Summary: Stop-desafiuzamentos propón para a terza feira, 5 de marzo, un roteiro polas sucursais que a entidade ten na cidade. O Congreso d@s deputad@s quitou adiante esta semana, co apoio de PP e UPyD, o decreto lei que axiliza os despexos por impago do aluguer

Un roteiro por todas as oficinas que o grupo bancario Popular-Pastor, fusionado en 2011, posúe na cidade. É a acción directa que Stop-desafiuzamentos Compostela marcou para a terza feira, día 5 de marzo, para visibilizar os casos das catro familias ameazadas por unha execución hipotecaria impulsada desde enta entidade. "Fomos varias veces falar co banco e sempre nos din que están a estudar outras posibilidades, mais non dan ningunha resposta definitiva", explica Iago, activista da plataforma cidadá. Acrecenta que "eles din que nunca levan a cabo as execucións até o final, que a paralizan antes de que se produza o despexo". Con todo, o certo é que o número de familias en risco de que a banca as bote da casa son máis cada día na comarca compostelá e aquelas execucións patrocinadas polo Popular-Pastor tamén aumentan.Lavar a cara perante a cidadanía "A estratexia de presión esa é un sensentido porque estamos ante persoas a quen, por moita presión que teñan, non van poder pagar igual". Até o de agora, a única vez que Stop-desafiuzamentos tivera que lidar con este banco "conseguimos a dación en pagamento sen necesidade de mobilizacións". Porén, a débeda contraída "non era moi alta" e a persoa hipotecada "estaba enferma", polo que a entidade aceptou os termos da negociación propostos pol@s activist@s "para evitar a mala prensa". Precisamente ese lavado de imaxe é o que move os bancos á hora de valorar as achegas dos colectivos contra as execucións hipotecarias activos en todo o País. "Saben perfectamente a situación de cada familia e métenas igual nestas situacións, polo que de humanidade non hai nada aínda que o desafiuzamento se paralice". Mulleres separadas, viúvas, con crianzas ao cargo, maltratadas.... mulleresA nube de etiquetas que define @s titulares das ordes de execución fala, maioritariamente, de mulleres: mulleres separadas e con crianzas ao cargo, mulleres en situación de violencia machista, mulleres viúvas ou que (sobre)viven cunha pensión non contributiva, mulleres cuxo home marchou e a deixou cos pagamentos da hipoteca ás costas. En novembro de 2012, Stop-desafiuzamentos Compostela traballaba con oito casos. Tres meses despois, en febreiro, traballa con 15. A cifra duplicouse en tempo récord grazas a accións de protesta que son cada vez máis visíbeis. "Enfrontabámonos ao estigma da vergoña por quedar sen casa por un lado e, polo outro, á invisibilidade do noso traballo", subliña Iago, tomando en conta que "a meirande parte dos casos son de fóra da cidade. En Compostela unicamente negociaron co Santander conseguindo a dación en pagamento para unha veciña do barrio de Vite e co BBVA polo caso dunha familia do barrio de Conxo. Deixar sen casa unha familia de 9 membr@s, 5 del@s menores Desta volta, diante das sucursais do Popular-Pastor espalladas pola capital galega, reclamarán "unha solución urxente" para os casos dunha familia de nove membr@s, veciñ@s de Cacheiras, no Concello de Teo, d@s cales cinco son menores de idade. A proposta que a plataforma colocou riba da mesa pasa pola dación en pagamento e un alugueiro social, con opción a compra, xa que se trata dunha vivenda de herdanza familiar, por un importe que non supere o 25% dos ingresos da parella. Aliás, a solución que piden farase extensíbel a outra familia do barrio de Fontiñas, un pai e dúas fill@s que moran en Padrón e unha parella moza de Sigüeiro que polo de agora mantén os pagos ao día mais que xa se ve na situación de que nun futuro próximo non poderán achegar as cantidades acordadas e queren adiantarse á orde de despexo. 'Antecedentes' por adebedar o aluguer: a nova idea do PP que UPyD apoiaCómpre lembrar neste punto que o Congreso d@s deputad@s quitou adiante nestes días, cos votos a favor de PP e UPyD, o decreto lei que axiliza o despexo de vivendas por impago do aluguer. Creará, así mesmo, un rexistro de sentenzas firmes onde o nome da persoa deudora será público durante un periodo de seis anos. Con este panorama como pano de fondo, Iago analizou as declaracións do avogado de Iñaki Urdangarín en que recoñece que o xenro do Rei adebeda seis meses de hipoteca polo seu palacete de 600 metros cadrados en Barcelona "porque non ten traballo". Considera o activista que se trata dunha tentativa "noxenta e penosa" de procurar empatía perante a súa situación de imputado no caso Nóos.


Summary: En Marea, BNG e PSdeG presentan emendas á totalidade dunhas contas que consideran "continuistas" e que non dan resposta as necesidades e retos do país.

O PP máis unha vez non é quen de convencer a ningunha outra forza parlamentar de que apoie a súa proposta de orzamentos. As contas da Xunta para 2019 volveron ser rexeitadas por En Marea, PSdeG e BNG. As tres forzas presentaron emendas á totalidade destes orzamentos e pediron a súa devolución por considerar que son continuístas e que non dan resposta nin ás necesidades nin aos retos de Galiza. Luis Villares (En Marea) cualifica os orzamentos de ""decepcionantes, restritivos, mediocres antisociais, continuístas e neoliberais". Nega que as contas poidan ser definidas como "expansivas" e considera que o proxecto de orzamentos para 2019 que presenta o goberno "significa renunciar a recuperarnos dos recortes e dar continuidade ao proceso de redución do publico na prestación de servizos e na economía". En Marea propón un cambio de política fiscal que permitiría incrementar en 500 millóns de euros os recursos dispoñíbeis. Desde o PSdeG, Fernández Leiceaga tamén se solicitou a devolución das contas autonómicas. O portavoz socialista considera que é posíbel "facer moito" máis para reactivar economía e emprego e reprochou á Xunta que caese na "autocomplacencia" de pensar "que todo vai ben" . O PSdeG propón unha serie de medidas que levarían a aumentar en 300 millóns de euros os ingresos. De por parte, o BNG pediu a devolución do proxecto de orzamentos cunha emenda de totalidade ao considerar que as contas do Goberno de Feixóo para 2019 reiteran anuncios e medidas que, no fundamental, non se compren ou non se executan. "A Xunta converte o debate dos orzamentos no día da marmota, vén ano tras ano co mesmo discurso, coas mesmas promesas e cos mesmos titulares", sintetizou a portavoz nacional, Ana Pontón. Os nacionalistas defenden unha modificación de impostos que permitiría aumentar os ingresos en 200 millóns de euros. O conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, defendeu que estábamos perante uns orzamentos "realistas", incidindo en que Galiza vai ter a seguridade que dá contar cunhas contas aprobadas, o que contrapuxo á "inseguridade" que vive o goberno español para aprobar os seus orzamentos.


Summary: O día 22 de xaneiro abrirase no Pazo de San Marcos unha exposición que revisará os corenta anos de represión e resistencia, cunha especial atención á vida na guerrilla. A recreación dunha cova na que se agocharon guerrilleiros xunto con abundante documentación integrarán esta mostra organizada pola Deputación de Lugo.

"A ditadura franquista: 40 anos de represión é resistencia" é o título da segunda parte dun proxecto iniciado pola Deputación de Lugo que ten como obxectivo recuperar a memoria de décadas de silencio desta volta por medio dunha exposición e tres conferencias. "A Área de Cultura da Deputación de Lugo é consciente da necesidade de traballar dende distintas temáticas as catro décadas de ditadura franquista, 40 anos de represión e resistencia que se analizaron en tres conferencias no mes de decembro no Museo Provincial de Lugo e teñen continuidade no 2015 con táboas redondas, vídeo-foros ou relatorios", explicou Mario Outeiro no acto de presentación no que se deu conta tamén da exposición que estará aberta do 22 de xaneiro ao 27 de febreiro e que achegará, de maneira especial, á vida das persoas que participaron na guerrilla antifranquista. Cartas de amor entre os documentos ·Nesta exposición haberá un amplo número de documentos, folletos, cartas de amor e incluso o reloxo que levaba un dos dirixentes das guerrillas cando foi fusilado", sinalou Antón Grande, un dos comisarios dunha mostra que inclúe a recreación dunha cova que había nunha casa de Paradela na que se refuxiaban os guerrilleiros, seguindo planos reais atopados. O acto de inauguración da mostra contará coa actuación o grupo de teatro "Daboapipa" cunha peza dedicada á represión franquista. Outro dos coidadores da mostra, Antón Somoza, explicou no acto de presentación que estará artellada en tres bloques, o primeiro dedicarase a analizar a represión franquista "dende os primeiros mortos nas cunetas ata as causas militares, os fuxidos e as persoas que se ocultaban nas paredes da súa casa e eran coñecidos como toupas" . O segundo espazo centrarase na guerrilla e a actividade clandestina das organizacións antifranquistas, con documentación dos arquivos das propias organizacións. Finalmente, o terceiro apartado, dedicarase a recursos multimedia, películas e documentais sobre a represión. O programa incluirá tamén unha conferencia o día 28 do guerrilleiro antifranquista Francisco Martínez López, Quico e unha mesa redonda o día 29 con mulleres que participaron da loita antifranquista en organizacións da clandestinidade.


Summary: Aproveitamos o domingo para repasar as estreas musicais da semana en formato audiovisual.

Xa sexa como adiantos do que en breve vai vir ou como simples cartas de presentación, a semana que pecha veu deixou tres videoclips que resumen a variedade de estilos actuais da música galega. A viguesa High Paw liberou, xunto a Chalart58, "Fenda a fenda". Recollendo un pouso social que xermola no Vigo proletario, este reggae ofrece unha chamada á educación: "Tes unha testa, énchea". "Alén dos termos legais / non somos iguais / somos o seu alimento", canda a singjay galega. Boyanka Kostova tamén deu a coñecer un videoclip, neste caso dun vello tema, "Tenia", canción incluída no disco Nova Canción Galega. Un vídeo enigmático e incómodo, na liña do dúo pioneiro do trap galego, que xoga coa repulsa e o desexo do espectador. Por último, Os d'Abaixo celebran o seu décimo aniversario sobre os escenarios presentando "Pasei pola túa porta", o primeiro video adianto do que será o seu novo traballo. O tema está inspirado nunha música recollida por Pedro Echevarría no 1955, na parroquia de San Román (Santiso), ao informante José Curros. Os d'Abaixo reúnen músicos de dous dos grandes referentes da música galega: Berrogüetto e Fía na Roca. Están por comezar unha xira para presentar novo repertorio, adianto do que será o seu vindeiro disco.


Summary: Hai poucas institucións no mundo que poidan presumir de 111 anos de vida e ter alcanzado as 120.000 socias e socios. No caso de Galiza, posibelmente ningunha. Sen un acordo a moitas bandas –desgraciadamente, a demasiadas bandas– Galiza perderá pronto este capítulo fundamental da súa historia. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 321 de Sermos Galiza.

Centos de miles de galegas e galegos atoparon no Centro Galego de Bos Aires a súa táboa de salvación cando a miseria e a represión franquista os expulsaron da súa terra. Aló empezaron a saír a flote; aprenderon a ler, curaron doenzas e, sobre todo, redescubriron o orgullo de seren galegas e galegos. Desde aquel esplendor de mediados de século, o Centro esmoreceu. Nas eleccións deste outono quedaban 3.591 e votaron 1.125 socias e socios. De quen é a culpa de que o centro se atope no dilema de desaparecer ou vender a súa sede? Depende de a quen se lle pregunte. A nova directiva e moitas das socias e socios culpan a Xunta e o Estado español por levaren lustros mirando para outro lado potenciando asemade outra vía para dar cobertura médica, Ospaña. As administracións, pese a seren sinaladas co dedo en público, calan ante os micrófonos. Lonxe deles falan da suposta mala xestión das directivas e dos interventores gobernamentais. Prefiren, din, non prexudicar máis a delicada saúde da institución. De paso, evitan alimentar a espiral especuladora sobre o impagábel patrimonio cultural. Porque ao final o problema, e polo tanto a solución, é de cartos. Neste caso, duns 1.800 millóns de pesos (uns 44 millóns de euros), que é a débeda. O único xeito de conseguir tanto diñeiro é vender o predio da céntrica rúa Belgrano, no corazón de Bos Aires, e outros inmóbeis. Así o propuxo a candidatura da agrupación A Terra e así o referendaron as socias e socios dándolle a presidencia ao seu líder, o xornalista radiofónico Ramón Suárez, O Muxo. Agora ben, A Terra non dispón de apoio abondo para sacar á venda adiante nunha asemblea xeral. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 321 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O Atlántica é a celebración do pracer e a aprendizaxe de se contar contos. Festival da narración oral, nesta edición, a sétima, desprégase por 16 concellos galegos, implica 30 narradoras e narradores e máis de 80 actuacións. No seu ecuador, o programa esténdese até o 23 de marzo.

