Summary: Unha maré lilá percorreu as rúas de Compostela para exixir a retirada do anteproxecto de lei de reforma do aborto mais tamén para reivindicar os dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres. O primeiro deles, a súa capacidade para decidiren sobre os seus propios corpos.

Compostela converteuse este domingo (9 de marzo) nunha festa a prol dos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres. Unha maré feminista tinguiu de lilá as rúas da capital galega da man de milleiros de mulleres --e homes solidarios-- que reclamaron o dereito a decidiren sobre os seus propios corpos. Coas facianas pintanas, portando cartaces feitos a man, faixas e unha morea de camisolas co lema "Aborto libre e gratuíto" o movemento feminista galego deu unha contundente resposta aos gobernos da dereita, a igrexa católica e as organizacións que se din pro-vida: "nen sumisas, nen caladas, nen tuteladas" as mulleres "podemos e debemos decidir". "De que vida fala o PP?" Corrían por volta das doce e media cando a manifestación botou a andar. Ás portas da estación de tren de Compostela, congregábanse unha morea de organizacións sociais, políticas, sindicais e persoas a título individual que, para alén de tomaren parte da Plataforma galega en defensa do dereito ao aborto, responderon á chamada do movemento feminista. A convocatoria era clara. Enchamos a Quintana polos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres, postos en cuestión polo anteproxecto de lei que o executivo español quer aprobar. Unha reforma lexislativa en aras dunha pretensa "defensa da vida" penalizará o aborto e impedirá ás mulleres decidiren sobre os seus propios corpos. "De que vida fala o Partido Popular cando fala da vida?" preguntáronse milleiros de manifestantes. Face "políticas inxustas", recortes nos servizos públicos máis elementais como a sanidade e a educación, as sucesivas reformas laborais ou as limitacións impostas no acceso á reprodución asistida, a maré de cidadás que se congregaron este domingo en Compostela reclamou o dereito a viviren dignamente. "Petamos ás portas dos nosos inimigos", aseguraron na leitura do manifesto, para denunciaren o "alarde de hipocrisía e machismo" co que a dereita española e galega "quere impor un modelo de sociedade no que a vida das mulleres teña como único obxecto ser nais". Un "roubo planificado" dos seus corpos É para elas "un roubo planificado" dos seus corpos e da súa autonomía para decidiren sobre eles. "Un campo de batalla" no que non están dispostas a ser derrotadas, como se lía nalgúns dos cartaces das manifestantes. É así, que exixiron "a retirada do anteproxecto de lei" de reforma, a "regulación da obxección de conciencia" para garantiren o acceso á interrupción voluntaria do embarazo, a "retirada da lei Wert" e a incorporación ao ensino regrado dunha "educación sexual libre de estereotipos sexistas e homófobos". Mais tamén, seren consideradas "suxeitos de pleno dereito", capaces de decidiren por si propias sobre calquera cuestión, mais sobre todo, a respeito de seren nais ou non. "O 90% das mulleres que até o momento abortaron terían que facelo de maneira ilegal" Do contrario, de se aprobar o anteproxecto de lei deseñado polo Ministerio de Xustiza, están certas de que "o 90% das mulleres que até o momento abortaron terían que facelo de maneira ilegal". As que poidan pagalo, lembran, "irán ao estranxeiro", as que non "á clandestinidade". E non hai tanto tempo que centos de mulleres se viron abocadas a practicaren(se) un aborto con aquilo que tiñan máis a man. Para lembrar as ferramentas, mais tamén as consecuencias daquelas prácticas, un grupo de manifestantes repartiu perchas cun pequeno indicador en que se podía ler: "Esta foi unha ferramenta empregada para practicar abortos durante moitos anos... Queres volver tela na túa cona?". Pirixel plantado na Praza da Quintana lembraba tamén aqueles abortos clandestinos acompañado dunha maleta con destino a Londres ou Portugal, onde moitas mulleres poderían interromper a súa gravidez previo pago de importantes cuestes económicos. "É unha lei clasista", salientaron as manifestantes, pois abrirá unha fenda entre as que non poidan pagalo. É por iso, subliñaron, que a sanidade pública debe "garantir o acceso a un dereito fundamental" e sobre o que "só podemos decidir as mulleres". "Non imos permitir que nos poñan a parir" Ao son da batukada lanzaron unha mensaxe ao poder político: "non imos permitir que nos poñan a parir". Unha denuncia á que quixeron sumarse tamén persoeiras do mundo da cultura que tomaron a palabra ao remate da manifestación nun acto de clausura que contou coa voz de Mercedes peón, Sés ou Uxía Senlle. Tamén tomaron parte da mobilizacións responsábeis políticos das organizacións que toman parte da Plataforma como a deputada do BNG, Carme Adán, Eva Solla da Alternativa Galega de Esquerda (AGE) e a deputada do PSdeG-PSOE, Carme Acuña.


Summary: Entre os participantes, segundo desvelou Infolibre, os cabezas de lista do PP, PSOE e IU. Este último, Willy Meyer, renunciou esta terza feira a ese fondo.

Non se sabe exactamente cantos nin quen son, mais si que eurodeputados españois manteñen un fondo de pensións en Luxemburgo cunha Sicav. Desvelouno esta terza feira Infolibre e xerou un 'mini-terremoto' político, con partidos e algúns dos implicados (e dos que si trascendeu o nome) a ter que dar explicacións. Non todos, outros seguiron desaparecidos. O cabeza de lista do PP (Arias Cañete), do PSOE (Elena Valenciano) e de Izquierda Unida (Willy Meyer) foron 3 deses nomes que saíron á luz en Infolibre. Canalizaron as súas entregas "adicionais e voluntarias" para a súa xubilación a través dunha sociedade con moi baixa tributación e radicada nun dos estados máis 'opacos' da UE. A Eurocámara achegou un de cada dous euros que daban os subscriptores do fondo. Nada máis saltar a nova, Willy Meyer anunciou que se daba de baixa dese fondo de pensións, no que levaba desde 2004, unha década, sinalando que até o día de hoxe descoñecía as condicións dese investimento.


Summary: Desde xaneiro encadea descensos e reforza o noso país como no que menos se paga polo litro de leite de todo o Estado.

O prezo do leite segue a baixar en Galiza, unha dinámica que semella non ter fin e que se evidencia mes tras mes. O informe que vén de facer público o Fondo español de garantía agraria (Fega) correspondente ao mes de maio reflicte unha nova caída no que se paga polo leite no noso país: o prezo medio está en 27,3 céntimos (29,2 no Estado). Galiza é onde ao produtor menos se lle paga polo leite mentres que no outro extremo, o mellor pago na Península, está Euskadi, con 34,2 céntimos o litro. A serie desde inicio de ano rexistra como en xaneiro o prezo medio en Galiza estaba en 28,8 céntimos, pasando a 28,5 en febreiro, rexistrando 28,2 en marzo, en abril pagouse a 27,9 e en maio a 27,3. Un descenso continuado. Ademais, o que no documento se reflicte é o prezo medio. Organizacións agrarias denunciaban recentemente que un 30 por cento de explotacións cobran por baixo dos 24 céntimos o litro, "en perda mensual", ao tempo que se penalizan "de modo brutal" os volumes de produción. No mencionado informe tamén ofrecen datos da produción de leite, que en maio rexistrou un aumento do 4,78%, chegando ás 231.118 toneladas, o que representa case o 38% do total producido no Estado español. Porén, na comparación interanual indica un lixeiro descenso do 1,3 por cento.


Summary: As listas veciñais, cidadás ou de confluencia son máis numerosas na Coruña e Pontevedra, nalgúns casos cunha maior presenza de partidos como Anova, Esquerda Unida ou Podemos, e noutros cunha influencia menor destas forzas.

Case noventa concellos galegos contarán nas eleccións do 24 de maio con candidaturas cidadás, veciñais ou de confluencia de esquerdas. E algúns mesmo por partida dobre (ou triple). Despois duns meses moi axitados, os últimos días antes do peche do prazo para presentar listas acabaron por conformar un panorama moi diverso, no que se mesturan candidaturas totalmente asemblearias con outras nas que o peso dos partidos é evidente, sobre todo no caso de Podemos por unha banda, e de Esquerda Unida, Anova pola outra, ademais de Espazo Ecosocialista ou Equo. Algunhas destas candidaturas agrúpanse baixo marcas coma SON, impulsada por Anova e Esquerda Unida, que suma case medio cento de listas en todo o país. Cómpre ter en conta que ademais das candidaturas cidadás ou de confluencia nas que participan unha e outra formación, tanto Anova coma Esquerda Unida presentan listas propias en varias localidades, empregando tamén o apelido "Son" e que non figuran nesta listaxe. É o caso de Cedeira, Fene, Mugardos, Narón, Monforte, A Illa, O Grove, Vilagarcía, Ponteareas, Porriño, Baiona, para Esquerda Unida. E de Arteixo, Bergondo, Cedeira, Manzaneda, Ourense, Toén, Val do Dubra e Teo no de Anova. Outra marca que tamén se repite en numerosos concellos é a de Participación Democrática Directa, un partido instrumental creado por Somos Maioría para "dar cobertura legal, directa ou en coalición a todas aquelas candidaturas cidadás que xurdiran ao abeiro do seu manifesto". Noutros lugares foron os círculos locais de Podemos os que impulsaron candidaturas, que en varios casos levan a denominación Pode seguindo ao nome da localidade ou outros nomes, como Gañemos. Finalmente, nun número bastante grande de concellos as candidaturas veciñais non teñen unha relación tan directa con partidos políticos, ou estes diluíron moito máis a súa influencia. A Coruña Abegondo: SON de Abegondo - Foro Veciñal. Francisco Javier Niño Ricoy Betanzos: Betanzos Novo - SON. Hipólito Pérez Novo Pontedeume: Somos Maioría Pontedeume (Participación Democrática Directa). Francisco Miguel Leira López Sada: Sadamaioría. Oscar Portela Fernández Carballo: SON Carballo. Jesús Deus Gende Malpica: SON D'Aquí. Francisco Carballo Quiroga Ponteceso: Apin SON Ponteceso. José Manuel Pose Verdes Cee: Unión Cidadá – Unión Ciudadana. Víctor Somoza Somoza A Coruña: Marea Atlántica. Xulio Ferreiro Baamonde Cambre: Asemblea Cidadá de Cambre - SON. José Antonio Campos Malaxechevarría // Ganemos Cambre. Manuel Núñez Arias Carral: SON - Asemblea Cidadá de Carral. César Manuel Bergondo Trillo Culleredo: Marea Veciñal de Culleredo. José Juan Santos Iglesias // Ganemos. Begoña Boutureira López Ares. SON de Ares. Gustavo Pita Carballeira. As Pontes. Xunt@s por As Pontes. María Jéssica Fernández Polo. Cabanas. Somos Cabanas (Participación Democrática Directa). Xosé Manuel Pérez Sardiña // Gañemos Cabanas. Rafael Juan Pérez García Fene. Somos Fene - Participación Democrática Directa. Xoán Manuel Rodríguez Bastida. Ferrol. Ferrol en Común - SON. Jorge Suárez // Marea Ártabra. José María Hernández Roca Mugardos. Iniciativa Cidadá de Mugardos. José Javier García Dieste // Ganemos Mugardos. Jesús García Rivera Narón. Eliximos Narón Electores. Alfonso Casal Pita Neda. Movemento Veciñal Neda. Leticia Iglesias Basanta Valdoviño. Agrupación de Electores Vecinos Implicados. Germán Caneiro Vilela. A Pobra do Caramiñal. Nós Pobra. José Luis Piñeiro García Boiro. Boiro Novo - Son. María Dores Torrado Ares Lousame. Partido da Terra de Lousame. Iolanda Mato Creo. Noia. Marea Cidadá de Noia. Manuel Seijas Caamaño Porto do Son. Portodos. María Asunción Torres Parada. Ames. Ames Novo. Pilar Candocia Pita // Contigo Pódese. Genma Otero Uhia Boqueixón. Agrupación de Elector@s Veciñ@s de Boqueixón. Xabier Canabal. Dodro. Unidade Veciñal de Dodro. Fabián Sanmarco Janeiro Oroso. SON de Oroso. Manuel Siverio Miras Liñares Padrón. Veciños de Padrón. Teresa Rey Pazos. Rianxo. Rianxo en Común - SON. Antonio Castro Castro Rois. Xente de Rois. Pere Tobaruela. Santiago de Compostela. Compostela Aberta. Martiño Noriega Lugo: Chantada. Participación Democrática Directa. Antón Fente Parada Lugo. Lugonovo. Santiago Fernández Rocha // Alternativa Cidadá de Esquerda-EU. Carlos Portomeñe Pérez Foz. Foz Plataforma de Futuro. Luis Sixto Legaspi. Alfoz. Veciños Independentes de Alfoz. Xabier Pardiñas Suárez. Ribadeo. Ribadeo en Común. María Victoria López Louro. Viveiro. SON Viveiro. Victor Miranda Gómez // Ganemos. José Luis Fernández Lamelas Folgoso do Courel. Courel Vivo (Participación Democrática Directa). Óscar Carrete Lage Monforte de Lemos. Esperta Monforte. María Isabel García Díaz. Sober. Agroma Sober (Participación Democrática Directa). Paula Vázquez Verao Vilalba. Vilalba Aberta (Participación Democrática Directa). Modesta Renda Santiso. Ourense: O Barco de Valdeorras. Riada Cidadá. Félix García Yáñez Beariz. Alternativa para Beariz - SON. Manuel Ogando Penela Boborás. Xuntos por Boborás - SON. Manuel González Rodríguez. O Carballiño. Alternativa Veciñal do Carballiño - SON. Bernardino García Novoa. O Irixo. Fai o Irixo - SON. Florentino Pérez Bernárdez. Punxín. Agrupación de Electores Cambio Intelixente de Punxín. Joaquín Moldes González Pereiro de Aguiar. SON de Pereiro de Aguiar. Jorge González Lamas Ourense. Ourense en Común. Miguel Doval Garza. Taboadela. Candidatura Veciñal de Taboadela. Xosé Antón Calviño Xinzo de Limia. Xinzo Adiante. Manuel Pérez Campos Xunqueira de Ambía. Iniciativa por Xunqueira. Eladi Cid Babarro Pobra de Trives. SON de Trives. Jorge Vázquez Rodríguez Ribadavia. Agrupación de Electores Ribeiro en Común. Brais Fidalgo Martínez. Monterrei. Veciños de Monterrei. María del Carmen Sola Pérez Verín. SON Verín. Manuel Pousada Bermúdez. Pontevedra A Estrada. Movemento Veciñal Estradense. María del Mar Blanco Casais // A Estrada Pode. Ofelia Lema Villar Cambados. Somos Cambados (Participación Democrática Directa). Constantino Cordal Rodríguez // Cambados Pode. José Ramón Abal Varela Ribadumia. Somos Ribadumia (Participación Democrática Directa). José Enrique Oubiña Lago Sanxenxo. Sanxenxo Pode. Roberto Agís Balboa // Somos Sanxenxo (Participación Democrática Directa). José Manuel Bea González Vilagarcía de Arousa. Somos Maioría Vilagarcía (Participación Democrática Directa). Gaspar González Somoza Vilanova de Arousa. Gañemos Vilanova. María Elena Cores Leiro. Agolada. Veciños por Agolada. Gregorio Daparte Lalín. Plataforma Aberta Cidadá de Lalín. Lara Rodríguez Peña Arbo. Agrupación de Electores de Arbo. Xavier Simón Fernández. Mondariz. Alternativa x Mondariz. Xoán Carlos Montes Bugarín Ponteareas. A Riada do Tea. Manuel Norberto Troncoso Rodriguez Salvaterra do Miño. Agrupación de Electores Salvaterra. Javier Vieitez Castro. Bueu. SON Bueu. Julio Villanueva González. Cangas do Morrazo. Alternativa Canguesa de Esquerda. Xosé Manuel Pazos // Asemblea pola Unidade. Ángela Vizoso Marcos Cotobade. Gañemos Cotobade. Manuel Suárez Pérez. Cuntis. Agrupación de Electores Veciñanza. Santiago Martínez López Marín. Marea Veciñal de Marín - SON. Sandra Pesqueira Pérez Poio. Son de Poio. Javier Mouriño Barreiro Pontecaldelas. Agrupación Veciñal de Pontecaldelas. Alfonso Gutiérrez Santiago. Pontevedra. Marea Pontevedra. Luís Rei Núñez Mos. GañaMos asemblea Veciñal–SON. Francisco Vázquez Troitiño. O Porriño. Agrupación de Electores do Porriño. Abraham Castro Cabaleiro. Tui. Son de Tui. Laureano Alonso Álvarez Gondomar. Gondomar Concello Aberto. Josué Villar Ballesteros // Manifesto Miñor. Xosé Antonio Araújo Quintas. Nigrán. Nigrán Decide - SON. José Cuevas Raposo Redondela. Agrupación de Electores Redondela 2015. Ricardo Figueroa // Redondela Pode. Raquel Quintáns Costoya // Son Redondela. María Luísa Cayetano Rodríguez Vigo. Marea de Vigo. Rubén Pérez Correa // Gañemos Vigo. Lois Pérez Leira.


