Summary: A empresa anuncia que "paraliza" os seus investimentos até que o Goberno central e a Xunta lle dean vía libre á prórroga da concesión. En xuño o Goberno galego debe emitir un decisivo informe sobre o impacto ambiental da factoría. A APDR convoca unha manifestación o 14 de xuño.

Xuño será un mes decisivo para a permanencia da fábrica de ENCE no seu actual emprazamento no interior da ría de Pontevedra alén de 2018. Será en xuño cando o Ministerio de Agricultura e Medio Ambiente aprobe o regulamento que desenvolve a nova Lei de Costas e atenda á petición que a empresa realizou o pasado mes de decembro. Será tamén o momento no que a Xunta deberá emitir un informe sobre o impacto ambiental da factoría, un documento que non é vinculante, pero si moi importante para a decisión final que adopte o Goberno central. Unha posición favorable da Xunta aseguraría a continuidade de ENCE en Lourizán outros 75, e un informe negativo dificultaría moito esta posibilidade (aínda que o Executivo de Rajoy podería desoír a opinión do Goberno galego en base a razóns de interese xeral). Esta semana os seus responsables foron un paso máis aló na súa presión, ameazando con paralizar todos os seus investimentos na planta pontevedresa, até que non se resolva a incerteza sobre a súa continuidade De momento, a pasteira non agarda de brazos cruzados a resolución que adopten as distintas administracións competentes. Nos últimos meses foron varias as ocasións nas que realizou comentarios públicos sobre a importancia social e económica da factoría para a economía da comarca. Noutras ocasións a empresa fixo anuncios de proxectos en Lourizán que van máis aló do horizonte do ano 2018, dando por feita a renovación da concesión. Por exemplo, comunicou o reinicio do plan de construción dunha planta enerxética de biomasa. E esta semana os seus responsables foron un paso máis aló na súa presión, ameazando con paralizar todos os seus investimentos na planta pontevedresa, até que non se resolva a incerteza sobre a súa continuidade. ENCE sinala as maiores facilidades que atopa para desenvolver a súa actividade noutras plantas próximas a Galicia, coma a que a empresa ten en Navia (Asturias). A empresa refírese a todo tipo de actuacións, a medio ou a longo prazo, dende a renovación de maquinaria até proxectos máis ambiciosos, coma a devandita planta de biomasa. Os seus directivo lembraron os 238 postos de traballo xerados pola factoría, e laiáronse de que a reforma enerxética lles provocou perdas de 14 millóns de euros nos tres primeiros meses deste 2014, e de que o custe da produción de pasta de papel se incrementou en 19 euros por tonelada. Xustificaron nesta situación a súa decisión de reducir o prezo que lles pagan aos seus proveedores pola madeira. En calquera caso, semella que tanto estas críticas coma o anuncio do bloqueo de novos investimentos na planta non son máis que novos elementos de presión dirixidos á Xunta e ás restantes administracións para que a partir de xuño adopten unha posición favorable á prórroga na concesión. De feito, unha e outra vez, sinalaron as maiores facilidades que atopan para desenvolver a súa actividade noutras plantas próximas a Galicia, coma a que a empresa ten en Navia (Asturias). A APDR convocou unha manifestación o vindeiro sábado 14 de xuño Será tamén en xuño cando volvan saír á rúa as entidades e persoas que dende hai anos apostan pola saída de ENCE do interior da ría de Pontevedra. A Asociación Pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR), que este martes votou en asemblea que Antón Masa continuará sendo o seu presidente dous anos máis, convocou unha manifestación o vindeiro sábado 14 de xuño. Este xoves, ademais, a APDR informará en rolda de prensa do estado actual dos distintos procesos de denuncia xudicial e administrativa que mantén abertos contra os vertidos da empresa ENCE.


Summary: Tanto tem se non sabes que raios é uma bichicoma. Hás sabê-lo em lendo o livro. E tanto tem que não saibas onde ficam Nordesland, Crotonia, Marabilia ou a ilha Xouba. Poderás pensar que se correspondem com a França, A Corunha, Fisterra ou a ilha Xouba, mas não têm por que. Bem podem ser outros lugares. Qualquer. Qualquer dos outros fora a illa Xouba.

Essa sim é única. Porque é só de Edelmira e a avó Lara, que morreu (não se foi embora, nem falta, nem está nas nuvens com os passarinhos: morreu). Por isso devemos ler, para que Edelmira poda partilhar conosco esse espaço diferente a todos. Abre para nós o mapa sua ilha e somos quem de gozar dos segredos e maravilhas que dela assomam: os corsários choscos, os gatos com cola de dinossauro, as xoubas bailadoras e os monstros com pés de galinha. Com todos esses seres extraordinários se entretém Edelmira durante as férias na aldeia do avô. E pode parecer que é nessa ilha Xouba onde faz aparição a sereia. Vem ao caso. Ser mitológico, cauda de peixe, canto cativante. E não. O mais real neste conto vai ser a sereia. Tres bichicomas, dúas illas e unha serea / Rosa Aneiros / Ilustrações de Abi Castillo / Xerais / 2020 / 152 páxinas / 12,50 euros No seu exílio estival em Marabilia, Edelmira, junto com os amigos André e Daniel, dedica-se a abrir o mapa e sonhar aventuras. Até viverem uma autêntica. Sempre as aventuras nascem da desobediência. E isso faz a meninhada. Baixa aos cons proibidos e lá, na furna batida do mar, encontram a sereia: uma refugiada perdida, provavelmente de um barco, uma piroga, uma balsa. As crianças decidem ajudá-la secretamente e é formoso ler a listagem de tesouros preciosos que lhe oferecem para tornar o tempo: desde umas luvas até um espantalho, passando por um guarda-chuva. Achamos esse um dos grandes acertos da autora: soube combinar, na criação das personagens infantis, esse ponto meio entre consciência e inocência. A inocência de trajar capas de super-heróis e a consciência de saberem-nas cortinados da tia Ermitas. Imaginar que atendem uma sereia preta sabendo-a refugiada da guerra. Range-nos em certos momentos o tratamento dado à personagem da refugiada. Nem sequer chegamos a saber o seu nome: ninguém lho pergunta. E que o Daniel a toque para ver se tisna não é mui verossímil neste tempo em que os bairros e as escolas são multiculturais e multirraciais. É claro que sempre o segredo é descoberto. O avô Edelmiro cacha a meninhada, o esconderijo e o tesouro das bichicomas. Mas vira no seu aliado para dar com a solução. E a ilha Xouba oferece futuro.


Summary: O Festival de Cinema Euroárabe Amal volve un outono máis a Compostela, a pesar da crise provocada pola Covid-19, para combater, di o seu director Ghaleb Jaber, "a pandemia da ignorancia e do fanatismo a través da única vacina que existe: a cultura". Esta 18ª convocatoria, que decorrerá entre os días 26 e 30 de outubro, tense que ver reducida no número de proxeccións, que pasan de 10 a cinco, e que se van desenvolver no Teatro Principal, onde estarán dispoñíbeis 60 butacas.

O primeiro dos filmes que se vai proxectar é de orixe palestina e leva por título It must be heaven, do director Elia Suleiman. A sesión da terza feira estará protagonizada polo documental Gaza, dos irlandeses Garry Keane e Andrew McConnell, onde se retrata o día a día da cidadanía que habita o epicentro do conflito palestino-israelí. Na cuarta feira inicia a quenda das mulleres, xa que se proxecta o filme marroquí Adam, ópera prima de Maryam Touzani onde se aborda a capacidade da sociedade para exercer como "escudo protetor". Novamente volve o documental, con The Cave na quinta feira, un traballo premiado como Mellor Documental nos Óscar de 2019 e que retrata o rol das mulleres médicas na guerra de Siria. A xornada de clausura correrá a cargo da proxección Tel Aviv on fire, unha reflexión sobre o conflito palestino en chave de humor. Ademais das sesións, en horario de 22 horas a un prezo de 3 euros, o festival compleméntase este ano coa inclusión dun apartado específico na plataforma Filmin, onde poderán verse 20 das películas que pasaron por Amal nestes 18 anos. Tamén segue adiante a "terceira pata" do certame, como definiu Ghaleb Jaber, a semana gastronómica de temática árabe que acolle o restaurante Caney. Na presentación do festival, o presidente da Fundación Araguaney, Ghaleb Jaber, estivo acompañado polo alcalde compostelán, Xosé Sánchez Bugallo, e polo secretario xeral de Cultura da Xunta, Anxo Lorenzo. "É unha enorme satisfacción que se manteña esta programación e que nun ano tan atípico como este se poidan manter os tres festivais de cinema da cidade", dixo o alcalde santiagués, en referencia a Curtocircuíto (clausurado o pasado domingo), a Amal e a Cineuropa, que decorre cada ano no mes de novembro. Pola súa banda, o responsábel de Políticas Culturais da Xunta tamén enxalzou que o festival continúe un ano "no que o máis fácil sería non facelo", polo que mostrou o seu aprezo diante do compromiso dos promotores de "manter a cultura viva".


Summary: O executivo de Madrid négase a comparecer para explicar os presuntos delitos cometidos polo ex-vicepesidente. Porén, do caso Pujol, si que tiña algo que dicir.

A detención --aínda que por unhas horas-- de Rodrigo Rato e as investigacións iniciadas arredor do ex-vicepresidente do goberno, ex-ministro de Asuntos Económicos, ex-director xeral do FMI e ex-presidente de Bankia, están a acurralar o Partido Popular e o executivo de Mariano Rajoy. No entanto, desde Moncloa tentan capear o temporal evitando, e vetando, as comparecencias públicas de Cristóbal Montoro e Rajoy e tentando reducir o proceso aberto contra Rato --que se suma á súa imputación no caso Bankia-- a unha mera cuestión "persoal". Neste senso, o ministro de Facenda e o propio presidente do executivo, Mariano Rajoy, non darán explicacións políticas polos presuntos delitos cometidos por quen ostentou durante décadas responsabilidades públicas nen tampouco valorarán o feito de que a man dereita de Aznar empregase a amnistía fiscal aprobada polo seu goberno para, supostamente, branquear diñeiro ilícito. O goberno de Rajoy négase a facer pública a listaxe de 705 autoridades que se acolleron á amnistía fiscal Tampouco queren destapar a caixa de Pandora que constitúe a norma á que se acolleron 30 mil persoas. Delas 705 serían VIPs. Isto é, responsábeis políticos, diplomáticos, xuíces e mesmo ex-altos cargos da Administración española. Ás portas das eleccións municipais (24 de maio) o Partido Popular quer unha detonación controlada. Deixar caer a Rato mais evitar que xunto a el poida caer o partido. Unha actitude, a manifestada polo ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, que dista moito da que mantivo no caso Pujol. Naquela altura e cando se coñeceu a fraude fiscal presuntamente cometida polo ex-presidente catalán --investigada tanto pola xustiza coma polo Parlament de Catalunya-- Montoro compareceu publicamente para afirmar que a Axencia Tributaria non descartaba que se tivesen cometido "un ou varios delitos". Aliás, puña a disposición do poder lexislativo catalán todos os dados recompilados por Facenda, mentres agora vetan a constitución dunha comisión de investigación parlamentar como reclama o PSOE. Cristóbal Montoro aseguraba que "ningún dirixente político sensato pode tolerar" o "cinismo" e "manipulación" de quen sostén un "discurso" e "en privado" traballa "polo interese duns poucos" "Se temos a responsabilidade de gobernar, de facer as leis e somos os que aprobamos os impostos, é ineludíbel a obriga de comportamento exemplar e transparente e tamén cando deixamos de ocupalos", sinalaba Montoro en comparecencia pública após o comunicado de imprensa emitido polo ex-president. "Enganou a sociedade catalá e os seus votantes", arremetían desde Facenda vencellando a fortuna amasada pola familia Pujol en Andorra cos máis de 20 anos á fronte do goberno da Generalitat. "Ningún dirixente político sensato pode tolerar a manipulación e o cinismo político dos que sosteñen un discurso político e en privado traballan polo interese duns poucos". Montoro non se refería á amnistía fiscal do Goberno español nen ao tempo en que Rodrigo Rato tería, presuntamente, defraudado ao fisco sendo responsábel político, senón a Pujol. En troca, a pasada sexta feira após o Consello de Ministr@s, Montoro eludiu as preguntas da imprensa afirmando que "é un asunto particular". "Eu non falo de ningún contribuínte" respondía días antes.


