Escribe Sloterdijk que unha comunidade é unha comunidade e seguirá a ser unha comunidade entanto imaxine que é unha comunidade. Como a música, apenas durante o tempo que dura a audición e o seu revérbero. Fronte a ela é evidente que o estado existe –e a quen o nega halle chegar acuse recibo - mais decidir só existe porque se decide, segundo condicións, e vontade. Decidir ben podería ser un nome para a comunidade inconfesábel do suxeito soberano que se sabe tal porque se soña e teima en seguir soñando. Porque do que non se pode falar o mellor é votar, aínda que a modalidade de expresión colectiva non sempre estea prevista como tal pola ineluctábel lei electoral. Até a perda do verdadeiro contido político das eleccións orgánicas. Pode debullarse, en primeiro lugar, que o escenario de trivial identificación entre democracia, dereito e xustiza, que reduce a política á acción afastada dos partidos, gobernos e medios de comunicación, non é máis do que a posdemocracia que Colin Crouch identifica como síntoma da desterritorialización dos nodos de decisión política na promiscuidade alargada dos axentes políticos e empresariais. Na volupia desa composición, os cidadáns non teñen parte no ménage à deux . Sorprendidos pola finta à deux, protexémonos pola esquerda e fomos atacados pola dereita (e ao protexernos, di Clèment Rosset, deixamos sen defensa o franco vulnerábel de modo que o xesto feito para evitar confúndese co xesto fatal). Da organicidade resultante da cópula derívase a perda de libido cidadá en forma de eleccións despolitizadas e perda de contido político das sociedades democráticas. A falta de erótica democrática, a política tornouse psico-porno. Refiramos un caso. Cando os paraísos fiscais e as transaccións financeiras internacionais tentaron ser monotorizados para verificar o fluxo de finanzas de financiamento do terrorismo o que se mostrou é que foron quen de se mover de forma eficaz, tal é a súa mutua forza de atracción. Neste sentido, a desregulación dos mercados atende de facto a unha regulación psico-pornográfica que axe desinhibida, de aí a súa aparente falla de axuste, mas oficia segundo un procedemento puramente exteriorizado. Simplemente acontece como mecanismo obsceno que mostra sen mostrar sen diferenciar un afora e un adentro. A enleada posdemocrática mostra esa confusión de pornografía e erótica. Os procedementos amatorios dos poderes económicos e xurídico-políticos teñen desactivado a ars amandi da democracia (a soberanía colectiva) deturpando o significado erótico da democracia como arte asociativa ao derivar nunha única forma de estado, o que é de seu un operativo mecánico sen sedución, mas de dificil desmontaxe da súa unidade. Nesa deriva procedimental, o que resulta naturalízase, o suxeito tórnase obxecto. Para o lacaninao Žižek, na pornografía acontece unha especie de inversión de papeis: a ollada debruza da parte de quen olla, e nese ollar tornámonos obxectos ao ollar a imago que "todo o amosa". Baudrillard tamén enxergou que o porno nos achega de máis ao real que nunca existiu xa que nun tivo sentido mais que a unha certa distancia. De aí a histérica evocación á transparencia que se repite até o infinito cando a queda do pano deixou ver a trapaza e o enredo: de seu a corrupción derivou problema cando callou a percepción de termos perdido o anaco (traballo e derivados adquisitivos) que nos tocaba por dereito malia sabermos sempre que soerguía sobre unha devastadora inxustiza distributiva. Como aconteceu no imaxinario visual, o que antes só era porno agora é máis tolerado sempre e cando nos deixemos de lerias e desbotemos as "historias innecesarias". No réxime neoliberal que preside a postdemocracia inoculouse a idea de que podemos defrontar o real sen mediación. A perda de interese é correlativa a ese devir porno da política na súa condición neoliberal. A política como psico-porno imprégnase de evidencia: "non nos incomode cos xogos introdutorios o que se precisa é irmos directamente á mecánica carnal. Unha política sen preliminares que aspira a ser una mediación sen mediación. Tres exemplos recentes abondarán de momento para ilustrar esta volupia. O PP aferrándose mais unha vez á economía para disuadir o soberanismo ou calquera outro episodio de politización popular. Reparemos neste punto. Por exemplo, en quen emprega os slogans e as técnicas de marquetin con habelencia, o ministro De Guindos: "Os mercados non acreditan que unha comunidade se poida independizar". Frase profunda, orgásmica, na que o capital nin se menta malia mostrarnos os seus xenitais. Con todo, non debemos ficar coa proxección do fracaso dun desexo individual perante o que acontece en Catalunya, onde o ministro revele o malestar de correspondencia do seu desexo coa realidade. O imperativo neoliberal empuñado polo oráculo non está só a negar que as nacións sen estado se tornen independentes en termos xurídico-políticos, mas que non hai nada afora dos mercados, fora do capital. En consecuencia, a decisión libre ficaría reducida a libre escolla entre ofertas nunhas eleccións orgánicas. Porén, infelizmente, non son os procesos de empoderamento social os que hoxe estean a comprometen a serio ao capital, toda vez que non é ameazado por ninguén agás polo propio capital. De Guindos sabe que o problema dos mercados é que non acreditan en si mesmos. Mais un exemplo seria o dos banqueiros afirmando que se queremos que a cousa funcione, temos de salvar o negocio cos cartos dos parceiros-contribuintes. A reforma vicaria da Constitución Zapatero-Rajoy de 2011, ilustra ben esa corrente de xestión neoliberal da política que na altura houbo quen interpretou como mal menor e que vén a dicir "nós facemos o que facemos". A dimensión discursiva fica reducida a deserotizar os motivos da política indo directamente ao surplus aparentemente afora do pensamento, da vontade e do desexo do pobo soberano. Reprime as túas discrepancias - dísenos na empresa e na publicidade- do contrario terás un problema en forma de burnout, exclusión, desemprego, recortes, pobreza. E se non mudas de actitude, asume as consecuencias. Ao cabo, todo alicerza na aparente autonomía do suxeito e na actitude do individuo que é o único que pode mudar a súa sorte coa mente (a construción algorítmica dos perfís individuais do web, un para cada usuario, mostran o simulacro de comunidade que é internet) . O libro Psychopolitik de Byung-Chul Han desenvolve esa idea de total optimización persoal a través de requintadas estratexias de coaching nas que el e ela se tornan obxectos voluntarios de explotación para estirparen os seus pensamentos negativos seguindo prácticas motivacionais e discursos do privado socializado e publicitado (TED, Ideas worth spreading, ideas que merecen ser diseminadas). Velaí o paradoxo, entanto se fai debruzar todo o poder na actitude do individuo para mudar o curso dos acontecementos e da súa propia sorte, sen que os gobernos gobernen ou fagan algo, como colectivo négaselle o poder de mudar as cousas. Unha persoa, un voto, e unha inesgotábel traballo de repetición do catálogo psicopolítico de éxito abstracto e invasivo ("sigue o programa e gorenta») para exorcizar o inimigo interior do eu ("non penses, faino"). Reprogramación. O liderado de Pablo Iglesias en Podemos ten trazos dese mesmo aprendizado de suxeción de eficacia comunicativa a ditado dos media e das estratexias de desinhibición motivacional de coaching no que para dar valor ao que se é cómpre extirpar toda negatividade. Fálase dos mercados (esa unidade definida nos procedementos de confluencia do poder político xudicial e económico) como se for a inmensa maioría porque na cópula de Política e Mercado non hai fenda. Mais os mercados non imaxinan. Para imaxinar precísase ars amatoria e non a simples e restritiva repetición da mecánica copulatoria. De feito, ten sido a expectativa oracular defraudada, a ilimitada fartura prometida, a que impactou na conciencia enganada que, a falta doutro destino acabou por acubillar en infroentretenimentos e outros positivismos exacerbados que se poden engulir sen mastigar: "ficarmos desempregados non é mau, é mesmo unha acontecemento, unha oportunidade para reinvertarmos". As novas formas de neoliberalismo redireccionan as formas de consumo de vivenda ou de roupa cara a autoaxuda do individuo culpábel, alicerzada nun incondicional optimismo no que non hai lugar para a queixa das condicións de traballo. "Mas como, vas rexeitar isto?" Ao cabo, se aínda traballas é porque tés sorte". Tranquilo, poderás optimizarte. Non importan o acceso á educación, os recortes e o desemprego estrutural porque sempre poderás devir un inversor anxelical ou facer unha start-up. Malia as disparidades sociais de orixe, todo o poder para a persoa individual en comuñón con esa unidade indeterminada e providencial. O apelo ao individuo omnipotente, mas culpábel, marca asín o lindeiro entre a pluralidade social (a erótica como arte da vida e praxe da liberdade) e a política psico-porno neoliberal como medio de sometemento, reducindo o ámbito mental da democracia e da paz social, á consumación da promesa de satisfacción ilimitada das necesidades de quen fai parte vicaria e de quen traballa. A composición unitaria de Politica e Empresa é a transposición á política do mito da bondade trivial do capitalismo dunha promesa de recompensa a quen consinte o estipulado e ao que hoxe hai que engadir o medo da privación de traballo. A dominación neoliberal consúmase así na idea de que non hai poder ningún que arelar para deter o réxime de disparidades entre os que teñen e os que non teñen. No entanto, esvaeceu da memoria que a consumación democrática nunca está garantida para sempre. Porén, fronte esa aparente unidade copulativa, a democracia ofrece pluralidade. Precisa dunha vitalidade renovada que non sempre se corresponde co marco normativo e institucional que a priori debería garantila. A optimización do goce democrático pasaría asín pola reapropiación da ollada para imaxinarmos comunidade. A posdemocracia -e toda a sintomatoloxía des- móstranos que a erótica democrática é colectiva e descontinua e non garante o goce ilimitado encanto cálculo de custo ou optimización persoal ao servizo da empresa e do mercado xa que precisa estar atravesado de lances reais de emponderamento das persoas e non de urbanizacións fechadas ou de simulacros do común. Así, o clímax democrático do 9-N en Catalunya derivaba, para alén da dinámica recente que a encerrou nun beco, da vella tradición de autoorganización catalá, non sempre progresista, mas alicerzada no pluralismo urbano que confluía na transmisión do saber cultural e na modernización conformando un campo de forza transversal que non é político entanto que nel agromaban e circulaban afectos colectivos, e que é político entanto que a comunidade, a cidade e a nación son a realización dunha vontade que é resultado dunha competición entre diferentes contidos. Mediación necesaria aínda que só sexa para reducir as obscenidades e as perversidades xa que a sedución nunca será un mecanismo perfecto. O que acontece, ao meu ver, cando o espazo político proxecta cara o futuro o relevo do local ou dos espazos colectivos realmente emprazados sobre a esfera virtual pseudo pública, e onde a comunidade civil, a forma de vida "nación democrática", se torne por un momento máis sedutora do que a consumación persoal ao ditado do me gusta.


