Summary: O proxecto lexislativo saíu adiante con 128 votos a favor e 113 en contra, así como outras 18 abstencións.

O Pleno do Senado aprobou esta cuarta feira definitivamente o proxecto de Lei de memoria democrática que o Goberno estatal pactou con Bildu, Máis País, PDeCAT e PNV. A Cámara Alta rexeitou os vetos de PP, Vox, Ciudadanos e UPN e non aceptou ningunha das 521 emendas ao texto que viña do Congreso. A nova lei saíu adiante nunha votación que durou máis dunha hora e á que asistiron asociacións memorialistas, que aplaudiron en pé o resultado da votación, con 128 votos a favor. Pola contra, 113 senadores votaron en contra, e houbo 18 parlamentarios que se abstiveron. A norma entrará en vigor nos próximos días, cando se publique no Boletín Oficial do Estado (BOE). Esta lei, que supón unha profundización na Lei de memoria histórica de 2007, foi aprobada en Consello de Ministros hai case un ano e tomada en consideración polo Congreso en outubro de 2021, mais dous meses despois meteuse na 'neveira' ao non ver o Goberno suficientes apoios para sacala adiante, xa que á oposición do PP, Vox e C's sumouse o rexeitamento inicial de ERC. O movemento memorialista reclama unha lei que poña fin á impunidade Foi o pasado mes de xuño cando o proxecto saíu do caixón para reactivar a tramitación, unha vez que PSOE e Unidas Podemos achegaran posturas con outras formacións minoritarias. Así, a Lei de memoria democrática superou a fase de ponencia tras introducirse varias emendas pactadas con diferentes formacións políticas. Vítimas até 1983 O groso dos acordos alcanzouse con Bildu, empezando por ampliar até 1983, cinco anos despois de aprobada a Constitución española, o recoñecemento de vítimas de violacións dos dereitos humanos e a posíbel reparación económica que iso supuxese. En concreto, a lei insta o Goberno a crear, no prazo dun ano desde a entrada en vigor, unha comisión técnica que faga un estudo sobre os supostos de vulneración de dereitos humanos a persoas "pola súa loita pola consolidación da democracia, os dereitos fundamentais e os valores democráticos, entre a entrada en vigor da Constitución e o 31 de decembro de 1983". Ese estudo deberá recoller "posíbeis vías de recoñecemento e reparación a ese colectivo". O Congreso español aproba a Lei de memoria democrática Aliás, o PSOE e UP acordaron tamén coa coalición aberztale, no seo do Consello da Memoria Democrática, unha comisión estatal independente de carácter académico para "contribuír ao esclarecemento das violacións dos dereitos humanos durante a guerra civil e a ditadura". A súa función será recoller testemuños, información e documentos e aprobar un informe de conclusións e recomendacións para a reparación das vítimas de forma "obxectiva e imparcial". Desde a Lei de amnistía de 1978, o Estado español destinou máis de 21.000 millóns de euros para reparacións económicas a unhas 608.000 vítimas da guerra e do franquismo, e considérase que o que está pendente son incautacións de bens de entidades como ateneos culturais e o espolio de papel moeda. Noutro dos acordos previos introduciuse unha emenda para declarar a ilegalidade e ilexitimidade dos tribunais, xurados e calquera outro órgano penal ou administrativo creado a partir do golpe de estado de 1936, para a persecución por motivos políticos ou de conciencia. Con Máis País, e o PDeCAT, o PSOE e UP fechouse outro acordo que declara "ilegal" o réxime franquista e recoñece expresamente que "as loitas dos movementos sociais antifranquistas e de diferentes actores políticos" alumaron a democracia. Tamén se acordou artellar mecanismos e recursos para avaliar a "represión e persecución" cultural e lingüística do franquismo, declarando vítimas "as comunidades, as linguas e as culturas vasca, catalá e galega". E co PNV selouse outro pacto para fixar nun ano o prazo para a restitución de documentos ou efectos a persoas naturais ou xurídicas de carácter privado que estean no Arquivo Xeral da Guerra Civil. Poderán beneficiarse tamén partidos, sindicatos ou unidades militares que reclamen insignias, emblemas ou bandeiras que estean en poder de entidades públicas.


Summary: CIG-Ensino denuncia a "persistencia" da Consellería de Educación nas tesoiradas ao idioma na educación.

A Consellería de Educación recunca no recorte de axudas e fondos para a promoción da lingua galega. Esta é a denuncia que fixo esta segunda feira a CIG-Ensino. O sindicato sinala que a finais do pasado mes de decembro, "en plenas vacacións", a Consellería publicou a 'Convocatoria para a presentación de proxectos de fomento do uso do galego nos centros de titularidade pública para o curso escolar 2015/16". Convocalo tan tarde, e non a inicio de curso, fai inviábel que haxa actividades normalizadoras no primeiro trimestre. A isto engádese que os centros non saberán até case o final do curso se contan ou non con axudas, "así sucedeu os cursos anteriores, en que a resolución se publicou a poucos días de finalizar o curso". Mais a principal crítica vai a que hai un mantemento do recorte á promoción do galego, "unha vez máis mantén unha partida orzamentaria (300.000 euros) que significa un recorte do 62.5% respecto das partidas orzamentarias anteriores ao curso 2009/2010. Un recorte que non é proporcional ao que sofren os centros privados (neste caso o recorte foi do 55.4%)". A CIG-Ensino reclama que estas convocatorias se publiquen no mesmo mes en que se inicia o curso escolar, e no caso dos proxecto de innovación tamén se publiquen no DOG; que se incrementen as axudas para a promoción da lingua galega, entre outras demandas.


Summary: A carpintería de ribeira Casqueiro sofre un incendio intecionado logo doutros ataques e tras ameazas dun colectivo que avoga por construír un paseo e derrubar construcións protexidas. A alcaldesa cualifícao de "atentado terrorista" e advirte da "sementeira de odio" fomentada por "unha minoría"

"Este galpón vamos a 'derribar' para que o 'pueblo' poida pasear por Beiramar". Esta foi a pintada que desde hai uns días lucía nunha das paredes da fachada do estaleiro tradicional de Casqueiro, en Moaña. A ameaza, en forma escrita pero que xa chegara de moitas outras, estaba feita. Na madrugada do sábado ao domingo un incendio acabou coa carpintería histórica. A alcaldesa da localidade cualificou de "atentado terrorista" un lume que, segundo as primeiras investigacións, foi provocado, para o que se usaron acelerantes e que levou por diante unha importante peza do patrimonio etnográfico e cultural da vila. O estaleiro foi atacado e incendiado logo doutros intentos e despois de ameazas verbais e en forma de pintadas O incendio, que de estenderse puido ter provocado moitos máis danos, calcinou numerosas embarcacións, entre elas unha de vela de clase olímpica, varias históricas, outras de paseo, unha polbeira ou unha dorna nai. Tamén ferramentas tradicionais de difícil recuperación, ademais de toda a estrutura deste estaleiro histórico. Nel, e no colindante de Carlagho, traballaba a asociación recreativa e cultural Sueste, que se encarga de recuperar embarcacións tradicionais e mantén un acordo cos propietarios do inmoble agora esnaquizado. É a familia Casqueiro, que loita co apoio dunha maioría dos veciños pola súa conservación e por que acabe sendo un museo cando remate a súa titularidade en 2018, data para a que o Concello prevé a súa reversión ao público de fructificaren as súas negociacións con Costas. O estaleiro é propiedade da familia Casqueiro, cuxa titularidade remata en 2018, ano no que o Concello quere recuperalo para facer un museo O ataque desta fin de semana -houbo outros antes e intentos de prenderlle lume non hai moito- supón o punto álxido e a escenificación máis dura e violenta dun conflito enquistado en Moaña desde hai un par de anos. Desde que en 2015 se intenta a conservación e recuperación desta carpintería de ribeira ubicada en pleno centro urbano da vila, na zona de Seara. Daquela, o goberno local do PP puxo en marcha a construción dun paseo marítimo cuxo proxecto afectaba inevitablemente o histórico inmoble. A negativa dos titulares da concesión a que os operarios ocupasen as fincas para construír o trazado previsto paralizou as obras, un rexeitamento ás intencións do executivo que contaba co apoio dun movemento veciñal liderado pola asociación Sueste, que pelexa pola conservación e revitalización cultural do estaleiro. Logo das eleccións municipais de maio de 2015, un goberno de coalición entre BNG e PSdeG substituíu o PP á fronte do Concello. O executivo da alcaldesa nacionalista Leticia Santos buscou unha alternativa e propuxo que as obras do paseo continuasen pero bordeando o estaleiro pola parte interior da vila. Tamén negociou con Costas a posibilidade dun trazado elevado sobre o mar mediante unha pasarela que non foi aceptado. O pasado ano, o proxecto paralizouse á espera de que a administración local arranxase os atrancos na cesión dos terreos necesarios. O goberno local do PP proxectou un paseo que afectaba o estaleiro tradicional; o actual executivo de BNG e PSdeG evitou a derruba, busca alternativas e activou a súa protección Mentres, xurdía na vila unha plataforma en contra da conservación do estaleiro. Co apoio e impulso do PP, leva ano e medio celebrando manifestacións e actos de protesta cada pouco reivindicando a construción do paseo de acordo ao proxecto orixinal do goberno local do Partido Popular. "Fóra museo, queremos paseo" é unha das consignas máis repetidas nas concentracións deste colectivo, á que acoden cargos municipais do PP habitualmente. O conflito é evidente. Na última concentración de rexeitamento ao incendio intencionado o pasado domingo, e mentres un poeta local lía o manifesto, un membro da directiva da plataforma Beiramar púxose a increpar os asistentes. A alcaldesa Santos interviu para advertirlle que o pobo de Moaña "xa non ía calar". No fondo, un conflito que a rexedora insiste que é avivado "por unha minoría" da vila. Unha plataforma veciñal leva ano e medio protestando contra o estaleiro co apoio do PP local: "Fóra museo, queremos paseo" Ataque "contra o patrimonio marítimo" En conversa con Praza.gal, Leticia Santos é contundente: "A queima do estaleiro é o resultado dunha sementeira de odio contra unha familia que sofre a persecución desde hai tempo", di en referencia aos Casqueiro. Lembra, ademais, que o incendio intencionado desta pasada fin de semana "é o terceiro atentado en pouco máis dun ano" contra a carpintería. "Acaban co noso patrimonio marítimo", insiste a rexedora, que advirte de que a perda "é difícil de recuperar" ao estragarse de vez ferramentas e embarcacións tradicionais "que son irrecuperables". "A queima do estaleiro é o resultado dunha sementeira de odio contra unha familia que sofre persecución", di a alcaldesa O Concello, mentres, "reafírmase" en que esa concesión que remata o ano vindeiro "sexa revertida" á administración local para "a posta en valor e musealización" do estaleiro de Casqueiro. Este mesmo martes darase traslado desde Moaña a Patrimonio dos informes técnicos sobre o estado da construción, así como a avaliación de danos. Lembra a alcaldesa que o inmoble atopábase xa inmerso nun expediente de protección. Curiosamente, a asociación Sueste destacou o feito de que o lume arrasase a infraestrutura xusto dous días despois de que a Xunta publicase -o pasado venres- a resolución da Consellería de Cultura para declarar ben de interese cultural (BIC) como manifestación do patrimonio inmaterial de Galicia as técnicas construtivas da carpintería de ribeira. A queima chegou dous días despois de que a Xunta declarase BIC as técnicas construtivas da carpintería de ribeira Patrimonio xa lle manifestou á asociación Sueste que prepara tamén un expediente sobre o acontecido, ao danar o incendio un ben protexido, polo que o remitirá á Fiscalía para que abra as dilixencias oportunas. Ademais, a tramitación do informe para a declaración como BIC seguirá adiante, xa que a perda material non inflúe na catalogación patrimonial do estaleiro, que será reconstruído e para o que se pretenderá a implicación de todas as administracións competentes. Con todo, en Moaña hai un grupo de veciños -"minoritario" segundo insiste a alcaldesa- que aposta pola derruba dos estaleiros. "Queren que se constrúa un aparcadoiro e o paseo por esa zona; a súa consigna é 'queremos paseo e non museo' e só hai que ler as pintadas que aparecen para decatarse de cal é o seu ideario: non queren protexer o patrimonio senón acabar con el", explica a rexedora do BNG. Patrimonio elabora un expediente sobre os danos provocados polo incendio que trasladará á Fiscalía No transfondo, tamén un conflito alentado desde formacións políticas. Desde o goberno local de Moaña lémbrase que na directiva da plataforma Beiramar hai algún importante cargo do PP, mesmo candidatas ao Congreso dos Deputados por un partido que, segundo a alcaldesa, ten moito que ver no ambiente de crispación. "Hai concelleiros que se dedican a sementar xenreira contra a familia Casqueiro mentres integrantes da plataforma rebentan plenos municipais", describe. Sexa como for, logo de ameazas, berros e pintadas que advertían do futuro negro para o estaleiro, un incendio provocado acabou por destruír importantes embarcacións e aparellos, ademais de causar importantes danos cunha carpintería tradicional que está xa baixo un réxime de protección.