"O Festival Atlántica concibe Galiza como un porto de 1.500 quilómetros de pantalán", explica a organización, "no que atracarán contadores de historias dos países que beirean o océano Atlantico". E máis alá: este mes percorren o país activistas da palabra procedentes de Portugal, Xapón, Brasil, Uruguai, Euskadi, de diferentes zonas do Estado español e mais "unha ampla mostra de talento galego". Dedicado ao escritor Xabier P. Docampo, morto o pasado ano, o Atlántica 2019. Festival de Historias e Contos ofrece "unha programación chea de historias para alumear o mundo dos nenos e a todas aquelas persoas que levan no corazón un recuncho onde aniñan os contos e lendas". Esta sexta feira, 15 de marzo, Carmela Sánchez Aríns relatará, a partir das seis da tarde, a Morte en Compostela, nun paseo pola cidade e os seus antigos recinetos funerarios. En Ferrol, no centro Torrente Ballester ás 20.30 horas, estará Pep Bruno, con Vellos contos de novo. En Compostela media hora máis tarde, no Centro Xove da Almáciga, estarán Maricuela e Celso Fernández Sanmartín. O 16 de marzo repite Bruno pero en Compostela, ás nove da noite no Teatro Principal. Quico Cadaval á mesma hora no Auditorio de Ferrol contará Os inocentes. No Casino de Lalín, tamén ás nove, Yoshi Hioki amosará Contos tradicionais do Xapón. O programa reanúdase a cuarta feira, 20 de marzo, da man de Celso Fernández Sanmartín, no Vello Cárcere de Lugo ás 20.30 horas. Será o espectáculo Contar, polo Día Internacional da Narración Oral. Atlántica 2019 continúa o 21 e 22 de marzo. Ademais das mencionados, Teo, Pazos de Borbén, A Fonsagrada, Guitiriz, Monforte de Lemos, Viveiro, A Coruña, Ourense, Vigo, Brión, Rianxo e Cuntis acolleron ou acollerán as narradoras. Aquí pódese consultar programación e información: http://festivalatlantica.com/


Summary: A sexta feira 21 de abril tivo lugar na Casa do Concello de Tomiño un encontro no que participaron máximos especialistas en cooperación transfronteiriza con motivo da próxima posta en marcha da AECT Río Miño. A xornada, organizada pola Deputación de Pontevedra, tiña como obxectivo aprender doutras experiencias similares realizadas en Europa. Falamos con Uxío Benítez, deputado do BNG, sobre este encontro e a futura AECT Río Miño.

-O obxectivo desta xornada foi coñecer e aprender dos logros e erros doutras iniciativas similares. Que importancia ten este encontro? -Este encontro está enmarcado dentro do proceso de constitución da AECT (Agrupación Europea Cooperación Territorial) Río Miño. É un proceso de constitución e consideramos axeitado para os concellos que van formar parte da AECT Río Miño, técnicos e sociedade en xeral que vexan as potencialidades que pode ter este instrumento que estamos creando. Criamos axeitadas unhas xornadas nas que participasen experiencias xa consolidadas en instrumentos de competencia transfronteiriza e así poder extraer ideas. -Actualmente a Deputación de Pontevedra e a Comunidade Intermunicipal do Alto Minho están á espera dunha autorización oficial. Cal será o seguinte paso a tomar? -Si, son cuestións independentes. Son procesos paralelos: facer público o proceso de construción e, paralelamente, constituír a AECT. O goberno español xa deu o seu parecer aos estatutos que xa se aprobaron en xullo nos distintos órganos tanto na Deputación de Pontevedra como na Comunidade Intermunicipal Alto Minho de Portugal. Xa se remitiron aos gobernos español e portugués. O goberno español xa emitiu o seu parecer favorable e estamos pendentes só do goberno portugués para que nos próximos meses se proceda á renovación dos estatutos por parte deles e se poida facer un acto de constitución da AECT. -Tendo todo iso en conta, cando cre que se porá en marcha esta AECT? -Ben, iso non depende de min. Depende da burocracia dos gobernos, dos estados… pero nós aspiramos dende logo a que neste primeiro semestre se poida constituír. -Entre o sur da Galiza e o norte de Portugal xa existen outras AECT como a EurocidadeVerín-Chaves, por que agora o AECT Río Miño? Por que está área xeográfica en concreto? -A AECT Río Miño nace porque hai unha evidencia de que é un territorio que é o territorio transfronteirizo máis poboado de todas as fronteiras entre España e Portugal. Estamos falando de que a provincia de Pontevedra é a provincia, das provincias que teñen fronteira con Portugal, máis poboada. Estamos falando de que a fronteira do río Miño é a fronteira que ten o 50% da mobilidade de vehículos tanto persoais como comerciais de toda a fronteira entre España Portugal. Estamos falando de que a fronteira do río Miño está no centro dunha eurorexión e no centro do eixo do que son dúas grandes cidades como Vigo e Oporto e cunha poboación de case 400.000 habitantes e que carece dun instrumento para desenvolver políticas transfronteirizas. "Estamos pendentes só do goberno portugués para que nos próximos meses se poida facer un acto de constitución da AECT" -Por que precisamente unha AECT? -É certo que antes existía unha asociación, dende o ano 2006, pero non tiña a validez xurídica. Por iso decidiuse disolver a asociación e constituír unha AECT que ten entidade xurídica para poder desenvolver políticas de cooperación que están xurdindo neste territorio. A AECT Río Miño non pretende cortar os espazos dos distintos municipios aínda que na fronteira se están debatindo a posibilidade de unir municipios como poden ser Tui con Valença ou Salvaterra con Montao senón que pretende servir de acubillo detrás das iniciativas de cooperación transfronteirizas entre cidades. Ademais, pretende ser ese instrumento de potenciación da zona do Miño, do val do Miño, baixo a pretensión de que unidos somos moito máis fortes e pondo en valor un pouco a identificación de todos nós. O río Miño é un fenómeno xeopolítico moi importante, é un fenómeno natural. Estamos falando dun territorio que ten uns valores intrínsecos e endóxenos que consideramos que se deben por en valor e que se deben ver de xeito conxunto. Aspiramos a que a AECT Río Miño sexa a que promova, tanto turística como socioeconomicamente todas estas cousas. "Aspiramos a que neste primeiro semestre se poida constituír a AECT Río Miño" -Nos casos doutras AECT transfronteirizas, como a AECT Saarmoselle, algún dos obxectivos son a posta en marcha de escolas infantís transfronteirizas e a cooperación no ámbito da planificación urbanística e territorial, cales serían os obxectivos primordiais desta AECT Río Miño? -Os AECTS poden ser todo o que se queira. O tempo dirá o que dará de si a AECT Río Miño. Os obxectivos concretos non os hai, son iniciativas moi amplas. Pero nós, como primeira acción completa que queremos desenvolver van a ser dous programas europeos. O primeiro, a potenciación turística do río Miño. Falabamos de crear unha marca turística río Miño e intentar unificar todas as accións a nivel turismo desta zona, por unha parte. O outro proxecto que imos desenvolver vai ser empezar xa este ano unha estratexia participativa coa sociedade na que se marcarán todos os obxectivos que se queren desenvolver. -A AECT Eurocidade Verín-Chaves traía hai pouco consigo o debate da cooperación sanitaria, será tamén un dos obxectivos desta AECT? -Nós o que queremos é que nesta estratexia participativa da que falaba antes saian a luz todos esas problemáticas, ese debates que saen dos distintos concellos e que os alcaldes nos comunican continuamente. Non queremos anticipar que vaia dar solución a distintas problemáticas. O que está claro é que a fronteira supón día tras día varias problemáticas dende o transporte, o tema da sanidade, seguranza… O que queremos é que dende a AECT se forme o debate e logo xurdirá dos socios da AECT se deciden empregar este instrumento para poder dar solucións a esas problemáticas. Queremos que a AECT sexa un foro debate no que eses dezaseis concellos galegos e eses dez concellos portugueses presenten eses temas e atopen solucións. Até onde se desenvolvan as funcións da AECT dependerá do tempo e da aplicación tamén deste instrumento, que aínda non está constituído. Está en proceso de constitución e pouco a pouco irá desenvolvéndose. É certo que en Europa existen AECTs para xestionar hospitais ou transporte transfronteirizo e AECTs que se limitan simplemente a executar proxectos europeos. Depende do uso que se lle queira dar. Non está claro pero non quere dicir que non se vaia a facer. "O río Miño é un fenómeno xeopolítico moi importante. Ten uns valores intrínsecos e endóxenos que consideramos que se deben por en valor e que se deben ver de xeito conxunto." -En relación co ámbito lingüístico e cultural, estase pensando en realizar algún proxecto? -Por suposto, un dos nosos obxectivos que marcan os estatutos de xeito xeral, é a potenciación da nosa realidade cultural e lingüística e patrimonial conxunta que temos cos nosos veciños portugueses. Obviamente o tema cultural e lingüístico, partindo da base de que temos un pasado en común e unha lingua en común é algo que vai ser un dos eixos a da AECT Río Miño.


Summary: É a metade do que cobrará este ano.

O fundador e primeiro accionista de Inditex, Amancio Ortega, ingresa hoxe, 3 de maio, un total de 646,8 millóns de euros pola primeira retribución do ano que aboará Inditex aos seus accionistas, o que supón a metade do que cobrará en 2021 en dividendos da firma galega. En concreto, o empresario recibirá este ano un total de 1.293,6 millóns de euros en concepto de dividendos da compañía, após un 2020 no que cobrou case 650 millóns de euros polo único dividendo que pagou o xigante téxtil ese ano nun contexto marcado pola crise sanitaria do Covid-19. Este ano, Inditex aboará un dividendo de 0,7 euros por acción, 0,22 euros en concepto de dividendo ordinario e 0,48 euros en concepto de dividendo extraordinario, cun 60% de 'payout' ordinario e dividendos extraordinarios, o que supón duplicar o pagamento realizado en novembro do pasado ano. Desta forma, o pagamento deste dividendo realizarase en dous pagamentos iguais, distribuíndose 0,35 euros por acción esta segund feira, 3 de maio, e outros 0,35 euros o vindeiroo 2 de novembro. O fundador de Inditex, que recibe hoxe os case 650 millóns de euros en dividendo a través das sociedades Pontegadea Investimentos e Partler, coas que controla un 59,294% do grupo téxtil, inviste parte dos dividendos que recibe de Inditex no sector inmobiliario. Recentemente, Ortega abandonou a súa posición no ' top 10' da edición de 2021 da lista Forbes das maiores fortunas do mundo, a pesar de que o seu patrimonio aumentou nun 40% desde a anterior vez que se elaborou a lista, até un total de 77.000 millóns de dólares (64.747 millóns de euros), e situouse no posto 11. Pola súa banda, a súa filla Sandra Ortega, que posúe o 5,053% da firma galega, cobrará este ano máis de 110 millóns de euros en dividendos de Inditex, a metade tamén este 3 de maio. En total, a compañía pagará este ano aos seus accionistas en concepto de dividendo máis de 2.181 millóns de euros. Inditex rexistrou un beneficio neto de 1.106 millóns de euros no seu ano fiscal 2020-2021 (do 1 de febreiro de 2020 ao 31 de xaneiro de 2021), o que supón un 70% menos respecto ao exercicio anterior polo impacto do coronavirus.


Summary: As primeiras noticias do accidente ferroviario en Compostela chegaron aos galegos de fóra da península pola rede ou polas canles locais. Moitos chamaron ás familias da terra para saber dos seus, mentres outros se enganchaban nas redes sociais ata a madrugada. O sinal internacional da TVG que non da resposta e a cidadanía indómita que se informa de todos os xeitos.

