Summary: Colleita os seus peores resultados en Euskal Herria, Catalunya e Galiza, como xa pasara nos comicios de abril.

Vox continúa a bater coas nacións sen estado. A formación de Santiago Abascal segue, como nos comicios de abril, sen lograr que o seu discurso penetre na Galiza, Catalunya e, nomeadamente, Euskal Herria no grao no que o fai no resto do estado español. Ese discurso logrou o apoio de 15% das persoas que votaron este domingo, 3.640.000 de papeletas en todo o Estado que lle supuxeron 52 deputados e deputadas. Porén, Vox bateu coas nacións sen Estado. O partido que lidera Santiago Abascal colleitou os seus peores resultados do 10N en Euskal Herria, Galiza e Catalunya. Galiza e Euskal Herria, aliás, foron os únicos territorios, canda A Rioxa e Melilla, onde a ultra dereita non foi quen de obter representación este domingo. En Catalunya logrou 2 escanos entre os 48 que se elixían por este territorio. Obtivo 6,3% dos votos, 243.000 sufraxios dos 3.215.000 emitidos. Estes 2 representantes fan parte do total de 6 (2 PP e 2 Cs) que conforman a representación obtida en Catalunya polas forzas da dereita española. Na cita de abril sumaran 7 deputados e deputadas, 1 máis que agora. Vox logrou un apoio no conxunto do Estado por riba de 15%. Na Galiza non chegou 8%, en Catalunya obtivo 6,3%, en Nafarroa 5,6% e no País Vasco non pasou de 2,4% Inexistente en Euskal Herria En Euskadi tivo este partido o seu peor resultado. Só logrou 2,4% dos votos entre Bizkaia, Araba e Gipuzkoa. Ningún deputado, o mesmo resultado que PP e Ciudadanos, polo que a dereita española fica sen representación en País Vasco. Na vila natal de Santiago Abascal, Amurrio, Vox logrou 2,6% dos apoios nas urnas, 153 votos. Esta localidade alavesa votou maioritariamente polo PNV (34% dos sufraxios) e EH Bildu (24,2%), e nela PSOE atinxiu 16% e Unidas Podemos 15% dos sufraxios. Na outra pata de Euskal Herria no Estado, Nafarroa, Vox tampouco foi quen de lograr representación. Votaron esta opción 5,6% dos electores navarros e navarras. O que vén sendo menos da terceira parte dos que apoiaron EH Bildu (17%) ou Podemos (16%) nas urnas. Quinta forza na Galiza Na Galiza Vox foi quinta forza. Obtivo 7,8% dos votos, o que é a metade que a media española de apoio a esta formación ultra españolista (15%). A circunscrición onde atinxiu mellores resultados no noso país foi A Coruña, con 8,2% e onde peor, Pontevedra, onde sacou 7,2%. Porén, logrou resultados destacábeis nas circunscricións de Lugo e Ourense, onde se situou como cuarta forza. En cidades como Ferrol, Vigo, Vilagarcía ou Ourense, entre outras, tamén foron cuartos. Os 52 deputados e deputadas que Vox sitúa no Congreso foron conseguidos en 14 comunidades autónomas. A que máis representantes outorgou aos da ultra dereita foi Andalucía, con 12, seguida de Madrid, con 7. Por Valencia Vox obtén tamén 7 representantes na Cámara baixa española. Por Castela-León logra 6 e por Castela-A Mancha, 5. Os mellores resultados dos de Abascal foron en Murcia (28% dos votos), onde foi a forza máis votada; e en Ceuta (35%), onde tamén foi primeira forza. En Castela A Mancha le Andalucía superou 20% dos apoios.


Summary: No que vai de 2020, os organismos reguladores da privacidade e da protección dos datos persoais nos Estados vinculados coa Unión Europea impuxeron multas por valor de máis de 60 millóns de euros. Italia, por montante total, e España, por número, lideran a lista de sancións, na súa maioría a empresas de telefonía e internet.

27,8 millóns de euros por infraccións repetidas e prolongadas das normas de protección de datos persoais. Esta é a multa de maior contía imposta a unha empresa da UE por incumprir o Regulamento Xeral de Protección de Datos (GDPR, nas siglas en inglés), a normativa comunitaria a respecto da privacidade no Espazo Económico Europeo (EEE, os 27 Estados membros da UE mais Islandia, Liechtenstein e Noruega) e mais Suíza. A compañía é Telecom Italia, a maior empresa de telecomunicacións do país, por violar a confidencialidade dos datos de millóns de persoas e usalos indebidamente para actividades salvaxes de telemarketing (venda por teléfono). Italia lidera a lista elaborada pola analista financeira británica Finbold con base na información pública da GDPR a respecto das multas impostas en 2020. No segundo posto está outra compañía que opera en territorio italiano, Wind Tre, tamén de servizos de telefonía e internet, multada con 16,7 millóns de euros por "enviar comunicacións non solicitadas sen consentimento previo", por non ofrecer aos clientes "o dereito a retirar o consentimento e obxectar do procesamento de datos persoais co obxectivo do márketing directo" e por publicar estes datos persoais "en listaxes telefónicas públicas a pesar da súa obxección". A continuación aparecen Google, en Suíza, con sete millóns de euros; AOK, compañía de seguros de Alemaña, con 1.240.000 euros; e BKR, a oficina de rexistro de créditos financeiros dos Países Baixos, con 830.000 euros. Información pouco clara A maioría das compañías sancionadas son do eido das telecomunicacións, e o motivo principal é por ofrecer "insuficiente base legal para o procesamento de datos persoais". Google, sancionada en varios Estados, é unha das que máis incumpre nesta categoría. Na práctica significa que a información ofrecida por Google durante a creación dunha conta ou na configuración dun teléfono móbil Android "non é fácil de entender", é pouco clara e comprensíbel en moitos casos ou diluíse ao longo de varios documentos en cuestións como a personalización da publicidade. O GDPR lexisla en contra da autorización global por parte do usuario a través dos enunciados tipo "Lin e acepto os termos e condicións" ou "Acepto ao procesamento da miña información tal e como se describe arriba e que se explica na Política de Privacidade", que inclúen por defecto a aceptación da personalización de anuncios ou do recoñecemento de voz. Pola contra, a lei exixe que este consentimento se dea de forma específica para cada servizo. As elevadas sancións a Telecom Italia e Wind Tre fan que Italia lidere con moita diferenza a lista pola cantidade total das multas. Por detrás veñen Suecia (máis de sete millóns de euros), Países Baixos (máis de dous millóns) e España e Alemaña (menos de dous millóns). En total, entre o 1 de xaneiro e o 17 de agosto impuxéronse 156 multas por un valor de máis de 60 millóns de euros. Vodafone, 14 multas Por número de multas, España encabeza a lista. O regulador deste Estado é, con moita diferenza, o que máis sancións impuxo no que vai de 2020. En total foron 76 (49% do total), mais con montantes moito menores. Como referencia está Alemaña, que tan só estabeleceu unha multa, a mencionada de 1.240.00 euros á compañía aseguradora, mentres que a suma das 76 españolas foi exactamente de 1.952.810 euros. Tamén como en Italia, as empresas de telefonía ─especialmente Vodafone, con 14─ son as que máis veces foron multadas en España. O regulador, neste caso a Axencia Española de Protección de Datos, recibiu centos de informes sobre recepción de chamadas promocionais non desexadas, realizadas sen o consentimento para o procesamento de datos. Ademais, rexistrou numerosas queixas pola falla de control dos centros subcontratados de xestión de chamadas, coñecidos polo nome en inglés de call centers; ou pola non actualización das listas negras onde figuran os contactos das persoas que non queren recibir chamadas publicitarias. Entre as empresas españolas sancionadas están Telefónica, Xfera Moviles (Yoigo), EDP Energía (Naturgas), HM Hospitales, Iberia ou Iberdrola, con multas que non superan os 80.000 euros. Programa espía para loitar contra a 'pirataría' O Regulamento Xeral de Protección de Datos entrou en vigor en 2016, mais as empresas dispuxeron dunha prórroga de dous anos. A normativa europea aprobouse co fin de fortalecer e unificar a privacidade na UE e todo o Espazo Económico Europeo e para o control da transferencia de datos fóra da Unión. Un dos casos máis significativos de incumprimento chegou en 2019. O organismo regulador en España sancionou con 250.000 euros a Liga de Fútbol Profesional por violar os principios de transparencia na súa aplicación móbil, que na altura tiñan catro millóns de persoas. Esta app era aproveitada como "dispositivo-espía" para detectar os bares que proxectan partidos de fútbol sen pagar. Tras dar a conformidade inicial na instalación, o programa podía activar o micrófono do móbil e detectar polo son de ambiente se o usuario estaba nun bar con sinal 'pirata'.


Summary: Ao Cabo Leirín é o primeiro traballo en solitario de Faia Díaz (Coro Encaixe, A Patacón, The Vacas). Gravado polo Hevi, Faia reinterpreta seis pezas tradicionais.

Ademais diso, Faia tamén investiga a súa propia voz e os espazos sonoros onde se move, xa que é un disco no que só está a súa voz (ningún instrumento, ningún coro, produción impecábel pero mínima) con fondos como, por exemplo, unha taberna ou o son dun avión. Ao cabo Leirín | Faia Díaz | Autoeditado | 2019 | Seis pezas | 20 euros Hai que ser moi valente para facer algo así. Hai que estar moi segura e non é para menos. Faia ten un control excepcional da súa voz: cada ornamento, cada xiro, cada golpe está dado a conciencia e cun gusto exquisito. E por se iso fose pouco, ten unha grande intuición e un timbre moi fermoso. O que máis aprecio deste traballo é que non se adaptou a ningún patrón. Non foi por algo facilmente comercializábel. Ela quixo experimentar, quixo crear unha pequena alfaia. Só ela. Só os espazos sonoros. Só a súa voz. Cóntovos o que podedes atopar: Por unha banda, en faia.gal podedes escoitar as seis pezas e tamén descargalas. No Youtube hai varios vídeos (de Sara Traba e Fernando Lema) que acompañan as pezas. Ademais disto, existe un vinilo, que non vos podo dicir como é, porque non o tiven nas mans, pero si sei o que contén: a cara A ten as seis pezas reinterpretadas por Faia, é dicir, o disco en si de Ao Cabo Leirín, cos títulos que Faia quixo poñerlles: "Tragaperras", "Avión", "Doncos", "Berenguela", "Vladimir" e "Atrosa (Cumbia)". Na cara B o que se atopan son esas mesmas pezas pero na versión "orixinal", é dicir, cantadas polas propias informantes: "Manolo Mío", "Ao Cabo Leirín", "Por que non hei de cantare?", "Ti en que pensas? (Alma mía)", "Nana" e "Atrosa". Nesta cara B aparecen os nomes das informantes, a data de gravación e quen fixo a recollida, entre as que se atopan persoas da talla de Alan Lomax, mais tamén do Hevi, da nai e pai de Faia (Tereixa Novo e Moncho Díaz, de Fuxan os Ventos) ou da propia Faia. A verdade é que é un gusto ver a Faia nesta tesitura, mirando aos ollos a nosa cultura e agasallándonos con esta marabilla de traballo. Non sei se será que Faia é do Courel e a miña avoa vive no Cebreiro, pero remato cunha letra dunha peza que me emociona por como a canta, pola beleza da peza e porque tamén a cantaba miña avoa María: "Manolo mío a mi me han dicho que por tres meses te irás de aquí; esos tres meses serán tres años, Manolo Mío, llévame a mí". *Teño as miñas dúbidas sobre se a peza "Berenguela" é tradicional, pois foi recollida en 1952 por Alan Lomax, pero ten letra do poeta Ramón Cabanillas, que morreu en 1959.


Summary: Sermos Galiza convocou as principais candidaturas para un debate electoral no que se analizará o 20D desde unha perspectiva galega e plural, pois participan Nós, Candidatura Galega, En Marea, PSdeG-PSOE, PPdeG e Ciudadanos. Terá lugar esta segunda feira, 7 de decembro, ás 12h, na Nave de Vidán (Compostela) e será aberto ao público.

