Summary: O Concello comunicoulles a colectivos de ContraMINAcción que interpuxeran recursos contra a licenza outorgada á empresa o pasado 1 de agosto que a tal licenza fora anulada.

O Concello de Triacastela vén de comunicarlles a varios dos colectivos integrados en ContraMINAcción que interpuxeran recursos de reposición contra a licenza municipal outorgada a Cementos Cosmos o pasado día 1 de agosto, a desestimación dos mesmos por estar xa anulada dita licenza. O Concello desestima os recursos "pola desaparición sobrevida do obxecto do seu recurso, debido á anulación da licenza pola falta de quorum" Nesa resolución, o Concello desestima os recursos "pola desaparición sobrevida do obxecto do seu recurso, debido á anulación da licenza pola falta de quorum". ContraMINAcción salienta que a administración Concello recoñece que a licenza foi outorgada por ditado da Xunta de Goberno Local contra o seu propio regulamento, nunha sesión da mesma onde só estaban presentes a señora alcaldesa, Olga Iglesias Fontal, e o señor concelleiro Bautista Arias Pombo". "Nun concello onde todo se fai irregularmente, cando non directamente de xeito ilegal, en constantes e preocupantes chapuzas administrativas", sinalan, "dánse situacións tan surrealistas como esta, onde se outorga unha polémica licenza con total arbitrariedade e todo tipo de irregularidades na súa tramitación e no seu cumprimento". Os colectivos integrados en ContraMINAcción lembran que o Concello permitiu que Cementos Cosmos traballase "sen respectar as medidas correctoras que eles mesmos ditan e facendo caso omiso das denuncias por eses feitos". e denuncian que a alcaldesa pasou "meses defendendo nos xornais que a licenza foi outorgada axustándose estritamente á legalidade" para finalmente "ela mesma anulala por non se axustar a nada, nen sequera ao funcionamento do seu propio goberno municipal". Para ContraMINAcción, "tanto o outorgamento coma a anulación desta licenza municipal son totalmente irregulares e sospeitosas", polo que salientan que "non baixarán a garda un instante" Para ContraMINAcción, "tanto o outorgamento coma a anulación desta licenza municipal son totalmente irregulares e sospeitosas", polo que salientan que "non baixarán a garda un instante". De momento, solicitáronlle ao Concello de Triacastela toda a documentación relativa á concesión e posterior anulación desta licenza "para estudar en detalle toda esta trapallada e actuar en consecuencia, ao tempo de vixiar que non se realicen máis actividades estando a licenza anulada". Anos de denuncias A mina acumula nunerosas denuncias dende hai tempo. Hai dous anos Adega alertaba de que a canteira ocupaba ilegalmente parte dun monte comunal, froito dun escuro acordo ao que o concello chegara coa empresa en 1971. De igual xeito, alertouse en varias ocasións do prexuízo que a mina podía provocar na Cova Eirós, un dos maiores xacementos arqueolóxicos de Galicia. Durante catro décadas, a cementeira explotou a mina a ceo aberto de maneira ilegal e con licenzas provisionais. A disposición transitoria 12ª do Lei do Solo, feita no seu día para legalizar canteiras ilegais, permitiulle volver aos traballos. O pasado 1 de agosto a explotación acadou unha licenza municipal da que carecía e que a obrigara a estar parada durante os dez meses anteriores. Porén entidades sociais e forzas políticas denunciaran que se trataba dunha "licenza nula de pleno dereito" porque omitía "o legalmente establecido na Lei de Ordenación urbanística de Galicia ao estar parte dos terreos clasificados como rústico de protección patrimonial". Ademais, segundo denunciou AGE, o obxecto da licenza correspondía á localización da Cova de Eirós".


Summary: Unha comisión do Parlamento Europeo desprázase esta semana a Vigo, Ferrol e A Coruña en resposta ás alertas de once colectivos cidadáns sobre os "altos niveis de contaminación". Ana Miranda, Antolín Sánchez Presedo e Francisco Millán Mon forman parte da delegación parlamentaria.

A Plataforma pola Defensa da Ría de Vigo, a Plataforma en Defensa da Enseada de San Simón, a Confraría de Ferrol, Barallobre e A Coruña, o Comité Cidadán de Emerxencia de Ferrol... Son só alguns dos once colectivos sociais e políticos que presentaron queixas ante a comisión de peticións do Parlamento Europeo polos "altos niveis de contaminación" que sofren "diversas zonas costeiras" de Galicia, nomeadamente as rías de Vigo, Ferrol e O Burgo. Ante a posibilidade de que a situación destes entornos naturais poida "vulnerar as leis europeas de protección ambiental", a Eurocámara comprobará sobre o terreo os efectos da contaminación cunha delegación de deputados e deputadas de diversos grupos políticos. O martes e o mércores desta vindeira semana unha delegación parlamentaria na que se atopan os galegos Ana Miranda (BNG), Antolín Sánchez Presedo (PSdeG) e Francisco Millán Mon (PP) viaxarán a Galicia para "reunírense cos denunciantes, coas comunidades locais máis afectadas" e tamén "coas autoridades" galegas, segundo informa o Parlamento Europeo. O alcalde de Vigo, Abel Caballero, e os conselleiros de Medio Ambiente e Mar, Agustín Hernández e Rosa Quintana, serán os encargados de explicar as razóns polas que, tras anos de investimentos, a polución segue a afectarlle a auga e ao aire de "varios esteiros incluídos na lista de enclaves da biodiversidade protexidos pola Directiva Europea Natura 2000". Ana Miranda e Antolín Sánchez Presedo forman parte da delegación que visitará Galicia Explica a Eurocámara que "a maioría das denuncias" xa foron "previamente discutidas en Bruxelas" cos colectivos que as formularon. Destes estudos previos as autoridades comunitarias conclúen que "as causas da contaminación da auga semellan estar relacionadas na súa maiorái co tratamento deficiente das augas residuais urbanas en varios puntos", así como "a existencia de diversas instalacións industrais na zona". Todas estas circunstancias serán "comprobadas sobre o terreo" en Vigo, Ferrol e A Coruña por parte dos eurodeputados. Tendo en conta ademais que "tres das once" denuncias "xa desembocaron en procedementos de infracción abertos pola Comisión Europea" nos casos de Vigo e do Burgo, a delegación parlamentaria recompilará datos para, posteriormente, redactar un informe que será debatido na propia Eurocámara, que emitirá "recomendacións" para subsanar as deficiencias existentes e evitar así a contaminación e o risco de sancións para Galicia. Ao longo da súa visita a Galicia os eurodeputados avanzarán algunhas das súas conclusións en comparecencias anet os medios en Vigo, Santiago e A Coruña.


Summary: No verán de 2006 unha vaga de incendios asolou Galiza, con 80.000 hectáreas queimadas só no mes de agosto. A catástrofe evidenciou as debilidades do medio rural galego e puxo en cuestión os deseños aplicados polos Gobernos de Manuel Fraga. Alberto Núñez Feixoo non dubidou responder a catástrofe ambiental e económica mangueira en man.

O fenómeno incendiario de 2006 foi a expresión da política de abandono do medio rural galego e duns deseños forestais ao servizo dos grandes poderes económicos beneficiados polo monocultivo do eucalipto. Mentres a Xunta da Galiza se empeñaba en facer fronte ao lume, o entón xefe da oposición, Alberto Núñez Feixoo, desembarcaba en camisa, vaqueiros e zapatos náuticos para sacarse unha foto cunha mangueira de uso doméstico en Meis. As conclusións extraídas por Núñez Feixoo das diversas vagas de incendios foi incidir nas políticas que provocaron os lumes. Así, 20% da superficie total da Galiza está ocupada por eucaliptos, superando de longo as plantacións as 245.000 hectáreas fixadas como máximo para 2023 no Plan Forestal Galego de 1992. Segundo os datos ofrecidos desde a plataforma 'Por un monte galego con futuro', "a falta de realizarse o novo inventario forestal encargado polo Goberno galego, xa hai voces autorizadas alertando de que esta especie exótica invasora pode ocupar perto das 600.000 hectáreas na Galiza". 102.000 habitantes menos en 10 anos O abandono do medio rural está a vista. 4.000 núcleos de poboación atópanse actualmente abandonados no conxunto da Galiza, que perdeu nos últimos 10 anos 102.000 habitantes, a maior parte deles naqueles zonas de tradicional especialización agraria. Precisamente, nestas áreas asístese a unha progresiva redución de servizos públicos, fechándose durante a etapa de Feixoo á fronte da Xunta 110 escolas unitarias e recortándose de xeito moi considerábel a atención médica. Tanto é así que 192 concellos, todos eles parte da denominada Galiza rural, carecen de servizo de pediatría. A superficie agraria útil (SAU) non deixou de diminuír nas últimas décadas. Así, a última enquisa sobre a estrutura das explotacións agrícolas, realizada polo Instituto Nacional de Estatística (INE), indica que a SAU da Galiza é inferior a 21%, fronte a 47% de media do Estado español e 40% dos territorios da Unión Europea. Ao tempo, tense reducido nas últimas tres décadas dun xeito moi considerábel, pasando de 748.000 hectáreas en 2002 a 621.000 en 2017, último ano do que existen rexistros oficiais. A caída da actividade económica no rural pódese seguir en diversas esferas. Por exemplo, entre 2010 e 2020 fecharon 15.986 explotacións gandeiras na Galiza, ficando nesa última anualidade 29.282 explotacións fronte a 45.268 activas dez anos antes. Neste sentido, especialistas coinciden en afirmar que o proceso de reconversión deste sector aínda non esta remado, que está levando á concentración da produción láctea nunhas áreas moi determinadas da xeografía galega.


Summary: O conxunto lucense afronta este ano unha tempada en que anovou a maioría do seu plantel coa meta de seguir na máxima categoría do baloncesto.

O Durán Maquinaria Ensino recibe este sábado no Pazo, a partir das 19.15 horas, o vixente campión da Supercopa, o Perfumerías Avenida, na primeira xornada da Liga Endesa. O Ensino caeu derrotado a comezos de setembro co equipo salmantino (75-42) nun partido de pretemporada que viu o debut da pivote estadounidense de 25 anos e 1,91 metros de altura, Merritt Hempe. De feito o conxunto lucense afronta este ano unha tempada en que anovou a maioría do seu plantel coa meta de seguir na máxima categoría do baloncesto. Un obxectivo complicado especialmente nesta campaña debido aos reforzos de calidade que fixeron o resto de equipos, concretamente os seus hipotéticos rivais directos na loita pola permanencia. Tan só Laura Aliaga, Aleksandra Stanacev e Bea Sánchez mantéñense no Ensino con respecto á tempada pasada. As fichaxes chegaron todas de equipos estatais ─algunhas da Liga Endesa, outras da LF2─ agás a pivote Chatrice White, xogadora que chegou da liga turca. Vega Gimeno, procedente do Stadium Casablanca, onde foi compañeira de Hempe, foi o seu principal reforzo. De feito dela se agarda que lidere o Ensino. Tamén chegou Natalie Van den Adel, aleiro neerlandesa procedente do Araski vasco. Marta Tudanca, Alba Prieto ou Alicia Villegas ─estas dúas últimas, ex xogadoras do Ensino─ aterran desde equipos da LF2. As veteranas Aleksandra Stanacev, Laura Aliaga e Bea Sánchez serán o núcleo principal deste novo Ensino, de onde saíron esta tempada Brittany Dinkins, Ainhoa López, Kalis Loyd, Fiona O'Dwyer, Atonyie Nyingifa, Shereesha Richards, Brittany Miller. Os puntos fortes do equipo lucense seguirán a ser a rapidez na mobilidade do balón e o xogo exterior. Cantero, no leme Á fronte, dirixindo desde o banco, estará Carlos Cantero, que o pasado mes de maio renovou como técnico do Durán Maquinaria Ensino tras unha brillante tempada. Iniciouse en outubro de 2019 cando sendo segundo de Juan Nécega, este cedeulle a testemuña de primeiro adestrador. Cantero afrontará desta maneira a súa terceira tempada na Liga Endesa, a segunda como técnico titular. Na última logrou vitorias fronte aos potentes Perfumerías Avenida e Spar Girona, ademais de conseguir a clasificación do equipo lucense para disputar a Copa da Raíña en Salamanca.


