Summary: A moratoria ás novas plantacións de eucalipto impostas pola Xunta da Galiza no marco do Plan forestal está a provocar un efecto chamada en toda a cadea do monte, debido á falta dun instrumento normativo que regule a súa aplicación. Mentres técnicos e produtores advirten dos riscos económicos e ambientais da actual situación, a superficie do territorio galego ocupada ilegalmente por eucaliptos supera as 250.000 hectáreas.

O anuncio dunha próxima suspensión das plantacións de eucaliptos, até decembro de 2025, naquelas áreas non poboadas por esta especie déixase notar no sector forestal. Asístese por tanto a un proceso de substitución das especies tradicionais, cun importante impacto na biodiversidade do bosque, acompañado dunha caída do prezo de certas producións como consecuencia das cortas masivas. A asociación ecoloxista Adega denuncia que "esta nova febre do eucalipto está a afectar nomeadamente o interior da Galiza, onde aínda se manteñen masas forestais autóctonas e bosques de especial valor ambiental e patrimonial, que agora están a ser parcialmente cortados, de maneira indiscriminada, para reconvertelos en eucaliptais". A diminución do valor de mercado de determinadas especies forestais é denunciada por parte dos produtores. A este respecto, o portavoz de Produtores de Madeira da Galiza (Promagal), Ramón Reimunde, sinala, en declaracións a Nós Diario, que "é unha barbaridade eliminar magníficas plantacións de piñeiro, que chegarán a valer moito para plantar, nitens [unha especie de eucalipto], que chegarán a valer moi pouco. Porque agora mesmo todas as empresas están a cortar a toda présa piñeiro no interior de Lugo para poder plantar nitens, até que chegue a moratoria e volvan os madeiristas cortar eucalipto á Mariña". Na mesma liña, Reimunde destaca que "o aumento de demanda de planta de eucalipto está a provocar o seu esgotamento nos viveiros, pois o anuncio da moratoria chegou xusto cando se iniciaba a campaña primaveral de plantación". O impacto da moratoria para as novas plantacións de eucaliptos anunciada polo Goberno galego merece diversas consideracións. "A moratoria en si non ten por que ser mala. Aquí hai moito eucalipto", afirma Reimunde, quen defende "algún tipo de compensación para aqueles produtores afectados pola decisión". "Se non hai biodiversidade o monte vai mal e esta é a conclusión á que chegamos persoas que levamos 50 anos plantando eucaliptos", reflexiona Reimunde, quen non dubida da necesidade de reconverter montes hoxe en día plantados con eucalipto en sitios equivocados, transformándoos en espazos que produzan madeira de valor. Unha moratoria "ficticia" A secretaria executiva de Adega, Belén Rodríguez, comenta a Nós Diario que se trata "dunha moratoria ficticia, que a día de hoxe non está a ter unha aplicación efectiva porque carece de regulamento e de orzamento". Ao tempo, destaca que a moratoria anunciada está a producir un "efecto chamada ou de rebote" e está "intensificando e acelerando as plantacións, tanto ilegais como legais, de eucaliptos, para ocupar a máxima superficie posíbel con esta especie antes de que se faga efectiva". Cualifícaa así de "medida, pero non a solución" e reclama "ordenar o monte, aplicar a lei e facer cumprila". Rodríguez destaca que a suspensión "chega tarde, cando a expansión do eucalipto na Galiza xa está descontrolada e ocupa preto de 600.000 hectáreas, é dicir, máis do duplo da superficie máxima que recollía o Plan forestal, até agora vixente para o ano 2032". Ao tempo, argumenta que "o anuncio da moratoria por parte da Xunta da Galiza, no canto de frear as ansias eucaliptizadoras dalgúns propietarios forestais, está a alentar a proliferación de novas plantacións mentres esta medida non teña unha aplicación efectiva". O técnico agroforestal Xosé Antonio Meixide considera a suspensión das plantación "un xesto envelenando precisamente para obter o efecto contrario do que se di pretender. A moratoria vai permitir adquirir a condición de eucaliptais a terreos que até agora non a tiñan". Meixide, cunha longa experiencia en asesoramento forestal, destaca que "unha parte da eucaliptización en determinadas zonas da Galiza está ligada aos incendios". Unha situación "alarmante" Meixide sinala que "no mundo forestal as decisión non son conxunturais, as empresas e os poderes públicos planifican a longo prazo. No caso da Galiza a quenda redúcese polos eucaliptos e muda o sentido da silvicultura". "A situación é alarmante e xa existe unha parte da sociedade que non está de acordo cun modelo forestal baseado no monocultivo que pode provocar un crack no mercado en calquera momento. É unha cuestión de tipo empresarial porque o piñeiro non ten prezo e as frondosas carecen de saída e de prezo", conclúe Meixide. O enxeñeiro forestal Xabier Bruña opina que "non hai especies boas ou malas, hai xestión forestal boa ou mala, e aquí non hai boa xestión forestal porque falla a planificación. A min dáme a risa coa palabra moratoria porque se está xogando cun concepto que non ten o aval da realidade nin do coñecemento. Improvísase e xógase a curto prazo cando necesitamos outro tipo de decisións. Precísase dunha planificación participada polo conxunto da sociedade, onde pactemos entre todos cantos eucaliptos precisamos e onde imos autorizalos". Bruña defende un novo modelo forestal que xere máis valor engadido. "Galiza produce o 50% da madeira en rolo e o 40% da madeira serrada e só representa o 13% do volume da facturación e o emprego do sector forestal e o 10% do número de empresas forestais do Estado", afirma Bruña, quen salienta que "a práctica totalidade de eucalipto ou piñeiro que se produce na Galiza é destinado a triturar, ben para celulosa ben para taboleiro". Ao tempo sinala que "o monocultivo reproduce un modelo de desenvolvemento colonial" e defende que "urxe diversificar as plantacións para introducir elementos que xeren valor". 'Fóisenos a man plantando eucaliptos' "Fóisenos a man plantando eucaliptos polo seu bo prezo e pola súa quenda reducida de 15 anos, moi inferior ao do resto das especies". Quen así fala é Ramón Reimunde, que entende que "ao haber tanta produción, está baixando o prezo". "Onde se tiña que pór xa se puxo, eu quéroo en sitios axeitados, non en vales e veigas", di. Porén, considera que "o eucalipto como investimento merece a pena e cada 18 anos unha hectárea produce 300 toneladas, polo que os seus rendementos son maiores que o do piñeiro ou o das frondosas. A día de hoxe non temos unha plantación máis rendíbel na Mariña".


