Summary: BNG, FLI e PSdeG-PSOE denuncian que por terceira vez nesta lexislatura o rexedor impediu a realización do pleno, que debe ter lugar cada dous meses. Sinalan que esta actitude "vulnera de forma grave" os dereitos dos edís e da propia cidadanía

É a terceira vez nesta lexislatura que o rexedor impide a realización do pleno O alcalde de Outeiro de Rei, José Pardo Lombao (PP) negouse a convocar o pleno municipal ordinario correspondente ao mes de outubro, a pesar das numerosas reclamacións presentadas neste senso polos tres grupos da oposición, BNG, FLI (Foro Lugo Independente) e PSdeG-PSOE. As tres formacións veñen de presentar unha queixa ante a Valedora do Pobo denunciando que é a terceira vez nesta lexislatura que o rexedor impide a realización do pleno. Sinalan que esta actitude "vulnera de forma grave" os dereitos dos edís e da propia cidadanía. O Pleno de Organización do concello de Outeiro de Rei regulou no ano 2015 a necesaria convocatoria de seis plenos ordinarios cada ano, o derradeiro xoves de cada mes par. Con todo, o alcalde negouse a convocar os plenos de setembro do 2016 (correspondente ao mes de agosto), abril do 2017 e, agora, de outubro de 2018. Os grupos denunciantes manifestan a necesidade de existencia destes plenos, sinalando que "de non celebrarse, estase a impedir que os grupos da oposición poidan presentar propostas políticas ou fiscalizar as accións do goberno municipal, xa que só nos plenos ordinarios se poden presentar este tipo de iniciativas". "Estase a impedir que os grupos da oposición poidan presentar propostas políticas ou fiscalizar as accións do goberno municipal, xa que só nos plenos ordinarios se poden presentar este tipo de iniciativas" Esta situación agrávase, engaden, se se ten en conta que só hai a posibilidade de celebrar seis plenos ordinarios ao ano, podendo presentar só dúas moción, dous rogos e dúas preguntas por pleno, co que a eliminación dalgún destes plenos significa un duro recorte das posibilidades de traballo das que dispón a oposición. Lembranse, así mesmo, que "isto non se pode facer nos extraordinarios, pois nestes a orde do día é pechada e é ditada polo Alcalde ao seu antollo". Para o BNG, FLI e PSOE, con esta actitude o Alcalde "persegue que a oposición non poida facer o traballo que a cidadanía lle encargou cos seus votos". Xosé Ferreiro, Malena Ron e Luísa Lombao, voceiro e voceiras de BNG, FLI e PSOE respectivamente afirman que "de non convocarse de forma urxente este pleno ordinario, dende a oposición de Outeiro de Rei non se descarta ningunha posibilidade de actuación, incluída a de convocar un pleno extraordinario que teña como orde do día as propostas que a oposición ía levar a este pleno ordinario". Outras localidades gobernadas polo Partido Popular, como Abadín, O Saviñao ou San Amaro tamén estiveron varios meses sen plenos municipais Son varios os concellos galegos nos que está a producirse esta mesma situación, pola non celebración de plenos ordinarios, en ocasións por períodos aínda máis longos. Foi o caso, por exemplo, de Abadín, onde a comezos de ano o PSdeG denunciou que o alcalde levaba 10 meses sen convocar plenos. A resposta do PP foi, simplemente que o rexedor fora moi votado. Tamén O Saviñao estivo varios meses sen convocar plenos municipais e o mesmo sucedeu máis recentemente en San Amaro. Todas estas localidades están gobernadas polo Partido Popular.


Summary: Pontón defende a experiencia e o "bo goberno" do Bloque nos concellos como "aval" para aspirar á Presidencia da Xunta

O BNG propón aplicar un novo modelo de financiamento que acabe co "déficit" dos concellos, que "cada vez prestan máis servizos propios ou impropios, pero sen recibir os recursos suficientes". O novo enfoque sería, segundo a voceira da formación e candidata á Presidencia da Xunta, Ana Pontón, "un concerto económico", no que Galicia recadaría todos os recursos e faría "unha distribución en función da realidade dos concellos".A formación impulsará, se goberna, "un concerto económico" no que Galicia recade todos os fondos e os distribúa "en función da realidade dos concellos"Pontón, que se reuniu con alcaldes, alcaldesas e responsables de gobernos municipais do BNG, considerou prioritario poñerlle fin á "discriminación que soportan os concellos galegos na distribución dos fondos que chegan desde o Estado". Reciben, dixo, 50 euros menos por habitante que a media estatal para xestionar os servizos.A voceira destacou que o "bo goberno" do que son "exemplo" os concellos do BNG é unha garantía de que a formación nacionalista está preparada para liderar a Xunta. "Nos concellos demostramos a experiencia acumulada de gobernos transformadores", manifestou e agregou que isto é "un aval tamén para pedir a confianza dos e das galegas".A experiencia e o "bo goberno" nos concellos son un "aval" para presentarse á Presidencia da XuntaNos gobernos municipais, que "innovan, confían na capacidade do país e poñen sobre a mesa medidas alternativas", o BNG "ten un equipo de persoas con solvencia, capacidade de xestión, honestidade e rigor para gobernar desde a humildade", afirmou Pontón, que indicou que así é como quere dirixir a Xunta."Isto é o que lles ofrecemos aos galegos o 5 de abril: unha experiencia e un capital acumulados, que estamos preparados para gobernar, para que Galicia sexa gobernada desde Galicia", concluíu.


Summary: A parlamentar de Anova —aliñada con Luís Villares na frente interna— saíu ao paso dunhas declaracións realizadas por Íñigo Errejón en que este dirixente chamaba non a quebrar o modelo constitucional de 1978, senón a actualizalo.

A proposta de Pedro Sánchez de ir a unha reforma constitucional limitada para eliminar os aforamentos en determinadas circunstancias está a provocar un intenso debate político sobre a necesidade, ou non, de ir a mudanzas de maior alcance. Ao fío desa polémica, o dirixente de Podemos Íñigo Errejón —que en puridade non representa a liña oficial do partido ao terse distanciado do dueto dirixente formado por Pablo Iglesias e Irene Montero— marcou distancias coas propostas máis rupturistas co texto constitucional de 1978. De feito, nunha entrevista en TeleMadrid, Errejón —candidato da formación morada á presidencia desa comunidade autónoma— defendeu que a Constitución de 1978 "nos ten dado 40 anos de moitos éxitos democráticos e sociais", ao tempo que, porén, advogada pola súa actualización co argumento de que non é un "floreiro chinés". "Quero aproveitar para pedir desculpas se houbo parte das xeracións anteriores que se sentisen ofendidas como se nós viñésemos a dicir que había que facer borrón e conta nova [da Constitución e da transición]", dixo Errejón, quen enfatizou que a intención do grupo dirixente de Podemos é simplesmente "actualizar" a Carta Magna a "2018". A reacción de Alexandra Fernández —deputada adscrita ao sector crítico de Anova e, portanto, persoa próxima á sensibilidade política de Luís Villares— vehiculizouse através de twitter. O que é chamativo é que a parlamentar non dirixa a crítica a Errejón ou ao errejonismo, senón indiscriminadamente ao conxunto de Podemos. Seica Podemos estaba de broma cando falaba de creba democrática. Aliñarse co discurso das elites da transición: iso sí que merecía unha disculpa, tanto co 15M coma cos pobos que loitan por rachar os candados do R78. Van camiño de converterse no seu freo.https://t.co/AjuRXAQjpf— Alexandra Fernández (@aKollontai) 18 de setembro de 2018 O chío revela até que punto é real a tensión no seo da confluencia e como existen concepcións políticas de difícil conciliación entre os distintos sectores do partido instrumental, e nomeadamente entre o villarismo e Podemos.


Summary: A proposta procura ubicar unha factoría para gasificar carbón e producir metanol en pleno Macizo Central. Antes intentouse instalar en Tenerife ou Almería, en cada un dos lugares con sinatura dunha empresa distinta, "mais detrás de todas está a mesma persoa apoderada", afirma Fins Eirexas, de Adega.

A Asociación ecolóxica para a defensa da Galiza, Adega, presentaba hai uns días alegacións ao proxecto de instalación dun polo químico en pleno Macizo Central de Ourense, unha iniciativa que procura "gasificar carbón para obter metanol (un alcol) e hidróxeno (un gas), ambos combustíbeis". Un proxecto, recoñece en conversa con Sermos Galiza Fins Eirexas, de Adega, que xa acumula varios rexeitamentos en diferentes puntos do Estado español. "En Tenerife ou Almería xa lle dixeron que non", sinala, indicando que en cada un dos lugares esta iniciativa levaba a sinatura dunha empresa distinta, "mais detrás de todas elas está a mesma persoa apoderada". Serían, pois, empresas instrumentais, afirma o ambientalista. Eirexas fala de "calote" e explícao: "É surrealista, porque este proxecto propón a vía máis complexa e custosa para obter un produto que tampouco ten no mercado un gran rendemento económico". Así, lembra que esta actividade pretenda ubicarse sobre chan rústico nun espazo fóra das diversas superficies industriais da provincia de Ourense, moitas delas infrautilizadas, e afastada das principais vías de comunicación precisas para o transporte da materia prima (unas 100.000 Tm/ano de carbón) e a distribución dos produtos (75.000 Tm/ano de metanol) e subprodutos (375 Tm/ano de H2). Cal é o negocio? Mais entón, cal é o negocio? Fins Eirexas considera que o obxectivo é lograr algún tipo de autorización dunha administración para, en base á mesma, ter un punto de apoio para iniciar litixios solicitando indemnizacións por danos e lucro cesante cando durante o proceso lle deneguen o permiso. Algo semellantes, aínda salvando as claras diferenzas, aponta Eirexas, ao da empresa Edgewater en Corcoesto.


Summary: Este mesmo venres o xogo podería estar xa dispoñible. Os responsables da rapidez: o interese da empresa arxentina Etermax en contar cunha versión galega do xogo, o traballo de Cilenis e o papel de Marcus Fernández.

Afeitos como estamos a que algúns proxectos ou demandas tarden moitos meses ou anos en resolverse, chama a atención a rapidez coa que se se completou o proceso para completar a versión en lingua galega do Apalabrados, que este mesmo venres podería estar xa dispoñible. Os responsables: o interese da empresa arxentina Etermax en contar cunha versión galega do xogo, o traballo de Cilenis -unha start-up dedicada ao desenvolvemento de produtos e solucións nos campos do procesamento da linguaxe natural e a enxeñería lingüística-, e o papel de Marcus Fernández (Código Cero), que exerceu de enlace. Os responsables da rapidez: o interese da empresa arxentina Etermax en contar cunha versión galega do xogo, o traballo de Cilenis e o papel de Marcus Fernández Na pasada Lacon Network, que se celebrou o pasado 1 de febreiro, Marcus Fernández comentoulles aos responsables de Cilenis que Etermax -a empresa arxentina responsable de Apalabrados- estaba interesada en ter unha versión en galego do xogo e que así llo comentaran nunha entrevista no programa Banda Ancha da Radio Galega. Mesmo iniciaran contactos coa Real Academia Galega para facelo, aínda que ese intento non tivera éxito. Isaac González, de Cilenis, explica que "para nós non supoñía un gran desenvolvemento e estabamos dispostos a traballar niso. Puxémonos en contacto cos empresa para que nos dixesen que necesitaban. E en non moito tempo xa lle mandamos unha primeira versión do dicionario". Cilenis traballou a partir do Vocabulario ortográfico da lingua galega (VOLGa), engadíndolle todas as formas -singular, plural, masculino e feminino- de todos os termos e tamén todas as formas conxugadas dos verbos. w, j, y e k foron eliminados ao só estar presentes en estranxeirismos, para deste xeito mellorar a xogabilidade Outra parte do traballo consistiu en asignarlles un valor ás letras en función da súa frecuencia de aparición na lingua galega. Etermax mandaron unha primeira proposta en base ao dicionario que Cinelis lles remitira e posteriormente Cilenis desenvolveu unha contraproposta en función de criterios científicos. Ademais, w, j, y e k foron eliminados ao só estar presentes en estranxeirismos, para deste xeito mellorar a xogabilidade. A partir deste venres descubriremos o resto dos detalles. Os proxectos de Cilenis Nestes momentos a empresa traballa en Avalingua, "un dos nosos proxectos estrela, pois fai algo que ninguén está facendo: tentar avaliar a calidade da lingua de xeito automático" Cilenis traballa, explica Isaac González, en dúas liñas: "unha máis visible, que seria esta do Apalabrados ou o conxugador para móbiles, e outra menos visible e a máis longo prazo". Nestes momentos a empresa traballa en Avalingua, "un dos nosos proxectos estrela, pois fai algo que ninguén está facendo: tentar avaliar a calidade da lingua de xeito automático". Isaac González conta que con este programa "o ordenador pode dicir: este texto está un 70% ben escrito porque se atoparon estes erros ortográficos e estes erros gramaticais. Isto abre a porta a que se fagan avaliacións masivas da corrección dun texto. Temos un prototipo para o galego e estamos traballando nun prototipo para o español. Aplicado aos traballos dun conxunto de alumnos podemos saber o seu nivel global e a súa evolución!. Outro proxecto é máis complexo pero resume a razón de ser da empresa: tentar crear unha plataforma que conteña os módulos lingüísticos -as aplicacións de software- que se foron desenvolvendo durante anos no grupo de investigación da USC do que parte Cilenis: "Imos crear unha api pública ou unha plataforma para que iso se poida integrar noutras aplicacións de maneira sinxela".