Summary: Deberán concretar antes de fin de mes os seus proxectos para as factorías da Coruña e Aviles´.

Un total de nove investidores están interesados nas plantas de Alcoa na Coruña e Avilés. Nove ofertas presentadas por empresas, grupos industriais ou fondos de investimento e que antes de que durante as vindeiras semanas teñen que concretar o seu proxecto para dar continuidade a estas factorías e manter o emprego. Nun principio eran doce os interesados mais ese número reduciuse aos nove actuais. Hai propostas para reanudar a produción de aluminio primario e hainas tamén que apostan na reindustralización para producir outro tipo de produtos. Entre as primeiras estarían nomes como Liberty House e as españolas Cunext e BCT Metals, que son as que máis interesarían entre o persoal das factorías. Antes de que finalice este mes terá lugar a ronda de visitas ás plantas de representantes deses investidores. Desde o Ministerio de Industria informouse aos representantes do persoal de que traballan no novo estatuto electrointensivoapós a advertencia da Comisión Nacional de Mercados.


Summary: "Aos que saíron e nunca puideron volver á casa" é a idea que sostén o monumento á memoria do Batallón 19 Galicia no peirao de Oza, na Coruña. Inaugurarase esta sexta feira con música e a poesía de Cesáreo Sánchez Iglesias, Olga Patiño, Lois Alcayde e Francisco Fernandez Naval. Asistirá a familia do lendario comandante Moreno. Ao día seguinte, na Fonsagrada, continuarán os actos polo 80 cabodano do asasinato de 14 milicianos.

"É que eu non quero dicir que fuxían, saían loitar pola liberdade", explica a activista Carmen García-Rodeja, da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH), e unha das impulsoras, hai agora dez anos, da exhumación dos cadáveres na montaña do Acevo. Mortos a mans de falanxistas da zona -a raia entre Galiza e Asturias, no concello da Fonsagrada-, os 14 membros do Batallón Galicia marcharan do porto da Coruña en xaneiro de 1937 en dirección a Asturias. Navegaban en La Libertaria. Maiormente anarquistas, á caída do frente de Asturias no outono daquel fatídico 1937, moitos daqueles soldados defensores da legalidade republicana intentaron regresar a Galiza. Catorce deles bateron no Acevo con patrullas fascistas. Aínda que Moreno, José Moreno Torres, e algún outro conseguiron escapar, foron finalmente apresados. E liquidados. Soterráronos nunha foxa común nos montes do lugar. Pero en 2007, como consecuencia do impresionante e daquela emerxente movemento pola recuperación da memoria histórica popular, a verdade impúxose. Os cadáveres de José Moreno Torres, Luis Rafael Villar Sánchez, Maximino Martínez Fernández, Odilo Masid Masid, Jaime Machicado Llorente, Manuel Bugallo Lois, Manuel Ramos Escariz, Jesús Martínez Castro e Emilio Novás Nay, foron exhumados e identificados por forenses. Dous anos despois recibían sepultura e honores no cemiterio da Fonsagrada. "Aquela exhumación serviu para revivir unha memoria popular que aínda estaba viva na Fonsagrada", relata o historiador Eliseo Fernández, experto no movemento libertario e presente naqueles días, "a través do Romance do Comandante Moreno". Non poucos veciños sabíana de memoria. Ao contrario que na Coruña, de onde saíra o barco La Libertaria e onde a memoria "era nula". "Foi importante conectar aquelas memorias rotas", engade, "e ao mesmo tempo rescatar a historia real do que acontecera, que estaba no limbro". Os dez anos transcorridos non foron en balde. Dous documentais, encontros de familiares e veciños, unha obra de teatro, recuperaron "unha memoria nova do que sucedera, máis axustada á realidade". Segundo Fernández, este traballo conxunto contra o esquecemento resultou "en certa medida exemplar" e traspasou fronteiras: da Fonsagrada e A Coruña a Asturias e mesmo Francia. Esta fin de semana, activistas, investigadores e artistas celebran unha década desde que se fixo xustiza e oito dos feitos do Acevo. Amais do monumento do peirao de Oza, na Coruña, o sábado 30 de setembro haberá unha "homenaxe poético musical" que comezará de mañá na foxa común, onde se colocarán pedras nun milladoiro, lerán poemas Claudio Rodríguez Fer, Marica Campo ou Moisés Cima e Modesto Arias achegará música. Unha ofrenda floral no cemiterio da Fonsagrada completará as actividades antes do xantar. Pola tarde, o acto central, conducido pola cantante Pilocha, ofrecerá versos de Antón Lopo, Xulio López Valcarce e Carmen Blanco, e músicas de Jose Luis Yepes, Montserrat Canas, Carmen Torreiro, Carmen Penim, Maurizio Polsinelli e Cesar Fernandez de Leituego. Familiares, antropólogos e médicos forenses, voluntarios pola memoria histórica, a veciñanza, arqueólogos ou historiadores tamén farán parte do tributo.


Summary: O poeta Herberto Hélder, unha das principais voces da literatura portuguesa do século XX, morreu esta segunda-feira en Cascais con 84 anos.

O poeta Herberto Hélder, considerado un dos principais nomes da literatura portuguesa contemporánea, finou a pasada segunda feira en Cascais. Tiña nacido en 1930 no Funchal e apenas o pasado ano publicara o que é o seu derradeiro libro, A Morte Sem Mestre, un volume que a Porto Editora tiraba do prelo cando un CD co poemas recitados polo autor. "e eu que me esqueci de cultivar: família, inocência, delicadeza,/ vou morrer como um cão deitado à fossa!", di nos seus versos que agora, na hora da morte, se mostran todavía máis impactantes, coa condición confesional do seu derradeiro libro que supuxo todo un acontecemento literario en Portugal. Xunto con Servidões, publicado o ano anterior, os dous títulos porían o fin a unha traxectoria en destaque obras como A Faca Não Corta o Fogo, A Colher na Boca, Poemacto, Retrato em Movimento, Ofício Cantante, O Bebedor Nocturno, Vocação Animal, , Cobra, O Corpo, o Luxo, a Obra ; Photomaton & Vox, A Cabeça entre as Mãos ou Poesia Toda, antoloxía persoal da súa obra en varias edicións modificadas. En 1994 gañou o Prémio Pessoa pela súa obra mais o poeta rexeitou o recoñecemento por quererse manter á marxe do ouropel literario. Cóntase que se dirixiu ao xuri para pedirlle que non dixeran nada e deran o premio a outro. Non era esa a primeira vez que o seu nome se vinculaba ao autor do Livro do Dessassosego á hora da influencia da súa voz na literatura en lingua portuguesa, malia non ser un dos seus referentes como demostrou ao non incluílo na súa antoloxía poética da literatura portuguesa. Tanto como recusaba premios, Helberto Hérder rexeitaba entrevistas e fuxía do ámbito social da literatura, o que facía a súa unha figura misteriosa e mesmo literaria. Na imprensa lusa fálase hoxe da perda do maior poeta portugués vivo e lémbrase unha das súas peculiaridades: os seus libros tiñan apenas unha soa edición.


Parece que en Ferrol existiron dúas fábricas de lapis, unha en Canido e outra en Ferrol Vello. Catro mil e cantas toneladas demolidas de cascallos? Ao predio da antiga Hispania, no alto do Porto, poderiamos trasladar o busto do grande debuxante Camilo Díaz Baliño pois na abraiante obra O lapis do carpinteiro de Manuel Rivas disque era el quen espellava co lapis, no Pórtico da Gloria, aos seus compañeiros de presidio antes de ser asasinado polo fascio. Ferrol podería ser unha potencia lapiseira como o foi nos anos trinta do pasado século con aqueles fermosos lapis de grafite marca Johann Sindel. Aquela fábrica de homes emprendedores e mulleres traballadoras puido seguir mantendo as chemineas vivas se o desenrolismo dos 60, con aquel Plan de Estabilización franquista, non a abocara a unha obsolescencia inevitabel coa liberalización dos mercados.Cando meu pai nos levou a dous irmaos e máis a min un sábado a visitar aquela fábrica de Hispania, aló polos anos 70, a min, cos ollos de nena, pareceume un grandioso edificio misterioso. Daquela endexamais imaxinaría que se poideran chegar a fabricar ate 180.000 lapis ao día, como aquel que nos agasallaran. No ano 81, cando marchei a estudar a Compostela pechouse a Hispania. Logo virían as ratas, o lixo e o esquecemento. Máis adiante, as ratazanas. Eu teimava en encher libretas riscadas con apontamentos sempre a lapis e así tamén suliñava os livros a recensionar. O bolígrafo era para escrever ás presas, para tomar apontamentos durante as aulas. Aínda gardo unha daquelas libretas sobre A familia, a propiedade privada e o Estado de Engels e, tras varias décadas, non se borrou nen unha coma. Non poden dizer o mesmo quen perderon 64 Gb nun lapis de memoria, todo un mundo de datos a dispor de calquera desalmado que a golpe de clic os poderá subir a calquera dispositivo ou a esa nube misteriosa e aristofánica onde xace sedente o novo deus do ceo virtual. A escrita a lapis é meditativa e carosa. Obriga a unha lentitude e esforzo do que carece o bolígrafo ou o tecoleado das computadoras. Cada pouco gozamos das pausas do afiado, o ulido da madeira ou do grafite fainos sentir que escrever é un acto ritual da tribo, un elo da cadea do povo. Algo así como as candeas acesas da Compaña na noite que lle meten na man ao que vai de vivo na procesión dos mortos.O lapis garda a memoria de nós, o mesmo que Hispania no alto do porto ferrolán gardava a memoria de quen fumos, incluso antes de nacer. E anque hoxe teñamos lapis escaner, electrónicos de punto motor e incluso electroestimuladores eu sigo acreditando na beleza vital do lapis como instrumento primitivo onde fixarmonos as lembranzas. Quen sabe cantos lapis ferroláns vivirán aínda nas gavetas de galegos, leoneses, franceses ou ianquis. En cantas linguas terán verquido o seu grafite!.Dáme en cismar nun mundo de colapso enerxético onde o lapis recupere o terreo gañado polas pantallas. Sen enerxía para comunicármonos, que será entón das novas xeracións que a duras penas son quen de escrever a man a lista da compra. O grafite, en troques, é relativamente abondoso na natureza anque os galegos non sexamos productores. Abonda en China, India, Corea, Canadá e Brasil. (Lembro que Grafite é aquel dianteiro brasileiro que denunciara o racismo do futebol non há moitos anos. E ese Grafite macaco na banana tamén teriamos de lembrala para non baixar a guarda). Agardo que alguén sabido do asunto me poida informar de onde traían o grafito na Fábrica de Lapis de Hispania. Pode que do esgotado xacemento da mina de Guadamur en Toledo. Seica o grafito, hoxe tamén sintético, ten usos ben máis interesantes que o de ser mina de lapis na man de calquera nostálxica, serve para fabricar caucho, tixolos cerámicos,explosivos, pinturas, pigmentos, municións, lubricantes, pilas, baterías ou incluso en pastillas de freo para automóbiles. Mais eu sigo pensando que o grafito naceu para o corazón dun lapis, gardador dos tesouros da memoria nun mundo esquecedizo.Catro mil toneladas de cascallos de racionalismo industrial no alto de Ferrol Vello, senlleira arquitectura derrubada, vivendas pantasmas, grandes ratazanas do tixolo, políticos e promotores cementeiros e un cemiterio á veira do río do esquecemento nun territorio BIC onde se cruzan os que celebran a festa da Parrocheira cos cruceiristas fuxidíos e os romeiros do camiño inglés.Quen gardará a nosa identidade se ao subir pola estrada alta do porto ninguén recorda que alí foi a Fábrica de Lapis Hispania coas súas dúas rexas torres, aquel castelo do que saían plumiñas de aceiro, bolígrafos, rotuladores, ceras de cores, barras de grafite para marcar, botóns, peites de caucho, lapis de toda caste e ate harmónicas?. Todo agromado das mans de centos de mulleres ferrolás. Quen gardará a memoria de Ferrol e recordará que antes foi a finca da familia Togores, na rúa Baterías?. Antonio Togores e Corbián por cuxa iniciativa se inaugurou a Cociña Económica de Ferrol a fins do século XIX?.Algúns falan do fin da historia. Eu son das que creo que temos toda unha longa historia por escrever nas mans do povo. Será por iso que Lápis De Memórias é unha editora e livraria de Coimbra.


