Summary: O PP votou en contra e Ciudadanos abstívose na votación sobre a proposición non de lei defendida polo parlamentar do grupo de Podemos-En Marea Antón Gómez Reino.

O Congreso español aprobou esta cuarta feira a anulación da prórroga a ENCE, ao prosperar a proposición non de lei presentada polo grupo confederal de Podemos do que fai parte En Marea, que contou cos votos en contra do PP e a abstención de Ciudadanos. A favor, o resto dos grupos. "Solicitamos anular a prórroga a ENCE pois hai decisións que se toman en 15 minutos mais teñen consecuencias durante séculos", dixo na defensa da PNL o deputado de En Marea Antón Gómez Reino, membro de Podemos, que lembrou que da man da pasteira ía o monocultivo de eucalipto con todo o que iso xera na Galiza. "Galiza non se vende, señor Feijóo e señor Rajoy. O seu lixo mellor fóra da Ría", concluiu en galego a súa intervención o deputado Gómez Reino "Prorrogan unha empresa privatizada, poboada de ex-altos cargos do PP e que destaca polos súa agresividade co ecosistema", dixo, ao tempo que apontaba que "non xera nin riqueza nin emprego nin riqueza fiscal pois está domiciliada na Castellana de Madrid". O parlamentar de En Marea apelou mesmo o PP a que apoiase a moción, sendo "coherentes" co que o propio PPdeG ten defendido en época electoral a prol de retirar a pasteira da Ría de Pontevedra. Gómez Reino puxo o ramo á súa intervención citando Eduardo Galeano, "un uruguaio que se posicionou contra as papeleiras no seu país". "As celulosas? Ah, si, os monstros que xeran bosques industriais artificiais, que resecan a terra e que a xente chama bosques mudos, porque neles non cantan os paxaros". Na votación da PNL presentada polo grupo confederal do que fai parte En Marea, esta obtivo 23 votos a favor, 15 en contra e 5 abstencións. Plataforma ENCE Fóra da Ría: "O Goberno en funcións non pode atrancar a comarca de Pontevedra durante 60 anos máis" Con motivo da defensa da PNL, asistiron ao Congreso nesta xornada o membro da Plataforma ENCE Fóra da Ría, Xulio Carmona, e mailo portavoz da Marea Pontevedra, Luis Rei. Para Xulio Carmona "o Goberno en funcións non pode atrancar a comarca de Pontevedra durante 60 anos máis. Agora mesmo hai sensibilidades no Parlamento e pódese botar para atrás algo que nunca se debeu aprobar. Isto non remata, irá acompañado de novas mobilizacións para impedir que os intereses privados e as portas xiratorias sexan os que se impoñan nesta decisión".


Summary: Que o decreto que prevé a exhumación de Franco se tramite como proxecto de lei para dese xeito abrir tamén o camiño que leve ao retorno ao público do Pazo de Meirás. Iso é o que pediu este sábado o alcalde de Sada, Benito Portela (SadaMaioría), após ver inserido o decreto no BOE.

Se o decreto se tramitar como proxecto de lei, as e os parlamentares poderíano modificar vía emendas. Dese xeito, abriríase a posibilidade de que esta norma legal contemplase os mecanismos para que o Pazo de Meirás —espoliado polo ditador como botín de guerra— se restituíse ao patrimonio público. Así o defendeu este sábado o alcalde de Sada, quen —por meio dun comunicado de imprensa— mostrou a súa confianza en que unha eventual emenda nese sentido contase co apoio de todas as forzas políticas con representación parlamentar (non parece probábel tendo en conta que nen PP nen Cs teñen intención de respaldar no Congreso o decreto de exhumación dos restos mortais do ditador). Porén, para Benito Portela a tramitación do decreto como proxecto de lei constitúe "unha oportunidade histórica para acabar coa vergoña democrática que supón que os herdeiros do ditador continúen a detentar o Pazo de Meirás". En todo caso, se modifique ou non a Lei da Memoria Histórica por esta vía, o goberno local de Sada insta o executivo de Pedro Sánchez a que "acorde e ordene xa á avogacía do estado o exercicio das accións xudiciais para recuperar o Pazo para a titularidade e usos públicos". A familia si que se fará cargo dos restos de Franco Este mesmo sábado, un dos netos de Franco, Francis Franco, revelou nunha entrevista en La Razón que a familia do ditador si que recibirá o seu cadáver. "Non o imos deixar en mans do goberno", dixo. Os Franco formularán alegacións contra o decreto aprobado polo goberno a pasada sexta feira, mais, segundo avanzou o seu neto, non teñen previsto recorrer a norma legal. "Gastar diñeiro en contra dun goberno é perder o tempo, porque se o fan e o exhuman sería un brindis ao sol", dixo.


Summary: Fagamos pois aquilo que se puider facer, aquilo que crear consensos, aquilo que axudar ás persoas e aos políticos no seu traballo e na súa vida diaria. Transitar para un escenario de oficialidade de ambas as normas gráficas só traerá grandes vantaxes e moi poucos inconvenientes a todas.

As diferentes políticas de língua que governo ou diferentes agentes sociais costumaram desenvolver realizam atos e criam realidades de diferente teor e profundidade.Sabemos que tudo é enriquecedor mas reconhecemos também as diferenças evidentes entre um tipo de propostas de promoção da língua e outras. Algumas propostas ou campanhas são menores e de mudanças individuais como as de difusão ou promoção de hábitos: "Fálalle en galego", "Entre nós en galego", "Recuperarmos os apelidos galegos" e outras são propostas fundamentais ou autênticos programas políticos de maior transcendência porque confirmam direitos e liberdades e configuram o agir do Governo como instituição, independentemente de quem estiver a governar numa determinada altura.As normas que deste tipo devemos citar são sem dúvida o Estatuto de 1981 e o decreto galego 3/1983 que capacitou a Real Academia Galega para elaborar uma norma promovida pelo governo.Portanto há 35-37 anos da oficialidade (não isenta de polémica) da nossa língua.Mas se quisermos falar em normas consensuais que permitiram, de maneira unânime, criar um sentimento de que todas, independentemente da cor política, rumamos na mesma direção não é nestes primeiros documentos, ou nos decretos governamentais de um determinado governo, em que devemos reparar, mas nas leis e planos aprovados no Parlamento após o ano 2000.O primeiro texto legal deste tipo foi o plano de normalização de 2004 totalmente consensual dentro e fora do hemiciclo. Portanto um antes e um depois nas políticas de língua ao converter a sua promoção em assunto transversal, unânime e sem lugar a dúvidas prioritário para o nosso Governo.A ILP-Paz andrade com 17.000 cidadãos apoiantes foi também um acordo que colocou a língua e a maneira em que devemos promover a sua potencialidade num novo patamar, fora de discussões normativas e assente em acordos de utilidade e potencialidade económicas.Já nestes últimos tempos, em outubro deste ano 2018, o nosso parlamento aprovou também por unanimidade na sua resolução nº 12ª do "Debate anual de política geral"o seguinte texto consensual:" O Parlamento insta à Junta a adotar as medidas que forem necessárias, antes de finalizar a presente legislatura, para impulsar a solicitude de admissão da Galiza como membro na Comunidade dos Países de Língua Portuguesa"É portanto neste contexto, e não noutro, que surge uma proposta a debate que a ninguém deverá deixar indiferente.A AGAL propõe duas normas gráficas legais e reconhecidas para o galego, uma com base na grafia castelhana, a conhecida como norma RAG, de uso atual nas escolas e administrações. E outra com base na grafia portuguesa ou medieval. Ou se quisermos no contexto atual: galego autonómico e galego internacional.A ninguém escapa a importância do que se tem entre mãos, pois uma solução deste teor poderá acabar de vez com grande parte das polémicas e conflitos que tanta energia nos fizeram e fazem perder na promoção da língua. As dificuldades que pode haver serão mínimas, será sobretudo questão de vontade social e política.Falemos portanto das vantagens que isto poderá trazer como já está a ser referido melhor do que eu por outras pessoas:Para os cidadãos que querem utilizar e aprender português permitirá desenvolver mais ajeitadamente o ensino do português sem perderem nenhum direito a continuar a utilizar e conhecer o galego autonómico, pois não esqueçamos que estudos e emprego fazem necessário conhecermos a norma atual do galego mas também, em outras ocasiões, será necessário o conhecimento da norma portuguesa quer no emprego quer nos estudos.Já não falemos do que ajudará a melhorar o nosso galego, pois é sabido que, com o português ao lado, o galego usa-se mais e melhor.Para o governo, aprovar a norma do português como galego internacional ao lado da norma atual como galego autonómico, traz três vantagens: permitirá veicular à perfeição a entrada da Galiza na CPLP pois uma das exigências será termos o português como língua oficial; ao mesmo tempo ratifica o direito individual dos cidadãos a livremente utilizarem a língua como queiram e, ainda, cria as condições para desenvolver políticas económicas e de idiomas em ambas normas.E isto nem põe em causa a independência do atual galego escrito nem o tipo de galego ensinado na escola como normativo.Adiantemos por uma vez acontecimentos para sabermos onde e o quê se quere debater. Imaginemos que esta ideia lançada à arena publica adquire mais e mais adeptos, como de certeza fará. Imaginemos a melhor das situações.Veremos portanto durante este ano talvez ao Suso de Toro, ao sr. Feijoo ou ao sr. Nestor Rego a defender este posicionamento? Veremos à sra. Garcia Negro, Xavier Alcalá ou sr. F. Leiceaga falando das bondades desta proposta. Ver-se-ão a sra. Ana Pontón, o sr. Luís Villares ou o sr. A Gómez-Reino falando em favor deste repto lançado pela AGAL?E A Mesa, Via Galego, a RAG, a AGLP, o sr. Valentin Garcia ou a rede Galilusofonia apoiarão este tema.?Eu espero bem que sim, a língua tem todo a ganhar e nós, os seus falantes, com ela.Viajemos ao futuro. Chegado pois o momento como se poderá realizar esta oficialidade duma nova norma?Há no mínimo duas vias reais.Por um lado a via executiva do Governo: solicitar a ratificação do Acordo Ortografico para uso internacional. Isto faria todo o sentido seguindo o percurso da exposição de motivos da ILP-Paz Andrade: "o autor a quem foi dedicado o Dia das Letras de 2012, chegou a exercer como vice-presidente da Comissão Galega do Acordo Ortográfico". Para isto será preciso contar com a permissão e o apoio diplomático de Madrid, mas a plena competência para regular a(s) norma(s) da língua são exclusivas da Comunidade AutónomaPor outro lado a via deliberativa do Parlamento: debater numa comissão ao efeito uma proposta consensual solicitando opinião a todas as entidades e coletivos da língua sobre a idoneidade de tornarmos oficial o uso social das duas grafias. Depois deveria endereçar uma proposta fechada ao Governo Galego.Houve ainda há 15 anos uma terceira via legal (aquando a possível reforma do estatuto), mas não tem visos de realidade plebiscitarmos um novo estatuto neste contexto de 2018.Façamos pois aquilo que se puder fazer, aquilo que criar consensos, aquilo que ajudar às pessoas e aos políticos no seu trabalho e na sua vida diária.Transitar para um cenário de oficialidade de ambas as normas gráficas só trará grandes vantagens e muito poucos inconvenientes a todas.Façamos pois nossos os sonhos de Castelão e de Paz Andrade, e avancemos sempre com consensos e unidade arredor da língua. Un tellado a dúas augas. Dúas normas para a lingua comúnAs distintas políticas de lingua que goberno ou distintos axentes sociais acostumaron desenvolver realizan actos e crean realidades de distinta teor e profundidade.Sabemos que todo é enriquecedor mais recoñecemos tamén as diferenzas evidentes entre un tipo de propostas de promoción da lingua e outras. Algunhas propostas ou campañas son menores e de mudanzas individuais como as de difusión ou promoción de hábitos: "Fálalle en galego", "Entre nós en galego", "Recuperarmos os apelidos galegos" e outras son propostas fundamentais ou auténticos programas políticos de maior transcendencia porque confirman dereitos e liberdades e configuran o actuar do Goberno como institución, independentemente de quen estiver a gobernar nunha determinada altura.As normas que deste tipo debemos citar son sen dúbida o Estatuto de 1981 e o decreto galego 3/1983 que capacitou a Real Academia Galega para elaborar unha norma promovida polo goberno.Por tanto hai 35-37 anos da oficialidade (non exenta de polémica) da nosa lingua.Mais se quixermos falar en normas consensuais que permitiron, de maneira unánime, crear un sentimento de que todas, independentemente da cor política, navegamos na mesma dirección non é nestes primeiros documentos, ou nos decretos gobernamentais dun determinado goberno, en que debemos reparar, mais nas leis e planos aprobados no Parlamento após o ano 2000.O primeiro texto legal deste tipo foi o plan de normalización totalmente consensual dentro e fóra do hemiciclo. É pois un antes e un despois nas políticas de lingua ao converter a súa promoción en asunto transversal, unánime e sen lugar a dúbidas prioritario para o noso Goberno.A ILP-Paz andrade con 17.000 cidadáns apoiantes foi tamén un acordo que colocou a lingua e a maneira en que debemos promover a súa potencialidade nunha nova posición, fóra de discusións normativas e asentado en acordos de utilidade e potencialidade económicas.Xa estes últimos tempos, en Outubro deste ano 2018, o noso parlamento aprobou, tamén por unanimidade, na súa resolución nº 12ª do "Debate anual de política xeral" o seguinte texto consensual:"O Parlamento insta á Xunta a adoptar as medidas que foren necesarias, antes de finalizar a presente lexislatura, para impulsar a solicitude de admissão da Galiza como membro na Comunidade dos Países de Lingua Portuguesa"É pois neste contexto, e non noutro, que xorde unha proposta a debate que a ninguén deberá deixar indiferente. A AGAL propón dúas normas gráficas legais e recoñecidas para o galego, unha con base na grafia castelá, a coñecida como norma RAG, de uso actual nas escolas e administracións. E outra con base na grafia portuguesa ou medieval. Ou se quixermos no contexto actual: galego autonómico e galego internacional.A ninguén escapa a importancia do que se ten entre mans, pois unha solución deste tipo poderá acabar para sempre con gran parte das polémicas e conflitos que tanta enerxía nos fixeron e fan perder na promoción da lingua. As dificultades que pode haber serán mínimas, será sobre todo cuestión de vontade social e política.Falemos por tanto das vantaxes que isto poderá traguer como xa está a ser referido mellor do que eu por outras persoas:Para os cidadáns que queren utilizar e aprender portugués permitirá desenvolver máis axeitadamente o ensino do portugués sen perderen ningún dereito a continuar a utilizar e coñecer o galego autonómico, pois non esquezamos que estudos e emprego fan necesario coñecermos a norma actual do galego mais tamén, noutras ocasións, será necesario o coñecemento da norma portuguesa ou no emprego ou nos estudos.Xa non falemos do que axudará a mellorar o noso galego, pois é sabido que, co portugués ao lado, o galego úsase máis e mellor.Para o goberno, aprobar a norma do portugués como galego internacional ao lado da norma actual como galego autonómico, trae tres vantaxes: permitirá veicular á perfección a entrada da Galiza na CPLP pois unha das esixencias será termos o portugués como lingua oficial; ao mesmo tempo ratifica o dereito individual dos cidadáns a libremente utilizaren a lingua como queiran e, aínda, crea as condicións para desenvolver políticas económicas e de idiomas en ambas normas.E isto non pon en dúbida a independencia do actual galego escrito nin o tipo de galego ensinado na escola como normativo.Adiantemos por unha vez acontecementos para sabermos onde e o qué se quere debater. Imaxinemos que esta idea lanzada à arena publica adquire máis e máis adeptos, como de certeza fará. Imaxinemos a mellor das situacións.Veremos por tanto durante este ano talvez ao Suso de Toro, ao sr. Feijoo ou ao sr. Nestor Rego a defender este posicionamento? Veremos á sra. Garcia Negro, o Xavier Alcalá ou o sr. F. Leiceaga falando das bondades desta proposta. Veranse a sra. Ana Pontón, o sr. Luís Villares ou o sr. A Gómez-Reino falando en favor deste reto lanzado pola AGAL?E A Mesa, Vía Galego, a RAG, a AGLP, o sr. Valentin Garcia ou a rede Galilusofonia apoiarán este tema.?Eu espero ben que si, a lingua ten todo a gañar e nós, os seus falantes, con ela.Viaxemos ao futuro. Chegado pois o momento como se poderá realizar esta oficialidade dunha nova norma?Hai como mínimo dúas vías reais.Por un lado a vía executiva do Goberno: solicitar a ratificación do Acordo Ortografico para uso internacional. Isto faría todo o sentido seguindo o a exposición de motivos da ILP-Paz Andrade: "o autor a quen foi dedicado o Día das Letras de 2012, chegou a exercer como vicepresidente da Comissão Galega do Acordo Ortográfico". Para isto será preciso contar co permiso e o apoio diplomático de Madrid, mais a plena competencia para regular a(s) norma(s) da lingua son exclusivas da Comunidade Autónoma.Por outro lado a vía deliberativa do Parlamento: debatir nunha comisión ao efecto unha proposta consensual solicitando opinión a todas as entidades e colectivos da lingua sobre a idoneidade de tornarmos oficial o uso social das dúas grafias. Despois debería enderezar unha proposta pechada ao Goberno Galego.Houbo hai 15 anos aínda unha terceira vía legal (cando a posíbel reforma do estatuto), mais non ten visos de realidade plebiscitarmos un novo estatuto neste contexto de 2018.Fagamos pois aquilo que se puider facer, aquilo que crear consensos, aquilo que axudar ás persoas e aos políticos no seu traballo e na súa vida diaria.Transitar para un escenario de oficialidade de ambas as normas gráficas só traerá grandes vantaxes e moi poucos inconvenientes a todas.Fagamos pois nosos os soños de Castelao e de Paz Andrade, e avancemos sempre con consensos e unidade arredor da lingua.