Summary: Recoñecidos xuristas están xa inventariando os excesos xurídico-penais sobre os que, ao longo das súas 493 páxinas, se basean os argumentos da sentenza do procés

A STS nº 459 da Sala 2ª, do 14 de outubro do 2019, vai camiño de acadar triste celebridade internacional. Non é esta unha sentenza calquera. Non é unha resolución xudicial que caiba analizar en puros termos técnicos e acatar, sen máis, como expresión normal de xustiza democrática. Non é posible retomar o día a día como se nada anómalo acontecese.Pola gravidade das penas de prisión coas que se condenan aos ex-membros do Govern catalán e aos presidentes de Òmnium Cultural e da Assemblea Nacional Catalana, todos eles lexítimos representantes políticos democráticos da sociedade catalá; pola inconsistencia dos feitos declarados probados; polas intensas distorsións da tipicidade, proporcionalidade e taxatividade penal do delito de sedición, que evocan poderosamente a actividade represiva do Tribunal de Orden Público franquista; en definitiva, polas futuras consecuencias desta doutrina penal sobre o exercicio dos dereitos fundamentais en España, esta sentenza marca un antes e un despois na propia democracia española inaugurada en 1978.Recoñecidos xuristas están xa inventariando os excesos xurídico-penais sobre os que, ao longo das súas 493 páxinas, se basean os argumentos da sentenzaRecoñecidos xuristas están xa inventariando os excesos xurídico-penais sobre os que, ao longo das súas 493 páxinas, se basean os argumentos da sentenza. Tempo teremos de ir afinando esta análise técnica. Mais, alén do anterior, é urxente reflexionarmos sobre o que esta sentenza vai significar no contexto da crise constitucional catalá.A sentenza é un testemuño máis, sen dúbida ben senlleiro, de até que punto as estruturas e actores fundamentais do Réxime do 78 –a banca, a Monarquía, os grandes partidos estatais– están dispostos a degradar as institucións garantistas básicas dunha democracia con tal de manter intacto o statu quo "constitucional".Desde hai demasiados anos, a resposta perante a lexítima demanda democrática dun marco político distinto para Cataluña vén sendo a intransixencia. Unha intransixencia disfrazada con roupaxes xurídicas cínicas. Malia existir moi variadas alternativas de encauzamento desta crise dentro da propia Constitución, as elites españolas dominantes están a impor unha inasumible versión regresiva, puramente defensiva e esclerotizada do Dereito constitucional en vigor.Nela, os instrumentos de excepción son normalizados ao servizo dunha concepción autoritaria e centralista do modelo de descentralización territorial. Velaí a doutrina das STC 89 e 90/2019 sobre a validez do uso do artigo 155 da Constitución: unha doutrina que permite un uso practicamente á carta dunha potestade excepcional, que debería estar rodeada de moitas máis cautelas e garantías nun Estado democrático que garantise a autonomía dos seus territorios.O delito de sedición, outro residuo da nosa tradición máis autoritaria, foi aplicado expansivamente a unhas situacións que non deixan de ser expresión do exercicio dun dereito fundamental, o de reunión e manifestaciónVelaí a exportación do Dereito Penal do Inimigo terrorista vasco contra o independentismo democrático catalán. Isto debe preocuparnos – e moito – a todos os demócratas dos distintos territorios do Reino. Delitos tan imaxinarios como graves – o delito de rebelión– foron impunemente invocados para suprimir o dereito fundamental dos procesados e procesadas ao xuíz ordinario predeterminado pola Lei (artigo 24.2 CE), levando a xurisdición aos estratos máis politizados da carreira xudicial. Ese mesmo delito de rebelión serviu para suprimir o dereito fundamental ao acceso aos cargos públicos electos por parte dos reos.Pola súa parte, o delito de sedición, outro residuo da nosa tradición máis autoritaria, foi aplicado expansivamente a unhas situacións que non deixan de ser expresión do exercicio dun dereito fundamental, o de reunión e o de manifestación. A cualificación como alzamento tumultuario a efectos penais da concentración diante da sede da Consellería de Economía catalá o 20 de setembro do 2017, e da resistencia pasiva do 1 de outubro, é puro decisionismo político revestido de purpurina xurídico-penal. Quizá sexa esa a mensaxe de intolerancia fronte á disidencia democrática que se pretende acuñar. Por se non fosen suficientes a Lei de Seguridade Cidadá, a Lei de Seguridade Nacional e o artigo 155, de aquí en diante será a pura decisión subxectiva da Autoridade (sexa gobernativa, sexa o ministerio fiscal, sexa un xuíz de instrución), a que cree de seu a realidade penal a partir da simple disidencia política expresada a través das canles que toda democracia recoñece.O Reino de España atravesa unha profunda crise política, que se superporá a unha nova fase de reconfiguración do capitalismo transnacional globalEste proceso de criminalización da discrepancia democrática catalá responde probablemente á necesidade de creación dun inimigo interior, funcional aos requirimentos de cohesión social que toda sociedade en crise demanda. O Reino de España atravesa unha profunda crise política, que se superporá a unha nova fase de reconfiguración do capitalismo transnacional global. Neste escenario, onde a correlación de forzas parlamentares dificulta a existencia dun goberno sólido e onde a promesa de recuperación económica será cada vez máis cínica, o pobo catalán independentista é a minoría perfecta escollida para focar as iras da Feliz Gobernación. A súa represión seguirá a alimentar as esencias da cultura de dominación política que Franco herdou, perfeccionou durante 37 anos, e finalmente legou a boa parte da dirixencia implicada na redacción da Constitución de 1978.As demócratas galegas debemos ter claro que o que está en xogo no escenario catalán é tamén, en boa medida, o futuro das nosas liberdades.


Summary: Ruxe Ruxe vén de anunciar a publicación do seu novo EP para 10 do vindeiro mes, cun concerto de presentación o día 14 na Sala Capitol (Compostela).

Ruxe Ruxe entra en 2020 anunciando novo disco. O estraño falar dun monstro da aldea verá a luz o vindeiro 10 de febreiro, composto por 13 cortes que virán acompañados de cadanseu vídeo que, segundo indica o grupo, irán adiantando até o día do lanzamento oficial. O primeiro, "Sae o sol", xa pode verse na súa canle de Youtube. Ademais, a sexta feira 14 de febreiro os históricos do "rock do país" estrearán as novas cancións na Sala Capitol (Compostela). O traballo foi gravado nos estudos Gárate por Kaki Arkarazo, quen traballou con Negu Gorriak ou Kortatu. Esté será o 12 LP dunha banda que, con 23 anos ás costas, é sen dúbida referente da música na nosa lingua.


Summary: As obras dunha senda fluvial, os contratos con Aquagest ou a casa do propio alcalde están agora baixo a lupa da investigación neste Concello do Baixo Miño, intervido polo Goberno central a causa da súa precaria situación económica.

O Concello de Ponteareas está financieiramente quebrado e, desde comezos do ano 2012, intervido polo Estado, que retén un 50% dos ingresos municipais para evitar o aumento da débeda e previr o debalde que, aparentemente, levou a institución municipal a esta situación. Nesta precaria situación económica é na que estoura a operación Patos, que neste concello investiga, segundo transcendeu das actuacións, declaradas secretas, os traballos ligados á senda do río Tea, os contratos con Aquagest -tamén investigada na operación Pokémon- e obras como a construción dun centro de día e a da casa do propio alcalde, Salvador González Solla. As denuncias sobre presuntas prácticas irregulares na localidade chegan nos últimos anos tanto dende a oposición municipal como dende as formacións que aspiran a sentar no pleno, caso por exemplo de Compromiso por Galicia. A súa voceira local, Sandra Araúxo, explica en declaracións a Praza Pública que, no que atinxe á senda fluvial, "temos indicios de que lle mentiron á UE, porque eses cartos eran para favorecer a ribeira do río e o que fixeron foi meter unha pá e cargarse a ribeira". Explica que "Europa non permite facer paseos fluviais tan grandes como o que se fixo aquí, porque teñen moito impacto ambiental" e que por iso "subdividiron as axudas para que non se notase que é un paseo tan longo". Os contratos coas empresas adxudicatarias desta obra tamén están a ser investigados dentro da Operación Patos. De haber unha sanción, non sería a primeira que chega desde a Unión Europea ao concello ponteareán por irregularidades medioambientais: "múltannos todos os anos polos verquidos ao río Tea, porque non hai saneamento: vérquese directamente ao río, cando desde Europa viñeron moitos cartos para sanear", afirma Araúxo. A Policía levou datos relativos a contratos con Aquagest e sobre a casa do alcalde, entre outros Na mira da Operación Patos están tamén os contratos con Aquagest, empresa concesionaria do servizo de augas desde os anos 90 do século pasado e que segue a ser beneficiaria dese servizo sen que se teña feito un novo concurso. Ademais, cando se construíron tanto a depuradora de augas (1996) como a estación potabilizadora (2013), en ambos os casos fóronlle adxudicadas directamente e sen mediar concurso público, asegura Compromiso. No último caso, segundo as denuncias da formación, o contrato foi asinado por 132.000 euros, contrariando o informe do técnico municipal que estimaba que o custo para o concello debería ser de 90.000 e un informe externo encargado ad hoc que fixaba o prezo en 120.000€. Anteriores denuncias de presunta corrupción Este é o contexto no que se producen as denuncias de casos de presunta corrupción, agora amplificados pola operación Patos. Así, por exemplo, o Goberno local xa admitiu que incorrera nunha "distracción indebida" no cobramento das taxas das terrazas na vila, xa que en vez de recibir o cobro a través dun ingreso bancario era un traballador municipal quen realizaba o cobro en mans. Na recadación do IBI, o Goberno municipal obviou que tanto o cobramento como a actualización do censo son responsabilidade da Deputación e subcontratou unha empresa privada para realizar o mesmo traballo, operación que se produciu despois de que un traballador municipal se negase a colaborar. "Cando os técnicos fan un informe que non interesa, subcontratan a realización doutro" Outro técnico municipal foi quen puxo o acento sobre o incumprimento da concesión na recollida do lixo en, aproximadamente, 400.000 euros dun contrato dun millón. Ante este informe o Concello contratou a elaboración doutro, tamén cunha empresa externa, que rebaixou o incumprimento aos 200.000 euros. "O Concello ten técnicos municipais en todas as áreas, pero cando fan un informe que non lle interesa ao Goberno, daquela subcontratan a realización doutro".


Summary: O IGE vén de colgar na súa páxina unha selección de documentos estatísticos históricos, que inclúen os datos galegos dos censos de 1591 e 1787, ou informes sobre a economía galega dos séculos XVIII e XIX

