Summary: O voceiro nacional do BNG sitúa a súa formación como "a esperanza" fronte un Feijóo que simboliza "a desesperanza" e chama á participación.

O intento de desmobilizar o electorado que desexa un cambio profundo en Galiza está a ser unha das armas máis utilizadas polo PP e os seus achegados nesta campaña electoral. Porén, a realidade é outra e fronte a uns titulares continuos que buscaría ofrecer unha imaxe de vitoria segura da dereita, novas enquisas amosan a complexidade do escenario e a real posibilidade de de Feijóo perda a maioría absoluta. Mais semella que para iso deberá darse unha clara mobilización d@s votantes de esquerda. Nesa mensaxe abondou o voceiro nacional do BNG, Guillerme Vázquez, durante un reparto de propaganda en Pontevedra, onde afirmou que "o partido está aberto, as eleccións non están decididas". "A chave da derrota do PP é o ascenso electoral do BNG, e por iso pedimos a todos os galegos e galegas que reflexionen e voten BNG, onde estamos convencidos de que somos moitos e moitas máis quen queremos un cambio de rumbo e por iso o domingo estou seguro de que ese cambio de rumbo se vai producir", engadiu. Guillerme, que estivo acompañado polo alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, salientou que "o 21 de outubro temos que elixir entre a desesperanza que representa o PP e Feijóo ou a esperanza que representa o BNG". "O BNG está disposto a dar a batalla para facer realidade unha aspiración fundamental: o dereito a vivir e traballar na Galiza con dignidade. A estas alturas está claro que ou ben optamos por máis Feijóo, que é o mesmo que máis Rajoy e máis recortes e centralismo, máis desastre económico e social, ou apostar polo Bloque", dixo o voceiro nacionalista. Vázquez tamén se referiu á polémica dos contratos con Pemex ao sinalar que "parece que a solución dos tremendos problemas de Galiza vai ser a construción de dous barcos". "Para que non sufra o señor Feijóo, por min e polo BNG ogallá se constrúan dous barcos nos estaleiros galegos, mais o problema do sector naval é que se está caendo a anacos: en Ferrol porque existe un veto á construción naval civil e o PP non fai nada para levantalo, e porque non se constrúe o dique flotante; e no caso de Vigo, porque hai un tax lease e o señor Feijóo e o goberno de Rajoy son incapaces de petar na mesa para pedir condicións iguais para todos", explicou o dirixente do BNG.


Summary: O manifesto solicita que se reconsidere a decisión de non tratar no pleno do Parlamento dos próximos días 27 e 28 de xuño a ILP de Preescolar na Casa.

Ao tempo que entregaban as sinaturas á Consellaría de Traballo e Benestar, tiña lugar unha concentración da CIG e traballador@s do programa diante do edificio administrativo da Xunta de Lugo. Interviñeron o secretario comarcal da central nacionalista, Xosé Ferreiro, o secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, e representantes de Preescolar na Casa. Estiveron tamén presentes as deputadas do BNG no Parlamento Galego, Carme Adán e Isabel Sánchez Montenegro, o portavoz municipal do BNG, Xosé Antón Bao, o vicepresidente da Deputación de Lugo, Antonio Veiga, e o candidato nacionalista á presidencia da Xunta, quen alertou sobre o perigo que corre a atención educativa @s nen@s do rural galego, e se comprometeu a "recuperar este servizo indispensábel". Segundo Anxo Louzao, a desaparición do servizo non responde a razóns económicas senón "políticas e ideolóxicas": o PP non quere un modelo de ensino "inserido na realidade do país", co galego como lingua, e que non lle sirva "como axente de control caciquil". A Xunta amosa moi pouca sensibilidade, ao seu ver, tomando unha decisión que supón o despido de máis de 30 traballadores, "cando podería asegurar o seu mantemento cos orzamentos que dedica a un dos concertos con centros que segregan alumnado". No escrito lémbranse as case 26.000 sinaturas que @s traballador@s de Preescolar na Casa reuniron en menos de mes e medio para acompañar á ILP presentada no Parlamento de Galicia, e os centos de adhesións, de individuais e asociacións demostran o recoñecemento ao bo traballo realizado nos últimos 35 anos e a súa vixencia, utilidade e necesidade a día de hoxe. Apúntase que se trata dun programa valorado na sociedade galega, totalmente necesario, e considéranse as manifestacións da conselleira (que falou de Preescolar na Casa como un programa obsoleto e innecesario, "demostrando un descoñecemento do programa impropio de quen ostenta unha responsabilidade como a súa". Son "unha burla aos profesionais, ás máis de 4000 familias que o estiveron utilizando e á sociedade no seu conxunto". Pola súa parte, Jorquera falou do programa como "referencia educativa para toda Galiza e mesmo a escala de Europa, un proxecto que recibiu múltiples premios, cuxo modelo foi imitado e aplicado por outros países", e salientou a súa "función social de asegurar a igualdade de oportunidades". Advertiu de que no contexto actual "recortar en educación é recortar no futuro, no principal activo que ten un país: a formación". Jorquera recalcou que esta decisión da Xunta é "estritamente política, non económica": mentres se recorta en Preescolar na Casa, "fundacións, como a de Camilo José Cela, reciben subvencións millonarias", ou crecen as axudas da Xunta "a centros de ensino privados que segregan aos nenos e nenas".


Summary: Aínda que nas leccións anteriores vimos que non hai herba mala e que a maioría de plantas, mesmo as silvestres, proporcionan infinidade de propiedades beneficiosas na horta, o certo é que non por iso debemos descoidarnos e deixar que estas medren en calquera parte. Para que os cultivos crezan fortes deben ter espazo para desenvolverse e contar cun substrato aireado e brando. É por isto que as herbas silvestres que medren polo medio dos cultivos poden ser transmisoras de pragas e enfermidades, competir cos nosos cultivos sacándolles nutrientes e humidade, ademais de compactar o terreo restándolles osíxeno e espazo, dificultando que os cultivos se desenvolvan de modo óptimo.

Así, debemos buscar solucións para desfacernos das herbas tanto antes de cultivar como durante o cultivo. Existen diferentes métodos naturais que podemos utilizar sen necesidade de recorrer a produtos químicos como herbicidas. Arrincar as herbas coas propias mans O método principal, máis natural e ecolóxico, e que menos danará a horta, terreo e cultivos é arrincar as malas herbas coas nosas propias mans. É un traballo laborioso pero eficaz. Desta maneira evitaremos danar as propiedades do solo ou os cultivos que estean perto. Para facer un bo desherbado manual debemos arrincar as herbas de raíz, non chega con cortar a parte aérea xa que do contrario, en moi pouco tempo, teremos de novo a herba no noso horto. Auga fervendo Este é un dos mellores métodos para desfacernos das malas herbas e ademais non é para nada prexudicial para as persoas nin para o medio. Hai que quentar auga nunha pota até que chegue a ferver. Nese momento botarémolo directamente nas zonas onde queiramos desfacernos da herba. A auga fervendo acabará coas partes aéreas das plantas pero tamén coas raíces. Hai que ter moito coidado con este método xa que non é selectivo, polo que se temos cultivos ou plantas que desexemos conservar perto pódense ver afectados. Sal Esta é unha das fórmulas máis coñecidas para desfacerse das malas herbas. O sal é moi corrosivo e acaba con todas as herbas e plantas que toque, ademais fará que o terreo no que se bote sexa infértil durante moito tempo. Así pois, este método é axeitado para aplicar en pequenas zonas como, por exemplo, as beiras dun invernadoiro no que non queremos que nazan herbas porque, ao cortalas, podemos perforar o plástico do mesmo, ou ben nun camiño de pedras ou baldosas do xardín, entre as fendas dunha beirarrúa etc. Fariña de millo A fariña de millo é un dos mellores métodos para usar na horta, xa que non é corrosivo coas plantas, mais si evita que medren e xermolen as sementes. É ideal para usar despois de realizar unha plantación, pois nese momento o plantón xa está medrado e o terreo atópase limpo e libre de herbas. Se esparexemos fariña pola superficie ao redor dos cultivos esta non lle afectará para nada pero evitará que medren as sementes das malas herbas que hai no propio terreo. Cómpre asegurarse de extraer todas as raíces e malas herbas que había no terreo, bancais ou testos. Papel de periódico ou cartóns Estes métodos son ideais para utilizar en terreos xa cultivados, dado que non afectan negativamente as plantas que xa se están desenvolvendo, mais si que impide que broten novas malas herbas. Ademais, o terreo está libre de herbas grazas ao desherbado manual que realizamos antes de plantar os cultivos, polo que será o complemento perfecto para retardar a aparición de malas herbas. Para o pór en práctica debemos colocar follas de periódico ou cartóns ao redor dos cultivos por toda a superficie, asegurándonos de que non queden ocos libres. Se non queremos que se vexan podemos tapalos de novo con terra. Debemos ir repóndoos cada certo tempo xa que co regado e a humidade irán podrecendo e desfacéndose. Ao colocar o papel de periódico e os cartóns sobre a superficie do bancal ou do terreo estamos quitándolle a luz solar, polo que isto fará que as sementes e raíces das herbas que poida haber no terreo non sexan capaces de desenvolverse. Acolchado O acolchado, feito con herba seca, palla ou follas secas, é un dos mellores métodos que podemos usar na horta para evitar o crecemento de malas herbas ao redor dos cultivos, xa que ao privalas de luz solar fará que estas non sexan quen de medrar e desenvolverse. Ademais, como vimos en leccións anteriores, o acolchado é unha técnica moi positiva para a horta, pois grazas a ela conseguimos protexer o terreo dos efectos das xeadas, cambios bruscos de temperatura e axudamos a manter a humidade en épocas de menos auga. Vinagre O vinagre é outro dos métodos que poden axudar a desfacernos das malas herbas da horta, mais debemos usalo cando non haxa cultivos perto xa que, ao igual que o sal, pode facer que os cultivos ou plantas que estean preto murchen e sequen. Para aplicar o vinagre debemos de rocialo enriba das follas e tallos das herbas das que nos queiramos desfacer. Nuns días secarán. Porén, isto non fará que as plantas morran de raíz, polo que será preciso posteriormente arrincalas e extraer as raíces. Comelas Esta pode ser unha das maiores vitorias, desfacernos das herbas molestas que compiten contra os nosos cultivos aproveitándoas para as nosas comidas. Como vimos en leccións anteriores, hai infinidade de herbas, e mal chamadas "malas herbas", que son comestíbeis e que proporcionan novos sabores e propiedades ás nosas ensaladas, sopas, infusións ou bebidas. Aprendendo a identificar algunhas delas poderemos aproveitarnos da súa presenza na horta e darlles unha nova utilidade. Acostumarnos a elas Se algo quedou claro ao longo de todas estas leccións nas que coñecemos as propiedades de moitas plantas e herbas silvestres é que a maioría de plantas teñen moitas utilidades e que non son un estorbo nas nosas hortas e xardíns, polo que tamén debemos aprender a convivir con elas e a rachar coas normas estéticas que pretenden obter xardíns perfectos e homoxéneos. As herbas forman parte da nosa flora, dos nosos campos e dos nosos terreos, e non pasa nada se medran en certos recunchos do noso xardín. Mais é certo que debemos controlalas nos bancais, testos e regos, xa que, do contrario, os cultivos veranse afectados por elas debido á competencia natural por nutrientes, humidade, espazo e osíxeno. Mais se algo nos queda claro é que non hai herba mala, que o mellor é coñecelas para poder beneficiarnos da súa presenza na casa e para saber utilizalas axeitadamente. Os 3 'R' na horta: Neutralización de obxectos cotiáns Non é raro atopar no fondo de andeis e caixóns cuncas, vasos, xerras e outros elementos de cociña que co paso do tempo foron deteriorándose e, aínda que ao mellor son funcionais, non os empregamos á hora de pór a mesa ao estaren algo escachados, vellos ou deteriorados. A gran maioría deles van servir como elementos decorativos e funcionais do horto ou para as plantas de interior. Á parte de ser uns testos perfectos para case calquera tipo de planta, como as aromáticas, flores ou pequenos cultivos, van dar un toque especial e diferente ao horto urbano ou ao recuncho que teñamos para plantar. Simplemente hai que deixar voar a imaxinación e tentar visualizar unha segunda vida para tantos e tantos elementos que temos almacenados pola casa sen ningún tipo de uso. Preparados naturais para a horta. Extracto fermentado de fieitas. As fieitas son unhas das plantas por excelencia do monte galego. Podemos atopalas en case calquera curruncho de bosque autóctono, e son unhas grandes aliadas na horta. Ademais de servir como acolchado tamén as poderemos utilizar para preparar un extracto fermentado que servirá como fertilizante e mesmo como insecticida. Que preciso? —1 kg de plantas sen raíz —Tesoiras ou coitelo —10 litros de auga —Un cubo con capacidade para 10 litros mín. —Un coador —Un pulverizador Receita —Recolle 1 kg de plantas, sen arrincar a raíz. Selecciona só as follas, xa que os talos son demasiado duros para fermentar axeitadamente. —Corta todas as plantas en anacos pequenos e ponas a macerar nun caldeiro cubertas con 10 litros de auga. Remexer ben para que se enchoupen. —Deixa o caldeiro uns 10 días nun lugar temperado (garaxe, corte...) —Debemos remexer esta mestura dúas veces ao día e ir controlando a fermentación. Evita que as fieitas se amazoquen moito. —No momento en que desaparezan as burbullas quere dicir que a fermentación rematou, polo que será o momento de pasar o líquido por un coador. —O líquido que precisemos meterémolo nun pulverizador e o sobrante gardarémolo nunha garrafa ou bidón. Como usalo? O extracto fermentado pode empregarse de abril a setembro. —Como fertilizante usarémolo para regar diluído a 10% cada 15 días. Usarémolo para regar aos pés dos cultivos de froito como pementos, tomates, cabaciñas etc. —Como insecticida e como repelente de insectos podemos usalo pulverizado as veces que se precise, a 5%. Serve para acabar con calquera tipo de pulgón. Eco-consello Os xeranios son unha das plantas máis típicas que decoran os nosos fogares, mais se os plantamos perto da nosa horta axudarán a repeler moitos tipos de insectos.


