A semana pasada escoitando como os medios de comunicación aplaudían coas orellas os datos do paro rexistrado non puiden máis que me anoxar pola inmensa mentira na que vivimos. Rajoy di que "xa ninguén fala do desemprego", pero a realidade é que hoxe vivimos nunha sociedade na que da igual se o traballo é un medio ou non para ter unha vida digna, senón que o obxectivo é ter "traballo". Os discursos escravos de "polo menos fago algo" "así gaño experiencia" "menos é nada", etc… son discursos institucionalizados e instaurados no imaxinario colectivo, asumidos pola maioría da clase traballadora. Apoiados estes discursos por medios de comunicación que tanto gustan de falar da falacia do "emprendemento" ou de que unha actitude positiva aumenta as túas posibilidades de atopar un emprego. Rajoy di que "xa ninguén fala do desemprego", pero a realidade é que hoxe vivimos nunha sociedade na que da igual se o traballo é un medio ou non para ter unha vida digna, senón que o obxectivo é ter "traballo" Mentres os medios de comunicación venden a recuperación do emprego, a realidade é ben distintas, xente que traballa por 100 euros/ mes, xente con contratos precarios de 12 horas por 400 euros/mes, contratos en prácticas ou bolsas con persoas de 35 anos, cando ademais estás ocupando un posto dun traballador, … recuperación falsa a todas luces. En primeiro lugar porque agora estamos na mesma situación de emprego que no último ano de ZP pero cunha diferenza moi salientable xa que o mercado laboral é máis precario e segue empeorando. A precariedade e a temporalidade do traballo é a norma, coa perda de máis de 500.000 persoas de poboación activa. Se a poboación activa baixa pero non no mesmo nivel que o desemprego é que tal recuperación é unha farsa. Baixada poboación activa + subemprego masivo + falsos autónomos como novos emprendedores = unha baixada do 0,41 puntos no desemprego. Esa baixada tan "espectacular" está favorecida por novas formas de contrato en situación de semiescravituade moitos deles, e que son efectivos para borrar a xente do desemprego, pero para nada máis. Está é a explicación de que a pesares de estar a traballar a maioría destes traballadores (36% segundo as últimas cifras) non saían da situación de exclusión social ou de pobreza relativa. E dato máis grave, que a base de cotización destes contratos non permite unha pensión digna, xa que a temporalidade e a precariedade inciden directamente no período cotizado. Falamos pois dunha nova realidade que podemos chamar "mercado laboral zombie". A existencia de traballadores pobres neste novo mercado laboral rompe coa idea de que a integración laboral é a condición básica para evitar a pobreza, a exclusión social ou a privación material. Esta "zombificación do traballo" ten tres piares fundamentais: A existencia de traballadores pobres neste novo mercado laboral rompe coa idea de que a integración laboral é a condición básica para evitar a pobreza, a exclusión social ou a privación material Contratos Happy Hour: esta modalidade de contrato é o exemplo máximo de precariedade laboral. Non figuras coma desempregado, non podes acceder a cursos de formación nin tampouco aos contratos de cooperación dos concellos; pero traballas 1 ou 2 horas á semanas ( cando estes contratos non esconden máis horas de traballo) e aínda que leves 6 meses ou un ano contratado en total levarás de cotización 5 ou 10 días. Por non falar do salario ínfimo, por debaixo de calquera consideración de cubrir necesidade vitais. Contratos bolseiros de por vida: en principio esta modalidade de contrato estaba pensada para aquelas persoas que rematan a carreira que queren aprender algún tipo de profesión. Pero agora esta modalidade non só require que sexas un superhome ou supermuller, tras superar un proceso de selección de dous o tres entrevistas, senón que a idade xa non é un impedimento. Logo está a modalidade estilo FUAC ou Feuga, ou calquera bolsa que oferten máster diversos, nas que as empresas empregan estas bolsas para facer substitucións de traballadores (sobre todo en verán) cando nas bases destas bolsas está terminantemente prohibido empregar ao bolseiros como substituto dun traballador. Agora algunhas empresas (no caso de conglomerados) o que fan é renovar o contrato aos seus traballadores de 6 meses en 6 meses, empregando distintos nomes dentro dese conglomerado Contratos rotativos: o contrato indefinido morreu. Agora algunhas empresas (no caso de conglomerados) o que fan é renovar o contrato aos seus traballadores de 6 meses en 6 meses, empregando distintos nomes dentro dese conglomerado, co cal o ciclo rotativo pode seguir durante + tempo. Non só conseguen explotar e dominar máis ao traballador, senón que conseguen ter traballadores máis baratos e precarios, baixo a ameaza da non renovación da relación laboral. Contrato indefinido: morreu o ano do noso señor. Benvidos a economía Zombie e lembrade "España non é Grecia, nin tampouco Uganda", pero a semiescravitude laboral xa está aquí Este é o panorama que Rajoy afirma que é o da recuperación, e os medios palmeiros aproban e aplauden. Benvidos a economía Zombie e lembrade "España non é Grecia, nin tampouco Uganda", pero a semiescravitude laboral xa está aquí. "Un escravo é aquel que espera que alguén veña a liberalo". (Ezra Pound)


Summary: Denuncian que os prezos seguen lonxe da media da Unión Europea e censura que a Xunta suprimira a convocatoria de axudas para as organizacións de produtoras e produtores

Unións Agrarias denuncia que os prezos do leite galego "están lonxe" da media europea. Asegurouno en rolda de prensa en Compostela o secretario xeral de Unión de Pequenos Agricultores (UPA), Lorenzo Ramos. Desde este sindicato aseguran que o balance deste 2019 é "negro" para produtoras e produtores. Segundo os datos de outubro do Ministerio de Agricultura o prezo do litro de leite que cobra unha explotación galega atópase en 32,1 céntimos, polo que "seguimos de últimos" do que se paga no resto do Estado español e tamén en Europa. UUAA reclama que "sexa delito" pagar por debaixo dun custo de produción obxectivo, tal e como sucede en Francia. Solicitan unha reforma da lei da cadea alimentaria sinalando que na actualidade é "unha formulación teórica de boas intencións" sen que a venta a perdas se sancione de forma real. Lorenzo Ramos explica que sobre que a produción dun litro de leite supón un custe de entre 33 e 34 céntimos en cifras do Ministerio, polo que "non pode ser que a inmensa maioría" do leite que venden as explotacións gandeiras galegas "estea por debaixo de 32 céntimos, produciríase por debaixo dos custes de produción". UUAA censura que "a única decisión que tomou" a Consellaría de Medio Rural foi "suprimir" a convocatoria de axudas para as organizacións de produtoras e produtores, e "favorecer" deste xeito a industria na negociación de novos contratos para el mes de marzo. O secretario xeral de UPA denuncia que na actualidade "volvemos a unha dinámica na Galiza na que hai grandes titulares da lexislatura do rural, de apoio a agricultoras e agricultores, e unha realidade práctica que demostra todo o contrario", censura.


Summary: Núñez Feixoo é a opción preferida para liderar o partido a longo prazo das baronías de Aragón, Cantabria, Castela e León e Madrid.

O presidente provincial do PP de Ourense, Manuel Baltar, apelou esta terza feira a "reconducir" no ámbito interno a crise creada no PP por mor do enfrontamento entre a dirección estatal, encabezada por Pablo Casado, e a titular da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso. En declaracións recollidas por Europa Press, Baltar asegurou que hai "tranquilidade" nos cargos orgánicos ourensáns, á vez que fixo un chamamento á "responsabilidade" para que este tipo de cuestións "se resolvan no ámbito interno". "Dentro dos órganos do partido, que para iso se lles deu lexitimidade nun congreso", matizou. Baltar instou a seguir as "vías orgánicas" estabelecidas para solucionar esta situación, mais evitou desta volta dar un apoio expreso a Casado, cuxa dimisión suxeriron ou pediron publicamente boa parte dos principais 'pesos' do partido. Máis contundente fora a finais da semana pasada, pouco despois de estoupar a crise entre Casado e Ayuso, cando subliñou que Casado fora elixido polos militantes nun congreso e, en consecuencia, tiña a súa "lealdade". Esta terza, reivindicou que o Estado español "necesita o PP e unha alternativa de Goberno" e, tras salientar que o partido "forma parte do PP europeo", mostrouse convencido de que será posíbel "manexar e resolver a situación" e presentar unha proposta nas eleccións xerais. Seguen chegando apoios a Feixoo Namentres, cada vez máis voces súmanse en público e en privado ao proxecto de Alberto Núñez Feixoo. Algúns deles cren que o mellor sería ir a un congreso extraordinario cunha candidatura única encabezada polo 'barón' galego para evitar máis fracturas internas e coser o partido. Feixoo xa ten apoios seguros en Andalucía, Madrid, Castela e León e Cantabria. O portavoz do Goberno madrileño que dirixe Isabel Díaz Ayuso, Enrique Osorio, sinalou que o presidente da Xunta é a "mellor" opción para liderar o PP e criticou que a actual dirección estatal busque gañar tempo cando "o xuízo dos militantes" está ditado. Tamén expresou publicamente ese apoio a Núñez Feixoo a presidenta do PP de Cantabria, María José Sáenz de Buruaga, que cre que Casado debe dar un "paso ao lado", ou o alcalde de Málaga, Francisco de la Torre, que ve o barón galego como "un gran activo". Pola súa parte, o presidente do PP de Aragón, Jorge Azcón, moi próximo até o de agora a Casado, afirmou que Feixoo "é o dirixente territorial en Europa que mellor pode acreditar o éxito" polas súas "catro maiorías absolutas" á fronte da Xunta. O PP aragonés reclamou tamén un congreso extraordinario para acabar "con esta etapa" e abrir "unha nova". Ese apoio a Feixoo tamén veu da exportavoz do Grupo Popular no Congreso Cayetana Álvarez de Toledo, quen ve no presidente da Xunta a opción parar pilotar a transición no PP até a celebración dun congreso. Iso si, animou a concorrer a ese conclave a Isabel Díaz Ayuso, aínda que ela mesma se autodescartou esta segunda feira mesmo asegurando que o seu "sitio" é Madrid.


Summary: O Chanfaina Lab ten algo de labrego e algo de laboratorio. Para empezar, o nome. A chanfaina é o prato típico de San Sadurniño, unha mestura de partes do porco que se combinan nunha tripa. O Chanfaina, o festival, é un experimento que mestura xente do rural, xa non moi moza, enténdese, e moi afastada das novas tecnoloxías, con xente criada na técnica e con destrezas que compartir.