"No desconoce la Junta que en el presente momento la palabra economía ejerce influencia avasalladora en el ánimo de todos, y cualquier pensamiento que se aparte de esa idea es indudablemente poco simpático y está fácilmente expuesto á sucumbir, cualquiera que sea la razón en que se apoye". Os tempos non cambian tanto como parece, lendo este fragmento do Avance de la riqueza pecuaria (1891) un dos documentos estatísticos históricos que o Instituto Galego de Estatística (IGE) vén de colgar na súa páxina. Trátase de estudos con alcance xeral para o conxunto de España, dos que se fixo unha selección das páxinas ou parte dos documentos con referencia a Galicia, algúns dos primeiros esforzos públicos por sistematizar de forma científica o coñecemento sobre a realidade social do país. A selección realizada polo IGE, que se irá ampliando con novos documentos, inclúe cinco traballos: o Censo de población de la Corona de Castilla en el Siglo XVI (Censo de los millones) (1591), o Censo de Floridablanca (1787), as Memorias Políticas y Económicas de E. Larruga (1787-1800), o Avance de la riqueza pecuaria en 1891, e o Informe de la Junta de Estadística sobre el Plan General de Ferrocarriles de España (1865). O Censo de los Millones, a finais do século XVI, foi unha iniciativa de carácter estritamente recadatorio para repartir entre os veciños o esforzo de achegar o donativo de oito millóns de ducados que a Coroa requiriu para facer fronte ás perdas da Armada Invencible. O censo, de feito, non ofrece información de persoas, senón de veciños pecheros, é dicir, veciños obrigados a contribuír, toda vez que nobreza e clero estaban exentos do pagamento de impostos. Así, o documento recolle 32.023 pecheros na provincia de Lugo, 13.287 na de Coruña e Betanzos, 34.456 na de Ourense, 7.330 na de Mondoñedo, 25.739 na de Santiago e 12.881 na de Tui. Como referencia, Pontevedra sumaba 1.510 pagadores, Vigo 845, Tui 496, Santiago 984, Mondoñedo 226, Ourense 700, A Coruña 451, Ferrol 386 e Lugo 296. En total, en Galicia contabilizábase un total de 116.388 veciños obrigados a pagar impostos. O censo Floridablanca no Reyno de Galicia deu como resultado un "Total general de 1.345.803 almas" O Censo de 1787, foi levado a cabo polo Conde de Floridablanca, ministro de Carlos III, e é considerado como o primeiro censo español de poboación elaborado seguindo técnicas estatísticas modernas. O traballo de campo era realizado, segundo se recollía nas instrucións dadas por Floridablanca, "por la Justicia por sí, por Diputados del Ayuntamiento, acompañados del Cura, formando lista del número de almas ó individuos de cada casa, conforme a la edad de cada uno poco mas ó ménos, y con expresión del oficio que exerce, sin tomar sus nombres". O censo no Reyno de Galicia deu como resultado un "Total general de 1.345.803 almas", repartidas entre 3.683 parroquias, e cunha estrutura de idades, na que preto do 20% non pasaba dos 7 anos, e outro 17% tiña entre 7 e 16. En total, contabilizáronse no conxunto de España 10.268.110 habitantes, sendo a actual provincia de Pontevedra a máis densamente poboada, con 74 habitantes por quilómetro cadrado. A Coruña era a provincia con máis habitantes de toda España e actual de Pontevedra era a máis densamente poboada As provincias da Coruña (425 mil habitantes), Pontevedra (332 mil), Lugo (307 mil) ou Ourense (289 mil), situábase á altura e mesmo superaban, por exemplo, de Asturias (352 mil), Barcelona (350 mil), Sevilla (303 mil) ou Madrid (290 mil). De feito, A Coruña era a provincia con máis poboación de España. Estatísticas económicas Constan, por exemplo, as entradas de produtos lácteos dende Holanda (3.422 arrobas de queixo e 3.125 libras de manteiga no ano 1792), ou as de bacallau dende Noruega (4.200 arrobas no mesmo ano, por valor de 56.333 reais) Máis dispersas e fragmentadas eran as estatísticas de actividade económica, que comezaron a publicarse, sobre todo, no século XIX. As Memorias Económicas de Eugenio Larruga, aínda no XVIII, foron pioneiras, pero chama a atención que nelas Larruga mestura referencias estatísticas con consideracións máis propias da xeografía ou da organización das actividades de fomento. Nestas Memorias recóllense por exemplo os datos da Balanza do comercio de España a través das Aduanas do Reyno de Galicia, con detalle das importacións, exportacións e saldos por produtos e países. Así constan, por exemplo, as entradas de produtos lácteos dende Holanda (3.422 arrobas de queixo e 3.125 libras de manteiga no ano 1792, cun valor en conxunto de 162.770 reais de vellón), ou as de bacallau dende Noruega (4.200 arrobas no mesmo ano, por valor de 56.333 reais. Tamén ofrece información sobre a produción agropecuaria de Galicia ("de vino se cogen anualmente 3.961.130 arrobas, de aguardiente 3.160, y de aceyte 1870"), a industria manufactureira ("En la Ciudad de Santiago hay fábrica de pasamanería, compuesta de algunos fabricantes que mantienen telares lisos y de máquina: trabajan galones de oro y de plata, de fino y falso, libreas, cintería de labor y llana, galones y ribetes de seda y ceñidores), a produción de seda e la, as fábricas de sombreiros liño e cáñamo, ou as industrias de tinte, así coma as fábricas de papel, loza e xabón. Máis exhaustivo é xa o Avance de la riqueza pecuaria en 1891, que contén información detallada dos censos das diferentes especies, por partidos xudiciais e concellos. Tamén recolle unha relación completa das feiras e mercados locais co estado numérico da concorrencia de reses. Este traballo contabilizaba por exemplo 408.875 cabezas de gando na provincia da Coruña, case a metade vacas e unha cuarta parte porcos. E 411.951 na de Lugo, cunha maior proporción (case un terzo) de ovellas. En Ourense eran 306.597, tamén cunha maioría de ovellas. En Pontevedra, o número era moi inferior: 169.186 cabezas de gando, sobre todo vacas. O Informe sobre o Plan General de Ferrocarriles de 1865 analiza diferentes tramos do hoxe coñecido como Eixo Atlántico (Redondela-Pontevedra, Pontevedra-Carril, Santiago-Coruña, Betanzos-Ferrol,...) e tamén os entronques coas liñas centrais da rede O último traballo seleccionado e publicado polo IGE na súa páxina web refírese ás infraestruturas, unha materia con escasa presenza nas estatísticas da época. O Informe sobre o Plan General de Ferrocarriles de 1865, permite unha aproximación ás propostas e contrapropostas relativas á planificación dos ferrocarrís en Galicia, informando sobre os trazados e o carácter subvencionable ou non das liñas da Rede Noroeste. A Junta de Estadística analiza diferentes tramos do hoxe coñecido como Eixo Atlántico (Redondela-Pontevedra, Pontevedra-Carril, Santiago-Coruña, Betanzos-Ferrol,...) e tamén os entronques coas liñas centrais da rede. Un informe que revela debates e reivindicacións que máis dun século despois seguen sobre a mesa, ou volveron ser postos de actualidade ao fío do proxecto de construción do trazado da alta velocidade: "Nosotros, que aceptamos de urgente necesidad el ferrocarril al Ferrol, por hallarse aquí uno de los mejores arsenales, y acaso el de mayor porvenir de nuestra nación, no creemos del todo conveniente este trazado, que le aleja bastante del centro de la Península, y que marchando largo trecho inmediato a la costa, satisface poco a las condiciones estratégicas, que no pueden desatenderse".


Summary: Trátase da terceira menor taxa de presenza de anticorpos de todas as comunidades do Estado, cuxa media é de 5,2%

O estudo de seroprevalencia elaborado polo Ministerio Sanidade, xunto ao Instituto de Saúde Carlos III (ISCIII) e o Instituto Nacional de Estatística (INE), coa colaboración das comunidades autónomas, determinou que só 1,9% da poboación galega superou a COVID-19, a enfermidade que provoca o novo coronavirus, e presenta anticorpos IgG. Esta cifra supón a terceira menor taxa de inmunidade poboacional das comunidades do Estado, por riba de Illas Baleares (1,4%) e Murcia (1,6%) e ao mesmo nivel que Asturias. A nivel estatal, esta porcentaxe situouse no 5,2% da poboación. O obxectivo do traballo, que comezou o pasado 27 de abril e que foi realizado en tres vagas, foi estimar a prevalencia de infección do novo coronavirus en España mediante a determinación de anticorpos fronte ao virus por comunidades autónomas, provincias, idade e sexo. Para iso, estudáronse, en tres vagas, a 68.296 persoas de todas as idades, comunidades e provincias, ás cales se lles convidou a participar por teléfono. Ademais, realizáronse 186.908 test rápidos (máis 9.755 no estudo específico insular) e recolléronse 165.176 mostras de sangue (máis 9.130 adicionais no estudo específico insular). No conxunto das tres vagas do estudo, Galiza abeirou 2% da poboación con anticorpos contra este virus. Concretamente, na primeira vaga detectouse un 2,1%, que subiu ao 2,2% na segunda e baixou ao 1,9% na terceira e última. Por provincias, son as do sur as que, neste informe final, teñen unha maior taxa de anticorpos contra a COVID-19: Ourense (2,5%) e Pontevedra (2,1%), mentres que na Coruña rexístrase un 1,6% dos analizados e en Lugo un 1,5%. En canto á evolución entre as tres vagas, na provincia da Coruña pasou dun 1,8% ao 2,2% e ao 1,6%, mentres que na de Lugo, onde actualmente se rexistra un brote que mantén illadas a unhas 70.000 persoas na Mariña, aumentou inicialmente do 1,8% ao 2,2% para caer despois ao 1,5%. En Ourense, os datos pasaron de 2,9% a 2,2% e a 2,5%. Finalmente, en Pontevedra os datos foron bastante estables (2,2%, 2% e 2,1%).


Summary: Prudencia Santasmarinas, máis coñecida como 'Pencha', unha das líderes da loita popular contra a central nuclear de Xove, faleceu o domingo, 31 de marzo, aos 75 anos de idade.

O seu nome ficará ligado para sempre á loita popular contra a central nuclear de Xove. Nada en Santiago de Compostela hai setenta e cinco anos, Prudencia Santasmarinas Raposo, "Pencha" para todas cantas a coñeceron, faleceu o domingo, día 31, na cidade que a viu nacer, a consecuencia dun cancro. As primeiras novas sobre o proxecto de instalar unha central nuclear en Xove colleron a Pencha en Viveiro. Funcionaria do servizo de extensión agraria do Ministerio de Agricultura, desenvolvía diariamente o seu traballo con aquelas labregas e labregos que pretendían expulsar das súas terras e pisaba os mesmos prados onde querían situar a planta de enerxía atómica destinada nun comezo a surtir de enerxía á factoría de aluminio de San Cibrao. Militante dos Comités de apoio á loita labrega, aproveitouse da súa relación profesional coa veciñanza de Xove para organizar as primeiras xuntanzas cos sectores directamente afectados da central nuclear á volta de 1974, comezando en plena clandestinidade a organizar a resistencia á planta. A traxectoria de Pencha Santasmarinas explica as orixes das organizacións clandestinas do nacionalismo e da oposición ao franquismo na Mariña. Alén do seu papel de relevo na loita contra a central nuclear de Xove, onde a súa actuación, como a da súa compañeira de traballo e de loita África Leira, verase favorecida pola súa actividade profesional, xogará un papel decisivo na articulación das plataformas culturais, sindicais e políticas en plena ditadura. Activista no seo da asociación cultural Sementeira de Viveiro, impulsora dos primeiros núcleos das Comisións Labregas na área da Mariña occidental, cofundadora da Asemblea Nacional Popular Galega (AN-PG) no norte do país, sería detida en repetidas ocasións pola súa actividade política. Feminista e ecoloxista O seu compromiso social manteríase intacto até os últimos días. Feminista dunha peza, ecoloxista consecuente e galega consciente, os seus novos compromisos profesionais como funcionaria da Consellaría do Mar da Xunta de Galiza levaríana a despregar un importante labor na mellora dos dereitos das mulleres. Significaríase nesta tarefa, participando na organización das mariscadoras de Pontevedra, loitando polo recoñecemento das mulleres dentro das Confrarías ou defendendo os dereitos das redeiras até converterse nunha persoa imprescindíbel para as xentes do mar de Galiza.


Summary: O cadro de persoal da CRTVG vota en referendo o pre-acordo asinado por todas as organizacións sindicais agás a CUT.

Esta quinta feira (12 de marzo) as traballadoras e traballadores da radio e televisión públicas de Galiza decidirán se continúan adiante co pre-acordo alcanzado entre as organizacións sindicais (CIG-UGT-USO) --agás a CUT-- e a dirección das empresas que integran a CRTVG ou se pola contra rexeitan as condicións do novo convenio colectivo. As votacións decorren desde as 10:00 a.m e rematarán por volta das 18:30h. Riba da mesa, un novo marco de relacións laborais que introduce mudanzas a respeito das condicións anteriores. Desde a Confederación Intersindical Galega (CIG), Santiago Alvite, enmarca o pre-acordo no "recorte" da "capacidade de negociación colectiva" que supuxo a reforma laboral de 2012. "Estabelece medidas moi lesivas para os traballadores" contra as que "non podemos facer nada", afirma. Porén, desde a Central Unitaria de Traballadores (CUT) tildan de "innecesario" e "lesivo" o pre-acordo polo que rexeitan a súa sinatura. Cales son as principais mudanzas? O texto que se somete a votación esta quinta feira fixa, entre outras cuestións, unha redución do 5% de todos os complementos salariais; fixación dun sistema de retribución por trienios; será obrigatorio traballar durante os 3 primeiros festivos obtendo unha compensación de 2 horas por hora traballada; redúcense as vacacións de 23 a 22 días que deberán ser aplicadas por semanas completas; redución dos tempos de xantar e cea pasando de 45' a 40 minutos que, aliás, deberán ter lugar no interior das propias instalacións; desaparición das axudas para comedor, do servizo de autobús e da axuda por estudos. Será obrigatorio traballar durante os 3 primeiros festivos obtendo unha compensación de 2 horas por hora traballada, aliás, redúcense as vacacións de 23 a 22 días Tamén mudarán as licenzas por doenza dunha familiar ou enfermidade grave pasando de 5 días naturais --8 de se tratar fóra do municipio-- a 3 días hábiles, cinco de se atopar fóra do concello. No entanto, gañarán en permisos por crianza, embora non contaren con servizo de gardaría nos centros de traballo. Desde a CIG salientan que algunhas das cuestións recollidas no pre-acordo "melloran as condicións" a respeito daquelas coas que contan outr@s empregad@s da administración pública. Porén, desde a CUT decidiron abandonar a mesa de negociación --após iniciarse-- por entenderen que unha das cuestións que non se recollen no pre-acordo e que a central sindical propuña, impedíalles apoiar o novo convenio. Concursos de traslados O obxecto da disputa foi a "negativa da empresa a incorporar os compromisos concretos propostos" referidos ao futuro do persoal indefinido das distintas delegacións da CRTVG. No concreto, a incorporación de medidas adicionais e transitorias que "impedirían cesar a custe cero o persoal indefinido através dos concursos de traslados ou calquera outro procedemento de provisión de vacantes" recolléndose no acordo "o dereito a concursar a unha praza, segundo os procedementos" fixados pola lexislación vixente e que "mesmo contempla a posibilidade de desenvolveren procesos extraordinarios de consolidación para determinados supostos". As votacións decorren marcadas polo descontento entre o cadro de persoal que se ve atinxido pola conxelación salarial desde 2010 As demais centrais sindicais con representación na mesa de negociación sinalan que esta cuestión está suxeita ao determinado polo Tribunal Supremo nunha sentenza e pola que se impedirían estes procedementos. As votacións decorren marcadas polo descontento entre o cadro de persoal que se ve atinxido pola conxelación salarial desde 2010, unha taxa de reposición cero e un incremento da xornada laboral --a 37 horas e media semanais. De non ser apoiado polo conxunto das traballadoras e traballadores que participan no referendo o escenario que se abre é incerto logo de que se suprimise a ultra-actividade coa aplicación da reforma laboral. Este feito fixaría o convenio estatal. Todas as forzas sindicais aseguraron someterse á decisión do cadro de persoal e ao resultado das votacións. Desde a CUT, din que tamén se reservan o dereito de "emprender as accións legais que considere oportunas contra calquera artigo que puider vulnerar a lexislación e a xurisprudencia vixentes".


