A Audiencia Nacional condenou nesta terza feira a sete anos e medio de prisión o francotirador que manifestou nas súas redes en 2018 o desexo de querer asasinar o presidente do Goberno, Pedro Sánchez. Mais, que une este integrante da extrema dereita e o reximento neonazi do Batallón Azov? Así é Azov, o batallón ao cal Zelenski cedeu a palabra no Parlamento grego Descendente de franquistas Manuel Murillo, natural de Terrasa e descendente dun alcalde franquista, mostrouse moi contrario á decisión do Executivo estatal de exhumar o cadaver do ditador Francisco Franco, para trasladalo fóra da basílica do Val dos Caídos. En numerosas ocasións, afirmou que a solución para evitar unha "guerra civil" no Estado español pasaba por asasinar Sánchez. Algo para o que el mesmo se propuxo. "Son un francotirador e con un tiro preciso acábase Sánchez antes de que afunda o Estado español" de todo. Rusia culpa a Ucraína dos asasinatos de Odessa, onde participaron neo-nazis En setembro de 2018 foi detido polos corpos e forzas de seguridade estatais, após aumentar a gravidade das súas ameazas, chegando a pedir axuda en varias ocasións para idear un plan que lle permitise achegarse ao presidente do Goberno español. No entanto, o tribunal que agora o condena admitiu que non existía como tal un plan deseñado para cometer o magnicidio, mais si que existía unha alta perigosidade, dado o arsenal de armas que Murillo gardaba na súa casa, con vinte armas incautadas pola policía, das que sete están prohibidas. Integrante dun partido neonazi Tal e como desvela o diario dixital Público, este francotirador converteuse en marzo de 2018 en integrante da Fronte Nacional Identitaria-Partido Nacional Socialista Obreiro Español (FNI-PNSOE), unha das organizacións neonazis nadas en Catalunuya após o referendo de independencia do 1 de outubro de 2017. Esta formación, dirixida polo exmilitar José Alberto Pérez Molina, conta nas súas filas con elementos extremo dereitistas de toda Europa, especialmente no este do continente, e está irmandada con outras organizacións neonazis europeas. Entre elas, existe unha gran relación coa extrema dereita europea, e en particular coas formacións filofascistas Pravyi Sektor e Svoboda, e o seu brazo militar, o Batallón Azov. Zelenski comparece no Parlamento grego xunto cun neonazi do Batallón Azov A relación entre o FNI-PNSOE e o Batallón Azov vai máis alá do puramente ideolóxico. A simpatía é tal, que mesmo comparten simboloxía, como se pode ver nos emblemas de ambos organismos, que teñen en común o Wolfsangel, un símbolo nazi que semella un N atravesado por unha liña vertical. Membros do Batallón Azov, nunha imaxe de arquivo (Imaxe: Nós Diario) Ademais, no rexistro do domicilio do francotirador condenado atopáronse varias armas que tamén emprega o Batallón Azov, así como outras que agora foron entregadas polo Goberno español ao exército ucraíno no contexto da guerra en Ucraína. Apoio económico do nazismo Após a detención do francotirador, o Frente Nacional Identitario comezou a recadar fondos para poder axudar cos custos procesais da defensa de Murillo. Zelenski nomea gobernador de Odessa un militar que comandou os bombardeos de Luhansk A formación neonazi chegou a difundir unha conta de PayPal e un manifesto entre os seus integrantes e as organizacións irmandadas para obter os recursos económicos necesarios para afrontar o xuízo.


Summary: A cantante vén de lanzar un reto viral co obxectivo de limpar de residuos os areais da Costa da Morte e de chamar a atención sobre o seu estado. "Non hai chapapote, hai isto por todas partes", di.

"Non hai chapapote nas praias marabillosas da Costa da Morte, hai isto por todas partes", diA cantante Belém Tajes (Vudú) vén de lanzar un reto viral co obxectivo de limpar de residuos as praias da Costa da Morte e de chamar a atención sobre o estado destes areais. Nun vídeo publicado en youtube, Tajes fai un chamamento a recoller anacos de rede de pesca ata xuntar 200 quilómetros, a distancia que separa Malpica de Fisterra."Levo tres días en Camariñas, en casa da avoa, e en dúas tarde de praia xuntei máis de 20 metros de anacos de rede verde. Non hai chapapote nas praias marabillosas da Costa da Morte, hai isto por todas partes", di.A ex-vocalista de Luar na Lubre chama a compoñer unha "liña verde" e así "chamar a atención para que isto acabe e que deixe de haber nas praias anacos de rede por todas partes: baixo os petóns, na area". "É unha vergonza", conclúe.A pasada semana anunciouse que 85 barcos pesqueiros galegos ían comezar a recoller os plásticos que atopasen no marA pasada semana anunciouse que 85 barcos pesqueiros galegos ían comezar a recoller os plásticos que atopasen no mar, nunha iniciativa que buscar reciclar eses residuos, converténdoos en fío para a súa utilización na produción téxtil. 14 das embarcacións pertencen ao porto da Coruña, 7 ao de Burela, 50 ao de Celeiro e os 14 restantes ao de Corme, sumando un total de 1.380 mariñeiros. De igual xeiro, o instituto BDRI -con sede no Grove- alertou da importante presenza de plásticos nas augas das Rías Baixas, tanto na superficie coma a máis profundidade.


Summary: Néstor Rego reitera a necesidade de que unha Comisión de Investigación analice os presuntos casos de corrupción ligados a Juan Carlos de Borbón e Felipe de Borbón, actual xefe do Estado. "Non investigar este tipo de condutas que afectan directamente á Xefatura do Estado é equivalente a amparalas e mesmo a lexitimar socialmente a corrupción", asegura o deputado.

O deputado do BNG, Néstor Rego, dirixiu unha pregunta ao Goberno estatal para coñecer as posíbeis actuacións que este estuda para investigar o presunto depósito de 1,7 millóns de euros nunha conta suíza realizada en nome do rei español emérito, Juan Carlos de Borbón. O diario El País revelou o 1 de maio esta información, sinalando que os cartos llos tería entregado ao Borbón o sultán de Bahréin, seguindo as declaracións realizadas polo propio Fasana no mes de outubro de 2018 ante a o fiscal helvético Yves Bertossa. O deputado nacionalista destaca nun comunicado que os feitos relatados polo xornal El País tiveron lugar en 2010, cando Juan Carlos Borbón exercía como xefe do Estado. E que o intermediario naquela operación e investigado xunto ao monarca pola xustiza suíza, que ten no foco á Fundación Lucum da que foi beneficiario o rei emérito, tamén estivo procesado no caso Gurtel. Rego lembra así mesmo as informacións sobre o presunto cobro por parte de Juan Carlos de Borbón de comisións ilegais relacionadas coa adxudicación dun tren de alta velocidade entre Medina e a Meca. Desa operación resultaría o depósito de 100 millóns de euros nunha conta suíza e logo destinado parcialmente á Fundación Lucum, radicada nas Bahamas. Nun comunicado oficial da Casa Real, o actual xefe do Estado e herdeiro do monarca emérito, Felipe de Borbón, recoñeceu o seu coñecemento desta situación desde hai un ano, renunciando á herdanza dos cartos en cuestión. O deputado nacionalista insiste en que a misiva acredita os feitos denunciados e lembra que Felipe Borbón tamén está relacionado con outra fundación con sede en Liechtenstein e xestionada por Álvaro de Orleáns, curmán de Juan Carlos I. O BNG, xunto con outras forzas políticas, solicitou unha Comisión de Investigación parlamentaria que esclarecese os presuntos casos de corrupción relacionados directamente coa xefatura do Estado e con Felipe de Borbón. Unha petición que foi denegada pola mesa do Congreso. "Desde o punto de vista do BNG", subliña Néstor Rego, "non investigar este tipo de condutas que afectan directamente á Xefatura do Estado é equivalente a amparalas e mesmo a lexitimar socialmente a corrupción". Por tanto, defendemos que é necesario investigar, tanto no ámbito político como xudicial para determinar as responsabilidades e consecuencias a que houber lugar". O deputado nacionalista reclama así mesmo a fin dunha institución "anacrónica e impropia dun sistema democrático" como é a monarquía. "Non é admisíbel en democracia unha xefatura do Estado vitalicia, hereditaria, que exerce 'pola graza de Deus' e, neste caso, sobre todo pola o ditador Franco", conclúe.


Summary: A hipótese da candidatura de Beiras ás eleccións galegas condiciona todo o debate en En Marea. Segundo puido saber Sermos Galiza, hai serias resistencias a que o veterano político sexa o número 1 á Xunta en largos sectores de Podemos e as Mareas.

"O problema con Beiras é que se ele quer, vai ser moi difícil dicerlle que non, entre outras cousas porque non hai tantos nomes cualificados como para lle facer fronte", afirma unha fonte de En Marea a Sermos Galiza. Segundo puido saber este meio -e embora o político de Brión ter manifestado en algunha entrevista recente que non pensa voltar a ser parlamentar-, Beiras manexa a hipótese de estender o seu epílogo unhas liñas máis até o ponto de se postular, mais unha vez, como candidato á presidencia da Xunta. Podemos cuestiona Beiras embora Pablo Iglesias manifestase apenas meses atrás que lle faría ilusión velo encabezar a candidatura para as xerais. "Non é o mesmo ser o símbolo dunha candidatura galega ao Congreso que apresentarse con 80 anos como eventual presidente dun goberno", consideran nos círculos de dirección da marca podemita. As resistencias a Beiras non só se detectan na contorna de Breogán Riobóo -que xa se pronunciou abertamente a prol de apresentar como candidata unha muller-, mais tamén nos ambientes máis próximos aos congresistas de En Marea. Nos acordos entre Anova, Podemos e IU que deron lugar á constitución da coligazón tripartita En Marea figuraba implicitamente a idea de que a candidatura para a Xunta sería para a formación liderada por Beiras Nos acordos entre Anova, Podemos e IU que deron lugar á constitución da coligazón tripartita En Marea figuraba implicitamente a idea de que a candidatura para a Xunta sería para a formación liderada por Beiras. Anova non abriu aínda formalmente o debate sobre as persoas a promover para pelexar pola presidencia do goberno galego, un obxectivo que -cos estudos demoscópicos na man, coincidentes todos en que o PP non está en condicións de alcanzar a maioría absoluta- estaría ao alcance da man. "Antes do verán non se vai tomar ningunha determinación", afirman as fontes de Anova consultadas. Non hai présa: "Primeiro hai que se pór de acordo no proxecto político, logo virá o asunto das persoas. O que si hai é un espazo eleitoral consolidado. Outra cousa é que a el se podan sumar a el outros axentes". Conceden, con todo, que "o de Beiras" (a súa hipotética candidatura) "sempre estará aí", aínda que salientan que "as súas propias palabras indican que fechou o seu ciclo no Parlamento [a diferenza do que ocorre no Congreso, para ser presidente da Xunta é conditio sine que non ter acta de deputado]". A opción dunha persoa independente Entre os sectores que cuestionan a candidatura de Beiras manéxase a hipótese de promover para cabeza de cartaz a algunha persoa independente de relevo e prestixio profisional e social. O obxectivo é que neste momento nos distintos segmentos organizados de En Marea non se ve ningunha candidatura clara. "Se non hai un referente alternativo claro, Beiras pode caer na tentación de dar o paso adiante, aínda que saiba que non conta coa simpatía de Podemos e de elementos das Mareas, nomeadamente da Atlántica", din as fontes consultadas por Sermos.


Summary: Adquire a rede de 110 oficinas de Caixa Geral no Estado, cunha clientela de 131.000 persoas. Antes fixérase coa rede de Deutsche Bank.

Abanca faise coa filial española do primeiro banco de Portugal, a Caixa Geral. A entidade presidida por Escotet adquire a rede de 110 oficinas desa entidade no Estado por 364 millóns de euros e gaña a súa carteira de clientes de 131.000 persoas. O Consello de Ministros portugués deu esta quinta feira luz verde á operación, derivada dos compromisos de privatización do executivo luso coa Unión Europea. Esta operación súmase á realizada por Abanca hai uns meses e mediante a cal adquiriu a rede de Deutsche Bank no Estado e Portugal. Estas dúas compras supoñen un aumento de 20% no volume de negocio, que pasa ser de case 83.000 millóns de euros.


