Summary: O presidente da plataforma de afectados debulla na primeira sesión da comisión de investigación as dúbidas sobre intervencións políticas de PP e PSOE antes e despois do sinistro, do que se cumpren cinco anos. "Cren que a política pode estar en mans de persoas con estes valores e prioridades?", di. Renfe rexeita as críticas de vítimas de Angrois polo seu maltrato tras o accidente

Renfe rexeita as críticas de vítimas de Angrois polo seu maltrato tras o accidente"O 24 de xullo de 2013 decidín, xunto coa miña parella e as miñas sobriñas de nove e once anos, viaxar en tren a Santiago, xa que pensabamos que era moito máis seguro que facelo en coche". Así comezou este martes no Congreso a súa intervención na primeira sesión de comparecencias da comisión de investigación sobre o accidente de Angrois Jesús Domínguez, presidente da plataforma de vítimas, que tardou cinco anos en ver feito realidade este foro de análise político sobre un sinistro que provocou 80 mortos e 144 feridos. Esa foi a súa única referencia á súa condición de vítima nunha comparecencia na que se centrou en plantexar, con datos tirados da instrución xudicial, as numerosas dúbidas que pairan sobre o caso sobre posibles intervencións políticas de PP e PSOE tanto antes como despois do sinistro que non serán dirimidas na investigación penal.O presidente da plataforma de afectados debulla na primeira sesión da comisión de investigación as dúbidas sobre intervencións políticas de PP e PSOE antes e despois do sinistro, do que se cumpren cinco anos"Houbo unha cacería do Goberno ao maquinista", chegou a criticar Domínguez, en referencia ao foco que os responsables políticos puxeron desde o primeiro momento no condutor do tren, imputado na causa xudicial agora xunto con outros seis cargos de Adif e Renfe polas eivas de seguridade que existían na liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o sinistro. "Pedímoslles que deixen de lado os intereses de partido para que esta comisión cumpra realmente cos seus obxectivos e se depuren as responsabilidades políticas", reclamou.Ao ex-ministro socialista de Fomento José Blanco acusouno Domínguez de ter presa por inaugurar o AVE Ourense-Santiago en decembro de 2011 antes de deixar o ministerio. Ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e o daquela secretario de Estado de Fomento, Rafael Catalá, de insistir tras o sinistro en que esa liña non era AVE, malia que así o ratificou a xustiza, para non prexudicar a imaxe internacional da alta velocidade española. E á ex-ministra popular Ana Pastor, de prometer unha investigación técnica independente que a UE segue a reclamar a España e unha suposta colaboración coa xustiza que Adif e Renfe non sempre acataron. "Os papeis os tivemos que sacar nós de Adif", dixo. "Vostedes cren que a política pode estar en mans de persoas con estes valores e que teñen estas prioridades?", preguntouse Domínguez. Todos eses citados e outros máis, ata medio cento de comparecentes, irán pasando nos próximos meses polo Congreso."Cren que a política pode estar en mans de persoas con estes valores e prioridades?", di DomínguezNo accidente de Angrois o maquinista do tren, Francisco José Garzón, despistouse tras recibir unha chamada do interventor do convoi e non freou a tempo antes da curva de Angrois. Nin nas vías nin no tren había activo ningún sistema de seguridade que evitase ou paliase ese previsible erro humano. Nas vías o sistema de control constante da velocidade (ERTMS, o propio do AVE) recortárase en 2010 e a bordo dos Alvia desconectárase en 2012. Domínguez puxo o foco sobre a posible interferencia de responsables políticos en catro feitos que obviou a investigación oficial de Fomento, nos que se está a centrar a investigación penal (polos que están tamén imputados os directores de Seguridade na Circulación de Adif e Renfe, Andrés Cortabitarte e Antonio Lanchares, en cargos de confianza co PSOE e co PP) e que veñen de ser postos en cuestión pola Unión Europea."Todo indica, como sinalou o xuíz, que intereses comerciais e políticos se antepuxeron á seguridade das persoas"En primeiro lugar, o cambio do proxecto orixinal da liña durante o mandato de Blanco que supuxo recortar a seguridade na curva. O segundo, a desconexión en 2012, xa con Pastor á fronte de Fomento, do sistema de seguridade tamén a bordo dos Alvia porque fallaba e provocaba atrasos. O terceiro, o feito de que non se actuase tras unha alerta expresa dun maquinista xefe un ano e medio antes do sinistro de que na curva de Angrois podía ocorrer un accidente como acabou sucedendo. E o cuarto, a non realización por parte de Adif da avaliación de riscos da curva que esixía a normativa europea. "Todo indica, como sinalou o xuíz, que intereses comerciais e políticos se antepuxeron á seguridade das persoas", dixo.Xunto con estes feitos, Domínguez citou tamén "a inacción" do primeiro fiscal do caso que se centrou en acusar só ao maquinista e a imposición por parte da Xunta ao xulgado de dous peritos sen experiencia en materia ferroviaria, un dos cales plaxiou parte do seu informe da investigación oficial de Fomento. "Isto é reflexo da separación de poderes dun Estado democrático?", preguntouse, para lamentar que "pese a todo isto, ningún responsable político dimitiu ou pediu perdón e, para a nosa humillación, moitos foron incluso premiados"."Os ministros están noutras cousas"Domínguez asegura que houbo un "pacto" político entre PP e PSOE para protexerse de xeito mútuoFoi durante as preguntas dos diversos grupos parlamentarios cando Domínguez incidiu, por unha banda, na súa mensaxe de que Blanco e Pastor non poden ser acusados de 80 homicidios, "os ministros están noutras cousas", pero que os responsables políticos do sistema ferroviario español deben dar explicacións. Igualmente, salientou o interese deses mesmos responsables por poñer todos os focos sobre o maquinista no que cualificou como "unha cacería do Goberno ao maquinista", que ao seu ver "tivo un despiste e tivo responsabilidade, pero houbo máis responsables". Domínguez tamén aseverou que houbo un "pacto" político entre PP e PSOE para protexerse de xeito mútuo.O único dos grupos que non formulou preguntas a Domínguez senón que se limitou a facer unha exposición da súa postura foi o PP, representado polo deputado ourensán Celso Delgado, quen fixo fincapé en que a causa penal aínda está aberta cinco anos despois pola súa complexidade e en que esta comisión política pode interferir con ela. Domínguez respondeulle que é "infantil" culpar a outros dunhas demoras e complexidades das investigacións das que el considera moi responsable o Goberno do PP.As vítimas non entenden que poden achegar o maquinista e o interventor a unha investigación política como a do CongresoXunto con Domínguez, este martes tamén compareceron no Congreso outras vítimas e familiares de falecidos. Cristina Liras, que perdeu no sinistro o seu fillo de 27 anos, insistiu en non ser tratada como unha vítima senón como unha cidadá que esixe atención e respecto por parte dos poderes públicos. "Teñen fillos? Vostedes non loitarían por averiguar a verdade e esixir responsabilidades?", preguntou aos deputados presentes. En similares termos expresouse Concepción Díaz, citada á comisión como vocal de outra asociación de vítimas creada tras o sinistro, minoritaria e que non está a ter actuacións de investigación activa de todo o que rodea o accidente como si fai a plataforma. "Tivemos que ir á Unión Europea para que se nos escoite como cidadáns que somos", dixo esta nai dun fillo falecido en Angrois con 21 anos. Pola contra, outra vítima que non forma parte de ningunha asociación, Elena Moreno, que foi deputada de UCD na lexislatura constituínte do Congreso, asegurou na súa comparecencia que o que ela desexa é esquecer o accidente, que non se sinte representada por ningunha asociación e que esta comisión política no Congreso non terá utilidade e pode interferir na investigación xudicial.Este mércores están citados, a petición de PP e PSOE, o maquinista do tren, Francisco José Garzón, e o interventor cuxa chamada telefónica o despistou. As vítimas non entenden que poden achegar o maquinista e o interventor a unha investigación política como a do Congreso.


Summary: Esta terza feira no VenhanMáisCinco a claqueta quen a porta é o director de cinema Ignacio Vilar, autor de filmes tan laureados como A Esmorga ou a recente Sicixia.

-Como avalías o estado actual da cultura galega? -Preocúpame moito comprobar que hai cada vez menos galegos interesados polo seu, pola súa cultura, polo seu idioma, especialmente entre as xeracións máis novas. De seguir así, a nosa cultura camiña inexorablemente á extinción podendo ficar relegada, no mellor dos casos, a unha obra de museo en poucas décadas. En definitiva, dáme mágoa pensar que moitos galegos decidiron facer o "hara-kiri" coa súa propia cultura. -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista? -Sen querer negar o deber das institucións neste senso, coido que cada un de nós debemos asumir a nosa parte de responsabilidade para evitar esa desfeita. Se temos en conta que a política se move en función das esixencias dos aldeáns e cidadáns, é imperativo que a sociedade tome partido canto antes. Cómpre superar o concepto da cultura de balde que contribúe a degradala ante os ollos da sociedade e que cada un de nós faga un exercicio de autocrítica canto antes. Temos nas nosas propias mans a posibilidade de fomentar o desenvolvemento da cultura galega (pagando un prezo real polo cinema, o teatro, a prensa, a literatura, a música…), falando a nosa lingua e descubrindo a nosa xeografía, a nosa gastronomía, etc. En definitiva, apostando polo noso, como fan outros pobos no mundo. Cómpre superar o concepto da cultura de balde que contribúe a degradala ante os ollos da sociedade e que cada un de nós faga un exercicio de autocrítica canto antes. Alén disto, o respaldo institucional debería traducirse sen demora nun consenso entre todos os partidos políticos con representación parlamentaria a prol dun uso transversal da lingua e da cultura galegas, onde estas foran empregadas con total normalidade en todos os eidos, redundando nun beneficio íntegro para a sociedade e deixando de ser empregadas coma unha arma política particular. Para os vindeiros cinco anos espero que Sermos Galiza sexa un xornal plural e libre e aspire a converterse nun medio de referencia para a sociedade galega -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -É ben sabido que para a consolidación dunha sociedade democrática é imprescindible gozar dun xornalismo de calidade que arrisque na investigación de temas controvertíbeis. Para os vindeiros cinco anos espero que Sermos Galiza sexa un xornal plural e libre e aspire a converterse nun medio de referencia para a sociedade galega. O futuro do xornalismo dixital acaba de comezar, tal e como demostra a predilección das novas xeracións pola información a través das novas tecnoloxías, e, neste senso, o seu futuro tanto como fonte de información coma de ferramenta de normalización lingüística é prometedor. Alento Sermos Galiza a apostar polo consenso político necesario para unha defensa transversal da nosa lingua e da nosa cultura.


Summary: Os casos activos manteñen a tendencia á baixa. A cifra de novos contaxios tras a fin de semana sitúase por baixo do medio milleiro.

