Summary: Os motivados por racismo, xenofobia ou a orientación sexual da vítima representan a maior parte desta tipoloxía de delitos.

En 2019 rexistráronse na Galiza 76 delitos de odio, un número superior en 80% ao rexistrado no exercicio anterior, 42. O ano pasado houbo no noso país 2,8 delitos de odio por cada 100.000 habitantes, un rexistro que se sitúa por baixo da media no Estado español (3,6) mais que é moi superior á ratio que Galiza tiña en 2018 e que era de 1,6 delitos de odio por cada 100.000 habitantes. Deses 76 delitos de odio rexistrados na Galiza en 2019 a maior parte (34) son motivados por 'ideoloxía' da vítima, seguidos dos realizados por mor da orientación sexual /identidade de xérnero (12) e por xenofobia ou racismo (9), segundo dados do Ministerio do Interior. En 2018 a cifra de vítimas rexistradas foi de 21 e un ano despois, 2019, ese número aumentou considerabelmente, até as 76. Triplicáronse. En 2018 a cifra de vítimas rexistradas foi de 21 e un ano despois, 2019, ese número aumentou considerabelmente, até as 76. Triplicáronse Máis de 400 delitos de odio foron rexistrados na Galiza entre 2013 e 2019 -último ano do que se publicaron rexistros- Nesta época houbo constancia oficial de 412 delitos deste tipo no noso país. Deles, 124 estaban motivados pola orientación ou identidade sexual da vítima. Nese mesmo período rexistráronse 80 delitos de odio por racismo e xenofobia, o que supón un de cada cinco do total. En 2014 foron 66 as vítimas de delitos de odio, o ano despois 52 e en 2016 ese número era de 48. Destas 48 rexistradas en 2016, 11 por mor da súa orientación sexual e 18 por racismo e xenofobia. En 2017 foron 41 as vítimas, a maioría delas (23) por condición da súa ideoloxía, seguidas das que o foron por motivacións de racismo ou xenofobia (9) e as de orientación ou identidade sexual (6). E tamén aumentou o número de persoas detidas ou investigadas por esta tipoloxía de delitos: das 6 de 2018 até as 21 de 2019.


Summary: No seu blogue describe como el propio informou ao diario de que o tradutor Flayeh al Mayali, que traballou durante meses para @s reporteir@s de El País desprazadas a Bagdad, fora secuestrado e torturado. Porén, malia ter sido traballador seu, non publicou nin unha liña sobre este tema durante dez anos. Este domingo abriu a súa edición dixital cun video en que denuncia os malos tratos que nos cuarteis españois se infrinxiron a pres@s iraquís

En marzo de 2004 prenderon en Diwaniya o cidadán iraquí Flayeh al Mayali e mantérono en paradoiro descoñecido durante once meses. Unha vez en liberdade, en febreiro de 2005, al Mayali denunciou torturas e acusou os seus interrogadores de o teren sometido "a un trato inhumano e degradante, con continuos golpes, insultos e ameazas de morte" namentres unha capucha cubría a súa cabeza durante tres días. Sen ter el coñecemento do que neles se dicía, obrigárono a asinar uns documentos que o ex-ministro de Defensa, José Bono, empregou para desmentir as vexacións, malia teren acontecido estas no goberno anterior, de José María Aznar. Bono chamou á 'imprensa amiga', entre el@s o xornalista de El País Miguel González, para evitar que informasen de calquera cuestión relacionada coa ocupación estadounidense ou española do Iraq, alegando que desde que Zapatero decidira retirar as tropas había "tensión" con Washington. Por que ten relevancia esta información... dez anos despois?Este domingo, anos despois da invasión patrocinada por Estados Unidos e España na procura daquela cortina de fume que Bush e Aznar chamaron "armas de destrución masiva", o diario El País abría a súa edición dixital cun video que fixo ferver as redes sociais: soldados españois mallaban en dous presos iraquís até lles facer perder a consciencia. A réplica a esta información deuna o fotoxornalista Gervasio Sánchez primeiro en chíos publicados na súa conta persoal de Twitter e despois nun post pendurado no seu blogue en que acusa o xornal de Prisa e, concretamente ao xornalista Miguel González, de seren coñecedores de que o exército español torturou cidadás e cidadáns durante os anos que durou a ocupación. Porén, non dixeron nada. Sánchez sostén que o sabían porque llelo dixo el propio en reiteradas ocasións nas cales procurou a influencia do diario español e "os moi bos contactos" que tiña "co ministerio de Defensa e co CNI" para investigar a desaparición de Flayeh al Mayali quen, casualmente, traballou durante nove meses como tradutor d@s reporteir@s de El País