Summary: Boiro non foi quen de logralo na penúltima xornada

A Liga Feminina do Trofeo Xunta da Galiza non coñecerá o nome da embarcación campioa da tempada 2021 até a última regata, logo de que Cabo da Cruz non tivese éxito este domingo na súa primeira oportunidade de selar o título na I Bandeira Feminina Heroínas de Sálvora Chapela non só impediu o alirón das de Boiro, se non que conseguiu no campo de regatas de Aguiño a súa segunda vitoria desta campaña. As outras dúas grandes triunfadoras na novena e penúltima xornada da Liga Galega de Traiñeiras foron foron Salgado-Perillo e a anfitrioa, Ribeira. As contas de Cabo para deixar sentenciada a Liga Feminina pasaban por conseguir no Barbanza dous puntos máis que Chapela, unha posibilidade que non tardou en comezar a esfumarse. A quenda de honra comezou moi igualada, e os dous equipos que encabezan a xeral e Salgado-Perillo marcaron o mesmo rexistro ao remate do primeiro dos seis longos. Porén, foi no segundo parcial cando o conxunto de Boiro se descolgou da loita polo triunfo, pois cedeu nove segundos respecto á Arealonga, que viraba un por diante das de Oleiros. O duelo entre Chapela e Salgado-Perillo rachouse no terceiro parcial. As de Redondela lograron unha diferenza de seis segundos e non deixaron de incrementar esa renda na segunda metade da regata, cruzando as boias de meta 14 segundos antes que a embarcación de Oleiros. Cabo non tivo opcións de mellorar o terceiro posto, finalizando a case un minutos das gañadoras (54"). A cuarta praza durante toda a quenda de honra ocupouna Tirán-Pereira, que no derradeiro longo tivo que recuperar oito segundos de desvantaxe en relación a Ribeira para evitar concluír na clasificación deste xornada por debaixo do equipo local. As anfitrioas impuxéronse con contundencia na serie inicial, pero, malia que Rianxo ía un segundo por diante na primeira virada, a tripulación que competía na casa fixo valer o factor campo. Ribeira tomou o mando no segundo longo e, no seguinte parcial, soltou Rianxo. Entre as dúas embarcación da comarca do Barbanza houbo 27 segundos de diferenza na meta. Polo contrario, as posicións que non variaron desde a primeira referencia foron as de Mugardos e Pobra, coas remeiras de Ría de Ferrol marchando sempre por diante das da Pobra do Caramiñal. As augas da Coruña coroaran ás campioas A falta dunha xornada para a conclusión da Liga Feminina, que se desenvolverá o vindeiro sábado, 28 de agosto, na apertura do Teresa Herrera, a clasificación xeral está liderada por Cabo, con catro puntos máis que Chapela. Entre as de Boiro e as de Redondela xogaranse a camisola amarela definitiva. A outra incógnita que se despexará na Coruña será a da terceira praza, logo de que Salgado-Perillo a recuperase a pasada fin de semana, adiantando por tan só un punto a Tirán-Pereira. Esta cita, que porá fin á Liga Galega de Traiñeiras deste ano, reunirá un total de 23 tripulacións masculinas e oito femininas, e abrirá coa regata do play-off, unha proba contra o reloxo na que participarán todos os barcos, divididos nas súas propias categorías, e que decidirá as e os participantes na regata clásica de tres millas con catro largos e tres ciabogas sobre babor, que terá lugar na mañá do domingo 29.


Summary: Marea Atlántica, PSdeG-PSOE e BNG instan a Xunta e Estado a revisar os convenios de 2004, que o protocolo declara vixentes e que significan a privatización da maior parte dos peiraos. Os populares non reciben apoios á súa proposta para que a cidade se una ao acordo asinado polo Goberno galego e o Ministerio de Fomento

O 7 de maio de 2017 ao redor de 4.000 persoas manifestáronse nas rúas da Coruña en protesta polo intentos de Goberno central e Xunta de Galicia de manter vixentes os convenios de 2004 para a privatizacións dos terreos do porto interior e a construción neles de milleiros de vivendas, áreas comerciais e hoteis. Un ano despois o pleno municipal da Coruña volveu expresar o seu frontal rexeitamento a unha proposta que o Partido Popular defende en solitario. Marea Atlántica, PSdeG-PSOE e BNG aprobaron unha moción que insta á Xunta de Galicia, o Ministerio de Fomento, a Autoridade Portuaria da Coruña e Puertos del Estado a deixar sen efecto o protocolo asinado o pasado 18 de abril e retomar "a proposta de diálogo e cooperación realizada polo Concello da Coruña para a constitución dun consorcio público". Marea Atlántica, PSdeG-PSOE e BNG instan a Xunta e Estado a revisar os convenios de 2004, que o protocolo declara vixentes e que significan a privatización da maior parte dos peiraos Aquel protocolo o que facía en esencia era reafirmar a vixencia dos convenios de 2004, incluídos os usos previstos para os peiraos, subliñando explicitamente a imposibilidade das administracións públicas de frear o proceso de desafectación dos terreos. A moción aprobada este luns, presentada por Marea Atlántica, insta a revisar os convenios urbanísticos de 2004 e pide acordar unha ordenación baseada "en equipamentos dotacionais e espazos libres, públicos, así como en usos produtivos portuarios, asegurando a titularidade e a xestión públicas do conxunto do borde litoral portuario". O pleno aprobou tamén outra moción, presentada polo PSdeG-PSOE, que solicita a convocatoria da comisión de seguimento do cumprimento dos convenios de 2004 sobre a reordenación urbanística dos peiraos da Coruña, unha comisión de seguimento na que participan todas as administracións. Foi rexeitada, pola contra, unha moción do PP que instaba ao Goberno municipal a adherirse ao protocolo asinado hai 15 días por Xunta e Goberno central. "En que despacho de San Caetano ou de Madrid se decidiu que eses terreos valían 20 millóns? Onde se decidiu que a Xunta se podía apropiar dos mellores terreos da cidade da Coruña?" (José Manuel García) No debate evidenciouse o rexeitamento xeral ao contido deste protocolo e tamén ás formas exhibidas polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo. José Manuel García (PSdeG-PSOE) criticou que "o señor Feijóo, como se A Coruña fose o seu cortijo" se presentase co ministro de Fomento "para asinar un protocolo que establece unha serie de premisas que baixo o noso criterio o único que van facer é prexudicar severamente á cidade". García denunciou a "deslealdade institucional" ao non convocar ao alcalde, o que cualificou de "desprezo a todos os coruñeses". "En que despacho de San Caetano ou de Madrid se decidiu que eses terreos valían 20 millóns? Onde se decidiu que a Xunta se podía apropiar dos mellores terreos da cidade da Coruña?", preguntouse finalmente. Pola súa banda, a voceira do BNG, Avia Veira, sinalou que o protocolo é "unha mostra máis de que o PP é un partido que funciona cun gran sectarismo e que ignora as preocupacións e a vontade real das coruñesas e coruñeses. Só lles interesan os titulares efectistas e un certo reparto do pastel". "O que sucedeu o outro día foi un insulto, é un insulto que unha administración pública poña cartos (20 millóns) para mercar uns terreos que xa son públicos", engadiu. Igualmente, Veira afeoulle ao Goberno municipal a non convocatoria dunha consulta popular sobre o futuro dos terreos e a non presentación dun proxecto de usos definitivo para eses terreos. "Terían vido coa mesma cara dura coa que viñeron?", preguntouse. "O que sucedeu o outro día foi un insulto, é un insulto que unha administración pública poña cartos para mercar uns terreos que xa son públicos" (Avia Veira) Na súa intervención, Martín Fernández Prado (PP) repetiu os argumentos xa expresados en moitas ocasións polo Partido Popular e polo Goberno galego, sinalando que o protocolo asinado non especifica usos para os terreos portuarios, esquecendo que o que fai o protocolo, de forma literal, e subliñar a vixencia dos convenios de 2004. Fernández Prado afirmou que a Marea Atlántica quere crear "un escenario ficticio de enfrontamento coa Xunta" e concluíu que "o que teríamos que facer sería agradecer esta xestión realizada por Xunta e Ministerio de Fomento". "Están tentando durmir un debate que estaba vivo na cidade. Só queren enredar o tema ata as eleccións" (Xiao Varela) Finalmente, o concelleiro de Rexeneración Urbana, Xiao Varela, repetiu as críticas de "deslealdade" e de "pacto de gravatas, de costas á cidadanía" e acusou ao PP "tentar adiar un problema que teñen ata despois das eleccións municipais". "Están tentando durmir un debate que estaba vivo na cidade. Só queren enredar o tema ata as eleccións", engadiu. Varela alertou de que "o que pretenden é desafectar do dominio público os peiraos da cidade, desafectar quere dicir retirar a protección contra a especulación". E concluíu que "estamos agardando pola Xunta. Imos seguir cos brazos abertos pero imos decidir coa cidadanía o futuro dos terreos".


Summary: Encontro inédito esta tarde polas rúas de Cambre. O Apalpador vai participar na cabalgata de Reis que organiza o concello.

Nunha nota de ton humorístico, a concellaría de Cultura informa de que "logo de arduas negociacións entre o Apalpador e os Reis Magos, o concello de Cambre pode anunciar a todas as crianzas do concello que por vez primeira Gaspar, Melchor e Baltasar compartirán cabalgata co Apalpador". Cambre vivirá unha cabalgata "moi peculiar", segundo a nota da concellaría que dirixe o nacionalista Dani Carballada (BNG), pois contará con catro carrozas, unha para cada mago de Oriente e "unha adicional presidida polo Apalpador, que tivo a ben decorar a súa carruaxe con motivos alegóricos á fraga máxica de Cecebre, escenario de El Bosque Animado de Wenceslao Fernández Flórez". O Apalpador gañou a pulso a súa presenza no percurso dos Reis, após realizar unha xira por todas as parroquias do concello "que bateu este ano o seu particular récord histórico de asistentes cun aumento do 100% sobre o ano anterior". Será, alén do máis, unha cabalgata ben doce: o concello, informou Carballada, disponibilizará máis de 700 kg de caramelos e máis de 2.000 racións de chocolate. Toda a información da marcha de reis e apalpador está en cambre.es/cabalgata. E o custo do evento? Por cima dos 30 mil euros. Carballada indica que é unha "cifra moi elevada" e que niso están de acordo "tanto os magos de Oriente como o Apalpador" que consideran a cantidade "un tanto desproporcionada", o que levará a que dende a concellaría se fale "ao longo deste 2017 co conxunto de grupos políticos e entidades de Cambre para tentar deseñar unha cabalgata máis participativa, asociativa e familiar e a maiores, máis económica".


Summary: Esta quinta feira chegou aos quiosques o número 100 do semanario Sermos Galiza e, con tal motivo, decidimos dedicarlle o A Fondo desta semana á traxectoria do xornal ao longo destes seus dous anos de vida.