Oliver Laxe, cineasta mozo e famoso, impartiu un obradoiro na clausura do Chanfaina onte en San Sadurniño, a cuarta edición. "Unha persoa próxima, unha marabilla, un director que vén a coñecer e a ensinar", explicaba pola tarde, antes de empezar a sesión, Sabela Íñiguez, concelleira nacionalista en San Sadurniño, responsable de Cultura e do festival. "Somos xente sinxela, que até hai un tempo pensabamos que as nosas historias non interesaban, pero empezou a vir esta xente a retratar San Sadurniño desde unha mirada de fóra e empezamos a mirar como nos vían, o feo e o bonito, e a pensar que si, que as nosas historias tamén interesan e mesmo podemos contalas nós", di Sabela para explicar a xénese do festival, que non é unha rareza no país, hai outros, o festival de cine rural Carlos Velo, por exemplo, cita Sabela. Este ano polo Chanfaina pasaron María Yáñez, que impartiu un taller, Folclore dixital, sobre memes e gifs; o portugués Carlos Viana, para falar de cine rural no país veciño; e Belén Montero e Juan Lesta cun curso acelerado de edición de vídeo, catro horas. "A cousa é que o ano pasado tivemos a unha psicóloga e a unha directora que nos ensinaron a mirar", explica Íñiguez, "e a xente xa deu en facer gravacións e demandaba que lles ensinaran a editar". Pasou máis xente. Tamén Ana Pontón, estrela inesperada. A portavoz nacional do BNG dedicou a fin de semana a facer gravacións, "con mulleres e na estación, non sei máis", di a concelleira, "o resultado verémolo en febreiro, cando se rematen as pezas deste ano e se presente a seguinte edición". O Chanfaina empezou antes de nacer na aula CEMIT coa que o concello quixo animar á veciñanza a interesarse polas cousa das novas tecnoloxías. Ao principio custou, confesa Íñiguez, "era un simple programa de alfabetización dixital que derivou nun proxecto de fotografía e vídeo sobre a memoria do lugar e despois, por fin, no Chanfaina Lab". A mestura de técnica e tradición produciu xa novas aperturas. Un documental de Xisela Franco con mulleres que se dedicaban "á casa e á horta" serviu para arrancar o proxecto Teño unha horta en San Sadurniño no que Consuelo Picos, Cruz Piñón, Lucía Pita, Carme Couce e Carme Bouzas, veciñas e cineastas, explican a través de YouTube como se planta unha leituga ou como se coida, limpa e traballa a terra. Uns saberes que parecen hoxe tan afastados da xente de ámbitos urbanos como parecían hai anos as TIC das veciñas de San Sadurniño. Oliver Laxe, premiado en Cannes, subliña o programa, deu onte a esas veciñas e veciños unha charla sobre o cine que se fai no rural titulada O cinema da soberana submisión. Non se sabe se asistiu Pontón, a cineasta. A foto interior corresponde ao obradoiro de María Yáñez, de pé, a primeira pola dereita. Fotografías cedidas pola organización.


Summary: O comité de empresa de Depósitos Coballes inicia esta quinta feira mobilizacións para denunciar "acoso sindical" e en protesta polas deficiencias en materia de saúde laboral que, aseguran, ten esta compañía nas súas instalacións do polígono do Viso, no Rosal.

A sona de determinadas marcas empresariais non sempre vai parella ao trato laboral do seu cadro de persoal. Depósitos Coballes podía ser un caso, segundo afirman desde o seu propio comité de empresa. A factoría que teñen no Rosal vivirá esta quinta feira unha xornada de mobilizacións que se iniciará cunha marcha que rematará, pasadas as 11 horas, diante mesmo das instalacións que ten no polígono industrial do Viso. A razón é, segundo explican nun comunicado, o "acoso laboral ao que está sometido o persoal que apoiou a central nas eleccións sindicais ou que é membro do comité". Depósitos Coballes, unha das empresas máis importantes do Estado español en fabricación de acumuladores de auga corrente sanitaria, factura, segundo algunhas fontes, perto de dous millóns de euros e conta na actualidade cun cadro de persoal composto por 70 operarias e operarios. Os problemas coa representación sindical veñen de lonxe, segundo explica a Nós Diario Mercedes Dominguez, da CIG-O Porriño. "Non queren ter representación sindical", resume a sindicalista. Malia todo, esta central sindical conseguiu ter toda a representación no comité coa excepción dun delegado independente. Os problemas, segundo explica Domínguez, comezaron antes das eleccións e despois de negociar un expediente de regulación temporal de emprego (ERTE) derivado da crise causada pola Covid-19. A empresa despediu o traballador máis activo días antes da presentación do preaviso do proceso electoral co obxectivo, segundo a CIG, de evitalo. O Xulgado do Social de Vigo resolveu a favor do traballador, declarando a improcedencia do despido e obrigando a pagarlle a correspondente indemnización. Malia a presión exercida, conseguiuse formar o comité, ao que a empresa contestou cun intento de revogación antes de comezar o seu funcionamento como tal. Negociacións a través de Asime Entre as denuncias de acoso laboral e a imposibilidade de que o comité faga o seu traballo, a central solicitou o pasado mes de febreiro unha medición a través do Acordo Interprofesional sobre Procedementos Extraxudiciais de Solución de Conflitos de Traballo (AGA) coa intención de dar normalidade ás negociacións coa empresa. A raíz desta solicitude, a patronal Asime convidou os responsábeis comarcais da CIG-Industria de Vigo a unha reunión o pasado 22 de febreiro. Antes da xuntanza as accións contra o comité intensificáronse con dous despedimentos e expedientes disciplinarios ao comité. Por este motivo, decidiron iniciar as mobilizacións e non descartan ir a folga. Nós Diario tentou obter declaracións da empresa a través da propia Asime, mais sen resultado. Denuncian carencias en saúde laboral Nas demandas sindicais está mellorar a seguridade laboral. Denuncian que na empresa traballan con ácidos "sen ter un lugar habilitado e sen contar cun sistema de evacuación" deses compostos químicos. Outro dos temores é que cada oito días soben ao tellado da nave para limpala "e non é unha acción practicábel". Unha das sancións aos traballadores foi por alertar deste perigo. "Tamén está o tema de tóxicos por non ter cabinas de soldado en condicións e non evitar o perigo de intoxicación, sen contar que ademais é canceríxeno", di esta sindicalista. As eivas que denuncia o comité teñen tamén relación co inxectado de poliéster, que se realiza nos depósitos empregados para auga quente e "desprenden unhas partículas sen ter un sistema de extracción seguro". Por último, denuncian que os depósitos son enormes e móvenos á man cando os soldan, "co conseguinte esforzo diario que se engade cada xornada". De todas estas situacións ten constancia, segundo a central sindical nacionalista, a propia Inspección de Traballo, aínda que, segundo a CIG, "polo de agora non actuou". Esta semana engadiron outra denuncia específica para que actúen no ámbito da saúde laboral.


Summary: Unha palestra con dirixentes de plataformas e asociacións da sociedade civil en defensa dos dereitos nacionais de Galiza, Catalunya e Euskadi conmemorou este sábado os 85 anos do Congreso das Nacionalidades, adscrito á Sociedade de Nacións, que recoñeceu Galiza como membro de pleno dereito.

O Salón Nobre do Pazo de Fonseca, en Santiago de Compostela acolleu as intervencións de Pep Cruanyes, vicepresidente da Assemblea Nacional Catalana, Unai Lizaso, da secretaría nacional de Gure Esku Dago, e de María Xosé Bravo, portavoz de Vía Galega. Coa efeméride como pé, os relatores defenderon o dereito de autodeterminación das nacións do Estado español e e como este é unha peza fundamental da democracia. A sexta feira fora a quenda do historiador Xosé Estévez, quen ofreceu unha conferencia sobre "o Galuezka e o IX Congreso das Nacionalidades Europeas", en que relatou como a delegación do Partido Galeguista encabezada por Plácido R. Castro acadou en Berna (Suíza) -do 16 ao 18 de setembro de 1933- a admisión como "nación europea". A Nosa Terra ou El Pueblo Gallego fixéronse eco da noticia. "Por primeira vez na súa historia, Galiza concorreu con personalidade propia a un Congreso Internacional", declarara Castro a El Pueblo Gallego o 30 de setembro de 1933.


A Xunta da Galiza non terá en conta os títulos e certificados oficiais de formación en galego para os concursos de mérito convocados pola Consellaría de Educación para profesorado. Así o denunciou a sección de Ensino da Confederación Intersindical Galega (CIG), nun comunicado no que dá conta da súa "desconformidade" con respecto ás negociacións desenvoltas na Mesa Sectorial do concurso excepcional de estabilización. Acusan a Consellaría de "prohibir" protestas nos centros de ensino Neste escrito, CIG-Ensino sinala que o Executivo de Alfonso Rueda négase a puntuar a titulación oficial ou formación específica en lingua galega de cara aos requisitos de baremo exixidos para obter a puntuación final no concurso de méritos. "Presentar un Celga-4 non pode ser a razón para non puntuar un nivel avanzado de EOI de galego ou cursos de perfeccionamento", asegura o sindicato educativo, quen sinala que "isto só ten sentido se esa titulación ou eses cursos son os que se presentan como medio para acreditar" o propio Celga-4. A Xunta obriga o profesorado en prácticas a asistir a un acto, que nun principio era "por convite", menos de 24 horas antes de que decorra Neste sentido, para CIG-Ensino "todas aquelas persoas que teñen este nivel validado por cursar lingua galega até o Bacharelato na Galiza están sendo discriminadas, xa que esas titulacións ou cursos son un esforzo a maiores que non precisaban". Proba previa de galego Por outra parte, a central sindical explicou que "está en desacordo" coa decisión da Xunta de estabelecer unha proba previa de galego, ao entender que se trata dunha medida "innecesaria" e "discriminatoria" entre o galego e o castelán, xa que para este último non se desenvolverá un exame previo, senón que será "preciso ter unha titulación específica". 7% das prazas de profesorado sen cubrir "Consideramos que nun concurso non ten cabida unha proba escrita eliminatoria para cumprir un requisito que se pode xustificar perfectamente pola presentación de varios certificados e que se debe fixar directamente o Celga-4 ou equivalente como requisito", subliña CIG-Ensino no seu comunicado. Con todo, o sindicato educativo demanda que "se indique expresamente cando se vai realizar a proba" que "debe ser nun prazo inmediato á publicación definitiva de persoas admitidas a participar no concurso", conclúe a central sindical.


Summary: Feixóo non opta á sucesión de Raxoi "movido polo medo aos dossieres que abran novas páxinas do seu álbum de fotos", considera Ana Pontón (BNG). "As fotos con Marcial Dorado nun barco talvez non fosen máis que a ponta do iceberg", apunta Luís Villares (En Marea). Feixóo ficaría na Galiza porque se ve "sen opcións" nun PP "en declive" e en "franco descenso eleitoral", acotou Gonzalo Caballero (PSdeG)..

Como era de agardar, a oposición non merca o discurso de Feixóo -o relato de que sacrifica as súas ambicións sucesorias para cumprir a palabra dada ao pobo galego nas eleccións de 2016- e entende que as verdadeiras razóns do paso atrás do inquilino de Os Peares teñen a ver co seu medo a perder e co seu pavor a ser vítima do fogo amigo. O feito de que puidesen aparecer novas fotos comprometedoras con Marcial Dorado -para a oposición as xa publicadas foron filtradas á imprensa desde dentro do PP, en concreto desde a contorna de Soraya Sáenz de Santamaría- tería exercido un efeito suficientemente disuasorio sobre Feixóo. Tanto como para facer que renunciase a encabezar o partido após o abandono de Raxoi. Alén do asunto dos dossieres, o líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, entende que o presidente do PPdeG "non está lexitimado para pór en marcha o proceso de rexeneración que precisa o PP", tendo en conta o seu veto a que se fale da corrupción do seu partido no Pazo do Hórreo. Outro dos elementos da análise que manexan as forzas da oposición é que Feixóo non vai a Madrid porque en absoluto tiña garantida a vitoria no Congreso. "Feixóo non concorre á carreira sucesoria porque sabe que non o queren. O pasado de Feixóo acabou co seu futuro", razoou Luís VIllares, en tanto que Ana Pontón se centra en desacreditar o principal argumento esgrimido polo político de Os Peares: "No BNG temos claro que a súa decisión nada ten a ver co seu compromiso con Galiza. Non lle imos mercar esa milonga a quen pasou 9 anos subordinado ao ex presidente do goberno Mariano Raxoi".


Summary: Coincidindo co trinta aniversario da Asociación Galega de Pool (AGP) tivo lugar en Cangas o 30º Campionato Galego deste deporte. Unha das sorpresas foi a vitoria, sen estar entre os oito favoritos, de Daniel Román.

