Summary: O xuíz José Luis Calama apunta a posíbeis delitos de descubrimento e revelación de segredos.

O xuíz da Audiencia Nacional José Luis Calama citou para o próximo 5 de xullo, ás 9 horas, o ministro da Presidencia do Goberno español, Félix Bolaños, para que declare como testemuña na causa onde se investiga a espionaxe ao presidente do Goberno, Pedro Sánchez, e aos ministros de Defensa e Interior, Margarita Robles e Fernando Grande-Marlaska —non así as intrusións sufridas por líderes independentistas cataláns—, co programa israelí Pegasus a través dos seus teléfonos móbiles. O titular do Xulgado Central de Instrución Número 4 xa interrogou como testemuñas na pasada sexta feira a ex directora do CNI, Paz Esteban, e o funcionario dese organismo encargado de elaborar os informes sobre as infiltracións co software espía, segundo informou a sede xudicial. O instrutor procedeu deste modo logo de que o Goberno autorizase o pasado mes de maio tanto a Esteban como aos autores dos informes do Centro Criptolóxico Nacional que acreditaron a espionaxe a Sánchez e os seus ministros para declarar, no caso de que Calama o considerase oportuno. PSOE, PP e Vox impiden investigar 'Pegasus' Aliás, o xuíz acordou ampliar a comisión rogatoria cursada a Israel para que unha comisión xudicial encabezada por el se desprace a este país para tomar declaración como testemuña ao CEO da empresa que comercializa Pegasus —NSO—. Calama xa dirixiu unha primeira comisión rogatoria ás autoridades israelíes para que a compañía informase sobre distintos extremos desta ferramenta informática. Ademais, o maxistrado decidiu levantar o segredo das pescudas, que rexía desde o pasado 5 de maio, sen prexuízo de que poida volver decretalo se a investigación así o require. Os informes do CNI Calama empezou a investigar o 26 de abril, apuntando a posíbeis delitos de descubrimento e revelación de segredos, tras a denuncia presentada pola Avogacía do Estado pola infección dos móbiles do presidente do Goberno e da ministra de Defensa, unha denuncia que foi ampliada posteriormente tras confirmarse tamén a intrusión no teléfono de Grande-Marlaska. Nesa primeira resolución, o instrutor achegou detalles sobre a denuncia inicial presentada pola Avogacía do Estado, segundo a cal, tras a análise destes dispositivos móbiles o 30 de abril, "tívose coñecemento de que os mesmos foron obxecto de varias infeccións pola ferramenta Pegasus, software espía de dispositivos móbiles, entre os meses de maio e xuño de 2021". Que sabemos de 'Pegasus'? A espionaxe, en cinco chaves Os informes do Centro Criptolóxico Nacional sobre os móbiles de Sánchez e Robles puñan de relevo que "o dispositivo móbil do presidente do Goberno analizado foi infectado por Pegasus en dúas ocasións —o 19 de maio de 2021 e o 31 de maio de 2021—", mentres que o de Robles tería sido infectado en xuño dese ano. En ambos os casos, recollía Calama, os informes fixaban que "se produciu exfiltración de información", pero actualmente ningún dos dous teléfonos presenta "indicadores coñecidos de infección en curso de Pegasus".


Summary: Pasaban as nove da noite cando un amplo despregamento policial desaloxaba os membros da Plataforma das Artes Escénicas das oficinas da Agadic. Tiñan previsto pasar a noite no Gaiás, en sinal de protesta pola situación do sector.

Arredor de setenta representantes da Plataforma de Artes Escénicas que levaban todo o día no peche nas dependencias da Agadic, na Cidade da Cultura, foron desaloxados cando xa pasaba media hora das nove por un numeroso continxente policial. Algunha das persoas foron zarandeadas pola policía, entre elas a actriz Luma Gómez. A Plataforma de Artes Escénicas decidira, no transcurso dunha asemblea celebrada no propio peche, permanecer a noite enteira no Gaiás, á espera dunha resposta clara da Consellaría de Cultura que certificara unha xuntanza con algún representante político do organismo. Representantes do mundo das artes escénicas levan xa semanas protestando pola parálise na política cultural da Xunta que se materializa, de maneira especial, na eliminación dos circuitos culturais e na falta de dirección de AGADIC. Malia telo intentado en repetidas ocasións, non conseguiron fixar unha data de xuntanza nin co conselleiro nin con ningún representante político da Consellaría.


Summary: Domitila Vicente, 82 anos, vai hoxe a xuízo. Está acusada e sancionada por saltar un cordón policial. Domitila precisa andador para se mover. A causa mostra a persecución dos homes e mulleres que defenderon os seus dereitos contra o roubo das preferentes.

Cinco preferentistas do Baixo Miño sancionad@s por participar en actos de protesta van a xuízo hoxe terza feira día 7 de abril en Pontevedra. Unha concentración ás 10 da mañá diante do Xulgado do Contencioso Administrativo apoiará as causas de Domitila Vicente, Ana Belén Álvarez, Américo Álvarez e Eugenio Domínguez, acusad@s por desordes graves nos concellos do Rosal e Tui. A Domitila Vicente, veciña da Guarda de 82 anos, acusárona de saltar en dúas ocasións un cordón policial para conseguir entrar na casa do Concello do Rosal. Domitila camiña con dificultade, axudada sempre por un andador. Mesmo así, leva tres anos participando nas protestas contra o roubo das preferentes. Saltar, asegura que non pode saltar ningún valado nin ten posibilidade física de se enfrontar ao máis cativo control policial. Non lle faltan, malia iso, as forzas para defender os dereitos de todos e todas as que padeceron e continúan a ser vítimas do pesadelo das preferentes. "A min, como a moitos, o tema das preferentes cambioume a vida. Alteroume completamente", di Domitila Vicente "A min, como a moitos, o tema das preferentes cambioume a vida. Alteroume completamente", di Domitila Vicente, como balance de máis de dous anos de loita, poucas horas antes de se enfrontar ao xuízo que é para ela un chanzo máis do seu enfrontamento contra a inxustiza do calote bancario. "Eu xa cobrei mais continuarei até que as forzas me aguanten. Aínda queda moita xente á que non lle deron os seus cartos e así como a min me axudaron eu vou agora axudar no que poda. A Plataforma está para iso", afirmaen declaracións a Sermos Galiza. "A min multoume a Guarda Civil, acusada de saltar unha barreira policial cando, por desgraza, teño que ir sempre cun andador polas dificultades que teño para me mover. Mesmo me deron un golpe no peito, mais eu non denunciei entón por non me enfrontar coas autoridades. Todo por defender os meus dereitos, metéronme dúas multas nunha hora. Eu non son culpábel de nada. É imposíbel que eu puidera saltar as barreiras. Póñenme multas por riba de querer só defender o meu diñeiro", explica Domitila Vicente, que vai a xuízo convencida de que non lle será difícil demostrar a súa verdade. "Caso sangrante e bárbaro" "O seu é un caso sangrante e bárbaro do control que se executou contra a Plataforma do Baixo Miño despois de Louzán nos ter acusado de sermos un comando contra o PP", explica Xulio Vicente, voceiro da agrupación máis perseguida de afectad@s polas preferentes que non dubida en pedir a demisión do Subdelegado do Goberno após estar gañando as demandas dos veciños e veciñas. "Multoume a Guarda Civil, acusada de saltar unha barreira policial cando, por desgraza, teño que ir sempre cun andador polas dificultades que teño para me mover". "As cinco acusacións que van a xuízo este día 7 en Pontevedra son un exemplo do control da Plataforma. Son maiormente persoas maiores, algunhas con discapacidades, que foron tratadas como delincuentes, utilizando torticeiramente a lei que existe e botando man de sancións administrativas para reprimir a loita. Detrás están os alcaldes do Rosal e Tui que autorizaron que isto acontecese. Ao de Ponteareas o PP tamén o presionou, pero negouse a consentir que sancionaran a ninguén", sinala Xulio Vicente da persecución que padece a Plataforma do Baixo Miño, unha das máis activas e que continúa reclamando os 200 millóns que aínda se lle adebedan a máis de 15.000 persoas. "Escotet resolveuno devolvendo os cartos ás persoas que estaban na rúa, mais agora queren aforrar os das que non protestaron, as máis vulnerábeis por outra parte. Nós esiximos que se devolva a totalidade do roubado e que se depuren responsabilidades deste drama", defende ao tempo que comenta que á Plataforma seguen a chegar casos de xente que aínda agora descobre que os seus cartos están bloqueados nas preferentes. O máis recente, o dunha moza do Morrazo que só á morte do pai soubo que tiña 13.000 euros nas preferentes. A Bruselas para aclarar as contas O día 16, Xulio Vicente irá a Bruselas canda Manuel Domínguez -presidente da Asociación Marusía de emigrantes retornad@s- para esixir a devolución total dos cartos, a depuración de responsabilidades e a condena da actuación do PP contra @s preferentistas coa imposición de sancións administrativas por defenderen os seus aforros na rúa. "Son máis de medio cento de sancións. Algunhas tan delirantes como chegar a sancionar un home que morrera no 2009 porque o coche aínda estaba ao seu nome ademais das de ir ás mobilizacións sen cinto de seguridade ou falando por teléfono no coche", explica. "Xa cobrei mais continuarei até que as forzas me aguanten. Aínda queda moita xente á que non lle deron os seus cartos e así como a min me axudaron eu vou agora axudar no que poda". Co convencemento de que a razón está da súa parte e coa vontade de deixar á vista as inxustizas cometidas contra @s preferentistas nas súa longa loita, a Plataforma está a recorrer todas as sancións, co risco de ter que pagar as costas xudiciais. "Queremos que se investigue todo o que pasou, a participación de alcaldes, gardas civís e policía na persecución das persoas que se mobilizaron por defenderen os seus dereitos, un escándalo que queremos que se aclare. Somos conscientes de que iso está a bloquear os xulgados por un capricho do subdelegado do goberno e tamén diso el é o responsábel político", engade Xulio Vicente. Os casos de Domitila Vicente, Encarnación Santos e María Elvira fan parte da campaña con testemuñas persoais de persoas sancionadas desenvolvida por Gzvideos para denunciar a represión da Plataforma e a que a causa das preferentes está aínda sen pechar.


Summary: A área de Cultura da Deputación da Coruña fixo o anuncio, esta cuarta feira, de que vai destinar máis de cinco millóns de euros a apoiar a actividade cultural e mais a profesionalización do sector a través de 11 liñas de axuda en concorrencia competitiva

Os prazos de solicitude para concursar nestas subvencións da Deputación da Coruña están xa abertos até o vindeiro 19 de febreiro, en sete das liñas de apoio, que se completarán os próximos días con catro máis, ás que se poderá concorrer até o 25 de febreiro. Antes de rematar este mes de xaneiro estarán abertas así todas as convocatorias coas que a área de Cultura apoia as actividades e os investimentos da cultura de base, a contratación de persoal para facer profesional o sector e proxectos de especial relevancia social no ámbito da cultura. "Queremos avanzar nas convocatorias porque este ano é especialmente importante que as entidades podan prever os investimentos para adaptar as súas programacións ás especiais circunstancias que estamos a vivir", sinalou o deputado Xurxo Couto. "As axudas da Deputación da Coruña son fundamentais para moitas entidades e a profesionalización é máis necesaria que nunca coa adaptación da actividade ás condicións sanitarias impostas pola Covid-19", engadiu. As convocatorias abertas até o día 19, con axudas destinadas a entidades culturais para o desenvolvemento de actividades ou para a realización de investimentos contan cunha partida orzamentaria de 900.000 e 300.000, respectivamente. A través destas convocatorias concederanse axudas de até 30.000 euros para as entidades culturais e de até 10.000 para as actividades de entidades veciñais, socioeducativas e sociais ou asistenciais. As fundacións, museos, centros de interpretación ou bibliotecas poderán acceder a axudas de de entre 1.500 e 30.000 euros. Os concellos poden optar ás axudas para a contratación de persoal técnico para a área de Cultura, ao que a Deputación destina 770.000 euros, e suma 400.000 para a creación de emprego especializado en xestión cultural coa convocatoria destinada a museos e centros de interpretación que abrirá en días o prazo e que se prolongará até o vindeiro 25 de febreiro, ao igual que a convocatoria para festivais e proxectos singulares.


Summary: Não há acordo de toda a esquerda com o governo António Costa sobre o aumento do salário mínimo nacional. O PS só chegou a uma entente com o Bloco de Esquerda.