Nós, Candidatura Galega; En Marea; PSOE; PP e Ciudadanos confirmaron a súa asistencia ao debate electoral convocado por Sermos Galiza para esta segunda feira, 7 de decembro, ás 12h, na Nave de Vidán (Avda. Mestra Victoria Míguez, 44, Compostela). Aberto ao público, no acto debaterase ao redor das eleccións xerais do 20 de decembro desde unha perspectiva galega e plural. A proposta das diferentes formacións políticas, participarán no debate Carme Adán; Yolanda Díaz; Pilar Cancela; Marta González e Isabel Cendán, todas elas mulleres. Desta maneira, a mesa de debate, que será moderado pola xornalista María Obelleiro, será integramente feminina. O debate retransmitirase en streaming a través de www.sermosgaliza.gal. Prolongarase por un espazo de 1h30min, incluídos 30 minutos para que as candidatas poidan responder as preguntas enviadas polos seguidores e seguidoras de Sermos a través de Facebook e de Twitter, así como as preguntas do público. As candidatas Carme Adán (Donostia, 1966) é a número 1 de Nós, Candidatura Galega, a coligazón da que forma parte o BNG, amais doutras organizacións políticas, por Pontevedra. Doutora en Filosofía pola USC, é deputada do BNG no Parlamento de Galiza e ocupou a Secretaría Xeral de Igualdade de 2005 a 2009. Yolanda Díaz (Fene, 1971) ocupa o posto número 2 de En Marea, a coligazón integrada por Anova, EU e Podemos, entre outras organizacións, pola Coruña. Licenciada en Dereito pola USC, a que fora concelleira de EU en Ferrol é a día de hoxe viceportavoz de AGE no Parlamento de Galiza e ocupa o cargo de coordinadora nacional de Esquerda Unida. Pilar Cancela (Stuttgart, 1967) é a número 1 do PSOE pola Coruña. Secretaria de Organización do PSdeG-PSOE, é licenciada en Dereito pola USC e funcionaria da Xunta de Galiza desde 1992. Entre 2005 e 2009 foi directora xeral de Relacións Laborais. A partir de 2009 ocupou unha xefatura de servizo na Consellaría de Traballo, cargo ao que renunciou ao ser elixida xefa do aparato do PSdeG. Marta González (Compostela, 1965) ocupa o segundo posto na candidatura do PP pola Coruña. Doutora en Historia Medieval pola USC, é viceportavoz do Grupo Parlamentar do PP no Congreso e foi secretaria xeral de Igualdade na Xunta de Galiza entre 2009 e 2011. Tamén ocupou o cargo de concelleira en Compostela nas filas do PP. Isabel Cendán (Madrid, 1976) é a número 1 de Ciudadanos por Lugo. Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, é procuradora. Formou parte da candidatura de Ciudadanos ás eleccións municipais de Lugo.


Summary: Fronte común de Xunta e comité para urxir "un avance, claridade e certezas" a Alcoa e á SEPI nas negociacións para a venda.

O Tribunal Supremo principiou a instrución para resolver sobre o recurso que a multinacional do aluminio Alcoa interpuxo contra a sentenza que tombou o expediente de regulación de emprego para medio centenar de traballadores na fábrica de San Cibrao (Cervo). En concreto, a sala do social do Supremo emitiu unha dilixencia de ordenación con data do pasado 9 de abril na que designa maxistrado relator a Ignacio García- Perrote Escartín. Ordena que as actuacións pasen a este maxistrado para instrución por tres días, aínda que contra esta resolución cabe recurso de reposición,#ante o letrado da administración de xustiza, no prazo de cinco días, que non terá efectos suspensivos respecto o acordado. Preguntada respecto diso, en declaracións a Europa Press, a avogada de CCOO María Veiga considera que "é unha sentenza que está ben fundamentada. Non vexo a necesidade de movela e espero que iso non ocorra. Sería un shock para o persoal". Precisamente, representantes dos traballadores mantiveron esta segunda feira unha reunión de traballo co vicepresidente económico da Xunta, Francisco Conde. Ao termo, ambas as partes transmitiron a mesma mensaxe aos medios de comunicación: a necesidade de que se produza "un avance" e de que se trasladen "claridade e certezas" no proceso para a venda da compañía á sociedade estatal de participacións industriais ( SEPI).


Summary: O ministro José Ignacio Wert imponse como maior inimigo do catalán. Triplica ao president das Illas Baleares, José Ramón Bouza que se sitúa en segundo posto. Son os votos que recibiron na campaña da Plataforma per la Llengua nos actos de peche do seu vinte aniversario.

Con moita diferencia, o ministro José Ignacio Wert imponse como maior maltratador do catalán. Supera Wert os 3.000 votos que o acusan de ter implantado a LOMCE e "cargarse o sistema educativo aprobado polo Parlamento catalán e construír un réxime lingüístico no ensino sen precedentes en Europa que sepulta todo o sistema lingüístico". Séguelle a Wert, a moita distancia con menos dun terzo dos votos, o president das Illas Balerares, José Ramón Bouza. O President de la Generalitat Valenciana, Alberto Fabra, o presidente do Goberno Español, Mariano Rajoy, o actor e dramaturgo Albert Boadella, o presidente de Ciutadans Albert Rivera, o Tribunal Constitucional, a Presidenta de Aragón, Luísa Fernanda Rudi, o xornalista Francisco Marhuenda e a propia Constitución Española completan o primeiro tramo da listaxe de maiores inimigos do catalán, mais ningunha candidatura ten case posibilidades de superar a un máis que destacado ministro de Educación. A competición para se faceren co primeiro posto dos "maltratadores" do catalán é unha iniciativa da Plataforma per la Llengua de cara a fechar o ano de conmemoración do seu 20 aniversario. Na súa páxina web pódese aínda votar ao candidato con máis mérito. Recibirá como premio unha camiseta coa lenda "Queremos vivir plenamente en catalán" de mans dunha persoa voluntaria da entidade.


Summary: A xeración Nós –ou mellor, a época Nós, pois supera os límites dunha xeración– foi a máis senlleira que deu Galiza, o grupo de xente máis cumprida que traballou por esta terra, este pobo e esta cultura. Se Rosalía, Curros e Pondal forman a trindade dos grandes poetas galegos, Castelao é o símbolo máis puro de Galiza, Vicente Risco, o primeiro teórico do nacionalismo galego e Otero Pedrayo, a meirande figura intelectual.

