Summary: A única verdade é que umha de duas: ou há um só estado, onde indivíduos árabes e judeus sejam iguais de pleno direito ou há dous estados; o atual estado de Israel e o estado palestiniano... o resto, som manobras de distraçom.

Para que conceitos como paz, justiça ou direitos humanos nom perdam o seu sentido, estamos obrigados a nos mobilizar pola Palestina livre. Se nom for possível fazer umha mobilizaçom ou ato de protesto antes, desde logo que no Vinte e cinco de Julho deve haver um recordo especial para essa terra e essa gente. Palestina tem que ser livre, tem que deixar de ser notícia porque os seus filhos e filhas se auto-inmolam nos postos fronteirizos ante os soldados israelís, tem que deixar de ser notícia porque crianças morrem sob fogo invasor Palestina tem que ser livre, tem que deixar de ser notícia porque os seus filhos e filhas se auto-inmolam nos postos fronteirizos ante os soldados israelís, tem que deixar de ser notícia porque crianças morrem sob fogo invasor, tem que deixar de ser notícia porque o governo do estado sionista ergue mais um assentamento judeu em território palestiniano. A liberdade para o povo palestiniano começa por ter estado próprio e reconhecido nos foros internacionais. Sem que ninguém mais do que o próprio povo palestiniano poida dizer nada nem intervir quando esse povo escolha quem o representa e quem o governa. Sobram juízos de valor sobre se tal organizaçom política é mais reacionária ou mais revolucionária, sobre se som terroristas, sobre se som radicais ou moderados...isso todo sobra. Nom pode haver pretextos para continuar com a guerra sustentada de extermínio que está a transcorrer contra o povo palestiniano. Nom pode haver argumentos para negar-lhe a um povo o seu direito a existir, a conservar a sua territorialidade e organizar a sua sociedade, a sua economia e as suas instituçons. Tenhem que deter-se as incursons militares nos territórios ocupados, tem que cessar o bloqueio das fronteiras dos territórios palestinianos com os estados vizinhos, tem que acabar o atranco ao passo de pessoas e mercadorias por essas fronteiras e debe finalizar a política de expansom israelí fomentando assentamentos judeus em terra palestiniana. Temos direito a intervir na casa do vizinho em base ao bem ou o mal que nos parecer como se organiza ou como age? Temos direito a negar-lhe a sua soberania? O "terrorismo" ou o pretenso fundamentalismo religioso do adversário som apenas preconceitos que nas maos da propaganda pró-israelí se tornam em armas em favor do racismo sionista . Quê direito tem nengum estado ou a comunidade internacional inteira a negar-lhe a autodeterminaçom a um povo em base a tais juízos de valor? Temos direito a intervir na casa do vizinho em base ao bem ou o mal que nos parecer como se organiza ou como age? Temos direito a negar-lhe a sua soberania? A raíz real do que acontece em Gaza a estas horas, nom é o seqüestro de uns estudantes israelís e o seu posterior assassinato; a raíz do que está a acontecer é que o estado de Israel quer aniquilar o povo palestiniano Há que deixar de reproduzir o relato que acompanha a todas as agressons contra a Palestina. A raíz real do que acontece em Gaza a estas horas, nom é o seqüestro de uns estudantes israelís e o seu posterior assassinato; a raíz do que está a acontecer é que o estado de Israel quer aniquilar o povo palestiniano. As açons de auto-defesa das organizaçons patrióticas palestinianas, retroalimentam o relato da "democracia israelí ameaçada polos fanáticos". A realidade é que o povo palestiniano deseja a sua autodeterminaçom sem distinçom de credos religiosos e sem distinçom de ideologias. É um povo que desde a sua pluralidade clama pola independência da pátria palestiniana, e nom há mais. O resto som parcialidades elevadas a verdades absolutas, retalhos de realidade furtados de contexto para relêr as cousas segundo interesse próprio. A única verdade é que umha de duas: ou há um só estado, onde indivíduos árabes e judeus sejam iguais de pleno direito ou há dous estados; o atual estado de Israel e o estado palestiniano...o resto, som manobras de distraçom. A soluçom mais realista seria a segunda. Se essa soluçom se implementar, deveriamos entender que só o povo palestiniano deve decidir que forma de estado quer. Estado aconfissional? República islámica? Socialismo ou capitalismo? Som decisons que só ao povo palestiniano correspondem... A única verdade é que umha de duas: ou há um só estado, onde indivíduos árabes e judeus sejam iguais de pleno direito ou há dous estados; o atual estado de Israel e o estado palestiniano... o resto, som manobras de distraçom A democracia, a justiça, os direitos humanos, consistem nisso...de facto, como mínimo, consistem nisso: no desenvolvimento pacífico de umha sociedade sem a constante ameaça das repressálias externas, em poder estabelecer as suas normas de convivência sem nengum condicionante, em poder desenvolver a sua economia e as suas instituçons sem nengumha intervençom alheia. Injusta é a fame que gera o bloqueio aos territórios palestinianos, injustas som as humilhaçons aos membros da classe trabalhadora que se desloca fora dos territórios a trabalhar passando polos postos fronteirizos, injusto é que gente morra por doenças e problemas de saúde facilmente solucionáveis por falta de tecnologia médica e medicamentos que nom podem passar as fronteiras ou por retençons arbitrárias às ambuláncias...isso todo fai parte da guerra de extermínio na mesma medida que os bombardeamentos. Esta é umha questom de justiça e dignidade, o mundo nom pode permanecer cúmplice a este extermínio a plena luz do dia, e retransmitido práticamente ao vivo. O caso de Palestina é umha vergonha mundial.


Summary: Un armisticio político asinado sob o control directo de Madrid. Iso é o que se escenificou este sábado en Compostela coa constitución dunha Comisión de Consensos paritaria entre oficialistas e críticos.

Unha das persoas da máis directa confianza de Pablo Iglesias -o membro da executiva estatal Pablo Fernández Alarcón- aterrou na Galiza para tentar pacificar o conflito interno en Podemos Galiza, con dous sectores enfrentados que chegaron a discutir sobre quen ten a lexitimidade para convocar o máximo órgao autonómico da formación morada. O confronto produciu tanta inquietude na contorna de Pablo Iglesias que o secretario xeral optou por monotorizar desde Madrid unha solución de compromiso entre o sector de Carmen Santos -moi cuestionada non só no interior de Podemos, senón tamén en largos sectores de En Marea- e unha magmática oposición interna en que conflúen desde errejonistas -como Pancho Casal- até pablistas -como García Buitrón. A constitución da Comisión de Consensos prodúcese xusto unha semana despois de que a maioría do Consello Cidadán Autonómico -18 sobre 35 membros- se reunise sen o concurso da secretaria xeral, unha xunta que este sábado Carmen Santos voltou a cualificar como "ilegal". O sector crítico -un integrante desta corrente dixo a Sermos "que se somos a maioría, realmente non seremos nós os críticos"- acusaba Santos de bloquear o normal funcionamento dos órgaos de goberno da formación. A procura da saída a este conflito pasaría, por tanto, pola constitución desta Comisión de Consensos que foi apresentada este sábado en conferencia de imprensa por Carmen Santos, Pancho Casal, o secretario de Organización galego Juan Merlo e o enviado da dirección de Pablo Iglesias, Pablo Fernández Alarcón. A decisión de criar a Comisión de Consensos foi adoptada por unanimidade, estará composta por seis persoas -tres por sector- e tería como obxectivo "a interpretación dos documentos [os aprobados en Vistalegre II] nas partes que son interpretábeis". En declaracións á imprensa, Santos admitiu que a dinámica interna está a impedir que Podemos Galicia poda falar "do noso verdadeiro traballo que nos ocupa a maior parte do tempo". Así, fixo votos por "saír desta dinámica para falar do que de verdade dana os cidadáns, que non é como interpreta Podemos Galicia un artigo ou outro". Por súa parte, o comisionado de Pablo Iglesias para apagar o lume na organización galega dixo: "A sensación que teño é que existen acordos políticos claros e moitos malentendidos que teñen a ver con cuestións moi pequenas. Hai que traballar en pequenos grupos se se queren solucionar e o que vin é que existe a vontade clara de os solucionar".


O dereito pode interesarse pola ofensa, pero, en xeral, os insultos persoais deixaron de ter relevancia xurídico-penal. Por que entón protexe o lexislador as crenzas relixiosas contra os agravios? Quizais porque considera que o nivel de tolerancia dun crente non é comparábel ao dun non crente? E non resultaría isto aldraxante para o primeiro? Se fomos evolucionando cara á convicción de que ofender as ideas non merece un castigo, como é posíbel que se manteña no noso Código penal algo moi parecido ao anacrónico delito de blasfemia? Condiciónanos tanto a nosa senda nacionalcatólica? A blasfemia desapareceu do Código penal en 1988, pero fican nel, entre os delitos contra os sentimentos relixiosos, dous tipos que os xuíces, por fortuna, son remisos a aplicar: a profanación do artigo 524 (os "actos de profanación en ofensa dos sentimentos relixiosos") e mais o escarnio do artigo 525.1 (o "escarnio dos [...] dogmas, crenzas, ritos ou cerimonias" co propósito de "ofender os sentimentos dos membros dunha confesión relixiosa"). Certamente, a lei penal non menciona a igrexa católica e tipifica, no artigo 525.2, o escarnio "de quen non profese relixión ou crenza ningunha". Non parece, porén, que haxa moitos non crentes dispostos a botar man deste artigo, e iso que a fe cristiá non sempre os trata con demasiada delicadeza. N'A Biblia, mesmamente, pode lerse: "Pensan os parvos para si: / 'Deus non está'. / Corrompidos, de conduta abominábel: / non hai quen faga o ben" ("Salmos", 14,1 e 53,1). A represión das condutas non violentas contra a relixión amosa a consideración das crenzas como fenómenos dotados dun plus merecedor de protección. Utilizar a liberdade de expresión para ferir a sensibilidade dos crentes pode parecer de mal gusto, irreverente ou pouco intelixente –se dificulta a convivencia nunha sociedade plural–. Pero debe ser un acto puníbel nun Estado aconfesional? E con que criterio exactamente? Son os propios practicantes da relixión os que deciden que é o que lles resulta ofensivo? E, en tal caso, por que deben todos os cidadáns aceptar esta decisión? Acaso non se espera dunha cidadanía democrática que aceptemos o cuestionamento das nosas ideas e crenzas? E que pasa con aqueles que conciben o ataque a unha relixión como un acto saudábel e liberador contra unha fe escurantista e sobrevalorada? Algo máis da terceira parte dos Estados do mundo perseguen as condutas antirrelixiosas, como fai España. Estes 71 países limitan as liberdades individuais en nome dun deus. (Dentro deste club, España é, afortunadamente, un dos Estados que menos se desvía do estándar internacional en materia de dereitos humanos.) Con todo, e malia a situación de manifesto privilexio de que goza no noso país, a poderosa corporación católica amosa unha permanente actitude vitimista. O arcebispo de Santiago de Compostela, por exemplo, acaba de denunciar a fobia ao cristianismo fomentada, segundo el, polo laicismo. Pero non cre, monseñor, que nunha sociedade secularizada, por antiga que sexa a súa tradición católica, ten sentido pedirlles aos crentes que robustezan os seus sentimentos? Non ve canta xente hai que non fai o ben? Publicidade


Summary: Navantia e Barreras aínda non saben nada da prometida carga de traballo que fixo o PP en campaña electoral. O Concurso internacional en que se escollerá a construción de dous buques hotel, atrásase.