O exceso de seguridade e protección social dos traballadores alimenta a preguiza. A indolencia prexudica o traballo e a produción. Por tanto, cómpre reducir as axudas públicas ao mínimo para que o traballador se empregue a fondo no seu labor. Esta ideas están profundamente incrustadas no ideario da dereita dominante. Elaborounas Milton Friedman e a súa escola de Chicago. Defenden o protagonismo do mercado: o Estado debe retirar as súas mans da economía, reducir o gasto público e deixar campo aberto á iniciativa privada. Esta visión supón tamén a restricción das políticas sociais e da actuación do Estado como provedor de servizos de benestar. Charles Murray afirmou directamente que os pobres chegan a esa condición, e non saen dela, debido ás prestacións sociais dirixidas a rescatalos: as axudas, segundo este doutrinario ultraliberal, actuarían anulando o esforzo e a iniciativa persoal, polo que favorecen a cronificación do problema en lugar de resolvelo. Esta doutrina foi aplicada nos seus países por Thatcher e Reagan, co apoio dos poderosos lobbys financeiros. O precariado: nómades urbanos que non comparten unha identidade polo tipo de ocupación pero si catro características: a ira, a anomia, a ansiedade e a alienación En Gran Bretaña estas políticas produciron efectos moi negativos no campo social, ao provocar o crecemento do paro, un grande aumento das desigualdades e un crecente fenómeno de marxinación nos suburbios urbanos. Para describir a situación de desamparo en que se encontra un amplo sector da poboación o sociólogo británico Guy Standing desenvolveu o concepto de precariado: millóns de persoas en todo o mundo que carecen de todo ancoraxe de estabilidade; nómades urbanos que non comparten unha identidade polo tipo de ocupación pero si catro características: a ira, a anomia, a ansiedade e a alienación. A caída no desemprego e a economía somerxida forman parte da vida do precariado. "O mito dunha sociedade sen clases quedou en evidencia. EEUU sobresae como o lugar en que a condición económica e social ten máis probabilidades de ser herdada" Nos EEUU, segundo o premio Nobel Paul Krugman "o mito dunha sociedade sen clases quedou en evidencia. EEUU sobresae como o lugar en que a condición económica e social ten máis probabilidades de ser herdada", e engade que o salario dos traballadores con baixo nivel de estudos caeu un 23 % desde 1973. Se en 1980 o 65 % dos traballadores do sector privado tiñan seguro médico, en 2009 a porcentaxe baixou ao 29 %. De modo que hoxe os EEUU é unha sociedade en que as persoas con poucos estudos teñen grandes dificultades para encontrar un emprego cun soldo decente e boas prestacións. Mais iso da igual. O goberno do PP, a pesar da deterioración da cohesión social provocado pola actual crise económica, aplica o mesmo ideario ultraliberal, actualizado na factoría de FAES. Entende que o medo ao despedimento incentiva o esforzo. Na memoria da Reforma Laboral remitida ao Congreso di textualmente que "al ser muy reducido el riesgo de despido, se desincentiva el esfuerzo y se genera una excesiva resistencia a la adaptación a nuevas necesidades". A perda dos actuais dereitos laborais creará unha sociedade máis inxusta e desigual. Os nosos fillos herdarán un mundo peor que o que hoxe temos De seguir adiante co seu proxecto, a perda dos actuais dereitos laborais creará unha sociedade máis inxusta e desigual. Os nosos fillos herdarán un mundo peor que o que hoxe temos, con grandes dificultades para levar unha vida digna co froito do seu traballo. Os ricos serán máis ricos, pero a gran maioría da poboación verá como o sistema de protección social, que tardamos décadas en construír, será desmontado peza a peza como un castelo de naipes.


Summary: No encerramento da XVIII edição do Foro de São Paulo, em Caracas, vídeo enviado pelo ex-presidente brasileiro Luiz Inácio Lula da Silva defende políticas de esquerda reais

O Foro de São Paulo organizado em Caracas concluiu sua décima oitava edição com um ato realizado no teatro Teresa Carreño, na capital venezolana, e com uma declaração final com uma ênfase crítica ao golpe de Estado no Paraguai. Os membros do Foro também fazem uma menção explícita ao México e suas controversas eleições presidenciais. O documento que fecha os três dias de discussões do encontro assinala que "uma vez mais, a direita mexicana recorreu à manipulação midiática e das pesquisas, à compra de votos e a todo tipo de fraude para impor sua vontade contra os melhores interesses do povo mexicano". O ex-presidente do Brasil, Luiz Inácio Lula da Silva, enviou uma mensagem em vídeo aos participantes do Foro e foi aplaudido de pé pelo próprio presidente venezolano Hugo Chávez. Em sua mensagem, Lula lembrou que, quando o Fórum foi criado há 18 anos, "naquela época, a esquerda só estava no poder em Cuba". Agora, acrescentou, "somos referência internacional como uma alternativa vitoriosa ao neoliberalismo". Imediatamente depois falou o presidente da Venezuela: Chavez disse a Lula que, quando voltarem a se encontrar em breve, vão se dar um abraço "grande como este mundo". Chávez lembrou que a primeira vez que conheceu Lula foi em 1996, em El Salvador. "Outro mundo é possivel: O socialista" Nos parágrafos finais, a declaração expressou sua solidariedade com o povo do Haiti e seu "apoio ao processo de paz na Colômbia, onde segue vigente a luta por uma solução política do conflito armado, a paz com justiça social e por um novo modelo econômico e social que garanta os direitos humanos e a proteção da natureza". O documento também respalda "a luta pela soberania autodeterminação da Palestina", e, paralelamente, manifesta sua rigorosa oposição "a qualquer intervenção armada externa na Síria e no Irã". Três dias de debates, ideias, trocas, contatos, confrontações e enriquecimentos através da exposição de ideias entre os representantes da esquerda do mundo terminaram com um apelo final: "Outro mundo é possível e nós o estamos construindo: um mundo socialista". Tirado de Cartamaior


Summary: ENTREVISTA Falamos con Iago Varela (Mallando no Android), que estes días se atopa no Mobile World Congress, sobre as novidades que se están a presentar no evento, as principais tendencias no sector e a presenza galega na feira

