Summary: O sector das artes escénicas manterá un encontro profesional para analizar a súa realidade actual e o seu futuro no marco do Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT), de Carballo. As e os traballadores deste ámbito poden participar da sesión, que decorrerá o 14 de outubro, para achegar as súas reflexións sobre os cambios que implica a pandemia.

Ademais de ser a capital galega do teatro até finais de mes, Carballo tamén vai ser sede de traballo a nivel profesional para as compañías do sector na Galiza. Non só subirán ás táboas para dar a coñecer as súas últimas montaxes, senón que terán tempo para compartir conversas sobre cara onde debe ir encamiñada a produción na era posterior á pandemia. Será da man da Asociación Galega de Empresas das Artes Escénicas, Escena Galega, que programou o encontro para esta quinta feira 14 de outubro. Após ter que suspender a reunión para compartir ideas e reflexións e procurar puntos en común no ano 2020, Escena Galega retoma as conversas no seo do Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT). Por iso, a sesión terá lugar no pazo da cultura deste municipio e a inscrición está aberta ás e aos profesionais das artes. A xornada bautizada "Retos do sector escénico profesional galego" dividirase en dúas sesións, ás 9.15 e ás 18.30 horas, para analizar como continuar con este mercado laboral e creativo nun contexto de crise sanitaria, pero tamén das crises derivadas da Covid-19, é dicir, a social, a económica e a cultural. En opinión de Escena Galega, esta última "supuxo o maior e máis rápido cambio nas dinámicas sectoriais e na relación cos públicos das últimas décadas". As e os profesionais terán tempo de debater sobre a realidade actual, após analizar os comportamentos das Administracións públicas e mesmo a situación na que se atopan distintas compañías. Consideran preciso continuar traballando nas "estratexias implementadas para o mantemento do sector". Colaboración cos centros educativos "En relación cos públicos as e os asistentes achegaranse tamén á necesidade de recuperar, potenciar e artellar, desde un punto de vista aglutinante e de colaboración entre o sector e o eido educativo, novos proxectos de artes escénicas que poñan en relación ás artes escénicas coa escola", reflexionan as mesmas fontes a través dun comunicado. Máis aló das ligazóns co coronavirus, a entidade tamén ten previsto pór o foco no eido das danzas e das artes do movemento e de como reactivalas, non só desde o punto de vista creativo senón tamén formativo. As persoas interesadas en acudir a este evento, promovido en colaboración coa Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), deberán tramitar a reserva da súa praza até esta cuarta feira debido á capacidade aínda reducida.


Summary: O caso queda practicamente finiquitado pola doctrina do froito da árbore envelenada, quedando pendente a causa sobre Candiño

A Sección Segunda da Audiencia Provincial da Coruña vén de finiquitar o proceso da Operación Orquesta. A Sala trasladou aos 6 encausados o auto de nulidade, por violación de dereitos fundamentais, das intervencións telefónicas que serviron de fundamento para comezar a operación. Unha nulidade que pediron os avogados defensores durante a primeira sesión do xuízo oral celebrado o pasado martes, trala cal o tribunal procedeu á suspensión da vista. A nulidade das intervencións provoca, no marco da doctrina do froito da árbore envelenada, que todas a consecuecias derivadas das escoitas non poidan ser utilizadas no xuízo. A xuíza argumenta que non hai unha aparente penalidade para establecer as escoitas e ditamina que non cabe recurso ante decisión é só cabe impuganción ante un tribunal superior. A Xuíza argumenta a nulidade das escoitas porque non se puido comprobar a lexitimidade da obtención das escoitas previas a este causa, a de Jorge López Lago, porque a Fiscalía non incluiu a documentación necesaria nesta instrución. É dicir, falta un papel. Xuridicamente a Audiencia explica no auto que cando as intervencións telefónicas acordadas nun procedemento derivan das practicadas noutro procedemento distinto, como sucede neste caso, pode "xurdir a necesidade de analizar a validez das intervencións do primeiro procedemento para decidir sobre a validez das practicadas no segundo". Esta circunstancia, segundo o tribunal, "obrigaría a incorporar ao segundo procedemento a totalidade dos autos de intervención telefónica ditados no primeiro, así como a totalidade dos oficios policiais nos que se apoian, posibilitando desta forma o seu estudo e análise". A Audiencia tamén declarou nulos, por conexión de antixuridicidade, todos os rexistros domiciliarios practicados. Fallan as escoitas, falla o proceso En todo caso, a realidade é que a propia Fiscal recoñecía que se as escoitas son declaradas nulas, haberá que declarar nulo todo o xuízo, polo que parece a sentencia final que exonera aos encausados. En todo caso, o auto non arquiva a causa. A Sala terá que continuar co procedemento e volver a citar a todas as partes, e aí o normal será que a a Fiscal retire as acusacións e o tribunal declare nulo o proceso. Quedará pendente a causa de Candiño, baseado en dúas confesións xudiciais, e non das escoitas. Sobre pende unha petición por suborno de 1 ano e 6 meses de prisión e inhabilitación, despois de recoñecer ter recibido 12.000€ dos Ogando, que tamén quedan pendentes. As escoitas, non valen pero están Parece algo estrano comprobar que nun par de horas de vista, e cunha simple petición de nulidade, vaian ao limbo 8 anos de investigación xudicial. Investigación que pasou por varios xulgados, pola que pasaron varios xuíces, varios fiscais, e innumerables horas de traballo. Queda en entredito o avogado Andrés lago Louro, xuíz decano dos Xulgados de Santiago, que levou, entre outras, causas como as do Alvia, que foi o que si viu indicios graves de delincuencia para levar adiante as escoitas. Escoitas que quedan aí, e que podedes ler transcritas, porque que non sexan válidas nun xuízo, non quere dicir que non existiran. As ESCOITAS da Operación Orquesta VII: Falseando a Casa da Cultura. VI: As adxudicacións de Neria. V: De como se xustifican subvencións públicas con cartos da caixa B, sen factura de transferencia e cunha firma persoal. IV: De verbena no Parlamento. III: 3 novos imputados. II: Aumentan os salpicados. I: Un repaso ás primeiras conversas do sumario da Operación Orquesta. Repaso completo á Operación Orquesta 12-03-19: A Audiencia Provincial suspende o xuízo da Operación Orquesta ata que analice a petición de nulidade da defensa. 12-03-19: Que pide a Fiscalía na Operación Orquesta?. Marzo 19: Que pide a Fiscalía na Operación Orquesta?. Febreiro 19: Marzo, o mes da Operación Orquesta. Setembro 18: As Eleccións Municipais de Cee estarán marcadas polo xuízo oral da Operación Orquesta. Abril 18: A Operación Orquesta queda sen músicos. Xaneiro 18: Sete anos a voltas coa "Orquestra". Decembro 16: Operación Orquesta: Aberto o xuízo oral para 6 dos acusados ceeses. Un repaso, de primeira man, aos 18 anos de historia e 3 millóns de € da CCC. 2013: Quen é quen na Operación Orquesta: Cee. 2012: Entrevista a Ramón Vigo (II): "O sumario da Operación Orquesta é infumable". Maio 2011: Quen alimenta a Caixa B?. 31-01-11: Varios detidos, entre eles 3 alcaldes, na "Operación Orquesta" por corrupción urbanística.


A veciñanza de Ribadeo constituíuse como colectivo baixo o lema "Polo noso faro", preocupada polo uso que estaba a facer da illa Pancha unha empresa privada, de construción de apartamentos turísticos. Á vista desta situación, o colectivo veciñal demandou a colaboración de ONG (Organización Non Gobernamental) Ecoloxistas en Acción, ao non obter respostas das administracións ante diversas solicitudes e peticións de información. Agora, Ecoloxistas en Acción demándalle á Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao que indague o modo en que se concedeu o permiso de explotación do Faro da illa Pancha sen o Estudo de Impacto Ambiental (EIA) preceptivo. Na denuncia presentada, a ONG solicítalle á Autoridade Portuaria que se ordene incoar o correspondente procedemento sancionador e que na resolución, ademais das sancións que procedan, se lle impoña ao infractor a obriga de reparar o dano causado, e subsidiariamente, que indemnice os danos e prexuízos que non poidan ser reparados. Ao mesmo tempo, o Valedor do Pobo corroborou na súa resposta que non consta que fose elaborado o obrigado estudo, aseguran desde a ONG. Ecoloxistas en Acción lembra que a lexislación portuaria parte da regra xeral de prohibición de "uso habitacional ou residencial, coincidindo co tenor da Lei de Costas que sinala que no dominio público portuario só poderán levarse a cabo actividades, instalacións e construcións acordes cos usos portuarios e de sinalización marítima", de conformidade co establecido nas Lei de Portos do Estado e da Mariña Mercante. Os requisitos legais que permiten o eventual levantamento da prohibición para o seu uso hostaleiro, explican os ecoloxistas, deben obedecer a razóns de "interese xeral" debidamente acreditadas. Mais en todos os casos, ha de intervir preceptivamente Portos do Estado emitindo informe, que debe ponderar os motivos que xustifican a implantación dese uso Ecoloxistas en Acción esa xustificación ademais de solicitar copia da autorización da Dirección Xeral da Costa e do Mar pola ocupación do dominio público marítimo-terrestre. A organización ecoloxista sinala que no expediente debe constar a autorización da Dirección Xeral do Patrimonio Natural ou, no seu defecto, do departamento que corresponda da Consellería de Medio ambiente. Polas súas características a Ría de Ribadeo ten recoñecidas varias figuras de protección, extensíbeis á Illa Pancha, como a pertenza desta á Rede Natura 2000, Zona de Especial Protección de Aves, Zona de Especial Conservación ou Humidal Protexido. A illa albergou os dous faros de Ribadeo, o antigo construído no século XIX e o actual, de finais do século XX. Forma parte do "Roteiro dos Miradoiros".


Summary: A Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural celebrará nas próximas semanas xuntanzas en Lugo, A Coruña, Vigo e Ourense para coñecer os proxectos, persoas e entidades de referencia no traballo cultural de cada localidade

A Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural (AGPXC) organizará nas vindeiras semanas en Lugo, A Coruña, Vigo e Ourense encontros entre profesionais das catro provincias galegas, co obxectivo de para buscar modelos de boas prácticas no eido cultural local. Nestes encontros traballarase "con dinámicas áxiles e obxectivos concretos, a partir de proxectos, persoas e entidades de referencia", buscando "definir valores, modelos, estratexias e procedementos" que poidan servir de guía aos profesionais do sector. As citas son o luns 23 de febreiro en Lugo, o martes 24 de febreiro na Coruña, o luns 2 de marzo en Vigo e o martes 3 de marzo en Ourense, sempre en horario de 16.30 a 20 horas. A inscrición é gratuíta e as prazas son limitadas, tendo prioridade os membros da AGPXC. O debate frutifica agora nunha serie de recursos que queren ser de utilidade para os profesionais do sector e para as formacións políticas que vaian a ter responsabilidades nas políticas culturais locais Este traballo de creación colectiva dunha guía de recursos e boas prácticas da xestión cultural de proximidade -eido no que traballan a maioría dos profesionais, tanto do sector público como do privado- forma parte dun intenso proceso de debate impulsado pola AGPXC e no que xa participaron centos de profesionais da cultura ao longo dos últimos anos. O debate frutifica agora nunha serie de recursos que queren ser de utilidade para os profesionais do sector e para as formacións políticas que vaian a ter responsabilidades nas políticas culturais locais a partir das eleccións do mes de maio. O proxecto toma como referencia o traballo previo da Comisión de Cultura da FEMP (2009) sobre a Axenda 21 da Cultura. Os recursos que se elaboren articularanse arredor de catro puntos: Participación cidadá e acceso á cultura. Públicos e tecido cultural local; Ferramentas e mecanismos de bo goberno na acción cultural local: Recursos, avaliación, rendición de contas, transparencia; A cultura como factor de desenvolvemento local: social, económico e territorial; e Xestión do patrimonio cultural material e inmaterial. A Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural constituíuse en maio de 2008 como un espazo de encontro e reflexión e tamén como unha plataforma de representación profesional. Forma parte da Federación Estatal de Asociaciones de Gestores Culturales (FEAGC)


Summary: O actual secretario xeral socialista presenta unha lista —apoiada co 95% dos votos— de 107 persoas para o Comité Federal, entre as que se atopan Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra, e José Tomé, o seu homólogo en Lugo. Acompáñanos os deputados no Parlamento galego Pablo Arangüena e Marina Ortega e a alcaldesa da Coruña, Inés Rei.