Summary: A portavoz nacional do BNG, comparece diante dos medio logo da realización do Consello Nacional do partido, que se levou a cabo na mañá de hoxe de modo telemático.

A o remate do Consello Nacional telemático, que esta mañá celebrou o Bloque Nacionalista Galego (BNG), a portavoz nacional, Ana Pontón declarou en roda de prensa para valorar, entre outras, a decisión do PP de reforma a lei galega de saúde de 2008. A líder da oposición táchaa de "chapuza xurídica" porque incide nas "sancións" e non en "reforzar" o sistema sanitario público. Da mesma maneira, Ana Pontón lamentou o "recorte de dereitos" que supoñen estas modificacións lexislativas para os galegos e as galegas, que mostraron "un comportamento exemplar" durante a pandemia. "O proxecto de lei de Feixoo é unha chapuza xurídica e trata as galegas e os galegos como sospeitosos habituais aos que hai que vixiar e sancionar", explica Pontón. "Recorta dereitos fundamentais a través dunha lei ordinaria, obriga a vacinarse baixo pena de multa e ten afán punitivo-sancionador", recalca a portavoz do BNG, que tamén apunta que "o texto repite 71 veces a palabra sanci´no e prevé multa de até 600.000 euros". Ana Pontón tamén lamentou que este texto non conteña "ningunha medida para mellorar a sanidade pública en plena pandemia". A portavoz nacional do BNG tamén se interroga sobre se a Xunta "terá capacidade" de administrar a vacina á poboación "vendo o que pasou coa campaña da gripe". A deputada tamén censurou que Feixoo lance esta proposta lexislativa a través do grupo parlamentario popular, "porque sabe que a reforma que pretende non superaría a proba do algodón xurídico " se partise do propio Goberno. Maiores e hostaleiros, as peores vítimas Sobre a contención da Covid-19, a líder nacionalista reclamou "medidas máis drásticas" e "que se tomen canto antes, porque estariamos a salvar vidas y afectando en menor medida a economía". Ana Pontón tamén apostou por pór a ollada máis alá do Nadal. "Hai que ver que pasa no inverno e o Goberno é quen ten que anticiparse". A portavoz do BNG tamén se referiu a dúas das problemáticas máis series no momento, en relación coa Covid-19, as residencias de maiores e o feche da hostalaraía. "Se se optase por intervir todas as residencias, hoxe teriamos unha blindaxe nun dos aspectos máis delicados nesta crise", sentenciou. O feche da hostalaría decretado hai dúas semanas en 60 concellos "sen ter un plan de axudas" para o sector, levará á formación nacionalista a rexistrar no Parlamento unha moción para pedir "un verdadeiro rescate" para sectores afectados pola pandemia.


Summary: A Asociación Galega de Editoras (AGE) conta, por primeira vez, cun posto propio na Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil de Boloña. Organizado en colaboración coa entidade de xestión de dereitos Cedro, nel están presentes nove das principais empresas do gremio en Galiza.

Alvarellos, Embora, Kalandraka, Hércules, Nova Galicia, Urco, Xerais, Galaxia e Oqueleo "manterán xuntanzas de traballo con representantes do sector internacional do libro, cunha axenda pechada hai meses", sinalan nun comunicado da asocación. A maiores, Kalandraka e Nova Galicia tamén montan cadanseu stand. O certame boloñés atinxe a súa edición número 55 entre esta segunda feira 26 de marzo e a cuarta feira 29 de marzo. É un dos encontros sobre literatura infantil e xuvenil máis importantes do mundo. A finais do pasado ano, a Xunta comunicou a AGE que se retiraba de catro das cinco feiras internacionais do libro en que viña participando cun posto propio debido a, argumentaba, "un crecente desinterese" das editoriais. Estas axiña responderon e cualificaron de "falsidade" semellante afirmación, ao tempo que amosaban a súa disposición ao diálogo e a modificar aspectos da "presenza do libro galego" nas feiras internacionais. A asociación iniciou, simultaneamente, os preparativos para asegurarse a súa asistencia a Boloña, independentemente da decisión do Goberno galego. Entrementres, o restabelecemento de relacións entre AGE e Cultura desembocou, hai dúas semanas, na marcha atrás da Xunta, que finalmente si levará stand -compartido coas editoras- a Frankfurt, Guadalajara (México) e Barcelona, e que aceptou boa parte das esixencias do gremio.


Summary: Analizamos o percorrido e as expectativas de Celta B, Deportivo, Rácing, Compostela, Pontevedra e Coruxo na segunda fase da Liga, que comeza esta fin de semana.

Como a estudante que suspira de alivio despois de rematar un durísimo exame, pero coa tensión sobre os ombreiros que supón ter aínda por diante máis controis nos seguintes días, os conxuntos galegos da Segunda División B finalizaron a pasada fin de semana a primeira parte do formato de competición máis duro na historia da categoría de bronce sabendo que este mesmo sábado retoman a multitudinaria batalla de 102 equipos na procura dos seus diferentes obxectivos finais. Así, o Celta B, campión do grupo no que tamén estaban encadrados o resto de representantes do país -Deportivo, Rácing de Ferrol, Compostela, Pontevedra e Coruxo-, será o único que pelexará polo ascenso á Segunda División. Para iso terá que conseguir finalizar entre os tres primeiros nun grupo no que competirá con Unionistas de Salamanca, Zamora, Cultural Deportiva Leonesa, Burgos e Valladolid Promesas, filial da escuadra pucelana. Non obstante, os celestes non volverán enfrontarse cos vellos coñecidos de Unionistas e Zamora, os seus inmediatos perseguidores no subgrupo 1-A da primeira fase, senón que tan só xogará contra os conxuntos que proceden do subgrupo 1-B, é dicir, Burgos, Cultural e Valladolid. A Real Federación Española de Fútbol (RFEF), responsábel deste modelo, estabeleceu que os puntos conseguidos na rolda anterior conten para esta nova fase. Xa que logo, a escuadra viguesa parte en igualdade de condicións con Valladolid, Zamora e Unionistas, pois todos sumaron 30 puntos, mais en desvantaxe coa Cultural (31) e Burgos (39). No peor dos supostos, se o Celta B non logra situarse entre os tres mellores do grupo, ou como mellor cuarto clasificado dos cinco grupos en total que conforman a loita polo ascenso, polo menos ten a tranquilidade de contar cunha praza a vindeira tempada no torneo que substituirá á Segunda División B no calendario futbolístico como terceira categoría do fútbol español, a coñecida como Primeira RFEF, cousa que non teñen garantida nin Deportivo nin Rácing de Ferrol nin Sociedade Deportiva Compostela. Primeira RFEF Esta nova Liga estará integrada na campaña 2021/22 por tan só 40 equipos, moi lonxe dos 102 que conformaron a Segunda B esta tempada. Dépor, Rácing e Compos aspiran a ser un deles nunha segunda fase na que, igual que acontece co Celta B no grupo polo ascenso, cada un chega cos puntos sumados na rolda previa e competirá con outros cinco equipos, tres deles procedentes do subgrupo 1-B, e sen chocar directamente cos seus rivais na primeira fase. Así, non terá lugar ningún derbi galego, senón un triplo enfrontamento dos equipos do país cos asturianos Marino de Luanco e Langreo e co Numancia de Soria. O gran favorito para acabar nun dos dous primeiros postos e, por tanto, facerse cunha praza en propiedade na Primeira RFEF é o conxunto branquiazul, pois comeza líder con 29 puntos e o impulso de tres vitorias consecutivas. Por detrás parten Rácing de Ferrol (27), Numancia (25), SD Compostela (25), Langreo (25) e Marino (22). Segunda e Terceira RFEF Os catro equipos que non consigan concluír esta liguiña como un dos dous primeiros xogarán a vindeira tempada na coñecida como Segunda RFEF, o que no caso concreto do Deportivo suporía consumar o seu segundo descenso seguido, pois esta será a cuarta categoría do fútbol estatal, só por diante da rebautizada como Terceira RFEF. Desta última é da que pretenden fuxir como gato escaldado da auga fría Pontevedra e Coruxo. Ambos terán que estar entre os tres primeiros dunha liga de oito equipos entre os que parten, respectivamente, co segundo e o terceiro mellor balance previo de puntos.