Summary: O Xacobeo de 2021 foi a grande aposta "cultural" de Alberto Núñez Feixoo no último discurso do estado da nación. Logo de anos de atonía na política cultural, agora parece fiala a un macroevento máis dirixido ás grandes cifras turísticas que á dinamización dos tecidos de base. Analistas do fenómeno temen unha nova mostra de espectáculo e desbaldimento sen apenas repercusión real na cultura de Galiza. Eis un extracto da reportaxe que publicamos ao respecto no número 318 de Sermos Galiza.

Núñez Feixoo encarou o último debate sobre o estado da nación de maneira funcionarial. Case un trámite en que se dedicou a retorcer cifras e estatísticas para axustar o relato do seu Goberno, salferiu o seu discurso cunha novidade: a presa de mencións ao Xacobeo 21. "Propóñolles que en 2021 celebremos o mellor Xacobeo da nosa historia", afirmou con apagado énfase, "propóñolles que a Galiza do Xacobeo 21 sexa indiscutibelmente a mellor Galiza da nosa historia, que se queira máis a si mesma, con máis benestar, que se coide máis a si mesma, ambiciosa, que non se poña teito". O sintagma apenas tivo máis concreción que o seu vínculo cunha idea cuantitativa do turismo e coa recente remodelación do seu Executivo: "Precisamente a Consellaría de Cultura e Turismo terá na organización do Xacobeo o seu principal cometido". Malia a nebulosa en que se moveu o presidente da Xunta, experiencias anteriores -este será o quinto Ano Santo desde 1993, o punto de inflexión para o que, desde entón, é un macroevento máis ou menos cultural- e as súas propias palabras indican as coordenadas en que acontecerá. "Sen saber máis nada do tema, presupoño que o presidente ten toda a razón", ironiza Anxo Rabuñal, comisario artístico independente, editor e libreiro, "e que o Xacobeo do 21 vai ser 'histórico' e 'o mellor da historia'. Un reducido grupo de incompetentes vai tomar decisións sobre unha enorme cifra de euros, unhas poucas empresas van realizar centos de eventos idénticos aos de ducias de cidades de Europa, e que provocarán milleiros de conexións aéreas con milleiros de persoas que comerán, beberán e pernoctarán. A cultura é unha coartada hostaleira". A arbitrariedade do gasto institucional e a interpretación do concepto de cultura apenas con lentes economicistas é unha preocupación que Rabuñal comparte co catedrático de Historia Antiga da Universidade de Santiago José Carlos Bermejo Barrera. "Un ano Xacobeo non serve culturalmente para nada, é só un negocio, un desbaldimento de cartos públicos", afirma contundente a Sermos Galiza. O profesor afondou criticamente nas orixes do mito apostólico e nas súas derivadas político económicas contemporáneas en libros como Para que serve a historia de Galiza? (2007) ou Os señores da mentira (2012). [Podes ler a reportaxe íntegra no número 318 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Xela Arias foi poeta única, singular. Ela mesma afirmava não ter geração. Cresceu-se como poeta sozinha, fora dos mapas, além da escrita, nos fanzines e nas performances e nos festivais de poesia. É certo, foi a sua uma obra intemperiada, deitada ao mundo e submetida ao frio do abandono. Porém há quem soube construir para ela, para Xela Arias, para a sua obra, uma casota onde se refugiar, uma cabana onde se guardar da chuva, do vento e da incompreensão. Xelarias, palabra à intemperie / Textos de Enma Pedreira - Ilustrações de Laura Romero / Baia Edições / 2021 / 13 euros O primeiro, combinar artes, como a poeta fazia. Não podemos ler os textos de Emma Pedreira sem o acompanhamento das ilustrações de Laura Romero. Cortar e colar. Procurar a imagem, cortá-la e colocá-la noutro lugar. Algo assim como um sequestro. Um sequestro com síndrome de Estocolmo, que faria feliz à sequestrada. Podemos jogar a reconhecer as capas das obras de Xela Arias, as tipografias dos títulos, o seu corpo fotografado, nas colagens que elaborou Laura Romero para esta obra. E podemos reconhecer os versos, as rotundidades em entrevistas, os fragmentos de palestras, como enxertos nos textos de Emma Pedreira. Ou os textos de Enma pedreira como enxerto nos poemas de Xela Arias. É impossível explicar a poesia. Não podemos pretender iluminar cada verso até lhe mostrar as costuras. E menos outorgar ordem e unidade a aquilo que nasceu da creba. A língua não tem ossos que poder soldar. Nem a poesia. Acerta, por tanto, Emma Pedreira ao não elaborar um mapa de seguimento da obra de Xela Arias, uma guia de leitura que nos leve às marcas de fundo de cada livro, ao significado certeiro de cada verso. Não. O que fazem Emma Pedreira e Laura Romero, a meias, é criar um artefacto dentro do qual, ou colado como rémora na pele exterior, baleia oceánide, caiba qualquer verso, qualquer trecho da obra de Xela Arias. As autoras escolhem uns versos, umas imagens, mas bem podiam escolher outros que também teriam encontrado o seu espaço no livro. Ao afã explicativo deste tipo de encomendas, elas arrepõem as perguntas: como é unha poeta no colégio? Que sente unha poeta quando diz de si intemperiada? E perante as respostas únicas e absolutas priorizam o todas as anteriores são corretas.Xelarias, palabra à intemperie, é um convite para entrarmos na casota de refugalhos construída por Xela Arias, sentarmos, e como Alicias, bebermos o chá com calma, mergulhadas na sua obra. Que flor para Xela Arias?, perguntam-se as autoras. Este livro.


Summary: Co novo protocolo Covid, a Xunta xa non contabiliza nas estatísticas os autotests positivos.

A Consellaría de Sanidade habilitou a declaración de autotest positivo de Covid-19 a través da aplicación Sergasmóbil e do número de teléfono 881540045. Segundo informou Sanidade nun comunicado de prensa, a cidadanía terá así á súa disposición dúas modalidades para poñer en coñecemento do Sergas o resultado positivo dun autotest Covid-19. Galiza planifica que antíxenos en domicilios que dean positivo se validen sen PCR Respecto diso, concreta Sanidade, as persoas que obteñan un resultado positivo despois da realización dun autotest poderán comunicalo "dun modo áxil e cómodo ao Servizo Galego de Saúde (Sergas)". Porén, estes autotests positivos non contabilizarán nas estatísticas de contaxios, debido ao novo protocolo que aplica a Xunta para a detección e notificación de casos. No último informe da situación da pandemia na Galiza, a Consellaría de Sanidade notificou 1.243 novos contaxios, na súa gran maioría poboación vulnerábel, xa que o Sergas euxiy de realizar probas diagnósticas á poboación en xeral. Novos contaxios Esta semana comeza con 502 novos casos de Covid nas últimas 24 horas tras rexistrarse 1.243 novos contaxios desde o sábado. Coronavirus Galiza: a taxa de positividade por Covid dispárase até 42,04% Coronavirus Galiza: Baixan dos 13.000 os casos activos Por tanto, os contaxiados ascenden na Galiza até 605.147, dos que 137.100 corresponden á área de Vigo; 125.297 á da Coruña e Cee; 95.927, á de Santiago e Barbanza; 73.482 á de Ourense; 69.189, á de Pontevedra e O Salnés; 66.479 á de Lugo; e 36.803, á de Ferrol. Esta fin de semana pasada realizáronse 2.531 PCR, 3.883.048 feitas desde o inicio desta pandemia, e 2.685 test de antígenos, 1.737.011 en total.


Summary: Soubemos de Sé de Corzáns por Bieito Fernández, aquel antigo presidente da Sociedade nacionalista Pondal que impartía patriotismo de lei, nos seus últimos anos lucenses. Acompañando Lois Diéguez, visitámolo na súa casa da rúa Castealo, onde partillaba reflexións sobre a situación política do momento, emocionábase cos trunfos do nacionalismo, ensinábanos a súa extraordinaria biblioteca e descubríanos a loita por Galiza da súa xeración.

Bieito Fernández falábanos de Vicente Barros ou de Moises da Presa, explicábanos como os patriotas da Pondal obrigaban a respectar os galegos en Bos Aires, lembrábanos a súa actuación na campaña do estatuto e o seu mitin man a man con Bóveda en Grou, contábanos a primeira clandestinidade nacionalista contra Franco e as renuncias do grupo de Galaxia e ofrecíanos sempre o recordo e a homenaxe aos mártires. E alí xurdiu: "A Pondal tamén ten o seu mártir, chamase Xosé Domínguez, para nos o Sé de Corzáns". Coñecemos Sé Domínguez, nas páxinas da Fouce de Bos Aires, o voceiro da Pondal, onde deixou testemuño do seu pensamento e compromiso, naqueles días de emigración arxentina. A reconstitución da Irmandade nacionalista galega en 1926, a fundación da Sociedade nacionalista Pondal, a presenza na súa directiva desde a constitución en 1930, a participación na Federación de sociedades galegas, combatendo as posicións dos socialistas españois, o papel dirixente na Sociedade de fillos de Salvaterra, presidida por Manuel Puente, e a militancia sindical entre os panadeiros e os xastres, profesións nas que se desempeñou ao longo de 24 anos. E tamén as análises na prensa societaria, as crónicas nas revistas obreiras e os artigos nas páxinas da Fouce, deixando clara a súa conciencia arredista, así lle chaman entón aos independentistas, e marxista, até afirmar que "A nosa situazón non se resolve hoxe con ningún troque nin a monarquía, nin a república, nin o socialismo hespañol resolven o noso problema que é sobor de tudo, un problema de independencia". Á volta de 1930 Xosé Domínguez escribía que "a nosa situazón non se resolve hoxe con ningún troque nin a monarquía, nin a república, nin o socialismo hespañol resolven o noso problema que é sobor de tudo, un problema de independencia" Seguimos a Sé Domínguez no seu retorno á terra á volta de maio de 1935 , para dirixir as loitas dos libres nas terras de Salvaterra de Miño, onde deixara pegada o seu admirado Pedro Madruga. A reorganización en xaneiro de 1936 da Federación agraria de Salvaterra, que en 1931 organizara o mitin de Daniel Castelao, e que rematara integrada na UXT, a elección como secretario xeral da entidade, o nomeamento como tenente alcalde após as eleccións de febreiro e o combate final co fascismo. Eran os días de resistencia aos golpistas, a detención de elementos reaccionarios como o cura do Fiolledo, as accións de sabotaxe para dificultar o operativo militar, o levantamento dos carrís da ponte de Alcabre, a voadura da ponte de Santa Mariña. E ao fin a derrota, a clandestinidade, a vida ás agochadas polas cortes de Leirado, a detención o 11 de agosto de 1936, o confinamento no cárcere de Tui e Vigo, o procesamento en febreiro de 1937 e a condena a morte. Limos Sé Domínguez na súa correspondencia carceraria e atopamos a coraxe do revolucionario, a xenialidade do escritor e a tenrura do namorado. Aquí a carta á Anxelina, a compañeira, "querida Anxelina", a Ánxela Estevez que o gardou e lembrou toda a vida, a destinataria da mensaxe máis intima, para que non esqueza que "… levados do afán da xustiza e liberación dos pobos entregamos o mellor e ofrecemos as nosas vidas no holocausto dun mundo mellor." Agora ás letras ao mundo Galiza, ás camaradas presas na cárcere de Vigo, ás mulleres rebeldes coas que seguir a loita, a "Vos polo imperio dunha autodeterminación histórica, levaredes o faro potente que iluminará o sendeiro que nos conducirá triunfalmente en pos dun ideal superior polo cal ofrecemos as nosas vidas". Abondarían estas liñas para lembrar o autor e colocalo nun lugar de honra na república das nosas letras, na galería dos exemplos onde mirar para facer seguir adiante. E chamábase Xosé Domínguez González, naceu en Corzáns, concello de Salvaterra de Miño 1896, emigrou a Arxentina con 15 anos, regresou a Galiza en 1935 e foi fusilado en Vigo canda nove compañeiros o 24 de Febreiro de 1937. Á volta de 1930 Xosé Domínguez escribía que "a nosa situazón non se resolve hoxe con ningún troque nin a monarquía, nin a república, nin o socialismo hespañol resolven o noso problema que é sobor de tudo, un problema de independencia".


