Summary: O Blue Star continuará sine die na Ría de Ares-Betanzos. A falta de medios e a incapacidade do goberno do Estado para facer fronte á situación, levou a navieira propietaria do buque a poñer en mans da empresa que remolcou o Prestige, o rescate da embarcación, que garda nas súas adegas máis de cen toneladas de combustíbel. Mentres tanto, aumenta a preocupación entre a veciñanza.

A cuarta tentativa de rescate tamén rematou en fracaso. A intención de retirar a embarcación na xornada do domingo resultou falida ao rachar os cabos con que os remolcadores enviados polo goberno do Estado, pretendían devolver o Blue Star ao mar. Pola súa banda, as condición da preamar non axudou o dispositivo, significándose, ao tempo, o estado das hélices de popa, que segundo varias fontes atópanse inmobilizadas nas rochas. A armadora do Blue Star, diante desta situación, acordou encomendar o rescate da embarcación a SMIT Salvage, empresa holandesa dedicada a este tipo de labores e encargada do operativo do Prestige, nas últimas horas antes do afundimento. Así, as cousas, no mediodía de onte, o delegado do goberno español na Galiza, Javier Losada anunciou o novo plan da empresa e a súa obrigación de presentar nun prazo de 24 horas a alternativa para o buque. O goberno negase a colocar as barreiras anticontaminación gardadas nunha nave industrial a cinco quilómetros de onde se atopa o barco 100 toneladas de combustíbel no interior do Blue Star A retirada das máis de cen mil toneladas de combustíbel, que garda no seu interior o Blue Star, resulta neste momento o traballo máis urxente. Se ben nun primeiro momento as autoridades responsábeis, neste caso o goberno do Estado, titular das competencias en materia da salvamento marítimo na Galiza, malia a demanda da súa transferencia, negaron a posibilidade dalgún risco ao respecto, nas ultimas horas, esta cuestión pasou a situarse como prioridade. As veciñanza da Ría de Ares observa con preocupación a ausencia de medidas preventivas contra a contaminación. O portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Néstor Rego, desprazado ao lugar do sinistro nas primeiras horas, solicitou "a colocación das barreiras anticontaminación que teñen nunha nave no polígono de Vilar do Colo a só cinco quilometres de onde se atopa do arco", denunciando o risco que representan as máis de cen toneladas de combustíbel presentes nos tanques do Blue Star. Galiza carece de medios para rescatar o Blue Star Os traballos de rescate do Blue Star están evidenciando, ao tempo, a falla de medios existentes na Galiza para facer fronte a un accidente marítimo. Malia o alcance do tráfico de mercadorías fronte ás costas galegas, cuxo volume aumentou de xeito considerábel nos últimos anos, e o elevado número de sinistros rexistrados, algúns deles, como o caso do Prestige, convertidos en catástrofe pola xestión das autoridades, semella que pouco se ten mellorado nos últimos anos nesta materia. A este respecto, Néstor Rego, tras anunciar a presentación de varias iniciativas sobre o tema no Congreso dos Deputados, sinalou "que a armadora do Blue Star renuncia a continuar tentando sacar o barco cos medios que hai porque non son os adecuados e por medo ao posíbel deterioramento. Queren contratar unha empresa especializada. En que lugar deixa iso os medios de salvamento e rescate que dependen do Estado? Pois, claramente, evidencia que continuamos indefensos". A tripulación permanece no interior do barco sinistrado As dúbidas e preguntas amoréanse a falla de que SMIT Salvage presente o seu plan de rescate do Blue Star. Se sorprende a negativa do Goberno español a colocar as barreiras anticontaminación, gardadas nunha nave industrial a só cinco quilómetros de onde se atopa fondeada a embarcación, tamén resulta estraño que a totalidade da tripulación permaneza no interior da embarcación accidentada, malia non ser obrigatoria a súa presenza. A falla de transparencia dos responsábeis gobernamentais tamén é motivo de preocupación. A día de hoxe, Javier Losada, a máxima autoridade do Estado na Galiza, aínda non visitou a zona do sinistro, limitándose, ás máis das veces, nas comparecencias públicas a repetir a versión da navieira. Nun sentido semellante, a Xunta da Galiza, administración sen competencias en materia de seguridade marítima, mantén un perfil baixo.


Summary: Falta información á poboación sobre que facer no caso de ser atacado por unha vespa velutina, o nome científico desta avespa. Así o denuncia o parlamentar do BNG Xosé Luís Rivas Mini, quen vai dirixir unha pergunta oral ao goberno galego nun próximo pleno.

"É obriga de Medio Rural e Medio Ambiente establecer, orzamentar e coordinar liñas de investigación acordes á magnitude do problema e dar información clara e útil á poboación que evite accidentes e danos na mesma e máis no medio natural", afirma Rivas, para quen é inceptábel que a Xunta deite a toalla no chan neste asunto e se limite a considerar que a velutina veu para ficar e que, portanto, hai que convivir con ela. En 2018 foron retirados un total de 28.000 niños de vespa velutina, indicou o parlamentar do BNG, a metade deles na provincia da Coruña. Mais o problema dista de estar resolvido. É máis, a mudanza nas condicións climáticas producido en 2018 a respeito de 2017 —máis chuvias, máis frío—tornou a avespa máis perigosa. Con ese ambiente o insecto procurou abeiro perto das casas e fixo niños máis pequenos. Destarte, incrementouse o número de picaduras a persoas, co falecimento dalgunhas alérxicas ao seu veleno. Os ataques causan danos na apicultura, na fruticultura e na polinización, daí que o parlamentar pida á Xunta a adopción de medidas urxentes que limite os efectos da praga.


Summary: Nunha comparecencia con 'Iniciativa pola Unión' anuncian unha mobilización conxunta para esta quinta feira co lema 'Emigrantes do mar e da terra estafados por España e Noruega'.

Os colectivos de emigrantes retornados e dos ex-mariñeiros galegos en Noruega anunciaron unha mobilización conxunta para esta quinta feira, 15 de outubro, baicxo o lema 'Emigrantes do mar e da terra estafados por España e Noruega'. Unha mobilización en cuxa presentación estivo presente tamén Iniciativa pola Unión, plataforma que puxo sobre a mesa a posibilidade de realizar unha gran asemblea nacional na que estean presentes as diferentes reivindicacións e loitas que se están a producir no país. A Coordenadora nacional de emigrantes retornados e 'Long Hope' (a asociación de ex-mariños na frota norueguesa) coincidiron en reivindicar o apoio da cidadanía á mobilización (que parte ás 11:30 da compostelán Praza do Obradoiro para finalizar perante a Xunta). Os emigrantes retornados piden que se devolvan os impostos que o Estadoe spañol, afirman, lles cobrou irregularmente. Os ex-mariños. Cobrar as prestacións que lles corresponden após décadas cotizando en Noruega e que este país non lles quere pagar. Fomos "obrigados a emigrar", salientan os colectivos, e agora atopan un "Goberno que non nos defende", unha crítica que extenden tamén á Xunta. Así, desde o colectivo de emigrantes retornados lembran que mentres un pensionista no Estado está exento de presentar declaración até os 22.000 euros, no caso dos que perceben prestación do estranxeiro o baremo baixa aos 11.200 euros. Iso considérano unha inxustiza a reverter. Desde 'Long Hope' lamentan que o Goberno "non teña vergoña" e non os apoie nunha loita que é "de xustiza". A isto engaden que, após máis de 30 mobilizacións, Núñez Feijóo non se reunise aínda cun colectivo que representa máis de 10.000 ex-mariñeiros galegos.


Summary: A oposición afea que se tramite a norma pola vía de urxencia para "furtar" o debate parlamentario.

O pleno do Parlamento da Galiza aprobou esta terza feira continuar, pola vía de urxencia por lectura única, a tramitación do proxecto de lei de medidas extraordinarias dirixidas a impulsar a provisión de postos de difícil cobertura na sanidade galega. A iniciativa saíu adiante cos votos a favor do PP, que xustificou a urxencia na necesidade de dar resposta ás necesidades de cobertura sanitaria dos hospitais comarcais, e coa oposición de BNG e PSdeG, que viron nesta opción a intención de "furtar o debate" parlamentario. Así, fronte á posición dos populares, que agradeceron á Xunta o "esforzo" por buscar vías de cobertura para estas prazas, a oposición considerou que a lei pretende normalizar unha vía "excepcional" de provisión de prazas para solucionar un problema que é "estrutural", en relación á falta de médicos en diferentes servizos e centros comarcais. Tres centros de saúde da área de Pontevedra e O Salnés, de novo sen persoal médico O PSdeG chama a "tratar mellor" o persoal médico Nesta liña, o socialista Julio Torrado acusou a Xunta de pretender, con esta lei, "resolver os problemas do sistema sanitario empregando mecanismos extraordinarios de forma estrutural". Torrado, que vinculou os problemas de cobertura dos comarcais co "erro provocado" coa creación das áreas sanitarias, dixo que, igual que aquelas crearon "pacientes de primeira e pacientes de segunda", esta norma creará postos para "profesionais de primeira e profesionais de segunda". "Temos un problema para dotar os comarcais porque as áreas sanitarias permiten que estes sexan hospitais de segunda", dixo o deputado do PSdeG, que afeou que o texto se debata polo trámite de urxencia con lectura única, "o máis breve posíbel". Fronte ao sistema que promulga esta norma, Julio Torrado recomendou ao Goberno galego "tratar mellor os profesionais sanitarios" e non "crear leis que permita tratalos peor". A Xunta aproba unha lei para cubrir postos médicos sen necesidade de exame "Crea malestar e non soluciona os problemas", di o BNG Tamén a deputada nacionalista Montse Prado afeou "a forma" de tramitación desta lei, coa utilización do "mecanismo de excepción" para "reducir os tempos de debate ao mínimo". Do mesmo modo, criticou "o fondo" da norma, xa que é "un mal parche" para un "problema estrutural" da sanidade galega. "É unha lei que crea malestar e non soluciona os problemas", dixo. Prado fixo un símil médico alegando que "cunha aspirina para a dor non se soluciona un problema dunha envergadura brutal" e criticou que a Xunta busque resolver esta situación "a custo cero". Consultas de tres minutos e medio para até 80 pacientes nun día: a sobrecarga no Sergas, denunciada no Tribunal Superior A norma achega "incentivos" aos profesionais, defende o PP Finalmente, a deputada popular Encarna Amigo agradeceu "o esforzo da Xunta" para dotar de facultativos os postos de difícil cobertura e asegurou que esta lei non sería necesaria "se Pedro Sánchez tivese feitos os deberes", modificando a normativa básica para garantir a cobertura. Sobre a norma, Encarna Amigo afirmou que "conta co aval da asesoría xurídica" e "avanza no camiño marcado polo Congreso e o Goberno estatal", apostando na vía do concurso de méritos para cubrir estas prazas que, aliás, achegan "incentivos aos profesionais", como postos fixos, un sistema máis fácil de acceso e máis puntuación. Previsibelmente, será aprobada no próximo pleno.


Summary: Seis ilustracións de Federico Ribas atopadas no Museo de Pontevedra outorgan unha nova dimensión ao legado artístico deste maxistral deseñador. Sermos Galiza achégase neste artigo ás circunstancias vitais do autor que, desde o exilio en Arxentina, elabora unha serie de estampas estarrecedoras, que beben do terror inspirado e recollido polos relatos que lle chegan do outro lado do océano, historias en imaxe da represión nesa distante Galiza.