O ritmo de contaxios diarios por Covid-19 volveu descender na Galiza, onde se confirmaron nas últimas horas 447 novos contaxios -fronte aos 560 novos notificados este domingo e os 710 do sábado-. Con todo, esta cifra tamén rebaixa en máis dun centenar o número de novos positivos declarados hai xusto unha semana. Doutra banda, a presión hospitalaria mantense nas unidades de coidados intensivos con 63 pacientes ingresados e aumenta nas unidades convencionais de hospitalización, con 268 doentes, 21 máis que o último día. Segundo os datos facilitados pola Consellaría de Sanidade na mañá desta segunda feira con datos até as 18 horas deste domingo, os novos contaxios descenden en todas as áreas sanitarias salvo nas de Ourense e Pontevedra, onde soben lixeiramente con respecto á xornada anterior. Se ben, o número de probas diagnósticas realizadas no conxunto do territorio tamén diminuíu coincidindo coa fin de semana. Novos contaxios e casos activos Na área da Coruña confirmáronse 101 novos contaxios (18 menos que os notificados o domingo), na área de Lugo notificáronse 78 contaxios novos (38 menos), na área de Santiago notificáronse 75 novos contaxios (52 menos), na área de Vigo hai 72 novos contaxiados (1 menos), na área de Pontevedra son 45 novos casos (13 máis), na área de Ourense son 43 contaxios novos (2 máis) e na área de Ferrol confirmáronse outros 33 contaxios (19 menos). Após o último balance, o número de casos activos en Galicia descende a 10.411 (467 menos que nos notificados o domingo), despois de que case un milleiro de persoas recibisen o alta epidemiolóxica nas últimas horas. Por áreas, A Coruña conta con 3.096 persoas coa infección por Covid activa, seguida pola área de Vigo, con 2429 casos activos. Na área de Lugo hai 1.231, na área de Santiago son 1.211 casos, na área de Pontevedra hai 945, na área de Ferrol son 785 e na área sanitaria de Ourense hai 714 casos activos. Presión hospitalaria Con respecto á presión hospitalaria, a situación nas unidades de coidados intensivos dos centros sanitarios galegos non variou nas últimas horas a efectos de ocupación. Manteñen 63 pacientes con Covid ingresados. A área da Coruña segue na cabeza con respecto ao número de pacientes en unidades de coidados críticos, con 19 ingresados (un menos), seguida pola área de Ferrol, con 11 pacientes en UCI (dúas máis). Na área de Vigo os pacientes en UCI baixaron de 11 a 10 e, no resto de áreas sanitarias, permanecen en UCI o mesmo número de persoas que hai 24 horas: oito en Ourense, seis en Santiago, cinco en Lugo e catro na área de Pontevedra. Con todo, a presión en unidades convencionais de hospitalización creceu nas últimas horas, e pasou de 247 a 268 pacientes (21 máis que hai un día). Os ingresados en planta aumentaron en todas as áreas sanitarias, excepto en Pontevedra, onde hai un menos, e en Santiago, onde non houbo cambios. Falecementos Desde que comezou a pandemia faleceron 2.540 persoas con coronavirus. Os últimos decesos comunicados polo Sergas foron os dun home de 74 anos e unha muller de 73 anos, ambos os ingresados no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña.


Summary: Goto Nunes formouse no núcleo central do poder do espazo cristián peninsular desde fins do século IX até comezos do século XI. Casou co rei Sancho Ordóñez, nunha operación política para redobrar as ligazóns da monarquía co sector oligárquico que estaba apoiando a alternativa contra Afonso Froilaz, valedor dos intereses da área castelá.

Fai parte daquela xinea que por si soa impugna o relato da historiografía españolista sobre a Idade Media no espazo ibérico. Foi do mesmo sangue daqueles magnates sinalados pola oficialidade de asturianos e leoneses, nados, criados e educados na Galiza, emparentados entre eles propios e que defenderon os intereses oligárquicos do seu grupo social, na altura coincidente cos dos intereses do reino cristián peninsular. Chamáronse Elvira Menendes, Adosinda Guterres, Aragonta Gonzales, Goto Nunes, Teresa Ansures, Velasquita Ramires ou Elvira Menes e remataron como raíñas dun reino de si, respectado e admirado naquel mundo a camiño do ano 1000. O matrimonio de Goto con Sancho I e a súa proclamación como rei da Galiza na catedral de Compostela no ano 926 foi unha xogada da oligarquía galega que mandou no espazo cristián peninsular. Tempos aqueles, onde Adosinda Guterres, nai do rei galego Ordoño III, tomou como propio o seu curmán, o poderoso Ramiro II, após o tempo casado de novo coa súa parente Ortega Romaes, neta de Milia de Wessex, a princesa británica que chegou por mar a Ortegal a xuntarse cun outro membro da familia real galega, aquel Rodrigo Romaes, neto de Froila I. E así foron os días previos ao ano 1000 en Celanova, en palabras de Alonso Ceballos, "centro da casa da familia real", onde sempre ficou unha lembranza especial para Ramiro II, coñecido polos seus contemporáneos como o Grande e que mereceu a zunia da historiografía españolista por derrotar unha e outra vez o conde castelán, Fernán González. Goto Nunes formouse no núcleo central do poder do espazo cristián peninsular desde fins do século IX até comezos do século XI. Seu pai, o conde Munio Guterres, foi fillo de Guterre Menendes e Santa Ilduara, irmá de San Rosendo, sobriño da raíña Elvira Menendes e de Ordoño II e curmán de Sancho Ordoñez, Afonso IV e Ramiro II. Súa nai foi filla do gobernador de Coimbra, Airas Menendes, irmán de Guterre Menendes, integrante tamén da poderosa xinea dos Guterres e ligada coa casa real, como sobriña e curmán de raíñas e reis. Dona Goto, filla de dous curmáns, casou cun curmán de pai e da nai, o rei Sancho Ordóñez, nunha operación política para redobrar as ligazóns da monarquía co sector oligárquico que estaba apoiando a alternativa contra Afonso Froilaz, valedor dos intereses da área castelá. A súa etapa como raíña alongouse tres anos, entre o 926 e o 929, retirándose posteriormente como abadesa ao mosteiro de Santa María de Castrelo de Miño, onde finará á volta do 964, cando contaba 64 anos. O matrimonio de Goto con Sancho I e a súa proclamación como rei da Galiza na catedral de Compostela no ano 926 foi unha xogada da oligarquía galega que mandou no espazo cristián peninsular. Ao tempo, Sancho procedeu desa mesma xinea, como fillo da raíña Elvira Menendes e neto de Hermenexildo Guterres, o auténtico líder da nobreza galega no século IX, e cabezaleiro dunha saga que mantivo a Coroa até Vermudo III, morto no 1038 na batalla de Tamarón e sucedido pola súa irmá, a emperatriz Sancha, nai dos reis García, Afonso VI e Urraca e avoa do grande emperador Afonso VII. A raíña Goto tomou terra en Santa María de Castrelo de Miño. O centro relixioso fundado no século X pola familia dos Guterres, serviu de refuxio ao futuro emperador Afonso VII perseguido pola nai e protexido pola súa aia Maior de Traba, pertencendo logo á Orde de San Xoán de Malta e foi testemuño ao longo da Idade Media doutro fitos da historia de Galiza. Alí, canda Goto enterráronse o seu marido, Sancho I e o seu parente, Sancho II, para eles o Craso.


Summary: Nunha sentenza pioneira considérase probada a existencia dunha relación laboral que exixe a contratación das traballadoras, a súa alta na Seguridade Social e os dereitos e prestacións que dela se deriven.

O pronunciamento xudicial produciuse após actuar de oficio o xulgado logo da demanda interposta pola Tesourería xeral da seguridade social. O proceso orixinouse após unha inspección de traballo en outubro de 2012 no que se anunciaba como un centro de masaxes eróticas mais nos que se ofrecían servizos sexuais. Como resultado iniciáronse dúas investigacións. Unha penal que rematou por ser arquivada após declararen as traballadoras sexuais que desenvolvían a súa actividade libremente, nen forzadas nen sometidas a presión algunha –segundo trascendeu na imprensa catalá. Doutra banda, inicouse un proceso laboral que continuou adiante pola falta de filiación á Seguridade Social das traballadoras. Este expediente foi recorrido pola propietaria do estabelecemento e elevado ao xulgado do social. Na instrucción as traballadoras declararon ter unha xornada laboral de 12:00 a 22:00 horas e o cobro dunha comisión por servizo. Aliás, aseguraron que a clientela, as instalacións e o material eran fornecidos pola empresa. Este feito evidencia –segundo os informes policiais e inspección de traballo-- a existencia dunha relación laboral entre as traballadoras e a propietaria da empresa quen acordaba o prezo dos servizos sexuais cos clientes e a fórmula de pagamento, quer en metálico, quer con tarxeta. A existencia dun vínculo laboral, di o xuíz, "non admite moita discusión" pois ten "os trazos esenciais de todo contrato laboral" A existencia dun vínculo laboral, di o xuíz, "non admite moita discusión" pois ten "os trazos esenciais de todo contrato laboral", isto é, "a prestación voluntaria de servizos, retribución e dependencia", citan desde La Vanguardia a sentenza xudicial. Un contrato laboral Perante esta realidade o xuíz entende probada a relación laboral e, continúa o fallo, enmarca este feito nun "marco regulador da prostitución" que fica "na regulación administrativa e a despenalización aplicativa". Neste senso, o xulgado entende que as traballadoras deben ver recoñecidos os seus dereitos laborais, a comezar por un contrato mediante o cal seren dadas de alta na Seguridade Social e do que se derivan o correspondente dereito a cobrar o desemprego, a baixa, a atención sanitaria e prestacións por xubilación. Dereitos que xa foron reclamados pola propia Tesourería da Seguridade Social polo tempo en que as traballadoras desenvolveron a súa actividade no suposto centro de masaxes. A sentenza pode ser recorrida perante unha instancia superior. De ser confirmado o fallo perante o Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya sentaría xurisprudencia recoñecendo que as traballadoras sexuais que actúen por conta allea e sen coacción deben ver garantidos os seus dereitos como calquera outra traballadora. A decisión xudicial espertou as críticas dos sectores que defenden a abolición da prostitución.


Summary: O informe final que remitirá ao executivo tilda de "inoportuno" o anteproxecto de lei de reforma e lembra que o recurso presentado á lei de prazos "continúa no Constitucional".

Unha de cal e unha de area a que dá o Consello Fiscal no seu informe a respeito do anteproxecto de lei polos dereitos do concibido e da muller grávida. O órgao recolle en 59 páxinas --que serán remitidas ao goberno español-- as súas valoracións en relación coa reforma que prevé aprobar o Ministerio de Xustiza mais que, segundo os pronosticos, non se levará a Cortes até o mes de setembro. Segundo o Consello Fiscal a proposta lexislativa de Gallardón é unha "inoportunidade" habida conta, sinalan no informe, que o recurso presentado polo Partido Popular contra a Lei de Interrupción Voluntaria do Embarazo, coñeciza como lei de prazos, aínda está pendente de resolver polo Tribunal Constitucional. Apoia as sancións ás mulleres que aborten por "coherencia penal" No entanto, no seu ditame o Consello afonda nalgunhas cuestións e mesmo defende --como xa fixera o Consello Xeral do Poder Xudicial-- a fixación de sancións para as mulleres que "se causen o seu propio aborto ou consintan que outro llo cause". O contrario, din @s fiscais, fai que o proxecto de lei "careza de coherencia" penal. O Consello ampara a súa argumentación na doutrina do Tribunal Constitucional de retornar o marco lexislativo "sistema puro de indicacións" sempre que se "respecte o principio de proporcionalidade" en relación cos dereitos do nascituro e da nai. O informe di que o aborto euxenésico podería ser unha "opción de política criminal" No tocante á supresión do suposto de aborto euxenésito por razóns de inviabilidade do feto o Consello Fiscal súmase á opinión amosada polo Consello Xeral do Poder Xudicial e aposta en desligalo do prexuízo psicolóxico ao entender, di o informe, que "o suposto de aborto euxenésico podería ser entendida como unha opción de política criminal". No entanto, sinala que é "susceptíbel de debate" polo que "non pode darse por rematada" a discusión sen ser "cuidadosamente reflexionada". Finalmente, a respeito dun dos elementos contidos na anterior lei e que ergueu maior confrontación para o Partido Popular o Consello Fiscal entende que a autorización da nai/pai/titora legal dunha menor que queira interromper a súa gravidez é "unha exixencia inherente ao cumprimento das súas funcións" mais, acrecenta, "pode non ser aconsellábel no caso de menores emancipadas ou de 16 e 17 anos a quen se debe recoñecer un grao de autonomía superior".


Summary: O operario estaba a facer tarefas de reparación e mantemento a bordo dun buque amarrado en Beiramar.