O SMN subirá em Portugal em 2017 o 5 por cento (o 8 por cento no Estado espanhol após um acordo entre PP e PSOE), até se situar nos 557 euros. O acordo prevê alcançar o patamar dos 600 euros durante a legislatura. O PCP queria que se chegase a esse limite já em 2017. "A proposta [feita polo ministro de Trabalho e Segurança Social, Vieira da Silva] é fiel ao acordo com o BE, só peca por não ir mais longe", declarou ao diário Público José Soeiro, por parte do Bloco de Esquerda. Por sua parte, o secretário geral do PCP, Jerónimo de Sousa, patenteou o seu desacordo após se reunir com a central sindical CGT: "Têm de nos explicar por que não é possível, tendo em conta esta desigualdade no plano dos salários que é preciso combater".


Summary: Un acordo histórico asinouse esta cuarta feira na Ferradura, diante da estatua de Rosalía. A Mesa conseguiu que a totalidade de forzas políticas asinaran a "Declaración de unidade a prol da normalización da lingua galega" coa que se quere inaugurar un tempo novo para o idioma.

Por varias razóns, o acto que promoveu na Ferradura de Compostela, á beira da estatua a Rosalía de Castro podería definirse como histórico. En primeiro lugar, xuntar representantes de case a totalidade -Terra Galega e Converxencia XXI xustificaron a súa ausencia- das forzas políticas activas facían xa, de saída, único o acto, nun momento no que a "unidade" é un concepto político a debate. En segundo, por se xuntaren todas para asinar un acordo pola normalización lingüística que busca inaugurar un tempo novo para o idioma. Finalmente, o carácter insólito da convocatoria acrecentábase polo feito de que o PP do goberno da Xunta rubricase o mesmo acordo que a Mesa, organización que ten definido ao de Feijóo como "goberno lingüicida". "Que ninguén sexa estranxeiro na súa lingua", dixo o representante do PP, o deputado Agustín Baamonde, tomando o verso que foi lema dunha das últimas mobilizacións da plataforma Queremos Galego. O acto, aos pés de Rosalía no 130 aniversario do seu pasamento, cubriuse da solemnidade dos grandes acordos históricos. Cada representante das distintas forzas políticas tivo un minuto para corroborar o seu apoio e asinar o documento, despois dunha foto de familia que, no fin do acto, se completaría con figuras das distintas organizacións culturais, políticas ou sindicais que se sumaron ao acto de unidade pola lingua. Máximos responsábeis da CIG, Galiza Cultura, a RAG, AELG, a Fundación Rosalía, Asociación de Actores e Actrices, Escena Galega, Fundación Manuel María ou a AS-PG participaron na convocatoria. "Que ninguén sexa estranxeiro na súa lingua", dixo o representante do PP, o deputado Agustín Baamonde, tomando o verso que foi lema dunha das últimas mobilizacións da plataforma Queremos Galego. "Unanimidade para comezarmos xa unha nova política lingüística", dixo Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística que mostrou a esperanza de que o acto fose unha non volta atrás e "de que sexa o punto de non retorno que sitúe a lingua galega no debate político". Agardábase así de maneira especial a intervención do responsábel do PP, o partido que detenta a responsabilidade política a respecto da normalización desde a Xunta nos últimos seis anos. "Momento de feitos e non de palabras", defendeu, o representante do partido que goberna, o deputado Agustín Baamonde. Singular foi que o deputado do PP botase man da expresión empregada por Queremos Galego como lema dunha das súas últimas mobilizacións, tomada de Rosalía de Castro. "Que na patria das linguas, ninguén sexa estranxeiro na súa lingua", dixo, despois de reclamar responsabilidade para a defensa do idioma. Retomar os acordos de hai dez anos O presidente da Mesa, Marcos Maceiras, remitiuse, despois de constatar a crítica situación actual, á unanimidade acadada no 2004 co Plan Xeral de Normalización Lingüística, aprobado por todas as forzas con representación no Parlamento. O incumprimento por parte do goberno da Xunta e a posición do PP estivo no cerne das máis multitudinarias mobilizacións contra o goberno de Feijóo o que deu aínda máis notoriedade á intervención de Agustín Baamonde. "Unha nova política lingüística que recupere o papel impulsor que deben desempeñar as institucións e os poderes públicos e acompañe a sociedade galga que xa actúa en solitario para repor e colocar a lingua en todos os lugares de onde está excluída" foi o obxectivo que a Mesa se marcou á hora de lograr sumar forzas para o acordo a prol da normalización do galego. Como "os acordos deben ser cumpridos", a maior asociación cultural do país, anunciou que fará seguimento do asinado polas forzas políticas, e esixirá "respecto polos compromisos adquiridos e a palabra dada". A Declaración compromete ás distintas forzas políticas asinantes a retomar e iniciar "todas as medidas e accións que foren precisas para a súa reposición, rehabilitación e plena normalidade, comprometéndonos a reactivalas e promovelas en todas as áreas e institución" naquelas institucións e organismos nos que teñan reponsabilidade de goberno. O obxectivo é garantir o dereito a vivirmos en galego e conseguirmos para el verdadeira igualdade e oficialidade real". A representante de Alternativa dos Veciños, Ester Garrido; o responsábel de lingua de Anova, Antón Dobao; o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence; a presidenta de Cerna, Consuelo Martínez; o secretario xeral de Coalición Galega, Fernando Alonso; o membro do Consello Político Nacional de Compromiso por Galicia, Rafael Cuiña; o voceiro parlamentario de Esquerda Unida, Xabier Ron; o voceiro de lingua e cultura no Parlamento de Galiza do PP, Agustín Baamonde; a secretaria de organización do Partido dos Socialistas de Galicia, Pilar Cancela; e o secretario xeral de Podemos Galicia, Breogán Rioboo, foron os responsábeis das distintas forzas políticas que asinaron o acordo en resposta á chamada da Mesa pola Normalización Terra Galega e Converxencia XXI manifestaron o seu apoio ao documento mais escusaron a súa ausencia.


Summary: Inesperada xiradela de guión. O xuíz do Tribunal Supremo acaba de retirar a orde de detención europea contra o president da Generalitat e os 4 consellers no exilio. Faino un día despois de manter en prisión incondicional Junqueras, Forn e os Jordis. No escrito de retirada da euroorde, o xuíz deixa entrever a hipótese de que o Estado belga tivese dito 'non' a petición española de entrega de Puigdemont e os seus compañeiros de gabinete.

Ninguén agardaba esta revirolta dos acontecimentos no roteiro procesal contra Puigdemont e os membros do Govern que na fin de semana dos días 28 e 29 de outubro tomaron o camiño do exilio para non se submeteren a un xuízo no Estado español que, segundo a súa opinión, non iría ter as suficientes garantías xurídicas. Agora, após a inesperada decisión do xuíz Pablo Llarena, Puigdemont e os consellers deixan de estar en busca e captura, xusto no momento en que agardaban a decisión da xustiza belga sobre a súa hipotética entrega ao Estado español. De feito, o xuíz Llarena pediu xa ás autoridades xudiciais belgas que cancelen o procedimento en virtude do cal se podería ter producido a devolución a territorio de xurisdición española de Puigdemont e os consellers Toni Comín, Lluís Puig, Meritxell Serret e Clara Ponsatí. A argumentación que utiliza Llarena para xustificar a retirada da euroorde ditada no seu día pola titular da Audiencia Nacional Carmen Lamela ten basicamente dous elementos. O primeiro pasa por afirmar que na causa se está a investigar un delito "de natureza plurisubxectiva" [ilícitos penais en que interveñen para a súa comisión varias persoas], o que obriga a que estea "dotado dunha unidade xurídica inseparábel". E aquí entra o segundo elemento, a hipótese de Bélxica rexeitar a petición das autoridades xudiciais españolas e negar a entrega de Puigdemont e os consellers. Esa posibilidade está na mente de Llarena, tal e como reza o seu escrito: "Ao ser posíbel que o Estado requerido (en aplicación dos artigos 3 a 5 da Decisión Marco) denegue parcialmente a execución das ordes de detención, posibilitaríase unha restrición do título de imputación para os que se atopan fugados". Isto é, de Bélxica negar a entrega, produciríase unha discriminación entre os acusados que se puxeron a disposición da xustiza española e os que puxeron rumo a Bruxelas, argüe Llarena: o hipotético veto belga "dificultaría a resposta homoxénea que xustificou a acumulación das actuacións e introduciría perturbacións de defensa para os investigados que si que están a disposición deste órgao instructor, os cais poderían ser investigados e xulgados por todos os delitos que o instrutor preveu, colocándose así en 'pior direito' do que aqueles que se achan fugados". Llarena admite tamén que Puigdemont e os consellers tiñan toda a intención de retornar a Catalunya co fin de tomar posesión e "exercer uns cargos eleitos", sendo que son candidatos o 21-D. Neste sentido, o avogado do president afirmou esta terza feira en TV3 que está convencido de que o seu defendido será detido no momento en que tome terra no Principat.


Summary: Lugo alcanza o sexto día coa muralla rodeada por 1.500 tractores. Compostela dirixe o protesto ás áreas comerciais. O Consello de Ministr@s da UE anuncia subvencións mais non un incremento nos prezos, como reclaman @s gandeir@s.

A produción láctea na Galiza mantén dous focos de presión na súa loita por uns prezos "dignos" e "xustos" para o leite. En Lugo cóntanse por media ducia as xornadas nas que os tractores rodean a muralla e en Compostela, no segundo día de tractorada, os vehículos agrarios manteñen colapsada a Avenida de Lugo --unha das principais vías da cidade-- e diríxen o protesto cara ás centrais de distribución (Día e Carrefour). Asemade, rodearán o edificio da Xunta en San Caetano. Neste senso, segundo recolle o diario dixital Campo galego, a policía ameaza con sancións @s gandeir@s concentrad@s ás portas do Centro Comercial As Cancelas a instancias da dirección do mesmo. Por outra banda, a central de distribución do Día atópase bloqueada, non entran nen saen camións. Senllas asembleas decorridas onte (7 de setembro) acordaron manter até a quinta feira (10 de setembro), no mínimo, os tractores nas rúas. Porén, @s gandeir@s advirten que non cesarán até conseguiren un prezo mínimo. A UE anuncia 500 millóns en axudas que procederán das multas cobradas ás explotacións por sobre-produción A UE desoe as reivindicacións Así as cousas, o Consello de Ministr@s de Agricultura da UE, reunid@s onte en sesión extraordinaria, avanzou que non intervirán para mellorar o valor do leite en orixe e que se limitarán a estabelecer unha liña de axudas económicas (até 500 millóns). Un diñeiro que procederá das multas por sobre-produción que a UE cobra ás propias explotacións, correspondentes a este último ano. Así mesmo, e como xa avanzara a Consellaría de Medio Rural, a UE abre a porta a adiantar até o 70% dos fondos da PAC. Porén, @s gandeir@s lembran que moitas das explotacións xa solicitaron o adianto ás entidades financeiras perante a falta de liquidez.


