Summary: A música Catuxa Salom descóbrenos 'Nunha aldea', o seu primeiro traballo en solitario. Fala de volver ás raíces, de valorar a lingua e de cumprir os soños que están idealizados, xa que, como ela di, "cando tes unha paixón, aínda que non queiras e esteas enfadada con ela, sempre volve".

—Despois de todo un verán de xira, cales son as sensacións con Nunha aldea?Moi ben. No escenario tes a retroalimentación constante da xente e eu vexo moitos sorrisos e moita felicidade. Cando baixo e falo con distintas persoas dinme que lles gustou moito e os discos tamén se venden, así que considero que vai bastante ben. Eu nacín na Galiza, mais vivín moitos anos en Madrid e non volvín ao rural até hai dous anos, dalgunha maneira estou comezando e moita xente dime que non me coñecía. Iso dáme ganas de ofrecer máis cancións. —Que relación ten o rural con estes temas?Xorden sos. Estou nun espazo idóneo, sen estímulos e na natureza, co río aquí ao lado. Era o que buscaba fuxindo da gran cidade, de Madrid, necesitaba isto. Por iso digo que xorden sos, porque ao final compoñemos en base ás nosas experiencias e sensacións. Eu levaba moitos anos idealizando o rural e de súpeto chegas e dáste de conta de que non é así, que hai moitas cousas que non funcionan. Isto tamén é guai, porque é onde está a chicha para compoñer. Por exemplo, Cando eu morra xurdiu de estar nun enterro dunha avoa da aldea e experimentar o estar nunha igrexa na que caen as paredes, o sermón do cura e xente chorando que nin sequera a coñecía. Pensei que cando eu morrese o que quería era unha festa e por iso naceu a canción. A xente aquí ten historias incríbeis que poden inspirar: unhas persoas tiñan unha casa en Madrid, vendérona e logo con eses cartos estiveron un mes buscando casa percorrendo todo o norte de España mentres durmían no coche. Ao final atopárona aquí e son os nosos veciños. —Como pasa de vivir en español a compoñer en galego?Os meus pais son arxentinos e os nosos devanceiros italianos, polo que nunca tiven unha contorna galegofalante. Aos 14 anos, tiven dúas mestras incríbeis que nos levaron de excursión a Lisboa e Porto. Estando alí descubrín que podía falar portugués e penso que todas as persoas nesa clase decatámonos da forza que ten falar outra lingua. Estando no rural todas as persoas falan galego e eu tamén buscaba unha forma de mesturar as miñas raíces. A miña avoa era indíxena arxentina e sempre escoitei moitos ritmos tribais, unha característica que para min tamén ten o son do galego. Ten a profundidade que eu estaba buscando para compoñer. Tamén é certo que, ás veces, aínda que teña o chip en galego, hai unha frase que me sae en español e fago mesturas, tamén con portugués, porque é o que me pide o corazón. Nestes momentos estou investigando outras linguas, xa que son unha amante delas. Tamén falo ruso e italiano e busco máis o son que a lingua en si. Cando comecei co proxecto escoitaba moitos grupos galegos, sobre todo de folk tradicional, e adoraba a sonoridade desta lingua, tan ancestral e inspiradora. —Aínda que comeza na Galiza, xa trae experiencia da industria.Levo dez anos na música, tamén estudei teatro e socioloxía e son cousas que mesturo dunha maneira case inconsciente. Nos directos intento facer unha performance aproveitando as ferramentas que teño como actriz e a miña maneira de compoñer é moi sociolóxica porque non podo evitar analizar a sociedade. Eses anos traballando en Madrid con diferentes bandas déronme moita experiencia, estou moi agradecida do percorrido que fixen alí, mais coa pandemia deixou de funcionar e decidín que era o momento de volver á Galiza. Volvín a Lugo sen pensar en crear isto porque estaba farta e non podía máis, pero cando tes unha paixón, aínda que non queiras e esteas enfadada con ela, sempre volve. Este proxecto tamén xurdiu grazas a Sonidosmans e á súa formación sobre a industria musical. Para min foron un agasallo.


Summary: O ex presidente do estaleiro vigués afirma estar preocupado polo futuro da compañía da que aínda controla 24,5%.

José García Costas, o que fora presidente do estaleiro Hijos de J. Barreiras até o seu cese pola xunta liderada pola petroleira mexicana Pemex, eludiu pronunciarse sobre o futuro da factoría naval viguesa, en situación de preconcurso, e na que aínda controla 24,5%. A preguntas dos xornalistas tras a súa intervención en Vigo nunha xornada sobre o Brexit, García Costas optou por gardar silencio. Asegura que "non chegou o momento" e que cando chegue "teredes cumprida información (...), xa tedes cumprida información, e o que non tendes, inventádelo", dixo aos xornalistas visíbelmente molesto. O que si que recoñeceu é a súa preocupación polo futuro do estaleiro, que conta cunha carteira de pedidos por valor de 800 millóns pero que debe negociar a súa débeda. "Estou preocupado por todo", asegurou respecto a un posible cambio de titularidade. "A situación de Barreras preocúpame, pero non vou falar nin unha soa palabra de Barreras", sentenciou.


Summary: O sindicato convoca marchas de delegadas e delegados o vindeiro día 9 de xuño nas sete principais cidades do país para esixir medidas concretas dos Gobernos español e galegos

A CIG vén de convocar marchas de delegadas e delegados nas sete principais cidades do país para o vindeiro día 9 de xuño, terça feira, co obxectivo de esixir dos Gobernos español e galegos políticas que permitan "unha saída xusta e galega á crise económica, laboral, industrial e social que atravesamos". As marchas realizaranse desde distintos puntos de cada unha das cidades e confluirán nunha praza onde se celebrará unha asemblea para avaliar a situación actual, as medidas aprobadas dende o inicio da pandemia e as alternativas da central sindical. Con estas accións, explica o secretario xeral da CIG, "continuamos o proceso recuperación da mobilización social, chamando á reactivar a acción nas rúas, mais atendendo ás medidas de seguridade que corresponde na actual situación sanitaria". Lembra Carril que, malia as limitacións propias do estado de alarma e o confinamento da poboación, a central "foi dando resposta ás insuficientes e inxustas medidas aprobadas polo Goberno español, ao deixamento de funcións practicado pola Xunta de Feixoo e aos abusos patronais, demandado protección para a clase traballadora, garantías dos ingresos e do emprego e medidas de seguridade nos centros de traballo". Nas marchas da vindeira terça participarán arredor delegados e delegadas que, por volta das 11 horas, confluíran na Praza de Pontevedra na Coruña; Praza de Armas en Ferrol; Praza da Quintana en Compostela; Praza de Santa María en Lugo; Praza Maior en Ourense; na Alameda en Pontevedra; e diante do Marco (Rúa do Príncipe) en Vigo. A prol das maiorías sociais Un dos obxectivos destas accións é "visibilizar a necesidade de retomar a mobilización para forzar o necesario cambio de políticas que permita que a saída a esta crise non recaia novamente sobre a clase traballadora". "Fronte ás inxustas medidas de corte neoliberal e recentralizador aprobadas nestes meses, reclamamos a derrogación inmediata da reforma laboral de 2010 e 2012, da reforma das pensións de 2011 e 2013 e da negociación colectiva; e políticas públicas que concentren todos os recursos existentes en favor dos intereses das maiorías sociais". sinalan desde a central sindical De igual modo, unha política económica e industrial "creadora de emprego digno e con salarios xustos, que defenda o tecido industrial e promova proxectos que completen todas as fases produtivas en Galiza, facendo así que todo o valor engadido quede aquí; o dereito a termos unha verdadeira transición enerxética; así como reforzar os servizos públicos, construíndo un verdadeiro sistema público galego para a atención e coidados de todas as persoas, desterrando as privatizacións dos servizos públicos e dos servizos sociais" son accións fundamentais para a CIG.


Summary: Finlandia é o último país en adoptar a medida polo risco de miocardite.

Finlandia anunciou esta quinta feira, 7 de outubro, que suspenderá a vacinación dos varóns menores de 30 anos coa vacina contra a Convid-19 de Moderna polo risco de inflamación cardíaca, sumándose así á decisión adoptada na véspera por Suecia e por Dinamarca. O director do Instituto Nacional de Saúde e Benestar de Finlandia (THL), Mika Salminen, sinalou en conferencia de prensa que este fármaco un risco lixeiramente maior que outras vacinas de desenvolver miocardite, segundo un recente estudo elaborado nos países nórdicos. "A maioría destas miocardites son leves e transitorias e cúranse por si mesmas tras uns días de seguimento, mais no entanto existe un risco", dixo Salminen, que sinalou que este risco é maior nos varóns novos despois de recibiren a segunda dose. Segundo Salminen, os resultados do estudo en Finlandia son similares aos do resto de países nórdicos, aínda que en Finlandia se produciron menos casos de miocardite que en Noruega. A Axencia Finlandesa do Medicamento (Fimea) informou de que se detectaran até a data seis casos de inflamación cardíaca no país, onde se administraron arredor dun millón de vacinas da firma estadounidense Moderna. Suecia Suecia foi o primeiro país nórdico en anunciar a suspensión até o 1 de decembro para os menores de 30 anos ante o risco "moi pequeno" de sufrir miocardite e pericardite, de acordo co estudo. "Seguimos a situación e actuamos axiña para que as vacinas sexan o máis seguras posíbeis e dean unha protección efectiva contra a Covid-19", sinalou nun comunicado o epidemiólogo xefe da Axencia de Saúde Pública sueca, Anders Tegnell. Dinamarca A Dirección Xeral de Sanidade danesa apelou á "precaución" para suspender o uso de Moderna nos menores de 18 anos, aínda que salientou que non se detectaran casos neste país. "En Dinamarca convidouse preferentemente até agora a mocidade de 12 a 17 anos a recibir a vacina de Pfizer. Por un principio de precaución, a partir de agora só lles subministraremos este preparado", consta nun comunicado. Noruega Noruega xa usaba só Pfizer para todos os menores de idade, mais a partir de agora estenderá a recomendación a todos os menores de 30 anos. Os datos provisionais do estudo foron enviados á Axencia Europea do Medicamento (EMA) para que sexan estudados. Dinamarca xa fora o primeiro país en suspender do seu programa oficial a vacina de AstraZeneca, e despois a de Janssen, que non obstante se podían recibir de forma voluntaria; mentres que Noruega adoptou unha medida similar posteriormente.


Summary: Un roteiro polo Macizo Central nunha zona de grandes extensións de áreas deshabitadas, como en poucos lugares do país.

