Summary: A actual pandemia está a pór en risco a supervivencia de numerosas especies xa ameazadas. As corentenas e a redución do turismo que financia parques nacionais en varios países deixaron estes animais sen protección ante cazadores furtivos ou incendios. Unha alianza internacional acaba de aprobar un fondo de axuda.

No mes de abril, o Goberno do Brasil fechou os parques nacionais e outras zonas protexidas onde habitan numerosas especies de fauna salvaxe, algunhas en risco de extinción. Traballadores e investigadores tiveron que abandonar as instalacións debido ás corentenas decretadas a nivel local, deixando proxectos de conservación e de recuperación de animais ao pairo. Tamén en moitos países africanos, a pandemia está a afectar a fauna salvaxe. Os parques naturais onde viven especies ameazadas como rinocerontes, elefantes ou xirafas fináncianse principalmente co diñeiro que proporciona o turismo, que este ano se está a ver reducido drasticamente. Nalgúns casos, as medidas de emerxencia para conter o espallamento da Covid-19 tamén levaron á redución do orzamento dedicado á vixilancia destas zonas protexidas, como patrullas contra incendios. Nos últimos meses rexistrouse un aumento de desmontes ilegais e de caza furtiva. Por exemplo, en Suráfrica nove rinocerontes foron abatidos durante o confinamento e en Botswana, outros seis. Tamén en Etiopía produciuse en xuño a matanza de seis elefantes nun só día, en comparación cos dez cazados en todo 2019. O corno dos primeiros e os cairos dos segundos son obxecto de desexo por motivos ornamentais ou polo seu uso nas medicinas tradicionais. Co fin de paliar esta situación, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) anunciou esta semana a apertura dun fondo de emerxencia de seis millóns de euros, financiado por unha alianza internacional entre a Unión Europea e a Organización de Estados de África, do Caribe e do Pacífico e que xestionará a propia UICN. A UICN, con sede en Suíza, foi fundada en 1948 e é a maior organización ambiental do mundo, con máis de 1.400 membros gobernamentais e non gobernamentais en 170 países (entres estes o galego Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental, Ceida). A UICN encárgase de elaborar a Lista Vermella de Especies Ameazadas e a Lista Vermella de Ecosistemas. "A pandemia deixou as comunidades locais que protexen a fauna salvaxe loitando por gañar a vida, e moitas especies ameazadas cada vez máis desprotexidas", afirmou o director da UICN, Bruno Oberle, nun comunicado aos medios. Pola súa banda, a comisaria europea de Colaboración Internacional, Jutta Urpilainen, declarou que o fondo "dará un apoio chave e urxentemente necesario ás comunidades locais en primeira liña da conservación da biodiversidade, garantindo ao tempo o completo respecto aos dereitos humanos". Ademais, "apoiará as patrullas anti cazadores furtivos como resposta ao risco no aumento" destes casos. Dos seis millóns de euros do fondo, un terzo empregarase no programa Xestión da Biodiversidade e das Áreas Protexidas (Biomapa, polas siglas en inglés), que financiará arredor de 60 proxectos. Os catro millóns restantes irán destinados ao plan quinquenal (2017-2021) SOS African Wildlife, que conta xa con orzamento da Comisión Europea a través da iniciativa B4Life. Urpilainen salientou que a protección da fauna salvaxe é unha ferramenta esencial para previr as enfermidades zoonóticas. Este, canda a protección das especies ameazadas da África subsahariana e Madagascar, é un dos obxectivos do novo fondo. Tamén o percorrido inverso: a transmisión de enfermidades de humanos a animais salvaxes, especialmente os grandes simios. Paradoxalmente están expostos a seren infectados con diferentes coronavirus que nas visitas aos seus hábitats portan os investigadores ou os turistas. A bile do oso negro, utilizada en varios países asiáticos para tratar o coronavirus As recomendacións das autoridades sanitarias dalgúns países asiáticos desde o comezo da pandemia para tratar a Covid-19 con inxeccións de bile de oso tibetano ─tamén coñecido como oso negro asiático ou oso do Himalaya─ provocaron as queixas das organizacións internacionais de dereitos dos animais. A China prohibiu a venda de animais salvaxes con fins alimenticios en febreiro debido ao risco de transmisión zoonótica, mais a Comisión Nacional de Saúde emitiu en marzo unhas recomendacións que incluían inxeccións do composto Tan Re Qing, cuxos ingredientes son a bile de oso, o corno de cabra e tres tipos de herbas. Secretada polo fígado e acumulada na vesícula biliar, úsase na medicina tradicional chinesa desde o século VIII. Tamén noutros países como Vietnam ou nas dúas Coreas, aínda que no primeiro prohibiuse en 2005. Na China estabeleceuse un protocolo para evitar o sufrimento dos animais durante o doloroso proceso de extracción, porén varios estudos estabeleceron que este se incumpre de forma sistemática.


A porta xiratoria é un magnífico invento. Nada máis entrar nun dos seus ócos a porta avanza e, en catro pasos, atópaste no interior. Do mesmo xeito podes desandar o camiño, coa mesma facilidade. Cando este mecanismo se utiliza no terreo político para pasar dun cargo público á empresa privada, e viceversa, prodúcense situación de intensa promiscuidade, coa presenza de graves conflitos de interese. As empresas que contratan políticos para cargos de dirección non o fan por altruismo: teñen máis interese na axenda persoal, no coñecemento da Administración, na experiencia acumulada, na capacidade de influencia e na información privilexiada que aportan. Son as bases para realizar negocios con vantaxe, para obter privilexios sen forzar a legalidade e mesmo para realizar prácticas que caen de cheo na categoría da corrupción. Nos últimos anos houbo moitos políticos (do PP e do PSOE, sobre todo) que ocuparon prazas de privilexio nas grandes empresas. Nun artigo anterior fixemos un breve repaso das "vidas exemplares" dalgúns destes personaxes. Nos últimos anos houbo moitos políticos (do PP e do PSOE, sobre todo) que ocuparon prazas de privilexio nas grandes empresas Neste inicio de ano houbo varios episodios que puxeron en evidencia a intensa interconexión dos intereses privados cos poderes públicos: a riqueza oculta de Bárcenas e os pagos con diñeiro negro na propia sede do PP, o luxoso ático marbellí de Ignacio González, a fichaxe dun exconselleiro de Madrid (Güemes) pola empresa que realiza as análises clínicas da comunidade (servizo que él mesmo privatizou), a incorporación de Rato a Telefónica (empresa que entregou a mans privadas cando era ministro de Aznar), e o desembarco de Esperanza Aguirre nunha empresa de "cazatalentos". Todos estes feitos provocaron unha profunda indignación colectiva. Mais os grandes partidos non amosaron, ata o momento, especial dilixencia para evitar estes feitos. En Galicia o fiscal superior, Carlos Varela, presentou no Parlamento, en decembro de 2011, un detallado plan para previr as prácticas de corrupción. Ainda hoxe agarda resposta. En Galicia o fiscal superior, Carlos Varela, presentou no Parlamento, en decembro de 2011, un detallado plan para previr as prácticas de corrupción. Ainda hoxe agarda resposta A corrupción é percibida pola maioría como un dos principais problemas da nosa sociedade. O trasvase de políticos á empresa privada e viceversa (mesmo se cumplen coa actual Lei de Incompatibilidades) facilita un retiro dourado aos políticos que deixan a primeira liña, mais tamén alimenta a sospeita de que o executivo e o lexislativo faciliten a actuación das empresas na defensa dos seus beneficios, deixando en segundo lugar o interese colectivo. Cada vez se coñecen máis casos de políticos que utilizan a estratexia do "cabalo de Troia": acceden a cargos públicos para defender intereses privados. No terreo sanitario os exemplos son múltiples. Vexamos o perfil dalguns persoaxes que practican con habilidade o revolving door: Rocío Mosquera, actual conselleira de Sanidade, exerceu durante moitos anos un cargo directivo do grupo Nosa Terra, propietaria de Povisa. Nas negociacións con este grupo (para que cumpla os obxectivos asistenciais ou para a renovación do concerto particular) ten un grave conflicto de intereses que deberían abondar para inhabilitala para o exercicio deste cargo. Cando foi nomeada conselleira tamén tivo que dar explicacións no Parlamento sobre o turbio nomeamento do seu marido para unha xefatura no CHUS, e sobre a presenza dunha filla na consultora PwC (que participou na adxudicación do hospital de Vigo). Cando foi nomeada conselleira tamén tivo que dar explicacións no Parlamento sobre o turbio nomeamento do seu marido para unha xefatura no CHUS, e sobre a presenza dunha filla na consultora PwC Manuel Martín Ferrer foi, durante varios anos, un alto cargo da Generalitat valenciana. A súa misión era supervisar desde a Administración á empresa Ribera Salud UTE (concesionaria da xestión do hospital de Alzira). En setembro de 2007 utilizou a porta xiratoria e pasou a ocupar o cargo de maior responsabilidade en dita compañía: director do departamento de saúde. Manuel Lamela estivo como conselleiro de Sanidade en Madrid desde 2003 a 2007. En 2005 tivo certa notoriedade mediática, despois de que denunciase aos médicos de Urxencias do hospital de Leganés, encabezados por Luís Montes, por realizar presuntas sedacións irregulares a pacientes en situación terminal. A xustiza doulle a razón ao doutor Montes e o seu equipo, despois dun longo xuizo, mais o dano feito ao prestixio do hospital e aos profesionais (que marcharon traballar noutros lugares) é xa irreparable. A caverna mediática utilizou este asunto de xeito cruel sinalando aos acusados como presuntos asesinos. Lamela tamén tivo que comparecer, imputado por denuncia falsa. Cando deixou o goberno da condesa Aguirre continuou colaborando co seu antiguo padriño, Rodrigo Rato, e ocupou un posto como conselleiro de Caja Madrid (grupo Bankia). Tamén creou e situouse como presidente das sociedades Madrid Medical Destination SL , Madrid Ciudad de la Salud SA, e Madrid Centro Médico (MCM), que pretenden "potenciar o turismo sanitario de primeiro nivel". Na presentación pública de MCM estivo acompañado por altos cargos da comunidade e do concello, institucións que apoiaron estes proxectos con créditos e subvencións. Güemes sempre tivo boa vista para os negocios: coa súa primeira muller lucrouse do ladrillo pois o seu sogro era un afamado promotor inmobiliario. "Aproveche las oportunidades de negocio para su empresa", decíalle aos empresarios na presentación do Plan de Infraestructuras Sanitarias de Madrid, en 2008 Juan José Güemes foi o sustituto de Lamela. Deixou o posto de conselleiro en 2010 e fichou pola escola de negocios IE. Este xoven licenciado en Económicas, formado nun colexio do Opus Dei, tivo unha carreira meteórica: a primeiros dos anos noventa xa formaba parte do equipo de Rodrigo Rato. En 2003 a condesa Aguirre nomeouno Consejero de Empleo y Mujer, e seguidamente foi o máximo responsable da sanidade madrileña. Está casado, de segundas, con Andrea Fabra, a filla do cacique de Castellón (famoso pola súa fortuna no xogo da lotería e por construir aeroportos onde non aterran os avións). Esta diputada nacional do PP fíxose famosa por unha breve intervención parlamentaria: berrou desde o seu escano "que se jodan!!", cando Mariano Rajoy anunciaba recortes nas prestacións aos parados. Güemes sempre tivo boa vista para os negocios: coa súa primeira muller lucrouse do ladrillo pois o seu sogro era un afamado promotor inmobiliario. "Aproveche las oportunidades de negocio para su empresa", decíalle aos empresarios na presentación do Plan de Infraestructuras Sanitarias de Madrid, en 2008. Él tamén aproveitou a súa. Antes de deixar a consellería privatizou as análises clínicas de Madrid. A empresa Unilabs, que se fixo co control deste servizo, polo que recibe unha elevada remuneración, nomeou conselleiro a Güemes. A publicación desta noticia, a primeiros de xaneiro, provocou un enorme alboroto mediático que o levou a deixar o seu recén estrenado cargo. Mais non debemos preocuparnos polo seu futuro: sigue presente en seis consellos de administración. Antonio Burgueño chegou a afirmar que os médicos da sanidade pública só se dedican á burocracia e tamén dixo que "el pago al médico por el paciente redundaría en un modelo más entrañable" Antonio Burgueño é, se cadra, menos coñecido que os anteriores, mais vén ser o paradigma do cabalo de Troia. Admirador da sanidade dos EEUU ten participado en numerosos debates públicos. Chegou a afirmar que os médicos da sanidade pública só se dedican á burocracia e tamén dixo que "el pago al médico por el paciente redundaría en un modelo más entrañable". Este home duro é o principal ideólogo do plan sanitario de Madrid, que plantexa a privatización de seis hospitais e 27 centros de saúde. Agora é director xeral de hospitais da comunidade de Madrid, pero pasou máis de vinte anos como executivo en empresas sanitarias privadas. Como director asistencial de Adeslas puxo en marcha o hospital de Alzira. Asesorou a Capio na construcción do hospital de Valdemoro. O seu fillo é un alto cargo en Ribera Salud. Ribera Salud e Capio son as empresas máis beneficiadas pola política de privatizacións sanitarias. Rivera Salud foi creada pola Generalitat valenciana en 1997 para dar respaldo financeiro ao hospital de Alzira. Hoxe é o primeiro operador de hospitais públicos por concesión, facturou en 2011 case catrocentos millóns de euros e todos os seus ingresos proceden de contratos coas comunidades de Madrid e Valencia. Capio Sanidad xestiona varios hospitais públicos e facturou 673 millóns de euros en 2011. O 75% desta cantidade procede das arcas públicas. Está controlada polo fondo de capital risco CVC con sede no paraíso fiscal de Luxemburgo. Os expertos advirten do enorme risco de "captura do regulador": estas empresas tan potentes chegan a ter tal influencia que poden someter á Administración Os expertos advirten do enorme risco de "captura do regulador": estas empresas tan potentes chegan a ter tal influencia que poden someter á Administración, anular a súa función inspectora e convertila en defensora dos intereses da empresa dominante en vez de protexer o interés xeral. Hai un perigo certo de pasar do monopolio público ao oligopolio privado. Joaquín Estefanía advertía nun artigo: "privatizaron a banca pública, a enerxía pública e as telecomunicacións públicas, entre outros sectores estratéxicos. Agora queren facer o mesmo coa sanidade e a educación públicas, ainda que o neguen".


