Summary: A unanimidade no pesar polo falecemento do escritor vilalbés deixa pegada nas redes sociais, onde até o presidente español escribiu un chío de condolencia. Porén, foi o ronsel de lectores e admiradores do autor os que expresaron, de xeitos diferentes e diversos, a admiración pola obra e a persoa.

"Non, non e non" escribía na súa conta @Sandra_MaCor ao se enterar do falecemento de Agustín Fernández Paz. "Non o podo crer", poñía @berflowersta. Son algúns exemplos da primeira vaga de chíos nas redes sociais nada máis se coñecer a nova da morte do escritor. Lectores e admiradores expresaban nas redes sociais o seu pesar polo pasamento e a súa admiración pola obra e a persoa. A Agustín Fernández acáelle aquilo de un bo home no bo sentido da palabra, que dicía Machado. Pequenos chíos e posts de internautas nos que se falaba de como lles impactou este ou aquel libro, ou como lles gustaban as súas reflexións, ou... Unha verdadeira maré de testemuños e tributos a un escritor que reunía calidade e bonhomía e cuxa marcha deixa orfo o mundo cultural galego. Unha barca de pedra para Agustín Fernández Paz (in memorian). pic.twitter.com/JCJCKJ3zN7— manuel rivas barrós (@Rivasbarrs) 12 xullo 2016 A xente da cultura da Galiza amosou desde un primeiro momento a súa dor. Editoriais, asociacións de escritores, bibliotecas, institucións públicas, escritores, tradutores, o mundo universitario... todos quixeron dar o seu adeus e render homenaxe ao de Vilalba a través das redes sociais. Tamén organizacións políticas, sindicais ou de defensa do idioma galego, así como asociacións de base, ambientalistas, centros sociais... Poucas persoas son quen de reunir unha unanimidade tan ampla e diversa. Até o presidente españlol, Mariano Rajoy, puxo na súa conta oficial: "O meu pésame polo falecemento de Fernández Paz. Docente e escritor galego que con mestría achegou a literatura aos mozos". Iso si, en español. Mi pésame por el fallecimiento de Agustín Fernández Paz, docente y escritor gallego que con maestría acercó la literatura a los jóvenes. MR— Mariano Rajoy Brey (@marianorajoy) 12 xullo 2016 Ás 18:30 xa se rexistraran máis de 5.650 chíos sobre o autor de 'Cartas de Inverno', convertíndose en Trending Topic. Un pulo que amosa a admiración por Agustín Fernández Paz é inmensa e non coñece de fronteiras.


Summary: O Goberno estatal afirma ter transferido á Xunta os 23 millóns de euros que permitirán levar a cabo este paquete de axudas e insta a "convocalas xa".

Quen pode solicitar o bono de aluguer? Aplícase a todas as persoas conviventes nunha mesma vivenda? Cal é a contía do bono? É compatíbel con outras axudas? O delegado do Goberno estatal na Galiza, José Miñóns, urxiu esta segunda feira a Xunta a "que convoque xa" as axudas do Bono de Alugueiro Mozo, para as que o Ministerio de Transportes, Movilidad e Axenda Urbana (Mitma) xa lle transferiu 23 millóns de euros. Este bono, precisou, permitirá a 3.800 mozos e mozas galegas acceder a unha axuda de 3.000 euros este ano e outros tantos en 2023. O delegado lembrou que o Mitma notificou esta transferencia ao Goberno galego, polo que lle reclamou á Xunta "que convoque xa estas axudas para facilitar o acceso da mocidade galega a unha vivenda digna". "Este Goberno traballa para que a vivenda sexa un verdadeiro dereito, máis aínda para os mozos e tamén nos municipios do rural", subliñou Miñóns. O representante gobernativo tamén incidiu en que os "os alcaldes e alcaldesas son esenciais para que o plan de recuperación chegue á cidadanía e se execute até o último euro". Quen pode solicitar o bono de aluguer? As persoas beneficiarias que poderán solicitar esta axuda son aquelas con entre 18 e 35 anos de idade, e cun contrato de traballo que non lle xere uns ingresos superioes aos 24.318,84 euros anuais. Esta contía corresponde a tres veces o indicador público de renda de efectos múltiples (IPREM), malia que o Executivo estuda subir ese limiar a catro veces o IPREM —32.415,12 euros—. Aliás, a moza ou mozo solicitante deberá estar empadronado no domicilio para cuxo arrendamento pide a subvención. Aplícase a todas as persoas conviventes nunha mesma vivenda? Non, o bono aplicarase a cada persoa moza e non a cada vivenda. O límite de ingresos calcúlase como renda de fogar: todas as persoas que residen habitualmente no piso que está arrendado, figuren ou non no contrato, serán tidas en conta. Porén, existe a posibilidade de regular algunhas excepcións. Cal é a contía do bono? As persoas ás que se lles conceda esta axuda percibirán un máximo de 250 euros mensuais, que deberán destinar obrigatoriamente ao pagamento do aluguer. Se unha persoa paga 200 euros de renda mensual, ese será o tope que poderá percibir. O Goberno estatal estima que este bono poderá beneficiar até 70.000 persoas no conxunto do Estado. Aliás, o custo máximo da renda mensual da vivenda non poderá superar os 600 euros, xa que o Goberno entende que se alguén pode pagar unha contía maior non é vulnerábel ante os prezos do aluguer. É compatíbel con outras axudas? Malia que nun primeiro intre o Executivo estatal fechara a porta á compatibilidade desta subvención con outras ofrecidas polos gobernos territoriais, o decreto regula algúns casos nos que si sería posíbel compatibilizala. Así, poderá percibirse á vez que outras prestacións non contributivas á Seguridade Social. Tamén se pode compaxinar co Ingreso Mínimo Vital (IMV), e a Galiza podería habilitar un réxime especial para inquilinos e inquilinas especialmente vulnerábeis.


Summary: O sindicato lembra que NH Obradoiro despediu tres"compañeiras" o ano pasado

A CUT vén de denunciar mediante un comunicado á Dirección de Recursos Humanos de NH Hoteles, que vén de abrir un expediente disciplinario contra o Secretario Comarcal Leonardo Da Cruz Blanco, traballador do centro NH Obradoiro de Compostela, no que califica de "unha nova tentativa de encauzar o seu despedimento inmediato como freo para a súa actividade sindical". Esta central denuncia que, de portas para dentro, esta multinacional "está a desenvolver unha razzia contra a nosa central sindical, que se concretou co despedimento o ano pasado de tres compañeiras do NH Obradoiro, recorridos xudicialmente, e que se está a ensañar no caso do compañeiro, con actitudes dirixidas ao seu illamento e desacreditación no centro de traballo, así como a impedir por todos os medios o desenvolvemento das súas tarefas como Secretario Comarcal desta central". Nesta liña, a Central Unitaria de Traballadores afirma que "a incomunicación co exterior, a redución unilateral do seu crédito horario sindical, a desacreditación da CUT dentro e fóra do centro de traballo, son algunhas das estratexias que a Dirección Local da empresa, en conexión co Director de Recursos Humanos para a España e Portugal están a desenvolver, para impedir mesmo o seu traballo representativo da nosa central"


Summary: O equipo refórzase con xogadoras experimentadas a nivel internacional. Kike García, o adestrador, non descarta nada esta tempada: "Enfrontaremos cada partido sempre con respecto, pero nunca con medo".

O Club Waterpolo Pontevedra fixo historia o pasado 14 de maio ao lograr o ascenso á Primeira División Estatal —a categoría de prata do waterpolo—, un fito que non está ao alcance de calquera, pois é a primeira vez que un equipo galego compite en categoría estatal. Dúas contundentes vitorias na eliminatoria fronte ao CW Murcia, primeiro na casa e logo a domicilio, puxeron o ramo a unha magnífica temporada do equipo formado por xogadoras da canteira pontevedresa e do CW Pabellón Ourense. Este verán Javi de Sáa, adestrador dos equipos masculino e feminino nos últimos anos, decidiu pór fin a esta etapa para centrarse na coordinación da canteira, polo que Kike García recibiu, e aceptou, o encargo do club de dirixir o primeiro equipo feminino nesta histórica estrea na liga estatal. "Enfrontaremos cada partido sempre con respecto, pero nunca con medo", sinala o adestrador, Kike García "Afrontamos a tempada con moita ilusión e moita gana de facer un bo papel. O obxectivo é, principalmente, adaptarnos á categoría e loitar por mantela de cara ao vindeiro ano", explica García, en conversa con Nós Diario. Coa humildade e a cautela propias dun equipo que acaba de aterrar na categoría, mais coa intención de loitar cada punto até o minuto final, o Pontevedra medirase aos seus rivais "sempre con respecto, pero nunca con medo". A falta de dous meses para o inicio da liga, o técnico móstrase ambicioso: "O obxectivo non debe ser non perder un partido para manter a categoría, senón sermos competitivas, adestrar máis que ninguén e nunca descartar nada". E é precisamente a "ambición" que arrodea este proxecto o que convenceu as cinco fichaxes desta tempada de decantarse polo CW Pontevedra, que fixo unha "aposta importante", recoñece Kike García, para incorporar xogadoras con experiencia en competicións internacionais. Son as colombianas Valentina Restrepo e Sara Vanegas, as mexicanas Karla Hernández e Alejandra Gallegos e máis a viguesa Carmen Carrera. O CW Pontevedra rebenta o teito de cristal As waterpolistas procedentes de México chegan á cidade do Lérez após proclamárense, hai menos dun mes, vencedoras coa súa selección do Campionato Centroamericano e do Caribe de Natación (CCCAN) de 2022. A ilusionante tempada do Pontevedra convenceunas de vir. "Escoitar o adestrador falar dos obxectivos e metas que ten para o equipo foi o que me motivou, e tamén me ilusiona a idea de xogar noutro país e coñecer xente nova", dixo Karla Hernández tras asinar pola escuadra pontevedresa. "Temos que seguir potenciando a base, que é o futuro", subliña García As colombianas Restrepo e Vanegas, pola súa parte, participaron en xuño no Campionato do Mundo de Budapest, na que foi a primeira cita internacional neste nivel da súa selección nacional. A quinta incorporación, Carmen Carrera, é unha das grandes promesas do waterpolo galego. Pasou polas categorías inferiores da selección da Galiza e foi convocada en dúas ocasións polo combinado estatal. Kike García agarda que as xogadoras da base do equipo pontevedrés poidan "retroalimentarse" coas fichaxes e a experiencia que achegan ao equipo. "Temos unha gran canteira, hai xogadoras que levan no club desde os oito ou dez anos e son as que conseguiron o ascenso xunto ás do Pabellón Ourense. Ademais de facer unha boa tempada temos que seguir potenciando a base, que é o futuro", salienta, ao tempo que pon en valor os éxitos do equipo: "Teñen un dobre mérito, pois moitas veces o seu esforzo queda relegado ante os logros do equipo masculino. Son unhas grandísimas xogadoras". Un adestrador 'da casa' chamado a facer historia Tras a súa etapa como xogador, Kike García tomou as rendas das categorías inferiores do CW Pontevedra en 2009 e polos seus equipos pasaron moitas das waterpolistas que hoxe conforman o primeiro equipo. "Coñézoas desde cativas", apunta. Non entraba nos seus plans facerse fronte do club nesta histórica tempada, mais non puido dicir que non: "Desde o primeiro momento motivoume este reto, estou moi ilusionado", sentencia. Kike García, no adestramento desta cuarta feira, dando instrucións ás súas xogadoras. (Foto: Nós Diario)


Summary: Xaquín Campo Freire, sacerdote da diócese de Mondoñedo-Ferrol, non é un cura ao uso. Ás súas costas hai toda unha vida de loita e traballo, pero sobre todo de amor e xenerosidade cara o próximo. Campo Freire participou na loita antifranquista e é un firme defensor do noso idioma. Os que o coñecen descríbeno como un home xeneroso, sinxelo e sempre ao servizo da comunidade.

