Summary: A produción en lingua de signos, que recibiu premios en Toronto ou Jaén, ademais de participar no festivais de Hong Kong, Donostia e Roma, prepara a súa segunda tempada

Mírame cuando te hablo é unha webserie da Estrada que nos últimos meses acadou un extraordinario éxito. De público, dende logo, superando por exemplo o seu primeiro capítulo as 24 mil visualizacións en youtube. Tamén en canto a recoñecemento crítico e profesional, pois a produción foi premiada no Toronto International Film Festival (Canadá) e no Festival de Lengua de Signos de Andújar (Jaén), ademais de participar noutros importantes certames en Hong Kong, Birmingham, Madrid, Donostia, Miami e Roma. E é que a particularidade da serie é que emprega a lingua de signos, sendo pioneira en España. Nestes momentos o equipo de Mírame cuando te hablo está gravando a segunda tempada da serie. Está dirixida por Veru Rodríguez, presidente ademais de Idendeaf, unha asociación para a producción e formación audiovisual en lingua de signos. O premio recibido o pasado mes de xuño no Festival Internacional de Cine en Lingua de Signos de Toronto foi a confirmación definitiva para unha produción que rompe barreiras e que neste momento busca patrocinadores e outros apoios para consolidar a súa aposta, mellorar a calidade da produción e, se é posible, ser distribuída tamén a través da televisión. O propio Veru Rodríguez demanda que as televisións, sobre todo as canles públicas fagan unha aposta por emitir contido propio adaptado para este sector da poboación. Rodríguez, fillo de pais xordos, destaca que a súa afección polo audiovisual lle vén dende pequeno "cando o meu pai gravaba e montaba as súas cintas en súper 8" e, posteriormente, "facendo dobraxes e montaxes cos amigos". "Consciente da grande ausencia de contidos dirixidos ás persoas xordas" lanzouse "á aventura" de crear a asociación "onde investigamos, innovamos e desenvolvemos un novo audiovisual". Esta semana comezou a gravación da segunda tempada da serie, con algúns cambios, como a participación na elaboración dos guións de persoas xordas, a incorporación dunha profesional de maquillaxe e o paso de rodar nun piso a facelo nun plató. Algunhas das singularidades da produción afectan á propia gravación e encadre das escenas, pois en todo momento deben verse nos planos as mans dos e das protagonistas mentres falan. E, ademais, necesítase unha dobraxe posterior, para as persoas non xordas, o que encarece unha produción que como moitas deste tipo conta con poucos recursos e sae adiante en boa medida grazas ao esforzo voluntario de moitas persoas. Web da serie


Summary: No rexistro de demandantes de vivendas protexidas había en xaneiro un total de 15.126 persoas. Todo isto nun país en que anualmente perden a súa morada 2.500 familias

O que o carro é e representou en Estados Unidos foino e é a casa en Galiza. En ambos os dous casos, moito máis que unha simple propiedade. Un símbolo, un ´status´, un motor económico -outra cousa é que fose un motor máis ou menos gripado-, e un elemento en base ao que se deseñaron e implementaron tantos políticas públicas como estratexias do privado. Mais chegou a crise batendo con forza. E entre moitas outras consecuencias, foi espindo até deixar núa a política de vivenda destes anos de goberno de Núñez Feijóo. Cando máis facía falla unha política 'social' da vivenda, esta minguou e minguou até case desaparecer. Nestes seis anos non se executou un 60% do orzamento que o goberno galego tiña previsto para política de vivenda. En 2007 iniciárase a construción en Galiza de 4.319 vivendas de protección. De xaneiro a setembro de 2014 tan só se comezaran 42, apenas un 0,35% do total do Estado español. É dicer, que de cada 300 vivendas de protección que se están a levantar no Estado tan só 1 está no noso país. De cada 300 vivendas de protección que se están a levantar no Estado tan só 1 está no noso país. Apenas un 0,3% Desleixo Os dados foron ofrecidos esta semana nunha comparecencia parlamentar polo deputado socialista Xosé Bugallo. Debullou a queda: no 2007 empezou en Galiza a construción de 4.319 vivendas protexidas, 1.817 no 2010, 439 no 2013 e 42 entre xaneiro e setembro de 2014. "Co ritmo actual de edificación de vivenda protexida, a lista de espera chega aos 45 anos e nove meses", dixo. A 26 de xaneiro deste ano, o rexistro de demandantes tiña anotadas 15.126 persoas. Unhas 2.500 familias perden cada ano a súa vivenda, e 2 de cada 3 destas situacións débense a non poder pagar o aluguer mensual Para completar a imaxe desta realidade que se vive en Galiza, 2.500 familias perden cada ano a súa vivenda habitual,e 2 de cada 3 destas situacións débense a non poder pagar o aluguer mensual. Mentres, desas 500 vivendas sociais que a Xunta afirma ter para facer fronte a este tipo de situacións, só hai realoxadas neses inmobles 43 persoas". Nestes seis anos a Xunta adicou a política de vivenda 278 millóns de euros, cando tiña previstos para ese período máis de 670 millóns. Así pois, deixou sen executar case o 60% do orzamento neste campo.


Summary: GRÁFICOS Os fogares con todos os seus membros inactivos aumentaron un 20% en menos dunha década e xa superan os 340.000. O volume total da poboación inactiva tende á estabilidade, pero dentro dela aumenta o peso das persoas xubiladas A perda de poboación incha a baixada do paro en Galicia

A perda de poboación incha a baixada do paro en Galicia Nun terzo dos fogares galegos a variación dos datos de emprego e desemprego non implica mudanzas substanciais. Son alleos á baixada do paro dos últimos anos, case ata niveis previos á crise, e tamén ao feito de que aínda reste un longo treito para recuperar todo o emprego destruído. Trátase dos algo máis de 340.000 fogares do país con todos os seus membros inactivos, isto é con todas as persoas que viven nelas fóra do mercado laboral, a maior parte por estaren xubiladas e, en menor medida, por dedicárense a tempo completo a labores domésticos ou, aínda en menor proporción, a estudar. A última vaga da Enquisa de Poboación Activa (EPA), o indicador homologable a nivel internacional sobre o mercado laboral, reflicte uns 343.000 fogares galegos con todos os seus membros inactivos. Isto supón un incremento do 20% dende o inicio da serie histórica no Instituto Galego de Estatística (IGE), a mediados de 2009. Os fogares con todos os seus membros inactivos aumentaron un 20% en menos dunha década e xa superan os 340.000 Esta cifra de fogares marcados pola inactividade laboral dos seus membros presenta unha diferenza fundamental a respecto da evolución dos demais durante os anos da crise. Mentres que as familias con todos os seus membros ocupados descenderon ata comezos de 2014 ata regresar á senda ascendente -agora mesmo son uns 580.000- e os fogares atinxidos polo desemprego aumentaron tamén ata hai catro anos para despois comezar a descender aos poucos, os fogares con todos os seus membros inactivos aumentan devagariño, pero constantemente. O volume da poboación inactiva tende á estabilidade, pero dentro dela aumenta o peso das persoas xubiladas As bases de datos do propio IGE permiten ligar esta tendencia á alza dos fogares con todos os seus membros inactivos co problema demográfico que vén sufrindo Galicia durante as tres décadas nas que o número de falecementos supera ao de nacementos. O incremento da esperanza de vida e a baixa natalidade está a aumentar o volume de poboación que abandona o mercado laboral por chegar á idade de xubilación sen que haxa unha remuda para todas estas persoas. Ese desequilibrio non só non é corrixido pola vía da inmigración, senón que é agudizado coa emigración. Así, de 590.000 persoas inactivas por seren pensionistas ou xubiladas a mediados de 2009 Galicia pasou a superar as 630.000 en apenas unha década. Nese tempo reduciuse o volume de poboación inactiva por atender o traballo do fogar e se mantivo estable a inactividade por estudos. Estes diferentes comportamentos dan lugar a unha tendencia á estabilidade do volume total de poboación inactiva, pero a mudanzas na súa estrutura, toda vez que as persoas xubiladas ou pensionistas son cada vez máis. Isto sucede nun contexto no que a poboación activa -a que está a traballar e mais a que non o está a facer, pero busca emprego- descende, inchando o descenso do paro. Non en van, dende que o paro tocou teito en Galicia no ano 2014 a evolución interanual da poboación activa de entre 16 e 25 anos é descendente e o mesmo acontece coa que ten entre 25 e 54 anos. Mentres, só aumentou de ano en ano a das persoas maiores de 55, isto é, as máis achegadas ao retiro laboral.


Summary: O proxecto co que a Xunta pretende "inverter" o "inverno demográfico" de Galicia sae adiante cos únicos votos do PP mentres PSdeG, AGE e BNG consideran o trámite unha "tomadura de pelo" e reclaman un debate en pleno.

"Tomadura de pelo" e "unha burla". É o que, a xuízo dos grupos da oposición parlamentaria, protagonizaron esta mañá a coro o Goberno galego e o PP na comisión quinta da Cámara galega. Convocada con apenas dous días de antelación, esta xuntanza aprobou nunhas catro horas o plan co que a Xunta pretende inverter o "inverno demográfico" que sofre o país, con medidas en materias diversas como no ámbito da vivenda ou no social. Malia consideralo prioritario, o Executivo nin sequera enviou á máxima responsable do departamento que se encarga do plan, a conselleira de Benestar, Beatriz Mato -a esa hora participaba nunha inauguración dun foro na Coruña-, senón á directora xeral de Familia, Amparo González. Nin PSdeG, nin AGE nin BNG participaron da aprobación. As voceiras da oposición, Carmen Gallego, Eva Solla e Carme Adán, explicaron en rolda de prensa conxunta o porqué do seu plantón. "Feijóo e o PP demostran que non lle dan importancia ao Parlamento e queren desviar a atención mediática", di a socialista gallego, quen censura a inexistencia de tempo para que a oposición formulase propostas ou, simplemente, para "debater a fondo". "A crise demográfica en Galicia ten unha importancia suficiente como para non ser despachada nunha soa mañá", subliña a parlamentaria, en cuxa opinión "se hai unha política que non precise de présa, esa é a demográfica". PSdeG, AGE e BNG cren que a demografía é "un tema dabondo importante" como para "discutilo nun pleno" da Cámara Tamén AGE considera unha "absoluta tomadura de pelo" que "a dereita pretenda despachar" deste xeito "un tema central para o futuro de Galicia". Alternativa, como o resto da oposición, explica Eva Solla, abandonou a comisión polo "ninguneo do PP" e dende a convicción de que o demográfico "é un tema dabondo importante como para discutilo en pleno". Así as cousas, como socialistas e Bloque, AGE dirixiuse tamén formalmente á Mesa da Cámara para queixarse formalmente "polas formas" en que foi tramitado este plan, con só dous días de tramitación formal e un texto "que ten como horizonte o ano 2020 e nin sequera ten informe económico anexo". "Isto -conclúe- amosa a falta absoluta de transparencia e democracia coa que a dereita entende o Parlamento". Nun sentido semellante, a nacionalista Carme Adán reclama que o plan demográfico sexa tramitado en pleno e polo procedemento ordinario. "Un plan que supostamente debe ser transversal" para "dar solucións ao éxodo masivo da mocidade galega" non pode ser debatido fóra dunha sesión plenaria, subliña, tras lembrar que o Bloque tamén formulou unha queixa formal para esixir un "verdadeiro debate". Se cadra, di Adán, os conservadores aproveitan a fin de semana para "reflexionar" e adoptar "unha decisión razoable". Como elementos para a valoración, di, poden ter en conta que "Feijóo non pode usar esta Cámara" só "como sala de prensa ou plató para dar roldas sobre as súas fotos". O PP ve "infantil" a "espantada" Unha visión ben diferente do acontecido é a que ofrece o PP. Para o seu voceiro no debate, Román Rodríguez, a oposición protagonizou unha "deserción e espantada programada", cunha "actitude infantil que amosa a súa falta de respecto ás institucións e a todos os galegos, pero especialmente aos seus votantes". A Xunta, asegura, "aborda con valentía" un dos problemas "estrututurais" do país con este plan, e faino cun respecto "escrupuloso ao Regulamento do Parlamento", valéndose dun procedemento de urxencia que ten "numerosos precedentes, tanto na etapa do bipartito como na pasada lexislatura". Dado que as voceiras da oposición expresaron que tiñan elaboradas cadansúas propostas de resolución para achegar ao plan, Rodríguez conclúe que isto "reforza a sensación de que o seu único obxectivo era montar unha algarada para non debater este plan, tan necesario para a sociedade galega". O conservador lamenta que a oposición "non tome en serio os plans que remite a Xunta" nun contexto no que, finalmente, o proxecto ficou aprobado cos únicos votos do partido da gaivota.