Summary: As galegas queren gañar a primeira Copa da Raíña da súa historia

Valencianos (22), vascos (6), navarros (3), canarios (2), cataláns (1), andaluces (1) e asturianos (1) monopolizan o palmarés da Copa da Raíña de balonmán, unha competición que se disputa ininterrompidamente desde o ano 1980 e na que até o de agora nunca se impuxo ningún equipo galego. Xa vai sendo hora, non? O Atlético Guardés aspira a por fin neste 2022 a esa histórica seca que supera xa os 40 anos nunha nova edición do torneo do KO, que se disputará desde o día de hoxe e até o próximo domingo, 1 de maio, no impresionante Donostia Arena da capital guipuscoana, con capacidade para 11.000 espectadoras. O debut da formación do sur do país -que participou en oito das últimas edicións da Copa da Raíña, sendo incapaz de alcanzar a gran final en ningunha delas- está previsto ás 18.15 horas da tarde de hoxe ante KH-7 Granollers, nun encontro correspondente á rolda de cuartos de final que será retransmitira ao vivo pola aplicación RTVE Play. No hipotético caso de superar este duelo inicial ante o equipo catalá, o Atlético Guardés volvería entrar en acción ás 18.30 horas de mañá para loitar por un posto na finalísima co vencedor do Caixa Rural Aula Valladolid-Super Amara Bera Bera, con claro favoritismo para este último, pois domina con puño de ferro a Liga Guerreiras, onde suma 20 triunfos, un empate e unha única derrota en 22 encontros disputados, ao que habería que engadir o pulo extra que supón a súa condición de local. Con todo, para botar a correr primeiro hai que andar, e o Granollers será un rival duro de pelar nos cuartos de final. Na Liga, o Guardés impúxose no partido de ida (26-24), pero no de volta, disputado o pasado mes de marzo, perdeu 29-26 coa escuadra do Vallès Oriental. Nese choque fixeron alarde das súas mellores virtudes, un estilo dinámico e atrevido no que o xogo colectivo non fagocita as individualidades de xogadoras do nivel de Ona Veguè, Nicole Wiggins, Giulia Guareiro ou Carmen Prelchi, pivote viguesa que regresará á súa terra para militar no Porriño a próxima tempada unha vez que finalice o presente exercicio. Sen Sandra Santiago, pero con Paula Arcos O Atlético Guardés terá unha baixa de primeira orde, Sandra Santiago, mancada no seu ombreiro esquerdo durante o partido internacional que protagonizaron os combinados de Portugal e Hungría a semana pasada. Porén, estará pulando polas súas compañeiras en Donostia, do mesmo modo que a tamén lesionada Hannah Nunes. Quen estará en perfectas condicións é Paula Arcos, seleccionada pola Real Fedración Española de Balonmán como unha das principais estrelas do torneo. Con só 20 anos, a petrerí liderará a parcela ofensiva das do sur do país. O seu técnico, José Ignacio Prades -que non continuará no banco do Guardés após rematar a campaña-, manifestou antes do comezo da competición que quere despedirse da Galiza cun título: "Todo se iguala moito na Copa, polo que imos pór toda a carne na grella". "Estamos nun bo momento, preparadas para facer un bo torneo, chegando o máis lonxe posíbel", concluíu.


Summary: A Sociedade Galega de Historia Natural e a Asociación Astronómica Sirio recoñecen que a iluminación na Galiza dificulta ver as estrelas e os planetas en todo o seu esplendor. Ademais, a Covid-19 parou as saídas divulgativas para orientar a xente.

O amor polo ceo, pola lúa e as estrelas rexorde para moitos no verán. Esas noites longas nas verbenas ou despois delas dan para analizar a iluminación natural do país. Unha crenza estendida é que Galiza debería ser un bo sitio para practicar as artes da astronomía pero non é tan bonito como semella. As estrelas están a agocharse no rural e, cada vez máis, en zonas moi concretas que só as e os entendidos atopan. O presidente da Asociación Astronómica Sirio de Pontevedra, David Filgueira, revela que "na Galiza é complicado ver o ceo escuro, evitar a contaminación luminosa", por iso normalmente os grupos de afeccionadas marchan lonxe das zonas urbanas para vixiar constelacións e planetas. "A contaminación lumínica é moi grande, sobre todo en bisbarras como a de Ferrol", incide o coordinador xefe da sección de Astronomía da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), Marcos López. "Cando estás na cidade ves 30 ou 40 estrelas, pero nun ceo escuro a simple vista podes ver 3.000: a diferenza é moi grande", subliña, amosándose crítico con que haxa "unha contaminación moi uniforme" nun momento no que o "turismo de estrelas está medrando". A explicación a esa uniformidade tena López: "Hai moitos núcleos rurais pero están moi dispersos de maneira que está todo iluminado". Se a pesar diso apetece buscar os titileos no ceo, sinala cabo Prior como un sitio no que ver algo. Tamén nunha parte das Cíes, A Veiga ou Muras. Filgueira recomenda acudir "á montaña de Pena Trevinca, O Courel e Os Ancares", mais advirte de que "en zonas rurais vese moito mellor pero segue habendo máis luz que na época dos nosos avós". Non porque haxa demasiada luz, que tamén, senón porque "iluminamos moi mal". En xeral, as persoas que queiran introducirse neste mundo terán que facelo por si mesmas. Poden "distinguir Xúpiter porque ten máis brillo que unha estrela e Saturno porque está preto". As entidades sempre organizaron actividades divulgativas, así como saídas á natureza, pero de momento a ameaza do coronavirus mantén todo iso un pouco paralizado.


Summary: Setembro de 1975. Galiza de novo a percorrer os camiños que andou Bóveda en 1934. Francisco Rodríguez, expulsado do seu posto de traballo no Instituto de Cangas pola súa participación nunha folga en solidariedade cos profesores non numerarios, é desterrado a Andalucía, tomando finalmente destino como ensinante no Instituto de Puerto Real en Cádiz.

Argumentaban as autoridades gobernativas no seu expediente disciplinario, que o extraordinario desta decisión se debía a que Rodríguez era reincidente dado que xa fora sancionado na súa etapa como profesor en Ourense. Naquela ocasión, falamos de 1973, fora suspendido durante vinte días de emprego e soldo por apoiar o seu alumnado, inxustamente acusado de danar o mobiliario do centro, indicándolles que se eran inocentes non debían pagar a multa que lle impuxera a dirección. O propio instrutor do expediente, o Inspector Bustamante, recoñecía no mesmo que a responsabilidade do sucedido era do Director, se ben Rodríguez debía ser sancionado porque operaba como unha sorte de líder para os rapaces, amosando "ardores separatistas" e posuíndo "un acento impropio dun profesor de lingua castelá". As verdadeiras razóns que explican estes dúas sancións están ligadas ao compromiso nacionalista de Rodríguez, na altura dirixente da UPG, cunha longa traxectoria de oposición ao franquismo que xa o fixera pasar pola cadea en 1972 como consecuencia das folgas obreiras de Ferrol e autor, a pesar da súa mocidade, de importantes achegas para o estudo e coñecemento da realidade do país. Para o inspector Bustamente, Rodríguez debía ser sancionado porque operaba como unha sorte de líder para os rapaces, amosando "ardores separatistas" e posuíndo "un acento impropio dun profesor de lingua castelá" Decrétase desterro. A decisión de que Francisco Rodríguez tiña que ser expulsado de Galiza tómase ao pouco tempo da súa volta, após un curso en Albacete, por volta de 1971. Así pois, os expedientes abertos, primeiro na época de Ourense e despois na de Cangas non son máis que coartadas coas que xustificar unha decisión adoptada na perspectiva de dificultar o avance da alternativa nacionalista. O propio Bustamante, no expediente que lle instrúe en 1973, indica que non era intelixente nese momento botar Rodríguez de Galiza, posto que estaba opositando a cátedras e que ía gañar, o que lle permitía unha vez obtida solicitar de novo destino, polo que aconsellaba adiar para máis adiante esta medida. A documentación que xustificou esta decisión non deixa dúbidas do carácter político da mesma, a comezar polas comunicacións ao xefe da inspección educativa de Galiza, o Sr Piñeiro Permui, co tempo conselleiro de Educación de Manuel Fraga, a seguir polos informes do goberno civil, documentos detallados e precisos da militancia de Rodríguez, e a rematar con algunha recomendación de Bustamante, como trasladar o expedientado a Vigudino (Salamanca) para calmar as súas ansias independentistas. Ao fin, unha resolución gobernativa que responde a lóxica de privar os movementos políticos e sociais dos seus cadros máis cualificados para limitar a súa eficacia, pero tamén de asentar o medo nas súas propias filas e nas contornas máis próximas escarnecendo os seus militantes máis recoñecidos. Ordénase parar. A razón e a vontade de Francisco Rodríguez de traballar na Galiza era un risco que o franquismo non podía correr. A nación rompe augas cando empezamos a saber dos nosos clásicos, aquel traballo en Grial sobre Rosalía con 25 anos, A evolución ideolóxica de Curros Enríquez en 1972, a descuberta e divulgación de Castelao, aí está aquela súa primeira charla sobre o tema en Monforte que rematou coa clausura da entidade organizadora, e os primeiros traballos sobre sociolingüística, obrigado pola desleixo dos sabidos. O pobo galego maniféstase como suxeito soberano e organízase a UPG en Ourense, impulsáse e clarifícase a "Auriense", formalízase a Organización, así coñeciamos a UPG, coa conformación dunha nova dirección en 1972, lánzase a Fronte Cultural, alí estaba en Santa María de Noia con Lois, Reboiras e o Manuel, articúlase a UTEG, días de Vigo con Mari Carme Teixeiro e Felisa García, e ponse a andar a ANPG. Era un non parar, como non paraba a represión. Detido en Ourense en relación cos sucesos de Marzo de 1972 en Ferrol, condenado a unha multa de cento cincuenta mil pesetas, é obrigado a cumprir dous meses de cadea. Sancionado en 1974 con vinte cinco mil pesetas de multa por pronunciar unha conferencia sobre Eduardo Pondal e transmitir "ideas secesionistas" en opinión da autoridade gobernativa. Multado con cincuenta mil pesetas en Abril de 1974 polo Goberno Civil da Coruña con motivo dunha palestra na Universidade de Compostela co título " Castelao e a lingua". E así moitas veces naqueles anos, que eran moito máis que anos contra Franco, que eran anos, iso si en ditadura, para loitar polo mesmo que loitamos hoxe. Sancionado en 1974 con vinte cinco mil pesetas de multa por pronunciar unha conferencia sobre Eduardo Pondal e transmitir "ideas secesionistas" en opinión da autoridade gobernativa Abril de 1976. O franquismo non se abre para aqueles que apostan por unha mudanza que vaia alén dun simple cambio de réxime. Francisco Rodríguez era no momento o único ensinante que permanecía desterrado no Estado Español, a pesar do movemento de solidariedade que erguera o seu caso na Galiza e para sorpresa de sectores da oposición do Estado. Abonda como exemplo desta vaga solidaria a mobilización do estudantado, que convocada por ERGA realiza as súas primeiras protestas en Abril de 1975, se ben terá o seu punto álxido no marco das mobilizacións pola amnistía de decembro de 1975 que paraliza centros educativos en diversas vilas e manifestacións en preto de corenta localidades. Á par da resposta do País, destaca o apoio que chega de Portugal, onde en Maio de 1975, douscentos intelectuais e traballadores portugueses fan chegar a súa reivindicación á embaixada española de Lisboa expresando a "solidariedade co compañeiro represaliado", esixindo a anulación da condena de desterro e denunciando a persecución da cultura galega e os "seus militantes máis significados e rigorosos". O contrapunto a este nordés de apoios veu de sectores minoritarios da propia Galiza, particularmente dalgúns do representante do profesorado galego nas coordinadoras estatais, que silenciaron ou evitaban enfrontar o problema, tal como testemuñaban os representantes de Andalucía nas mesmas. Aínda así, após idas e voltas, Francisco Rodríguez estaba de volta na terra para rematar o curso 1975/1976, estaba en Maio, ruxía o proletariado do mundo, a Platajunta fechaba a porta a calquera ruptura en Galiza e cantaba Curros.