Summary: Na representación dun xuízo, ás portas de San Caetano, o artífice da LOMCE e o conselleiro de Educación foron desleixados das súas funcións polas "agresións" ao ensino público, á lingua e a "entrega ao Opus Dei"

Nun xuízo popular ao aire libre e aos pés de San Caetano, o artífice da LOMCE e os seus 'secuaces' foron confrontados coas acusacións da Plataforma galega en defensa do ensino público. Tras unha mesa con solemne tapiz vermello, a xuíza instrutora do caso presidía un abarrotado acto repleto das camisolas celestes que rexeitan a reforma educativa. A resolución deu a razón aos denunciantes, condenando o ministro Wert e o conselleiro de Educación a abandonar as súas funcións en aras da súa "manifesta incapacidade". A vitoria do pobo foi celebrada con música e cantos, após un longo xuízo no que os poderes fácticos que controlan o país ficaron en evidencia. O primeiro en declarar foi o concelleiro de Educación, Jesús Vázquez, interpretado por un cabezudo embutido en traxe e garabata. Entre os apupos d@s asistentes, o máximo mandatario do ensino na Galiza amosou o seu apoio á cruzada do ministro para eliminar o galego das escolas, "unha lingua innecesaria que supón un estorbo para o avance da humanidade", reivindicou o conselleiro. A seguinte quenda foi para o cabezudo do ministro Wert quen, tras fundirse nunha cariñosa aperta con Vázquez, cantou con arroubo: "Españolear, españolear, es lo que nos mola al Partido Popular […] con los galleguitos vamos a acabar". A seguinte intervención veu de man dun cardeal que, en nome do Opus Dei, agradeceu ao ministro o seu empeño para facer rezar nas escolas e "adoutrinar" @s nen@s nas ensinanzas da igrexa, "que vela polo matrimonio" e por facer as mulleres obedientes e submisas cos seus homes. Tamén houbo loas para as subvencións aos centros que segregan por sexos, mais o cardeal pediu ao ministro unha nova demostración de fe: "Aumente as horas de Relixión e convértaa en materia obrigatoria", insistiu o ilustre católico. O seguinte en saír ao 'estrado' foi un home con gafas escuras, traxe e maletín que representaba á patronal do ensino privado. As súas verbas clamaron a prol da "capacidade de entrega" de Wert, sendo que coa súa lei "por fin, cos cartos de todos imos facer o que queiramos". Visiblemente emocionado, reivindicou facer do creacionismo a base da docencia "para demostrar a superioridade dos europeos brancos!". Imputado por españolizador Porén, a xuíza instrutora chamou a declarar á Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público e, entón, o devir do xuízo torceuse. "En nome do profesorado, as nais e pais e o alumando galegos", o secretario xeral da CIG Anxo Louzao, pronunciou unha serie de acusacións contra o artífice da 'Wert-goña': "Acuso ao ministro de promover unha lei uniformizadora e españolizadora, de inimigo do idioma, de impedir o estudo da nosa lingua e cultura, de liquidar a xestión democrática dos centros, de impor as direccións, de desprezar o traballo dos docentes, de eliminar a liberdade de cátedra, de prácticas clientelares, de elaborar unha lei ao servizo do ensino privado concertado, de adoutrinamento relixioso, de seguir os ditados do Opus Dei, de subvencionar os centros que segregan por razón de xénero, de ordenar a educación baixo os criterios da lei de mercado, por promover os centros de elite e vetar o dereito á educación das clases populares, por unha lei retrógrada e de extrema dereita que comporta exlusión social e porque a LOMCE é clasista, españolizadora, reaccionaria, antidemocrática e confesional", defendeu Louzao nun acalorado discurso. Condenados a retirar a LOMCE Oídas as partes, a xuíza instrutora ditou sentenza: "Condeno o conselleiro e o ministro a abandonar o sistema educativo e a afastarse dos labores de goberno pola súa manifesta incapacidade e agresión ao ensino público, polo odio ao noso idioma e á nosa cultura galega e pola entrega ao Opus Dei". Alén diso, a maxistrada obrigou aos procesados a recuar nas súas políticas e, en definitiva, a resolución foi rotunda: "Condénoos a retirar a LOMCE". A vitoria (ficticia) do pobo sobre o poder foi recibida con entusiasmo polo auditorio e, após os aplausos e os berros que clamaban "xustiza" e "LOMCE non", os músicos presentes deron entrada a unha canción satírica que, coa melodía da popular "O galo cando canta é dia", pechou un fermoso acto que, ogallá, algún día, poida tornar en realidade.


Summary: A xornada de folga deixa a primeira hora da mañá un paro xeralizado na industria e nos servizos. As centrais sindicais sinalan un "seguimento total" na industria, transporte de mercadorías, alimentación e imprensa. Os sindicatos informan dos impedimentos que está a pór a policía para desenvolveren a labor informativa e mesmo se produciu unha carga policial e unha detención no Polígono do Tambre (Compostela).

A primeira hora da mañá, o seguimento da xornada de Folga era da práctica totalidade nos sectores industriais e de servizos. Neste senso, as centrais sindicais aseguran que a recollida de lixo está completamente paralizada nas principais vilas e cidades galegas. Aliás, as grandes empresas do pais, como as do sector da automoción en Vigo, Santa Bárbara, Megasa, Navantia, Factoría Naval de Marín, Ferroatlántica, Televés, Castrosúa, Maessa, Estrugasa, Alcoa, Galfor, Crown Cork Ibérica, Faurecia, GKN-Indugasa, Maderas Iglesias, Viza Automoción, Frinsa, CESPA (na Coruña e Pontevedra), Repsol Petróleo, Leche Celta, Leite Río, Adolfo Domínguez, lonza Biologics, Dalphi Metal, Rodman-Polyships, Frinova, Begano, Conservas Calvo, ENCE, Gamesa Eólica, Zara Loxística, Pull&Bear ou Indipunt, entre outras. As centrais sindicais daban conta da existencia de importantes controis da policía nos polígonos industriais do país e mesmo de cargas policiais en Compostela Segundo fontes sindicais, os portos da Coruña, Vigo, Marín, Burela, Celeiro e Ribeira pararon a súa actividade arredor das sete da mañá, xunto co transporte aéreo, ferrocarril --de media e longa distancia-- e o servizo de autobuses. Neste senso, o transporte urbano e interurbano achega un seguimento ao paro do 90% e no tocante ás ambulancias só están a funcionar os servizos mínimes decretados pola administración. Detención e cargas no Polígono do Tambre (Compostela) Fronte ao decorrer da xornada a primeira hora da noite, en que non se produciron incidentes, as centrais sindicais daban conta da existencia de importantes controis policiais nos polígonos industriais do país a primeira hora da mañá. Así mesmo, informaron do desenvolvemento dunha importante carga policial no Polígono do Tambre (Compostela) onde vari@s sindicalistas foron identificados e se produciu unha detención. Asi mesmo, as forzas españolas impediron exercer a labor informativa noutros polígonos como o de Pocomaco. Paro histórico nos medios de comunicación públicosPor vez primeira nos 25 anos de autonomía, a CRTVG chegou a un acordo co comité interempresas para estabelecer uns servizos mínimos polo cal, a canle pública non emitirá conexións en directo e tan só manterá na súa programación habitual tres servizos informativos que, no entanto, durarán a metade do seu tempo. Asemade, as traballadoras e traballadores da televisión pública de Galiza comprometéronse introducir ao comezo de cada emisión un crowll en que se explica que debido á xornada de folga "se emitirá unha programación ou contido distinto do habitual". Aliás, a imprensa publicada en Galiza amosou un seguimento amplo da convocatoria freándose mesmo as rotativas de La Voz de Galicia --o diario con maior tirada útil e índices de audiencia do país-- e El Ideal Gallego, que saíron en formato reducido. Perante os bos índices de seguimento que está a amosar a xornada, as centrais sindicais fan un chamamento á cidadanía a continuaren coa mobilización "en defensa do emprego, a solidariedade e contra as políticas de axuste". Así mesmo, lembran o carácter europeo da convocatoria e a necesidade de que a implicación social sexa máxima pois, non hai colectivo profesional ou social que se libre dos efectos prexudiciais das políticas neoliberais que está a aplicar o Goberno central, actuacións entre as que cómpre sinalar a reforma laboral, o repagamento farmacéutico, os recortes nas pensións e prestacións sociais, a deterioración e privatización dos servizos públicos, a suba do IVE, a amnistía fiscal a quen defrauda ou o desmantelamento dos nosos sectores produtivos", aseguran.


Summary: A imprensa madrileña afín ao Partido Popular responde con dureza desde as súas páxinas á decisión do goberno de Rajoy de retirar a reforma da lei do aborto e alíñase co sector ultra-conservador.

A saída de Alberto Ruíz Gallardón após anunciarse a retirada da reforma da lei do aborto abriu unha fenda no seo do Partido Popular. Tamén unha crise interna no executivo de Mariano Rajoy, que algunhas voces sinalan como unha estratexia política fronte á convocatoria do referendo en Catalunya e unha hipotética reforma constitucional. Mais para as principais cabeceiras da caverna mediática española, o que aconteceu na xornada de onte (23 de setembro) foi, para alén do máis e segundo os xornais da dereita, unha "renuncia" a "un dos alicerces do proxecto social" que defendía o Partido Popular e que sitúan no marco do "vaivén doutrinal dos populares", sinala no seu editorial o ABC. Unha opinión partillada tamén por outro dos seus diarios afíns. Para La Razón, a retirada do anteproxecto supuxo un "grave incumprimento" electoral do PP que carrexará "consecuencias" perante o que tildan de "compromiso incumprido". Mais para este rotativo "entre outros paradoxos morais e políticos", din, "déixase en vigor unha lei que foi aprobada por un goberno socialista" e arenga a continuar coa "loita contra o aborto e a defensa da vida". A imprensa liberal española tilda de "grave incumprimento electoral" a retirada da reforma e di que a decisión "traizoa" @s votantes do PP Os xornais liberais madrileños alíñanse así co sector ultra-conservador que no serán da terza feira se manifestaba ás portas da sede do PP, na rúa Génova. Por volta dunhas duascentas persoas acudían á chamada lanzada polos autodenominados grupos 'provida' e apupaban @s líderes populares por teren "liquidado" o proxecto lexislativo ao tempo que aseguraban sentírense "traizoados" polo executivo de Rajoy. Libertad Digital, un dos xornais máis á dereita, apunta nun artigo asinado por Emilio Campmany que @s votantes populares foron "desenganados", "abandonados, "adecuadamente pisoteados", "metodicamente despreciados", "arteiramente ultraxados" e "despiadadamente vexados" polo Goberno español. E non só pola retirada da reforma da lei do aborto, senón porque --din-- "queda pouco por incumprir" no programa electoral co que concorreron ás eleccións de 2011. La Gaceta di que Rajoy "se vinga" de Gallardón deixándoo caer coa lei Porén, este diario no seu editorial sitúase acarón de Mariano Rajoy e acusa a Gallardón de ser "un político sobrevalorado" e un "pésimo ministro". "O peor da democracia", chegan a afirmar. Para Libertad Digital, o xa ex-ministro de Xustiza "marcha por ter posto a súa cobiza persoal por riba dos intereses xerais". Mais La Gaceta non dubida en apuntar cara á Rajoy como responsábel de "se ciscar" no programa electoral do PP e mesmo di del que "se vinga" de Gallardón deixándoo caer xunto coa reforma da lei do aborto. Sexa como for, fica en evidencia unha fonda crise interna no seo do Partido Popular, entre @s seus líderes e a súa base social máis radical. Un feito que xa reflectiu a soidade de Gallardón no seu anuncio de demisión, acompañado unicamente polas persoas fortes do seu Ministerio mais sen rastro algún doutr@s integrantes do Goberno.


Summary: Os grupos de iniciativa territorial (GIT) de Galiza de 'Fiare' realizan un encontro de soci@s para avaliar presente e futuro dun modelo que aposta nas "finanzas ao servizo da xustiza social".

Os grupos de iniciativa territorial (GIT) 'Galiza Norte' e 'Galiza Sur' de 'Fiare Banca Etica' van debater este sábado 3 de Outubro en Compostela sobre a situación actual da primeira cooperativa ética de finanzas que opera a nivel europeo así como sobre as retos e decisións de futuro a adoptar. Fiare Banca Etica é o resultado da unión de dous proxectos que nacen baixo os principios das finanzas éticas: Banca Popolare Etica, un banco cooperativo que traballa en Italia desde 1999 e Fiare, que opera no Estado español desde 2005. Ambos os dous partillan os mesmos obxectivos, segundo os promotores, que fan especial fincapé na participación, o traballo en rede e o impacto social da actividade económica. "A finalidade é o financiamento de proxectos da economía social e solidaria e a promoción dunha cultura de intermediación financeira que actúe baixo os principios da transparencia, a participación, a democracia e o crédito ao servizo da xustiza social", afirman. Algúns dados: O capital social da Banca ascende a 49,7 millóns de euros e haii 87 grupos (GITs, Grupos de Iniciativa Territorrial) conformados polas persoas socias activas. Desenvolvéronse 835 iniciativas culturais. A finais de 2014 as clientas e clientes aforradoras ascenden a 40.226, das cales 31.303 son persoas físicas e 8.923 persoas xurídicas, o que supón unha captación de aforro de 970 millóns de euros. Outórganse créditos a organización, empresas e cidadáns que promoven iniciativas económicas e estilos de vida responsábeis desde o punto de vista social e medioambiental. O total de financiamento concedido polo banco foi 819,3 millóns de euros, a 10.042 clientas e clientes. Compre aquí destacar que a taxa de morosidade é de menos dun 2,5 %, moi lonxe do 9,5 rexistrado polo sistema bancario en xeral.


Summary: Lembra que o Consello Económico e Socia e o Consello Galego de Relacións Laborais son os órganos acaídos e representativos para analizar o impacto económico e social do coronavirus.