que pisaron Bagdad. Al Mayali foi acusado de "colaborador necesario" na emboscada en que morreron sete funcionarios do CNI (Centro español de intelixencia) en novembro de 2003. O seu tradutor denunciou torturas e El País publicou "a versión dos militares"Gervasio Sánchez di no seu blogue que se entrevistou co sobriño de Al Mayali, quen lle confesou que os seus interrogadores mallaran nel. Escribiu un artigo e enviouno a El País. "Non podemos publicalo sen a versión militar", foi a resposta que recibíu. Porén, días máis tarde, Sánchez tiña datos "que puñan en dúbida a versión oficial e botaban por terra a suposta investigación do CNI en Iraq" e de que "non tiñan ningunha proba" contra o tradutor iraquí. Un ano despois da morte dos sete funcionarios, El País publicou unha reportaxe asinada por Miguel González en que só aparece a versión militar e do CNI. Nin unha liña sobre as torturas ás que estaría sometido Al Mayali e apuntando cara a "sumas de diñeiro de orixe incerta" que, na versión de Gervasio Sánchez e do propio tradutor, proviñan de contratos asinados co exército español dos cales González "tiña constancia" e que Sánchez fixo públicos nunha reportaxe publicada en xullo de 2007. Con todos estes datos, Gervasio Sánchez manifesta a súa "indignación" e critica a "axenda preconcebida" ao redor das repentinas denuncias emprendidas por El País sobre as torturas que o exército español tamén practicou, ao igual que o ianqui, en Iraq.


Summary: Só a perdería se se reducise ao 3 por cento dos votos o limiar mínimo para obter representación. Nese suposto entraría Cs na cámara, con 3 parlamentares

Os resultados do PP en setembro de 2016, últimas eleccións galegas, son tan sólidos que, de os tomarmos como referencia, o partido liderado por Feijóo mantería a maioría absoluta mesmo se se aplicase a cota Hara, o sistema de atribución de escanos máis proporcional que existe polo que advogou o BNG na reforma eleitoral que a formación frentista apresentou esta semana. O PP -sempre que se mantivese o limiar de 5 por cento para a entrada no Parlamento- obtería a maioría absoluta aínda que as eleccións se realizasen nunha circunscrición galega única, con supresión das provincias, outra das propostas do BNG. Só baixaría do escano número 38 se o mínimo para obter representación se reducise a 3 por cento. O sistema Hare consiste en dividir o número de votos válidos a candidaturas polos escanos a repartir, 75 no caso do Parlamento galego. Feita esa operación aritmética, o 'prezo' en votos dun escano no Pazo do Hórreo sería de 18.938,41. O 'prezo' en votos dun escano no Pazo do Hórreo sería de 18.938,41 No primeiro suposto contemplado -o mantimento do 5 por cento como limiar mínimo de representación- o PP faríase con 38 escanos -a maioría absoluta xusta-, En Marea con 15, o PSdeG con 15 e BNG con 7. A corrección sobre a Lei D'Hont sería sensíbel: o partido de Feijóo cedería 3 asentos, 1 a cada unha das forzas políticas da oposición. Mais o 5 por cento operaría como barreira ao deixar fóra Ciudadanos e permitiría ao PP, mesmo con Hare, ter máis do 50 por cento dos asentos con menos da metade dos votos (tivo exactamente 47,56 por cento). A redución ao 3 por cento da cota mínima de votos para entrar no Parlamento (ese é o limiar que vigora no Estado e a que existía en Galiza antes de ser elevado polo Goberno Fraga) si produciría un resultado auténticamente proporcional. Nese caso o PP caería até as 36 actas, En Marea conseguiría 15, o PSdeG 14, o BNG 7 e Ciudadanos estrearíase no Pazo do Hórreo con 3 representantes. O PP só podería gobernar co apoio do partido laranxa. O pior dos pesadelos para Feijóo. Se se reducir a 3 por cento o limiar de entrada no Parlamento galego, o PP ficaría con 36 escanos e Cs conseguiría por vez primeira representación, con tres escanos Na reforma eleitoral que propón o BNG o limiar mínimo para obter representación sinxelamente desaparece. Por tanto, se se aplicar esta proposta na súa totalidade, o PP ficaría por debaixo da maioría absoluta. En todo caso, este é a día de hoxe un exercicio de política ficción porque o PP ten capacidade de veto efectivo sobre a reforma central sen a cal non é posíbel chegarmos a un cenario como o descrito. Sen os votos do PP non é reformábel o Estatuto de Autonomía (requérense unha maioría cualificada de dous terzos para calquera mudanza) e, portanto, non sería posíbel alterar o tamaño das circunscricións, e substituír o distrito provincial polo distrito único.