Summary: O primeiro festival de poesía Alguén que respira! celebrarase a partir desta cuarta feira en Santiago de Compostela. Organizado polo concello en colaboración con Política Lingüística, e dirixido polo poeta Antón Lopo, esta edición inaugural céntrase "na oralidade como base do impulso poético e os procesos de creación lírica nos territorios en conflito bélico".

O encontro, que se estende ate o domingo 24 de marzo, contará con importantes voces galegas e internacionais, e un manifesto de apertura pronunciado pola histórica feminista, novelista e poeta María Xosé Queizán (Vigo, 1939). Será o día 21, Día Mundial da Poesía. Nese serán, ás oito, un recital acollerá lecturas de Olga Novo, Salvador García Bodaño, a propia Queizán, a poeta asturiana Olvido García Valdés, o escocés Andrew McMillan e catalá María Sevilla. Ao día seguinte, quinta feira 22 de marzo, McMillan e García Valdés, acompañados dos galegos Isaac Xubín e Ana Romaní, intercambiarán impresións nun café literario ás cinco da tarde. Ás sete, as diferentes vías da oralidade aplicadas á poesía comparecerán no festival: dous enfrontamentos de regueifa e un torneo de slam poetry -poesía recitada e, en parte, improvisada. Participarán galegas e portuguesas, por caso Duke Sam, Nuria Vil, Oriana Méndez, Carlos da Aira, Esther Carrodeguas, Raquel Lima e Vítor Hugo Moreira. A xornada do 22 rematará coa proposta fronteiriza, entre a dramaturxia e a poesía, de Clara Gayo, Carlos Santiago e Zé Paredes, quen amosarán un traballo realizado por encargo do festival. O Teatro Principal, no corazón da cidade vella compostelá, servirá de escenario ao recital Atravesar a verxa -sexta feira, 23 de marzo- en que Isaac Xubín, Luísa Castro, Xabier Xil Xardón e Javier Peñafiel lerán poemas "en insólitos espazos do edificio". Despois, ás oito do serán, haberá a sesión Escrita en conflito, que recollerá o testemuño de Miguel Anxo Murado sobre literatura en guerra e os recitados do refuxiado sirio Mohamad Frias Alshaheen e do saharauí Bahi Mahmud Awah. Ás nove e media, a proxección de videopoemas de Miriam Reyes, Estela Pan, o grupo Cintaadhesiva -en que canta a poeta Silvia Penas- e mais Celia Parra pechará a penúltima das xornadas de Alguén que respira! Cuxa clausura será o sábado 24 de marzo cun recital presentado por Ana Romaní e coas intervencións de Estíbaliz Espinosa, Ana Vallés e Nuria Sotelo, e mais Lupe Gómez. O cantaor flamenco Niño de Elche, heterodoxo e investigador tamén no campo da poesía, porá o ramo. A entrada para as actividades do festival son de balde e poden retirarse no despacho de billetes do Teatro Principal de Compostela. Nota: na imaxe, de esquerda a dereita, o director do festival Antón Lópo, a concelleira de Acción Cultural Branca Novoneyra e o secretario xeral de Política Lingüística Valentín García.


Summary: "Non podemos ter futuro e emprego no noso país senón entendemos que os nosos recursos son limitados", declarou esta quinta feira á imprensa Alexandra Fernández, número 1 por Pontevedra ao Congreso.

Alexandra Fernández e Ángela Rodríguez -Anova e Podemos, número 1 e 2 de En Marea por Pontevedra, respectivamente- deixáronse ver esta quinta feira en Samil para amosar o seu compromiso coa defensa do meio e os recursos naturais da Galiza que, afirma a coligazón en nota de imprens, "están a ser esquilmados polo PP". "Onte aínda estabamos falando coas mariscadoras da ría de Pontevedra e nos falaban das políticas do Partido Popular, que exterminan os recursos que non dan ningunha alternativa nin apostan por investigación nin innovación no noso país. Cremos que hai que facer políticas no sentido inverso ás do Partido Popular, que aposten claramente polos nosos recursos. En Galiza temos que competir na calidade e non en degradar os salarios nin en privatizar o mar", afirmou Alexandra Fernández. "En Galiza temos que competir na calidade e non en degradar os salarios nin en privatizar o mar", afirmou Alexandra Fernández. O coidado do meio ambiente ten a ver tamén cunha concepción distinta da política de infraestruturas, argumentou a candidata da Marea, quen nese sentido apostou no ferrocarril de proximidade ou as estradas secundarias como os eixos que poderían "vertebrar realmente o noso territorio". Fernández cargou contra as "políticas especulativas" do PP en materia de meio ambiente: "Privatizan o sol cando poñen ese imposto ao sol, o xa ex ministro Soria. Nós pensamos que o ben común é un recurso de todas e todos polo que propoñemos a remunicipalización de servizos. E o sentir do noso programa, pensar no beneficio da maioría e non so duns poucos".


Summary: Os conservadores retrucan con dureza a un vídeo do BNG sobre os "incumprimentos" de Feijóo en materia sanitaria e obvian os datos de Povisa para asegurar que a demora baixou dende 2009

É un dos debates máis recorrentes dos procesos electorais galegos e desta volta, aínda que se cadra un chisco oculto baixo a economía, volve estar sobre a mesa. As críticas sobre as listas de espera da sanidade pública e as promesas para rebaixalas son todo un clásico de campaña que este luns retornou da man da serie #feijóomentirán, a montaxe audiovisual promovida polo BNG para expoñer os "incumprimentos" que, din os nacionalistas, caracterizaron o Goberno de Alberto Núñez Feijóo dende 2009. "Na campaña de 2009 Feijóo comprometeuse co pobo galego" a que "a lista de agarda máxima para unha proba diagnóstica sería de 45 días e de 60 para ser operado", lembra o Bloque. As críticas foron retrucadas horas despois con dureza dende as filas conservadores. O BNG está a "xogar coa saúde dos galegos", sentencia o voceiro popular en materia sanitaria, Miguel Santalices. Aínda que os propios datos do Servizo Galego de Saúde amosan unha suba media dun 20% no tempo de espera cirúrxica entre 2009 e 2012, cuns 80 días fronte aos algo menos de 70 de hai tres anos, Santalices asegura que o Goberno de Feijóo "cumpriu os seus compromisos en materia sanitaria segundo se recolle nas estatísticas oficiais" e, polo tanto, o BNG non debería facer máis que "recoñecelo". "Parece que lles molesta que os galegos gocen hoxe dunha sanidade moito mellor que a que deixaron co Goberno bipartito", afirma. Botando man dos datos de xuño Santalices asegura que a "media global de espera cirúrxica nos centros da rede do Sergas" era a finais de xuño de "59,5 días, é dicir, mellor dende o ano 2005". Se ben esa cifra é certa non o é menos que é a resultante de medir a rede do Sergas en sentido estrito, isto é, sen o hospital vigués Povisa, de titularidade privada pero ao que unhas 100.000 persoas teñen como hospital de referencia, en virtude dun convenio coa Xunta. Unha vez sumados os datos desa empresa sanitaria, que arrastra unha demora media de máis de seis meses, o resultado son os devanditos 80 días. O PP alude aos datos das listas de espera sen Povisa, ao que están adscritas unhas 100.000 persoas dependentes do Sergas Neste contexto o BNG lembra tamén que o PP non culminou o seu compromiso de "aprobar unha lei de garantías sanitarias", para que os límites de agarda fosen unha obriga legal, e ademais "aplicou o copagamento sanitario que obriga a 730.000 pensionistas galegos a pagar os medicamentos" malia dispoñeren das "pensións máis baixas do Estado". Neste sentido, Santalices desculpa a non aprobación da lei co feito de que non rematou o trámite parlamentario polo "adianto das eleccións". "Será unha das primeiras medidas en materia sanitaria que abordaremos na vindeira lexislatura", promete, antes de asegurar que quen instaurou o "copagamento" foi o bipartito, ao instaurar unha central telefónica para a xestión das citas no Sergas -un número 902- que obrigaba a que os pacientes gastasen cartos. Pachi Vázquez: "A dereita ve na sanidade un elemento de ingresos" Tamén o PSdeG abordaba este luns a materia sanitaria. No marco dunha visita á comarca de Lemos e tras reunirse con representantes de SOS Sanidade Pública o candidato socialista á Xunta, Pachi Vázquez, sinalou que, de chegar ao Goberno, o seu obxectivo será o mantemento da sanidade pública como "universal, gratuíta e de calidade", no canto de "cobrar polos medicamentos, reducir prestacións e persoal sanitario", camiño no que, di, avanzan "as políticas de Feijóo e Rajoy". "A dereita ve na sanidade un elemento de ingresos", critica Vázquez, quen ve na comarca de Lemos unha das mellores mostras do xeito en que a "insensibilidade de Feijóo golpea" a sanidade.


Summary: A federación da Construción e Madeira da CIG iniciou unha campaña de sensibilización, reivindicación e información sobre a silicose, doenza que padecen centos de traballadoras e traballadores do sector da pedra, a lousa, os áridos e os seus derivados

A cuarta feira 5 de febreiro terá lugar en Vigo (diante da mútua Maza, paseo das Camelias 101 ás 10.30 horas) a primeira das mobilizacións para denunciar o que consideran desde a central nacionalista unha fraude á Seguridade Social pola actitude das mútuas que non recoñecen esta enfermidade profesional. Nestes casos ten que ser a Administración pública a que teña que costear a atención ás persoas doentes por esta causa. Patoloxía crónica A campaña de concienciación sobre esta enfermidade comezou cunhas recentes xornadas de sensibilización organizadas arredor desta doenza pola CIG-Construción no Porriño e no Barco de Valdeorras. Desde a central lembran que a silicose é unha patoloxía crónica que afecta ao aparato respiratorio e que provoca importantes secuelas físicas, podendo mesmo causar a morte, xa que está tras doenzas como o cancro de pulmón. As mutuas seguen a negarse a recoñecer que é una consecuencia da actividade profesional, provocada pola inhalación de po sílice, polo que as afectadas e afectados teñen que iniciar longos procesos de reclamacións, mesmo xudiciais, para que se recoñezan os seus dereitos. No marco desta campaña a central nacionalista estabelecerá contactos co Cluster da Pedra, coa Asociación de Empresarias e Empresarios da Lousa e coa de Áridos para conformar unha fronte común de loita contra esta problemática que na Galiza afectou xa a máis de 700 persoas.