A aldea abandonada de Queixeliña atópase nun estreito val que mira ao norte no medio das serras que conforman o Macizo Central, a máis grande área montañosa da Galiza. Accédese dende a zona de Chandrexa, pero os núcleos de poboación dos arredores son poucos e pequenos. Adentrándonos nos montes hai enormes extensións de áreas deshabitadas, como en poucos lugares é posíbel atopar na nosa terra. Iso si, a pegada humana no territorio é grande, malia que nos últimos tempos a paisaxe está a perder o rastro de persoas e gando que dominou as serras durante milenios. Paraxe: Macizo Central / Concello: Chandrexa de Queixa / Percorrido: 7 kms ida e volta até Queixeliña (15, percurso circular polo alto da serra) / Dificultade: Baixa a Queixeliña (Alta se a volta é pola serra) Rodeando o encoro dende Celeiros, onde está a casa do concello de Chandrexa de Queixa, atopamos á esquerda unha sinalización do inicio da ruta, que remonta o regato de Queixeliña no medio dunha gran carballeira. O tradicional camiño de carro empedrado ascende suavemente entre pequenos e costaneiros prados, sebes de pedra e bosques que rexeneran, con grandes exemplares de pradairos, bidos, salgueiros, carballos, freixos e abelairas. Conforme avanzamos, o camiño vaise diluíndo e achégase ao regato, polo que de levar moito caudal dificultaría o avance, sobre todo nos puntos onde conflúen as corgas que baixan dos montes e nos puntos onde o camiño é ao tempo dasaugadoiro dos prados, leito de río e zona de paso. Como a vexetación é moi vizosa, case sen nos decatar, chegaremos ao feixe de casas da aldea, comestas das silvas e xa sen teito, aos dous muíños e a unha casa grande dun andar, que aínda se utiliza para gardar vacas nas cortes. Por riba da aldea, seguindo o regato central dos tres que conflúen en Queixeliña por camiños de outrora xa perdidos, mantidos só polo gando e a fauna, poderemos ascender con dificultade ao Acevral. As pendentes, a vexetación e falla de camiños para orientarse non aconsellan continuar a ascensión, pero o lugar é incríbel, podendo enxergar como debeu ser este pequeno bosque de acivros, seguramente refuxio do gando e subministrador de madeira para a aldea. Nós, aproveitando que a ladeira oeste ardera hai un par de anos, agatuñamos até chegar ao pico Xistral e o Alto da Pá, a máis de 1.500 metros, e con fabulosas vistas do val de Queixeliña e as sucesións de montes e vales de arredor: S. Mamede, Queixa, altos do Simeón, Fial das Corzas, O Invernadoiro,... Montes tapizados do verde de piornos, carqueixas, carrascos, arandeiras, con bosques nas ladeiras dos vales e coas enormes vetas de afloramentos minerais a atravesar paralelas de oeste a leste. O descenso do Alto da Pá faise por intuición, seguindo a referencia dalgún estante, tentando chegar ás pistas e devasas que veñen do norte, e que nos devolverán logo de varios quilómetros á carballeira que hai perto da Espasa, dende onde empatamos pola estrada cara ao inicio da ruta.


Summary: Cinco localidades galegas acollen o maior evento náutico de 2020

Tres milleiros de deportistas náuticos de piragüismo, vela, remo e esquí competirán este ano na Semana Abanca, que se desenvolverá desde o 5 de setembro até o 29 de novembro. Con sede en Vigo -con seis eventos-, A Coruña e Marín -tres en cada localidade-, Sada e Barra de Miño -que acollerán cadansúa competición-, este macroevento náutico é o máis importante a nivel estatal que está programado para o que resta de ano 2020. Presentada nas antigas instalacións da Escola de Transmisións e Electrónica da Armada (Etea) en Vigo, a Semana Abanca vén disputándose desde o ano 2000, aínda que baixo os nomes de Semana Caixanova, primeiro, e Novagalicia Banco, despois. O acto contou coa presenza, entre outros, de José Ramón Lete Lasa, secretario de Deportes do Executivo galego; Manel Fernández, concelleiro de Eeportes de Vigo; o vicepresidente do Comité Organizador e presidente do Clube Náutico de Sada, Enrique Tostado; Pablo Louro como representante das federacións de Remo, Piragüismo, Vela e Esquí Náutico; ou Javier Herrera, presidente do Olívico de Piragüismo. A cidade de Vigo será a sede principal do evento grazas ás seis competicións de piragüismo e vela que se desenvolverán nas súas augas. A principal novidade desta edición será que, por vez primeira na historia do piragüismo na ría de Vigo, a Federación Mundial outorgou o rango de "internacional" a unha desas probas: a de Kayak de Mar. Está previsto que na mesma participen arredor de 300 padexeiros e padexeiras en representación de 37 clubes de todo o Estado español, sendo ademais a proba que abrirá, no día de mañá, a programación deportiva da Semana Abanca. Completa o calendario do piragüismo unha segunda cita, tamén na pista da Etea de "augas tranquilas" e organizada polo Clube de Piragüismo Olívico e o Clube Marítimo de vigo, na que se enfrontarán aproximadamente 600 mozos e mozas deportistas dunha vintena de clubes. Infinidade de competicións alén da ría de Vigo No deporte da vela competirase en 420, vaurien e láser (Marítimo de Canido) e en J80, solitarios e cruceiros ORC (Liceo de Bouzas). Logo, en Barra de Miño terá lugar a Copa de España de Esquí Náutico e Wakesurf, con raiders de varios países, nos días 12 e 13 de setembro. Na ría de Pontevedra serán dous os portos que vivirán a Semana Abanca. Primeiro Poio, co Campionato de España de J70, no que confirmaron a súa presenza a meirande parte dos mellores patróns e tripulantes da vela estatal e portuguesa, con 30 unidades que representarán a totalidade do país. Máis tarde será a quenda de Marín, que acollerá numerosas competicións de remo, e máis concretamente de remo tradicional e remo ergómetro, así como como a xa histórica Gala do Remo Concello de Marín. 150 quilómetros cara ao norte -80 millas náuticas, concretamente-, A Coruña será a sede de tres probas de primeira orde: o Nacional de Clase Olímpica Finn, o Campionato Galego de 420 e o Meeting de Optimist Vanguard, que este ano homenaxea o desaparecido presidente do Náutico da Coruña, Aurélio Fernández Lage. Finalmente, a longa lista de eventos que abrangue a Semana Abanca quedará fechada coa Regata Divino Rei, organizada polo Clube Náutico de Sada e que será a que teña maior participación da tempada na Galiza, despois da Maeloc Rías Baixas.


Summary: En Marea e PP transaccionaron pola mañá unha proposición que demanda "unha proposta alternativa e sustentable" para os materiais da dragaxe, garantindo que non afectarán "a ningunha das rías galegas". Porén, pola tarde a Conselleira do Mar reiterou que "o que se extraia do mar ten que volver ao mar"

O PP aceptou reclamarlle á Xunta que "se garanta que non afectarán a ningunha das rías galegas, nomeadamente a ría de Arousa"O Parlamento galego aprobou este mércores unha proposta de En Marea, transaccionada cunha emenda do PP, que lle demanda á Xunta "a elaboración, conforme á normativa vixente e ás directrices existentes a respecto deste tipo de actuacións, dunha proposta alternativa e sustentable para o depósito dos lodos procedentes do dragado do Lérez", de tal forma que "se garanta que estes non afectarán a ningunha das rías galegas, nomeadamente a ría de Arousa".A proposta respondía á polémica xerada pola posibilidade de que os materiais que se extraian da futura dragaxe da Ría de Pontevedra puidesen ser depositados na bocana da Ría de Arousa, nun punto de vertido legal existente nas proximidades da Illa de Sálvora dende os anos 90, e que tamén vén espertando críticas de confrarías, asociacións ecoloxistas e partidos. O deputado popular Jacobo Moreira aceptou apoiar a proposición presentada, aínda que criticou que "hai voces interesadas que continuamente buscan xerar alarma no sector do mar" e negou que estes materiais procedentes da Ría de Pontevedra sexan contaminantes.Rosa Quintana defendeu que "o que se extraia do mar ten que volver ao mar"Isto foi pola mañá, porque pola tarde, na mesma sesión do pleno do Parlamento, a Conselleira do Mar Rosa Quintana defendeu que "o que se extraia do mar ten que volver ao mar" e ante as críticas dos grupos da oposición pola posibilidade de que a area que se extraia da Ría de Pontevedra remate na Ría de Arousa ou nalgunha outra das rías do país, preguntou "queren vostedes que máis de 4000 camións circulen polo centro de Pontevedra?", subliñando que a única posibilidade que contempla é depositalos nalgunha localización no mar.Quintana reafirmouse en que "non hai contaminación neses áridos" e que "cumpren coa normativa comunitaria". Ademais, foi moi crítica coas denuncias sobre o punto de vertido situado preto da Illa de Sálvora: "Este goberno considera que non existe un depósito de residuos sen control na bocana da Ría de Arousa", dixo, engadindo que "non hai residuos como tales pois os materiais de dragaxe non son considerados residuos, nin hai falta de control", sinalando que o punto de vertido cumpre con todos os requisitos legais e, ademais, está sometido a seguimento e análise.PSdeG, En Marea e BNG reafirmáronse na perigosidade dos materiais extraídos do Lérez e pediron que non se pase o problema "dunhas rías a outras"Os grupos da oposición mantiveron a súa oposición á posibilidade de que os restos da dragaxe da Ría de Pontevedra rematen na Ría de Arousa, afirmando Montse Prado (BNG) que eses materiais "non son inocuos". Ou sinalando Patricia Vilán (PSdeG) que "superan os límites permitidos en metais pesados nalgúns casos". Mentres, Marcos Cal (En Marea) dixo que "o que a Xunta recoñece que é prexudicial para a Ría de Pontevedra non pode ser enviado á Ría de Arousa" e pediu "alternativas que non supoñan pasar os problemas dunhas rías a outras".Pola súa banda, Jabobo Moreira recoñeceu que o punto de vertido en Sálvora se atopa nunha zona ZEPA (Zona de Especial Protección para as Aves), pero minimizou a súa importancia polo feito de teren sido depositados xa no pasado importantes cantidades de materiais procedentes de dragaxes e outras actuacións.


O ascenso a conselleiro do anterior alcalde de Ferrol, Rey Varela, confirma a teoría de que neste "impaís" a incompetencia no só non se castiga senón que tamén se premia O ascenso a conselleiro do anterior alcalde de Ferrol, Rey Varela, confirma a teoría de que neste "impaís" a incompetencia no só non se castiga senón que tamén se premia. Despois da estafa da Edar, do cobro fraudulento de máis dun millón de euros a toda a veciñanza ferrolá, despois dos informes fraudulentos para imputar o cobro da taxa, da posta en marcha e das encomendas de xestión totalmente irregulares e opacas, e despois das campañas publicitarias sobre o non-saneamento da ría, resulta que o señor Rey Varela é un dos grandes activos dos que dispón o PP para atender a política social en Galicia. Esta forma de facer política enganosa é a que está afastando cada vez mais a cidadanía das institucións políticas. O engano, o timo e a estafa non poden ser aval nin premio de ninguén para facer carreira política A súa xestión amosa a total supeditación do seu goberno os intereses das empresas privadas que colonizaron durante o seu mandato os servizos básicos da cidade Non son as mellores credenciais pois as de Rey Varela para exercer o cargo de conselleiro; a súa xestión amosa a total supeditación do seu goberno os intereses das empresas privadas que colonizaron durante o seu mandato os servizos básicos da cidade, como a auga, o lixo e os servizos sociais, con Florentino Pérez como último e único beneficiario. Unha política que se caracterizou tamén polos recortes en servizos sociais e pola promoción do asistencialismo caritativo. Que agora semella que o señor Feijoó pretende levar a Xunta de Galicia, para desgracia dos galegos e galegas. Unha política que se caracterizou tamén polos recortes en servizos sociais e pola promoción do asistencialismo caritativo Necesitamos transparencia, responsables públicos que dean conta da sua xestión, que estean ao servizo da xente e non dos grandes lobbies empresariais. Todo o contrario destes políticos profesionais que como Rey Varela sempre antepoñen os seus espurios intereses privados aos do ben común da cidadanía.


Summary: Compostela, Ourense, Vigo e Lugo acolleron esta tarde concentracións en apoio do mozo independentista detido en Ames. A máis numerosa foi a da capital onde se concentraron arredor de 150 persoas.

As cidades galegas de Compostela (Praza Cervantes ou do Pan), Ourense (Praza do Ferro), Vigo (diante do Marco) e Lugo (Praza Maior) celebraron hoxe concentracións en solidariedade pola detención a pasada terza feira de H.M. "Senlheiro", acusado polas forzas policiais de suposta pertenza ao grupo Resistencia Galega e tenencia de material explosivo. Con anterioridade o colectivo anti-represivo Ceivar realizou varias asembleas informativas nos centros sociais Arredista de Compostela e Revolta de Vigo. As concentracións foron convocadas cun chamamento "á solidariedade activa". Segundo informan desde este colectivo o mozo detido xa se atoparía en Madrid e podería pasar a disposición xudicial a vindeira quinta feira para prestar declaración perante a Audiencia Nacional.