Summary: ENTREVISTA | Este venres comeza en Pontevedra o encontro de mulleres columnistas As mulleres que opinan son perigosas, no que participarán 14 escritoras e xornalistas, Falamos con Diana López Varela, organizadora do foro xunto con Susana Pedreira. 14 columnistas debaterán en Pontevedra no foro 'As mulleres que opinan son perigosas'

Este venres e sábado Pontevedra acollerá un encontro de mulleres columnistas baixo o título de As mulleres que opinan son perigosas. Organizado pola Deputación e o Concello de Pontevedra, o congreso servirá para reflexionar sobre os factores que levan a que os medios de comunicación publiquen menos artigos de opinión asinados por mulleres e para visibilizar o traballo de moitas destas columnistas, contando coa participación de Rosa Montero, Ana Pardo de Vera, Elisa Beni, Lucía Taboada, Marta García Aller, Celia Blanco, Ana Isabel Bernal Triviño, Anita Botwin, Fernanda Tabarés, Inma López Silva, María Varela, Emma Gascó ou Diana López Varela. As distintas sesións deste foro, que terá lugar no Teatro Principal, afondarán na situación das freelances, da opinión no xornalismo local ou no acoso machista en redes. En boa medida, o encontro naceu como resposta ao Congreso Capital do Columnismo, celebrado en León hai uns meses, e que nunha primeira proposta de programación non incluía ningunha muller entre os participantes. O feito, todo un símbolo do papel secundario ao que se relega ás mulleres neste ámbito, tivo unha gran contestación nas redes sociais, chegando a ser trending topic o hashtag #HayMujeresColumnistas. Nesta ocasión o evento empregará a etiqueta #mulleresqueopinan. Falamos con Diana López Varela (xornalista, autora de No es país para coños), organizadora do encontro xunto con Susana Pedreira. Hai uns meses publicaba en Diario de Pontevedra o artigo "Se escribe con el pene", que se pechaba subliñando que "Hai unha revolución en marcha. As mulleres, máis que nunca, atopámonos en espazos físicos e dixitais, onde nos lemos, nos compartimos, honramos as pioneras e escribimos as nosas propias historias. A Historia que os homes nos negaron". Como xorde a idea de organizar este congreso de mulleres columnistas? A idea xorde a raíz do famoso congreso de columnismo de León, que nun principio non convidou a ningunha muller, o que provocou unha gran protesta nas redes, que levou aos seus organizadores a incluír finalmente unhas poucas. Falando eses días con Susana Pedreira e con outras xornalistas de fóra de Galicia démoslle voltas ao feito de que nunca se conta coas mulleres para este tipo de congresos ou que quedan relegadas como moito a unha segunda categoría. E pensamos no interesante que sería facer un evento que amosase todo o talento que teñen as mulleres escritoras e xornalistas. Pouco despois Carmen Fouces, concelleira de Igualdade de Pontevedra, falou con Susana e propúxolle organizar ese congreso en Pontevedra. Comezamos a chamar a columnistas e por suposto non tivemos o problema que os organizadores do congreso de León utilizaron cono escusa para non convidar mulleres (que non accedían a participar), porque case todas coas que contactamos quixeron vir. Foi todo moi rápido, en tres ou catro meses démoslle forma ás xornadas e organizouse todo. "As persoas que dirixen os medios de comunicación son homes, as carreiras e as sinaturas que se promocionan son case sempre as masculinas" Por que se produce, ao teu xuízo, esta desigualdade, tanto no número de homes e mulleres que publican artigos de opinión, pero tamén no de 'voces expertas' ás que os medios recorren para afondar en certos temas? Hai moitos máis homes columnistas que mulleres e hai que preguntarse por que. Porque o feito é que hai máis mulleres xornalistas nas redaccións e nas facultades hai máis estudantes de Xornalismo. Pero ao final as persoas que dirixen os medios de comunicación son homes, as carreiras e as sinaturas