Estes días estase a celebrar en Barcelona o Mobile World Congress, o evento máis importante do sector, que reúne durante unha semana a preto de 100 mil persoas, entre xornalistas especializados e representantes de empresas tecnolóxicas de todo o mundo. Falamos con Iago Varela (Mallando no Android), sobre as novidades que se están a presentar no evento, as principais tendencias no sector e a presenza galega na feira "Entre o máis destacado estiveron os novos Huawei, o P10 e o P10 plus; é importante porque se trata dunha compañía que creceu moito nos últimos anos e no Estado español xa compite con Samsung por ser o máis vendido" Cales son as grandes novidades que se están podendo ver no congreso e que veremos nos vindeiros meses na rúa? Entre o máis destacado do que se presentou este ano estiveron os novos Huawei, o P10 e o P10 plus; é importante porque se trata dunha compañía que creceu moito nos últimos anos e no Estado español xa compite con Samsung por ser o máis vendido. LG tamén presentou o seu buque insignia, o G6. E había dúbidas por se Samsung presentaría o en Barcelona o seu S8, cousa que ao final non se produciu, pero si anunciaron aquí a data de presentación definitiva, que será o 29 de marzo. Finalmente, tamén se presentaron os novos produtos de Nokia, que era un evento moi agardado, porque ser o regreso de Nokia aos móbiles. Hai que dicir que son uns trebellos bastante interesantes, de gama media e prezo moderado, e que fixeron unha chiscadela ao pasado: unha versión do mítico 3310, actualizado e con pantalla a cor. Aínda que non é un smartphone, senón un destes dumbphones, con menos prestacións. E tamén o 5G... Si, xa o pasado ano falárase un pouco disto, pero este ano xa é algo real e puideron verse aquí as primeiras probas. O 5G tráenos velocidades moito máis altas de descarga para os móbiles, que é cara a onde estamos camiñando. E está ademais chamado a conectar case todo a Internet, tanto as persoas coma os obxectos. A idea dos fabricantes é que conectemos dende os electrodomésticos ata cousas máis complexas, coma a colocación de sensores en todas as prazas de aparcamento para saber onde hai sitios libres, buscando facilitarlle a vida aos usuarios e usuarias. "A idea dos fabricantes é que conectemos dende os electrodomésticos ata cousas máis complexas, coma a colocación de sensores en todas as prazas de aparcamento para saber onde hai sitios libres, buscando facilitarlle a vida aos usuarios e usuarias" O presente e o futuro pasa por este internet das cousas, pola conexión de practicamente todo? Aquí na feira estanse presentando moitos dispositivos para o conectar elementos no interior das vivendas, tamén dispositivos para conectar vehículo. Os coches conectados van gañando cada vez máis peso no congreso; hai moitos vehículos que xa falan entre si, de xeito que se un ten un accidente avisa os que ten preto. E, de igual xeito, preséntanse varios coches autónomos, os coches que circulan sen condutor. De todas maneiras en España este tema aínda non está regulado, polo que de momento non poden circular. Presentouse mesmo, polo que vin que comentabas en twitter, un trebello para colocar nas vacas e que avisa de cando se poñen de parto. As aplicacións son enormes en todos os sectores, tamén para as explotacións gandeiras... Este dispositivo, que é un proxecto de Moocall, estaba no stand de Vodafone. A min chamoume a atención polas aplicacións que pode ter nun país gandeiro, como Galicia. É importante porque o momento do parto é o momento máis perigoso tanto para a nai coma para a cría; colócase no rabo, e cando se producen contraccións, avisa por rede móbil ao gandeiro. Falamos moito das presentacións que no congreso se fan de trebellos e dos novos smartphones que lanzan as grandes compañías. Pero supoño que na feira hai moito máis, non si? O congreso ten dúas partes. Unha primeira, que é a máis comercial e a que adoita xerar máis novas, que é a parte dos smartphones e outros dispositivos finais. Mais tamén hai unha segunda parte, centrada nas redes e nas comunicacións móbiles, que é menos rechamante para o gran público, pero que é fundamental, porque todos os aparellos que se presentan necesitan unha infraestrutura para funcionar. E aquí están dende empresas de antenas, operadores de telefonía e internet, fabricantes de procesadores, de cámaras, de memorias... O ecosistema é moi grande, pero ao final o que transcende e o que lle interesa á maior parte da xente son os móbiles e os dispositivos que se presentan. Ti levas uns cantos anos indo ao Congreso. Notas moitos cambios, tanto na organización coma no perfil da xente que vai? Cambiou, primeiro, o escenario. Os primeiros anos celebrábase na Fira de Barcelona, en Montjuic, pero o congreso medrou tanto que xa hai un tempo que tiveron que comezar empregar un recinto feiral moito máis grande en Hospitalet e á vez, seguir utilizando o primeiro espazo. É tan grande que aínda que esteas aquí todos os días é imposible velo todo. Os perfís non mudaron demasiado nestes anos: está por unha banda un perfil moi profesional, de xente que vén facer negocios, ou xente que vén coñecer produtos, outras empresas. E a outra metade da xente provén de prensa e de medios especializados en tecnoloxía. "Necesítase máis investimento público en I+D, nas universidades e para o desenvolvemento de start-ups. E estas empresas necesitan facilidades para conseguir empréstitos de xeito que poidan facer avanzar os seus produtos" E en canto ás empresas galegas, que presenza teñen no congreso?. Que papel xoga Galicia na produción e desenvolvemento tecnolóxico e de que xeito podería ter un lugar máis protagonista? O certo é que temos unha industria tecnolóxica bastante importante. Hai algunha empresa que ten presenza aquí no Congreso, como Quobis, unha empresa do Porriño que ofrece solucións de VoIP para operadores de cable. Tamén está aquí Televés. E hai unha chea de pequenas empresas galegas que achegan solucións sobre o terreo e que neste tipo de feiras amosan os seus produtos. Temos canteira tecnolóxica, temos xente que está facendo cousas e o que faría falla é máis financiamento. Necesítase máis investimento público en I+D, nas universidades e para o desenvolvemento de start-ups. E estas empresas necesitan facilidades para conseguir empréstitos de xeito que poidan facer avanzar os seus produtos. Así poderíamos ser máis punteiros. Mallando no Android Mobile World Congress


Summary: Já não há pretexto para continuar a alimentar económicamente este monstro económico que desfai a nossa Terra: as cooperativas de energia como Nosa Enerxía, Som Energia ou Goiener, dão nova vida à eletricidade em concelho aberto. Criar soberania popular neste setor, defender a Terra e enfraquecer o oligopólio depende de nós.

"-(…)¡O porvir é para os que saben conqueril-o! -¡Vaguedás! Falade en concreto. ¿Cómo servir â vosa causa? -Sirve a Galicia a que aproveita un salto de auga, o que fai froitificar dobremente un campo (…)" Johán V. Viqueira (1) O novo Decreto de autoconsumo energético aprovado polo Estado é um passo mais de uma nova enclousure elétrica, que fará do aproveitamento de placas fotovoltaicas vizinhais un ato de desobediência fortemente punido, em aras de garantir os ganhos do oligopólio elétrico, num contexto de suba do preço da luz em 76% e de alarmante pobreza energética (2). Um cercamento dos aproveitamentos energéticos comunais que já se produziu na gênese do atual sistema oligopólico de produção de eletricidade. Diz Bourdieu que "os efeitos das eleições adoptadas polo Estado rematarom impondo-se tão rotundamente na realidade e nas mentes que as posibilidades inicialmente desbotadas (por exemplo um sistema de produção domêstica de eletricidade análogo ao que prevalece para o aquecimento) parecem absolutamente inconcevíveis" (3). "Um dos efeitos do Estado é fazer crer que não há outra via que o Estado" (4), de modo que hoje nem lembramos que algo tão complexo como a eletrificação das nossas aldeias foi obra da própria comunidade (ao igual que a trazida de água, a inovação tecnológica do agro ou a alfabetização da massas) (5); e, o que é pior, retomar a autogestão da energia parece-nos impossível. Estee feito de amnesia que produz a dependencia estatal é o que Illich e Zaid chamaram "incompetencia planificada" da comunidade. Para o caso dos labregos de Santa Marta de Moreiras exprimiu-no com franqueza Fernández Oxea: "Están asoballados por un individualismo feroz que fai inútil toda empresa colectiva. A institución oficial e postiza dos auntamentos deu en terra cos enxebres concellos parroquiaes, derradeira lembranza dos costumes coletivistas dos celtas, e hoxe xa se afixeron tamén o nosos labregos a que todo o que lles compre llo arranxe o "poder oficial", sin se decatar de que con pouco esforzó faríano iles moito millor. Abonda con decir que, a pesares de que en toda a parroquia non hai un soio camiño regular, non hai quen xunte ôs veciños para arranxar vereas e corredoiras, e prefiren atuarse ata as illargas, ou levalos carros a meia carga, denantes de se ocupar en ir ôs camiños un día ou dous dos moitos de invernía que pasan facendo pítelos, esfollando millo ou enredados en angueiras de pouca monta". (6) Precisamente a eletrificação das aldeias foi um dos serviços que em muitas paróquias instalarom os concelhos abertos, uma memoria da nossa potencia que compre recuperar como passo fundamental para o empoderamento. Após o seu intenso trabalho de campo na década de 1960, o antropólogo Carmelo Lisón Tolosana enumera a eletrificação das paróquias como uma das competências dos concelhos abertos galegos, e descreve mais polo miúdo como foi o processo no Zebreiro (7). Para umas comunidades já afeitas de sempre à autogestão dos comunais (monte, vezeira, água de rego, fontes e caminhos, etc.), a autogestão da energia elétrica assumiu-se com naturalidade. José Hipólito Santos, num formoso livro sobre o processo revolucionário português "de baixo", recorda como em muitas freguesias o empoderamento popular começou, à margem de partidos e consignas, recobrando as funções da velha democracia paroquial: arranjo de caminhos, limpeza de fontes e, agora também, autogestão de energia elétrica. (8) Quer por iniciativa familiar, paroquial (concelho aberto), local (empresas municipais) ou pequeno-empresarial, a luz foi chegando às nossas aldeias (9) sem aguardar polo Estado-providência ou porque as grandes empresas capitalistas achassem o negócio o suficientemente suculento. Historiar este processo autónomo de eletrificação, e o que pudo ter de exercício de soberania energética, é também fazer uma história política das comunidades galegas sem (e contra o) Estado. Os materiais para esta história mais do que escasos são dispersos, por não serem observados nunca so bum paradigma unificador que parta da realidade de uma viçosa civilização rural, no canto do paradigma liberal do atrasso apenas superado pola ação missionária do Estado e o Capital. Longe de pretensões de exaustividade, este artigo quer estimular com algum exemplo a possibilidade de seguir essa linha de investigação. Quanto à eletrificação rural por conta da iniciativa familiar, Joám Lopes Facal testemunhou o caso da sua casa familiar de Toba (Corcubião): "O meu avô paterno instalou a água corrente da casa quando voltou de Cuba e o meu pai tinha umha pequena central com umha dínamo de corrente contínua com a que conseguimos iluminar a casa parcamente mas também ouvir a rádio que fijo construir e instalar –imponente a antena aérea- por um amigo técnico que ele trinha, o senhor Currás. A modesta e altiva linha eléctrica (…) unia o moinho com a casa de Lopes (…)" (10). No nível local, indo à Estrada, pode fazer-se um pequeno percurso polos antigos moinhos de luz para fazer-se uma ideia do nível de auto-desenvolvimento energético. Na paróquia de Aguions acham-se os restos da Fábrica da Luz Elétrica da Pina, que já produzia em 1900; en Ancorados havia um moinho com obradoiro de torneado e outro com um generador de eletricidade; em Codesseda uma fábrica de luz no regueiro de Quintas; em Ribela a Central Elétrica Ribeirense (e ainda em Currantes Velho um moinho de martinete para trabalhar o ferro, e em Loimil, Arnois e Riobó moinhos de papel, alguns do s. XVIII) (11). Quanto às posibilidades de usar esta infraestrutura tradicional num novo modelo de produção elétrica, a imprensa recolheu recentemente a intenção de uma família de Negreira para rehabilitar dous moinhos de luz, não sem problemas burocráticos. Em Ordes, na paróquia de Leira, o antigo batám foi adaptado por um particular, há já anos, para intentar producir eletricidade para o autoconsumo. Também na comarca de Ordes, temos a sorte de contar com as investigações de Gonzalo Veiras Carneiro, que lembram a epopeia eletrificadora de Antonio Gómez Carneiro, agrarista, alcalde republicano de Messia, colaborador do Exército Guerrilheiro da Galiza e preso político. Aproveitando a força do rio Samo a família de Carneiro levou energia elétrica a várias paróquias dos concelhos de Messia, Frades e Ordes (ao ser absorbida estava a programar uma linha que chegava à Margarida, em Buscás); uma nada desprezável rede autónoma que, em parte, desenhou desde o cárcere do Dueso (12). Para outra paróquia da mesma comarca, em Xavestre –no concelho de Traço- temos a informação de Carlos Sixirei Paredes, que fai referência ao momento em que estas iniciativas vão sendo fagocitadas polas grandes empresas do oligopólio: "Nos anos 50 construiu-se no rio Chonia unha pequena central eléctrica que daba luz a Parroquia e incluso a outras de perto. Posteriormente pasou a mans de FENOSA tras unhas tensas negociacións que duraron algún meses e durante as cales os veciños ficaron sin luz ante a mais absoluta despreocupación dos organismos oficiais" (13). Ainda sem poder confirmá-lo, creio que é este o conflito ao qual elude o Testamento do Antroido recitado em 1979 na paróquia vizinha de Morlám, magnífico exemplo de cómo se resolviam os problemas comunitários através do parlamento poético, grotesto e cómico. As estrofas em questão são as seguintes: Falamos o outro ano do problema da corriente pero o problema sigue e un caso é o seguinte: En canto chegue o inverno e o aire vén por Madrí, así, sin saber por que, xa falta a corriente aquí. Houbo un grupo de veciños nunha parroquia do lado que protestaron por esto e ten o problema arreglado. Fixeron o trato todos de non pagar o recibo hasta que se lle puxera corrente como é debido. Ninguén o quixo pagar ou eso decía a xente, hasta que un día viñeron e cortáronlle a corriente. Pero resulta que algún o cable non lle cortaron e entonces descobriuse quen foron os que pagaron. (14) Este processo de concentração de redes elétricas paroquiais e municipais em benefício das grandes empresas, que agora se nos apresenta como única opção, não foi nem muito menos natural, mas consequência da decissões políticas. Voltando a olhada à gênese deste modelo elétrico centralizado (o desenho dos tendidos apresenta um projeto nacional tão evidente como a rede radial de estradas e caminhos-de-ferro) é mais fácil perceber a sua arbitrariedade, porque se põe de relevo que um outro sistema, concelho ou municipal, mais autónomo e próximo às usuárias, não só era igualmente possível, senão que de facto era o realmente existente até que o primeiro "cercamento elétrico" reconduziu os beneficios para as grandes empresas, num caso exemplar de acumulação por despossessão. O processo deu no oligopólio atual, em que apenas cinco empresas (Iberdrola, Gas Natural-Fenosa, Endesa, Energias de Portugal e E.ON) acaparam o negócio elétrico no Estado espanhol, com uns beneficios de mais de 7.000 miliões de euros em 2014. Nas nossas casas, centros sociais, cooperativas, clubes desportivos, concelhos soberanistas e de unidade popular, locais de partidos e sindicatos, etc., já não há pretexto para continuar a alimentar económicamente este monstro económico que desfai a nossa Terra: as cooperativas de energia como Nosa Enerxía, Som Energia ou Goiener, dão nova vida à eletricidade em concelho aberto. Criar soberania popular neste setor, defender a Terra e enfraquecer o oligopólio depende de nós. NOTAS 1. Johán V. Viqueira, "Divagaciós engebristas", Suplemento Gratuito de Nós, Fascículo XXV, Natal de 1930, p. 10. Curiosamente, apenas três anos antes Walter Benjamin fazia um apontamento semelhante no seu Diário de Moscova: "Agora fijo-se claro para todo comunista que o trabalho revolucionário deste momento não é a história, a guerra civil, mas a eletrificação (…)". 2. O conceito de "pobreza energética" foi matizado em termos decrecentistas por Manuel Casal Lodeiro. Aqui, mais que nunca, haveria que dizer com Bertolt Brecht que o socialismo não tem de ser tanto o reparto de riqueza quanto o reparto da pobreza. 3. Pierre Bourdieu, Razones prácticas. Sobre la teoría de la acción, Barcelona, Anagrama, 2007, p. 94. 4. Pierre Bourdieu, Sobre el Estado. Cursos en el College de France (1989-1992), Barcelona, Anagrama, 2014, p. 193. 5. Narciso de Gabriel, em Escolantes e escolas de ferrado (Vigo, Xerais, 2001), demonstrou como as autogeridas escolas de ferrado conseguiram que a Galiza atingisse maiores níveis de alfabetização que Espanha sendo a zona com menos escolas estatais (sobretudo Lugo). 6. Xosé Ramón Fernández Oxea, Santa Marta de Moreiras, Sada, Ediciós do Castro, 1982, p. 44. 7. Carmelo Lisón Tolosana, Antropología cultural de Galicia, Madrid, Siglo XXI, 1974 (2ª ed.). 8. José Hipólito Santos, Sem Mestres, nem chefes o povo tomou a rua. Luta dos moradores no pós-25 de Abril, Lisboa, Letra Livre, 2014, p. 96. 9. Não menos importante foi a reação anti-modernizadora contra a eletricidade que se produziu no país, e que tivo empressões ilustres em Castelao ou Otero Pedrayo. As suas razões merecem toda a atenção. 10. Joám Lopes Facal, Percursos sem roteiro, Santiago, Através, 2015, pp. 52-53. 11. VV.AA. O Val do Ulla. Unha comarca natural, Vedra, Asociación Raiceiros, 2006. 12. Gonzalo Veiras Carneiro, "Antonio Gómez Carneiro, o industrial: dos cereais á enerxía eléctrica", in Manuel Pazos Gómez, A República da Berxa. Antonio Gómez Carneiro e o seu tempo, Ordes, Obradoiro da História, 2014, pp. 188-199. 13. Carlos Sixirei Paredes, San Cristobo de Xabestre, Sada, Ediciós do Castro, 1982, p. 82. 14. O Testamento pode-se ler completo em: Federico Cocho, O carnaval en Galicia, Vigo, Xerais, 1992 (2ª ed.), pp. 284-291. Villabona, 9 de outubro de 2015


