Summary: Alertan sobre os plans do goberno do Partido Popular para rematar "cunha ferramenta básica para a conquista de dereitos laborais por parte da clase traballadora".

CIG, CCOO e UGT desenvolverán esta sexta 7 de setembro protestas conxuntas en defensa da negociación colectiva. As organizacións sindicais teñen convocadas concentracións diante das asociacións de empresarios baixo o lema "A negociación colectiva é un dereito". As centrais sinalan nun comunicado que "na actualidade, o proceso e renovación dos convenios colectivos está practicamente paralizado por razón dunha decisión política de determinadas asociacións empresariais de sector, que aproveitan o momento para levar ao límite a vixencia e ultractividade dos convenios, provocando a caída normativa dos mesmos ou unha posición de vantaxe na negociación que retroceda nos aspectos salariais e de dereitos". "A aposta do Partido Popular por destruír este marco mediante a reforma laboral contribúe ao empobrecemento da poboación e a un deterioro máis acusado e acelerado da economía, provocando unha caída dos dereitos laborais, unha superlativa precariedade e un descenso do consumo que condena ao peche a miles de pequenas e medianas empresas coa conseguinte multiplicación do desemprego". Horarios e lugares das mobilizacións: Vigo: Ás 11h. García Barbón, 104. A Coruña: Ás 12h. Praza de Luís Seone, Torre 1. Vilagarcía: 11.30 Arcebispo Lago, 17. Ferrol: Ás 12h. Cantón de Molíns, 8-9. Santiago: Ás 12h. Rúa do Vilar, 54. Lugo: Ás 12h. Praza de Santo Domingo 6-8, 2º. Ourense: Ás 11h. Praza das Damas. Pontevedra: Manifestación ás 12h. dende a Praza da Ferrería.


Summary: Os populares resitiron ben a competición con Ciudadanos e Vox e superaron o 50% no Ensanche, Pescadería e Cidade Vella, pero os socialistas gañaron no resto da urbe, arrebatándolle un gran número de apoios á Marea Atlántica.

Hai catro anos o PP foi a forza máis votada na cidade da Coruña, con 30 votos de diferenza en relación á Marea Atlántica. Este domingo os populares repetiron unha axustada, desta volta sobre o PSdeG-PSOE e por uns 400 sufraxios, e de novo completamente insuficiente para poder chegar á Alcaldía da cidade. Os populares mantiveron ben as súas posicións, resistindo a competencia no campo da dereita (Ciudadanos apenas subiu 1.400 votos e VOX obtivo apenas 2.600), pero foron incapaces de achegarse a unha maioría.Ines Rey converterase en alcaldesa cos apoios de Marea Atlántica e pode que do BNG, grazas a un grande ascenso que mesmo superou o resultado do PSdeG-PSOE no ano 2011. Socialistas e populares repartíronse case por igual as vitorias nos distintos barrios da cidade: Cidade Vella, Pescadería, Riazor, Ensanche, Catro Camiños e Gaiteira para o PP, o resto para o PSdeG-PSOE, comezando por Montealto, Os Rosais, Labañou, Agra, Mallos, Elviña ou Novo Mesoiro.O PP mantivo o seu tradicional dominio no centro da cidade, superando o 50% dos votos no Ensanche ou en Riazor, lugares nos que nas eleccións xerais Ciudadanos e VOX obtiveran importantes porcentaxes de apoio, moito máis cativos nestes comicios municipais. Os populares tamén dominaron amplamente na Cidade Vella, pero acadaron un resultado moito máis reducido no resto do concello.O PSdeG-PSOE asentou o seu excelente resultado no seu crecemento en barrios populares como Os Mallos, Monte Alto, A Agra do Orzán, O Birloque ou A Gaiteira.Foi neses barrios, que no 2015 constituíran a base do triunfo de Xulio Ferreiro, onde a Marea Atlántica perdeu máis apoios. A candidatura municipalista non foi quen de gañar en ningunha sección censual, nin sequera en barrios como Labañou, Peruleiro, Novo Mesoiro, que si dominaran hai catro anos.O BNG creceu dous mil votos e acadou o seu mellor resultado nalgún puntos de Monte Alto, Durmideiras e Novo Mesoiro, nos que roldou o 10% dos apoios.O crecemento de Ciudadanos foi inferior ao rexistrado nas eleccións xerais. A formación laranxa tan só se achegou ao 10% nalgunhas rúas do centro, precisamente o espazo no que o PP se mantivo máis forte.


Summary: Volve Ledicia Costas ás portadas grazas a un novo galardón. Desta volta, o Lazarillo 2015 na modalidade de Creación Literaria convocado pola Organización Española para o Libro Infantil e Xuvenil (OEPLI), cunha dotación de 2.500 euros pola obra titulada 'Jules Verne e a vida secreta das Femmes Plante'.

O xurado, integrado por Xosé Antonio Perozo, Arantxa Bea, Aurelio Erdozain, Ana María Navarrete e Antonio Manuel Fraga; destacou da obra gañadora que é "unha novela ben escrita, cunha narración fluída, unha estrutura moi ben conseguida e unha linguaxe literaria sinxela pero elaborada, que combina con precisión elementos da realidade e da ficción, dándolle un aire de misterio que contribúe a facer moi emocionante a súa lectura". 'Jules Verne e a vida secreta das Femmes Plante' é unha obra ambientada no Vigo do século XIX. Nela recréase unha das visitas de Jules Verne á cidade cuxa ría o inspirou para escribir un dos episodios de 20.000 leguas de viaxe submarina. Porén, en contra do que acredita a documentación da época, esta visita de Verne a Vigo no ano 1884, non é fortuíta. O escritor chega á cidade porque está a seguir o rastro das misteriosas mulleres pranta. A protagonista desta obra é Violeta, unha adolescente intelixente e incorformista que vive cos seus avós nunha botica. Os tres están convencidos de que ninguén máis ca eles coñecen o segredo que gardan desde hai décadas: que tanto a propia Violeta como a súa avoa Melisa pertencen a esa estirpe de mulleres mitade humanas metade prantas. Coa chegada do escritor á cidade, comeza unha aventura onde hai submarinos, iates a vapor, limpachimeneas e extrañas criaturas con alma de pranta. Este galardón, o máis antigo na literatura infantil e xuvenil (existe desde 1958), inclúe dúas modalidades: Álbum Ilustrado e Creación Literaria. O de Álbum Ilustrado foi anunciado en outubro e as gañadoras foron as vascas Maite Gurrutxaga e Alaine Agirre pola súa obra 'Martín'. Ledicia Costas tamén gañou o mes pasado o 'Premio Nacional de Literatura Infantil' concedido polo Ministerio de Educación e Cultura do Goberno español. Fíxoo coa obra, 'Escarlatina, a cociñeira defunta' (Xerais), que tamén acadou o Premio Merlín de Literatura Infantil 2014, e recibiu xa outros importantes recoñecementos como a súa inclusión na Lista de Honra do IBBY, o Premio Xosé Neira Vilas ao Mellor libro Infantil e Xuvenil da Asociación Galega de Editores os Premios Fervenzas Literarias (votados polos internautas) ao Mellor libro infantil e Mellor portada de LIX (Víctor Rivas).


Summary: A XIII Asemblea Nacional de Esquerda Unida ratificou na fin de semana Eva Solla (Vigo, 1984) como coordinadora nacional para os vindeiros catro anos. A súa candidatura, Construír a esquerda, obtivo 69,7% de apoio das bases, impóndose á lista de Pola esquerda confluente. 'Nós Diario' conversa con Solla sobre a nova folla de ruta da organización.

—Coas teses ratificadas este sábado, Esquerda Unida (EU) quere recuperar perfil propio e presenza pública. Sae a organización reforzada do conclave? Si. Fixemos un debate importante despois dos últimos resultados electorais, que foron negativos para EU. Tanto este debate como os traballos que se fixeron durante a Asemblea Nacional serven para reforzar a organización e para debuxar o horizonte dos próximos anos. —A vitoria da súa candidatura sobre a lista de "Pola esquerda confluente" pode entenderse como un toque de atención a Alberto Garzón ou Yolanda Díaz, dicíndolles que Izquierda Unida (IU) reivindica maior peso e perfil propio? Esta cuestión chega ademais nun momento en que en a nivel estatal hai voces que consideran que o espazo IU e PCE deixouse absorber por Podemos. Non o creo así porque, de feito, os documentos seguen apostando polos procesos de confluencia. Outra cousa é que, a teor dos malos resultados que tivemos nos últimos tempos, teñamos que traballar desde outro punto de vista e con outra metodoloxía. —Mais na tese aprobada [con 73,7% de apoio] critícase que nas coalicións electorais houbo "trabas para dificultar a visibilidade dos membros de EU", así como dificultades á participación de EU no deseño das campañas. Mesmo din que iso podería provocar que no futuro non sexan posíbeis os acordos. Consideramos que a confluencia política segue a ser necesaria porque é positiva a nivel de intervención social, máis alá dos procesos electorais. Pero para iso [a confluencia] tense que fraguar de maneira conxunta, desde as bases. Os acordos de carácter electoral para concorrer de maneira conxunta a determinados procesos electorais nos últimos anos son simplemente acordos de coalición e, en moitas ocasións, non se deron na igualdade que a dirección entrante de EU entende que deberan ter. E desa falta de equidade nos acordos en moitas ocasións saen desacordos, roces e diferenzas, que o único que fan é non facilitar unha continuidade ao longo do tempo do traballo conxunto. A unidade popular non ten que ver unicamente coa confluencia electoral e tense que traballar desde a base e, a partir de aí, se as relacións e os acordos son moito máis equitativos e favorecen a participación de todas as forzas políticas que as integren será máis fácil traballar e que haxa continuidade no tempo. —O balance de xestión é crítico co traballo de Antón Gómez Reino na campaña de 2020 como candidato de Galicia en Común á Presidencia da Xunta, mais tamén coa baixa da ministra Yolanda Díaz en Esquerda Unida. Cómpre unha renovación nos liderados de confluencia a nivel galego? Nós non temos capacidade, intención nin vontade de decidir sobre o que teñen que facer as outras organización políticas.Fomos extremadamente escrupulosas durante todos estes anos respectando os procesos internos de Podemos e do resto de organizacións coas que confluímos, e non vai ser diferente agora. Outra cousa é que tivéramos dificultades no transcurso destes procesos electorais, que ademais estiveron moi marcados pola irrupción da pandemia e a forma telemática en que virou toda a campaña. E iso eliminou a coralidade da representación na campaña, algo que consideramos negativo. A xente non votaba Podemos, nin IU, senón a capacidade de sumar diferentes forzas políticas, e iso eliminouse. Houbo dificultades que quedan patentes nese documento [no balance de xestión aprobado na XIII Asemblea Nacional de Esquerda Unida]. Respectamos as decisións que tomen as organizacións en relación coa sua dirección e temos que traballar coa persoa que estea a fronte das mesmas, ou polo menos dialogar. —Cales son os alicerces da nova estratexia de EU que se marca nos documentos aprobados na Asemblea Nacional? O elemento central dos documentos é a necesidade de traballar no ámbito municipal. EU é unha forza municipalista desde a sua constitución en 1986, tivemos altos e baixos na representación nas diferentes eleccións municipais e os últimos comicios locais non foron positivos, aínda que a perda de representación que tivo EU non foi tanta, mais si a representación do espazo xeral en que traballamos. Mais alén da cuestión electoral, o elemento central que defendemos é unha maneira de facer política máis achegada á clase traballadora, á cidadanía, e iso ten que ver moito co ámbito municipal. E temos esa cita electoral en dous anos. Así pois, o traballo municipal, apoiar os cargos públicos que temos, darlles soporte e incrementar e mellorar a nosa presenza nas localidades é unha cuestión central. Ademais, coa situación en que nos atopamos, con menos visibilidade ao perder representación nas eleccións galegas, é preciso traballar outros eidos como o comunicativo. Pobreza e perda de dereitos da clase traballadora Eva Solla ademais de coordinadora nacional de Esquerda Unida desde 2017 é secretaria xeral do Partido Comunista de Galicia (PCG) e traballa como enfermeira. Para esta viguesa, "a pobreza e a perda de dereitos da clase traballadora" son as principais emerxencias que atravesa a Galiza. Considera que a clase traballadora "leva asumindo todos os recortes derivados da crise capitalista de 2008" ao que se suma o aumento do índice da pobreza sobrevido pola irrupción da pandemia e a "falta de paraugas social" da Xunta", froito dos recortes do Goberno galego. Aliás, é moi crítica coa "privatización dos fondos europeos", xa que en vez de empregárense para relanzar os sectores produtivos e reforzar os servizos públicos, a Xunta creou unha empresa público-privada "para dirixilos a grandes multinacionais".