Summary: Dos cinco ingresos contabilizados polo Sergas desde as 18 horas do sábado, catro están en unidades de Coidados Intensivos.

Segundo o balance ofrecido pola Consellaría de Sanidade, na mañá deste domingo, o número de persoas hospitalizadas con Covid-19 viviu un aumento tras encadear varios días de baixada. O incremento é dun total de cinco ingresados máis, onde o máis destacábel é o aumento dos pacientes en UCI (Unidade de Coidados Intensivos), que subiron en catro persoas e xa atinxen o cento. Até o de agora hai un total de 539 persoas ingresadas nos hospitais das sete áreas sanitarias. Delas, 439 están hospitalizadas en unidades convencionais (unha persoa máis que o sábado) e 100 estan en UCI. De este modo, os datos do domingo rompen a tendencia de descenso no número total de hospitalizados, ascendendo en todas as áreas sanitarias agás en Ourense, Pontevedra-O Salnés e Lugo. Así, A Coruña-Cee segue a ser a área con maior número de persoas ingresadas con Covid-19, con cinco hospitalizados máis, e chegando aos 167, dos que 29 están en UCI. En Vigo tamén aumentan os ingresas, con dúas hospitalizacións máis, o que deixa a cifra en 88, dos que 25 permanecen en críticos. Ourense presenta unha baixada de ingresados, con 78, dous menos que no balance deonte, e con 10 pacientes en UCI. Mentres, na área de Compostela-Barbanza hai un lixeiro aumento e chegan aos 53 ingresados, un mais que onte, e 12 persoas en UCI. Na de Lugo baixan até 48 as persoas ingresadas, dúas menos que na véspera, e delas, cinco están en críticos. Na área sanitaria de Pontevedra-O Salnés descenden en dúas as persoas con Covid-19 hospitalizadas até quedar en 57, delas cinco están en UCI. En Ferrol a cifra sobe até os 44 hospitalizados, un máis que na xornada do sábado, e do 12 persoas atópanse en unidades de críticos.


Summary: A resposta da Unión Europea á crise provocada polo coronavirus está aínda por concretar. Mentres unha parte da sociedade observa con preocupación as consecuencias da intervención, outros sectores consideran que estamos diante dun tempo novo en Europa. Analizamos os termos da proposta formulada pola Comisión Europea.

O pasado 27 de maio, a Comisión Europea fixo pública a súa proposta diante da emerxencia económica provocada pola pandemia. A alternativa formulada parte do proxecto presentado unhas semanas antes polos Gobernos de Francia e Alemaña e recolle unha liña de financiamento de 750.000 millóns de euros para os Estados comunitarios. Segundo expresou a presidenta da Comisión Ursula von der Leyen, "500.000 millóns de euros distribuiranse como transferencia e 250.000 millóns como crédito", fixando 2021 como data de arranque dun programa que se vai alongar até o 31 de decembro de 2024. A proposta foi recollida con euforia polo Goberno español, así como polo principal partido da oposición. Neste sentido, Pedro Sánchez destacou que "España é o segundo Estado máis beneficiado", cifrando a contía da axuda en 140.000 millóns, 73.000 millóns dos cales proceden das transferencias e 63.000 millóns en forma de crédito. Porén, o paquete europeo debe percorrer aínda un longo proceso, descoñecéndose o monto final dos fondos, que probabelmente van ser recortados malia ficar moi lonxe das peticións iniciais do Executivo español, e as condicións impostas pola Comisión Europea para recibir as axudas. Resposta dos especialistas ás axudas da UE A economista da Universidade de Compostela (USC), María Cadaval, en declaracións a Nós Diario, considera "positiva a proposta da Comisión Europea porque é diferente, na medida en que dous terzos dos fondos son axudas directas e só un terzo créditos". Cadaval sinala que "non é unha proposta definitiva pero unha vez que conta co apoio de Francia e Alemaña, o resultado final será moi parecido. Considéroo unha iniciativa moi interesante, onde os fondos van dirixidos fundamentalmente á innovación e ao desenvolvemento sostíbel polo que estas liñas deben estar moi presentes nas propostas de recuperación que elaboren o Goberno estatal e a Xunta da Galiza". Adrián Dios, profesor da Facultade de Económicas da USC, valora como "positivas as decisións destinadas a fornecer liquidez", mais analiza que "responden ás necesidades do eixo franco-alemán de que os Estados da Unión Europea consuman para favorecer as súas exportacións". "A proposta da Comisión Europea lígase coa propia esencia do proxecto da Unión Europea de expandir os mercados dos Estados centrais, por iso a industria alemá medra e a dos países do sur, como Galiza, mingua", explica Dios a Nós Diario preocupado por que esta decisión poida reducir aínda máis a capacidade de produción industrial dos Estados que non fan parte do centro europeo. O profesor do campus de Lugo da USC Bernardo Valdês sinala a Nós Diario que "a avaliación da proposta depende da que fagamos da Unión Europea (UE). Se consideramos que as cousas ían ben, a avaliación será positiva, malia que se poida pensar que a dotación do fondo é insuficiente e que parte non é un incremento de gastos, senón de partidas. Porén, se tomamos como base unha visión minimamente crítica da UE, como espazo privilexiado para agudizar as desigualdades e a concentración territorial da riqueza ou de que a súa economía estaba afectada xa por serios problemas estruturais, a visión cambia. A proposta da Comisión segue a afondar na lóxica de aumentar o endebedamento público e da condicionalidade das políticas económicas que aplican os Estados membros". O economista Xosé Díaz destaca que "a execución destes fondos está ligada ao Semestre Europeo, un instrumento que ten entre os seus obxectivos o saneamento das finanzas públicas ou as reformas estruturais con todo o que iso significa". "Non deixa de ser curioso que o programa se denomine "A vindeira xeración europea", porque precisamente a próxima xeración vai ser a pagana deste programa de financiamento", engade. "Unha parte do programa, concretamente o coñecido como Mecanismo de Solvencia, vai destinado a financiar directamente as empresas privadas mediante o Banco Europeo de Investimentos (BEI)", conclúe. A totalidade dos economistas consultados por Nós Diario dan por feito que as achegas aos Estados van estar sometidas a condicións, na liña do xa expresado polas autoridades europeas. "Haberá condicións si ou si", comenta Adrián Dios, "e van estar xa nos proxectos", sinala María Cadaval, "seguramente as condicións seguirán as mesmas liñas que veñen incidindo até agora utilizando distintos eufemismos", indica Bernardo Valdês, "as condicións poden ser moi duras", conclúe Xosé Díaz. María


Summary: Inspección obrigou a Zara a transformar 38 contratos eventuais en indefinidos tras a denuncia de UGT, que descubriu máis casos. A multinacional reaccionou non renovando mulleres en idéntica situación, pero algunhas delas denunciaron e a empresa recoñeceulles o despedimento improcedente

Alongar e encadear durante anos contratacións temporais, evitar así os beneficios laborais de acumular antigüidade, pagando menos salarios e superando os períodos máximos permitidos. É unha práctica habitual en moitas empresas co seu persoal, especialmente o feminino. Tamén en Zara, buque insignia do grupo téxtil Inditex, a quen Inspección de Traballo obrigou a transformar 38 contratos eventuais en indefinidos e quen recoñeceu de facto as irregularidades ao aceptar o despedimento improcedente e a indemnización como se fosen fixas de varias traballadoras ás que prefiriu botar antes que volvelas contratar. Así continúa co modelo, o de temporalidade e precariedade. Inspección de Traballo obrigou a Zara a transformar 38 contratos eventuais fraudulentes en indefinidos É o que denuncia a Federación de Servizos de UGT en Galicia sobre as tendas de Zara na provincia da Coruña, unha protesta que se fixo visible este xoves no centro comercial coruñés de Marineda e que se trasladará este venres a Compostela. O sindicato advirte da "fraude na contratación temporal" e dos "despedimentos" que está a levar a cabo Inditex nos últimos meses logo de que se deitase luz sobre unha situación xa antiga. Foi a finais de 2016 cando os servizos xurídicos de UGT empezaron a revisar con detalle os contratos ao comprobar que había mulleres con "contratacións eventuais eternas", desde 2012 e mesmo nalgún caso desde 2009, cando eses contratos deberían ter xa pasado a fixos. Detectaron a "fraude" e puxeron as irregularidades en coñecemento da Inspección de Traballo, que instou o grupo Inditex a transformar, como así fixo, 38 contratos en indefinidos tras certificar a denuncia do sindicato. UGT denuncia a "fraude" na contratación e os despedimentos das mulleres que se deciden a denunciar A empresa Zara, a través desta modalidade de contratos fraudulentos, mantén estas traballadoras sen calendarios laborais estables e diferentes aos do persoal fixo, sen vacacións e, como denuncia UGT, "sen esixir os seus dereitos por medo a non ser renovadas". Ademais, o salario é menor ao non acumular antigüidade, que supón neste caso un plus de permanencia de máis de 260 euros ao ano cada cuatrienio. Uns 18 euros ao mes por 15 mensualidades cada catro anos. Ademais, tal e como denunciaba a central ante a Inspección, estes contratos eventuais adoitan ser tamén de poucas horas, menos das habituais e cun menor salario malia os acordos alcanzados polos sindicatos para que se incrementen as xornadas. "Non estamos falando de grandes soldos, nin moito menos, senón dun sector con salarios baixos no que, aínda por riba, non se chegan ás 40 horas", insisten desde o sindicato. O encadeamento de contratos temporais "impide acumular antigüidade, aumentar o salario e ter vacacións e evita protestas polo temor a non ser contratadas" A transformación deses 38 contratos eventuais en indefinidos supuxo "un éxito" para UGT, sindicato maioritario, que no entanto sabía da existencia de máis persoal con ese tipo de contratación, que se xerou mesmo durante toda a investigación levada a cabo pola Inspección de Traballo. Unhas 60 traballadoras en total estarían afectadas en toda a provincia. Segundo denuncia a central, Inditex, advertida polo requirimento da Administración, comezou a "finalizar contratos fraudulentos para evitar transformalos en indefinidos". "Fixérono de forma rastreira", di Álvaro Cajigal, responsable da Federación de Comercio de UGT na Coruña, que lembra que Inspección non pode actuar se non hai unha relación laboral vixente e activa. UGT denuncia que Inditex comezou a "finalizar contratos para evitar transformalos en indefinidos" tras a resolución de Inspección de Traballo Xa que logo, o sindicato animou as traballadoras afectadas a acudir aos xulgados, aínda que moitas delas non o fixeron por medo a non volver ser contratadas. "Se reclamas, igual non volven ser chamadas e teñen ese temor a non volver atopar choio", di Cajigal. Si o fixeron algunhas, ás que Inditex recoñeceu no acto de conciliación previo ao xuízo o despedimento improcedente, ofrecéndolles a indemnización que corresponde a un contrato indefinido. "A empresa recoñece que son persoas válidas, pero prefire despedilas e seguir con contratos precarios", insiste quen advirte dunha práctica moi común, "que tamén se dá na empresa máis grande e no grupo que debería dar exemplo ao resto". Inditex recoñeceulles ás denunciantes na conciliación previa ao xuízo o despedimento improcedente e a indemnización por contrato indefinido Ademais, lembra tamén que o 99% das afectadas nestes casos "son mulleres". "Cando por fin parece que o debate público sobre a igualdade real está na rúa, en grandes empresas con cadros de persoal maioritariamente femininos e onde se debería dar exemplo, permítense este tipo de prácticas, de precariedade e de eventualidade", insiste Cajigal. "Claro que che poden dicir que pagan igual aos homes que ás mulleres porque é así, pero se es unha grande empresa, cunha altísima porcentaxe de mulleres entre o persoal, e fomentas esta precariedade e temporalidade nun sector tan feminizado, non estás colaborando na igualdade, sendo ademais a maior multinacional e debendo ser exemplar", insiste en conversa con Praza.gal. "Non teño as probas de que as prácticas son semellantes en todo o Estado, pero si a certeza e a opinión de que así é", engade. Por todo isto, UGT reclama a "readmisión das traballadoras, a regulación da contratación temporal e a fin da fraude nos contratos". Así o manifestaron na concentración levada a cabo este xoves no centro comercial Marineda City e que se repetirá este venres diante da tenda que Zara ten na praza de Galicia. Este diario contactou co grupo Inditex e está á espera de coñecer a súa postura respecto da denuncia do sindicato e do requirimento que lle fixo a Inspección de Traballo.