Sermos Galiza viu a luz por primeira vez en 2012 grazas ao apoio de centos de persoas que entón se mobilizaron para devolver aos quiosques a presenza dun semanario en galego. Persoas movidas por dúas paixóns: polo país, pola lingua, pola nosa cultura, e tamén por un xornalismo libre. Escriben para este A Fondo o director de Sermos Galiza, Xosé Mexuto, e mais o decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza, así como o polífacético Xurxo Souto. Ademais, repasamos, cunha selección das nosas capas máis destacadas, aqueles números que supuxeron un fito ou un punto de inflexión na publicación. Así mesmo, catorce dos nosos lectores e lectoras, de todo o país, e dos máis diversos sectores, cóntannos os seus motivos para ler Sermos. Inserimos tamén neste A Fondo unha entrevista á xerenta de Sermos, á responsábel no día a día do funcionamento das engranaxes da empresa, Anabel Gulías. "Como sociedade, non nos vale a visión madrileña da vida e do mundo, moito menos nos vale a visión madrileña da Galiza. Sermos Galiza ten claro que ou construímos unha prosa própria sobre a nosa nación ou estamos condenados a estancarnos como país", afirma o director de Sermos Galiza no Limiar do suplemento, ao mesmo tempo que agradece á Comunidade Sermos, que agrupa a toda aquela xente que le, apoia e colabora co proxecto, a súa implicación: "Somos o que somos grazas á Comunidade Sermos e seremos no futuro o que a Comunidade Sermos queira que sexamos" "Cen anos máis de Sermos!", pide Xosé Manuel Pereiro, decano do CXPG, no seu artigo. Recoñece o mérito de que, malia ás dificultades, medios en galego como Sermos estean sosténdose cos lectores, e "non precisamente con subvencións". O decano refuta as voces e gurús que prevén o fin do papel, recalca a súa eficacia e sinala que o único futuro do papel que nos debería preocupar é o futuro do xornalismo. Un xornal non tería sentido sen as súas lectoras, sen os seus lectores. Por iso, en Sermos decidimos darlle voz para saber por que nos len. As respostas veñen dos máis variados puntos do país e dende ámbitos como o cultural (Saleta Goy, Agustín Fernández Paz, María Xosé Canitrot), até o agro, o naval ou o mundo da pequena empresa. Dinnos como se le Sermos nos bares ou dende a emigración. Cóntannos por que agasallar cun Sermos ou optar por novas posibilidades de subscrición como a verisón en pdf. E, sobre todo, fálannos das razóns do seu compromiso para co xornal. Unha dupla páxina coas capas máis destacadas de Sermos permítenos facer unha viaxe rápida pola súa traxectoria, polas súas inflexións, polos seus logros, polos seus retos, polos cambios en deseño ou incorporación de novas seccións. Anabel Gulías, a xerenta de Sermos Galiza, amosa na entrevista final unha perspectiva privilexiada e poliédrica: a de quen coñece non só o medio como tal senón tamén as engranaxes da empresa. Pechamos este A Fondo cun artigo de Xurxo Souto. "A opción destes cen números ─di respecto ao semanario─ resulta moito máis acaída. Soberanía con alegría! Porque deixamos de ser espectadores para nos converter en protagonistas do noso tempo, cando á fin aparece na clave do pentagrama a palabra Galiza".


Summary: Estréase nas salas comerciais de España o último filme de Terence Davies. Eloi Domínguez Serén, un dos responsables d'A Cuarta Parede, ofrécenos a súa visión sobre o que algúns cualificaron como "unha película de amor perfecta"

É fermoso e gratificante participaren como espectador do proceso arcano no que un filme vai adquirindo a súa alma. Son moitas, demasiadas as ocasións nas que ese espírito, esa esencia, xamais chega a manifestarse. Así como tamén son frecuentes (e igualmente insatisfactorios) os casos nos que o cultivador non permite á semente xermolar abondo, arrincando un froito arrincado aínda a medio madurar, duro e desaborido. Mais, ás veces, de cando en cando, un inzo chega ás mans dun alquimista sensitivo, coidadoso e paciente, cunha perceptibilidade extraordinaria para saberen escoitar o que o grao ten que dicir. Logo de máis dunha década sen dirixir ficción (en concreto dende 2000, ano da estrea de The House of Mirth), Terence Davies aceptou o convite da Sir Terence Rattigan Trust a adaptaren algunha das populares obras do dramaturgo inglés Logo de máis dunha década sen dirixir ficción (en concreto dende 2000, ano da estrea de The House of Mirth), Terence Davies aceptou o convite da Sir Terence Rattigan Trust a adaptaren algunha das populares obras do dramaturgo inglés, entre as que destacan varias pezas escritas e ambientadas no Londres de posguerra, durante a primeira década despois da Segunda Guerra Mundial. Cando preguntaron a Davies que lle motivou para escoller The deep blue sea, o este respondeu, simplemente, "I thought, I know what this one is about" ("pensei, sei de que trata esta"). Sen dúbida, o emblemático cineasta británico ten coñecemento de causa abondo para asimilar de que, como, cando, onde, porque e para que(n) está a falar o seu homónimo Rattigan. No obstante, Davies naceu en Liverpool apenas seis meses despois do final da IIGM, e criouse durante os abúlicos anos da posguerra nunha cidade na que, ao igual que Londres, as arrepiantes pegadas do Blitz eran visibles en cada curruncho. A súa historia, o seu amor e o seu infortunio, adquiren xa dende o comezo a intensidade, a emotividade e o sentimentalismo dunha traxedia clásica, malia o seu vontade por desdramatizar a súa situación: "triste, talvez, máis sen chegar a Sófocles", sentencia Precisamente esas ruínas, os cascallos dun edificio bombardeado pola aviación nazi, son a primeira imaxe que vemos en The deep blue sea, punto de inicio dun marabilloso movemento de dolly que ascende pola fachada nocturna dun vello edificio ata achegarnos á xanela (e á face) de Hester, a desventurada heroína deste formidable melodrama. A súa historia, o seu amor e o seu infortunio, adquiren xa dende o comezo a intensidade, a emotividade e o sentimentalismo dunha traxedia clásica, malia o seu vontade por desdramatizar a súa situación: "triste, talvez, máis sen chegar a Sófocles", sentencia nun momento determinado. O preludio do filme dá boa conta da abraiante destreza de Davies para harmonizar dentro dunha mesma obra a ostentosidade dunha recreación minuciosa e extremadamente detallista do Londres de comezos dos anos cincuenta, a calculada precisión de elegantísimos movementos de cámara, a intimidade dunha iluminación que funde insólitamente o lóbrego e mailo cálido, e a volcánica erupción das paixóns humanas máis instintivas e incontrolábeis. Nesta admirable secuencia de apertura, de oito minutos de duración, presenciamos os preparativos do posterior intento de suicidio da protagonista e, paralelamente, a través de flashbacks segmentados, os motivos que a conduciron semellante decisión. Todo ilo acompañado da partitura do Concerto para piano de Samuel Barber. Tardaremos tempo en esquecer a impresionante e emotiva actuación dunha conmovedora Rachel Weisz Tardaremos tempo en esquecer a impresionante e emotiva actuación dunha conmovedora Rachel Weisz, mais, sobre todo, será difícil borrar da nosa retina as excepcionais mostras do enxeñoso e delicioso talento de Davies, como no caso do plano xiratorio cenital dos dous amantes no leito ou o maxistral travelling-flashback no que a protagonista rememora o refuxio antiaéreo na estación do metro de Aldwych, onde un grupo de cidadáns cantan Molly Malone mentres as bombas nazis desolan a cidade. O cinema, n'A Cuarta Parede


Summary: Pedro Sánchez anuncia un paquete de medidas por 16.000 millóns de euros até o 30 de xuño que será aprobado esta terza feira no Consello de Ministros.

Pedro Sánchez avanzou esta mañá os eixos nos que van consistir as medidas que aprobará o Goberno para "repartir de forma xusta" os efectos da invasión de Ucraína. Fíxoo durante o encontro 'Xeración de Oportunidades', un foro de Europa Press en colaboración con McKinsey & Companyna que o presidente do solicitou "a todos actores políticos, institucionais e sociais" que se unan "detrás deste plan de choque, para compartir está vez si, o sentido do mellor patriotismo". Ingreso Mínimo Vital e combustíbeis Sánchez avanzou un plan de choque contra as consecuencias económicas da guerra en Ucraína, un paquete de medidas por 16.000 millóns de euros, 6.000 millóns en axudas directas e rebaixas de impostos e 10.000 millóns máis en créditos ICO. As medidas, negociadas até esta mesma mañá no marco da coliación de Goberno, serán aprobadas polo Consello de Ministros esta terza feira e estenderase até o 30 de xuño. Entre os acordos pactados figura un aumento de 15% da contía do Ingreso Mínimo Vital e tamén unha limitación do incremento dos alugueiros de 2% desvinculándoo do IPC durante os tres próximos meses. Como é que a Galiza ten un dos carburantes máis caros do Estado? O 'Plan de Resposta' ao impacto da guerra en Ucraína tamén inclúe o veto aos despedimentos e unha bonificación mínima de 20 céntimos en cada litro de carburante ata o 30 de xuño a familias, traballadores e traballadoras, dos cales o Estado asumirá 15 e 5 as petroleiras. O prezo do gas Polo que respecta á parte enerxética, Sánchez anunciou que esta mesma semana España e Portugal presentarán a Bruxelas unha medida "excepcional e temporal" para fixar un prezo de referencia do gas, tras lograr no Consello Europeo do venres unha 'excepción ibérica' que permita abaratar os prezos da electricidade en ambos os dous países. Sánchez anuncia unha "excepción ibérica" que permitirá que España e Portugal rebaixen os prezos da enerxía Sánchez subliñou que esta medida "non supón subvencionar o gas, non rompe os incentivos para as renovábeis nin os fluxos eléctricos entre países" e permitirá a España e Portugal "rebaixar significativamente os prezos da electricidade de forma inmediata" sen "distorsionar" o mercado da electricidade de Europa.


"É só porque sinto o que escrevo ao pôr do sol,/ Ou quando uma nuvem passa a mão por cima da luz/ E corre um silêncio pela erva fora". (O guardador de rebanhos, Alberto Caeiro –heterónimo de F. Pessoa-). Din que a mocidade actual e máis outros que xa non son tan mozos conforman as xeracións mellor preparadas da historia. Semellante condición non lle está valendo gran cousa Din que a mocidade actual e máis outros que xa non son tan mozos conforman as xeracións mellor preparadas da historia. Semellante condición non lle está valendo gran cousa, pois a maioría non ten choio e os poucos que traballan teñen que facelo –algo é algo- en actividades que non gardan ningunha relación coa materia na que se formaron. Agás un caso! O meu tío Lisardo coñece o caso dun mozo, xa ben entrado en anos, casado e con familia, que vén de ser contratado para desempeñar a tarefa para a que se preparou toda unha vida. Iso si, sempre con beca, e mesmo sen ter que tramitar o aburrido papelame que esixe a normativa vixente. Mais, por moitas milongas que nos conten, con preparación ou sen ela, o tal tiña o posto gañado. O que acontece realmente –nunca mellor dito- é que tivo o fado de herdar o posto de traballo do pai. Así o establece a lei suprema, e Rubalcaba está a favor, porque a pesar de "las hondas raices republicanas de su partido", os tratos son os tratos! A maioría dos fillos babexan por ter un oficio distinto do que exerce o pai. Mesmo son seareiros de equipos raros, con tal de non defender as mesmas cores có seu proxenitor. Visten de xeito distinto, teñen gustos contrapostos, e se o pai vai á misa ou cara acolá, o fillo declárase agnóstico e colle o andante cara outro lado. Agás un caso! Por fin serve para algo ter madureza, ser responsable e estar preparado. Con eses méritos que até hai uns días valían tan pouco, agora xa podes alcanzar o pináculo da vida. Sen padriños, sen recomendacións, sen ter que opositar, sen nadiña de nada. Mais, uns pensan que a preparación se consigue adestrando, mentres outros coidan que se leva no sangue. A xente non se pon de acordo e porfía se Messi e Ronaldo son produto do adestramento ou se naceron para ser grandes. Hai de todo! Agás un caso! O que conta non é o grupo sanguíneo, é a cor do plasma. E se por un casual a cor fose azulada, a madureza, a responsabilidade e, por suposto, a preparación estarían garantidas de por vida Vaia! Se o líquido que corre polas túas veas é do tipo cero negativo, podes chufarte de ser doante universal, mais iso non che vai garantir nunca que poidas xogar no equipo da túa aldea. O que conta non é o grupo sanguíneo, é a cor do plasma. E se por un casual a cor fose azulada, a madureza, a responsabilidade e, por suposto, a preparación estarían garantidas de por vida. Esas si que son fondas raíces e non as republicanas do señor Rubalcaba! Ah! O meu tío Lisardo non aguanta a dor das tempas por mor desa xente antolladiza que quere ser consultada, e opinar sobre a cor das cousas. En fin, súbditos ingratos que nunca pagarán os favores que cada pouco nos fan os dous de sempre, os da alternancia –ou mellor dito, do alterne-, os que tanto se sacrifican por librarnos de ter que pensar. Bastante temos coas nosas cousas, sen ter que preocuparnos polos asuntos de Estado. A vida é dura, ai iso é!