Summary: "A destrución do bosque da Ulloa é algo que pode facer calquera simplemente por que a leira é súa? Ou é algo máis grande, que fai parte do común?". Desta pregunta, e doutras semellantes, partiu a organización do Festival Agrocuir da Ulloa para a a súa sexta edición. Entre os seus obxectivos, ademais de celebrar "a diversidade sexual afectiva no rural", transformarse en romaría popular, pensar xuntas, construír comunidade contra o "individualismo patriarcal".

É Braulio Vilariño, do colectivo promotor, quen explica a Sermos Galiza as variantes e intencións dun dos eventos máis orixinais do verán galego. "Primeiro quixemos naturalizarnos coa contorna e agora queremos dedicarnos a todo o que temos en común", di, "porque o que temos non é privativo dunha comunidade, dun país, é algo que pertence á humanidade". Este ano, ademais, existe unha novidade importante: a mudanza na localización. Logo de transcorrer as primeiras convocatorias na Granxa Maruxa, na parroquia de Cumbraos (Monterroso), o Agrocuir trasládase a Caracacho, na saída da vila monterrosina cara a Lugo. Ao pé do castro de Sete Igrexas e no souto que tamén abeira a fonte de Santa Eufemia, a organización quixo "un espazo novo" e "recuperalo". "A granxa era privada e estivo moi ben, pero todo foi medrando e houbo que discorrer alternativas", afirma Vilariño, "o Caracacho ten unha calidade pétrea, granítica, é unha zona fermosa. Ademais, o festival pasa a ser de balde, de acordo coa nosa filosofía. Porque se trata dunha romaría e nas romarías nunca se pagou". E como tal romaría, haberá xantar popular, música, vermú, obradoiros e contacontos. ProgramaPero o sexto Festival Agrocuir da Ulloa comeza xa a sexta feira, 30 de agosto. O centro sociocultural de Monterroso acollerá ás catro da tarde a proxección do documental Noite Irisada sobre a loita polos dereitos LGTBI. Ás seis, no mesmo lugar, debate: Ruralidades queer em tempos de globalização: representações e alternativas. Ás oito e media, as actividades pasarán á Praza do Froito, onde Monqup, Boyanka Kostova, a performer Nelu Vermouth e os picadiscos Mulsako Crew e Carabixa achegarán as músicas. "O festival é respectado, xera confianza", comenta Braulio Vilariño, "fixo que toda a sociedade se implicase. Cando o iniciamos, eramos xente coñecida nas nosas vilas e dicían 'é cousa deles'. Pero fóiselle perdendo o medo, tamén á xente que vén de fóra. E o encontro foi ademais transformando mentalidades da xente nova, que ás veces estaba atrapada en prexuízos homófobos. Isto é moi importante". O sábado 31, día grande no Souto do Caracacho (Monterroso), servirá para comprobalo. Talleres de baile tradicional, cerámica ou construción de barro e palla sucederánse ao longo da mañá. Na sesión vermú tocará Pansefron e haberá degustación de galletas. Despois do xantar, contacontos e máis música a cargo de Laura LaMontagne & Pico Amperio, e Omiri. Entregaranse os premios á "visibilidade agrocuír" e lerase o manifesto da festa. Xa entrada a noite, a partir das dez, os cantos de taberna percorrerán locais da vila. A clasura será "golfa": desde a unha da madrugada na Peneda (Monterroso), ao pé do río Ulla, e cos DJ Yiria Imaná e Neto do Rubio. "Para nós é importante atendermos ao que temos en común. Contra este sistema patriarcal en que cada un vai ao seu, individualista, estarmos pendentes do que pasa, dos próximos. Que non suceda iso terríbel que sucede agora nas aldeas, as mortes en soidade", resume propósitos Braulio Vilariño. O Festival Agrocuir da Ulloa financiouse cunha campaña de micromecenado e conta coa colaboración do Concello de Monterroso, galletas Daveiga e o periódico mensual O Salto.


Summary: Os primeiros grandes incendios do verán prenderon nos municipios de Monterrei e Cualedro, onde os dispositivos antiincendios traballan aínda na súa extinción. Nas pasadas décadas, os profesionais tiveron que apagar lumes de semellante ou maior envergadura nesta área, que pertence ao distrito forestal que máis sinistros rexistrou entre 2007 e 2018 na Galiza.

En outubro de 2011, un incendio orixinado na parroquia de Vence, no concello de Monterrei, arrasou máis de 1.000 hectáreas de terreo, calcinando viñedos ao seu paso. En agosto de 2013, dous lumes orixinados na parroquia de Vilela e na da Xironda, ambas no municipio de Cualedro, enguliron un total de 2.175 hectáreas de terreo, afectando ao veciño concello de Monterrei. A Xunta viuse obrigada a activar a situación 1 pola proximidade a núcleos urbanos. Nese mesmo mes, en 2015, outro voraz incendio orixinado na parroquia de Lucenza obrigou a activar a situación 2 e calcinou máis de 3.000 hectáreas, mordendo o territorio dos concellos de Xinzo de Limia e Baltar. Os cambios na dirección do vento e as altas temperaturas dificultaron a extinción e a veciñanza tivo que sumar esforzos, traballando sen descanso para defender os seus fogares. Cinco anos despois, un novo grande incendio forestal esténdese polo concello de Cualedro. O 29 de xullo, ás 16 horas, a Consellaría de Medio Rural informou dun lume na parroquia de San Millán, que se iniciara arredor das 14 horas. As primeiras estimacións cifraban o territorio afectado en 20 hectáreas, que ás 00 horas desa xornada ascenderon a 1.000. Ameaza para as casas Poucas horas despois dos primeiros avisos do incendio, Medio Rural activou a situación 2 cando o seu avance ameazou as casas do núcleo de San Cristovo, no municipio limítrofe de Monterrei. Neste concello permanece activo, mais controlado, o segundo maior incendio do ano, afectando a 720 hectáreas. A rápida evolución do incendio fixo necesaria a intervención da Unidade Militar de Emerxencias, que se sumou aos medios galegos e estatais que xa traballaban para evitar o seu avance. En Monterrei, a veciñanza tivo que ser desaloxada. En declaracións de onte, unha vez desactivada a situación 2, describiron a súa angustia tras verse rodeados "por todos lados polas lapas". "Afogábamos, o fume era insoportábel, por iso decidimos marchar para Medeiros antes de que nos pediran desaloxar", explicou María Rosa González, veciña da localidade. Habitantes da zona volven falar de "intencionalidade", a mesma que sinalaron os rexedores de Cualedro e Monterrei. "Non hai ningún motivo para plantar lume ao monte e menos nunha zona na que se ve perigar as casas", salientaron. Non comprendo os motivos que hai detrás, explica o integrante da BRIF de Laza Cristóbal Pedeiros Cristóbal Pereiros, integrante da Brigada de Reforzo en Incendios Forestais (BRIF) asentada en Laza tamén comparte o seu desconcerto con Nós Diario. "Non pode ser un incendio para producir pastos, porque na área na que comezou non hai nada, e tampouco hai madeira, non comprendo os motivos que hai detrás", explica. Na quinta feira, o terreo afectado polo incendio permanecía nas 1.000 hectáreas, segundo Medio Rural, que especificou a este medio que na área seguen a traballar un técnico, 18 axentes, 57 brigadas, 19 motobombas, 6 pas, 13 helicópteros e 12 avións. Negro sobre negro "Estes lumes son repetitivos, cada tres e catro anos arden esas zonas nos meses do verán, son incendios que xa apagamos anos atrás, coas mesmas hectáreas", sinala Cristóbal Pereiros, matizando que, pese a isto, "as políticas de prevención non mudaron. A diferenza é a altura no ano na que se produciron estes grandes incendios, máis habituais a finais do mes de agosto ou comezos do de setembro. As condicións neste caso eran as idóneas. Semanas sen chuvia, vexetación seca procedente das chuvias nos meses do inverno, un vento cambiante que os propios profesionais da área xa teñen "localizado" e altas temperaturas. Os ingredientes necesarios para que un incendio sexa tan "virulento" coma este. Unha mistura que non é descoñecida nos municipios de Cualedro e Monterrei. Entre 2001 e 2015, segundo recolle Civio, rexistráronse 793 incendios en Cualedro, cun total de 8.903 hectáreas queimadas, mentres que en Monterrei arderon 3.071 nun total de 685. O primeiro foi o 27º concello do Estado con máis sinistros, o segundo o 37º. A maiores, ambos pertencen ao distrito forestal XIV Verín-Viana, no que entre 2007 e 2018 arderon 43.741,95 hectáreas de terreo en 5.017 incendios. Nese período produciuse un abandono de varias áreas en Monterrei e Cualedro que anteriormente aloxaban explotacións agrarias e gandeiras. O abandono favorece os lumes de rápida extensión como o prendido o 29 de xullo. "Desde que se botou todo a perder, no momento no que hai un incendio este arrasa con todo", di o membro da BRIF de Laza, salientando que o de Cualedro se estendeu nunhas poucas horas. A auga non fai nada, evapórase antes de entrar en contacto, é moi difícil atacarlles, di Pereiros A realidade, explica este traballador, é que os grandes lumes afástanse cada vez máis das capacidades de extinción dos dispositivos antiincendios. "A auga non fai nada, evapórase antes de entrar en contacto, é moi difícil atacarlles", agrega. Na cuarta feira, un dos integrantes da BRIF sufriu un golpe de calor polas elevadas temperaturas e tivo que ser evacuado. A cabeza destes incendios é a súa parte máis problemática e non en poucas ocasións, coma esta, chega a cruzar a fronteira con Portugal. A estratexia, na maior parte das ocasións, pasa por aplicar lume técnico e atallar os flancos agardando a que a intensidade se reduza. [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da sexta feira, día 31, nos quiosques ou na nube]


Summary: O PSdeG decidiu suspender de militancia o seu rexedor. O partido está dividido, a executiva local apoia a Rodríguez e a dirección provincial a Pachi Vázquez. O BNG abandonou o goberno municipal, como advertira, deixando o alcalde en minoría.

