Summary: A Xunta adía a achega do seu protocolo sanitario para o sector, do que hai uns días avanzaba que as restricións irán por negocio e non por concello como até agora. O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, asegura que traballa en comunicación coas hostaleiras para acadar un documento consensuado.

O seu traslado definitivo ao sector estaba previsto para esta semana pero, polo momento, o novo protocolo sanitario da Xunta para a hostalaría no contexto da pandemia terá que esperar. As primeiras estimacións falan dunha semana, se ben algunhas fontes afirman que posibelmente cando sexa público terá aceptada a proposta de parte das e dos empresarios para reactivar o uso das barras en bares e restaurantes. O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, explicou esta cuarta feira que polo de agora a obriga de dispoñer do certificado Covid para acceder aos estabelecementos quedará excluída "a non ser que haxa novidades no recurso xudicial" que o Goberno Galego presentou en contra do ditame do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza. García Comesaña aclarou que o Comité Clínico non abordou a aprobación da nova normativa como estaba previsto, polo que as supostas conversas co sector van seguir abertas. "Están a ser moi frutíferas. Seguimos avanzando con prudencia para chegar a un documento de consenso. Estamos nunha pandemia e na hostalaría hai que traballar cun escenario que necesita de novas regras, que non dependa tanto da situación epidemiolóxica e si da seguridade dos locais", incidiu o representante da Xunta, aludindo aos avances da semana pasada. Nese momento, responsábeis do Executivo galego indicaban que as restricións estarán rexidas polo grao de medidas de seguridade de cada local e non pola situación epidemiolóxica dun ou outro municipio. Aprender a convivir Pola súa banda, o doutor Enrique Míguez, da Unidade de Infecciosos do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac) e membro do Comité Clínico explicou que o protocolo é "unha vía que hai que seguir explorando", xa que hai que "aprender a convivir co virus". "Este documento é pioneiro e busca a excelencia e mellora, así como a diminución da transmisión nun lugar onde forzosamente hai que sacarse a máscara", indicou Míguez, que subliñou que o protocolo "permitirá levar unha vida máis ou menos normal". Preguntado polo mesmo asunto, o vicepresidente primeiro da Xunta e conselleiro de Presidencia, Xustiza e Turismo, Alfonso Rueda, xustificou o atraso porque hai intención de conseguir un "marco normativo estábel" para que as medidas e as súas características e explicacións queden ben atadas. De feito, recoñeceu que quedan "algúns flocos por matizar". Por exemplo, un dos aspectos máis demandados polo sector e que, como avanzou o titular de Sanidade, contemplará o documento, será o uso das barras nos interiores dos locais. Comesaña lembrou ademais que se terán que axustar as capacidades e adoptar outra serie de decisións, polo que, aínda que se peche o protocolo a semana que vén, "logo haberá un tempo de incorporación das medidas". Ao respecto tamén se manifestou o presidente da Clúster de Turismo da Galiza, Cesáreo Pardal, que garantiu que se manterán as negociacións coa administración para buscar un sistema que se afaste do actual, con niveis de restrición segundo a incidencia do virus por cada municipio, e que relaxe algunhas "medidas drásticas", permitindo máis capacidade, a apertura das barras con distancia entre clientes...


Summary: A contenda preséntase desigual mais o PSdG-PSOE xa ten oficialmente dous candidatos para a secretaría xeral. O presidente da Deputación de Lugo, Xosé Ramón Gómez Besteiro, presentou como avais os nomes de case a metade da militancia fronte a un Manel Vázquez, alcalde da Illa de Arousa, que se fixo "contrarreloxio" con 1.400 avais no día no que remata a primeira fase das primarias.

Dous candidatos superaron o dez por cento dos avais da militancia que se requerían para se apresentar á elección da secretaría Xeral do PsdG-PSOE. A loita semella desigual mais a carreira está aberta e nela compiten un Xosé Ramón Gómez Besteiro que parte como favorito con 5.400 sinaturas presentadas e un Manel Vázquez que consegiu sumar 1.400 avais. Besteiro conseguiu nesta primeira fase o apoio de case a metade da militancia. O que será secretario xeral do PsdeG-PSOE terá experiencia na xestión institucional. Xosé Ramón Gómez Besteiro como presidente da Deputación de Lugo e Manel Vázquez como alcalde da Illa de Arousa. En pouco máis de un mes, o próximo 7 de setembro coñecerase o resultado das primarias na que a militancia do partido escollerá ao seu máximo representante. Pouco antes do peche do prazo oficial para se candidatar á secretaría xeral, Gómez Besteiro e Vázquez depositaron na sede da Rúa do Pino de Compostela os seus avais para seren cotexados e comezar xa a carreira para a elección do que será substituto de Patxi Vázquez. Os dous mostraron o seu contento polo proceso e ilusión por se candidatar ás primarias.


Summary: O libro As mulheres que amavam os videojogos, de Antía Seoane e Maite Sanmartín, analiza un sector aínda moi masculinizado.

Aínda que as estatísticas apuntan que as mulheres son, cando menos, a metade das xogadoras de videoxogos, persiste unha concepción aínda dominante deste mundo como masculino. Através vén de publicar As mulheres que amavam os videojogos, un libro no que Antía Seoane e Maite Sanmartín proporcionan novas formas de abordar o xénero e a xogabilidade, cuestionando ese universo masculinizado e o modo no que as mulleres son representadas. A publicación en coautoría naceu a partir dun traballo final do Mestrado en Igualdade, Xénero e Educación da Universidade de Santiago de Compostela. A titora, Teresa Moure, animou as dúas autoras a expandiren o estudo nun libro de divulgación, que agora ve a luz cun prólogo de Isabel Dias, profesora da Universidade do Porto. A situación da muller O ensaio retrata as desigualdades de xénero existentes na cultura dos videoxogos como novas fórmulas de expresión da narratividade e a creación actuais. Hai un antes e un despois na situación das mulleres na industria, un sector que gañou especial peso nos últimos anos. Se falamos en pasado, como indica Seoane, temos que facelo en termos de práctica "inexistencia" da muller. Vindo ao presente, a perspectiva mantense "bastante precaria", se ben comezou nos últimos tempos a haber unha entrada quer no eido do xogo quer no da creación. A discriminación que sofren as gamers ou xogadoras, así como a hipersexualización das personaxes, son tópicas ben coñecidas sobre as que o volume reflexiona con vontade de deconstrución. Sanmartín, que vén do mundo do ensino, céntrase na educación, mentres Seoane, do eido das ciencias políticas, afirma que escribe máis desde a perspectiva da xogadora. Atende con isto un aspecto que "cando facemos crítica feminista parece que esquecemos": procurar non ficar unicamente cos aspectos negativos do sector, senón "ir un pouco máis alá", recollendo tamén aqueles "xogos que o fan ben". Neste senso, destaca, por exemplo, This war of mine, unha aventura de estratexia que trata a cuestión da guerra desde unha perspectiva inusual. "Normalmente os videoxogos ofrecen o punto de vista dos soldados, pero neste caso a historia colócanos do lado dos civís", conta. Isto enlaza co feminismo desde a ollada dos coidados. Maior peso académico O videoxogo está a gañar peso tamén nos estudos académicos. Para alén da inauguración do grao en Creación Dixital, Animación e Videoxogos da Universidade da Coruña en 2019, tamén o pasado ano a Universidade de Santiago de Compostela dedicaba unha edición do Seminario Permanente de Comunicación e Xénero, CO(M)XÉNERO, aos cibersexismos e a violencia contra a muller neste campo.


Summary: "Moi satisfeitos". Así se declaran os representantes da Coordinadora Nacional de Emigrantes Retornados tras a reunión que mantiveron recentemente co Fiscal Superior de Xustiza de Galiza, que se comprometeu a abrir dilixencias informativas sobre a actuación da Axencia Tributaria cos afectados.

A Coordinadora Nacional de Emigrantes Retornados vén de manter unha reunión, a instancias do propio colectivo, co Fiscal Superior de Xustiza de Galiza, Fernando Suances, a quen lle solicitaron unha serie de medidas coas que os emigrantes retornados reclaman "xustiza" e "igualdade". " En conversa con Sermos Galiza, Xosé Lois Leirós, un dos portavoces da coordinadora, fai un balance "moi positivo" do encontro co fiscal e salienta que foi "un día para lembrar", pois viron recoñecida a intensa loita que desenvolveron estes dous últimos anos. O representante dos emigrantes explícanos que o fiscal "comprometeuse a abrir dilixencias informativas sobre a actuación da Axencia Tributaria cos emigrantes retornados, de maneira que creará unha comisión presidida por el mesmo que investigará o proceder da Axencia Tributaria". Precisamente, esta era unha das cinco demandas que lle trasladou a coordinadora ao fiscal. Xosé Lois Leirós explícanos que a comisión que se reunión co fiscal tamén lle solicitou "instar a Axencia Tributaria a anular o carácter retroactivo da regularización, xa que nunca tivemos ánimo de defraudar nin mala fe, e así o admitiu o propio Goberno central". "Nunca tivemos ánimo de ocultar uns cartos que entran no Estado español todos os meses e que están axudando moitas familias sen outros ingresos a sobrevivir", engade. A terceira medida solicitada pola coordinadora foi a valoración da Fiscalía sobre "as trabas que nos pon a Axencia Tributaria á hora de valorar as incapacidades laborais, sobre todo as permanentes". "Todas estas incapacidades foron recoñecidas pola propia seguridade social dos países estranxeiros e por iso reclamamos que se recollan tal cal veñen recoñecidas", afirma Xosé Lois Leirós. A coordinadora exixe o cumprimento das sentenzas do TSXG sobre o acordo bilateral hispano-alemán O portavoz da coordinadora pon de manifesto que tamén lle demandaron ao fiscal que valore a situación da propia Fiscalía sobre o incumprimento da Axencia Tributaria en aplicación do acordo bilateral hispano-alemán de 1966, dadas as numerosas sentenzas do TSXG que condenan a Facenda a devolverlles aos emigrantes que viviron en Alemaña todos os cartos até o 2013. Como quinto punto, a coordinadora solicitou a reforma da Lei 26/2014, de 27 de novembro, pola que se modifica a Lei 35/2006 do IRPF. "Esta é a clave do problema, xa que se trata dun axuste que só beneficia a quen máis ten en detrimento dos que menos ingresamos", sinala Xosé Lois Leirós, quen revela que "perto do 70% dos emigrantes retornados cobramos menos de mil euros de pensións, unhas pensións que manteñen moitísimas familias". O portavoz da Coordinadora Nacional de Emigrantes Retornados salienta que continuarán a batalla até que se faga xustiza.


Summary: A Mostra de Cinema Periférico da Coruña, S(8), programa un total de 135 proxeccións de 15 países distintos e unha ducia actividades complementarias que poñen diversos puntos de enfoque. O director do festival, Ángel Rueda, e a súa programadora, Elena Duque, destacan en conversa con 'Nós Diario' algunhas das súas seccións.