Summary: A Concellaría de Patrimonio Histórico de Pontevedra anunciou que o 18 de febreiro abrirá o prazo de inscrición para as visitas das fins de semana de marzo. O alcalde e o concelleiro Xaquín Moreda comprobaron o estado de execución da rampla que fará accesíbel a igrexa que se converterá en espazo cultural da cidade.

Este sábado comezaron as primeiras visitas ao Convento de Santa Clara de Pontevedra, recentemente adquirido polo Concello. Durante o mes de febreiro 640 persoas poderán percorrerán o edifico e a horta ao conseguir inscribirse a través da web municipal. Esta primeira visita contou coa presenza do alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, e do concelleiro de Patrimonio Histórico, Xaquín Moreda. Ambos comprobaron o estado de execución da rampla que dará acceso á igrexa e explicaron ás persoas asistentes o proxecto no que colabora a Deputación provincial, a través do Museo de Pontevedra. Neste primeiro mes o Concello ofreceu 640 prazas que se cubriron en media hora. As visitas serán nas fines de semana de febreiro (sábado e domingo), con catro quendas cada día. Cada grupo está formado por 20 persoas que garanten tanto as medidas de seguridade como a calidade da visita. Os participantes poderán coñecer espazos como a Igrexa, os dous coros, refectorio, locutorios, salas de traballo ou os dormitorios entre outras estancias. Tamén se achegarán ao exterior para ver horta, xardín e Bosque da man dun guía. Visitas para marzo O Concello activará o vindeiro 18 de febreiro o sistema para proceder coas reservas das visitas de marzo. A día de hoxe existe a posibilidade de se apuntar para a listaxe de agarda das visitas de febreiro, mais esa listaxe non serve para as visitas de marzo. O concelleiro de Patrimonio Xaquín Moreda xa indicou que a estes dous primeiros meses de visitas poderá seguirlles outros máis, xa que se segue existindo interese por parte dos pontevedreses e pontevedresas para coñecer o convento, ofreceranse máis visitas guiadas nos vindeiros meses. Rampla de acceso á igrexa O alcalde e o concelleiro Xaquín Moreda aproveitaron a visita para ver o estado de execución da rampla de metal e madeira que o Concello está a instalar no exterior da igrexa do cenobio e que estará rematada a semana vindeira. A idea é facela accesíbel xa que está previsto que a igrexa se incorpore como espazo cultural e de encontro da cidade. Agradecemento da abadesa Ao mesmo tempo, o alcalde tamén quixo facer pública a carta que recibiu da abadesa de Santa Clara, Victoriana Jorde Herrero, coa que o alcalde e o Concello mantén unha fluída relación logo dos últimos meses de contacto pola compra do convento na cidade. O alcalde envioulle como agasallo da cidade un paquete con calendarios municipais de 2022 que este ano está dedicado ao convento, así como as fotos da sinatura notarial da venda. A misiva da abadesa de Santa Clara agradece o xesto cordial e humano do alcalde e a cortesía e amabilidade do trato da Alcaldía.


Summary: Moitos concellos ourensáns recibiron millóns de euros destinados á rehabilitación de edificios históricos para o seu uso público, pero que anos despois seguen pechados, ou para depuradoras que non se utilizan. Os socialistas anunciaron este luns a través do seu voceiro na Deputación que se dirixirán á Comisión Europea para que acredite como se gastaron todos estes cartos.

A multitude de carteis colocados en numerosas vilas do país alusivos ao financiamento por parte da Unión Europea de determinados proxectos de recuperación económica son só testemuña da decadencia desas vilas e do escaso rendemento que se lle tirou aos fondos comunitarios previstos para a dinamización económica. Moitos deses proxectos foron xestionados polos responsables políticos do interior galego, tanto deputacións coma concellos, e hoxe son inmobles pintados por fóra e baleiros por dentro. Un dos máis representativos é o proxecto Estacións, que auspiciou o anterior presidente da Deputación de Ourense, José Luis Baltar. A idea do "barón" popular de recuperar as vellas estacións de tren e os apeadeiros para convertelos en museos concretouse nun orzamento global de 6,2 millons de euros. As estacións remodeladas son Os Peares, Santa Cruz de Arrabaldo, Baños de Molgas, Vilar de Barrio, Campobecerros e Vilavella. Baltar gastou 6'2 millóns de euros en recuperar apeadeiros que hoxe seguen pechados Todo comezou a fraguarse no comezo da década, cando a economía non estaba en recesión e viñan cartos de Bruxelas. Baltar presentou con toda a solemnidade as obras que co seu desenvolvemento faría posible artellar unha rede de museos etnográficos. Na actualidade, as obras nalgún caso rematáronse, noutros quedaron a medias e o resto dos museos están pechados. Os socialistas de Ourense concretaron a funcionalidade destas edificacións. En Peares, aldea do presidente da Xunta e onde se inaugurou o Museo do Ferrocarril, o apeadeiro abre dúas veces á semana, a cantina histórica é unha tasca -que está pechada- e non hai ningún centro de interpretación. En parecida situación atópase Santa Cruz de Arrabaldo, onde segundo os socialistas non hai ninguén porque está pechada cunha cadea, e en Baños de Molgas a cantina histórica é un bar restaurante, os museos só abren 28 horas á semana e o albergue está pechado. O caso das estacións de Vilar de Barrio, Campobecerrros e Vilavella é aínda peor, pois están pechadas e "totalmente abandonadas". Investíronse 13,5 millóns en 107 depuradoras que non se utilizan polo seu elevado custe diario Outras das iniciativas sufragadas con cartos comunitarios foron as depuradoras de auga. En total 107 máquinas repartidas en 62 concellos cun custe de 13,5 millóns de euros. Destinadas a pequenas poboacións como Beade, estaban pensadas na súa orixe para a instalación en barcos de guerra da mariña norueguesa e na actualidade permanecen sen funcionar debido ao alto custe que supoñen para as arcas públicas, 8.000 euros ao mes só en electricidade. Pero a falta de previsión das administracións públicas non só se circunscribe á Deputación. Pequenos concellos coma o de Pobra de Trives ou Vilamartín de Valdeorras, gobernados daquela polo PP, levaron a cabo proxectos faraónicos que non teñen uso na actualidade. En Vilamartín levantouse o Centro Cultural Santa Lucía, que conta con tres andares correspondentes a un auditorio, sala de informática e biblioteca. Agás o patio de butacas, todo esta baleiro. O orzamento do inmoble supera os 380.000 euros e aínda non está rematado. Sucede algo semellante co centro de interpretación da Vía Nova. Situado no centro da vila, creouse con obxectivo de servir de punto de información aos viandantes da antiga calzada romana entre Braga e Astorga e financiouse con 126.084 euros a cargo do programa europeo INTERREG III. Na actualidade está desprovisto da funcionalidade orixinal e fai funcións de sala de internet. O PSOE dirixiráse á Comisión Europea para que acredite como se empregaron estes fondos públicos Na Pobra de Trives, o alcalde do PP na pasada lexislatura presentou a rehabilitación do Colexio Santa Leonor como unhas das fazañas do seu mandato. Hoxe fai funcións de centro de interpretación e museo da infancia. Normalmente está pechado e para velo en marcha hai que pedir cita. Segundo os datos oficiais a inversión na obra acadou os 901.518,16 euros achegados por distintas institucións europeas. Na localidade de Rubiá de Valdeorras, que conta con 1.590 habitantes, financiouse con cargo aos fondos FEDER a actual Casa da Cultura cuxa execución superou os 420.000 euros. Non fai funcións de biblioteca e non ten actividade practicamente en todo o ano. Os socialistas anunciaron este luns, a través do seu voceiro na Deputación, que os eurodeputados socialistas se dirixirán á Comisión Europea para que acredite como se gastaron todos estes millóns de euros e se todos teñen o visto e prace das institucións comunitarias.


Unhas semanas antes de que a xente ocupara a Porta do Sol en Madrid, aquel 15 de maio de 2011, en Lisboa unha riada de xente asolagara a Avenida da Liberdade na maior manifestación dende a Revolución dos Cravos. Era o que logo se denominou "Xeración á Rasca". Unha canción de Deolinda converteuse no himno daquel movemento: "Parva que son", unha canción que era quen de reflectir o estado de ánimo de milleiros de mozos e mozas con estudos universitario que só conseguían acceder a traballos precarios, ou que estaban en situación de desemprego. Mentres escribo escoito unha canción de Deolinda de 2008, do disco "Canción ao lado": en apenas dous minutos e trinta e dous segundos describen a situación actual da esquerda na Galicia de hoxe. A canción chámase "Movimento Perpétuo Associativo". Cento cincuenta e dos segundos sen desperdicio que vos convido a escoitar mentres leedes o que sigue. Mentres escribo escoito unha canción de Deolinda de 2008, do disco "Canción ao lado": en apenas dous minutos e trinta e dous segundos describen a situación actual da esquerda na Galicia de hoxe Vou transcribir un par de estrofas. Poñédelle o ritmo adecuado. Escoitase unha voz de muller que, alto e claro, arengando ao pobo: "Agora sim, temos a força toda! Agora sim, há fé neste querer! Agora sim, só vejo gente boa! Vamos em frente e havemos de vencer!" Un eco respóndelle: "-Agora não, que me dói a barriga... -Agora não, dizem que vai chover... -Agora não, que joga o Benfica... e eu tenho mais que fazer..." Non vos soa?. Leemos e escoitamos o moito que se leva dicindo e escribindo sobre a necesaria unidade da esquerda e logo vemos a realidade (-Agora nao…). Non se vos enchen os ollos de bagoas pola vergoña que nos fan sentir?. Para a viaxe que a(s) esquerda(s) veñen facendo dende as pasadas eleccións municipais non facían falta moitas alforxas (nin encontros, nin iniciativas, nin esforzos…), sobraba un puñado de pipas para matar o aburrimento e ver pasar o tempo A día hoxe proporía que "Movimento Perpétuo Associativo" se converta no himno da esquerda, que sexa cantada ao remate de cada acto no as organización da esquerda participen, todos e todas co puño en alto e con xesto aguerrido. A fin de contas a canción descríbenos moito mellor que "A Internacional", " A Marsellesa", "Red Flag" ou calquera outro himno que socialistas, comunistas ou rebeldes varios entoaran ao longo da Historia. Para a viaxe que a(s) esquerda(s) veñen facendo dende as pasadas eleccións municipais non facían falta moitas alforxas (nin encontros, nin iniciativas, nin esforzos…), sobraba un puñado de pipas para matar o aburrimento e ver pasar o tempo. Todos teñen a escusa perfecta. E si as que teñen non valen... hai outras. Á UPG sempre lle costou ser unha organización amable e a defensa dun espazo electoral que consideraba couto privado non sacou precisamente o mellor do seu ser Nun dos lados do cuadrilátero as mareas e os partidos que nelas se fundiron desconfían, con non poucas razóns, do BNG. Á UPG sempre lle costou ser unha organización amable e a defensa dun espazo electoral que consideraba couto privado non sacou precisamente o mellor do seu ser. O discurso dos partidos que se integraron nas mareas é claro: o BNG nestes momentos non suma, resta. Concordo con esta reflexión nalgo: non creo que todas as persoas que están no BNG sumen para un proxecto, pero o mesmo acontece con non poucas persoas que forman parte de Anova, ou de Cerna ou do PCG… O dixen fai xa tempo, hai persoas que fai tempo que deberían ter dado un paso atrás na política… e non é cousa de idade: é cousa de aptitude, é cousa de capacidade, e cousa de perspectiva… Din que unha mazá podre fai podrecer todo o barril. O mesmo pasa nas organización. O temos visto tantas veces. O discurso dos partidos que se integraron nas mareas é claro: o BNG nestes momentos non suma, resta As reflexións das mareas parten, ao modesto entender dun ninguén como son eu, dun erro na reflexión: confunden unha parte co todo… Galicia non é Coruña, non é Santiago… Galicia é Coruña, Santiago, Ferrol e moito mais: mais de trescentos concellos, catro circunscricións electorais nas que o voto dun veciño de Monte Alto vale tanto como o voto dun veciño de Aguiño, o voto dunha veciña das Fontiñas en Lugo vale tanto como o dunha veciña dunha aldea de Guitiriz. O BNG sumou nas pasadas eleccións municipais mais de 189.000 votos, mais de 450 concelleiros… O BNG conta cunha organización cunha capilaridade territorial que non pode ser comparada co do resto da esquerda en Galicia, xuntemos a quen xuntemos. Tal vez nesa fortaleza organizativa estean algúns dos medos, que logo se tentan camuflar con argumentos políticos, polos que certas organizacións teman un compañeiro de viaxe que sen unhas reglas claras, uns acordos programáticos unanimemente aceptados e un funcionamento sustentando no consenso e o respecto, pode estar tentado a facer valer o seu volume, argumentando un pretendido funcionamento democrático, e impoña sistematicamente os seus desexos e cambie as propias normas. Non axuda que a UPG leve actuando dese xeito ven de anos. Galicia é Coruña, Santiago, Ferrol e moito mais: mais de trescentos concellos, catro circunscricións electorais nas que o voto dun veciño de Monte Alto vale tanto como o voto dun veciño de Aguiño Pasemos ao outro lado do ring. Por parte da organización que controla ao BNG, e ás organizacións acólitas creada para a ocasión, a xogada estaba clara: o importante non era chegar a un acordo, o importante era simular que se quería chegar a un acordo, agardando o momento propicio para culpar aos "outros" de poñer trabas que o facían este acordo imposible. Daba igual o que se fixera, o que se ofrecera, calquera que fora o ofrecemento sempre habería unha razón nova que xurdiría no último momento e que demostraría a prepotencia dos "outros" por non aceptar a enésima esixencia da organización nacionalista. A ocorrencia de pretender incluír a Coalición Galega, unhas simples siglas, ou Terra Galega, só demostra a falta de imaxinación dos membros da dirección do BNG na procura de argumentos para xustificar a falta dunha candidatura de unidade. Por parte da organización que controla ao BNG, e ás organizacións acólitas creada para a ocasión, a xogada estaba clara: o importante non era chegar a un acordo, o importante era simular que se quería chegar a un acordo O BNG/UPG tamén parte nos seus cálculos dunha hipótese errada. O BNG pretende presentarse ante a cidadanía como promotor da única candidatura que non ten ataduras en Madrid, que poderá facer unha verdadeira política de defensa de Galicia no Congreso, unha voz libre, xenuinamente galega. Os mesmos argumentos que no pasado mais recente. Os acordos acadados por distintas forzas da esquerda botan moita terra sobre esta hipótese e ademais os dirixentes do BNG aínda non se deron de conta de que neste momento unha boa parte do corpo electoral do propio BNG fai fincapé na necesidade dun cambio político que ten que comezar, xa, en Madrid, e do que Galicia debería formar parte. O BNG non ten en conta, como fixo no ano 2005 cando se permitiu, por soberbia, xubilar a destempo a Xosé Manuel Beiras, que esta persoa aos seus moitos anos ten unha forza mediatica e unha clarividencia política coa que ningún dirixente do actual BNG pode soñar. As divisións en política son como algúns amores: matan. Este escenario de división deixa contentos e felices a moitos e moitas dirixentes de diferentes organizacións O resultado é o que a estas alturas coñecemos: dúas candidaturas que fan ficción calquera posibilidade, de por xa difícil, de poder contar cun grupo parlamentario galego. E xa veremos si se chega a obter representación. As divisións en política son como algúns amores: matan. Este escenario de división deixa contentos e felices a moitos e moitas dirixentes de diferentes organizacións. Os mais contentos os dirixentes do PP e do PSOE. Os mais contentos os que ganan si nada cambia. Acabamos con música, déixovos coa canción de Deolinda: "Agora sim, cantamos com vontade! Agora sim, eu sinto a união! Agora sim, já ouço a liberdade! Vamos em frente, e é esta a direcção! Escoitamos a eco: -Agora não, que falta um impresso... -Agora não, que o meu pai não quer... -Agora não, que há engarrafamentos..." -Vão sem mim, que eu vou lá ter.." Poñédelle vós a música. Os aplausos os porán os que se benefician de que as esquerdas, unha vez mais, non estén a altura do que os tempos esixen.