Francisco Rodríguez semella terse enrocado e négase a renunciar á alcaldía despois de ser imputado no marco do caso "Pokémon", que investiga unha trama de corrupción. A súa defensa anunciou que recorrerán o auto de imputación decretado por Pilar de Lara alegando "falta de rigor xurídico". Todos os esforzos realizados polo seu partido, tanto a nivel galego como estatal, para forzar a súa saída cando restan menos de dúas semanas para o inicio da campaña electoral, fracasaron. Nin as presións exercidas por Antonio Hernando e Gaspar Zarrías, secretarios de política autonómica e municipal da executiva federal do PSOE, nin os chamados de Pachi Vázquez e Rubalcaba a que tomase unha decisión esta segunda feira "por riba de cuestións persoais", fixeron recapacitar a Rodríguez, alentado polo seu entorno a continuar na alcaldía. O alcalde fica arestora formalmente fóra do seu partido, despois de que o PSdeG, de acordo coa dirección federal do PSOE, decidise suspendelo de militancia de maneira inmediata. Esta sería a reacción, contundente, d@s socialistas despois da reiterada negativa do primeiro edil a dimitir. "Non hai ningún caso similar, non temos ningún outro alcalde en liberdade baixo fianza" Pachi Vázquez No pulso que mantén coas direccións galega e estatal do seu partido, o aínda alcalde da cidade das Burgas, fundamenta a súa negativa a dimitir alegando que tal extremo non lle foi reclamado ao seu homólogo en Lugo, Xosé López Orozco, tras ser imputado no caso "Campeón". O secretario xeral do PSdeG resolvía esta cuestión afirmando taxativamente que "non hai ningún caso similar, non temos ningún outro alcalde en liberdade baixo fianza". Pachi Vázquez afirmou que manterá a súa posición firme de "tolerancia cero" e indicoulle a Rodríguez que "na vida pública hai algo máis que a inocencia", chamándoo a ter en conta a "imaxe e representatividade do seu partido e da cidade". Nunha demostración de forza, o alcalde decidiu convocar para a tarde desta terza unha reunión da executiva local, que el propio preside, e da cal obtivo o seu apoio unánime para continuar no cargo. Unha hora antes tiña lugar unha xuntanza da dirección provincial, próxima a Pachi Vázquez, que avalou a posición do seu secretario xeral e a suspensión de militancia de Rodríguez. Esta quinta celebrarase unha asemblea local do PSOE que de brindarlle apoio ao aínda alcalde faría máis complexa a lea interna. O BNG sae do goberno e deixa o alcalde en minoría Tal e como decidira o seu Consello Local o pasado domingo, o Bloque Nacionalista Galego decidiu abandonar o goberno de Ourense en que participaban en coalición cos socialistas. A súa portavoz, e primeira tenente de alcalde, Isabel Pérez, anunciou a medida --que xa lle foi transmitida ao alcalde nunha xuntanza previa-- coa lectura dun comunicado perante os medios de comunicación. O grupo municipal nacionalista xa escenificara a súa ruptura co alcalde, coa ausencia da súa portavoz, Isabel Pérez, no pleno da pasada segunda feira. A decisión farana efectiva o vindeiro día 27, para evitaren desatender a xestión das áreas que até agora dirixiron, cando está prevista unha reunión da Xunta de goberno previa ao pleno extraordinario que Rodríguez convocou para ese día. @s nacionalistas manifestáronse tallantes. "De non se producir o relevo antes da Xunta de goberno presentaremos a dimisión irrevogábel das nosas concellarías" afirmaron. A posición do grupo municipal do BNG é plenamente compartida polo candidato á Xunta do Bloque, Francisco Jorquera, quen esta segunda feira xa reclamara a dimisión dos alcaldes de Ourense e Boqueixón polas súas imputacións. Adolfo Gacio renuncia a alcaldía de Boqueixón mais seguirá como concelleiro O alcalde de Boqueixón, o popular Adolfo Gacio, imputado tamén no caso "Pokémon" e en liberdade provisoria despois de aboar unha fianza de 6.000€, presentou a súa renuncia á alcaldía, que ostentaba desde 1991. Tanto Feijóo, como o presidente provincial do PP, Carlos Negreira, fixo presión para que o rexedor tomase algunha decisión tras a súa imputación. Porén, a permanencia de Gacio como concelleiro do grupo popular, con maioría absoluta no pleno, deixaría entrever que se trata dunha retirada cara á galería dado que o veterano dirixente seguiría a conservar, na sombra, o poder de decisión dentro do goberno municipal. Diversas fontes apuntaron que o socialista Francisco Rodríguez propuxo a mesma fórmula en Ourense, mais nin o seu partido nin o BNG apoiarían esa decisión na terceira cidade de Galiza. O avogado de Gacio, Julio Lois, anunciou que o seu representado recorrerá o auto de medidas cautelares en que se fixaba a fianza de 6.000€. Asemade, cargou contra o tratamento recibido polo seu cliente, que entende "diferente" do que se lle dispensou a outros encausados, por exemplo ao verse obrigado a entrar esposado nos xulgados. Fernández Liñares a prisión O expresidente da Confederación Hidrográfica del Miño-Sil, Francisco Fernández Liñares foi enviado a prisión por auto da xuíza de Pilar de Lara, despois de permanecer dez horas nos xulgados de Lugo. O tamén exconcelleiro socialista sería, segundo a investigación, unha das pezas chave da trama de corrupción que deu lugar ao caso. Precisamente, foi a Fernández Liñares a quen se lle incautou máis información nos rexistros realizados en dúas vivendas das cales é propietario. Arestora son dous os encausados que foron enviados a prisión. Fernández Liñares e o presidente do Grupo Vendex, G.O.R., quen xa anunciou a través da súa defensa que recorrerá o auto de prisión sen fianza. Detido o Xefe da Policía Local de Ourense e un axente municipal de Lugo Onte producironse novas detencións. A mediodía tres axentes de vixianza aduaneira procedían ao arresto do xefe da policía local de Ourense, A.U.P., nas propias dependencias policiais. Tamén foi detido un axente municipal retirado de Lugo, elevando a quince o número total de detencións efectuadas polo momento. Non se descartan novas detencións nos vindeiros dias. Continúan as declaracións Desde primeira tarde da pasada terceira feira, proseguiron as declaracións perante a sala número 1 do xulgado de Lugo. Nela compareceron J.R.P., funcionario do concello de Lugo ligado á ORA, e M.S.G., responsábel da empresa Sanle. Ambos os dous xa estiveron encausados dentro da operación Carioca, que investiga unha rede de prostitución en Lugo, e que tamén dirixe a xuíza Pilar de Lara.


Vitaminas para o Galego, a plataforma na que colaboran 24 medios de comunicación na lingua propia, organiza un festival na Gentalha do Pichel, no que actuará Terbutalina e que comezará cun festival poético a cargo de Olalla Cociña, Xia Arias, Alicia Fernández e Gonzalo Hermo. As entradas saen a só 4 euros (5 o día do concerto) e haberá unha fila cero para os que queiran colaborar aínda máis a 10 euros. Todos os beneficios do festival serán destinados a sufragar o mantemento da propia campaña e dos medios en galego, que nos últimos anos sufriron importantes baixas. No mesmo festival darase conta do proxecto en marcha de cara ao gran evento do 17 de maio, que Vitaminas para o Galego está preparando co gallo do Día das Letras Galegas. A actuación é a primeira iniciativa da segunda fase da campaña, lanzada este inverno. A primeira fase logrou duplicar o obxectivo de recadación inicial, inxectando 6.800 euros grazas a colaboración de case 200 mecenas. Medios participantes A campaña Vitaminas para o Galego está artellada por Tempos Novos, Galicia Confidencial, Radiofusión, Praza Pública, Novas da Galiza, Val Miñor.info e Quepasanacosta. Colaboran, ademais, Xornal Certo, O Sil.info, Crónica 3, Radio Nordés, Terra Chá.Xa, Crónicas da Comarca, Surf GZ, Cardenos de Comunicación e Análise, Lalín e Comarca, Hermes e Atenea, Disquecool, De Luns a Venres, Cabozo.com, Vencello, Cartafol, A nova Peneira, Programa radio Plástico Elástico, Cerne, Terra de Melide e Gaceta de Fene. A iniciativa diríxese a todas as persoas que queren contribuír a que o idioma propio de Galicia adquira un rango social de normalidade. Para logralo, resulta imprescindíbel a existencia dunha pluralidade de medios de comunicación en galego. Web de Vitaminas para o Galego


Summary: ENTREVISTA | Carolina Bescansa, deputada compostelá no Congreso, evita polémicas tras as críticas de Pablo Iglesias e centra o seu discurso das primarias na necesidade de impulsar un cambio político en Galicia e en darlle á política "unha ollada feminista".