Summary: En ano e medio de vida actuaron nunha ducia de zonas que suman máis de mil hectáreas.

Desde abril de 2018 até agora, ano e medio despois, as Brigadas Deseucaliptizadoras actuaron en máis de mil hectáreas de monte e suman xa máis de 600 brigadistas. A iniciativa que naceu da man de Verdegaia do compromiso de "·deixar de laiarse e actuar", foi estendéndose aos poucos por todo o país. "Chegou a hora de dicir "basta" e botarse ao monte para tomalo e transformalo", afirmaban desde as Brigadas nos primeiros pasos desta iniciativa, que xa actuou en máis duna ducia de zonas en diferentes pontos da Galiza, da Barbanza ao Ribeiro, de Pazos de Borbén a Ferrol Este sábado 28, no cadro das mobilizacións globais polo clima, medio cento de brigadistas bótaronse novamente ao Monte Veciñal en Man Común de Froxán, en Lousame, distinguido pola ONU como Área Conservada por Pobos Indíxenas e Comunidades Locais, e no que naceu a iniciativa. Logo dunha ducia de intervencións no seu territorio, a transformación da paisaxe é evidente, rescatando de entre os eucaliptos turbeiras, zonas húmidas, carballeiras e patrimonio cultural. O recoñecemento ao traballo veu dado pola escolla de "deseucaliptización" como palabra galega do ano 2018 ou os premios "Lush Spring Prize" e "Premio Osíxeno" outorgados neste ano.


Summary: Esta segunda-feira comemórase o aniversario de Serguéi Eisenstein e David Wark Griffith, considerados percursores da linguaxe cinematográfica contemporánea

Un 22 de xaneiro de 1898, nacía en Riga Serguéi Mijáilovich Eizenshtéin -transcrición do seu nome en letón-, considerado como un dos pais da montaxe cinematográfica. Cento vinte anos despois, o cineasta de orixe xudea é lembrado pola súa aportación á elaboración dun novo código de expresión na sétima arte. Aínda que comezou a súa carreira como dramaturgo, Eisenstein mudou de vocación aos vintecinco anos para se mergullar nunha industria que aínda estaba a dar os primeiros pasos. Autor de mais de vinte títulos, cómpre destacar Outubro -filme no que retrata os acontecementos do Palacio de Inverno durante a Revolución de 1917- ou A greve -montaxe rítmica que amosa esceas de matadoiro xunto a fusilamentos de operarios por soldados zaristas-. A arte ao servizo da revolución O director consideraba que a arte podía ser útil para a revolución soviética. A partir daí, Eisenstein comezou a xogar co potencial da montaxe para manipular as emocións da audiencia a través dunha combinación rítmica de moitos planos. Na súa grande obra O acorazado Potemkin chega a utilizar 1.290 planos para imprimir un ritmo vertixinoso que alcanza o clímax na célebre escena da escalinata de Odessa. Logo destes éxitos que o encumbraron, o director viaxa aos EUA a e acaba por retornar á URSS, onde remata exercendo a docencia. Finado no ano 1948 por causa dun infarto, este artista foi tamén recoñecido polo uso das masas, do colectivo, como ente protagonista nas súas historias. Griffith e a montaxe paralela Esta segunda-feira tamén é o aniversario de David Wark Griffith, nado tamén a 22 de xaneiro, en 1875. Griffith é nomeadamente recoñecido polo seu filme O nacemento dunha nación (1915) -historia sobre dúas familias en conflito durante a Guerra de Secesión norteamericana-, no cal consegue fixar todas as convencións que aínda hoxe seguen a ser válidas na linguaxe do cinema contemporáneo. O propio Eisenstein, 23 anos mais novo que Griffith, declaraba que este "inventara todo, non hai cineasta no mundo que non lle deba algo". O director estadounidense entrou na industria cinematográfica tan só 20 anos despois de que os irmáns Lumière estrearan a súa peza Tren chegando á estación, e conseguiu dotar de dimensión artística unha actividade que, até ese momento, era entendida como un simple entretemento. Influído pola narrativa de Dickens, Griffith innova no eido narrativo a través do uso do melodrama, dos flashbacks e, a nivel mais técnico, nos movementos de cámara, a iluminación como elemento dramático ou o xogo coa profundidade de campo. A montaxe paralela, coñecida polo seu aproveitamento para a construcción do clímax, foi tamén unha invención deste director.


Summary: Ducias de milleiros de estudantes nas rúas, apoiados por docentes e familiares, e a Xunta limítase a sinalar que están "confundidos e enganados". Unha maré percorreu centros de ensino secundario e universidades para facer fronte á LOMCE, "unha reforma que quer un ensino elitista, restrictivo e españolista"

A folga contra a LOMCE tivo un seguimento do 90% nos centros de ensino secundario e do 70% nas universidades, segundo os datos dos propios sindicatos estudiantís. Unhas cifras que valoran "máis que positivamente pois mostra o rexeitamento do estudantado a unha reforma que atenta contra eles" (Comités) ou ben como "un sinal do que Xunta e Madrid teñen que tomar nota" (Liga Estudantil Universitaria). Para o Sindicato de Estudantes, a outra organización convocante, o paro é un "éxito dos e das estudantes contra a privatización que nos queren impór". AGIR fala de vitória perante unha lei que só procura máis España e mercantilización do ensino. Os centros de ensino ficaron baleiros, mais as rúas enchéronse nas manifestacións que percorreron Galiza. En cidades como Vigo ou Compostela foron multitudinarias. Mais tamén estiveron nutridas as mobilizacións que se desenvolveron a nivel comarcal. Unha mostra, apuntan os convocantes, de que a Lei da Wertgoña non convence. "Ensino é un dereito, non un privilexio", "non á privatización", "menos sobres e máis educación" ou "aquí se ve, o estudantado galego en pé" foron algunhas das palabras de orde máis repetidas. Desde os convocantes sinálase que nalgúns centros houbo equipas directivas a intentar evitar as protestas, e mesmo denunciaron a presenza de policía nos Campus universitarios. "Estamos ante un proxecto absolutamente infumábel que debe ser retirado ao baúl dos recordos" Pola reitarada do decreto As mobilizacións de estudantes contaron co apoio da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público e de organizacións da oposición, como BNG ou AGE. Desde a fronte nacionalista, o seu portavoz Guillerme Vázquez afirmou que "estamos ante un proxecto absolutamente infumábel que debe ser retirado ao baúl dos recordos". Nese sentido, Guillerme amosou o total apoio do BNG "ás mobilizacións de estudantes ante este intento de impor unha lei de educación regresiva". Tamén AGE mostrou o seu rexeitamento a esta reforma, considerando que a resposta desta cuarta feira debe implicar a retirada do decreto. A Consellería: @s manifestantes, "enganados" Fronte á masiva mobilización, o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, acusou os convocantes de "enganar" os estudantes e de intentar "confundir". Vázquez tamén acusou os convocantes de non ter vontade de diálogo e reiterou que a folga fora "un erro".


Summary: Primeiro aviso, e serio, de Cs ao PP de que non conte tan seguro cos seus votos, aceno probabelmente dirixido a encarecer o prezo político para os conservadores do apoio dos de Rivera á investidura de Rajoy.

Ciudadanos expresou esta quinta feira o seu apoio á iniciativa do PSOE de reformar por vía de urxencia o artigo 51 da lei eleitoral de xeito que nunhas eventuais terceiras eleccións se puidese acortar nunha semana a campaña eleitoral para evitar que a xornada das votacións fose o día de natal, o 25D. Destarte, as urnas abriríanse unha semana antes, o 18 de decembro. Deste xeito, Cs deixa só a un PP que organizara a sesión de investidura para os días 30 e 31 de agosto visando presionar politicamente o PSOE coa ameaza de realización da xornada de votación nun día tan extemporáneo como o 25D: de non investir Rajoy, Sánchez sería acusado non só de forzar as terceiras eleccións, senón de as forzar no día de natal. Cs deu un ultimato ao PP ao pór o límite de 48 horas para a conclusión das negociacións Co apoio de Cs e de Podemos, a proposición de lei do PSOE ten garantido o seu apoio. Está por ver en que sentido afectará isto as negociacións en curso entre o partido de Rivera e o de Rajoy para o apoio ao candidato conservador na investidura. Esta quinta feira, Cs deu un ultimato ao PP ao pór o límite de 48 horas para a conclusión das conversas, atrancadas neste momento pola oposición do partido maioritario na Cámara a asumir a supresión das Deputacións, a reforma do Senado e a obriga de todos os partidos políticos a teren nas primarias o método de elección dos seus cargos internos. Pasar o que pasar nesta negociación, o que é evidente é que Rajoy non disporá dos votos necesarios -maioría absoluta- para obter a investidura na primeira votación, prevista para o serán da próxima cuarta feira. Como non irá obter os 176 votos precisos, o candidato conservador deberá agardar até a sexta feira 2 de Setembro. Daquela élle abondo con ter máis votos afirmativos que negativos. Mais até iso non o ten garantido: precisa no mínimo a abstención dalgúns deputados do PSOE para obter a confianza da Cámara. Os dirixentes do PP, aliás, dan por amortizada esta primeira sesión de investidura. Estiman que o PSOE non se moverá do NON até despois das eleccións galega e vasca. A equipa de Sánchez afima por activa e por pasiva que despois, tampouco.


Summary: No verán do 79, dúas familias, desesperadas pola situación en Alemaña do Leste, planean unha fuxida en globo á Alemaña do Oeste.