Summary: ENTREVISTA | Falamos con Fernando Abraldes, presidente da Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS, logo de que a Fiscalía denunciase a Xunta polo falecemento dunha muller nos corredores de Urxencias do Hospital Clínico. O persoal de Urxencias denuncia que Sanidade converteu o centro nun "hospital de segunda" A Fiscalía denuncia a Xunta pola morte dunha muller nos corredores de Urxencias do CHUS

O persoal de Urxencias denuncia que Sanidade converteu o centro nun "hospital de segunda" A Fiscalía denuncia a Xunta pola morte dunha muller nos corredores de Urxencias do CHUS A Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS (Complexo Hospitalario Universitario de Santiago) constituíuse hai tres anos para denunciar a situación de deterioro e recortes nos servizos sanitarios públicos e canalizar as demandas das persoas afectadas no caso da área compostelá. Durante este tempo, a entidade puxo o foco sobre graves eivas, especialmente na situación de "colapso" que acotío se dá en Urxencias, a mesma que, segundo o sindicato CESM-Omega, provocou o falecemento nos corredores do Hospital Clínico dunha muller, caso polo que a Fiscalía denunciou a Xunta ao ver "indicios de delito" no proceder da administración sanitaria. Falamos con Fernando Abraldes, presidente e un dos fundadores deste colectivo. Por que crearon a asociación? Foi o constante colapso das Urxencias un dos motivos? Si, ese foi un dos motivos que deu lugar a que nos constituísemos como asociación. Durante todo este tempo, cada ano e de maneira moi aleatoria, prodúcense colapsos, con independencia de se hai unha epidemia de gripe ou non. Con todo, nos últimos dous ou tres meses estase chegando a niveis de colapso que antes non se daban; houbo días de ata 25 persoas nos corredores de acceso e limítrofes agardando, a maioría de xente maior e algunha mesmo que viña de coidados paliativos, algo que é incrible. É unha situación estrutural de colapso porque os problemas non se resolven onde se teñen que resolver, o problema non está en Urxencias. "Cada ano prodúcense colapsos pero nos últimos meses estase chegando a un nivel que antes non se dera, con ata 25 persoas nos corredores" Onde está, logo? Os PAC non teñen os medios necesarios para atender urxencias, sobre todo as urxencias graves, porque son as urxencias graves e moi graves as que acaban no corredor. A xente que está no corredor xa está cualificada pola triaxe, polo filtro previo e nin o PAC nin Atención Primaria teñen os medios nin o persoal axeitado para atendelos. Acaban no corredor porque xente que está atendida en boxes e ten o ingreso en planta agarda horas a que a cama que está no andar correspondente estea á súa disposición. Quen ten a responsabilidade de poñer a cama no momento que o paciente a demanda non o fai e a situación demórase horas, con xente esperando moito tempo para ser atendida por primeira vez. "Estamos cansos de pedirlle á xerencia que teña camas dispoñible para atender os picos de demanda, pero telas dispoñibles supón ter persoal contratado para atendelas" A solución é dispor de máis medios e persoal? Estamos cansos de dicirllo á xerencia, de reclamarlle que teña camas sempre dispoñibles para atender os picos de demanda que teña Urxencias. Pero ter camas dispoñibles supón que teñas que ter persoal contratado, porque podes ter a cama fisicamente, pero sen persoal non é un recurso sanitario e hai cuartos baleiros que non se ocupan porque non hai persoal. No Hospital Gil Casares, neste momento, hai aínda 14 camas pechadas e zonas como antigas salas de reanimación que están cerradas tamén cando son espazos que poderían estar habilitados para que a xente estea alí mentres non pasa a planta. E claro, o persoal de Urxencias está sobrecargado, cunhas condicións de estrés lamentable e iso afecta á asistencia que reciben os pacientes, é algo obvio. "Na Administración actúan con moita impunidade e a valedora mirou cara a outro lado de maneira vergoñenta" A intervención da Fiscalía axudará a chamar a atención sobre o problema, a que a Administración lle busque solución? Sinceramente, na Administración actúan con moita impunidade, séntense realmente imbatibles. Nós estamos cansos de denuncialo publicamente, de formularllo á xerencia do CHUS e mesmo acudimos á Valedora do Pobo, que mirou cara a outro lado dunha maneira vergoñenta. A importancia do paso da Fiscalía é que hai alguén externo que está valorando que o que ocorre en Urxencias é unha situación moi grave, tanto que pode dar lugar a que falezan persoas sen atención nun sitio onde teñen que ser atendidas e, ademais, nun corredor. Estase incidindo na gravidade dunha situación que a Administración nega, como se non pasase nada. E un paciente nun corredor sofre un dano moral porque se atenta contra a súa dignidade e atácase a súa intimidade, algo recoñecido en informes do Tribunal de Contas de varias autonomías. Que lles din na xerencia do CHUS cando acoden coas súas demandas? Coa xerencia non só falamos senón que lle entregamos un informe no que detallabamos a situación que coñeciamos de primeira man. Pedímoslle unha solución e eles dinnos que están de acordo, que non pode haber persoas nun corredor agardando... E isto dixéronnolo hai uns dez meses e non houbo ningunha medida agás cambiar o xefe de servizo, pero a situación foi a peor. Non digo que sexa culpa del, pero cambiar o xefe de servizo non era a solución, iso parece claro. "Ante os problemas na sanidade pública o paciente está desamparado e por iso hai que acudir aos tribunais" Os traballadores de Urxencias lamentan a situación e lembran que hai reclamacións diarias dos pacientes, tanto de maneira formal e informal... Claro que as hai, moitas, pero o problema é que o paciente está moi desarmado, tremendamente desarmado. Cando vas a Urxencias estás nunha situación de deterioro físico e psicoloxicamente afectado, polo que non tes os mecanismos habituais para poder defender os teus dereitos. A xerencia ampárase niso e en que o servizo de Urxencias é sempre un servizo de paso, de máis ou menos horas, pero de paso. Desde que se formula a queixa e ata que se resolve, a túa situación xa pasou; conclusión? Que non contestan ningunha. É unha situación que non se dá e ningún outro ámbito da administración pública, non hai mecanismos de rápida solución... Nunca pensei que houbese un ámbito da administración pública que tivese tal nivel de desamparo legal como ocorre cos problemas na sanidade pública e por iso hai que ir aos tribunais, non che deixan opción e non che queda outro remedio.


Summary: Xosé Estévez (Quiroga, 1943), historiador e investigador, vive en Euskal Herria desde comezos da década dos 70. Alí, e ao longo destas décadas, ten traballado arreo por intensificar as relacións entre ambos os dous pobos. Este domingo participou en Oiartzun, onde vive, na consulta popular independentista. Aplicando, afirma, o exemplo ao que instaron Castelao e Bóveda hai máis de oito décadas.

- Este domingo, 19M, en 35 concellos vascos decorreron consultas populares sobre a independencia de Euskal Herria. Como vive un galego que vive aí unha xornada así? - No que a min corresponde, eu vivina con admiración, envexa e ilusión. Ao fin e ao cabo, eu son un nacionalista galego e como dicía Castelao, un bo nacionalista está disposto a loitar por alí onde haxa unha patria que pida a súa liberdade e a súa soberanía. Pois iso, que estou ilusionado e teño envexa de que en Galiza non poida acontecer algo semellante a isto. Se ben a verdade é que a participación non foi moi alta. - A media total de participación nos 35 concellos onde tiveron lugar estes refrendos foi do 25%. Onde eu vivo, en Oiartzun, a maioría é abertzale. Dos 13 concelleiros que ten Oiartzun, 8 son de Bildu e 5 do PNV. E a participación foi dun 20%!. - E a que pode deberse isto? Son concellos onde historicamente a esquerda abertzale foi maioritaria... - Eu creo que este tipo de consultas, que non son vinculantes e nos que non se dirimen cuestións directas e importantes, como por exemplo pasou co tema da incineración do lixo, pois a xente non se move. O que si que percibo, é que desde o cesar o fogo de ETA hai unha certa desmobilización na sociedade vasca. E iso deixa pegada en todo. Por exemplo, nas últimas enquisas os partidarios da independencia eran un trinta e tantos por cento. - Hai certo desencanto político, logo? Home, despois de tantos anos de presión tan alta vén unha relaxación, iso é normal. Volvendo ás consultas, tamén hai que ter en conta dinámicas locais. Por exemplo, na feita en Larrabetzu, Bizkaia, a participación foi do 58%. E alí deuse unha imaxe curiosa, fori votar unha aboa de 100 anos de idade canda un rapaz de 16. Unha imaxe emocionante e significativa. - Estas consultas locais en Euskal Herria reproducen a dinámica que hai anos se fixera en Catalunya.... - A estes referendos viñeron uns representantes cataláns e eles xa nos advertían que non agardásemos unha alta participación neste tipo de consultas. O que si é certo é que a xente aquí está expectante co que acontece en Catalunya. Por unha parte hai unha certaa desconfianza, que todo iso non vaia a adiante ao facelo dun xeito unilateral. Por outra, están a mirar de se iso finalmente vai adiante, o efecto que pode ter en Euskal Herria. Aquí hai outra situación a ter en conta, que é a de Nafarroa, onde se sacou a dereita do poder e goberna un cudripartito e hai expectación inusitada no país Vasco sobre isto, sobre como vai e que pode acontecer nestes anos. - O recente anuncio de desarmamento total e unilateral de ETA como se acolleu por parte da sociedade vasca? - Eu creo que a sociedade está un pouco cansa de comunicados. E toma isto sen grandes 'alaracas', como outro comunicado de ETA. Agora si, a xente aquí está 'encabronada' co goberno central, que non fixo nada no tema da política penitenciaria a respecto dos presos vascos. E por riba o goberno español está a 'comerlle o coco' ao goberno francés para que poña impedimentos ao desarmamento. Isto dá que desconfiar. E a sociedade vasca con esas actitudes e posicionamentos está moi en desacordo, anoxada. - Que fica hoxe, en 2017, da pegada galega en Euskal Herria? - A emigración galega deixou de chegar a Euskal Herria a partir do setenta e tantos. Os emigrantes galegos que fican aquí son, nunha porcentaxe alta, poboación envellecida. E os fillos xa están totalmente integrados na sociedade vasca. Ou sexa, que a pegada galega está bastante diluida, non é aquela efervescencia de hai 30 ou 40 anos. Agora ben, hai un grupo de mozos emigrantes, que chegaron aquí nestes últimos anos e que están a traballar moi ben, creando unha confraternización vasco-galega moi interesante. Hai, por exemplo, unha radio galega en Gasteiz, unha asociación en Bilbo, 'Galizaleak', onde se fala galego e euskara, fan actividades conxuntas vasco-galegas... Ou proxectos como o de David Cabaleiro con 'Sitio Distinto', que é marabilloso, un documental sobre a emigración galega a Euskal Herria desde un punto de vista reivindicativo e integrador, non folklórico. - Vostede votou na consulta que se fixo este domingo na vila onde vive, Oiartzun? - Votei, por suposto, e votei polo Si. Hai un precioso chamamento do Partido Galeguista que se publicou na prensa vasca o 2 de novembro de 1933, o 5 votábase en referendo o estatuto vasco, e que foi redactado por Alexandre Bóveda. Finalizaba, e cito de memoria que as lembro case ao pé da letra, dicindo: "Alí, onde unha patria loite polo seu recoñecemento nacional, os galegos debemos ser os máis esforzados paladíns". Pois eu cóntome entre eses paladíns (ri). - E votarían moitos galegos? Aquí en Oiartzun somos pouquiños. Non pasaremos de 20 os galegos aquí. Hai máis en Pasaia, onde andamos polos 2.000, en Errentería, que seremos 1.500... Se votaron moitos? Pois non che podo dicir (ri).


Summary: Patronal e expertos coinciden no negro futuro dun sector que algúns xa dan por desaparecido en Galicia. A "inseguridade xurídica" provocada por Feijóo coa anulación do concurso do bipartito e o novo decreto lei do Executivo central acaban co potencial eólico tras eliminar xa milleiros de empregos.