Summary: Informes policiais aos que tivo acceso Europa Press colocan agora a responsabilidade dos incidentes ocorridos após a manifestación do 22-M en Madrid en organizacións de ideoloxía anarquista.

Semanas atrás, a Cadea SER dixo que fontes policiais apuntaban a unha hipotética escisión de Resistencia Galega como autora dos incidentes. A información era absolutamente disparatada ao sinalar a participación de 150 activistas desa eventual esgazadura de RG [cando fontes do Ministerio do Interior estimaban que a matriz da suposta organización tería só 15 activistas disponíbeis]. Agora, son outros informes policiais, desta volta citados por Europa Press, os que exonerarían de toda responsabilidade á organización Resistencia Galega, grupo sobre cuxa existencia se ten aínda de pronunciar o Tribunal Supremo após estimar un recurso interposto polas defensas dos pres@s independentistas galeg@s. Eses pres@s independentistas galeg@s non só negan a súa pertenza a organización armada algunha, senón que tamén teñen expresado o seu compromiso a favor das vías exclusivamente políticas e democráticas. Sectores políticos e sociais da Galiza achan que Resistencia Galega só existe na imaxinación do Ministerio do Interior como unha estratexia de criminalización do independentismo e, por extensión, do nacionalismo galego.


Summary: A medida é preventiva e até que se tome unha decisión definitiva sobre o traslado dos restos do ditador.

Francisco Franco non será exhumado a vindeira segunda feira do Val dos Caídos, tal e como prevía o goberno español, para trasladalo ao cemiterio do Pardo. A sección IV do Tribunal Supremo aceptou por unanimidade as medidas preventivas solicitadas pola familia do ditador, á espera de resolver o recurso presentado perante o alto tribunal. A razón argumentada polos maxistrados e maxistradas para esta paralización é a de evitar o prexuizo que causaría aos que recorreron, os netos de Franco, e "especialmente aos intereses públicos encarnados no Estado", se o recurso da familia Franco fose estimado e "fose preciso devolvelos ao lugar onde se atopan". Esta decisión do Tribunal Supremo supón un novo tropezo no intento do goberno de Pedro Sánchez de que Francisco Franco non continúe no Val dos Caídos, onde foi enterrado en 1975. O Goberno asume a decisión do Supremo mais está convencido de que finalmente a xustiza desestimará o recurso da familia e acabará permitindo o traslado dos restos de Franco.


Summary: O presidente da Xunta viaxa a Madrid para arroupar a Casado no peche de campaña e o PP non fai acto final en Galiza.

A campaña electoral das xerais basculou entre dous polos. Por unha banda fixo forza a reivindicación de democracia e o dereito dos pobos a decidir e, pola outra, a exaltación centralista e as promesas de afondar na unidade de España. O presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feixoo, centrou os actos destas semanas en chamar á non división do voto de dereitas, en referencia aos bos resultados que prognostican os inquéritos a Ciudadanos e Vox. O presidente da Xunta prefire acompañar a Pablo Casado en Madrid antes que fechar a campaña electoral no seu país Seguindo a liña oficial do Partido Popular de pular aínda máis pola recentralización do Estado, Feixoo acode no último día de campaña electoral ao acto de feche de Pablo Casado en Madrid, deixando pois a Galiza sen ningún acto oficial do partido conservador. O presidente da Xunta e máximo cargo do PP galego prefire así acompañar a Pablo Casado no madrileño WiZink Center antes que fechar a campaña electoral no seu país. De feito, a última convocatoria aos medios en Galiza que realizou o PP foi esta sexta feira ao mediodía en Vigo, evento co que culminan o remate da súa carreira electoral na Galiza. O discurso recentralizador marcou as intervencións de Alberto Núñez Feixoo nos mitins de campaña O discurso recentralizador marcou as intervencións de Alberto Núñez Feixoo nos mitins de campaña, como no caso de Ourense, onde afirmou que "até os que teñen carné e cargos en Ciudadanos e Vox" deberían votar o Partido Popular no Senado "para que haxa unha maioría que apoie o 155". No mitin da Coruña desta quinta feira tamén volveu chamar as persoas motivadas polos outros dous partidos da dereita española a votar polo PP , xa que "Partido Popular só hai un" a modo de chiscadela para que o votante rexeite imitacións. Mentres tanto, a campaña chega ao seu remate, e os intereses das galegas e galegos, o que Galiza se xoga e as súas problemáticas continúan sen asomar cabeza nos discursos do presidente da Xunta, quen reiterou nos seus mitins que dar o voto ao PP é asegurar a aplicación para Catalunya do artigo 155 da Constitución. Durante o que levamos de precampaña e campaña, o discurso recentralizador do PP tamén chegou ao pleno do Paramento, cun presidente da Xunta que optou por desdicirse reiteradas veces, primeiro apostando por conquerir mesmas competencias ca Euskadi e Catalunya para ao día seguinte apuntarse ao discurso de Casado e o programa do PP que avoga por unha moratoria ás transferencias e non ceder ningunha máis.