Summary: A xulgar polo ton das declaracións dos protagonistas, a cimeira de líderes das distinta correntes, chamadas por Iglesias para forxar un consenso antes de Vistalegre II, concluíu en fracaso. A tensión é notoria e a impresión é que Errejón vai sumando puntos.

Atendeu primeiro Errejón aos meios apostados fronte á sede madrileña de Podemos e a súa mensaxe foi nidia. "Unha forza política grande non constrúe a unidade a toque de corneta", dixo. O líder da corrente centrista do partido está crecido após se apontar a vitoria de ver o seu rival interno aceitar que calquera acordo de fusión con outras forza política deba pasar por unha maioría cualificada. Errejón está cómodo e transmite a sensación de que vai a por todas. Informado polos meios das declaracións do secretario político, Iglesias devolveu o golpe: "A unidade non se logra nen con documentos nen con declaracións agresivas nos meios, senón co debate". E nese mesmo ton de non excesiva fraternidade aínda alegou que "diga o que diga Errejón non vou dicer nada contra el". A tese de Errejón é que a unidade non se pode forxar por decreto e que, de se manteren as diferenzas de fondo que dan corpo á existencia de distintas candidaturas, o que non se pode é furtar o debate ás bases da formación. Por súa parte, Pablo Iglesias invocou o mantra da unidade: "Eu creo que a xente nos quere unidos, pero cada corrente ten direito a facer o que queira". Pese ás concesións do secretario xeral no que atinxe á política de alianzas, persiste disensos de fondo entre as dúas principais correntes da organización. Uns teñen a ver coa orientación estratéxica -Errejón a ollar para a Moncloa, Iglesias máis ben para o combate co PSOE rumo á hexemonía no campo da esquerda. Outras teñen a ver co reparto de poder interno -co secretario xeral a defender a súa competencia para convocar referendos internos e co secretario político a querer limitar a un máximo de 6 anos (dous mandatos de tres) a permanencia de Iglesias ao fronte do máximo órgao unipersoal da formación. Tamén estiveron na reunión Miguel Urbán, o referente de Anticapitalistas, e Carolina Bescansa, que agora pilota unha hipotética terceira vía. O eurodeputado sacou peito e afirmou que o único documento con propostas na reunión fora o deles. A politóloga compostelá, por súa parte, reiterou a súa tese de que unha tarefa chave da asemblea estatal dos días 10, 11 e 12 de febreiro é "impugnar o eixo Iglesias-Errejón". En definitiva, a reunión acabou sen acordo e non hai na axenda novas convocatorias (o cal non significa que non as vaia haber). É significativo, en todo caso, que Errejón dixese que non ten previsto realizar unha reunión bilateral con Iglesias antes do conclave. A esta altura, portanto, o máis probábel é que se chegue a Vistalegre II no mínimo con tres candidaturas, a oficial, a que se autodenomina como Recuperar a Ilusión e a que promoven Anticapitalistas.


Summary: O País do Gran Furado protagonízao Toribia e a súa banda punk. "É unha obra que resalta polo seu humor irreverente, polas súa transgresión dos contos populares e por reivindicar a poesía, a alegría e a revolución". As palabras son do xurado do II Premio Fina Casalderrey, que decidiu distinguir o mencionado conto de Xerardo Quintiá (Friol, 1970).

Texto "paródico, distópico e humorístico", emprega a "poesía narrativa" para se dirixir a un lectorado de entre 3 e 8 anos e que este "interiorice máis facilmente a mensaxe da súa historia". A resolución de conflitos desde unha perspectiva pacifista e a través da palabra é, finalmente, a tese dun traballo que publicara Baía Edicións, convocante do galardón. O xurado formárono a profesora e crítica Montse Pena, a libreira Patricia Porto, a socióloga Ana Luísa Bouza e a bibliotecaria e vicepresidenta de Gálix Pilar Sampedro. A directora de Baía Edicións, Belén López, exerceu de secretaria do mesmo. Ademais da publicación de O País do Gran Furado, o Premio Fina Casalderrey de Literatura pola Igualdade está dotado con 5.000 euros. O certame procura libros "que poidan axudar á construción dun imaxinario en igualdade entre homes e mulleres xa desde a infancia, necesario para un mundo máis xusto". Na súa primeira edición gañaron A reconquista, de Antía Yáñez, e Vermella!, de Sabela Losada.


Summary: Un produto para o gran público que non o trata como se fose parvo ao non explicar todo, como sería habitual neste tipo de filmes, senón que vai deixando pistas para que a espectadora vaia fiando a trama.

A secuela de Un lugar tranquilo vén sumarse á excepción ao dito que di que "segundas partes nunca foron boas". O cuarto filme como director de John Krasinski (Jim en The Office), e segundo da saga, retoma os acontecementos xusto despois do abrupto desenlace da primeira entrega... así que non estará de máis lembrala botándolle un ollo nalgunha das plataformas baixo demanda onde a poñen.Todo o mundo o di, pero é certo: a primeira secuencia é brutal. Un modélico flash back- precuela-explicativo sobre a orixe dos monstros que atacan ao máis mínimo ruído e, ao mesmo tempo, a presentación dalgún personaxe crucial para o desenvolvemento dos novos acontecementos. Un lugar tranquilo 2 (A Quiet Place: Part II) / John Krasinski / EUA / 2021 /97 min Evelyn, o bebé, Regan e o pequeno Marcus deben saír do seu refuxio na procura de axuda. Topan con Emmett, un vello amigo ao que o ataque alieníxena afectou psicoloxicamente e que vive agochado no alto do outeiro. Deberán convencelo para poder sobrevivir das bestas do son, pero pronto descubrirán que ese non será o maior dos seus problemas: oculta hai unha ameaza, se cabe, máis terrorífica... A trama de monstros non é mais que outra escusa para pór de novo a familia Abbot ao límite, falar de sociedades distópicas e facer un alarde de virtuosismo, tanto no deseño de son como na realización e a montaxe. A todo isto sumámoslle unhas interpretacións máis que convincentes onde brilla, como na primeira parte, unha Emily Blunt entregada á que se suma un impoñente Cillian Murphy, e obtemos un asombroso produto de xénero de factura impecábel que igual deixa de asombrar tanto cando vemos que un dos produtores é Michael Bay (Armageddon). Filme moi ben compensado que logra manter a tensión sen prescindir de lírica e dramatismo. O CGI está integrado á perfección, non por nada son efectos rubricados pola Industrial Light and Magic de George Lucas. A banda sonora de Marco Beltrami métese nos miolos e a fotografía de Polly Morgan é simplemente impresionante. Atención os travellings laterais. Un produto para o gran público que non o trata como se fose parvo ao non explicar todo, como sería habitual neste tipo de filmes, senón que vai deixando pistas (normalmente visuais) para que a espectadora vaia fiando a trama ao tempo que se vai acrecentando a intriga e a tensión; tensión que vai in crescendo e que ten o punto álxido unhas cantas secuencias previas ao clímax final onde consegue que quedemos sen unllas en tres (si, tres) secuencias paralelas que van subindo en angustia, suspense e ritmo ao mesmo tempo. Haberá terceira entrega.


Summary: Afonso V subiu ao trono galego con tan só cinco anos, como consecuencia da morte do seu pai. Educado na Galiza por Mendo Gonzales, mordomo e persoa de máxima confianza de Vermudo, deu continuidade á política paterna, exercendo durante os seus 24 anos de mandato como un instrumento do partido galego. Neste sentido, asentou a hexemonía da Galiza nuclear no reino cristián peninsular, combateu as aspiracións da nobreza castelá e aproveitou a nova situación xeopolítica para reforzar a monarquía no ámbito externo e interno. A este respecto, destacou polas súas propostas reformadoras na esfera administrativa, impulsando un novo corpo lexislativo, Decreta do rei Afonso e da raíña Elvira, popularmente denominado Foro de León, considerado como un texto pioneiro no espazo europeo.