Terá lugar o vindeiro 22 de marzo, cando dende diversos puntos e nacións do Estado Español, se encamiñe unha enxurrada de protesta social con carácter anti-sistémico que ten que converxer, por forza, en Madrid. Nucléolo do réxime e metrópole das nosas nacións sen estado. O acordo desta mobilización múltiple a nivel nacional e estatal entendémola como a reacción natural das organizacións alternativas e realmente progresistas. A face que ten que mostrar unha sociedade damnificada pero non derrotada. O papel de Galicia e do noso pobo na Marcha da Dignidade viría tipificado en parte polo contexto económico e social actual, mais tamén polo anquilosamento da meirande parte da clase política que non é quen de seguir os ritmos nin de facerse cargo das demandas de emerxencia social e nacional que esixen unha resposta colectiva. Como tampouco está en condicións de facelo o sindicalismo hexemónico, "incapaz" de materializar nin unha folga xeral e sometido totalmente ata pra ir facer reverencias á Zarzuela. Tamén en España temos amizades e organizacións homólogas na mesma trincheira que a nosa, que comparten e asumen o noso dereito a decidir como pobo e como nación Entendemos, ademais, que se é que se está a favor da queda do sistema estase tamén, por tanto, a prol da mobilización permanente e da unidade da esquerda sen exclusións. E a marcha programada é unha proba irrefutábel de que se está a interiorizar esa lectura aínda que os axentes sociais coas posturas máis acomodaticias teimen, polo momento, en mirar pra outro lado. Nós non imos mirar pra outro lado, nin tampouco nos van vir agora complexos de ir a Madrid. Fomos en anteriores situacións de emerxencia social, como cando foi o conflito do fletán ou do mesmo Prestige, canto máis agora que é por causa dunha progresiva carestía global. O sindicalismo da CUT non naceu hai máis de dez anos para institucionalizarse ou para caer nas diferentes formas posíbeis de burocratización. Tamén no terreo sindical, o proxecto liberador como nación hai que exercitalo en Galicia. Pero iso non pode significar ancorarse no referencialismo paduán, esquecendo os marcos históricos e conxunturais pero determinantes, como son os do estado. Tamén en España temos amizades e organizacións homólogas na mesma trincheira que a nosa, que comparten e asumen o noso dereito a decidir como pobo e como nación. Entenden sobradamente o noso dereito á independencia nacional. Non hai que suporlles, como se fai ás veces talvez de forma interesada, unha intelixencia inferior e, obviando, por certo, os preceptos máis elementais da solidariedade internacionalista. A rúa, como o foi sempre (e comprobámolo no tardofranquismo), é a receita máis eficaz e o terreo fértil que deu e dará sempre os resultados agardados se se actúa con responsabilidade e se sabe vertebrar o sentir popular Hai tempo que estamos na rúa e coa chamada crise aínda máis, se cadra, logo de que as políticas en beneficio da patronal abrisen unha fenda que conseguiu bloquear, en parte, o labor sindical clásico que viñemos practicando nos centros de traballo xunto con outras organizacións amigas. Foi esta nova situación a que nos impeleu, sen renunciar ao combate na empresa, a buscar outras formas e a explorar novas estratexias de loita. Pero hai unha constante que é fundamental e irrenunciábel. A rúa, como o foi sempre (e comprobámolo no tardofranquismo), é a receita máis eficaz e o terreo fértil que deu e dará sempre os resultados agardados se se actúa con responsabilidade e se sabe vertebrar o sentir popular. Esa é a mensaxe que lle transmite a experiencia á clase traballadora despois de décadas movendo ficha adiante e atrás no taboleiro das relacións de poder en períodos como o das privatizacións, os decretazos, traizóns sindicais de toda índole, as incontábeis batallas do naval ou o delongada loita mariñeira. E está claro que hoxe ese sentimento de indignación, amais de no sindicalismo alternativo de todo o Estado, está nos movementos sociais que están a canalizar toda esa desconformidade. Non se pode pechar os ollos a esa realidade. A Marcha da Dignidade é o lugar común onde agardamos e nos unimos aos distintos colectivos da xente desempregada, da estafada pola banca, a desafiuzada, a pensionista do estranxeiro e a todo o tecido civil e asociativo pra que,baixo unha única forza acumulativa É por iso que a Marcha da Dignidade é o lugar común onde agardamos e nos unimos aos distintos colectivos da xente desempregada, da estafada pola banca, a desafiuzada, a pensionista do estranxeiro e a todo o tecido civil e asociativo pra que,baixo unha única forza acumulativa, sexamos quen de pór en cuestión, se non de derrubar de vez, o podre sistema capitalista parapetado nunha atalaia que ten dous niveis: o da hexemonía bipartidista parlamentaria española como brazo executor do poder financeiro e outro,superior, que responde á ditadura económica do euro e a todo o paquete de políticas anti-obreiras da Troika que non tende máis que a unha nova forma de escravitude pra as clases populares. Ou non ten uns resultados dramáticos a suba da tarifa da luz, a sexta en dous anos, para a meirande parte das familias nunha situación como na que nos atopamos nestes momentos? Non entendemos que clase de europeos somos, que é iso? Ser europeos que é exactamente? Cales son os beneficios? É acaso tan substancioso como o de ser un país democrático? Como se atreven a dicir que vivimos nun país democrático se provocan que morra xente nos cárceres mediante a represión ou cruzando as súas fronteiras caendo mortas como animais persoas que foxen da pobreza ben sexa polo gume de coitelas nos valados ou por afogamento ocasionado polos bestas do Duque de Ahumada? Que democracia é esta que condena ao cárcere aos piquetes informativos dunha folga e que deixa a familias con crianzas na rúa sen preocuparse o máis mínimo e sen ningún tipo de asistencia social? Non entendemos que clase de europeos somos, que é iso? Ser europeos que é exactamente? Cales son os beneficios? Resulta esperpéntico que chegásemos a un punto no que a nosa mocidade, conte esta con titulación universitaria ou non, estea a escoller a vía da emigración forzosa de forma escandalosamente recorrente porque comproba que o mercado de traballo non ten nada que lle ofertar. O sentimento xeneralizado é o de que non hai futuro. Estamos nunha desas etapas da historia marcadas polo afundimento moral dunha sociedade enteira e que a historia dirá se ten peores repercusións que un crack do 29 ou ca unha posguerra. As consecuencias económicas xa as estamos mirando e non teñen visos de mellorar en anos vindeiros. Os suicidios por causas relacionadas estanse disparando aínda que se considere que non sexa materia para tratar na prensa tódolos días. Cada vez hai máis xente nas rúas, remexendo nos colectores do lixo, pedindo esmola ou vivindo da beneficencia a causa do paro e dos recortes que deixan á maioría desfavorecida sen as prestacións mínimas e minguados os seus dereitos ao servizo sanitario universal así como á educación pública de calidade. E a quen tivo a mala sorte de que o estafasen ou a quen se hipotecou, sen recursos e sen vivenda. Por tanto, aos axentes máis activos, e os movementos sociais deberan estar na vangarda, preséntasenos como un compromiso de primeira magnitude tratar de iluminar o camiño pra levar a cabo unha contestación social sen parangón que culmine co trunfo das clases populares. Esa é a nosa tarefa. O que nos move. O que realmente temen estes gobernos. E o resto, enguedellar en parlamentiños mentres se cobran dietas de infarto sen mirar o que lle ocorre realmente ó pobo, non é máis ca comungar con rodas de muíño e unha pose pra saír nos xornais e recoller uns cantos votos para seguir vivindo de clocló. Esa é a nosa tarefa. O que nos move. O que realmente temen estes gobernos. E o resto, enguedellar en parlamentiños mentres se cobran dietas de infarto sen mirar o que lle ocorre realmente ó pobo Se a esquerda non é quen de tomar ese camiño de unidade popular, así que se esfarelen os últimos dereitos que quedan do chamado estado do benestar, non imos dicir abertamente que corremos o risco de que abrollen novos discursos patrioteiros perigosos e xenófobos que traten de implantar os seus modelos porque todo iso xa se concentra dentro e arredor do Partido Popular e é parte da condena que pagamos ó quedarmos envoltos na chamada Transición. Pero sería preocupante non estarmos alerta se o noso sistema se reformulase, como parece que se está a ensaiar, prescindindo da monarquía (parlamentaria) e mantendo o esencial na forma dunha república que nada tería que ver no plano político nin no económico coa de 1936. É certo que hai terreos nos aínda que temos un mundo por diante. Un goberno, imbuído pola igrexa máis reaccionaria que nunca se separou do Estado, toma decisións de dubidosa moralidade sobre o devir da sociedade e trata de incidir no propio corpo das mulleres retrotraéndonos ó pasado. Pra nós a igualdade de xénero é clave para o desenvolvemento, aquí e no resto do planeta. Por tanto, alén de reivindicacións superficiais, cómpre unha planificación verdadeiramente inclusiva na que son as mulleres as que teñen que tomar a palabra. Que falen as mulleres. A mensaxe ás nosas nacións, aos nosos pobos traballadores pra que se liberen ten que ser esperanzador. Como non o vai ser se, malia todo, comprobamos que mediante os métodos que estamos indicando se van producindo "pequenas" vitorias?? EH Bildu logrou blindar, en boa medida, a provincia de Guipuskoa contra a Reforma Laboral. A mobilización dos colectivos cívicos e veciñais, como a PAH, logrou interporse en máis de un desafiuzamento dos moitos que se producen a diario. A maioría social desfavorecida deu un golpe na mesa no barrio obreiro de Gamonal tendo que intervir Génova ante o medo terrorífico a unha propagación insurreccional sen precedentes que xa se estaba producindo noutros lugares do Estado. É dicir: pódese. E non perdamos isto de vista. A maioría social desfavorecida deu un golpe na mesa no barrio obreiro de Gamonal tendo que intervir Génova ante o medo terrorífico a unha propagación insurreccional sen precedentes que xa se estaba producindo noutros lugares do Estado. É dicir: pódese Agardando por eses movementos, pola xente, sumámonos como un ente máis á recentemente constituída Plataforma Galega das Marchas da Dignidade para concorrermos coma un pobo que expresa a súa vontade contestataria nesa corrente crecente de resistencia multifocal que se está a conformar en diferentes puntos da península nas máis variadas formas e estratexias e que se mirarán as caras cun mesmo fin en Madrid o día 22 de marzo. A rebelión cívica non pode ser un panexírico novelesco de salón, moito menos a retórica de mediocres e oportunistas. Despois das praxes, sen desprezo á necesaria teorización, impóñense aínda máis praxes: o pobo traballador galego será o suxeito nacional nas Marchas da Dignidade a Madrid este 22 de marzo.


