


Summary: En 1980 o cantautor galego foi condenado a 6 anos de cárcere por "inxurias á patria" por unha canción que interpretara un ano antes en Pontevedra. Ao igual que fixo Valtonyc onte, Vaamonde exiliouse para evitar o seu ingreso en prisión. Estivo catro anos en Venezuela, regresando en 1984 para pasar 46 días nun penal antes de ser indultado polo Goberno. O BNG leva ao Parlamento europeo os ataques á liberdade de expresión no Estado

O BNG leva ao Parlamento europeo os ataques á liberdade de expresión no Estado No día en que se coñeceu o exilio en Bélxica do rapeiro catalán Valtonyc para evitar o seu ingreso en prisión, moita xente recorda o sucedido hai case 40 anos con Suso Vaamonde. En novembro de 1980 o cantautor galego foi condenado a 6 anos e un día de prisión por un delito de inxurias á patria con publicidade debido a unha das cancións que interpretara un ano antes nun concerto en Pontevedra. En xuño de 1979. nun recital antinuclear que se celebraba na Praza da Ferrería, incluíu unha nova estrofa ao tema popular "Uah!", cantando "Cando me falan de España/ sempre teño unha disputa/ que se España é miña nai/ eu son un fillo de puta". Ao igual que Valtonyc, Vaamonde optou por exiliarse, primeiro en Londres, despois en Alemaña e finalmente en Venezuela, onde ficou a vivir. Ao igual que Valtonyc, Vaamonde optou por exiliarse, primeiro en Londres, despois en Alemaña e finalmente en Venezuela, onde ficou a vivir Alí estivo catro anos, recibindo numerosas mostras de homenaxe, entre as que destacaron as procedentes de cantautores portugueses como Zeca Afonso, José Mario Branco, ou Fausto. En 1984, aproveitando o contexto máis favorable derivado da vitoria do PSOE nas eleccións xerais de 1982, Suso Vaamonde decidiu regresar, ingresando no cárcere de Ourense un total de 46 días, ata que o Goberno de Felipe González lle concedeu un indulto. Unha medida na que foi moi importante a mediación do senador socialista Xaime Barreiro Gil, antigo compañeiro de Vaamonde en Voces Ceibes. Vaamonde ofrecería un concerto no cárcere para os presos cos que compartira ese mes e medio de prisión. Tanto os seus avogados defensores coma el mesmo sempre alegaron que naquel concerto, a estrofa denunciada foi pronunciada en "animo xocoso" e que ademais el nin sequera chegara nunca a pronunciar a derradeira e criticada palabra, deixándoa simplemente no aire para que en todo caso a completase o público, lembrando tamén que as cancións populares en Galicia adoitan ter un ton "retranqueiro". Suso Vaamonde seguiu cantando ata a súa morte no 2000, vítima dun cancro aos 49 anos de idade. Publicou un total de 15 discos e nos últimos momentos da súa vida recibiu importantes homenaxes, definíndoo Manuel María como "a persoa máis representativa na historia da música do noso país".