O colectivo de músicos, entre os que destacan Karlos Osinaga (Lisabö), Roberto Herreros (Grande-Marlaska) ou Nacho Vegas, e que aposta por facer canción política "e populista" cos instrumentos do pop, comezou unha campaña de procura de fondos vía crowdfunding. Nacho Vegas, Fasenuova, Tarántula, Guillermo Zapata, Mursego, Giorgio Bassmatti, Miguel Brieva, Jonston, Diploide, Grupo de Expertos Solynieve, Xavier Baró, Anari, Los Carradine, Tachenko, Albert Pla, Pascal Comelade, Fernando Alfaro, Paral·lel Accelerat, Cohete, Julieta Venegas, Wild Honey, Mar Álvarez, Arma X, Emiliano Gómez (El Hijo de la Cumbia), Pony Bravo, Miren Iza, Refree, Sílvia Pérez Cruz, Triángulo De Amor Bizarro, Aries, Kokoshca... Ao longo dos últimos meses máis e máis artistas e bandas foron sumando o seu apoio e as súas cancións ao proxecto da Fundación Robo, que estes días fai un ano. Robo é un proxecto musical promovido por Roberto Herreros (Grande-Marlaska, Ladinamo), Karlos Osinaga (Lisabö, Bidehuts) e Joseba Irazoki (Atom Rhumba) co obxectivo de realizar unha creación colectiva e afondar nos temas máis pegados ao real, aos temas urxentes e á crítica política, para "poñer en común a frustración e convertela en enerxía política". "En Robo tentamos crear un espazo no que reflectir a realidade que nos rodea. Nunca pretendimos que Robo fose un grupo máis, senón unha aventura colectiva, onde implicar a músicos con inquedanzas semellantes", din. Suman xa vinte cancións, que se poden escoitar e descargar no bandcamp de Robo. Estes e outros temas formarán parte dun disco dobre, que se acompañará dun DVD con catro videoclips e un minidocumental sobre a experiencia de Fundación Robo Suman xa vinte cancións, que se poden escoitar e descargar no bandcamp de Robo. Estes e outros temas formarán parte dun disco dobre, que se acompañará dun DVD con catro videoclips e un minidocumental sobre a experiencia de Fundación Robo desde que, en setembro de 2011, se convertisen nunha plataforma colectiva. Necesitan ao redor de oito mil euros, dos que até agora recadaron pouco máis de mil a través do crowdfunding, ofrecendo como recompensas o propio cd-dvd, a publicación dos nomes dos apoiantes no libreto, convites para o concerto de presentación, e tamén a posibilidade de que os artistas promotores actúen nunha localización específica (sexa unha vivenda ou un centro social).


Summary: A indignidade e os garrotes policiais danse a man no recibimento europeo antes de embarcar desesperadamente nuns trens que evocan, inevitablemente, infaustas lembranzas. Na actual situación inflúe o secuestro de Europa por uns poderes económicos sen mais ideoloxía que o mercado

Milleiros de persoas procedentes de países en conflito (Siria, Iraq, Afganistán, Libia, etc.) amoréanse nalgunha das paradisíacas illas gregas buscando unha ruta que lles permita culminar a súa longa camiñada de miles de quilómetros. Segundo ACNUR, ata 3.000 persoas chegarán diariamente nos próximos días. Só en Serbia, a axencia de refuxiados da ONU trata de responder ás necesidades de máis de 10.000 refuxiados. Acollidos unhas veces con precariedade e outras con belixerancia, a indignidade e os garrotes policiais danse a man no recibimento europeo antes de embarcar desesperadamente nuns trens que evocan, inevitablemente, infaustas lembranzas. De Grecia a Macedonia, e de aí a Serbia camiño de Hungría e despois rumbo á "verdadeira" Europa, a de Alemaña, Francia, Reino Unido ou os países nórdicos. As autoridades húngaras, coñecidas polas súas tendencias dereitistas, xa o deixaron ben claro: en 2012 recibiron 2.000 refuxiados e no que vai de ano xa contabilizaron 60.000… Non serán recibidos con compracencia. Pero non é só a ultradereita. O primeiro ministro británico David Cameron aludiu desde Vietnam á "praga de xente" que ansía cruzar o Eurotúnel desde Calais para xustificar unha morea de medidas represivas que fai palidecer ata a Farage, o líder ultra británico. A indignidade e os garrotes policiais danse a man no recibimento europeo antes de embarcar desesperadamente nuns trens que evocan, inevitablemente, infaustas lembranzas. A ACNUR, desbordada, denuncia as condicións nas que son acollidas estas persoas, mulleres e homes de todas as idades que viaxan cos seus fillos, algúns deles de meses, malvivindo sen asistencia médica e contados alimentos en numerosos casos. Ata na Francia de Hollande, o Eliseo porfía en facelo cada día peor para que ninguén se anime a quedar e siga camiño cara outros lares. Europa, a ruín Como chegamos a isto? O que está acontecendo coas crises migratorias deste verán vai camiño de acadr unha magnitude humanitaria superior ao acontecido nos Balcáns nos anos 90. Sen embargo, Europa prima na súa resposta a insolidariedade e a represión. Europa ten unha parte importante de responsabilidade no que está a suceder. En primeiro lugar, pola participación activa nas políticas occidentais aplicadas en moitos destes países co obxectivo de promover gobernos afíns aos seus intereses xeopolíticos. A onda expansiva chega agora dobremente, en forma de terrorismo islamita, con Al-Qaeda e o Daesh, e os miles de refuxiados que foxen das guerras de nunca acabar en estados desfeitos. As campañas bélicas de Afganistán, Iraq, Libia ou Siria, en diversas formas e intensidades, pasan factura. Habilitáronse recursos extraordinarios para satisfacer os gastos militares. Néganse agora para atender a quen os padecen en primeira persoa. Na actual situación inflúe o secuestro de Europa por uns poderes económicos sen mais ideoloxía que o mercado Na actual situación inflúe o secuestro de Europa por uns poderes económicos sen mais ideoloxía que o mercado. Se antes, cando necesitaban man de obra inmigrante para desbaratar o mercado laboral continental, desfacíanse en eloxios ao valor do multiculturalismo, agora erguen fronteiras e consumen os días observando a curva de resultados da economía. A presenza de dirixentes que non están á altura dos desafíos do tempo presente é evidente. Que non quedan europeístas en Bruxelas inflúe igualmente no actual estado de cousas. Merkel, Cameron, Hollande… son meros mandados desa Troika que semella podelo todo non só no eido da economía senón tamén da política. A chanceler a duras penas e só tras serlle reclamado, ousa condenar as accións dos radicais de extrema dereita que incendian a centos os centros de refuxiados. A ultradereita medra e gaña peso e influencia nos parlamentos e nas sociedades de todo o vello continente mentres avívase a alarma da opinión pública fronte a esta "invasión" de miserables. Moito me temo que no seu extravío, esta Europa perdeu xa ata o sentido da humanidade. En nome da defensa da democracia e dos dereitos humanos, Europa argumentou no seu día mil e unha escusas para xustificar as súas políticas de forza; agora precísanse respostas comprometidas cunha xestión fronteiriza humanitaria aquí e coa paz e o desenvolvemento nos seus países de orixe, as únicas eficientes para resolver este drama. Pero moito me temo que no seu extravío, esta Europa perdeu xa ata o sentido da humanidade.


Summary: "Nos preguntamos en que investirán os cataláns os nosos cartos", sentenciou un dirixente do PPdeG nun acto de precampaña. "En Marea non votará a favor da actual redacción dos Orzamentos Xerais do Estado", afirma Villares

Era sabido que o proxecto de Orzamentos Xerais do Estado para 2019 ía traer consigo unha redución do investimento previsto en Galicia. Fundamentalmente, porque a inminente fin das obras do AVE á Meseta e a ausencia de proxectos que se acheguen, nin de lonxe, ás enormes contías que implica a construción das liñas de alta velocidade tornaban en practicamente imposible que non se agudizase a tendencia descendente duns últimos anos nos que, ademais, o realmente gastado foi moito menos do orzamentado. "Nos preguntamos en que investirán os cataláns os nosos cartos", sentenciou un dirixente do PPdeG nun acto de precampaña O descenso nas previsións, do 19% a respecto do ano previo, non por agardado non foi menos útil para o PP galego no inicio da precampaña. O que sería un mal trago se Rajoy seguise na Moncloa tornou nunha excelente oportunidade para pintar con brocha gorda a caricatura dun Pedro Sánchez que "castiga" a Galicia mentres premia ao independentismo catalán. "Nos preguntamos en que investirán os cataláns os nosos cartos", sentenciou un dirixente do PPdeG nun acto de precampaña esta mesma semana mentres Feijóo reclamaba proxectos de investimento paralizados dende hai lustros, como a extensión do proxecto de alta velocidade a Ferrol.Menos cómodas foron as cifras obviamente para o PSOE, que insta a poñer o acento na vertente social das contas -con importantes subas en ámbitos como a atención á dependencia- que tamén impacta en Galicia aínda que non se trate de obras. Tampouco foron un bo trago para En Marea, cuxos representantes no Congreso aplaudiran abertamente o pacto orzamentario de Sánchez con Pablo Iglesias."Dicímoslle a Pedro Sánchez: así, non", advertiu tras a presentación das contas Yolanda Díaz, voceira de quenda de En Marea no Congreso. "Cunha redución do 20% a un orzamento que o PP xa rebaixara substancialmente é inasumible que En Marea dea un si a estes Orzamentos", advertiu antes de mostrarse aberta a negociar. "En Marea non votará a favor da actual redacción dos Orzamentos Xerais do Estado", afirma VillaresEste sábado Luís Villares e a deputada no Congreso Alexandra Fernández reiteraban que "En Marea non votará a favor da actual redacción dos Orzamentos Xerais do Estado" e que só tras unha negociación "bilateral" con "número que atendan as necesidades que ten o país" pensarán nun cambio de voto. "Será a dirección de En Marea a que fixe a posición definitiva de voto a estes orzamentos tanto no debate á totalidade como nas emendas parciais", asegura Villares, nun contexto no que ecoa a tensión interna da formación. Dende o eido local tamén os gobernos da Coruña e Santiago subliñaron a ausencia ou perda de fondos de proxectos relevantes para ambas cidades.Cara a En Marea, precisamente, ollou durante a semana o BNG a conta tamén dos Orzamentos. A formación integrada no Congreso no grupo de Unidos Podemos, sinalou Ana Pontón, debería presentar unha emenda á totalidade das contas de Sánchez, que a cuxo xuízo son mostra de que as "forzas estatais son inútiles" para representar os intereses galegos. Cómpre lembrar, advertiu, que cando o investimento estatal en Galicia tocaba teito, o Bloque tiña representación no Congreso.


Summary: A Xunta sinala unha suba de 8 millóns de euros no límite de gasto dos Orzamentos de 2022, mais, de comparar o teito de gasto de 2021 co de 2022, sae un recorte de até 93 millóns.

