Summary: ENTREVISTA | Ursula Heinze vén de publicar con Alvarellos Editora a súa nova novela: Pon un psiquiatra na túa vida... e xa verás.

Ursula Heinze vén de publicar con Alvarellos Editora a súa nova novela: Pon un psiquiatra na túa vida... e xa verás. Trátase dunha obra de ficción na que unha escritora irlandesa, Sally McMahon, que en plena madurez sofre unha fonda depresión. Para atallala, decide acudir á consulta dun psiquiatra. A obra percorre así a secuencia e a intensidade das conversas médico-paciente desenvolvidas durante dous anos. Ao longo dos encontros, transcenden os conflitos e os problemas da súa doenza: a vellez, as ideas de morte, a sexualidade, a relación cos demais, os desafectos. Ursula Heinze, deste xeito, volve á narrativa tras a publicación de ...e os domingos un croissant (Alvarellos, 2015), volume no que relataba a experiencia durante o seu ingreso nun centro psiquiátrico para tratar unha fonda depresión. Agora, con este novo título, afonda nas mesmas inquedanzas ao redor da psiquiatría e a enfermidade a través dunha ficción na que a única concesión á realidade, segundo a propia autora, atópanse nas viaxes que rememora Sally MacMahon durante as sesións. "Para min, a escritura resultou sempre salvavidas diante das situacións críticas" Hai dous anos fixemos unha entrevista pola publicación do seu anterior libro ...e os domingos, un croissant, e creo que hoxe vou comezar coa mesma pregunta. Como se atopa? [Ri] Estou algo máis animada. Porque, para min, a escritura resultou sempre salvavidas diante das situacións críticas. Eu, dende hai tempo, non quería volver escribir, mais acabei por escribir o libro anterior. Aí foi cando retomei a escrita. Con ese libro, regresaron as ganas de escribir. E eu, para escribir, sempre preciso dun clic, dun algo que me inspire. Como nesa altura estaba metida no mundo da psiquiatría como paciente, pois hei de dicir que me fascinou ese mundo. Supoño que, aínda a día de hoxe, ese mundo é para moitos unha incógnita. [Pausa] Pero a verdade, co libro anterior, recibín moitos comentarios e experiencias de xente da que xamais imaxinei que se puidera ver metida nun psiquiátrico ou acudindo constantemente á consulta dun psiquiatra. A min estrañoume moito, pensara erroneamente que era das poucas na miña contorna que caera nas mans dun psiquiatra. E con toda esa recepción, con esas historias que me contaron dende a experiencia, pensei que había outro libro por escribir. Ese é o fío deste Pon un psiquiatra na túa vida... e xa verás..., que se converte nun libro dialogado. "Pensara erroneamente que era das poucas na miña contorna que caera nas mans dun psiquiatra. E con toda esa recepción, con esas historias que me contaron dende a experiencia, pensei que había outro libro por escribir" En realidade, son dous libros complementarios. O primeiro era un diario da experiencia propia. Este talvez é unha resposta dende a ficción, non? Si, este libro é ficción. Non podía repetirme. O único real que hai neste libro son as viaxes. As viaxes son de verdade. O resto? Ficción. No personaxe de Sally, cando comeza ir ao psiquiatra, sinala todas as súas desconfianzas cara á psiquiatría. Desconfianzas, pero tamén descoñecemento e mesmo rexeitamento. Esa visión é habitual, mesmo en moitos pacientes. Lémbrame incluso a como actúa a xente nas salas de espera de Saúde Mental. Ás veces que me vin alí, sempre me atopei alguén coñecido que evitaba a saudar. Era unha reacción estraña, pero habitual e parece que Sally recolle todos eses prexuízos. Ti tamén te metiches nisto, pois xa sabes perfectamente como funciona... Pero, fíxate, son cousas que... É que nunca pensei que ti, por exemplo, precises estas consultas. A min pásame ao revés. Miro e penso que todo o mundo debería consultarse até que se demostre o contrario [Risos] Pode ser, pero é que a min estrañoume moitísimo de moita xente. Xente nova! Non sei, parecíame estraño.... A ver, eu penso que é unha novidade que un libro reflicta polo miúdo como se viven as consultas dun psiquiatra, quen vai ler este libro, talvez dirá: "Pois si, si que me pasou iso mesmo a min, a verdade". "Eu quería arredarme de min mesma, non podía facer de novo un diario ou unhas memorias miñas. Para iso están as viaxes, que son de verdade... O resto, é pura ficción" Agás as viaxes, asegura que todo é ficción. Non obstante, os paralelismos son evidentes entre o personaxe de Sally e Ursula Heinze. Como se distancia a autora dunha personaxe que ben podería ser ela mesma? En todo o que escribimos, directa ou indirectamente, estamos nós. E só quen te coñece ben, poderá descubrir o que é teu e o que non. O que pasa é que eu quería arredarme de min mesma, non podía facer de novo un diario ou unhas memorias miñas. Para iso están as viaxes, que son de verdade... O resto, é pura ficción. Hai elementos reais? Si, dalgunhas persoas que me contaron a súa experiencia. Pero tamén están distanciados, esas experiencias están filtradas pola literatura e non se recoñecerán. E se falamos das viaxes, con cal queda? Tanto Sally coma vostede lémbranas con moito cariño. Falar das viaxes de Sally permitiume meter, dalgún xeito, as miñas propias viaxes... Fixen tantas! Miña filla sempre me di que fixera un libro sobre viaxes. Pero non podo nin quero, así que me conformei con introducilas nesta novela. Si que lembro con moito cariño esas viaxes... Unhas viaxes que, en parte, me fixeron caer na depresión. "A miña vida construíuse a base de viaxes. Viaxaba e logo escribía. Precisaba esa inspiración. Aquí, na casa, en que me inspiro? Nas flores e nas árbores? Non, dende logo que non" Por que? Porque un día, sen máis nin máis, xa non puiden viaxar por enfermidade. Entón, para aceptar iso e para aceptar os anos que teño, custoume... E cústame. É o mesmo que lle pasa a unha persoa que se xubila e non sabe que facer coa vida. A miña vida construíuse a base de viaxes. Viaxaba e logo escribía. Precisaba esa inspiración. Aquí, na casa, en que me inspiro? Nas flores e nas árbores? Non, dende logo que non. Nas viaxes tiven experiencias marabillosas sempre e moitos amigos... O malo é que, cando deixas de viaxar, decátaste do fráxil que eran esas amizades. Non eran reais, nin fortes, pero as estrañas tamén. Esa era a miña vida, o meu traballo e de súpeto, todo rematou. E xa non podía escribir e pasaban os días. Que fago? Que fago? Este libro foi diferente, puiden escribilo dun tirón e ten moito traballo claro, pero saíu case só... Despois, claro deu moito traballo... O máis fastidiado deste oficio é reescribir? Para min si. Prefiro case escribir un novo libro antes que corrixir e reescribir, pero claro... Hai que facelo. E niso agradezo moito o traballo e o esforzo que fixo Alvarellos en me axudar. Foi unha gran experiencia... Porque se son sincera, non podo dicir o mesmo de case ningún editor. En ningunha editorial, e practicamente publiquei en todas as que había, nunca me dicían nada. Mandabas o texto e practicamente ía así... "Aquí, as novidades ten que facelas alguén de aquí. Se non era así, se eras de fóra e aínda por riba muller... En fin, cousas que pasan" Non parece ter moi boa consideración do sistema editorial... [Nega coa cabeza] Non, ningún. Sempre me trataron como a de fóra, unha de fóra que vén con ideas raras... Pero pensa unha cousa. Eu comecei aquí coa literatura infantil por encargo. É un xénero que non me vai, pero cultiveino. E realmente podemos dicir que fixen a primeira novela infantil nun tempo en que os demais facían contos e os recompilaban. Unha novela é diferente, non é o mesmo que xuntar unha ducia de contos. Eu fixen a primeira novela infantil en Galicia, e tamén fixen o primeiro libro cunha entrevista cun drogadicto, un primeiro libro de entrevistas a mulleres da cultura, libros con amor entre adolescentes cando iso non se facía... Pero aquí, as novidades ten que facelas alguén de aquí. Se non era así, se eras de fóra e aínda por riba muller... En fin, cousas que pasan. E chega un momento en que estás farta de intentar publicar, porque unha escribe para publicar. Eu non acepto cando alguén di: "Vaia, se non se publica, non me importa". Eu escribo para publicar. E iso non é egocentrismo. Se escribes profesionalmente, aspiras a que se lea. E aceptando todas as críticas que implica. Eu non lle teño medo ás críticas, sempre que sexan sobre o libro. Cando son persoais... A min atacáronme persoalmente. E iso non o podo permitir. Chegou un momento en que non podía máis e dixen que non volvía escribir. "A min atacáronme persoalmente. E iso non o podo permitir. Chegou un momento en que non podía máis e dixen que non volvía escribir" Iso cambiaría, non? Non sempre sería así. Agora é máis difícil publicar, as editoriais non teñen cartos. Refírome as críticas... Non, se as críticas son as mesmas. Escríbenas as mesmas persoas... A diferenza, é que non me afecta. Agora escribo o que me entra na cabeza e o que me sae despois na pluma. Pero en fin, volvamos ao libro. "Non creo que un psiquiatra sexa realmente capaz de curar unha persoa. Con moita da xente que falei, case todos, dicían que ao final deixaron de ir á consulta" "Falar da miña depresión, cústame moito. Toca o máis fondo do meu ser". Esta é unha frase que di Sally durante o libro. Podería valer de definición mesma da depresión? E cre que falar resulta importante para tentar curar? Hai que falar, pero non sei até onde se pode ou se debe falar. Nunha consulta, o médico tamén é unha persoa, non é un Deus. Estamos fronte un home ou unha muller, coma todos nós. A gran diferenza é que eles estudaron uns libros, pero coido que iso vale o xusto; xa que cada paciente é distinto e hai que adaptarse a cada un deles. O médico ten que adaptarse ao paciente, non ao revés. Isto, para min, é un problema. O médico crese superior e cre que o paciente é, sinxelamente por estar enfermo, unha nulidade. No psiquiátrico, dicíase algo ben claro: "Si, son tolos, pero non parvos" Eu, agora, coa perspectiva do tempo e a distancia, despois de facer o libro de ...e os domingos un croissant, teño claro que nese mundo, ás veces, mófanse dos enfermos. "Total, isto non ten remedio", "Pastillas e así está quieto", "Total, esta é unha vella, xa comeza a fallarlle". Tamén che digo que eu non creo que un psiquiatra sexa realmente capaz de curar unha persoa, pode axudar... Con moita da xente que falei, case todos, dicían que ao final deixaron de ir á consulta. É que viron que non lles daba resultado. Ao principio, si. As primeiras sesións ben, porque é unha novidade e consegues falar, pero despois vólvese rutina inútil. Chega un momento en que está todo falado. Depende moito tamén do médico, de que che poida ofrecer un cambio real... Pensa entón que a depresión non ten cura? Non, para min non. Podes ter unha melloría, se pos da túa parte, pero sempre está aí. Eu intento poñer da miña parte, manterme ocupada, concentrarme en diferentes cousas. Veño de escribir este libro, pero agora tamén fago calceta. Nunca antes o fixera! Tampouco bordado... Para esas cousas, tiña dúas mans esquerdas. Pero fago o esforzo e fago este tipo de cousas para non ter que pensar, Para min pensar pode ser o camiño director a caer de novo. E non quero que me pase iso, xa sufrín moito. A min, se che digo a verdade, nas poucas citas que tiven co médico, dábame a sensación de que pensaba: "é unha vella, total..." Non te toman realmente en serio. Tiña esa impresión ás veces... "Se un non pon nada da súa propia vontade, alí non se mellora nada. E para non caer de novo ao abismo, trato de estar ocupada" E a min dáme a impresión que todo o que estamos a falar aquí contradí o que dixo na entrevista de fai dous anos. Daquela, parecía encantada coa psiquiatría, cos médicos... Case diría que ten moito de emenda á totalidade. Que pasou? A distancia. Cando estás metida de cheo, tes unha visión. Pero cando pasan os anos, todo vai mudando. En outubro fará dous anos que marchei e vexo as cousas doutra maneira. Non é raro, pasa na vida con moitas cousas. É que eu sei que ninguén me pode axudar. Se un non pon nada da súa propia vontade, alí non se mellora nada. E para non caer de novo ao abismo, trato de estar ocupada. Sempre o fixen, antes era o traballo, as viaxes, as cartas, os libros... Mais agora non teño todo iso, entón teño que buscar outras saídas. E ocupacións. Non se fía dos psiquiatras xa? Para nada. Non, eu vivino en alma propia e vin que ninguén máis te pode sacar a depresión. A ver, depende das clases das depresións. Cando procede dunha causa real, si que se pode mellorar... Pero hai outras que son así, que están e punto. Cando un ten os anos que eu teño... A vellez non ma quita ninguén. Eu sufro a vellez, non quero ser vella... É unha frase idiota que nin debería dicir, pero é a verdade. "Eu sufro a vellez, non quero ser vella... É unha frase idiota que nin debería dicir, pero é a verdade" Por que cre que é unha frase idiota? Probablemente todos a dixemos ou a diremos nalgún momento. Si, pero xa sabemos que é lei natura. Tamén, no meu caso, sempre fun unha persoa moi activa... Entón, coa vellez, vas descubrindo limitacións. Cousas que antes facías que xa non... Pero quédame escribir. A escritura como terapia? Si, total. O libro anterior escribino alí dentro, no psiquiátrico. Para min foi terapia, porque todos os días collía o caderno para escribir. Iso foi unha terapia. No libro, Sally quéixase da falta da "intelixencia emocional" que se respira nas consultas. Bota de menos ese concepto en dous mundos: no real e no das consultas? Que é a intelixencia emocional para Ursula Heinze e onde fala? Agora fálase moito da intelixencia emocional, si. Hai que ter claro que esa intelixencia emocional hai que aplicala, de entrada, a ti mesma. E tes que saber onde podes pedir axuda. Se non o fas, si que podes estar perdida. "Hai que saber usar a cabeza para apreciar o que tes. Se non o fas, os demais non cho van proporcionar" Entón, cre que esta é unha pelexa solitaria? É moi complicada. Tamén eu intento razoar, intento apreciar todo o que hai, o que teño e o que tiven. Iso para min é a intelixencia emocional. Hai que saber usar a cabeza para apreciar o que tes. Se non o fas, os demais non cho van proporcionar. Si, é solitaria. E logo hai moita xente que incide no mesmo, que che di: Pero a ti que che pasa? Ti que é o que queres? Pero non ves todo o que tes? Moitos rematarán coa frase máxica: "Tes que animarte!" [Risos] Dende logo! E claro, si que tes que animarte, pero dicilo así, vaia parvada. Iso, até certo punto, acentúa a incomprensión e a idea de que tes que loitar soa. "Si que tes que animarte, pero dicilo así, vaia parvada. Iso, até certo punto, acentúa a incomprensión e a idea de que tes que loitar soa" Hai outra cuestión no libro que resulta capital e que, seguramente, do que nunca se fala: a vellez. Refírome á vellez, a vellez da muller e dende un punto de vista emocional, afectivo e tamén sexual. Era un tema que lle interesaba reflectir? Coido que na vellez precisas máis cariño cando es novo. Moito máis e un cariño tamén distinto. E co sexo pasa o mesmo. Na vellez cambian moitas cousas e precisas máis cariño e saber que é un amor diferente o da mocidade. Cando te fas maior, precisas un amor estable, co que se poida convivir todos os días. Precisas a estabilidade de espertar e ver alguén que te quere e que podes confiar nel. Na mocidade, xa se sabe, son amores diferentes. Tormentosos e intensos. Os primeiros amores case nunca son para sempre e case nunca queda nada deles, só recordos. E na vellez, por suposto, fai falla tamén sexualidade. Adoitase pensar que un vello e unha vella, que xa están ben... E non é certo, precisas sexo. Unicamente se estás moi mal, moi enferma e non te podes mover. Entón, todo se transforma e precisas aloumiños, o contacto... Un substituto do sexo físico. Precísase iso, algo... Sempre, e independentemente da idade que teñas. Falar disto, evidentemente, é falar dun tabú. Ninguén quere falar dos vellos e o sexo, non? "Na vellez cambian moitas cousas e precisas máis cariño e saber que é un amor diferente o da mocidade. Cando te fas maior, precisas un amor estable, co que se poida convivir todos os días" Hai outra frase no libro que me chamou a atención, unha recomendación do médico a Sally: "O mundo das fantasías non é recomendable, é perigoso. Pode facer dano". Non obstante, cando un está mal, é unha vía que aparece. Pero eu quería preguntarlle en que medida o pasado, nestas circunstancias, pódese volver fantasía? Porque ao cabo, a nostalxia é tentar regresar a ningures. Xa foi e non volve. Vólvese perigoso. Moitas veces escoito: "pensa no que viviches". Se eu boto a vista atrás... É que non o quero facer. Sufro a vellez, non quero ser vella e non podo co pasado, porque faiche lembrar todo o que perdiches. Non quero saber do pasado. Non podo e por iso nunca faría un libro de memorias. Daquela entende a memoria como inimiga? Si, lémbrache o que perdiches. Esa é unha visión totalmente negativa, que non axuda nin deixa marxe a un mínimo de optimismo... Si, claro. Pero non estamos a falar da depresión? É así, non quero saber nada diso. Deixemos entón a memoria e volvamos á psiquiatría. Como dicía antes, parece unha emenda á totalidade á entrevista que fixemos fai dous anos. Non nos fiamos dos psiquiatras, tampouco xa da estadía no psiquiátrico... Non, ao psiquiátrico volvería mañá mesmo. Foi un bálsamo para min, un repouso total moi necesario. Entón a psiquiatría algo si que axudou, non? Non, a psiquiatría non. Paréceme contraditorio. É dicir, móstrase contraria á psiquiatría, pero en cambio moi a favor do ingreso... Non, mira. Cando estaba alí, pensaba: podo descansar agora, non me chama ninguén, non teño ningunha preocupación de nada. E tiven momentos de gran descanso e mesmo felices. Na vida diaria, hai moitas cousas. Na casa, sempre hai cousas. Hoxe ves ti, por exemplo... Tócame ir marchando... [Risos] É que alí tiñas unha tranquilidade absoluta. Así que non era polo tratamento, senón... polo retiro espiritual, por chamalo dalgún xeito? Si. Volvería un mes por descanso. Pero para iso tamén hai balnearios, casas rurais... Non, é diferente. Alí tes sempre con quen falar ou podes non falar. Decides ti. E non tes que finxir. "Curiosamente, alí nunca se fala da enfermidade. Todos sabemos que estamos alí por algo, pero non fai falla dicir nada. E fóra, fóra só nos preguntamos por esas cousas" Entón, falamos talvez dun sentimento... Non sei, de comunidade con xente que se identificas? Poderíase dicir así. Curiosamente, alí nunca se fala da enfermidade. Todos sabemos que estamos alí por algo, pero non fai falla dicir nada. E fóra, fóra só nos preguntamos por esas cousas. Que che doe hoxe? Que che doe mañá. Non quero estar por aí e que veñan a preguntarme: "Canto tempo, Ursula!" "Que che pasou?" Como estás? Pode aproveitar para venderlles o anterior libro. Si, pero non cho pagan. [Risos] A ver, cando digo de volvería mañá mesmo, tamén o digo con matices. Quero dicir... Sei perfectamente que é unha tranquilidade artificial estar alí, unha paréntese artificial, si... Non é o mundo real. Cando falamos por ese libro no que relataba a súa estadía no psiquiátrico, comentaba que ese sería a súa derradeira obra. Pero agora temos esta novela. Será a derradeira ou virán máis? Seguramente haxa máis, porque tamén me axuda. Escribir é o que fago dende fai máis de trinta anos. É o meu. Non o deixo, ademais, porque é contraproducente. Tamén axuda a autoestima: notas que aínda podes.