Summary: A Real Academia Galega de Belas Artes resalta a figura de Códax como un dos "símbolos culturais da Galiza no seu apartado musical, alén do literario".

A Real Academia Galega de Belas Artes (RAGBA) homenaxeará ao longo de 2023 o trobador galego da segunda metade do século XIII e comezos do XIV, Martín Códax, a quen se lle dedicará o Día das Artes Galegas do vindeiro ano, que decorre o 1 de abril. A RAGBA explica nun comunicado que a figura de Martín Códax, "con todo o que representa", é o persoeiro "máis indicado" para protagonizar o Día das Artes Galegas 2023. Regresa o tesouro de Martín Códax Segundo expón a Academia, "a grandeza da lírica medieval galega explícase pola conxunción de texto e música, de tal xeito que a música é o vehículo do texto poético". Neste sentido, destaca a descuberta en 1914 por parte de Pedro Vindel do pergameo que leva o seu nome e que contén a música de seis cantigas de Martín Códax. "Supuxo unha revelación para os estudos da música medieval europea de gran transcendencia internacional", engade a RAGBA. Zeltia: "Na Galiza temos unha parte ancestral moi forte" A Academia resalta a figura de Códax como un dos "símbolos culturais da Galiza no seu apartado musical, alén do literario". Día das Artes Galegas O Día das Artes Galegas foi creado pola RAGBA en 2015, homenaxeando o Mestre Mateo, quen o 1 de abril de 1188 dirixiu a colocación dos linteis do Pórtico da Gloria na Catedral de Santiago de Compostela, segundo consta nos mesmos. Na última edición de 2022 a figura homenaxeada foi o pintor lalinense José Otero Abeledo Laxeiro. Na edición 2020-2021 (unificada con motivo da pandemia), o homenaxeado foi o arquitecto Domingo de Andrade, do Barroco galego, ideólogo da imaxe de Santiago na contorna da Catedral. As Artes Galegas renderán homenaxe a Laxeiro en 2022 En anos anteriores homenaxeáronse figuras como a de Luís Seoane (2019), Alejandro de la Sota (2018), Maruxa Mallo (2017), e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao (2016).


Summary: Por medio da empresa de augas municipal, o Concello da Coruña factura 680.000 euros a unha empresa que estivo en negocios co Instituto Nóos ou co presidente do Sevilla, Del Nido, condenado na Operación Malaya.

Através de Emalcsa, a empresa municipal de augas, o Concello da Coruña que dirixe o conservador Carlos Negreira concedeu á Fundación Metrópoli o desenvolvimento dun plano denominado Coruña Futura, cuxo pomposo obxectivo é "marcar o camiño cara ao cal a maioría das cidades vangardistas do mundo están a construír para o seu futuro inmediato: a Cidade Intelixente". Intelixente ou non, a Fundación Metrópoli vaille facturar ao concello da Coruña 680.000 euros pola realización dun plano que, segundo se olla en distintos ambientes da Coruña, podería agachar unha nova pelotada urbanística, tendo en conta que en danza están os terrenos que o porto exterior vai deixar libre no actual e que agora atopan problemas para seren urbanizados. Ese e non outro era o plano do ex alcalde Francisco Vázquez e as súas inmobiliarias amigas. A Fundación Metrópoli foi socia de Nóos, da empresa do presuntamente corrupto Iñaki Urdangarín, no deseño dun proxecto chamado Valencia Olímpica que visaba a construción de 2.500 vivendas no parque natural de L'Albufera. Nunca chegou a materializarse. Toda a información sobre este podes achala no Sermos Galiza en papel, xa nos vosos quiosques, nunha reportaxe da autoría de Rodri Suárez.


Summary: En Galiza hai 2.331 empresas de tecnoloxía da información e comunicación, o que representa o 1,1% do total.

Sectores punteiros para o desenvolvemento e progreso dunha economía como son os vencellados ao TIC (tecnoloxía da información e comunicación) tamén sofreron o embate da crise, que en Galiza se traducíu na destrución, entre 2009 e 2015, de máis do 7% dos empregos do sector. En 2009 había 16.431 persoas dadas de alta na Seguridade Social en actividades relacionadas cos TIC, un número que en 2015 descendía até 15.249. Estamos, pois a falar da perda de 1.182 postos de traballo, o que supón algo máis do 7 por cento. E en 2015 foi un ano no que comezou a se recuperar empregio neste sector, pos no anterior, 2014, eran 14.576. En 2014 había 2.331 empresas con actividade en Galiza dedicadas ao sector das TIC, o que supón o 1,1% do total das empresas con actividade no noso país. Destas, 149 tiñan a súa sede fóra de Galiza. O 83,3% das empresas con actividade en Galiza dese sector tiñan entre 0 e 2 asalariados e só 16 tiñan máis de 100 asalariados. No conxunto do Estado español, e segundo dados de sindicatos, destruíronse nestes anos 21.500 empregos TIC. Perto do 6% deles, en Galiza. Porén, Bruxelas e a UE insisten en varios informes en que o Estado español precisará 80.000 profesionais deste sector até 2020.


Summary: Todos os grupos con representación no pleno apoiaron esta mañá unha declaración institucional na que tamén se demanda a dimisión da presidenta do Consello Superior de Deportes (CSD), Irene Lozano.

O Concello da Coruña vén de aprobar no pleno desta mañá unha declaración institucional sobre o acontecido co equipo de fútbol do CF Fuenlabrada, que viaxou á cidade con varios contaxiados cando tiña o partido de liga contra o Deportivo. Entre outras cuestións, o Consistorio exixe a inhabilitación de Tebas. Os grupos con representación na corporación coruñesa -agora mesmo PSOE, PP, Marea Atlántica e BNG- acordaron demandar que o presidente de LaLiga, Javier Tebas, sexa inhabilitado pola súa implicación no caso Fuenlabrada. Así mesmo demandan a dimisión da presidenta do Consello Superior de Deportes (CSD), Irene Lozano. De feito, o que van facer en realidade é demandar ao Goberno do Estado español que inste ao CSD a quitarlle as competencias a Tebas. De non dimitir Lozano, solicitan que sexa o equipo de Pedro Sánchez quen proceda ao seu cesamento "por premiar, coa súa decisión do 27 de agosto, apoiar unha liga de 22 equipos, a quen incumpriu as normas deportivas e sanitarias". Ademais reproban a Tebas polos "seus ataques" ao Deportivo da Coruña, e decláraselle persoa "non grata" no municipio. Tamén se reclamará ao delegado do Goberno español na Galiza e ex alcalde da cidade, Javier Losada, "rectificar as súas declaracións nas que apoiaba a incomprensible actuación do CSD en lugar de defender ao Real Club Deportivo e á súa cidade". Asumir responsabilidades A actual alcaldesa, Inés Rey, destacou que é unha declaración que sae adiante "coa unidade" de todas as formacións, a pesar de que tanto desde Marea Atlántica como desde o PP houbese reproches a que nos últimos dous meses se houbesen "ignorando" as súas iniciativas sobre o tema. "Non imos tolerar que ninguén se vexa por encima das normas e chegaremos ata o final para esixir todas as responsabilidades", engadiu. Desta maneira, a asesoría xurídica trasladará á Fiscalía madrileña as actuacións que leva feitas o Concello.


Summary: Galiza comeza o mes de outubro con 930 casos activos de Covid-19, após baixar por primeira vez no que vai de ano de mil infeccións, algo que non sucedía desde o 12 de agosto de 2020; cun lixeiro aumento dos novos contaxios a 40 -supoñen 18 máis que o día anterior- e un descenso dos pacientes hospitalizados até 48 -seis menos-. Pola súa banda, a taxa de positividade aumenta a un 1,9%.

Segundo os datos actualizados pola Consellaría de Sanidade esta sexta feira con rexistros até as 18 horas da quinta, descenden a 12 as persoas ingresadas en unidades de coidados intensivos -tres menos- e baixan a 36 as hospitalizadas noutras unidades de hospitalización -tres menos-, mentres que 882 pacientes permanecen en seguimento domiciliario. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria descende en tres: Ourense, Vigo e Lugo; e mantense en tres: A Coruña e Cee, Santiago e Barbanza e Pontevedra e O Salnés; mentres que a de Ferrol segue como a única sen pacientes ingresados por este coronavirus. En concreto, na área sanitaria de Ourense aínda que segue un paciente Covid en UCI, descenden a cinco os ingresados noutras unidades -dous menos-; na de Vigo queda un en críticos -un menos- e seguen tres noutras unidades; mentres que na de Lugo rexistra un crítico -un menos- e tres noutras unidades -dous menos-. A área de Santiago e Barbanza conta con dous pacientes Covid en UCI -un menos- e oito noutras unidades -un máis-; mentres que a da Coruña e Cee segue con cinco en críticos e 14 noutras unidades; e a de Pontevedra e O Salnés, con dous e tres, respectivamente. Menos de mil casos activos Galiza afronta o inicio de outubro con menos de mil casos activos de Covid-19, ao descender a 930, que supoñen 76 menos que o día anterior, ao haber máis altas (115) que contaxios (40), ao que se engade un falecemento. Por tanto, a Galiza baixa do milleiro de casos no que vai de ano, algo que non sucedía desde o 12 de agosto de 2020, cando se rexistraron 972 infeccións activas, que aumentaron a 1.095 ao día seguinte do exercicio pasado. As infeccións activas descenderon nas sete áreas sanitarias, coa de Lugo á cabeza (-21), seguida de Vigo (-16), A Coruña e Cee (-12), Ourense (-11), Santiago e Barbanza (-10), Pontevedra e O Salnés (-4) e Ferrol (-2). Desta maneira, con máis casos activos continúa a área da Coruña e Cee, con 209; seguida da de Vigo, con 198; Lugo, con 169; Ourense, con 150; Santiago e Barbanza, con 112; Pontevedra e O Salnés, con 69, e a de Ferrol segue á cola, con 23. Máis contaxios Pola súa banda, os novos contaxios de Covid-19 aumentan a 40 no conxunto da Galiza, que implican 18 máis que os 22 da xornada anterior; despois de arrincar a semana con 33, baixar a 29 a terza e aumentar a 40 a cuarta. Nas últimas 24 horas, foron confirmados 41 positivos con probas diagnósticas de infección activa -algúns poden corresponder a casos xa existentes-, 18 máis que o día anterior, dos cales 11 corresponden á área da Coruña e Cee; nove, á de Vigo; outros nove, á de Lugo; cinco, á de Ourense; catro, á de Santiago e Barbanza; tres á de Pontevedra e O Salnés; e a de Ferrol non rexistrou ningún. En canto á taxa de positividade das probas PCR -número de infeccións detectadas cada 100 test- aumentou a un 1,9%, mais segue por baixo do 5% que a OMS determina como limiar para considerar controlada a pandemia. As persoas falecidas diagnosticadas coa Covid-19 desde o inicio desta crise sanitaria aumentan a 2.638, despois de notificar esta quinta feira a Consellaría de Sanidade unha nova vítima.


