Summary: O Consello da Cultura Galega e o ILG presentan un libro que reflexiona sobre a fronteira entre Galicia e Portugal desde unha perspectiva histórica, antropolóxica e lingüística

"Non hai que contemplar as fronteiras como liñas divisorias senón como rexións de convivencia e intercambio, de osmose e hibridación, nas que se crea un tipo de cultura peculiar con trazos característicos comúns a diferentes áreas fronteirizas. A raia galego-portuguesa contemplada non como un límite senón como unha costura". O Consello da Cultura Galega e o Instituto da Lingua Galega presentaron este xoves un libro que reflexiona sobre a fronteira entre Galicia e Portugal desde unha perspectiva histórica, antropolóxica e lingüística. Lingua e identidade na fronteira galego-portuguesa, coordinado por Xulio Sousa, Rosario Álvarez e Marta Negro, ten a súa base nun simposio multidisciplinar, celebrado en 2013 en Compostela, no que participaron 21 especialistas nos campos da historia, antropoloxía, xeografía, comunicación e lingüística. Así mesmo, fai referencia a dúas efemérides: o 75 aniversario da publicación do traballo de Hans Schneider sobre o galego raiano na Limia Baixa, unha das obras pioneiras da dialectoloxía galega, e o 150 aniversario da fixación definitiva do trazado da raia seca entre Galicia e Portugal, a través do Tratado de Límites. O libro está encabezado por un traballo do profesor de Historia da USC, Carlos Baliñas, que pon en cuestión a idea, "moi estendida tanto no ámbito político como académico", de que a separación política, tamén cultural e lingüística, de Galicia e Portugal na Idade Media "foi un avatar circunstancial da historia consecuencia dunha imposición política das elites gobernantes". O historiador sinala que "xa desde comezos do século XI comeza a falarse de dous territorios diferenciados e que son identificados como tales tanto polas elites gobernantes como polos seus poboadores" e engade que "o proceso de diverxencia política e territorial foi transcendendo máis tarde a outros ámbitos da vida cultural, social e económica dos dous territorios". Mentres, Luís Manuel García Mañá, fai un repaso pola historia da fronteira entre Galicia e Portugal, os seus conflitos e o seu proceso de fixación, e sobre a súa indefinición, que se mantivo durante séculos, até o Tratado de Límites de 1864. García Mañá afonda no Couto Mixto e tamén nos chamados "pobos promiscuos", situados na mesma raia fronteiriza e integrados por habitantes galegos e portugueses, que acabarán por ser integrados en Portugal. Estas aldeas, Soutelinho, Cambedo e Lamadarcos, tiñan mesmo casas construídas na mesma liña divisoria, até o punto de ter unha porta para Galicia e outra para Trás-os-Montes. O autor analiza tamén o traballo da Comisión Mixta de Lindes, que atopou problemas á hora de establecer a pertenza dalgúns lugares a un ou outro estado debido á falta de acordo entre a veciñanza. Este tema tamén é tratado pola antropóloga Paula Godinho, que analiza os conflitos no treito de fronteira situado entre aldeas de Chaves e de Vilardevós. Para Godinho, a distancia entre a lexislación e as necesidades locais era "inconmensurable", o que levou a poboación rural a converterse en dinamitadora da orde social debido ás alteracións sufridas no seu modo de vida coa nova demarcación territorial. A lingua Outros textos céntranse no aspecto lingüístico. Soraya Suárez e Irene Santos presentan os resultados dun estudo realizado en 21 localidades rurais dos concellos de Lobios, Muíños, Calvos de Randín, Baltar, Cualedro, Monterrei, Oímbra, Verín e Vilardevós, na raia seca ourensá. As autoras buscaban coñecer a percepción identitaria e lingüística dos galegos e galegas que viven preto desta zona fronteiriza. Destacan "a avaliación positiva xeral que realizan sobre a fala local e tamén sobre o xeito en que empregan esta variedade como forma de identificación e contraste con respecto da variedade falada polos portugueses". Aínda que 14 persoas consideraron que a súa forma de falar se identificaba máis coa doutros sitios de Galicia, outras sete opinaron que se asemellaba máis á variedade dos seus veciños portugueses. Pola súa banda, Elisa Fernández Rei, Lurdes de Castro Moutinho e Rosa Lídia Coimbra un estudo dialectométrico para determinar áreas xeolingüísticas que comparten unha entoación próxima, a pesar de estaren en bandas distintas da devandita fronteira, preguntándose se a fronteira política que separa Galicia de Portugal constitúe tamén unha fronteira prosódica entre galego e portugués. A investigación completouse cun estudo perceptivo que amosou "a dificultade dos falantes dunha e doutra beira do Miño en identificar a prosodia dalgunhas variedades, nomeadamente as das Rías Baixas, e adscribilas como galegas ou como portuguesas". Finalmente, Helena Pousa, estudosa da variación lingüística na raia mollada, centrouse na "permeabilidade da fronteira" e na comunicación entre comunidades fronteirizas, destacando a afinidade léxica no espazo fronteirizo do Miño, desde Salvaterra e Monção até a súa desembocadura. Podes descargar aquí o libro (.pdf)


Summary: 6 Enfermeiras Eventuais en Loita da comarca asinan este artigo.

12 de maio, Día Internacional da Enfermería do ano 2020, declarado ano da Enfermería pola OMS, xusto cando a figura da enfermería é máis visible e necesaria, pola grande crise Sanitaria na que vivimos, menuda casualidade! Porque o 12 de maio? Porque ese día nacía Florence Nightingale en 1820, a "dama da lámpada" , nai da Enfermería Moderna. Esta muller, iniciou en Inglaterra a formación de Enfermeiras de forma reglada, como administradoras de coidados e con capacidade para formular as súas propias hipóteses diagnósticas independentes das dos doutores, pero como axuda e complemento a estas. Outras das súas grandes formulacións é a importancia da hixiene e a alimentación dos doentes. Durante a guerra de Crimea, a onde chegaría acompañada dun grupo de mulleres ás que ela mesma formara, logrará reducir, a mortalidade dos caídos no campo de batalla, ademais de cos coidados das súas lesións e feridas, coa introdución dunha alimentación saudable e coa hixiene en todo o proceso asistencial. Coñécese coma a "dama da lámpada" porque durante as noites no Hospital de campaña, paseaba polo pabellón acompañada dunha lámpada de catre en catre, valorando o estado dos seus pacientes. Florence Nightingale é a Enfermeira máis recoñecida e laureada de toda a historia, pola modernización da nosa profesión, pero antes dela, as mulleres, fomos coidadoras de enfermos, dende que existe a humanidade, tanto nas casas, actuando como nais, fillas, parellas, coma en centros de enfermos, en guerras, pandemias, xa sexa dende figuras relixiosas, coma simples mulleres que se desvivian polo coidado dos seus veciños. A historia, polo simple motivo de ser mulleres, non recoñeceu está labor coma unha profesión, senón coma unha obligación inherente á nosa condición de muller, incluso, cando codo con codo, cos doutores, ou en ausencia deles, fixeron fronte a pandemias coma a da peste negra, a gripe española, diferentes expedicións (coma o papel de Isabel Zendal portando a vacina da Viruela) ou guerras ó longo de toda a historia (onde cabe destacar a labor das Damas da Cruz Roja). No ano 2020, envoltas e envoltos (denominamos Enfermeiras sexamos homes ou mulleres) na gran Pandemia Sanitaria da nosa época, a figura da enfermeira (incluíndo as nosas compañeiras TCAEs) volve a estar no punto de mira. Comezamos sendo (sin querelo) heroes e heroínas, enfrontándonos a este Virus só coas nosas mans (Kamikazes, nos chamaron os medios internacionais), sin medios adecuados, dando, en moitos casos a nosa vida por salvar a dos nosos pacientes, apartándonos das nosas familias para protexelos de nós mesmos; a ser, dependendo do político que o diga, culpables dos contaxios por pasear por España, por fabricar EPIS con bolsas de basura, cando según eles, tiñamos todos os medios ao noso alcance, por non saber realizar as tomas de mostras, non porque os test non teñan fiabilidade… Todo o que vivimos o inicio do Estado de Alarma coas loubanzas e aplausos, era un espellismo que sabíamos que ía a rematar moi pronto, e así está sendo. Todos aqueles problemas polos que levamos loitando volven a aflorar con máis forza que antes da Pandemia: contratación precaria, falta de transparencia na contratación, aumento da carga de traballo, vulneración da experiencia profesional, uso de persoal só coma números para cubrir as necesidades… 12 de Maio de 2020, día Internacional da Enfermería, que quede grabado nas nosas retinas e nunca se nos olvide o vivido e quen estivo aí, ó pé de cada cama, dando a súa vida pola dos demais. Puri Málvarez Lema. HVX. Laura Canosa Louzán. HVX. Iria Rodríguez Romar. HVX. Bea Mandián Blanco. HVX. Carla Suárez Martínez. HVX. Digna Rodríguez Romar. PAC Vimianzo.


Summary: As melloras agora licitadas concéntrase entre Monforte e a capital provincial, en treitos nos que non está previsto construír trazados novos, que carecen de data O presidente de Adif recibe ao PP de Lugo antes que á alcaldesa da cidade HEMEROTECA | Lugo ofrece un 'plan B' para o AVE a Ourense cun investimento de 650 millóns

O presidente de Adif recibe ao PP de Lugo antes que á alcaldesa da cidade HEMEROTECA | Lugo ofrece un 'plan B' para o AVE a Ourense cun investimento de 650 millóns O 10 de xaneiro de 2009, hai agora nove anos, o daquela candidato á Xunta Alberto Núñez Feijóo compartía mitin en Lugo co líder da oposición a nivel estatal, Mariano Rajoy. Mentres o segundo pedía a dimisión da daquela ministra de Fomento, a socialista Magdalena Álvarez, polo colapso de estradas polas nevadas que se viña de rexistrar, Feijóo prometía que se ese mesmo ministerio non executaba o AVE Ourense-Lugo o faría a Xunta presidida por el e logo "pasaría a factura" ao Goberno central. Nove anos despois, e tras producirse un novo colapso de estradas pola neve, o AVE Ourense-Lugo está descartado tanto pola Xunta como por Fomento e, á espera de que o ministerio poña data a varias melloras puntuais do obsoleto trazado actual, Adif vén de licitar a redacción dos proxectos para a longamente reclamada supresión nel de 36 pasos a nivel. As melloras agora licitadas concéntrase entre Monforte e a capital provincial, en treitos nos que non está previsto construír trazados novos, que carecen de data A viaxe en tren polos poucos máis de cen quilómetros que separan Ourense e Lugo dura actualmente preto de dúas horas, unha lentitude provocada tanto polo revirado do trazado actual como pola sucesión de pasos a nivel que limitan a velocidade dos convois. Unha vez constatado que a promesa de Feijóo era iso, unha promesa electoral que non se ía converter en realidade, e que Fomento non ía construír unha liña enteira nova entre Ourense e Lugo, os concellos afectados, da man do Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal, impulsaron unha proposta alternativa de melloras puntuais da liña actual. Ese plan B para mellorar o tren entre Ourense e Lugo, elaborado a proposta do Eixo Atlántico polo ex-director xeral de Transportes da Xunta Miguel Rodríguez Bugarín, catedrático experto en ferrocarrís, permitiría conectar as dúas cidades nunha hora coa execución de diversas variantes da vía actual que sumarían preto de 30 quilómetros e que suporían un investimento, xunto coa electrificacións, duns 650 millóns de euros. De feito, a primeira desas melloras da liña actual xa está case rematada. É a coñecida como variante da Pobra de San Xiao, só pendente do remate da instalación dos equipos técnicos, pero cuxa posta en servizo Fomento vén adiando sen explicacións malia que permitiría reducir uns cantos minutos de viaxe e mellorar a seguridade. A segunda actuación sería a construción dunha variante en Rubián (Bóveda) duns 13 quilómetros. A terceira variante sería duns dez quilómetros e realizaríase nos Peares para mellorar o complexo cruce dos ríos Miño e Cabe. O prazo de redacción dos proxectos de supresión dos pasos a nivel é de dez meses, pero máis tarde aínda haberá que executar as obras. Mentres, Adif segue sen detallar os seus plans para as variantes de novo trazado. Nos Orzamentos do Estado xa aparece na planificación plurianual, sen data concreta de execución, unha referencia a eses 650 millóns de euros necesarios para executar variantes entre Ourense e Lugo. Porén, os responsables de Fomento e Adif aínda nunca verbalizaron en público que esa execución puntual de dúas novas variantes de novo trazado sexa o seu plan para mellorar o tren entre Ourense e Lugo. Pero agora veñen de admitilo de xeito implícito por escrito. Adif vén de licitar a redacción dos proxectos para a supresión de 36 pasos a nivel nesa liña e, nos pregos de condicións a empresa pública sinala de xeito expreso que esas obras non se van realizar en treitos onde se executaría unha variante, o que sería redundante, senón en treitos nos que permanecería o trazado actual, de xeito que as actuacións sexan complementarias. Segundo a empresa pública, eses 36 pasos a nivel que agora suprimirá están "ubicados en diferentes puntos do traxecto [Ourense-Monforte-Lugo que] non se ven fóra de servizo polo efecto de construción de algunha das variantes estudadas". Isto é, Adif disipa algo o medo de que a supresión de pasos a nivel supoña que non se van executar variantes de trazado e di que precisamente elimina eses cruzamentos coas vías alí onde non haberá trazado novo porque se manterá o actual. Porén, Adif segue sen aclarar que prazos baralla non só para esas novas variantes senón mesmo para a xa case rematada da Pobra de San Xiao, que prometeu para o pasado 2017 nas súas previsións oficiais, documento cuxos incumprimentos xa foron criticados pola Comisión Nacional da Competencia. O que si especifica nos pregos de condicións é que os prazos de redacción deses proxectos serán dun máximo de dez meses, e despois hai que executar as obras, polo que aínda tardará en percibirse unha redución dos tempos de viaxe. A maioría dos pasos a nivel, 30, suprimiranse entre Lugo e Monforte, mentres que 6 sitúanse entre Monforte e Ourense Os pregos tamén detallan onde se sitúan eses 36 pasos a nivel e confirman que efectivamente están en treitos nos que non se prevén variantes, como se pode comprobar no gráfico que acompaña esta información. A maioría, 30, concéntranse entre Lugo e Monforte, mentres que só 6 están entre Monforte e Ourense. En concreto, no termo municipal de Lugo eliminaranse 14, no de Sarria outros 14, en Monforte 5 (entre eles o situado na céntrica rúa Florida, no que o pasado 20 de decembro morreu atropelada unha muller), en Sober 1 e na cidade de Ourense 2. As obras estarán divididas en nove lotes e suporán un investimento de 2,85 millóns de euros.