O Parlamento galego aprobou co 'si' do PP e o voto en contra da oposición (BNG e PSdeG) o teito de gasto para o exercicio 2022 con 11.571 millóns de euros. Esta capacidade de gasto das arcas públicas, aprobada nesta terza feira, 3 de agosto, e que marca o inicio da elaboración dos Orzamentos da Xunta para o vindeiro ano, foi celebrada polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, que sinalou que aumenta en 8 millóns respecto á cantidade total que figura nos Orzamentos da Xunta de 2021 (11.563 millóns). O presidente realizou esta conta comparando o teito de 2022 cos orzamentos de 2021, mais sendo rigorosos e de comparar ambos os teitos, o de 2022 (11.571 millóns) co de 2021 (11.664 millóns), non hai suba ningunha, senón un descenso que alcanza os 93 millóns de euros. Así, a cifra positiva de Feixoo débese a que os orzamentos de 2021 non chegaron a completar o teito de gasto que se aprobara daquela. E, de feito, aplicando maior rigor, o descenso do teito de gasto para o ano que vén chegaría aos 304 millóns, xa que o teito de 2022 inclúe a transferencia adebedada do ano 2017 do Estado a Galiza por valor de 211 millóns de euros pola mensualidade do IVE daquel ano. É dicir, o teito de 2022 inclúe uns recursos de hai cinco anos. Ademais deses 211 millóns adebedados polo IVE, o teito do vindeiro ano inclúe 417,3 millóns da parte que corresponde a Galiza dos recursos vinculados ao Mecanismo de Recuperación e Resiliencia; 266,9 millóns dos recursos React-EU; e 415 millóns correspondentes ao 0,6% de necesidade de financiamento, unha vez detraídos 41 millóns de axustes de contabilidade estatal. Tres prioridades Durante o debate parlamentario, o conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, cualificou este teito de "prudente e rigoroso" e explicou que ten tres prioridades: dar por superada a pandemia en termos sanitarios, seguir reactivando a actividade económica e o emprego, e garantir a protección e o benestar das familias e das empresas. Ademais, o conselleiro tamén subliñou que permitirá recuperar "a mediados de 2022 o nivel de riqueza preCovid". Negociación bilateral "Nun contexto de crise, Galiza precisa uns orzamentos expansivos, mais o Goberno do PP propón unhas contas públicas para 2022 recortando teito de gasto", lamentou no Parlamento a líder do BNG, Ana Pontón. "É dicir, que no medio dunha crise sanitaria, económica e social, o Goberno de Feixoo ten previsto investir menos", criticou. A nacionalista demandou ademais Goberno galego que solicite unha comisión bilateral Xunta-Estado para "negociar o financiamento que Galiza necesita para superar a crise e dar solucións aos retos de futuro", unha comisión con tres asuntos centrais sobre a mesa: os fondos Next Generation, os investimentos nos orzamentos do Estado do 2022 e un novo modelo de financiamento. En relación aos fondos europeos de recuperación, Pontón sinalou que a negociación deber servir para que a Galiza "reciba até o último euro que lle corresponde duns recursos que son os únicos extraordinarios". Tamén demandou a súa xestión directa desde a Galiza. A segunda cuestión que abordou é a posición da Galiza en investimentos directos e transferencias que debe recibir nos orzamentos do Estado, que empezan a elaborarse, "co obxectivo de evitar novos recortazos como os aprobados nos últimos presupostos, tanto polo Goberno do PP como polo de PSOE-Podemos", indicou. E como terceira cuestión para esa negociación bilateral, pediu un novo modelo de financiamento "que permita a este país ter a chave dos seus cartos e estabelecer as súas prioridades de gasto e investimento e superar un sistema no que o Estado fai caixa na Galiza". Políticas de "austeridade" Tamén o líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, criticou a redución de gasto prevista con respecto ao límite aprobado para este ano e pediu ao Goberno galego que "non teña medo das políticas expansivas, non siga aferrado aos restos das políticas de recortes e austeridade". Caballero lembrou que aínda "hai moitos problemas que non teñen resposta" e instou a Xunta a "ser ambiciosos, polos galegos e galegas", e a abandonar as políticas de "gardar o diñeiro debaixo do colchón, de ser rañicas", para aumentar o gasto público. O socialista lamentou que a Xunta "non teña vontade nin eficiencia" para xestionar os recursos e apuntou que, na actual conxuntura, con capacidade de gasto extraordinaria e cos maiores orzamentos, "non saben como aproveitalos".


Summary: O portavoz asegura que "non vai haber ruptura" na formación, á que reivindica como "espazo aberto" e "sen cancelas". "Temos capacidade de sumar desde esa diversidade e nós entendemos a nosa alternativa política desde esa suma de diversidades sociais", di. Anova pide relanzar En Marea con "autonomía política" no Congreso e fortalecendo as mareas locais EU chama a "seguir pulando polos dereitos do país" e destaca o papel dos "concellos rebeldes" Podemos aposta por "unha Galicia forte nun Estado plurinacional"

Anova pide relanzar En Marea con "autonomía política" no Congreso e fortalecendo as mareas locais EU chama a "seguir pulando polos dereitos do país" e destaca o papel dos "concellos rebeldes" Podemos aposta por "unha Galicia forte nun Estado plurinacional" "Non vai haber ruptura" de En Marea, insistiu o seu portavoz, Luís Villares, en declaracións antes do acto que a formación celebrou no parque de Vista Alegre de Compostela co gallo do Día Nacional de Galicia. A tan só uns metros, Anova celebraba tamén o Día da Patria, mentres Podemos se reunía en Sarria e Esquerda Unida en Mugardos. Para o voceiro, o espazo de confluencia debe ser "aberto", ademais de "sen portas, sen cancelas". "Onde podemos atoparnos", dixo, reivindicando a "diversidade" malia os actos por separado das diferentes patas que conforman a formación. Villares reivindica a "diversidade" de En Marea como "espazo aberto" e "sen cancelas" polo Día Nacional No acto de En Marea, a vicepresidenta da Generalitat, Mónica Oltra, e Villares levaron a cabo un diálogo ao que asistiron, entre outros, deputados como Davide Rodríguez, de Anova, o ex-membro de Podemos Pancho Casal, Paula Vázquez Verao, a eurodeputada Lídia Senra ou a concelleira santiaguesa Concha Fernández. Preguntado polos actos por separado, Villares apelou á comida "conxunta" e "de fraternidade" que se levou a cabo en Vista Alegre."Evidentemente, nós nunca renegamos da diversidade, pensamos que a diversidade suma", dixo tras reivindicar unha "sociedade é plural, colorida, diversa", algo que "é un valor tamén do espazo político de En Marea". Para Villares, en Marea debe defender "espazos de encontro conxunto e espazos tamén de encontro separado". "Temos capacidade de sumar desde esa diversidade e nós entendemos a nosa alternativa política desde esa suma de diversidades sociais que entendemos que nos enriquece e que non nos prexudica", expuxo. "Temos capacidade de sumar desde esa diversidade e nós entendemos a nosa alternativa política desde esa suma de diversidades sociais" Ademais, inquirido sobre se os diferentes actos eran un símbolo da ruptura interna de En Marea, Villares negouse a que iso fose "interpretado así" e cre que a sociedade o que está a pedir á formación é que teña "un proxecto común ao redor do que é máis básico: a igualdade, os coidados, o emprego, a defensa do medio ambiente, a defensa da igualdade de oportunidades dentro da propia terra". Por iso, destacou que neste punto están "todos de acordo" e animou a comparar e ver "no día de hoxe que ninguén do espazo político En Marea emite unha mensaxe diferente a esta". "O que queremos é un goberno á altura desta boa xente que parece que vive á intemperie porque non ten un goberno digno" Xa no propio acto, Villares advertiu da necesidade de contar cun "goberno á altura" da "boa xente" que durante este ano demostrou formar parte dunha "sociedade civil viva", que protestou en contra de "inxustizas" como o proxecto da mina de Touro e O Pino. Así, reivindicou que En Marea é un proxecto "que busca traballar para esa xente" e reiterou que "todo o que sexa distraerse de aí son debates que a ninguén deben interesar" e que a el non lle interesan. "O que queremos é un goberno á altura desta boa xente que parece que vive á intemperie porque non ten un goberno digno", insistiu.


Summary: Milleiros de persoas saen ás rúas nunha exitosa xornada de folga de mulleres en todo o país que superou calquera previsión con manifestacións multitudinarias nas principais cidades GALERÍA | Manifestacións e concentracións do 8M en Galicia AO MINUTO | 8 de marzo, folga feminista REPORTAXE | "As mulleres paramos para dicir: ata aquí chegou"

GALERÍA | Manifestacións e concentracións do 8M en GaliciaUn antes e un despois. Galicia --e todo o Estado-- viviron este xoves unha "xornada histórica" de reivindicación feminista, cunha folga masiva que lembrará para sempre este 8 de marzo de 2018. Malia que a masiva mobilización do pasado domingo en Vigo facía prever un gran seguimento do paro e das manifestacións, o agromar definitivo das mulleres rebordou calquera previsión. Boa parte da metade do país saíu ás rúas, parou no seu día e encheu vilas e cidades. Xa durante a mañá, en concentracións previas ás masivas da tarde, ateigaron os puntos de encontro previstos para tinguir de lila prazas como as do Obradoiro e demostrar que, se elas paran, para todo. Parouse, pero algo tremeu de vez para marcar un punto de inflexión que as mulleres agardan que sexa para sempre. Malia que se agardaba un gran seguimento, as mobilizacións e a folga feminista rebordou calquera previsiónOs paros por quendas foron un "éxito" na maioría dos sectores. Xa desde a madrugada, os sindicatos advertían de que a folga era "unha realidade imparable" mesmo na franxa horaria das 0 ás 2 horas da madrugada, con unicamente o cumprimento dos servizos mínimos na sanidade -que seguiría así no resto da xornada- ou un seguimento moi importante na industria viguesa, tal e como cifraba a CIG: o 95% das traballadoras de Alonarti e Denso, o 90% en Domiberia, o 50% en Prosegur BPO e máis do 40% en Asientos de Galicia, TRW-Dalphi e Plastic Omnium. Tamén do 50% en Einsa, nas Pontes, ou en Ingapan, en Lugo.Os paros parciais foron un éxito xa desde as quendas da madrugada, con masivos seguimento en conserveiras, Ferroatlántica ou a industria viguesaNa franxa posterior (de 12 a 14 horas) foi importante o seguimento en diferentes empresas como Leche Celta en Pontedeume, en Indipunt en Narón, en Arteixo Telecom, nos buses de Vitrasa en Vigo e de case o 100% en Ferroatlántica e na maioría de conserveiras do país. Os paros parciais tamén foron un éxito en numerosos centros comerciais, universidades, bibliotecas públicas, escolas infantías e en moitos concellos, aínda que dificilmente cuantificable en localidades como A Coruña, onde o 8-M é festivo desde o pasado ano.Piquetes informativos dos sindicatos que convocaron a folga de 24 horas (CUT, SLG, CGT, CNT ou Intersindical -na que se integra, por exemplo, o STEG-) criticaron os paros unicamente de dúas horas promovidos por CIG, CCOO e UGT e percorreron varios centros de traballo desde primeiras horas da mañá nunha xornada na que a rúa e a protesta virou en feminino. En centros comerciais houbo numerosas tendas que tiveron que pechar de vez ao unírense o 100% das traballadoras ao paro, especialmente importantes nos establecementos do grupo Inditex. Ademais, medio cento de trens non circularon en Galicia. Tanto o seguimento da folga como moitas das concentracións do mediodía, previas ás masivas da tarde, rebordaron as previsións, o espazo previsto e os cálculos de forzas políticas e sindicais que, se cadra, non contaban cunha mobilización tal. As concentracións da mañá, previas ás masivas da tarde, rebordaron moitos dos puntos de encontro nas cidades e vilas galegasAsí, en Compostela, centos de mulleres concéntranse na Praza Roxa na primeira das manifestacións convocadas e á que se uniu unha comitiva de mulleres xornalistas que, baixo a lema As xornalistas paramos, concentrouse previamente na Alameda xunto á emblemática estatua das irmás Maruxa e Coralia Fandiño, unha inciativa que tamén levaron a cabo as periodistas na Coruña ante a figura de Emilia Pardo Bazán. A marcha en Santiago acabou sobrepasando as previsións e ateigando o Obradoiro ao unirse as diferentes protestas da cidade, ao igual que se encheu a Praza Maior en Ourense, a contorna do MARCO en Vigo, as rúas de Lugo, Pontevedra ou Ferrol e as prazas ante os Concellos de numerosas vilas. "Contra o machismo e contra o capital, folga, folga, folga xeral", foi unha das consignas máis repetidas. As protestas convocadas para o serán en vilas e cidades de toda Galicia ratificaron as sensacións da mañá con milleiros de persoas nas rúasDesde a Xunta, nun confuso comunicado de Vicepresidencia, cifrouse o seguimento da folga nos organismos públicos galegos na contorna do 20% do persoal. Segundo o texto, na Administración Xeral "o seguimento foi do 16,99% e nos entes dependentes dela, "do 19,93% cun cumprimento normal dos servizos mínimos. Xa a primeiras horas, os sindicatos aludían a unha "xornada histórica" e a capacidade da cidadanía para "situar Galicia no mapa do paro interncional", ao igual que destacaron os partidos da oposición. Tanto En Marea como PSdeG e BNG falaron de "lección de dignidade" e dun día de protesta exemplar e de enorme "éxito" en toda Galicia. Con todo, aínda faltaban as manifestacións da tarde, onde a marea lila medrou aínda máis. As protestas convocadas para o serán en vilas e cidades de toda Galicia ratificaron as sensacións da mañá. Milleiros de persoas responderon ás convocatorias, que tornaron en masivas e nalgúns casos, como A Coruña, Vigo ou Santiago, obrigaron a multitude asistente a permanecer parada ata corenta minutos despois da hora fixada para o inicio do percorrido por mor da enorme afluencia.