A Asociación Galega de Pool (AGP) cumpre 30 anos promovendo o deporte do billar que se xoga nunha mesa con seis petos ao longo dos carrís, nos que se depositan as bólas. Tamén son trinta tempadas nas que esta práctica foi a máis e isto notouse no 30º Campionato Galego de Pool que rematou en Cangas este domingo. Así será o novo Museo do Videoxogo de Cangas Máis de 1.000 persoas déronse cita no pavillón de Rodeira durante dúas fins de semana con ansia de demostrar o seu potencial. A sorpresa veu no gañador do campionato absoluto que levou Daniel Román (Vigo) por primeira vez e sen estar entre os oito favoritos antes de comezar o torneo. A clasificación final As finais deste campionato tiveron moitas e moitos protagonistas. O absoluto feminino foi para Verónica González (Ourense); o individual 2ª categoría para Emilio Rego (Xove); o Individual 3ª categoría recaeu en Brais Penela (Vigo); e o Individual 4ª categoría gañouno Borja Núñez (Vigo). No apartado por equipos na 1ª categoría foron mellores Barileza Mas Madera (Dena); na 2ª categoría o Maui Praia América Team (Nigrán); na 3ª categoría Mas Madera Hey (Cangas); na 4ª categoría, La Bola Los Vándalos (A Coruña); e na 5ª categoría Israel Salgado e Francisco Salgado (Vigo). No apartado de Parellas, na 1ª categoría, Óscar Campos e Adolfo Crispín (Ourense) e na 2ª categoría José Eduardo Carballal Hugo Monteagudo (Pontevedra). Por último, na Sénior 1ª categoría Ángel Nogueira (Vilagarcía); na Sénior 2º categoría gañou Lino Iglesias (Vigo); na 3º categoría, Brais Penela (Vigo); na Júnior, Alejandro Carrión (A Coruña); e na Xuvenil, o campión desta vez foi Xián Becerra (Ordes). Medrando como deporte desde a humildade Cada ano aumenta o interese pola práctica do billar Pool a nivel competición mais o seu inicio partiu de cero aínda que era moi coñecido pola súa popularidade e presenza en locais de hostalaría. O director deportivo da AGP, Óscar Outeda, lembra eses inicios. "Ao billar xogamos todos, o gran cambio foi dar o paso de ser un xogo recreativo a ser un deporte", explica a Nós Diario. Adrián Trillo Barca: "Galiza, en comparación co resto do Estado, é onde hai mellor billar" O primeiro paso consistiu en traer as normas internacionais de Bóla 8, "algo que chocou moito á xente ao principio", sinala. Foi en bares e cafetarías onde se crearon os primeiros clubs que hoxe en día xa dispoñen de instalacións propias. "Tiñan lugar ás quintas feiras pola noite e formaban equipos as mesmas persoas que se reunían", relata Outeda. Nacían, desta maneira, as ligas. A progresión foi imparábel. No primeiro campionato galego participaron 16 deportistas e neste último, entre os seis días, pasaron máis de mil. "Nestas tres décadas conseguimos campións da Galiza, de España e do Mundo", asegura. Pon como exemplo un dos cinco mellores xogadores mundiais a nivel profesional, David Alcaide, que malia nacer en Málaga estivo durante cinco anos competindo na Galiza "e non foi nunca capaz de quedar campión galego". Entre os nomes que salienta nos últimos anos pon os exemplos de Héctor del Amo, Alicia Álvarez ou Carolina Somoza. Este mesmo mes, os días 18 e 19 de setembro, reuniranse nas instalacións de Teo e Vigo algunhas das mellores figuras galegas no Campionato Galego de Billar Pool 9. "Nel só estarán as e os mellores e subirá máis o nivel", indica o director deportivo da AGP.


Summary: O cuarteto toma o coñecidisimo 'Malamente' da Rosalía (a outra) para cunha estética e letras do rexurdimento rosalián (da nosa) ofrecer ás portas do Día da Muller Traballadora 'Rexurdimente'. Vídeo no interior.

'As Rosalías inspiran!'. Así o afirman De Vacas, o cuarteto galego que leva uns anos poñendo patas arriba a música galega e que agora, ás portas do 8M, vén de publicar nas redes sociais 'Rexurdimente', o encontro entre Rosalía (a nosa) e Rosalía (a outra) en base a 'Malamente'. Como elas propias escriben no seu Facebook: "Rexurdimente das vacas e revolta feminista, con Rosalía á cabeza. Hoxe lembrámola pra mañá facer folga con vós. Levamos un tempo traballando nesta homenaxe, con este traxe garaxe personaxe. Agardamos que desfrutedes da escoita igual que nós facéndoa... non tanto polo que vale, senón polo que significa. Avoas, nais, irmás, amigas, e a colaboración dunha tremenda personalidade xitana, forte e libre, como a de Lorena. Grazas infinitas".


Summary: Víctor Ledo, secretario da Federación de Industria de CCOO, afirma que é imposíbel modernizar os métodos de construción sen modernizar as instalacións

Os estaleiros de Navantia na ría de Ferrol precisan de carga de traballo para sobrevivir, pero tamén dunha profunda transformación para modernizar a súa estrutura e facelo competitivo. Así o cree CCOO, que onte advertiu de que se non se levan a cabo as actuacións previstas no plan do estaleiro 4.0, Navantia non terá futuro. Ante esta situación, o sindicato empraza o Goberno español a que conclúa o estudo de impacto de medio ambiental do estaleiro para a construción do dique cuberto, que non acaban de entender por que non se desenvolveu aínda. De feito, anuncian que, no caso de que non se avance nestas cuestións nas vindeiras semanas, non desbotan levar a cabo medidas contundentes, sen descartar a convocatoria dunha folga. Nun acto decorrido hoxe en Ferrol para analizar a situación dos estaleiros públicos, Miguel Pol, membro do comité de empresa, indicou que esta transformación é imprescindíbel para volver competir no mercado internacional porque a capacidade produtiva da factoría melloraría de forma notábel. Poderíase fabricar unha fragata ao ano e un LHD en tres. A respecto da remodelación do estaleiro, Pol explicou que consta dun taller de sub-bloques automatizados cuxo investimento está xa autorizado, un dique seco cuberto, un edificio de oficinas e os portos de armamento. Se non se pon o plan en marcha é porque "hai unha obsesión en que Ferrol non sexa competitivo", denunciou o sindicalista. Víctor Ledo, secretario da Federación de Industria de CCOO, sinalou que é imposíbel modernizar os métodos de construción sen modernizar as instalacións. Tamén indicou que a redución tanto dos custos de fabricación como dos prazos no novo estaleiro quedaría en 25%. "Isto significa que o aforro final na construción dunha fragata roldaría 10% e que pasaríamos de fabricala en 60 a 45 meses. O aforro segundo Navantia sería de case 30 millóns de euros por unidade". Pola súa banda, Adela López, representante do comité de empresa de Navantia Fene, reclamou un plan de futuro para a factoría, que no caso de Fene entende que debe pasar pola consecución de contratos para armar parques eólicos completos, e non limitarse á construción de estruturas flotantes.


Summary: A organización estudantil Erguer está a manter encontros coas reitorías das Universidades galegas para buscar uns "compromisos mínimos" para adaptar a actividade docente á situación provocada pola crise sanitaria, para que a aprendizaxe "se vexa o menos comprometida".

Após reunirse co reitor de Vigo, e en espera de facelo hoxe coa equipa reitoral de Santiago de Compostela, a organización Erguer reclama unha serie de medidas das Universidades, a comezar polo contacto "inmediato" do profesorado co alumnado para a clarificación e cumprimento dos horarios por parte dos centros que permita organizarse para unha forma de docencia nova e que supón "mais traballo autónomo con menos medios" para o estudantado. Neste sentido, Erguer demanda que se escoite as necesidades do alumnado e se modifiquen as formas de avaliación "atendendo aos novos traballos existentes nas restantes materias". Para os casos específicos nos que a fenda tecnolóxica impida o seguimento normal do curso ou a avaliación, pide unha solución "pactada". A organización pide tamén que os posíbeis cambios no calendario académico "non condicionen o acceso a graos de estudantes que realizan a ABAU ou a mestrados de estudantes que rematan o grao". No que ten a ver cos Traballos de Fin de Grao ou Fin de Master, Erguer pide unha adecuación dos prazos de lectura e presentación "adaptados á dificuldade que supón o acceso á bibliografia, a realización de ensaios ou á imposibilidade de finalizar as prácticas externa".Ademais, a plataforma estudantil reivindica estes encontros cos equipos das Universidades para "mellorar a comunicación e poder informar ás estudantes das medidas que se tomarán", e nese sentido valoran de forma satisfactoria o encontro co reitor vigués e a "vontade de traballo conxunto".


"COMO, imaxinar o rostro da muller combatendo co león / todo o seu cabelo enguirlandado, / como os ollos áureos do deus? / Rozar levemente un peplo. Na liña de meta, engalanada. / Conducir a túa mao através da multitude de xinetes nómadas. / Pero xa con anterior frecuencia tiñas recibido / as asas da vitória.» (Heloísa, Chus Pato). Un ilustre pillabán, que ben podería ser alcumado como «o rei das trolas», cuxas iniciais aparecen gravadas á man nos papeis prohibidos, e que entende por Mariano Rajoy, declaraba hai uns días, a propósito das xustas e necesarias protestas dos pensionistas: "Entiendo perfectamente su reivindicación. Lo que pasa es que todavía la recuperación económica no ha llegado donde todos queremos que llegue y no tenemos los recursos para poder subirlas más. Pero eso llegará". Este egrexio lareto, farto de presumir de que a economía española vai vento en popa, a toda vela, renega das súas propias bravezas, cando os tocagüevos dos xubilados reclaman unhas cadelas máis para poder acabar o mes sen ter que andar á esmola. Pero como a capacidade troleira do Presidente tamén sufre incontinencia crónica, non tardará en botarlle a culpa de non mellorar as pensións aos independentistas cataláns. Ou ás mulleres que, segundo o tal das polainas, deberían facer folga xaponesa, no canto de protestar, para defender mellor os seus minguados dereitos, e así contribuír eternamente a que nada mude, para que todo permaneza. Os xubilados só demandan un incremento na paga, equivalente ao IPC (o 1,5 por cento) e a derrogación da reforma de 2013 que vincula os incrementos aos ingresos e gastos da Seguridade Social. E ante tan sensata reivindicación, como nos días con «R» de Rajoy non hai cartos, este danzarín do circo, que se xacta de padecer a doenza do «quiero, pero no puedo», ríselle no fociño, reducíndolle progresivamente o lote de medicamentos bonificados, gastando máis na propaganda do 0,25 por cento ca na suba mesma, e pretendendo pórlle remedio á trangallada, beneficiando ao tramo máis alto, con deducións na declaración da renda dos gastos asistenciais, deixando definitivamente á intemperie á metade dos pensionistas, que cobran unha paga inferior ao salario mínimo. Este impenitente paladín do neoliberalismo, ao que unha parte da sociedade española cometeu a inxenuidade de encomendarlle a acción de goberno, sempre ten cartos para gastos militares, para rescates bancarios, para a casa real, para mellorar a carteira das concesionarias das autoestradas, para encherlle os petos aos defraudadores fiscais, pero négalle 1.200 millóns aos retirados, mentres insta ás mulleres que protesten traballando moito e cobrando pouco, porque nos días con «R» de Rajoy as contas da economía española non cadran como deben. Pero, só nos días con «R» de rémora. Ah! O meu tío Lisardo pensa –coma ti– que o que rebule nas mentes reviradas dos lacoeiros do 0,25 talvez non teña nada que ver coa escaseza dos cartos. Trátase de crear o ambiente propicio para que a xente do común tome consciencia de que a solución de futuro non está no sistema público de pensións, e si nos plans privados e nunha nova coroza de patino que os do goberno lle van botar no lombo aos seus colegas do capital financeiro (bancos, aseguradoras, etc), para que sigan aumentando a súa conta de resultados. Esa é a cuestión. O demais, só son ganas de tocar o nabo. Publicidade


Summary: O edil que participou nunha churrascada durante a pandemia desaparece das listas do PSOE e aparición da figura do ex deputado Pancho Casal como candidato á Presidencia da Xunta pola coalición Marea Galeguista, principais novidades.