A Xunta prepara o terreo para a saída dunha crise que vai ser especialmente profunda no económico. Para deseñar ese futuro, o presidente Alberto Núñez Feixoo encomendoulles a varias expertas a tarefa de consensuar solucións para que os efectos da pandemia de coronavirus afecten o menos posíbel á economía galega e ao seu tecido produtivo. Un 'comité de expertas' para a crise económica da que Feixoo deixa fóra as representantes das traballadoras. O sindicato maioritario na Galiza, CIG, considera que "buscar alternativas como a creación dun comité de expertos" para deseñar unha saída á crise provocada pola situación de emerxencia sanitaria do Covid-19 en materia económica e laboral é un "desprezo" para as institucións públicas galegas creadas a tal fin. Neste sentido, o secretario xeral, Paulo Carril, lembra que precisamente esa é a función que teñen organismos como o Consello Económico e Social (CES) e o Consello Galego de Relacións Laborais (CGRL), aos que "habería que respectar as súas atribucións". Carril sinala que no CES participan xa axentes socioeconómicos, organizacións sindicais e representantes da sociedade civil e que ten, precisamente, o carácter de órgano consultivo e asesor da Xunta de Galiza en materia económica e laboral. Da mesma forma, salienta o carácter consultivo e asesor en materia de política laboral do Consello Galego de Relacións Laborais. Organismos públicos ambos, indica a CIG, contra cuxo criterio "actuou en diversas ocasións o goberno de Feixóo, como ocorreu coa chamada Lei de Fomento Empresarial. Un goberno que tampouco quixo atender as súas recomendacións en diversas materias".


Os doce cargos cesaron a comezos de marzo para concorrer ás eleccións de abril e Feijóo repúxoos en canto as desconvocou, só tres días despois de restar importancia ás súas vacantesO 2 de marzo doce altos cargos da Xunta deixaron os seus postos para poder optar a un escano polo PP nas eleccións galegas fixadas para o 5 de abril, xa que excepto os conselleiros e conselleiras é incompatible manter o cargo e ser candidato ou candidata. O 20 dese mesmo mes, só tres días despois de que o presidente Feijóo restase importancia a esas vacantes en pleno estado de alarma polo coronavirus, e dous días despois de que desconvocase as eleccións, volveron ser nomeados para os seus anteriores postos a través dunha edición extraordinaria do Diario Oficial de Galicia. Neste tempo, malia que previamente para Feijóo non eran importantes, o Goberno galego atribuíu a varios deles diversas funcións na loita contra o coronavirus, pero agora volverán deixar vacantes eses postos.O pasado mércores o número 2 do PP galego, Miguel Tellado, confirmou en rolda de prensa que o partido non mudará en absoluto para o 12X as listas electorais que xa presentara para as eleccións do 5A. Iso implica que seguirán indo nelas os anteditos doce altos cargos da Xunta, que deberán cesar en pouco máis de dúas semanas, cando remate o prazo de presentación de candidaturas.Os implicados son os cinco delegados territoriais da Xunta (Corina Porro en Vigo, José Manuel Cores Tourís en Pontevedra, Ovidio Rodeiro na Coruña, José Manuel Balseiro en Lugo e Marisol Díaz Mouteira en Ourense). Tamén o secretario xeral da Presidencia, Álvaro López, unha das persoas da máxima confianza de Feijóo desde hai dúas décadas. A eles súmanse o secretario xeral de Emigración, Antonio Rodríguez Miranda; a secretaria xeral de Igualdade, Susana López Abella; o secretario xeral técnico da Consellería de Economía, Borja Verea; a directora de Turismo de Galicia, Nava Castro; o director xeral de Gandaría, Silvestre José Balseiros; e a directora xeral de Administración Local, Marta Fernández Tapias.Varios dos cargos afectados seguiron celebrando actos oficiais ata o último momento antes do seu anterior cesamento en marzo, cando a Xunta pasou a dar visibilidade na súa axenda oficial a postos inferiores supostamente técnicosOs delegados territoriais veñen protagonizando en persoa todo tipo de entregas a concellos de materiais para a loita contra o coronavirus e a Xunta situounos na presidencia dos denominados postos de mando avanzado de cada provincia na súa estrutura de loita contra o coronavirus, que segundo di teñen por obxecto "coordinar a mellor resposta para a prevención e seguimento da pandemia". Outros cargos como a directora de Turismo ou a secretaria de Igualdade veñen sendo presentadas pola Xunta como responsables do impulso e a coordinación das medidas do Goberno galego para paliar o impacto económico ou social da crise do coronavirus nesas áreas.Cando a finais de febreiro o Consello da Xunta decidiu o anterior cesamento deses cargos para que puidesen ir nas listas do PP, varios deles celebraron actos oficiais ata o último momento, e despois o Goberno galego pasou a publicitar na súa axenda, como en anteriores comicios, a cargos inferiores que segundo os populares deberan ter rango técnico.


Summary: A Coruña rexistra o maior número de solicitudes en custodia, con 16.076; seguida de Pontevedra, cun total de 12.577; de Lugo con 5.432 e de Ourense con 5.387, segundo os datos facilitados por Correos.

Máis de 42.300 galegos e galegas residentes no Estado español exerceron xa por correo o seu dereito a voto, segundo vén de informar Correos en nota de prensa, o que supón un aumento de case un 20% no número de votos a respecto das anteriores eleccións autonómicas en 2012 e 2009, cando se rexistraron pouco máis de 34.000 solicitudes. A empresa pública confirma que ten nas oficinas postais de destino un total de 39.472 sobres en custodia con votos para os comicios galegos, que serán entregados entre nas 3.977 mesas electorais distribuídas polos 2.463 colexio electorais que haberá este 25 de setembro no país. Os votos serán entregados este domingo nas 3.977 mesas electorais distribuídas nos 2.463 puntos electorais do país. A esta cifra, asegura o organismo, haberá que sumar os votos que aínda están en tránsito, dado que o prazo para votar por correo estivo aberto até esta pasada quinta feira, conforme á prórroga establecida pola Xunta Electoral Central. Por provincias, A Coruña rexistra o maior número de votos por correo actualmente en custodia, con 16.076; seguida de Pontevedra, cun total de 12.577; de Lugo con 5.432 e de Ourense con 5.387, segundo os datos rexistrados por Correos a data de 22 de setembro. A modalidade do voto por correo está dirixida a aquelas persoas que na data de votación teñan previsto estar fóra do lugar onde lles corresponde votar, ou aquelas que por enfermidade ou incapacidade non poden realizalo de forma presencial no colexio. Descenso no voto exterior O aumento dos votos de residentes no Estado español constrasta coa caída rexistrada entre os galegos e galegas residentes no estranxeiro. A Oficina do Censo Electoral informou de18.000 solicitudes para participar nas eleccións galegas, un 4% das persoas do censo exterior, que supón un descenso do 40% respecto dos anteriores comicios autonómicos.


Summary: Continuamos, nos nosos Recunchos da Costa, a Ruta do Reira que comezabamos por Arou, e que continúa ata o Cabo Vilán. Despois da parada na praias do Trece e a Duna Monte Branco e o Cemiterio dos Ingleses toca continuarmos pola pista de zahorra para facermos outra parada completa.

Nada máis saír do Cemiterio e darlle a volta á Punta do Boi (precisamente onde naufragou o Serpent) xa disfrutaremos dunhas das vistas máis icónicas da Costa da Morte: o Cabo Vilán. De feito, a ruta é interesante facela en sentido Arou-Cabo Vilán precisamente para disfrutar destas vistas de fronte. Despois dunha estrana urbanización, van caendo as praias de Reira, da Balea e Pedrosa que son outro tesouro da nosa natureza. Salvaxes como poucas, o vento alonxa aos visitantes e permite que a area estea sempre como unha alfombra. Un temporal nestes areais é todo un espectáculo. Polos baixos podemos contemplar as fermosas Pedra do Oso e Pedra dos Namorados, outra das estampas máis simbólicas da zona. Entre as dúas praias da Balea, á marxe esquerda do Camiño atopamos outro elemento etnográfico, o Foxo do Lobo. Unha estrutura singular de muros converxentes que se usaba na tradición popular para cazar a este temido cánido. Varias entidades intentan recuperar o seu legado con representacións de batidas. Representación do Foxo do Lobo Como chegar Con este completo mapa do Camiño dos Faros, podedes guiarvos perfectamente, mesmo continuar de Cabo Vilán a Camariñas. Zona de Reira co Cabo Vilan ao fondo-Foto-Husamiddén Kharat Kiwán copia RECUNCHOS DA COSTA O Cemiterio dos Ingleses. As praias do Trece e a Duna Monte Branco. O hórreo de Carnota. O hórreo de Lira. A Fervenza de Noveira. O Casco Vello de Corcubión. ROs petroglifos de Boallo. A ruta do Muíño de Louredo.


Summary: Julio Torrado, responsábel de Sanidade do grupo parlamentar socialista, únese á campaña en demanda dun novo centro de saúde en Barro.

Torrado mantivo un encontro esta segunda feira cos responsábeis socialistas do concello de Barro, aos que apresentou as propostas do PSdeG para "recuperar a calidade perdida na sanidade pública logo dos recortes drásticos aplicados polo goberno de Feixóo", informou a formación en comunicado de imprensa. Un dos maiores problemas cos que lida a sanidade galega é a precariedade do seu persoal, que Torrado cifrou en 26 por cento, daí que demande un Plan de Persoal que estabilice o emprego neste servizo público. Non pode ser, argumentou o portavoz socialista, que toda a proposta do conselleiro do ramo sexa a de que "é o que hai, hai que traballar por horas e por días". Torrado botou man do último barómetro do CIS —que situaría a sanidade galega entre as "tres peores de España"— para ilustrar a situación, especialmente preocupante en ámbitos como a pediatría ou a atención primaria. As críticas dirixiunas tamén á xestión dos orzamentos por parte da Consellaría, con contas que estarían "trampeadas" segundo tería constatado o propio Consello de Contas, alegou Torrado.