Summary: Por mor da pandemia do coronavirus e ao igual que fixeron filmes como A illa das mentiras ou Ofrenda á tormenta, a achega de Craig Zobel, distribuída por Universal Pictures, decidiu pasar primeiro polas plataformas de vídeo baixo demanda (con moito éxito, por certo) antes de se estrear en salas comerciais.

Unha estratexia de distribución "da nova normalidade" que, guste máis ou menos, semella que veu para quedar. A caza / The Hunt / 2020 / EUA / Craig Zobel / 90 minutos A premisa d'A caza non resulta moi nova que digamos: un grupo de pobres é levado a un lugar remoto para ser cazado por persoas adiñeiradaas. Unha historia que xa vimos en Branco humano, de John Woo, que non era máis que unha adaptación do clásico da RKO de 1932 titulado O malvado Zaroff, filme reinterpretado e referenciado en multitude de ocasións desde entón. Até aquí todo normal, pero A caza garda uns cantos ases na manga como para ser considerada unha adaptación máis. Seguindo a estrutura da xa película de culto A cabaña no bosque (2012, Drew Goddard), a trama transcorre desde o inicio como o típico thriller de terror ao uso, cheo de humor negro, con mortes violentas, repentinas e cun toque gore. Sen marxe para pensar. A sorpresa solápase coa gargallada coa sucesión de "falsos protagonistas", que tan só duran un par de minutos en pantalla. A diversión culpábel está servida. Unha vez que consegue atrapar a atención, reaparece a verdadeira protagonista: unha muller de armas tomar, mestura de Clint Eastwood, Uma Thurman e Chuck Norris. Como é de esperar, faise axiña coa situación e, ao mesmo tempo, vanse desvelando os verdadeiros motivos dese xogo mortal. Motivos que teñen moito que ver coas noticias falsas, as redes sociais e a posverdade. O guión de Damon Lindelof (Lost) e Nick Cuse (The Leftlovers) consegue darlle unha volta para facernos dubidar de que lado pórnos. As persoas "pobres" resultan ser todas unhas terraplanistas, negacionistas, xenófobas e racistas proarmas, é dicir, votantes de Trump. Os ricos non son mellores, claro, así que só queda deixarse levar pola impresionante Betty Gilpin (Glow), todo un descubrimento e un dos poderosos motivos para gozar até o final e presenciar o tarantiniano encontro coa "xefa" Hillary Swank. Brutal. Ultraviolento e divertido filme que lanza unha aceda reflexión sobre a política, o fascismo e as "novas" clases sociais do século XXI. Mantén o ritmo até o final e só decae un pouco cando intenta pórse en modo serio e solemne, seica un respiro pensado para que o persoal repouse de tanta sangue e morte grotesca.


Summary: A interferencia dos poderes resulta ser o síntoma dunha democracia altamente deficitaria, ateigada de tics autoritarios e, por se fose pouco, embarcada nunha travesía recentralizadora para cuxo fin non escatima ningún tipo de medios e recursos.

Si, agora toca repetir de cotío a ladaíña de que na España a separación de poderes goza de mellor saúde que no resto do mundo. Igual que a democracia, os dereitos fundamentais, as garantías xurídicas, os servizos públicos e as competencias autonómicas. Certamente, sempre toca repetir até o cansazo cando o déficit e as carencias fanse de abondo evidentes e o risco de perder a fe cega, que por isto é fe, ameaza con facilitar a recuperación de certa capacidade de visión. Porque as crises e os conflitos teñen a virtude de desvelar a miseria que se agacha detrás das solemnes afirmacións dos que viven e mandan grazas á todo un construto de idiotización masiva, e de amedrentamento para cando o anterior fracasa. E xa que daquel principio político imos falar cómpre, cando menos, facer un sinxelo repaso do que significou e significa. Así, a separación de poderes implica que as funcións lexislativa, executiva e xudicial deben estar separadas coma poderes independentes, coa fin de estabelecer un sistema de controis, contrapesos e equilibrios que limite a concentración de poder e o exercicio dun xeito despótico de gobernar. John Locke, no Segundo Tratado sobre o goberno civil, e Montesquieu, no Espírito das Leis, déronlle forma formulándoo coma división ou separación de poderes perante a fundada desconfianza nun poder político tentado, permanentemente, de someter ao lexislativo e ao xudicial. Pois visto o que está a acontecer no Reino, e o xeito de estruturación da administración de xustiza, os motivos para a desconfianza semellan superar a dúbida razoábel. Por unha banda aparenta que o poder xudicial, en múltiples ocasións, está a actuar coma correa de transmisión do poder político, resolvendo en perfecta consonancia coas necesidades e ideario do mesmo, avalando e xustificando un modelo social involucionista no social, no económico e no político. Seica isto non debería sorprender desde o momento en que o máximo órgano de goberno dos xuíces é designado, a fin de contas, polos partidos políticos maioritarios; o mesmo que o Tribunal Constitucional. Todos os vinte membros do Consello Xeral do Poder Xudicial son eleitos, a partes iguais, polas dúas Cámaras. O seu Presidente éo, á súa vez do Tribunal Supremo. Os doce membros do Tribunal Constitucional repártense entre catro eleitos polo Congreso, catro polo Senado, dous polo goberno e outros dous polo Consello Xeral do Poder Xudicial. Que non se dea un efecto de retroalimentación entre os partidos maioritarios, goberno e xustiza parece difícil de concebir, agás por unha poboación acostumada a crer en milagres, convivir con bandeiras a media hasta por festividades relixiosas, soldados armados acompañando procesións, simboloxía fascista impune e unha corrupción ostentosa e segura de si mesma. Porén existe tamén, na mesma dirección mais en sentido inverso, unha estratexia enormemente preocupante e que se está a utilizar a modo de control e imposición sumamente eficaz. Neste caso delégase no poder xudicial, aparentemente neutral ideoloxicamente e irreponsábel politicamente, a execución de medidas que deberan ser políticas, co seu correlato de suplantación e sustración de debate e de deliberación social nos ámbitos que terían de servir para contrastar diferenzas e tomar decisións. O poder xudicial acaba tomando un papel protagonista na vida política, porque á mantenta a ás agachadas, se lle está atribuíndo, como a xurista italiana Susanna Pozzolo ten advertido, a interpretación moral da Constitución e do dereito; aspecto este que remata ocasionando un grave problema de compatibilidade co equilibrio de poderes que se di defender e que deixa aberta a porta ao antidemocrático "goberno dos xuíces". Claro que se defendemos a democracia non só coma un ritual de elección de representantes, senón coma a participación da cidadanía na vida activa da súa comunidade e na toma de decisións que lle atinxen, podemos entender que desde a xestión da involución se pretenda dotar de superioridade moral (para ser traducida en legal) a órganos e instancias que funcionan con esquemas de despotismo ilustrado. Ademáis, quen controla ao controlador? Quen controla a un poder que supervisa a todos os demáis, pero que só se supervisa a si mesmo, nun rexime herdeiro dunha transición tutelada e cuxos xuíces non disimulan para nada a súa adscrición ideolóxica conservadora? Neste panorama, a interferencia dos poderes resulta ser o síntoma dunha democracia altamente deficitaria, ateigada de tics autoritarios e, por se fose pouco, embarcada nunha travesía recentralizadora para cuxo fin non escatima ningún tipo de medios e recursos. O estado de dereito, o imperio da lei, acaban convertidos en palabras de orde para sacrificar o debate, o diálogo, a negociación, a palabra, é dicir, os dereitos e a democracia. Un rexime enfermo que nos seus estertores non dubida en recorrer á represión e ao adoctrinamento da poboación sen ter en consideración os efectos de perversidade na convivencia entre os pobos e o deterioro da condición cidadá. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: A Xunta reclama ao Estado que active o plan de seca na conca Miño-Sil, cunha situación que cualifica de "semellante" á da bacía Galiza-Costa, que se atopa parcialmente en prealerta de seca.

A ameaza de seca non remite coas chuvias que caeron na Galiza ao longo da fin de semana. Após a declaración de prealerta de seca en 12 dos 19 sistemas de abastecemento da Demarcación Hidrográfica Galiza-Costa, o Executivo reclamou o domingo ao Estado que active o plan de seca na bacía Miño-Sil. A conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, transmitiu a súa preocupación pola situación da Confederación Hidrográfica Miño-Sil, dependente do Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, que cualificou como "semellante" á da conca Galiza-Costa, na que a Xunta si ten competencias. Nesta situación cuestionou que José Antonio Quiroga, presidente da Confederación Hidrográfica, non active a prealerta nin o plan de seca, limitándose a trasladar "unicamente que están vixiantes". Ademais, Vázquez solicitou que se efectúe un "seguimento exhaustivo" do caudal de ríos e encoros. Sen mencionar a polémica xestión dos recursos acuáticos por parte das empresas eléctricas, con baleirados provocados polo aumento do prezo da electricidade no mercado, a conselleira explicou que en xaneiro as precipitacións foron 64% máis baixas que na media da serie histórica, ao tempo que os caudais dos ríos están 43% por baixo da media de xaneiro na última década. Encoros por baixo do 30% de capacidade En todo caso, os datos do Ministerio revelan que algunhas infraestruturas contan neste intre cun nivel de auga encorada anormalmente baixo en comparación coa súa situación nesta época do ano en exercicios precedentes. No concello do Incio, o encoro de Vilasouto está no 32,71% da súa capacidade máxima, mentres que en Vilariño de Conso os encoros de Cenza e Portas están no 29,5% e 23,95% respectivamente, as cifras máis baixas entre todos os encoros da rexión. O volume de auga non é moito máis alto no encoro de Salas, no concello de Muíños, que conta cun 31.41% da súa capacidade, ao tempo que a presa de Chandrexa de Queixa tampouco supera o 35%, situándose no 33,68% de auga. Consumo responsábel A conselleira reclamou aos Concellos das zonas afectadas un "consumo responsábel", así como que "apliquen os seus plans de emerxencia", programación que até o de agora só elaboraron 104 municipios. Adiantando que se as chuvias continúan a ser "escasas" o principal problema pode chegar cara á primavera, Vázquez advirte que nas próximas semanas comezarían a "aplicarse restricións" en servizos municipais como o rego e a limpeza das rúas se a situación meteorolóxica non muda. No que atinxe ao Estado, o ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luis Planas, comprometeuse hai uns días a discutir a alerta de seca nunha reunión cos seus homólogos dos Estados membros da Unión Europea que decorrerá a vindeira semana. "Imos seguir moi de cerca a situación para ver que medidas se poden tomar", resolveu. Sistemas baixo prealerta de seca A Xunta decretou a prealerta de seca nos sistemas de abastecemento do río Verdugo, ría de Vigo e ría de Baiona; Costa de Pontevedra, río Lérez e ría de Pontevedra; río Umia e ría de Arousa (marxe esquerda); e río Ulla e ría de Arousa (marxe dereita). A prealerta tamén está vixente no abastecemento de río Tambre e ría de Muros; río Xallas, Costa da Coruña e ría de Corcubión; río Castro; río Grande, ría de Camariñas e Costa da Coruña até o río Anllóns; río Anllóns e Costa da Coruña até o límite con Arteixo; río Mero, Arteixo e ría da Coruña; e río Mandeo e ría de Betanzos.