Summary: O Estado capitalista logrou anular qualquer possibilidade de erodi-lo mediante a violência política? Nom, mádia leva. Porém, o povo em armas já nom aparece reflectido em encapuzados a lerem manifestos militaristas, nem sequer para os segmentos mais ideologizados da populaçom occidentalizada. Pola contra, qualquer vinculaçom desse arquétipo cos represaliados e presos políticos beneficia a legitimaçom do Estado.

"Negar o azul é máis que nomealo." Maria do Cebreiro "...porque as palavras que a expressam seriam fatais, neste dia, para quem tiver a temerária afouteza de anunciá-las." Antolim Faraldo Em 1900, multitudes de rebeldes chineses choutavam contra as balas das potências capitalistas que domearam o seu país. Após anos de treino nas artes marciais e de cultivo do "qi", nom concebiam que aqueles antigos métodos fossem ineficazes frente às armas de repetiçom ocidentais. Toda umha galáxia de capitais sociais e prestígios fora alicerçada na efectividade dos sistemas de luita tradicionais até institucionalizá-los em rituais alheios ao próprio combate. Pesava mais o valor do símbolo, o fetiche da forma, do que a realidade da sua eficiência. Esqueceram umha das liçons mais importantes dum dos seus clássicos universais, a adaptabilidade. Sun Tzi deixara escrito: "a vitória na guerra nom é repetitiva, ajeita continuamente a sua forma." O fracasso daquela rebeliom dos boxeadores constitui mais umha das representaçons do relato arquetípico da resistência heroica da sociedade nativa tradicional frente ao inexorável avanço da modernidade imperial. Identificamo-lo em múltiplas imagens que nos arrodeiam. Desde os targaids esnaquizados de Culloden até as catanas tronçadas pola artilharia em Satsuma, inçam as páginas de todas as histórias nacionais. A interpretaçom imposta desses factos redunda sempre na visom romântica, nos valores intangíveis e emotivos da derrota, para justificar subterraneamente os vencedores desde um interessado darwinismo histórico. Assim, esta beleza do fracasso, do resistente que tem todas as de perder mas continua à carga co armamento anacrónico, sem mais reflexom estratégica, devém, paradoxalmente, numha ferramenta ideológica ao serviço do poder estabelecido. Já Maquiavelo assinalara a essência deste mecanismo quando percebeu como alguns príncipes fomentam "certas resistências para que, ao esmagá-las, se acrescente a sua glória." A guerrilha foi a táctica militar mais característica dos povos que luitárom contra o imperialismo capitalista e a ocupaçom fascista no século passado. Segundo a composiçom de classe e o nível de industrializaçom escorasse do camponês pré-capitalista e periférico ao das sociedades mais centrais, esta técnica bélica também mudava em variedades rurais a urbanas. As possibilidades de sucesso dos movimentos que a empregavam dependia estreitamente da compreensom desta necessidade de adaptar-se. Por isso a aplicaçom mimética do modelo de toma de poder cubano, que o foquismo guevarista propagou a eito, causou tanto desastre numha das geraçons mais combativas da América Latina. A possibilidade dumha vitória militar reduzia-se segundo o nível de integraçom na sociedade de consumo era maior. Depois de Cuba e Argélia, nos países das periferias próximas, mais ainda nos centrais, a máxima gramsciana imperava implacável e transformava a luita política de guerra de movimentos em guerra de posiçons. A pugna evoluía dos objectivos militares à conquista da hegemonia social, da opiniom pública e do "sentido comum". Desde a II Guerra Mundial, os movimentos que utilizárom a luita armada na Europa com sucesso sempre perseguírom o alvo da propaganda armada e nom a impensável vitória militar contra o Estado. Do IRA à ETA, do FLNC às Brigatte Rosse ou à Rote Armee Fraktion, desde a mais básica sabotagem defensiva na fábrica até o mais simbólico seqüestro internacional, o objectivo principal era o propagandístico. A panóplia militar, a apresentaçom dos raptos como juízos sumaríssimos ou mesmo o emprego da linguagem jurídica procuravam esta meta prioritariamente. Questionava-se o poder do Estado desafiando o seu monopólio da violência e confrontando-lhe o modelo político alternativo a partir da sua aparente institucionalizaçom e igualaçom formal. A existência e inevitável influência da URSS entre os adversários do imperialismo capitalista, nom só permitiu estas expressons políticas senom que as modelou directa ou indirectamente. A organizaçom piramidal do vanguardismo leninista, ela mesma criada à imagem dum exército, fornecia os vímbios teóricos ou o espelho para o estabelecimento da vanguarda armada. Nos 70 agromaram por toda a parte efémeros grupinhos autoproclamados exércitos do povo sem que o povo tivesse muito a ver coa sua conformaçom. Aos oitenta, porém, deles só chegárom os que melhor identificaram as demandas históricas das suas sociedades e deram aproveitado a repressom do Estado para se fortalecer socialmente. Em realidade, a luita nom tinha a ver coa modalidade de explosivos nem coa justificaçom teórica das acçons. Era a dialéctica por consolidar-se de dous arquétipos do inconsciente colectivo, que diria Jung, ou a implantaçom do novo mito motor de Sorel. O terrorista fanático e sanguinário face ao guerrilheiro heroico e justiceiro a lidar por preponderarem como percepçom social hegemónica. Além de disquisiçons livrescas e definiçons, a visom dum detido como um ou outro marcava realmente vitórias e derrotas. Ao cabo, qualquer deslegitimaçom do monopólio da violência do Estado supom o questionamento do próprio Estado. Ao remate dos 80, os movimentos armados na Europa acabárom por alimentar-se mais da solidariedade cos represaliados do que da acçom armada em si própria. Após a queda da Uniom Soviética, a vanguarda armada como método propagandístico perdeu efectividade. À desapariçom do apoio material, simbólico ou conjuntural do gigante socialista, cumpre somar-lhe as próprias mudanças que se produzírom nas sociedades ocidentalizadas. O Estado aperfeiçoou o aparato repressivo e de inteligência para combater um modelo de actuaçom que conhecia de vez, que já nom o podia surpreender. E a surpresa constitui o celme da táctica guerrilheira. Nesta linha, a revoluçom tecnológico-comunicativa da chamada Globalizaçom véu contribuir num duplo sentido. Por umha banda, a explosom mediática permitiu umha melhor criminalizaçom destes movimentos mesmo a nível internacional. Pola outra, as tecnologias de segurança virárom impracticáveis umha gram parte dos métodos que lhes eram característicos às organizaçons armadas. O panorama latinoamericano converte-se num magnífico exemplo da tendência que se impujo em resposta ao novo cenário. Antigos guerrilheiros virárom candidatos eleitorais dum movimento antimperialista que se consolidou no cone Sul a começos deste século. Paralelamente, a única nova guerrilha que surgiu, a zapatista, resultou a maior emenda aos métodos clássicos imaginável. Questionou o vanguardismo e o militarismo convencionais, entendeu a importância da luita mediática no novo contexto e valeu-se das imagens que o sistema consentia para abrir-lhe fenda. A invençom do personagem do Marcos para este fim supom um dos maiores monumentos à propaganda revolucionária de todos os tempos. Um dos mecanismos mais utilizados polo capitalismo actual para desinformar e manipular é a estereotipaçom. Quer dizer, adscrever qualquer informaçom a umha caricatura doadamente identificável por umha audiência infantilizada, como assinala Chomsky. Os pícaros reconhecem automaticamente o boneco malvado numha obra de monicreques. O espectador meio condena visceralmente aqueles que recebem como estigma umha ou outra nomenclatura satanizada, o sinal acústico para o cam de Pavlov. Desprender-se dos significantes já invalidados para os seus fins comunicativos originários por este dispositivo, mas fazer bandeira dos significados, caracteriza as estratégias de sucesso no campo de batalha político actual. O abraiante progresso de Podemos, impulsado por umha parte da "extrema esquerda" espanhola, resulta paradigmático independentemente da nossa valoraçom política do seu projecto. Em realidade, nom fam mais que seguir o ronsel já traçado pola nova esquerda latinoamericana nas duas décadas anteriores neste senso. A substituiçom da demonizadíssima "autodeterminaçom" polo transparente "direito a decidirmos" ou do infamado "nacionalismo" polo democrático "soberanismo" achegam mais dous bons exemplos desta adaptaçom de significantes. Compreendermos a importância de sortear essa manobra de controlo social que se apoia no fetichismo da esquerda polas formas converte-se em imprescindível para qualquer estratégia transformadora real neste momento histórico. Após o 11-S, o significante terrorismo passou a ocupar o posto do mal absoluto a nível mundial. No Estado espanhol choveu sobre molhado e adquiriu um poder de mobilizaçom e desmobilizaçom insólito no resto da Europa. Destarte, fora do marco basco, onde a esquerda abertzale contrapesava a hegemonia do discurso oficial com um activismo senlheiro, retroalimentado polo próprio conflito, o peso do cliché condicionou a política em todo o Estado. Nesta tessitura, qualquer associaçom à imago do "terrorista" arquetípico resulta comparável coa identificaçom aberta com Satanás na sociedade medieval e invalida todo argumento de cara à populaçom. E é que a mais simples reivindicaçom dumha sabotagem em chave de cabeça política organizada permite-lhe ao Estado pôr em funcionamento toda a engrenagem repressiva e desinformativa, aperfeiçoada durante décadas na guerra contra ETA. É mais, facilita a sua extensom aos movimentos sociais nesta fase de conflitividade latente sem comparança em todo o regime do 78. Assim, a estratégia do "todo es ETA" encontra um terreio idóneo nas sociedades do Estado que carecem dos mecanismos defensivos e de coesom política forjados pola basca em épocas mais favoráveis. Implica esta situaçom que o Estado capitalista logrou anular qualquer possibilidade de erodi-lo mediante a violência política? Nom, mádia leva. O sujeito que inaugurou a idade contemporânea irrompendo na história coa revoluçom francesa, o povo em armas, continua a intimidá-lo. A força dessa ideia motriz durante os últimos dous séculos foi mudando de representaçons e amostra nas vanguardas armadas a mais recente e avougada. Porém, nesta época de necessária resignificaçom e horizontalizaçom das expressons políticas, nom ia ficar intacta umha parte tam importante do imaginário colectivo. O povo em armas já nom aparece reflectido em encapuzados a lerem manifestos militaristas, nem sequer para os segmentos mais ideologizados da populaçom occidentalizada. Pola contra, qualquer vinculaçom desse arquétipo cos represaliados e presos políticos beneficia a legitimaçom do Estado. Endebém, sim que axeja timidamente nas acçons que agredidos anónimos realizam para vingar-se dos que já som percebidos pola sociedade como culpáveis impunes diante da lei do Estado. Velaí o questionamento mais básico do monópolio da violência estatal e da sua legitimidade, a justiça pola mao. Cotejar a recepçom social da violência defensiva de preferentistas, vizinhança, despejados e trabalhadores, mesmo da morte da presidenta de León ou do atentado com bombonas contra a sede do PP, coas acçons atribuídas a qualquer seródia vanguarda armada, dá-nos a chave. O contágio destas respostas entre os agraviados estarrece muito mais o Estado que qualquer acçom simbólica desde linguagens e pressupostos ideológicos que a populaçom nom partilha ou nom entende. Por isso a maquinária estatal bole a incorporá-las quanto antes à etiqueta de terrorismo organizado, porque sabe que nom as poderia controlar. E é que, ao cabo, um xeixo desde a ponte dumha autovia mata igual que umha Beretta, umha lata de gasolina arrasa igual que a pólvora prensada e qualquer um pode portar umha navalha de Taramúndi numha aglomeraçom. O poder teme mais que nada o ponto em que nom dá xebrado o todos do ninguém. Adquirir a capacidade de entender a quem serve umha táctica resulta imprescindível para determinar se se perseguem realmente os objectivos estratégicos que se enunciam. Igual que as balas perfuravam os egos e o imaginário dos bóxers numha demonstraçom de realismo militar, a actualidade bate-nos teimosa. Na Galiza de hoje, tam inevitável vai ser a violência política como contraproducente a sua reivindicaçom organizada. Curiosamente, quem pom em dúvida umha ou outra afirmaçom complementa e sustém o guiom policial do regime sem saltar umha vírgula.