Nunha canle de noticias da Arxentina. No whatsapp dun móbil en Gales. Nun correo electrónico a Alemaña. Nas voces que saen da televisión mentres se fai outra cousa. Os galegos espallados polo mundo viviron e padeceron o accidente de Angrois coa mesma expectación co resto dos cidadáns pero diante dunha canle internacional da Televisión de Galicia (TVG) que non soubo ou non quixo darlles unha resposta. Arxentina "Alguén pode avisarlles aos programadores da TVG internacional que Galiza está de loito?", pregúntase e denuncia ao mesmo tempo a contable galego-arxentina Gabriela Sande. Non se dirá dela que non ten compromiso coas institucións galegas: televidente diaria desa sinal, escolleu para as súas fillas a formación do Instituto Santiago Apóstolo da cidade de Bos Aires (escola de educación galega e de pago) e forma parte de varios colectivos vencellados á cultura da Galiza. Gabriela Sande, galego-arxentina: "Alguén pode avisarlles aos programadores da TVG internacional que Galiza está de loito?" Comparte o punto de vista a tradutora pública Estela Domínguez Rivarossa tamén dende Arxentina, onde o Censo electoral de galegos residentes no estranxeiro a 20 de novembro de 2011 apunta 135 mil cidadáns: "Exactamente falaba diso onte. Vaia desubicación! Precisamente cando un pensa que pode informarse ben e que a televisión vaise converter nun instrumento útil... Deberían multalos mais non for por insensibles". Ambas as dúas galegas se viron forzadas a buscar por elas mesmas a información dende o mércores. E nesa procura, internet fixo a diferencia. "Deixara a televisión conectada e xa subindo polas escaleiras dinme de conta que algo grave pasaba na Galiza: escoitábanse voces e choros desconsolados", lembra agora Sande que, inmediatamente, contactou cos amigos de alá. "Mandei mensaxes polo facebook para saber dos porteños que están alá por estes días e que son unha marea por mor dos campamentos e das escolas e das vacacións", engade. Todos eles estaban ben. Francisco Castiñeira: "Os medios alemáns están a se facer eco da traxedia" Cymru (Gales) Do outro lado do Atlántico, en Gales, a profesora Anxeles Torres, lectora de galego na Universidade de Bangor, rematara a cea e dáballe o peito á súa filla de tres semanas cando recibui un whatsapp no móbil dunhas amigas que falaban dun accidente en Galicia. "Como non entendía moi ben que estaba a pasares, conecteime a internet", di agora. Primeiro foi ás redes sociais e despois aos medios galegos como praza ou RTVG. "Tamén busquei outros medios nacionais como a radio, na Cadena Ser", engade. No Reino Unido viven algo máis de 10 mil galegos. Alemaña Francisco Castiñeira é escritor e vive en Alemania coma outros 13 mil galegos censados como tales. Estaba por ir para a cama na noite do mércores cando unha mensaxe chamoulle a atención: "Vin un correo electrónico do meu pai. Por varios medios de internet vin axiña a magnitude da traxedia, aínda moi recente", conta. Sen deitarse xa, a pantalla do ordenador encheuse de xornais galegos e españois, e tamén redes sociais, especialmente Twitter. "Os medios alemáns tamén se están a facer eco do acontecido", apunta. Pola súa banda, Ines Martinez non daba chegado á casa: "ía volvendo do traballo e escoitei pola radio a noticia. Foi chegar á casa e meterme no chat coa miña familia para saber alguén estaba viaxando nese tren porque, ainda que a nosa "base de operacións" está en Ourense, é certo que estamos moi espallados por toda España", apunta e compón unha primeira persoa do plural achegada máis alá dos quilómetros. Un sentir compartido. Pasan os días e os mortos van tendo nome e apelido. Tamén os feridos e os supervivintes. Ningún destes galegos diaspóricos perdeu a alguén da familia. A piques estivo o curmán desta xornalista que, ainda que vai moito a Santiago nese tren, o mércores quixo escapar das multitudes. E escapou tamén da morte. Estación Once "Logo de confirmar que desta o rabo de demo non petou a nosa porta, debo de recoñecer que tiven un senso de tristura, e pel de galiña, así como foi o día do Sarmiento aquí na Estación Once. Daquela o namorado da miña filla salvouse por puntiños por quedarse durmindo de máis e toma-lo tren seguinte", apunta Inés Martínez sobre un descarrilamento moi similar na estaciòn de Once da capital arxentina ocorrido o mércores 22 de febreiro de 2012 ás 8:33 e que deixou 51 persoas mortas. As desfeitas deixan pegadas inesquecibles e a da Estación de Once apareceu tamén na memoria de Gabriela Sande: "Sentín moita tristeza e gañas de apertar ás miñas amigas de Compostela. Todo o tempo sentía que estaba revivindo a "traxedia de Once" e aquela frase "a corrupción mata" volvíame á cabeza unha e outra vez…". "Supoño que non será moi diferente ao que se vive e se sente pola Arxentina, e na mesma Galicia", di Fran Castiñeira dende Alemania cando explica como estan:"Consternación, tristura, impotencia, carraxe. Da xente de alá aprecei os mesmos sentimentos. Todos salientan a colaboración, mesmo a heroicidade, dos servizos de rescate e dos voluntarios de a pé", engade. Impotencia E ten razón o escritor, os padeceres son os mesmos: "O certo é que me sentía moi impotente, e pensaba ás veces que estiven sentada nun tren e parada na estación de Santiago, e sentíame moi triste por non poder celebrar coa miña pequecha o seu primeiro 25 de xullo con ledicia. Pensaba nas familias, nos amigos, mais ao mesmo tempo sentíame tan afortunada de pertencer a un pobo tan solidario, tan xeneroso e cun corazón tan inmenso... ", apunta a profesora desde Bangor. Ines Martinez, en Bos Aires, pensa que é certo iso de que "ninguén morre na véspera". Con todo, engade unha reflexión, se cadra tamén compartida en toda a Galiza -a peninsular e a mundial tamén-: "Sendo que isto xa pasoú varias veces, entón cómpre facer os deberiños e que non volva a pasar porque non estamos a analizar un erro, senón que estamos a lametar vidas, e iso non se merca no super", conclúe. Foto: Dó na estación de Ferrol, de Suso Pazos


A democracia española non ía ser unha excepción. Ela tamén, sometida á tensión sistémica creada polo actual capitalismo globalizado, está a ser recalibrada. Para tal fin contamos coa inestimábel axuda das nosas elites extractivas, celosas defensoras, desde hai moitas xeracións, dos seus intereses particulares. Agora poden rearmarse para a súa loita de clases enriquecendo a súa ideoloxía nacionalcatólica co ingrediente do neoliberalismo, que, segundo o teólogo Juan José Tamayo, constitúe un sistema ríxido de crenzas que funciona como relixión do deus mercado, un deus que non admite rival, esixe o sacrificio de seres humanos e da natureza, proclama que alén del non hai salvación e é omnipotente, omnisciente, omnipresente e providente. O ataque aos nosos dereitos e liberdades non é unha mera abstracción teórica. De feito, é unha realidade que podemos empezar a listar: (a) En xeral estase a dar unha crecente criminalización da liberdade de expresión en contra do estabelecido no artigo 20 da Constitución. Cómpre lembrarmos que se algo significa esta liberdade é podermos dicir algo aínda que se considere malo ou estúpido. (b) En concreto, a liberdade de expresión vese gravemente comprometida coa chamada lei mordaza, que intensificou a persecución administrativa e penal de manifestantes, cómicos e autores, mentres o Tribunal Supremo amosa unha tendencia a coartala nas redes sociais. (c) Tamén a xurisprudencia do Tribunal Constitucional tende cara á restrición da liberdade de expresión cando permite un control represivo, por exemplo a través da aplicación do artigo 578 do Código penal, que regula o enaltecemento do terrorismo. (d) A xefatura do Estado, as institucións e os símbolos están sobreprotexidos mediante a persecución penal das críticas políticas. Neste ámbito, España destaca, entre as democracias europeas, polo seu elevado número de condenas. (e) Tamén as ofensas aos sentimentos dos membros da poderosa corporación católica teñen a consideración de actos delituosos. (f) Os medios de comunicación sostidos con cargo aos orzamentos públicos son instrumentalizados sen escrúpulos polos gobernos central e autonómicos. (g) O noso sistema penal é, en moitos aspectos, máis duro que o franquista. En termos proporcionais, hai sete veces máis persoas no cárcere hoxe en día que na etapa final da ditadura. De feito, a poboación reclusa española está entre as máis grandes de Europa. (h) O PP e Ciudadanos intentan ampliar o catálogo dos delitos castigados con prisión permanente revisábel, como se as penas existentes non fosen xa abondo severas; como se esta punición non fose inhumana e, polo tanto, inconstitucional (artigo 15 da lei fundamental); como se esta pena non fixese imposíbel a reinserción social prevista no artigo 25.2 da Constitución; como se non houbese abondo persoas nas nosas cadeas; ou como se a duración media das penas non fose tamén das máis altas de Europa (e a taxa de criminalidade das máis baixas). Estamos aquí ante un caso de manual de populismo punitivo que en realidade é unha resposta tipicamente neoliberal. A desigualdade –pénsese na exclusión sanitaria ou nas dificultades de moitos para accederen a unha vivenda digna– provoca comportamentos disruptivos que non se tratan como un problema social, senón que se individualizan e reprimen. Neste contexto, a cidadanía debe ser inflexíbel na salvagarda dos elementos centrais do Estado de dereito: a igualdade, os dereitos e liberdades, a seguridade xurídica, a división de poderes, a suxeición da administración á lei, etc. Non é unha extravagancia: o Estado de dereito ten a súa orixe doutrinal no Rechtsstaat (antítese do Polizeistaat) da Alemaña de comezos do século XIX. Nun Estado de dereito, as reformas penais deben ser pausadas e estar sometidas a un estudo racional que as afaste das pulsións demagóxicas. Nun Estado de dereito é esencial mantermos a proporcionalidade entre o delito e a pena. Nun Estado de dereito, os delitos de opinión non deben ser castigados con prisión, reservada aos casos de incitación á violencia. Esta defensa do Estado de dereito vólvese particularmente importante no marco da fanatizada gobernanza neoliberal do capitalismo, que crea unha enorme inseguridade fronte ao descomunal poder dos centros de decisión económica. Se as esquerdas teñen nestes momentos unha prioridade é a de teceren alianzas estratéxicas globais que lles devolvan o poder aos parlamentos, e é a de consensuaren para a UE un programa de mínimos centrado na soberanía popular e na xustiza social. Ou isto ou a barbarie autoritaria. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: Alcalde, presidente da Xunta e do Goberno central reciben hoxe en Galiza á líder das políticas de "austeridade" que se dictan desde Bruxelas. Fará un percorrido promocional polo Camiño e terá que aturar protestas pola súa presenza.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e todas as forzas vivas posíbeis do PP galego e estatal acompañarán ao xefe do Executivo central, Mariano Rajoy, na recepción á xefa de goberno alemá, e líder das políticas neoliberais da UE, Ángela Merkel hoxe domingo no aeroporto da Lavacolla. Por exemplo o alcalde de Compostela, o terceiro desta lexislatura, Agustín Hernández, saudará aos xefes dos Gobernos español e xermano a última hora da tarde, antes da luxosa cea privada que teñen prevista. A xuntanza ten aspecto de recepción entregada ao poder superior que non pasou polas urnas pero manda en Galiza Tras chegar ao aeroporto, e 25 minutos logo da recepción, Mariano Rajoy e Angela Merkel emprenderán, sen compañía doutras autoridades, o percorrido publicitario de seis quilómetros polo Camiño de Santiago, nunha marcha que manteñen en segredo por "razón de seguridade", antes de que o luns manteñan un encontro bilateral que será recibido con protestas. Na capital galega está convocada unha pola CIG ás 11.00 horas para denunciar os "recortes" promovidos pola Unión Europea. Xa o luns, ambos mandatarios manterán unha reunión bilateral e ofrecerán unha conferencia de prensa conxunta ás 10.30 horas no Hostal dos Reis Católicos. Posteriormente, visitarán a Catedral. Xuntanza A reunión de traballo bilateral terá lugar unha semana antes da celebración do Consello Europeo de Bruxelas do día 30, no que se abordará o reparto de cargos na Unión Europea tralas europeas. Ademais da concentración de protesta, AGE e BNG tamén solicitaron que este paso por Galiza sirva para pedir a Merkel "a fin dos recortes" e que coñeza, por exemplo, a situación das explotacións lácteas e as "consecuencias" que sofren polas políticas da UE.


Summary: O portavoz do grupo parlamentar do PSdeG fixo da necesidade virtude e surprendeu a quen o ten por unha persoa sen sentido do humor.