Summary: Hoxe morreu por volta das 07.00h en Vigo, e logo dunha longa enfermidade, Agustín Fernández Paz, o autor máis querido da nosa literatura, o máis traducido a outras linguas e un dos máis vendidos. Esta quinta feira 13 de xullo, terá lugar un acto na súa memoria no Tanatorio de Pereiró (Vigo).

Non esaxeramos cando dicimos que Fernandez Paz é posiblemente un dos personaxes máis aprezados da nosa cultura, tanto pola súa bonhomía como polo seu compromiso inquebrantable coa lingua, coa cultura galega e con todas as causas xustas do planeta. En 2012, a asociación ProLingua, da que formaba parte, organizou unha homenaxe nacional moi concorrida na súa honra. Foi recoñecido con múltiples premios e recoñecementos, tanto a nivel nacional como internacional. Tamén con algúns que mesmo rexeitou, como foi o caso do Premio da Cultura Galega das Letras de 2010, que declinou por mor da política en contra do galego levada a cabo pola institución que llo concedía, a Xunta de Galicia, que viña de promulgar o tristemente famoso Decreto do Galego. Hai pouco, ao fío da inauguración da presenza galega na Feira de Bos Aires, afirmaba: "Comprendo que Feijoo ten que estar nesa foto (...). Mais non debemos esquecer que o señor Feijoo é o primeiro responsable dos ataques feroces contra a lingua e cultura galegas, especialmente eficaces durante a campaña previa e a súa primeira lexislatura". Extensa obra Autor dunha extensa obra, 67 libros, maiormente no ámbito da literatura infantil e xuvenil, Fernández Paz tamén ten publicado ensaio e libros divulgativos, especialmente relativos ao mundo da lingua e da normalización, no que estaba moi implicado. Rexeitou o Premio da Cultura Galega das Letras de 2010 por mor da política en contra do galego levada a cabo pola institución que llo concedía, a Xunta de Galicia, que viña de promulgar o Decreto do Galego. 'Cartas de inverno' (Xerais, 1995), o seu libro máis vendido, está a piques de chegar aos 100.000 exemplares só en galego. Xerais, a súa editorial de sempre, proxecta lanzar unha edición especial da que é a súa obra de ficción máis vendida (e a segunda en toda a literatura galega, só por detrás de 'Memorias dun neno labrego', de Neira Vilas). O autor máis traducido Agustín Fernández Paz (Vilalba, 1947 - Vigo, 2016) é tamén o autor máis verquido a outros idiomas da literatura galega, con 115 traducións a 16 linguas diferentes, segundo datos de Iolanda Galanes, investigadora do proxecto Bitraga da UVigo. Ten preto de 50 traducidas para o español, máis de 30 ao catalán, unhas 20 ao euskara, e tamén ao asturiano, portugués, francés, árabe, coreano, italiano, inglés, búlgaro, bretón e esloveno, entre outras. Os fíos da vida A Agustín gustáballe dicir que "todas as historias se tecen cos fíos da vida", que é ademais o subtítulo da súa web e tamén a frase que elixiu para definirse no Twitter despois de "Vivo en Vigo e escribo libros". Nun pequeno texto autobiográfico da súa web explícao así: "Todos os libros que escribín, coma as tramas dunha tea, están feitos combinando os fíos da miña vida. Calquera persoa que os lese e coñeza a miña biografía atopará un paralelismo constante entre as dúas realidades. Unhas veces máis enmascarada que outras, a vida de calquera escritor discorre por baixo das súas obras". 'Cartas de inverno' está a piques de chegar aos 100.000 exemplares vendidos só en galego. Xerais proxecta unha edición especial para celebralo. E tamén se define do seguinte xeito: "Diría que son unha persoa que atopa pracer en inventar historias e contalas por medio da escritura. Un contador de historias, aínda que isto sempre debería colocalo en segundo lugar, porque o que de verdade me gusta é ler o que escriben outras persoas. E ler e escribir, como ben sabemos, son as dúas caras dunha mesma moeda. As historias, os libros: o fío invisible que nos une a todas as persoas do planeta". Galardóns Os seus libros obtiveron numerosos premios, tanto a nivel galego como internacionall (Merlín, Lazarillo, Edebé Xuvenil, O Barco de Vapor…). Foi recoñecido dúas veces como o mellor autor do ano e recibiu en dúas ocasións o premio ao mellor libro de LIX do ano, que concede a Asociación de Escritores en Lingua Galega. O seu libro 'O único que queda é o amor' obtivo en 2008 o Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil que concede o Ministerio de Cultura de España. É o autor da literatura galega máis verquido a outros idiomas, con 115 traducións a 16 linguas diferentes. Foi designado catro veces ao Astrid Lindgren Memorial Award, nos anos 2008, 2009, 2010 e 2013. Varias obras súas foron incluídas no Catálogo White Ravens da International Youth Library de Múnic. E en 2011, foille outorgado en México o VII Premio Iberoamericano SM de la Literatura Infantil y Juvenil, en recoñecemento á súa traxectoria literaria. E a OEPLI acordou designalo como candidato español ao Premio Andersen 2012. En xaneiro do ano 2013, foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Vigo. Perito e mestre Fernández Paz estudou para perito industrial mecánico na Laboral de Xixón, e tamén era mestre e licenciado en Ciencias da Educación. Como docente traballou durante máis de trinta anos, nos distintos niveis do ensino primario e secundario. Alén disto, desenvolveu unha ampla actividade teórica e divulgativa, centrada en temas como a promoción da lectura, a didáctica da lingua ou a normalización da lingua galega nos ámbitos escolar e social. Tamén tivo un papel relevante na elaboración de materiais didácticos de lingua e literatura. Capela ardente A capela ardente será instalada na Sala 9 do Tanatorio de Pereiró (Vigo) a partir das 17.00h. Así mesmo, mañá terá lugar un acto na súa memoria no Salón de Actos do propio Tanatorio a partir das 19.00h. O corpo será incinerado e os seus restos trasladados a Vilalbra, a súa vila natal, onde se atopa soterrada a súa familia.