Summary: En decembro o Concello presentou o informe da candidatura, que será presentada neste 2018 ante a UNESCO. O conxunto do Arsenal, o barrio da Magdalena e as defensas militares da ría, do século XVIII, figura na lista indicativa da institución dende o ano 2007, ao igual que a Ribeira Sacra, Os Ancares e -dende este ano- as Illas Atlánticas.

A comezos de decembro o Concello de Ferrol presentou o informe definitivo do expediente da candidatura do Ferrol da Ilustración para a súa declaración por parte da Unesco como Patrimonio Mundial. Este documento, que compendia numerosos catálogos e inventarios que recollen a importancia histórica e patrimonial da cidade e da ría, será a base dunha proposta que aspira neste 2018 a que a institución das Nacións Unidas aprobe a candidatura o ano que vén. Converteríase no quinto espazo galego que acadaría esta consideración, uníndose ao casco histórico de Santiago de Compostela (1985), Camiños de Santiago (1993), Muralla de Lugo (2000) e a Torre de Hércules (2009). Ferrol forma parte dende o 2007 da lista indicativa da UNESCO, paso previo para a consideración como Patrimonio da Humanidade, na que tamén figura a Ribeira Sacra (1996) e Os Ancares (2007). Hai uns meses anunciouse a inclusión nesta lista das Illas Atlánticas. O documento destaca que a construción no século XVIII do Porto de Ferrol e do seu Arsenal e estaleiro "representa unha obra de arte do xenio creador humano, pola aplicación detallada e precisa do modelo utópico do porto ideal do clasicismo, iniciado no Renacemento e enriquecido polas experiencias dos séculos XVII e XVIII". Así mesmo, subliña que o seu deseño, ao igual que o do pioneiro barrio ilustrado da Magdalena "foi recoñecida e tivo gran influencia no desenvolvemento de obras ao longo de España e en toda América, especialmente na realización de obras hidráulicas, defensas costeiras e deseño urbano", conformando un conxunto case único no mundo, con interese arquitectónico, histórico, industrial e cultural. A área que se propón para ser declarada Patrimonio da Humanidade inclúe o Arsenal Militar, o Arsenal Civil, o racionalista barrio da Magdalena e o porto natural que conforma a entrada á ría, defendida polos castelos de San Felipe e A Palma e outras dez baterías militares costeiras e faros. Entre os monumentos máis destacados están -ademais dos citados castelos- as portas de entrada ao Arsenal e ao estaleiro histórico, a Sala de Armas, o Gran Tinglado da Maestranza, a muralla do Arsenal (do século XVIII) e os diques de reparación e construción de buques, con dous séculos de historia. Na presentación do informe, hai unhas semana o alcalde Jorge Suárez subliñou que a declaración da UNESCO "sería un revulsivo para a propia autoestima desta cidade, que daría un xiro económico e un reforzo da idea de Ferrol como unha cidade que cree en si mesma, no seu patrimonio e na súa historia" e destacou que a proposta ferrolá completou xa todos os pasos necesarios para a conformación dunha candidatura forte, lembrando que está moito máis avanzada que outros bens de todo o Estado que tamén optarán este ano á mesma distinción. A declaración como Patrimonio da Humanidade. Este distintivo facilitaría un incremento do número de visitantes á cidade multiplicándose por cinco aproximadamente, segundo varios estudos, e situaría a Ferrol no mapa internacional de bens e patrimonio cultural. Ademais, a cidade gañaría a protección, vixilancia e conservación do seu legado arquitectónico e histórico, posto que a normativa de aplicación de UNESCO é moi estrita e de obrigado cumprimento, lembra o Concello. Para impulsar a candidatura e amosar o apoio que esta ten en todos os ámbitos da cidade e en todas as forzas políticas, o Foro Ferrol Vivo impulsou esta fin de semana unha Mesa de Alcaldes, que este sábado xuntou a Xaime Bello (BNG), Juan Juncal (PP), Vicente Irisarri (PSdeG-PSOE), José Manuel Rey Varela (PP) e Jorge Suárez (FeC). O acto buscaba ser un acto de apoio á candidatura, ao tempo que un recoñecemento ao traballo feito por todas as corporación de todas as cores políticas. "Estamos ante un reto complexo, pero viable e posible", destácase dende Ferrol Vivo, que sinala que "durante estes 16 anos traballouse dun xeito intermitente e insuficiente para dar o salto final" e chama a un Pacto por Ferrol nesta cuestión, pois "o consenso político e social é un aspecto que se ten moi en conta nunha declaración deste tipo".


Summary: O primeiro anuncio da obra, que Fomento se dispón a contratar, lanzouno a Consellería que dirixía o actual presidente en plena promoción do Plan Galicia Fomento non transferirá a AP-9 para non "desmantelar" o Estado e Feijóo acátao con "lealdade" En Marea e BNG advirten de que non se renderán ante o veto "bochornoso" á transferencia

En Marea e BNG advirten de que non se renderán ante o veto "bochornoso" á transferencia da autoestrada O Ministerio de Fomento preparou a pasada semana o terreo para a visita do seu titular a Galicia con dous anuncios que ficaron en segundo plano por mor do veto definitivo á transferencia da AP-9 á Xunta, que Alberto Núñez Feijóo dixo acatar con "lealdade" polas "tensións territoriais" do Estado. Un foi o relativo á asunción por parte do Goberno central das bonificacións de peaxes que dende 2006 pagaba ao 50% coa Xunta, documento no que tamén admitiu que Audasa leva dende 2006 gozando dun "enriquecemento inxusto" grazas ao sistema de cálculo que agora Fomento muda. O outro, a licitación das obras do enlace da mesma Autoestrada do Atlántico coa Cidade da Cultura, pola que Íñigo de la Serna e Feijóo se aplaudiron con intensidade malia tratarse dun proxecto que leva case década e media a transitar polas gabetas dos gobernos español e galego. Concretamente, dende que o propio Feijóo o anunciou, como conselleiro de Política Territorial, en setembro de 2003. Naquel final de verán de hai catorce anos o actual presidente da Xunta levaba apenas seis meses na Consellería á que chegara como remuda de Xosé Cuíña, enviado pola dirección central do PP en plena crise do Prestige. A quen o ano seguinte ascendería a vicepresidente primeiro de Manuel Fraga correspondíalle neses meses formular toda unha fervenza de anuncios de investimentos, a maioría ligados ao Plan Galicia que, afirmaba, convertera a Galicia en "envexa doutras autonomías". O día 3 de setembro o departamento de Feijóo fixo oficial o anuncio: "A Xunta investirá 3,3 millóns de euros nas obras de construción do enlace da Cidade da Cultura de Galicia coa autovía A-9", denominación que a Consellería manexaba para o treito urbano da AP-9. O primeiro anuncio da obra, que Fomento se dispón a contratar, lanzouno a Consellería de Feijóo en setembro de 2003, en plena promoción do Plan Galicia A través do conselleiro Feijóo o goberno Fraga puña 3,4 millóns de euros máis para o controvertido complexo que estaba a construír no compostelán monte Gaiás. Servirían, detallaban, para construír unha ligazón de 1,6 quilómetros dunha única dirección e unha vía de 500 metros de dirección dobre. O horizonte para o enlace coa AP-9 era o mesmo que o previsto que para os primeiros edificios da Cidade da Cultura, 2005. A coñecida sucesión de atrancos e sobrecustos, o cambio de Goberno na Xunta e no Estado, as sucesivas mudanzas no proxecto do Gaiás ata a súa inauguración parcial en 2011 e a posterior paralización das obras en 2013 foron algún dos acontecementos que acompañaron as promesas sobre esta obra, que dende 2009 foi unha peza máis da batalla entre o Goberno galego do PP e o estatal do PSOE. Así, foi pouco antes da vitoria dos populares nas xerais de 2011 cando o último ministro socialista de Fomento, José Blanco, accedeu a incluír o acceso ao Gaiás dentro da ampliación da AP-9 en Santiago. Detalle do proxecto de enlace da AP-9 á Cidade da Cultura / Ministerio de Fomento A Xunta chegou a poñer sobre a mesa en 2012 uns 7 millóns para construír o enlace, se ben a fórmula definitiva non chegou ata o convenio asinado en 2016 Xa con Rajoy na Moncloa o Goberno galego mudou de guión e en 2012 o daquela conselleiro de Infraestruturas, Agustín Hernández, puña sobre a mesa 7 millóns de euros -máis do dobre do previsto por Feijóo como conselleiro- para executar os traballos. Ao contrario do que sucedera en 2003 nesa ocasión a Xunta si realizou algún trámite ao respecto e en marzo dese mesmo ano someteu o proxecto a información pública. Non obstante, a fórmula definitiva para pagar e facer a obra non chegou ata catro anos despois, no verán de 2016, cando a Xunta e o Goberno de Rajoy en funcións asinaron un convenio xunto a Audasa polo que Fomento financia a obra con 4,2 millóns e a Administración autonómica se fai cargo das expropiacións por uns 300.000 euros, ademais da redacción do proxecto construtivo. Con este pano de fondo, catorce anos despois de lanzar o proxecto como conselleiro Feijóo eloxia o "compromiso" de Fomento por poñer en marcha o contrato. "Unha vez que están no BOE, os compromisos políticos rematan; a partir de aí hai que adxudicar e executar a obra", sinalou o presidente ante o ministro. Mentres, dende o Concello de Santiago saúdase a recta final do proceso por supor tamén un alivio para os tráficos que actualmente soportan barrios como os de Sar e Fontiñas, se ben o goberno local que encabeza Martiño Noriega comparte coa Asociación de Empresarios do Polígono do Tambre a opinión de que o enlace do Gaiás ten unha urxencia menor que o coñecido como enlace orbital, que conectará no norte da capital galega a AP-9 e a A-54 -autovía do aeroporto e inicio do futuro vial a Lugo- coa devandita área industrial.