Summary: Un grupo de makers da asociación coruñesa Bricolabs botou a andar hai uns meses un proxecto de robot educativo aberto, que busca iniciar rapaces e rapazas no mundo da programación e a robótica. Falamos cun dos seus impulsores

Hai uns meses un grupo de mozos da asociación coruñesa Bricolabs, asociación de fomento das tecnoloxías libres (na liña aberta por makerspaces e fablabs, afeccionados a fabricar e fedellar con cacharros tecnolóxicos feitos por eles mesmos), botaron a andar Escornabot, un proxecto de robot educativo aberto, buscando iniciar os rapaces e rapazas máis pequenos no campo da robótica e a programación. Trátase dun proxecto de hardware e software libre, polo que o seu desenvolvemento está aberto á comunidade, que ten o código completo e toda a documentación e guía de montaxe de Escornabot á súa disposición. Os movementos do robot poden ser programados a través dun teclado ou cun móbil ou tablet Android e os materiais para construílo teñen un custe inferior aos 30 euros. Os movementos do robot poden ser programados a través dun teclado ou cun móbil ou tablet Android e os materiais para construílo teñen un custe inferior aos 30 euros Escornabot foi presentado en novembro do pasado ano na Feira de Tecnoloxía Aberta OSHWDem, celebrada na Coruña. Xa houbo actividades relacionadas con estes pequenos robots na EEI de Barrionovo (Pastoriza-Arteixo), o CEIP Valle Inclán (Oleiros) e a Escola Infantil de Montealto (A Coruña) e centros de Madrid, Vigo e Ciudad Real tamén se interesaron polo proxecto. Así mesmo, GALPon (Grupo de Amigos de Linux de Pontevedra) e un colectivo ourensán realizarán o vindeiro ano xornadas interactivas con Escornabot. Os seus promotores buscan que o proxecto se expanda. Para iso levan a cabo dúas iniciativas de difusión: a Familia Viaxeira, na que emprestan un grupo de escornabots a un colexio, coa condición de que "entren 3 e saian 4", é dicir, ademais dos robots montados, os centros de ensino reciben tamén un escornabot en pezas que debe regresar montado. O obxectivo é que os e as escolares sexan protagonistas no proceso de construción, aprendendo cuestións importantes sobre hardware, e tamén que a familia de escornabots medre, para que sexan máis os colexios que accedan ao robot. Ademais, tamén se levan a cabo Xornadas Escornabótidas, nas que un grupo de persoas (asociación, veciños...) se xuntan un día para facer escornabots que queden despois a disposición de nenos nun lugar público. A entidade ou grupo que o faga recibirá un certificado simbólico. Polo de agora só se celebrou unha destas xornadas, pero está previsto que haxa máis nos vindeiros meses. O equipo que impulsa o proxecto pon o foco "na aprendizaxe, no proceso de saber e coñecer, máis que na propia ferramenta" Tucho, mestre de Tecnoloxía e un dos deseñadores iniciais do Escornabot, destaca que o equipo que impulsa o proxecto pon o foco "na aprendizaxe, no proceso de saber e coñecer, máis que na propia ferramenta". "Trátase de aprender, non de ter", di, unha das razóns polas que o robot non se vende ensamblado, sendo obrigatorio que o posible interesado ou interesada o constrúa. "Queremos que isto sente bases para unha relación de colaboración entre o mundo maker e a escola", engade Ademais do pracer meramente construtivo e desta aprendizaxe, os escornabots -unha vez montados- permiten realizar múltiples actividades, executando movementos que deben ser previamente programados polo neno ou nena. Dende un baile, ata o percorrido sobre un mapa, mesturando sempre os obxectivos didácticos cos lúdicos, "traballando habilidades como a lateralidade, a memoria, a planificación ou seriación", destacan os seus impulsores. "Eu levo moitos anos sendo usuario de software libre, pero nunca fun desenvolvedor"-di Tucho- "É moi bonito estar nun proxecto no que, ao ser aberto, ves que de súpeto se reproduce noutro lugar, por xente que non coñeces. Ves o poder da comunidade. Ves como, ao igual que noutras iniciativas deste tipo, o proxecto é posible porque alguén liberou moito coñecemento, código, deseños...". "Queremos que o proxecto chegue ao maior número de centros posible" "Queremos que o proxecto chegue ao maior número de centros posible", destaca, e por iso demanda a colaboración da Consellaría de Educación ou doutras institucións, de xeito que se impliquen na súa difusión, aproveitando as posibilidades educativas deste proxecto, que polo de agora foi custeado unicamente polos seus creadores. "O número de colaboradores medra a diario, hai máis colexios interesados e xente con coñecementos e recursos técnicos dispostos a apoialos, así que cremos que nos próximos meses veremos máis escornabots e máis familias viaxeiras polos lugares máis insospeitados", conclúe Presentación de Escornabort en escolatic2015 (vídeo)


Summary: A UE afrontou a crise económica provocada pola pandemia de maneira oposta a como o fixo durante a Gran Recesión. Permitindo a inxección de diñeiro público, evitouse que o sistema social e económico dos Estados colapsase. Porén, Bruxelas dá a entender que os tempos de apertar o cinto irán asomando a cabeza xa en 2022.

Os países cunha débeda alta como Italia "deberían limitar o crecemento no gasto, porque unha cousa é que o gasto público se use para os gastos correntes, e outra que sexa utilizado para investir en investigación, en educación e en infraestruturas públicas". En definitiva, que a economía italiana continúa a sufrir de "inestabilidades macroeconómicas excesivas" debido á alta débeda, á baixa produtividade e aos créditos dubidosos (préstamos con risco de impagamento ou Non Performing Loans, NPL, as siglas en inglés polas que son coñecidos na UE). Así o considera a Comisión Europea, que se manifestou desta maneira a través do comisario de Economía, o italiano Paolo Gentiloni, na presentación do Paquete de Primavera do Semestre Europeo, a batería de informes, análises e recomendacións sobre as economías dos Estados da UE. En principio, o Pacto de Estabilidade e Crecemento non regresará até 2023, mais a advertencia por parte de Bruxelas semella clara ─especialmente para Italia, Chipre e Grecia, mais tamén para España e outros membros do bloque comunitario con problemas de débeda pública─: cómpre apertar o cinto a partir de 2022. Inxección pública Problemas, estruturais, que se poderían agravar así se retiren as medidas de apoio pospandemia, considera a Comisión. A emerxencia sanitaria trouxo consigo unha excepción inédita no marco da austeridade que preconiza Bruxelas, eximindo os Estados de cumprir as normas fiscais reguladas polo Pacto de Estabilidade e Crecemento. Desta maneira permitiuse a inxección de diñeiro público para paliar os estragos da Covid sen ter en conta os límites de déficit, 3%, ou débeda, 60% sobre o Produto Interior Bruto (PIB). Mais a bula chega ao seu fin. Neste sentido, Gentiloni afirmou que "a suspensión das regras non significa que non se deba prestar atención a evitar a acumulación de maior gasto corrente", especialmente se "pode constituír unha carga permanente". Así, a recomendación é que en 2022 os Gobernos máis endebedados "deberían usar os Fondos de Recuperación para financiar investimentos adicionais que apoien a recuperación, ao tempo que se levan a cabo políticas fiscais prudentes". Gentolini, que estivo acompañado polo vicepresidente económico da Comisión, Valdis Dombrovskis, e polo comisario de Emprego, Nicolas Schmit, afirmou ─como estes dous─ que, non obstante, se debe "evitar unha retirada prematura dos estímulos económicos". Keynes morreu Soprando os mesmos aires de austeridade, regresou un vello coñecido da política económica da UE: Wolfgang Schäuble, ministro de Finanzas de Alemaña (2009-2017) durante a Gran Recesión, iniciada en 2008, e a crise do euro da década pasada. Schäuble, símbolo da austeridade que defendeu e impuxo o Goberno xermano causando drásticos recortes sociais en países como Grecia, sorprendeu a propios e estraños cando na primavera de 2020 se pronunciou a favor dos fondos europeos para a reactivación económica da UE. Mais o vello Schäuble está de volta. Nunha columna de opinión publicada no Financial Times, o agora presidente do Bundestag ─o Parlamento federal alemán─ defende a necesidade de "regresar á normalidade monetaria e fiscal". "A carga da débeda pública debe ser reducida. Se non, existe o risco de que a pandemia da Covid-19 veña seguida dunha 'pandemia da débeda', con consecuencias económicas nefastas para Europa", escribe. Schäuble comeza o seu escrito coa célebre cita de John Maynard Keynes: "No longo prazo, estamos todos mortos". Durante a Gran Depresión da década de 1930, o economista inglés defendeu a intervención do Goberno para estabilizar a economía e non agardar a que estas se "autocorrixise" co tempo tal e como defendían os políticos e economistas da época. O alemán ampárase nesta "intervención económica de curto prazo" para defender a postura que adoptou en 2020, "para sorpresa dalgunha xente". Medidas correctivas Mais asegura que tanto antes como agora o seu obxectivo foi e é a "sustentabilidade". "Tomar prestado en tempos de crise para estabilizar a economía fai sentido, sempre e cando a cuestión do reembolso non se esqueza", defende. E sostén que a UE terá problemas para competir cos EUA e coa China "se consente que unha débeda excesiva poña en perigo a súa flexibilidade financeira [a capacidade de adaptación ás circunstancias externas]". Ademais, Schäuble avoga por medidas correctivas: "A experiencia mostra que o equilibrio orzamentario en países con altos niveis de débeda fai que sexan case imposíbeis de persuadir sen presión externa". "Suxeitos aos seus propios mecanismos, os membros dunha confederación de Estados tenden a sucumbir á tentación de incorrer en débeda a expensas da comunidade", engade. A Comisión Europea recoñeceu que a imposición, demasiado axiña tras a crise de 2008, das regras de gasto e das medidas de austeridade danou as sociedades e as vidas dos cidadáns da UE. Que provocou unha "dobre recesión", nas palabras de Gentolini. Polo tanto, o regreso da austeridade non será inmediato, mais comezan a soprar de novo desde Bruxelas ─e desde Berlín─ os ventos da austeridade.