O venres, no reitorado da Universidade da Coruña, concedéronlle o grao de Doutor Honoris Causa a Manuel Rivas e a John Rutherfor e entregáronlle a merecidísima Medalla de Ouro a José María Barja. Foi un acto solemne, obviamente, cargado de emotividade porque detrás de cada un destes homes hai un fondo compromiso por Galiza, por facer país, cada un á súa maneira pero todas elas enormemente enriquecedoras e necesarias. Barja recordounos a todos a importancia da Universidade para acadar o progreso económico e o desenvolvemento social. É certo, a Universidade hai que defendela con unllas e dentes e garantir a súa independencia como unha institución esencial para o conxunto da sociedade. Parece mentira que no século XXI nos teñan que repetir estas cousas de cando en vez, pero a verdade é que é necesario. Nun momento no que na tele nos bombardean con programas do tipo "teño tres carreiras universitarias e traballo de camareiro", a falla de fondos ou as reduccións orzamentarias agobian máis da conta, cómpre defender uns dos motores fundamentais da nosa sociedade. Barja foi un bo reitor que soubo xestionar con eficiencia e compromiso. Barja foi un bo reitor que soubo xestionar con eficiencia e compromiso O discurso pronunciado por Rivas estivo moi ben, el sempre fai conmover ao auditorio. Comezou dicindo que os galegos sabemos dar as grazas. Para min, o mellor de todo foi a primeira parte, cando fixo unha reflexión acerca da importancia de escribir en galego e de defender a nosa lingua. "Non hai que conformarse con vivir, hai que seguir vivindo". Porque escribir en galego é ser un auténtico ecoloxista tratando de salvar unha especie ameazada, en perigo de extinción Porque escribir en galego é ser un auténtico ecoloxista tratando de salvar unha especie ameazada, en perigo de extinción. "Un agromar da folla con vento propio". Unha frase preciosa que garda tras de si un compromiso non sempre doado. Aparte do que a escrita de Rivas poida ofrecer á historia da literatura, a súa contribución a proxectar o noso idioma fora das nosas alfádegas e a súa dignificación era o que realmente se valoraba esta mañán no paraninfo. Así que, como Rivas, sexamos ecoloxistas, contribuamos a protexer unha especie ameazada. O tradutor, hispanista, galeguista, londinense e ribadense Rutherford é un tipo entrañable. Encántame a súa retranca da Mariña lucense que tan ben coñezo, cinguida ao finísimo humor inglés que tanto me gusta O tradutor, hispanista, galeguista, londinense e ribadense Rutherford é un tipo entrañable. Encántame a súa retranca da Mariña lucense que tan ben coñezo, cinguida ao finísimo humor inglés que tanto me gusta. Estas dúas cousas mestúraas o señor Rutherfor conxugadas cunha fermosa e antropolóxica admiración cara nós como galegos. Ás veces ten que vir alguén de fora a dicirnos canto valemos e o contraproducente que é sentir autoodio. Pero a min non me molesta que mo recorden, ao contrario, ogallá mo lembrasen todos os días e non pensara de cando en vez que vivo no fucking corner. A súa teoría acerca da importancia da achega da periferia ao centro en casos de regresión como a actual, pareceume moi interesante e desde logo, non vai nada desencamiñada. Hai poucas semanas estiven en Madrid e non sei se é pola depresión económica ou pola depresión que teñen os madrileños por ter que soportar á Botella e á Aguirre ao mesmo tempo, pero o certo é que o ambiente social que se respira é peor ca o noso. A xente está máis apagada, máis gris, mentres que aquí, por exemplo, hai que ver como celebramos o Entroido. Isto foi unha das cousas galegas das que namorou Rutherford: a vida na "periferia da periferia" é máis humana. Máis pobre tamén, pero máis humana. Isto foi unha das cousas galegas das que namorou Rutherford: a vida na "periferia da periferia" é máis humana. Máis pobre tamén, pero máis humana. O venres foi un día de festa para a Universidade da Coruña e para Galiza tamén. O noso país é un pouco máis forte e un pouco máis digno cando fan vestir, con tino, as luvas brancas da sabedoría. Grazas.


Summary: Pedro Sánchez xustificou o seu cambio de postura sobre a soberanía do Sáhara en que a situación con respecto ás relacións con Marrocos era insostíbel. O resto dos grupos do Congreso fixeron críticas ao postulado de Pedro Sánchez.

O xefe do Executivo estatal, Pedro Sánchez, xustificou onte durante unha visita á cidade de Ceuta o seu cambio de posición, que se coñeceu a través dunha carta cuxo contido íntegro foi revelado na cuarta feira, con respecto á soberanía do pobo saharauí. Sánchez argumentou que a situación con respecto a Marrocos era insostíbel e que necesitaba resolverse xa. Pedro Sánchez, a Mohamed VI: "A prosperidade de Marrocos está ligada á do Estado español" O presidente español, que evitou aclarar se o Estado español ten garantías sobre Ceuta e Melilla nin se tiña comunicado a súa posición a Alxeria, engadiu o pretexto de ter seguido "a posición que tamén manifestaron outras nacións moi potentes da Unión Europea como Francia e Alemaña", á vez que cualificou a proposta marroquí sobre a autonomía do Sáhara Occidental como "a máis seria e viábel". O ministro de exteriores compareceu no Congreso O ministro de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación, José Manuel Albares, compareceu a petición propia na Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados para explicar "a nova etapa nas relacións entre España e Marrocos". Albares aludiu a "unha das crises máis importantes en décadas" co país africano, ao que cualificou de "socio estratéxico indispensábel". O acordo con Marrocos activa as deportacións de migrantes O ministro argumentou que a postura do Goberno sinalada na carta que Sánchez enviou ao Rei de Marrocos, na que considera a proposta de autonomía saharauí emitida por Marrocos no ano 2007 como "a máis seria, críbel e realista para resolver" a situación está na liña do defendido polos anteriores Executivos. Ademais, asegurou que o Estado español non vai a abandonar ao pobo saharauí e considerou o momento actual de "grande oportunidade" para resolver un conflito de 46 anos. Pola súa parte, os socios do PSOE no Executivo, Unidas Podemos, criticaron a "imprudencia" do seu propio Goberno e avisaron á outra parte do mesmo de que "a realpolitik sen valores redúcese a cinismo". O PP, a través da súa portavoz, Valentina Martínez Ferro, deostou o "escurantismo" do Goberno sobre este xiro nun asunto "tan vital" como é o do Sáhara Occidental. As forzas soberanistas censuraron o xiro de posición de Pedro Sánchez. O deputado do BNG, Néstor Rego, pediu ao Goberno estatal "rectificar" a decisión.


Summary: O Goberno galego emite unha declaración de impacto ambiental negativa baseada nos varios informes técnicos que desaprobaban o intento da multinacional Atalaya Minig de reactivar a mina a ceo aberto. A 'Plataforma Veciñal Mina Touro - O Pino Non' destaca: "estamos pletóricos, eufóricos, contentísimos de que despois de dous anos por fin se nos dese a razón"

A paralización do proxecto chega tras case tres anos de intensas mobilizacións nos concellos afectados, pero tamén noutras comarcas, nomeadamente na ría de ArousaA mina de cobre impulsada pola multinacional suíza Atalaya Mining nos concellos de Touro e O Pino non se levará a cabo. A Xunta anunciou este martes a emisión dunha declaración de impacto ambiental negativa con relación ao proxecto, poñendo fin á tramitación ambiental desta iniciativa mineira, iniciada en outubro de 2018. O Goberno galego afirma que a declaración negativa parte "da constatación dunha afección real na zona derivada da actividade proposta" e, ademais, do recoñecemento de que o proxecto "aumentaría a presión hídrica sobre o río".A paralización do proxecto mineiro chega despois de case tres anos de intensas mobilizacións nos concellos afectados, pero tamén noutras comarcas do país, nomeadamente na ría de Arousa, outra das zonas que se podería ver máis prexudicada pola mina. Supón, polo tanto, un triunfo da Plataforma Veciñal Mina Touro - O Pino Non, que pelexou no ámbito político, legal e social para evitar a reactivación desta explotación. "Estamos pletóricos, eufóricos. Contentísimos de que, despois de dous anos, por fin se nos dese a razón", dicía unha das súas voceiras pouco despois de coñecer o anuncio da Xunta. "Estamos pletóricos. Contentísimos de que por fin se nos dese a razón", dicía unha das súas voceiras pouco despois de coñecer o anuncio da XuntaA declaración de impacto ambiental emitida pola Dirección Xeral de Calidade Ambiental e Cambio Climático fai fincapé nun informe da Dirección Xeral de Patrimonio Natural, que sinalaba que a actividade mineira se desenvolvería "nun espazo próximo a unha Zona de Especial Conservación (ZEC)", sen que quedasen acreditadas "as correspondentes medidas protectoras e correctoras necesarias". Así mesmo, un informe de Augas de Galicia concluía que a actividade mineira "aumentaría a presión hídrica sobre as augas da contorna, non podendo garantir un estado ecolóxico óptimo", sinala o Goberno galego.A declaración negativa parte "da constatación dunha afección real na zona derivada da actividade proposta" e, ademais, do recoñecemento de que o proxecto "aumentaría a presión hídrica sobre o río"Durante moito tempo o proxecto megamineiro en Touro e O Pino avanzou entre a polémica, o rexeitamento de veciñanza, entidades e formacións políticas e despois da presentación masiva de alegacións ao estudo ambiental. Atalaya Mining, xigante mineiro controlado por unha multinacional suíza, pactou entrar no capital de Cobre San Rafael para reactivar unha antiga mina de cobre situada a 27 quilómetros de Compostela, unha instalación que deixa moi danada a zona, con balsas contaminantes nunca correctamente restauradas. "Non nos poden acusar de alarmistas, o alarmante é o proxecto mineiro de Touro", dicía Rubén Souto, un dos portavoces da plataforma veciñal Mina Touro-O Pino Non en entrevista con Praza.galPouco despois de coñecer o proxecto, nacía tamén a plataforma opositora, que dende o ano 2017 impulsou mocións en concellos, levou a cabo concentracións, andainas e manifestacións, como a tractorada que encheu as rúas de Touro en febreiro de 2018 ou a marcha que o 10 de xuño dese ano levou milleiros de persoas á Praza do Obradoiro de Compostela."Tras máis de 30 anos de convivencia coa contaminación herdada da anterior explotación a xente non está disposta a que Cobre San Rafael se apodere de case 500 hectáreas de terreos agrícolas""Tras máis de 30 anos de convivencia coa contaminación herdada da anterior explotación a xente non está disposta a que Cobre San Rafael se apodere de case 500 hectáreas de terreos agrícolas e forestais que son a base produtiva de moitas explotacións agrarias", e tampouco a que "se eliminen 341 hectáreas de masa forestal e 150 de cultivos e vexetación que nunca máis volverán producir", sinalaba a Plataforma.Ademais, xunto coa Plataforma en Defensa da Ría de Arousa, entregou máis de 26.000 sinaturas en papel demandándolle ao Goberno galego que se lle denegase a Atalaya Mining o permiso de explotación da megamina a ceo aberto. As dúas plataformas facían fincapé nos varios informes negativos de técnicos da Xunta, que se opoñían á reapertura da mina de Touro, nomeadamente polos prexuízos que se poderían causar aos acuíferos e aos ríos da contorna e tamén aos salmóns do río Ulla. Augas de Galicia achegou datos analíticos tanto das diversas estacións de control como de mostraxes de verteduras que amosaban a contaminación por metais pesados e alta acidez da práctica totalidade dos cursos de auga que rodean a antiga mina.Hai uns meses, igualmente, grupos ecoloxistas e produtores da ría Arousa abriron a vía xudicial contra o proxecto mineiro. Un accidente na mina "sería moito peor que o Prestige", advertía a plataforma, que resaltaba que un eventual sinistro traería consigo verteduras "letais" que chegarían á ría de Arousa en menos de 12 horas.Os grupos opostos ao proxecto mesmo lembraron que pola zona norte da mina pasa o Camiño Francés a Compostela, polo que "os peregrinos aos que o Goberno galego quere atraer ao abeiro do Xacobeo 2021 camiñarían acompañados de tráfico de camións, po en suspensión ou ruído de voaduras", sinalaba a plataforma.O PP, pola súa banda, foi camiñando dende un claro apoio inicial ao proxecto mineiro a unha posición máis ambigua, sobre todo nas zonas máis directamente afectadas. En novembro de 2017 os populares rexeitaban no Parlamento unha iniciativa para denegar a autorización ambiental. Porén, pouco despois os concelleiros do PP en Touro votaban a favor dunha moción que rexeitaba o proxecto proposto.