Summary: A convocatoria, a nivel estatal, denuncia as consecuencias duns negocios que se espallan por barrios e zonas próximas a centros de ensino na procura do "lucro a conta da clase obreira"

A Coruña, Boiro ou Compostela foron algunhas das localidades galegas que este domingo acolleron mobilizacións contra as casas de apostas, un negocio co que "eles se lucran e a clase obreira arruínase", denuncian as convocantes. A mobilización, convocada a nivel de Estado, incide nos prexuízos e perigos que representan estes negocios de xogo para sectores como a mocidade. "Aposta polo teu barrio" é o lema e compromiso que presidiu estas mobilizacións de rexeitamento do 'desembarco' destes negocios perante o que consideran desleixo e inderefenza das administracións. O endebedamento, a adicción e a ludopatía conforman algúns dos elementos da cara máis negativa dun negocio que move miles de millóns de euros a costa de xogadoras e xogadores maiormente mozos. Semellan todopoderosas e de feito son omnipresentes. Están ao mesmo tempo na radio, na televisión, na internet, nas camisetas dos deportistas máis admirados... E cada vez máis, ao pé da casa e das escolas. En centros comerciais e estacións de autobuses, a carón de escolas e parques infantís… Nada resiste a voracidade das empresas do xogo, que en pouco máis de cinco anos fixeron que o concepto de salón de apostas deportivas pasase de ser algo exótico a un elemento máis da paisaxe urbana co que hai que convivir, como a panadaría ou a lavandaría. Porén, entidades sociais, veciñais e expertos e expertas non se resignan e alzan a súa voz esixíndolle á clase política que tome medidas contra un fenómeno que, como a heroína nos 80, ten enganchados miles de mozos e mozas


Feijóo di que a medida está pendente de que as consellerías de Educación e Sanidade acorden o protocolo e anuncia que o vindeiro mércores 19 de xaneiro comeza a vacinación coa terceira dose das persoas de 39 ou menos anosA Xunta anunciou este xoves a súa intención de repartir probas de detección da COVID-19 na saliva nas aulas nas que se detecten casos positivos. O alumnado recibirá a proba nas aulas cando o centro sexa coñecedor do caso positivo e deberá facela na casa na mañá do día seguinte -as probas de saliva teñen a recomendación de realizarse pola mañá- antes de acudir de novo ao centro para xa non facelo no caso de resultar positiva.Segundo indicou o presidente Feijóo, a medida está pendente de que as consellerías de Educación e Sanidade acorden o protocolo concreto de aplicación. Serán, dixo Feijóo, uns 50.000 test de saliva "para intentar diminuír as interaccións nas aulas".O presidente tamén anunciou este xoves que o vindeiro mércores 19 de xaneiro comezará en Galicia a vacinación coa terceira dose das persoas de 39 anos ou menos, de xeito progresivo e decrecente, unha vez que esta semana se dará por rematada a das persoas maiores de 40 anos. A medida chega despois de que o Consello Interterritorial de Saúde decidise este mesmo xoves estender a dose de reforzo da vacina a toda a poboación maior de 18 anos e que o intervalo para a súa aplicación sexa de cinco meses desde a segunda.Galicia tamén pasará a tramitar a alta automática aos sete días de xeito simultáneo á baixa das persoas positivas por COVID pero sen síntomasIgualmente, Feijóo confirmou que Galicia tamén pasará a tramitar a alta automática aos sete días de xeito simultáneo á baixa das persoas positivas por COVID pero sen síntomas. Isto é, se ata agora a alta debía ser confirmada aos sete días, agora no mesmo momento en que unha persoa sen síntomas reciba a baixa por dar positivo por COVID terá de xeito automático fixada a data de alta sete días máis tarde. Se nese tempo a persoa desenvolvese síntomas sería cando ela tería que poñerse en contacto co sistema sanitario para que este decidise sobre a prórroga desa baixa. Por outra banda, o Consello Interterritorial tamén fixou este xoves que os test de antíxeno da COVID non poderán ser vendidos ao público por máis de 2,94 euros. A orde publicarase no BOE mañá e estará en vigor o sábado.


Summary: Esta terza feira, día 27, terá lugar a segunda xornada de folga no sector do metal das comarcas coruñesas, após a greve do día 22, da que os sindicatos saíron satisfeitos. Se non conseguen un convenio xusto, endurecerán a loita sindical. Conversamos con Eduardo Caamaño (CIG) e con Victor Ledo (CCOO).

Todo pronto para a segunda xornada de folga no sector do metal nas comarcas coruñesas en aras de conseguir un "convenio xusto" que axude a recuperar a capacidade adquisitiva das traballadoras e traballadores. As forzas sindicais prevén un paro masivo após a greve do 22 de xuño, que tivo un seguimento, din, do 90%. Logo de 25 anos, o sector volve saír á rúa nunha vaga de paros impulsada pola CIG, CCOO e UXT e contemplada para finais de xuño e principios de xullo. A razón: dous anos e medio de negociación dun convenio lesivo para a clase traballadora. O secretario da CIG-Industria na Coruña, Eduardo Caamaño, revisa, para Sermos Galiza, as principais reclamacións do colectivo. "Reclamamos activar a cláusula de revisión do IPC, posto que acordamos paralizala no momento de comezar a crise, pero co compromiso de volver activala en canto acabase o convenio. Agora a patronal di que non, que a paralización era definitiva", sinala. A subrogación a subcontratas que traballan para Fenosa e Telefónica é outra das reivindicacións, ao igual que os longos contratos a través de ETT. "Todo isto está creando moita precariedade. Hai persoas con 20 e 30 anos traballados sen antigüidade ningunha", advirte. As "altas indebidas" por parte das mutuas é outro dos campos de batalla, "queremos incidir nelas, poder mudala se vemos que non tratan ben os traballadores co fin de que non dean altas indebidas". Aliás, cita a rebaixa do 60 ao 30% da baixa por enfermidade común. Eduardo Caamaño: "Os traballadores levan cinco anos perdendo poder adquisitivo" "Os traballadores levan cinco anos perdendo poder adquisitivo e os das empresas importantes levan perdida o equivalente a unha paga extra", asegura. Neste contexto, prevé que as próximas xornadas de greve sexan "un éxito". "Aínda na sexta feira tivemos unha reunión e os traballadores dicían que ían continuar a folga de maneira incondicional", engade. Próximos días No mesmo sentido pronúnciase Víctor Ledo, responsábel da Federación de Industria de CCOO, en declaracións a Sermos Galiza, "estamos moi satisfeitos do resultado da folga, porque foi un éxito de participación". O representante de CCOO advirte de que van seguir "fortalecendo a loita". "Alí onde puido haber maior debilidade, intentaremos que teña un maior alcance na xornada do día 27. Os traballadores vense moi fortalecidos froito do paro do día 22 e están convencidos, ao igual que os sindicatos, de que van gañar esta loita", salienta. "Esperemos que a patronal vexa que imos en serio. Se o 27 non recapacitan e non nos chaman para convocar a mesa de negociación, seguiremos coa folla de ruta para as xornadas do 4 e 5 de xullo aínda con máis contundencia. A idea é que tomen nota de que a situación é xa insostíbel", acrecenta. Víctor Ledo: "Os propios traballadores pediron adoptar unha medida así" O sindicalista de CCOO considera "totalmente xustas" as demandas dos traballadores para teren unhas "condicións dignas". "Eles mesmos foron quen pediron adoptar unha medida así", agrega, en alusión á convocatoria da greve. Así, pon de manifesto que a "máxima" de CCOO, "chegou o momento de recuperar os dereitos e o poder adquisitivo. Agora os gobernos anuncian unha mellora do ciclo económico e un crecemento de ao redor do 3%. Ademais, os beneficios empresariais crecen sobre o 7%". A respeito do paro do 22 de xuño, Víctor Ledo destaca, alén das altas cifras de seguimento, a normalidade coa que se desenvolveu, "non houbo a máis mínima incidencia e ningunha denuncia de coacción por parte dos piquetes". Sinala que nos polígonos industriais e nas grandes empresas "o paro foi total", "estivemos como piquete nas portas pero non fixemos falta". "Os traballadores só acudiron a traballar nalgún caso de pequenos talleres e concesionarios, en que a patronal tamén está involucrada. Algún destes estabelecementos estaba aberto, pero unha vez que fomos os piquetes a explicarlles o porqué da folga e a dicirlles que era polos seus intereses e dereitos pecharon sen ningún problema e marcharon", conclúe. Máis de 18.000 traballadoras e traballadores están chamados á xornada de greve da terza, día 27.


Summary: Quando visitei por vez primeira a ilha de São Simão chocou em mim uma escultura que acompanha o trajeto desde Cesantes (Redondela).

E chega Eva Mejuto e com a sua Teresa, que aguarda polo pai a 20.000 léguas de distância, oferece ao Nemo um lugar na homenagem que é o seu álbum às lavandeiras de São Simão. Essa é uma das alfaias que traz consigo, emburulhada em papel de cartas, esta obra. A lavandeira de San Simón / Eva Mejuto / Ilustrações de Bea Gregores / Xerais / 2020 / 40 páginas / 15,50 euros Há mais. As guardas trazem para nós a História, tecida em fotografias e em um texto final explicativo. São abundas para sabermos quanta verdade expõe a literatura e para contarmos com fios de que atirar se queremos saber mais. Porém, passadas as guardas, a capa, os dados técnicos e os títulos só está a meninha Teresa a contar a sua Estória, que bem pôde ter escrito com tinta de choco na sua concha e enviada ao papai em barquinho-carta. A lavandeira de San Simón coloca no centro aquelas figuras que nos trabalhos sobre memória história ficaram esfumadas e mesmo apagadas: crianças e mulheres. Teresa ajuda nos trabalhos à sua mãe, Ramona a Monera, e todas as quartas a acompanha até Cesantes, onde embarca para levar roupa limpa e a comida que pode a algum preso no campo de concentração. Teresa não percebe muitas cousas, entre elas por que é que a mãe faz isso, mas também percebe muito mais do que todas pensam. E quer ajudar. E quer ver. E quer acompanhar. A resposta é sempre a mesma: não. Até o dia que a resposta muda: sim. Nesse dia comparte viagem com Xulio e a sua mãe, Peregrina, que vão visitar a Rafael Lima, preso na ilha. E lá presenciam um momento de terror. A Lavandeira de San Simón é um álbum ilustrado. E a simbiose entre escritora e ilustradora é absoluta. Bea Gregores acompanha o conto de Eva Mejuto sem calcar-lhe os pés nem atropela-lo. Se no conto Teresa é quem nos guia, nas ilustrações são a cor vermelha e o passarinho encarnado. A cor enche as lâminas umas vezes, destaca roupas, panos e telhados por outras. E o passarinho acompanha às personagens polos espaços de liberdade vigiada, escondendo-se como em árvore galeana chegadas ao peirão da ilha. E ao final do livro, cresce e voa em metáfora de mensagem ultramarina. Para chegar a nós.