As listas electorais das principais forzas políticas para o próximo 12 de xullo apenas experimentaron algúns cambios puntuais no caso do PSdeG, Galicia En Común-Anova Mareas e Ciudadanos, pero con escaso calado; mentres que se mantiveron sen cambios no caso de PPdeG, BNG e a cabeza de lista de Vox. O único cambio nas filas socialistas é a saída da candidatura do edil de Betanzos sorprendido nunha churrascada en plena corentena -ocupaba o número 15 pola Coruña-, mentres que cae da lista o número 5 desa mesma provincia de En Común por motivos laborais -é carteiro e agora representante sindical- e Ciudadanos intercambia candidatos de posto e dá saída a algúns nomes. Á marxe destas modificacións, unha das principais novidades nas eleccións é a incorporación da nova En Marea, xunto con Compromiso -que xa se presentou á anterior cita- e o Partido Galeguista, á carreira cara ás urnas, nas que figura o ex deputado Pancho Casal como candidato á Presidencia da Xunta pola coalición Marea Galeguista. PP e BNG, sen cambios Libres de retoques quedaron as listas do PPdeG, que lidera Alberto Núñez Feixoo como candidato á reelección por cuarta vez, e o Bloque Nacionalista Galego de Ana Pontón. Precisamente, o Diario Oficial de Galicia (DOG) publica hoxe os cesamentos da ducia de altos cargos da Xunta que se incorporan ás listas electorais do PP galego, tal e como aprobou o Consello o pasado venres. Pola súa banda, fontes do partido que lidera Santiago Abascal confirmaron que repiten a cabeza de lista que o DOG publicara para a convocatoria do 5A. Así, pola Coruña encabeza Ricardo Morado Farjado; Sonia Teijeiro lidera a lista por Lugo; María Jesús Fernández, por Ourense; e Antonio Ramilo Rodríguez, por Pontevedra.


Summary: A cifra de vítimas é de 601.

O número de casos activos na Galiza continúa a reducirse. Son actualmente 2.179, o que supón 143 menos que na xornada de onte e , de compararmos coa segunda feira, ese descenso foi de 452. Baixan os casos activos e tamén baixa o número de persoas hospitalizadas mentres aumenta o de persoas curadas da COVID-19. Tristemente, a cifra de vítimas mortais polo virus abeira xa ás 600. Os datos da Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, dese número de casos activos de coronavirus na Galiza 532 son da área da Coruña, 124 da de Lugo, 333 da de Ourense, 110 da de Pontevedra, 565 da área de Vigo, 436 da de Santiago, e 79 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 22 permanecen en UCI, o que supón 3 menos ca onte, 144 están en unidades de hospitalización (22 menos) e 2.013 no domicilio (esta terza feira eran 2.131). Polo de agora, indican desde a Xunta, na Galiza hai un total de 7.996 persoas curadas, rexistrándose 601 falecementos. O número de PCR realizadas até o de agora é de 118.665, o que é 1.600 máis nas últimas 24 horas Residencias de anciás No que atinxe ás residencias de anciás, hai 465 casos activos, dos que 289 son de persoas usuarias mentres que 176 son de traballadoras e traballadores. No que atinxe a falecementos, son 269: 132 en residencias e 137 en hospitais e residencias integradas.


Summary: No canto farán un mitin no Parque de Miranda.

Os grupos da oposición en Venezuela anunciaron mudanzas na súa axenda política para os vindeiros días. Após a multitudinaria manifestación desenvolvida en Caracas o pasado día 11 en solidariedade co presidente Hugo Chávez, a dereita venezolana convocara para esta cuarta feira (23 de xaneiro) unha manifestación "a prol da democracia". A Mesa de Unidad Democrática, liderada polo gobernador de Miranda Henrique Capriles, pretendía amosar os seus apoios cun baño de masas na data en que se cumpren 55 anos da chegada da democracia ao país tras a caída do dictador Marcos Pérez Jiménez. Porén, o Partido Socialista Unido de Venezuela decidiu convocar de maneira paralela unha mobilización en conmemoración da data e en homenaxe ao movemento cívico-militar que decorrou a Pérez Jiménez, decisión esta que teria provocado --segundo fontes oficiais da MUD-- a non convocatoria da manifestación. A Mesa de Unidad Democrática asegurou en declaracións a Globovisión que tiñan "indicios suficientes" de que o PSUV "ten claras intencións de tomar as rúas da capital co propósito de promover actos violentos", afirmaron, polo que decidiron finalmente trocar a mobilización por un acto máis reducido en forma de mitin que terá lugar nos arredores do Parque de Miranda. Desde a recaída do presidente venezolano na súa enfermidade, os grupos da oposición agrupados baixo a coalición da MUD mantiveron un posicionamento moi crítico coas decisións adoptadas desde o goberno bolivariano. A manifestación convocada pretendía servir de mostra pública dos seus apoios, mais finalmente ficará nun acto no que proxectar "unha mensaxe coa visión do presente e do futuro" de Venezuela "sen divisións, sen exclusións e sen discriminacións" asegurou o secretario executivo da MUD, Ramón Guillermo Aveledo. "Chávez está saíndo do postoperatorio"O vice-presidente da República, Nicolás Maduro, asegurou esta fin de semana que o presidente Chávez "vai entrar nunha nova fase de tratamento" segundo as indicacións da equipa médica que fai seguimento da súa recuperación na Habana. Aliás, Maduro amosou o seu convencemento de que o líder bolivariano "máis cedo que tarde vai estar aquí [en Venezuela]".


Summary: O arquitecto urbanista Iago Lestegás prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

Segundo o Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS), entre 2015 e 2022 o prezo medio do alugueiro en Galiza medrou un 30%, subindo de 363€ a 472€. Dos sete concellos máis poboados, a renda media supera hoxe os 500€ na Coruña (572€), Vigo (556€), Pontevedra (532€) e Compostela (514€). Segundo os resultados da Enquisa Estrutural a Fogares realizada en 2020 polo Instituto Galego de Estatística (IGE), os gastos totais da vivenda supoñen "unha carga pesada" para o 54% dos inquilinos. O informe O alugueiro residencial en Galicia, publicado polo IGVS en 2018, destaca que un asalariado menor de 35 anos non pode asumir o custo medio do alugueiro. Sobre a relación entre vivenda e emancipación, o propio IGVS publicou en 2020 un estudo que sinala que a metade das persoas de entre 25 e 34 anos que viven na casa dos pais traballan todo o ano, e suxire que o alto índice de temporalidade e parcialidade dos empregos da mocidade dificulta a súa independencia. O preámbulo do Real Decreto-lei de medidas urxentes en materia de vivenda e alugueiro aprobado en marzo de 2019 afirma que a reforma liberalizadora de 2013 incrementou a vulnerabilidade dos inquilinos e destaca a contribución do alugueiro turístico á escalada das rendas. Ademais, recoñece o fracaso dunha política que durante décadas se centrou na produción de vivenda protexida en propiedade e renunciou a crear un parque público en alugueiro que si existe noutros lugares de Europa onde a construción do Estado do Benestar non desatendeu o dereito a unha morada digna. Nos Países Baixos hai 17,6 millóns de habitantes e 3 millóns de vivendas en alugueiro. O 75% delas pertencen a máis de 400 entidades sen ánimo de lucro chamadas woningcorporaties, que as arrendan a prezos limitados polo goberno. Segundo Eurostat, un de cada catro fogares neerlandeses aluga a súa vivenda por baixo do valor de mercado. Os inquilinos son minoría no noso país e esta pode ser unha das razóns polas que as súas necesidades non están no centro dunha política de vivenda Os resultados da última Enquisa Estrutural a Fogares mostran que só o 15% dos fogares galegos viven de alugueiro, aínda que a porcentaxe varía en función do poder adquisitivo: o 21% dos fogares con ingresos mensuais inferiores a 1.000€ son arrendatarios, mentres na franxa de máis de 2.000€ a porcentaxe é do 10%. O peso da poboación inquilina tamén varía co grao de urbanización: o 24% dos fogares que residen en municipios de máis de 50.000 habitantes viven de alugueiro, mentres nos de menos de 10.000 a porcentaxe non acada o 7%. Esta é, ademais, a forma de tenza maioritaria entre os fogares máis novos: o 54% dos formados só por menores de 35 anos alugan a súa vivenda. Os inquilinos son minoría no noso país e esta pode ser unha das razóns polas que as súas necesidades non están no centro dunha política de vivenda que promove o endebedamento hipotecario e encomenda ao mercado a materialización do dereito a unha morada digna. O consenso sobre a necesidade de regular o prezo da enerxía —todos somos consumidores— contrasta coa resistencia que enfrontan as iniciativas para facer o mesmo co do alugueiro. Control do arrendamento Os subsidios aos inquilinos deben ir acompañados de medidas de control do prezo do alugueiro para non se converteren nunha mera transferencia de recursos públicos aos petos dos caseiros. Moitas cidades e rexións do mundo teñen marcos normativos que regulan o arrendamento para garantir a estabilidade e seguridade da poboación inquilina. Case a metade das vivendas de alugueiro da cidade de Nova York teñen prezos regulados a través dos programas estatais de rent control ou rent stabilization, ambos con longa traxectoria. En Berlín —onde tres de cada catro fogares son arrendatarios— implantouse en 2015 o Mietpreisbremse ou freo do alugueiro, un programa federal que fixa un valor medio por metro cadrado en zonas tensionadas e prohibe aos propietarios superalo máis dun 10%. En 2020 o estado berlinés deu un paso máis e aprobou o Mietendeckel ou conxelación de rendas, que reduciu decontado os alugueiros entre un 7% e un 11%. Así e todo, en ausencia de medidas complementarias que garantisen a oferta, provocou unha transferencia de inmobles ao mercado de compravenda ata que foi anulado nos tribunais en 2021 por unha cuestión competencial. Os controis de renda teñen moitos detractores, que adoitan invocar o fracaso de vellas e ríxidas normas moi diferentes dos mecanismos actuais. Cando está ben deseñada e ten vocación de permanencia, a regulación do prezo do alugueiro funciona, aínda que debe integrarse nunha estratexia ampla para avanzar na desmercantilización dunha parte significativa do parque residencial.


Summary: Asegura que "se segue avanzando" para a construción de buques do país azteca en estaleiros galegos e confía en que as negociacións cheguen a bo porto.

O embaixador de México en España, Francisco Javier Ramírez Acuña, sinalou que aínda "non hai datas determinadas" para que estaleiros galegos comecen a construción de buques para Pemex, aínda que si asegura que se segue avanzando" nas negociacións, despois da firma do acordo entre a Xunta e a petroleira o pasado maio. "Facer os axustes correspondentes precisa do seu tempo por mor dos requirimentos legais" Nunha comparecencia xunto ao presidente da Confederación de Empresarios de Galicia (CEG), o embaixador mexicano explicou que para a empresa pública para estatal "facer os axustes correspondentes" para as licitacións "require do seu tempo", xa que existen "requirimentos legais" para que Pemex poida contratar compañías doutros países. "A lexislación tamén dá espazos para poder negociar", aclarou. "Sobre todo en temas en que non somos fabricantes", puntualizou o embaixador, antes de engadir que, deixando fóra ao Exército e á Mariña, os aspectos vinculados á seguridade si teñen "espazos de asignacións directas". Ramírez Acuña referiuse á "selección" que fará a petroleira en función das "calidades e prezos" que ofrezan os estaleiros galegos -de maneira individual ou agrupados- e mostrouse confiado en que, aínda que "non hai tempos definidos", o proceso "seguramente chegará a bo fin". Feijóo prometeu a construción de sete remolcadores en Galicia e 2.500 empregos directos e indirectos no naval Tal e como aclarou no seu día o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, o acordo asinado entre o Executivo galego e Pemex para a construción de 14 remolcadores -sete en Galicia e outros sete de maneira conxunta- suporá un investimento de máis de 310 millóns de euros, 2,6 millóns de horas de carga de traballo e 2.500 empregos directos e indirectos no sector da construción naval galego.