Summary: O feminismo está alerta. Diante da aprobación no Consello de Ministros da nova Lei do Aborto coa que Gallardón fará retroceder o dereito das mulleres a decidir sobre o seu corpo, o movemento feminista está a organizar concentracións para esta sexta feira.

A convocatoria rula pola rede co hashtag #alertafeminista e anuncia ás claras a tensión coa que o movemento feminista está a vivir a posíbel aprobación da lei coa que o ministro Gallardón asestará un duro golpe a unha das loitas históricas dos dereitos as mulleres. Se a lei finalmente se aproba esta sexta feira no Consello de Ministros --como avanzou o ministro de Interior, Jorge Fernández Díaz, distintas concentracións e manifestacións convocadas pola Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto protestarán nas rúas polo que desde o feminismo se entende como un atentado contra a liberdade das mulleres. Na Galiza, se a lei se aproba na xuntanza deste Consello de Ministros as concentracións serán ás 19:00h. VIGO. Diante do MarcoA CORUÑA. No Obelisco OURENSE. Na Casa do Concello COMPOSTELA. Diante da Sede do PP da rúa Alfredo Brañas FERROL. Na Casa do Concello LUGO. Na Subdelegación do Goberno RIBADEO: Diante da Casa do Concello. PONTEVEDRA. Na Praza da Peregrina.CANGAS: Casa do conello.


Summary: Pioneiros do rock en galego. Desde Portonovo e sen complexos gravaron un traballo a través dos que podemos pescudar os excesos musicais e letristas que marcaron unha época. Tiveron tempo para telonear Triana, boicotear ENCE e só o explosivo do seu nome impediu que actuasen no programa musical de moda na TVE.

Goma 2 tivo as súas orixes nun grupo de gaitas (Os Vieiras) que se reconverteu en grupo de verbenas (Brebaxe). Comezaron, xa como conxunto de rock, en 1977, ensaiando nunha nave industrial con cheiro a peixe. Dous anos despois, 1979, Movieplay editáballes o seu primeiro e único disco, un traballo pioneiro no rock en galego. A historia do rock no idioma propio contaba a esa altura con apenas unha presiña de discos, destacando o editado polos NHU uns meses antes. Xerardo, Moncho, Chi, Carlos e Samu ensaiaban e comezaron a dar os primeiros concertos e a, como se adoita dicir, facerse un nome. Non todo foi un camiño de rosas. Nunha actuación polo San Roque en 'La Rivera' guíndanlles unha pedra. Nada grave. Gravan un disco de 9 temas, todos en galego. O propio Xurxo Souto ten sinalado o traballo como unha especie de antepasado do bravú. O disco abría un camiño coa mistura de rock e gaitas que anos despois sería transitado por un feixe de grupos. Mais ese disco ('Goma 2') non pode reducirse ao binomio rock + gaita. É un traballo fillo do seu tempo, de aí esas pegadas de rock progresivo, as pasaxes instrumentais, o pop-rock de regusto 'nuevaolero'... Fonomusic reeditaríao en 1999. Nunha entrevista en 1979 afirmaban: "Faltaba un grupo de rock galego con todas as connotacións que iso implica". Eles propios, nesta mesma entrevista explicaban que as súas composicións "van desde o rock sinfónico, pasando polo rock duro e algo de rock´n´roll". "Para algúns pode ser unha aberración poñerlle á Alborada de Veiga unha base rockeira", declaraban. Estaba claro que para eles, non. Nunha entrevista en 1979 afirmaban: "Faltaba un grupo de rock galego con todas as connotacións que iso implica" Amplitude As letras facían fincapé, algo normal após 40 anos de ditadura e común nos grupos do estado daquela altura, a querencias máis ou menos poéticas de liberdade persoal. "Non quero que ninguén me diga o que teño que facer / non quero que a xente pense que me pode vencer" cantaban en 'O Trasno'. En 'Fusión' (máis de 9 minutos de tema) afirman que "hoxe máis que onte e mañá máis que hoxe / hame de facer falta rock´n´roll". Hai sitio tamén para pequenos 'hits enxebres como 'O Galiñeiro' ("Alborotouse o galiñeiro / as galiñas andas soltas") ou para a preocupación ambiental, como en 'Basta xa!', onde exclaman "Non podemos aguantar nada máis / deixade de contaminar, basta xa! / Levade a merda para outra parte / deixade a ría en paz". Uns anos despois, e en plena loita contra os vertidos nucleares na Foxa Atlántica, este tema reeditaríase en single cunha versión do Himno galeno na Cara B a cargo da Banda A Unión de Guláns. Non a Ence e o programa musical de moda Goma 2 telonea Miguel Ríos e Triana, dúas das propostas musicais que, cada unha na súa leira, protagonizaban a escena musical daqueles anos. O grupo mantén un nivel de compromiso. En 1979 un instituto de Pontevedra., o Xunqueira, organiza un concerto para recadar fondos para unha viaxe. No cartaz, entre outros, os mencionados Triana, que co seu rock andaluz eran un dos grupos máis potentes do estado naquela altura. Tamén figuran Goma 2. Mais os de Portonovo ven que nos carteis do concerto figuraba ENCE como patrocinador e anuncian que se negan a tocar, o que levou a un intercambio de declaracións entre grupo e pasteira na prensa local. Os propios rapaces do instituto tomaron cartas e dedicáronse a riscar nome e logo de ENCE nos cartaces pegados pola cidade, poñendo no sitio que o concerto o organizaban os alumnos. Goma 2, tocou. Rock progresivo, rock and roll, ráfagas de rock duro e até querencias por melodías tradicionais... Goma 2 non tiña medo a nada Teñen a oportunidade de tocar en 'Aplauso', o programa musical dirixido por José Luis Uribarri que TVE emitiu os sábados pola tarde entre 1978 e 1983. Por alí pasaron ao longo deses anos desde Alaska, Tequila, Radio Futura e Mecano a Barón Rojo, Los Secretos, Los Pecos ou Derribos Arias. Por non falar da presenza de artistas internacionais como The Police, Abba, Boney M, Depeche Mode, AC / DC ou Ramones, entre moitos outros. Goma 2 non puido finalmente sumar o seu nome (e cantar en galego!) a esa lista por ser desbotados. A razón? Segundo o libro 'Rock urbano. El antes y el después' o motivo foi o seu nome, Goma 2, por entender en TVE que aquilo era "apoloxía do terrorismo". Volveron reunirse en 2007 para un concerto no marco do Carnaval de Portonovo. "Gústame a sensación de vivir o rock and roll" cantaban tres décadas antes en 'Fusión'. Tempus fugit. Imaxes: Facebook


Summary: O movemento contra as restricións pola Covid-19 e as medidas dos Gobernos para alentar a vacinación volveu saír ás rúas das grandes cidades europeas. Se en Italia ten un cariz máis marcadamente político e está a ser utilizado pola extrema dereita, en Francia é máis diverso e nútrese do malestar previo en certos sectores polas carencias económicas.

Francia, Italia, Alemaña... unha fin de semana máis, miles de manifestantes saíron ás rúas de varias cidades europeas ─con especial afluencia no caso francés e especial intensidade no alemán─ para protestar contra as restricións pola Covid-19, contra a vacinación en xeral e principalmente contra os plans dos Gobernos de condicionar o acceso a certos lugares públicos á inoculación. As persoas que queiran xantar nun restaurante, visitar un museo ou nadar nunha piscina non poderán facelo en caso de non contar cun certificado de vacinación ou un test negativo. Unha medida que os seus defensores consideran que dá seguridade e axuda a conter a pandemia; e que os seus detractores cren que ataca as liberdades civís e discrimina as persoas que non queren recibir a vacina. Francia O Parlamento galo aprobou o 26 de xullo a norma que entrará en vigor a partir desta fin de semana. Ducias de miles de persoas saíron ás rúas de París e doutras cidades en contra da medida. Segundo fontes policiais citadas por France 24, tres axentes da Policía resultaron feridos na capital e 19 persoas foron arrestadas en toda Francia na terceira fin de semana consecutiva de protestas. Os medios galos salientaron a notábel asistencia, nun momento que coincide coa época vacacional de moitas persoas. Ademais, constatouse un aumento progresivo do número de asistentes, ligado á revitalización do movemento dos "chalecos amarelos" (o movemento de protestas iniciado a finais de 2018 contra a suba dos impostos aos carburantes e do custo da vida). O Goberno cifrou en máis de 204.000 os participantes, 40.000 máis que a fin de semana anterior. Tamén salienta a transversalidade ideolóxica do movemento opositor. Exemplifícao o feito de que tanto a líder ultradereitista Marine Le Pen como o esquerdista Jean-Luc Mélenchon se opón á obrigatoriedade do certificado de vacinación para acceder a lugares públicos. Italia Do outro lado dos Alpes, é principalmente a extrema dereita quen está a capitalizar as protestas contra as medidas restritivas do Goberno italiano. Tamén aquí, co fin de frear o avance da variante Delta en tanto que non se logra a inmunidade de grupo, estabeleceuse a necesidade de contar cun 'pasaporte sanitario' que franquee a entrada de lugares públicos. Segundo datos oficiais, a demanda de vacinación aumentou até en 200% nalgunhas rexións de Italia tras o anuncio de que a partir deste 6 de agosto será obrigatorio presentar o documento para acceder a un bar, a un cine ou a un estadio de fútbol. As manifestacións en Italia tiveron menor respaldo que na veciña Francia. Con todo, houbo mobilizacións nunha ducia de cidades: 9.000 persoas en Milán, 5.000 en Turín, 3.000 en Roma ou 2.000 en Nápoles, segundo Il Fatto Quotidiano, reuníronse nas principais prazas. Alí cargaron contra as farmacéuticas e compararon a suposta persecución que reciben as persoas non vacinadas coa dos xudeus na Alemaña nazi. Paradoxalmente, membros de organizacións fascistas como CasaPound ou Forza Nuova participaron nas marchas. O Comitato libera scelta ("Comité libre elección"), que se autodefine como un "comité de cidadáns libres, apartidista e apolítico, aberto a calquera que pretenda apoiar a plena liberdade de elección en materia de saúde", anunciou novas mobilizacións. Para o 4 de agosto está convocada unha concentración con fachos na Piazza del Popolo de Roma. Alemaña E malia estaren prohibidas, tamén se desenvolveron importantes protestas en Berlín, que desencadearon unha intensa intervención das forzas de seguridade. Arredor de 600 persoas foron detidas, houbo numerosos feridos e un dos manifestantes, de 49 anos, perdeu a vida cando estaba baixo custodia policial. O home, segundo a versión dos axentes, queixouse de dores no brazo e no peito cando estaba a ser identificado. Foi atendido e posteriormente trasladado a un hospital, onde faleceu. As autoridades, informou esta segunda feira, 2 de agosto, Süddeutsche Zeitung, abriron unha investigación sobre o suceso. O departamento de Policía defendeu a súa actuación, que contou cun amplo despregue de 2.000 axentes; e as autoridades, a decisión de prohibir as marchas. En Alemaña as restricións varían entre os länder, mais esta xeneralizada a presentación dun certificado sanitario para poder comer dentro dun restaurante ou aloxarse nun hotel. Aquí é o movemento Querdenker ("pensadores transversais") quen aglutina a oposición ás limitacións. Moitos dos seus membros son persoas que proceden da esquerda ideolóxica, agora en tránsito cara a postulados de ultradereita. EUA desbota impor novos confinamentos O principal responsábel da loita contra a Covid en EUA, Anthony Fauci, desbotou novos confinamentos no país. "Creo que non chegaremos á situación do inverno pasado", sinalou nunha entrevista na canle ABC, argumentando que a porcentaxe de vacinados "é suficiente para evitar o risco de colapso sanitario". "Temos 100 millóns de persoas que se poden vacinar e non o están a facer", criticou porén. E ante os que defenden que vacinarse ou non é unha decisión individual, retrucou que son os que non o fan quen están a "invadir os dereitos individuais" do resto porque están "permitindo a propagación e a extensión do surto" da Covid-19. Ademais, Francis Collins, director dos NIH (a axencia federal de investigación médica dos EUA) dixo que é probábel que as empresas comecen a exixir aos seus empregados que estean vacinados, como acaban de facer Disney e Walmart.