A carón de Castelao, Risco e Otero –tres xigantes da cultura galega–, cómpre engadir Florentino Cuevillas (1886-1958), "o arqueólogo e historiador da raza", e Ramón Cabanillas (1876-1959), "poeta da raza" e "avó" da xeración. Non podemos esquecer Antón Losada Diéguez (1884-1929), mentor da xeración, home clave no galeguismo nacente e creador do Seminario de Estudos Galegos (1923-1936); Antón Vilar Ponte (1881-1936), republicano e obreirista con vocación xornalística e política; Vicente Viqueira; Lois Porteiro Garea; Lois Peña Novo; Xaquín Lorenzo "Xocas"… Só lles faltaba un mártir, e foi Alexandre Bóveda (1903-1936). A de Nós foi unha época excepcional de esplendor creativo e compromiso xeneroso con Galiza. Por iso, son punto de referencia para galegos e galegas. As Irmandades da Fala (1916-1931) Na primeira metade do século pasado, nun contexto de agudo atraso socioeconómico e indixencia educativo-cultural da maioría da poboación, unha minoría intelectual púxose á fronte da rexeneración do país. Esa minoría entusiasta e polifacética da época Nós foi unha elite de orixe social pequeno-burguesa, pero sensibilizada na afirmación e defensa dos dereitos de Galiza como nación e do seu pobo como suxeito histórico-político. A minoría entusiasta da época Nós estaba sensibilizada na afirmación e defensa dos dereitos de Galiza como nación e do seu pobo como suxeito histórico-político Ao falar da época Nós, cómpre facelo primeiro das Irmandades da Fala, que entre 1916 e 1931 desenvolven unha intensa actividade política e cultural na Galiza á que estiveron vencellados todos os homes de Nós. Antón Vilar Ponte na Galiza e Aurelio Ribalta en Madrid (grupo de Estudios Gallegos) reclamaron a necesidade de crear unha Liga de Amigos do Idioma Galego que abriría as portas á constitución das Irmandades da Fala. Estas representan a superación do rexionalismo, adoptando o nacionalismo como única vía para o desenvolvemento da Galiza, e asumiron por primeira vez o monolingüísmo en galego, levando iniciativas normalizadoras da fala en todos os ámbitos. O seu iniciador foi Antón Vilar Ponte, que desde comezos de 1916 empezou nas páxinas de La Voz de Galicia unha campaña para a súa creación. En marzo publica Nacionalismo gallego. Nuestra "afirmación" regional. Apuntes para un libro. O 18 de maio, os irmáns Vilar Ponte (Antón e Ramón) convocaron unha asemblea na Academia Galega na que se acordou a creación dunha Irmandade de Amigos da Fala, nomeando Antón como primeiro conselleiro. De seguida naceron Irmandades en Santiago, Monforte de Lemos, Pontevedra, Ourense, Vilalba, Ferrol e Betanzos.E nos anos seguinte creáronse outras, até un total de 28. O 14 de novembro aparece A Nosa Terra, órgano oficial das Irmandades da Fala. A revista Nós (1920-1936) O grupo Nós tivo a súa visibilidade sociocultural e histórica fundamentalmente a través da revista Nós. A publicación naceu en Ourense, fundamentalmente a iniciativa de Vicente Risco, que foi o seu presidente. Pero o nome –que é todo un manifesto– foi proposto por Castelao. Non era unha invención ex novo; así se nomeara xa antes o suplemento cultural "Nós. Páxinas gallegas" do xornal El Noroeste da Coruña (1918-1919). E o mesmo Castelao titulara así o seu Álbum Nós, exposto en 1920 no Círculo de Artesáns da Coruña. Nós era un epígrafe con certa notoriedade como cabeceira de revistas da época; pois, como ben advirte Luís Seoane no seu artigo no monográfico de homenaxe a Nós realizado pola Real Academia Galega en 1970: "Na década dos anos vinte todas as afirmacións comezan co pronome persoal nós, coleitivamente, e en nome cuasi sempre dunha minoría". Entre 1920 e 1936 a revista Nós –da que saíron 144 números nos seus 13 anos– erixiuse no punto de encontro e espello de prestixio das calidades intelectuais, cívicas e éticas. Nela escribiron pensadores, científicos, xornalistas, economistas, cregos, ensaístas e poetas, unidos polo común amor á cultura galega no afán de sentar as bases do rexurdimento de Galiza na súa lingua e na súa cultura enxebre, poñéndose na hora de Europa. No primeiro número, aparecido en Ourense o 30 de outubro de 1920, podemos ler o seu manifesto ("Primeiras verbas"), editorial da pluma de Vicente Risco. En 1936 o estoupido do golpe de Estado fanou o movemento "xeracionista", sen que as ideas galeguizadoras desa minoría puidesen ter enraizado abondo na conciencia dos estamentos populares. Antes de 1936 foi materialmente inviábel "normalizar" o que se acababa de xerar, e despois de 1939 foi politicamente imposíbel. O que veu despois foi o antigaleguismo e a autoxenreira da masa acrítica ao galego como idioma culto e ás formas, ideas e obras da alta cultura galeguizadora. Os grandes persoeiros da xeración Nós Os tres persoeiros máis significados da xeración Nós son, sen dúbida, Risco, Otero Pedrayo e Castelao. Os primeiros forman parte do grupo ourensán e o último viña de Pontevedra con outros persoeiros como Cabanillas e Losada Diéguez. Ramón Otero Pedrayo (Ourense 1888-1976). Don Ramón foi cualificado como "a imaxe máis completa de Galiza" (Carvalho Calero). O seu galeguismo foi o resultado dunha entrega xenerosa e incondicional á Galiza. A súa obra escrita é inmensa (perto de cen libros): novela e relato breve (Os camiños da vida, Arredor de si, Fra Vernero, O mesón dos Ermos...), teatro (A lagarada, Teatro de máscaras, O desengano do prioiro...), poesía (Bocarribeira, Xeórxicas do pan) e ensaio (Guía de Galicia, Pelerinaxes, Ensaio histórico sobre a cultura galega, Polos vieiros da saúde...) Os riscos fudamentais da cosmovisión oteriana, que comparten os homes do grupo Nós ourensán, son: 1) Humanismo e romanticismo. A obra de Otero é a dun humanista; feita na percura da totalidade do ser humano, nunha actitude de comprensión e tenrura. Don Ramón ten tamén un talante liberal; pero un liberalismo moral, máis que o liberalismo económico ou político do capitalismo. Asemade, Otero foi un home fondamente romántico; sentíase coma "unha vella pantasma do dezanove". Idealizaba aquela sociedade dos señores; pero non polos seus privilexios, senón pola súa gallardía fronte ao economicismo dos filisteos que ridiculizou Risco. 2) Amor á terra e galeguismo visceral. O amor á vida, ao ser humano e todo o sensíbel fai de Otero un gozador da amizade e da natureza. Intimamente vencellado á terra e ao cosmos, o mundo e o ser humano fúndense nel de xeito singular, levándoo a unha verdadeira veneración pola terra en harmonía con todo o cosmos. O galeguismo de Otero Pedrayo é o resultado da súa entrega incondicional a un pobo e unha terra: Galiza. Un galeguismo que deriva da consciencia do drama de Galiza, que fai ferver nel o sentimento patriótico: "Soio se pode chegar a ser universal facéndose donos da terra da nosa redención: Galiza" (A terra prometida). Por iso escribiu Carvalho Calero: "Nada galego é alleo a Otero Pedrayo". 3) Unha cosmovisión relixiosa cristiá-católica-galega. A cosmovisión relixiosa cristiá de don Ramón está no cerne da súa concepción do mundo e de toda a súa creación literaria. Era un home de fonda fe relixiosa, popular e ilustrada; tiña a fe dun labrego e a capacidade de análise dun teólogo. Ese cristianismo tiña unha identidade católica; pero isto representaba para el algo máis que unha cuestión de credos, era unha cuestión de talante: católico é "universal", Otero contrapón o espírito de liberdade fronte á que considera a tristeza fatal e ética do luteranismo, como reflicte en Fra Vernero. Outro tema importante nel é o da morte e o alén, do quefalarei noutra ocasión. En fin, Otero interpreta o cristianismo comoa alma do pobo galegona súa historia; así o manifesta no Ensaio histórico sobre a cultura galega: "No cristianismo atopou Galiza a verdadeirapatria do seu espírito". Os tres persoeiros máis significados da xeración Nós son, sen dúbida, Risco, Otero Pedrayo e Castelao. Os primeiros forman parte do grupo ourensán e o último viña de Pontevedra con outros persoeiros como Cabanillas e Losada Diéguez. Vicente Risco (Ourense 1884-1963). Foi a cabeza pensante do grupo Nós e o primeiro ideólogo do nacionalismo. Carvalho Calero chegou falar en Nós (131-132) da "xeración de Risco". Logo veu o seu abandono do compromiso galeguista co golpe de Estado e coa represión franquista. Pero o máis xenuíno e rico de Risco foi o seu aporte á cultura galega; desde a Teoría do nacionalismo galego até novelas coma O porco de pé e outras narracións. As características fundamentais da cosmovisión risquiá son: 1) Romanticismo antimoderno. Atlantismo versus decadencia de Occidente. Risco considera a loita galeguista dentro da tradición romántica; condena o s.XX como expresión do maquinismo e o economicismo que afoga o espírito humano; a cultura dos filisteos, da preocupación económica por riba de calquera outra valor (O porco de pé). O seu atlantismo nace da concepción da decadencia de Occidente. A vella Europa esmorece no mediterraneismo, Galiza e Portugal teñen a misión histórica de recompoñer para o futuro a civilización atlántica (Las tinieblas de Occidente). 2) Galeguismo/nacionalismo e celtismo. Risco foi o primeiro teorizador do nacionalismo galego. O seu nacionalismo ten máis razóns espirituais/culturais que políticas, aínda que estivese mergullado na acción política: "Ser nacionalista é querer esperta-la alma dun pobo... é querer erguer un pobo que se teña en pé; consciente e dono de si, emancipado, maior de edade" (A ideoloxía do nacionalismo en esquema). No pensamento de Risco, o obxectivo final é a creación dunha civilización celta-galega, e contribuir á civilización universal na Europa decandente. 3) Ruralismo: o vencello do pobo galego coa terra. Risco estivo desde a súa mocidade contra o cosmopolitismo moderno e mantivo toda a súa vida a oposición entre o campo –berce da identidade galega– e a cidade. Para el, a sociedade galega é un exemplo de sedentarización rural, organizada nas parroquias. O Risco galeguista estabelecerá un íntimo vencello entre relixión-terra galega-nación: un verdadeiro sentimento relixioso que vencella o pobo galego coa súa Terra. A minoría entusiasta da época Nós estaba sensibilizada na afirmación e defensa dos dereitos de Galiza como nación e do seu pobo como suxeito histórico-político 4) Misticismo e espírito relixioso: o catolicismo é a esencia da Galiza e a salvación de Europa. Risco era un home hiperrelixioso, cun tradicionalismo que o levaba a caer en posturas supersticiosas. Para el, a fe relixiosa é un requisito indispensábel para a élite nacionalista chamada a liberación salvadora da Galiza. CASTELAO (1886-1950). Castelao é unha das meirandes figuras da historia galega, o símbolo moderno da identidade galega. Por iso, ten moito máis recoñecemento popular que ningún outro persoeiro galego, a carón de Rosalía. "Rosalía e Castelao constitúen a diarquía no corazón dos galegos", escribiu Carvalho Calero. O pobo viuse reflectido na nobre pluma de Daniel e acollido no seu xeneroso corazón. Foi debuxante, escritor e político; home de acción, artista e pensador a un tempo. a) A obra plástica. Subordina a expresión plástica á súa opción moral. "Eu non teño vocación de estupefaciente", dixo. Desta aposta saíron Nós, Cousas da vida, ou os Álbumes de guerra. b) A obra escrita. Está feita cun estilo limpo e elegante, clásico: Un ollo de vidro, Cousas –que nos abriu a moitos á realidade galega–, a novela Os dous de sempre e o ensaio Sempre en Galiza– obra de política e de pensamento a un tempo–. c) A obra política. Coa proclamación da segunda república española, Castelao desprega unha forte actividade política, concretada na creación do Partido Galeguista; elixido deputado loita por un Estatuto Galego. O compromiso político de Casteo non se desenvolveu só coa palabra, senón coa súa pluma (Sempre en Galiza) e co seu debuxo (Álbumes de guerra). O pensamento de Castelao, coma parte do de toda a xeración Nós, ten unha vixencia hoxe, que poderiamos resumir nestes puntos: -Descubrir a Galiza como un pobo con identidade propia e unha terra de seu. -Unha identidade que ten o seu compoñente principal na lingua galega. - Nacionalismo: necesidade dunha política galega, feita por galegos, ao servizo do país. - Un nacionalismo non racial nin racista, antiimperialista e pacifista, solidario con todos os pobos. - Anticaciquismo, para que o pobo galego fale por si mesmo. - Xenerosidade existencial e compromiso fondo co seu pobo. - Compromiso coa natureza por riba da economía. ..


Summary: A número 1 da lista de Nós-Candidatura Galega por Ourense defende a necesidade dunha voz galega no Congreso, pero tamén da xente nova e das mulleres como protagonistas dun cambio político.

Como decides dar o paso á primeira liña da política? Tocoume asumir o que levaba moito tempo defendendo. Que era necesario que as persoas máis novas e as mulleres sexamos as protagonistas directamente da acción política. Era tempo de dar un paso adiante e decidín facelo. Que pode aportar Noa Presa como deputada? Por un lado a vontade e capacidade de traballo que ten o nacionalismo como proxecto colectivo, porque estaría eu representando, pero tería detrás o apoio de quen foi capaz de defender a Galiza durante máis de vinte anos no Congreso. E tamén porque pola miña experiencia coñezo os problemas de Ourense, os problemas da mocidade, que dependen precisamente de decisións que se toman no Estado. "As políticas de PP e PSOE desmantelaron os servizos públicos e desertizaron o rural" Onte tivemos un debate e a candidata do PSOE, por exemplo, que é inspectora de traballo, e dicía que ela mira cada día os problemas laborais. Pero é que eu os vivo en primeira persoa, como moza precaria. Por iso creo que temos que ter capacidade de decisión propia. Boa parte das túas amizades fican na emigración. Como freala? É fundamental investir en emprego. Como reactivamos a economía? Nós entendemos que cun modelo diferente ao que practicaron PP e PSOE, que se adicaron a desmantelar os servizos públicos. Defendemos que o orzamento público, o diñeiro de todos e todas, se invista en servizos públicos, para así xerar emprego na sanidade ou na educación. No caso de Ourense é fundamental. Se non lle das garantías á xente de que poida traballar aquí non se pode quedar. Iso para comezar. E despois apostar por unha mellora das condicións laborais; derrogar a reforma laboral e apostar por un marco propio onde decidamos as condicións dos nosos convenios. Que medidas precisa Ourense? "Propoñemos a derrogación da Lei de Montes e a xestión directa das axudas europeas en materia agraria" Pois estamos sorprendidas porque nesta campaña o Partido Popular, que leva máis de trinta anos gobernando esta provincia, está todo o tempo falando de revitalizar o rural. O que está claro é que coas súas políticas o único que fixeron foi desertizalo. O fundamental no rural é dotalo de servizos públicos e emprender plans específicos pensados para aquí. Por iso propoñemos, por exemplo, a derrogación da Lei de Montes, porque está feita desde Madrid sen pensar na realidade do territorio. Propoñemos xestionar directamente as axudas da Unión Europea en materia agraria, para decidir nós desde aquí en que as investimos fronte a un reparto desigual que fai o Estado. Tamén reformar a fiscalidade da Lei de Montes, para que o aproveitamento poida ser máis directo. Apostar na produción de calidade e sustentábel co medio ambiente, para competir en calidade e non en cantidade, e así xerar postos de traballo para que a xente se poida quedar no rural. Xa hai probas nalgúns concellos co viño ou as castañas. Es a cabeza de lista máis coñecida segundo as enquisas. Velo como unha boa sinal? Espero que si, porque realmente é complicado para unha forza nacionalista como a nosa que é ocultada sistematicamente de todos os debates televisivos, que se centran só en Madrid. É moi complicado darnos a coñecer. Por iso espero que sexa unha boa sinal para o nacionalismo, para que vaiamos tendo máis voces públicas, e sexa máis sinxelo que chegue a nosa mensaxe. De todos modos, nós seguiremos traballando para que o proxecto no seu conxunto sexa colectivo. Porén, sería a primeira vez que o nacionalismo consegue un escano na provincia. "En Ourense é especialmente importante que sexamos as mulleres as que lideremos o cambio da política, logo do caso Baltar" Que ningunha forza agás o PP e PSOE tivesen representación fixo que a provincia de Ourense estivese ausente. Sempre que se falou dela foi grazas ás deputadas nacionalistas de outras circunscricións. E nós demandamos un cambio para que outras identidades e colectivos sexamos as protagonistas da acción política, porque está claro que eles só fixeron empobrecer máis á provincia e facer que lideremos as estatísticas da cola, da cola do emprego, da cola da capacidade de quedarse aquí... Sería fantástico ter esa oportunidade. En Ourense é especialmente importante que sexamos as mulleres as que lideremos esa transformación da política. E máis visto o caciquismo do Partido Popular e os últimos acontecementos co caso Baltar. É hora de que esta xente se retire, porque non nos representan, e moito menos ás mulleres.


Summary: A empresa pública entregou a dedo o contrato ao bufete do avogado que asiste ao seu cargo imputado polo accidente. Técnicos da empresa pública non foron quen de contestar no Congreso a varias das preguntas que se lles formularon argumentando descoñecemento ou esquecemento.