Xaquín Fernández Leiceaga sábese no albo do sector crítico, o liderado por Abel Caballero e Carmela Silva na Galiza, despois de ficar na terceira praza o 25S, superado por En Marea en número de votos, embora non en escanos (empate a 14). Durante a campaña, Leicega apenas se empregou na batalla interna e fixo esforzos notábeis por tomar distancia da dinámica estatal, nun momento en que Pedro Sánchez aínda mantiña a secretaría xeral do Partido, en pleno acoso por parte das hostes de Susana Díaz. Porén, ninguén dubida no partido que o doutor en Económicas está aliñado co sector que na Galiza agora encabeza Pilar Cancela, a presidenta da Xestora. Leicega foi sempre un home de Besteiro, o anterior secretario xeral, cuxa influencia neste grupo continúa a ser moi notoria. No seu debut perante a imprensa esta segunda feira para se apresentar como portavoz, Leicega optou pola brincadeira: "É a miña primeira comparecencia, agardemos que non sexa a última". En realidade, todo indica que manterá sen problemas a portavocía mentres non se resolver o conflito interno no partido e iso non acontecerá até que se materialice o próximo congreso galego. De se impor nese conclave o sector de Caballero, as opcións de Leiceaga para continuar son nulas. Aí aparecería a alternativa de Abel Losada, o home do alcalde de Vigo no Pazo do Hórreo. Na conferencia de imprensa desta segunda feira, Leiceaga informou de que xa se ten constituído a permanente do grupo parlamentar do PSdeG, composta por Patricia Vilán e Luís Álvarez -como viceportavoces primeira e segundo, respectivamente- ben como pola cabeza de lista por Ourense, Noelia Blanco, e polo coruñés Juan Manuel Díaz Villoslada, como secretario xeral. Fica vacante a presidencia do grupo, como xa anticipara este domingo Pilar Cancela. Leiceaga anunciou unha oposición "responsábel, propositiva e útil para a cidadanía".


Summary: Ao longo de todo o país, Rosalía é protagonista de centos de actos en centros de ensino, concellos, asociacións, iniciativas privadas ou homenaxes particulares nas redes sociais. Sermos Galiza ofrece na súa loxa un especial dedicado a Rosalía.

Cando se fai o 178 aniversario do seu nacemento, as homenaxes á escritora toman forza social aínda que sen o apoio institucional da Xunta.Concellos, asociacións ou centros escolares convértense en organizadores do amplo programa do 24 de febreiro no que Rosalía é a protagonista absoluta e o nome que máis actos concentra nun mesmo día, fóra do institucionalizado Día das Letras Galegas. Contra o que acontece o 17 de maio, o 24 de febreiro cobra forza social sen o apoio institucional, en especial, da Consellaría de Cultura, que aínda non lle deu respaldo necesario para afortalar as conmemoracións nos centros de ensino. Neste sentido, a CIG-Ensino promove unha proposta que está a ser difundida e apoiada nos centros de ensino para que o Día de Rosalía forme parte do calendario escolar ademais da apertura pública do Panteón de Galegos Ilustres xa que, segundo defenden, "a obra de Rosalía é o punto de arranque da dignificación do noso idioma e a valoración e difusión da súa obra é unha actividade normalizadora, útil e necesaria". Sermos Galiza, con Rosalía Sermos Galiza ofrece na súa loxa un especial dedicado a Rosalía. Trátase dunha das primeiras compilacións dixitais dunha sección que foi publicada no semanario en papel. O coleccionábel afonda na figura da escritora desde múltiples perspectivas por medio de especialistas en cada un dos ámbitos de análise. A proposta responde á vontade do xornal de promocionar e divulgar a figura de Rosalía tanto a través do semanario como no xornal dixital. "De Cantares Hoxe" na súa casa Pola súa banda, a Fundación Rosalía, presentará o libro-CD, "De Cantares Hoxe" para conmemorar o día de nacemento da poeta. Esta terza feira, 24 de febreiro, coincidindo co 178 aniversario do nacemento da poeta organiza tamén a tradicional ofrenda floral en Santiago ademais do acto de presentación do libro-CD que terá lugar á tarde en colaboración coa Radio Galega. O Diario Cultural de Ana Romaní realizará un programa especial arredor da figura de Rosalía na Matanza de Padrón."De Cantares hoxe" reúne poemas inéditos escritos por 36 poetas a partir dos escritos por Rosalía para "Cantares Gallegos". No acto intervirán Manuel Forcadela, Antía Otero, Arturo Casas, Carmen Blanco, Luís González Tosar, Olalla Cociña e Xosé María Álvarez Cáccamo ademais das críticas Ana Salgado e María Xesús Nogueira. Pechará a actuación musical de Najla Shami interpretando temas do seu disco dedicado a Rosalía. A AELG, centraliza actividades A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega centraliza através da súa páxina web a multitude de actos que se desenvolven arredor da xornada en diversas localidades e centros, tanto os organizados pola propia asociación como polas outras entidades. A AELG defende a institucionalización deste Día de Rosalía de Castro como unha "xornada de celebración da nosa literatura, animando á cidadanía a agasallar un libro en galego e unha flor nese día". Co lema "Eu son Rosalía" centros escolares, institucións, movemento asociativo, e persoas a nivel individual están promovendo na rede a figura da poeta cun exercicio de identificación coa propia obra. Os vídeos que están a publicarse na rede están tamén recollidos na web da Asociación. Lecturas colectivas, actividades teatrais ou iniciativas singulares como a das bolechas de Rosalía do IES Castro Alobre de Vilagarcía (na foto) expándense por multitude de centros de ensino. Actos en Lugo, Ourense, Vigo, Madrid, a Rúa de Valdeorras, Bueu ou Ferrol acollen actos promovidos directamente pola AELG, entidade que recolle tamén as iniciativas que parten de entidades como as do Grupo Rosalauria en Ourense ou o Colectivo Cultural Buril entre outras asociacións e concellos. Os actos continuarán en días vindeiros, como no Concello de Carballo que propón para a cuarta feira 25 de febreiro a proxección do documental "I ante aquel silencio mudo" ou para a sexta feira o concerto de Narf baseado en poemas de Rosalía "A lingua viaxeira".


Summary: Illa rectifica a Montero e di que poderán "dar paseos". Dada a disparidade de declaracións no Executivo español fican no aire as condicións nas que poderán saír da casa as crianzas.

O Goberno de España respondeu na xornada de onte a unha das principais solicitudes que por parte da sociedade civil se lle viña demandando no marco do progresivo relaxamento das medidas de confinamento adoptadas para evitar a propagación da COVID-19: a autorización para que as crianzas poidan pisar a rúa. Mais a decisión tomada polo Executivo desconcertou até ás máis ardentes partidarias do desconfinamento da rapazada, ao poñer de manifesto que só poidan saír as menores de 14 anos, sempre acompañadas por unha adulta, e unicamente para ir ao banco, ao quiosque, á panadaría, á farmacia e ao supermercado. Nin parques nin praias, nin deporte nin patinete... nada máis. "Non está aconsellado". Só movemento limitado en espazos fechados. Así o anunciou a ministra de Facenda e portavoz do Goberno, María Jesús Montero, que definiu as medidas aprobadas por Madrid como "un alivio parcial do confinamento". Ademais, sinalou que o Ministerio de Sanidade e a dirección de Familia da Vicepresidencia de Dereitos Sociais e Axenda 2030 xa traballan na elaboración dunha guía -"que verá a luz nos vindeiros días"- cunha serie de instrucións para que os adultos coñezan o alcance de como pode realizarse esa saída á rúa coas menores. A reacción da oposición non se fixo esperar, e Pablo Casado, líder do Partido Popular, afirmou que levar as crianzas "a estabelecementos concorridos" supón un "risco de contaxio", e pide a Pedro Sánchez que "rectifique" e lles permita dar "curtos paseos por zonas abertas". Na mesma liña pronunciábase o seu compañeiro de partido, Alberto Núñez Feixoo, presidente da Xunta da Galiza, que se ben manifestaba estar "a favor" da liberdade dos infantes, opinaba que a fórmula escollida "non é a que ofrece máis garantías". Coa mentalidade da Castellana, di o BNG A de Feixoo non foi a única crítica con acento galego, pois o Bloque Nacionalista Galego (BNG) definiu coa palabra "despropósito" o feito de que o Goberno español pretenda permitir que as menores acompañen as persoas adultas "a lugares como supermercados, que son lugares de alto risco de contaxio". Por iso, o deputado nacionalista en Madrid, Néstor Rego, rexistrou unha proposta de modificación á solicitude de prórroga do estado de alarma, demandando que "as menores de 14 anos poidan saír durante un máximo dunha hora diaria a espazos públicos, como prazas, parques ou lugares abertos, sempre acompañadas dunha persoa adulta e mantendo as distancias de precaución necesarias". Rego considerou que a única forma de entender "propostas como a avanzada polo Goberno é coa mentalidade típica da Castellana e desde o descoñecemento de realidades como a da Galiza". "Tamén aquí se poden comprobar os efectos perversos do centralismo, de pretender decidir todo desde Madrid", engadiu. Non menos duras mostráronse outras formacións de esquerdas como Más País, que esixiu unha "rectificación" ou ERC, que dixo que "deixar saír as nenas non consiste en permitirlles que acompañen os seus pais aos recados". Dadas as críticas recibidas ao longo do día, a última hora de onte o ministro Salvador Illa rectificaba a Montero e sinalaba que "dar paseos" é "dar paseos" e que nos próximos días regularán as condicións dos mesmos.


Summary: O ex-espião norte-americano Edward Snowden, que revelou a existência de um "big brother global" à escuta de todas as comunicações móveis e via internet, saiu de Hong Kong com destino ao Equador. Artigo tirado de Esquerda.net

Depois de se saber que os alemães são os europeus mais escutados pelo programa da NSA, agora Berlim quer explicações sobre o programa de espionagem britânico, que tem maior capacidade e é mais avançado que o dos EUA. Edward Snowden abandonou Hong Kong pouco depois do seu passaporte ter sido cancelado pelas autoridades norte-americanas, que o acusaram de espionagem, e no dia seguinte às suas revelações à imprensa chinesa sobre a vigilância da NSA às mensagens SMS dos chineses. O ex-espião viajou na companhia de Sarah Harrison, uma das colaboradoras mais próximas de Julian Assange. A Wikileaks divulgou em comunicado este domingo que Snowden pediu ajuda à organização garantir a sua segurança. O ex-juiz espanhol Baltazar Garzón, que dirige agora o departamento jurídico da Wikileaks, afirmou que "o que está a ser feito a Snowden e Assange - por revelarem ou facilitarem a revelação de assuntos de interesse público - é um ataque conta as pessoas". O avião de Snowden aterrou a meio da tarde num aeroporto de Moscovo, numa altura em que as apostas sobre o destino do antigo perito informático da agência de espionagem NSA indicavam que ele poderá estar em trânsito para o Equador ou a Venezuela. Minutos depois, o ministro dos Negócios Estrangeiros Ricardo Aroca confirmou no Twitter ter recebido um pedido de asilo por parte de Edward Snowden. Este sábado, o líder da Wikileaks assinalou o seu primeiro aniversário enquanto hóspede forçado da embaixada equatoriana em Londres com um comunicado em que destaca o caso de Edward Snowden. "A privacidade humana foi erradicada em segredo", declarou Assange, chamando a atenção para a situação paradoxal das últimas semanas: "O governo dos EUA está a espiar cada um de nós, mas o Edward Snowden é que é acusado de espionagem por nos avisar disso". Assange lança duras críticas a Barack Obama, cuja administração já conta com oito acusações de espionagem a pessoas que divulgaram à opinião pública informação que os EUA preferiam manter em segredo. Alemães pedem explicações sobre o programa britânico de vigilância O tema da espionagem da NSA ensombrou a visita de Obama à Alemanha na semana passada, no meio de comparações entre a ação do governo norte-americano e as antigas práticas da polícia política Stasi, na antiga RDA. Os dados recolhidos acerca do programa PRISM, que permite aos EUA escutarem todas as comunicações geridas pelas maiores empresas na internet (Google, Apple, Microsoft, Yahoo, Facebook…), concluíram também que a Alemanha foi o país europeu mais escutado pelos espiões dos EUA. Mas na sequência das revelações de Snowden, uma investigação do Guardian concluiu que o programa Tempora, da agência de espionagem britânica CGHQ, ainda tem maior capacidade de escuta do que o Prism, para além da capacidade de armazenar durante 30 dias todas as comunicações que passam nos cabos de fibra ótica sob viglância, dados que são depois partilhados com a NSA norte-americana. "Se estas acusações tiverem fundamento, isso seria uma catástrofe", declarou este sábado a ministra alemã da Justiça. Para Sabine Leutheusser-Schnarrenberger, as acusações contra o Reino Unido "parecem saídas de um filme de terror de Hollywood. As instituições europeias devem procurar desde já clarificar a situação", acrescentou.