Summary: Arredor de 20 participantes darán corpo ás II Xornadas de Literatura e Ensino que a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega celebra en Compostela na tarde do día 9 e ao longo de todo o sábado día 10 de novembro.

O estudo da literatura, a animación á lectura ou o encontro entre a escrita e o ensino son algúns dos temas que protagonizarán as II Xornadas de Literatura e Ensino que a AELG desenvolverá a partir das 16.30 do día 9 e até fin do día 10 no Museo Pedagóxico de Galiza en Compostela. O profesor Rui Torres, da Universidade Fernando Pessoa do Porto será o encargado de abrir as xornadas coa intervención "Literatura digital e ensino criativo: a escrileitura como ferramenta de releitura crítica da tradição". Unha mesa redonda a seguir reunirá a catro representantes de iniciativas que están a promover a lectura no ensino.Joseph Ghanime Lopes, profesor da escola de idiomas de Lugo, membro da Associação Docentes de Português na Galiza e dinamizador na iniciativa Pega no livro, Concha Costas, presidenta de Espazo Lectura, Miguel Ríos, profesor de bioloxía no IES Rosalía de Castro de Santiago e dinamizador do Club de Lectura do centro, e María José Díaz Pinheiro, profesora do IES Nosa Señora dos Ollos Grandes de Lugo e coordinadora do Club de Lectura, participarán no encontro titulado "Eu son do Club de Lectura, e ti?", O espectáculo poético "Con dez poemas por barba" de María Lado e Lucía Aldao pechará a primeira xornada. O escritor Agustín Fernández Paz, o máis recoñecido e galardoado da literatura infantil e xuvenil, iniciará a segunda xornada coa conferencia "Literatura infanto--xuvenil: unha clave literaria con función competencial normalizadora?" para darlle logo paso ao profesor Ramón Nicolás que falará de Celso Emilio Ferreiro no seu centenario. Francisco Castro, Fina Casalderrey e María Reimóndez pecharán unha sesión composta na súa integridade por representantes da escrita coa intervención "Xoga a literatura infanto-xuvenil na 1ª ou na 2ª división?" A difusión e divulgación da poesía será o obxectivo da seguinte sesión na que co título "Coloca as túas mans sobre a poesía" xuntará ao profesor Ángel Núñez Ramos e as escritoras Ledicia Costas e Dores Tembrás. O espectáculo "A hostia en verso", con Lucía Aldao, Daniel Landesa, Lorena Souto, Xabier Xil Xardón, Ledicia Costas e o músico Mig Seoane porá fin ás xornadas. O programa completo pódese consultar aquí.


Summary: Partidos da oposición, entidades ecoloxistas e animalistas e o Goberno provincial de Pontevedra posiciónanse contra a celebración da batida, prevista para este sábado en Cerdedo-Cotobade, Campo Lameiro, Forcarei e A Estrada. "No século XXI, as cazarías non poden ser asumidas por unha sociedade que respecta os animais", sinala Carmela Silva, presidenta da Deputación

"Estamos en contra de todos os actos que teñan que ver co maltrato animal. E consideramos que as cacerías en pleno século XXI non poden ser asumidas por unha sociedade que quere respectar os animais e que está en contra do maltrato". No último pleno da Deputación de Pontevedra, celebrado o pasado venres, a presidenta provincial Carmela Silva posicionouse con rotundidade -falando en nome de todo o seu Goberno- contra a celebración do Campionato de España de Caza de Raposo, que terá lugar este sábado nos concellos de Cerdedo-Cotobade, Campo Lameiro, Forcarei e A Estrada. Silva anunciou, ademais, que malia estar convidada á entrega de premios da proba, rexeitaba acudir á mesma. "As cacerías en pleno século XXI non poden ser asumidas por unha sociedade que quere respectar os animais e que está en contra do maltrato", dixo Carmela Silva É tan só unha das moitas mostras de rexeitamento que suscitou nos últimos días a organización desta batida supostamente deportiva. A oposición é máis forte na provincia de Pontevedra, que no último mes acolleu xa outros dous campionatos: o galego celebrado o pasado 20 de xaneiro en Dozón e o provincial celebrado en Barro o 13 de xaneiro. O rexeitamento é case unánime, e vai dende a maior parte das forzas políticas -agás o PP- a entidades ecoloxistas e animalistas. Ademais do contundente posicionamento da Deputación de Pontevedra, formacións políticas como En Marea, BNG, Marea Atlántica ou Marea de Vigo pediron publicamente a suspensión do campionato, facendo fincapé ademais na responsabildade do Goberno galego e nas subvencións económicas que a Xunta entrega á Federación Galega de Caza (53.405 euros en 2017), que inclúen entre os seus obxectivos o fomento da caza nos menores. Estes campionatos "son macrocacerías que non teñen ningún tipo de sentido conservacionista, batidas prefixadas no calendario que se realizan fóra da tempada de caza menor", sinalou Rubén Pérez, portavoz de Libera. Mentres, a Federación Galega de Caza respondeu ás críticas subliñando o peso social das persoas que practican esta actividade en Galicia e a súa influencia política: "Que non se esquenzan que máis de 40.000 cazadores galegos tamén votan!". "Numerosos grupos de persoas sairemos ao monte para tentar evitar a morte do maior número de animais posibles, exercendo o noso dereito a gozar libremente da nosa natureza e fauna", anuncian 22 colectivos animalistas Pola súa banda, o grupo de colectivos de defensa animal de Galicia, formado por 22 entidades de todo o país, subliña a súa "máis absoluta repulsa" e pediulle á Xunta a súa anulación. Anuncian que "de non lograrse" esta anulación este sábado "numerosos grupos de persoas sairemos ao monte para tentar evitar a morte do maior número de animais posibles, exercendo o noso dereito a gozar libremente da nosa natureza e fauna, tratando de impedir unha barbarie que avergoña a calquera persoa cun mínimo de sensibilidade". "Un absurdo e cruento anacronismo" Tamén ADEGA se pronunciou estes días contra os campionatos de caza, que cualificou que "absurdo e cruento anacronismo". A entidade ecoloxista destaca a "forte oposición social a este tipo de eventos", subliñando que "matar animais de xeito indiscriminado, por divertimento, carece de ética e moralidade" e que probas coma a que se celebrarán mañá son "de dubidosa legalidade". Ademais, ADEGA fai fincapé en que "estas accións non logran reducir as poboacións a longo prazo, se ese é realmente o obxectivo" e que tampouco consegue recuperar poboacións como a de coello ou perdiz. E salienta que os campionatos "rompen co compromiso de aplicar un modelo de práctica cinexética que resulte o menos lesiva para a biodiversidade conforme propugna a Carta Europea sobre a Caza e Biodiversidade". "Son moitas as persoas cazadoras, que tanto a título individual coma por medio de asociacións cinexéticas galegas desaproban estas competicións que pouco teñen que ver coa caza ordenada" ADEGA afirma así mesmo que "son moitas as persoas cazadoras, que tanto a título individual coma por medio de asociacións cinexéticas galegas desaproban estas competicións que pouco teñen que ver coa caza ordenada". A asociación conclúe quenon se concibe que a administración poida "apoiar e financiar con fondos públicos, así como outorgar as autorizacións, para que ditos eventos poidan celebrarse". A entidade pide "un maior control e vixilancia da práctica cinexética", pois "non pode continuar asentada entre a Administración a permisividade e tolerancia dos continuos excesos e abusos das malas prácticas de caza que algúns, dentro de dito colectivo, exercen impunemente". Neste senso reclama que se "persiga e sancione exemplarmente as múltiples infraccións que teñen lugar" e que se estableza "unha taxa de alcol cero para a súa práctica". ADEGA lembra que se pode cazar en case o 95% de Galicia, unha comunidade autónoma con núcleos de casas dispersas por todo o territorio, o que provoca "polémica e contrariedades".


Summary: A sala do Social da AN considera que a empresa naval pública vulnerou artigos do Estatuto dos Traballadores. A decisión responde á demanda presentada pola CIG e CCOO.

A Audiencia Nacional anula o convenio colectivo de Navantia, que fora aprobado en setembro de 2014 por integrantes do Comité Intercentros da empresa naval pública nunha polémica decisión pois algúns dos integrantes foran desautorizados polos sindicatos que tiñan que representar. A raíz diso desde CIG e CCOO presentáronse demandas na Delegación do Goberno en Galiza. Demandas que están na base da anulación do convenio após se realizar a mediados de febreiro o xuízo na Audiencia Nacional. A resolución fixa que esta decisión pode recorrese nos 5 días naturais desde a notificación da sentencia. A AN considera que se vulnerou o artigo 63.3 do Estatuto dos Traballadores. O cadro de persoal destes estaleiros amosaron en varias ocasións nestes meses o seu rexeitamento do convenio asinado en setembro, principalmente por entender que implicaba un serio recorte de dereitos. A dirección de Navantia xa anunciou que vai recorrer a decisión da Audiencia Nacional e nega que houber o que cualifica de "inxerencia sindical".