Un traballador de 53 anos de idade, J.P, faleceu esta segunda feira nun accidente laboral rexistrado ao caerlle enriba unha porta pesada dentro dun barco no Porto de Vigo. Segundo os datos facilitados pola Policía e fontes sanitarias, este accidente laboral sucedeu sobre as 13:45 horas desta segunda feira no barco Argos Vigo no Porto de Vigo. Ao traballador, sinalaron fontes da Policía, "caeulle unha porta dentro dun barco cun peso considerábel", cando estaba a realizar labores de reparación a bordo do buque, na zona de Beiramar. En concreto, o 061 enviou unha ambulancia de soporte vital avanzado para atender ao operario, que faleceu no lugar dos feitos, confirmaron a Europa Press fontes sanitarias. A Policía indicou que a investigación sobre este accidente laboral con resultado de morte corresponde á Inspección de Traballo, pero aclarou que ao lugar acudiron efectivos de Policía Científica e comunicarase ao xulgado o sucedido. Os sindicatos alertaban a mediados de abril da febleza da prevención laboral na Galiza, o que se evidenciaba coa crise sanitaria do coronavirus e lembraban que nos dous primeiros meses de 2020 houbo 4.600 accidentes laborais na Galiza, nos que se rexistraron 10 vítimas mortais.


Summary: Os informes que miden o estado da sociedade da información xa non serán feitos desde a administración pública. A Xunta saca un concurso de máis de 100.000 euros que afonda na privatización do Observatorio da Sociedade da Información de Galicia (OSIMGA).

A privatización dos estudos sobre a sociedade da información vai a máis co novo concurso que a Xunta publica de máis de 100.000 euros. Os contidos que até agora estaban a ser elaborados por dous traballadores do Observatorio da Sociedade de Información e o Centro Demostrador TIC, os dous delegados de persoal, pasarán a ser realizados por unha empresa privada. "A única explicación é que queiran ter informes a medida. Os indicadores falan de que estamos na cola da sociedade da información e, desta maneira, poden conseguir que se reflicta unha idea distinta", explica David Santomil, delegado de persoal da CIG e un dos traballadores que até agora se encargaba da elaboración dos contidos e informes. Especialistas sen perfil A explicación que desde a administración se lle deu aos dous traballadores é que o seu "perfil" non é apto para realizar este tipo de tarefas a partir de agora. O argumento cae polo seu peso co currículo de David Santomil, que é doutor en Xeografía e Análise Territorial e especialista en Sociedade da Información. "É curioso que os dous traballadores que deixamos de desenvolver esa función somos delegados sindicais, eu da CIG e o meu compañeiro da UGT", denuncia Santomil acerca dun servizo que se vén desenvolvendo na administración desde o 2007. "Está claro que o que buscan é privatizar por unha banda e, pola outra, conseguir informes á súa medida, sen estar elaborados por empregados públicos senón que se presten a enmascarar uns indicadores moi baixos -por múltiples razóns- no ámbito tecnolóxico", afirma o delegado sindical. Gañan as empresas tecnolóxicas O novo concurso súmase a moitos precedentes que camiñan cara á privatización do ámbito tecnolóxico, un dos últimos o do Centro Demostrador TIC para empresas que saíu a concurso por máis de 300.000 euros. A CIG denunciou xa con anterioridade a incorporación de persoal de empresas privadas a postos de dirección da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (AMTEGA) e tamén a contratación de servizos externos e asistencias técnicas para o desenvolvemento de funcións que son propias do persoal laboral público. Un dos exemplos que sinalan é a dirección na Área de Sociedade Dixital, da que depende o Observatorio, ocupada desde xuño de 2013 por persoal dunha empresa privada no canto da funcionaria que até entón ocupaba o posto. "A administración pública estase a converter no ámbito tecnolóxico nunha SL, con directivos e contratacións privadas". Abonda con consultar o portal de licitacións para comprobar que na AMTEGA estanse a privatizar todos os servizos TIC. O resultado é unha peor calidade dos contidos e un maior gasto económico", explica David Santomil, convencido de que a Xunta quere facer crer "que isto é Silicon Valley cando estamos aos niveis dos territorios periféricos nos indicadores da sociedade da información".


Summary: [EN ACTUALIZACIÓN] Reanudouse esta terza feira o xuízo ao procés e fíxoo co interrogatorio do fiscal a Jordi Turull, ex conselleiro da Presidencia. Candidato falido no seu momento á investidura como president —non conseguiu o apoio da CUP, que optou pola abstención— é unha das figuras con maior peso político de Junts per Catalunya. Nas súas respostas ao Ministerio Público, enfatizou que en todo momento o Govern procurou o diálogo co Estado e que o movimento independentista catalán é un fenómeno social que vén de abaixo a arriba e non está teledirixido polas cúpulas partidarias.

A peza clave da acusación do MInisterio Público contra Turull está contida nun presunto documento achado nun rexisto policial na morada de Josep María Jové, no seu momento número 2 de Oriol Junqueras na Vicepresidencia e na Consellaría de Economía do Govern, titulado Enfocats e no que se pormenorizan as fases do conflito político co estado e os pasos que daría o movimento soberanista para conseguir a independencia. Turull afirmou en todo momento que non coñecía o documento, cualificado como "extravagante" e "apócrifo" por Oriol Junqueras durante o seu interrogatorio. Porén, o fiscal construíu boa parte do seu alegato a partir de extractos de Enfocats e tamén de textos presuntamente escritos por Jové nunha súa axenda en que se consignaban apuntamentos sobre reunións de dirixentes independentistas. No documento intervido na morada de Jové —tido por falso por parte do soberanismo— aparece unha referencia sobre a hipotética vontade dos axentes independentistas de procurar unha "estratexia de conflitividade" con Madrid. Negouno Turull con enerxía: "Os feitos desmínteno categoricamente. O Govern sempre tentou procurar un acordo co estado". [NOTICIA EN AMPLIACIÓN]


Summary: O Goberno inicia unha campaña de información para concienciar a cidadanía dos perigos dun 'apagón' e recomenda que se abastecen.

O Goberno austríaco comezou a preparar á poboación para un escenario de crise eléctrica que levará a unha apagada indefinida e xeneralizada en Europa. Deste modo, o Executivo dirixido por Alexander Schallenberg quere concienciar os cidadáns dun perigo que se fai cada vez máis real. "A cuestión non é se haberá unha gran apagada, senón cando", dixo a ministra de Defensa, Klaudia Tanner. As causas que poderían provocar este apagamento continental son varias, indican, mais as principais poden ser problemas técnicos ou sobrecargas debidas a picos de demanda que desestabilizan o sistema. O Goberno lanzou unha campaña de información, tanto nos medios como nas rúas, recomendando os austríacos e austríacas que se abastecesen dos produtos necesarios para "sobrevivir" a unha apagada. Segundo o Ministerio de Defensa austríaco, os materiais e produtos de supervivencia inclúen combustíbel, velas, baterías, auga potábel e conservas. Ademais, o exército subliñou a importancia de cooperar con veciñanza e familiares para evitar que calquera cidadán quede desprotexido ou vulnerábel. Os perigos dos cortes de luz Nunha sociedade cada vez máis dixital e tecnolóxica, unha apagada xeneralizada condicionaría practicamente calquera actividade, desde o tráfico nas rúas até a conservación de alimentos ou o uso de calquera medio de comunicación como ordenadores, teléfonos ou internet. Polo tanto, o impacto económico, pero tamén na vida cotiá das persoas, é case incalculábel. Por iso, o goberno prepara medidas para facer fronte a esta crise e propuxo preparar e adaptar as instalacións militares antes de 2025. Neste sentido, o plan prevé que sexan autosuficientes e, segundo dixo a Efe, o tenente coronel Pierre Kugelweis, estes espazos militares servirían como base de apoio para organizacións civís como bombeiros e paramédicos. Que hai detrás da campaña do goberno? O goberno austríaco decidiu avisar o público sobre o posíbel peche despois de avaliar unha serie de incidentes recentes. Por unha banda o aumento do prezo pola escaseza de electricidade e combustíbel no Reino Unido. Ademais, controlan máis variábeis como problemas en certas cadeas de subministración, como as relacionadas cos microchips e o aumento do prezo das materias primas.


Summary: As asociacións de pais e nais consideran inviábel ou imposíbel realizar unha avaliación do alumnado en termos de equidade e xustiza neste terceiro trimestre, sobre todo se a maioría do período segue a non ser presencial.

Inquietude. Esta é a sensación que traslada unha gran parte das familias galegas ante a liña que pretende marcar o Ministerio de Educación á hora de enfocar o que resta de curso escolar. As asociacións de pais e nais consideran inviábel ou imposíbel realizar unha avaliación do alumnado en termos de equidade e xustiza, tanto polas dificultades dos proxenitores á hora de conciliar como por aquelas derivadas da fenda dixital e o acceso aos contidos. A ministra Isabel Celaá xa recoñeceu publicamente a posibilidade de que a suspensión das clases de forma presencial se estenda até os meses de maio e xuño, o que expón unha serie de incógnitas en termos garantistas de cara ao terceiro trimestre do curso e nun momento no que aínda non se logrou asegurar a atención académica dos estudantes. A todo iso hai que sumar, segundo trasladaron a Europa Press responsábeis das confederacións de ANPAs, a cuestión da conciliación, tanto para aqueles pais e nais que teñen que traballar de forma telemática como para outros que se vén obrigados a acceder de maneira presencial. Unha problemática que se acentúa, recoñecen, a medida que se observan as franxas de idade máis novas. Rogelio Carballo, de Confapa-Galicia, advertiu de que hai moitos casos nos que se está descargando a responsabilidade "ás familias, os pais e os alumnos", e considerou que esta situación fai inviábel unha avaliación en termos de normalidade. Segundo trasladou, os traballos que se realizan, na maioría de casos, van "nun só sentido" e a atención non vai máis aló de "recibir contidos", cando é necesario que o alumno participe e interactúe co docente en lugar de "procesalo el só". Ademais, hai alumnos que aínda "non poden acceder" a esta educación telemática en determinados ámbitos xeográficos, polo que Carballo cre que a Administración debe "darlle unha volta a todo isto" e "entender que non se pode ver esta situación nuns meses", sobre todo ante a posibilidade de que se volva a producir outro brote epidémico. "O máis sensato é tomar medidas de emerxencia este curso e, de cara o curso que vén, ter preparadas todas as ferramentas informáticas e medios para que todo o mundo poida facer formación a distancia. É posíbel a transición cara á teleformación, pero transparente e con todas as garantías", explicou. Confapa defenderá "até o final" que o criterio que prevaleza é que este período "non sexa avaliábel" e pedirán ás familias "que non se presten a facer de suplentes de pedagogos", sobre todo ante as carencias da dispoñibilidade tecnolóxica e de procedementos para levar a cabo o proceso educativo. Atención á diversidade Fernando Lacaci, de Anpas Galegas, incidiu ademais no problema da atención á diversidade e os alumnos de distintas capacidades, que se está tratando xunto ao resto do estudiantado cuns medios "lamentábeis". É por iso que cre "totalmente imposíbel" avaliar os contidos neste escenario, sobre todo ante a posibilidade de que o terceiro trimestre careza practicamente de clases presenciais. Lacaci criticou que se tente proxectar unha sensación de "normalidade académica" que non se axusta coa realidade, posto que a Administración non é consciente da "cantidade de xente que se está deixando atrás". Infantil, "un problema importante" Ambos portavoces advertiron tamén de que existe "un problema importante" no sector de 0 a 3 anos. Rogelio Carballo apelou a que os medios telemáticos "non valen" para todos os alumnos, e non se pode abordar a problemática por igual en todas as etapas educativas. Neste caso particular existe, ademais, unhas dificultades de conciliación nesta situación, que se agravará cando a corentena remita para os adultos, pero os mozos aínda "permanezan confinados" na casa. "Dos nenos non se fala en absoluto", criticou Lacaci, e é aí onde os plans e o discurso do Ministerio "se veñen abaixo", posto que existen situacións de familias en circunstancias laborais "absolutamente radicalizadas" e "non hai alternativas" de atención, a diferenza doutros mozos de idades avanzadas. Tanto Confapa como Anpas Galegas reclamaron á Administración que se favoreza a interlocución coas familias, posto que nestes momentos son as únicas coñecedoras das necesidades e do que están a facer os menores. Acomodar competencias A presidenta de Fecapa, Federación central de asociacións de pais de alumnos de Compostela, María José Mansilla, asegurou que a situación "é complicada para todos", e que mesmo nos centros concertados e privados non se pode falar de que o nivel económico "sexa alto en todos os casos" das familias. A pesar diso, asegurou que se está tentado facer un seguimento adecuado dos alumnos a través de plataformas educativas, pero que en todo caso este non pode considerarse "normal" á hora de realizar unha avaliación. A portavoz desta ANPA insistiu así en que "non é viábel" expor unha avaliación deste terceiro trimestre nas mesmas condicións, e que o camiño debe pasar por reformular contidos e acomodar competencias. "Ninguén é culpable de nada e menos os nenos. Son os únicos nos que temos que pensar", resolveu.