Michael Bully Herbig (Vicky o Viquingo) pásase ao drama após facerse un renome no xénero de comedia no seu país natal. En Vento de liberdade adapta a verdadeira historia de dúas familias alemás que, dez anos antes da caída do Muro de Berlín, conseguiron cruzar en globo aerostático desde Pößneck (Alemaña do Leste) até Naila (Alemaña do Oeste). Unha historia que xa fora levada á gran pantalla pola produtora Walt Disney no filme Fuga de noite, dirixido por Debert Mann en 1981 (tres anos despois dos feitos) e protagonizado por John Hurt (Alien, O home elefante), Jane Alexander (Kramer contra Kramer, As normas da casa da sidra) e Beau Bridges (Os fabulosos Baker Boys, Galveston). Herbig decide tirar de sentimentalismo e solemnidade auto imposta, pero non lle sae o conto como el pensaba. A peli comeza poñéndonos en antecedentes: "entre 1976 e 1988 milleiros de persoas tentaron escapar da República Democrática Alemá". A partires de aquí dedica gran parte do prólogo para amosar o malvado que era o réxime comunista. Case unha seita... Demasiados clixés e posturas interesadas. Debemos poñer bastante da nosa parte para crernos a ansia viva que teñen as dúas familias protagonistas, os Strelzyk e os Wetzel, por fuxir do país. Entremedias hai incluso un romance (totalmente prescindíbel) entre o fillo adolescente da familia Strelzyk e a filla adolescente da familia veciña, que resulta ter un pai axente da Stasi. Todo moi forzado, actores e actrices sen arestas, sensación nula de perigo (a pesar de que poñen musiquiña ad hoc), cero suspense e moi predicíbel. Concretamente ten a "mala sorte" de queimar demasiado pronto a trampa do final ao facer un par de xiros semellantes en dúas partes significativas da fita. Mágoa, pois a historia tiña moi bos vimbios para ser algo, cando menos, digno. Sálvanse da queima a excelente ambientación da época (realmente boa) e a presenza de Thomas Kretschmann (O pianista, Valkiria) na pel dun axente de fronteiras teimudo e moi sistemático. Un formidable antagonista "roubaplanos" que ben merecería ter o seu propio spin off. Vento de liberdade remata créndose grandiosa, e fixo que foi unha gran fazaña: a loita contra os elementos de dúas familias perseverantes que non coñecían a palabra "desistir". Xusto o contrario que me pasou a min: a medida que avanzaba o filme o único que me apetecía era abandonar a sala... Ballon (Alemaña 2018, 125 min.) Dirección: Michael Bully Herbig Guión: Kit Hopkinse e Thilo Röscheisen Fotografía: Torsten Breuer Música: Ralf Wengenmayr Elenco: Friedrich Mücke, Karoline Schuch, Alicia von Rittberg, David Kross, Thomas Kretschmann, Jonas Holdenrieder, Christian Näthe, Kai Ivo Baulitz


Summary: A enquisa de GAD3 outorga 3 deputados ao BNG (+2), 15 a ERC (+2) e 7 a Bildu (+2), mentres a CUP ficaría con 1 (-1).

De haber eleccións agora ao Congreso dos Deputados a esquerda soberanista da Galiza, Euskal Herria e Catalunya verían aumentada a súa representación, nun escenario no que se reduce a distancia entre PSOE e PP e baixan Unidas Podemos e Vox. Isto é o que apunta a sondaxe feita por GAD3 que s epublicou esta cuarta feira. Así, o BNG obtería de haber comicios agora 1% e 3 deputados cano nas eleccións de novembro pasado foi de 0,5% e 1 representante. Esquerra Republicana obtería 15 deputados, o que supón 2 máis ca agora. E Bildu atinxiría os 7 representantes, 2 por riba dos que ten actualmente na Cámara española. A CUP baixaría de 2 a 1 representante segundo esta enquisa, mentres que PNV mantería os 6 que posúe na actualidade e Junts per Catalunya baixaría de 8 a 7. O PSOE mantería un apoio de 28%, que se reflictiría agora en 123 deputados 3 máis que os que obtivo en novembro. O PP pasaría dos 89 representantes daquela a 110 agora, Vox caería de 41 a 30 e Unidas Podemos dos 35 deputados actuais pasa a 20. Ciudadanos apenas varía e lograría 11 deputados, 1 máis. A suma de PP, Vox e Ciudadanos daría 162 membros no Congreso polos 151 que sumaban en novembro. PSOE e UP terían agora 143 fronte aos 155 daquela.


Summary: Superado o primeiro mes de clase, colexios e institutos da Galiza arrastran do verán obras de remodelación e mantemento que dificultan o desenvolvemento da actividade lectiva. Non son os únicos, o arranque do curso fai abrollar as queixas das ANPA que se atopan con novas necesidades de reparación e grandes obras pendentes de execución.

O curso 2018/2019 rematou coa adxudicación de 22 obras de rehabilitación integral en centros escolares por un importe de máis de 19 millóns de euros. O compromiso da Consellaría de Educación e das empresas construtoras era rematar a maior parte das obras antes do inicio do curso, e unha vez co alumnado nas aulas, interferir o menos posíbel no desenvolvemento da xornada escolar. As obras continúan nalgúns centros. No CEIP de Cervo, onde a remodelación do centro comezou un mes máis tarde do previsto, continúan á espera de que a empresa construtora finalice o proxecto. "Hai máis dunha semana que non avanzan os traballos. Non hai obreiros, e quedan cousas por facer. A este ritmo temos para un mes máis, e o compromiso era ter o proxecto rematado o 15 de outubro", explica a Sermos Galiza Luz Campo, presidenta da ANPA. "Eu considero que o meu traballo non é estar a pé de obra mirando a ver que non marcha ben para comunicalo. Pero é necesario porque eu non vexo que se faga un seguimento eficaz da remodelación". O CEIP de Cervo, en obras desde o estío O centro, dos anos 80, recibiu perto de un millón de euros para a súa rehabilitación integral. "Estamos moi contentas porque esta intervención era urxente. Cambiouse a instalación eléctrica, a fontanaría, a calefacción, os baños, o revestimento exterior. Pero a execución é lenta e pouco profesional nalgúns momentos. As empresas construtoras deberan ter moi claro o que significa traballar entre escolares en período lectivo". Alguén debería explicárllelo, asegura Luz Campo, que dá conta das deficiencias actuais malia percibir boa disposición por parte das Administracións e do persoal que traballa no centro. Eu recoñezo un esforzo por parte de todos, pero o certo é que esta demora, quen a paga, é a rapazada". Comezan as obras do comedor do CEIP A Maía Entre o receo e o contento tamén se moven as familias usuarias do CEIP A Maía, en Ames, onde acaban de comezar as obras de construción dun novo comedor escolar con capacidade para 400 nenos e nenas. Cun prazo de execución de catro meses e medio millón de euros de orzamento, desde a Concellaría de Educación recoñecen que "non houbo posibilidade nin previsión de facelo no verán", porque a licitación dunha obra destas características vai de tres a seis meses, e coa aprobación dos orzamentos municipais no primeiro trimestre do ano como paso imprescindíbel, non había marxe para facelo. A ANPA recoñece preocupación por parte das familias. "Non coñecemos os detalles do plan de seguridade", asegura Elena Piñeiro, presidenta da Asociación de Pais e Nais. "Desde o centro enviaron un comunicado nas mochilas da rapazada explicando que xa comezaron o valado da zona de obras, e que en función do perigo que entrañen os traballos sucesivos nos irán informando dos cambios na organización das entradas e saídas do alumnado, pero non sabemos nada máis". A obra conta cun plan de seguridade redactado pola empresa adxudicataria, encargada de velar polo seu cumprimento. Desde o Concello, a aparelladora municipal será quen se ocupe do seu seguimento máis da evolución da obra. "A localización do novo comedor permite valar unha zona lateral do recinto escolar que conta cun acceso propio de uso exclusivo para os operarios. A fase inicial será unha das máis complicada porque esixe derrubas, guindastres e traslado de cascotes. Está previsto realizalos fóra das horas lectivas, polo risco que entraña o manexo de elementos aéreos, ao igual que a provisión de material. Pero o resto dos traballos faranse en horas de clase e haberá que convivir", explica o concelleiro de Educación de Ames, David Santomil. O responsábel municipal pide paciencia ás familias ao tempo que elas reclaman máis información sobre as medidas de prevención " para evitar o contacto da rapazada coa zona de obras e ter claro como e a onde teremos que acceder para recoller os nenos e as nenas ao rematar a xornada". O CEIP de Roxos, sen patio cuberto As demandas das familias tamén se senten no CEIP de Roxos, en Santiago, onde a construción de tres aulas novas deixou o alumnado de Educación Infantil sen patio cuberto. "De entrada, unha das tres aulas quedou a medio facer", conta Esther Piñeiro, presidenta da ANPA "aínda que está previsto concluíla. E agora, as nenas e os nenos de tres e catro anos vense na obriga de pasar o tempo de recreo nas aulas os días de chuvia, que non son poucos". Desde a asociación de nais e pais piden unha cobertura axeitada do patio ao aire libre, de xeito que tamén poidan ir baixo cuberto dun edificio a outro do colexio. Trasladáronlle a súa solicitude ao xefe territorial de Educación e tamén aos distintos grupos do Concello de Santiago. "Desde vello existe un problema de competencias que non deixa avanzar. A Xunta pásalle a pelota ao Concello e o Concello á Xunta, e mentres, quedamos sen mellora ningunha", asegura Esther Piñeiro. Xestor único e plan director para os centros escolares Desde a Confederación de ANPA de Galiza manteñen que as medidas de mantemento dos centros escolares deben ser responsabilidade dunha única administración. En declaracións a Sermos Galiza, Fernando Lacaci, presidente, cre que a xestión das obras de remodelación, mantemento e actualización das instalacións educativas deberían estar en mans cousa da Xunta. "Non porque os concellos non o fagan ben, non. De feito teñen salvado moitos colexios da obsolescencia máis absoluta. Pero con dúas Administracións ao cargo, a culpa sempre acaba sendo da outra". Lacaci bota en falta un plan director que indique en que momento hai que revisar cada infraestrutura e actuar en consecuencia. "Iso debería estar previsto, porque a deterioración das instalacións é moi grande cada curso con centos de nenos e nenas correndo polas escolas. Cando esa vixilancia depende das direccións dos centros, tamén depende da interpretación particular de cada quen á hora de ver e comunicar os danos". A deterioración das escolas é moi grande cada curso, con centos de nenos e nenas correndo polas instalacións. É necesario un plan director que marque as revisións e as actuacións necesarias en cada centro. A Confederación de ANPA de Galiza reclama a obxectivación do mantemento dos centros escolares, de xeito que se rexan polo mesmo plan de forma sistemática. E pide, ademais un plan de actualización das instalacións, porque hai colexios que manteñen a mesma disposición coa que se puxeron en marcha, con infraestruturas e recursos moi similares. Nota: na imaxe superior, comedor actual, en fase de derruba, do CEIP A Maía. Foto do Concello de Ames. Na imaxe inferior, aula inacabada do CEIP de Roxos. Foto da ANPA.


Summary: Un conxunto de organizacións non lucrativas galegas presentaron a Campaña X SOLIDARIO para concienciar as persoas contribuíntes sobre a necesidade de contribuír co 0,7% da súa cota íntegra a programas dirixidos aos colectivos máis desfavorecidos

Representantes de CERMI (Comité de Entidades Representantes de Persoas con Discapacidade de Galicia), da Confederación de Centros de Desenvolvemento Rural (COCEDER), da Coordinadora Galega de ONG para o Desenvolvemento (CGONGD) e de EAPN Galicia - Rede contra a pobreza presentaron este martes en Compostela a Campaña X SOLIDARIO para concienciar as persoas contribuíntes sobre a necesidade de contribuír co 0,7% da súa cota íntegra a programas dirixidos aos colectivos máis desfavorecidos. En conxunto representan case un cento de entidades galegas non lucrativas. Se todos os contribuíntes galegos marcaran o recadro de fins sociais destinados aos proxectos para as persoas máis desfavorecidas a cantidade final ascendería a 26 millóns de euros Anxo Queiruga, presidente do CERMI Galicia, María Paz, vicepresidenta da CGONGD, e Carlos Rosón, secretario da Rede contra a Pobreza, EAPN-Galicia, lembraron que grazas á solidariedade das persoas contribuíntes que marcaron Fins Sociais na súa declaración da Renda, este 2013 case seis millóns de persoas en risco de exclusión social se beneficiaron dos programas financiados polo IRPF. Durante este ano poranse en marcha 1.103 proxectos sociais desenvolvidos por 425 ONG de Acción Social, ademais de centos de proxectos en países de África, América Latina e Asia realizados por ONG para o Desenvolvemento. O ano pasado recadáronse en Galicia, a través do cadro para Fins Sociais, 14,1 millón de euros. Se todos os contribuíntes galegos marcaran o recadro de fins sociais destinados aos proxectos para as persoas máis desfavorecidas a cantidade final ascendería a 26 millóns de euros. María Paz apuntou que o ano pasado "300.000 persoas máis marcaron o cadro de Fins Sociais, ata sumar un 50% do total de persoas contribuíntes". Mais, "seguramente por descoñecemento", outro 50% de persoas deixan en branco este cadro ou marcan, en exclusiva, o cadro da Igrexa Católica, "porque é posible que non saiban que ambas as dúas asignacións súmanse, non se dividen". Anxo Queiruga lembrou que a asignación tributaria "é un instrumento da política social do Estado que contribúe a loitar contra a exclusión" Ademais, Anxo Queiruga lembrou que a asignación tributaria "é un instrumento da política social do Estado que contribúe a loitar contra a exclusión". O diñeiro recadado destínase a proxectos de acción social (77,72%), a ONG para o Desenvolvemento (19,43%) e a proxectos de medio ambiente (2,85%). Carlos Rosón indicou que, na situación actual, "esta campaña ten aínda maior relevancia" e que España está moi por debaixo da media europea en inversión social (para reducir esta fenda debería pasar do 25,7% ao 29,4% do PIB). Os principais colectivos que reciben este financiamento son as persoas maiores, persoas con discapacidade, infancia e familia, programas para a inclusión social, migrantes e solicitantes de asilo e protección internacional, mulleres, xuventude, programas de promoción do voluntariado, persoas reclusas, ex reclusas, afectadas por SIDA, persoas con drogadicción e o pobo xitano. Fóra de España trabállase en situacións de crises humanitarias pero tamén apoiando proxectos de educación, sanidade, agricultura, xénero ou infancia coa poboación máis vulnerable.