Summary: A editorial que dirixe Francisco Macías vén de publicar o primeiro libro da colección 'O papel do teatro'. É a versión en galego do 'Tartufo' de Molière.

A versión ao galego do 'Tartufo' de Molière é o primeiro número da nova colección de libros 'O papel do teatro', promovida polo Centro Dramático Galego (CDG) e realizada en réxime de coedición entre Edicións Positivas e a Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic). A publicación en papel recolle ao longo de 96 páxinas a tradución da obra do dramaturgo francés –en versión de Eva Alarte e Carles Alfaro– asinada por Loli Ramos. Sobre este texto o CDG construíu o espectáculo estreado no Salón Teatro de Santiago de Compostela o pasado setembro e representado ata finais de ano por distintos escenarios galegos. 'Tartufo' abre así a colección 'O papel do teatro', unha iniciativa de Fefa Noia, directora do CDG, para darlle cabida aos textos producidos pola compañía pública que non foran traducidos ao galego con anterioridade e publicados en soporte papel. A finalidade é retomar e continuar coa tarefa de edición de pezas dramáticas no noso idioma que se viña facendo por parte do CDG desde os seus inicios co obxectivo de que poidan estar a disposición dos lectores no futuro.


Summary: Só no mes de novembro tiveron lugar no país 2.205 sinistros -catro deles mortais- o que supón xa unha cifra de 21.501 no que vai de 2014, máis que no mesmo período do ano anterior.

O total de accidentes laborais rexistrados en xornada de traballo en Galiza no pasado mes de novembro aumentou un 13,66% ao situarse nos 2.205 sinistros fronte aos 1.940 do pasado exercicio. Así o comunicou a Consellería de Traballo, no que precisou que no total de accidentes, 2.164 foron leves, 37 graves e catro mortais. O comportamento dos sectores non foi uniforme. Así, diminuíron os accidentes na agricultura nun 8,94%, aumentando nas demais áreas, como na de pesca ( 4,17%), nos servizos (11,47%), na industria (19,50%), e na construción (25,10%). O departamento de Beatriz Mato explicou que para ter unha visión precisa da sinistralidade laboral utilízase o índice de incidente, que compara o número de accidentes co número de traballadores con continxencias profesionais cubertas. Así, o chamado índice de incidente do total dos accidentes en xornada laboral en Galiza aumentou un 12,59% en novembro deste ano respecto ao mesmo mes de 2013. Por sectores, diminuíu na agricultura nun 7,14%. Fronte a iso, aumentou na pesca nun 7,56%, nos servizos nun 9,49%, na industria nun 20,20% e na construción nun 26,09%. A sinistralidade laboral aumentou nun 3,40% até novembro deste ano, cun total de 21.501 accidentes laborais fronte aos 20.794 no mesmo período de 2013. Sindicatos teñen denunciado que os recortes en empresas por mor da crise estarían detrás de moitos destes accidentes, posto que a seguridade é máis relaxada para buscar así un aforro que pode levarse vidas de traballadores por diante.


Summary: Após a escolla de Leicega como candidato do PSdeG, xa hai tres cabezas de cartaz confirmadas para as eleccións galegas, as do PP, BNG e PSOE. Só falta unha incógnita por resolver.

Só falta unha carta na baralla eleitoral por se descubrir, a da Marea. Sobre isto reflicte na súa vídeo-columna semanal o director de Sermos Galiza, Xosé Mexuto. Para Xosé Mexuto, a incógnita por despexar está cada día máis clara e aponta inequivocamente para a figura de Xosé Manuel Beiras. Nesta vídeo-columna o director de Sermos explica por que.


Summary: Hai uns días Lois Patiño obtivo o primeiro premio do Play-Doc con Costa da Morte, un filme que xa obtivera pretixiosos galardóns en Locarno ou no FICUNAM. Entrevista de Montse Dopico.