Summary: O soberanismo catalán ve Pedro Sánchez instalado na vía represiva e de producirse hoxe a investidura votarían en contra. Porén, Esquerra e PDeCat valoran o encontro que Torra e Sánchez mantiveron hai case un ano en Pedralbes como bo punto de partida para dialogar de cara á investidura. A CUP chama os partidos soberanistas a votaren 'non'.

As 13 actas coas que Esquerra Republicana conta no Congreso son moi necesarias para Pedro Sánchez asegurarse a investidura nunha segunda votación. Adriana Lastra está a realizar en nome do PSOE unha rolda de contactos coas diferentes formacións políticas que obtiveron representación nas Cortes Xerais. Esta quinta feira, 14 de novembro, mantivo un encontro de menos dunha hora co portavoz republicano Gabriel Rufián. Nun conciso comunicado, ERC amosouse en disposición de votar en contra na sesión de investidura e Rufián asegurou que non viu aínda «indicio algún» de que o PSOE «vaia a abandonar a vía represiva» en Catalunya. No comunicado, Esquerra insiste na aposta pola «resolución política do conflito a través dunha mesa de negociación», así como na necesidade de avanzar en materias sociais urxentes bloqueadas no Congreso e no Parlament. Antes de producirse a reunión, o vicepresidente da Generalitat, Pere Aragonès, asegurou nesta quinta 14 de novembro que o seu partido tería como condición para absterse na investidura a convocatoria dunha mesa de negociación política para abordar o conflito catalán, sen límites nos asuntos a debater e que, por tanto, a autodeterminación fose un tema do que poder falar. PSOE e Unidas Podemos son «as dúas únicas organizacións políticas que a nivel nacional apostan polo diálogo dentro da Constitución», afirmou Sánchez Aragonès considerou que un bo «punto de partida» para que se produza o diálogo é a reunión que mantiveron en Pedralbes en decembre de 2018 os mandatarios español e catalán, Pedro Sánchez e Quim Torra, e na que se abriu unha vía de diálogo facilitada por unha persoa relatora. A negativa do PSOE a poder falar daquela de autodeterminación dificultou o diálogo e a filtración do «relator» remexeu a caverna, desembocando nunha manifestación ultraespañolista na madrileña Praza de Colón, onde asistiron unidos Vox, Ciudadanos e PP. Desde Esquerra volveron incidir en que a cuestión catalá é política, retrucando así a forma en que se formula no preacordo asinado por Pablo Iglesias e Pedro Sánchez, no que falan de «un problema de convivencia». O PDeCat tamén ve en Pedralbes un primeiro paso para a investidura A declaración de Pedralbes de decemebro de 2018 é tamén para o PDeCat un primeiro paso para falar da investidora de Sánchez e confía no papel, xestións e decisións que desempeñe a portavoz de Junts per Catalunya no Congreso, Laura Borràs. Desde a formación de Puigdemont, que conta con 8 deputadas e deputados no Congreso (un máis que as alcanzadas en abril) semellan ser máis tallantes que en ERC co 'non' a Sánchez pero amósanse en disposición de falar. Sánchez insiste en que o diálogo se debe producir primeiro no Parlament Pola banda española, Pedro Sánchez enfatizou esta quinta feira que o diálogo sobre Catalunya debe producirse en primeiro lugar no seo do Parlament e pediu que nel se active a mesa de partido. Retrucou así a proposta do independentismo de formar unha mesa partidos extraparlamentaria, tal e como aparecía na Declaración de Pedralbes que Sánchez e Torra subscribiran. Sánchez afirmou ademais que PSOE e Unidas Podemos son «as dúas únicas organizacións políticas que a nivel nacional apostan polo diálogo dentro da Constitución para resolver a crise política en Catalunya». Voces do PSC tamén valoran voltar a Pedralbes Desde o PSC tamén se pronunciaron no día de hoxe sobre o avance das conversas. A presidenta da Deputación de Barcelona e unhas das persoas con maior influencia no PSC, Nuria Marín, considerou que o acordo de Pedralbes alcanzado hai un ano entre o Goberno central e a Generalitat é un «posíbel punto de partida» para desbloquear as negociacións da investidura «Se é un acordo en que as partes están de acordo podería ser un punto de partida sobre o que podemos avanzar cara a un acordo que permita gobernar España e impulsar as políticas que necesitamos», destacou Marín nunha entrevista en Ràdio Barcelona. A CUP votará 'non' e chama todo o soberanismo a facer o mesmo As dúas actas coas que a CUP entrou no Congreso o pasado 10-N serán un 'non' a Pedro Sánchez. A deputada Mireia Vehí e o deputado Albert Botran chamaron de feito esta quinta feira ao resto de formacións soberanistas con representación nas Cortes Xerais a bloquear a investidura de Sánchez e rexeitaren de maneira conxunta o preacordo alcanzado por unidas Podemos e PSOE. En concreto, dirixíronse a BNG, JxCat, ERC, Comuns, PNV, EH Bildu e Compromís. «Non pode ser que se avale unha investidura que nega os dereitos democráticos. Non se pode dar apoio a quen nega que haxa un conflito político, a quen non faga referencia á amnistía nin á autodeterminación», afirmou Vehí. A vindeira semana o PSOE manterá as reunións oficiais con BNG, Coalición Canaria e Nova Canarias, entre outros partidos, para falar sobre a investidura.


Summary: Medios portugueses aseguran que o equipo vigués confirmará esta cuarta feira o cambio de técnico.

Eduardo 'O Chacho' Coudet deixará esta semana o cargo de adestrador do Real Club Celta de Vigo. Así o desvelou esta terza feira o xornalista portugués Pedro Sepúlveda, quen tamén adiantou o nome do que será o seu posíbel sucesor. "Exclusivo. Carlos Carvalhal será o novo treinador do Celta. Documentos assinados. Oficialização está iminente", escribía Sepúlveda na súa conta de Twitter pasadas as 23.24 horas da terza feira. Fran Beltrán: "Gústanos a excelencia, as derrotas doen" De confirmarse, o técnico arxentino e o equipo da cidade olívica fecharán unha etapa que comezou en decembro de 2020, cando Coudet substituíu no seu posto Óscar García Junyent. 720 días despois, 'O Chacho' suma 84 encontros, nos que acadou 31 vitorias, 19 empates e 34 derrotas. O seu paso pola bancada do Celta estivo dividida en dúas etapas. Nunha primeira, a melloría dos resultados deportivos levou os seareiros do equipo vigués a acuñar o termo 'A Chachoneta' para referirse ao conxunto dirixido por Coudet. Panorámica do fútbol galego: a decepción transita pola AP-9 Porén, as malas sensacións no céspede -suma seis derrotas nos últimos oito partidos- e a presunta tensión entre o adestrador e o asesor deportivo Luís Campos acabaron pondo o punto e final ao seu periplo no Celta. Carlos Carvalhal O novo adestrador do conxunto vigués será Carlos Carvalhal, de 56 anos, que chega co aval de Luís Campos. A súa última experiencia como técnico foi no Al Wahda FC de Abu Dhabi, onde só dirixiu catro partidos. O Celta di adeus a un ciclo Carvalhal conta con experiencia na liga portuguesa (SC Braga e Sporting CP entre outros), na liga inglesa (Swansea City) e na liga turca (Besiktas). O equipo no que máis tempo estivo foi o Sheffield Wednesday, ao que dirixiu en 131 partidos. Desta maneira, o técnico portugués converterase no sétimo adestrador do Celta en cinco anos, desde que o arxentino Eduardo Berizzo deixase a cidade en 2017 após 3 tempadas no cargo. Berizzo anuncia a súa saída como adestrador do Celta En concreto, polo equipo vigués pasaron desde a tempada 2017-2018 Juan Carlos Unzúe, Antonio Mohamed, Miguel Cardoso, Fran Escribá, Óscar García Junyent, Eduardo Coudet e agora Carlos Carvalhal.


Summary: Lamenta que non haxa "visión" nun momento no se están a producir novedades en sectores como a transformación e o cooperativismo.

A Federación Rural galega (Fruga) lamenta que a Xunta careza dun "proxecto estratéxico" para o agro galego, un baleiro que se nota nestes momentos, indican, nos que se están producindo iniciativas e novidades. Elías Somoza pon como exemplo, en conversa con Sermos Galiza, o sector transformador, onde están a saír proxectos como Leitenoso, entre outros. "Tiña que haber un interese", sostén Somoza, por parte das administracións. Fruga lembra que nos anos recentes houbo experiencias que acabaron moi mal e que supuxeron desbaldir importantes cantidades de diñeiro público. "Ninguén quere outro Alimentos Lácteos". "Vimos demandando desde hai tempo un proxecto estratéxico por parte da Xunta, que se deixe de estar de brazos cruzados", afirma. Non só no sector da transformación está a haber movemento, tamén no do cooperativismo, como no paso dado por Feiraco, Xallas, Irmandiños e Melisanto. A Federación considera que desde a administración terían, polo menos, que apostar por coordenar os diferentes proxectos que se están dando nestes. "É necesario, para poder así facer algo xa pensando en altos volumes" e cantidades.


Summary: O sector volverá ao mar este luns tras facer público o pacto aprobado pola maioría e no que aclaran que a Xunta se compromete a "poñerse a traballar para variar os criterios de reparto de cara ao 2015".

Logo de meses de protestas, xuntanzas e reivindicacións, o cerco galego volverá o vindeiro luns ao mar tras ratificarse o acordo adoptado o pasado martes pola maioría dos armadores do sector na asemblea de Portosín. Foi un pacto salvado pola decisión dos arrantzales vascos de ceder 400 toneladas a Galicia e logo de que a frota de Ribeira, que non quixo achegar parte da súa asignación, estivese a piques de botar por terra esta solución temporal do conflito. A negativa da frota de Ribeira a ceder parte da súa asignación estivo a piques de rachar o acordo O acordo implica que se acate -que non acepte- a distribución feita por Madrid e publicada esta mesma semana no BOE sempre que se compensen as grandes desigualdades que existen aínda entre os barcos, no caso da xarda, e se se crea un pool co xurelo entre todos os cerqueiros. É unha "ponderación" que dá o visto e prace, tan só por este ano, á repartición individual que chega do Goberno central e que distribúe as 1.400 toneladas de xarda extras que chegaron tras o acordo da UE con Noruega e as Illas Feroe a través dun sistema que outorga máis cantidade de peixe a aquelas embarcacións que tiñan menos asignado. O cerco aclara que o acordo só será vixente para este ano e aclara que a Xunta se comprometeu a traballar por un novo reparto en 2015 Tan só a frota de Ribeira se negou a achegar parte da súa asignación a este fondo común, xa que quería intercambiar xarda por máis xurelo e non entrar no pool. As toneladas cedidas polos cerqueiros vascos irán aos 60 buques que dispoñen de menos asignación. O acordo a punto rompe, pero a Asociación de Armadores do Cerco de Galicia (Acerga) vén de facer públicos os acordos xa definitivos da asemblea de Portosín e que aclara que "será vixente só por este ano, co compromiso de todos os representantes e da conselleira de poñerse a traballar para variar os criterios de reparto de cara ao 2015". Tamén advirte o sector maioritario do cerco -120 de 153 barcos- que recorrerá a orde do Ministerio pola que se establece o plan de xestión para buques dos censo do Caladero Nacional do Cantábrico Noroeste. En canto á xarda, o acordo definitivo da asemblea aclara que se "acepta a ponderación proposta na reunión entre representantes e a consellería do Medio Rural e do Mar" no pasado mércores, aínda que aclara que o número de tripulantes por cada embarcación que aparece no reparto da Xunta "ten erros que hai que corrixir". En canto ao xurelo, aclárase que a "xestión conxunta" implica que os barcos menores de 50 GT teñan unha asignación de 4.000 quilos máis 1.000 quilos por tripulante á semana, mentres que as embarcacións de máis de 50 GT de capacidade terán eses 6.000 quilos, máis outros mil tamén por tripulante cada semana. Ademais, especifícase a ponderación da cota "por trimestres con control mensual de consumo por se é necesario axustar o cupo establecido". "Cando se acaba a cota nun trimestre, pecharase a pesquería ata que comece o seguinte trimestre", di o acordo, que establece un cupo diario de cen caixas de chincho e que aclara que "non se poderá vener o peixe por debaixo de 5 euros a caixa de menor tamaño e de 7 euros a de maior tamaño".