"É o golpe definitivo ao sector eólico galego". Así de simple. E a afirmación chega non só da oposición, senón tamén de expertos e da propia patronal en Galicia. O pleno do Congreso aprobou o pasado xoves o real decreto lei de medidas urxentes no sistema eléctrico -aprobado antes polo Goberno- e deu un pau que sentencia case de vez o potencial económico que os muíños de vento tiñan no país. O Consello de Ministros confirma este venres unha lexislación que pode supor a morte do sector. Logo da suspensión temporal das primas ás renovables, a obsesión do Goberno por conter o déficit tarifario a costa das enerxías alternativas levouno a practicamente eliminar esta gratificación. Se antes a actualización da devandita prima seguía o IPC, a partir de agora empregarase a inflación subxacente (sen ter en conta a variación nos combustibles, alimentación, comunicación ou transportes), o que supón que se pase do 3,5%, segundo a última referencia, a un 0,47%. As perdas inmediatas dos parques eólicos pola reforma normativa pode elevarse ao 40% Segundo os empresarios eólicos de Galicia, a nova medida pode costarlle aos parques eólicos do país perto de 400 millóns de euros de aquí a 2020. As perdas inmediatas, incluíndo o incremento da fiscalidade, poden elevarse ao 40%, segundo a propia patronal, pero tamén segundo advirten expertos como Rosa María Regueiro, doutora en Economía pola Universidade de Santiago, profesora de Economía Aplicada da UdC e autora d'A propiedade do vento galego. "É un parón brutal para o sector porque se cambia o marco de partida que había cando se aprobou o último concurso eólico; ademais, afecta moito máis agora, sobre financeiramente, porque acceder ao crédito é moi complicado", aclara. "É un parón brutal para o sector porque se cambia o marco de partida que había cando se aprobou o último concurso eólico" A situación levou a Asociación Eólica Galega (EGA) a emitir esta mesma semana un duro comunicado no que buscou, sen éxito, evitar que o Congreso ratificase o real decreto lei, no que reclamou unha reunión "urxente" co conselleiro de Economía para "que se rectifique a política do Ministerio de Industria" e logo de pedir "unha postura firme" á Xunta ante a política enerxética marcada por Madrid. Non lle fixeron caso ningún e o panorama é negro, moi negro. Desde a patronal advirten de que moitos parques eólicos poden quedar en mans dos bancos ao non poder pagar os seus préstamos, ao tempo que varios expertos -que a través dun manifesto xa pediran a recuperación das primas ás renovables- avisan que "as empresas pequenas desaparecerán ou serán absorbidas polos grandes grupos". "Cando o sector estaba maduro, suprimíronse as primas, cando o lóxico, en todo caso, sería que se conxelasen ou se fosen reducindo pouco a pouco e non suprimilas de golpe", di Regueiro. As empresas pequenas "desaparecerán ou serán absorbidas" e moitos parques "poden quedarn en mans das entidades financeiras" Pero as críticas van moito máis aló. Se o sector eólico está perto do seu pasamento en Galicia é porque leva anos agonizando. A inseguridade xurídica derivada da anulación do concurso do bipartito deu comezo a unha situación que se agravou coa crise económica. "Seguramente o concurso eólico do bipartito non era perfecto, pero a Xunta de Feijóo anulouno, apareceu unha nova lei, presentáronse recursos e as primas desapareceron... E agora chega esta bomba de Madrid", critica Rosa María Regueiro, que cre que aínda máis grave que a suspensión temporal destas primas é a nova actualización que elimina a base do IPC. "Por desgraza, podemos dicir que xa non temos sector eólico en Galicia" "Por desgraza, podemos dicir que xa non temos sector. As empresas que hai en Galicia son pequenas e as súas capacidades e o seu peso son moi inferiores ás que dominan o sector, que non teñen intereses en Galicia nin son galegas; a situación é moi delicada", sentencia Regueiro, que advirte da oportunida perdida por Galicia coa "inseguridade xurídica" creada desde a Administración autonómica e que botou por terra milleiros de empregos. "Se Feijóo e Guerra non se tivesen cargado o concurso eólico de 2009, en Galicia poderían estar traballando 10.000 persoas máis no sector", dicía o economista Manuel Lago nunha entrevista en Praza. Rosa María Regueiro coincide na afirmación, ao igual que a patronal, que cualificou a política da Xunta no sector de "improvisada, errática, sen criterio e incoherente". Porque ademais do liderado de Galicia na produción de enerxía, o país tamén é líder na fabricación de compoñentes eólicos ou en formación no sector. O potencial eólico e de biomasa está aínda pendente de desenvolver, pero ficou paralizado pola desaparición das primas e a supresión do anterior concurso eólico. A nova normativa que vén de aprobar o Goberno central semella tan só o tiro de graza. Cando menos, quedará paralizado. Falta ver se será capaz de resucitar.


Summary: A deputada do BNG Carme Adán máis o voceiro municipal de Lalín, Xesús Cordeiro, anunciaron -nunha visita á fraga de Catasós- que insistirán nas iniciativas para a defensa deste espazo natural fronte á destrución que supón as obras da liña de alta tensión.

Despois de que a súa inciativa parlamentar non prosperase polo rexeitamento do PP, unha delegación do BNG visitou a fraga de Catasós e mostrar o seu empeño na defensa da riqueza natural e paisaxística que está en perigo pola construción da liña de alta tensión. "O debate no Parlamento foi unha oportunidade perdida do PP de poñerse ao pé dos veciños e veciñas. Fronte a iso, o partido que goberna a Xunta preferiu tomar parte ao lado de Fenosa. Nós seguiremos loitando contra a destrución da fraga de Catasós porque sabemos que é posíbel a súa conservación e que é o que quere a veciñanza de Lalín", dixo a deputada Carme Adán acompañada do voceiro municipal Xesús Cordeiro e veciños do concello que se sumaron ao acto de apoio da fraga. Anunciou o BNG que teñen xa rexistradas iniciativas co fin de insistir na conservación do patrimonio natural en perigo e, entre elas, unha pregunta ao conselleiro ademais de levar tamén o tema ao pleno municipal de Lalín. "Queremos que se paralice a resolución da Consellería para modificar parcialmente o proxecto e que contemple o soterramento do trazado co fin de impedir a tala das árbores", sinalou, xusto no punto xeográfico no que a paisaxe se vería afectada polas obras.


Summary: A plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas impulsa unha campaña de ciberactivismo para protestar contra o subsidio aos touros e a falta de resposta do Concello á petición de reunión. Os abolicionistas agardan superar o milleiro de envíos para rexeitar os subsidios á feira taurina na Coruña

A plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas fixo efectivo o seu ultimátum á solicitude de encontro coas edís de barrio rexistrada hai xa unha semana no Concello da Coruña. Así, e logo da negativa dos representantes do consistorio, os abolicionistas lanzaron unha campaña de "faxctivismo", unha orixinal e novidosa forma de protestar que consiste no envío masivo de faxes a un determinado ou varios números. A acción de "faxctivismo" responde á negativa dos representantes do Concello a reunirse coa plataforma Esta iniciativa ten a súa base en Oiga.me un espazo dixital da asociación ALabs que funciona con software libre e permite dende as accións case tradicionais de recoller sinaturas ou enviar correos electrónicos ata o envío de fax. En menos dun día, a campaña de Galicia, Mellor Sen Touradas protestando polos subsidios aos festexos taurinos locais e a falta de diálogo do consistorio coruñés acadou case 400 faxes e restan tan só catro días para rematar. O colectivo protesta contra os subsidios aos festexos taurinos e a falta de diálogo do Concello A alianza abolicionista xa advertira a pasada semana do "impulso de accións orixinais e molestas ante a desidia do goberno municipal, que obvia as solicitudes de encontro da organización de xeito sistemático, a pesares das denuncias da sabotaxe sufrida o mes pasado por parte de radicais taurinos, e de que a meirande parte da cidadanía ten unha postura contraria ás touradas e a que o Concello da Coruña participe nelas". A participación dos internautas non require rexistro, só a confirmación posterior nun correo electrónico automático e pódese realizar dende a seguinte ligazón.


Summary: O Bloque apresentou esta cuarta feira unha sorte de manifesto intitulado "Concello a concello, construíndomos a Galiza do Século XXI, un país noso e libre". A tese é que o 24M non só se realizan eleccións municipais, aliás estariamos perante unha oportunidade "para proclamarmos a nosa soberanía" e para o facer "sen interferencias alleas a nós".

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, estivo esta cuarta feira na Coruña para, nun acto con candidatas e candidatos da comarca, apresentar o documento Concello a concello, construíndomos a Galiza do século XXI, un país noso e libre. É unha guía de acción para o labor do BNG-Asembleas Abertas nas cámaras municipais. Através dela a formación nacionalista "comprométese a impulsar e conformar" desde os concellos "un auténtico Contrapoder fronte ás políticas de devastación". O Bloque tenciona tornar os concellos en alicerces "dunha Terra liberada, insubmisos aos ditados da UE, goberno español e Xunta" e que baseará a súa "acción común" en 10 pontos básicos. A saber: concellos libres de desafiuzamentos (1), comprometidos na loita contra a pobreza enerxética (2), na vangarda das políticas de igualdade (3), plenamente implicados na promoción de usos da lingua galega (4), absolutamente intolerantes coa corrupción (5), comprometidos coa cultura e patrimonio propios (6), orgullosos da nosa identidade colectiva, defensores e promotores do dereito a decidir da Galiza (7), radicalmente opostos ao Acordo Transatlántico de Comercio e Investimentos (8), promotores da auto-organización social (9) e promotores da colaboración e as sinerxias entre as diferentes entidades comerciais (10). Comparece a formación frentista como unha organización que nos concellos se ten batido como "dique de contención" en "chave nacional" fronte ás "políticas antisociais e antigalegas que emanan dos gobernos da Xunta e de Madrid". Aliás, como unha forza política que representa un proxecto de país "que contempla unha Galiza con poder político real, unha Galiza libre e soberana". Esa é a chave do discurso do BNG. O 24M non só se realizan eleccións municipais, enfatiza o manifesto, mais si son tamén "unha oportunidade para proclamarmos a nosa soberanái, a nosa vontade de existirmos libremente, como nación que somos, sen dependencias nin subordinacións, só en función dos intereses, necesidades e aspiracións do pobo galego, sen interferencias alleas a nós".


Summary: O presidente da Xunta di que reducirá tributos.

O presidente da Xunta, Alfonso Rueda, comparecerá a próxima semana no Parlamento galego para dar a coñecer as liñas estratéxicas dos orzamentos de 2023, antes de que cheguen á Cámara no mes de outubro e, nesa intervención, avanzará medidas impositivas das contas galegas para o vindeiro ano. Segundo afirmou onte Rueda, priorizará nos orzamentos de 2023 unha redución de impostos, á vez que lembrou que a Xunta ten a súa propia "senda" na carga impositiva, incluído co imposto de patrimonio, actualmente bonificado nun 25%. "Está no ADN dos gobernos do PP", sinalou, ao ser preguntado polos medios polo anuncio do presidente de Andalucía, Juanma Moreno, de suprimir o imposto sobre o patrimonio. Rueda lembrou que baixo o Goberno do PP xa se eliminou o imposto de sucesións e que a intención é "seguir baixando". Prazas no Sergas A comparecencia de Rueda dará paso a outras cuestións a tratar nesta sesión. O Parlamento acollerá o debate de dous textos lexislativos. O primeiro está promovido pola Xunta e é unha modificación normativa para facilitar a provisión de postos de "difícil cobertura" no Servizo Galego de Saúde a través do método do concurso. Esta proposta suscitou as críticas da oposición pola forma na que chega á Cámara, xa que o fai por unha vía de urxencia que, segundo Olalla Rodil (BNG) e Luís Álvarez (PSdeG), non está xustificada. A outra das leis a debate será o proxecto de lei para a implantación de áreas empresariais na Galiza. O BNG levará ao pleno a "pírrica" suba de 25 euros nas axudas para gastos escolares anunciada por Rueda "mentres paga palcos VIP aos amigos en concertos". Tamén exporá outros asuntos, como a petición para que a Xunta aumente o investimento en Atención Primaria ou a articulación de axudas a vivenda. Pola súa parte, o PSdeG pedirá unha comisión de investigación parlamentar sobre o "desvío" de 159 millóns de euros dos fondos Covid.


Summary: Tres integrantes da comisión que si seguirá a pista das espionaxes en Israel, Hungría e Polonia acusan membros de PP e PSOE de facer presión para impedir que España se sume á lista de estados investigados, segundo o xornal 'Politico'.

Varios políticos españois tentan impedir que a comisión do Parlamento europeo que investiga os casos de espionaxe co programa israelí Pegasus poña o foco tamén no propio Estado español, logo de transcender que o Goberno de Pedro Sánchez ordenou espiar 18 independentistas cataláns. Segundo vén de publicar o xornal Politico, con sede en Bruxelas, o Estado español tería sido eliminado do itinerario da comisión —da que fai parte o ex ministro do Interior Juan Ignacio Zoido— por "temor a avergoñar" os políticos españois. Esta comisión dirixirase a Israel, Polonia e Hungría nos próximos meses, mentres a misión no Estado español queda "conxelada", malia que aínda "non se descartou por completo", segundo informaron tres membros do Parlamento implicados na investigación. Que sabemos de 'Pegasus'? A espionaxe, en cinco chaves "Semella sorprendente que non haxa unha maioría para aprobar unha delegación a un estado membro onde se descubriron moitos casos de uso de Pegasus, algúns con autorización xudicial", dixo un eurodeputado español do comité que pediu non ser identificado. "Imos a Washington pero non a España?", cuestionou, sempre segundo esta mesma información. O intento de bloquear a visita ao Estado español desta comisión tería partido dos grupos parlamentarios do Partido Popular Europeo, onde está integrado o PP, e dos Socialistas e Demócratas —PSOE—. Juan Ignacio Zoido, preguntado por ese xornal, acusou os membros cataláns da Eurocámara de "tratar de secuestrar o traballo da comisión nun esforzo coordinado para difundir a súa propaganda". Poden espiarme a través do móbil? Así funciona 'Pegasus' e isto é o que precisas saber para evitalo Bloqueo no Congreso A finais de maio, PP, PSOE e Vox uniron os seus votos para rexeitar a apertura no Congreso dunha comisión de investigación sobre as 'cloacas' do Estado, unha demanda de formacións como BNG, Unidas Podemos, ERC, Bildu, Junts, PDeCAT ou Compromís.