Summary: Ana Pontón aproveitou a sesión de apertura da asemblea nacional do BNG para fixar os obxectivos da organización para o vindeiro ciclo político. Neste sentido, afirmou que "o gran obxectivo que temos por diante e liderar o Goberno de Galiza en 2024 e facer historia cunha presidencia nacionalista".

A voceira nacional do BNG debullou na súa intervención o percorrido do BNG desde a anterior asemblea e analizou as chaves do avance social e electoral da organización nestes últimos catro anos. Un novo ciclo político "Con esta asemblea estamos fechando un ciclo, o que nos levou desde a resistencia e a recomposición da organización á remontada. Aquí estamos, co maior número de escanos da nosa historia e sen renunciar a ningún dos nosos principios. Aquí está o BNG máis forte e o BNG máis unido. O BNG máis cohesionado que nunca", significou Pontón. "Fai 5 anos éramos conscientes que tiñamos que tomar decisións arriscadas e valentes. Tomamos decisións valentes cando apostamos por un discurso claro e actualizado, que fuxise de ideoloxismos, que vinculase de forma axeitada o nacional e o social, e que nos fixo conectar coa cidadanía", destacou a voceira do BNG. Pontón lembrou os momentos complicados do BNG na última década e vinculou a superación desa situación a que "tomamos decisións valentes cando apostamos pola unidade e a coherencia, cando nos mantivemos firmes na idea de ser unha forza política coa cabeza e o co corazón no país". Acadar a maioría social A dirixente nacionalista destacou que " agora temos que alcanzar un obxectivo importante. Acadar a maioría social e chegar cada vez a máis sectores da cidadanía galega". Nesta dirección, apostou por "seguir fortalecendo a organización e ensanchar a nosa base social, porque sen esa fortaleza todos os avances terían os pés de barro". "Por diante quedan tres anos para ganar unha nova Galiza, abrir un tempo de esperanza liderando o Goberno da Xunta", afirmou Pontón, quen apostou "en avanzar nun BNG cada vez máis amplo, forte e activo, e enriquecendo o proxecto que representamos a través do contacto permanente cos sectores económicos, sociais, e culturais". "Queremos en 2024 un Goberno encabezado polo BNG que poña as institucións ao servizo de Galiza, espremendo as posibilidades do actual Estatuto, con vocación de forzar os seus límites e ir a máis, para conseguir todas as ferramentas que permitan darlle unha vida mellor aos galegos e as galegas", continuou Pontón .


Summary: Desde primeiras horas desta segunda feira até as 9:00 da terza, ducias de propostas van ter lugar no pavillón do centro educativo: desde baile e lectura até tiro con arco, cantareiras e obradoiro de signos. O obxectivo: protestar contra a clausura do CPI.

A decisión, sen información nin negociación previa, da Consellería de Educación de fechar varios colexios en Galiza está a orixinar nas localidades afectadas importantes mobilizacións de protesto e rexeitamento a unha decisión que se lles deu a coñecer en vésperas de finalizar o curso escolar. O CEIP de Cruceiro de Roo, en Outes, que tiña 72 alumnos matriculados para o vindeiro curso e que van ter que ser recolocados nun concello veciño, no CEIP Serra de Outes. O CEIP Monte Caxado, nas Pontes, que tiña 195 alumnos en Infantil e Primaria e 67 na ESO. Estes son dous colexios riscados pola Consellería de Educación. Ademais, elimínase a oferta educativa de ESO no CPI Tomás de Lemos, Ribadavia, que pasa para IES do Ribeiro. A decisión da Xunta xa provocou concentracións, mobilizacións e accións nos diferentes concellos. Especialmente nas Pontes, onde a ANPA está a ser quen de reunir centos de persoas na oposición ao fechamento do CPI Monte Caxado. Mesmo organizou unha gala cultural de 24 horas ininterrompidas que comezou ás 9:00 horas desta segunda feira e rematará mañá, terza, ás 9:00 horas. Haberá todo tipo de actividades, que decorrerán no Pavillón do colexio. Desde obradoiros, contacontos e música até tiro deportes ou baile latino. Desde Educación non están por rectificar. Así se desprende do manifestado no Galicia por Diante da Ragio Galega por Jesús Oitavén, da Consellaría de Educación: "Non hai marcha atrás", dixo. A Confederación de ANPAS galegas dille ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que "un colexio non é un estabelecemento económico". "Un colexio é a vida presente na contorna; un lugar que non teña centros escolares esmorece e morre, perde habitantes e perde ilusión, perde tecido comercial e perde futuro", advirte Fernando Lacaci, portavoz do colectivo. Tamén as centrais sindicais amosaron a súa oposición a estes fechamentos. CIG-Ensino, maioritaria no sector, xa manifestou que o "único argumento real" que hai detrás destas decisións é a "política de desgaste do ensino público practicada polo goberno Feijóo e que agora escribe un novo capítulo, reducindo aulas e centros e eliminando profesorado".


Summary: O presidente da Mesa sentou dúas veces no banco d@s acusad@s por esta causa, pois o demandante, o ex xuíz decano da Coruña Antonio Fraga Mandián, recorreu a primeira sentenza absolutoria en que até lle recordaban que a forma toponímica que dixo "non ter rubor" en utilizar estaba deturpada

Segunda sentenza pola mesma causa e segunda absolución. O presidente da Mesa, Carlos Callón, ficou libre de calquera responsabilidade xurídica nunha posíbel falta por "inxurias" derivada de lle ter reprochado ao ex xuíz decano da Coruña, Antonio Fraga Mandián, as súas declaracións en que manifestaba empregar "sen ningún rubor" a forma toponímica ilegal 'La Coruña'. Ao igual que acontecera xa na fase de instrución e despois na primeira resolución ditada pola Audiencia provincial da Coruña, tamén desta volta se enmarcan as queixas de Callón no exercicio da liberdade de expresión, recalcando que este dereito entra en xogo "máis aínda cando as declaracións do xuíz eran públicas". A este respeito, a sentenza aplica "un correctivo moi duro" para Fraga Mandián, subliña Callón, ao enfatizar que foron varios os medios de comunicación que se fixeron eco das declaracións que A Mesa denunciou. Ficou desmontado, por tanto, o argumento do ex xuíz decano, que sinalou no xuízo que as palabras que se colocaron na súa boca eran da colleita de Callón e que el non as pronunciara. "Quedou claro que non estaba a dicir a verdade", enfatiza o presidente da asociación en prol da normalización lingüística, quen valora a sentenza de maneira "moi positiva" porque lle dá a razón "en todo". Con todo, e "malia as numerosas solicitudes que fixen", a resolución foille entregada en castelán. Malia que o propio Fraga Mandián recoñecía que a forma que estaba a empregar era ilegal --"no tengo ningún rubor en utilizar la ilegalidad del topónimo La Coruña", na segunda vista pola mesma causa, após recorrer a primeira sentenza absolutoria, o avogado da acusación preguntou: "sabía usted, señor Callón, que en 2008 el topónimo La Coruña era oficial?" Quedará aquí a cousa? "Debería quedar aquí", confía Callón. Con todo, a Fraga Mandián aínda lle queda máis unha posibilidade de apelar: perante o Tribunal Constitucional. "Vendo como aconteceu todo até agora, non o descarto", recoñece o presidente da Mesa. Xa na fase de instrución se sinalaba que as súas queixas contra as declaracións do xuíz entraban dentro da liberdade de expresión e que, por tanto, non había caso. Porén, a demanda seguiu adiante até que Fraga Mandián conseguiu sentar a Callón no banco d@s acusad@s non unha, senón dúas veces.


O Tribunal Superior anula o permiso ambiental que o Goberno galego outorgou a unha explotación "vinculada dentro do grupo Coren" e deixa en evidencia a súa falta de estudos sobre a contaminación agrogandeira na zona malia ser Rede NaturaO Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de facer pública unha sentenza na que anula o informe de impacto ambiental co que a Consellería de Medio Ambiente autorizou en 2019 a unha granxa de Rairiz de Veiga a duplicar a súa capacidade duns 23.000 a uns 48.000 pitos. A sentenza deixa en evidencia de novo o control ambiental da Xunta, que non só non avaliou os impactos desa ampliación na veciñanza, nas augas ou nas aves malia estar nun espazo protexido pola Rede Natura 2000 senón que tampouco ten en conta os efectos acumulativos das numerosas explotacións similares que hai na comarca da Limia nin o alcance da contaminación agrogandeira na zona tras anos de advertencias científicas.A sentenza do TSXG emítese en resposta a un recurso contra a Xunta presentado por unha familia veciña da granxa contraria á ampliación promovida pola empresa Cavirsa Freire, SC, segundo a sentenza "titular da explotación de engorde para pitos integrada/vinculada dentro do grupo Coren". Unha resolución xudicial que chega tras anos de denuncias sobre os efectos da gandaría intensiva na Limia e a falta de control sobre os xurros que produce.O Tribunal admite todos os motivos de recurso tanto formais como de fondo presentados, empezando polo feito de que malia levantarse a granxa a poucos metros da vivenda non se tivese en conta aos demandantes como parte interesada no proceso administrativo para ampliar a explotación. A familia así o pediu en varias ocasións tanto á Xunta como ao Concello sen obter ningunha resposta e o TSXG considera que foron "vulnerados os dereitos que como interesados teñen os recorrentes". Tampouco se tiveron en conta, sinala a sentenza, as alegacións citando científicos independentes formuladas pola Sociedade de Historia Natural.O Tribunal tamén di que a documentación coa que se tramitou o informe de impacto ambiental incumpriu a lexislación ambiental ao non avaliar os efectos da ampliación da granxa sobre as augas, as aves, a emisión de partículas ou acumulativos nin se analizaron outras posibles alternativas distintas da única que presentou a empresa. A Xunta argumentou que a ampliación da explotación suporía tamén unha mellora da súa xestión cunha redución de emisións de gases contaminantes e "un plan de xestión do xurro" para ser "valorizado en parcelas agrarias". Porén, o tribunal salienta que "o que se pretende en dito proxecto é duplicar a produción de pitos na granxa, o que eventualmente suporá a futuro duplicar as molestias inherentes a este tipo de explotación", e lembra que "a balsa de xurro duplícase na medida que se duplica a produción" ata chegar aos 540 metros cúbicos cada seis meses."Resulta cando menos paradoxal que nunha área con múltiples granxas", di o TSXG, a Xunta non valorase os "impactos acumulativos"E nese eido deixa en evidencia a falta de visión da Xunta sobre a globalidade do sector agrogandeiro na Limia. "Resulta cando menos paradoxal que nunha área na que existen múltiples instalacións deste tipo, extremo non negado" non se valorase o efecto acumulativo das mesmas, "non podendo ser valorado un proxecto de impacto ambiental individualizado como o que agora se pretende prescindindo do resto de granxas existentes, toda vez que estamos referíndonos a impactos acumulativos". O propio tribunal pon o exemplo de que o xurro que se produza nunha granxa pode repartirse nunha zona máis ou menos ampla. "Pero se existen X granxas na zona ten que haber unha metodoloxía que preveña o impacto no medio", algo que non se tivo en conta para autorizar a ampliación da granxa en cuestión. A sentenza di que se descoñece o volume total de xurros producidos polas granxas da Limia "ou polo menos non se valora pola administración"A sentenza sinala que se ben o xurro das aves "é un fertilizante natural de bo resultado, un uso excesivo deste tipo de esterco concentrado nunha zona determinada pode estar contribuíndo á contaminación das augas subterráneas por lixiviación de nitrato". Malia as reiteradas denuncias ao respecto, a sentenza di que se descoñece o volume total de xurros producidos no resto de granxas da Limia "ou polo menos non se valora pola administración". O propio tribunal salienta estudos científicos que apuntan a que a contaminación por nitratos no río Limia "pode ser consecuencia da agricultura intensiva e actividades de granxas na zona". Isto "debera cando menos suscitar unha dúbida científica na administración que motivase a súa investigación antes de que os efectos sexan irreversibles".A sentenza non só evidencia que a Xunta non está a ter en conta a contaminación por nitratos na comarca da Limia á hora de autorizar novas explotacións ou ampliacións senón que nin sequera aplica o principio de cautela que ante a falta de mellores datos debera rexer as súas actuacións. O incorrecto control da contaminación das augas por nitratos vén de facer que a UE leve a España ante a xustiza e lle reclame que sinale zonas vulnerables por ese problema en Galicia. Pola súa banda, no marco do debate sobre os efectos das macrogranxas aberto polo ministro de Consumo, Alberto Garzón, o Sindicato Labrego Galego vén de poñer o foco na Limia e os efectos sobre as augas dos xurros "da gandaría industrial sen terra" ou "intensiva".