Summary: O voceiro do BNG celebrou un encontro con delegados sindicais da CIG na Coruña en que insistiu en concentrar o voto na súa formación.

Varias decenas de delegad@s da central sindical CIG participaron na Coruña nun encontro co BNG, que estivo representado polo seu voceiro nacional, Guillerme Vázquez, a candidata número 3 pola provincia da Coruña, Ana Luísa Bouza, e o tamén candidato Suso Bermello. Durante o acto, Vázquez solicitou o voto das clases traballadoras "porque canta máis forza teña o BNG no próximo goberno galego máis forza terán os traballadores e traballadoras de Galiza para que a Xunta defenda os seus dereitos". Guillerme tamén afirmou que son "máis os que queren un cambio de goberno que os que queren que siga Feijóo". "O PP só pode gañar se se divide o voto que quere o cambio e leva a Galiza no corazón e á esquerda. A única garantía de que Feijóo abandone Monte Pío é o ascenso do BNG", engadiu. Pola súa banda, Ana Luísa Bouza subliñou que "o BNG está coa clase traballadora: estivemos nas folgas, nas manifestacións, contestando á patronal nos ERES, reclamando ao goberno que defendese @s traballador@s". "Agora pedimos o voso apoio porque a única forma de facerlles fronte é que o BNG teña unha posición de forza no próximo goberno galego, para que o goberno da Xunta defensa á clase traballadora", asegurou. Bouza salientou como proposta do BNG en materia de emprego que pretenden "poñer o país a producir para crear empregos digno, coa Xunta asumindo un papel de defensa da industria galega". "Non podemos permitir que se sigan destruíndo empregos no sector industrial, porque son empregos de moita calidade", subliñou, antes de lembrar que o BNG non colaborará desde o goberno con "empresas que precarizan o traballo". Por último, a candidata do Bloque cualificou a responsábel de Traballo e número 1 do PP pola Coruña, Beatriz Mato, como "a conselleira do desemprego" e avogou por derrogar as reformas laborais de 2010 e 2012, do PSOE e do PP.


Summary: A Administración sostén que a actividade é de carácter "familiar, educativo e formativo, e que está deseñada especificamente para poñer en valor o legado histórico e cultural da illa", alporizando as asociacións da Memoria, que a acusan de "falta de criterio" e de "frivolizar" cos mortos da represión.

Perseguíronos con saña / Detivéronos con sevicia. Torturáronos con sadismo / Encarceráronos sen causa. Xulgáronos sen xustiza / Paseáronos sen piedade. Contra o exterminio atroz / das súas vidas desfeitas e contra o esquecemento inxusto / do silencio cómplice queremos manter viva para sempre / a memoria galega das vítimas do fascismo. Son estes versos tan só un pequeno extracto do poema recitado por Claudio Rodríguez Fer na Homenaxe Nacional ás vítimas da represión franquista que a Iniciativa Galega pola Memoria (IGM) levara a cabo en San Simón no ano 2011, coincidindo co 75 aniversario da sublevación dos alzados. Após oito anos, o uso da illa como forma de tributo e lembranza ás centos de vítimas mortais e ás miles de persoas presas no campo de concentración que albergaba, tal e como a concibira o bipartito, esmorece, dando paso a unha concepción mercantilista da historia onde parece que todo vale, incluída unha polémica festa de Samaín programada na véspera de Defuntos e que provocou a indignación dos colectivos da Memoria. Inquirido por Sermos Galiza sobre a súa postura ante a actividade e a posibilidade de suspendela a raíz das queixas das asociacións de vítimas, a Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galiza deféndea, respondendo que a empresa organizadora, Naviera Nabia, "solicitou autorización para a realización dunha actividade, no contexto do Samaín, de carácter familiar, educativo e formativo, que constará dunha visita guiada pola Illa para coñecer a súa historia e contorna cultural e natural; e despois da cea, os participantes intervirán nunha acción consistente en probas educativas e culturais deseñadas especificamente para poñer en valor o legado histórico e cultural da Illa, adaptadas a todas as idades". Ademais, o departamento comandado por Román Rodríguez apostila que San Simón "é un espazo cunha alta carga simbólica" que, entre outros usos, foi "refuxio monacal, lazareto para doentes infecciosos ou cárcere do réxime franquista", e hoxe "desenvólvense ao longo do ano múltiples actividades", desde "encontros de creadores, seminarios e festivais de música" até "un acto de homenaxe ás vítimas da represión franquista organizado polas asociacións da Memoria Histórica cada 18 de xullo". Unha actitude da Administración "gravísima", di a IGM A Iniciativa Galega pola Memoria considera que as declaracións da Consellería "demostran que isto non foi unha acción pouco meditada da empresa, senón unha idea da propia Xunta que encaixa na súa liña de actuación, así como na dun conselleiro de Cultura que apoia todo este tipo de actividades sen nada que ver coa Memoria e co único obxectivo de resignificala". "Por iso, se a Xunta non ten suficiente criterio para entender algo tan básico como que unha zona que foi un campo de concentración non é compatíbel co desenvolvemento de certas actividades, a partir de agora pedimos que non se faga ningún tipo de acto na illa, alén dos propios da Memoria", engaden. Por último, a IGM apunta que continuará coa súa campaña para lograr a cancelación da festa de Samaín, e sitúa a reacción cidadá ante esta "aldraxe" como un "exemplo": "A resposta da cidadanía foi incríbel, non podemos cuantificar todo o apoio que recibimos en redes sociais, a través de correos, cadeas de WhatsApp... como sempre, é a xente quen lle está dando unha lección á Xunta, ensinándolle que hai que ter máis respecto e non frivolizar coa memoria das vítimas".


Summary: A Agra do Orzán é un dos barrios máis populosos, non só da Coruña, senón da Galiza e mesmo de Europa. Especialistas en socioloxía e arquitectura razoan por que zonas como esta están máis expostas ao coronavirus, razóns que van máis alá das accións individuais e que responden a motivos estruturais.

Para a asociación veciñal da Agra do Orzán, a alusión do presidente da Xunta a este e outros barrios populares da Coruña como as "zonas cero" do coronavirus na cidade, hai unha semana, non foi senón un exemplo do tratamento que recibiu a súa veciñanza desde o inicio da pandemia. "Fomos estigmatizadas, culpabilizadas, cando a xente cumpría as indicacións igual que o fai o resto", expón a secretaria da entidade, Marisol Mirás. Máis grave resulta, a ollos da presidenta da asociación, María Gutiérrez, sinalar lugares concretos –Alberto Núñez Feixoo focalizou na Agra, nos Mallos, no Ventorrillo e na Sagrada Familia, os barrios con maior densidade de poboación do municipio e con menor renda, a súa "preocupación"– para despois "non tomar ningunha medida e centrar o discurso na responsabilidade individual, como se fose a única causa e a Xunta non tivese nada que facer". A doutora en Socioloxía da Universidade da Coruña Antía Pérez Caramés concorda en que a focalización do discurso en barrios concretos, que desde a Xunta se fai sen achegar datos desagregados de incidencia da Covid-19, o que fai é "sinalar" as persoas habitantes sen que se poida facer unha análise. "É perigoso", advirte, apuntando ademais a que a asociación que fixo Feixoo ao vincular maior índice de contaxios con barrios máis populosos é unha tautoloxía. "Ao longo da historia, diante de calquera epidemia infecciosa, existe unha relación entre contaxio e densidade de poboación, é unha obviedade". Con 26.199 residentes censados en apenas 0,45 quilómetros cadrados, a Agra non é só o barrio máis denso da Coruña, senón que presenta unha das maiores concentracións de Europa. Como observa Pérez Caramés, exemplifica ben, ademais, o que son os barrios "de aluvión", construídos en pouco tempo e en vertical, "sen atender aos estándares do urbanismo burgués, de rúas amplas, espazos aireados, vexetación ou zonas de paseo". "Son zonas que favorecen unha maior concentración de poboación", resume. Así o testemuñan na asociación veciñal, ao aludir á súa histórica demanda dunha zona verde para o barrio, non atendida en décadas. "A rúa Barcelona, peonil e que ademais é a única chaira da zona, é o espazo que temos para pasear. É lóxico que alí se concentre moita xente, non hai outra", fai notar a súa secretaria. O factor social Esta forma de urbanismo determina tamén a composición social. "Son barrios dinámicos, con moita mobilidade residencial, onde a xente con capacidade económica moderada busca alugueiro. Neles hai recambio poboacional, tamén moita poboación migrante e traballadora", expón a socióloga. "Finalmente, todo ten que ver cunha dimensión de clase que se plasma no espazo", conclúe. Tamén o director da Escola de Arquitectura da Coruña, Plácido Lizancos, ve determinante na incidencia do virus o factor social. "Ten que ver cos hábitos vitais. No confinamento houbo quen puido teletraballar, menores que seguiron as clases desde a casa, e quen non tivo esa posibilidade", explica. Condutores, persoal de limpeza, de descarga de peixe, ou que traballa nas oficinas de emprego non puideron escoller confinarse e en moitos destes traballos atópanse, aduce, as rendas máis baixas. O arquitecto engade á ecuación o factor arquitectónico das vivendas de barrios onde a pandemia golpea con máis forza, sexa na Coruña, en Madrid, Sevilla ou Lisboa. "Moitas non cumpren os estándares actuais de habitabilidade: adoitan ter cuartos italianos, onde unha habitación airea outra, un número limitado de servizos, patios de ventilación de dimensións reducidas ou son vivendas que só dan ao patio de mazá", expón. Como sinala, a Agra, os Mallos ou a Sagrada Familia coinciden nesas deficiencias de aireación e baixa exposición ao sol, o que favorece que a actividade colectiva que non se pode facer na vivenda tenda a levarse aos espazos urbanos. "Pero a acción sobre a cidade non consiste unicamente en arranxar o espazo público. Hai que saber en que condicións vive a cidadanía dentro da súa casa. Unha sociedade xusta e avanzada socialmente no pode despreocuparse e creo que a riqueza e enerxía destes barrios pode aproveitarse. Hai espazos de oportunidade, física e social, para cubrir mellor as necesidades colectivas", observa, apelando ás Administracións. Lizancos suma aínda un elemento para explicar a maior vulnerabilidade de barrios como o da Agra ao virus, como é o uso do transporte colectivo: "Seguindo o rastro da Covid-19 vese que a maior prevalencia se dá en barrios onde a única forma de acceder é en transporte público". É o que acontece, segundo a asociación veciñal, na Agra, un distrito "traballador, e un dos que máis se desprazan, algo do que si deberían preocuparse as Autoridades sanitarias". Alerta contra os discursos de odio A ONG Ecos do Sur funciona desde 2012 na Agra do Orzán coa tarefa de facilitar a integración da poboación migrante e de colectivos en risco de exclusión. Antes diso, tiña a súa sede nos Mallos. "A información é importante para poder facer seguimento dos focos e para que a xente teña coidado, mais estamos pendentes de que isto non repercuta directamente nas persoas", admite a súa directora, Saray Durán, que advirte un certo incremento da "xenofobia, o idadismo e os discursos do odio cara ás persoas que dan positivo". "Informar é importante, pero coidado con eses discursos, con criminalizar a quen se contaxia", salienta, lembrando que barrios "con moita vida, como o da Agra, teñen máis fácil contaxiarse".


