Summary: O titular desta información é a dura mensaxe que o municipio de Santa Cruz Barillas, en Guatemala, transladou a Hidralia Energía nunha faixa coa que rexeitaban a súa presenza.

Era 1 de maio, feira no municipio de Santa Cruz Barillas, Huehuetenango, departamento situado no noroeste guatemalteco, arrimado a México. Andrés Francisco Miguel traballaba na finca, cortando café, cando dous descoñecidos chamaron por el para que os acompañase até as instalacións da empresa Hidro Santa Cruz, propiedade dos irmáns galegos Luís e David Castro Valdivia e que executa en Guatemala o proxecto dunha minicentral. Sabían da oposición que nas 23 comunidades lindeiras espertaran os plans de Hidralia e que, sendo li´der campesin~o como era, non se resistiría a ir canda eles se lle suxerían que algo, o que fora, estaba a pasar nos terreos que ocupara sen permiso o capital estranxeiro. Pasaron 25 días e os dous homes que chamaron por Andrés —Ricardo Arturo López e Óscar Amado Ortiz, ambos traballadores de Hidro Santa Cruz— son detidos por dispararen contra o campesiño até o asasinar, e por deixar feridos de gravidade outros dous comuneiros. O Goberno de Guatemala, presidido polo ex militar Otto Pérez Molina —vinculado a delitos de xenocidio—, erixiuse en cómplice necesario da empresa para sacar adiante o proxecto de explotación hidroeléctrica en Barillas após colaboraren os irmáns Castro Valdivia no financiamento dunha campan~a electoral que tiña por lema 'Man dura'. O 2 de maio envía o Exército ao municipio e manda deter 12 persoas, todas acusadas de atentado, roubo, asociación ilícita e detención ilegal. O único que fixeran fora oporse á presenza de Hidro Santa Cruz nas súas terras, de titularidade comunitaria. Algunhas fóronlles expropiadas á forza. Outras mercáronas "con engano, sen se identificaren como membros da empresa nin diciren para que eran. Nun país que ten os índices de desnutrición máis altos de América Latina é doado atopar man de obra ou convencer para que che vendan as terras. Nun país que ten os índices de desnutrición máis altos de América Latina é doado atopar man de obra ou convencer para que che vendan as terras. Nestes megaproxectos xógase coa necesidade que pasan as persoas". Quen fala e´ Natalia Atz, coordinadora da organización guatemalteca Ceiba, para alén de facer parte da defensa dos nove detidos antes mencionados, todos homes. As tres mulleres quedaron en liberdade. "A empresa procura dar un escarmento ás comunidades, intimidar, que vexan que ir contra eles é perigoso. Para nós son presos políticos. Non executaron ningunha das prácticas das que están acusados. O que conseguiron foi que as persoas se organizasen, que a loita sexa cada vez maior". De presos políticos fala tamén o informe emitido pola Facultade latinoamericana de ciencias sociais —de aquí en diante Flacso—, ao redor dos intereses que levaron o Goberno a proclamar o Estado de sitio aquel 1 de maio, e tamén o informe emitido ao respecto pola Converxencia polos dereitos humanos. Descriíbese en ambos os dous documentos as incursións que, durante os 18 días que durou a situación de excepción— practicou o Exército nas comunidades. "Ao redor de 50 pick-up con seis elementos cada un", segundo contabiliza o informe sobre dereitos humanos, entraron nas vivendas, rexistráronas sen orde xudial ningunha na procura de armas, dicían. Tiraron cos alimentos e mallaron nas persoas. "Preocúpanos en especial que golpeasen dúas nenas, de 5 e 7 anos, por non diciren onde estaban seus pais", sinala a Converxencia. "Preocúpanos en especial que golpeasen dúas nenas, de 5 e 7 anos, por non diciren onde estaban seus pais", sinala a Converxencia. Ameazas, violacións, femixenocidio "Viñemos a Barillas con ánimo de contribuír ao seu progreso e desenvolvemento", explica Luis Castro desde Gua- temala nun video en que se presenta como "vítima". Contrastan as su´as palabras cos feitos descritos pola Flacso, Converxencia polos dereitos humanos, pol@s comuneir@s, e por organizacións que loitan polos dereitos d@s indíxenas como Ceiba. Uns e outras cadran en condenar tanto o Estado de sitio decretado como a brutal represión exercida en Barillas antes e despois da incursión dos militares, e poñen nome ao culpábel: Hidro Santa Cruz. Diciamos antes que non había mulleres encarceradas. Mais os nomes de moitas figuran nas listaxes de persoas contra as que o Goberno emitiu ordes de busca e captura. "Igual que ocorreu durante a guerra, as mulleres son obxecto de abusos, que de maneira exacerbada chegaron até a violación sexual e o femixenocidio". Di a Flacso na súa publicación Diálogo correspondente a xullo de 2012 que as operacións de control exercido polos militares se concretaron en ameazar as mulleres con violalas. Polo medio, o acoso, a intimidación e as agresións verbais para lles meteren o medo no corpo. Son elas, indíxenas maias da etnia Q'anjob'al, as que encabezan a loita pola defensa do seu territorio. E son elas, tamén, as que levan a peor parte. As operacións de control exercido polos militares concretáronse, segundo a Flacso, en ameazar as mulleres con violalas "Teñen un papel protagonista, aínda que lles supón unha tripla carga reivindicativa. Aínda non respectan os seus dereitos como mulleres e veñen as transnacionais arrasar cos seus dereitos como parte do pobo indíxena", quéixase Natalia Atz. Di a coordinadora desta organización, responsábel de proxectos en prol da saúde e da soberanía alimentar, que as empresas non negocian coas mulleres a compra das terras. "A maioría son comunais, polo que son máis baratas porque nin sequera están rexistradas. E cando están rexistradas, o titular é o home". Para alén desta cuestión, elas son máis reacias a venderen, pois ven nas terras a fonte de alimentación d@s fill@s, non unha oportunidade de negocio. Cando o pobo maia di 'non' As consultas comunitarias son unha sorte de referendo que se realiza entre @s indíxenas desde tempos ancestrais. Mais só se ouviu falar delas nos últimos anos, co 'segundo desembarco' ou a chegada de capital estranxeiro con fame de recursos naturais aos países do Sur, nomeadamente a Guatemala. Non teñen carácter vinculante para o Goberno, máis até Nacións Unidas redactou recomendacións na liña de respectar a palabra maia. Pois ben, en 2007 Barillas votou nunha destas consultas se quería no territorio actividades que comprometesen a Nai Terra. Participaron 46.481 persoas, e 46.472 dixeron que non. En 2009, Hidro Santa Cruz rexistrou unha demanda contra sete líderes comunitarios. "Non imos contra o desenvolvemento, imos contra o saqueo", espeta Natalia Atz Sunuc En 2010 —xuño— foron @s comunitari@s @s que denunciaron a empresa por lles invadiren as terras. Dous meses maís tarde, Hidro Santa Cruz ofreceu "un apoio" de 30 mil quetzais a cada comunidade ao ano —ao cambio, 10 quetzais fan un euro— e retirar a demanda interposta. As comunidades din que non, e antes de rematar o ano os irmáns Castro Valdivia emprenden accións legais contra outras seis persoas contrarias á hidroeléctrica. En abril de 2011 o Concello négalles a licenza de construción da hidroeléctrica, permiso que lle concede o Ministerio de Enerxía e Minas guatemalteco ao mes seguinte. Os Castro Valdivia non gostan da actitude municipal, e presentan unha demanda contra o Concello "por iren en contra do progreso". "Non imos contra o desenvolvemento, imos contra o saqueo", espeta Natalia Atz Sunuc. En Guatemala, durante o goberno de Élvaro Colom financia- banse, en nome da soberanía alimentar, grandes plantacións de palma africana e cana de azucre para biocombustíbeis. "Cando nos xuntamos co ministro de Minas, díxonos que eran o 52% de pobres que viven no pais os que contaminaban, non unha empresa mineira. É unha forma de discriminación, de favorecer as transnacionais, de deixar impune a violencia". Diálogo? Que diálogo? Di o proxecto hidroeléctrico que Luís Castro Valdivia entregou no Concello de Barillas en agosto deste ano que se desenvolveu "un proceso de diálogo en que participaron activamente" as persoas das comunidades, e que o obxectivo da súa empresa é "en calquera caso e en todo momento que as comunidades resulten beneficiadas". Mais o que Hidro Santa Cruz chama diálogo é o mesmo que a Flacso chama "división e control comunitario", dividindo a poboación, controlando e amedrentando as comunidades. "Poñen os veciños uns contra outros. Ofrecen postos de traballo, ou cartos, e como hai tanta necesidade algunhas persoas van aceptando. Cortan os lazos, as alianzas, incluso entre as propias familias. E a quen non colabora acúsano de terrorismo. Aquí a xente só pensa en que lles van quitar as terras, a auga, a comida... non hai terroristas. Hai un pobo pisado que se ergue polos seus dereitos". "Poñen os veciños uns contra outros. Ofrecen postos de traballo, ou cartos, e como hai tanta necesidade algunhas persoas van aceptando" Érguese e loita. O día do asasinato de Andrés Francisco Miguel, varias persoas foron detrás do carro en que fuxiron os dous homes que o mataron. Refuxiáronse no destacamento militar. O Maior pídelles que se vaian, mais retéñeno e ameazan con non soltalo até que non asine que a empresa marchará de Guatemala por onde chegou. Soltárono sen que asinase nada. A Converxencia polos dereitos humanos condena estes feitos mais, fronte á violencia da que responsabiliza os militares e os traballadores da empresa, di entender as razóns que em- purran as persoas das comunidades. Listaxes negras, control, desprazamentos forzados, presos políticos. As accións policiais e militares desenvólvense en cinco comunidades —as que lindan coas instalaciós da empresa— como resposta necesaria para dar continuidade ao modelo económico e patriarcal que se está a crear. O capital estranxeiro leva os beneficios e deixa un territorio destruído. O sector eléctrico é un caramelo para o capital pola rendabilidade que ofrece. "Levamos entre doce e catorce anos coa idea repetida desde os sucesivos gobernos de que co´mpre mudar a matriz enerxética. Mais é claro que o que se procura é xerar riqueza para o poder económico. Hai unha alianza entre o estado e o capital estranxeiro", explica Natalia Atz, subliñando que o financiamento da campaña electoral de Otto Pérez Molina con diñiro de Hidro Santa Cruz non é unha novidade, senón o paso previo para espir os pobos, desposuílos das súas riquezas e colocalos ao servizo de necesidades alleas. Esta reportaxe foi publicada no nº13 do semanario en papel.


Summary: A norma entrará en vigor o próximo curso, mais falta coñecer o decreto galego que concretará os cambios que se producirán nas aulas.