Deputada no Congreso de Podemos e unha das fundadoras da formación morada, o seu enfrontamento coa dirección estatal non é segredo ningún. Anunciou a súa intención de presentarse ás primarias para liderar o partido en Galicia e as de Pablo Iglesias foron das primeiras críticas que lle chegaron. Tamén desde Galicia lle lembraron que leva vinte anos vivindo en Madrid e mesmo sinalaron a súa candidatura como un único intento de enfrontarse aos actuais dirixentes, valedores da candidatura do seu rival, Antón Gómez-Reino. Malia todo, Carolina Bescansa evita polémicas e cre que abrir ese debate interno neste momento "non lle fai ningún favor ao cambio político" no país. Como leva a campaña? Sinto moita ilusión, non só no equipo, senón tamén na rúa, na xente que me para. Hai moita xente que ve en nós a posibilidade de aumentar as posibilidades de abrir a etapa post-Feijóo en Galicia e iso é unha boa nova para o país. Alédame porque eu tiven moitas dúbidas antes de dar este paso pero, finalmente, vexo que hai moitos e moitas que pensan que eu podo axudar a mudar a situación política, social e económica de Galicia e eu vou facer todo o que estea na miña man para que así sexa. "Tiven moitas dúbidas antes de dar o paso pero vexo que hai moita xente que pensa que podo axudar a cambiar Galicia" Pablo Iglesias, Gómez-Reino e outros membros de Podemos criticaron a súa candidatura, mesmo aludindo á súa residencia en Madrid... Centrar o debate que debe xirar na situación política de Galicia en temas de tipo persoal é unha falta de respecto aos inscritos e inscritas. Podemos e as forzas do cambio atravesamos un momento crucial para abrir esa porta á tranformación do modelo produtivo galego, á transición enerxética, a cambios no mercado de traballo en Galicia... O outro pode ser un debate moi importante en termos orgánicos ou persoais, pero abrilo neste momento non lle fai ningún favor ao cambio político. "Somos máis útiles ocupando a secretaría xeral de Podemos Galicia e un escano no Congreso que non ocupando ningún" Vostede vive en Madrid e é deputada no Congreso, o outro candidato a liderar Podemos Galicia é tamén deputado na capital do Estado, vai seguir no seu escano se gaña as primarias? Polo momento, penso que o espazo institucional onde podemos actuar é o Congreso dos Deputados porque é onde temos responsabilidade. Cando chegue o momento de ocupar outros espazos, abrirase coma sempre un proceso de primarias na organización e a xente decidirá o que temos que facer. Con todo, creo que somos máis útiles ocupando a secretaría xeral de Podemos Galicia e un espazo de responsabilidade institucional que non ocupando ningún. Os intereses de Galicia teñen moitos espazos diferentes onde se dirimen e onde hai que defendelos. O acordo orzamentario asinado por Podemos co PSOE pode impulsar o partido tras meses sen tanto protagonismo? Este acordo ten que beneficiar a xente. A xente púxonos nas institucións para facer cousas que fosen boas para eles. Acadamos un acordo para o Goberno que implica a suba do SMI a 900 euros, así que se finalmente é validado pola maioría do Congreso será positivo para a cidadanía. Se incrementamos o importe das pensións e levamos ás institucións as demandas dos pensionistas nas rúas, tamén será un logro para a xente... Podemos é unha ferramenta da xente e para a xente temos que ser útiles. A marca Marea semella asentada en Galicia, mesmo con Podemos integrada nela, vai haber problemas coa marca nos diferentes procesos electorais no país? Calquera discusión que poña no centro do debate os temas das marcas e non poña o modelo produtivo, a transición enerxética ou o modelo de traballo en Galicia é unha discusión errada. Temos que facer destas primarias un gran proceso de debate sobre o camiño que ten que percorrer Podemos Galicia e facer neste debate as propostas e as ideas que vaian centrar ese futuro para o país. Os tempos deste proceso non dan para un debate desa altura, pero temos o compromiso de facer unha gran conferencia política, se saímos vencedores, en decembro ou xaneiro para abrir a formación á sociedade civil, abrila ás universidades, aos centros de investigación, aos sindicatos, ás empresas, aos pensionistas e facer unha ruta de saída que axude a fixar o camiño nos concellos e tamén un camiño programático de cara ás eleccións autonómicas e xerais. "Sei que construír alianzas das forzas do cambio non é tarefa doada, pero tamén que as forzas reaccioarias buscan o relato da confrontación" Vostede sabe que o tema da marca causa polémica en diferentes localidades de cara ás vindeiras eleccións municipais... Son consciente de que construír as alianzas das forzas do cambio non vai ser tarefa doada, pero tamén de que hai moita xente que forma parte das forzas reaccionarias que están sempre dispostas a poñer todos os obstáculos e tratar de construír un relato de confrontación, división, enfrontamento... É responsabilidade de todas e todos saber que iso é así e que o centro do debate ten que estar nas propostas pero non nas marcas nin en ningunha discusión sobre nós mesmos, que é precisamente onde esas forzas reaccionarias nos queren ver. Aspirará a ser presidenta da Xunta se acaba liderando Podemos Galicia? Aínda queda moito para ese posible escenario. Agora temos que gañar a organización para Galicia, gañar un futuro para o país... Pasiño a pasiño. Galicia lidera moitas mobilizacións a nivel estatal, os chamados gobernos do cambio teñen alcaldías en importantes cidades... Pero Feijóo repite unha maioría absoluta tras outra. Como se explica? Non é un fenómeno exclusivo de Galicia. Os procesos de cambio político poden ter fases de moi intensa mobilización que non desembocan nunha transformación electoral. No caso do 15-M, en 2011, acabou no Estado coa maior vitoria electoral do PP. Por todo isto é tan importante que nós, en Podemos Galicia, sexamos quen de transformar este poso de mobilización social que hai en Galicia --pensionistas, sanidade, cerco, xustiza...--toda esa enerxía, esa forza de cambio, en cambio político. "Hoxe todo o mundo entende que unha ollada feminista sitúa a empatía no centro da política" A súa lista de cara ás primarias é claramente feminina e feminista. O punto de inflexión coa mobilización deste ano o 8-M é un punto de non retorno. Hai unha transformación lenta pero irreversible en termos de identificación coa causa feminista na sociedade. Hai poucos anos, o termo feminista era rexeitado pero hoxe todo o mundo entende que unha ollada feminista sitúa a empatía no centro da política. A mirada das mulleres e das nais en particular ten unhas formas máis poderosas, de sororidade... Oxalá fósemos capaces de levar ese apoio e comprensión entre nós, a complicidade que sentimos as nais por exemplo, ao campo da política. "É a nosa responsabilidade que o debate se centre nas propostas e non nas marcas nin en ningunha discusión sobre nós mesmos" En En Marea conflúen formacións e actores nacionalistas, independentistas, soberanistas... Que achega Carolina Bescansa neste debate territorial? A nosa posición, a da nosa candidatura, é a de subliñar aquilo que nos une. Nós compartimos cos nosos aliados unha necesidade clara de transformar o modelo produtivo galego, a idea de que a corrupción, o caciquismo e o clientelismo son a outra cara da moeda da falta de desenvolvemento económico, estamos xuntos contra a privatización da sanidade e contra os recortes, tamén en abordar o despoboamento, pola produción de valor engadido ao noso sector primario... É sobre isto sobre o que temos que traballar e sobre o que se ten traballado. Temos que traballar máis intensamente e poñer o foco, no centro do debate, o cambio de modelo produtivo galego. Se non o abordamos, non será posible cambiar o modelo de traballo en Galicia ou reverter a precariedade. O que parece claro é que calquera alternativa a Feijóo en Galicia ten que ser mixta e a varios partidos. Cre que se está a asentar esa cooperación entre a oposición en temas fundamentais? Todos os actores do cambio somos conscientes de que a mudanza económica e social en Galicia precisa dun acordo entre todas e todos nós. Ese acordo ten que ser virtuoso, baseado no respecto mutuo, no recoñecemento do que temos en común e no respecto ás diferenzas. Esa é a forma na que penso que temos que facer política e é moito máis doado de acadar cunha ollada feminista, a que sitúa a empatía no centro da política.


Summary: As deputadas nacionalistas rexistran unha proposición non de Lei en Madrid para que o Goberno emita unha licenza que permita a outros laboratorios fabricar o remedio que agora nega a doentes polo seu alto prezo.

O Bloque Nacionalista Galego rexistrou unha proposición non de Lei no Congreso dos Deputados de Madrid pola que insta ao Goberno a iniciar os trámites para emitir licenzas obrigatorias dun dos novos medicamentos contra a Hepatite C, o sofosbuvir, e permitir que outros laboratorios poidan comercializalo máis barato. Na iniciativa, as dúas deputadas nacionalistas argumentan que o artigo 90 da actual Lei de Patentes permite ao Executivo aprobar un Real Decreto para someter unha patente xa outorgada á concesión de licenzas obrigatorias. Unha posibilidade que, segundo afirma o BNG, aplícase cando hai motivos de interese público. O proceso levaría ao Goberno a autorizar a un laboratorio para fabricar sofosbuvir, que actualmente Gilead comercializa como 'Sovaldi', ao prezo que fixe o propio Goberno e pagaría á multinacional unha porcentaxe dese prezo en concepto de licenza. Este mecanismo, segundo o BNG, xa foi adoptado por outros países para evitar a alta mortalidade d@s doentes de Hepatite C, que non reciben do Estado apoio para mercar a cara medicina.


Summary: O candidato IU á comunidade de Madrid di ser partidario de partillar proxectos con outras formacións, mais non de que iso signifique a ''liquidación'' de Izquierda Unida.

García Montero, o poeta e candidato de Izquierda Unida nas eleccións autonómicas madrileñas -que se realizan canda as municipais, o 24 de maio- considera que a IU estáselle a tender "moitas trampas" e a facer a cambadela. Unha opinión que expresou en relación aos conflitos que se viven na esquerda madrileña e con candidaturas como 'Ahora Madrid' e 'Ganemos'. Para García Montero, hai persoas que "non se conforman con marchar de Izquierda Unida", senón que o que queren é, afirmou, "rachar IU por dentro". O candidato manifestou que é favorábel a partillar proxectos con outras formacións políticas de propostas e ideas similares, mais sempre que isto non implique, dixo, a "disolución" ou "liquidación" de IU.


Summary: No caderno desta sexta feira Adela Figueroa Panisse analiza o paseo en ferrocarril entre Lugo e Monforte e descobre algúns dos encantos da vila, mentres Guido Álvare Parga fai parada no lucense Barrio da Ponte para explicar que é un paraíso na cidade do que moi poucas persoas poden gozar no mundo. O suplemento de ocio e lecer estará dispoñible co teu Nós Diario de mañá

O caderno 'Gozar', que sae hoxe á rúa xunto co número de Nós Diario desta sexta feira, abre esta semana cunha reportaxe asinada por Adela Figueroa Panisse que leva por título 'Gozar do trem. De Lugo para Monforte'. Nela, a autora ofrece bocadiños das paisaxes que se poden atopar en Monforte de Lemos pero tamén reflexiona sobre a necesidade de "reclamar as competencias" para que Galiza xestione os seus camiños de ferro. Na sección 'Descobrir o país', baixo o paraugas do artigo 'Barrio da Ponte: un paraíso bimilenario en Lugo', Guido Álvare Parga conta os segredos desta zona menos coñecida da cidade lucense. Ademais de coñecer unha Reserva da Biosfera da Unesco ao pé da cidade, Álvare sorpréndenos cunhas bonitas imaxes da súa propia autoría. Poderás atopar todo o artigo esta sexta feira no suplemento. Estará a venda nos quiosques, librarías, tendas, gasolineiras ou na loja online, para darche todas as facilidades posíbeis. Tamén estará dispoñible na rede a partir de mañá. Unha taberna cultural en Vilar de Santos O 'Selfie' da semana protagonízao Noemí Vázquez, a creadora da taberna cultural a Arca da Noe na Limia. E no 'Quen fai que' contámolo todo do ecoparque multiaventura de Marín e a recuperación do camiño de Santiago que fixo a Xeración Nós por parte do Consello da Cultura. Tamén descubrimos onde se degustan os mellores cafés feministas de Ourense. En 'Tesouros' e 'Paraíso de viños' esta semana toman a palabra María Lafuente e o adegueiro Jose Crusat, respectivamente. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: A veciñanza da Limia manifestouse este sábado 5 de agosto para tentar frear a instalación dunha planta asfáltica en Parada de Ribeira, parroquia do concello de Xinzo. Centos de veciños de diferentes núcleos de poboación desprazáronse ata a vila para mostrar o seu desacordo.

Poucos meses despois da vitoria na loita polas árbores da Avenida de Celanova da vila limiá, a veciñanza da comarca ponse de novo en pé para salvar o medio. Baixo o lema "o noso rural non se vende", numerosas persoas, 220 segundo a policía local e máis de 300 segundo a organización, tomaron as rúas de Xinzo para tentar impedir o emprazamento dunha planta asfáltica na comarca. Na concentración, promovida pola asociación Muíño da Lama, leuse tamén un manifesto no que se explicaron os motivos de rexeitamento. Entre eles estar situada nunha zona de protección de aves e a menos de 600 metros das casa máis próximas. Ademais, sinalaron que a produción de asfalto afectaría a diferentes fontes de auga, incluíndo o principal acuífero no que o Concello de Xinzo de Limia realiza as captacións de auga potábel. No encontro estiveron tamén presentes a plataforma veciñal Amigos das Árbores da Limia, a Plataforma Corno do Monte e o Sindicato Labrego Galego. Ademais, contouse coa presenza dos portavoces do PSdG, Xinzo Adiante e BNG, membros da oposición municipal. Se ben a concesión da obra por parte do goberno municipal do PP é legal, dende Muíño da Lama ven neste acto unha actitude reprobábel. A asociación acusa ao Concello de situarse "á beira do peixe máis gordo" e non pensar no benestar das veciñas e veciños. Pola súa parte, Antonio Pérez, alcalde do municipio, mostrou o seu desacordo firmando nas follas de recollidas contra a licenza e insistiu en que se "vira obrigado a firmar por imperativo legal". Porén, non participou na xuntanza, feito que a oposición reprobou afirmando que un alcalde debe estar a carón das veciñas e veciños. Eligio Rodríguez, portavoz de Muiño da Lama, afirma que, de momento, non queda máis que agardar á resolución definitiva.


Summary: @s nacionalistas non participaron no Pleno extraordinario. Consideran que a cidade está a pagar as consecuencias da mala xestión do PSOE e a xudicialización "da vida política" iniciada polo PP.