Summary: O prazo de alegacións ao proxecto de Lei de montes veciñais que impulsa a Xunta finaliza hoxe, 24 de maio, e faino cunha "emenda á totalidade" presentada pola Organización Galega de Comunidades de Montes en Man Común (Orgaccmm). Ao tempo, entidades empresariais instaron onte a Xunta a que esta lei sirva para "controlar" as "condutas abusivas" de colectivos comuneiros, petición que indigna ao sector.

O proxecto de Lei de montes veciñais contou desde o minuto un coa oposición de colectivos e organizacións de comuneiros, entre elas a máis ampla, a Orgaccmm. Entre os desacordos co proxecto estaba o de ver na futura lei unha vía para a "privatización" do monte veciñal e para "facilitar" a entrada de empresas neses terreos por riba da opinión da veciñanza comuneira. Unha sospeita que para a Orgaccmm vén de se confirmar coa petición feita onte á Xunta por organizacións empresariais de Vigo e Mos para que a futura lei "controle as condutas abusivas" de comunidades de montes. "É unha indecencia" "É unha indecencia iso que piden", apunta Xosé Alfredo Pereira, secretario da Orgaccmm, a Nós Diario. "Compórtanse como antidemocráticos e especuladores", engade. Mais, que piden? As asociacións empresariais de Mos e de Cabral, Aemos e Aveeca, queren que o futuro marco legal que regule as comunidades de montes "se inspire" na Lei de costas para "protexer" as propiedades privadas nesas zonas. Exixen, tamén, que a Administración garanta que "empresas e industrias que se atopan en monte comunal poidan continuar desenvolvendo a súa actividade"; e que haxa un "maior control fiscalizador e actuacións internas" sobre as comunidades de montes. Xosé Alfredo Pereira, presidente da Orgaccmm: "Pretenden roubar o monte ás persoas comuneiras" Para Pereira, o empresariado está a mover ficha para que o novo marco normativo lles permita poder "facer e desfacer" nos montes veciñais, algo no que este comuneiro ve a complicidade da Xunta. Emenda á totalidade A Orgacmm sinala a Nós Diario que máis que alegacións ao proxecto de lei da Consellaría de Medio Rural presentaron unha "emenda á totalidade". A organización puxo en marcha a principios de ano unha Iniciativa lexislativa popular (ILP) para evitar o "roubo" do monte veciñal galego a través da súa privatización. "E vimos de presentar ese texto como alegacións", apunta Pereira. Unhas alegacións que se centran en tres puntos fundamentais, segundo o secretario da entidade representativa dos montes veciñais: reforzar o "carácter xermánico" dos montes en man común; isto é, considerar a veciñanza como único requisito para ter a condición de veciño ou veciña comuneira; recoñecer o monte veciñal como unha titularidade distinta e en pé de igualdade coas titularidades públicas e privadas; e considerar como aproveitamentos e usos do monte veciñal todos aqueles que se dan nos mesmos. A ILP leva recollidas máis de 6.000 sinaturas, estima Pereira, no marco dunha campaña en que realizaron reunións e encontros en diferentes comarcas da Galiza para concienciar sobre o que Pereira mantén que é "un latrocinio dos montes veciñais". O novo congreso do monte galego abriu o relevo xeracional Por volta de 80 entidades de comuneiros de diferentes partes da Galiza tomaron parte en Moaña no VII Congreso galego de comunidade de montes, unha cita que decorreu na fin de semana e na que, como indican a Nós Diario desde a organización, déronse pasos "cara ao relevo xeracional" e "unha maior implicación das comarcas do norte galego". A Lei de montes que impulsa a Xunta centrou boa parte dos debates e palestras nunha cita onde as persoas participantes quixeron recoñecer a loita da Comunidade de montes de Tameiga, no concello de Mos, "contra os intereses especulativos e urbanísticos encabezados polo Real Club Celta e a alcaldesa de Mos". O prezo do monte encareceu até 60% na última década A Organización galega de montes veciñais en man común enmarca a Lei de montes da Xunta na "vaga histórica de agresións" a esta figura, e sendo a primeira, indican, que procede da Galiza. Así, apuntan que as catro anteriores foran adoptadas por Gobernos do Estado (1812, 1885, I República e Franquismo) e que todas elas tendían a acabar co carácter veciñal do monte galego. "Mais esta é a primeira que vén dun Goberno galego, o que é máis grave aínda", indican dese a Orgaccmm. As comunidades de montes ocupan perto de 700.000 hectáreas, 22% do territorio. Na Galiza, estes montes abranguen medio millón de propietarios en común.


Summary: Ana Pastor, ministra de Fomento, asegura que reforzou a seguridade do sistema ferroviario tras o sinistro de Angrois.

O Partido Popular rexeitou en máis de media ducia de ocasións a creación dunha comisión de investigación parlamentar para esclarecer as responsabilidades políticas que se puidesen derivarse do accidente de Angrois. Porén, a ministra de Fomento, Ana Pastor, presume da xestión da seguridade ferroviaria e preguntada por Europa Press sobre o rexeitamento á creación desta comisión sinalou que desde "o primeiro instante para o Goberno o máis importante foi atender as vítimas e os seus familiares". A ministra de Fomento asegurou na entrevista concedida a Europa Press que tras a traxedia de Angrois comprometeuse hai dous anos no Congreso a reforzar a seguridade do sistema ferroviario e engadiu que "quero dicirlle que así se fixo". E isto, a pesar de que a instalación do sistema de seguridade e protección do tren ERTMS, que tería evitado o sinistro do Alvia, aínda non está instalado. De feito, Adif aínda anunciou o pasado 31 de xullo, cumpridos dous anos do accidente, a adxudicación da instalación do ERTMS no Eixo Atlántico, entre A Coruña e Vigo, a Alstom, Siemens e CAF por 63,2 millóns de euros. Se o ERTMS estivese instalado e activo na curva da Grandeira, o sinistro non acontecería O proxecto orixinal do Eixo Atlántico de Alta Velocidade incluía a instalación deste sistema de seguridade que, segundo manifestou o Goberno durante estes dous anos, non era imprescindíbel na curva da Grandeira. Unha modificación previa ao inicio das obras ferroviarias desactivou este sistema nas proximidades da estación de Santiago, de maneira que trens como o Alvia contaban co sistema de seguridade ASFA, un método máis antigo. Tanto o Sindicato Español de Maquinistas e Axudantes Ferroviarios, como o propio presidente de Adif e o perito independente César Mariñas –cuxo informe foi entregado no xulgado- sostiveron que se o ERTMS estivese instalado e activo a curva, en lugar do ASFA, o tren pararía con antelación e o sinistro non tería lugar. Pola outra banda, segundo recolle Europa Press, Ana Pastor rexeitou analizar se, como reclaman as asociacións de vítimas, debería estar imputado na causa algún cargo de Adif. "Deixemos os tribunais, que son os que teñen que dicir que ocorreu e que pasou", concluíu.


Summary: A ferocidade represiva das forzas policiais españolas non coñeceu límites este 1-O. Así o testemuña as imaxes servidas polo twitter de Catalunya Radio: nesta pequena vila de apenas 763 habitantes houbo unha carga policial con gases lacrimóxenos e 10 persoas feridas.

A actuación dos corpos de seguranza estatais en Catalunya este 1-O está a provocar escándalo internacional e estáse a caracterizar pola súa desproporción, cun saldo polo de agora de 460 persoas feridas. A represión non se está a dar só nas cidades -nomeadamente en Barcelona-, senón tamén na Catalunya interior. Así o mostra o vídeo de Catinfo Girona (a delegación de Catalunya Radio naquela provincia) en que se ve como no concello de Aiguaviva, un pequeno municipio de Xirona que vive basicamente da agricultura, a policía, alén de perpetrar unha carga indiscriminada contra a veciñanza, fai uso de gases lacrimóxenos. Imatges de la càrrega policial, aquesta tarda, amb gasos lacrimògens, al poble d'Aiguaviva, al #Gironès #1OCatRàdio pic.twitter.com/XarCZpCMYP— CatInfo Girona (@Cati_Girona) 1 de outubro de 2017


Summary: Dous A8 e sete A6 seguen formando parte do parque móbil do Goberno galego, composto por máis de 1.600 vehículos nos que Citroën, Nissan e Suzuki son as marcas máis numerosas. A marca francesa con factoría en Vigo supón apenas o 30% do total.

A durísima campaña electoral de 2009, ao termo da cal o PP recuperou a Xunta con Alberto Núñez Feijóo á fronte, tivo moitos elementos novidosos. Entre eles figuraron cuestións inéditas introducidos polos conservadores no debate político sen que os daquela socios de Goberno, PSdeG e BNG, puidesen ou soubesen reaccionar. Os populares de Feijóo e Alfonso Rueda convertéronse nunha verdadeira máquina de titulares nas que se repetían expresións como "sultanato", "luxo asiático" ou "desbalde", todo isto salferido por planos de obras en recintos administrativos e, sobre todo, por marcas de coches hiperbolicamente aderezadas. Neste marasmo un dos lugares comúns máis recorrente eran as reiteradas mencións aos vehículos marca Audi, que o propio Feijóo prometeu desbotar do parque móbil. Cinco anos despois daquela campaña os garaxes da Xunta teñen aparcados, cando menos, nove destes coches, dous do modelo A8 e sete do modelo A6. Na actualidade fican xa lonxe aquelas imaxes do que fora coche oficial do presidente Touriño cuberto de po e tamén as da fracasada poxa de Audis, a maioría adquiridos polo Goberno de Manuel Fraga. Neste contexto, o Executivo reitera que a súa xestión do parque móbil pouco ou nada ten que ver coa dos seus antecesores grazas ao seu plan de "reestruturación". Sexa como for, a Xunta segue a ter que facer trámites como a contratación seguros para todos os seus coches, un proceso que vén de iniciar a Consellería de Facenda e grazas ao cal é posible coñecer non só que segue a ter nove Audis, senón a totalidade de vehículos -coches, camións, motos e vehículos agrícolas- que son propiedade da Administración autonómica. A Xunta disponse a contratar os seguros para todos os seus coches por algo máis de 2 millóns de euros As compañías interesadas en facerse con este contrato de case 2,5 millóns de euros para os vindeiros dous anos deben saber que terán baixo a súa responsabilidade o aseguramento duns 1.600 vehículos de moi diverso tipo, entre os cales a marca máis numerosa é Citroën que, non obstante, con apenas 450 automóbiles representa menos do 30% do total. Unha ollada á relación de vehículos permite ratificar que algunhas das que foran promesas electorais estrela de Feijóo, tales como circular ordinariamente nun vehículo oficial fabricado en Vigo, foron e son imposibles de cumprir, toda vez que na factoría viguesa só se fabrican vehículos industriais e familiares algúns dos cales, non obstante, si forman parte do parque móbil da Xunta. A marca máis numerosa no parque móbil é Citroën, aínda que non chega ao 30% do total Sen ter en conta a maquinaria agrícola ten vehículos de case unha trintena de marcas nas que, despois de Citroën, Nissan, Suzuki e Seat son as que teñen maior presenza, todas por riba dos 150 coches. Tamén figuran nesta relación máis dun cento de automóbiles Renault; por riba dos 50 están Galloper e Wolkswagen. Nos garaxes da Xunta segue a haber tamén dous Lamborghini, marca que sorprendeu o gabinete de Feijóo á súa chegada pero que non significa que se estean a manter con fondos públicos dous deportivos de alta gama, senón dous tractores. Coches oficiais no parque móbil da Xunta (fonte: Consellería de Facenda)


Summary: O presidente do Consello Europeo, Charles Michel, presentou a semana pasada unha proposta aos Estados membros que "preocupa no campo galeg0". Para cadrar o orzamento comunitario, Bruxelas propón recortar as contías destinadas á Política Agraria Común (PAC).