Menos contidos máis competencias. O Boletín Oficial do Estado publicou esta cuarta feira o Real Decreto polo que se estabelecen a ordenación e as ensinanzas mínimas na Educación Primaria. O texto, aprobado a pasada terza polo Consello de Ministras e Ministros, reforma o currículo educativo do alumnado de entre 6 e 12 anos; o que se ensina e como se ensina nas aulas. A partir do vindeiro curso cambia para outorgarlle máis importancia aos procedementos e habilidades que aos coñecementos concretos que poidan adquirir as crianzas nos tres ciclos, de dous cursos cada un, nos que se divide esta etapa educativa. Así, as mudanzas acordadas comezarán a implantarse en primeiro, terceiro e quinto do curso 2022-23. O novo currículo réstalle presenza á Relixión -que non contará con materia espello nin tampouco para a nota media do alumnado- e concédelle máis horas á Educación Artística, ao Coñecemento do Medio Natural, Social e Cultural e ás Matemáticas; tres áreas que estarán presentes en todos os cursos canda a Lingua e Literatura castelá, Lingua e Literatura galega, no caso da Galiza, Lingua estranxeira e Educación Física. En conxunto, a normativa fixa entre o 50% e o 60% dos contidos, que terán que ser completados polos territorios, unha porcentaxe inferior á prevista noutros decretos que busca ofrecer maior autonomía tanto aos centros educativos como ao persoal docente á hora de axustar as súas ensinanzas á propia realidade e proxecto educativo. O currículo de Primaria inclúe, ademais, a materia de Educación en Valores Cívicos e Éticos nun dos dous cursos do terceiro ciclo, quinto ou sexto, con alumnado de entre 10 e 12 anos, co obxectivo de afondar no coñecemento dun mesmo e do marco de convivencia, desenvolver a autonomía persoal, fomentar unha forma de vida sostíbel e avanzar na xestión emocional. Competencias básicas A normativa identifica oito competencias chave a promover nesta etapa educativas: competencia en comunicación lingüística, competencia plurilingüe, competencia matemática e competencia en ciencia, tecnoloxía e enxeñería; competencia dixital, competencia persoal, social e de aprender a aprender; competencia cidadá; competencia emprendedora, e competencia en conciencia e expresión culturais. Ademais, marca outra serie de obxectivos no ensino básico, entre os que se atopan a adquisición de hábitos de traballo individual e en equipo, de esforzo e responsabilidade no estudo, de habilidades para a resolución pacífica de conflitos e a prevención da violencia. A perspectiva de xénero e o fomento da igualdade será transversal e planará sobre o conxunto de ensinanzas que se impartan nas aulas, así como a inclusión e o respecto á diversidade. Avaliación e perfil de saída O currículo de Primaria promove unha avaliación "continua e global" da que desaparecen as notas numéricas e a repetición pasa a ser "excepcional" só ao final de cada ciclo. Ademais, introduce o "perfil de saída" do alumnado, no que se concretan os principios e os fins do sistema educativo, mais recoñecendo cada estudante como "axente da súa propia aprendizaxe", procurando dunha detección e atención precoz ás diferenzas individuais. Saber, saber facer e atención á diversidade "Hai un cambio de nomenclatura importante que busca incidir na aprendizaxe a través da adquisición de competencias específicas e non de contidos, que agora se denominan saberes básicos", comenta unha docente a Nós Diario. Neste sentido, di, "desaparecen os estándares cun nivel de concreción tan exacto como que tiñan na lexislación anterior e mantéñense só os criterios de avaliación". Con todo, advirte, "o gran cambio está na atención á diversidade, en que todas as persoas teñen que estar presentes dentro do sistema educativo, que debe ser o que se adapte a elas, non ao contrario". O sistema non pode ser unha dificultade para que o alumnado avance na mellora das súas competencias, di, polo que o recoñecemento explícito na norma da repetición como medida "excepcional", ben xustificada, reforza o uso de todos os mecanismos previos para o progreso das crianzas.


Summary: A república de São Tome e Príncipe está no centro do mundo. Ou isso cabe deduzir do marco que, situado no ilhéu de Rolas, indica que por ali passa a linha do Equador.

Não estranha que com estas referências Conceição Lima, um dos nomes mais importantes da poesia africana contemporânea, titule um livro como O útero da casa Quero-me despertase ao útero da casa retornopara tactear a diurna penumbradas paredesna pele dos dedos reviver a maciezdos dias subterrâneosos momentos idosSobre os escombros da cidade mortaprojectei a minha casarecortada contra o mar.Aqui.Sonho ainda o pilar–uma rectidão de torre, de altar.Ouço murmúrios de barcosna varanda azul.E reinvento em cada rosto fioa fioas linhas inacabadas do projecto "Desde pequena, -escreve Carlos Machado no Portal Vermelho- a poeta são-tomense Conceição Lima prestou atenção ao poder das palavras. O pai, músico, compunha canções para a mãe após algum desentendimento do casal. Embalada pela música, a mãe voltava às boas. A menina Conceição notou que as palavras tinham a capacidade de restaurar a paz. Ao mesmo tempo, percebia que as palavras ferem, porque antes o pai magoara a mãe também com palavras" Nascida em 1961 na ilha São Tomé, ali estudou a escola primária e secundária. Depois veio deixar as ilhas para estudar jornalismo em Portugal e licenciatura em Estudos Afro-Portugueses e Brasileiros no King's College de Londres. Trabalhou para rádio e televisão em São Tomé e posteriormente para a BBC como produtora dos programas de Língua Portuguesa. Conceição estreou com a coletânea de poemas O útero da casa publicado em Lisboa pela Editora Caminho em 2004. Dois anos depois publicou, também na Caminho, A dolorosa raiz do micondó. O micondó, ou imbondeiro, é uma árvore considerada sagrada por muitos povos africanos. Espécie de baobá, é conhecida como árvore da vida, devido à sua longevidade, que chega a seis mil anos. Portanto, em muitas comunidades, as gerações passam e as árvores sagradas permanecem, assistindo a tudo. É por isso que no poema "Sóya" (lenda) Conceição Lima escreve: "Há-de nascer de novo o micondó — / belo, imperfeito, no centro do quintal". A árvore é uma referência ― quase certeza ― de futuro e de esperança. Em 2011, na mesma editora, publica O País de Akendenguê. Em 2015, publicou Quando Florirem Salambás no Tecto do Pico, obra traduzida para o alemão, o árabe, espanhol, francês, inglês, italiano, turco, servo-croata e shona. Utopias e sonhos fiando a reescrita da casa Diferentemente do que ocorreu nas outras colónias portuguesas não houve guerra em São Tomé e Príncipe. Mas certamente a luta armada nos territórios levantados em armas teve sua repercussão nas ilhas, quer na forma de repressão direta quer na forma de humilhações que, por vezes, deviam lembrar os lampejos do passado colonial e os ecos da escravatura. "Deixaram nas ilhas um legado / de híbridas palavras e tétricas plantações" ou "cada cafeeiro respira / agora um escravo morto". Para Urbano Tavares Rodrigues, O Útero da Casa "é um livro diferente. Obra de análise íntima, traz-nos por vezes a meia voz, através da saudade e da mitificação das coisas amadas, a cor e a alma da ilha mãe de São Tomé, a sua dengue beleza, sua viuvez, seus palmares, o cantar dos búzios, a casa (o útero) centro do mundo, presente e futuro. Alta, perpétua claridade, pedra de reunião. Nestes versos em que se confrontam criaturas e lugares do outrora, que o tempo magnifica, com a nitidez do hoje, ouvimos a brisa nos canaviais, sentimos o odor do café e do cacau, vemos os ibiscos e o barro vermelho, o perfil da mesquita, a cidade morta, o mar". "Lê-se a mátria na terra sensual, até na luz da fruta, no sangue da lua, nas mãos de húmus e basalto porque Conceição Lima "escreve-se, em ideia e corpo, na carne viva da ilha". No mesmo sentido escreve Bruno Gaudência no número 49 da revista Literatas: "Um exemplo do universo político na poesia de Conceição Lima está presente no poema Os Heróis, onde uma atmosfera mórbida é desvendada numa lógica de memórias conflituosa perceptivelmente relacionada às lutas de um país por independência e democracia: Na raiz da praçasob o mastroossos visíveis, severos, palpitam.Pássaros em pânico derrubam trombetasrecuam em silêncio as estátuaspara paisagens longínquas.Os mortos que morreram sem perguntasregressam devagar de olhos abertosindagando por suas asas crucificadas. E continua: "É percebível a rutura com 'o colonizador', com uma 'imagética do passado', algo presente também em poemas como "1975", "Mostra-me o Sangue Agora" e "Manifesto Imaginário de um Serviçal". Há ainda outro valor identitário presente em O Útero da Casa, numa assimilação de uma identidade maior, a africanidade, algo continental, pois a partir do meio do livro a autora amplia-se poeticamente numa busca mais coletiva que íntima, mais africana que são-tomense - algo que se cristalizará nos dois livros subseqüentes da autora: A Dolorosa Raiz de Mincondó e O País de Akendenguê." Um mundo feito de ilhas Em 2011 publica O País de Akendenguê, "un texto que metaforiza a África e retalha a vivencia poética de Conceição Lima desde a adolescência até ao presente", "o título aponta para uma partilhada perspectiva africana universalizante e, desse modo, define uma atitude oposta à que seria a de uma cultura colonial que visasse integrar-se numa cultura colonizadora", escreve Helder Macedo para continuar: "O "país" de Conceição Lima é uma ilha. Mas afinal todos os continentes são ilhas, ou partes de ilhas, o mundo é feito de ilhas. A sua ilha é São Tomé, ponto de partida e de chegada numa viagem entre a memória e o desejo(...)". O livro está dedicado a Peirre Claver Akendengué o músico, filosofo e poeta pan-africanista gabonês e é, em palavras da autora, "uma viagem que parte da ilha e regressa à ilha, atravessando muitos territórios, atravessando arquipélagos, atravessando continentes, obviamente atravessando a África, com as suas dores, coma as suas perplexidades, com o imane da sua alegria". Em 2015 publicou Quando Florirem Salambás no Tecto do Pico, livro em que a situação política e social actual não deixa de estar presente por mais que o título parece sugerir um universo de ilha feliz Miriam foi raptada, não voltará da escolar Com o seu lenço de seda e de confiança A caneta carregada de promessa E a pergunta nos invade e atravessa: Ainda nos poderemos amar? Salvar-nos-emos dos abismos da surdez? Aberta deixaremos a janela. (Quando Florirem 39)


Summary: O primeiro videoclip do seu primeiro disco chámase "Cabaleira". Alba María xa fai circular na rede a primeira presentación audiovisual dunha das súas cancións mentres continúa a xira con novos concertos.

O sábado 18 no Multiusos da Xunqueira de Redondela, dentro da Rede de Músicas Soltas e a sexta feira 24 no Círculo Recreativo Cultural do Porriño son as datas dos vindeiros concertos de Alba María na xira de presentación de "Aínda", o seu primeiro disco. Neste tempo de promoción, a cantante vén de presentar "Cabaleira", o primeiro videoclip que xa rula polas redes na que a voz de Alba María vén acompañada da súa banda composta por "Vencer, vencer perdendo a guerra. Vencer contando as infeccións, botando pus, coiraza-costra. Vencer comprendendo que loitamos por terra, mar e papel. Vencer, vencer, l'amour est un oiseau rebelle", é o retrouso desta primeira canción que forma parte de Aínda, o cd no que tamén se inclúe o tema "Habaneira de Berlín" coa que gañou o "I Certame de Canción de Autora do Concello de Teo".


Summary: O alcalde Gonzalo Pérez Xácome (Democracia Ourensá) acusa o PP, con quen Goberna o Concello, de marxinar Ourense.

Democracia Ourensá (DO), a formación que lidera o alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Xácome, anunciou que non repetirá "un pacto supramunicipal" co PP -como o acordo dos últimos comicios de 2020- e que ten a intención de concorrer ás futuras convocatorias electorais estatais e galegas na circunscrición de Ourense. Así o trasladou a formación a través dun comunicado en que sinala como motivo principal da decisión os recentes orzamentos estatais e galegos onde, denuncian, non se prevén "investimentos de relevo para a provincia de Ourense". Nesta liña, sinalan que a "discriminación" de Ourense non cesa e que desde DO vense na obriga de "combatela" porque están "fartos de ser a eterna Cincenta do Estado e da Xunta". Algo que, expoñen, "sucede independentemente de quen goberne, PP ou PSOE". En 2020 non se presentaron porque existía un pacto municipal e galego co PP A formación de Pérez Xácome aínda non concorreu a unhas eleccións estatais, polo que as primeiras, de cumprirse a promesa de DO, serán as de 2023. Con todo, o partido si concorreu ás eleccións galegas. Fíxoo no ano 2009, en 2012 e en 2016, quedando nesa ocasión a 2.900 votos de obter escano no Parlamento galego. En 2020, sinalan, non se presentaron porque existía un pacto municipal e galego co PP mais lamentan que "foi dinamitado" polos populares polo que, aseveran, "ese pacto supramunicipal non se volverá producir". Ourense, "a Cincenta" "Ourense non deixa de ser a Cincenta da Galiza desde que no Concello cogobernamos co PP", criticaron desde DO apuntando que "nin sequera se achega diñeiro para arranxar a vintena de rúas" de titularidade da Xunta na cidade. O Partido Popular marchou do Goberno local en setembro do ano pasado, cando varios integrantes nauqela altura de Democracia Ourensá levaron as contas do partido ante a Fiscalía e denunciaron irregularidades na xestión económica por parte do alcalde. Con todo, os populares e Xácome reconciliáronse este pasado mes de xuño pouco antes de que a xuíza rectificase unha decisión inicial e detectase indicios de malversación. Mais, a pesar diso, polo momento os populares mantéñense no Goberno aludindo ao "respecto máximo ás decisións xudiciais" mais tamén "á presunción de inocencia", aínda que en 2020 si marcharan do Executivo pola mesma investigación que se volveu pór en marcha.