que se promocionan son case sempre as masculinas. As mulleres son as currantas, as que fan o groso do xornalismo, pero quen acada visibilidade son os homes que asinan as columnas. "Hai cuestións coma o traballo doméstico e o traballo non remunerado, que non están no discurso público porque se fala pouco do tema nos medios" Ao escribir opinión menos mulleres están quedando fóra determinados temas ou visións? Creo que é fundamental que haxa opinión escrita por mulleres. Por isto que se di no feminismo de que o persoal é político. Hai temas coma o traballo doméstico e o traballo non remunerado, que non están no discurso público porque nos afectan máis ás mulleres e aparecen pouco nos medios. Falar de conciliación, de maternidade, da fenda salarial, que son temas que nos afectan máis a nós é moi importante. Ou da violencia contra as mulleres, da que se fala cada vez máis, en parte, grazas ás mulleres que escribimos opinión. Estou segura de que no Congreso de Columnismo de León non dedicaron unha mesa á paternidade ou ao complicado que é conciliar cos coidados o traballo no xornalismo ou o traballo como freelance. Os obstáculos para publicar son maiores se se trata de ámbitos ou temas considerados máis serios, de información dura, e copados tradicionalmente por homes, coma política ou economía? Si, as mulleres quedamos ás veces relegadas a escribir de temas considerados femininos, que parece que interesan menos. Pero as mulleres podemos escribir de todo. No congreso hai mulleres expertas en todos os campos: hai mulleres expertas en política, en economía, en sexo, en dereito..., son mulleres que van falar do xornalismo nos seus ámbitos de especialización. "As críticas que recibes como muller non son as que recibes como home, porque a maior parte das críticas non van asociadas ao que escribes, senón ao teu sexo" As mulleres que publican textos co seu nome expóñense a críticas máis feroces que os homes, mesmo a situacións de acoso, tanto nos comentarios dos medios dixitais coma nas redes sociais? Ademais dos obstáculos que dentro dos medios se impoñen ás mulleres que queren escribir opinión, tamén hai unha certa autocensura: as mulleres non nos animamos tanto a escribir. E despois escribir opinión sendo muller sae máis caro que se es un home. As críticas que recibes como muller non son as que recibes como home, porque a maior parte das críticas non van asociadas ao que escribes, senón ao teu sexo. E isto pásanos a todas as mulleres que escribimos opinión e que somos un pouco polémica: recibimos acoso machista nas redes. No meu caso chegaron a buscar quen era a miña parella para, directamente, acosalo a el. Isto non llo fan a un home que escribe. E todo foi porque eu escribira sobre o ego masculino no sexo e parece que lles molestou a moitos. Cando escribo sobre discriminación, sobre sexismo, sobre A Manada ou sobre machismo, recibo moitas veces comentarios do tipo "lesbiana, tú lo que necesitas es una buena...". E polo feito de escribir sobre acoso, recibes máis acoso. "Hai directores de xornais enfadados porque non levamos a periodistas da súa cabeceira. Son, curiosamente, directores de periódicos que non teñen mulleres columnistas ou que teñen só algunha de cando en cando" Que tal foi recibida a proposta do congreso nas direccións dos medios de comunicación, que en certa medida son criticados pola ausencia de mulleres opinadoras? Hai directores de xornais enfadados porque non levamos a periodistas da súa cabeceira. Son, curiosamente, directores de periódicos que non teñen mulleres columnistas ou que teñen só algunha de cando en cando. Pero fastídialles que os seu nome non estea visible neste evento. A cousa chega a este absurdo de que un tipo se enfada porque non está representada a súa marca, sen decatarse de que o problema non é noso, senón que é seu. Espero, polo tanto, que o congreso sirva para que os directores dos xornais