Summary: A Federación de Librarías da Galiza manifesta o seu malestar

A Federación de Librarías da Galiza manifestou onte a través dun comunicado o seu "profundo malestar polo cambio de criterio" da Consellaría de Educación, Universidade e Formación Profesional no referente á regulación do fondo solidario de libros de texto e material escolar destinado á educación primaria, educación secundaria obrigatoria e educación especial para o curso 2020/2021. A entidade mantiña a esperanza de que se conservase o procedemento fixado até a data para a xestión deste fondo, pero finalmente a orde publicada no Diario Oficial da Galiza do 19 de maio fixo oficial o novo modelo de adquisición de materiais. Segundo se expón, serán os propios centros os encargados de xestionaren a compra dos libros de texto de terceiro e quinto de primaria que se renovan por primeira vez desde hai seis anos, "cando anteriormente eran os pais os que acudían á súa libraría de referencia para a súa adquisición e posterior depósito no centro educativo", explican. En consecuencia, o anterior sistema garantía que moitos comercios recibisen ou xestionasen pedidos que con esta mudanza se "centralizarán" nun "número moi reducido de entidades, coa desfeita económica para a rede de librarías galegas". Aludindo á importancia da campaña escolar, especialmente este ano após dous meses de parálise, as libreiras denuncian que esta medida foi deseñada e implantada sen contar co sector, até o punto "de que a coñecemos pola súa publicación no DOG". "Este sistema entendemos que non ten ningunha mellora adicional sobre o anterior que xustifique o claro prexuízo económico que xerará ás librarías da Galiza", expresa o colectivo.


Summary: O sumario da presunta trama corrupta revela o xeito en que os seus líderes dixeriron a marcha do ex alcalde de Santiago, con cuxo goberno trataban, presuntamente, a concesión 'a dedo' de servizos municipais a cambio de "favores" e agasallos.

"Me cago na puta, me cago na puta, Ángel, pero que collóns pasou? Quen cona lle leva as contas a este tío, foder?". Catro de abril de 2012. Había vinte e catro horas que o diario El País revelara que o alcalde de Santiago, Gerardo Conde Roa, viña de ser denunciado pola Fiscalía por non pagar o IVE de 61 vivendas da súa empresa construtora. Henry Laíño, ex xerente da compañía Aquagest en Galicia, exprésase nestes termos ao recibir unha chamada do xefe do gabinete do alcalde compostelán, Ángel Espadas. Laíño vía o conservador cun pé fóra da Alcaldía e vía perigar, por extensión, a prórroga do seu contrato do servizo de augas na capital de Galicia. "Que desastre, foder, co que costou gañar as putas eleccións", remachaba Laíño. Esta é unha das conversas recollidas na parte do sumario do caso Pokémon sobre a que a xuíza Pilar de Lara vén de erguer o segredo e a cuxo contido tivo acceso Praza Pública. Os laios de Laíño diríxense cara a quen, atendendo aos documentos xudiciais, era o principal enlace da trama no consistorio compostelán, que o PP gobernaba con maioría absoluta dende o verán anterior. Antes de falar con Espadas Laíño comentara a nova con José Luis Míguez, o outro máximo directivo da compañía en Compostela. Laíño só tiña unha "preocupación relativa" polo futuro de Conde Roa, porque "o tema ímolo resolver igual", tanto "se queda Paula [Prado]" no posto como se o facía "o outro", Ángel Currás. Non obstante, amosábanse partidarios de "deixar a Paula no sitio, que é quen nos pecha os acordos". Espadas acusaba o interventor e o secretario municipal de "torpedear" o proceso A seguridade que Laíño e Míguez manifestaban a respecto de que a súa tentativa chegase a bo porto baseábase en meses de contactos co Goberno municipal. O propio Espadas daba por feita a operación, pero xa en decembro de 2012 lle explicara a Laíño que a prórroga se estaba a dilatar por mor da "burocracia administrativa". "Estannos torpedeando todo", explicaba. Eses torpedos chegaban dende o interventor e o secretario do Concello, que puñan reparos e que finalmente foron relevados. Para o posto da secretaría o PP tiña como "primeira opción" a Francisco Cacharro, fillo do ex presidente da Deputación de Lugo, que "non quixo vir por unha cuestión persoal". "Pero traemos a outro que non é peor, eh?", advertíalle a Laíño. Nas datas en que a marcha de Conde Roa semellaba inminente a preocupación última dos directivos de Aquagest era se "soaría mal" que o aínda alcalde "nos asinase a renovacion", maís aínda sen que a operación pasase polo pleno municipal. "Soar, soa fatal", dicía ao outro lado do teléfono Casimiro González, outro responsable da empresa. Así e todo, "ultimamente a nivel empresarial xa non hai persoa nin non persoas", así que "ao mellor temos que facelo", sentenciaba Míguez. Intercambio de favores O presunto trato de favor a Aquagest por parte do Goberno municipal chegaba despois de que a empresa que supostamente estaba no centro da trama, Vendex, non lograra a concesión do servizo compostelán da ORA, que xa controlaba en Lugo, Ourense e na Coruña. O máximo dirixente da compañía, Gervasio Rolando, autorizara o seu delegado en Galicia, José María Tutor para, sempre segundo o sumario, "utilizar" persoas do Concello de Santiago que lle facilitasen a concesión. O "mecanismo" empregado sería "o mesmo que na Coruña", recóllese das conversas intervidas por Vixilancia Aduaneira. Para os investigadores, ese "mecanismo" consistía en "posibles pagamento de cartos" e outro tipo de favores. Vendex contactaba co goberno municipal a través dunha persoa que facía de "ligazón": José Luis Míguez, de Aquagest. Segundo a investigación, a trama puña cartos e "presentes" para obter contratos públicos Neste contexto, a investigación que dirixe De Lara obsserva como Tutor, "no nome do Grupo Vendex, enviou á casa de Ángel Espadas un paquete que contén un importante número de botellas". "O propio Ángel Espadas", alcumado Puñales pola trama, "lle confirmou á súa dona que se trata da mesma persoa e grupo que, cando menos noutra ocasión, lle enviara presentes". "Presúmese que o envío está relacionado co cargo que ostenta (...) e cos importantes intereses contractuais" de Vendex en Santiago". Segundo a dona de Espadas, a cantidade de botellas era tal que daba "para montar un bar".Na mesma liña, di a investigación, "a empresa Aquagest regaloulle unha viaxe a Barcelona" a Conde Roa, que "inclúe, ademais da viaxe, un aloxamento no hotel Constanza, entradas para o Liceo e xantares en restaurantes de luxo" en compaña "da súa esposa" e de "dúas sobriñas". Ademais dos agasallos persoais, as "contraprestacións" polos "favores recibidos" implicarían tamén, presuntamente, cartos para accións e fichaxes "do equipo de baloncesto Obradoiro", pagados neste caso por Aquagest, ou pagamentos de "facturas de Endesa" que o Concello tería pendentes. Ao tempo, a empresa beneficiaria dunha concesión a dedo asumiría o compromiso de contratar "persoas afíns" aos dirixentes municipais da época. Indignados con Leo Bassi A aparente flexibilidade da ética dalgúns dos personaxes presuntamente implicados neste caso contrasta coa súa capacidade para indignárense con outros asuntos. Así, mentres o escándalo de Conde Roa ocupaba os titulares, Míguez lamentaba na súa conversa con Casimiro González que "isto se desenvolva cada vez peor", polo feito de que o cómico Leo Bassi, a quen o Concello "non lle deixara montar un espectáculo" na cidade "porque queima cruces", organizase un show en pleno Obradoiro para criticar, precisamente, a presunta corrupción do Concello. "Non veas ti a repercusión mediática que tivo este tío", a quen "os do Bloque quixeron meter no Concello". Dende Aquagest reprochóuselle á prensa local a repercusión que tivo Bassi Esa presenza mediática chegou a reprocharlla o propio Míguez ao responsable dun medio de comunicación local: "o próximo día que che pida que me cubras unha nova e me chegues tarde rompemos a baralla", asegura que lle dixo, despois de comprobar que mandara "catro redactores" para "este pallaso". "Cando vos convoquemos queremos a mesma repercusión", aseguraba que lle dixera ao xornalista mentres, ao tempo, seguía preguntańdose se "sería bo que nos asine Conde Roa". Finalmente, ao alcalde non lle deu tempo a realizar operación ningunha e, tras a súa dimisión, explicáballe a Míguel que o seu substituto, Ángel Currás, "é unha persoa estupenda coa que podedes contar para o que queirades, porque é un tío fenomenal". "Fará as cousas moi ben e... xa, xa falarei eu con el", afirmou.


Summary: O investimento galego en innovación e desenvolvemento acadou en 2018 o 0,94% do PIB, o mesmo nivel que en 2017 e exactamente igual que en 2011. O indicador de Galicia aproxímase ao do Estado porque a media estatal non deixa de caer

O investimento galego en investigación e desenvolvemento (I+D) segue sen recuperarse do impacto dos anos da recesión económica, a fenda con relación á Unión Europea continúa a medrar e coa media estatal só se reduce porque no Estado o seu peso con relación ao conxunto da economía acumula dez anos a caer. Mentres, a I+D galega segue sumida no estancamento.O investimento galego acadou en 2018 o 0,94% do PIB, o mesmo nivel que en 2017 e exactamente igual que en 2011O Instituto Galego de Estatística (IGE) vén de actualizar os "indicadores de innovación" con datos correspondentes a 2018 e certifica que, no que atinxe ao peso do investimento en I+D sobre o conxunto do Produto Interior Bruto (PIB) -toda a riqueza do país-, a liña segue a ser practicamente plana. Este investimento estaba o pasado ano en Galicia no 0,94% do PIB, o mesmo nivel que en 2017 e exactamente igual que en 2011, cando iniciou unha senda lixeiramente descendente que o levou ata o 0,87%.Na primeira década do século o peso da I+D con relación ao conxunto da economía galega medrou ata acadar o 1%; agora Galicia converxe co Estado porque a media estatal non deixa de caerO estancamento desta década contrasta co acontecido en Galicia na anterior, a primeira do século. Daquela o punto de partida era peor que agora tras a crise, toda vez que o investimento en I+D apenas superaba o 0,6% do PIB galego. Non obstante, a liña foi ascendente durante practicamente dous lustros e no ano 2008, o considerado como o do inicio da crise pola caída do xigante financeiro Lehman Brothers, chegou ao punto máis alto da serie, o 1% sobre o PIB. Un máximo galego que, non obstante, estaba afastado dos niveis estatais e, máis aínda, dos do conxunto da UE.A comparación coa media estatal e comunitaria non deixa en bo lugar o investimento galego. Nesta última década a converxencia con España en investimento en I+D mellora pero non porque en Galicia vaia mellor, senón porque no conxunto do Estado vai peor. O investimento español en I+D pasou de representar un 1,35% do PIB en 2009 e 2010 a un 1,18% en 2018. É por iso que, comparativamente, o estancamento galego favorece a converxencia.Galicia perdeu nesta década toda a converxencia coa UE en investimento en I+D que acadara na anteriorPero a situación é ben diferente con relación á media da UE, onde o peso do investimento en I+D sobre o conxunto do produto interior bruto non deixou de medrar neste tempo: do 1,84% en 2008 ao 2,12% en 2018. Así, mentres que Galicia reduciu considerablemente a súa fenda coa media continental durante a primeira década do século -de estar 1,12 puntos por tras da UE en 2000 a quedar en algo menos de oito décimas en 2007-, na segunda a diferenza alargouse ata quedar mesmo máis atrás, 1,18 puntos menos.O orzamento da Xunta en I+DEstes datos rexístranse nun contexto no que o orzamento público en materia de I+D tamén se resentiu durante os anos da crise se ben, no caso do Goberno galego, superou os niveis de hai unha década dende 2018. Dende a súa creación como tal, no ano 2006 -antes estaba disgregada noutros apartados das contas públicas- a partida de I+D+i no Orzamento da Xunta medrou ata 2009, perdeu fondos ou estancouse durante a crise e creceu outra volta a partir de 2014.O orzamento da Xunta en I+D resentiuse durante a crise, pero dende 2018 está por riba do de 2009No proxecto orzamentario para 2020 chega aos 197 millóns de euros, uns 14 millóns máis que no ano previo. Nesta función dos Orzamentos Xerais inclúense áreas moi diversas. Así, por exemplo, a Consellería de Economía e Industria absorbe 96,5 millóns de euros desta partida e a de Educación, algo menos de 64 millóns de euros no ano 2020.Así e todo, alén desta partida a Xunta asegura que no ano 2020 prevé investir, só a través da Consellería de Economía, "ao redor de 210 millóns de euros" no que denomina "a Galicia innovadora", segundo afirmou este departamento na presentación das súas contas. Inclúe neste ámbito as axudas á automoción, o centro aeroespacial de Rozas, pero tamén axudas a pequenas empresas ou subsidios á internacionalización, entre outras medidas.