A política non habita nun universo paralelo ao da economía, a cultura, as relacións sociais, etc. Pode ser illada como obxecto de estudo, pero nunca como actividade social. O réxime de representación sostense na medida en que nos convence de que o político funciona conforme ás súas propias leis e, por tanto, aquilo que directamente afecta ás nosas condicións de existencia debe quedar á marxe das decisións colectivas, sometido a unha especie de coñecemento técnico que non estaría ao alcance de calquera. Só dunha especializada minoría. A política a base de fotos fixas pode servir para o estudo académico e a comprensión de certas tendencias, pero non dá captado en toda a súa complexidade a dialéctica dos procesos históricos e moito menos os seus saltos cualitativos. Nin a dos que se moven en territorio da sociedade civil nin tampouco dos que constantemente e á marxe dos calendarios electorais se remexen entre os muros da sociedade política. Esa razón, entre moitas outras, impide sentenciar, con esa simpleza de verdade autoafirmada, o fracaso da experiencia política que no outono de 2012 adoptou temporalmente o nome de AGE. AGE non fracasou. Todo o contrario. Foi apenas o inicio dun proceso político que está ben vivo. AGE estendeu máis alá de si mesma o seu discurso e a práctica unitaria que propuxo AGE non fracasou. Todo o contrario. Foi apenas o inicio dun proceso político que está ben vivo. AGE estendeu máis alá de si mesma o seu discurso e a práctica unitaria que propuxo. Naceu co obxecto de configurar un instrumento político radical, flexible, amplo e contundente para esa maioría social que sofre o shock imposto pola chamada crise con precarización indefinida, pobreza, destrución de conquistas sociais, privatización progresiva do mundo... Á saña liberal, ao estrago capitalista, cumprirá opoñerlle a construción de ferramentas que nos permitan resistir e conquistar. Se isto é guerra de clases, e a propia oligarquía é explícita respecto a iso, a maioría social precisa as súas armas. Fracasou, logo, a experiencia AGE tan rotundamente como algúns proclaman? Pois non. Teño sido moi crítico co bloqueo a que foi sometida AGE desde o segundo día por ser unha experiencia política de transgresión do sagrado. É certo que non deu construído asembleariamente espazos comúns xerminais dun novo partido-movemento, alén das diferenzas de proxectos estratéxicos e culturas políticas confluentes. Nese sentido a coalición sen máis non podía ter máis percorrido se non quería converterse na fosilización organizativa dunha experiencia política de acumulación de forzas. Ora ben, con todos os seus defectos, segue sendo un suxeito político que permanece activo tanto no Parlamento Galego coma no Europeo. E, o máis importante, segue a ser un espazo de referencia no proceso de acumulación de forzas para unha creba democrática. Pero non podía ter máis percorrido como coalición principalmente por mor do triunfo das teses que a orixinaron. AGE non queda superada por culpa dos seus fracasos, que é o que se quere facer ver para invalidar dun único golpe todo o proceso de unidade popular, senón porque se ve exitosamente desbordada polas consecuencias do seu propio proxecto de unidade. Foron as dinámicas colectivas dos sectores sociais rupturistas as que desbordaron AGE convocadas por AGE. Esas dinámicas de ruptura captaron, asumiron e desenvolveron a idea formulada por AGE. En realidade, isto quere dicir que AGE foi unha moi atinada interpretación dun momento histórico e unha decisión audaz e necesaria. Ou sexa, o resultado dunha demanda social correctamente interpretada, non a súa forza xeradora. E é precisamente ese desbordamento o que certifica o éxito da experiencia AGE. Porque AGE contribuíu a liberar as forzas e as enerxías que operan nos procesos de acumulación de forzas, de converxencia, de unidade popular, das frontes amplas que viñeron a dar, e non como punto de destino, nas Mareas e demais candidaturas de confluencia e unidade das pasadas municipais. Con todas as limitacións que se queira, contra non poucas reticencias, pexas, bloqueos, burlas e condenas, AGE puxo en primeiro termo a unidade e a ruptura, non importa cal fose a fórmula que encontrou naquel momento, e desterrou o fetichismo organizativo. Extraer a AGE da ecuación da unidade popular hoxe é a negación da propia unidade popular. Como o é apartar as candidaturas municipais de unidade e confluencia, esquivalas ou querer envialas ao gueto dun municipalismo sen proxecto político nacional que supere as limitacións frustrantes de calquera simple recambio da xestión institucional. AGE contribuíu a liberar as forzas e as enerxías que operan nos procesos de acumulación de forzas, de converxencia, de unidade popular, das frontes ampla Non se entende acumulación de forzas, converxencia, construción do suxeito político de ruptura sen AGE e sen esas mareas chamadas a non recluírse no municipal. Todo este proceso non naceu para propoñer unha xestión diferente do existente, senón para trasladar o poder de lugar. Nese sentido, é contraditorio cos seus fundamentos políticos o chamamento a unha cidadanía non caracterizada ou caracterizada formalmente mais sen rostro político. Iso é, ao cabo, substituír o suxeito político en construción por un novo partido mediador destinado a competir no mercado electoral na procura dun nicho máis ou menos cómodo. Mais o obxectivo dos procesos de unidade popular é outro. A creba democrática esixe impugnación radical do réxime de representación e, por tanto, novas formas de institucionalidade democrática e popular e novos modelos e relacións de produción. Dito doutra maneira: vimos facendo todo este camiño para crebar e crear. Non nos conformaremos con ocupar os despachos doutros. A articulación dun suxeito político galego de ruptura, velaí o núcleo do momento político. A articulación dun artefacto de intervención política que nos sirva para romper co existente e armar o que está por aparecer. Un artefacto político que vai moito máis alá das organizacións existentes, que as inclúe e se enriquece con elas, que as incorpora, que as necesita, pois o compromiso político é talvez a maior expresión de cidadanía nun sentido republicano, pero que non lle son suficientes se non se acompañan en igualdade de condicións con continxentes populares sen militancia partidaria. As organizacións, desbordadas. Nin controlan o proceso nin o suplantan. Non poden facelo. Acompáñano, excítano, aléntano, encírrano, póñense ao seu dispor como simples ferramentas. As organizacións, desbordadas. Nin controlan o proceso nin o suplantan. Non poden facelo. Acompáñano, excítano, aléntano, encírrano, póñense ao seu dispor como simples ferramentas Todo isto nada ten que ver con certa concepción idealista da cidadanía, unha abstracción que reduce a diversidade popular a un significante unitario, monolítico, definido á vontade de quen o enuncia. Porque a cidadanía ou é multitudinaria ou non é republicana. Ou sexa, é multitude, sempre e necesariamente diversa e irrepresentable. Concepto de clase, pois. Esa cidadanía, que é republicana e constituínte, constrúe lugares de encontro e artefactos comúns, pero non se deixa representar. Participa. Organízase en espazos políticos e asume e constrúe programas de transición e de transformación. Opoñer cidadanía apartidaria a cidadáns organizados politicamente é unha trampa conceptual, ideolóxica, e finca raíces nos fundamentos da expropiación política que caracteriza o réxime de representación, en profunda e irreversible crise, como advertira xa Nunca Máis no seu momento e posteriormente o 15M. Anova, EU, Espazo Ecosocialista, EQUO, Podemos e todo ese continxente organizado ou non pero sen militancia partidaria fan rolar unha bóla de acumulación que debe converterse en artefacto político de asalto O suxeito político de ruptura en construción é un artefacto de participación que se articula nun relato iniciado en AGE e que inmediatamente se ve desbordado por grandes continxentes non organizados e pola achega de organizacións emerxentes como Podemos. Anova, EU, Espazo Ecosocialista, EQUO, Podemos e todo ese continxente organizado ou non pero sen militancia partidaria fan rolar unha bóla de acumulación que debe converterse en artefacto político de asalto a todo na sociedade política e de construción de novas relacións e novas formas institucionais na sociedade civil. Por aí anda a imaxe actual do proceso da imprescindible acumulación de forzas para a construción dese suxeito. Sería absurdo ignoralo ou crebalo coa escusa dunha presunta unidade nacional construída arredor de Galicia como ideoloxía e do nacionalismo como expresión desa ideoloxía. Porque en realidade todos sabemos que non hai tal unidade se non se engasta nesa experiencia en proceso, se non acumula sobre dela máis experiencias, mesmo se proceden de itinerarios diferentes. Outra cousa é que se procure, no canto de expandir o proceso de acumulación e de unidade popular, crebar toda posibilidade de construción dese suxeito político galego de ruptura para volver así, nunha reviravolta histórica reaccionaria, que diría Marx, ao mapa político galego anterior á irrupción de AGE en outubro de 2012. Pero xa daquela dixemos que nada volvería ser igual. E nada volveu ser coma antes. As organizacións políticas teñen, por tanto, toda a lexitimidade para participar no proceso de acumulación de forzas e articulación dun suxeito político de ruptura. Non a teñen para dirixilo nin para suplantar a capacidade política da cidadanía, pero si para facer parte del e para traballar acordos para o común entre forzas diferentes. O formal é político, sen dúbida, pero non pode substituílo todo. Porque só quen non desexa acordo converte o formal en substancial Negocien, pois, todos aqueles que coiden imprescindible non resignarse á eternidade do réxime e articular un suxeito político galego de ruptura para as eleccións xerais e para máis alá. Pensen tamén nas eleccións galegas, adopten estas a forma que adopten. Pacten amplos acordos políticos e programáticos de ruptura. Abran as portas a que se incorporen en igualdade de condicións as organizacións políticas e cidadás que o desexen, incluído, por suposto, o BNG. E deixen para o final os aspectos formais que xeren controversia. O formal é político, sen dúbida, pero non pode substituílo todo. Porque só quen non desexa acordo converte o formal en substancial.


Summary: Xaneiro 19: A canteira do Judo Bergantiños brilla en Culleredo.

Este sábado disputouse a Copa de España de Judo de Santiago. E ata alí desprazouse o Judo Club Bergantiños con 4 deportistas. Se ben Martín, Maria e Lucía non pasaron a primeira rolda e non tiveron posibilidade de repesca, a gran nova para Bergantiños deuna Naira Blanco. A carballesa chegou á semifinal e posteriormente conseguir a medalla de bronce que a coloca en 5ª posición do ranking nacional. Xa prepara a súa próxima competición que será este mesmo mes na localidade de Montijo en Estremadura. Alí intentará sacar un bo resultado e sumar competicións de face ao campionato de Galego que se celebrará en marzo.


Summary: O certame, que promove a figura de Vidal Bolaño, foi convocado polo Concello de Brión, a Academia Galega de Teatro e Edicións Positivas e contou coa participación de 47 obras.