A empresa pública entregou 'a dedo' o contrato ao bufete do avogado que asiste ao seu cargo imputado polo accidente Adif contratou a dedo por 14.900 euros, impostos non incluídos, ao despacho de avogados Hogan Lovells para "asesorar" os comparecentes na comisión de investigación do Congreso dos Deputados sobre o accidente de Angrois do 24 de xullo de 2013. Nese bufete traballa o avogado que vén asistindo ao cargo de Adif imputado polo sinistro, o ex-director de Seguridade na Circulación Andrés Cortabitarte, que xuíz instrutor e fiscal propoñen xulgar como responsable en igual grao que o maquinista do tren Alvia, Francisco José Garzón, de 80 delitos de homicidio por imprudencia grave profesional e 144 de lesións polo descarrilamento. Durante a comisión, as vítimas do sinistro lamentaron que varios dos comparecentes non fosen quen de contestar a diversas preguntas argumentando descoñecemento ou esquecemento. A empresa pública di que ese "asesoramento" foi voluntario e demandado por técnicos que afrontaban con incerteza a súa comparecencia no Congreso mentres había unha causa penal aberta.Segundo reflicte Adif tanto na súa web como na plataforma de contratación do Estado, o pasado 19 de xullo a empresa pública dependente de Fomento adxudicou un contrato menor -que pola súa contía pode entregar a dedo á firma que desexe sen convocar un concurso público- a Hogan Lovells co obxecto "servizos de asesoramento aos comparecentes ante a comisión do Congreso dos Deputados en relación co accidente de Angrois na liña de alta velocidade". Non houbo ofertas de máis empresas e foille adxudicado o contrato por un período de tres meses e un importe de 14.900 euros sen impostos (18.029 euros con eles).Técnicos da empresa pública non foron quen de contestar no Congreso a varias das preguntas que se lles formularon argumentando descoñecemento ou esquecementoTras varios anos rexeitando tanto PP como PSOE a creación desa comisión de investigación política, reclamada pola plataforma de vítimas, o cambio de opinión dos socialistas permitiu poñela en marcha durante a pasada lexislatura, abrindo as comparecencias o 10 de xullo do pasado ano os afectados polo sinistro. As comparecencias paráronse durante o verán e retomáronse en setembro con diversos técnicos, varios dos cales non foron quen de responder ás preguntas que lles formularon argumentando descoñecemento ou esquecemento. Desde Adif sinálase que o contrato para o "asesoramento" aos comparecentes no Congreso foi unha decisións do anterior equipo popular que, xunto cos servizos xurídicos internos, valorou a posibilidade de convocar un concurso público aberto pero que optou finalmente por encargalo a Hogan Lovells por coñecer xa toda a ampla documentación e o proceso xudicial do accidente. O contrato foi adxudicado tres semanas despois de que o 28 de xuño o Goberno socialista designase nova presidenta de Adif a Isabel Pardo de Vera en substitución do seu antecesor cos populares, Juan Bravo. Pardo de Vera non tomou posesión do cargo ata o 26 de xullo, unha semana máis tarde da adxudicación, que considerou adecuado manter.O bufete elixido para asesorar os comparecentes no Congreso, Hogan Lovells, ten entre os seus avogados ao letrado que vén asistindo tanto na causa xudicial como tamén na súa propia comparecencia na Cámara baixa ao cargo de Adif imputado polo accidente, Andrés Cortabitarte. Preguntada Adif pola posibilidade de que o asesoramento ao resto de comparecentes puidese estar mediatizado ou influenciado polos intereses particulares do imputado, a empresa pública sinala que, máis alá de defender ao seu imputado, "Hogan Lovells é o despacho de Allianz, a aseguradora que leva a responsabilidade civil de Adif" e, como tal, quen debe facer fronte ás indemnizacións ás vítimas no caso de que Cortabitarte sexa condenado -se o condenado é o maquinista, sería o seguro de Renfe o que pague e, se son os dous, a medias-. Hogan Lovells tamén foi o bufete que se encargou de asistir aos membros do consello de administración de Adif que foron inicialmente investigados pero cuxas imputacións foron arquivadas. "Coñecen ao dedillo os detalles do caso", xustifica Adif.Adif asegura que o "asesoramento" foi "voluntario" e que os comparecentes seguen nos mesmos postos que antes sen que ningún sufrise ningunha represalia tras as súas declaraciónsTras o accidente do Metro de Valencia de 2006, con varias similitudes co de Angrois, a Generalitat foi acusada de "adoutrinar" os comparecentes na investigación daquel sinistro a través dunha consultora externa. Neste caso Adif nega ningún tipo de adoutrinamento ou presión e salienta que o asesoramento aos comparecentes foi "voluntario", que non todos o empregaron, que uns recorreron a el e outros ao dos servizos xurídicos da propia empresa pública e que todos os comparecentes seguen nos mesmos postos que antes e ningún sufriu ningunha represalia tras as súas declaracións. Adif non considera adecuado facilitar as identidades dos comparecentes que si recorreron ao "asesoramento" do bufete externo e salienta que eran técnicos que se vían por primeira vez na situación de ter que comparecer nunha comisión de investigación no Congreso. "Tiñan incerteza e temor por estar a causa xudicial aínda aberta", din desde a empresa pública, que indica que se lles explicou "como era o funcionamento" da comisión, que tiñan que "dicir a verdade" e que cousas "estaban obrigados e non a dicir". "Hogan Lovells fixo un informe sobre toda a documentación que xa se entregara ao xulgado e ao Congreso para que soubesen que había", engade Adif sobre ese "asesoramento" aos comparecentes.As comparecencias na comisión remataron en febreiro pero o adianto electoral impediu que se chegase a emitir o ditame político sobre o accidenteAs comparecencias na comisión de investigación remataron o pasado 11 de febreiro cos ex-ministros de Fomento José Blanco e Ana Pastor, no cargo respectivamente cando se deseñou a seguridade da curva de Angrois e cando ocorreu o accidente, pero a convocatoria de eleccións xerais e a disolución das Cortes impediu que se chegase a emitir o ditame político sobre o sinistro. No eido xudicial a Audiencia da Coruña debe decidir se se xulga xa ao maquinista e ao cargo de Adif imputado como piden o xuíz instrutor e o fiscalNo eido xudicial, en decembro o xuíz deu por rematada a instrución propoñendo xulgar tanto ao maquinista do Alvia como ao director de Seguridade na Circulación de Adif. O primeiro despistouse e non freou a tempo antes da curva de Angrois sen que houbese activo ningún sistema que evitase ou paliase o seu previsible erro humano, eivas das que considera responsable ao segundo. O fiscal apoiou a proposta do xuíz e o caso está agora en mans da Audiencia Provincial da Coruña, que debe resolver diversos recursos presentados tanto polos acusados para que se arquive a causa contra eles como polas vítimas para que se estenda a máis cargos de Adif e Renfe.Durante a instrución, tanto Adif como Renfe ocultaron ou demoraron a entrega de diversa documentación ao xulgado instrutor en varias ocasións. Unha instrución que puxo o foco na posible responsabilidade de Adif despois de que Axencia Ferroviaria Europea emitise un duro informe sobre a actuación das autoridades ferroviarias españolas, que actualmente teñen aberto un procedemento de infracción por parte da Comisión Europea.


Summary: Non foi o mellor comezo o do CDM Piragüismo Dumbría na Copa de España de Slalom. A primeira proba disputábase na vila francesa de Orthez, e só Iago Canosa competiu ao nivel esperado polos costeiros.

Canosa pasou todas as rondas con suficiencia logrando o seu obxetivo principal, que era chegar á ronda final. Unha vez aí unha penalización por saltarse unha porta impediu que o de Olveira acadase un magnifico resultado, posto que o seu tempo era de podium. Pola súa banda Jorge Quintáns e Marcos Sánchez chegaron á ronda semifinal, con Jorge logrando un prometedor 5º posto na preliminar, e tendo que pasar Marcos pola repesca. Na semifinal Jorge Quintáns foi sancionado con 50 seg. por saltarse unha porta, perdendo toda opción, e Marcos quedou fóra por apenas medio segundo, penalizado por ter que usar un barco prestado posto que rompera o seu na ronda preliminar. A quen peor lle foi a proba é a Lorena Costa. A internacional dumbriesa saltouse unha porta na primeira manga, e na repesca non foi quen de lograr unha das dúas plazas que daban paso á semifinal. Agora en Mondariz se xogará a súa plaza nos selectivos nos que se decidirá que equipo representará a España nos vindeiros Campionatos do Mundo.


Summary: A mobilización convocada pola plataforma Queremos Galego agarda reunir milleiros de persoas na defensa do idioma. A manifestación parte ás 12:00 horas da Alameda da capital galega.

'O idioma é a vida' é o lema da mobilización convocada por Queremos Galego que esta terza feira percorrerá Compostela para demandar un compromiso activo na defensa e promoción da lingua por parte das administracións, e nomeadamente da Xunta. 'O idioma é a vida' é un dos versos do poema 'A Fala' de Manuel María, unha persoa que sempre sostivo un compromiso vital para co idioma, un habitual en todas as accións e actividades de defensa e promoción da lingua do país. A manifestación partirá ás 12:00 horas da Alameda de Santiago de Compostela para, após percorrer rúas do Ensanche e Zona Vella, finalizar na Praza da Quintana. Alí, para alén das intervencións, haberá actuación de Mini e Mero ou de Fran Amil e A Tribo Incompresíbel. "O acto final será unha mostra masiva da alegría e do orgullo que temos como pobo por contarmos con lingua propia, que está viva grazas ao traballo e o compromiso, practicamente en solitario, da propia sociedade, malia a actitude tantas veces hostil dos gobernos da Xunta e do Estado e mesmo dos tribunais, como evidenciou recentemente o TSXG. Festexaremos, ademais, 100 anos de defensa continuada da normalidade para o galego", sinalou Marcos Maceira, portavoz de Queremos Galego e presidente da Mesa pola Normalización Lingüísitica, en referencia ao centenario da creación das Irmandades da Fala, que se fai esta cuarta feira 18 de maio. Un contexto de "deslexitimidade" A manifestación deste ano está marcada, explicou Maceira na presentación da marcha, por un contexto de "deslexitimidade" do 'decretazo contra o galego, algo que ficou claro co informe do Consello de Europa. Maceira instou novamente Feijóo a que "dea os pasos precisos" para dotármonos dun novo decreto para o ensino en galego, "comezando por eliminar os artigos do decreto que prohiben o uso do galego". Queremos Galego salientou que "todos os avanzos para a lingua galego foron conquistas da sociedade", polo que fan un chamado "a todas as persoas que aman Galiza, que aman a nosa lingua, que queren avanzos para ela, posibilidades de uso e accións públicas que permitan instalarse no galego con total liberdade a quen non o fala, sen estigmatización, sen desprezos".


Summary: A empresa concesionaria ten un prazo máximo de 18 meses para derrubar todos os elementos do aproveitamento hidroeléctrico.

A presa Ponte do Inferno, situada no río Verdugo, entre os concellos de Ponte Caldelas, Soutomaior e Pontevedra, será demolida despois de que a Consellaría de Infraestruturas e Mobilidade dese a coñecer a resolución de caducidade da concesión do aproveitamento hidroeléctrico. Roi Cuba: "Debemos defender nós o noso" Desta maneira, a Xunta, a través de Augas da Galiza, notificou a todas as partes interesadas a citada resolución, que estabelece o deber da demolición dos elementos de aproveitamento existentes no río Verdugo. Isto quere dicir que a empresa titular da concesión deberá derribar todos os elementos implantados no espazo de dominio público hidráulico do río que integran a presa da Ponte do Inferno. Ademais, tamén deberá demoler aqueles elementos que, para o correcto funcionamento do aproveitamento, tivesen que ser instalados fóra dese espazo. A maiores, a empresa concesionaria deberá anular o desvío de auga cara ao canal de derivación, nun prazo máximo dun mes desde o momento que esta reciba a notificación da extinción da concesión de aproveitamento. Informe de impacto ambiental Augas da Galiza estabelece un prazo máximo de seis meses desde a data de notificación para que a empresa concesionaria lle entregue un informe técnico de impacto ambiental das obras necesarias para a demolición das instalacións da presa. Medra a presión social contra a central hidroeléctrica de Ponte Inferno Este documento deberá detallar todas as actuacións precisas para levar a cabo as tarefas de demolición, así como as propostas de adecuación coas restantes infraestruturas e elementos que integran o aproveitamento hidroeléctrico. A Xunta avaliará o posíbel impacto ambiental destas obras de demolición a partir do documento que lle entregue a empresa concesionaria, no que deberán estar recollidas as medidas a levar a cabo para que as obras non supoñan prexuízo algún para a contorna ambiental dos tres concellos afectados pola Ponte do Inferno. Denuncian que a Xunta deixa caducar o trámite de extinción dun encoro de 1899 no río Verdugo Coa resolución comunicada hoxe, comeza un prazo de 18 meses para que a concesionaria leve a cabo as obras de demolición do aproveitamento e poña fin á estadía da presa no río Verdugo. Algo que asociacións como Pladever e A rente do Chan celebran, após anos exixindo a súa extinción.


