Summary: Marilar Aleixandre, escritora, é a coautora de 'Juana de Vega. A muller que desafiou o seu tempo' (Editorial Galaxia), unha obra feita a catro mans xunto con Emma Pedreira. Aleixandre fala do descoñecemento das figuras femininas ao longo da historia, da importancia de recuperalas e da dobre vara de medir que existe ao analizar estas personaxes xa que, como ela se pregunta, "por que se xulga tan distinto aos homes e ás mulleres?".

—Como xorde Juana de Vega. A muller que desafiou o seu tempo?Eu sempre digo que todo o que escribimos parte do mesmo texto. As malas mulleres é unha novela que ten base histórica na que aparece Concepción Arenal como visitadora de prisións. Eu sei do cárcere da Galera, situado na Coruña, por primeira vez pola súa biografía e é un traballo que ela fai con Juana de Vega. Querendo ler máis cousas sobre esta muller chego ás súas memorias, que están en internet na Biblioteca Nacional. Pareceume unha personaxe fascinante porque desde os trece anos xa anda metida nas revolucións liberais que hai no século XIX, acaba sendo exiliada e sufrindo a represión... Na súa casa é onde se organiza a revolución de 1846 que despois dá lugar aos mártires de Carral. Este ano será o 150 aniversario da súa morte e por iso propúxenlle a Emma Pedreira facer este libro. Non é unha biografía como tal, esta publicarase en novembro da man do investigador Xosé Ramón Veiga. Aquí hai partes biográficas e cousas recreadas. Emma tamén tivo a idea de falar das cidades e, se ben nun principio queriamos que se visen as costuras, ao final foi un remexido porque as dúas metemos man no da outra. Tamén nos pareceu moi importante incluír documentos da época, traducidos do castelán, porque hai xente que ten a idea de que Juana de Vega era unha beata e non é certo. —Hai que entender as persoas no seu contexto, non?Nesa época non podías ir por aí dicindo que eras agnóstica, mais ela nas súas memorias critica de forma moi dura a moitos cregos. Estas sociedades que ela organiza son creadas porque era a única forma de participación das mulleres, entón é evidente que ela era unha muller moi política. Inclusive, falando da revolución de 1846, o capitán xeneral di que ela é precursora e directora da sublevación e pide en varias ocasións que a desterren. Pois dalgún modo houbo persoas que entenderon que ela era oposta a esta rebelión e inclusive que era oposta ao galego. Os pais é certo que fixeran cartos en Cuba, mais viñan dunha orixe humilde e ambos falaban galego, e ela tamén; iso é o que di o biógrafo. Nese momento a xente escribe en castelán, inclusive Murguía, mais non se pode negar a boa predisposición. E cando se di que ela era unha aristócrata, por favor: recibe o título cando morre Espoz y Mina, mais deixa dito que na súa tumba non se poña ningún título. Por que se xulga tan distinto aos homes e ás mulleres? Porque é certo que o seu título de condesa permítelle facer cousas que outra xente non podería, mais tamén axudou nos hospitais cando o cólera e a xente fuxía da cidade. Sen que se me entenda mal, porque eu son admiradora da súa poesía, Pondal viña dunha familia que fixera moitos cartos tamén e viviu toda a súa vida de rendas: tivo suficientes cartos como para dedicarse só a escribir; mais non vexo que sempre ao falar de Pondal se diga isto. —A dobre vara de medir.Eu creo que no século XIX houbo catro mulleres excepcionais: Juana de Vega, Concepción Arenal, Rosalía de Castro e Emilia Pardo Bazán. E Juana de Vega, tal e como o vemos Emma e eu, non é tan coñecida como debería. Se Juana de Vega fose inglesa tería unha cantidade enorme de series e películas sobre a súa vida porque é interesantísima. Forma parte da nosa historia e a xente ten que saber todo o que as mulleres achegaron neste século. Hai moitas outras impresionantes como Nicolasa Añón, unha poeta analfabeta da que conservamos textos porque un mestre os recolleu, ou a mesma Pepa a Loba, da que aínda hai quen di que é unha figura mítica, mais eu pregúntome: que tería pasado se algunha destas catro mulleres tivese irmáns varóns?


Summary: "A Xunta dá osíxeno á mineira autorizándolle a desviar temporalmente tres regos en espera dun novo proxecto", alertan os ecoloxistas.

Augas de Galiza aproba o transvase temporal por 7 meses das augas de tres regatos contaminados á balsa de Vieiro, "dando á mineira de Touro marxe para buscar unha "solución definitiva" ás augas contaminadas". Afírmao Adega, que indica que esta precisamente era a proposta que Explotaciones Gallegas S.L., socia de Atalaia Mining no proxecto de Touro, presentou á Xunta "para abordar a contaminación provocada polas augas que proveñen das instalacións da antiga mina". Para os ecoloxistas, "todo aponta a que outro proxecto mineiro está ao caer..." Os regos Portapego, Felisa e Angumil drenan as entulleiras achegando acidez extrema e altas cantidades de metais pesados á bacía do Ulla, explica Adega nun comunicado. A idea da mineira, aseguran, era desviar estas augas á balsa de Vieiro, que tería capacidade para acollelas só durante uns meses meses: "algo así como agochar a contaminación debaixo da alfombra... " "Sobre o que acontecerá con esas augas logo dese tempo, se rematarán os bombeos voltando á situación actual ou se manterán enviando as augas contaminadas a outra balsa, nada se di. Tampouco se ten en conta que a balsa de Vieiro ten importantes filtracións que chegan ao río Brandelos, co que a contaminación duns regos vaise trasladar a outros". Adega considera que con esta decisión Augas de Galiza vén de autorizar este proxecto de drenaxe temporal para dar á mineira (cita literal) "un pouco máis de marxe temporal para elaborar e executar o proxecto de drenaxe, tratamento e control de augas definitivo". Este proxecto definitivo deberá presentarse aos tres meses de iniciadas as obras da drenaxe temporal, para cuxa execución Augas dá un ano de prazo. A DIA (Declaración de Impacto Ambiental) negativa emitida pola Xunta en xaneiro deste ano, baseábase nos informes desfavorábeis de Augas de Galiza, lembra Adega. Neste senso, consideran, a autorización deste proxecto de drenaxe temporal "ben pode ser parte dun novo intento da empresa de reabrir a mina de Touro. De entrada, dálle un prazo máximo de 18 meses (12 de execución e 6,8 de operación) para ir elaborando un novo proxecto de explotación". Adega lembra que no seu día xa advertiu que unha DIA negativa non significaba "a fin da ameaza mineira".


Summary: As augas residuais informan dunha suba da carga viral na área da Coruña

A situación complícase. Segundo os últimos datos facilitados polo equipo do proxecto CovidBens, actualizados a pasada terza feira, a presenza do coronavirus SARS-CoV-2 nas augas residuais que chegan á EdarBens apunta a un cambio de tendencia. A carga viral aumenta, o que anticipa un incremento dos casos de Covid-19. A alerta xa chegou a mans das autoridades sanitarias. Mais os datos son públicos e accesíbeis na web do proxecto CovidBens, que acaba de facer un ano. CovidBens Desde o 15 de abril de 2020 analiza a cantidade de virus SARS-CoV-2 presente nas augas residuais dos municipios da Coruña, Arteixo, Cambre, Culleredo e Oleiros, onde viven perto de 400.000 persoas. "Foi un ano moi intenso, moi duro, pero moi apaixonante tamén", afirma Margarita Poza, investigadora e coordinadora do proxecto desta iniciativa pioneira, sobre todo polos resultados alcanzados neste tempo. Dunha banda, a confirmación de que as plantas de tratamento de augas residuais funcionan como ferramenta epidemiolóxica. Doutra, que o seu seguimento da pandemia na área da Coruña serve como alerta temperá dun aumento dos contaxios. "Xa o demostramos en varias ocasións. Adiantámonos aos datos reportados polos sanitarios, de forma natural e fiábel, xa que detectamos o virus nas augas residuais antes de que as persoas infectadas acudan ao hospital", cando finalmente se confirma unha repunta. Malia a valía confirmada deste tipo de traballos, Poza destaca o carácter "especial" de CovidBens debido á "densidade da mostraxe e a rigorosidade dos datos. Facemos moitas mostras semanais e moitas réplicas para que os datos teñan máis valor. Isto incrementa a nosa capacidade para actuar como sistema de alerta temperá". Alerta da suba de contaxios Unha función que manteñen malia a aparición de novas variantes. "Até onde sabemos, todos os virus, en calquera das súas variantes, son detectados nas augas residuais", asevera Margarita Poza. Segundo explica, o que mudou coa entrada da variante británica, no mes de xaneiro, foi a carga viral. Descubrimos que as persoas infectadas por esta variante excretan máis virus nas feces". Pero este incremento xeral da carga viral non ten nada que ver cos aumentos que indican un cambio real na evolución da pandemia. "Esas subas xustifícanse por unha maior incidencia". E agora mesmo, observa a investigadora do Instituto de Investigación Biomédica da Coruña (Inibic), "estamos vendo un cambio de tendencia á alza". "Estabamos nunha planicie -coa variante británica dominante e cargas virais altas- e agora estamos subindo". A curva da carga viral apunta cara a arriba, "o que significa que os casos van en aumento, aínda que sexan asintomáticos e aínda que non repercutisen no sistema sanitario". Secuenciación Desde xaneiro, CovidBens secuencia o virus en augas residuais. Emprega unha nova metodoloxía "complexa e moi cara" que ofrece "uns datos espectaculares en canto á calidade das secuencias xenómicas". Margarita Poza salienta a súa capacidade para detectar calquera variante que apareza. "Mais isto precisa financiamento. Sen investimento, persoal e estabilidade non hai investigación".


Summary: Os casos activos xa superan os 5.100. Aumentan a 312 os pacientes con Covid hospitalizados, deles 46 en UCI.

Galiza rexistrou outros 417 positivos por Covid-19 nas últimas 24 horas, deles 98 na área sanitaria de Vigo; 75 na de Santiago e Barbanza; 66 na de Ourense e 54 na da Coruña. Mentres, a de Ferrol rexistrou outros 45 positivos; a de Lugo, 41 e a de Pontevedra e O Salnés, 38, segundo a información actualizada na web da Consellería de Sanidade na mañá desta segunda feira con datos recollidos até as 18:00 horas do domingo. Os casos activos aumentaron nas últimas 24 horas en 169 e sitúanse en 5.101 na Galiza. Con respecto ás áreas sanitarias galegas, aumentaron en todas agás na de Ourense, na que descenderon a 1.516, o que supón 61 menos que este domingo. Esta segunda feira, a da Coruña e Cee conta con 852 casos activos, o que supón 13 máis que este domingo; a de Vigo, con 791 -83 máis-; a de Santiago e Barbanza rexistra 762 -43 máis-; a de Lugo, 483 -33 máis-; a de Pontevedra e O Salnés, 475 -18 máis- e a de Ferrol, 222 -40 máis-. Os pacientes con Covid ingresados na Galiza aumentaron a 312, o que supón 23 máis que este domingo, deles 46 en Unidade de Coidados Intensivos (UCI). Vítimas Até a data curáronse na Galiza 23.578 persoas, o que supón 252 máis que as contabilizadas até este domingo e faleceron con Covid-19 un total de 822 persoas. Este domingo pola tarde foron notificadas as mortes dun home e tres mulleres diagnosticadas, estas últimas usuarias da residencia Vos Gozos de Pereiro de Aguiar. A Galiza realizou até o momento 592.162 PCR fronte ás 586.482 rexistradas até este domingo. A cifra de contaxiados até a data ascende a 29.501 na Galiza.


Summary: Conversamos co activista sahariano condenado a cadea perpetua por un tribunal militar marroquino.