A Mostra de Cinema Periférico da Coruña, coñecido como o festival S(8), comezou a pasada sexta feira a súa décimo segunda edición cun programa composto por 135 proxeccións de 15 países distintos e unha serie de eventos lúdicos e divulgativos. Este festival, máis enfocado ao cinema sensorial e experimental que ao narrativo, volve coa súa versión dual adaptada aos tempos de pandemia da Covid-19, onde se pode desfrutar de contidos de maneira presencial en catro salas coruñesas con capacidade limitada e tamén a través da súa páxina web. O S(8) é un evento "que busca que o público viva esa experiencia que crea a maxia do cine dun modo diferente, que non sexa chegar á sala e sentarse a ver a proxección. Ademais, somos un punto de encontro entre as profesionais deste sector e achegamos un espazo de creacións ás artistas ademais de realizarmos diversos programas coa sociedade coruñesa para ser unha ferramenta máis útil e non só un festival de consumo", salienta o director do festival, Ángel Rueda, en conversa con Nós Diario. Facendo cine en tempo real A ampla programación do S(8), que alén de proxeccións inclúe performances, instalacións e encontros lúdicos e profesionais, continuará até este domingo, último día no que se poderá ver en aberto o contido dixital do festival. Así, o director destaca a sección "Desbordamentos", un espazo onde as cineastas "mostran cine en tempo real, elas propoñen modificacións e alteracións da súa obra durante a proxección e inclúen o público dentro desta performance", explica Rueda. As pezas que compoñen esta sección –que decorrerá entre as noites de hoxe e o sábado na Fundación Luís Seoane– están realizadas por Esperanza Collado, Las Synergys (Bruno Delgado, Paula Guerrero e Esperanza Collado), Helena Girón e Samuel Delgado, Deborah S. Phillips e James Edmonds. O director do festival destaca a proposta da artista Collado, "unha estrea mundial que será moi rechamante porque contará coa intervención directa de skaters e performances que elaboran instalacións mutantes", desvela Rueda. Fóra das pezas audiovisuais, o director resalta o encontro profesional internacional que terá lugar na segunda feira. Baixo o título, Micro is big ("O pequeno é grande"), representantes da sala Numax de Compostela, da cooperativa Close Up Cinema de Londres, Light Industry de Nova York e Zumzeig de Barcelona, baixo a moderación de Elena Duque, debaterán sobre o presente e o futuro da exhibición cinematográfica. Cinema experimental galego do ano O S(8) ten unha sección na que seleccionan as curtas experimentais realizadas durante o ano para as proxectar. A programadora do festival, Elena Duque, expón que "é unha ledicia ver que ano tras ano se segue a facer este cine no país, que ten unha concepción moi especial da arte". "Ademais, pola nosa banda, tamén é agradábel percibir como conseguimos achegar o noso gran de area, xa que imos vendo como persoas que formaban parte do público, agora están no festival como creadoras", asevera Duque. "Sinais en curto", que é como se chama a sección, acollerá os novos traballos de Alberto Gracia, Sol Mussa, Xacio Baño, Marta Valverde e Eloy Domínguez Serén. "Todas as pezas son moi diferentes entre si, pero comparten esa idea de saír do convencional para crear cinema", comenta Duque. A produtora resalta dous traballos en concreto desta escolma: Ratatouille, de Sol Mussa, e Branco e fucsia, de Marta Valverde. En relación a este espazo dedicado ao cinema galego, esta edición do S(8) pon o punto de enfoque en Helena Girón e Samuel Delgado, un dúo creativo no que se "combina a investigación coa asociación de materiais e ideas en películas que dan conta dun fío subterráneo e de subversión", indican desde a organización do festival. Unha homenaxe ao poeta e cineasta José Val del Omar Outro dos protagonistas do festival é José Val del Omar, un poeta, inventor e cineasta gaditano que o S(8) quere pór en valor. "Esta figura non ten o recoñecemento que debería", confesa Duque. "Nos anos 50 el estaba completamente só facendo unha serie de experimentos sobre o cine, que logo nos anos 60 xorde nos Estados Unidos; a día de hoxe non ten ese sitio na historia que si teñen outras figuras americanas", apunta a programadora. Val del Omar "inventou unha serie de sistemas de son especial coa idea de dar unha dimensión psicolóxica e emocional ao seu traballo e creou un sistema de cinema en tres dimensións con luz que non precisaba gafas especiais, entre outras moitas achegas", explica Duque. Por iso o festival dedica unha serie de eventos en relación con esta figura, como o programa de proxeccións "Val del Omar, o cinema como elemento", onde se presentará a súa obra Tríptico Elemental de España, na que filma nos anos 50, por diferentes partes do Estado, representacións dos tres elementos: auga lume e terra. Este último relaciónao con Galiza e titula a peza Camiño galaico. Ademais, o festival tamén ten programados coloquios sobre a súa figura e un programa especial en liña no que se poderán ver "imaxes inéditas do seu laboratorio PLAT (Picto-Limínica-Audio-Táctil). Menos contidos en liña Ante a limitación de capacidade nas salas onde se realizan os eventos presenciais, o festival mantén na súa web "o 40% do contido do programa en liña, que o ano pasado fora un 70%, debido ás maiores limitacións", indica o director. "Queremos que a xente veña a experimentar as pezas ás salas, sempre será moi distinta a velas na casa", salienta Rueda. Aínda así, o S(8) está a emitir en directo, a través das súas redes sociais, algúns dos eventos "que consideramos de maior importancia", conclúe Rueda.


Summary: É un dos datos do primeiro estudo sobre o portugués na Galiza, feito polo Consello da Cultura Galega e que recolle que 60% da cidadanía galega considera que ten competencia en portugués.

A Unesco declarou en 2019 o 5 de maio como o Día Mundial da Lingua Portuguesa. Con tal motivo, o Consello da Cultura Galega (CCG) fixo público O valor do Portugués en Galicia, o primeiro grande estudo que analiza o uso, actitudes e ensino desta lingua no noso país. O Observatorio da Cultura Galega realizou entre xullo e agosto de 2019 ese traballo, que permite coñecer a competencia en portugués e outras linguas estranxeiras; a actitude da cidadanía galega cara a esta lingua e o grao de coñecemento da chamada Lei Paz Andrade, que facilitou, entre outras medidas, que o portugués sexa unha materia que xa se pode estudar no ensino secundario na Galiza. Para 82% dos galegos e galegas é a lingua estranxeira máis doada de aprender. Ademais, 73,2% da poboación considera que na Galiza deberíase estudar portugués porque "permite coñecer xente e facer negocios cos países de fala portuguesa". 62% considera que a Xunta debería fomentar a aprendizaxe do portugués, 66% das entrevistadas verían ben ou moi ben que houbese unha materia de portugués nas escolas mais só o 17% sabe que xa é posible estudar esta lingua no ensino secundario. O informe revela que "canto máis alta é esta competencia máis altos son os ingresos das persoas e que este nivel é máis frecuente na parte alta da escala de ocupacións laborais, o que parece apuntar a que saber portugués ten rendibilidade no mercado de traballo, igual que sucede con outras linguas estranxeiras". Agora ben, tamén conclúe que a cidadanía galega non percibe a mesma utilidade en todas as linguas estranxeiras. Así, mentres case a totalidade da poboación considera o inglés moi ou bastante útil, tal porcentaxe cae a 54% no caso do portugués. Para un terzo da poboación galega o portugués non axuda a prosperar na vida, non é útil que na infancia se aprenda nin fai falta estudalo. Resultados sobre pluringüismo Outra das principais novidades que achega este estudo é que se ofrecen datos da percepción da cidadanía galega sobre o plurilingüismo. Máis da metade da poboación galega non domina ningunha lingua estranxeira e 15,8% afirma dominar cando menos dúas. Neste marco xeral, o estudo considera que o portugués está presente entre as capacidades de 73% das persoas plurilingües galegas. Canto máis urbano é o contorno e menor é a idade, mellor é a competencia en linguas estranxeiras. O nivel de estudos, a ocupación e o salario son outras variables relacionadas positivamente co plurilingüismo. O estudo detecta que "as persoas con competencias altas en galego semellan ter máis facilidade para os idiomas" e tamén que "os suxeitos con mellor competencia lingüística en galego teñen mellor competencia en portugués e tamén favorece a competencia en inglés, francés e incluso alemán". Paz Andrade Por último, respecto da chamada Lei Paz Andrade (aprobada en 2014 e resultado dunha Iniciativa Lexislativa Popular) o estudo conclúe que as persoas máis novas, os habitantes dos municipios próximos a Portugal e os que amosan unha prevalencia de Galiza no seu sentimento nacional son os que mellor a coñecen.


Summary: O crítico de cinema Andrés Castro debulla o último filme de Ignacio Vilar.

Cando pensas que Ignacio Vilar xa tocara teito con A esmorga, vai e presenta Sicixia. E cando crees que xa si... que xa non pode sorprendernos máis, volve facelo agora. O director de Petín goza dunha envexábel liberdade creativa, afouteza e ilusión que se lle suporía un rapaz que acaba de empezar no mundo audiovisual e quere papar o mundo, pero coa avantaxe da sobrada experiencia dun cineasta que varias décadas anos centrado na súa paixón. María Solinha é unha mostra máis... Guión inspirado nas historias e lendas que rodean á canguesa María Solinha, acusada de bruxería e sentenciada a morrer na fogueira en 1621, mais tamén bebe da peza teatral Anne Peddersdotter, sobre unha meiga queimada en 1590, así como nas famosas "bruxas de Salem", condenadas en 1692 en Norteamérica e levadas ao teatro por Arthur Miller na peza O crisol. Laura Míguez (Serramoura) e a debutante Grial Montes encabezan un reparto de luxo repleto de facianas tan coñecidas como as de Santi Prego, Mabel Rivera, Melania Cruz ou Antonio Durán 'Morris', entre outras e outros. A destacar tamén a dirección de fotografía da imprescindíbel Lucía Catoira Pan; o impresionante deseño de son (que gran traballo); os breves, pero ben integrados, efectos especiais; e a soberbia banda sonora do especialista en "música antiga" Abraham Cupeiro, que compuxo unha envolvente atmosfera sonora utilizando cornas, buguinas ou karnyx (trompeta celta). Tratando de non desvelar demasiado da trama –porque xa sabedes que "o número de spoilers debe ser inversamente proporcional á calidade do filme"–, dicir que non se trata dunha recreación de época na onda d'O crisol de Nicholas Hytner, senón que máis ben vai na liña de Louis Malle en Vania na rúa 42, é dicir, un grupo de teatro que prepara unha obra. Ao igual que no testamento cinematográfico de Malle, os actores e actrices de "María Solinha" ensaian e recitan os textos con roupa de rúa que non encaixa cos decorados da posta en escena da peza teatral. Se naquela todo acontecía no interior dunha casa, aquí os decorados son localizacións naturais en casas, rúas, praias e bosques de diferentes lugares de Cangas, Redondela ou Moaña. María Solinha podería definirse como teatro filmado... ou documental ficcionado... ou filme teatral... ou, mellor aínda, todo xunto: "cinema-teatro-documental-ficcionado". Un fascinante exercicio de estilo de ficción-realidade que homenaxea o mundo da interpretación e, ademais, logra conectar de maneira insospeitada (e brutal) as lendas de dragóns, a Inquisición e a época actual, sen descoidar un intrigante fío argumental de dramas persoais, relacións familiares, conflitos de parella e, claro, preparativos entre bambolinas. No filme non se dá nada mascado. De feito, ao principio pode chocar a teatralidade dalgunhas accións e as actitudes das personaxes. Antóllase necesario certa complicidade e firme atención por parte do público para seguir os acontecementos e ir pillando as chaves do filme ata que todo comeza tomar forma. Un nimio esforzo comparado coa recompensa ao remate desta soberbia, estimulante e irrepetíbel experiencia cinematográfica. María Solinha (Galiza 2020, 123 min.)Dirección: Ignacio VilarGuión: Esther F. Carrodeguas, Ermel Morales e Ignacio VilarFotografia: Lucía C. PanMúsica: Abraham CupeiroElenco: Laura Míguez, Grial Montes, Santi Prego, Mabel Rivera, Antonio Durán 'Morris', Mela Casal, Alfonso Agra, Melania Cruz, Sheyla Fariña