O presidente do Goberno estatal e líder do PSOE, Pedro Sánchez, fechou este domingo o 40º Congreso Federal do seu partido presumindo de ser unha formación "unida e forte" e reivindicando o legado de José Luis Rodríguez Zapatero e Felipe González. "Somos un partido forte e unido. Máis forte porque está unido, e más forte para a sociedade. Un partido ao servizo de España", afirmou ante as perto de 9.500 militantes presentes. Sánchez logrou 95% dos apoios para a súa nova Executiva. O líder do PSOE ofreceu unha imaxe de 'reconciliación' co ex presidente González, cunha aperta incluída e co histórico socialista ficando a disposición de Pedro Sánchez. "142 anos despois, co mesmo nome e a mesma ideoloxía" "Nós, 142 anos despois, estamos onde sempre estivemos, co mesmo nome e a mesma ideoloxía", defendeu, dirixíndose directamente a quen vaticinaron a fin da socialdemocracia, que, segundo el, goza dunha "saúde de ferro". "Cando outros desistan, os socialdemócratas seguiremos aquí, modernizando España, como o fixeron González ou Rodríguez Zapatero", sostivo Sánchez, quen tamén definiu o seu partido como "principal defensor do ecoloxismo e o feminismo". Representación galega na cúpula do PSOE O Comité Federal do PSOE, máximo órgano de partido entre congresos, iniciou este domingo o seu proceso de renovación cunha listaxe de 107 persoas, presentada por Pedro Sánchez, na que se sitúan cinco galegos e galegas. Trátase dos presidentes da Deputación de Lugo, José Tomé, e Pontevedra, Carmela Silva, así como a alcaldesa da Coruña, Inés Rei, e os deputados no Parlamento galego Pablo Arangüena e Marina Ortega. Segundo os estatutos do PSOE, o Congreso Federal só elixe un terzo dos cargos, polo voto directo e segredo das e dos delegados. Outro terzo escollerase desde agora nos Congresos Territoriais ou Estatais, e o último terzo decidirase co voto individual directo e segredo de todas as e os militantes do partido. Tamén forman parte da Executiva os secretarios xerais territoriais —Gonzalo Caballero no caso do PSdeG na Galiza— e o presidente da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP), Abel Caballero.


Summary: PSA acumula en 2020 unha caída das vendas mundais superior a 30%

A piques de fechar a súa fusión co grupo Fiat, prevista para o arranque de 2021, PSA trata de borrar canto antes o 2020, un ano no que as vendas experimentaron unha forte diminución en todo o mundo. Hoxe coñeceuse o dato de novembro, mes no que o grupo francés, que conta cun importante centro de produción en Vigo, matriculou 286.419 vehículos en todo o mundo, o que supón unha caída de 1,5% en comparación coas 290.903 unidades que entregou no mesmo mes de 2019, segundo datos facilitados pola propia empresa. No que vai de ano, PSA recortou as súas vendas 30,1%, pasando de matricular 3,14 millóns de unidades entre xaneiro e novembro de 2019 a comercializar 2,20 millóns de vehículos no mesmo período do exercicio actual. Por marcas, Peugeot entregou 129.137 automóbiles o mes pasado, 2% menos, mentres que no que vai de ano matriculou 968.891 unidades, 25,6% menos. Tamén Citroën contraeu as súas vendas 5,3% en novembro, con 79.525 vehículos, e un 29,9% até o mes pasado, con 632.000 unidades. Pola súa banda, Opel/Vauxhall foi a única marca do consorcio francés que incrementou as súas matriculacións en novembro, con 72.448 unidades, 3,9% máis, aínda que acumula unha baixada de 36,9%, con 562.539 vehículos, en 2020. Ademais, DS, a firma de luxo de Citroën, vendeu 1,3% menos en novembro, con 5.309 unidades, mentres que no que vai de ano comercializou en todo o mundo 37.869 unidades, 29% menos. O grupo francés confía en dar a volta a estas malas cifras, aínda que preocupa a entrada en vigor de novas normativas, como o novo código de emisións na Unión Europea, que poderían contraer aínda máis o mercado de automóbiles e mesmo provocar recortes de produción en plantas como a que a multinacional ten en Balaídos.


Summary: Uns 34.500 mozos galegos levan máis de doce meses inscritos como buscadores de emprego. Son máis que todos os habitantes do décimo concello galego máis poboado, Oleiros. Sete de cada dez deses mozos non teñen ningún tipo de cobertura por desemprego.

Peores empregos, peores condicións, peores salarios. As persoas mozas teñen en Galiza un panorama laboral difícil. Desemprego, temporalidade, precariedade e parcialidade son algunhas das súas marcas. A situación empeorou desde a última reforma laboral, que levou a que en Galiza o paro entre as persoas de menos de 35 anos aumentase en dous puntos, pasando de ser o 24,6% (2011) a 26,6% (segundo trimestre 2016). Unha taxa de desemprego que é 9 puntos superior ao que se rexistra no resto de idades e que de media está no 17,7%. O número de persoas mozas que son xa parados de longa duración equivale aos habitantes do décimo concello galego máis poboado, Oleiros, con 34.500 habitantes A situación é para preocuparse: o 67,5% das persoas menores de 30 anos que están rexistradas no paro non teñen ningún tipo de cobertura por desemprego. Estamos a falar de case sete de cada dez mozos no paro. Ademais, o 40,5% das persoas mozas no paro levan anotadas máis de doce meses, sendo parados de longa duración. Unha cifra que aumentou nestes anos até ser en 2016 de 34.500 persoas mozas. O equivalente a todos os habitantes da décima localidade galega con máis habitantes (Oleiros). Contratación Nesta liña, outro dato para a preocupación é que hai agora un 26% menos de poboación activa menor de 35 anos que no 2011. Unha considerábel caída que reflicte o brutal impacto da emigración xuvenil no noso país e as súas consecuencias non só demográficas máis tamén as que ten sobre a economía galega. En canto a salarios, un mozo galego cobra un 18% menos, de media, que o salario que perceben noutros tramos de idade. Un diferencial negativo que tamén existe se botamos un ollo aos contratos. En 2011 o 7,5% dos menores de 25 anos tiñan un con trato indefinido, unha porcentaxe que agora é do 5,8% (no conxunto das idades supera o 8%). E a situación mantense se vemos a taxa de temporalidade: o 46,8% dos mozos e mozas galegas ten un emprego temporal, mentres que no total de idades esa porcentaxe é do 25,8% (que xa é de por si dos máis altos de Europa).


Summary: Coa dimisión do alcalde compostelán polas súas débedas con Facenda péchanse quince días dun espectáculo que pouco axudou á imaxe da cidade. No especial dedicado a este tema podedes seguir a evolución dos acontecementos, dende a prohibición de que Leo Bassi actuase no Teatro Principal, as revelacións sobre o fraude cometido por Conde Roa ou o acto convocado polo cómico italiano no Obradoiro, que podedes ver neste vídeo.

Coa dimisión do alcalde compostelán polas súas débedas con Facenda péchanse quince días dun espectáculo que pouco axudou á imaxe da cidade. No especial dedicado a este tema podedes seguir a evolución dos acontecementos, dende a prohibición da actuación de Leo Bassi no Teatro Principal, as revelacións sobre o fraude cometido por Conde Roa ou o acto convocado polo cómico italiano no Obradoiro, que podedes ver neste vídeo.


Summary: A bronca política a propósito do sistema sanitario promete non ter fin. Durante a sesión parlamentaria deste mércores Feijóo afirmou que "é moito máis barato poñer os letreiros dos hospitais públicos que pagarlles o soldo aos concelleiros, os deputados e os alcaldes que menten sobre a sanidade pública". O presidente segue sen crer a convocatoria de folga na atención primaria, prevista do 9 ao 11 de abril.

O Goberno da Xunta de Galicia defende o gasto de 500.000 euros en letreiros de "hospital público" para dez centros sanitarios galegos porque son menos cartos dos que custan os soldos dos alcaldes e outros representantes políticos da oposición, que "menten" sobre a sanidade pública. Durante a sesión de control parlamentaria deste mércores Feijóo afirmou que "é moito máis barato poñer os letreiros dos hospitais públicos que pagarlles o soldo aos concelleiros, os deputados e os alcaldes que menten sobre a sanidade pública". O presidente da Xunta, en resposta ao voceiro socialista, Xaquín Fernández Leiceaga, cuestionou se "están en contra de que un hospital leve un letreiro de hospital público?, indicando que " é tan lamentable que me sorprende". O pleno do Concello de Vigo vén de aprobar unha moción do PSOE (cos votos a favor tamén de Marea) na que se solicita á Consellería de Sanidade deixar sen efecto o contrato para colocar os letreiros e destinar o importe previsto aos rótulos "á construción dun aparcadoiro público gratuíto nas parcelas que o complexo do Álvaro Cunqueiro dispón no recinto e non son utilizadas". Na moción o grupo socialista cualifica de "inmoral" que a Consellería de Sanidade anuncie que vai gastar esa cantidade en colocar carteis en dez hospitais, pero no caso de Vigo, "querer rotular un hospital privado como público é un insulto incualificable". Á vista das palabras do presidente da Xunta en sede parlamentaria, parece que esta moción non vai ter moito percorrido.O presidente da Xunta dubida de que este venres se vai oficializar a folga da atención primaria prevista do 9 ao 11 de abrilO presidente da Xunta, que dubida de que se vaia oficializar este venres a folga na Atención Primaria prevista para abril, lamentou que a oposición "estea a caer tan baixo, destruíndo o patrimonio que construímos entre o PP e o PSOE, como é o Sistema Nacional de Saúde" e aseverou que "non imos aceptar que se destrúa a sanidade pública en Vigo nin en calquera outro sitio".Vigueses distinguidosO desacordo entre o Goberno e a oposición sobre a sanidade levou tamén ao presidente da Xunta a propor incluso recoñecementos locais a segundo que colectivos. A postura contraria do PP sobre a concesión do título de "vigués distinguido" aos xefes de servizo de Atención Primaria dimitidos dos centros de saúde de Vigo (entregados este mércores, 27, cunha grande ovación do público) é ben coñecida.O presidente da Xunta propuxo o galardón de vigués distinguido para os equipos de emerxencia que interviñeron no accidente do Marisquiño. Desde que se fixo pública a proposta dos galardóns deste ano Elena Muñoz viña defendendo ampliar a concesión a todos os profesionais da área sanitaria, non só aos médicos de familia dimitidos. Porén, o Goberno da Xunta tiña a súa propia proposta, tamén no ámbito sanitario, pero desta volta máis coutada: darlle o premio aos equipos de emerxencia que interviñeron no accidente do Marisquiño.


Summary: O Goberno de España publicita a subida do salario mínimo inteprofesional en pouco máis de tres euros para 2015 mentres mantén intacto por quinto ano consecutivo o IPREM, indicador empregado para calcular boa parte das prestacións e axudas sociais.