O día 3 de outubro de 1936 Federico Ribas Montenegro (Bouzas, 1890—Madrid, 1952), de 45 anos de idade, abandona o porto de Vigo con rumbo a Bos Aires no vapor de 14.000 Tm Highland Monarch da compañía British Royal Mail, para enfrontarse ao destino dunha derrota asumida. Viaxa acompañado pola súa muller, a parisina Georgina-Clotilde Boussage. Federico era nesa al-tura un dos ilustradores publicitarios de maior recoñecemento no mundo do deseño gráfico no Estado español. A súa carreira comezara sendo moi novo na capital arxentina, tivera continuación en París e, xa a partir de 1914, instalado en Madrid, consolida un status profesional de premios e mencións que o levan a ser considerado, xunto con Bartolozzi e Penagos, o grande ilustrador reclamado polas marcas de maior prestixio no mundo da moda e, fundamentalmente, dos produtos de cosmética da casa Gal, que o nomeará director artístico, destinados a unha clase social de elevado poder adquisitivo. O vencello con Bueu Ribas vive coa súa compañeira entre Madrid e Bueu, vila da que se sente parte, non só por ra-zóns familiares, pois está emparentado coas familias conserveiras Massó, Barreras e Bolívar –el mesmo posúe orixes catalás relacionadas coa salga de peixe e o comercio marítimo–, senón ta-mén por manter vínculos de amizade con persoas do común e unha vizosa identificación coa pai-saxe e con determinados lugares aos que regresa incansábel unha e outra vez. Os areais e rochedos, os sendeiros polos puntais costeiros, a daquela mínima contorna urbana dun Bueu tan mariñeiro como conserveiro... Ademais da reportaxe sobre os "Trazos do Terror" de Federico Ribas, escrita por Xaime Toxo, da que publicamos un extracto, no Sermos de hoxe coñecemos máis polo miúdo á poeta Rosalía Fernández Rial nunha entrevista de Amara Gándara. Tamén saberemos como "Facer país nunha botella" coa axuda de Lois Alcayde. No apartado Andar e Ver Adela Leiro, Mon Daporte e Xan Colazo, do Colectivo Xea, amosan a ruta da "Devesa do Cervo e o Montouto". Como cada sábado, no semanario atoparás tamén poderás atopar unha pequena selección cos libros, música, cinema, teatro, deseño e arquitectura da man de especialistas como Mario Regueira, Mauro Borrazás, Olga Brañas, Xulio Carballo, Andrés Castro, Pepe Barro e Lázaro Armental. Como sempre gozarás da sección de Pasatempos. Recorda que podes ler todos estes contidos no Sermos Galiza que acompaña mañá a Nós Diario. Podes atopalo nos quiosques ou para a súa lectura na nube. Se aínda non es subscritora ou subscritor podes inscribirte nesta ligazón.


Summary: A economía venezuelana é basicamente a produción e a exportación de petróleo. Washington cobiza o control dos inmensos recursos do país caribeño e acaba de dar un novo paso na dirección de cortar o oxíxeno que aínda mantén con vida o movimento bolivariano. A Administración Trump decidiu esta segunda feira conxelar os fondos que a petroleira estatal venezuelana PDVSA ten no país estadunidense. Son por volta de 6.100 millóns de euros.

Washington non só asesora e financia o conglomerado opositor venezuelano —liderado agora polo autoproclamado presidente, o titular da Asemblea Nacional Juan Guaidó—, senón que tamén dispón de mecanismos para afogar aínda máis a economía venezuelana, submetida xa nos últimos anos a unha asfixiante presión en forma de sancións que lastran gravemente a súa actividade comercial. Foi o secretario do Tesouro da Administración Trump, Steven Mnuchin, quen anunciou esta segunda feira a decisión dos EUA de bloquear o acceso de Caracas aos fondos da petroleira estatal venezuelana depositados nos EUA. É unha confiscación pura e dura perpetrada contra os intereses dun goberno, o de Nicolás Maduro, cuxa lexitimidade Washington non recoñece. Esta nova rolda de sancións contra Caracas foi duramente contestada por Maduro, quen as xulgou como "ilegais, unilaterais, inmorais e criminais". O líder bolivarino declarou nunha comparecencia televisiva: "[Os EUA] pretenden roubarnos a empresa Citgo [filial da petroleira nos EUA]. Xa dei instrucións ao presidente de PDVSA para dar inicio ás accións legais". Os EUA deixaron entrever que os fondos bloqueados poderían acabar financiando as actividades dunha oposición venezuelana que tenciona levantar unha administración paralela á de Maduro mentres continúa conspirando —nomeadamente nos acuartelamentos militares— para completar o golpe e derrocar o presidente bolivariano elixido nas eleccións de maio de 2018.


Summary: O festival de Vilaxoán bate marcas de actuacións e actividades na que será desde este venres a "gran festa" das bandas do país e unha homenaxe ao movemento que cumpre vinte anos. Os Diplomáticos, Heredeiros da Crus ou Sés lideran un cartel ben vizoso.

Chegan As Revenidas, chega a festa a Vilaxoán e chega, desta vez, enchoupada en bravú e música galega. Este festival arousán, que cumpre este ano a súa undécima edición, comezou en 2003 da man dunha asociación de rapaces que querían facer algunha actividade cultural no seu pobo. Logo do bo resultado desta pequena iniciativa que acadou a aplauso de gran parte dos veciños da vila, decidiuse que para que o festival tivese continuidade facía falta constituír unha asociación. Así xurdiu a Asociación Repichoca, que se fai cargo desta iniciativa cultural ata o ano 2013 colocando As Revenidas e a Vilaxoán no mapa dos mellores festivais do verán. E abofé que é dos máis recoñecidos. O festival bate marcas nesta edición en cato a concertos, actividades e programación Nesta edición, As Revenidas van bater marcas en canto a concertos, actividades e programación dende que foi creado. Tras consolidarase como unha das citas máis importantes do panorama musical galego do verán, a festa contará, como non, coas sardiñas salgadas e asadas na grella que lle dan nome. Unhas revenidas que xa son identificadas con moito máis que este manxar: música, actividades e unha sardiñada popular que congrega ao redor do parque a miles de persoas para compartir da festa en familia. Para a edición deste ano, Revenidas 2014 conta con máis de 23 actuacións musicais, que farán desde este venres e ata o domingo 24 unha "gran festa da música galega". Ademais de música tamén ten espazo para expresión artísticas como o teatro, o circo ou a maxia. Haberá preto de 20 actividades de balde, para todos os públicos, a Gala do Circo en solidariedade co pobo saharaui e a Feira Revenida, onde poder coñecer e mercar produtos cuturais e creativos. As Revenidas contarán con máis de 23 actuacións musicais na "gran festa da música galega" Pero como novidade, As Revenidas van máis aló e queren facer unha pequena homenaxe ao movemento bravú neste ano 2014 no que se cumpre o vinte aniversario do movemento. "A posta en valor da música galega actual, prioridade do festival, consolídase este ano coa programación de conferencias, actividades e concertos dos grupos máis significativos do bravú, que participarán e compartirán cos asistentes a programación deste festival", lembran os organizadores, que apostan por "poñer en valor a música galega, neste caso a súa historia máis recente, coa difusión de contidos relativos ao movemento". Os Diplomáticos, Rastreros ou Heredeiros da Crus encherán Vilaxoán do mellor da música galega das últimas décadas Así, o venres desde as 20 horas celebrarase unha conferencia sobre o XX aniversario do bravú na praza de Abastos e na que se presentará o libro Non temos medo, co seu autor, Rodri Suárez, e Xurxo Souto como protagonistas. Logo, no mesmo lugar, será tempo para Pinto d'Herbón, mentres que a partir das 22 horas, nos diversos escenarios, tocarán Skalopendra, Os Diplomáticos de Monte Alto e Irmandades do Falo, finalista e segundo posto no concurso de grupos emerxentes, que actuarán en substitución de Biribirlocke, gañadores que non poden cumprir co seu soño por mor de motivos de disponibilidade. Tamén estarán os Ultraquäns, Heredeiros da Crus, Collón de Lola, Dz Selectors, Rastreros ou DJ Crebinsky na noite homenaxe ao movemento bravú. Xa o sábado, Os Terribles de Arousa animará a sardiñada popular ata as 16 horas, para logo seguir con Trío Bombo Tambor, Don Gelati, Fanfarriataquikardia, a gala de circo das Revenidas polo Sáhara ou Noite Fechada, entre outras moitas sorpresas. Máis adiante, será a hora de Sés, Dakidarría, Liviao do Marrao, Nao, Am Sound System ou Terbutalina Para o domingo queda o aberto de billarda, Peter Punk, O Leo i Arremecághona e outras moitas sorpresas que se poden consultar completas na páxina web do festival. Os concertos do venres e do sábado son de pago. Para os días 22 e 23 de agosto os bonos custarán 18 euros en venda anticipada e 22 euros en taquilla. O prezo por día será de 10 euros en venda anticipada e 15 en taquilla .O resto de actividades que terán lugar durante as tardes dos tres días serán de balde, incluídos os concertos do día 24. O festival ten acondicionadas dúas zonas de acampada, con capacidade para 800 persoas, que dispoñen de baños, duchas e servizo de limpeza. Preto das tendas está a praia e a menos de 15 minutos camiñando atópase o centro de Vilagarcía de Arousa.


Summary: Demanda que, dado que a pandemia está baixo control no norte de Portugal, se exclúa as e os traballadores transfronteirizos do control de datos

O BNG traslada a súa preocupación polos "continuados rebrotes" de coronavirus que se están coñecemento en toda Galiza e considera que a Xunta non está actuando "coa necesaria dilixencia e seriedade, e mesmo algunhas das medidas adoptadas parecen máis pensadas para conseguir un titular de prensa que en base a súa eficacia para evitar e controlar novos casos da Covid-19". Sinalan como exemplo os nacionalistas, a decisión de impoñer como obrigatorio facilitar os datos de contacto a todas as persoas que proceden dun territorio considerado de alta incidencia do virus, un listado de comunidades autónomas e de países que, a xuízo da portavoz parlamentaria de sanidade, Montse Prado, "non responde a criterios de racionalidade". A formación nacionalista non encontra "explicación a que un país como Portugal figure no listado de lugares desde onde as persoas que cheguen a Galiza deben dar o seus datos persoais e de contacto mentres que, por contra, Madrid non figura nesa relación pese a ser un territorio do que proceden moitos do casos de contaxio importados" e, polo tanto, solicita que figure na lista de territorios "cuxos visitantes ao noso país teñen que aportar os seus datos para o rexistro creado a tal fin. O BNG considera necesario que o Goberno galego explique que protocolo e que tratamento vai dar aos datos recollidos, que tipo de seguimento se lle vai facer as persoas que queden neste rexistro e por parte de quen.


Summary: Xosé Luís Rivas (BNG) será desaloxado da alcaldía o vindeiro día 14 tras o acordo entre os edís populares e un tránsfuga do PSdeG nunha "manobra" que vincula a "altas esferas" populares como Feijóo e Rueda. O rexedor nacionalista pide aos socialistas que se pronuncien.

Os cinco concelleiros do PP en Boimorto, xunto co edil do grupo mixto que se presentou ás eleccións na lista do PSOE, José Balado Casal, promoveron este luns a moción de censura contra o alcalde nacionalista da localidade, Xosé Luís Rivas, Mini, argumentando que o Concello vive unha situación de "inestabilidade" menos de dous meses despois da investidura do novo rexedor. O PP e o tránsfuga do PSOE xustifican a moción de censura na "inestabilidade" menos de dous meses despois da investidura do novo alcalde Nin cen días pasaron e o grupo do PP, coa axuda dun tránsfuga socialista, presentou un escrito no rexistro municipal no que se propón "a moción de censura ao alcanzar o PP a maioría dos votos con cinco concelleiros e aproximadamente un 445 dos votos, que distan do 19% obtido polo BNG". Nos pasados comicios do 24M, o Partido Popular obtivo en Boimorto 687 votos, sumando o 44,35% dos sufraxios e 5 edís fronte aos 538 votos do PSdeG e 4 edís e os 297 do Bloque, con 2 representantes. Un acordo entre socialistas e nacionalistas, que sumaban o 54% dos votos, deu a alcaldía a Xosé Luís Rivas, que ofreceu virar o rumbo de pouco "entendemento" dos últimos anos cara a un goberno "transparente" e "xeneroso". A aventura durou menos de dous meses. Será o vindeiro día 14 ao mediodía cando se vote a moción, logo de que oas asinantes cumprisen co procedemento ao presentar o documento ante a secretaría municipal e non por rexistro, como fixeran hai uns días. Rivas vincula esta moción ás "altas esferas" do PPdeG e máis concretamente ás figuras do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e do vicepresidente, Alfonso Rueda. Chega a asegurar que hai un "tufo mafioso" nunha manobra que cre "unha fraude electoral". Por iso, insiste en que o caso do edil socialista que apoia agora os populares é "transfuguismo", malia que desde a dereita insisten en lembrar que nunca chegou a estar no grupo socialista, senón que pasou directamente ao grupo mixto, o que asenta aínda máis as sospeitas dunha operación que o rexedor xa esperaba. Xosé Luís Rivas (BNG) vincula a moción de censura ás "altas esferas" do PP, concretamente Feijóo e Rueda Ademais, Rivas reclama que se pronuncie o PSdeG ante a actitude dunha persoa que se presentou ás eleccións polo seu partido. Ademais, cre que o PP debe aclarar se "xoga á democracia ou non", xa que dentro desta formación cre que hai xente "que de democracia non fai nada". "En Boimorto volve haber medo a falar", asegura Mini, que non descarta que Balado fose un "tapado" do PP. Nunha comparecencia pública estiveron presentes os membros do antigo equipo de goberno, os dous edís do BNG e os tres do PSOE. Ana Ledo, candidata socialista, amosou a súa "total repulsa" ao proceder de Balado e sospeitan dunha "contraprestación", xa que lembran que o edil non adscrito levou a cabo unha intensa campaña electoral co seu partido. Ademais, desde o BNG xa se denunciara que se trata dunha "manobra política promovida por Feijóo" que se empezou a fraguar ao día seguinte da elección de alcalde, polo que a formación nacionalista avaliaría todas as posibilidades legais, e lembra que a propia xecretaría do Concello de Boimorto ten solicitado unha consulta á Xunta Electoral Central para que ditamine sobre a legalidade desta moción, que o BNG considera "vulnera a normativa vixente en materia de transfuguismo". Rivas xa anunciou que a formación presentará un recurso electoral. O rexedor nacionalista pide ao PSdeG que se pronuncie ante a actitude dun concelleiro que se presentou nas súas listas O BNG subliñou que o Concello de Boimorto conta cun orzamento de 2,4 millóns de euros anuais para sufragar servizos como o centro de día, residencia de maiores, biblioteca, escola infantil, transporte interparroquial gratuíto e advirte que a privatización destes servizos pode ser a razón de fondo da moción de censura que promove o PP.