Summary: A ministra portavoz do Goberno español acusa a presidentes territoriais de "mentir" ao sinalar que durante a alarma "sempre conservaron" as competencias.

A ministra de Facenda e portavoz do Goberno español, María Jesús Montero, ironizou con que o actual presidente da Xunta e do PP galego, Alberto Núñez Feixoo, "ten toda a razón" cando di que "representa a toda a dereita" na Galiza, porque isto tamén inclúe "á ultradereita, a aqueles que non cren na política". Así se manifestou este domingo durante un mitin en Vilagarcía de Arousa no que arroupou ao secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, como candidato do "cambio" nas eleccións do vindeiro 12 de xullo. Un acto no que tamén interviñeron a presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva; o alcalde de Vilagarcía e presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), Alberto Varela; e o deputado galego e integrante da lista por Pontevedra Julio Torrado. Rodeada de centos de persoas ataviadas con máscaras, Montero proclamou que Galiza "necesita un cambio" porque "ten que estar á vangarda" e "á altura da innovación". "Necesitamos, para que este país progrese, que Galiza se poña en pé, que sexa capaz de pelexar polo que lle corresponde. Necesita servizos públicos de calidade", estimou. Montero dedicou parte do seu discurso a desmentir a moderación do presidente da Xunta, quen, segundo as súas palabras, pretende transmitir o "vello conto" no que fai "de poli bo" para "intentar parecer distinto ao que fai o PP no resto de España": "A política de acoso e derribo de intentar tombar ao Goberno". "Non vale utilizar unha situación tan grave no noso país para intentar sacar rédito político", engadiu, para criticar aos populares, quen, como a "ultradereita" de Vox, "segue crendo" que o Executivo estatal "saído das urnas" é "ilexítimo". Feixoo "tocas as palmas" para Casado Aproveitando ademais a presenza en Compostela do presidente do PP, Pablo Casado, noutro mitin de precampaña, Montero afeou a Feixoo que "toque as palmas" ao discurso do seu líder e que "non cuestione" a súa política. "Simplemente, para diferenciarse, intenta utilizar palabras máis suaves. Pero no fondo a política, as propostas e a ideoloxía son as mesmas", asegurou. De igual modo, reivindicou as medidas impulsadas polo Goberno estatal en materias como a sanidade, porque "non se puxo de perfil" aínda que estivesen "intactas as competencias das comunidades autónomas". "Que é isto de que agora digan presidentes que había un mando único e que non tiñan responsabilidade? Menten, sempre conservaron as competencias de residencias de maiores, dos centros sanitarios, da atención primaria, da educación, de todos os servizos que prestan", afirmou. "Máis de 1.200 millóns" a Galiza María Jesús Montero tamén aproveitou para lembrar o fondo de 16.000 millóns de euros non reembolsábeis aprobado no Consello de Ministras e os 300 millóns transferidos para gasto sanitario ao comezo da pandemia. Así, cifrou en "máis de 1.200 millóns" o montante recibido por Galiza mentres Feixoo "di que lle parece pouco, di que é inxusto a repartición e di que lle corresponde máis diñeiro". "Onde, un gobernante ao que outra Administración sen corresponderlle dálle diñeiro, ten que realizar algún tipo de reproche, de acusación, de infamia, de mentira? Galiza ten o que lle corresponde. Igual que o ten Catalunya, igual que o ten Andalucía, igual que o ten Madrid. Porque este Goberno non mira a cor política dos que gobernan, mira á xente, só á xente", garantiu a ministra. "Por iso, Gonzalo, chegou o cambio a Galiza", proclamou a continuación, coa mirada posta no candidato socialista e coa esperanza de que poña fin a "11 anos duros" dunha Xunta que "non cre na sanidade pública, na educación pública, na política de dependencia e de estímulo local", senón que "prefire os modelos privatizados" e "o clientelismo".


Summary: Técnicos de Medio Ambiente visitaron a zona para avaliar actuacións

Un dos arcos de pedra do monumento natural da praia das Catedrais derrubouse entre a noite do domingo e a segunda feira. Segundo informa a Consellería de Medio Ambiente a Europa Press, técnicos do servizo de Patrimonio Natural de Lugo realizaron unha visita á zona para elaborar un informe sobre o sucedido. A Xunta apunta que este tipo de derrubamentos "é habitual" na praia das Catedrais, do mesmo modo que en toda a cornixa cantábrica, polo tipo de terreo e a influencia do mar, aínda que sinala que o desprendemento "foi dun tamaño un tanto considerábel". En función do que traslade este informe, valorarase "se hai que facer algún tipo de traballo ou intervención". Mentres, prevese que a marea leve de forma natural as pedras máis pequenas da caída. Así, Medio Ambiente explica que "non son novos" estes derrubamentos, xa que se producen "de forma frecuente", aínda que esta "chama máis a atención" polo seu tamaño. Con todo, aínda non existen datos do volume de pedra que se desprendeu. O alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez, asegura que o desprendemento é un fenómeno inherente á costa cantábrica, derivado da propia acción da natureza. Suárez Barcia considera que as administracións deben tomar medidas preventivas e os cidadáns ter consciencia delas e facer moito caso das indicacións que atoparán nese areal. Unha moza de 25 anos natural de Valladolid faleceu en marzo de 2018 ao caerlle unha pedra na cabeza cando se atopaba no interior dunha das covas do areal. Despois deste suceso, a Xunta activou unha web de reservas para acudir con aforamento limitado nos períodos de alta afluencia de visitantes como verán e Semana Santa. Patrimonio Entre outras figuras de protección, este espazo é unha Zona de Especial Protección dos Valores Naturais. Cunha superficie de case 29 hectáreas, está situada no extremo nordeste da provincia de Lugo, na liña litoral entre os municipios de Ribadeo e Foz. O monumento natural conta a presenza de pequenos cantís mariños e praias de area, intercaladas entre promontorios e illotes de gran interese xeomorfológico e paisaxístico. Este enclave formouse debido á erosión mariña da idade paleozoica, que afectou á serie de lousas e cuarcitas alí presentes. Así, hai numerosos arcos e túneles, que van desde os 10 até os 30 metros de altura. Tamén hai furnas pola acción erosiva das ondas con rocas silíceas.


Summary: A clasificación está elaborada polo Observatorio Tecnolóxico PortalProgramas. A Universidade da Coruña ocupa o sexto posto nun ranking encabezado pola de Granada. A USC é oitava nesa lista e a Universidade de Vigo é décima.

O Observatorio Tecnolóxico PortalProgramas vén de publicar unha nova edición do Ranking de Universidades en Software Libre, un indicador que mide o compromiso das institucións académicas neste eido e que se calcula a partir de 66 indicadores que analizan todos os ámbitos da Universidade, desde docencia ata criterios tecnolóxicos, divulgación, produción, apoio institucional ou investigación. As tres universidades galegas ocupan postos moi altos entre os 76 centros analizados, situándose tanto A Coruña (6ª), coma Santiago (8ª) coma Vigo (10ª) entre as dez primeiras. Todos os criterios que se teñen en conta sintetízanse nun único valor chamado IDSL (Índice de Difusión do Software Libre), que acada o seu máximo (100 sobre 100 puntos) na Universidade de Granada, que cumpre á perfección con todos os elementos analizados. Seguen a Universidad de Las Palmas (65,8%) e a Universidad de La Laguna (62,25%). As galegas sitúanse algo máis atrás, con 46.02 puntos para a UDC, 34.45 para a USC e 29.25 para a Uvigo. En todo caso, moi por riba da media fixada para toda España: 14,3%. Iso si, tanto A Coruña como Compostela perden algo de puntuación con respecto ao ranking dos últimos anos. As tres universidades galegas ocupan postos moi altos entre os 76 centros analizados, situándose tanto A Coruña (6ª), coma Santiago (8ª) coma Vigo (10ª) entre as dez primeiras As universidades galegas acadan os seus mellores resultados en Colaboración externa, un ámbito no que a UDC se sitúa en cuarta posición, a USC na sexta e a Uvigo na oitava. E tamén en Cultura en software libre (relacionado coa normativa e a actividade dunha oficina para o seu fomento), apartado na que a UDC é quinta, a USC sexta e a Uvigo sétima. Tamén en administración (orzamento dedicado a software libre e dedicado a licenzas) e en divulgación (xornadas e congresos específicos), as tres universidades do país están no top ten. Ademais, a Universidade da Coruña tamén se atopa entre as dez primeiras en investigación (sexta) e docencia (quinta). 2012 2013 2014 2015 UDC 25.80% (17ª) 60.63% (3ª) 49.03% (4ª) 46.02% (6ª) USC 21.52% (22ª) 47.09% (6ª) 37.54% (8ª) 34.45% (8ª) Uvigo 25.81% (16ª) 31.99% (9ª) 26.89% (10ª) 29.25% (10ª) Índice de Difusión do Software Libre das tres universidades galegas


Summary: Representantes de varios municipios mantiveron esta cuarta feira unha reunión urxente para falar dos problemas de conexión pola suspensión de servizos de tren entre Ferrol e Ribadeo. Malia que a operadora fala de descenso de usuarias, aseguran que existe unha demanda real.

O malestar con Renfe polos recortes nas conexións e frecuencias ferroviarias para conectar toda Galiza con motivo da pandemia e a negativa da operadora a repoñer os servizos após do confinamento segue a deixarse notar. Esta cuarta feira varios concellos do eixo Ferrol-A Mariña exixiron o restabelecemento inmediato das opcións de mobilidade. O Centro Cultural Francisco Piñeiro de Moeche acolleu esta mañá a reunión de traballo dos representantes municipais para chegar a un acordo que lles permita ter máis forza nas súas reivindicacións ante Renfe. Tamén acudiron responsábeis da comp0añía, que escoitaron de viva voz as necesidades que teñen as comarcas da zona cantábrica. Os municipios pediron que se cumpran as promesas acadadas en 2018 para manter a maquinaria e as infraestruturas, pero ademais non aceptan que a operadora se escude na suposta falta de clientela para non volver a ofertar as frecuencias de antes da corentena. Como no resto da Galiza, desde a empresa din que reactivarán as conexións a medida que haxa máis demanda, pero as e os interlocutores na xuntanza de hoxe aseguran que "a demanda existe pero faltan servizos para atendela". "En calquera caso, a crise sanitaria non xustifica que se suspendan os traxectos máis necesarios, como é o de primeira hora da mañá entre Ortigueira e Ferrol e o de volta a última hora da tarde", recalcou a rexedora de Moeche, Beatriz Bascoy. Xunto cos seus homólogos de San Sadurniño, Burela, Cerdido e Ortigueira, pediu ao delegado institucional para Galiza de Renfe, Javier Pérez, así como aos responsábeis Javier González e Enrique Fonte, que se retomen as frecuencias das 6.30 horas e das 20 horas. Un impulso ao abandono "Imos fartos de xuntanzas estériles e queremos solucións", reivindicou Bascoy, convencida de que Renfe quere deixar ese corredor sen servizos. O rexedor de Burela, Alfredo Llano, advertiu de que "se está deixando ir" un "servizo público" que permite conectar moitos termos municipais. O representante de Cerdido, Benigno Galego, tamén criticou que "se aproveitase a pandemia para reducir servizos". Traspaso de competencias Pola súa banda, o alcalde de San Sadurniño, Secundino García, lamentou que o tren veña "morrendo a prazos desde hai anos". Defende a reposición e o impulso ás liñas de proximidade, mesmo traspasando as competencias á Xunta da Galiza. Entende que desa forma podería copiarse o exemplo de Euskadi. "O ten pode non ser rendíbel, pero a xente quere vivir aquí, un cativo de Moeche ou Cerdido ten dereito a ir no tren ao instituto", reflexionou García. Para darlle un empurrón maior a este discurso, os alcaldes convocarán ao resto de rexedores das comarcas de Ferrol, Ortegal e A Mariña. Tamén pretenden falar con Renfe e Adif nun encontro de traballo no que estea representada a Plataforma en Defensa do Tren Ferrol-Ribadeo.