Hassanna Aalia está condenado a cadea perpetura. Após solicitar asilo político no Estado español, o goberno de Madrid denegoullo. No seu caso, o executivo de Mariano Rajoy priorizou os "intereses económicos" que o unen a Marrocos antes do que "os dereitos humanos", sinala Aalia en conversa con Sermos Galiza. Ao seu carón, na casa de xantar en que se produce a entrevista, un cadro coa imaxe de Castelao pendura da parede. Dúas persoas afastadas no tempo e no espazo mais que partillan unha historia semellante marcada polo exilio, a persecución política e a loita polo dereito de autodeterminación de cadanseus pobos. Aproveitando a súa estadía en Galiza convidado por Galiza Nova e Sogaps, conversamos con el. Como recibiches a nova de que o Estado español denega a túa solicitude e que argumentos dá o goberno para rexeitala? O día 17 de xaneiro chamoume a policía de Donosti. Dixéronme que tiña que ir a comisaría o 19. Cando me personei alí entregáronme a denegación xunto coa saída obrigatoria do país. A denegación do asilo político componse de 19 páxinas nas que me recoñecen como activista e as torturas e maltratos que padecín acompañadas das probas que presentei. Porén, no documento o goberno español lexitima o tribunal militar que me xulgou en 2013. Aquel xuízo foi denunciado por organizacións internacionais como Amnistía Internacional, Human Watch Rights ou Robert Kennedy. Mesmo por organizacións de dereitos humanos marroquinas. Todas elas denunciaron que foi un xuízo ilegal, un xuízo farsa. Non entendemos que se lexitime o proceso, ademais, porque fun xulgado dúas veces polo mesmo feito, polo campamento Gdeim Izik. "O goberno español lexitima o tribunal militar que me xulgou, embora ter sido denunciado por organizacións internacionais como un xuízo farsa" Que te agarda de volveres ao Sáhara, se Marrocos te apreixa?Pois... se volvo, para comezar agárdame unha cadea perpetua. Mais antes, agárdanme todo tipo de torturas. Cinco dos meus compañeiros xulgados por Gdeim Izik denunciaron ter sido violados sexualmente, con botellas de cristal. A algúns deles arrincáronlles as unllas nos interrogatorios. As prisións marroquinas son moi duras, tamén para as familias, pois teñen que viaxar centos de quilómetros para poderen visitar os presos políticos. Tamén os familiares padecen malos tratos á entrada da prisión cando van de visita. Como se encaixa algo así?Por todo o que vivín desde os 17 anos o meu carácter é moi tranquilo, mesmo en situacións moi duras teño un sorriso. Coido que por todo o que sufrín. Non vivín como outros mozos. Non puiden estudar, fun torturado e maltratado moitas veces. Estou tranquilo, neste momento tamén grazas ás mostras de solidariedade que estou a recibir dos pobos de todo o estado, de moitas organizacións e partidos. Iso anima e dá forza para continuar loitando. Fálame do campamento Gdeim Izik, que aconteceu alí?O pobo sahariano viviu durante anos e continúa a vivir baixo a ocupación marroquí. Estamos divididos. Dunha banda están os campamentos de refuxiados [no deserto de Alxeria] e doutra os territorios ocupados do Sáhara Occidental. Aliás existe un muro da vergoña. O pobo sahariano padece as consecuencias das políticas impostas por Marrocos, entre elas o roubo dos seus recursos naturais, para alén das torturas, vexacións, malos tratos... Gdeim Izik comezou porque o pobo sahariano que vive na zona ocupada estaba farto. Decidimos erguernos e facer algo que rachase tamén co bloqueo informativo que exerce Marrocos á fin de que o mundo coñeza a existencia do pobo sahariano e reclamarmos os nosos dereitos sociais e políticos. "Estou tranquilo, neste momento tamén grazas ás mostras de solidariedade que estou a recibir" Así iniciamos o campamento de Gdeim Izik o 10 de outubro de 2010. Para nós o campamento foi algo incríbel. Por vez primeira, na zona ocupada, conseguimos vivir en liberdade baixo as haimas que para nós supoñen un símbolo da cultura sahariana. Gdeim Izik foi importante para moitos pobos, supuxo o comezo da Primavera árabe como chegou a sinalar Noam Chomsky nunha entrevista. Foi un fito histórico co que enviamos unha mensaxe moi clara de que existimos e imos seguir na resistencia. Como se produce o fin de Gdeim Izik?O día 8 de novembro entraron os militares marroquinos dunha maneira brutal, violando un acordo de alto ao fogo existente entre a Frente Polisario e Marrocos. Usaron todo tipo de armas contra a poboación sahariana. No Aaiún atópase a misión das Nacións Unidas [Minurso] para vixiar o cumprimento dos dereitos humanos e do propio cesamento do fogo, mais ese día non fixo nada. Máis de 200 persoas foron levadas á Cadea Negra. Durante meses vivimos con medo, entraban no Aaiún para deter rapaces, torturábanos diante das súas familias ou á inversa. Lembro que o 9 de novembro de 2010 veu a policía á miña casa. Estiven agochado durante case dous meses. Un día decidín saír, é moi duro estar nun sitio do que non podes saír. Estás meténdote a ti propio nunha cadea. Prendéronme e pasei 3 días en xendarmería. Alí sufrín todo tipo de torturas. Presentáronme a un xuízo civil e condenáronme a 4 meses de cadea, sen execución. A partir de aí viaxei a diversos lugares. En outubro de 2011 marchei a Euskal Herria para pasar 3 meses. Cando decidín volver e continuar coa miña militancia e resistencia saíu a orde de búsqueda e captura. Decidín xunto coa miña familia e outros activistas quedar, pois dentro da cadea non ía poder facer nada. Desde aquela comecei a preparar a solicitude de asilo político e viaxei por todo o Estado español explicando a situación do pobo sahariano. "España é responsábel do que estamos a vivir como pobo" Como valoras a actitude do Estado español?España é responsábel do que estamos a vivir como pobo. Continúa a ser a potencia administradora do territorio [segundo o Dereito Internacional] e non cumpre o que ten que cumprir. Iso débese a que España ten moitos intereses económicos con Marrocos e eses, neste mundo, están por riba dos dereitos humanos e dos pobos. De aí vén a denegación do meu asilo, embora o caso é moi claro. Mesmo ACNUR presentou un informe perante o Ministerio do Interior asegurando que teño dereito ao asilo político. E a MINURSO?Minurso está tomando o sol. É certo. Mellor dito, está a nos tomar o pelo. Non foron capaces de celebrar o referendo de autodeterminación e iso que as listaxes [censos] levan anos preparadas. Non están a facer nada, nen sequer vixía a Marrocos. Cal é a perspectiva de futuro?Existe unha situación crítica. Mocidade de ambos os dous lados [campamentos e territorio ocupado] están chamando á guerra. Están cansos de agardar e de vivir así. Iso preocúpanos. Tamén a Frente Polisario está chamando ás armas. Agardo que non volvamos á guerra e que a comunidade internacional, a ONU e España fagan o que teñan que facer para resolver o conflito no Sáhara.


Summary: Son persoas con discapacidade xulgadas e condenadas a unha pena de prisión. Comparten módulos e un réxime interno de carácter disciplinario moi estrito que malia todo busca a rehabilitación das reclusas e reclusos en igualdade de condicións e oportunidades. No seu caso a realidade debuxa un escenario inzado de límites. No acceso á xustiza, á sanidade, ás comunicacións. Son máis vulnerábeis e teñen dificultades engadidas á hora de exerceren e de reclamaren os seus dereitos. Contan con persoal de apoio dentro e fóra da cadea, pero non abonda. Eis un extracto da reportaxe, publicada no número 332 de Sermos Galiza.

Ana María Castro visita o cárcere da Lama cada semana. Forma parte da comisión penitenciaria do Colexio de Avogados de Pontevedra, que presta asistencia xurídica gratuíta ás presas e presos. Tramitan queixas, recursos sinxelos, terceiros graos, moitos divorcios e calquera outra cuestión que non interceda cos asuntos propios que lles levan os seus avogados. "Imos unha tarde enteira e traemos traballo para varios días". Ana María é avogada especialista en discapacidade e dependencia. A súa experiencia levouna a observar con detemento a situación das persoas reclusas con diversidade funcional dentro da prisión. "Cada día vía que non se cumprían os dereitos que recollen os acordos internacionais así que decidín estudar con detalle a situación dos presos con discapacidade". Desde hai máis de seis anos desenvolve unha tese que analiza o grao de cumprimento da convención sobre os dereitos das persoas con discapacidade no contorno penitenciario. Segundo os últimos datos facilitados por Instituciones Penitenciarias, a finais de 2017 había 4.823 presas e presos con discapacidade internos en todo o Estado, arredor do 10% da poboación reclusa. Hoxe na Galiza hai 320. Presas e presos con discapacidade física, psíquica, intelectual e sensorial con necesidades específicas. Á procura dun ambiente carcerario accesíbel Nin a Lei Orgánica Penitenciaria de 1979 nin o Real Decreto de 1996 que desenvolve o Regulamento Penitenciario falan de discapacidade, así que son os tratados internacionais máis a Lei Xeral dos dereitos das persoas con discapacidade e da súa inclusión social, de 2013, os que rexen e requiren un contorno penitenciario accesíbel ás persoas con diversidade funcional, sen barreiras que impidan a súa participación plena e efectiva no día a día, coas mesmas oportunidades que o resto dos internos. Un logro complicado nun "contexto escuro, pouco transparente e sen fluxos de información" como é o carcerario, di Fernando Blanco, secretario de Esculca, o Observatorio pola defensa dos dereitos e as liberdades. Desde os seus inicios, a asociación vixía e denuncia as violacións máis graves que se dan dentro dos cárceres, ademais de atender puntualmente asuntos relacionados coa sanidade penitenciaria e o estado das infraestruturas que rodean as persoas presas. "Traballamos aspectos relacionados coa tortura, cos malos tratos, casos de privación indebida. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 332 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Gracia Gutiérrez, neta de Abelardo Suárez Del Busto, asasinado en Celanova en setembro de 1939 por un pelotón da Falange de Marrocos.

O Comité de Memoria Histórica da Comarca de Celanova localizou a primeira familiar dun dos 7 asturianos soterrados na foxa do cemiterio parroquial de Celanova. Trátase de Gracia Gutiérrez, neta de Abelardo Suárez Del Busto, que visitou a tumba e entrevistouse con membros do Comité. Gracia, un dos tres familiares directos vivos de Abelardo, mostrou a disposición da familia a colaborar co Comité, co Goberno de Asturias e cos memorialistas asturianos na procura doutras familias, así como na investigación e nunha posíbel exhumación da fosa. O Comité de Memoria Histórica da Comarca de Celanova púxose en contacto co Goberno de Asturias para informar da aparición desta familiar e pedir que as autoridades asturianas activen o protocolo para atender estas vítimas. Atopei a páxina do Comité, a información sobre o acto da semana anterior no patio do Instituto, onde estivera o cárcere, co Goberno asturiano. E apareceu o nome do meu avó… Abelardo Suárez Del Busto tiña 28 anos cando foi fusilado en Celanova o 22 de setembro de 1939 por un pelotón da Bandera de Falange de Marruecos. Fora capturado pola Armada sublevada tras a caída de Xixón a bordo do 'Gaviota' o 20 de outubro de 1937. Trasladado despois a Camposancos (A Guarda) foi condenado a morte o 29 de xullo de 1938. Foi xulgado xunto a outros dez presos. Entre eles, Baldomero Vigil-Escalera Vallejo e Mariano Blanco González, que como Abelardo recibiron condena a morte e terminaron sendo executados en Celanova aquel 22 de setembro. Os dous meses que a Bandera estivo na vila, entre xullo e setembro de 1939, foron un alarde de ostentación e violencia. Unha proba son os sete presos fusilados na Prisión Central de Celanova o 22 de setembro de 1939. "Abelardo era fillo dun carreteiro. Era albanel. En casa eran moi pobres. Abelardo e Emilia tiveron un fillo, Enrique, e unha filla ,María del Carmen, a miña nai. Emilia, a miña avoa, sabía que estivera preso en Celanova. Nunca soubemos que pasara por Camposancos. Nin que fora sometido a consello de guerra. O fillo maior, Enrique, morreu. Foi outro golpe para a miña avoa. A miña avoa casou despois por segunda vez. Eu crieime coa miña avoa e ese avó", explicou a neta ao Comité. "Os meus pais emigraron a Francia e quedamos a miña irmá e eu con eles. A miña nai morreu hai tres anos, xusto un 3 de outubro. Este domingo, durante o aniversario, deume por buscar en Facebook cousas sobre Celanova. Atopei a páxina do Comité, a información sobre o acto da semana anterior no patio do Instituto, onde estivera o cárcere, co Goberno asturiano. E apareceu o nome do meu avó… Deseguido llo dixen á familia, e a miña sobriña Irene decidiu escribir ao Comité. Por iso estamos aquí, en Celanova", sinala Gracia Gutirérrez.