Summary: A Deputación promove a incorporación de espazos de Caldas, A Illa de Arousa, O Grove, O Rosal, Silleda e Soutomaior a Industriana, a través do que se promoverá o turismo industrial e se afianzará a súa conservación e estudo.

O Museo da Conserva da Illa de Arousa, o Museo da Salga do Grove, o Muíño de Cobián de Silleda, a antiga fábrica de Carburos Laforet de Soutomaior, a antiga fábrica da luz de Segade de Caldas de Reis e os muíños do Folón e do Picón, no Rosal formarán parte da rede Industriana. Trátase dunha rede europea de patrimonio industrial nacida no ano 2015 e da que forman parte espazos de España, Italia, Bélxica, Malta e Hungría co obxectivo de promover o turismo industrial, centrándose en contornas do rural, e afianzar a súa conservación e protección, intercambiando experiencias e información e accedendo a convocatorias da UE. A Deputación de Pontevedra impulsa a incorporación a Industriana destes seis bens patrimoniais da provincia. Os seis espazos serán sinalizados a través dun panel da E-Faith (Federación Europea de Asociacións do Patrimonio Industrial e Técnico) asociado a un código QR que contén múltiples idiomas e información e contidos multimedia. A presidenta provincial Carmela Silva, manifestou a vontade de que outros concellos se sumen a estes primeiros seis, sempre que teñan menos de 20.000 habitantes e conten con recursos susceptibles de incorporarse á rede e cumpran os requisitos establecidos por este proxecto europeo. Silva explicou que esta iniciativa está ligada á campaña de promoción turística impulsada este ano baixo o lema "Somos historias". A través desta campaña, enmarcada no Ano Europeo do Patrimonio, "estamos a divulgar todos os aspectos patrimoniais da nosa provincia, dende o arqueolóxico, ao cultural, etnolóxico, natural e, tamén, o industrial". Na actualidade, xa forma parte de Industriana a antiga factoría de Conservas Albo en Vigo. No resto do Estado Español tan só Aragón, cunha ducia de espazos, e Andalucía con un, contan con elementos dentro desta rede europea. Dende o ano 2002 funciona a Asociación Galega do Patrimonio Industrial (BUXA), que na súa web ten rexistrados un total de 511 bens patrimoniais industriais, distribuídos por todo o país: 242 na provincia da Coruña, 187 en Pontevedra, 59 en Lugo e 23 en Ourense. Nesta relación hai dende muíños (de río, de mar e de vento), fábricas de curticos, conserveiras, de papel, de vidro, de cerámica, de fariñas, estaleiros, ferrarías, minas, serradoiros de madeira, embotelladoiras de auga, cetarias ou centrais hidroeléctricas.


Summary: O Consello das Mareas ignorou este domingo o mandato expresado polas bases na consulta de xaneiro. No máximo órgao da confluencia fraguouse unha alianza entre o sector pro-villarista de Máis Alá e as correntes organizadas Somos Quen e Queremos Participar. A candidatura Máis Alá tal e como concorreu ás primarias xa non existe.