Francisco Antonio Vidal Blanco (Palmeira. Ribeira, 1957) é o gañador da terceira edición do Premio Laudamuco para textos teatrais, convocado polo Concello de Brión, a Academia Galega de Teatro e Edicións Positivas. O autor, nado na Bouciña (Palmeira), concorreu ao certame coa obra 'A vinganza de Fortimbrás, pola que recibirá un premio de 7.000 euros e a edición da peza por parte de Edicións Positivas. A concelleira de Cultura, Sandy Cebral Gómez, destaca que "a pesar da situación excepcional por mor da pandemia da Covid-19, dende o Concello de Brión mantemos o noso compromiso coa cultura e vimos de fallar a terceira edición do Premio Laudamuco, que recaeu no escritor e etnógrafo coruñés Francisco Antonio Vidal Blanco". O xurado estivo formado por Pilar López Pérez, Xoana Balado Fernández, Gonzalo Rodríguez Calvo, Xulio Lago Alonso e Manuel Guede Oliva, persoas vencelladas á Academia Galega de Teatro e que escolleron por unanimidade o texto titulado A vinganza de Fortimbrás entre os 47 presentados ao certame. O xurado destacou "o evidente interese que este premio concita, maila os seus poucos anos de vida, a teor do elevado número de textos presentados. É de supoñer que Roberto Vidal Bolaño estaría compracido". Segundo a acta do xurado, A vinganza de Fortimbras é "unha precuela que vén dialogar co mito hamletiano e no que o autor rearma a historia shakesperiana, como antes fixera Álvaro Cunqueiro, propoñendo unha relectura na que os personaxes secundarios do drama orixinal pasan aquí a se converter en protagónicos, nun xiro de guión sorprendente e enriquecedor e no que é fácil percibir o amplo coñecemento por parte do autor ou autora da estrutura interna da obra de Shakespeare e no que Elsinor comparece como un espazo para abrigar novas hipóteses e traelas, de novo, a nós". Francisco Antonio Vidal Blanco é escritor e etnógrafo. Desde 1977 colabora con distintos medios xornalísticos con artigos de temática variada, desde a etnografía até a ciencia: A Nosa Terra (1980-2003), O Correo Galego (1999 a 2000), El Periódico de Arteixo (2003) e La Voz de Galicia (desde 2005). Ten publicado nove novelas na editorial Toxosoutos, catro ensaios (tres deles sobre a figura de Manuel Murguía) e unha peza teatral infantil-xuvenil "A serea (2006, Fervenza).


Summary: Galiza, o novo disco de Kepa Junkera sentirase no Jaliñeiro do Festival de Cans canda o acordeonista de 86 anos da Costa da Morte, Manuel Pazos na noite do sábado día 24. Os dous músicos son protagonistas da curta "De Merexo a Kepa", da que se fará un adianto.

A Cans non lle faltan ingredientes e, alén do audiovisual, a música é compoñente fundamental do festival que máis se gaba do seu carácter rural. Desta volta, Kepa Junkera achegarase ao Jaliñeiro co seu novo Galiza, o álbum no que contou coa colaboración dun bo grupo de protagonistas do folc galego e que desta volta presenta canda Manuel Pazos, o de Merexo, o acordeonista da Costa da Morte que protagonista con el a curtametraxe, "De Merexo a Kepa", dirixida por Susana Sotelo e Iria Lema, da que tamén se ofrecerá un adianto. Será unha das poucas oportunidades para ver en escenario os dous acordeóns ao tempo, a tradición patrimonial do Merexo e o entusiasmo de Junkera. A programación musical de Cans incluirá tamén o nome revelación do pasado ano, Caxade, que conseguiu esgotar en pouco tempo a primeira edición do seu disco inaugural. Alonso Caxade presentará a súa maneira de achegarse aos videoclips coa proxección dos seus "A Dança dos Moscas" e "Gente Pota". Tamén polo Jaliñeiro pasará o cociñeiro Pepe Solla que preparará unha sobremesa cos ingredentes da aldea, e a colaboración da veciñanza ademais de ofrecer un concerto da súa case descoñecida faceta musical da man dunha guitarra. Mina e Serafín son os veciños propietarios da "Casa do Pedreiro" que ceden cada ano o Jaliñeiro e a Sala Multiusos ao Festival, pasando as pitas a outro cortello próximo. Trátase doutro dos sinais de identidade do Festival, a implicación activa da veciñanza na súa organización.


Summary: A Consellería de Sanidade explicou esta cuarta feira, na súa habitual actualización diaria, que a maioría das e dos doentes están localizados na área sanitaria da Coruña e Cee, máis elévanse moito as cifras nas de Lugo e Compostela. Xa hai 648 mortes vinculadas ao coronavirus desde que comezou a pandemia. Casi 300 das vítimas vivían en residencias.

Galiza xa rexistra 3.847 casos positivos e activos pola Covid-19 neste momento. É dicir, volveu darse unha suba desde a actualización desta terza feira, neste caso de 105 contaxios. A dirección xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade explicou hoxe que 1.387 das e dos pacientes están na área sanitaria da Coruña e Cee, mentres que outros 786 pertencen á de Lugo. Na demarcación de Santiago xa hai 644 positivos. As outras catro áreas sanitarias detectan a cidadás afectadas, se ben as cifras globais son moito máis baixas. En concreto, en Ourense hai noticia de 362 positivos, en Vigo fálase de 269 e en Pontevedra de 250. No caso de Ferrol, os casos están en 149. Sanidade indica que esta cuarta feira hai 14 pacientes na UCI, 156 baixo control sanitario nas unidades de hospitalización e outras 3.677 galegas e galegos gardando corentena nas súas casas co seguimento dos facultativos de Atención Primaria. Catro novas vítimas Nas últimas 24 horas notificáronse catro novas mortes vinculadas ao coronavirus, dúas delas de residentes no centro de maiores do Incio que foi un gran foco de contaxio e expansión da enfermidade. As vítimas, de 94 e 86 anos, estaban sendo atendidas no Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA). En total, as mortes por esta pandemia na Galiza xa alcanzaron as 648, pois onte tamén perderon a vida un home de 84 anos ingresado no hospital lucense e outro de 82 anos que permanecía no Complexo Hospitalario Cniversitario da Coruña (Chuac). Sempre atendendo a fontes de Sanidade, todas as persoas tiñan patoloxías previas. Do total de 648 perdas humanas desde que comezou a alarma sanitaria preto de 300 foron de persoas maiores vinculadas con centros residenciais. En concreto, 135 morreron nas propias instalacións e outras 150 en hospitais ou residencias integradas. Entre o persoal destes espazos hai unha fonda preocupación.


Sr. Iglesias e compañeiros desa forza política denominada PODEMOS, teño que confesarlles que eu son da casta e a moita honra. Seguramente serei tamén da casta por non acreditar en vostedes como non acredito para o meu país en ningunha solución traída de fóra por salvapatrias Son da casta dos galegos que se senten orgullosos da súa historia, de ser o primeiro reino europeo e non son monárquico. Son da casta dos que nos sentimos fachendosos de ter protagonizado a primeira revolta campesiña de Europa ou da cultura castrexa e mesmo dos vellos galeguistas, as Irmandades da Fala e de ter unha lingua propia na que se expresaron Rosalía ou Curros. Seguramente serei tamén da casta por non acreditar en vostedes como non acredito para o meu país en ningunha solución traída de fóra por salvapatrias. Son da casta dos que estamos fartos que se non ningunee en tódalas decisións de Estado e se nos marxine en tódolos repartos de produción emanados desa centralidade que vostedes representan, no sector naval e a pesca, no leite, na industria en xeral... Son desa casta que se sinte galego e nacionalista antes que de esquerdas porque até o nacionalismo galego máis moderado está máis na esquerda que vostedes. Son da que usa a política como instrumento para emancipar o meu país ou o que é o mesmo, aos galegos Son da casta dos que defendemos que Galiza é un país e queremos que sexa un estado en pé de igualdade con calquera outro do mundo. Son da casta de Castelao e Bóveda e milleiros de galegos que adicaron as súas vidas a loitar por este cometido sin leccións de iluminados desideoloxizados. Son da Casta, señor Iglesias, pero non desa que vostede define con desprezo, son da que usa a política como instrumento para emancipar o meu país ou o que é o mesmo, aos galegos. Vostedes nunca entenderán que os nacionalistas, os galeguistas, cos nosos erros e acertos, temos algo moi por enriba das ideoloxías, que é o fondo e irrenunciábel amor á nosa patria Hai moitas castas e a de vostedes asentase nunha entelequia de dominio que chaman España e que nunca foi reino nin é país e cuxos dirixentes, vostedes incluídos, se negan a entender porque precisamente nese invento imposto se basea a pervivencia desa casta que comparten cos dirixentes de PP, PSOE ou IU. Vostedes nunca entenderán que os nacionalistas, os galeguistas, cos nosos erros e acertos, temos algo moi por enriba das ideoloxías, que é o fondo e irrenunciábel amor á nosa patria, que se chama Galiza, non España. E vostedes, señor Iglesias, entérese, para fraseando a Castelao, que como os outros, son uns imperialistas fracasados.


O xogo eterno entre a realidade e o desexo: Shakespeare mostrábanos en Romeo and Juliet os riscos que se corren ao deixarse levar polo desexo e Elefante elegante dálle a volta á traxedia para asomarse ás rudas continxencias da realidade. O amor romántico non goza de boa saúde nestes tempos e a compañía de María Torres e Gonçalo Guerreiro súmase a vaga de desmitificacións para explicarnos que a convivencia co ser amado non sempre se adapta ás expectativas xeradas cando nace o amor -que, como todo o mundo sabe, non é cego, pero tapa os ollos cando lle convén. Dreaming Juliet / Compañía: Elefante elegante / Dirección: María Torres e Gonçalo Guerreiro / Elenco: María Torres, Gonçalo Guerreiro, Marta Alonso, Nacho Martín e Miguel Paz / Pontevedra, 28/11/2021 Daquela, a obra imaxina un Romeo e unha Xulieta que sobreviven á lutuosa cripta shakesperiana e teñen que enfrontar os embates da rutina e dos pequenos dramas da vida cotiá. As armas empregadas son a ironía e unhas pingas de surrealismo que talvez ao público avezado lle lembren á compañía belga de danza Peeping Tom. A compañía persevera en adoptar un ton naif que lle permite debruzarse sobre temas delicados como quen non acaba de tomarse en serio a si mesmo, deixando que sexa o patio de butacas o que decida a transcendencia do que está vendo. Móvese nun territorio ambiguo para apuntar ao drama sen abandonar a comedia, para marcar o golpe sen furar na ferida. A formulación é suxestiva e, como é habitual na compañía, elude a ansiedade contemporánea de querer demostrar que a mestura de linguaxes constrúe un discurso complexo: Elefante elegante desafía o xenérico cunha naturalidade que desarma calquera prexuízo canónico, deixando que a plástica e o ritmo organicen a dramaturxia con acerto e propiciando que a audiencia acepte a proposta como un xogo no que participar, como unha busca da seguinte sorpresa e do novo xiro do relato. Mais Dreaming Juliet insiste demasiado en exhibir ese ton de comedia doce con corazón amargo e esquece afondar algo máis no relato: entrégase á tese sen desenvolver o argumento e aplícase a enfatizar as situacións sen engadir discurso novo. Nesa dilación, a obra perde frescura e pérdese na repetición, nun rictus mecánico que lle resta músculo á proposta. A crítica dos roles de xénero que subxace nalgunhas escenas é superior ao conxunto, talvez porque bordear os límites da comedia sen saír dela obriga a enmarcarse nun retrato de costumes que casa mal coa intención. A fin de contas, é preferíbel aburrirse da parella que morrer con ela nun mausoleo.


Summary: Durante a celebración da comisión de seguimento das políticas relacionadas coa discapacidade insistiu na necesidade de avanzar na súa integración na sociedade.

Dolores Fernández Galiño, sinalou na sexta feira, durante a comisión parlamentar de seguimento das políticas relacionadas coa discapacidade, as "carencias" que presentan os servizos de Atención á Dependencia na Galiza e que sofren as persoas con discapacidade. En base a informes e testemuñas, a valedora destacou a "minusvaloración" vixente relativa ás persoas con discapacidades cognitivas, xa que os baremos actuais que valoran os graos de discapacidade focalízanse nos aspectos físicos. Esta discriminación trasládase á propia normativa, xa que hai non tanto aínda se limitaba o dereito ao voto a persoas con discapacidade ou esixíase un informe médico que autorizase o seu casamento. Fernández Galiño tamén apuntou a necesidade de cambios no sistema de tutela, no camiño a promover a participación das tuteladas na toma de decisións, e nos servizos de Atención á Dependencia. Reclamou que as "carencias" estruturais do sistema na actualidade repercuten nestes servizos e, por tanto, nos tempos de agarda para obter unha praza en residencia, recibir axuda ao fogar ou acceder a outras axudas. Mulleres e emprego As mulleres con algunha discapacidade, salientou a valedora durante a súa intervención, sofren unha dobre discriminación. A valedora precisou que este colectivo conta cunha gran porcentaxe de casos de violencia por parte das súas parellas, violencia machista ou de delitos sexuais. Cando tratan de denunciar os delitos, as mulleres atópanse con que as súas testemuñas teñen menos valor, debido "á súa discapacidade". Para rematar, a valedora trasladou varias propostas para aumentar a inclusividade das persoas con discapacidade na sociedade, como eliminar barreiras arquitectónicas, adaptar os tempos e as tipoloxías de exames na educación ou reservarlles prazas nas ofertas públicas de empregos temporais.