Summary: Algo semellante aos Sanfermíns está a pasar na actualidade económico-social. Os touros bravos que perseguen á masa serían as Administracións públicas e, sobre todo, Rajoy e o seu goberno tralos temidos axustes anunciados o mércores día 11 de xullo. A masa somos todos nós, que percibimos o alento dos touros na nosa caluga e corremos cara onde podemos tentando escapar deles, pero sendo conscientes do seu enorme poderío. Finalmente, a organización da festa serían os famosos "mercados"

Esta semana estanse celebrando os coñecidos Sanfermíns en Pamplona, onde unha masa de xente corre por diante de touros bravos nun percorrido deseñado pola organización e que remata sempre no mesmo sitio: a praza de touros. Trátase dunha festa onde as masas enfervorizadas rezuman alcol e se deixan levar pola paixón colectiva. Pois algo semellante está a pasar na actualidade económico-social. Os touros bravos que perseguen á masa serían as Administracións públicas e, sobre todo, Rajoy e o seu goberno tralos temidos axustes anunciados o mércores día 11 de xullo. A masa somos todos nós, que percibimos o alento dos touros na nosa caluga e corremos cara onde podemos tentando escapar deles, pero sendo conscientes do seu enorme poderío. Finalmente, a organización da festa serían os famosos "mercados", Alemaña, a UE, o BCE, o FMI, etc, que son os que montaron o "tinglado", contrataron ós touros, puxeron os límites ó percorrido e saben a onde nos queren levar: a ese matadoiro representado pola Praza de Touros. Ademais, o alcol cumpriría o papel do crédito, indispensable para que a festa dure máis. Con este símil quero manifestar a miña indignación coas medidas que se están tomando para loitar contra a crise, particularmente as anunciadas o pasado día 11. Resumindo, dispárase a discreción contra case todo o que se move: Resumindo, dispárase a discreción contra case todo o que se move Funcionarios, eliminándolles as pagas extras e reducíndolles días libres. É dicir, que estes empregados, polo mero feito de traballar no sector público, van cobrar a partires de agora menos do que cobraban antes por facer o mesmo traballo. Por tanto, a desmotivación que se crea con esta medida é enorme, ademais de reducila súa capacidade de consumir. Parados, a quen se lles reducen as prestacións, dando a entender que se teñen menos dereitos van buscar máis activamente traballo. Consumidores, ós que nos dan unha nova navallada subindo o IVE, tanto o tipo reducido (do 8% ó 10%) coma o normal (do 18% ó 21%), equiparándonos cos estados do noso entorno (a ver cando nos equiparamos en salario) e facendo que a nosa capacidade adquisitiva (e por tanto de consumo) se reduza a niveis cada vez menores que contribúen a que o PIB diminúa no canto de aumentar, agudizando á súa vez a crise (o peixe que se morde a cola). Empresas, que van ver mermadas as súas vendas polo motivo anterior, é dicir, con produtos máis caros pola suba do IVE van ingresar menos e gañar menos, do que se deduce que haberá máis despedimentos e menos investimento privado. Departamento de informática da miña empresa, pois terá que adaptar o noso sistema contable ós novos tipos, que van ter que convivir cos actuais e ás veces cos de antes da suba de Zapatero. Todo isto aparece enmascarado cunha redución do 30% no número de concelleiros, como se ese fora o gran problema Todo isto aparece enmascarado cunha redución do 30% no número de concelleiros, como se ese fora o gran problema, dado que moitos deles non cobran un salario senón dietas por asistencia a plenos que na maior parte dos casos non son moi altas. Os alcaldes, asesores, etc das corporacións locais seguro que atoparán a maneira de quedars cos cartos que se aforran botando a ese 30% dos seus compañeiros de pleno. E en contra desta medida está a de darlles máis competencias ás deputacións, que son organismos decimonónicos de inspiración centralista francesa cunha esencia moi pouco democrática, pois non son elixidas directamente polo pobo senón a través de concelleiros. Ademais, na traxectoria democrática española téñense convertido en redutos da opacidade, o caciquismo e o clientelismo, dos que temos sobrados exemplos neste país cos Baltares, Cacharro Pardo ou Louzán, así como o seu correlixionario Fabra en Castellón e moitos outros. E todo isto pasa, lembrémolo, en medio dos escándalos de Bankia, Novagalicia Banco e todas as entidades de crédito que van necesitar 66.000 millóns de euros. É dicir, que os pobres se teñen que sacrificar ou incluso vendelo pelexo para solucionárllelos problemas a aqueles que supostamente nolos deberían resolver a nós. E todo isto pasa, lembrémolo, en medio dos escándalos de Bankia, Novagalicia Banco e todas as entidades de crédito que van necesitar 66.000 millóns de euros Pero no fondo o que máis me preocupa é a salvación das almas (se as teñen) do presidente Rajoy e do seu partido, pois os mandamentos da lei de Deus, asumidos pola Igrexa Católica que tanto apoia ó PP, tipifican como pecado o de mentir, pois iso fai quen se presentou ás eleccións fai uns meses cun programa contrario ó que agora se está executando (nunca mellor dito). Creo que só o cardeal Rouco Varela os vai poder perdoar, iso si, sempre que non obriguen á Igrexa a tributar, por suposto. Lembremos as críticas verquidas no seu momento (verán do 2010) contra Zapatero a conta da suba do IVE do 16% ó 18%, e a creación dunha páxina web en contra deste asunto, alegando que esta medida conduciría inevitablemente á recesión e ó paro. Eis o que nos espera, prognosticado por eles mesmos hai 2 anos. Rajoy agora non ten a escusa alegada por Zapatero para ir en contra das súas conviccións, pois este aduciu na suba do IVE do 2010 que as cousas mudaran drasticamente dende as eleccións do 2008. A situación actual non só era ben coñecida por todos en novembro do 2011, senón que a súa gravidade foi o argumento básico (por non dicir único) para levar ó PP ó goberno de España. Rajoy agora non ten a escusa alegada por Zapatero para ir en contra das súas conviccións, pois este aduciu na suba do IVE do 2010 que as cousas mudaran drasticamente dende as eleccións do 2008 Resulta paradoxal que esta batería de medidas anticrise chegue días despois do trunfo da selección española de fútbol na Eurocopa, que moitos medios centralistas relacionaron co gran poderío de España como país. Por certo, se iso fora así Cataluña podería ter un estado de seu, pois 10 dos campións son daquelas terras, e Galicia, coma sempre, non tería dereito a existir ó non ter enviado a ningún dos nosos á Eurocopa. Pero desgrazadamente o fútbol non deixa de ser o opio do pobo, como dixo algún teórico do balón, para que a xente esqueza que os verdadeiros heroes dun pobo non son os deportistas que acadan a gloria, senón os traballadores que se erguen cedo pola mañá e / ou se deitan tarde pola noite día a día sen aspirar a gañar ningunha copa. Precisamente eses traballadores son os grandes maltratados pola crise e polo goberno, mentres os futbolistas non saben que facer coa prima recibida por darlle patadas a un balón.


Summary: O Concello de Sada anuncia recurso contra dita dilixencia e a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón afirmou que "Xunta e Goberno estatal teñen instrumentos na súa man para evitar un novo saqueo da familia Franco en Meirás."

O Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña acordou conceder á familia Franco o prazo dun mes para a retirada "das cousas, bens ou obxectos" que hai no interior do Pazo de Meirás, coa excepción daquelas que eventualmente se atopen nel por ser colocadas polo Estado após tomar posesión do inmóbel. Ademais, a letrada da Administración de Xustiza, na dilixencia de ordenación, contra a que cabe presentar recurso de reposición, require o Estado para que permita o acceso ao Pazo dos profesionais que designe a familia Franco para poder efectuar a retirada dos bens. Respecto da petición da parte demandada de que se declare non existente, para todos os efectos, o inventario sobre os bens do Pazo, así como de que se prohiba a súa divulgación, o xulgado outorga ás partes un prazo de dez días para indicar se están conformes con esta solicitude ou presenten alegacións. A resolución atende á petición feita polo Franco nun escrito presentado polos seus letrados após a Sección Terceira Audiencia Provincial da Coruña revogase o depósito mobiliario a favor do Estado. Sobre os bens existentes, os Franco xa adiantaron a súa vontade de retirar todos, incluídos os declarados como Ben de Interese Cultural (BIC), aínda que neste caso terían que pedir autorización á Xunta. O Concello de Sada, logo de coñecer a dilixencia do Xulgado, anuncia recurso contra dita dilixencia. Insta Estado e Xunta "ao exercicio das súas competencias para executar cantas accións administrativas e xudiciais procedan para evitar que os Franco ispan o Pazo de Meirás". A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón cualificou de "inasumíbel", en termos democráticos, o auto que permite á familia Franco "baleirar o Pazo de Meirás", un ben declarado de Interese Cultura e afirmou que " a Xunta e o Goberno estatal teñen instrumentos na súa man para evitar un novo saqueo da familia Franco en Meirás." Coa decisión adoptada pola Audiencia da Coruña ao estimar o recurso da familia do ditador -que agora deberá ser "indemnizada" polos danos e prexuízos que lles puido ocasionar esta situación-, ficou sen efecto o auto do Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña no que se ordenaba depositar a favor do Estado todos os móbeis e elementos accesorios do Pazo de Meirás. Os maxistrados deixaron aberta, no entanto, a posibilidade de que o Estado poida reclamar noutro preito a titularidade dos móbeis que considere Patrimonio Nacional asignados ao xefe de Estado.


Summary: Até o de agora son 30 as entidades que colaborarán nesta campaña de recadación que puxo en marcha na Coruña a plataforma Stop-desafiuzamentos, colectivo cuxas sancións, impostas tamén polo Concello, roldan xa os 8.000 euros.

Bares, perruquerías, librarías, florerías, sindicatos, asociacións veciñais... e así até xuntar trinta. Son as entidades da cidade da Coruña que veñen de colocar nas súas instalacións os petos de resistencia, a última iniciativa posta en marcha pola plataforma cidadá Stop-desafiuzamentos para facer fronte ás sancións económicas impostas polo Concello de pola subdelegación do Goberno español na Galiza, que a día de hoxe roldan xa os 8.000 euros. Así as cousas, o colectivo procurou apoio entre a veciñanza "sobre todo para visibilizar que canto máis se esforce o goberno do PP en criminalizar a solidariedade e para silenciar as voces que denuncian o seu exterminio neoliberal, máis nos imos organizar", explican mediante un comunicado enviado á imprensa para dar conta desta nova acción pola que recadarán diñeiro, a única que con esta finalidade puxo en marcha a plataforma. "Burorrepresión" e "violencia económica" Fala Stop-desafiuzamentos de "burorrepresión", de "violencia económica" e de "intimidación" ao rexeitar a imposición de sancións aos colectivos sociais "para tratar de inhibir as protestas". Ao igual que fixo Queremos Galego, tamén esta organización recorreu as multas impostas. Acumulan un total de 7.980,82€ correspondentes a 18 propostas de sanción dirixidas contra 16 persoas, e outr@s tres activistas que fican pendentes dun xuízo de faltas. As cantidades reclamadas oscilan entre os 120 e os 600 euros. Os petos de resistencia fan parte da campaña Múltannos a nós para te asustar a ti, centrada en informar a cidadanía "sensibilizándoa sobre a represión que se está a exercer contra as persoas que participan en mobilizacións sociais".


Summary: Os arquivos relativos á Coroa non gozarán de especial protección segundo a nova lei na que traballa o Executivo estatal.

A nova Lei de información clasificada, cuxo borrador aprobou esta segunda feira o Consello de Ministros, non suporá a desclasificación automática de ningún dos documentos xa clasificados até o de agora e que cumprisen os seus prazos, senón que esta irase facendo paulatinamente se así o deciden "de oficio" as autoridades competentes ou a pedimento de persoas afectadas que así o soliciten. Así o explicou o ministro de Presidencia, Félix Bolaños, na rolda de prensa posterior á reunión do Consello, na que informou de que o Goberno estatal agarda poder ter aprobada a nova normativa a finais deste ano ou principios do vindeiro. O anteproxecto prevé un réxime transitorio de aplicación. Para empezar, non estará en vigor até seis meses despois da súa aprobación polas Cortes, que o Executivo calcula para principios de 2023. Os documentos xa clasificados seguirán como están, mais poderían desclasificarse A respecto da "inxente" documentación xa clasificada ou a que se clasifique até entón, en principio, manterase como está, aínda que poderá desclasificarse polas autoridades competentes, quer de oficio quer a instancia dalgunha persoa que teña interese na mesma. Segundo Bolaños, a regra xeral será "permitir a desclasificación" salvo que afecte á seguridade, a defensa do Estado ou a integridade dunha persoa concreta. Neste punto, o ministro lembrou que os documentos militares anteriores a 1968 xa foron desclasificados no seu momento polo Ministerio de Defensa. Aliás, o ministro detallou que a nova normativa non prevé ningunha restrición especial para ningunha institución, é dicir, que os documentos relativos á Coroa non gozarán de especial protección. Múltiples críticas A reforma foi criticada polas forzas políticas soberanistas con representación no Congreso. Así, o deputado do BNG, Néstor Rego, subliñou: "Após manteren en vigor a lei franquista de 'Segredos Oficiais' de 1968 durante 44 anos de 'democracia', PSOE e UP —e PP— aprobarán outra que estabelecerá un mínimo de 50 anos de confidencialidade naquelas materias declaradas 'secretas'". Tamén desde EH Bildu sinalaron, nun comunicado, que o anteproxecto "non cumpre coa palabra dada polo Goberno nin responde ás demandas que desde Euskal Herria realizaron durante décadas tanto a sociedade vasca como os partidos e asociacións memorialistas, a fin de coñecer a verdade e buscar xustiza nos numerosos episodios que aínda seguen baixo o manto da impunidade". Aliás, o PNV lamentou a falta de negociación do texto por parte do Executivo e advertiu que os criterios e prazos estabelecidos "parecen lonxe dos propostos polo Grupo Vasco, chegando mesmo a doblalos, o que resulta, a priori, decepcionante".