Summary: O PP galego non vai asumir responsabilidades políticas até que se levante o segredo sobre todo o sumario Pokémon. Tampouco nada garante que o vaia facer despois. Iso é o que se tira do dito esta quinta feira por Feijóo na rolda de imprensa após o consello da Xunta.

O nome de Feijóo tamén aparece nas gravacións da Pokémon, destapadas despois de a xuíza ter levantado parcialmente o segredo sobre o sumario. En concreto, o xerente de Aquagest alude o presidente da Xunta, cando di que o naquela altura alcalde de Santiago, Gerardo Conde Roa, pediu a súa intercesión para substituír o interventor e o secretario do concello. Sobre este extremo, Feijóo dixo: "Non teño nada que ver con ese asunto, nen o lembro nen teño nengunha referencia nen directa nen indirecta e, como é natural, non entra nas competencias da Xunta nen do presidente". A doutrina de Feijóo sobre o asunto Pokémon, a esta altura do caso, asenta sobre dous esteos. Primeiro, as acusacións graves son as que pesan sobre o alcalde de Lugo, que si se tería lucrado coa trama, segundo o líder do PP. Segundo, o resto de indicios apuntan a asuntos menores e, en todo caso, non dispomos aínda de dados abondos para tirarmos conclusións definitivas. Portanto, o PP non vai proceder a asumir ningunha responsabilidade política. Reivindicou Feijóo a este respeito que o PP xa ten entregado algunha cabeza, entre ela a dos alcaldes de Boqueixón e Santiago de Compostela, o mesmo Conde Roa que agora implicaría o presidente da Xunta ao ligalo cos atrancos que pretensamente terían colocado o interventor e o secretario do concello á hora de renovar a concesión a Aquagest, a empresa que xestiona o servizo de augas na capital da Galiza. A conselleira Beatriz Mato perfílase como recambio de Negreira para as municipais de 2015 se o alcalde é imputado En todo caso, fontes consultados por Sermos Galiza na contorna do PP admiten a enorme preocupación que produce en Monte Pío o desenvolvimento das investigacións da xuíza, Pilar de Lara, e nomeadamente aquelas que apuntan a Carlos Negreira, o principal soporte de Feijóo no partido. Esas mesmas fontes non desbotan que Negreira acabe sendo imputado, o que, a apenas 15 meses das eleccións municipais, desataría unha crise política de consecuencias imprevisíbeis. De verse obrigado Negreira a demitir, a opción máis seria que manexa o PP para se candidatar á Alcaldía da Coruña sería a conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato.


Summary: Sermos Galiza é un meio fundacionalmente comprometido coa lingua galega. Se non garantimos o futuro ao noso idioma, non haberá espazo de comunicación na Galiza digno de tal nome.

A Sermos impórtalle moito a lingua porque sen galego non é nen sequer concebíbel un ámbito de comunicación proprio do país, que exprese as nosas demandas como sociedade e que espelle a nosa forma de vivir e de ver a Galiza e o mundo. É por isto que este proxecto de comunicación, independente, galego, alternativo, vocacionado na defensa da Galiza como nación, chama á sociedade galega a que secunde masivamente a manifestación convocada pola plataforma Queremos Galego para o próximo domingo 8 de Febreiro. Durante estes últimos días, e até o mesmo día de realización da marcha, demos voz a persoas e colectivos que se caracterizan pola súa paixón pola nosa lingua, por acreditaren en que se Galiza é un país máis no mundo -e non un eco periférico de ningunha metrópole- éo fundamentalmente grazas a que temos un idioma de noso, o maior patrimonio cultural xerado durante séculos polas galegas e os galegos. A lingua é marca, a lingua é compromiso, a lingua tamén é garantía de servizo a unha sociedade concreta, e aos seus problemas Sen ese idioma de noso, non existirían tampouco meios de comunicación galegos e en galego. A lingua é marca, a lingua é compromiso, a lingua tamén é garantía de servizo a unha sociedade concreta, e aos seus problemas. A sociedade galega concebida como un pobo en si mesmo e non como apéndice de ninguén. Sermos Galiza quere galego e, humildemente, tenta demostralo acotío. Son outros, os mainstream media, os que recollen cuantísimos subsidios públicos por, en troca, editaren só algunha páxina residualmente en galego. A imprensa amiga do PP utiliza o galego como mercadoría, para xustificar axudas públicas. Nada máis. O galego non é para eles o centro de nada. Como tampouco o é o país. Sermos Galiza, desde logo, realizará unha cobertura especial o 8 de Febreiro, acompañando a multitude que a bon seguro encherá as rúas de Santiago de Compostela.


Summary: As escorrentías derivadas da rotura dunha balsa pertencente á antiga canteira do Monte Neme, na Costa da Morte, reaviva as alertas polo modelo de minaría que defende a Xunta de Galiza. A veciñanza reclamaba desde hai un ano un plano de seguridade que nunca chegou.

As vilas de Aviño (Malpica) e Razo da Costa (Carballo) padeceron esta fin de semana as consecuencias da minaría. E é que a balsa que ficaba no Monte Neme, pertencente a unha antiga canteira, rachou esta madrugada froito do temporal que atinxe o país desde as últimas semanas. Neste senso, os residuos mineiros que contiña a balsa asolagou con auga, pedras e lama as leiras da contorna e mesmo ameazou unha das casas de Aviño. Desde a Alternativa Galega de Esquerda (AGE) o deputado Antón Sánchez denunciou esta segunda feira "os riscos privados que paga toda a cidadanía" e advertíu das consecuencias dun modelo mineiro que, malia as diferenzas, o PP continúa "empeñado", dixo, en defender. Un modelo, subliñou, "que o PP defende para a mina de Corcoesto" co agravante de empregar cianuro para a extracción de ouro. "A desfeita medioambiental do Monte Neme ilustra a privatización de beneficios e a socialización dos riscos" "O que aconteceu a pasada noite en Monte Neme abonda para desmontar ese discurso irresponsábel", asegurou Sánchez en relación ás mensaxes de seguridade que lanzan desde o goberno galego e o PP arredor dos proxectos mineiros. Un discurso, acrecentou, "que só responde aos intereses colonizadores". Un ano á espera dun plano de seguridade Asemade, desde AGE denunciaron que "a desfeita medioambiental" xerada pola rotura da balsa do Monte Neme ilustra a "privatización de beneficios e a socialización dos riscos" pois será a veciñanza quen teña que asumir as consecuencias das riadas e as perdas económicas que delas devén pois, explicou Antón Sánchez, "a empresa concesionaria da antiga canteira, e responsábel así da balsa de residuos, ten sede en Valencia e atópase en concurso de acredores". Tamén así, o parlamentar lembrou que "hai máis dun ano" @s veciñ@s alertaran dos perigos da balsa e se ben "daquela a Dirección Xeral de Minas da Xunta prometeu un plan de seguridade", indicou, o pasado mes de decembro aínda non fora elaborado. "Agora xa chega tarde", sentenciou.


Summary: O considerado "monumento inaugural" das nosas letras volve aos andeis das librerías nunha edición de María do Cebreiro. A súa relectura de 'Cantares Gallegos' propón, por unha banda, ampliar as coordenadas xeográficas coas que se interpretou o poemario, repensando a represención dos espazos, e, pola outra, considerar as "fondas" relacións dos seres humanos coa natureza da que forman parte.

"A de Rosalía e a de Cantares Gallegos é unha presenza ausente", comenta María do Cebreiro. Pois malia tratarse dunha "obra auroral" da nosas letras non adoita atoparse no curriculum escolar como lectura obrigada. "É bastante curioso como unha autora tan canónica, cuxa figura é omnipresente, non ten os textos por enteiro inseridos no sistema educativo", engade, algo que "dá que pensar". Este é precisamente un dos principais obxectivos do volume que Xerais saca do prelo este febreiro, prologado e editado por ela, unha achega "especialmente concibida para o ensino", nos diferentes niveis. "É bastante curioso como unha autora tan canónica, cuxa figura é omnipresente, non ten os textos por enteiro inseridos no sistema educativo", engade María do Cebreiro Aliás, hai unha vontade de enriquecer a obra vinculándoa con dúas correntes emerxentes dos estudos culturais: a xeografía literaria –cuestionando as "implicacións ideolóxicas da representación poética do espazo"– e a ecocrítica –incidindo sobre "os fondos vínculos entre os seres humanos e a natureza da que forman parte". A última edición, da man de Anxo Angueira, xurdiu en 2013 con motivo do 150 aniversario da autora, unha efeméride que tamén impulsou estudos arredor dela. A propia María do Cebreiro coordina desde hai dous anos, xunto a Fernando Cabo, un proxecto de investigación sobre as obras completas de Rosalía –logo doutro focado na narrativa–, centrado en cuestións que teñen a ver fundamentalmente con tres eixos: a memoria, o afecto e os espazos. "Aínda que as obras aparezan como individuais, sempre son colectivas. Detrás hai escolas, tradicións de pensamento ou redes que te acompañan nese pensar", destaca ela a respecto do apoio do que bebeu este traballo, que enfrontou con "repecto", mais tamén desde a ilusión. Ampliar a xeografía Do Cebreiro parte de dúas hipóteses. A primeira responde a ampliar a escala xeográfica coa que se pensaron os Cantares. "A autora sabía que a cuestión territorial nunca se cinxe unicamente ao ámbito da estética, pois cando cremos estar representando o mundo, en realidade estamos tentando crear ou controlar un mundo", escribe a investigadora. Se a Galiza é central, "Rosalía sabe que está no mapa global e a lectura ten que ser global, porque é así ademais como se entende o proxecto político que ela defende" "A cuestión da xeografía cultural, da oposición entre o norte e o sur de Europa e todas esas ideas que ten ela sobre a paisaxe galega non nacen da nada, veñen de debates culturais e políticos do seu tempo, como os procesos de independencia nacional que se están a dar", argumenta. E é que se a Galiza é central, "Rosalía sabe que está no mapa global e a lectura ten que ser global, porque é así ademais como se entende o proxecto político que ela defende". A relación con América ou o indixenismo non son alleos á súa escrita. Aínda que a aldea galega se presente como "espazo privilexiado" –se ben moitos outros están presentes–, "non consiste en facer do mundo rural a cerna da identidade colectiva" galega, como sintetizaron algunhas interpretacións, senón que, nunha lectura máis complexa, as aldeas se presentan como "lugares da intensificación das artes da vida", unha denominación coa que Do Cebreiro se refire "ao que fai que a vida se sosteña e se reproduza na Terra, fronte a todas as forzas que a atacan, como pode ser hoxe o capitalismo, que comezaba daquela na súa vertente industrial". O ecoloxismo dos corpos O rural emerxe así como un escenario que fomenta as relacións entre os corpos. "E cando digo corpos non me refiro só ás persoas", subliña, incluíndo tamén "os animais –que ao final as persoas tamén o somos–, as plantas, as relacións entre eles", que se dan no natural dunha maneira que non acontece noutros espazos. Esa posibilidade de "habitar a terra grazas ás relacións", na vertente ecoloxista da segunda hipótese, conecta con outro dos puntos fundamentais para a editora: a afectividade. Esta susténtase nun "entendemento materialista da vida", co corpo (e non a alma) como "verdadeiro lugar das relacións". Así, "se moitos destes vínculos teñen lugar en espazos rurais é pola centralidade que na literatura de Rosalía de Castro acada a natureza", analiza a autora. Eses corpos son ademais "corpos que cantan", afirma Do Cebreiro, destacando o carácter musical da obra non só nas cantigas e coplas como inspiración dos poemas (aínda que moitos partes de ditos ou refráns), senón en características de índole formal, como a métrica e o ritmo. "A música é a forza que disolve a diferenza entre os mundos", escribe. A isto súmanse outros trazos como os modelos femininos alternativos, tal que a costureira que quere abandonar os traballos aos que foi levada por nacemento até a vella peregrina que tivo que aprender mil astucias para comer quente. Sepultado pola canonización A emerxencia do mito, nunha canonización en Santa Cultural, seguindo a denominación de Marijan Dović e Jón Karl Helgason para aqueles intelectuais europeos que se ergueron en símbolos das súas literaturas nacionais, puido ocultar feitos, biográficos ou bibliográficos, que afectan a interpretación da obra rosaliana, como que o poemario foi, en primeiro termo, un agasallo para o seu compañeiro, Manuel Murguía. A emerxencia do mito, nunha canonización en Santa Cultural, puido ocultar feitos, biográficos ou bibliográficos, que afectan a interpretación da obra rosaliana Do Cebreiro destaca especialmente a idea de "diálogo con outros textos", anteriores ou coetáneos, que semella terse diluído no carácter "inaugural" do libro, cuxo centenario o 17 de maio de 1963 instaura o Día das Letras Galegas. "Cando se fai ver a Rosalía como unha pioneira da nada, queda totalmente desdebuxada a súa dimensión intelectural, de lectora e receptora doutros textos aos que ela está respondendo", explica. Porén, a obra ten na memoria unha das súas fontes, vencellada a textos como as Coplas de Sarmiento, que o conectarían coa Ilustración, ou con ese pasado máis inmediato, por veces chamado Prerrexurdimento. "Facer visíbel ese fresco subterráneo foi unha tarefa moi importante nesta edición", para entendela no seu contexto "como unha escritora entre outros escritores", cousa que "non minimiza o que ela fixo, ao contrario. Para min amplifícao". "Nada mellor que as evidencias para combater os prexuízos", di a editora sobre a adscrición como poeta ao tardorromanticismo becqueriano, malia ter Rosalía outras moitas dimensións, desde a de tradutora á de xornalista nos lindes do que hoxe chamariamos autoficción, sen esquecer a de folclorista e etnomusicóloga, entre tantas, fundamental na concepción do seu primeiro poemario en galego. "Os libros de Rosalía de Castro en lingua galega non foron só escritos para os lectores do seu tempo, senón para os lectores do porvir", excribe Do Cebreiro Aliás, Do Cebreiro segue a Carvalho Calero na consideración de que os Cantares "non foron escritos para os galegos, senón para os non galegos" e encádraos nunha tradición demótica. Ao fío disto isto engade: "Se Deleuze escribiu, citando ao pintor Paul Klee, que a literatura non lle fala ao pobo que existe, senón ao que non existe, con el podemos afirmar que os libros de Rosalía de Castro en lingua galega non foron só escritos para os lectores do seu tempo, senón para os lectores do porvir". E nese diálogo co futuro, se cadra intrínseco á palabra escrita, ten todo o senso a emerxencia de novas interpretacións á luz do presente, que mantén vivo o legado universal da poeta, esa que "imaxina o pulo e a vibración do mundo vivinte e proxecta utopías comunitarias que non se desentenden do carácter singular, e na mesma medida irrepetíbel, de cada un dos mundos que conforman o mundo".