Summary: Borxa Colmenero, avogado e investigador no Espaço Clara Corbelhe, prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

No passado 28 de abril o governo espanhol convalidou no congresso dos deputados, numa sessão com grande polémica, o chamado "Decreto anticrise" para tentar paliar as consequências económicas da guerra na Ucrânia. Forças políticas críticas com o governo de coligação, como o BNG ou EH Bildu, optaram nesta ocasião por apoiar medidas tão necessárias como baixar o preço do gás, da eletricidade, dos carburantes, impulsionar a eficiência energética ou conter as subidas dos preços dos alugueres. Porém, o debate mediático e social que envolveu a saída deste decreto não se centrou apenas no alcanço social ou na capacidade transformadora destas medidas. O foco principal da controvérsia pública situou-se nas responsabilidades políticas e jurídicas do executivo no caso de espionagem realizada polo CNI a políticos e ativistas independentistas catalães com o software Pegasus. Sem dúvida, as críticas ao governo, tanto de quem insistiram na insuficiência das medidas anticrise, como de quem situaram a crítica na crise democrática de um executivo acusado de espionagem política, resultam absolutamente procedentes. No entanto, se fizermos uma paralaxe analítica, isto é, um deslocamento na posição para observar estes acontecimentos, poderemos observar uma mesma lógica a atravessar o agir estatal em ambas as atuações. O estado-máquina atuando como um ente com vida própria. Desta focagem, veremos como a maquinaria burocrática do estado apenas tem uma aparência de neutralidade e as possibilidades reais de instrumentalização por parte de quem ostentar a sua direção política tem limites substanciais. E tais limites podemos observá-los, de forma complementar, tanto no balizamento das medidas do "Decreto anticrise" como nas implicações do "caso Pegasus". Conservação da ordem social No primeiro dos exemplos, o alcanço e capacidade transformadoras das medidas anticrise, observamos o mesmo processo que já tem acontecido com a aprovação de multitude de medidas sociais –do ingresso mínimo vital para a regulação do aluguer–, cuja posta em andamento, na prática e de forma mesmo contrária à vontade política, não consegue atingir os seus objetivos. O primeiro limite jurídico-administrativo com o que bate é a tupida rede de agências e organismos multinível com competências formais para influir na execução daquelas medidas, a atuarem como um autêntico funil e dificultarem a chegada à sociedade. A espionagem e perseguição da dissidência política é a manifestação absoluta do princípio de autoconserva-ção polo qual o estado pode subverter a própria lei para a sua conservação O segundo limite são as dependências competenciais destas agências e organismos, as suas composições e as suas finalidades a funcionarem como contrapesos, mas também, nesta mesma linha, podemos acrescentar a cultura burocrática, quer dizer, as práticas, inércias e rotinas constituídas, que as fazem funcionar conservadoramente. O terceiro limite é o jurídico-económico, pois, como já temos apontado com anterioridade, os limites economicistas -extra e intra-administrativos, bem como as supervisões e auditorias no controlo das despesas sob critérios de eficientismo, acaba por se traduzir habitualmente numa falta de meios técnicos e humanos que travam as possibilidades de uma intervenção, precisamente, eficaz. Assim sendo, aquilo que interessa ressaltar é como o aparato jurídico-administrativo do estado está sempre configurado para a conservação e reprodução da ordem social existente. E, portanto, ele opera como uma sorte de oposição interna e autónoma às mudanças políticas, sociais e económicas, por pequenas que elas forem. Boa conta disto podem dar as diferentes tentativas de governos progressistas –forem estes do BNG, das Mareas, de EH Bildu, de ERC ou Podemos–. Conquanto isto também não signifique negar qualquer possibilidade de mudança através do estado, mas, antes, apontar as suas resistências intrínsecas, o segundo dos exemplos, o "caso Pegasus", sim põe de manifesto os seus verdadeiros limites. A espionagem e perseguição da dissidência política é, pois, a manifestação absoluta do princípio de autoconservação polo qual, frente a qualquer ameaça aos consensos e legitimidades sobre que se justifica a ordem existente, o estado pode subverter a própria lei para a sua conservação. Como disse a ministra espanhola de defesa, o que vai fazer o estado contra quem pretende atacar a ordem instituída? Defender-se. E mesmo à margem de quem ostentar a sua gestão política, o estado tem ressortes para atuar, até por fora da lei, para garantir a sua existência: garantir a vigência da ordem social de que ele mesmo emana. Eis os limites do estado, da democracia liberal e da política institucional. Por isso, tomarmos a transformação da sociedade a sério é, em primeiro termo, assumirmos esta complexidade e, em segundo, pensarmos um jeito diferente de intervir social e politicamente. Eis o verdadeiro repto para a transformação social hoje.


Summary: Corresponden a ingresos non declarados por pagamentos en efectivo, concretamente voos privados.

O rei emérito español Juan Carlos I realizou un segundo pagamento á Facenda española, de catro millóns de euros, para regularizar os ingresos non declarados durante varios exercicios fiscais, que suman máis de oito millóns de euros en pagamentos en efectivo. Segundo El País, o ex rei español fixo unha segunda declaración voluntaria para evitar o procesamento por un delito fiscal. Este pago corresponde ao goce dos servizos dunha compañía aérea privada pagados ata 2018 pola Fundación Zagatka, propiedade de Álvaro d'Orleans, un curmán do antigo rei, e que debería ter tributado. O pasado decembro, Juan Carlos presentou unha primeira declaración a Facenda para regularizar o uso de tarxetas bancarias opacas por parte dos membros da familia real española e pagaron 678.393 euros. Correspondían a unha débeda con Facenda entre 2016 e 2018 -cando xa abdicara e non era inviolábel- e con este pagamento intentou evitar unha investigación por delito fiscal.


Summary: Un acordo entre acusación e defensa rebaixou a pena inicial de cinco anos e un mes, polo que a moza non ingresará no cárcere. Evitouse tamén o seu xulgamento. Terá que afrontar unha sanción económica e unha multa derivada da responsabilidade civil. En total, case 4.000 euros

Un ano e seis meses de cárcere. Foi a pena que aceptou a independentista Charo Lópes, para quen a fiscalía pedía cinco anos e un mes de prisión polos incidentes rexistrados durante unha multitudinaria protesta no Morrazo contra o porto deportivo de Massó en 2009. Acusouna de tres delitos: desordes públicas, danos mediante incendio e danos. Un acordo entre as partes, acusación e defensa, evitou o xulgamento datado para esta segunda feira. Ao non ter antecedentes, Lópes non ingresará en prisión. Con todo, terá que afrontar tamén unha pena pecuniaria de 900 euros, a razón de 5 euros cada día durante seis meses. A esta cantidade cómpre sumarlle aqueloutras derivadas da responsabilidade civil, que a fiscalía non retirou. A moza terá que indemnizar o Concello de Cangas con 320 euros e ao banco Santander con 2.678,70 euros, ao considerar a acusación que cómpre compensar os desperfectos causados nunha sucursal de Cangas. Multitudinarias protestas contra a "marbellización" da costa galega Naquela altura foron moitos os colectivos que, convocados polas confradías de pescador@s, fixeron fronte ao plan de construción do porto deportivo de Massó que incluía unha zona residencial e comercial e que contribuiría a "marbellizar" a costa. A presión social fixo recuar o proxecto, que finalmente non se levará a cabo. Na protesta do primeiro de agosto de 2009, cando prenderon Charo Lópes, máis de 5.000 persoas exixiron nas rúas a paralización das obras. En total, foron por volta de trinta @s veciñ@s enxuizadas e condenadas por paralizaren as obras de construción do porto deportivo. Solidariedade: 'Mulheres galegas em defesa da nossa terra' Ás portas do edificio xudicial da Parda, en Pontevedra, despregouse un forte dispositivo policial de antidisturbios desde primeira hora da mañá. O colectivo antirrepresivo Ceivar convocara para as 11h, a mesma hora á que estaba fixado o xuízo, unha concentración en solidariedade. 'Defender a terra nom é delito', 'Se tocam a umha tocam-nos a todas' e 'Mulheres galegas em defesa da nossa terra. Charo somos todas' foron as faixas que certificaron o apoio á independentista.


Summary: A Fiscalía solicita para cada un dos dous acusados catro anos de prisión. Ademais, demanda que o maquinista, Francisco Garzón, sexa inhabilitado para a súa profesión durante o tempo da condena.

O xuízo polo accidente do Alvia decorrido o 24 de xullo de 2013 comezará o 20 de setembro deste ano e prolongarase até 2023, nove meses de peritos e declaracións de testemuñas que levarán a sentenza ao ano do décimo aniversario do sinistro en que morreron 80 persoas e 144 resultaron feridas. O auto da xuíza, con data do 7 de abril e ao que tivo acceso Europa Press, fai unha proposta de calendario para este xuízo no que sentarán no banco como investigados o maquinista do tren e o que era o director de Seguridade na Circulación de Adif no momento de posta en funcionamento da liña. Concretamente, entre os días 20, 21 e 22 de setembro está previsto que se substancien as cuestións previas e o interrogatorio aos acusados. A partir do 4 de outubro está fixado que comecen as declaracións das primeiras testemuñas, empezando por integrantes do corpo policial. O portavoz da Plataforma Vítimas do Alvia, Jesús Domínguez, está citado para marzo de 2023, testemuños que seguirán até o 30 de maio, data na que está previsto que comecen os informes e conclusións finais deste macroxuízo. A instrución finalizou cos dous acusados, contra os que se dirime se os feitos que se lles imputan fosen constitutivos de 80 delitos de homicidio por imprudencia grave profesional, de 145 de lesións por imprudencia grave profesional e dun delito de danos. As vítimas de Angrois cualifican de "despropósito" o aprazamento do xuízo polo sinistro do Alvia Catro anos de prisión A Fiscalía solicita para cada un deles catro anos de prisión. Ademais, demanda que o maquinista, Francisco Garzón, sexa inhabilitado para a súa profesión durante o tempo da condena. Para o outro acusado, o antigo responsábel de seguridade de Adif, Andrés Cortabitarte, que saíu da dirección da empresa pública en maio de 2021, require a inhabilitación durante o mesmo período para o exercicio de calquera profesión que implique xestión, seguridade ou responsabilidade en infraestruturas ferroviarias.