Summary: A Oficina da Fiscalía de Washington DC deixou sen cargos esta segunda feira ao xornalista Alex Rubinstein, para quen en primeira instancia se formulaba unha acusación que podería ter resultado nunha condena de até 10 anos de prisión.

Non parece allea a esta decisión da Oficina da Fiscalía a presión exercida por Russia Today, un meio público ruso de fala inglesa que tenta contrarrestar a hexemonía anglo-norteamericanan nos mainstream media, nen tampouco que o arresto e eventual condena de Rubinstein podería colocar un obstáculo nas relacións entre Trump e Putin. Rubinstein foi detido, canda outros cinco xornalistas, durante os actos de xura do cargo de Donald Trump como presidente, o pasado 20X. El en concreto cubría un protesto de organizacións anticapitalistas en que, após destrozos ao mobiliario urbano, se produciu unha violenta carga policial. Rubinstein foi detido, embora mostrase aos axentes a súa credencial de imprensa. Os cargos que pesaban sobre el eran a participación en disturbios con intención de subverter a orde legal ("felony rioting"), delito que podería levar aparelladas unha pena de até 10 anos de prisión e unha multa por valor de 25.000 dólares. Non todos os xornalistas detidos fican, porén, libres de cargos. O fiscal mantén as acusacións contra dous freelancers, Shay Horse e Aaron Cantu.


A Valedora do Pobo, Milagros Otero, fixo públicos este luns no Parlamento de Galicia varios datos privados de tres persoas sen fogar da cidade de Santiago. As dúas queixas recibidas pola súa institución sobre os problemas de convivencia causados por estas persoas nunha praza de Santiago foron colocadas novamente por Otero por diante dos varios milleiros de queixas, reiteradas ano tras ano, sobre o funcionamento da sanidade en Galicia, especialmente das listas de espera, ou doutros moitos conflitos máis numerosos. Así o fixo a Valedora na súa comparecencia na Cámara para dar conta do informe anual que a pasada semana presentou en rolda de prensa, intervención esta segunda na que Otero non só volveu cargar directamente contra o Concello de Santiago por non dar solución ao problema senón que estendeu a súa crítica á Coruña por unha suposta proposta para "arranxar pontes para que as persoas sen fogar vivan debaixo delas", negada hai dous meses polo goberno local da Marea Atlántica. Otero teima, co apoio do PP, en situar o problema por diante doutros máis numerosos e critica unha suposta proposta de "arranxar pontes para que as persoas sen fogar vivan debaixo delas" na Coruña Sobre o caso de Santiago, a Valedora deu o alcume dunha das persoas sen fogar e os nomes de pía doutras dúas, así como varios datos persoais e sanitarios deles. Otero contou que o primeiro deles "está morto", que outra "ten un problema de violencia doméstica" porque o terceiro "que é a súa parella, lle dá unhas palizas criminais todos os días na rúa", así como que este último estivo un tempo determinado hospitalizado e mesmo identificou a cidade onde vive unha parente. A Valedora chegou a contar que no caso dun deles "a súa mesma familia e os médicos determinaban" que o que lle conviña era incapacitalo. Otero argumentou que dá importancia ao problema porque non ten só as dúas queixas oficiais que recibiu senón "moitísimas": "Eu vou por Santiago pola rúa e a xente de Santiago que se dirixe a min faino por ese problema", dixo. "Eu vou por Santiago pola rúa e a xente de Santiago que se dirixe a min faino por ese problema", argumentou a Valedora Segundo Otero, o problema das persoas sen teito require de actuacións en materia de políticas sociais e de aplicación das ordenanzas municipais sobre convivencia. Sobre o primeiro aspecto, Otero introduciu unha cuestión que non figura en ningunha das queixas formuladas á súa institución o pasado ano. "Non me parecen sensatas as recentemente expostas posibles solucións que postulan a conveniencia de arranxar pontes para que as persoas sen fogar vivan debaixo delas", dixo, en referencia a unha reflexión formulada por unha empresa contratada polo Concello da Coruña para mellorar os viadutos da avenida de entrada á cidade. O goberno local de Marea Atlántica rexeitou que esa medida formase parte do plan que ten en marcha para a mellora das condicións de vida das persoas sen teito. A deputada do PP Paula Prado cargou contra o alcalde de Santiago por supostamente facer "chistes machistas" sobre a Valedora Na súa crítica ao Concello de Santiago, Otero contou coa colaboración da deputada do PP Paula Prado, quen cargou contra o alcalde, Martiño Noriega, por "populista" e por facer "chistes machistas" sobre a Valedora cando hai uns días dixo de xeito irónico, sobre o seu crítico informe anual, que esta non lle escribe "cartas de amor". Prado, que centrou a súa intervención en criticar os concellos e obviar o papel da Xunta, xustificou que a Valedora está "máis preocupada pola desprotección das persoas afectadas que o número de persoas ás que afecte". Desde En Marea, Paula Vázquez Verao censurou que a institución é "moi compracente coa Xunta e cárganse as tintas sobre os concellos e mesmo nalgún caso sobre as persoas peticionarias". Por outra banda, tanto a deputada de En Marea como o do PSdeG, Raúl Fernández, chamaron a atención sobre o ínfimo número de queixas procedentes do rural que aparecen no informe da Valedora, mentres que o deputado do BNG, Xosé Luis Rivas, preguntoulle pola capacidade de presión política que ten a Valedora ante o Goberno galego. "Eu non quero exercer política", dixo Otero, senón "dicir os problemas" xa que "a presión é a presión da forza das cousas". "Somos unha institución eficaz e necesaria", foi a valoración xeral de Otero sobre o traballo do Valedor do Pobo.


Summary: Julio García Comesaña (Vigo, 1968) foi nomeado conselleiro de Sanidade a principios do pasado mes de setembro, substituíndo un Vázquez Almuiña cuxa xestión acumulaba fortes críticas de sindicatos e colectivos de defensa da sanidade pública. García Comesaña pasou ocupar o cargo de conselleiro desde a Área de Xestión Integrada de Vigo, cuxa xerencia exercía desde 2019 e tras uns anos con responsabilidades varias na administración sanitaria.

García Comesaña tomou as rendas da Consellaría de Sanidade o 6 de setembro, hai apenas 7 meses. Período curto mais intenso á fronte dun sistema sanitario, o galego, que afronta o seu maior reto. Vai un ano desde o inicio da pandemia. Coa perspectiva do tempo e tamén coa experiencia acumulada nestes 12 meses, que leccións saca para o futuro? É unha pregunta difícil de responder en pouco tempo. Unha lección é a importancia do noso comportamento individual, desde o punto de vista da prevención, de hábitos de vida. Algo que até agora pensabamos que era estritamente persoal: se nos coidabamos ou non era problema noso, e esta pandemia levounos a ser conscientes de que a nosa forma de vivir tamén condiciona a dos demais. Por exemplo, hai uns anos, cando a xente non se vacinaba da gripe había a idea de que non importaba, que era cuestión deles se querían vacinarse ou non. Mais agora somos conscientes de que iso inflúe en todos. Outra lección é a relativa a esa visión de invulnerabilidade a nivel social, a nivel de país, mesmo de aquí a respecto do terceiro mundo... iso de que "aquí isto non vai pasar" xa non val. Agora si hai esa idea de vulnerabilidade. Se principaise hoxe a pandemia e cos coñecementos que temos, que decisión das adoptadas pola Xunta da Galiza non volvería adoptar? Como en todo, houbo acertos e erros. Entre os acertos eu situaría o de pedir o consello dos profesionais. Temos un comité clínico que nos asesora na pandemia e creo que foi importante, tomar as decisión baseadas en criterios que non fosen soamente os a Xunta. Tratamos sempre de compatibilizar as cuestión do ámbito sanitario coas doutros ámbitos, un equilibrio complicado que creo que deu resultados positivos. Poderiamos tomar unha decisión meramente sanitaria e ter todo fechado e así non habería virus nas rúas pero probablemente non habería nada nas rúas, tampouco persoas. Os erros? Ás veces pensar que o virus ía responder dunha forma predicíbel e ao final nas distintas ondas vimos que non todo é como se prevía, que houbo cambios. Cuestións como as de como se transmitía en certas entornas, aí tomamos medidas que despois se confirmaron que non foron as máis axeitadas nalgunha ocasión. Un dos aspectos máis criticados nos primeiros momentos da pandemia foi a ausencia de equipos de protección para o persoal sociosanitario. Até que punto a centralización da xestión favoreceu o desabastecemento nos hospitais e centros de saúde da Galiza? O Ministerio nunca xestionou, só a sanidade pública de Ceuta e Melilla. Non estaba preparado e non tiña estrutura para xestionar a sanidade de todo un país. Tentou facelo e decatouse que non podía, que tiña que devolver esa responsabilidade ás comunidades, que son as que levaban facendo iso os últimos 30 anos. Pero creo que o problema non estaba tanto aí, no desabastecemento, senón en que sucedeu todo moi rápido. Non é que nos collese sen EPIS, que as tiñamos, senón que se estas se usaban sen ningún tipo de control, o risco era que cando fixesen falta nas unidades Covid non as ía haber. Había unha gran incerteza de como protexerse, houbo que contemporizar, poñer protocolos... A entrevista ao completo podes lela no Sermos Galiza Especial 'Radiografía da sanidade, un ano de pandemia', que desde este sábado día 13 xa está en quioscos e librarías. Se non es asinante, reserva o teu exemplar no quiosque para non ficar sen el. Lembra que podes facerte subscritora ou subscritor nesta ligazón, e mesmo podes apoiar o medio sen se te facer asinante, na opción de mecenas ou amizade.