O mandato das bases da confluencia nas primarias de xaneiro era nidio: maioría clara para Máis Alá (58,66 por cento dos votos) e o respaldo a un Documento Político que estabelecía unha portavocía coral -dúas mulleres e un home- e tornaba incompatíbeis para o cargo orgánico máis relevante os portavoces do Parlamento galego e Congreso dos Deputados, Luís Villares e Antón Gómez-Reino. Foi o Plenario do 17 de decembro de 2016 -realizado en Compostela- o que decidiu que nas primarias as candidaturas en liza apresentasen unhas teses políticas. "As candidaturas deberán presentar xunto coa lista de candidatas un documento político que conteña unha proposta de liñas de actuación no Consello. Así mesmo, conterá unha proposta de composición da coordinadora". Este é o teor literal do aprobado pola militancia da confluencia no plenario de decembro. En congruencia con iso, a candidatura Máis Alá, liderada por Luís Villares, apresentou unha proposta concreta de Documento Político. Foi referendada pola maioría das bases e, portanto, pasou a ser texto oficial da confluencia. E que di o documento a respeito da lideranza orgánica? Pois basicamente estabelece que -"segundo os acordos do 30X", en alusión á asemblea da confluencia de 30 de xullo de 2016- as "voceirías" teñen que ser "colexiadas, paritarias e rotatorias". "Non terán un sentido xerárquico ou de dirección, simplemente deberán ser unha función, non separada doutras que lle correspondan ás persoas que as detenten, senón complementarias a outras funcións que teñan atribuídas, que exercerá quen lle corresponda por quenda e que quedará conformadas por dúas mulleres e un home", engade o Documento Político disponíbel na web de En Marea. O Documento Político de Máis Alá estabelecía que segundo os acordos da asemblea constitutiva da confluencia as portavocías teñen que ser "colexiadas, paritarias e rotatorias" E por se ficaba algunha dúbida, o documento acrecenta: "Os portavoces de En Marea no Parlamento de Galicia e no Congreso dos Deputados formarán parte, con voz e sen voto, do Consello das Mareas e na Coordenadora, onde non ostentarán ningunha das tres portavocías, que serán ocupadas por dúas mulleres e un home". É evidente que a decisión adoptada este domingo polo Consello das Mareas viola o contido literal do documento e, portanto, o acceso de Luís Villares á portavocía orgánica da confluencia faise de costas viradas ao votado polas bases na consulta de xaneiro. Como se chega a esta situación? Hai que partir da idea de que o Documento Político foi froito dunha solución de compromiso entre os dous blocos que constituíron a candidatura Máis Alá, o que gravita arredor da Marea Atlántica e dos sectores de Podemos referenciados por volta de Antón Gómez-Reino e o que se articula na contorna de Luís Villares, unha corrente significativa de Anova (encabezada polo líder histórico Xosé Manuel Beiras) e a dirección oficial de Podemos na Galiza, con Carmen Santos ao fronte. O Documento Político foi froito dunha solución de compromiso entre os dous blocos que constituíron a candidatura Máis Alá Nen Villares nen Beiras aceitaron de facto esa solución de compromiso -a dunha dirección colexiada e plural, un triunvirato con dúas voces femininas e unha masculina- e xa desde os primeiros compases do proceso deixaron ver que aspiraban a que a portavocía non fose coral, senón unipersoal e que recaíse na figura do portavoz do grupo parlamentar. Na contorna de Villares até se chegou a constituír unha corrente propia, Marea Aberta, cohesionada arredor da postulación do ex xuíz como líder da organización. A tensión entre dos dous blocos de Máis Alá foi in crescendo durante as últimas semanas, até que estourou hai apenas uns días cando un grupo de militantes tan referenciais como Iago Martínez, Gladys Afonso ou Rafa Dopico asinaron un escrito en que denunciaban o bloqueo do Consello das Mareas -que non se reunía desde o 28 de xaneiro-, demandaban a súa inmediata convocatoria e falaban de "pasividade" e "inacción" pondo indisimuladamente no albo Luís Villares como responsábel dunha sorte de deriva institucionalista da confluencia. En xaneiro, as candidaturas non só apresentaban un documento político, senón que tamén propuñan ás bases unha lista de once membros para conformar a Coordenadora (executiva). Pois ben, dos 11 membros propostos por Máis Alá só catro fican agora acarón de Luís Villares. Son Victoria Esteban, Xosé Manuel Beiras, Sara Torreiro e Ana Seijas. Os outros sete engrosan agora un novo sector crítico: Gladys Afonso, Iago Martínez, Noemi Prados, Javier Octavio de Toledo, Pedro José Rodríguez, Rafa Dopico e Borja San Ramón. Dos 11 membros propostos por Máis Alá nas primarias de xaneiro para conformar a executiva só catro fican agora acarón de Luís Villares Deses 11 nomes só tres estarán finalmente na Coordenadora: Victoria Esteban, Sara Torreiro e Ana Seijas. Beiras non aparece por vontade propia. Os sete críticos fican fóra. Os outros tres nomes de Máis Alá na Executiva serán finalmente Luís Villares -que non estaba na proposta votada polas bases, ao ser incompatíbel en función do documento político da súa propia candidatura-, Gonzalo Rodríguez e Elena Cores. Completan a dirección Iria Morgade, María Esther Duro e Alfonso Diz -por Somos Quen- e Consuelo Martínez e Mario López Rico -por Queremos Participar. A Coordenadora respeita así a proporcionalidade pura dos resultados das primarias e fica constituída con 6 membros de Máis Alá (agora todos villaristas), 3 de Somos Quen e 2 de Queremos Participar. A chave do asunto é que Villares podía romper con parte da súa propia candidatura porque contaba co apoio de Somos Quen e de Queremos Participar. Dito doutro xeito, a ruptura no seo de Máis Alá deu lugar a unha reconfiguración das posicións no seo da dirección arredor de Villares. Este, no canto de apostar en solidificar a súa entente coa Marea Atlántica de Xulio Ferreiro e o Podemos de Antón Gómez-Reino, ollou para SQ e QP. O prezo a pagar, virar en letra morta o votado polas bases. Villares podía romper con parte da súa propia candidatura porque contaba co apoio de Somos Quen e de Queremos Participar En todo caso, a situación é moi complexa, os equilibrios, precarios e a evolución a meio e curto prazo, verdadeiramente imprevisíbel. As redes arderon estas últimas horas con declaracións dos críticos a Villares. Rafa Dopico, este mesmo domingo, chegou a afirmar: «O acordo é nulo de pleno dereito e o que se aprobou é ilexítimo». O Consello das Mareas aprobou o nomeamento de Villares -e consecuentemente a desestimación do documento votado polas bases no que atinxe á elección da portavocía- por 18 votos a favor e 2 abstencións (a de Villares e a de Beiras). As e os críticos optaron por non votar. O seu portavoz, Rafa Dopico, alegou que tiñan dúbidas sobre a lexitimidade da decisión, mais que preferían non bloquear o funcionamento do órgao.