Xaquín Campo axuda, escoita, aconsella e acompaña no seu día a día aos que o precisan. Nado en Narón en 1937, este sacerdote cumpría o pasado mes de maio os 80 anos. Dende o grupo Ganduxando Vidas queren renderlle homenaxe a toda unha vida adicada aos demais. A celebración terá lugar este sábado día 10 de xuño en Piñeiros. O acto comezará ás 17:00 e pretende ser un xeito de devolver polo menos un pouco do que este crego ten feito pola comunidade. A homenaxe comezará coa descuberta dun monólito, obra de Xosé Val Díaz, Valdi, acompañados con música de gaitas. Esta escultura situarase perto da Igrexa de Piñeiros, parroquia na que Xaquín desenvolveu gran parte do seu traballo como sacerdote. O acto continuará no Auditorio de Narón, ás 18:00, onde intervirán persoas das diferentes parroquias nas que traballou Xaquín, familiares e demais achegados. O encontro estará amenizado por músicos como Xoán Rubia, Manuel Doval ou a rondalla de Santa Uxía de Mandiá, parroquia actual de Xaquín Campo Freire. Será tamén este sábado cando saia á venta o libro Xaquín Campo Freire, ganduxando vidas. Ganduxar, coser, unir é xustamente o que fai Xaquín Campo, unir vidas e persoas en prol dunha realidade mellor, afirman dende o grupo organizador. Esta obra recompila unha entrevista realizada ao crego ademais de moitas aportacións da veciñanza, compañeiros e compañeiras de traballo, familiares e amigos e amigas. A idea desta homenaxe xurdiu cando o crego celebrou as súas vodas de ouro sacerdotais sen querer recibir ningún agasallo, explica a Sermos Neves Espiñeira, unha das organizadoras. As veciñas e veciños quixeron agradecer ao párroco o enorme labor realizado nas diferentes parroquias nas que traballou. Para aceptar esta homenaxe en vida, Campo Freire puxo tres condicións co obxectivo de que todos puidesen acudir: que fose comunitaria, que fose sinxela e non supuxese gastos e que fose civil. Comunitaria para que fose unha celebración de todos e todas e non só súa, sinxela para non limitar a entrada a quen puidese pagala e civil, porque non quería que fose algo exclusivo para os crentes. En conclusión, unha celebración de e para todos e todas.


Summary: O TSXG insta a indemnizar de inmediato aos veciños prexudicados polas expropiacións ilegais realizadas por Fadesa en 2002. O PSdeG critica a "inacción" alcalde, que hai uns días pediu que na campaña electoral non se falase deste tema para non danar "a imaxe" da localidade.

O Concello de Miño deberá indemnizar inmediatamente os veciños e veciñas que foron prexudicados polas expropiacións realizadas por Fadesa para a construción da macrourbanización Costa Miño Golf, que foron declaradas ilegais. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de rexeitar o recurso presentado polo Goberno municipal, que polo tanto deberá facer fronte a estes pagamentos, uns xuros que roldan os 8 millóns de euros, unha cifra que supera o propio orzamento da localidade, ao redor de 6 millóns. E tendo en conta ademais, que a localidade xa arrastra unha débeda de 15 millóns.Miño debe pagar de inmediato 8 millóns de euros, cun orzamento que rolda os 6 millóns e unha débeda de 15Miño é un dos concellos máis endebedados do país, cunha débeda viva situada nos 2.529 euros por persoa. Ademais, viuse obrigado a solicitar dous préstamos dunha contía total de 14 millóns de euros, precisamente para facer fronte ás indemnizacións aos 500 afectados polas expropiacións, a quen deben abonar uns 25 millóns de euros.No seu recurso, o Concello alegaba non poder pagar estes xuros, ao atoparse a institución "nunha situación de absoluta asfixia financeira". Porén, o tribunal rexeita este argumento e dá un prazo de 15 días para saldar estas obrigas. De non facelo, os afectados poderían recorrer á vía penal para que o Concello cumpra coa sentenza.Esta decisión xudicial coincidiu coa carta remitida á oposición polo alcalde da localidade, Ricardo Sánchez Oroza (Xuntos por Miño), que goberna co apoio do Partido Popular, na que pedía que na campaña electoral non se falase da débeda para non danar "a imaxe" da vila. A petición foi rexeitada por PSdeG-PSOE e BNG. O voceiro socialista, Manuel Vázquez Faraldo, destacou que "non se lle pode furtar á poboación a información e o debate sobre este tema", que é "crucial" neste concello. Vázquez Faraldo (PSdeG) critica que dende o 2015 Sánchez Oroza e o PP "non puxesen en marcha medidas para reducir a débeda ou para negociar cos afectados, polo que os intereses foron medrando"Vázquez Faraldo criticou, sobre todo, que dende o 2015 Sánchez Oroza e o PP "non puxesen en marcha medidas para reducir a débeda ou para negociar cos afectados, polo que os intereses foron medrando". O voceiro socialista acusa a Sánchez Oroza e ao Partido Popular de colocar a Miño "nunha situación desesperada" pola falta de accións e de previsión e de querer, así mesmo, ocultar a verdadeira situación económica da localidade. Nos vindeiros anos, ademais, Concello deberá facer fronte á devolución dos prestamos que lle foron concedidos por parte do Estado.


Summary: O president de Esquerra, Oriol Junqueras, dixo que "fican 5 días" nos que "esgotar todas as horas e minutos" na procura dun "acordo".

"É posíbel o acordo, tamén difícil", sinalou o presidente de ERC, Oriol Junqueras, en comparecencia de imprensa esta segunda feira (4 de xaneiro). A organización independentista reuniuse após a decisión adoptada polo Consello Político da CUP que rexeitou investir Artur Mas e, entretanto decorreu o encontro, coñeceuse a demisión de Antonio Baños como deputado da Candidatura de Unitat Popular. Perante os medios de comunicación Junqueras lanzou un chamamento a CDC e a propia CUP para que continúen negociando nos días que restan até esgotarse o tempo cara á investidura. "Se quedan 5 días, o que temos que facer é aproveitar todas as horas e minutos para chegar a un acordo". Junqueras: "Se quedan 5 días, o que temos que facer é aproveitar todas as horas e minutos para chegar a un acordo" Junqueras apelou ao "mandato" popular expresado nas urnas o 27 de setembro para instar as dúas partes máis afastadas que volvan sentar á mesa de negociación. Neste senso, reclamou "responsabilidade" a "todos" e mesmo asegurou que "se un xesto de ERC facilita o acordo, que se nos diga que o faremos todo para o facilitar". As declaracións de Junqueras non deixaron claro se, como demanda a CUP, estaría disposto a candidatarse á presidencia da Generalitat para sacar adiante a investidura. Porén, esta cuestión non depende en exclusiva da vontade de ERC ou do propio Junqueras, senón de Junts pel Sí e, en boa medida, de Artur Mas. En todo caso, acrecentou, "ninguén ha de renunciar a nada que considere extraordinario para o acordo".


Summary: "Otelo" da compañía chilena ViajeInmóvil inaugurará o día 19 de xullo a Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia que ten como pregoeiro a Antón Reixa. Estrearase "As do peixe", de Cándido Pazó e dirixido por Cristina Domínguez con historias de vida das conserveiras.

O texto é de Cándido Pazó mais a directora é Cristina Domínguez. Un elenco composto por Mónica Caamaño, Susana Dans, Rocío González e Silda Alfaro darán vida ás conserveiras de As de peixe un espectáculo arredor da crise do sector produtivo que deu man de obra a milleiros de mulleres do mar que ten a súa estrea na 29 edición da Mostra de Teatro de Ribadavia. A estrea será o 24 de xullo no Auditorio do Castelo. Tamén o Romance dos figos de ouro de Roberto Vidal Bolaño representarase por vez primeira na Mostra, da man de títeres Cachirulo, nunha representación que lembrará de maneira especial á figura do homenaxeado no Día das Letras Galegas, con espectáculos como Criatura e BailadELAS ou outras actividades no programa. As compañías galegas compartirán programa con outras que veñen dos máis variados lugares, como a compañía belga Ballets C. de la B. con The old King de Romeu Runa e dirixido por Miguel Moreira, o arxentino Claudio Tolcachir con El viento en un violín ou La Zaranda co seu último espectáculo sobre unha epidemia porcina. A programación complétase con representacións na rúa e oferta para crianzas que se poden achegar, entre outros, a A mano, premio ao mellor espectáculo na Feira de Teatro para a Infancia e a Xuventude ou ás novas producións de Fantoches Baj. O presidente da SGAE, Antón Reixa será o encargado do pregón que botará a andar a nova edición da Mostra de Teatro de Ribadavia.


Summary: A candidata número catro, Branca Novoneyra e o membro do grupo de teatro Chévere, Xavier Ron, presentaron o documento base sobre o que a formación política traballará no eido cultural

Compostela Aberta vén de presentar as súas propostas no eido cultural para estes comicios. A número catro da candidatura, Branca Novoneyra e o membro do grupo de teatro Chévere, Xavier Ron, presentaron o documento base elaborado por un grupo de 30 persoas independentes vencelladas á cultura de distintos xeitos. "Xuntámonos porque estamos en estado de sitio e pola necesidade de que as cousas muden", explicou Ron, que engadiu que é un "proceso novidoso, aberto profesional e independente". A presentación tivo lugar ante un cento de persoas que se achegaron ao local social da formación, na praza do Toural, para debatelo e aportar novas cuestións. A mediación como liña principal O documento ten como principios fundamentais a transparencia, a participación, a accesibilidade, a descentralización, a transversalidade e a diversidade. Novoneyra explicou que o texto pivota en tres liñas básicas: solucionar os conflictos, reorganizar a acción cultural e transformar as políticas culturais. O documento ten como principios fundamentais a transparencia, a participación, a accesibilidade, a descentralización, a transversalidade e a diversidade Para a candidata o malestar no sector provoca a "desactivación da vida cultural da cidade" e por iso priorizan solucionar "canto antes" o problema da "música nos locais e das artes na rúa". Para isto a formación opta por crear unha "mesa de diálogo con todas as partes implicadas, apoiar a creación dunha rede de locais de artes ao vivo, incentivar o consumo cultural a través do bono-cultura e facer unha redistribución da oferta temporal e espacial, atendendo de xeito prioritario o rural". "Queremos introducir un bono cultural como ferramenta de desgravación que produza un incremento certo do consumo cultural", explicou Novoneyra. En relación á distribución afirmou que debe "mudarse" no eixo temporal e tamén espacial, "priorizando o rural, invisible nos últimos catro anos". Ao dío disto engadiu que o rural debe ser un espazo de "creación, de produción cultural". "A distribución afirmou que debe mudarse no eixo temporal e tamén espacial, priorizando o rural, invisible nos últimos catro anos" Reorganizar de xeito participado A segunda das liñas centrarase en "reorganizar a acción cultural local, con programación diversa que desbote a precariedade dos axentes culturais locais". A formación cre preciso "abrir novos equipamentos, coñecer as posibilidades e repensalas de xeito participado con grupos de acción de cultural local, unha asemblea da cultura e un observatorio cultural". Novoneyra quixo facer fincapé en que se "aledan de que o Partido Popular vira o documento e lle gustaran algunhas propostas, como a do observatorio, e as inclúa nas súas promesas, pero citando o copyright". A candidata subliñou a necesidade de "facer un mapa de recursos culturais, dos presentes e os pasados porque desde 2011 non hai datos do retorno dos equipamentos culturais". "Sen memoria do pasado cultural non podemos construír política de futuro", afirmou. Novoneyra resaltou que é preciso buscar a "cooperación" entre os principais axentes da cidade: a igrexa, a universidade e os organismos da xunta". En resumo, ser quen de levar a cabo unha acción cultural "transversal e coordinada". "Sen memoria do pasado cultural non podemos construír política de futuro" Transformación O terceiro pivote, explicou Novoneyra, sería "transformar as políticas culturais focalizando a atención na conservación e divulgación do patrimonio inmaterial e material e a atención urxente á defensa da lingua galega". A candidata tamén salientou a necesidade dun "turismo cultural de calidade, elaborando recursos que provoquen novas miradas sobre a riqueza patrimonial". O fin "último é relanzar Compostela como capital cultural de Galicia, coa recuperación da súa proxección exterior, coa colaboración en rede con outras cidades e coa procura incansable de fondos europeos". Tamén mencionou a necesidade de "reorganizar os espazos da Zona C, o Teatro Principal e o Auditorio porque son caóticos e hai que transformar o modelo de xestión". "O concello debe transformarse en axente mediador en lugar de programador e a produción cultural debe descentralizarse e desestacionalizarse" O documento recolle que "o concello debe transformarse nun axente mediador en lugar dun axente programador, que a produción cultural debe descentralizarse e desestacionalizarse". Para isto propoñen "promover unha xestión comunitaria dos equipamentos de proximidade, articular procedementos de participación cidadá, activar comunidades culturais e facilitar a formación para a xestión comunitaria dos recursos públicos". Acto participado Xente do circo, programadores culturais, pintores, membros da plataforma #CompostelaTerritorioMusical, actores, xornalistas culturais ou escritores achegaron a súa visión e propostas das que Xavier Ron e Branca Novoneyra tomaron nota para o documento. O público participou activamente na presentación e a "morte cultural" da cidade vella estivo en boca de todos, aínda que tamén se realizaron peticións para a zona nova. O candidato, Martiño Noriega, tomou a palabra na quenda de intervencións e afirmou que ía para a casa con moitos "azos polo poder de convocatoria". Noriega explicou que Compostela Aberta se sostén en "dous piares básicos: Compostela social e Compostela cultural". "O concello, máis alá de programar a cultura, ten que ser un facilitador, que é o que non foi estes últimos anos", engadiu. "A cultura ten que ser creación, liberdade e retorno", resumiu. "A participación é moi importante para poder continuar", sentenciou Noriega, "porque enfrontámonos a poderes fácticos e para isto non vai chegar con ocupar unha institución, o sector cultural debe ter unha dinámica de autoorganización e o concello non debe tutelar, só acompañar". "Enfrontámonos a poderes fácticos e para iso non vai chegar con ocupar unha institución, o sector cultural debe ter una dinámica de autoorganización Ron aproveitou a oportunidade para explicar que el "vencera o medo a que o vincularan cun grupo político pero é un medo que aínda segue a atoparse nos artistas". "Nós traballamos con independencia", subliñou o actor, "hai un equilibrio entre Compostela Aberta e os que realizamos o documento". "Non queda outra que posicionarse se queremos que as cousas cambien", sentenciou.