Que o Sistema Sanitario Público en Galicia adolece de recursos para ser mínimamente eficiente, é algo que sabemos todos e todas. Que os recursos que se dedican a Sanidade Pública, está claro que non chegan para satisfacer as necesidades dun País envellecido e disperso, tamén. Que os administradores que deberían xestionar os recursos non o fan ben, tamén. Pero, en que gasta a administración galega e o SERGAS os cartos de todolos galegos? A remodelación das instalacións de San Caetano (sede da Xunta de Galicia) en Compostela, onde traballan os responsables de que as contas en Galicia sexan para gastos de primeira necesidade, invertirán 40 millóns de euros na "remodelación" do exterior e interior da sede. Ademáis, van facer un novo edificio administrativo, valorado noutros 20 millóns de euros (por que non someten a referendum si os Galegos queremos que se gasten eses cartos neses temas…? ou ben, en contratar persoal sanitario para non ter as consultas masificadas e os retrasos tan evidentes, en primeiras consultas, probas diagnósticas e cirurxía). Pero temos máis: o sr. Feijoo, acaba de anunciar a bombo e platillo, que van a aumentar as Unidades de Atención a Domicilio: con 15 médicos e 30 ATS: costará 2,5 millóns de euros, 1,3 millóns en persoal. A pregunta que nos facemos é a seguinte: si non temos persoal para cubrir as sustitucións en Atención Primaria ("non temos médicos nin ATS": Feijoo dixit), cos resultados negativos que todos sabemos: como vai a contratar a ese persoasl, e onde? Si lles dan un salario de miseria (como o recén creado pacto de contratación), unha estabilidade laboral inexistente e unha conciliación labora e familiar imposible.Pero seguimos: todos os que temos algo que ver no Sistema Sanitario Público Galego, solicitamos inversión en persoal, en sustitutos e en recursos humáns...pois ben, o sr. Feijoo o que responde é cunha inversión de 17,5 millóns de euros...EN MOBILIARIO!Unha quinta parte do orzamento destinado a sanidade, destinase a cousas innecesarias nos países que conforman a Unión Europea (UE). Así o expón un recente informe da Organización para la Cooperación y el Desarrollo Económico (OCDE), un traballo no que os expertos na materia reclaman reducir, o mínimo, os "gastos superfluos" co obxetivo de lograr que os sistemas sanitarios sean "máis efectivos". O documento entende que esta cuantía, que e "desperdiciada", debería ser "reasignada para un mellor uso". Tanto é así, que o organismo internacional entende que se podrían eliminar esta serie de gastos "sin menoscabar a calidade asistencial dos coidados os pacientes". Galicia está entre as comunidades autónomas con peores servizos sanitarios, o caer tres postos, según o XV informe 'Los Servicios Sanitarios de las CC.AA.' da Federación de Asociaciones para la Defensa de la Sanidad Pública (FADSP): Baleares (72); Galicia (71); Andalucía (68), Cantabria e Murcia (66), son as CCAA cuns servizos sanitarios deficientes. O gasto sanitario por cada galego, (gasto per cápita) de 2018, foi de 1.429 €.Como é posible que uns/has xestores da sanidade teñan cartos, para cousas importantes, pero non de primeira necesidade, e non os teñan (ou digan que non os teñen...) para algo tan básico como é o ben máis preciado que temos: a saúde; e ésta, quédase, unha vez máis, sin recursos.Neste momentos estase NEGOCIANDO ca administración do SERGAS, no Consello Técnico de Atención Primaria de Galicia, o Novo Modelo de AP con 15 Comisións Técnicas Sectoriais, con 206 persoas nas Comisións, que están xa operativas e en funcionamento. Temos un prazo de 3 meses para resolver estas e outras cuestións que atañen o futuro da Sanidade en Galicia. De nós depende que as conclusións as que cheguemos en cada Comisión sexan postas en marcha pola administración. De ser así, o futuro pode ser esperanzador. De non facer caso a administración as propostas presentadas (como xa fixo outras veces...) volveremos ás etapas máis oscuras da sanidade e as mobilizacións encherán as rúas de novo, ca forza que xa tiveron en Vigo, en Compostela e nas Áreas Sanitarias que viron reducidos os seus servizos.


Summary: Mentres Alcoa e a SEPI negocian a venda da planta de San Cibrao, as auxiliares seguen á espera dunha resolución que lles garanta carga de traballo. A falla de novos contratos supuxo a perda de máis dun cento de empregos na comarca. Temen que se non se actúa rápido a planta caia polo seu propio peso.

Pasados varios meses desde que Alcoa anunciara a intención de fechar a planta de aluminio primario de San Cibrao e de deixar na rúa 524 traballadores da principal, como é a situación actual das empresas auxiliares? A situación segue a ser crítica. Temos cincuenta compañeiros en ERTE desde abril porque Alcoa decidiu non rebrascar as cubas. A incerteza é total. Non saben se volverán ao seu posto de traballo porque non está claro que a empresa volva pór a fábrica a funcionar ao cento por cento. Con este panorama, as empresas ven en 2021 un ano con pouca carga de traballo, polo cal non están renovando contratos. Temos un regueiro de traballadores que por ERTE ou non renovación de contratos están no paro. Contamos xa 150 persoas entre postos perdidos ou modificados. Aínda así, na fábrica segue a haber un mantemento, aínda que é mínimo. O que perdemos foron eses contratos que Alcoa sacaba cada ano en forma de concurso para tarefas concretas de mantemento. Eses contratos en 2020 xa non os sacou. Esa situación podería mudar se hai acordo, xa que a posta a punto sería unha das medidas a tomar pola nova propietaria, non si? Claro. Nós entendémolo sempre así. O futuro do traballo de todas as persoas, tanto da principal como das auxiliares, pasa pola venda da empresa, porque a firma que tome o control da factoría vai quitar investimentos para pola a punto e que poida funcionar ao cento por cento. O problema agora é que parece que esa negociación se arrefriou. Si que nos preocupa o feito de que se demore. Estamos xa na conta atrás, e se non se atopa unha saída a planta acabará caendo por si soa. Unha das vosas queixas é que a empresa nunca tivo en conta nas negociacións, nin do ERTE nin agora da venda, as empresas auxiliares que desenvolven o seu traballo nas instalacións da multinacional americana. Así é. A información das negociacións que nos chega a nós é a través do propio comité e dos sindicatos. Non houbo relacións nin achegas con Alcoa. Botamos en falta esa comunicación desde o principio. Alcoa negouse a recoñecer o noso papel como actor válido nesta problemática. Non lle saíu ben a estratexia, porque os traballadores das auxiliares están concienciados de que está en xogo o seu pan e tamén van loitar para que haxa unha saída, como fixemos secundando a folga até o inicio das negociacións. Pensan que o que está a pasar con Alu Ibérica, coa Audiencia Nacional investigando o proceso de venda, debería ser unha chamada de atención a Alcoa sobre o xeito de proceder con San Cibrao? A verdade é que non sei que lectura facer do que está a acontecer en Alu Ibérica nin se é positivo ou negativo para as negociacións. O que si vemos é que a historia se enreda cada vez máis. Parece un pesadelo que nunca remata. Ten tantos capítulos que un non sabe xa como contala. Detrás destes procesos emerxen prácticas por parte das empresas que vulneran os dereitos laborais. Pensan que son feitos illados ou que van a máis? Parece que van a máis. As empresas teñen cada vez menos medo de atacar a representación sindical porque recollen un beneficio importante ao expor o resto dos compañeiros e compañeiras. Se se ataca desta maneira os seus representantes, que están apoiados por un sindicato, que poderán facer co resto? Están aumentando estas prácticas e ás empresas sáenlle baratas as sentenzas. Deberíanse tomar cartas no asunto para que atacar dereitos fundamentais, como é a liberdade sindical, non sexa tan sinxelo. A demora na procura dunha saída, con negociacións frustradas e recursos nos tribunais, pode ser unha estratexia de Alcoa para debilitar a factoría pensando en que tome o relevo un competidor directo como a británica Liberty House? Si, de feito xa levamos vendo este proceder desde hai un tempo. A realidade é que Alcoa, desde que se fixo dona da factoría, nunca intentou modificar a forma de traballar da fábrica nin se preocupou de modernizala. Seguiu usando a mesma tecnoloxía que cando a comprou no ano 1999. O único que fixo foi espremela. A intención de Alcoa sempre foi esa, espremer a factoría todo o posíbel e, chegado o momento, tirala ao lixo. Nós sempre tivemos esa percepción, agora estase vendo máis claro aínda. Está espremendo a produción sen investir un só euro mentres intenta sacar a mellor venda posíbel, como se fose unha vaca que puidese muxir a máis non poder sen darlle de comer.


Summary: 425 votos emitidos: 243 a prol da rendición de contas -realizada perante o plenario por Gonzalo Rodríguez-, 162 en contra e 20 abstencións. Os críticos utilizaron como argumento para desgastar o grupo dirixente a escasa asistencia ao conclave en comparación coas citas anteriores (Vigo, xullo de 2016; Compostela, decembro de 2016). Por outro lado, Villares e Beiras brindaron a foto do plenario ao chegaren xuntos ao Pazo de Congresos. Brillaron pola súa ausencia nesta sesión matutina os alcaldes de A Coruña e Compostela, Xulio Ferreiro e Martiño Noriega. Si estivo o de Ferrol, Jorge Suárez.

Con 57,1 por cento dos votos emitidos o grupo dirixente conseguiu a luz verde do plenario á rendición de contas, ao balanzo de xestión formulado polo Consello das Mareas, o máximo órgao da organización entre asembleas. A corrente crítica só obtivo desta volta 38,1 por cento dos apoios, en tanto que as abstencións supuxeron 4,7 por cento. Na súa intervención por parte da dirección, Gonzalo Rodríguez reiterou a vontade de integración mostrada pola maioría villarista e nese sentido lembrou a oferta de ampliar de 11 a 15 membros o número de integrantes da Coordenadora (Executiva), proposta rexeitada polos segmentos críticos. Por parte de Recuperar en Marea púxose o acento no debate en que na evolución da confluencia se tería producido un desvío a respeito dos acordos do plenario fundacional de Vigo e, nese sentido, argumentouse que o descenso na participación nos conclaves mostraba até que ponto o actual grupo dirixente non é quen de conciliar as diferenzas entre os distingos blocos organizados. Talvez para mostrar desexo de integración, a imaxe da mañá oferecérona Villares e Beiras -este sen dúbida o maior activo simbólico da confluencia- ao chegaren xuntos ao plenario.