Summary: Cómpre incentivar o traballo comunitario; non polo seu valor intrínseco, senón pola súa capacidade para enriquecer as relacións e darlles vida ás persoas e ás redes que tecen entre elas

Un dos principais problemas que temos as traballadoras sociais na procura de recursos é a falta de vivenda accesible e digna. O problema da accesibilidade da vivenda ten graves repercusións, pois non trata só de dispor dun espacio de habitabilidade, senón que nos enfronta ao padecemento devastador que supón para as persoas a ausencia doutros dereitos recoñecidos na Constitución como é o dereito á seguridade, á sanidade e á intimidade, todos eles ligados ao artigo 47 de dereito á vivenda. Tamén para as profesionais que traballamos no campo da intervención social ten unha gran repercusión, pois isto fai que as actuacións dende os servizos sociais teñan un perfil paliativo e estean máis baseadas na pura asistencia que na adquisición de dereitos reais.Se non hai vivenda, se non hai vivenda digna, as persoas non podemos desenvolver as nosas capacidades porque algo, un espazo, nos sitúa no lugar de sempre. Mesmo no campo da filosofía e as humanidades se vén falando do xiro espacial, da capacidade condicionante do espazo, e isto é tamén certo no plano individual e psicolóxico, así como no social e comunitario. As xerarquías sociais baséanse a miúdo en que do lugar é difícil escapar, pois polo seu condicionamento estamos condenadas a vivir e repetir incluso de forma xeracional as mesmas situacións. Non é unha cuestión meramente individual, non é unha opción libre como nos queren facer crer as teorías oportunistas das democracias neoliberais. É un problema social e estrutural que se foi construíndo deliberadamente ao longo dos anos.Agora mesmo, dende que os fondos de inversión comezaron como nunca a especular coa vivenda ao abeiro dos gobernos, incluso como estamos vendo coa crise residencial e dos coidados das persoas maiores, a vivenda converteuse polo tanto, no principal factor de exclusión. Esta exclusión non só afecta ás persoas que viven na rúa, que por certo tenden a aumentar en toda Europa ao mesmo ritmo que o fixeron as políticas neoliberais, senón a todas as que destinan sobre un 30% e un 50% do seu salario a pagar as mensualidades da vivenda, xa sexa en alugueiro ou en compra.Debido á situación de alerta sanitaria polo coronavirus, penso que se están visualizando as eivas de tres esferas básicas que teñen moito que ver coa redistribución da riqueza e coa explotación de recursos medioambientais, que son o comercio e produción a pequena escala, o problema habitacional e, como consecuencia, a crise dos coidados no sentido máis amplo da palabra, tamén no tema sanitario. No tema da vivenda, son evidentes os problemas derivados da concentración das persoas nas cidades e dunha morea de problemas relacionados coa adecuación, pero no fondo ao que nos enfrontamos é á escasa protección das persoas no seu dereito de acceso á vivenda. Xa non estamos a falar de persoas en situación de rúa, senón de xente que pasou o confinamento en situacións insostibles e de persoas que tiñan unha vida laboral e social normalizada, que nunca lles fixera falta recorrer aos servizos sociais, e de súpeto, por primeira vez na súa vida, vense nunha cola para buscar comida ou acudindo a un albergue coas súas pertenzas.A situación que se está dando agora mesmo é un problema sanitario, non cabe dúbida, pero a falta de vivenda digna, de aloxamento, é un problema estrutural relacionado co desleixo das políticas de vivenda que deron lugar a unha especulación sen límites. Agora esta crise o que fai é evidenciar o que xa había. Polo tanto as axudas que sacaron agora o goberno central e autonómico terán que estenderse máis aló da situación de crise e levar consigo cambios lexislativos e normativos que verdadeiramente constitúan garantías.Algún día terá que falarse de como os pavillóns de deportes se encheron de persoas, como única opción de aloxamento en cidades que presentan uns índices de vivenda baleira enormes, e sen perspectivas de ocupación, o que o fai máis grave se cabe.Xa antes do coronavirus nos atopabamos con que 1 de cada 5 galegos estaban en situación de exclusión social, segundo o Informe FOESSA sobre Exclusión y Desarrollo Social en Galicia 2019. O mesmo informe sinala que o 64,9% das persoas en exclusión atópanse afectadas por esta dimensión e pon de relevo que o elemento de maior exclusión é a vivenda: o 28,3% da poboación reside en vivendas inseguras e o 18,9% en vivendas insalubres, constatándose cada vez un aumento da feminización da pobreza.Non parece que, malia o incremento da pobreza que xera a vivenda, se estean a tomar medidas políticas senón que, pola contra, a oferta de vivenda social por parte da Xunta decaeu nos últimos anos dunha forma estrepitosa, pasando de haber segundo o INE un número de 3.840 calificacións definitivas en 1997, a haber só 4 no 2010 e 8 no 2018. Isto pese a haber daquela unhas 12.000 persoas inscritas no Rexistro de Demandantes da Xunta de Galicia. Agora mesmo hai 15.015 persoas inscritas.Cómpre explicar tamén as disfuncións do sistema de adxudicación e dos procesos que impiden que as persoas que máis o necesiten, precisamente, teñan que ser as que moitas das veces queden fóra do sistema.Por unha banda, teriamos que comentar que aquelas persoas que superan o 0,7 do Iprem (Indicador Público de Renda de Efectos Múltiples; (en 2020, 537,84 euros mensuais) xa non poden acceder a unha vivenda social. O que é o mesmo que dicir que precisamente as persoas con menos ingresos son as que se expulsan do acceso a unha vivenda social. Con todo, unha vez que se accede, gran parte das persoas ás que lles adxudican un piso rematan renunciando debido á falta duns indicadores que fagan compatibles as características da vivenda coas da familia ou persoa solicitante. Por poñer un exemplo, pódelle tocar unha vivenda de unha habitación a unha persoa que teña tres fillos, ou ao revés. Asemade, a persoa que aluga a vivenda ten que comezar a realizar un desembolso económico que moitas veces non é posible, como amoblar o piso, correr cos gastos de enganche de luz, auga, etc. Ademais de pagar a contribución, algo que resulta inaudito, pois todas sabemos que polo xeral quen paga ese imposto son os propietarios das vivendas.Vemos entón que a situación de partida por parte do IGVS, o dereito á vivenda pública, por unhas cousas ou por outras, non favorece que as persoas con escasos recursos poidan beneficiarse das mesmas, máis ben parece unha burla aos dereitos sociais.Destas circunstancias anteriormente relatadas obtemos como consecuencia comentarios a pé de rúa que afirman, sen coñecer a realidade, que se a xente rexeita unha vivenda social "é que moita necesidade non ten" e, sobre todo, que as persoas rematen xa por non insistir na solicitude por non ten que pasar tamén de novo por un sorteo de vivendas, con poucas probabilidades de saíren agraciadas. Lembro que nunha chamada que fixen ao organismo vasco de vivenda me dixeron que alí non facían sorteos para adxudicar vivenda, senón que dispoñían duns indicadores, xa que "sortear vivienda era sortear derechos". Esta situación, supoño que en concorrencia con algunha outra, provocou que hai dous anos tivésemos na provincia de Lugo moita vivenda social baleira, ao que no mesmo organismo vasco de vivenda tamén me contestaron que ter vivenda baleira era "una estafa social".Antes da crise do coronavirus, non existía "absolutamente ningunha liña" de axudas que estivera aberta para alugueiro de vivenda máis aló do bono social de alugueiro (axudas para cando se producen un desafiuzamento, catástrofes ou violencia de xénero). Pero non chega con que sexan poucas as axudas, senón que unha vez publicadas, os propios requisitos impiden acceder ás mesmas. Como exemplo, para acceder ás axudas para as mulleres en situación de violencia de xénero do bono social, un dos requisitos é que nese momento estean nunha casa de acollida. Estas situacións son as mínimas, pois como é lóxico, se a situación o permite, a solución é irse vivir con algún familiar. O cal, obviamente, non debe ser doado para calquera persoa, e moito menos para unha muller con fillos a cargo. Aínda por riba, a concesión pode realizarse non onde a persoa en situación de violencia de xénero vive, senón onde o IGVS ten casas ou pisos dispoñibles, o cal implica deslocalización e desarraigamento das persoas respecto á súa rede social de apoio.Agora mesmo só hai axudas ao aluguer para aquelas persoas en situación de ERTE pola crise do coronavirus por parte da administración da Xutna. Non se sabe, dubídase de que saían outras axudas ao aluguer. A oferta de vivenda social por parte das administracións competentes é o instrumento máis importante de intervención pública na redistribución de riqueza, pero vou máis alá, toda vivenda debería ser considerada un recurso social nas leis e principios constitucionais. Se lles prestamos atención aos seguintes datos non debera caber a menor dúbida polo menos de que é o que non se debería facer:Galicia ten as provincias con máis vivendas baleiras de España. A Lugo gáñalle só Ourense. Xa no 2011 había segundo o INE unhas 30.0000 vivendas baleiras.En Galicia, a porcentaxe de vivendas ocupadas por unha soa persoa de máis de 65 anos é do 11,26%. Pero a esta cifra habería que sumar tamén 8,18% dos fogares que están compostos por dúas persoas maiores de 65 anos. Isto danos unha idea da previsión de vivendas baleiras a medio prazo. Tocamos a unha vivenda por persoa e media. Cando os nosos fillos comecen a recibir herdanzas, terán que pagar moitos deles por máis de 3 vivendas sen ter a quen alugalas.Aínda tendo en conta estes datos (á falta doutros, pois non existen estudos nin datos oficiais actuais e serios sobre vivenda baleira) vemos que a día de hoxe seguen construíndose novas vivendas e realizando novos proxectos urbanísticos. Aínda que algúns van abandeirados coa etiqueta de barrios ecolóxicos (en Lugo, por exemplo), non teñen sentido nesta era de destrución medioambiental na que os recursos naturais deberían ser coidados e empregados coa máxima cautela.Hai uns anos era preciso recorrer a modelos de fóra do Estado español, fundamentalmente aos países nórdicos, para falar de boas prácticas e políticas de vivenda, pero agora témolas xa en España. O documental 'A vivenda, un ben social?', que fixemos Xosé Bocixa e mais eu para o Colexio de Traballo Social e que se estreará en datas vindeiras, recolle as dificultades que teñen as persoas para poder acceder a unha vivenda digna e amosa tamén políticas de vivenda tendentes a facilitar este acceso, que se están levando a cabo en distintos municipios galegos e fóra de Galicia. Por exemplo, no País Vasco "alimentan o alugueiro e non a compra". Así é que "o Goberno vasco aluga e págalle ao propietario ata 600 euros ao mes se a súa vivenda está máis de dous anos baleira sen causa xustificada". Se aínda así o dono non cede a poñer o seu piso ou casa no mercado, é sancionado con 10 euros por metro cadrado; unha cantidade que poderá seguir aumentando cada ano un 30%. "O último recurso é a expropiación temporal de uso".Neste momento e tendo en conta todo o exposto anteriormente, as políticas deberían ir encamiñadas á rehabilitación con destino ao alugueiro e non á compra, tamén as vivendas de promoción pública. O IGVS podía estar comprando por toda Galicia, para o seu parque de vivenda social, casas en ruínas e abandonadas.Ao final é unha cuestión de apostar por modelos que favorezan a igualdade, e cómpre dicir que o País Vasco destinou máis fondos á vivenda entre 2018 e 2020 que o Goberno estatal para toda España.Agora, coa crise do coronavirus, a exclusión residencial e social é un feito constatado por diferentes entidades e xa estendido a amplos sectores de poboación, polo que o Goberno central vén de sacar unha medidas, que poderían ser interesantes, sobre todo para comunidades autónomas que levamos atraso no referente á lexislación que permita poñer en marcha políticas e plans de vivenda social que dinamicen o parque de vivenda baleira. Entre estas medidas figura a achega dunha cantidade importante ás entidades, cooperativas, pero tamén as administracións públicas, para dotación de vivenda social. Tamén se lles dá a oportunidade ás comunidades autónomas para poder aplicar o alugueiro forzoso e retribuído de vivendas secundarias coa finalidade de seren destinadas a determinados colectivos en crise.Outra eiva da que a comunidade autónoma de Galicia adoece é a carencia de profesionais do Traballo Social e da Educación Social nos organismos correspondentes de vivenda. O deseño da intervención social, contemplada non só desde o punto de vista individual, senón tamén comunitario, debe iniciarse xa dende o momento da solicitude de vivenda social e ao longo do proceso de adxudicación e tenencia da mesma, mediante a implantación de programas que inclúan os ámbitos sociais, laborais, culturais e de coordinación co resto de institucións. Non tería sentido unha política para facilitar o acceso á vivenda de todas as persoas se non se ten en conta que a exclusión social vai sempre acompañada de procesos de desigualdade nos espazos físico, sociocultural e económico, que se non se teñen en conta acostuman a aumentar e ser transmitidos de xeración en xeración. É importante logo que as persoas teñan un enlace e acompañamento clave para adecuar o máis posible a vivenda ás condicións persoais, familiares ademais daz referentes á socialización do espazo, barrio así como todos aqueles factores que teñen que ver coas dificultades económicas e de emprego.É importante subliñar a importancia de ter sempre presentes nos profesionais da intervención social os principios da psicoloxía humanista e pensar que non só estamos para facilitar a consecución dos dereitos fundamentais, entre os que se encontra a vivenda, senón para construír un dos recursos que máis axuda e protexe as persoas: a creación de vínculos.Se a sociedade foi derivando cara a un carácter cada vez máis individualista, esta perspectiva tamén se colou no campo da intervención social. A perspectiva comunitaria foise perdendo e cada vez se está realizando un traballo máis pendente da burocracia e das actividades puntuais que das propias persoas. Polo tanto, é necesaria unha volta ao traballo en clave comunitaria e pensar na cohesión social non só como un fin, senón como un medio no que se enriquecen as relacións e que lles dá vida ás persoas e ás comunidades.