A anunciada construción de dous buques hotel, cun investimento segundo comentou Feijóo en campaña de 300 millóns de euros, atrásase. O goberno galego aínda non presentou no Parlamento galego ningún documento que certifique a existencia deses contratos nin explicou como quedaría a xestión despois do cambio de presidente na compañía petroleira mexicana. As novas que chegan sobre unha das promesas electorais de Feijóo foron contraditorias desde o seu anuncio o ano pasado. Primeiro falouse de que o naval galego construiría 7 remolcadores ou mesmo 2 quimiqueiros, despois pasarían a ser floteis. Outro dos datos que mudaron foi a realización dese "suposto" contrato con PMI España para despois asegurar que era con PMI Norteamérica, ambas as dúas forman parte de Pemex Comercio Internacional, filial de PEMEX. Concurso internacional O proceso de adxudicación deses buques hotel, anunciado antes das eleccións, aínda non tivo lugar. PEMEX confirmara daquela que sería un concurso internacional da PEP (Pemex Exploración y Producción) quen decidiría que proposta levaría a construción desas embarcacións. A ese concurso presentaranse outras propostas internacionais, nomeadamente de países como Noruega e Holanda. Responsábeis de PMI aseguraron que "a construción deses buques esta asegurada" e se non gañaran o concurso "acudirían ao mercado internacional". O caso é que co ano iniciado en Navantia e Barreras aínda non comezaron a traballar nestes buques e o mutismo é absoluto.


Summary: Socialistas e nacionalistas pechan o pacto para impulsar unha moción de censura contra a popular Elena Candia, que chegou á presidencia o pasado xuño despois de que o alcalde de Becerreá se desmarcase do PSdeG. A votación realizarase o 8 de outubro. O PP cualifica o pacto de "moción da vergoña"

O PP cualifica o pacto de "moción da vergoña" "Esperemos que poidamos dar unha boa nova dentro de moi pouco". Quen así falaba a primeiras horas deste venres é unha das persoas que, nos últimos meses, tivo implicación directa dende a banda socialista nas negociacións entre PSdeG e BNG para tentar recompoñer a desfeita que para ambas formacións supuxo a perda do goberno da Deputación de Lugo o pasado xuño, cando o alcalde de Becerreá, Manuel Martínez decidiu rachar co seu partido e entregarlle a presidencia ao PP. A situación, constataban dende ambas formacións, está a piques de mudar e así foi anunciado este mediodía ante o Pazo de San Marcos, onde a moción de censura xa está rexistrada. As fontes consultadas por Praza Pública confirman que nos últimos días se multiplicaron os contactos, tanto en Lugo como entre as direccións nacionais de PSdeG e Bloque, á procura dun acordo. O principal atranco, a teimosía de Martínez en ser presidente como condición para apoiar unha moción de censura contra a popular Elena Candia, foise despexnado, indican, e isto levou a que na noite deste xoves o pacto estivese "moi preto, practicamente pechado". Ese peche chegou na mañá do venres, cunha xuntanza en Rábade. No entanto, o vivido o pasado xuño e a vaga expansiva do acontecido fai que nas dúas organizacións, pero moi especialmente nas filas socialistas, a apelación máis repetida sexaé a da prudencia. "A cousa non estará pechada ata que se presente" a moción e mesmo "ata que se vote" no pleno da institución provincial, indica un membro do grupo provincial do PSdeG para ilustrar o temor que, aínda que nun grao moito menor ao de hai unhas semanas, aínda persiste a un posible desmarque de Martínez quen, non obstante, xa asinou a censura. As negociacións con Martínez pecháronse este venres en Rábade Neste contexto, as fontes consultadas indican que co acordo acadado se reeditaría unha coalición que nesta ocasión estaría encabezada polo socialista Darío Campos, alcalde da Pontenova e actual voceiro do PSdeG na institución, e vicepresidido polo BNG. Manuel Martínez seguiría na corporación provincial e como deputado do goberno, previsiblemente en responsabilidades semellantes ás que veu ostentando en materia de vías e obras. A moción votarase o vindeiro día 8 "As negociacións nunca chegaron a romper de todo" e o que se procurou nos últimos días foi "avanzar" cara a un acordo especialmente desexado nos gobernos locais encabezados por socialistas e nacionalistas na provincia de Lugo. Así as cousas, o mandato da popular Elena Candia remataría apenas cinco meses despois de iniciarse e vaino facer, previsiblemente, o vindeiro 8 de outubro, data fixada para a votación. "Devolvemos aos lucenses o goberno progresista e nacionalista que elixiron" Confirmada e rexistrada a moción, o voceiro provincial do PSdeG, Darío Campos Conde, e o voceiro provincial do BNG, Antonio Veiga Outeiro, adiantaron anunciaron o inicio do procedemento "para devolver aos lucenses o goberno progresista e nacionalista que elixiron o 24M para a Deputación de Lugo" e confirmaron que a institución provincial será presidida polo propio Darío Campos. Campos Conde remarcou que o 8 de outubro "plasmarase no organismo provincial a decisión da maioría dos lucenses nas pasadas eleccións municipais: un goberno progresista e nacionalista para a Deputación de Lugo". "A partir dese mesmo día, retornaremos á provincia as políticas de progreso e poremos fin ás políticas destructivas e caciquís do PP", dixo o voceiro socialista, que asegurou que durante os últimos meses "o PP só se dedicou a facer da institución unha Delegación máis da Xunta de Galicia, a pagar con cartos dos lucenses as débedas de Feijóo coa nosa provincia e a destruir, paralizar e bloquear proxectos de futuro do anterior Executivo". Así, citou como exemplos a apertura dos primeiros centros para maiores da rede pública de residencias e centros de día da Deputación; a posta en marcha do primeiro centro de recría de gando vacún público en España na granxa Gayoso Castro ou a creación de 300 novos postos de traballo na provincia a través do Ben Empregado II. "Damos o primeiro paso para devolver aos lucenses un goberno que nunca debeu estar en mans do PP", di Veiga (BNG) Veiga Outeiro, pola súa banda, asegurou que as dúas formacións van "abrir de novo as portas da Deputación" e subliñou que veñen de "dar o primeiro paso para devolver aos lucenses un goberno que nunca debeu estar en mans do PP". "Levaremos adiante un programa que xa está en marcha nas Deputación da Coruña e Pontevedra co PSOE e BNG, e atenderemos as verdadeiras preocupacións dos lucenses e a todos os concellos da provincia, independentemente da súa cor política", rematou.


Summary: Todos os grupos apoiaron a declaración institucional impulsada por Compostela Aberta para instar a AENA e Ministerio de Fomento a aprobar o cambio de denominación. Centos de terminais en todo o planeta homenaxean escritores, políticos ou científicos, aínda que moi poucos deles son mulleres

Todos os grupos con representación municipal en Santiago (CA, PP, PSdeG-PSOE e BNG) apoiaron a declaración institucional impulsada por Compostela Aberta para pedir que o aeroporto da cidade pase a levar o nome de Rosalía de Castro. A decisión debe ser adoptada por AENA e polo Ministerio de Fomento, que nos últimos anos aprobaron os nomes de Adolfo Suárez e Seve Ballesteros para os aeródromos de Madrid e Santander. A decisión debe ser adoptada por AENA e polo Ministerio de Fomento, que nos últimos anos aprobaron os nomes de Adolfo Suárez e Seve Ballesteros para os aeródromos de Madrid e Santander A moción, que propón o nome de Aeroporto internacional Rosalía de Castro – Santiago de Compostela – Lavacolla, conta co apoio da Real Academia Galega, da Fundación Rosalía de Castro e do Consello da Cultura Galega. O obxectivo é que o cambio de denominación se producise o 24 de febreiro, Día de Rosalía, nun ano no que ademais se conmemora o 180 aniversario do seu nacemento. Marta Lois: "Que mellor símbolo para proxectar ao mundo a imaxe de Santiago de Compostela e de Galicia?" "Entendemos que o noso aeroporto non podería levar un mellor nome. Rosalía de Castro, símbolo eterno da nosa terra, é a figura galega con maior recoñecemento interno e externo da nosa cultura. Que mellor símbolo para proxectar ao mundo a imaxe de Santiago de Compostela e de Galicia? Que edificio público da nosa cidade máis acaído que o aeroporto de Lavacolla para honrar a súa memoria ligándose para sempre ao nome de Rosalía?", explica a concelleira de Igualdade, Desenvolvemento Económico e Turismo, Marta Lois. A edil salienta tamén que as terminais aeroportuarias funcionan en moitos lugares do mundo como escaparates destacados da cultura propia. "Tal é o caso da proxección da figura de James Joyce e das súas obras Ulysses e Dubliners na terminal do aeroporto de Dublín, o exemplo do museo da terminal 2 do aeroporto parisiense Charles de Gaulle de París ou a experiencia de realidade virtual sobre a cultura coreana no aeroporto de Incheon en Seúl", di. As terminais aeroportuarias funcionan en moitos lugares do mundo como escaparates destacados da cultura propia No Estado Español non son moitos os aeroportos que incorporaron ao seu nome o dalgunha persoa, a xeito de homenaxe. Tan só o Adolfo Suárez Madrid-Barajas, o Federico García Lorca Granada, o Seve Ballesteros-Santander e o Reina Sofia-Tenerife Sur. Porén, noutros países é moito máis habitual. E, así, atopamos moitos aeródromos nomeados como recoñecemento a líderes políticos e mandatarios: Napoleon Bonaparte (Ajaccio-Francia), Abraham Lincoln (Springfield-EEUU), Mustafa Kemal Atatürk (Estambul), David Ben-Gurion (Tel Aviv), Charles de Gaulle (París). Francisco de Sá Carneiro (Porto), Lech Wałęsa (Gdańsk-Polonia), George H. W. Bush (Houston), John F. Kennedy (Nova York), Jomo Kenyatta (Nairobi), Konrad Adenauer (Colonia), Yasser Arafat (Gaza) ou Václav Havel (Praga). Pero tamén en lembranza a escritores (José Martí na Habana, Aimé Césaire en Martinica ou Antoine de Saint Exupéry en Lyon), músicos (Ástor Piazzolla en Mar del Plata-Arxentina, Franz Liszt en Budapest, Sergei Prokofev en Donetsk-Ucraína, Franz Josef Strauss en Munich, Antonio Carlos Jobim en Río de Xaneiro, Giuseppe Verdi en Parma, John Lennon en Liverpool, Louis Armstrong en Nova Orleans ou Wolfgang Amadeus Mozart en Salzburgo), pintores (Caravaggio en Bérgamo-Italia), cineastas (Federico Fellini en Rimini-Italia), exploradores (Americo Vespucci en Florencia ou Cristóbal Colón en Xénova), científicos (Nikola Tesla en Belgrado, Guillermo Marconi en Bolonia, Nicolás Copérnico en Wroclaw-Polonia, Leonardo da Vinci en Roma ou Galileo Galilei en Pisa), e mesmo futbolistas (Cristiano Ronaldo en Madeira ou Geoge Best en Belfast) e algún personaxe de ficción (Robin Hood en Sheffield-Reino Unido). Entre varios centos de nomes. "Este recoñecemento da memoria de Rosalía de Castro na nosa cidade" busca "fomentar unha maior presenza simbólica das mulleres na cidade, promovendo unha maior representación da súa identidade grupal na memoria do espazo público" O que é máis difícil atopar son aeroportos que leven o nome dalgunha muller: o Aeroporto Indira Gandhi (Delhi), o Aeroporto Raiña Beatriz (Aruba), o Aeroporto Nai Teresa de Calcuta (Tirana-Albania), o Aeroporto Cesária Évora (São Vicente-Cabo Verde), o Aeroporto Benazir Bhutto (Rawalpindi-Paquistán) e o xa citado Raíña Sofía están entre as raras excepcións. Neste senso, Marta Lois subliña que "este recoñecemento da memoria de Rosalía de Castro na nosa cidade enmárcase ademais no obxectivo de fomentar unha maior presenza simbólica das mulleres na cidade, promovendo unha maior representación da súa identidade grupal na memoria do espazo público".


Summary: O xefe de planta do centro comercial na capital galega, e presunto acosador sexual, a xuízo penal esta cuarta feira.