Summary: Denuncian que a nova orde non implica ningunha novidade polo que, entre outras cuestións, "segue sen dar resposta á atención ao alumnado con necesidades especiais". Unha representación sindical afirma que as políticas do Executivo galego fan que se vaia "dez anos" por detrás do que debería ter avanzado na inclusión nas aulas.

A nova orde da equipa de Alberto Núñez Feixoo para atender a diversidade nos centros educativos do país é insuficiente porque deixa a un lado os "retos e necesidades" que tiñan as infraestruturas. Hoxe alertou desta problemática a central CIG-Ensino, que considera que o plan pasou pola mesa sectorial "sen que mudase nada substancial" cando se precisaban cambios. "Regulación burocrática e formal, reprodución e actualización de normas publicadas após o Decreto do 2011 mais sen ningún paso adiante, ausencia de compromiso coa dotación de recursos humanos, materiais e formativos e unha concepción da atención á diversidade supeditada a non incrementar un investimento que interpretan como gasto", resumiu a representación sindical sobre a orde. A central denuncia que a Consellaría de Educación continúa a dar prioridade a unha "visión economicista" na que as e os alumnos con capacidades diferentes fican á espera. Por exemplo, respecto ao documento, pón en dúbida puntos como o feito de que a carga de traballo das e dos educadores sexa a mesma. "Non se pode atender correctamente a atención á diversidade sen recursos profesionais suficientes e sen unha redución da rateo nas aulas ordinarias cando temos alumnado", lamenta. De feito, pensa que a Xunta non está a dar conta da "realidade" das infraestruturas académicas. Para a representación do Ensino, a norma vén a ser unha "declaración de intencións e unha ordenación burocrática e normativa que, como sempre, quedará en papel mollado". Supoñen que iso vai ser así porque "vincula a atención á diversidade coa dispoñibilidade horaria do actual profesorado dos centros, a dotación insuficiente de persoal (coidador, intérprete de signos) ou inexistente (sanitario, fisioterapeuta, educador social) e mesmo a posíbel privatización de servizos que son responsabilidade" do departamento que dirixe Román Rodríguez. O secretario nacional da CIG-Ensino, Suso Bermello, entende que a diversidade vaise atender igual que hai case dez anos, polo que a inclusión das estudantes non vai ser tal para os avances sociais que existen hoxe en día fóra do ámbito educativo.


Summary: A nivel de Estado participaron 20.067 persoas, o 28% do censo de militantes e simpatizantes de Izquierda Unida

O 84,8% das persoas que tomaron parte en Galiza na consulta de Izquierda Unida deu o seu apoio a procurar unha confluencia e acordo electoral con Podemos para as vindeiras eleccións do 26 de xuño. Un total de 430 participantes votaron a prol desta opción, por 62 que se posicionaron en contra (10,5%) e 15 que optaron pola abstención (2,5%), segundo dados de IU recollidos por Europa Press. No conxunto do Estado español foi un 84,5% o apoio a explorar un acordo con Podemos, Votaron neste proceso 20.067 persoas, das que 16.953 apoian ir canda Podemos ao 26X e 2.623 dixeron non. Case medio milleiro abstivéronse. O secretario de Organización de IU, Adolfo Barrena, fixo unha valoración "tremendamente positiva". Só votou na consulta o 28% do censo de IU, formado por máis de 70.000 persoas: 22.000 militantes e 48.000 simpatizantes. Barrena recoñece que a participación foi baixa, mais considera que que voten 20.000 persoas é moi importante. Lembra que a participación é 5 puntos superior a respecto da consulta de cando se recolleron os avais para os diferentes documentos a debater na Asemblea Federal de xuño.


Summary: Após divorciarse, esta veciña de Vigo viu agravada a súa situación durante a pandemia, ao perder o seu emprego, polo que se acolleu finalmente á 'Lei de segunda oportunidade'.

O xulgado de Primeira Instancia número 4 de Vigo vén de ditar un auto no que acorda exonerar unha veciña da cidade do pagamento de débedas que ascendían a máis de 38.000 euros, ao acollerse á 'Lei de segunda oportunidade'. Segundo informou a Asociación de Axuda ao Endebedamento, esta muller acudiu á organización após divorciarse e perder o seu emprego durante a pandemia. A súa situación de paro, cun subsidio de pouco máis de 450 euros, facíalle imposíbel afrontar o pagamento dos créditos contraídos durante o seu matrimonio, e que debía abonar após divorciarse, ao estar casada en réxime de gananciais, así como a manutención dos seus fillos. No auto do xulgado, datado o pasado 21 de xullo de 2022, recóllese que a muller cumpre os requisitos legais para acollerse ao Beneficio de Exoneración do Pasivo Insatisfeito. Así, explicou a Asociación, após o divorcio, esta veciña de Vigo viu agravada a súa situación durante a pandemia, ao perder o seu emprego, e acudiu á organización para buscar que, ou ben se lle reducise a débeda, ou ben fose exonerada do pagamento. Os letrados acudiron ao xulgado para notificar a situación de insolvencia da afectada e, a continuación, expuxeron no seu nome unha proposta de acordo aos acredores (bancos e entidades financeiras). Este trámite fíxose ante notario para que quedara constancia da boa fe da muller, aínda que a proposta non foi aceptada. Finalmente, a afectada presentou demanda para declararse en concurso e solicitou acollerse á 'Lei de segunda oportunidade'. O auto do xulgado vigués aceptou a súa petición, dado que o propio administrador concursal xa reclamara a "conclusión do concurso por insuficiencia da masa activa" sen que se presentasen alegacións en contra. Aliás, a muller cumpría os requisitos para ser exonerada, dado que non podía afrontar os pagos da débeda cos seus ingresos, tentou un acordo extraxudicial e pagara os créditos contra a masa (non exonerábeis). Por iso, o xulgado vigués acordou a conclusión do concurso e a exoneración do pasivo non satisfeito por esta veciña (agás créditos de dereito público e por alimentos), á vez que estabeleceu que os acredores non poderán iniciar ningún tipo de acción fronte á debedora para cobralos.


Summary: A socialdemocracia escandinava aposta no reforzo da Alianza Atlántica co ingreso nas próximas datas de Suecia e Finlandia. O Kremlin advirte que a "política expansionista" da organización militar desencadeará unha "reacción".

Suecia e Finlandia están máis perto de se convertiren nos novos integrantes da OTAN. Se o domingo era o presidente finlandés, Sauli Niinisto, o encargado de comunicar ao seu homólogo ruso, Vladimir Putin, a súa intención de solicitar a adhesión, esta segunda feira foi a quenda da primeira ministra sueca, Magdalena Andersson. Andersson —socialdemócrata— ofreceu unha rolda de prensa xunto ao líder do opositor Partido Moderado, Ulf Kristersson, e salientou que o país "está a abandonar unha era para entrar nunha nova". Suecia dá un paso máis cara á súa integración na OTAN "A dirección do Partido Socialdemócrata decidiu que o partido traballará para que Suecia solicite o ingreso na OTAN", explicou a formación nun comunicado após debater o asunto esta fin de semana para determinar a súa posición oficial. Esa solicitude, explican os socialdemócratas, está condicionada "a que non se despregue armamento nuclear ningún nin bases permanentes" no país. "A invasión rusa de Ucraína empeorou a situación en materia de seguridade para Suecia e para Europa no seu conxunto", engadiu a ministra de Exteriores, Ann Linde. Cómpre lembrar que a primeira ministra finlandesa, Sanna Marin, é tamén socialdemócrata —non así o presidente Niinisto, que é conservador—. A OTAN non desbota despregar tropas en Suecia e Finlandia Putin adianta unha "reacción" Pola súa parte, o presidente de Rusia, Vladimir Putin, desbotou esta segunda feira que a adhesión de Finlandia e Suecia á OTAN supoña unha ameaza directa para a seguridade do seu país xa que non ten "problemas" con estas dúas nacións. Porén, avanzou que "sen dúbida" responderá a esta "política expansionista sen fin" da Alianza. "A expansión da infraestrutura militar a eses territorios sen dúbida desencadeará a nosa contrarreacción", dixo. Finlandia informa a Putin da súa vontade de entrar na OTAN Esa reacción de Moscova, apuntou, "dependerá da natureza das ameazas que xurdan". Aliás, acusou os países occidentais de estar a crear un problema "desde cero", polo que garda o seu "dereito" a "responder en consecuencia".


Summary: O secretario xeral do PSdeG-PSOE, que apoiou a Rubalcaba, repite o compromiso de incorporar os militantes que votaron a Chacón e di sentirse "orgulloso" de Francisco Caamaño. Afirma que "todas as mañás que o goberno galego ve que cae o sistema financeiro, que cae o plan eólico, que cae o plan de acuicultura, temos moi próximas unhas eleccións galegas".

Minutos despois do anuncio de que Alfredo Pérez Rubalcaba se convertía no secretario xeral do PSOE, o secretario xeral del PSdeG-PSOE, Pachi Vázquez, lanzou unha mensaxe de unidade, expresando a súa satisfacción polo resultado, aínda que salientando que "o enorgullecía a candidatura de Carme Chacón", e que "o bo sería que agora todos rememos na mesma dirección". Vázquez salientou que "temos que abrir o partido, renovar o modelo, incrementar a participación, temos que facer os deberes", de cara ás eleccións autonómicas de Andalucía e Asturias, mais tamén "a outras eleccións que se están cocendo, en Galicia". O líder dos socialistas galegos afirmou que "todas as mañás que o goberno galego ve que cae o sistema financeiro, que cae o plan eólico, que cae o plan de acuicultura, temos moi próximas unhas eleccións galegas". De cara á conformación da executiva federal do partido, da que espera formar parte -"queda unha longa noite de conversas", dixo-, fixo fincapé en que no PSOE "temos unha gran cultura de incorporación. Hai que recordar que Rubalcaba non votara a Zapatero e aí estaba. E en Galicia o mesmo, dáme igual: delegados de un, delegados de outra. Somos do mesmo partido e tentaremos chegar a esa executiva poñendo os mellores homes e mulleres que poidamos". En concreto, Vázquez afirmou que se sente "orgulloso" de Francisco Caamaño, "porque eu cando vexo un socialista galego que ten protagonismo, dándoo todo en boa lid, síntome orgulloso".


Summary: Fernando González, un dos cinco cubanos que se atopan encarcerados en Miami desde 2001 acusados de espionaxe, será posto en liberdade en menos dun mes segundo o Nuevo Herald.

O preso cubano, Fernando González, será liberado polas autoridades estadounidenses nas próximas semanas. Segundo informou o seu avogado ao xornal Nuevo Herald, o detido podería saír da cadea o 27 de febreiro de onde será trasladado a un centro de inmigración á espera de ser deportado a Cuba. O detido, que toma parte do grupo dos cinco, foi detido en 2001 e condeado a 17 anos de prisión acusado de espionaxe. O xuízo que foi denunciado nas institucións internacionais por non respectar as garantías procesuais dos detidos, foi obxecto tamén dunha importante campaña para alén das fronteiras cubanas coa que familiares e responsábeis políticos da illa exixen a liberación e traslado dos cinco. De entre eles, René González, xa foi posto en liberdade en 2011. Os outros tres, cumpren condenas maiores e mesmo un foi condenado a cadea perpetua.


Summary: Máis de 2.500 casos activos de Covid-19 na Galiza, un escenario que non se vía desde o 16 de setembro, mais lonxe dos peores intres da pandemia.

