Summary: A representación na Galiza do sindicato Satse avisa de que se a Administración obriga ás e aos profesionais a facer as funcións de control vai recorrer á Xustiza. Considera que o persoal do Sergas xa está "sobrecargado".

Unha vez que a demanda do Certificado Covid vai impoñéndose en distintos ámbitos da vida na Galiza -esta quinta feira comunicouse que o documento será preciso nos ximnasios, hospitais de día ou centros de diálise-, chegan novas reaccións de distintos colectivos. O último en opinar ao respecto foi o Sindicato de Enfermaría (Satse) que, desde a súa delegación no país, advirte á Administración de que as e os profesionais "non farán de policías". A central sindical insiste en que as e os enfermeiros do país non van asumir as funcións de controlar se os acompañantes ou as visitas das e dos doentes que permanecen ingresados nos hospitais teñen o pasaporte en regra. A través dun comunicado, avisa de que recorrerá "xudicialmente" se se "obriga" aos enfermeiros a que realicen esas tarefas de control e vixilancia da cidadanía. O sindicato alude así a un punto do Plan de actuación asistencial no ámbito hospitalario en situación de normalidade progresiva fronte ao Sars-Cov-2 do Sergas, no que exixe o Certificado Covid ás visitas e acompañantes dos pacientes hospitalarios. No devandito apartado fálase "expresamente do control deste aspecto nas Unidades de Hospitalización", co cal o Satse conclúe que a pretensión da Consellaría de Sanidade é procurar uns controladores e "recaerá nas enfermeiras este labor". Para xustificar a negativa, destaca que os e as profesionais xa están "sobrecargadas e infradotadas de forma notábel" na Galiza como para "impoñerlles funcións propias de persoal de seguridade ou mesmo policiais". O control e a vixilancia das visitas "non están dentro das moitas competencias" que asume este colectivo, reflexiona Satse, e indica que hai persoal de seguridade contratado para a "vixilancia e control da entradas, saídas e permanencia de persoas" nos hospitais. Por iso, vén de instar á Consellaría de Sanidade e ao xerente do Sergas, José Flores, a "que aclaren de inmediato este apartado do plan" de resposta á nova onda da pandemia.


Summary: A entidade financeira prevé o despedimento de 2.500 empregad@s como parte do programa de re-estruturación exixido co gallo do rescate recibido. Neste sentido os sindicatos aseguran que non se reunirán coa empresa até que o FROB se reúna con eles e dea conta de cal será o futuro da entidade que podería supor a súa venda ou liquidación en 2017.

Máis de dúas mil persoas á rúa, esa é a proposta que Novagalicia Banco pon enriba da mesa como parte do programa de re-estruturación após a chegada dos fondos públicos con que a entidade financeira pagará as súas débedas. A máis dos despedimentos, NGB prevé o peche de oficinas e sucursais por todo o país e a desaparición de boa parte das súas fundacións. Os sindicatos xa adiantaron a pasada semana que non se reunirían coa empresa até que o FROB --organismo público propietario do 90% do capital da entidade financeira galega-- bote luz sobre cal será o futuro d@s empregad@s da empresa e da entidade mesma. Perante esta situación, as organizacións sindicais concentráronse perante a delegación do goberno español e o Banco de España na Coruña para exixiren unha solución xusta ao conflito xerado. "Queremos falar de emprego e non de despedimentos", demandaron @s representantes sindicais de NGB "Nunha entidade nacionalizada", asegurou Clodomiro Montero, secretario nacional da CIG-Banca,"o lóxico é que o goberno se sente cos traballadores e traballadoras para falar do emprego e da propia viabilidade da entidade". Neste sentido, as organizacións sindicais néganse a manter negociacións coa empresa até que o FROB non acceda a desenvolver xuntanzas c@s traballadoras e traballadores de NGB. "Queremos que o FROB nos explique que alternativa de futuro ten para todo este conglomerado de empresas", demandaron os sindicatos, pois aseguran que a súa intención "é falar de emprego" e non, din, "de despedimentos". Así mesmo, esta quinta feira, representantes sindicais entregarán unha carta ao presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, para exixiren "a implicación da Xunta" perante o "impacto social e laboral" do pla de re-estruturación presentado pola dirección da entidade financeira.


Summary: 'O Sorriso do Daniel' solicitou formalmente en outubro de 2017 esa medida, sen ter a día de hoxe noticias ao respecto. A asociación anuncia que informará á Unesco da situación de desprotección destas pezas.

Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel son dúas pezas feitas no séculos XII e XIII polo Mestre Mateo. Dúas pezas talladas entre 1188 e 1211 por Mateo para que figurasen no Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela e que actualmente están en posesión da familia Franco. En outubro de 2017 a asociación 'O Sorriso do Daniel' solicitara formalmente a incoación dun expediente de Ben de Interese Cultural (BIC) a estas dúas pezas. Porén, 18 meses despois, esta asociación no ten noticia alguna ao respecto e lembra que o prazo máximo para concluír o expediente é de 24 meses. "Este retraso non fai máis que alargar a sombra de desleixo da administración nun caso que debía sr tramitado xa hai anos". Nun escrito dirixido á Dirección Xeral de Patrimonio, O Sorriso do Daniel solicita a "conclusión favorábel" do expediente de declaración BIC destas pezas e piden que a administración lles informe do estado no que está o procedemento. Indica tamén que se poñerán en contacto coa Unesco e con Icomos para "alertalas" da situación de desprotección en que poderían estar estas figuras en posesión da familia Franco.


Summary: Anxo Angueira reivindica na súa edición de 'En las orillas del Sar' (Xerais) este poemario como un "salto definitivo" de Rosalía de Castro cara a literatura moderna europea no que, lonxe de "dimitir" do compromiso con Galicia, malia renunciar conscientemente á lingua galega, amosa o forte "carácter nacional gallego" no aspecto político, social e literario que caracteriza a súa obra.