Summary: A Plataforma 'Non á Caza' (NAC) formada por varias entidades e colectivos manifestáronse este domingo para pedir a eliminación do que consideran unha "aberración anacrónica". Fundación Franz Weber pide un impulso ao anteproxecto de lei estatal de protección animal, que contará con "aval parlamentario"

Varias asociacións e grupos animalistas que forman parte da Plataforma 'Non á Caza' (NAC) manifestáronse este domingo en Vigo e na Coruña, ademais doutras 38 cidades do Estado español, contra unha práctica que consideran como unha "aberración anacrónica". En Vigo a concentración realizouse ás 12 horas no cruzamento entre as rúas Vía Norte e Urzaiz e na Coruña fronte ao Obeslico. Nas protestas reuníronse centos de persoas, segundo a organización, moitas delas acompañadas dos seus cans. O portavoz da Fundación Franz Weber na Galiza, Rubén Pérez, quen participou na da Coruña, explicou que estas mobilizacións buscan impulsar a aprobación da lei estatal de protección animal, que leva "desde outubro en fase de anteproxecto". Pérez cre na necesidade de "confrontar co 'lobby' procaza", que leva "meses co seu relato" en defensa do uso de cans para a actividade cinexética e en contra de prohibir prácticas como "o tiro ao pichón e o uso de animais en circos". Amplo rexeitamento social Segundo o responsábel de Fundación Franz Weber, estas e outras como a tauromaquia son accións xa "superadas socialmente", tal e como demostra unha enquisa da Fundación BBVA á que fai referencia. Pérez explica que os datos deste mesmo estudo apuntan a que a sociedade expresa xa "amplo rexeitamento" ao uso de animais en espectáculos como os touros e os circos, así como na caza deportiva e na investigación. Neste contexto, considera que si hai "un aval parlamentario" no Congreso a favor de avanzar na citada lei para que o Estado español se equipare "a outros países europeos". Dito isto, lamenta a do PP con respecto a esta materia, xa que rexeita eliminar prácticas que "a nivel autonómico aprobou", por exemplo a lei galega de protección e benestar dos animais, que data do ano 2017.


Summary: O PP tilda os orzamentos municipais de "pouco ambiciosos" e critica que non se adapten ás necesidades locais

Esta mañá de xoves 18 de xuño o pleno de Muxía aprobaba os orzamentos do exercicio 2020, sobre unha cantidade de 3.812.381,53 euros. "As melloras infraestruturais e de mantemento en todo o termo municipal e a impulsión dos asuntos sociais son as liñas principais", para o grupo de goberno. Pon cifras o Concello, que pasará de adicar 26.000 euros a 220.000 euros para as partidas sociais. Ademais hai nova partida para a mellora na xestión do punto limpo e tamén en servizos sociais. O orzamento contará cos suplementos aprobados recentemente, cos que a administración muxiá disporá dun total de 4,7 millóns de euros, quedando o Concello nun endebedamento de 0. En materia laboral, o pleno aprobou a mellora nas condicións laborais das traballadoras e traballadores municipais, previamente acordada cos sindicatos. Ademais, creouse o nomeamento de funcionarios interinos para atender ás demandas na Biblioteca Municipal e no eido de Servizos Sociais. Nestes orzamentos, a optimización no departamento de Servizos Múltiples e no Servizos de Axuda no Fogar serán evidentes. Pasarán, as persoas que integran estes corpos de traballo, dunha xornada parcial a unha completa. Fará tamén unha contratación de máis albaneles, operarios en servizos múltiples e técnicos de xardinaría. Críticas do PP Os populares votaron en contra dunhas contas que non inclúen medidas específicas para facer fronte á crise do Covid-19. Sandra Vilela considerou "pouco ambiciosos", e lamenta que as súas propostas de axuda a Pemes e autónomos foran rexeitadas polo goberno. Os populares botan en falta actuacións para mellorar o suministro de auga, as pistas de monte, a concentración parcelaria, e un plan para dinamizar o sector turístico.


Summary: O sistema do preparador arxentino favorece, teoricamente, o desenvolvemento dos moitos homes de que o Celta dispón para a liña de tres cuartos de campo, como Emre, Nolito, Brais, Denis ou o propio Iago Aspas.

O Celta xa ten novo adestrador após destituír o catalán Óscar García Junyent: Eduardo 'Chacho' Coudet. O técnico arxentino chega procedente do Internacional de Porto Alegre brasileiro, conxunto co que marchaba líder da Liga e no que se formou unha importante polémica entre a directiva e a afección pola súa abrupta marcha dos colorados. A de Vigo non será unha cidade nova para Coudet, pois xa militou no Celta durante a súa época como xogador profesional, concretamente durante unha breve etapa no ano 2002 na que, individualmente, apenas disputou nove partidos, pero que colectivamente conseguiu a clasificación para a Liga de Campións por primeira e única vez na súa historia. O novo adestrador dos celestes é un dos preparadores suramericanos máis recoñecidos do último lustro, onde adestrou con notábel éxito escuadras como Rosario Central, Tijuana ou Racing de Avellaneda, conseguindo conquistar unha Superliga arxentina e un Trofeo de Campións con Racing, ademais de dous subcampionatos de Copa. Esto levouno a ser designado como mellor adestrador da competición austral. Un cambio radical A súa incorporación supón un cambio radical coa concepción de xogo de Óscar García Junyent, moito máis defensiva que a do arxentino. Coudet podería recuperar o "fútbol de salón", pois aplica habitualmente un 4-4-2 con rombo no medio do campo, o que favorecería o desenvolvemento dos moitos homes de que o Celta dispón para a liña de tres cuartos de campo, como Emre, Nolito, Brais, Denis ou o propio Iago Aspas. Non obstante, esa aposta polo fútbol ofensivo non deberá descoidar o eido defensivo, pois o celeste é o segundo equipo máis goleado da Liga.


Summary: A plataforma Dereitos, Non Parches opina que o documento marco redactado pola Consellaría de Educación é "ineficiente" e "contraditorio". Preocupa de maneira especial que se autorice a creación de unidades de educación especial para agrupar ao alumnado con diversidade funcional.

A Plataforma de familias de alumnas e alumnos con necesidades específicas de apoio educativo Dereitos, Non Parches denuncia que o protocolo posto en marcha pola Consellaría de Educación para evitar ou reducir o risco de contaxios nos centros educativos é "discriminatorio, ineficiente, incompleto e contraditorio". A principal crítica que fai o colectivo é a discriminación que estabelece para as e os estudantes con diversidade funcional. As nais e pais entenden que o texto publicado o pasado 23 de setembro "non aporta solucións aos problemas provocados pola situación de pandemia no contexto educativo". Porén, si "promove a asunción de medidas profundamente discriminatorias". Con isto refírense, por exemplo, ao feito de que a Xunta comunicara xa que "se autoriza a creación de unidades de educación especial". O punto continúa aludindo a que estas aulas ou espazos estarían "en centros ordinarios" e nelas "agruparíase ao alumnado con diversidade funcional ou trastornos graves da conduta". Dereitos, Non Parches, advirte de que esta medida non ten "xustificación sanitaria de ningún tipo" e, ademais, é "contraria" ao artigo 24 da Convención de Dereitos das Persoas con Discapacidade. En calquera caso, defenden que tampouco é "unha decisión que se poida delegar na autonomía dos centros en función de criterios organizativos, como da a entender o protocolo".


Summary: Na campaña eleitoral Donald Trump anunciou que apoiaría o goberno sirio no combate contra o Exército Islámico. Mais Bashar al-Assad pon en dúbida que o presidente eleito dos EUA poda materializar esa promesa. En Washington hai "diferentes poderes" e "lobbies" con capacidade de presión sobre "calquer presidente".