Summary: Tras cumprir condena por pirómano, Amador é posto en liberdade. Ao saír do cárcere, ninguén o agarda. Nunha aldea perdida das montañas lucenses, volverá convivir coa súa nai Benedicta, a súa cadela Luna e tres vacas. A vida transcorre a ritmo sosegado no medio da natureza, pero todo cambia cando un lume violento arrasa o lugar.

Terceira longametraxe de Oliver Laxe que chega aos cines comerciais como un dos filmes máis agardados do ano. Con Todos vos sodes capitáns sentou bases como cineasta; con Mimosas (ver Sermos Galiza nº223) sorprendeu a propios e estraños cunha extraordinaria viaxe de aventuras a través do Atlas marroquí; agora, con O que arde, volve Os Ancares cunha pequena gran historia de perdedores na que aproveita para reivindicar as súas orixes, o rural e ademais rompe unha lanza en prol da importancia das especies autóctonas e do perigo que supoñen as especies invasoras (léase "eucaliptos") para a supervivencia da flora e fauna dos montes galegos. Ao igual que en Mimosas, a trama está escrita por Santiago Fillol e Oliver Laxe. Podería dividirse en dúas partes ben diferenciadas, máis un espectacular prólogo e rematando nunha desenlace que deixará a moitos e moitas como se lle deran as largas. Na primeira metade seguimos os pasos de Amador. Un perdedor. Un home coa alma quebrada. Un tipo de mirada esquiva e ombreiros cargados de culpa. Sae do cárcere após cumprir condena por prender lume ao monte. Volve a aldea natal coa súa nai Benedicta, unha velliña octoxenaria que leva soa a casa, a leira e o gando cunha destreza que xa quixeran moitos e moitas coa metade dos seus anos. A segunda parte céntrase no devastador incendio que precipita todo. Detalles, silencios, costumismo e sensibilidade a flor de pel ata que estoupa todo. O hospitalario primeiro encontro entre nai e fillo, após de tantos anos sen verse, non pode máis que sacar o primeiro sorriso. Os sons, a fotografía e os pequenos detalles fan de catalizadores para transportar o público a ese fantástico lugar, ansiado por urbanitas para tomar un respiro (temporal), que semella ancorado noutro tempo: a aldea. Como cortan o pan, a maneira de facer torradas na cociña de ferro, de mover os ferros, como renxen as camas, esas sabas que case se pode ulir a humidade, os camiños enchoupados en lama ou esa cancela no medio do monte feita con dous somieres soldados. Unha auténtica viaxe sensorial a través da imaxe e o son. Mención aparte merece o ollo de Mauro Herce (director de fotografía tamén de Mimosas) para captar, non só a marabilla paisaxística do Courel (que xa puidemos ver en todo o seu esplendor en Trinta lumes de Diana Toucedo) se non tamén como logra penetrar nas fendas labradas da faciana de Benedicta, aprehender a pureza xenuína dos animais –esas vacas merecen un Mestre Mateo, como mínimo– ou como transmite a beleza hipnotizadora e arrepiante do lume. Xunto coa asombrosa escena dos eucaliptos caendo de maduro, a brutal e interminábel escena do incendio foi un dos maiores retos de produción do filme de Oliver Laxe. Nesta secuencia todo é verídico. Na preestrea en Compostela no Curtocircuíto, confesaban que parte do equipo tivo que sacar o título de Peón en Incendios Forestais para poder rodar escenas en lumes reais. O resultado final é dun realismo abraiante. Hai unha sensación de perigo auténtico. Non hai trampa nin cartón. E se hai, non se aprecia. Por certo, debería ser obrigatorio que Amador e Benedicta asistiran a todas as proxeccións para falar o remate un ratiño co público. Coido que engrandece aínda máis, se cabe, esta espectacular achega de Oliver Laxe que tanto recoñecemento mundial está a ter: Premio do Xurado en Cannes na sección "Un Certain Regard", Premio San Sebastián-Guipuzkoa Film Commission, preseleccionada para os Premios do Cine Europeo ou o recente Premio Especial do Xurado no Festival de Cine Internacional de Ourense. Pero o máis xenial de todo é que nunca un filme galego (e en galego) tivera tanta expectación tanto fóra como na casa. Oxalá sexa un punto de inflexión e que, por fin, o cinema galego comece a valorarse na Galiza ao mesmo nivel do que é valorado no estranxeiro. O que arde (Galiza-Euskadi-Luxemburgo-Francia 2019, 89 min.) Dirección: Oliver Laxe Guión: Santiago Fillol e Oliver Laxe Fotografía: Mauro Herce Elenco: Amador Arias, Benedicta Sánchez, Inazio Abrao, Elena Mar Fernández, Iván Yáñez, Álvaro de Bazal, Luís Manuel Guerrero, David de Peso, Nando Vázquez, Nuria Sotelo, Rubén Gómez Coelho


Summary: A Academia organiza este congreso para reivindicar a necesidade dun plano estratéxico e dunha lei do que regule o sector dramática de cara á vindeira década.

Baixo o lema co lema Co 2030 no horizonte decorre o I Congreso Galego do Teatro os días 7, 8, 9 e 10 de outubro, na Cidade da Cultura. O evento pretende, segundo informa a Academia Galega do Teatro, "crear un plano estratéxico e unha lei do teatro na próxima década". Este congreso, que ía ter lugar en marzo, foi adiado por causa da pandemia da Covid-19 e ten un duplo obxectivo: por unha banda, din, "analizar o pasado e o presente do teatro galego a través de comunicacións, mesas redondas e sesións plenarias desde unha perspectiva académica que contribúa a un mellor coñecemento do sistema teatral da Galiza". Por outra banda, especifican, "deseñar, a través do debate, os principios teóricos que guíen a creación dun plan estratéxico e dunha lexislación que ampare a creación e a distribución escénica para a vindeira década". Desta maneira, a organización do congreso pretende equilibrar as dúas perspectivas, académica e política, que afectan "o deseño do futuro do teatro galego". Desde a Academia Galega de Teatro "estase a traballar para desenvolver todas as actividades no contexto actual da crise sanitaria", e aseguran "tomaranse todas as medidas de distanciamento necesarias para garantir a seguridade fronte á Covid-19". A organización advirte tamén de que "no caso de que as circunstancias o requiran, o desenvolvemento do Congreso será exclusivamente virtual". O Congreso Internacional do Teatro Galego artellarase arredor de tres ámbitos temáticos. Experiencia acumulada, que inclúe a análise do proceso profesional, a evolución das programacións teatrais nos últimos 20 anos, e a análise da evolución dos espazos escénicos. Retos actuais, que desenvolverá os epígrafes A crise da profesión teatral e os seus oficios: conflitos laborais e sociais, As programacións teatrais na Galiza e Por un teatro inclusivo. En terceiro lugar o tema Modelos externos analizará o modelo portugués, outros modelos europeos e modelos americanos. Unha ducia de mesas de traballo debullarán temas vencellados co público, a distribución ou a difusión e a formación de profesionais. Nestas mesas de traballo participarán coñecidos profesionais do teatro como Eduardo Alonso, María Armesto, Xesús Ron ou Santi Prego; persoas estudosas do feito teatral como Dolores Vilavedra, Manuel Vieites ou Inma López Silva; e xestores culturais, entre outros moitos nomes.


Summary: O Sergas admite que o protocolo de colaboración non é novo e busca "deixar marxe" ante o posíbel empeoramnto de doentes xa hospitalizados e a chegda de novos enfermos.

Dous pacientes ingresados na Unidade de Coidados Intensivos do Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol foron trasladados este sábado ao Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA) de Lugo, segundo fontes do Servizo Galego de Saúde. Os dous afectados pola Covid-19 mudaron de área sanitaria para seren atendidos no HULA e "deixar marxe nos unidades de críticos do Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (CHUF) ante o posíbel empeoramento dos pacientes xa hospitalizados neste distrito" e a necesidade de coidados sanitarios de novas persoas enfermas, explicaron desde o Sergas. Plan de continxencia Esta relocalización de doentes con coronavirus non é a primeira. A anterior vez ocorreu o 15 de novembro. Entón o Sergas tamén acordou derivar un paciente con coronavirus a Lugo, coincidindo coa aparición dun surto no Hospital Arquitecto Marcide. E súmase á suspensión de cirurxías non urxentes que tamén afecta ás áreas da Coruña e Santiago. Desde a área sanitaria de Ferrol inciden en que "o protocolo de colaboración entre centros sanitarios do Sergas está contemplado no plan de continxencia relacionado coa Covid", polo que botan man man del cando é necesario. 96 hospitalizados, 13 en UCI Segundo o último balance da Consellaría de Sanidade, a área sanitaria de Ferrol rexistrou nas últimas 24 horas un incremento das hospitalizacións. Recibiu sete ingresos novos, catro en UCI e tres en planta. En total suma 96, seis dos cales son pacientes críticos.


Summary: Armando Requeixo analiza a tradución de As valgadas bravas, un dos libros clave do Modernismo catalán, que publica Hugin e Munin

Malia as vedraias relacións que irmandaron sempre as literaturas catalá e galega, o certo é que non son tan abondosos como sería de desexar os libros que verteron á lingua do Finisterrae a escrita dos fillos de Ausiàs March. Por iso, todo volume que anose textos referenciais daquela literatura coido que debe ser ben recibido, pois mitiga o noso descoñecemento dunha tan brillante coma secular cultura ao tempo que nos brinda a oportunidade de gozar de obras que, doutra maneira, se nos farían máis opacas no seu idioma orixinal. As valgadas bravas foi publicada por vez primeira en 1901 co título orixinal de El sots feréstecs e nela comparecen xa algúns dos trazos máis característicos deste modernismo catalán Nese imprescindible camiño de achegamento avanza o selo santiagués Hugin e Munin coa publicación da novela As valgadas bravas, un dos libros maiores do Modernismo catalán e obra mestra do crítico e historiador da Arte Raimon Casellas (Barcelona, 1855-Sant Joan de las Abadesses, 1910), quen asinou tamén algúns dos mellores libros de relatos deste período, do que a novela agora traducida representa xustamente os seus inicios. As valgadas bravas foi publicada por vez primeira en 1901 co título orixinal de El sots feréstecs e nela comparecen xa algúns dos trazos máis característicos deste modernismo catalán, como a ambientación rural antiidealista ou a contraposición entre a implacable orde natural e o proceso de socialización comunitario. Hai, polo tanto, toda unha estrutura de xogos antitéticos ou polos de oposición binaria: dunha parte, mossèn Llàtzer, ministro de Deus; doutra, a veciñanza dada á incuria, un moito incivilizada, que refuga o que o crego pretende; dun lado, a domesticación e humanización da paisaxe; doutra banda, a fereza orográfica e climática na que malviven, máis que viven, as xentes daquelas terras. Narrada cun estilo preciosista, pleno de simbolismos e lexicalmente moi coidado, As valgadas bravas é, en non poucos treitos, un vistoso exercicio de malabar verbal Narrada cun estilo preciosista, pleno de simbolismos e lexicalmente moi coidado, As valgadas bravas é, en non poucos treitos, un vistoso exercicio de malabar verbal que resolveu con meritoria eficacia Eduard del Castillo Velasco, o responsable desta lograda tradución ao galego. A narración é tamén unha mostra acabada dese antibucolismo modernista catalán que, dende a escrita dos autores urbanos, quixo acabar co tópico idílico do rural como espazo apracible e inzado de virtudes naturais para devolvernos unha ollada reveladora da ignorancia fera e o salvaxismo fanático e atávico que historicamente foi pexa de non poucos labregos. Esa paisanaxe hostil, estulta e renarte chega por veces ao demoníaco, como acontece co personaxe da moinante pecadora que encarna a tentación da carne nesta novela, toda ela tramada dunha cosmovisión relixiosa na que conceptos como os de pecado, redención, penitencia ou condena abrollan por toda parte. O virtuosismo estilístico de Casellas sería decisivo á hora da conformación do estándar lingüístico que daquela andaba a potenciar o Institut de Estudis Catalans con Pompeu Fabra á cabeza Casellas deixou aquí —como fixera tamén nos contos de Les multituds (1906) ou no Llibre d'històries (1909)— un herdo na recreación dun mundo rural de tinturas ben escuras que logo desenvolverían outros mestres da prosa como Caterina Albert (que asinou os seus textos co pseudónimo de Victor Català), autora de Solitud (1905), o gran poema en prosa do Modernismo catalán. Do mesmo xeito, o virtuosismo estilístico de Casellas sería decisivo á hora da conformación do estándar lingüístico que daquela andaba a potenciar o Institut de Estudis Catalans con Pompeu Fabra á cabeza, que non tería asentado con tanta firmeza as súas propostas se non fosen secundadas e elevadas a categoría artística por escritores como Casellas, o espello no que logo se miraron autores cruciais no idiomático como o xironés Joaquim Ruyra. As valgadas bravas é novela para ler en voz alta, deixando que entre polos oídos a súa prosa brunida e faiscante, chea de harmonías descritivas e personaxes arrebatados que se fan difíciles de esquecer. Unha sutil melodía literaria que cómpre agradecer ao fino oído de Alejandro Tobar, director editorial de Hugin e Munin, e ao perito oficio de Eduard del Castillo Velasco, responsables últimos de que esta xoia da literatura catalá circule polas nosas librerías.