Summary: Populares e socialistas roldan cadanseu 30% de votos na emigración, onde En Común aumenta en case oito puntos o seu apoio respecto do voto interior. Vox supera o BNG en todas as circunscricións e é cuarta forza.

O voto exterior deixou as cousas igual en Galicia tras este 10N. Unha vez máis, como vén sendo habitual desde que se instaurou o voto rogado e a necesidade de solicitar exercer este dereito, a participación foi moi baixa entre a emigración, dun 3,6%. É case un punto superior á dos comicios do pasado 28 de abril e semellante á dos de xuño de 2016, pero con cifras moi afastadas do 35% que adoitaba roldar antes do cambio de sistema.A participación da cidadanía galega no exterior volveu ser moi baixa, do 3,6%, como leva acontecendo desde que se instaurou o voto rogadoParticiparon un total de 16.769 cidadáns inscritos no CERA, censo de residentes ausentes, cuns resultados parecidos aos que se deron no voto dos galegos e galegas residentes no país, polo menos no que ten que ver cos dous grandes partidos. Todo malia que aquelas persoas que rogaran o voto nos anteriores comicios do 28 de abril non tiñan que volver facelo. O PP recibiu o apoio de algo máis do 30% dos electores no estranxeiro, fronte ao 31,9% do reconto en Galicia, mentres que o PSdeG alcanzou o 29%, algo menor ao 31,3% do pasado domingo.O apoio ao PP e ao PSdeG entre os residentes no estranxeiro é case idéntico ao acadado en GaliciaPor provincias, no entanto, o PSdeG superou en votos ao PP na Coruña e en Lugo, mentres que a formación conservadora foi a triunfadora en Pontevedra e en Ourense, aínda que a distancia total entre as dúas formacións foi escasa, de tan só uns 200 votos, practicamente un empate técnico. En Común Unidas Podemos, pola súa banda, chegou ata o 20,5% dos sufraxios no exterior, unha porcentaxe case oito puntos maior á obtida nas mesas electorais galegas. A diferenza quizais máis salientable é a de Vox. A ultradereita acadou entre a poboación galega no estranxeiro –emigrantes ou descendentes deles-- máis de 1.500 votos, o que supón case o 10% dos sufraxios e un apoio de punto e medio superior ao obtido en Galicia. Vox aumenta 1,5 puntos o seu apoio entre a emigración, é terceira forza en Ourense e supera o BNG en todas as circunscriciónsO partido ultradereitista é, ademais, terceira forza entre o CERA da provincia de Ourense, sumando máis que En Común e triplicando os votos do BNG, a quen supera en todas as circunscricións galegas no exterior. Alcanzou nesa provincia o 13% do total de votos da diáspora. O Bloque, pola súa banda, queda como cuarta forza entre a emigración cun total de 859 votos, un 5,15% dos sufraxios, o que supón tres puntos menos que o obtido entre o censo de residentes no país. A fin do voto rogado?O voto rogado, que se puxo en marcha en 2011, obriga os electores no exterior a solicitar previamente o voto en cada convocatoria de xerais, autonómicas e europeas. A participación dos inscritos no CERA caeu a niveis mínimos nas últimas convocatorias electorais, tamén en Galicia, ao rexer un sistema que minguou moitísimo o número de votantes pero acabou tamén coa fraude que pairou durante décadas en todas as citas electorais, nomeadamente en territorios con importantes colectividades emigrantes, como no caso galego.PP e PSOE, que instauraron o voto rogado en 2011, levan anos querendo acabar con este sistemaEste sistema vixente é co que queren acabar desde hai tempo PP e PSOE, os mesmos partidos que acordaran poñelo en marcha hai oito anos co apoio de BNG, CiU e PNV. Os dous grandes partidos instaron xa dar marcha atrás neste aspecto da nova lei electoral aos dous anos de implantalo e seguiron intentando acabar con el nesta lexislatura, co apoio tamén de Podemos e Ciudadanos. Coa chegada de Sánchez á Moncloa, os socialistas volveron deixar clara a súa prioridade no caso de impulsar outra modificación lexislativa.O último informe ao respecto, elaborado por Exteriores, Migracións e Interior, en consonancia co portavoz do PSOE na subcomisión de reforma electoral, apostaba por que os inscritos fóra de España reciban directamente a documentación electoral sen necesidade de ter que rogar o voto e cunha particularidade á hora de exercelo: terán que escribir a súa opción electoral na papeleta. Este cambio abre a porta a que máis de 400.000 persoas inscritas no Censo de Residentes Ausentes (CERA) dalgunha das catro provincias galegas sen control de identidade previo. De non cambiar as posturas anteriores, e tendo en conta que Unidas Podemos apostou tamén por acabar co voto rogado e por unha reforma que podería multiplicar a colectividade galega no exterior, a fin do voto rogado debería estar preto.


Summary: As contas foron aprobadas cos votos nacionalistas (12) e a oposición de , PP, PSOE e Cs (11). Marea Pontevedra anunciou a abstención dos seus 2 concelleiros pola "nova actitude" do goberno local, que aceptou as emendas que propuxeron 'in voce' durante o pleno.

Finalmente, e cando ninguén o agardaba, houbo fumata branca, aprobáronse no Pleno os orzamentos propostos polo goberno local e esvaeu o escenario que moitos daban por seguro de Fernández Lores someténdose a unha cuestión de confianza. Marea de Pontevedra, que até o de agora fixera parte desa fronte que, en palabras do goberno local, se resumía en "Todos contra o BNG", abstíñase na votación das contas para 2017, desbloqueando así a situación. PP, PSOE e Cs non sumaban por si sos votos abondo para impedir a aprobación dos orzamentos: 11 de populares e socialistas por 12 dos nacionalistas. O pleno estaba convocado para volver debater sobre os orzamentos. Sobre a mesa, a proposta presentada polo goberno local e que a oposición rexeitara, pactando entre elas emendas que desvirtuaban as contas. Lores xa anunciara que, de non se aprobar a proposta do executivo, someteríase a unha cuestión de confianza, un instrumento que contempla a lei. A oposición pode rexeitar uns orzamentos, afirmou, mais non pode obrigar o goberno a que goberne cos orzamentos da oposición. "Estiven 12 anos na oposición", díxolles Fernández Lores, "e se chego a actuar como están a actuar vostedes nunca chegaría a aldalde", remachou. O portavoz popular acusou Lores de ser "o gran privatizador de Pontevedra" e o voceiro socialista de presentar unha contas que "terían o apoio da antiga Convergencia i Unió". Ambos os dous acusaron o rexedor de escasa vontade de diálogo. A de Ciudadanos, pola súa banda, acusou o goberno local de saber só gobernar en base a "pan e circo". Diálogo Rei Núñez (Marea de Pontevedra) comezou a súa quenda afirmando que os orzamentos que se levaban a pleno "non son fillos do diálogo" e que o executivo municipal non asumira "que non teñen maioría". Porén, o portavoz da Marea anunciaba que supeditaba o voto da súa formación ás contas á resposta que no pleno lle dera o goberno local a seis propostas que ía realizar 'in voce'. Variaba así a actitude mantida até entón, na que partillaba non ás contas con PP, PSOE e Ciudadanos. A renda social municipal, o fomento do cooperativismo, actuacións en dotacións en Lourizán ou aposta no transporte metropolitano foron algunhas desas propostas realizadas desde a Marea. O grupo de goberno anunciou a súa disposición a aceptalas, o que levou a Rei Núñez a anunciar que pasaban a absterse na votación, desbloqueando así a votación. O cambio de voto xerou as críticas e ataques dos seus até o de agora compañeiros, nomeadamente do PP, que afirmou que se acababa de comprobar que "quen manda en Pontevedra é o alcalde de Santiago, Martiño Noriega", mentres desde o PSOE xa falaban dunha convenencia entre BNG e Marea. Desde o BNG amosaban a súa satisfacción por aprobar as contas e desde a Marea confiaban en que separabenizaban a "nova actitude" do executivo. Rei Núñez tivo un recoñecemento expreso ao papel de Luis Villares, portavoz parlamentar de En Marea.


Summary: Galiza liderou a caída da facturación do sector servizos no espazo peninsular entre xaneiro de 2020 e xaneiro de 2021. Segundo os datos fornecidos polo Instituto Galego de Estatística (IGE) para ese período, a actividade reduciuse en 18,1%, 1,6 puntos por riba da media estatal, só presentando Canarias, con 35,1%, e Illes Balears, con 34,9%, uns números peores.