Summary: ANÁLISE Tras absorber máis do triplo de diñeiro público previsto inicialmente, o proxecto que Manuel Fraga concibiu como un "soño" experimentou esta semana un novo bandazo co anuncio dun novo edificio de 17 millóns de euros e a cesión dun dos seus espazos privilexiados á multinacional Indra

DOCUMENTO| Informe do Consello de Contas sobre a Cidade da Cultura Dúas décadas despois do seu lanzamento, e tras gastar xa a Xunta na súa construción uns 300 millóns de euros, o triplo do previsto inicialmente, a Cidade da Cultura, o proxecto faraónico que Manuel Fraga definiu como o seu "soño", deseñado polo arquitecto Peter Eisenman, segue sen ter definido por completo o seu contido. Esta semana, tras anos de bandazos e indefinicións dos sucesivos gobernos galegos, Alberto Núñez Feijóo anunciou dúas novidades. Por unha banda, e malia prometer en 2013 non seguir construíndo o complexo, agora erguerá nel un novo edificio de oficinas para as universidades galegas por uns 17 millóns de euros. Ao tempo, cederá un dos principais espazos do complexo á multinacional Indra para que instale un centro de tecnoloxías socio-sanitarias no mesmo edificio no que xa conviven áreas de coworking con dependencias administrativas.Cen millóns de euros era o que o Goberno galego presidido daquela por Manuel Fraga prevía gastar na Cidade da Cultura de Galicia cando, en 1999, iniciou a planificación dun complexo impulsado á calor doutros grandes proxectos urbanístico-culturais como o museo Guggenheim de Bilbao ou a Cidade das Artes e das Ciencias de Valencia. O proxecto comandado polo daquela conselleiro de Cultura, Jesús Pérez Varela, botou a andar sen moitos máis contidos definidos que os nomes dos edificios e ía estar rematado na contorna do ano 2005. No entanto, cando o Consello de Contas examinou o estado do proxecto á altura do ano 2004 detectou desviacións temporais de máis de media década e un sobrecusto medio próximo ao 200% que nalgunhas áreas das obras chegaban a aproximarse ao 500%.O Consello de Contas detectou en 2004 desviacións de máis de media década nas obras e un sobrecusto medio próximo ao 200%Aínda que se refería ao 2004 aquel demoledor informe de fiscalización non viu a luz ata 2007, cando en Galicia xa gobernaba o Executivo de coalición de PSdeG e BNG, inmerso nun proceso de "redefinición" do que boa parte da esquerda galega dera en cualificar como "mausoleo" de Fraga, unha vez desbotado paralizar para sempre as obras. Aquel informe aseguraba que a Administración galega "abdicara das súas responsabilidades na xestión prudente e planificada dos fondos públicos" nun marco de "indefinición xeral do proxecto" e descontrol de contratos e gastos.A fiscalización de Contas deu lugar a unha comisión de investigación parlamentaria que tornou en escaparate de irregularidades. Dende o subministro de pedra procedente da canteira dun alcalde do PP que foi insuficiente e obrigou a importar material do Brasil ata a colocación como director económico da Fundación Cidade da Cultura dun cuñado de Mariano Rajoy que non foi quen de aclarar como dera chegado ao posto. As sospeitas políticas, de sindicatos como a CIG, do Tribunal de Cuentas e mesmo da Policía chegaron aos tribunais por varias vías, se ben as últimas dilixencias quedaron arquivadas no ano 2010 coa constatación de irregularidades, pero sen apreciar delitos.Unha década de mudanzasDe xeito paralelo ás pescudas sobre as irregulares na concepción e contratación do edificio transcorreron as sucesivas redefinicións do proxecto e múltiples propostas de contidos máis ou menos concretos para os edificios diversos. Así, a reflexión promovida polo Goberno bipartito reformulara o Teatro da Música e o Edificio de Novas Tecnoloxías pasara a ser Centro de Arte Internacional. Tras o retorno do PP ao poder no ano 2009 o novo Executivo freou en boa medida os cambios da antiga Consellería de Cultura e abriu os primeiros edificios no ano 2011. Un ano despois, en 2012, a Xunta presentou un plan estratéxico para definir os contidos e o futuro do complexo, documento que o Goberno galego asegurou que elaborara durante dous anos e que contiña parágrafos plaxiados. Naquel ano, ademais, o PP reprochou a PSdeG e BNG que non "parasen" a construción do complexo.As construtoras Acciona, Copasa e OHL supostamente renunciaron a ser indemnizadas por non construír os edificios pendentes, cuxas adxudicacións decidiu o Goberno de Fraga en funcións, con Feijóo como vicepresidenteCon ese plan supostamente en vigor foi cando en febreiro de 2013, por sorpresa, o PP apoiou no Parlamento de Galicia unha moción do BNG que pedía a "paralización definitiva dos dous edificios pendentes de construír", o Teatro e o Centro de Arte, cuxo remate consumiría outros 170 millóns de euros a maiores dos 300 que xa se gastaran ata daquela. Un ano despois o Goberno galego rescindiu o contrato "de mutuo acordo" coas empresas ás que lle adxudicara a súa construción, Acciona, Copasa e OHL, que supostamente renunciaron a ser indemnizadas por uns contratos que lles foran adxudicados en 2005 polo goberno de Fraga, con Feijóo como vicepresidente e conselleiro, en funcións tras perder as autonómicas de aquel ano.Mentres isto sucedía a Cidade da Cultura comezou a acoller unha programación estable de actividades culturais, moitas delas afastadas da liña habitual de actuación da propia Xunta polo seu ton e contidos e financiadas en boa medida pola opaca Fundación Gaiás. Ciclos como Atardeceres no Gaiás ou Nexos e actividades puntuais como A Cidade Imaxinaria deron ao complexo as súas primeiras imaxes de afluencia numerosa de público, en moitos casos en espazos do exterior dos propios edificios. Unha das incógnitas que abre a nova xeira tecnolóxica do Gaiás anunciada por Feijóo é o xeito en que poderán convivir, por exemplo, actividades universitarias ou de investigación con concertos e outras actividades nos grandes espazos abertos do recinto.Situación dos edificiosA Cidade da Cultura pensada por Eisenman ía ter seis grandes edificios, dos que dous, o Teatro e o Centro de Arte, non se chegaron a facer. Esta é a situación actual do complexo:No espazo do inacabado teatro a Xunta promove agora un edificio universitario de 17 millóns de euros e noutra parte, un auditorio ao aire libreTeatro Cando se paralizou en 2013 xa se levantaran algunhas estruturas que agora serán empregadas para construír un edificio de oficinas para as universidades galegas e outros organismos de nova creación, de cuxo deseño e adecuación ao proxecto de Eisenman nada se sabe, que Feijóo valorou en 17 millóns de euros. O presidente xustificou, sen ensinar ningún documento ou proxecto, que facer ese novo edificio noutro sitio custaría 30 millóns mentres que derrubar as estruturas xa levantas do inacabado Teatro custaría 7 millóns. Outra parte do espazo que ía ocupar o Teatro é un gran oco no que a Xunta está a construír un auditorio ao aire libre por 1,8 millóns de euros.Centro de Arte: Tamén paralizado en 2013 cando non se executara máis que o oco para os cimentos. Ese espazo foi convertido en lago artificial e axardinado.Museo: É o único edificio rematado cuxo uso actual se corresponde dalgún xeito co previsto inicialmente, pero non conta con colección permanente senón que por el van pasando sucesivas exposicións temporais. O proxecto do edificio, segundo certificou unha sentenza, tiña "erros" e "carecía da necesaria definición", o que implicou sobrecustos.Biblioteca e Arquivo de Galicia: Inicialmente estaba previsto un edificio para a Biblioteca e outro para o Arquivo, pero a reformulación de espazos fixo que este último se integrase no primeiro edificio.O que ía ser o edificio do Arquivo está hoxe destinado a incubadoras de empresas e espazos de coworking; nun dos seus espazos privilexiados instalarase IndraCentro de Emprendemento: O que ía ser o edificio do Arquivo está hoxe destinado a incubadoras de empresas e espazos de coworking con actividades non en todos os casos relacionadas co mundo cultural. Tamén ten alí a súa sede a Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic). Dentro dese mesmo volume, pero cun acceso diferenciado e cun emprazamento privilexiado cara á praza central do complexo, está a Sala Eisenman, un amplo espazo acristalado que durante varios anos albergou unha mostra explicativa sobre o proceso de deseño e construción da propia Cidade da Cultura, con maquetas da mesma agora trasladadas ao Museo. Esa Sala Eisenman vai ser agora cedida á multinacional Indra para que instale alí un centro de tecnoloxías socio-sanitarias.Centro de Innovación: O edificio que ía albergar os servizos centrais administrativos do complexo cultural acabou sendo na súa maioría un espazo sobrante que acolle hoxe os sistemas informáticos centrais da Xunta.Bosque do Gaiás: A contorna dos edificios da Cidade da Cultura está a ser urbanizada e axardinada en sucesivas fases de cuxa falta de planificación económica dá conta unha modificación orzamentaria á que tivo que recorrer o Goberno galego o ano pasado para dedicar a ese cometido cartos que inicialmente ían destinados a repoboacións forestais.


O mito sempre acaba en traxedia, quizais porque o destino persegue incluso as mellores intencións. O proxecto de conformar un país sempre se concibe desde posturas contraditorias, e talvez aí apunta a visión dun Merlín autoritario que, xa de vello, recoñece os seus erros; ou dunha Bibiana asembleísta que se reclúe nos principios para permanecer na pasividade mentres o reino decae. Todos os camiños son difíciles e todas as accións teñen consecuencias: asumilas e aprender da experiencia é tanto un programa político como vital. Morgana en Esmelle / Compañía: Sarabela / Dirección: Ánxeles Cuña / Elenco: Quico Cadaval, Fina Calleja, Fernando Dacosta, Laura Míguez, Sabela Gago e Elena Seijo . A relectura que fai Begoña Caamaño do mito artúrico apela á sororidade como nova forza impulsora do cambio, malia que non cae na inxenuidade de pretender resolver as discordancias que sempre existen entre o pensamento e a práctica. Entre o elitismo e a igualdade sempre se interpón a Historia, e aí comezan as pelexas. O argumento de Morgana en Esmelle comeza cando todo rematou, cando os fracasos comezan a pesar nas traxectorias das personaxes. E daquela, resulta máis doado decatarse de que non todo o que move a Viviana é a forza do ancestral e de que non sempre o progreso está da parte de Merlín. O debate entre ambos personaxes é unha discusión sobre o modelo de sociedade, sobre as formas do entendemento. A oposición entre a busca da felicidade e a procura do poder que podería concederlle esa felicidade á sociedade debe xirar sobre o eixo da ética. E por aí asoman a traxedia e a esperanza na función. A montaxe de Sarabela vai debullando os temas que se van cruzando no relato cunha posta en escena case clásica, espida, limpa, entre o espazo baleiro que Brook reclama para o teatro e a frontalidade discursiva da traxedia grega. E no medio desa austeridade, impón a visión contemporánea das violencias que se dan no amor e na política. O elenco dá corpo así á dialéctica sen subliñados, desde unha estilización que sae á busca da complicidade co público. O contraste axuda a comprender a trama, mais tamén opera como motor de arranque de todo un universo simbólico que abrangue o fundacional e a actualidade, o que o mito se reserva para si e o que comparte co que lemos nos xornais de cada día: desde o asasinato machista á construción europea. E a ornamentación cunqueiriana con que se adorna o argumento proporciona a poesía que debe acompañar toda batalla. Porque toda traxedia, tamén, ten algo de mitolóxico.