Summary: Retomouse o paro após fracasar as negociacións coa patronal. Os sindicatos responsabilizan a patronal da ruptura de negociacións e de tentar perpetuar un convenio miserábel. CIG-Mar solicita a implicación da Xunta nun conflito "enquistado" dun sector "estratéxico para o país".

As traballadoras do sector de elaborados do mar, por volta de 7.000 en Galiza, volveron a retomar a greve na demanda dun convenio digno após fracasar as negociacións coa patronal. A segunda xornada de paro está a ter, segundo os sindicatos convocantes (CIG, CCOO e UXT), un seguimento maioritario. A representación dos traballadores critica "a intransixencia do empresariado", que realizou unha derradeira oferta, afirman, "que non satisfai minimamente as demandas" de melloras económicas e sociais, pretendendo perpetuar o "peor convenio" de todo o ámbito da alimentación. Unha das demandas principais é a do aumento salarial, xa que desde 2010 perderon poder adquisitivo ao non acadan sequera o incremento do IPC, empobrecendo unhas nóminas propias de "man de obra barata", denunciou a CIG. CIG-Mar solicita a implicación da Xunta nun conflito "enquistado" dun sector "estratéxico para o país" No tocante á recuperación de dereitos esixen limitar o traballo temporal e evitar a implantación de novas fórmulas abusivas como empresas multiservizos ou falsas cooperativas. Denuncian casos de centros de traballo nos que hai tres veces máis traballadores de ETT que contratados pola empresa principal, ou industrias onde operan até tres ETTs diferentes. As traballadoras de #Cabomar, en #Marín, paralizan a factoría sen ceder ás coaccións do empresario J. L. Freire, xefe da patronal #Conxemar , que tenta evadir a folga de #ElaboradosDoMar aproveitándose da vulnerabilidade do persoal d ETTs e valéndose d varias dotacións policiais. pic.twitter.com/MnE5ELNsnv— CIG (@galizaCIG) 30 de outubro de 2018 Alén diso, lembran nas condicións duras de traballo no sector, que decorre en ambientes moi húmidos e fríos, a velocidades de vertixe.É por iso que se reivindica un plus de refrixeración, así como outros pluses para traballos especiais. Aliás, desde CIG-Mar, que ten 40% da representación, insisten na "necesidade estratéxica" de contar cun convenio galego "que podería traer moitos beneficios" ao persoal dos elaborados do mar. Terceira xornada o mércores 31 A terceira xornadade greve repetirá o esquema das dúas anteriores, dando inicio na madrugada desta cuarta feira 31 con piquetes informativos percorrendo os principais centros de traballo e polígonos. Así, e segundo informa CIG-Mar, na comarca de Vigo desprazaranse desde as 22 horas do martes ao inicio da quenda de noite en Pereira, para desprazarse ás 04:30 a outras factorías como Fandicosta ou Mascato. No caso de Pontevedra, comezarán ás 04:00 da mañá desde Numarsi, no polígono de Campañó, e máis tarde irán até o porto de Marín para informaren as traballadoras/es en GPS ou Cabomar, ás 04:30h.


Summary: A portavoz nacional do BNG participa en Baviera nunha cimeira da Alianza Libre Europea, a organización internacional da que fai parte a formación nacionalista galega.

A cidade de Landshut, Baviera, acolle esta sexta feira e o sábado un conclave da ALE, no que van tomar parte delegacións dos 49 partidos que a integran. Entre eles está o BNG, representado pola súa líder, Ana Pontón, e pola eurodeputada Ana Miranda. A delegación complétana, en representación da Federación Galiza Sempre, María do Carme García Negro e Uxío Breogán Diéguez. O BNG afronta esta cita internacional cun obxectivo claro, o de conseguir apoios para a causa de Galiza non se ver excluída do corredor atlántico ferroviário. A formación nacionalista submeterá á consideración da asemblea da ALE unha resolución con vistas a que todos os partidos que a integran apoien a inclusión do país na rede transeuropea de transportes. "É un auténtico agravio a exclusión dunha nación atlántica como é Galiza dese corredor porque significa deixarnos fóra da modernización das nosas infraestruturas e iso é situarnos en peores condicións para poder competir e modernizar a nosa economía", enfatiza a líder do BNG, segundo un comunicado difundido pola organización frentista. Fronte a esa exclusión, o BNG quer tecer complicidades: "É necesario sumar voces e crear un auténtico lobby galego apoiado por outros partidos que representan nacións sen estado para que presionemos e acabemos con esa exclusión", di Pontón. De acordo coas últimas previsións do Goberno español, Galiza non podería engancharse á rede transeuropea de transportes até 2027 [nen sequer esa data é segura, en 2027 será cando Bruxelas determine a que territorios se amplía o corredor]. O anuncio fíxoo en novembro pasado o MInisterio de Fomento, a contradicer unha afirmación previa do titular do ramo, Íñigo de la Serna, segundo a cal os trámites para enlazar Galiza coa rede darían comezo en 2018 (e non en 2023, como será finalmente). Manifesto eleitoral da ALE En Landshut ALE dará os últimos toques ao seu manifesto eleitoral, xa coa vista posta nas próximas eleccións -2019- ao Parlamento europeu. A ese respeito Pontón resalta a inclusión da defensa do dereito de autodeterminación como un dos principios programáticos desta alianza internacional, visando a consecución dunha "Europa das nacións sen estado, unha Europa democrática e avanzada", nas antípodas do actual modelo neoliberal. Os partidos que representan na ALE as nacións sen estado dan corpo tamén á "esperanza" de "mellorar as cousas", porque "somos un nacionalismo emancipador, que constrúe, que une, que cre que todos os pobos somos iguais", proclama Pontón. Un soberanismo que tenciona "derrocar esa idea desa Europa única pola que uns se benefician mentres a grande maioría perde", conclúe.


Summary: O "karnix", instrumento celta que imitaba o son dos cetáceos, será unha das estrelas de "O canto das baleas", o concerto do Ciclo Do Audible que terá lugar esta quinta feira día 26 no Museo do Mar de Vigo.

O concerto chámase "O canto das baleas" e o título semella especialmente acaído para un espectáculo no que o músico Abrahan Cupeiro recuperará o karnix, un instrumento celta que imita os sons dos cetáceos. Vertixe Sonora Ensemble contará coa colaboración de Cupeiro para a súa proposta en Vigo do ciclo Do Audible que terá lugar eta quinta feira no Museo do Mar de Vigo ás 20 horas. Como unha "experiencia sonora" presentan este espectáculo promovido polo colectivo vigués Vertixe Sonora Ensemble que se acompañará de Abrahan Cupeiro no concerto de Vigo, coa evocación do canto das baleas xorobadas de Australia por medio do singular karnix. O programa inclúe obras inspiradas no mar compostas no século vinte que chegan da man do crítico e divulgador de música contemporánea Francisco Ramos. Debussy en O mar e Ravel en Gaspard de la nuit son algunhas das propostas do concerto.A intervención de Abraham Cupeiro sorprenderá na interpretación de pezas do compositor canadiano Charles Antoine Fréchette e do arxentino Fernando Garnero.Francisco Ramos, autor de La música del siglo XX será o guía especial deste concerto que xira arredor do mar. O ciclo Do Audible comezou a pasada semana en Ourense e terá os próximos espectáculos na Coruña e Pontevedra, sempre arredor dun foco temático co acompañamento da palabra por parte de personalidades do mundo da cultura.


Summary: A reapertura destas instalacións será en tres fases e cunha ocupación reducida nas primeiras semanas. Galicia mantén o seu peche malia que o Goberno central autorizou a volta á actividade coa entrada na fase 1.