Summary: A sala do contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza –TSXG– acaba de anular a decisión pola que Dirección Xeral de Transportes resolveu, en agosto de 2018, o contrato de xestión do servizo público de transporte regular de viaxeiros e viaxeiras de uso xeral da Mariña, Viveiro, Ribadeo –que fora adxudicado xusto un ano antes á UTE formada polas empresas Autos Morán e Autocares Rodríguez Domínguez–, por incumprimento das obrigas de subrogación de persoal.

A conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, xustificaba pouco antes de formalizarse a rescisión daquel contrato a decisión da Xunta, aludindo a un "inadmisíbel" incumprimento das cláusulas relativas á subrogación do persoal e remitíndose a informes xurídicos que, segundo defendeu naquela comparecencia, acreditaban os incumprimentos. Aquel procedemento tiña como pano de fondo a folga de transportes de viaxeiras e viaxeiros contra a implantación do Plan de Transporte Público do verán de 2017 e os acordos acadados pola Xunta cos sindicatos para desactivar as mobilizacións. "Mantemos o noso compromiso de non permitir que ningunha empresa empregue este plan como escusa para reducir persoal", salientaba entón a conselleira, en alusión á negativa da UTE a subrogar 15 traballadores da anterior adxudicataria. Porén, a Consellaría contaba xa naquel momento cun ditame do Consello Consultivo que, por unanimidade, se pronunciaba de forma desfavorábel á resolución do contrato, anunciada en setembro de 2017 e iniciada formalmente en febreiro de 2018. Como explicitaba o órgano consultivo, é de feito a comisión de seguimento do Plan de Transporte Público da Galiza, creada días despois de formalizarse o contrato a que asume, no seu primeiro momento, a tarefa de requirir as empresas saínte e entrante a documentación sobre os traballadores e traballadoras adscritas ao anterior contrato e aqueles que se ían adscribir á prestación do novo servizo. Eis o cerne do conflito: os criterios e cálculo de persoas a subrogar por parte da nova adxudicataria do servizo de transporte, que até 2016 explotaba unha única empresa, Arriva Noroeste, pero que, a raíz da súa renuncia, se disgregou en tres, dos que un foi adxudicado á UTE agora recorrente, mentres que os outros dous caeron en mans da anterior adxudicataria. Desta, o alto tribunal galego advirte de que estaba "interesada en desprenderse de traballadores, ao ser a adxudicataria dos outros dous servizos en que se desdobrou a antiga concesión". "Escasa fiabilidade" A sentenza do alto tribunal galego, con data do 25 de setembro e que aínda pode ser recorrida no Supremo, estima o recurso da UTE contra a resolución da Xunta, e para iso acóllese aos argumentos do Consultivo, que concluía no seu ditame que só 3 dos traballadores e traballadoras comunicadas pola empresa saínte para subrogación cumprían os requisitos e quen alertaba da "escasa fiabilidade" da relación de traballadores facilitada pola empresa saínte. No mesmo sentidomanifestábase, durante o procedemento, a recorrente, que defendía que a relación de traballadoras e traballadores remitida "non obedecía á realidade, por non estar relacionados coa liña adxudicada". Sobre esta cuestión, a sentenza admite que a empresa anterior "empregou estimacións (...) sen correspondencia entre as follas de ruta en formato papel e os rexistro Excel", á hora de facer o cálculo. Da mesma maneira, o TSXG asume a tese do Consultivo e recorda que, segundo a normativa de contratación pública, o órgano de contratación –neste caso, a administración galega– tiña a obriga de proporcionar ás licitadoras a información sobre subrogación de persoal, cunha previa petición á contratista saínte, algo que non ocorreu neste caso, ao non cumprir con tal obriga a empresa anterior, Arriva. O ditame do Consultivo aclaraba máis polo miúdo a cuestión, ao indicar que foi a contratista saínte quen omitiu entregar "toda a información sobre as condicións dos contratos dos traballadores", ante o requirimento da Administración autonómica. "Por este motivo, a Administración non facilitou a información á empresa entrante, UTE, de acordo coas previsións legais e convencionais antes sinaladas", explicaba. A maiores, aquel ditame considerou "documentalmente acreditada" a disposición da UTE de dar cumprimento ás súas obrigas contractuais. "O expediente reflicte que a entidade concesionaria amosa a súa vontade e intención de cumprimento das súas obrigas ao tempo que insiste, como corresponde, que a subrogación do persoal se realice conforme aos requisitos e ás previsións legais fixadas no Acordo Marco Estatal. Resulta pois, tal actuación afastada de amosar unha vontade incumpridora que xustificara a incoación dun procedemento de resolución contractual", estimaba o tribunal consultivo, antes de pronunciarse contra a resolución do contrato. Na mesma liña, a resolución do Tribunal Superior fala de "dilixencia máxima, boa fe ao subrogar máis da cota que aparentemente lle correspondía, unido ao compromiso expreso de contratar a todos aqueles traballadores que se demostrase que cumprían".


Summary: O Festival Internacional de Cine de Ourense entrega os premios dunha edición que se salvou no último momento, malia mudar a filosofía, en diversos aspectos, deste certame