Lois Patiño comezou hai xa uns anos a súa análise da relación dos seres humanos coa paisaxe. A súa pescuda tivo varias fases, mais nunca antes se achegara á identidade cultural creada a través desa interacción das persoas coa natureza. Iso fai en Costa da Morte, que acaba de gañar o Play-Doc. A película, que recibira o premio ao mellor director emerxente no prestixioso festival de Locarno, sumou, así, un recoñecemento máis, só uns días despois de saberse que fora escollida mellor cinta de competición internacional no FICUNAM. O éxito de Costa da Morte (Zeitun films) en mostras de cinema independente de todo o mundo é tal que o seu autor vive, dende hai varios meses, de aeroporto en aeroporto. Entrevistámolo, de feito, por teléfono, nun momento que tivo mentres esperaba o avión que ía levalo para o Bacifi. Recuperamos tamén parte dunha conversa anterior con el que axuda a comprender o camiño andado ata Costa da Morte, que é unha proba máis de que o Novo Cinema Galego non é só unha etiqueta. E de con pequenas axudas poden conseguirse enormes resultados na proxección internacional do noso audiovisual. Acabas de gañar o Play-Doc. Levas xa uns cantos premios e, se contas todos os festivais nos que o teu filme foi seleccionado… son moitos, non si? Entre mencións e premios son bastantes, si. Martin Pawley dicíame que xa estivemos nuns 50 festivais. E, contando os que quedan, podemos achegarnos a 60. Agora vou para o Bacifi de Bos Aires e despois vou ir a San Francisco e a Corea do sur. Estou percorrendo o planeta! Tamén te chaman para presentar outros filmes teus. Costa da Morte é un paso máis na túa investigación sobre a relación entre humanos e paisaxe. Desta volta, a cámara achégase máis aos humanos, mais a distancia con eles mantense no ámbito da imaxe. Pola contra, a distancia rómpese no son: escoitamos as conversas. Por que? Esta é unha película máis contemplativa. Os humanos que saían nas outras poderían ser dun sitio ou doutro. Neste caso é a primeira vez que me achego á identidade cultural. É a identidade da Costa da Morte, o imaxinario colectivo que foi construído a través da relación dos humanos coa paisaxe. E a voz do home foi construíndo esa identidade a través dos seus relatos. É unha voz colectiva, nese sentido. Por iso o son está próximo pero a distancia mantense na imaxe: hai unha dobre distancia perceptiva. Escoitamos as conversas das persoas e tamén o seu esforzo físico ao traballar no bosque, -a tala de árbores, por exemplo-, na terra, no mar… "É a primeira vez que me achego á identidade cultural. É a identidade da Costa da Morte, o imaxinario colectivo que foi construído a través da relación dos humanos coa paisaxe" Se en Paisaxe-distancia os humanos non se movían, en Montaña en sombra os humanos movíanse como autómatas. En Costa da morte todo se move: persoas, lume, mar, vento… A identificación dos humanos coa paisaxe é maior neste filme? A voz parece ás veces saír da paisaxe, porque non vemos a quen fala. Si, hai unha maior identificación do home coa súa contorna. Por iso me achego aos mitos e a historia que construíron os habitantes da Costa da Morte: xente que viviu sempre alí, nesa paisaxe. Eu creo que a paisaxe ten unha gran influencia no ser humano. Quero dicir, penso que o hábitat no que nos desenvolvemos inflúe no carácter das persoas, do mesmo xeito que se produce tamén a relación inversa: os humanos interveñen na paisaxe. "En Costa da morte hai unha perspectiva máis naturalista, non hai esa distorsión plástica de Montaña en sombra" En Montaña en sombra, que presentaches antes de Costa da Morte, había unha intención pictórica clara. En Costa da Morte non hai esa abstracción mais mantense esa vontade pictórica. Por exemplo, nas imaxes dos percebeiros traballando. A rodaxe de Montaña en sombra foi despois de Costa da Morte, o que pasa é que Costa da Morte é un proxecto que se foi alongando porque estiven con outras cousas. Tamén supuxo un esforzo maior polo feito de ser máis longa. Entón, esa evolución máis pictórica, máis abstracta, de estrañamento do espazo, en realidade é posterior a Costa da Morte. En Costa da morte hai unha perspectiva máis naturalista, non hai esa distorsión plástica de Montaña en sombra. Pero é verdade que hai unha vontade de construír cadros en movemento, unha liña plástica, poética, pictórica. Hai, como nas obras anteriores, un achegamento a ese misterio da relación dos humanos coa paisaxe. As imaxes que dis, dos percebeiros, sintetizan ben esa idea. Os percebeiros traballan lendo o mar: están atentos ao son das ondas, ou á espuma, porque saben a través delas cando van vir as ondas máis grandes. E eu quería levar iso á película, esa presenza da oleaxe no seu traballo. Tamén é verdade que hai unha influencia dos pintores románticos no meu traballo: Friedrich, Turner… "A beleza da Costa da Morte implica, así, tamén, o perigo e a morte. E iso reflíctese nos relatos dos habitantes da zona" Case semella un tópico, mais a morte está moi presente no filme. A través dos relatos de naufraxios e afogamentos, por exemplo. Nese sentido, na aproximación á paisaxe e á cultura sempre se pode caer na idealización, no bucólico ou no folclórico. Como evitalo? Eu sabía que o maior perigo que debía sortear ao facer Costa da Morte era a caída no efecto postal, que evitei a toda costa. Por iso buscamos sempre ese misterio, ese contraste entre a beleza por unha banda e o perigo e a tensión pola outra. O mar é moi bonito pero levou moitas vidas. Sabía que as imaxes ían transportar á beleza do lugar. E a morte, claro, tinxe esa beleza. A relación coa morte é parte da súa identidade, das lendas que advirten dos perigos do mar… A beleza da Costa da Morte implica, así, tamén, o perigo e a morte. E iso reflíctese nos relatos dos habitantes da zona. Todos eles poden contarche varias experiencias de naufraxio ou morte que viviron próximas. E iso tiña que estar na película. Tamén hai unha certa vontade antropolóxica, con partes máis documentais. Por exemplo, sobre o mundo do traballo: mariscadoras, percebeiros, bombeiros, mariñeiros, redeiras, operarios dos muíños de vento… Mais non hai primeiros planos, nin idealización. Foi un efecto buscado? Como a vontade era indagar na relación dos humanos coa paisaxe, integrando os dous planos, o traballo tiña que estar tamén. E tratei de reflexionar sobre ese tipo de traballos que se realizan na contorna natural, desde os oficios máis tradicionais ata os máis actuais, como o dos eólicos. Ademais, os elementos naturais: o lume, o mar, o vento, as rochas… son tamén protagonistas da película, porque a través deles fíase o relato. Por exemplo, empezo con imaxes da tala de árbores e despois mostro o que pasa con eses troncos cortados. Tratei de reflectir a maior cantidade de traballos posibles e fíxeno a través da experiencia física deses traballos: o esforzo… Ao ser unha película máis contemplativa, esa idea de esforzo, transmitida tamén co son como che dicía, dános outra perspectiva. "Tratei de reflexionar sobre ese tipo de traballos que se realizan na contorna natural, desde os oficios máis tradicionais ata os máis actuais, como o dos eólicos" Parte das conversas que escoitamos tratan cuestións políticas como a xestión do Prestige ou dos incendios. Mais o relato non se personaliza: non sabemos quen o di. É como se falase o pobo, que marca distancias co poder... A idea non era mostrar caras senón unha voz colectiva, si. Porque o relato da Costa da Morte non pertence ás persoas particulares, senón á paisaxe, á identidade da paisaxe. É como a respiración da paisaxe, que non sabemos ben de onde procede. Hai, nese sentido, unha idea animista. É unha voz colectiva a que nos fala. Hai un aspecto que xerou certo debate, que é o da lingua. Nas conversas altérnanse o castelán e o galego. Mais transparéntase a diglosia: mudan ao castelán cando falan "para a cámara". Eras consciente diso? É verdade que é un tema que sae bastante nos coloquios sobre a película. Na Costa da Morte fálase máis galego que castelán, mais eu son, para eles, un estranxeiro. Hai unha distancia, un estrañamento, que se reflicte niso. Eu son castelán falante, non falo galego ben. E o que pasa é que, para falar para min, pasábanse ao castelán. A min molestábame e dicíalles que non me falasen eu castelán, mais non é algo que eu forzase: é que é así. E eu entendo que o galego hai que defendelo a ultranza, que hai que facer todo o que se poida, e se cadra para iso non está de máis estar sempre pendente para defendelo. Mais quizais houbo algunhas críticas á película un pouco agresivas a respecto diso, non sei. "A idea non era mostrar caras senón unha voz colectiva, si. Porque o relato da Costa da Morte non pertence ás persoas particulares, senón á paisaxe, á identidade da paisaxe" E como foi, en xeral, a relación cos veciños da Costa da Morte? Pois foron moi amables, estiveron moi entregados. Fomos coñecendo xente. Para contactar cos percebeiros fomos á confraría, por exemplo. E despois uns vanche presentando os outros. Parte das imaxes están gravadas sobre a marcha. Vía unha imaxe que me interesaba e ía gravala. Tampouco tiven problemas por ser invasivo porque sempre mantiña esa distancia na imaxe da que falabamos. Podía gravar xente que estaba nunha praia, pero desde o suficientemente lonxe como para non violar a súa intimidade, con imaxes anónimas. O mesmo pasa co son: as voces que falan moitas veces non se corresponden coas imaxes das persoas que vemos. Non hai, tampouco, nesta película, esa imaxe de brutal inmensidade da natureza fronte a un ser humano insignificante como en Na vibración, por exemplo. Hai un cambio, tamén, nese sentido, no teu ollar á propia paisaxe. Claro, por esa aproximación máis antropolóxica da que falabamos. Aquí, a vontade era retratar unha comunidade, unha zona, uns costumes, uns traballos… Tamén o humor galego, por certo, que sae en varias ocasións na película. Ese humor tan característico dos galegos. Nesa ollada etnográfica deixas espazo para o lecer. Non só hai traballo. Hai imaxes algo chocantes das festas e do "sintamos como galegos"... Foron aspectos que fostes encontrando? Gravamos en verán, polos prazos que nos daba Agadic pola axuda que tiñamos. E había cousas das que iamos sabendo polo xornal, como as festas, aínda que era algo que xa pensaramos desde o principio. Por iso as festas do pobo saen na película, aínda que mantemos un punto de vista distanciado. A presenza das atraccións de feira, por exemplo, sérvenos para achegar unha perspectiva máis atemporal: pode remitirnos ao pasado pero tamén a un mundo máis actual. Porque tratamos de dar unha imaxe que non fose romántica, senón da Galicia máis actual. "Tratamos de dar unha imaxe que non fose romántica, senón da Galicia máis actual" Nos relatos das persoas hai historia: a guerra civil, a II guerra mundial, e lenda. Mais ambas tenden a mesturarse. Creo que iso forma parte da construción da identidade dun lugar. Nesa identidade fúndense relatos reais e ficticios. Ás veces isto era máis evidente. Como nunha historia que nos contaron sobre como atraían os barcos para que chocasen coas rochas e así poder saquearlles a carga. Un home contábanos que el mesmo vira iso había 80 ou 100 anos. Para que fose certo, el tería que ter como 120 anos. Ese mesmo relato eu xa o escoitara de máis sitios, ademais. Porque é así como se constrúe a identidade colectiva. Non importa se é verdade ou non, senón como pasa á memoria. "É tan ínfimo o orzamento e tanta a repercusión internacional que acadamos con este tipo de proxectos que non podo nin concibir que se renuncie a iso" Costa da Morte conseguiu moito para o cinema galego, porque o está a presentar en todo o mundo. Tivestes unha das famosas axudas ao talento de Agadic. Unha desas que non se sabía que ía pasar con elas. Como ves a situación agora? Pois non sei se a axuda ao cinema vai chegar a desaparecer, mais sería un erro tal que non me resulta nin imaxinable. É tan ínfimo o orzamento e tanta a repercusión internacional que acadamos con este tipo de proxectos que non podo nin concibir que se renuncie a iso. Antes houbo outras películas, como Todos vós sodes capitáns, e os resultados foron os mesmos. Acabo de estar no Play-Doc e vin cousas moi interesantes que me fan pensar isto mesmo: cun esforzo económico moi pequeno pódese conseguir moito. Indo para atrás, tanto Montaña en sombra como No movemento da paisaxe parecían ser unha continuación máis dun proxecto que comezou con Paisaxe-duración e Paisaxe-distancia. É así? Con Paisaxe-Duración e Paisaxe-Distancia comecei a centrar o meu interese na paisaxe, tratándoo desde diferentes puntos: a relación de inmensidade co espazo, a distancia do observador, a experiencia de sublimación, a procura poética na imaxe... En Montaña en sombra e No movemento da paisaxe gravitan todas estas ideas. Con cada traballo trato de dar un pequeno paso adiante e afondar na relación que mantemos coa paisaxe. En Montaña en sombra levo a distancia e a inmensidade do espazo ao extremo. No movemento da paisaxe subliña o factor temporal da paisaxe, convidando a contemplar os seus cambios sutís. "Con Paisaxe-Duración e Paisaxe-Distancia comecei a centrar o meu interese na paisaxe, tratándoo desde diferentes puntos: a relación de inmensidade co espazo, a distancia do observador, a experiencia de sublimación, a procura poética na imaxe..." Se Paisaxe-distancia apuntaba a como a mirada humana constrúe a paisaxe, ao escoller que parte da natureza mirar, en Montaña en sombra parece que se inverte a perspectiva: é a montaña, que está viva, a que parece mirar os esquiadores... En Paisaxe-Distancia sinto que estaba aprendendo a mirar a paisaxe, a descubrir o que me fascinaba del. Era un traballo que se centraba máis no aspecto espacial. Descubrín a inmensidade, a delimitación do encadre, o home no espazo... Si que se subliñaba unha mirada que eu lanzaba á paisaxe, pero tamén unha mirada que eu recollía del. Moitos dos meus traballos teñen esta mirada íntima de ida e volta entre observador e paisaxe. Unha relación íntima que se constrúe na distancia, porque creo que a distancia é necesaria para ver a paisaxe, que é unha imaxe que ves e non un obxecto que tocas. Nesta intimidade, que é introspección, intimidade de conciencia, é onde se chega a unha conexión coa paisaxe, ao momento no que a paisaxe che devolve a mirada: unha das claves da aura. Esta idea animista da paisaxe que observa as persoas, en Montaña en sombra quixen suxerila máis abertamente, pero non é unha interpretación pechada. Sempre que descubras algo inesperado na paisaxe, algo que te "toque", a paisaxe estará mirándote. "A idea de gravar a paisaxe en planos fixos veu da necesidade de captar o movemento interno da propia paisaxe. Sentía que se eu movía a cámara desvirtuaría o que realmente quería captar: o movemento na paisaxe, por iso a cámara debe estar quieta" O uso dos planos fixos que deteñen o tempo tamén procedía xa de Paisaxe-duración. Así, da aproximación sensorial de Paisaxe-duración, pasamos á aproximación pictórica de Esliva. Que evoluciona aínda máis en Montaña de sombra. Chegabas, así, á experiencia táctil que buscabas. Por que decidiches facelo así? A idea de gravar a paisaxe en planos fixos veu da necesidade de captar o movemento interno da propia paisaxe. Sentía que se eu movía a cámara desvirtuaría o que realmente quería captar: o movemento na paisaxe, por iso a cámara debe estar quieta. A idea pictórica ou fotográfica sublíñase pola inmobilidade do encadre, que ten uns límites fixos. Como cando coa mirada delimitamos o que comprendemos como paisaxe fronte á continuidade total da natureza. En Montaña en sombra- móvense os humanos e a natureza: vemos a sombra do movemento das nubes, ou o movemento da luz. Pero todo dá a impresión de que a natureza traga a un ser humano minúsculo, ridículo, que pouco actúa sobre ela. Isto lembra a Paisaxe- distancia. É esa a idea, a insignificancia do ser humano no planeta? A relación de inmensidade/insignificancia entre o humano e a paisaxe é unha das principais ideas que teño reflectido nos meus traballos. En Montaña en sombra quería levar esa distancia, ese empequenecemento da figura humana ata o extremo. As persoas acaban sendo meros puntos que se desprazan sobre o branco da neve, o que fai todo máis irreal. O tratamento contrastado da imaxe subliña esta idea e remata provocando unha confusión coas escalas. Da imaxe inicial dos esquiadores na montaña chegamos a unha especie de visión de microscopio, onde vemos células en movemento. Da inmensidade máxima chegamos ao máis minúsculo. "A relación de inmensidade/insignificancia entre o humano e a paisaxe é unha das principais ideas que teño reflectido nos meus traballos" No movemento da paisaxe lembra a Na vibración. En No movemento móvense as nubes, a néboa, a area levantada polo vento, a auga abaneada tamén polo vento, o ceo ao fondo. En Na vibración móvese o volcán, a lava, a gran fervenza de auga tamén axitada polo vento. En Na Vibración a natureza é espectáculo. En Na inmensidade o movemento é máis calmo, menos violento, e o humano está totalmente quieto. É esa a diferencia de enfoque entre as dúas? Estas dúas obras céntranse en captar os ritmos e cambios dos elementos na paisaxe. O cine ten a capacidade de captar o tempo mentres flúe e é un pouco o que buscaba na paisaxe, a fotografía xa capta o estático. En No movemento da paisaxe existe unha dobre percepción temporal na mesma imaxe: o tempo está detido para a figura mais, porén, segue fluíndo na paisaxe. Xérase una contradición, unha tensión entre ambos. A obra está moi ligada conceptualmente a Paisaxe-Duración: a experiencia de sublimación, o tempo da conciencia, o instante pleno... En Na vibración a contradición existe entre a forte enerxía que transmiten a fervenza ou a zona volcánica, e unha certa banalización do lugar polos turistas, que por exemplo posan baixo o fume dun volcán bicándose para facer unha fotografía.


Summary: Aprazan até 2020 peticións facultativas de probas que non deberían demorarse máis de 3 meses. A Xerencia nega a veracidade desas denuncias.

A Asociación de pacientes e usuarios do Hpspital Clínico Universitario de Santiago (CHUS) afirman que a xerencia está "vulnerando a legalidade vixente" en materia de listas de espera. "Fecha ilegalmente as axendas e demora as citas de pacientes solicitadas polos facultativos en ano e medio", denuncian. Esta asociación di ter constancias de casos nos que se está dando cita con demoras superiores a un ano a pesar da recomendación do facultativo. "En concreto, a unha paciente de oncoxinecoloxía que tamén debe realizar unha ecografía de útero a cita déuselle, en maio de 2018, para outubro de 2019". O peche de axendas como procedemento de organización ordinario das listas de espera non está permitido polo ordenamento xurídico, explica a asociación, porque isto afecta "á saúde dos pacientes, ás súas expectativas de curación e ao principio de certeza nos tempos de tratamento". Xerencia A Xerencia sanitaria de Santiago afirma a través dun comunicado que "cumpre estrictamente coa legalidade e a demora real para unha primeira cita de xinecoloxía, que hoxe é de 29 días de media". As citas de xinecología denunciadas pola asociación non son reais, afirma, pois serán revisadas e adiantadas. "Debido a un problema organizativo das axendas as citas novas saen automaticamente para unha data moi afastada da que será finalmente".