Summary: Que foi do "blogomillo"? Cal é a situación da blogosfera galega? No A Fondo desta semana (aquí na nosa loxa) navegamos sobre a actualidade das nosas bitácoras.

"Cos blogues pasa como coa enerxía: nin se crea nin se destrúe, transfórmase". Quen así fala é Martin Pawley, un dos blogueiros históricos do océano galego das bitácoras e o entrevistado do A Fondo desta semana. No caderno de análise de Sermos Galiza, esta semana tomámoslle a temperatura á blogosfera galega. Fronte ao tópico que reza que as redes sociais foron estocada de morte, os blogues manteñen a súa vixencia como arquivo e para unha escrita máis repousada. O A Fondo conta, nesta ocasión, coa coordenación de Tati Mancebo, blogueira e consultora de medios dixitais. As oito páxinas do suplemento repasan a evolución do chamado blogomillo, as relacións humanas creadas ao seu redor, e o seu papel como arquivo permanente fronte ao efémero das redes sociais. Aliás, abonda nos blogues de tecnoloxía e nun dos ámbitos onde as bitácoras máis proliferan, a escola, así como nas posibilidades que o formato ofrece para un ámbito da creación como é a fotografía. "Os blogues manteñen a súa vixencia como arquivo e para unha escrita máis repousada" Na intrahistoria do blogomillo A escritora Uxía Casal, autora do blogue Gradicela, afonda nos vínculos humanos creados ao redor das bitácoras. Ela, que leva once anos habitando no "blogomillo", fai historia, ou máis ben intrahistoria, da súa evolución. "Dominaba entón entre a xente blogueira a colaboración, o afán de compartir e o desexo de cooperar ante algo novo para nós", relata. "A ferramenta empregada para aglutinar o que somos na rede determina os marcos do que poderemos facer ou non", expón Pedro Silva, xestor e impulsar de Blogaliza, que se debruza sobre o papel que xogan como arquivo os blogues, esa ferramenta na que un autor ou autora, publica contidos de forma periódica que son ordenados cronoloxicamente. Iago Varela, a persoa por tras do blogue "Mallando no Android", analiza o panorama dos blogues tecnolóxicos en Galiza. "Trátase dun tipo de publicación -afirma- que esixe unha actualización permanente moi sacrificada, sen levar a cabo unha profesionalización que, se xa é moi difícil de por si, aínda o é máis escribindo nunha lingua minorizada como o galego". Blogues, creación e educación Gracia Santorum, profesora e blogueira, analiza o papel dos blogues no ámbito escolar. Blogues de aula, de bibliotecas, dos equipos de normalización lingüística, clubes de lectura…, a "edublogoesfera" galega é vizosa. Os blogues son, para Santorum, "unha ferramenta idónea para o ensino porque dá unha total liberdade de adaptación a calquera materia ou nivel educativo". " Poida que xa non fagan falta etiquetas como o blogomillo, porque a blogosfera galega é xa tan ampla que xa non é preciso, como no inicio, unha marca que aglutine" Tamén para a fotografía os blogues abren novas posibilidades. Paula Gómez del Valle fala dende a súa experiencia como blogueira e fotógrafa, autora dunha bitácora excepcional, por ser de fotografía e en galego. "O blogue -di- é unha ferramenta perfecta para que a fotografía atope un lugar máis alá dunha sala de exposicións temporais". "Os blogues -conclúe a coordenadora, Tati Mancebo- continúan a súa andaina a día de hoxe, coa diferenza de que xa non son novidade e, polo tanto, o seu alcance vén determinado pola calidade e a pertinencia dos contidos". Poida que xa non fagan falta etiquetas como o blogomillo, porque a blogosfera galega é xa tan ampla que xa non é preciso, como no inicio, unha marca que aglutine e dea visibilidade, tal e como apunta Martin Pawley. Porén, segue aí e mantén a súa vixencia, malia aos cambios derivados da eclosión das redes sociais.


Summary: Desde 2010 até setembro de 2016 morreron 70 mariñeiros galegos en sinistros laborais. O noso país rexistra un índice de incidencia superior aos estándares europeos.

Entre xaneiro de 2010 e setembro de 2016 un total de 70 mariñeiros galegos perderon a vida en sinistros laborais. Supón un de cada cinco traballadores que morreron en accidentes no traballo en Galiza nese mesmo período (foron 349), o 20%. Unha porcentaxe preocupante se temos en conta que o sector do mar, embora a súa importancia, non sobrepasa os 24.000 empregos en Galiza. O que supón unha pequena parte do total. Rexistramos índices de incidencia que sobrepasan todos os estándares europeos: 103,8 sinistros mortais e 285 graves por cada cen mil traballadores en 2014 no sector do mar. Entre xaneiro e setembro do ano pasado faleceron 12 mariñeiros, unha cifra superior á de todo 2015 (10 falecidos no sector do mar en sinistro laboral). Desde 2010 a 2016 o ano máis tráxico foi o 2014, cando houbo 20 mortos. Nese mesmo período, o exercicio no que menos traballadores perderon a vida no sector do mar foi o 2012, con 5. Mais nestes seis anos non só se rexistraron accidentes mortais no sector do mar. Tamén os houbo de carácter grave: perto de 340. O que supón unha media superior á dun mariñeiro feriodo grave en accidente laboral cada semana. Sinistros leves foron, nestes anos, perto de 7.500. O que supón unha media de 24 sinistros leves no mar cada semana.


Precipitarse á hora de nacer trae consecuencias. É de valentes. Pero, se así o decides, tes que estar preparado para combater unha serie de incidencias que hai que aprender a soportar de pé. Igual que tolera os golpes un boxeador en baixa forma; con paciencia e desexando que termine canto antes ese round torturador. A miña filla Xulia, brava e atrevida, decidiu nacer antes do previsto e iso propiciou pasar unha tempada no Hospital Álvaro Cunqueiro. Ese resort. Boa parte do mes de decembro pasámolo na cuarta planta, na unidade de Neonatoloxía, que é un lugar no que se fai maxia sen estridencias. Alí salvan vidas e xa está; poñen en marcha seres humanos sen procurar ese forte aplauso tan típico que acostuma a pedir o speaker ao remate das acrobacias A miña filla Xulia, brava e atrevida, decidiu nacer antes do previsto e iso propiciou pasar unha tempada no Hospital Álvaro Cunqueiro. Ese resort Cando estás alí dentro durante un mes vives centrado no importante. Esqueces o gasto inxente no aparcadoiro privado, nos menús do día do comedor, nas multas que os municipais poñen fóra; notas o caos organizativo do complexo hospitalario e a falta de recursos, pero neses momentos o único no que pensas é en recibir a alta médica, a poder ser vivo. Ves que os rulos para que os recén nacidos non se movan nas incubadoras os fan as enfermeiras con toallas; e escoitas como a hamaca na que tumbaron a Daniela a mercaron elas mesmas cos cartos que sobraron logo de mercarlle un agasallo a unha compañeira que se xubilou o verán pasado. Ves a diario como a profesionalidade de enfermeiras e equipo médico salvan as incidencias provocadas por uns recortes reais, entre outras temeridades. Se ben é necesario descubrir a xestión imprudente dun complexo hospitalario dese calibre, tamén o é destacar a profesionalidade dun persoal que, en ocasións, enfróntase a unha escaseza moi arriscada de recursos para realizar o seu traballo Un daqueles longos días, as enfermeiras dunha das salas da unidade de Neonatoloxía comezaron a desmontar o lugar. Recollían o material, movían incubadoras, pulxiosímetros e máquinas de osíxeno. Metían material de urxencia en caixas. Achegueime a unha delas e preguntei: "Que pasa?". Ela explicoumo: "Temos que mover a todos os bebés para a sala do lado porque, aínda que xa fixeron obras aquí catro veces, agora din que esqueceron instalar o cableado informático". Eu non entendía nada: "Pero van agrupar a todos os recén nacidos alí? E o ruído das obras? E todo o que conleva unha obra?", preguntei eu. "É o que hai. Ti non sabías que cada vez que aquí se fai unha obra a empresa concesionaria gaña cartos? Nós podemos protestar pero tamén precisamos que o fagades vós". Así naceu a idea deste artigo. Aos dous días daquel episodio, as propias enfermeiras, habituadas, revisaban e repasaban a limpeza daquel sitio. Hai que eructar de cando en vez aínda a sabendas de que te poden chamar radical os mesmos que aseguran que "o Álvaro Cunqueiro é un dos mellores hospitais públicos de España" Se ben é necesario descubrir a xestión imprudente dun complexo hospitalario dese calibre, tamén o é destacar a profesionalidade dun persoal que, en ocasións, enfróntase a unha escaseza moi arriscada de recursos para realizar o seu traballo. E o saca adiante. Porque de entre toda esa voráxine, esa falta imprudente de medios, sobresae un persoal que ensina aos bebés a eructar. Menos mal. Un eructo a tempo é un biberón que queda dentro e un neonato, entre outras cousas, ten que engordar. Conseguir que eructen non é doado, esixe técnica. É moi importante aprender a eructar. Os bebés eructan sen remorsos. Logo, a medida que maduramos, xa entramos na voráxine do politicamente correcto e deixamos o gas dentro. Hai que eructar de cando en vez aínda a sabendas de que te poden chamar radical os mesmos que aseguran que "o Álvaro Cunqueiro é un dos mellores hospitais públicos de España".


Summary: Reproducimos a seguir un extracto da lección 12 do curso de galego, sobre interferencias sintácticas, que Nós Diario publica hoxe. 'Curso de lingua galega: Mellor uso, máis calidade para o idioma' diríxese a todos os públicos e publícase a diaro nas catro páxinas centrais do xornal impreso.

Infinitivo flexionado O infinitivo flexionado (tamén chamado infinitivo conxugado ou infinitivo persoal) é un trazo distintivo da nosa lingua. Podemos dicir que é unha característica case única, tanto que esa posibilidade de conxugar o infinitivo só existe cando menos entre as linguas europeas en galego portugués e húngaro. O uso do infinitivo flexionado é tradicional na nosa lingua e, para alén do máis, cumpre unha importante función estilística e expresiva: E non parei de chorarNunca até que de CastelaHoubéronme de levar.Leváronme para nelanon me teren que enterrar (Rosalía de Castro) "Non reparas na que che espera se te casas con ese cuspe? Vivires nunha terroeira como esta, andares coma min. Chegares do traballo feita un esterco, sen roupa que mudar, sen frescuriña para botares no xergón do casulo..."(Castelao) Como vemos, a forma é moi sinxela. Chega con acrecentar ao infinitivo catro desinencias persoais (a 1ª e 3ª persoa non teñen): Ø es Ø mos des en: falar falaresfalar falarmos falardes falaren —Despois de falaren, todo ficou esclarecido.—É conveniente utilizarmos o infinitivo flexionado sempre for posíbel. Función A función do infinitivo flexionado é a de identificar, de maneira inequívoca, a persoa ou persoas responsábeis pola acción expresada no verbo. Mais tamén é verdade que se debe ou pode utilizar en casos en que iso xa non é preciso. Neses casos cumpre, como diciamos, unha importante función expresiva: "Para alén do seu valor intrínseco como elemento caracterizador do sistema lingüístico galego portugués, aínda moi vivo no galego actual, o infinitivo flexionado é un vigoroso elemento estilístico dotado dunha grande expresividade, con múltiplas e variadas posibilidades de utilización. Así foi tamén xeralmente recoñecido por parte de lingüistas portugueses, brasileiros ou galegos, que inciden en que o uso da forma invariábel ou da flexionada está intensamente influído por factores estilísticos e expresivos, de modo que en moitas ocasións poderiamos empregar calquera das dúas formas e o único que nos decide por unha delas é o desexo de expresividade, a énfase ou a eufonía". (Xosé Ramón Freixeiro Mato. Lingua de calidade) Reparemos neste enunciado: Cómpre facer o labor pendente. Quen debe facer o labor? Non sabemos. Vexamos agora este: Cómpre facerdes o labor pendente. Agora fica claro que sodes vós quen debe facer o labor. Mais un exemplo: —Ao chegar xa marcharan. Ao chegar quen? Nós? Vós? Elas? Ti? —Ao chegarmos xa marcharan. Ficou claro: cando chegamos nós, elas ou eles xa marcharan. Como dirías a unha amiga que é preciso aprender a nadar antes de se mergullar para ver a tartaruga?. Utilizando o infinitivo persoal, claro. Como conseguilo? As persoas subscritoras, ben en papel ben na versión de acceso na nube, terán á súa disposición, nas páxinas centrais de Nós Diario, desde o 5 de maio, o curso de balde. As persoas que aínda non son subscritoras poden facerse ou ben adquirir o diario en papel nos quiosques e puntos de venda habituais por 1,50 euros de terzas a sextas feiras e por 3 euros os sábados (día en que se inclúe o semanario Sermos Galiza) ou ben mercalo para a súa lectura na nube.