aposten por sinaturas femininas e comecen a incluír máis voces de mulleres nas súas columnas. "Se vós non nos deixades entrar nos vosos espazos, se seguides pensando que o universal é o masculino e que as nosas voces son minoritarias ou son só para público feminino, nós creamos os nosos propios espazos para darnos a voz que nos quitades" Chama a atención o grao de indignación que xera nalgúns señoros o feito de que nun artigo se denuncien situacións de machismo ou de desigualdade. Por que cres que reaccionan así? Si, porque o mundo é deles. De feito, aínda hoxe me preguntaron se non cría que organizando un congreso só para mulleres columnistas estabamos facendo o mesmo que lle criticabamos ao congreso de León, se estabamos excluíndo os homes deste espazo. É que os espazos, en xenérico, son masculinos, son creados por homes para homes e, como moito, convídase a algunha muller para quedar ben. Si que é certo que hai homes que se indignan cando facemos este tipo de eventos porque os deixamos fóra, cando nós estamos moi afeitas a estar invisibilizadas na maior parte dos foros, congresos e demais. É unha maneira de protexernos: se vós non nos deixades entrar nos vosos espazos, se seguides pensando que o universal é o masculino e que as nosas voces son minoritarias ou son só para público feminino, nós creamos os nosos propios espazos para darnos a voz que nos quitades nos outros sitios. Programa do Foro


Summary: O portavoz municipal do BNG na Coruña, Francisco Jorquera, anunciou que instará no vindeiro pleno o goberno municipal da cidade a emprender accións legais para recuperar a Casa Cornide para a titularidade pública, xa que foi "por medios fraudulentos" agasallado a Franco. A propiedade deste singular edificio segue en mans da familia do ditador.

Após a Avogacía do Estado ter apresentado nos xulgados unha demanda para exixir á familia Franco a devolución do Pazo de Meirás á titularidade pública, Francisco Jorquera, portavoz do BNG no concello da Coruña, anunciou esta segunda feira 15 de xullo que instará ao goberno municipal a emprender acción legais para recuperar a Casa Cornide. Desde o BNG saúdan a iniciativa da avogacía do Estado para reclamar xudicialmente a devolución do Pazo de Meirás e considérano un mérito do conxunto das persoas e colectivos sociais que reclamaron a devolución do Pazo, como as e os 19 de Meirás denunciados pola familia Franco, e agradeceron tamén o labor da Deputación da Coruña e de investigadores como Carlos Babío e Manuel Pérez, autores da obra Meirás, un pazo, un caudillo, un espolio. "O espolio dos Franco non se reduciu a Meirás", afirmou Francisco Jorquera, quen sinalou que "múltiples actores sociais reclamamos tamén a devolución da Casa Cornide" "O espolio dos Franco non se reduciu a Meirás", afirmou Francisco Jorquera, quen sinalou que "múltiples actores sociais reclamamos tamén a devolución da Casa Cornide para que remate en mans publicas, de onde nunca debeu saír". Ese edificio histórico albergou a comezos do século XIX o concello e foi de titularidade pública até que, a través dunha operación fraudulenta, foi entregado á familia Franco. A concelleira do BNG Avia Veira denunciou tamén na rolda de prensa que a operación pola que se entregou Casa Cornide a Franco realizouse través dunha "poxa amañada dun ben que foi de titularidade pública até o ano 1962". A nacionalista sinalou que mediante esa poxa pretendeuse agochar un agasallo directo das administracións a Franco e a súa muller. "No traballo de investigación Meirás. Un pazo, un caudillo, un espolio, de Carlos Babío e Manuel Pérez demóstrase como se realizou unha permuta por parte do concello, Ministerio de Educación e Ministerio de Facenda e posteriormente unha poxa amañada onde participou o subsecretario do Movemento na Coruña e máis Pedro Barrié de la Maza para, finalmente, nunha suposta venda, ceder o pazo á familia Franco", esgrimiu