O xuízo penal contra o xefe de planta do Corte Inglés de Santiago de Compostela, denunciado por unha traballadora do centro comercial por acoso sexual, terá lugar esta cuarta feira, 5 de febreiro, ás 10:00 horas no xulgado de instrución nº 1 de Fontiñas. Ademais, informa a CIG, o xulgado de Instrución nº 3 de Santiago abriu dilixencias penais fronte á cúpula do Corte Inglés na cidade e fronte ao seu Director na Galiza, "sinalando para os próximos días 24 e 26 de marzo a celebración, en calidade de investigados, do xirector e mais do xefe de persoal do centro así como de dous dos xefes territoriais". As actuacións xudiciais foron iniciadas a partir das denuncias presentadas por unha traballadora e máis a súa parella, tamén traballadora do Corte Inglés, representadas polo letrado Mariano Sierra e que, indica a central nacionalista, "se viron obrigados a rescindir a súa relación laboral ante a pasividade e as presións exercidas pola cúpula directiva que serán agora investigados por esas actuacións". O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza xa ratificou a existencia de acoso antes de entrar o caso na vía penal. Por iso, a CIG-Servizos agarda que a sentenza que se dite tras deste xuízo "sexa exemplar para que tanto o Corte Inglés como o resto das empresas tomen nota e comecen a tomarse en serio as situacións de acoso que, por desgraza se producen no día a día no mundo laboral".


Summary: As pintadas serán analizada por persoas expertas para determinar o xeito de eliminalas, informa o Concello compostelán, que condenou os feitos.

Menos dun ano despois de que unha das esculturas que sosteñen a portada dereita da fachada das Praterías da catedral de Santiago amencese pintada de azul, este recinto volveu ser vítima dunha agresión. Apareceu esta terza feira con pintadas en castelán en diferentes partes das súas fachadas. 'Yo no salí de tu costilla, tú saliste de mi coño!' fíxose na parte baixa das escaleiras que dan acceso á catedral desde a Praza do Obradoiro. Na zona do Arco de Xelmírez apareceron 'Guillotina, Borbón', 'Gritaremos hasta quedarnos sin Vox'. O Concello de Santiago condenou a través das redes sociais esta "nova agresión ao patrimonio" e informou de que xa se puxo a disposición da Catedral para colaborar en todo o que sexa necesario. "As pintadas serán analizadas por expertos para determinar o modo de eliminalas", explica o Consistorio compostelán a través do seu perfil de 'Twitter'. O conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, demandou ao Consistorio de Santiago a instalación de cámaras de videovixilancia nos arredores da Catedral "para que estea protexida fronte a diversos actos vandálicos".


Summary: A Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC) critica que se lles negue unha suba salarial aducindo falta de fondos mentres a universidade recibe importantes ingresos extra por elas.

A Universidade compostelá recibe importantes fondos económicos pola captación de persoal investigador e o traballo por este desenvolto, mais aduce falla de capacidade económica para unha suba salarial dese persoal. É a denuncia que fai a Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC), que a inicios de febreiro anunciaba mobilizacións para pedir a fin da "discriminación" salarial e laboral que sofre este colectivo. Desde 2016, denunciaban, unha parte do colectivo de investigadores e investigadoras soporta unha discriminación que se concreta en que se lle empezou a pagar por baixo do salario mínimo que fixa a normativa, néganselle subas salariais que si ten o resto de persoal da USC, e non se lles paga a indemnización por extinción de contrato. Desde a equipa de goberna, afirmaban, xustificábase esta situación na falta de fondos económicos para poder normalizala. Porén, desde a AIC non acreditan neses argumentos. Consideran que hai datos que botan abaixo ese argumentario do reitorado, como demostraría a resposta da Comisión da Transparencia de Galiza (adscrita á Valedora do Pobo) a unha reclamación presentada pola Asemblea. A AIC solicitou saber canto financiamento recibe a USC do Plan Galego de Financiamento universitario por "captación de talento investigador, produción científica, tese doutoramento…" das persoas en etapa predoutoural. En concreto, canto recibe da parte variábel dos indicadores relacionados directamente con investigadoras. A AIC lembra que as axudas das correspondentes convocatorias públicas xa cobren os custos salariais estas persoas investigadoras. "Polo que estes son fondos extra percibidos pola USC a maiores, polo simple feito de ter captado a estas persoas e polo traballo que elas realizan (produción científica, teses, etc.)". Así, no cómputo para o plan no ano 2017 considérase que os ingresos obtidos pola Universidade de Santiago para ese indicador son 1.356.810 euros. "É dicir, mentres se lles negaba a estas persoas unha suba salarial de só 11,73 euros ao mes -alegando non ter diñeiro-, a USC percibía por elas máis de 1,3 millóns de euros extra só por unha parte dun dos indicadores dese ano. É indignante", conclúen desde a AIC, que quere saber agora a que se destinan eses máis de 1,3 millóns de euros.


Summary: A restitución do Pazo de Meirás. A ilegalización da Fundación Francisco Franco. Eses dous propósitos animan a visita esta terza feira a Xenebra de Ana Pontón e Ana Miranda, portavoz nacional do BNG e voceira desta organización perante o Europarlamento, respectivamente. Na cidade helvética as nacionalistas rexistarán unha denuncia na sede do Alto Comisionado dos Dereitos Humanos da ONU.

O BNG continúa a pór o asunto do Pazo de Meiras no primeirísimo plano da súa axenda política, visando a restitución dese ben espoliado polo fascismo en 1938 e a ilegalización da Fundación Francisco Franco, entidade que xire desde hai meses o réxime de visitas do público ao imóbel propiedade da familia do ditador. Tal e como anunciara, o Bloque plántase esta terza feira en Xenebra para, perante a sede do Alto Comisionado dos Dereitos Humanos, apresentar unha denuncia que, informa a organización frontista a meio dun comunicado de imprensa, "bota man das conclusións extraídas por Pablo Greiff, Relator Especial da ONU para a promoción da verdade, a xustiza, a reparación e garantías de non repetición, quen visitou o estado español entre xaneiro e febreiro de 2014". O relator especial concluíu no seu momento a necesidade de adoptar medidas para a restitución dos bens incautados de forma ilexítima polo bando fascista após o golpe de xullo de 1936. Greiff acrecentaba aínda que o Estado español non puxera en andamento unha política auténtica de reparación da verdade e que a vixente Lei de Memoria Histórica (lexislada durante o goberno Zapatero) se revelaba como absolutamente insuficiente. Para o BNG, é obvio que o mandato do Relator Especial da ONU se incumpre flagrantemente desde o momento en que os bens apropiados fraudulentamente polo ditador continúan nas mans da súa familia. A denuncia do BNG será recepcionada polo Alto Comisionado, o xordano Zeid Ra'ad Al Hussein. No texto, a formación soberanista pídelle á ONU que inste o Goberno español a que implemente cantas reformas lexislativas sexan precisas para materializar a restitución do Pazo de Meirás e demais bens incautados durante a guerra e a ditadura, ben como para ilegalizar a Fundación Francisco e para deixar sen efeito aqueles preceitos da Lei de Amnistía (1977) que abriron a porta á impunidade dos crimes fascistas. A axenda da visita das dirixentes nacionalistas inclúe tamén un encontro institucional co alcalde de Xenebra, Rémy Pagani, co quen, alén de falar do Pazo de Meirás, abordarán a situación da comunidade galega na Suíza.


Summary: Si que apareceu Galiza no debate a 4. Episodicamente. Foi a raíz dunha interpelación de Pedro Sánchez a Pablo Iglesias que deu lugar a que o líder de Podemos esclarecese que a súa proposta é oferecer "encaixe constitucional" á "diversidade" territorial que hai no Estado.

Na loita polo espazo da socialdemocracia estatal, o candidato do PSOE aproveitou o asunto territorial para cargar contra Iglesias, desde a crenza de que este, para gañar votos nos caladoiros da España central, estaría incómodo debatendo sobre o direito de autodeterminación. Sánchez atacou a Iglesias co argumento de que o secretario xeral de Podemos, nas negociacións para a falida investidura daquel, antepuxo aos direitos sociais o direito de autodeterminación de Galiza, Euskadi e Catalunya. Perante este ataque, Iglesias optou pola evasiva, non fixo unha defensa explícita do direito de autodeterminación (pouco útil para entrar nos celeiros de votos do PSOE, o seu verdadeiro albo nesta campaña) e limitouse a reeditar o seu coñecido discurso sobre Catalunya, se ben nunha variante edulcorada: "Non queremos que Catalunya marche de España. Podemos defende unha España unida. Estamos dispostos a falar co PSOE e os partidos cataláns para procurar unha solución nova", dixo e a seguir gabouse de o seu partido ter derrotado as forzas políticas independentistas en Euskadi e Catalunya o pasado 20D. Reforzaba así o líder do partido morado a retórica de que a súa é a única formación capaz de garantir a unidade do Estado. "Non queremos que Catalunya marche de España. Podemos defende unha España unida", dixo Iglesias En todo caso, Iglesias -un político que destaca pola minuciosa preparación de todas as súas intervencións públicas- aproveitou o debate para modular a súa posición sobre o referendo de Catalunya. E nese sentido introduciu unha mudanza moi significativa. Perguntado polos moderadores do debate sobre se o consideraba unha liña vermella na negociación co PSOE -consideración que si lle deu na falida mini-lexislatura que deu lugar a esta campaña eleitoral-, Iglesias dixo significativamente: "Nunca nunha negociación de goberno hai liñas vermellas". É imposíbel non pensar que este cambio de posición ten a ver co feito de que neste momento Podemos lidera as enquisas no flanco esquerdo do taboleiro e que, portanto, desta volta non se estaría a negociar a vicepresidencia de Iglesias, senón as chaves da Moncloa.


Summary: O evento celebrará en agosto a súa 25ª edición. A efeméride chegará cargada de incerteza de cara ao futuro, xa que podería ser a última vez que se leve a cabo. Talía Teatro medita poñer punto e final a súa organización.