Nin os 3,3 euros do salario mínimo interprofesional (SMI). Está previsto que o vindeiro venres o Consello de Ministros aprobe o incremento dun 0,5% do soldo mínimo, que pasará dos 645,30 euros en catorce pagas anuais nos que levaba estancado dende 2013 a 648,60. Este levísimo incremento do SMI no ano electoral é presentado dende o Goberno de España e o partido que o sustenta como un síntoma máis de recuperación económica e do remate da crise proclamado por Mariano Rajoy hai poucos días. Alén de que, obviamente, poder percibir tres euros máis ao mes non vaia solucionar a situación económica de quen cobra o salario mínimo, esta raquítica suba prodúcese mentres o Estado mantén intacto por quinto ano consecutivo o Indicador Público de Renta de Efectos Múltiples (IPREM), a referencia empregada para a concesión de múltiples axudas sociais. Unha das primeiras decisións do Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero foi, na primavera de 2004, desvincular diversas prestacións públicas da evolución do SMI por "razóns de seguridade xurídica e para evitar que se produzan efectos perturbadores na economía". Así, ao tempo que determinaba unha suba do salario mínimo, o Executivo do PSOE promulgou un decreto para crear o IPREM, que naceu cunha contía de 460,50 euros e cuxa evolución está condicionada a factores como os prezos, se ben a decisión última depende do Goberno central, que o fixa anualmente nos seus Orzamentos. Mentres o SMI ficaba restrinxido ao ámbito laboral, o IPREM é o indicador para, por exemplo, calcular o dereito de acceso a unha vivenda do Instituto Galego de Vivenda e Solo, a cobrar certas bolsas, a acceder á xustiza gratuíta ou o importe da prestación por desemprego. O IPREM, referencia para calcular prestacións en ámbitos como vivenda pública, bolsas ou desemprego, permanece intacto dende a chegada do PP ao Goberno de España Así as cousas, da evolución do IPREM depende que máis ou menos persoas poidan acceder a determinadas axudas e a contía das mesmas nun momento en que, tal e como acreditan fontes estatísticas como o IGE, as prestacións sociais teñen un peso crecente na economía e mesmo na supervivencia de moitas familias. Segundo os Orzamentos Xerais do Estado para 2015 este indicador permanecerá un ano máis en 532,51 euros ao mes, exactamente o mesmo importe que atopou o PP ao chegar ao Goberno. Así as cousas, o IPREM leva conxelado practicamente a metade da súa existencia, toda vez que entre 2004 e 2010 foi aumentando entre un 2% e un 4% interanual, en función dos obxectivos de inflación marcados polo Banco Central Europeo. Mentres os presidentes galego e español e tanto a ministra de Emprego como a conselleira de Traballo destilan optimismo cara ao ano vindeiro a conxelación do IPREM e a mínima suba do SMI contribúen a asentar un panorama no que a fenda salarial galega co resto do Estado se mantén nuns 200 euros mentres, segundo os datos máis recentes, o pais se mantén nos postos de cabeza das comunidades autónomas no que a horas traballadas se refire.


Summary: O obxectivo é crear unha vacina fronte á COVID-19 baseada en ácido ribonucleico mensaxeiro (ARNm), unha "alternativa prometedora fronte outras convencionais polo seu gran potencial, rápido desenvolvemento, fabricación a baixo custo e administración segura".

Desenvolver e avaliar en estudos preclínicos unha nova vacina baseada en ácido ribonucleico mensaxeiro (ARNm) contra o SARS-CoV2 capaz de inducir respostas inmunitarias de longa duración fronte ao virus. É o fin último do proxecto de investigación no que traballa o laboratorio que lidera María José Alonso, e no que participa tamén o grupo que dirixe Mabel Loza, ambos no CiMUS e FIDIS–Universidade de Santiago de Compostela (USC). O obxectivo dos laboratorios da USC é o de producir un vehículo sintético baseado en biomateriais inocuos e capaz de transportar o ARNm ao interior das células dianas, de modo que logrará a produción do antíxeno no organismo humano. Como funcionan as vacinas baseadas en ARNm? As vacinas tradicionais están formadas por doses pequenas ou inactivas do organismo causante da enfermidade, ou as proteínas que produce, que se introducen no corpo para provocar que o sistema inmunitario xere unha resposta. Polo contrario, as vacinas de ARNm "enganan" ao corpo para que produza algunhas das proteínas virais, utilizando para iso ARN mensaxeiro, que contén "instrucións" para construír unha proteína, segundo explican desde a USC. Para producir unha vacina de ARNm, os científicos crean unha versión sintética do ARNm que un virus usa para construír as súas proteínas infecciosas. Este ARNm entrégase nas células, que o len para construír esa proteína viral. O sistema inmune detecta estas proteínas virais e comeza a producir unha resposta defensiva fronte a elas. O proxecto Para o desenvolvemento desta vacina, o equipo de investigadoras "utilizará métodos computacionais para identificar as partes do virus que sexan capaces de provocar unha resposta notábel no sistema inmunitario". "Seguidamente, procederase á fabricación da molécula ARNm máis prometedora e, por último, á súa incorporación nun vector viral ou sintético, co fin de garantir a estabilidade do ARN e favorecer a súa chegada efectiva ao sistema inmunitario", revelan. Concretamente, neste proxecto, o equipo que lidera María José Alonso terá como misión o desenvolvemento de vehículos (que simulan virus artificiais) para a protección e transporte do ARNm á célula diana. "Tres décadas de esforzo" O laboratorio que lidera María José Alonso dedicou tres décadas de esforzo ao desenvolvemento de novas vacinas, contando co financiamento da Fundación Bill e Melinda Gates, a Organización Mundial da Saúde (OMS), o instituto de saúde americano (NIH), o Ministerio de Ciencia e Innovación, e a Consellería de Economía e Competitividade da Xunta . Nesta liña, destaca o recente desenvolvemento dunha vacina contra a sida, en colaboración con investigadoras americanos e canadianas, que deu lugar a resultados prometedores en macacos.


Summary: Ferrolterra, Eume e Ortegal prepáranse para unha folga xeral o próximo 10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega.

As comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal prepáranse para unha folga xeral o vindeiro 10 de marzo, unha data sinalada no calendario sindical por tratarse do Día da Clase Obreira Galega, unha efeméride que lembra a de 1972, que custou a vida a dous traballadores da antiga Bazán que loitaban por salvar a industria. Case cincuenta anos despois, a situación laboral na comarca de Ferrolterra non é moito mellor que entón. Navantia está a piques de quedar sen carga de traballo e as fragatas F-110 da Armada española poderían non garantir novos empregos até 2023. A eólica mariña é a única capaz de asegurar algo de traballo nos estaleiros públicos, que ameazan con deixar no dique preto de 4.000 traballadores e traballadoras da principal e das auxiliares. Para CCOO a carga de traballo é única saída que ten a comarca a nivel laboral. O secretario xeral de Industria, Víctor Ledo, advirte que "cando se remate o buque actual non quedará case ningunha actividade e non hai ningunha perspectiva para eles máis alá dos encargos da eólica mariña". Esta realidade provoca un efecto dominó noutros sectores. Segundo recoñece a Nós Diario o secretario comarcal da CIG, Manel Grandal, "día si, día tamén fechan negocios na comarca". "Non é cuestión dos traballadores dunha empresa, senón que aínda que alguén poida ter traballo, ten familiares sen emprego", apunta. A folga, inicialmente convocada pola CIG, UXT e CCOO para o 25 de febreiro pero mudada de data pola negativa evolución da pandemia da Covid-19, terá un amplo seguimento. "Estamos a traballar para que sexa un éxito", sinala Grandal, que explica que xa mantiveron reunións cos empresarios, aínda que "a chave" está no traballo sindical que se realiza nas asembleas. Perda de poboación A sociedade de Ferrolterra, Eume e Ortegal está concienciada. Non xa pola difícil situación do naval, senón polas últimas baixas na industria local, como o anunciado feche da central das Pontes (con impactos no porto e nos transportistas), a marcha de Siemens-Gamesa nas Somozas ou a crise de Galiza Téxtil. O impacto da crise está a golpear con dureza á zona. De feito, en 2020 tanto Ferrol, que xa levaba varios anos en negativo, como a veciña Narón perderon poboación, unha tendencia contraria á marcada polas principais localidades do país. "A perda de poboación é terríbel e o envellecemento da poboación, maior que noutras zonas. A xente moza, sen alternativa, vese obrigada a emigrar", relata Grandal. Solución política Os fondos europeos, que a Xunta vende como solución, non parecen ser a panacea. "Pode haber fondos para modernizar o estaleiro, pero non hai vontade de facelo", exemplifican. A Xunta ten moito que dicir, sinalan os convocantes, xa que ten competencias en materia de industria. O problema, destacan, é que "a política neoliberal do señor Feixoo baséase en que as grandes multinacionais veñan aquí, exploten os nosos recursos e máis do mesmo". "Se non hai unhas solucións inmediatas á industria isto vai morrer. Non hai alternativa", advirten.


Summary: O PIB galego rematou 2016 cun crecemento do 3,1%, mentres que o avance do emprego é practicamente da metade. A Xunta sitúa o país nunha "deriva de éxito"

A economía galega medrou en 2016 a bo ritmo, cun crecemento do Produto Interior Bruto (PIB) do 3,1%. A boa marcha case acada os niveis previos ao inicio da crise económica, convencionalmente fixada no ano 2008 e mesmo superou as previsións da propia Xunta, que as fixara nun 2,5% para despois elevalas ao 2,8%, o que implica que o gabinete de Alberto Núñez Feijóo atinou por segundo ano consecutivo tras varios exercicios a errar nas súas estimacións. No entanto, o rebordante optimismo que a propia Xunta manifesta ao abeiro destes datos non é aplicable a outros indicadores da economía real, a comezar polo emprego. Non en van, tras varios anos de redución do mercado laboral hai no país unhas 150.000 persoas menos a traballar que antes do inicio da crise. O PIB galego rematou 2016 cun crecemento do 3,1% A orixe dos bos resultados macroeconómicos está sobre todo nas exportacións, que remataron o 2016 cun avance de case o 7%, e tamén nos gastos dos fogares, que medraron por riba do 2%. Neste contexto, a economía do país regresa a niveis non rexistrados dende 2008 e o PIB acada practicamente o crecemento medio do Estado, se ben a explicación é que a economía española amosa síntomas de estancamento, segundo os datos que veñen de publicar o Instituto Galego de Estatística e mais o INE. As contas económicas divulgadas divulgadas pola oficina estatística do goberno galego amosan, non obstante, tamén a outra cara da moeda que vén retratando dende hai tempo a Enquisa de Poboación Activa. Os postos de traballo medraron en Galicia durante 2016 moito menos que o PIB, un 1,9% fronte ao 3,1% xeral, e os postos equivalentes a tempo completo avanzaron un 2,3%. Isto supón que a economía galega rematou 2008 con 1,3 millóns de postos de traballo, case 190.000 menos que no rexistro final do ano 2008, cando a crise xa estourara. As contas trimestrais reflicten que o emprego medra practicamente a metade que o produto interior bruto Os síntomas que ofrecen as contas económicas trimestrais correspóndense, a grandes trazos, cos da EPA. Na segunda metade de 2008 este indicador, o homologado a nivel internacional para medir o mercado laboral, rexistraba máis de 1,2 millóns de persoas ocupadas, o máximo da serie histórica. Dende aquel punto iniciou un descenso continuado ata finais de 2014, cando o paro tocou teito. Nos seguintes dous anos a ocupación en Galicia ascendeu levemente e pechou o pasado ano un chisco por riba do millón de persoas ocupadas. A diferenza é, daquela, dunhas 150.000 persoas con traballo. É neste contexto no que a Xunta amosa o seu optimismo cara ao futuro. A economía galega está "nunha deriva de éxito" asentada nas exportacións, afirmou Feijóo este xoves e por iso confía en que as previsións de crecemento, fixadas nos Orzamentos Xerais de 2017 na contorna do 2,4%, poidan cumprirse de xeito folgado. Case ao mesmo tempo o PPdeG volve ligar, por boca do seu secretario xeral, Miguel Tellado, a redución do paro coa xestión da Xunta, contradicindo así a versión ofrecida polo presidente no máis profundo da crise, cando chegou a afirmar que o Executivo galego non ten "practicamente ningunha competencia" en materia laboral.