Anxo Angueira reivindica 'En las orillas del Sar' (Xerais) como un "salto definitivo" de Rosalía cara a literatura moderna europea no que, lonxe de "dimitir" do compromiso con Galicia, malia renunciar conscientemente á lingua, amosa o "carácter nacional gallego" "Non; a arpa dos Cantares e Follas Novas non debe enmudecer: o seu silencio sería un crime e unha deserción". Isto escribiu -en castelán- o periodista Manuel Barros na súa recensión de 'Follas Novas' no xornal La Nación Española, en 1881, en resposta ao anuncio de Rosalía de Castro de que non volvería escribir en galego. Mais, houbo realmente unha "deserción" ou unha "dimisión", tal como se coñeceu este feito no debate historiográfico? Este é un dos temas sobre os que o profesor da Universidade de Vigo Anxo Angueira volve na súa edición de 'En las orillas del Sar', publicada recentemente por Xerais. "Rosalía" -reflexiona Anxo Angueira- "publicou 'El caballero de las botas azules' en 1867 e despois de 'Follas Novas' publicou 'El primer loco' (1881). Pero ninguén que saibamos lle reprochou nada pola lingua empregada neses dous "cuentos extraños", o primeiro ambientado en Madrid e o segundo en Compostela e Conxo. Nin daquela, nin nunca. En cambio, 'En las orillas del Sar' era outra cousa. Coma se o código poético estivese especialmente prestixiado para o combate polo novo campo literario e despois de 'Follas Novas', como diría Barros, non coubesen o silencio e malia deserción".Da lectura de 'En las orillas del Sar' non se desprende "deserción" de Rosalía de Castro respecto á inquietude por GaliciaDa lectura de 'En las orillas del Sar' -e en especial de poemas coma '¡Volved!', 'Los robles' ou '¡Jamás lo olvidaré¡-' non se desprende, porén, "deserción" de Rosalía de Castro respecto á inquietude por Galicia. "A poeta" -explica Angueira- seguía "coa lira dos libros anteriores, co canto necesario para os desterrados, o canto da infortunada Galicia". Mais, alén diso, e aínda que a autora de 'Follas Novas' cumpriu a súa palabra de non volver publicar en galego, non por iso pode deducirse que decidise mudar do galego para o castelán, xa que, en realidade -lembra Angueira- "Rosalía nunca deixou de escribir en castelán. E non só prosa, tamén poesía. Algúns dos poemas recollidos no seu derradeiro volume están escritos antes, ás veces moito antes de 1880, como se dixo, e algúns dos poemas que recentemente se foron descubrindo confirman esta hipótese"."Rosalía nunca deixou de escribir en castelán. E non só prosa, tamén poesía", sinala AngueiraNon era, ademais, ese bilingüismo na escrita un comportamento extraño naquela altura. Máis ben, o excepcional era escribir en galego. O historiador Xusto Beramendi aclara, en relación con isto, no seu ensaio 'De Provincia a nación', que na prensa galega "o normal é que, polo menos ata 1885-1890, a presenza do galego se limite á publicación moi esporádica dalgunha poesía e só moi raramente a textos en prosa, case sempre tamén literarios. Os contidos propiamente políticos, históricos ou en xeral ensaísticos adoitan transmitirse en castelán, mesmo polos propios galeguistas. Esta norma non atopa excepcións significativas, e aínda así moi escasas, ata a fase rexionalista".Mais a cuestión é que é, precisamente, neste contexto cando comezan a, segundo o explica Angueira, "entrar en oposición e competencia o emerxente campo literario galego e mailo xa asentado castelán/español". O cal afectará á recepción da obra de Rosalía de Castro. Se no século XVIII o concepto "literatura galega" abranguía a escrita en galego e en castelán por autores galegos ou de temática galega, é a partir de 1880, segundo Angueira, cando comeza a asumirse un criterio filolóxico que tardará en asentarse, ao tempo que se toma consciencia da existencia dun novo sistema literario que entraría en competencia co español.Se no século XVIII o concepto "literatura galega" abranguía a escrita en galego e en castelán, é a partir de 1880, segundo Angueira, cando comeza a asumirse un criterio filolóxico A década de 1880 comezara -lembra Angueira- coa publicación de 'Follas Novas', de 'Aires da miña terra' de Curros Enríquez e de 'Saudades gallegas' de Lamas Carbajal. E é "por volta da morte de Rosalía" -en 1885- segundo Angueira cando "o campo literario galego emerxente comeza a verificarse" ao tempo que froitifican os "esforzos historicistas e dos defensores do idioma galego", que durante o século XIX continuaran co traballo realizado por Sarmiento."Con Antonio de la Iglesia e o seu 'El idioma gallego. Su antigüedad y vida' (1886) estaban confirmadas a cita do Marqués de Santillana que apuntaba cara a antigüidade da lingua e da literatura galegas, a incidencia da paternidade do galego sobre o portugués, a contestación do tópico antigalego de "Galicia nunca fértil en poetas" de Lope de Vega e, case definitivamente, a teima lingua/dialecto", indica Angueira, que considera ademais un "síntoma" que, por exemplo, Eduardo Pondal publicase un bilingüe 'Rumores de los pinos' en 1877 e o seu 'Queixumes dos pinos' no 1886.E fora precisamente Rosalía de Castro quen "erguera efectivamente a bandeira" -segundo Angueira- dunha literatura "nacional" en galego, con 'Cantares Gallegos' e despois con 'Follas Novas'. Mais, foi tras o escándalo montado por algúns xornais do país pola publicación do seu artigo 'Costumbres Gallegas' en 'Los Lunes de El Imparcial' -no que aludía a un suposto costume dalgunhas áreas costeiras galegas segundo o cal familias permitirían que o mariñeiro forasteiro pasase unha noite cunha muller da casa- cando prometeu -tal como lle escribiu a Murguía nunha carta privada asinada en 1881- que "ni por tres, ni por seis, ni por nueve mil reales volveré a escribir nada en nuestro dialecto".A "tensión" entre o campo literario galego e o castelán condicionou a "desafortunada" recepción desta obra, que no campo español se traduciu na súa exclusión do canon'En las orillas del Sar' chegou despois desta polémica, nese contexto no que, ademais, como sinala Angueira, agromaba a "tensión" entre o campo literario galego e o castelán, o cal condicionou a "desafortunada" recepción desta obra, que no campo español se traduciu, segundo este autor, na súa "exclusión" do canon, contra a que Azorín reaccionou no 1912 dicindo de 'En las orillas del Sar' que fora un libro que pasara inxustamente "inadvertido" en España malia ser unha obra "capital" que marcaba o punto de partida da evolución "moderna" da lírica española.Mais tampouco no campo galego foi sempre unha obra acollida con moito entusiasmo. Xesús Alonso Montero "puxo en circulación", segundo lembra Angueira, a idea da "dimisión" de Rosalía de Castro a propósito da opción lingüística de 'En las orillas del Sar', que atribuíu no limiar da edición de Cátedra deste libro, no 1985, non a unha "deserción", senón a unha suposta "pobre consciencia de la realidad y de las posibilidades de una cultura en gallego" por parte de Rosalía, hipótese que Anxo Angueira considera, desde a perspectiva de hoxe, unha "desconsideración intelectual" cara á autora que carece de vixencia. O caso é que, na opinión de Angueira e, aínda aceptando o criterio filolóxico como o máis axeitado para definir o que é literatura galega, "desde o punto de vista historiográfico é fundamental ter en conta tamén" os textos de Rosalía de Castro en castelán -como por outra banda xa se vén facendo desde hai tempo en obras como 'Canon y subversión, coordinada por Helena González e María do Cebreiro, que afondaba na análise da narrativa rosaliana-. Francisco Rodríguez reivindicou ademais en 'Rosalía de Castro. Estranxeira na súa patria' unha lectura realista da narrativa rosaliana contra a visión da historiografía que a considerou unha autora "estancada no romantismo serodio". No mesmo sentido, Angueira comenta na súa edición de 'En las orillas del Sar' o pouco acaído de clasificar, como se fixo na historiografía literaria -sobre todo no campo hispánico- a Rosalía como "romántica tardía".'En las orillas del Sar' abre "unha nova fórmula poética" a respecto de 'Cantares Gallegos' e 'Follas Novas', xa ensaiada en 'Penumbras' e nas súas colaboracións en 'La Nación Española'En realidade, segundo Angueira, 'En las orillas del Sar' non só merece máis atención da que tantas veces recibiu pola cuestión contextual xa comentada, senón que, atendendo estritamente á súa calidade literaria, abre "unha nova fórmula poética" a respecto de 'Cantares Gallegos' e 'Follas Novas', xa ensaiada en 'Penumbras' e nas súas colaboracións en 'La Nación Española'. "Rosalía agora escribe series, conxuntos longos de poemas que reorganiza, con ou sen título, e que disemina ó longo da obra cremos que coa mesma intención que xa se apuntaba en 'Follas Novas", indica Angueira. Acontece, segundo este autor que, entre outros factores, a intervención editorial de Murguía (no 1909), con "algunhas alteracións do texto que modificaban gravemente o sentido global do mesmo", foi "de grande envergadura e afectou gravemente a recepción do libro", pois tivo máis impacto que a primeira edición, do 1884. E non foi o único, xa que na maioría das edicións da obra -subliña Angueira- suprimíronse as series orixinais establecidas por Rosalía de Castro, tratando como poemas independentes o que eran partes dun conxunto, e mesmo nalgúns casos chegouse a crear unha numeración "absolutamente allea á idea orixinal da autora".E a disposición dos poemas é máis relevante do que pode parecer xa que, segundo Angueira, para entender 'En las orillas del Sar' cómpre un "exercicio hermenéutico" que considere como unidade a serie de poemas, e non o poema individual. A "nova arquitectura poética" deste libro -sinala este autor- "na que se implica a métrica non convencional e unha nova formulación lírica do eu, ten que ver cunha nova concepción do texto poético na que o poema, con certa regularidade, pasa a ser un texto longo dividido en partes ou un elemento xunto con outros poemas que remiten a unha unidade superior complexa".E analizar así esta obra é o que permite comprendela, segundo Angueira, desde "a perspectiva dunha poética moderna da construción dialéctica do eu". A voz poética do "eu autorial" aparece en só uns poucos poemas de 'Cantares Gallegos', pois case todo son personaxes ou diálogos, sostén Angueira. En 'Follas Novas' os personaxes van desaparecendo e medra a fusión do "eu e as outras" ao tempo que o "eu" autorial, que é o protagonista de 'En las orillas del Sar'.Arcadio López Casanova vinculou 'En las orillas del Sar' coa poesía moderna neste mesmo sentido pois, segundo recolle Angueira, segundo este autor "a modalización lírica e o deseño da estrutura comunicativa estarían en función de enmascarar a presenza do eu e conducilo a un territorio máis abisal e abesedo". Así, desdobramento do eu, diálogo interior a través de apóstrofes ou enunciación encubridora a través do el/ela, entre outras características, alcanzarían a súa plenitude, vindo xa de 'Follas Novas', en 'En las orillas del Sar'. Mais precisamente estes cambios de perspectiva e vaguidade de voces poéticas a partir dun mesmo suxeito esixen un lector involucrado, como apuntou a profesora Martha Lafollette, que non se perda nun texto moitas veces cualificado de desordeado.A renovación no campo da métrica si é, por outra banda, unha característica de 'En las orillas del Sar' amplamente comentada pola crítica A renovación no campo da métrica si é, por outra banda, unha característica de 'En las orillas del Sar' amplamente comentada pola crítica. No 1909, Díez Canedo comparaba, segundo lembra Angueira, a Rosalía de Castro con Rubén Darío, e a partir de aí a obra da poeta galega comezou a aparecer vinculada a este autor e ao modernismo en moitas historias da literatura. Mais Carvalho Calero rexeitou esta análise de Díez Canedo, concluíndo que a autora de 'En las orillas del Sar', na súa métrica, "máis ben proseguía os ensaios románticos que anunciaba os experimentos modernistas", polo que sería máis unha "post-romántica" ca unha "pre-modernista" -xuízo no que coincide con Luís Cernuda, que considera a Rosalía un "caso aillado" sen antecendentes na literatura clásica española nin continuadores na contemporánea-. Claude Henri Poullain matizou, pola súa banda, que as innovacións métricas de Rosalía son propias non só da súa obra, senón da de varios poetas "post-románticos españois". Mais, aínda que non a considere precursora da poesía modernista pola súa "destrución da estrofa tradicional", si a sitúa, pola súa adopción do grupo métrico irregular, como anunciadora da poesía moderna no sentido de usar "solucións poéticas semilibres, nas que o poeta non se suxeita a unha disposición precisa e sempre idéntica dos metros e das rimas". Nese sentido, segundo este crítico, Rosalía non sería unha precursora, senón unha auténtica "revolucionaria". Tamén Javier Gómez-Montero outorga a Rosalía un papel máis de poeta moderna ca de precursora pois, segundo recolle Angueira, considera que a lírica rosaliana é unha expresión da subxectividadeE con esta análise é coa que máis concorda Anxo Angueira, quen afirma que "non coñecemos poeta en Galicia ou en España que nesa altura do século XIX escriba deste xeito, con poemas ou series de poemas de máis de cen versos". Tamén Javier Gómez-Montero outorga a Rosalía un papel máis de poeta moderna ca de precursora pois, segundo recolle Angueira, considera que a lírica rosaliana é unha expresión da subxectividade, situada nunha "tradición literaria moderna debedora do pensamento e da estética inaugurados co protorromanticismo e ancorada na concepción dun suxeito autónomo, soberano, pero consciente dos límites do coñecemento e da súa representación".En conexión con iso, escribe Angueira que "desde o noso punto de vista, pois, a permanente loita dialéctica do eu consigo mesmo, coa comunidade e co mundo non teñen mellor música nin voz que un verso sen ascendencia coñecida, caprichoso, disonante, nin mellor escenario que a longa fragmentación das series". Un eu que implica, segundo Angueira, un suxeito político e social nacional galego que intervén no panorama non só literario da época pois, 'En las orillas del Sar', ademais de amosar o feminismo da autora, "corrixe a Eduardo Pondal escollendo os carballos fronte ós piñeiros coma árbore nacional galega, oponse á fe no progreso e á locomotora de Curros Enríquez como se opón á relixión positivista do "cree y espera" do republicanismo de Eduardo Chao e discútelle a Emilio Castelar, segundo cremos, unha relación entre a palabra e a idea non tan satisfactoria como o "sublime orador" pretende".


Summary: Está a piques de saír do prelo Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron, o primeiro achegamento sistemático ao estudo dos represores na Galiza que racha con este tabú nos traballos da memoria histórica e pon en negro sobre branco os nomes, as causas e as metodoloxías usadas polo terror.

Este traballo, que publica Sermos Galiza e estará nas librarías a partir do Día da Patria Galega, 25 de xullo, está coordinado polos historiadores Xosé Ramón Ermida, Dionisio Pereira, Eliseo Fernández e Xoán Carlos Garrido. E nel participan moitos dos principais investigadores desta época na Galiza, como Emilio Grandío, Carlos Nuevo Cal, Bernardo Máiz, Xosé Álvarez, Manuel Pazos, Judith Carbajo, Ana Cebreiros, Carlos F. Velasco ou Julio Prada. Nel abórdase a represión fascista nas comarcas de Pontevedra, o sur de Lugo, Ferrol, A Coruña, a Mariña, Ordes e Terra de Montes, ademais de temas como os procedementos e actuacións dos represores, as mulleres falanxistas, o papel da Igrexa, os tribunais militares e a represión económica. Trátase do primeiro traballo que estuda de forma global este fenómeno que completa o relato histórico desde outra perspectiva. Segundo un dos coordinadores, Xosé Ramón Ermida, "este libro ten vontade iniciática, pretendemos abrir un debate. Non é un libro que feche nada, o que queremos é favorecer o coñecemento sobre iso. A intención é darlle continuidade nas dúas perspectivas, a territorial e a temática, porque quedan outras moitas comarcas e tamén outros temas vinculados, como o papel da patronal na represión, por exemplo". Xoán Carlos Garrido tamén mantén que este é só un comezo: "Estamos abrindo un camiño, pero a represión como estudo estrutural require que os estudos parciais se vaian acumulando e se lle dea un marco xeral, estudando o porqué e o como. Pero creo tamén que os autores que aparecen no libro son xente que leva traballando no tema moitos anos, como Bernardo Máiz ou Dionisio Pereira, que levan 30 anos con isto". O silencio sobre os verdugos "Este é un traballo moi agardado desde hai tempo", afirma Ermida. "É necesario falar dos verdugos porque hai vítimas. Se hai un Alexandre Bóveda asasinado na Caeira é que hai un Lis Quibén perseguindo demócratas nas terras de Pontevedra". A razón sobre o silencio atópaa o historiador ligada á política de reconciliación nacional "que impón o PCE", e o momento clave é o pacto do 78, "que levan adiante os herdeiros políticos dos verdugos e unha parte dos herdeiros políticos das vítimas". Estamos diante dun traballo valente dada a cantidade de investigadoras e investigadores procesados nas últimas décadas. "Tanto os coordinadores como os autores sabemos que xogamos con lume", recoñece Garrido. "O franquismo non rematou e somos conscientes de que non estamos libres de que nos denuncien, pero tamén é certo que nós andamos con coidado. Se non for así igual seriamos máis ousados á hora de apuntar hipóteses. Neste caso practicamente tes que facer ti o que non fixo a policía ou os xuíces, que é descubrir e probar ti quen foron os autores. A nós esíxesenos non desde o punto de vista académico, senón penal". Os nomes que aparecen son, na súa maioría, tirados de fontes dos propios consellos de guerra franquista "onde aparece referenciada a actividade represiva tanto de persoas ligadas á Falanxe como as milicias paramilitares vinculadas ao réxime", explica Xosé Ramón Ermida. Outra parte recolle testemuños directos de persoas que o deixaron por escrito, formaran parte da propia represión ou presenciárana de forma directa. Permanencia no poder E esta dificultade para investigar explica tamén o que pasou aquí e por que atopamos apelidos entre os represores que despois da Transición continuaron sendo parte das elites do Estado español, como Rosón ou López-Sors. "Cando estudamos os represores e as ramificacións que teñen, e como se beneficiaron os que hoxe son demócratas de toda a vida do botín obtido grazas á represión, entendemos por que nós non podemos estudar de maneira normal ese período como se estuda calquera outro. Hai moito interese en ocultar a orixe das fortunas e dos privilexios de moitas clases, persoas e colectivos que hoxe ostentan unha posición grazas ao crime, ao asasinato e ao roubo e todo iso", di Garrido. "Moitas das persoas directamente implicadas en labores represivos son persoas que seguen ocupando cargos de relevo nas corporacións franquistas e nas primeiras da democracia, e que a partir do 78 ocupan cargos de responsabilidade tanto en UCD como en Alianza Popular. Moitos foron recolocados polo propio réxime nas súas estruturas de poder", conta Ermida, quen tamén lembra que outros moitos remataron como funcionarios das cámaras agrarias ou nos sindicatos verticais. Máis dificultades ca nunca A obra mantén, asemade, que o dereito a saber e a liberdade para investigar seguen postos en dúbida. Un bo exemplo é que aínda quedan moitos arquivos que non se puxeron a disposición pública, como os das comisarías, delegacións da orde pública e comandancias da Garda Civil. E, apunta Garrido, "hai algúns que se están a fechar, sobre todo cando foi o boom da memoria histórica a raíz do bipartito, que provocou unha reacción, por unha banda con denuncias e por outra coa destrución de arquivos familiares". Alén disto, quéixase, "arquivos aos que antes se podía acceder, coa Lei de Protección de Datos non fan máis que poñer dificultades. E a Lei da Memoria que ía abrir os arquivos non valeu para nada. Os que estamos a investigar estamos atopando máis dificultades que hai dez ou vinte anos". Preguntado pola tipoloxía dos represores, o historiador Xoán Carlos Garrido nega que se poida facer unha clasificación: "A represión existe porque hai colectivos ou clases interesadas en que exista para os seus obxectivos. A Igrexa, por exemplo, ou certos colectivos militares, a patronal, e despois hai todo un grupo de lumpen e de persoas que a título individual aproveitaron a oportunidade na medida en que non tiñan moitos escrúpulos e a situación ofrecía unha posibilidade de medrar a conta destes crimes". E, insiste, "que ninguén pense que a represión é produto de psicópatas. Os psicópatas foron usados pola xente de ben e de orde que quería conservar os seus privilexios. A represión non existiría simplemente por xente que desfruta cortando testículos e violando". El prefire estabelecer grupos de interese "porque o ser humano é moi contraditorio: hai xente capaz de matar e de salvar. Por exemplo, o gobernador civil, o carniceiro de Extremadura, cando chegou a Pontevedra puxo orde nalgunhas cuestións da represión e mesmo na recuperación de fillos de vítimas da represión cos que se quedaran algúns militares. Onde encaixa Gómez Canto para estabelecer un tipo de represor?", pregúntase. E explica as razóns da Igrexa, tema analizado por el no libro, "que apoia a represión porque quere manter un status que tiña antes do 36 e mesmo melloralo, porque quedaron moito mellor que antes da República". Mentres, Ermida fala dun perfil que el chama o "falanxista quinqui", que utiliza o terror e o asasinato para enriquecerse. "É o caso de González Zaera, por exemplo, un fascista de primeira hora que aproveita a represión para facturar, desde cobrar para non matarlle o parente a pasar o cepillo para poder visitar alguén á cadea". De Interviú secuestrado a Dionisio Pereira Desde a política de reconciliación nacional e a Lei de Amnistía, os problemas xudiciais contra calquera que publicase nomes de represores sucedéronse desde a mesma Transición. O secuestro da revista Interviú en 1978 pola querela dos irmáns Rosón (mentres un deles -Antonio- era presidente da pre-autonomía galega), identificados nun artigo daquel semanario como protagonistas da represión no leste de Lugo, foi un claro aviso a navegantes. Máis tarde, en 1981, mentres se producía o golpe de estado, secuestrábase o documentario Rocío, en que se amosaba un discurso crítico co feche da Transición e se mencionaba os verdugos. E un dos coordenadores deste libro, Dionisio Pereira, foi demandado en 2007 pola familia do ex alcalde franquista de Cercedo, Manuel Gutiérrez, por involucralo na represión cando fora xefe da Falanxe nesta localidade. Non foi exonerado até 2009, cando a Audiencia Provincial de Pontevedra o absolveu cunha sentenza que confirmaba que o historiador contaba con fonte sólidas, de carácter tanto arquivístico como oral.