Summary: Un ano despois de rexeitar facelo a instancias da oposición, os conservadores tramitan unha iniciativa parlamentaria para instar á Xunta a "deixar sen efecto" a construción da incineradora de lixo inicialmente prevista para O Irixo

O 5 de decembro de 2011 a Xunta anunciaba que a coñecida como Sogama do sur xa tiña emprazamento. "O concello ourensán do Irixo acollerá a planta de tratamento que dará servizo aos concellos do sur de Galicia", oficializaba a consellería de Medio Ambiente, que abondaba explicando que "a empresa Estela Eólica vén de comunicar á Xunta que iniciará de inmediato a tramitación urbanística e ambiental para construír o complexo". O anuncio da Xunta era tamén o sinal de saída para unha importante mobilización veciñal, ecoloxista e tamén política, dos grupos da oposición e mesmo tamén dalgúns sectores do PP. A iniciativa da empresa promotora estaba intimamente ligada á súa participación no atribulado concurso eólico do Goberno galego e ficou frustrada. O pasado setembro o Goberno oficializaba a súa renuncia ao proxecto e agora faino o PP. Un ano despois de negarse a rexeitar a nova Sogama nun pleno do Parlamento, agora é o propio PP quen tramita unha iniciativa neste sentido, coa forma dunha proposición non de lei que se tramitará na sesión plenaria da vindeira semana. Na exposición de motivos desta proposta os conservadores relatan que o Plan Galego de Xestión de Residuos Urbanos 2010-2020 contemplaba a posta en marcha dun complexo ambiental de tratamento de residuos sólidos urbanos no sur de Galicia, coa finalidade de desconxestionar o actual complexo de Sogama". "O concurso eólico impulsado pola Xunta -din- abriu a posibilidade de que as empresas adxudicatarias de concesións de explotacións de enerxía eólica presentase proxectos de desenvolvemento industrial". Estela Eólica, sinalan, "presentou unha iniciativa" para instalar a súa planta no Irixo. A Xunta deu por segura a instalación da planta no Irixo en decembro de 2011, dando lugar a unha ampla oposición veciñal Neste contexto, os populares obvian a oposición veciñal, entre outros factores, e ofrecen dous argumentos para a renuncia: os "reiterados incumprimentos da empresa" que motivaron un "expediente sancionador desde a Xunta" e os "recentes cambios no escenario enerxético", isto é, a supresión das primas ás enerxías renovables decididas polo Goberno central. Isto "levou ao anuncio por parte do Goberno autonómico da ampliación do actual complexo de Cerceda", isto é, de Sogama. Fronte á posición mantida hai un ano o PP di agora "concordar en que esta nova situación reforza a viabilidade do complexo de Cerceda" e "permite seguir apostando por unha xestión integrada dos residuos sólidos urbanos". Así as cousas, os populares sacarán adiante a proposta para que o Parlamento "inste á Xunta a facer efectiva a modificación do Plan Galego de Xestión de Residuos Urbanos -a Xunta xa anunciou que o fara- coa finalidade de deixar sen efecto a previsión da construción dun complexo ambiental no sur de Galicia". A iniciativa obvia, non obstante, a posibilidade de artellar vías alternativas á incineración, como reclamaban as plataformas opostas á planta do Irixo e como tamén reclama a iniciativa lexislativa popular que agora se tramita na propia Cámara. Esa mesma ILP, impulsada por diversas organizacións cidadás e ecoloxistas, será presentada por membros da súa comisión promotora na conferencia Zero Waste, que se reúne en Bruxelas entre o 7 e o 8 deste mes. Convidados polo BNG e o grupo Verdes-Alianza Libre Europea, compartirán "experiencias" e "propostas para conseguir unha incineración cero".


Summary: A antiga Consellería de Innovación conseguiu 100 millóns a través dun convenio co Estado poucos meses antes das autonómicas de 2009. O persoal da Fundación Calidade, á que o anterior Goberno lle encomendou parte da súa política tecnolóxica, teme ser despedido por "razóns económicas" a través da reforma laboral.

"O Goberno galego e o Ministerio de Industria investirán case 100 millóns de euros no desenvolvemento de infraestruturas de telecomunicacións (...), o convenio autorizado permitirá sufragar o despregue dunha rede de acceso a Internet de banda larga en Galicia por importe de case 94 millóns de euros". O 9 de outubro de 2008 o Consello da Xunta, presidido por Emilio Pérez Touriño, daba luz verde á Consellería de Innovación e Industria, daquela dirixida polo nacionalista Fernando Blanco, para asinar unha engádega ao convenio subscrito dous anos antes co Ministerio de Industria dentro do chamado Plan Avanza. O acordo traía consigo 99,9 millóns, dos que 98,9 eran achegados polo Estado en forma de empréstito ao 0% e, anunciaba a Xunta, estarían destinados na súa práctica totalidade -94 millóns- a despregar "unha rede de acceso a internet de banda larga". O bipartito negociou co Estado un empréstito "a interese cero e a pagar en vinte anos" Algo máis dun ano despois, a comezos de 2010, a Secretaría Xeral de Modernización e Innovación Tecnolóxica, con dependencia directa da Presidencia da Xunta, anunciaba a posta en marcha do Plan de Banda Larga 2010-2013. Baixo o lema "a chave da Galicia do futuro", o documento sinalaba que o obxectivo do Goberno era "garantir a dispoñibilidade de acceso a un servizo de banda larga de calidade" a "todos os galegos". No apartado dedicado a explicar o orzamento do plan, a Secretaría Xeral sinalaba que "conta cun financiamento de 102 millóns de euros procedentes da Xunta de Galicia". Se ben esa aseveración non deixa de ser certa -os fondos estaban xa nese intre nas arcas da Xunta-, altos cargos do anterior Goberno confirman a Praza Pública que se trata "dos mesmos cartos" que logrou o bipartito "a interese cero e a pagar en vinte anos", aínda que o PP "asegurase ao chegar ao Goberno que xa foran gastados". As mesmas fontes admiten que, en boa medida, o Plan de Banda Larga recolle moitas das accións previstas no Plano Estratéxico Galego da Sociedade da Información (PEGSI) do bipartito, que non puido desenvolver as actuacións de banda larga porque os fondos chegaron "dous meses antes das eleccións". Tras o cambio de Goberno, aseguran, o gabinete de Alberto Núñez Feijóo "fixo moi pouco investimento" polo momento. Non en van, nos Orzamentos do propio 2010 non aparecía partida ningunha para a "extensión da banda larga", nos de 2011 este concepto estaba financiado con 9,3 millóns e nos de 2012 achega 12,8. Rexeitado polo PP dende a oposición É este Plan de Banda Larga o que levou ao presidente da Xunta o pasado luns a afirmar que "nove de cada dez galegos" teñen xa "acceso pleno a Internet", unhas cifras das que os anteriores responsables destas áreas do Goberno dubidan, se ben non negan que "algo se está a facer", tamén apoiado "nos propios tempos". A conexión a Internet era un ben de "consumo" moi necesario "para o 30% da poboación en 2007" e agora, explican, esas cifras eleváronse ata "o 60%". "Hai maior demanda" e por iso, detallan, as empresas de telecomunicacións son máis proclives a investir -sobre todo, a única operadora galega do sector, abondan-. Neste contexto, os que foran xestores do PEGSI agardan que, "polo desenvolvemento do país", se poidan chegar a cumprir as cifras que o presidente xa dá por feitas, dado que o plan do bipartito "xa formulaba chegar ao 90% da poboación en 2010". Daquela, lembran, o PP "negábase a aprobar o plan" por non considerar real ese obxectivo. Nomeadamente, o daquela voceiro de Industria do PPdeG e actual director xeral de Industria, Enerxía e Minas, Ángel Bernardo Tahoces, instaba a Fernando Blanco no Parlamento a "deixarse de plans", que non traían consigo máis ca "propaganda", e "presentar resultados". Nesta liña, Tahoces argumentaba que non cumpría un plan específico porque "a estratexia en materia de sociedade da información está determinada na Axenda de Lisboa" da UE. Sobre achegar a banda larga ao 90% da poboación, o popular preguntábase "por que" a Xunta "discrimina ao 10% dos cidadáns".


Summary: Sinala no auto, como xa fixera o fiscal superior de Galiza, que a redacción dos feitos "non ten encaixe en precepto penal".

Esta sexta feira (11 de marzo) a Fiscalía Provincial de A Coruña comunicou á Asociación do Defensor do Paciente que procede ao arquivo da denuncia presentada polos abortos practicados no segundo trimestre de xestación sen asistencia médica no Hospital Materno (CHUAC) da cidade herculina. Así llo comnicou através do correo electrónico. No seu pronunciamento, ao que tivo acceso Sermos Galiza, a Fiscalía sinala que "non" lle compete "nen o exame, nen a fiscalización das actuacións da Administración, de calquera ámbito" agás naqueles casos en que exista supostamente unha "concreta actuación que revele a súa aparencia delitiva". Ao igual que fixera o fiscal superior de Galiza, perante quen foi rexistrada a denuncia, a Fiscalía provincial da Coruña asegura que "os feitos, tal e como veñen relatados, non teñen encaixe no precepto penal, cando menos até que non exista algunha denuncia individualizada na que se poidan acreditar concretos comportamentos ilícitos que teñan relevancia penal". Neste senso, explica o fiscal decano da Coruña, a Constitución impide acudir a unha "inquisitio generalis" (causa xeral) pois os "actos" da administración "presúmense lexítimos e legais (como deriva directamente do artigo 103 da Constitución e normas administrativas)". Neste senso, debería presentarse unha denuncia particular por parte de mulleres afectadas para que a Fiscalía iniciase o proceso de investigación que foi reclamado polo Defensor do Paciente de maneira xeral após os testemuños coñecidos pola imprensa e denunciados pola Plataforma polo dereito ao aborto da Coruña. Cumpre lembrar, como avanzou na altura Sermos Galiza, que diversas mulleres relataron á imprensa como tiveron que expulsar os fetos --de máis de 12 semanas-- soas e, en ocasións, mesmo en cuñas nos propios baños das habitacións hospitalarias, como relatou Sabela neste medio nun caso acontecido no Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol en 2015. "Non imos ficar caladas" Desde a Plataforma polo dereito ao aborto da Coruña advirten que comezarán a "facer públicos con nomes e apelidos" casos de mulleres que se viron afectadas pois "após facermos pública a denuncia houbo moitas que se puxeron en contacto con nós", explica en conversa con Sermos Galiza, Cristina Bajo, integrante da Plataforma. Aliás, acrecenta, "agardamos que as profesionais tamén se sumen". "Faremos públicos con nomes e apelidos os casos" Perante o arquivo da denuncia presentada aseguran sentírense "completamente indefensas" pois "están a vulnerarse os dereitos humanos" e "semella que cando se trata das mulleres non importa nada". Na terza feira manterán unha reunión da Plataforma para acordar as accións que desenvolverán a partir de agora.


Summary: Durmir á intemperie, nun caixeiro, nun soportal. Ocupar unha casa en ruínas, un edificio abandonado, unha vivenda baleira. Pasar as noites nunha pensión inmunda, nun cuarto alugado en mal estado. Andar de cidade en cidade en busca dunha cama libre nun albergue. No número 241 do semanario Sermos Galiza abordamos a realidade das persoas "sen teito".

Albergues e comedores sociais, moitos deles xestionados por organizacións relixiosas, son as principais respostas das institucións galegas á problemática das persoas sen fogar. A maioría fixa un prazo de entre sete e dez días de estancia continuada, tendo que esperar un tempo similar para regresar. Recursos que, segundo os colectivos sociais, fomentan a cronificación dos casos, son pouco flexíbeis e insuficientes para resolver un problema que vai alén das carencias materiais. Caen no que S. R., de 34 anos, define como un "circuíto da pobreza" para o que non ofrecen solución. "Vas rebotando de albergue en albergue, algunhas noites quedas sen cama e toca buscar un caixeiro. Cando te levantas o primeiro que buscas é un café quente. Logo á unha do mediodía tes que estar na cola do comedor ou quedas sen papar. Pola tarde tratas de safar un bocadillo nas monxas. E ás oito toca marchar para ter sitio no albergue. Cada cousa nun recuncho da cidade. Entras nesa espiral e non encontras saída, dependes para todo. Para ducharte, para renovar o DNI, para lavar a roupa, para cargar o móbil, para os medicamentos...", explica sobre o seu día a día. Outros como C.M., de 47, prefiren itinerar para asegurarse un teito. "Paso dez noites no albergue de Vigo, aforro o necesario para marchar en bus a Santiago para outras dez e logo volvo baixar". Do que saca pedindo na rúa paga o boleto, pero hai quen chegou mesmo a emprender a viaxe a pé. "Varias veces quedei sen cartos e xa cumprira o prazo nos albergues, así que marchei camiñando até Pontevedra", recorda L.G., de 29 anos. [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 241, á venda na nosa loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: Polo de agora non hai evidencias de que sexa "máis grave" que estas dúas variantes por separado. Con todo, a OMS lembra que a pandemia "aínda non rematou", e que non rematará en ningures "até que non remate en todo o planeta", ao tempo que pon o foco nas dificultades para distribuír vacinas.