Organizouse tarde e arrastro. Con condicións laborais draconianas para o equipo, coa terceira parte do orzamento -120.000 euros- e a través dun convenio de última hora asinado entre a Deputación de Ourense e a Fundación Carlos Velo -e non cun concurso público, como anunciara o concello e establece a nova Lei de Contratos-. Mais ao final o Festival Internacional de Cine de Ourense (OUFF) -cunha edición moito máis modesta que as anteriores- puido celebrarse. Cunha resposta do público, ao ver do seu director artístico, Miguel Anxo Fernández, máis que satisfactoria. E cunha maior presenza, en termos proporcionais, de cinema galego, aínda que fose de películas cunha posición máis periférica, ou nalgúns casos inexistente, nos circuítos especializados. O festival xa se daba por perdido, e máis tras a renuncia definitiva dos que foron o seu director artístico e produtora nos últimos anos, Fran Gayo e Analía G. Alonso, o pasado xuño despois do fracaso das negociacións co concello, cuxo atraso na aplicación da Lei de Contratos se situara, precisamente, na orixe do problema, ao imposibilitar que o festival se organizase por este vieiro -con concurso público- antes de rematar o 2018. Fran Gayo e Analía G. Alonso manifestaran a través dun comunicado o seu malestar co concello ao saber, ademais, pola prensa, da intención de convocar un concurso tras levar xa tempo traballando na preparación do festival. Da mesma maneira, Alonso cualificou o pasado setembro de "vergoñento" nas súas redes sociais que "en Ourense presuman" de salvar OUFF "os mesmos que destruíron o proxecto", conducíndoo por unha liña "que nada ten que ver co que nós construímos". As súas críticas incluían as entidades públicas patrocinadoras e a propia Fundación Carlos Velo. E é que o OUFF seguiu adiante por mor dunha iniciativa de urxencia da Deputación de Ourense -e non sen certo atrevemento despois da polémica xerada no sector do audiovisual, que expresara o seu apoio a Gayo e Alonso a través dun comunicado asinado por máis de 300 persoas, e da comisión de investigación aberta no concello a petición do PSdeG por "presuntas anomalías importantes" na organización do evento-. Un acordo entre o presidente da Deputación, Manuel Baltar; o alcalde da cidade, Jesús Vázquez e o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, posibilitou a celebración do festival en virtude dun convenio da Fundación Carlos Velo coa Deputación Sexa como for, finalmente un acordo entre o presidente da Deputación, Manuel Baltar; o alcalde da cidade, Jesús Vázquez e o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, posibilitou a celebración do festival en virtude dun convenio da Fundación Carlos Velo coa Deputación, tras cederlle o concello a esta última a responsabilidade de pór en marcha o festival durante un período de catro anos. Miguel Anxo Fernández -que non especificou o orzamento achegado por cada unha das entidades públicas patrocinadoras- quixo salientar, porén, en declaracións a Praza, que a Fundación Carlos Velo non pretende nin perpetuarse na asunción da organización do festival -xa que esta debe estar "profesionalizada" e refrendada por un orzamento duns "400.000 ou 500.000 euros"-, nin "competir" nin "destruír ningún festival", senón garantir a súa continuidade cunha programación de calidade pero máis "plural", no sentido da súa capacidade para "ampliar" o público do mesmo. A falta dun balance xeral que se fará público nos próximos días, o OUFF si deu a coñecer o seu palmarés, no que, como dificilmente podía ser doutro xeito debido á elevada presenza de cinema galego no programa, destacaron bastante as creacións feitas no país. Miguel Anxo Fernández comentou, de feito, que ao seu ver o OUFF debe ser "o festival do audiovisual galego", con "todo o protagonismo" deste -compartido co cinema doutros países-. Entre as ideas que se se están a barallar para o próximo ano -indicou- está de feito a creación dunha sección competitiva para o cinema "galego" ou quizais "das nacionalidades". Este ano, o documental galego Tódalas mulleres que coñezo, dirixido por Xiana do Teixeiro, que competía na sección oficial, levou unha mención especial do xurado por formular "un debate interxeracional sobre o medo que viven as mulleres na nosa sociedade e que entre todos aínda non soubemos resolver". Miguel Anxo Fernández comentou, de feito, que ao seu ver o OUFF debe ser "o festival do audiovisual galego", con "todo o protagonismo" deste -compartido co cinema doutros países- Tódalas mulleres que coñezo (Walkie Talkie Films) partiu, de feito, da creación dun espazo libre, seguro, de sororidade e intercambio de experiencias para falar das agresións sexuais ás mulleres no espazo público. Mais acabou sendo moito máis: un lugar de reflexión sobre a normalización da violencia. Sobre unha sociedade que substrae ás mulleres as ferramentas para reaccionar ante ela. E, sobre todo, sobre a utilización do medo, do terror sexual, como arma de control patriarcal. Sen negar a realidade, mais sendo conscientes da explotación mediática da violencia sobre os corpos femininos como relato aleccionador. O premio do público e o premio especial do xurado corresponderon á produción franco-libanesa Capharnaüm, da realizadora Nadine Labaki, unha película "con evidentes valores de dirección que consegue facer dunha pequena premisa persoal unha crítica universal" na que un neno que vive na miseria e no medio de toda sorte de violencias denuncia ante o xuíz aos seus propios pais por traelo ao mundo tras acabar no cárcere por un crime xusticeiro. A Calpurnia á mellor película correspondeu a Mug, da directora polaca Malgorzata Szumowska, -unha historia sobre como o transplante de cara dun mozo saca o peor do que os habitantes dunha aldea levan dentro- "polo seu atrevemento visual e narrativo, compoñendo un retrato da sociedade polaca nun momento no que a identidade se condena". As curtas premiadas: a presenza da perspectiva de xénero O premio Carlos Velo á mellor dirección foi para a franco-islandesa-ucraína A muller da montaña, de Benedikt Erlingsson, -sobre unha muller de mediana idade que leva unha vida de activista medioambiental paralela á súa faceta máis coñecida- por "manter unha aposta decidida cunha dirección imaxinativa, audaz e dinámica; rica no manexo de recursos diexéticos e especialmente potente no relato da súa protagonista". Tamén dentro da sección oficial, o Premio Galicia da Xunta foi para Memorias de un hombre en pijama, de Carlos Fernández de Vigo -con guión dos galegos Ángel de la Cruz e Diana López Varela e do valenciano Paco Roca-, que leva ao cinema as tiras cómicas deste último sobre un corentón que consegue cumprir o seu soño infantil de quedar na casa todo o día en pixama ata que unha muller da que namora vén complicarlle o seu plan. O palmarés da sección de curtametraxes galegas recoñeceu co primeiro premio, The Widow, de Noelia M. Muiño O palmarés da sección de curtametraxes galegas recoñeceu, pola súa banda, co primeiro premio, The Widow, de Noelia M. Muiño pola "calidade dunha ficción ambientada nunha época pasada, na que se elabora un relato sobre a violencia contra a muller de modo sutil e alegórico", conectando así, pola súa temática, con Tódalas mulleres que coñezo. Nunha liña confluente sitúase a curta que gañou o premio do público, Feminazi, de Diana López Varela, unha peza presentada coma unha "parodia" dos prexuízos e a ignorancia arredor do significado do feminismo, centrada na relación entre Rocío e Manu, (Laura Míguez e Fernando González, actores da compañía teatral Il Maquinario), unha parella que ten un conflito, chegando ás situacións máis surrealistas, tras chegar ela dun acto dunha plataforma feminista e lembrarlle ao seu mozo as responsabilidades que teñen en común. O Premio Aisge para a mellor interpretación feminina foi para Rosalía Castro polo seu traballo -compartido con Machi Salgado e Claudia Sánchez- en Mouras O Premio Aisge para a mellor interpretación feminina foi para Rosalía Castro polo seu traballo -compartido con Machi Salgado e Claudia Sánchez- en Mouras, unha curta de Olga Osorio na que as lendas de mouras que Ana lle conta á súa filla Iria, de 8 anos, mentres pasean polo bosque propoñen un xogo de ambigüidade realidade-ficción no que pode albiscarse unha procura -desesperada- da liberdade por parte dunha muller que non consegue ser feliz nun mundo ao que non pertence e no que se lle derrubaron as expectativas que puxera no amor. Na categoría de interpretación masculina deste mesmo premio, foi recoñecido o actor Xosé Eirín polo seu traballo en Limbo, de Daniel Viqueira, quen se estreou como curtametraxista con esta peza de moi notable virtuosidade técnica que, segundo comentou el mesmo nunha entrevista en Praza, empezou sendo unha "curta apocalíptica" na que un home se atrincheira na súa finca coa súa escopeta tentando "protexerse do mal" que se agocha detrás do valado da casa, para acabar sendo a metáfora do bucle de "psicose infinita" no que cae ese mesmo home tras asasinar a súa muller e a súa filla por atreverse a decidir deixalo e marchar. O terror e a paranoia constitúen, segundo o director, o castigo en bucle deste asasino machista, que en ningún momento transmite remordementos polo seu crime, mais que queda atrapado nunha "condena á eterna repetición", un castigo autoinfrinxido sen querelo no que o sangue, e o pánico, nunca marchan. Menos marcadas por unha perspectiva de xénero, mais tampouco sen esquecela, sitúanse tamén, coma Limbo, Cando mamá pechou as caixas, segundo premio do palmarés da sección de curtas, e Mariñeiro, mención especial do xurado. Juan Galiñanes tracexa en Mariñeiro un retrato dos oficios do mar a partir dun personaxe de ficción, Antonio, interpretado polo actor Celso Bugallo. O discurso de Bugallo foi tecido por Galiñanes a partir dunha serie de entrevistas que realizou a homes e mulleres do mar na súa vila natal, Cambados. A semente de Mariñeiro foi, en realidade, unha proposta da mariscadora María Xosé Cacabelos, que quixo recoller as testemuñas dos traballadores e traballadoras do mar para facer un exercicio de memoria que se proxecta cara ao futuro cunha mensaxe sobre a necesidade de respeitar os ritmos do mar, sen esquilmalo, e de recoñecer o traballo das mulleres no mundo mariñeiro. Cando mamá pechou as caixas, de Arancha A. Brandón, olla tamén, pola súa banda, o mundo laboral e a clase obreira, mais centrándose nas "consecuencias" da chamada "crise económica" para persoas coma a protagonista da historia, segundo salientou o xurado. Mabel Rivera recolleu o premio da Fundación AISGE a toda a súa traxectoria Unhas sesións especiais cheas de cinema galego O cinema do país tivo tamén especial protagonismo nas chamadas Sesións especiais do OUFF, coordinadas por César Silva. Marcos Fernández presentou nesta sección La casa, un documental que, segundo explicou en rolda de prensa, foi concibido coma unha homenaxe á Casa da Xuventude de Ourense como, máis que un lugar de encontro, un "fogar" para moitos ourensáns. Antigos socios, traballadores e colaboradores da Casa da Xuventude foron entrevistados para realizar este filme, que serve tamén de recordo a Benito Losada -"eterno diretor da casa"- e ao "porteiro" e "pai de moitos" Juan Manuel de Sanas. As Sesións Especiais acolleron tamén a presentación do documental A meca dos cines, de Dunia Álvarez, un percorrido histórico polas salas de cine que tivo O Grove As Sesións Especiais acolleron tamén a presentación do documental A meca dos cines, de Dunia Álvarez, un percorrido histórico polas salas de cine que tivo O Grove. Este filme forma parte dun proxecto máis grande en forma de libro que recolle a investigación realizada por Álvarez, nada dun traballo académico que despois foi medrando. Tal como comentou o alcalde do Grove, José Antonio Cacabelos, na rolda de prensa da presentación deste proxecto no OUFF, esta obra fala dunha historia local que é tamén "a dos cines de calquera vila de Galicia". O local que non deixa de revelarse universal -pois nos lugares máis pequenos poden acontecer as cousas máis extraordinarias, tal como di o seu autor- é tamén protagonista de O tempo na luparia, de Plácido Romero, un documental sobre os estragos do implacable paso do tempo no concello de Lobeira, metáfora da mudanza duns xeitos de vida "en perigo de extinción". O despoboamento do rural e a perda, ou transformación, do microcosmos dunha comunidade labrega pairan sobre este filme armado a partir da alternancia de anacos de vellos vídeos domésticos e de imaxe actual. O tempo na luparia comeza con imaxes dos xogos duns nenos e nenas duns 5 anos, aos que despois vemos, 30 anos máis tarde, falando sobre as dificultades que impiden o desenvolvemento da súa vida na aldea. Unha voz en off, que realiza un relato marcado pola arela do emprego dun estilo lírico -e ás veces épico-, conduce pola idiosincrasia do lugar -apoiándose en entrevistas coa veciñanza-: o patrimonio cultural -as mámoas, as festas parroquias...-, a memoria da guerra e das figuras dos irmáns Xaquín Lorenzo (Xocas) e Xurxo ou a historia política, cun alcalde, Emilio Higuero, que se mantivo perto de 30 anos no seu posto malia ir mudando de partido ata que, como di, o "botaron" do PPdeG. O desafío do Sil, de Domingo Díaz, é un documental que percorre o proceso de construción dos saltos do Sil, así como o seu impacto na poboación local A alternancia entre imaxes de arquivo e imaxe actual é tamén o alicerce da estrutura de O desafío do Sil, de Domingo Díaz, un documental que percorre o proceso de construción dos saltos do Sil, así como o seu impacto na poboación local. A autora dun estudio sobre o tema publicado nun libro editado pola Deputación de Ourense, Susana Chávarri, debulla a historia da creación das distintas presas do Sil en virtude da confluencia de intereses entre banqueiros e empresarios da época. Ser contratado para traballar nos saltos no Sil era para xente "humilde", como chegar a "Eldorado", asegura Chávarri, que non agocha porén as duras condicións de traballo dos primeiros anos, tras a guerra civil e a segunda guerra mundial, cunha España sometida a bloqueo económico e sen materiais, ferramentas nin máquinas. Chávarri subliña, tamén, a pericia técnica que supuxo a construción de saltos coma o de Chandrexa, de contrafortes, "o primeiro das súas características feito en España", ou o de Santo Estevo, pioneiro "en Europa". O seu discurso, que destaca a iniciativa, o bo "espírito", a "responsabilidade" e o "esforzo" de empresarios e enxeñeiros, presentados como algo próximo ao heroico, compleméntase coa de diversos traballadores da empresa -topógrafos, un administrativo e varios empregados-, así como coa dalgúns veciños das zonas afectadas pola expropiación de terras aos que, como se di no documental, "ninguén preguntou" nada. A construción de encoros formou parte fundamental do relato propagandístico do franquismo E é que a construción de encoros formou parte fundamental do relato propagandístico do franquismo, que trataba de mellorar a súa imaxe con obras de enxeñería punteiras e sinalando o desenvolvemento local xerado arredor delas -crecemento de vilas como a Rúa, construción de "vivendas sociais" ou de escolas, no caso do Sil-. Así, e aínda que se afasta do ton moi crítico doutros documentais que trataron este tema, coma Os días afogados de Luís Avilés e César Souto ou Asolagados, de David Vázquez -sobre Belesar-, O desafío do Sil permite albiscar o conflito social que a construción dos encoros tamén provocou -con desprazamentos de poboación forzosos-, así coma o seu impacto ambiental. Entre discursos que parecen publicitarios das empresas emerxen, así -a través principalemente das imaxes- o poder do capital, a violencia contra o rural e contra a natureza, a (des)igualdade de xénero ou o cambio cara a unha economía industrial e de servizos na que o campesiñado conta cada vez menos. "O que buscaba" explica o director de O desafío do Sil, Domingo Díaz, "era construír a narración do documental seguindo as películas publicitarias da empresa dos anos 50 a 70. Quería facer patente a construción do relato do "progreso". Deixar claro que o discurso oficial silenciaba totalmente as circunstancias e as voces dos traballadores. Era importante tamén, para min, retratar o fin dunha clase social, dun xeito de vida: o campesiñado. Tamén me interesaba a ética do esforzo, algo que compartían enxeñeiros e obreiros". As imaxes e locucións de arquivo -que parecen do NO-DO, mais non o son-, "están combinadas con material novo de tal xeito que eu mesmo dubido da autoría dalgunha das imaxes. Quería que ao público lle pasase o mesmo. Que notase a confusión para provocar unha reflexión sobre a narración. O relato apóiase na retórica das películas de arquivo para a través da ironía cuestionar o discurso oficial", aclara. A Historia de Galicia é tamén, aínda que doutro xeito, protagonista de Castelao: de Chumbo a Verba, de Miguel López, outro dos filmes proxectados nas Sesións Especiais A Historia de Galicia é tamén, aínda que doutro xeito, protagonista de Castelao: de Chumbo a Verba, de Miguel López, outro dos filmes proxectados nas Sesións Especiais. A mestra dun colexio de Pontevedra encárgalle ao alumnado un traballo sobre Castelao. Un dos alumnos artella un mundo situado entre fantasía e realidade que se abre cando a estatua de Castelo do grupo escultórico da praza de San Xosé cobra vida e se ofrece para percorrer, con el, os lugares, acontecementos e personaxes da que fora a súa vida en Pontevedra. Como en O desafío do Sil ou O tempo na Luparia, pasado e presente vanse alternando, de xeito que o espectador pode seguir un percorrido sinxelo e pedagóxico -que non agocha o drama, como o derivado da guerra civil e o exilio-, pola traxectoria de Castelao. As Sesións Especiais acolleron outro documental centrado na creación, mais neste caso na máis recente: a poesía actual. Vértice de Versos, de Carlos Lorenzo, pretende "espertarlle a curiosidade pola nosa poesía a quen nunca tivo interese por ela. Con cada persoa coa que falaba para involucrala no proxecto, sempre lle facía ver que a miña intención era crear un produto audiovisual de calidade que contase o que leva pasando na literatura galega nos últimos 25 anos, incidindo, evidentemente, na poesía", segundo explicou a Praza nunha entrevista. O flme está estruturado arredor de entrevistas a representantes da escrita, mais tamén algúns da a edición e a crítica. "Quixen que as voces novas contasen a súa visión do que estaba a acontecer e como o estaban a vivir; a outros para que nos falasen dos grupos e dos colectivos dos 90; aos presidentes das principais asociación de escritores para que nos desen a súa visión de conxunto; ás fundadoras de Chan da Pólvora e Apiario para detectar se os seus proxectos son resultado deste momento favorable para a nosa poesía; os especialistas no seu estudio achégannos detalles da nosa historia literaria así como unha visión do conxunto…", indicou o director. Mais cara a ficción tiran Nove de Novembro e Las Brujas de E'lente. A primeira, de Lázaro Louzao, foi presentada como o primeiro filme galego no que personaxes de orientacións sexuais non normativas son os protagonistas. Nove de novembro conta, segundo explicou Marcos Pérez Pena nunha entrevista en Praza, a historia de Roberto e Miguel, que levan dez anos saíndo xuntos, unha década de vida en común que volverá as súas memorias ao longo de catro días de novembro, en 1989. Na película mestúranse os feitos que nese mesmo momento están tendo lugar en Berlín, onde se produce a caída do Muro. O filme trata temas como a homosexualidade e a súa aceptación, as relacións de parella ou a SIDA e súa especial incidencia a finais dos anos 80 e busca "presentar unha relación de parella afastada dos lugares comúns aos que estamos afeitos a ver na pantalla". En paralelo, a través da televisión, os dous personaxes principais asisten aos acontecementos que se desenvolven en Alemaña, "a fin da guerra fría, como metáfora da relación dos protagonistas". Las brujas de E'lente, de Simón Vázquez, é un filme de xénero fantástico rodada en Ourense. A súa proxección no OUFF tivo un grande éxito de público. Nela, E'lente, o fillo do demo, foi roubado dos brazos do seu pai porque Deus decidiu agochalo entre os mortais, lonxe da influencia di mal. Pero o Demo contará coa axuda dunhas bruxas, as súas escravas, desexosas de medo e devoradoras de almas. Aínda que… todo isto é só un vello conto na memoria de Eva, que tras dez anos internada lonxe da súa irmá, volta ao seu fogar para liberala dos seus crueis pais, sen temor aos perigos aos que enfrontará, segundo pode lerse na web deste filme. Las brujas de E'lente foi realizada de xeito "artesanal" e tomando a Guillermo del Toro como referente, segundo explicou en rolda de prensa no OUFF o seu director. Conta, ademais, cun reparto no que están Isabel Blanco, Luis Iglesia, Rubén Riós, Sabela Arán, Rosa Álvarez, Fernando González ou Xoel Yáñez. Memorias de un hombre en pijama recolleu o premio á mellor longametraxe galega Cine "Feminino", Calpurnia de Honor e series da TVG Outras producións galegas estiveron presentes en seccións do OUFF ben dispares coma a adicada ao "cine feminino", na que se proxectaron 'A estación violenta', de Anxos Fazáns e 'A batalla descoñecida' de Paula Cons. A segunda retrata a "febre de ouro" vivida en Galicia nos anos 40 co gallo da explotación de volframio, usado entón para a fabricación de armamento. Arredor deste mineral configurouse, nas poucas aldeas nas que podía extraerse, un auténtico Far West. Con homes con pico, pá e pistola. Con puros que se acendían con billetes de mil pesetas, -das de aquela-. A produtora e xornalista Paula Cons cóntao neste documental, no que debulla o enorme negocio armado polo réxime franquista arredor da exportación do volframio aos alemáns, no marco da súa política de conivencia cos nazis, que durou ata pouco antes de rematar a II Guerra Mundial. "Fronte á fame, a miseria e o máis férreo puritanismo, alí corría o diñeiro, o vicio, a delincuencia e a alegría salvaxe de vivir", dicía nunha entrevista en Praza a directora deste filme. Mais, -aclaraba-, non se trataba de deixarse cegar polo brillo do ouro. Pola riqueza efémera que trouxo para algúns. Porque a venda do volframio era unha das facianas da actitude do goberno franquista nestes anos, que non foi, fronte ao reiterado pola propaganda, a neutralidade. Senón a complicidade con Hitler. E iso trouxo graves consecuencias para a maioría da poboación. N'A estación violenta, adaptación libre da novela homónima de Manuel Jabois, Manuel, (Alberto Rolán), un mozo con vocación de escritor, vive atrapado nunha rutina que fica moi lonxe de facelo feliz. Mais o reencontro con dous amigos do pasado, Claudia (Nerea Barros) e David (Xosé Barato), fará que comece a mudar o rumbo. Anxos Fazáns, Daniel Froiz e Ángel Santos escribiron o guión deste filme, que conta tamén con Laura LaMontagne, Xiana Arias e Antonio Durán "Morris" no reparto e con Diana Toucedo, Iria Silvosa e a propia Fazáns na montaxe. Os personaxes de Manuel -que semella comezar a caer nunha depresión- e Daniela encarnan neste filme "un estado vital que calquera pode pasar nalgún momento da súa vida. Un período de crise, de non saber que facer. Iso é algo que está aí, e que eu quería representar. Na miña xeración, e non só na miña, a desesperanza está moi presente, porque é difícil crer nun futuro que che dá tan poucas oportunidades. Mais, ante unha situación parecida, Manuel está atrapado nese estado e Daniela, coa súa xuventude, acepta a situación e busca a maneira de afrontala o mellor posible", explicou Fazáns nunha conversa con Praza. O OUFF serviu, por outra banda, de escenario para a presentación das series da TVG Lobos e cordeiros e Os Mariachi O OUFF serviu, por outra banda, de escenario para a presentación das series da TVG Lobos e cordeiros e Os Mariachi. A primeira, producida por Galiwood e con patrocinio da Deputación de Ourense, conta unha historia de intrigas e amores imposibles en tres familias de distintas estratos sociais, a finais do XIX en Ourense. E ourensáns son tamén, ademais dos exteriores, os tres actores principais: Aínda Blanco, Nucho Nugo e Alberte Rolán. Os Mariachi está ambientada na comarca do Ribeiro e retrata tamén a rivalidade e os conflitos entre varias familias: un notario e seus veciños, descendentes de emigrantes mexicanos e cun estilo de vida que choca coas rectas costumes do primeiro. Unha comedia protagonizada, segundo informa recolle o OUFF na súa web, por Manuel Manquiña, Antonio Durán "Morris", Patricia Vázquez, Federico Pérez Rey, Marcos Pereiro, Cristina Andrade, Marita Martínez y Lucía Veiga, entre outros. Outro filme no que Galicia é protagonista, Mar de terra, iniciativa de Kepa Junkera, serviu de película inaugural do OUFF Outro filme no que Galicia é protagonista, Mar de terra, iniciativa de Kepa Junkera, serviu de película inaugural do OUFF. Nela, o músico vasco reflicte a súa vivencia do Entroido ourensán. Dirixida por José Antonio Blanco, Mar de terra xurdiu da gravación de imaxes dos entroidos de Verín, Laza, Xinzo, Salcedo, Viana do Bolo e Santiago de Arriba, (Chantada). O título fai referencia a esa "outra Galicia que ten unha forza incríbel, ese mar que tamén chega ó interior", segundo salienta o OUFF nunha nota de prensa. O realizador ourensán Xavier Bermúdez recolleu a Calpurnia de Honra deste ano pola súa traxectoria, mentres que o actor Luis Tosar recibiu o premio Cidade de Ourense e a actriz Mabel Rivera o premio da Fundación AISGE a toda a súa traxectoria. A exposición O retrato maior do noso cine, do fotógrafo Xulio Gil, composta por 33 retratos de actores e actrices do país, foi tamén formulada coma unha "homenaxe" ao cinema galego. Mais a última edición do OUFF caracterizouse tamén por unha elevada presenza institucional, sendo utilizado como escenario para promocionar, por exemplo, as axudas á produción audiovisual da Agadic. O presidente da Deputación, Manuel Baltar, tamén tivo un notable protagonismo na actividade do festival, ao recibir no pazo provincial a Xavier Bermúdez ou asinar, coa vicepresidenta da Asociación de Mujeres Cineastas y de Medios Audiovisuales (CIMA), Virginia Yagüe a "Carta por la paridad e inclusión de las mujeres en el cine", perto dun ano despois de ser arquivada pola Audiencia Provincial de Ourense a denuncia contra el por acoso sexual presentada por unha muller que afirmara ter recibido unha promesa de traballo súa a cambio de manter relacións sexuais. A actividade do OUFF completouse coa presentación de Dos pés a cabeza, a monografía de Eduardo Galán sobre a obra de Xavier Bermúdez A actividade do OUFF completouse coa presentación de Dos pés a cabeza, a monografía de Eduardo Galán sobre a obra de Xavier Bermúdez; do libro de Antonio Peláez Manane Rodríguez. Voz en libertad, do ensaio sobre a historia do cinema galego Marcas na paisaxe, coordinado por Margarita Ledo e da investigación de José Manuel Mouriño sobre os documentais da emigración galegos -o bautizado por Manolo González como "cinema de correspodencia"-, que conta co apoio da Fundación Carlos Velo. O OUFF Escola, que contou coa participación de máis de 100 traballos, entregou os seus premios; a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios María Luz Morales; o maratón Fas Muvis levou á rúa varios equipos de mozos que rodaron e montaron as súas pezas en tempo récord -ao xeito do Chanfaina Lab, ideado por Manolo González- e o Festival Euro-Árabe Amal levou ao OUFF seis dos seus filmes deste ano. Por último, o Clúster Audiovisual Galego presentou o seu proxecto de converterse en representante de "todo o sector", máis alá das produtoras, incluíndo os festivais de cine.