Summary: Partiu da Alameda a manifestación do BNG por volta das 12.15, o acto con maior capacidade de convocatoria de cantos se teñen programado este Día da Patria Galega, e a súa cabeceira entrou na Quintana apenas 25 minutos despois. A marcha leva como lema xenérico "Galiza, a nación que compartimos" e con ela o BNG quer reafirmar nas rúas o que, a ollos da súa dirección, é o bon estado de forma en que se acha a organización

Cos quince minutos de retraso de rigor sobre o horario programado, pura cortesía para as miles de persoas que acabarán por acugular as rúas de Compostela, deu inicio a marcha do Bloque Nacionalista Galego polas rúas da cidade rumo á praza da Quintana. "Que queiran que non/Galiza é unha nación" é unha das palabras de orde que corean as miles de persoas que xa acompañan a marcha, en que se deixan ver faixas alusivas aos distintos conflitos sociais que atravesa o país, como por exemplo o confronto coa pasteira ENCE, responsábel da eucaliptización do monte galego. En apenas 25 minutos, a cabeceira da marcha deu chegado á Praza da Quintana e a manifestación comeza a deixar ver o seu carácter multitudinario. [INFORMACIÓN EN ACTUALIZACIÓN]


Summary: O coliseo coruñés abrirá as súas portas a centros educativos e ONG co gallo do choque ante o Maccabi Haifa.

O Real Club Deportivo da Coruña quere seguir sumando récords en Riazor. Logo da histórica remontada na rolda previa ante o Pogon Szczecin polaco, encontro que acolleu a maior cantidade de afeccionados e afeccionadas xamais rexistrado na Youth League (8.522), a entidade branquiazul quere converter de novo o partido de ida da segunda eliminatoria da Ruta dos Campións "nunha gran festa para toda a mocidade e para o fútbol formativo herculino". Por iso anunciou que, a través da Fundación Real Club Deportivo, todos os colexios e institucións sociais da cidade están convidados a acudir a Riazor na vindeira cuarta feira, 3 de novembro. O convite é para asistir ao choque contra os israelís do Maccabi Haifa Football Club, previsto ás 20 horas da tarde. Deste modo, "todas aquelas institucións ou entidades benéficas que traballan pola integración social, educación, infancia, saúde e solidariedade na nosa comunidade que queiran asistir só teñen que dirixirse á Fundación Real Club Deportivo para solicitar as invitacións", sinalan. A entidade branquiazul quere converter de novo o partido de ida da segunda eliminatoria da Ruta dos Campións "nunha gran festa para toda a mocidade e para o fútbol formativo herculino" E enganden que o prazo para a súa solicitude remata esta cuarta feira ás 12 horas. "Para manter a trazabilidade e respectar o protocolo Covid-19, o sistema de adxudicación de boletos solicitara das solicitantes os datos persoais completos", aclaran.


Summary: Alejandra Plaza recorre o rural galego promocionando o Camiño de Santiago en forma de conto.

A xornalista e escritora cabanesa Alejandra Plaza é unha amante dos pequenos, do rural, das causas sociais e da promoción da súa terra e do seu dentro e fora de Galicia. Dende o mes de febreiro está recorrendo as escolas do rural galego de maneira virtual cun conto inventado para esta actividade. "Salvar a alegría de Pataplás" é un conto cheo de motivación que acontece nunha pequena aldea do Courel, porta de entrada do Camiño de Santiago Francés e do de Inverno e onde a celebración do entroido é un gran evento ao igual que a chegada de peregrinos de todo o mundo. Un pobo cheo de nenos, de actividade e alegría que, coa chegada do Coronavirus, o silencio e a ausencia de sorrisos apoderouse dos seus veciños e, principalmente, dos máis pequenos… "Este conto ocorríuseme como unha forma de achegar a os nenos un anaquiño de Galicia a través da reserva verde que temos, da gastronomía, de eventos e festividades tan arraigadas como o entroido e de promover en forma de conto algo tan de actualidade con motivo do Xacobeo 2021-22 como é o Camiño de Santiago. Por outro lado, a aparición do Coronavirus privounos de moitas cousas que, o que intento con este contiño, é mostrar aos nenos unha maneira de darlle a volta a algo malo para que se convirta en algo bo ou millor co que temos que convivir sen perder ou renunciar aos nosos costumes, celebracións ou o sorriso. Eu veño do rural da Costa da Morte e son do rural aínda que vivo en dúas grandes cidades europeas como son Fráncfort e Zúrich. O rural é o futuro e a semente da nosa existencia. A chegada desta pandemia valeume para reforzar aínda máis e loitar por estes ideais e principios. Tanto os nenos e nenas como os e as profes están respondendo de marabilla. Estou agradecidísima da acollida que me brindan e teño un gran respeto polo traballo que están facendo, principalmente neste ano tan complicado" compartiu con nós Alejandra. Neaño, Malpica, Laxe, Ponteceso, A Campara, Mens, Camelle, Carnes, Castromil, Carantoña, Torrexallóns, Traba, Cabana, Tallo, Tella, Pazos ou Barizo son algunhas das aulas que disfrutaron desta actividade cunha gran acollida e participación. Cada vez son máis as escolas, fundacións e asociacións dentro e fora que confían e colaboran cos proxectos que Alejandra Plaza leva a cabo, tanto de maneira persoal como a través da plataforma internacional de emigración que preside, embaixada.gal.


Summary: ENTREVISTA | Vén de lanzarse Morcego, a primeira revista en galego sobre videoxogos. Falamos co seu director, Carlos Pereiro.

Vén de nacer Morcego, a primeira revista dixital de videoxogos en galego, que se presenta como "un proxecto xornalístico que pretende informar dunha maneira veraz sobre unha das industrias culturais máis importantes dos nosos tempos". O seu impulsor é Carlos Pereiro, que botou a andar a revista en colaboración con Brais Capelán, con espazos de actualidade, análise e crítica, opinión, eSports e mesmo unha zona retro para os xogos doutras épocas. Conta que escolleu Morcego como nome buscando unha palabra que identificase de inicio o proxecto como un xornal en galego e, ademais, porque a silueta deste animal recorda a un dos mandos cos que se xoga nas consolas. Os videoxogos están presentes en todos os fogares, en todos os dispositivos e na actualidade moven tantos ou máis cartos que outras industrias culturais, como o cine ou a música. Son determinantes, ademais, na formación e na socialización de mozos e mozas e tamén na determinación dos seus hábitos lingüísticos, como lembraba este mesmo mércores o estudo A lingua no CEIP Agro do Muíño, que analizou as actitudes cara ao idioma dos nenos e nenas deste centro de ensino de Ames. Poden ter, igualmente, un papel importante e se cadra aínda non explorado suficientemente, no ensino. Falamos con Carlos Pereiro. "É un tema moi mal tratado na información diaria e é moi difícil colocar novas sobre videoxogos ou críticas de novas producións, ao igual que si se atopan críticas de estreas de cinema" Por que decidistes poñer en marcha Morcego? Nace, en primeiro lugar, dunha necesidade. Non atopaba o sitio nos medio xeralistas para falar de videoxogos. É un tema moi mal tratado na información diaria e é moi difícil colocar novas sobre videoxogos ou críticas de novas producións, ao igual que si se atopan críticas de estreas de cinema. Ademais, non había un medio especializado en galego, pois o único que existía desapareceu e creo que era importante retomar esa idea. En que seccións, contidos ou temas ides facer fincapé? Un pouco de todo. É certo que nos últimos días me preocupei sobre todo por publicar novas, que a xente poida ler en galego as cuestións máis importantes da actualidade do sector. Pero queremos facer fincapé tamén en reportaxes amplas para explicar determinados procesos, cousas que marcaron un antes e un despois nun determinado tema... E en galego, porque en galego tamén se pode falar de videoxogos e tecnoloxía, non si? Si, para min é unha información cultural máis. Parece que os videoxogos só son portada cando están relacionados con algún tema negativo. Parece que segue sendo cousa duns frikis, pero a realidade é que esta industria move máis cartos que o cine. Ou é que hai moitos máis frikis do que pensamos, ou non nos saen as contas. A realidade é que a maior parte da xente xoga a videoxogos. Que casa hoxe en día non ten unha consola, ou un ordenador ou un móbil? "O sector goza de boa saúde en Galicia. Hai moita xente que está impulsando proxectos, e entre eles hai que destacar o estudio Gato Salvaje, na Coruña" Os videoxogos son unha das industrias culturais máis importantes. Como valoras o desenvolvemento do sector en Galicia? Eu creo que o sector goza de boa saúde. Hai moita xente que está impulsando proxectos, e entre eles hai que destacar o estudio Gato Salvaje, na Coruña, que está traballando en The Waylanders, o xogo máis potente feito en Galicia nunca. Ou por exemplo Ramón Méndez, un tradutor de videoxogos que traballou xa en máis de 600 proxectos. E moitas outras persoas, se cadra máis anónimas, pero que forman parte desta industria. Galicia está presente no sector. Cales van ser as noticias máis importantes dos vindeiros meses no sector? De que se vai falar? Sobre a mesa está a nova xeración de consolas: a PS5, a nova Xbox... que veremos nos vindeiros dous anos. Isto provocará un boom e determinará como se moverá o mercado nos vindeiros cinco ou seis anos. Despois están os xogos no móbil, e a pregunta é se o futuro vai por aí; dende logo, xa vimos casos nos que un xogo móbil moi potente fixo parar o mundo, como co Pokemon Go. Falarase moito tamén da realidade aumentada e das posibilidades que teña para os xogos. E, igualmente, da realidade virtual, que o problema que lle vexo para a súa popularización é que os usuarios necesitan mercar un dispositivo máis e iso aínda non está ao alcance de todo o mundo. Hai un videoxogo para cada tipo de persoa? Paréceme unha boa reflexión, si. Ao final, é coma o cine ou a música. Hai a quen lle gustan as comedias románticas e hai quen prefire un thriller, todo o mundo atopa o seu nicho. Pode haber un xogo tan sinxelo coma o Tetris ou o Angry Birds, e despois outros superproducidos, como The Last of Us ou Metal Gear Solid, que contan con millóns de dólares de orzamento. Cada persoa vai atopar o seu xogo e quen di que non lle gustan, se cadra é que aínda non atopou o seu. Seguen demonizados os xogos? Son violentos? Hai xogos que poden ser violentos; dende logo, hai xogos nos que hai violencia. A cuestión é se xeran comportamentos violentos na xente. Pode que houbera algún caso no que unha persoa cometeu algún acto violento despois de xogar a un xogo, pero seguramente tamén pasou con algún libro ou algunha película e dende logo tamén o fútbol pode promover a violencia. Pero fronte a un caso no que pasou isto, atopamos cen mil xogadores que nunca cometeron un acto de violencia. Eu xoguei moito ao GTA, onde atropelas xente e podes atracar un banco, pero nunca me deu por facer isto por Pontevedra. O mesmo que podo ler O Señor dos Aneis e non me dá por ir a cabalo cunha espada. "Pode que houbera algún caso no que unha persoa cometeu algún acto violento despois de xogar a un xogo, pero seguramente tamén pasou con algún libro ou algunha película e dende logo tamén o fútbol pode promover a violencia" Esquécese tamén as posibilidades que os videoxogos ofrecen para a educación? Dende logo, ás veces o ensino e o ocio van da man, tamén hai libros que serven para xogar con eles. Nos videoxogos hai un aspecto que é indubidable e que está máis que demostrado: son moi bos para a aprendizaxe de idiomas. Hai anos, cando non chegaban aquí xogos traducidos, aprendías moito inglés a forza de xogar a un xogo. E tamén hoxe escoitas falar en inglés aos protagonistas dos xogos e falas en inglés con outros xogadores. Isto é como ver as series ou as películas en versión orixinal. Os xogos achegan tamén valores moi importantes, ou un contexto histórico co que se aprende moito. Marvel's Spider-Man, Red Dead Redemption 2 e Forza Horizon 4, as súas recomendacións E para rematar. Danos un par de recomendacións de xogos (actuais) e un par de xogos de hai un tempo (retro ou non tanto). Cales son os teus favoritos? Vou facer tres recomendacións que considero que son compras seguras. Un, que xa saíu, é o Marvel's Spider-Man para PS4; é unha pasada, moi divertido, para toda a familia, é unha tolemia velo na televisión, é un deses xogos que sorprenden cando o ves. O segundo, o Forza Horizon 4, que vai saír agora en outubro, un xogo de coches, ideal para quen lle guste a condución. E o terceiro, o Red Dead Redemption 2, que sairá a finais de outubro, que promete moitísimo e xa se fala del como "o xogo da década", ambientado no salvaxe oeste e cun gran realismo; é dos creadores do GTA, o cal é unha garantía. E se teño que elixir un xogo clásico, diría o Metal Gear Solid, do que son fan dende o primeiro, en 1998. Ou o Resident Evil, que van sacar agora un remake. Ou os Final Fantasy, o 7 ou o 9 por exemplo; son RPG magníficos e aínda que os gráficos estean xa moi superados, é bo volver a eles de vez en cando, seguen conservando un aura máxica. Coma o bo cine, como cando ves as primeiras películas de Star Wars. Os bos xogos non envellecen.