248 novos casos activos de coronavirus na Galiza, reporta a Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade, con datos recollidos entre as 18 horas da sexta feira e a mesma hora do sábado. Este incremento, que profunda na suba constante de persoas co virus da Covid-19 ao longo de novembro, sitúa a Galiza por riba do 2.507 casos activos, unha cifra que non se dera desde o 16 setembro, após a detección de máis de 500 infeccións nas últimas dúas xornadas. Porén, estes datos seguen moi lonxe dos rexistrados durante outras etapas da pandemia de Covid-19, e tamén se afastan da situación que están a vivir outros territorios europeos, nun continente que a Organización Mundial da Saúde declarou como o epicentro da pandemia neste intre. No que atinxe ao número de casos por área sanitaria, a de Ourense (642) e a de Vigo (588) continúan a ser as máis afectadas polo SARS-CoV-2. Malia a alza de contaxios, a área sanitaria da Coruña (434) aínda se mantén por baixo dos 500 casos. Ademais, hai 257 na de Lugo, 233 na de Santiago, 219 na de Pontevedra e 134 na de Ferrol. A ocupación dos centros de saúde permanece estábel, con 14 pacientes en unidades de coidados intensivos, 59 en unidades de hospitalización e 2.434 no domicilio, nunha xornada na que non se informou de falecementos. A Consellaría de Sanidade salienta que se recuperaron do coronavirus 180.913 persoas, así como que se fixeron 2.953.239 de PCR desde o comezo da pandemia. Gromo en Lugo O partido da liga ACB de baloncesto disputado entre o Club Baloncesto Breogán e o Gran Canaria o 6 de novembro deixou até unha vintena de casos positivos en Lugo, sinalou Sanidade. O gromo afectou tamén o equipo, que despois do positivo do base do Canadá Trae Bell-Haynes tras o partido, viuse obrigado a aprazar o encontro previsto para hoxe contra o Joventut de Badalona.


Cando comecei a publicar, van alá uns anos, fíxeno coa conciencia de que a cultura galega sobrevivía nun limbo administrado por institucións e que a tarefa era achegar as creacións a sociedade a través dunha industria cultural ( Supoño que esas ideas son hoxe máis aceptadas, porén daquela comprobei o que xa intuía, que eran a peor carta de presentación dun autor). Así e todo nestas décadas pasadas as cousas foron cambiando e hoxe a cultura galega son dúcias de actores e actrices, de artistas e técnicos do audiovisual, pintores e ilustradores, escritores de libro ou para a cena teatral, pensadores, editores e, desde logo, xeracións de científicos. A cultura galega ten hoxe unha dimensión como nunca, abolutamente nunca, tivo antes desde a Idade Media. A cultura galega ten hoxe unha dimensión como nunca, abolutamente nunca, tivo antes desde a Idade Media Outra cousa é o fracaso do país nos distintos ámbitos, tamén neste eido. O estar gobernados por unha forza política inimiga da nosa cultura e da Galiza como país e a sinistra alianza entre o poder político e os medios de comunicación conseguiu que a creación artística e cultural galega non chegase como debera á sociedade. Penso no caso dos escritores en lingua galega, nunca houbo tantos escritores e escritoras con diversos estilos e personalidades literarias e, sen embargo, non chegan a existir entre os lectores como deberan. Os últimos escritores asentados no público chegaron na década dos oitenta e aínda así habería moito que contar acerca de como deron chegado ao público, mais as oportunidades que tiveron no seu momento xa non puideron ser disfrutadas polos que chegaron despois. O poder político e os medios de comunicación galegos trataron e tratan miserabelmente os nosos creadores, ocultándollos á sociedade, raleándolle aquilo ao que teñen dereito tanto eles como o país. Os medios de comunicación galegos unha outra vez transmiten á sociedade a idea de que a cultura son as institucións e, por riba, estas aparecen agora en grave crise Hai uns días os creadores culturais protagonizaron unha protesta ante o Presidente da Xunta, o conselleiro e demais autoridades, denunciaban a súa situación: están condenados á extinción, non poderán seguir a vivir do seu traballo. E non é esaxeración. Algo tan importante, e tan dramático para estas persoas, ficou inmediatamente sepultado polo conflicto aberto na Real Academia Galega que se estendeu a outras institucións, os medios de comunicación galegos unha outra vez transmiten á sociedade a idea de que a cultura son as institucións e, por riba, estas aparecen agora en grave crise. Non nos importaría tanto o conflicto e só o contemplariamos con curiosidade se non fose precisamente porque tapa o problema dramático da nosa cultura, aos problemas reais hai que lle sumar agora ese enredo. É por isto polo que os meus amigos e inimigos nesa institución terán de me desculpar se me entrometo nos seus asuntos, pois sendo a RAG un clube de particulares o feito de estar financiada con diñeiro público e o estar recoñecida institucionalmente mercé á Lei de Normalización Lingüistica fan que eses seus asuntos sexan públicos. A presidencia de Méndez Ferrín na Academia é inseparábel da súa propia historia persoal e dos conflictos desencadeados no galeguismo, na política e na cultura, desde o principio dos anos sesenta O conflicto ten diversos ángulos, como mostran as acusacións e reproches mutuos, mais converxen arredor da figura de Xosé Luis Méndez Ferrín e non se comprenderá nada do que aí acontece se non se fai un mínimo repaso histórico. A presidencia de Méndez Ferrín na Academia é inseparábel da súa propia historia persoal e dos conflictos desencadeados no galeguismo, na política e na cultura, desde o principio dos anos sesenta. É imposíbel relatar a crónica da literatura galega recente omitindo as relacións entre Ramón Piñeiro con Rodríguez Mourullo, Ferrín, Carlos Casares... E o mesmo repaso histórico habería que facer tanto coa RAG como coa institucionalización da lingua conformada por unha escola lingüística ou outra. A RAG, que sobrevivira no franquismo como unha institución obsoleta e inofensiva para o Réxime foi recuperada pouco e pouco para o galeguismo polos membros do grupo Galaxia que a ocuparon e como tal foi administrada baixo a presidencia de García-Sabell. As leas sectarias son características dun mundo cultural infantilizado e encerrado en si, iso é o que caracterizou a esa época. En varias ocasións preguntei a académicos conspicuos da liña de Piñeiro pola pretensión de Ferrín de ser académico, era un escritor instituído e consagrado que aportara cousa novidosas á nosa literatura e manifestara a súa demanda, non había razón lexítima ningunha para negarllo. As razóns dadas eran ambiguas e non se inspiraban noutra cousa que non fose a política de faccións, había que defender a posición fronte ao inimigo asaltante ou cunha explícita sentenza da guerra trincheiras, "posición que se abandona ocúpaa o inimigo". Unha dialéctica de guerra civil. Foron pasando os anos para todos e o grupo de Galaxia foise esvaecendo por causas naturais, Ferrín entrou na Academia finalmente e mesmo chegou a presidila cos votos de entre eles Foron pasando os anos para todos e o grupo de Galaxia foise esvaecendo por causas naturais, Ferrín entrou na Academia finalmente e mesmo chegou a presidila cos votos de entre eles. Visto con perspectiva pode ser visto como unha revancha persoal ou, sequera, como un curioso paradoxo; en calquera caso foi algo lexítimo que estableceu unha situación normal. Inevitábelmente as olladas da xente interesada nesas cousas e dos medios de comunicación virou cara alí, "era unha boa elección?". Particularmente coidei e así o dixen cando mo preguntaron que non tiña un perfil axeitado para ese papel, un presidente dunha academia debera ser unha persoa ou serena e petrucial ou dialogante para concitar unidade interna e que tivese un recoñecemento do conxunto da sociedade. Simplemente ninguén val para todas as cousas e Ferrín tiña unha figura con moitas aristas e moitos pasos andados, e case todos marcados polo enfrentamento de posturas e non polo achegamento. Nos cargos públicos, ese cargo éo, non se pode ser unha cousa e tamén a contraria. E na vida persoal tampouco. Seguramente que o intentou mais finalmente non o conseguiu e o personaxe Ferrín coa súa historia e as súas ataduras bateu coa figura de presidente, que pedía menos partidismo e máis contención. Que queiran que non o reintegracionismo é hoxe a tendencia máis estendida entre os defensores da lingua, e non falo aquí da súa lóxica e pertinencia E non estou a pensar no apoio a unha candidatura política, que iso entendo que é tan discutíbel como lexítimo, senón na violencia verbal contra os partidarios do reintegracionismo. Que queiran que non o reintegracionismo é hoxe a tendencia máis estendida entre os defensores da lingua, e non falo aquí da súa lóxica e pertinencia. Na RAG actual non entraría Castelao, Paz Andrade ou, anatema, Carvalho Calero, pois reina a intransixencia na concepción da lingua e o sectarismo lingüístico. Supoño que só iso explica tamén que non se lle teña ofrecido nunca ser membro ao promotor da Lei de Normalización Lingüística, Camilo Nogueira. Desa postura cerrada non se fala pois semella que é o natural, xa que está detrás a evidencia da nosa realidade histórica: o autogoberno acabou nas mans dos seus inimigos e eles mandan e limitan. Non hai que ter moita imaxinación para saber que se o nacionalismo galego e o galeguismo en xeral tiveran a forza para gobernar o país a interpretación da lingua sería menos limitada á fala de catro provincias e comarcas limítrofes e máis achegada á lingua dos países de fala portuguesa, como se da o caso contrario reina a hostilidade ao portugués. Nese sentido a actitude de Ferrín foi totalmente inapropiada, unha provocación a unha parte dos sustentadores do galego. Porén, non foi por iso que se chegou a ese enfrontamento interno, é evidente que en parte é un enfrontamento entre sectores de membros desa entidade, agora que non tería saltado a muxica que provocou o incendio senón fosen as reportaxes que publicou o ABC e que se estenderon a outros medios, como é inevitábel arestora. A posición do ABC é tan escandalosamente contraria á normalización da nosa lingua e é tanta a súa falta de vergoña que recibe diñeiro de Núñez Feijóo destinado á normalización lingüística e escribe os nomes das nosas cidades castelanizados, de La Coruña a El Ferrol (del Caudillo), é unha posición tradicional nese xornal que agora recibe novas enerxías coa chegada de elementos saídos da factoría La Voz de Galicia. O traballo xornalístico integrou acusacións artificiosas sobre o uso de coches oficiales lujosos e outras insidias que xa vimos na pasada campaña electoral contra a Xunta bipartita, unha verdadeira persecución de Méndez Ferrín e a demais directiva. Mais esa construcción sustentábase sobre denuncias de irregularidades que non se podían nin poden obviar. A situación na que se ven persoas valiosas e entregadas á causa da lingua é inxusta e cruel para eles e as súas familias e o remexido de supostas denuncias é deliberadamente confuso coa finalidade de luxalas a elas, a esa institución e, coa mesma, á lingua galega, mais deben ser aclaradas Non se poden deixar de banda sen aclarar coa excusa de que é unha campaña da extrema dereita, só serían válidas logo se as fixese unha publicación da extrema esquerda? A situación na que se ven persoas valiosas e entregadas á causa da lingua é inxusta e cruel para eles e as súas familias e o remexido de supostas denuncias é deliberadamente confuso coa finalidade de luxalas a elas, a esa institución e, coa mesma, á lingua galega, mais deben ser aclaradas. E con independencia de que sexa certo ou non que os académicos piden aclaracións lle estean a disputar a presidencia as súas preguntas deben ser contestadas polo ben da institución. Mais se Ferrín cre que non está na situación de presidir é lóxico que demita do cargo, o desengano que o leva a dicir que abandona tamén a institución merece respeto persoal. A vida é un relato e semella que ese desengano final era o final que pedía esa historia dado o vivido antes; en certa medida era un final previsíbel para esa aventura vital. E tamén a fin dunha época que chegou desde os primeiros sesenta. Os membros desa academia non souberon reaxer atinadamente á situación plantexada por un motivo evidente, afrontárona desde a cultura burocrática tradicional cando todo mudou. Mudou o papel dos medios de comunicacion en papel e dixitais e mudou a sociedade nestes últimos dous anos. A moral social maniféstase máis esixente que antes e conductas ás que estabamos afeitos a xente considéraas hoxe reprobábeis, os medios de comunicación están ao axexo de sombras de corrupción, son munición na loita política, e a sociedade censura arestora o que antes consentiu. Un cargo dunha institución que vive do diñeiro público ten que responder a esta nova esixencia e vixiancia, e non pode pensar que está excusado desa tutela cívica por motivo ningún. Están obrigados a resolver ese conflicto con perspectiva social, non pode ser que lle ofrezan á sociedade simplemente trincheiras, sospeitas e división. Coa situación histórica que vive a lingua, xa era o que nos faltaba E non quixera deixar o máis importante, gustemos ou non das academias, vexamos ou non os seus defectos, a RAG está aí e forma parte da orde social e política vixente e por herdar a lexitimidade moral do galeguismo é unha referencia cívica moi importante, non pode ser que o galeguismo o que lle ofreza á sociedade sexan sempre espectáculos así. Están obrigados a resolver ese conflicto con perspectiva social, non pode ser que lle ofrezan á sociedade simplemente trincheiras, sospeitas e división. Coa situación histórica que vive a lingua, xa era o que nos faltaba. Se manteñen unha postura de firmeza frente a unha manobra política única, o decreto de Núñez Feijóo contra o galego, e se solventan ese enfrentamento serán unha referencia social e se non, non. Señoras, poucas, e señores académicos, teñan sentido da xusta medida desa lideira, é un asunto feo e triste máis realmente dun tamaño ínfimo. Solucionen iso para que podamos atender aos problemas reais, os problemas de supervivencia dos creadores da cultura.