Summary: O portavoz parlamentar nacionalista, Francisco Jorquera, incide en que o executivo non é quen de facer fronte aos principais problemas e necesidades do país.

O BNG ve "esgotado" o goberno galego malia estarmos aínda no meridiano da lexislatura. Unha valoración que a fronte nacionalista fixo por boca do seu portavoz parlamentar, Francisco Jorquera, nunha comparecencia perante a prensa para valorar esta primeira parte da lexisltura. Para Jorquera hai síntomas máis que claros de que o executivo de Núñez Feijóo non é quen de afrontar os principais problemas e necesidades do país. A principal preocupación do presidente galego, sinalou o portavoz do BNG, é "facerse un oco" en Madrid. Por iso este goberno non ten para Galiza unha "axenda propia", dixo. Afirmou que o Goberno de Núñez Feijóo non reclamou unha soa competencia e aceptou "sen rechistar" a continuidade dun sistema financeiro que os e as nacionalistas cualifican de ruinoso para Galiza. Ademais, denuncian, esta primeira parte da lexislatura foi de continuidade no recorte e desmantelamento dos servizos públicos, e ineficaz para combater o paro. Prioridades Jorquera adiantou algúns dos trazos principais da oposición e o traballo que o BNG desenvolverá no Parlamento no que fica de lexislatura: responsabilidade fiscal plena, recuperar o plan de Normalización Lingüística, cambio rotundo de políticas económicas , crear un Instituto galego de crédito, rexenerar a democracia e defender os servizos públicos, concluíu o portavoz parlamentario.


Summary: O operativo nas plantas da Coruña -que durou oito horas- e Avilés suma 11 rexistros e busca probas de despatrimonialización fraudulenta. A última hora desta quinta feira transcendía a detención de tres persoas nos rexistros vinculados á operación. A Xunta afirma que nun primeiro momento xa notou algo raro na venda, mais non impediu que decorrera.