Summary: O Foro Monterrei continúa sen ter resposta do presidente da Xunta ao escrito que lle entregaron en man no que daban as razóns que desaconsellaban construír un hotel no castelo. Lamentan agora que a Xunta continúe nese "camiño errático" e "ilegal" e mesmo mintan ao respecto do financiamento das obras.

O Foro Monterrei desminte á Directora Xeral de Turismo, Nava Castro na súa afirmación de que as obras que se están a desenvolver no castelo están a ser financiada con cargo a fondos propios. Afirman, pola contra, que abonda achegarse á acrópole ou consultar o DOG para comprobar que o importe de 2.100.000 euros da fase de rehabilitación está cofinanciado polo FEDER nun 80% que se completa con con cartos do FCI. "Non sabemos se este é un caso máis de clamorosa ignorancia ou de ocultación cínica da verdade", denuncian, case un mes despois de lle ter entregado ao presidente da Xunta un escrito en man no que se recollían as razóns que desaconsellaban construír un hotel no monumento ao tempo que incorporaban outras posibilidades de dedicar construcións do seu entorno á hostalería. Cuestionan que, como a Xunta di, se poida compatibilizar o uso público do Castelo coas instalacións hoteleiras que ocuparían a totalidade do espazo construído. "Que vai poder contemplar, en realidade, o visitante que se acerque a Monterrei? Os corredores, entre as artificiais e invasivas habitacións e suites que, por certo, arrasarán con todas as obras de rehabilitación realizadas con anterioridade?", pregúntanse ao tempo que lamentan que se prive do uso público do monumento a cambio de pouco máis de media ducia de habitacións que terá o hotel. Critica o Foro Monterrei que a Xunta incorra na ilegalidade á hora de tomar a decisión dunha privatización encuberta do castelo xa que pasa por riba da lexislación sobre Patrimonio Cultural e anuncian que farán "todo o posíbel para defender o uso público do monumento, é dicir, a legalidade". "O informe emitido pola Dirección Xeral do Patrimonio Cultural o pasado 4 de marzo, autorizando a incrustación dun hotel no castelo sería contrario á lei porque non contempla as condicións da cesión e sáltase toda a lexislación, estatal e galega, sobre patrimonio cultural. Por tanto, a concesión de licenza para esta nova obra tamén sería contraria á lei", explican.


Summary: O portavoz nacional considera que este ''modelo fracasado'' é ''caldo de cultivo'' para a corrupción.

BNG-Asembleas Abertas presentou esta segunda feira a súa proposta por un rescate progresico e xeralizado dos servizos públicos privatizados nestas dúas décadas, unha das medidas marco do seu programa para a cita das eleccións municipais do 24 de maio. O portavoz nacionalista, Xavier Vence, denunciou que eses procesos de privatizacións deixaron en mans dos lobbies madrileños ("FCC, Ferrovial, Sacyr, Viaqua...") xestións por valor de 3.000 millóns de euros, un 6% do PIB de Galiza. Da auga ao lixo, o saneamento, parques e xardíns, servizos sociais... a privatización atinxe múltiples eidos, apuntam e é terreo abonado para "mordidas, tráfico de influencias, branqueo de capitais, fraude fiscal, financiamento ilegal do PP". "BNG-AA propón que eses 3.000 millóns de euros deixen de ser pasto do negocio dos grandes lobbies que están colonizando os nosos recursos públicos, os impostos que pagamos aos nosos concellos os galegos e as galegas, e rachar con ese cordón umbilical que une ao capitalismo madrileño improdutivo e parasitario que fomenta a corrupción por todo o país, amigo do PP ao que financian xenerosamente", denunciou Xavier Vence. Axenda de rescate O BNG-AA presenta, para reverter esa situación, unha proposta que contempla catro fases. A primeira, impulsar unha axenda de rescate progresivo dos servizos públicos privatizados, sabendo que non é algo a facer "dun día para outro", e dando prioridade neste rescate aos que teñen un maior contido social. Neste sentido, o Bloque tamén propón modificar a normativa aprobada polo PP nos últimos anos que dificulta este rescate Como terceira medida, e mentres as concesións sigan en vigor, implantar sistemas efectivos de control e de inspección dos servizos privatizados. E, por último, elaborar unha estratexia para rachar coa posición de dominio que teñen as grandes contratistas madrileñas para que os recursos públicos dos concellos "deben ter como fin servir con calidade á cidadanía, non enriquecer a conta de resultados destes lobbies", insta Vence.


Summary: Terá lugar o 2 de outubro e a pregunta será: 'desexa que a UE teña dereito a estabelecer de forma obrigada a chegada de cidadáns non húngaros a Hungría sen o consentimento do Parlamento?'.

O presidente húngaro, Janes Ader, anunciou esta terza feira (5 de xullo) a convocatoria dun referendo o 2 de outubro a respeito do acollemento de persoas refuxiadas de acordo coas cotas aprobadas no seo da UE. No concreto, a pregunta que se formulará á poboación é: 'desexa que a UE teña dereito a estabelecer de forma obrigada a chegada de cidadáns non húngaros a Hungría sen o consentimento do Parlamento?'. O goberno húngaro é un dos máis belixerantes co sistema de reparto de persoas refuxiadas aprobado polos Estados membros da UE e mediante o cal se estabelece un sistema de cotas que obriga os países a reasentar poboación nos seus territorios e que foi asinado polo Consello Europeo o 20 de xullo de 2015. Das 22.504 persoas comprometidas en xullo de 2015, a UE só reasentou 7.272 refuxiadas Segundo o cuarto informe elaborado pola Comisión europea, con data do 10 de xuño de 2016, Hungría non recibiu ningunha persoa, como tampouco fixera con anterioridade. De facto, das 22.504 persoas que debían ter sido reubicadas desde xullo do pasado ano xunto con aqueloutras após a entrada en vigor do acordo un por un con Turquía, a UE unicamente reasentou 7.272, principalmente entre Reino Unido, Austria e Noruega. O Estado español, ningunha. De igual maneira, o goberno húngaro foi dos principais opositores ao réxime de sancións fixado pola UE para aqueles estados que rexeiten dar acollemento a persoas refuxiadas. Un mecanismo criticado tamén por situar o prezo dunha persoa en 250 mil euros. A decisión de Hungría, que votará o 2 de outubro, podería ser máis un golpe ao proceso de integración europea após o triunfo do Brexit en Reino Unido.


Summary: O que nos debería preocupar non é que un parlamento autonómico reivindique valores republicanos e aposte pola abolición da monarquía, senón que un goberno "democrático" gurre co TC para que afogue o dereito de representantes da cidadanía a entender as cousas doutra maneira.

"Pouco antes de morrer,/ díxolle ó pobo:/ Deus che dea ira,/ que paciencia tes de abondo." (Do poema O profeta, Cimenterio privado, Celso Emilio Ferreiro). Ese acordo do Goberno de Sánchez, malia o informe desfavorábel do Consello de Estado, pretendendo que o Tribunal Constitucional tombe a reprobación do Parlament de Catalunya ao rei Felipe VI, pola súa postura no procés, pon de manifesto que entre socialistas e populares non existen liñas divisorias, cando toca mangonear as altas institucións do Estado para polas ao servizo das súas estratexias electorais. No caso que nos ocupa, tal ocorrencia vén a demostrar unha vez máis o arremedo do PSOE ás posicións do PP, no tocante á cuestión catalá, por carecer de ideas e propostas que debuxen unha configuración político-administrativa do Estado, capaz de recoñecer o seu carácter plurinacional, ata perder o medo a compartir a soberanía cara abaixo, alomenos coa mesma naturalidade que o fai cara arriba, cando deposita, nas mans de funcionarios europeos e doutros internacionais de escasa solvencia democrática, competencias que nunca debían saír das Cortes e dos Parlamentos autonómicos. Polo tanto, o que nos debería preocupar non é que un parlamento autonómico reivindique valores republicanos e aposte pola abolición da monarquía, senón que un goberno "democrático" gurre co TC para que afogue o dereito de representantes da cidadanía a entender as cousas doutra maneira. Son esas miserias, e outras polo estilo, mesturadas co "si, bwana" das maiorías parlamentarias, co compadreo do poder xudicial, co aplauso interesado dos medios sistémicos e coa conivencia da militancia partidaria, as que inducen á xente do común a un excesivo grao de pasividade, que sinte noxo ante resultados electorais como os do Brasil, pero que é incapaz de inmutarse diante dos Bolsonaros que inzan e medran ao seu carón, con absoluta normalidade. Ah! O meu tío Lisardo pensa que isto é moi mellorábel, cunha maior participación política, coa vixiancia para que, alomenos, pareza que existe a separación dos poderes do Estado, máis autonomía territorial e un bozo no fociño dos poderes económicos. Publicidade


Summary: Iniciou oficialmente a XI lexislatura no Parlamento galego.

O presidente do Parlamento galego, Miguel Santalices Vieira (PP), fixo un chamamento ás e aos deputados que sentan no hemiciclo nesta XI lexislatura para dedicar "polo menos tanto esforzo a forxar acordos como a escenificar as diferenzas", algo que, baixo o seu punto de vista, a cidadanía "pide a berros". Aludindo ao contexto de crise social, económica e sanitaria derivada da pandemia, o xefe do poder lexislativo subliñou que "a nosa predisposición para o acordo e a procura de consensos amplos nos asuntos de interese xeral para o país debería ser absoluta". "Sería unha irresponsabilidade non escoitar esa demanda reiterada", sentenciou Santalices na terza feira, 8 de setembro, na declaración institucional que leu con motivo da sesión solemne de apertura da lexislatura ante as e os 75 deputados que sentan na Cámara (42 do Partido Popular, 19 do Bloque Nacionalista Galego e 14 do Partido dos Socialistas de Galicia). Á sesión acudiron o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, e todas as e os conselleiros que compoñen o novo Executivo. Miguel Santalices tamén situou a "exemplaridade" como "exixencia ineludíbel" dos cargos públicos, tanto "no exercicio das responsabilidades" que lles foron encomendadas como no seu proceder cotián "no ámbito privado". E rememorou que na antiga Roma, no xuízo póstumo dunha personalidade pública, en concreto a dos emperadores, podíanse acabar impondo castigos como a 'Damnatio memoriae', que implicaba a condena ao esquecemento; ou, pola contra, recoñecementos como a 'Apotheosis', que divinizaba a persoa homenaxeada polos seus logros en vida. "Infelizmente, na política contemporánea abundan máis os primeiros casos que os segundos. Cambiar esa tendencia é unha responsabilidade compartida e tamén unha necesidade imperiosa, non tanto para preservar o bo nome duns ou doutros, senón para cambiar o rumbo da espiral autodestrutiva en que, ás veces, estamos instalados a política e os políticos", advertiu Santalices. "Superar a crise de credibilidade da política e das institucións, crises, certamente, menos acentuadas na Galiza que na nosa contorna", apostilou, "exixe dunha resposta contundente e continuada por parte de todos", agregou na sesión o presidente da Cámara galega.