Summary: Este martes celebrará unha asemblea aberta e unha nova manifestación en defensa da xestión vecinal do centro cívico. Acusan a Caballero de "empregar recursos públicos para beneficiar aos seus apoiantes ou para retirarllelos a aqueles que non aplauden con enstusiasmo as súas ocorrencias".

A Asociación Veciñal de Teis convoca unha asemblea este martes ás 19 horas para informar á cidadanía dos plans do Concello para privatizar o centro cívico do barrio. Posteriormente, terá lugar unha manifestación en defensa da xestión veciñal do centro. Denuncian que o goberno municipal, presidido por Abel Caballero "apoiado nun PP de Vigo entregado e que actuou como cómplice necesario", vén de aprobar uns orzamentos que expulsan a asociación da xestión dunha instalación para o barrio que foi promovida hai dez anos pola propia entidade veciñal e xestionada por esta desde entón. A xestión do Cívico pasará ás mans dunha concesionaria privada. A entidade veciñal pídelle a PP e PSOE que expliquen "que interese teñen en colocar a esta concesionaria no funcionamento do Cívico". "O actual alcalde considera que se está con el ou contra el e, na mellor tradición caciquil, emprega recursos públicos para beneficiar os seus apoiantes ou para retirárllelos a aqueles que non aplauden con enstusiasmo as súas ocorrencias" A Asociación sinala que as relacións da entidade co actual goberno municipal "estiveron marcadas pola normalidade institucional até que a nosa Asociación realizou críticas, ou simplemente expresou a súa opinión disconforme, perante accións do goberno presidido por Caballero. É nese momento no que as relacións se deterioran e, desde o Concello, se trata de afogar a Asociación". Engaden que "o actual alcalde considera que se está con el ou contra el e, na mellor tradición caciquil, emprega recursos públicos para beneficiar os seus apoiantes ou para retirárllelos a aqueles que non aplauden con enstusiasmo as súas ocorrencias". Afirman que a Asociación "é represaliada unicamente por manter a mesma postura que durante os seus case 39 anos de existencia: opinar, achegar propostas e reclamar para Teis con independencia das cores do goberno municipal". E afirman que "o propio PP, cómplice necesario desta farsa, considerou en conversas coa Asociación que a actitude do alcalde no caso do Cívico se debía a un 'capricho persoal' contra a entidade". Os responsables veciñais subliñan que "Vigo non merece estar gobernado por persoas que se moven por caprichos predemocraticos e que se rodean dunha corte de aduladores" Anxo Iglesias, secretario da asociación, afirmaba hai unhas semanas en conversa con Praza que "a intención de botarnos do centro cívico" se debía "unica e exclusivamente a un intento de controlar o movemento veciñal de Vigo, a que Caballero non quere participación veciñal nos centros cívicos" e que aínda que "o movemento veciñal en Vigo sempre foi dos máis activos e fortes de Galicia e de todo o Estado", nestes momentos "o movementos non se atopa na súa mellor situación. E el quere aproveitala esa debilidade para facerse co control das asociacións". Os responsables veciñais subliñan que "Vigo non merece estar gobernado por persoas que se moven por caprichos predemocraticos e que se rodean dunha corte de aduladores". Sinalan neste senso "o deterioro democrático que, á vista de toda a veciñanza, está a acontecer no goberno do Concello de Vigo".


Summary: Familiares dos desaparecidos piden esforzos para retomar o operativo de busca.

Familiares dos desaparecidos após o naufraxio do 'Vila de Pitanxo' acudiron esta terza feira ao Parlamento da Galiza para evidenciar que continúan coa súa loita para que se faga "o posíbel e o imposíbel" para recuperar os mariñeiros desaparecidos. No Parlamento, logo da lectura dunha declaración institucional en solidariedade coas vítimas do naufraxio, Kevin González, fillo dun dos desaparecidos, recibiu o pésame e o apoio dos grupos políticos. Despois, ante os medios, González contou que na segunda feira, nunha reunión co presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, e o da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, trasladaron as súas reclamacións de forma "precisa": a continuación dos labores de procura e a investigación das causas do suceso. Sánchez e Feixoo, pola súa parte, indicáronlles que "é un labor complicado", tanto "polas condicións da meteoroloxía" como pola distancia, así como porque non se dispoñen de todos os medios para "esclarecer o sucedido" e "recuperar os corpos". Os familiares reclamaron que "se poidan habilitar os medios que ten o Estado ou outros que non ten para a procura de corpos en superficie" e para "ir buscar os corpos ou investigar nas profundidades do mar". En relación á causa do accidente, González explicou que o que a armadora lles trasladou ás familias na reunión da segunda feira "non foi a información que se deu" aos medios de comunicación. "O comunicado de prensa di que se puxeron en contacto co patrón e que el aludiu a un fallo mecánico do motor e por iso mesmo non puideron responder ao embate do mar. Pero en ningún momento a armadora, en contacto connosco, dixo iso", cuestionou González, mentres explicaba que as familias non entendían o que ao seu xuízo foi un cambio de versión en menos de unha hora. Reunión co director da Mariña Mercante As e os familiares reuniranse esta quinta feira co director xeral da Mariña Mercante, Benito Núñez, segundo informou o delegado do Goberno estatal na Galiza, José Miñones. Así, o Executivo responde a unha das peticións dos familiares, que solicitaron ao presidente, Pedro Sánchez, un encontro co director da Mariña Mercante, por ser o responsábel da coordinación de salvamento marítimo. Após unha reunión de máis de hora e media, Miñones declarou ante a prensa que Núñez viaxará ao país para reunirse coa familia, malia que aínda non se sabe nin onde nin cando se producirá o devandito encontro. Sobre os labores de busca, o delegado expresou o compromiso "firme" do Executivo de "seguir buscando", polo que se estudan as "alternativas posíbeis", quer con medios canadenses, "que están alí e coñecen ben o terreo", polo que serían os máis "idóneos", quer tamén con medios propios.


Summary: Apenas o 31% dos concursos públicos adxudicados pola Xunta recaen en empresas galegas, unha situación que non lle pasa desapercibida ao tecido empresarial galego, que xa notificou ao Goberno galego a necesidade de variar este escenario. Grandes empresas foráneas fanse con parte dese pastel do 70% restante para subcontratar na Galiza o servizo, mais sen pagar impostos aquí e sen deixar a riqueza que xeran. Escribimos sobre isto no Sermos Galiza 267. Eis un extracto.

As axudicacións e concursos públicos son un dos puntos importantes -non o único- na dinámica económica e empresarial dun país. Galiza non é unha excepción. Administración local, galega e central licitan e sacan a concurso actuacións, obras ou servizos por importantes cantidades de diñeiro, miles de millóns para circular na economía. De aí que o feito de que apenas o 31% dos concursos públicos que adxudica a Xunta vaian a empresas galegas é un dado que preocupa, e non pouco, no propio sector. Non é para menos, pois case o 70% das adxudicacións son para empresas estranxeiras. Empresas de tamaño e envergadura, non poucas veces multinacionais, son as que levan boa parte dos concursos da administración pública galega para, a seguir, subcontratar na Galiza o servizo. Mais nin a riqueza que xeran fica aquí nin, moito menos, os impostos que pagan. O propio presidente da Confederación de Empresarios de Galiza (CEG), Antón Arias, expresoulle a preocupación por esta situación ao Goberno galego. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 267 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Un total de 115 localidades, nas que vive o 72% das poboación galega, terá así as medidas máis duras, que implican limitacións de mobilidade, coa prohibición de entrar e saír do termo municipal, e o peche de toda a actividade interior da hostalaría.

ACTUALIZAMOS 👉 A Xunta pecha hostalería e actividade "non esencial" en Arteixo, Viveiro e Xinzo e suspende todo o deporte federado autónomicoO Comité Clínico da Consellaría de Sanidade vén de decidir o endurecemento das restricións e medidas de prevención ante a Covid-19 en 55 concellos de toda Galicia, entre eles as cidades de Vigo e Pontevedra. Todos eles pasan a estar encadrados no nivel máximo de restricións, no que xa se atopaban as cidades da Coruña, Santiago, Ferrol e Ourense. A decisión é consecuencia do rápido empeoramento da situación epidemiolóxica na maior parte de Galicia, cun incremento no número de contaxios e nos ingresos hospitalarios.Neste concellos pasará a haber limitacións de mobilidade, con peches perimetrais de ámbito municipalNestes concellos pasará a haber limitacións de mobilidade, con peches perimetrais de ámbito municipal que farán que estea prohibida a entrada e saída do termo municipal agás causa xustificada (unha medida que xa se aplicaba en Vigo e Pontevedra, o mesmo que en Lugo, a pesar de estaren no nivel alto). Ademais, a hostalaría deberá limitar a súa actividade ás terrazas, e unicamente cunha capacidade máxima permitida do 50%. O resto das medidas seguirán como ata agora, con reunións de persoas non convivintes limitadas a catro persoas.A hostalaría deberá limitar a súa actividade ás terrazasA Xunta aínda non concretou en que momento entrarán en vigor estas novas medidas, que detallará este martes pola mañá. En total, agora pasan a ser 115 as localidades neste nivel máximo, ou o que é o mesmo, o 72% da poboación galega. Entre os novos concellos con restricións máximas, 11 están na área sanitaria da Coruña e Cee; 3 na de Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos; 5 na de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras; 5 na de Pontevedra e O Salnés; 10 na de Vigo; 10 na de Santiago de Compostela e Barbanza e 9 na de Ferrol.En total, agora pasan a ser 115 as localidades neste nivel máximo, ou o que é o mesmo, o 72% da poboación galegaEstes concellos son, na área coruñesa, Betanzos, A Laracha, Sada, Abegondo, Cabana de Bergantiños, Coristanco, Dumbría, Muxía, Oza-Cesuras, Sobrado e Vilasantar (inicialmente, a Xunta tamén incluíu Corcubión, pero despois aclarou que este concello continuará en nivel alto). Na área sanitaria de Lugo son Burela, Cervo e O Vicedo. Na área ourensá, Celanova, Porqueira, Ribadavia, Trasmiras e Vilar de Santos. Na área de Pontevedra son A Lama, Catoira, Forcarei, Meis e Moraña.En canto a área sanitaria de Vigo, os concellos afectados son Gondomar, Mos, Nigrán, O Porriño, Arbo, A Cañiza, As Neves, Crecente, Mondariz e Salceda de Caselas. Na área de Santiago, Ordes, Teo, A Baña, Negreira, Padrón, Rois, Dodro, Touro, Arzúa e Silleda. Finalmente, na área de Ferrol, pasan ao nivel máximo Cariño, Cedeira, Cerdido, Mañón, Moeche, Mugardos, Neda, San Sadurniño e Valdoviño.


Summary: Entrevistamos Patricia Mariño, a avogada da CIG que se ocupou do caso da empregada de Termocalor acosada polo xerente á volta dunha baixa por maternidade, cando o Supremo vén de confirmar a sanción de 20.000 euros á empresa viguesa. "Non podiamos falar con ela", "Estaba nun cuarto apartada", "Con ela tiña trato de ignorala e desprezo", "Están tratando claramente de facerlle a vida imposíbel para que marche", "Todo o que lle están facendo é polos embarazos e pola redución de xornada"… son algunhas das manifestacións de compañeiros e compañeiras da acosada recollidas no informe da Inspección de Traballo. Eis un extracto da conversa.