O Sindicato Libre de Trabajadores Aéreos critica os recortes anunciados por Babcock, adxudicataria da maioría dos servizos aéreos da Xunta, como o 112, Salvamento Marítimo ou a loita contra incendiosO Sindicato Libre de Trabajadores Aéreos (SLTA), principal organización de pilotos encargados de traballos aéreos con helicópteros e avións, como os servizos de emerxencias, alerta da posible paralización destes en toda España tras o anuncio de rebaixas nas condicións laborais realizado pola empresa Babcock, principal adxudicataria da Xunta, para a que opera os helicópteros do 112, Salvamento Marítimo ou extinción de incendios.A multinacional británica Babcock adquiriu a antiga Inaer, empresa de cabeceira da Xunta desde hai anos cuxos contratos viñan rexistrando todo tipo de irregularidades, segundo constatou o Consello de Contas, e que está a ser investigado a nivel estatal no denominado cartel do lume. É a empresa á que a Xunta lle está a alugar os helicópteros de Salvamento Marítimo despois de venderllos a metade de prezo por considerar que quedaran obsoletos. E é tamén a mesma empresa pola que foi imputado o máximo responsable da loita contra os incendios da Xunta, que lle encargou a dedo traballos sen ningún tipo de contrato polo medio, ilegalidade que o xulgado non considerou delito.Os contratos da Xunta coa empresa veñen rexistrando todo tipo de irregularidades constatadas polo Consello de Contas e a XustizaBabcock opera tamén o servizo aéreo das emerxencias do 112 e vén prestando tamén o dos helicópteros sanitarios do 061, que perdeu nun longo proceso administrativo aínda non resolto por completo que a Xunta se viu obrigada a paralizar ata catro veces pola loita entre ela e a outra empresa competidora, Habock-Eliance, presidida polo antigo impulsor de Inaer.Tras ser adquirida por Babcock, Inaer foi condenada pola Audiencia Nacional a pagar 9,3 millóns de euros a Facenda. Agora o SLTA denuncia que Babcok pretende aplicar aos seus pilotos rebaixas salariais dunha media dun 13% e un empeoramento das condicións laborais e reclama unha intervención das administracións advertindo de que do contrario poderían paralizarse os servizos de emerxencias. "A posibilidade dunha convocatoria de folga parece cada día máis plausible, á vez que un grande número de traballadores manifestou a súa intención de renunciar ao seu posto en busca doutros destinos mellor remunerados e valorados". "Debido á ausencia de traballadores cualificados, estas operacións esenciais para o Estado, as Comunidades Autónomas e, evidentemente, para o cidadán, poden quedar inoperativas por falta de persoal", di o sindicato, engadindo que "o risco é dobre, xa que a seguridade das operacións pode verse gravemente afectada". O sindicato sinala a responsabilidade das administracións na actual situación "xa que á hora de adxudicarse os contratos públicos, prímase o prezo final sobre outras cuestións como a calidade do servizo, destinando cada ano que pasa menos orzamentos aos servizos de emerxencias".


Summary: Profesora da UDC, autora de numerosas obras ensaísticas e de investigación e colaboradora de Sermos Galiza, María Pilar García Negro (Lugo, 1953) foi recoñecida pola AELG co premio "Escritora na súa Terra", que recibirá en Lugo o 10 de xuño. Conversamos con ela sobre literatura galega e feminismo, sociolingüística ou didáctica.

-Non resulta común que se premie unha escritora pola súa traxectoria no xénero do ensaio e da investigación. -Segundo me dixeron, a AELG deu a valer esta modalidade literaria, acompañada da condición feminina, e tamén co valor concedido a unha vontade continuada de moitos anos por socializar o valor irrenunciábel da lingua de noso, non só no ensino, senón abrindo o abano da forma máis ampla posíbel. O ensaio, na tradición literaria galega, é importantísimo e non por causalidade, xustamente porque nacemos, en toda a historia contemporánea, tendo que explicarnos, tendo que defender que somos unha patria e unha nación con dereito á permanencia no mundo e na humanidade. Por tanto, aí hai unha carga didáctica, discursiva, apoloxética, xa desde Rosalía de Castro, nos ensaios que anteceden as dúas obras maiores, Cantares e Follas novas, e esta vontade ten a ver cunha proclama da nosa propia existencia e da necesidade de evidenciala tanto para dentro como para fóra. Non é de estrañar, por estas razóns históricas, que exista toda unha continuidade, xa con moito afán alentada na literatura do primeiro terzo do s. XX e con presenza renacida a partir dos 60. Ora, eu non son máis que unha peza dun mosaico que debe medrar... -Cal é a situación do ensaio? Cando menos a nivel certames e de edición non semella ter demasiada difusión. -Hoxe partimos dunha situación bastante confusa. En xeral, hai unha determinación do capitalismo globalizado en que se desestiman por enteiro as humanidades e se concebe a literatura como algo inútil ou ornamental, non sendo a dos intelectuais orgánicos e comercialmente rendíbeis. No noso caso, isto dobremente determinado ou condicionado polo imperio do español co auxiliar do inglés. Por tanto, nese esquema, nós, galegos e galegas, con vontade de permanencia e de normalización da nosa lingua e exteriorización da nosa cultura, pintariamos moi pouco ou mesmo nada. Mais hai un outro factor, unha pulsión nos últimos tempos moi forte de individualismo, de presenza pública, de ver o nome impreso, haxa algo que dicer ou non. Aí o ensaio pode resentirse aínda máis porque, por ruín que sexa, precisa dun traballo previo de documentación, de consulta bibliográfica e, desde logo, de coñecemento de todas as fontes relevantes realmente excelsas que ten a nosa tradición literaria. Dáme a impresión de que nunha parte grande da chamada literatura de creación actual galega hai unha grande ignorancia da historia literaria, que é explosivamente boa e valiosísima, hai un descoñecemento grande desa tradición. Insisto, non xulgo, é a miña impresión. Hoxe non está de moda o ensaio, que é pensamento, discurso reflexivo, oferta de elementos para un debate, interpretación, e risco nesa interpretación. E iso non interesa porque hoxe é o que se impón, nunha forma omnímoda, é ese pensamento único de que se falaba hai tempo. O ensaio requere de valentía, argumentos, non argumentarios, e iso non está na moda. Hai moito lareta e moito lingoreta, dito con palabras nosas moi expresivas, pero, despois, valentía para diverxer, para se afastar de dogmas ou supersticións impostas, moita non vexo. Hai que abrir as fontes de leitura. No caso de Galiza, da literatura galega ou do panorama bibliográfico, se non temos en conta o producido, e todo o que supuxo de incremento para o avanzo do coñecemento, por parte de asociacións culturais, da ASPG, de semanarios como este,de organizacións políticas, do nacionalismo galego... se non se abre ese abano, se nos cinximos a ler só no ámbito académico e se o reducimos ao universitario, e a só unha universidade –e xa sabemos a cal me refiro- entón o resultado desa metonimia é absolutamente sectario e pobre, porque non se ten en conta o realmente producido. -Concédenche o premio apenas uns días antes do Día de Rosalía, epicentro das túas investigacións literarias. Que vixencia ten a súa obra? -Tena toda e cada vez máis. A min admírame sempre e non canso nunca de reler pezas dela que sempre me levan a concluír que soubo moito máis de nós, das galegas e dos galegos, e mesmo da humanidade, do que nós chegaremos a saber dela. Iso é porque nesta grande escritora conflúen de xeito invulgar varias cualidades: un enorme talento artístico; unha gran cultura, non só formal, libresca, en literatura, filosofía e historia, senón empírica, dun intenso coñecemento do país e das súas xentes; un patriotismo galego unívoco, e unha vontade até o fin dos seus días de manter sempre ergueita a bandeira do amor e defensa deste país, a pesar de que el non lle ofereceu nunca en copa dourada a gloria que ela merecería, como escrebeu Wenceslao F. Flórez. Moitos fenómenos que non fixeron máis que aumentar, como a dependencia da Galiza a respeito do Estado; a crítica profunda que ela fai da burguesía como clase social ascendente e do seu arsenal de novas imposicións e dogmas; o sexismo; a cousificación das mulleres; o individualismo egoísta... todo ten unha actualidade extrema. E despois, en todo o que é a súa lírica, a modernidade é absoluta. Hoxe falan algúns da hibridación de xéneros literarios, mais se ela xa o practica desde o principio! Fálase da creación dun novo suxeito feminino e iso está nela. Ela dálle unha volta completa á épica tradicional de heroe individual masculino, cuase divino e redentor das masas: o suxeito é colectivo; o protagonismo, feminino; as clases sociais dignificadas son as traballadoras e con preferencia pola maioría social feminina. E tamén é pioneira nunha ruptura da preceptiva métrica. -Dis que o país non lle deu a gloria que merecería. Está o suficientemente recoñecida? -Non, estao en termos simbólicos e afectivos. A primeira exposición sistemática do feminismo rosaliano está na tese de doutoramento de Francisco Rodríguez, defendida e publicada en 1988, e, ademais, a primeira análise sistemática de toda a súa obra. Xa en 1980 e 1985 (centenario da súa morte), editamos un cartafol de difusión masiva: "Rosalía de Castro, a primeira feminista da nación galega". Hoxe ninguén cunha mínima solvencia dubida dese feminismo da autora por moito que sexa incluída ou non na serie de mulleres destacadas no s. XIX. Ese avanzo no coñecemento si que se produciu. "Para os poderes hoxe dominantes, en coñecéndoa ben, Rosalía é intragábel" Da súa radicalidade tamén se fala hoxe con toda naturalidade, cando hai 35 anos eramos catro, mais ao que me refiro, máis que a recoñecemento, é á falta coñecemento directo da súa entraña verdadeira, e isto só o dá a obra lida penetrando na súa intención e ruptura. Para os poderes hoxe dominantes, en coñecéndoa ben, Rosalía é intragábel, como foi para os poderes de seu tempo. Non cabe, non sendo rompéndoo, no marco actual. Unha persoa que, en terras castellano-españolas, no fin da súa obra, di que se sente estranxeira e ousa definir o agresor... Até ela iso non se fixera con esa clareza e contundencia. Vixencia tena toda. -Outra das túas facetas como escritora ten a ver coa sociolingüística. Cal é o diagnóstico do galego na actualidade? -En simil telefónico, coa batería fraca. Temos 17-17, é dicir, 17 anos do século pasado desde que se promulga a Lei de Normalización Lingüística e 17 deste século, por tanto, tres décadas longas. Aquela lexislación era xa moi "temerosa de Deus", axustada á forza a un marco antigalego, o determinado pola Constitución española e o seu fillo, o Estatuto: regular, tolerar o que se determina como dereito e conceder dereitos a condición de non os exercermos. A política oficial dedicouse a un control estrito desta regulación, desta admisión absolutamente limitante. Non habendo, por tanto, unha política favorábel á implantación e á expansión gradual do galego no ensino, na administración, igrexa, xustiza, meios de comunicación... confírmase o que tiñamos xa analisado: a realidade lingüística nunca é unha foto fixa; se non hai avanzos normalizadores, hai moito máis progreso do dominante, o español. E iso recae sobre unha sociedade cunha baixa autoestima, con moitos preconceitos. Esa é a grandísima crise en que estamos hoxe e de aí deriva un descenso de falantes, por morte directa de falantes iniciais e porque non se practicou a reintegración no galego de quen ten o español como lingua inicial. A situación é, pois, agudamente crítica. "Endexamais falarei de desaparecemento da lingua, pois Murguía, predicalo é xa inicialo" Endexamais falarei de desaparecemento da lingua, pois para Murguía, predicalo é xa inicialo. O que seguimos a observar é represión directa do idioma no ámbito laboral, por exemplo, e exclusión xeneralizada de moitísimos ámbitos sociais e públicos. Quen pensar que a lingua se pode retirar dunha conciencia afectivo-patriótica, eu coido que non entenderá nada. O moderno é o galego. Hai que revirar ese autodesprezo inoculado como droga durante centos de anos e hai que tomar conciencia de nós mesmos e exteriorizar a lingua, poñela en práctica. Se falamos e escrebemos en galego estamos proclamando que somos galegas e galegos. E o que medrou moito son os capataces internos que aínda intensifican ese labor de destrución. A respeito da mínima lexislación favorábel, cabe falar sen máis de prevaricación gobernamental. -Tes escrito en relación á didáctica da lingua e literatura. En O ensino da língua. Por un cambio de rumo publicado con Xoán Costa e editado pola ASPG en 1995, defendes que a través do texto literario podemos explicar practicamente todo. -É extremadamente útil. Contamos cunha arte literaria magnífica, moi amena, moderna. Temos o caso de Castelao, unha fonte inesgotábel de suxestións. Tendo ouro, que sentido ten utilizar purpurina? Dispondo dese tesouro enorme na nosa man, collámolo e a partir de aí a lingua vai quedar mellor absorbida e conectada á historia do país. A vella pedagoxía, que eu penso que é modernísima, sempre falaba de que a boa profesora ou profesor debería contaxiar o público escolar do seu coñecemento e paixón para que o alumnado os faga seus e a partir de aí se dea unha bilateralidade positiva. Se practicarmos a metonimia perversa de facer equivaler lingua a gramática, gramática a ortografía, e ortografía a normativa, pois entón... despidámonos de calquer entusiasmo ou adhesión. -Outro aspecto que tamén se premia é o teu labor como escritora de artigos de opinión, un ámbito en que as mulleres estamos infrarrepresentadas. -Eu supoño que a esta altura xúntanse dous factores: a non ruptura dunha tradición que supuxo un monopolio masculino e tamén existe probabelmente unha menor vontade de participación feminina. Do punto de vista da problemática das mulleres, complexa, e súa exteriorización, Sermos merecería un alto premio. Pola miña experiencia como leitora, o subxénero xornalístico de opinión é utilísimo. Un bon artigo requere coñecemento, estilo e, sobre todo, ter moito en conta o motivo escollido, con interese transpersoal. -Es a presidenta da federación de asociacións culturais Galiza Cultura. En que estado se atopa? -Queremos neste ano revitalizala na dirección de iniciativas nacionais. Por exemplo, interesa contemplar a un máximo posíbel a obra de Castelao, independentemente dunha exposición temporal que se lle dedique, ou potenciar certas efemérides de valor histórico que axuden a podermos coñecer as fontes directas, primarias. Permítesenos ser dunha aldea, concello, lugar, bairro..., pero obrigadamente temos a única nacionalidade imposta e permitida que é a española, e a identidade real que nos vincula a todas e a todos é a que fica sepultada ou ignorada. No sentido amplo do termo cultura, esta nosa nación precisa un cambio cultural enorme. [Esta entrevista viu a luz no número 235 do semanario Sermos Galiza, publicado o 23 de febreiro de 2017]