A Organización Mundial da Saúde (OMS) non observou, polo de agora, que a variante da Covid-19 que combina ómicron e delta sexa máis grave que estas dúas por separado. "Temos coñecemento desta recombinación. É unha combinación de delta AI.4 e ómicron BA.1. Detectouse en Francia, Países Baixos e Dinamarca, pero a niveis moi baixos", informou esta cuarta feira a doutora Maria Van Kerkhove, epidemióloga líder da OMS, en rolda de prensa desde Xenebra (Suíza). A experta recoñeceu que "esta recombinación era de esperar"; con todo, aclarou que até o momento non se detectou "ningún cambio na epidemioloxía nin na gravidade". "Mais xa hai moitos estudos en marcha", apostilou. Coronavirus Galiza: soben a 17.462 os casos activos mentres as hospitalizacións seguen en descenso Un estudo publicado esta semana polo Instituto Pasteur (Francia) atopou as primeiras probas sólidas da existencia desta variante recombinante, que foi identificada en varias rexións de Francia e estivo circulando desde principios de xaneiro de 2022. En particular, tamén se identificaron xenomas virais cun perfil similar en Dinamarca e Países Baixos. Até o de agora a OMS dixera que 'Deltacron', o termo coloquial co que se coñecía popularmente esta variante, era o resultado dunha contaminación durante o proceso de secuenciación. "O que cremos é que é o resultado dunha contaminación que ocorreu durante o proceso de secuenciación. Dito isto, unha persoa pode infectarse con diferentes cepas de SARS-CoV-2. O que poida facer para minimizar a súa exposición tanto a este coronavirus como á gripe, beneficiaralle", sinalara entón Van Kerkhove. Juan Gestal: "É necesario prepararse para a próxima pandemia" A OMS salienta que a pandemia "está lonxe de rematar" Á marxe desta nova variante, o director xeral da OMS, Tedros Adhanom Ghebreyesus, mostrou a súa preocupación porque "varios países están a reducir drasticamente as probas" diagnósticas sobre a Covid-19. "Isto inhibe nosa capacidade para ver onde está o virus, como se está propagando e evolucionando. As probas seguen a ser unha ferramenta vital na nosa loita contra a pandemia, como parte dunha estratexia integral", insistiu. A respecto desta cuestión, advertiu de que "moitos países de Asia e o Pacífico enfróntanse a un aumento de casos e mortes por Covid-19". "O virus segue evolucionando e seguimos enfrontándonos a grandes obstáculos para distribuír vacinas, probas e tratamentos en todos os lugares onde se necesitan", apuntou. Ómicron: leve para o individuo, grave para a sociedade Por outra parte, Tedros lembrou que esta sexta feira, 11 de marzo, cúmprense dous anos desde que se declarou a pandemia. "Dous anos despois, máis de seis millóns de persoas morreron. Aínda que os casos de Covid-19 notificados e as mortes están a diminuír en todo o mundo, e varios países levantaron as restricións, a pandemia está lonxe de rematar, e non rematará en ningures até que remate en todas partes", concluíu.


Summary: A Real Academia Galega de Belas Artes decidiu, por aclamación, agasallar ao longo de 2022 e, en especial, o Día das Artes Galegas, 1 de abril, a José Otero Abeledo, Laxeiro (Lalín, 1908 - Vigo, 1996).

A proposta, subscrita por académicos e varios colectivos culturais da Galiza, saíu adiante por aclamación, segundo informa a Academia Galega de Belas Artes (RAGBA) que este sábado, 26 de xuño, se reuniu en Sesión Ordinaria no Salón de Actos do Museo de Belas Artes da Coruña. Renovación e compromiso A escolla de José Otero Abeledo, Laxeiro, salienta, busca "profundar e difundir" a súa figura, decisiva para "o desenvolvemento e difusión da arte galega no século XX, cuxa obra moderna e renovadora estivo sempre comprometida coa realidade do contexto sociocultural do seu tempo". A iniciativa da celebración do Día das Artes Galegas, cada 1 de abril, naceu da RAGBA no ano 2015. Na súa primeira edición festexou o Mestre Mateo, quen nesa data do 1188 dirixiu a colocación dos linteis do Pórtico da Gloria na catedral compostelá, segundo consta nos mesmos. Na pasada edición 2020-2021 a figura homenaxeada foi o arquitecto barroco Domingo de Andrade. En 2008, artistas, intelectuais e políticos homenaxearan o pintor con motivo do centenario do seu nacemento na súa terra natal. Naquela altura reclamaran para a "obra indiscutíbel" de Laxeiro "o lugar que merece" no ámbito da cultura galega, estatal e universal. Mesmo chegaran a propoñer a declaración do 23-F, data do seu nacemento, como Día da Arte Galega. A iniciativa non prosperou, mais a idea callou anos mais tarde no primeiro de abril. O próximo 21 de xullo conmemorase o 25 aniversario do seu pasamento. Académico de honra O plenario da Academia Galega de Belas Artes resolveu, ademais, conceder ao pintor, escultor e gravador Jesús Núñez Fernández (Betanzos, 1927), o título de académico de Honra da Corporación. Jesús Núñez estudou gravado na Escola de Belas Artes de San Fernando e na Escola Nacional de Artes Gráficas, en Madrid, ampliando seguidamente os seus estudos en Berlín e París. A súa obra abarca practicamente todas as técnicas do gravado, así como a pintura, a escultura, o deseño téxtil e de xoias, e mesmo o deseño de mobiliario, atopándose representado nos principais museos nacionais de arte contemporánea. Creou e impulsou o Centro Internacional da Estampa Contemporánea na súa localidade natal que en 1997 converteuse nunha importante fundación dedicada ao ensino e divulgación das técnicas artísticas, que recibe a artistas e profesores dos cinco continentes.


Summary: Que a muralla romana de Lugo, Patrimonio da Humanidade desde o ano 2000, deixe de ser unha 'gran rotonda' e se converta en espello dun novo modelo de humanización e de mobilidade é unha das principais metas que persegue o nacionalista Rubén Arroxo (34 anos), tenente de alcalde lugués, e adestrador de atletismo.

—Hoxe, de non ser pola pandemia, Lugo estaría cheo de festas e celebracións en plena semana do San Froilán. Como está a vivir estas datas? Este ano non é unha festa porque non temos todos os elementos propios e tradicionais da celebración do San Froilán, como son o recinto feiral, as casetas do polbo, as charangas, a pólvora.. Porén, si temos unha semana cultural con até seis escenarios musicais simultáneos en diferentes barrios de Lugo, evitando así as aglomeracións e mantendo prendida a chama da cultura na nosa cidade. As bandas e artistas que actúan son da Galiza e, na súa maioría, de Lugo. Ademais, na zona do centro hai programación de actividades pensadas para crianzas. Aquí as festas son do 4 ao 12 de outubro, polo que esta semana cultural tamén terá esa mesma duración. —O proxecto bandeira do BNG en mobilidade é a humanización da contorna da muralla romana. Cal é o obxectivo desa intervención e en que punto se atopa? É unha evidencia que o tráfico rodado ao redor da muralla está danando o monumento a nivel estrutural. Ademais, no que ten a ver co patrimonio, non pode ser que a única muralla romana que existe no mundo na súa totalidade sexa unha rotonda. O noso proxecto é ir progresivamente retirando o tráfico do redor do monumento, contamos con que en poucos días se adxudiquen xa as obras do treito que popularmente lle chaman da Mosqueira, que conta cuns 120 metros que se van peonalizar totalmente. Este emprazamento converterase así nunha praza multiusos cun espazo aberto onde tamén haberá unha zona verde. Será o espello para o futuro, onde poder ver todo o que gaña a muralla cando se libera de coches. Esperamos que iso tamén incremente o debate social que existe, no que unha parte da poboación quere avanzar cara ao camiño da humanización mentres que outra non o ve. Nese sentido, creo que cando estea rematado o treito da Mosqueira as posicións posibelmente se desequilibren a favor do positivo que implican as peonalizacións. Temos que ter en conta que a ronda da muralla [rúa que rodea o monumento] mide uns 2,5 quilómetros e que actualmente funciona como un distribuidor. A peonalización de toda a contorna da muralla é o punto de chegada para o que traballamos, sabendo que é un proxecto a medio longo prazo e que serán precisos cambios importantes en materia de tráfico. —Ten máis humanizacións proxectadas na cidade? Agora mesmo está en marcha o proxecto para a peonalización da rúa Quiroga Ballesteros, que completará practicamente as peonalizacións na zona comprendida dentro da muralla. Cada poucos días chaman grupos de veciñas e veciños para que se humanicen e peonalicen rúas, sobre todo en espazos onde hai poucas zonas verdes. Coa pandemia, moita veciñanza deuse conta de que nos seus barrios non teñen espazos onde saír a pasear. —Como están a levar a redución do tráfico que implican as humanizacións? Agora mesmo podemos falar de que hai xa 13 centros escolares cuxa contorna é de tráfico calmado. Foi un avance moi positivo en tan só 8 meses e o obxectivo é levalo a máis centros de ensino e ao resto da cidade. O proxecto de calmado do tráfico ao redor dos centros é a primeira fase para agora poder desenvolver os guieiros escolares, para que as nenas e os nenos poidan ir a pé ás clases. En Lugo hai un problema serio cos vehículos a primeira hora da mañá e ao mediodía diante dos colexios porque non hai espazos para estacionar. Haino que cambiar e cómpre acostumar as crianzas que vaian a pé, mais para iso queremos crear unha estrutura que as nais e pais vexan que é segura para as súas fillas e fillos. Por iso o primeiro que fixemos foi calmar o tráfico. Hai avenidas, como a Ramón Ferreiro, onde se atopan até cinco centros escolares e polas que os vehículos ían a máis de 50 km por hora. Agora, en cambio, hai unha limitación de velocidade a 30 e colocamos pasos de peóns elevados e 'lombos de asno'. —Nas eleccións galegas o BNG superou o PSOE, mais a suma de ambos (18.188 votos) dista moito do PP (22.657). Con todo, os populares non gañan unhas municipais desde 1995. A que se debe? É Lugo unha cidade conservadora? Eu non creo que Lugo sexa conservadora, aquí hai xente conservadora e xente que non o é, como en todos os sitios. O que está claro é que a veciñanza vota diferente segundo o tipo de eleccións que sexan, e de trasladárense os resultados dos comicios galegos aos municipais, o PP sempre tería maioría en Lugo, mais cando chegan as urnas vemos que, tal e como aconteceu na última ocasión, fican en 30% de apoio. Valoración do cogoberno Nas eleccións municipais de 2019 o BNG volveu apostar en Rubén Arroxo para encabezar a candidatura e o resultado sorprendeu nas propias filas nacionalistas, sendo a forza que máis subiu en votos e actas, pasando de dúas a cinco. O aumento exponencial e a falta de maioría do PSdeG da alcaldesa Lara Méndez fixo o nacionalismo imprescindíbel para o Goberno. Após as negociacións, Arroxo converteuse en tenente de alcalde. A última vez que o Bloque estivera nun cogoberno en Lugo fora de 2011 a 2012. "Vai máis dun ano e polo de agora estamos facendo transformacións importantes que só levábamos nós no programa, polo que se o BNG non estivese onde está sería moito máis complicado que se puideran levar a cabo", considera Arroxo. "Ademais, a diferenza do cogoberno de 2011-2012, agora contamos con máis peso, o cal permite termos maior responsabilidade e levar adiante os proxectos".


Summary: Falamos coa secretaria da sección sindical da CIG no Banco Pastor-Grupo Popular da situación da entidade que representa por volta de 20% do mercado financeiro galego e pola que sobrevoa con cada vez máis forza a súa venda inminente a outro banco.