Parece que hoxe este país –Estado- se teña detido, con tódalas súas bandeiras vermellas e amarelas ondeando á vez, fervor patriota aceso de repente, para apoiar a un pequeno exército de aguerridos combatentes, ataviados con camiseta, pantalón curto e zapatillas con tacos, que representan de súpeto tódalas ilusións e aspiracións que nos quedaban. Semella que este país –Estado- teña decidido amosarse orgulloso do único do que non poderiamos presumir, de que once rapaces que van levar moitos máis cartos dos que poderiamos xuntar calquera de nós, gañen ou perdan; de que nos salven o pescozo como ¿nación? honorábel dentro dunha orde internacional alternativa, que non é nin o G-20 nin o G-8, nin o de Davos nin o de Porto Alegre, non: é o do balompé, capital Kiev. Parece que hoxe non hai outra cousa, todo xira arredor dunha pelota. Non parece que rexeiten visitar ás autoridades de Ucraína, un goberno dirixido por un criminal saboteador de eleccións, Víktor Yanukóvich, que ten encarcerada irregularmente a súa ex primeira ministra, Yulia Timoshenko, despois dun proceso plagado de irregularidades, por unha máis que fundada represalia política. Non parece moito que importe que entre os "amiguiños" do goberno ucraíno estea o último dictador confeso de Europa (aínda que Putin non lle vaia á zaga), un tal Alexandre Lukashenko, que ten encarcerados ou exiliados a tódolos seus opositores políticos, e que reprimiu salvaxemente ós que protestaron pola fraude electoral que perpetrou, ou que recentemente ten manifestado sen ningún pudor: "Prefiro ser ditador a ser gay". Nin parece que lles importe moito que se vaia incrementar o "turismo sexual" nun dos principais focos de tráfico de mulleres de Europa, segundo denuncia o colectivo feminista Femen. Ou que non estea nada claro como van tributar os xogadores españois o cobro das súas aparatosas "primas", non de "risco", senón moi seguramente intocábeis polo "fisco" Ou que non estea nada claro como van tributar os xogadores españois o cobro das súas aparatosas "primas", non de "risco", senón moi seguramente intocábeis polo "fisco". Como tampouco parece que lles importe ós primeiros ministros de España e Italia, Rajoy e Monti, que os seus pobos sexan rescatados ou estean a piques de estalo, mentres emprenden custosas viaxes e cerimonias a cargo do erario público, e celebran con tódolos fastos as posíbeis vitorias dos seus respectivos países -Estados?. Iso si, no caso de Rajoy, que os xubilados e as rendas máis baixas carguen o medicamentazo e "repaguen" todo, e no de Monti, que se suban os impostos para "atender" as vítimas dos terremotos de Emilia Romania. Ninguén parece, non xa suspender a súa presencia no partido de cuestionábel importancia para o devir do país -Estado?, senón facer ningunha manifestación pública por estes temas. Nin ás súas sociedades respectivas parece importarlles demasiado, posto que non se mobilizan dabondo para impedir todo isto. Como hai case dous anos, por estas datas, canda o Mundial, non parecía importar a case ninguén que fosen executar a unha pobre muller, Sakineh Astiani, en Irán, vítima da violación máis cruel da dignidade humana que se pode concibir en pleno século XXI, a lapidación, ou que EEUU seguira mantendo o bloqueo a Cuba, outra vulneración flagrante dos dereitos humanos, namentres Europa recibía os mandatarios do país "yanqui". Nin que se cumpriran seis meses do maior desastre natural que estragou o país máis pobre do mundo, Haití, e todo seguira máis ou menos igual, ou que a algunhas nacións non lles deixaran constituírse como tales, véxase Catalunya, onde ese día houbo unha manifestación contra a sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut. Aquí tampouco, e algúns galegos non parecen selo, mergullados nun "ardor patriótico" cara quen impide que haxa seleccións do seu país recoñecidas internacionalmente, por non falar de outras cuestións moito máis importantes, como unha economía e unha sociedade asoballadas pola empresa de demolicións Feijóo, franquicia galega do PP de Madrid. A uns lles deixan ser nación, e non só iso, obrigan aos demais a selo con eles, nunha marea de patriotismo de bombo e pandeireta que o arrastra todo, coas súas infantís demostracións de orgullo que nos saen polas orellas, mentres que a outros, a sacrosanta e intocábel definición dun cacho de papel, papel mollado, lles ditan o que teñen que ser, ou mellor dito, non ser. Se os futbolistas perden, durante uns días, cecais semanas, os contertulios de radio e televisión opinarán que a derrota é a gran metáfora da situación do país –Estado-, un castelo de area botado abaixo no último momento. A Bolsa madrileña desplomarase, o noso crédito internacional tatexará con el, e o cidadán de a pé, en tascas, lonxas, oficinas, e demais lugares de traballo… dirá que era o que nos faltaba, que nin unha ledicia podíamos ter a pesar da crise. Se gañan – o que é bastante probábel-, o país –Estado- vivirá durante días –cecais semanas- mergullado na anestesia dunha falsa felicidade Agora ben, se gañan – o que é bastante probábel-, o país –Estado- vivirá durante días –cecais semanas- mergullado na anestesia dunha falsa felicidade, o espellismo da vitoria pírrica, a xustiza poética, a pequena nación en declive, humillada polos seus políticos e banqueiros e polo rescate de Europa, alzándose por riba das demais potencias. Cremos –crerán, moitos- que os problemas non existen ou que se paliaron, que o fútbol ben merece unha tregua ás nosas preocupacións. Todos –políticos, analistas, eses mesmos "tertulianos" de antes (porque chamalos "contertulios" é demasiado, como moito "opinólogos" - dirán que nolo mereciamos, que isto influirá nos mercados internacionais, fará subir a nosa autoestima, e pouco menos que nos fará máis altos, guapos e esveltos. O ministro de Traballo, daquela, chegou a dicir que "subirá o PIB" grazas á boa posición da selección neste camponato. Agora, Rajoy di que, se gañasen, "sería un "subidón" para o país", porque "necesitamos unha alegría en tempos difíciles". ¿Están todos tolos? Despois do 1 de xullo de 2012, España seguirá sendo un país –Estado- con máis de cinco millóns de parados –cecais seis cando remate o verán e con el os contratos estacionais-, cunha das maiores cotas de corrupción política, e cun clima económico e social convulso, debido en gran medida á ineptitude dos nosos políticos e á avaricia dos "nosos" banqueiros, que son no fondo unha mostra da poboación, é dicir, espello de nós mesmos e as nosas propias miserias. Porque somos nós quen consentimos este estado de cousas. Os xogadores italianos xa dixeron que van doar as súas primas total ou parcialmente ás vítimas dos terremotos que recentemente asolaron a súa terra. En España deberían facer o mesmo Hoxe, todos coa Vermella, si, orgullosos de ser o que non nos preguntaron se queremos ser, desexosos de que, se non somos quen de nos entendermos e nos aceptarmos, cando menos si o sexamos de meter un balón no medio de tres paus. Eu, pola miña parte, quero con todas as miñas forzas que gañe Italia. Por levar a contraria? Non, que alí tamén o fútbol idiotiza a poboación. Só porque os xogadores italianos xa dixeron que van doar as súas primas total ou parcialmente ás vítimas dos terremotos que recentemente asolaron a súa terra. En España deberían facer o mesmo. Un saúdo moi afectuoso para as poboacións de Italia afectadas por estes desastres e pola incompetencia da súa caste política para palialos. O noso estado de ánimo non debería depender tanto das ilusións, e menos das ilusións que descansan en mans, ou en pés, doutros Ao final, gañen ou perdan, uns ou outros, todos sairemos perdendo, porque o erro será o mesmo. Facelo xirar todo arredor dun espectáculo de entretemento. A ilusión é boa, si. É un descanso, un refresco, un refuxio para o noso espírito inquedo arelante de paz, pero o noso estado de ánimo non debería depender tanto das ilusións, e menos das ilusións que descansan en mans, ou en pés, doutros. A ver se comezamos a mobilizarnos máis polo que realmente importa.


Summary: Así experimentamos a política oficial en pleno século XXI: como actores e actrices encerrados na rodaxe dun episodio infinito de teleserie, a agardar que os guionistas nos deixen participar nalgunha escena secundaria, se eles, nun cuarto escuro, o consideran oportuno.

A finais da década dos setenta do século pasado, cando se aprobou a sacrosanta constitución que nos vai levar por decreto dun rei Borbón a outro, quen lles fala vestía pantalón curto, e miraba todos os días, na parede frontal do colexio Sagrado Corazón de Lalín, dous retratos que escoltaban un tétrico crucifixo: o primeiro, o de Francisco Franco, caudillo de España; o segundo, o de Juan Carlos I, monarca aínda en período de prácticas. Por suposto, aquelas efixies de uniforme militar non significaban absolutamente nada desde unha perspectiva infantil, pois para nós, nenos que merendaban pan da Morena cunha onza de chocolate, resultaban moito máis verídicos dous personaxes de nomes exóticos: Mazinguer Zeta e Orzowei, reis absolutos das sobremesas en branco e negro. Arredor daquel pacto político da Transición, os nosos maiores foron edificando un relato mítico, construído desde as altas esferas do poder económico e mediático, e que converteu a El-Rei nunha especie de figura intocable Xa van alá máis de trinta anos desde os retratos da escola e das series de debuxos do sábado pola tarde. A nosa xeración foi pasando, nun suspiro, da mascota de Naranjito á de Cobi, do 12-1 a Malta con gol de Señor ás medallas de ouro de Barcelona 92 (y que apuesto el príncipe Felipe con la rojigualda!), da bruxa Avería e os electroduendes ao espírito punk de Siniestro Total. Arredor daquel pacto político da Transición, os nosos maiores foron edificando un relato mítico, construído desde as altas esferas do poder económico e mediático, e que converteu a El-Rei nunha especie de figura intocable, elevado aos altares como unha especie de anxo protector da democracia, un símbolo que merecía trato de privilexio, non só por razóns de sangue, senón tamén de Estado. En cuestións de acatamento á monarquía, tanto tiña Xan como Pericán, conservadores ou progresistas, Suárez ou Felipe, dereita ou esquerda, Aznar ou Zapatero, ABC ou El País En cuestións de acatamento á monarquía, tanto tiña Xan como Pericán, conservadores ou progresistas, Suárez ou Felipe, dereita ou esquerda, Aznar ou Zapatero, ABC ou El País: a familia real era protagonista, un ano si e outro tamén, dun conto de fadas narrado por episodios nas portadas da revista Hola, cun estilismo en tecnicolor que combinaba a Walt Disney e Corín Tellado. E na elaboración dese relato marabilloso houbo, por suposto, pan e circo para as masas: unha exhibición de ágapes e recepcións oficiais, con discurso entrañable en Noiteboa, antes da cea familiar, e vacacións de luxo no palacio de Marivent, durante aqueles idílicos agostos da aristocracia. Todo, por suposto, al servicio de los españoles. Logo, foron chegando unha sucesión de sorrisos e noivados, de vodas católicas e catódicas, e, na novela por entregas da monarquía, tomaron protagonismo curiosos personaxes con nomes non menos rechamantes que os de Mazinguer Zeta ou Orzowei: Jaime de Marichalar, Iñaki Urdangarín, Letizia Ortiz... (con zeta de El Zorro). Xenros e netas, iates e olimpíadas, ocio e negocio, vestidos de gala para ocultaren os trapos sucios. E de sorpresa definitiva, unha princesa sen zapato de cristal, divorciada e, se cadra, atea. Algúns daqueles cativos dos setenta atrevémonos a ter crianzas. Eles e elas tamén devoran imaxes, no móbil, no ordenador, na tablet. E a Transición converteuse nun episodio de ficción que edulcoran todos os xoves en Cuéntame Ímonos facendo vellos. Avoas e avós van morrendo nas residencias, lonxe da aldea. Cáenos o pelo, médranos a tripa, os móbiles fixéronse intelixentes, as redes sociais cospen milleiros de comentarios por segundo. Votamos xa unha chea de veces. Con entusiasmo e con desencanto. Con ilusión e con escepticismo. En branco, pero tamén en negro (por mor do Prestige). Soportamos gobernos regulares, malos e peores. Todo para que neste século XXI nos goberne desde Berlín Ánxela Merkel, emperatriz do euro. Algúns daqueles cativos dos setenta atrevémonos a ter crianzas. Eles e elas tamén devoran imaxes, no móbil, no ordenador, na tablet. Xa non hai películas en branco e negro nas pantallas. E a Transición converteuse nun episodio de ficción que edulcoran todos os xoves en Cuéntame, para que valoremos que, a pesar de non comeren perdices, Antonio Alcántara e Mercedes foron quen de saír cun sorriso oficial na foto de familia. Pero sempre cun Borbón pousado no trono do Palacio Real, a soñar con safaris en África e loiras afectuosas nun resort de luxo. Mais non hai de que se preocupar, a sucesión está blindada polos partidos do Réxime: nas próximas semanas, entre fastos e ditirambos, don Felipe será coronado rei de España, con todo o peso da lei ao seu favor. E moitos de nós sentiremos, con carraxe e impotencia, que, nesta democracia de cartón-pedra, nunca nos van dar opción a ser auténticos protagonistas, pois estamos condenados a seguir figurando como extras que cruzan fugaces polo fondo da pantalla, unha vez cada catro anos, para logo ser expulsados dos libros de Historia. Así experimentamos a política oficial en pleno século XXI: como actores e actrices encerrados na rodaxe dun episodio infinito de teleserie, a agardar que os guionistas nos deixen participar nalgunha escena secundaria E así experimentamos a política oficial en pleno século XXI: como actores e actrices encerrados na rodaxe dun episodio infinito de teleserie, a agardar que os guionistas nos deixen participar nalgunha escena secundaria, se eles, nun cuarto escuro, o consideran oportuno. E, mentres, don Felipe, impecable e impoluto, vai ser o único cidadán daquela xeración dos setenta que consiga un contrato indefinido de por vida, con dietas de manutención e coche oficial, ata que Leonor, princesa de Asturias, estea preparada para sucedelo, dentro de moitos moitos anos, se Deus quere e o PSOE tamén. Mais esa historia, se chega a acontecer, xa merece outra temporada completa de Cuéntame.


Summary: Nun de cada catro dos fogares da Galiza habitan só maiores de 65 anos. Seis de cada dez mozos e mozas de entre 18 e 34 anos vive cos seus país e nais.