Summary: O ministro de Exteriores, que se disculpou por non saber falar galego, pediu unha "maioría" que permita ao socialismo "gobernar de acordo cos nosos valores".

Josep Borrell protagonizou o mitin do PSOE en Ourense, no que estivo acompañado polo secretario xeral do PSdG, Gonzalo Caballero. Alí instou os votantes socialistas a "non fiarse" dos bos resultados que prognostican as enquisas e que vaian a votar o 28. "Non está todo feito", afirmou e lembrou o que pasou en Estados Unidos ou Andalucía, onde as sondaxes non previron as vitoras de Trump ou das dereitas. Borrell, que se disculpou por non poder falar en galego, afirmou que "temos que conseguir unha maioría suficiente que nos permita gobernar de acordo cos nosos valores e principios". O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, de por parte, sinalou como os dez anos de Feixoo na Xunta supuxeron un empeoramento da calidade de vida dos galegos e galegas. Contrapuxo iso co goberno socialista de Pedro Sánchez, de quen dixo que en 10 meses foi quen de "gobernar para a maioría" con medidas como a suba das pensións ou do salario mínimo. Gonzalo Caballero chamou a que "ningún voto de progreso quede na casa".


Summary: A sección oficial da oitava edición da Primavera do Cine de Vigo falará galego. Unha decena de longametraxes lusófonas e de Galiza competirán polo premio, a comezar polo impresionante ensaio documental No intenso agora, do brasileiro João Moreira Salles. Este abrirá o certame o vindeiro 1 de maio. Mais desde unha semana antes haberá actividades previas.

A primeira, unha mostra de cinema cubano histórico, cuxa primeira proxección será este 22 de abril ás 19.50 horas nos Multicines Norte. O programa dobre inclúe a curta Now!, de Santiago Álvarez, e Soy Cuba, do soviético Mikhail Kalazotov. Seguirán en xornadas sucesivas Lucía de Humberto Solás (23 de abril ás 19.30 horas), Clandestinos de Fernando Pérez (24 de abril ás 20.00 horas) ou Fresa y chocolate, de Tomás Gutiérrez Alea e Juan Carlos Tabio (25 de abril ás 20.00 horas). Pero é a sección oficial a que agrupa as propostas galego lusófonas. A celebrada Trote, de Xacio Baño; Os fillos da vide, de Ana Domínguez -mellor filme galego na Mostra de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego-; Deslembro de Flávia Castro, Extinção de Salomé Lamas ou Gallo, de Antonio Díaz Huerta son algunhas das obras que se poderán ver entre o 30 e o 5 de maio no Auditorio do Concello de Vigo. Primavera do Cine tamén someterá a concurso catro curtametraxes galegas, catro lusófonas, sete animacións e 19 videoclips. Ademais, levará o "cinema aos barrios", en concreto ao de Navia -O filme da minha vida, o 26 de abril ás 21.30 na rúa Teixugueiras-, ao Casco Vello -Antes que eu me esqueça, o 27 de abril na Praza do Abanico-, e ao Calvario -No intenso agora-, o 1 de maio na rúa Urzaiz fronte ao Mercado. Manolo González, "un dos grandes impulsores do audiovisual galego" segundo a organización, recibirá a mención honorífica do certame. Que promove Reencanto Producións co apoio do Concello de Vigo, a Xunta, a Deputación de Pontevedra, o Instituto Camões e Afundación de Abanca.


Summary: Un novo escándalo relacionado co goberno local de Compostela, neste caso de facturas falsas, e máis unha resposta de Feijóo como se non fose presidente do PPdeG, partido que goberna na capital de Galiza. Limítase a pedir "explicacións contundentes".

Non é a primeira vez que Núñez Feijóo pon cara de sorpresa ante o que acontece en Compostela e considera que o goberno local, do PP, ten que dar explicacións. Como diría un castizo español, vendo os touros desde a barreira. Xa o fixo en relación as imputacións de membros do executivo municipal de Santiago na Pokemon e vén de facelo, máis unha vez, en relación cun novo escándalo que atinxe ao goberno compostelán: as facturas falsas do concelleiro de Obras. A preguntas dos xornalistas sobre as facturas falsas, Núñez Feijóo afirmou que o goberno local debería dar "explicacións contundentes, amplas e concretas". E adiou calquer decisión do PP sobre estes feitos a esas explicacións. Iso si, Feijóo afirmou que estaría "moi atento" a esas explicacións. Púxose no papel de cidadán normal. Unha resposta que non deixa de causar sorpresa na capital de Galiza, pois é como se Feijóo non fose o presidente en Galiza do partido que goberna Compostela. Pide coherencia O presidente da Xunta e do PPdeG aproveitou, iso si,para defender a que denomina "liña de coherencia" que el mantén neste tipo de situacións. Di que o PP defende que deixen o partido aqueles que sexan obxecto de medidas cautelares e emprezaou a outras formacións a "facer o mesmo".


Summary: BNG e PSdeG denuncian o "abuso da temporalidade" na Comisión de Administración Xeral do Parlamento.

BNG e PSdeG cuestionaron nesta cuarta feira, na xuntanza da Comisión Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior do Parlamento galego, a política da Xunta en materia de contratación de persoal público. O deputado nacionalista Iago Tabarés salientou o informe do Consello de Contas presentado o pasado mes no que se evidencia que "a Administración galega é bastante desastrosa, precariza o emprego público e é discrecional e arbitraria no seu funcionamento". Neste senso, criticou que a Galiza sexa "un dos poucos territorios que ten menos persoal que hai dez anos", unha cuestión que, dixo, se "suma" ao "abuso das contratacións temporais para ocupar prazas estruturais" e o "incremento das sentenzas condenatorias que obrigan á Xunta a pagar ao persoal laboral". A temporalidade no sector público, lembrou, afecta a "50% das e dos traballadores". Tabarés puxo como exemplo das "políticas de precarización do PP" o recente proceso selectivo extraordinario de consolidación de 22 prazas estruturais do grupo profesional IV, unhas vacantes que "estaban ocupadas por persoal en fraude de lei por abuso de temporalidade, en moitos casos mesmo recoñecido por sentenza firme". Pola súa banda, a socialista Paloma Castro dixo que o citado concurso-oposición, que ficou deserto cun "suspenso xeral" das persoas candidatas, "non ten parangón e deixa en evidencia tanto o tipo de exame como a vontade da Xunta". Malia que o obxectivo do proceso era "axeitar os postos á legalidade", aconteceu "xusto o contrario", xa que a segunda das tres probas do exame, sobre competencias informáticas, "non semella nin de lonxe o exixido nesa categoría, ou, peor aínda, non é o utilizado por estes traballadores nos seus postos". "Gustaríanos saber se o tribunal designado pensou que estaba a examinar enxeñeiros informáticos", lamentou Castro, quen puxo sobre a mesa que isto, "por desgraza, non é a primeira vez que acontece".


Summary: O documental "Costa da Morte" de Lois Patiño gaña o premio ao mellor filme da competencia internacional do FICUNAM. Este novo premio do prestixioso festival mexicano súmase ao de Locarno no que Patiño foi recoñecido como mellor director emerxente.

O documental de Lois Patiño "Costa da Morte", producido por Zeitun Films, fíxose co premio ao mellor filme de competencia internacional do prestixioso FICUNAM de México nunha edición na que o catalán Albert Serra foi considerado o mellor director. O filme de Patiño (Vigo, 1983) suma este novo galardón ao Premio ao Mellor Director Emerxente acadado no Festival de Locarno, unha estrea internacional que precedeu ao seu paso por máis de vinte e cinco festivais, entre eles, Rotterdam, New York ou a Viennale. "Costa da Morte" obtivo tamén unha mención especial no festival de Valdivia, mención especial e mellor documental en Sevilla, premio do público e mención especial no Festival dei Pópoli de Florencia e e mención especial do xurado da mocidade no REC de Tarragona.


Summary: Neira Vilas atendía hai dous meses á escola A Semente e faláballe do galego e dos nenos e nenas, para quen tanto escribiu. VÍDEO NO INTERIOR

Os nenos e nenas"Os nenos o primeiro que hai que facer é respectalos. Hai unha tendencia é porque como é pequeniño a súa opinión non vale nada e non é así. Hai que respectar os nenos, de calquera idade que teñan, hai que respectalos sempre. Ademais, nesa cabeciña teñen cerebro que non ten experiencia vital aínda, pero pensa e razona e protesta tamén. Eles danse conta rapidamente quen os respecta e quen non. Iso é o primeiriño". Balbino"Vestirán un pouco mellor, comerán un pouco mellor, poñerán botas en vez de zocos, pero na Galiza profunda sígome encontrando con Balbinos". E Manolitos? "Os Manolitos son adultos. Pero hainos, hainos. Acomplexados e ademais explotadores. Non é coma o caseiro, xa non hai caseiros, pero son os ricos. É un problema de clases. O enfrontamento de Balbino e Manolito é un problema que se inserta na loita de clases, entre o pobre e o rico, entre o explotador e o explotado. Iso é incuestionable". "O enfrontamento de Balbino e Manolito é un problema que se inserta na loita de clases, entre o pobre e o rico, entre o explotador e o explotado. Iso é incuestionable" LinguaA nosa maestra dixo un día: "De aquí en adelante todo en castellano dentro y fuera de la escuela", porque llo ordearan a ella. Ela camiñaba como un quilómetro e as nenas acompañábanas, collían unha floriña na cuneta, dábanlla, e deixaron de acompañala. A aquelas nenas dáballes vergoña que as visen na aldea falando castellano. Na escola había esa represión, total que os rapaces pensaban que falar galego era falar mal e falar castellano era falar ben. Sen embargo, nós, cando eu traballaba nas leiras, cando estabas na cabeceira da leira e pasaba alguén falando castellano, era sospeitoso, porque ía prender a alguén, ou embargar unha leira a algún veciño. Non era precisamente un bo sinal se oiamos falar castellano. O galego e o portuguésÉ unha loita para longo. É unha loita contra a ignorancia. Os prexuízos veñen de aí, da pura ignorancia. Eu até utilizo argumentos, cando vou aos colexios e aos institutos: "Mirade que en galego podedes falar cando ides polo mundo, podedes falar con moitos millóns de persoas, porque está Portugal, está Brasil, que é un país inmenso, coma tres Europas, están os países de África... todos falan galego. Portugués e galego é o mesmiño. A diferencia que hai á hora de falar entre un galego e un de Mozambique ou un brasileiro non é maior que entre un de Salamanca e un de México en castellano. "A diferencia que hai á hora de falar entre un galego e un de Mozambique ou un brasileiro non é maior que entre un de Salamanca e un de México en castellano". O galego e o futuroUn rapaz rapaz, creo que en Pontedeume, preguntoume se o galego tiña futuro. E eu díxenlle: "Mira, o galego ten o valor do uso. Máis importante que todos os libros que publicamos é que o faledes. De maneira que terá valor, vixencia e futuro na medida que o utilicemos". "O mellor desde logo é empezar desde pequeniños como empezades vós. Que saiban que teñen un país, que ten un idioma, e o primeiriño é o quemamaron seus pais, que o usen desde pequenos". "Que coñezan a terra, que se encariñen con ella. Ese milagre, que non é ningún milagre, que é botar unha semente e que abrolle, esa marabilla, que a vaian percibindo e emocionándose con todo iso". "Tamén lles digo que hai que ser humilde, hai que se modesto, non hai que sentirse por riba de ninguén. Sempre lle digo aos mozos aquela frase de José Martí: "Toda la gloria del mundo cabe en un grano de maíz".


Summary: Madrid autorizou a construção de armazéns de resíduos nucleares na central de Almaraz sem falar com o Governo português. O Ministro do Ambiente acusa Espanha de violar a lei europeia ao não fazer a avaliação do impacto ambiental transfronteiriço. O 12 de janeiro é a data marcada para o encontro entre os ministros Matos Fernandes e Isabel García Tejerina.