Summary: O maxistrado Xermán Varela vira recoñecido en principio un permiso de 10 de semanas, que esta sentenza eleva a 16. A nai recibira un pagamento único por parto/lactación que non lle permitira suspender a súa actividade profesional. O TSXG denegara a licenza por maternidade por ausencia de previsión legal Só 293 pais galegos compartiron o permiso de maternidade en 2017

Só 293 pais galegos compartiron o permiso de maternidade en 2017 En maio de 2016 o maxistrado Xermán Varela tivo unha filla coa súa parella. Naquel momento Varela era xuíz en activo e a nai da nena exercía de avogada por conta propia. O Estatuto dos Traballadores establece que no caso de que a nai non tivese dereito a suspender a súa actividade profesional con dereito a prestacións de acordo coas normas que regulen esa actividade, o outro proxenitor terá dereito a suspender o seu contrato de traballo polo período que correspondese á nai, na actualidade 16 semanas. Esa foi a petición que naquel momento fixo Varela. O Estatuto dos Traballadores establece que no caso de que a nai non tivese dereito a suspender a súa actividade profesional, o outro proxenitor terá dereito a suspender o seu contrato de traballo polo período que correspondese á nai No entanto, o Consello Xeral do Poder Xudicial só lle recoñeceu o aproveitamento de 10 semanas de baixa por paternidade, por entender que a nai "si tiña dereito a maternidade con prestacións", neste caso un pagamento único por parto/lactación. Previamente, o presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia lle denegara unha licenza por maternidade "por ausencia de previsión legal e regulamentaria que amparase tal dereito". Porén, o Tribunal Supremo vén de estimar o recurso presentado por Varela, recoñecendo o seu dereito a gozar do permiso de paternidade cunha duración de 16 semanas, ao considerar que o pagamento único por parto/lactación que recibiu a nai non é equiparable a un pagamento por prestacións, e que, ademais, "non lle permitiu suspender a súa actividade profesional". A sentenza do Tribunal Supremo subliña que o pagamento único a percibir pola nai non é equiparable ao pagamento por prestacións porque "só protexe a recuperación biolóxica" e desatende as demais funcións esenciais que ten asignada a licenza por parto. "Resulta obvio que o permiso parental ten unha significación moi distinta á do simple percibo dunha cantidade que resarza de gastos de maternidade e lactación", di a sentenza O ditame destaca que "como a nai non suspendeu actividade nin iniciou período de descanso ningún, nada se opón, senón que aconsella, a que os mesmos sexan gozados polo pai en beneficio da menor". Así mesmo, subliña que non existe "dobre pagamento ou duplicación de prestacións", pois "resulta obvio que o permiso parental ten unha significación moi distinta á do simple percibo dunha cantidade que resarza de gastos de maternidade e lactación". Esta sentenza chega en pleno debate sobre a reforma dos permisos de paternidade e maternidade. A pasada semana o Congreso aprobou por unanimidade equiparar os permisos de maternidade e paternidade; todos os grupos apoiaron a proposición de lei de Unidos Podemos, que implica que ambos os dous proxenitores poderán gozar dun permiso de 16 semanas que non poderá ser transferido, dúas semanas inmediatamente despois do parto e o resto durante o primeiro ano. O pasado ano nesta entrevista Carmen Castro salientaba que "os permisos por nacemento intransferibles funcionan como acelerador dun cambio cultural".


Summary: Liberto, con sete candidaturas, é a obra favorita nos Premios de Teatro María Casares.

Liberto é unha traxedia, pero tamén un frenético retrato de todo o que pode dar e quitar a vida. Liberto narra tan só unhas semanas nas que todos os sentimentos se acumulan: desde a noticia dun embarazo até a revelación de que a crianza nacerá con danos cerebrais irreparábeis, desde a alegría pola chegada dunha nova existencia até a cruel certeza de que o mellor que lle pode suceder é a morte. Liberto. Dirección: Tamara. Compañía: Marelas. Elenco: Rocío González, Cris Iglesias, Lucía Aldao traxedia está na historia, mais o acerto da compañía, Marelas Producións, reside en crear un dispositivo que logra contala dun xeito distanciado e próximo, tráxico e humorístico, conmovedor e imperturbábel. Hai unha audacia na posta en escena que lle engade á intriga a verosimilitude precisa para fuxir do melodrama e sacudir o corazón do público. Liberto inventa un mecanismo –na liña do teatro máis innovador que se fai agora mesmo– que explora a distancia precisa entre actrices e personaxes, buscando unha catarse que non intimide as espectadoras, senón que as conecte coa cerna dunha traxedia na que se confunden dozura, ironía, insurrección e humor negro. Como querendo demostrar que ademais de seres desvalidos somos inconstantes, implacábeis e nobres ao mesmo tempo. Daquela, o relato emprega todos os recursos que precisa para mostrar os ángulos todos dunha historia que case sempre se conta a medias: salta no tempo, interroga o público, multiplica as voces ou completa a través da música –da presenza demiúrxica de Lucía Aldao– as atmosferas necesarias para que as personaxes atopen o seu marco. A naturalidade con que se representa o que semella irrepresentábel outórgalle ao espectáculo unha forza e unha autoridade moral que lle permite chegar á catarse sen máis escándalo que a dor moral que provoca: cunha naturalidade que aumenta o espanto pola desgraza. Atreverse a desexar a morte dun fillo e contemplar a súa agonía converte a obra nunha Antígona moderna cuxos berros de furia permanecen no nivel das vidas comúns, da nosa existencia cotiá. E malia toda esa aridez, hai un humor negro que traspasa toda a función lembrándonos que a ironía é unha defensa da vida ante as arremetidas do destino: que somos quen de atopar o lado frívolo das maiores desgrazas. Non sabemos se ese é un síntoma de imperfección ou de excelencia, mais saímos convencidos de que nos sitúa no lugar que nos corresponde, no escenario no que nos toca actuar.


Summary: A eurodeputada Ana Miranda considera que "o informe tras a visita da delegación oficial a Galiza non pode ser de trámite ", alén de considerar que hai que "evitar erros do pasado,que se priorice o accesorio en lugar do importante"

O BNG solicitou a través da súa eurodeputada Ana Miranda que o informe final da Comisión de Peticións do Parlamento Europeo sobre o estado das Rías galegas propoña unha partida finalista dos fondos europeos que recibe o Estado español para o período 2014-2020, co obxectivo concreto de financiar as infraestruturas necesarias para completar o saneamento do litoral de Galiza Miranda, adiantou as emendas que presentará o BNG no debate da Comisión de Peticións: "O informe deber propor unha partida finalista dos fondos europeos para saneamento, e insisto no carácter finalista da partida para evitar erros do pasado, pera evitar priorizar o accesorio en lugar do importante, por citar un exemplo, para evitar que se constrúan paseos marítimos diante de rías que están sen sanear ou cando faltan estacións depuradoras por finalizar", argumentou. A parlamentar explicou que ese fondo deber servir para financiar "un detallado plan de investimentos para concluír as infraestruturas de saneamento que están pendentes", un plan a elaborar polas administracións responsables, -local, autonómica e estatal-, indicou. Recoñecemento expreso A eurodeputada avanzou que o BNG propón que o informe final inclúa "un recoñecemento expreso ao inxente esforzo dos peticionarios da Ría de Vigo, Ferrol e O Burgo que durante anos reivindicaron o cumprimento da normativa europea en materia de augas e de saneamento, con moita máis ambición que os propios gobernos".


Summary: A dirección de Cerámicas de Sargadelos anuncia que quere prescindir de 41 das 89 traballadoras na planta de Cervo e 27 de 84 da de Sada. A empresa de cerámica vive os seus días máis tensos, cun futuro incerto para a proxecto fundado por Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane.

Un total de 41 das 89 traballadoras de Cervo e 27 das 84 de Sada son as ameazadas con despido pola dirección de Cerámicas de Sargadelos, proposta que o comité de empresa non acepta. Denuncian que os despedimentos chegan despois de que desde o 2010 a empresa veu sucedendo ERES que afectaron ás condicións de emprego do cadro de persoal. O BNG de Cervo, a través do seu portavoz municipal Xoán Antón Estúa, lamentou que a dirección "opta por prescindir do fondo cultural e capital humano como valores máis importantes do proxecto fundado por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo". Criticou a decisión da dirección da empresa por considerala "desproporcionada e inxusta" despois de que o cadro de persoal da fábrica de cerámica teña sufrido "varios EREs encadeados desde 2010 facéndolles perder postos de traballo, prestacións económicas e cotizacións sociais" que traballadoras e traballadores asumiron co obxectivo de salvar a empresa e que, segundo o BNG, "non viñeron acompañados dunha xestión empresarial eficaz e coherente coas esixencias impostas ao cadro de persoal". A empresa deu a coñecer onte os nomes das persoas que teñen previsto despedir, nun plan de viabilidade que o comité de empresa rexeita. A dirección de Sargadelos ten idea de comezar a aplicar o ERE extintivo e facer os despedimentos nun prazo de catro meses.


Summary: Reiníciase este xoves o xuízo contra doce mozos aos que piden 45 anos de cadea polos incidentes na manifestación de Galicia Bilingüe de 2009. Un dos acusados analiza o caso e ironiza coa "casualidade" de que coincida, como a marcha e o anterior intento de xulgamento, pouco antes dunhas eleccións.

Os xulgados de Fontiñas de Santiago de Compostela acollerán este xoves a segunda xornada das tres previstas do xuízo a doce persoas para as que a acusaicón solicita 45 anos de cadea e máis de 34.000 euros de multa polos incidentes acontencidos hai cinco anos nunha manifestación convocada por Galicia Bilingüe en contra da política lingüística desenvolvida polo goberno bipartito. O segundo día deste xuízo será "o importante" porque a policía deberá especificar con precisión que fixo cada un dos acusados de atentado á autoridade ou alteración da orde pública No primeiro día do xuízo, cada un dos acusados declarou ante a maxistrada encargada do caso deixando claro que, na súa opinión, están a ser sometidos a un xuízo político e tras rexeitar que a causa derivada do conflito lingüístico arredor do galego acabe cinguíndose a unha cuestión de "orde pública". Entre os delitos dos que se lles acusa á maioría dos doce mozos acusados están os de atentado á autoridade ou alteración da orde pública. É por iso que a xornada deste xoves é "a importante", xa que será na que os policías que declaren deberán especificar e precisar que fixo presuntamente cada un dos encausados. "O que parece claroé que ningún de nós vai saír condenado coas penas que solicita a Fiscalía", di Aurélio Lopes "O que parece claro tras a primeira xornada é que ningún de nós vai saír condenado coas penas que solicita a Fiscalía", asegura a Praza Aurélio Lopes, un dos acusados, que asegura que os doce mozos saíron "satisfeitos" tras o primeiro día do xuízo e que lembra que, malia que todos os implicados son acusados de desorde pública e moitos deles de atentado á autoridade, "non hai individualización ningunha dos delictos". Os feitos datan daquel 8 de febreiro de 2009, en plena precampaña das eleccións autonómicas das que Núñez Feijóo sairía como novo presidente da Xunta e en medio dunha forte campaña da dereita parlamentaria e da extrema dereita extraparlamentaria contra a suposta "imposición do galego" por parte do goberno bipartito. Lopes define a marcha de Galicia Bilingüe, á que acudiron Alfonso Rueda ou Ana Pastor, como "a do odio" "Houbo dúas manifestacións: unha en defensa do galego e outra contra a política de normalización. E atopáronse naquel paso de peóns de Porta Faxeira... A virulencia, a represión e o proceso xurídico foi só contra as persoas que estaban dun lado, do lado do galego", lembra Aurélio Lopes. Alí houbo incidentes. E da parte da manifestación de Galicia Bilingüe saíron insultos, algunha agresión e ameazas de morte. "Houbo quen chegou a saír nalgún medio como vítima, para logo descubrirse despois que era falanxista e que foi condenado", engade un dos encausados, que advirte de que "non houbo causa xeral ningunha" contra unha marcha que el define coma a "do odio". "Chegou a vir xente de fóra, cando en teoría era unha manifestación de galegos contra a política lingüística da Xunta", di. "Quedaron retratados como un movemento extremista, que foi utilizado polo PP e por aquela estratexia das FAES e que, incluso agora, está en contra da Xunta e desta dereita que se lles queda curta", asegura. Aurélio Lopes repara tamén no feito de que, "agora que as manifestacións en Twitter parecen tan importantes", nada se fixera daquela contra as ameazas de morte vertidas naquela marcha de Galicia Bilingüe á que asistiron cargos públicos como o agora vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, ou a ministra de Fomento, Ana Pastor. Tamén estaba Rosa Díez, líder de UPyD. A manifestación foi pouco antes das autonómicas de 2009; o primeiro intento de xuízo, antes doutras eleccións; e o xuízo final, antes das europeas "Aquí o PP utilizou a Galicia Bilingüe, pero nas Balears ou na Comunitat Valenciana empregaron outros colectivos; o PP encirrou e certos de medios de comunicación tamén o fixeron... Visto o paso do tempo, demostrouse que para nada aquela visión estaba no carril central da política", insiste Aurélio Lopes, que advirte tamén da "terceira casualidade" que supón este xuízo. Aquela polémica manifestación chegara pouco antes das eleccións autonómicas de 2009, o primeiro intento de xulgamento chegou antes das últimas autonómicas e as xornadas deste xuízo chegan, agora, na semana anterior aos comicios europeos. "Como procesado, creo que non é casual... E se o é, é unha casualidade moi repetida", ironiza. Os procesados recibiron o apoio de BNG, CIG, Candidatura do Povo, AGE, Compromiso por Galicia, Causa Galiza, Nós-UP, CUT, A Mesa, Prolingua, Liga Estudantil, AGIR, Isca e unha morea de colectivos culturais ou a prol da lingua. E incluso houbo quen, sen estar presente nas mobilizacións ante os xulgados, chamou a algúns dos encausados para amosarlles tamén ese apoio. "Teríame gustado de que o conxunto das forzas políticas do Parlamento tiveran dado o seu apoio ou que o PSdeG se tivese mollado máis, pero estamos satisfeitos cos apoios recibidos", remata Lopes, que cre que, máis aló de cuestións xurídicas, é maioría a xente que é consciente do "activismo político e social" dos encausados.