Summary: O Parlamento reabre a comisión sobre a fusión coas condicións estipuladas polos populares, que só están dispostos a incorporar algún documento máis antes do peche definitivo Pego queda sen título de Ferrolán do Ano

Pego queda sen título de Ferrolán do Ano Este luns, tres anos e case catro meses despois da súa última xuntanza, a comisión de investigación sobre o fracaso da fusión de Caixanova e Caixagalicia, a xestión de Novacaixagalicia e as indemnizacións millonarias dos seus ex-directivos volveuse reunir. Tras permanecer conxelada mentres o país transitaba por ata cinco procesos electorais o órgano parlamentario reábrese, pero para pechar o antes posible. Faise nos termos aprobados o pasado novembro e xusto despois de que o encarceramento de cinco antigos responsables da entidade fusionada devolvese ao primeiro plano da actualidade os anos en que o Goberno galego impulsou a unión das entidades. A orde da Audiencia Nacional provoca que a oposición esixa máis documentación, pero tamén novas comparecencias que o PP se dispón a vetar. O obxecto da comisión, aprobada nos termos promovidos polos populares, é "rematar os traballos realizados" na anterior lexislatura, resalta a formación conservadora, e iso é xustamente o que se fará. Na liña do xa indicado polo Goberno a través do conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, o voceiro Pedro Puy coida que as comparecencias desenvolvidas en 2013 son dabondo para que o Parlamento poida chegar a unha "explicación" do que "pasou". Como moito, o PP está disposto a que antes da elaboración das conclusións sexan incorporados á comisión documentos como os relativos ás vendas presuntamente opacas de pisos por parte da familia de José Luis Méndez, así como as sentenzas xudiciais dos ex-directivos. E nada máis. Non se van investigar "cousas novas", sintetiza. O PP só está disposto a incorporar algún documento máis antes de elaborar as conclusións e pechar a investigación O peche rápido da comisión que o PP ten asegurado poder promover grazas á súa maioría absoluta é rexeitado dende o resto de grupos. É o caso de En Marea, que exercerá a secretaría do órgano a través de Manuel Lago. A xuízo do parlamentario si hai marxe para afondar na "principal estafa" sufrida en Galicia, di, na que "houbo actores evidentes" que non foron só "os autócratas que dirixían estas entidades". "Tamén os responsables políticos que tomaron decisións" a prol do "acordo que liquidou as caixas de aforro e liquidou o sistema financeiro do país". Cos cartos que pagou o venezolano Banesco polos restos de Novagalicia Banco, afirma, "teríamos un instrumento financeiro de primeira orde como primeiro paso para crear a banca pública galega". En Marea, PSdeG e BNG reclaman novas comparecencias e afondar nas responsabilidades políticas da fusión de Caixa Galicia e Caixanova e da venda de Novagalicia Banco Tamén o PSdeG reclama estender os traballos con novas comparecencias, a comezar pola do ex-gobernador do Banco de España, Miguel Ángel Fernández Ordóñez, que en 2013 respondeu por escrito ás preguntas do Parlamento galego, ou polo presdiente do FROB, Jaime Ponce. A xuízo de Xoaquín Fernández Leiceaga estas intervencións son necesarias para "ofrecer claridade" e chegar a "unha explicación convincente, dende a óptica política, dun proceso que acabou coa privatización das principais caixas de aforros de Galicia", máis aínda tendo en conta que "polo medio sucederon cuestións non demasiado exemplares, como as indemnizacións aos directivos ou a actuación nas preferentes. A xuízo do BNG a lista de novas comparecencias debera estar encabezada polo propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, quen ante a propia comisión asegurou non ter responsabilidade ningunha sobre o sucedido coa fusión, operación que a pasada semana defendeu como "unha das cousas coas que máis tranquilo me sinto". "Pedimos que compareza o presidente da Xunta" porque "algunhas cuestións que están de actualidade sinalan directamente a súa responsabilidade" tanto "nas indemnizacións, nas que Feijóo foi cómplice porque blindou os directivos modificando a lei para darlles un ano máis de mandato" como na "venda apresurada de Novagalicia Banco". A comisión, agrega Ana Pontón, ten "un importante traballo por realizar" sen "mordazas" e Núñez Feijóo "ten moito que explicar".