Summary: Unha delegación do BNG encabezada polo voceiro nacional Xavier Vence viaxou até Iruña para formar parte da masiva manifestación convocada pola rede Independentistak xunto a dirixentes de Eusko Alkartasuna. Na marcha tamén participaron as outras forzas que compoñen EH-Bildu.

Xavier Vence, portavoz nacional do BNG, participou xunto con outros membros da organización nacionalista galega nos actos de celebración do Aberri Eguna que se están a desenvolver esta fin de semana en Euskal Herria. A delegación do BNG asistiu á manifestación unitaria convocada en Iruñea pola rede Independentistak xunto aos seus anfitriones de Eusko Alkartasuna. Na marcha tamén participaron Abertzalen Batasuna, Alternatiba, Aralar e Sortu, as tres últimas coaligadas en EH Bildu, forzas que que forman EH-Bildu, aliado do Bloque nas eleccións europeas. Así, o Bloque "súmase á reivindicación de soberanía para o pobo vasco expresada nesta celebración do Aberri Eguna, do mesmo xeito que vén apoiando o proceso soberanista aberto en Cataluña e noutras nacións europeas. Nun contexto de fonda crise política, económica e social, o BNG tamén defende para Galiza a necesidade da soberanía nacional como principio político necesario para ter capacidade para decidir democraticamente o futuro da nosa sociedade". "A crise actual, con medidas tomadas por instancias da UE que carecen de lexitimidade democrática, en connivencia coas institucións fondamente centralistas do estado español, mostra que a única vía realista para pór fin a este inxusto estado de cousas é o exercicio da soberanía como exercicio de liberdade e capacidade para decidir sobre os nosos recursos e dispor do noso futuro", afirma nun comunicado o BNG. As forzas que compoñen EH-Bildu aseguraron, pola súa parte, que traballarán "sen ambigüidades nin palabras ocas", para materializar o dereito a decidir do pobo vasco e "unha nación soberana en Europa". Ademais, defenden "unha paz sen vencedores nin vencidos". No PNV, que non participou na mobilización de Independentistak, o lehendakari Iñigo Urkullu indicou que "a España, unha, grande e libre xa quedou atrás".


Cuarta longametraxe do director estadounidense Lee Isaac Chung, fillo de emigrantes coreanos e criado nunha pequena granxa en Arkansas. Un detalle biográfico que conecta de cheo coa trama na que Chung proxecta moitas das súas lembranzas para confeccionar esta traxicomedia familiar semi-autobiográfica producida por Brad Pitt e Steven Yeun (The Walking Dead), protagonista tamén da película. Minari. Historia da miña familia / Lee Isaac Chung / EUA / 2020 / 115 min. A historia vai dunha familia de ascendencia coreana que, na era Reagan, se muda a vivir nunha casa prefabricada nunha zona rural de Arkansas. O pai sente o desexo de cumprir o soño americano cultivando nunhas terras que semellan ricas en nutrientes mentres traballa, xunto a súa muller, sexando polos nunha fábrica próxima. Para poder coidar dos seus fillos pequenos recorren á súa avoa, que vén de Corea para asentarse con eles. Cando chega, o pequeno David, que padece dun sopro ao corazón, queda descolocado pois non é o tipo de avoa que el tiña idealizado... Unha auténtica traxedia familiar, con final feliz, ou mellor dito, esperanzador, aderezado con pingas de comedia costumista nas interaccións do fillo coa avoa; por momentos de puro esmendrelle. Unha avoa analfabeta, malfalada, egocéntrica e adicta ao xogo interpretada por Youn Yuh-jung, nominada ao Óscar na categoría de Mellor Actriz de Reparto. Minari tamén está nomeada a Mellor Filme, Dirección, Actor Principal, Guión Orixinal e Banda Sonora nos Premios Óscar. Podería ser a gran derrotada da noite, pois a competencia é forte, mais a presenza de Brad Pitt na produción, e o seu poder na industria, pode virar perfectamente as tornas. Iso si, o Globo de Ouro ao Mellor Filme de Fala Non Inglesa non llo quita ninguén. O nome de "minari" fai referencia a unha planta moi común en Corea, e boa parte de Asia, parecida ao pirixel, que tamén medra en calquera sitio e con usos culinarios igual de diversos. A avoa trae na maleta unhas sementes de minari coa idea de plantalo para aderezar as comidas co sabor coreano, pero ninguén da familia semella darlle o valor que realmente teñen estas plantas. Unha metáfora perfecta sobre esquecer as raíces e perder a identidade. Filme de corte independente, familiar e intimista sobre o desarraigo dese tipo de persoas que, por circunstancias da vida, xa non pertencen a ningún sitio mais que teñen a gran capacidade de adaptación e manteñen a diario unha loita interna entre a integración e a conservación dos costumes. Unha historia que podería estar protagonizada perfectamente por unha familia de emigrantes galegas.


Summary: A industria automobilística galega, un dos motores da economía do país, retorna á actividade nun escenario cheo de incertezas. O ritmo de produción estará condicionado á evolución dun mercado que agarda pola posta en marcha de medidas encamiñadas á renovación do parque móbil.

A automoción é, xunto co téxtil, un dos motores da economía galega. Xa non só por facturación, senón tamén en materia de emprego e en volume de exportacións. De aí que a súa reactivación, efectiva desde o día de onte, sexa unha das novas máis agardadas. Esta segunda feira, a principal industria do sector na Galiza, a factoría viguesa do grupo PSA, acollía de novo parte do seu persoal traballador. Foi un regreso gradual, xa que non será até esta cuarta feira, 13 de maio, cando estean en funcionamento todas as liñas e talleres. A planta de Balaídos levaba sete semanas parada. Cada día fechada deixou de producir 2.200 vehículos. As traballadoras tiveron que acollerse a un Expediente de Regulación de Temporal de Emprego (ERTE) por forza maior após parar a produción. Coa volta á normalidade esta situación mudará, mais as circunstancias non serán as de antes, xa que a multinacional francesa anunciara que aplicaría outro ERTE, desta vez de carácter ordinario, para adaptar o nivel de produción á evolución dos mercados. Esta medida afectará máis de 3.400 das 7.400 empregadas da fábrica, o que prexudicará tamén o nivel de produción, posto que se reducirá a velocidade das liñas de montaxe, tal e como se acordou no protocolo de medidas de seguridade ante a COVID-19. A volta á actividade da factoría viguesa tamén será un balón de osíxeno para as empresas auxiliares de PSA, a maioría tamén avocadas ao ERTE. A súa carga de traballo depende en gran medida do volume de produción da multinacional francesa, de aí que non acollan con tanta alegría a volta ao traballo. Desde a Asociación Europea de Provedores de Automoción (Clepa) estiman unha redución da facturación para este ano de cando menos 20%, o que leva 80% destas empresas a recortar o seu cadro de persoal para facer fronte a esta situación. Caída histórica das vendas Se a produción estivo parada, as vendas moito máis. No mes de marzo, o primeiro no que se puido medir o impacto da crise da COVID-19 nos concesionarios, as vendas diminuíron 64% na Galiza. En abril, con eles xa fechados, o dato de matriculacións foi o peor desde que hai rexistros. Con menos de 70 matriculacións, as vendas caeron 98%. Agora, os concesionarios terán a misión de darlle saída ao stock. O problema son as limitacións actuais. Por unha parte está o previsíbel aprazamento das decisións de compra por parte da clientela até que a situación económica do país mellore. Por outra banda, a oferta, sobre todo no mercado de ocasión, podería aumentar enormemente, dado que as empresas de renting e as de alugueiro de vehículos teñen boa parte das súas frotas paradas, e non están para asumir máis perdas. A todo isto hai que sumar as restricións á mobilidade que estudan xa en moitas cidades, e as políticas europeas para reducir as emisións do parque móbil, que priorizan a venda de vehículos de baixas ou nulas emisións, que non son precisamente os que se fabrican en Vigo. Plan de choque Ante esta situación, representantes das asociacións de fabricantes de vehículos (Anfac), de compoñentes (Sernauto), de concesionarios (Faconauto) e de vendedores (Ganvam) presentaron un plan de choque con medidas urxentes para a recuperación do sector. Entre elas destaca a creación dun plan de incentivos para a renovación de vehículos con criterios similares en toda Europa e que se dote tanto de recursos estatais como da propia Unión Europea. Tamén consideran "crucial" a posta en marcha de toda a cadea de valor cun "relanzamento coordinado" da actividade industrial "con liquidez para as empresas". A nivel europeo, as entidades que aglutinan as representantes do sector estiman necesario avaliar o impacto do coronavirus na lexislación que afecta á industria automobilística e considerar "flexibilidades temporais" nas regras de competencia comunitarias. Países como Alemaña xa están a mobilizar recursos para favorecer a retirada dos vehículos máis vellos e dar entrada a outros de combustíbeis alternativos, fundamentalmente híbridos e eléctricos. Nesta liña, o vicepresidente da Comisión Europea para o Pacto Verde, Frans Timmermans, confía en que as axudas á industria automobilística impulsen o sector cara a unha transición verde. Así avoga por que os "plans renove" que deseñen os Gobernos europeos para as súas industrias sexan "ecolóxicos". Para Timmermans a UE só ten unha oportunidade de investimento e non pode "tirar os cartos" en industrias que "non teñen futuro", concluíu.


Summary: Ocupantes de edificios gubernamentais barallan proclamar a República de Luhanks, seguindo os asos do territorio de Donetsk.

Abandono dos edificios ocupados e fin das revoltas. A cambio, Kiev non tomaría represalias contra os rebeldes e estudará a posibilidade de dotar de máis autonomía ás rexións 'filorusas' de Ucraína. Esta é a oferta que o primeiro ministro ucraíno Arseni Yatseniuk realizou após a súa visita a Donetsk. Dentro da Constitución, traballaremos por intentar satisfacer as demandas destas rexións", manifestou o primeiro ministro, que en Donetsk reuniuse con representantes de diferentes administracións. Recoñeceu que a situación non era doada e avogou polo diálogo e mesmo por sentar cos 'amotinados' nunha "mesa de negociación".Palabra que no sector máis dereitista de Kiev non sentaron nada ben, partidarios como son da opción de 'man dura' contra as revoltas desas rexións do leste. Decidir Na rexión de Luhansk as persoas ocupantes de edificios oficiais exixen de Kiev que aproben unha lei que permite á poboación deste territorio votar sobre que opción prefiren: seguir sob administración ucraína ou integrarse en Rusia. Valeri Bulatov, un voceiro destes ocupantes, afirmou que mesmo están a barallar a posibilidade de proclamar a República de Luhansk, seguindo así os pasos da rexión de Donetsk.


Summary: No sétimo cabodano da súa morte, un monllo de amigas e persoas achegadas -organizadas como Academia Real Isaac Díaz Pardo- volven homenaxear o artista, intelectual e creador de Sargadelos. Será este domingo, 13 de xaneiro, no cemiterio de Boisaca, en Compostela.

O acto comezará ás 12.30 horas e constará de tres bloques, precedidos dunha "procesión cívica até a tumba de Díaz Pardo" ao son da Marcha do Antigo Reino de Galiza intepretada polos Catro de Vigo e a lectura do poema de Lorenzo Varela Compañeiros da miña xeración mortos ou asasinados a cargo de Isabel Fonseca. As alocucións constitúen a primeira parte da homenaxe. Pronuciaranas o xornalista Perfecto Conde, o filólogo Gregorio Ferreiro, o dramaturgo Manuel Lourenzo e o deseñador Carlos Núñez. Despois haberá un recital de poesía en que participarán Marilar Aleixandre, Xesús Alonso Montero, Sabela Hermida, María Xosé Queizán, Manuel Landeira e Manuel Ucha. Unha ofrenda floral pechará a xornada, canda a solta de pombas e as palabras de clausura de Alonso Montero. O ramo serán "os tres himnos de Isaac": o Galego, o de Riego e a Internacional.