Summary: Nun tempo en que non era fácil para as mulleres desenvolver unha carreira profesional na fotografía, Eve Arnold, Inge Morath e Cristina García Rodero lograron deixar pegada coa súa mirada sobre a segunda metade do século XX. A Fundación Luis Seoane vén de inaugurar unha mostra coa súa obra.

Ao longo da súa existencia, a axencia Magnum logrou manterse como unha referencia de cali-dade. Nacida como cooperativa que quería velar polos dereitos dos autores, o concepto que a rexía era absolutamente revolucionario en 1947: por primeira vez eran os propios fotógrafos os que vendían directamente o seu traballo ao cliente, mantendo baixo o seu control os negativos, o copyright e o dereito a controlar o corte e o pé de foto, que até aquel momento estaba nas mans das publicacións para as cales traballaban. Resulta conveniente lembrar que María Eisner e Rita Vandivert, que acabaría sendo a primeira presidenta da cooperativa, estaban entre o grupo fundador, unha información que non sempre aparece nas historias de Magnum. Mais setenta e cinco anos despois da súa fundación, a axencia segue sendo un círculo maioritariamente masculino. Clara Bouveresse, autora da primeira tese de doutoramento sobre a cooperativa, sostén, no libro que coasina con Clément Cheroux Magnum Manifesto, que "como en todas partes, a pertenza, que teoricamente debía basearse tan só no mérito, levou a unha reprodución social, no sentido de que os homes brancos escolleron nun principio o máis parecido a eles mesmos sobre a cooperativa". A Fundación Luis Seoane vén de inaugurar esta quinta feira a mostra Tres mulleres Magnum: Eve Arnold, Inge Morath e Cristina García Rodero, que, segundo a comisaria da mostra, Rosa Olivares, mostra que "foron pioneiras nunha disciplina na que, aínda na actualidade, predomina a presenza masculina". FFoco retrata as cicatrices do territorio Tres mulleres, tres miradas A mirada de Eve Arnold (Filadelfia, 1912 - Londres, 2012)estivo marcada polas súas orixes humildes: "Fun pobre e quixen documentar a pobreza; perdín un neno e obsesioneime co nacemento; interesábame a política e quixen saber como afectaba as nosas vidas; son unha muller e quixen saber máis sobre as mulleres", declaraba. A súa chegada ao oficio veu por casualidade, porque descubriu á súa chegada a Nova York un anuncio do New York Times que buscaba un aprendiz de fotografía. Oito anos despois formaba parte de Magnum e converteríase nunha correspondente de guerra de referencia que retrataba coa mesma sensibilidade as celebridades de Hollywood que os sufrimentos dos desprazados. "Metaforicamente falando, a súa obra está entre as pernas de Marlene Dietrich e as amargas existencias dos traballadores temporais", dixo dela Robert Capa. Inge Morath (Graz, Austria, 1923 - Nova York, EUA, 2002), pola contra, sempre rexeitou facer fotografía de guerra alegando que prefería mostrar as súas consecuencias. Nada no seo dunha familia da burguesía intelectual austríaca, forxou o seu carácter durante a Segunda Guerra Mundial: despois de rematar a educación secundaria foi requirida, como todas as persoas da súa idade, polo "Servizo de Traballo do Reich; rematou filoloxía en Berlín estudando en refuxios antiaéreos e foi recrutada para traballar nunha fábrica xunto con prisioneiros de guerra até que fuxiu e se ocultou en Viena. Acabada a guerra, Morath comezou a súa carreira en Viena, descubriu a Cartier Bresson e da súa man, iniciou unha brillante carreira na que reflexaría as formas de vida dos habitantes de España, Londres, Irán, a URSS, China...E tamén artistas como Picasso ou Cocteau e estrelas como Marilyn Monroe ou Audrey Hepburn. O traballo de Cristina García Rodero (Puertollano, Ciudad Real, España, 1949) é un referente da reportaxe fotográfica documental. En 1973 decidiu coller a cámara e viaxar por toda a xeografía do Estado español para documentar as crenzas e rituais relixiosos, fuxindo tanto dos tópicos da España negra como da idealización do réxime franquista. Quince anos despois publicou España oculta, un volume no que documentou costumes e rituais que, en moitos casos, desapareceron e que, se converteu desde aquela nun clásico da fotografía. O interese antropolóxico por este tipo de manifestacións levouna a viaxar a países como Haití, Etiopía, India ou Venezuela, onde, como declarou nalgunha ocasión, retrata a existencia dos que "ante a dureza da vida, se refuxian no contacto con Deus". Os rostros da represión toman ás rúas


Summary: Os Estados fundadores do mercado común aplican a chamada "cláusula democrática" en rexeitamento da Asemblea Nacional Constituínte. Ao tempo, a ANC acorda cesar a Fiscal Xeral da República, de acordo coa inhabilitación ditada polo Tribunal Supremo de Xustiza.

A ameaza, reiterada nos últimos meses materializouse. Os Estados fundadores de Mercosur acordaron suspender indefinidamente a membresía da República Bolivariana de Venezuela. A decisión, motivada no rexeitamento da Asemblea Nacional Constituínte instalada esta sexta feira, aplícase ao abeiro da denominada "cláusula democrática" do Protocolo de Ushuaia, asinado en 1998, e que estabelece os compromisos democráticos necesarios para facer parte do Mercosur. A expulsión non é definitiva, mais encádrase dentro da ofensiva internacional promovida polos EUA, a UE e os gobernos de dereita de América Latina para isolaren a Venezuela. A suspensión foi acordada polos gobernos do Brasil, Arxentina, Paraguai e Uruguai, reunidos con carácter extraordinario en São Paulo. Os tres primeiros, con gobernos de dereita, procuraban desde hai meses a saída de Venezuela. No entanto, Uruguai, gobernada pola progresista Fronte Ampla opuxerase até o momento a esa decisión. O único precedente da aplicación da "claúsula democrática" foi a suspensión de Paraguai en 2009 após a destitución do presidente Fernando Lugo por causa dun golpe institucional. Daquela a correlación de forzas no continente era ben diferente, e os gobernos de esquerda liderados por Venezuela exercían a hexemonía rexional. Venezuela facía parte do Mercosur desde 2006 e representa a terceira economía do bloque en termos de PIB. Novo Fiscal Xeral Entrementres, a Asemblea Nacional Constituínte que foi ratificada por un auto xudicial que negaba a súa suspensión e visaba a súa legalidade, adoptou os seus primeiros acordos. Entre elas destituír á Fiscal Xeral da República, Luísa Ortega Díaz, atendendo a instrución do Tribunal Supremo de Xustiza do país que acordou inhabilitar a funcionaria e prohibirlle a saída do país. Provisionalmente o ministerio Público será dirixido polo actual presidente do Poder Moral da república, Tarek William Saab. Ortega significouse nas últimas semanas por descoñecer de maneira aberta a institucionalidade constitucional. Nese sentido, a xa ex fiscal declarou non recoñecer a Asemblea Nacional Constituínte.


Summary: Volta un clásico do rock en español. Loquillo. E volta, en parte, a transitar o rego que o fixo máis recoñecíbel e musicalmente apetecíbel. Pasen e vexan o que opina do seu último traballo o noso crítico de cabeceira.