A Organización Sindical de Médicos da Galiza (O'Mega) presentou unha denuncia ante Inspección de Traballo contra o Servizo Galego de Saúde (Sergas) polo que considera unha "desprotección absoluta" fronte aos "riscos psicosociais" dos facultativos que traballan en centros de saúde e Puntos de Atención Continuada (PAC) e de urxencias hospitalarias da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés. Dimite o xefe do servizo de Medicina Interna do CHUS pola sobrecarga asistencial Na denuncia, presentada despois de varias protestas veciñais acerca do deficiente funcionamento da Atención Primaria na área sanitaria, as e os médicos sinalan que o exceso de demanda non atendida no primeiro nivel asistencial "trasládase aos servizos de urxencias hospitalarias, levándoos a unha situación próxima ao colapso", mentres que os facultativos padecen unha "sobrecarga laboral inasumíbel". A situación "agrávase polo bloqueo de camas para o ingreso dos pacientes en planta, até a súa habilitación in extremis". A Comisión de Centro do CHUAC denuncia a sobrecarga asistencial Os facultativos consideran patente que os riscos laborais que padecen "teñen a súa orixe na ausencia ou, no mellor dos casos, nunha moi deficiente previsión organizativa que provoca unha infradotación de recursos humanos e materiais para facer fronte á demanda asistencial actual, a pesar de ser coñecida na súa orixe e evolución". Situación nos PAC Como exemplo desta situación, a denuncia recolle que, con frecuencia, os facultativos acoden aos PAC "descoñecendo se van estar sós no centro, asumindo tamén as urxencias do resto dos seus compañeiros, o número e o estado dos pacientes que xa están a esperar da quenda anterior en salas cheas de usuarios moi molestos pola espera". A precariedade laboral esporea a fuga de internistas novos do Sergas Todo iso provoca que os profesionais sanitarios "sufran unha sobrecarga laboral inasumíbel que provoca a realización de sobreesforzos físicos e psíquicos extraordinarios de forma sostida ao longo do tempo, o que xera altos niveis de estrés, a deterioración das relacións sociais e persoais debido á imposibilidade de conciliar a vida persoal e a laboral e a afectación da saúde física e psíquica do persoal médico, o que deriva nun alto número de baixas laborais". O sindicato denuncia "a inexistencia dunha planificación preventiva para atallar os riscos de orixe psicosocial" e pon de manifesto "a omisión da administración de dar debido cumprimento á obrigación de velar pola seguridade do colectivo médico". Resposta do Sergas Pola súa parte, o Sergas argumentou que o orzamento da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés en materia de persoal creceu en 2022 en 129 prazas novas, con máis de 4 millóns de euros, especialmente no reforzo dos cadros de persoal en Atención Primaria. A veciñanza de Monfero denuncia a sobrecarga asistencial do centro de saúde Segundo traslada a Europa Press a xerencia da área sanitaria fíxose un plan de apoio emocional cunha unidade de psiquiatría de referencia. Ademais, indica que se están facendo actuacións en materia de formación. Concretamente, afirma que en Pontevedra houbo unha actuación de equipo en UCI da man do servizo central de prevención de riscos. Sogami reclama "todos os recursos necesarios" para dotar os hospitais comarcais O Sergas subliña que conta con unidades de prevención de riscos laborais en todas as áreas que están dedicadas á avaliación dos riscos de persoal e precisamente Pontevedra conta con tres técnicos, un médico e unha enfermeira. "O coidado da saúde dos nosos traballadores e traballadoras é nosa principal preocupación", conclúe.


Summary: As traballadoras e traballadores do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar convocan unha nova folga o vindeiro 30 de marzo que se prolongará todos as terzas feiras de maneira alterna e terá unha duración de 24 horas.

O conflito creado pola convocatoria dunha Oferta Pública de Emprego (OPE) no Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar endurécese. A sección sindical da Confederación Nacional do Traballo (CNT) nese organismo público decide rexistrar novamente unha convocatoria de folga ante o que consideran "pasividade e inacción da Xunta e da Xerencia do ente". Nun comunicado sinalan que "o éxito de seguimento nas convocatorias de folga realizadas o pasado febreiro" e a falta de negociación levounos a convocar "desde o vindeiro 30 de marzo e en terzas feiras alternas, paros de 24 horas nos centros de traballo". A feminización do sector provoca, ademais, que a maior parte do persoal afectado sexan mulleres con cargas familiares, que se verían na rúa dun día para outro. Desde este sindicato consideran "inadmisíbel o ERE de persoas traballadoras que se está a preparar dentro do Consorcio". Apoio das familias e da poboación Ao paro están convocadas as traballadores e os traballadores pertencentes ás Escolas Infantís da Galiña Azul, os Fogares Residenciais, Centros de día, Centros de acollemento ou aos Servizos de inclusión e contra a violencia de xénero. Segundo a CNT, "contan co apoio de usuarias e usuarios, das súas familias e dos habitantes da contorna onde se atopan, que poden comprobar o labor imprescindíbel que realizan día a día". As próximas protestas previstas do persoal do Consorcio serán mañá, 19 de marzo e o propio día da folga, cando decorrerá unha concentración ás portas da sede da Xunta en San Caetano, Compostela. O Gabinete xurídico do sindicato anunciou a impugnación da OPE 2020 onde se ofertan as prazas do persoal do Consorcio que afectan unha porcentaxe tan elevada de mulleres.


Summary: Josep-Maria Terricabras considera que a "cuestión ideolóxica e partidista" pesa moito. Mais desde CDC, socio maioritario en CiU, considera que hai marxe para atinxir un acordo cara as eleccións de 2014.

A Assemblea Nacional Catalana pedía nun manifesto presentado hai unhas semanas unha candidatura unitaria de todas forzas que defenden o dereito a decidir de Catalunya para concorrer ás eleccións europeas. Mais semella que esa petición non ten unha materialización doada. O candidato de ERC a esta cita electoral, JM Terricabras, sinalou nunha entrevista que ve "practicamente imposíbel" unha coaligación catalá nesa cita. "Eu non creo que os grupos vaian porse de acordo, porque a cuestión ideolóxica e partidaria aínda ten moito peso,", lamentou. Segundo el, a "cuestión nacional" debe ser fulcral e ter peso nas eleccións europeas do próximo ano. Terricabras tamén dixo que asumirá como propia calquera fórmula que a dirección de ERC decida para concorrer ás europeas: ben nunha coaligación catalá ou aliada co soberanismo de esquerdas galego e catalá ou mesmo en solitario, apuntou. Neste sentido, nas últimas semanas hobo contactos e conversas entre ERC, Bildu e BNG para avaliar a posibilidade de acudir xuntos a esta cita electoral. CDC, a prol de ir xuntos Porén, o vice-secretario de CDC, Lluís Corominas, considera que esa coaligación de forzas catalás ás europeas é a desexábel e a factíbel. Afirma que a mensaxe da cidadanía no 11S é que haxa un consenso político a prol do dereito a decidir.


Summary: Os catro grupos con representación instan a Xunta a "acordar unha moratoria" na súa utilización en Galicia

Os catro grupos con representación parlamentaria instan a Xunta a "acordar unha moratoria" na súa utilización en Galicia. Este acordo foi posible grazas á transacción dunha proposición non de lei presentada en comisión por Antón Sánchez (AGE) que finalmente foi asinada por todos os partidos. O texto pide que o Goberno galego impida o uso desta técnica de extracción de gas natural "mentres non se garanta a súa seguridade e inocuidade para o medio ambiente e as persoas a través dunha lexislación que a desenvolva". O fracking é unha perigosa técnica, para as persoas e para o medio ambiente, de extracción de gas natural. Tan perigosa que Estados como Irlanda, Canadá ou Francia prohibírona e Australia, Bulgaria ou Sudáfrica estabeleceron unha moratoria. Consiste en fracturar as rochas a gran profundidade –entre dous e cinco quilómetros- mediante a inxección de grandes depósitos de auga e de area con diversos produtos biotóxicos. As grandes empresas que empregan a técnica néganse a concretar a composición dos mesmos, pero o certo é que dos miles de litros de auga usados, só se recuperan entre o 50% e o 70%. O resto queda depositada no subsolo e pode afectar aos acuíferos. Algúns países mesmo detectaron efectos sísmicos debido a esta maneira de extraer gas. Apostar por esta controvertida técnica, cuestionada por técnicos, ecoloxistas e científicos, supón, en palabras de Antón Sánchez, "unha marcha atrás no camiño das enerxías renovábeis". A vía dos combustíbeis fósiles, que as grandes compañías eléctricas parecen defender ao se valer do fracking, significa, conclúe Sánchez, "un intento de prolongar o pasado no canto de encarar o futuro".