Na Galiza hai 1.061.680 fogares. En 814.716 deles, 76,7% do total, non reside ningún menor de 16 anos. E 91,74 % deses máis de millón de fogares non contan con ningún menor de 5 anos. Os dados para a preocupación continúan: 63,14% dos mozos e mozas galegas de entre 18 e 34 anos vive cos pais. Dos que teñen entre 25 e 34 anos e que viven cos pais, 27,86% non ten ningún tipo de ingreso. Esta porcentaxe sobe ata 58,29% entre os mozos e mozas de 18 a 24 anos. Deses 1.061.000 fogares, en 32% deles viven parellas con fillos mentres que case 22% corresponden a persoas que viven soas. No noso país hai máis de 241.000 moradas compostas por persoas de 65 ou máis anos (22,7%). Máis de 3 décadas Na Galiza morren máis persoas das que nacen desde 1986. Porén, nos últimos anos a fenda entre nacementos e defuncións non fixo senón aumentar. A demógrafa do CSIC, Dolores Puga, lanzaba recentemente unha advertencia, "o cambio de réxime demográfico non vai volver atrás" polo que a poboación residente na Galiza non volverá medrar senón é "pola vía da inmigración". Segundo Puga, as estatísticas reflicten que Galiza se atopa nun "proceso de transición demográfica" cara á "sociedades máis lonxevas". Ora ben, de maneira acelerada por mor do éxodo masivo da poboación nova. Segundo as proxeccións de poboación a curto prazo elaboradas polo INE, Galiza perderá 230.722 habitantes no período 2016-2031, o que supón unha diminución de 8,5%. Ademais da baixada no número de habitantes, as proxeccións amosan un progresivo envellecemento da poboación. Así, en Galiza, a porcentaxe de persoas de 65 ou máis anos será de 31,3% en 2031. O índice de envellecemento proxectado para 2031 de Galiza sitúase en 232,7%, o que significa que para esa data por cada 100 menores de 20 anos haberá no noso país case 233 maiores de 64 anos (en 2016 o indicador proxectado situouse en 153,7%). As zonas máis envellecidas serán as situadas na área sur da provincia de Ourense e nas comarcas ourensanas limítrofes coa provincia de Pontevedra.


Summary: A singular formación granítica coñecida como o Penedo do Castelo foi voada pola empresa Naturgy para a colocación dun novo aeroxerador eólico na serra do Gontón, entre Cabana de Bergantiños e Zas, tal e como denuncian desde a asociación Salvemos Cabana. Sermos Galiza conversa sobre esta e outras agresións á zona co seu voceiro, Moncho Varela.

O Penedo do Castelo era unha formación granítica característica da Serra do Gontón, situada entre Cabana de Bergantiños e Zas. Hai uns días foi volado pola empresa Naturgy para a colocación dun novo aeroxerador eólico na zona. Sermos Galiza entrevista a Moncho Varela, voceiro da asociación Salvemos Cabana, denunciante da destrución deste penedo e doutras agresións ambientais na zona. Varela sinala entre outros prexuízos que supuxo a voladura do penedo a posíbel perda de restos arqueolóxicos, pois estaba situado ao carón dunha área arqueolóxica catalogada pola presenza de múltiples petróglifos e xacementos prehistóricos. A empresa Naturgy destruíu o Penedo do Castelo para erguer un novo aeroxerador eléctrico mais con anterioridade xa tiñan denunciado este modelo de negocio por asolagar con muíños Cabana de Bergantiños. Estamos cheos de aeroxeradores. Ademais aquí non constrúen un macro parque eólico, senón que erguen pequenos parques e logo van enlazándoos. Desta maneira non pagan o canon eólico, xa que a lei permite que non se aboe de un parque ter menos de 4 aeroxeradores. Tramitan así a súa construción de forma separada, xa que a lexislación é moito máis permisiva cos parques pequenos que cos grandes. Ademais, coa Lei de Depredación da Xunta os trámites aceléranse moito e case non hai tempo para a apresentación de recursos e alegacións, dificultando desta maneira a intervención social. Empresas como Naturgy teñen así menos trabas administrativas, o cal significa unha aposta decidida en que a xente non teña ningún dereito sobre a súa terra. Aquí non constrúen un macro parque eólico, senón que erguen pequenos parques e logo van enlazándoos A maiores, o PP vén de anunciar coa patronal eólica a intención de triplicar a potencia eólica existente. Isto é unha barbaridade, porque aquí xa non hai espazo para máis aeroxeradores. Como aconteceu a destrución do Penedo do Castelo? A voladura deste penedo fíxose no marco da construción de tres novas bases de aeroxeradores. Na instalación da primeira delas voou polos aires parte do cumio da Serra do Gontón. Na segunda base foi onde voaron o Penedo do Castelo. Cando no futuro finalice a vida útil do parque e após a fase de abandono, hai o compromiso de que se debe recuperar o espazo devolvéndoo á súa situación orixinal mais, como a vas recuperar se a fixeches desaparecer? A primeira parte da desfeita no Penedo do Castelo aconteceu cara a finais de abril. Estamos falando de aeroxeradores xigantes, de 151 metros de alto, que precisan extensión de terreo alta e plana. Ademais a súa colocación implica meter un camión xigante, cun remolque inmenso e manobrar. Todo isto destrúe dunha forma moi ampla un lugar coma este. Estamos falando de aeroxeradores xigantes, de 151 metros de alto, que precisan extensión de terreo alta e plana Cortaron ademais os camiños veciñais o que, por unha parte podería ter sentido durante as explosións para protexer a xente, mais a cuestión é que contrataron unha empresa de seguridade para que cando non estivesen traballando na obra non puidésemos ver nada do que alí se estaba facendo. Mesmo mantiveron vixilancia para cortar os camiños nas fins de semana. Que valor tiña o Penedo do Castelo? Toda esta zona linda cun territorio catalogado en Rede Natura 2000. Se isto fose un país civilizado a nosa zona estaría tamén protexida. Lonxe diso, agora é máis complicado acadar esa protección, de feito coa nova lei de patrimonio natural que pretenden implantar desde a Xunta chegaríase ao extremo de que case ningún dos sete parques naturais galegos podería acadar esa categoría de protección. Os penedos son formación rochosas que en moitos países están amparadas. Ademais a serra do Gontón está moi próxima aos penedos de Pasarela e Traba que hoxe en día por fortuna teñen algún grao de protección, mais varias empresas xa tentaron no pasado desfacelos para fabricar material de obra. Onde situaron o aeroxerador número un hai unha zona xeolóxica incríbel coñecida como o Penedo do Medio onde a interacción do frío, a auga e o vento creou formas impresionantes. Onde situaron o aeroxerador número 1 hai unha zona xeolóxica incríbel coñecida como o Penedo do Medio onde a interacción do frío, a auga e o vento creou formas impresionantes O valor engadido destas formacións é que ao redor dos penedos adoitan aparecen petróglifos. O do Castelo contaba cuns 50 metros de lonxitude mais nunca saberemos o que podía chegar a albergar, pois non se investigou. Mais é moi probábel que puidese conter sinais e vestixios do pasado. É unha zona que estivo habitada desde a Idade de Ferro, moi perto de onde se atopa o Dolmen de Dombate e ademais o seu nome provén por estar ao carón dunha zona arqueolóxica valiosa e catalogada como é o castelo de Borneiro. Coa voadura perdeuse a riqueza paisaxística, o elemento patrimonial, xeolóxico e quizais o arqueolóxico. Onde denunciaron o acontecido? A semana pasada apresentamos tres escritos. O primeiro dirixímolo ao Defensor del Pueblo porque hai anos actuaron bastante ben ante as agresións mineiras nesta zona. É unha sensación de impotencia moi grande Presentamos un escrito tamén na Dirección Xeral de Patrimonio Natural co obxectivo de que actúe e controle a paisaxe, e ante o Instituto de Estudos do Territorio para recordarlle que o seu obxectivo é defender a paisaxe galega, ademais foi este quen na declaración de impacto ambiental afirmou textualmente que "nos afloramentos rochosos existentes na zona que tivesen interese xeomorfolóxico ou paisaxístico (como era o caso do Penedo do Castelo) deberán ser respectados sen que se vexan afectados polas obras". E que facemos agora que xa non existe? É unha sensación de impotencia moi grande. Que outras agresións ao medio sofre Cabana? En Cabana de Bergantiños estase producindo no río Anllóns unha serie de verteduras. Augas de Galicia acaba de abrir expediente ao concello porque ademais isto tamén afecta unha comunidade marisqueira moi importante e na que xa hai un gran problema coa presenza de arsénico nas augas por culpa da antiga produción mineira nesta zona. Véñennos agora con autorizacións de aeroxeradores de forma exprés e coa destrución do territorio de maneira acelerada polo medo a un cambio no Goberno galego Cando pasou o conflito coa mina de Corcoesto, que levantou toda a bisbarra, partimos tamén da mesma situación mais gañamos o caso e cando parecía que iamos volver a unha tranquilidade... pois non hai xeito, e véñennos agora con autorizacións de aeroxeradores de forma exprés e coa destrución do territorio de maneira acelerada polo medo a un cambio no Goberno galego. Hai que seguir loitando e estarmos atentos e atentas, os colectivos e mais as xentes da zona para protexer a nosa terra.


Summary: Os grupos de AGE e BNG e a metade do PSdeG secundan a iniciativa de Galicia, mellor sen tourada para pular pola retirada de axudas públicas ás touradas e camiñar cara á prohibición destes eventos de "tortura" aos animais

Galicia xa ten a súa "fronte antitaurina" no Parlamento. Vinte e cinco deputados e deputadas dos tres grupos da oposición secundaron formalmente este venres a iniciativa da plataforma Galicia, mellor sen touradas para pular pola retirada das axudas públicas a estes eventos de "tortura" aos animais e, en última instancia, para avanzar no obxectivo de que as corridas de touros non sexan legais no país, como xa acontece en Catalunya. Os membros do Parlamento que botan a andar esta iniciativa asumen os postulados que, en rolda de prensa na Cámara, resumiu o voceiro da plataforma, Rubén Pérez: se as touradas "non tivesen apoios públicos", en Galicia non serían viables. Neste contexto, os parlamentarios e parlamentarias non só se opoñen ás touradas en xenérico, senón tamén á nova regulamentación legal que as amparará cando entre en vigor a Iniciativa Lexislativa Popular "para a regulación da festa dos touros como Ben de Interese Cultural", admitida a trámite hai poucos días no Congreso dos Deputados entre un entusiasta apoio do PP. Esta ILP, advirte Pérez, non só supón garantir "subsidios" para a tauromaquia, senón tamén, por exemplo, abrir as portas das prazas de touros para persoas menores de 18 anos. "Suprimen Educación para a Cidadanía e crean educación para a tauromaquia", ironiza. "As touradas non teñen nada a ver coa cultura galega e, aínda que tivesen, serían unha barbaridade" "O maltrato e a cultura non son cultura", acrecenta Ana Pontón dende o BNG, cuxo grupo secunda en pleno esta iniciativa. As touradas, explica a nacionalista, foron "utilizadas" en Galicia para "introducir" un elemento de "españolización" que "nada ten a ver coa nosa cultura", se ben "aínda que tivese algo que ver, seguiría sendo unha barbaridade". Os animais, di Pontón, tamén "teñen dereitos" e por iso o Bloque se opón a que concellos e deputacións "do PP" sigan a destinar "cartos públicos" a soster estes festexos. Nun sentido semellante se expresa Antón Sánchez dende AGE, cuxos representantes parlamentarios asumen tamén en pleno a incorporación á fronte. Alternativa, di Sánchez, aposta polo "progreso social" e isto implica "camiñar cara a unha sociedade menos violenta" mentres que o PP "sempre se opuxo ao aumento de dereitos". Agora, coa súa aposta por protexer legalmente as touradas, ilustra, só pretende abondar nunha "política de Cuéntame", xa sexa para "ir ver ao Papa con mantilla", "pedirlle ao santo que nos saque da crise" ou inxectar "cartos públicos para que os neopaletos vaian fumar un puro á praza de touros de Pontevedra". A fronte está integrada por todos os deputados de AGE e BNG e pola metade do grupo socialista Pola banda socialista a encargada de darlle apoio á iniciativa foi a deputada Patricia Vilán, quen explica que "os deputados e deputadas que asinamos" se opoñen ás touradas porque están "en contra do maltrato animal" e consideran que as touradas "non son cultura". Os socialistas asinaron ou non en función "das súas tendencias persoais" xa que a plataforma promotora pediu apoios no Parlamento de maneira "individual", se ben, subliña, todo o PSdeG está "contra o maltrato aos animais". Segundo puido saber Praza Pública os nove integrantes do PSdeG que se suman á fronte antitaurina son o secretario xeral, Pachi Vázquez, o voceiro, Abel Losada, e os os deputados Carmen Acuña, Raúl Fernández, Beatriz Sestayo, Vicente Docasar, Carmen Gallego, José Ramón Val e a propia Patricia Vilán. Pero, en que se traducirá esta fronte? Explica Rubén Pérez que os deputados que a integran promoverán iniciativas de "fiscalización", orientadas esencialmente a coñecer "o número de festexos" que se desenvolven en Galicia, as "sancións" que reciben e os cartos públicos que financian as touradas, xa sexa directamente ou a través, por exemplo, das peñas taurinas. Non en van, subliña, institucións como a Deputación de Pontevedra "chegaron a pagar bufandas" de grupos favorables ás touradas.