Summary: 280 fotógrafas e fotógrafos, 85 exposicións en 66 espazos e presenza en 22 localidades -18 galegas e catro de Portugal. Eis as cifras do Outono Fotográfico, a celebración da imaxe que, desde hai 35 anos, se espalla desde Ourense. Nesta edición, "o fío condutor" do certame será a idea de "descrenza".

"Aventurarse na refutación do evidente para descrer a evidencia", resume o director da mostra Xosé Lois Vázquez. A fotografía como vía para desaprender "os modelos decretados" e así "avanzar", engade. A imaxe revela, a imaxe cuestiona, a imaxe non acepta significados estábeis, a imaxe oponse á fe. Na Sección Oficial do Outono Fotográfico, "que segue a procurar a excelencia", acolle 28 exposicións. Autoras, galegas e non, como Dafna Tal, Tamara Wassaf, Ángel Pantoja, Xaquín Rosales, Juan Adrio, Igor Calvo ou Ulla Deventer pendurarán as súas intepretacións da descrenza. Na convocatoria aberta, chamada Outono Aberto, as fotos serán de, entre outras, Teresa Charlín, Silvia Castillo, José Alves ou Mariana Guardani. Mais a mostra, decana no Estado español e segundo a organización "a segunda máis antiga do mundo", ofrece outras oportunidades de se achegar ao feito fotográfico. Nas Historias da Fotografía Galega poderánse ver "arquivos de fotógrafos de Galiza xa falecidos". E Inter-seccións amosará "accións fotográficas de difícil inserción nas categorías canónicas da fotografía". A maiores, haberá obradoiros e xornadas formativas. O Outono Fotográfico é apoiado polo Concello de Ourense e a Universidade de Vigo, amais doutros consistorios como da Coruña e o de Compostela. Difusora de Letras, Artes e Ideas e Ideas: Disigna Edenia e Emociois organízano e achegan o 60% do financiamento.


Summary: José Ramón Iglesias Mazaira di no Congreso que "o que pedía era que algo na vía recordase ao maquinista que tiña que frear" porque "pensaba no factor humano" máis alá de que se cumprise a normativa HEMEROTECA | A alerta sobre o risco de Angrois que chegou a dez técnicos e algún nin leu

HEMEROTECA | A alerta sobre o risco de Angrois que chegou a dez técnicos e algún nin leu José Ramón Iglesias Mazaira di no Congreso que "o que pedía era que algo na vía recordase ao maquinista que tiña que frear" porque "pensaba no factor humano" máis alá de que se cumprise a normativa En decembro de 2011, un ano e sete meses antes do accidente do tren Alvia que deixou 80 mortos e 144 feridos, e aos poucos días de inaugurarse a liña de AVE Ourense-Santiago, un maquinista xefe de Renfe, José Ramón Iglesias Mazaira, sinalou por escrito a un superior o risco que existía dun descarrilamento por exceso de velocidade na curva de Angrois se un condutor se despistaba e non freaba a tempo, xa que alí non había ningún sistema de seguridade de respaldo. Esa alerta chegou a polo menos dez técnicos e cargos de Renfe pero a situación seguiu igual ata que o 24 de xullo de 2013 o maquinista Francisco José Garzón se despistou e descarrilou provocando 80 mortos e 144 feridos. Este martes o autor daquela alerta, Iglesias Mazaira, compareceu na comisión de investigación política creada no Congreso dos Deputados e lamentou, a preguntas de En Marea, que Renfe o acusase de non tramitar de xeito adecuado a súa alerta. Iglesias Mazaira dixo, a preguntas dos grupos parlamentarios, que, ante a ausencia de referencias na vía sobre onde comezar a frear ou de sistemas de seguridade que o fixesen ante un despiste do maquinista, "o que pedía era que algo na vía recordara ao maquinista que tiña que frear". Segundo dixo, fíxoo porque "pensaba no factor humano", na posibilidade dun erro dun maquinista, máis alá de que se cumprise a normativa, como veñen argumentando Adif e Renfe, que limitaba a información sobre a velocidade a manter en cada treito da liña ao que se indicaba no denominado libro horario, a documentación que levan os maquinistas na cabina. Alerta por escrito de Iglesias Mazaira un ano e sete meses antes do accidente sobre o risco que existía na curva de Angrois No seu momento varios dos receptores desa alerta, así como o propio Iglesias Mazaira, foron chamados a declarar polo xuíz instrutor. Explicaron que malia estar ese asunto recollido nas axendas previas a varias reunións que mantiveron entre eles, finalmente non foi tratada a cuestión por entender os implicados -en particular un membro da xerencia de Seguridade na Circulación, Ángel Lluch, segundo sinalou este martes Iglesias Mazaira- que a situación da curva de Angrois non incumpría a normativa ferroviaria e xa se indicaba a velocidade adecuada no libro horario, polo que nunca se lle trasladou o risco a Adif, responsable de mellorar a sinalización na vía. "Non tiña contacto nin teño cos maquinistas de longa distancia", di Iglesias Mazaira, negando así que a súa decisión de intensificar a formación aos maquinistas sobre o risco de Angrois chegase a Garzón Iglesias Mazaira e o seu superior inmediato, José Luis Rodríguez Vilariño, declararon no xulgado, como este martes, que ante esa adecuación á normativa, a decisión que tomaron dentro das súas competencias foi a de "intensificar" a formación dos maquinistas para que estivesen alertas ante esa curva. Porén, esa formación nunca se lle deu ao condutor do Alvia. Este martes Iglesias Mazaira lembrou que el traballa no departamento de Media Distancia. "Non tiña contacto nin teño cos maquinistas de Longa Distancia", dixo, en referencia aos Alvia que pilotaba Garzón. Ata o momento na investigación xudicial non está aclarado ata onde chegou finalmente dentro da estrutura de Renfe esa alerta nin como se decidiu e impartiu esa suposta formación sobre ese risco aos maquinistas. A empresa pública e varios dos superiores de Iglesias Mazaira aseguraron ante o xulgado que este non comunicara a súa alerta a través das vías axeitadas. Este martes a deputada de En Marea Alexandra Fernández preguntoulle se considera que Renfe tentou botarlle a el a culpa de non ter tramitado como debera esa alerta, ao que contestou cun "si", explicando noutro momento que naquela altura, antes de que se regulase mellor como realizar advertencias en materia de seguridade, calquera comentario ao respecto que el como maquinista xefe realizase aos seus superiores debía ser entendido como unha alerta expresa, e máis neste caso facéndoo por escrito. Pola contra, o deputado do PP Celso Delgado enumerou varios foros de análise de diversas materias dentro de Renfe nos que Iglesias Mazaira estaba presente para evidenciar que o maquinista xefe non comunicara nada neles sobre a situación de Angrois. Iglesias Mazaira di que non se sentiu presionado de xeito directo por Renfe pero que si asumiu como ataques directos a el informacións xornalísticas nas que Renfe o acusaba de non comunicar a súa alerta de xeito adecuado. Por outra banda, a alerta de Iglesias Mazaira foi coñecida pola dirección de Renfe tras o accidente, en decembro de 2013, pero non lle foi comunicada ao xulgado. Tivo que ser o avogado do maquinista o que a desvelase en xaneiro de 2014 para que Renfe informase do que sabía ao respecto ao xulgado argumentando que nese mes e medio optara por realizar unha investigación interna antes de contarllo ao xuíz. Cando así o fixo, ademais do escrito de alerta de Iglesias Mazaira entregou no xulgado varios escritos dos técnicos implicados asinados por cada un deles explicando cadansúa actuación no caso, escritos que contiñan parágrafos idénticos entre uns e outros. Este martes a deputada de En Marea preguntoulle se se sentiu presionado nalgún momento por Renfe para dar a súa versión dos feitos, ao que contestou que non sentiu ningunha presión directa pero deu a entender que si asumiu como ataques dirixidos a el informacións xornalísticas nas que Renfe o acusaba de non comunicar a súa alerta de xeito adecuado. O xefe de Tráfico nin leu a alerta Na comisión interveu tamén este martes Nicolás Izquierdo, xefe de Tráfico de Renfe, que dixo que el nin leu a advertencia do maquinista e que el mesmo non tiña competencias en materia de seguridade A comparecencia de Iglesias Mazaira prodúcese despois de que a semana pasada as vítimas abrisen a comisión no Congreso acusando ao Goberno popular daquel momento de facer unha "cacería ao maquinista" para evitar outras responsabilidades en Adif e Renfe e de que este incidise nesa idea. Tras a comparecencia de Iglesias Mazaira, na comisión interveu tamén este martes Nicolás Izquierdo, xefe de Tráfico de Renfe, que estivo presente en reunións en cuxa axenda previa se incluíra a alerta do maquinista xefe sobre Angrois. Porén, Izquierdo reiterou, como tamén declararon xa no xulgado outros participantes neses encontros, que finalmente neles nunca se chegou a falar desa advertencia. Como outros implicados no xulgado, non foi quen de explicar por que si se resolvera outra cuestión distinta sinalada no seu correo por Iglesias Mazaira pero non esa alerta. Izquierdo dixo que el nin leu a advertencia de Iglesias Mazaira e que el mesmo non tiña competencias en materia de seguridade. Nicolás Izquierdo, xefe de Tráfico de Renfe, na súa comparecencia no Congreso O resto de comparecentes, ata case medio cento, pasarán pola comisión xa despois do mes de agosto. Entre eles estarán os directores de Seguridade na Circulación de Adif e Renfe, Andrés Cortabitarte e Antonio Lanchares, tamén imputados na causa xudicial xunto co maquinista e outros catro técnicos por supostamente non avaliar como debían ese risco previsible alí existente. Os últimos en comparecer serán os ex-ministros José Blanco e Ana Pastor, no cargo o primeiro cando se inaugurou a liña, e a segunda cando se desconectou a bordo dos Alvia o sistema de control constante da velocidade e ocorreu o sinistro.


Summary: Un usuario do Sergas pide un formulario para reclamar á Administración após unha mala experiencia do seu cuñado, positivo por Covid-19, nun centro hospitalario da área de Compostela.

Un cidadán vén de deixar unha reclamación nun hospital da área de Compostela pola atención recibida. A denuncia non sería nada novo, e menos nestes tempos. Pero esta protesta é novidosa porque o seu autor deixa a demanda "aos ruíns que están a desmantelar a sanidade pública para se enriquecer coa privada". O usuario do Sergas, cuxa queixa xurdiu após que o seu cuñado -con Covid-19 e dificultades para respirar- fora enviado á casa polos seus propios medios tras concluíren os equipos sanitarios que non debía quedar ingresado. "Eses serán os responsábeis se eu ou a miña compañeira nos contaxiamos e só a eles debería ir dirixida a nosa carraxe", destaca. "E se me contaxio e non podo coller o voo do 7 de xaneiro a Suíza a denuncia tamén será para eles", explica o denunciante, que tamén está a distribuír a súa reflexión a través das redes sociais. Ante os recortes que pon de manifesto, invita a cidadanía a mobilizarse de forma unánime. "Mellor nos iría a todos se nos unimos e sinalamos co dedo a quen realmente é o responsábel", proclama, pois faise portavoz do persoal sanitario que "comeza a estar canso desta maneira de traballar con tan poucos recursos e con tantas horas ao lombo, onde é lóxico que se cometan erros". O propio afectado, que se cualifica de "impresentábel", porque puido perder as formas no momento, agradece o traballo do persoal do Sergas. Contexto de tensión Todo isto dio após vivir unha situación límite, pois a súa irmá e o seu cuñado están contaxiados de coronavirus e este último precisou ser trasladado ao hospital por unha ambulancia do 061 afectado pola febre e as dificultades respiratorias. "Pasou arredor das 20 horas. Ás 23.58, recibo a chamada de meu cuñado, que o mandan para a casa, pois os resultados foron óptimos e que temos que ir buscalo, pois o Sergas non se fai cargo", lamenta. Dada a situación, e sen estar contaxiados, o home e a súa parella desprazáronse en dous coches para que o enfermo volvese á casa nun deles. "Cando chegamos ao hospital encontramos a meu cuñado cunha crise de ansiedade, os brazos agarrotados e moi mareado. Era imposíbel que el puidese traer o coche de volta nese estado", destaca. Así, entrou berrando no centro sanitario para protestar pola situación e as profesionais volveron atender o doente. A realidade dos medios Pero xusto após esa reacción, o reclamante recapacitou e conversou co persoal, que lle explicou a situación na que estaban. Por exemplo, só había dúas ambulancias libres para a demarcación e por iso non se permitiu o regreso nun destes vehículos do seu cuñado. "Un médico cando toma esta decisión é porque non lle queda outra, pois se unha desas ambulancias está ocupada por desprazamentos de pacientes con Covid aos seus domicilios e pasa algo de vital urxencia, ben poderedes imaxinar en que leas se metería", conclúe.