Portugal vai apresentar uma queixa formal contra Espanha à Comissão Europeia, por causa de Madrid dar luz verde à construção de armazéns de resíduos nucleares na central de Almaraz, a 100 quilómetros da fronteira. O procedimento fez-se sem antes falar com Lisboa. O Ministro do Ambiente acusa Espanha de violar a lei europeia ao não fazer avaliação do impacto ambiental transfronteiriço. Nos próximos dias a notificação será entregue. Nela faz-se fincapé no feito de Espanha avançar no projeto de expansão nuclear sem antes ter feito uma avaliação do impacto ambiental transfronteiriço, como exige a lei europeia. "Isto é uma questão de legalidade", afirma o ministro do Ambiente João Matos Fernandes, em declarações ao jornal português Público. Madrid comprometera-se previamente a não "tomar nenhuma decisão sem antes falar com Lisboa", explicou Augusto Santos Silva, ministro dos Negócios Estrangeiros. Os protestos foram apresentados esta quinta-feira nas duas capitais. O embaixador espanhol em Lisboa foi chamado ao Ministério dos Negócios Estrangeiros e o embaixador português em Madrid apresentou um protesto formal de desagrado e de estupefacão. O 12 de janeiro é a data marcada para o encontro entre os ministros Matos Fernandes e Isabel García Tejerina. ""Não acredito que haja qualquer intenção de Espanha de violar o acordo. Uma hipótese provável é que tenha havido uma descoordenação no Governo espanhol, uma vez que a decisão de avançar com os armazéns de resíduos nucleares foi tomada pelo ministério da Economia, mas têm sido os ministérios do Ambiente e dos Negócios Estrangeiros a discutir o dossier", diz o ministro. Almaraz é uma central explorada por Gas Natural, companhia que estabeleceu um consórcio com Endesa e Iberdola para construir os armazéns de resíduos nucleares, que ter-se-iam autorizados pelo Estado espanhol.


Summary: Roberto Rodriguez Fialhega, Teto, encarcerado na prisión de Estremera (Madrid), non puido estar presente no enterro do seu pai na localidade de Sober.

A Audiencia Nacional impediu ao preso independentista galego Roberto Rodriguez Fialhega Teto asistir ao enterro de seu pai, o domingo 19 de agosto, na localidade de Sober, segundo informa o portal do colectivo anti-represivo Ceivar. Teto, que solicitou o permiso extraordinario por razóns humanitarias tan pronto lle notificaron a morte do seu pai, "nom puido ver realizado o seu desejo ao nom ter resposta, nem afirmativa nem negativa, da Audiéncia Nacional", informa Ceivar. Desde decembro de 2011 Teto cumpre prisión preventiva a 684 quilómetros da súa casa, na cadea de Estremera (Madrid). Non é a primeira vez que as institucións penitenciarias ou ben os organismos xudiciais españois denegan a pres@s independentistas permisos para asistiren a funerais de familiares.


Summary: O movemento da memoria celebra o cambio de parecer da Avogacía. Así mesmo, fontes do Goberno aseguran que se debeu a que, nunha primeira lectura do fallo, "parecía que o recurso non era viábel".

A Audiencia Provincial da Coruña ratificou o 12 de febreiro que o Pazo de Meirás é propiedade do Estado, mais recoñeceu o dereito da familia Franco a ser indemnizada polos gastos "útiles e necesarios" do mantemento do inmóbel desde 1975. Esta decisión amparábase na actuación "de boa fe" das e dos herdeiros do ditador, un aspecto moi cuestionado polas fontes xurídicas consultadas por Nós Diario, que xa o pasado mes dubidaban da pertinencia dunha compensación económica: "A mala fe transmítese aos herdeiros, e en ningún momento acreditaron teren actuado de boa fe", expuña daquela o avogado do Concello de Sada, Miguel Torres. Após coñecer a sentenza, a Avogacía do Estado desbotou presentar un recurso ao considerar que era favorábel aos intereses públicos. "Non comparto nin deixo de compartir", xustificaba o delegado do Goberno estatal na Galiza, Javier Losada, preguntado a respecto da "boa fe" dos Franco e a consecuente indemnización. O anuncio provocou discrepancias no seo do Partido Socialista, que na Galiza defendía o recurso da man do presidente da Deputación da Coruña, Valentín González Formoso. "O recurso non era viábel" Esta terza feira o Goberno estatal comunicou que, finalmente, si recorrerá a sentenza de Meirás ante o Tribunal Supremo. Fontes do Executivo sondadas por este xornal expoñen os motivos que provocaron o cambio de criterio: "Malia que na lectura inicial da sentenza parecía desprenderse que o recurso non era viábel, a Avogacía realizou posteriormente un estudo detallado dos fundamentos da resolución que permitiu determinar que a posesión dos herdeiros de Franco non se realizou de boa fe", sostivo esta cuarta feira a subdelegada do Goberno na Coruña, Pilar López-Rioboo. Esta nova apreciación da "mala fe" coa que, asegura agora a Avogacía, terían actuado os Franco, é "fundamento suficiente" para recorrer a sentenza. "O principal é que o pazo foi devolto ao pobo galego", engadiu a subdelegada. Con todo, esta explicación non é suficiente para o investigador e promotor da causa de Meirás, Carlos Babío, quen asegura que o Estado mudou de criterio grazas á "presión social" exercida desde diferentes colectivos: "Nun primeiro intre dixeron que era favorábel, e, cando nós puxemos de manifesto certas cuestións inasumíbeis nun Estado de dereito, comezaron dicir que o recurso era tecnicamente inviábel. Agora, en cambio, afirman que é posíbel", relata, en conversa con Nós Diario. Neste senso, salienta a importancia da "pedagoxía" feita nas últimas semanas, coa publicación dun manifesto que reflectía os motivos polos que cumpría recorrer o veredicto e que, en apenas tres días, superou as 3.000 sinaturas. "Fixemos un traballo de concienciación social para facer entender aos actores políticos que debían actuar, porque o obxectivo de todo este proceso non era obter o pazo en si, senón acabar cun símbolo da impunidade franquista", explica. Tamén a Iniciativa Galega pola Memoria (IGM) quixo na cuarta feira pronunciarse a respecto do anuncio: "Agardamos non volver precisar nunca de esforzos titánicos para que o Estado e a Xunta defendan a memoria das vítimas". O Parlamento insta a Xunta a sumarse ao recurso do Estado O debate sobre a sentenza do Pazo de Meirás volveu esta cuarta feira á Cámara galega, que aprobou por unanimidade unha proposición non de lei do BNG para demandar á Xunta que interpoña, xunto co Estado, os "recursos oportunos" no relativo á indemnización aos Franco. Neste senso, o deputado Luís Bará lembrou o acordo do Parlamento de xullo de 2018 en relación ao pazo, no que se rexeitaba calquera pago á familia do ditador. As tres forzas políticas celebraron o consenso, mais a sesión estivo marcada por un cruce de reproches sobre o proceso de recuperación do Pazo.


Summary: A incerteza económica, o baixo prezo do petróleo ou a desaceleración chinesa provocan importantes quedas nas prazas europeas e estadounidense.

As bolsas viviron esta segunda feira a súa segunda xornada negra en pouco máis de dúas semanas, e ambas as dúas polos mesmos motivos, segundo os expertos: baixo prezo do petróleo (que xa non é un valor seguro) e dúbidas sobre o medre económico. O pasado 20 de xaneiro as prazas europeas caeran máis dun 3%. O IBEX caera un 3,2%, situándose en niveis de xullo de 2013. Esta segunda feira viviuse un escenario semellante. Bolsas como a de Francfort e París baixaron un 3,3% e un 3,17% respectivamente. O 'parket' de Londres caeu un 2,65% e a Bolsa española un 4,4%. Mais o principal desplome foi en Atenas, cun 7,8% de caída. En EUA a xornada comezou con fortes descensos, mitigados finalmente (-1,1%). Ambas xornadas negras son indicadores que se deben ter moi en conta, indican os expertos, de que algo non vai na economía. Xaneiro foi un dos peores meses desde hai anos nas bolsas europeas. O temor a un parón na economía, o prezo do petróleo, os problemas nas economías emerxentes ou as dúbidas sobre a solidez da recuperación de EUA combínanse para xerar incerteza. Tamén ha problemas no sector bancario europeo. Os valores máis castigados nesta xornada negra foron os europeos. Nun artigo en The Guardian, o Nóbel de Economía Joseph Stiglitz amosábase moi crítico co papel que están a xogar os bancos centrais, favorecendo a economía especulativa. O temor dos expertos é que estemos perante o que se denomina 'rebote de gato negro' (do inglés dead cat bounce), frase para se referir a cando após unha queda importante orixínase unha suba (que non é sustentábel) e volve se producir unha gran queda.


Summary: A morte de Afonso VIII é o punto de partida para o proceso de incorporación subordinada da Galiza ao espazo castelán. Malia que Sancha e Dulce foron confirmadas como raíñas polo partido galego á morte do pai, Fernando III, apoiado polos magnates casteláns e o Vaticano, reclamou o trono galego, rachou cos acordos asinados no tratado de Toro e iniciou o seu avanzo cara Galiza, avalado por unha bula do papa Honorio III que o declarou herdeiro da coroa galega.

Mentres galegos e casteláns se preparaban para unha nova contenda militar, as raíñas Berenguela de Castela e Tareixa de Portugal, antigas esposas de Afonso VIII e nais dos contendentes ao trono pactaban en Valenza a renuncia á coroa galega de Sancha e Dulce, finalmente, formalizada en Benavente en decembro de 1230. A renuncia á coroa de Sancha e Dulce atendeu a diversos motivos. A ausencia de apoios internacionais á causa galega significados no patrocinio do Vaticano e do Císter ao candidato castelá, a negativa de Portugal a defender ás infantas conforme ao acordado no tratado de Baroncelle, a superioridade militar castelán no contexto peninsular e a propia división interna no reino galego, con importantes apoios para Fernando III na área leonesa e zamorana. Aínda así, o partido galego ergueuse contra Castela, organizando a contestación á política de Fernando III e buscando unha nova alternativa ao trono que garantira a existencia de Galiza como un reino independente. A resistencia galega a Fernando III O proceso de incorporación subordinada da Galiza á coroa de Castela non estivo exento de conflitos. A propia Crónica latina de los reyes de Castilla, escrita con práctica total seguridade polo chanceler de Fernando III, Juan de Soria e central na reelaboración da historia peninsular nunha perspectiva castelanista, recolleu que "o noso rei posuíu en paz o reino paterno, agás Galiza á que non puido acudir de inmediato, e na que perduraba unha turbación que duraba desde a morte do pai", confirmando as dificultades xa sinaladas por outras fontes do novo rei para entrar na Galiza. Lucas de Tui, o historiador leonés ao servizo da raíña Berenguela e o seu fillo, no seu Cronicon mundi, non ten máis remedio que recoñecer a oposición dos galegos ao monarca castelán, afirmando que ao morrer Afonso VIII "houbo unha gran turbación no reino, porque moitos cabaleiros queimaron moitas poboacións e deixáronas sen as murallas que fixera o rei Afonso e esforzábanse tamén para resistir ao rei Fernando". Precisamente, o novo monarca, Fernando III, acudiu á represión para fender a resistencia galega, afirmando outra vez Lucas de Tui que "desterrou a todos os cabaleiros que queimaran os palacios do pai". Afonso de Molina, rei da Galiza O partido galego non renunciou á loita e mesmo tentou formalizar outra candidatura ao trono. A alternativa proposta polos defensores da continuidade de Galiza como reino independente, apoiada pola practica totalidade dos señores galegos, agás os bispos de Lugo e Mondoñedo, unha parte da nobreza da área leonesa como Roi Fernández de Valduerna en Astorga, ou García Rodríguez de Carnota, que chegou a tomar a cidade enfrontándose ao propio bispo, foi Afonso de Molina. Afonso de Molina, fillo de Afonso VIII e Berenguela de Castela, irmán de Fernando III e pai da famosa María de Molina, non respondeu aos designios dos galegos, recollendo a Crónica latina de los reyes de Castilla "os galegos querían alzar como rei ao seu irmán, o infante don Afonso, e por verdade así era, mais el non quixo ser".