Summary: Nace a primeira base de dados online sobre xogos tradicionais galegos. Con máis de 200 recursos, a páxina inclúe empresas, asociacións, clubs, centros educativos e fabricantes de xoguetes e conta co apoio do Consello da Cultura Galega.

Esta páxina web promete ser unha fonte de referencia para calquera interesado no ámbito. O obxectivo do proxecto é dar resposta á necesidade de información sobre o patrimonio lúdico galego, que, dende a plataforma, afirman é cada vez máis evidente. A iniciativa nace da colaboración de diferentes entidades galegas que participan en proxectos comúns de investigación e divulgación do xogo tradicional do país: ETNOGA, MELGA, XOTRAMU, TEMPO DE XOGAR, BRINQUEDIA e AGXPT (Asociación Galega do Xogo Popular e Tradicional), e xurde para dar resposta ao número de consultas recibidas. Paco Veiga, da AGXPT, "houbo que recuperar a información case a conta gotas". Para a construción da base de dados foise recollendo pouco a pouco a información e funcionou moito o boca a boca. Nalgúns casos, explica Paco Veiga, membro de AGXPT, "houbo que recuperar a información case a conta gotas". O patrimonio lúdico galego é un dos máis ricos da península e dende comezos do século XXI, Galiza está representada por tres entidades na Asociación Europea de Xogos e Deportes Tradicionais. Algunhas investigacións sitúan o noso país só detrás de País Vasco e Nafarroa tendo en conta o número de xogos tradicionais e a súa vixencia. Porén, o xogo tradicional é un ámbito no que apenas hai información ata comezos do século XIX e non foi ata finais dos anos 90 comezos do século XXI cando comeza a haber iniciativas a nivel global, explica Veiga. "Estamos nunha fase medianamente digna pero realmente fai falla unha estratexia global de recuperación dos xogos tradicionais", declara o membro de AGXPT. Dende contactos de colectivos, empresas, clubs etc. ata fondos documentais e bibliográficos, pasando por recursos musicais e recursos en liña. Todo isto se pode atopar na base de datos, que inclúe tamén enlaces a outras webs onde aparecen descricións dos xogos. A páxina é un recurso en permanente construción e en cada unha das seccións invítase a que o visitante aporte información que note en falta. Ademais, o mesmo grupo de entidades vén de crear a marca "Patrimonio lúdico galego" coa que se pretende dotar de forma as actividades relacionadas co xogo tradicional que se levan a cabo na Galiza. A páxina web pode atoparse en www.xogostradicionais.gal e www.xogospopulares.gal .


O verán permíteme estar a ler Autobiografía de Federico Sánchez, de Jorge Semprún, un libro editado en 1977 co galardón do Premio Planeta. Non podo recomendar a súa lectura a ninguén que non estea moi interesado nos debates históricos da esquerda comunista, é un libro moi particular no que un militante comunista disidente da liña oficial do PCE axusta contas co estalinismo en xeral, co estalinismo no partido e con Santiago Carrillo en particular. Hoxe resúltanos difícil de comprender como ese libro, tan arduo e con tanta filoloxía leninista, puido ser elixido para un premio como o Planeta, unha grande operación de lanzamento anual dun título destinado a figurar nos aparadores das salas de estar de centos de miles de casas españolas. Supoño que o explica, por unha banda, a curiosidade da sociedade por esa pantasma da que nos previñan e coa que nos asustaban, "os comunistas" e, doutra banda, porque é un axuste de contas moi severo con Carrillo e a dirección do partido. Como nos ocorre tantas veces a case todos, a imaxe do autor interfere na recepción da súa obra, e como a figura que ofreceu Semprún me resultou antipática, unha suficiencia e mesmo elitismo que tamén asoma reiteradamente no texto, pois perdera até agora este libro seu. Pero a súa lectura resúltame interesante e sorprendente porque atopo aí algo moi escaso, o relato da clandestinidade coa súa forza e as súas miserias e, viaxando no tempo, reencóntrome coa linguaxe do leninismo e as súas paráfrases. Nun artigo anterior, Como chegamos a isto, comentei aquí de que maneira o antifranquismo, ou sexa a clandestinidade, foi desprestixiado e estigmatizado a partir dos anos oitenta dentro dun proceso imperceptible para establecer o pensamento reaccionario dominante actualmente na sociedade española. Pero naquel 1977 da publicación dese libro, á esquerda comunista aínda se lle conservaba un respecto e expúñanse ao público todas as súas miserias. O propio Jorge Semprún cando escribiu o libro aínda participaba de posicións leninistas, cousa que imaxino que foi abandonando a partir de aí até ser ministro de Cultura dun Goberno de Felipe González. O libro é un testemuño sincero, aínda que parcial, loxicamente, e as críticas que fai Semprún ao que foi o seu partido e ao estalinismo parécenme moi xustas e acertadas, mesmo insuficientes (naqueles mesmos anos eu mesmo facía a miña particular autocrítica e axuste de contas non só co estalinismo senón co leninismo). Con todo e con iso, a quen interesa xa todo aquilo? O libro é vellísimo, pura prehistoria. Logo veu a historia, o antifranquismo negro, gris e amargo foi borrado e pasouse a unha época de alegría e de coloriños, os anos de González e Guerra, até Roldán e os GAL. A esquerda dese libro é unha esquerda afastada, incapaz de ser honrada e autocrítica consigo mesma e, polo tanto, incapaz de analizar con franqueza a sociedade e os procesos históricos que se viven. Claro que a esquerda que veu despois xa está agora tan envellecida como aqueloutra, sen que apareza un Jorge Semprún que faga un exame autocrítico semellante (que tería que dicir hoxe un militante socialista, e sen entrar en análises políticas, de figuras como Tony Blair, Schröder ou González beneficiándose dos intercambios entre a política e a empresa privada?). O que a socialdemocracia europea en xeral, e o PSOE en particular, ofreceron é a metade do que hai, a outra metade é obra do PP. Ninguén cre que o PSOE pretenda cambiar a sociedade en ningún sentido, tampouco ese partido o promete e, recordémolo, a esquerda é precisamente iso e non outra cousa. E, como froito da crise, apareceron os indignados. Unhas xeracións que viron repentinamente truncadas as súas expectativas foron unha inesperada aparición cívica, o corpo atento a escoitar críticas e alternativas ao sistema que xa existían. Toda nova xeración ten tamén o seu folclore, o folclore indignado atopou a súa insignia nun libro cheo de xeneralidades dun ancián militante socialista francés, pero a mocidade sempre foi así e outros antes tivemos un libro vermello (que tamén nos chegou de París). Por outra banda, os anciáns venerables pero de rebeldía xuvenil sempre conservarán un atractivo para os mozos, e tanto ten que ofrezan consideracións interesantes como que prodiguen xeneralidades ou bobadas. Na miña cidade, como en moitas outras cidades españolas, houbo mozos que imitaron aos da Porta do Sol e expresaron confusamente o seu cabreo e a súa disidencia con todo, expresaron que eles non formaban parte do xogo. O Goberno de Zapatero permitiu as acampadas e non enviou a policía, como pedía o PP, pero aqueles mozos xa estaban tan lonxe de ambos que non distinguían a uns dos outros. Non lles importaba interferir nas eleccións municipais condicionándoas, ao cuestionar dese modo ao Goberno e aos gobernos locais. Na miña cidade, unha señora que, tras a noite electoral en que gañou o PP e desaloxou á alianza de PSOE e BNG, comprobou que os mozos seguían acampados exclamou: "Oh. Pero se xa gañaron as eleccións! Por que seguen acampados?" A señora estaba dentro do xogo electoral daqueles partidos, pero os mozos das tendas non habían ir a votar e moitos nin se decataron, puxéronse en fóra de xogo voluntariamente. Estas cousas pasaron. O tempo fixo o seu traballo e a política envelleceu. "Máis vale trabucarse co partido, dentro do partido, que ter razón fóra do ou contra o", dicía Carrillo, como pensabamos calquera militante comunista. "O que se mova non sae na foto", repetía Alfonso Guerra descendendo desde o sectarismo dos crentes fanáticos á miseria moral dos que reparten un botín. Os partidos máquina son vellísimos e descarados e neste tempo en que todo se mostra e nos custa crer as mentiras, apelan ao noso cinismo e aliméntanse del ou da nosa menesterosidade. É unha relación indigna. As cabeceiras de prensa madrileñas, que pediron unánimes a dimisión de Zapatero, celebran ou contemporizan coas políticas de Rajoy, pero tamén invisten noutras carteiras de valores. En dous días consecutivos leo en El Mundo e El País senllos editoriais animando os novos dirixentes do PSOE, apostando por un cabalo que corra sen caer en "tentacións populistas" e demais e lle gañe a carreira a un poldro novo. E por que apadriñan a ese cabalo e non a outros? Ah, eles saberán.


Summary: O mercado do alugueiro ou arrendamento na Galiza está marcado pola "tensión" entre unha gran demanda e unha oferta reducida, o que provoca que os prezos leven meses experimentando incrementos descoñecidos até o de agora. A precarización salarial e laboral que fai imposíbel mercar unha vivenda, a irrupción con forza do negocio do piso ou vivenda residencial, o desembarco de grandes investidores... Escribimos sobre isto no Sermos Galiza 301. Eis un extracto.

A 8 euros o metro cadrado na Coruña, a 9 en Vigo ou a 6,5 euros metro cadrado en Santiago de Compostela ou Lugo, a ver quen pode permitirse alugar unha vivenda nas cidades do país. Porque estes son dados fornecidos polo propio sector sobre o prezo medio de arrendamento por metro cadrado nalgúns dos concellos de Galiza con máis demanda. Se miramos cara ás 'xoias' da costa, como Sanxenxo (12 euros metro cadrado), Nigrán (9 euros) ou Foz (máis de 6 euros), vemos que o mercado do alugueiro na Galiza estase a poñer imposíbel para boa parte das familias galegas. Non poucos dados abondan nesa liña: os prezos de alugueiro chegaron a repuntar até 20% nas sete principais cidades do país, en zonas céntricas de Vigo en apenas dous anos aumentou en 40%, na Coruña o metro cadrado para arrendamento incrementou por riba de 5% en poucos meses e segue a subir... Que alugar unha vivenda sexa misión imposíbel ou prohibitiva non deixa de sorprender nun mercado, o galego, onde a opción maioritaria foi sempre mercar e a escolla de arrendar, minoritaria, podía facerse a uns prezos accesíbeis. Transformación Mais nestes anos houbo toda unha revolución que se pode explicar en base a tres cuestións. A primeira, un cambio de tendencia que leva a alugar máis que a mercar. Ten lóxica: un mercado laboral precarizado, con salarios baixos, onde a mobilidade xeográfica gañou enteiros leva a que a opción de arrendar sexa a única posíbel. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 301 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O concello pontevedrés de Barro amosouse nos últimos tempos como un exemplo vivo e concreto de como un goberno local pode aproveitar e dotar dunha segunda vida a espazos públicos abandonados a súa sorte. Tras 32 anos cun goberno popular, nas mans de Landín Eirín, o BNG logrou a alcaldía nas pasadas eleccións municipais o que propiciou a chegada de Xosé Manuel Fernández Abraldes ao Concello. Agora, dous anos despois do cambio, as novas políticas sociais e culturais do goberno local comezan a dar os seus froitos.