Summary: Na Galiza calcúlase que perto de 1.900 persoas están en situación de senfogarismo, unha crúa realidade que afecta non só as persoas que carecen dun teito baixo o que durmir, senón tamén aquelas que malviven en vivendas indignas. As mulleres son, segundo sinalan os profesionais do terceiro sector a 'Nós Diario', as "máis vulnerábeis".

O toque de recoller e a prohibición de ficar nas rúas impostos en marzo de 2020 por mor da pandemia levou os servizos sociais dos concellos galegos a aumentar os recursos habitacionais, nomeadamente a ampliar as prazas dispoñíbeis nos albergues, suprimir o límite de entre dez e quince días de estadía nos mesmos, habilitar pavillóns e sufragar aloxamentos en hostais e pensións. Mais desde o decaemento do estado de alarma os recursos foron minguando de forma progresiva. Malia a complexidade de elaborar un censo das persoas sen teito na Galiza, un estudo de Cruz Vermella de 2017 sitúa en 1.263 as persoas que viven na rúa ou teñen vivendas inseguras ou inadecuadas. Aliás, a última Enquisa de persoas sen fogar do Instituto Nacional de Estatística (INE), de 2012, cifrábaas en 1.903. Estes dous datos, os máis recentes, foron utilizados como referencia pola Xunta da Galiza para artellar o Plan de atención ás persoas sen fogar 2019-2023. Segundo este mesmo documento, o Goberno galego constata que 68% das persoas sen teito atravesan esta situación durante tres ou máis anos, mentres só 17% atopa unha solución en menos dun ano e 15% tarda entre un e tres anos. "Tras o confinamento as persoas sen teito non volveron exactamente á situación previa á pandemia, non todo é negativo. O plan da Xunta está moi consensuado e recolle aspectos positivos como as medidas que camiñan cara ao housing first [priorizar a accesibilidade á vivenda con carácter permanente]. Tamén ten o compromiso de rehabilitar, da man dos concellos, cen novas vivendas destinadas a programas de inclusión como o housing first, que era unha demanda urxente que trasladamos. Agora cómpre seguir traballando e materializando as promesas", expón a Nós Diario o director da Rede Galega contra a Pobreza (EAPN Galiza), Xosé Cuns. Para el, cómpre dar pasos máis ambiciosos co fin de paliar a situación de pobreza severa que sofren unha de cada dez galegas e galegos: "Non podemos centrarnos só en dar unha vivenda ás persoas sen teito, senón garantila tamén para as persoas sen un fogar digno ou estábel para loitar contra a infravivenda e o chabolismo, e é esencial que Xunta e concellos traballen nesta cuestión", explica. Neste senso cómpre salientar un informe da Valedora do Pobo de 2020 no que alerta dos "atrancos" e a "demora" en moitos concellos na tramitación das axudas sociais e o empadroamento das persoas beneficiarias, condición indispensábel para acceder aos recursos da Administración. Ana Pardo, responsábel do colectivo Provivenda na Galiza, apunta o vivido no confinamento como unha "oportunidade perdida" para "chegar á xente que de primeiras, quer por medo quer por descoñecemento, non se achegan aos recursos sociais", co fin de acompañar esas persoas no seu proceso de reinserción, que ten como eixo central "dispor dunha vivenda segura desde a que trazar un proxecto de vida". Familias e mulleres sen recursos As fontes consultadas constatan unha mudanza no perfil das persoas sen teito no último lustro. Se ben antes adoitaban ser varóns de mediana idade e sen cargas familiares, hoxe aumentan os casos de familias enteiras que se ven na rúa, así como as mulleres, "moito máis vulnerábeis", polo que instan a abordar o senfogarismo "desde unha perspectiva de xénero". "Os albergues están orientados a persoas individuais, non a familias. O que se está a facer ante a falta de prazas é custear aloxamentos temporais en hostais, ou noutros casos os nenos pasan ao sistema de menores e os pais quedan no albergue... Mais se a solución é desestruturar unha familia por unha mera cuestión económica, estamos fracasando como sistema", sostén Pardo. Outra solución na que apostan os concellos é sufragar o alugueiro en vivendas xa existentes, polas que as persoas propietarias reciben axudas económicas. Porén, Ana Pardo critica as "pésimas condicións" en que se atopan en ocasións estes fogares: "Cando vés da rúa calquera cousa che parece mellor, mais habería que exixir unhas mínimas condicións de dignidade nesas vivendas", di. "Sempre se fala dos homes e esquecemos o senfogarismo 'somerxido' das mulleres, cando se mete en casas de familiares para evitar perder os fillos, ou as que teñen que convivir co seu agresor porque non teñen alternativa. O senfogarismo vai máis aló de non ter un teito baixo o que durmir", defende Carla Leiras, coportavoz do foro Os Ninguéns, que tamén se pregunta "que pasará cando a pandemia remate", xa que "os servizos sociais non seguirán custeando os aloxamentos temporais en hostais e albergues". Vigo, á cola en investimento social Os grupos da oposición en Vigo votaron a semana pasada en contra dos orzamentos de 2022, salientando a redución do gasto medio por habitante en materia de servizos sociais, pasando dos 65,5 euros do presente ano a 64,9 e sendo con este dato a cidade galega cun menor investimento nesta partida. "O alcalde di que quen está na rúa é porque quere, mais o certo é que o albergue está sempre cheo e hai ducias de persoas aloxadas en hostais. A xente non rexeita estes recursos, o que quere é estabilidade. No que vai de ano morreron catro persoas sen teito ou con infravivendas, e nun recente censo atopamos 200 persoas en situación de senfogarismo. Estes son só os casos dos que temos coñecemento, imaxina os que hai e non chegan a nós...", sentencia Carla Leiras.


Summary: 'Emigrados, exilados e perseguidos. A comunidade portuguesa na Galiza (1890-1940)' está publicado por Através Editora, carimbo editorial da AGAL. É Unha pesquisa histórica centrada nas décadas anteriores a xullo de 1936 que identifica o colectivo luso como unha colectividade integrada secularmente na sociedade galega.

O historiador e investigador Dionisio Pereira (A Coruña, 1953) é o autor de 'Emigrados, exilados e perseguidos. A comunidade portuguesa na Galiza (1890-1940)', un ensaio que, entre outras cuestións, fala da persecución que o franquismo desenvolveu contra os e as portuguesas que vivían (ou ben estaban exiiliad@s) en Galiza. "Houbo unha progresiva integración de moit@s traballador@s de Alén Miño nas organizacións operarias galaicas, mesmo a nivel de dirixentes" O traballo está editado por Através, que salienta a importancia deste ensaio polo gran descoñecemento existente no noso país sobre a comunidade portuguesa. O libro é, afirman, " unha pesquisa histórica centrada nas décadas anteriores a xullo de 1936 que identifica o colectivo portugués como unha colectividade integrada secularmente na sociedade galega". Dionisio Pereira procura, desde finais do século XIX, como é a incrporación desta colectividade ao mercado de traballo e como se produce "a progresiva integración de multitude de traballadores de Alén Minho nas organizacións operárias galaicas, mesmo a nível de dirixentes, como prólogo das persecucións de que foran alvo após o golpe militar de 1936". Conivencia A conivencia do réxime ditatorial de Oliveira Salazar co golpe contra a II República está xa estudada: desde a participación da columna de voluntarios dos "Viriatos" á expulsión de refuxiados e entrega de perseguidos a franquistas. Porén, a presenza portuguesa do punto de vista das vítimas está pouco documentada e analizada.


Summary: Dona Diáspora vai camiñando por "18" na compaña do seu vello amigo Monterroso Devesa. Hai que baixar o xantar despois da enchenta duns saborosos ñoquis en rigoroso cumprimento do ritual dos días número vintenove. Disque é a mellor axuda para que a sorte estea sempre connosco. Hoxe -xoves 29 de marzo- o escritor e poeta coruñés que non adoita crer nas prácticas supersticiosas, colleu un par de billetes noviños de 50 pesos uruguaios para poñer estiradiños debaixo de cadanseu prato

Dona Diáspora vai camiñando por "18" na compaña do seu vello amigo Monterroso Devesa. Hai que baixar o xantar despois da enchenta duns saborosos ñoquis en rigoroso cumprimento do ritual dos días número vintenove. Disque é a mellor axuda para que a sorte estea sempre connosco. Hoxe ---xoves 29 de marzo--- o escritor e poeta coruñés que non adoita crer nas prácticas supersticiosas, colleu un par de billetes noviños de 50 pesos uruguaios para poñer estiradiños debaixo de cadanseu prato. Di que o billete axeitado é o de 50 polo seu fluxo de enerxía positiva xa que o espírito laico do "gayego" Varela segue presente nos corazóns de todos os uruguaios. Hoxe ---xoves 29 de marzo--- o escritor e poeta coruñés que non adoita crer nas prácticas supersticiosas, colleu un par de billetes noviños de 50 pesos uruguaios para poñer estiradiños debaixo de cadanseu prato O sorriso da convidada fíxolle xustificarse dicindo que pola noite ten unha conferencia na sede social do Patronato da Cultura Galega. Non quere esquecer ningunha das moitas anécdotas surxidas durante a investigación realizada para editar o segundo tomo do seu exitoso Mil e pico de nomes galegos do Uruguai. Aproveita o xantar para estenderse nun documentado relato sobre os ñoquis e a famosa Smorfia Napoletana. De alí provén a actual lotería española creada en 1763 por Carlos III de Borbón o que con anterioridade [1731-1735] fora rei de Nápoles e Sicilia. O paseo pola principal avenida da capital tivo varias paradas obrigadas nas que o culto Monterroso Devesa fixo de informado guía anfitrión para unha vella emigrante que xa leva demasiadas singraduras no seu lombo. Na fronte da Igrexa do Cordón admiramos un histórico cruceiro galego das terras ourensás de Santa María de Amarante, o chamado "Cristo del Cordón", arredor do cal tivo lugar a batalla contra dos invasores ingleses en 1807. Para saber máis Xosé María recomenda a lectura do libro de Zubillaga Barrera "Los cruceiros del Montevideo antiguo". Na actualidade a Casa de Galicia sostén uns servizos asistenciais de calidade para máis de 40.000 asociados Moi perto está o edificio da Casa de Galicia que foi fundada en 1917 por iniciativa do emigrante baionés Xosé María Rodríguez Barreiro. O fundador fora líder agrarista, xornalista e músico na súa vila antes de emigrar a Cuba, Arxentina e Uruguai. En 1911 estrea en Vigo a zarzuela "A Virxe da Roca". En Montevideo o seu maior éxito foi a moi representada comedia de costumes "Pan Quente". Na actualidade a Casa de Galicia sostén uns servizos asistenciais de calidade para máis de 40.000 asociados. Xosé María lembra que na capital uruguaia viviu sempre outro exemplar baionés, Vítor Soliño, que encheu de grandes tangos o Río da Prata. Uns pasiños máis adiante o guía fai unha pausa diante do monumento "Al Gaucho"para informar que o autor da escultura, Xosé Luís Zorrilla de San Martín, naceu en Madrid xa que seu pai era o embaixador uruguaio diante do rei Alfonso XIII. Unha filla súa, a famosa actriz "China" Zorrilla, realmente chámase Concepción pero nas beiras riopratenses o hipocorístico non se pode utilizar. Fala sobre a orixe étnica dos gauchos e convida a dona Diáspora para coñecer Tacuarembó durante a semana na que se celebra a Festa da Patria Gaucha afirmando con convencemento que é a festa más criolla en el pago más grande de la Patria. Fala sobre a orixe étnica dos gauchos e convida a dona Diáspora para coñecer Tacuarembó durante a semana na que se celebra a Festa da Patria Gaucha afirmando con convencemento que é a festa más criolla en el pago más grande de la Patria Aquí é cando Xosé María amosa o seu namoramento por Tacuarembó. As voltas da vida fixeron que un neno coruñés de familia acomodada chegase ---ben collido da man de dona María Teresa--- a unha lonxana vila erguida no medio da herba. Alí non había mar nin escuma nas rochas. Sen embargo, sentíase protexido pola presenza duns extraños montes sen acabar que facían de sentinelas naquel espazo sen fin de verdes prados. Ía camiñando para a escola e repetindo unha e outra vez a palabra "Batoví". Quixo saber o seu significado pero o seu compañeiro Carlitos soamente lle puido dicir que o nome era de cando os indios vivían alí. Tivo que preguntarlle ao seu padriño Ramón P. González que era unha especie de enciclopedia do saber local. A paixón de Monterroso Devesa é a filoloxía galega e sobre todo o estudo da xenealoxía das familias galegas que poboaron a Banda Oriental A paixón de Monterroso Devesa é a filoloxía galega e sobre todo o estudo da xenealoxía das familias galegas que poboaron a Banda Oriental. Os seus comezos no rastrexo das raíces levárono ata o concello bretón de Morlaix [Saint Jacques] xa que de alí sae o seu actual apelido materno Juega por deturpación do orixinal Gwegen. Entre outros traballos publicou dous que son de obrigatoria consulta para os interesados na onomástica: "Seis familias de Tacuarembó" [2000] e "Mil e pico de nomes galegos do Uruguai" [2009]. As súas investigacións son rigorosas e as charlas e conferencias sempre moi aplaudidas porque os seus coñecementos están ao servizo da potenciación da irmandade galaico-oriental. Ao dobrar pola avenida Rondeau lembra que pasamos por diante do Bar Facal e do baixo onde estivo o famoso Sorocabana sen que fixese ningún comentario. Sobre o bar da esquina con Yi di foi fundado por un carballés que no ano 1960 tiña unha ducia de empregados só para facer sandwiches. As tertulias do Sorocabana foron as más famosas da capital uruguaia despois das do Tupí Nambá do pontevedrés Francisco San Román. O fermoso edificio chamado Palacio Montero tiña no seu exterior un gran cartel anunciador, "Café puro de Brasil", sendo tamén dos poucos lugares onde se podía beber un café semellante ao de "pota". O primeiro propietario foi Antonio Montero [non está claro se o apelido materno é Iglesias ou Remesil], un rico comerciante galego da parroquia ferrolá da Graña que mercara por 16 mil pesos de prata ao goberno de Joaquín Suárez os terreos que hoxe conforman a praza de Cagancha. Escoitar o documentado relato do erudito Xosé María é un privilexio e na súa compaña o roteiro montevideano polas pegadas galegas faise engaiolante Escoitar o documentado relato do erudito Xosé María é un privilexio e na súa compaña o roteiro montevideano polas pegadas galegas faise engaiolante. Ten moito máis que compartir pero quedará para mañá no Parque Rodó. Na beira do Parque Hotel e cun mate na man oiremos melodías de Fabini, Cluzeau Mortet e Lamarque Pons que disque saen dun lonxano e máxico piano instalado na coruñesa rúa Ramón de La Sagra. Cando dona Diáspora viaxe a Tacuarembó falará co director xeral de Cultura para pedirlle que a Intendencia Municipal lle entregue ao gaucho Monterroso Devesa unha distinción honoraria que recoñeza a súa longa traxectoria de meritorio valedor do patrimonio cultural e natural tacuaremboense. Noraboa señor Embaixador Cultural Honorario do Departamento de Tacuarembó!