Axentes da Unidade Central de Delincuencia Económica e Fiscal (UDEF) da Policía desprazáronse esta quinta feira até as fábricas de Alu Ibérica na Coruña e Avilés, segundo informan fontes policiais a Europa Press. En concreto, os axentes desta unidade policial contra a delincuencia económica rexistraron durante esta xornada as oficinas de ambas as factorías, nunha visita que se prolongou por oito horas. Esta primeira xornada rematou con tres detencións, malia que non foron na Galiza. A Policía desenvolve o operativo pola suposta despatrimonialización fraudulenta das plantas de produción de aluminio que eran propiedade de Alcoa na Coruña e Avilés, no marco dunha investigación dirixida polo xulgado central de instrución número 3 da Audiencia Nacional española. No marco da devandita operación inclúense un total de 11 rexistros en domicilios de persoas físicas e xurídicas, entre eles os propios centros de produción e un despacho de avogados. As dúas plantas pertencían con anterioridade á multinacional norteamericana Alcoa, que as vendeu nunha operación sobre a cal a Audiencia Nacional admitiu a trámite a querela presentada contra un total de dez persoas físicas e nove xurídicas. No operativo van participar máis de 100 funcionarios policiais de distintas especialidades da organización central e territorial da Dirección Xeral da Policía, incluída a unidade central de delincuencia económica e fiscal ( UDEF), ademais de integrantes da Inspección de Traballo e Seguridade Social. A querela presentouse por feitos que a xuízo dos sindicatos son constitutivos dos delitos de estafa agravada, insolvencia puníbel, apropiación indebida, contra a seguridade dos traballadores e pertenza a grupo criminal, e diríxese contra, entre outros, Víctor Rubén Domenech e as sociedades Alcoa Inespal SLU, Alu Ibérica LC SL, Alu Ibérica AVL SL e Parter Capital Group. Na planta da Coruña, ademais, o comité ten convocada unha folga desde o 26 de decembro polo despedimento dunha traballadora, ao que se sumou posteriormente o de catro representantes sindicais, entre eles o presidente do comité de empresa, Juan Carlos López Corbacho. Esta semana, o xulgado do social número 1 de reforzo da Coruña condenou á empresa por vulneración de dereitos fundamentais en relación ao exercicio da liberdade sindical. A Xunta di que detectou problemas no "primeiro momento" Tras o sucedido hoxe, a Xunta asegurou que non se pode manter a situación pois, na súa opinión, "desde o primeiro momento todo parecía indicar que se tiña fechado en falso" o acordo de venda. En todo caso, o Executivo galego non impediu ese cambio de mans. Agora o presidente, Alberto Núñez Feixoo, destaca que existe unha "alta preocupación" na súa equipa: "Non nos gusta o que está a pasar aí, non da seguridade". Desde o Principado de Asturias limitáronse a afirmar: "Agardamos que se investigue e se aclare todo o necesario". Tres detidos á Audiencia Nacional Pola súa parte, o Ministerio de Industria afirmou que está a seguir "de preto e con preocupación" o que pasa nas factorías. De feito, desde o departamento de Reyes Maroto comentaron que agardar que esta operación solucione os problemas e isto "axude a garantir a viabilidade da empresa". Aliás, comunicouse que as forzas de seguridade detiveron tres persoas, dúas en Madrid e unha en Málaga, dado que as investigacións foron coordinadas en infraestruturas da Coruña, Avilés, Málaga, Castellón e Madrid. Os arrestados terán que declarar na Audiencia Nacional mañá mesmo. En todo caso, non houbo moita máis información porque o proceso está baixo segredo de sumario.


Velaí Tarantino superándose a si mesmo, no seu film nº 8. Un western que sen deixar de ser parodia de emblemáticos modelos, é insólito e senlleiro, tanto polo guión como polo uso dos medios e a técnica do s.XXI. Ábrese na pantalla un longo plano, unha paisaxe nevada, un brancor purísimo, infinito, por onde avanza unha dilixencia que lle confire a sensación de realidade. Unha dilixencia (póñanlle a música típica), algo que me enchía de ansia e de expectación cando era nova e me chiflaban as vacaradas. A paisaxe ideal onde avanza a dilixencia como a ningures, trúncase súpetamente estilo tarantiniano, co primeiro plano dun enorme e impresionante Cristo esculpido a machete sobre madeira, medio cuberto pola neve, mostra o rosto amargo, a cabeza dobrada sobre un dos brazos encruados, antes de mostrar as costelas descarnadas e os pés encravados na cruz. A beleza da paisaxe morre na rudeza patética do torturado coma se o autor quixese alertarnos de que non nos fagamos ilusións coa virxindade da paisaxe. O Cristo simboliza o sangue, tan presente na relixión católica como en Tarantino, a vinganza, a persecución, a violencia, a tortura, a morte. A angustia instálase no ánimo da espectadora. A Cámara recupera a dilixencia entre a neve , uns planos fermosísimos do director de fotografía Robert Richardson, que asombra co seu manexo da luz durante todo o film, sendo quen de transformar un cortello nun escenario operístico ou a dous personaxes, na entrada, protexidos da ventisca, nunha pintura dun mestre do claro escuro. Seguimos á dilixencia a medida que sentimos avanzar a ventisca e caer as folerpas como os cravos do cristo sobre o cocheiro e os cabalos que van perdendo folgos, enterrando as patas na neve. A música de Morricone, que volve ao western, como en La muerte tenía un precio, El bueno, el feo y el malo, aqueles spaguetti w., faise máis sinfónica pero salferida de fermosas baladas que filtran a tenrura entre tanto horror. Non esperemos esceas amorosas, unha melodía acompaña un primeiro plano das cabezas do cabalo negro e o cabalo branco, achegándose como vítimas, e erguendo a neve cos respectivos cascos. Dentro da dilixencia vai unha parella insólita. Ela leva un ollo máis negro que mourado. Durante un momento espértase a solidariedade coa maltratada. Pero resulta ser unha das asasinas máis buscadas pola que o individuo recibirá unha recompensa por levala a aforcar. A forca figura no alcume do bruto como indicador do seu oficio. Dalle unhas pancadas enormes á detida, que en ningún momento se dobrega nin perde o sorriso sarcástico, de modo que cando a aforquen irá co nariz e os dentes rotos, magullada por todas as partes, pero desafiante. O cazarecompensas, John Ruth, exercita o sadismo nela. Pero ao mesmo tempo, o feito de levala pegada, ao iren unidos por cadansúa esposa para que non se lle escape, vai creando unha especie de compañeirismo que non exclúe as malleiras. A mala, violenta e sen escrúpulos, Dasy Domergue, interpretada á perfección por Jennifer Jason Leigth, que acumula desperfectos e sangue, propia e allea, no seu rosto a medida que avanza a acción, non perde o rictus noxento, sádico e calculador, confiando en que uns membros da súa banda a liberen, como tiñan programado. Non é o único cazarecompensas. Camiñando entre a neve, co negro sombreiro cuberto de neve, xorde como unha aparición un negrazo, Samuel L.Jackson, mellorándose a si mesmo na interpretación, arrastrando varios cadáveres. Os criminais mortos teñen menos valor ca vivos. Dasy, ademáis de ter máis sona como asasina, fará un satisfactorio espectáculo co seu aforcamento. É comprensible que o seu cazador defenda a presa e tema que o negro lla arrebate. Os comerciantes entran en razón e seguen a accidentada viaxe entre unha nevarisca xeadora até que chegan a un refuxio aillado no mundo, chamado a Mercería de Minnie, un escenario babilónico rexentado por tres mulleres novas, un loft do oeste, que por momentos faise máis rústico, coma se a ruindade dos recentes moradores corrompese o ambiente infectado de tabaco, café e bafos velenosos paradigmáticos do frío, captados pola cámara. Os que van chegando deben abrir as portas, varias para repetir o quite, patexando, e entrar rolando polo chan impelidos pola forza exercida polos brutos, e a do vendaval que impulsa o vento frío dentro do refuxio. Os xa instalados berran, pechar a porta!, e o único sistema operativo é cravar unhas madeiras sobre os listóns escangallados da porta, para conter o furacán. O humor non pode faltar en Tarantino como unha mostra máis de intelixencia que se fai patente nos diálogos retranqueiros dos malditos bastardos, como cualifica o autor os oito perversos que con sadismo e violencia extrema, montan o rififí sanguinario da magnífica e última película de Tarantino.


Summary: As mudanzas faranse efectivas a partir da madrugada da quinta á sexta feira. O conselleiro de Sanidade incide na necesidade de seguir a vacinar "a toda máquina". Galiza implantará en abril un certificado de vacinación ou probas Covid antes do 'pasaporte verde' da UE

(En ampliación) O conselleiro de Sanidade, García Comesaña, anunciou cambios no nivel de restricións por concellos, unhas variacións propostas polo Comité clínico e que entrarán en vigor na madrugada entre esta quinta feira e esta sexta feira. Así, Beade mantense no nivel máximo de restricións. O nivel de máximas restricións afecta os concellos que teñen unha incidencia de máis de 500 casos por cada 100.000 habitantes e supón o fechamento total da hostalería (só servizo a domicilio e para levar), o fechamento perimetral municipal e reunións limitadas a conviventes tanto en espazos privados como públicos. En nivel alto sitúanse os concellos de Abengondo, Baiona, Cortegada, O Irixo, Ortigueira, Padrenda, Pazo de Borbén, A Pobra do Brollón, Rábade, Sanxenxo e O Saviñao. Este nivel aplícase a concellos cunha incidencia entre 250 e 500 casos por cada 100.000 habitantes. Neste caso, a hostalería estará aberta até as 21 horas pero só con terrazas cunha capacidade do 50%. Están permitidas as reunións dun máximo de seis persoas en exteriores e mais a mobilidade en toda a Galiza, excepto nos municipios con nivel máximo de restricións. En nivel medio estarán Vilardevós, Celanova, O Carballiño, Ribadavia, Xinzo, Cangas, Moaña, Gondomar, Meis, Bergondo, Boimorto, Carral, A Coruña, Laracha, Arteixo, Betanzos e Camariñas. Aplícase a concellos cunha incidencia entre 150 e 250 casos por cada 100.000 habitantes. Nestes territorios a hostalaría terá unha capacidade de 50% en terraza e 30% en interiores, os bares estarán abertos até as 21 horas e poderanse reunir até un máximo de seis persoas en exteriores e até catro en interiores nos locais de hostalaría. Permítese a mobilidade en toda Galiza, excepto nos municipios con nivel máximo de restricións. O titular do departamento de Sanidade tamén informou que hai 192 casos de variante británica e só un da variante surafricana. Polo de agora, indicou, non hai ningunha variante máis en estudo. O conselleiro informou que na Galiza dispensáronse 462.095 doses. Hai 166.556 persoas cunha dose e 147.759 que xa recibiron as dúas Certificado de vacinación García Comesaña anunciou que o Sergas emitirá un certificado dixital de vacinación. Un documento que permitirá coñecer as vacinas e probas da persoa no marco da pandemia. Galiza implantará en abril un certificado de vacinación ou probas Covid antes do 'pasaporte verde' da UE. Un certificado para acreditar a vacinación ou estar en posesión de probas de coronavirus que certifiquen a superación do virus ou que a persoa ten un test negativo. Será un ensaio que permitirá contar cunha acreditación xa previa ao certificado verde que prepara a Unión Europea para todos os países co fin de facilitar a mobilidade. Avanzouno o conselleiro de Sanidade, que explicou como funcionará este certificado, que contará cun código QR para a autenticación dos datos, estará disponíbel en primeiro lugar para os vacinados e poderase consultar nas aplicacións sanitarias ( pass covid e nas aplicacións do Sergas) e tamén se poderá imprimir en formato papel.