O vindeiro agosto celebrarase a 25ª Mostra de Teatro de Cee, cuxa organización recae en Talía Teatro. Non obstante, a efeméride chegará en pleno verán tinguida de incerteza de cara ao futuro, xa que podería ser a última vez que a compañía a leve a cabo. "Non somos optimistas sobre o futuro da Mostra de Teatro de Cee", admite ás claras o actor e director Artur Trillo, un dos máximos impulsores desta iniciativa cultural que, dende 1988, enche a localidade coruñesa de funcións teatrais. As circunstancias económicas, a falta de apoio institucional e mesmo certo cansazo despois de tantos anos poderían desembocar na clausura da mostra. En Talía Teatro levan tempo dándolle voltas ao asunto e poderíase tomarse unha decisión "drástica", en palabras do propio Trillo. "Esta non é a situación idónea, non o temos aínda seguro e non queremos tomar unha decisión tan drástica, pero non somos optimistas. Realmente é difícil ser optimista con calquera proxecto cultural", confesa. A organización da mostra recae nos membros da compañía e dende hai meses reflexionan ao redor do futuro. A difícil situación que atravesan as administracións públicas esperta interrogantes que se teñen moi en conta na organización da mostra. "Que non a apoie a Deputación da Coruña? Vale. Pero que non a apoie o propio Concello de Cee non é comprensible", explica Trillo, quen ademais admite que se arrastran facturas por pagar por parte das administracións dende o ano pasado. "Si, claro que hai atrasos de 2011. É unha circunstancia que coñecemos e resulta insostible. Ti pides unha axuda, pero hai que adiantar os gastos. Tes que pagar primeiro, tes que xustificar os gastos e despois, págancho. Realmente este modelo non é sostible", sinala o intérprete e director teatral, que insiste en que non hai aínda unha decisión tomada, pero que o futuro preséntase "moi difícil". "Non sei que pasará", sinala Trillo, quen mesmo recoñece que se fose só por el, "tomaríase a decisión de parala". Non obstante, todo dependerá do que se decida na compañía. Sobre a cita deste ano, aínda hai pendentes reunións co Concello de Cee para determinar como será a súa dimensión e o seu orzamento. Até agora, o único que parece estar decidido é que este ano haberá, en calquera caso, Mostra de Teatro en Cee. "Vaina haber, aínda que sexa cun só espectáculo de Talía", sentencia Artur Trillo. A data de inicio na que se pensa é o 19 de agosto. "Non hai data fixa, pero a idea sería comezar ese sábado de agosto. Iso falámolo xa no concello", explica o actor, quen tamén lembra que o modelo ideal que se querería manter é o que se está a levar dende hai varios anos. "Na 17ª edición creouse un sistema de programación de catro funcións ao día. Esa é a estrutura que queremos, e a que quereríamos seguir facendo. Iso é o que é unha mostra", admite Artur Trillo. "Balance positivo" Realmente é difícil ser optimista con calquera proxecto cultural", confesa A Mostra de Teatro de Cee celebrouse por vez primeira en 1988. Dende aquel momento, o municipio coruñés contou cada verán cunha mostra que foi medrando até chegar ao modelo actual, con catro funcións diarias e a participación das compañías máis destacadas da escena galega. A mostra naceu ao tempo que Talía Teatro, compañía que se converteu en profesional en 1996 e que o vindeiro ano cumprirá 25 anos de andaina. "A compañía e a mostra naceron xuntas. En xullo de 1998 celebrouse a primeira mostra e Talía formouse neses días. A primeira montaxe do grupo estreouse no certame", rememora o director teatral. Nun primeiro momento a organización do evento recaeu nunha asociación cultural que levaba o nome de Domingo A. de Andrade, histórico arquitecto da Berenguela nado en Cee. "A asociación fundáraa un cura con inquedanzas culturais e que realizou moitas actividades", explica Trillo. Entre esas actividades, destacaba a Mostra de Teatro, cuxa organización correu a cargo da citada asociación até 1992 coa participación de Talía. Nese ano, a organización comezou a depender da compañía até este 2012, na que os membros do grupo meditan a posibilidade de abandonar a organización. Para Trillo, o saldo de todos estes anos é satisfactorio. "O balance é moi positivo, con gran afluencia de público. Os inicios foron duros, eu tiña 18 anos cando comecei con todo isto", recorda Trillo, quen asegura que nestes anos houbo unha "loita continua" coas administracións. "Foi un evento irregular porque as axudas foron case sempre escasas ou nulas", sinala. A decisión aínda non está tomada, mais Talía Teatro podería deixar de organizar este destacado evento teatral. Xa na presentación da edición do ano pasado, segundo recolleu a prensa local, o director da Mostra de Cee aseguraba que a programación estaba "feita en precario" e que o que se ofreceu ao público non era o que se quería. Trillo mesmo chegou a sinalar que non sabía "se o esforzo pagaba a pena". Esa dúbida segue enriba da mesa e nas próximas semanas, e dependendo das circunstancias, o grupo teatral podería decidir liquidar na súa 25ª edición a mostra tal e como se coñeceu até o momento. "Se se perde esta mostra, eu sería a persoa deste mundo a quen máis lle doa", conclúe Artur Trillo.


Summary: A vindeira semana regresa, con novo nome, un dos eventos máis especiais do verán galego, o Festival Agrocuir da Ulloa, que este ano xunta os días 25 e 26 de agosto o melloriño da música galega, desde Mercedes Peón a Radio Cos pasando por Silvia Penide, Tanxugueiras ou o asturiano Rodrigo Cuevas. E falamos cunha das 'alma mater' deste festival, Braulio Vilariño, un activista ou, como lle gusta autodefinirse, un "enlazador de mundos".

- Sodes a revelación dos festivais galegos nos últimos anos. En catro anos xa vos consolidastes no imaxinario do verán galego. Pero cal é o voso modelo de festival, como queredes medrar? - Nós queremos que o festival medre progresivamente en intensidade, non tanto en número de xente que acuda senón que queremos que teña efecto repercutivo, en canto a transformación no medio no que vivimos e na relación medioambiental. Nace como unha forma reivindicativa para que medre a visibilidade para os diferentes colectivos 'queer', que sexa máis grande e que conleve unha idea máis respectuosa e menos capitalista do que está sendo moitas veces o movemento LGTB. Queremos medrar en calidade e na repercusión que poida ter a nivel transformativo. Non queremos ser un macrofestival e que isto se convirta en Woodstock 2. "Non queremos ser un macrofestival e que isto se convirta en Woodstock 2" - Vós convidades a compartir, a que a xente traia a súa propia comida, a compartir casa... Efectivamente, non é moi capitalista. - Claro, nós queremos que haxa un convivio con esta maneira de vivir no rural, e que sexa accesible economicamente para todo o mundo e para os grupos familiares. Que alguén que teña pequenos que non lle sexa gravoso vir. Nós intentaremos ampliar os espazos de acampada para que poidan vir toda a fin de semana e que poidan disfrutar no campo e que vexan -sobre todo o público máis urbano- o que é a vida no campo. Queremos programar unha serie de casas de recepción. Agora xa o facemos, pero cos músicos, que quedan nas nosas casas, pero queremos poñelo en marcha tamén co resto da xente para que poidan convivir con nós e estar un día nunha casa dunha aldea, disfrutar do festival e darse conta do que é o traballo de cada día neste entorno. - Grazas a vós a Ulloa é referenza galega e estatal na visibilización dun rural diverso afectiva e sexualmente, non? - Si, estase cumprindo a nivel mediático, na Ulloa está habendo unha dinamización grande a nivel cultural, medioambiental pero sobre todo neste aspecto, convertiuse un pouco nun lugar modelo e, claro, as propias institucións da comarca e dos concellos están en maior disposición a favorecer todo o que é relativo a estes encontros e ao Festival e a poñer da súa parte. "Hai unha repercusión nestes anos de xente moi nova que estaba aí e que saíu do armario coa familia, porque a xente venos, coñécenos e danse de conta de que o seu fillo ou filla non entra a formar parte dun grupo de monstros" - Como é o día a día no resto do ano para o colectivo LGTB na Ulloa? - No resto do ano a xente que estaba como máis marxinada, que estaba aí pero a quen non se lle facía moito caso, de súpeto é como se nos convertiramos en suxeitos cos que resulta interesante estar con nós ou contar con nós para as cousas. Estás nun bar e daste conta de que che pagaron unha ronda e que todo o mundo está encantado. E logo hai unha repercusión nestes anos de xente moi nova que estaba aí e que saíu do armario coa familia, porque a xente venos, coñécenos e danse de conta de que o seu fillo ou filla non entra a formar parte dun grupo de monstros, senón que pasan a ser parte dun grupo interesante, tal e como nos consideran a nós. Isto dito entre aspas, claro, que hai de todo. Pero iso mudou, xa non é aquilo de "mira, aí vai un mariquita", xa ves o contrario, "oes, queremos ir ao festival, oes, podemos axudar no festival?". Esa é a historia. - Así que vos sentides arroupados na comarca? - Si, cada vez máis. Ademais vendo os resultados máis aínda, ver como a xente nova se abre é moi satisfactorio. "Realmente quen máis loitou foi o colectivo trans de procedencia portorriqueña ou afroamericana. E iso é algo que hai que poñer no seu sitio da historia" - Este ano cambiásteslle o nome, por que? - Precisamente por iso. Non podemos, se pretendemos ser diversos non podemos limitarnos a unha etiqueta que recolle un modelo de afectividade e sexualidade masculina exclusivamente, concretamente hoxe no mundo occidental e capitalista gay significa home branco rico homosexual. Entón nós queremos fuxir diso e abrirnos á teoría 'queer' que xa está aquí desde hai tempo, hai verdeiras cabezas pensantes e activistas que levan moito tempo traballando desde os anos 80 duramente. Por iso este ano llo dedicamos ao colectivo trans, como se cumpriu o aniversario de Stonewall, e das revoltas en Nova York e todo iso, sempre poñen de protagonista o colectivo gay, neste caso branco. Pero realmente quen máis loitou foi o colectivo trans de procedencia portorriqueña ou afroamericana. E iso é algo que hai que poñer no seu sitio da historia. "Non se pode poñer todos os ovos na mesma cesta e facer un monocultivo de eucalipto ou facer turismo de baixa calidade" - Non só reivindicades a diversidade sexual, senón que sodes un festival que traballades moito outro tipo de valores, como o ecoloxismo ou o patrimonio. Esta edición dedicádeslla ao bosque autóctono, ademais de ao colectivo trans. - Si, este ano dedicámolo ao colectivo trans e darémoslle un premio á asociación Arelas polo seu labor tan importante que está a desenvolver en Galiza. Porque é moi importante que desde a infancia e desde a escola se estea traballando xa. E logo, a nivel medioambiental, é fundamental traballar a prol do bosque autóctono. Nós na Ulloa en oito anos vimos triplicada a masa de eucalipto. E cando veñen os de fóra aínda din, "ai, canto bosque autóctono", e é certo, pero nós vemos como merma. Nós queremos loitar contra ese modelo único que nos lanzan desde a administración. É o único modelo de desenvolvemento do rural, cando hai moitísimas máis posibilidades. É o mesmo que pasa co turismo, que aínda que pareza que non, van xuntas, van da man, non se pode poñer todos os ovos na mesma cesta e facer un monocultivo de eucalipto ou facer turismo de baixa calidade. No rural, a parte de facer explotacións racionais hai que fomentar un turismo de calidade, por que en vez de estar ateigados nunha praia ou nun resort non podes estar nunha aldeíña cos nenos paseando polas carballeiras, cun río para bañarte, disfrutando da natureza doutra maneira? Iso é o que temos que promover, porque se non, pouco teremos que ofertar. - Que destacarías desta cuarta edición? - Está aínda por vir, non sei que pasará [risos], porque o esquema é o mesmo doutros anos, pero este ano estreamos un ciclo de cine con proxeccións durante todo o mes nos tres concellos da Ulloa. E pretendemos seguir medrando na colaboración con outros axentes culturais. Para o vindeiro ano queremos incluír a literatura de xénero, estamos preparando algo con Chan da Pólvora. E tamén queremos para o futuro que se vaia prolongando máis no tempo. Aínda que sexan dous días efectivos, e que ao longo de todo o mes de agosto teñamos diversas actividades en diversos lugares.


Summary: A Comisión Europea confirma que "non recibiu ningunha solicitude de financiamento" para a rexeneración do espazo afectado polo lume e lembra a necesidade de ampliar a Rede Natura

A Xunta pode ter un reforzo da Unión Europea en forma de cartos para recuperar o espazo das Fragas do Eume afectado polo incendio da pasada primavera. Pero non o fixo, cando menos polo momento. O comisario europeo de Medio Ambiente, Janez Potočnik, vén de confirmar que o Goberno galego non se dirixiu de ningún xeito ao Executivo comunitario para procurar fondos con este obxectivo, malia estar dispoñible un programa de axudas no que o proxecto encaixaría sen dificultades. Potočnik ratificou a ausencia de iniciativas da Xunta neste sentido en resposta a unha pregunta parlamentaria do eurodeputado do PSdeG Antolín Sánchez Presedo. Na súa iniciativa, o socialista subliñaba que as Fragas "carecen dun plan reitor para o seu uso" no que se conxuguen os "intereses da protección ambiental cos dos propietarios privados" e "tampouco foi obxecto, ata a data, da redacción dun proxecto para a súa rexeneración integral que poida ser proposto nas convocatorias do Programa LIFE. "Nin sequera -lamentou ante o comisario- se ten noticia de que a Xunta promovese medidas urxentes de restauración ambiental susceptibles de acollérense aos fondos europeos correspondentes ao piar de desenvolvemento rural" malia que, nomeadamente, o fondo Feader "ten un eixo de actuación en medidas de carácter ambiental polo que se obriga a utilizar, cando menos, un 12% do total dos fondos executados nese programa", o que para Galicia, di, equivale a "uns 100 millóns de euros". "A Comisión pode confirmar que aínda non recibiu ningunha solicitude de financiamento para traballos de recuperación das Fragas do Eume" Tras esta exposición de motivos Sánchez Presedo instou a Potočnika confirmar se chegara ás súas mans algún proxecto dende San Caetano. E a resposta foi negativa. "A Comisión pode confirmar que aínda non recibiu ningunha solicitude de financiamento ao amparo do programa LIFE para traballos de recuperación das Fragas do Eume", di. Do mesmo xeito, abonda, "ata agora non se utilizou ningún financiamento do Fondo Europeo de Desenvolvemento para os traballos de recuperación sinalados". Isto acontece nun escenario no que o Programa de Desenvolvemento Rural de Galicia "prevé actualmente un gasto de 145 milóns de euros para recuperar o potencial forestal e aplicar medidas preventivas en bosques danados por desastres naturais, incluídos os incendios forestais". Pero a "selección dos proxectos concretos", sinala o comisario, "incúmbelle ao Goberno autónomo de Galicia". Ampliación da Rede Natura A Comisión lembra a necesidade de ampliar a Rede Natura A resposta do responsable europeo de Medio Ambiente permite coñecer tamén que a Comisión segue de preto o cumprimento dun dos deberes pendentes do Goberno galego en materia ambiental, a ampliación da Rede Natura, comprometida tanto polo actual Executivo como polo anterior pero que polo momento non se materializou. "A Comisión mantense en contacto coas autoridades españolas, xa que é necesario que estas subsanen as lagoas detectadas e completen a Rede Natura 2000 en Galicia e outras rexións", o que "inclúe a designación oficial dos espazos" tal e como marca a Directiva de Hábitats. No momento en que esta operación culmine, explica o comisario, poranse en marcha "oficialmente as medidsa de xestión dinámica e de recuperación dos espazos" elixidos. "A Comisión convidou a todos os Estados membros a que expoñan as súas necesidades de cofinanciamento da UE para Natura 2000 mediante o establecemento de marcos de acción prioritaria", tendo en conta, subliña, "as posibilidades de cofinanciamento da UE presentadas nas propostas de financiamento da comisión para o próximo marco financeiro plurianual", isto é, nos vindeiros orzamentos comunitarios, en vigor dende 2014.