A morte de Vermudo II colleu Afonso V (994-1028) na Galiza, onde foi educado polo conde Mendo Gonzales. Gonzales (940-1008) era fillo de Gonzalo Mendes (950-977), líder militar da revolta galega contra Sancho II e Ramiro III, peza chave na coroación de Vermudo II e persoa central no século X até a súa morte en Compostela en 977 loitando contra Almanzor. Os seus avós paternos foron Hermenexildo Gonzales e Mumadona Dias, "irmá de leite de Ramiro II" e aia de Ordoño II, facendo parte un e outro do núcleo familiar dos Goterres, sendo os dous netos do conde Ero Fernández, pai de Aldara Eiriz, nai de San Rosendo.Mendo Gonzales foi a persoa chave no Goberno de Vermudo II. Alférez maior e mordomo deste monarca, curmán da súa esposa, a raíña Velasquita, estivo presente nas decisións máis importantes do reinado. Así, en relación coa importancia da liñaxe dos Mendes, o historiador Alfonso Ceballos Escalera referiuse a que "os familiares da célebre condesa galega Mumadona Dias, sempre fiel á liñaxe de Ramiro II, quen para provocar unha profunda renovación da monarquía, rescataron da escuridade a este príncipe [Vermudo] ignorado e consagrárono e coroárono solemnemente". Os meses posteriores ao falecemento de Vermudo II foron testemuños dunha loita descarnada entre o partido galego e o partido castelán polo control da situación. O primeiro, encabezado por Mendo Gonzales, tiña do seu lado toda a nobreza da área galego portuguesa, situada en postos chaves polo rei defunto. A segunda, liderada polo conde de Castela, García Fernández, tío de Afonso, apostaba por unha rexencia da súa irma, a raíña Elvira García. Malia que esta acadou a referida responsabilidade até 1003, o control efectivo caeu en mans de Mendo Gonzales. Mendo Gonzales, primeiro como aio, posteriormente como titor e, por último, como mordomo real de Afonso V, dirixiu os destinos do reino até a súa morte. Precisamente, as causas do falecemento do nobre galego da casa dos Goterres seguen sendo hoxe obxecto de debate historiográfico. Así as cousas, unha parte dos autores sinalan que Gonzales morreu loitando contra os viquingos e outros, como o portugués Jose Mattoso, consideran que foi asasinado por membros do partido castelán. Sexa como for, a súa morte non implicou un cambio da política real. Afonso V continuou reforzando a súa relación coa nobreza da Galiza nuclear mediante o seu matrimonio con outra persoa da familia dos Goterres, Elvira Mendes (966-1022). Neste sentido, seguiu a política de todos os monarcas do partido galego no século X, emparentando con mulleres do clan máis poderoso do espazo político do reino cristián peninsular. Precisamente, esta xinea caracterizouse durante practicamente dous séculos por defender sen concesións a hexemonía da clase dirixente da área galego portuguesa, desde o seu centro nas terras de Celanova e mediante as súas posesións ao longo de todo o reino. Elvira Mendes Elvira Mendes era filla de Mendo Gonzales e de Tutadona Monis de Coimbra. Esta última naceu do matrimonio entre Nuno Froilaz de Coimbra e de Elvira Pais do Deza, amante e, segundo algúns autores, como Pérez de Urbel, esposa de Ordoño III. Asemade, os avós de Elvira Mendes foron Froila Goterres de Coimbra, Sarracina, Paio Gonzales, conde do Deza e irmán da raíña Aragonta, e Ermensinda Goterres. Neste sentido, tal e como escribe Francisco Rodríguez no primeiro volume de Unha etapa estalar e conflitiva de Galiza, estase ante "reis de familias nobiliarias galegas, co centro do seu poder relixioso e militar na Galiza nuclear". Afonso e Elvira nunha miniatura do 'Libro dos testamentos' de Oviedo. O profesor da Universidade da Coruña Alexandre Peres Vigo considera "lóxico imaxinar" que a relación de Afonso con Elvira "viña de lonxe" e o seu enlace matrimonial "resultaba natural". "Por unha parte, a súa unión aseguraba o apoio político e bélico da nobreza galega á monarquía nun momento de gran fraxilidade para esta; por outra parte, Elvira e a súa saga familiar alcanzaban unha influencia a todas luces incontestábel". Peres Vigo significa que "o reinado de Elvira pode considerarse un raio de luz entre moitas sombras" e destaca que "representou un momento de reconstrución e reorganización do reino". Nesta liña, valora que "Elvira e Afonso V levaron a cabo unha política de reafirmación do poder rexio, especialmente fronte o conflitivo condado de Castela, á vez que comezaron a estabelecer un código lexislativo para o reino, dentro dun programa de profundas mudanzas administrativas". Afonso V herdou un reino nunha situación explosiva. A un tempo, debeu enfrontar unha conflitiva realidade interna derivada da sostida tentativa da nobreza castelá de arrebatar a hexemonía á clase dirixente galega e unha complexa xeopolítica europea e peninsular que actuaba como un factor de inestabilidade permanente. Malia que debeu dar resposta ás operacións de saqueo promovidas polas vagas viquingas, a principal fronte exterior procedeu do califato español. Porén, viuse beneficiado polas tensións internas e posterior implosión do espazo musulmán peninsular, após a grande etapa de esplendor liderada no plano militar por Almanzor. O monarca galego enfrontou as rebeldías do partido castelán. Máis unha vez, o cabeza da familia dos Banu Gómez, conde Saldaña, Carrión e Liébana, García Gómez, un dos apoios máis firmes de Ramiro III e inimigo máis declarado de Vermudo II, alzouse contra Afonso V coa axuda de tropas musulmás procedentes de España. Neste sentido, significáronse polo seu alcance as revoltas de 1005 e 1009, onde contaron coa colaboración de Aderraman Sanchuelo, fillo de Almanzor, neto do rei navarro Sancho Garcés e bisneto do conde de Castela, Fernán González. A resposta contundente de Afonso V, que os privou de propiedades e títulos, evidenciou a fortaleza do novo reinado. A comezos de 1012, un outro membro dos Banu Gómez, neste caso o conde de Astorga, Munio Fernández, ergueuse contra Afonso V. Fernández, descendente de Fernando Díaz de Saldaña e de Mansuara Fafilaz e dono de importantes posesións na ribeira do Esla, co apoio do partido castelán tentou apartar Mendo Gonzales dos postos de responsabilidade na corte co obxectivo de reducir o poder do partido galego. Un ano máis tarde, a mediados de 1013 a revolta foi derrotada, sendo repartidas parte das súas terras entre os nobres que apoiaron o monarca. As rebelións castelás O historiador leonés Ricardo Chao sinala que "outro pesadelo para o mozo Afonso V foron as revoltas nobiliarias. Era xa costume nalgunhas liñaxes. García Gómez, conde de Carrión e Saldaña, aliado dos sarracenos, seguiu participando en rebelión até a súa morte en 1017. Tamén o conde Munio Fernández [membro da familia dos Banu Gómez] foi declarado rebelde. Outros nobres casteláns acompañaban -por interese ou medo a súa actitude-". Neste proceso, os Banu Gómez contaron coa colaboración da casa real navarra, porén en todo ese proceso exerceron de actores secundarios. O conde de Castela, Sancho García, liderou, neste período, a oposición contra o partido galego. Irmán da raíña rexenta Elvira García e tío do Afonso V, unha vez que testou a imposibilidade de mudar a orientación da política do seu sobriño, levantouse en 1014 arrastrando detrás de si toda a nobreza castelá e unha parte da leonesa, que partillaba as posicións da primeira. Nesta revolta, Castela botou man, outra vez, dos musulmáns españois, mais a reacción galega permitiu unha pronta derrota e a adopción de medidas de castigo contra os impulsores do alzamento. A propia nai do monarca, Elvira, resultou expulsada da corte e Sancho García pasou a ser definido polo sobriño como o "infielísimo e adversario noso que día e noite perpetraba o mal contra nós". Afonso e Elvira amosaron unha gran determinación para combater e vencer estas revoltas. A súa resposta combinou a eficacia no campo de batalla coa aplicación de toda unha serie de medidas administrativas que remataron por debilitar os principais dirixentes do partido castelán. Neste sentido, Ricardo Chao afirma que "o rei promoveu novas liñaxes para novos condados, como Órbigo, Babia, Luna ou Cuereño" e destaca que "a monarquía íase facendo co control efectivo e sometendo a nobreza ao seu dominio". O éxito dos monarcas na súa loita contra a nobreza castelá foi recoñecida nas propias fontes árabes. A este respecto, o historiador Ibn Jaldún (Túnez, 1332 - O Cairo, 1406), recollendo vellos documentos custodiados en Córdoba, escribiu que "Afonso V tratou de reducir a obediencia dos condes que, desde o tempo dos seus pais, ou incluso antes subtraéranse a autoridade real". Na mesma liña, significou que "Afonso tivo éxito no seu proxecto e cambiou os condes por persoas devotas, coa sorte de que desde ese momento non se ouviu falar máis dos Banu Gómez ou dos Banu Fernández". A acción gobernamental de Afonso e Elvira A obra política de Afonso V e Elvira Mendes chegou para quedar. A súa categoría como estadistas deixou pegada na política exterior, na xestión executiva, na organización administrativa e na acción lexislativa. Neste sentido, ficaron para a historia como impulsores do Decreta do rei Afonso e da raíña Elvira, popularmente denominado Foro de León, un texto pioneiro no ámbito do dereito europeo e cuxa vixencia se estendeu durante máis de dous séculos. Tanto é así que aínda nas Actas das Cortes de Valladolid de 1351 se recollía que "o Reino da Galiza é poboado a Foro de León". A transcendencia deste corpo normativo foi destacada por todos os historiadores do dereito. Neste sentido, Alfonso García-Gallo documentou até cinco refundicións deste foro entre os séculos XI e XIII, significando Alfonso Otero a importancia das medidas recollidas no texto no espazo galego, considerándoo como "a primeira representación dos dereitos fundamentais do cidadán no ámbito europeo". Treito das antigas murallas de Viseu, desde onde foi asasinado Afonso V. O Decreta do rei Afonso e da raíña Elvira foi promulgado o 30 de xullo de 1017 após un concilio reunido na catedral de León baixo a presidencia dos monarcas. A maiores dunha serie de normas específicas destinadas a regular a conivencia na cidade de León, recóllense 20 artigos de aplicación para o conxunto do reino galego. Así, entres estes, destacan as medidas que regulara as relacións do rei co pobo, estabelecéndose un sistema de protección para persoas e bens e delegando as garantías do seu cumprimento da administración de xustiza. O Foro de León dá forma legal a determinadas institucións que facían parte do dereito consuetudinario galego, singularizando o país en relación con outras áreas da península e Europa. Así, fíxase o dereito das mulleres a herdar e posuír bens, determinando unha serie de disposicións dirixidas a protexer o dereito á propiedade das mulleres. Asemade, estabelécense os principios dunha política fiscal e retállanse os poderes da nobreza, estamento prexudicado neste corpo normativo en comparación coa Igrexa. Afonso destacou polas súas habilidades no campo da diplomacia. Favorecido pola morte de Almanzor e a crise do califato español, que rematou por implosionar no marco de sucesivas liortas internas, a monarquía galega aproveitou o contexto para estabelecer un novo marco de relacións co mundo musulmán e recuperar os territorios perdidos por Galiza nas décadas anteriores. Precisamente, no verán de 1028, cando cercaba coas súas tropas Viseu, a cidade desde onde gobernou o condado portugués Ramiro II, foi alcanzado por un disparo de bésta. O xenio militar do monarca ficou testado en diferentes campos de batalla. Neste sentido, a partir de 1008, enfrontou unha nova onda viquinga que rematou por saquear Braga, a cidade do seu titor Mendo Gonzales. Uns anos máis tarde, outra expedición dos pobos do norte apoderouse de Tui, repetíndose diversos operativos deste tipo ao longo do seu reinado. Neste sentido, en 1024 Afonso V afirmou que "derrotamos moitas veces os nosos inimigos [viquingos] e expulsámolos da nosa terra".