Na mañá desta terza feira había Pleno extraordinario no Concello de Ourense, convocado a petición do PP para reiterar máis unha vez a petición de dimisión do alcalde, o socialista Agustín Fernández. Os populares acusan o rexedor de usar fondos do Plan E para urbanizar a súa casa. O BNG non participou no Pleno mais si que se presentou na Casa do Concello. Para rexistrar 2 novas mocións para o pleno ordinario de maio: sobe o IVE do sector das perruquerías, a gratuidade dos libros de texto e as facturas eléctricas do Concello. @s nacionalistas argumentaron a súa ausencia da sesión extraordinaria: O BNG xa reprobara e pedira a dimisión, o Concello xa está a revisar o expediente a urbanización da casa do alcalde (de aí e do proceso xudicial saberase a verdade). Tamén consideran que os plenos extraordinarios deben "ser ferramentas para tratar temas de calado" que afcten ao conxunto da sociedade. "O BNG non respalda que se utilicen como cohartada para continuar, no caso desta convocatoria a instancias do PP, con temas xa tratados polas forzas políticas noutras ocasións e para continuar coa 'bronca' política na que esta instalado o Concello de Ourense. A suma da "xudicialización da vida política iniciada polo Partido Popular e Democracia Ourensá e a mala xestión do PSOE" teñen sumido ao Concello de Ourense "nunha situación límite na que a paralización de proxectos, a incapacidade de planificación política e orzamentaria e os escándalos xudiciais instalaron a preocupación na cidadanía" Para o BNG, este escenario "deixan apenas só unha saída para a escolla dun novo goberno e dun proxecto de futuro para a cidade: o adianto eleitoral"


Summary: Investigador dos buracos negros e da teoría cuántica da relatividade, o autor de "Breve historia do tempo" falece aos 76 anos e deixa un enorme legado como científico e divulgador da física teórica. Foi o primeiro premio Fonseca da USC e visitou en diversas ocasións Galiza. Hawking morre xusto o día, 14 de marzo, do 139 aniversario do seu mestre, Albert Einstein. VÍDEO NO INTERIOR

Aos 21 anos a Hawking -nado a 8 de xaneiro de 1942 en Oxford- foille diagnosticada unha esclerose lateral amiotrófica, enfermidade motoneuronal. O prognóstico era gravísimo. Apenas dous anos de vida. Mais sobreviviu a doenza por espazo de 55. Durante todo este tempo, Hawking -seguidor das doutrinas de Einstein- revolucionou o campo da astrofísica e, nun traballo conxunto co físico matemático de Cambridge Roger Penrose (1931), concluíu que a partir da Teoría da Relatividade Xeral cabía deducir que o espazo e o tempo tiñan un principio -o big bang- e que podían ter un final -os buracos negros. Hawking perseguía unha teoría que explicase a totalidade dos fenómenos físicos, unha teoría do todo, que aliase as investigacións de Einstein sobre a relatividade xeral e os principios da física cuántica estabelecidos polo alemán Max Plank (1858-1947). Alén de ser un científico sempre na vangarda das investigacións máis avanzadas, Hawking dedicou boa parte dos seus desvelos á divulgación. Nese terreno asinou unha obra dun valor inconmensurábel, A Breve Historia do Tempo, volume prologado por Carl Sagan -outro nome fundamental da astrofísica do século XX-, editado en 1988 e que xa á altura de 2002 levaba 9 millóns de copias vendidas. Tanto se tomou en serio o seu traballo de divulgación que acabou por ser un ícone da cultura popular, grazas aos seus aparecimentos en series de televisión como The SImpsons ou The Big Bang Theory. A súa vida foi levada ao cinema en The Reason of everything (2014, James Marsh).


Summary: Esta iniciativa, que partiu de Barcelona, suma máis de 4.300 adhesións na defensa de que a "renda básica universal", como mecanismo para a redistribución da riqueza, "sería a mellor política cultural" após a crise da COVID-19.

"Unha renda básica universal e incondicional sería a mellor política cultural posíbel". Máis de 4.300 sinaturas apoian un manifesto de traballadoras da cultura de todo o Estado a favor de instaurar unha "renda básica universal". A iniciativa Gent que treballa en cultura, per una renda bàsica universal i incondicional parte da cooperativa catalá La Murga e pode consultarse na revista Nativa de Barcelona en galego grazas á tradución da xornalista María Yáñez. "Cando falamos de renda básica universal referímonos a unha renda mensual por un valor como mínimo equivalente ao limiar da pobreza, á que teñen dereito sen ningunha condición nin exclusión todas as persoas para garantir a súa vida, e non a ningún outro tipo de renda ou medida específica para a cultura nin para ningún outro sector", aclaran no seu manifesto, traducido desde o catalán ao castelán, euskera, galego, italiano e portugués. "Unha renda básica para todas e todos melloraría a vida de moita xente, ao tempo que melloraría radicalmente as condicións das prácticas artísticas e culturais", iniciden ao considerar que funcionaría como un "mecanismo redistributivo de riqueza, pois nun marco no que o desemprego xeral é tan grande, e parece que aínda o será máis, o traballo xa non é críbel como dispositivo para garantir a vida". "Gañar autonomía" Esta iniciativa quere ir "máis alá do sistema inxusto e insostíbel existente" para que non se restabeleza despois da crise da COVID-19. Buscan avanzar cara a unha realidade que recoñeza "as inercias culturais que resoan no vello", e active "a imaxinación" para "sumar enerxías para un horizonte máis xusto, esperanzador e sustentábel". Denuncian a precariedade que sofren desde hai anos as traballadoras culturais, con "ingresos por debaixo dos 6.000 euros anuais para moitas persoas e supervivencia a base de vontade e traballos lixo". E inciden en que coa renda básica poderían dicir "non" a "situacións contractuais ilegais e inxustas" e á "subordinación a imposicións e arbitrariedades políticas" para "gañar autonomía e capacidade de negociación". "Dinámicas de sobreprodución" "Dicimos que a renda básica universal sería a mellor política cultural porque somos conscientes de que a cultura non se constrúe nin se sostén, só, desde o traballo das persoas que se dedican a ela, senón que depende en todos os seus aspectos dun espectro social que inclúe a quen habitualmente chamamos público. De que nos serviría un sistema cultural que só estivese ao servizo de aqueles que teñen o tempo, os recursos e a tranquilidade para 'consumir cultura'?", argumentan no manifesto. Así mesmo, defenden a renda básica para "poder parar a roda e promover outra cultura compatíbel cun mundo habitábel e sostíbel para todas e todos". "Non queremos soportar máis un sistema que só nos pide producir -infatigabelmente, infructuosamente e sen parar- contidos culturais, ano tras ano, proxecto tras proxecto, nunha dinámica na que nada se aproveita, nada é profundo, e na que a cultura está en perfecta sintonía con tantas outras dinámicas de sobreprodución do sistema capitalista", aseveran.


Summary: Mestra de Primaria no CEIP do Porriño, é unha das cabezas visibles do movemento de Teachers for Future, que leva a cabo accións para desenvolver a Educación Ambiental e favorecer o contacto coa natureza do alumnado.

A mocidade é a grande impulsora do movemento contra a emerxencia climática que este venres 27 chama a unha folga nos centros de ensino e a mobilizacións en todas a cidades. Con todo, dentro da comunidade educativa tamén o profesorado está a xogar un papel importante, por exemplo a través de colectivos como Teachers for Future, un grupo de docentes "preocupados polo estado de emerxencia climática" que leva a cabo "accións concretas para cambiar a xestión dos centros escolares e para desenvolver a Educación Ambiental e favorecer o contacto coa natureza dos nosos escolares".Neste movemento destaca a galega Miriam Leirós, mestra no CEIP Antonio Palacios do Porriño, que fai fincapé nestes obxectivos, que buscan construír unha sociedade máis consciente da pegada ecolóxica das súas accións e con ferramentas para frear o actual proceso de quencemento global. Entre as actividades de Teachers for Future destacan o fomento dos Colecamiños, os Camiños Escolares Seguros para o desprazamento a pé ata os centros de ensino. Igualmente, a organización dos Recreos Residuos Cero, consistentes en almorzos ou merendas no colexio nos que piden que todos os produtos usen envases retornables, como tuppers, eliminando tamén as botellas de plástico e substituíndoas por termos. Así mesmo, teñen en marcha a iniciativa 28.000 polo clima, na que buscan a incorporación dos 28 mil centros de ensino existente en España. Falamos con ela.O estudantado universitario e dos centros de secundaria está a impulsar este movemento, en boa medida porque vai ser a xeración que sufra máis os efectos negativos do cambio climático. Que papel ten que xogar o profesorado?"Estamos en débeda coas xeracións futuras e estamos en débeda co planeta"A mocidade está a impulsar este movemento, facendo de punta de lanza nesta loita contra a crise climática, esixindo que se tomen medidas efectivas, porque levamos un gran número de cumios medioambientais, sempre con palabras baleiras. E acompañándoos a eles foron xurdindo outros movementos, coma o noso de mestres e mestras. Estamos en débeda coas xeracións futuras e estamos en débeda co planeta. Cada ano esgótanse antes os recursos naturais.Nós queremos impulsar a presenza da educación ambiental nos centros de ensino, aínda que lle chamamos máis ben ecoalfabetización, incidindo en como inflúen as nosas accións no medio. Por outra banda, coas nosas actividades e accións nas aulas queremos servir como apoio a todos os nenos e nenas que queren tomar parte nestas mobilizacións e non poden facer folga (porque non está recoñecida ata 3º da ESO).Como está sendo esta Semana polo Clima nos centros de ensino? Que tipo de actividades estades levando a cabo?"Se ti dende os tres anos comezas a introducir un hábito tan sinxelo coma o de reducir residuos, estás traballando para que adquiran un comportamento a prol da sostibilidade"Estamos desenvolvendo unha serie de actos simbólicos polo clima. As propostas que se fixeron foron por exemplo o luns gardar un minuto de silencio polo planeta, o martes ir ás clases con camisetas verdes, o mércores proxectar o documental Before the flood -de Leonardo di Caprio como embaixador da ONU polo clima-, o xoves facer carteis polo clima e o venres convocar concentracións dentro dos centros. Todas estas accións están tendo moi boa acollida e estamos un pouco desbordados. Foron moitísimos os centros de ensino que secundaron as accións propostas.A educación ambiental, recollida xa na LOGSE, ficou acantoada nos últimos anos. Que beneficios podería achegar no momento actual e como se debería incluír?No documento que lles entregamos ás ministras de Educación e Transición Ecolóxica unha das nosas principais esixencias era que a educación ambiental tiña que ser transversal, atravesando todas a áreas do currículo de abaixo a arriba e dende os primeiros niveis. Por varios motivos; primeiro, porque a adquisición de hábitos faise xa nas idades infantís. Se ti dende os tres anos comezas a introducir un hábito tan sinxelo coma o de reducir residuos, estás traballando para que adquiran un comportamento a prol da sostibilidade. "O vivencial é o que mellor se adquire. Pero estamos perdendo esa parte vivencial no ensino, todo queda reducido ao que pasa entre catro paredes"Ou, por exemplo, pódense introducir hábitos na alimentación: dende que son moi pequenos pódese fomentar que se consuman produtos de tempada, de produción de proximidade e de comercio local, reducindo así a pegada ecolóxica dos alimentos que consumimos. A educación ambiental pode falar de matemáticas poñéndoas en relación coas cousas que teñen máis a man, pode falar de xeografía, pode falar dos novos fenómenos sociais, como son os refuxiados climáticos... É clave tamén que estean en contacto coa natureza, que o que se ensina teña a súa parte práctica. Por que non saír ao patio a mirar as cousas?Incidides moito nesa cuestión. Está a perderse o contacto coa contorna, coa natureza?O vivencial é o que mellor se adquire. Pero estamos perdendo esa parte vivencial no ensino, todo queda reducido ao que pasa entre catro paredes. E despois os nenos non saben o que é un pardal ou que o número de pardais se está reducindo polo uso masivo dos pesticidas. Pérdese o contacto co medio, perdese o contacto co natural e a sociedade non vai defender e protexer aquilo que non coñece. Temos que facer que os nenos entendan que nós somos parte dun ciclo natural. Igual que se estuda a cadea trófica, hai que entender que nós formamos parte dunha rede dentro da natureza.Semella que a conciencia ambiental está a medrar. Como está sendo a acollida das vosas propostas?"Moita xente pregúntanos que pode facer, e sempre lle insistimos moito nas escollas que poden facer no seu consumo, recomendando que aposten por produtos de tempada e de proximidade"Hai moito interese polo tema. A nós chégannos moitas consultas de todo tipo e penso que a educación ambiental sería importante tamén fóra dos centros de ensino; tamén nos centros de traballo achegaría aspectos moi positivos, axudando a reducir custos e impactos ecolóxicos. Moita xente pregúntanos que pode facer, e sempre lle insistimos moito nas escollas que poden facer no seu consumo, recomendando que aposten por produtos de tempada e de proximidade. Tamén nos preguntan pola reciclaxe, que por suposto é importante, pero é necesario ir máis aló e comezar a apostar en serio pola redución de residuos e a reutilización, porque iso é o que axuda de verdade a limitar a nosa pegada ecolóxica.Como está a ser a campaña '28.000 polo clima'? A campaña, que busca chegar aos 28.000 centros de toda España, propón dúas accións de concienciación cada mes. Por exemplo en novembro organizamos o día contra o consumismo, coincidindo co black friday, no que animamos a mercar con cabeza. Hai actividades de reforestación, ou de limpeza de ríos e doutros espazos. É unha forma de actuar de forma positiva e de forma práctica sen agardar a que nos dean novas catastróficas e sen necesariamente convocar unha manifestación.As solucións teñen que vir dende arriba, pola adopción de medidas decididas para cambiar o actual modelo, ou dende abaixo, pola mudanza de hábitos individuais? Ou unha cousa non exclúe a outra?"Se a adopción de medidas vai precedida dunha autoconcienciación, os cambios van ir máis rápido e haberá menos conflitos"Non se exclúen, non. Por unha banda temos a acción individual e pola outra o que os gobernos teñen que facer, que é algo imprescindible. Pero non hai que esquecer o papel que temos cada un de nós. Sempre houbo ao longo da historia movementos que foron de abaixo a arriba e de arriba a abaixo. Cando o Goberno tome as medidas que vai ter que tomar (porque veñen impostas dende a UE), se hai incumprimentos o que terá que facer será sancionar a persoas e empresas, como xa pasou coa norma anti-tabaco ou co uso do cinto de seguridade. Porén, se a adopción de medidas vai precedida dunha autoconcienciación, os cambios van ir máis rápido e ademais de maneira máis amable, con menos conflitos. Creo que neste momento o movemento máis importante é de abaixo a arriba, as mobilizacións están facendo que se tomen medidas.