Summary: A pasada sexta feira, o Concello da Coruña abriu o prazo para solicitar a renda social municipal, unha axuda económica periódica destinada ás persoas en situación de vulnerabilidade. Silvia Cameán, concelleira de Xustiza Social e Coidados, declárase orgullosa por "poder dicir que o que un día imaxinamos é hoxe unha realidade e por conseguirmos realizar algo que, segundo outros, era irrealizábel".

Unha das propostas estrela da Marea Atlántica para o Concello da Coruña foi a renda social municipal. Após un ano de traballo, que balanzo fai? Sempre consideramos urxente cubrir as necesidades básicas dos veciños e veciñas e logo dun ano intenso, de moito traballo e con moitas mans, lográmolo. A renda social municipal é unha prestación económica que outorga o Concello da Coruña e que está destinada a paliar situacións temporais de necesidades relativas á cobertura de recursos mínimos para poder vivir. En tempos de emerxencia social, onde hai miles de persoas que teñen sen cubrir as necesidades mais básicas, e preciso actuar desde as Administracións para evitarmos que esta xente estea nunha situación indebida e indigna. Cal é o obxectivo principal da renda? Garantir ese mínimo vital, as necesidades máis básicas para a vida, como son a alimentación, a vivenda, o transporte e o vestiario. Entendemos que hai que saír desa situación en que se atopan estas persoas e pretendemos acompañalas para que poidan acadar unha autonomía persoal. Nós non entendemos os servizos sociais só para pagar facturas e para prestar un servizo asistencialista, senón para irmos á causa do problema e directamente axudar estas persoas a ter unha autonomía vital, que é o fin principal. "A axuda vai dos 532,51 euros aos 1.065,1 euros ao mes" A canto ascende a axuda? As contías varían en función dos membros de cada unidade familiar, desde os 532,51 euros ao mes (o 100% do IPREM) para unha única persoa aos 1.065,1 euros para 6 persoas (o 200% do IPREM). Inicialmente é seis meses, mais faise unha valoración do grao de cumprimento do proxecto de inserción social e se se cumpriron os pasos e obrigas que levan aparellados ser beneficiario desta renda prorrógase por outros seis meses, sempre e cando se cumpran os requirimentos. Pódese estar percibindo esta renda por un máximo de 18 meses. Transcorridos dous meses, se se volve a dar a mesma situación, volveríase empezar. En que consiste o proxecto de inserción social? Defínese particularmente entre traballadora social e a familia, polo que non hai un proxecto estándar. Sempre vai ir en función das necesidades que existan, que poden ser necesidades laborais, de busca de emprego, formativas, necesidades familiares, de escolarizar os menores... E os requisitos xerais para acceder á renda? Ter cumpridos os 18 anos; que non existan familiares con posibilidade de prestar axuda, un requirimento legal que se contempla como tal aínda que entendemos que hai casos en que non llo podemos esixir a quen non ten suficientes recursos; levar seis meses, como mínimo, empadroado no Concello; non ter dereito a percibir a Risga, xa que a propia normativa da Risga advirte desa incompatibilidade, e requirimentos económicos en función dos membros que formen parte da unidade de convivencia. A capacidade económica correspóndese coas contías da axuda ás que aludín antes. "Os servizos sociais están para acompañar e empoderar" Que cambios supón esta iniciativa a respeito do que había até o momento? Supón dar unha ferramenta absolutamente necesaria no momento en que vivimos. Anteriormente, nos servizos servizos non se articularon novas medidas, e iso que cada ano aumentaba a taxa de risco de pobreza, que aumentou en máis dun 50% durante o Goberno do PP na cidade. Tendo eses dados, que non se articularan ferramentas sociais resulta alarmante. A principal diferenza radica nese acompañamento e nesa busca da inclusión, pois nós non concibimos a renda como unha axuda asistencialista. Os servizos sociais están para acompañar e empoderar, para que as persoas poidan vivir con dignidade de cara a garantir a súa autonomía, que é o noso obxectivo. Cal foi a crítica máis repetida sobre esta renda social municipal? A crítica que máis escoitei sinala que como vai querer a xente traballar se estamos garantíndolle unha axuda! E eu respondo que ninguén querería ser beneficiario desta renda polo que iso implica: unha situación de miseria na que unha persoa non pode pagar uns mínimos. Hai que interpretar isto como o que é, unha cuestión de xustiza social e de dereitos humanos. Non pode ser que haxa persoas que non poidan vivir e é intolerábel ver iso para quen estamos na administración. O feito de que no inicio a ordenanza que regula a renda non incluíra as persoas inmigrantes en situación administrativa irregular tamén provocou malestar. Despois de que se puidese reorientar a ordenanza ao ámbito prestacional, o Foro Galego de Inmigración, cos que estivemos traballando, presentou unha emenda porque así llo pedimos e puido estimarse e darlle cabida precisamente pola reorientación da ordenanza ao ámbito da prestación. A ordenanza saíu adiante froito do consenso xurídico, de moitas xuntanzas e moitos debates. Nós sempre tivemos vontade política de incluír as persoas inmigrantes en situación irregular, mais era unha cuestión xurídica que puido finalmente resolverse. "Co PP había listas de espera de 5 meses e agora a espera está en 15 días" En que traballa a concellaría que vostede dirixe? Levamos a cabo diversas medidas contra a pobreza enerxética, asinamos así convenios con Gas Natural e Iberdrola para evitar cortes de luz a quen non pode pagar; seguimos co programa de vivendas de emerxencia social para quen se queda sen vivenda; lanzamos un programa de comidas a menores cando se fechan os centros educativos... E seguimos traballando para mellorar o propio servizo. Algo que conseguimos foi reducir as listas de agarda na atención inmediata. Co PP había listas de espera de 5 meses e agora a espera está en 15 días. Seguimos tamén traballando cos asentamentos precarios, un traballo que sufriu un cambio bestial, pois impulsamos as tarefas desde distintas perspectivas e implicamos distintas concellarías, como a de Vivenda, a de Igualdade e a de Medio Ambiente.


Summary: O movemento feminista galego, como dita o seu protocolo, convoca esta terza feira concentracións por todo o país en repulsa do asasinato machista en Valga.

O pasado domingo 10 de marzo, un home de 46 anos asasinou a súa parella, de 43 anos, na parroquia de Setecoros, no concello de Valga. Logo de matala, suicidouse. M.A. é a segunda galega vítima de feminicidio en só tres días, após o asasinato dunha muller natural de Galiza en Madrid, cidade en que vivía. Nese caso, as forzas policiais tamén informaron de que o home, de 81 anos, mataría a muller, de 63, e que despois se quitaría a vida. Esta segunda feira 11 de marzo, terá lugar unha concentración ás 20 horas na Praza de Valga e un minuto de silencio ás 12 horas no Parlamento de Galiza. O protocolo do feminismo galego recolle a premisa de convocar as concentracións para 24 horas despois de que o asasinato se publique en prensa escrita, a fin de dar tempo aos distintos concellos e colectivos a que se sumen e para poder darlle unha difusión conxunta. A prensa dixital non serve como referente dado a súa inmediatez, que dificulta a certificación do caso como violencia de xénero. Polo tanto, as concentracións terán lugar esta terza feira 12 de marzo. Convocatorias: A Coruña 20 horas no Obelisco A Estrada 20 horas na Praza do Mercado A Guarda 20.30 horas na Praza do Reló As Pontes 20 horas na Praza do Hospital A Ramallosa 20 horas na Rotonda da Ramallosa (fronte á capela do San Campio) Bertamiráns 20 horas na Praza da Maía Betanzos 20 horas no Cantón de Claudino Pita Cambados 20.30 horas na Praza da Naiciña Compostela 20 horas na Praza 8 de Marzo Ferrol 19 horas diante do Concello Lugo 20 horas Diante do Concello Miño 20.30 horas na Praza do Parchís Moaña 20:00 horas na Praza do Concello Ourense 20 horas na Castañeira. San Lázaro Pontevedra 20:30 horas diante da Audiencia provincial (rúa Rosalía de Castro) Redondela 20:30 horas na Praza da Constitución Vilagarcia de Arousa 20.30 horas na Praza de Galicia Vigo 20 horas nas Escaleiras do Marco


Summary: A Plataforma en defensa do sector lácteo podería endurecer a súa resposta perante os incumprimentos por parte da industria e da distribución.

Desde a seguda feira comezaron con distribucións informativas perante as áreas comerciais. Porén, desde a Plataforma en defensa do sector lácteo advirten que poderían reanudar as tractoradas e os bloqueos á industria e distribuidoras durante o Nadal se non se cumpre co acordo asinado en Madrid a instancias do Ministerio. "É unha proposta que se está barallando", recoñeceu Óscar Pose (UPA) quen tamén sinalou que os pasos a seguir dependerán en boa medida das decisións que adopte a administración. E urxen que sexan "esta semana". Eis o prazo que estabelecen para que as subas dos prezos de venda ao público nas áreas comerciais revertan en orixe. Pola súa banda, o grupo de explotacións gandeiras de Lugo lideradas por Roberto López, que mantiveron o principal vial da cidade sitiado durante máis dunha semana, volverán a rodear a muralla o 10 de decembro. Así o comunicaron á Subdelegación do Goberno español a quen tamén transmitiron a posibilidade de que a mobilización se torne indefinida. O 10 de decembro os tractores volven a Lugo e advirten que a mobilización pode ser "indefinida" Entrementres, a Plataforma continúa adiante cos repartos de información entre a veciñanza. 2 de decembro. Lugo Diante do centro comercial As Termas (12 horas). 3 de decembro. Pontevedra. Rolda de imprensa na Casa do Concello, xunto ao rexedor, Miguel Anxo Fernández Lores ás 12h. e reparto de información perante o Dia da rúa Santa Clara. 4 de decembro. Ferrol. Polígono das Gándaras ás 12h. 5 de decembro. Vigo. Centro comercial Gran Vía ás 12h.


Summary: Toxo Servizos Agroforestais e Medioambientais é unha das poucas biofábricas de 'Anaphes nitens', parasito que se utiliza para loitar contra o gurgullo do eucalipto, chamado 'Gonipterus platensis', unha das principais pragas que acaban con este tipo de plantacións. Conversamos con Javier Carnota, un dos impulsores de Toxo.