Avia Veira. Avia Veira denunciou na rolda de prensa que a operación pola que se entregou Casa Cornide a Franco realizouse través dunha "poxa amañada dun ben que foi de titularidade pública até o ano 1962" "Queda todo isto ben ilustrado na carta de Ricardo Catoria, secretario persoal de Franco a Juan Sánchez-Cortés, subsecretario do Ministerio de Facenda naquel momento", asegurou Francisco Jorquera, quen leu un extracto desa misiva na que o primeiro comunica ao segunda a fin do prazo da poxa da "casa que tanto desexaba a súa excelencia". Jorquera leu nesa carta as palabras de Ricardo Catoira: "Hoxe reúnese o pleno deste concello para adxudicar a Casa Cornide a un particular e este vendela á señora -en referencia a Carmen Polo, muller de Franco-, así llo explicamos á súa excelencia por ser a mellor forma, xa que así non se fai unha adxudicación directa de bens que foron do Estado ao caudillo. Os señores -en referencia aos Franco- están encantados de ter unha casa na Coruña para que cando teña que desprazarse a señora non haxa necesidade de abrir o Pazo de Meirás, que tantas molestias ocasiona polo seu gran tamaño e número de serventes. O caudillo e a señora están moi agradecidos pola súa xestión". Explicou Jorquera que o concello cedera anteriormente o edificio ao Ministerio Educación para albergar nel un conservatorio, mais co obxectivo de agasallarllos a Franco e evitar facer unha transferencia directa, "o que se fixo foi unha permuta para o Estado darllo ao concello de novo a cambio duns terreos, e así o concello puido darllo a Pedro Barrié e este ao seu tempo cedeuno de inmediato a Franco". Engadiu Jorquera a este respecto que "na figuraba unha cláusula pola que en dez anos non se podería ceder o edificio, mais o propio pleno municipal cambiou esa condición para permitir a inmediatez da cesión, tal e como se recolle no estudo de Babío e Lorenzo e tal e como figura na acta do pleno, sinalou Jorquera. Este escrito "é revelador", afirmou Jorquera, "de que estamos falando dunha operación fraudulenta para cumprir o antollo de Carmen Polo, quen desexaba unha casa no centro da Coruña" Este escrito "é revelador", afirmou Jorquera, "de que estamos falando dunha operación fraudulenta para cumprir o antollo de Carmen Polo, quen desexaba unha casa no centro da Coruña". Con estas bases documentais, desde o BNG "instamos ao concello a presentar unha demanda xudicial para recuperar para todas as coruñesas e coruñeses este edificio", e engadiu que "tanto a institución municipal como o Estado están lexitimados para actuar, xa que eran os propietarios". O BNG xa apresentou dúas mocións para este fin no pleno da Coruña no anterior mandato, en virtude das cales acordouse comisionar o Consello da Memoria Democrática para realizar un estudo xurídico. "Urxiremos para que o estudo culmine canto antes e poder comezar cos procedementos xudiciais", sinalou Jorquera. Movementos sociais veñen reclamando desde hai tempo a devolución do patrimonio espoliado pola familia Franco ao pobo galego, con accións políticas levadas a cabo desde o campo nacionalista en prol da titularidade pública do Pazo de Meirás, reivindicándoo co depregamento dunha pancarta e unha bandeira da Patria desde o seu interior, así como desde os balcóns da Casa Cornide, e de maneira semellante exixiuse tamén a devolución das estatuas de Isaac e Abraham arrincadas do Pórtico da Gloria e agasalladasn a Franco.


Summary: As Femen forman pequenos comandos de poucas mulleres, sen líder, que se presentan por sorpresa no lugar onde fan a aparición, nun happening teatral, un ataque imprevisto, unha acción co torso nu e as tetas ao aire, onde van escritas as declaración da súa protesta. Son corpos políticos que desagradan os fascistas, os eclesiásticos, os imáns, contra quen se dirixen. Descolocados, a lascivia nos seus ollos convértese en medo. Non son corpos obxectos para o pracer.