Summary: A porcentaxe de galegos e galegas que realizaron algunha compra online nos últimos 3 meses é do 23%, cun crecemento de catro puntos nun ano. Porén, entre os 16 e os 45 anos as transaccións a través da rede aumentan moito máis rapidamente

As compras a través de Internet comezan a ser algo habitual para un sector importante da poboación galega, á vista dos datos ofrecidos pola Enquisa Estrutural a Fogares publicada polo IGE. Aínda que as persoas que adquiriron algún produto ou servizo na rede nos últimos tres meses continúan a ser unha minoría (o 22,88%), esta porcentaxe creceu máis de catro puntos entre 2014 e 2015. Ademais, a desagregación dos datos permite observar grandes diferenzas entre os hábitos das persoas menores de 45 anos e aquelas que superan esa idade. 4 de cada 10 menores de 45 anos mercan habitualmente en Internet (sobre todo aqueles e aquelas entre 25 e 34 anos), cun crecemento de entre 7 e 10 puntos no último ano. Pola contra, entre os 45 e 55 anos a porcentaxe é moi inferior (22%) e moito máis aínda por riba desa idade (5%), cun ritmo de crecemento, ademais, máis lento. Comparando estes datos cos que o INE ofrece para o conxunto de España, obsérvase que aínda que a proporción de persoas que mercan en Intertet habitual é en Galicia case dez puntos inferior á media estatal (32,1%), nos grupos de idade máis mozos non hai apenas diferenzas, cunha marxe de menos de dous puntos entre Galicia e España considerando unicamente os e as menores de 45 anos. Pola contra, nas persoas entre 45 e 54 anos a diferenza é xa de 9 puntos, e de 17 por riba dos 55 anos O IGE tamén amosa unha gran fenda nos hábitos de compra por Internet en función do nivel de ingresos (canto máis renda, máis compra online) e hábitat (a poboación urbana compra en Internet con moita máis frecuencia que a que vive en concellos pequenos) Uso de Internet En canto aos datos xerais de uso de Internet, a enquisa do IGE reflicte un incremento sostido, pero sobre todo reitera a fenda xeracional que se produce entre os e as menores de 45 anos -cun uso da rede practicamente unánime- e as persoas que superan esa idade, sobre todo os e a as maiores de 65, cun uso de Internet moi minoritario. Comparando os datos galegos cos do conxunto do Estado repítese o mesmo patrón observado no hábito de mercar por Internet: entre as xeracións menores de 45 anos apenas hai diferenzas (as porcentaxes de internautas nestes grupos de idade van do 91% ao 98% tanto en Galicia coma en España), pero a partir desa idade si comeza a percibirse unha fenda: de 10 puntos no grupo de 45 a 54 anos, de 11 puntos no grupo de 55 a 64 anos e de case 20 puntos nos maiores de 65. De igual xeito, diferenzas no nivel de renda (máis ingresos, máis internautas) e no hábitat das persoas entrevistadas (zonas urbanas con máis internautas), implican tamén no uso máis ou menos habitual de Internet.


Summary: A iniciativa que se realiza cada ano en Pontevedra recibirá esta quinta feira o recoñecemento da Dirección Xeral de Industrias Culturais, Propiedade Intelectual e Cooperación.

A Dirección Xeral de Industrias Culturais, Propiedade Intelectual e Cooperación, dependente do Ministerio de Cultura, recoñece esta quinta feira os tres proxectos seleccionados como os gañadores o pasado ano na liña de axuda á Acción e Promoción Cultural. Entre eles, atópase Culturgal, a Feira que desenvolve a súa décimo cuarta edición do 26 ao 28 de novembro de 2021 no Pazo da Cultura de Pontevedra. Xunto ao proxecto galego recibirán o galardón a Federación Española de Asociacións de Produtoras de Animación e as Xornadas Internacionais de Patrimonio Industrial, celebradas en Xixón. Feira e escaparate profesional Desde o Ministerio de Cultura salientan que o Culturgal "non é unha feira ao uso". Indican que nela "a actividade profesional compleméntase cunha extensa programación cultural e o recinto de postos de venda e exposición convértese nun escaparate privilexiado no que a sociedade galega pode coñecer directamente as últimas novidades editoriais, musicais, escénicas, audiovisuais, deseño e arte contemporánea". Alén diso, o galardón recoñece o traballo realizado en 2020 para adaptar a programación de Culturgal á situación de crise sanitaria. " "A cultura que toca" Culturgal contará en 2021 co lema "A cultura que toca" e está organizada pola asociación do mesmo nome da que forman parte Escena Galega, a Asociación galega de Produtoras Independentes (Agapi), Asociación Galega de Editoras, Asociación de Empresas Musicais (AGEM) e Empresas dedicadas a internet e as novas tecnoloxías (Eganet). A organización ven de anunciar o feche da venda de espazo feiral tras esgotarse os stands dispoñíbeis e comezará a difundir a programación 2021 a partir desta mesma semana.


Summary: O filósofo catalán interveu na Semana Galega de Filosofía que se está a desenvolver estes días en Pontevedra. Alertou de como o capitalismo das plataformas tecnolóxicas dá lugar a unha servidume voluntaria "na que damos os datos necesarios para ser controlados, expropiados e monetarizados".

Santiago López Petit (Barcelona 1950) foi encargado da segunda palestra matinal da Semana da Filosofía e Civilización Dixital que se realizou en liña e con público presente no Teatro Principal na Semana Galega da Filosofía. Militante da autonomía obreira nos anos setenta, traballou como químico nunha fábrica de vidro recuperada polos seus traballadores. Estudou Filosofía e foi profesor na Universidade de Barcelona durante vinte anos ata que o deixou para "non morrer de tristura cando empecei a ter clientes en lugar de estudantes". É un dos impulsores de Espai en Blanc, un proxecto colectivo de pensamento crítico e experimental. Autor de numerosas obras, vén de presentar a súa novela Tan cerca de la vida. En 'O algoritmo da VIDA' parte da pregunta como chegamos até aquí? Para analizar a situación actual, "a realidade da época global, que nos deixa nunha situación de perigo indeterminado. Na actualidade ese perigo é a Covid, morrer pola Covid é todo isto está ligado ao proceso de desenvolvemento capitalista: orde absoluta, cambio acelerado, etc." "A realidade fronte a nós é imprevisible porque calquera cousa pode suceder en calquera lugar. O máis impensable hoxe xa se plasmou no mundo e forma parte da cotidianidade: pagar para traballar e desta forma obter mellor currículo, defender a morte digna para evitar os gastos hospitalarios, pagar o banco que che expropiou a casa ou o impensable das máscaras ou o toque de recoller" Esta fenomenoloxía podería resumirse en que "vivimos dentro da barriga da besta e constanta o pleno triunfo do Neoliberalismo entendido como un modo de gobernar que estende o mercado a todos os ámbitos da sociedade, que privatiza o Estado (que non o anula, todo o contrario) todo apoiado no individualismo, na crise das institucións tradicionais, as novas tecnoloxías, o financiamento, etc. Todo isto vén dunha gran transformación iniciada a finais dos anos 70 nos que o mundo pasa ser totalmente capitalista: o capital abraza o mundo e non deixa fóra ninguén, afógao. A necesidade de respiradores e respiración asistida é a metáfora do que sucede no mundo". López Petit expón que durante os anos de Estado de Benestar (onde a unidade Capital-Traballo estaba conformada por 3 pilares: Estado, Capital e Clase traballadora) a loita de clases, reconducida, funcionaba dentro do propio capitalismo. "A consigna era a paz social a cambio de diñeiro. Os sindicatos tiñan un papel importante como mediadores pero, este mundo hai anos que desapareceu: a entrada na Época Global significa a coopropiedade entre capital e poder que miran o un polo outro. A clase traballadora xa non é o motor do cambio, o suxeito político que podía desviar este proceso: estamos fronte a unha realidade múltiple e única ao tempo, porque é plenamente capitalista". En numerosas alusións ao Mito da Caverna – que actualiza co mito do túnel do metro - deixa patente que vivimos atrapados nun mundo de precarización laboral e existencial, sentido soidade unha rede de relación, nun túnel de metro que interminable que non nos permite exercer o pensamento crítico xa que "o pensamento crítico require de distancia máis… como atacar á besta se vivimos dentro dela? A crise de distancia comporta o concepto de alinenación: o inimigo estaba fóra, pero agora o inimigo somos nós mesmos. Está a ocorrer a destrución do pensamento: entrar nun vagón de metro e ver que o 90% das persoas están enganchadas ao teléfono. Xa non hai un momento de suspensión para que poida chegar unha idea, para pensar.." Petit considera que a caverna platónica na que estamos metidos na actualidde é a VIDA. A vida con maiúsculas, o algoritmo. "A verdade antes estaba aí fóra, pero agora a caverna cubre todo e o túnel de metro é interminable". O capitalistmo das plataformas tecnolóxicas e dixitais, onde grandes empresas como Google, Facebook, Amazon etc funcionan con algoritmos secretos, constrúese sobre a bifurcación: "proclama de es libre de facer coa túa vida o que queiras pero é un engano, é a primeira etapa da biopolítica. Plasma unha nova servidume voluntaria na que damos os datos necesarios para ser controlados expropiados e monetarizados. É a propia VIDA a que actúa como un algoritmo. Ocuparía o lugar do mercado na organización da sociedade, a man invisíbel que fai que cada individuo pense que persegue o seu propio beneficio, pero traballa para o beneficio de outros. A VIDA ou o poder que nos mantén co mínimo de vida para que sigamos a traballar, unha peza na mobilización" Para terminar e responder como atacar á besta se vivimos no seu interior, se somos o seu alimento "a vía para abrir fendas é interromper, sabotar, á mobilización que nos leva e á que servimos. Desconectarnos do algoritmo da VIDA, non do querer vivir. Debemos ser incalculábeis, imprevisíbeis, unha anomalía como un corpo que decide non encaixar, non adaptarse a esta normalidade que afoga. Coller a forza da dor e dirixila ao cambio."


Summary: O DOG publica o visto e prace á institución privada, apoiada só polo PP.

O proxecto de lei de recoñecemento, como tal, da Universidade Intercontinental da Empresa -na práctica a institución académica privada auspiciada por Abanca- finaliza despois de que o Diario Oficial da Galiza (DOG) publicara esta cuarta feira ese recoñecemento da entidade no marco educativo galego. A publicación chega tan só uns días despois de que o Parlamento dera luz verde a esta iniciativa da entidade financeira, na que só contaron a favor cos votos do grupo do Partido Popular. A oposición amosouse claramente en contra. Na súa primeira disposición do anuncio, o DOG estabelece que se recoñece "a entidade Fundación Universidad Intercontinental da Empresa (FUIE) como universidade privada do Sistema universitario da Galiza, coa denominación Universidad Intercontinental da Empresa". "Esta universidade, que ten personalidade xurídica propia e forma de fundación de interese galego, impartirá ensinanzas dirixidas á obtención de títulos de carácter oficial e validez en todo o territorio estatal nas modalidades presencial e semipresencial", engade. O escrito -parte do último trámite lexislativo-, que tamén especifica o tipo de ensinanzas recollidas e que haberá dous campus, un en Vigo e outro na Coruña a pesar de que a sede central ficará en Compostela, destaca que a proposta que presentou o banco "conta co informe favorábel de pertinencia socioeconómica do órgano competente en materia universitaria". Este paso adiante suporá o "inicio do cesamento de actividades do Instituto de Educación Superior Intercontinental de la Empresa (Ieside), adscrito á Universidade de Vigo". O obxectivo é incorporarse ao sistema educativo no curso 2022-2023. Os reitores e o Consello Económico e Social, en contra Malia que a iniciativa semella chegar a un punto de non retorno de cara á súa constitución oficial como universidade, o proceso non estivo exento de problemas, pois as protestas quer de partidos políticos, quer da comunidade académica galega continúan activas ao entender que permitir o nacemento desta universidade é dar un paso cara a privatización do sistema de ensino superior. A oposición mesmo reprochou ao PP que non dera voz aos tres reitores das universidades galegas no Parlamento, contrarios á este centro privado, contra o que tamén se pronunciara o Consello Económico e Social, que o ve innecesario.