- Que é o que está a pasar co Popular e como se chegou a esta situación? - En novembro de 2016 acordouse un ERE, expediente que a CIG non asinou. A argumentación do banco naquelas negociacións era que o ERE era necesario porque a situación era delicada e facía necesaria a reestruturación para a viabilidade do banco. Facilitóusenos daquela unha información económica que contradecía a que se publicara uns meses antes, en maio de 2016, para a campaña de ampliación de capital. Había unha serie de aspectos na información que se remitira á Comisión nacional do mercado de valores (CNMV) que era contraditoria coa que se nos daba a nós para xustificar o ERE. E así llo fixemos ver na mesa de negociación e tamén a través dun informe económico que se entregou facendo constar estas cuestións. A propia entidade recoñecía que a situación non era boa e que unha das solucións pasaba por prescindir duns 2.600 traballadores no conxunto do estado. En Galiza falaban de suprimir uns 450 empregos e finalmente foron sobre 315. Houbo feche de oficinas e todo iso implica, como por exemplo unha importante carga de traballo sobrevida para o resto de empregados. - Nestes últimos meses, e a teor das informacións, semella que as cousas non melloraron no grupo Popular, embora os cambios na ponte de mando do banco Houbo cambio de consello delegado e o novo conselleiro delegado nomeado daquela xa non está tampouco, saíu no mes de abril. O banco declarou no seu momento perdas. Mais comunicou posteriormente que esas perdas eran maiores das sinaladas nun principio porque había unha serie de previsións que non foran dotadas adecuadamente, para alén de financiamentos que se concederan para ampliación de capital e que había que descontalo. O banco vén lastrado polo ladrillo, o que non é unha novidade, e as provisións que hai están por baixo das quer rexistra o sector. O que tamén detectaramos no seu momento é que o Banco Pastor [adquirido a finais de 2011 por máis de 1.200 millóns de euros] si era rentábel como entidade en Galiza. De feito, na propia información que nos facilitaba o grupo Popular na negociación do ERE dicía que o Pastor era rentábel e que daba beneficios. - Non deixa de ser curioso que quen adquiriu o Pastor estea en dificultades e o Pastor non... O Banco Pastor tivo problemas mais no seu territorio de orixe, Galiza, estaba saneado. Tiña operacións con dificultades mais o índice de morosidade, por exemplo, era moito máis baixo do que se daba noutros ámbitos. - Como afronta o cadro de persoal as noticias e informacións que apontan a unha venda a curto prazo do banco? - Os traballadores estamos bastante indignados. A mensaxe que nos traslada o banco é que temos que seguir a traballar como até o de agora, que hai que seguir a cumprir os obxectivos, continuar coas campañas en marcha... mais ninguén dá unha explicación sobre o que está a pasar ou cal vai ser o futuro do banco. Día tras día tes que atender os clientes que veñen preguntar sobre a situación, algo lóxico porque as noticias son cada vez máis preocupantes e o propio banco emite mensaxes cambiantes. Tamén dicir que a CNMV e o Banco de España, que son os organismos supervisores, non están a facer ben o seu traballo - Que supón hoxe en día o Pastor-Popular en Galiza e que consecuencias podería ter para o país a súa adquisición por outro banco? - É a primeira marca despois de Abanca. A cota de mercado galego do Popular, fundamentalmente coa marca Pastor, está no 22% aproximadamente. E estamos a falar dun mercado financeiramente atractivo, porque é aforrador e ten un índice de morosidade baixo malia a crise. Hoxe por hoxe, iso é un doce moi apetitoso para outros competidores do sector, iso está claro. A nivel de emprego, a situación dependerá de que operación faga e con quen a faga. Fálase de venda parciais de negocio, polo que unha venda por separado do Pastor ao mellor para o emprego en Galiza sería máis positivo. Mais iso depende de moitas variábeis, son conxeturas. O Banco Pastor é unha entidade con ficha bancaria propia, aínda que estea participada ao 100% polo Popular. Sería pois factíbel que se vendese por separado. A nivel de emprego, o que preocupa é que se dea duplicidade de oficinas coa entidades que compren o banco, porque iso sabemos o que significa: perda de emprego inmediato. - De callar a venda do Popular e a súa compra por outra das grandes entidades españolas estariamos ante un novo episodio do proceso de concentración bancaria que se deu nestes anos. E no estado español xa hai un nivel de concentración moi alto, de oligopolio: cinco entidades controlan o 60% do negocio, unha porcentaxe moi superior á que se dá en Alemaña, Reino Unido ou Francia. - Certo. De seguirmos nesta liña as principais entidades acabarán controlando todo o mercado. Mais iso non acontece en Alemaña, onde mesmo manteñen as caixas. Mais no estado español semella que iso non interesa e as decisións políticas favorecen que vaiamos cara a un oligopolio, algo que non acontece só no sector financeiro, miremos senón o eléctrico. - Debería a Xunta amosar algún tipo de interese ante a posibilidade de que haxa cambios na titularidade da entidade que ten máis do 20% do mercado galego? - Á Xunta non lle interesa. De pedirlle algo remitiríanos aos organismos reguladores, CNMV e Banco de España, alegando que ela non ten competencias. Non vexo que a Xunta estea preocupada, e estamos falando dunha cuestión que é que o sector en Galiza desaparece cada vez máis mentres outros territorios mantéñeno. E isto do que falamos non é pouca cousa, porque ao final sobre os aforros e investimentos dos galegos decidirán desde Madrid a onde e para que van.


Summary: Ricardo Carvalho Calero é profeta na súa terra. As homenaxes, a 28 anos da súa morte, sucédense en Ferrol. Desde este serán ate o vindeiro 18 de maio, o concello da súa cidade natal ofrece unha serie de palestras, concerto e recital arredor da figura do intelectual e escritor.

O Ateneo Ferrolán acolle a quinta feira, 5 de abril, unha palestra sobre unha das principais dimensións de Carvalho Calero: a de profesor e lingüista. Corre a cargo de dous docentes, Xosé María Dobarro e Aurora Marco. Carvalho Calero foi o autor dun ensaio aínda de referencia sobre as letras galegas, Historia da Literatura Galega Contemporánea (1963). Sobre esa faceta versará, o vindeiro 12 de abril ás oito do serán na Fundaçom Artábria, a conferencia de Enrique Dacosta: Carvalho, o estudoso da literatura. Á semana seguinte, 19 de abril e tamén ás oito do serán no Ateneo, o historiador Bernardo Máiz achegarase á Acción política de Carvalho. Home progresista, de cultura e formación republicana, nacionalista, foi ademais autor dunha importante obra literaria, entre a que o seu romance Scórpio (1987) ocupa un lugar sobranceiro. As profesoras e escritoras Carmen Branco e Claudio Rodríguez Fer trataran desa dimensión o 26 de abril, ás oito do serán, no centro cultural Torrente Ballester. No mesmo centro cultural e á mesma hora, pero o 10 de maio, Antón Rodríguez presentará o seu filme documental sobre o tamén pai do reintegracionismo lingüístico, Vieiros de Esperanza. O ciclo de homenaxe rematará o 18 de maio no Teatro Jofre cunha "xornada lúdico festiva". Nela intervirá a filla do intelectual, María Victoria Carvalho Calero Ramos, e haberá recitado de poemas -con Medos Romero, Eva Veiga, Miguel Anxo Fernán-Vello, Xosé María Álvarez Cáccamo, Vicente Araguas, Marcos Abalde, Iolanda Teixeiro, Roi Sanz e Aitana Tizón- e música, con Xiana Lastra, Alberte Pombo, María Manuela, Bernardo Máiz Bar, Xulio Sueiro e Vítor Santalha.


Summary: No ronsel da represión da Comuna de París, o socialista Eugène Pottier non se deu por derrotado. Empregou a poesía para resistir. Nos meses posteriores a aquel convulso marzo de 1871 escribiu o que daría no máis difundido himno do movemento obreiro: A Internacional. Ducias de versións en ducias de idiomas multiplicaron o seu impacto. Entre elas, a galega, confeccionada en 1969 por Henrique Harguindey. Tamén en París.

"Un grupo de militantes e simpatizantes da UPG viviamos daquela en Francia", relata Harguindey (Lugo, 1946) vía telefónica, "e asistiamos a mitins e actos de partidos da esquerda. Cantábase A Internacional en español, en francés, en vietnamita. E botabamos en falta a versión galega dunha canción de tan extraordinaria calidade, que representaba unha esperanza colectiva internacional". Quen andando o tempo sería un dos pioneiros da tradución ao galego -á súa man pertencen obras de Raymond Queneau, Victor Hugo ou Ionesco- púxose á obra. "Fundamentalmente ocupeime eu, con axuda dalgún compañeiro, sobre todo Luis González Blasco, Foz", lembra. A tradución que fixaron en 1969 mantívose, sen apenas máis mudanzas que algunha pequena adaptación normativa -"unha orde nova" no canto de "un orden novo", por exemplo-, ate hoxe. "Case inmediatamente apareceu publicada en pasquíns e voceiros, tamén no interior". "En pé os escravos da terra, / en pé os que non teñen pan; / a nosa razón forte berra, / o triunfo chega en volcán", di a primeira estrofa do emblema dos obreiros organizados. "A tradución é bastante fiel ao orixinal", considera Harguindey, quen se oufana, ademais, de que a súa tradución trascendese a súa orixe partidista: "A Internacional cantábana os socialdemócratas, os socialistas, os anarquistas ou os comunistas, o bloque amplo da esquerda. Iso pasa coa versión galega, que é xa case un canto popular". E con todo, a de Henrique Harguindey non foi a primeira versión en galego do poema de Eugène Pottier que pasou á posteridade con música de Pierre Degeyter -composta en 1888. O poeta Miro Villar e o profesor Xesús Alonso Montero exhumaran en Guerra Civil e literatura galega. Textos e documentos para unhas xornadas de estudo e debate (Consello da Cultura Galega, 1999) outras dúas. A máis antiga publicárase no número 26 de Nueva Galicia. Portavoz de los Antifascistas Gallegos o 14 de novembro de 1937. Fíxoa Luís Bóveda Pérez, identificado como "Capitán da cuarta Compañía d'o 197 Batallón d'a 50 Brigada mixta". Libre adaptación, o inicio é: "¡Ergédevos probes d'o Mundo! / ¡Adiante os escravos sin pan! / A forza o dereito venceuno... / chegará o gran día d'a Paz". Dous números despois, o 28 de novembro de 1937, Nueva Galicia recollía A Internacional segundo o poeta Ramón Cabanillas, aínda que sen asinar. Virada ao seu universo poético -e político-, o texto ínzase de labregos, mariñeiros, fouces e patria. O cuarteto inicial reza: "Ergueivos, labregos da terra, / en pé, famentos en lexión / atroa a razón senlleira / xuntos na revolución". E o retrouso: "Axuntémonos todos na laboura final / levando nos peitos a loitar / A INTERNACIONAL". A Internacional (tradución de H. Harguindey) En pé os escravos da terra,en pé os que non teñen pan;a nosa razón forte berra,o triunfo chega en volcán. Crebemos o xugo do pasado,pobo de servos, ergue xa,que o mundo vai ser transformadoe unha orde nova vai reinar. Axuntémonos todos,é a loita final,o xénero humanoforma a Internacional. Axuntémonos todos,é a loita final,o xénero humanoforma a Internacional. Non hai salvadores supremos,nin rei, nin tribuno, nin deus,temos que salvarnos nós mesmos,o Pobo Traballador. Para que nos devolvan o roubado,para derrubar esta prisión,batamos no lume sagrado,ferreiros dun mundo mellor. Axuntémonos todos,é a loita final,o xénero humanoforma a Internacional. Axuntémonos todos,é a loita final,o xénero humanoforma a Internacional.