Summary: A aseguradora pide perdón polo "erro" na resposta a un avogado que pedía información en galego. O caso foi denunciado pola Mesa.

"Allianz quérese desculpar polo erro na resposta enviada o pasado 19 de novembro. A compañía mantén un profundo respecto por todas as realidades lingüísticas e históricas e polos dereitos lingüísticos da cidadanía galega. Allianz é unha empresa onde a diversidade e o respecto polas culturas e linguas vívese no día a día na convivencia dos seus empregados de 70 nacións e diferentes linguas". Esta é a resposta que deu a aseguradora Allianz despois da polémica xurdida pola súa resposta a un avogado que solicitara información en galego, un caso denunciado pola Mesa. Desde esta organización dinican que "Grazas á resposta social após a denuncia feita pola Mesa, Allianz envía as súas desculpas. Esperamos que este tipo de situacións non se volvan producir. Usar o galego é un dereito que todas as compañías deberían garantir". A aseguradora Allianz, que se encarga entre outras moitas, do aseguramento obrigatorio da empresa Vitrasa, de servizo de autobuses en Vigo, "négase a darlle información a un avogado sobre un litixio dun cliente por solicitarlla en galego". Esta foi a denuncia nas redes sociais feita pola Mesa pola Nornalización Lingüística, que lle lembrou a esa compañía "a obriga de respectar os dereitos lingüísticos da cidadanía galega non incumbe só ás administracións públicas, tamén as empresas privadas que prestan os seus servizos en Galiza". pic.twitter.com/mGyUcDzT4f— Allianz Seguros (@Allianz_es) November 22, 2019 Grazas á resposta social após a denuncia feita pol'@amesanl, @Allianz_es envía as súas desculpas. Esperamos que este tipo de situacións non se volvan producir. Usar o galego é un dereito que todas as compañías deberían garantirContinuamos!#LiberdadeParaOGalego#AsóciateAoGalego pic.twitter.com/gtzEu1Gnqj— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) November 22, 2019


Summary: O capitán marítimo de Burela, Fernando Otero, asegurou que o patrón do ' Virxe dos Milagros', atópase en "shock".

Os dez tripulantes do barco pesqueiro 'Virxe dos Milagros' foron rescatados na madrugada desta quinta feira "sans e salvos" tras embarrancar nunha zona de rochas no concello de Burela, na comarca da Mariña Así o informou o 112 Galiza, que indicou que un pesqueiro rescatou a oito do dez mariñeiros da embarcación accidentada e trasladounos até o peirao da fábrica de xeo de Burela. Pola súa banda, os outros dous (capitán e mecánico) foron rescatados e trasladados polo helicóptero 'Pesca 2' do Servizo de Gardacostas até o Hospital de Burela. Ningún dos mariñeiros precisou asistencia sanitaria, engadiron as mesmas fontes. O capitán marítimo de Burela, Fernando Otero, asegurou que o patrón do ' Virxe dos Milagros' atópase en "shock", aínda que "está ben", tras este sinistro. Otero precisou que o barco, un cerqueiro, navegaba pola zona, en busca dalgún banco de peixe. "E non sabemos o que pasou, o barco colleu un rumbo de varada ata que varou". "O barco quedou embarrancado nunha zona de pedras, sen danos, o mar estaba ben. Agora téntase reflotalo", explica. Este incidente sucedeu sobre as 1:30 horas desta quinta feira. Persoal da aeronave do Servizo de Gardacostas comunicou a esa hora ao 112 a súa saída por mor dun barco encallado en Burela. Con estes datos e despois de contactar co persoal de Salvamento Marítimo e de Gardacostas, os xestores do 112 puxeron os feitos en coñecemento da Garda Civil. Con todo, após ser rescatados, o persoal de Salvamento confirmou o seu bo estado de saúde. Ademais, indicaron que o pesqueiro quedara encallado nas rocas.


Summary: O sindicato CIG-Ensino denuncia que Educación impide que se impartan materias na ESO e Bacharelato con menos de cinco alumnos e alumnas, aínda existindo docentes con dispoñibilidade horaria.

Após censurar o recorte de centros, aulas e profesorado nos niveis de Infantil e Primaria, a CIG-Ensino recolle a queixa de numerosas familias do rural galego para denunciar a negativa da Xunta a impartir distintas materias de ESO e Bacharelato cando o alumnado matriculado é inferior a cinco. Segundo explica nun comunicado, as instrucións para o desenvolvemento do curso escolar, que empeza esta cuarta feira en Secundaria, son as mesmas de cursos anteriores. No caso das materias troncais de Bacharelato, explica, o número mínimo será, "con carácter xeral", de cinco estudantes, con independencia de que se trate de centros urbanos ou rurais. Cando esas materias se cursan dentro do bloque das materias específicas, esa limitación de cinco alumnas e alumnos estabelécese con carácter fixo no medio rural, e elévase a dez no ámbito urbano. Porén, matiza o sindicato, "a Consellaría viña permitindo en determinados casos que, se existía profesorado no centro con dispoñibilidade horaria, se puidesen ofertar esas materias". Fin das excepcións Mais neste curso, "a Inspección educativa está comunicando aos IES de zonas rurais que non se van facer excepcións". "Isto provoca unha clara discriminación para o alumnado que se ve obrigado a coller outras materias nas que non ten interese ou a se matricular das da súa modalidade a distancia". A CIG-Ensino chama a atención sobre a escolla que afecta a alumnado de 2º de Bacharelato. "Hai materias que queren cursar porque ponderan para determinados graos universitarios" aos que buscan acceder. Segundo as primeiras indagacións do sindicato, Latín sería unha das materias máis afectadas, mais tamén Debuxo Técnico, Física, Historia da Arte, Grego ou Francés de 2º de Bacharelato. "En todos os casos falamos de catro alumnos matriculados en diferentes centros de Melide, Chantada, Cangas, A Estrada ou Becerreá", afectados polo cambio de criterio da Consellaría, subliñan. Urxe rectificar As limitacións chegarían a afectar tamén a centros urbanos da Coruña e Lugo, "o que provoca ver cada vez máis reducida a demanda de determinadas especialidades". A CIG-Ensino demanda da Consellaría que rectifique e autorice aos institutos do rural "cursar as materias troncais con independencia do número de alumnado matriculado e do profesorado do centro" atendendo todas as necesidades e demandas das estudantes. Mais tamén "cursar as materias específicas con menos de cinco alumnos e alumnas se hai profesorado suficiente no centro" e recorrer ao ensino a distancia "só se é solicitado voluntariamente polo alumnado afectado". Evitar a discriminación Pide ademais pór a disposición do alumnado todos os medios necesarios para garantir unha boa conexión sen cargas para as familias. No caso dos centros urbanos, o sindicato considera que se deben permitir certas excepcións "sempre que sexa posíbel e o IES o demande e o xustifique". Trataríase de garantir a oferta de determinadas materias en 2º de Bacharelato aínda con alumnado reducido para evitar a súa "discriminación" de cara á ABAU.


Summary: O líder d@s socialistas galeg@s estima que Núñez Feijóo só quere "escapar á verdade" e enfatiza que o presidente terá que explicar "as viaxes a Andorra e Portugal".

O secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez, recorreu á hemeroteca para desmontar os argumentos que o presidente da Xunta vén empregando para se desvincular dos negocios suxos de Marcial Dorado. As páxinas da imprensa galega e española facíanse eco na década dos noventa de diversas operacións policiais e xudiciais contra o narcotráfico en Galiza en que aparecía o nome de Dorado. "Non son dúas persoas que van de paseo", indicou o líder d@s socialistas aludindo as fotografías publicadas por El País, "son un narco e o número dous da Consellaría de Sanidade", sentenciou. O PSdeG, que vén de rexistrar xa unha solicitude de comparecencia dirixida ao mandatario galego, considerou practicamente imposíbel que en 1995 Alberto Núñez Feijóo descoñecese quen é Marcial Dorado. "Ninguén o cre". "O presidente está mentindo e enganando", indicou Vázquez ao tempo que exixiu ao líder do PPdeG que explique a súa relación co narcotraficante e contrabandista durante o tempo en que foi número dous da Consellaría de Sanidade e se a Xunta de Galiza asinou ou non contratos con algunhas das empresas vencelladas a Dorado. "Ten que vir á Cámara e explicar todo, con pelos e señales". Pachi Vázquez sumouse á petición de demisión formulada polo BNG e considerou que "agás que el teña unha explicación máis convincente, non poder ser presidente con esta carga ás súas costas".


Summary: Conversamos con este ourensán, sociólogo e activista, sobre o o primeiro Foro LGTBI 'O rural galego entende. Faite ver', que esta fin de semana vai ter lugar en Arzúa, organizado polo SLG. Un encontro pioneiro que non é, desde logo, unha simple xuntanza do movemento nunha contorna rural.