As cifras que vén de presentar o Instituto Galego de Estatística (IGE) dan conta da situación do sector servizos na Galiza. Mentres no conxunto estatal a súa facturación diminuíu no último ano en 16,5%, no país reduciuse en 18,1%, cunha caída no volume de negocios só superada polo arquipélago canario e polas Illes Balears. Malia que os datos globais están condicionados polo comportamento do comercio por xunto, e máis concretamente polo peso no mesmo do complexo téxtil, cuxa produción se resente desde o comezo da pandemia, os números da hostalaría e do comercio retallista confirman as perspectivas adiantadas desde as entidades do sector. A contracción da facturación no sector servizos veu acompañada dunha alza do desemprego de 3,4%. Malia que neste aspecto a Galiza resistiu mellor no seu conxunto que o total estatal, onde a ocupación caeu en 4,6%, a hostalaría galega destruíu máis emprego que no resto do Estado. Así, entre xaneiro de 2020 e xaneiro de 2021, rexistrou un aumento do desemprego de 17%, unha porcentaxe superior en tres décimas á media estatal, que resulta, aínda, máis preocupante polas condicións específicas do modelo de negocio hostaleiro galego, cun número maioritario de estabelecementos de propiedade familiar e cun réxime de explotación menos intensivo en man de obra. O sector comercial liderou en 2020, por primeira vez na serie histórica, os concursos de acredores A hostalaría liderou a caída da facturación no sector servizos o pasado ano. Os datos divulgados polo IGE confirmaron unha baixada de ingresos nos negocios hostaleiros galegos de 64,9%, fronte a 60,1% do total estatal, o que significou unha diminución 4,8 puntos superior á media. A este respecto, os economistas consultados por Nós Diario consideran esta cifra moi preocupante, dada a menor dependencia do sector a respecto do turismo europeo e a súa ligazón co consumo doméstico. A Federación Galega de Empresas Inmobiliarias (Fegein) sinalou, a finais de febreiro, que 3.700 locais fecharan na Galiza entre a primeira e a terceira vaga. Nunha liña semellante, a Xunta da Galiza, no seu último informe de conxuntura turística, recolleu que en 2020 cesaron na súa actividade 900 hoteis e hostais, o que "supuxo unha caída de 32% na oferta dispoñíbel". Ao tempo, as diversas informacións achegadas polos organismos públicos e as entidades representativas do sector coinciden en apuntar que a situación é cada día máis complicada. O comercio perde 23,2% dos ingresos A facturación no sector comercial caeu o 23,2% no pasado exercicio, superando Galiza a media estatal en 9,9 puntos. Deste modo, o comercio por xunto diminuíu na Galiza o 30%, a venda e reparación de vehículos de motor o 9,9% e o comercio ao retallo o 7,1%, destacando en relación con este último dato a caída do segmento do equipo persoal, onde se atopa o téxtil e o calzado, con 27,4%; outros bens, con 5,4%; e equipo de fogar, con 2,3%. Ao tempo, as grandes cadeas de distribución aumentaron a súa facturación en 2,7%, reducíndose nos negocios familiares en 17,1% e nas empresas unilocalizadas en 8,4%. A caída da ocupación no comercio situouse no último ano en 22%. Excepto nas grandes cadeas de alimentación, onde se incrementaron os cadros de persoal en 0,6%, a destrución de emprego foi constante no resto das áreas de actividade, encabezando a perda de postos de traballo os negocios familiares e as empresas unilocalizadas. Malia que a operativa de protección do emprego aprobada polo Estado cos expedientes de regulación de emprego (ERTE) limitou o número de concursos de acredores, en 2020 foi o comercio quen por primeira vez na serie histórica os liderou na Galiza, con 55 procedementos tramitados nos diferentes xulgados do mercantil. O presidente da Federación Galega do Comercio, José María Seixas, sinalou semanas atrás a Nós Diario que "entre o 20% e o 40%" dos comercios galegos se verán obrigados a fechar, debido á crise económica desatada pola pandemia. Malia que desde 2008 observouse unha caída da actividade, con 15.000 estabelecementos menos na actualidade e 5.000 empregos perdidos nos últimos cinco anos, o dirixente da entidade apuntou que "agora mesmo hai un 20% de fechamentos de comercios" e calcula que pode chegar a "40% a final de ano se non cambian as cousas". Uns "datos moi preocupantes" O profesor da Universidade de Santiago (USC) Adrián Dios considera "os datos moi preocupantes" e apunta "a caída do consumo e o aumento do aforro como consecuencia da incerteza provocada pola situación económica". Ao tempo, destaca a Nós Diario que "os estudos din que aqueles Estados que impuxeron as restricións máis duras á actividade económica e, por conseguinte, controlaron con antelación a pandemia, son os que antes se recuperaron economicamente. A China é un exemplo paradigmático disto e xa rematou 2020 medrando". O economista e colaborador do suplemento "Producir" de Nós Diario Joam Romero destaca "a debilidade do sector servizos galego, concretamente aquel formado por negocios de autónomos e pemes". "Son negocios de pequena dimensión, con grande atomización, con escasa capacidade para endebedarse, polo tanto, con menos músculo financeiro para soportar crises", afirma Romero, quen lembra que "o comercio retallista opera con marxes de beneficio moi reducidas e cun nivel de endebedamento elevado". O economista da USC Gonzalo Rodríguez afirma a Nós Diario que "nos servizos hai un sector refuxio moi forte. Eses sectores, formados en moitos casos por xente procedente doutra actividade, como acontece coa hostalaría e co pequeno comercio, son os que están sufrindo de verdade a crise". En contraste, refírese ao comportamento do transporte, "unha actividade que fai parte tamén do sector de servizos pero cuxa facturación medra pola explosión dos negocios da mensaxaría, moi ligado ás grandes plataformas de venda dixital". As cifras da economía galega, sen propaganda Malia a insistencia da Xunta da Galiza en subliñar un mellor comportamento da economía galega en relación coa media estatal, os economistas consultados por Nós Diario discrepan da pertinencia desa análise. A economista da Universidade de Santiago de Compostela María Cadaval considera, en declaracións a Nós Diario, que "non facemos ben en compararnos coa economía española porque as nosas estruturas produtivas son diferentes. Sería máis correcto facer unha comparativa con Europa que co Estado español, porque as europeas son economías máis semellante á nosa". "Onde si que houbo unha caída moi importante da actividade é no sector primario, máis elevada que na media europea", engade a profesora. "Se collemos as cousas ao peso, os números son mellores, pero se vemos a caída sector por sector, caemos", continúa Cadaval, quen sinala que "caemos no primario e no secundario, en empresas con sectores de arrastre até o punto de que Galiza leva perdido un de cada cinco empregos industriais desde 2008". Así, cuestiona os datos das exportacións, nomeadamente do automóbil, xa que "o destino non foi o consumidor final senón maioritariamente Francia, lugar onde Citroën centraliza as actividades intraindustria do grupo". Adrián Dios afirma que "dicir que Galiza está mellor é unha análise optimista. Os nosos problemas son máis estruturais que a caída de arredor de 20% no sector servizos. A caída do peso do complexo industrial e de compañías con capacidade de arrastre é evidente. Como se usen os fondos Next Generatión será chave". "Galiza non vai mellor polo baixo peso dos sectores avanzados na súa economía. Non pode ir mellor porque ten unha taxa máis reducida en actividades de alto valor", destaca Gonzalo Rodríguez, quen liga "a capacidade de resistir do sector servizos ás axudas do círculo familiar".


Summary: O sindicato promovera unha grande mobilización social na Galiza contra un acordo que consideran lesivo para o pobo.

O Tratado de LIbre Comercio UE-EUA pretende afondar na desregulación co obxectivo de "crear unhas condicións económicas, sociais e laborais que lles permitan ser máis competitivas fronte ás economías asiáticas e nomeadamente a de China", o que se traducirá en maior precariedade e máis empobrecemento. Seixo anunciou, nunha entrevista publicada en Avantar, que darán traslado desta iniciativa á plataforma social europea Alter Summit, da que a CIG fai parte, considerando que ese paro debe coincidir tamén "con mobilizacións e folgas xerais en todos os países da UE". No inmediato a central nacionalista acordou no seu Consello Confederal promover "unha grande mobilización social en Galiza" contra este tratado. O tratado pretende impor unhas condicións económicas e sociais para competir á baixa con China "Este Tratado non só afecta ás condicións económicas, sociais e laborais senón que pon en cuestión a propia capacidade dos povos para decidir sobre todas aquelas materias que afectan as súas condicións de vida fronte os intereses do capital transnacional" explica Seixo. Para a CIG de prosperar o TTIP tornaríase inviábel o exercicio da soberanía por parte dos Estados, xa que o tratado "contempla mesmo a posibilidade de que os inversores estranxeiros poidan demandar os estados diante de tribunais de arbitraxe para reclamar perdas de beneficios ocasionadas por decisións sobre políticas públicas". "Por iso consideramos que é fundamental que aquelas institucións nas que resida a soberanía popular débeselles garantir que teñan soberanía real á hora de tomar decisións e sobre as que o pobo e as súas organizacións sociais teñan capacidade real de incidir no que nas mesmas se lexisle" acrecenta Seixo, quen entronca a súa denuncia coa reivindicación de plena soberanía nacional para Galiza, algo que considera "absolutamente necesario porque é o que nos garante a democracia e a supervivencia do noso povo".


Summary: Alcanzou en xuño os 1.062 euros.

A pensión media de xubilación situouse na Galiza en xuño en 1.062,41 euros, o que supón case 200 euros menos que a media do total do Estado, que chegou aos 1.254,66 euros, segundo datos publicados esta terza feira polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións. Así, un total de 481.730 galegos e galegas percibiron unha pensión de xubilación, mentres que 71.194 persoas recibiron, de media, 939,89 euros por unha pensión de incapacidade permanente. Ademais, outros 184.502 galegos e galegas ingresaron, de media, 658,01 euros por viuvez. Estes son os concellos coas pensións máis altas e máis baixas da Galiza A pensión media de orfandade quedou nos 432,38 euros na Galiza, que lles correspondeu a 3.396 persoas, mentres que outras 6.806 cobraron este mes de media 565,70 euros por unha pensión en favor de familiares. En total, 767.628 galegos e galegas recibiron algún tipo de pensión, situándose a pensión media (incluíndo todos os tipos) nos 930,24 euros, por baixo da media estatal, que é de 1.090,18 euros. Pensións contributivas No conxunto do Estado, a Seguridade Social destinou neste mes de xuño 10.832,2 millóns de euros ao pago de pensións contributivas, un 4,7% máis que no mesmo mes de 2021, sempre segundo datos do Ministerio. O departamento que dirixe José Luís Escrivá estima que o gasto en pensións situouse no 11,8% do PIB no sexto mes do ano, porcentaxe inferior ao de 2020 (12,4% do PIB), ano condicionado polo impacto da pandemia sobre o PIB, e tamén máis baixo que o de 2021 (12,1% do PIB). A Galiza é o segundo territorio do Estado con máis grandes fortunas Xunto coa nómina ordinaria, en xuño abónase a extraordinaria, cuxo importe ascende a 10.536,1 millóns de euros, o que representa un incremento do 6,6% (5% en termos homoxéneos) respecto de 2021. En concreto, a paga extraordinaria recíbena 9,9 millóns de pensións que perciben preto de nove millóns de pensionistas (8.999.581). A súa contía media é de 1.062,43 euros, un 5,8% máis que en xuño de 2021. Pensión media A pensión media do sistema, que comprende as distintas clases de pensión (xubilación, incapacidade permanente, viuvez, orfandade e en favor de familiares), ascende en xuño a 1.090,2 euros mensuais, un 5,5% máis. A pensión media de xubilación do sistema, pola súa banda, situouse en 1.254,7 euros no sexto mes do ano. A nova lei de pensións permitirá achegas de máis de 1.500 euros aos plans privados Por réximes, a pensión media de xubilación procedente do Réxime Xeral é de 1.403,9 euros ao mes, mentres que a máis baixa rexístraa o Réxime de Autónomos, de 835 euros mensuais. Na Minería do Carbón, a media de xubilación mensual sitúase en 2.445,5 euros e é de 1.392,2 euros no Réxime do Mar.


Summary: O noso país figura de 190 entre os 238 territorios de Europa analizados no 'Índice de Innovación Rexional' da Comisión europea, retrocedendo 9 postos a respecto de 2016. O Norte de Portugal figura no posto 100.

"Galiza forma parte das denominadas 'rexións innovadoras moderadas' de Europa, mentres que rexión norte de Portugal está considerada como innovadora forte". O Foro Económico da Galiza analiza e debulla no seu último informe de conxuntura a evolución e situación de ambas as dúas áreas a respecto da I+D+i. "En 15 dos 17 indicadores do índice rexional de innovación a rexión norte de Portugal presenta unha mellor posición relativa" ca Galiza, certifica o Foro. O que vén remarcar unha realidade etstada nos últimos anos por diferentes estudos e análises. En competitividade en innovación rexional estamos na posición 190 mentres o Norte de Portugal está no 100 En competitividade rexional estamos na posición 190 entre as 238 rexións de Europa, un posto máis que modesto e que supón un retroceso de 9 lugares a respecto do que tiñamos en 2016 (181) e de 8 sobre o de 2013 (182). O norte de Portugal está no posto 100. A Comisión Europea publicou hai un tempo o seu Regional Innovation Scoreboard (Índice de Innovación Rexional) correspondente a 2019. Un traballo no que se analiza a capacidade e realidade innovadora de 238 rexións e clasifícanse as mesmas en base a 17 indicadores. Desde o emprego ligado a I+D até o número de patentes rexistradas ou de persoas con doutorado, pasando pola análise do tecido empresarial ou mercado laboral. Tendo todos estes dados en conta, fíxanse catro grandes grupos: líderes innovación (aquí están 38 rexións), innovación sólida (73 territorios), innovación moderada (98) e innovación modesta (29 rexións). Cada grupo ten tres subgrupos. Onde fica Galiza? Pois na parte baixa do grupo de innovación moderada. De feito, se en innovación a media da Unión Europea está en 100 o noso país fica en 55,7 puntos, a moita distancia desa media. O norte de Portugal, por certo, está en 92,7 O informe ofrece dados actualizados sobre a evolución deste índice entre 2011 e 2019. A media europea aumentou 4,7 puntos nestes anos. Ese incremento na Galiza foi de case a metade: 2,5. Moi por baixo do rexistrado polo Norte de Portugal (13,8). A rexión máis innovadora de Europa é Zúrich (Suiza), seguida de Ticino (Suiza). Helsinki Uusimaa (Finlandia) é a máis innovadora da UE.