Summary: O director da Agadic ve normal o seu proceder, mentres o BNG cualifica de "gravísima" a súa declaración e sinala que é "contraria a calquera principio democrático". Piden a súa dimisión

O director da Agadic --Axencia Galega das Industrias Culturais--, Juan Carlos Fernández Fasero, recoñeceu finalmente que houbo censura no acto organizado pola Plataforma das Artes Escénicas no Salón Teatro de Santiago con motivo do Día do Teatro e asumiu a decisión como algo normal debido "ao contido" do acto. A deputada do BNG Ana Pontón cualificou de "gravísimas" estas afirmacións, "contrarias a calquera principio democrático", e afirmou que "por dignidade" o propio Fasero debería presentar a súa dimisión. Do contrario, a formación frontista demandaráa formalmente en sede parlamentaria. "Vostede está desacreditado para seguir á fronte do seu cargo e evidencia coa súa actitude que a involución democrática deste goberno, sobre todo no que atinxe á cultura do noso País, é máis grave aínda do que nos parecía". Para a parlamentar, non é de recibo "a frialdade" coa que Fasero asumiu a prohibición do acto do Día do Teatro, que están en sintonía coas palabras do conselleiro de Cultura cando dixo que "os teatros non están para actos reivindicativos". A xuízo de Pontón, tales verbas "son máis propias dun ministro franquista que dun membro dun goberno democrático", ao que o director do Agadic respostou que foi o PP "quen lle devolveu a liberdade á cultura e aos artistas galegos". Aproveitando a pregunta, Pontón lembrou as tres explicacións dadas sobre o cesamento da anterior directora do CDG, Blanca Cendán, "en represalia por autorizar o acto censurado", e espetou a Fasero que ten tamén "un problema de credibilidade". Así, díxose desde a Consellería de Cultura que non se farían públicos os motivos, despois falouse de que levara a cabo unha "mala xestión" --o novo director do Centro Dramático, Manuel Guede, declarou que a xestión de Cendón fora "nefasta" e que o seu contrato non se realizara a través dun concurso público-- e finalmente que había "un problema de interlocución" co sector. "Compartir estas palabras --en referencia ás declaracións de Guede-- é como dicir que nos mentiron durante tres anos", dixo Pontón, quen lamentou que o futuro do CDG siga a ser "unha incógnita" ao non existir ningunha produción propia programada a día de hoxe, "e nunca aconteceu unha crise como esta no teatro institucional".


Summary: O sábado rendeuse homenaxe á escritora Marica Campo e o ilustrador Xosé Cobas polo seu labor a prol da literatura infantil.

O Salón do Libro Infantil e Xuvenil chega á súa fin este domingo logo de máis de dúas semanas de actividades destinadas á mocidade. Este domingo, na sesión de mañá hai varios obradoiros para nenos e nenas maiores de seis anos sobre cinema en stop-motion, videoxogos, pintura mural e ilustracións, así como unha sesión de contos ás 12.30 horas. O Libro Infantil volve a Pontevedra Pola tarde, a partir das 17 horas haberá novos obradoiros sobre videoxogos, cinema e cociña, un espectáculo de maxia, e o Salón fechará ás 19 horas co espectáculo de clausura "Senta que hai baile", de Pésdelan, no Auditorio do Pazo. Homenaxe a Marica Campo e Xosé Cobas Na sesión deste sábado rendeuse homenaxe á escritora Marica Campo e o ilustrador Xosé Cobas polo seu labor a prol da literatura infantil. A concelleira de Cultura, Carme Fouces, agradeceulles a súa "entrega, loita e esforzo creativo" no eido da cultura destinada á mocidade. O artista Su Garrido Pombo puxo música ao acto interpretando Muller, de Fuxan os ventos, inspirado nun poema de Marica Campo; e Vento Morno. Sole Felloza, que participou da homenaxe, dixo de Campo que é unha autora "comprometida co seu tempo, nacionalista, feminista e solidaria".


Summary: Os conservadores vetan a creación dunha comisión para abordar a modificación da lei de eleccións e insisten en recortar escanos mentres desdeñan as iniciativas de PSdeG, AGE e BNG para reducir gastos sen minguar representación cidadá.

O pasado 22 de xaneiro había exactamente 8 meses que o BNG rexistrara a súa alternativa á reforma de lei de eleccións do PP. Nesa mesma xornada, o PSdeG rexistraba unha iniciativa de seu. Aínda que con cadanseus matices e propostas adicionais, socialistas e nacionalistas coinciden na aposta por rebaixar os gastos do Parlamento sen minguar o número de escanos, na implantación de medidas como a rebaixa do limiar para obter representación do 5% ao 3% ou na obrigatoriedade dos debates electorais. AGE, pola súa banda, sinalaba que tamén traballa na súa proposta e cadraba con PSdeG e BNG na aposta por unha "fronte común" para frear o recorte. Naquela xornada os populares afirmaban a través da súa voceira, Paula Prado, que non podían negociar alternativa ningunha porque estas non existían. Apenas dúas semanas despois xa recoñecen a súa existencia, pero coidan que son "heteroxéneas" de máis. Instalados na teimosía por pasarlle a tesoira ao lexislativo galego o máis rápido posible os conservadores introduciron a súa reforma electoral na orde do día do pleno da vindeira semana, o primeiro do novo período de sesións. Obviando as súas propias reclamacións do pasado, cando por boca do propio Alberto Núñez Feijóo esixían que a norma electoral non puidese ser reformada sen o apoio de, cando menos, dous terzos da Cámara -50 escanos-, este martes fixeron valer a súa maioría absoluta na Xunta de Portavoces non só para lanzar o trámite da súa reforma, senón tamén para facer frear en seco as alternativas que, segundo a versión do partido da dereita, non existían hai apenas dúas semanas. O PP di agora que os demais grupos só pretenden "dilatar no tempo" a reforma electoral Nomeadamente, os populares impediron crear a comisión que o PSdeG solicitaba para estudar unha reforma da lei electoral, baixo as premisas de que unha modificación deste tipo require un debate sosegado e de que "hai tempo", toda vez que os seus efectos non serán reais ata a vindeira lexislatura. A xuízo do voceiro do PP, Pedro Puy, o único que pretenden os socialistas en particular e a oposición en xeral é "dilatar no tempo" a aprobación do recorte. Alén disto, coida que a devandita proposta de comisión está "mal configurada" porque os temas propostos "non teñen que ver moito uns cos outros". O PSdeG alenta unha "manobra dilatoria" para "gañar tempo" pero o guión conservador non vai mudar en absoluto. Unha "deriva autoritaria" A velocidade de cruceiro que o PP leva no seu recorte e a negativa a abordar calquera plan alternativo é para o voceiro do PSdeG, José Luis Méndez Romeu, unha nova mostra da "deriva autoritaria e nula vocación de diálogo" dos de Feijóo. Os populares, acusa, perpetran un "ataque contra a democracia" e afondan no seu "crecente desprezo ao Parlamento", chegando a "afogar calquera posibilidade de diálogo" aínda que, neste caso, o plan do PSdeG contase tamén co apoio de AGE e do BNG. A oposición censura a "deriva autoritaria" do PP e lembra que propón reducir gastos sen recortar escanos Lanzarlles críticas coma esta aos membros do PP é, a xuízo de Xosé Manuel Beiras, "como botarlles margaridas aos porcos" porque "fan caso omiso". O PP, lamenta o veterano nacionalista, disponse a executar un "atraco ao Parlamento e aos dereitos dos cidadáns" coa "frialdade dun verdugo". Neste contexto, Beiras bota man da retranca para especular coa posibilidade de que as ansias de "aforro" que, supostamente, inspiran a reforma, deban entrar en vigor inmediatamente. Para isto, evidencia, habería que "adiantar as eleccións". Tamén o BNG lamenta que o grupo que sustenta o Executivo decidise "violar a norma" tácita de non modificar "as regras do xogo a instancia de parte" para configurar "unha lei electoral á súa medida". Así e todo e malia aos vetos, sinala Francisco Jorquera, na vindeira sesión plenaria debateranse dúas propostas, a do PP e a do Bloque, a de "recortar democracia e autogoberno" e a que rexeita o "falso argumento do aforro como coartada". "Todos os grupos da oposición xa propuxemos recortar o gasto do Parlamento de maneira equivalente á cantidade que suporía a redución de escanos", lembra.


Summary: O IGE achega os datos económicos referidos ao segundo trimestre do ano, no que o PIB galego medrou 4,4% en comparación co ano anterior.

O produto interior bruto (PIB) galego creceu no segundo trimestre do ano 4,4% en relación co mesmo período do ano anterior, segundo os datos achegados nesta sexta feira polo Instituto Galego de Estatística (IGE). As contas económicas trimestrais da Galiza recollen tamén unha evolución positiva en variación trimestral, isto é, a respecto do primeiro trimestre, cunha alza de 1,1%. Desde o punto de vista da demanda, neste segundo trimestre o gasto en consumo final dos fogares e as institucións sen fin de lucro ao servizo dos fogares incrementouse no último ano 1,8%. E as exportacións de bens e servizos anotaron un aumento anual de 7,3%. Comercio, transporte e hostalaría lideran a repunta do sector servizos A respecto da oferta, en termos anuais, os servizos subiron 6,5%, cunha maior repunta no apartado de comercio, transporte e hostalaría (+19,7%), e a industria manufactureira, 4,7%. A previsión de caída do PIB estatal en 0,2% eleva o risco de crise económica 25.000 novos empregos Os datos de contabilidade trimestral do IGE mostran que o emprego, medido en termos de postos de traballo equivalentes a tempo completo, medrou no segundo trimestre 2,5%, o que supón un incremento de 25.562 postos a respecto do mesmo trimestre do ano anterior. Por ramas de actividade, o emprego creceu un 3,1% no sector da construción, un 2,9% no sector servizos —cun incremento de 5,1% no comercio, transporte e hostalería— e un 1,9% na industria.


Summary: CIG-Ensino reclama que que sexan as Escolas Oficiais de Idiomas as que formen e certifiquen os coñecementos do profesorado galego en todas as linguas.

A Consellaría de Educación continúa coa externalización da acreditación do coñecemento das linguas, unha denuncia da CIG-Ensino que critica que esta opción implica, entre otras cuestión, un gasto que se retrae do orzamento do ensino público galego. "A administración anuncia que a Alianza Francesa levará a cabo a certificacións en B2 (DELF), e C1 (DALF), iso si, usando o persoal do Centro Autonómico de Formación e Innovación (CAFI) para a súa xestión". A formación do profesorado non pode ser unha forma de financiar entes externos, manén a central nacionalista, máis aínda cando as EOIs teñen entre as súas funcións expresas levar a cabo esta formación.


Summary: Os conservadores rexeitan unha iniciativa do BNG para que a Xunta asuma as competencias en materia meteorolóxica aínda que eles mesmos a reclamaron no pasado. Malia incluílo nos seus programas electorais, dende o retorno ao poder os populares non sumaron ningún novo traspaso.