"Non temos grandes expectativas porque a administración norteamericana non se restrinxe ao presidente. Hai diferentes poderes no seo desta Administración. Diferentes lobbies que van influenciar calquer presidente. Por iso teremos que esperar a ver o que fará ao asumir a súa nova misión", dixo o presidente de Siria nunha entrevista exclusiva coa radio televisión pública portuguesa. Durante a campaña, Donald Trump manifestou, en diversas entrevistas, a súa intención de cooperar con Damasco no combate contra o Estado Islámico, alén de insinuar que o aparecimento deste grupo terrorista foi auspiciado por Hillary Clinton. Interpelado polo xornalista da RTP Paulo Dentinho a respeito destas afirmacións do político republicano, Assad perguntouse se Trump "poderá avanzar nesa dirección" perante a presión que exercerán en sentido oposto "as forzas contrarias no seo da Administración e os meios de comunicación mainstream". "Como poderá lidar [Trump] con iso? É por esa razón que fica dubidoso para nós sabermos se el pode ou non cumprir coas súas promesas", enfatizou Assad. "Somos moito prudentes na nosa avaliación, especialmente porque [Trump] non detentou até hoxe ningún cargo político. Destarte, non podemos dicer nada sobre o que irá facer, mais se -e digo se [afirmou con énfase]- el combate os terroristas, é claro que seremos un aliado natural, xuntamente cos rusos, os iranianos e moitos outros países que queren derrotar os terroristas". Assad deixou claro que non toleraría un acordo entre a Administración Trump e as milicias curdas: a cooperación, argumentou, ten de se producir "entre gobernos" En realidade, os sinais que veñen de Washington son abondo contraditorios. Na conversa Paulo Dentinho aludiu a unhas recentes declaracións do vicepresidente eleito, Mike Pence, favorábeis ao uso da forza militar norteamericana para intervir en Aleppo "contra as forzas sirias" en orde a evitar unha nova "crise humana" na cidade en disputa entre os distintos bandos combatentes. "Iso vai de novo contra o Direito Internacional", avaliou Assad. E acrecentou: "Ese é o problema na posición americana. Eles pensan que son o policía do mundo, pensan que son os xuíces do mundo. Non o son. Son un país soberano, un país independente, mais ese é o límite. Non deben interferir en calquer outro país", alegou. Assad tamén deixou claro que non toleraría un acordo entre a Administración Trump e as milicias curdas: a cooperación, argumentou, ten de se producir "entre gobernos" e non con "calquera facción no seo de Siria". "Calquera cooperación que non pase polo goberno sirio non é legal". A análise da guerra de Siria a ollos de Assad é que o conflito sería doadamente resolúbel se fose interno ao país e non estivese interferido por estranxeiros. Para o presidente sirio, non se pode equiparar a presenza no país de turcos, norteamericanos, iranianos e rusos. Os primeiros estarían en Siria a violar o direito internacional e a apoiar o terrorismo islamista. Os segundo estarían por desexo expreso do goberno lexítimo do país, salientou Assad, como aliados no combate contra o Estado Islámico.


Summary: O conxunto coruñés recibe en casa este sábado o Forte dei Marmi, o campión de Italia, logo de acadar dous triunfos no comezo da tempada continental. .

.O Liceo busca un novo triunfo europeo. Ao máximo nivel. Na Liga Europea, onde comezou con bo pé e pasa agora unha proba fundamental este sábado, cando recibe no Pazo de Deportes de Riazor o campión italiano, o Forte del Marmi, nun encontro que comeza ás 19:00 horas e será retransmitido pola TVG2. . Trátase da terceira xornada, á que os coruñeses chegan após dous triunfos, nunha posición moi favorábel. Na primeira cita, o Liceo goleou ao Herrigen alemán por 9-5 nun partido no que o capitán branquiverde, Josep Lamas, anotou catro tantos. Despois, xa a domicilio, o conxunto herculino tivo que remontar un 3-0 en contra para acabar vencendo o portugués Juventude Viana por 3-5 nesta ocasión con Jordi Bargalló como estrela, autor de tres goles. O Forte dei Marmi é un dos rivais máis fortes do Grupo C no que xoga o Liceo, ao ser o campión da potente Liga italiana. Mais o toscano trátase dun equipo modesto, que conquistou o seu primeiro título o ano pasado, grazas tamén á súa impresionante afección. Pero fóra de casa perde intensidade. Probarao o Liceo.


Summary: En Gondomar, O Rosal, Moaña e Cangas seguen os encerros, que recibiron a visita do líder de AGE, Xosé Manuel Beiras, e catro integrantes desta formación política. Namentres, en Lugo, @s afectad@s advirten de que preparan mobilizacións "máis contundentes"

Afectad@s pola comercialización das participación preferentes de Novagalicia Banco que fan parte de máis de vinte plataformas da provincia de Pontevedra xuntaron os seus esforzos esta sexta feira para emprender unha acción reivindicativa dentro dun supermercado: encheron até oito carros de comida e entregárona no banco de alimentos de Vigo. O voceiro da plataforma de Vigo, José Manuel Estévez, explicou que dunha banda pretenden visibilizar a súa situación e continuar a se moveren pola recuperación da totalidade do diñeiro invertido e, da outra, aportar "un gran de area" ás persoas con menos recursos e suxeitas á exclusión social cadrando coas festas. Para este sábado está convocada unha manifestación na cidade olívica. Seguen os encerros en Gondomar, O Rosal, Moaña e Cangas As plataformas de afectad@s destes municipios do sur da Galiza continuan cos seus encerros. En Gondomar, o medio cento de persoas que fan parte da protesta transladaron o peche que mantiñan nun caixeiro para o edifio do Concello, dadas as reducidas dimensións do caixeiro e as baixas temperaturas que aturaron nos últimos 18 días. Xustamente esta ultima noite pasárona acompañad@s por catro membr@s de AGE e recibiron a visita do líder desta formación política, Xosé Manuel Beiras, quen aproveitou a presencia da imprensa para reclamar que xuizas, xuices e fiscais inicien de oficio unha investigación sobre a estafa das participacións, que cualificou de "traxedia". Reclamou Beiras "que entrevisten as vítimas, que falen con elas, porque é evidente que foron enganadas".Mobilizacións "contundentes" en Lugo Perto dun centro de afectad@s concentráronse en Lugo diante da sede central de Novagalicia Banco e entraron na sucursal para retirar de maneira ininterrumpida 5 euros das suas contas, coa intención de colapsar o servizo. O voceiro da plataforma, Javier Novo, recoñeceu que "os empregados non teñen a culpa", mais anunciou a intención de seguir protestando "con mobilizacións máis contundentes". Deixou claro tamén que non aceptarán quita ningunha e que non pararán até ver os seus aforros de volta nas contas.


Summary: O MARCO de Vigo presenta a súa programación para 2021 e fai un balance positivo dun ano tan atípico como 2020.

O Museo Marco de Vigo vén de presentar a súa programación para 2021, na que se contará coa reapertura das salas de exposición da planta baixa do edificio, mentres a situación sanitaria permita que o público ocupe ese espazo. A proposta, que se situará, entre o 26 de marzo e o 29 de agosto, na superficie principal do Marco, leva por nome 4 Proxectos e reúne as artistas galegas Mónica Alonso, Mar Vicente, Salvador e Juan Cidrás e Rosendo Cid. Tamén exporán Quintana Martelo e Alfredo Alcain e decorrerá unha nova edición do maratón fotográfico Concello de Vigo. A maxia do colibrí. 6 casos desesperados, da artista da Fonsagrada Mónica Alonso, constituirá a súa primeira exposición individual no Marco. Sombras e cor será o proxecto da lucense Mar Vicente, onde experimenta co desenvolvemento do cadro á terceira dimensión. Formas compartidas presenta o colectivo artístico integrado por Salvador Cidrás e Juan Cidrás, onde se experimentan a cerámica e o téxtil a través da pintura e da escultura. O cuarto proxecto vai ser Todo aquilo que acontece antes de que aconteza, que para Rosendo Cid nace "desviándome do descritivo para afondar no feito mesmo do acto creativo". A mediados de abril, "reforzando o interese e o compromiso pola produción propia", o museo acollerá a mostra de Din Matamoro, que vai centrar a programación da primeira planta. Unha exposición que coincidirá coa de Glenda León, feita en colaboración co Museo Estremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea (Meiac) de Badaxoz. Boa valoración de 2020 A dirección do Marco fai un balance positivo de 2020 pese a que se tratara dun tempo "especialmente complexo". Afirma que o museo "conseguiu manter a actividade nunhas condicións sanitarias seguras", ademais de desenvolver tarefas de acondicionamento acorde a criterios de eficiencia enerxética. O Marco comunicou tamén os seus avances na colaboración con outras institucións, como a Universidade de Vigo, a Fundação Carmona e Costa, o Instituto Camões, AC/E (Acción Cultural Española), a Fundación Abanca e, especialmente, o Meiac de Badaxoz, para a coprodución das mostras de Celeste Garrido e Glenda León.


Summary: O Festival de Cans chega a súa ducia sen parar de se renovar. Un novo programa con moito cine, unha ampla proposta musical, novas iniciativas e toda a veciñanza xa en acción para que do 20 ao 23 de maio, a aldea máis cinematográfica do país sexa "invadida" polo mundo do audiovisual.

Unha ducia de ovos, como recén saídos do galiñeiro, son a imaxe do cartaz do XII Festival de Cans que se desenvolverá do 20 ao 23 de maio nunha aldea no que os chimpíns están xa a punto para non parar de circular durante os tres días nos que se converten na capital do audiovisual galego. Nesta edición, inauguran seccións e espazos como os Concertos na Placa, o Muro dos Chimpíns ou o programa infantil "MiniCans". Desta volta, Cans continúa cos seus sinais de identidade e coa oferta dun programa con máis de medio cento de actividades no que non faltan as novidades, entre elas, un gorentoso programa infantil para que o grupo de "fieis" ao festival aumente e cada vez con menor idade. Para coñecer o Festival máis rural do audiovisual compre familiarizarse co seu vocabulario, distinguir o torreiro dos galiñeiros, montar en chimpín, moverse con soltura por carreiros e corredoiras e posuír unha chisca de "aglogamour" mais, neste último caso, de non ter, Cans é bo sitio para conseguilo. José Luís Cuerda, director con estrela Moitas propostas e tamén nomes coñecidos nesta nova edición na que José Luís Cuerda protagoniza o coloquio na Leira de Alicia e colocará unha das novas estrelas no Torreiro, canda Javier Gutiérrez, gañador do Premio Pedigree´15. Non será xa, a partir deste ano, o único "paseo da fama" de Cans xa que a organización inaugurará o Muro dos Chimpíns, co finde que os Premios Pepe Puime quedan tamén inmortalizados na aldea. O veciño Juan Rivas será de quen quede pegada no primeiro deles. Máis novidades? Pois o MiniCans, un programa con proxeccións e actividades para a cativada, os Concertos na Placa, que nesta primeira volta terá como protagonista a Luar na Lubre ou a nova sección "Rebobinado" á que chegará A Esmorga da man de Ignacio Vilar, Antonio Durán Morris e Miguel de Lira. A concurso irán 19 curtas e 20 clips finalistas que participarán na sección oficial e que formarán parte tamén do programa de Cans no que se proxectará a longametraxe "A cambio de nada", de Daniel Guzmán, premiada no Festival de Málaga, estrearase o filme Meigallos, de Virginia Curiá, ; e o documental Torre de Breoghán, de Jorge Coira, precederá o concerto de Luar na Lubre no festival. As mans da veciñanza "Competirán polo Can de Pedra vellos amigos de Cans como Ángel Manzano e tamén haberá tempo de descubrir novos e prometedores realizadores/as como Carlos Martínez-Peñalver Mas ou Alejandra Sotelo", sinalou o director do festival Alfonso Pato. "Veremos as primeiras imaxes das primeiras longas de cineastas que amosaron as súas curtas en anteriores edicións de Cans",engadiu, "como Dani de la Torre ou Simón Casal. Tamén haberá gratos descubrimentos cruzados polo vaivén do éxodo, como o vigués afincado en Londres Pablo Romero - Fresco ou o chileno afincado en Vigo Cristóbal Arteaga".As entradas do festival están xa á venda e as indicacións pódense atopar na súa páxina web. "Sen os veciños isto non é posible", destacou a presidenta de Arela, Keka Losada, organizadora do Festival nunha intervención na que se emocionou ao contar ao lle ir a dar o pésame a familia de Carme, unha veciña colaboradora falecida a pasada semana, o fillo e o neto dixéronlle que contara coa súa casa porque era ese o desexo da avoa.