Summary: CIG, CCOO e UGT presentaran un conflito colectivo.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza emitiu sentenza sobre o conflito colectivo presentado polas centrais sindicais CIG, CCOO e UGT dando a razón ás reivindicacións da parte social a respecto do descanso semanal e do sistema de compensación polos festivos traballados no sector das residencias privadas de maiores de Galiza. Segundo informa a central nacionalista, o TSXG considera que a empresa, cando non compense economicamente os festivos traballados, nin conxuntamente 12 festivos traballados, debe compensar cada festivo a razón de 1,3 xornadas laborais no suposto de acumulación coas vacacións anuais, ou no caso de goce independente ou acumulado inferior a 12 días festivos traballados, conforme ao establecido no propio convenio colectivo. Así mesmo, na sentenza recoñécese que o dereito ao descanso semanal de día e medio que lle corresponde as traballadoras e traballadores terá que ser de 48 horas, evitando desta maneira solapar as 12 horas de descanso ao rematar a xornada.


Summary: Hai unha violencia que apenas se denuncia, a que sofren as persoas idosas "no eido intrafamiliar" e en ocasións a mans das súas coidadoras. Así o cre Compromiso por Galicia, formación política que tenciona levar unha lei sobre este asunto ao Pazo do Hórreo.

As persoas que transitan xa pola terceira idade non só baten cos problemas da "exclusión social e a marxinalidade", senón que con frecuencia sofren agresións, entende Compromiso por Galicia. Formación política extraparlamentar, anuncia a presentación na cámara galega dunha iniciativa contra o maltrato ás vellas e aos vellos "para que a Mesa da Cámara a tome en consideración", di a organización galeguista por medio dun comunicado de imprensa. "Desde a Organización Mundial da Saúde apuntan á necesidade de lexislar sobre o maltrato ás persoas maiores xa que é un problema de saúde pública e da sociedade" , afirma o secretario xeral de CxG, Juan Carlos Piñeiro. Para Compromiso, unha vez que o Parlamento lexisle sobre o asunto, a Xunta debería fornecer os recursos necesarios para paliar un problema social detectado "polos profesionais de atención primaria", facultativos que, argúe a formación galeguista, "aínda que contan cunha guía de boas prácticas non teñen da súa man os medios legais para actuar sobre estes casos".


Summary: A candidatura de confluencia convértese na primeira forza en Vigo, é segunda nas outras seis cidades do país e consolida o seu éxito en todas as áreas urbanas, onde o PP sofre un importante retroceso.

As mareas tamén triunfaron nestas eleccións xerais. As principais candidaturas cidadás triunfantes no pasado 24M deron o seu apoio explícito á candidatura de En Marea para estes comicios e, á vista dos resultados, os seus proxectos municipalistas saen reforzados ao manter ou mesmo incrementar o apoio que xa tiveran nas pasadas eleccións locais de hai sete meses. Marea Atlántica, Compostela Aberta e Ferrol en Común -as tres candidaturas que gobernan en tres das cidades galegas- implicáronse de cheo nesta campaña da man dos tres alcaldes. Pero tamén Marea de Vigo, Marea de Pontevedra e Ourense en Común, ademais de varias ducias máis de candidaturas municipalistas de vilas máis pequenas, deron o seu apoio claro a En Marea. Os resultados da candidatura de confluencia nas súas respectivas localidades foron, en liñas xerais, moi positivos, especialmente na urbe viguesa, onde se converteu na primeira forza. En Marea triunfa nas cidades: foi primeira forza en Vigo e segunda nas outras seis cidades galegas A fortaleza das mareas cidadás, unida ao impulso que outorgou Podemos nuns comicios de carácter estatal, deulle bos resultados a unha candidatura que foi segunda forza en seis das sete cidades galega e primeira en Vigo. En Marea consolida o voto urbano e convértese na primeira forza progresista en todas as urbes. Así, na Coruña, o apoio á Marea (En ou Atlántica) consolida o espazo de confluencia como a primeira forza do espazo progresista, igualando case na primeira posición co PP e superando con amplitude o PSdeG, nun resultado moi semellante ao que obtivera a plataforma de confluencia o 24M e que lle dera a alcaldía a Xulio Ferreiro. Nesta ocasión, e con máis do 85% escrutado, a nova candidatura obtén o 31% dos votos fronte ao 31,5% do PP e ambas as dúas formacións engaden varios milleiros de sufraxios aos máis de 36.000 que obtiveran o 24M. Daquela, tan só uns vinte votos superaran as dúas forzas. Agora son uns poucos centos. Os populares -con máis do 93% escrutado-, perden máis de 14 puntos con respecto ás xerais de 2011, mentres que o PSdeG sofre unha caída duns 12 puntos de apoio. NÓS obtivo o 2,8% dos sufraxios fronte a case o 10% do BNG de hai catro anos, mentres que Ciudadanos supera o 11% do apoio. En Marea consegue practicamente o mesmo apoio que a Marea Atlántica na Coruña, a poucos votos do PP En Santiago, onde Compostela Aberta (CA) fora a forza máis votada, desta vez foi o PP o que conseguiu o maior número de apoios, pero a formación que lidera o rexedor Martiño Noriega, con máis do 98% escrutado, obtivo máis do 28% dos votos fronte ao 34,6% que acadara CA nas municipais. O PP queda en preto do 35% fronte ao 33,6% do 24M, pero perdendo case quince puntos con respecto ás xerais de 2011. Na capital de Galicia, o PSdeG queda no 17,7%, case dez puntos menos que nas xerais de hai catro anos, aínda que o apoio aos socialistas aumenta un chisco (tres puntos) con respecto ás locais. NÓS acada algo máis do 5% dos sufraxios e, en comparación co resultado do BNG nas anteriores xerais, cae en sete puntos e queda por baixo de Ciudadanos, que alcanza máis do 10%. O PP cae quince puntos en Ferrol, onde En Marea queda a menos de dous puntos dos populares Por outra banda, en Ferrol, En Marea acada tamén a segunda posición por detrás do PP, ao igual que fixera Ferrol en Común (FeC) nas eleccións locais, o que lle permite estar liderando ao alcalde Jorge Suárez un goberno en coalición co PSOE, que volveu ser terceira forza. Nesta ocasión, a candidatura de confluencia acada máis do 30% dos votos fronte ao 20,5 que obtivera FeC e a só dous puntos dos populares, que perden apoio con respecto ás municipais, pero sobre todo en canto a hai catro anos (do 48% ao 32,5%). Naquelas xerais, a formación conservadora cae quince puntos. En Marea, primeira forza en Vigo No caso de Vigo, o elevadísimo apoio electoral que o socialista Abel Caballero acadara o 24M -máis do 50% dos votos- non foi nin moito menos extrapolable a estas xerais. O éxito maiúsculo foi o de En Marea, que se converteu na primeira forza na maior cidade de Galicia. Con máis do 95% escrutado, a candidatura de confluencia superou os 50.000 votos e case o 34% dos sufraxios, fronte ao 11,5% que Marea de Vigo acadara nos pasados comicios locais, nos que fora terceira forza. En Marea supera en máis de 10.000 votos en Vigo ao PP, que perde quince puntos de apoio En Marea supera na cidade olívica ao PP en máis de 10.000 votos e nuns sete puntos porcentuais, quedando o PSOE no terceiro posto con arredor do 22% do apoio, mentres que NÓS, candidatura nucleada arredor do BNG, obtén menos do 3% dos votos. Os populares perden máis de quince puntos de apoio. Por outra banda, en Pontevedra, En Marea acadou tamén un importante apoio, situándose como a segunda forza no concello gobernado polo BNG. Obtén case un 27% dos votos e queda a uns cinco puntos do PP, que é a primeira forza pero perde 14 puntos. A Marea de Pontevedra acadara nas municipais pouco máis do 8% dos sufraxios na localidade. Tamén foi importante o resultado de En Marea na cidade de Ourense. Alí, acadou tamén a segunda posición con máis do 24% dos votos para unha candidatura liderada nesta provincia por David Bruzos, vinculado a Ourense en Común, plataforma cidadá que o 24M obtivera a cuarta posición e o 10,4% dos sufraxios. O PP incrementa apoio con respecto ás municipais pero cae máis de dez puntos con respecto ás xerais de 2011, mentres que Ciudadanos supera o 10% e NÓS queda co 2,5%. Por último, tamén en Lugo, En Marea acadou a segunda posición, aínda que moito máis preto do PSdeG, con máis do 24% dos votos fronte ao pouco máis do 22% dos socialistas. No caso da capital lucense, LugoNovo, que fora terceira forza co 11,4% nas municipais, non deu o apoio á candidatura de confluencia, algo que si fixo ACE, candidatura nucleada arredor de Esquerda Unida. Sexa como for, o PP foi a forza máis votada en Lugo, con máis do 35% dos sufraxios, quince puntos menos dos que obtivera nas xerais de 2011 e tres máis dos que apoiaran os populares nas eleccións municipais. NÓS, pola súa banda, obtivo algo máis do 3% dos votos fronte ao 7,85% de hai catro anos. Ciudadanos, que ten un concelleiro na cidade, sumou máis do 11% dos sufraxios.


Summary: Os xornais da dereita española apelan ao espírito de 'Perejil' para pedir a quen sexa man dura contra o secesionismo. Editoriais e opinións cargan contra os centos de milleiros de cataláns que pacificamente pediron a independencia. O ABC chámalles "sediciosos", La Razón "populistas", El Mundo dilles que "están en la tribu" e Libertad Digital avísalles: "En 2014, a bailar la conga". Na festa rojigualda non faltou Barreiro Rivas en La Voz, a falar de "independentismo trapalleiro"

En Catalunya confunden a liberdade coa libertinaxe. Está claro. Para a caverna mediática españolista (ese xornalismo de 'cazalla y toros' que aniña en xornais, radios e TDTs da 'Villa y Corte') xa se sobrepasaron todas as liñas vermellas. É hora de poñer casco, calar a baioneta e apelar o espírito que permitiu fazañas como a reconquista do illote Perejil. Os centos de milleiros de persoas que na Diada reclamaron a independencia enviaron unha mensaxe ao mundo (liberdade para o seu país) que, non obstante, na caverna entendeuse doutro xeito: "Estannos a buscar as cóxegas ao resto dos españois", advirte un articulista de La Gaceta. A cousa ponse fea. "O nacionalismo é isto...un regreso á tribu", escribe Vargas Llosa en El Mundo En El Mundo titulan a cinco columnas: "Cataluña encadeada", o xogo de palabras de máis éxito entre o españolismo estes días a raíz da cadea independentista. No editorial, "Rajoy no puede seguir de brazos cruzados". O xornal de Pedro J mesmo rescata a Vargas Llosa para que opine da Diada: "El nacionalismo es esto...un regreso a la tribu", Vaia, hom! Tamén escrebe Victoria Prego, que se pon en plan responsábel porque "que-yo-sé-mucho-de-la-Transición" e ceiba por esa pluma que "hai que encauzar ese magma independentista cara a racionalidade". Porque, xa se sabe, o independentismo é irracional. Os millóns de cataláns que desafiaron aos independentistas ficando na casa O ABC considera que a CIU "o xogo váiselle das mans" e no seu editorial indica que "hai que facer fronte á sedición independentista". O veterano medio monárquico, o igual que o resto da caverna, tamén bota man dun argumento 'sui generis' (e no que o PP incide nestas horas): Houbo millóns, moitos millóns, que non tomaron parte na cadea independentista. A 'maioría silenciosa'. Millóns que ficaron na casa porque son bos españois. Un argumento perigoso, porque... Cando o de Miguel Ángel Blanco, saíron á rúa 10 millóns de españois. Quere iso dicir que os outros 30 millóns...? O ABC pide no seu editorial "facer fronte á sedición" en Catalunya e acusa aos independentistas de causar "retencións de tráfico" Tamén o ABC é responsábel dunha das perlas do día: "O regreso dos asistentes á cadea causa retencións quilométricas" que alteran o dereito á circulación dos cataláns 'normais' (os que ficaron na casa, os que non foron á Diada). "En twitter machacamos a eses separatistas" Non podía faltar aquí La Razón. Marhuenda nunca defrauda. Portada con titular a cinco columnas sobre unha bandeira catalá e outra española: "Non nos dividirán". Editorial: "Vía populista a ningures". Opinión preferente: "Twitter amosa a todo o mundo a españolidade de Catalunya e os cataláns". #Jasús "Carod Rovira e Lluis Llach invaden Castellón" titulan unha noticia en Libertad Digital Para La Razón, nada de 1.600.000 participantes na Diada. Nin medio millón. Unhas ducias de milleiros. E, lembren, millóns ficaron nas casas nun claro desafío aos separatistas. "Ruína económica de Cataluna" A vertente 'hardcore' da Caverna tamén quixo opinar (informar é outra cousa) sobre a Diada. 'La Gaceta' mesmo na súa edición dixital ofrecía un vídeo de Mario Conde que "en tres minutos desmonta as mentiras do nacionalismo catalá". E, iso si, dá lugar prefrente á avioneta que sobrevoou Barcelona cunha faixa de Intereconomía defendendo a unidade de España. "Independentistas se indignan con la avioneta", titulan. Marhuenda, director de La Razón, avisa: "Non nos dividirán" E 'Libertad Digital' prognostica a ruína económica de Catalunya, por se portar mal e por separatista. Destaca que se queimaron bandeiras españolas e un retrato do Borbón ("El Rey, en llamas", titulou) e, atención, textualmente, afirma: "Carod Rovira e Lluis Llach invaden Castellón". E ademais de todo isto, avisa José García na súa opinión que de referendo, consulta e democracia, nada de nada. Que para 2014, "a bailar la conga" E mesmo desde Galicia, vía 'La Voz', chega a achega do 'noroteste' a este circo. Xosé Luis Barreiro Rivas, que colle carreiriña e fala de "independentismo trapalleiro" e acusa ao estado español de "pusilámine" por non poñer couto xa dunha vez por todas a eses separatistas. E di que en ningún estado serio se permitiría o que pasa en Catalunya. Alguén lle tería que falar ao veterano opinador de Escocia e Reino Unido ou Quebec e Canadá.