Summary: Sanidade inspecciou máis de 4.000 estabelecementos, nos que o 31% deles contaban "con deficiencias ou incumprimentos da normativa Covid". A Plataforma na Defensa da Hostalaría acusa a Xunta de someter ao sector a un "estado policial".

Durante a vixencia das máximas restricións para loitar contra a terceira vaga, nas tres primeiras semanas deste mes, a Consellaría de Sanidade, a través da Dirección Xeral de Saúde Pública, realizou un total de 4.107 inspeccións a estabelecementos comerciais, de alimentación e hostalaría, así como tamén a instalacións deportivas. Nestas inspeccións detectáronse que o 31% dos negocios contaba con deficiencias ou incumprimentos da normativa Covid. No 69% resta, o 38% destes estabelecementos si cumpría coas medidas sanitarias e o 31% estaban pechados debido as restricións implantadas, segundo cifras aportadas pola Xunta nun comunicado. Dos 4.107 establecementos inspeccionados, 2.313 foron hipermercados, supermecados e tendas de pequeno comercio. O 53% destas cumpría con todas as medias, mais o 37% contaba con algunhas deficiencias, só o 4% eran infraccións de maior importancia. Alén, os máis de 200 inspectores, visitaron 765 locais de hostalería, 584 instalacións deportivas e 250 centros comerciais e prazas de abastos. Sobre esta campaña de Saúde Pública, "onde o obxectivo é asesorar e mellorar o cumprimento das medidas sanitarias especialmente o control de capacidade de locais, distancias e uso de máscaras", a Consellaría indicou que "nas próximas semanas" as inspeccións centraranse nos estabelecementos que estiveron pechados. 50 denuncias Sobre o cumplimento da normativa, a Policía autonómica expuña nun comunicado que durante o primeiro día da desescalada no país, a pasada sexta feira, formularon 50 denuncias por incumprimento das medidas sanitarias na hostalaría. Sobre este tema, a Plataforma na Defensa da Hostalaría acusou a Xunta de someter ao sector a un "estado policial" e pediu diálogo para revisar as novas medidas que entraron en vigor e "cunha mesa permanente para avaliar as novas decisións a adoptar". A plataforma, nun comunicado aos medios, volve esixir un "plan de rescate real acorde a gravísima situación" que está a vivir o sector. "O sector non discute polas estratexias sanitarias para vencer a Covid, pero esixe o cumprimento dun principio básico da economía de mercado: quen impide o exercicio dunha actividade legalmente estabelecida, paga", sinalan. Ademais, consideran que a orde no Diario Oficial da Galiza (DOG) da pasada sexta feira é "un documento confuso, alleo á realidade, falto de claridade, diferido e que somete ao sector a un estado policial". Segundo a plataforma "contén apartados que vulneran preceptos amparados por normas de rango superior e contraveñen dereitos fundamentais", polo que están a estudar recorrer esta normativa ante os tribunais oportunos. Para a organización "o texto afonda na culpabilidade da hostalaría" que, ao seu xuízo, realizan tanto o presidente da Xunta, Alberto Núez Feixoo, como os titulares da Sanidade e Turismo, Julio García Comesaña e Alfonso Rueda, respectivamente.


Summary: Reprochan a súa "deixación de funcións" ao descargar en familias e centros a responsabilidade.

"Despropósito", "sen sentido" ou "irresponsabilidade" son algunhas das expresións que nestas horas se realizaron a raíz da decisión da Consellería de Educación de suspender o transporte escolar (suspensións diferentes segundo concellos) mais manter as aulas, deixando a decisión de mantelas ou non a cada centro. Se os sindicatos se mostraron críticos co papel da Consellaría, as familias non fican atrás, denunciando que moitas se enteraron a última hora da decisión e os prexuízos que ela xera cando cunha mínima previsión non se `producirían. CIG-Ensino volveu poñer sobre a mesa a necesidade de que se negocie un protocolo de actuación ante a previsión de diferentes fenómenos meteorolóxicos adversos "e que non se traslade a responsabilidade ás dirección dos centros". E criticou con dureza que "ante un tema de seguridade para a integridade física, a Consellaría non actúe con coherencia e non asuma as súas responsabilidades para garantir a seguridade de todos os sectores da comunidade escolar". Desde o STEG non consideran de recibo que a Consellaría descargue a responsabilidade nas familias e centros de ensino. Explica que "o lóxico" sería suspender as aulas alí onde se suspendeu o transporte escolar.


Summary: A enquisa de Nuaris CC sitúa o apoio a esa opción en 38% das persoas enquisadas, por 22% partidarias dunha nova autonomía que agrupe León, Zamora e Salamanca á marxe de Castela.

O debate aberto a raíz da demanda dunha parte da sociedade leonesa para se constituír en autonomía propia á marxe de Castela, está a ter na Galiza unha figura convidada grazas á veciñanza do Bierzo, denominada popularmente durante décadas como 'a quinta provincia galega'. A enquisa da empresa Huaris CC a 604 persoas maiores de 18 anos, con dereito a voto e residentes nas localidades bercianas de Ponferrada, Bembibre, Vilafranca, Fabeiro e Cacabelos deita uns resultados coincidentes coa sondaxe feita hai uns días entre as súas lectoras polo medio Infobierzo. En ambos os dous casos, a opción de que O Bierzo pase a se integrar na Galiza é a máis apoiada. O traballo de Huaris, recollido por Infobierzo, é un estudo demoscópico, e polo tanto con maior rango de obxectividade. Á pregunta de que configuración territorial é a que prefiren as e os bercianos, 38% pronúncianse a favor de que esta comarca pase a se integrar na Galiza. Son 16 puntos máis que a segunda opción máis votada, a dunha autonomía leonesa integrada por León, Zamora e Salamanca (22% dos votos). A escolla desa autonomía de León integrando tamén O Bierzo como provincia é a preferida por 21% das persoas enquisadas. O Non Sabe / non contesta é a opción riscada por 19%.


Summary: O I Encontro Profesional de Música Galiza-Portugal comeza 12 de marzo

Na mañá de onte presentouse a programación do I Encontro Profesional de Musica Galiza-Portugal (MUMI), que dará comezo na quinta feira 12 de marzo, prolongándose até o sábado. Verín foi o lugar escollido para albergar esta xuntanza, onde tamén tivo lugar o acto de presentación. Desde a equipa galega do MUMI, Emi Candal expuxo a feira como "unha oportunidade de negocio para os sectores musicais" dos dous países, que contarán a partir de agora "cunha plataforma desde a que construír proxectos conxuntos, trazar alianzas e atopar sinerxías que beneficien e promocionen as músicas de ambos territorios". Cunha escolma artística e de actividades profesionais coidadosamente meditada, a organización quere ofrecer unha "ampla representación dos distintos estilos" que faga xustiza á produción de ambos países. Satisfeitas coas máis de 300 propostas recibidas, isto é proba, nas súas palabras, da "necesidade que había deste encontro". As inscricións para profesionais continuarán abertas até a propia data do evento. José Costa, voceiro do MUMI pola parte portuguesa, avanzou que a continuidade do evento está garantida, pois xa se está traballando na localización fronteiriza que acollerá o encontro o próximo ano, coa idea de que se poida celebrar simultaneamente nunha localidade galega e outra portuguesa. Diversos showcases Na cuarta feira, as presentacións musicais para profesionais comezarán no Auditorio de Verín coa proposta de Magín Blanco e A Banda das Apertas, que contará con público das escolas de primaria da vila. Logo, o portugués Luca Argel deleitará coa súa samba doce e intimista. Na tarde, a cantautora galega Silvia Penide tomará o escenario. Na sexta feira, serán os galegos Ezetaerre os que abran a programación co seu rap combativo, escoitado polo alumnado de secundaria. Os Barry White Gone Wrong achegarán unha alternativa de rock, soul e rythm and blues, que irá seguida do jazz de Xacobe Martínez Antelo Trío. A xornada botará o peche nas Bodegas Tapias Mariñán, onde a formación galega Oîma ofrecerá a súa particular aposta en ritmos galegos mesturados cos doutras latitudes. Tamén para a cidadanía Candal tamén puxo en valor a vontade do MUMI de abrirse á participación da cidadanía con varios bloques de concertos e actividades. Uxía e o cantor portugués Rui David protagonizan o concerto de apertura, que, dedicado ás músicas urbanas, pasará o neosoul de Nastasia Zürcher e o hip hop de Dios ke te crew coa banda portuguesa Dealema. Como parte da oferta aberta ao público xeral, durante o MUMI daranse cita propostas moi diversas: o pop nostálxico da banda portuguesa Cassete Pirata, o rock and roll sesenteiro de Familia Caamagno, a electrónica dos vigueses Pálida e dos portugueses Spicy Noodles, o repertorio tradicional dos D'abaixo, a cumbia galega do Sonoro Maxín... Ademais, o sábado presentaranse os libros Magin Blanco, o camiño da luz, con Carlos Rego, e Guadi Galego. Pola beira da canción, con Pepe Cunha. Ás 12 horas terá lugar o Encontro de música tradicional de Galiza e Portugal. Unha oportunidade para tecer rede Dentro da programación profesional, a feira propón espazos no Auditorio de Verín repartidos en distintos bloques ao longo das xornadas da quinta e sexta feira, destinados a que artistas e profesionais dos eidos do booking, o management, ou os espazos de programación teñan a oportunidade de marcar encontros rápidos para se coñeceren e intercambiar propostas. Tamén se desenvolverán palestras arredor de temas de interese para o sector musical. Festivais: Creando experiencias arredor da música, Diferentes fórmulas de apoio á música, O asociacionismo na xestión musical ou o Financiamento público á produción musical son algúns dos temas nos que o encontro porá o foco. Ademais, haberá unha panorámica sobre a posibilidade de tecer redes entre salas de concertos.