Summary: Miguel Vázquez Freire (Corcubión, 1951) é coñecido pola súa vinculación coa literatura infantil e xuvenil. A súa obra 'Proxecto pomba dourada' (Vía Láctea, 1987) é unha das máis emblemáticas do xénero nos anos 80, ao que dedicou moitas outras e aínda traballos como a crítica, a edición ou a tradución, alén de dirixir proxectos como a revista 'Golfiño'. Porén, esta dedicación non chega para resumir unha carreira na que ademais aparece a poesía, as novelas para adultos e tamén ensaios dos máis variados temas. Este ano sorprendíanos co libro 'De Compostela a Braga e de Braga a Compostela. O Pío Latrocinio e outras vellas inimizades' (Positivas, 2022).

—Por que decide abordar este tema?Pois un día chamoume Paco Macías de Positivas e dime que quere que faga un libro sobre isto porque son o que máis sabe sobre o Pío Latrocinio. Naturalmente contesto que non é certo e que de onde sacou esa idea e cóntame que a un alumno meu do Instituto Alexandre Bóveda se lle quedara gravada unha clase na que expliquei este episodio e que eu non só o sabía todo, senón que o explicaba moi ben. É certo que levo anos obsesionado coa Historia Compostelana e tamén coa idea de que se coñeza mellor, así que pensei que podía facer algo nese ton. Non é un libro estritamente histórico, senón máis ben unha reflexión sobre o período de Xelmírez, onde pasaron algunhas cousas que sempre me chamaron a atención: a formación de Portugal e que na historia lusa os galegos sexamos moitas veces os malvados, por exemplo. —Que é realmente o Pío Latrocinio?Ao pouco de chegar ao cargo de bispo, Xelmírez vai a Braga e rouba unha serie de reliquias. Ese roubo aparece na Historia Compostelana (mandada escribir polo propio Xelmírez) con ese nome: recoñécese que é un roubo pero arguméntase que é pío e xustificado. Danse razóns que se contradín na propia obra: como que as reliquias estaban maltratadas e ciscadas no chan para afirmar despois que estaban gardadas nunha rica arca. Cal é a orixe do roubo? A loita entre Braga e Compostela por converterse na Igrexa metropolitana de referencia na zona, nun momento no que Compostela vai gañando en poderío económico. Xelmírez tamén argumenta que, ao ter o sepulcro do Apóstolo, é a única sé apostólica ademais de Roma. No fondo non é máis que unha loita de poder que ten tamén outras consecuencias curiosas: durante un tempo de Braga dependeron todos os bispados galegos menos Compostela e de Compostela dependía o de Lisboa. Para afianzar o poder, Xelmírez reclamara a sé de Mérida, que estaba baixo dominio musulmán, e dela dependía Lisboa. A hostilidade foise atenuando co tempo, aínda que é notorio que a devolución das reliquias demorase nove séculos —Esa rivalidade ten consecuencias até hoxe?Pódese atopar algún rastro: para os historiadores tradicionais portugueses Fernando Pérez de Traba é o gran vilán por ser o amante de Tareixa e desprazar os nobres miñotos fronte aos galegos. Colocan iso como unha oposición entre o patriotismo portugués e un imperialismo galego que, como galegos, nos sorprende xa como concepto. Porén, é certo que a hostilidade foise atenuando co tempo, aínda que é notorio que a devolución das reliquias demorase nove séculos. É Quiroga Palacios, a mediados do século XX, quen devolve o corpo de San Fructuoso, que era o patrón de Braga. E os outros tres santos roubados: Santa Susana, San Silvestre e San Cucufate aínda agardaron á década dos noventa. Porén, a inimizade é absurda e risíbel a día de hoxe. —Como podemos ver a figura de Xelmírez desde os nosos días?Na historia aparece como un home sen escrúpulos, pero non creo que o fose máis que calquera figura de poder da súa época. Como personaxe é incómodo para o españolismo e tamén para o galeguismo, e o certo é que ten momentos de alianzas a favor e en contra de Portugal. Non queda moi claro que poidamos interpretar o que pretendía por claves do presente, como as nacionais. Por outra parte, o seu poder atinxe ao eclesiástico e nese sentido consegue moitos logros para Compostela, como que sexa considerada un dos tres núcleos da cristiandade. Había outro proxecto de futuro para el ademais deste? É difícil dicilo.


Summary: O voceiro de En Marea ve "unha irresponsabilidade" a posible ruptura da formación nun momento no que "teríamos que estar falando de alternativas políticas para o noso país" mentres a auditoría encargada por Podemos Galicia di detectar "deficiencias" no proceso das eleccións internas

As eleccións internas de En Marea estiveron arrodeadas polo conflito, que non acalma tras o remate formal do proceso, cuxo escrutinio outorgou un 59% dos votos á candidatura encabezada por Luís Villares fronte á liderada polo ex-deputado David Bruzos, que encabezou a opción do sector crítico, apoiado por Podemos, Esquerda Unida, Anova e algunhas das principais mareas municipais. Os receos dos críticos sobre o procedemento das votacións, de cuxa limpeza din dubidar, leváronos a non asistir á constitución do novo Consello das Mareas, o órgano de dirección do partido instrumental. Ían agardar, sinalaron , ao resultado das auditorías sobre o proceso.Unha auditoría, precisamente, é o que nos primeiros días do ano esgrimiu Podemos Galicia para reiterar as súas críticas ao proceso e escenificar a súa retirada do espazo do partido instrumental. Ao abeiro dese documento a formación agora liderada polo deputado no Congreso Antón Gómez-Reino lanzou os primeiros convites a forzas como Esquerda Unida ou Anova para tecer outra confluencia á marxe de En Marea como organización. Mentres, Villares coida que o que agora toca é "aceptar o resultado" e non "desestabilizar" ás portas da precampaña das eleccións municipais.A auditoría encargada por Podemos Galicia di detectar "deficiencias" nas votacións e Villares lembra que está en marcha un estudo da propia organización para constatar as "garantías" do procesoA auditoría encargada por Podemos a un perito da consultora Securízame, datada no pasado 2 de xaneiro en Madrid, o autor di detectar "graves deficiencias" no proceso informático das votacións. Por iso, asegura o documento ao que tivo acceso Praza.gal, non pode "garantir a integridade dos resultados" e "recomenda levar a cabo unha auditoría en profundidade". A dirección de Podemos Galicia remitiu estas consideracións á súa militancia xunto con esa aposta por tecer o "diálogo" con EU e Anova á marxe de En Marea e do liderado de Villares. Aínda que non existe decisión ningunha de creba como tal, os diferentes sectores dana por feita e poñen o foco no grupo de En Marea no Parlamento galego, encabezado por Villares pero con maioría dos críticos. Así, por exemplo, dende EU cuestionábase este mesmo mércores o papel de Luís Villares como voceiro no Pazo do Hórreo.Estes movementos contrastan cos chamamentos que, dende a contorna das mareas gobernantes, instan a frear rupturas ou enfrontamentos internos ata, cando menos, despois das municipaisEstes movementos contrastan cos chamamentos que, dende a contorna das mareas gobernantes, circularon nas semanas posteriores ás votacións a respecto da necesidade de frear as rupturas ou enfrontamentos internos e a súa escenificación pública cando menos ata despois das eleccións municipais do 26M. Trataríase de evitar a contaminación política e mediática que pode supoñer para estas candidaturas locais unha escisión de En Marea a menos de medio ano da cita coas urnas. Neste sentido, dirixentes como os alcaldes da Coruña e Santiago chamaron mesmo publicamente a concentrar forzas no ámbito local.Así e todo, a coincidencia das eleccións europeas coas municipais no propio 26M é, segundo as fontes consultadas, un dos elementos que manexan partidos como Podemos para acelerar unha ruptura que ven como inevitable. Non contemplan un escenario no que poida existir unha única candidatura á Eurocámara de todos os ata agora participantes no espazo de En Marea.Villares ve "unha irresponsabilidade" a posible ruptura de En Marea nun momento no que "teríamos que estar falando das alternativas políticas que necesita o noso país"É con este pano de fondo co que chega o chamamento de Villares a aceptar os resultados" porque "falou quen máis ordena, que son as persoas inscritas". Nunha entrevista na TVG o voceiro de En Marea restou relevancia a "iso que se chama auditoría dende Podemos" no marco da defensa das "garantías" dunha votación que, non obstante, está a ser avaliada nunha "auditoría adicional" encomendada pola dirección da formación a un perito do Colexio de Informáticos de Galicia. Así e todo, do seu punto de vista, os receos de Podemos Galicia cómpre encadralos en que "Gómez-Reino tiña o encargo de ganar En Marea para Podemos e non o conseguiu". Por iso, acusa, agora está a "tirar contra a propia organización".En calquera caso, Villares insta a ter en conta que "é unha irresponsabilidade" prolongar o conflito interno porque "neste momento teríamos que estar falando das alternativas políticas que necesita o noso país", a comezar polos problemas da sanidade pública que están a derivar en diversas mobilizacións nas últimas semanas, exemplifica. "Non están os tempos para andar a xogar con rupturas", advirte Villares, quen non cre "entendible" que "o que perdeu diga: 'como perdín, vou convocar un novo proceso de unidade popular cos que eu ía na candidatura'".


Summary: Lembra que está na cadea só de forma preventiva e que non hai nengunha razón xurídica para que se manteñan as medidas cautelares que lle poderían impedir asistir á sesión de investidura. Alega que até 150 catedráticos e profesores de direito penal español avalan que a súa estancia en prisión non anula o seu direito á participación política.

ERC comeza a traballar coa seguinte perspectiva: a de investir como presidente Oriol Junqueras e a de ter na recámara como titular executiva do Govern Marta Rivera. Sería, portanto, un Govern bicéfalo: cun presidente que sairía da prisión só para ser investido -e que tería de voltar a ela en tanto non fose xulgado- e cunha presidenta en exercicio, a número dous da organización. Esta segunda feira, o líder de ERC concedeu unha breve entrevista a RAC1, a primeira emisora de Catalunya, unha radio privada pertencente ao grupo La Vanguardia. A conversa puido gravarse grazas a que Junqueras utilizou o direito a realizar unha chamada persoal -neste caso a un amigo- cunha duración taxada de 5 minutos. A chamada foi oportunamente desviada a RAC1, que desta forma puido entrevistar o político independentista. Junqueras revelou esta circunstancia a Institucións Penitenciarias e exponse a ser sancionado, pois en principio segundo a actual regulación non tería direito a este tipo de contactos co exterior. Na entrevista, Junqueras expresou con clareza cal vai ser a estratexia de ERC se o bloco independentista dispón de apoios suficientes no Parlament para formar goberno. "Espero poder ir, seguro que será así, á sesión de investidura. Espero que podamos facer goberno, estou certo de que o formaremos. Estou certo de que eu propio, se así o Parlament o decidir, terei a oportunidade de o presidir. Sempre ao servizo da xente, ao servizo do país". E se após a investidura Junqueras -como é case seguro- ten de voltar á prisión? Pensa ERC nunha presidencia "lexislativa" (a eleita na investidura polo Parlament) e outra "executiva"?, perguntou o xornalista de RAC1. "Haberá os mecanismos necesarios porque todo funcione o mellor posíbel", respondeu Junqueras, certo de que "non hai a menor posibilidade de que se restrinxa o meu direito a asistir á sesión de investidura". "Non hai razón", acrecentou, "para manter as medidas cautelares, lembrade que estamos en prisión de forma preventiva [Junqueras conserva a presunción de inocencia, pois aínda non foi xulgado e o direito de participación política en teoría non o ten limitado]". E para reforzar a súa argumentación, Junqueras apelou á opinión de "por volta de 150 catedráticos e profesores de direito penal españois" que, enfatizou, teñen defendido o direito do presidente de ERC a participar activamente en política embora estea privado de liberdade de forma preventiva. A vida en prisión Os cinco minutos de conversa abondaron para Junqueras relatar algúns pormenores de como pasa os días no penal de Estremera. "Estou ben. Leo, escribo, fago deporte, fago moitas cousas que até agora non puiden facer demasiado (...) a estancia nunha prisión contribúe para reforzar o ánimo, faite máis forte e faite máis convencido de aquilo que sempre defendiche".