Summary: O partido Baaz de Al-Assad consigue unha ampla maioría

O partido Baaz de Bashar al-Assad e os seus socios no Gabinete non quixeron adiar a celebración dos comicios co obxectivo de cumprir coa promesa de acudir ás urnas tan pronto como as circunstancias o permitiran. Após 9 anos dunha guerra e con máis de 80% do territorio do país en mans do Goberno, os sirios e as sirias escolleron 250 representantes da súa cámara lexislativa. Segundo os dados ofrecidos polo Goberno sirio, o partido Baaz e os seus aliados da Fronte Nacional Progresista conquistaron 177 representantes, nunhas eleccións que contaron cunha participación de 33% do corpo electoral, nos máis de 7.000 puntos de votacións distribuídos polo conxunto do país. O partido Baaz, xurdido na loita pola liberación do país na década dos 40 e situado nas coordinadas ideolóxicas do panarabismo e do denominado socialismo árabe, concorreu ás elección dentro do Fronte Nacional Progresista, do que fixeron parte formacións comunistas, socialistas e nacionalistas


Summary: Feijóo asegura que a Xunta evitará que os pensionistas teñan que adiantar o 10% da súa prestación farmacéutica e Pachi Vázquez ínstao a recorrer o novo copagamento no Tribunal Constitucional, como Euskadi e Andalucía

Máis interrogantes sobre o novo copagamento de medicamentos. A catro días de que entre en vigor o Real Decreto Lei que establece, entre outros aspectos, a fin do pagamento só vía impostos da prestación farmacéutica para os pensionistas o Goberno galego vén de introducir un novo elemento de incerteza. Na xornada en que o Consello Interterritorial de Saúde se reúne para abordar de novo o recorte e, ao tempo, para retirar do financiamento público máis de 400 medicamentos de uso común, o presidente da Xunta aproveitou unha pregunta parlamentaria do secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez, para asegurar que en Galicia ningunha persoa que perciba unha pensión de xubilación terá que "adiantar" máis de oito euros. En virtude do establecido polo Ministerio de Sanidade os receptores de pensións pasarán a ter que achegar o 10% dos seus medicamentos con límites mensuais de 8 euros ou 18 euros, en función da renda. Pero o departamento de Ana Mato prevé que eses límites se apliquen a posteriori, isto é, tendo que ser a cidadanía a que adiante o 10% de toda a medicación que precise. Despois, de maneira "trimestral ou semestral", devolveríasenlles os cartos correspondentes á diferenza. Mentres que o Goberno vasco xa asegurou que non aplicará o novo copagamento e o andaluz apostou por limitalo, Alberto Núñez Feijóo asegura agora que "ningún pensionista terá que adiantar os seus cartos" porque "cando pague 8 euros, automaticamente non se pagará nin un euro máis". Vázquez insta a Feijóo a levar o novo copagamento ante o Tribunal Constitucional, "como Euskadi e Andalucía" O xefe do Executivo respondía deste xeito á pregunta de Vázquez que, na sesión de control, o instou a facerlle fronte ao Real Decreto pola vía do "recurso ante o Tribunal Constitucional, como Andalucía e Euskadi". "Se lle fan falta cartos, imposto á banca para pagar o que ía pagar cos pensionistas", que "non son os responsables desta crise". "Non veña hoxe, como fai sempre, co anuncio dunha moto nova", anticipaba o socialista antes do anuncio de Feijóo. O único sistema que "beneficia os pensionistas" é "non pagar os medicamentos, mire que doado", nun contexto no que "o problema non é o pensionista que non enferma", senón "o pensionista polimedicado, que cobra 609 euros ao mes e consome 200 en medicamentos". "Ao máis feble dos febles é ao que vostede lle vai aplicar o 10%". "Sexa valente e deixe de enganar a xente", retou o líder do PSdeG. "Dígalle a Galicia que imos defender o elo máis feble da cadea social deste país", abonda, nun contexto no que Feijóo debe ser "presidente de Galicia" e "defender os pensionistas" no canto de "dobrar o xeonllo ante Génova e Rajoy". Por este motivo, di, no caso de que o PSdeG teña "a responsabilidade de gobernar Galicia" despois das vindeiras eleccións "comprometémonos a que os pensionistas non van pagar os seus medicamentos". "O que tiña que facer vostedes, farémolo nós", conclúe. Pero segundo Feijóo as palabras de Vázquez non resistirían "un detector de mentiras". "Vén dicir que no Consello Interterritorial se van sacar fármacos e que isto o fai o PP -os populares teñen maioría absoluta nese órgano-" pero, en opinión do presidente, os socialistas galegos deberan ter en conta que o Goberno de Felipe González tamén retirou medicamentos do financiamento público e "en 1998" tamén se fixo -daquela xa gobernaba José María Aznar. "Non traballamos nin para mentir nin para enganar", di Feijóo, para asegurar a continuación que "a media" do que pagarán os pensionistas galegos "será de 4,75 euros" ao mes. A resposta chegará, en calquera caso, a partir do día 1.


Non respectamos o capital natural existente, malia sabermos que os recursos do noso planeta son limitados. Necesitamos crecer, desenvolvernos sen fin, aínda que a nosa produción e o noso consumo superen amplamente a capacidade de recuperación da biosfera. Convertemos sistematicamente os recursos en residuos sen darlle á natureza o tempo necesario para transformar os residuos en novos recursos. Esta dinámica irracional está no núcleo da orde capitalista controlada por unha minoría privilexiada. Pero os seus efectos padéceos o planeta enteiro. A proposta do degrowth rexeita por absurdo o dogma do crecemento continuado e defende unha alternativa centrada na limitación das infraestruturas produtivas, administrativas e de transporte, na relocalización da actividade económica, na moderación do consumo material e enerxético, na repartición do traballo, na drástica redución do horario laboral e no fomento da vida social mediante o incremento do tempo libre ao noso dispor, na redistribución da riqueza e mais na reutilización e na reciclaxe dos bens. En realidade, o decrecemento nin sequera é unha opción stricto sensu, porque chegará o momento en que o colapso do ecosistema nos obrigará, queirámolo ou non, a revisar o noso modelo económico. A implementación deste proxecto político, aquí bosquexado con trazos excesivamente grosos, precisa do impulso da esquerda. O campo situado alén da socialdemocracia non debería ter problemas para asumilo, na medida en que pode –como parecen facer, entre nós, Manuel Casal Lodeiro ou Miguel Anxo Abraira– interpretalo como propiamente anticapitalista, partindo da idea de que o capitalismo sería impensábel sen o mandamento do crecemento infinito. Pero o decrecemento tamén pode ser entendido como un proxecto non revolucionario, se aceptamos que non cuestiona per se o capitalismo, aínda que desconfíe del. Neste caso, a súa posta en práctica faríase mediante reformas dirixidas á sustentabilidade do aparato produtivo, á socialización dos incrementos da produtividade, aos incentivos ao consumo de proximidade, á introdución de impostos ecolóxicos, etc. Pero o certo é que a socialdemocracia apenas se interesa polo decrecemento. O cal, en perspectiva histórica, resulta desconcertante, porque non hai nada que case mellor co acervo máis brillante da socialdemocracia que a regulación e o control democráticos dun sistema que se rexe pola procura miope do beneficio inmediato e é, polo tanto, tendencialmente (auto)destrutivo. Porén, o socialismo teme ser descualificado (para empezar, desde a esquerda sindical) como extravagante, frívolo e insolidario se adopta unha proposta tan rompedora, e iso podería empeorar aínda máis os seus resultados electorais. Defender unha sociedade do poscrecemento, con todas as súas incertezas políticas, sociais, ecolóxicas e económicas, non resulta nada fácil para unha socialdemocracia que leva máis de tres décadas paralizada. Alguén imaxina as elites socialistas formulando a necesidade imperiosa de preservarmos as bases biofísicas da vida, renegando do neoliberalismo "de rostro humano", abxurando do ilusorio deus ex máchina do crecemento ilimitado, recuperando e actualizando o discurso da socialización da economía e da distribución equitativa dos recursos finitos, predicando a necesidade de sermos frugais para sermos felices, avogando, en definitiva, por un cambio radical do noso modus vivendi? Pois necesitamos que o fagan, e témoslles listo o slogan: traballar menos, consumir menos, vivir mellor. Publicidade


Summary: A asociación realiza un balanzo moi crítico e negativo deste mandato de Núñez Feijóo, a cuxo goberno responsabiliza de protagonizar graves agresións e retrocesos contra o ambiente

En territorio e urbanismo, litoral ou costa, pasando por enerxía ou a Rede Natura. Non hai asignatura ambiental na que o goberno de Núñez Feijóo na Xunta de Galiza non teña suposto un retroceso en políticas ambientais, segundo o xuizo de Adega. A Asociación Ecol'oxica para a Defensa da Galiza vén de facer público o seu balanzo desta lexislatura, á que califica de "nefasta" e de "retorno ao franquismo ambiental". "Desartellamento territorial, deconstrución da lexislación ambiental e amnistía para o "ladrillazo", especulación cos recursos naturais, cos montes, co litoral, cos espazos protexidos, cos residuos, exterminio planificado da nosa biodiversidade, corrupción e barra libre de chumbo para a fauna,..." son algúns dos motivos que desde Adega se expoñen como exemplo do que non se tería que ter feito e, non obstante, protagonizou o goberno de Núñez Feijóo. "Visto o nefasto balanzo ambiental da súa lexislatura, vémonos na obriga de comunicarlle a Feijóo o seu despedimento por causas máis que xustificadas". Suspenso En base a este xuizo, desde a entidade considérase que "visto o nefasto balanzo ambiental da súa lexislatura, vémonos na obriga de sinalar que Feijóo non cumpríu cos obxectivos do seu contrato coa cidadanía e, portanto, este día 21 procederemos a comunicarlle o seu despedimento por causas máis que xustificadas". No que atinxe á análise por materias, Adega sinala que non hai eido no que este goberno do PP non teña protagonizado algún retroceso ou agresión á riqueza ecolóxica da Galiza. Así, en territorio e urbanismo apunta a que a máxima do executivo respostou a "malversando a toda costa", ao promover unha política do tixolo que agredeu ao litoral galego até límites inimaxinábeis. E a mesma tónica mantívose, indican desde esta asociación, no que atinxe a montes, residuos ou enerxía, entre outros campos: "Volta atrás". Unha decisión, apuntan, con efectos directos sobre a natureza galega, para alén do benestar da cidadanía ou o futuro do país.


Summary: O científico social norteamericano Immanuel Wallerstein finou onte aos 88 anos. Teórico do concepto "sistema-mundo", estudou o capitalismo desde novas perspectivas e fixou as orixes do novo marco económico e social séculos antes que a historiografía tradicional.

Immanuel Wallerstein finou onte aos 88 anos. Sociólogo e científico social, o escritor norteamericano revolucionou o estudo do capitalismo coa monumental "O moderno sistema-mundo", estruturada en catro volumes, o último deles publicado en 2011 e referido ao periodo que se estende desde a Revolución Francesa até a Primeira Guerra Mundial. Wallerstein analizou en profundidade o colonialismo africano até os anos 70, cando se converteu nun dos máis influíntes teóricos da economía capitalista global. Referente do movemento antiglobalización, desenvolveu unha particular visión das orixes e evolución do sistema capitalista. A súa obra mestra, "O moderno sistema-mundo", publicouse en catro volumes (1974, 1980, 1989 e 2011). Estabeleceu as orixes do actual sistema económico global entre finais do século XV e as primeiras décadas do XVI, no noroeste europeo, en concreto en Inglaterra e Francia. Daquela principiara un proceso de expansión-transición cara ao capitalismo, alicerzada na crise previa que sufriu o feudalismo por causas climáticas, demográficas, políticas e mesmo culturais. Nesa liña, desbotou o carácter burgués da Revolución Francesa ao entender que o capitalismo xa se consolidara dous séculos antes. Si lle recoñeceu o mérito de colocar, seguindo a conceptualización do marxismo, a superestrutura ideolóxica ao mesmo nivel que a estrutura económica existente. Nesa liña, rexeitou a idea de que o sistema-mundo homoxenice, posto que se por algo se caracteriza é polas profundas diferenzas entre os distintos niveis nos que encadraba a orde mundial: núcleo, semiperiferia e periferia.


Summary: Naturalmente todo pode dar mil voltas aínda nos meses que restan até as xerais de Novembro/Decembro, mas a estas alturas hai un dado que fica incontornábel: Podemos non ten vontade política para renunciar ao seu autoproclamado rol de partido vangarda do pretenso asalto ao réxime do 78.