Summary: Arredor de dez millóns de persoas afectadas -catro delas, menores- e un número de mortes polo de agora difícil de calcular, con cifras que bailan nun intervalo inmenso, debuxan o panorama da desolación en Filipinas, arrasada por un ciclón que se cebou na pobreza daquela terra. O goberno decretou estado de calamidade mentres o rescate continúa e a axuda comeza a chegar con dificultade.

A traxedia non se mide xa en Filipinas onde o número de mortes acrecéntase coa destrución xeral que constrúe a máis desvastadora das imaxes. A axuda comeza a chegar nunha xestión complexa e insuficiente para os efectos dun tifón que arrasou unha terra xa abondo maltratada. Que o tifón Haiyan teña as dimensións maiores que se recordan na terra e que se cebara nun lugar onde a pobreza impera son dúas condicións que fan que Filipinas sexa nestes días sinónimo de desolación. O mar que rodea esta terra na que a miseria paira por case toda parte ten afeita a súa poboación a tifóns, arredor dunha vintena ao ano, mais o Haiyan desbordou a máis pesimista das previsións. O goberno teima en repetir que ningunha previsión estaría á altura da violencia do tifón malia a responsabilidade que o presidente, Benigno Aquino, deite nas autoridades locais. Vivendas febles, olas altas e ventos de velocidade incontrolábel son o combinado que deixou Filipinas arrasadas, con casas derrubadas xa que a súa construción non estaba á proba da ferocidade do tifón. Tocloban segue a ser o centro da catástrofe, mergullada pola auga que levou con ela todo o que atopaba ao seu paso, inundando a cidade en dimensións inesperadas que mesmo reventou os propios centros de evacuación. As cifras bailan nun intervalo inmenso e mentras a ONU continúa manexando a cifra de 10.000 mortes, o Centro para os Desastres prefire confirmar 1.774, cifra que facía oficial onte. Estado de calamidade Estado de calamidade e de catástrofe natural son as declaracións que tentan controlar a situación excepcional na que viven os habitantes de Filipinas, consideración que se extrema en Toclaban onde o goberno decidiu declarar estado de emerxencia e impor o toque de queda co fin de controlar saqueos e roubos dunha poboación desesperada que tenta sobrevivir nun cemiterio sen teito, nun vertedeiro inmenso e nunha cidade ocupada por forzas militares. Canda Tacloban, Guiuan, onde chegou o tifón en primeiro momento, se adiviña xa como outros dos puntos de desolación, convetida en ruínas ás que tardaron en chegar os equipos de rescate e de situacións de horror entre os supervivintes, afectados en especial polo vento mais non tanto como Tacloban polas ondas, o que fai que as mortes sexan menos malia a gran destrución. Como Tacloban, como Guiuan, outras moitas poboacións de Filipinas, arredor da metade das súas provincias, fíronse afectadas por un tifón do que aínda non se coñecen a dimensión das consecuencias mais xa se sabe que son tráxicas.


"É noite. A noite é muito escura. Numa casa a uma grande distância/ Brilha a luz duma janela." (Poemas inconjuntos, Alberto Caeiro –heterónimo de Fernando Pessoa-). O que pretenden realmente estes paxaros é outra cousa: que sexa alcalde o que encabece a lista máis votada. E para alcanzar tal mester a solución consiste en chamarlle burro ao cabalo e meter a trampa na lei A elección directa dos alcaldes non é boa nin é mala, e o sistema actual, de elección polos concelleiros, non é máis democrático ca o que pretende instaurar o Partido Popular. Tales afirmacións non deixan incólume a ocorrencia de Rajoy e os perversos obxectivos dos seus compadres. O que ocorre é que ese conto –o da elección directa- non é máis ca unha manobra de distracción para entrar a saco na ocupación das alcaldías nas vindeiras eleccións locais. O que pretenden realmente estes paxaros é outra cousa: que sexa alcalde o que encabece a lista máis votada. E para alcanzar tal mester a solución consiste en chamarlle burro ao cabalo e meter a trampa na lei. Daquela, co novo sistema ideado polos que confunden picardía con virtude acontecerá que, nunha corporación de 25 concelleiros, onde verbi gratia, 4 grupos obteñan 5 postos cada un e outro consiga 5 actas, este partido (casualmente o do señor Rajoy) non só gañará a alcaldía senón que, grazas a tan fabulosa idea, entrará con 13 postos (8 máis dos conseguidos) e aqueles perderán 2 cada un. Porén, un debate que en principio é inocuo convértese, mercé a mentes tan reviradas, nunha fargallada merdenta e perversa, propia dos que están empostos a confundir adrede o xogo democrático co xogo da brisca, onde o ás é a carta que máis vale. Xente malcriada e sen escrúpulos que ten pouco reparo en blasfemar, enchendo a boca con acepcións coma "rexeneración democrática", para adaptar as regras aos seus antollos e caprichos, provocando apagóns democráticos acotío, ata instaurar un sistema político no que os que pensan distinto só lles queda deambular nunha noite cada vez máis escura. Existe un alto grao de responsabilidade da militancia partidaria que goza coas artimañas de determinado tipo de representantes políticos Mais se pasa o que pasa, non é só pola culpa dos que levan a maldade na sangue. Existe un alto grao de responsabilidade da militancia partidaria que goza coas artimañas de determinado tipo de representantes políticos, empostos a actuar máis coma xenerais dun exército de saqueadores dos dereitos da veciñanza que coma líderes dos seus partidos. Velaí a última que nos faltaba, malia a imposibilidade do estupor. Mentres tanto, o partido da alternancia que xa defendera noutras dúas ocasións esta pantomima, agora pediu tempo para pensalo. Cousas veredes, amigo Sancho! Comezan polos concellos e non tardarán en armar outra parecida no Parlamento galego ou no do Estado. De postos, con permiso do respectable público, todo será posible. Ah! O meu tío Lisardo pensa que os arciprestes da "dexeneración democrática", que se empeñan en encubrir a luz da lúa para que os que pensan distinto se esnafren na noite escura, deberían ir cavilando en mornear esa pérfida teimosía a fin de evitar que a xente do común se confunda nas tebras e, casualmente, acabe rebentándolle o bandullo.


Summary: Compostela acollerá a primeira homenaxe pública á escritora María do Carme Kruckemberg, poucos días despois do seu pasamento. Será na libraría Lila de Lilith a sexta feira día 29.

A libraría feminista Lila de Lilith de Compostela promove a que será a primeira homenaxe á escritora María do Carme Krukemberg, poucos días despois do seu falecemento o pasado sábado en Vigo. O acto desenvolverase a vindeira sexta feira día 29 de maio ás 20 horas e será presentado pola escritora Mercedes Queixas, grande coñecedora da obra e a figura de Krukemberg e autora da súa biografía Vivir, unha aventura irrepetíbel (Galaxia, 2011). Desde a Lila fan un chamamento a participar no evento coa lectura de texto, compartindo experiencias arredor da autora, con música ou da maneira que se queira contribuír a homenaxear á escritor. A vida de Mª do Carme Krukemberg chegaba ao seu fino pasado día 16 de maio, despois dunha intensa vida e unha ampla traxectoria literaria da que fican os seus trinta libros escritos ao longo de máis de cincuenta anos. "Con ela sempre houbo moitas reservas porque non respondía a moldes, era imposíbel encadrala. Quixo decidir sobre a súa propia vida e iso tamén lle trouxo custes", afirma Mercedes Queixas, no retrato que traza nas páxinas do semanario Sermos Galiza dedicadas á morte da escritora. Esa aposta pola liberdade e a independencia será, sen dúbida, un dos eixos da homenaxe que se lle tributará na libraría feminista de Compostela.


Unha "viaxe-denuncia". Foi o formato elixido este luns polas deputadas do BNG por Lugo e Ourense, Olalla Rodil e Noa Presas, para "escenificar" as dificultades que tornan en practicamente imposible realizar con tempos e frecuencias aceptables a viaxe en tren entre a capital lucense e a cidade de Santiago. Ao periplo iniciado por Rodil ás once e dez da mañá na estación de Lugo uniuse Presas en Ourense e a "aventura" non rematou ata unhas cinco horas despois cun gasto de 30,20 euros dende Lugo. A viaxe directa por tren entre Lugo e Santiago é irrealizable por non existir conexión ferroviaria entre ambas cidades. Así, o camiño que "recomenda" Renfe e dirixirse ao sur, por Monforte cara a Ourense. Ese foi o traxecto emprendido por Rodil ás 11 da mañá -o seguinte convoi partía ás catro da tarde- tras mercar o correspondente billete por 11,35 euros. Dúas horas despois o tren procedente de Lugo chegou á capital ourensá e as deputadas tiñan diante de si "dúas opcións para continuar o traxecto": escoller o 'Rexional' -9 euros e máis dunha hora e media- ou o Avant, a opción máis rápida -38 minutos-, pero que non partía ata as tres e media e cuxo custo se achegaba neste caso aos 17 euros. En total, os devanditos 30,20. A inexistencia dunha conexión ferroviaria entre Lugo e Santiago obriga a desviarse ata Ourense: "leva o dobre de tempo que viaxar de París a Londres" ou "dez veces máis que de Vigo a Santiago" "Chegar dende Lugo a Santiago leva o dobre de tempo que viaxar en tren de París a Londres" ou "dez veces máis que ir de Vigo a Santiago", resaltou Rodil tras chegar a Santiago pasadas as catro da tarde. "Esta viaxe demostra que as conexións ferroviarias con Lugo son terceiromundistas, non é entendible a discriminación en materia ferroviaria coas provincias do interior", di. Neste contexto, agrega Presas, cómpre tamén "denunciar" os prezos dos billetes e "o abandono da liña reaxional, que deixa fóra do tren a concellos que ata agora si estaban conectados por ferrocarril". "Merecemos un tren que nos conecte con prezos e horarios acaídos, non estamos pedindo ningún luxo exótico", afirma a deputada ourensá. Esta "trainmovie", que Rodil e Presas relataron tamén a través das redes sociais, pretende demostrar que "non imos esquecer esta cuestión e temos iniciativas para facer seguimento" dela co obxectivo de "denunciar un estado inadmisible do sistema ferroviario" alén do eixo atlántico. "O interior tamén existe, Lugo e Ourense existimos", evidencian, nun contexto no que, formalmente, a única viaxe que Renfe oferta de Lugo a Santiago é a que parte ás catro da tarde da cidade da Muralla e, previo paso tamén pola capital ourensá, remata en Santiago case tres horas despois por algo máis de 20 euros. Trainmovie Lugo-Compostela