Summary: Nun acto simbólico que tivo lugar na mañá do domingo na praia do Areal de Boa Grande (Noia), o BNG reivindicou a rexeneración integral das rías galegas. Desta maneira conmemorou a formación nacionalista o Día Mundial do Medio Ambiente.

O BNG desenvolveu a súa particular conmemoración do Día Mundial do Medio Ambiente. Fíxoo cun acto simbólico que o levou a limpar o Areal Boa Grande, en Noia. Alí a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, que estivo acompañada do candidato número 1 pola Coruña, Carlos Callón, reivindicou a rexeneración das rías galegas. Pontón reclamou "un orzamento específico que salde a débeda que o Estado ten con Galiza na materia" e afirmou que "pasamos da etapa de goberno de Fraga, que pensaba que os problemas das rías se solucionaban con paseos marítimos, á etapa do señor Feijóo, quen pensa que a única xestión que hai que facer en materia de xestión de augas é subirlle os impostos aos galegos e as galegas". A portavoz nacional do Bloque sinalou que as rías "constitúen un dos motores económicos do país". "Son a principal empresa en termos de creación de emprego", salientou Pontón, quen advertiu: "Desde que Feijóo chegou á Xunta perdéronse 500 empregos no sector do marisqueo, a maior parte deles, femininos". A nacionalista propuxo "recuperar o tempo perdido cun plan con dotación específica que cubra a débeda histórica que o Estado ten con Galiza en materia de rexeneración e saneamento das nosas rías". Aliás, o cabeza de lista do BNG-Nós Candidatura Galega pola Coruña, Carlos Callón, lembrou que "fomos terceira potencia pesqueira e marisqueira a nivel mundial cando eu ou Ana eramos rapaces e hoxe estamos en franco retroceso. Iso ten responsabilidades políticas concretas por parte da Xunta". "Os problemas políticos requiren solucións políticas", sinalou, para asegurar que "desde o BNG seremos incansábeis na defensa do noso medio ambiente por razóns económicas, pero tamén porque é un patrimonio natural".


Segue utilizando o remanente que permite gastar o goberno central salvando a lei Montoro, o Concello de Mazaricos. O pleno aprobaba o investimento de roza e limpeza da contorna da Igrexa Parroquial de Santa Baia como primeiro paso do plan de posta en valor deste emblemático templo, e a execución de dous depósitos de abastecemento de auga, en Foxas e Lago. Tamén se inclúe a adquisición dunha segadora de tipo tractor cortacéspede e unha varredora manual. O alcalde de Mazaricos, Juan Blanco, sinalou que mediante estas obras o Concello continuará a traballar en dúas liñas estratéxicas como son "a mellora do abastecemento de auga dos núcleos poboacionais do municipio" e "a conservación do noso patrimonio para potencialo entre veciños e visitantes". No mesmo pleno foi aprobada tamén a Conta Xeral de 2020.


Summary: Un ano máis, a Fundaçom Artábria desenvolve o 21 de xullo a cita na que música, convivio, cultura e reivindicación van da man. Nesta edición, o lema escollido é "A nossa é a galega" e o lugar de celebración, Narón

Un ano máis, e xa van doce, chega o Festival da Terra e da Língua organizado por Artábria e disposto a revoltar Ferrolterra a base de música, cultura, deporte, convivio e reivindicación. Nesta edición, o lema é "A nossa é a galega", apostando por xogar ao contra ataque contra "La Roja". Como a propia Artábria recoñece, "acabamos de sofrer umha intensa campanha do espanholismo para nos meter polos olhos as suas seleçons, a sua bandeira e todo o imaginário negador da Galiza como realidade nacional, cultural e lingüística diferenciada, é um bom momento para o contra-ataque.A afirmaçom em primeira pessoa da nossa identidade, do nosso direito à existência, expressa-se nesta nova ediçom do Festival da Terra e da Língua através da reivindicaçom de seleçons desportivas próprias e com direito à participaçom em torneios oficiais de caráter internacional" Programa: Desde exposicións e debates a churrascada, futebol gaélico e concertos Se ben o 'día grande' do festival será o 21, xa nas xornadas anteriores comeza a ferver o ambiente pola zona ártabra. Así, desde o 16 (e até finais de setembro) haberá unha exposición itinerante, que conta coa colaboración de Galiza Contrainfo. O día 20 terá lugar unha mesa redonda sobre "A oficialidade, a debate" e na que tomarán parte Raul Ríos (de Siareir@s Galeg@s) e Wenzeslao Zapata (integrante da selección galega de futebol gaélico). Unha hora e media máis tarde, ás 21:00 horas, terá lugar no campo de Piñeiros o partido intrnacional de futebol gaélico entre as seleccións da Galiza e Breizh (Bretaña). Cuchufellos, Betagarri, Trapalhada, Fracasados de Antemano O sábado 21 o festival comezará coa música de charanga a facer pasarrúas pola estrada de Castela. Á unha do serán terá lugar a sesión Vermut na carpa do Festival, ao tempo que se realiza a presentación desta edición. Tras a churrascada para reparar forzas e coller folgos para unha tarde e noite intensas, levarase a cabo desde o Festivalzinho até obradoiros de xogos populares, e o pregón. A pregoeira será nesta ocasión, Pilar Neira, corunhesa de 49 anos, leva desde os 19 a treinar equipas de futebol e de futebol de salom. Jogou sete ano no Karbo da Corunha e também 19 temporadas andebol, no Andebol Corunha. E a partir das dez da noite, o concerto, coas actuacións de Fracasados de Antemano, Trapalhada, os vascos Betagarri, Cuchufellos e Dz Selectors.


Summary: Banco Popular pretende manter o mesmo "arraigo" en Galicia que ten a entidade presidida por José María Arias. A empresa remitiu á CNMV o informe favorable dos máximos accionistas respecto da Oferta Pública de Adquisición (OPA)

O anuncio da OPA de Banco Popular sobre Banco Pastor foi recibido en Galicia como o último golpe contra o chamado músculo financeiro galego. A nacionalización de Novagalicia Banco, cun futuro sen determinar, xa sentara precedente. O presidente do banco que comandou no seu día Pedro Barrié de la Maza, José María Arias Mosquera, esforzouse nos últimos meses en defender unha operación que, ao seu entender, reforzará a solvencia e futuro do Pastor. O consello de administración do banco vén de coincidir coas verbas de Arias e xa aprobou un informe de opinión que dá por bos os termos da operación. En devandito texto, remitido á Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV), non se aclara o futuro da sede central que o Pastor ten na cidade herculina. "Produciráse unha potenciación das capacidades actuais do conxunto dos servizos administrativos centrais de Banco Pastor", cita textualmente o documento. A maneira de potenciar esas "capacidades", para o Banco Popular, será mediante a ubicación na Coruña dun "Centro Administrativo Regional". Sen concretar o papel que a sede actual terá para o banco que preside Ángel Ron, o único que se sabe é que en Galicia haberá "unha sede operativa relevante" coa fin de atender o negocio financeiro na comunidade. Vaise manter, en todo caso, a marca Banco Pastor. Este último aspecto "merece unha opinión especialmente positiva". O consello de administración, no que está a Fundación Barrié ou Amancio Ortega (a través de Pontegadea Inversiores) considera que a oferta de Banco Popular axústase a condicións de mercado. Cren ambas empresas que a súa "unión" servirá para facer fronte ás esixencias de capital ou activos que se requiran por parte do Banco de España. Será o quinto conglomerado bancario do Estado por volume de activos e a segunda entidade de Galicia por negocio e rede (despois de NGB). Na presentación de resultados do Popular, este banco falar directamente de "adquisición" da entidade galega. A "preocupación" dos sindicatos Os sindicatos CIG e ELA, en resposta á oferta de Banco Popular e ao informe do consello de administración, amosaron a súa "preocupación" no que respecta, fundamentalmente, ao mantemento dos empregos. O documento da CIG, moi crítico e desfavorable á operación, condena que o banco opte por "acordos individuais" para dar saída ao excendente de traballadores despois da integración financeira. "Preocúpanos seriamente o futuro dos traballadores", apuntou o sindicato nacionalista, tanto no que atinxe á afectación da OPA en oficinas, sede central ou empresas do Grupo Pastor. Amais, e para a CIG, o o mantemento da sede do Pastor na Coruña "non é só unha cuestión de emprego, senón que implica manter a capacidade de decisión en canto á política comercial" ou de "investimentos". A central condena a "vaguedade" da oferta pola referencia ao "Centro Administrativo Regional". O sindicato ELA coincide practicamente coa CIG nas mesmas críticas. Condena que a información recibida "limítase a unhas imprecisas declaracións de intencións" de "non prexudicar, deteriorar ou modificar a estabilidade dos empregos" do cadro de persoal do Banco Pastor.


Summary: É a primeira cita congresual co sindicato nacionalista como forza maioritaria e á mesma asistirán delegacións dunha vintena de países.

Unha única candidatura, encabezada polo actual secretario xeral Paulo Carril, concorrerá á Executiva Confederal e Secretaría Xeral no VIII Congreso da CIG, que terá lugar este sábado en Santiago de Compostela. Rematado o prazo de presentación de candidaturas confírmase que só unha concorrerá a este Congreso, que a CIG non dubida en cualificar de "histórico" porque é o primeiro que a CIG afronta como primeira forza sindical en Galiza en representatividade, afiliación e mobilización. Máis de 600 delegados e delegadas elixidas polas federacións nas distintas comarcas, tomarán parte no congreso Máis de 600 delegados e delegadas elixidas polas federacións nas distintas comarcas, xunto cos membros do Consello Confederal e da Comisión de Garantías, analizarán neste VIII Congreso o traballo desenvolvido nos últimos catro anos e definirán os obxectivos que se fixa a central sindical para o vindeiro período. Baixo a lema Forza para avanzar, o VIII Congreso da CIG desenvolverase a partir das 9:30 horas no Pazo de Congresos da capital galega. Entre os principais obxectivos do Congreso Carril apuntara consolidar e ampliar a CIG como primeira forza sindical; reforzar a organización sindical e a loita pola soberanía nacional. Delegacións internacionais Nesta cita tomarán parte delegacións dunha vintena de países. Entre as convidadas estarán a CTC de Cuba; a CGTP de Portugal; os sindicatos vascos ELA, LAB ou a Intersindical catalana; delegacións de varios estados de Latinoamérica como Brasil, Chile e Uruguai ou de países africanos da lusofonía como Cabo Verde xunto con representantes do Sahara Occidental e de Palestina, entre outros. Ademais, arredor do Congreso está previsto un acto en conmemoración do centenario das loitas obreiras da Patagonia Rebelde e a lembranza do que foi o seu líder, Antonio Soto, coñecido na Arxentina como "Gallego Soto", que terá lugar esta quinta feira e no que participarán membros da CUT de Chile e da CTA de Arxentina. Xunto a isto está prevista a celebración dun Seminario Internacional, a partir das 10:00 da sexta feirza, baixo o lema "Na defensa do traballo na era Covid-19", no que participarán todas as delegacións internacionais presentes no Congreso e que será clausurado por Paulo Carril.