Summary: O secretario xeral do PSdeG compareceu publicamente, mais non na sede do partido, para defender a súa "honra".

Após ser imputado pola xuíza Pilar de Lara no marco do caso Garañón, José Ramón Gómez Besteiro, compareceu publicamente esta quinta feira (6 de agosto) para anunciar que presentará, xunto ao escrito de defensa, un "streptease económico e financeiro" para defender "honra". Besteiro presentouse perante os medios nun hotel compostelán e non na sede do PSdeG negando os presuntos delitos polos que está imputado --tráfico de influencias, suborno, prevaricación e un delito contra a ordenación do patrimonio. "Non estou disposto a me deixar vencer" Na comparecencia subliñou que "nunca" pensara en demitir e que achegará a documentación que "desmonta falsedades" vencelladas ao proceso. Aliás, reclamou "celeridade" xudicial para resolver o caso do que agarda o "sobresemento". "Non estou disposto a me deixar vencer", subliñou, embora recoñecer que está a ser unha "situación" que "non é doada nen agradábel".


Summary: O dono de Inditex gañou en dividendos case 900 millóns este ano, o que mantén o empresario da Coruña entre as persoas máis ricas do planeta namentres medran as desigualdades.

O fundador de Inditex, Amancio Ortega, ingresará este ano 894,4 millóns de euros en concepto de dividendos da compañía, cando cobre esta segunda-feira, 3 de novembro, 447,2 millóns de euros pola última retribución do ano que abonará a multinacional sediada en Arteixo aos seus accionistas. En concreto, Ortega recibirá os perto de 900 millóns de euros en dividendos a través das sociedades Gartler e Partler, coas que controla un 59,294% das accións de Inditex, que repartirá este ano entre os seus accionistas 1.507 millóns a conta dos resultados de 2013, o que supón 2,42 euros por título, un 10% máis. Deste importe, a compañía xa abonou o 2 de maio un dividendo ordinario a conta de 1,21 euros por acción, ao que se suma outro do mesmo importe en concepto complementario e extraordinario, que se fará efectivo esta segunda feira, 3 de novembro. Inditex rexistrou un beneficio neto de 2.377 millóns de euros no seu ano fiscal 2013-2014 (do 1 de febreiro de 2013 ao 31 de xaneiro de 2014), o que supón un incremento do 1% respecto ao exercicio anterior. O seu dono e residente na Coruña, Amancio Ortega, é das persoas máis ricas do planeta. A súa empresa está rodeada por polémicas a respecto das condicións laborais nalgúns países.


Podédesme crer que a folga non lle gusta a ninguén, sei ben do que falo. Ós empresarios e empresarias, por suposto non lles gusta, e aseguro que tampouco lles gusta ós traballadores e traballadoras. A folga é a expresión máis clara da actuación final en defensa da dignidade, neste caso laboral. É o mecanismo final que, fai ás veces, de válvula que regula a presión. Tamén para a parte empresarial é o termómetro que marca as saúde do seu proxecto, na relación coa xente, e moitas das veces serve para que o empregador se decate de prácticas que non aproba e non comparte por parte dos mandos nas empresas. As asembleas que toman a decisión de ir a folga nunca son unha festa, nunca se ven caras de felicidade. É unha decisión difícil que tomar que colle folgos na necesaria defensa da dignidade como persoa dos que a toman. Incerteza, inquedanza e preocupación, pero fachenda de facer o xusto e o que se respira no aire. Por iso esta folga do 8M foi para min importante acertada e sobre todo necesaria, todas e cada unha das reivindicacións que a sustentan teñen que ver, xa non coa liberdade nin coa igualdade, que tamén, senón que no fondo, na esencia mesma, está a dignidade como persoas. Por iso as persoas de ben, as persoas sensibles e con capacidade de empatía, estivemos presentes onde tíñamos que estar, defendendendo a dignidade que ten que ser igual para todas e todos. No 8M non collen escusas e posicións políticas sobre ideoloxía, non se pode permitir poñer na mesma parte da balanza a defensa do capitalismo e o dereito das mulleres de ter unha vida digna e plena en igualdade. Mal imos se a posición política de cada quen está por riba dos dereitos das persoas e a súa defensa, o capitalismo non é tan importante, Arrimadas, como tampouco o deben ser o comunismo, o socialismo ou calquera postura. O importante teñen que ser a persoas. Compre refrescar a estes políticos de PP e C´s o "pacto internacional dos dereitos económicos, sociais e culturais de 1966" que contén palabras como: dereito, condicións equitativas, igualdade salarial, persoas, remuneración digna ... cuxa única ferramenta de defensa senón se cumpre é a folga, percátense, diante da inacción dos políticos. Está folga foi alegre, foi forte e foi exemplar, para min un golpe de dignidade e de esperanza. O que non queira decatarse está perdido. Forza ás mulleres, exemplo de dignidade.


Summary: Os familiares dos doce mariñeiros desaparecidos seguen a exixir que o Goberno español poña os medios necesarios para retomar a busca.

Pasaban uns minutos da medianoite cando o A-400 do Exército do Aire que traía os tres sobreviventes do 'Vila de Pitanxo' e cinco dos nove falecidos confirmados aterrou no aeródromo de Santiago de Compostela. Durante as horas previas, xa se habilitara un dispositivo de cinco vehículos fúnebres para trasladar os cadáveres. Xunto a eles agardaban os familiares dos sobreviventes e dos falecidos, o presidente do Goberno español, Pedro Sánchez; o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo; o ministro de Pesca, Luis Plana; e a conselleira do Mar, Rosa Quintana, entre outros representantes políticos. Pouco antes da chegada da aeronave, Sánchez mantivo un encontro con familiares dos mariñeiros, que xa se reuniran previamente con Feixoo, e no que lle trasladaron ao presidente do Executivo español as súas peticións. Agora que os mariñeiros que puideron ser recollidos do mar están xa na Galiza, os achegados dos doce desaparecidos no mar de Terranova exixen ao Goberno español que poña enriba da mesa os medios necesarios para intentar atopalos. Peticións dos familiares Durante o encontro entre Pedro Sánchez e os familiares dos mariñeiros que aínda seguen desaparecidos, estes exixíronlle que o Estado español envíe á zona do naufraxio un robot sumerxíbel até máis de 3.000 metros de profundidade, así como fragatas F-100 e outros medios. Asemade, instan a que se estabeleza un diálogo coa Organización de Pesquerías do Atlántico Norte (NAFO) para "activar" todos os barcos que faenan nesta zona e para pór unha alarma de avistamento. Tamén lle pediron que o Goberno español manteña contacto do canadense para que este poña en funcionamento quendas de recoñecemento marítimo con aeronaves do servizo de salvamento do país norteamericano. Por último, os familiares instaron o presidente do Executivo estatal a que tramite unha reunión entre eles e o director xeral da Mariña Mercante, xa que "é o responsábel de Salvamento Marítimo e coordina o relativo co naufraxio de España con Canadá".


Summary: Ana Pontón non dubida de que haberá un "Goberno alternativo" se o PP non logra unha nova maioría absoluta na vindeira cita electoral.

"Todos os progresistas sabemos que Galiza necesita un cambio", salientou esta segunda feira o líder da oposición galega, o socialista Gonzalo Caballero, que deu case por asegurada a materialización dese cambio político e apuntou a un reto maior: un mandato progresista no país que supere a próxima lexislatura. "O reto será non só que haxa un Goberno progresista na Xunta da Galiza, liderado polo PSdeG e entendendo que todos os progresistas somos aliados nese reto, senón facer un Goberno de progreso durante catro anos que permita solucionar os problemas da Galiza e acadar un mandato progresista que vaia máis alá dunha lexislatura". Así o expresou Caballero, quen insistiu en que "todas as forzas progresistas" son "aliadas" e están a "remar" desde os seus "eidos" con "toda a forza para que en 2020 poida producirse un cambio cunha maioría progresista moi forte no vindeiro Parlamento galego". Caballero considerou que "o PSdeG ten a responsabilidade de encauzar esa maioría social de progreso" e trasladou o seu desexo de que ese cambio chegue con "forza", con "credibilidade" e cun "proxecto compartido por todos os progresistas". Así mesmo, Caballero sinalou que os socialistas comparten "a impresión" de que, na actividade parlamentaria, todas as forzas de esquerdas traballan "na defensa de aquilo que máis preocupa á cidadanía de forma coherente, cada un desde o seu eido". "Imos seguir trasladando esa nova Galiza progresista o Parlamento sen ter que cambiar o que está funcionando adecuadamente, abertos sempre a entender que todas as forzas progresistas somos aliadas no cambio político", salientou. Porén, Caballero non concretou de que maneira artellar o traballo na mesma dirección dos partidos á esquerda do PP. "Non pechamos fórmulas de cooperación co conxunto das forzas progresistas. Temos a convicción de que as cousas estanse facendo ben por parte do PSdeG e de todas as forzas progresistas, cada unha mantendo o seu ámbito de acción, pero entendendo que aquilo que é nuclear é compartido e será compartido", explicou. Neste sentido, presentou os socialistas como un partido con "garantía de cambio, responsábel e con capacidade de goberno" e indicou que buscará ampliar o seu abano de votantes nas vindeiras eleccións. "Goberno alternativo" "Ninguén neste país dubida de que, se unha vez se convoquen as eleccións o PP perde, vai haber un Goberno alternativo", aseverou esta segunda feira a portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego, Ana Pontón. "A chave é que Goberno e en que dirección vai traballar. O que ofrecemos desde o BNG é un proxecto sólido, con ideas para modernizar Galiza, para defender os intereses deste país", engadiu. Este 2020 toca abrir "un tempo novo que signifique deixar atrás Presidencias da Xunta en mans de forzas estatais", segundo trasladou Pontón, que asegurou ter a "man tendida" ao resto das forzas. Nesta liña xa se manifestara o líder de Anova, Antón Sánchez, quen afirmou que, a pesar das "diferenzas", a xente "ten que saber que somos capaces de poñernos de acordo para facer fronte ao mal maior". O que para o líder de En Marea, Luís Villares, é unha "alternativa plural e cooperativa". "Temos que declarar que vai haber pactos para que ninguén impida despois un acordo plural", dixo.


Summary: Obras elixidas entre más de 1.500 libros

Seis libros publicados pola editorial Kalandraka figuran entre os destacados pola Fundación Cuatrogatos, organización sen fins de lucro "para traballar a prol da cultura e a educación" con sede en Miami (Estados Unidos). Dous dos títulos seleccionados son de autores galegos: Versos e viceversos (2019), dos poetas Antonio García Teijeiro e Juan Carlos Martín Ramos e mais o ilustrador Juan Ramón Alonso, e Parece unha formiga (2019), de Pablo Otero. Ambos os dous volumes conteñen, singularmente, de poemas dirixidos ás lectoras cativas. "Na casa daquel poeta, / entra e sae e entra o mar / por unha porta entreaberta / por unha porta entreaberta", escriben García Teijeiro (Vigo, 1952) e Martín Ramos (Bélmez, Córdoba, 1959), "na casa daquel poeta, / anda o vento en zapatillas / e fai que voen poemas". O libro é un diálogo en verso con pincel polo medio, "versos do norte e versos do sur" entre un poeta galego e outro andaluz. "Poemas que van e veñen como as ondas do mar", explica Kalandraka na nota de presentación da obra. Parece unha formiga é unha peza peculiar. Aínda publicado nunha editora especializada en lectores miúdos, os textos de Pablo Otero (Ourense, 1970) conteñen moitos niveis de lectura. Reflexivos e interrogativos, a editorial fala de "poesía, enigma, transcendencia". "Que foi antes, a orde ou a desorde? / Dous irmáns, ás veces pelexan / porque non saben darse unha aperta. / Aquilo que para uns é orde, / para outros será sempre desorde. / Pero quen ordena a orde?", di o poeta, el mesmo debuxante das láminas que acompañan os poemas. "Este libro de textos ilustrados quere ir contigo, na túa carteira, respirar o aire que respiras, ir ao ritmo dos teus pasos, mimetizarse coa túa pel", proponse o autor. Nos 20 galardoados A Fundación Cuatrogatos, creada polos escritores Sergio Andricaín e Antonio Orlando Rodríguez, avaliou 1.500 libros publicados por 171 editoriais en vinte países do ámbito iberoamericano. Os de García Teijeiro e Pablo Otero figuran na lista de 100 obras recomendadas publicadas en 2019. O segredo do do avó oso, de Pedro Ramos e Zuzanna Celej; O que eu creo (de todo), de Jordi Sierra i Fabra, e Sete historias para a Infanta Margarita, este en castelán, de Miguel Ángel Fernández-Pacheco, son as outras de Kalandraka nesa escolla. A maiores, Cuatrogatos outorga 20 premios anuais a "libros altamente recomendados polos seus valores literarios e plásticos que, a xuízo da nosa institución, merecen ter a maior difusión. Desexamos contribuír a que cheguen ao maior número posíbel de fogres, escolas, bibliotecas e outros espazos onde se propicie o encontro dos lectores mozos con obras da maior calidade". Nestes 20 atópase Á unha, ás dúas e ás....!, da poeta Nieves García e a ilustradora Noemí Villamuza. Escrito e publicado en castelán por Kalandraka, levou a distinción na última edición do Premio Internacional Cidade de Orihuela de Poesía para Nenas e Nenos.