Summary: O Centro Galego de Arte Contemporánea avanzou a súa programación para o primeiro trimestre de 2019. Estará protagonizada polas creadoras galegas: Loreto Martínez Troncoso e Ángela de la Cruz presentarán cadansúa exposición individual. Unha retrospectiva do belga René Heyvaert completa as mostras anunciadas.

Martínez Troncoso (Vigo, 1978) "apela á lectura e relectura e ao cuestionamento da súa propia obra" en Vestiges d'ici, Vestixios de si. "Insiste nos procesos e nas ideas, nos traballos conxuntos, abertps, e nas implicacións das súas intervencións", sinala o museo compostelán nun comunicado de prensa. A mostra, comisariada por Chus Martínez, estará aberta do 8 de febrerio ao 9 de xuño. A partir do 22 de febreiro e até o 19 de maio, Ángela de la Cruz (A Coruña, 1965) amosa Homeless, coproducida polo centro galego e mais polo Centro Azkuna de Bilbo. Da man da comisaria Carolina Grau, a exposición inclúe 25 obras realizadas entre 1996 e 2017 a xeito de retrospectiva de De la Cruz, premio Nacional de Artes Plásticas do Ministerio de Cultura en 2017. René Heyvaert (Gante, Bélxica, 1929-1984) pecha a quenda de exposicións deste primeiro trimestre cunha mostra curada polo propio director do CGAC Santiago Olmo e mais pola filla do artista, Anne Heyveart. "A busca da integración entre a vida e a arte moveron a este artista a investigar novas prácticas e novos materiais qyue fan parte da realidade vivida e cotiá", di a nota. Con estas mostras, o CGAC inicia tempada despois de pasar 2018 centrado na celebración do cuarto de século de existencia da institución.


Summary: O universo Cunqueiro segue deparando sorpresas. Talvez soñou máis que escribiu; mais neses soños atópase a cifra dunha personalidade multiforme, chea de abraio ante a variedade do mundo. Edítase agora unha antoloxía de poetas apócrifos que Cunqueiro imaxinou e aos que dotou dunha obra.

Cunqueiro traduciu ao longo da súa vida máis de oitocentos poemas de catrocentos vinte poetas. Seguindo o seu rastro como tradutor podemos ler en galego nomes tan coñecidos como Ezra Pound, Ana Akhmatova, Henri Michaux, Emily Dickinson, Dylan Thomas, Yorgos Seferis… e outros menos célebres como Annie Crossband, Carlo da Marjolana, Pat Paterson ou Vittoria Merlino. Nestes últimos céntrase a antoloxía que vén de publicar a Universidade de Vigo, Cunqueiro XL. E, ben, se vostede non escoitou falar nunca destes autores, non dubide das súas lecturas: ninguén máis sabe nada deles. Xosé Henrique Costas, encargado da selección dos poemas, desvela que unha cincuentena deses poetas son froito da imaxinación sempre desbocada de Cunqueiro. Iago Castro, recompilador do volume Poesía 1933-1981 (Galaxia, 2011), xa advertía desta fantasía, mais só agora sabemos a magnitude que acadou a andrómena. "Ao agruparmos os poemas traducidos", explica Costas, "atopamos uns cincuenta autores dos que non sabiamos nada: consultamos bases de datos, especialistas de distintas universidades europeas… e fomos chegando á conclusión de que non existiron nunca. Ás veces, dabamos cun suposto poeta romanés cuxo nome non concordaba en absoluto coa onomástica do país, ou un hipotético poeta sueco con apelidos fineses… Comprobamos mesmo se había algún erro nas transcricións dos nomes e apelidos, mais descubrimos que algúns deses apelidos non existen en ningunha lingua: non existe, por exemplo, ningún italiano que se apelide Merlino". "Ao tempo" continúa, "detectamos cousas como que os primeiros versos dun poema atribuído á poeta Annie Crossband coinciden exactamente coas primeiras liñas dunha novela que Cunqueiro comezou mais que non chegou a rematar. E, fixándonos ben, identificamos na maior parte destes poemas os mesmos temas e teimas presentes na súa obra. É doado chegar á conclusión de que son poemas da súa man, que todo foi unha grande invención do seu enxeño". Ficción e realidade unidas A liña que separa a ficción da realidade adoita ser moi delgada, mais no caso de Cunqueiro hai que preguntarse se ambos os planos non se dilúen até conformar unha única cartografía que o de Mondoñedo percorría coa mesma familiaridade na literatura e na vida. E as reviravoltas dese itinerario sempre sorprenden: "Antonio Odriozola, colaborador e amigo de Cunqueiro", relata Costas, "escribiu no Faro de Vigo un artigo no que afirmaba que unha suposta estudosa sueca presentara unha tese na Universidade de Estocolmo titulada As invencións de Cunqueiro. Pois ben: está demostrado que non existen nin a tese nin a autora. Estamos convencidos de que Odriozola –como moitos outros críticos– caeron na trampa que lles tendeu Cunqueiro, que chegou a inventarlle a esta especialista unha biografía e unha bibliografía". Para maior ironía, as invencións de Cunqueiro non se conforman con ter a imaxinación como piloto: tampouco renuncian a unha causticidade que xoga co culturalismo para parodialo e parodiarse a si mesmo: o equipo liderado por Costas, por exemplo, descubriu que Pat Paterson, autor do poema "Os dous homes", é tamén o nome do protagonista dunha novela de Marcial Lafuente Estefanía. Poesía e autoxustificación Mais que se pode deducir de todo este xogo de máscaras que Cunqueiro lles deixa como enigma aos estudosos e ao público lector en xeral? Que se pode albiscar tras esta recreación lúdica que oculta ao tempo que desvela? Costas contesta que hai varios elementos a ter en conta. "En primeiro lugar, en Cunqueiro a imaxinación e o soño van sempre por diante da realidade. El, por exemplo, inventa uns poetas suecos aos que "traduce" entre 1965 e 1967, e anos despois, acomete a tradución de poesía sueca de autores reais: Lars Forsell, Harry Martinson… É o mesmo que fixo coas Crónicas do sochantre: primeiro imaxina a Bretaña e só despois pisa o país real". Existe outro factor: Cunqueiro estaba moi doído polas críticas que recibía censurándolle a falta de compromiso coa realidade e acusándoo de evasionista e descomprometido nun momento histórico en que a poesía socialrealista marcaba o paso da creación lírica. "Igual que el e Fernández Del Riego mantiveron un suplemento cultural no Faro de Vigo, escribíndoo practicamente todo e asinando con varios pseudónimos para dar a impresión de que había moita xente comprometida co estudo e a difusión da cultura galega", conclúe Costas, "o seu labor de tradución ten algo de xustificación da súa poética: presenta a enorme variedade de rexistros da poesía como un valor que hai que considerar en positivo: que fai, se non, traducindo poetas como Li Po, Queneau ou Ferlinghetti?".


Summary: Sánchez e Feixoo xúntanse para "un último intento" após facer público o xa ex presidente do Consello Xeral do Poder Xudicial e do Tribunal Supremo a súa renuncia.

Case catro anos despois do final -teórico- do mandato que tiña asignado o presidente do Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX) español e do Tribunal Supremo, Carlos Lesmes, presentou onte a súa dimisión perante "a imposibilidade legal" de proceder á renovación do órgano de goberno das e dos xuíces, explicou. Esta remuda, que ten que ser aprobada no Congreso e no Senado co apoio de tres quintas partes das cámaras, foi bloqueada en múltiples ocasións polo Partido Popular (PP), o que mantén en funcións a un órgano xudicial de maioría conservadora, ao ser pactado durante unha lexislatura na que ostentaban a maioría no lexislativo. En cambio, o PP acusa o Goberno de PSOE e Unidas Podemos de negarse a aceptar as súas propostas para que a maxistratura teña un peso maior na elección do CXPX. Durante o tempo no que actuou en funcións, Lesmes liderou o nomeamento de 74 funcionarios na cúpula xudicial, 21 deles no Supremo, até que unha reforma legal impulsada polo Executivo acabou con esa potestade, que en última instancia foi devolta para acabar coa parálise no Tribunal Constitucional polos postos pendentes de asignar. O CXPX aínda non concluíu quen ten que substituír a Lesmes de forma provisional. A UE pide unha "solución" A renuncia "reafirma unha vez máis a urxencia de atopar unha solución", aseverou Christian Wigand, voceiro de Xustiza da Comisión Europea, incidindo en que primeiro hai que proceder á renovación do CXPX e despois analizar a reforma do sistema de elección dos integrantes do órgano, insistindo en que "seguen esta cuestión de cerca". O presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, reuniuse para abordar esta cuestión co líder da oposición e do Partido Popular, Alberto Núñez Feixoo, no que constitúe un "último intento" para desbloquear a renovación do Poder Xudicial co fin de "dar unha solución rápida" e "superar a crise profunda" que vive a institución, indicou o ministro de Presidencia, Relacións coas Cortes e Memoria Democrática, Félix Bolaños. Así e todo, apuntou que non hai "ningún prazo concreto" fixado. Sánchez e Feixoo pactan un "último intento" para desbloquear a renovación do Poder Xudicial Esteban González Pons, vicesecretario Institucional do PP, describiu os contactos como unha "última oportunidade" e fixo fincapé en que o único que se concretou é que dialogarán, sinalando que reiteran a vixencia da súa proposta de reforma do sistema de elección dalgúns membros do CXPX.


Summary: A Audiencia vén de desestimar o recurso do fiscal co que a entrada en prisión dos traballadores Carlos e Serafín depende só da resolución do indulto por parte do Consello de Ministros. A noticia coñécese despois das multitudinarias mobilizacións de apoio á liberdade sindical.

A Audiencia Provincial de Pontevedra desestima o recurso presentado pola Fiscalía contra a decisión da xuíza de suspender a entrada en prisión de Carlos Rivas e Serafín Rodríguez. A información coñécese o día despois de concentracións e manifestacións multitudinarias apoiaren a liberdade sindical e mostraren o rexeitamento á condena dos traballadores pola defensa dos dereitos laborais. Carlos Rivas e Serafín Rodríguez están condenados a tres anos de prisión por participaren nun piquete e viven pendentes da petición de indulto que terá que resolver o Consello de Ministros. Unha vez a Audiencia Provincial fai pública a desestimación do recurso da Fiscalía, xa todo fica en mans do goberno que terá que decidir se lles concede a medida de graza ou teñen que ingresar en prisión. Foron os propios Carlos e Serafín os que informaron da resolución xudicial na manifestación de Vigo e mostraron o seu alivio polo posicionamento da Audiencia Provincial. "Só queda agardar a decisión única do Consello de Ministros" "Só queda agardar a decisión única do Consello de Ministros", sinalou o secretario comarcal da CIG Vigo, Serafín Otero despois de mostrar a súa satisfacción pola resolución da Audiencia e esixir, máis unha vez, a concesión do indulto a dúas "persoas inocentes que non fixeron nada, como moito defender os dereitos dos traballadores/as, algo polo que non se pode ir á cadea". O manifesto conxunto das tres centrais sindicais CIG, CCOO e UGT nas mobilizacións desta segunda feira esixía ao PP que pasase das palabras aos feitos e rematase xa coa agonía de Carlos e Serafín e as súas familias, concedendo o indulto que o seu propio partido apoiou en institucións como o Parlamento Galego ou diversos concellos.