Summary: A editora viguesa presentou esta mañá -terza feira- os tres primeiros títulos desta colección de divulgación científica, unha débeda histórica na oferta editorial en galego.

Edicións Xerais presentou 'Colección Básicos Ciencia', dirixida polo tamén escritor Miguel Vázquez Freire, na que "terán cabida todos aqueles textos de divulgación científica en lingua galega dirixidos a lectores e lectoras curiosos". E comezan con tres títulos: 'Historia do ADN', 'O universo matemático' e 'Terra. Ciencia, aventuras e sorpresas dunha viaxe arredor do mundo'. 'Historia do ADN. 40 anos de revolución biotecnolóxica', de Daniel Soutullo, trata sobre os principais acontecementos na historia do ADN, desde o seu descubrimento, no século XIX, até as investigacións máis recentes, nos albores do XXI. Tamén aborda a revolución biotecnolóxica desencadeada polo coñecemento da súa estrutura e pola capacidade de manipulalo case a vontade a partir dos anos setenta do século XX. Segundo Xerais, nesta colección "terán cabida todos aqueles textos de divulgación científica en lingua galega dirixidos a lectores e lectoras curiosos" 'O universo matemático. Das ideas e das técnicas', de Antom Labranha, desenvolve un amplo abano de contidos matemáticos seleccionados a partir daqueles que conforman os currículos do bacharelato, intentando poñer de manifesto cales son os seus fundamentos, o porqué da súa pertinencia, que rol desempeñan na ciencia e na cultura, que procesos conduciron á súa creación e como evolucionaron. 'Terra. Ciencia, aventuras e sorpresas dunha viaxe arredor do mundo', de Xurxo Mariño, é un libro de viaxes convertido nunha aventura de divulgación científica, o relato dun periplo de once meses arredor do planeta Terra no que se mesturan as anécdotas que van xurdindo ao longo das distintas etapas coas descricións da ciencia que hai detrás dos espectáculos que a natureza lles vai amosando aos viaxeiros: illas volcánicas en plena formación, desertos aos que non se lles albisca a fin, termiteiros xigantes, glaciares de cor azul que roxen coma monstros, raposos voadores e quilómetros, moitos quilómetros de percorrido polo mar, o aire e os revirados camiños dun planeta observado cos ollos atentos e cheos de curiosidade de Xurxo Mariño.


Summary: Consideran que a Xunta dá cada vez máis facilidades á industria madeireira para que non teña límites de protección do patrimonio.

A desfeita nun dos camiños de acceso ao Castro de Baroña (Ben de interese cultural, BIC) é para Adega un exemplo máis de como a industria madeireira pode afectar negativamente o patrimonio e acusan a Xunta de facilitar esas situacións. Así, consideran que "a nova Orde de cortas da Xunta facilitaría agresións como a sofrida polo Castro de Baroña". Lembra Adega que nos últimos anos, ella propia e colectivos de defensa do patrimonio histórico e arqueolóxico como MariñaPatrimonio veñen denunciando danos, "mesmo por veces irreparábeis", en castros, mámoas, petróglifos, minas romanas, camiños hstóricos, etc. provocados polas actividades (plantacións, cortas, pistas de acceso e movementos de terras...) da industria madeireira e forestal. "Das ducias de denuncias presentadas só unhas poucas deron lugar a expedientes sancionadores incoados pola Dirección Xeral do Patrimonio Cultural. Xa que logo, a mensaxe que a Xunta traslada aos infratores é de práctica impunidade: as institucións encarregadas de tutelar a nosa herdanza cultural e histórica fan deixadez das súas funcións e deléganas en madeiristas e plantadores de eucaliptos." A isto engade que a principios de abril a Xunta aprobou unha Orde conxunta das consellarías de Medio Rural, Medio Ambiente e Infraestruturas, pola que se eliminaba a necesidade de solicitar permisos de corta en determinados espazos protexidos, como a Rede Natura. "Desta forma os madeiristas tan só terán que achegar unha "declaración responsábel" para realizar as súas actividades, comprometéndose a cumprir unha serie de condicións e a verificar (eles mesmos) que operan fóra das áreas de exlusión (ZEPAs, Parques Naturais, hábitats dunares, etc.), para o que a Xunta ofrece un xeovisor de consulta. É outro exemplo máis do "ti vai facendo", só que a administración renuncia ás ferramentas (avaliación previa e autorización explícita) para comprobar o que se realmente se fai".


Summary: Logo de que o Constitucional rexeitara o recurso contra o Decreto do Plurilingüismo cunha soa liña e sen argumentar, a Academia galega amosouse a favor de recorrer ao Tribunal Europeo de Dereitos Humanos.

Henrique Monteagudo, secretario da RAG, declarou para Sermos que se trata dunha resolución "decepcionante porque demostra pouca sensibilidade cos dereitos dos galegofalantes, non o explican e non entran no asunto, porque no noso recurso hai moitos argumentos contra unha sentenza que tiña moitos erros". "O acordo previo da Academia é esgotar a vía xudicial, pero cada paso hai que pensalo ben porque canto máis aló imos máis se complica desde o punto de vista xudicial", afirmou Monteagudo. "A sensación é de desamparo". "Tribunal político"Fontes próximas ao equipo legal que levou o caso confesan que era imposible gañar esta batalla, posto que estamos diante dun tribunal "político e tremendamente politizado", pero desde logo non agardaban unha resposta dunha liña. "É unha unha falta de respecto á institución, á xustiza e á lingua galega", apuntan. O Constitucional ten a obriga de motivar as súas resolucións, sinalan, "máis aínda cando na sentenza recurrida había graves defectos de procedemento". Con respecto ás posibilidades que tería o recurso diante do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, responden que "nunca se fixo nada similar, así que sería abrir unha vía nova". E para iso cómpre buscar expertos na aplicación da Carta dos Dereitos Humanos , concretamente na prohibición da discriminación por razóns de lingua e pertenza a unha minoría nacional. "Ás veces as batallas hai que dalas simplemente para dar exemplo e para amosar que non nos rendimos. É importante manter vivo o debate da lingua", afirman. A Mesa apela á unidade Marcos Maceiras, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, pídelle ao Goberno galego que faga efectiva a súa aposta pola volta ao consenso na pasada Declaración de Unidade a prol da normalización do galego e abandonen o unilateralismo que os levou a aprobar un Decreto que xa foi parcialmente anulado pola xustiza. Segundo a Mesa, máis alá das discusións xurídicas, "onde parece que os principais órganos xudiciais aceptan tanto a inmersión lingüística en Cataluña como a prohibición de impartir en galego determinadas materias, a decisión de limitar ou potenciar o galego nas aulas corresponde ao Goberno galego, que debe atender as demandas sociais".


Summary: O presidente da Generalitat convoca formalmente o referendo pouco despois de que a lei de consultas fose publicada no Diari Oficial. O Goberno central responde anunciando o recurso ao Constitucional e advertindo de que a consulta "non se vai celebrar".

O president da Generalitat, Artur Mas, deu este sábado o último paso cara á consulta soberanista ao asinar o decreto de convocatoria para o 9 de novembro. O decreto, que se sostén legalmente na lei de consultas aprobada a semana pasada por unha ampla maioría do Parlament e publicada na mesma mañá deste sábado, incorpora as preguntas pactadas polos partidos do bloque soberanista o 12 de decembro "Quere que Catalunya se converta nun estado? En caso afirmativo, quere que este estado sexa independente?", ademais do regulamento para a votación. Mas deu o último paso cara á consulta soberanista tras asinar o decreto de convocatoria Na súa comparecencia tras a firma da convocatoria, o presidente Mas destacou os aspectos que guiaron o proceso político. Así, referiuse en primeiro lugar ás "amplas maiorías sociais" que se significaron a prol da consulta a través de mobilizacións masivas, a última a V da última Diada. En segundo lugar, falou do consenso político "dentro da pluralidade", un consenso que, segundo o xefe do Executivo catalán, entende que Cataluña é unha nación e que contrasta "coa negativa a todo e que non dá solucións", en referencia á actitude inmobilista de Rajoy. Por último, tamén destacou que a convocatoria fíxose de forma legal, con base na lei de consultas, da que dixo que é "constitucional e estatutaria". "Este decreto é unha ferramenta que poñemos en mans dos 7,5 millóns de cataláns para que decidan o seu futuro", exlicou Mas, logo de anunciar que segue aberto a un pacto co Estado para celebrar a consulta. "Estivemos e estamos dispostos a negociar as condicións da consulta", asegurou, malia estar xa convocada. Tamén enviou un mensaxe ao pobo español "co que nos unen lazos profundos, e eses lazos seguirán". "Cataluña quere decidir democrática e pacificamente o seu futuro. A ninguén pode asustarlle que a cidadanía exprese os seus desexos nunha urna", dixo en castelán para despois falarlle en inglés á comunidade internacional para dicirlle que "Cataluña é un pobo que se quere manifestar". O presidente apela ao consenso e ao apoio masivo á consulta e non pecha a porta a un referendo pactado co Estado O acto solemne tivo lugar no Palau da Generalitat, ao que asistiron o líder de ERC, Oriol Junqueras, e os deputados da CUP, David Fernàndez e Quim Arrufat, ademais da presidenta do Parlament, Núria de Gispert, e membros do Govern. En cambio, os líderes de ICV e EUiA, Joan Herrera e Joan Mena, estiveron ausentes pois declinaron a invitación ao considerar que se trata dun acto presidencial. Unha gran concentración independentista tivo lugar en Praza Sant Jaume para mostrar o seu apoio á sinatura. O decreto de convocatoria foi publicado a mesma mañá como un anexo do Boletín Oficial e ampárase na lei de consultas que vén de entrar en vigor tras ser publicado no Diari Oficial. Este é o final do camiño xurídico para a consulta do 9-N. A partir de aquí, comeza a campaña dos partidos e a preparación dos detalles técnicos sobre a votación. Con todo, o Goberno español xa anunciou que impugnará a convocatoria e a lei de consultas o luns ante o Tribunal Constitucional que, no mesmo momento que admita a trámite o recurso, paralizará ambos os dous textos, deixándoos sen validez legal. O Goberno central insiste en que "o referendo non se vai celebrar" e acusa á Generalitat de "provocar unha fractura social" Deixouno ben claro a vicepresidenta Soraya Sáenz de Santamaría, que rexeitou en rolda de prensa a convocatoria da consulta. "O referendo non se vai celebrar", dixo a número dous do Goberno central, que anunciou que xa se puxo en marcha a maquinaria do Estado para promover o recurso de inconstitucionalidade. O primeiro paso é a petición dun informe preceptivo ao Consello de Estado para a presentación do devandito recurso. "Ningún goberno está por riba da vontade soberana dos españois", dixo Sáenz de Santamaría, que lembrou a Mas que "sen lei non hai democracia" e tamén que o Goberno "vai velar por que se cumrpa a lei" para evitar unha consulta que "provoca unha fractura na sociedade catalá e afástaa de Europa". "Cataluña non se entende sen a achega dos españois", insistiu a número dous do Executivo, que cre que "se trata de unir e non de dividir". Agora, co aval do Consello do Estado, o presidente Mariano Rajoy convocará o luns á mañá o Consello de Ministros que aprobará o recurso, escrito que a Avogacía Xeral do Estado entregará nese mesmo día ante o Tribunal Constitucional. Na consulta poderán votar os maiores dos 16 anos, os cidadáns comunitarios que leven un ano en Cataluña e os extracomunitarios que leven tres Ao tempo, o Govern lanzou xa a campaña institucional para difundir a consulta e os seus detalles, a través dunha web institucional, dun vídeo e de publicidade do 9-N nos medios. Tamén os partidos poderán empezar as súas respectivas campañas. Entre as particularidades da votación, a lei establece que debe ser unha consulta popular sen ser vinculante. Permite a votación a partir dos 16 anos e tamén dos cidadáns comunitarios que leven un ano en Catalunya ou os extracomunitarios se levan tres. Contempla tamén o voto por depósito anticipado -ademais do presencial o 9-N-, consistente en depositar a papeleta entre os días 20 e 25 de outubro antes nunha institución habilitada para iso para que a remita á Mesa encargada do reconto. ERC e a CUP instan á mobilización e á desobediencia no caso de que se vete a consulta Mentres, os partidos soberanistas xa deron o seu apoio total á convocatoria. O deputado no Parlament da CUP, Quim Arrufat, fala xa de "outono histórico" en Cataluña e chamou aos cataláns a mobilizarse para poder votar, ao igual que Oriol Junqueras, líder de ERC, que insiste na desobediencia civil no caso de que o Constitucional prohíba o referendo. Ademais, a Assemblea Nacional Catalá e Ómnium Cultural empezarán a campaña polo si-si en canto se suspenda a convocatoria ou a partir do vindeiro luns. Pola contra, o PP catalán e Ciutadans insisten en que a consulta é "ilegal" mentres que o PSC cre que crea "falsas expectativas e xera frustración". A líder dos populares en Cataluña cre que Mas vén de "levantar un muro para "dividir e enfrontar os cidadáns". HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: Os traballadores lamentan a falta de apoio de PSOE e PP na Deputación e continúan coas mobilizacións