"O balance dos últimos 8 a nos de gobernos populares en Madrid e Galicia arroxa un balance de 46 traspasos por importe de 90 millóns e medio de euros e máis de 3.000 postos de traballo; o balance de seis anos de Goberno socialista en Madrid e catro anos de bipartito apenas pode exhibir 12 traspasos, por menos de 20 millóns de euros (...)". "Falaban de involución autonómica, pero o tempo pon a cada un no seu lugar. "Sendo certo que conforme se vai avanzando no proceso cada vez quedan menos competencias por transferir (...) o abano de temas pendentes esixe un esforzo negociador adicional". A comezos de 2009 o PP expresábase deste xeito no seu programa electoral para "recargar" Galicia da man de Alberto Núñez Feijóo. Cinco anos despois a Xunta non sumou unha soa competencia nova e os conservadores dan o proceso de traspasos por "esgotado". "O PPdeG reafirma a súa intención de negociar co Estado", dicían daquela os conservadores, marcando como prioridades ámbitos como o pesqueiro, as cuncas hidrográficas, os aeroportos ou a inspección de traballo. Tamén incluían neste paquete a competencia de meteoroloxía, a mesma que o BNG propuxo reclamarlle ao Estado este martes no Parlamento a través dunha iniciativa que o PP rexeitou. As transferencias non dan máis de si, din, afondando así nunha argumentación que xa suxerían no seu programa electoral de 2012, cando sen lograr nin un só dos obxectivos marcados tres anos antes explicaba que "o proceso de transferencias está practicamente concluído e polo tanto o PPdeG cre que o traballo da Xunta debe ir dirixido nestes momentos non só na procura dunha ampliación competencial, senón tamén na dirección dunha cooperación e colaboración entre as distintas administracións". En 2009 o PP reprocháballe ao bipartito a escasas competencias logradas, pero en cinco anos o gabinete de Feijóo non sumou ningunha Co paquete de competencias pendentes asumidas por Feijóo ao chegar ao poder xa no esquecemento ao seu voceiro, Pedro Puy, tocoulle argumentar que non é momento de pedir a competencia meteorolóxica, aínda que foi alén para "defender que a política de traspasos é unha política que, en liñas xerais, está nun momento distnto do que estivo no pasado". "Houbo un momento no que as comunidades impulsaban o autogoberno mediante traspasos" pero esa dinámica chegou ao esgotamento, asegura. Agora "o que cómpre para manter o autogoberno é manter a solvencia da comunidade autónoma", di, na liña do reiterado en innumerables ocasións polo presidente. Manter Meteogalicia sen sumar competencias Neste contexto, e mesmo admitindo que a petición da transferencia das competencias meteorolóxicas foi "unha constante de Galicia dende 1999", agora a aposta dos populares é "reforzar e explorar a vía de colaboración" coa Axencia Estatal de Meteoroloxía aínda que, aseguran, mantendo Meteogalicia contra o criterio do Goberno Rajoy, que pide eliminar o servizo para aforrar. Meteogalicia dálle "grandes rendementos ao país", pero non apoian que asuma en exclusiva o servizo meteorolóxico para o territorio galego porque, apoiándose na sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut de Catalunya, trátase dun caso de "concorrencia de competencias" que impide, como reclamaba o Bloque, "que do ámbito galego desapareza a axencia estatal". E a idea é tamén, explica, evitar duplicidades. Pontón lamenta que o PP renuncie ao traspaso da meteoroloxía por "someterse á estratexia do PP de Madrid" "Apostamos, efectivamente, por evitar duplicidades", por iso a reclamación é que este labor "se faga dende o noso país", retrucou a nacionalista Ana Pontón, cuxa iniciativa foi apoiada tamén por PSdeG e AGE. Esta transferencia, sinala, non implicaría "ningún problema a nivel de colaboración co Estado e a nivel internacional" e, ademais, o traspaso traería "asociado financiamento", polo que "poderíamos mellorar moito a prestación deste servizo". Pero o PP, lamenta, está "sometido" na práctica "á estratexia que se dita dende o PP de Madrid" e así, por exemplo, as alertas meteorolóxicas lanzadas por Meteogalicia "non deixarán de ser algo declarativo" se "o organismo estatal non as comparte".


Summary: O BOE publica o decreto que regula o uso e dispensación de produtos sanitarios polo que se exixe autorzación médica. O colectivo profesional iniciará medidas contra esta nova norma.

O texto lexislativo foi aprobado en Consello de Ministros no mes de outubro mais a súa publicación no Boletín Oficial do Estado non chegou até hoxe. De acordo co decreto, as enfermeiras e enfermeiros non poderán prescribir nen suministrar medicamentos sen autorización médica. Desde o colectivo profesional de enfermaría denuncian que esta medida "abocará o Sistema Nacional de Saúde a un grave colapso e parálise asistencial" polo que prevén iniciar diversas accións legais e mobilizacións sociais para que sexa retirado. O decreto exclúe @s enfermeir@s da prescrición e uso de medicamentos sen previa autorización médica Neste senso, a Mesa da Profesión Enfermeira a nivel estatal avanzou que presentarán un recurso perante o Tribunal Supremo para anular o artigo 3 do decreto no que se explicita a limitación á prescrición de medicamentos por parte das enfermeiras e enfermeiros exixindo que conten coa "diagnose", "prescrición" e correspondente "protocolo" por parte de profesionais médicos. Desde a Mesa profesional de enfermaría coidan que o texto lexislativo conduce a unha "inseguridade xurídica" quer @s facultativ@s, quer @s doentes. Un feito que, din, "non estamos dispostos a pór en xogo".


Summary: A manifestación a prol da lingua sumou un chanzo máis no ciclo de mobilizacións contra a xestión dos gobernos de Alberto Núñez Feijoo e Mariano Rajoy, iniciadas coas protestas polas tesoiradas na sanidade e no ensino e contra a reforma laboral, que tiveron a súa máxima expresión na folga xeral do 29M. Unhas mobilizacións que a uns meses da celebración das eleccións autonómicas alimentan a posibilidade de que haxa un cambio político en Galicia.

A manifestación a prol da lingua convocada por Queremos Galego sumou un chanzo máis no ciclo de mobilizacións contra a xestión dos gobernos de Alberto Núñez Feijoo e Mariano Rajoy, iniciadas coas protestas polas tesoiradas na sanidade e no ensino e contra a reforma laboral, que tiveron a súa máxima expresión na folga xeral do 29M. Unhas mobilizacións ·pola comida e polo idioma", como o expresou Xosé Lois González, que a uns meses da celebración das eleccións autonómicas alimentan a posibilidade de que haxa un cambio político en Galicia.


O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta cuarta feira até os 289,83 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta cuarta feira darase entre as 21 e as 22 horas, con 390,76 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 235,87 euros/MWh, rexistrarase entre as 16 e as 17 horas. Esta cuarta feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 210,45 euros/MWh. Deste modo, diminúe 1,58% a respecto dos 213,82 euros/MWh de media desta terza feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta cuarta feira será 143,13% superior aos 86,56 euros/MWh do 1 de xuño de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de abril foi de 191,52 euros/MWh, case 90 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).


Summary: O histórico conxunto presenta esta terza feira en Ribadavia un avanzo do espectáculo que desenvolverá -disco incluído- en 2016 coa Big Band emanada da Banda Lira da Ribadavia: 'Fai un sol de carallo suite'. Haberá temas inéditos, avanza Reixa en conversa con Sermos Galiza, como 'Galicia-Grecia'.

Volven Os Resentidos co 2016 no horizonte. Para o ano conmemórase o 30 cumpreanos de 'Galicia Caníbal', o traballo máis popular dos vigueses, e Antón Reixa e os seus están desde xa a argallar unha comemoración á altura. "É un proceso de casualidades", confesa Reixa en conversa con Sermos Galiza. En 2014 unha adega do Ribeiro, 'El Paraguas', interesouse por etiquetar o viño co lema 'Fai un sol de carallo', o mítico retrouso resentido da música galega. "Iso fixo que mirásemos para O Ribeiro", explica o polifacético artista vigués. E que había no Ribeiro? Pois, entre moitas outras cousas, unha banda de música con 175 anos de historia, a Banda de Música de Ribadavia. "Un fenómeno cultural e popular", resume. Nesa combinación prendeu o xerme do proxecto que comeza a tomar forma estes días e que callará en 2016: un espectáculo ao vivo entre a formación orixinal dos Resentidos e unha Big Band - nada da banda Lira de Ribadavia-, e un disco no que haberá varios temas inéditos. O título da xira, 'Fai Un sol de carallo Suite'. Esta terza feira haberá un concerto no castelo de Ribadavia, cumprindo coa tradición das festas da localidade. Unha actuación na que a Big Band e Os Resentidos interpretarán temas míticos do combo vigués (´Galicia Caníbal' e 'Economía Sumerxida'), mais tamén composicións inéditas. Novos temas Entre as novas cancións 'resentidas' estará 'Galicia-Grecia', composta con Piti Sanz ( The Elas, Sindikato Agrario). "É a historia dun grego e un galego que coinciden diante dun caixero automático. Non saben moi ben que idioma seleccionar, mais o caixeiro só está en alemán", explica Antón Reixa. Esta terza feira haberá un concerto no castelo de Ribadavia, cumprindo coa tradición das festas da localidade. Unha actuación na que a Big Band e Os Resentidos interpretarán temas míticos do combo vigués Canda os temas inéditos haberá tamén "unha revisión profunda do repertorio dos Resentidos", avanza Reixa, que recoñece estar ilusionado con este novo proxecto. Tece mesmo unha liña de unión entre o fenómeno bandístico que a mediados do XIX fixo que "mediante o compromiso e a auto-organización duns labregos nacese a Banda de Música de Ribadavia", e a escena 'after-punk' que xerou que nos 80 agromasen grupos como Os Resentidos. "Ao fin e ao cabo, Os Resentidos é un dos tantos grupos que tras o éxito do punk, e de forma desorganizada, deciden botarse á música sen ter nin idea". Por que? "Pois porque decidimos que temos dereito a contar as nosas propias historias e a facelo sempre en galego, a nosa lingua natural". "Son o peor cantante que coñezo" Reixa afirma que "son o peor cantante que coñezo" e que o posto de frontman dos Resentidos chega da resolución dunha ecuación simple: "a de ser letrista e non saber tocar ningún instrumento". En 2016, pois, haberá novo espectáculo dos Resentidos, con disco, xira e cancións inéditas. Vindetous anos despois do seu último traballo en estudo ('Xa están aquí', 1993) e catro após a reunión de 2012 e disco tributo. Un disco este, afirma Reixa, "co que un pode decatarse da gran evolución e da calidade da música en galego". Unha música que non sería a mesma sen Os Resentidos, o grupo que volve para nos garantir un 2016 'de carallo'.


Summary: A deputada do BNG Noa Presas remarcou que urxencias de Atención primaria, Puntos de Asistencia Continuada (PAC) e Centros de Información a Muller (CIM) deben implicarse, para o que considera necesario "garantir a formación dos profesionais" do eido sanitario.

A deputada do Bloque Nacionalista Galego (BNG) no Parlamento Noa Presas exixiu nesta quinta feira que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) desennvolva un protocolo e accións de seguimento dos casos de agresión sexual por submisión química, especialmente cando se producen intoxicacións de burundanda ou outras substancias como a Ketamina e o éxtase líquida. A deputada tamén instou a desenvolver unha campaña de informacións nos centros educativos e a posta en marcha dos medios necesarios nos hospitais galegos para que se poidan desenvolver as análises precisas das substancias utilizadas neste tipo de agresións sexuais. Para Presas, "aínda queda moito por avanzar" para que as vítimas conten con todos os recursos, porque a pesar da aprobación do protocolo interinstitucional, "nin sequera existe unha orientación específica e con acceso á páxina web da Secretaría de Igualdade". A deputada lembrou que o futuro Pacto de Estado contra a violencia propiciará, en coordinación coas autonomías, a implantación dun centro de atención 24 horas en cada provincia, pero matiza que o BNG agarda para saber "con que dotación e recursos". Protocolo no CHUO A nacionalista, que entrou no Parlamento nas listas de Ourense, lembrou precisamente que, ante o aumento dos casos denunciados nos medios de comunicación de Ourense, o BNG rexistrou diversas iniciativas para "impulsar o Protocolo novo no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO) para unha mellor e máis pronta actuación e detección". Segundo Presas, o propio conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, anunciou no seu momento que se estendería a todos os hospitais, mais non se chegou a producir "ningunha comunicación oficial por parte da Consellaría de Emprego e Igualdade ou dalgunha forza policial", criticou. "É necesario e positivo que se impulsen protocolos de actuación entre todas as partes da cadea de atención e de forma específica para a violencia machista" afirmou, para engadir despois que estas actuacións deben ir acompañadas de campañas de divulgación entre os diferentes axentes. A deputada volveu a preguntar pola valoración da Xunta respecto do funcionamento do novo protocolo de violencia sexual impulsado no CHUO para os casos de submisión química e a evacuación de números de casos investigados nos últimos 3 anos. Difusión social imprescindíbel Após a intervención do Xerente do Sergas, José Flores, que anunciou que as mulleres vítimas deste tipo de agresións contarán, nun futuro inmediato, cunha actuación "garantista", a deputada insistiu na necesidade dunha "difusión social imprescindíbel" sobre a existencia da submisión química e de que "hai protocolos e unha administración que atenderá a quen sufra esta violencia". Presas engadiu que é necesario superar os prexuízos e afirmou que "80% das agresións sexuais son producidas por persoas coñecidas". Porén, sinalou que as enquisas apuntan que a idea máis popular é a do encarrapuchado na rúa e nunha noite escura. "O protocolo debe ir na dirección de visibilizar a submisión química e a conciencia de que isto acontece". A nacionalista remarcou que urxencias de Atención primaria, Puntos de Asistencia Continuada (PAC) e Centros de Información a Muller (CIM) deben implicarse, para o que considera necesario "garantir a formación dos profesionais" do eido sanitario, concluíu.