Summary: Aínda hai dúbidas sobre quen poderá cruzar a fronteira despois do cruce de declaracións entre a Agrupación Europea de Cooperación Territorial do Río Miño e a Xunta da Galiza.

O anuncio na noite da quinta feira do primeiro ministro portugués, Antonio Costa, de abrir desde hoxe a fronteira con Galiza, levou a un cruce de declaración entre a Agrupación Europea de Cooperación Territorial do Río Miño (AECT Río Miño) e a Xunta da Galiza sobre quen pode cruzar a fronteira. Uxío Benítez, vicedirector da AECT Río Miño, defendeu onte que isto supón que calquera persoa se vai a poder mover con liberdade pola fronteira miñota, "non só os traballadores, senón tamén as persoas que desenvolven a súa vida cotiá ou queren acceder a todo o comercio transfronteirizo" afirmou. A AECT -explicou Benítez- interpreta que ao ser de competencia estatal o referente á fronteira con Portugal, a decisión do Estado obriga á Xunta da Galiza a permitir que se franquee este paso con normalidade, dado que as competencias do Goberno galego só permiten o feche entre territorios do Estado. O vicedirector tamén revelou que onte pola mañá falou con Jesús Gamallo, director xeral de Relacións Exteriores da Xunta, quen asumiu que a interpretación feita pola AECT é correcta. Porén, Benítez pediu á Xunta que aclare as dúbidas, "porque quedaría todo mellor para que a cidadanía o entendese ben". Poucas horas despois, a Xunta pasáballe a pelota ao Goberno do Estado, o conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, Alfonso Rueda, laiouse da ausencia de comunicación oficial desde Madrid, "a día de hoxe non temos información e non sabemos cales son os efectos desta apertura da fronteira". Tamén pediu que o Executivo estatal aporte claridade a esta cuestión, até que iso chegue, desdixo a Gamallo e indicou que os movementos entre Galiza e Portugal quedan "circunscritos a razóns xustificadas". Reactivar a zona Benítez anunciou que a AECT Río Miño vai presentar de xeito inminente un plan de reactivación da economía dos concellos fronteirizos que compense o feche con fondos procedentes da Unión Europea. Aínda que a fronteira abra un día antes ou despois o dano económico xa está feito, sinalou Benítez, que apuntou que "se se crean os Next Generation para reactivar os estados membros hai que reactivar dobremente os territorios que foron dobremente danados". Asemade, Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra, amosou a súa satisfacción pola apertura e salientou que hai moitas persoas que viven da interrelación económica que xera a zona.


Summary: A Marea Atlántica da Coruña chama aos diferentes procesos de confluencia que agroman no país a crear un ámbito común de cooperación ante o desafío das municipais. Somos Maioría celebra este domingo unha xuntanza cos impulsores de iniciativas creadas ao seu abeiro en varias vilas.

As mareas cidadás parecen destinadas a entenderse. Así llo parece cando menos á Marea Atlántica da Coruña, proceso pioneiro en Galicia no intento da confluencia política de base cidadá, que vén de "emprazar" a "aquelas iniciativas cidadás e populares" que se "recoñezan" e compartan os elementos comúns a crear "un espazo de encontro e diálogo onde intercambiar obxectivos e experiencias". A Marea Atlántica chama a crear "un espazo de encontro e diálogo onde intercambiar obxectivos e experiencias" Porque desde que o pasado mes de xullo agromou o proceso na Coruña, moitos outros foron aparecendo tanto nas cidades galegas -desde a base cidadá ou impulsadas por forzas políticas a favor da confluencia- como en vilas e diversas localidades seguindo o ronsel do manifesto Somos Maioría. Comparten boa parte do seu ideario e obxectivos, pero a súa coordinación é aínda escasa ante o carácter municipalista e de ámbito local das distintas iniciativas. "Somos conscientes de que unha das posibilidades abertas ao 'sumarnos á rebelión democrática que vén' dende a bisbarra da Coruña é que, como está a acontecer, persoas doutros lugares do país, sensibles ante o tempo político que vivimos e interpeladas pola proposta, inicien, atendendo as singularidades de cada vila, concello ou cidade, o camiño para construír fórmulas que, baixo a fórmula da marea cidadá ou non, busquen a confluencia da cidadanía e as organizacións sociais e políticas", advirte a Marea Atlántica nun comunicado, no que di "celebrar" e observar "con optimismo a aparición destes procesos no país. O proceso iniciado na Coruña aclara que non ten "vocación ningunha de tutelaxe nin validación", senón o obxectivo de buscar "sinerxías" Así, e ante esta proliferación, a Marea Atlántica manifesta a súa vocación de "cooperar e colaborar", pero sen "vocación ningunha de tutelaxe nin de validación". A idea é buscar "sinerxías" con aquelas iniciativas que compartan os seus principios. Xa que logo, con aquelas iniciativas "que entendan a democratización, o protagonismo social, a confluencia e a vontade expresa de devolverlle o poder municipal á cidadanía como elementos nucleares do seu proceso". Todo, tal e como aclaran, baixo a premisa de que os procesos "teñan un marcado carácter cidadán" e que sexan "proceso de confluencia por abaixo". En definitiva, como insisten, a cooperación con proxectos que "estean atentos a desenvolver protocolos que eviten a monopolización e a tutela de organizacións políticas, e que comprendan que o compromiso ético que queremos trasladar ás institucións fundaméntase en mecanismos de transparencia abertos á cidadanía". Nesa demanda irrenunciable da base cidadá e da ausencia de tutelaxe das organizacións políticas baséase un ofrecemento no que coinciden a maioría das iniciativas xurdidas nas diferentes cidades galegas, aínda que algunha delas fose impulsada desde algúns partidos co compromiso de se diluír dentro das mareas. A chamada súmase á feita por Somos Maioría, que ve nas 'mareas' iniciativas "compatibles" e "partes dun mesmo proceso" Esta chamada da Marea Atlántica súmase á feita por Somos Maioría, que procura tamén cooperación e posta en común de obxectivos coas diversas iniciativas que ao seu abeiro xurdiron en diferentes vilas e comarcas do país. O vindeiro domingo os impulsores destes diferentes procesos reuniranse en Compostela nunha "xuntanza nacional", logo de que os voceiros da plataforma deixasen xa claro que as diferentes mareas "son compatibles e partes dun mesmo proceso" e que non pretenden "solapar" ningunha delas, senón todo o contrario. O obxectivo desta reunión de Somos Maioría é, como aclara nun comunicado, "promover e alentar e candidaturas cidadáns plurais a partir do protagonismo directo da cidadanía, coa procura da harmonía de principios comúns e programas concretos, a nivel local e galego". "Parécenos primordial que sexan procesos que recollan o valioso de experiencias municipais que demostrasen estar contra a destrución do público e pola transformación e mellora efectiva da vida dos cidadáns", aclara a marea coruñesa, que aposta por que estes procesos "teñan no seu horizonte organizativo a construción de ecosistemas inclusivos para todos aqueles actores políticos e sociais que se sitúan nitidamente á marxe das políticas de recortes e da austeridade". Para conseguilo, apelan ao "diálogo" que axude a construír "unha atmosfera de comodidade e cooperación".


Summary: O parque eólico dos Cotos, que afectaría o municipio, está xa en fase de exposición pública. Hai unha mobilización social convocada para o 9 de xaneiro.

A plataforma Así Eólicos Non vén de manter unha xuntanza co Goberno local de Cerdedo-Cotobade en relación aos 14 proxectos eólicos que axexan o municipio. Nesta liña, as representantes do colectivo demandaron ao Concello que inste as entidades competentes (Augas da Galiza, Patrimonio, Medio ambiente, etc…) a emitiren "informes técnicos rigorosos e completos sobre todos os ámbitos afectados", así como a presentación de alegacións rexeitando o parque dos Cotos, actualmente en fase de exposición pública. Tamén solicitan que se inclúa nas reunións nas que se está a abordar esta problemática a Comunidade de Montes de Augasantas, "xa que é unha parroquia afectada polos diferentes impactos" deste parque eólico. Esta plataforma veciñal, salientan, é "autónoma" e "non só traballa en contra do parque dos Cotos", senón "para defender todo o Concello desta invasión eólica". Mobilización social "Desde a plataforma comunicamos que secundaremos a concentración que o Concello quere convocar o 9 de xaneiro en Cerdedo-Cotobade, mais tamén lle transmitimos a importancia de levar tal concentración ás portas da Xunta convocando outra concentración na Subdelegación da Xunta en Pontevedra, proposta coa que non se quixo comprometer", lamentaron, a través dun comunicado. Esta concentración decorrerá o vindeiro 9 de xaneiro ás 12 horas, no Chan de Carballedo. Parque eólico dos Cotos O proxecto que actualmente se atopa en fase avanzada de tramitación, o parque eólico dos Cotos, está promovido pola sociedade Tiraventos SL, e prevé instalar seis aeroxeradores que sumarían unha potencia de 30 megawatts (MW).


Summary: Xoán M. Sande Muñiz, Portavoz do Grupo Municipal do BNG na Laracha, quere enviar esta carta aberta ao Galp Costa da Morte e á súa presidencia.