Nestes meses viuse claro que a dirixencia de Podemos -e non só a dirixencia de Podemos, véxanse as declaracións a Ser Galiza de Yolanda Díaz- se concibe a si propia como o actor principal do cambio político no Estado. Esa autopercepción leva a Podemos a postular unha fórmula eleitoral marcada pola súa iconografía: a súa marca -as súas siglas- ten que ir si ou si. A dos demais é prescindíbel. Os símbolos en política, é cousa sabida, sono todo. O que nos din os de Podemos con isto é que eles son os que levan a voz cantante e que o resto se tal pode asumir a función de facer os coros. Isto ten lóxica se nos atemos a que basicamente hoxe Podemos é unha máquina eleitoral que quer optimizar os seus caladoiros de votos e que ten como principal obxectivo desprazar o PSOE, unha vez liquidada IU, como principal referente da esquerda. A desagregación territorial -non concorrer como Podemos en todo o Estado- debilitaría as opcións da organización face un PSOE que, non o esquezamos, é a única forza política relevante que mantén o E de español nas súas siglas (e, se ficar calquer dúbida, lembremos o bandeirón de España co que se apresentou Pedro Sánchez no acto da súa proclamación como candidato á Moncloa). Na España española Podemos perdería votos se non fose capaz de manter a súa condición de partido estatal en todo o territorio, interpretan Iglesias e Errejón. Catalunya xoga noutra liga e alí o obxectivo do combo de Pablo Iglesias xa non é desprazar o PSC (xa convenientemente pasokizado), mas si frear o independentismo Dirase que en Catalunya Podemos ten unha outra aproximación a este asunto. Certo. Mas Catalunya xoga noutra liga e alí o obxectivo do combo de Pablo Iglesias xa non é desprazar o PSC (xa convenientemente pasokizado), mas si frear o independentismo, para o cal, obvio é, é táctica moito máis intelixente comparecer non co rosto propio, senón dicendo que si que se pode, Catalunya Sí Que es Pot. En calquer caso, Podemos é antes que nada un proxecto para o conxunto do Estado, un proxecto para a continuidade de España como Estado unitario. Esta mesma segunda feira, o secretario xeral podemita en Euskadi, Roberto Uriarte, afirma nunha entrevista en El País que "traballamos en alternativas para que os vascos se sentan cómodos dentro dese Estado". Esas alternativas pasan pola consabida retórica plurinacional que gasta a súa dirixencia - sabedora de que as condicións para unha ruptura co 78 están a día de hoxe moi verdes, dada a resistencia do bipartidismo- e por persuadir os sectores menos conscientes do soberanismo que outra España é posíbel, xa veremos cando. Mas voltemos a Galiza. Aquí e agora o debate sobre a constitución dunha candidatura de unidade nacional galega vaise decantando con clareza, nomeadamente após o espaldarazo dado o domingo 23 de Agosto polo Banquete de Conxo á constitución dun grupo parlamentar galego soberano no Congreso. Que posición ten ao respeito Podemos? Pois seguramente a única posición que, dada a súa lóxica de forza estatal, pode ter: a de fixar como liña vermella o mantimento da súa marca en todo o territorio -portanto, tamén na Galiza- e a da súa resistencia a que o seu grupo parlamentar se fraccione (Iglesias e Errejón non conciben a hipótese de que a súa xente poda estar en dous ou tres grupos parlamentares distintos). Podemos en 2015 nen sequer está en condicións de conceder o que si o PSOE -co grupo parlamentar do PSC- outorgou até a involución de 1982 E aquí chegamos a unha cuestión chave, polo simbólico. Podemos en 2015 nen sequer está en condicións de conceder o que si o PSOE -co grupo parlamentar do PSC- outorgou até a involución de 1982. O grupo parlamentar galego só será posíbel se as distintas forzas políticas que o respaldan acceden a que sexa o froito dunha candidatura con personalidade xurídica propria, ou sexa, dun partido instrumental que se presentaría como tal ás eleccións. Podemos ese cenario nen o contempla. Podemos non contempla a opción de non presentarse como tal -como tal en solitario ou como tal en coligación coa Marea- na Galiza. Ou sexa, Podemos non pode, está preso da súa concepción de si propia como forza política de ámbito estatal. PD: Estamos a 24 de agosto de 2015. As eleccións son en Novembro. A partida é moito longa e calquer cousa pode acontecer nos próximos meses. Os inquéritos poden ter a última palabra e a tendencia dos últimos é má para Podemos. Por que? Avanzaríamos tres razóns que o explican: a) o racionamento da dose televisiva de Pablo Iglesias b) o fracaso da vía reformista de Syriza -o seu parceiro internacional máis identificábel- en Grecia e c) o enroque de Podemos na defensa das súas siglas e da súa marca, visto como sectarismo por largos sectores da esquerda política e social no conxunto do Estado.


Summary: A CIG-Ensino pecha unha enquisa na que participaron máis de 6.000 docentes da Galiza para coñecer polo miúdo a súa realidade profesional durante o estado de alarma.

"Queremos ter un coñecemento detallado da realidade profesional que cada un e unha de nós estamos a vivir, tanto individualmente como na nosa relación co resto do equipo docente e, especialmente, co alumnado. Queremos constatar cales son as condicións nas que estamos a facer o noso traballo". Con estas palabras, a CIG Ensino, sindicato maioritario no sector, avanzou o pasado 10 de abril unha enquisa para saber da realidade do profesorado durante a crise do coronavirus, un tempo no que o confinamento e a suspensión das aulas presenciais impuxeron a teledocencia como ferramenta de traballo no ámbito educativo. Durante seis días, máis de 6.000 docentes de todos os ciclos educativos que se imparten na Galiza responderon as preguntas formuladas polo sindicato sobre o traballo de teleformación; conectividade, recursos e experiencia coas ferramentas en liña; o labor da Consellaría de Educación, as eivas que atopan á hora de manter a interacción co seu alumnado, a opinión que lles merece o avance no currículo durante o terceiro trimestre ou a planificación do vindeiro curso académico. Alta participación A alta participación do persoal docente, sinalan desde CIG-Ensino, "demostra a necesidade de expresarse que tiña o profesorado nunha situación tan excepcional como estamos a vivir", unha iniciativa, engade, que debería ter asumido a propia Administración. Desde a central sindical esperan que as conclusións desta consulta, que contan presentar en poucos días, "sirvan para que se escoiten as inquedanzas e demandas do persoal docente, o gran esquecido polos Gobernos na xestión desta crise sanitaria e socioeconómica". Incertezas Para a CIG-Ensino os momentos de incerteza continúan, xa que non se sabe ben como se van desenvolver as probas de acceso á universidade (ABAU), como se vai resolver o terceiro trimestre ou cando se poderá volver ás aulas, "alén do que pasará coas oposicións docentes previstas para o 20 de xuño". O sindicato asegura que o profesorado se sente abandonado ante falta de planificación e de directivas claras por parte do Executivo da Xunta e do Goberno estatal. "Consideramos que a dimensión educativa, e as súas repercusións sociais, non está a ser tratada co respecto e a importancia que merece", conclúe o seu comunicado.


Summary: O persoal apoia maioritariamente en referendo a última proposta da xerencia.

Por 66% a favor e 32% en contra o persoal de Urxencias do Complexo Hospitalario Universitario de Compostela deu o visto bo á ultima proposta feita desde a xerencia, o que supón que en breve podería rematar a folga que os traballadores e traballadoras deste servizo protagonizaban desde hai 14 semanas. "Vistos os resultados os traballadores ratifican que aceptan a proposta de xerencia, para o cal dende o Comité de folga solicitamos unha reunión con Xerencia o luns 18 de cara a asinar a acta final de negociación", indica o comité de centro no comunicado no que informa das votacións. "A última proposta de dirección era de 11 enfermeiras e 11 auxiliares. A discrepancia radicaba nos médicos, pediamos catro facultativos e maior número de presenzas e eles só ofrecen dous. Non aceptan implementar catro interinidades", informaba esta cuarta feira Camilo Agulleiro, presidente do comisión de centro, sobre o contido da proposta en conversa con Sermos Galiza. "O conflito ten a súa orixe en que ao longo destes anos fóronse incrementando o número de padiolas e de espazos nas Urxencias sen dotación de persoal. Iso provocou que o persoal saturara, que tivese unha gran sobrecarga de traballo. Mobilizábase puntualmente persoal de planta mais iso non arranxa as cousas. O que demandamos é persoal e medios", explicábanos.


Summary: A Universidade de Vigo é pioneira no Estado aprobando unha medida dirixida a paliar os paróns na carreira académica do PDI derivados da brecha de coidados.

De pioneira cualificaron desde a Universidade de Vigo a medida que vén de aprobar o seu Consello de Goberno pola que toda investigadora desta institución terá dereito a solicitar que a avaliación da súa produción científica, docente ou de transferencia sexa equivalente á media acadada nos cinco anos anteriores a atoparse en situación de crianza dunha filla ou fillo (até que acade os seis anos de idade), coidado directo dunha persoa familiar (até o segundo grao de consanguinidade ou afinidade, que non poida valerse por si mesma por idade avanzada), de accidente ou enfermidade grave ou que estea a recibir atención psicolóxica prescrita por sufrir violencia machista. A profesora Águeda Gómez, directora da Unidade de Igualdade da UVigo, afirmou que con esta medida o que se pretende é converter a Universidade nunha organización que non sexa 'cega ao xénero' e que recoñeza e axude a facilitar a compatibilidade da conciliación entre vida laboral, familiar e persoal a académicas e académicos que se atopen nalgunhas desas situacións. "Preténdese converter a Universidade de Vigo nunha organización que non sexa cega ao xénero", afirmou Águeda Gómez Así mesmo, a medida aprobada polo órgano de goberno universitario contempla que eses dereitos se poidan estender tamén a calquera investigador da Universidade que obtivese un permiso ou excedencia por razón dos supostos de crianza de fillas ou fillos e coidado directo dun persoa familiar. A directora da Unidade de Igualdade salientou que mediante a aprobación desta medida, a Universidade de Vigo pasa a ser a primeira institución académica galega e do Estado que "aproba unha acción positiva, dentro das convocatorias propias de produción científica en investigación, docencia e transferencia, que aborda a denominada brecha de coidados por razón de maternidade, conciliación e ou violencia machista", afirmou. "A Universidade de Vigo pasa a ser a primeira institución académica galega e do Estado que aproba unha acción positiva nesta área que aborda a denominada brecha de coidados", afirmou Gómez Na sesión do Consello de Goberno en que se aprobou, celebrada na segunda feira, o reitor Joaquín Reigosa salientou a existencia dunha inxustiza de base que fai parte do teito de cristal "que atopan as mulleres na súa carreira científica" e, engadiu que aínda que esta medida non vaia romper o teito, "si que recoñece esas dificultades e atrancos das mulleres durante embarazo e crianza das rapazas e rapaces", asegurou. Vai dirixida a tentar mellorar as situacións sociais que teñen que ver co coidado das crianzas, persoas maiores e outras situacións que produzan menoscabo Reigosa engadiu que esta medida terá custo cero ao non implicar mudanzas na contía prevista para a avaliación da produción científica e de transferencia. Segundo esgrimiu vai dirixida ademais a tentar mellorar todas aquelas situacións sociais que teñen que ver co coidado das crianzas, persoas maiores e "queda aberta a máis situacións que produzan menoscabo na produción científica", explicou.


Summary: Porén, non pedirá que se blinde Galiza.