Summary: Un informe de Friends of the Earth e Climate Action Network alerta de que case todos os países da UE están impedindo a aprobación dunha directiva que obrigaría a Europa a gastar un 20% menos de enerxía en 2020 e que impulsaría as alternativas aos combustibles fósiles

As negociacións para aprobar a nova Directiva Europea de Eficiencia Enerxética deberían concluír este mes de xuño, antes de que finalice o primeiro semestres de 2012 e o período de presidencia dinamarquesa da Unión. En principio, a directiva prevé que en 2020 a UE reduza as súas emisións á atmosfera nun 20%, que obteña o 20% da súa enerxía de fontes renovables e que reduza o seu consumo enerxético nun 20%. Deste xeito, ademais, reduciríase a súa dependencia das importacións de petróleo, carbón e gas natural, e conseguiríase un aforro total de 200.000 millóns de euros por ano, grazas ao menor consumo e á menor dependencia destas materias primas, de prezo crecente. Reduciríase a súa dependencia das importacións de petróleo, carbón e gas natural, e conseguiríase un aforro total de 200.000 millóns de euros por ano Segundo todas as estimacións, os obxectivos de redución de emisións e de fomento das enerxías renovables van por bo camiño, pero non así o da redución do consumo e calcúlase que se non cambia a dinámica, o gasto enerxético aumentará un 12% en 2020, e nese ano as importacións de enerxía suporán xa o 66% do total. E ese é o principal obxectivo da Directiva. Friends of the Earth e Climate Action Network defenden, así mesmo, que por cada euro que se deixe de gastar en enerxía, se aforrará outro euro, pola baixada de prezos que esa menor demanda suporá. "Un impulso á economía española" Porén, as dúas organizacións denuncian que a meirande parte dos países son moi remisos a limitar o consumo de enerxía, e están bloqueando os puntos máis importantes da directiva. Nunha clasificación elaborada polas dúas entidades España sitúase como o país máis oposto ao aforro enerxético, por diante de Reino Unido e Alemaña. Mentres, sinálase a esperanza de que o novo presidente francés, Hollande, introduza cambios na política do seu pais e aposte pola eficiencia enerxética. O informe afirma que "España non ofreceu ningunha proposta construtiva e en cambio apoiou as peores ideas dos demais países para debilitar a Directiva. Renuncia ao impulso que estas políticas lle poderían dar á súa necesitada economía" "Deixar escapar esta oportunidade para estimular a economía, reducir o déficit e crear empregos é simplemente algo que non nos podemos permitir hoxendía nin en España, nin en Europa" Hector de Prado, voceiro de Amigos da Terra, considera que "España, nestes momentos, non debería opoñerse a un texto ambicioso que inclúa obxectivos vinculantes, porque precisamente é esta a chave para comezar a aforrar e crear alternativas viables de cara ao futuro. Estamos tentando abrirlles os ollos aos nosos gobernantes para que se decaten de que unha Directiva sólida axudará a reparar parte do noso déficit orzamentario. Deixar escapar esta oportunidade para estimular a economía, reducir o déficit e crear empregos é simplemente algo que non nos podemos permitir hoxendía nin en España, nin en Europa". A organización está preparando unha carta para convencer o ministro Soria antes da vindeira reunión europea, que terá lugar este mes.


Representantes da Mesa pola Normalización Lingüística (AMNL), Euskalgintzaren Kontseilua, Òmnium Cultural, Plataforma per la Llengua, Ciemen, Acció Cultural del País Valenciá, Obra Cultural Balear, Escola Valenciana, Associació Cultural Valenciana Tirant lo Blanc, Federación de Organitzacions per la Llengua (Països Catalans), Iniciativa pol Asturianu (Asturies) e Nogará religada (Aragón) volven cualificar de "insuficiente" a nova Lei do audiovisual que nas últimas semanas está a tramitarse no Congreso. "Se ben a presión política e social impulsada polas entidades a favor das linguas foi determinante para se incluíren mínimos para todas as linguas tanto nas cotas de catálogo das plataformas e das emisións de TVE, como no financiamento anticipado", sinalan nun comunicado conxunto publicado esta sexta feira, "as modificacións introducidas son claramente insuficientes e testemuñais ao representaren entre 0,35% e 2,55% do conxunto". As propostas de PP de PSOE non garanten o galego no audiovisual Para as plataformas, "se as cotas que se estabelecerán co pretendido obxectivo de garantir a pluralidade lingüística son testemuñais, a lei reduce a súa incidencia ao deixar fóra de regulación a plataformas internacionais como Netflix, HBO, Prime ou Disney que se cinguirán á autorregulación que estabeleceren". "En relación á lexendaxe, audiodescricións e interfaces, a proposta de Lei que irá ao pleno non contempla a obrigatoriedade de dar opción de escolla de lingua ás persoas usuarias o que na práctica impedirá o uso de calquera lingua que non for o español ao visualizar versións orixinais lexendadas de filmes e series", engaden no comunicado Outros aspectos da lei As entidades critican que "non se estabelecen mínimos de presenza para todas as linguas" limitándose sinalar que se engadirán contidos nas linguas diferentes do español", con respecto á obra audiovisual dobrada. "A proposta que irá ao pleno do Congreso é agresiva coas produtoras independentes, até o de agora o sector que garantía a existencia da mínima oferta dispoñíbel nas linguas diferentes do español", lamentan. Decepción das entidades de defensa de galego, vasco, catalán, aragonés e asturiano coa Lei do audiovisual Neste sentido, as entidades veñen de instar ao goberno español e aos partidos que o apoian a "abandonaren o inmobilismo e as reticencias ao recoñecemento pleno de todas as linguas en igualdade de condicións, e nesa dirección seguirán a traballar". Anuncian tamén a súa presenza no debate no Congreso o día 26 de maio. Antes, manterán unha concentración ás portas do edificio ás 10.30 horas.


Summary: As coruñesas gañan o título a falla de tres partidos para rematar a competición. Non cederon ningún punto en todos os encontros da liga desputados.

Fillas de Breogán conquistou a III Liga galega feminina de fútbol gaélico, título que levanta a falla de tres xornadas para que finalice a competición. A vitoria esta fin de semana sobre o Estrela Vermelha permitiu ás coruñesas lograr esta Liga. As Fillas chegaban a Compostela sabendo que as súas rivais e inmediatas perseguidoras, Irmandinhas da Estrada, perderan o seu partido. Tiñan, logo, a Liga a man. Non se deixaron levar polo nerviosismo e no minuto un xa gañaba por un 0 a 8. Fillas non cederon ningún punto en todos os partidos de liga. Con esta Liga conquistan o seu terceiro título desta tempada tras gañar a Europea Champions Leage e a Copa AGFG(Asociación Galega de Fútbol Gaélico). A táboa fica así, nesta nornada número 14, coas Fillas no máis alto (22 puntos e xa gañadoras), seguidas das Irmandinmhas (16 ptos) e Estrela Vermelha (129. Pontevedra, con 10 puntos, é cuarta; Braithreachas tamén ten 10; Auriense, 8; Mecas FG, 6, e Ártabras Oleiros. Masculino No que atinxe ás categorías masculinas da Liga Galega, na D1 Estrela Vermelha vai de líder, con 12 puntos, seguido de Irmandinhos, Fillos de Breogán, Mecos e Pontevedra. Na D2 vai en cabeza Ártabros Oleiros (12 puntos), e Braithreachas de segundos, con 2 puntos menos. Herdeiros de Dhais son terceiros, Dorna, cuartos; e pechan a táboa Keltoi e Auriense.


Summary: A Xerencia da Área Sanitaria admite a detección de Aspergillus pero restrínxeo a tres mostras e "en cantidades pequenas". O PP proclama que, de haber investigación, tería que producirse no Concello de Vigo. Mosquera presume de hospital e carga contra "a absoluta falta de apoio" do Concello de Vigo

Mosquera presume de hospital e carga contra "a absoluta falta de apoio" do Concello de Vigo Había Aspergillus, pero non haberá investigación. O PP fixo valer este martes a súa maioría absoluta no Parlamento para tombar a solicitude que, formulada conxuntamente por AGE e BNG e apoiada por toda a oposición, pretendía abordar nunha comisión de investigación toda a xestión realizada en torno ao novo hospital de Vigo, dende a súa contratación polo modelo público privado ata o controvertido traslado, paralizado tras detectarse a presenza de xermes e que, segundo anunciou o Servizo Galego de Saúde mentres se desenvolvía o debate na Cámara, será "reiniciado o vindeiro luns". En ausencia da conselleira e tamén do presidente da Xunta, de viaxe en Italia, os grupos solicitantes apelaron á masiva manifestación contra a xestión de Sanidade en Vigo para ilustrar que a demanda de información non só é das forzas da oposición, senón dun amplo sector da cidadanía en Vigo e a súa contorna. "Acusáronnos de negar a verdade e agora non só sabemos que tiñamos razón, senón que vemos as consecuencias da privatización". "Faciliten que os galegos e galegas coñezan a realidade, non llelo pedimos nós, pídeno as 200.000 persoas que saíron á rúa para dicirlles que non atuarn máis as políticas privatizadoras do PP", reclamou Eva Solla, voceira de AGE. A xuízo de Montse Prado, do BNG, a investigación non debera restrinxirse ao traslado, unha "actuación temeraria que puxo en risco a saúde e a vida dos doentes e a seguridade dos profesionais", como así acreditan "múltiples denuncias de usuarios, persoal e sindicatos", senón que debería comezar polo "escándalo e sospeitas" ligadas ao modelo público-privado e seguir polo "escándalo da externalización" da oficina de control das obras "á empresa dunha persoa intimamente vinculada ao PP", compañía, abonda Solla, "dunha señora que era a segunda" do departamento sanitario da Comunidade de Madrid "cando se privatizaron" parte dos seus hospitais. A comisión era solicitada por AGE e BNG e foi apoiada por toda a oposición Como se prevía, a solicitude bateu no muro dos conservadores, cuxo voceiro, Miguel Santalices, coida que, de haber algunha investigación, tería que ter como escenario o Concello de Vigo, polo seu "labor obstrucionista" na construción do complexo. "Acábaselles o tempo de como desprestixiar isto" porque o hospital xa está "aberto" e o "proceso de traslado é absolutamente seguro", proclama Santalices, que reduce as peticións de explicacións da oposición a meras "descualificacións". "Cada vez que abren a boca para falar da calidade e da seguridade dos pacientes danlle unha patada no corazón aos profesionais", acusa o popular. "Comisión, se queren, no Concello de Vigo, que é onde procede", zanxa, mentres reprocha que o resto de grupos poñan "mortes enriba da mesa". Santalices (PP): "Cada vez que abren a boca para falar da calidade e da seguridade dos pacientes danlle unha patada no corazón aos profesionais" "Se están tan convencidos, saian fóra, sexan valentes e vaian onde están os profesionais" que protestaban no exterior do Pazo do Hórreo, retou Prado. "Se non teñen nada que ocultar -agrega- voten para que poidamos investigar". A postura do PP, critica Solla, alén de ser exposta nun ton "digno da barra do bar", implica estar "en contra de investigar por que non se cumpren os criterios de risco, por que o hospital non acada a eficiencia enerxética" propia dun centro sanitario ou por que "ten menos camas e menos quirófanos" dos inicialmente anunciados. Confirmación do Aspergillus O Sergas indica que o Aspergillus foi detectado en tres mostras e "en cantidades pequenas" Mentres o PP premía o botón do "non" no lexislativo, o xerente da área sanitaria de Vigo, Félix Rubial, ratificaba a reanudación do traslado e, xunto co xefe do servizo de Medicina Preventiva, Víctor del Campo, aseguraba que de 300 controis ambieitais realizados no complexo, "o número de resultados non compatibles coa bioseguridade foi duns 10". Segundo os responsables do Sergas nalgunhas desas análises non foi "identificado" o tipo de xerme e en tres das mostras ratificouse a presenza de Aspergillus, pero en "non grandes concentracións", senón "en cantidades pequenas". A cuestión das análises era abordada, paralelamente, tamén no Parlamento. Na súa quenda de apoio á comisión de investigación a voceira do PSdeG, Carmen Acuña, considerou que esas indagacións serían tamén útiles para investigar por que "todas as mostras" foron remitidas "a unha analista amiga e veciña da conselleira". "Se cadra -sinala- para confirmar que a doente" falecida no Álvaro Cunqueiro "levou o Aspergillus da casa".