Summary: A plataforma de Anova, Podemos e Esquerda Unida foi a opción máis votada nunha decena de concellos con idade media inferior aos 45 anos e segunda forza en case unha trintena deles.

As eleccións xerais do 20-D trouxeron consigo notables cambios no comportamento electoral da poboación tanto no Estado como en Galicia. Alén do mantemento do PP como primeira forza en ambos territorios, o devalo no apoio dos conservadores e a emerxencia de novas forzas cambiou considerablemente o mapa, cambio no que os concellos cunha menor idade media da súa poboación tiveron un papel especialmente relevante. Así, no caso galego, en tres de cada catro destes municipios En Marea foi primeira ou, sobre todo, segunda forza política. O PP mantívose no primeiro posto na maioría destes 52 concellos, pero cunha notable redución da súa marxe a respecto da segunda forza Segundo os datos máis recentes do Instituto Galego de Estatística a idade media da poboación galega é de 45,9 anos, se ben hai ata cincuenta e dous concellos nos que a súa veciñanza ten, de media, menos de 45 anos. Na maioría destes concellos, 41, o PP mantívose como forza máis votada, en 10 esa primeira praza foi para En Marea e no restante, A Illa de Arousa, o PSOE logrou ser o máis votado. No entanto, os datos do escrutinio advirten que en boa parte destes casos a distancia entre a primeira e a segunda forza reduciuse notablemente a respecto de anteriores comicios e, nos máis dos casos, ese segundo posto foi para a coalición de Anova, Podemos e Esquerda Unida. Así, aos dez concellos galegos nos que En Marea gañou as eleccións engádense vinte e nove máis nos que a plataforma se estreou como segunda forza política. Nunha decena destes concellos coa poboación máis moza a segunda posición ocupouna o PSOE nunha decena de casos. Mentres, nos municipios nos que En Marea foi primero, o PP ficou na segunda praza do reconto electoral. Estes municipios de poboación máis moza, a práctica totalidade correspondentes a ámbitos urbanos ou, sobre todo, a vilas medias, son obxectivo preferente das forzas que compoñen En Marea cara a futuras convocatorias electorais, a comezar polas eleccións galegas de 2016. Foi nestes espazos, precisamente, onde a plataforma sustentou a segunda praza obtida no conxunto do país tanto en votos como en escanos.


Summary: O histórico grupo de hip hop galego levaba un par de anos inactivo. Nos últimos tempos tocaron nalgúns festivais e membros do grupo foron presentando diversos proxectos en solitario. A quinta feira 20 de decembro presentan novo tema, SILENCIØ. Vídeo no interior

O seu retorno chega tras, en palabras do grupo "un longo tempo de reflexión, de práctica da purificadora disciplina do silencio e o recollemento", con esa retranca relixiosa que os caracteriza. Na primavera de 2019 sacarán disco, que virá acompañado dunha xira. SILENCIØ estrearase en plataformas dixitais ás 14:00 h da quinta feira 20 de decembro. Dios Ke te Crew formouse en Ordes no 2003, tras se uniren 5Talegos e Ghamberros para o Festigal dese ano. Estivo composto polos mc'S García, Sokram, Mou e Jamas, máis Dj Murdock. As súas letras son extremadamente satíricas e reivindicativas e forman xa parte da historia musical galega. No 2006 lanzaron o seu primeiro EP, composto por 16 temas e de nome Xénese. Autoeditado polo selo do grupo DKTC Sons e a editora galega Falcatruada, foi o primeiro disco de rap enteiramente en galego. No 2011 sacaron segundo EP, Humanose. No 2013, na súa xira polo seu décimo aniversario presentaron aos asistentes dous temas inéditos: Dez e Heroes. Nos seus directos adoitaban combinar rap e hip hop con graffitti e breakdance. Volta aos escenarios "Volvemos porque nos peta e nos dá a gaña. Levamos un tempo sen publicar nada en conxunto e despois de varios traballos individuais dos membros voltamos aos escenarios", contan dende Dios Ke Te Crew a Sermos Galiza. "Nós somos así un pouco… tomámonos un tempo para sacar LP. Era necesario un tempo de descanso. Agora xa levamos un tempo traballando neste novo LP e estamos a tope", afirman. https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=T7K44wDn5FQ O estilo manterase no hip hop, mais cun son algo máis electrónico. Confían en que ao público lles guste o que traen preparado, sempre na liña de Dios Ke Te Crew. "Esperamos que a xente teña ganas de escoitar novas cancións, nós tamén temos moitas ganas. A esencia e a intención é a mesma", din a Sermos Galiza dende a banda. Unha das grandes ausencias será a do Mc García, que contou a Sermos Galiza que non estará na volta do grupo. "Eu fun o fundador e estiven 13 anos, mais xa non estou no regreso", dixo. O vídeo está gravado e realizado por AL Crego, un recoñecido artista galego que se encargará de toda a parte audiovisual do LP.


Summary: Para @s nacionalistas a responsabilidade está agora no presidente do PP e líder do executivo galego

Desde a organización frontista entenden que é Alberto Núñez Feijóo quen debe dar explicacións após o alcalde de Baralla negarse a demitir esta quinta feira. Para se manter no seu cargo como rexedor deste concello lugués, González Capón contou cos votos e apoio do seu partido. Neste senso, o Bloque exixe que o presidente do PP na Galiza há de ser quen "brigue a demitir" ao alcalde, do contrario, din, "está amparando a un cargo público que ocupa unha posición impropia e totalmente desmerecida ao mostrar co seu comentario no pleno pasado o total desprezo ás persoas que foron represaliadas no franquismo". "Pedir desculpas polas súas firmacións non abonda", aseguran desde a organización frontista. González Capón pediu "perdón" co seu comunicado público por unhas declaracións que di "desafortunadas" e "sacadas de contexto" mais non se desculpou coas vítimas nin retirou a súa afirmación. "Non queda outra saída que abandonar o seu cargo", afirman. Segundo explicou Xosé Manuel Becerra, diante da gravidade das declaracións do rexedor e deputado provincial do PP, o BNG vai solicitar a súa dimisión na Deputación provincial, co que será a primeira vez na historia da democracia que unha institución solicite a dimisión dun cargo diante das declaracións deste tipo.