Grave acusación a que vén de facer o Comité de XEAL. Dúas traballadora veñen de denunciar a un superior próximo á dirección, unha por un presunto caso de acoso laboral, e outra por un presunto caso de acoso sexual. "Non imos consentir que se produzan situacións machistas nas fábricas", sinala o Comité, que lamenta que non se tomaran medidas contra o presunto agresor a pesar do "recoñecemento de conductas inapropiadas". Mobilizacións Mentres, os traballadores continúan adiante co calendario de mobilizacións semanais e o próximo venres, 2 de xullo, o persoal concentrarase ás 14:45 horas, diante da fábrica de Brens.Ademais de loitar polo mantemento das plantas e do emprego, o Comité segue esixindo a readmisión do traballador inxustamente despedido fai unhas semanas "pola política de persecución contra os traballadores e traballadoras iniciada pola dirección da empresa". PP e PSOE na Deputación Onte debatíronse no Pleno da Deputación da Coruña os escritos que o comité de XEAL remitiulle aos diferentes grupos políticos con representación na deputación para que levaran a debate, declaracións en apoio ás reivindicacións do persoal.Concretamente, o comité solicitaba da Deputación que se instara a Xunta de Galiza a que recoñeza a nulidade da operación de venda realizada por FerroAtlántica (Grupo FerroGlobe) a TPG-Ithaka, por non terse requirido a autorización administrativa previa correspondente, tal e como se requiriu no ano 1992 para a adquisición da entón Carburos Metálicos. Pero o voto en contra o PP e a abstención do PSOE, a pesar de levar o asunto varias veces ao Parlamento, votaron abaixo o apoio do ente provincial. Novas Relacionadas 24-06-21: O emprego en XEAL volve ao Parlamento. O Comité de XEAL involucra ao resto de administracións O Comité de XEAL continúa coas súas mobilizacións Un novo despedimento axita aínda máis a loita dos traballadores de XEAL


Summary: A Xunta divulga a información do coronavirus con documentos de texto sen indicadores clave e non existe unha fonte pública de información completa e reutilizable, cunha opacidade só equiparable á de Extremadura. A maior parte das autonomías ofrece datos abertos e reutilizables sobre a covid-19 en cadanseus territorios, moitas delas con detalles ata o nivel municipal. Repasamos como é a información sobre a pandemia no resto do Estado

A Xunta non contempla publicar unha serie estatística completa sobre o impacto do coronavirus en Galicia. Así o ratificaba a pasada semana o propio presidente, Alberto Núñez Feijóo, despois de que a introdución de 3.552 "curacións" sen referencia temporal ningunha e outros cambios no cómputo fixesen saltar polos aires, a efectos prácticos, a información que sobre a epidemia puidesen ter recompilada os medios de comunicación e a cidadanía en xeral. Feijóo atribuíu esas mudanzas á necesidade de "cumprir" o protocolo de datos esixido polo Ministerio de Sanidade, cuxos cambios na presentación da información deron nos últimos días a unha situación paradoxal: o Estado difunde datos sobre a evolución da covid-19 en Galicia que o Servizo Galego de Saúde lle transmite, pero non fai públicos.Galicia seguirá, daquela, sen unha estatística pública completa sobre a evolución da pandemia dende o seu inicio, alén da que divulga o Instituto de Salud Carlos III do Ministerio de Ciencia. Tamén continúa sen unha fonte de datos abertos e reutilizables do Sergas con magnitudes clave como o número de casos novos diarios, o tipo de test polo que foron obtidos ou a incidencia acumulada. Ou, o que é o mesmo, moi lonxe da cantidade e calidade de información que ofrece a maior parte das comunidades autónomas a respecto da pandemia en cadanseus territorios. Non en van, a escaseza informativa galega só é equiparable á doutra autonomía: Extremadura. [Feijóo esixe ao Goberno central a "serie histórica" completa de datos do coronavirus que a Xunta non contempla publicar]As excepcións galega e extremeñaA Xunta, a través da Consellería de Sanidade distribúe á prensa -e á cidadanía en xeral, a través do seu sitio web-, comunicados diarios nos que indica os "positivos activos" da covid-19 no total de Galicia e por áreas sanitarias. Tamén ofrece datos galegos de "curacións" e falecementos e do tipo de atención que reciben os devanditos "positivos activos", hospitalaria ou domiciliaria, así como o número de probas PCR realizadas. Asemade, agrega dende comezos de abril datos a respecto das persoas residentes en centros de maiores que deron positivo, faleceron ou se recuperaron. Os detalles dos positivos "activos" por centro son especificados á prensa, pero non divulgados máis alá.A Xunta divulga a información do coronavirus con documentos de texto sen indicadores clave como os novos casos diarios ou o tipo de test mediante o que foron detectados; non existe unha fonte pública de información completa e reutilizable nin no Sergas nin no portal de datos abertos da Xunta Toda esta información está contida en documentos de texto que non inclúen información a respecto dos casos novos -imposible de calcular directamente dende o cambio de cómputo- ou o tipo de test polo que foron obtidos. Territorialmente, estes partes non chegan alén da área sanitaria. Non existe, en ningún caso, serie histórica ningunha publicada e ningunha fonte de datos abertos e reutilizables nin para a prensa nin para a cidadanía en xeral. O portal de Datos Abertos da Xunta tampouco ofrece información ningunha ao respecto. [Ao pé de cada gráfico elaborado por Praza.gal podes atopar unha ligazón para descargar os datos utilizados na súa elaboración]Só outro Goberno autonómico, a Junta de Extremadura, ofrece os datos da pandemia cunha opacidade equiparable á do Executivo galego. Alí, o Executivo que encabeza Guillermo Fernández Vara (PSOE) tamén emite comunicados diarios que, no seu caso, dan conta do número de casos novos e acumulados e algúns detalles por áreas sanitarias. Para todo o demais, limítase a remitir ao Ministerio de Sanidade e como a Xunta, non ofrece fonte ningunha de datos abertos.Asturias, Euskadi, Catalunya ou Andalucía: datos abertos ata o nivel municipalA opacidade dos gobernos galego e extremeño e o limitado alcance da información divulgada polo Goberno central -que non ofrece detalles máis alá do nivel autonómico e unha serie histórica aberta e reutilizable, pero incompleta- contrasta co amplo catálogo de datos que ofrecen múltiples gobernos de diversas cores políticas. Son varios os que publican datos abertos e reutilizables que, ata en nove casos, chegan ata o nivel de desagregación municipal. O Principado de Asturias ofrece dende o inicio da pandemia gráficos e mapas interactivos sobre o impacto da covid-19 no seu territorio e a posibilidade de descargar libremente os datos para a súa reutilizaciónO xeograficamente máis próximo que destaca pola súa transparencia na difusión de datos dende o comezo da pandemia é o do Principado de Asturias. Como a Xunta, o Goberno asturiano tivo que adaptar os seus datos ao novo protocolo do Ministerio, pero non por este motivo deixou de publicar información, senón que revisou a xa publicada e divulgou unha nova serie completa igualmente aberta na que, mediante táboas e gráficos, é posible coñecer indicadores como os novos casos detectados a diario mediante probas PCR ou de anticorpos, altas, falecementos ou hospitalizacións. Os completos informes interactivos do Observatorio Salud en Asturias detallan e actualizan a diario datos como as taxas de incidencia da covid-19 ou o número de casos novos, os positivos posibles e confirmados, os datos acumulados ou a incidencia dos mesmos por sexo e idade tanto entre a poboación xeral como entre a residente en centros de maiores. Estes e outros datos son situados sobre o mapa por áreas sanitarias e concellos e, ademais, esta mesma semana o Goberno asturiano lanzou unha aplicación interactiva cos datos da covid-19 nos centros de Atención Primaria.O Goberno vasco divulga cada día un informe de 19 páxinas con cifras, gráficos e mapas sobre a pandemia con datos publicados para a súa libre descargaO nivel de detalle e apertura dos datos asturianos é semellante ao ofrecido en Euskadi e Catalunya, igualmente con series históricas completas. O Goberno vasco divulga cada día un informe de 19 páxinas que, mediante táboas e gráficos, actualiza e encadra na serie histórica dende o comezo da pandemia datos como o número de casos positivos novos e acumulados e a súa situación tanto a nivel xeral como por provincias, áreas sanitarias, hospitais e concellos. As taxas de incidencia ou o número reprodutivo básico tamén son actualizados a diario nos informes do Goberno vasco, que ofrecen igualmente o perfil das persoas afectadas pola pandemia segundo o seu sexo e idade. Todos estes datos son plasmados nun mapa interactivo e a maior parte, publicados polo Goberno vasco en formato aberto, de xeito que quen o desexe pode descargalos para analizar como desexe a evolución da súa pandemia ou construír gráficos e mapas de seu.Catalunya e Andalucía combinan os mapas interactivos coas táboas para informar ata o nivel municipal e desagregar os casos por sexo e idade das persoas afectadas, en ambos casos en formatos abertosTamén os datos do coronavirus que divulga o Goberno catalán son abertos e chegan ata o nivel municipal. Faino a través de mapas interactivos actualizados varias veces ao día para a cidadanía en xeral a través do seu departamento sanitario, pero tamén mediante o seu portal de datos abertos. Nel é posible descargar a información actualizada a diario e os datos acumulados dende o inicio da pandemia relativos a casos positivos sospeitosos e confirmados, o tipo de test mediante o que foron detectados ou a evolución dos falecementos, entre outros datos. Todos, ata o nivel de desagregación por áreas sanitarias, comarcas e concellos e por sexo das persoas afectadas.A combinación de táboas e mapas interactivos tamén é a opción elixida pola Junta de Andalucía para divulgar os datos da pandemia. O Goberno andaluz inclúeos no seu portal específico sobre a covid-19 e todos os datos empregados para elaboralos están dispoñibles en formato aberto para a súa libre descarga e reutilización.A serie histórica de Galicia, a través doutras autonomías pero non no SergasUn nivel semellante de datos abertos sobre o coronavirus, aínda que con algúns detalles menos, é o que ofrecen os gobernos de Madrid e Balears. Na Comunidad de Madrid, o seu Executivo publica un informe diario sobre a evolución da enfermidade e, no mesmo espazo, ofrece acceso a mapas interactivos baseados no mesmo software que o empregado pola Generalitat de Catalunya para ofrecer datos como a incidencia acumulada e o número de casos por áreas sanitarias, distritos e concellos. As taxas de incidencia acumulada dende o inicio da pandemia e das últimas dúas semanas así como os datos acumulados pódense descargar para a súa reutilización.As aplicacións interactivas de autonomías como Madrid e Balears permiten consultar a serie histórica de datos da covid-19 dos seus territorios e tamén doutros, polo que ofrecen unha información acumulada máis ampla sobre Galicia que a propia XuntaComo outras autonomías, a Comunidad de Madrid ofrece un panel interactivo de situación xeral da pandemia que dá lugar a unha situación paradoxal a respecto de Galicia: a serie histórica que a Xunta xa confirmou que non prevé divulgar si está dispoñible, nas súas magnitudes básicas, nestes portais autonómicos na parte en que recollen información do Ministerio de Sanidade. Isto sucede no portal madrileño e cando menos, tamén no das Illes Balears, que ofrece unha serie histórica completa a nivel xeral, por illas e mais por municipios mediante mapas interactivos. Ademais, no seu portal de datos abertos procesa e ofrece para libre descarga as principais magnitudes tiradas do Ministerio, o que inclúe os datos galegos en formato numérico e gráfico.Navarra ou Castilla y León non ofrecen datos desagregados ata nivel municipal, pero si publican catálogos de datos abertos e reutilizables con detalles como os referidos ao persoal sanitario afectado pola covid-19Nas outras seis autonomías que decidiron, como Galicia, non ofrecer datos ata o nivel de desagregación municipal, a información sobre o coronavirus é, igualmente, máis ampla que a publicada pola Xunta. Así, por exemplo, en Navarra os mapas interactivos de número de casos e incidencia chegan ata o nivel de "zona básica de saúde", a unidade básica de organización do seu sistema sanitario. Mentres, a parte de táboas de datos abertos e reutilizables non só ofrecen unha serie completa de positivos e hospitalizacións, senón que tamén inclúe detalles como o número de profesionais da sanidade afectados pola doenza e cifras de persoas afectadas en centros de servizos sociais especificando se atenden maiores, menores ou persoas en situación de exclusión social, entre outros.Outra comunidade autónoma que non ofrece detalles ata o nivel de desagregación municipal pero si publica series históricas abertas e detalladas é Castilla y León. O goberno castelán e leonés, alén de emitir comunicados diarios ao xeito dos que divulga o Sergas, ofrece series históricas de datos abertos a nivel autonómico, provincial e por hospitais. A Junta de Castilla y León ten dispoñibles para libre descarga máis dunha vintena de conxuntos de datos sobre a situación da covid-19 no seu territorio, información para contextualizala e detalles como a idade e o sexo das persoas afectadas ou especificacións concretas para o caso do persoal sanitario.No caso doutros gobernos autonómicos que optaron, como a Xunta, por non por á disposición dos medios nin da cidadanía en xeral unha fonte de datos abertos e reutilizables, a información que divulgan tamén é máis ampla que en Galicia. É o que acontece en Canarias, cun completo panel interactivo de datos que chega ata o nivel municipal. No caso da Región de Murcia a información non é aberta e é moito máis limitada, aínda que si publica e actualiza unha serie histórica completa e mapas ata o nivel municipal.