Como decidiron crear esta biofábrica? En Toxo somos tres socios, Francisco Javier Gómez, Pilar Leis mais eu. Xa tiñamos feita algunha aventura empresarial, sobre todo relativa ao tratamento dos montes, tanto xeolocalización de fincas como limpeza das mesmas, non tanto do tema sobre trata da madeira, mais si sobre os procesos previos e post. Á parte, tamén sacamos publicacións, entre elas Mundo forestal. A través desta revista foi como coñecemos a praga, así como a posibilidade de, mediante o plan social de Ence e ao abeiro da Xunta , solicitar unha bolsa para abrir un centro de investigación que nos permitira tratar de xeito biolóxico a praga do Gonipterus platensis. A idea foi ben acollida e escollemos situala en Rial (A Baña) porque alí dispoño dunha vivenda familiar e así tamén promovemos a creación de emprego nun concello de menos de 5.000 habitantes. Comezamos a colaborar cun grupo de investigación promovido pola Universidade e o Clúster da madeira, e onde tamén participan universidades portuguesas. Estamos situados, en canto a loita biolóxica, á altura de calquera país de Europa, con campos abertos de investigación para seguir nesta liña. Traballamos en conxunto para evitar o uso de pesticidas á hora de acabar con esta praga e procurar a maneira de resolvela mediante solucións que respecten o medio ambiente e a biodiversidade da fauna. O bo que ten o emprego destes Anaphes nitens é que parasitan os ovos dos Gonipterus. Eles mesmos vanse autorregulando e non chegan a desaparecer, senón que a produción de ovos e de avespas para parasitalos queda neutralizada, nun nivel moi tenue, co que non afecta ao medio ambiente. Está resultando ser un método moi eficaz e nun ano pódense recuperar grandes zonas de produción. Como é a cría na biofábrica? O nome é moi rimbombante, mais o traballo é bastante rudimentario. Primeiro temos que facer unha captura no monte dos Gonipterus. Para iso debemos ir á primeira hora da mañá, cando aínda están adormecidos, e axitar as árbores (presentan unhas patas que se agarran moi ben e, se se atopan nunha situación de temperatura axeitada, tamén voan). Gardámolos nunha gaiola (ventilada, con comida e nunha sala aclimatada, con humidade e temperatura constante) e introducímoslles alimento, os brotes de eucalipto. Eles atacan sobre todo o Eucalyptus globulus e, deste, a folla adulta tenra, que non teña moito tempo. Con iso o que facemos é ofrecerlles aos Gonipterus un hábitat idóneo para a produción de ovos. Este insecto pon os ovos en grupo do seguinte modo: a Gonipterus femia agrupa varios ovos, mestúraos coas feces e fai o que nós chamamos ootecas, que é ese grupiño de ovos que quedan pegados nas follas do eucalipto. Así, cando lles cambiamos a comida, sacamos esas follas e limpamos as ootecas. Logo, mediante un reactor, póñense a disposición da avespas, que teñen un tamaño moi pequeno, para que parasiten eses ovos. Entón, en que consiste o proceso de limpeza das fincas? En colocar unha bolsa con esas ootecas xa parasitadas no monte. Unha bolsa xa chega para 1 ha de terreo. De aí saen unhas avespas que de forma natural continúan o proceso de parasitación, até que se regula e xa non afecta á produción de madeira. O gurgullo é un defoliador, non é que mate a planta, mais ao comerlle as follas reduce moito a produción da árbore. Nota un incremento deste tipo de procesos biolóxicos para tratar as pragas? Si, sobre todo por lei. Mais tamén porque hai varios factores que afectan positivamente ao uso de métodos biolóxicos, como o é a concienciación cidadá, que fai que a demanda destes procesos incremente. Fai que gañe cada vez máis espazo a agricultura ecolóxica, a produción de viño ecolóxico ou a produción de madeira evitando o uso de produtos químicos para facilitar o seu crecemento. Cada vez hai unha maior investigación, tamén na cuestión de fertilizantes, por exemplo. A demanda dos consumidores fixo que mellorasen os procesos de investigación. Aquí, por exemplo, está prohibido o uso de pesticidas, mentres que de momento en Portugal séguense a usar.


Summary: O orzamento total da Zarzuela en 2021 ascendeu a 8,43 millóns de euros.

A casa real española fixo públicas as contas de 2021, como vén facendo todos os anos desde que Felipe VI reina no Estado. Até agora, a fiscalización dos ingresos e gastos da monarquía era a cargo da Intervención Xeral do Estado. A partir de 2022, a supervisión financeira pasará a ser competencia do Tribunal de Contas, tal e como estabelece o decreto de medidas de transparencia aprobado polo Goberno español o pasado 26 de abril. En total, a casa real recibiu en 2021 un total de 507.700 euros en soldos e 307 agasallos -na súa maioría dirixidos a Felipe VI-, entre eles unha xerra, unha espada tradicional, varios sombreiros, unha pandeireta ou peluches. Nin rastro, porén, do jet co que Juan Carlos de Borbón chegou a Galiza hai pouco máis dunha semana, o pasado 19 de maio. Iso si, o orzamento total da Zarzuela, que ascendeu a 8,43 millóns en 2021, non está totalmente executado. Aforráronse 890.000 euros A valoración de Felipe VI, ao bordo do suspenso Segundo o informe de execución orzamentaria difundido pola Zarzuela, a familia real percibiu 507.700 euros en concepto de salarios en 2021. Isto supón que se executou 100% da partida salarial do rei Felipe VI, 253.843 euros; a raíña Letizia, 139.605 euros, e a raíña emérita Sofía, 114.231 euros. A familia real percibiu 507.700 euros en concepto de salarios en 2021. O rei Felipe VI, 253.843 euros; a raíña Letizia, 139.605 euros, e a raíña emérita Sofía, 114.231 euros. O orzamento da casa do rei, que foi de 8,43 millóns de dólares o ano pasado, non se executou totalmente. En concreto, aforráronse un total de 890.000 euros. Partidas Para as partidas orzamentarias, a execución foi a seguinte. No caso dos gastos de persoal, estimados en 4.009.332 euros, a cantidade executada foi finalmente de 3.861.989 euros. Neste capítulo inclúense os salarios da alta dirección, persoal directivo e laboral da casa real. Os seus salarios aumentaron nunha porcentaxe equivalente á prevista para o persoal do sector público, é dicir, un 0,9%. Ademais, nesta partida tamén se inclúen complementos retributivos que poden ser asignados a outro persoal que preste servizos. En canto aos gastos correntes en bens e servizos, orzamentáronse en 2.791.529 euros, o que supón un incremento do 5,68% con respecto a 2020, dos que ao final só se executaron 2.329.623 euros. Inclúense neste epígrafe os arrendamentos, reparacións e mantemento, a adquisición de diversos materiais e subministracións, as comunicacións, as realizadas con motivo da actividade protocolaria e representativa da familia real, os gastos de desprazamento con motivo da asistencia a eventos, etc.


Summary: A CRMH rexistrou na Delegación do Ministerio de Defensa na Galiza unha solicitude reclamando a retirada, alegando que non reúne as condicións "militares nin morais" para participar da exposición.

A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) vén de solicitar ao Ministerio de Defensa a retirada, dentro da exposición do Museo Militar da Coruña, dos obxectos referidos a Sergio Peñamaría de Llano. Nun comunicado remitido aos medios, a entidade mostrou o seu desacordo con que se expoñan nas vitrinas do Museo Histórico Militar da Coruña os obxectos doados pola familia de Peñamaría de Llano, como o uniforme, pistola, banda e medallas, sen ningún tipo de aclaración nin contextualización histórica. Durante a ditadura participou como fiscal en consellos de guerra e solicitou penas de morte Conforme sinala a comisión, Sergio Peñamaría de Llano, militar e alcalde da Coruña nos anos 50, participou na posguerra da represión física na comarca de Valdeorras como tenente ao mando do I Terzo de III Bandeira da Lexión. Aliás, a partir dos anos 40, formou parte como fiscal nos consellos de guerra realizados na ditadura, solicitando penas de morte en procesos realizados sen ningún tipo de garantías xurídicas. Sergio Peñamaría, de represor en Valdeorras a alcalde da Coruña Por este motivo, o presidente e varios representantes da CRMH compareceron esta terza feira na Delegación do Ministerio de Defensa na Galiza para rexistrar unha solicitude reclamando a retirada de calquera obxecto referido a Sergio Peñamaría de Llano. Considera a entidade que non reúne as condicións militares nin morais para figurar como personaxe representativo da historia desta cidade en tempos dunha cruel ditadura.


Summary: O sindicato cursou a denuncia perante a SS e Inspección de Traballo. Afirma que hai unha fraude concretada "en diferenzas mensuais de cotización de entre 100 e 700 euros" nestes 4 anos por cada nómina de traballador da empresa.

O sindicato CUT (Central Unitaria de Traballadores) apresentou unha denuncia contra a Compañía de radio-televisión de Galiza (CRTVG) esta segunda feira en Inspección de Traballo e a Seguridade Social por, segundo sinala a central, "unha fraude concretada en diferenzas mensuais de cotización de entre 100 € e 700 € na nómina de cada un do case milleiro de traballadores e traballadoras da empresa nos últimos 4 anos". A CUT lembra que a comezos do presente exercicio solicitara unha "regularización urxente", algo que só se deu, afirma, nos primeiros meses e, contrariando a legalidade, fíxose detraéndolle cantidades aos propios traballadores e traballadoras que sofreron esta merma nas súas cotizacións". O incumprimento comezou en 2010, explica a CUT, "coa desobediencia empresarial do mandato do RDLei 8/2010, de 20 de maio, de continuar malia os recortes sostendo a cotización de maio dese ano, cunha tallada ilícita nas cotizacións do conxunto do persoal da empresa que agás excepcións, sofreu unha importante rebaixa". A CUT pede o cesamento do director xeral e do seu equipo directivo A central sindical demanda a "inmediata asunción de responsabilidades políticas por estes feitos gravísimos". Porén, a propria central considera que de todos estes feitos só se pode derivar "o cese do Director Xeral da Compañía de Radio Televisión de Galicia e do seu equipo directivo como máximos responsables". O sindicato fai un chamado a todos os traballadores e traballadoras afectados "que cobraran a prestación de desemprego, maternidades, incapacidades, xubilacións, etc. -xa continúen en activo ou foran despedidos- a que presten atención ao curso desta denuncia, porque de prosperar abrirá unha vía incuestionábel para que recuperen os seus dereitos económicos perdidos".


Summary: Son un elo esencial da cadea alimentaria nos mares fríos, do que dependen numerosas especies mariñas. O quecemento das augas e a incapacidade de adaptación reduciron drasticamente a presenza no Atlántico Norte do krill, un crustáceo que, ademais, xoga un papel fundamental para o control da cantidade de CO2 que se emite á atmosfera.