O GALP COSTA DA MORTE E A SÚA PRESIDENCIA O Grupo de Acción Local do Sector Pesqueiro da Costa da Morte, entidade colaboradora da Consellería do Mar (na dobre vertende de axente de desenvolvemento na aplicación da Estratexia de Desenvolvemento Local Participativo da Zona Pesqueira e na xestión e control das axudas que se tramiten para o desenvolvemento de dita estratexia) está formado por 51 entidades socias das que o 41,18% representa o sector social, o 19,61% o sector económico e o 17,65% o sector público. Pois ben, esta asociación colaboradora coa Consellería de Pesca para a xestión de fondos europeos, en concreto do Fondo Europeo Marítimo e de Pesca, mália estar constituída por multitude de entidades de ámbito social, confrarías, concellos, etc., está presidida por unha persoa que non representa a ningunha entidade. Trátase de Evaristo Lareo, que foi no seu día Patrón Maior da Confraría de Caión pero leva xa varios anos xubilado e polo tanto non pode representar a dita confraría que ten o seu Patrón Maior e a súa Xunta Directiva electos. Non me parece lóxico que presida unha entidade tan importante, que participa na xestión de moito diñeiro a través de axudas para proxectos produtivos e non produtivos, continúe presidida por unha persoa que non pode estar representando a ningunha entidade nen institución. Por certo, na páxina web desta entidade pódense ver os seus obxectivos que teñen a ver co mantemento de actividadades vinculadas co mar, fomento da pesca artesanal, e outras actividades complementarias, etc. Pois ben, na vila de onde é veciño quen preside a entidade, o único recuncho costeiro do concello da Laracha, semella que moito impacto non están a ter as axudas que se teñen xestionado. Unha vila de Caión que esmorece, onde apenas hai actividade pesqueira (nas últimas eleccións na confraría eran 15 as persoas socias, 5 empresarios e 10 traballadores, 9 deles de marisqueo a pé). Qué foi das redeiras de Caión? Case desaparecido o sector pesqueiro e todas as actividades relacionadas con el, semella ser o sector turístico e hostaleiro a única actividade económica, pero resulta que ese sector tamén vai a menos; no canto de abrirse novos establecementos vemos como pechan restaurantes históricos situados na principal praza de Caión. Hoxe, esta vila que foi un dos principais núcleos do concello da Laracha, apenas chega aos 600 habitantes. Unha entidade da importancia do Galp, coa responsabilidade que ten ademáis nunha comarca deprimida que continúa a perder poboación, non pode ser o "chiringuito" de ninguén. Debe ser xestionada con absoluta transparencia, e toda a sociedade debe coñecer qué proxectos se están apoiando, con canto diñeiro e qué resultados se obteñen en canto a creación de emprego. Asdo.: Xoán M. Sande Muñiz, Portavoz do Grupo Municipal do BNG na Laracha


Summary: O presidente protagoniza en menos dunha semana diversos actos oficiais con marcado carácter preelectoral en varios concellos unha semana despois de que o PP anunciase que realizaría "unha xira" de actos de partido polos municipios do país

Galicia arrecende a precampaña dende hai moitos meses. A previsible vitoria do PP nas eleccións xerais, primeiro, a chegada de Mariano Rajoy, despois, e a galopante crise económica, permanentemente, fan dende hai aproximadamente un ano que as quinielas en torno á data das vindeiras eleccións sexan unha constante. O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, non axudou a aplacalas por completo neste período. Aínda que periodicamente reitera que a súa intención é rematar a lexislatura, outras declaracións ou accións de Goberno convidan a pensar o contrario. Hai apenas dúas semanas que Feijóo insistía de novo en que esgotaría o seu mandato. Pero no camiño cruzáronse os comicios asturianos e andaluces, dos que o vitorioso PP de Rajoy non saíu vapuleado, pero si con algún negrón e tamén preocupado. Semella que a crise e, sobre todo, os recortes comezan a pasar factura nas filas conservadoras, un rapidísimo desgaste que, de novo, fixo que propios e estraños xirasen a ollada cara a San Caetano. Feijóo reitera, "nada cambia", se ben o arrecendo a precampaña impregna tamén dende hai poucos días a súa axenda oficial. Hai apenas unha semana que o secretario xeral do PPdeG e conselleiro da Presidencia, Alfonso Rueda, anunciaba que no mes de abril a formación conservadora "reeditará" a campaña que puxo en práctica en 2008, nos meses previos ás autonómicas de 2009, e que consistiu esencialmente en que Feijóo, daquela un candidato descoñecido para moitos, percorrese os 315 concellos galegos. Desta volta, explicaba, tratarase de "reunirse cos presidentes locais do partido" para "recuperar as cuestións de organización interan que funcionaron ben hai catro anos", cando a "filosofía a seguir era que non se lle podía pedir o voto aos veciños" das vilas "nas que nin sequera estivera". Pero existe un elemento diferencial que non é menor a respecto de hai catro anos: o Goberno. E semella que tamén está a entrar nesa engranaxe preelectoral. Visitas e inauguración Dado que a reforma da Lei Electoral impide empregar as campañas para as clásicas inauguracións e visitas para subliñar logros gobernamentais e tendo en conta ademais que a crise económica deixa pouco espazo para pór en servizo grandes obras, nos últimos días comezaron a agromar na axenda do presidente certos actos con, a priori, escasa xustificación en termos prácticos, pero con maior lóxica se de salientar logros se trata. Menos de vinte e catro horas despois de que pechasen as urnas en Andalucía e Asturias Feijóo repartía bicos e apertas na sala de espera do centro de saúde de Vilamarín, en Ourense. Non se trataba dunha inauguración, pero o titular do Goberno galego, segundo a información da propia Xunta, descubriu unha "placa conmemorativa da súa visita" e realizou unha intervención, nun espazo habilitado ao efecto con atril e panel gráfico oficial, centrada na gabanza á política sanitaria do seu equipo. En menos dunha semana, Feijóo colocou unha placa nun centro de saúde, inaugurou un centro náutico e visitou unha escola infantil con xestión privada, onde foi recibido con asubíos A propia xornada do luns, xa pola tarde, o presidente regresou a Santiago para intervir nun programa da Radio Galega. Pero non se trataba dunha emisión habitual, senón dun espazo especial realizado dende un centro sociocomunitario -antigos clubs de xubilados- da capital galega ante os usuarios do mesmo. Ademais de falar na radio pública Feijóo, como xa fixera pola mañá en Vilamarín, departiu cos usuarios do centro e non evitou os xestos de agarimo que algúns lle dirixiron. Tras dúas xornadas de pleno parlamentario e unha de Consello da Xunta -e folga xeral- este venres regresaban á axenda presidencial os actos con aire a proximidade de cita coas urnas. Despois de visitar o centro de saúde en Ourense e o centro sociocomunitario en Santiago, nesta ocasión o percorrido comezou en Outes, coa inauguración do Edificio Náutico Deportivo do Freixo. Alí, de novo con atril e paneis ao efecto, o xefe do Goberno galego explicou que "o realismo e o equilbrio das contas públicas, a priorización das infraestruturas clave e a solvencia fan posible que, en plena crise económica, se podan levar a cabo investimentos de máis de 250 millóns de euros na comarca de Outes-Noia". Despois de Outes a comitiva oficial puxo rumbo a Betanzos, a unha escola da rede Galiña Azul cuxa xestión se encomendou recentemente a unha empresa privada -razón pola que foi recibido con asubíos no exterior da instalación-. Nesa visita tratábase de "reafirmar o compromiso do Goberno galego de crear 4.500 novas prazas de escolas infantís ata 2013" e "avanzar a apertura, no que resta de 2012, de 12 novas escolas infantís públicas e a construción doutras 21". É neste contexto no que continúan a bulir as quinielas preelectorais. Descartada a primavera -unha opción que apenas chegou a callar no propio Goberno e que implicaría convocar as eleccións en apenas un mes- boa parte das cábalas diríxense ao outono, datas nas que tradicionalmente se ten votado en Galicia e que doadamente poderían ser presentadas como un "adianto técnico". O tempo e a acción dos Gobernos galego e central o dirán. Mentres, continúa a axenda oficial.


Summary: O Correlingua está a piques de facer dúas décadas. Entre o 2 e o 16 de maio, unha ducia de localidades acollerán as carreiras pola lingua da décimo novena edición desta popular actividade escolar. "O galego é a fórmula", di a palabra de orde deste ano.

O Correlingua, que se presentou esta sexta feira en Lugo, "ten como obxectivo reclamar o dereito da rapazada a vivir e medrar en galego". Nesta ocasión, a relación entre o galego e as ciencias, que prohibiu o denominado Decreto de Plurilingüismo da Xunta de Feixoo, centra as reivindicacións do acto. O manifesto do Correlingua, produto dun certame de centros de ensino e que gañou o IES de Carral, así o sinala. "Temos química coa nosa lingua' titulámolo", relata a Sermos Galiza o profesor de lingua Anxo Gómez, "e aproveitamos o 150 aniversario da táboa periódica para relacionar os símbolos químicos co gran símbolo do noso país, que é a lingua". Unha representación do alumnado do instituto de Carral leu o documento en Lugo e volverao facer na festa final, o 16 de maio en Pontevedra. Antes haberá carreiras en Compostela, Ribadeo, Ponteareas, Lugo, Narón, A Estrada, Monforte de Lemos, Vigo e Ourense. Non foi o único concurso previo ás carreiras deste ano. Houbo tamén premio á banda deseñada, que levou o CEIP Cabo da Area de Laxe, e máis de vídeo, en dúas categorías: infantil e primaria, que foi para o CEIP Albeiros de Lugo, e secundaria e bacharelato, par o CPR Concepción Arenal de Ourense. "É unha iniciativa moi interesante", considera Anxo Gómez, vencellado á mesma practicamente desde os inicios, "e serve para que a rapazada reflexione sobre o uso da lingua todo o ano". Porque o Correlingua dura todo o curso. Empeza no primeiro trimestre coa convocatoria dos certames "para crear os seus propios argumentos para defender o seu dereito a vivir e medrar en galego" e finaliza no terceiro trimestre coas carreiras. No IES de Carral en que Gómez imparte clase, o sistema de participación no Correlingua foi mudando. Ás primeiras edicións asistía todo o estudantado. "Mais non acaba de funcionar. Desde hai seis ou sete anos decidimos que acudisen por méritos, a partir de concursos dos equipos de normalización lingüística. É mellor, percíbeno como positivo porque é un premio", opina. Que desemboca na carreira última, unha xornada de música de bandas galegas e xogos que axudan a tomar conciencia da situación lingüística. "En Carral, como en calquera lugar do país, o alumnado está cada vez máis castelanizado", lamenta. Galego, "fórmula maxistral" Durante a presentación de Correlingua 2019, Suso Bermello, secretario xeral de CIG Ensino, referiuse ao lema do mesmo. "Non queremos que o galego sexa unha fórmula secreta, senón que continúe a ser unha fórmula maxistral, elaborada por todos e cada un dos miles de galegos e galegas que nola transmitiron en herdanza", expuxo, "e que lla depositamos á mocidade que é o futuro". A CIG organiza a actividade canda A Mesa pola Nomalización Lingüística e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG). Bermello tamén criticou con dureza a política lingüística dos gobernos do PP e acusou a Xunta de relegar o galego "ao silencio ou a un carácter ornamental e simbólico". "O decreto rachou o consenso existente respecto á lingua e lexislouse por primeira vez prohibindo o seu uso nas materias científicas", dixo, ao tempo que prometeu apoio do sindicato aos "centos de docentes" que non atenden nin están dispostos a atender esa obriga inmoral". Ademais de Bermello, interviton Anxo Terán, presidente de Correlingua -"sodes o Correlingua", dixo aos rapces e rapazas presentes-; Mónica Pazos, secretaria xeral da Mesa pola Normalización -"é unha actividade fundamental nun intre en que se intenta reducir o galego nas aulas"-, ou Xoán Costa, presidente da AS-PG -"cómpre seguir construíndo fórmulas para que o galego non pare". Houbo presenza ademais dos concellos de Lugo e Monforte e mais da Deputación de Lugo, cuxo pazo foi sede da presentación. Nota: cartel do Crrelingua 2019.


Nacín en febreiro, pero non é ese o único motivo de que sexa un mes especial para min. Éo por varias razóns: medran os días, ábrese a luz, as camelias que locen nas rúas de Vigo, tan fermosas como efémeras, e as magnolias, enormes árbores, coas súas flores de cor fucsia, anunciando a primavera. Descubro que Rosa Luxemburgo, gran experta en botánica e zooloxía, e amante da natureza, opinaba o mesmo. Sen agardar o calendario é no inverno cando comeza a primavera Unha eclosión que soe coincidir coa Candelaria, unha festa que se celebra na parroquia de Castrelos, nunha das igrexas románicas dos arredores da cidade, onde aínda se enxergan pinturas nas súas paredes. Merece a pena coller sitio na capela para contemplar a cerimonia ao remate da misa maior. Nela se mesturan os ritos ancestrais cos católicos. É a festa da candela, da luz, e no rito católico a anunciación, un acontecemento que ten relación con dar a coñecer, presentar, saír á luz o fillo da Virxe. Por iso soltan pombas dentro da igrexa e ofrécenlle un pastel á Virxe, nun ritual acompañado por unha preciosa marcha de cerimonia tocada polos gaiteiros, unha marcha que conviña conservar. Descubro que Rosa Luxemburgo, gran experta en botánica e zooloxía, e amante da natureza, opinaba o mesmo. Sen agardar o calendario é no inverno cando comeza a primavera. A terra está próxima ao sol… Aínda que haxa neve, as plantas, os animais espertan como cunha variña máxica. As producións científicas e literarias máis notables veñen en xaneiro ou febreiro. O solsticio de inverno é crítico. As flores invernais pasan frío. Necesitan tenro coidado. Lembro estas palabras da Rosa Vermella cando vexo nas rúas unha alfombra circular de tenras camelias caídas das árbores. As producións científicas e literarias máis notables veñen en xaneiro ou febreiro. O solsticio de inverno é crítico As coincidencias entre as persoas transcenden os tempos. Non hai pensamento xudeu, nin ario, nin galego. Por moito que os relativistas se apeguen ao seu espazo e costumes fundamentais, existe unha universalización de criterios e opinións. E mira por onde, coincido coa apaixonada socialista en comezar a primavera en inverno.