Summary: Marta Dacosta vén de publicar Notas sobre a extinción (Galaxia), un poemario que enfronta o fenómeno da extinción a través da contemplación, do adestramento da mirada sobre un mundo que esvaece sen que saibamos como reaxir ante a terríbel perda que se está a materializar ao noso arredor e que non atinxe só á natureza.

A poesía nace coa vontade de formar parte da existencia, de fundirse coa realidade e mesmo de contribuír a transformala. Nun tempo en que a principal ameaza sobre o mundo procede da súa sobreexplotación, na idade das extincións masivas, do quecemento global e do empobrecemento sen ¡ precedentes da biodiversidade, os poemas de Marta Dacosta apuntan unhas Notas sobre a extinción -o título do seu último libro- que advirten sobre o colapso do planeta, mais tamén invita a deterse e contemplalo para reparar na perda que se anuncia, para tratar de que sexamos conscientes da íntima conexión que o liga todo e que forma parte do noso ser. A paisaxe érguese como horizonte último destes poemas, mais non a paisaxe épica dun Novoneyra, senón a das cousas humildes, a do morcego que se extravía no solpor, a da avelaíña que pousa nun libro, a da lentitude da herba. "É unha preocupación que teño desde sempre", afirma Dacosta, "a paisaxe é algo moi importante para min, un tema de preocupación que neste momento de colapso acabou verbalizándose. O devir do mundo no que estamos é, loxicamente, un asunto que debe preocuparnos a todas e a idea de extinción recollía moitas das teimas que me ocupan o pensamento. A extinción para min, non supón soamente a desaparición física, senón tamén a invisibilización, o esvaecemento que supón o non saber ver as cousas. Cando deixamos de ver algo, deixamos de nomealo, e iso, dalgunha maneira, é unha forma terríbel de extinción". A mirada e o poema Notas sobre a extinción, quizais pola magnitude do tema, semella máis reflexivo que o resto da obra de Dacosta, ou polo menos máis contemplativo. "Eu diría que é un libro de observación, de aprender a mirar as cousas. Mentres o escribía decateime de que deixaba un pouso diferente, talvez como resultado de adoptar esa posición de observadora. Claro, tamén é o resultado do paso do tempo, de como imos cambiando a mirada. Mais, en todo caso, si hai algunhas conexións con outros libros meus, de hai anos, que xa manifestaban ese interese pola paisaxe, como Crear o mar en Compostela. A extinción non afecta só ao mundo natural. No libro de Dacosta resoan palabras que van esquecéndose: arxe, cervúa, loia, tartaraña, xibarda, zarapelo, lavanco, cágado, cancereixo... Unha cultura que lle dá nome ás cousas tamén desaparece cando as súas palabras son eliminadas, ou substituídas por outras. "Moitas veces facemos compartimentos estancos, como se as cousas non se tocasen. Mais cando falamos de que esas cousas desaparecen, estamos falando da nosa forma de vivir, da nosa identidade como especie na terra. Esa identidade ten a ver co uso que facemos da terra no espazo no que vivimos e, por suposto, de como nomeamos o mundo. Hai un ensaio de Antonio Gamoneda, Fonación, palabra y escritura, que defende a idea de que o mundo existe cando o nomeamos, non antes; de que primeiro é a palabra e logo, a realidade. E isto é o mesmo que di Manuel María: o idioma é a chave coa que abrimos o mundo. Por iso, por exemplo, en galego temos máis de cen palabras para nomear a chuvia. E podemos perder este espazo, esta paisaxe e esta lingua. Que é como perdernos nós mesmos". Por iso o libro tamén se ergue como berro de protesta ante unha forma de vida que non nos permite apreciar a beleza do mundo. "Nese sentido, é un manifesto a favor do acougo, en contra desta velocidade absurda que rexe a nosa existencia e que acaba enfermándonos e impedíndonos reflexionar sobre cal é o noso lugar no mundo". A complicidade entre poesía e natureza A lingua nunca é excluínte e sempre atopa físgoas por onde agrandar a visión da existencia. Dacosta experimenta no libro con formas xaponesas como o haiku ou a tanka. "Estas estrofas obrigábanme a prescindir do superfluo, do innecesario. Precisan dunha enorme concisión para trasladar a mensaxe. Pero ademais está o feito de que Xapón foi, durante séculos, un país sometido a China e, polo tanto, a súa cultura foi minorizada. A literatura culta era a chinesa e foron as mulleres as que inventaron formas como o tanka e mesmo o tipo de escritura silábica, o hiragana, na que se escribía. Os homes recibían a formación académica –aprendían a lingua e a poesía chinesas- e as mulleres crearon unha forma de escrita para expresarse na lingua en que falaban. Iso atraeume moito e quixen afondar nesas formas" Ademais existen moitos paralelismos que sinalan á vella complicidade entre o poema e a natureza. "Eu non me atrevo a dicir que a imaxe do cervo baixando ao río que se pode ler na poesía medieval xaponesa é a mesma imaxe que lemos na lírica dos cancioneiros, mais a correspondencia está aí. Creo que existe esa unidade da poesía por riba das distancias, e estou convencida de que iso procede da contemplación da natureza". "A ponte de pedra que detén o río" Notas sobre a extinción ten algo de documento notarial, de dar testemuño de que algo existe. Marta Dacosta explica que "é unha colección de visións. Trátase de reter a través das palabras, que é como eu podo deixar constancia desta realidade que nos rodea antes de que desapareza para sempre".


Summary: A deputada María Faraldo, agora procesada por presunta prevaraición e falsidade documental na súa etapa como alcaldesa de Betanzos, instou como secretaria de organización do PP da Coruña a desenvolver unha "estratexia de dilación" na constitución das brigadas de extinción do lume.

No verán de 2006 Galicia vivía a peor vaga de incendios en dúas décadas. En plena vaga de lume a Cadena SER sacaba á luz un informe remitido polo PP da Coruña aos seus alcaldes na provincia, na que o partido incluía as instrucións que debían seguir os rexedores á hora de asinar os convenios para constituír as brigadas municipais de incendios, que se viñan organizando en colaboración coa Xunta. Os conservadores admitían que, "a verdade", non existían "grandes diferenzas" entre as condicións que impuña o bipartito e as que anteriormente estipularan os gobernos de Manuel Fraga, pero instábaos a desenvolver unha "estratexia baseada na dilación" para atrasar a posta en marcha do dispositivo. Quen asinaba aquela instrución era a secretaria de organización provincial do partido, María Faraldo, quen despois sería alcaldesa de Betanzos e actualmente, deputada coa permanencia no escano en cuestión tras ser procesada "pola eventual comisión dos delitos de prevaricación administrativa e falsidade documental" na súa etapa como rexedora betanceira. Faraldo, que xa puxo o seu posto á disposición do partido, indicaba naquel informe de 2006 que "non parecía" que as "diferenzas" entre as condicións do bipartito e as anteriores tivesen "suficiente entidade" para "xustificar" unha "decisión dos concellos do PP de non asinar os convenios", esencialmente porque "se houbese moitos lumes, a Xunta tentaría responsabilizar o PP ante a opinión pública por esta decisión". Así, animaba a obstaculizar o proceso pero sen chegar á "negativa". Faraldo, como secretaria de organización do PP da Coruña, instou a "dilatar" a contratación das brigadas en 2006 "Non se pode, en ningún caso, admitir as présas e os prazos a modo de ultimátum que está dando a Consellería", indicaba Faraldo, quen lles sinalaba aos seus compañeiros de filas que debían "recordarlles" aos responsables do departamento daquela dirixido polo nacionalista Alfredo Suárez Canal que "levan un mes de atraso nos trámites" e que "un Concello ten os seus procedementos". Ademais, animábaos a ser "especialmente celosos" no cumprimento da legalidade "á hora de seleccionar o persoal". "Se trata, en definitiva -resumía- de transmitirlle á opinión pública" que "os concellos do PP están dispostos (...) a colaborar a tope na loita contra os lumes forestais" pero "a lentitude da Xunta e as variacións introducidas nos convenios alargan os procedementos e provocan atrasos de máis de dous meses". Expediente informativo Case oito anos despois daquel episodio, que Alberto Núñez Feijóo reducira a un "parágrafo infeliz" e que Alfonso Rueda apoiara "absolutamente", a dirección galega do PP ten de novo a Faraldo entre as súas preocupacións, pero polo devandito procesamento. Segundo o auto ditado polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia a raíz do procedemento no que o Concello de Betanzos é parte acusadora, na súa etapa como alcaldesa o director do conservatorio da localidade "considerou necesario contratar un novo profesor que o axudase nas súas tarefas docentes" aínda que "en contra do que alegaba, non houbo incremento no número de alumnos, senón que diminuíu nun". Para cubrir este posto "púxose en contacto" cun "antigo alumno" que se atopaba en situación de desemprego e a quen procedeu a "presentar e darlle a benvida" ao claustro do centro docente como "novo integrante do profesorado" mentres se tramitaba a súa contratación. O TSXG procesa a Faraldo por presunta prevaricación e falsidade na contratación dun profesor na súa etapa como alcaldesa Unha vez iniciados os trámites administrativos, explica o xulgado, o secretario do Concello comunica que "non se pode proceder á alta" porque "non consta proceso de selección nin trámite ningún para a súa contratación", ademais de que tal posto non figuraba na correspondente relación de postos de traballo. "A daquela alcaldesa", María Faraldo, "é perfecta coñecedora da situación, ata o punto de que" en outubro dese mesmo 2009 "procede á contratación de profesores do conservatorio". Sempre segundo o auto, para esquivar "as dificultades" e "darlle satisfacción ás pretensións" do director do conservatorio, nomeado por ela mesma, "toma por si mesma, sen suxeción a expediente ou proceso selectivo ningún, un contrato verbal de prestación de servizos en calidade non de profesor do conservatorio, senón, seguindo as instrucións do director, de reparador e afinador de instrumentos musicais como autónomo, aínda que non lle constaba nin sequera que tivese algún título específico ao efecto". "Segundo parece", determina o xuíz, Faraldo realizou estas accións para "dar satisfacción aos desexos e recomendacións do director do conservatorio" malia "ser coñecedora da imposibilidade xurídica de contratar en termos laborais un novo profesor". O PP defende que a acusación se refire a "un proceso puramente administrativo" e a oposición pide a dimisión da deputada Ante esta situación a vicevoceira do PP no Parlamento, Marta Rodríguez, confirma que Faraldo "xa presentou un escrito" poñendo o seu cargo "á disposición" do partido tras o que define como "unha nova declaración indagatoria sobre uns contratos subscritos na súa etapa como alcaldesa". Faraldo, di Rodríguez, "cumpriu en todo momento o código ético dos deputados" do PP, que "recolle a obrigatoriedade de que os deputados informen da súa situación procesual". O partido, pola súa banda, indica que está "estudando" o auto e instruíndo un "expediente informativo" sobre a deputada, aínda que partindo da base de que a acusación se refire a un "proceso puramente administrativo" no que "non hai por medio ningún ánimo de lucro nin beneficio para a deputada". A oposición parlamentaria, pola súa banda, xa esixiu a dimisión da parlamentaria.