Summary: As teorias conspiratórias proliferam em sociedades de indivíduos anónimos e solitários; em sociedades coesas e rurais, como aquela em que eu me criei, educadas no esforço e no monótono desfile de festas e trabalhos, nom prosperam as fantasias apocalípticas.

Na manhã de natal de 2020, a cidade de Nashville, Tennessee, amanheceu sobressaltada pola explosom de um veículo caravana no centro da cidade. O alcaide da cidade avançou a hipótese de que a explosom fora intencionada e a própria FBI, que se encarregou do caso, acrescentou que a intençom fora


Summary: O activista saharauí Hassanna Aalia cumpriu en Santiago a súa quenda na folga de fame rotatoria iniciada hai uns días en apoio das demandas de xustiza de Takbar Haddi, a nai do mozo asasinado en febreiro en O Aaiún tras ter sido atacado por un grupo de colonos marroquís.

Mohamed Lamin Haidala, un mozo saharauí de 21 anos, morreu o pasado 8 de febreiro nun cárcere de O Aaiún despois de ter sido atacado por un grupo de colonos marroquís e, segundo denuncian as plataformas de apoio ao pobo saharauí, torturado pola Policía dependente de Rabat. A súa nai, Takbar Haddi, iniciou a comezos de maio unha folga de fame ante o consulado marroquí en Tenerife para esixir que se investiguen as circunstancias do crime, e se as autoridades que ocupan o territorio lle presta a axeitada atención sanitaria. Pedía, igualmente, que lle entregasen o cadáver do seu fillo. Hai uns días asociacións e movementos sociais de toda España iniciaron unha folga de fame rotatoria en apoio das demandas desta muller, que despois de 36 días de protesta, tivo que abandonar a súa acción o pasado 19 de xuño, no momento en que, moi debilitada, comezou a vomitar sangue e foi ingresada nun centro hospitalario. Na folga de fame rotatoria participaron ou participarán representantes políticos coma Miguel Urbán ou Teresa Rodríguez (Podemos), Cayo Lara (IU), sindicalistas como Diego Cañamero, artistas como Pepe Viyuela ou deportistas coma Salah Amaidan. Entre este luns e martes a quenda foi para o activista saharauí Hassanna Aalia, que realizou a súa acción en Compostela. Hassanna Aalía demandou "xustiza" e denunciou que Mohamed Lamin Haidala foi "asasinado con apoio das autoridades ocupantes"; así mesmo, criticou "a postura do Goberno de España", que continúa sendo a potencia administradora" da súa antiga colonia, e polo tanto "responsable do que está pasando", dixo. Hassana Aalia (O Aaiún, 1988) leva en España dende xaneiro, á espera de que a Audiencia Nacional recoñeza o seu dereito ao asilo político. Foi condenado por Marrocos a cadea perpetua por participar en actos de resistencia pacífica reclamando o dereito do pobo saharauí a decidir o seu futuro. O atleta Salah Amaidan tomou este martes dende Tolosa o seu relevo na folga de fame rotatoria. Dende a Praza do Obradoiro a Asociación Galega Solidariedade co Pobo Saharauí sinalou a necesidade de dar a coñecer este caso e de que se atendan as demandas realizadas pola nai do mozo falecido, engadindo a importancia de difundir a realidade da situación pola que vive o Sáhara e os seus habitantes. Tanto o alcalde compostelán, Martiño Noriega, coma as concelleiras Noa Morales e Concha Fernández (CA) e Rubén Cela (BNG) e igualmente o deputado Xabier Ron (AGE), apoiaron a acción de Hassanna Aalia. Noriega salientou que o Concello de Santiago debe "dar voz" a estas reivindicacións e a esta realidade, fronte a aqueles que "pretenden instaurar a desmemoria e o esquecemento nunha causa que leva décadas aparcada décadas", dixo, criticando o "silencio" que conta "coa complicidade dos grandes partidos". O alcalde compostelán demandou o recoñecemento do "dereito do pobo saharauí a vivir en condicións de dignidade e a exercer a súa soberanía". "Non consideramos que esta sexa unha causa perdida, é unha causa por gañar e por iso estamos aquí", concluíu. Hai dúas semanas a Asociación Galega Solidariedade co Pobo Saharaui manifestouse en Compostela en apoio de Takbar Haddi, esixindo unha "investigación parcial e independente" sobre a morte do mozo, unha "autopsia independente" do seu corpo, a entrega dos seus restos á súa nai e o cese das "ameazas" que está a recibir a súa familia. Os participantes na protesta, na que o deputado Xabier Ron foi o encargado de ler o manifesto, denunciaron que "a inxustiza segue" e lembraron a "responsabilidade moral" de España neste conflito.


Summary: A Coordinadora Nacional de Anova, reunida este sábado, 26 de decembro, en Teo, avogou en "seguir avanzando" no seo de En Marea co fin de acadar a maioría no Parlamento galego o ano que entra. Beiras ve posíbel agora unha confluencia co BNG.

Reunida para valorar os resultados do 20 de decembro, a Coordinadora Nacional de Anova acordou "facer unha aposta clara e decidida por continuar a desenvolver" En Marea como "ferramenta de base cidadá para mudalo todo" e contribuír á "potenciación dunha alternativa cidadá real para, nuns meses, acadar a maioría no Parlamento galego". "A fiestra de oportunidade para a expresión da unidade popular continúa aberta. Cómpre agora termos colectivamente a intelixencia política e a xenerosidade necesarias para levar este proxecto adiante", sinala a Coordinadora nun dos puntos da resolución aprobada na mañá deste sábado en Teo. Ao respecto e en declaracións aos medios, o portavoz de Anova, Xosé Manuel Beiras, apuntou que "é posíbel agora" unha confluencia co BNG. Anova, que cualificou de "históricos" os resultados de En Marea nestas eleccións xerais, alude no documento aprobado que se cumpren "todos os requirimentos necesarios para constituír, por vez primeira, un grupo parlamentar galego no Congreso", malia o apuntado polos propios letrados da Cámara. Ademais, no documento, Anova sinala que "estas eleccións constituíron tamén unha demostración palpábel de que os procesos amplos e plurais de unidade popular" contan cunha "importante receptividade social para liderar o cambio político e social" e aposta en facer o posíbel por sacar o PP do goberno.


Summary: Xoán Bascuas detallou a oferta, "xenuinamente galega", baseada "na defensa do autogoberno, do Estado de benestar e da democracia" e cuxos candidatos se elixirían en primarias abertas.

Compromiso por Galicia, a través do seu coordinador xeral, Xoán Bascuas, vén de manifestar, á espera da ratificación do Consello Político Nacional que terá lugar o sábado, que a súa formación está disposta a concorrer xunto con Anova- Irmandade Nacionalista, de Xosé Manuel Beiras, ás próximas eleccións galegas, nunha coalición a dúas bandas "que teña como piares básicos a defensa do autogoberno, do Estado de benestar e da democracia". Bascuas xa lle realizou a oferta a Beiras o luns pola noite e Compromiso atópase á espera da resposta oficial de Anova Bascuas xa lle realizou a oferta a Beiras o luns pola noite e Compromiso atópase á espera da resposta oficial de Anova, que terá que sairá das asembleas locais e comarcais que se celebran até o sábado e da Coordinadora Nacional do domingo. Compromiso cre necesario en calquera caso que nesta hipotética coalición a candidatura á Presidencia da Xunta, igual que os cabezas de lista polas catro provincias, se escollan en primarias abertas ao conxunto da cidadanía, que proben "unha nova forma de facer e sentir a política". Xoán Bascuas defendeu que esta coalición debe ser "xenuinamente galega", debe respostar ás necesidades da cidadanía e debe evitar que a crise se utilice como excusa "para a recentralización e a eliminación dos servizos sociais máis básicos". Para isto, di, o programa electoral deberá sustentarse en propostas "contundentes e realistas para os tempos que vivimos", poñendo como exemplo "unha nova fiscalidade onde paguen máis os que máis teñen, a blindaxe da sanidade e da educación públicas, a reordenación territorial e administrativa coa necesaria eliminación das deputacións, e a reformulación do Estado español para o recoñecemento da súa plurinacionalidade".


Summary: O fotógrafo monfortino Iván Merayo percorre espazos e lugares arredor dun eixo común: a morte.

A exposición 'Coma silvas que comen muros' chega á capital galega após ser presentada no Museo Provincial de Lugo. O seu autor, o monfortino Iván Merayo, recupera a historia do último fusilamento fascista na vila para falar de morte tras o obxectivo da súa cámara. A mostra permanecerá até o 20 de febreiro no CSC de Conxo onde será inaugurada este sábado 31 de xaneiro ás 12.30h. Está composta por 13 imaxes panorámicas "que parten dun campo desenfocado, da dificultade para pousar a mirada", explica Merayo no seu portal web. "Conxecturas dos derradeiros cheiros, do frío do condenado a morte. Instantáneas posíbeis dunha última ollada; da visión atropelada de alguén obrigado a se despedir ás présas. Lembranzas dunha morte indigna. Apenas ferruxe e confusión", conclúe. O campo do Freixido A exposición nace dunha historia esquecida, por moitas persoas, mesmo na vila de Monforte. Acontecida en 1941 Merallo basea a súa mostra no fusilamento de Manuel Pérez Goyanes, traballador de Ferrocarriles del Norte que foi xulgado e condenado por un tribunal militar após un accidente fortuíto. Embora non haber persoas mortas ou feridas, Manuel Pérez foi axuizado e condenado a morte. O campo do Freixido, emprazamento do sinistro é hoxe un lameiro frío e húmido partido en dúas metades pola estrada N-120. "A sensación que produce é de abandono. Unha mestura de soidade e tristeza, reforzada polas silvas que comen os muros e se multiplican polas beiras da pista que o percorre", describe o fotógrafo quen decidiu elixir este lugar como punto de partida para reflexionar sobre a morte.


Summary: Ana Pontón comprometeuse desde Lugo a pular por dotar os concellos de plans de igualdade transversais que incluirán á súa vez cláusulas de igualdade na contratación pública. Ademais tamén traballarán para que nas empresas non haxa ningunha práctica discriminatorias cara ás mulleres.