Summary: Manuel López Poy e Miguel Fernández lanzan co Demo editorial Os días da cometa, unha novela gráfica negra que ten como pano de fondo a corrupción incipiente e o narcotráfico da década dos oitenta en Galicia

Galicia dos anos 80. Nalgunha vila do interior. Os comezos dunha corrupción que agora nos é moi familiar. O narcotráfico amplíase cada vez máis e máis, tecendo unha rede que cobre cada palmo de terreo. E no ceo, entre as estrelas, o cometa Halley atravesa a negrura da noite, entre presaxios e vaticinios. Ese é o pano de fondo escollido polo ilustrador Miguel Fernández e o xornalista Manolo López Poy para a súa nova novela gráfica conxunta publicada por Demo Editora: Os días do cometa. "A obra está ambientada nos oitenta, cando o Halley sobrevoa Galicia. Ese é un momento de predicións catastrofistas e en medio dese ambiente, prodúcense unha serie de axustes de conta", resume a obra Manuel Poy, quen subliña que o cómic transita polas claves habituais do xénero negro. Un xénero no que os dous autores xa furaran no seu anterior traballo, O fillo da furia. Naquel traballo, realizábase un retrato de Mamed Casanova, bandoleiro galego de comezos do século XX coñecido co seudónimo de Toribio. Un personaxe singular do imaxinario colectivo daquela época do que Ramón María del Valle-Inclán chegou a dicir que era "fermoso como un bastardo de Cesar Borgia". "No retrato de Mamed Casanova nada delata o asasino. O seu rostro mesmo pode ser dun monxe penitente ou dun fidalgo sombrío. Casanova matou sempre sen saña, con frialdade, como matan os homes que desprezan a vida e que, sen dúbida, por iso non miran como un crime dar a morte", explicaba o escritor de Luces de bohemia. "Agora empregamos o mesmo estilo que daquela, cun branco e negro ben definido, aínda que máis rotundo, sen espazo para os grises. En realidade, é unha evolución, un paso máis nesa estética, pero sacándolle punta" Ese era o retrato que trazou Valle Inclán do bandoleiro e esa foi a historia que quixeron retratar en 2010 Manuel Poy e Miguel Fernández. Nesa primeira obra, xa se albiscaban unha serie de características do xénero policial. En branco e negro, narraron e debuxaron a historia do bandoleiro empregando as mesmas claves nas que agora afondan n'Os días do cometa. Dalgún xeito, é unha continuidade do álbum do bandoleiro. Se n'O fillo da furia abordaban a violencia de comezos do século XX; agora, nesta nova obra, mergúllanse noutra violencia diferente, a propia dos anos oitenta. O país é o mesmo, aínda que mudou entre un momento histórico e outro. A violencia, seguramente, é a mesma, aínda que as súas formas son diferentes. E o estilo gráfico e o deseño son semellantes, pero evolucionan a un estado maduro. "Agora empregamos o mesmo estilo que daquela, cun branco e negro ben definido, aínda que máis rotundo, sen espazo para os grises. En realidade, é unha evolución, un paso máis nesa estética, pero sacándolle punta", explica o debuxante Miguel Fernández. "Hai unha evolución o debuxo, pero mantendo as claves do xénero negro. Quizais, un xénero máis concreto máis propio: o negro-rural", engade Manuel López Poy. Daqueles ventos... "En certo xeito, deixamos ver as cousas que acontecían por aquela época, que teñen moito que ver co que vivimos nestes momentos. Vaia, podemos dicir que 'daqueles ventos, veñen estas treboadas" A historia d'Os días do cometa transcorre baixo o ceo atravesado polo Haley. Na terra, lonxe dos astros, o territorio está cruzado por unha corrupción incipiente, polo narcotráfico, por un momento tamén de crise. "Todo iso configura o pano de fondo, son pinceladas", insiste en matizar López Poy. O importante, a esencia, está noutra parte. Xira ao redor de catro amigos da infancia con roles ben diferentes, pero que conflúen nunha espiral de corrupción e droga que, finalmente, os leva a un desenlace rotundo. "O importante son as vivencias dese grupo, deses personaxes. O resto? Son pinceladas, son lufadas dese tempo e das circunstancias daquela época. En certo xeito, deixamos ver as cousas que acontecían por aquela época, que teñen moito que ver co que vivimos nestes momentos. Vaia, podemos dicir que 'daqueles ventos, veñen estas treboadas", reflexiona Manolo Poy. Ademais, na historia hai certo fondo persoal en canto o ambiente. "Non hai conexións con feitos reais, é todo ficticio, pero o espazo no que se desenvolve a trama ben podería ser calquera vila rural da época. Eu son de Sarria e Miguel de Baralla e vivimos eses tempos", explica Manolo. "Ese ambiente é parte do noso imaxinario, da nosa infancia. Daquela eramos nenos", lembra Miguel, quen tamén destaca o traballo de documentación e diversos referentes da realidade para concederlle a obra maior verosimilitude. Nesa liña, o debuxante explica que se pode ver o xornalista, xa falecido, Luís Mariñas como exemplo deses referentes. "Decidín que podía ser unha boa guía para un ambiente de tolemia colectiva e catastrofista" Antes de ser novela gráfica, Os días do cometa naceu como un relato. "Escribírao a comezos dos noventa. Era un relato breve no que se falaba dese grupo de amigos, nese ambiente rural e con trazos propios da época. Lembro que había nel detalles dese momento, como o referendo da OTAN ou o paso do cometa Halley. Ao final, no momento que pasou a ser banda deseñada, quedei co cometa, parecíame un bo referente e, ademais, viña acompañado polos presaxios. Decidín que podía ser unha boa guía para un ambiente de tolemia colectiva e catastrofista", conclúe López Poy. Con esa guía como punto de partida, na novela gráfica xérase unha fría escenografía, nada nostálxica. Os días do cometa contén, ademais, todos os elementos necesarios para construír unha auténtica crónica negra que vén reforzada pola experiencia xornalística do seu guionista e o gusto polo xénero policial de ambos os dous autores. Presentación en Komic O lanzamento d'Os días do cometa coincidirá coa publicación da segunda edición do seu anterior traballo en Demo Editora: Mamed Casanova: O fillo da furia A obra sairá á venda o próximo 20 de marzo. Dous días despois, o venres 22, a libraría Komic de Santiago acollerá a primeira das presentacións. Acto seguido, Demo Editora ten previsto iniciar unha xira por outras localidades galegas en abril. O lanzamento d'Os días do cometa coincidirá coa publicación da segunda edición do seu anterior traballo en Demo Editora: Mamed Casanova: O fillo da furia, que xa foi traducido ao castelán por Diábolo Ediciones e a propia Demo Editora. A obra recrea a biografía do dito bandoleiro, natural de Ortigueira e perseguido pola Garda Civil nos primeiros anos do século XX. Un antiheroe contra o sistema da súa época, que foi protagonista dos xornais e que acabou no esquecemento colectivo.


Imaxinémonos que nun futuro, non moi afastado, temos un réxime distinto, cunha Constitución distinta, e que os profesores de Historia teñen que explicarlle a Carta Magna do 78 aos seus alumnos. Se lles falan do artigo 47, do dereito a unha vivenda digna e adecuada, de que os poderes públicos proverán para facelo efectivo impedindo a especulación do solo; do artigo 128 ou da subordinación da riqueza ao interese xeral; do 129 que di textualmente que os poderes públicos facilitarán "o acceso dos traballadores á propiedade dos medios de produción"; do 35, dunha "remuneración suficiente para satisfacer as súas necesidades e as da súa familia"; do artigo 40, do desenvolvemento dunha "política orientada ao pleno emprego"; do 44, da promoción da cultura, a ciencia e a investigación; do artigo 45, da protección do medio ambiente; ou do 49, da atención a persoas dependentes, etcétera; e non lles aclaran que moitos deses artigos eran "concesións absolutamente semánticas", que "iso da intervención e da planificación son bromas" que "están na Constitución, pero, claro, houbo o bo sentido de non aplicalas" como dixo Miquel Roca, un dos proxenitores da Carta Magna, os estudantes de mañá pensarán, quizais, que o réxime do 78 era pouco menos que unha Arcadia feliz ou o paraíso utópico de Moro. Sen máis explicación que esta corremos o risco de que moitos alumnos crean que é verdade, que o franquismo era un réxime "progresista" no social Pois ben, nalgúns dos actuais libros de Historia de España de Bacharelato, ao falar do Foro do Traballo franquista, dise que "nel recollíanse aspectos sociais de mellora das condicións dos traballadores como a prohibición do traballo nocturno de mulleres e nenos, o descanso dominical e nas festividades relixiosas e civís declaradas como tales, vacacións anuais retribuídas, subsidio familiar, seguros sociais de enfermidade, vellez, invalidez e maternidade". Sen máis explicación que esta corremos o risco, confirmado durante a miña breve experiencia como docente en prácticas, de que moitos alumnos copien a frase nas súas redaccións, a repitan nos exames, acaben aprendéndoa e, o que é peor, que crean que é verdade, que o franquismo era un réxime "progresista" no social. E non é que o libro minta. Ao contrario, é certo que o Foro do Traballo "recollía" todo iso e moito máis. Pero existe una diferencia notable entre poñelo por escrito ("recollía") e ter intención de levalo á práctica. Coma un exemplo vale máis que mil palabras, ao meu alumnado sempre lle dicía que pensara na lexislación laboral actual. Cantos casos de incumprimento coñecemos hoxe en día? Contáballes o que xa sabían polos seus avós, que moitos nenos labregos tiñan que traballar desde ben cativos sen que ningunha autoridade se preocupara pola súa escolarización, sen vacacións e sen que se cumprira ningunha das condicións laborais que "recollía" o Foro do Traballo. Dicíalles que as Leis Fundamentais do franquismo (o Foro do Traballo, o dos Españois, a Lei de Cortes, a "democracia orgánica", etcétera) eran puro "postureo lexislativo" e entendíano á primeira, moito mellor que se lles falaba de "plasmación meramente protocolaria, retórica ou ornamental sen garantías prácticas". Un bo historiador ten que ir máis aló do que se ve a simple vista. O historiador francés Fernand Braudel comparaba a Historia cunha noite alumeada por centos de vagalumes Na maioría dos casos non hai máis que mirar o tempo verbal no que están redactados os artigos dunha lei para darse conta. Se é en futuro o máis probable é que haxa pouca ou ningunha vontade de cumprilos e facelos cumprir. Non é o mesmo dicir "o Estado garante" que "o Estado garantirá". "Concesións semánticas" como diría aquel. Realmente, no caso do Foro do Traballo os únicos artigos que tiveron unha aplicación real eran o que garantía a propiedade privada e os que prohibían o dereito de folga e libre asociación. Tamén se derrogou calquera tipo de prestación por desemprego ata os anos 60. Un bo historiador ten que ir máis aló do que se ve a simple vista. O historiador francés Fernand Braudel comparaba a Historia cunha noite alumeada por centos de vagalumes. A inercia fai que nos fixemos no espectáculo de luces, sen reparar na triunfante escuridade. Ogallá corrixamos pronto ese erro.


Summary: A Cámara de Representantes aínda non decidiu a data na que decorrerán finalmente os comicios, ao tempo que varios candidatos rexeitan un novo proceso de transición e reiteran que hai que garantir o desenvolvemento dos comicios.

A suspensión a pasada cuarta feira das eleccións libias previstas para hoxe provocou as críticas de varios candidatos rexistrados para participar nos comicios, ao cualificar a decisión de "inxustificada". Entre as múltiples xuntanzas que se produciron poucas horas despois de facer pública a resolución a Alta Comisión Nacional Electoral de Libia (HNEC), destaca a dun grupo de cando menos dez candidatos en Zauiya, no nordés do país africano, que asinaron un comunicado común transmitido pola cadea local 218 TV no que reiteran que as eleccións constitúen a única vía posíbel para saír da crise na que está instalado o país desde a caída de Muammar Gaddafi, hai unha década. Nesta liña, reclamaron á Cámara de Representantes que contacte cos países que forman parte das conversas sobre a situación en Libia e máis coa Misión de Apoio da Organización das Nacións Unidas, para que poñan os seus esforzos en garantir que decorra o proceso electoral. Asemade, reivindican a súa negativa a unha nova etapa de transición no país antes de que se efectúen as votacións, perante o debate sobre que facer co Goberno de unidade nacional, pactado en marzo entre os dous gabinetes enfrontados no territorio. Arredor desa cuestión, o lexislativo transmitiu que impulsou a creación dun comité de dez membros para preparar a "folla de ruta" cara ás eleccións, sen pronunciarse sobre a data para os novos comicios que o órgano ten que fixar. Intensificación da violencia Amnistía Internacional denunciou o aumento dos secuestros a manifestantes, xornalistas e activistas por expresar o seu apoio a un ou outro candidato, así como ataques a oficinas e ameazas a persoal da HNEC, todo isto no período previo ás agora suspendidas eleccións. No sur e leste de Libia, as Forzas Armadas Árabes Libias controlan boa parte do territorio, o que aproveita o grupo armado para cometer abusos contra a poboación nun "clima de impunidade", denunciou, o que impide unha votación "sen coacción nin intimidación". A entidade fixo fincapé no incremento de desaparicións forzosas, asasinatos, acoso e violencia machista contra as mulleres libias. "Este ambiente xeado socava o dereito das mulleres á participación política e disuádenas da participación pública", destacan, ao tempo que solicitan á ONU que apoie as iniciativas para que as persoas que cometeron crimes de guerra baixo o dereito internacional sexan investigadas.