Summary: Convocará concentracións para o 29 de marzo fronte as catro subdelegacións do Goberno español, e unha manifestación en Santiago de Compostela o vindeiro 5 de abril.

A Confederación Intersindical Galega (CIG) aprobou nesta terza feira un paquete de "medidas urxentes" e de "accións mobilizadoras" para facer fronte ao incremento xeralizado dos prezos. O obxectivo do sindicato é exixir ao Goberno español que "non aproveite a guerra na Ucraína para ir máis alá nas políticas neoliberais que se veñen aplicando e que foron as que nos levaron a esta situación". Tal e como explican nun comunicado, o paquete de medidas distribúese en cinco bloques, a comezar pola urxencia de articular medidas para baixar a factura eléctrica, que pasan por aprobar a intervención pública no sector eléctrico. Neste sentido, o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, lembrou que "o mercado eléctrico no Estado español é o único da Unión Europea (UE) no que a última tecnoloxía en entrar no pool é a que marca o prezo, que despois repercute en todos os consumidores e consumidoras". Defende que é necesario acometer reformas "profundas, amplas e integrais" no sector eléctrico "para fixar unha tarifa eléctrica que poida garantir unha vida digna e o desenvolvemento dunha actividade económica, social e industrial que cree postos de traballo e que permita o desenvolvemento dun proxecto de vida". A central sindical propón que se fixe un prezo de referencia para que o prezo final de consumidores domésticos e profesionais, "que teñen unha potencia contratada entre os 10 e os 15 megavatios hora", oscile entre os 10 e os 60 euros por megavatio hora. "Unha medida cunha duración de 24 meses, revisábel trimestralmente, até a estabilización dos prezos dos últimos anos". Críticas ao Goberno español Carril criticou que "é indecente que neste contexto o Goberno acorde, de forma antidemocrática e sen aprobación parlamentaria, destinar máis cartos públicos para armamento, aumentándoo en até 2% do Produto Interior Bruto (PIB)". "É imperdoábel que un Goberno denominado de esquerdas siga sen tomar medidas de intervención pública na economía, sen levar adiante cambios profundos nas políticas económicas e fiscais", engadiu. No mesmo sentido, Carril cuestionou o pacto de rendas anunciado polo presidente de Goberno español, Pedro Sánchez, e as negociacións do acordo estatal de negociación colectiva, porque "completa esta nova ofensiva onde, de novo, o diálogo social, UXT e CCOO, volven estar ao servizo do capital". Neste contexto, Paulo Carril lamentou que o Xunta "estea máis preocupada en acometer a sucesión do Partido Popular (PP) no Estado" e siga practicando "unha política de inacción e de abandono das súas competencias para afrontar unha situación como a actual". Tarifa eléctrica galega Ademais da intervención no prezo da electricidade, a CIG insiste na necesidade dunha tarifa eléctrica galega; modificar o sistema tarifario, limpando a factura de todos os cargos; unha rebaixa xeral no prezo da electricidade, retirándoa do pool; control e límite do beneficio obtido polas eléctricas, cun tope máximo de beneficio-minoración do exceso de retribución, como mínimo de 15% do custo de xeración. O sindicato propón avanzar coa reversión das instalacións hidroeléctricas; a fiscalización das concesións hidroeléctricas en vigor; modificar transitoriamente os impostos que actualmente están na tarifa eléctrica e que as concesións de instalacións de produción de enerxías renovábeis cumpran as condicións ambientais e estean vinculadas a proxectos de desenvolvemento económico ou plans industriais. No paquete de medidas urxentes, a CIG tamén recolle que o Goberno español fixe un prezo máximo de gasolina e diésel para paliar os altos prezos dos combustíbeis, "cunha duración de seis meses, mentres non se estabilicen os prezos e non se avance nunha solución fiscal xusta. "Para fixar estes prezos máximos, o Goberno tomará como base o prezo medio que existía en gasolineiras o 24 de febreiro de 2022", conclúe. Garantir o poder adquisitivo dos salarios No comunicado, sinalan que, "para garantir o poder adquisitivo dos salarios", a central sindical sitúa os incrementos salariais en 1.226 euros/ano lineais (87 euros/mes, 14 pagas), un aumento salarial de 4,50 % e que todos os convenios teñan garantida a cláusula de revisión salarial con carácter retroactivo a 31 de decembro de cada ano, conforme ao Índice de Prezos de Consumo (IPC) interanual acumulado, no canto do IPC medio. A CIG demanda tamén que se aproben as "medidas necesarias para que na negociación colectiva sexan unha realidade de obrigado cumprimento as auditorías retributivas e os plans de igualdade, rematando dunha vez coa fenda salarial e as desigualdades de xénero". Para a central sindical cómpre ademais fixar o salario mínimo interprofesional en 1.167 euros ao mes, que corresponde a 60% do salario medio do Estado español, "tal como recomenda a Carta Social Europea". Mobilizacións da CIG A primeira mobilización que a CIG ten previsto convocar decorrerá o día 29 de marzo, ás 11 horas, fronte ás catro subdelegacións do Goberno español na Galiza, coincidindo co Consello de Ministras. O 5 de abril convocará unha nova manifestación en defensa da industria e do emprego na Galiza, con saída do Campus Sur, en Santiago de Compostela, ás 11 horas. Ademais, ten previsto celebrar asembleas de delegadas e delegados e posteriores concentracións en todas as comarcas o día 20 de abril.


Summary: A Unión Europea permanece en segundo plano no que atinxe á situación de Ucraína, cando a OTAN lanza unha proposta para comezar a negociar con Rusia.

A Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) confirmou na madrugada da terza á cuarta feira que acepta as conversas propostas por Rusia arredor das garantías de seguridade para evitar a escalada da situación en Ucraína. O secretario xeral da OTAN, Jens Stoltenberg, propuxo o 12 de xaneiro, apenas dous días despois do comezo do diálogo entre Moscova e Washington, como data para reunir o Consello da alianza militar liderada polos Estados Unidos e a Rusia. Aínda que o país eslavo non fixo pública polo de agora a súa resposta, fontes da organización sinalaron que están "en contacto con Rusia no que se refire ao encontro", amais, Stoltenberg, como presidente do foro multilateral Consello da OTAN-Rusia, ten a capacidade para impulsar a convocatoria do órgano. O mandatario militar reportou que antes de lanzar a data dialogou coa ministra de Exteriores do Reino Unido, Liz Truss, coa que abordou o "reforzo militar continuado, non provocado e sen explicación de Rusia dentro e ao redor de Ucraína". En distintas ocasións, o secretario xeral laiouse do feche decretado por Rusia das oficinas diplomáticas da OTAN no seu territorio, que chegou como resposta á retirada da acreditación por parte da alianza militar de oito diplomáticos rusos perante a entidade. A suposta acumulación de tropas rusas na fronteira con Ucraína foi negada por Moscova en diferentes ocasións, acusando a OTAN de instalar sistemas de ataque na fronteira con Rusia e desestabilizar a rexión. "Acaso colocamos mísiles perto das fronteiras dos EUA? Non, son os EUA os que chegaron á nosa casa cos seus mísiles e se atopan no limiar do noso fogar", subliñou Putin o pasado 23 de decembro, na súa conferencia de prensa anual. Asemade, Moscova critica a alianza por preparar o terreo para unha guerra contra o país. Alexander Fomin, viceministro de Defensa ruso, lembrou hai uns días que a OTAN executa 30 exercicios militares anuais preparando este escenario, cun aumento do 60% nos voos de recoñecemento no mar Negro, 13.000 soldados nos países veciños dos rusos, e un incremento do 31% no gasto militar nos últimos seis anos. A UE en segundo plano Pola súa parte, a Unión Europea (UE), que permanece nun segundo plano nesta cuestión, reclamou por medio de Josep Borrell, Alto representante para Política Exterior e Seguridade Común, que "debe estar presente nesas negociacións".


Summary: Case vinte anos despois do inicio do Xabarín Club segue existindo entre varias xeracións de mozas e mozos un sentimento de identificación cun programa de televisión que era moito máis ca iso. A súa pegada na normalización da lingua, na música ou na banda deseñada galegas mantense.