Summary: Ames acolle este sábado a primeira fase do que denomnan 'Marea Viva', un espazo para facilitar a confluencia das "forzas do cambio nas eleccións galegas".

Máis de 800 persoas e perto de 30 colectivos asinaron xa os 'principios básicos' propostos por Mareas en Común para unha confluencia de cara ás eleccións galegas do Outono. As Mareas en Común son un proceso formado por iniciativas municipalistas de diferentes partes de Galiza que apostan por "traballar en común para apoiar un proceso de confluencia capaz de gañar o goberno da Xunta nas vindeiras eleccións autonómicas e poñer esta institución ao servizo da xente". Son 7 os principios básicos que propoñen para alicerzar este proxecto: Garantía efectiva dos dereitos humanos, Radicalidade democrática, Transparencia e loita contra a corrupción, Feminización da política e loita contra calquera tipo de discriminación, Defensa da lingua e cultura galega e do patrimonio, Protección do ambiente e o benestar animal, Defensa do común, Máis autogoberno e mellor vertebración territorial. Convidados Este sábado, en Bertamiráns (Ames), terá lugar a primeira fase do que cualifican como 'Marea Viva', e que propoñen como "un espazo constituínte pensado para facilitar a confluencia das forzas do cambio nas eleccións galegas". Nesta xornada, co nome de Marea Baixa, apostan en que se acorde a fórmula para deseñar un proceso de primarias, un código ético para as persoas que ocupen cargos electos, un modelo organizativo e unha forma de goberno que rexerán o traballo alén da campaña electoral. Á este encontro foron convidadas, informan os organizadores, Anova, Esquerda Unida, Podemos Galicia, Cerna, Espazo, EQUO Galicia, Anticapitalistas Galiza, Foro Galego, Foro O BenComún "e outras organizacións que teñen expresado o seu desexo de traballar pola confluencia".


Summary: Acordan nunha reunión de dúas horas a soas unha decisión que despois foi presentada ao Consello Cidadán para a súa aprobación.

O secretario xeral e o secretario político de Podemos acordaron un equipo de 7 persoas como o encargado de organizar Vista Alegre II, a cita na que se vai redifinar o partido lilá. Acordárono nunha xuntanaza a soas de dúas horas de duración e que decorreu a escasos metros de onde esta reunido o Consello Cidadá. Finalizado o encontro de Iglesias e Errejón, o que acordaron foi aprobado polo Consello. Esa equipa estará integrada por tres representantes do sector 'pablista', 1 próximo a Anticapitalistas e 3 do 'errejonismo'. Entre estes últimos, Sergio Pascual, o ex-secretario de Organización de Podemos, que foi man dereita de Íñigo Errejón e cuxa destitución fulminante por Pablo Iglesias evidenciou que non todo era de rosa entre Iglesias e Errejón. Iglesias expuxo que, unha vez superado Vista Alegre II, hai que deixar de facer de Podemos un "campo de batalla" entre faccións e defendeu a necesidade da unidade. Errejón rexeitou calquera tentativa de "uniformidade" e apelou á necesidade de manter os debates internos. Votación Este domingo comezou a consulta á militancia sobre as regras do propio congreso do partido, unha votación que se prolongará até a vindeira terza feira. Entre as decisións neste referendo, a forma de votación, elixindo entre votar documentos e candidatos por conxunto ou ben por separado.


Summary: O 26 de novembro, antes da aprobación definitiva do Plan de Recapitalización de NGB, a central nacionalista estará en Bruxelas para defender ante a Comisión alternativas fronte aos recortes sociais e laborais pactados pola dirección de Novagalicia banco e o goberno central.

A CIG de Banca decidiu solicitar unha reunión coa Comisión Europea para analizar o impacto social e laboral da entrada en Resolución Ordenada (RD 24/2012) da entidade financeira. Unha xuntanza solicitada após que dirección de NGB e goberno central fagan reiterado fincapé en que os recortes laborais nas entidades nacionalizadas son unha imposición da Troika e que esta non negocia. A central nacionalista sinala que rexeita a inxección de diñeiro público na banca e que as entidades que reciban axudas sexan posteriormente privatizadas, "xa que se trata dunha socialización das perdas e da futura privatización dos beneficios". Defende tamén a importancia de contar cunha entidade propia para o tecido económico da Eurorexión Galiza-norte de Portugal, a vez que denuncia que o proceso de concentración estivo tinguido dun certo proteccionismo que favoreceu aos grandes grupos bancarios privados, provocando unha maior concentración do sector e menor competencia. Apertura de expediente ao estado español A CIG pide tamén que se abra un expediente informativo ao Estado Español por non ter adaptado en tempo e forma a Directiva Comunitaria que restrinxía os salarios dos altos executivos bancarios, permitindo con esa deixación dolosa, escándalos coma os dos directivos de novacaixagalicia. Desde o sindicato se incide en que os recortes da capacidade da entidade (peches de oficinas, despedimentos e outras restricións comerciais), supoñen inviabilizar a entidade facendoa cada vez mais dependente das axudas pública, o que xustifica a súa entrega a gran banca; e poden contribuir á marxinación financeira dun segmento importante da poboación galega.


Summary: O Estado español podería tomar participacións de empresas estratéxicas como Alcoa e Alu Ibérica, parte da antiga Inespal; Duro Felguera e sumalas ás que xa ten en Navantia.

A crise da Covid-19 e a difícil situación que están a atravesar moitas industrias concedeulle un papel protagonista á Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI), que está chamada a garantir a continuidade das empresas estratéxicas. No caso da Galiza, a entidade pública é titular dos estaleiros de Navantia na ría de Ferrol, que contan desde a semana pasada cunha nova presidenta, a cuarta en catro anos, que terá por diante a misión de desenvolver o plan estratéxico da compañía, que inclúe, entre outras cuestións, a modernización das instalacións galegas para facelas máis competitivas. Mais a SEPI leva días en boca da clase política tanto galega como estatal, e máis desde que saíu á luz a proposta feita polo Ministerio de Industria para facerse coa planta de aluminio de Alcoa en San Cibrao, no concello de Cervo, após fracasar as negociacións de venda entre a empresa norteamericana e Liberty House. Esa operación non está totalmente desbotada. De feito, Liberty segue adiante cos seus plans na Galiza á marxe de Alcoa. A firma norteamericana, pola súa banda, non parece estar polo labor de facilitar a entrada dun competidor no país, de aí que a vía da intervención pública colla cada vez máis forza. Onte mesmo, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, aseguraba, en resposta a unha pregunta parlamentaria formulada pola portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, que apostarían pola intervención, mais despois de esgotar outras vías, como a legal, no caso de que certifiquen incumprimentos por parte de Alcoa en materia laboral ou medioambiental, suposto no que o Goberno español xa avisou de que exixiría a devolución das axudas públicas percibidas. Xunta e Goberno español falan abertamente de intervención, unha manobra que se faría a través da SEPI e que daría pé a que ambas as administracións participasen no consello de administración dunha empresa estratéxica pola súa actividade, mais tamén pola relevancia que ten na economía da comarca da Mariña e de toda a Galiza. A SEPI tería, pois, participacións nun estaleiro público e nunha planta de aluminio primario. Mais a cousa podería non quedar aí. Desde A Coruña e Avilés, os traballadores e traballadoras de Alu Ibérica, levan semanas exixindo tamén a intervención destas plantas ante unha situación que consideran crítica. Se se producise, a SEPI faría rexurdir unha parte da antiga Inespal, sociedade pública adquirida por Alcoa en 1998. Tamén na veciña Asturias, a SEPI está a piques de entrar no capital doutra importante sociedade industrial. Duro Felguera, con sede en Xixón e especializada en proxectos de enxeñaría para a industria e produción de bens de equipo. Neste caso, a entrada da entidade pública viría xustificada pola difícil situación financeira que atravesa a compañía, que conta cun cadro de persoal de máis dun milleiro de traballadoras, e que lle levou a solicitar axuda do fondo de rescate de empresas estratéxicas impulsado polo Goberno español pola crise da Covid-19. Con estas participacións, a SEPI sería un novo xigante industrial no noroeste peninsular.


Summary: Desde a plataforma Por un monte galego con futuro, colectivo que agrupa a medio cento de entidades que traballa no ámbito forestal, sinalan que "a falla de realizarse o novo inventario forestal encargado polo Goberno galego xa hai voces autorizadas alertando que esta especie exótica invasora pode ocupar preto das 600.000 hectáreas na Galiza".

A Asociación Forestal da Galicia (AFG), vén de elaborar un informe sobre a produción de eucaliptos na Galiza, que mostra que as comarcas de Ferrolterra, Ortegal, Bergantiños e As Mariñas son as que maior cantidade producen. Así, as comarcas de Ferrolterra e Ortegal alcanzaron en 2021 os 957.000 metros cúbicos de eucalipto, mentres que Bergantiños e As Mariñas sumaron máis de 888.000 metros cúbicos. Eliminan 4.000 eucaliptos para plantar 4.000 bidueiros autóctonos no concello de Ribadedeva, en Asturias Por esta produción eucaliptal, as dúas primeiras comarcas acadaron uns ingresos de 28,75 millóns de euros, mentres que as segundas recibiron unha contía de 26,65 millóns de euros.. En total, as catro comarcas superaron os 55 millóns de euros por vendas deste tipo de madeira ao longo de 2021, aos que hai que engadir outros 12,6 millóns de euros pola comercialización de piñeiro. 600.000 hectáreas en toda a Galiza O Plan Forestal Galego de 1992 fixaba un máximo de 245.000 hectáreas de eucalipto para 2032. Porén, o último Inventario Forestal de Especies Produtivas elaborado polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación cifraba para 2018 en 300.500 as hectáreas de monocultivo de eucalipto e en 121.700 aqueloutras nas que a especie se atopaba presente dalgún modo. Pola súa parte, desde a plataforma Por un monte galego con futuro, colectivo que agrupa a medio cento de entidades que traballa no ámbito forestal, sinalan que "a falla de realizarse o novo inventario forestal encargado polo Goberno galego xa hai voces autorizadas alertando que esta especie exótica invasora pode ocupar preto das 600.000 hectáreas na Galiza". Biscaia limita a plantación de eucalipto para frear a expansión desta especie A propia Xunta da Galiza recoñeceu en diversas ocasións a existencia de miles de hectáreas con plantacións ilegais de eucaliptos. Sen ir máis lonxe, en 2017, un ano antes da publicación Inventario Forestal de Especies Produtivas, a Xunta recoñeceu que nese exercicio identificaron un total de 1.650 plantacións ilegais, ordenando arrincar unha extensión forestal que suma 30.000 hectáreas para o conxunto da Galiza, 10.000 das cales atopáronse nas comarcas de Lugo. Na mesma liña, confirmou que nese ano foron apercibidos 995 propietarios forestais por repoboacións ilegais en terreos prohibidos, por cambio de actividade de terreos de uso agrario a forestal ou polo incumprimento das distancias de seguridade.