O avogado David Bravo explica a proposta do Goberno que penaliza a copia privada e que podería permitir a persecución das páxinas de enlaces. Por que se chama Lei Lasalle? É que xa é unha lei en vigor? Marcho do país agora mesmo. Non, non está en vigor. Chamámoslle así para abreviar e en honra ao seu máximo impulsor (José María Lassalle, secretario de Estado de Cultura), como sucedeu coa Lei Sinde, á que se chamaba deste xeito mesmo cando só era unha proposta. Antes de preguntarche como deixa a Lei Lasalle a copia privada e que pasa coas descargas de internet, quero preguntarche como está a copia privada a día de hoxe para poder valorar a diferenza. A copia privada quedou en pouco menos que nada coa reforma que se fixo en xullo de 2006, na que se incluíu o requisito de que a copia é privada, e por tanto legal, só se se fai a partir de obras ás que se accedeu legalmente. Aínda que parece claro que isto se incluíu para deixar fóra ás descargas de internet, o certo é que o concepto "acceso legal" non se define na lei e dá opción ao debate xurídico. Este concepto impreciso está presente tamén noutras lexislacións como as de Alemaña e Austria, onde tamén xerou debates interpretativos, uns dándolle o significado máis xeneroso posible de cara ao que fai a copia e outros ao contrario. E como quedaría a copia privada coa Lei Lasalle? O que fai a Lei Lasalle é rematar con ese debate en España decantándoo á opción máis favorable á industria dos contidos. A Lei define agora expresamente o que é "acceso legal" e restrínxeo ás copias que se fagan dun soporte orixinal -polo que a obra debe estar adherida a un soporte- e sempre que o adquiriras en propiedade por compralo, excluíndo así copias de obras orixinais pero alugadas e mesmo as que se fan dun orixinal que che presta un amigo. Ademais esíxese que esa copia do orixinal que compraches a fagas polos teus propios medios, se a fas "con asistencia de terceiros", será ilícita. Só se permiten as copias que se fagan da tele ou a radio, sempre que sexa exclusivamente co propósito de ver ou oír a obra nun momento "máis oportuno" E xa está? Non hai máis copias que sexan legais que as que as que fas do orixinal que compraches? Só se permiten esas copias e as que se fagan da tele ou a radio, sempre que sexa exclusivamente co propósito de ver ou oír a obra nun momento "máis oportuno". Como? Entón volvemos aos tempos de facer coleccións de pelis que gravamos da tele? Pero se iso deixouno de facer a familia Alcántara alá pola tempada 11. Non, nin iso. Esta lei non permite esas coleccións máis propias dos tempos do vídeo Beta. Como digo, a lei aclara que é unha gravación que só se pode facer para gozar da obra nun momento que che sexa "máis oportuno", non para gardala de forma permanente. Para deixalo aínda máis claro, a lei matiza que se tratará dunha "reprodución temporal", é dicir que isto é para que vexas o programa ou a película nun intre que che veña mellor, non para que te fagas unha videoteca. Que pasa coa Comisión Sinde nesta lei? Refórzaa en todos os sentidos. Até hoxe non fixen máis que recibir notificacións da Comisión onde sacaban argumentos que eu non vía en lei ningunha. Pois ben, coa Lei Lasalle xa a teñen. A Comisión consegue que os seus argumentos se transcriban fielmente no texto da Lei e practicamente coas mesmas palabras que eles viñan utilizando. Isto tamén quere dicir que a Comisión, moi adiantada ao seu tempo, estaría apelando a leis futuras, coma nunha película de ciencia ficción. Nin sequera se require lucro por parte da web, senón que abonda con que a súa actividade "sexa susceptible de causar un dano patrimonial" Quere isto dicir que agora poderán ir contra as famosas webs de ligazóns? Antes de pasar a iso déixeme aclarar este punto outra vez: a Comisión Sinde-Wert non só pode ir contra webs de ligazóns, pode ir contra calquera páxina "denunciada" e que ao seu xuízo vulnere dereitos de propiedade intelectual. O fincapé que se fixo sempre nas páxinas de ligazóns é porque a Comisión parece ser creada expresamente para acabar con elas saltándose aos xuíces. No entanto, aínda que sempre se poñan estas páxinas como exemplo, nada impide que o procedemento ante a Comisión Sinde-Wert se dirixa contra calquera outro tipo de web, como de feito xa está a suceder a día de hoxe. É máis, nin sequera se require lucro por parte da web, senón que abonda con que a súa actividade "sexa susceptible de causar un dano patrimonial". Pero se eu lera nos xornais que esta lei só ía contra páxinas piratas desas que gañan millóns de euros. Cal é a fonte desas noticias? Creo que é Times New Roman. O 100% das webs que aloxan o contido enlazado desde este tipo de webs están fóra de España (rapidshare, letitbit, uploaded.to, etc.,) polo que en todos eses casos agora o procedemento se dirixiría directamente contra a web de ligazóns Entendo. En calquera caso, como deixa a Lei Lasalle ás páxinas de ligazóns? A Lei Lasalle di que o procedemento administrativo ante a Comisión Sinde se poderá seguir contra os que vulneren "directamente" dereitos de propiedade intelectual. É unha redacción moi pobre pero que parece querer dicir que se dirixirá contra aqueles que aloxan o contido, é dicir, os que realizan os actos de reprodución ou comunicación pública das obras. Con todo, subsidiariamente, e se esa obra está aloxada nunha web estranxeira "ou cando concorran outros motivos que impidan a eficaz salvagarda dos dereitos vulnerados" -clásica fórmula aberta na que xa cabe todo-, poderán dirixirse contra as páxinas de ligazóns. Esta é a típica opción subsidiaria que, paradoxalmente, non será a excepción á norma senón que será a regra xeral. Segundo a miña experiencia nos procedementos iniciados ante a Comisión Sinde, o 100% das webs que aloxan o contido enlazado desde este tipo de webs están fóra de España (rapidshare, letitbit, uploaded.to, etc.,) polo que en todos eses casos agora o procedemento se dirixiría directamente contra a web de ligazóns. Entón coa Lei Lasalle poden pechar Google? Non, a lei está feita a medida dos requirimentos da industria dos contidos, así que define con certa precisión a quen se refire cando fala de páxinas de ligazóns, evitando inquietar a xigantes como Google. A lei matiza que o procedemento se pode dirixir contra aqueles que teñan como actividade principal a de facilitar de maneira masiva a localización de obras, pero a condición de que esa actividade se realice de forma específica, activa e non neutral ofrecendo listados ordenados e clasificados de ligazóns a obras que indiciariamente se difunden sen autorización. Incluíndo -e isto é moi importante- os casos nos que as ligazóns son proporcionadas polos propios usuarios da web e non polo seu administrador. A Comisión convértese de feito nunha especie de tribunal de excepción para os casos relacionados con propiedade intelectual e será quen impoña todas as accións coercitivas necesarias para que se cumpran as súas propias resolucións Ademais de darlles argumentos para dirixirse contra páxinas de ligazóns, a Comisión obtén reforzos doutro tipo? Si, a Comisión convértese de feito nunha especie de tribunal de excepción para os casos relacionados con propiedade intelectual e será quen impoña todas as accións coercitivas necesarias para que se cumpran as súas propias resolucións. A Comisión poderá adoptar medidas para que se interrompan aqueles servizos que considere infractores e para retirar contidos. Iso en realidade xa o tiñan coa Lei Sinde-Wert orixinal pero ademais agora poderán estender estas medidas de retirada ou interrupción, non só aos contidos obxecto do procedemento, senón en xeral a todas as obras que estean representadas pola empresa ou entidade de xestión que o iniciou. Desta maneira a web non podería limitarse a quitar os contidos que expresamente se lle indiquen nunha resolución senón que pode facerse unha solicitude xenérica de retirada de todo o catálogo da "denunciante" que, obviamente, irase actualizando e ampliando co tempo. Desta maneira estaríase trasladando ás webs cuxos contidos son achegados polos seus propios usuarios a obriga de supervisalos e controlalos previamente para evitar que se suban contidos ou se escriban ligazóns que dirixan a obras do catálogo dunha entidade de xestión ou dunha empresa, algo que será imposible nos moi habituais casos nos que esas achegas se realizan de forma masiva e continuada. Esta obriga de supervisión é contraria ao artigo 15 da Directiva 2000/31/CE, que di expresamente respecto os servizos cuxos contidos son achegados polos seus propios usuarios que os Estados membros non poderán imporlles "unha obriga xeral de supervisar os datos que transmitan ou almacenen, nin unha obriga xeral de realizar procuras activas de feitos ou circunstancias que indiquen actividades ilícitas". E as potestades sancionadoras son de índole económica ou só deste tipo que explicaches? Tamén económicas. Para empezar, se non retiras voluntariamente os contidos ou as ligazóns, a Comisión poderá pedir á empresa de publicidade da web que deixe de darche ese servizo para asfixiarte economicamente. Se esa empresa non colabora, poderá imporlle unha multa de 150.001 a 600.000 euros. Ademais o incumprimento por dous ou máis veces de requirimentos de retirada de contidos por parte das webs contra as que se dirixe o procedemento levará unha multa de entre 30.000 a 300.000 euros. A Comisión, para asegurarse de que se cumpra esta medida, poderá mesmo esixir o bloqueo da web ao provedor de acceso a internet ou esixir ao teu provedor de hosting que quite a túa web do mapa E basta con retirar as ligazóns ou os contidos e xa te libras da multa? Non é tan fácil. Se a Comisión considera -como até agora vén considerando sen ter esta lei- que tes unha obriga de supervisar os contidos achegados polos teus usuarios e que tes que retirar non só as obras que che especificaron senón todas as do catálogo dunha entidade de xestión ou dunha empresa, agora terían unha base legal para impor a multa mesmo se retiraches o contido pero despois un usuario a volveu subir (ou enlazar) ou mesmo se o contido que sobe ou enlaza o usuario é distinto pero pertence á mesma empresa ou entidade de xestión que iniciou o procedemento. Ademais a Comisión poderá tamén obrigar á web que se considerou infractora a publicar a resolución que a sanciona e ao cesamento da actividade durante un ano. A Comisión, para asegurarse de que se cumpra esta medida, poderá mesmo esixir o bloqueo da web ao provedor de acceso a internet ou esixir ao teu provedor de hosting que quite a túa web do mapa, tamén baixo ameaza de multa de 150.001 a 600.000 euros se non colaboran. Entón, ademais de fuga de cerebros e de Yola Berrocal, vai haber fuga de webmasters en España non? Si, aínda que se se van fóra da Unión Europea e dirixen os seus servizos especificamente a territorio español, a Comisión poderá tamén pedir medidas para bloquear o acceso desde España a eses servizos durante un ano. Benvidos a China.


Summary: Nova temporada para o Centro Arqueolóxico Dolmen de Dombate. A catedral do megalitismo galego segue sendo foco de atracción para os centros de ensino de todo o país como lugar de culto onde poder ensinar, in situ, a nosa historia. Ademais, o Centro acolle este mes unha actividade especial, relacionada coa xoiería.

Obradoiro de Xoeiría megalítica O Centro Arqueolóxico Dolmen de Dombate será un lugar ideal para o desenvolvemento dun obradoiro de Xoiería Megalítica. Este xoves 21 de febreiro, será a súa presentación oficial, e será a directora artística do curso, Yanet Ruíz, a encargada de informar sobre o mesmo. O obradoiro desenvolvera os 29, 30 e 31 de marzo, despois dun cambio de datas. Todas as persoas que achegaran xa a súa inscrición a través do email: comunicacion@concello-cabana.es. Visitas escolares Xa está aberto o prazo de inscrición para a Campaña de Visitas Escolares 2019 no Centro Arqueolóxico Dolmen de Dombate. A oferta de obradoiros de prehistoria de balde (na aula do Neolítico) e as visitas guiadas (no Centro Arqueolóxico) vai dirixida a todos os centros educativos da provincia da Coruña aínda que tamén poden participar escolares doutras provincias que veñan de visita pola Costa da Morte. A día de hoxe xa hai reservados 18 días con 18 colexios (moitos deles centros que repiten doutros anos) dos 40 dispoñibles ata finais do curso 2018-2019. A campaña comezará o venres 1 de marzo co cambio de horarios que achegamos neste email. O primeiro colexio, de momento, será o CEIP Graxal de Cambre o 8 de marzo con 55 escolares de infantil. Poden informarse en borneiro@gmail.com ou cultura.concello@gmail.com. Horarios para as Visitas Guiadas


Summary: A lei de liberdade sexual irá ao Consello de Ministras antes do 8 de marzo. Un comunicado da Moncloa emitido onte ao culminar a primeira reunión de seguimento do acordo de Goberno entre o PSOE e Unidas Podemos sinala que hai consenso total entre ambas as forzas ao redor da norma e da modificación do Código penal que implica. O comunicado chega após dous días en que afloraron os primeiros roces entre os dous partidos debido ao bloqueo no Ministerio de Xustiza desta lei procedente da carteira de Igualdade e por mor das discrepancias en política migratoria.

A saúde do Executivo de coalición no Estado español entre o Partido Socialista e Unidas Podemos foi analizada onte na primeira reunión da comisión permanente de seguimento do acordo de Goberno, após 38 días de chegaren á Moncloa. No PSOE e UP salientan a súa boa sintonía a pesar das tensións políticas entre carteiras que axitaron a convivencia durante estes dous últimos días e que postulan a formación encabezada por Pablo Iglesias ante contradicións de calado co seu programa. A liña en materia de migración do Ministerio de Exteriores de Fernando Grande-Marlaska (PSOE) e o bloqueo que o Ministerio de Xustiza, tamén do Partido Socialista, exerceu estes días sobre a lei de igualdade de Irene Montero (UP), segundo fontes de Podemos, son os principais escollos que se ergueron até o de agora na travesía da coalición. As "discrepancias" entre as dúas forzas do Goberno son unha realidade, admitiron onte desde UP tanto o presidente do grupo parlamentar no Congreso dos Deputados, Jaume Asens, como a ministra de Traballo e Economía Social, Yolanda Díaz. Manter "discreción" e "non dramatizar", polo ben do Goberno de coalición, son as premisas que Asens marcou para atallar as discrepancias e recoñeceu que é normal que aparezan diferenzas ao iniciar a lexislatura debido a que ambas as forzas veñen de "traxectorias políticas diferentes", ao tempo que aseverou que non se trata de "obstáculos graves" e augurou que serán solucionados. A reunión da comisión foi capitaneada por Adriana Lastra polo PSOE e Pablo Echenique por Podemos e nace a partir do acordo de Goberno para manter un un seguimento do funcionamento da coalición, o "cumprimento dos obxectivos", coordinar a "acción entre ambos os socios", "unificar criterios, consensuar posicións políticas para o desenvolvemento do programa" e resolver "as discrepancias que poidan xurdir no ámbito do Goberno de coalición". Acusan a Xustiza de bloquear a lei de Igualdade A lei integral de liberdade sexual elaborada desde o Ministerio de Igualdade de Irene Montero atopábase bloqueada, segundo transcendeu onte á mañá, polo Ministerio de Xustiza. Fontes do equipo negociador de UP informaron a Europa Press de que Xustiza se estaba a negar a dar o seu visto e prace á lei alegando cuestións xenéricas de procedemento. Ademais, esas fontes sinalaron diferenzas con Xustiza, á hora de mudar o Código penal. Mentres Podemos prefire mudalo xa coa reforma que implica a lei de liberdade sexual, así como mudar o delito de sedición no Código, no PSOE prefiren afrontar a reforma penal de maneira global e non por partes. Finalmente, e tan só cinco minutos após rematar onte ao mediodía a comisión permanente de seguimento do acordo de coalición, a Secretaría de Estado de Comunicación emitiu unha nota de prensa confirmando que a lei irá ao Consello de Ministras antes do 8 de marzo, Día Internacional das Mulleres Traballadoras. "A lei de liberdade sexual ten un consenso total no Goberno de coalición", sinala o comunicado, e engade que a norma é "un proxecto lexislativo ilusionante, que estará listo nos prazos previsto e enviará unha mensaxe clara de compromiso do Goberno coa igualdade" diante a data do 8-M. Podemos quere "manter a discrecióN" e "non dramatizar" Desde o Ministerio Xustiza tamén reaccionaron onte e desmentiron o bloqueo, xustificando que os tempos empregados son os mesmos que afectan a calquera norma que toque varios ministerios. A lei de liberdade sexual procura equiparar a violencia sexual á de xénero, polo que as mulleres que sofren agresión sexual e/ou acoso terán acceso aos mesmos recursos que as mulleres vítimas de violencia machista a mans das súas parellas ou ex parellas. Estes delitos, que se tratan en xulgados ordinarios, pasarán pois a salas especializadas. A aprobación da lei supón tamén incluír unha mudanza no Código Penal sobre o consentimento sexual para que "só si sexa si". As tensións PSOE-UP en política migratoria Salvado o roce con Xustiza pola lei de liberdade sexual, o centro das tensións recae agora no Ministerio de Interior e os plans que en materia migratoria quere impulsar Fernando Grande-Marlaska coa lei de asilo que está preparando e que entrevé o endurecemento das condicións para pedir protección no Estado español por parte de persoas migrantes. En Podemes tampouco gustou a reacción e acatamento que Marlaska fixo da sentenza que a pasada quinta feira, 13 de febreiro, emitiu o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) davalando as denominadas "devolucións en quente" que fan as forzas policiais españolas na fronteira de Ceuta e Melilla. Marlaska asegurou que "hai unha cuestión moi clara que vén manifestar que a violencia é un límite ao exercicio dos dereitos fundamentais". Estas palabras foron criticadas desde a esquerda por deitar unha acusación de exercicio de violencia por parte das persoas migrantes cando sobrepasan o valado fronteirizo. Desde UP avisaron o PSOE que "apostar por endurecer as penas" contras as persoas que foxen doutros países para sobrevivir "é contrario ao que figura no acordo de Goberno".