Após o traslado das oficinas municipais á nova casa consistorial (situada a escasos metros da antiga, no centro de San Antoniño), o vello concello mudou ao silencio. Así estivo ano e medio, coas fiestras baixadas e as portas pechadas. Un edificio abandonado morre, e era algo que o rexedor local "non se podían permitir", tal como se sinalou no seu día. Foi a principios do ano pasado cando se fixo público o anuncio da reforma estética deste espazo, ben como a intención de o ceder para uso e desfrute dos veciños. Barro carecía até agora dun centro cívico como tal, polo que unha localización destinada a acoller reunións de colectivos e asociacións, celebrar exposicións ou calquera outro evento de ocio ou cultura, era unha débeda cos seus veciños. O verán pasado -após a renovación das fiestras de todo o edificio, o puído do chan, o baleirado de vellos móbeis e a adaptación dos baños ao século XXI- a antiga casa consistorial de Barro volveu nacer como un edificio para a veciñanza do municipio. Agora, un ano despois, as súas instalacións xa son un punto de referencia na comarca, cargadas de actividades de todo tipo. Un espazo de lecer e xogos para as persoas da terceira idade, e que alberga o son dos obradoiros de pandeiretas que se fan no seu interior. Diferentes asociacións culturais celebran aquí as súas reunións nas plantas altas do edificio, e está aberto a presentacións de todo tipo. "Non podiamos deixar que un edificio así fose comido pola humidade", lembra o alcalde, Xosé Manuel Fernández Abraldes. "Agora a xente de Barro xa sabe que ten un punto, no centro de San Antoniño ao que poder ir. O certo e que estamos recibindo moitas actividades e esperamos poder ir ofrecendo moitas máis". O proxecto de reforma destacou por contar cun presuposto realmente baixo para os beneficios que trouxo, derivado da rápida intervención do goberno local no seu conxunto. Por outra banda, o Concello logrou que a antiga escola taller sexa hoxe un dos espazos con máis vida de todo o municipio. A Nave da Música é froito do empeño pola cultura que se mostra en todo Barro. Sen un uso concreto, as súas habitacións eran perfectamente viábeis para unha nova vida, e así se fixo. A Banda de Música Xuvenil de Barrio atopou o escenario perfecto onde poder levar a cabo os seus proxectos, e dun concerto ao ano que tiña lugar no edificio pasou a se converter nun local de ensaio para encher de notas e acordes o ambiente. Tamén de baile. O Grupo de Danzas Folclóricas Amor Ruibal ensaia dentro deste espazo. Nada en 1983, a agrupación realiza un recoñocido labor polo fomento da música tradicional galega, o seu canto e o seu baile. Ao igual do que a vella casa consistorial, a Nave da Música acolle diferentes eventos todo o ano e está moi presente na vida local. Presenta un aspecto colorista e moderno, o que contrasta coas diversas casas de cultura levantadas ao longo do rural galego e que en moitos casos se atopan agora sen un uso propio, ou con só un par de actuacións ao longo do ano. "A recuperación de espazos é unha ferramenta a ter en conta para todo", explica Abraldes. "Outro exemplo práctico que temos levado a cabo dende o Concello é a renovación de parques infantís esquecidos. Non tes por que facer un novo habendo vellos por arranxar". O concello de Barro é unha das zonas que máis movemento cultural está a xerar nos últimos anos. Certames de cine, pintura, festivais de bandas escolares, corais... O cambio político axudou a dinamizar todas estas actividades, xunto coa chegada de novos veciños que vén en San Antoniño e outras parroquias da zona unha forma viábel de vivir no rural pero seguir tendo a man a cidade do Lérez (limítrofes, a viaxe dende o centro de Pontevedra ao de Barro apenas chega aos quince minutos).


Summary: A Plataforma pola Auditoría Cidadá da Débeda organiza este sábado 25 en Compostela un encontro no que participarán Marta Rodríguez, Carlos Taibo ou o colectivo portugués Democracia e dívida, ademais de entidades en loita no ensino, vivenda, saúde, afectadas pola banca, medio rural e feministas.

O nodo galego da Plataforma pola Auditoría Cidadá da Débeda (PACD) organiza o vindeiro sábado en Compostela o II Foro Galego da Débeda. A cita terá lugar no Centro Social do Castiñeiriño (R/ Virxe de Fátima Nº1), en horario de mañá e tarde, de 10:30 a 14, e de 17 a 21 horas. A plataforma leva meses traballando na visualización "da evidente relación entre a débeda e as politicas de austeridade", e en "desmontar o carácter sagrado que se lle pretende dar, permitindo deste xeito enfrontar as consecuencias que ten para nós". Nas sesións da mañá explicarase o lema da PACD, "Non debemos, non pagamos", a través de dúas palestras: unha sobre a xénese da débeda e outra sobre as súas consecuencias, a cargo de Marta Rodríguez e de Carlos Taibo, respectivamente. Pola tarde, haberá unha mesa de debate con diversos colectivos en loita en ámbitos coma os da educación, vivenda, saúde, afectadas pola banca, medio rural e feministas. Deste xeito, téntase poñer en perspectiva a relación entre a débeda e ditos sectores e así introducir de que maneira sería aplicable a ferramenta da auditoría. No encontro participarán tamén un representante do colectivo portugués Democracia e dívida. O foro pretende ser un espazo de contacto, de coñecemento e de debate, "que nos permita avanzarmos de maneira conxunta nunha resposta social á crise".


Summary: O éxito acadado polo alumnado de Medicina en tres días de folga alentou a mobilización doutras organizacións estudantís da Universidade de Santiago de Compostela (USC) que buscan defender os intereses colectivos das estudantes ante as «ineficacias» estruturais.

As reivindicacións do alumnado de Medicina avivou o movemento asembleario noutras facultades do campus. O pulso que dende hai catro días lle bota a Asemblea Aberta de Medicina á organización do seu centro de estudos espertou o interese doutras organizacións estudantís para dar a coñecer deficiencias estruturais que, segundo din, afectan á súa vida académica pero van máis aló das propias facultades. A Asemblea Aberta de Comunicación reuniuse esta quinta feira para alentar as compañeiras de Medicina na súa loita contra as «incoherencias» do seu plan de estudos e, ao mesmo tempo, avaliar as os defectos académicos e materiais do seu propio contorno formativo. A Asemblea Aberta de Bioloxía xuntopuse coa de Farmacia para poñer de manifesto que as queixas do estudantado de Medicina non son alleas noutras facultades. «A carga horaria, as clases presencias e as actitudes despectivas» tamén se dan en Bioloxía. Pola súa banda, a Asemblea de Maxisterio reunirase a semana vindeira para denunciar a falta crónica de persoal docente. Xornada de reflexión Esta onda de solidariedade deixouse sentir con máis forza durante a terceira xornada de folga indefinida e de reflexión, que o estudantado de Medicina aproveitou para revisar algunhas das propostas que as súas delegadas acordaron co equipo decanal e de coordinadores docentes. Agora buscan o asesoramento dun equipo xurídico que garanta a creación «dun documento perfectamente legal e con compromisos firmes» para que todo o seu labor «non sexa en balde». As representantes estudantís compartirán as conclusións desta reunión nunha asemblea que terá lugar esta sexta feira e que marcará o futuro do paro indefinido.


Summary: Na competición obtivéronse 306 euros, dos cales 192 formaron parte das inscricións e 114 procederon das doazóns da fila 0.

Esta fin de semana O Parrulo Ferrol de fútbol sala organizou o Torneo benéfico #LosPatosNuncaVuelanSolos de parchís online, a beneficio do Banco de Alimentos Rías Altas. Na competición participaron 64 parellas, nunha inscrición que se tivo que pechar o mediodía do mércores para garantir un bo desenvolvemento da proba. Case todas as parellas comezaron a xogar durante a tarde do sábado, no marco da eliminatoria previa, mentres que durante todo o domingo desenvolveuse o resto de roldas, disputándose as finais durante esa noite. Os vencedores das camisetas oficiais asinadas polos xogadores do primeiro equipo foron a parella formada por Alberto e Álvaro, mentres que as vencedoras das bufandas oficiais foron Usa Zarco e Alejandra. Os gañadores e gañadoras recibirán os seus premios cando finalice o estado de alarma e existan as garantías sanitarias para realizalo. Solidariedade ante todo Neste Torneo benéfico obtivéronse 306 euros, dos cales 192 formaron parte das inscricións e 114 procederon das doazóns da fila 0, que serán doados ao Banco de Alimentos Rías Altas. Desde O Parrulo Ferrol queren "dar as grazas" a todas as participantes neste Torneo benéfico #LosPatosNuncaVuelanSolos, e desexan que a iniciativa resultara "entretida e satisfactoria, como tamén a todas as persoas que colaboraron na fila 0 coa causa do Banco de Alimentos Rías Altas".


Embora na Galiza nom conseguíssemos o objetivo de desalojar Feijoo de Sam Caetano, assistimos a um momento crucial que permita o avanço já nom apenas dumha esquerda nacionalista diferente, se nom dum movimento que tenha no seu epicentro umha maneira diferente de fazer política. Estamos a falar de tender pontes e acompanhar os diferentes coletivos e associaçons que defendem os serviços públicos, sem esquecer a necessidade de construirmos umha nova sociedade com instituiçons comunitárias que nos permitam sobreviver à ofensiva neoliberal que estamos a padecer. "Assistimos a um momento crucial que permita o avanço já nom apenas dumha esquerda nacionalista diferente, se nom dum movimento que tenha no seu epicentro umha maneira diferente de fazer política" Ganhar umhas eleiçons nom significa possuir a legitimidade nas ruas. Algo sabem disto PP e PSOE, que venhem de sofrer umha derrota eleitoral flagante nas três províncias bascas, nas quais eram governo graças à Lei de Partidos, e cumha perda importantíssima de votos na Galiza, que desgasta ainda mais os marcos dos dous partidos que reformaram a sacrossanta constituiçom de 1978 para deixar via livre à Troika no conjunto do Estado. À espera do que acontecer nas decisivas eleiçons catalãs deste mes, parece que as tentativas de recentralizaçom e as medidas antisociais de Feijoo coincidem cunha importante crise dos partidos constitucionais. Assistimos ao maior corte de direitos e liberdades coletivas desde a Transiçom. Estamos num cenário complexo em que existe umha identidade múltipla que nestes momentos sofre as consequências da maior estafa que nunca vimos. Nom afeta apenas os desempregados e os trabalhadores por conta alheia, senóm também os funcionários que veem cortadas prestaçons e salários e o pequeno comércio que se afunde porque a gente nom tem dinheiro para poder comprar. Para a mocidade é também um momento crítico em que se vê como as portas se fecham no próprio país, emquanto o único caminho que a Espanha desenha é o da emigraçom. Esta regressom, como aconteceu noutros momentos recentes da história da Galiza, causa que a reaçom e o conservadorismo se assentem com maior comodidade. "A vindoura greve geral nom é de trâmite" É por isto que a vindoura greve geral nom é de trâmite. Num momento de crise política, em que, por umha lei injusta, o partido das privatizaçons perde mais de 100.000 votos e ganha três escanos, em que a sanidade e a educaçom estam em perigo para o conjunto da sociedade e em que a reforma judicial de Gallardón submete as mulheres a um trato indigno enquanto converte os programas televisivos de máxima audiência em autênticos fiscais do Estado merece umha contestaçom maciça nas ruas. E ainda mais num momento em que a criminalizaçom aos movimentos sociais galegos antenta de frente contra a presunçom de inocência. "As luitas de ontem som os direitos de hoje, da mesma forma que as luitas de hoje som os direitos do amanhã. As conquistas históricas do movimento obreiro e da luita nacional dos últimos 150 anos perigam, pendem dum fío que está a prestes de quebrar" As luitas de ontem som os direitos de hoje, da mesma forma que as luitas de hoje som os direitos do amanhã. As conquistas históricas do movimento obreiro e da luita nacional dos últimos 150 anos perigam, pendem dum fío que está a prestes de quebrar. De nós depende podermos conservá-las, fundamentalmente nas mobilizaçons e nas ruas da Galiza. A primeira data assinalada em vermelho no calendário é o 14N. Deseguro que nom será a derradeira. Talvez sejá nos piquetes onde encontrarmos essa unidade do nacionalismo de que todos falam e que nom quigeram concretar numha frente ampla para as passadas eleiçons. Se isso se tivesse levado a cabo, quiçais, a história seria outra.