Hai unha semana publicabamos a nova de que a CRTVG viña de obrigar os responsables da web Xeración Xabarín a pechala por vulnerar dereitos de autor. Máis aló deste feito, a reacción que provocou a nova amosou a importancia que o Xabarín segue tendo no imaxinario colectivo, sobre todo no dunha -ou varias- xeracións de galegas e galegos que creceron mirando os debuxos animados emitidos por este contedor televisivo nacido o 18 de abril de 1994. Os debuxos, a música de novos grupos galegos ou a banda deseñada que contribuíu a espallar. Pois o Xabarín era moito máis que un simple programa de televisión, provocou un impacto xeracional que aínda perdura e converteuse se cadra na mellor ferramenta de normalización lingüística entre unha mocidade maioritariamente castelanfalante. Manuel Bragado, responsable de Xerais e da Asociación Galega de Editores, afirma que "eu non pertenzo á Xeración Xabarín senón á Xeración de Fuxan os Ventos. Pero son pai dunha persoa que si forma parte da Xeración Xabarín e polo tanto síntome moi vinculado a ela. Nos anos noventa houbo na TVG unha xanela a través da cal a lingua galega se amosaba dunha maneira moi atractiva e cunha gran capacidade de chegar a nenos e mozos. Deixou unha pegada extraordinaria". O impacto normalizador entre a infancia e a mocidade foi innegable e os seus efectos aínda perduran en opinión de Francisco Castro, director de novos proxectos de Galaxia, que explica que "a tele é un vehículo poderosísimo de normalidade lingüística e a TVG é unha illa nun pais castelanizado. Hoxe a TVG entra en competencia cos Clan, Boing e demais e ese efecto positivo a prol do galego perdeuse. Eu teño un fillo que colleu os últimos coletazos do efecto do Xabarín e nótase perfectamente. E a miña pequena que ten cinco anos prefire esas outras teles". O Xabarín impactou en varias xeracións, polo tanto. O debuxante Kiko da Silva comenta que na Escola profesional de Banda Deseñada e Ilustración de Galicia, que dirixe, "decátome de que teño alumnos que son moito máis novos ca min e tamén son Xeración Xabarín". Para Da Silva "foi algo máis que un boom dun momento, foi algo máis importante para varias xeracións de galegos e perdeuse pola deixadez da propia TVG. Porque era algo que se conseguiu da nada sen que houbese un grandisimo investimento da TVG". Jon Amil, responsable da web Xeración Xabarín, pon o exemplo de Vigo, "onde as crianzas xa non é só que non falasen galego, é que non o sabían falar" e di que "cando apareceu o Xabarín, de súpeto, vías cantar as cancións do Xabarín no parque e nas escolas, vías os nenos xogando ao Son Goku gritando "Onda vital... XA!" e cousas do estilo. O clube axudou a que a nosa xeración tivese consciencia da nosa cultura, mesmo facendo sacar o orgullo galego". As razóns do éxito "A razón do éxito do Xabarín é que non era ñoño. A irreverencia chama a atención e a irreverencia ben coidada é moi educativa" Para Francisco Castro, "a razón do éxito do Xabarín é que non era ñoño. Era atrevido, era vangardista, partía da idea de que os cativos e as cativas non son parvos. Creo que o máis parecido, salvando as distancias, é o que eu puiden vivir coa Bola de Cristal. A irreverencia chama a atención e a irreverencia ben coidada é moi educativa". Xurxo Souto atopa as razóns do éxito no mesmo lugar do éxito do bravú: "Coincide co que intentabamos facer nós: facer música do noso tempo, pero co cheiro e o aquel do noso lugar. Habia unha realidade fecunda que era ignorada polos medios e cun pequeno impulso converteuse nunha conmoción xeracional. Vimolo tamén con Chambo e con outros programas: cando se activa unha parte da realidade coa que se identifica unha xeración, o resultado é extraordinario". E conclúe: "o próximo provoca emoción. A ti pódeche gustar un grupo inglés pero cando ves que está triunfando un grupo de Ponteareas ou de Ribeira a emoción e moi grande. Por unha vez sentes que non es espectador da historia, senón protagonista". "Cando se activa unha parte da realidade coa que se identifica unha xeración, o resultado é extraordinario" Para Leo F. Campos, profesor de galego e músico (O Leo i arremecághona), atopa unha explicación máis sinxela: "A fórmula do éxito é facelo. Tan sinxelo coma iso. A televisión é un medio que ten tanto poder social que non é preciso facer nada extraordinario. Neste caso, ademais, coincidía que o Xabarín estaba ben feito". A descuberta para moitos da banda deseñada "A selección de debuxos animados como Arale ou Dragon Ball era unha aposta moi arriscada" "Con respecto á banda deseñada cambiouno todo", di Kiko da Silva, que explica que o Xabarin "abriu a ollada cara ao que aínda estaba por chegar en formato papel, porque en España chegou antes o Anime que o Manga. E a varias xeracións cambiounos a maneira de ver a banda deseñada e amosounos que se podía facer animación en galego e podía funcionar exactamente igual que noutros idiomas. Até que chegou Dragon Ball habia ese prexuizo cara os debuxos animados en galego". Nese senso Bragado comenta que "foi unha mágoa que o Xabarín chegara antes de que en Galicia houbese industria de animación. Agora temos a industria pero non temos ese pulo por parte da televisión pública". Da Silva tamén salienta que "a selección de debuxos animados como Arale ou Dragon Ball era unha aposta moi arriscada". E engade "o feito de que se xuntaron moitos talentos: aí estaba Carlos Portela ou Miguelanxo Prado, que fixo un labor de concepción de mascota moi interesante. Porque o porco-bravo non se utilizara como símbolo e era unha forma moi boa de falar da nosa relación coa terra". A emerxencia da música en galego "Esa música deixou unha impronta en toda unha xeración de galegas e galegos. Moitos deles non eran galegofalantes e grazas ao Xabarín tiveron unha relación marabillosa coa lingua, que está presente no mellor dos seus afectos" "Esa música deixou unha impronta en toda unha xeración de galegas e galegos. Moitos deles non eran galegofalantes e grazas ao Xabarín tiveron unha relación marabillosa coa lingua, que está presente no mellor dos seus afectos". Deste xeito define Xurxo Souto o impacto que tivo a difusión de vídeos musicais de bandas galegas no Xabarín. Para Souto, o que a CRTVG estaba facendo non era nin máis nin menos que cumprir coa súa obriga legal: "O que fixo Suso iglesias foi gravar vídeos de grupos que cantaban en galego. E iso é nin máis nin menos o que marca a lei de creación da CRTVG, que di que a súa primeira función é divulgar a lingua e cultura galegas. Para os grupos foi moi importante como promoción e para a xente significou unha descuberta do próximo ou tamén da música portuguesa". "Hai unha demanda social tan urxente de produtos dese tipo que cando se fai algo asi triunfa: Mareas vivas, Galicia Sitio Distinto, Os Novos..." Para Leo "o Xabarín foi unha ferramenta xenial para visibilizar o traballo desa xeración de grupos que nos facilitou ás bandas da fornada seguinte unha conexión entre a movida e o que viría despois". Tanto un coma outro están convencidos de que no momento no que na TVG se volva facer algo semellante o éxito será inmediato. Para Leo, "hai unha demanda social tan urxente de produtos dese tipo que cando se fai algo asi triunfa: Mareas vivas, Galicia Sitio Distinto, Os Novos...". E de igual xeito Xurxo Souto sentencia: "Cando pasado mañá a TVG volva facer un programa de música en galego e grave cinco videos de bandas galegas emerxentes volverá ter o mesmo éxito. Será unha promoción xenial, a TVG cumprirá os seus obxectivos legais, e todos seremos felices". "Máis necesario ca nunca" "Desgraciadamente neste momento a televisión pública non está cumprindo ese papel galeguizador e de apoio á creación cultural. Bótase en falta na actualidade unha iniciativa que teña esta capacidade dinamizadora" Leo salienta que "se queremos normalizar o galego, sobre todo entre a mocidade, que é onde está descendendo o seu uso, temos que ofrecerlles a eses cidadáns e cidadás ferramentas na súa lingua". E denuncia que "hoxe a CRTVG non está cumprindo cos seu cometido legal" e engade que "o problema noso non é que non haxa cultura en galego, o problema é que cando sae algo dedicanse a machacalo. Á dereita bastaríalle con gañar. O fascismo necesita eliminar o seu contrario porque se hai unha alternativa saben que están en desvantaxe". "O Xabarín é máis necesario ca nunca", di Francisco Castro: "a presión das canles de debuxos animados fai que o galego sexa practicamente invisible no maremagnum de ofertas. O Xabarín seria moi necesario como defensa da lingua pero tamén por iso que o Xabarín soubo dar: o sentimento de pertenza a unha comunidade. Cómpre que inventemos algo que agrupe ao redor da lingua á infancia e á mocidade", conclúe. Pola súa banda Bragado denuncia que "desgraciadamente neste momento a televisión pública non está cumprindo ese papel galeguizador e de apoio á creación cultural. Bótase en falta na actualidade unha iniciativa que teña esta capacidade dinamizadora". Unha capacidade dinamizadora que procede dos afectos. Como afirma Jon Amil: "Para min a miña infancia e o Xabarín Club son unha mesma cousa. Aínda hoxe, cando escoito sintonía do Xabarín, teño a sensación de que en calquera momento vai vir a miña nai co bocata de nocilla".


Summary: Publicamos íntegro, traducido para o galego, o artigo escrito por Juan Torres López, catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Sevilla, censurado por El País.

O rotativo madrileño retirou o artigo da súa web após aparecer impreso na súa edición andaluza. El País explicou nun comunicado que o contido do texto era "inapropriado". Atribúe a publicación do artigo na edición andaluza do xornal a un "erro de supervisión". Ou sexa, fallou a censura en primeira instancia. A tese que defende Torres López é que Alemaña lle ten declarado a guerra ao resto de Europa e que procura nela o mesmo que Hitler, espazo vital para a súa economía medrar. ALEMAÑA CONTRA EUROPA É moi significativo que habitualmente se fale de "castigo" para referirse ás medidas que Merkel e os seus ministros impoñen aos países máis afectados pola crise. Din aos seus compatriotas que teñen que castigar a nosa irresponsabilidade para que o noso malgasto e as nosas débedas non as paguen agora os alemáns. Mais o razonamento é falso pois os irresponsábeis non foron os cidadáns aos que Merkel se empeña en castigar, senón os bancos alemáns a quen protexe e os doutros países aos que prestaron, eles si con irresponsabilidade, para obter gañancias multimillonarias. Os grandes grupos económicos europeos conseguiron estabelecer un modelo de unión monetaria moi imperfecto e asimétrico que decontado reproduciu e agrandou as desigualdades orixinais entre as economías que o integraban. Aliás, grazas á súa enorme capacidade inversora e ao gran poder dos seus gobernos, as grandes compañías do norte lograron quedar con gran cantidade de empresas e até sectores enteiros dos países da periferia, como España. Iso provocou grandes déficits comerciais nestes últimos e superávit sobre todo en Alemaña e en menor medida noutros países. Paralelamente, as políticas dos sucesivos gobernos alemáns concentraron aínda máis a renda no cume da pirámide social, o que aumentou o seu de por si alto nivel de aforro. De 1998 a 2008 a riqueza do 10% máis rico de Alemania pasou do 45% ao 53% do total, a do 40% seguinte do 46% ao 40% e a do 50% máis pobre do 4% ao 1%. Merkel, como Hitler, declarou a guerra ao resto de Europa, agora para garantirse o seu espazo vital económico Esas circunstancias puxeron a disposición dos bancos alemáns inxentes cantidades de diñeiro. Mais no canto de o dedicar a mellorar o mercado interno alemán e a situación dos niveis de renda máis baixos, usárono (uns 704.000 millóns de euros até 2009, segundo o Banco Internacional de Pagos) para financiar a débeda dos bancos irlandeses, a burbulla inmobiliaria española, o endebedamento das empresas gregas ou para especular, o que fixo que a débeda privada na periferia europea se disparase e que os bancos alemáns se enchesen de activos tóxicos (900.000 millóns de euros en 2009). Ao estalar a crise resentíronse dun xeito grave, mais conseguiron que a súa insolvencia, no canto de se manifestar como o resultado da súa gran imprudencia e irresponsabilidade (á que nunca se refire Merkel), se apresentase como o resultado do malgasto e da débeda pública dos países onde estaban os bancos a quen prestaran. Os alemáns retiraron ás presas o seu diñeiro destes países, mais a débeda quedaba nos balances dos bancos debedores. Merkel erixiuse na defensora dos banqueiros alemáns e para axudarlles puxo en marcha dúas estratexias. Unha, os resgates, que venderon coma se estivesen dirixidos a salvar aos países, mais que en realidade consisten en darlle aos gobernos diñeiro en préstamos que pagan os cidadáns para o traspasar aos bancos nacionais para estes se recupereren canto antes e pagaren decontado aos alemáns. Outra, impedir que o BCE cortase de raíz os ataques especulativos contra a débeda da periferia para que, ao subir as primas de risco dos demais, baixase o custo con que se financia Alemaña A actividade especulativa da banca alemá fixo que se enchese de activos tóxicos (900.000 millóns de euros en 2009) Merkel, como Hitler, declarou a guerra ao resto de Europa, agora para garantirse o seu espazo vital económico. Castíganos para protexer ás súas grandes empresas e bancos e tamén para ocultar ante o seu electorado a vergoña dun modelo que fixo que o nivel de pobreza no seu país sexa o máis alto dos últimos 20 anos, que o 25% dos seus empregados gañe menos de 9,15 euros/hora, ou que á metade da súa poboación lle corresponda, como dixen, un miserábel 1% de toda a riqueza nacional. A traxedia é a enorme connivencia entre os intereses financeiros paneuropeos que dominan os nosos gobernos, e que estes, no canto de nos defender con patriotismo e dignidade, nos traizoen para actuar como meras comparsas de Merkel.


Summary: O mundo ao revés esta xornada, entanto que a única vitoria costeira chegou da man do conxunto peor clasificado. A segunda vitoria consecutiva do Bm. Camariñas na caldeira do Areal permite aos de Moncho Canosa manter o pulso cos equipos que loitan por evitar as dúas prazas de descenso. Rasoero e Luceros tamén venceron, mentres o OAR caíam sendo os tres equipos cos que loitará por evitar a segunda praza de descenso, unha vez que o Octavio parece sentenciado. Camariñas e Luceros contan con 11 puntos, polos 12 de Luceros e OAR.

O que non pasou do empate foi o Xiria, ao que lle pasou factura á derrota da semana ante o Teucro e que permite que o Lalín se coloque a só 1 punto da súa 2ª praza. Mentres na 2ª, inesperada derrota polo Balonmán Xallas en Vigo, ante un rival ao que golearan na ida, e que se atopa na zona media-baixa, e que se convirte na 2ª derrota consecutiva dun cadro verde que afasta ao Balonmano Xallas do primeiro posto, e que dá vida ao terceiro clasificado, o Balonmano Pontedeume na procura da segunda praza que dá o ascenso. 1ª Estatal Masculina, xornada 22 Resultado: Bm. Camariñas - Magope 6 do Nadal (37 - 29) Moi bo partido o que disfrutaron máis de 200 persoas no Areal. Un choque comezaba cun Camariñas que percutía sen cesar a dura defensa viguesa pero que Eusebio desangraba en cada acción facendo o que posiblemente foi a súa mellor actuación na categoría chegando a anotar 14 goles. O equipo vigues só era capar de responder con rápidas contras xa que en ataque estático o Camariñas tiña moi asentada a súa defensa axudada por un grandisimo Cristian baixo os paus, que impedían aos visitantes achegarse no marcador. Os tempos mortos usados polos visitantes e un par de precipitacións locais puxeron aos olívicos a 2 goles pero foi un mero espellismo xa que outra vez Eusebio vacinaba o arco visitante permitindo chegar cun 18-14 ao descanso. A segunda parte duro 5 minutos, os que tardaron os conserveiros en poñer un 22-14 no electrónico, facendo que os Boya Blues se desen seu particular festín a golpe de bombos, tamborer e cánticos convertendo O Areal nunha caldeira fervendo. Houbo minutos para todos e ovacionar ás dúas grandes actuacións da tarde: Cristian e Eusebio. 1ª Estatal Masculina, xornada 22 Resultado: Calvo Xiria - Carnes Doribeiro-Ourense Provincia Termal (30-30) Calvo Xiria: Antonio Mato (p), Julio Ferreiro, Carlos Vilanova (3), Cuco (1), Julián López, Brais Puñal (2), Fran Rey (2), Pablo Iglesias (7), Manuel Méndez (6), Jorge Bouzas (2), Alejando Calvete (3), Chimpo (4), Iván Amarelle. Menos alegre estivo o cadro carballés, que basearon parte do seu xogo no bo facer do porteiro Antonio. Puideron escapar na primeira metade pero acabaron igualados. As baixas ían facendo mella nos verdes, nun mal partido en xeral, ata que consegurion facer un parcial e marchar 24-20. Parecía que a cousa ía ser doada pero "o letargo emocional daría paso ás dúbidas" despois de 5 erros en ataque. En pleno empate dúas exclusións deixaban aos carballes con 4 en pista, permitindo aos visitantes colocarse un gol por riba co partido agonizando. Menos mal que aparecía Pablo Iglesias para salvar un punto. 2ª Autonómica Masculina, xornada 22 Resultado: Ad. Carballal - Balonmano Xallas (18-17) Non estiveron finos os xogadores visitantes que unha vez máis viaxaron en cadro, no que vén ser o habitual as últimas semanas. Aínda que en defensa se encontraban cómodos, era de novo o ataque o que fallaba, deixando o marcador nun frouxo 6-8 ao descanso que para nada reflicte os números que teñen os xalleiros na clasificación. A segunda parte foi un cúmulo de infortunios e imprecisións, na que se acabou levando o partido o equipo que máis o buscou. A falta de 30 segundos metía o gol da vitoria o Ad.Carballal, que conseguía ademais provocar unha falta en ataque en contra dos xalleiros a falta de segundos, cando estes buscaban o empate á desesperada. Todas as novas do balonmán costeiro Máis información O Balonmán Xallas déixase en Pontevedra boa parte das súas opcións de título. Sumando para non perder comba. O ambiente, o gran vencedor. Clasificación da 1ª Estatal. Clasificación da 2ª Autonómica Masculina.