Os centros de día permanecen pechados malia que o Goberno central autorizou a súa apertura a partir da fase 1 na que actualmente se atopa Galicia. O Goberno autonómico decidiu manter clausurados estes espazos e vén de poñer en marcha o blog O centro de día na casa, destinado ás persoas maiores que desde o pasado 13 de marzo non poden acudir a estes recintos e que non teñen aínda data de volta. Galicia mantén os centros de día pechados malia que o Goberno central autorizou a súa apertura coa entrada na fase 1 de desconfinamentoO Goberno galego considerar arriscada a reactivación destes centros sen antes consultar con expertos, falar co sector e elaborar un protocolo. Ese protocolo existe desde o pasado 12 de maio e o Consello da Xunta deulle o seu visto e prace o pasado venres, aínda que os profesionais destes centros non o recibiron ata o domingo 17. Nel, e respecto a estes centros de atención diúrna, aclárase que a súa volta á actividade realizarase "de maneira progresiva", por etapas --tres de quince días-- e co aforamento limitado no primeiro mes. Así o determina o Plan de reactivación no ámbito sociosanitario en relación coa infección polo virus SARS-CoV-2 , documento elaborado pola Dirección Xeral de Asistencia Sanitaria do Sergas e ao que tivo acceso Praza.gal. Nel aclárase que a reactivación destes centros de día "debe de ser gradual, dinámica e reversible, permitindo recuperar a actividade de forma progresiva, sen incrementar o risco de aparición dun abrocho". Ademais, a Xunta aclara que será "necesario valorar a existencia dunha diminución sostida do número de casos confirmados" de infección polo coronavirus na poboación xeral (excluíndo residencias, centros sociosanitarios e persoal sanitario), e a través do indicador da "incidencia acumulada nos tres días previos ao inicio desta reactivación", que debe ser menor ou igual a tres casos novos de Covid-19 por 100.000 habitantes/día, unhas cifras que ten o Sergas pero que non fai públicas. A volta á actividade nos centros de día realizarase "de maneira progresiva", por fases (tres de quince días) e co aforo limitado no primeiro mesAo tempo, o documento recomenda tamén ter en conta unha serie de indicadores para "valorar a necesidade de interromper o proceso de reactivación ou incluso a posibilidade de retroceder nel". Podería acontecer no caso de que a diminución do tempo de duplicación de casos pase a ser menor de cinco días, que o incremento sostido do número de casos confirmados sexa maior ao 10% durante tres días seguidos ou que o aumento de casos confirmados entre profesionais sanitarios tamén supere o 10%. De cumprirse algunha destas variables, estes espazos poderían deter a súa apertura ou mesmo volver pechar. No momento no que a Xunta decida reabrilos, os centros de día entrarán na fase 1, de quince días, na que se manterá a teleasistencia a aqueles usuarios que non acudan e na que a entrada e saída das instalacións farase "de maneira escalonada para evitar aglomeracións de persoas". Ademais, e no caso de dispor delas, "priorizaranse as actividades nas zonas ao aire libre sempre que sexa posible", así como "o traballo individual ou en pequenos grupos e con persoal estable". Nesta fase 1, a actividade do centro "limitarase ao 50% da súa ocupación, aínda que poderá aumentarse se se establecen medidas para garantir a medida de distanciamento de dous metros". Para pasar á seguinte etapa, deberá avaliarse a situación epidemiolóxica e sanitaria e elaborarase un informe de avaliación final sobre o que se decidirá a entrada ou non na seguinte fase. A ocupación nos primeiros 15 días tras a reapertura dos centros será do 50%, aínda que poderá aumentarse de garantirse o distanciamento de dous metrosNa segunda etapa, manteranse as recomendacións de teleasistencia, traballos individuais e ao aire libre e a de evitar aglomeracións de persoas, e a ocupación quedará limitada ao 75%, tamén coa posibilidade de aumentala de poder establecer medidas para manter a distancia de dous metros entre persoas. Quince días despois, e de cumprirse cos requisitos sanitarios e epidemiolóxicos, pasarase á última das fases. Na terceira etapa, coas mesmas recomendacións que na primeira e na segunda respecto ás actividades, "permitirase o 100% de ocupación do centro establecendo medidas para garantir, na medida do posible, a medida de distanciamento de dous metros" e volverase a avaliar a situación. De pasar esta fase, "restableceranse as actividades que se realizaban con anterioridade á crise sanitaria pero mantendo as medidas de hixiene e de distanciamento".Xa que logo, e a partir do día no que a Xunta decide iniciar a reapertura dos centros de día, estes non recuperarían a súa actividade normal --aínda que mantendo medidas de limpeza e distancia especiais-- e a seguridade de poder ser ocupados ao 100% ata como mínimo mes e medio despois. Alén disto, o protocolo elaborado polo Sergas establece tamén as medidas a tomar no caso de que apareza un caso positivo da Covid-19 nun centro de día. "Valorarase realizar a PCR a todo o persoal e persoas usuarias", di o documento, que indica que nas instalacións "realizarase unha limpeza e desinfección en profundidade complementada con técnicas que maximicen o contacto con toda contorna". Ademais, a Xunta aclara que se "avaliaría se é necesario pechar o centro durante un período de quince días". A Xunta contempla pechar durante quince días os centros de día no caso de que apareza un positivo por coronavirus Por suposto, e durante todo o período desde a súa reapertura, os centros de día deberán levar a cabo unha "vixilancia" da infección por coronavirus. Así, en canto ao persoal e os convivintes, deberán facer unha autoavaliación e rexistro diario de síntomas compatibles coa doenza mediante a realización dunha enquisa clínico-epidemiolóxica. No caso de aparecer sintomatoloxía, illarase na casa e someterase a unha proba PCR que será repetida e que, no caso de seguir sendo negativa, sería reforzada con outros tests e técnicas de alto rendemento que certifiquen que non sofre o coronavirus. O novo persoal que se incorpore ao centro deberá tamén realizar unha "enquisa da contorna de convivencia, actividade laboral previa e concomitante". Ademais, o Sergas recomenda "a menor rotación posible do persoal, organizando equipos estables", así como a "reorganización" da actividade laboral para "dividir os equipos por grupos de persoas usuarias para reducir os contactos".En canto ás persoas usuarias, farase unha "avaliación e rexistro diario de síntomas compatibles con infección" ao chegar ao centro mediante a realización da mesma enquisa clínico-epidemiolóxica e "habilitarase un espazo no centro para illar aquelas persoas nas que se detecten síntomas mentres non se xestiona o seu traslado".En canto á prevención, o Sergas pide unha importante "concienciación e interiorización da magnitude do problema" entre o persoal e as persoas usuarias, así como a continua información sobre as medidas de hixiene continua e distanciamento que se impulsarán con cartelería ou mesmo dinámicas de grupo. Doi mesmo xeito, intensificarase a limpeza das instalacións, que se adaptarán tamén para poder manter as distancias, e estableceranse quendas para evitar aglomeracións. Os traballadores contarán cos equipos de protección individual (EPI) necesarios. No caso de usuarios infectados, controloranse os casos illados con segimento mediante teleasistencia ou telefonicamente, ao igual que os seus contactos estreitos.


Summary: O presidente español quéixase de que a rúa xa non leve o nome deste almirante que chegou a ser ministro con Franco. A rúa chámase desde 2010 Rosalía de Castro, en aplicación da Lei da Memoria Histórica.

Mariano Rajoy non entende por que a rúa de Pontevedra onde viviu hai anos xa non se chama como naquela época e así o manifestou perante un grupo de militares nesta quinta feira. Daquela, en pleno franquismo, a vía denominábase Salvador Moreno, militar que tomou parte desde o primeiro minuto no golpe franquista de 1936 e que acabou sendo ministro con Franco. A rúa xa non leva ese nome en virtude da aplicación da Lei de Memoria Histórica. En 2010, e grazas a unha moción do BNG apoiada polo PSdeG, esa rúa leva o nome de Rosalía de Castro. Algo que semella que non gosta ou ben que desconcerta ao presidente do goberno español. "Non sei por que quitaron [o nome] a rúa. Vivín alí moitos anos e eu continúo a lle chamar así", manifestou Rajoy durante un acto con militares na visita que fixo esta quinta feira aos buques da Armada española que fan parte da loita contra a piratería e o narcotráfico en África. Marín e a zona da Ría de Pontevedra foron albo dunha represión brutal no golpe do 36, con asasinatos, torturas e violacións por parte dos fascistas. Salvador Moreno (Ferrol, 1886), sumouse ao golpe desde a primeira hora. O 9 de agosto de 1939 foi nomeado Ministro de Marina, posto que ocupou até o 20 de xullo de 1945. Nota de redacción: A nova foi reelaborada ás 17:30 para cambiar a ubicación da rúa, que situabamos erroneamente en Marín, pola correcta: Pontevedra.


Summary: Poderán ocupar todos os seus asentos.

Os servizos de transporte marítimo e en autobús -de carácter interurbano, urbano ou de uso especial- dependentes da Xunta poderán ocupar a totalidade dos asentos aínda que se deberá manter a "máxima separación" entre os usuarios e usuarias "cando o nivel de ocupación o permíta". Así mesmo, segundo unha última actualización das limitacións por parte da Consellería de Sanidade, no caso dos vehículos e embarcacións que teñan autorizadas prazas de pé, buscarase que as persoas manteñan entre si a máxima distancia posíbel, para o que se establece como límite unha sexta parte das prazas de pé. Como medidas adicionais nestes servizos, sempre que a duración sexa inferior a dúas horas, os usuarios non poderán consumir alimentos no interior dos vehículos ou embarcacións e deberán evitar, na medida do posíbel, consumir bebidas ou manter contactos directos con outros ocupantes. No caso dos servizos públicos colectivos regulares de transporte de viaxeiros de carácter interurbano, de uso xeral ou especial que non teñen autorizadas prazas de pé, e en calquera servizo de transporte marítimo en augas interiores da competencia da Xunta, será obrigatoria a expedición do billete coa identificación do servizo concreto de transporte e do vehículo ou embarcación que o preste. Ademais, todos os anteriores vehículos e embarcacións deberán ter numerados os seus asentos de forma clara e visíbel e, naqueles servizos nos que non exista unha asignación previa do asento, recoméndase aos viaxeiros que anoten no billete o número de praza que ocupen. Sanidade sinala que, dada a limitada duración do tempo que os usuarios permanecen no interior, xunto coas adecuadas condicións de ventilación, e fronte á redución da súa capacidade, ve "adecuado" outras medidas preventivas alternativas, baseadas na "diminución do contacto directo entre os usuarios".


Summary: Os datos recollidos na última entrega do boletín do Banco de España, referidos aos tres primeiros trimestres do ano 2021, sinalan que o sistema financeiro ten expatriado da Galiza nese período uns 26.475 millóns de euros cara a outros territorios, sendo a Comunidade de Madrid a principal beneficiada.

A drenaxe do aforro galego polos mecanismos do sistema financeiro é unha realidade que vén de vello. De feito, foi obxecto de estudo e preocupación por parte dos economistas galegos desde os tempos de Alfredo Brañas, a finais do século XIX. A este tema, dedicáronlle traballos pioneiros Lois Peña Novo e Alexandre Bóveda, quen non dubidou en cualificar a expatriación dos aforros como unha das "mostras máis claras do maltrato a Galiza". A mesma liña argumental seguiuna anos máis tarde Valentín Paz Andrade, sinalando que "o problema do noso atraso [...] é precisamente a imposibilidade que a Galiza ten para poder reter o aforro e facer que contribúa, como lle tocar, á mellora dos nosos paisanos, coutando a sangría do aforro colectivo". "O máis fondo problema da Galiza" A mediados da década dos 70, nunha dirección semellante, o executivo bancario Ramón Barral Andrade, no seu volume O aforro e o investimento en Galicia, afirmou que "o máis fondo problema para nós, da Galiza é a descapitalización ou fuxida do capital galego". Xaime Illa Couto puxo de manifesto na Revista de Economía de Galicia que "a suma das entidades financeiras operantes no ámbito galego cumpren de cheo, en organización, espallamento e actividade, a súa función de recolledora dos aforros xerados no país". O economista Xosé Manuel Beiras, en O atraso económico da Galiza, destacou que "a drenaxe de activos financeiros é, por conseguinte, o primordial obstáculo á posibilidade de financiar unha suficiente formación interna de capital na Galiza co excedente obtido pola nosa poboación no labor produtivo. Esvaécese deste xeito a capacidade de crecemento autóctono do país". Un problema que continúa na actualidade O fenómeno continúa manifestándose na actualidade. Segundo as cifras achegadas polo boletín do Banco de España para os tres primeiros trimestres de 2021, o total dos depósitos custodiados polos bancos con actividade na Galiza é de 73.849 millóns de euros, representando os créditos das mesmas entidades 47.374 millóns de euros, o que xera unha fuga de capitais de 26.475 millóns de euros. A contía representa unha baixada de 358 millóns de euros en relación co trimestre anterior, mais é superior á de 2019, cando se van expatriar 25.271 millóns de euros, sendo a 31 de decembro o monto do aforro galego de 66.819 millóns de euros e o total dos créditos de 41.548 millóns de euros. O aforro galego significa 5,11% do total estatal mentres o crédito do sistema financeiro se sitúa en 3,79%, unha porcentaxe de máis de dous puntos inferior ao peso da poboación galega no conxunto do Estado. Ao tempo, o crédito per cápita atópase nos postos de cola a nivel estatal, destacando o aforro expatriado polos operadores bancarios unha contía económica considerábel, próxima a 44,7% do Produto Interior Bruto (PIB) galego e superior en 14.848 millóns de euros ao orzamento da Xunta de 2022. O impacto da expatriación do aforro polo conglomerado financeiro é moi prexudicial para a economía galega. Neste sentido, o economista Xosé Díaz advirte "da descapitalización do país, a través da actuación do sistema financeiro operante na Galiza, que conduce a que os nosos depósitos non sexan realmente nosos". Madrid, favorecida Na mesma dirección, sinala que a lóxica dos créditos e dos depósitos "veñen presentarnos a situación histórica que a Galiza se lle fixo xogar, drenándolle parte do seu capital, dos seus aforros, para financiar o sector empresarial e, en xeral, o desenvolvemento e o benestar do resto do Estado, nomeadamente Madrid, sede da maioría do sector financeiro operante na Galiza". Madrid é a gran beneficiada desta situación, atopándose nunha dialéctica totalmente diferente á galega. Así, o Banco de España sinala que a capital do Estado xera nos tres primeiros trimestres de 2021 26,81% do total do aforro estatal e recibe 28,84% dos créditos, porén dentro do aforro asignado a Madrid recóllense os depósitos da Administración xeral do Estado domiciliados en sucursais bancarias madrileñas, que representan 9,41% do total. O crédito en Madrid ten aumentado en 3,6 puntos na última década como consecuencia do proceso de concentración do poder económico na capital do Estado, impulsado por diferentes decisións dos poderes públicos. Nesta orientación, ten unha especial significación o proceso de reestruturación bancaria, onde se adoptan medidas para favorecer o estabelecemento das sedes das entidades de crédito en Madrid. Madrid sempre gaña A drenaxe do aforro das galegas e galegos é un exemplo de como Madrid se beneficia da Galiza. Outro tanto acontece coa riqueza xerada polo vento e os ríos incorporados á conta dos resultados das compañías con sede fiscal en Madrid. E así pódese continuar con moitas empresas con actividade no país pero que tributan na capital do Estado.