Hai xa uns anos que cada vez que chega ás miñas mans un disco de Loquillo teño unha gran incerteza encol do que pode conter. É certo que xa non é ese roqueiro que era demasiado rocker para os punks e demasiado punk para os rockers. Mesmo, tras os últimos concertos que vin del, chegueime a cuestionar o feito de se seguía sendo un roqueiro ou simplemente decidiu envellecer perdendo a voz, gañando quilos e baixando as revolucións das cancións. Por outra banda, tamén é certo que unha persoa cando se xunta con malas compañías vai polo mal camiño e pode que fora o que lle pasou a Loquillo. O feito de que Jaime Stinus deixara a banda e se incorporara Mario Cobo, dos Nu Niles, así como que volvera a contar con Sabino Méndez e Carlos Segarra como compositores para este novo traballo fixo que lle dera unha nova oportunidade. "Salud y Rock and Roll", corte de apertura do disco e primeiro single, xa amosa un Loquillo que volve a ser o que era. Un tema roqueiro con toques Tex-Mex, que por momentos lembran a Johnny Cash, avisan de que estamos ante unha nova etapa na súa carreira. E a boa sensación de escoita segue co segundo corte, "El Final de los días", un slow rock ao máis puro estilo Loquillo dende o riff e con "A Tono Bravo", que ten un grande recendo a "Feo, Fuerte y Formal" xa directamente fica confirmada a volta do Loquillo roqueiro que todos esperábamos. "Limusinas y Estrellas" é un tema moi cincuenteiro, cuns coros ao máis puro estilo Beach Boys e un ton vocal musitante e íntimo. Con "Rusty" baxa un pouco o nivel do disco. É un tema con moito protagonismo dos metais e que chega a facerse longo de máis. "El mundo que conocimos" é un canto desesperado ao proceso de idiotización e inculturalidade da sociedade, de como todo o avanzo que parecía que se construía nos 80 coa liberdade e a cultura desapareceu nun escuro furado. Tras isto, chegamos á primeira cover do disco, "Viaje al Norte" , de Los Negativos. Un tema actualizado, pero non moito, conservando eses toques hippies sesenteiros da peza orixinal. Na gravación conta coa colaboración de Roberto Grima, guitarrista da banda. E mirando atrás, continúa o disco con "Las Ventajas de Perderte", un vello tema que Loquillo compuxera para o que fora o seu primeiro disco en solitario alá polo 2008 e que nunca chegou a editar en estudio até hoxe, cousa que agradecemos que por fin fixera. Os violíns da Orquestra de Bratislava, chaman a atención en "Los Dioses Engañan", o tema máis me sorprendeu agradablemente de todo o disco, quizás porque por un momento amosa a ese Loquillo máis duro e radical, e no que a combinación da voz desgarrada ocas guitarras acústicas funcionan perfectamente. "Viento del Este", o tema que dá nome ao disco, é un tema clásico country de fácil escoita. Un tema moi festeiro, pero que non sorprende, xa que dá a sensación de telo escoitado anteriormente. Cambio radical no disco é "Me olvidé de vivir", unha cover de "J'Ai Oublié De Vivre" grabado orixinalmente por Johnny Hallyday en 1977 e que popularizou Julio Iglesias en castelán. Un tema que descoloca e que non chega ao nivel da versión de Hallyday, pero que non deixará a ninguén indiferente. Finaliza o disco coa balada "Acto de Fe". Un tema demasiado longo que non é precisamente o mellor peche para o disco, podería ter rematado con "Viento del Este" e deixar como moito "Me olvidé de vivir" como bonus track. Atopámonos ante un disco que ten máis cousas boas que malas e que é do mellor que fixo Loquillo nos últimos anos, aínda que non chega ao nivel dos seus traballos dos 80, mais parece que nesta nova etapa apunta na boa dirección, veremos que camiño decide tomar. Listaxe de Temas 1. Salud y rock and roll 2. En el final de los día 3. A tono bravo 4. Limousinas y estrellas 5. Rusty 6. El mundo que conocimos 7. Viaje al norte 8. Las ventajas de perderte 9. Los dioses engañan 10. Viento del este 11. Me olvidé de vivir 12. Acto de fe Loquillo nas redes Web: www.loquillo.com Facebook: https://www.facebook.com/Loquillo-56228397738 Twitter: @loquillooficial


Summary: Afectad@s polas preferentes e militantes do PP chegan ás mans

A entrada do ex-presidente da Deputación de Ourense, José Luís Baltar, no Xulgado nº 1 de Ourense remata en incidentes entre partidarios do ex-líder do PP na provincia e afectad@s polas preferentes. Berros contra a corrupción provocaron unha reacción violenta do propio Baltar na mesma entrada e a tensión continuou co político ourensán no seu interior. Mentras está a declarar aínda queda un grande grupos de persoas no exterior do edificio de xustiza. O proprio Baltar encarouse con algunha das persoas afectadas polo calote.


Summary: Empresas como o Grupo Ingapan xa anunciaron un ERTE que tamén teñen sobre a mesa firmas como Finsa ou Celsa Atlantic.

A folga no transporte, que ten a Galiza entre os territorios máis castigados, sumou esta cuarta feira unha nova xornada marcada polas concentracións de centenares de camións e vehículos de maquinaria agrícola nos polígonos da contorna de Compostela e Ferrol. Na capital galega, as concentracións producíronse no polígono da Sionlla, nas inmediacións da factoría de Finsa, desde onde partiron cara ao centro da cidade, onde a súa presenza volveu afectar ao tráfico en arterias de comunicación como a avenida de Lugo. No caso de Ferrol, os manifestantes tamén se concentraron no mesmo punto das protestas da pasada segunda feira, o polígono de Río do Pozo, desde onde saíron en caravana cara ás localidades de Narón, Neda, Fene e Ferrol para despois dirixirse de volta ao parque industrial. O Goberno español descarta mobilizar o Exército polo paro de transportistas Efectos na produción Os dez días de paro seguen a incrementar os prexuízos no sector produtivo galego. Empresas como o Grupo Ingapan xa anunciaron un Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) que teñen sobre a mesa firmas como a madeireira Finsa ou a siderúrxica Celsa Atlantic. O impacto do paro esténdese por diferentes sectores. Ferroatlántica parou a súa fábrica de Arteixo por falta de materias primas, mentres que a conserveira Calvo cumpriu esta cuarta feira a última das tres xornadas de parada polo mesmo motivo. Estas son as medidas do Goberno español fronte ao paro do transporte Pola súa parte, Agaca e a Agrupación industrial Alimentaria da Galiza (Clusaga) alertan de que a situación na cadea agroalimentaria "xa é, nestes momentos, insostíbel", con perigo para 100.000 empregos, mentres que a frota galega permaneceu amarrada por terceiro día.


Summary: Francisco Jorquera, candidato á Xunta de Galiza polo BNG, compareceu perante os medios de comunicación após coñecerse a data das vindeiras eleccións nacionais galegas. Para o nacionalista, o adianto electoral anunciado "é un novo exemplo da submisión aos ditados do goberno central".

O candidato á Xunta polo BNG, Francisco Jorquera, dixo esta mañá que o anuncio do adianto electoral feito público polo presidente da Xunta "vénlle ditado por Rajoy". Para o nacionalista, entrementres o comportamento de Núñez Feijóo nestas semanas deixaba ver a súa intención de esgotar a lexislatura, a súa comparecencia nesta segunda denota que "Feijóo se está a comportar como un delegado do goberno central". Após as declaracións feitas polo voceiro do Partido Popular, Pedro Puy, que consideraba o daquela posíbel adianto como unha decisión técnica, o candidato á Xunta polo BNG asegurou que non estamos perante un adianto técnico senón fronte a unha decisión política, "para despexar o calendario electoral e poder seguir adiante desde Madrid coa política de recortes". Segundo as palabras de Jorquera, o BNG "congratúlase" do chamamento adiantado ás urnas pois entende que a Xunta de Galiza e Feijóo representan "un goberno esgotado e o peor presidente da historia de Galiza". Así mesmo, Jorquera, asegurou que Galiza precisa un cambio, que aposte "por unha saída social da crise" fronte aos recortes do Partido Popular, e dun maior autogoberno en troques do proceso de (re)centralización promovido desde o goberno español. Asemade, o nacionalista asegurou que "o BNG está totalmente preparado para facer posíbel ese cambio" e servir de referente para aquela cidadanía que exixe un outro modelo para saír da crise.


Summary: A 'cableira' galega pasou ao grupo vasco en 2015 por case 1.200 millóns de euros. En setembro do ano pasado, a ex conselleira de Medio Ambiente Beatriz Mato incorporábase ao renovado consello de Euskaltel.

R está a pique de mudar de donos, a terceira vez en pouco máis de cinco anos. A cableira nada na Galiza pasou en 2015 a ser adquirida por Euskaltel, que desembolsou perto de 1.200 millóns de euros nesta operación. Agora, o grupo vasco está no camiño de ser adquirida por Másmóvil, que vén de facer unha oferta pública pola súa adquisición. MásMóvil, con sede en Madrid, lanzou unha 'Opa Amistosa' por Euskaltel por case 2.000 millóns de euros. Mediante a comunicación da oferta á Comisión Nacional do Mercado de Valores, faise oficial a intención da compra. É unha adquisición voluntaria e de carácter amigábel, polo que a maioría dos propietarios das accións deberán aceptar vendelas a MásMóvil para que se produza o acordo. Cunha suma duns 2.000 millóns de euros, corresponde a uns 11 euros por acción e unha prima de ao redor do 27% con respecto ao prezo do últimos seis meses. Segundo MásMóvil, din que xa contan co apoio do 52,32% do capital de Euskaltel. É dicir, que principais accionistas como Kutxabank, Alba ou Zegona accederon a vender as súas accións mediante acordos irrevogábeis. Para que se alcance un acordo para a compra da operadora necesítase poder comprar un 75% das accións mínimo. Así mesmo, que os reguladores do mercado dean o visto e prace. No acordo cos principais accionistas, a compañía comprométese a non aplicar ERE durante cinco anos, a preservr a sede de R na Coruña durante o mesmo período. En caso de materializarse a operación, o grupo resultante da operación contaría con preto de 14 millóns de liñas, uns ingresos estimados de aproximadamente 2.700 millóns de euros, 26 millóns de fogares conectados con fibra, e máis de 1.500 empregados. Ademais, a empresa dirixida por Meinrad Spenger comprometeuse a manter o emprego e as marcas Euskaltel (Euskadi), R (Galiza), Telecable (Asturies) e Virgin, a nivel do Estado. Así mesmo, tamén manterá as sedes sociais das empresas do grupo en Euskadi e Galiza.


Summary: "Cos composteiros instalados na provincia polo Plan Revitaliza aforraremos nun ano máis de 1.200 toneladas de emisións de CO2 á atmosfera", explicou o vicepresidente da Deputación de Pontevedra, César Mosquera, no balance dos beneficios ambientais da implantación da compostaxe como sistema de xestión do lixo orgánico.

Segundo o vicepresidente, a compostaxe non só supón un aforro de gasto para os concellos da provincia en termos económicos, senón tamén unha vantaxe medioambiental clara pola redución de gases de efecto invernadoiro. Tamén aclarou que cada habitante produce ao ano unha media de 190 quilos de biorresiduos que, unha vez tratados co actual sistema de Sogama, supoñen a emisión á atmosfera de 261,16 quilos e CO2. Pola contra, ao tratar ese lixo orgánico coa compostaxe nos centros da Deputación eliminouse o CO2 da recollida do camión, o transporte a Cerceda e a incineración, producindo unicamente 116 quilos. É dicir, chegouse a un aforro de 55,56%. Segunda fase do Plan Revitaliza O número de adhesións á segunda fase do Plan Revitaliza foi dun total de 29 peticións, o que supón un número de concellos maior do previsto. "Dimensionamos o servizo para que entrasen 15 ou 20, que xa eran un número elevado de atender. Faremos un esforzo para xestionar todo. As previsións que facemos desbórdannos para arriba sempre, mais estamos moi contentos de que o plan vaia así de ben", afirmou Mosquera. A adhesión ao Plan Revitaliza supón o compromiso dos concellos da provincia de, nos vindeiros catro anos, tratar mediante a compostaxe o 75% dos biorresiduos xerados en cada municipio. Esta porcentaxe débese ás esixencias da Unión Europea que establece que como obxectivo deben preparase para a reciclaxe polo menos o 50% do total dos residuos urbanos no ano 2020. Nese senso, Mosquero puntualizou que "os biorresiduos na Galiza pasan do 50% do total. Se non tes un tratamento específico para eles é imposíbel acadar o obxectivo da UE. Reutilizar e reciclar todo o resto das fraccións na súa totalidade, por moitos que separes ben, é imposíbel. Estar nun 80% de separación é moi difícil, e aínda así non chegarías a tratar o 40% da totalidade do lixo". Unha vez adheridos á segunda fase do Plan, os concellos da provincia poden beneficiarse da redacción dun Plan Municipal de Residuos personalizado por cada municipio en función da súas necesidades de tipo de recollida e tratamento, así como optar a subvencións para a compra de composteleiros comunitarios e individuais. Primeiras 'compost-hortalizas' Mosquera mostrou os primeiros produtos de horta da escola infantil do Príncipe Felipe e do Carlos Oroza abonados unicamente con compost. "Príncipe é o único centro das súas características do que non sae ningún tipo de biorresiduo para o seu tratamento. Todo o que se xera trátase no composteiro e despois, no compost, abónanse as hortas... o que se chama ecoloxía circular, afirmou.


Summary: Macron e Melénchon loitan pola vitoria nas lexislativas deste domingo.