Summary: Montse Prado ve "criminal" o empeoramento do servizo de salvamento marítimo pola súa privatización e reclama unha comisión de investigación para esclarecer as causas do falecemento de Mercedes Veiga e estudar a política da Xunta na materia

"Estamos diante dunha política criminal, porque as decisións políticas que teñen como consecuencia a morte de persoas só poden ser cualificadas como de criminais". A voceira do BNG en materia de Pesca no Parlamento, Montse Prado, resume deste xeito as razóns que levan a formación a reclamar que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, acuda á Cámara para responder persoalmente pola morte de Mercedes Veiga, a percebeira de Oia que a pasada semana perdeu a vida a causa dun accidente laboral e despois de que o helicóptero de Salvamento Marítimo tardase 30 minutos en chegar, segundo a versión oficial, e 40, segundo as compañeiras da falecida e os sindicatos. Prado coida que non abondan as escuetas explicacións ofrecidas ante a prensa pola conselleira do Mar, Rosa Quintana, quen actúa "máis como delegada da empresa" privada que xestiona o servizo, Inaer, "que como membro dun Goberno que ten a obriga de defender os intereses dos galegos e galegas" e, máis concretamente, "das xentes do mar". A xuízo dos nacionalistas non é de recibo que a Consellería, mediante unha "resolución transitoria", poida "eximir a empresa de cumprir o contrato que ten asinado" dende o pasado 9 de novembro, permitíndolle "incumprir os tempos de resposta -fixados en 10 minutos-" e "non facer gardas presenciais, senón localizadas", isto é, que a tripulación dos helicópteros non teña que permanecer 24 horas nas bases. O Bloque censura que a Xunta lle permita á empresa concesionaria "incumprir" os tempos de resposta asinados por contrato "Son cuestións suficientemente importantes como para que o presidente do Goberno galego veña ao Parlamento dar explicacións", sinala a deputada, para quen ademais se fai impresindible a "dimisión da conselleira", xa que "é preciso asumir responsabilidades". Esas mesmas responsabilidades, di, deberan dirimirse tamén nunha comisión de investigación, dado que Quintana "xa dá por suposto", mesmo "antes de abrir a investigación" interna anunciada polo propio Feijóo, "que non vai rescindir o contrato" con Inaer. Non obstante, a voceira do Bloque non cre que a comisión se deba cinguir unicamente ao sinistro de Oia. Nela, di Prado, tamén deben "analizarse todas as consecuencias das políticas da consellería e do Goberno" en xeral que "poñen en risco a vida das xentes do mar". Neste sentido, di, cómpre poñer o foco sobre a propia privatización do salvamento, pero tameń sobre o cobramento de taxas por ese mesmo servizo e a "eliminación do seguro de accidentes". Se a traballadora falecida en Oia "morrese hai dous anos, a súa familia tería dereito a unha indemnización e a súa filla, a unha bolsa de estudos". "Coa eliminación do seguro" decidida pola Xunta "non teñen dereito" a ningunha destas prestacións.


Summary: Eira Losada, youtubeira galega, leva máis de cinco anos coa súa canle Nubes baixo ti. Losada conta a súa experiencia na plataforma e opina sobre a importancia do uso do galego nas diferentes redes sociais. Ademais, defende a necesidade de crear iniciativas normalizadoras da lingua como o concurso Youtubeiros, cuxa última edición está a experimentar moito éxito, e fala do futuro do galego nas redes. Losada expón que "queda moito por avanzar, pero estamos no bo camiño".