A cita é este sábado, na Casa da Aldea, en Cursicada (Arzúa). Alí desenvolverase o Foro 'O rural galego entende. Faite ver'. Falamos con Ángel Amaro, un dos responsábeis deste encontro organizado polo Sindicato Labrego Galego (SLG). - Por que existe e está tan estendida esa idea de LGTBI e rural como antagónicos? - É certo, existe a idea que que as cuestións LGTBI [Lesbianas, gays, transexuais, bisexuais e intersexuais] son alleas ás dinámicas do rural. Neste Foro queremos afondar nesa visión do ámbito urbanita que sempre tentou que a cuestión LGTBI fose asociada a homes, brancos, occidentais e grandes cidades. Que quer construír a identidade LGTBI en torno ao consumismo e ás cidades. Isto é un discurso que existe e vemos como haiactivismos LGTBI están ancorados nesta visión androcéntrica, urbanita, allea ao rural. A isto engádese que hai unha serie de estereotipos cara ao rural que incompatibilizan o ser LGTBI con ser rural. Se ti dis que es LGTBI e que es do rural, e que ademais es campesiño, falas galego, que non entras no consumo do 'merchandising' LGTBI, negas esas ideas básicas que o sistema capitalista fornece sobre o que é LGTBI. - Hai en Galiza fenda entre rural e cidade no que atinxe o LGTBI? É certo que en Galiza aínda hai algúns espazos rurais que son bastante antagónicos á dinámica urbana mais creo que gran parte do que no noso país hai a nivel rural é o que poderiamos chamar rururbano ou periurbano, co que finalmente xente LGTBI do rural estamos vencellados coas cidades, facemos activismo entre rural e cidade... Hai como unha impronta rural mais o rural está sufrindo desde hai tempo abandono, emigración, avellentamento... Por iso é difícil atopar xente LGTBI que non estea vinculada á cidade. - Calquera lugar do rural galego ten unha cidade ou vila grande relativamente perto... O que nós queremos poñer en valor é que hai uns vínculos rurais, que hai unha praxe, unha cultura que vai polo camiño do decrecemento, do non consumismo, de vencellos comunitarios. A cultura do común. Non se trata de poñelo como idílico (ri) mais este tipo de cuestións están máis vivas no espazo rural que no urbano. - O Foro contará coa presenza de activistas de diferentes lugares e cun programa que transcende o que é exclusivamenmte a 'cuestión' LGTBI... Cando dicimos que este foro é pioneiro en Europa non o dicimos no sentido de que é a primeira acción deste movemento no rural, xa se fixeron outras antes, e en Galiza. O que é pioneiro é que un sindicato agrario faga unhas xornadas así e que asuma este Foro. Van vir representantes de Vía Campesiña falar de como se introduce a cuestión LGTBI no movemento internacional, estará unha compañeira do ámbito rural vasco que nos explicará os debates que se están a dar alí; unha compañeira de Catalunya falaranos de como está a cuestión LGTBI na axenda catalá. Neste sentido, o enfoque é pioneiro, mesmo poderiamos dicir que a nivel europeo. - A este Foro ides cunha serie de obxectivos ou tarefas que queredes facer... - Temos cinco obxectivos principais, por chamarlles así: socializar a idea de que o rural é diverso, que ten vida e futuro é un deles. Outra é visibilizar as posibilidades que ten o rural para proxectos populares e para os activismos. Máis un obxectivo é desurbanizar a axenda LGTBI, así como tecer alianzas estratéxicas entre sindicatos agrarios, ecoloxistas e LGTBI. A soberanía alimentar, o agroecoloxismo, é outra das cuestións con presenza neste Foro. Queremos rachar con esa dinámica de quen di son activista LGTBI e non saio de aí. Nós tratamos de poñer en valor a intersección de activismos, non esquecer que ademais de LGTBI somos rurais, somos galegas, que temos unha lingua propia, un vínculo comunitario coa terra, que temos inquedanzas polo noso entorno.Non é simplemente: "Son gay e xa está". Non, está todo vinculado, non debemos afastar a cuestión sexual da cultural, da ecolóxica, etc... - Foi historicamente a Galiza rural máis permisiva coa homosexualidade que as cidades? Eu teño unha opinión persoal ao respecto, pero é un tema no que hai un debate moi aberto e no que hai diferentes relatos. No rural, mesmo na ditadura, había moitos máis espazos de fuga que na cidade. Por ese vínculo comunitario e tamén porque o poder en certo sentido o deixou de lado. No rural había máis espazos onde non había tanto control: foliadas, por exemplo. A priori preséntasenos o rural como un sitio onde hai moita máis represión sexual mais non é certo. Carlos Callón ten un libro no que fala de dous homes que casaran no século XI. Cando se fala de Elisa e Marcela [mulleres que casaron en 1901] non se fai fincapé abondo en que eran mestras en espazos rurais. Sempre houbo esa pegada LGTB no rural galego e hai veces como que se pretende facer caricatura con esta cuestión, dicindo que nunca houbo prácticas sexuais alternativas á heterosexual. E iso é mentira, sempre as houbo. Ao pouco que rastrees, ves a pegada. - Por que acudir a este Foro?- - Vai ser un punto de encontro pioneiro, onde entre todas imos facer alianzas e ver que se pode facer para que na Galiza do século XXI no rural haxa cada vez máis sexodiversidade e que a cuestión LGTBI se sume tamén a facer un rural vivo e diverso.


Summary: Esta é uma das várias denúncias que fazem os realizadores do documentário "Domínio público: o país está em jogo". Entrevista e filme no interior.

Praza Pública conversou com Fausto Mota, Raoni Vidal e Henrique Ligeiro, realizadores do documentário "Domínio público: o país está em jogo", no qual se denunciam as manobras por trás das obras da Copa do Mundo e as Olimpíadas. "Os grandes investimentos para a Copa e as Olímpiadas proporcionaram os instrumentos necessários para os governos municipal, estadual e federal executarem o plano de limpeza social da cidade", afirmam a respeito da realidade que vive o Rio de Janeiro e que fazem extensiva ao resto do país. O filme, que por enquanto é um curtametragem, já foi assistido por mais de meio milhão de pessoas e agora a produtora independente Paêbirú está arrecadando dinheiro atravês de uma campanha de crowdfunding para convertê-lo em longametragem e exibi-lo nas próprias comunidades afetadas, além de difundi-lo nas redes sociais e em parceria com os movimentos sociais. Desde esta mesma página é possível assistir o filme e aceder ao site de crowdfunding para apoiar o projeto. Uma das coisas que mais chama a atenção no filme "Domínio público" é que se observa como diversos moradores expressam o seu medo a serem gravados. É uma democracia sem voz, baseada no medo e na repressão violenta A população carioca, principalmente a população que mora nas favelas, vive sob o regime do medo, seja do tráfico, da milícia ou da polícia. A violência contra o morador ocorre em qualquer uma das situações, com suas devidas peculiaridades. As pessoas têm medo de sofrer represálias por causa da expressão das suas idéias. É uma democracia sem voz, baseada no medo e na repressão violenta. Duas semanas atrás saiu uma notícia no Extra: "Quem vai pacificar a polícia?", após mais uma morte de morador pela polícia do "atira primeiro e pergunta depois". Basta forjar um ato de resistência, dizer que ele reagiu e o corpo nem passa na mão do médico legista. Notícias de assassinatos por conta de milicianos a gente não vê mais. Antigamente era à luz do dia, mas depois de algumas prisões passaram a dar um sumiço bacana nos cadáveres: as estatísticas de morte diminuíram, mas o número de desaparecidos disparou no Rio de Janeiro. Existe um plano de aproveitar as obras da Copa do Mundo e das Olimpíadas para expulsar os moradores pobres de áreas que interessam às grandes imobiliárias? Os grandes investimentos para a Copa e as Olímpiadas proporcionaram os instrumentos necessários para os governos municipal, estadual e federal executarem o plano de limpeza social da cidade Os grandes investimentos para a Copa e as Olímpiadas proporcionaram os instrumentos necessários para os governos municipal, estadual e federal executarem o plano de limpeza social da cidade, onde a mando de grandes empresários, populações inteiras de favelas localizadas em áreas de interesse imobiliário estão sendo expulsas para periferias distantes, onde se pretende criar bolsões de miséria e violência em áreas dominadas pelas milícias e sem acesso decente a transporte, educação, saúde e mercado de trabalho. O Rio de Janeiro é uma das poucas metrópoles do mundo onde o pobre mora na parte alta da área nobre da cidade. Quem mora no morro, geralmente são os mais ricos, por causa da vista, como por exemplo Beverly Hills ou Bel Air. Basta observar a escolha dos locais destinados a receber as UPPs, que fica bem mais claro a motivação por trás da "pacificação". No documentário se faz referência às UPPs (Unidades Policiais Pacificadoras). Que papel estão tendo em todo este assunto? O objetivo da polícia não é combater o crime e sim dar suporte para os investimentos e todo o processo de especulação imobiliária que está sendo realizado As UPP's representam o poder do estado nessas favelas onde o poder público esteve ausente por anos, dando segurança e suporte logístico para o processo de limpeza social que vem acontecendo nas comunidades do Rio de Janeiro. O mapa das UPP's é muito claro: as unidades se localizam em regiões de grande interesse imobiliário, em locais que receberão grandes investimentos, visando à Copa e às Olímpiadas. A intenção não é acabar com o tráfico, que continua agindo de forma discreta. Ou seja, o objetivo não é combater o crime e sim dar suporte para os investimentos e todo o processo de especulação imobiliária que está sendo realizado. Quando há qualquer tipo de resistência dos moradores às remoções, é a UPP que impõe o despejo. Qual está a ser a reação das comunidades de moradores e que repercussão conseguiram até agora? Algumas comunidades estão se organizando juntamente com associações de moradores, acadêmicos, comitês populares, organizações de defesa dos direitos humanos, defensoria publica, etc... para debater, pensar e lutar contra as remoções ilegais e as violações de direitos humanos. Este filme tem sido um importante aliado nessa luta, gerando grande polêmica e estimulando a reflexão. Mais de 500.000 pessoas já assistiram ao filme e diversos blogs, sites, movimentos sociais, sindicatos, ongs e até os hackers dos Anonymous divulgaram o vídeo. Estamos perante um problema específico do Rio de Janeiro ou que afeta o conjunto do Brasil? Em todas as cidades sede da Copa temos as mesmas características: remoção de comunidades, superfaturamento nas obras e contratos suspeitos com as empreiteiras De jeito nenhum, em todas as cidades sede da Copa temos as mesmas características: remoção de comunidades, superfaturamento nas obras e contratos suspeitos com as empreiteiras. Assim como os incêndios criminosos que vêm acontecendo em São Paulo em favelas situadas em região de grande interesse imobiliário, ou como o acarajé na Bahia, que pode ser proibido perto dos estádios através da "Lei Geral da Copa", devido a um contrato de exclusividade de venda de alimentos entre o McDonald's e a Fifa. Os megaeventos apenas aceleram esse processo por causa da grande massa de investimentos que necessitam. O conceito de cidade-empresa onde o governo se transforma apenas num balcão de negócios para administrar os interesses dos grandes empresários não é exclusividade do Rio de Janeiro, nem do Brasil: percebemos essa lógica se repetindo em diversas cidades. Partindo de que a Copa do Mundo e as Olimpíadas são uma magnífica oportunidade para o Brasil, qual seria a alternativa para que beneficiassem o conjunto da população brasileira? A grande questão não é se a Copa e as Olimpíadas devem ou não acontecer. O que queremos é que sejam eventos pensados para benefício do povo brasileiro, com a participação dos vendedores ambulantes, com respeito aos moradores das favelas e aos índios da Aldeia Maracanã e com ingressos populares. O que não pode acontecer é o benefício de uma minoria de empresários envolvidos direta ou indiretamente com esses megaeventos. Os investimentos têm que gerar benefícios reais para a população, deixar um legado de fato, através de melhorias na infraestrutura da cidade, seja no transporte, na saúde, na educação, na qualidade de vida de todos e não de uma minoria rica. Ao invés disso, o dinheiro está sendo gasto para "maquiar" a miséria aos olhos dos turistas. Vocês fazem parte da produtora independente Paêbirú, que se caracteriza por realizar cinema de intervenção. Como levam em frente o seu trabalho? Queremos transformar o filme num longa e exibir nas ruas, praças e favelas. Qualquer ajuda é bem-vinda! Justamente por fazermos filmes de intervenção e denúncia da corrupção, é muito complicado conseguir financiamento através de leis de incentivo, editais do governo ou grandes empresas. Por isso buscamos o financiamento coletivo (crowdfunding) através do site http://catarse.me/dominiopublico, que tem sido uma importante ferramenta de resistência, apoiando projetos independentes que não seriam realizados de outra maneira. A população pode apoiar projetos em que acredita com doações a partir de 10,00 reais em troca de recompensas bacanas. Queremos transformar o filme num longa e exibir nas ruas, praças e favelas. Aproveitamos para chamar todos para fazer uma contribuição ao projeto Domínio Público: dia 16 de novembro é a data limite no Catarse! Qualquer ajuda é bem-vinda! Basta fazer um cadastro no site de forma rápida e segura. Se a gente não alcançar o valor total até o prazo, perdemos tudo que já conseguimos e o filme morre por aqui. Não deixem de participar, é muito importante. O seu trabalho está muito vinculado aos movimentos sociais. Qual a fortaleza que têm hoje em dia esses movimentos no Brasil e a sua capacidade de influência e em que medida a web é essencial para esse trabalho? Os movimentos sociais foram essenciais para "viralizar" o filme nas redes sociais. Porém, a capacidade de influência poderia ser maior se houvesse mais união entre esses movimentos. Eles não são articulados entre si, defendem interesses individuais ou de pequenos grupos e por isso não conseguem mobilizar uma grande quantidade de pessoas para protestar nas ruas. A internet é fundamental nessa articulação, pois as informações circulam livremente e em rede. Acreditamos nesse poder para divulgar e chamar a atenção da sociedade sobre o tema com nosso filme, e quem sabe gerar um debate e reflexão que articule melhor os movimentos sociais. Nossa distribuição é livre e o vídeo está disponível para download. Assistam e repassem para sua rede de contatos.