Summary: Malestar entre os traballadores e traballadoras, que consideran "fóra de lugar" a decisión e pregúntanse se tamén vai desautorizar a Festa do Champiñón que para esa xornada se celebra na vila onde ían mobilizarse, Ordes.

"Grave e fóra de lugar". Así cualifican desde o persoal de transporte de Residuos Sólidos Urbanos (RSU) de Sogama a decisión da Xunta Electoral de non autorizar a manifestación que tiñan convocada para este sábado en Ordes no marco da greve indefinida que manteñen pola readmisión dos 8 compañeiros despedidos e para exixir que rematen as presións ás que están sometidos. O presidente do comité de empresa, Manuel Regueiro, considera que non se pode mesturar un conflito laboral cunha campaña electoral. "Unha cousa é a campaña electoral e outra isto. Supoño que tamén prohibirán, logo, a festa do champiñón que tamén se celebra ese mesmo día en Ordes, para evitar que induzan ao voto". Presións da Garda Civil O representante da FGAMT-CIG, Inácio Pavón denuncia que hai presións directas recibidas da Garda Civil ameazando con que de realizarse igualmente a manifestación cargarían contra as e os manifestantes. Pavón critica o que considera unha "falta de sensibilidade social" da Xunta Electoral, indicando que mentres permite que o sábado os medios de comunicación fagan seguimento e informen de como pasan a xornada de reflexión as e os candidatos, "o que si induce a voto"; porén, "impide que se visibilice nunha manifestación un conflito que afecta a 8 familias". Os traballadores e traballadoras decidirán en asemblea a nova data de convocatoria da manifestación, que comunicarán en breve. Denuncian máis unha vez a responsabilidade de Sogama e da Xunta por permitir que se produzan este tipo de comportamentos nunha contrata de transportes que traballa para unha empresa pública.


Summary: Ningún destes vellos coñecidos da política galega fixeron aínda diagnóstico da deriva electoral e social do nacionalismo durante a última década. A relación do BNG coa Marea Galega non debe circunscribirse ás próximas eleccións xerais, senón que debe estenderse de forma inequívoca ás próximas eleccións autonómicas

Nas pasadas eleccións municipais o BNG obtivo o 12,9% do voto válido. Nos concellos onde se presentou a media foi do 13,4%. Mais as expectativas para as xerais son ben inferiores a eses 190 mil votos municipais. Hai 4 anos nas eleccións ao Congreso o Bloque obtivo case eses mesmos votos (11,2%, con maior participación) e 2 deputadas. En contraste, a última vez que ficou fóra do Congreso, en 1993, obtivo 127 mil (8,0%). Nun punto intermedio, arredor dos 150 mil votos ou do 10% do voto válido, sitúase o fío da navalla sobre o que se decide o futuro da fronte nacionalista. Tres son os factores que xogan en contra do BNG: a tendencia social e electoral minguante (que dura xa 15 anos), o feito de que desde Nunca Máis obtén menos votos nas xerais que nas municipais (o contrario do que pasaba anteriormente) e un desprazamento do centro de gravidade do seu electorado cara segmentos máis envellecidos e rurais (o que o afasta das innovacións políticas e electorais que se veñen sucedendo desde o 15M nas zonas urbanas). Á luz destes tres elementos, vexamos cal foi o comportamento electoral do Bloque nas pasadas eleccións municipais, diferenciando os concellos nos que se presentou en función do número e cualidade das candidaturas rivais coas que tivo que concorrer: Fonte: Ministerio del interior. Resultados provisionais. Resultado medio do BNG nas eleccións do 24M Voto válido Onde o PSOE non presentou candidatura 38,0 % Onde foi a única alternativa a PP e PSOE 20,4 % Onde houbo coalicións SON (EU e/ou Anova) 13,8 % Onde houbo candidaturas de Compromiso por Galicia 12,8 % Onde houbo candidaturas de Cerna 11,1 % Onde houbo candidaturas (oficiais ou non) de Podemos 10,3 % Onde houbo mareas municipais 10,0 % Onde houbo outras candidaturas de esquerdas 7,6 % Sen máis rivais políticos ca el fronte ao PP e o PSOE, o BNG foi quen de superar o 20% do voto válido. Mais en canto compartiu cartel con outra oferta electoral nacionalista ou progresista automaticamente o seu nivel de voto reduciuse de xeito significativo, como mínimo nun terzo. A redución atinxiu a metade cando o Bloque tivo como concorrente directo ben unha candidatura nacida ao abeiro dos círculos de Podemos ou ben unha marea, situándoo á beira do 10% do voto válido, esa referencia crucial. Porén, a contracción aumentou a té preto de dous terzos cando competiu con outras candidaturas municipais de esquerdas (locais, galegas ou estatais). Sen máis rivais políticos ca el fronte ao PP e o PSOE, o BNG foi quen de superar o 20% do voto válido. Mais en canto compartiu cartel con outra oferta electoral nacionalista ou progresista automaticamente o seu nivel de voto reduciuse de xeito significativo, como mínimo nun terzo. Non é difícil imaxinar que nas eleccións xerais, na hipótese pouco desexable de se presentaren varias candidaturas alternativas ao bipartidismo, unha delas liderada polo BNG e outra ou outras participadas por Podemos e/ou as mareas, e onde esas candidaturas concorren en todos os concellos nas catro provincias, o Bloque caería por baixo do 10% e ficaría automaticamente fóra do Congreso. Eses son os datos reais das últimas eleccións. Diversas enquisas elaboradas nos concellos galegos durante o outono pasado, amosaban que o BNG cedería só aos de Pablo Iglesias entre o 30% e o 40% dos votos obtidos en 2011 (de forma directa, sen contar os posibles indecisos). O actual nivel demoscópico de Podemos é equivalente ao que existía entón, polo que aquela sangría de voto probablemente se materializaría agora coa mesma intensidade. Outro indicador desta situación de ruptura coa súa base electoral dánolo a fidelidade de voto, a porcentaxe de antigos votantes que repetirían voto. Os seguintes son datos reais de enquisas calculados sobre mostras pequenas, mais unha media de todas elas sitúa a fidelidade ao Bloque arredor do 40% (nótese que en 2011 o recordo de voto ao BNG referíase a practicamente todo o nacionalismo). Fidelidade de voto ao BNG nas eleccións xerais % CIS, Galicia, xerais -> xerais, media outubro 2014-abril 2015 39 % GESOP, Galicia, xerais -> xerais, decembro 2014 60 % Calidonia Hibernia, concellos medianos da provincia de Lugo, municipais -> xerais, setembro-novembro 2014 22 % Cal foi a resposta da UPG perante a perspectiva da quebra electoral e financeira que suporía ficar fóra do Congreso? Invocar por enésima vez os innegables valores da unidade. A novidade esta volta radicou en que, por primeira vez na historia do Bloque, a U tivo que botarse de fóra da fronte para promovela: así naceu o chamado por unha manifestación unitaria o 25X, reciclado logo como o Banquete de Conxo 2.0 e reconvertido agora na Iniciativa pola Unión. Todos eles remítennos a unha unidade nacionalista, en campo nacionalista, cando non exclusivamente nacionalista. Un regreso ao pasado pre Amio para unha reunificación nacionalista con reminiscencias da AN-PG. Unha manobra á desesperada que procuraba, con permiso de Anova, manter invariable o control político do nacionalismo por parte da UPG. Con efecto, o tempo é circular no outeiro do Medulio. Neste percorrido á Benjamin Button a UPG conta coa complicidade de Cerna (desexoso de reingresar na nave nodriza no horizonte do 2016) e de boa parte de Compromiso por Galicia (os restos do que en esencia foi o gran lobby quintanista de Máis Galiza, agora á espera da súa oportunidade en Somos Nós). Estes dous partidos achegan ao rescate do BNG 25 mil votos e unha coincidencia plena no discurso nacionalista clásico, aquel que confunde e identifica de forma reducionista os partidos que teñen unha visión nacional de Galicia cos partidos nacionalistas, o grupo parlamentario no Congreso co grupo nacionalista galego, e, en definitiva, Galicia co nacionalismo. Ningún destes vellos coñecidos da política galega fixeron aínda diagnóstico da deriva electoral e social do nacionalismo durante a última década Ningún destes vellos coñecidos da política galega fixeron aínda diagnóstico da deriva electoral e social do nacionalismo durante a última década. Descoñecen ou, peor, ignoran o alcance e a natureza da separación entre o que predican e o que Galicia é hoxe e pode ser mañá. Semella tarde de máis para salvar a ruptura xeracional que existe entre o mundo que representan e a sociedade, mesmo colocado á fronte destas plataformas algunhas caras mozas e sobradamente preparadas. En realidade, esta fuxida cara atrás non pretende outra cousa que pechar en falso unha dupla crise estrutural, ideolóxica e organizativa. Podería entenderse ese chamado á confluencia do mundo Bloque se antes ca eles non foran Podemos e as mareas os primeiros que non só enunciaron senón que practicaron a verdadeira unidade, a confluencia real, a popular, a que achega as organizacións políticas ao pobo, tanto no discurso e na retórica como no método participativo que lle dá voz directa á cidadanía. Podería comprenderse esa estratexia do xuntos-máis-fortes se non tiveran sido eles os primeiros a rexeitala e autoexcluírse nas pasadas eleccións municipais. Trala emerxencia de Podemos as mareas foron eses pequenos milagres que colocaron a Galicia na vangarda da política española. Caducaron as formas partidarias de facer política. A maioría social xa non é propiedade nin couto exclusivo de forza ningunha, e a confluencia e a unidade de nacionalistas e non nacionalistas é xa a única forma admitida para traballar e gañar o cambio político. Que non se me entenda mal. O BNG é necesario e conta e suma na unidade popular Que non se me entenda mal. O BNG é necesario e conta e suma na unidade popular. A forza dunha papeleta única para o cambio compensa sobradamente o rexeitamento que o vello nacionalismo xera en algúns sectores da poboación. Fronte aos 5 mil militantes do BNG-aparato pode haber un BNG-sociedade de 100 mil votantes, e fronte a eles unha maioría social de progreso duns 400 mil. A chave está en recoñeceren criticamente a súa deriva e a súa situación, e se recoñeceren non como problema senón como parte da solución: participaren dunha Marea Galega onde non van ser nin a cara visible nin a man invisible, onde terán un espazo onde expresaren as súas ideas escoitando as dos máis, e onde se habilitarán ferramentas de participación (primarias, referendo) coas que decidir, xunto a toda a cidadanía galega e en pé de igualdade, o futuro de Galicia. A relación do BNG coa Marea Galega non debe circunscribirse ás próximas eleccións xerais, senón que debe estenderse de forma inequívoca ás próximas eleccións autonómicas O debate sobre a relación entre Galicia e España non se debe dar antes das eleccións, nin ser o motivo de disputas e rupturas posteriores. É a cidadanía quen debe decidir iso chegado o momento, non os partidos. Se esta idea se entende e se comparte, pouco máis hai que dicir, non sendo que a relación do BNG coa Marea Galega non debe circunscribirse ás próximas eleccións xerais, senón que debe estenderse de forma inequívoca ás próximas eleccións autonómicas. Dese xeito despexaríase calquera sospeita de oportunismo e visualizaríase inequivocamente o seu compromiso co cambio político.