Summary: Preséntase na Coruña a Plataforma #BoikotInditex cunha acción de rúa para denunciar "o trato ao cadro de persoal" da multinacional téxtil, a " súa política de contratas" e o seu "modelo de consumo"

Un grupo de mulleres sentan a coser diante dunha tenda do grupo Inditex en pleno centro da Coruña. Levan panos de cor violeta na cabeza e, ao carón dos seus asentos, pódense ler frases como "sen dereito a sindicación", "despídenme se fago folga", "despedíronme por ser vella", "despedíronme por estar embarazada", "traballo sen contrato"... É a escena que atoparon as persoas que pasaron a mañá deste sábado pola coruñesa Praza de Lugo. Quen a protagonizaba era a Plataforma #BoikotInditex, que se presenta así ante a cidadanía para "visibilizar as prácticas abusivas que realiza o grupo Inditex", din. Sinalan dende a plataforma que este xeito de actuar da multinacional con sede en Arteixo non se produce só noutros países do mundo, "senón tamén na Galiza". Aquí, explican, tamén se desenvolve "a súa política de contratas e subcontratas, o seu modelo de consumo de fast fashion e a súa contribución a un modelo de beleza marcado polo sistema patriarcal e capitalista". O que amosaban as mulleres que simulaban estar nun dos obradoiros nos que se producen as prendas de roupa que vende este grupo empresarial non eran máis que resumos das "situacións reais que se producen no sistema de traballo" da rede que ten en Zara o seu símbolo máis visible. A plataforma subliña que Inditex realiza actuacións como as "subcontratas que escravizan mulleres" tamén "no noso país, no suposto primeiro mundo" "A día de hoxe o modelo de empresa que iniciou Amancio Ortega preséntase como dé éxito, xa que conseguiu situar o seu principal accionista como o terceiro home máis rico do mundo", o mesmo que "a pesar da crise na que nos atopamos", sinalan, "segue a aumentar o seu beneficio" grazas a un "sistema de explotación". Isto, din, sucede mentres o conxunto da cidadanía "empobrece día a día". "Os medios non tiveron xa máis remedio que sacar á luz as fechorías que o grupo Inditex vai facendo polo mundo adiante a través das subcontratas que escravizan mulleres e crianzas no proceso de produción" pero, denuncian, "silencian que isto tamén acontece aquí, no noso país, no suposto primeiro mundo". Así as cousas, #BoikotInditex anuncia que o acto da Coruña é só o primeiro, xa que "seguirá realizando accións de denuncia e boicot ao grupo de empresas". Do mesmo xeito, "convidan as persoas e colectivos que se queiran sumar a participar da plataforma" para "denunciar" as prácticas empresariais da compañía.


Nos últimos anos, a partir do enorme éxito da campaña Vivamos como galegos do Grupo Gadis, algunhas grandes empresas acolléronse con entusiasmo á estratexia publicitaria de vender identidade de país, na procura dun achegamento afectivo á cidadanía. Tratan, en definitiva, de asociaren a súa política comercial a unha serie de valores culturais e antropolóxicos que provocan empatía nos potenciais clientes, a partir dunha exaltación dun galeguismo tépedo que lle dá un novo verniz aos vellos tópicos, mais que desemboca nunha exaltación sentimental moi arredada da problemática concreta dunha comunidade que adoita negarse a si mesma. Levamos algunhas semanas escoitando os anuncios de Gas Natural Fenosa a presumir do seu apelido galego, como garante do seu "compromiso co medio ambiente, a cultura e o progreso de Galicia" Neste contexto, levamos algunhas semanas escoitando os anuncios de Gas Natural Fenosa a presumir do seu apelido galego, como garante do seu "compromiso co medio ambiente, a cultura e o progreso de Galicia". E de acompañamento a este engaiolante discurso, as imaxes que nos venden amosan unha sucesión de paisaxes naturais esplendorosas, aínda con soutos e carballeiras, e coa melodía dun piano a subliñar a tonalidade lírica dun relato tan edulcorado como unha serie de princesas da factoría Disney. Porén, a estas alturas da película, e logo de experiencias tan traumáticas como a da crise do Prestige, pouco sorprende xa o cinismo mercantilista das grandes corporacións, adestradas para promocionaren en público xusto aqueles valores éticos que, alí onde se apagan os focos, ignoran por completo. Pois, na práctica cotiá, o modo de actuar destas empresas responde a aqueles principios que Eduardo Galeano aplicaba para definir con exactitude poética o carácter dun home de éxito: Tanto o Concello de Lalín como a Xunta de Galicia, institucións ambas as dúas gobernadas polo Partido Popular, teñen optado claramente por defender os intereses da empresa "Non pode mirar a lúa sen calcular a distancia. Non pode mirar unha árbore sen calcular a leña. Non pode mirar un cadro sen calcular o prezo. Non pode mirar un menú sen calcular as calorías. Non pode mirar un home sen calcular a vantaxe. Non pode mirar unha muller sen calcular o risco." Por iso, ao tempo que Gas Natural Fenosa bombardea as pantallas coa historia do seu idílico romance con Galicia, está a piques de iniciar a construción dunha liña de alta tensión (LAT 132 KV) desde O Irixo ata Lalín, cuxo trazado ameaza con destruír o entorno natural da Fraga das Casas Vellas, en Catasós, catalogada como solo rústico de especial protección forestal. Trátase dun ecosistema de gran valor paisaxístico, con milleiros de árbores autóctonas, castiñeiros e carballos na súa maior parte, moitos deles con máis de douscentos anos de vida (casualmente, moi semellantes no seu porte aos que Gas Natural Fenosa amosa na publicidade como símbolo dunha Galicia de catálogo turístico). Trátase dun capítulo máis desa novela negra por entregas na cal a cobiza capitalista converte o noso patrimonio colectivo nun produto de mercado, que se vende a baixo prezo a cambio de nada Como acontece acotío nestes casos, existe unha mobilización social na comarca de Deza que está a ofrecer á empresa alternativas razoables contra esta agresión paisaxística, (https://www.facebook.com/salvemoscatasos), e que formula como óptima solución a de soterrar un tramo da liña de alta tensión seguindo o trazado da estrada N-525, evitando así a tala de árbores e a destrución do entorno da Fraga e do Castro de Catasós. Porén, e como por desgraza adoita ser tamén habitual, tanto o Concello de Lalín como a Xunta de Galicia, institucións ambas as dúas gobernadas polo Partido Popular, teñen optado claramente por defender os intereses da empresa, gardando silencio ante as reclamacións da veciñanza, e aceptando como única opción posible a de Gas Natural Fenosa, que opta, como non podía ser doutro xeito, pola solución técnica menos custosa para a súa conta de beneficios. O concello de Lalín quizais axiña teña que actualizar a iconografía do seu escudo municipal, substituíndo o carballo centenario dos devanceiros por un poste de alta tensión de deseño cool Como poden ver, hoxe non lles ofrezo unha historia novidosa. Trátase dun capítulo máis desa novela negra por entregas na cal a cobiza capitalista converte o noso patrimonio colectivo nun produto de mercado, que se vende a baixo prezo a cambio de nada. Como aconteceu hai pouco coa ameaza da mina de ouro en Corcoesto ou nas terras do Irixo co proxecto de incineradora. Como sucedeu días atrás cos restos arqueolóxicos da cova de Eirós, ameazados pola actividade dunha empresa de cementos. E como ocorre nestes días grises de novembro no concello de Lalín, que quizais axiña teña que actualizar a iconografía do seu escudo municipal, substituíndo o carballo centenario dos devanceiros por un poste de alta tensión de deseño cool, máis acorde co castro tecnolóxico onde exerce o alcalde. Porque, como diría o noso ilustrísimo Don Xosé Crespo, en Lalín comeza e remata todo o que existe, e por iso somos eternamente o quilómetro cero.


Summary: A conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, ofreceu estes datos pouco despois de manter un encontro por videoconferencia con representantes da construción, entre estes, o presidente da federación galega do sector, Diego Vázquez Reino.

A paralización das obras en virtude da orde do Goberno do Estado de suspender toda actividade non esencial afecta unhas 80 actuacións públicas promovidas pola Consellaría de Infraestruturas e Mobilidade da Administración que suman un investimento de case 240 millóns de euros. Foi a información ofrecida nesta cuarta feira, 1 de abril, polo departamento que encabeza a conselleira Ethel Vázquez, pouco despois de manter un encontro por videoconferencia con representantes da construción, entre estes, o presidente da federación galega do sector, Diego Vázquez Reino. Na reunión, segundo recolle un comunicado, a Xunta manifestou a súa vontade de "impulsar medidas" para "minimizar" o impacto da crise do coronavirus no sector da obra pública e da construción, actividades que quedaron suspendidas desde esta semana. Neste sentido, a Xunta "axilizará" os pagos dos traballos xa executados e articulará medidas para "dinamizar" as obras públicas cando finalicen as restricións, algo que, como destaca Infraestruturas, "preocupa" ás empresas do sector, que conta con 76.000 traballadores, dos que máis de 26.000 son autónomos. Trámites por teletraballo Outro dos asuntos trasladados pola patronal do sector da construción foi a necesidade de que o Goberno estatal habilite mecanismos telemáticos para trámites administrativos relacionados con "determinados procedementos" de cara á reactivación da actividade cando así sexa decretada. O "día despois" tamén foi outro dos temas abordados entre a Xunta e os empresarios. Neste sentido, Ethel Vázquez comprometeuse a axilizar as adxudicacións pendentes e impulsar novas contratacións unha vez se decrete o levantamento das medidas provocadas pola alerta sanitaria.


Summary: Entrevistamos o autor de 'Dos arquivos xeométricos. Razón e realidade no pensamento de Rafael Dieste' (Axóuxere) , obra que convida a deitar unha mirada nova, orixinal e necesaria sobre un escritor que, como afirma o propio Díaz, "era un pensador de primeira liña", algo que facía mirando "desde as marxes".

"De neno eu tiña a tendencia a crelo todo, cousa que me parece un método lóxico extraordinario". Rafael Dieste (Rianxo, 1899-Compostela, 1981) A editorial rianxeira Axóuxere vén de publicar 'Dos arquivos xeométricos. Razón e realidade no pensamento de Rafael Dieste', unha obra de Xosé Díaz (Lugo, 1980) nada da súa tese de doutoramento, centrada en Dieste (1899-1981) e a xeometría, unha relación tan descoñecida como enriquecedora. - A pregunta xa a puxo riba da mesa García Armesto en 1968: "Por que sendo ante todo un poeta -en prosa, en verso, en diálogo dramático, tanto ten: un poeta- a Rafael Dieste lle preocupan as matemáticas?". - As matemáticas aparecen para el como unha linguaxe, como un medio co que resolver problemas e propoñer cuestións. Son un pretexto, tamén, para pensar e discutir. Desde logo, Rafael Dieste non chega ás matemáticas como un xeómetra puro, faino achegando outra mirada. - O libro ten orixe na súa tese, onde defende que os 'tratados xeométricos' de Dieste son en certa forma unha escusa para acabar abordando outras cuestións tamén desde a filosofía - Rafael Dieste fala do mesmo desde diferentes perspectivas nun pulo por intentar tocar a verdade. Como poeta el non fai poesía por puro formalismo, senón que fai poesía para ir até a raíz. E a xeometría vai ás mesmas cousas. Hai, por dicilo así, dous parámetros que se poden perciber na súa obra: unha discusión filosófica do que é o espazo e unha discusión filosófica do que é o tempo. E ambas as dúas abórdaas desde miradas diferentes, ora a literaria, ora a matemática. Mais é volver sobre os seus lugares comúns, os que sempre lle interesaron e atraeron. "No exilio é ando se centra máis no problema xeométrico, mais as matemáticas atravesan toda a súa vida, están presentes ao longo de toda ela" - Mais como se fraguou en Dieste esa relación coas matemáticas? - No exilio é ando se centra máis no problema xeométrico, mais as matemáticas atravesan toda a súa vida, están presentes ao longo dela. Un exemplo atopámolo no seu epistolario de cando novo, con cartas que se cruzaba cos seus irmáns e nas que se propuñan adiviñas, problemas a resolver, xogos... Iso mantívose cos anos. Aí están as cartas que se intercambiaban Díaz Pardo e el con problemas matemáticos para solucionar. Na década dos 20 mesmo tratou de preparar oposicións para o corpo estatístico do Estado, polo que, como se ve, as matemáticas non eran descoñecidas nin alleas para el. De neno xa debatían Manoel Antonio e el sobre cuestións do universo, e Rafael estaba ao tanto das últimas interpretacións. - Pódese falar dun 'discurso propio' do rianxeiro no campo das matemáticas? - Desde un punto de vista exclusivamente matemático, o discurso (por empregar a túa propia definición) xeométrico de Rafael Dieste equivócase. Mais o interesante dos seus tratados xeométricos non é iso, senón que en paralelo el desenvolve un discurso máis rico, máis amplo e ambicioso, Dieste vai a través deles pola filosofía, pola indagación...A lectura que se lle aplicou aos seus tratados no seu momento foi exclusivamente xeométrica, e iso supón facer a lectura dun tratado equivocado. A acollida a esa obra foi escasa e non moi receptiva, precisamente porque se fixo unha lectura dos mesmos só desde esa lectura xeométrica. E hai unha lectura pendente de facer, a outra, a que convido con este libro a realizar. Cómpre facer xustiza a eses textos de Rafael Dieste. Debémoslle a Dieste o facer outra lectura da súa obra, que non quer dicir facer unha lectura contraria. - Afirmas que a mirada que el ten sobre as matemáticas non é unha mirada exclusivamente racional, senón que lle serve para o que denominas "a razón poética". - O matemático parte desde unha serie de principios, axiomas, para a partir de aí deducir e achegarse á realidade. Mais tamén se poden cuestionar eses axiomas. Dieste o que fai é unha defensa do axioma en tanto unha vía para ir chegando á realidade, non como algo porque si, e nesa idea para el o xeómetra ten que ter algo de adiviño, de vaticinador. No fondo, todas as cuestións que lle preocupan lévano ao mesmo punto. Os seus tratados sobre xeometría amosan unha concepción racional e poética, o xeómetra é, asemade, un poeta. El é un disidente intelectual, unha mirada que se encontra en todo o que fai. - Coñecer este Dieste conleva unha lectura diferente e nova da súa obra? Espero que si. Coñecer este Rafael Dieste danos unha atención nova para lelo e para pensalo: que o xeómetra a o poeta están moi próximos, non son antagónicos nin personaxes afastados. Desde aí si que creo que se pode facer unha nova lectura. - Non hai moitos exemplos na literatura galega dunha relación deste tipo entre o 'dominio racional' e o 'dominio imaxinario'. De forma tan explícita non, desde logo. A súa posición é única e orixinal, pois artella dous niveis, o racional e o imaxinativo, desde as matemáticas. Mais aínda que non o fixese desde as matemáticas, sería algo orixinal, que podería conectar a Dieste con María Zambrano ou tamén Xavier Zubiri. Foi unha tarefa solitaria en grande medida, se ben resúltame difícil pensar que estes temas non foran debatidos con outros intelectuais en tertulias ou nos contactos que mantiñan. ''A visión que de Rafael Dieste se dá na literatura galega é pobre e limitada" - A obra publícase nunha pequena editora independente, Axóuxere. Atopei moito interese neles polo libro e tratáronme de marabilla. Foron moi coidadosos coa edición, unha edición que remarca a propia obra, fiquei moi contento. Axóuxere, ademais, ten un catálogo máis que interesante. - Con este libro agrándase o campo para comprender a Dieste, unha figura non sempre ben entendida ou explicada pola literatura galega... Rafael Dieste é moito máis que o autor de 'Os Arquivos do Trasno' ou 'A Fiestra Valdeira', que non son pouco. Nas marxes disto hai un intelectual, un pensador de primeira liña. Eu animo á xente a que se achegue ao Dieste máis amplo, porque a visión que hai del é limitada e pobre. Pódese dicir que é en gran medida el é un gran descoñecido Un máis, por outra parte. - Roberto Bolaño sitúa na segunda parte -'La parte de Amalfitano' - do seu '2666', o 'Testamento Xeométrico' de Dieste como un elemento nada menor do relato. Como chega o chileno a Dieste? - Bolaño deixa claro que tivo o libro. Encantaríame saber como chegou a coñecer del, a verdade. A propia portada do libro que publicamos en Axóruxere é unha homenaxe a esa referencia a Dieste no libro do escritor chileno.