Summary: As institucións provinciais da Coruña, Lugo e Pontevedra acusan de "deslealdade" a Feijóo por pretender un fondo de cooperación "sen pactalo previamente", e pídenlle maior apoio ao sector tras case un ano de "esforzo" dos concellos.

As deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra responderon á proposta da Xunta desta mesma semana, na que pediu aos organismos provinciais e aos concellos dividir a conta das axudas á hostalería polas novas restricións por mor da pandemia. Piden "maior apoio" da Xunta e lembran que as administraicóns locais levan case un ano axudando "sen ter competencias nin recursos"As tres institucións provinciais, gobernadas por PSdeG e BNG,¡ esixiron ao Goberno galego "un maior apoio aos sectores máis afectados", coma a hostalaría e o comercio local, "tras case un ano no que as administracións locais levan facendo un esforzo importante neste eido, malia careceren de recursos e competencias".Así, nunha videoconferencia na que participaron os presidentes e a presidenta das tres deputacións --todos do PSdeG--, Valentín González Formoso, José Tomé e Carmela Silva, advertiron que todas as deputacións e a maioría de concellos puxeron xa en marcha liñas de axudas para apoiar ao sectores produtivos mais afectados pola pandemia "a pesar de tratarse dunha competencia autonómica". "O mundo municipal demostrou unha vez máis ser o máis achegado á cidadanía, dando unha resposta moito antes que a Xunta, que chega un ano tarde""O mundo municipal demostrou unha vez máis ser o máis achegado á cidadanía, dando unha resposta moito antes que a Xunta, que chega un ano tarde", aseguran as deputacións logo de que Feijóo presumise de que Galicia, segundo as súas palabras, "é a comunidade autónoma que máis está apoiar o sector da hostalería a través de axudas directas". Hai tan só dous meses, eran os concellos das principais vilas e cidades galegas os que recriminaban a tardanza da Xunta en aplicar axudas directas ao sector da hostalería mentres a inmensa maioría das administracións locais xa impulsaran plans de rescate. Agora, as deputacións lémbranlle a Feijóo que as axudas municipais e provinciais a sectores coma a hostalaría ou o pequeno comercio "fixéronse con recursos propios, sen o apoio económico da Xunta, a pesar de tratarse dunha competencia autonómica e de que a Administración galega recibiu máis de 200 millóns de euros do Goberno de España para pór en marcha programas destas características". As tres deputacións reclaman a Feijóo que elimine ou bonifique, tal e como pide o sector, os canon de lixo, auga e electricidade e o tramo autonómico do IRPFAsí, reclaman á Xunta que incremente o seu apoio implantando bonificacións fiscais nos impostos de carácter autonómico que carga a estes sectores coma a o canon de tratamento de lixo de Sogama, o canon de augas ou o tramo autonómico de IRPF. "As entidades locais fixeron un importante esforzo bonificando ou suprimindo temporalmente taxas e impostos, mentres que a Xunta mantén a súa presión fiscal aos sectores máis afectados", lembran. Alén disto, recriminan tamén "a falta de respecto e deslealdade institucional" da Xunta por dar a coñecer ese pretendido fondo de cooperación a tres bandas, con deputacións e concellos, "sen pactalo previamente coas entidades locais, que xa teñen en marcha os seus propios plans". "A cogobernanza que Feijoo pide ao Goberno de España non a aplica en Galicia", aseguran. "A Xunta debe asumir as súas competencias. Ten recursos para facelo e a colaboración do Goberno de España, que transferiu millóns de euros""A Xunta debe asumir as súas competencias. Ten recursos para facelo e a colaboración do Goberno de España, que transferiu millóns de euros para apoiar ás autonomías na reactivación social e económica", conclúen. A Fegamp (Federación Galega de Municipios e Provincias) tampouco aforrou críticas, chamando a xunta a "colaborar na busca de solucións para o sector" e advertindo de que "Non tiña notica ningunha do fondo anunciado polo Goberno galego". "Descoñecemos o motivo polo que a Administración autonómica divulga un plan que implica a administración local antes da súa negociación e deseño", di a entidade, que recoñece o seu "desconcerto" pola actitude do Executivo de Feijóo. A Fegamp critica a Xunta por divulgar un plan "sen negocialo nin deseñalo" e asume o seu "desconcerto" coa actitude do Goberno de FeijóoDesde algunhas cidade, como Lugo, a súa alcaldesa Lara Méndez lamentou que a Xunta decidise unilateralmente a creación dese fondo de cooperación "cando nunca respondeu ás continuas peticións das grandes cidades para sentarnos a debater sobre a rexeneración dos municipios". Ademais, lembra que o Concello lucense xa consignou, en marzo, 5 millóns de euros cos que dotou ao Plan Reanima, "o primeiro programa de axudas directas locais de toda España", e estima en 12,5 millóns o 50% que lle corresponde achegar ao Goberno autonómico en Lugo para a recuperación do tecido económico. Pola súa banda, desde o BNG, a súa portavoz nacional, Ana Pontón, propuxo un plan de rescate do sector da hostalería "á alemá", con axudas que compensen até o 70% das perdas. Ademais, dixo apoiar todas as medidas que se estimen necesarias contra o virus, pero denuncia un peche encuberto. "E se pechas un sector, tes que axudalo", reclamou.


Summary: O eixo da A-6 funcionou nas primarias socialistas. O voto masivo das agrupacións das comarcas coruñesas e luguesas a González Formoso abondaría para a súa elección como secretario xeral, porén o presidente da Deputación da Coruña logrou unha importante porcentaxe de sufraxios en Ourense e Pontevedra, coa excepción de Vigo.

Os impulsores da candidatura de Valentín González Formoso non se equivocaron nas súas contas. Se coincidindo coa formalización da proposta do presidente da Deputación da Coruña o pasado 27 de setembro sinalaron que agardaban un trunfo claro na Coruña e Lugo, uns bos resultados en Ourense e unha votación máis baixa en Pontevedra, as previsións cumpríronse. Neste sentido, a decisión final de Abel Caballero de apoiar o seu sobriño, rompendo a inicial neutralidade, operou como un factor de distorsión que mellorou en parte a porcentaxe do secretario xeral saínte. O reconto final das primarias deixa unha foto da correlación de forzas no interior do partido. Formoso é o triunfador claro na circunscrición coruñesa con 2.103 sufraxios e 70% dos apoios. Ao tempo, gaña con rotundidade nos espazos rurais e vilegos pero tamén nas cidades, logrando o 68,06 dos votos en Ferrol, o 60,2% en Compostela e o 58,5% na Coruña . Precisamente, nesta última localidade saíu debilitada a secretaria local do partido, Eva Acón, próxima a Caballero, e reforzada a figura da alcaldesa, Inés Rey, persoa do círculo de Formoso. Lugo presentou os mellores números para o novo secretario xeral do PSdeG. Formoso conseguiu nesta circunscrición 1.158 sufraxios e o 73,99% dos apoios. Proclamouse vencedor nos principais núcleos de poboación como Lugo, Monforte, Viveiro ou Sarria pero tamén nas localidades máis pequenas. Nestes resultados foron decisivos os apoios procedentes do sector de José Ramón Gómez Besteiro, e do presidente da Deputación de Lugo, José Tomé, que malia deberlle o cargo a Gonzalo Caballero non dubidou en traballar intensamente a prol da candidatura de Formoso. O antigo secretario de Organización do partido e presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, José Antonio Quiroga, foi un dos grandes derrotados en Lugo. O factor Ourense Ourense caeu do lado de Caballero. A súa candidatura sumou na circunscrición 583 sufraxios e o 54,3% dos apoios, porén Formoso venceu na cidade das Burgas co 52,2% dos votos. A maiores, o sector de Caballero retrocedeu en relación ao proceso de elección de delegados para o congreso federal decorrido en setembro, cando obtivo o 59% dos sufraxios. As cifras finais deixan, tamén, unha lectura en chave ourensá, cun Rafael Rodríguez Villarino, secretario dos socialistas na circunscrición, debilitado na cidade e unha Natalia González, vicevoceira do PSdeG no concello, como figura emerxente. Vigo maquillou o alcance da derrota de Caballero. Malia que o secretario xeral saínte conseguiu o 62,1% na circunscrición pontevedresa, estes resultados non serían posíbeis sen sumar en Vigo o 79,66% dos apoios. A estas cifras contribuíu a posición do sector de Abel Caballero, quen finalmente apostou por Gonzalo Caballero, segundo algunhas fontes, co obxectivo de facer valer o seu peso no partido de cara á conformación da nova Executiva. Aínda así, Formoso alzouse como vencedor en localidades como Vilagarcía, Lalín, Gondomar, Tui ou Cuntis, obtendo o 45% dos apoios na cidade de Pontevedra. Valentín Formoso ten por diante un duro traballo para coser o partido após as feridas abertas polas primarias. Neste sentido, desde o seu sector adiantan que traballan para integrar todas as sensibilidades e están facendo achegamentos a persoas que votaron a Caballero. Pola súa banda, as fontes do grupo do secretario xeral saínte consultadas recoñecen que "houbo cousas que se fixeron mal" e apuntan a "unha mala xestión interna da organización desde 2017 que nos impediu sumar apoios".


Summary: Como unha das novidades desta edición, haberá unha gran final coas dez tapas escollidas polo xurado profesional do 7 ao 9 de decembro.

Máis unha edición de Santiago(é)Tapas, iniciativa que ao longo destes anos foi quen de afianzarse na capital galega como unha cita indiscutíbel no calendario da oferta hostaleira e gastronómica. Na undécima edición toman parte 68 locais, que presentarán 101 tapas a concurso entre o 15 de novembro e o 2 de decembro. A nova edición do concurso de tapas de Compostela, coorganizado por Turismo de Santiago e a Asociación Hostalaría Compostela, conta con novidades, entre as que destaca que terá por primeira vez unha gran final, na que participarán 10 tapas finalistas. Esta final nace co obxectivo de darlle ao público a posibilidade de probar e valorar as tapas que o xurado considera as dez mellores do evento. Ademais, dende o punto de vista turístico, a final pode promocionarse coma un evento en si mesmo, con capacidade para a atraer a público foráneo aproveitando a ponte que terá lugar nesas datas. Esta final terá lugar do 7 ao 9 decembro. Os establecementos con tapas finalistas teñen a obriga de ofrecer durante estes tres días a súa tapa ao público. A elección das tapas gañadoras entre as finalistas farase unindo a valoración do xurado profesional e o voto popular. Outra das novidades da edición deste ano é unha nova distribución dos premios do concurso. Haberá un Primeiro Premio de 1.000 euros, un Segundo de 500 euros, e un Terceiro de 500 euros en produto. Ademáis, este ano o público premiará directamente cos seus votos emitidos entre o 15 de novembro e o 2 de decembro a dúas tapas. A Primeira Tapa do Público recibirá 700 euros euros e a segunda, 300 euros. O premio estará aberto por primeira vez a calquera persoa ou colectivo que difunda o concurso a través das seguintes redes sociais: Facebook e Instagram. Este premio está dotado con 700 euros. Finalmente, outra das novidades principais da edición deste ano é que se lle da liberdade aos locais participantes a que fixen o prezo das súas tapas a concurso, cun mínimo de 1,5 euros e un máximo de 3,5. Todas as tapas deben incluír polo menos 1 produto pertencente a algunha das Denominacións de Orixe ou Indicacións Xeográficas Protexidas de Galicia.