Summary: A Biblioteca Neira Vilas de Vigo acolle durante todo o mes de febreiro un ciclo de charlas e unha exposición sobre a evolución deste lugar, columna vertebral da cidade, baixo o título de Barrios, espazos de vida. A experiencia de Coia

En Coia viven ao redor de trinta mil persoas. Un barrio, unha pequena cidade dentro doutra cidade, que constitúe a columna vertebral de Vigo, e que malia a súa densa urbanización, até hai relativamente pouco (os anos sesenta) era aínda unha zona rural, unha das tantas parroquias do Val do Fragoso. A súa construción e crecemento reuniu varios dos elementos que caracterizaron o desarrollismo e o desenvolvemento urbano na España tardofranquista: urbanización acelerada, insuficiencias dotacionais, elementos de marxinalidade e, fronte a todo isto, a organización e loita da veciñanza, organizada en asociacións e plataformas co obxectivo de que o barrio fora un suxeito activo do seu propio desenvolvemento integral. De todo isto é do que se fala este mes no ciclo de charlas organizado por Eduardo Rodríguez (responsable do blog Alicerces) e Diego Lores (ODS de Coia), que se celebran na Biblioteca Neira Vilas de Vigo (Avenida Martínez Garrido, 21). As charlas teñen lugar ás 19.30 todos os martes e serán completadas o martes 25 cunha actividade dirixida ao público infantil, co obxectivo de que aprendan máis sobre o seu barrio. Ademais, a biblioteca acolle unha exposición sobre a evolución de Coia. "No caso da Coia dos anos 70 e 80, a perigosidade e a subversión tiñan unhas razóns moi claras. En apenas unha década, pasou de ser unha das tantas parroquias rurais do Val do Fragoso a un barrio urbano construído a toda velocidade" "Pensamos que é unha historia que paga a pena ser recuperada e contada", destacan os seus organizadores. Os primeiros edificios foron construídos pola Promotora Benéfico Popular da entón Caixa de Aforros Municipal de Vigo, por cooperativas de vivenda promovidas por empresas como Citroën e Vulcano e por vivendas de Protección Oficial. En xaneiro de 1975 o Ministerio de Gobernación, no seu documento interno Plan Barrios, catalogou como "perigoso e subversivo" o barrio de Coia, xunto aos tamén barrios vigueses de Calvario e Ribadavia. "Por ignorancia ou por mala fe, poñíase o énfase nas consecuencias e non nas causas, cun falaz discurso que segue plenamente vixente na actualidade" -destacan- "no caso da Coia dos anos 70 e 80, a perigosidade e a subversión tiñan unhas razóns moi claras. En apenas unha década, pasou de ser unha das tantas parroquias rurais do Val do Fragoso a un barrio urbano construído a toda velocidade. O paro, as drogas, a precariedade e a desatención por parte das administracións eran o ecosistema cotián no que tiñan que vivir os veciños do barrio". A segunda das charlas programadas, que terá lugar o vindeiro martes, Das leiras aos grandes bloques, afondará nesa urbanización acelerada. Mentres, a terceira, Do barrio que temos ao barrio que precisamos, prevista para o martes 18, mirará cara ao futuro: "A fractura social é cada día máis evidente, e nos barrios populares os seus habitantes están máis expostos as súas consecuencias negativas. Os anos de deterioro dos lazos comunitarios, de individualismo, de consumismo, de inseguridade, de privatizacións… fixeron que estes espazos foran perdendo a súa forza coma xeradores de vida. Partindo deste momento de mudanzas, queremos deternos e pensar -en común- que vida queremos/precisamos construír día a día nos nosos barrios", explican. Falamos con Eduardo Rodríguez. "Ao pasear polo noso barrio ateigado de rúas e altos edificios resulta moi difícil imaxinar que ata hai unhas décadas era unha das tantas parroquias rurais do Val do Fragoso" Coia semella un barrio de moi recente creación, pero vós falades dunha orixe que afunde as súas raíces na Prehistoria. De verdade é así? Si. Ao pasear polo noso barrio ateigado de rúas e altos edificios resulta moi difícil imaxinar que ata hai unhas décadas era unha das tantas parroquias rurais do Val do Fragoso. E se retrocedemos aínda máis no tempo, e grazas a disciplinas como a arqueoloxía ou a toponimia, descubrimos un pasado moi rico. Sabemos que houbo un pequeno castro de vocación mariñeira habitado posiblemente entre os século IV e II antes de cristo, ou unha Coia medieval na que vivía e morría xente, a teor dos restos arqueolóxicos de natureza funeraria que apareceron na contorna da igrexa de San Martín de Coia. E o máis sorprendente e que, na estrutura urbana actual aínda quedan pegadas dese valioso pasado: algún resto arqueolóxico descontextualizado, construcións tradicionais populares, unha inmensa riqueza toponímica... Cando desapareceu esa Coia tradicional para dar paso á Coia actual? Sen dúbida, o punto de inflexión foi a execución do Plan Parcial de Coia, nos anos 60 e principios dos 70. Nesas datas, a ditadura franquista promove políticas de desenvolvemento industrial, e varios millóns de persoas desprázanse do campo á cidade para servir de man de obra a esas fábricas. E claro, esa xente necesitaba vivenda. Coia é un claro exemplo de barrio xurdido como consecuencia desa realidade histórica. O novo eixo vertebrador do novo barrio, a Avenida de Castelao, foi deseñado polo arquitecto Desiderio Pernas, quen moi influenciado polas ideas de Le Corbusier e da Escola de Arquitectura da ITT de Chicago proxecta unha avenida ampla e abundantes zonas verdes. Ademais proxectou moitos dos edificios desta avenida cunhas formulacións arquitectónicas bastante avanzadas para a súa época. "As insuficiencias dotacionais constituíron un problema de primeiro orde que chegaron a causar trastornos de saúde ou mesmo mortes" Pero inicialmente houbo moitos problemas de índole urbanística... Si, porque construíuse a marchas forzadas, a toda presa, levantándose da noite á mañá un barrio novo onde ata ese intre só había descampados ou leiras. A ausencia de dotacións culturais, sanitarias, ou incluso as básicas urbanísticas (redes semafóricas, beirarrúas, saneamentos,...) foi un dos principais problemas cos que se toparon os novos veciños. As insuficiencias dotacionais constituíron un problema de primeiro orde que chegaron a causar trastornos de saúde ou mesmo mortes. O barrio foi coñecido nos momentos por algúns elementos de marxinalidade, pero tamén por unha activa organización social... Coma noutros barrios obreiros do Estado os consumos abusivos de drogas legais e ilegais fixeron grandes estragos en varias xeracións. En Coia a heroína matou moita xente, ademais supuxo unha ruptura no devir do barrio. Coas drogas chegou o medo e a desconfianza nas familias, na veciñanza... É moi curioso como nesa época comezan moitos edificios a levantar muros, poñer cancelas, pechar os baixos nun intento de se protexer contra uns consumidores que cando non eran os seus propios fillos, eran os seus veciños, sobriños... "Coma nas orixes do polígono, a veciñanza busca saídas no apoio mutuo, na resposta colectiva, na denuncia da inxustiza e dos responsables de tanta dor" Cales son as principais necesidades do barrio neste momento? No comezo os primeiros habitantes esixían: semáforos, transporte público, centros escolares, sumidoiros... Agora a insuficiencia de recursos para afrontar a vida cuns mínimos que trouxeron o desemprego e a ineficiente protección social colocan a moitos fogares do barrio en situacións dramáticas. En moitas casas os únicos ingresos regulares son as pensións das avoas que estiran os cartos para manter a fillos, netos... Pero coma nas orixes do polígono, a veciñanza busca saídas no apoio mutuo, na resposta colectiva, na denuncia da inxustiza e dos responsables de tanta dor. "As saídas teñen que ser colectivas e pasar por recuperar as rúas, por festexar, por reducir os circuítos comerciais, polo apoio mutuo" O futuro do barrio onde pode estar? Onde decidan os seus habitantes. Temos a sorte de contar aínda cuns lazos comunitarios vivos que resistiron tempos moi complicados para os movementos veciñais: individualismo, consumismo, profesionalización, privatización dos espazos públicos... Algunhas pensamos que as saídas teñen que ser colectivas e pasar por recuperar as rúas, por festexar, por reducir os circuítos comerciais, polo apoio mutuo... Son intuicións, pero sobre todo experiencias polas que pode pasar un futuro onde os nosos barrios, poidan ser verdadeiros espazos de vida.


Summary: O sindicato arrancará outros catro anos baixo o liderado de Xosé Manuel Sánchez Aguión, actual secretario xeral, que presentará a súa candidatura para o que será un novo "e último" mandato no que primará a loita "contra os que intentan destruír as conquistas sociais e o Estado de Benestar"

CCOO de Galicia inicia este xoves o seu 10º Congreso Nacional en Compostela. Baixo o lema Respostas fronte á crise, o sindicato arrancará outros catro anos baixo o liderado de Xosé Manuel Sánchez Aguión, actual secretario xeral, que presentará a súa candidatura para o que será un novo "e último" mandato, co obxectivo de fomentar a renovación nunha seguinte etapa. Coincidirá neste mandato cunha etapa na que, como el mesmo indica, o movemento sindical terá que se converter "no último muro de contención contra as políticas neoliberais que intentan acabar con todas as conquistas sociais e co Estado de Benestar". "Agárdanos unha longa travesía no deserto para as clases menos favorecidas", advirte Sánchez Aguión "Por desgraza, a xestión que se está a facer da crise lévanos a unha longa travesía no deserto para as clases menos favorecidas durante os vindeiros anos", asegura a Praza Sánchez Aguión, que cre que "máis aló das políticas levadas a cabo", o que hai é "unha profunda carga ideolóxica" nas medidas aplicadas coas que "o sector financeiro e os neoliberais procuran un cambio radical de modelo e a destrución do Estado social". Por iso, e en canto á crise, CCOO afronta o seu Congreso deixando claro que "non hai fórmulas máxicas" para rematar coa crise, pero si claras diferenzas entre as formas de saír dela, de maneira "xusta ou inxusta". Saír dela "de maneira xusta" é un dos grandes obxectivos para o sindicato, ademais de esixir e procurar "un cambio radical" de políticas tanto na Xunta, como no Goberno central e na UE. "Hai que impulsar o crecemento económico, a creación de emprego, a protección ás persoas en dificultades, a mellora da protección social e a recuperación do gasto nos servizos públicos e no investimento produtivo", deixaba claro Sánchez Aguión. En definitiva, CCOO propón varios eixos de actuación: un plan de impulso da actividade económica, un plan de emprego vinculado tanto ao crecemento como á cobertura de necesidades sociais, un plan industrial de carácter estratéxico e de catro anos, un plan estratéxico de infraestruturas, un plan de ingresos públicos e un plan de incremento do gasto social. Todo, acompañado necesariamente dun novo modelo tributario máis xusto e progresivo. Ademais, o 10.º Congreso ten como obxectivos a intensificación da presenza de Comisións nos centros de traballo, a dinamización da participación da afiliación na vida do sindicato, o impulso dun novo modelo de crecemento sostible que cree emprego, a defensa da protección social e dos servizos públicos e a loita pola igualdade no emprego, na sociedade e no propio sindicato. CCOO márcase como un obxectivo primordial o reforzo da súa identidade nacional Do mesmo xeito, cítase como outro dos propósitos primordiais o reforzo da autonomía sindical e da identidade nacional. Respecto deste último punto, Sánchez Aguión aclara que "reforzar os elementos de autogoberno e a capacidade da cidadanía galega para decidir o seu futuro" son elementos claves nun sindicato "que se define como nacional" e que ten "o recoñecemento de Galicia como pobo" como un dos seus sinais de identidade e como "unha forma de existir dentro do marco dun Estado federal". O Congreso, que se pechará o venres 25, servirá tamén para facer balance sobre o papel que xoga CCOO en Galicia, onde conta con máis de 50.000 persoas afiliadas e case 5.400 delegados e delegadas, que supoñen practicamente a terceira parte do total de Galicia e que a converten "na segunda forza sindical" do país. Durante os actos do Congreso haberá intervencións do secretario xeral confederal de CCOO, Ignacio Fernández Toxo, e da conselleira de Traballo, Beatriz Mato, que dirixirán un saúda ao plenario do Congreso. Tamén esta confirmada a asistencia do secretario xeral de UGT-Galicia, José Antonio Gómez, e dunha delegación da CIG, así como da presidenta do CES, Corina Porro, do presidente do Consello Galego de Relacións Laborais, Demetrio Fernández, e do presidente da Deputación Provincial da Coruña, Diego Calvo, entre outras organizacións e institucións. Tamén asistirán á inauguración do Congreso, representantes dos principais partidos políticos de Galicia, como o secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez, a coordinadora xeral de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, o responsable de acción institucional de Anova, Martiño Noriega, e a secretaria de Organización do BNG, Montserrat Prado, entre outros. Ademais, asistirán representantes de CCOO de Euskadi e Cataluña ou das centrais portuguesas CGTP e UGTP.