Summary: Publicamos o texto íntegro da Declaración de Soberanía aprobado polo Parlament de Catalunya. Tradución: Eduard del Castillo.

PreámbuloO pobo de Cataluña manifestou democraticamente ao longo da súa historia a vontade de autogobernarse, co obxectivo de mellorar o progreso, o benestar e a igualdade de oportunidades de toda a cidadanía, e para reforzar a cultura propia e a súa identidade colectiva. O autogoberno de Cataluña fundaméntase tamén nos dereitos históricos do pobo catalán, nas súas institucións seculares e na tradición xurídica catalá. O parlamentarismo catalán ten os seus alicerces na Idade Media, coas asembleas de Paz e Tregua e da Corte Condal.No século XIV créase a Deputación do Xeneral ou Generalitat, que vai adquirindo máis autonomía ata actuar, durante os séculos XVI e XVII, coma goberno do Principado de Cataluña. A caída de Barcelona en 1714, por causa da Guerra de Sucesión, comportará que Felipe V abola o dereito público catalán e as institucións de autogoberno co Decreto de Nova Planta.Este itinerario histórico foi compartido con outros territorios, feito que configurou un espazo común lingüístico, cultural, social e económico, con vocación de reforzalo e promovelo desde o recoñecemento mutuo.Durante todo o século XX a vontade de autogobernarse das catalás e os cataláns foi unha constante. A creación en 1914 da Mancomunidade de Cataluña, que foi abolida pola ditadura de Primo de Rivera, suporá un primeiro paso na recuperación do autogoberno. Coa proclamación da Segunda República Española constituíuse en 1931 un goberno catalán co nome de Generalitat de Cataluña, que se dotou dun Estatuto de Autonomía. Nos últimos anos, na vía do afondamento democrático, unha maioría das forzas políticas e sociais catalás impulsaron medidas de transformación do marco político e xurídico A Generalitat foi abolida de novo en 1939 polo xeneral Franco, que instaurou un réxime ditatorial ata 1975. A ditadura contou cunha resistencia activa do pobo e do Goberno de Cataluña. Un dos avances na loita pola liberdade é a creación da Asemblea de Cataluña no ano 1971, previa á recuperación, con carácter provisional, da Generalitat a partir do retorno en 1977 do seu presidente no exilio. Na transición democrática, e no contexto do novo sistema autonomista definido pola Constitución Española de 1978, o pobo de Cataluña aprobou, mediante referendo, o Estatuto de Autonomía de Cataluña en 1979, e celebrou as primeiras eleccións ao Parlamento de Cataluña en 1980.Nos últimos anos, na vía do afondamento democrático, unha maioría das forzas políticas e sociais catalás impulsaron medidas de transformación do marco político e xurídico. A máis recente, concretada no proceso de reforma do Estatuto de Autonomía de Cataluña iniciado polo Parlamento no ano 2005. As dificultades e negativas das institucións do Estado español –entre as que cómpre destacar a sentenza do Tribunal Constitucional 31/2010– comportan unha negativa radical á evolución democrática das vontades colectivas do pobo catalán dentro do Estado español, e crean as bases para unha involución no autogoberno, que hoxe se expresa con total claridade nos aspectos políticos, competenciais, financeiros, sociais, culturais e lingüísticos. O pobo de Cataluña expresou de varias formas a vontade de superar a actual situación de bloqueo no seo do Estado español. O pobo de Cataluña expresou de varias formas a vontade de superar a actual situación de bloqueo no seo do Estado español. As manifestacións multitudinarias do 10 de xullo de 2010, co lema 'Somos unha nación, nós decidimos', e a do 11 de setembro de 2012, co lema 'Cataluña novo estado de Europa', son expresión do rexeitamento da cidadanía cara á falta de respecto das decisións do pobo de Cataluña.Con data do 27 de setembro de 2012, mediante a resolución 742/IX, o Parlamento de Cataluña constatou a necesidade de que o pobo de Cataluña puidese determinar libre e democraticamente o seu futuro colectivo a través dunha consulta. As últimas eleccións ao Parlamento de Cataluña do 25 de novembro de 2012 expresaron e confirmaron esta vontade de xeito claro e inequívoco.Co fin de levar a cabo este proceso, o Parlamento de Cataluña, reunido na primeira sesión da X lexislatura, e en representación da vontade da cidadanía de Cataluña, expresada democraticamente nas últimas eleccións, formula a seguinte declaración de soberanía e o dereito a decidir do pobo de Cataluña. Declaración de soberanía e o dereito a decidir do pobo de CataluñaDe acordo coa vontade maioritaria expresada democraticamente polo pobo de Cataluña, o Parlamento de Cataluña acorda iniciar o proceso para facer efectivo o exercicio do dereito a decidir a fin de que os cidadáns e as cidadás de Cataluña poidan decidir o seu futuro político colectivo, de acordo cos principios seguintes:- Soberanía. O pobo de Cataluña ten, por razóns de lexitimidade democrática, carácter de suxeito político e xurídico soberano.- Lexitimidade democrática. O proceso do exercicio do dereito a decidir será escrupulosamente democrático, garantindo especialmente a pluralidade de opcións e o respecto por todas, a través da deliberación e do diálogo no seo da sociedade catalá, co obxectivo de que o pronunciamento que resulte de exercelo sexa a expresión maioritaria da vontade popular, que será o garante fundamental do dereito a decidir.- Transparencia. Facilitaranse todas as ferramentas necesarias para que o conxunto da poboación e a sociedade civil catalá teñan toda a información e o coñecemento preciso para o exercicio do dereito a decidir e se promova a súa participación no proceso. - Diálogo. Dialogarase e negociarase co estado español, coas institucións europeas e co conxunto da comunidade internacional. Garantirase a cohesión social e territorial do país e a vontade expresada moitas veces pola sociedade catalá de manter Cataluña coma un só pobo. - Cohesión social. Garantirase a cohesión social e territorial do país e a vontade expresada moitas veces pola sociedade catalá de manter Cataluña coma un só pobo. - Europeísmo. Defenderanse e promoveranse os principios fundacionais da Unión Europea, particularmente os dereitos fundamentais dos cidadáns, a democracia, o compromiso co estado do benestar, a solidariedade entre os pobos de Europa e a aposta polo progreso económico, social e cultural.- Legalidade. Usaranse todos os marcos legais existentes para facer efectivo o fortalecemento democrático e o exercicio do dereito a decidir.- Papel principal do Parlamento. O Parlamento, como institución que representa o pobo de Cataluña, ten un papel principal neste proceso e, polo tanto, teranse que acordar e concretar os mecanismos e as dinámicas de traballo que garantan este principio. - Participación. O Parlamento de Cataluña e o Goberno da Generalitat teñen que facer partícipes activos en todo este proceso o mundo local e o máximo número de forzas políticas, axentes económicos e sociais, e entidades culturais e cívicas do noso país, e concretar os mecanismos que garantan este principio.O Parlamento de Cataluña anima o conxunto de cidadáns e cidadás a seren activos e protagonistas deste proceso democrático do exercicio ao dereito a decidir do pobo de Cataluña.Palacio do Parlamento de Cataluña, 22 de xaneiro de 2013


Summary: O goberno español recoñece que o presidente da Xunta de Galiza viaxou durante a campaña electoral nun automóbil da embaixada española en Bos Aires. Núñez Feijóo empregou tamén o avión privado dun multimillonario afín ao PP

Touché. Alberto Núñez Feijóo empregou medios públicos durante a campaña ás eleccións da Xunta do pasado ano. Un carro oficial, ao servizo da embaixada española na Arxentina foi posto a disposición do daquela candidato á reelección para se despazar pola capital porteña. Así o recoñeceu o propio goberno español a través do secretario de Estado de Relacións exteriores, Gonzalo de Benito. "Tratouse dun apoio a un presidente en funcións" explican no informe elaborado polo executivo co gallo da polémica xerada. Desde Exteriores aseguran que no mesmo período o candidato socialista, Pachi Vázquez, tería gozado das mesmas "deferencias" mais desde o PSdeG negan "rotundamente" que o seu secretario xeral tivese empregado "ningún medio público", precisamente, din, por viaxar "como candidato á presidencia". Sexa como for, o certo é que Alberto Núñez empregou un vehículo oficial nunha viaxe en que --presidente en funcións ou non-- asistía a diversos actos de campaña para representar a imaxe do Partido Popular e non da Galiza. De viaxe no avión dun magnate doador do Partido PopularNon é a primeira vez en que Alberto Núñez Feijóo se ve inmerso nunha polémica destas características. Na mesma campaña ás eleccións do Parlamento galego o candidato popular empregou o avión do empresario uruguaio de orixe galega, José Benito López, para se desprazar desde Montevideo logo dun acto electoral. Após coñecerse a noticia --e as fotografías no angar do aeroporto-- o magnate recoñecía ser un habitual doador das campañas do PP, nomeadamente nos actos que se desenvolven ao outro lado do Atlántico, un importante nicho de votantes para o Partido Popular.