Summary: O Estado vai gastar en 2017 32.171 millóns de euros no pagamento da débeda pública, 9 de cada 100 euros orzamentados. En troca, só destinará 18.318 millóns ao desemprego cando a taxa de cobertura das persoas paradas -parámetro que mide a percentaxe de populación parada que recebe algún tipo de prestación- ascende a apenas 55,5 por cento.

En agosto de 2011 o goberno do PSOE presidido por José Luis Rodríguez Zapatero negociou co PP unha reforma exprés da Constitución para outorgar carácter de "prioridade absoluta" ao pagamento da débeda pública. Seis anos despois, un goberno do Partido Popular aplica políticas absolutamente congruentes con esa reforma neoliberal. Tanto é así que nas contas que apresentou esta terza feira Cristóbal Montoro no Congreso dos Deputados, 9 de cada 100 euros orzamentados irán a pagar a débeda pública española, que se sitúa xa en 98,8 por cento do PIB (estaba en apenas 34,3 por cento antes de a crise estourar en 2008). A previsión do Goberno Rajoy é gastar nesta partida 32.171 millóns de euros, 3,9 por cento menos que en 2016. Pode parecer un dado positivo polo que ten de descenso, mais para valorar o dado deberíamos ter en conta que en 2008 se destinaban apenas 15.265 millóns de euros a este capítulo. E mentres tanto, e por efeito estatístico da redución do número de persoas no paro, as partidas orzamentarias para atender o desemprego continúan a descer. En 2017 o orzamento contempla 18.318 millóns de euros, 6,6 por cento menos que en 2016. O Goberno teima en apresentar os orzamentos como sociais, mais o descenso desta partida desmente esa caracterización se temos en conta que neste momento por volta de 45 por cento das persoas que están no desemprego non perceben ningún tipo de prestación. O que si aumenta, e exponencialmente, é a partida de Defensa, dotada con 5.700 millóns de euros, 32 por cento máis que en 2016.


Summary: En abril dese ano realizarán un referendo onde este arquipélago, baixo soberanía dinamarquesa, decide se se dota da primeira constitución da súa historia.

Situadas entre Escocia, Noruega e Islandia, as Feroe son un arquipélago de 18 illas (17 delas habitadas) de 1.400 quilómetros cadrados onde viven apenas 50.000 persoas, 20.000 delas en Tornshaven, a capital, e a súa contorna. Son un área autónoma mais pertencente ao Reino de Dinamarca, nunha situación similar á de Groenlandia. Nas eleccións lexislativas que decorreron en 2015 os partidos independentistas atinxiron 19 dos 33 escanos do Parlamento, propiciando un novo escenario electoral: derrota da dereita e posibilidades de goberno cunha coligazón entre centro-esquerda dinamarqués e independentistas. E así foi. En setembro de 2015 atinxíase un pacto de goberno entre socialdemócratas e independentistas. Nese pacto incluíase o compromiso de elaborar unha constitución para Feroe, un texto no que se recoñecese o dereito á autodeterminación do arquipélago. A Constitución tería que se someter a referendo, o que terá lugar en abril de 2018, e de ser aprobada abriría as portas a unha consulta independentista. Independencia proclamada e anulada por Dinamarca As Feroe levan baixo dominio de Dinamarca, con breves irrupcións, desde 1.388. Non foi unha relación amistosa, O Parlamento das Feroe (Løgting) foi suspendido ou abolido en varias ocasións, como en 1856; e o idioma e cultura propias das illas foron marxinadas pola lexislación imposta desde Copenhage. En setembro de 1946 realizouse un referendo, consulta na que os votos a prol da independencia representaron o 50,8% dos emitidos fronte ao 49,2% de sufraxios partidarios de seguir en Dinamarca. As Feroe declararon a independencia o 18 de setemgro, mais dous días despois Dinamarca anulou a declaración. En 1948 as Feroe obtiveron un auto-goberno que daba competencias ao goberno autónomo sobre diferentes eidos. En virtude desta autonomía, as Illas Feroe decidiron en referendo non facer parte da Unión Europea.


Summary: Os pacientes ingresados redúcense a 160, dos que 32 están en UCI.

Os novos contaxios de Covid-19 repuntaron a 183, que supoñen 55 máis que a xornada anterior, mentres que os casos activos descenderon a 2.701, que implican 43 menos. Pola súa banda, os pacientes ingresados por este coronavirus descenderon lixeiramente a 160, dous menos. Segundo os datos actualizados na mañá desta quinta feira pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18 horas desta cuarta feira, descenden a 32 os pacientes Covid en UCI, 6 menos; e ascenden a 128 os que se atopan noutras unidades, 4 máis. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria redúcese en tres de sete -Vigo, Lugo e Pontevedra-O Salnés-; aumenta na da Coruña e Cee, e mantense nas outras tres -Ourense, Santiago-Barbanza e Ferrol-. Os casos activos manteñen por segunda xornada consecutiva a tendencia descendente e redúcense a 2.701, que supoñen 43 menos que a xornada anterior, ao haber máis altas (226) que contaxios (183). Por áreas sanitarias, descenden nas da Coruña e Cee (-30); Pontevedra e O Salnés (-17); Ourense (-10); Santiago e Barbanza (-3) e Lugo (-1); mentres que soben lixeiramente nas de Vigo (+14) e Ferrol (+4). Con respecto aos contaxios de Covid-19 detectados mediante calquera tipo de proba, repuntaron a 183, tras iniciarse esta semana con 107; subir a 116 a terza feira e a 128 a cuarta. Deles, 167 foron positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas -59 máis que a xornada anterior-:84 na área de Vigo; 25 na de Pontevedra e O Salnés; 21 na da Coruña e Cee; 16 na de Santiago e Barbanza; 14 na de Ourense; 11 na de Lugo; e seis na de Ferrol. Pola súa banda, a taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- mantense en 3% -en concreto nun 3,18%- tras subir ao 3,4% a xornada anterior. Por iso, continúa por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. As persoas falecidas diagnosticadas de Covid-19 na Galiza son 2.409 ao non notificar esta cuarta feira a Consellería de Sanidade novos óbitos.


Summary: A aposta do presidente da Xunta por non esixirlle explicacións ou a dimisión a Baltar reconforta no PP de Ourense e indigna á oposición, que se pregunta "que sabe de Feijóo" o barón ourensán para ter o seu abeiro.

Alberto Núñez Feijóo é máis ou menos de Ourense. Naceu nos Peares, o lugar da Ribeira Sacra atravesado por tres ríos que se asenta no límite das provincias de Lugo e Ourense e entra no territorio de catro concellos: dous lucenses, Carballedo e Pantón, e dous ourensáns, A Peroxa e Nogueira de Ramuín. Feijóo non é, por tanto, puramente ourensán desde o punto de vista xeográfico e moito menos politicamente. O seu liderado creceu á calor do PP do birrete, máis urbano e, sobre todo, moito máis ligado a Madrid que o PP dos Baltar, o único onde Feijóo segue sendo coñecido como Alberto Núñez ou, simplemente, "Núñez". Como con Fraga, o PP de Ourense sempre foi con Feijóo unha república independente que é tamén un frutífero celeiro tanto de votos como de críticas á dirección do partido. Agora, con todo, en pleno escándalo pola denuncia da muller que acusa a José Manuel Baltar de ofrecerlle un posto de traballo a cambio de sexo, a actitude de defensa de Feijóo, de Núñez, resulta máis ben reconfortante no PP ourensán. A primeira reacción do presidente da Xunta tras a publicación da denuncia en eldiario.es foi máis ben comedida, apelando a "esperar" e instando máis ou menos implicitamente o barón ourensán a dar explicacións. No entanto, poucos días despois esa posición conservadora foi sustituída por unha defensa máis aberta, pondo o foco non no denunciado, senón na denunciante. "O que pedía esa persoa era que o señor Baltar delinquise, e non delinquiu", argumentou Feijóo tras ser preguntado por este diario sobre a denuncia e as gravacións que a acompañan, nas que Baltar se gaba de poder cambiar o resultado dun proceso selectivo na Deputación cando esta aínda era presidida polo seu pai, José Luis Baltar. Feijóo pasou de apelar a "esperar" a poñer o foco non no denunciado, senón na denunciante Esa mesma actitude foi a que mantivo o presidente galego o pasado mércores no Parlamento, cando ante as preguntas da oposición en pleno sobre este caso argumentou que Baltar non está imputado e que, por tanto, promover a súa destitución no partido ou na Deputación sería "correr un alto risco de ser inxustos". A reacción presidencial causou indignación e mesmo estupefacción no resto de grupos, pero foi acollida de bo grao no atribulado PP de Ourense. No PP de Ourense amósanse reconfortados pola actitude do presidente e só contemplarían a esixencia de responsabilidades a Baltar se é condenado Mentres no partido se calibra con preocupación o grao de erosión que o escándalo pode causar na súa proxección persoal e nas expectativas electorais do partido o 20-D, na contorna de Baltar agradécese a "prudencia" de Feijóo. Consideran máis que adecuado que o xefe da Xunta nin se expoña esixir a dimisión do líder do partido en Ourense e só contemplarían como adecuada esa petición de responsabilidades no caso de que Baltar sexa condenado, algo que consideran pouco probable. Esta pouco habitual compracencia coa dirección do PPdeG prodúcese nun contexto onde o factor electoral está moi presente. Ante as voces que advirten da posibilidade de que o caso Baltar poida erosionar a imaxe xeral do PP cara ás eleccións xerais, un veterano dirixente ourensán advirte de que, se cadra, na madrileña rúa de Génova "deberían estar máis preto de onde saen os votos" antes de contemplar a posibilidade de cargar contra o baltarismo ou de valorar quitarse politicamente do medio a José Manuel Baltar. Mentres, entre algúns dirixentes galegos do partido esténdese a sensación de que, aínda que a actitude de Feijóo é politicamente arriscada nun caso con implicacións tan sensibles, unha elevación excesiva do listón moral para esixir dimisións podería ser negativo para futuros casos. "Que sabe Baltar?" A defensa de Feijóo reconforta nas filas do PP de Ourense e aumenta a indignación no movemento feminista e a oposición parlamentaria. En ambos os ámbitos móvese a deputada ourensá do PSdeG Carmen Acuña, a quen a actitude de Baltar, pero tamén a defensa do presidente da Xunta, lle parece unha mostra de "machismo repugnante, indecente e rancio". Para a deputada socialista houbo un evidente "cambio de actitude" en Feijóo sobre este caso dende "o primeiro momento, cando fixo declaracións que eu considerei prudentes". Cabe preguntarse, di, "que cambiou". "Antes pensaba que tiña que dimitir Baltar, agora penso que tamén ten que dimitir Feijóo" "Non entendo como non só non cesa ao señor Baltar, senón que ademais deféndeo". "Non o entendo, a non ser que o señor Baltar saiba algo do señor Feijóo; preguntámonos que sabe del para que se produza ese cambio de actitude". "Feijóo -di Acuña- vai de moderno e renovador, presume de transparencia", pero "ampara e xustifica a Baltar" ante un comportamento "propio dun señor feudal". A deputada móstrase indignada co presidente da Xunta, pero tamén "moi decepcionada coas mulleres do PP: Como consenten e comparten aparecer como cómplices disto?", pregúntase. Nun sentido semellante, a voceira do BNG en materia de igualdade e experta en cuestións de xénero, Carme Adán, coida que, se "antes pensaba que tiña que dimitir Baltar", tras as declaracións dos últimos días "coido que Feijóo tamén ten que dimitir, porque está encubrindo un cargo denunciado por acoso sexual e é cómplice del". Alén da cuestión xudicial, engade, "politicamente, cando hai gravacións" que amosan o exercicio do "puro machismo", "ten que haber responsabilidades.