Summary: Xa está no prelo o número 370 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa a partir da noite da cuarta feira e nos quiosques a partir da quinta feira.

Tempo de defuntos. Magostos e castañas. E samaín. Tradicións que ao pouco gañan forza na nosa cultura, aínda que hai quen critica a asimilación por mor da influencia da cultura estadounidense a través do seu omnipresente Halloween. Abrimos un novo número do semanario Sermos Galiza en papel cunha reportaxe que pon o foco nestas tradicións. Xa á venda na loxa e a partir da quinta feira nos quiosques. En Opinión contamos coas plumas de Mercedes Queixas Zas e Luz Darriba así como unha nova entrega de "A ollo nu", a sección que semanalmente asina Xoán Costa, e o humor gráfico das mans de Tokio e Carlos Latuff. Tamén falamos, en Sociedade, dos mapas do medo contra a violencia machista e das accións que se están a desenvolver desde diferentes eidos, máis concretamente aquelas que desenvolven as tres Universidades para introducir no espazo público a visión feminina. Centra tamén o noso interese as orixes e futuro do Samaín. Galiza é líder en accidentes laborais e Informes sindicais e universitarios indican como unha das causas a falta de control de riscos nas empresas. En Economía tratamos o aumento da sinistralidade laboral, os motivos, causas e consecuencias. Tamén poñemos o ollo sobre os produtos do país que temos ao alcance da man para encher o noso carro da compra nos supermercados galegos. Xa na análise política mergullamos nas propostas dos partidos a respecto da configuración territorial, así como nas chaves da actual campaña, coas independencias no taboleiro. Así mesmo, damos conta da importancia dos medios de comunicación á hora de situar o conflito catalán ou as enquisas, invisibilizando as problemáticas galegas. As eleccións en Latinoamérica, Arxentina, Uruguai e Bolivia, son o tema que ocupan as páxinas de Internacional, onde a vitoria do peronismo nas presidenciais arxentinas fai de contrapeso ao poder de Bolsonaro no Brasil O Fóra de Serie abre cunha reportaxe que lembra os 25 anos de Pratos Combinados. Entrevistamos Dorothe Schubart, musicóloga que participa das xornadas de tradición oral de Lugo. Continúa coas críticas semanais de cinema e literatura, da man de Mario Regueira e Andrés Castro. Ademais, non faltan as colaboracións de Pepe Barro e o seu "Botar un ollo", "O eco das ondas" de César Morán, as "Notas do mar levado", desta volta asinado por Carlos Penela Martín, así como a sección "Mapa de bits" que asina Iago Varela. Pechamos o número polas praias de Santa Comba e Ponzos, coas recomendacións do colectivo Xea, e o selfie co rostro de Mario Regueira, escritor galardoado co premio Lueiro Rey. No Afondo o número 3 do caderno Sermos Bóveda, o suplemento realizado pola AC Alexandre Bóveda. O número 370 de Sermos Galiza xa está dispoñíbel na loxa e nos quiosques.


Summary: O paro indefinido segue camiño dos 50 días logo de que os representantes do Goberno levantasen da mesa ao non aceptar a rebaixa de dez euros mensuais que os sindicatos propuxeron na súa demanda de incremento retributivo, de 190 a 180 euros mensuais.

O paro indefinido na Xustiza galega continúa logo dun novo fracaso na última reunión, celebrada na mañá deste luns en Santiago. Malia rebaixaren os sindicatos dez euros o aumento salarial que reclaman --de 190 euros mensuais a 180--, o Goberno galego levantou da mesa e deu por rotas as negociacións ao considerar "inasumible" a contraproposta do comité de folga. Os representantes da Xunta deron por "rotas" as negociacións ao non aceptar a rebaixa de dez euros mensuais nas pretensións salariais do persoal O director xeral de Xustiza, Juan José Martín, certificou ao rematar a xuntanza que as negociacións estaban "rotas" tras confirmar tamén que a Xunta non mudara a súa última oferta retributiva, que limitaba o aumento de 133 a 105 euros mensuais máis segundo o corpo. O responsable da Administración criticou que os sindicatos incorporasen novas demandas ás conversas. Segundo dixo, o comité de folga reclama que a suba pactada se concrete en dúas anualidades e non en tres e que neste 2018 se lles abone xa aos traballadores o 70% desta, deixando para 2019 o 30% restante. Tamén os acusou de reclamar agora cousas "que ninguén entende" como "recuperar mediante un plan de actuación os descontos que se lles fan e seguirán facendo a quen secunde a folga". Ademais, e tal e como fixera hai uns días, Martín reinterpretou a votación na que o persoal de Xustiza facultaba o comité de folga a rebaixar as pretensións económicas dos 190 euros mensuais nas negociacións e acusou os sindicatos de "non entender a mensaxe que lles mandaron os traballadores". O director xeral de Xustiza acusa os sindicatos de "non entender a mensaxe que lles mandaron os traballadores" Desde o comité de folga aseguran, no entanto, que eles non deron por "rotas" as negociacións porque foi a Xunta "quen levantou da mesa". "Nós polo menos tivemos o talante de traer unha nova proposta, algo que eles non fixeron", quéixanse. Ademais, os sindicatos consideran que esta nova ruptura foi causada polo "inmobilismo" do Goberno, segundo dixo Enrique Araújo, do STAJ. "Levamos escoitando a palabra inasumible desde hai moito tempo; os 180 euros que pedimos son asumibles e asumíronos outras comunidades. Dámoslles dous anos para asumila", engadiu, antes de subliñar que Administración e persoal de Xustiza están aínda "moi lonxe" no plano económico, no que os representantes do persoal tamén apostan por incluír cláusulas de revisión anual que lles garantan non descender na posición na que queden con respecto ao funcionariado doutras comunidades autónomas. "Tócalles mover ficha", instou o representante sindical, quen puntualizou que tampouco hai acordo no que respecta ás amortizacións. Aínda que con matices, posto que a Xunta dá por feito que son cuestións xa pechadas e o comité non, si hai coincidencia en que as posturas se aproximaron no que respecta ás baixas por incapacidade temporal, ás substitucións e, logo destas últimas conversas, tamén nos reforzos. A folga indefinida cumpriu este luns o seu 48º día e con ela acumúlanse máis de 15.000 xuízos suspendidos e milleiros de trámites adiados. O seguimento do paro continúa a ser moi importante e desde o comité entenden que as lóxicas "queixas" dos cidadáns son "queixas ao Goberno". "Nós explicamos a nosa situación e a cidadanía entende que ninguén estaría de acordo en facer o mesmo traballo que un compañeiro cobrando menos; a xente está enfadada co Goberno por non poñer fin a esta discriminación", di Pablo Valeiras, de Alternativas na Xustiza-CUT. Ademais, a Xunta de Galicia aclarou nunha instrución os trámites que están incluídos dentro dos servizos mínimos fixados debido á folga na Administración de Xustiza. "A medida ten como obxectivo garantir que os cidadáns poidan facer as xestións que están amparadas polo decreto actual pero que non se están tramitando", di Vicepresidencia, que asegurou que o seguimento da folga foi este luns do 37% e asume que secundaron o paro 1.015 persoas, máis que a semana pasada.


Summary: Nun encontro coa confradía da Coruña, o candidato do BNG á Xunta arremeteu contra o PP por ter pulado na UE pola supresión da denominación de orixe dos produtos do mar. Di o nacionalista que os tres anos de goberno de Feijóo estiveron ao servizo "de grandes conglomerados da pesca" e dos intereses da acuicultura industrial

"Hai que pór couto ás importacións masivas e incentivar o consumo dos produtos de mar galegos" fronte ás políticas desenvolvidas desde a consellaría do Mar nestes tres anos de goberno do PP, partido que votou en Bruxelas pola eliminación da denominación de orixe galega. "Aí é onde se ve que intereses defenden", espetou Francisco Jorquera, candidato do BNG á Xunta, nunha xuntanza que mantivo coa confradía de pescadores da Coruña en que recalcou a súa proposta para o sector do mar: "pór Galiza a producir". Gobernar ao servizo "dos grandes conglomerados da pesca"Matizou Jorquera cales son as preferencias polas que pulou o Goberno de Feijóo: aqueles "dos grandes conglomerados de pesca industrial que pescan peixe en latitudes moi lonxanas de Galiza e aos que lles interesa colocarnos o produto nos nosos mercados sen que nós saibamos que é o que estamos a consumir". Na mesma liña pronunciouse a eurodeputada nacionalista Ana Miranda, quen arremeteu contra o PP por ter actuado en Bruxelas "para cargarse a denominación da orixe galega" nos produtos do mar. Ao fío, lembrou que o Parlamento europeo aprobou o 14 de setembro a eliminación da obrigatoriedade de que nas etiquetaxes dos produtos pesqueiros e marisqueiros se informe aos consumidores da súa orixe. A iniciativa, que foi incorporada en forma de emenda á nova normativa de etiquetaxe dos produtos pesqueiros e marisqueiros, partiu da eurodeputada Carmen Fraga, do PP de Galiza. Políticas que pularon pola acuicultura industrialPola súa banda, Jorquera acrecentou que nesta lexislatura o Goberno galego practicou unha política consciente de substitución da pesca artesanal e o marisqueo pola acuicultura industrial intensiva. "O PP non ve no litoral galego unha fonte de riqueza. Só ve espazos para os pelotazos urbanísticos e para as actividades náutico recreativas", enfatizou, facendo fincapé en que un maior autogoberno é a chave para que o noso sector pesqueiro faga parte tamén das negociacións ante a UE. "Galiza ten 62 confrarías. De continuar o PP no poder nun ano fecharían un feixe delas", alertou o responsábel da comisión nacional de Pesca na formación frontista, Bieito Lobeira. Deron máis datos: perto de 250 embarcacións pesqueiras déronse de baixa no periodo 2009-2012, avocadas "pola política de desprazamentos promovida por Feijóo" á fronte dun Goberno que procurou "a substitución da pesca de baixura e marisqueo pola acuicultura industrial".


Summary: Rexedores e concelleiros dunha vintena de concellos reuníronse en Compostela para apoiar un ramo produtivo imprescindíbel para gran parte das comarcas do país. Anunciaron o apoio á mobilización do 17.

"Hai que poñer couto a esta debacle do noso sector lácteo. E despois, hai que poñer as medidas políticas necesarias para que o sector lácteo galego e o rural galego se recompoñan e poidan saír adiante". Así se expresou esta terza feira o alcalde de Boimorto, Xosé Luis Rivas, 'Mini' (BNG), após a xuntanza que reuniu en Compostela a rexedores e concelleir@s dunha vintena de concellos do país, como Lalín, San Sadurniño ou Vimianzo, entre outros. Na reunión acordouse demandar da Xunta que se "molle" e tome as medidas necesarias para apoiar o sector lácteo, que está a atravesar unha forte crise que pon en risco de mantemento centos de explotacións e, con elas, a viabilidade do rural galego. O baixísimo prezo que se está a pagar polo leite galego é a principal preocupación. Por volta de 2.571 explotacións están a percibir a día de hoxe na Galiza prezos inferiores a 0,26 céntimos e arredor de 541, menos de 0,20€. Os representantes municipais tamén acordaron apoiar a mobilización que esta quinta feira, 17 de xullo, decorrerá en Compostela convocada por diferentes sindicatos e agrupacións. A manifestación partirá ás 12:00 horas da explanada de Salgueiriños e demanda "prezos por riba dos custos de produción", así como que se garanta a recollida do leite e que haxa unha "mediación pública, eficaz e gratuíta nos contratos". A reunión de Compostela é a continuación da realizada a semana pasada en Boimorto e que responde a aposta na creación dunha "fronte de concellos" na defensa do sector lácteo. O nacemento dunha Plataforma en defensa do sector lácteo galego, integrada por concellos, entidades, colectivos, sindicatos.., é unha mostra do amplo tecido que se está a mover na defensa deste sector.