Summary: Unha das dúas máquinas recuperadas avaríase un día despois de incorporarse ao traxecto Ferrol-Ribadeo, que nesta semana sufriu numerosas cancelacións malia as medidas inmediatas da empresa e as promesas aos alcaldes. "Só é un tren pintoresco para turismo sen présa", denuncia o rexedor de Ribadeo

Avarías, atrasos, escaseza e máquinas paradas. A conexión ferroviaria da costa norte de Galicia, entre Ferrol e Ribadeo, leva anos esmorecendo, padecendo supresións de servizos que son substituídos por transportes en autobuses ou taxis. A situación empeorou aínda máis neste primeiro semestre do ano, con problemas mecánicos diarios que provocaron que mesmo só un tren estivese dispoñible en moitas ocasións. As queixas da Plataforma pola Defensa do Ferrocarril Ferrol-Ribadeo e dos usuarios foron continuas e os alcaldes dalgúns dos concellos afectados mantivo xuntanzas con representantes da Xunta e de Renfe, na que acordaron tamén crear un grupo de traballo. A compañía ferroviaria anunciou un plan de actuación que foi trasladado aos rexedores e á Consellería de Infraestruturas. Nel incluíronse medidas a medio e longo prazo, pero tamén outras de aplicación inmediata como a recuperación de dúas máquinas que levaban tempo nos talleres. Unha delas púxose en funcionamento o pasado xoves pero avariou xa o venres. Nesta semana, os atrasos e avarías volveron ser constantes. Renfe anunciou un plan de actuación inmediata que incluír recuperar dúas máquinas inmobilizadas: unha delas avariou un día despois de volver ás vías "É papel mollado", asegura a plataforma sobre o Plan de Actuación Ancho Métrico en Ferrol que a Xunta fixo chegar aos alcaldes dos concellos afectados. Nel, medidas urxentes como o aumento e dispoñibilidade de máis recambios nos talleres, melloras nestes, mantemento preventivo, reparacións e a posta en marcha de dúas unidades que levaban tempo paradas. "Xa lles está fallando o inmediato", asegura o colectivo en defensa do tren Ferrol-Ribadeo en conversa con Praza.gal. Unha das dúas unidades inmobilizadas foi posta en funcionamento o pasado xoves, pero o venres avariou. Nin un día tardou. É, curiosamente, unha das máquinas máis novas, dun conxunto entregado entre 2009 e 2011 que sofre problemas de electrónica e hidráulica a cada pouco. "Hai un 50% de posibilidades de que avaríen cada vez que saen", insisten. "É insufrible". "As unidades que deberían prestar un servizo perfecto, avarían máis que as que teñen 30 anos", insiste a plataforma en referencia a máquinas antigas, das que só quedan oito no Estado -entre tres e catro delas en Galicia- e que, malia non ter tampouco un mantemento axeitado, fallan menos que as máis novas. As máquinas adquiridas entre 2009 e 2011 seguen a ser as que máis fallan Sexa como for, as actuacións inmediatas tamén fallaron e o servizo ferroviario da costa norte galega volveu quedar nos últimos días con só dous dos nove trens dispoñibles, ao que hai que unir as avarías, os continuos atrasos e os deficientes horarios establecidos. Nesta mesma semana, as demoras denunciadas desde hai meses volveron ser constantes e xeneralizadas. Este mércores, dúas máquinas que prestaban servizos entre Ribadeo e Ferrol e entre Ferrol e Oviedo avariaron, sendo apartados na estación de FEVE de Cerdido, onde as vías quedaron bloqueadas. Outro tren que viña ca capital asturiana nin tan sequera chegou a Galicia ao quedar parado en Cudillero, mentres que o da tarde en sentido contrario non pasou de Xuvia, onde un bus substituíuno no percorrido, como tantas veces ocorre. Nesta semana, dous trens da liña Ferrol-Ribadeo avariaron en Cerdido, outro que viña de Asturias non chegou a Galicia e o de sentido contrario parou en Xuvia A situación é igualmente denunciada por sindicatos como CCOO, que cre que Renfe "tomou o pelo aos alcaldes". "Non se mellorou nada e todo segue igual", indicaron tras referirse a situacións concretas como a do pasado 6 de xuño cando, segundo asegura Comisión, chegou a haber "oito trens avariados", polo que todos os servizos tiveron que facerse por estrada. Nestes problemas, tanto plataforma como traballadores denuncian tamén "falta de persoal", incluíndo interventores. A compañía ferroviaria asegura que incorporou seis maquinistas en 2016 e un máis neste ano á base de Ferrol. "Renfe tomou o pelo aos alcaldes", denuncia CCOO, que asegura que a pasada semana houbo días con "oito trens avariados" O caso é que o plan presentado por Renfe á Xunta inclúe tamén medidas a medio e longo prazo e establece unha serie de investimentos (de máis de 2,5 millóns de euros) e "intervencións de grande alcance" no parque de ferrocarrís para o período 2017-2020. "Pero hai que facer algo nos problemas inmediatos, nos do día a día", reivindica a plataforma, que considera "totalmente insostible" a situación actual e solicita á Consellería de Infraestruturas, aos concellos, a Renfe e a Adif que se reunan canto antes para "buscarlle unha solución real a estes tremendos problemas que afectan a mobilidade dos cidadáns de Ferrolterra, Ortegal e a Mariña lucense". Xa que logo, que se active xa ese grupo de traballo conxunto para o que a Xunta pide un interlocutor en nome dos alcaldes. Con todo, non todos están incluídos. Unha resposta "descoordinada" De feito, da Mariña só acudiu á xuntanza anterior o tenente de alcalde de Viveiro, xunto aos representantes de Moeche, Cerdido, San Sadurniño, Narón, Ferrol, Valdoviño, Cedeira, Ortigueira e Cariño. "É un desastre o que ocorre co tren, pero tamén a forma na que se están a levar a cabo as reivindicacións porque aquí ninguén nos chama e estamos á expectativa", quéixase Fernando Suárez, alcalde de Ribadeo, última localidade galega pola que pasa a liña antes de introducirse en Asturias. Ás reunións dos alcaldes coa Xunta e Renfe só acode un concello da Mariña: Viveiro O rexedor aposta por unha resposta "conxunta e coordinada" de todos os concellos por onde pasa o tren ante "a falta de servizos e profesionais e a precariedade da liña". "Non se está a abordar do xeito que se debe e estase facendo xusto o que os que teñen a responsabilidade na xestión queren", insiste o alcalde de Ribadeo, que asegura que "hai anos xa que o tren non é máis que un transporte pintoresco para un turismo sen présa". "É un tren pintoresco para turismo sen présa que non vertebra nin serve desde o punto de vista laboral nin social", quéixase o alcalde de Ribadeo "Non vertebra nin serve desde o punto de vista laboral e social do momento actual, non serve para trasladar xente entre concellos tan dinámicos como os da Mariña", explica Suárez, que aclara que, "mesmo no ámbito turístico", Ribadeo leva tempo solicitando á Xunta e ao Adif a construción dun apeadeiro perto da praia das Catedrais por ser un "foco de atracción turístico internacional" e lograr así fomentar o transporte público e evitar o uso do privado. "E non hai nada de nada; é todo un auténtico desastre", resume. Porque a situación do tren da costa norte galega mudou a peor nos últimos tempos. Como lembra a plataforma, "nos anos 90 os horarios tampouco eran bos, pero eran fiables e os trens eran puntuais e rara vez tiñan avarías" "Agora non hai máquinas en reserva nin maquinistas", engade o colectivo, que cre que a situación no verán "aínda pode empeorar". Ademais de todos os problemas, o número de frecuencias entre as distintas localidades son insuficientes e, nalgúns casos, as viaxes están programadas en horarios que non se acomodan ás necesidades dos usuarios e usuarias. No fondo, un problema que se engrandece de comparar a situación en Euskadi o Catalunya e os seus trens de proximidade. Por iso, a plataforma tamén demanda a transferencia a Galicia das liñas do antigo FEVE. Tal e como lembraban en Praza.gal hai algúns meses, "Euskadi herdou unhas liñas de FEVE supostamente deficitarias e que estaban feitas un desastre e con elas conseguiu incrementar moito o número de pasaxeiros, e na actualidade mesmo transportan mercadorías. Hoxe todo o mundo considera o tren un valor". A plataforma insiste en que implantar un tren de proximidade "non sería complicado" mesmo cos medios actuais Desde o colectivo insisten en que implantar un tren de proximidade decente nas liñas de FEVE "non sería complicado". "Mesmo cos medios de hoxe, redistribuídos e adaptados, poderíase dar un servizo ás tres comarcas que cumprisen coas necesidades, pero non podemos continuar con estes horariso que compiten cos buses, que dan prestacións sen xeito e que baleiran os trens", din.


Summary: Unha manifestación unitaria que decorreu en Palma incidiu na defensa da soberanía esta segunda, véspera da Diada.

'Els Països Catalans decidim: autodeterminació'. Eis o lema tras o cal marcharon esta segunda feira milleiros de mallorquíns convocados pola plataforma 31D, que reúne a partidos, colectivos, entidades... A defensa duns dereitos nacionais "plenos" e do dereito dos Països Cataláns "á lingua, a cultura, o territorio e a autodeterminación" foi o ADN desta marcha que percorreu Palma nesta segunda feira, véspera da Diada de Mallorca. A Diada deste ano está marcada, como sinalan desde Vilaweb, polos ataques do goberno do PP contra a lingua e cultura catalá, agresións materializadas nun decreto de linguas que marxina o catalán nas escolas e unha lei de símbolos que prohibe exhibir a senyera en edificios públicos.


Summary: Nun comunicado emitido nesta terza feira, 28 de abril, o portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas pediu a Feijoo "transparencia, cooperación e lealdade" co Goberno do Estado, e que facilitase tamén o número de novos ingresos na UCI.

O portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez-Reino, afeou á Xunta que "obstaculice" e "oculte datos" no reconto do Ministerio de Sanidade de afectados por coronavirus ao ser a Galiza "a única comunidade" que non facilita as cifras sobre a incidencia da epidemia segregadas por municipios, así como o número de novos ingresos na UCI de infectados pola COVID-19. Nun comunicado emitido nesta terza feira, 28 de abril, o tamén deputado no Congreso en Madrid de Unidas Podemos reclamou "transparencia, cooperación e lealdade" ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, co Executivo estatal á hora de facilitar os datos sobre a epidemia. ⁉ O Sr. #Feijóo quéixase de que o Goberno non mantén informadas ás comunidades autónomas.📊😷 🧔🗣 "É a #Xunta a que non proporciona aos expertos os #datos do #Covid19 que precisan para facer o seu traballo". 📰 @AntonGomezReino https://t.co/bZNn6pIt4u— Galicia en Común (@EnComun_Gal) April 28, 2020 "É un requisito fundamental para combater a expansión da epidemia que a Xunta colabore lealmente co resto de institucións, tanto dentro como fóra da Galiza, e que non obstaculice o traballo dos expertos", remarcou Gómez-Reino, que acusa a Núñez Feixoo de "mentir" e "non facilitar" os datos que Sanidade require ás comunidades autónomas. "Obrigado a facilitalos" "Feixoo quéixase de que o Goberno [do Estado] non mantén informadas as comunidades autónomas, mais iso é mentira porque en realidade sucede ao revés: é a Xunta a que non proporciona aos expertos que dirixen a loita contra o virus a nivel estatal os datos que necesitan para facer o seu traballo, datos que está obrigado a facilitar tal e como estabelece a normativa do estado de alarma", sinalou.


Summary: O realizador português Pedro Pinho esteve no Teatro Principal (Compostela) para apresentar o seu último filme e para participar em um colóquio dentro do festival Cineuropa. Conversamos com ele sobre A Fábrica de Nada, selecionado como melhor filme. Eis un extracto do publicado no Sermos Galiza 276.