Isto é exactamente o que nos sucedeu. Non é a historia rusa; é simplemente unha historia rusa. John Steinbeck Na miña biblioteca non abundan nin os libros de viaxe nin os libros de viaxe de superficie (ela esta ocupada por libros, propios dun home inmóbil, que hoxe X. L. Méndez Ferrín non incluiría no que el chama literatura universal de superficie) e por iso cando decido a onde ir en vacacións sempre dubido. Porén este ano non hai dúbida. Unha praza de Ourense na que sentar a beber un viño do Ribeiro e observar e observar e logo anotar no meu caderno gris toda a xente que pasou por diante dos meus ollos sen necesidade de inventar a ninguén. * Lugar: Praza de Paz Nóvoa . Café Vincent. Viño: San Clodio. * Cando decido a onde ir en vacacións sempre dubido, porén este ano non hai dúbida. Unha praza de Ourense na que sentar a beber un viño do Ribeiro e observar e observar e logo anotar no meu caderno gris toda a xente que pasou Durante oito días e sete noites sentei na praza do famoso avogado ourensán a tomar un viño e a observar e observar e logo anotar no meu caderno toda a xente que pasou por diante dos meus ollos sen necesidade inventar a ninguén. Un ex-presidente da Deputación inhabilitado cunha escritura notarial debidamente grampada debaixo do brazo e que podía pasar sen ningún tipo de problema como un exemplar dunha novela a enviar ao premio de novela Blanco Amor, un xadrecista, un avogado retirado experto en facer .., un opositor a policía local, un militante socialista furioso porque non recibiu unha chamada do gabinete do presidente do goberno, un ex-porteiro do Ourense, tres aspirantes a poeta da ourensanía, unha Miss Ourense que parecía saída da novela de Bieito Iglesias, un detective que de canto parecíase a Horacio Dopico, un parvo, unha profesora miña do Colexio Curros Enríquez, un home duns corenta anos e de bo ver que levaba un vinilo dobre de Johnny Halliday, un procurador dos tribunais en bicicleta, un turista guatemalteco cunha camiseta branca dun dinosaurio, unha notaria que sabe que a única maneira de precipitarse ao fondo da alma humana é lendo Almas Mortas de Gogol e LP de Lois Pérez, Juan Tallón e o seu diario do mundial, un dj que pon sempre a mesma hora a mesma canción de New Raemon, un axente de seguros que estaba comentando ao seu mellor cliente se non lera o último artigo no Progreso de Lugo de Manuel de Lorenzo, unha xubilada que reitera que segue estando cañon, o alcalde da cidade e un rentista sen rentas (a espera de herdar como Paul Auster e así poder escribir dunha vez a gran novela da Avenida da Habana da que ten xa o título: Os camiños máxicos da Avenida da Habana)... Publicidade


"Pero, ¿que pasa aiquí, poeta trunfante, pra que de cando en vez haxa que abatir tanto voo, pra que periodicamente a ira de Deus caia sobre nós?" (Xoguetes pra un tempo prohibido, Carlos Casares). Vivimos tempos cheos tristura e de penumbra, mercé á atroz mediocridade e á desprezable altiveza dos babecos que dominan a palestra, cuxa única valía que locen é a desvergonza e a ousadía para derreter a escasa intelixencia que posúen en usurpar o alleo, como se fose unha leira que lles pertence indiscutiblemente; cuxo único merecemento que consta na súa folla de servizos é ese grao de estulticia que asoma en cada unha das súas ocorrencias. Son tempos de alongada necidade, imbuídos por unha vulgar simpleza que non colle trazas de melloría, domeados por laretos que consumen as súas enerxías en facernos renegar da nosa frouxa autonomía de pensamento. Tempos mangoneados por camarillas de raposeiros que gozan véndonos patexar coma capóns desangrados, tentando fuxir desa eterna intemperie, chea de miserenta estreiteza, que se foi apropiando de nós e medrando nos nosos adentros, por mor da incesante mediocridade que nos devora sen remedio. E así é como imos fenecendo. Así é como imos renunciando aos nosos dereitos, desandando o andado, camiñando cara atrás coma cangrexos descerebrados, a piques de desmemoriarnos mentres os arciprestes da angostura restauran, sen licenza, aquel lúgubre antonte, de extrema secura, que case tiñamos derrotado. E así é como nos van levando para onde lles peta os cabestros do sistema, arredándonos cara o poleiro do esquecemento, privándonos do elemental dereito de gozar un instante da limpa luz das estrelas que hibernan en letarxia, agochadas detrás dos eternos nubeiros. Ás veces, só ás veces, e simplemente porque o negror perdura máis tempo da conta, mentres deambulamos pola escarpada verea da estúpida labarada que nos derrete a alma, deixamos escapar as escasas clarezas que asoman a través das físgoas no medio da noite que nos inflixen, ata o punto de sentir desprezo polas mentes limpas que nos axudan a presentir a florida primavera que raras veces se presenta. Ah! O meu tío Lisardo compadécese de nós -coitados de nós!- porque talvez nos deixamos embobar máis da conta por esa longa escuridade que nos enlea, ata o punto de permitir que se esvaeza a tenue luz do candil que ás veces, só ás veces, acude á nosa mesa para axudarnos a entender o que pasa realmente, porque somos tan parvos que mesmo gastamos o pouco tempo de que dispomos deluvando as lagañas do insomnio que nos invade inexorablemente, ou iso, porque suamos e xememos coma becerros bravos, porfiando entre nós, para facer agromar as diferenzas que malia non existiren teimamos ata que aparezan.


Summary: Entre outras medidas, o BNG avoga por aprobar un paquete de 700 millóns de euros en medidas para "aliviar" a complicada situación de miles de galegas e galegos.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, remitiu esta segunda feira por carta ao presidente da Xunta, Alfonso Rueda, unha "axenda de prioridades" ante a "crise de prezos" que atravesa a Galiza. Como xa avanzara en días pasados, esa "axenda" inclúe un paquete de 700 millóns de euros en medidas para aliviar a situación que viven as e os galegos, alén dun plan de Atención Primaria, medidas para unha "vellez digna" e actuacións concretas ante o "boom eólico". Esta carta é "unha primeira oportunidade de dialogar", sinala Pontón En rolda de prensa, Pontón indicou que lle brinda así "a primeira oportunidade" de "dialogar" nesta etapa que arrinca o novo Goberno da Xunta, ao que pide que "poña as pilas" para "dar solucións aos graves problemas" que ten o país. Alén de remitir a que considera que debe ser a "axenda" prioritaria, Pontón adiantou que as medidas propostas tamén serán levadas en forma de iniciativas ao Parlamento da Galiza. Na misiva, o Bloque ofrece estas propostas sen pedir unha reunión específica ou un modo de abordalas, mais a portavoz nacional cre que son unha boa base para "dialogar". O BNG urxe Rueda a aprobar un "plan de choque" para "quen peor o están a pasar" "Estou convencida de que Rueda ten unha primeira oportunidade se quere dialogar e chegar a acordos no noso país", manifestou Pontón.


Summary: A maioría dos documentos que foron solicitados acreditan ter a pauta da vacinación fronte ao coronavirus completa -sen ter en conta a campaña de reforzo actual-, mentres que 31.000 pasaportes indican que as súas propietarias xa superaron o virus.

A Xunta vén de comunicar que na Galiza xa se superou a emisión de 2,4 millóns de Certificados Covid, agora indispensábeis para acceder ao lecer nocturno ou aos hospitais do país tanto no caso das e dos acompañantes de pacientes, como no caso das visitas. O Goberno galego aclara que de todos os documentos solicitados, máis de 2,3 millóns son específicos para garantir a vacinación das e dous seus portadores. Perto de 57.000 pasaportes aluden a resultados de probas de diagnose, mentres que outros 31.000 pertencen a galegas e galegos que acreditan ter superado o coronavirus. Este tipo de avais son tamén precisos porque a súa demanda chega a hospitais de día, ximnasios ou centros de diálise, entre outros espazos, coa fin de frear o ritmo de contaxios nesta sexta onda da epidemia. Probas voluntarias nas farmacias Por outra parte, o Servizo Galego de Saúde indica que desde que se permitiu a venda de autotest nas oficinas de farmacia, chegaron por esa vía os resultados de 58.306 cidadás, dos que 714 deron positivo por Covid-19. Para aquelas persoas que desexen comprobar a súa saúde desta forma, cabe lembrar que a Xunta ten un acordo cos Colexios Oficiais de Farmacéuticos para que as farmacias adheridas ao plan -non son todas as da Galiza- acrediten a validez das probas rebaixando así a carga asistencial da Atención Primaria. Respecto das probas de antíxenos gratuítas que se realizaron até o momento nos diferentes distritos sanitarios, Sanidade practicou 27.816 exames sanitarios con 311 positivos.


Summary: O primeiro foi o máis repartido xa que foi distribuído nas localidades da Coruña, Oleiros, Bergondo, Vigo, O Porriño, Noia, Becerreá, O Carballiño, Ponte Caldelas e Caldas de Reis; mentres que o segundo vendeuse en Santiago de Compostela e o último en Lourenzá.

O Sorteo Extraordinario da Lotaría de Nadal 2020 repartiu xa 3 quintos premios na Galiza, o 86.986 e o 37.023 foron osmáis madrugadores, que saíron en apenas uns minutos de diferenza, o primeiro ás 09:17 e o segundo ás 09:20 horas. O primeiro foi o máis repartido xa que foi distribuído nas localidades da Coruña, Oleiros, Bergondo, Vigo, O Porriño, Noia, Becerreá, O Carballiño, Ponte Caldelas e Caldas de Reis; mentres que o segundo vendeuse en Santiago de Compostela. Sobre as 10:42 horas saiu o terceiro quinto premio que cae hoxe na Galiza, 19.371 e foi en Vilanova de Lourenzá. O Sorteo Extraordinario da Lotaría de Nadal 2020 reparte hoxe un total de 2.408 millóns de euros en premios, 28 millóns máis que o ano anterior. Entre os premios repartidos pola Lotaría de Nadal destaca o popularmente coñecido como 'Gordo' de Nadal, o primeiro premio, de 400.000 euros ao décimo. O segundo premio será de 125.000 euros ao décimo e o terceiro repartirá 50.000 euros ao décimo. Ademais, hai dous cuartos de 20.000 euros e oito quintos de 6.000 euros ao décimo. O importe do décimo segue sendo de 20 euros. Este ano o Sorteo Extraordinario da Lotaría de Nadal celebrarase sen a presenza habitual de público por primeira vez na historia desta tradicional cita do Nadal, como consecuencia da pandemia do coronavirus.


Summary: Dez deportistas galegos teñen asegurada a súa presenza en Londres neste verán, á espera dalgún máis que será confirmado nos vindeiros días. David Cal e Gómez Noya son as dúas principais bazas, ao seren favoritos en piragüismo e triatlón.

Dez, pero de calidade. Galicia ten asegurada a presenza dunha decena dos seus deportistas nos vindeiros Xogos Olímpicos de Londres. Á espera dalgunha praza máis, a arqueira ferrolá Iria Grandal e a balonmanista Begoña Fernández uníronse nos últimos días a unha lista que polo de agora completan os padexeiros David Cal e Teresa Portela, o triatleta Javier Gómez Noya, a atleta Vanessa Veiga, as regatistas Tamara Echegoyen e Sofía Toro, a nadadora Beatriz Gómez, e, por que non, José Antonio Hermida, ciclista de montaña nado en Catalunya, pero que pide a súa cota entre a galeguidade olímpica. "Meus pais son galegos e eu falo galego", xustifícase. Agás sorpresas, unha deportista galega máis defenderá a terriña en Inglaterra dentro duns meses. A maratoniana Alessandra Aguilar, a mellor de España na súa disciplina, agarda a que remate a súa sanción para ser confirmada pola Federación Española de Atletismo e acompañar así a Vanessa Veiga, unha atleta que regresa á elite pola porta grande despois de sete anos e tres fillos de paréntese. Aos dez olímpicos confirmados unirase, agás sorpresa, a maratoniana Alessandra Aguilar En competicións por equipos, o porteiro vigués Diego Mariño parece un dos fixos na selección olímpica de fútbol, unha das favoritas para acadar unha medalla nos Xogos Olímpicos, mentres que o chantadino Fran Vázquez aspira aínda a formar parte do conxunto de baloncesto, outro dos favoritos no Reino Unido. Non serán as únicas opcións en deportes de conxunto. Begoña Fernández, líder do equipo de balonmán, soña cun metal para poñer un broche de ouro a unha carreira que continuará, pero na que acumula xa incontables éxitos desde que marchara de Vigo hai xa uns cantos anos. Pero se hai algunha opción segura de éxito olímpico esa está en Aldán (Cangas) e chámase David Cal. O padexeiro galego aspira a se converter (case nada) no deportista español máis laureado na historia olímpica. Conta xa con catro medallas olímpicas (tres de prata e unha de ouro) e vai por máis na capital británica. Alí estará acompañado de Teresa Portela, outra rapaza de Aldán que certificou a súa presenza no K-1 200 logo de impoñerse na Copa de España en Verducido. Outro padexeiro cangués, Carlos Pérez Rial, Perucho, deu a sorpresa negativa ao quedar sen praza olímpica logo de obter a medalla de ouro en Pequín xunto a Saúl Craviotto. David Cal aspira a se converter no deportista español máis laureado da historia olímpica; Gómez Noya é unha baza segura no triatlón Tamén nas augas, pero desta vez en vela, terá Galicia unha opción de medalla. A pontevederesa Támara Echegoyen e a coruñesa Sofía Toro, xunto a asturiana Ángela Pumariega, serán as repreentantes españolas na clase Match Race. E nas augas, pero tamén por terra e en bicicleta, loitará o ferrolán Javier Gómez Noya por unha medalla. Se hai algún deportista galego no que confía a afección é este triatleta, recentemente proclamado campión de Europa e cun palmarés envexable. Os problemas físicos sufridos na última cita olímpica impedíronlle lograr un soño polo que pelexará en Londres, onde non estará o ordense Iván Raña, que quedou fóra ás últimas de cambio malia a súa experiencia anterior nos Xogos. A nadadora Beatriz Gómez, de 17 anos, e a arqueira Iria Grandal, de 21, tamén conseguiron praza nos Xogos Olímpicos Quen debutará será a rapaza Beatriz Gómez. A nadadora pontevedresa acadou unha praza nos 200 estilos con tan só 17 anos. Con catro anos máis, 21, outra moza, a arqueira ferrolá Iria Grandal, conseguiu tamén unha praza olímpica no equipo español de tiro con arco. De momento son dez, pero aínda poden ser máis. Os atletas David Gómez e Lolo Penas apuran as súas últimas posibilidades para acudir a Londres neste verán, ao igual que a tenista Lourdes Domínguez. De aquí a aló, algunha sorpresa máis pode caer do lado da Galicia olímpica. Unha representación pequena, pero de dez.