Summary: Toda a oposición solicitou a retirada do folleto e até o portavoz parlamentar do PP considera razonábel que se retire.

'Texto en revisión'. Eis o que aparece agora no apartado da web do Servizo Galego de Saúde, Sergas, onde antes se podía descargar 'O método anticonceptivo', un folleto no que se explican e divulgan diferentes métodos e medidas para non ficar embarazada, entre eles a 'marcha atrás'. Un método, o 'coito interrompido' (marcha atrás)', do que se di que ten unha eficacia de "73 a 96". Toda a oposición (En Marea, PSdeG e BNG) pediron a retirada do folleto. A Marea Feminista (En Marea) considera insultante, irresponsábel e neglixente esta guía; O Bloque cualifica de "anacrónico e totalmente irresponsábel" que desde a administración pública se recomende este método, "cando está demostrado que non é eficaz nin como método anticonceptivo, nin como método para evitar contaxios de doenzas de transmisión sexual". O PSdeG instou a Consellería de sanidade a rectificar "canto antes. Até Pedro Puy, portavoz parlamentar do PP; manifestou que lle parecía razonábel a petición de que se retirase ese folleto. A guía xerou un forte protesto nas redes sociais após que contas como a de @pilaraymara ou @echeoquehai denunciasen os contidos do mesmo.


Summary: Cigarróns de Verín, Peliqueiros de Laza, Felos de Maceda ou Zarramanculleiros de Cualedro son signos de identidade para as habitantes dos diferentes lugares, mais tamén resultan moi similares á vista. Recollemos as súas principais diferenzas que, alén do estético, teñen moito que ver coas dinámicas que cada unha delas desenvolve.

Como vén sendo habitual nestas datas, as imaxes das distintas máscaras do Entroido inundan redes e xornais. Cigarróns, Peliqueiros, Felos, Mázcaras, Chocalleiros... Para aquelas non iniciadas nestas tradicións, ás veces pode resultar confuso nun mundo no que meter a zoca chega a ferir sensibilidades. Porén, as diferenzas son en ocasións para ollos expertos e moi adestrados, ou mesmo inexistentes. Como explica Federico Cocho —autor de varios libros sobre o Entroido—, Cigarróns, Peliqueiros, Zarramanculleiros ou Felos son "variantes da mesma máscara" que presentan pequenas mudanzas no vestiario localmente. No mesmo senso, a arqueóloga Nieves Amado apunta que todas estas personaxes que irradian do Val do Támega e da Alta Limia terían probabelmente unha orixe común. "O traxe non vai máis atrás do século XVIII", afirma Amado, inspirado en vestimenta militar. Cigarróns, Peliqueiros, Zarramanculleiros ou Felos son "variantes da mesma máscara" que presentan pequenas mudanzas no vestiario localmente Os Felos de Maceda —tamén se chaman Felos en Boborás, Esgos ou Garabás, pero a súa indumentaria non deixa lugar á confusión— son os que presentan un aspecto máis diferenciado, con medias negras en lugar de brancas e botíns ou botas en troques de zapatos. As súas máscaras son máis alongadas e levan, ademais, unha caiada en lugar de zamarra. E até aquí o fácil. Porque a nivel de vestiario, a día de hoxe, entre Cigarróns e Peliqueiros non existe practicamente diferenza. Os primeiros, figura principal do Entroido de Verín, visten camisa branca e gravata de cor, cunha chaqueta curta con flocos dourados, atada con tres lazos de cores. Levan nos ombreiros xarreteiras e un pano da cabeza. Na cintura portan faixa, polo xeral vermella, para suxeitar o calzón de encaixes e pondóns. Por riba, un cinto do que colgan as seis chocas de cobre, tres "femias" de son agudo e tres "machos" de son grave. Nas pernas, medias brancas e zapatos negros. As carautas de madeira pintadas cunha face sorrinte, coas cellas, as meixelas rosadas e o bigote, amosa os dentes e cunha barba de pelo de animal. Por riba vai a mitra, de folla de lata, pintada con animais coa parte posterior en pel, a pelica. Tamén leva zamarra, un pau acabado nunha tira de coiro co que bate en quen atopa polo camiño. Os Peliqueiros de Laza... Sorpresa. A mesma indumentaria. O máis significativo é o cambio que se produce na "dinámica", é dicir, no "rol que desenvolven as máscaras" durante a festa. De facto, a arqueóloga que, para alén destas concretas variacións na "estática", o máis significativo é o cambio que se produce na "dinámica", é dicir, no "rol que desenvolven as máscaras" durante a festa. Distintas dinámicas Os Felos teñen unha dimensión de cohesión. Antigamente saían sos a percorrer a pé os camiños de aldea en aldea durante días e noites, divertíndose e perseguindo a quen se metía con eles, durmindo onde podían. Pedían só comida e bebida nas casas para continuar coa troula, nunca esmola ou cartos. Hoxe saen en grupos o sábado de Entroido desde a aldea de Castro e baixan até Maceda brincando e amolando co caxato, para unirse na segunda feira ao desfile. Pola súa banda, os Peliqueriros de Laza son a máxima autoridade, até o punto de que "non se lles pode tocar", di Amado, que comparte con eles fogar natal. Na súa terra, son os reis do Entroido. Coa zamarra que levan, seguindo a tradición das máscaras fustigadoras, zúrranlle á xente que atopan ao seu paso. Saen tamén polas aldeas, como Matamá, Castro de Laza ou Campobecerros. O seu rol é "dalgún modo máis autoritario", espertando o respecto. En Verín, os Peliqueiros sufriron certa mudanza co tempo cara a unha figura máis próxima, á que, segundo Amado, "si que se lle pode tocar" ou que "levaba a quen colle á cantina para que lle pague uns viños". Variacións locais sobre o mesmo motivo, que aparecen por exemplo noutra das personaxes recentemente recuperadas, como os Zarramanculleiros de Cualedro. Aínda que moi semellante aos de Laza, Maceda e Verín, levan un traxe con trazos que os achegan ás Mázcaras da Xironda. A carauta diferénciase por ter un fondo amarelo e levar motivos florais. No traxe predominan as cores azul, vermella e, como Peliqueiros e Cigarróns, branca nas calzas. Hoxe percorren as rúas visitando tamén as casas, onde son recibidos con doces, café e licores.


Summary: O colectivo Os Ninguéns denuncia que, ao tempo que os prezos suben, cada vez se exixen maiores requisitos para alugar. Asegura que a Xunta e o Concello só cubren o pago da vivenda uns meses para as persoas que se atopan ante o risco dun desafiuzamento.

"Os prezos dos alugueiros non deixan de subir e, ao mesmo tempo, as arrendadoras exixen cada vez máis garantías a quen procura unha vivenda: avais, un contrato de traballo, o pagamento de dous meses de fianza ou mesmo unha nómina concreta. Deste xeito, familias ou persoas no umbral da pobreza téñeno cada vez máis difícil". Así resume Antón Bouzas, do colectivo social Os Ninguéns, a actual problemática da vivenda da cidade de Vigo. Segundo os datos do Observatorio da Vivenda da Galiza en 2019, un prezo medio da vivenda de 495 euros sitúa a cidade olívica como a segunda máis cara do país. Isto fixa unha barreira imposíbel de sortear para quen non pode obter máis ingresos que os dunha prestación social. "O pasado ano contabilizamos un total de 571 lanzamentos, agora semella que 2020 terá uns índices similares", prevé Antón Bouzas. Na actualidade as integrantes de Os Ninguéns, un colectivo nado para denunciar e botar luz sobre poboación da cidade máis empobrecida, en moitas ocasións invisibilizada. O colectivo axuda en varios casos Unha das afectadas é unha muller de 35 anos, nai de catro crianzas de 3, 8, 14 e 16 anos. "Desde hai nove anos ocupa un piso, non tiña a onde ir. Cobra unha Risga de 650 euros e cada vez que trata de alugar unha vivenda recibe un non por resposta. Sobre ela xa pesa unha orde de desaloxo pendente de concretar, a pesar de que non ten a onde ir", denuncia este veciño de Vigo. O piso no que se introduciu a muller pertence a unha empresa inmobiliaria, se ben inicialmente era un "piso de promoción social", segundo denuncia Antón Bouzas. Outro caso é o dunha familia na que tanto a nai coma o pai se atopan no paro. "Teñen tres crianzas de 18 e 6 anos e un bebé de 2 meses. Os únicos traballos que atopan son temporais, dun ou dous días, tampouco os aceptan en ningunha vivenda", resume o activista. Os restantes obedecen a dúas mulleres de 68 e 55 anos que cobran senllas pensións non contributivas de 395 euros mensuais e a un home de 78 anos que recibe 683 euros pola súa xubilación. Os seus contratos de aluguer remataron, non llelos queren renovar e non atopan alternativas na cidade olívica. "Temos constancia de máis persoas con problemáticas similares. Porén, teñen medo de denunciar, medo a que se difundan os seus datos ", apunta Bouzas. Engade que nos catro casos que conduce a asociación as afectadas contactaron cos servizos sociais municipais e mais co programa Reconduce da Xunta da Galiza. "Mais só ofrecen o pago dun ou dous meses de aluguer", denuncia.