A obra aponta para o debate ao tempo que tenta mostrar uma realidade. Qual a sua intenção? Acho que pretendo tudo isso, mostrar uma realidade, um tempo, a história de uma personagem, de duas, três ou quatro, um grupo de personagens, e sugerir uma reflexão. E essa é uma parte muito importante e forte neste filme, sugerir uma reflexão. Avançar uma reflexão. Não a concluir nem fechar nada, nem dar as respostas a questões que foram levantadas, mas levanta-las porque a sensação que nós tínhamos nesta altura, durante este período de crise, é que havia uma espécie de orfandade muito grande em relação aos discursos e às ideias, ou seja, as pessoas não sabiam o que pensar nem sabiam o que dizer em face da situação que estavam a viver. Então, havia esta ideia de que nós precisamos falar e precisamos começar a pensar e a conversar sobre essa situação que nos estava a acontecer para procurar perspectivas, alternativas, saídas, opções, e perceber também que se calhar as ideias que herdamos do século XX já não servem, não chegam para encarar o século XXI e por tanto temos que construir novas ideias. E essa é uma parte fundamental do filme, começar a participar nessa reflexão. E aí o cinema seria como uma plataforma para criar diálogos, chegar às pessoas. Sim, o cinema para mim sempre foi uma maneira de olhar para um espelho, de olhar para a vida e pensa-la, senti-la. Isso é uma coisa muito importante, eu acho que o cinema muda a vida, pode mudar a vida mesmo em coisas pequenas porque pode mudar os afetos, as expectativas, o entendimento de uma determinada emoção, tudo isso, a partir das experiências. Então, eu acho que é uma ferramenta importante para podermos pensar-nos, é a coisa que mais me atrai do cinema. Por exemplo, estar a ver um filme e de repente perceber que aquilo que te aconteceu três anos atrás pode ser lido doutra forma. É uma das suas primeiras visitas à Galiza, como está sentindo esta troca cultural? Para mim é muito importante. É carinho o que existe porque tem essa relação cultural e uma mesma comunidade linguística, mas também é muita pena porque não haja mais laços, mas ligações e acho que, na verdade, estamos muito de costas virados uns para os outros. Mas apesar de tudo, as diferenças linguísticas mesmo com o castelhano não são assim tão grandes, nós portugueses entendemos tudo, e com o galego [risos] partilhamos a mesma língua, é só uma diferença de sotaque. Para mim é muito importante essa proximidade que a história criou. Uma história que não nos pertence, que foi traumática, mas que apesar de tudo criou uma comunidade linguística muito grande que se espalha por muitos continentes. Agora devemos aproveitar isso. Conectar-nos porque epesar de essa história ser difícil, é muito importante para mim poder chegar à Guiné-Bissau, por exemplo, ou atravessar o deserto todo e sentar-me, pedir um bitoque lá do outro lado do mundo e que te sirvam um bitoque. É uma sensação de conexão incrível. Era bom que conseguíssemos unir aquilo que temos em comum, unir histórias diferentes e aproveitar mais e melhor essa troca cultural. [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza 276, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


O mesmo día en que eses dous millóns trescentos mil cidadáns cataláns cometían un delito, a desobediencia civil a un Goberno que xa non consideran lexítimo, outras persoas en distintas cidades españolas recitaban en público a Constitución para lerlles a cartilla. Unha organización nada para esta ocasión chamada Libres e Iguales organizou esa demostración. Vázquez é querido polos medios, especialmente da dereita máis extrema, e non os defrauda: pediu que sacasen os tanques contra eses dous millóns e pico de cataláns sediciosos En Galicia, a prensa coruñesa destacou a participación de Francisco Vázquez. Vázquez é todo un personaxe, guerrista convencido, fiel ao Opus Dei, implicado en irregularidades inmobiliarias e dun españolismo que para si quixesen os falanxistas, que mantivo un acordo, moi proveitoso para os seus intereses, con Fraga durante anos. Que fose alcalde da Coruña polo PSOE e secretario dos socialistas galegos axuda a comprender algo de por que Galicia está como está e en que mans. Vázquez é querido polos medios, especialmente da dereita máis extrema, e non os defrauda: pediu que sacasen os tanques contra eses dous millóns e pico de cataláns sediciosos. Nada que comentar. Na miña cidade, oitenta quilómetros ao sur, leron o texto tres persoas. Unha delas foi o alcalde da cidade polo PP, o terceiro desde as eleccións, pois os outros dous anteriores tiveron que dimitir por motivos varios; este está denunciado polas súas actuacións anteriores como conselleiro de obras públicas. Ás outras dúas persoas coñecinas hai anos, un era entón de Organización Comunista de España (Bandera Roja) e o outro do Movimiento Comunista de España, (MCE), que posteriormente pasou a denominarse MCG. Este último foi durante un ano ou dous o meu xefe de célula e seguiu sendo logo compañeiro nun partido da esquerda galeguista. Ambos leron, xunto ao alcalde do PP, o texto como unha acta de acusación contra aquela cidadanía descarriada que quixo votar pola súa conta e sen permiso do goberno de Rajoy. O artigo máis invocado foi ese artigo segundo tan característico desa Constitución, trasladado da Ley de Principios del Movimiento Nacional á constitución vixente pola Xunta de Xefes de Estado Maior en 1977 e aceptada polos constituíntes: a unidade indivisible da nación española. A Constitución hai moito tempo que deu de si o que contivese de democracia. Calquera acordo de convivencia pasa por un novo período constituínte A Constitución hai moito tempo que deu de si o que contivese de democracia. Cada vez máis xente cre que o que houbese nela de pactos democráticos foi traizoado e xa están acabados e esquecidos. Calquera acordo de convivencia pasa por un novo período constituínte. Creo que esa constitución enarborada como un fetiche só serve para encarcerarnos a todos, para tentar encerrar unha realidade que hai tempo que non colle nese texto. A proba de que non garante liberdade e democracia e si, en cambio, sometemento, é que os seus partidarios recorren sempre á forza para defender a súa vixencia, botan man de fiscais ou de tanques. Ou ben a Constitución ou ben cárcere ou morte. Xa se pode redactar a historia destas décadas porque queda atrás e hai perspectiva. Nesa crónica haberá que redactar momentos de alegría, episodios chuscos e tantas historias persoais lamentables. Durante ese tempo presenciei viaxes vitais extremos e inverosímiles: coñecín a terroristas vascos que se pasaron ao españolismo máis agudo e que pedían a ocupación militar do País Vasco, supostos anarquistas que se mostraron españolistas consumados e lle pedían ao Estado o mesmo, marxistas leninistas que acabaron pensando de igual modo e pedindo máis do mesmo. Quen criticaban hai unhas décadas o Exército e o seu réxime agora piden cárcere e tanques contra a poboación e fano en nome da razón. Esa que produce monstros. Durante ese tempo presenciei viaxes vitais extremos e inverosímiles Xa case nada me sorprende e cando morra poderei dicir que vin case de todo, aínda que non deixo de ver cousas novas que me sorprenden. Por exemplo, non imaxinaba ver imputados e reclamados pola Interpol a vellos asasinos franquistas que seguiron impartíndonos leccións durante anos e anos. Pero, e se teñen razón eses viaxantes entre ideoloxías que custodian a súa Constitución? E se é un erro seguir pensando doutro xeito? Ao cabo, eles teñen o Estado e os demais non temos nada excepto a nós mesmos. Quen sabe.


Summary: O Plan de Continxencia da Covid creado polo Sergas topa de fronte coas Enfermeiras Eventuais en Loita que aseguran que suma "un problema" máis á súa situación laboral.

O colectivo Enfermeiras Eventuais en Loita denuncia a desigualdade que deriva das medidas adoptadas polo Sergas no seu Plan de Continxencia da Covid-19 co fin de aumenta a dispoñibilidade de persoas aspirantes, e comunica o seu total rexeitamento. As enfermeiras aseguran que para tomar estas decisións o Sergas "escúdase na excepcionalidade" pero "durante a negociación deste Plan de Continxencia apenas aceptou alegacións e quere impor estas propostas de xeito unilateral, sen escoitar aos representantes do persoal traballador". Enfermeiras en Loita explica, que o condicionante estabelecido polo Sergas e referido a que o persoal dispoñíbel en listaxes de contratación desde o 14 de marzo pasado terá unha "puntuación" adicional de 1,5, se trata "dun problema máis". "Se alguén estivo en situación de incapacidade temporal durante se período, non terá acceso á puntuación", denuncian. E tamén engaden que "se se solicitase unha suspensión por asuntos propios, independentemente dos motivos ou dos días, tampouco se terá acceso á puntuación". Aínda hai un terceiro factor que recalca o carácter "enganoso" desa medida, as Enfermeiras en Loita contan que "e estivo ou se está a realizar a residencia EIR (Enfermeira Interna Residente), a pesar de traballar durante a pandemia da Covid-19", tampouco se poderá acceder a esa puntuación. Desde o colectivo quérese destacar, que isto último implica que se "penaliza a formación" E recalcan tamén que "todo iso a pesar de que estes dereitos están incluídos no Pacto de Selección Temporal ou no Estatuto dos Traballadores".


O pasado mércores día 11 a Mocidade Galega Aberta (asociación estudantil de mozos e mozas universitarios galegos, entre os que me encontro) realizou o seu primeiro acto público dende que se constituíu como tal: a I Xornada de Emprendemento da Mocidade Galega Aberta. O acto comezou cedo, ás 10:00 da mañá, e non rematou até as 21:30, de maneira que foron case 10 horas de mesas, coloquios e debates. A encargada de iniciar a xornada foi a profesora da USC Isabel Neira, quen presentou os resultados máis relevantes do Informe GEM Galicia 2010, un estudo financiado pola CEG que aporta datos sobre creación de empresas en Galicia dende unha perspectiva comparada co resto das CCAA e do conxunto do Estado. A continuación foi Federico Martín, neste caso profesor da UdC, quen se encargou de expoñernos un segundo informe, este titulado "Deficiencias estruturais, migración interrexional e fuga de cerebros", e que foi elaborado xunto ós tamén profesores da UdC Fernando González Laxe e Federico Martín Bermúdez. O informe pon de relevo o atraso económico de Galicia e o drama que supón para tódolos galegos e galegas o feito de que grande parte do capital humano que se forma na nosa terra emigre a outros lugares do Estado e do mundo O informe pon de relevo o atraso económico de Galicia e o drama que supón para tódolos galegos e galegas o feito de que grande parte do capital humano que se forma na nosa terra emigre a outros lugares do Estado e do mundo. Nunha terceira mesa, Enrique Gómez de BIC Galicia falounos da filosofía emprendedora e, concretamente, dos oito pasos do proceso emprendedor: 1) a persoa, 2) a idea, 3) o proxecto, 4) tomar decisións, 5) o financiamento, 6) implementación do proxecto, 7) consolidación do mesmo e 8) crecemento. A Cooperativa Mondragón honrounos coa súa presencia. Esta mesa foi a máis solicitada e o público non tardou en encher a sala E para poñer fin a unha intensa e interesante mañá a Cooperativa Mondragón honrounos coa súa presencia. Esta mesa foi a máis solicitada e o público non tardou en encher a sala. Escoitamos a unha empresa formada por 120 cooperativas e con 100.000 traballadores (dos que 83.000 son socios) dicir que para eles o importante é o traballo e que o capital é tan só un recurso, un factor produtivo máis, isto, tira pola borda aquilo de que toda empresa debe necesariamente perseguir a maximización de beneficios. É máis, o obxectivo de Mondragón non é outro que xerar riqueza na sociedade conforme ós principios de xustiza e equidade. Un auténtico modelo de éxito de economía social que constitúe unha referencia para todos nós. Ás 16:00 retomamos a actividade cuns moi interesantes testemuños de catro emprendedores, representantes das empresas Imaxdi, Nanogap, Ams Lab e Algueirada, todos eles proxectos galegos innovadores que están a triunfar nun contexto de crise económica. De seguido, foi a quenda do financiamento, o "grande ausente". Para falarnos dun dos principais atrancos que impiden despegar á economía actual contamos con Tania Villares de Unirisco e con Guillermo Viña de IGAPE Nova. E para poñer punto e final á I Xornada de Emprendemento, tivo lugar a que sen dúbida foi unha das palestras galeguistas máis útiles e construtivas dos últimos tempos. Xosé González (Foro Peinador), Enrique Sáez (IGADI) e Manuel Vázquez (Rede Galega de Empresas), acompañados por Xabier Pena (responsable de novos proxectos en R), analizaron o mercado interior e exterior de Galicia en clave galega, insistindo na necesidade de que se produza unha galeguización da economía, proceso crucial para fomentar a competitividade das empresas galegas e valorizar o idioma, a cultura e a identidade do país. Analizaron o mercado interior e exterior de Galicia en clave galega, insistindo na necesidade de que se produza unha galeguización da economía, proceso crucial para fomentar a competitividade das empresas galegas e valorizar o idioma, a cultura e a identidade do país Como resultado destas Xornadas ben podemos sacar varias conclusións : Se queremos construír unha Galicia próspera e do benestar, deben proliferar a tódolos niveis educativos programas destinados a fomentar o espírito de emprendemento e iniciativa individual e colectiva entre a mocidade galega. De nada serven os coñecementos e habilidades adquiridos no sistema educativo, se a mocidade non adopta tamén as actitudes emprendedoras necesarias pra os poñer ao servizo da creación de riqueza e benestar. Cómpre fomentar o espírito de cooperativa que cree sinerxías entre os mozos e mozas que conforman o tecido estudantil do ensino superior galego para adquirir compromisos, desenvolver ideas e levar a cabo proxectos emprendedores que rompan coa dinámica de desmobilización e pasividade da meirande parte da xuventude. Hase de poñer en marcha a creación dunha Rede Galega do Emprendemento que recolla baixo dun mesmo teito a tódolos organismos, empresas ou particulares relacionados co fomento do emprendemento e a propia actividade emprendedora. Dende o galeguismo compre continuar coa labor de espallar entre a mocidade emprendedora, con datos e casos prácticos na man, a valorización do idioma, a cultura, a identidade e o autogoberno de Galicia como elementos fomentadores da competitividade das empresas galegas. Debe fomentarse un plan integral de incentivos fiscais ao financiamento privado de iniciativas emprendedoras, que complementen ou substitúan aos claramente insuficientes programas de subvencións públicas Será en balde fomentar o espírito emprendedor se este non conta con posibilidades de financiamento que reguen a súa iniciativa. Debe fomentarse un plan integral de incentivos fiscais ao financiamento privado de iniciativas emprendedoras, que complementen ou substitúan aos claramente insuficientes programas de subvencións públicas. Favorecer fiscalmente e de xeito salientable as actividades de crowdfounding, business angels ou mecenazgo de iniciativa empresarial porá en circulación capital agora morto ou oculto e favorecerá a dinamización da economía. Do mesmo xeito, debe facilitarse o pago das súas débedas a aqueles emprendedores que non trunfen coa súa iniciativa, co obxectivo de paliar o narcótico medo ao fracaso. Sen máis nada que engadir, e co dito enriba da mesa cabe agora que reflexionemos todos e todas, que xuntemos forzas e vontade. A resposta non a encontraremos nos mercados nin no Estado, esta está no emprendemento da sociedade civil, sexa este económico ou social