Summary: A conselleira de Benestar entrega no Parlamento o plan co que aposta por sacar a Galicia do "inverno demográfico" e no que collen as campañas antiabortistas avaladas pola Lei de Familia

Inflúe a situación económica en xeral e o feito de ter ou non un emprego en particular á hora de decidir ter ou non fillos? Segundo a Xunta, non ou, cando menos, non directamente. A conselleira de Benestar, Beatriz Mato, entregou este venres no Parlamento o Plan para a Dinamización Demográfica de Galicia, un documento que se incorporará aos traballos da comisión na que deputados de todos os grupos políticos traballan á procura de solucións para a perda e envellecemento da poboación. O plan que agora se discutirá na Cámara inclúe ata "cincuenta medidas" de diverso tipo nas que, non obstante, non se inclúen as axudas económicas directas ás familias. Segundo Mato, isto non acontece pola falta de recursos nas arcas públicas, senón porque, na súa opinión, "a decisión da natalidade non está vinculada á situación económica ou ao desemprego de forma directa", é dicir, a cidadanía decide ter ou non descendencia independentemente dos seus ingresos. Beatriz Mato: "A decisión da natalidade non está vinculada á situación económica ou ao desemprego de forma directa" A particular sentenza da conselleira chega tras tres anos nos que boa parte das medidas do Goberno galego para fomentar a natalidade soaron con acento netamente conservador xa que estiveron asentadas en boa medida na lei promovida polo Foro Español de la Familia e na Lei de Familia. Entre outros preceptos estas normas inclúen, tal e como ten informado Praza, a posibilidade de financiar campañas antiabortistas con fondos públicos, unhas accións publicitarias que teñen cabida tamén no novo plan. Non en van, a conselleira explica que o plan inclúe "campañas de fomento do crecemento demográfico" ou unha "guía informativa de recursos de apoio á maternidade", recursos que, atendendo ás normas vixentes, inclúen o asesoramento da chamada Red Madre, organismo que por lei recibe apoio loxístico e económico da Xunta. Segundo Mato estas campañas levaranse adiante porque a poboación "non é consciente" demográfico que sofre o país. Esta afirmación aséntaa a conselleira nos datos dunha enquisa realizada como paso previo á elaboración do plan coa intención de "obter unha radiografía do problema". A través de 1.200 entrevistas a persoas de entre 15 e 65 a consellería tirou datos como que só o 18% dos galegos e galegas considera a demografía o principal problema de Galicia e concluíu que "o factor máis importante á hora de retraer a decisión da maternidade/paternidade é non ter estabilidade de parella", cuestión que, aseguran, "supera a outros criterios como non contar con servizos de conciliación da vida persoal, familiar e laboral. "Preguntados sobre os factores que impulsan á decisión de ter fillos, case o 60% falou dun obxectivo persoal como principal factor, seguido pola estabilidade económica", di o Goberno. Incentivos fiscais "en función do número de fillos", "redución de xornadas para compatibilizar a vida laboral coa familiar" ou "axilizar os trámites de adopción nacional e internacional" son algunhas das medidas dun plan que convivirá con outras accións máis polémicas, tales como considerar as persoas "non nacidas" como "membros da unidade familiar" en actos administrativos como a solicitude de axudas para a vivenda. Todo isto, di Beatriz Mato, é unha "folla de ruta" para "inverter a dolorosa tendencia demográfica" que indica que nos vindeiros 10 anos Galicia perderá 147.000 habitantes e, en 40 anos, 1,7 millóns, isto é, o 37% da poboación.


Primeiros pasos da nova lexislatura e, aínda sen que o presidente en maioría absoluta Núñez Feijóo nomeara o gabinete de altos cargos do novo goberno, o que todos agardabamos que se producira coa entrada no Parlamento de Anova e Esquerda Unida baixo a plataforma de AGE sucedeu. A posibilidade legal de achegar convidados ao Parlamento é aproveitada pola oposición para que os diferentes "mortos" que está a deixar polo camiño o goberno popular teñan una plataforma mediática impagable. A crise, manifestada no desemprego o incremento da brecha social e a perda de dereitos, o desencanto e a desesperanza que a clase política provoca na cidadanía Hoxe foron os afectados das preferentes os que, diante da fuxida dos 41 representantes legais do pobo galego que teñen a obriga de responder coa súa acción de goberno e as responsabilidades adquiridas na anterior lexislatura, converteron o Parlamento de Galicia nun mero reflexo do que está a pasar noutros parlamentos europeos cuxos gobernos están a ser executores das políticas máis reaccionarias e contrarias ao ben común e ao estado do benestar que se construíu en Europa despois da II Guerra Mundial. A crise, manifestada no desemprego o incremento da brecha social e a perda de dereitos, o desencanto e a desesperanza que a clase política provoca na cidadanía, o fartazgo que a permisividade co sector financeiro que aplica o goberno en contra da dureza das medidas que receita á cidadanía, e a sensación de tomadura de pelo que ten o contribuínte cando ve que cada vez se recorta máis, cada vez se privatiza máis, mentres os asesores seguen nos seus postos e as empresas beneficiadas polas privatizacións están cheas de políticos cobrando por asistir a consellos de administración cantidades indecentes. Méndez, Prego ou Gayoso cobraron grandes sumas polas súas xubilacións, perciben pensións que levantarían do seu cadaleito a quen creou as caixas e montes de piedade e pavonéanse coma se con eles non foran as cousas Recentemente o vicepresidente da patronal madrileña declaraba que asinaba os informes de Bankia sen sequera botarlles un ollo, polo que non se considera responsable da fraude; pero non facer o seu traballo non lle impediu cobrar máis de 200.000 euros anuais por aprobar contas maquilladas. Méndez, Prego ou Gayoso cobraron grandes sumas polas súas xubilacións, perciben pensións que levantarían do seu cadaleito a quen creou as caixas e montes de piedade e pavonéanse coma se con eles non foran as cousas. A Conselleira de Facenda do goberno galego que aprobou una auditoría que avalaba a fusión paritaria das caixas galegas dirixe agora a redacción e execución dos orzamentos do Estado. Ninguén fai pública dita auditoría e ninguén asumirá que Galicia perda o seu entramado financeiro creado cos cartos dos propios galegos e cos aforros de motos galegos que tiveron que emigrar nos últimos cento cincuenta anos. Onte acoitelaron un director dunha sucursal. Non hai nada que xustifique a violencia pero dado que os responsables de artellar o produto financeiro tóxico son inaccesibles á cidadanía o problema téñeno os empregados das sucursais Onte acoitelaron un director dunha sucursal. Non hai nada que xustifique a violencia pero dado que os responsables de artellar o produto financeiro tóxico son inaccesibles á cidadanía o problema téñeno os empregados das sucursais. E din que haberá sangue, máis o acceso aos que nos gobernan é e será cada vez máis difícil, polo que a ira dos cidadáns corre o risco de focalizarse e manifestarse a nivel local. Estamos preto de que a xente deixe de suicidarse e comecen a suicidar a outros. A fame, a desesperación, o sentimento de indignación son tan fortes que o que todos nos preguntamos é por que non sucedeu o que acabará por ser cotián.


Summary: A Coruña ten case tantos casos activos como tiña todo o país antes do Nadal.

Galiza superou este domingo, 24 de xaneiro, o limiar dos mil hospitalizados tras elevarse o total de ingresos de pacientes Covid en 99. Isto prodúcese nunha nova xornada con máis de 1.500 contaxios detectados e co total de casos activos rozando xa os 19.000, outro teito da pandemia que se vén elevando diariamente desde hai máis dunha semana. Así se desprende da actualización dos datos da crise sanitaria que cada mañá colga a Consellaría de Sanidade con información recollida até as 18 horas do día anterior (neste caso, o sábado 23 de xaneiro). Nese momento, a área sanitaria máis afectada pola pandemia, a da Coruña-Cee, sumaba xa case tantos casos activos (5.057 tras outro aumento de 231 nun día) como todos os que había en Galiza o 24 de decembro, antes da festas do Nadal e o comezo da terceira vaga da pandemia (ese día había 5.665). Mais o dato destacado do día é o incremento de 99 pacientes ingresados con respecto aos datos da xornada anterior. Desta maneira, Galiza continúa co seu crecemento exponencial de ingresados e suma xa 1.066 pacientes covid nos hospitais, 150 en UCI (oito máis que o día anterior) Isto é, 327 ingresos máis dos que había a comezos desta mesma semana (46 máis en UCI). Áreas Todas as áreas sanitarias presentan incrementos no cómputo de ingresados por encima dos dous díxitos salvo Lugo (+7) e Santiago (+8). Este último distrito sanitario presenta o único dato positivo da xornada en toda Galiza, pois baixan os casos activos totais na área en 23, aínda que a contaxe se mantén próxima aos 3.000. A maior medra de pacientes ingresados dáse na área con máis hospitalizados, a da Coruña-Cee, onde se elevan a 287 (+23) con 39 na UCI (+1). En Vigo o incremento é de 14 até os 162, dos que, 23 (+1) precisan coidados intensivos. Santiago-Barbanza suma xa 141 (+9) pacientes hospitalizados, 29 en críticos (+2); aínda que este domingo a superan tanto a área de Ourense-Verín-O Barco, que acumula 155 ingresados (+14) con 12 deles na UCI (+2); como a de Ferrol, que suma 145 (+13), dos que 21 (+2) necesitan coidados especiais. A continuación vén Pontevedra, que presenta unha suba que deixa o total de ingresados en 117 (+20), 15 en UCI (+2); e, para rematar, o distrito sanitario de Lugo-A Mariña-Monforte, que atende nos seus hospitais a 59 pacientes (+7), dos cales, 11 precisan coidados intensivos (sen cambios). Máis de 1.500 contaxios detectados Até as 18 horas do sábado, as autoridades sanitarias detectaron 1.528 contaxios de Covid-19 (por calquera tipo de proba, non só PCR), uns 300 menos que o día anterior, récord da pandemia en Galiza. Destes novos casos diagnosticados, 1.325 foron por positivo nas 12.500 probas PCR practicadas ao longo da última xornada (1.321.879 desde o mes de marzo). Isto supón unha taxa de positividade de 10,8%, de novo máis do dobre do estabelecido pola OMS para dar por controlada a pandemia. Galiza non baixa de 5% desde o 24 de decembro, superado en todas as áreas sanitarias no último día con máximos de 13,2% na Coruña-Cee. Foi esta área, a zona de influencia da cidade herculina, a que máis casos novos achegou ao total de Galiza nas últimas horas. De feito, os 449 contaxios notificados pola área da Coruña representan case un terzo do total do país, aínda que son 100 menos que os que houbo na xornada previa. En Vigo foron 275 (-79) os contaxios descubertos nas últimas 24 horas. E é que todas as áreas sanitarias diagnosticaron menos casos que na xornada previa, aínda que tamén todas pasaron a centena de contaxios. Destaca a baixada de 148 na área de Santiago, que sumou outros 105. En Ourense superáronse os 200 con 231 diagnósticos (-33), mentres que en Lugo foron 173 (-15) e en Pontevedra, 134 (-20). Para rematar, en Ferrol houbo 107, 42 menos que o día anterior. Pasamentos En Galiza contaxiáronse de coronavirus 86.779 persoas desde o principio da pandemia. A área da Coruña-Cee foi a máis afectada, cun total de 19.779 diagnosticados, seguida de Vigo (16.868), Santiago-Barbanza (14.177), Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras (11.937), Lugo-A Mariña-Monforte (9.232), Pontevedra-O Salnés (8.978) e Ferrol (9.232). Do total de persoas afectadas pola Covid-19 curáronse 66.188 ─813 nas últimas 24 horas─, en tanto que que a cifra de falecidos alcanza xa os 1.608, despois de Sanidade notificar nove falecementos máis nas últimas horas.