Summary: No mes pasado rexistráronse 336 chamadas ao número de información e asesoramento xurídico sobre violencia machista, fronte ás 194 do mesmo mes do pasado ano. O número de chamadas realizadas directamente polas mulleres afectadas por esta violencia practicamente se duplicou.

Dende o inicio da crise do coronavirus alertouse de que o confinamento podía estar agravando a situación de moitas mulleres maltratadas, obrigadas a permanecer pechadas na casa cos seus agresores. A ansiedade provocada por esta situación podería estar incrementando a violencia de moitos maltratadores e, ademais, a imposibilidade de saír á rúa faría que esta posible violencia ficase máis invisibilizada. En marzo a asociación Si, hai saída advertía de que había mulleres "incomunicadas" e apelaba ao traballo da policía e a que os veciños dean aviso ante "calquera indicio".Dende o inicio da crise do coronavirus alertouse de que o confinamento podía estar agravando a situación de moitas mulleres maltratadasXa a finais de marzo o Ministerio de Igualdade deu a voz de alarma sobre o incremento que se estaba a producir no número de chamadas recibidas no teléfono 016, número de información e asesoramento xurídico en materia de violencia de xénero. Un aumento que se confirmou nos datos de abril para todo o Estado. Durante a primeira quincena do mes produciuse un incremento do 48% no número de chamadas con respecto á primeira quincena do mes de marzo, un aumento que ascendía ata o 733,3% no caso das consultas online.Este mércores publicouse a estatística de chamadas ao 016 en abril correspondentes a Galicia, con cifras que revelan un importante incremento, tanto con respecto aos primeiros meses do ano como en relación ao mes de abril do pasado ano. En total, neste primeiro mes de confinamento completo producíronse 336 chamadas "pertinentes", fronte ás 250 de marzo e as 215 de febreiro. O incremento con respecto a marzo é do 34% e do 56% en relación a febreiro.En abril do pasado ano as chamadas realizadas directamente pola muller afectada foran 114, polo que practicamente se duplicaron nesta ocasión, chegando a 221Se comparamos os datos cos do pasado ano, o ascenso é aínda máis evidente: en abril rexistráranse 194 chamadas pertinentes, polo que o incremento é do 73%. Denomínanse "chamadas pertinentes" aquelas cuxo contido tratou sobre situacións de violencia de xénero e foron atendidas por un equipo de información especializado.Desas 336 "pertinentes", 221 foron efectuadas pola propia muller vítima de violencia de xénero e 89 por familiares e outras persoas achegadas. En abril do pasado ano as chamadas realizadas directamente pola muller afectada foran 114, polo que practicamente se duplicaron nesta ocasión.No conxunto do Estado o aumento no número de chamadas é igual de evidente. No mes de abril foron 8.692, fronte ás 6.273 de marzo (un aumento do 39%) e ás 5.194 de febreiro (+67%)No conxunto do Estado o aumento no número de chamadas é igual de evidente. No mes de abril foron 8.692, fronte ás 6.273 de marzo (un aumento do 39%) e ás 5.194 de febreiro (+67%). En abril do ano 2019 houbera 5.396, polo que o incremento este ano é do 61%.Hai dúas semanas, no informe 'A perspectiva de xénero, esencial na resposta á COVID-19', o Instituto da Muller subliñaba a necesidade de ter en conta esta perspectiva de xénero á hora de executar políticas públicas durante os meses da pandemia e, tamén, nos meses seguintes, de desescalada e de crise económica.


Summary: Esta sexta feira, 29 de xuño, será de novo #venresnegro. As traballadoras e traballadores dos medios públicos de comunicación vestirán roupa escura en protesta pola manipulación informativa. E desta volta, unirán forzas.

Logo dunha xuntanza entre o comité intercentros da CRTVG e o comité de empresa da Radio Televisión Española en Galiza na mañá desta cuarta feira, as representacións dos asalariados decidiron iniciar mobilizacións conxuntas. A primeira, esta sexta feira, en que apoiarán mutuamente as concentracións do #venresnegro. Será, segundo indican fontes sindicais, a primeira acción coordinada dos medios públicos en Galiza. Mais non a única. Para o 8 de setembro preparan unha "gran manifestación" que percorrerá o camiño entre a sede central da CRTVG en San Marcos, pasará pola da RTVE -no mesmo lugar- e rematará na Praza de Praterías. A palabra de orde que encabezará a marcha dirá: "Pola dignidade dos medios públicos". A lectura dun manifesto conxunto porá o ramo. Na televisión estatal agardan que a mudanza no Goberno central implique o cumprimento das promesas socialistas de democratizar o entre. Mentres, a tensión interna na CRTVG medra. O último episodio foi a renuncia de Alfonso Hermida e Tati Moyano a presentar o Telexornal 2 en protesta pola manipulación. O malestar dos traballadores aumenta.


Summary: A Mesa pola Normalización Lingüística promove unha acción nas redes sociais para esta sexta feira ás 22 horas para denunciar que o presidente da Xunta segue sen empregar o galego nas súas intervencións

A Mesa pola Normalización Lingüística denunciou esta sexta feira que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, segue sen empregar o galego nas súas intervencións públicas, que o cuestionario do persoal que atende o teléfono da COVID-19 está en castelán e que a páxina para as videoconferencias das docentes non ten opción de galego. Por todo isto, anima a chiar co cancelo #OGalegoNonÉUnVirus esta sexta feira ás 22 horas no Twitter. O presidente xa non fala galego, o teléfono da #COVID19 da @xunta non atende en galego e agora a docencia... #OGalegoNonÉUnVirus https://t.co/g446nWu9u9— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) March 27, 2020 As queixas polo desprezo de Feixoo ao galego son variadas en todas as redes sociais. A plataforma Queremos Galego mantén unha petición en liña ao presidente da Xunta para que "exerza de presidente" e tome todas as medidas necesarias para preservar a integridade e a saúde da cidadanía galega, ofrecéndolle información clara e precisa, na súa lingua. As persoas galegofalantes que chamen ao número de información sobre o coronavirus, o 900 400 116, non poden ser atendidas na súa lingua porque as traballadoras nesta central de chamadas "teñen obriga de cinguirse a unha serie de puntos informativos que só teñen dispoñíbeis en castelán", segundo criticou A Mesa. E agora as docentes galegas atópanse con que non está dispoñíbel unha opción en galego para a plataforma que a Consellaría de Educación habilitou para realizar as videoconferencias co alumnado mentres dure a crise do coronavirus e as aulas teñan que ser virtuais. Todas estas situacións contrarias ao respecto pola lingua propia pódense denunciar co cancelo #OGalegoNonÉUnVirus a partir das 22 horas.


Summary: Ana Prieto e Marina Ortega, integrantes da Executiva Nacional do PSdeG, foron elixidas pola dirección federal do PSOE para o número 1 das listas electorais de Lugo e Ourense para o Congreso. O lalinense González Casares, novo referente do PSdeG na Eurocámara en substitución de Blanco

Intensa remuda na representación do PSdeG no vindeiro Congreso dos Deputados. A Comisión Federal de listas do PSOE aprobou e o Comité Federal ratificou este domingo as listas do partido para todas as circunscricións no vindeiro 28-A e, no caso das galegas, a decisión trae consigo a renovación de tres das catro cabezas de lista á Cámara Baixa. A mesma xuntanza ratificou tamén a candidatura socialista ao Parlamento Europeo, que implica a fin da traxectoria en primeira liña dun dirixente clave no partido durante décadas, o galego José Blanco.Ana Prieto e Marina Ortega, integrantes da Executiva Nacional do PSdeG, foron elixidas pola dirección federal do PSOE para o número 1 das listas electorais de Lugo e Ourense para o CongresoNo caso do Congreso a única cabeza de lista que volverá ocupar tal posto é Pilar Cancela, outra volta número 1 pola Coruña e tras ela, Pablo Arangüena. En Lugo a elixida é Ana Prieto, tenente de Alcaldía no Concello lucense e membro da Executiva Nacional do PSdeG. Tras ela situarase Sonsoles López, concelleira en Paradela e membro do goberno da Deputación de Lugo preferida para o número un por parte da dirección provincial. Para que ambas fosen deputadas os socialistas terían que obter un segundo escano por Lugo, o que implicaría regresar ao escenario electoral de 2004 e 2008.Por Ourense a elixida é tamén outra integrante da Executiva Nacional que encabeza Gonzalo Caballero: o número 1, que asegura a efectos prácticos ser elixida, ocuparao Marina Ortega, edil no Carballiño. O preferido pola dirección na provincia, o ex-membro do Parlamento galego Juan Carlos Francisco, pasa a optar ao Senado. O número dous tras Ortega é Adolfo Pérez.Como na Coruña, en Pontevedra o primeiro posto da candidatura do PSOE ás xerais tamén coincide coa preferencia do comité provincial. A designada é Olga Alonso, concelleira no goberno municipal de Vigo que substitúe como número 1 a Dolores Galovart, quen xa avanzara a súa intención de non recuncar para incorporarse á súa traxectoria profesional. O segundo posto é para Guillermo Meijón, que xa foi deputado nesta lexislatura.González Casares substitúe a Blanco para a EurocámaraA ratificación de candidaturas no PSOE trouxo tamén consigo o que o propio José Blanco xa admitira publicamente horas antes: o ex-ministro de Fomento, peza clave do partido na etapa de José Luis Rodríguez Zapatero, non volverá ser eurodeputado e, ao ficar fóra das listas aos comicios europeos do 26 de maio, pon fin a un prolongado período na primeira fronte política.O ata agora tenente da Alcaldía de Lalín pasa a ser o referente do PSdeG na Eurocámara tras Sánchez Presedo e o propio Blanco"Finaliza unha etapa na miña vida e comeza outra. Boto a vista atrás e só sinto gratitude, cara aos cidadáns que me apoiaron durante tanto tempo e cara ao PSOE e os seus militantes", afirmou o político de Palas de Rei a través das redes sociais, onde tamén dixo poñer "todo o apoio" e "axuda" á disposición de Nicolás González Casares, actual tenente da alcaldía de Lalín e novo número 9 na lista europea do PSOE. Ese posto para González Casares, que pasa a ser o referente do PSdeG no ámbito comunitario tras Antolín Sánchez Presedo e o propio Blanco, garante a priori amplamente a súa presenza na vindeira lexislatura da Eurocámara.Como xa avanzara o propio partido, a candidatura do PSOE ás europeas -onde a circunscrición que rexe no caso español é a estatal- está liderada polo ata agora ministro de Asuntos Exteriores, Josep Borrell. Tras el sitúanse Iratxe García e o politólogo Sami Naïr.