Summary: O festival promove ademais a reforestación do monte con especies autóctonas. Os e as asistentes poderán plantar unha árbore nun espazo da localidade unha vez que finalice o evento, que terá lugar entre o 5 e o 7 de xullo

O Festival Portamérica deu a coñecer este xoves 15 novas confirmacións para o cartel da súa 15ª edición. Entre elas destacan as de Vetusta Morla, Miranda!, Imelda May, Pussy Riot, Los Coronas ou Luis Brea y el miedo que se veñen sumar aos nomes de Izal, El Columpio Asesino, La Pegatina, La Habitación Roja, Viva Suecia, Mexrrissey, Neuman ou We Are Standard, previamente anunciados. Os concertos terán lugar entre o 5 e o 7 de xullo e de novo o escenario será a fermosa Carballeira de Caldas de Reis, no marco de Cultura Quente. O festival, que naceu en Nigrán en 2012, chega xa á súa sexta edición, xa asentado na súa nova localización. Un ano máis a música será protagonista pero non o único atractivo dunha cita que tamén ofrecerá unha coidada Zona Gastronómica, Zona de Acampada, Mercado de Talentos e un ciclo de debate e reflexións ao redor do medio ambiente e a gastronomía. Precisamente o medio ambiente e a sostibilidade é un dos núcleos do festival, este ano especialmente centrado na defensa do monte e das especies autóctonas. Vetusta Morla ou Imelda May únense a Izal, Neuman, Viva Suecia ou La Habitación Roja De feito, con cada entrada que adquiran, os e as asistentes terán a posibilidade de participar nunha xornada de reforestación que terá lugar cando remate o festival. Unha entrada, unha árbore. Escollerase un espazo do Concello de Caldas de Reis e alí plantarase unha árbore autóctona por cada asistente, que será identificada co nome da persoa que a plante. Con este obxectivo, Zinqin e Esmerarte veñen de publicar o documental "O valor das persoas", que fai fincapé na importancia da educación en materia de prevención e conciencia ambiental, porque "o que te emociona, queda". O vídeo amosa tres historias, tres iniciativas "que melloran a nosa contorna e as persoas que están detrás delas". Na primeira, Rafael Sánchez-Agostiño, xunto cos seus compañeiros da xunta directiva do CEIP A Lama, realiza durante todo o ano actividades de concienciación ambiental cos seus alumnos: reforestación, coñecemento do patrimonio natural e cultural da zona... formando non só futuros adultos concienciados coa natureza, senón tamén mellorando os hábitos dos pais a través dos seus fillos. Zinqin e Esmerarte veñen de publicar o documental "O valor das persoas", que fai fincapé na importancia da educación en materia de prevención e conciencia ambiental, porque "o que te emociona, queda" Na segunda fálase de Carlos Piñeiro e Jacobo Cerviño, dous dos socios de Pouso da Serra, unha cooperativa xuvenil que recupera o monte de O Hío coa actividade diaria das súas máis de 100 cabras. Un exemplo de reinvención laboral sen saír da súa contorna que ademais achega un beneficio para a comunidade. Na terceira, cóntase como Xose Santiago Martínez deixou o seu posto na automoción para crear o seu propio soño: Corazón de Carballo. Un espazo único en Tomiño onde transmiten e educan tanto a nenos como a adultos en valores como o respecto e o coidado polo medio ambiente.


Summary: Parlamentares da formación avanzaron que se oporán ao pacote de medidas proposto polo executivo de Alexis Tsipras.

O principal indicador de que na xornada de onte as conversas entre o goberno grego e os Estados membros da eurozona poderían culminar en acordo nos vindeiros días foi a suba récord experimentada polas bolsas. Porén, as informacións que trascenderon á imprensa internacional limítanse a pequenas filtracións dos documentos de traballo que na segunda feira presidiron as xuntanzas entre @s responsábeis de Finanzas da zona euro e as respectivas xefaturas de estado e de goberno. Porén, todo apuntaría a que Alexis Tsipras podería acceder a unha ampliación do resgate (7.200 millóns de euros) a cambio dun plan de reformas no que se mantén con viveza a austeridade que rexeitan as rúas gregas. Neste senso, o executivo heleno ou cando menos as persoas que teñen encomendada a tarefa de negociaren (Alexis Tsipras e Yanis Varufakis) estarían en disposición de ultrapasar as súas liñas vermellas para desbloquear as conversas e acceder a novas liñas de crédito coas que facer fronte, entre outras cuestións, ao inminente cobro do FMI (30 de xuño). Aliás, poderían ceder a unha das súas principais exixencias, a re-estruturación da débeda e a posibilidade de se introducir unha quita. Un hipotético acordo entre Tsipras e o Eurogrupo foi rexeitado polo sector crítico de Syriza que tilda de "antisociais" e "extremas" as medidas de axuste previstas Desde Bruxelas asegurou Junker, non é momento de que estas cuestións se traten. Unha posición que tamén defendeu Angela Merkel. A chanceler alemá sinalou que estaría disposta a valorar a posibilidade dunha quita mais non antes de dar por rematadas as negociacións para este novo tramo do resgate, o que deixa a Syriza nunha posición complexa. Unha fenda en Syriza E é que o Parlamento grego, a comezar polas dúas forzas que compoñen o executivo (Syriza e Anel) non están de acordo. A ultradereita, socia de goberno de Tsipras, rexeita un novo plan de axustes e o sector crítico de Syriza tamén. Neste senso, divers@s parlamentares avanzaron que votarían en contra no Parlamento se o acordo co Eurogrupo chega a votarse. Alexis Mitropulos, vice-presidente da Cámara, asegurou que o seu rexeitamento reside nun conxunto de medidas "antisociais" e "extremas" que exixirían unha importante suba de impostos para incrementar en 8 millóns de euros adicionais os ingresos da facenda pública grega entre 2015 e 2016 e a reforma das pensións. Un plan de axuste que sería "peor que o primeiro resgate" e "unha lápida para Grecia", sinalou o deputado de Syriza Yanis Mijeloyanakis. Concentracións populares nas prazas gregas amosarán o rexeitamento social a un plan de axuste "peor que o primeiro resgate" Pola súa banda, o portavoz do executivo grego, Gabriel Sakellardis, lanzou un chamamento á unidade do grupo e do propio goberno pois, sinalou, "non se manterá sen a luz verde da maioría dos seus deputados o acordo entre Atenas e os seus acredores". Mobilizacións opeararias Mais a perda de apoios non só se reflicte na división interna de Syriza senón tamén nas prazas e rúas da capital. Após a manifestación do domingo na Praza Syntagma o sindicato PAME, Fronte Militante de Todos os Traballadores gregos, convocou unha mobilización popular para esta terza feira na Praza Omonia á fin de "impedir o novo acordo salvaxe anti-pobo". Organizacións sindicais reclaman o fin da austeridade e a saída do euro.


Summary: A OMS non cre que sexa posíbel desenvolver un fármaco destas características, malia que xa se está a investigar nos laboratorios.

A elevada porcentaxe de vacinación na Galiza non está a impedir un constante aumento dos contaxios da Covid-19, dado que, insisten as persoas expertas, as vacinas actuais non cortan a transmisión vírica, senón que reducen notabelmente as probabilidades de desenvolver un cadro sintomático agudo que deriva en hospitalización ou, nos peores casos, na morte. Porén, a comunidade científica xa está a artellar o que se denomina como 'vacina definitiva', isto é, un fármaco que protexa contra a infección e a transmisión do coronavirus. Neste proxecto está a traballar o Centro Superior de Investigacións Científicas (CSIC) desde que principiou a pandemia. Mais o composto non se administraría por vía intravenosa, senón por vía intranasal, que é a técnica que permite ofrecer unha resposta inmune fronte á Covid-19. A OMS aposta nas vacinas de segunda xeración Pola súa parte, directora do departamento de Inmunización, Vacinas e Produtos Biolóxicos da Organización Mundial da Saúde (OMS), Kate O'Brien, non confía en que nalgún momento se desenvolva unha vacina contra a Covid-19 que produza inmunidade esterilizante, isto é, que evite todas as infeccións polo novo coronavirus. "Non creo que debamos ter a expectativa de que haxa algunha vacina que proporcione inmunidade esterilizante. É unha tarefa moi difícil para unha vacina", sinalou O'Brien durante unha sesión informativa decorrida esta segunda feira no marco da 150ª reunión do Consello Executivo da OMS. Sexa como for, a experta si apuntou que as xeracións vindeiras de vacinas contra a Covid-19 poderían mellorar, por moito, as actuais. "Creo que podemos ter unha expectativa de que as vacinas terán un mellor rendemento contra a infección e, por tanto, contra a transmisión, mais realmente teremos que ver o que as vacinas poden facer", esgrimiu. Da mesma forma, considera que poderían axudar non só á loita contra a Covid-19, senón contra outros coronavirus en xeral. "Os beneficios potenciais dunha vacina de segunda xeración poderían ser non só con respecto a esta pandemia en particular, senón un conxunto máis amplo de competencias para esas vacinas", detallou. O director executivo do Programa de Emerxencias da OMS, Mike Ryan, lembrou que as vacinas actuais se desenvolverán "para protexer contra a enfermidade grave, a hospitalización e a morte". "Nese senso, estas vacinas teñen un rendemento excelente. Cambiaron as regras do xogo, mais todas e todos quereriamos unha vacina que dese inmunidade esterilizante durante un período prolongado, que fose eficaz contra múltiples variantes, etc. Ese é realmente o 'unicornio' que todos buscamos, o reto das vacinas de segunda e terceira xeración", expresou. De cara ao futuro, Ryan si considera que se poderían administrar diferentes vacinas en función da idade ou do risco fronte á Covid-19. "Eu diría que cando falamos de dose de reforzo agora, dentro de seis meses ou un ano podemos estar a falar de diferentes cursos primarios para grupos de risco, e do número de doses necesarias para provocar unha resposta protectora a longo prazo", remachou.


Summary: O persoal dos medios públicos tira de retranca para alertar das "ofertas especiais en manipulación, inxerencias e control político" na súa 27ª xornada reivindicativa consecutiva, que coincide co 'Black Friday', e na véspera de máis paros parciais pola folga.