Avante Pouca Que foi o que a animou a crear unha canle en Youtube?Decidín crear unha canle porque consumía moito contido en Youtube e porque sempre me gustou o tema de gravar vídeos. O obxectivo sempre foi crear contido que a min me gustase. Fago vídeos moi diversos pero os que máis me gustan son os de recomendacións de libros. Ademais, decidín levala en galego porque é a miña lingua e non a ía cambiar nos vídeos. Cando comecei case non había contido na rede en galego e debemos reivindicalo. Daquela só tiña 50 seguidores pero estes últimos anos fun medrando porque a xente comezou a consumir máis vídeos en galego. Hai un par de anos a súa presenza era case inexistente, pero agora están a nacer moitas canles novas que empregan a nosa lingua. Queda moito por avanzar, pero estamos no bo camiño. Avante Media Aínda que a presenza do galego nas redes estea aumentando, pensa que segue habendo impedimentos á hora de chegar a máis xente? A realidade é que os vídeos en castelán non só chegan ao público español, senón tamén a toda Latinoamérica. O problema cos vídeos en galegos é a existencia dunha barreira que provoca que este contido non chegue ao público portugués e viceversa. Ese é un grande impedimento, o tema do público. Por outra parte, unha realidade bastante habitual na Galiza é que se adoita buscar na rede en castelán. Por desgraza eu tamén me inclúo. Cando buscamos unha receita, un libro, ou mesmo un vídeo dunha temática concreta en Youtube, tendemos a buscalo en castelán porque inconscientemente pensamos que non vai estar en galego. Penso que é algo que debemos cambiar para dar pé á creación de máis contido na nosa lingua. Como ve o panorama actual do galego nas redes? Penso que mellorou moito nos últimos anos. No que a min respecta, noto que os meus seguidores subiron porque hai máis xente que consome Youtube en galego. Isto vén dado en gran medida polo proxecto Youtubeiros, que foi fundamental. Trátase dun concurso cuxo obxectivo é dinamizar o uso da lingua nesta plataforma. A primeira edición foi en 2016 e eu levo participando nel desde entón. De feito, gañei un dos premios o segundo ano. Pero o desta edición de 2020 está a ser xenial: moreas de canles novas, moitísimos vídeos... É xenial que se estea creando tanto contido en galego. Penso que estas iniciativas son moi necesarias para animar as persoas a empregar o galego nas distintas plataformas que están aparecendo. Os concursos chaman moito a xente e funcionan moi ben. Avante Toda Que lle diría a quen queira crear unha canle en Youtube? O primeiro, recomendaríalle facela en galego. O básico é ser unha mesma, é o que atrae a xente. Se esa persoa fala habitualmente en galego, non debería cambiar de lingua para facer os vídeos. O que se precisa no Youtube é que se traten temas de todo tipo e que haxa vídeos diferentes. O feito de falar en galego non implica ter que facer vídeos sobre o galego. Quero dicir, o uso da lingua non ten que ser unha categoría. Trátase de poder ver en galego o mesmo contido que existe en castelán. Ese debe ser o obxectivo, e penso que se está conseguindo. Creo que as redes sociais son unha ferramenta moi boa para a normalización da lingua entre as novas xeracións. Serven para demostrarlles que a nosa lingua é igual de válida e que pode estar presente en calquera ámbito. Xa comeza a haber variedade no Youtube galego, eu podería recomendar moitas contas. Agora co tema do concurso, ao meter o cancelo #youtubeiros, aparecen todos os vídeos. É unha moi boa forma de coñecer novo contido en galego.


Summary: Dende hai tempo, a Presidencia do Parlamento retira do Diario de Sesións as expresións da oposición que considera inconvenientes. A consecuencia práctica é un cercenamento dun anaquiño da historia política do país.