Summary: A dous días de que dea comezo o curso lectivo, o persoal de centros educativos de infantil e primaria reclama máis contratacións e menos alumnado por clase para poder cumprir os protocolos de separación.

As mobilizacións e protestas do profesorado galego sucédense día tras día nos diferentes colexios. Estas protestas crecentes están sendo recollidas, tamén, polos sindicatos como se puido ver na rolda de prensa desta segunda feira. As peticións e críticas á política seguida neste asunto veñen de todas as bandas. Por exemplo, CIG-Ensino acusou esta terza feira á Xunta de incorrer nunha falacia ao ter asegurado que contratou profesorado de reforzo para este curso que está a piques de comezar. A central sindical, que trasmite a queixa dos cadros de persoal de numerosos centros educativos da Galiza, asegurou que estabelecendo comparativas cos datos de 2019 "só se incrementaron en 213 as interinidades no corpo de mestras". "Unha cifra bastante baixa se temos en conta que o número de xubilacións roldou as 400 e que este ano non houbo oposición", explican. Por iso moitas docentes están a facer reivindicacións nos centros, sobre todo naqueles de Educación Infantil e Primaria. Desde o punto de vista do profesorado galego é preciso contar con máis persoal e menos ratios de alumnado para atender ás recomendación sanitarias tales como a distancia de seguridade de 1,5 metros nas aulas. Consideran que a Xunta as está a "negar a varias etapas educativas". Distintas distancias para a Xunta A central sindical lamenta que a Xunta defenda diferentes distancias segundo o nivel de estudos. "Mentres que o metro e medio de distancia, medido iso si entre o centro dos corpos e non os seus extremos, xa é referencia nas etapas educativas superiores, nos niveis máis baixos a Consellaría fía todo aos grupos de convivencia estábel e á estanquidade destes", critica. Ademais, asegura que as consideracións das autoridades foron cambiando "en cada versión do protocolo". O sindicato sostén que a Consellaría de Educación, que acaba de vivir un relevo na súa dirección, "non poden deixar de lado ao estudantado con necesidades específicas de apoio educativo, aos menores de 3 a 5 anos e aos da franxa de idade entre 6 e 12 cando son precisamente quen máis dificultades teñen á hora de manexar os equipos de protección e á hora de levar a cabo a hixiene e desinfección do material por inmadurez e mesmo por falta de habilidades motoras". Este malestar estase a ver directamente nas mestras e mestres galegos, que son os que máis accións de oposición ao protocolo están a desenvolver. Este contexto está animando ao colectivo a acudir aos paros convocados para os días 10 e 16. Desde onte sumáronse os apoios das dúas principais asociacións de ANPAs do ensino público galego así como as organizacións estudantís Erguer e Anega.


Summary: O número de pensionistas sitúase en Galiza nos 766.309 e a pensión media crece até os 844,03 euros, aínda lonxe dos 994,02 euros do Estado español.

Galiza segue á cola en materia de pensións, só por diante de Estremadura, onde o gasto medio sitúase nos 828,02 euros. En outubro, a pensión media galega creceu até os 844,03 euros, lonxe dos 994,02 euros da media do estado español, e tamén aumentou o número de pensionistas, 0,4% até os 766.309, segundo os datos publicados esta sexta feira polo Instituto Nacional da Seguridade Social (INSS). O gasto en pensións situouse en setembro en 645,82 millóns de euros, dos que 458,88 corresponderon a pensións de xubilación, fronte os 112,4 millóns das de viuvez, os 87,97 millóns das de incapacidade permanente, os 9,49 millóns das de orfandade ou os 0,34 millóns das de favor familiar. As pensións de orfandade son as máis baixas de Galiza, con 399,91 euros de media que perciben 23.520 menores de 25 anos. Séguenlle as de viuvez, con 602,44 euros de media e 186.824 beneficiarias, e as de incapacidade permanente que chegan a 69.838 persoas que reciben unha media de 882,56 euros. As persoas xubiladas, o máis numeroso co 479.537 beneficiarias, contan cunha pensión media de 958,82 euros.


Summary: CIG, CUT e CCOO critican os "ouvidos xordos" da empresa perante unha situación con graves consecuencias. Arredor de 400 dos 5.500 empregados da factoría viguesa atópanse e baixa, a metade dende hai máis de seis meses. Vídeo no interior

CIG, CUT e CCOO presentaron esta sexta feira a convocatoria de greve para o vindeiro día 15 de xullo, unha convocatoria de paro de 24 horas que vai dirixida a todas as quendas e todos os sistemas da factoría. Estas centrais explican que as "abusivas cargas e ritmos de traballo" que se quer establecer pola empresa nas liñas de produción vai ser unha volta de porca a unha situación xa de por si insostíbel. A dirección de Citroën tomou a decisión de incrementar a cadencia de traballo a partir deste mes de xullo, cando está previsto que se fabriquen nove vehículos máis en cada unha das tres quendas. Na actualidade arredor de 400 dos 5500 empregados da factoría viguesa atópanse e baixa, a metade dende hai máis de seis meses, por mor do alto ritmo de produción, que ten efectos directos sobre a saúde dos operarios. Os sindicatos lamentan os "ouvidos xordos" da dirección a pesar de levar máis dun mes pedindo solución para este esta problemática. As 200 novas contratacións anunciadas pola empresa tampouco acaban de convencer as centrais, que salientan que non son de abondo. O cadro de persoal está a sufrir unhas condicións moi duras de ritmos de traballo, difíciles de aguantar. A pasada fin de semana máis de mil persoas secundaron a manifestación convocada por estes tres sindicatos para protestar polo incremento dos ritmos de traballo baixo o lema "- abusos + respecto". Chamaban tamén o cadro de persoal de montaxe da factoría a non acudir ao seu posto coincidindo coa xornada de traballo extraordinaria este sábado, día 8. Agora, a través da convocatoria de greve, denuncian a actitude mantida pola empresa e procuran que acepte someterse ao AGA (O Acordo galego de solución extraxudicial de conflitos no traballo) para tratar os problemas de traballo de sobrecarga no cadro de persoal.


Summary: Coincidindo coas festas da cidade a exposición poderase ver até o 30 de outubro na rua da Raiña.

Un dos símbolos de Galiza, o animal máis presente na nosa cultura e do que máis se falou pola súa importancia económica doméstica e a grande escala foi e é a vaca. Hai uns anos chamou a atención do fotógrafo Xurxo Lobato quen realizou unha extensa reportaxe fotográfica, a modo de homenaxe, sobre o papel que representou e representa no noso país. 450.000 vacas en 14.000 granxas que producen 2,3 millóns de toneladas de leite por ano son cifras que falan do seu peso algo máis ca simbólico. Lobato introduce o seu obxectivo nas múltiples realidades e na evolución das explotacións que derivou na súa desaparición nalgunhas zonas do país. Xurxo Lobato realizou unha extensa reportaxe fotográfica a modo de homenaxe A exposición "No País das Vacas" xa pasou polo museo do Pobo Galego en Compostela, a Semana Verde de Galiza en Silleda, Ourense, Vilagarcía de Arousa, Vigo, A Coruña ou Pontevedra. Agora chega a Lugo con 132 fotografías instaladas en paneis e con textos de escritores, gandeiros, empresarios e xornalistas, cada unha cunha historia singular do seu ámbito. Así falan desde Xosé Luís Méndez Ferrín, Manuel Rivas e Ramón Villares, até Rosalía Mera, Felipe Senén e Flavio Morganti. Ademais da creativide do propio Lobato atoparemos unha completa representación da vaca a través da obra doutr@s artistas da Galiza.


Summary: O pasado sábado presentouse en Compostela 'No seu despregar', unha antoloxía que reúne as voces máis novas da poesía galega, sen etiquetas, sen trazos xeracionais pero tamén sen complexos e sen corsés.

'No seu despregar' son 18 autores e autoras que naceron entre 1985 e 1997. No volume, publicado por Apiario, podemos atopar poetas xa recoñecidos e con obra publicada como Gonzalo Hermo, Rosalía F. Rial ou Ismael Ramos, entre outros, aínda que tamén novos valores curtidos en fanzines, blogs ou na propia revista Dorna. E un caído en combate, Fran Cortegoso, finado o pasado outubro. Elas e eles son, por orde alfabética: Afonso Traficante, Afra Torrado, Alba Cid, Alicia Fernández, Antón Blanco, Celia Parra, Francisco Cortegoso, Gonzalo Hermo, Helena Salgueiro, Ismael Ramos, Jesús Castro, Lara Dopazo, María Vilas, Noelia Gómez, Olalla Tuñas, Paula Antía Rey Baliña, Rosalía Fernández Rial e Tamara Andrés. Antía Otero: "Estamos ante autores que forman parte das xeracións mellor preparadas que tivemos nunca que non están atopando os lugares que lle son lexítimos en relación á súa calidade" Como xornalistas que somos buscamos unha traza común, unha etiqueta para os nomear, até que nos demos de fuciños coa realidade en forma de editora, Antía Otero, que negou a maior: "No seu despregar' nace como unha idea de recompilación, de antoloxía, non con ningunha vontade de etiquetar. O propio título refírese a iso tamén, como unha idea de despregable, de mostra. No texto das editoras falamos precisamente disto. Creo que son autores que comparten un tempo, seguramente un espazo e seguramente uns referentes, unha ollada ou non. O único é que hai é un marco cronolóxico, pero non hai máis". E abonda: "Este libro, desde logo, non quere marcar unha xeración. Nace como unha mostra de cales son eses novos impulsos na escrita, pero sen vontade de xerar ningún nome nin etiqueta. É máis, nace con outra vontade, de que sexa o lector/a quen descubra os vasos comunicantes entre eles, que os hai". Antía Otero: "Eu creo que agora se está recoñecendo, pero a tradición literaria potentísima vén de atrás. E non falo só do caso de Gonzalo, falo dunha literatura, dun sistema literario". A respecto da escolla das autoras e autores, Otero afirma que "non queriamos antologar só autores que tivesen premios e que neste momento poden soar máis, senón tamén aqueles outros que nós sentimos que están agromando e que non teñen aínda obra individual publicada, pero que fan un traballo exquisito e xenial en fanzines, blogs, nas redes... Tamén por iso non queremos falar de xeración. Non queremos etiquetar para nada nin encorsetar outras maneiras de facer. Dito isto, creo que estamos ante autores que forman parte das xeracións mellor preparadas que tivemos nunca, que non soamente eles, que non están atopando os lugares que lle son lexítimos en relación á súa calidade. Pero tamén os hai que si, que xa están a ser recoñecidos". Un bo exemplo de recoñecemento é Gonzalo Hermo, que acadou o Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández. "Con casos como o de Hermo os premios veñen colocar o foco nalgo que xa estaba ocorrendo", explica a responsable de Apiario. "É que ás veces esquecémonos disto e cremos que algo xurde da nada, e non é así. Hai moito traballo por detrás. Eu creo que agora se está recoñecendo, pero a tradición literaria potentísima vén de atrás. E non falo só do caso de Gonzalo, falo dunha literatura, dun sistema literario". Preguntada polas diferenzas desta xeración coa anterior, Otero considera que "para min a xente que escribe agora está moito menos encorsetada, moito menos acomplexada, que cren moitísimo máis no que fan, e cunha altísima calidade. Pero sobre todo esa idea de que non teñen corsé nin o queren. Creo que as voces deben ser individuais, compartes un tempo físico e non significa que sexas igual que o teu compañeiro. Non quere dicir nada que nazas parello a alguén. Por iso nos gustou a idea de despregar. Interesanos moito a idea non xerárquica, a idea transversal do despregable, coma quen desprega un mantel nunha mesa e séntanse todos a comer. E non hai postos de mellores nin peores e xenéranse sinerxias entre eles. Esa é a vontade deste libro. Non é a de buscar unha etiqueta en ningún caso".