Summary: O de Vite é un dos barrios máis populares de Compostela. Construído como barrio obreiro na expansión da cidade creou, en certa medida, carácter na veciñanza. Agora reciben unha Ultranoite que, alén de afondar na súa singularidade, presentará o programa Urbana Norte.

Vite é en Compostela o que Coia a Vigo, o barrio traballador que se creou con familias que, sen excesivos recursos, se facían cunha vivenda imposíbel no centro urbano da cidade. Despois duns anos oitenta no que a droga martiriou á súa viciñanza, o camiño entre os dous séculos serviu para un novo desenvolvemento no que o barrio renaceu amparada pola aparición de edificios institucionais e universitarios e rodeados de zonas verdes. Ata Vite se dirixen este xoves Miguel de Lira, Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Xron, Mónica García, Arantza Villar, Xacobe Martíne Antelo, Max Góme e Manuel Cebrián para artellar unha Ultranoite singular, celebrada en xoves e no centro sociocultural do barrio. A Ultranoite, alén de contar coa propia historia do barrio, con figuras como o investigador Arquímides Maceira ou as históricas Marías, que viviron no Espírito Santo, servirá para dar a coñecer o programa Urbana Norte que ten como obxectivo o desenvolvemento desta zona da cidade que, ademais de Vite, inclúe Vista Alegre, o Romaño, Guadalupe, San Caetano, Almáciga, Concheiros, San Pedro, os Basquiños, Espírito Santo e Ultreia.


Summary: No segundo trimestre de 2019 os xulgados galegos practicaron 657 desafiuzamentos, tres de cada catro por impagamentos do aluguer. No mesmo período rexistraron 32 demandas por ocupacións ilegais, un número semellante ao dos tres meses previos

As ocupacións ilegais de vivendas pasaron a formar parte da axenda política e mediática dos últimos anos, moi especialmente no ámbito da dereita. En cidades galegas como A Coruña, Santiago ou Lugo, os representantes do PP local axitaron a cuestión durante o pasado mandato, culpando os respectivos gobernos locais de pasividade diante desta problemática, que os populares trasladaran nos mesmos termos ao Parlamento de Galicia mentres, a nivel estatal, a propia formación de Pablo Casado, así como Ciudadanos, reclamaban endurecementos da lei para evitala. A mesma cuestión foi parte central da axenda de diversos medios de comunicación.No segundo trimestre de 2019 os xulgados galegos practicaron 657 desafiuzamentos, tres de cada catro por impagamentos do aluguerPero, cal é a magnitude deste problema en Galicia? Os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial, recompilados neste caso polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, acreditan que as ocupacións ilegais de vivendas existen, pero o seu número é moi reducido. Practicamente residual se é comparado cos problemas vinculados á vivenda que ocupan en maior medida aos tribunais, os desafiuzamentos. Así, por exemplo, no segundo trimestre do ano os desaloxos vinculados ao impagamento do recibo do alugueiro multiplicaron por quince as demandas por ocupacións ilegais. No caso dos vinculados a hipotecas, os casos de desafiuzamentos cuadriplicaron os de ocupacións irregulares.Como vén de sinalar o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, de abril a xuño de 2019 os xulgados galegos practicaron 657 lanzamentos -desafiuzamentos-. Deles, máis de tres de cada catro (501) tiñan como causa "a falta de pagamentos de alugueiro", mentres que os restantes 140 estaban vinculados a execucións hipotecarias. O incremento interanual de ambos indicadores é moi elevado -de case o 90%-, se ben o propio Tribunal advirte da necesidade de "ter en conta" que de febreiro a maio de 2018 desenvolveuse a folga do persoal da Xustiza en Galicia, o que provocou que "moitas destas dilixencias non se levasen a cabo".Fronte ao incremento de desafiuzamentos por non pagar o alugueiro, a serie temporal do Consello Xeral do Poder Xudicial amosa unha tendencia á baixa dos lanzamentos hipotecarios, mesmo tendo en conta a distorsión pola devandita folga. Así, séguense producindo máis de cen por trimestre, unha cifra elevada pero afastada dos máis de douscentos que se rexistraban nos peores anos da recesión. No segundo trimestre do ano os xulgados de Galicia rexistraron 32 demandas por ocupacións ilegais, un número semellante ao dos tres meses previosNo que atinxe aos procesos por ocupacións ilegais de vivendas a serie temporal ofrecida polo Consello é moito máis curta -comeza en 2018-, polo que non é posible consultar a súa evolución durante a década, pero si os datos máis inmediatos. Tal e como destaca o TSXG, no segundo trimestre de 2019 "os xulgados galegos ingresaron 32 demandas, das que resolveron 22, por ocupación ilegal de vivendas". Segundo esta base de datos, estaban en trámite 42 asuntos por esta causa.Unha vez pasado o impacto da folga da xustiza de 2018 os xulgados galegos tiveron que abordar arredor dunha trintena destes casos por trimestre. A incidencia é, daquela, moito menor á dos desafiuzamentos. A estatística de persoas condenadas do INE tamén reflicte cifras semellantes, con 39 condenas por usurpación de vivenda en 2018 e 42 en 2017 en toda Galicia. Se ben en 2016 a cantidade foi maior (81), nos anos anteriores non chegaran á corentena. Así, por exemplo, en 2013 houbo 29 condenas por este motivo, en 2014 rexistráranse 36 e en 2016, outras 36.No entanto, durante a actual lexislatura galega e, moi especialmente, ata a fin do pasado mandato municipal (2015-2019) o PP deu en asegurar no Parlamento galego que existía un "alarmante e crecente problema de ocupación de vivendas" vinculado a "mafias" e á "impunidade da delincuencia organizada". Os populares ligaran ademais esta cuestión con outro tipo de ocupacións de tipo reivindicativo en edificios abandonados.


Sete meses, unha investidura fracasada e inzada de reproches mutuos e unhas novas eleccións despois das que ambas forzas saíron damnificadas, PSOE e Unidas Podemos acordan pola vía rápida gobernaren en coalición. Cando non transcorreron nin corenta e oito horas dende o peche das urnas do 10N, ambas formacións pactaron un "preacordo" tras conversas con participación directa de Pedro Sánchez e Pablo Iglesias, que este mesmo martes puxeron cara en primeira persoa a un pacto que, según adiantou eldiario.es, contempla ao líder de Unidas Podemos como vicepresidente.Apenas corenta e oito horas despois das eleccións, ambas formacións maniféstanse dispostas a conformaren un "goberno progresista de coalición" no que Iglesias tería a vicepresidenciaFronte ás fórmulas baralladas durante as descarriladas negociacións do verán, o texto pactado por ambas formacións para comunicaren o acordo fala abertamente da intención de conformaren un "Goberno progresista de coalición". O obxectivo primordial dese Executivo, afirman, será "situar España como referente da protección dos dereitos sociais en Europa" na liña do "decidido nas urnas", afirman.O que foi un dos atrancos que conduciu á repetición electoral, a composición e estrutura do gabinete, tamén é aludido no texto do preacordo. "Estamos avanzando conxuntamente nunha negociación encamiñada a completar a estrutura e funcionamentod o novo goberno, que se rexerá polos principios de cohesión, lealdade e solidariedade gobernamental, así como polo de idoneaidade no desempeño das funcións", din.Malia advertiren que o pechado é só un "principio de acordo", PSOE e Unidas Podemos trazan xa dez "eixos prioritarios" para pactaren a conformación do goberno, a comezar por "consolidar o crecemento e a creación de emprego" e "combater a precariedade do mercado laboral". A continuación, propóñense "traballar pola rexeneración e loitar contra a corrupción" e "protexer os servizos públicos, especialmente a educación (...), a sanidade pública e a atención á dependencia". Neste apartado inclúen tamén a política de vivenda "como dereito" e o apoio á ciencia"."Fortalecer as pequenas e medianas empresas" ou "aprobar novos dereitos que profunden no recoñecemento da dignidade das persoas, como o dereito á morte digna", inclúense tamén nun preacordo que apunta ás políticas de memoria histórica e mais ás "políticas feministas". Neste segundo eido, PSOE e Unidas Podemos comprométense ao "establecemento de permisos de paternidade e maternidade iguais e intransferibles". "Reverter a despoboación", "garantir a convivencia en Cataluña" e a "xustiza fiscal e o equilibrio orzamentario" completan o textoActo de sinatura con eloxios mutuosAmbos líderes compareceron conxuntamente ante a prensa para rubricaren o acordo. Nun ton diametralmente oposto ao empregado entre os dous partidos durante as negociacións do verán, Sánchez e Iglesias intercambiaron "grazas" e eloxiaron a "xenerosidade" da forza política contraria."Somos conscientes da decepción que supuxo entre os votantes progresistas e os cidadáns que querían superar o bloqueo" a falta de acordo tras o 28A, afirma SánchezEste, asegurou Sánchez, será un acordo "para catro anos, de lexislatura" e "baseado na cohesión e na lealdade". Tras o 28A "non foi posible, aínda que estivemos moi cerca", di o líder socialista, e "somos conscientes da decepción que supuxo entre os votantes progresistas e os cidadáns que querían superar o bloqueo". Neste novo Executivo "o único que non caberá será o odio e a confrontación entre españois", afirma.Segundo Iglesias, o novo gabinete estará marcaod pola "xenerosidade" e a "predisposición" a entendérense. O futuro goberno contará "coa experiencia do PSOE e coa valentía de Unidas Podemos", asegura, quen adianta ademais de que Sánchez pode contar con "toda a lealdade" da ´sua formación.As posibles combinacións para a investiduraO acordo de PSOE e Unidas Podemos implica que a investidura de Pedro Sánchez tería só polo momento garantidos 155 votos a prol: os 120 dos socialistas e 35 de Unidas Podemos e as súas confluencias. Para chegaren ao limiar da maioría absoluta (176 escanos) ou, cando menos, para lograren máis votos afirmativos ca negativos nunha segunda votación de investidura, ambas forzas poden ollar cara a grupos como Más País (3 escanos) ou o PNV (7 escanos); tamén cara a Esquerra Republicana (13 escanos) e formacións con menor representación, caso do BNG, cun escano.A investidura de Sánchez que poría en marcha o goberno de PSOE e Unidas Podemos parte con 158 apoios no Congreso e precisa cando menos, lograr máis votos afirmativos que negativos entre os 350 que forman a Cámara BaixaPolo momento, a investidura de Sánchez que propiciaría a posta en marcha do goberno de coalición de PSOE e Podemos parte con 158 votos a prol: os de ambas formacións e os de Más País, que xa amosou a súa disposición a apoialos. O PNV, nunha primeira reacción, advirte da necesidade dunha negociación na que serán "responsables" e na que "podemos chegar a moitos acordos", en verbas de Aitor Esteban. Pola banda soberanista tamén o BNG se mostra aberto a negociar un "si" sempre e cando, advirte Ana Pontón, Sánchez e Iglesias teñan en conta a "axenda galega" que a formación veu demandando na campaña.Se PNV e BNG votan a prol e tamén o fan o Partido Regionalista de Cantabria e Teruel Existe, con cadanseus escanos, a investidura xuntaría 168 votos e tería a oportunidade de saír adiante en segunda votación se, por exemplo, Esquerra Republicana de Catalunya se abstivese, xa que os votos afirmativos serían máis que os negativos. Se ERC optase polo "si", Sánchez nese caso lograría ser investido en primeira votación.Con ERC na abstención, mesmo con EH-Bildu no "non" sairía adiante a investidura, que tería máis marxe se a formación vasca se abstén e se tamén o fai Coalición Canaria, que coa súa nova formación no Congreso tamén amosa disposición a negociar.