A cidadanía francesa está chamada ás urnas este domingo para renovar os membros da Asemblea Nacional após cinco anos de mandato. Segundo indicou o Ministerio do Interior francés, a participación contra as 17 horas era de 39,4%, isto é, 1,3 puntos menos que nos comicios de 2017. Aliás, a empresa realizadora de enquisas Ipson vén de estimar unha abstención ao remate desta primeira quenda de votación —haberá unha segunda volta na meirande parte dos distritos o vindeiro domingo— de 52,8%, o dato de participación máis baixo da historia da V República francesa. Xa en 2017 a abstención fóra especialmente elevada (51,3%), e o seguinte dato máis alto de persoas que non acudiron ás urnas rexistrouse nos comicios precedentes, en 2012 (42,8%). O destas eleccións podería ser o maior dato de abstención da V República Escenario aberto As enquisas deixaron todas as opcións abertas nestas eleccións lexislativas, pois todo semella indicar que o partido de Emmanuel Macron, La Repúblique En Marche (LREM), non obterá maioría absoluta. Diante esta a Nova Unión Popular Ecoloxista e Social (Nupes), liderada polo esquerdista Jean-Luc Mélenchon e que constitúe unha ampla fronte de esquerdas, desde os Verdes até a Francia Insubmisa, pasando polo Partido Comunista Francés e mais o Partido Socialista. O traballo demoscópico máis recente correu a cargo de Ifop-Fiducial, que revelou esta sexta feita un empate técnico en intención de voto entre a Nupes de Mélenchon (26,5%) e a alianza do presidente (26%). Trasladado a escanos, a enquisa estima que NUPES obterá entre 180 e 210 mentres que Xuntos alcanzará de 270 a 305, cando a maioría absoluta está marcada en 289. Pola súa parte, a agrupación conservadora liderada polos Republicanos faríase con entre 40 e 55 asentos, na extrema dereita, o Reagrupamento Nacional de Marine Le Pen ficaría con 15-35, e Reconquista de Éric Zemmour con 0-2. Pugna entre Macron e Mélenchon na primeira volta das lexislativas francesas Nacións sen Estado Ademais, o resto de candidaturas gañaría de 8 a 14 asentos. Entre elas, están as das forzas das nacións sen Estado. En Iparralde, o Partido Nacionalista Vasco non presenta candidatura por primeira vez en dúas décadas, si participa a coalición EH Bai (Abertzaleen Batasuna, Sortu e Eusko Alkartasuna). Ao tempo, na Catalunya Nord, Agissons e Oui au Pays Catalan uníronse baixo o paraugas de El País Català ets tu!, con candidatura nos catro distritos. En Córsega, os nacionalistas tratarán de manter os tres escanos das anteriores eleccións, mais nesta ocasión irán por separado. No caso de Bretaña, hai en liza candidaturas da Unión Democrática Bretoa e o Partido Bretón.


Summary: O presidente Consello Galego de Relacións Laborais, Demetrio Fernández ven de defender que non se pode "seguir exprimindo o mercado laboral" e que da crise non se sae con máis recortes sociais. Para Demetrio Fernández, a situación está afectando "de forma virulenta" a traballadores e traballadoras.

Nunha entrevista realizada á cadea Ser, Demetrio Fernández, Presidente do Consello Galego de Relacións Laborais ven de afirmar que dunha crise como a que se está a vivir non se pode saír por medio de recortes sociais.Un incremento salarial no primeiro semestre de 1,52% que, segundo comprobou, non se deu desde que o organismo rexistra estes datos a finais dos oitenta e cunha das xornadas máis altas da última década indican unha clara disminución das condicións de traballo. "Trabállase máis e gáñase menos cartos" sinalou, despois de poñer sobre a mesa os datos que manexan do mundo laboral. "Os datos son contundentes, mire como se mire", afirmou, referíndose á avaliación dos convenios colectivos asinados. Para o presidente do CGRL a crise está provocando a "perda de dereitos" en especial por parte de traballadoras e traballadores, aos que esá afectando "de forma virulenta. "Os traballadores están pagando a crise " afirmou Demetrio Fernández pero, ao seu ver, non só cun aumento da xornada laboral e disminución de salarios senón tamén pola "perda de dereitos" que, desta volta se está a manifestar "con moita virulencia". Na entrevista na que o Presidente do Consello Galego de Relacións Laborais analizou a situación actual do mundo do traballo alertou tamén de que "non se pode seguir exprimindo o mercado laboral". É, ao seu ver, o "dereito ao traballo" o que está a padecer a crise con maior intensidade de maneira máis acelerada "desde o momento en que se usa como un mecanismo económico máis para reactivar a economía". O mercado laboral vai ir a remolque se non poden acceder a liñas de crédito. Para reactivalo precísase, segundo afirmou, facilitar o financiamento e a reactivación do consumo xa que, de non ser así, "o mercado laboral irá a remolque".


Summary: A información publicada por Nós Diario, na que se recollían as denuncias de diversas persoas doentes en relación a imposibilidade de seren atendidas de modo presencial nos centros de saúde, provocou a reacción de profesionais do sector médico. Recollemos as súas reinvindicacións.

A imposibilidade de concertar cita médica a través de internet, a longa lista de agarda para que a persoa doente reciba atención médica telefónica e a ausencia total da consulta persoal foron algunhas das denuncias recollidas por Nós Diario. Agora dámoslle voz aos e ás profesionais da medicina para que expliquen como se vive esta situación desde a outra marxe. "O que se falou no xornal pode suceder nalgún centro de saúde da Galiza porque cada profesional médico ten autonomía para crear a súa axenda", comenta o doutor Xosé Dios, que puntualiza que "a orde da Xunta é que todas as consultas sexan telefónicas". O doutor Dios, que exerce no concello de Outes explica que, "como profesional podes aceptar ter todas as consultas telefónicas ou ter o que se chama a consulta programada que é unha consulta de presenza física". No caso de Xosé Dios explica que ten "desde o principio da pandemia, catro consultas telefónicas e unha programada e alterno así toda a xornada até facer as 28 consultas". A mesma situación vive a doutora Esther Mato, do Saúde de Monte Alto, na Coruña, que aclara que "medicina presencial si que imos facendo, cada unha á súa maneira, eu xa vou sacando crónicos desde hai un mes, veñen ao centro de saúde, pido analíticas ou consultas pendentes con especialistas...". E reivindica que, coma ela, "a maior parte da profesión, xente que está comprometida cos seus doentes e que pasa un pouco desa directriz da Administración, xa está a facer consultas presenciais". "En concellos como no que estou eu", asegura Xosé Dios, "onde hai xente que igual non ten nin acceso a internet e 20-25% ten moi pouca cobertura telefónica, o problema complícase moito". Este médico de familia puntualiza que "no referido á xente maior, moitas veces nin enten- de como funciona o teléfono, porque ademais nos fogares agora só hai teléfonos móbiles" e reivindica que nun contexto así "non atender doentes na consulta", como exixe a orde da Xunta, "é miserábel e dramático". "Como consecuencia dos recortes de once anos dos gobernos de Feixóo", apunta o doutor "cada profesional actúa do modo que considera", nun contexto sen substitucións médicas. En relacion ás listas de agarda para consulta telefónica, o doutor Dios especifica que, aínda que non quere escusar ningún profesional "se hai lista de agarda telefónica en xente que só consulta desa maneira, quere dicir que foi aceptada pola xerencia do centro, da área sanitaria correspondente". Pero ambos os dous profesionais médicos ven tamén a súa parte positiva á atención telefónica, porque "neses cinco ou seis minutos falas co paciente e dirixes ti a exploración e, en función dese primeiro traballo, concertas a cita presencial", afirma a doutora Mato. Esta profesional destaca tamén como valor positivo deste tipo de asistencia que axude a "erradicar a tendencia que había de acudir ao centro con ese concepto desintegrador de saúde, de consulta a demanda e de estar no médico en compás de espera". Algo no que coincide o doutor Dios que di que así "se reduce a demanda pero non se pode pasar do negro ao branco". Solucións á enfermidade mental e á campaña da gripe O doutor Xosé Dios quere destacar que neste momento "estamos a ter moita enfermidade de tipo psiquiátrico e ver a persoa doente xa che dá 90% de información sobre como se atopa", mentres, asegura este médico, "por teléfono é moi difícil interpretar as moitísimas das sensacións que ten o doente". "A consulta telefónica en si mesma é moi complicada", remarca o médico de Outes, "e tamén moi cansa porque require un esforzo intelectual evidente e porque hai moita máis marxe para o erro". Sobre a próxima campaña da gripe, a doutora Esther Mato explica que no seu centro de saúde "e cónstame que se fai noutros tamén", afirma Esther, "elaboramos un circuíto que separa por un lado a xente que se vén vacinar e, por outro, e o resto de pacientes de maneira que non teñen que coincidir entre eles".


Summary: Reportagem do jornalista Glen Greenwald no novo site The Intercept mostra como os ataques desfechados pelos EUA com aeronaves não tripuladas baseiam-se cada vez mais em vigilância eletrónica, e não em informação recolhida por pessoas no terreno, e por isso erram tanto os alvos.

Os jornalistas Glenn Greenwald e Jeremy Scahill publicaram sob o título 'O papel secreto da NSA no Programa de Assassinatos dos EUA' uma extensa reportagem acerca do uso de vigilância em massa dos sistemas de telecomunicações e Internet para guiar os ataques de drones contra alvos que os Estados Unidos consideram "terroristas". Esta estratégia é considerada pouco fiável por antigos operadores de drones ouvidos na reportagem e tem como resultado a morte de muitos inocentes e pessoas que nunca foram identificadas. Esta estratégia é particularmente usada em países onde as agências de segurança americanas pouca gente têm no terreno, como o Iémene, a Somália ou o Paquistão, e baseia-se na deteção dos cartões SIM dos telemóveis dos alvos. A vigilância em massa serve para localizar os telemóveis e para identificar o seu dono. Feito isto, o ataque com um drone é desencadeado, sem que haja a certeza de que o telemóvel é efetivamente da pessoa em causa, e se está realmente na posse dessa pessoa. Um antigo operador de drone ouvido pela reportagem diz que quando a bomba atinge o alvo num ataque noturno, o operador sabe que o telemóvel está lá, mas não quem está atrás dele. Assume-se que o telemóvel pertence a uma pessoa que é nefasta e considerada um "combatente inimigo desleal". A questão é que os alvos, assim que perceberam que os cartões SIM são usados para a sua localização, podem usar dezenas de cartões, e permutá-los entre várias pessoas para causarem confusão. Numa reunião despejavam os cartões SIM num saco e, no final, recolhiam-nos aleatoriamente. O Bureau de Jornalismo Investigativo estima que pelo menos 273 civis inocentes foram mortos em ataques com drones no Paquistão, Iémene e Somália. Novo site não tem publicidade A extensa reportagem é baseada em documentos revelados pelo ex-analista da CIA Edward Snowden e fontes ouvidas pelos jornalistas. É o artigo de estreia do novo site de jornalismo investigativo The Intercept, que entrou na rede pela primeira vez na última segunda-feira 10 de fevereiro. The Intercept é a primeira publicação da First Look Media, empresa que resultou do investimento de Pierre Omidyar, fundador do site de compras e leilões Ebay. The Intercept foi criado por Glenn Greenwald, Laura Poitras e Jeremy Scahill, e tem um total de 12 jornalistas na redação. Não conta com publicidade nem patrocínios. A intenção é que uma empresa na área tecnológica do mesmo grupo dê lucro suficiente para financiar o trabalho dos jornalistas. Omidyar pretende investir 250 milhões de dólares no projeto, o mesmo valor que o dono da Amazon, Jeff Bezos, gastou para comprar o Washington Post.


Summary: Ademais de ser escasos son hábitats valiosos: acollen unha vexetación singular, tapizan de vexetación chans; reteñen CO2, contribuíndo a loitar contra o cambio climático, albergan especies ameazadas, e a súa resiliencia fronte aos incendios é asombrosa, xa que tras un lume rebrotan rapidamente, evitando procesos erosivos.