Summary: UGT-Galicia debulla as condicións de vida no país e advirte da "precariedade laboral, o desemprego e as políticas económicas impostas" que empeoran a situación dos galegos. Máis de 150.000 persoas teñen carencia de material severa.

Os cidadáns galegos teñen unha renda media por fogar de 26.001 euros, por debaixo da media do resto do Estado, con 26.154 euros. A renda media por persoa en 2014 foi de 10.325 euros ao ano, unha cifra tamén inferior á media estatal, situada nos 10.391 euros anuais. Estes son algúns datos que UGT-Galicia debulla na súa análise das condicións de vida no país en base á Enquisa de Condicións de Vida do INE do pasado ano, que segundo o sindicato "constata o deterioro das condicións de vida dos cidadáns e o incremento das desigualdades e da pobreza, como consecuencia da crise e das políticas económicas que se están aplicando". UGT advirte da "precariedade, o desemprego e as políticas económicas" que fan medrar "o risco de pobreza e exclusión social" Os datos reflicten "que a precariedade laboral, o desemprego e as políticas económicas impostas conducen a situacións familiares e persoais crecentes de risco de pobreza e exclusión social", di UGT, que advirte de "graves desigualdades, provocadas pola incapacidade de xerar emprego, a depreciación salarial xeneralizada neste país, con menores ingresos e salarios percibidos, a caída da capacidade adquisitiva dos fogares, o empeoramento na distribución da renda e a extensión da precarización laboral e do paro de longa duración". Nesta enquisa compróbase que no 2014 o indicador agregado AROPE de risco de pobreza e exclusión social situouse no 23,8 por cento da poboación residente en Galicia (654.189 persoas nesta situación). Ademais, e segundo os mesmos datos, a poboación en risco de pobreza severa en Galicia é do 15,4%, 423.300 persoas, e a poboación con carencia de material severa do 5,5%, 151.178 persoas. A isto engadiríaselle que a poboación que vive en fogares con baixa intensidade no traballo (de 0 a 59 anos) é do 14,9% e o sindicato destaca a "progresiva evolución negativa". A poboación en risco de pobreza severa en Galicia é do 15,4% Así, se no 2013 a porcentaxe de poboación con carencia de material severa era do 4,6 sube ata o 5,5 no 2014. No referente aos fogares con baixa intensidade no traballo, a taxa era no 2013 do 14,1 e tamén subiu no 2014 ata o 14,9. O sindicato destaca tamén a precariedade laboral, xa que no primeiro semestre do 2015, un 91,8% dos contratos realizados foron de carácter temporal e tan só o 8,2% foron indefinidos. O peso dos contratos a tempo parcial é xa do 37%, ocupando cada vez maior parte do mercado de traballo e a extensión de precariedade no propio desemprego reflicte un descenso continuado dos beneficiarios das prestacións por desemprego, das contías medias e, en última instancia, da taxa de cobertura, do 68,8% no 2011 ao 52,5 en maio de 2015. "A extensión do paro de longa duración está cifrada na EPA nun 60% máis dende 2011" "A extensión do paro de longa duración está cifrada na EPA nun 60% máis dende 2011", destaca UGT. Ademais, segundo os últimos datos do IGE, no 2014, o peso dos parados de moi longa duración sobre o total de desempregados acadou preto do 40Q%, medrando en relación ao ano anterior en 4,2 puntos. Na análise que o sindicato fai de todas estas cifras, reflíctese a "altísima dependencia" que existe das transferencias sociais para garantir a cohesión social nos fogares galegos. De feito, se se exclúen as prestacións contributivas, as non contributivas e prestacións e subsidios por desemprego do cálculo, a taxa de risco de pobreza dos fogares ascendería ao 35,51%. Pola contra, contando con estas prestacións, este indicador baixa ao 16,57%. UGT advirte que a tímida recuperación do emprego "estase baseando nun modelo produtivo xa coñecido, cun marcado carácter estacional que permite melloras en etapas vacacionais e que se sustenta en actividades de menos valor engadido", tal e como se pode tirar dos últimos datos do paro. "Encamiñámonos cara a un sistema baseado en baixos custos laborais, con escaso investimento en tecnoloxías e formación e no que prima o traballo precario, temporal e a tempo parcial", engade. Por iso, reclama un sistema de políticas de emprego "eficiente", que potencien e reformulen as políticas activas de emprego e a contratación indefinida con dereitos e de calidade.


Summary: Filla dunha betanceira e dun catalán e criada na Coruña, leva desde o comezo do ano 2000 vivindo e inspirándose en Sada. Asegura que desde que ten uso de razón sentiu atracción pola pintura e polas cores e iso levouna a matricularse na Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso da Coruña, especializándose en Cerámica e Deseño de Interiores. Na súa estancia na escola, xa nai de dous nenos, non desaproveitou ningún dos monográficos que se ofertaban até o momento no que xorde a oportunidade de facer a súa primeira mostra en América do Sur. Agora, a súa obra está exposta, até o vindeiro 29 de outubro, na Casa da Cultura Pintor Lloréns de Sada.

-Fálenos dos seus primeiros pasos na pintura, desa mostra inicial en América do Sur, da súa formación... -A primeira exposición, a que levei a América do Sur, foi de acuarelas, porque me iniciei na acuarela con Puig Ortiz, e traballei esta técnica, primeiro na adolescencia e despois xa durante a década de 1980. Tamén traballei o acrílico e o óleo pero, sen saber por que, sempre volvín ás acuarelas. Atrápame moito o inmediata que é e a súa frescura. Aínda así, indaguei sobre outros elementos, por exemplo, técnicas orientais de pintura, que son moi difíciles de desenvolver pero servíronme tamén de grande axuda para o manexo dos pinceis. E hai tres anos inicieime na pintura en cera, moi laboriosa, require moito espazo, pero tamén é moi bonita e ten moito que ver coa acuarela. -En que consiste esta mostra que se expón até fin de mes na Casa da Cultura? Que ten que ver co lugar no que vive? -Aló polo ano 2000 xurdiume a oportunidade de coller unha casa aquí en Sada, en Fontán, o barrio dos pescadores. Identifiqueime tanto con esta contorna que aquí quedei e, desde aquí, parte a exposición que está agora na Casa da Cultura. Estrutúrase en cinco temas, que arrancan na contorna da miña aldea e que van desde o meu lar até bosquexos de xente anónima pasando por un roteiro vital que nos leva ao Brasil, á Patagonia... Identifiqueime tanto con esta contorna que aquí quedei e, desde aquí, parte a exposición que está agora na Casa da Cultura En canto ao modo de facer é unha serie moi técnica, baseada en planos reais de Fontán, nas súas rúas e nas súas casas. É, dalgunha maneira, moi documental. Emprego acuarelas, lápices e tintas. Pero como xa dixen, ademais do meu lugar aquí en Sada, tamén hai acuarelas do Brasil, a onde levei a miña anterior mostra, Princesas do Atlántico; pinturas da Patagonia, na vertente atlántica e tamén na área chilena; e unha serie de apuntamentos que levan por nome "Compañeiros", bosquexos de persoas que capto nun momento e que, unha vez feitos, me lembraron o traballo que faciamos nas clases da escola Pablo Picasso. A montaxe está moi arroupada, non só son as 33 obras que compoñen a exposición, senón que tamén está moi presente o meu traballo anterior como decoradora de interiores e escenógrafa. Cada serie temática vai encabezada por unha frase dunha canción, así que incluímos códigos QR que permiten á persoa que visita a mostra escanealos para poder escoitar eses temas. Ao estar a mostra na súa vila de residencia, unha parte importante das visitas serán da veciñanza. Que resposta está a recibir? A resposta que recibo é boa e, sobre todo, é unha resposta moi natural, nada finxida. Gústame moito ver que o público sae moi contento, porque ve unha exposición alegre, entendíbel, que lles dá paz e lles dá sosego. O máis curioso de vivir nun lugar como este é que sorprende a reacción das persoas máis e menos coñecidas, porque é moi de sentimento, e esa é unha das principais diferenzas que percibo fronte a outras exposicións en cidades máis grandes, por exemplo. A reacción da xente é moi sincera e tamén me permite afondar, non só na relación propia, senón tamén na do público coa miña obra, porque me comentan o que lles parece ou incluso me preguntan sobre algunha das pezas. Isto é moi satisfactorio, gustaríame que a arte chegase a todas as persoas, por exemplo chámame á atención que a rapazada adolescente non amose interese polas exposicións.


Summary: Convocadas polos sindicatos CC.OO. e UGT, as manifestacións decorreron nas sete cidades, en Burela e en Vilagarcía de Arousa.

Centos de persoas secundaron este sábado as manifestacións convocadas nas sete cidades galegas, en Burela e en Vilagarcía de Arousa polos sindicatos CC.OO. e UGT. Baixo o lema Emprega a túa forza, nas mobilizacións rexeitáronse os recortes emprendidos polo PP desde a Xunta e desde o Goberno español e para "defender os servizos públicos e ás persoas" dunhas políticas que "poñen en risco o Estado do Benestar", nomeadamente as pensións e o ensino público. Desde a cidade da Coruña, onde decorreu a manifestación principal, o secretario da agrupación comarcal de CC.OO., Demetrio Vázquez, sinalou en declaracións aos medios de comunicación que "o que temos é froito do noso traballo e non imos permitir que nolo quiten". En termos semellantes pronunciouse o seu homólogo en UGT, José Carrillo, quen chamou a "gañar na rúa o que nos rouban desde o Goberno".


Summary: Os ministros de agricultura da UE reuniranse o 7 de setembro para analizar a situación de sectores como o lácteo. O sector leiteiro galego quer que o Estado garanta un prezo mínimo, seguindo o exemplo do francés.

A Comisión europea recoñece que existe o que denomina "volatilidade de prezos" no leite e mesmo afirma que é coñecedora "da difícil situación á que fan fronte os produtores de diferentes sectores en varios estados membros". Malia iso, Brucelas descarta a idea de fixar un prezo mínimo para o leite, medida aprobada polo goberno francés e que desde o sector produtor galego se exixe ao estado español que adopte. Nesta terza feira hai unha reunión no Ministerio de Agricultura entre representantes de todos os sectores da cadea do leite e do goberno español. Desde Galiza, o sector xa sinalou que agarda acordos concretos da reunión, como prezo mínimo e garantía de recollida. Cómpre lembrar que a finais de xullo, por volta de 2.571 explotacións están a percibir a día de hoxe na Galiza prezos inferiores a 0,26 céntimos e arredor de 541, menos de 0,20€. Son prezos por baixo dos cutos de produción.


Summary: ENTREVISTA O líder de AGE e Anova explica que non recuncará como candidato á Xunta e anima a Podemos a "apoiar as mareas e alternativas cidadás" e teña en conta que non lle abonda con "ocupar o espazo do PSOE". "En Anova fundamos unha escola e sempre pode haber quen non acaba de entender", sinala.