Núñez Feixoo recoñece que a chegada de turistas e visitantes a Galiza, onde apenas 1 de cada 100 galegas, segundo o estudo da Xunta; ou 2 de cada 100, segundo o feito polo Estado; estivo en contacto co coronavirus, é un risco. Os propios informes sanitarios do Goberno galego recoñecen que a chegada á Galiza en xullo e agosto deses turistas procedentes doutras partes do Estado vai multiplicar o número persoas afectadas pola pandemia. Aínda así, Feixoo decide convocar as eleccións para xullo. A preguntas de Nós Diario sobre a conveniencia, perante ese escenario de risco, de pedir a blindaxe de Galiza, o presidente galego optou por poñer ovos en todos os cestos e, ao mesmo tempo, en ningún. "A xente que veña de comunidades autónomas cunha situación epidemiolóxica peor que a nosa non deberían entrar en Galiza", recoñeceu, para a seguir engadir que "os que veñan de autonomías nunha situación similar á nosa, si". Porén, esa afirmación non a traduce na práctica e non lle leva a sopesar pedir que se blinde Galiza. Feixoo defende que o "turismo nacional" é importante para Galiza e que hai "miles de persoas" que desexan vir ao noso país para gozar das súas residencias. Data electoral Defendeu o presidente da Xunta que as eleccións sexan en xullo e indicou, nunha particular interpretación, que esta opción conta co apoio de 46 palamentares na Galiza (os do PP e En Marea) fronte a 29 contrarios. Preguntou á oposición "cal é a súa alternativa" e avanzou que a campaña electoral vai ter que sr máis curta. "A clásica non poderá facerse, eses tempos xa pasaron. Temos que facer unha campaña máis curta". Tamén dixo que o atípico da situación obrigaba a "prever" outros posíbeis días para votar se "falla o día elixido". Residencias Anunciou Feixoo na súa comparecencia após o Consello da Xunta que máis do 80 % das residencias de maiores e de discapacidade da Galiza poderán permitir visitas de familiares a partir desta segunda feira, aínda que unha vez por semana e sempre con cita previa. En concreto, dixo, serán aquelas instalacións que leven 15 días sen contabilizar casos de COVID-19 entre usuarios e empregados, ademais de estar situados en concellos con baixa incidencia da pandemia.


Summary: A formación que lidera Xosé Manuel Beiras celebrou este 2 de febreiro a Conferencia Nacional en que abordou o seu programa para as eleccións europeas. Do acto só tomou parte a quinta parte da militancia: 200 d@s por volta de 1.200 integrantes.

Anova realizou este 2 de febreiro a Conferencia Nacional en que abordou o programa con que concorrerá ás eleccións europeas e que saíu adiante co 85,5% dos votos a favor fronte ao 3,3% que colleitou en contra e 7,1% de abstencións. O contido da proposta resumiuna o líder da formación nacionalista, Xosé Manuel Beiras, ao sinalar que o obxectivo é "combater as políticas ultraliberais da Unión Europea". Dixo Beiras tamén que "sería absurdo caer no erro doutras forzas políticas" que comezaron a tecer alianzas para unha candidatura aos comicios fixados para maio, "cando o primeiro que cómpre facer é fixar o posicionamento desa formación a respeito da problemática que padece a Galiza dentro da UE". Esa postura en Anova pivota ao redor de "tres eixos básicos" que serían, tal e como enunciou, que os suxeitos políticos sexan os pobos e combater a política neoliberal da UE para que esta deixe de ser "instrumento de opresión da maioría social" para se colocar "ao seu servizo". O sector crítico di que a candidatura "virá cociñada" pola dirección de Anova Con todo, dentro de Anova hai quen non está de acordo con Beiras. A crise interna agrávase e, ao entender do sector crítico, a baixa participación da militancia nesta Conferencia Nacional é un bon síntoma diso. Así as cousas, Rafael do Pico sinalou en declaracións aos medios de comunicación que "os temas que se someten a debate son insuficientes" e que @s integrantes da formación política non teñen información sobre o contido das conversas con outras forzas para concorrer ás eleccións. "A dirección insistiu en que só se falara de cuestións programáticas e nada de alianzas, de como se concreta a política da fronte ampla", continuou Do Pico. Dixo tamén que "boa parte da militancia entendeu que non pagaba a pena vir a un evento baleiro de contido". O vindeiro sábado, 8 de febreiro, a Coordenadora Nacional estabelecerá a data do referendo en que Anova escollerá "a maneira" en que participarán nos comicios. O sector crítico reclama información non só das formacións políticas coas cales se están a manter conversas, senón tamén o contido desas conversas "e para iso tiña que ter servido esta Conferencia Nacional", concluiu Rafael do Pico, quen recalcou que non ten "nengunha dúbida" de que a candidatura "virá cociñada" pola dirección.


Summary: O parlamentar do Partido Popular nas Cortes de Valencia, Rafael Marluenda, escribiu no seu twitter que era unha mágoa non poder se felicitar "prudentemente" polo descenso do paro no Estado español por mor do sinistro ferroviario en Galiza.

Marluenda escribiu no seu twitter: "Que mágoa que a catástrofe ferroviaria nos impida expresar prudentemente a nosa satisfacción polos datos do paro". O chío provocou unha gran indignación e rexeitamento nas redes sociais, motivo polo cal o deputado popular retirou o mesmo e pediu desculpas. Iso si, dixo que foi malinterpretado e que hai quen procuraba con esta polémica "que me axusticen". Os datos da Enquisa da Poboación Activa (EPA) indican un descenso do paro no Estado español, mais non en Galiza, onde o número de desempregos subiu en 800 persoas no segundo trimestre do presente ano 2013.


Summary: Está a ser unha manifestación masiva. No día en que Rajoy ten de comparecer polo caso de corrupción máis grave da historia da democracia, milleiros de estafad@s polas preferentes se dirixen a Monte Pío.

Milleiros de vítimas do monumental calote das preferentes toman civicamente as rúas de Compostela, nunha nova manifestación masiva. Un forte despregamento de policía agárdaos nos arredores da sede da presidencia da Xunta en Monte Pío. Podes seguir a manifestación através do noso twitter, @sermosgaliza. Haberá ampliación.


Summary: Considero imprescindible opoñer resistencia á cordura imposta das maiorías civís. Ás veces, precísase erguer trincheiras a calquera sistema establecido e disparar corazóns dementes ás estruturas do poder. E iso foi xusto o que fixemos este sábado 22 de setembro en Vila Nova de Cerveira. Cinco escritores dun xénero minoritario expresado en lingua minorizada, viaxamos desde a periferia ata terreos arraianos para falar de emocións.

"Como os ciganos somos de outra margem" (Manuel Alegre) Somos da liña onde espertan os soños; linde literario no último verso da estrofa. Como as pontes que esvaen as fronteiras, vivimos no fume da utopía. Ao outro lado do ritmo social. Con pulso kamikaze. Reflexiono e admito a utilidade do pragmatismo, así como as vantaxes de aplicar a lóxica en certas ocasións. Pero posiciónome en contra dun control permanente sobre cada acto, conduta ou forma de cavilar Somos extremo; principio e fin. Ningún núcleo nos pertence. Nós vagamos, nómades, polas aforas da razón. Habitamos as lapelas dos libros que nos tolean. De aí que desbotemos cálculos lóxicos, para poder pensar. Reflexiono e admito a utilidade do pragmatismo, así como as vantaxes de aplicar a lóxica en certas ocasións. Pero posiciónome en contra dun control permanente sobre cada acto, conduta ou forma de cavilar. Se non atentásemos contra siloxismos funcionais, acabariamos matando a fantasía. Se non arriscásemos por axudar os demais, perderiamos a condición humana. Se non atendésemos ás emocións, deixariamos de sentir. Ás veces, precísase erguer trincheiras a calquera sistema establecido e disparar corazóns dementes ás estruturas do poder. E iso foi xusto o que fixemos este sábado 22 de setembro en Vila Nova de Cerveira Por todo o argumentado, considero imprescindible opoñer resistencia á cordura imposta das maiorías civís. Ás veces, precísase erguer trincheiras a calquera sistema establecido e disparar corazóns dementes ás estruturas do poder. E iso foi xusto o que fixemos este sábado 22 de setembro en Vila Nova de Cerveira. Cinco escritores dun xénero minoritario expresado en lingua minorizada, viaxamos desde a periferia ata terreos arraianos para falar de emocións. O editor que nos conduciu, Franciso Macías, chamoulle POSITIVAS a unhas publicacións impresas en plena crise do libro galego. E o grupo musical que fixo bailar sentimentos colectivos levaba por título de outra margem, a pesar de ter compoñentes do dous lados do Miño. En canto atravesamos o limiar, traspasamos os límites da percepción. Xamais as verbas significaron tanto; nunca os acordes tocaran esa intensidade. A catarse cubriunos cun único peito. E, dentro, comprendemos que cando o maxín esquece as paredes, só importan as emocións. Desde a outra margem conformamos o clan nómade da Colección Di-versos (Ed. Positivas); unha particular barricada ante as correntes impostas –Conta atrás! –anunciou Paula Carballeira– e, a partir de aí, bancos de Baleas invadiron a voz de Estevo Creus. Ao mesmo compás, Alberto Ferreiro maldiciu versos fatídicos ata que se fixeron Inflamables entre os beizos de Samuel L. París. O conxunto soou como se houbese Vinte en escena e os ritmos fonéticos convertéronse en canción desde A OUTRA MARGEM. Desde a outra margem conformamos o clan nómade da Colección Di-versos (Ed. Positivas); unha particular barricada ante as correntes impostas. Si. Pero... E ao saír? Ao saír decateime de que, nese mesmo intre, podía haber moitos grupos de persoas compartindo distintos refuxios e maneiras de resistencia. Fronte á inercia do utilitarismo inmediato, varias tribos de nómades manteríanse, con firmeza, no bando da autenticidade. Entón, nun alarde de desvarío, pregunteime que sucedería se todos os clans de soñadores ambulantes deixásemos de asimilar, ao mesmo tempo, determinados centros artificiais. Non o sei. Fronte á inercia do utilitarismo inmediato, varias tribos de nómades manteríanse, con firmeza, no bando da autenticidade Ao igual que ignoro como puiden desviar tanto o tema dun artigo que se podería resumir con maior precisión en moitas menos liñas... Quizais porque adoro afondar nos sentidos que adquiren as palabras ao combinarse. Ou porque quería transmitir, coa máxima franqueza, a experiencia que vivimos. Se cadra, non me ativen á concisión requirida porque eu, coma ti, renuncio ao control permanente. Tal vez por ser de outra margem. Como a tribo musical que leva ese título ou o equipo dos Di-versos. Como os ciganos...


Summary: 2020 comeza en galego. Cun novo xornal íntegro nosa lingua e con propósitos de aninovo que nos comprometen co uso do idioma en todos os contextos da vida, máis atinado, na fala e na escrita. Á iniciativa da Mesa uniuse a campaña da CRTVG 'Dígocho Eu', e unha lea virtual a conta do galego das persoas neofalantes.

Queres comezar o ano con bo pé? O primeiro chío do ano da Mesa pola Normalización Lingüística garda unha pregunta que nos convida a dar dez pasos para vivirmos en galego. Case ao mesmo tempo, a Corporación de Radio e Televisión da Galiza lanzaba a súa propia campaña en redes sociais, baixo o cancelo #DígochoEu, unha idea que encerra o seu propósito de falar e escribir en galego un pouco mellor cada día de 2020. Na práctica son dúas iniciativas complementarias, alentadoras, que contrastan co tirapuxa dixital que varias usuarias de Twitter intercambiaron na véspera de Noitevella a conta dunha utilización deficiente do galego. "O dominio dunha lingua chega co uso. Quen se incorpora de novo a un idioma descoñecido faino coa vontade de facelo ben, pero para iso, reivindica o dereito de equivocarse e de que o corrixan", explican desde A Mesa, que fai fincapé máis na cortesía desa emenda, que non na recriminación. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: En pleno ecuador da campaña das primarias socialistas, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, atende 'Nós Diario' para conversar sobre a situación da Galiza e sobre o seu proxecto de partido. A finais deste mes a militancia escollerá entre el e Valentín González Formoso para dirixir o futuro da formación.