4020, 4030. Con seguridade, a maior parte da poboación non ten nin a máis remota idea do que significan estes dous números. Porén, son unha das pezas mestras da protección da biodiversidade en Europa, non só na Galiza. Son o código co que dous hábitats, similares pero non iguais, son recollidos na Directiva 92/43/CEE, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres, é dicir, a popularmente coñecida como directiva de hábitats que deu lugar á tamén popular pero descoñecida Rede Natura 2000. Esta directiva ten 30 anos e o de 2000 viña a conto de que era o ano no que se ía implementar. Son os hábitats máis desprezados pola poboación galega. Cualificados de improdutivos, viven o desleixo máis absoluto da administración que debería velar pola súa conservación A Rede Natura 2000 íase configurar con estes e outros hábitats e sería unha gran superficie protexida europea onde a prioridade sería a conservación da biodiversidade. A partir desta elevada idea teórica descendemos á realidade, neste caso, á galega. A Rede Natura 2000 definiuse de modo deficiente, en moitas ocasións pola mestura de populismo paisaxístico e lugares comúns e non polo rigor técnico. Así, moitos hábitats de interese comunitario quedaron fóra da superficie protexida pola Rede Natura, pero seguían contando coa protección da directiva que promove á súa conservación. Polo menos, na teoría. 4020 e 4030 son matogueiras de zona temperada; matogueiras húmidas atlánticas e matogueiras secas europeas: o mato, os queirogais, o monte baixo, formacións vexetais conformadas por uces, queirugas de varias especies e o toxo, a extraordinaria leguminosa dos nosos montes. Pero aínda hai máis: o 4020 é o que se denomina un hábitat prioritario, é dicir, a súa conservación é unha obriga. Ademais de ser escasos son tamén valiosos: acollen unha vexetación singular, tapizan de vexetación chans, en ocasións pobres; reteñen CO2, contribuíndo a loitar contra o cambio climático, albergan especies ameazadas, como a tartaraña cincenta e a gatafornela, aves a punto de desaparecer da Galiza, ou outras como a papuxa do mato, en seria recesión. A resiliencia destes hábitats fronte aos incendios é asombrosa, xa que tras un lume rebrotan rapidamente, evitando procesos erosivos. Pero sen dúbida son os hábitats máis desprezados pola poboación galega. Cualificados de improdutivos, viven o desleixo máis absoluto da administración que debería velar pola súa conservación e sofren a destrución activa por parte de moitos grupos económicos: desde pequenos propietarios e comunidades de montes ao entramado forestal cegado pola absurda política cultivadora de piñeiros e eucaliptos. Para rematala, unha gran superficie destes hábitats albergou cultivos en rotación, de cereal en concreto, e gando menor; ante o próximo escenario de escaseza global non parece boa idea seguir dedicándoos a eucaliptos e piñeiros, especies de difícil dixestión. Voltando á administración galega: todos os días, alguén está a destruír estes hábitats, mesmo dentro da Rede Natura e ninguén di nin fai absolutamente nada. É unha ilegalidade a escala industrial á vista de todo o mundo. Para miles de hectáreas xa chegamos tarde, queda tempo para os centos que fican? Sen un profundo cambio cultural guiado pola legalidade, a ciencia e o senso común, está claro que non.


Summary: Escribir desde a precariedade é, segundo o Lara Dopazo Ruibal (Marín, 1985), o elemento común da súa xeración poética. "A frustración dunha vida precaria está aí, no fondo, sexa nos poemas máis preciosistas, exóticos, ou sexa en poemas directamente políticos", di. O libro co que vén de gañar a XVII edición do premio Fiz Vergara Vilariño non é unha excepción.

Claus e Lara, "antagonistas pero complementarios", protagonizan Claus e o alacrán. A obra, organizada en tres partes, alterna poemas estensos con textos breves, "de transición". E ratifica a singular querenza da autora pola poesía de riscos narrativos. "É poesía, claro, aínda que conta unha historia, cun principio e un final", engade. Malia esta vontade, resúltalle difícil identificar un argumento. "Cústame falar do libro neses termos", explícase, "prefiro referirme ao contexto en que o escribín. Coido que iso axuda a comprendelo". Escrito no ano 2015, Claus e o alacrán é produto do tempo terríbel en que a democracia sucumbe ás leis do mercado. "É fillo da precariedade", considera, "de non ter traballo e vivir na precariedade. E de logo conseguir traballo, pero seguir na precariedade. De ver como as túas amigas emigran. De toda esa frustración". A realidade das traballadoras pobres expresada a través da poesía, ao cabo. O xurado do Fiz Vergara, convocado pola asociación cultural Ergueitos de Sarria, afirmou que a obra de Dopazo Ruibal reflexiona "sobre a construción da identidade". "Cando soltas un libro", as lecturas son incontrolábeis, expón a poeta, "pero chocoume que dixesen que o libro é sobre as identidades". Porque, sobre todo, trata "do desamparo". A relectura de Estevo Creus (Cee, 1971), cuxa poética surrealizante é, por veces, próxima a da autora de Ovella (2015) -premio Francisco Añón e o seu primeiro libro exento-, contribuíu á composición de Claus e o alacrán. A poeta danesa Inger Christensen (Vejle, 1935-2009), de rigorosas arquitecturas e temática sociopolítica, foi outra presenza determinante. "Normalmente, as influencias non son tan evidentes, pero si o foron para este libro. Non o agocho". Christensen é mesmo citada nalgún dos textos da obra premiada. O facer poético de Lara Dopazo Ruibal aparece recollido nas dúas antoloxías que intentan dar corpo xeracional ás novísimas, No seu despregar (2016) e 13. Antoloxía da poesía galega próxima (2017). Pero ela dúbida á hora de se considerar "xeración". Só o concepto de desprotección, o salvaxismo social do capitalismo realmente existente, engade, une as propostas das poetas menores de 35 anos. "Temos estudos superiores, fomos máis ou menos escolarizadas en galego, e vivimos o Xabarín Club. Pero o que está no fondo e xorde nos poemas é a frustración da precariedade". O xurado que outorgou a Claus e o alacrán o XVII premio Fiz Vergara Vilariño de Sarria, dotado con 6.000 euros, estivo formado por Charo Lopes (Boiro, 1988) -gañadora da edición de 2015 con De como acontece o fim do mundo-, Olalla Cociña (Viveiro, 1979) -gañadora en 2008 con Libro de Alicia-, e Estevo Creus -gañador en 2002 con Decrúa-, amais de María Casar, de Ergueitos, e a concelleira de Cultura Mónica López. Espiral Maior editará a obra.


Summary: 'María Casares. Do exilio ao escenario', é a primeira das propostas da programación especial que a Xunta da Galiza, en colaboración con distintas entidades nacionais e internacionais.

O ciclo de conferencias 'María Casares. Do exilio ao escenario', é a primeira das propostas da programación especial que a Xunta da Galiza, en colaboración con distintas entidades nacionais e internacionais, impulsa este ano para conmemorar o centenario da artista. A primeira das conferencias será o 9 de febreiro, a cargo da actriz e codirectora da Maison Maria Casares de París Johanna Silberstein, que falará d'Os dominios da Vergne na historia de María Casares, e o arquitecto Felipe Peña, que recibiu o encargo da rehabilitación da casa familiar dos Casares Quiroga na Coruña, coa conferencia Panaderas doce. O 16 de marzo será a quenda da Anne Plantagenet, autora de L'Unique, Maria Casarès, dedicado á actriz galega e baseado na súa correspondencia amorosa con Albert Camus. Ese día tamén impartirá un relatorio o director teatral Lluís Pascual. Amizades e especialistas en María Casares En abril, o día 27, contarase coa participación da actriz Tina Sáinz que comezou e desenvolveu boa parte da súa carreira profesional no teatro e foi grande amiga de María Casares, coa que interpretou El adefesio de Alberti en Madrid no ano 1976. Ese mesmo día tamén se ofrecerá a conferencia de José Luís Méndez Romeu, que fora concelleiro de Educación e Cultura na Coruña. O 11 de maio as conferencias serán impartidas por Josep María Flotats e Jorge Lavelli. As conferencias continuarán en outubro. En concreto, o día 19 será a quenda de María Lopo, doutora en Literatura Francesa, ensaísta e tradutora. Como especialista na figura de María Casares leva publicado unha ducia de artigos nos que se ocupa da súa vida e da súa obra. Dedicoulle o texto teatral O meu nome é María Casares (2007), adaptado para a escena por Sarabela Teatro como María Casares. A vida triunfante (2008). Ese mesmo día tamén se contará con Pedro Soler, que se iniciou na arte flamenca da man dos andaluces exiliados da súa cidade natal. Ao longo da súa carreira acompañou a María Casares. O ciclo rematará o 22 de novembro coas conferencias de Borja Ortiz de Gondra, dramaturgo, e María Delgado, catedrática de Teatro e Cinema e vicerreitora na Universidade de Londres.


Summary: O denunciante, veciño de Portomarín, estaba animando o seu equipo no campo do Pol, enriba dunha plataforma da TVG, e afirma que o rexedor, Lino Rodríguez, intentou tiralo "dunha estrutura que mide catro metros". O alcalde, porén, nega os feitos con rotundidade.

O mozo de 27 anos Brais Rodríguez, veciño de Portomarín, denunciou esta segunda feira ante a Garda Civil do municipio de Pol o alcalde desta localidade, o socialista Lino Rodríguez Ónega, por unha suposta agresión durante un partido de fútbol. Os feitos denunciados sucederon supostamente nun partido no que o Pol pugnaba polo ascenso a Preferente, malia que finalmente perdeu (1-2) fronte ao Portomarín. A presunta vítima afirma que chegou unha hora e media antes do partido e que consultou co utillleiro do Pol se el e uns amigos podían subir a unha estrutura onde a Televisión da Galiza (TVG) adoita colocar os seus equipos. Xa enriba da estrutura, o alcalde subiu "até en tres ocasións" para convidalos a deixar ese lugar e a non tocaren o bombo. A segunda vez que subiu para afearlles a súa actitude chegou a pedir aos dous axentes da Garda Civil que os botase dese lugar, mais non o fixeron. A terceira vez que foi xa é cando, segundo asegura, ocorreu a suposta agresión. Brais Rodríguez relata que o rexedor "subiu correndo con escuma na boca" e agarrouno "polo pescozo". "Arrincoume dous colgantes que levaba e tentoume tirar da estrutura para baixo", sinalou. "De feito, o árbitro recolleuno na acta, que el me agarrou, que eu non lle puxen a man enriba e que me tentou tirar dunha estrutura de catro metros de altura", detallou. Este mozo de Portomarín presenta "laceracións, unha marca no pescozo da forma da cade, unha rozadura na perna e, no brazo, marcas de unlla" de cando o agarrou, todo con base na denuncia presentada en dependencias policiais. "Non é de recibo que un alcalde faga estas cousas e menos a un rapaz diante de dous menores que van animar o equipo do seu pobo", protestou. O alcalde, "moi tranquilo" Pola súa parte, o alcalde de Pol asegurou estar "moi tranquilo", á vez que insistiu en subliñar que "non" fixo "nada malo". "Ao principio do partido díxenlles que non podían estar aí e volvín ao momento, e tamén os avisei, mais mofáronse de min", lembrou. "Estaba a Garda Civil facendo o seu servizo no campo de fútbol e fun onda eles para dicirlles que había uns rapaces que estaban a facer caso omiso de saír de aí. No canto de acompañarme non o fixeron e os rapaces empezaron a bailar e tocar o bombo. Eu advertinlles pero o rapaz tiña máis que dicir e aínda por riba burlouse de min", esgrimiu. Xa unha terceira vez volveu chamar a atención dos afeccionados do Portomarín. "Entón encaráronse comigo e eu collino da cinta do bombo e mandeinos para abaixo", asegurou. "Entón empezou a gritar. Eu responsabilizo a parella da Garda Civil porque ten que vir alí e se me din que eles poden estar aí eu non abro a boca. Eu díxenlles que non podían estar aí. Fixeron caso omiso e fixeron mofa de min, e teño que aceptar as mentiras", manifestou, resignado ante a denuncia, o rexedor.