Summary: Toda a costa galega poderá acoller piscifactorías, independentemente do seu grao de protección. Esta premisa, defendida pola Xunta no futuro Plan Director de Acuicultura Litoral, volve estar cuestionada, agora legalmente. O TSXG estima que a alteración ou destrución dos valores paisaxísticos e ambientais son motivo suficiente para anular a instalación.

Toda a costa galega poderá acoller piscifactorías, independentemente do seu grao de protección. Esta premisa, defendida pola Xunta de Galicia no futuro Plan Director de Acuicultura Litoral (PDAL), volve estar cuestionada, agora legalmente. Mais concretamente polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), quen estima que a alteración ou destrución dos valores paisaxísticos e ambientais son motivo suficiente para anular a instalación dunha piscifactoría. Máis ambicioso que os seus predecesores, o futuro Plan Director de Acuicultura Litoral elimina posibles localizacións para a instalación de granxas de peixes planos e fai que toda a costa sexa susceptible de acoller unha destas plantas: a diferenza estará nas diferentes medidas de protección ambiental que deberán superar segundo o valor natural que albergan. Polo momento, o Consello da Xunta desbloqueou 15.000 hectáreas das 28.000 totais que se corresponden cos niveis 1 e 2, os considerados de menor valor ambiental. Nestas zonas -máis afastadas da costa e, polo tanto, menos atractivas para a industria acuícola-, as piscifactorías non terán que someterse a máis requisitos que unha orde conxunta das consellerías de Mar e Medio Ambiente sobre o réxime de avaliación ambiental. En outubro será a quenda das zonas máis sensibles e amparadas baixo a Rede Natura (niveis 3 e 4), e das que aínda non se coñecen os trámites que as plantas deberán pasar. En todo caso, tanto a conselleira de Medio Rural e do Mar, Rosa Quintana; como o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, aseguraron que o Goberno galego será "rigoroso" nestas esixencias ambientais. A anulación da macrogranxa da Laxe Brava Fronte a esta postura, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de poñer sobre a mesa a importancia natural dunha zona, anulando a macrogranxa que estaba prevista construír na Laxe Brava (Corrubedo-Ribeira). A pesar de que o alto tribunal aduce dúas infraccións lexislativas para proceder á súa anulación –o incumprimento da distancia mínima entre parcelas de acuicultura e do volume de edificabilidade que establece a Lei 9/2002 de Ordenación Urbanística de Galicia-, a resolución reflexa tamén os prexuízos ambientais. Proxectada nunha zona non protexida pola Rede Natura pero dun indiscutible valor natural pola súa proximidade ao Parque Natural de Corrubedo, o TSXG argumenta que "que todos os valores (paisaxísticos e ambientais) poidan ser preservados por unha instalación de acuicultura que ocupe as dúas terceiras partes dun espazo de 308.000 metros cadrados é algo do que cabe dubidar". Un aviso ao que engade a "infracción dos principios de cautela e de protección do medio ambiente que establece a Lei 9/2006". "A sentenza é un recoñecemento explícito do impacto ambiental que a macroacuicultura ten na costa e senta xurisprudencia demostrando que hai valores naturais que deben protexerse conforme a unhas cautelas que fixa a Lei 9/2006, normativa estatal que fai prevalecer fronte a calquera planificación sectorial", esgrime Fins Eirexas, secretario executivo de Adega, asociación que deu a coñecer a resolución do TSXG. En setembro do 2009, o TSXG anulaba o permiso para construír unha granxa acuícola en Xove (Ribadeo) por afectar a terreos protexidos pola Rede Natura Non é a primeira vez que o xustiza galega se pronuncia neste sentido. En setembro do 2009, o TSXG anulaba o permiso para construír unha granxa acuícola en Xove (Ribadeo) por afectar a terreos protexidos pola Rede Natura. A sentenza do alto tribunal a favor dun contencioso iniciado pola asociación ecoloxista Adega en 2005 anulaba a declaración de impacto ambiental outorgada pola Xunta aínda presidida por Fraga para a piscifactoría proxectada pola empresa de Ramón Álvarez Cascos no Lugar de Interese Comunitario (LIC) das Catedrais. A sentenza, con data do 23 de setembro de 2009, entende que o goberno de Fraga non tivo en conta as características da zona, poñendo en perigo os tres tipos de hábitats protexidos presentes na zona, tal e como certifica un informe pericial elaborado dende o Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural (Ibader). A actual consellería do Medio Rural e do Mar asegura que ditames como o coñecido este luns non afectarán ao futuro Plan Director de Acuicultura A actual consellería do Medio Rural e do Mar asegura que ditames como o coñecido este luns non afectarán ao futuro Plan Director de Acuicultura: "A sentencia do TSXG non xulga en ningún momento a compatibilidade dos proxectos acuícolas coas zonas protexidas. Nos fundamentos de dereito, a sentenza fala do valor paisaxístico da zona a ocupar pola parcela de Laxe Brava e non di en ningunha parte que eses valores non poidan ser preservados nun proxecto acuícola, algo obxectivo que si persegue o Plan director de Acuicultura Litoral". Así, ademais de reiterar que as piscifactorías que queiran instalarse en zonas sensibles deberán respectar unhas estritas esixencias ambientais, recorda que o permiso contará tamén co aval do Plan de Ordenación do Litoral (POL), que autoriza a instalación de plantas acuícolas incluso na área de maior protección das tres en que dividiu a costa. É posible instalar piscifactorías en espazos protexidos? Mais esta non é a única lexislación na que a Xunta se ampara para permitir a instalación de piscifactorías en zonas sensibles da costa. O Goberno galego apunta tamén á Directiva de Hábitats da UE, lexislación encargada de regular os usos das áreas incluídas en Rede Natura 2000, cuxas directrices dan pé a varias interpretacións e que volve poñer sobre a mesa un vello debate: é posible instalar piscifactorías en espazos protexidos? Atendendo ao texto, a normativa permite establecer plans ou industrias en zonas protexidas pero obriga a que se realice unha "axeitada avaliación das súas repercusións no lugar". Deste xeito, as administración só poden aprobalo se se demostra que non causan "prexuízo á integridade do lugar". A Directiva impón restricións aínda maiores se os hábitats presentes na zona son prioritarios. Neste caso, o texto legal destaca que só poderán autorizarse por "razón imperiosas de interese público de primeira orde". Avaliar se se cumpre ou non este requisito correspóndelle aos gobernos rexionais –neste caso Galicia- previa consulta á Comisión. A Xunta bipartita rexeitou o proxecto de Pescanova para Touriñán ao non obedecer a un interese público de primeira orde Este punto é o que levou a Xunta bipartita a rexeitar o proxecto de Pescanova para Touriñán, ao crer non só que ameazaba a integridade do lugar, senón tamén que a instalación dunha piscifactoría non obedece a un interese público de primeira orde. Así o entenden tamén os ecoloxistas, que recordan que a industria acuícola é unha actividade privada, que responde únicamente aos criterios económicos das empresas do sector. Mais tamén é ese punto o que lle permitiu a Portugal concederlle o permiso a Pescanova para a instalación na localidade de Mira –zona protexida pola Rede Natura- a piscifactoría máis grande de Europa. E ese é tamén o argumento ao que se aferra a actual Xunta para permitir a instalación de granxas en zonas protexidas. Algo para o a Xunta xa declarou a acuicultura un sector "de interese público de primeira orde" e para o que contan co apoio das empresas acuícolas: "A Comisión Europea e a xurisprudencia estableceron que determinado tipo de instalacións, como a acuicultura, poden ser desenvolvidas sobre espazos catalogados como Rede Natura a condición de que se preserven os valores naturais obxecto de protección", apunta Fernando Otero, avogado ambientalista e xerente da Asociación de Rodaballo de Galicia (Aroga). Algo que, segundo explica, se logra a través da Declaración de Impacto Ambiental (DIA), que é a resolución da autoridade ambiental que analiza o estudo de impacto ambiental do promotor, e establece no seu caso as medidas protectoras, correctoras e compensatorias precisas para que a actuación sobre eses espazos sexa ambientalmente sostible. Veciños e ecoloxistas cren que a sentenza do TSXG coñecida este luns senta precedente Ante a ambigüidade legal, o discurso do Goberno galego indigna a veciños e ecoloxistas, que vén no futuro Plan Director de Acuicultura Litoral un novo intento da Xunta de "asaltar" a costa e poñela ao servizo da produción do peixe plano. Ademais de defender a posibilidade de demostrar ante a UE que a acuicultura non pode considerarse en ningún caso un sector de interese público de primeira orde, cren que a sentenza do TSXG coñecida este luns senta precedente e abre a porta para que calquera cidadán, colectivo ou administración poida facer valer a protección do litoral fronte á tentativa de empresas e goberno galego de promover a industria piscícola. "Tanto ten que Feijóo teña declarado a acuicultura de interese público de primeira orde para puentear a Rede Natura; tanto ten que os instrumentos de protección territorial foran convenientemente rebaixados e que calquera sitio da costa poida ser ocupado: non é posible agochar os enormes impactos ambientais e territoriais destas instalacións e a Xunta non pode obvialos", resume o secretario xeral de Adega, Fins Eirexas, quen recorda que a acuicultura non só é insostible ambientalmente, senón prexudicial dende o punto de vista económico e social ao coartar a expansión doutros sectores como o turismo ou mesmo destruír postos de traballo.


Summary: Sétima carta en xogo de Tino Fernández, sétimo treinador en 4 anos. O presidente do Dépor ten esgotado o cupo de fracasos. Na súa apresentación esta segunda feira, Seedorf vendeu optimismo e até se reivindicou como adestrador.

Ou Seedorf ou nada. Non hai máis percorrido por diante. Iso sábeno en Praza de Pontevedra. Tino Fernández coñece os movimentos que hai na contorna do clube e que poderían cristalizar nunha candidatura alternativa da órbita lendoirista. Daí a trascendencia -e o alto risco- da última xogada. A fichaxe dun treinador sen coñecimento da actual liga e do plantel deportivista, e con moi escaso currículo como técnico ás súas costas. "É un líder e necesitabamos un líder", afirmou Tino Fernández na apresentación do holandés. A mensaxe é que o vestiario precisa de alguén ao que os futebolistas podan ver cunha mestura de admiración e respeito. O historial de Seedorf como futebolista é impresionante: o único até agora en conquistar a Champions con tres escadras distintas (Ajax, Real Madrid e Milan) [o caso de Etoo non é comparábel, porque o camerunés no seu paso polo Madrid apenas pisou o céspede]. É sabido que os xogadores costuman outorgar máis crédito aos treinadores que tiveron un pasado glorioso no campo de xogo. Esa é a baza de Seedorf. Canto á súa inexperiencia como técnico, o de Surinam -naceu en 1976 nese país sudamericano colonizado polos holandeses- tirou esplendor á súa relativamente efémera estancia no banco do Milan. "Fixemos 35 pontos en 19 partidos. A equipa estaba a tres pontos da parte baixa e subímola á sétima praza", dixo. No seu primeiro alegato como técnico branquiazul, Seedorf chama a "cambiar a enerxía". "Hai que ser positivos. Hai que acreditar no que un fai. Procurar a sorte", dixo. E cero medo pola situación en que se acha a equipa, a tres pontos da salvación: "Son unha persoa que gosta de apañar a pataca quente. É doado entrar onde todo funciona. Atopámonos [co presidente], tiña feeling e estou aquí. Creo que é posíbel, creo que podo dar algo importante ao clube e o clube, algo importante a min tamén". Seedorf asina só polo que fica de temporada. "El non nos plantexou nada", dixo Fernández sobre a súa continuidade alén de xuño.Todo dependerá da consecución do obxectivo.