Summary: AGE cuestiona a ausencia de grupos laicistas na programación da canle pública e o BNG censura a "manipulación" que, considera, se produciu nas informacións relacionadas coas fotos de Feijóo e o narco Marcial Dorado

Unha resposta concreta a unha pregunta non menos concreta. O director xeral da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, protagonizou este martes no Parlamento un episodio que se converteu en salientable por ser pouco habitual nos últimos tempos no lexislativo galego. O voceiro de Alternativa Galega de Esquerda na comisión de control do ente público, Juan Fajardo, cuestionou o máximo responsable da compañía polo impacto económico que ten a programación relixiosa nos seus orzamentos. E Sánchez Izquierdo ofreceu as súas valoracións ao respecto, pero tamén respondeu: "A programación relixiosa no seu conxunto" ten un custo anual de 375.000 euros, arredor do "0,3% do noso orzamento". Segundo o director xeral esas cantidades non están "moi afastadas do que fan" as diversas televisións públicas europeas, tampouco, considera, no que respecta a outra das preguntas lanzadas por Fajardo, o tempo que ocupan os temas relixiosos na grella da TVG. Durante o ano 2012 estes programas sumaron case 72 horas de programación televisiva, practicamente tres días enteiros dos que 28 horas se corresponden co programa A sentinela -dedicado á relixión católica-, 24 coa retransmisión da misa dominical, 14 co programa Nacer de novo -sobre a Igrexa evanxélica- e arredor de cinco horas e media coa emisión en directo de actos na Catedral de Santiago. A elección do novo Papa ocupou máis de sete horas nos informativos da Galega Xa en 2013 a esa programación haberá que sumar unha das decisións editoriais cuestionadas polo deputado de AGE, o traslado dun equipo da TVG ao Vaticano para seguir a elección do novo papa, o pasado marzo. Nese mes, admite Sánchez Izquierdo, os informativos da Galega dedicáronlle 7 horas e 23 minutos á designación de Francisco. "Queremos saber en base a que decisión se dedicou esa información ao novo Papa", cuestiona Fajardo, quen tamén cuestiona a necesidade e o custo de "trasladar un equipo ao Vaticano" e non, por exemplo, "a Monforte", onde se celebrou unha manifestación contra a nova área sanitaria e na defensa da sanidade pública que non foi cuberta pola TVG. "A Constitución di que somos un estado aconfesional e resulta que os medios públicos dedican un enorme tempo a unha confesión en concreto", censura Fajardo, que salienta ademais a ausencia de "espazos de debate" onde, por exemplo, se dea cabida ás posicións laicistas ou, directamente, ás persoas "ateas". "Non existe ningunha intención de silenciar" pero "o dereito de acceso non é ilimitado", retruca Sánchez Izquierdo, quen asegura que as organizacións "que inclúen o laicismo no seu ideario" teñen "espazo cando se producen accións alternativas aos actos relixiosos, sempre que teñan unha resposta social mínima para ser noticia". A TVG, censura Fajardo, tenta "reforzar a idea de que hai que ser bos samaritanos" e de que, por exemplo, "iso de saír á rúa é pecado". Quizais por iso, ironiza, "pareceulles estraño que Venezuela escollese un presidente co 51% dos votos pero non que ao Papa o escollese o espírito santo".


Summary: Lembranza polo aniversario de Francisco Fernández del Riego (Lourenzá, 7 de xaneiro de 1913 - Vigo, 26 de novembro de 2010)

Lembranza polo aniversario de Francisco Fernández del Riego Pícaro é palabra de resonancia mindoniense. E alí un nome atravesa a memoria contemporánea de Galiza: Francisco Fernández del Riego De pícaro gustábanme as cámaras fotográficas de xoguete que, tras pulsa-lo botón de disparo, corrían imaxes de lugares distintos. Monumentos ou paisaxes, amenceres ou nevaradas, crinas brancas de cabalos asiáticos ou baleas con lombos de salitre a raiolar nos mares setentrionais. Lugares non visitados que avivaban a imaxinación. Porque como dixo o poeta, tenho em mim todos os sonhos do mundo. Pícaro é palabra de resonancia mindoniense. E alí un nome atravesa a memoria contemporánea de Galiza: Francisco Fernández del Riego. En todo grupo hai un dínamo que mantén a cadencia do avance. Alguén que pense nos detalles executivos e que os execute. Unha persoa-motor de pulmón de xaruto. En cada iniciativa artística precísase un obreiro da cultura, con mestría laboral e destreza de mente esperta. Se repasámo-la vida de Fernández del Riego descubrímo-lo en tempos da República falando de arredismo e progreso social Se repasámo-la vida de Fernández del Riego descubrímo-lo en tempos da República falando de arredismo e progreso social. Acompaña as actividades irmandiñas mentres estreita a man dos Villar Ponte, Lugrís Freire ou Víctor Casas. Lidera as Mocidades Galeguistas e a FUE. Curioso lector, atento intelectual en formación, acude ó parladoiro de Ánxel Casal na Editorial Nós, ás tarefas pedagóxicas do Seminario de Estudos Galegos e ás aulas de Dereito. De entre os novos, Del Riego é nome recorrente na prensa e en actos a prol do Estatuto de 1936. Accións de rúa, como as pintadas no Obradoiro, deica mitins en aldeas, vilas e urbes. Nos carteis e pasquíns aparecía, voz con voz, ó carón de Castelao, Otero Pedrayo, Suárez Picallo ou Alexandre Bóveda. El estaba presente no punto central daquel momento histórico. O seu nome e apelidos estaban na listaxe do goce falanxista. Salvou a vida por minutos. Agochouse en casa de xente conservadora. Soubo polas leiteiras de Compostela que os amigos eran asasinados día a día Logo chegou Atila. O seu nome e apelidos estaban na listaxe do goce falanxista. Salvou a vida por minutos. Agochouse en casa de xente conservadora. Soubo polas leiteiras de Compostela que os amigos eran asasinados día a día. E moitas veces non aparecían nas gabias, senón no medio das estradas para que o Castromil detivese a viaxe á espera de que os propios pasaxeiros axudasen a retira-los corpos. A vida salvouna vestindo traxe militar franquista logo da insistencia de amigos e familia, tras rexeitar en primeira instancia o ingreso en filas cando chamaron a súa quinta. Remata a guerra. Depurado como docente da USC, Del Riego chega a Vigo para traballar no bufete de Paz Andrade, a quen xusto acaban de deter. Alí, de cando en vez, recibía chamadas anónimas: "sabe usted que está vivo con permiso de su enterrador?". Malia todo, Fernández del Riego foi intolerable na deserción persoal dos valores democráticos. Por iso participa, dende a clandestinidade, na reconstitución do Partido Galeguista, xuntanza feita na súa propia casa en Canido (Vigo). A constancia metalúrxica, existente até as derradeiras gotas de luz, fixo del un activo imprescindible para a reconfiguración do nacionalismo galego de posguerra. Tivo o pensamento na patria. Dispúxose a servir na Editorial Galaxia como editor, no seu sentido máis prístino; na revista Grial, como director-coordinador; na Fundación Penzol, como director; e na Academia Galega, como presidente Tivo o pensamento na patria. Dispúxose a servir na Editorial Galaxia como editor, no seu sentido máis prístino; na revista Grial, como director-coordinador; na Fundación Penzol, como director; e na Academia Galega, como presidente. Dende esta institución promoveu o Día das Letras Galegas e foi falleba que abriu fiestras para osixenala. Non desertou da política nin desdeñou a mocidade combativa: foi secretario xeral do Partido Socialista Galego (tras el viría Xosé Manuel Beiras) e ofreceu, entre outras axudas, as salas da Penzol para as xuntanzas clandestinas da UPG de Pepiño e Reboiras. Agora chega ós meus ollos a imaxe de Del Riego no seu despacho da Penzol, cunha gran lupa e retallos de prensa na mesa Agora chega ós meus ollos a imaxe de Del Riego no seu despacho da Penzol, cunha gran lupa e retallos de prensa na mesa. Penso naquelas conversas mantidas entre un vello de noventa carballos cun pícaro de apenas dezanove primaveras. Alí recibíase doutrina a lume manso. Todo el era un peso de historia político-cultural de Galiza. Pero sobre todo unha lección vital: saber escoitar e conversar cos máis novos. Esa foi a educación que recibira nas Irmandades e no Partido Galeguista: preocuparse polo porvir, garanti-la continuidade do pensamento, alenta-la iniciativa material a prol da nosa terra, arenga-la mocidade creativa e outorgar confianza ás xeracións emerxentes. Foi, en palabras de Ferrín cando presidía a Academia, "un corazón de ouro, unha mente luminosa e unha vontade de ferro ao servizo da patria galega" De sempre reparei nos densos lentes mouros de don Paco. Distinguíano en calquera escena. Sospeito que, como as cámaras de xoguete infantil, aqueles cristais visualizaban un país futuro, unha comunidade imaxinada, soñada e querida. Por iso foi fiel á construción de Galiza até a morte. Foi, en palabras de Ferrín cando presidía a Academia, "un corazón de ouro, unha mente luminosa e unha vontade de ferro ao servizo da patria galega".


Comisións Obreiras afirma que a continuidade de Rocío Mosquera como conselleira de Sanidade constitúe a confirmación do apoio de Feijóo aos recortes e á privatización do sistema sanitario público. O sindicato tamén sinala que no tempo que exerceu como conselleira, Mosquera amosou "fidelidade ás súas orixes privadas" -procede de POVISA- A Federación de Sanidade de CC OO de Galicia denuncia que na última lexislatura se recortaron os cadros de persoal e os dereitos laborais e da cidadanía no que atinxe ao Servizo Galego de Saúde. Aumentaron tamén de xeito "escandaloso" as listas de espera, ademais de aplicar o repagamento. O sindicato tamén sinala que no tempo que exerceu como conselleira, Mosquera amosou "fidelidade ás súas orixes privadas" —procede de POVISA— introducindo fórmulas de xestión privada, como no caso do novo hospital de Vigo, en varios centros de saúde e en múltiples servizos. Tamén incrementou os concertos e deteriorou a calidade do servizo público para beneficiar o privado. Fronte a isto, CC OO reivindica o carácter público, gratuíto e universal do sistema sanitario e afirma que para iso "cómpre tamén un investimento adecuado, e o Estado español é dos que menos orzamento destina de entre os países da súa contorna".


Summary: Cinco escritos rexistrados ante Sanidad polos profesionais desde o mes de abril advertían da falta de formación para enfrontarse ao virus. Os sanitarios que atenden a Teresa Romero explican como é o seu día a día e advirten das numerosas eivas no centro hospitalario.