En Ienín, o Teatro da Liberdade, a pesar das dificultades, continúa a traballar coa esperanza de crear mentes libres e pensantes. No seu último proxecto, Nota suicida dende Palestina, repasa a historia do pobo palestino. Crónica do blog Diario de Palestina. Hai once abrís, Ienín quedaba sepultada baixo escombros. Con eses entullos construíuse unha das estatuas máis famosas de Palestina: un cabalo feito cos restos de coches esnaquizados, amais de cimentárense novas casas e o Teatro da Liberdade, un proxecto que naceu da man de Arna Mer Khamis e que continuou o seu fillo Juliano. Pero hai dous abrís, asasinaban a Juliano ás portas do teatro, marcando así unha nova data no calendario de abrís palestinos que, como a súa historia, ten o ano 1948 como punto de inflexión. En 1948, Deir Iassin era unha aldea moderna e tranquila ás portas de Xerusalén. Os seus 750 habitantes vivían maiormente da canteira de pedra do lugar e mantiñan boas relacións cos veciños xudeus. Con todo, a súa posición estratéxica, a 800 metros sobre o nivel do mar, nun punto que servía de observatorio á entrada principal de Xerusalén, serviu de acicate para os ataques sionistas. Dous grupos paramilitares, Irgun e Stern, decidiron deixar de defenderse das internadas árabes e atacar. Entraron en Deir Iassin coa intención de conseguir unha rápida vitoria que demostrase a capacidade sionista e a súa intención de defender Xerusalén. Pero a falta de preparación e a organizada resistencia provocaron a intervención da Hagana e o masacre da aldea, onde morreron máis de cen persoas. As forzas sionistas usaron o ataque de Deir Iassin como propaganda para amosar a súa forza, amais de como impulso para novas incursións. Os árabes deron a coñecer os feitos enseguida tentando así animar á súa xente a loitar. O resultado, con todo, só fixo crecer o medo e alentou á poboación palestina a fuxir das súas casas. Un novo abril, o de 2013, comeza con cifras de mortos e ataques que volven dar que falar e prognostican máis revoltas. A morte de Maisara Abu Hamdieh nun cárcere israelí, e as de Amer Nasser e Naji Balbisi tras as manifestacións pola morte do primeiro, só prenderon máis lume no conflito, intensificado en Hebrón, de onde era orixinario Abu Hamdieh e onde as tensións entre os colonos que habitan no medio da cidade e os locais son constantes. En Ienín, o Teatro da Liberdade, lonxe de renderse, continúa a traballar coa esperanza de crear mentes libres e pensantes As manifestacións multiplícanse e diversifícanse. Samer Isawi, detido despois de ser liberado por us breve espazo de tempo, leva en folga de fame dende o 29 de xullo de 2012. E en Ienín, o Teatro da Liberdade, lonxe de renderse, continúa a traballar coa esperanza de crear mentes libres e pensantes. No seu último proxecto, Nota suicida dende Palestina, repasa a historia do pobo palestino, valéndose de nacións e organizacións internacionais personificadas no soño dunha estudante que sabe que "o home é moi útil. Pode voar e pode matar, pero ten un defecto: pode pensar".


Summary: No xeito de debaterse e de buscar a claridade transparéntase a sabedoría e a autoridade de Le Monde Diplomatique. Convídoos a que o busquen se non o coñecen.

Le Monde Diplomatique é un mensual que tira centos de miles de exemplares en 29 edicións e 18 linguas. Moitos considérano o principal referente analítico mundial da esquerda, un nutrinte teórico imprescindíbel que se dilata ao longo de decenios. Formar parte dese club é un orgullo, con subscrición e tamén sen ela, pois atópase á venda nas boas papelarías de Galicia.Le Monde Diplomatique está vivo e o que está vivo pode errar. Este xigante tamén o fai algunha vez e non hai por que calalo, até pode servir para aprecialo máis.A min non me gustou nada un escrito de Serge Halimi neste mes de xaneiro que se titula "A honra perdida de The Guardian?". Zóupalle con dureza a ese xornal, que se caracteriza tamén por ser rigoroso e de grande calidade. A causa é que os británicos informaron un día de novembro que o director da campaña de Trump fixera varias visitas a Julian Assange na embaixada de Ecuador en Londres. Ao parecer non as houbo. A nova saíu primeiro en papel, mais na edición dixital posterior foron rectificando até facelo completamente. Máis ou menos. E por aí mete o coitelo Halimi, chamándolle de paso "xornal de centro esquerda", que tampouco parece un cumprido. Como lector do Guardian a través de Diario.es, e sen coñecer para nada as causas profundas da diatriba, pois dicir que a revista francesa pode buscar cus máis apousentados para meter os couces. Non agrada ver as aguias voando á altura das galiñas. E nisto non hai grandeza.Le Monde Diplomatique errou outras veces, algunhas enormemente, pero rectificou, como ten que ser. Lémbrome de dous casos moi importantes.Un foi cando a forza multinacional liderada por Francia anunciou a intervención en Libia, o bombardeo aliado que destruíu o estado africano.A iniciativa lembraba a invasión de Iraq, destinada a facerse cos hidrocarburos do país, mais o Diplo defendeu o ataque, aducindo que Gadhafi era un tirano. A moitos lectores pareceunos unha barbaridade desde o comezo e as relacións do periódico cos principais líderes da esquerda latinoamericana ficaron conxeladas naquel momento e quizás chegaron a romper nalgún caso. Arestora están restablecidas e a publicación variou completamente a posición ante ese novo inferno que Occidente inaugurou en 2011. Daquel país próspero ao horror absoluto. Le Diplo mira desde París e quizás ese ángulo teña influído na disparatada posición.Outro caso é o da política ecuatoriana.En 2017 o Presidente da República, Rafael Correa, apoiou como sucesor seu ao Vicepresidente, Lenín Moreno. Durante a campaña electoral o novo candidato comprometeuse a seguir a política de Alianza País, o partido de ambos. Houbo eleccións, gañou o delfín e comezou unha imprevista muda, política e estratéxica, que converteu a Moreno nun presidente neoliberal puro e duro, cun goberno ao servizo do poder financeiro doméstico e internacional, ás petroleiras e ao amo do norte. Exactamente o contrario do que proxectara Correa durante os seus mandatos. O ano 2018 foi movido na redacción do periódico. No número de febreiro tratouse o asunto. Na primeira plana con tres columnas completas e dúas páxinas interiores. Correa escribe un dos dous artigos e argumenta a súa posición de enfrontamento absoluto co novo dirixente, ao que considera un traidor á nación e ás clases populares, moi beneficiadas estas pola xestión entre 2007 e 2017. O outro texto é dun xornalista ecuatoriano que describe a Correa como impaciente, desorganizado na construción da sanidade pública, disposto a resolver o epidérmico para gañar eleccións e "xacobino de espírito". Tamén explica como Correa (un socialista radical, inimigo do neoliberalismo, pero católico antiabortista) fixera o seguinte cambio: primeiro creou o programa Estrategia Nacional Intersectorial de Planificación Familiar y Prevención del Embarazo en Adolescentes, e despois converteuno no Plan Familia Ecuador, dirixido por unha muller achegada do Opus Dei. Disto non se deduce unha política de dereitas nin nada semellante no resto da actividade política desenvolta polo estadista, pero ao periódico europeo sérvelle para distanciarse.No número de abril de 2018 Ignacio Ramonet faille unha entrevista a Lenín Moreno, tamén a tres columnas completas en primeira plana e outras dúas páxinas enteiras. O título indícao todo: "Somos xente de esquerda" di Moreno. Mais no número de decembro o periódico fixa o seu criterio cunha análise do profesor Franklin Ramírez Gallegos, en primeira a tres columnas con título igualmente definitorio: "O regreso do neoliberalismo a Ecuador".No xeito de debaterse e de buscar a claridade transparéntase a sabedoría e a autoridade de Le Monde Diplomatique.Convídoos a que o busquen se non o coñecen.


Summary: María Canosa fíxose co Premio Merlín de Literatura Infantil e Manuel Lourenzo co Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil. A Illa de San Simón acolleu un ano máis a festa literaria dos galardóns, un acto de homenaxe a Agustín Fernández Paz no que Xurxo Mariño actuou como mantedor literario.

Santiago Lopo é o gañador da XXXIV edición do Premio Xerais de Novela, coa obra A arte de trobar. María Canosa fíxose co XXXII Premio Merlín de Literatura Infantil con Muriel; e Manuel Lourenzo levou o IX Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil con Ceiba de Luz. A Illa de San Simón acolleu un ano máis a festa literaria dos galardóns, dotados cada un con 10.000 euros, nunha xornada na que Xurxo Mariño actuou como mantedor literario. A arte de trobar impúxose a outras 41 obras presentadas ao certame, concorrendo como finalista coas novelas presentadas cos lemas Caridad Verdet e Os días felices de Benvido Seixas. O xurado destaca que o libro é "un bo artefacto literario" que "sobrancea pola plasticidade da súa escrita e que se caracteriza por un ritmo áxil e unha trama sorprendente". A novela aproxímase á novela de aventuras e ao tempo, abrangue o referente cultural dun período histórico esplendoroso para a cultura galega, o século XIII. E ese é o marco no que a lírica provenzal e a lírica galega se atopan, fanse cómplices e comparten intereses comúns que viaxan, da man dos personaxes desta poderosa novela, ao longo do Camiño de Santiago. Na obra, unha troupe de artistas procedentes de Galicia percorre os camiños dunha Europa inmersa en duras loitas de poder. É un momento de cambio político, cultural e lingüístico. As persecucións relixiosas e as ansias expansionistas coinciden co auxe das cantigas galaico-portuguesas e co declive da lírica provenzal. Santiago Lopo é profesor de francés na Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra. Ademais de traducir varios libros ao galego, como narrador publicou: Game Over (2006), VI Premio de Novela por Entregas La Voz de Galicia; Peaxes (Xerais 2009); Hora zulú (2012), XXIV Premio de novela García Barros; A Diagonal dos Tolos (2014), VIII Premio Narrativa Breve Repsol; e A voz das nereidas (2016). Muriel, de María Canosa A XXXII edición do Premio Merlín de Literatura Infantil recibiu 35 obras aspirantes ao galardón, entre as que o xurado escollera catro finalistas as presentadas baixo os lemas Leriana, Po estelar, Max e Fígaro, que resultou gañadora, correspondendo a Muriel de María Canosa. O xurado destacou que "a historia que decidimos premiar é orixinal, sedutora, nela cada palabra conta, pois é esa a súa esencia, a das palabras, a das que se din e a das que se calan. É tamén un canto á imperiosa necesidade da cor". Canosa, Enxeñeira de Camiños de profesión e escritora de corazón, afirma que "Muriel naceu da necesidade de dar voz á sinxeleza e complexidade simultánea de espir os sentimentos, ao calado, expresado en voz baixa. Do mesmo xeito que fala o amor, a ledicia e a tristura". Engade que coa obra quixo destacar "a combinación de fraxilidade e fortaleza dos que están tocados pola sensibilidade, os mesmos que se atreven a soñar e pintar un horizonte de cores". Ceiba de Luz, de Manuel Lourenzo Un total de 19 obras presentáranse á IX edición do Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil. Tralas deliberacións, o xurado acordou concederlle o galardón a Ceiba de Luz, de Manuel Lourenzo González, por diante das obras presentadas baixo os lemas Belinfante e NS. O autor, gañador do García Barros en 1995 ou do Xerais de Novela en 2008, explica que "a historia de Ceiba de Luz é a dunha expedición arqueolóxica formada por dezaoito persoas, estudantes e especialistas de distintos ámbitos, que emprende unha viaxe por unha rexión inexplorada da Amazonía peruana á procura dos restos dunha primitiva cultura. Mais algúns dos seus membros teñen obxectivos propios, que van da cobiza pirata duns ao delirio místico doutros, o que converterá a viaxe, nun medio descoñecido e moitas veces inhóspito, nunha mera loita pola supervivencia". Unha novela, pois, que encaixa no canon do relato de aventuras no eido da experiencia científica, polo que acae perfectamente ao universo de Verne que lle dá nome ao premio. O xurado destacou "a habelencia do autor ou autora no manexo dos recursos narrativos, por unha perfecta dosificación da intriga, pola viveza dos diálogos, pola evolución psicolóxica dos personaxes e tamén pola vizosidade das descricións, que espertan os sentidos das persoas lectoras e que as insiren no ambiente, por veces abafante, da selva amazónica". Homenaxe a Fernández Paz Á velada asistiron ao redor de trescentas persoas, entre as que se atopaban representantes das asociacións profesionais do sector do libro, escritoras, editoras, libreiras, críticas, bibliotecarias, profesoras e outras persoas colaboradoras da editorial. O acto, que foi emitido en directo por Internet, foi unha homenaxe a Agustín Fernández Paz, finado hai uns meses. A tradutora Isabel Soto presentou Un mundo de palabras, onde se recollen os traballos de Fernández Paz sobre o libro e o fomento da lectura. Soto sinalou que "nesta obra cúmprese á perfección o principio de que a lectura e a escritura son as dúas caras dunha mesma moeda, e de que todo escritor, antes de selo, é un lector". Humanidades e ciencias experimentais O profesor e divulgador científico Xurxo Mariño, autor de Terra. Ciencia, aventura e sorpresas dunha viaxe arredor do mundo (Xerais, 2017), actuou como mantedor literario. No seu discurso, titulado A pedra negra, defendeu a convivencia das humanidades e das ciencias experimentais como compoñentes dunha única cultura, reivindicando tanto o coñecemento humanístico para os como o coñecemento experimental para artistas, poetas e novelistas: "A capacidade de asombro e a intensa potencia poética dalgúns feitos científicos son equiparables as representacións artísticas máis fondas", sinalou. "De igual xeito que é posible gozar con intensidade da música sen saber tocar un só instrumento ou sen saber como ler unha partitura, tamén é posible gozar da extrema capacidade de abraio e suxestión da ciencia sen coñecer os detalles das fórmulas matemáticas ou os experimentos de laboratorio", dixo. Discurso de Xurxo Mariño (.pdf) Web da Editorial Xerais