Summary: "Non usan o superávit para recuperar programas senlleiros como O Agro, nin para principiar a creación da canle Xabarín, nin para mellorar o uso do galego nin para avanzar na independencia informativa", reprochan ao director xeral da CRTVG.

O director xeral da Corporación Radio e Televisión da Galiza (CRTVG), Alfonso Sánchez Izquierdo, presentou esta sexta feira, 9 de xullo, en comisión parlamentar o informe das contas anuais da corporación correspondentes ao exercicio 2020, amosando a súa satisfacción por un superávit de 1.851.659 euros. A deputada María Albert (BNG) reprochoulle que as contas fican nun orzamento de 111,2 millóns, tan só dous millóns máis que en 2019, unhas cifras "acomodaticias" que repiten o esquema de anos anteriores e que non reflicten ningún interese por mudar o rumbo dos medios públicos galegos. A nacionalista criticou "a dependencia económica absoluta" da Xunta, cuns ingresos publicitarios "en caída continua", o que deriva en manipulación informativa; na aposta pola produción allea, incluída a denominada "produción propia allea" e nun superávit de perto de dous millóns de euros que non se usan, por exemplo, para programar a volta das desconexións territoriais para achegar información de proximidade consubstancial ao servizo público esencial de comunicación audiovisual na Galiza". "Non usan o superávit para recuperar programas senlleiros como O Agro, nin para principiar a creación da canle Xabarín, nin para mellorar o uso do galego nin para avanzar na independencia informativa", criticou. Na mesma liña, a parlamentaria socialista Noelia Otero reclamou que se paralice o desmantelamento do Estudio 5 da Radio Galega, un departamento que leva 35 anos como referente da produción de música da Galiza, "para externalizar e privatizar o seu traballo". Otero reclamou unha "aposta e compromiso que non pase pola externalización e privatización que imposibilitarían que o proxecto seguise vivo". Izquierdo nega que haxa acoso laboral Aliás, o BNG tamén preguntou ao director da compañía pola demanda por acoso presentada por un traballador pola súa "actividade sindical, política e, de forma especial, pola súa orientación sexual, por ser homosexual", dixo a nacionalista Olalla Rodil. "Estamos falando de algo gravísimo porque suporía, de ser certo, a violación de dereitos fundamentais", advertiu a deputada. Izquierdo afirmou que nos últimos catro anos houbo catro demandas por acoso laboral e todas "foron desestimadas", e na relativa á exposta por Rodil, emprazou a agardar polo xuízo.


Summary: Olitoral de Camariñas acolle importantes áreas de interese paisaxístico, xeolóxico e biolóxico e está protexido no LIC/ZEC e ZEPA Costa da Morte e no Sitio Natural de Interese Nacional Cabo Vilán.

Facendo esta camiñada coñeceremos un dos puntos máis emblemáticos da Costa da Morte, percorreremos un dos itinerarios máis coñecidos desta contorna (o tramo entre Vilán e o cabo Tosto) e iremos un pouco máis alá. Un traxecto duns 15 quilómetros, incluídos os desvíos, por un trazado cómodo, a non ser nalgúns tramos fóra da pista. Paraxe: Costa da Morte / Concello: Camariñas / Percorrido: 15 quilómetros (lineal) / Dificultade: Media Comezamos no faro de Cabo Vilán desandando o camiño que fixemos para achegarnos a el e, ao chegar ao sitio onde se deixan os coches, coller un carreiro que se achega ao coído da Arnela e sobe á pista, con berma acondicionada para peóns, que vai ser a base de parte do noso itinerario, e desde ela imos vendo a enseada da Arneliña e como mudan as formas do cabo Vilán. Chegando á Pedrosa hai un espazo de aparcadoiro e un carreiro que permite achegarse aos cantís da punta, e un pouco máis adiante un desvío á esquerda polo que podemos baixar á praia, a onde tamén se chega seguindo polo camiño principal. Desde a praia temos carreiros para pasar polas puntas e os areais (á altura da praia de Area Longa temos por enriba da pista o foxo do lobo). Pasado este areal, chegamos á punta dos Forcados, onde se atopan as coñecidas rochas con nome propio (O Oso, Os Amantes...), e despois a praia de Reira, a última deste tramo. A partir de aquí seguimos pola pista, o litoral é unha liña case recta de rochedo erosionado que só se altera ao pé da Laxe de Reira, onde forma un pequeno abrigo e vemos mar a dentro as Baleas do Tosto, e un pouco máis adiante na Laxe dos Difuntos onde se forma o seo de Lucín. Ao pasar o seo de Lucín deixamos a pista, collemos un desvío á esquerda para achegarnos á punta do Boi e o seu coído, que son a parte máis saínte do Cabo Tosto, e onde a costa cambia de dirección para entrar na enseada do Trece onde o primeiro elemento de destaque é o Cemiterio dos Ingleses, que acolle os restos dos náufragos do buque escola Serpent afundido nesta costa. Seguimos pola beira, sen volver xa á pista, para pasar pola enseada do Batel, a punta das Paredes e percorrer a praia do Trece que conserva un completo sistema de dunas que inclúe unha remontante, na que o vento leva a area até o cume do monte do Veo, e tamén acolle algunhas das últimas camariñas da costa de Galiza, e no remate da praia podemos, aproveitando o Camiño dos Faros, subir ao Penal do Veo e baixar ao porto de Santa Mariña ou seguir cara á punta e rodeándoa ir ao porto de Santa Mariña onde rematamos.


Summary: Roberto Rivas, o bombeiro que se negou a participar no desaloxo de Aurelia Rey, fala con Praza dun xesto que deu a volta ao mundo e volve defender con firmeza a "desobediencia civil e pacífica" ante a "represión" que cre que supoñen algunhas leis.

Hai agora dúas semanas, o bombeiro Roberto Rivas compareceu no xulgado tras presentar un recurso á multa de 600 euros que a Subdelegación do Goberno lle puxo por "alteración da orde pública" logo de negarse a cortar a cadea que impedía a entrada dos funcionarios xudiciais á casa de Aurelia Rey, anciá que intentou ser desafiuzada hai ano e medio na Coruña. Dixo que o volvería facer. A súa imaxe co casco cubríndolle a cara, marchando da vivenda e erguendo un cartel de Stop Desafiuzamentos deu a volta ao mundo e converteuse en símbolo da desobediencia civil, esa que el mesmo segue a defender con firmeza nesta entrevista na que insiste en que antes de facilitar un desaloxo deixaría a profesión. Lembra con claridade o que aconteceu aquel día? Pode resumilo? Lembro case todo o que pasou porque é obvio que foi un día especial. Á hora de comer houbo unha chamada ao parque e tocounos saír cara á vivenda de Aurelia Rey. Eu xa sabía o que ocorría porque estaba metido en movementos sociais e apoiaba as convocatorias de Stop Desafiuzamentos. Sabiamos que había unha resistencia pacífica, que xa cargaran dúas veces e que se paralizara o desaloxo, por iso pensabamos que nos chamaran porque había algún altercado ou algún colector ardendo. Ao chegar xa nos advertiron de que as cousas estaban moi tensas e puidémolo comprobar alí mesmo. Pero non sabía exactamente a que ía? Non. Certo é que meu compañeiro e eu xa falaramos durante o camiño do que fariamos no caso de que nos mandasen colaborar no desafiuzamento e acordaramos que non iamos axudar e que asumiríamos as consecuencias. Ao chegar, un policía da UIP díxome: "Vaia putada que vos tocara isto tamén". Foi o único que me dixeron. Ao achegarme ao portal a xente berrábame para que non rompese a cadea e reaccionei espontaneamante. Pedín un cartel de Stop Desafiuzamentos e regresei ao camión con el levantado antes de regresar ao parque. Foi todo o que pasou. "Se me tivesen sancionado por negarme a colaborar no desafiuzamento, eu sería o primeiro en culparme e achegar as probas" Porque vostede foi multado por "alterar a orde pública" pero non por negarse a colaborar coa policía... Sempre o dixen: se realmente se me tivese sancionado por negarme a colaborar coa policía, eu sería o primeiro en culparme e achegar todas as probas porque son culpable diso e asumo todas as consecuencias, as que sexan. Pero os bombeiros tampouco temos claro cales serían esas consecuencias porque non sabemos se estamos a incumprir algunha norma. Pero debía obedecer as ordes? Debemos obedecer as ordes das autoridades competentes, neste caso da comisión xudicial, pero non podes obedecer calquera cousa porque o que está fóra do teu ámbito laboral é de sentido común non obedecelo. Creo que é o normal e que outros profesionais deberían facer certos labores. Esa serie de servizos, como os que reclaman nos desafiuzamentos, deberían facelos os policías e se non teñen os medios, que os consigan porque os bombeiros estamos para as emerxencias e para salvagardar os bens inmobles e as persoas. "O proceder da policía foi erróneo; tiñan que ternos solicitado o material e colaborar eles no desaloxo" Pero iso non foi así... O proceder da policía foi erróneo porque o que tiñan que ter feito é solicitarnos o material e facer eles o traballo. E iso non é a primeira vez que o facemos. Cada profesión ten os seus labores, os seus deberes e as súas obrigas. Nós o que reclamamos é que se especifiquen claramente cales son as nosas funcións. Debería estar reflectido na Lei de Emerxencias de Galicia, pero non está, nin aí nin nas normas que se nos aplican do Concello. No día de mañá, se temos que volver facer estes servizos, buscariamos a forma de procurar legalmente a maneira de loitar contra as ordes. Pase o que pase? Eu non entrei nos bombeiros para facer este tipo de traballos e se os teño que facer pois non estarei traballando de bombeiro ou estarei loitando para cambiar as cousas. "Non entrei nos bombeiros para facer estas cousas e se me obrigan a facelas, pois marcharei e dedicareime a outra cousa" Pero póñase no caso de que as autoridades deciden recorrer habitualmente aos bombeiros para este tipo de casos. Habitualmente non, non o farei nin unha soa vez. Téñoo clarísimo, e mira que quero a miña profesión, pero hai que ser consecuente cos teus principios e valores e creo que non temos a obriga de facer estes traballos. O día que sexa obrigatorio, pois dedicareime a outra cousa. Recibiu moito apoio de compañeiros de todo o Estado, pero houbo quen o criticase polo que fixo? É certo que recibín moitos apoios e que foron maioritarios na miña profesión, pero tamén hai xente que opina o contrario, que pensa que debemos acatar as leis e que para iso nos pagan. Cren que non é o noso labor cuestionar as normas. Respecto ese criterio e gústame que a xente exprese o que sente, pero eu téñoo moi claro. Unha cousa é a legalidade e outra a lexitimidade. É incrible que haxa leis que poidan ser legais. É brutal a represión que hai na rúa, as desigualdades que se están a crear na sociedade... Pero botar unha señora de 85 anos da súa casa como se pretendía é legal? Pois será, pero para min é totalmente ilexítimo e inmoral e un xeito de violencia institucional. "É legal botar unha señora de 85 anos da súa casa? Pois será, pero para min é ilexítimo e inmoral e un xeito de violencia institucional" O día no que acudiu a xulgado tras recorrer a sanción fixo unha clara defensa da desobediencia civil. É unha ferramenta que temos e que temos que usala ante certo tipo de represión. É normal que se reúnan vinte persoas nun parque e poidan multarte? Son normal os desafiuzamentos? Son moitas leis que as que están é afundir a sociedade. Tamén dixo que a policía modificara os atestados policiais, que eran falsos e que omitiran cousas... É unha ferramenta máis de represión que eles teñen, estas cousas inxustas ás que lle dan forma para que sexan legais. Non me entra na cabeza que calquera policía obvie a realidade do que pasou, e máis aínda se é un cargo. Ao final, a súa palabra vale moito máis que a túa polo cargo que ten, pero senta ao teu carón no xulgado e non che pode nin mirar á cara. Fan un atestado e ao mes e medio fan outro poñendo as cousas que, seguramente, lles dixeron desde arriba que tiñan que poñer. Non teñen maneira de legar de amolar a alguén pero danlle a volta e buscan o xeito de facelo. Que sexan eles os lacaios do poder, unha ferramenta para facer estas cousas... Paréceme moi triste. "É moi triste que haxa policías que modifiquen un atestado, que sexan lacaios do poder e se presten para estas cousas" Cre que a sociedade está o suficientemente mobilizada e concienciada ante os problemas? Creo que vivimos nun tempo no que debería estar moito máis revolucionada e implicada. A xente está moi acomodada na súa casa e non é activa. Quizais nos adormeceron todos estes anos con cousas moi banais como o fútbol, a televisión e mil cousas. A xente non se implica e non está na rúa e dá moita pena cando vas a unha manifestación a reivindicar os dereitos de toda a sociedade e hai xente que te mira como preguntándose que fas ou dicíndoche que vaias traballar. É moi fácil implicarse se iso supón só darlle un click co rato do ordenador, pero o que hai que facer son cousas, cousas efectivas que visualicen realmente os problemas.