Anova chama a "acumular forzas" para "gañar" as municipais Xosé Manuel Beiras (Santiago de Compostela, 7 de abril de 1936), é un dos políticos máis veteranos da política española e galega. Tras dúas décadas á fronte do BNG, en 2005 retirouse da primeira liña política, á que volveu en 2012 para liderar unha escisión na formación nacionalista, Anova. Uns meses despois púxose á fronte da coalición Alternativa Galega de Esquerda (AGE), que nas eleccións ao Parlamento galego de outubro de 2012 conseguiu nove deputados, dous máis que a súa antiga formación, o BNG. O voceiro de Anova concede esta entrevista a través de Skype, e nela fala do seu futuro político, do papel que cumpriu a campaña electoral das autonómicas, na que Pablo Iglesias colaborou como asesor de AGE, como laboratorio político para Podemos e de como espera el que se desenvolvan os procesos de converxencia de cara ás próximas citas coas urnas. Neste punto da historia, como está de forzas? Hai Beiras para longo? Iso nunca se sabe. Eu practico unha máxima que xa non recordo de quen é e que di: "Hai que pensar como se foses vivir eternamente e vivir como se foses morrer ao día seguinte". E iso é o que hai que saber. Por tanto non sei se hai Beiras para largo ou non vai durar nada porque podo ter un accidente de coche mañá e morrer completamente san, como lle dicía un paciente a un médico de Muxía hai moitos anos, que era amigo. Estaba moi mal e o médico dicíalle: "Tes o corazón ben, o fígado ben, os riles están ben". Ao que lle contestou o enfermo: "Total, que vou morrer completamente san". Refírome ao seu recente paso polo quirófano. Claro. Teño un inquilino gratuíto que me instalaron no tórax, que atende por Rosendo porque o bauticei así, co que tiven que negociar un acordo de cohabitación porque o moi cabrón quería a presidencia da república, e díxenlle que diso nada, que se iso a presidencia do goberno, pero que a presidencia da república era miña, da miña república persoal. Un marcapasos. En escenario de eleccións autonómicas. Volverá vostede a presentarse á Presidencia da Xunta de Galicia? Eu confío en que non haxa eleccións autonómicas máis, en que rebente isto antes de que toque convocar autonómicas. Ou a cidadanía no Estado español varre a todos estes, a esta chusma podrecida, a votos ou a cantazos, ou senón terá que asumir ser serva e escrava durante uns cantos anos máis. Ou hai unha ruptura en serio ou haberá unha situación de facto case totalitaria, que é a que temos hoxe, disfrazada do que queiran. Por tanto, confío, aposto, por que non haxa máis eleccións autonómicas, que haxa un cambio de réxime antes das próximas. Pero se ese cambio de réxime non se dá e Feijóo convoca eleccións, Beiras volverá ser candidato á Presidencia da Xunta ou aínda non o sabe? "Non, Beiras, non será candidato" Non, (Beiras) non será candidato, que cona! Non. Non esquezades que eu desde o ano 2005 renunciara a ser nin sequera deputado, e seguín no Bloque durante moitos anos. Se aceptei volver ao Parlamento foi por disciplina respecto do que Anova me reclamaba que fixese cando se construíu a coalición AGE, que eu non quería volver ao Parlamento, nin sequera de deputado, estaba moito mellor de predicador. Como valora o que está a pasar na política? Que explica esta revolución sinalada polas enquisas? Estamos en cambio de ciclo histórico, pero non só a nivel do Estado: estamos a afinar un ciclo histórico no plano do sistema mundo, no plano do proxecto de Unión Europea e tamén no plano do réxime nado da Transición. Nesas fases hai unha situación que Giovanni Arrighi definira como de caos sistémico e por tanto nunha situación de caos sistémico ou simplemente de caos danse correntes contraditorias. Eu poño ás veces a metáfora da desembocadura do río Miño, que crea un esteiro: hai unha lingua de area que crea moitas correntes revoltas, atópanse as correntes do mar e do río, co vento que pode vir de terra ou do mar. É moi difícil navegar aí. Eu estou de acordo co que xa escribía Erich Hobsbawm hai 20 anos, que hai unha crise dos valores da modernidade. Pero por outra banda están a xurdir as respostas dialécticas a esa mesma situación, porque estamos nunha situación de preparto. E eu confío que o que está a xurdir, que emana da propia entraña da sociedade civil, da cidadanía activa, e que deu moitos avisos nos últimos anos. Quen non fai caso deses avisos é como nunha rexión volcánica quen non fai caso das fumaredas que anuncian unha erupción. Vostede é unha das persoas que máis coñece ao presidente do Goberno de España. Quen é Mariano Rajoy? O señor dos hilillos. Nun réxime que evoluciona cara a atrás no canto de cara a adiante, como é o réxime nado da Transición, vaise deturpando a democracia representativa. Ocorre algo que, no Parlamento de Galiza hai xa moitos anos dixo un home con moito talento e moito humor, Carlos Mella, que fora vicepresidente da Xunta. Mella puña o símil do que en teoría monetaria chámase a Lei de Greschman, que di que cando os sistemas monetarios son sistemas metalistas, baseados en cobre, prata ou ouro, a moeda mala expulsa do sistema á boa. "Cada vez era máis frecuente que os candidatos fosen elixidos pola súa obediencia ou porque pensasen pouco, iso é o que dá lugar a que Rajoy poida chegar a presidente" No mundo das institucións políticas algo pasou polo estilo, cada vez era máis frecuente que candidatos postos nas listas fosen elixidos non pola súa capacidade e o seu talento, senón pola súa obediencia e porque pensasen pouco e estivesen dispostos a apertar o botón da votación segundo se lles ordenase sen pensar se o facían correctamente ou non. Este proceso é o que dá lugar a que un individuo como Mariano Rajoy poida chegar a presidente do Goberno. É un home que presume que a súa lectura cotiá é o Marca, que nas reunións políticas en canto podía escapar ía ver o partido de fútbol. O máis parecido é o personaxe que interpretaba Peter Sellers en Desde o xardín (Being There). Conta Anxo Lugilde no seu libro De Beiras a Podemos que toda esa revolución que agora están a capitalizar Pablo Iglesias e Podemos empezou moito antes, en Galicia, con Anova e AGE. Si. Imos ver, a min non me gusta reclamar dereitos de autor nin individuais nin colectivos, e creo que os procesos se dan nun contexto determinado, como pode ser Galiza coa súa idiosincrasia. É certo que a sorpresa do enorme apoio electoral que tivo AGE, que nace a finais de agosto de 2012, cando se convocan eleccións anticipadas, móntase a coalición a fume de carozo, sen recursos financeiros, a base de axudas de militantes ou de cidadáns que fai doazóns... Con todo iso obtéñense máis de 200.000 votos e nove escanos dos 75, pasando por riba do BNG. Ese fenómeno eu creo que si é un precedente de Podemos. Pablo Iglesias, que naquel momento estaba en EU, foi asesor de Esquerda Unida, outro dos partidos que conformaron AGE, durante a campaña daquelas eleccións, seguíndoa día a día. Hai quen di que iso lle serviu de aprendizaxe dunha serie de cousas, que influíu no deseño do proxecto Podemos e sobre todo da mensaxe e do tipo de mensaxe. Co proxecto de Anova e AGE, ve espazo para que Podemos poida tecer unha proposta política individual en Galicia, ou a cousa debe pasar polo que xa está construído? O fundamental é que as forzas políticas que estamos na esquerda asumamos que este réxime político está finiquitado, podrecido, gangrenado e teñamos claras varias cousas. A primeira, que é necesario deseñar e levar adiante unha estratexia de creba democrática que permita dar por rematado o réxime da segunda restauración borbónica e abrir un proceso constituínte. En segundo lugar, que o eixo para esa estratexia de ruptura estea nunhas formulacións de ruptura co ultraliberalismo. Iso equivale a dicir que teñen que ser uns contidos que respondan ás necesidades da esquerda social. E cal é a esquerda social? Pois nesta fase na que o poder financeiro, a plutocracia, ten todos os poderes, manexa as institucións políticas ao seu antollo desde fóra delas e provoca unha desigualdade social cada vez máis exacerbada, é a cidadanía do común. E iso ten que ser unha expresión cara á esquerda, pero xa digo, non nominal ou doutrinaria. "É importante que Podemos asuma entrar no diálogo cos que estamos e imos tentar nas municipais non ir pola nosa conta senón apoiar as mareas ou as alternativas cidadás onde existan" A terceira condición é que se parta do postulado de que as organizacións políticas até agora existentes con presenza e participación nas institucións están podres. Hai que recuperar a credibilidade e iso pasa por asumir que o protagonista é a cidadanía e que por tanto o motor dese proceso conducente a unha ruptura democrática está na cidadanía que se autoorganiza. Se iso é así, a oportunidade que se perdeu é precisamente a das eleccións europeas. É importante que Podemos asuma entrar no diálogo cos que estamos e imos tentar nas municipais non ir pola nosa conta senón apoiar as mareas ou as alternativas cidadás onde existan, tentar frontes amplas onde non existan, conectar coa cidadanía activa. Que non teñan demasiados escrúpulos, que non consideren que calquera relación de diálogo pode ser vista como que se vai a acordos por cúpulas. E que ademais, para o horizonte das eleccións lexislativas, se queremos conservar o obxectivo rupturista, que se centren sobre todo neste obxectivo máis que en en ser goberno nunhas institucións que non serven para gobernar. Desde cando coñece a Pablo Iglesias? Colaborou con el? Eu coñecín a Pablo Iglesias uns meses despois do famoso 15M. Un amigo meu, Tone Gómez-Reino, moi activo nos movementos sociais e moi relacionado coa xente que logo montou Podemos, díxome que había un grupo da Universidade Complutense de Madrid que estaba a facer un gran documental sobre a situación da mocidade española e quería facerme unha entrevista. Estiveron na miña casa unha tarde enteira facendo a gravación, e aí foi cando coñecín a Pablo. Despois tivemos algúns contactos, e de aí ás eleccións de 2012, onde el nos asesora durante a campaña. Seguimos tendo relación, aínda que nos vemos pouco, porque el agora é unha estrela rutilante. Temos pendente un encontro para poder conversar tranquilamente. Vostede como veterano político, que regos ve no que está a construír Podemos? O valor máis positivo de Podemos é que se converteu nun referente que infunde confianza e ten credibilidade entre a cidadanía máis frustrada. Onde están os problemas ou as incógnitas? A primeira incógnita que eles van despexando é cal é o conxunto social que apoia a Podemos. Esta incógnita non está aínda despexada do todo. Eu dicíalle a Pablo Iglesias: "vós nacestes como unha alternativa electoral que agora queredes plasmar nun proxecto político e nunha organización política. Como ides encaixar que iso poida fidelizar a un electorado que apostou por vós, parte del procedente da abstención, parte procedente de partidos de esquerdas como EU ou a propia AGE, pero tamén procedentes do PP e o PSOE?" En Galiza diriamos: "átame esa mosca polo rabo". "Unha alternativa de esquerdas que substitúa ao espazo que ocupa hoxe o PSOE nas institucións políticas non resolve o problema" Ademais, houbo uns meses aí atrás, tras as eleccións europeas en que o discurso ía basculando entre dous eixos que a min me preocupaban. Un era o discurso do patriotismo. Porque claro, o discurso do patriotismo en Venezuela ou en Ecuador é perfectamente comprensible, pero en España ten a connotación da dereita, ou do patriotismo constitucional dos partidos da restauración que o invocaban. Por tanto non era moi afortunado e podía inducir non só a confusión, senón mesmo rexeitamento. A segunda cuestión, e é moi importante, é que Podemos empezou tamén a ter un discurso orientado a ser alternativa de goberno. E claro, unha cousa é gobernar no sentido de ser peza chave dunha ruptura co réxime actual e abrir un proceso constituínte e outra cousa é gobernar no marco das institucións do réxime actual. Eu hai tempo que sosteño, desde que empecei a afirmar hai máis de 10 anos que este réxime está en descomposición, que unha alternativa de esquerdas que substitúa ao espazo que ocupa hoxe o PSOE nas institucións políticas non resolve o problema. A miña convicción é que non se resolve cun cambio de inquilinos nas institucións de goberno, aínda que este sexa un cambio radical. Algunhas enquisas, entre elas a última publicada por eldiario.es, sinalan que a cuarta parte dos votos que lle poderían chegar a Podemos procede de persoas que anteriormente votaron ao PP. Como se explica esa transversalidade? É o voto da protesta, da xente defraudada. Pero iso ideoloxicamente como se come? É dicir, pode haber xente que estea farta do PP pola corrupción, pero que en cambio siga tendo un pensamento conservador. Non é doado. Cre que Podemos evita conscientemente autoidentificarse como unha forza política de esquerdas? Na linguaxe que utilizan din os de arriba e os de abaixo. Se iso funciona mediaticamente, pois ben. Pero a min paréceme que non se pode eludir a identificación como alternativa de esquerdas. Hai que deixar claro que é esquerda obxectivamente. Eu considérome de esquerdas porque non podo abandonar as loitas levadas a cabo ao longo da Historia. As achegas novas que se fagan non se poden facer prescindindo diso que foron os compoñentes do que se entende por esquerda desde o século XVIII até hoxe. Ten que ser un movemento de esquerdas pero sen ser un clixé de reproducir a revolución soviética, cubana ou nin sequera a bolivariana de Venezuela. Se Podemos quere non só gañar, senón facer efectivo o patrimonio que alcance, ten que pensar nunha alianza de clases, e iso é efectivamente unha idea de esquerdas. Aínda que non sexa no sentido clásico da mesma, no sentido de alianza entre obreiros e labregos, senón unha maioría social que é moito máis diversa. Cal cre que é a sensibilidade da formación de Pablo Iglesias cara ás cuestións nacionais non resoltas como Galicia? Non o enuncian con claridade, eu creo que condicionados pola súa base electoral, ese aluvión diverso. Teño moi clara unha cousa: se se quere abrir un novo ciclo na historia do Estado español hai que resolver dous problemas que nunca se resolveron na sociedade española. O primeiro, que en España nunca houbo unha revolución socialista, nin sequera unha revolución burguesa. Creo que somos os únicos en Europa que non vivimos unha revolución burguesa. Ten que haber un eixo antisistémico, de acabar co ultraliberalismo. "Se se fai unha proposta dun Estado español federal ou confederal non pode facerse dende arriba, cada pobo ten que decidir o que quere facer e se quere independizarse, independízase" O segundo é a plurinacionalidade, a existencia de varia nacións no Estado español que teñen dereito á libre decisión. Se por exemplo se fai unha proposta dun Estado español federal ou confederal, non pode facerse desde arriba, ten que ser pacto federal ou confederal no que cada pobo decida o que quere facer. E se quere independizarse pois se independiza e ao carallo. Vostede chamou etnocida ao presidente Núñez Feijóo. Podería profundar sobre esa idea? Porque facer unha política agresiva desde o Goberno contra a cultura propia do país chámase etnocidio. Por exemplo, en plan sarcástico, eu díxenlle que é o único país que eu coñezo do planeta no que un Goberno emprende unha campaña de analfabetización no idioma propio do país. Chameino brigada de demolicións, etnocida e ecocida, porque tamén se está cargando os sistemas naturais. Como se explica que o presidente da Xunta siga no seu sitio despois das fotos co narco Marcial Dourado? Que clase de sociedade debuxa ese feito? E en Madrid? Cantos anos leva o PP en Madrid coa inefable Esperanza? José Luis Sampedro, cando xa era moi maior pero seguía igual de lúcido, dicía: "en Madrid con Esperanza non hai Esperanza". Eu recordo cando nos 90 ía a Madrid e dicíanme "foder, aí en Galicia, con Fraga". E en Gran Bretaña con Thatcher? E canto durou? E ademais a substitución foi Tony Blair, que logo se converteu en Tony Bless e tras a invasión de Iraq en Tony Bloody. Como se explica o fenómeno Thatcher na Gran Bretaña dos 'trade unions', do laborismo nonseiqué, da cultura cívico-democrática británica? Como se explica aquí Feijóo? Que primeiro me expliquen como se entende en Madrid aínda o que hai no PP aí, na Comunidade e na capital. E cando me contesten poderei ter elementos para poder contestar á pregunta de como se entende o de Feijóo aquí. Este martes pasou algo interesante no Parlamento Europeo. O Papa pronunciou un discurso para os eurodeputados. Vostede con quen está, cos grupos de esquerda que abandonaron a sesión ou con Pablo Iglesias, que quedou dentro e encomiou a figura do Papa? "Se alguén que sexa Papa ofende os dereitos das mulleres eu non só me levanto, senón que seguramente o increpe" Primeiro, impórtame un huevo a presenza do Papa no Parlamento Europeo. Segundo, o único que me importa da Igrexa católica é o poder que ten. Fódeme. A xerarquía, non os fieis. En terceiro lugar, eu non estaba alí. En cuarto lugar, non escoitei nada nin lin nada do que dixo alí o Papa. Eu non estou ao día de todo o que pasa en cada momento, de verdade. Se hai alguén que sexa Papa ou non sexa Papa que ofende os dereitos das mulleres naturalmente eu non só me levanto, senón que seguramente o increpe. Estamos a seis meses das eleccións municipais. Xunto con movementos como Guanyem ou Gañemos, en Galicia están a coller forza as Mareas. Cal é o papel de Anova nestes procesos? Apoiar e participar nas Mareas alí onde existan, e non como organización, senón como conxunto de militantes que se implican, sen pretender Anova liderar ou protagonizar, nin dar consignas. A partir de determinado momento si que pensamos que as formacións políticas como Anova teñen algo que dicir, trasladar propostas como organización, sen pretender suplantar. Naqueles municipios nos que non existan estas plataformas vanse presentar en solitario ou tentarán impulsar candidaturas de confluencia con outras forzas? Temos que tratar de impulsar frontes amplas, e se non é posible e a organización conta coa posibilidade de presentarse en solitario, facelo. Que lle queda a Beiras dentro do BNG? Quédame en primeiro lugar a miña experiencia, a miña participación e a miña contribución ao deseño e ao parto do BNG de 1982, que foi un deseño absolutamente rompedor. Foi en gran medida ese deseño e a práctica do BNG durante polo menos os dous primeiros decenios, un precedente de moitas cousas que xurdiron despois en movementos en Latinoamérica, por exemplo no Partido dos Traballadores (Brasil). O problema foi cando o BNG se desvía diso e convértese noutra cousa. A corrente denominada como Cerna acaba de saír de Anova na súa primeira crise interna forte desde o seu nacemento. Que pasou con persoas como Mario López Rico ou Luís Eyré, cos que tanto colaborou vostede para que a cousa acabase nun divorcio? Eu proporíache que llo preguntases a eles. Eu non o sei, non estou na súa cabeza. Eu non fun o actor diso. "En Anova fundamos unha escola e sempre pode haber quen non acaba de entender" Sentiu algunha vez que había cabalos de Troia dentro de Anova? Non. Pero Anova constrúese e fúndase como unha forma diferente de entender a política, con protagonismo da cidadanía, e cun deseño organizativo cunha nova cultura política. Acababamos de fundar unha escola, e como en todo proceso de aprendizaxe, sempre pode haber quen non acaba de entender.