Formamos parte dun país do que unha das súas eivas históricas foi a de non ter vivido o proceso modernizador da mesma maneira que o fixeron outros países da súa contorna cultural. Pero esta Modernidade pronto coñeceu a súa primeira gran crise, sería na metade do século XIX, como puxo de manifesto o movemento romántico ao salientar que a razón estaba a afogar a auténtica sensibilidade subxectiva, xa que esta era o froito dunha realidade máis ampla e fonda e que transcendía ao propio coñecemento racional como se estaba a pór de manifesto no proceso modernizador que xa pulaba polo norte de Europa. Formamos parte dun país do que unha das súas eivas históricas foi a de non ter vivido o proceso modernizador da mesma maneira que o fixeron outros países da súa contorna cultural A conciencia emerxente desta nova realidade que tentaba representar a plenitude subxectiva do ser humano fará agromar nun bo número de galegas e galegos os primeiros síntomas da conciencia galeguista que principiará concretándose de maneira incipiente no levantamento de 1846, e logo, no Banquete de Conxo, en 1856, onde van confraternizar obreiros, artesáns e estudantes; para rematar consolidándose nun novo movemento, fundamentalmente de carácter cultural, que coñecemos co nome de Rexurdimento. A partir deste intre consolidarase no noso país un proceso de cambio sostido encarreirado cara o recoñecemento da nosa singularidade, máis preto, nun principio, da realidade cultural que socio-económica, pero, paseniñamente, iría adentrándose tamén na realidade social e política, aínda que coa eiva de non contar co amparo dun cambio suficiente a nivel económico, xa que para o galego, ademais de non contar co segmento social axeitado para liderar un proceso de cambio neste eido, a persoa non se pode reducir só á súa dimensión racional e a economía moderna fundaméntase na razón instrumental, que co tempo, como puxo de manifesto o pensador alemán Habermas, colonizaría todas as esferas da vida ata rematar pondo ao ser humano ao seu servizo. Daquela, non só houbo razóns de carácter histórico, substanciadas no eido social e político, para que a Modernidade racionalista non fora asumida pola maioría das nosas xentes, senón tamén razóns de orde cultural, que atinxen ao eido da sensibilidade e forman parte da natureza do ser galego, máis atento á esfera da subxectividade que á esfera do racional. Esta nova reformulación da Modernidade encontrou en moitas galegas e galegos unha importante resposta ao traveso da cultura, pero tamén na creación dun movemento galeguista Cómpre salientar que o movemento romántico, que tivo a pretensión de transcender a razón e ser a expresión de toda a realidade subxectiva, non se afasta da Modernidade, máis ben tenta complementala, xa que ten tamén como gran obxectivo o desenvolvemento da autonomía individual, da emancipación do ser humano, pero sen que este viva engaiolado nos límites da razón. Esta nova reformulación da Modernidade encontrou en moitas galegas e galegos unha importante resposta ao traveso da cultura, pero tamén na creación dun movemento galeguista que pretende ser a conciencia da singularidade de Galicia, singularidade que se manifesta en todos os eidos da súa realidade e que agromaba da mesma cerna do ser galego, tentando converterse na expresión dunha realidade fondamente sentida pola nosa xente e concretada na súa longa e ampla creación cultural, pero eivada por unha morea de acontecementos adversos que truncaron o normal desenvolvemento do noso país. En todo caso, esta nova sensibilidade permitiu que do noso pobo foran emerxendo novos suxeitos, novos actores, que pouco a pouco, irían construíndo na nosa sociedade unha maior conciencia de seu. Coidamos que é neste intre cando principia a fender a nosa sociedade tradicional, como consecuencia do latexo dos primeiros impulsos modernizadores que agroman, non en primeira instancia da razón, senón da esfera da subxectividade: sentimento, memoria, imaxinación... Entendo que esta é unha particularidade que debe ser salientada para tomar conciencia de onde se encontra a raíz da conformación dos primeiros actores que emerxen na Galicia moderna e que pretenderon dar forma en todos os eidos ao sentimento de galeguidade que vivía inconsciente no espírito da nosa xente, resultando ser a súa expresión máis auténtica. Atopámonos cunha Modernidade decadente, dominada de maneira absoluta polo racionalismo instrumental, que transforma ao ser humano, en palabras de Marcuse, nun ser unidimensional Hoxe, outra volta, vemos que a crise da Modernidade que se manifestou por primeira vez co movemento romántico, volta acadar proporcións dramáticas, como xa o fixera a principios do século XX; encontrándonos cunha Modernidade decadente, dominada de maneira absoluta polo racionalismo instrumental, que transforma ao ser humano, en palabras de Marcuse, nun ser unidimensional; baleirado de toda substancia subxectiva para convertelo nun simple instrumento dos grandes poderes económicos e financeiros que hoxe dominan o sistema. Neste contexto de reducionismo e de alienación e tendo en conta que os actores sociais e políticos clásicos, os chamados grandes relatos e os propios Estados están vivindo momentos de gran deterioro; en gran medida, polos efectos da globalización económica neoliberal que está a romper os vínculos coa sociedade; producíndose nesta efectos desocializadores devastadores, moitos individuos, conscientes destas eivas e de que a Modernidade non pode definirse só pola eficacia do instrumental, empurran por emerxer como suxeitos, máis centrados agora na súa liberación e na súa creatividade, no desenvolvemento das súas potencialidades. Neste novo espazo que se abre como horizonte humanizador, o sentimento galeguista debe ser outra volta un dos xermolos deste novo suxeito, único capaz de unir o instrumental coa vida para liberar así a dimensión subxectiva do racionalismo vixente Tentando así abrirse un novo espazo nesta realidade unidimensional que; pola contra, lles permita construírse en todas as súas dimensións, dándolle á súa vida un sentido narrativo de seu, e coa pretensión de transcender as actuais estruturas abafantes e pór, por conseguinte, a razón científico-técnica e económica ao servizo do crecemento persoal. Neste novo espazo que se abre como horizonte humanizador, o sentimento galeguista debe ser outra volta un dos xermolos deste novo suxeito, único capaz de unir o instrumental coa vida para liberar así a dimensión subxectiva do racionalismo vixente e abrir un vieiro de esperanza para a nosa xente dende o recoñecemento pleno dos dereitos fundamentais e da nosa singularidade, que abrolla dende a cerna mesma do noso espírito.


Summary: A Miteu saca a 25ª edición sen apoio municipal

Finalmente, como xa se anticipaba a semana pasada, a Mostra Internacional de Teatro Universitario (Miteu) celebrarase en xullo sen apoio do concello. Este ciclo, que desenvolverá este ano a súa 25ª edición, terá lugar en Ourense entre os días 3 e 15 do vindeiro mes. As datas orixinais de abril víronse adiadas por mor da emerxencia sanitaria. Porén, a organización tomou a decisión de manter este ano a mostra. O que estaba preparado para abril era unha edición relevante ao se tratar do cuarto de século, cunha importante presenza internacional, por desgraza, non se vai poder trasladar a xullo. No novo plan optouse por realizar a meirande parte das actuacións no Teatro Principal, en lugar de no auditorio, como se viña facendo normalmente, na procura de espectáculos menos masivos. Ao concello pedíuselle en concreto apoio para financiar os cachés dos catro espectáculos de rúa previstos, un eido no que a propia entidade estaría de seu traballando. "Nós pensamos, por que non xuntalas?", explica Fernando Dacosta, de Sarabela Teatro. Porén, logo de presentar varias propostas de programación, "con todo o que implica de traballo e na situación sensíbel que atravesa o eido do teatro", esta Administración rexeitou colaborar co festival. Programar desde o concello A explicación remitida a Sarabela, e confirmada a Nós Diario polo concelleiro de Cultura, Mario González Sánchez, alude a programar directamente por parte da Administración. Este argumento fica baleiro para Dacosta, pois considera que a programación dun festival ten unha dimensión máis profunda, "un sentido e un discurso que se desenvolven a través duns valores e uns temas". No caso da Miteu, expresa Dacosta, a lingua é un dos piares fundamentais, e, entrando xa no campo da especulación, teme que a falta de apoio responda non só aos motivos máis económicos, senón a cuestións de carácter máis ideolóxico. Esta situación non é nova. Xa en setembro do pasado ano o concello de Ourense saltaba a polémica por mor da decisión de non apoiar economicamente o Festival Internacional de Teatro de Ourense (FITO), detrás do que tamén se atopa a man de Sarabela Teatro. De facto, desde a Administración mesmo se insinuaba que a compañía se lucraba cos eventos, algo que desmentiu o grupo de maneira rotunda nunha rolda de prensa. Naquel caso, a situación tamén foi especialmente delicada porque a executiva insistira en tramitar as subvencións da Axencia Galega de Industrias Culturais (Agadic), mais fíxoo fóra de prazo, polo que, segundo denunciaba Sarabela, non se puido optar á cantidade duns 25.000 euros que contaban recibir, e que a organización tivo que asumir para pór en marcha a pasada edición do FITO. Desta volta, a compañía procurou adaptarse aos criterios do concello ofrecéndolle a posibilidade de pagar directamente os cachés, xunto cos gastos de hostalaría e manutención de artistas. A maiores, pedíaselle unha achega de 3.000 euros á compañía, unha cantidade que sería, como acontece co resto das Administracións que patrocinan a mostra, posteriormente xustificada con facturas e demais documentación, coa idea de dedicar esta partida á comunicación e como axuda para o espectáculo inaugural. "Pero o concello negouse", conta Dacosta. A Administración municipal é a patrocinadora máis antiga do festival, á que se foron sumando outras que a día de hoxe se manteñen, como a Deputación de Ourense ou a Univerisdade de Vigo. As achegas do concello, que até 2012 eran de 45.000 euros, fóronse reducindo nos últimos anos, até os 34.000 da edición anterior, segundo conta Dacosta. "Este ano ofertouse por 29.000 e a resposta foi cero euros", engade. Un dos primeiros desencontros co sector cultural da cidade coa executiva actual veu ao pouco da toma de posesión do novo alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, coa retirada de apoio a festivais tan consolidados como o xa mencionado FITO, o Pórtico do Paraíso ou o Festival de Cinema Internacional de Ourense. Desde a executiva local, González Vázquez defende esta tendencia, que xustifica coa máxima de "empregar os recursos propios" e non externos para programar, coa pretensión de "evitar as subvencións encubertas e non darlle de comer sempre á mesma xente, senón a todos os axentes". A falta de apoio ás sinerxías consolidadas da cidade en favor da programación propia constitúen, para Dacosta, un risco. "Igual se programan un ano, logo descóidanse e pouco a pouco desaparecen", explica. "Todas estas iniciativas son momentáneas, porque non existe ningún plan cultural na cidade", engade. Isto remataría por ameazar coa desaparición ou emigración a outros lugares de diversas citas. Algunhas das vítimas foron as Xornadas de Banda Deseñada, a Bienal de Gravado ou o Outono Fotográfico. Este festival desapareceu xa en 2017, nun proceso de "desmontaxe descomunal da cultura que comezou co Partido Popular e que está sendo rematado por Democracia Ourensana", afirma o seu director, Xosé Lois Vázquez. Este considera a manobra como "programática, non persoal", en coincidencia coas tendencias a nivel internacional e no Estado, que abandonan a cultura que se fai desde os colectivos en favor do "espectáculo ou converter institucións en oficinas de contratación, que é o que pasa en Ourense". Así, pérdese o "trámite de creación cultural" e non entran "criterios de valoración como o idioma, máis ben ao contrario", di Vázquez. Neste contexto, Dacosta teme que o ano que vén "nos vexamos obrigadas esgrimir o cartel de 'búscase concello' para a Miteu". Dacosta tamén apunta a dificultade de diálogo cun alcalde que non entende o que implica unha mostra como a Miteu, un evento que trouxo compañías dos cinco continentes e que ten ao tempo un importante valor formativo. Porén, Jácome "pono ao nivel de Noite Meiga, sen facer esa distinción entre festexo e cultura, e entra nun terreo no que é moi difícil debater, sen argumentos e desde posturas totalitarias", explica Dacosta. Teatro para a emerxencia A Miteu é, ao seu ver un valor para a cidade, que reverte na actividade económica de axencias de viaxes, hoteis, restaurantes ou traballadoras da cultura. "Iso non é debatíbel, os datos están aí. Xogan coa posverdade, que a cidadanía acepta sen cuestionar", denuncia. E nese punto reivindica precisamente o valor do teatro. O ciclo terá como eixe a "emerxencia", desde as liñas habituais de reflexión, humor e teatro universitario -dentro da que algúns grupos non presentarán, pois non puideron rematar as montaxes. O pensamento sobre o que está a pasar protagonizará a mostra, apuntando especialmente a "ter coidado co renacer dos fascismos" ou "cos binomios que non son certos". Curiosamente, sinala Dacosta que son os festivais de teatro máis veteranos da Galiza -as de Cangas e Ribadabia xunto á Miteu- os primeiros en recuperar e manter a programación, reafirmando o compromiso que demostran as súas traxectorias.