Summary: A vacina Janssen non ten límite de idade, mais até o de agora utilizouse en persoas maiores de cincuenta e grupos vulnerábeis.

A Comisión Española de Saúde Pública estudará esta terza feira se estende o uso da vacina Janssen á poboación de entre 40 e 49 anos, como desexan varias comunidades, vacina que actualmente non ten limitación de idade, mais que só se administra a persoas maiores de idade de cincuenta ou a grupos vulnerábeis. A comisión recomendou o seu uso para grupos vulnerábeis o 11 de maio xa que a inmunización conséguese cunha dose única. Até o momento nos vacinados inclúense persoas sen fogar, traballadores temporais, inmigrantes irregulares, grandes dependentes con problemas de accesibilidade e persoas con autismo profundo ou doenza mental. Até a data, os casos de trombo detectados despois da administración de Janssen son aínda máis marxinais que na vacina AstraZeneca A diferenza de AstraZeneca, Janssen non ten limitación de idade, pero tampouco se recomenda en persoas con antecedentes de trombocitopenia inducida pola heparina. Ambas as vacinas usan a mesma tecnoloxía vectorial adenoviral. Até a data, os casos de trombo detectados despois da administración de Janssen son aínda máis marxinais que na vacina AstraZeneca. En Europa, só se informou dun caso entre os 1,34 millóns vacinados. Na xornada do 31 de maio Galiza sumou 3.772 persoas inmunizadas contra a Covid-19 após alcanzar as 672.243 con pauta completa despois das 3.780 doses administradas este domingo. Iso supón que o 28,5% da poboación a vacinar no conxunto da Galiza xa finalizou o proceso. Isto supón que na Galiza xa hai máis persoas coa pauta completa de vacinación que os habitantes xuntos das tres principais cidades galegas: Vigo (295.000 habitantes), A Coruña (247.000) e Ourense, con 105.000. Entre as tres suman por volta de 647.000.


Summary: Os EUA recomendan tamén abandonar Belarús: "A situación é impredicíbel".

O Goberno da Federación Rusa anunciou esta terza feira a retirada de parte das unidades do Exército despregadas nos territorios lindeiros con Ucraína, segundo informa a axencia de noticias Sputnik. "Os destacamentos dos distritos militares Sur e Oeste que cumpriron as súas misións prepáranse esta terza feira, 15 de febreiro, para volver a cadansúas bases", sinalou o portavoz do Ministerio de Defensa, Ígor Konashénkov. As tropas de Belarús e Rusia viñan facendo manobras militares conxuntas nas últimas datas, segundo o Kremlin, e rematarán por completo o vindeiro domingo para despois "regresar aos lugares do seu emprazamento permanente". "Os agregados militares das embaixadas estranxeiras na República de Belarús, así como representantes dos medios de comunicación, foron convidados a presenciar as manobras prácticas en calidade de observadores", engadiu Konashénkov. Tensión na fronteira A escalada de tensións das últimas xornadas na fronteira de Ucraína, motivada tamén pola presenza de tropas rusas en Belarús, levou ao departamento de Estado dos Estados Unidos de América (EUA) a instar a súa cidadanía a non viaxar ao país gobernado por Aleksandr Lukashenko ou abandonalo no caso dos residentes actuais. "A situación é impredicíbel", alerta o Goberno estadounidense, que esta segunda feira, a través do seu secretario de Estado, Antony Blinken, avanzou o fechamento da embaixada dos EUA en Kiev e o traslado do persoal diplomático á cidade de Leópolis, perto da fronteira con Polonia. 16 de febreiro, o 'día D'? Desde as forzas occidentais seguen a advertir dun hipotético ataque ruso a Ucraína. "Existen todos os elementos para unha forte ofensiva das forzas rusas? Si, é certo. É posíbel, e é posíbel rapidamente", apuntou na segunda feira o ministro de Exteriores francés, Jean-Yves Le Drian. Tamén o presidente ucraíno, Volodimir Zelenski, fixo alusión a esta cuestión pondo, aliás, unha data concreta: "Dinnos que o 16 de febreiro será o día do ataque; converterémolo no Día da Unidade. O decreto correspondente xa foi asinado e, nese día, izaremos bandeiras nacionais, poremos cintas azuis e amarelas e mostraremos ao mundo a nosa unidade", apuntou.


Summary: O gaiteiro e artesán Xesús Rodríguez, un dos músicos habituais que toca no arco do pazo de Xelmírez, en Compostela, viuse enleado na campaña electoral de Vox.

Xesús Rodríguez, gaiteiro e artesán musical, é un dos músicos habituais que toca no arco do pazo de Xelmírez, en Compostela. Aprendeu a tocar na emigración e o seu amor polo instrumento levouno a tomar a decisión de vivir del. O pasado 21 de xuño a formación de ultradereita Vox realizaba un acto en Compostela e atopábase con este gaiteiro no seu lugar habitual de entrada á praza do Obradoiro. A polémica veu pola fotografía e a mensaxe difundida nas redes que indicaba que este músico lles recibía. A resposta do gaiteiro foi contundente negando calquera tipo de relación con ese partido. Como foi o seu primeiro contacto co mundo da música e a gaita galega? Comecei a tocar no ano 1999, cando tiña 12 anos. Contactei cunha asociación cultural galega de Catalunya. Meu pai andaba á pesca e traballou en moitos lugares da península e cadrou que daquela estaba en Barcelona. Un día enterámonos da existencia dunha entidade e cando fomos escoitamos un gaiteiro que tocaba. Ese foi o meu primeiro contacto co instrumento. Estiven en Barcelona até os 22 anos, que voltei para a terra. En Catalunya estudei barbaría mais co tempo decidín probar sorte co tema da música da que vivo na actualidade. Participei en varios concursos de gaita a partir de 2013, como a selección de gaiteiras e gaiteiros para ir ao certame do Festival Intercéltico de Lorient no que quedei segundo a nivel internacional. Na Galiza tamén gañei varios certames de gaitas, recoñezo que me foi moi ben. Agora mesmo estou dando clases na Sociedade Recreativa de Calo. Desde finais de 2019, ademais, abrín un obradoiro de construción de gaitas en Calo co nome de Xeroca. En que momento comezou a tocar na rúa coa súa gaita? Nesa transición na que estaba tratando de dedicarme á música alternaba o traballo de barbeiro con tocar no arco do pazo da Catedral en Compostela. Foi hai dez anos máis ou menos. Tocaba en eventos, coa Banda Municipal de Santiago e algunhas colaboracións con outras agrupacións. De que maneira se xestionan as actividades musicais na rúa en Compostela? Funciona o sistema de lista para coller quenda para tocar. En Compostela hai dúas zonas habilitadas para tocar a gaita, o arco do pazo de Xelmírez e a Alameda. O concello regula o seu emprego a través de permisos gratuítos trimestrais. Hai un apoio legal e logo temos unha regulación propia no Arco por ser moi concorrido. E chega ese día en que unha comitiva da formación de ultradereita Vox pasa por diante de vostede e publican unha fotografía asegurando que lles daba a benvida. Como foi en realidade ese momento? Polo arco pasa moita xente. Moitas veces non estou ollando un punto mentres toco. Agora, como están en obras, hai un ángulo morto no que non ves entrar a xente até que non está na mesma escaleira. Eu decateime de quen eran, Abascal e compañía, cando os tiven diante. Pasaron sen máis e non me dixeron nada. Ninguén falou comigo nin me preguntaron se me importaba que me fixesen unha fotografía. En todo todo o ano hai moita xente que quita fotos aos que tocamos alí. Mais de aí a facer campaña electoral... hai moita diferenza. En relación á difusión da fotografía coa mensaxe viral nas redes sociais, pensa tomar algún tipo de medida? Si, estou en contacto cun asesor para ver que se podería facer. Entendo que nos espazos públicos estás exposto a que quiten fotos mais neste caso aproveitáronse da miña imaxe electoralmente e estou pensando en tomar medidas legais. Que lle queda desta mala experiencia e da repercusión que tivo todos estes días? Moita. Quería darlle as grazas a toda a xente que me está dando o seu apoio polas redes sociais, xente que é consciente do sistema dos músicos que tocamos na rúa, xente que sabe que non existe ningún vínculo meu con Vox.


Este martes 24 de Marzo, a xerencia da área de xestión integrada Cervo, Lugo e Monforte, decidiu modificar as súas recomendacións para o uso da mascarilla por parte do persoal sanitarioEste martes 24 de Marzo, a xerencia da área de xestión integrada Cervo, Lugo e Monforte, decidiu modificar as súas recomendacións para o uso da mascarilla por parte do persoal sanitario. A partir de agora será xeralizado o seu uso (o da mascarilla quirúrxica concretamente) en todo o recinto hospitalario. Esta medida tómase debido ao aumento de contaxios entre o persoal sanitario, e entende ao mesmo como colectivo en sospeita de estar infectado, intentando previr que durante a fase asintomática da infección transmitan o patóxeno a compañeiros e/ou doentes ingresados por outras patoloxías, algo que aínda non está comprobado científicamente. Neste sentido, modifícase a orde anterior, que non indicaba o uso xeralizado de mascarillas, agás en determinadas situacións e dispositivos. É preciso sinalar que sucesivos cambios nos protocolos obedecen a criterios e recomendacións que, no estado actual de continuo cambio, mudan acotío. A mascarilla quirúrxica, polo seu deseño, só é útil para filtra-lo aire exhalado, e polo tanto é útil para diminuír as posibilidades de contaxiar a terceiro, non así como protección contra o contaxioA mascarilla quirúrxica, polo seu deseño, só é útil para filtra-lo aire exhalado, e polo tanto é útil para diminuír as posibilidades de contaxiar a terceiro, non así como protección contra o contaxio. E é por isto que o seu uso non está recomendado nin indicado na vía pública en persoas sas. Non nos enganemos en pensar que países que están conseguindo controlar parcialmente a propagación da epidemia o están a conseguir só por un uso xeralizado das mascarillas. As diferenzas entre países posiblemente obedecen (a falta de estudos que o confirmen isto é unha hipótese) a múltiples factores culturais e socioeconómicos, por citar algúns exemplos: o grao de contacto físico nas interaccións sociais, a disciplina a hora de cumprir as recomendacións de confinamento e de limitación do contacto social, ou a continuidade da actividade en determinados sectores da economía, entre outros. Non debemos sobreestimar a eficacia da mascarilla. Frear o contaxio depende máis do que podemos facer que do que levemos posto na faciana. Quedemos na casaComo se dixo anteriormente, non debemos sobreestimar a eficacia da mascarilla, pois existe o risco de que isto nos leve a subestimar a importancia de accións como o lavado frecuente de mans ou a distancia social e o confinamento en casa que si se teñen demostrado como eficaces para frear a propagación da infección, nas que é importantísimo seguir facendo fincapé. Sexamos responsables e axustémonos a norma, non saiamos a diario a facela compra, nin a pasear co can durante unha hora, non nos aproveitemos das excepcións para evitar a recomendación xeral. Frear o contaxio depende máis do que podemos facer que do que levemos posto na faciana. Quedemos na casa.