Summary: A guía para a concesión deste galardón, que este ano ondeará en 113 praias galegas, admite que o distintivo non é "aconsellable" para contornas sensibles polo impacto do turismo. A UE desligouse do Programa Bandeira Azul hai case vinte anos polo seu escaso "rigor"

"As Bandeiras Azuis demostran que Galicia fai algo máis que gozar dun patrimonio ambiental: esixe traballo, planificación e estratexia". Son "o premio por apostar por portos e praias de máxima calidade, repectuosas co medio ambiente" porque "as súas augas, areas e servizos sométense a rigorosos controis". Son algunhas das valoracións ofrecidas dende a Xunta nos actos de entrega de bandeiras azuis a praias e portos galegos nos últimos anos. Este evento anual, auspiciado polo Goberno galego, é boa mostra da sona que aínda manteñen estes galardóns, cunha fasquía de oficialidade e garantía de excelencia ambiental que non se corresponde coa realidade e nin sequera cos criterios da organización que as concede, en cuxos manuais admite que o galardón pode chegar a ser prexudicial para espazos naturais "fráxiles".As bandeiras azuis están xestionadas pola Fundación para a Educación Ambiental, unha entidade con sede en Dinamarca que conta con patrocinios de multinacionais como General Motors ou Alcoa e que conta con arredor de medio cento de filiais por todo o mundo. Os portos e praias galegas entran dentro do ámbito de actuación da súa organización para España, a Asociación de Educación Ambiental y del Consumidor, que establece os criterios a cumprir polos concellos que desexen izar unha ou varias destas bandeiras. Neste 2017, segundo o reparto feito público esta semana pola ADEAC e difundido tamén pola Xunta, Galicia contará con 113 distintivos para praias e 18 en portos.Aínda que nos seus materiais promocionais a AEAC presenta o Programa Bandeira Azul como unha vía para "promover o desenvolvemento sostible das zonas litorais" a través "da esixencia duns estándares elevados na calidade das augas de baño, a seguridade, a xestión ambiental e a información e educación para a sostibilidade", as súas propias guías reflicten cautelas para as contornas naturais especialmente sensibles ou privilexiadas. "Algunhas áreas dentro dunha praia Bandeira Azul ou lindeira con esta -indica un destes documentos- pode resultar especialmente sensibles dende o punto de vista ambiental e precisar técnicas de xestión especiais", caso por exemplo dos espazos de dunas, sinala."A fraxilidade de certos espazos naturais non aconsella a concesión deste tipo de galardón""Ocasionalmente -indica a guía- pode suceder que a fraxilidade de certos espazos naturais non aconselle a concesión deste tipo de galardón", xa que "a afluencia dun maior número de visitantes pode poñer en perigo a fauna e flora ou os hábitats", admite a ADEAC. Non en van, recoñece, as bandeiras azuis van ligadas tamén á existenica de "instalacións ou servizos", caso de aparcadoiros ou sanitarios, cuxa "ubicación" netes "espazos naturais" pode ser prexudicial. Así as cousas, agrega, "como regra xeral, a Bandeira Azul debe outorgarse unicamente a aqueles lugares nos que poida demostrarse que a xestión das instalacións de recreo e da afluencia de visitantes prevén que se produzan a longo prazo danos irreparables ao medio ambiente".A Xunta mantén que a Bandeira Azul é sinónimo de "rigorosos controis", aínda que o distintivo é compatible con algúns episodios de contaminación"A colisión entre as características das contornas naturais 'virxes' ou especialmente sensibles e estes galardóns amósase, por exemplo, nas excepcións contempladas por ADEAC para a trintena de criterios de "calidade das augas de baño, información e educación ambiental, xestión ambiental e seguridade, servizos e intalacións" estipulados na súa guía para a concesión das bandeiras. Así, por exemplo, a última versión deste manual considera compatible a Bandeira Azul con episodios de "contaminación de curta duración" nas praias, caso por exemplo das bacterias fecais, se as súas causas "son claramente identificables e se prevé que non vai afectar á calidade das augas por un período superior a 72 horas" dende que é "detectado". Ademais, a asociación "propón" que as análises das augas -esixe 8 cada ano- se realicen seguindo "estándares europeos ou internacionais", pero trátase dunha recomendación e non dunha esixencia.Case vinte anos desligadas da UEBoa parte do prestixio adquirido polas Bandeiras Azuis é que nos seus primeiros anos de existencia estiveron avaladas pola Unión Europea, pero isto non sucede dende hai case vinte anos. A orixe dos galardóns está en 1987, cando no marco do Ano Europeo do Medio Ambiente a daquela denominada Comunidade Económica Europea decidiu implicarse no apoio e subvención do Programa Bandeira Azul. A ligazón coas autoridades comunitarias mantívose ata 1999, cando a Comisión Europea decidiu rachar a relación porque os criterios das bandeiras, indicaran, "carecían do suficiente rigor".A Comisión Europea deixou de apoiar e subvencionar a entidade que concede as bandeiras polo seu escaso "rigor""Ninguén poderá utilizar a etiqueta da Comisión Europea para poñer bandeiriñas no verán", ilustraba naquela altura en declaracións ao diario El País o daquela voceiro da Dirección Xeral de Medio Ambiente da Comisión, Saturnino Muñoz, quen explicaba que non existía "control periódico" sobre o estado das praias galardoadas" e mesmo con algunhas "facíase a vista gorda". A decisión, admitía o cargo da UE, chegaba tamén despois de múltiples queixas de cidadáns e colectivos ambientalistas que apuntaban esas mesmas carencias técnicas e a pouca vinculación entre as bandeiras e a protección do medio. Dous anos máis tarde, en 2001, a Fundación para a Educación Ambiental deixaba de operar só en Europa e estendíase a outros continentes.Adega: "Son unha marca publicitaria, un produto para amortecer os impactos do turismo, non premian a boa conservación dos ecosistemas costeiros"Algunhas desas obxeccións chegaran, como informou Praza.gal, tamén dende Galicia. Así, por exemplo, en varias ocasións a asociación ecoloxista Adega advertiu de que para manter as bandeiras "monitorízase principalmente a calidade das augas de baño e os servizos da praia e só durante a temporada estival", pero "o resto do ano non son tidas en conta cuestións tan importantes como o estado das dunas e orla prelitoral, a calidade paisaxística e a ausencia de impactos sobre os hábitats e especies costeiras". Así, resaltaban, "algunhas das praias que veñen sendo recoñecidas" padecen "graves problemas ambientais", o que a xuízo do colectivo acredita que a Bandeira Azul é "unha marca publicitaria, un produto comercial" para "amortecer os impactos do turismo de masas en litorais" e "non para premiar a boa conservación dos ecosistemas costeiros".


Summary: O comité antisida de Ferrol levou nesta cuarta feira a protesta ás rúas. Se non reciben apoios públicos, non aguantarán o verán. Colectivos homónimos doutras cidades, como Lugo e Santiago, xa teñen a súa actividade paralizada.

A situación é de afogo para Lazos, asociación que engloba a persoas afectadas polo VIH, a Sida, as drogas e a exclusión social en Ferrol. Até nun 40% viron reducidas as axudas públicas nos últimos dous anos. O concello mermou o seu apoio nun 70% e a Consellería de Sanidade nun 22%. Se isto non se remedia, a entidade verase obrigada a despedir aos tres profesionais que ten contratados e, en consecuencia, a pechar moitos dos servizos que vén prestando.O colectivo ferrolá é considerado un referente en toda Galiza. Realiza case o 25% das probas rápidas de VIH que se levan a cabo no país, e foi pioneira en implantar tal servizo, así como as probas rápidas de detección da hepatite C.A situación do comité antisida de Ferrol non é excepcional.Outros comités, como o de Santiago ou Lugo, tiveron que paralizar xa a súa actividade. Os recortes en sanidade afectan de cheo a un ámbito especialmente sensible. No eido estatal, tal e como recoñece Carlos Varela, membro do Comité, o Plan Nacional da Sida fica por completo abandonado. Tal é así que os oito técnicos que traballaban para o mesmo foron despedidos. O orzamento que o Plan destinaba ás comunidades autónomas para a prevención e asistencia aos colectivos máis vulnerábeis foi así mesmo liquidado. Axudas para entidades ligadas á Igrexa Mentres os colectivos con anos de experiencia ao lombo na abordaxe do VIH están coa soga ao pescozo, na última resolución de subvencións da Consellería de Sanidade destaca a alta presenza de entidades vinculadas á Igrexa, que recibirána sí apoio público para a realización de programas de prevención do VIH. O que, segundo denuncia o colectivo, obece a criterios máis ideolóxicos qiue técnicos e obxectivos. Para Carlos Varela non é entendible a entrada destes colectivos tendo en conta que acaban de aterrar neste ámbito e que ademais o posicionamento da Igrexa é combativo en contra do uso do preservativo e dos dereitos das persoas homosexuais.A reducción do orzamento destinado a proxectos no ámbito do VIH terá repercusións claras, segundo indica o comité antisida. As persoas que traballan no ámbito da prostitución verán incrementadas as súas dificultades para o acceso á prevención e ao diagnóstico precoz e, así mesmo, quedarán desatendidas as zonas de consumo de drogas vía inxectada. Reducirase, ademais,a prevención, co risco de incremento de persoas afectadas.A situación afecta de modo especial ás persoas inmigrantes en situación irregular. Dende o mes de setembro, non terán dereito a tarxeta sanitaria, o que repercute de cheo naqueles/as afectados/ por VIH, que quedarán ademais sen acceso a consultas especializadas.