Summary: O OEGA quere espallar o seu relato para loitar contra a "indefensión da veciñanza que non queren un eólico a 500 metros polo que lle van pagar unha esmola".

Todos os veciños da Costa da Morte, afectados ou non pola invasión dos eólicos, están chamados este xoves 29 de agosto a unha charla que o Observatorio Eólico de Galicia realizará ás 11:00h na Casa da Cultural de Mazaricos. Unha perfecta ocasión de asesoramento ára a veciñanza para ver que accións se poden tomar e precaucións se deben tomar cando as empresas se achegan aos teur terreos. O OEGA escolle Mazaricos ante os últimos movementos, "pioneiros", do Concello, que se sitou en defensa dos veciños afectados polo parque eólico da Ruña II parándolle os pés ás impacables empresas e poñendo o puño na mesa ante a pasividade da Xunta de Galicia. Unha postura que chamou a atención do doutor en economía Xavier Simón, que recoñece que "non todos os concellos se poñen de parte da veciñanza". Deste xeito, o Observatorio quere espallar o seu relato para loitar contra a "indefensión da veciñanza que non queren un eólico a 500 metros polo que lle van pagar unha esmola".


Summary: A Asociación Terra e Leite, constituída como think tank para o desenvolvemento da industria láctea, difunde unha serie de análises realizadas por expertos para que o sector se adapte en mellores condicións ao mercado liberalizado en Europa a partir de abril de 2015.

Galicia produce case o 40% de todo o leite de España (38,6%), uns 2,5 millóns de litros que a converten nunha das dez primeiras rexións europeas en produción leiteira, e cun valor económico equivalente a case o 1,5% do PIB. Unha potencia leiteira (a pesar das moitas eivas e obstáculos que tivo que superar ou que aínda sofre) que a partir do 1 de abril de 2015 (momento no que desaparecerán as cotas de produción e o mercado do leite quedará liberalizado) terá que se enfrontar a un novo escenario, con regras distintas, para ben ou para mal, ás que tivo que enfrontar até agora. Anticipando ese momento, e a xeito de think tank, o pasado xoves presentouse en Compostela a Asociación Terra e Leite. Os promotores desta iniciativa buscan influír tanto na administración coma nos distintos actores do sector (produtores, distribuidores...) para que Galicia aproveite as súas vantaxes competitivas como produtor de leite (o seu "ouro branco", como destaca Ernesto Sánchez Pombo nuns dos textos de análise que xa se poden ler na web da asociación). Ou como salienta o historiador Lourenzo Fernández Prieto noutro dos textos: "neste país temos os mellores gandeiros e as mellores condicións ambientais de Europa para producir leite, uns labregos que responderon aos estímulos do mercado e máis do Estado e, por encima dos seus erros -do Estado, do mercado e deles mesmos- agora seguen nas mellores condicións para favorecer un importante sector produtivo da economía galaica". Dende o ingreso de Galicia na CEE en 1986 o sector modernizouse, e moito. Só un dato: das máis de 100 mil explotacións existentes hai 30 anos, pasouse a apenas 12 mil, pero que en conxunto producen máis do doble do que producían daquela. Pero aínda queda moito camiño por percorrer. Todos os textos que acompañan a presentación de Terra e Leite inciden nunha serie de tarefas pendentes do sector, das que dependerá o seu crecemento nun mercado globalizado, ou a súa crise. Un dos grandes factores que serán clave neste novo escenario será a demanda crecente de produtos lácteos no mundo, sobre todo nos mercados emerxentes. Velaí a grande oportunidade de crecemento para o sector leiteiro galego. Todos os expertos avogan polo crecemento das explotacións, que seguramente aínda deberán reducir máis o seu número, a necesidade dunha relación interprofesionais entre produtores, industrias e distribuidores, hoxe case inexistente, e a esixencia tamén do desenvolvemento dunha industria leiteira galega. Tamén da necesidade de aproveitar o potencial forraxeiro de Galicia, que na actualidade (nun contexto de moi elevados prezos do alimento do gando), importa a maior parte desa materia prima. Tamén avogan na súa totalidade por potenciar a investigación e a formación especializada, e por apostar por unha diversificación na produción e nos produtos exportados (primando a especialización nunha nova oferta: queixos, iogures, batidos, leites de marcas específicas, por riba da actual predominante venda de leite líquido, moitas veces de marcas brancas). Un dos textos máis interesantes dos achegados por Terra e Leite é o asinado por Edelmiro López Iglesias, profesor de Economía na USC. En O ouro branco de Galiza? Estratexias de futuro para o complexo lácteo López Iglesias realiza un exhaustivo percorrido polas fortalezas e debilidades dun sector en crecemento, pero eivado por algúns problemas estruturais. O máis importante é se cadra a inexistencia dunha estrutura empresarial sólida en Galicia para a transformación e a distribución do leite, de xeito que o 90% da riqueza xerada procede das explotacións, e só ese dez por cento restante da industria, que noutras rexións concentra a maioría dos ingresos xerados e do emprego creado. Entre o 25 e o 30 por cento dos ingresos xerados polo leite se destinan á compra externa de forraxes Outro dos aspectos nos que incide López Iglesias é no xa referido da forraxes, sobre todo nun contexto de prezos altos das materias primas para a alimentación animal, e cunha espectativa de que aínda crezan máis. O profesor destaca que entre o 25 e o 30 por cento dos ingresos xerados polo leite se destinan á compra externa de forraxes, e lembra que en moitas rexións europeas, sobre todo do norte e centro do continente as explotacións producen elas mesmas o alimento dos animais. Nun escenario fortemente competitivo, a redución dos custes será fundamental para que o leite galego mellore as súas opcións. López Iglesias destaca, de feito, que "a liberalización facilitará que a produción tenda a concentrarse naquelas zonas que teñen maiores vantaxes competitivas: ben polos menores custes de produción, e/ou por estar próximas aos centros de consumo ou contar cunha industria láctea máis sólida". Outro dos aspectos no que as explotacións galegas teñen aínda marxe de mellora é no seu tamaño, que debería crecer, por varios motivos, comezando pola necesidade de aproveitar mellor unhas axudas económicas da UE que priman as grandes extensións, pola tendencia a que os pagos por hectárea sexan equivalentes. Porén, López Iglesias destaca que "o debate non debe ser: modelos extensivos versus modelos intensivos. Senón que os conceptos clave son os de: autonomía da explotación na alimentación do gando, e minimización dos custes por unidade de produto". É dicir, que a clave no novo contexto será ter "os menores custes por litro". "As industrias localizadas aquí están especializadas nos derivados máis simples, que xeran menor valor acrecentado" En canto á industria, López Iglesias alerta de que "unha parte significativa da produción láctea (ao redor do 25%) continúa exportándose en bruto para a súa transformación noutros territorios" e que "as industrias localizadas aquí están especializadas nos derivados máis simples, que xeran menor valor acrecentado". Produtos, ademais, "que teñen outros inconvenientes: son os que contan cunha demanda menos dinámica, e aqueles nos que é maior o poder de negociación das cadeas de distribución, cun dominio crecente das marcas brancas ou marcas de distribuidor". Isto ten como consecuencia que a industria láctea galega xera tan só o 10% dos ingresos do sector en toda España. López Iglesias sinala tamén unha eiva na capacidade exportadora, pois o 93% do leite galego consúmese en España, sendo residual a produción destinada ao resto da UE ou ao exterior desta. Ademais, non hai apenas exportación de produtos distintos ao leite, sendo Galicia importadora neta de queixo ou iogures. López Iglesias subliña como fundamental o crecemento das empresas transformadoras galegas, que podería chegar por dúas vías: polo crecemento interno e concentración empresarial, ou pola cooperación empresarial O economista subliña como fundamental o crecemento das empresas transformadoras galegas, que podería chegar por dúas vías: polo crecemento interno e concentración empresarial, ou pola cooperación empresarial. Porén, apunta que "a cuestión é qué empresas das que teñen factorías en Galiza poden xogar un papel relevante nestes procesos ao longo dos vindeiros anos. Aspecto no que o panorama de partida non invita ao optimismo". Outra vía posible, engade, "consiste na potenciación de fórmulas de cooperación entre empresas (da propia industria láctea ou de diferentes ramas da industria alimentaria) para levar a cabo accións conxuntas e proxectos colaborativos".


Summary: Sorpresa e preocupación entre o cadro de persoal de Ferroatlántica pola venda das hidroeléctricas e factoría de ferroaleaxe que o grupo ten na Galiza a un fondo estadounidense por 170 millóns de euros. Alfonso Mouzo, do comité de Ferroatlántica Cee, Dumbría e Centrais Hidroeléctricas, empraza a Xunta a evitar a operación.

O Grupo Villar Mir vende o complexo Cee-Dumbría e as centrais de Xallas ao fondo TPG Sixth Sreet Partner en alianza coa española Ithaka por 170 millóns de euros, segundo informou Ferroglobe -que ten 55% de Ferroatlántica-. Unha noticia que os traballadores e traballadoras coñeceron a pasada noite e que lles xera "preocupación", como recoñece en conversa con Sermos Galiza Alfonso Mouzo, do comité de Ferroatlántica Cee, Dumbría e Centrais Hidroeléctricas. "É unha tomadura de pelo, é peor do que pensabamos", indica. O persoal levaba tempo sospeitando que o Grupo Villar Mir quería desfacerse deste complexo mais non prevía que o destino fose un fondo estadounidense. Para Mouzo, esta operación vai ser negativa para traballadores e traballadoras e para a comarca. Nin o fondo estadounidense nin a empresa española coa que se alía para esta operación, Ithaka, están no sector da ferroaleación, senón que os seus intereses están na enerxía. De aí que considere que con esta adquisición o que procuran é "especular coa enerxía dos nosos ríos e deixar caer as factorías". Unha repetición en certa medida do que Villar Mir pretendía hai dous anos, lembra, e que fora paralizado pola Xunta. "É a mesma teima", sostén Mouzo. Hai dous anos Villar Mir tentara vender as centrais mais a Xunta denegara a segregación da actividade hidroeléctrica da de ferroaliaxe. Ferroatlántica interpuxo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) un recurso contencioso-administrativo contra a resolución do goberno galego. Agora, explica o representante do persoal, "Villar Mir quere vender todo o paquete [agás a factoría de Sabón]" mais a intención de "facer caixa" coa enerxía é a mesma. "Esperamos que a Xunta non permita isto". Alfonso Mouzo fai fincapé en que Ferroatlántica e Ferroglobe seguirán vinculadas a través dun acordo de longa duración mediante o cal a primeira será receptora dos produtos elaborados pola segunda. Ferroglobe comprométese, pola súa banda, a achegar materias primas "chave". Para Mouzo isto é case una relación de "subcontrata", un "subterfuxio". A motivación desta operación é para Mouzo, clara: "Villar Mir necesita cartos para tapar parte da gran débeda que ten pola súa mala xestión, unha débeda que é sobre todo da construtora OHL". "Cautela" Por outra banda, e en declaración á Televisión de Galiza, o portavoz do comité de empresa de Ferroglobe en Sabón – que non fai parte do paquete en venda- manifestou a súa "sorpresa" e "preocupación" ante a noticia. Á espera da xuntanza que esta mesma tarde manterán con representantes de Recursos Humanos de Ferroglobe, Francisco Blanco incide en que o importante é que se manteña o emprego e a actividade.