Summary: Doce autobuses e centos de persoas uniranse á marcha de Madrid este sábado, a primeira mobilización estatal contra a violencia machista á que se unirán colectivos de todos os territorios. Todos os partidos, agás PP e Ciudadanos, apoian a protesta.

Galicia estará moi presente na Marcha Estatal contra as Violencias Machistas que este sábado se celebra en Madrid. Máis de 300 organizacións feministas de todo o Estado convocan esta manifestación que percorrerá as rúas, dende a sede do Ministerio de Sanidade (Paseo do Prado) ata a Praza de España e que supón a primeira mobilización estatal deste movemento contra esta fonda problemática. Todas as organizacións políticas e sindicais se unen á Marcha, agás o PP e Ciudadanos Á Marcha uniranse tamén unha morea de organizacións sindicais e políticas -todas as do arco parlamentario e as principais de todo o Estado agás o PP e Ciudadanos- e milleiros de persoas chegarán desde diversos puntos de España para unirse á protesta. Serán máis de 200 autobuses -ademais doutros moitos medios de transporte- e 12 deles chegarán a Madrid desde Galicia, onde a Plataforma Feminista Galega (PFG) leva xa tempo preparando a mobilización "para ter presenza propria no 7N na denuncia do feminicidio". Tamén a asociación Ve-la Luz estará presente no evento, logo de denunciar xa na capital estatal durante esta semana a indefensión das mulleres e dos fillos pola actual lexislación. Doce autobuses chegarán a Madrid desde Galicia para unha Marcha apoiada por múltiples concellos galegos Tal e como lembra a PFG, acordouse convidar a poboación que participe na marcha a que acuda vestida de cor morado ou negro nunha manifestación que estará encabezada por varias mulleres militantes dos diversos colectivos e/ou asociacións feministas como "auténticas protagonistas deste evento". Ademais, múltiples mocións de apoio ao 7N están a ser presentadas en deputacións e concellos de Galicia e moitos dos municipios amosaron o seu total apoio á mobilización e mesmo colaboran na súa organización. Aínda así, a Deputación da Coruña, que mostrar a intención de financiar os buses, decidiu finalmente non achegar cartos. No manifesto da Marcha indícase que os asasinatos das mulleres son "só a punta do iceberg" da violencia patriarcal. "Nos últimos anos padecemos os recortes sistemáticos nos recursos públicos xerais, nos dereitos sexuais e os dereitos reprodutivos, recortes na interrupción voluntaria do embarazo das menores de entre 16 e 17 anos e recortes nos recursos especializados contra as violencias machistas", denuncian. "A cultura patriarcal culpabilízanos sen que a sociedade, os medios de masas e os poderes públicos se enfronten aos mitos misóxinos e anti-feministas", engade o texto. As convocantes sinalan ques estas violencias "suceden nunha sociedade que tolera a desigualdade e resta credibilidade e autoridade ás mulleres". "O machismo alimenta a nosa desvalorización, a cousificación dos nosos corpos e a falta de respecto ás nosas decisións. Igualmente, estas agresións son inseparables das que sofren as persoas que non responden á masculinidade hexemónica", din. As violencias machistas "suceden nunha sociedade que tolera a desigualdade e resta credibilidade e autoridade ás mulleres" O manifesto péchase cunha lista de esixencias, comezando pola demanda de que "a loita contra o terrorismo machista sexa unha cuestión de estado". Pide tamén que se desenvolva e implemente o Convenio de Istambul e se reforme a Lei 1/2004 de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero "para que estean reflectidas todas as formas de violencia contra as mulleres". Esixe que "a loita e os recursos inclúan tanto a violencia que exerce a parella ou ex parella coma as agresións sexuais, o acoso sexual no ámbito laboral, a trata con fins de explotación sexual/laboral de mulleres e nenas e todas as violencias machistas". E que "todas as instancias de goberno se comprometan realmente na prevención e erradicación das violencias machistas, así como na asistencia e reparación de todas as mulleres en situación de violencia, independentemente da situación administrativa na que se atopen". O 7N pide que a loita contra o terrorismo machista sexa unha cuestión de estado Pide así mesmo que "o foco se poña na protección das afectadas, facilitando diferentes saídas que impliquen unha verdadeira recuperación vital, económica e social delas así como dos seus fillos e fillas". Reclama igualmente "a eliminación da custodia compartida imposta e o réxime de visitas aos e ás menores dos maltratadores condenados" e "a retirada e non cesión da patria potestade aos maltratadores". Demanda, finalmente, que "a prevención sexa unha política prioritaria, que inclúa un sistema coeducativo en todos os ciclos, a formación específica para todo o persoal profesional que intervén nos procesos, os medios de comunicación, a produción cultural e a sociedade civil na loita contra as violencias machistas". Neste senso pide que "os medios de comunicación se comprometan a facer un tratamento adecuado das diferentes violencias machistas, visibilizándoas, evitando o sensacionalismo morboso no seu tratamento e empregando unha linguaxe e unhas imaxes non sexistas". A violencia machista en Galicia sitúase en 2015 en niveis de récord En Galicia, María Isabel, Beatriz, Divina, Silvina, Conchi e María José son as seis mulleres asasinadas polas súas parellas no que vai de ano (dende maio, en realidade), que se unen a outras, outros nomes (Adela, María Luísa, María Elena, María Belén, Sara e Mónica o pasado), engrosando unha terrible lista que suma 40 asasinatos na última decáda. As cifras deste 2015 roldan un macabro récord, convertendo este ano nun dos máis negativos dende que hai datos fiables


Summary: As primarias abertas situaron no número dous da lista coa que o alcalde de Santiago optará á reelección a Branca Novoneyra, seguida por Rafael Peña e Marta Lois

Martiño Noriega volve ser formalmente candidato de Compostela Aberta á alcaldía de Santiago. Á espera da proclamación definitiva dos resultados, o día 28, o escrutinio provisional das primarias da formación ratificaron o rexedor como cabeza de cartel para o 26 de maio por 467 votos a prol e 70 abstencións, cunha participación total de 537 persoas.As primarias abertas situaron no número dous da lista de Noriega a Branca Novoneyra, seguida por Rafael Peña e Marta LoisA elección, desenvolvida co sistema das primarias abertas, implicaba tamén un sistema de listas abertas. Así, aínda que só foi formulada unha única lista completa, a de Noriega, e cun único candidato a edil alleo a ela, os resultados reordenaron notablemente a proposta inicial formulada polo alcalde da capital galega. Así, por exemplo, as votacións situaron no número 2 a Branca Novoneyra, actual concelleira de Acción Cultural, que ascende dende o 7 na lista inicial.O terceiro posto da lista de Compostela Aberta ocuparao o actual concelleiro de Medio Rural e Obras, Rafael Peña -inicialmente no 4- e no cuarto estará Marta Lois, concelleira de Turismo e Igualdade que na proposta inicial figuraba no terceiro. Jorge Duarte, concelleiro de Espazos Cidadáns, sobe ao quinto posto dende o oitavo da proposta inicial e María Rozas, concelleira de Facenda, descende do segundo que xa ocupara en 2015 ao sexto."A vosa lista é a miña lista e agora toca traballar duro para sermos quen de renovar a confianza catro anos máis", afirmou Noriega tras o reconto provisional das primariasPara o sétimo posto, segundo o reconto provisional, foi elixido Xan Duro, responsable de Medio Ambiente e convivencia situado na lista inicial como noveno. Concha Fernández, edil de Políticas Sociais, fica no 8 -era a quinta na proposta- e por tras dela sitúase Álex Botello como primeiro integrante da candidatura que non forma parte do actual equipo de goberno. Botello, membro de Podemos e activo participante en Compostela Aberta, situábase no sexto lugar na lista proposta para a votación.Iolanda Rei, Miguel Penas, xefe de gabinete da Alcaldía; a concelleira de Deportes, Noa Morales; Natalia Paleo e María Xesús Iglesias son os restantes catro integrantes da lista de Noriega que se inclúen, por esta orde, na candidatura final. Nela incorpórase ademais no décimo terceiro lugar a Iago Raposo, que concorreu como candidato a concelleiro fóra da lista do alcalde.Tras facerse pública a composición provisional da lista Martiño Noriega agradeceu a través das redes sociais a participación no proceso. "A vosa lista é a miña lista e agora toca traballar duro para sermos quen de renovar a confianza na cidade catro anos máis", afirmou.


Summary: Este sábado acompaña Nós Diario o caderno "Coñecer", sobre patrimonio cultural e natural, historia, arte, museos e arquivos. Eis as temáticas que debulla este número.

Máis un sábado Nós Diario chega acompañado dun dos seus cadernos. Desta vez, do "Coñecer", en que significadas sinaturas da arte, da historia e da memoria contribúen a divulgar a realidade galega desde distintas perspectivas. O número abre cun artigo de Mercedes Rozas sobre a simboloxía da morte na arte e sobre as moitas maneiras de apercibirnos do sentido da caducidade da vida: "nos reloxos de area, caveiras ou nas froitas madurecendo batemos de cara coa mellor metáfora do tránsito do fugaz", explica a crítica de arte. A muller, na Historia O historiador Alexandre Peres Vigo achéganos á figura da raíña Elvira Mendes, á que considera "un raio de luz entre moitas sombras na Galiza do ano mil". "A revisión da historia continúa a afrontar hoxe a tarefa de visibilizar o papel das mulleres nun pasado tradicionalmente explicado en chave masculina. Con todo, se as referencias á muller aínda resultan anecdóticas en moitos manuais de historia e libros de texto, falar da existencia de galegas influentes e poderosas na Idade Media, semella, aínda hoxe, sinxelamente impensábel", advirte o autor. O investigador Celso Milleiro descóbrenos o papel de Xerardo Lobeira, ao que cualifica como "heroe da resistencia francesa". Dá conta nun artigo da loita contra o fascismo en Euskadi e Francia deste mariñeiro galego. Carvalho Calero e Torrente Ballester Manuel Pazos Gómez entra nun dos capítulos menos difundidos da vida de Ricardo Carvalho Calero, a represión que sufriu por parte dos fascistas. O homenaxeado co Día das Letras 2020, sufriu un proceso sumarísimo de urxencia, "acusado de cometer delitos de rebelión militar penados no título VI, capítulo primeiro, do Código de xustiza militar de 1890 e no Bando declarativo do estado de guerra publicado en días posteriores ao golpe de 1936". O investigador expón que "o aval de Torrente Ballester asinado en Ferrol o 7 de abril de 1939 é totalmente explícito e verídico" na causa contra Carvalho Calero. Entre outros contidos destacan o selfie da escritora Alicia Garrido, autora de José Darriba Puente, o fillo da Licha. Memoria dun fusilado. Un episodio da represión franquista en San Clodio de Ribas de Sil. Así como os artigos de Paula Vázquez Verao, Xosé L. Pastoriza Rozas, Lois Diéguez, Xosé Álvarez Castro e Montse Fajardo. Un número para non perder quen quere coñecer máis sobre a historia da Galiza. [O caderno "Coñecer" acompaña o Nós Diario do sábado 17 de abril. Se aínda non es subscritora ou subscritor, preme nesta ligazón]


Summary: Obtiveron neses seis meses máis de 6.360 millóns de euros.