Summary: O alcalde de Vilar de Santos, Xan Jardón, solicita comparecer na cámara, despois de que a empresa recoñecese facturar 58 mil euros de máis nos últimos cinco anos, un cobro excesivo que podería terse producido noutros municipios e que podería chegar aos oito millóns de euros en toda Galicia. Audio no interior

Canto lles debe Gas Natural Fenosa aos concellos galegos? A Vilar de Santos, cando menos, débelle 58 mil euros por cobros indebidos nos últimos cinco anos. Denúnciao o seu alcalde, Xan Jardón (Compromiso por Galicia), que acusa a empresa de ter cobrado aproximadamente un 20% máis do debido, ao non aplicar a tarifa de discriminación horaria, un cobro indebido recoñecido pola empresa. Por ese motivo, o rexedor presentou unha solicitude no rexistro do Parlamento pedindo comparecer en comisión para explicar "a situación de indefensión dos concellos galegos diante das empresas subministradores eléctricas". "Hai un expediente sancionador do que se derivan unhas consecuencias que a empresa terá que cumprir" -sinala- "Pero eu quero abrir outra fronte, no Parlamento, como máxima expresión democrática, para explicar todo o que está pasando no meu concello e noutros nos que creo que se está producindo o mesmo". Trala denuncia efectuada polo seu concello por irregularidades en materia de consumo, Gas Natural recoñeceu a sobrefacturación, procedendo á devolución do último ano, "mais o que demandamos con firmeza é que nos devolva ata o último céntimo dos 58 mil euros dos últimos cinco anos", sinala Jardón. Asegura que de ser unha estafa xeneralizada a contía podería sobrepasar os oito millóns e medio de euros en Galicia. "Gas Natural Fenosa teno moi fácil para resolver este tema pola vía da conciliación", engade Jardón. O alcalde de Vilar de Santos demanda así mesmo que a cámara leve a cabo unha investigación para corroborar "o que xa está constatado polos concellos" e que o Parlamento asuma unha posición "de defensa dos intereses de concellos e consumidores galegos". Algo que tamén lle esixe á Xunta, a quen lle pide que investigue a facturación das compañías subministradoras de enerxía eléctrica. "Son máis de 11 mil euros cada ano que pagamos, que son de todos os veciños e veciñas e que deixamos de empregar noutras cuestións fundamentais nos tempos que corren" Compromiso por Galicia iniciou a presentación de mocións, noutros concellos, instando os grupos de goberno a proceder á revisión de toda a facturación eléctrica, principalmente a do alumeado público con contratos de tarifa simple de baixa tensión con discriminación horaria, cando menos dos últimos cinco anos, para comprobar se é correcta. E pedindo tamén que os concellos lle demanden ao Servizo de Consumo da Xunta de Galicia que realice un control na facturación. "Veño dun concello no que non temos débeda, no que temos os pagos con Gas Natural ao día e no que a pesar de todo iso temos un gran nivel de servizos", conclúe Jardón. "Son máis de 11 mil euros cada ano que pagamos, que son de todos os veciños e veciñas e que deixamos de empregar noutras cuestións fundamentais nos tempos que corren". "Grande estafa" Paulo Carlos López apostou pola aprobación dunha nova directiva europea que promova un marco onde se garantan os dereitos dos usuarios e que "impida casos de abuso como os que estamos a vivir" Jardón estivo acompañado polo candidato de Compromiso por Galicia ao Parlamento europeo, Paulo Carlos López, que apostou por esgotar todas as vías políticas, administrativas e xudiciais, e pola aprobación dunha nova directiva europea que promova un marco onde se garantan os dereitos dos usuarios e que "impida casos de abuso como os que estamos a vivir". López sinalou tamén a necesidade de crear unha oficina especializada en Galicia, "que preste información e cobertura xurídica a particulares e concellos no ámbito da tarificación eléctrica e que axilice os trámites para solicitar devolucións ou proceder a denuncias". Hai uns días, de igual xeito, Xoán Bascuas, secretario xeral de Compromiso, cualificou este feito de "grande estafa, xa que se trata do gasto corrente máis elevado dos concellos", e lembrou que "Galicia sendo un dos principais produtores de enerxía eléctrica, lonxe de recibir discriminación positiva polo feito de soportar os impactos negativos da xeración de enerxía que nunha porcentaxe elevada se exporta, aínda é castigada". Bascuas pediulle tamén a Feijóo "que por unha vez exerza como presidente dos galegos e galegas" e interveña para solucionar este problema.


Summary: Persoas beneficiarias da prestación de 400€ pertencentes ao Plan Prepara denuncian o impago do mes de xullo.

Desempregad@s de diversos territorios do estado español --entre el@s galeg@s-- denunciaron que o goberno non lles ingresou a prestación correspondente ao mes de xullo. As persoas beneficiarias desta prestación esgotaron o paro e o subsidio por desemprego polo que os seus ingresos domésticos supoñen menos do 75% do soldo mínimo interprofesional. Moitas familias, en grave situación económica, dependen case en exclusiva desta axuda estatal. O Ministerio de Emprego, baixo as ordes de Fátima Báñez, alega "problemas contábeis" para xustificar o impago da subvención. O Plan Prepara --do que emana a axuda--, cuxa data de caducidade é o 15 de agosto, supón un ingreso prioritario para a subsistencia de máis de 200.000 parad@s. O goberno de Rajoy garda silencio. O remate da axuda, previsto para finais deste mes, constitúe unha das principais preocupacións políticas, segundo o goberno, o obxectivo do programa é contribuír á inserción laboral das persoas que o reciben mais a ministra de emprego asegurou nestes días que non está dando resultados polo que o goberno garda silencio sobre a súa posíbel renovación, ao tempo que afirman, aínda non hai unha decisión tomada. O propio presidente do goberno español, Mariano Rajoy, aseguraba a pasada sexta en conferencia de prensa en resposta ás preguntas d@s xornalistas, que o goberno non adoptara decisión algunha ao respecto. Porén, restan seis días para que remate o tempo. Comeza a conta atrás.


Summary: O resultado das eleccións catalás impulsa os partidos contrarios á independencia a interpretar como perdido o plebiscito que viñeran negando. Salvando as distancias, o panorama ten certo paralelismo co configurado en Galicia tras os comicios de 2009.

O plebiscito cambia de bando. As forzas independentistas catalás e, nomeadamente, o que dende este domingo é o goberno en funcións da Generalitat de Catalunya, presentaron as eleccións do 27-S como uns comicios plebiscitarios. O veto do Goberno de España a un referendo de autodeterminación levou o soberanismo a procurar unha fotografía electoral do independentismo a través dunhas eleccións parlamentarias, nas que os votos non van ao "si" ou ao "non", senón a partidos e coalicións que defenden unha ou outra opción, pero tamén posibilidades intermedias. O resultado, cunha ampla maioría parlamentaria do soberanismo pero con menos da metade dos votos emitidos para forzas abertamente independentistas, impulsou os partidos contrarios á independencia catalá, así como a parte dos medios de comunicación, a interpretar como perdido un plebiscito que viñeran negando ata o propio domingo. O panorama electoral, salvando as distancias obvias, ten certos paralelismos co que configuraron en Galicia as eleccións de 2009, as que propiciaron o retorno do PP á Xunta. A aquelas eleccións, como a todas as demais, concorrían as diversas forzas políticas con cadansúas siglas. No entanto, política e mediaticamente medíanse nas urnas o bipartito de PSdeG e BNG fronte a un partido conservador que, tras tres anos e medio na oposición, aspiraba a volver ao Goberno e culminar así a transición tras a fin do fraguismo. Tras o reconto daquel 1 de marzo e despois de agregar o voto dos denominados residentes ausentes -que daquela aínda participaban sen sufraxio rogado- a suma de apoios cidadáns logrados por PSdeG e BNG foi de algo máis de 795.000 votos. Mentres, as listas que procuraban situar a Alberto Núñez Feijóo na Presidencia quedaron un chisco por riba dos 789.000 votos. Había, polo tanto, case 6.000 persoas máis que apostaron polas forzas que sustentaban o Goberno de coalición. En 2009 o PP obtivo menos votos que a suma de PSdeG e BNG, pero logrou a maioría absoluta no Parlamento Estas cifras serían reiteradas durante a seguinte lexislatura en non poucas ocasións dende as bancadas de PSdeG e BNG, que foron as da oposición. O feito de lograr conxuntamente 6.000 votos máis que o PP e de ficar, porcentualmente, máis dun punto por riba dos conservadores, non impediu que a transformación de votos en escanos a través da Lei d'Hondt en cada unha das catro circunscricións configurase un Parlamento na que o PP contaba cunha maioría absoluta pola mínima, 38 dos 75 deputados que sustentaron o novo Goberno. Mentres, os socialistas mantiñan os 25 que obtiveran en 2005 e o BNG perdía un na provincia da Coruña, ficando en 12. 2009 Tres anos e sete meses e medio despois, o electorado galego foi convocado a renovar de novo o Parlamento. O panorama político e partidario mudara notablemente, coa coalición Alternativa Galega de Esquerda, formada por Anova, Esquerda Unida, Equo e os Ecosocialistas como principal novidade. Tal e como reflicten as bases de datos do IGE, naqueles comicios do 21 de outubro de 2012 o PP padeceu un notable retroceso en apoio cidadán, deixando polo camiño case 130.000 votos a respecto dos comicios de 2009. Os populares recadaron algo máis de 661.281 votos, mentres que a suma das demais forzas que concorrían ás eleccións superou os 744.000 sufraxios. Non obstante, o limiar do 5% para obter representación parlamentaria provocou que o resto de forzas con asento no Pazo do Hórreo tivesen case 20.000 votos menos que o PP. A maior división da banda esquerda combinada co efecto do propio sistema electoral provocou que, malia á perda de apoio cidadán, o PP sumase tres escanos e chegase aos 41. Mentres, o PSdeG baixaba ata os 18, AGE estreábase con 9 -dous dos seus escanos son agora do Grupo Mixto- e o BNG ficaba con 7. 2012 Malia estes números, o mapa parlamentario que deixaron ambas convocatorias electorais deu lugar a interpretacións e relatos máis ou menos xeralizados segundo os cales o PP de Alberto Núñez Feijóo varreu as forzas do bipartito en 2009, cando estas obtiveron máis votos, e ampliou o seu dominio en 2012, malia retroceder en sufraxios.


Summary: A primeira fase do plan vai dirixida ás entidades galegas que contan con equipos que competiron en modalidades ou especialidades deportivas de máximo nivel estatal en categoría absoluta ou sénior ou previa á absoluta onde as xornadas da súa competición se desenvolveron entre 2019 e 20

A Fundación Deporte Galego da Secretaría Xeral para o Deporte vén de abrir o prazo de solicitudes para participar na undécima edición do Plan de Patrocinio dos Equipos de Alta Competición. Esta primeira fase do plan vai dirixida ás entidades galegas que contan con equipos que competiron en modalidades ou especialidades deportivas de máximo nivel estatal en categoría absoluta ou sénior ou previa á absoluta onde as xornadas da súa competición se desenvolveron entre 2019 e 2020. En total foron convidados un total de 99 equipos -48 femininos, 47 masculinos e 4 mixtos- e representan as modalidades de baloncesto, balonmán, baloncesto en cadeira de rodas, fútbol, fútbol sala, hóckey herba, hóckey patines, rugby, voleibol, tenis de mesa, hóckey liña, bádminton, espada e florete. O prazo de presentación de solicitudes é do 15 ao 24 de maio. A contía destinada para esta primeira fase do plan será de máis de 2 millóns de euros. "Grazas á consolidación deste plan e a implicación e compromiso das entidades patrocinadas que cumpren estritamente as esixencias publicitarias establecidas pola Fundación, para este ano 2020, unha vez máis, todos os equipos obxecto deste patrocinio serán o escaparate perfecto para demostrar que o Deporte Galego é un soporte publicitario de gran valor para exportar polo mundo a imaxe do noso tecido empresarial galego", sinalan desde a Secretaría Xeral para o Deporte. Na segunda fase do plan, que comezará nos vindeiros meses, estímase que outros 113 equipos galegos de alto nivel sexan convidados a participar deste plan da Secretaría Xeral para o Deporte. En 2019 o Plan de Patrocinio Publicitario beneficiou a un total de 191 equipos en toda a Galiza (foron invitados ao programa un total de 213) sendo 100 equipos masculinos, 85 femininos e 6 mixtos. Tanto o orzamento total do plan, o número de equipos subvencionados e o número de equipos femininos están a experimentar un incremento constante desde a primeira edición do plan, na tempada 2008-2009.


Summary: Recolle nunha moción o inventario realizado polo CS Gentalha do Pichel de emblemas que incumpren a Lei de Memoria Histórica na capital de Galiza.