Entre 1914 e 1917 dezaseis xogadores do Heart of Midlothian escocés marcharon a Europa para defender o Imperio Británico. Sete deles non regresaron; dos dez restantes, a maioría volveu ferida ou gaseada, e moitos morrerían moi novos nos anos posteriores. E non é que os Hearts fosen un equipo calquera. Na altura eran o mellor club de Edimburgo e disputábanlle a liga escocesa aos dous de sempre, os Rangers e, sobre todo, o Celtic de Glasgow. De feito, a temporada comezou en 1914 do mellor xeito posible, cunha restra de vinte vitorias seguidas e un xogo espectacular, elegante e nunca visto que facía presaxiar un triunfo sinxelo para os da capital. Non foi tal. A pouco de empezar a temporada comezou tamén a guerra e, con ela, unha campaña na prensa para obrigar aos futbolistas a daren exemplo. Contaba Alex Massie no Guardian en 2005 que mesmo se chegaron a ler lacrimóxenas cartas ao director nas que "a filla dun soldado" afeaba aos Hearts que andasen arreándolle patadas ao coiro mentres o seu papá pegaba tiros contra os exércitos do Kaiser. Os xogadores do Heart alistáronse en masa nun batallón dos Royal Scots, unha das unidades máis castigadas na historia do exército británico; coa Gran Guerra naceu o duopolio de Celtic e Rangers Picados, os xogadores do Heart alistáronse en masa nun batallón dos Royal Scots. Mal sitio para estaren, pois foi unha das unidades máis castigadas non só na Gran Guerra, senón na historia do exército británico. Para empezar, os brutais adestramentos que deberon pasar antes de ir á fronte desfondaron o equipo, que acabou perdendo a liga. E cando cruzaron a Mancha... Os Hearts entraron en acción nada menos que no primeiro día da carnicería do Somme, onde morreron 20.000 británicos en 24 horas. Os futbolistas que regresaron xa non foron os mesmos. Varios volveron vestir a camisola dos Hearts, pero a un nivel moito máis baixo. Algúns morreron pouco despois por enfermidades que se relacionaron cos gases que respiraran na fronte. Un deles, Bob Mercer, que inhalara veleno alemán, faleceu dun ataque ao corazón en pleno partido. Os Hearts nunca recobraron o brillo, como se pode comprobar lendo algunha das novelas de Ian Rankin nas que se desvela que o inspector Rebus é seguidor do desventurado equipo. Coa Primeira Guerra Mundial naceu o duopolio de Celtic e Rangers, dous clubs que, como recordaban amargamente os xornalistas da época, non mandaran xogador ningún á fronte.


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza de Nafarroa confirma a sentenza de condena por abusos sexuais aos cinco integrantes de La Manada. Non considera de aplicación por tanto o deilto de agresión sexual (equivalente á violación). Porén, 2 dos 5 membros do tribunal emitiron un voto particular en desacordo.

O pasado mes de abril a Audiencia Provincial de Nafarroa condenou os cinco integrantes da Manada a 9 anos de prisión por un delito continuado de abuso sexual con prevalimento. O que fai agora o TSXN é confirmar esa resolución xudicial. A decisión non se tomou por unanimidade: 2 dos 5 membros do tribunal si consideran que, como demandaba a acusación, a condena debía ser por agresión sexual (un tipo penal equivalente a violación e punido con máis anos de prisión). Porén, o pleno da sala civil e penal do TSXN si asume unha das demandas da acusación, a de condenar os integrantes da Manada por un delito contra a intimidade, ao teren gravado parcialmente a agresión. Dous dos cinco maxistrados do tribunal si consideran que os feitos son constitutivos dun delito de agresión sexual, ao apreciaren o agravante de intimidación, polo que os acusados terían de ser condenados a 14 anos, 3 meses e un día. Esta sentenza do TSXN é susceptíbel de ser recorrida en casación ao Tribunal Supremo.


Summary: A súa líder, Mary Lou McDonald, afirma á televisión irlandesa que o cambio constitucional e a unificación "nunca estiveron tan cerca"

A vitoria do Sinn Féin, partido que reivindica a reunificación de Irlanda coa convocatoria dun referendo en Irlanda do Norte, é histórica. As eleccións adiantáronse hai tres semanas nun momento político moi marcado polo Brexit. O resultado confirma que Sinn Féin sacou partido dos principais problemas que ten agora a cidadanía irlandesa como a dificultade no acceso á vivenda, as carencias na sanidade e o aumento da idade de xubilación. A falta de resolución destes problemas por parte do partido qu leva nove anos no poder, o Fine Gael, foi peza chave para que se deran estes resultados. A líder de Sinn Fein, Mary Lou McDonald, afirmou á televisión irlandesa que esta vitoria é "sísmica e histórica". Asegura que "falará con todos e escoitará a todos ... o meu obxectivo é brindar solucións". En relación á formación do novo goberno asegura que non tivo novas de Fianna Fáil e Fine Gael, mais que xa falou cos Verdes, socialdemócratas e Solidarity-People Before Profit sobre a formación do vindeiro goberno. Afirma tamén que o cambio constitucional e a unificación "nunca estiveron tan cerca" e que necesitan "facer os preparativos". Aínda así confirma que non sabe cando haberá un referendo na fronteira. Unha cousa ten clara, quere "formar un goberno sin Fine Gael ou Fianna Fáil". Co 96% escrutado o resultado destas eleccións marcou unha marxe moi axustada entre o Sinn Féin (24,1%), Fianna Fáil (22,2%) e Fine Gael (22,1%). As cuarta formación en votos foron os verdes (7,4%) seguidos dos Laboristas (4,1%), SD (3 %, S-PBP (2,8%) e independentes (12,1%).


Summary: Con 4.548 delegados e delegadas. É o sindicato máis votado en comarcas como Vigo, A Coruña, Ferrol ou Santiago. É primeira forza en sectores como Industria, Sanidade, Ensino, Construción ou Servizos.

A CIG consolídase como a primeira forza sindical na Galiza, con 4.548 delegados e delegadas, fronte as 3.990 de UGT e 3.982 de CCOO. "Un resultado histórico", cualifica o sindicato nacionalista, cuxo secretario xeral, Paulo Carril, considera que ese avanzo está "en ser un instrumento útil e capaz, de contrapoder real fronte á explotación de clase". Os datos de representatividade sindical na Galiza -correspondente ao período de eleccións sindicais 2016-2019, rematado o pasado 31 de decembro- indican que a CIG é primeira forza nas comarcas da Coruña, Ferrol, Santiago, Pontevedra e Vigo, mais tamén nas unións locais de Cee, As Pontes, A Mariña, Verín, O Salnés, O Morrazo e O Porriño. CIG é primeira forza en comarcas como Vigo, A Coruña, Ferrol, Santiago, Pontevedra Federacións Por federacións, a CIG é a forza sindical máis representativa na Administración Pública, na Construción, na Industria, na Sanidade, en Servizos e no Ensino Público. Nas federación de Banca e da FGAMT (que aglutina Transporte, Alimentación, Téxtil e Mar) foi a única central sindical das tres que sobe en delegadas e delegadas. Diante destas resultados, a secretaria de Organización, Susana Méndez, quixo agradecer a confianza depositada na central sindical. Un resultados que se conseguiron "con moito esforzo e traballo colectivo" e que precisarán, para se manteren, do "esforzo, traballo, compromiso e, sobre todo, da loita colectiva, a través dunha organización reforzada, as únicas ferramentas para conseguilo". Por federacións, a CIG é a forza sindical máis representativa na Administración Pública, na Construción, na Industria, na Sanidade, en Servizos e no Ensino Público Paulo Carril subliñou que hai 40 anos, cos primeiros xermolos do sindicalismo nacionalista, ou hai 26, cando naceu a CIG, era "impensábel" obter estes resultados que son hoxe "unha realidade imparábel". O secretario xeral da CIG manifestou a vontade de diálogo e de negociación cos gobernos galego, español e coa patronal, da central sindical, mais exixiu "que o practiquen de verdade". Rexeitou, porén, o chamado diálogo social que practican CCOO e UGT porque "só está ao servizo de lexitimar as peores políticas do PP en Galiza ou apoiando a continuidade das reformas laborais e das pensións ou o incremento do SMI que fixa un salario mínimo con catro anos de atraso respecto do que establece a Carta Social Europea". Traxectoria Catro décadas após a súa construción, o sindicalismo nacionalista sitúase como principal forza entre a poboación asalariada de Galiza. Un paso logrado a través destes anos, non exentos de dificultades e divisións. Como lembra Manuel Mera en 'Eleccións sindicais e mobilización', o sindicalismo nacionalista non tomou parte nas eleccións do Sindicato Vertical de 1975, apostando no boicot, vía que tamén elixíu UXT. Non así CCOO e USO, que presentaron candidaturas conxuntas. O 1 de abril entrou en vigor o Real Decreto que permitía a libre asociación sindical e o 2 de xuño suprimíase a afiliación obrigatoria ao Sindicato Vertical. As primeira eleccións sindicais foron no primeiro trimestre de 1978 e CCOO foi clara vencedora, con 2.388 delegados e delegadas, 35% do total,. A UXT logrou 1.481 representantes. Como sinala Mera no referido artigo, "Porén a gran sorpresa destas eleccións foi a ING que, carecendo dos recursos que CCOO, a UXT, e mesmo de USO, acadou 1.072 delegados e delegadas, un 15% do total. Superando á CSUT, que tiña moita implantación na construción e no transporte, e que conseguía 617. A USO acadou 271. O nacionalismo daba un salto decisivo, que sería fundamental para a súa expansión".