Os grupos bancarios españois obtiveron un resultado nos primeiros seis meses de 2014 de máis de 6.363 millóns de euros, o que supón un 19,5 por cento máis que o atinxido no primeiro semestre de 2013. Os dados proceden da Asociación Española de Banca (AEB). A patronal bancaria está satisfeita porque este aumento no resultado (por riba dos mil millóns de euros) fíxose nas principais marxes do negocio, co que a rendabilidade avanza 12 puntos básicos por riba da que tiñan a 30 de xuño do exercicio pasado. A 30 de xuño de 2014 o balance consolidado é de 2,34 billóns de euros.


Summary: A empresa notifica a extinción de perto de 200 contratos na súa factoría das Somozas

Esta cuarta feira, 31 de marzo, certificouse o feche definitivo da planta de Siemens-Gamesa nas Somozas coa extinción dos contratos de boa parte das 215 persoas que traballaban nestas instalacións. A multinacional consumou así as súas ameazas e deixa ducias de persoas sen emprego nunha comarca xa de por si maltratada nesta materia. Mais a pesar de que este 31 de marzo era a data marcada pola empresa e os traballadores para pór fin á súa relación contractual, quedan traballos pendentes que van precisar de persoal. Neste sentido, o presidente do comité de empresa, Sergio López (UXT), explicou a Nós Diario que haberá operarios rematando os traballos pendentes na cadea de pintado, "son uns 12, voluntarios, e non sei se se chegarán a xuntar", apuntou. Xunto a estas persoas quedarán tamén un grupo reducido de operarios que axudarán nos labores de desmantelamento e que, posteriormente, se incorporarán á planta de Oliveira de Frades, en Portugal (17 persoas), e a outra factoría da multinacional no Brasil (3). O proceso de desmantelamento da planta, indicou López, será desenvolvido por persoal de empresas auxiliares ás que estes traballadores e traballadoras prestarán axuda. A maquinaria existente viaxará para Portugal, país no que Siemens-Gamesa preferiu apostar co obxectivo de gañar en rendibilidade. Segundo as súas estimacións, o proceso de desmantelamento podería quedar totalmente concluído "a finais de maio ou principios de xuño". Por esas datas está previsto que os 17 traballadores e traballadoras elixidas viaxen a Portugal a formar o persoal. No caso das tres persoas que teñen que viaxar ao Brasil "hai máis incertidume", recoñece o presidente do comité, xa que "está o tema fastidiado coa Covid-19". Cando estas persoas marchen, a empresa porá á venda as instalacións "a prezo de mercado", tal e como quedou recollido no acordo. Será entón cando un terceiro poderá retomar a actividade industrial nas Somozas e desde o comité loitarán para que o faga priorizando a contratación dalgunha das perto de 200 persoas que desde hoxe pasan a engrosar as listas de emprego na comarca. Polo de pronto, unha firma contratada pola empresa anda xa a buscar local na vila onde poder prestar asesoramento ao persoal que acaba contrato.


Summary: O desaparecido ximnasta foi un pioneiro da rítmica.

O Concello de Guitiriz levará ao pleno que ten previsto desenvolver mañá, quinta feira, a aprobación definitiva para bautizar o pavillón municipal co nome de Jonathan Carro, ximnasta do municipio e pioneiro da ximnasia rítmica masculina. Este deportista, falecido a principios de 2020 con só 26 anos de idade a causa dunha leucemia, estaba moi vinculado coa súa terra natal, onde formou parte das Escolas Deportivas locais, das que tamén foi profesor. Así, esta instalación pasará a chamarse oficialmente 'Pavillón polideportivo municipal Jonathan Carro', o que para a alcaldesa Marisol Morandeira representa "unha pequena homenaxe que facemos por parte Concello a unha persoa como Jonathan, cunha gran traxectoria tanto persoal como deportiva, e que sempre foi valente dedicándose ao que lle gustaba e enfrontándose aos estereotipos". Ademais, desde o Concello de Guitiriz informan de que se notificará este acordo á familia, emprazándoa aos actos conmemorativos que se levarán a cabo para facer efectiva esta distinción honorífica. Rachando barreiras nun deporte estigmatizado Jonathan Carro foi un pioneiro da ximnasia rítmica, un deporte considerado exclusivamente feminino, até o punto de que nos mesmos Xogos Olímpicos non se desenvolve a modalidade masculina da proba. Non obstante, iso non impediu que Jonathan realizase a transición desde a danza, disciplina na que se iniciou, para crecer como deportista nas mesmas Escolas Deportivas das que anos despois sería profesor. A súa contribución sería recoñecida en distintas galas de premios, así como por compañeiras como a lendaria Almudena Cid, que no seu momento destacou da súa figura que "rachou barreiras".


A finais de xaneiro a Comisión Nacional dos Mercados e da Competencia apercibiu a Adif por asegurar na súa Declaración sobre a Rede de 2016, o documento no que anualmente detallas as características das liñas ferroviarias existentes e as próximas aperturas, que ese ano entraría en servizo o treito do AVE galego entre Zamora, a onde xa chega hoxe, e Pedralba de la Pradería, xunto a Puebla de Sanabria. Non foi así, ata o punto de que o ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, vén de adiar a apertura dese novo treito, duns 110 quilómetros, a finais de 2018. Agora, Adif, na súa Declaración sobre a Rede de 2017, insiste en situar o treito Zamora-Pedralba entre as actuacións previstas para este mesmo ano. A empresa pública adianta os prazos no informe co que vén de comunicar as súas previsións de cada ano, documento que en 2016 incumpriu, o que lle valeu un apercibimento por parte da Comisión de Competencia No seu apercibimento sobre o incumprimento de Adif da súa Declaración sobre a Rede de 2016, Competencia di que "a información que se proporcione en relación coas próximas modificacións que poida ter a rede debe ser fiable, coa fin de evitar incertezas no proceso de solicitude de capacidade da infraestrutura". Así llo transmitiu a finais de xaneiro. Poucos días despois, o ministro de Fomento reuniuse co presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e comunicoulle os novos prazos do AVE a Galicia, nos que adiou a entrada en servizo de toda a liña ata a próxima década e nos que a apertura do treito Zamora-Pedralba situouse a finais de 2018. Foi logo deses dous momentos cando Adif publicou a súa Declaración sobre a Rede de 2017 na que sitúa neste mesmo ano a apertura. Técnicos consultados coinciden en estimar que o treito Zamora-Pedralba podería estar en servizo a comezos de 2018: nin este ano como di agora Adif nin a finais do próximo como prevé o ministro Ante esta situación, ou Adif está rectificando aos poucos días as previsións que o ministro lle deu a Feijóo, ou Adif vai incumprir novamente este ano a súa Declaración sobre a Rede e recibirá un novo apercibimento de Competencia. Á espera de como evolucionen as obras, técnicos consultados coinciden en estimar que o treito Zamora-Pedralba podería estar en servizo a comezos de 2018, máis tarde do que di agora Adif na súa Declaración sobre a Rede pero antes da previsión que o ministro lle deu a Feijóo.


Summary: As requisas e incautacións das tamén denominadas 'estreleiras' en diferentes estadios e recintos deportivos por policías e axentes de seguridade chegou de novo ao Parlamento de Galiza. Para a Secretaría Xeral para o Deporte, os "símbolos políticos" non deben ter presenza nos estadios.

Non son feitos isolados e puntuais. Desde hai tempo, seareiros de equipos de fútbol como o Celta, Dépor ou Lugo, entre outros, denuncian que as visitas do seu club a estadios de diferentes puntos do Estado vai acompañada da requisa, por axentes das forzas da orde ou dos propios equipos de seguridade dos clubs, de bandeiras e outros elementos con simboloxía galega. No cumio deste top de elementos obxecto de incautación, a bandeira galega coa estrela vermella, que recentemente comezou a denominarse tamén como 'estreleira'. Mais non só ela: bandeiras coa vaca, bufandas con trisqueles, camisolas coa palabra 'Independencia', faixas coas bandeiras das nacións celtas.. o catálogo de requisas non é pequeno, como teñen denunciado seareiros e peñas. O BNG volveu levar esta semana esta problemática ao Parlamento de Galiza a través do deputado Luis Bará, que exhibiu unha 'estreleira' na comisión parlamentar onde se debatía esta cuestión en protesta pola requisa deste símbolo en eventos deportivos. "Unha bandeira galega, democrática e legal", manifestou, antes de ser chamado á orde pola presidenta da mesa da comisión e obrigado a retirar a bandeira. O nacionalista trasladou o malestar existente entre seareiros e peñas ante a incautación de bandeiras e material en diferentes estadios (Vallecas, Valladolid, Leganés...), criticando que nalgúns deses campos se permitía a exhibición de enseñas e faixas de extrema dereita. Xustificación Segundo sinala o BNG nunha nota, a Secretaria Xeral para o Deporte respondeu ao nacionalista que as bandeiras no deporte son "as dos equipos que están no terreo de xogo, e os símbolos políticos non teñen cabida nestes espazos". As actuacións en materia deportiva "están reguladas" pola Comisión estatal, delegacións de goberno, secretaría de Estado e propio Ministerio de Interior. Bará acusou a secretaria xeral de situarse "fóra da lei e do respecto dos dereitos democráticos" pola súa exhibición de "sectarismo e intolerancia" e lembrou que os símbolos entran dentro da liberdade de expresión.


Summary: Seis actrices. Seis actores. Dende Dorotea Bárcena a Luís Iglesia, pasando por Ruben Ruibal, Belén Constenla, Morris ou Evaristo Calvo. Todos eles lembran o Roberto director, o Roberto camarada ou, en palabras de Pilar Pereira, o Roberto "xenio".

Seis actrices. Seis actores. Alberto Ramos pediulles a unha ducia de traballadores e traballadores das artes escénicas unhas palabras sobre Roberto Vidal Bolaño, unha lembranza, o que del aprenderon. Así está conformado o elenco desta escena bolañesa que se representa nesta Praza-escenario. Uns destellos, uns simple trazos e un feixe de anécdotas para lembrar unha vez máis neste 2013 a dimensión artística e persoal dun referente para toda a profesión. Dende Dorotea Bárcena a Luís Iglesia, pasando por Ruben Ruibal, Belén Constenla, Morris ou Evaristo Calvo. Todos eles lembran o Roberto director, o Roberto camarada ou, en palabras de Pilar Pereira, o Roberto "xenio". Mira nesta ligazón a ducia dedicada a RVB Dorotea Bárcena "Con el perdeuse, mentres non se demostre o contrario, o gran dramaturgo de Galicia. O mellor autor de teatro de noso. Marchou moi novo e perdemos unha grandísima cantidade de historias que marcharon con el e que nunca nos contou. Foi unha perda, un roubo para o noso teatro perdelo tan pronto. Era un gran amigo meu e lembro os aspectos daquel Roberto juerguista, daquel Roberto dramaturgo. Lembro cando tiveramos ese enfrontamento tremendo co conselleiro Portomeñe. Eu estaba dirixindo no CDG e, por decreto, ese conselleiro tachouno, dicía que non podía traballar. Borrouno simplemente. Moito loitamos xuntos para que nunca máis pasaran esas cousas".