Vivimos tempos escuros para a política do noso país, tempos nos que o cainismo e a traizón aos principios políticos e ideolóxicos de cada organización son o noso pan de cada día. A cotío vemos como na defensa de intereses de parte, hai quen tenta sistemáticamente dinamitar os movementos políticos populares, investindo as súas forzas exclusivamente na defensa dos seus cargos e liberados. A pesares de afirmar, de palabra, pular pola unidade popular e manter que a súa ética basease nos coidados, na solidaridade, no apoio mutuo e a confianza entre compañeiras, coas súas accións denostan e arremeten habitualmente contra a voz dos comúns, das bases sociais, constatando que o único que lles preocupa é a súa posición e o seu poder. No caso de En Marea e o espazo das mareas municipalistas, isto vese amplificado por aquelas partes interesadas que pretendían manter unha coalición encuberta, tentando pervertir o funcionamento do partido instrumental facendo del un espazo de parte que as cúpulas partidarias dirixirían por detrás ao seu antollo. Mais cómpre lembrar aquí que En Marea naceu para superar precisamente as coalicións de partidos e partidiños, que so benefician a quen buscan un reparto de postos entre cúpulas dirixentes, negando o poder de decisión ás persoas, e promover un espazo soberano de adscrición individual, onde as decisións as toman as inscritas e non as cúpulas partidarias en despachos pechados e mesas de notables. Un espazo precisamente a imaxe e semellanza de moitas mareas plurais por todo o país. Cómpre recordar isto porque hai partidos que moi a miúdo e sobre todo nos últimos tempo o esquecen, pretendendo mover os marcos e volver a coalicións obsoletas e incluso algúns impor unilateralmente o nome co que as mareas deben concorrer ás eleccións de 2019 se queren ser santificadas por eles, converténdoas en meras sucursais ao seu servizo. A estes partidos e partidiños que agromen multitude de mareas municipalistas impulsadas polas bases fora do seu control como está a acontecer, fai que vexan peligrar os seus postos e postiños, cargos e liberados a soldo, ao non poder manexar o barco ao seu gusto e conveniencia. Eses cargos que miran máis os seus intereses persoais que os das maiorías sociais identifícanse facilmente: prefiren o postureo e saír nas fotos "cos colegas" para falar de si mesmos (non vaia ser que perdan o postiño) a arroupar as xustas reivindicacións das xentes do común. A eses cargos cómpre lembrarlles que o municipalismo vai alén de partidos partes e coalicións, e que En Marea é un proxecto galego, diverso, policromático, cooperativo e respectuoso, porque igual ao levar tanto tempo sen pisar un plenario de En Marea se lles esqueceu. Porque a eses cargos partidarios, as mareas municipalistas realmente independentes sonlles unha molestia, e como lles molestan para os seus plans o que queren e dinamitar o proxecto para manter a súa posición. Por iso teñen a desfachatez de clasificar ás candidaturas municipalistas en mellores e peores, de primeira e de segunda, orixinais e copias, segundo lle sigan a corda. Evidentemente "as boas" mareas (e que de xeito convinte son previa e publicamente santificadas) son aquelas que poden dirixir, e que mesmo usan para condicionar a vontade do resto para os seus intereses de control do espazo. Mesmo non dubidan en empregalas como cabalo de troia, prostituíndo ata a indecencia a ética e os valores democráticos cos que naceu o espazo, para imporlle ao partido instrumental galego os seus verdadeiros obxectivos e aspiracións de parte e personalistas. Por que, poden as lectoras imaxinar o que dirían da dirección de En Marea se lle exixiran a Podemos, Esquerda Unida, Anova ou a calquera marea do país cómo e cándo teñen que convocar as súas primarias sin contar coa vontade das súas propias inscritas?. Pois iso é o que pretenden facer con En Marea dende as cúpulas partidarias. A falla de só 6 meses para que o Consello e a Coordinadora de En Marea cumpran o mandato polo que foron elixidos democraticamente, pretenden adiantar unha nova elección dos órganos de En Marea de xeito unilateral sen contar coa opinión das inscritas. E a que se deben estas presas? Pois precisamente a que os acontecementos recentes fan que o grao de perda de control do espazo poida chegar a un punto de non retorno para eles. Que ducias de candidaturas que, sen discriminar o seu tamaño, se son rurais ou urbanas, se gobernan ou están na oposición, sen perder a súa soberanía local e en pé de igualdade, sen imposicións de nomes ou marcas de parte, tomasen a decisión de unirse baixo un mesmo paraugas electoral xunto co espazo do cambio a nivel nacional deixa en fora de xogo as cúpulas partidarias. Os peixes pequenos gañaríanlle a partida aos grandes, e iso fai que afloren os nervios desas partes. Por iso, agora que moitas mareas municipalistas están asinando os protocolos de colaboración con En Marea, hai partidos e persoas que queren botar ese traballo fraterno por terra, porque precisamente con esas sinaturas, con esa unión por abaixo en pé de igualdade, desmorónase a súa folla de ruta. Para iso non dubidan en cambiar no ultimo minuto as regras do xogo, o campo e ata o árbitro as veces que faga falla, para recuperar desesperadamente o control, o manexo do barco que tanto ansían. Por sorte en En Marea aínda deciden as inscritas, non as cúpulas nin as coordinadoras de ningún partido ou candidatura, como puideron comprobar algunhas delas ó seu pesar hai xusto un ano no plenario de xullo de 2017. Foi precisamente ese revés o que esas cúpulas nunca perdoarían. Poren a dirección de En Marea, mal que lles pese a moitas que a diario saen a tirar pedras contra ela, está aplicando as directrices e acordos aprobados nos plenarios e nos encontros polas inscritas. Encontros e plenarios que eses cargos partidarios non pisan porque no fondo e cos feitos, desprezan a democracia asemblearia e radical da unidade popular que iguala a todas as inscritas. Porque o que a eles realmente lles convén son as mesas pechadas onde repartirse o pastel, isto é: manter o seu despotismo de unidade cupular. Publicidade


Summary: O ex-presidente da CEMMA, Alfredo López recibe de Adega o recoñecemento polo seu labor na conservación do medioambiente. No seu envés os políticos responsábeis da marea negra do Prestige. Son premios Osíxeno e Dioxina que a ADEGA entrega cada ano desde hai doce.

Cando se cumpren dez anos do atentado do Prestige nas nosas costas, os protagonitas dos premios Osíxeno e Dioxina que cada ano reparte Adega fitan en especial neste acontecemento, tanto para louvar como para condenar as actitudes desenvolvidas naquel momento tráxico para o mar e a costa. Desta maneira, o Osíxeno de honra irá para Nunca Máis e a Dioxina para os cargos do PP que foron responsábeis políticos do Prestige.Ex-presidente de CEMMA (Coordenadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños) e colaborador de Sermos Galiza como humorista gráfico, Alfredo López recibirá de Adega o premio Osíxeno polo seu traballo na conservación do patrimonio natural galego. Canda el, a Plataforma para a defensa da Ría do Burgo é a gañadora nesta edición do premio de Adega como mellor actuación ambiental do 2012 na categoría de colectivos. O Osíxeno de honra irá para a Plataforma Nunca Máis "polo seu compromiso co ambiente e a dignidade dun país".Na parte negativa, á que queda sinalada coa Dioxina que castiga a actitude ou actuación máis agresiva ou insustentábel, Mariano Rajoy, Álvarez-Cascos, Aznar, Arias Cañete, Fernández de Mesa e Jaume Matas, comparten como colectivo o recoñecemento-castigo de Adega que na súa versión individual vai parar ao alcalde do Irixo, Manuel Penedo, tamén do PP.Da Plataforma Nunca Máis o feito de "termar durante dez anos da dignidade do país e reclamar que se xulgue aos verdadeiros responsábeis da catástrofe do Prestige".Os premios entregaranse o sábado día 15 de decembro.


O autor de Pousa, pousa, O andar miudiño, Foliada do Celta, Falemos galego, Os bistéqueles ou O gato faleceu este domingo en Vigo aos 66 anos de idade, despois de 36 anos á fronte da formación. O velorio terá lugar a partir das catro da tarde na sala 3 do Vigo Memorial. A Roda naceu dun grupo de amigos que se xuntaban a cantar arredor dunha mesa redonda na taberna, de aí o nome. Era 1976 e era Teis. Fito Domínguez, soldador, traballaba nos estaleiros, e como unha simple afección decidiu formar o grupo. Como se salienta na súa páxina, "era este un banquete festivo ao carón do viño, nunha época e nun país onde convivía esta tradición tabernaria cos efectos da normalización, que comezaban a dar resultados tamén no eido musical, eido que precisaba ter representación tamén no ámbito da cantiga de taberna". Ao ano seguinte A Roda publican un disco homónimo, que contiña temas como Pousa, pousa, O andar miudiño e O gato, todo un éxito de vendas e que acadou o Premio da Crítica Galega, polo seu labor a prol da normalización da lingua. Naquela primeira formación estaba tamén Luis Vaamonde, irmán de Suso Vaamonde. O grupo explica que "a imperiosa necesidade de elaborar un repertorio discográfico de tipo tradicional que reflectise a realidade socio-musical na súa dimensión tabernaria, conseguiron atraer a atención dunha multinacional discográfica" e o grupo "tivo que artellar todo un repertorio para esta gravación en poucos días, así como artellar unha definitiva e posterior formación en relación ao directo". Era 1976 e era Teis. Fito Domínguez, soldador, traballaba nos estaleiros, e como unha simple afección decidiu formar o grupo O éxito convence os integrantes do grupo para seguir adiante; en 1979 publican Falemos galego, coas coñecidas Foliada do Celta e Falemos galego. En total A Roda publicou 15 discos en 36 anos, cun éxito absoluto en Galicia, pero tamén entre os residentes no exterior, pois a formación realizou varias xiras polos Centros Galegos no exterior. Pasaron toda a década dos oitenta sen publicar temas novos, até que en 1990 presentaron Os mariñeiros, (na que aparece Os bistéqueles). A partir dese momento comezan a compor temas propios (A gaivota) e a musicar textos literarios, como Eu teño un compadre, de Fermín Bouza Brey. A Roda tamén se convertera nun símbolo do celtismo, dende a súa Foliada do Celta e tamén o álbum R.C.Celta - A Roda, publicado en 1999, de xeito que era habitual escoitar os seus temas en Balaídos.


Summary: Participou oito veces en competicións internacionais e foi campión estatal en pista cuberta.

A Federación Galega de Atletismo vén de anunciar o pasamento de Francisco Castrillo (Vigo, 1952), quen fora saltador de triplo na década de 1960. Castrillo finou na pasada segunda feira, 19 de abril, á idade de 69 anos. "A súa traxectoria está ligada ao sector dos saltos horizontais", salienta, a través dun comunicado, o ente regulador do atletismo na Galiza. Médico de profesión, Castrillo destacou nesta disciplina atlética e participou en oito ocasións en competicións internacionais, cinco delas ao aire libre e tres en pista cuberta. "Na súa etapa escolar no colexio dos Xesuitas, sería descuberto por Alfonso Ortega, quen de maneira inmediata vería as excepcionais cualidades innatas que amosaba e que o conducirían até o Real Club Celta", lembra a Federación. A finais dos anos 60 obtivo unha beca na Residencia Joaquín Blume de Madrid, "na que ficaría por un espazo de catro anos durante os cales logrou varios títulos de campión estatal nas categorías inferiores e absolutas tanto de aire libre, como de pista cuberta". Récord galego durante catro décadas O 2 de outubro de 1974, cando militaba nas filas do CUA de Compostela, Castrillo logrou na pista universitaria da capital galega o que foi o seu mellor salto no concurso de triplo: 16,05 metros. Esta marca, lembra a Federación, "sería récord galego até a chegada do actual plusmarquista Alfonso Palomanes", cun rexistro de 16,06, en 2013. Tamén acadou a mellor marca na pista cuberta, "cun salto de 15.56 metros en 1975" co que se proclamou campión estatal.