Summary: É difícil atopar hoxe en día unha persoa que resida en Santiago que non coñeza, polo menos de ter estado unha soa vez, a súa Praza de Abastos. Mesmo para o turismo que ateiga as rúas compostelás pasou a ser un punto de visita obrigada ao figurar entre os monumentos da cidade. Aínda así, as naves que o compoñen seguen agochando como naceron e quen foi o seu artífice. Coa intención de reparar esta situación, a arquitecta e investigadora Ruth Varela concibiu o documental Os segredos do Mercado de Abastos, un audiovisual que afonda sen complexos na obra que deseñou o arquitecto asturiano Joaquín Vaquero Palacios.

A arquitectura é algo máis que a arte de deseñar e construír edificios, cumpre un papel moi importante de servizo para a sociedade. Unha cidade como Santiago de Compostela, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1985, conta con algúns dos exemplos máis senlleiros nesta disciplina que foron perfilando, co paso dos séculos, unha paisaxe urbana e un municipio que visitan milleiros de persoas cada ano e na que viven, non esquezamos, case 100.000 persoas.A contorna da Catedral, coa praza do Obradoiro e a da Quintana en primeiro lugar, con edificacións como o Hostal dos Reis Católicos, o Mosteiro de San Martiño Pinario ou o Colexio de Fonseca e o dominio do patrimonio relixioso deixou na sombra outras construcións imprescindíbeis para a vida da cidadanía que nos últimos anos comezan a entrar nos circuítos turísticos, mais seguen a ser descoñecidas para a maior parte da poboación. Unha delas é a Praza de Abastos, obra do arquitecto asturiano Joaquín Vaquero Palacios, se cadra a instalación máis característica da vida diaria compostelá. Esta construción deixará atrás décadas de anonimato após o esforzo e a paixón que puxo a arquitecta e investigadora Ruth Varela en dar a coñecer o seu pasado a través do documental Os segredos do Mercado de Abastos de Santiago de Compostela. "Na escola de arquitectura, como acontece noutras facultades, temos unha discusión sobre a calidade de traballos que se desenvolven na profesión e temos a convicción de que para mellorar a calidade da arquitectura é fundamental subir o listón da cultura arquitectónica na sociedade" Recuperar a memoria arquitectónica O interese de Varela polo mundo audiovisual xorde da arela pedagóxica de mostrar o patrimonio arquitectónico da cidade e pór en relevo a importancia da súa profesión para mellorar a sociedade. "Na escola de arquitectura, como acontece noutras facultades, temos unha discusión sobre a calidade de traballos que se desenvolven na profesión", explica a Sermos Galiza, "e temos a convicción de que para mellorar a calidade da arquitectura é fundamental subir o listón da cultura arquitectónica na sociedade", engade. Por ese motivo aliouse co realizador Pablo Goluboff nunha serie de documentais didácticos que iniciaron coa peza Os segredos da escaleira de Bonaval e que agora nos trae os aspectos máis ocultos do mercado municipal compostelán. "Temos un coñecemento moi superficial dos elementos urbanos, da cidade onde vivimos", asegura esta arquitecta, que conta como nun curso para nenas e nenos que impartiu no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) descubriu a grande ignorancia que había sobre Santiago e o seu centro histórico. Partindo das súas investigacións deu coa carta na que o arquitecto Vaquero Palacios explicaba como realizara o proxecto da Praza de Abastos de Santiago en 1937. O texto escribírao o arquitecto asturiano a petición doutro colega de profesión, José Ignacio Linazasoro, e foi publicado na revista Composición arquitectónica en 1983.Varela entendeu enseguida que estaba diante dun tesouro que chegou a nós froito da casualidade: a explicación das interioridades dun proxecto arquitectónico, algo que nunca sae á luz, quedara intacto e podía lerse grazas, precisamente, á distancia e o paso do tempo que liberaba ao autor de calquera tipo de autocensura propia dos anos en que se realizou o proxecto. "Nós temos un problema nas memorias de arquitectura, que non podemos contar todo, mesmo a complicidade coa xente que consultamos e que non comentamos por se non é do gusto de quen nos contrata", sinala esta investigadora, "e nesta carta, publicada moitos anos despois, explica todo", asegura. A través deste documento, que serviu de guía para o guión do propio audiovisual, Varela relata en imaxes un proxecto arquitectónico que xestionou un encargo dunha maneira brillante "integrando a aldea, o campo, na cidade". Para explicar todo o proceso contou coa intervención no documental dun familiar directo do protagonista, Joaquín Vaquero Ibáñez, arquitecto, director de CLK architects e neto de Joaquín Vaquero Palacios, e tamén con profesorado da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña (ETSAC-UDC) como Enrique Seoane Prado, Ángeles Santos Vázquez, David Soengas Ben, Fernando Agrasar Quiroga e Sonia Vázquez Díaz. Completou o elenco de aparicións no audiovisual co canteiro David Soengas Ben que achegou o punto de vista profesional do persoal que levou a cabo tan grande empresa. Vaquero Palacios afondou na sociedade galega estabelecendo contacto coas elites intelectuais e políticas nos debates que se realizaban no Hotel Compostela A necesidade dunha nova praza de Abastos Para entender como se realizou a actual Praza de Abastos de Santiago cómpre viaxar no tempo aos inicios da transformación da propia cidade. Os cambios urbanísticos en Santiago, en relación ao espazo público, comezan coas ordenanzas municipais de 1780. A arquitecta Ángeles Santos explica a Sermos Galiza como esa evolución que comezou "cando a muralla comeza a perder eficacia para fiscalizar impostos" tivo como aliada as ideas hixienistas que remataron por concentrar o mercado nun punto en concreto da cidade cando antes ocupaba todas as rúas e prazas. "A operación urbanística realizouse nunha grande explanada entre dúas igrexas e engadía a formalización das vivendas, tanto na rúa das Ameas como a de Altamira, para facer un pouco viábel a operación", apunta Santos. O espazo que ocupou o mercado a partir do século XIX era unha construción "bastante deficiente", segundo o arquitecto Enrique Seoane, con elementos de fundición e cuberta que vidro que está, daquela, "en continuos arranxos", unha circunstancia que obrigou ao consistorio a encargar un proxecto en 1927 aos arquitectos Jenaro de la Fuente e Constantino Candeira. En 1935 o mercado colapsou e na urxencia de contruír unha nova infraestrutura xorde a figura de Vaquero Palacios que convence ao Concello cun proxecto ben diferente. Para Varela este xiro no futuro da praza de Abastos debeuse á "intelixencia, carisma e personalidade" do arquitecto asturiano. A investigadora explica que, sen ter visitado antes a Galiza, Vaquero Palacios afondou na sociedade galega estabelecendo contacto coas elites intelectuais e políticas nos debates que se realizaban no Hotel Compostela. Convenceu aos poderes públicos e privados mais tamén á prensa da época. "Fai unha inmersión absoluta na cultura galega, no que serían os círculos máis importantes da cidade, entre as súas amizades estaba Asorey, Manuel Devesa Quintáns que estaba organizando unha grande homenaxe a Valle Inclán, e Ramón Baltar que lle axudou moito", indica Varela. Parte, iso si, das necesidades que lle transmite o encargo mais, a diferenza de proxectos anteriores, procura realizar unha construción acorde coas necesidades das persoas que o empregarán. Vaquero Palacios percorre "toda a Galiza e estaba entusiasmado coa xente, coa lingua, coa súa musicalidade, co emprego da pedra e é cando pensa en desenvolver no mercado a idea de integrar a aldea e o campo na cidade", indica a investigadora. Froito dese coñecemento do país e da propia cidade, escolleu o granito como material e o traballo de cantería como ferramenta construtiva. Ademais, reuniu dous estilos arquitectónicos que consideraba propios da paisaxe galega: o barroco e o románico. "Tiña moi claro que non podía ser unha grande instalación con teitos altos, como os mercados que se estaban facendo nese momento na Coruña co de San Agustín", aclara Varela, "quería que a xente que se trasladaba do rural para vender na cidade se sentise como nas súas aldeas" e polo tanto idea "pequenos postos cunha instalación que non é moi alta", engade. Por este motivo a obra final que chegou aos nosos días "non está desproporcionada en ningún momento, a xente sente, aínda hoxe, que é súa". Unha obra descoñecida para a sociedade Realizar o documental non foi unha tarefa doada e a primeira sorpresa foi a falta case absoluta de recursos audiovisuais e información que explica, en boa parte, o descoñecemento case total desta obra arquitectónica da capital galega. "Sorprendinme moito no traballo de investigación previo que fixen buscando noticias na prensa dos últimos 80 anos, con consultas en case 40 arquivos e coleccións privadas", sinala esta investigadora. Conta, como anécdota, que ás persoas responsábeis dos arquivos de Radio Televisión Española (RTVE) "parecíalles imposíbel que non houbese máis que 40 segundos da praza de Abastos de Santiago nun programa. Non aparecía nada máis". A mesma resposta tivo noutros medios que visitou onde só atopaba "a praza do Obradoiro coas procesións características e a visibilización do poder e de efemérides como as festas do Apóstolo. Non hai nada sobre a vida da cidade". Para salvar ese obstáculo tivo que acceder a fondos internacionais como o do Centre Excursionista de Catalunya, en Barcelona, ou arquivos privados de Francia e Alemaña. "Os únicos fotógrafos que se podían permitir sacar o foco da praza do Obradoiro eran os de fóra que viñan a coñecer a cidade e aos que lle parecía moi interesante a vida que ofrecía a praza de Abastos", conclúe. Malia terse realizado en 1937, a obra de Vaquero Palacios coincide con argumentos ben actuais de priorizar o acceso á alimentación de proximidade Un proxecto moi actual Malia terse realizado en 1937, a obra de Vaquero Palacios coincide con argumentos ben actuais de priorizar o acceso á alimentación de proximidade. A idea de integrar o campo na cidade e facilitar a relación entre as persoas consumidoras e as produtoras forma parte, como lembra Ruth Varela, "das propostas que hai enriba da mesa no Pacto Europeo para o cambio de modelo a sistemas agroalimentarios máis sostíbeis". Coincidindo coa idea de Vaquero Palacios, Varela pensa que "o que nós di o Pacto Verde Europeo é que acurtemos esas cadeas de valor, senón non seremos de afrontar as necesidades alimentarias de proximidade, de seguir tendo a xente no rural cultivando as súas leiras para proporcionar alimento á cidade".Lembra que agora mesmo, após a pandemia "as cadeas alimentarias globais están rotas, e cada vez a situación será máis complicada" polo que "esa capacidade que teñen esas infraestruturas dos mercados de sempre de facilitar a comunicación directa, mercarlle directamente ao produtor, é moi importante". Unha obra, a da Praza de Abastos de Santiago, que para Varela por todas estas razóns, "cómpre reivindicar como unha das grandes obras europeas do século XX".