Nun Lugo onde o BNG ten grandes expectativas de medrar electoralmente, a súa portavoz nacional, Ana Pontón, comprometeuse a apostar en todos os concellos de Galiza polas políticas de igualdade como eixe central. Pontón sinalou que o BNG conta cun proxecto transformador e alternativo dirixido a mellorar a vida da veciñanza e a mudar en positivo as vilas e cidades Durante a súa visita a Lugo afirmou que o BNG conta cun proxecto transformador e alternativo dirixido a mellorar a vida da veciñanza e a mudar en positivo as vilas e cidades do país. Nese sentido, salientou a aposta polas políticas de igualdade como un dos sinais de identidade para a transformación social e a construción de concellos cheos de futuro e de mulleres libres. Precisamente, para cimentar sociedades igualitarias, Pontón anunciou unha medida do programa electoral nacionalista consistente en dotar os concellos de plans de igualdade transversais que ademais incluirán cláusulas de igualdade na contratación pública. "Queremos usar os recursos que ten a administración pública para construír sociedades igualitarias e favorecer tamén que nas empresas non haxa prácticas discriminatorias", afirmou Pontón. Un BNG á alza na carreira pola alcaldía de Lugo A portavoz nacional do BNG sinalou que as galegas e galegos nas vindeiras eleccións municipais e europeas do 26M "non teñen que resignarse a elixir entre o bipartidismo, cun PP que non quere que nada cambie e un PSOE que fica en medidas cosméticas", e engadiu que tampouco se teñen que resignar ante "ese rupturismo que non foi capaz de xestionar o día a día" en relacións aos gobernos das mareas. Pontón puxo en valor o candidato Arroxo como o máis preparado para exercer a alcaldía de Lugo Desta maneira, Pontón sinalou a opción BNG como representante do cambio transformador "capaz de mellorar a vida das persoas, de crear dinamismo económico e social, de erguer concellos feministas e defensores da identidade e cultura galegas", afirmou a voceira nacionalista. As enquisas favorábeis a Rubén Arroxo, candidato do BNG á alcaldía de Lugo, dan folgos á organización na cidade amurallada. "Temos un equipo sólido" afirmou Pontón en referencia á candidatura Luguesa e engadiu que se atopan preparadas para gobernar e facer que Lugo "funcione e abandone a súa actual parálise" e puxo en valor o candidato Arroxo como o máis preparado para exercer a alcaldía.


Summary: Calvo anunciou que concorrería ás futuras eleccións.

A excursión monárquica entrou, a media mañá do 4 de setembro de 1930, na provincia ourensá. A idea era visitar, contra o mediodía, Ribadavia e achegarse ao Carballiño á tardiña. Para o día seguinte, venres, programaran un mitin na capital e acercarse a Celanova polo serán. En Melón, entre o xentío apostado nas beirarrúas e os coches que se aproximaran dende a capital, armouse unha boa barafunda. Fixeron un alto para saudar futuros votantes e amigos e degustar un "champán de honor" na poderosa casa dos Cendón Rey. Unha das súas integrantes casara, había anos, co entusiasta tradicionalista Marcial Ginzo Soto (1885-1974), avogado e xornalista que dirixira o semanario El Radical (1910-1013) e La Región (1915-1926), e había ben pouco que fundara o xornal calvosotelista Galicia (1930-1937). Aos que chegaban de Mondariz, entre os que viña o home forte do calvosostelismo na provincia, Arturo Salgado Biempica, sumáronse outros "umenistas", como Emilio Gómez Arias (?-1949), adegueiro e secretario do xulgado de Bande, xefe "upetista" en Ribadavia; Matías Bobillo Bobillo (?-1972), macedao, avogado e despois maxistrado que precedera a Ginzo Soto na alcaldía de Ourense; Julio Rodríguez Soto (1880-1931), masidao de nacenza, alcalde deste concello e presidente da Deputación, ex delegado de petróleos con despacho de avogado no Carballiño e xefe "upetista" no partido xudicial; ou o ex presidente da Cámara provincial, deputado e senador, José Sabucedo Morales (1881-1937). Ás doce estaban de novo en camiño. Media hora despois, en presenza de "simpáticas señoritas", no Club Artístico de Ribadavia, o avogado e ex alcalde (1923-1926) Manuel Meruéndano Pardo dedícalles unhas palabras de benvida; ao remate das mesmas comezou o xantar no engalanado Cine España. Presidía o salón o retrato do ditador franqueado pola bandeira galega e a de España. Segundo El Ideal Gallego acudiron preto de 300 persoas e, nos brindes, abríronse as portas para que accedesen os que agardaban fóra. Como non podía ser menos, a mesmísima 'La Lira' amenizou o banquete. Segundo El Pueblo Gallego foi un fracaso disimulado tanto pola bicoca do prezo do xantar como polos que chegaran do Carballiño, Cartelle, Maside e Arnoia; pois de Ribadavia só acudiron 27 persoas contadas. Tomaron a palabra Gómez Arias, para a ofrenda do banquete, e os foráneos Meirás (despois sería postulado por Calvo para deputado polo distrito) Medina Togores e Fuentes Pila. Pecharon Primo, que agradou en especial ás "señoritas" que rebordaban os palcos, e Calvo, que falou en mangas de camisa, aínda que, dixo, sen virar a chaqueta que, a tiña ben pendurada da cadeira. O reparto dunha folla crítica co ex ministro de Facenda e dun manifesto asinado por intelectuais ourensáns molestaron aos monárquicos que se referiron a "esos cuantos desgraciados", pobres de espírito, "esos del pito", e aos que non entenden que Galicia sempre foi "baluarte de la grandeza e independencia de España". Ao pé do balneario, entre a cativada escolar que o agasallaba con flores, baixou do automóbil o ex ministro; catro bandas de música e unha de gaitas amenizaron o paseo; foguetes a esgalla, vivas e entusiastas aplausos; ata lle guindaban flores dende os balcóns (segundo 'La Región' e 'El Ideal Gallego') Segundo La Región e El Ideal Gallego (5/9/1930), se o recibimento en Ribadavia foi un éxito, no Carballiño foi apoteótico. Centos de persoas flanqueaban o traxecto que leva dende a ponte de Toscaña ata o centro da vila. Ao pé do balneario, entre a cativada escolar que o agasallaba con flores, baixou do automóbil o ex ministro; catro bandas de música e unha de gaitas amenizaron o paseo; foguetes a esgalla, vivas e entusiastas aplausos; ata lle guindaban flores dende os balcóns. Robustos mozos do Irixo erguían unha enorme pancarta en apoio á continuidade da liña férrea Ourense-Santiago, outras engalanaban automóbiles de Maside e Punxín. O mitin íase celebrar no Pavillón Neira, mais, ante o formigueiro de xente, optaron por facelo na Praza e que os oradores (Calvo e Primo) falasen dende o balcón da casa do apoderado do Banco Pastor, Alejandro Iglesias Domínguez. Calvo aproveitou para anunciar que concorrería ás futuras eleccións polo distrito. Ás dez da noite, organizado polo Sporting Club e con 250 cubertos, celebrouse o banquete amenizado polo Orfeón de Maside e a banda do Carballiño. Na sobremesa falaron Rodríguez Soto, Rodríguez Oleiros e Jesús Pérez Cabo, interventor do Centro Galego da Habana, entidade que poucos meses despois presidiría. Remataron Medina, Primo e Calvo. O éxito era incontestábel, mais O Carballiño tamén se resistía. Tran pronto se soubo do inicio da xira, ordenouse a retirada do salón de plenos tanto do retrato do ditador como o de Calvo; era alcalde José Rodríguez Rey, pero o conservador Maximino Prada Pérez inspirábao. Por máis, no balcón da casa do primeiro edil pendurouse unha pancarta que os "upetistas" consideraban ofensiva e pediron que se retirase; como non se fixo, houbo palabras fortes, uns cantos lapotes e algún que outro fungueirazo; a pancarta desapareceu. Tras o mitin, uns mozotes chanceábanse dos ministros e disfrazaron un pobre vello coas galas propias das autoridades, mentres armaban unha comparsa con chifres e subiotes. Interveu a Garda Civil para desfacer a entroidada, como antes fixera para deter "uns de Ourense", encabezados por Álvaro das Casas, que andaban a repartir o mesmo manifesto que se distribuíra en Ribadavia. Tras unhas cantas labazadas e algunha que outra bastonada, pouco despois deixáronos en liberdade.


Summary: O líder de Anova e deputado de AGE no Pazo do Hórreo criticou nunha entrevista na Cadena Ser a actitude da coordenadora nacional de EU e deputada de En Marea no Congreso. "Cada quen que se olle nun espello".

Guerra aberta entre Xosé Manuel Beiras (Anova) e Yolanda Díaz (Esquerda Unida). Ou cando menos iso parece após os acontecementos dos últimos días e das declaracións do tamén deputado de AGE no Parlamento nunha entrevista concedida este domingo á Cadena Ser. Beiras criticou con dureza a actitude da coordenadora nacional de Esquerda Unida e deputada de En Marea, Yolanda Díaz, polo ter descartado como hipotético candidato á presidencia da Xunta. "Se quere sacarme do medio que explique por que", dixo. "Quen ten que decidir iso non é ela, son os cidadáns" Beiras di que líderes de Podemos e Esquerda Unida "non están a favorecer a posta en práctica dos postulados políticos de En Marea" o que xerou, dixo, "certas distorsións" na coligazón O desencontro non é novo. Nas últimas semanas as divisións no seo da coligazón perante a inscrición de En Marea como partido instrumental --co obxectivo de garantir a posibilidade dun grupo parlamentar no Congreso español após o 26X-- evidenciaron a fractura, como tamén as diferenzas entre os dous espazos de confluencia En Marea e Mareas en Común de cara aos comicios de outono ao Parlamento galego. Na entrevista, Beiras recoñeceu que a situación no seo da coligazón é delicada e mesmo acusou dirixentes das outras dúas formacións --Esquerda Unida e Podemos-- de "non" estar a "favorecer a posta en práctica dos postulados políticos de En Marea" o que xerou, dixo, "certas distorsións" na ccordenadora da coligazón. Non poden "ser perxuros" dos documentos asinados, dixo dando leitura ao Manifesto de Mazarelos, acordo tripartito (Anova-Podemos-EU) que deu lugar a En Marea e en referencia ás eleccións do 26X nas que Beiras insta a "ampliar" a candidatura con Mareas en Común mais rexistrada como partido instrumental, algo que rexeitan as forzas políticas con centro de decisión en Madrid. Así as cousas, Anova rexistrou formalmente esta posibilidade embora de maneira unilateral o que causou sorpresa e desencontro entre os seus socios. A respeito dunha hipotética ruptura no seo da coligazón, dixo, "confío en que non" pois "por fin" foi convocada unha "asemblea aberta a novos continxentes" de En Marea. O encontro terá lugar o 15 de maio. Na que dixo agardar que o "cerebro colectivo" fique por riba dos "individuais" que "andan a outras cousas". Dereito a decidirNo centro do debate a soberanía nacional de Galiza. Un elemento que segundo Beiras foi eixo central do acordo que deu lugar á coligazón entre forzas nacionalistas e organizacións da esquerda española mais que non se estaría a respectar actualmente cuestión, di, que de se manter suporía unha "traizón" ao pobo galego e un aliñamento de Podemos e EU cos "intereses de estado". "Ela [Yolanda Díaz] xa deixou o grupo parlamentar de AGE para ir ás Cortes españolas, non sei se iso é moi moral" Mais alén diso Beiras apunta a "intereses persoais" de algunhas das persoas que fan parte da coligazón o contexto actual de En Marea. En troca, defendeu a súa traxectoria política ao longo destes anos e dixo ter "a ética como guía por diante e por riba da política". "Ninguén puido pillarme nunha fraude", subliñou, para a renglón seguido atacar de novo a Díaz. "Ela xa deixou o grupo parlamentar de AGE para ir ás Cortes españolas, non sei se iso é moi moral". "Eu non deixo na estacada a xente que me votou", remarcou. Beiras criticou tamén a posibilidade de que unha candidatura que re-edite En Marea nas eleccións ao Parlamento de Galiza sexa encabezada por unha persoa independente, isto é, que non faga parte de ningunha das tres forzas políticas que até o de agora integran a coligazón. Unha figura que tildou de "estrela rutilante". Segundo o líder de Anova aínda hai quen lle pide pola rúa que continúe embora non querer "ter poder" en ningún momento. "Nunca quixen ser secretario xeral" ao longo da súa traxectoria política. "Eu non son tan importante", dixo.