O "neuralizador" foi un dos elementos do filme Men in black (1997) que mellor gravados quedaron no imaxinario colectivo. Na adaptación cinematográfica da banda deseñada de Lowell Cunningham e Sandy Carruthers os axentes interpretados por Tommy Lee Jones e Will Smith utilizaban este trebello para, cunha caste de luminoso lóstrego, borrar a memoria da persoa que tivesen diante, evitando así que lembrase o seu contacto cos extraterrestres. Ese borrado é o que, en pequenas doses, se está a producir dende hai un tempo no Pazo do Hórreo, sede do Parlamento de Galicia. Dende o inicio da lexislatura tanto a presidenta da Cámara, Pilar Rojo, como os deputados do PP aos que lles corresponde dirixir as diferentes comisións amósanse especialmente estritos ao regularen as expresións que os representantes da oposición poden ou non utilizar nos seus discursos. Así, se un representante de PSdeG, AGE, BNG ou o Grupo Mixto lanzan unha acusación, un cualificativo ou se dirixen ao Goberno nun ton que a Presidencia considera inconveniente, o deputado ou deputada de que se trate é apercibido e, ademais, as súas verbas fican "retiradas" do Diario de Sesións, documento concibido, cando menos ata agora, para certificar todo canto se di nos debates parlamentarios. Sen este diario, antes elaborado grazas ao labor das xa desaparecidas taquígrafas e actualmente composto a partir da transcrición de gravacións, sería imposible, por exemplo, coñecer a literalidade dos tensos debates sobre a capitalidade de Galicia ou o xeito en que Mariano Rajoy actuou nos días de tensión pola moción de censura contra o Goberno Albor. Os textos do Diario de Sesións son os que permiten coñecer tamén como, máis recentemente, se desenvolveron os acontecementos cando Manuel Fraga esvaeu en plena tribuna, ou como Alberto Núñez Feijóo ironizaba coa posibilidade de que o presidente Touriño estivese "obsesionado" cun membro do seu Goberno. Moi seguramente, esas recompilacións sustentaron tamén algunha das pesquisas de Rafael López Torre para elaborar o libro oficial sobre o trixésimo aniversario do lexislativo galego. A consecuencia práctica é un cercenamento dun anaquiño da historia política do país Dadas as novas restricións, quen no futuro se dirixa ao Diario de Sesións non poderá saber, por exemplo, que integrantes da oposición parlamentaria na novena lexislatura autonómica cualificaron o actual Goberno de "ilexítimo". Tampouco que representantes do partido que sustenta o Executivo lanzaron definicións de calibre groso sobre o resto de grupos ou que hai quen considera un "corrupto" ao presidente e os recortes, "un saqueo ao pobo galego". Alén do grao de acordo, desacordo ou mesmo absoluta contrariedade que as palabras de calquera membro do Parlamento poidan xerar nas forzas políticas, no Goberno, na oposición ou no pobo en xeral, o certo é que todas estas palabras, ben, regular ou malsoantes, dixéronse. Con independencia de que a Presidencia considere que, ante determinadas expresións, é imprescindible apercibir a quen as pronuncie, a única consecuencia práctica do neuralizador parlamentario é un cercenamento dun anaquiño da historia política do país que, se cadra, alguén quere repasar, describir, loubar con adoración ou criticar salvaxemente no futuro. Seguir lendo en Propósito de emenda, o espazo de crónica política no Obradoiro de Praza Propósito de emenda, crónica política no Obradoiro de Praza


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza vén de fallar que a CRTVG vulnerou o dereito á folga o pasado 19 de decembro. Ademais, o alto tribunal declara nula "a decisión empresarial de substituír" unha traballadora e mais o mantemento da emisión do programa O Tempo nesa xornada.

A resolución declara vulnerado o dereito a folga do órgano de representación dos traballadores como instancia convocante do paro do 19 de decembro de 2018. E condena o ente público a lle aboar 6.251 euros de indemnización. Aínda cabe recurso. A sentenza desestima os argumentos da empresa no referido á substitución da presentadora do Tempo, que secundaba a protesta, pola coordinadora do departamento do Tempo, que non facía folga. A maxistrada expón que a citada coordinadora fixo eses labores fóra da súa quenda de traballo e que as dúas empregadas ás que lle podería corresponder facelo apoiaban o paro. Ademais, o cadro nominativo do persoal de servizos mínimos non incluía O Tempo. No que respecta ao naufraxio do buque Sin Querer Dios e que a compañía tamén usou como xustificación do que a acusación entende como "esquirolaxe interna", a sentenza recolle que a noticia chegou á redacción antes das dúas do mediodía. "Ben puido facer referencia a ela o Telexornal Mediodía, que si estaba incluído nos servizos mínimos". O ente aducira que a emisión do Tempo dese 18 de decembro se "limitara a dar información do naufraxio e do estado do mar e a súa previsión para as seguintes horas", o que, segundo o fallo xudicial, non foi certo. Esta é a segunda sentenza contra a CRTVG por vulnerar o dereito fundamental de folga. A anterior, fallada en abril do pasado ano, debeuse á actuación da compañía na folga feminista do 8 de marzo de 2018.


Summary: Racha a dupla fundadora de Podemos. Monedero abandona a dirección do partido e exterioriza un claro divorcio político con Iglesias.

Podemos comezou criticando os vicios do que chamaba a "casta" e acabou caíndo nalgúns deles, veu dicer esta mañá, nunha entrevista en Radio Cable, Juan Carlos Monedero, ideólogo e fundador da formación emerxente. "O contacto permanente con aquilo que queremos superar, pois ás veces [fai] que nos parezamos a aquilo que queremos substituír", dixo Monedero, antes de acrecentar que "Podemos cae nese tipo de problemas porque deixa de ter tempo para se reunir cun pequeno círculo, porque é máis importante un minuto en televisión ou é máis importante aquilo que te suma á estratexia colectiva...". Para Monedero, Podemos está en trance de se converter nunha sorte de maquinaria eleitoral, o que a levaría a "sermos reféns do pior do Estado, da súa condición representativa". Xa na terza feira, Monedero, en declaracións a El País, anunciara a súa intención de se afastar da primeira liña orgánica do partido para "regresar á reflexión". Monedero lamenta que agora sexa máis importante "un minuto en televisión" do que se reunir "cun pequeno círculo" Agora pide tamén ao partido que "volva ás orixes". Foi Pablo Iglesias, o seu contra-parte destes meses de fulgurante crecimento nos inquéritos -truncado nas últimas semanas pola aparición de Cidadáns-, quen, por volta das 18 horas, anunciou o abandono de Monedero dos seus cargos na dirección do partido [ocupaba o cargo de secretario de Programas]. Iglesias non partilla as críticas de Monedero á evolución de Podemos, mas mesmo así afirma que o "seu aguillón crítico" é "importante para nós". Monedero protagonizou hai un par de meses unha polémica pública após terse visto obrigado a presentar unha declaración complementar ante Facenda ao non ter declarado en primeira instancia a efeitos do IRPF os ingresos que unha súa empresa de consultoría política obtivo de distintos estados latinoamericanos [tributara, si, por sociedades, acolléndose a un tipo fiscal menos gravoso]. As críticas de Monedero teñen a ver co descontentamento que nos sectores máis rupturistas de Podemos está a producir a deriva dun Pablo Iglesias que nas últimas semanas se ten visto con Felipe VI e ten feito profesión de fe socialdemócrata.