Cando comeza o acoso á traballadora de Termocalor? Todo comezou despois de que Patricia, afiliada da CIG, se reincorporase á empresa logo do seu segundo embarazo. Non podiamos entender que todo iso lle puidese estar sucedendo e que ela o levase con bo humor. É unha valente. O xerente xa lle anticipara "atente ás consecuencias" cando o informara do seu embarazo e cando se reincorporou, como dicía, atopou outra persoa no seu posto de traballo. Relegouna a un cuartucho escuro –até entón e actualmente, tal e como recolle o informe de Inspección, habilitado como material de almacén de oficinas–, sen fiestras, co computador máis vello e sen teléfono. Pecháballe a porta do baño cando é sabido que despois dos embarazos se necesita usar máis os servizos. Aos compañeiros prohibíalles falar con ela. Referíase a ela en terceira persoa como "esa persoa da túa dereita", "esa muller", "a min a esa persoa non ma menciones"… Patricia aguantaba. Ela ten unha familia sólida que lle prestou apoio e víase con forzas. Cal era a actitude das compañeiras e compañeiros? Solidarizábanse con ela, mais non diante do xerente. Cando ela se levantaba para requirir carga de traballo –non se lle pasaba ningunha tarefa–, el dicíalle "fóra de aquí", "aquí non podes estar" e se ía a algunha oficina coller algún papel, ía detrás dela. Despois de recluíla no cuartucho foi cando decidiu levala a un departamento técnico con dous enxeñeiros. A última hora, por orde do xerente, asignábanlle traballos técnicos que non podía facer porque ela é administrativa, non técnica. Estes compañeiros recoñecéronlle á Inspección de Traballo que a finalidade era berrarlle, humillala e desprestixiala. O informe de Inspección recolle as declaracións de traballadores da empresa en que sinalan que "é unha cruz traballar aí, o xerente está alí a todo momento, enriba de todos, movérona non porque a necesitasen". "Tan pronto se levantaba da cadeira, xa estaba mirando a onde ía e preguntando aos demais (…) cos demais tamén o facía, pero con Patricia máis que con ninguén", engade o documento, que recoñece que as ordes que lle daba o xerente eran habitualmente "contraditorias" e chegábanlle "no último momento". Unha humillación que se reflectía en detalles como a cesta de Nadal, moi inferior á do resto do cadro de persoal. Chegou o Nadal e ela recibiu unha cesta ínfima, con catro parvadas. Todos foron agasallados cunha participación da lotaría de Nadal, menos ela, "non lla dou a esa", dicía o xerente. Era un caso evidente de acoso e derribo. A que se debía todo? Cometiches algunha neglixencia? Fixeches algo que prexudicase a empresa? Preguntáballe eu a Patricia, porque ela ten antigüidade, é unha muller competente e o xerente era consciente disto. Pois non, todo se debeu a que el considera que as mulleres teñen a ousadía de quedaren embarazadas e teñen unha lei que as protexe con baixas. Cando Patricia decidiu ser nai, ao xerente saíulle a faciana machista. É un señor moi estraño. A min, no corredor do xulgado, púxoseme de xeonllos para dicir "se Deus existe, isto é todo unha mentira". Tamén modificou o horario laboral da traballadora para tombarlle a redución de xornada. Cando solicitou a redución da xornada, inicialmente aceptoulla, porque non lle quedaba remedio, mais despois modificoulle o horario para facela traballar de mañá e de tarde aducindo "necesidades da empresa", sen importarlle se ela podía ou non. Isto pasoulle unicamente a Patricia porque "se atreveu" a ser nai. [Podes ler a entrevista íntegra no número 332 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O Ponteceso Alevín e os dous equipos de Outes, os primeiros campións das Ligas de F8. .

Despois dos tres primeiros títulos acontecidos a semana pasada, e a unha xornada do final, xa temos os 4 campións dos grupos 3 e 4 das Ligas de F8. O Dumbría gañaban 2-9 en Camariñas e sumaban os puntos suficientes alcanzar o título do Gr.3 da LIga Benxamín. Os de Julio Vila suman 3 puntos máis que o Xallas pero contan co golaveraxe individual a favor, e ademais na última xornada reciben ao pechacancelas, o novo Razo. Con Bob Esponja como mascota, o cadro xa pensa na liguilla polo título e na Copa. A fase final da Copa, o 12 de maio Agora os equipos dos Gr.3 e 4 disputarán dúas liguillas diferentes. Por un lado, os dous primeiros de cada grupo, que xa teñen asegurado o seu pase á fase final de Copa, disputarán unha liguilla polo título. Os restantes equipos disputarán unha liguilla, meténdose na fase final os tres primeiros clasificados de cada un dos tres grupos que se formarán. Unha fase final da Copa da Costa que se desputará o 12 de maio. En Prebenxamíns, os 4 primeiros xogan a Fase Final da Copa. En Alevíns e Benxamíns, os 8 equipos que pasan á fase final son: Dous primeiros do Gr.3 Dous primeiros do Gr.4. O primeiro do Gr.5 Os primeiros dos tres grupos da Liguillla copeira.


Summary: Os bloques da dereita e da esquerda chegan igualados á votación deste domingo.

O líder do Partido Socialista (PS), António Costa, comezou a campaña para as eleccións que se desenvolven este domingo mostrando pouca inclinación para negociar. O seu obxectivo sempre foi atinxir unha maioría absoluta que lle permitise gobernar sen os condicionamentos dos seus antigos socios de geringonça, Bloco de Esquerda (BE) e Partido Comunista Portugês (PCP). Porén, coas sondaxes cada vez máis desfavorábeis, o primeiro ministro en funcións, tras se presentar como o único capaz de garantir a estabilidade política en Portugal, tivo que admitir nos últimos días que tería que falar con "todos os partidos menos o Chega". O partido ultradereitista será posibelmente un dos vencedores, desbancando da terceira posición ao BE. Os bloquistas e os comunistas finalmente poderían resultar castigados polo electorado, logo de rexeitar dar o seu apoio ao Orçamento do Estado 2022 presentado polo Goberno. Unha proposta que ambas as dúas formacións á esquerda do PS consideraban descafeinada. A negativa levou á convocatoria anticipada destas eleccións, con insinuacións máis ou menos directas de que foi un escenario buscado por Costa. Agora, tras unha campaña por parte do Partido Social Demócrata (PSD, dereita liberal) de Rui Rio en que logrou vender a imaxe centrada fronte a "radicalidade" dunha geringonça reeditada, o conservador podería culminar o remonte e superar a Costa o domingo. Pactos á esquerda e á dereita A gobernabilidade preséntase complicada a partir da segunda feira. Na clausura de campaña desta sexta feira en Lisboa, coa tradicional "arruada" que tanto PS como o PSD fan polo histórico barrio de Chiado, Rio quixo garantir que "Chega está fora da equação". É dicir, que non negociará coa extrema dereita unha coalición de Goberno. Mais engadiu: "não está fora do Parlamento". É dicir, nas súas propias palabras: "o Chega vai eleger deputados ─não sei quantos─ e eles, perante cada circunstância, terão de votar". Desta maneira, poderíase presentar un panorama en que o partido ultradereitista facilitase un Goberno do PSD, con apoios puntuais na Assembleia. Outra opción sería a da gran coalición, PS-PSD. Tamén, de dar a suma, con apoios de partidos minoritarios: o PS co animalista PAN; o PSD co Iniciativa Liberal. Ou, tal e como veñen insistindo BE e PCP toda a campaña, que Costa perciba que o voto maioritario da cidadanía reclama o entendemento da geringonça.


Dos 80 casos positivos activos que se sumaron no último día en Galicia, 49 rexistráronse entre residentes de centros sociosanitarios, que nos últimos cinco días viron aumentar os falecementos un 89% fronte ao 28% do resto da cidadaníaO pasado domingo o presidente Feijóo aclaraba por primeira vez cantas persoas falecidas por coronavirus vivían en residencias sociosanitarias e morreran nelas ou tras seren trasladadas a hospitais. Eran 66, fronte a 150 falecidos que non vivían nese tipo de establecementos. Segundo as cifras ofrecidas este venres polo Sergas, os falecementos de persoas que vivían en residencias ascenden xa a 125, un 89% máis que cinco días antes, fronte a 193 entre o resto da cidadanía, un 28% máis. Ademais, dos 80 casos positivos activos que se sumaron no último día en Galicia, 49 rexistráronse entre residentes de centros sociosanitarios, novos casos que aumentaron especialmente nun centro do Barco de Valdeorras e na residencia Domus Vi de San Lázaro, en Santiago.O Sergas comezou a incluír os falecementos en residencias na contabilidade que fai pública esta semana, tras esixirlle o Goberno central eses datosDesde os primeiros días da chegada da pandemia a Galicia expertos e administracións xa advertiron de que as residencias de persoas maiores ou discapacitadas con outras patoloxías eran o principal foco de preocupación. Porén, inicialmente o Sergas só incluíu na contabilidade que facía pública as mortes de persoas que vivían en residencias que acababan falecendo en hospitais tras seren trasladadas, pero non as das que falecían nos propios centros sociosanitarios. Comezouno a facer esta semana, despois de que o pasado sábado o Goberno central o establecese como unha obriga para todas as comunidades autónomas. Ao tempo, o aumento significativo de casos en residencias como as xestionadas por Domus Vi en Vigo e Cangas, que a Xunta acabou intervindo como fixo esta semana con outra na Fonsagrada, levou ao Goberno galego a habilitar centros integrados, como os denominou, cos que alixeirar a carga de persoas infectadas nos centros con peores cifras.As persoas que viven en residencias que deron positivo na última semana foron supoñendo cada vez unha maior porcentaxe a respecto dos novos positivos entre o total da cidadaníaMalia esas e outras actuacións, como as desinfeccións que se veñen realizando, as residencias seguen a empeorar as súas cifras en comparación co resto da poboación. As persoas que viven en residencias que deron positivo na última semana foron supoñendo cada vez unha maior porcentaxe a respecto dos novos positivos entre o total da cidadanía, ata o punto de que no último día se converteron no grupo maioritario de novos casos. Ao tempo, se o domingo pasado os falecementos entre persoas que vivían en residencias supuña o 30% do total (66 fronte a 150 mortos do resto da poboación), este venres a porcentaxe se aproximaba xa ao 40% (125 fronte a 193).Nas residencias de persoas maiores hai xa 791 casos, e 76 en centros de discapacidade, aos que hai que sumar 365 traballadores dos dous tipos de centros sociosanitariosSegundo os datos divulgados pola Xunta este venres, nas residencias de persoas maiores de Galicia rexistráronse 791 casos, 46 máis que un día antes, aos que hai que engadir outros tres novos casos en residencias de discapacidade, nas que hai xa un total de 76. Os dous tipos de centros suman ademais 365 positivos entre o seu persoal. As algo máis de 1.200 persoas afectadas relacionadas con eses centros supoñen xa preto dunha cuarta parte da poboación total afectada en Galicia.Entre as residencias de maiores, a de Nuestra Señora de la Esperanza de San Rosendo, en Ourense, está á cabeza, con 105 casos. Por detrás, á residencia de Domus Vi en Cangas, con 96 casos, comeza a achegarse a de Domus Vi de San Lázaro, en Santiago, que na última xornada pasou de 82 a 92 casos. O maior aumento do último día rexistrouse na residencia Nuestra Señora de Fátima, no Barco de Valdeorras, que pasou de 30 a 62 casos confirmados.


Summary: Na provincia de Ourense, a máis afectada actualmente pola incidencia do coronavirus, establécese o terceiro peche perimetral. Así, elévase ao nivel tres de restricións aos concellos de Verín, Oímbra e Vilardevós. Nestes concellos tampouco se permitirán reunións de persoas non convivintes.

A Consellería de Sanidade decidiu limitar as reunións en toda Galiza a grupos dun máximo de cinco persoas debido á evolución da pandemia de coronavirus, unha restrición que en Santiago e na localidade veciña do Milladoiro endurécese até permitir só as reunións de persoas conviventes. Estas medidas foron adoptadas na reunión do comité clínico da tarde desta terza feira, 20 de outubro, serán publicadas no Diario Oficial de Galiza na cuarta feira, co que entrarán en vigor a partir da medianoite do quinta. A Consellería de Sanidade estableceu o nivel 2 de restricións en toda a Galiza, mentres que Santiago e Milladoiro pasan a nivel 3 de restricións de capacidade. Ademais, elévase ao nivel tres de restricións aos concellos ourensáns de Verín, Oímbra e Vilardevós, onde se estabelece unha redución da mobilidade perimetral.