"Axudámosche a poñelo, non te preocupes". "Non me preocupo... A ver. Espera, creo que se porá así pero non é da miña talla". É venres e o médico de medicina intensiva do hospital madrileño La Paz, B.C, conta como esta mañá puxo un traxe amarelo rodeado de 10 compañeiros nun despacho do hospital madrileño. Dentro de tres horas irá ao hospital Carlos III a coidar a auxiliar de enfermaría contaxiada de ébola, Teresa Romero, e vixiar os casos sospeitosos. Nunca puxo un traxe antes e quen lle axuda a poñelo -a parte máis fácil pois está acompañado, o pánico chega cando teñen que quitalo só nun par de metros cadrados- é un médico, E. F, que xa se vestiu varias veces para tratar os pacientes infectados de ébola no centro madrileño. Ela tampouco recibiu ningunha formación pero ten práctica e máis de dez anos de experiencia atendendo a pacientes críticos. Acóugao e dille que é o que hai que facer para tentar non fallar ao quitar as luvas e o resto do traxe no mínimo cuarto que está habilitado para iso -nin sequera se duchan, só quítan o traxe antes de saír da zona de illamento- no Carlos III. "É coma se estiveses no mar, sensación de mergullo, tes que gardar a calma, controlar a mente". Suando sen parar, ten embazadas as lentes, contesta cunha risa nerviosa: "Mergullarse? Isto é un inferno! Necesito outra talla... unha XXXL." Nun par de horas B.C buscará -"a ver se hai sorte"- un traxe da súa talla na sexta planta do Carlos III. Alí o esperan os enfermos. Mentres, en La Paz, os seus compañeiros seguirán, un por un, probando o traxe. Simulan estar na pequena "esclusa" -así definen os médicos o minúsculo sitio onde se teñen que cambiar sós tras ver aos pacientes contaxiados- do Carlos III. A maioría non terán problemas coa talla pero si para controlar os seus nervios ao quitar os tres pares de luvas, o traxe e a máscara, sabendo que o mínimo fallo, un simple esvarón ou levar a man á cara, pode ser mortal. Mortal para eles e para moitísimas persoas máis ás que poden contaxiar. "Garda o equilibrio ao quitar as calzas e se tes mala sorte e ves que vas caer, apóiaste na parede". "Engánchaseme a última luva... Que fago? "Sobre todo gardar a calma e tirar ata que saian, faino amodo, respira tranquila". "Isto é peor que a carreira de medicamento", protestan os médicos, que o que menos atesoura unha década de experiencia. A maioría non ten problemas coa talla pero si para controlar os seus nervios ao quitar o traxe sabendo que o mínimo fallo pode ser mortal Unha esclusa de apenas dous metros Angustia escoitar como contan a dificultade que teñen ao quitar o traxe amarelo nun cuarto grande e rodeado de compañeiros. Non é difícil imaxinar a angustia que deben de sentir ao quedar sós tras ver o paciente e tentar seguir todos os pasos marcados para non contaxiarse ao desposuírse do traxe, nunha "esclusa" mínima de apenas dous metros. "Agora facémolo nun cuarto grande rodeado de compañeiros, pero despois hai que quitar o traxe só. O incrible é que non houbese máis contaxios. Non recibimos ningunha formación. Isto é unha tolemia.", explica E.H, outra dos médicos que estiveron no Carlos III e con máis de dez anos de experiencia. Durante toda a mañá e parte da tarde, os médicos, un grupo de elite, compaxinarán a posta do traxe coa atención aos pacientes -"as gardas multiplícanse pois ninguén quere vir traballar aquí"-, ingresados no Servizo de Medicina Intensivo da Paz. "O incrible é que non houbese máis contaxios. Non recibimos información ningunha, isto é unha tolemia" "Esiximos formación, para os médicos e para todo o persoal. Levámolo pedindo desde hai seis meses e mira como estamos, dámonos consellos os uns aos outros da mellor forma que cremos, de como hai que vestirse e desvestirse, isto é un calvario", recalca outra intensivista, E.P. Malia a angustia conservan o bo humor, e animan o compañeiro. E cando se lles pregunta como se puido chegar a unha situación tan disparatada, comezan a contar a historia dun "caos", así o definen, que se remonta ao mes de abril de 2014. "A finais do mes de abril, concretamente o día 25, reúnennos nesta mesma sala e coméntannos, a subxerente do hospital, Mercedes Fernández de Castro e a responsable de Saúde Pública, Mercedes Vinuesa e a responsable de Riscos Laborais do hospital madrileño, que desde agora somos o hospital español de referencia para o diagnóstico e tratamento dos posibles casos de virus de ébola que poidan darse, sospeitosos ou confirmados", conta a médico intensivista B.G. , con tres décadas de experiencia. "Quedamos xeados pois non entendemos nada. Nin nos explican quen e porque tomou esa decisión. La Paz non é un hospital preparado para unha infección do virus ébola, que ten un nivel 4 de Bioseguridade". Os médicos escribiron cinco cartas á dirección do hospital esixindo unha formación axeitada para non por en risco a saúde deles e da poboación Catro días máis tarde, o 29 de abril, os médicos escriben unha carta á dirección do hospital a través do rexistro do centro. É a primeira das cinco cartas que enviará o equipo encargado dos pacientes de ébola en España. Neste seis meses, só reciben unha resposta xenérica. En toda a correspondencia os médicos esixen unha formación adecuada xa que non só se pon en risco a súa saúde senón sobre todo a da poboación. En todas as cartas enviadas á dirección os facultativos reiteran a súa plena disposición a tratar os pacientes. "O Hospital de La Paz non dispón da infraestrutura adecuada que garanta non só o manexo adecuado do paciente que require ingreso nunha unidade de críticos senón tamén a seguridade do persoal especializado (...) non podemos asumir o risco de tratar a este tipo de pacientes, polo perigo que iso supón non só para nós senón tamén para o resto da poboación coa que teñamos contacto a posteriori", pódese ler na primeira carta. Nela, os propios médicos achegan os protocolos de actuación e o material necesario para o coidado dunha paciente con ébola. "Pedímoslles que nos formasen, pero nunca contestaron a esta carta", explican os médicos "Pedímoslles que nos formasen, pero nunca contestaron a esta carta, non fixeron ningunha obra no Carlos III nin en La Paz. Igual pensaron que nunca chegaría ningún paciente. Pasaron as semanas e nada. Se preguntabamos dicíannos que non nos preocupásemos, que seguramente non pasaría nada". Falta de preparación ante a chegada do cura Pajares Pero o paciente enfermo de ébola chegou. Os facultativos encargados da unidade decátanse pola prensa que o cura Miguel Pajares está contaxiado de ébola e sospéitase que a relixiosa Juliana Bonoha tamén pode estar infectada. O día 6 de agosto os médicos escriben unha segunda carta na que realizan peticións concretas ante a falta de infraestrutura. "Habitación con presión negativa; separación entre casos confirmados e sospeitas; equipos de protección persoal do máximo nivel (monos ventilados) coa instalación das tomas de aire necesarias para o persoal que atende ao enfermo en caso ou, na súa falta, monos autónomos". Nesa lista volven recalcar: "Formación e adestramento urxente para o persoal que vai atender aos pacientes". "Non entendiamos nada, seguiamos como tres meses atrás, sen infraestrutura e sen recibir unha mínima formación" Os médicos transmiten na carta que o hospital de La Paz, o primeiro destino que se pensou para atender as dous enfermos, non reúne as condicións adecuadas. "Non entendiamos nada, seguiamos como tres meses atrás, sen infraestrutura e sen recibir unha mínima formación", lembra B.G. As reiteradas queixas e a presión dos médicos logran que o paciente contaxiado de ébola e o caso sospeitoso non sexan trasladados á sétima planta do hospital, "unha zona vip" reservada a personalidades en caso de enfermar. " O día 6 dixéronnos que os ían a levar alí. Subimos. Vimos un par de obreiros traballando. Inmediatamente baixamos e dixémoslle á subgxerente que alí non cabían dous pacientes, que non había esclusa para cambiarse, que non podiamos expor aos demais enfermos de La Paz...". Nese día frenético, onde as decisións cambian cada hora, os médicos conseguen que Pajares e Bonoha sexan trasladados ao Carlos III, antigo hospital de referencia para este tipo de patoloxías pero desmantelado en xuño pasado para este uso polo Goberno da Comunidade de Madrid e integrado en La Paz. "Traer aos enfermos non tiña ningunha lóxica pois para iso requiríase unhas instalacións de bioseguridad que non existen neste país. O hospital Carlos III, que meses atrás pasou a formar parte de La Paz, era o hospital de referencia para patoloxías infecciosas pero non estaba actualizado. Non é unha instalación de bioseguridade de nivel 4. Era incrible. Se queren traer pacientes, primeiro hai que montar un hospital en condicións e despois traelos", recalca B.G., unha das veteranas do equipo. "Se queren traer pacientes, primeiro hai que montar un hospital en condicións e despois traelos" A formación insistentemente requirida polos especialistas non chegaba. O 6 de agosto un médico do equipo, a iniciativa propia, chama a un amigo do Samur para que lles explique como poñer os traxes. Reúnese todo o persoal de urxencias e faise unha demostración. "Ese día e unha charla anterior foi toda a formación que recibimos. Desde Riscos Laborais mirábase cara a outro lado. Non se facía nada. Era desesperante. Cos primeiros traxes utilizabamos bolsas de lixo no canto de calzas", explica B.G. O 7 de agosto un Airbus A310 do 45 Grupo do Exército do Aire trae aos dous enfermos españois desde Liberia. Aterran na base aérea de Torrexón de Ardoz e son trasladados ao hospital Carlos III. "Os mesmos médicos comezan a buscar en Internet para informarse dos traxes que hai que usar", segundo contan. O día 12 de agosto e tras ser tratado co soro experimental Zmapp, falece Miguel Pajares. Primeira vítima de ébola en Europa Tras a morte do cura, a xerencia do hospital asegúralles que están a acondicionar o hospital militar Gómez Ulla para atender futuros casos, segundo asegura o equipo médico. "Un mínimo erro condénate" Un mes despois a historia repítese case co mesmo guión. O persoal médico segue sen recibir adestramento, as esclusas para cambiarse despois de estar co enfermo seguen sendo as mesmas -as medidas son ridículas-, e desde a xerencia non se responde ás reiteradas esixencias tanto verbais como por carta. O 21 de setembro o Goberno decide repatriar desde Serra Leona ao sacerdote Manuel García Vello que chega a Madrid o día 22 e morre o 25 de setembro. A segunda vítima mortal por ébola en Europa. Unha das auxiliares que o atendeu, Teresa Romero, contáxiase. "Ao igual que todos nós, Teresa non recibiu ningunha formación para quitar o traxe; é moi difícil facelo e un mínimo erro condénate" Os médicos non saben como se puido contaxiar a auxiliar. "Do mesmo xeito que todos nós non recibiu ningunha formación para quitar o traxe. É moi difícil facelo. Un mínimo erro condénate", recalcan case á vez. En tres cartas consecutivas, os días 8, 9 e 10 de outubro, volven esixir " un curso de formación acreditado que inclúa o persoal que está implicado no coidado do paciente ". Na última mostran a súa desesperación e reclaman en maiúscula "CON CARÁCTER URXENTE un curso de formación ACREDITADO [sic]". E tamén anuncian accións legais contra o hospital ante "a falta de formación". A alerta sanitaria é xa tamén unha crise política que afecta os gobernos de España e a Comunidade de Madrid. E hoxe, mentres os médicos adestran de novo cos traxes no seu cuarto da Paz, os obreiros apuran para terminar, seis meses despois de ser designado como hospital de referencia, tres habitacións no Carlos III con medios e esclusas máis grandes que garantan o coidado e a seguridade de pacientes e persoal facultativo.


Summary: O escándalo Bárcenas pasaría factura ao Partido Popular de se produciren os comicios neste momento na Galiza. Alberto Núñez Feijóo colleitaría menos escanos que os obtidos en 2005 polo daquela candidato popular Fraga.

Segundo un inquérito publicado este domingo polo xornal La Voz de Galicia, de se produciren as eleccións neste momento, após facérense públicos os papeis que vinculan a cúpula do Partido Popular cunha pretensa contabilidade en diñeiro nego, Alberto Núñez Feijóo perdería cinco escanos no Pazo do Hórreo (o 3,5% dos seus votos). Malia a que o actual presidente da Xunta de Galiza procurou desde o primeiro momento afastarse do escándalo destapado por diversos xornais españois --asegurando que el nin sequer militaba no partido naquela altura-- o certo é que unha parte do seu electorado --nomeadamente nas circunscricións da Coruña e Pontevedra-- non votarían polo PP. Os resultados tirados da enquisa reflicten un importante aumento do voto en blanco e a abstención --vencellada directamente á queda de apoios no PP-- e o medre de apoios da coligación electoral da que fan parte Esquerda Unida -en alza no Estado- e Anova (conseguiría 15 deputad@s). Pola súa banda, o BNG mantería a súa representación (7 escanos) entrementres o PSdeG perdería un(ha) deputad@. Cumpre lembrar que de non se teren avanzado as eleccións ao pasado mes de Novembro, os comicios galegos non se terían realizado aínda, pois estaban axendados para o mes de Marzo de 2013.


Summary: Na III Asemblea Nacional, o Espazo Ecosocialista, que forma parte de AGE, decidiu abrir unha "nova etapa" para se converter no Espazo, que foxe do "formato de partido tradicional" e que valora positivamente o preacordo de Anova, EU e Podemos para as xerais.

O até o de agora chamado Espazo Ecosocialista convértese no Espazo, tal e como acordou na tarde de onte a III Asemblea Nacional da formación política. Na xuntanza, convocada de maneira extraordinaria en Ames acordouse "fuxir do formato de partido tradional" e valorouse positivamente o preacordo acadado entre Anova, EU e Podemos, un preacordo que foi presentado na tarde desta sexta feira na praza de Mazarelos (Compostela). Cómpre lembrar que o Espazo forma parte de AGE, xunto con Anova e EU. Segundo a organización, o documento político, que foi aprobado por "unha ampla maioría" do "medio centenar" de persoas participantes, chamou a construír "un bloque político-social de cambio", sustentado nos "partidos políticos de ruptura, nas mareas municipalistas e nos movementos sociais". Entende a formación política que o Encontro cidadán para unha Marea Galega debería incorporarse ao proxecto. Da asemblea de onte saíu elixido o Consello Dinamizador, que estará encabezado por Manel Cardoso, traballador de Navantia.