ruxelas ten pensado meterlle a tesoira o orzamento comunitario dos vindeiros sete anos e a vía máis rápida parece tela atopado na futura Política Agrícola Común (PAC). Nunha xuntanza celebrada o pasado xoves, o presidente do Consello Europeo, Charles Michel, trasladou ás representantes dos distintos Estados membros a última proposta de orzamentos para o período 2021-2027, nos que figura un recorte de 14% nos fondos da PAC e 12% nos de cohesión para facer fronte as crecentes partidas de loita contra o cambio climáticos e transición dixital, prioritarias para o Goberno comunitario. Este anuncio foi acollido con "preocupación" no agro galego, pero no con sorpresa. Desde o Goberno español, que é quen leva as negociacións, consideran "inxusta" e "insuficiente" a proposta de Bruxelas, namentres desde a Xunta chaman á cautela, xa que as negociacións "aínda están en curso". Nesas negociacións, Galiza tampouco terá voz propia. A Xunta preferiu apostar en facer bloque co resto de territorios do Estado español, por "lealdade institucional" e para defender a súa postura como "unha auténtica potencia agraria" no canto de recoñecer e buscar unha proposta acorde coas particularidades que presenta Galiza. Neste senso, a secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), Isabel Vilalba, lembra que Bruxelas concedeu este ano maior marxe de xestión na negociación aos Estado membro ao abrir a posibilidade de presentar plans estratéxicos rexionais, como defendía o propio sindicato, ou facelos a nivel do Estado español, como finalmente será. O papel do Goberno galego será, pois, tratar de incluír na proposta común de cara a negociación do novo marco de axudas europeo medidas como a potenciación do papel da muller no medio rural (pola maior presenza de mulleres nas explotacións galegas), e a fixación dun tope máximo de 60.000 euros (na actualidade son 100.000 euros) de axuda por explotación, de xeito que as pequenas saian beneficiadas. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Summary: Cinco días despois de que Máis Galiza decidise abandonar o BNG, o que fora o seu líder, Carlos Aymerich, que apostou por permanecer na fronte, falou na Coruña sobre O futuro da esquerda.

Cinco días despois de que Máis Galiza decidise abandonar o BNG, o que fora o seu líder, Carlos Aymerich, que apostou por permanecer na fronte, ofreceu unha conferencia na Coruña sobre O futuro da esquerda, dentro do ciclo organizado pola Asociación Cultural Namentras. No acto, ao que asistiu numeroso público, Aymerich fixo un retrato da actual crise sistémica, tanto económica como política, e incidiu nas consecuencias que ten na degradación da democracia: "Este sistema é incompatible coa democracia", dixo, e fixo un símil entre os diferentes dereitos aos que accede o 1% da poboación e o 99% coa voda da filla de Amancio Ortega, que tivo lugar hai unhas semanas en Cambre: "a xente miraba a voda polas rendixas, como o 99% pelexa por recoller as migallas que deixa o 1%" Aymerich preguntouse "cal é o proxecto político distinto" das persoas que deixaron o BNG Na conferencia e no debate posterior falou en varias ocasións sobre a ruptura do BNG e reafirmouse na súa decisión de permanecer na organización: "Estamos nun momento de sumar e non de dividir. Eu son crítico co meu país e por iso quero transformalo; e de igual xeito son crítico co meu partido e por iso quero transformalo". Aymerich recoñeceu que no Bloque hai problemas "que veñen de atrás" e que fan que a vida interna "non sexa agradable", sobre todo para os que non vimos "dunha cultura política marxista-leninista". Pero en todo caso, sobre as persoas e organizacións que abandonaron o BNG preguntouse "cal é o seu proxecto político distinto" do do Bloque. Que conclusión se pode tirar do debate de política xeral desta semana? Hai un goberno esgotado, sen ideas. A única proposta é a fusión de dous concellos, incerta e sen consultar cos veciños, pero Feijoo non nos dixo como vai combater o desemprego, ou como vai solucionar o problema do naval. Fronte a un goberno esgotado é importante que teñamos unha alternativa, e unha alternativa viábel. Como analizas a decisión da maioría dos afiliados de Máis Galiza de abandonar o Bloque? Os homes e mulleres que quedamos no BNG quedamos por coherencia; somos persoas do BNG e estar en +G era defender a nosa maneira de ver as cousas. Eu xa dei a cara dúas veces, liderando a alternativa á UPG e antes da asemblea de Amio xa dixen que asumiría os resultados e que se non era elixido traballaría dende dentro Nesta conferencia dixeches que a división, tan cerca das eleccións, podería beneficiar ao PP... Co sistema electoral que temos, coa lei d'Hont e coa barreira do 5%, calquera división deses espazos beneficiaría ao PP, sen prexulgar a boa fe das persoas que decidiron marchar. O Partido Popular xa está facendo simulacións sobre o que suporía unha división do voto nacionalista. O PP de acordo coas últimas enquisas non vai subir en votos con respecto ao 2009, pero unha división dos votos nas alternativas si lle poden supoñer un aumento en escanos. E iso non sería un bo servizo para o país. "Nós non imos andar esmolando eses cambios, porque non estamos pedindo postos, nin é algo que nos vaia beneficiar a nós" Agardas algún xesto da dirección do BNG neste momento? Se o que se pretende, como dixo Jorquera, é que fagamos piña, para que o BNG avance, é evidente que vai haber cambios. Pero nós non imos andar esmolando eses cambios, porque non estamos pedindo postos, nin é algo que nos vaia beneficiar a nós. É algo que beneficiará ao BNG e ao conxunto do país. "A unidade tense que dar todos os días, non só o día 29. E CC.OO. e UGT están continuamente excluíndo das negociación a CIG, ELA ou LAB" Como valoras, en primeiro lugar, que a folga xeral do 29 de marzo vaia ser unitaria; e en segundo lugar que vaia haber dúas manifesacións: unha liderada pola CIG e outra por Comisión e UGT? Avalío positivamente que CC.OO. e UGT decidiran sumarse á convocatoria da folga no día 29. Que non haxa manifestación conxunta non é novo. A unidade tense que dar todos os días, non só o día 29. E CC.OO. e UGT, na súa condición de sindicatos máis representativos, están continuamente excluíndo das negociación a CIG, ELA ou LAB, o que sería un reflexo da realidade plurinacional do Estado.


Summary: Disponible en www.futboldacosta.com

Xa temos en www.futboldacosta.com o calendario completo das dúas Ligas de Veteranos. 14 equipos competirán tanto na División de Honra como na 1ª Div. A única novidade é o Arasolis FC que xa leva meses facendo ruído nas redes. O derbi fisterrán será xa na 2ª dunha 1ª División con clara preponderancia de equipos do norte da bisbarra. O comezo será o 15 de setembro, e o remate o 5 de abril.


Summary: O Tribunal Supremo deixa en liberdade e sen medidas cautelares á exdeputada da CUP.

O Tribunal Supremo deixou en liberdade Mireia Boya após declarar durante máis dunha hora acusada dun delito de rebelión. O maxistrado, Pablo Larena, non pediu ningunha medida cautelar contra a dirixente da CUP, que na súa declaración defendeu que a declaración de independencia do 27 de outubro "non era simbólica". Tampouco a Fiscalía pediu medidas cautelares porque a exdeputada non ostenta cargo público. Boya xa anunciara que "iría de cara" no Supremo e que defendería o dereito á autodeterminación do pobo catalán e a "lexitimidade" do proceso independentista. Embora ficar en liberdade, afirmou que non está satisfeita "porque aínda hai catro presos políticos na prisión, hai catro persoas secuestradas polo Estado español". A cupaire denunciou que o proceso xudicial contra o independentismo" non se sostén". No exteror do Supremo hou unha concentración de solidariedade coa militante independentista. Ademais de representanets de forzas soberanistas cataláns e vascas tamén estaban os deputados de En Marea no Congreso Alexandra Fernández e Fernán Vello.


Summary: O sector do mar da Ría de Arousa, a través da PDRA, agradece o apoio á mobilziación do 27F, lamenta que a conselleira fale de 'politización', e incide na unidade do sector do mar para facer fronte ás políticas lesivas.

A Plataforma en Defensa da Ría de Arousa (PDRA), que agrupa a organizacións de mariñeiros, bateeiros e mariscadoras, así como colectivo, veciñais, sociais, veciñais, sindicais e ambientalistas; considera un éxito a mobilización do 27F, con 40.000 persoas a percorrer Compostela. Esta plataforma considera que ante unha resposta como a dese día, a conselleira do Mar, Rosa Quintana, debería "recoñer as súas responsabilidades". Mais non o fixo, din, e optou por se enrocar, mesmo acusando de politización. "Rosa Quintana non quere asumir a trascendencia da mobilización e segue na súa liña de insultar á intelixencia e a dignidade dos milleiros de persoas que nos manifestamos en Compostela", manifesta a PDRA, que considera que a conselleiran "decididamente infravalora a cidadanía galega". "Resaltar que grazas á unidade do sector temos conquerido algo moi importante: a retirada do anteproxecto e a mobilización máis relevante da historia recente", manifesta a plataforma, que anuncia que seguirá coa loita para acadar os obxectivos defendidos no manifesto. Conclúe a plataforma valorando o anuncio realizado pola Consellería do Mar de convocar ao Consello Galego da Pesca como "unha reacción forzada para intentar mellorar a súa imaxe de diálogo social", e lembra que ese Consello "leva no esquecemento, sen ser convocado mais de tres anos. Nunca interesou a esta Consellería escoitar as demandas do sector nin actuar consonte a elas".


Summary: Integrantes dos '19 de Meirás', declararon esta quinta feira perante a xuíza de Betanzos que instrúe a causa derivada da denuncia contra eles formulada pola familia Franco pola 'toma simbólica' do pazo.

A xuíza de Betanzos continuou esta quinta feira tomando declaración aos integrantes dos ´19 de Meirás', parte dos cales xa declararan o pasado 28 de setembro. A familia Franco acúsao da comisión de catro delitos por un acto simbólico —o despregamento de dúas faixas por cima da fachada do Pazo de Meirás— un día de abertura do inmóbel ao público. Ducias de persoas concentráronse perante o xulgado. Néstor Rego, integrante da Executiva Nacional do BNG e un dos 19 de Meirás, animou ás persoas presentes "a seguir traballando para sacar de Galiza todo resto de franquismo, para que nos devolvan o roubado". O 30 de agosto de 2017 un grupo de activistas da memoria histórica, militantes do BNG e da CIG, fixeron acto de presenza no símbolo do franquismo por excelencia no noso país —o Pazo de Meirás, espoliado polo ditador como botín de guerra— para reivindicar a súa restitución ao patrimonio público e o fin do oprobio que significa que o inmóbel continúe nas mans da familia do tirano. Foi un acto que se desenvolveu sen ningún tipo de incidente e que consistiu no despregamento de dúas faixas, co lema Franquismo Nunca Máis, nun día en que pazo e finca estaban abertos ao público. Os activistas foron identificados pola Garda Civil, non opuxeron a máis mínima resistencia e aí parecía que acababa a historia. Mais non. A familia Franco —en concreto a súa filla, xa falecida, e o seu neto José Cristóbal Martínez-Bordiu Franco— e a Fundación que leva o nome do ditador interpuxeron unha denuncia contra os coñecidos como 19 de Meirás pola comisión de catro delitos: violación da morada, danos, delitos contra o honor e de odio. Piden para todos eles un total de 247 anos de prisión e unha multa por medio millón de euros.


Summary: O goberno de Lugo segue pagando grandes cantidades de diñeiro a empresas involucradas no Caso Pokemon por contratos xa caducados.