O grupo municipal do BNG en Compostela traslada unha moción ao pleno do Concello da capital galega para a eliminación de simboloxía franquista que aínda permanece en edificios públicos de Santiago de Compostela, anos despois da entrada en vigor da Lei de Memoria Histórica. A moción recolle o inventario realizado pola Comisión de Historia do centro soial A Gentalha do Pichel. O pasado mes de agosto, e coincidindo co 80 cabodano do asasinato de Ánxel Casal (alcalde galeguista de Compostela e editor asasinado en 1936) A Gentalha dirixiuse por escrito ás cinco entidades que manteñen simboloxía franquista para lles exixir a retirada da mesma: ADIF, Concello, Universidade, Arcebispado e Correos e Telégrafos. "Som precisamente entidades públicas as que mantenhem um completo catálogo de símbolos da dictadura que há tempo que tinham que ter sido retirados , pois a conservaçom de aqueles em propriedades privadas, mesmo à vista da via pública, está amparada pola infame "lei da memória", indicaba A Gentalha nun comunicado. O BNG indica que o feito de que esta simboloxía se sitúe en edificios que non fan parte do patrimonio municipal non exime o goberno local de "realizar as xestións precisas para que a Igrexa católica, Universidade, Correos ou calquera particular eliminen esas pezas".


Summary: Após a sentenza da Audiencia de Nafarroa sobre o xuízo da "Manada", Amara García Adán deu un xiro na súa carreira e decidiu realizar o seu Traballo Final de Grao (TFG) de Dereito (USC) sobre a "inxustiza epistémica". A súa orixinalidade e a importancia do tema levouna a recoller o premio da Valedora do Pobo.

-Que a inspirou a realizar o seu traballo Inxustiza epistémica e argumentación xurídica. Especial atención aos casos de violación? Este traballo xorde do interese de saber como se configuraron os delitos sexuais contra as mulleres e como en función do contexto histórico foron interpretados de diferentes maneiras e así poder entender como se interpretan hoxe polos tribunais. Malia que a conceptualización da violencia sexual e a súa configuración xurídica son recentes, é unha violencia que leva existindo desde os primeiros ordenamentos xurídicos. -A que conclusións chega tras de realizar o traballo? Considero que é claramente plausíbel que, ao longo da historia, os roles de xénero que se adxudican a corpos feminizados e masculinizados son diferentes. Isto ten como consecuencia comportamentos diferentes ante as mesmas situacións. A pornografía hexemónica é un grande aliado do patriarcado que ensina os e as adolescentes como se supón que son as relacións sexuais nas que se mostran agresións constantemente. As violacións son atractivas aos ollos do sistema, así foi no transcurso do xuízo da "Manada", que resultou ser a primeira procura nas páxinas web de porno. Os prexuízos identitarios de xénero seguen en todos os ámbitos da sociedade, o que xera inxustizas epistémicas dentro da argumentación xurídica. Segue existindo un ideal de vítima que tras sufrir unha agresión non pode seguir desfrutando da súa vida. Séguese cuestionando o seu testemuño desde que entra na comisaría, converténdose a súa credibilidade nun debate público que inunda faladoiros e noticias sensacionalistas. Por último, é preciso incluír a perspectiva de xénero no Dereito e superar a regulación actual da configuración da violencia sexual no noso ordenamento xurídico no futuro para impedir que agromen estes prexuízos machistas no ámbito xudicial e que non se repitan casos tan alarmantes como o da sentenza de 2018, relativa ao caso da "Manada". Será necesario que haxa unha formación en igualdade e perspectiva de xénero así como a inclusión dun maior número de mulleres dentro do sistema. -Que considera que queda por facer a respecto do tratamento xurídico da violencia de xénero? Preocúpame o recente auto ditado polo Xulgado de Instrucción número 1 de Viveiro respecto ás festas da Maruxaina de Cervo. Gustaríame coñecer os detalles, mais resultoume imposíbel atopalo, para saber cal foi o fío argumental que mantivo o xuíz. Paréceme preocupante que se senten precedentes se non se aprecia delito en gravar mulleres ouriñando nun lugar recóndito da rúa –por insuficiencia de baños públicos– e subir as imaxes a webs porno. Teremos que manternos á espera a ver como se resolve o recurso que se formulou ao auto. Considero que a Xunta da Galiza debe impartir campañas de sensiblización sobre a gravidade da violencia sexual. Incluír tamén nos programas educativos –a todos os niveis– materias neste tema para poder exercer unha función de prevención. Así mesmo, deberíase dar formación sobre a violencia sexual a todos os operadores xurídicos para que poidamos deconstruír todos os prexuízos existentes na concepción social da violencia sexual e seguir avanzando cara a unha sociedade sen prexuízos e máis xusta. -Cal debería ser o camiño a seguir para conseguir unha xustiza máis igualitaria? Considero que o mellor camiño é a educación. Que as leis integrais sexan integrais de verdade e que a práctica non recaia tanto no dereito penal. O dereito penal ten que ser a última ferramenta do Estado. É dicir, precisamos actividades de prevención antes de acudir ás sancións. É necesario educar en igualdade, educar para que os roles de xénero non se sigan repetindo. Na miña opinión, a formación en xénero deberíase enfocar xa desde o comezo na formación de novos e novas xuristas así como na propia carreira xudicial. Ao mesmo tempo, para conseguir superar as inxustizas epistémicas existentes na sociedade vai ser imprescindíbel someter a unha análise crítica e feminista a argumentación xurídica. Ademais, considero que a inclusión da perspectiva de xénero, tanto no Dereito en xeral como na argumentación xurídica en particular, é unha cuestión moi positiva. Deste modo avanzaremos para que non se exclúan as experiencias das mulleres e poidan confiar no sistema xudicial construíndo unha sociedade máis xusta. Así mesmo, é precisa unha reforma no Código Penal. A división que se fai entre abuso ou agresión sexual non atende as características dos actos sexuais, senón aos medios empregados para transgredir o ben xurídico da liberdade sexual. Imponse como criterio de medición a intensidade do ataque no lugar da decisión da vítima. Parte da doutrina, como Rosario de Vicente Martínez, considera que hai que superar esta actual redacción para dar unha adecuada resposta aos accesos carnais cuxa simple punición como abusos sexuais, desde o punto de vista terminolóxico, resulta claramente insatisfactorio.


Summary: A mítica proba celebrarase na Coruña este domingo logo de varios anos sen ningunha no país. Máis de 1.300 corredores están xa inscritos.

Regresa o maratón a Galicia. E disputarase na Coruña, este domingo 15 de abril, coa saída marcada para unhas horas antes do outro grande acontecemento deportivo da fin de semana: o derbi galego de Balaídos. Logo de varios anos sen que o país acollese proba ningunha deste tipo, tras a desaparición do que se celebraba na Guarda, a cidade herculina será a sede dunha proba con milleiros de seguidores, unha urbe onde as carreiras populares son tradición desde hai tempo. Malia a competencia do derbi, o éxito está máis que asegurado neste primeiro maratón homologado de Galicia. Xa hai máis de 1.300 inscritos para completar os 42 quilómetros e 195 metros, a mesma distancia que segundo a lenda percorreu o soldado grego Filípides no ano 490 a. C. desde Maratón até Atenas para anunciar a vitoria sobre o exército persa. "É unha competición de primeira categoría. Trátase do único maratón homologado en Galicia, o que evidencia a importancia e a repercusión a nivel deportivo, económico e social que suporá para a cidade", recoñece o concelleiro de deportes, Francisco Mourelo, que advirte que un cento de voluntarios colaborará co Goberno municipal na organización do evento. Porque será un día especial na Coruña. Moitas das principais rúas da cidade cortaranse ao tráfico desde as 8 da mañá, media hora antes de que dea comezo a proba. A saída da proba estará situada na Avenida de Montoto, na súa confluencia coa rúa Fama, e a meta na praza de María Pita. E xusto no día no que moitos coruñeses ateigarán os bares do centro para presenciar o encontro de rivalidade entre o Deportivo e o Celta. Aínda así, cando os últimos corredores estean chegando á meta, o partido xa terá comezado en Balaídos. Chegarán cansos, pero poderán ver o partido. Actividades paralelas á carreira Ademais da celebración do maratón, e con motivo deste, a cidade da Coruña gozará tamén o domingo dunha serie de actividades paralelas á carreira para que "aqueles que non corran poidan gozar do espectáculo e vivilo de xeito diferente", segundo aclara o Concello. Así, a Casa da Auga acollerá Exporunning, unha feira para corredores onde se reunirán as mellores marcas deportivas, pero tamén haberá concerto da Sinfónica, outros recitais de bandas novas e música itinerante polas rúas. Ademais, tamén hai sitio para outros deportes, ao celebrarse un maratón de baloncesto, outro de voleibol, así como actividades de patinaxe en liña, entre outros eventos.


Summary: O vindeiro luns, 10 de Decembro, cumpriranse 64 anos desde a aprobación da DECLARACION UNIVERSAL DOS DEREITOS HUMANOS. Trátase, para min e para outras moitas persoas, sen dúbida, do documento internacional máis influínte do século XX. Despois de tanto tempo, 64 anos, o grao de coñecemento da cidadanía sobre a citada Declaración, mesmo no noso contexto económico e social, segue a ser moi escaso. Creo que non é por casualidade...