Como está a encarar a campaña das primarias? Ve a militancia animada a votar? A min gústanme as primarias porque permiten a democratización e participación das bases do partido. No ano 98 xa coordinei as primarias de Borrell na Galiza. Milito desde hai mais de 25 anos e considero que a militancia de base debe estabelecer o futuro do PSdeG. Represento un proxecto dun PSdeG situado na esquerda, que ten unha alternativa á dereita de Feixoo e un modelo de partido onde as bases xoguen un protagonismo fundamental. Garanto que o PSdeG non avance cara a unha dereitización nin a posicións de connivencia co PP e con Feixoo. Está no voto secreto das bases decidir o futuro do partido. Preséntase como candidato das bases, mais sendo o actual dirixente, non é incongruente? Hai catro anos as bases déronme unha maioría ampla en toda a Galiza e plantamos un proxecto que empezou a xerminar e que necesita tempo para dar froito. Ao longo deste tempo sempre traballei intensamente ao carón das bases e é evidente que hai certas baronías do partido que prefiren un modelo máis de cadros, máis conservador e condescendente coas políticas de Feixoo. Iso desfiguraríanos. O meu proxecto aposta por un modelo en que as bases teñen que xogar un papel decisorio e non retroceder cara a outros modelos de organización e de formulacións ideolóxicas e estratéxicas que xa coñecemos no pasado e cuxos resultados non foron positivos. Bota en falta o apoio de Alcaldías socialistas? O positivo das primarias é que o voto da militancia vale o mesmo que o do secretario xeral ou de calquera alcalde e, por tanto, son os votos das e dos militantes os que contan e non hai ningunha baronía que se poida impor ao que decidan as bases. Estou con forzas, ganas e ilusións. E para seguir avanzando temos que fortalecer o proxecto socialista, que asume o galeguismo, o ecoloxismo, o feminismo e que está claramente na esquerda. Eses son os sinais de identidade cos que construímos o PSdeG nos últimos anos e cos que conseguimos que avanzase en apoio electoral en todas as convocatorias que houbo desde que son secretario xeral. Formulou esta semana no Parlamento a necesidade de actualizar o Estatuto e Feixoo respondeulle que non é posíbel porque o BNG quere definir Galiza como nación. Sería para vostede unha traba que no próximo Estatuto se definise Galiza como nación? É necesario traballar na adaptación e actualización do marco estatutario para fortalecer os dereitos das e dos cidadáns galegos a través dunha carta de cidadanía, para asentar competencias do autogoberno galego e, en definitiva, para pór o marco estatutario nas mellores condicións para gobernar Galiza nas próximas décadas. Queremos adoptar unha posición comprometida co Estatuto, defendendo a importancia que tivo ao longo destes 40 anos de autonomía, pero tamén estando abertos a buscar melloras neste modelo e actualizacións. Temos un claro compromiso cunha visión dunha España plural, federal e autonómica na que hai que explorar como poder encaixar a estrutura institucional de nacionalidades históricas na que a Galiza sempre debe estar ao mesmo nivel que outras comunidades como Catalunya e o País Vasco. Todo o que cabe dentro da Constitución debe abordarse e buscar puntos de encontro para mellorar a cuestión. Nós non somos nacionalistas, respectamos o nacionalismo galego e cremos que a cuestión semántica é unha cuestión a traballar cando nos sentemos a falar dunha reforma do Estatuto. En todo caso hai distintas interpretacións, o que interpreta o Estado español como unha nación de nacións, ou a concepción de nación cultural. O propio himno galego fala de nación de Breogán. No que non estamos é na liña de abrir ningunha vía soberanista de autodeterminación porque consideramos que iso non é o que piden as galegas e galegos e porque a soberanía reside na cidadanía do conxunto do Estado español. Desde a óptica federalista queremos abordar ese compromiso co autogoberno e tamén unha fórmula que permita asentar a identidade, cultura e lingua galegas. Sobre financiamento, que valoración fai dos orzamentos do Estado para a Galiza? Hai que primar a reactivación, e para facela necesítanse orzamentos sociais, que eviten un crecemento da desigualdade e da exclusión social. Os orzamentos do Estado teñen un claro compoñente social, priman e defenden os servizos públicos e o gasto social e priorizan colectivos fundamentais como a mocidade. Ademais incrementan en 29% o investimento territorializado na Galiza e invisten por galego máis que o que se inviste na media de España. Nese sentido, a combinación da prioridade social e de investimento na Galiza fai que estes sexan uns orzamentos positivos e adecuados para impulsar a reactivación e impedir a exclusión de cidadáns en situación desfavorábel.


Summary: A profesora Pilar García Negro ofreceu unha charla na Coruña sobre o aniversario do primeiro Estatuto de Autonomía, que "a pesar das súas limitacións era máis avanzado nalgunhas cuestións que o actual" posto que impedía o que agora pode ocorrer co patrimonio artístico das antigas caixas ou "esixía acreditar o coñecemento do galego para acceder á función pública".

A Asociación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña acolleu un acto de lembranza do primeiro Estatuto de Autonomía de Galiza, que cumpriu este mes o seu 77 aniversario. Organizada polo BNG, a conmemoración constou dunha charla da profesora Pilar García Negro -e un posterior debate- durante a cal a tamén ex deputada constatou que aquel texto "a pesar das súas limitacións e das imposicións que tivo que aturar non é antigo e nel latexan nocións do que puido ser un poder galego". "Nalgunhas cuestións é máis avanzado que o vixente", engadiu. García Negro expuxo uns cantos exemplos da clarividencia daquela norma que sacou adiante "de forma heroica" o nacionalismo histórico. "Entre os puntos do Estatuto do 36 atopamos por exemplo a posibilidade de que se unan á administración galega as comarcas limítrofes que compartan características culturais ou xeográficas, algo agora totalmente prohibido. Ou en cuestións de lingua chega a superar á situación actual cando lexisla que se debe acreditar o coñecemento da lingua galega para acceder ao funcionariado", indicou. "Calquera lei que saíse da Asemblea Galega, o Parlamento, tería que ser sometida a referendo se así o pedía o quince por cento do censo", apuntou García Negro". Outro exemplo da norma autonómica de hai 77 anos que a profesora trouxo á actualidade foi aquela que incluía o texto e segundo a cal "non se podía levar fóra de Galiza o noso patrimonio cultural", circunstancia ben distinta ao que pode suceder co legado artístico que actualmente está en mans de Novagalicia Banco -e que antes pertencía ás caixas- e que previsibelmente fique en mans alleas logo da inminente venda da entidade. Así mesmo, no Estatuto do 36 tamén se contemplaban fórmulas de profundidade democrática, cuestión na actualidade moi vixente ante as demandas nese sentido de diversos movementos. "Calquera lei que saíse da Asemblea Galega, o Parlamento, tería que ser sometida a referendo se así o pedía o quince por cento do censo", apuntou García Negro. Na súa intervención, a ex deputada recordou que xa nacionalistas históricos como Castelao sinalaron na súa época que aquel Estatuto "era un punto de partida, non de chegada" e tamén dixo que "non é disparatado pensar que a súa aprobación en plebiscito acelerou o golpe militar posto que pechaba o círculo aberto por Galeusca en 1923, o que foi visto como un gran perigo para os defensores da España unitaria e indestrutíbel".


Anova explora sumarse a unha mobilización unitaria no Día da Patria. A Coordinadora Nacional da irmandade nacionalista aprobou este sábado apoiar unha convocatoria nacional "polo pobo galego", sempre que as organizacións participantes "deixen un lado as súas siglas para ceder o protagonismo ao estrato cidadán no sentido amplo", segundo informaron en nota de prensa. A Irmandade Nacionalista avanzou que abrirá "conversas cos diferentes partidos e persoas" -que convocan tradicionalmente os actos- "para coñecer as posicións e valorar a vontade de participar nun 25 de xullo no que o protagonista sexa a cidadanía que integra a nación galega". Apostan porque sexa esta quen decida o lema, a cabeceira e as intervencións finais da mobilización. No mesmo sentido pronunciouse o Bloque Nacionalista Galego este venres, que chamou a apoiar as propostas saídas do tecido social por un Día da Patria que sume a todo o nacionalismo, "organizado e non organizado", en torno á defensa de Galiza como nación. A posición nas xerais, o 11 de xullo Por outras banda, a Coordinadora Nacional de Anova convocou para o próximo 11 de xullo unha Conferencia Política Nacional para decidir as liñas políticas da organización cara as eleccións xerais. "Anova entende que os anteditos comicios deberían significar o desenlace do actual proceso deconstituínte para, como consecuencia, camiñar co horizonte posto nun novo proceso constituínte", apuntan. Recordan que decisión irá en consonancia co proxecto estratéxico definido na constitución da Irmandade en 2012, que xira sobre dous eixos: a construción dun suxeito político soberano para Galiza e a recuperación de políticas de esquerda para a maioría social.


Summary: Esta terza feira decorren as eleccións parlamentarias en Israel, as quintas en catro anos, con opcións de que sexa preciso convocar novos comicios polo empate técnico entre os bloques maioritarios.

6,5 millóns de persoas están chamadas hoxe a elixir a Knesset, o órgano lexislativo de Israel. Porén, son moitas menos das que residen no territorio, por mor da supresión masiva dos dereitos de cidadanía de palestinas e palestinos a mans de Tel Aviv. As últimas enquisas publicadas antes dos comicios por un conxunto de medios israelís reflicten unha alta posibilidade dun empate técnico, pois os partidos dispostos a alzar Benjamin Netanyahu unha vez máis como primeiro ministro non superarían 60 asentos, a un da maioría absoluta. Outro tanto acontece coas formacións que impulsaron o Executivo que dirixe Yair Lapid, que incluso contando cos apoios da alianza progresista palestina Hadash-Taal -que non apoia ningún dos dous bloques- non superaría esa cifra. Así e todo, o conservador Netanyahu podería superar 30% e ver incrementada a representación do seu partido, o conservador Likud, a pesar dos tres xuízos por fraude, abuso de poder e subornos que están en marcha. Porén, para formar Goberno, precisaría das forzas ultraortodoxas e dos partidos de extrema dereita (como Shas, Yisrael Beitenu ou o Partido Relixioso Sionista). Aínda que finalmente haxa un acordo de Goberno, a inestabilidade case permanente da política israelí, coas quintas eleccións en tres anos e medio e até trece forzas na Knesset, dificulta que estas eleccións conduzan a un gabinete capaz de aguantar os catro anos de lexislatura, algo que non acontece desde 2003. A outra formación en ascenso segundo os traballos demoscópicos é a liberal Yesh Atid, do actual primeiro ministro en funcións Lapid, que podería alcanzar 24% dos sufraxios, case que duplicando os seus votos de 2021. Lapid, que encabeza o Goberno desde o 1 de xullo tras romperse o acordo que mantiña como primeiro ministro a Naftalí Bennett -do partido Yamina, conservadores mais enfrontados a Netanyahu- lanzou nestes meses unha ofensiva militar contra Gaza e Cisxordania, en Palestina, e asinou un acordo sobre as fronteiras marítimas no Líbano para desbloquear a explotación de gas natural e petróleo. A agresión militar respondería a un intento de impulsar a súa candidatura, recoñeceu a prensa local. Con todo, e a pesar da caída en intención de voto de Yamina -xa sen Bennett como candidato-, a suba prevista pola coalición Unidade Nacional podería darlle algunha oportunidade de manterse no posto. No campo das formacións israelís abertas a un proceso de paz (Partido Laborista) ou a solución dos dous Estados (Meretz), ficarían no 5% cada unha. Candidaturas palestinas Malia os bos resultados da Lista Conxunta cando reunía até cinco agrupacións pro palestinas -agás unha, o resto progresistas- o que lles permitiu obter até 15 representantes nas eleccións de 2020 após converterse en terceira forza en 2015, a saída da conservadora Lista Unida Árabe en 2021 fíxolles perder conxuntamente un terzo dos escanos. Agora, é o partido panarabista Balad o que optou por presentarse en solitario. Esta división e as a continuidade das agresións sobre Palestina provocarán, segundo medios árabes, unha caída na participación dos palestinos con dereito a voto; deste 20% do censo apenas 40% declarou que irá ás urnas. A privación de voto da poboación palestina A privación do voto forma parte do "cruel sistema de opresión e dominación" que impón Israel, denuncia Amnistía Internacional. Este sistema equivale ao apartheid e constitúe un crime de lesa humanidade contra a poboación palestina, que padece "confiscacións masivas de terras e propiedades, homicidios ilexítimos, traslados forzosos, restricións á cidadanía ou negación da nacionalidade", conclúe a entidade.