Summary: Galiza ten no viño e na viticultura un patrimonio cultural e económico do que poucos territorios poden presumir. Porén, a Asociación Galega de Viticultura considera que a Xunta non está a darlle a importancia que merece como sector estratéxico que é. Nesa liña, aposta por empregar os fondos europeos para modernizalo.

A Asociación Galega de Viticultura-Fruga (AGV) presentaba esta semana unha batería de 24 propostas para devolver ao sector do viño o papel estratéxico que lle corresponde dentro da economía galega. Segundo denuncian, pese a ter un peso relativo importante no sector agroalimentario galego (6%), a viticultura galega non vai acorde cos tempos. Segundo explica o presidente da asociación, Roberto Rivas, a Nós Diario, "hai dous mundos na viticultura galega; un amparado polas denominacións de orixe (DO) e as indicacións xeográficas protexidas (IXP), que é o que mellor está, e despois hai centos de hectáreas que están sen amparar". Neste segundo é onde a Galiza está a perder potencial vitícola ─calcúlase en base ás plantacións existentes en 1980─, xa que as persoas particulares, pequenos produtores que suman entre eles centos de hectáreas, están arrincando viñas que fan que eses dereitos se perdan. Para evitar esta realidade, que no caso das zonas protexidas non se dá, xa que se retira para replantar, desde a Asociación Galega de Viticultura-Fruga propoñen crear unha reserva galega de dereitos de plantación, que permitiría que "os dereitos que se arrinquen na Galiza sexan xestionados no país e non desde o Ministerio". Agora o que se arrinca pasa a unha reserva estatal. "Estannos desaparecendo hectáreas que non poderemos recuperar e que nos van aparecer na Mancha", lamenta Rivas. Formación autodidacta Con todo, recoñece que o sector esta "zafando bastante ben" na actual situación de crise derivada da pandemia e os aranceis. "Estanse a manter os macronúmeros pero tamén sabemos que as pequenas adegas e os pequenos viticultores estano a pasar mal, e se iso desaparece vai haber unha gran concentración en mans de grandes adegas e grandes produtores e non pensamos que iso sexa bo para a viticultura galega", advirte o presidente da asociación. "Estámolo facendo moi ben. Estamos sendo referencia a nivel de viños dentro do Estado e os viños galegos están de moda fóra da Galiza, pero estámolo facendo dunha maneira moi autodidacta, cada un como boamente pode, e xa estamos no momento de dar un saltiño; un salto que pasa pola formación e que non pode quedar outra vez en asociacións e organizacións agrarias, porque damos de si o que damos de si", afirma Rivas. Neste senso, entre as súas propostas inclúen a de fomentar formación universitaria en viticultura e enoloxía para garantir a profesionalización e o relevo xeracional, sobre todos nas zonas do interior do país. "Temos centros moi bos de formación, pero non temos unha formación universitaria. Se a queres, tes que ir fóra, a Nafarroa ou a Lleida, e cremos que a viticultura da Galiza tamén precisa ter estas titulacións aquí". Esa aposta pola formación tamén se pode dirixir á formación profesional, por exemplo na de carpintaría, recuperando a especialidade de tonelaría, igual que se fai coa de carpintaría de ribeira. Oficios que teñen un compoñente patrimonial pero que tamén xeran postos de traballo. A este respecto, desde a AGV suxiren incluír o sector na planificación forestal, apostando por plantacións de carballo e castiñeiro. Rivas pon como exemplo o caso francés. "Os bosques de carballo francés, do que sae a madeira para as barricas, están xestionados polo Goberno. Alí é unha cuestión de Estado". Porén, sinala, na Galiza xa non se atopa un carpinteiro que arranxe unha barrica. "Antes as boas coidábanse e arranxábanse", recorda Rivas, que lembra tamén que eses mesmos carpinteiros eran "os que facían os emparrados en inverno e as barricas no verán". "Non é algo sentimental, é unha cuestión económica e laboral", incide. Do urxente ao importante Con todo, para a asociación o máis urxente é preocuparse polas variedades que están a desaparecer e polas cepas vellas "porque iso é patrimonio". "No momento en que desaparezan non hai marcha atrás. De nada vale arrincalas para facer grandes extensións mecanizadas. Non é o mais importante, pero si o mais urxente", apunta o seu presidente. En definitiva, avogan por facer ver á Administración que a viticultura galega é un sector estratéxico. "E se pensamos iso, ás ideas que nos propuxemos poden sumarse outras 50 máis. O resto xa se nos ocorrerá como facemos. Pero o que non podemos é mirar para outro lado e pensar que un sector estratéxico deste país pode ser a produción de baterías. Pode selo, pero non o é. Coidemos o que xa temos, e despois de poñelo a andar pensemos na viscosa e nas baterías", suxiren desde a asociación.


Summary: O Goberno galego recoñece que a Lei do Audiovisual se está a incumprir e que a radio comunitaria coruñesa leva 20 anos emitindo sen ánimo de lucro, sen prexudicar a terceiros e sen ánimo de ocultación, pero ameaza con novos expedientes sancionadores no caso de volver ás ondas. A emisora decide, de momento, continuar unicamente en Internet.

Non haberá sanción para Cuac FM, pero de momento a emisora comunitaria coruñesa non regresará ás ondas hertzianas, mantendo a súa programación unicamente en Internet. A Xunta de Galicia vén de resolver o procedemento sancionador aberto o pasado mes de setembro contra a radio, aceptando as alegacións presentadas polo Colectivo de Universitarios Activos, que solicitaban o arquivo do expediente. Polo tanto, Cuac FM non será multada cos entre 100.001 e 200.000 euros de sanción que poñían en grave risco a supervivencia desta radio que leva 21 anos emitindo na comarca da Coruña. O Goberno galego recoñece que a Lei do Audiovisual se está a incumprir e que a radio comunitaria coruñesa leva 20 anos emitindo sen ánimo de lucro, sen prexudicar a terceiros e sen ánimo de ocultación O Goberno galego recoñece que a Lei do Audiovisual se está a incumprir no relativo aos mandatos recollidos no artigo 32 e da Disposición Transitoria 14ª, que prevén a concesión de licenzas de emisión ás radios comunitarias existentes. E asume que a interpretación da Lei 7/2010 Xeral de Comunicación Audiovisual "pode crear certas dúbidas interpretativas". "Para sancionarnos queren aplicar a mesma lei que eles incumpren", destacaba en outubro Isabel Lema, coordinadora de Cuac FM, en entrevista con Praza Pública. De igual xeito, na súa resolución a Xunta admite explicitamente que Cuac FM leva máis de 20 anos emitindo na frecuencia modulada de boa fe, sen ánimo de ocultación, e sen recibir advertencia algunha por parte da Administración, que non existen terceiros prexudicados e que carece de ánimo de lucro. E valora positivamente o cese das emisións na FM no momento de recibir a notificación da sanción. Porén, a Xunta advirte que esta resolución "racha calquera expectativa de Cuac FM para volver a emitir na FM" e ameaza con novos expedientes sancionadores en caso de que a radio volva emitir por ondas. De momento, a Asemblea Xeral Extraordinaria de Cuac FM que tivo lugar esta fin de semana acordou "continuar emitindo exclusivamente por internet, a través da súa páxina web, servizos de streaming e podcasting, e aplicacións para dispositivos móbiles", cando menos mentres non se resolve o recurso que presentará contra esta resolución "ao estimala inxusta e contraria á lei vixente, xa que impón unha situación de facto que impide o exercicio de dereitos fundamentais". A emisora decide, de momento, continuar unicamente en Internet, cando menos mentres non se resolve o recurso que presentará contra a decisión da Xunta Ademais, CUAC "lamenta a interpretación restritiva la Lei 7/2010 Xeral de Comunicación Audiovisual" e afirma que "empregará todos os medios dos que dispoña para garantir o cumprimento real e efectivo dos dereitos do público a recibir información e opinión a través de medios comunitarios, xa que as administracións públicas semellan ineficaces para elo". "Pode que a vontade de servizo á comunidade non sexa condición suficiente para facer cumprir a letra e o espírito das leis, pero sen dúbida é unha condición necesaria. Por nós non vai quedar", engade. Finalmente, o colectivo que constrúe a emisora agradece o ánimo amosado nos últimos meses polas persoas, colectivos e institucións "que amosaron publicamente o seu apoio e asinaron o Manifesto polo dereito a comunicar". "Moitas grazas polo voso apoio, compromiso, confianza e o afecto co que nos premiades cada día. Temos a seguridade de que o arquivo desta sanción non se tería producido se vós non estivésedes aí", conclúe. Web de Cuac FM


Summary: Este xoves entregaron no Ministerio de Defensa un escrito que se acompaña dun dossier elaborado polo historiador Bernardo Máiz e dunha proposta de substitución por outros dez nomes de militares que loitaron pola defensa da democracia e da legalidade republicana.