O Gran Dicionario Xerais da Lingua define o krill ─palabra de orixe norueguesa─ como o "conxunto de crustáceos planctónicos que viven en grandes concentracións nas augas frías e que son o principal alimento de moitos peixes e cetáceos". Similares aos camaróns, están considerados un elo esencial na cadea alimentaria, ese sistema onde uns animais comemos os outros permitindo o mantemento da biodiversidade do Planeta. Permitindo que haxa vida e que se manteña no tempo. Dentro desta cadea, o krill aliméntase principalmente de fitoplancto (microorganismos que habitan os océanos) e é á súa vez alimento fundamental de peixes e luras, de pingüíns, ou de mamíferos como focas ou baleas. O equilibrio biolóxico nos mares fríos, como os océanos Ártico e Antártico, depende do benestar deste organismo. E de rebote, tamén afecta á estadía humana no Planeta tal e como a coñecemos até agora. A revista Communications Biology, editada por Nature, publica esta semana un estudo centrado no Atlántico Norte, onde viven moitas das especies de peixes ─cada vez máis escasos en número─ que se alimentan do krill, incluídos os que son capturados para o consumo humano. Segundo os datos achegados por un equipo de investigadores británicos e franceses, a cantidade destes crustáceos descendeu en 50% nas últimas seis décadas. "Atlantificación" O intenso declive está asociado co quecemento das augas, que rexistrou un agudo aumento das temperaturas a partir da metade da década de 1990. A maioría das especies o que fan é trasladarse cara ao norte á procura de augas máis frías. Porén, tamén o Ártico está a sufrir un rápido proceso de "Atlantificación", é dicir, de quecemento das súas augas en detrimento do ecosistema propio. Se ben algunhas especies son quen de migrar e adaptarse, non é o caso do krill, segundo o estudo liderado por Martin Edwards, do Laboratorio Mariño de Plymouth, e no que tamén participaron a francesa Unidade Biolóxica de Organismos e Ecosistemas Acuáticos ou a Asociación Escocesa das Ciencias Mariñas, con sede en Oban. De feito, é o primeiro que refuta a idea de que todas as especies son capaces de atopar o camiño cara a hábitats máis propicios. "Tampouco sabemos de todo as ramificacións ecolóxicas deste declive dramático do krill, mais posibelmente tivo xa consecuencias serias para o resto da rede trófica mariña [quen come a quen no mar] e terá implicacións importantes para a pesca no Atlántico Norte", sinalou Edwards. Gardiáns atmosféricos A desaparición do krill non só ameaza a supervivencia de especies mariñas, tamén é un actor chave no teatro biolóxico para conter a cantidade de dióxido de carbono (CO2) emitido á atmosfera; un gas de efecto invernadoiro que axuda á súa vez ao quecemento global do Planeta. As algas microscópicas que constitúen o fitoplancto absorben o CO2 disolto na auga en contacto coa atmosfera e procésano mediante a fotosíntese ─como calquera planta terrestre─. Boa parte deste CO2 regresa de novo á superficie expulsado polas propias algas a través da respiración ─como calquera ser vivo─. Aí é onde entra o krill, alimentándose desas partículas ricas en CO2 que consome preto da superficie e excretándoo cando se somerxe a augas máis profundas e máis frías. A desaparición do krill rexistrada por este e outros estudos, debido ao quecemento global ─e outras causas como a súa pesca intensiva─, impide o proceso. E súmase a outro problema: a capacidade de absorción de CO2 que teñen os océanos xa está saturada polo aumento de emisións nas últimas décadas debido á acción do ser humano, intensificando así o quecemento global nun círculo vicioso e letal para a vida.


Tantos doantes de máscaras, alén do magnate téxtil, deportistas que incluso dispostos estavan a doar a súa escafandra, e resulta que agora veñen con que o covid non se transmite polo arTantos doantes de máscaras, alén do magnate téxtil, deportistas que incluso dispostos estavan a doar a súa escafandra, e resulta que agora veñen con que o covid non se transmite polo ar. Isto no é cousa de encantamento, fun polo aire vin polo vento. Obsoletas fican aquelas censoras olladas veciñais dos bragados con máscara de filtro, que arredavan de ti como da peste cando batían co teu carro na curva dos legumes. Eses veciños-soldado de disciplina, espírito de servizo e obediencia cega que se sentían elixidos por algún escuro designio ao ter na súa casa unha máscara homologada que xa lle gostaría á meirande parte do persoal sanitario sobrexposto ao virus. E resulta que agora descobren que o becho só entra por esbirros, tose ou contacto con superficies previamente tusidas ou esbirradas. Co que as máscaras só serven para evitar a fuga de patóxenos cara fóra. Vamos, que se fas voto de silenzo e nen tuses nen esbirras, cunhas simples luvas poderías andar pola rúa sen perigo. Así que o indicador de solidariedade heroica dos enmascarados non era tan potente como afiuzavamos.De calquera xeito, seguimos forzados a un confinamento severo malia o covid non se transmitir polo ar. Desde o kilómetro cero da Porta do Sol irradian as ordes represivas de clausura polas redes viarias. Non sair. Agora xa nin os traballadores das grandes empresas multinacionais, a non ser os repartidores de artigos online de primeira necesidade como pode ser a roupa de temporada, as mancuernas, as pesas ou as bicis infantís de oferta. Claro que son artigos de primeira necesidade, anque non volo parezan. Porque ir á moda eleva as endorfinas, facer exercicio farda nas redes e os nenos confinados teñen que tomar o aire nos chaletes. Un aplauso para os repartidores. Que desfilen cos bombeiros e policías!. Agora que todos somos soldados non nos podemos permitir disidencias. Dáme o pálpito que o mesmo que na industria naval existía o contacagadas, ese chivato que se gañava a simpatía dos xefes controlando as veces que os compañeiros ían ao escusado, han florecer os contabalcóns, ese veciño ao que nunca se lle veu colaborando en nada e que agora, entre aplausos, aponta os silenzos dos balcóns baleiros. Son os mesmos que te dicían por que puñas unha bandeira de Nunca máis. Eses aos que nunca viches en ningunha mobilización pola defensa da Sanidade pública ou dos demais servizos básicos. Os mesmos que pensan que o primeiro de maio se devía de cambiar polo de San Xosé Obreiro ou que se se pechan centros de saúde temos seguros privados. Non sair. Agora xa nin os traballadores das grandes empresas multinacionais, a non ser os repartidores de artigos online de primeira necesidadeSupoño que con este clima tan solidario, tantos vellos que viven sós veranse forzados a sair a aplaudir e a poñer letreiros de eu fico na casa, sobre todo despois de ver na tv os insultos e berros contra aquel autobús de anciáns. E neste clima de resquemor, desconfianza, medo e sumisión até as aseguradoras nos anuncian que todo volverá á normalidade. #Fica na casa. A normalidade? Se case saltamos a berrar Vivan as cadenas!. Que ganas de volver ao precariado, a traballar o dobre -e que dure- para pagar o endevedamento do Estado polo covid!. Até os anuncios de telepizzas véndennos as bondades da tecnoloxía e o isolamento, este onanismo de borrolliño espetándonos un Non fai falla estar xuntos para estar perto, mentres un mozo feliz coa súa pizza cea coa súa moza a traverso das pantallas nun acompañamento virtual.Agora que todos somos un e arrimamos o ombreiro, ao tempo que esquecemos que só se suspenderon os dereitos e as clases académicas non as sociais, a capacidade crítica está a piques de se declarar delito de insolidariedade. Non se vos ocorra cuestionar nada, nen indagar o sentido das ordes, nen perguntarvos por que os militares están a facer o traballo dos civís e viceversa. A lei mordaza, que un governo de esquerdas esqueceu derrogar permite tomarse a xustiza pola man até aos guardas de seguridade. E a onde non cheguen poderán botar man, se cadra, dos porteiros de discoteca que agora mesmo andan de puños caídos. A última reforma laboral, que tambén esqueceron derrogar, permitirá os despidos masivos, os ERES e os ERTES que poderán perder o T polo camiño. A ministra de Traballo trabuca o despedimento nulo co improcedente e o empresariado, que há tempo procurava unha ocasión, frota as mans co xel aséptico deste motivado coronavirus.Entramentres, as noticias enlatadas das axencias repítennos cada día a mesma programación. Militares con galóns diante das bandeiras empoderadas escoltan ao médico para lle dar un talante civil á alarma. Os psicólogos alertan do perigo da sobreexposición informativa obviando que o estado de atordoamento cidadán é un perfecto coadxuvante da sumisión, indispensabel para cando nos solten.Os movementos sociais volveranse estáticos porque reclamar dereitos mudará nun aceno insolidario coa mensaxe subliminal de que todos somos unUn mundo novo se abrirá o primeiro día de liberación do cautiverio. Será como un novo desembarco en Normandía. Nunca tan felices voltaremos ao traballo, ao voluntariado ou ao paro. Os nenos aprenderán a valorar a disciplina escolar, tras o cativerio máis duro, sabidos xa de que os dereitos humanos ou os universais do neno valían só para subir nota no exame. Os empresarios gañarán un proletariado en si a perpetuidade. Os sindicatos, pactistas, organizarán cursos de prevención de riscos víricos laborais. Os vellos fuxirán ao monte antes que tripar unha residencia. Os movementos sociais volveranse estáticos porque reclamar dereitos mudará nun aceno insolidario coa mensaxe subliminal de que todos somos un. Os médicos volverán a perder valor social en favor dos futbolistas. Os acaparadores das grandes superficies aumentarán aínda máis os seus beneficios e abrirán máis superficies con horarios vintecatro horas e os cans...ai os cans!. Eses privilexiados paseantes de dono descoñecido serán os grandes prexudicados do coronavirus. Serán abandoados por aqueles entregados paseantes doutrora. Oulearán soñando co canis lupus signatus.


Summary: A raíz das demandas presentadas pola CIG nas áreas nas que aínda non se fixeron estas probas.

O xulgado do Social número 4 de Santiago vén de decretar medida cautelares contra a empresa Coexam (adxudicataria do transporte sanitario urxente no Barbanza) polas cales obriga a compañía a realizar de forma inmediata as probas de coronavirus de dobre banda a todos os seus traballadores e traballadoras. No auto, ditado a raíz das demandas de tutela de dereitos fundamentais con solicitude de medidas cautelares presentadas pola CIG, recoñécese que se está a vulnerar o dereito fundamental á vida e á integridade do persoal das ambulancias. Ordénase, segundo informa o sindicato, o cese inmediato desta conduta empresarial e requíreselle para que, de forma "urxente e inmediata", faga os test de detección de anticorpos para a Covid19 que se están realizando ao persoal sanitario e en tanto dure a vixencia da pandemia. CIG presentou demandas similares en todas as áreas sanitarias de Galiza (agás en Vigo e A Coruña, nas que si se están realizando as probas) "ante a inacción da Xunta, que non está a facerlle as probas da Covid19 a todos os traballadores e a traballadoras das ambulancias, tanto do transporte urxente como do programado, tal e como anunciou hai xa máis de tres semanas". Uns test que a FGAMT-CIG reclama con urxencia para evitar a expansión dos novos contaxios e comprobar a incidencia da enfermidade entre o persoal do sector, tendo en conta que están en primeira liña contra o coronavirus.


Summary: O diálogo entre o galego Francisco X. Fernández Naval e o indio Sudeep Sen pechará hoxe día 11 na Coruña unha nova edición do ciclo "Poetas di(n) versos" coordinado por Yolanda Castaño.

Ás 20.30 horas no Auditorio do Centro Ágora da Coruña terá lugar o peche dunha nova edición do programa poético coordinado e promovido pola tamén poeta Yolanda Castaño. O ciclo que, desde a anterior lexislatura está a ser organizado pola Concellaría de Cultura ofrece un particular deseño no que unha persoa do mundo poético galego se encontra con outra do ámbito internacional. Neste caso e poñendo fin a esta edición, a directora do ciclo artellou un diálogo entre os versos de Fernández Naval -Premio Vergara Vilariño e Cidade de Ourense de poesía- e o incio Sudeep Sen, un destacado nome da nova xeración de autores indios en lingua inglesa. De Sudeep Sen ven de saír publicada unha selección de poemas en edición bilingüe inglés-galego traducidos pola propia Yolanda Castaño. O ciclo péchase agora con este encontro poético ate outubro no que se agarda que comece unha nova edición.