O vindeiro luns, 10 de Decembro, cumpriranse 64 anos desde a aprobación da DECLARACION UNIVERSAL DOS DEREITOS HUMANOS. Foi na Asemblea Xeral das Nacións Unidas, en 1948, tres anos despois da súa constitución. Trátase, para min e para outras moitas persoas, sen dúbida, do documento internacional máis influínte do século XX. Naquela sesión histórica, a Asemblea Xeral pediu tamén a todos os estados membros que publicasen o texto da Declaración e dispuxesen que fose distribuído, exposto, lido e comentado nas escolas e outros establecementos de ensino... Trátase, para min e para outras moitas persoas, sen dúbida, do documento internacional máis influínte do século XX Despois de tanto tempo, 64 anos, o grao de coñecemento da cidadanía sobre a citada Declaración, mesmo no noso contexto económico e social, segue a ser moi escaso. Creo que non é por casualidade... Con frecuencia pregunto a alumnado universitario, tamén a profesorado en activo, cantas veces, ó longo da súa dilatada vida académica, tiveron ocasión de coñecer, reflexionar, ver, tocar, ou traballar, co magnífico Preámbulo e os 30 artigos da Declaración Universal. As respostas, aínda hoxe, non poden ser máis decepcionantes. Unha minoría, desde logo moi minoritaria, recoñece que en certa ocasión tivo a oportunidade de traballar co texto nalgún curso da súa longa vida escolar. Polo contrario, a maioría, afirma descoñecer a Declaración, o número dos seus artigos ou o contido e significado dos mesmos. Nada saben da orixe do documento, dos seus redactores, das personalidades consultadas antes da súa aprobación, ou sobre o grao de cumprimento dos dereitos e a súa vulneración porque, como repetimos tantas veces, a historia dos dereitos humanos é tamén, a historia da súa propia violación. E non só nos países máis empobrecidos... Despois de tanto tempo, 64 anos, o grao de coñecemento da cidadanía sobre a citada Declaración, mesmo no noso contexto económico e social, segue a ser moi escaso. Creo que non é por casualidade... En consecuencia, aquel mandado da Asemblea Xeral de difundir e divulgar a Declaración Universal non foi cumprido ou, digámolo mellor, non o suficiente. Tampouco as institucións dos estados e as autoridades educativas tiveron moito interese. Foi a sociedade civil e as súas organizacións non gobernamentais, as máis activas en dar a coñecer os Dereitos Humanos entre a cidadanía, nas escolas, nos institutos, nos medios..., na vida, nomeadamente Amnistía Internacional. En Galicia, o Seminario Galego de Educación para a Paz fixo un esforzo enorme desde finais de 1985, con moi poucos medios, publicando e distribuíndo distintas unidades didácticas, libros de texto, artigos, materiais, documentos, minilibros divulgativos, anuncios de televisión, documentais e outros audiovisuais, exposicións, así como numerosos actos conmemorativos en colexios e institutos, e lecturas colectivas da Declaración Universal. Na súa páxina web existe un apartado específico dedicado ós Dereitos Humanos, onde calquera persoa interesada pode baixar por impresora os recursos citados. A falla de apoios institucionais, particularmente da Consellería de Educación e Cultura, levou ate o límite das súas posibilidades a unha entidade creada -hai xa 27 anos- para difundir, precisamente, na escola e na sociedade, os valores cívicos e democráticos A falla de apoios institucionais, particularmente da Consellería de Educación e Cultura, que presidiu, na anterior lexislatura, Jesús Vázquez Abad (que lamentablemente recuncará catro anos máis, para nosa desgraza e a do ensino público de calidade), levou ate o límite das súas posibilidades a unha entidade creada -hai xa 27 anos- para difundir, precisamente, na escola e na sociedade, os valores cívicos e democráticos, os dereitos humanos, a cultura da paz e a non-violencia, así como para contribuír á mellora integral da convivencia escolar. Non interesa. Desde logo nada de maneira seria e continuada, rigorosa, algo máis alá dunha foto litúrxica do conselleiro, presidente ou alcalde de turno, unha forma ritual de tranquilizar a conciencia, con mínimo gasto e ningún custe. A Declaración Universal dos Dereitos Humanos, para estas persoas, non é máis que unha referencia moi lonxana, de utópicos e inxenuos pacifistas fora da realidade. Unha mágoa. A proba do 9 foi a supresión da materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos do currículum escolar á primeira oportunidade que tiveron. A Declaración Universal dos Dereitos Humanos, para estas persoas, non é máis que unha referencia moi lonxana, de utópicos e inxenuos pacifistas fora da realidade En certo modo podo comprender que non sexa do seu agrado o extraordinario Preámbulo da Declaración, sobre todo cando afirma: Considerando que o descoñecemento e o menosprezo dos dereitos humanos orixinaron actos de barbarie ultraxantes para a conciencia da humanidade, e que se proclamou, como a aspiración máis elevada do home, o advenimento dun mundo en que os seres humanos, liberados do temor e da miseria, gocen da liberdade de palabra e da liberdade de crenzas... Considerando esencial que os dereitos humanos sexan protexidos por un réxime de Dereito, a fin de que o home non se vexa compelido ao supremo recurso da rebelión contra a tiranía e a opresión... Comprendo tamén que o citado Preámbulo, como o seu articulado posterior, para determinadas mentalidades conservadoras, no político e no social, a Declaración de 1948, pareza, aínda hoxe, 64 anos despois, excesiva. Non o era, desde logo, para Eleanor Roosevelt, René Cassin, Charles Malik ou Víctor Raúl Haya de la Torre, por citar só a algunhas das extraordinarias personalidades que a redactaron. O seu pensamento e obxectivos os están vulnerando cada día, coas políticas que están a desenvolver, na medida en que atentan gravemente contra da dignidade das persoas, a súa liberdade e seguridade ou a igualdade diante da lei... (artigos 1, 3 e 7), particularmente, cando manifesta que ninguén será privado arbitrariamente da súa propiedade (artigo 17), como acontece coas chamadas preferentes, por citar un exemplo. Comprendo tamén que o citado Preámbulo, como o seu articulado posterior, para determinadas mentalidades conservadoras, no político e no social, a Declaración de 1948, pareza, aínda hoxe, 64 anos despois, excesiva Por non falar do artigo 22 cando establece: Toda persoa, como membro da sociedade, ten dereito á seguridade social, e a obter, por medio do esforzo nacional e da cooperación internacional, habida conta da organización e os recursos de cada Estado, a satisfacción dos dereitos económicos, sociais e culturais, indispensables á súa dignidade e ó libre desenvolvemento da súa personalidade. Os artigos 23, 24 e 25, están sendo, ó meu modo de ver, vulnerados: Toda persoa ten dereito ó traballo, á libre elección do seu traballo, a condicións equitativas e satisfactorias do mesmo e á protección contra o desemprego... Toda persoa ten dereito ó descanso, a gozar do tempo libre, a unha limitación razoable do tempo de traballo e a vacacións periódicas pagadas. Ou o artigo 25: Toda persoa ten dereito a un nivel de vida axeitado que lle asegure, así como á súa familia, a saúde e o benestar, e en especial a manutención, o vestido, a vivenda, a asistencia médica e os servizos sociais necesarios; ten así mesmo dereito ós seguros no caso de desemprego, enfermidade, invalidez, viuvez, vellez ou outros casos de perda dos seus medios de subsistencia por circunstancias independentes da súa vontade. O artigo 26, inspirador -como outros- da nosa Constitución e do Estatuto de Autonomía de Galicia está dedicado á Educación, e merece ser reproducido íntegro: 1. Toda persoa ten dereito á educación. A educación debe ser de balde, polo menos no que se refire á instrución elemental e fundamental. O ensino elemental será obrigatorio. A instrución técnica e profesional terá que ser xeneralizada; o acceso ós estudios superiores será igual para todos, en función dos méritos respectivos. 2. A educación terá como obxectivo o pleno desenvolvemento da personalidade humana e o fortalecemento do respecto ós dereitos humanos e ás liberdades fundamentais; favorecerá a comprensión, a tolerancia e a amizade entre todas as nacións e todos os grupos étnicos e relixiosos; e promoverá o desenvolvemento das actividades das Nacións Unidas para manter a paz. 3. Os pais terán dereito preferente a escoller o xeito de educación que se lles deberá dar ós seus fillos. O artigo 28 resulta particularmente vulnerado no seu contexto nacional e internacional pois o capitalismo, na súa etapa actual, non garante o seu cumprimento: Toda persoa ten dereito a que se estableza unha orde social e internacional na que se fagan plenamente efectivos os dereitos e liberdades proclamados nesta Declaración. Quizais agora podamos comprender mellor por que a Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948, segue a ser un gran referente político para toda a Humanidade Para rematar referireime ó último dos seus 30 artigos, aquel que establece que a Declaración Universal non pode interpretarse en sentido restritivo ou en beneficio dos Estados: Ningunha cousa da presente Declaración se poderá interpretar no sentido de que confire algún dereito ó Estado, a un grupo ou a unha persoa, para emprender e desenvolver actividades ou realizar actos tendentes á supresión de calquera dos dereitos e liberdades proclamados nesta Declaración. Quizais agora podamos comprender mellor por que a Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948, segue a ser un gran referente político para toda a Humanidade e, ó mesmo tempo, unha gran descoñecida, mesmo hoxe, 64 anos despois...


Summary: O profesor de Dereito e membro do Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades 'Esculca' David Soto debulla as chaves legais que deixan en evidencia a falla de consistencia procesual da causa contra o Govern de Catalunya que instrúe, na Audiencia Nacional, a maxistrada Carmen Lamela e que se saldou coa prisión provisional de oito consellers e un en situación de liberdade baixo fianza. Eis un extracto da análise publicada no Sermos Galiza 271.

Non facer nada. Esa é a estratexia política de Mariano Rajoy. Pero, ao igual que o seu curmán, o laissez-faire do liberalismo económico, o non-facer-nada de Rajoy é un principio que se mantén en pé grazas a un si-facer en certo grao invisíbel. Explícome, se para "deixar facer" os individuos, o liberalismo precisa dun Estado forte que garanta coercitivamente a orde pública, o non-facer-nada de Rajoy, esa estratexia que o segue presentando como un simple executor do sentido común, precisa tamén da posta en marcha de certos mecanismos de coerción. Neste caso, os mecanismos son eminentemente xurídicos: intervencións policiais, sentenzas do Tribunal Constitucional e procedementos penais, malia que estas actuacións non foron deseñadas para resolver conflitos sociais ou políticos de certo calado. Alguén poderá opoñer a natureza realmente política do labor dos tribunais en xeral e do Tribunal Constitucional en particular. A dita natureza política sen dúbida existe e era unha idea aceptada polo propio deseñador dos tribunais constitucionais, o xurista Hans Kelsen. Mais tampouco se debe esquecer que a misión destes tribunais, segundo Kelsen e tamén segundo as e os seus detractores, é defender a Constitución, mais non, e velaí a diferenza, abordar os conflitos que precisan dunha solución constituínte. [Podes ler a análise íntegra no número 271 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: O etnólogo e antropólogo sueco chegou a Galiza a mediados dos sesenta e xa ficou para sempre.

"Cando me ensinaron na praia de Bueu as dornas sentín un efecto electrizante". Lars Fredrick Staffan Mörling contaba así nunha entrevista o efecto que lle producira descubrir esta embarcación tradicional galega a mediados dos 60, cando chegara a Galiza, país que fixo seu e que xa non abandonou. Staffan Mörling, nado en Karlstad (Värmland) o 31 de decembro de 1936, vén de falecer, segundo confirman a Nós Diario desde a Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial (Culturmar), entidade en cuxas orixes estivo e coa que sempre colaborou. Antropólogo e etnólogo, quedou prendado das Ons, da súa xente e da súa forma de vida. Chegou á illa para estudar as embarcacións tradicionais e estas non foron o único que o namorou do noso país. Casou en 1967 con Josefa Otero Patiño, a quen coñeceu nun baile de Reis realizado na illa no ano 1965. En 2006 foi nomeado fillo adoptivo de Bueu. Foi un dos grandes coñecedores e divulgadores das embarcacións tradicionais da Galiza. Percorreu a costa de Ribadeo a Tui investigando todo tipo de embarcacións e afondando na cultura marítima galega. "É un referente,o seu traballo é único, estudo as dornas, as lanchas xeiteiras, as súas orixes...", manifesta Manuel Sendón a Nós Diario. Un coñecemento inmenso que deixou plasmado en varios libros e estudos,(entre eles os imprescindíbeis As embarcacións tradicionais de Galiza ou Lanchas e Dornas). Documentais e reportaxes debruzáronse sobre a súa obra e tamén sobre a súa vida, a dun nórdico que atopara o seu paraíso nas rías galegas "O sueco de Ons", como se lle chamaba, sempre agradeceu e destacou a acollida que, hai máis de medio século, lle deron os que serían xa os seus veciños e veciñas. "Creo que Galiza non é ningún curruncho. Se un colle un mapamundi ve que está de cara ás máis importantes rutas oceanográficas e comerciais", indicara nunha entrevista. Ons.Mörling from diego t. freijeiro on Vimeo.


Summary: No marco do estado de alarma os desprazamentos están restrinxidos

A Garda Civil detectou perto de Ourense un motorista procedente de Madrid, que deu positivo no test de drogas, que viaxaba a Galiza sen causa xustificada no marco do estado de alarma no que os desprazamentos están restrinxidos. Segundo informou o Instituto Armado, o home, "que circulaba sen causa xustificada entre provincias, manifestou que a súa intención era instalarse na Galiza tras separarse da súa parella en Madrid". Os feitos tiveron lugar sobre as 3:00 horas do pasado domingo con motivo da realización dun control e verificación despregado na estrada N-525 á altura do punto quilométrico 235 nun tramo de circunvalación da cidade de Ourense. Efectivos da Garda Civil da Agrupación de Tráfico observaron que, á vista da equipaxe que portaba, o motorista "puidese atoparse efectuando unha viaxe de longo percorrido". O condutor resultou ser un home de 51 anos con domicilio en Madrid que, preguntado polo motivo do desprazamento, alegou que "viña directamente da capital e que estaba a buscar onde pasar a noite", sinalou a Benemérita. Neste primeiro contacto os axentes, destacaron as mesmas fontes, "percibiron signos afíns a un cadro de consumo de drogas", polo que someteron ao motorista ao test indiciario, no que obtivo positivo en consumo de THC. A Garda Civil de Ourense asegurou que informará da circunstancia desta viaxe "non xustificada" á Subdelegación de Goberno mediante a correspondente acta de denuncia.