O 3 de marzo de 1981 o pleno do Concello de Ferrol aprobaba o cambio de denominación de 61 rúas e prazas da cidade, eliminando todas aquelas que facían referencia a persoeiros relacionados coa ditadura. Así, a Avenida del Generalísimo recuperou o nome de Estrada de Castela ou a rúa dedicada a José Antonio Girón pasou a chamarse rúa Ricardo Carvalho Calero. A proposta foi aprobada cos votos a favor de PSOE, PCG e Unidade Galega e cos votos en contra de UCD e Coalición Democrática.A decisión non gustou na cúpula militar, chea de nostálxicos da ditadura, que acordou bautizar dez rúas interiores do Arsenal da cidade, instalacións sobre as que o Concello non tiña competencia, dándolles os nomes doutros tantos heroes militares ou líderes do réxime, como Carrero Blanco ou Salvador Moreno, ou de elementos relacionados coa vitoria franquista, coma o Crucero Baleares.Estes militares solicitan que se eliminen as denominacións que exaltan a ditadura e se substitúan polos nomes doutros dez militares que se significaron pola súa defensa da democraciaAgora o colectivo de militares (ao redor dun cento, a maior parte na reserva) que hai uns meses fixo público o Manifesto en contra do franquismo nas Forzas Armadas vén de solicitar que o Arsenal de Ferrol elimine estas denominacións que seguen a exaltar a ditadura e as substitúa polos nomes doutros dez militares que se significaron pola súa defensa da democracia. Este xoves veñen de entregar a súa reclamación no propio Arsenal e no rexistro do Ministerio de Defensa, un texto que acompañan dun dossier encargado ao historiador Bernardo Máiz que detalla as razóns que fan merecedores deste recoñecemento aos dez militares demócratas.Nas cartas entregadas este luns e asinadas por Arturo Maira Rodríguez, Capitán de Navío do Corpo de Enxeñeiros Electricistas da Armada (retirado) e portavoz do Manifesto en Contra do franquismo nas Forzas Armadas, proponse a supresión das rúas Almirante Vierna, Crucero Baleares, Soldado Lois, Almirante Honorio Cornejo, Cándido Pérez, González Llanos; tamén das avenidas Almirante Fernández Martín e Salvador Moreno: e da praza Marqués de Alborán. A placa da rúa Carrero Blanco foi retirada no ano 2014. Ademais, suxírese que sexan substituídas polos seguintes militares, que en moitos casos morreron defendendo a orde legal republicana:Condestable Dionisio Mouriño González Contralmirante Antonio Azarola Gresillón. Xefe do Arsenal. Cabo de Artillería Naval Ramiro Corredeguas Castro Tenente de Navío Luís Sánchez Pinzón. Dotación Cervera. Capitán de Navío Sandalio Sánchez Ferragut, Comandante do Cervera. Condestable Vicente Peña Tarrasa, guerrilleiro antifranquista Condestable Carlos Allegue Caruncho Tenente Coronel maquinista Benito Sacaluga Rodríguez. Xefe de Máquinas do Jaime I Coronel Médico da Armada Luís Pérez Carballa Capitán de Corbeta Antonio Sanjuán CañeteCríticas á "simbiose Armada-Franquismo"A proposta deste grupo de militares, que nos vindeiros días será entregada ao alcalde de Ferrol, á Deputación da Coruña, á Delegación do Goberno e á Xunta de Galicia, comeza apelando á necesidade de cumprir coa Lei de Memoria Histórica, que ordena "a retirada de escudos, insignias, placas e outros obxectos e mencións conmemorativas da exaltación, persoal ou colectiva, da sublevación militar, da Guerra Civil e da represión da Ditadura".Maira Rodríguez denuncia que os "simpatizantes co anterior réxime non son infrecuentes nas nosas Forzas Armadas, sobre todo nos seus niveis superiores"Na carta, Arturo Maira Rodríguez destaca que "a Armada debe procurar por todos os medios posibles recuperar a súa harmonía coa cidadanía española, soberana de acordo coa Constitución, e democrática nos seus sentimentos, valores e sentido histórico". Unha harmonía que se "rompeu brutalmente coa sublevación militar do ano 1936 e non foi recuperada como debera, debido a certa simbiose Armada - Franquismo que tristemente nos lembran algunhas declaracións de mariños e militares inimigos da democracia que exaltan e louban o ditador Franco", sinala o militar retirado.Maira Rodríguez pide que non se repita "outra manipulación histórica manexada por persoas simpatizantes co anterior réxime" que, di, "desgraciadamente, como a experiencia recente nos demostra, non son infrecuentes nas nosas Forzas Armadas, sobre todo nos seus niveis superiores". Cómpre lembrar que algúns dos militares en activo asinantes do Manifesto en contra do franquismo nas Forzas Armadas están a sufrir sancións da Armada por este motivo, recibindo por exemplo expedientes disciplinarios por falta grave, que poden supoñer ata 30 días de arresto. O Exército non tomou medidas, en cambio, contra os 144 altos mandos asinantes doutro manifesto anterior que exaltaba ao ditador Francisco Franco. O Ministerio de Defensa si abriu un expediente disciplinario a varios dos asinantes deste manifesto franquista.As razóns do cambioHai uns meses o historiador Bernardo Máiz recibiu deste grupo de militares o encargo de redactar un informe que xustificase a demanda de supresión das denominacións franquistas e que, ao tempo, fixese unha proposta doutros militares que si merecerían un recoñecemento. Máiz entregoulles unha lista coas biografías de vinte persoas, que a continuación foi debtaida e votada polos asinantes do Manifesto, que escolleron dez.Máiz conclúe que os nomes de oito das rúas do Arsenal "deben ser suprimidos por corresponder a responsables directos ou indirectos do masacre de cidadáns civís e militares inocentes". Só exclúe o Soldado Lois, adoptado como heroe polo franquismo, pero do que o historiador conclúe que "non é responsable da sublevación", ao entrar en Infantería de Mariña como soldado de reemprazo. En calquera caso, os militares asinantes do Manifesto votaron a favor de solicitar igualmente a supresión da rúa que o lembra en Ferrol.Os asinantes do Manifesto demandan que no Arsenal de Ferrol se levante un monumento ou placa conmemorativa na memoria dos militares que loitaron pola legalidade republicanaNo escrito presentado esta mañá Arturo Maira lembra que na Punta do Martelo do Arsenal foron fusilados nos meses seguintes ao golpe de Estado de xullo de 1936 "un número moi elevado de mariños e cidadáns cuxo único delito foi cumprir co seu deber, a defensa da legal e lexítima II República Española". No dossier, Máiz detalla que 166 militares foron condenados a morte en Consellos de Guerra e executados e que outros 176 foron paseados ou morreron en enfrontamentos nos primeiros días da sublevación. En total, na comarca de Ferrolterra 714 persoas (militares e civís) foron executadas polos franquistas entre 1936 e 1939.Os asinantes do Manifesto demandan que se levante un monumento ou placa conmemorativa na súa memoria, "como consolación dos seus descendentes e como exemplo para tódolos presentes ou futuros membros da Armada do que xamais debeu ocorrer".Os 10 nomes propostosNo dossier elaborado por Máiz afóndase nas biografías destes dez militares. A maioría foron executados entre 1936 e 1939 ou mortos en combate, agás Edmundo Sanjuán. Vicente Peña e Carlos Allegue morreron a disparos da Garda Civil en 1947 e 1951. Carlos Allegue Caruncho (Ferrol, 1903). Auxiliar 2º de Artillería, foi detido en 1937 e procesado en 1940. En 1944 organizou en Ferrol unha célula de Unión Nacional Española (UNE) e no 1945 foi responsable do asalto a un depósito de armas e explosivos en Caranza co obxectivo de entregarllos aos guerrileiros. Detido pola Policía en 1947, conseguiu fuxir da comisaría,incorporándose ao Exercito Guerrilleiro de Galicia. En 1951 asistiu disfrazado ao enterro da súa muller no cemiterio de Canido. Con graves problemas de visión, ocultouse na residencia familiar, onde foi descuberto pola Garda Civil, que o asasinou a el e ao seu fillo, de 19 anos.Antonio Azarola Gresillón (Tafalla, 1873). Ministro de Mariña entre 1935 e 1936, en xullo de 1936 era o Xefe do Arsenal de Ferrol. Encarcerado polos sublevados e condenado a morte, foi fusilado o 4 de agostoRamiro Isidro Carrodeguas Castro (Ortigueira, 1904). O 18 de xullo de 1936 era cabo de artillería en Ferrol. Xunto con outros oficiais impediu que os sublevados se fixeran co Cuartel Vello e a Escola de Mariñeiros ata o 21 de xullo. Foi fusilado o 5 de setembro na Punta do Martelo.Dionisio Mouriño Castro (Vigo, 1893). O 18 de xullo de 1936 era oficial 3º de Artillería no acorazado "España". Ao berro de "Viva a República" fíxose co control do buque e desembarcou no Arsenal co obxectivo de expulsar os sublevados. Perdeu a vida nesta acción, e os militares fieis á República regresaron ao barco, onde resistiron ata o día 22.Vicente Peña Terrasa (Palma de Mallorca, 1904). Foi destinado en 1944 ao Arsenal de Ferrol, onde organizou unha célula de Unión Nacional Española (UNE), pasando á clandestinidade en 1946 e incorporándose ao Exército Guerrilleiro de Galicia. Morreu en 1949 nunha emboscada da Garda Civil en Páramos (Val do Dubra)Luís Pérez Carballa (Sanxenxo, 1881). En 1936 era coronel médico da Armada en situación de retiro voluntario. En 1937 foi condenado a morte e executado pola súa fidelidade á República, sendo acusado tamén de masónBenito Sacaluga Rodríguez (Cadiz, 1882). Foi codirector da Escola Naval Popular, en Cartagena, onde foi detido polos franquistas, despois de negarse a saír cara ao exilio. Foi executado en 1939.Juan Sandalio Sánchez Ferragut (Madrid, 1883). En 1936 era comandante do cruceiro Almirante Cervera, en dique en Ferrol por reparacións. Negouse a apoiar o golpe de Estado e nos días seguintes rexistráronse enfrontamentos no propio buque, resultando ferido. O 21 de xullo aceptou rendir o buque, asinando un acordo no que os militares franquistas se comprometían a non tomar represalias, o que foi incumprido. Foi executado en setembro en Ferrol.Luís Sánchez Pinzón (Morón, Sevilla, 1907). Era responsable de Comunicacións do Cervera. Foi executado en agosto en Ferrol.Edmundo Sanjuan Cañete (Ferrol, 1888). Coorganizador da Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi e Xefe de Estado Maior da defensa móbil marítima de Cataluña. En 1939 exíliase a Francia, onde é internado nun campo de concentración. Regresou a España, onde foi condenado a 15 anos de prisión e finalmente indultado.