Summary: O prazo de 2020, sinalado polo ex-ministro do PP e asumido por Ábalos ao chegar ao Goberno, está no aire ao ser imposible calcular con exactitude a duración das probas de seguridade previas á entrada en servizo. O actual ministro torna no primeiro alto cargo do Goberno central que liga os prazos do AVE coas leccións do accidente de Angrois, pero tras asumir como propios os axustados prazos do Goberno do PP

Outro ministro máis no sarillo de lle pór datas á entrada en servizo da conexión ferroviaria de alta velocidade coa Meseta. O titular de Transportes -nova denominación do Ministerio de Fomento- do Goberno de España, José Luis Ábalos, acudiu este venres á Coruña a entregar o Premio Nacional de Arquitectura que concede o seu departamento a Manuel Gallego Jorreto. Alí, como era de agardar, foi cuestionado a respecto dos prazos do AVE galego nunha semana na que foron noticia por duplo motivo. E alí desprazou a entrada en servizo de 2020 a 2021 mentres Alberto Núñez Feijóo utilizaba o discurso concibido como homenaxe ao arquitecto para axitar esta controversia.O informe do Tribunal de Cuentas que revelou paralizacións irregulares dos traballos en 2016 e 2017 e as declaracións dun voceiro da Comisión Europea en España, insistindo en que o prazo de finalización a Galicia a efectos da UE é 2022, -data que Adif di que indicou con marxe para non perder fondos europeos ante posibles demoras- axitaron un dos debates preferidos da Xunta no seu tirapuxa co Goberno do PSOE. O mesmo que propio Ábalos herdou en 2018 asumindo os prazos que o seu predecesor, o popular Íñigo de la Serna, dera por bos cando deu en admitir que a prometidísima data de 2018 era imposible: entrada en servizo en 2020 do groso da liña ata Madrid.O prazo de 2020, sinalado polo ex-ministro do PP e asumido por Ábalos ao chegar ao Goberno, está no aire ao ser imposible calcular con exactitude a duración das probas de seguridade previas á entrada en servizoEse prazo de 2020 está no aire ao ser imposible calcular con exactitude a duración das probas de seguridade previas á entrada en servizo. As mesmas que, baixo a sombra do accidente de Angrois duran máis que noutrora. E nelas pon agora o foco o propio Ábalos, indicando en resposta á prensa na Coruña que no treito de Zamora a Pedralba de la Pradería -na Seabra- "están a piques de concluír as probas de seguridade", que "van moi ben". Acto seguido, agrega, estas probas entrarán xa en territorio galego, ata as proximidades de Ourense. Ademais, especificou, está operativo ata Zamora o sistema de control constante da velocidade ERTMS. O mesmo que puido evitar o accidente de Angrois.Ábalos torna no primeiro alto cargo do Goberno central que liga os prazos do AVE coas leccións do accidente de Angrois, pero faino despois de asumir como propios os axustados prazos do Goberno do PP O feito de que sexan as probas de seguridade as que marcan o ritmo "en Galicia enténdese moi ben, porque hai moita sensibilidade en torno á seguridade", enfatizou o ministro Ábalos, como recolle La Opinión, evocando así o sinistro de Angrois. O titular de Transportes torna así no primeiro alto cargo do Goberno de España que liga directamente os prazos do AVE coas leccións do accidente no que morreron 80 persoas en 2013. Pero faino, non obstante, despois de asumir como propios os axustados prazos que indicara o Goberno do PP -entrada en servizo en 2020. Non obstante, agora indica que "sempre se falou de 2021" e é o horizonte que está disposto a "manter" nun escenario no que a Xunta pide que o AVE estea operativo para o Xacobeo. Esa celebración, advirte Ábalos para evitar cinguirse a un mes en concreto, é "todo o ano".As referencias do ministro a primar a seguridade chegan mentres as vítimas de Angrois seguen a reclamar a apertura dunha investigación técnica independente sobre o sucedido, como pide a UEAs referencias do ministro a primar a seguridade e a introdución dos ecos daquel accidente no debate sobre os prazos do AVE chegan nun contexto no que, non obstante, as vítimas do descarrilamento seguen a reclamarlle a apertura dunha investigación técnica independente sobre o sucedido, reclamación que formulou a Comisión Europea e que polo momento o actual Goberno non atendeu, igual que tampouco atendera o Executivo de Mariano Rajoy. Así o lembraba a Plataforma Víctimas Alvia 04155 esta mesma semana nunha carta ao novo vicepresidente segundo do Goberno central, Pablo Iglesias.Mentres Ábalos sinalaba todos estes matices e indicaba o que semella un novo prazo, 2021, Feijóo dispúñase a utilizar o seu discurso na entrega do premio a Gallego Jorreto para axitar a cuestións das datas, un dos eixos do seu enfrontamento co Executivo que preside Pedro Sánchez. O AVE, proclamou o presidente da Xunta, non debe ser "vítima de incomprensibles malabarismos coas datas"


Summary: Máis de 400 persoas participaron este domingo no acto, organizado na Illa de San Simón pola Iniciativa Galega pola Memoria. Demandouse a derrogación da lei de amnistía e lembrouse que o Estado está a incumprir as recomendacións da ONU.

A Illa de San Simón acolleu, un ano máis, a Homenaxe Nacional ás vítimas da ditadura franquista, un acto organizado polas asociacións que fan parte da Iniciativa Galega pola Memoria e no que participaron máis de 400 persoas. A xuntanza deste domingo estivo centrada desta volta na reivindicación da memoria das persoas exiliadas por causa da represión. O acto contou coa testemuño de Darío Rivas, quen aos 94 anos lidera a querela na Arxentina contra os responsables do xenocidio iniciado en 1936, entre cuxas vítimas se atopa o seu pai, alcalde de Castro de Rei executado por falanxistas. A IGM reiterou demandas centrais noutras homenaxes, como a derrogación da lei de amnistía, lembrándolle ao Estado español que está a incumprir coas recentes recomendacións que en materia de dereitos humanos fíxolle Nacións Unidas. Tamén se reclamou a devolución á illa de San Simón, un dos maiores campos de concentración montados polo franquismo entre 1936 e 1943, do seu carácter de lugar de memoria. Demandouse igualmente "o debido recoñecemento ás familias da parroquia de Cesantes, polo seu labor solidario e humanitario naquel período cos repesaliados e as súas familias". Os asistentes á homenaxe chegaron á illa en catro quendas dun barco que partiu do porto de San Andrés de Cobres (Vilaboa). A homenaxe comezou coa interpretación do Himno de Riego por parte dun grupo de gaitas. Fernando Souto (da CRMH da Coruña) fixo un resumo aos presentes das demandas históricas da IGM, para logo dar paso á lectura por parte de Queta Molas (ARMH de Marín) dun texto de Luís Bará (Asociación "A Regaduxa" de Vilaboa) que lembrou o testemuño de Isabel Gómez Costas e a súa familia, veciños de Redondela, que marcharon ao exilio no ano 1937. Darío Rivas foi presentado polo músico e mestre Mero a quen une unha longa relación de amizade. Foi, segundo relatan os responsables da Iniciativa Galega pola Memoria, un "espazo da homenaxe altamente emotivo para eles e o público que seguiu cun silencio respectuoso a lembranza das horas difíciles que viviron esas familias de Lugo". A intervención de Darío Rivas puxo broche final ao acto xunto coas tradicionais soltas de pombas e achegas florais que familiares e amigos das vítimas achegaron un ano máis a San Simón. O Himno Galego pechou a homenaxe. Recoñecemento aos mariños asasinados en Ferrol Durante os actos deste domingo presentouse, ademais, a Asociación de Familiares de Mariños vítimas do franquismo na Base Naval de Ferrol. A entidade destacou que "no 79º aniversario dos enfrontamentos por defender os buques na Base Naval de Ferrol, vémonos na necesidade de organizarnos para darlles visibilidade as nosas vítimas familiares aínda ocultas e profundamente discriminadas, dada a importancia histórica que teñen, tanto na historia de Ferrol, como de Galicia e do Estado Español en canto á resistencia e perda dos buques que estes mariños protexeron e polo cal perderon a vida a través de penas de morte, paseos e crueis permanencias en prisión". Piden "a anulación dos procesos xudiciais do franquismo xunto ás condenas derivadas dos mesmos", reivindican a Base Naval e Arsenal Militar de Ferrol como Lugar de Memoria sinalado e recoñecido institucionalmente, a retirada dos "nomes de exaltación franquista do rueiro do Arsenal Militar de Ferrol, segundo estudo xa realizado por historiadores locais", o recoñecemento da "existencia do campo de concentración da Escollera dentro da Base Naval" e a súa "sinalización exacta" e "a realización dunha homenaxe anual e institucional contando con representación das familias represaliadas dedicado a todas as vítimas da mariña da Base Naval de Ferrol".


Summary: O grupo popular vira as costas á proposta do BNG e di que "non" defende "o modelo intervencionista", segundo o deputado Hipólito Fariñas.

A iniciativa foi proposta na Comisión sexta polo grupo parlamentar do BNG que xa achegara hai un ano unha iniciativa semellante. A proposta d@s nacionalistas visa agrupar as sociedades mercantís galegas de carácter público e aqueloutras empresas que tiveran percibido axudas da administración para deseñar unha estratexia industrial pública que free a destrución deste sector en Galiza. A deputada do Bloque, Carme Adán, debullou os dados da filiación á Seguridade Social para exemplificar a "evolución" do sector e dar conta da súa "situación" e "perspectivas" de futuro. Neste senso, desde que Alberto Núñez Feijóo chegou á Xunta de Galiza en marzo de 2009 perdéronse no noso país 35.536 filiad@s, o 21,8% situándose, após a construción, como "o sector onde se perdeu maior volume de filiados", tanto en números relativos como absolutos, acrecentou a parlamentar. O sector industrial galego perdeu 35.536 filiacións á Seguridade Social desde que goberna Feijóo A diagnose do grupo nacionalista foi partillada polas demais forzas da oposición. Tanto AGE como o PSdeG, advertiron da "desindustrialización" de Galiza e das consecuencias que a queda deste sector supón para a economía do país. Abel Losada, asegurou desde as ringleiras socialistas que "o índice de produción industrial" no país "caeu catro veces máis que no conxunto de España", de acordo cos dados publicados polo INE. Un feito que, defenden, urxe a intervención pública para reverter a situación e evitar que Galiza se torne nun país "sen futuro" e "dependente", afirmou Chelo Martínez en nome de Alternativa Galega de Esquerda. O PP rexeita o "modelo intervencionista" Porén, o grupo que apoia o goberno, rexeitou a proposta do Bloque por considerar que a iniciativa reflicte "dous modelos distintos" de "entender" e "defender" o tecido industrial galego. "Non defendemos o modelo intervencionista", asegurou o deputado Hipólito Fariñas. Para o popular Galiza conta na actualidade cun "modelo de desenvolvemento propio" baseado en entidades como o IGAPE e na achega de "créditos participativos" através da administración. O PP defende a súa xestión que para a oposición se basea en "subvencións" e "auto-bombo" Fariñas defendeu a xestión do Partido Popular asegurando que "os dados están riba da mesa". Malia as críticas da oposición á queda das filiacións á Seguridade Social e do volume de produción, para @s populares, as demais forzas políticas "nunca ven nada positivo no que fai este goberno". Así as cousas, desde o Bloque denuncian que a política industrial do PP se basee nas "subvencións" e o "auto-bombo". Medidas, sinalou Carme Adán, que "non garanten o emprego" nen "a viabilidade" ao tempo que, denunciou, "benefician en moitos casos só aos empresarios". "O modelo que temos non funciona", sentenciou Adán, "tampouco o IGAPE", dixo. Órgao para o que pediu tamén "unha reforma".