O Concello de Lugo implantou a prohibición de circular a máis de 30 quilómetros por hora na Ronda da Muralla coa intención de facilitar a convivencia entre coches e bicicletas. Os máis optimistas eloxiaron a medida ao entender que podería revisar o costume dos condutores de utilizar esta ruta como circunvalación ou mesmo ven a iniciativa como un paso previo á peonalización da contorna do monumento romano. A actuación ten as súas vantaxes, derivadas dun menor ruído e menores vibracións do tráfico rodado sobre a muralla, un tema do que nunca se fala, como se fose tabú, a pesar do detallado plan técnico de conservación que ten este, como se os niños das aves fosen máis perigosos que os vehículos pesados para a saúde deste ben declarado Patrimonio da Humanidade. Outros, co leite máis reseso, interpretaron esta actuación como un achegamento ao BNG, impulsor da iniciativa, para a aprobación dos orzamentos municipais, un trámite que semella ser unha misión imposíbel. A limitación de velocidade e a creación dun hipotético carril de preferencia para as bicis na Ronda non está exenta de problemas. Aínda que supón un paso adiante, case o único en dous anos de mandato municipal e por iniciativa da oposición, será moi difícil que calle entre a veciñanza, entre outras cousas, porque no goberno de Lugo falta un modelo de cidade. As medidas de potenciación do centro histórico, cuxa crise demográfica é similar á de calquera pobo do interior, son iniciativas illadas. Só a hostalería e algúns comercios manteñen con vida a zona vella lucense. Lugo e Pontevedra comezaron case á vez co plan Urban, pero de pouco serviu que o entón alcalde lucense, Joaquín García Díez, lle petase na mesa a Fraga e ameazase con dimitir se non lle concedían este programa europeo encamiñado á rehabilitación que naquel entón acababa de ser aprobado para a cidade do Lérez. A construción do auditorio nunhas masas comunais de Acea de Olga, a falta de uso para algunhas dotacións do casco histórico, como o cuartel de San Fernando, constitúe un claro exemplo da falta dun programa definido para a revitalización do casco histórico. Á ausencia dun modelo de cidade sumáselle nesta lexislatura o caos da xestión no día a día. Os gobernantes desa Casa de Pousafoles que é o concello nin sequera pisan ovos, senón que os rompen todos. Os reiterados fracasos de aplicar un novo modelo de Ora, despois da suspensión xudicial da concesión a Doal, unha firma do grupo Vendex, investigado pola Operación Pokemon, ou de proceder a súa remunicipalización quedaron en nada. Cechalva, outra empresa do grupo Vendex, saca pingües beneficios do contrato de grúa, que está caducado desde novembro de 2015, cobrando do Concello medio millón de euros ao ano pola retirada de menos de 2,5 coches ao día no 2016. Autobuses, auga, lixo e grúa son outros servizos con contratos sangrantes e que causan graves perdas. Só a potabilización da auga e o saneamento, tamén en mans da xestión indirecta, deixan aos lucenses un déficit de 9.000 euros diarios, multiplicándose o custo do servizo de bus ao tempo que caen os usuarios e aumentan os problemas polas supostas redefinicións de novas rotas que nunca se concretan en liñas operativas Á ausencia dun modelo de cidade sumáselle nesta lexislatura o caos da xestión no día a día A cousa non está para tirar foguetes, pero, como se fose un milagre deses que só existen na política, o Concello de Lugo ten superávit, como calquera que vai comprar e non paga. Lugo é a terceira cidade do Estado que máis tarda en pagar aos provedores, cuns 139 días de media. Hai máis de 5.000 facturas sen abonar, case todas anteriores a 2016, todo un récord nos tempos da Administración telemática e a factura electrónica. O recoñecemento extraxudicial destes créditos foi rexeitado inicialmente polo pleno porque unha parte das facturas teñen reparos, por mor dunha errónea tramitación ou por corresponder a contratos caducados como os anteditos. Na sesión plenaria desta semana, os grupos municipais tratarán de chegar a un acordo para desbloquear o pago de parte das facturas, despois de que o goberno aceptase dividilas en dous lotes, as que teñen reparos e as que non, como lle pediu o BNG, para aliviar a situación de moitos dos acredores. A tardanza en atopar unha solución para este asunto é imputábel fundamentalmente ao Goberno local que utilizou como reféns a empresas e autónomos da cidade para tentar colar polo medio pagos cuxa ilegalidade foi denunciada polos propios servizos de intervención do Concello. A situación de caos, derivado da incapacidade do goberno, vese agudizado polas trabas impostas por unha parte do funcionariado que ás veces eternizan a tramitación de expedientes, nunha sorte de partida de ping pong, traendo ao goberno de cabeza. A liorta aberta coa revisión da Relación de Postos de Traballo, onde a equipa de goberno apostou na proposta do CSIF e na da policía local, abrindo un conflito con outras organizacións sindicais e parte dos traballadores, fica sen percorrido unha vez que resulta evidente que o goberno non atopa apoios para aprobar os orzamentos. Como guinda a este desaguisado pastel, o concello terá que facer fronte aos custos do derrubo das Torres do Garañón, un licenza concedida na etapa Orozco con Besteiro de concelleiro de urbanismo que permitía edificar nas ladeiras do parque e que foi anulada pola xustiza. Lugo é a terceira cidade do Estado que máis tarda en pagar aos provedores, cuns 139 días de media A sensación xeneralizada entre a cidadanía é de mandato perdido. As razóns que poden explicar esta situación debemos buscalas na falta dunha equipa solvente, no descoñecemento por parte do goberno dos problemas da cidade e do funcionamento do Concello ou mesmo na falta de interese e apego as súas reponsabilidades por parte dalgúns concelleiros, comezando pola alcaldesa Lara Méndez, que tivo que ocupar o cargo ao seu pesar, após a dimisión forzada de Orozco, e que a día de hoxe segue a laiarse de non ter conquerido a Presidencia da Deputación, tal como lle tiñan prometido. Ao tempo, o goberno local vese obrigado a facer fronte a herdanza envelenada do orozquismo, sexa na súa vertente xudicial, sexa coa presenza do goberno dalgúns dos seus fieis como a concelleira Carme Basadre que fai maxia ao acadar que os concertos do mesmo grupo sexan máis caros en Lugo que en Ourense. Con tanto lastre, e sen bois que tiren do carro, a velocidade cruceiro en Lugo e moi inferior aos 30.


Summary: As tarifas da autoestrada, entre as máis altas do Estado.As bonificacións nas portaxes da AP-9 seguen sen chegar. Mentres a adxudicataria da autoestrada do Atlántico, Itínere, continúa declarando beneficios pola explotación desta vía de pago, as rebaixas para as persoas usuarias anunciadas polo Ministerio de Fomento para o mes de xullo seguen sen concretarse.

A AP-9, cuxas obras comezaron na década dos 70, percorre a fachada atlántica da Galiza entre Ferrol e a fronteira portuguesa, suma 178 quilómetros e pertence a Itínere, un consorcio propiedade de diversos fondos de investimentos europeos e norteamericanos. A estrada aparece como unha das vías de xestión privada máis rendíbeis do Estado, até o punto de que a concesionaria espera uns beneficios de 9.561 millóns de euros até 2048, ano de remate da autorización administrativa de explotación da vía. A duración da concesión é tamén un caso único no Estado español, até sumar 75 anos como estrada de pago, tras diversas renovacións do tempo de aproveitamento aprobadas polo Estado. 33,7 millóns de beneficios en 2020 A autoestrada do Atlántico non coñece a crise. Así, en 2020, ano onde a actividade económica e a mobilidade se viron golpeadas pola pandemia, xerou para a concesionaria uns beneficios de 33,7 millóns de euros, após recadar en concepto de portaxes 127,9 millóns de euros. A rendibilidade da explotación aumenta ano tras ano, e o 26,3% do ingresado convértese en ganancias, isto é, un de cada catro euros dos recadados nas peaxes transfórmanse en beneficio netos, tras pagar impostos, nóminas do persoal, obras de conservación e gastos varios. As galegas e galegos levan pagados 3.228 millóns en portaxes por circular pola AP-9. Segundo as contas presentada pola compañía concesionaria, desde 1979, ano de apertura ao público do primeiro tramo, a autoestrada achegou aos seus titulares uns beneficios de 930,1 millóns, non presentando resultados negativos en ningún exercicio desde 1993. Na mesma liña, a estrada de pago é considerada por Itínere como un dos principais soportes económicos do grupo, cuxo valor contábel cifra en 1.534 millóns de euros. A A-P rexistra algunha das peaxes máis elevadas do Estado. A este respecto, o Ministerio de Fomento sinala que "a 1 de xaneiro de 2021 presenta a terceira tarifa media máis elevada das autoestradas explotadas por empresas privadas na rede estatal de España" e recoñece que "o impacto económico do transporte para os habitantes da zona é moi importante e de non tomar medidas serao até 2048, data na que remata o contrato da concesión". Ademais, os incrementos das portaxes foron constantes nos últimos anos, cunha suba de 2,15% en outubro de 2018, de 2,69% en xaneiro de 2019 e de 0,92% en xaneiro de 2021. As portaxes que máis medran en 2021 As peaxes da Autoestrada do Atlántico son as que máis se teñen incrementado en 2021 no conxunto do Estado. Segundo a concesionaria e o Goberno estatal, as razóns desta decisión líganse á actualización do Imposto de Prezos ao Consumo (IPC), ás repercusións das obras de ampliación da ponte de Rande e ás bonificacións. Porén, os números da empresa xestora desmenten os argumentos, pois duns beneficios de 9.561 millóns de euros até 2048 só pensan destinar 153 millóns á mellora a vía. Así é todo, o Real Decreto 1733/2011, de 18 de novembro, que regula o convenio entre o Estado e a titular da concesión, recolle alzas continuadas até 2037. A contía destinada nos orzamentos xerais do Estado de 2021 para rebaixar as peaxes na AP-9 é de 55 millóns de euros. Segundo anunciouu o pasado mes de abril o ministro de Fomento, José Luis Ábalos, coa mesma pretenden estabelecer a gratuidade no tramo de Vigo a Redondela, bonificar o 100% da viaxe de volta para aquelas usuarias que o fagan en 24 horas, descontar o 20% da ida para aquelas automobilistas que realicen máis de 10 viaxes ao mes e rebaixar o prezo do desprazamento entre Vigo e a fronteira portuguesa. Na mesma liña, en xuño fixo pública a intención de fixar unha redución de 20% na tarifa dos vehículos pesados nos traxectos de ida e volta. A proposta do Executivo está lonxe do acordado co BNG no pacto de investidura asinado en xaneiro de 2020. Naquela altura, os socialistas comprometéronse cos nacionalistas a "garantir como mínimo a bonificación de 100% para usuarias recorrentes (dúas veces ou máis ao día) tanto particulares como profesionais, durante todos os días da semana" e "eliminar durante a lexislatura o impacto nas usuarias da AP-9 do incremento extraordinario acumulativo durante 20 anos", derivado da execución dos novos carrís de Rande, da circunvalación de Santiago de Compostela e da área de peaxe de Sigüeiro (Oroso). Os responsábeis socialistas adiantaran naquel momento que facer efectiva a rebaixa implicaría un investimento nos orzamentos de perto de 280 millóns de euros. Así, tomando como referencia as contas da concesionaria de 2018, sinalaron que cubrir o 100% das viaxes de volta implicaría bonificar o 30% dos ingresos da empresa, contía situada en 44,5 millóns de euros. Por outra banda, facer fronte á gratuidade do traxecto de Vigo a Redondela e as obras cometidas pola xestora da AP-9 representaría unha achega de máis de 236 millóns de euros. Vox non considera excesivas as peaxes A práctica totalidade das forzas políticas e sociais coinciden en denunciar o elevado custo das portaxes na Galiza. O prezo da viaxe polos 198 quilómetros da AP-9 que separan a Ferrol de Tui é practicamente igual aos 302 quilómetros de autoestrada que unen Porto con Lisboa. Isto é, mentres no primeiro caso o custo por quilómetro se sitúa en 0,112 euros no segundo non chega a 0,073 euros. Porén, Vox discrepa desta valoración sobre as peaxes galegas. A formación ultraespañolista non considera "desorbitadas" as tarifas nos tramos da AP-9 e defende que o 55,4% das viaxes na AP-9 en 2020 se realizou por tramos gratuítos ou contaron con descontos e bonificacións se se dispuña de telepeaxe e se se realizaron en traxecto de ida e volta nun mesmo día laborábel".