Mentres nas redes sociais da Radio Galega se difundía o cancelo #VenresNegro e na TVG se preguntaba sobre a aceptación desta xornada de descontos no grande comercio entre a cidadanía, o persoal mobilizado da CRTVG celebraba o seu 27º venres negro, a xornada reivindicativa en protesta "contra a manipulación informativa e polo cumprimento da Lei de Medios" que suma xa medio ano, agora en plena folga dos traballadores e na véspera dunha nova xornada de paros parciais. O persoal da CRTVG tira de retranca para denunciar as "rebaixas no servizo público e na independencia informativa" no seu 27º venres negro O colectivo Defende A Galega tirou de retranca a piques de cumprirse seis meses desde a súa primeira mobilización para denunciar as "rebaixas no servizo público e na independencia informativa" que din que sofren os medios públicos galegos e alertando das "ofertas especiais en manipulación, inxerencias e control político". Logo de dúas xornadas de masivo seguimento dos paros parciais na folga convocada na CRTVG, volveron os venres negros, que desde o pasado 25 de maio reivindican a "plena democratización dos medios públicos galegos" e apostan pola súa "dignificación" e piden a "implicación da sociedade galega" na súa "loita". Ademais, o persoal mobilizado insiste en reclamar o arquivo do expediente que a Corporación abriu ao locutor Carlos Jiménez, logo de que se arquivase o que se lle abrira a Beatriz Moyano, xornalista que dimitira como presentadora do Telexornal Serán xunto a Alfonso Hermida en desacordo co control informativo que sufrían nos informativos. Plató de informativos da CRTVG durante este 27º venres negro, previo a unha nova xornada de paros nos medios públicos / © Defende A Galega "Onde está o Consello de Informativos? Onde o Estatuto Profesional? Onde está o premiadísimo Diario Cultural? Se cadra na sección de obxectos perdidos", pregúntanse desde Defende A Galega, colectivo que aclarou que apoia a folga como "calquera outra reivindicación que afecte a calidade do servizo público" na CRTVG, "pero entende que son os sindicatos os que deben levar a voz das mobilizacións que convocan". Neste sábado terá lugar a terceira xornada de paros parciais convocada polo comité intercentros logo do 80% de seguimento dos dous primeiros días, os pasados martes e xoves, e que obrigou a modificar a programación da TVG ao substituír o magazine A Revista por espazos gravados de gastronomía ou sobre a voda de Marta Ortega. As reivindicacións que motivaron a folga e as de Defende A Galega coinciden en moitos aspectos As reivindicacións do comité pola folga e do persoal agrupado en Defende A Galega coinciden en moitos casos. Así, nos paros os traballadores reivindican a necesidade de "recuperar a produción propia interna" con programas informativos e de debate e entretemento producidos internamente, así como o "regreso" dun formato contedor semellante ao Xabarín para o público infantil ou a "recuperación das conexións en directo nos servizos informativos. Negociacións para unha mellor "dimensión" do cadro de persoal ou a fin da "utilización fraudulenta da contratación en prácticas" son outras das demandas laborais nunha folga na que a "erradicación da manipulación informativa" e o cumprimento íntegro da Lei de Medios do ano 2011 é tamén reivindicación de cabeceira. Ás esixencias do persoal incorporáronse dous aspectos relacionados coas mobilizacións contra a manipulación. O comité pide a "fin da política represiva" mediante o "arquivo" do expediente disciplinario aberto a Carlos Jiménez e a "reparación pública do dano causado" á xornalista Tati Moyano co expediente que a atinxiu.


Summary: A fronte nacionalista presentou en Vigo as súas propostas económicas nas que reivindican o carácter estratéxico do sector primario, apostan pola reindustrialización do país e defenden a necesidade dunha banca pública galega e a promoción do I+D+i

Nun acto nacional desenvolto no corazón do Casco Vello vigués, o BNG presentou as súas propostas en materia de economía e fiscalidade. A candidata número dous por Pontevedra, Carme Adán, foi a encargada de presentar o encontro no que interviron todos os cabeza de lista provinciais, o economista Xavier Vence e máis Francisco Jorquera. Na súa introdución, Adán afirmou que "no BNG queremos falar de economía, mais de economía para a vida, para as persoas, non só de cifras" facendo mención expresa ao colectivos máis castigados pola crise e as políticas económicas do PP. "O BNG apostamos por un cambio radical, xa non caben remendos porque as costuras están a estourar, necesitamos outro traxe" asegurou Carme Adán sinalando a intervención pública na economía como unha das principais chaves da súa proposta. Tamén no inicio do acto fíxose referencia ao Responsábel comarcal da CIG de Ferrol, Xosé Anxo Pintos, a quen @s nacionalistas expresaron todo o seu apoio tras ser "represaliado por defender os dereitos da clase traballadora". "Así as gasta o PP" denunciou Adán. Un concerto económico para facer fronte aos recortes O candidato nacionalista á Presidencia da Xunta, a quen o economista Xavier Vence se referiu como o "Paco Cachamuíña co que reconquistaremos o país expulsando o xeneral invasor que é Feijóo", nunha aplaudida alusión á Reconquista viguesa, centrou a súa intervención en explicar de xeito debullado a aposta do BNG por un novo modelo de financiamento e outra política fiscal. "Exiximos que o sistema impositivo sexa socialmente xusto" di Jorquera En relación á fiscalidade, Jorquera insistiu na necesidade dunha reforma fiscal que desde os principios de progresividade e equidade, faga que "quen máis teña, máis pague". Idea que contrapuxo coa política impositiva desenvolvida polo Partido Popular desde a Xunta e o Goberno central que "empobrece á maioría social" por "subir os impostos ás e aos asalariados e autónomos, sen meterlle man ás grandes fortunas". "Exiximos que o sistema impositivo sexa socialmente xusto" clamou cargando as tintas contra "as baixadas de impostos aos grandes capitais" e a "nula persecución da fraude fiscal" realizada polo PP. Aliás, a proposta central foi a defensa dun "concerto económico" para Galiza, equivalente ao vasco ou ao que tamén reclama Catalunya, co que @s nacionalistas pretenden acadar a plena autonomía financeira para Galiza para "termos recursos suficientes para atender as necesidades sociais e reforzar os servizos públicos como sanidade ou ensino". Segundo Jorquera que Galiza se dote dun "concerto económico" propio fará que o noso país fique mellor preparado para enfrontar os efectos da crise económica. Para Jorquera o actual modelo de financiamento "condena a Galiza á dependencia económica" O BNG cuestiona o actual modelo de financiamento "que descentraliza o gasto para as comunidades autónomas, mais que é completamente centralista na xestión dos ingresos". Un modelo que para a fronte nacionalista "condena a Galiza á dependencia económica do Estado". Neste senso, Francisco Jorquera fixo fincapé en explicar que "é falso que vivamos nun País subsidiado" lembrando que o Estado recada en Galiza 3.000 millóns máis dos que transfire á comunidade autónoma. Asemade, Jorquera insistiu na idea de evitar o que deu en chamar "a emigración dos impostos galegos", en referencia a que importantes empresas galegas ou que desenvolven boa parte da súa actividade no noso territorio tributen en Madrid, tomando como exemplos Inditex, Citroen ou Fenosa. "Inditex malia ter a súa sede en Galiza non paga impostos aquí, senón en Madrid e mesmo unha parte en Euskadi, polo concerto económico dese territorio" denunciou. Defensa do carácter estratéxico do sector primario No acto tomaron a palabra tamén os números un das candidaturas nacionalistas por Lugo e Ourense pedindo o voto ao BNG "para que a terra e o mar sexan protagonistas das políticas do Goberno galego". Cosme Pombo, defendeu que "a enerxía galega ten que servir para crear postos de traballo na nosa terra". Tereixa Paz aposta por "exercitar a nosa soberanía para defender o noso dereito a producir" Pola súa banda, Tereixa Paz expresou o compromiso do BNG co sector primario, que entenden "estratéxico", facendo unha aposta pola industria alimentaria e do mar e propoñendo "exercitar a nosa soberanía para defender diante do Estado, da UE ou mesmo da Organización Mundial de Comercio, o noso dereito a producir". Paz denunciou o balanzo de Feijóo no que atinxe á pesca, con 212 embarcacións menos, e no leite. "Os nosos gandeiros están a recibir apenas 25 céntimos por litro de leite, o mesmo prezo de hai 30 anos" afirmou a nacionalista, situación que estaría a poñer en xaque ao sector por falta de rendibilidade económica. Denuncia da falla de política industrial da Xunta O candidato por Pontevedra, Carlos Aymerich, acusou ao goberno de Feijóo de carecer de política industrial. "O PP só teñen anuncios virtuais, como os contratos virtuais de PEMEX ou as fábricas de baterías para coches eléctricos que nunca chegaron" dixo. A respecto dos contratos coa petroleira mexicana, Aymerich denunciou que os contratos asinados son "papel mollado" ao unicamente comprometer "a reserva da capacidade de produción dos estaleiros para o caso de que finalmente se contraten con estes a fabricación dos buques". Segundo Aymerich "o PP carece de política industrial só fan anuncios virtuais" As marcadas diferenzas do BNG coa política laboral impulsada polo Partido Popular, das que @s nacionalistas fixeron gala participando activamente en todas as folgas xerais dos últimos anos, tamén estiveron presentes no acto. Aymerich denunciou, en presenza de representantes da CIG, CCOO e UGT, que "a política laboral do PP, que se pon sempre ao lado dos empresarios que explotan, produciu 113.000 parad@s máis no noso país". O candidato nacionalista concluíu a súa quenda mostrándose certo de que "se o voto non se divide o Partido Popular será derrotado" o 21-O. Poñer a ciencia ao servizo do desenvolvemento económico Enlazando co discurso de Aymerich, a actual portavoz parlamentar do BNG e número dous pola Coruña, Ana Pontón, reivindicou "o dereito a podermos vivir do noso traballo e parar a emigración". Pontón chama a "poñer a ciencai ao servizo do pobo e do desenvolvemento do País" Para Pontón unha das claves para o desenvolvemento económico pasarían polo estímulo das políticas de I+D+i, criticando con dureza os recortes acometidos polo actual Goberno galego nese eido. "Queremos poñer a ciencia ao servizo do pobo e do desenvolvemento do noso país" explicou, comprometéndose a "rachar coa discriminación de xénero que inda persiste no campo da investigación". Banca pública galega Por último o catedrático Xavier Vence volveu recalcar a necesidade de que Galiza conte con instrumentos de financiamento propios como requisito indispensábel para pular "por un tecido industrial de noso". Vence acusa aos "amiguetes do PP" de arruinaren as caixas galegas Logo de denunciar que "os amiguetes do PP arruinaron as caixas coa súa estratexia descerebrada despois de as converter no seu couto privado", Vence insistiu na proposta dunha "Banca pública galega". Neste senso, o economista lembrou que xa Lois Peña Novo, en 1925, reclamara para Galiza "unha caixa nacional e un banco propio", ao igual que Valentín Paz Andrade quen fora partidario dunha "banca galega de investimento".


"Non podes multar a unha entidade con dous millóns dos 1.832 [vendidos en preferentes], porque lles quedan 1.830; é como se a min me multan con cinco céntimos de euros por roubar a punta de navalla 50.000 euros, porque mañá volvo roubar". Así reclamou no Congreso este martes Xesús Domínguez, portavoz dos afectados galegos polas participacións preferentes, "sancións disuasorias" para as entidades financeiras que estafen aos seus clientes. Multas que contrapuxo coas recibidas en Galicia polos propios afectados por manifestarse esixindo unha reparación. Xesús Domínguez, portavoz da plataforma, contrapón na comisión sobre a crise financiera as sancións mínimas que recibiron as entidades coas multas aos manifestantes, e lembra que os populares bloquean a investigación no Parlamento de Galicia Domínguez compareceu na comisión de investigación sobre a crise financeira aberta no Congreso dos Deputados cun discurso crítico co control político que se exerce sobre as entidades financeiras. Na súa intervención, o portavoz da plataforma lamentou, entre outras cuestións, a "connivencia e complicidade" que ao seu ver ten o PP galego cos poderes económicos e lembrou que o presidente Feijóo nunca recibiu aos afectados, como estes lle solicitaron, e que a comisión de investigación sobre as caixas de aforros galegas aberta no Parlamento de Galicia "segue secuestrada pola maioría absoluta do PP". Nesa liña, Domínguez tamén criticou que a arbitraxe que se habilitou entre as entidades e os afectados para que estes puideran recuperar parte dos seus aforros non estivo supervisada polas institucións públicas senón polos propios bancos. Ao seu ver, os gobernantes foron "cómplices necesarios" da estafa que sufriron. Domínguez tivo tamén palabras de agradecemento, en particular para o ex-fiscal superior de Galicia Carlos Varela "por presentar a primeira demanda colectiva" Na súa intervención, Domínguez tivo tamén palabras de agradecemento, en particular para o ex-fiscal superior de Galicia Carlos Varela "por presentar a primeira demanda colectiva" contra a venda de preferentes que foi derivando nunha sucesión de sentenzas favorables aos afectados.