Summary: A Plataforma reactivarase a partir do sábado 15 de setembro despois de celebrar en Teo unha asemblea. Na orde do día figura un chamamento aos partidos e ás organizacións políticas.

A Plataforma a prol da defensa e promoción da lingua galega, Prolingua, celebrará o sábado 15 de setembro de 2012 unha asemblea onde elixirán nova dirección e farán un chamamento aos partidos e ás organizacións políticas con motivo das eleccións do 21 de outubro. Na orde do día darán a coñecer un informe das súas actividades e presentarán o novo sitio web. Na asemblea, segundo difunden na rede, "poderán participar e terán dereito ao uso da palabra todas as persoas que consten na listaxe de asinantes do manifesto, ás que sempre se tivo por membros de ProLingua". Para votar terán dereito "as persoas que con anterioridade ao 8 de agosto de 2012 (data en que se publicou na páxina web da plataforma a convocatoria da asemblea) fixeron algunha achega económica a ProLingua, independentemente da súa contía". A asemblea comezará ás 10:30 horas no Auditorio do Centro Sociocultural da Ramallosa (Teo) e até 24 horas antes do comezo poderán presentarse candidaturas para a dirección de ProLingua. As candidaturas deberán ser pechadas cun mínimo de 10 persoas e un máximo de 15. Desas persoas polo menos 10 deben selo con dereito a voto na asemblea. Despois de constituída a nova cerna esta poderá, por motivos de operatividade, ampliarse até un máximo de 20 membros. As candidaturas deberán comunicarse por correo electrónico ao enderezo asembleadeprolingua@gmail.com Prolingua xurdiu en 2009 e ten como obxectivos exclusivos a promoción do galego Prolingua xurdiu en 2009 e foi creada "por persoas de moi diversa ideoloxía e profesión que teñen como obxectivos exclusivos a promoción do galego como lingua propia de Galiza (e das comarcas estremeiras) e a consecución da súa oficialidade real, que pasa por unha presenza normal en ámbitos dos cales se mantén practicamente excluída, como a empresa, a xustiza e outros servizos públicos e privados, especialmente os medios de comunicación". Presentou un manifesto traducido a 34 idiomas e un libro, "55 mentiras sobre a lingua galega", coordinada polo profesor da Universidade de Vigo Xosé Henrique Costas.


Summary: O emprego nesta actividade a nivel de Estado aumentou en 3.100 persoas,

Galiza contaba en 2018 con 35.000 traballadores e traballadoras no sector cultural, o que supón 1.500 menos que en 2017, unha tendencia que contrasta co aumento medio rexistrado a nivel estatal, onde aumenta en 3.100 persoas. Así figura no último informe do Observatorio da Cultura Galega, con fontes da EPA, afiliacións da Seguridade Social e de contratación. Con todo, o documento destaca que Galiza é o quinto territorio do Estado con maior emprego cultural en cifras absolutas, por detrás de Madrid, Cataluña, Andalucía e Valencia. Ese mesmo ano, 2018, a Seguridade Social rexistrou 12.268 afiliacións en ocupacións de ámbito cultural, 217 máis que 2017, o que supón 1,2 por cento do total de todos os sectores. Esta porcentaxe "mantívose estábel no últimos catro anos", engade. A maioría destas afiliacións correspóndense con artes gráficas e reprodución de soportes gravados e coa edición, 3.284 e 2.267, respectivamente. Doutra banda, a tendencia á alza tamén se reflicte no número de autónomos, con 3.422 fronte aos 2.870 de 2014. Homes e mulleres No últimos cinco anos, o paro en actividades culturais descendeu en 26,5 por cento e, de feito, en 2018 a baixada foi de 430 persoas. O desemprego foi maior no caso dos homes (51,6 por cento) que nas mulleres (48,4), sobre todo entre os 40 e 44 anos, e máis acusado o ámbito da información e as comunicacións. Os traballos máis solicitados ese ano foron profesores de idiomas, axudantes de bibliotecas, animadores socioculturais, monitores e profesionais de tradución. Así mesmo, das 795 empresas culturais contabilizadas no informe, 87,5 por cento do total teñen menos de 10 traballadores (unhas 696). As máis grandes, xornais e produtoras de cinema e televisión.


Summary: O historiador enfróntase a un xuízo acusado de inxuriar á familia do ditador Francisco Franco. O BNG amosou o seu apoio a este profesional lamentando que se xulgue "a un demócrata por dicir en pleno século XXI que Franco era un ditador e parque dos bens da familia obtivéronos pola vía do roubo".

Carlos Babío, historiador, defensor da devolución do pazo ao pobo e autor da obra Meirás: un pazo, un caudillo, un espolio será xulgado en Madrid por un presunto delito de inxurias continuado contra a familia do ditador Francisco Franco. Ante esta situación Babío alerta: "Non me van amedrentar". O tamén activista mantivo hoxe unha reunión coa portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e con outros representantes do partido para analizar a situación. Despois dese encontro, ambas partes sinalaron que chegar ante a Xustiza por este asunto vinculado á memoria histórica é un "auténtico esperpento" e "o mundo ao revés". O afectado lembrou que a denuncia xa foi arquivada pola vía penal e por iso a levaron pola civil. Ademais, destacou que "o fascismo chamábase franquismo" no Estado español no ano 41. E comparou a situación co que sucedería se o acusaran de inxurias contra Hitler ou Mussolini en Alemaña ou Italia. "Vaise xulgar a un demócrata por dicir, en pleno século XXI, que Franco era un ditador e parte dos bens da familia Franco obtivéronos pola vía do roubo, como está acreditado no caso de Meirás", lamentou Pontón, que quixo trasladar o "apoio e recoñecemento" do partido ao historiador. Unha tarefa fundamental para a recuperación Así comentou que se trata dunha persoa cuxa figura foi fundamental para o "movemento de loita para a recuperación da memoria histórica". O seu traballo de investigación, xunto co de outras persoas, foi a "base" que permitiu que agora o complexo de Meirás estea nas mans da Avogacía do Estado (aínda que de momento sexa de forma temporal). Os estudos de Babío permitiron iniciar os procesos xudiciais para a recuperación da propiedade -cuxos mobles son agora o centro da polémica- para a cidadanía. "Detrás deste ataque directo da familia Franco a Babío hai un intento de amedrentar e silenciar as voces que tratan de dicir ou que pasou non franquismo", lamentou a nacionalista, que alertou ás e aos achegados de que van conseguir "xustamente o contrario". Igualmente, entende que se vai contra esa persoa porque "é a punta de lanza da loita contra as mentiras do franquismo" na Galiza.


Summary: Comeza o xuízo que resolverá o futuro deste edificio emblemático.

O xulgado de Primeira Instancia nº 1 de Carballo comeza a resolver hoxe o destino do Casino 1889, un espazo social e cultural emblemático ameazado polo negocio urbanístico. "Pola nosa parte intentámolo todo para facer noso o edifico e protexelo, pero levamos tanto tempo esperando unha resolución que tamén sentimos o desgaste. Só nos queda esperar e cruzar os dedos". Laura Méndez acaba de coller a remuda da Presidencia da actual directiva do Casino de Carballo que hai catro anos asumiu a xestión dun dos espazos máis representativos da vila bergantiñá para facer deste edificio histórico un centro social e cultural de referencia para a comunidade local, máis conectada co pobo e aberta ao todo mundo. A Sociedade Cultural e Recreativa Bergantiños conta con máis dun século de historia. Naceu en 1889 aínda que non foi até 1925 cando trasladou a súa sede ao Casino de Carballo, que é o nome con que se coñece popularmente a entidade cultural ademais do edificio histórico que aínda resiste no centro da vila as acometidas do negocio inmobiliario. Axiña se ve malia non destacar en altura, pintado de amarelo. Fai esquina rúa de Lugo, perto da praza do Concello. Desde febreiro de 2018 acolle unha ampla axenda cultural que non deixou de crecer malia a todas as incertezas sobre o seu futuro. Pasou de 100 a case 300 socios, de abrir as portas a uns poucos, a recibir toda a veciñanza, que acode a diario ler a prensa mais tamén a clase de danza, concertos, teatro, presentación de libros e clubs de lectura. O portal de vivendas no rural da Xunta: entre a "propaganda" e porta aberta á "especulación" A orixe do conflito Apenas cinco meses despois de coller as rendas do edificio, a nova dirección do Casino 1889 recibiu unha notificación por parte dos novos propietarios anunciando a compra do inmóbel por 70.000 euros; que se converteu tamén no primeiro aviso sobre o risco de desaparición deste espazo emblemático. Víctor Lorenzo exercía entón como presidente da Sociedade Cultural e Recreativa Bergantiños. "Aí confirmamos a sospeita que tiñamos dunha venda anterior do inmóbel, en 2005. Nese momento non se informou os inquilinos da operación de forma confiábel para brindarlle a opción de retracto, é dicir, de igualar a oferta dos novos propietarios e facerse co inmóbel". É o que tratan de conseguir agora desde a asociación cultural que manexa o Casino: salvar o edificio mais todo o patrimonio inmaterial asociado. "En menos dunha semana, coa colaboración da veciñanza, reunimos máis de 70.000 euros e logramos depositar os cartos para optar á propiedade do inmóbel", sinalan O colectivo non tardou en reaccionar desde o primeiro burofax. En menos de 15 días convocaron as persoas socias en asemblea e acordaron unir forzas para exercer o seu dereito a retracto. "En menos dunha semana, coa colaboración da veciñanza, reunimos máis de 70.000 euros e logramos depositar os cartos para optar á propiedade do inmóbel". Mais unha segunda notificación veu rectificar o valor da compravenda. Segundo os novos propietarios o custo da operación non foi de 70.000 euros senón de 360.000, unha cifra pendente aínda de xustificación. A disputa xudicial cos novos propietarios, que buscan desfacerse do edificio orixinal para iniciar un proxecto residencial no mesmo lugar, demorouse por mor da pandemia. Despois de varios aprazamentos hoxe [9.30 horas] está previsto que comece o xuízo que decidirá o futuro do Casino, un espazo icónico no que a entidade cultural que o xestiona confía en seguir desenvolvendo a súa actividade. "Temos que garantir o futuro deste espazo social e histórico" Carballo négase a perder outro edificio histórico para avanzar "na destrución urbanística" que caracteriza a vila. "Derrubáronse edificios emblemáticos para substituílos por construcións de formigón, que acabaron coa esencia urbanística do lugar", asegura Lorenzo quen defende a permanencia do Casino, do seu estilo neoclásico, as súas molduras e os seus teitos altos. "O que queremos é asegurar a preservación do Casino, asegurar a súa conservación mesmo máis aló da propia asociación. Pensamos no espazo como algo social e histórico que pode evolucionar sempre, pero temos que garantirlle ese futuro", engade Laura Méndez, quen como nova presidenta do Casino avoga por seguilo enchendo de vida para que quen non entrou nunca o faga por primeira vez e "se sinta coma na casa".


Summary: ÚLTIMA HORA:este domingo 10 de maio si haberá feira en Carballo, unha vez solventadas as diferencias de criterio entre as Administracións central e autonómica, sempre coas debidas condicións de seguridade por parte de vendedores e compradores.

Xa tiñan en Carballo preparado o Mercado Municipal dos xoves, seguindo as directrices establecidas pola Xunta de Galicia. Pero o Goberno Central bota por terra a autorización autonómica, e dende a Subdelegación do Goberno vén de comunicar aos Concellos a prohibición de celebrar feiras e mercados. De feito, varios medios se adiantaron publicando informacións erróenas dando a entender que este domingo podería haber Mercado dominical en Cee ou que esta semana reabriría o de Vimianzo. As súas alcaldesas xa nos confirmaron que non, que a Subdelegación non permite montar ningún posto en fase 0, se ben están estudando a volta "con cautela". A FEGAMP debulla a norma e destaca que só está permitida a venda de produtos perecedeiros agroalimentarios e de plantóns hortícolas para cultivas nas hortas de consumidores finais, cando os vendedores terán que ser os titulares da explotación agraria con actividade inscrita na sección de venda directa (Sevedi) no Rexistro de plantacións agrarias de Galicia no apartado de venta directa. Unha realidade que moi poucos postos cumpren, se ben hai vendedores ambulantes que manteñen unha certa actividade.