Summary: Tres dos seus compañeiros xa están ingresados no hospital da Mariña mentres que outros 11 membros da tripulación do Sempre Antares cumpren coa corentena.

A Covid-19 segue deixando vítimas por toda Galiza en todo tipo de situacións. Malia que normalmente transcenden novas de falecementos nas residencias, tamén hai outros casos como o do deceso dun mariñeiro do pesqueiro 'Sempre Antares'. O seu corpo está a ser trasladado a Asturias, de onde era o tripulante. O falecemento deste home duns 50 anos polo virus foi rápido unha vez que foi requirida a evacuación cun helicóptero, pois o barco estaba no mar de regreso ao porto de Celeiro. Finalmente, o equipo sanitario do hospital da Coruña xa non puido facer nada por salvar a súa vida. No entanto, nos centros hospitalarios de Lugo e da Mariña hai tres compañeiros seus sendo atendidos polo contaxio. O resto da tripulación, composta por 11 persoas máis, está en situación de corentena na casa. Este grupo está a agardar os resultados das probas PCR porque lles practicaron as probas nada máis pisar terra. As primeiras informacións falan dunha convivencia de máis de dez días na que os sín-tomas do falecido empeoraron até que houbo que subministrarlle osíxeno a bordo da embarcación. Ante este empeoramento, os compañeiros decidiron pedir axuda sanitaria e foi no Chuac onde se descubriu que padecía coronavirus.


Un veterano inspector de educación, nunha longa conversa con Praza, realiza un repaso panorámico á situación do ensino público denunciando a "desprofesionalización" que os recortes implican e a "arbitrariedade" na toma dunhas decisións pensadas para a propaganda e non para satisfacer a necesidade social dun ensino de calidade. Boa parte dos problemas de xestión do ensino sostido con fondos públicos non radica só no decremento dos recursos financieiros que padece a Xunta de Galicia, senón tamén nunha planificación errada e sometida a intereses de partido e mesmo persoais. Polo menos, iso é o que explica o inspector de ensino Ignacio Estévez (o nome é ficticio) nunha longa conversa con Praza, na que sinala a concentración de poder nunha determinada dirección xeral, concretamente a liderada até hai uns días por José Luis Mira, como un dos motivos dunha xestión errática, descoñecedora da realidade dos centros educativos e orientada a unha obsesión por "fabricar e presentar estatísticas, en vez de traballar na calidade do sistema educativo". A iso uniríanse a "incompetencia técnica" de moitos dos cadros dos cales se rodeou o propio Mira e mais a "intencionalidade ideolóxica de desmontar o ensino público". O inspector denuncia a permanente desregulación de Primaria e Secundaria Unha das primeiras críticas que Estévez deixa caer é que, mentres baixo o mandato de Mira se elaboraron regulamentos para a Formación Profesional ou as Escolas Oficiais de Idiomas, por exemplo, non obstante non houbo o menor interese en facer o propio no caso de Primaria e Secundaria, unha reivindicación que xa vai polos 20 anos e que resultaría necesaria debido ás mudanzas introducidas na lexislación educativa xa desde o ano 1992. Na opinión de Estévez, esta permanencia nunha situación de desregulación dos dous tramos educativos que constitúen a "espiña dorsal" do sistema responde a unha estratexia para manter unha alta marxe de arbitrariedade que lle permite á Administración educativa dar solucións diferentes a casos idénticos, en función dos seus intereses. Recortes de profesorado e desprofesionalización do ensino No tocante aos recortes, Estévez confirma que os catálogos do profesorado que se lle asignará a cada centro de ensino xa están elaborados e en proceso de negociación coas direccións dos respectivos centros. Indica, tamén, que en Primaria o curso 2012-2013 servirá para "rematar a faena" tras a drástica redución executada no curso que agora conclúe, mentres que en Secundaria haberá unha enorme cantidade de prazas de profesorado eliminadas, o que na súa opinión garante unha "situación de auténtico caos" no comezo do próximo curso escolar. A dilación na publicación deses datos, que Estévez non se atreve a cuantificar con precisión "por unha cuestión de rigor", respondería a unha estratexia para dificultar o debate social e a contestación do profesorado e das familias, que á volta do verán se atoparían diante dunha situación de "feitos consumados", polo que Estévez anima as direccións dos centros educativos a "defender as súas necesidades e non aceptar pasivamente o que lles diga o inspector de turno". Prevé unha "situación de auténtico caos" no comezo do vindeiro curso ante a redución de profesorado Porén, isto non significa que a Educación Primaria quede a salvo de futuros recortes: de feito, a Administración educativa galega leva meses traballando nunha proposta para eliminar os servizos de orientación en todas aquelas escolas con menos de 12 unidades –e nese cómputo, non se inclúen os grupos de infantil, que na maioría dos casos soen convivir nos mesmos centros– ben como na supresión total dos especialistas de audición e linguaxe (logopedas), funcións que deberían pasar a ser asumidas polo profesorado a pesar de "carecer da formación de especialista" e de resultar practicamente imposible "dar atención ás necesidades educativas especiais en clases cada vez máis masificadas", o que redundará nunha "desprofesionalización preocupante e empobrecedora". O único ámbito que se libra dos severos recortes é o dos ciclos formativos de FP A crítica de Estévez é máis acerada cando fala do panorama que se está a deseñar para a Secundaria, xa que ao seu xuízo "suprímense todos os elementos de calidade que proveñen da Logse (atención á diversidade, reforzos, desdobres...) pero mantense o negativo: un exceso –cada vez maior– de protocolo e de burocracia que non redunda na calidade do sistema". Volve sacar a relucir a súa preocupación, expresada reiteradamente ao longo da entrevista, pola "desprofesionalización" (na que tamén inclúe a propia Inspección Educativa, xa que "moitos inspectores carecen da formación específica necesaria), aspecto que no caso da Secundaria pon en relación de xeito moi especial con dúas medidas: a impartición de materias afíns con criterios puramente economicistas, á marxe de consideracións pedagóxicas; e a desatención aos nenos e adolescentes con necesidades pedagóxicas e terapéuticas específicas, que a cada vez máis serán postas nas mans do profesorado e non dos especialistas. O único ámbito que se ve libre de severos recortes é, segundo Estévez, o dos ciclos formativos de FP, que si se verán reducidos, pero só en casos de que a demanda non xustifique o seu mantemento. O maior retroceso virá dado polo feito de que non se crearán ciclos novos, unha medida que se se prolonga no tempo pode redundar nunha "falta de adaptación da formación profesional ás necesidades" económicas e laborais. "A escola rural, desde sempre e en calquera goberno, foi vista de xeito despreciativo" Aínda defendendo a necesidade de pechar aquelas escolas rurais que debido á evolución demográfica do territorio deixan de ter sentido, Estévez alerta de que se está a incumprir a lexislación, que establece en 5 o número mínimos de alumnos para manter unha escola unitaria, mentres que na práctica algúns compañeiros de inspección están a ordenar o peche de escolas que teñen o dobre de alumnos. Critica que iso se faga con base en "criterios ideolóxicos, cando deberían ser decisións fundamentadas tecnicamente" e denuncia que é un exemplo da "discrecionalidade e arbitrariedade" de cada inspector. Cuestionado sobre o papel dos concellos, que asumen unha parte do gasto xerado por esas escolas, comenta que a súa actitude é ambivalente e van desde a defensa da súa permanencia como elemento de vertebración social até o apoio á súa eliminación como medida de aforro para as arcas municipais. Moi crítico coa "interferencia política de calquera signo", non morde a lingua ao afirmar que "un alcalde pode salvar ou condenar unha escola, e iso é lamentable, porque non se actúa con criterios técnicos". "A escola rural e sobre todo as unitarias, desde sempre e en calquera goberno, foron vistas de xeito despreciativo, porque o rural nunca tivo a valoración que merece" Segundo Estévez, que centra as súas críticas ao actual goberno galego pero que as fai extensivas aos anteriores, "a escola rural e sobre todo as unitarias, desde sempre e en calquera goberno, foron vistas de xeito despreciativo, porque o rural nunca tivo a valoración que merece". Fronte a esa concepción, asegura que "as escolas unitarias son unha riqueza que dan calidade ao territorio e á súa xente e que existe noutros países, como Francia", ao tempo que cuestiona que a integración nos CRAs (Colexios Rurais Agrupados) sexa a única alternativa para o ensino no rural. Conclúe cunha reflexión que esconde un consello: "se a xente do pobo loita, pode manter a escola; se son, van pechar todo por criterios economicistas, sen avaliar a calidade que se perde". A fin das escolas unitarias que manteñen alumnado abondo para seguiren abertas é especialmente incomprensible para Estévez dado que "contan con todos os equipamentos, incluídas as pizarras dixitais, polo que non é verdade que derivar o alumnado aos CRAs sexa algo que se fai porque alí van ter mellores recursos ou máis calidade de ensino". Canto a Preescolar na Casa, un proxecto que a pesar de insistentes reivindicacións nese sentido "nunca chegou a ser integrado no sistema de ensino público, porque ningún goberno entendeu o seu valor" e que agora perde a subvención de fondos públicos, Estévez afirma con rotundidade que se pecha "por simple descoñecemento, e con iso esváese unha aprendizaxe de nenos e de nais" que foi pioneira no mundo e modelo de éxito exportado internacionalmente por Galicia. "Aquí non sabemos valorar o que temos", remacha. Por riba da lei Estévez analizou para Praza con detalle a situación de ilegalidade na que se están a adoptar moitas das medidas de axuste impostas pola Consellaría de Educación. Nas súas palabras, "queren convencernos de que a partir de agora as cousas van funcionar así e que non hai nada que facer" e como contan co poder para impoñer as medidas, "nin sequera se molestan en comprobar se a lei o permite ou se necesitarían mudala primeiro". Alerta de que moitas desas ilegalidades que denuncia xa se veñen practicando desde hai anos, pero que a partir do vindeiro curso serán moito máis frecuentes, ao tempo que se introducirán outras medidas que igualmente carecen de sustento legal ou que mesmo atentan contra o corpo normativo actualmente en vigor. Pon como exemplos, entre outros, o dos incrementos xeneralizados das ratios en até un 10% a maiores do permitido, a ausencia de oferta suficiente de prazas no sistema público en concellos onde "van sobrar nenos", os criterios para asignación de materias afíns, a nova disposición sobre a periodicidade das reunións dos departamentos pedagóxicos, a eliminación de escolas rurais unitarias cun número de alumnos maior que o mínimo legal esixido para mantelas ou a falta de control sobre os colexios concertados, aos cales "non lles afectan os recortes e en moitos casos permíteselles que incumpran a legalidade, mentres que nos centros públicos hai moito máis rigor". "Á Consellería só lle interesan dúas cousas do ensino: utilizalo para impoñer as súas ideas e facer propaganda" E conclúe afirmando que "para a Consellaría, os nenos son números. Do ensino só lles interesan dúas cousas: utilizalo para impoñer as súas ideas e facer propaganda do ben que van as cousas, aínda que a realidade sexa moi distinta. Temos aínda un bo sistema de ensino público e debemos defendelo, porque se non o facemos, en pouco tempo podemos perdelo; e cada ano de tempo perdido no ensino, de retrocesos e perda de calidade, custa dez anos recuperalo. O que non podemos é permitir que se potencie o ensino privado con cartos públicos e que mentres tanto se degrade o público con medidas que van ter un impacto terrible sobre o alumnado." E no referido ao corpo de inspectores ao que pertence, reclama "a esixencia dunha formación técnica específica" e unha "unidade de criterios para evitar as situacións de discrecionalidade e arbitrariedade que hoxe por hoxe son habituais".