Summary: A última intervención no Parlamento español para falar do tema data de agosto do pasado ano. O BNG insiste na súa petición de que compareza canda os responsábeis de Adif e Renfe e acusa a PP e PSOE de querer pechar o tema "como se nada pasase".

Cando se suceden os datos, informes e decisións xudiciais que apuntan a posíbeis responsabilidades públicas na catástrofe ferroviaria de Angrois, por mor de non se implementar as medidas de seguranza suficientes, cúmprense xa nove meses desde a última comparecencia da ministra de Fomento para dar explicacións sobre o tema. Así o denunciou o BNG, que por boca da súa deputada no Congreso, Rosana Pérez, cualificou "de todo inxustificábel e vergoñento que a Ministra e os máximos responsábeis de Adif e Renfe non comparezan na Cámara baixa para dar explicacións sobre a evidente rebaixa de seguranza no tramo ferroviario Ourense-Santiago". Para Pérez a imputación de once cargos da anterior dirección de Adif sería o "botón de mostra de que estamos ante responsabilidades políticas que se deben depurar". O BNG leva meses reclamando explicacións na cámara baixa Aliás, censurou a reacción de Ana Pastor perante o encausamento dos exresponsábeis de Adif. A ministra declarou nesa altura diante dos medios de comunicación que o Goberno "só ten por obxectivo saber a verdade". O que en opinión da deputada do BNG é "cando menos unha tomadura de pelo" e cuestionou a colaboración do executivo español coa xustiza lembrando que se recorreron as imputacións anteriores a cargos de Renfe e Adif. Críticas tamén ao PSOE O Bloque demandou en varias ocasións nos últimos meses esas comparecencias que porén, inda non se produciron. "Silenzo absoluto é a estaratexia do PP, despois de bloquear conxuntamente co PSOE a Comisión de Investigación que pedimos en incontábeis ocasións" denunciou a deputada. Unha negativa que poría en evidencia que "tanto PP como PSOE queren pechar un dos maiores sinistros ferroviarios do Estado como se nada pasase".


Summary: A matanza de Charleston reabre, por enésima vez e como sempre após un suceso deste tipo, o debate sobre posesión de armas en Estados Unidos. Unha ampla maioría dos cidadáns é contraria a restrinxir a posesión nun país onde hai perto de 300 millóns de armas en mans privadas.

O informe do Arquivo da Violencia por arma de fogo de Estados Unidos estarrecen: no que vai do presente 2015, morreron por armas de fogo un total de 5.890 persoas, das cales 1.433 eran crianzas e moz@s, segundo os dados que ofrecen na súa web. Iso vén sendo 9 nen@s e adolescentes mort@s por armas de fogo cada día, unha cifra dificilmente dixeríbel por moito que a posesión de armas estea amparada pola segunda emenda da Constitución de 1787. No que atinxe a ferid@s por disparos, nestes meses rexistráronse máis de 23.000 persoas feridas. No que vai de ano morreron por disparos 314 menores de 11 anos, unha media de 2 cada día. Entre 12 e 17 anos, morreron por arma de fogo nestes meses 1.119 moz@s. A recente matanza de Charleston, onde un mozo supremacista branco -Dylann Roof, de 21 anos- asasinou a sangue frío a 9 afro-americanos nunha igrexa desta localidade de Carolina do Sur; reabre máis unha vez o debate en EUA sobre a posesión de armas. Emerxen de novo as voces, como as do presidente Obama, partidarias de limitar este dereito. Mais o verbo é ese, limitar, nunha prohibir. Unha maioría da poboación estado-unidense, segundo enquisas e sondaxes, son partidarias de introducir restricións na compra e posesión de armas. Mais unha maioría máis ampla é a favor de manter o dereito, rexeitando frontalmente prohibilo. Son 38 dos 50 estados de EUA os que permiten aos cidadáns portar armas. Estados Unidos é o país con maior número de armas en mans privadas: entre os seus 316 millóns de habitantes hai uns 60 millóns que acumulan por volta de 250 millóns de armas. A NRA (Asociación Nacional do Rifle) ten máis de catro millóns de afiliad@s, sendo o principal alicerce na defensa a ter e levar armas.