Summary: Miguel Penas é historiador e desde este sábado novo presidente da Associaçom Galega da Língua (AGAL). Em Sermos Galiza quigemos falar com ele e debulhar polo miúdo os projetos desta desta nova etapa, que ele mesmo define como "de continuidade".

Miguel Penas é historiador e desde este sábado novo presidente da Associaçom Galega da Língua (AGAL). Esta organizaçom, nascida há trinta anos, tem por objectivo fundamental conseguir a plena normalizaçom do galego-português na Galiza e a sua reintegraçom idiomática e cultural no mundo da lusofonia. Em Sermos Galiza quigemos falar com ele e debulhar polo miúdo os projetos desta nova etapa, que ele mesmo define como "de continuidade". Com umha directiva na qual muitos nomes se repetem com referência à etapa anterior –entre eles Valentim Fagim, anterior presidente–, desde a AGAL pretendem achegar a sua focagem linguística a novas agrupaçons, envolverem as pessoas associadas no trabalho colectivo e continuarem com projectos como aPorto, que este verão ofereceu a sua segunda ediçom. Como foi a assembleia do sábado? Partiam dumha candidatura de consenso... Partíamos dumha candidatura única e de continuidade a respeito da etapa anterior. Desta sorte, o vice-presidente passou a assumir a presidência e vice-versa. Além disto, ficam muitas pessoas que constituíam a directiva na etapa anterior. A assembleia desenvolveu-se em família, continuando com a tendência das últimas assembleias da AGAL. Que objectivos se marcam para esta nova etapa? O objectivo principal consiste em continuarmos com o trabalho desta última etapa, focado num novo discurso que tenha a língua como centro e a lusofonia como focagem. No seu programa sugerem envolver mais às pessoas associadas, como pensam fazer? Agora temos por volta do 10% dos membros desenvolvendo um trabalho nalgum dos campos de acçom da associaçom. O nosso objectivo consiste em aumentarmos o tempo de convívio entre as pessoas associadas e criar novas áreas de trabalho como a juvenil ou a audiovisual. Porém, o principal para enredar às sócias e sócios é desenvolver um trabalho colectivo. Falam de criar umha futura área juvenil, a que se referem? Bom, a área juvenil é um projecto que levaremos adiante continuando com algumha das actividades que já se vinham desenvolvendo, como por exemplo na universidade. Queremos achegar a nossa focagem à gente nova, mas sem solapar o trabalho que já desenvolvem outras organizaçons neste âmbito. Neste sentido, procuramos completa-lo. Botarom a andar as viagens aPorto, tenhem pensado ampliar o projeto nesta nova etapa? aPorto surgiu com o objectivo de acrescentar as relaçons entre Galiza e Portugal. Foi umha ideia que contou com a colaboraçom da plataforma Andaime, e aguardamos seguir a desenvolver as jornadas e mesmo amplia-las se tenhem boa acolhida. O importante é cruzar a raia e conhecermo-nos! O vindouro domingo haverá eleiçons. Como vem a realidade linguística galega após estes três anos de governo? O balanço que fazemos desde a AGAL é negativo, algo que já mostramos ao longo deste tempo nas manifestaçons em prol da língua, como por exemplo a do 17 de maio. Para nós nom tem sentido que um governo empregue a língua para dividir, e desde esta perspectiva valoramos estes anos de governo como negativos. Há quem di que as duas normativas que convivem no nosso país –RAG e AGAL– nom tenhem porque ser excludentes, qual é a vossa opiniom ao respeito? Desde a AGAL, nos últimos anos nom centramos a discussom nas normativas, senom em como construir o galego. Quigemos seguir a estratégia do "tu ganhas, eu ganho". Porém, respectamos todas as variantes, além das que mencionas. Nós temos a nossa aposta, mas recolhemos as demais opçons mesmo nas nossas publicaçons. Existem tamém posiçons partidárias de assumirmos o Acordo Ortográfico do Português, em troca das duas normas mencionadas... Quando o acordo foi referendado polos distintos estados –creio recordar em 2011, nós adaptamos as normas da AGAL, mas mantivemos as nossas particularidades. Defendemos que Galiza deve criar um padrom próprio, ao igual que qualquer outra língua, mas que convirjam com a lusofonia.


Summary: Dúas das exposicións de maior éxito recente en Compostela entran nos seus últimos días. E ambas as dúas comparten protagonista: Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao. Alba de Gloria. Unha experiencia, en San Domingos de Bonaval, e Castelao maxistral, na Cidade da Cultura, pechan a porta este domingo, 3 de marzo.

Castelao maxistral orbita maiormente arredor dun só astro: o lenzo A derradeira leición do mestre. O óleo, pintado no exilio arxentino en 1945 a partir da estampa de Galicia Mártir, pertence ao Centro Galicia de Bos Aires. Alí regresará, pero despois de se expor en Ourense na antiga biblioteca do pazo da Deputación provincial. A extensión ourensá é o resultado dunha negociación directa de Manuel Baltar co presidente do centro arxentino, José María Vila Alén. A mostra do Gaiás, comisariada por Miguel Anxo Seixas, colocou a emblemática obra antifascista no centro dun discurso expositivo sobre a arte de Castelao relacionada co ensino e a pedagoxía. Castelao maxistral supón, en todo caso, a primeira vez que o cadro visitou Galiza. A súa chegada viviuse con polémica: Alberto Núñez Feixóo recibiuna cunhas palabras en que obviaba o contexto e o preciso significado da pintura, ademais de esquecer a figura de Alexandre Bóveda, fusilado, a quen Castelao dedicou o traballo. Estadea galeguista A estratexia de Alba de Gloria é completamente diferente. Trátase da adaptación a unha modalidade de realidade virtual da célebre intervención de Castelao no Día da Patria de 1948, tamén en Bos Aires. A Estadea galeguista que invocou o rianxeiro, e que serviu de ilustración e inspiración a xeracións de militantes comprometidos coa emancipación nacional de Galiza, cobra certa vida e resulta explicada polo miúdo. A afluencia de público a Alba de Gloria. Unha experiencia foi elevada. Tanto que o Consello da Cultura Galega, organizador da iniciativa curada por Manuel Gago, prorrogou un mes a estadía da mesma en San Domingos de Bonaval.


Summary: Un total de 204 menores de 20 anos, a maioría de 19, interromperon o seu embarazo, a maioría en hospital público e antes das 8 semanas.

A taxa de interrupcións voluntarias do embarazo (IVE) en Galiza encadea dez anos de descensos e situouse en 5,71 por cada 100.000 habitantes en 2020. Con datos pechados dese ano, segundo o informe do Ministerio de Sanidade feito público esta terza feira, e recollido por Europa Press, a Galiza contabilizou 2.490 abortos, un 13,% menos que en 2019, cando esta cifra foi de 2.868. En 2011, Galiza presentaba unha taxa de interrupcións do embarazo do 7,76 por cada 100.000 habitantes, mentres que a actual, de 5,71 por cada 100.000 habitantes, coloca o país coa metade da que ten o conxunto do Estado (10,33). Ademais, as 2.490 IVE contabilizadas supón o 2,8% das 88.269 de toda España. Das 2.490, un total de 2.285 interrupcións realizáronse en centros extra hospitalarios e, delas, 1.868 en centros privados. En hospitais públicos só levaron a cabo 147 das interrupcións que levaron a cabo en 2020 de forma voluntaria, aínda que maioritariamente a información obtida conséguese nun centro sanitario público (1.539 casos do total). Concretamente, comunicaron interrupcións de embarazado os seguintes centros: Clínica Arce, Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS), Clínica O Pasaxe; Centro de Orientación Familiar ( COF) Lugo Praza de Ferrol; COF Ribadavia, COF Carballiño, COF Novoa Santos, Hospital de Verín e Hospital Comarcal de Valdeorras; Hospital Montecelo, Clínica Climent, COF do Insalud (Vigo). A maioría dos abortos practicáronse antes de que se cumprisen as oito semanas de xestación (1.879), mentres que 534 realizáronse entre as 9 e as 14 semanas. Ademais, 76 IVE levaron a cabo entre as 15 e as 22 semanas de embarazo e un despois da 23. O estudo do informe tamén desvela que 1.008 mulleres que acudiron a interromper o seu embarazo conviven con fillos e en parella, mentres que 831 non viven con descendencia e ademais fano soas no seu fogar. Do total, a maioría, 1.289 teñen estudos de Bacharelato e ciclos de FP equivalentes, 566 estudos de ESO e 503 estudos universitarios.