Summary: Galicia conmemorará en 2016 o centenario da fundación do histórico colectivo, clave no futuro do país, da súa cultura e da súa organización política, e dedicará as Letras ao poeta da Terra Cha, fundamental tamén na literatura e na defensa da lingua propia e da identidade do país

O 2016 terá dous protagonistas fundamentais no ámbito cultural, social e mesmo político galego: as Irmandades da Fala e Manuel María. Conmemarase o centenario da fundación dunha histórica organización, clave no futuro do país, do seu idioma e da súa cultura. E será o ano no que o Día das Letras homenaxeará o poeta da Terra Cha e da Galicia enteira. Todos os grupos políticos instaron a Xunta a declarar 2016 como o 'Ano das Irmandades da Fala' Xa no pasado mes de abril, todos os grupos políticos do Parlamento de Galicia instaron a Xunta a declarar 2016 como o Ano das Irmandades da Fala e poñer en marcha un programa de actividades para "divulgar o coñecemento do encomiable labor desta organización, animada polo propósito de traballar pola consecución dunha Galicia máis culta, libre, xusta e comprometida consigo mesma". Aínda que nada se sabe da decisión final do Goberno, son varias as administracións e institucións que xa anunciaron e mesmo preparan este centenario. O Consello da Cultura Galega confirmou no plenario celebrado neste mes que celebrará un congreso sobre as Irmandades durante este 2016, no que a cidade da Coruña, onde se fundou o colectivo, terá especial relevancia. Xa antes de chegar ao goberno, a plataforma cidadá Marea Atlántica propuxo nas súas "99 medidas para o 99%", o seu programa electoral, a celebración na cidade do Ano das Irmandades da Fala, conmemorando o centenario do seu nacemento na urbe e "destacando a súa condición visionaria na perspectiva de xénero". Tanto o alcalde, Xulio Ferreiro, como o concelleiro de Culturas, José Manuel Sande, aseguraron en varias ocasións que esta histórica asociación sería a protagonista dos vindeiros doce meses. O Concello da Coruña, a Deputación, a RAG e o Consello da Cultura xa anunciaron varios actos para celebrar o centenario das Irmandades De feito, representantes da Real Academia Galega (RAG) e do Concello xa mantiveron xuntanzas para a colaboración neste ano de reivindicación e homeneaxe ás Irmandades, nun ronsel que seguirá a Deputación da Coruña, que entre os seus principais propósitos culturais para o 2016 tamén anunciou a conmemoración do cententario do colectivo. As Irmandades da Fala definíronse por primeira vez con claridade como nacionalistas, deixando atrás o rexionalismo. Foi o 18 de maio de 1916 cando Antón Villar Ponte convocou unha xuntanza nos locais da Real Academia Galega na Coruña. Unhas vinte persoas -entre elas Manuel Lugrís Freire, Florencio Vaamonde Lores, Uxío Carré Aldao, Luís Porteiro Garea, Francisco Tettamancy ou Ramón Villar Ponte- acordaron a creación dunha Irmandade dos Amigos da Fala para a defensa, exaltación e fomento da lingua de Galicia. Antón Villar Ponte converteuse no seu primeiro conselleiro. O 18 de maio de 2016 reuníronse por primeira vez as Irmandades na Coruña As Irmandades espalláronse por ata 28 localidades e nelas integráronse ap pouco tempo persoeiros como Otero Pedrayo, Vicente Risco ou Ramón Cabanillas, entre outros. O seu primeiro acto público foi unha homenaxe aos mártires de Carral en abril de 1916 e pouco despois fundouse A Nosa Terra. Dous anos despois, en novembro de 1918, celebrouse a I Asemblea Nzonalista, da que xorde o Manifesto que superaba xa o resxionalismo. A evolución política deriva en diferentes expresións galeguistas e nacionalistas, ata que a fundación do Partido Galeguista supón a disolución das Irmandades, en cuxo seo naceran tamén o Grupo Nós e o Seminario de Estudos Galegos. Manuel María: a xente e mais a fala Se as Irmandades serán protagonistas deste 2016, tamén o será Manuel María, o poeta a quen a RAG dedicará o Día das Letras Galegas e a quen se homenaxeará tamén durante todo o ano. Tan prolífico como comprometido, a conmemoración do autor chairego augura un vindeiro festexo centrado, en boa medida, na defensa da lingua propia. A construción poética da Terra Chá e dos seus lugares ata o máis miúdo, como o regato do Cepelo, é un dos compoñentes máis senlleiros da enorme obra de Manuel María, autor que dende moi novo comezou a entrar en contacto con persoeiros como Carvalho Calero, Luís Pimentel, Anxel Fole ou o seu amigo Uxío Novoneyra. Os anos de instituto achegárono aos faladoiros intelectuais de Lugo, como o do Méndez Núñez, e no tempo da 'mili' en Compostela no do Café Español, polo que tamén transitaban escritores, intelectuais e activistas políticos da clandestinidade de diversas procedencias e xeracións, dende o xornalista Borobó a Ramón Piñeiro, de Fermín Bouza Brey a Celso Emilio Ferreiro ou Xosé Manuel Beiras. A conmemoración do autor chairego augura un vindeiro festexo centrado, en boa medida, na defensa da lingua propia Todos eses contactos e influencias serviron para fortalecer un compromiso político que xa exercía a finais dos anos 50, cando comezou a exercer como procurador dos tribunais e cando xa era fundador da Editorial Xistral, a mesma que lle daría nome á libraría que mantivo aberta en Monforte xunto á súa dona, Saleta Goy. O movemento da Nova Canción Galega, a UPG, o BN-PG e, máis tarde, o BNG, foron os espazos nos que desenvolveu labor político mentres, simultaneamente, ofrecía apoio a multitude de iniciativas culturais de base. A política está, obviamente, tamén moi presente nas súas letras, tanto na lírica como no ensaio ou nas súas colaboracións con diferentes medios de comunicación. Ata o seu falecemento na Coruña, en setembro de 2004, Manuel María recibiu multitude de homenaxes no país e tamén fóra del. Dende 2007 a figura e a obra do autor presérvase e espállase dende a fundación que leva o seu nome, que dende 2013 desenvolve a súa actividade dende a Casa Museo Manuel María, en Outeiro de Rei.


Summary: Os sindicatos UXT e CCOO piden subilo a 1.000 euros con carácter retroactivo desde 1 de xaneiro de 2022.

Sen dar aínda datas, a suba do salario mínimo interprofesional (SMI) para 2022 podería ser un dos primeiros temas a abordar entre patronal, Goberno español e sindicatos no arranque do ano. Así o deixou entrever a ministra de Traballo, Yolanda Díaz, que asegurou que se porá niso "enseguida". A idea do Executivo estatal é seguir a senda para chegar a final de lexislatura a un SMI equivalente a 60% do salario medio. "O SMI é a principal ferramenta para atallar a desigualdade. Serviu para reducir a fenda de xénero en 2,5 puntos e elevar os tramos máis baixos dos decís salariais", subliñou. Na mesma liña pronunciouse esta cuarta feira Unai Sordo, líder de CCOO, quen insistiu na necesidade de subir o salario mínimo interprofesional. "Se todo isto non vai por aí, 2022 será un ano moi conflitivo no laboral", advertiu, xa que o acordo que asinaron CCOO e UXT co Goberno español e do que se descolgou a CEOE deixa "nítido" que debe subirse a 1.000 euros mensuais en 2022, é dicir, 35 euros máis que os actuais 965 euros. Ademais, para evitar o acontecido o ano pasado, no que a suba se aplicou só desde setembro, incide en que o SMI "ten que subir de forma rápida e para que rexa ao longo de todo 2022. Non pode haber unha conxelación con esta inflación. Creo que non está na cabeza de ninguén conxelalo durante varios meses, pero se ocorre, atoparanse coa oposición radical de CCOO", advertiu Sordo. Pola súa parte, o secretario xeral de UXT, Pepe Álvarez, contaba con que o ano comezase co SMI nos 1.000 euros, como se comprometera o Goberno en 2021, algo que atribuíu á "intensidade á que nos sometemos en decembro", dixo en alusión á negociación da reforma laboral. Neste senso, pediu ao Executivo que convoque canto antes a mesa de diálogo. "Espero que a semana que vén chámennos para constituír a mesa. Deixalo máis tempo só xera problemas para as empresas, porque van ter que pagar con efecto retroactivo, problemas para a Seguridade Social que recadará menos en xaneiro... Só xera problemas. Hai que ir á revisión inmediata", precisou, ao mesmo tempo que insistiu na cobranza retroactiva desde o 1 de xaneiro. Desde a CIG coinciden na necesidade de adecuar canto antes o SMI a 60% do salario medio, que no caso da Galiza serían 1.087 euros, para cumprir a Carta Social Europea. No caso do Estado, o importe ascendería a 1.167 euros. De feito a CIG xa reclamaba que se incrementase a 1.150 euros no ano 2021, mais non pasou dos 965 euros.


Summary: A piques de se fixar o custe da luz a partir do mes de xaneiro, revisamos o número de ex-ministr@s e mesmo presidentes do goberno español que integran os consellos de administración ou actúan como asesor@s das compañías eléctricas.

Esta sexta feira o executivo español anunciará canto se incrementará o custe da luz após paralizar Competencia a poxa eléctrica por "irregularidades" no proceso. Nos últimos cinco anos o recibo incrementouse nun 70% e só en 2013 os petos das familias asumiron catro subas consecutivas entre o 3,2% e o 1,2%. O recibo da luz sube de maneira consecutiva desde 2009 e incementouse nos últimos cinco anos nun 70% Os interrogantes cérnense para moit@s nas prácticas empresariais que propician estas decisións e na relación que existe entre o sector eléctrico --privatizado desde a década dos '90-- e os dous grandes partidos, responsábeis do marco regulador que rexe ás eléctricas e que permite uns prezos á alza desde o último quinquenio. A coñecida como 'porta xiratoria' reflicte un importante trasvase de responsábeis políticos cara á empresa privada, sendo as máis, as persoas que após asumiren cargos gobernamentais remataron cunha cadeira nalgunha das empresas sobre as que adoptou decisións. Nomeadamente no sector eléctrico. Os nomes máis significativos son os dos ex-presidentes españois Felipe González (PSOE) e José María Aznar (PP). Gas Natural e Endesa Felipe González é asesor de Gas Natural desde 2010, durante a súa presidencia do goberno a compañía fíxose co 91% do accionariado da empresa pública que xestiona o gas no Estado español (Enasa) González foi responsábel da privatización de Enagas (Empresa nacional de Gas), encargada de construír e xerir máis de 9.000 km de gaseodutos para a implantación do gas natural por todo o territorio estatal. En 1994 o 91% do seu accionariado foi venido a Gas Natural --entidade que se faría co total de accións en 1998. A partir de 2003 unha mudanza lexislativa impediria que ningún accionista posuíse máis do 5% da empresa pública polo que Gas Natural comezaría, por imperativo legal, a desprenderse das súas accións. En 2010, o ex-presidente socialistas, entraría como asesor externo da entidade --actualmente tamén é accionista. Durante as dúas primeiras semanas --e segundo a memoria económica da propia Gas Natural en 2010-- o ex-líder do PSOE e ex-presidente do goberno, obtivo remuneracións por valor de 11.500 euros (1.000 euros por cada día hábil). Aliás, sonado foi o caso da autorización concedida polo Ministerio a unha das filiais de Gas Natural (Petroleum Oil & Gas España), da que Felipe González é conselleiro e accionista-- para a construción dun gaseoduto no Parque de Doñana. O proxecto coñecido como El Saladillo visa a produción e almacenado de gas, mesmo nesta reserva da biosfera da que o propio González tomou parte do Consello Reitor do parque, do que demitiu un mes antes de se coñecer a autorización. Porén, Felipe González non é o único. Pola súa banda, o ex-presidente popular, José María Aznar, foi contratado como asesor externo por Endesa en xaneiro de 2011. O seu goberno foi responsábel de rematar o proceso de privatización da eléctrica --iniciado unha década atrás polo seu predecesor no cargo. Mais a relación do Partido Popular coa compañía xa viña de lonxe. Neste senso, o que foi número dous nas listas do PP ás eleccións xerais de 2008 presidira Endesa entre 2002 e 2007. Aliás, o ex-conselleiro de Economía é conselleiro de Enel, titular do 92% de Endesa. Pedro Solbes, Elena Salgado, Ángel Acebes ou Miguel Roca son algúns dos nomes que pasaron do Goberno ás eléctricas Xunto a eles está a tamén ex-ministra, Elena Salgado (PSOE) e un dos responsábeis da redacción da Constitución de 1978, Miguel Roca, que son conselleira e vogal, respectivamente, no Consello de Administración da empresa eléctrica. Iberdrola, Red Eléctrica española e HC Energía Tamén así, Iberdrola conta entre as súas fichaxes con ex-ministros. É o caso de Ángel Acebes, ministro de Xustiza, Interior e Administracións Públicas durante os gobernos de Aznar (1996-2000/2000-2004) e actualmente conselleiro externo e membro da comisión de nomeamentos e retribucións da eléctrica. Ao igual que Miguel Boyer e María Ángeles Armador(PSOE) que integran o consello de administración de Red Electrica Española, ou Luis Martínez Noval (PSOE) que toma parte da compañía HC Energía.