Summary: Veciñanza maniféstase en Fisterra "contra os recortes en pediatría" ao quedar sen o especialista durante o seu período de vacacións. A doutora que atendía en Cee e Corcubión foi contratada polo Sergas para Verín.

O problema da falta de pediatras enquístase en Galicia. A cada pouco, a indignación pola falta de especialista para os máis pequenos estoupa, como fixo xa no norte de Galicia ou ultimamente en Verín tras o peche do paridoiro pola supresión das urxencias pediátricas. Agora a protesta agroma na Costa da Morte. A pediatra do saturado servizo de Cee e Corcubión incorpórase en febreiro a Verín, o que permitirá reabrir o paridoiro: "Desvestir un santo para vestir outro""Desvestir un santo para vestir outro", resumen familias afectadas da zona tras coñecer que unha das pediatras que asumirá unha das prazas ofertadas no hospital de Verín, o que permitirá a reapertura do paridoiro o luns 3 de febreiro, é precisamente a especialista que atendía a "saturada" área de Cee e Corcubión. Segundo relatan familias afectadas a Praza.gal, a elevada cantidade de nenos que unha única pediatra atende nunha área duns 10.000 habitantes provoca que os profesionais acaben marchando na busca de mellores condicións. Así fixo a especialista que atendía no centro de saúde de Cee, que asumirá unha das prazas de Verín desde o luns. "Asumen o dobre de nenos do recomendado e acaban preferindo calquera destino porque non dan feito", explica un pai. Desde o Sergas, segundo explican as familias, asegúranlles que a pediatra que agora marcha a Verín será substituída por outra, pero na zona temen que non sexa así ou que acaben por mandar un médico non especialista como xa ocorreu, denuncian, noutras ocasións. "Durante un tempo atendeunos un puericultor e non un pediatra", lembran. Veciñanza manifestouse en Fisterra contra "os recortes en pediatría", que afectan varias localidades da Costa da MorteA situación en Cee non é única. Neste mesmo venres, veciñanza manifestouse en Fisterra contra "os recortes en pediatría". Nesa localidade carecen de pediatra desde o pasado 19 de xaneiro e até o 19 de febreiro. O especialista colleu vacacións e non foi substituído, unha circunstancia que é denunciada en numerosas comarcas de Galicia, tamén en barrios das grandes cidades."Queremos un pediatra, a loita non remata", berraban os afectados. Na Costa da Morte, as denuncias das familias repítense cada pouco. Segundo contan, os concellos de Dumbría e Muxía comparten un pediatra, que atende dous días nunha localidade e tres noutro; en Zas, sen pediatra, os pais teñen que trasladar os nenos a Vimianzo. Desde 2004, máis de 75 concellos galegos perderon o seu único pediatra e moitas outras localidades diminuíron o seu persoal. Na Costa da Morte, a gravidade da situación exemplificouse co caso dunha nai que tivo que desprazarse 140 quilómetros durante tres horas para atopar un pediatra para o seu bebé no Nadal de 2018. A situación no norte de Galicia é moi semellante e o último conflito en Verín amosa que a crise abrangue todo o país. Os problemas pola falta de pediatras espállanse por toda Galicia, desde A Mariña e o Ortegal ata Valdeorras, pasando pola Costa da Morte ou as cidadesA Xunta insiste nun problema estrutural que afecta todo o Estado e acusa o Goberno central. En Galicia, a oposición pide establecer un plan especial de contratación de pediatras, negociar co Executivo estatal o aumento de prazas en pediatría e deter os recortes nos centros sanitarios. "O Sergas intenta arranxar os problemas con parches, acudindo alí onde hai mobilización e se fai ruído, pero só desprazan os problemas", explica un pai da Costa da Morte, onde asenta agora o eterno conflito sanitario para a Xunta.


Summary: Contra as inxustizas, para cortar arames, Sés promove "Desaramar", un proxecto no que participan Tereixa Novo, Martín Sanjurjo , Mercedes Peón, Luís Tosar, Piti Sanz, Ugia Pedreira, Leo Arremecághona e Carlos Blanco.

"Desaramar. Música para facer mundos, Música para cortar arames" é o título do proxecto que promove Mª Xosé Silvar, Sés, e que se estreará o próximo 7 de marzo no Centro Ágora da Coruña. Sés ponse á fronte dunha iniciativa que quere, a través da música, difundir unha mensaxe de xustiza, para erradicar "a violencia contra as mulleres, ou contra a diferenza en xeral, educando na igualdade e facendo arte na igualdade". O espectáculo musical terá o repertorio de Sés como protagonista e sumará tamén temas alleos que participen da idea dun mundo máis xusto, coa idea de que tamén desde os escenarios se pode contribuír a un novo tempo sen violencia. Convida, con este fin, a "mulleres e homes feministas" e rodéase no proxecto de Tereixa Novo, Martín Sanjurjo, Mercedes Peón, Luis Tosar, Piti Sanz, Ugia Pedreira, Leo Arremecághona e Carlos Blanco.


Summary: Na Galiza o 16% dos fogares non poden permitirse manter unha temperatura acaída, segundo o INE, embora ser exportadora de enerxía.

A Enquisa de condicións de vida publicada polo INE sitúa a Galiza como o terceiro territorio onde máis fogares non poden permitirse manter unha temperatura acaída, un feito vencellado polo instituto de estatística ao conxunto de variábeis que definen a exclusión social. O noso país tórnase, neste senso, o terceiro territorio de todo o estado que maiores dificultades amosa só superado por Murcia (18,5%) e o País Valenciá (18,4%). Aliás, sitúase 5 puntos por riba da media estatal (11,1%) e moi lonxe doutras formacións sociais deficitarias no plano enerxético, como Madrid (8,5%). Galiza é o terceiro territorio do estado que maiores dificultades amosa no mantemento da temperatura nos fogares Estes datos contrastan co feito de que Galiza sexa unha nación produtora de enerxía que mesmo se ten tornado nun dos principais territorios de exportación eléctrica do Estado. Así, no informe publicado no 2011 (o último até o momento) pola Rede Eléctrica Española (REE) o noso país sitúase como a quinta comunidade exportadora cun excedente de 6.274 gigavatios hora (GWh). Exclusión social Segundo o INE a pobreza enerxética ou a imposibilidade de facer fronte a aquelas cuestións vencelladas coa enerxía como por exemplo o quecemento e refrixeración do fogar, constitúe unha "carencia material severa" como o son non poder afrontar gastos imprevistos ou non poder permitirse unha alimentación equilibrada con carne, polo ou peixe cando menos cada dous días. Nestas variábeis, Galiza amosa un comportamento diverso en función das preguntas. Así, a taxa de risco de pobreza no noso país é das máis baixas do Estado co 15,4% por detrás de Euskadi, Nafarroa e Madrid. No entanto, se sumamos o risco de exclusión social esta elévase ao 23,8%. Asemade, o 20,8% dos fogares galegos chega con "moita dificultade" a fin de mes sendo o territorio onde máis se incrementa esta porcentaxe da poboación xunto con Andalucía e Murcia. Case 4 de cada 10 (38,6%) persoas di non ter capacidade para afrontar gastos imprevistos e o 7,6% afirma contar con retrasos nos pagamentos relacionados coa vivenda principal.


Summary: "Benvido Mr. Marshall", "obra de teatro" ou "tour propagandístico" son algunhas das expresións coas que En Marea, PSdeG e BNG cualifican a visita na que o ministro prometeu futuras melloras dos obsoletos servizos ferroviarios da cidade, que non terá AVE Fomento tira de autobús para presentar a futura mellora do tren a Lugo tras descartar que teña AVE

Fomento tira de autobús para presentar a futura mellora do tren a Lugo tras descartar que teña AVE Os tres partidos da oposición en Galicia coincidiron este martes en pedir explicacións ao Ministerio de Fomento e o Goberno galego polo xeito en que desenvolveron este luns en Lugo o acto "propagandístico", como coincidiron en cualificalo, no que realizaron diversas promesas de futuro pero sen prazos para a mellora dos servizos ferroviarios na provincia, que non terá AVE. Para que o ministro Íñigo de la Serna e o presidente Feijóo chegasen á cidade en tren circulando polo único treito modernizado da liña, Fomento desprazou os invitados ao acto a Sarria, a 40 quilómetros, en autobuses e alí subiunos a un Alvia fretado de xeito especial co que os trasladou, semivacío, ata a capital obrigando a modificar outros servizos ferroviarios ordinarios e afectando así aos seus usuarios. En Marea compara a visita de De la Serna con "benvido Mr. Marshall" Por parte de En Marea o seu grupo no Congreso dos Deputados presentou este martes unha batería de preguntas ao ministro sobre "os anuncios propagandísticos" realizados en Lugo "en ano preelectoral". O seu portavoz na Cámara baixa, Miguel Anxo Fernán Vello, comparou a "anecdótica" visita de De la Serna á cidade con "benvido Mr. Marshall". "Lugo é a cidade galega máis deficitaria en materia de ferrocarril, calquera usuario sábeo por experiencia", sentenza En Marea. Para Gonzalo Caballero, líder do PSdeG, "foron facer unha obra de teatro" Desde o PSdeG o seu secretario xeral, Gonzalo Caballero, criticou que De la Serna e Feijóo "foron facer unha obra de teatro na que retiraron os trens normais e puxeron outro ao servizo do PP" no que cualificou como "fraude" e "operación de márketing" coa que o PP tentou facer ver "que hai unhas infraestruturas que non existen". O socialista pediu aos populares que "deixen de enganar á cidadanía". O BNG pregunta á Xunta polos "prexuízos causados" á cidadanía co "tour propagandístico" Desde o BNG a deputada autonómica Olalla Rodil cualificou a visita do ministro e o presidente da Xunta de "tour propagandístico" para o que "foi necesario mobilizar un tren Alvia e suprimir horarios regulares". Os nacionalistas preguntarán no Parlamento de Galicia canto custou o acto e como valora a Xunta "os prexuízos causados" aos usuarios do tren.


Summary: Dous viños de gama media procedentes de cepas vellas.

Barro avanza e destaca nos seus viños Hoxe achegámonos a Barro, porta de entrada interior ao Val do Salnés, onde resisten cepas de albariño de padrón directo (variedade plantada directamente, sen enxertar) e mesmo prefiloxéricas (cepas centenarias que sobreviviron á praga da filoxera). Con uvas de cepas vellas de padrón directo da aldea de Perdecanai elabórase este branco vendimado en 2018 e embotellado en 2020. Unha crianza de dous anos con paso por barricas de 300 litros de madeira de acacia. Detrás do éxito do espumante Gorgola, veñen brancos secos e tranquilos de gran expresión. Valouta / 2018 / DO Rías Baixas / Cabana das Bolboretas / 23€ Castes tintas de colleiteiro Por enriba de 20 euros non é de diario para a maioría. Xa. Mais paga a pena atender ás gamas medias e altas das adegas que che gustan. As túas ocasións especiais e agasallos ben merecerán esas notas máis complexas. Aí atoparás novas variedades minoritarias, elaboracións diferentes, viñas exclusivas, producións moi reducidas ou, coma neste caso, cepas vellas. Procede de uvas seleccionadas das viñas máis antigas desta coñecida adega de Valdeorras, emblemática na recuperación da variedade de uva godello. Con corpo e completo, para que che guste máis. Godeval Cepas Vellas / 2020 /DO Valdeorras / Adega Godeval / 23€


Summary: Son as previsións do Goberno galego, que anunciou hoxe que o teito de gasto sobe un 15% a 11.664 millóns.

O Consello de la Xunta deu luz verde hoxe a un teito de gasto "excepcional" de 11.664 millóns de euros para 2021 -que agora deberá ir ao Parlamento-, o que supón unha suba do 14,9% respecto ao ano anterior. En rolda de prensa, o presidente da Xunta, Núñez Feixoo, avanzou que a previsión de caída deste ano do PIB galego é do 9,7%, aínda que se prevé unha recuperación do 8% en 2021. Mentres, a taxa de paro subirá ata o 12,3% ao peche deste ano -está no 11,8% na EPA do terceiro trimestre-. Seguirá en aumento o ano que vén até o 12,9%, segundo as previsións do Goberno galego. Así, Feixoo asegurou que estas previsións "non están maquilladas" e son "realistas". Ademais, explicou que o financiamento autonómico da Galiza baixará un 1,6% en 2021, cun total de 7.849 millóns de euros.