Os corpos, maiormente os femininos, aos que me vou referir, están culturalmente codificados. A ideoloxía sexual dominante vai definir a percepción dos corpos. Depende de moitos aspectos, do lugar, da cultura, do estado social, económico, político, relixioso. As relixións, sendo como son dualistas, conciben as persoas como un conxunto de corpo e alma, unha parte material e outra espiritual. O corpo pode ser causa da pecado. Os inimigos da alma son: o mundo, o demo e a carne. Carne é un modo brután e groseiro da estimación do corpo feminino, obsceno e vicioso. As relixións aconsellan tapar ese corpo, esa carne, eses cabelos, que excitan a luxuria masculina e conducen a pecar. Distinguimos o poder da relixión nun determinado lugar e cultura pola ocultación ou liberdade nela dos corpos das mulleres. Ese desprezo corporal na muller, transformase en veneración no rito católico da eucaristía, onde, o corpo de Cristo, en forma de hostia, é tragado polo sacerdote oficiante e despois polos fieis na comuñón: É o meu corpo, tomade e comede. É o meu sangue, tomade e bebede. Pois eu son a vida, eu son o amor. O ritual, a normalidade, fan que a xente non escoite ou non se deteña no significado de que está comendo un corpo e bebendo sangue coma se fose caníbal ou vampiro. Deixando a un lado os irracionalismos, o corpo humano real, está constituído por órganos, osos, fluídos, os compoñentes necesarios para a vida, e non ten nada en si mesmo que poida producir escándalo. As escandalosas son as olladas sobre os corpos. As olladas varían segundo a época histórica, a ideoloxía, a situación. Non é igual a mirada sobre os corpos nus nunha praia nudista ca nun local porno; nunha padiola dun hospital, ca nunha viaxe pola Polinesia; nunha mina antiga da china, onde as mulleres traballaban espidas sen alterar o traballo dos compañeiros, ou nun vídeo para pedófilos. Así, milleiros de visións. Diferente é a ollada artística. O corpo das mulleres foi obxecto e motivo das artes plásticas desde sempre. Os corpo nus na arte acostuman a diferencialos da pornografía pola calidade artística. Os límites neste caso non están definidos e depende das interpretacións, variadas segundo o status cultural, social, económico, … Os prexuízos xogan un papel determinante á hora de xulgar os corpos. Penso agora nos etnocéntricos. Corpos de tribos primitivas preparados para rituais ou deformados en función de diferentes conceptos de beleza, con tatuaxes, escarificacións, deformacións corporais. Co tempo, o mundo pasou da ollada de asombro ante os descoñecidos salvaxes, a seren copiados en momentos máis condescendentes como os actuais. A moda son os piercing, en diferentes lugares do corpo e as tatuaxes. O corpo como experimento. Unha sociedade, como a nosa, que toma analxésicos por unha pequena dor de cabeza, sométese con vontade ás dores que producen marcar e furar os seus corpos, por simple imitación o moda, sen que tradicións, crenzas ou ancestrais aspiracións beneficiosas, lles compense da dor como debía suceder nos habitantes máis primitivos que pretenden emular. Arredor dos anos 70, os corpos artísticos convertéronse en materia excéntrica. O chamado Body Art, relambíase na escatoloxía. Os artistas realizaban happenings co propio corpo, exhibían vivencias desvergonzadas á vista de visitantes, masturbábanse nas salas dos museos, envorcaban sobre o público diferentes fluídos corporais, cuspe, mexo, seme, cometían mutilacións dos órganos sexuais, representaban accións sexuais de diversa índole. (Ante isto, permítanme a digresión, resultan irrisorios os beixos na boca no parlamento e outras "inocencias" coas que susoditos esquerdistas queren épater a hipotéticos bourgeois). No Body Art non se detiñan na busca do corpo idóneo. As artistas sometéronse a operacións cirúrxicas, para, nas mans da ciencia estética, conseguir a frente de Mona Lisa, o queixo da Venus de Boticelli, ou outros paradigmas estéticos. Velaí o corpo humano como metáfora, como artefacto cultural fabricado por desexo, por gusto mimético. Corpo símbolo. Corpo distanciado ao máximo da evolución natural. E Darwin, onde estivo? O xogo non se limita aos órganos senón que atinxe ás identidades sexuais que se complican. Do travestismo pasaron a trans-sexualidade, ou sexualidade en tránsito, o cambio de sexo que abonda na actualidade. O sexo como elección, porque hai quen nace co sexo equivocado, din. De todo haberá. E non é cuestión de contrariar infelizmente o corpo dunha persoa. Mais, á marxe de poder optar pola identidade sexual que lle tire, e a súa mente lle dite, aproveitando a tolerancia da lei española que permite inscribirse como cidadá ou cidadán no rexistro civil, por propia vontade, sen control físico, eu recomendaría non mutilar órganos. Somos seres de cultura. Se noutro momento da vida, a mente nos leva a experimentar outros desexos, con divorciarse do sexo no rexistro, abonda. É o cerebro o que manda no sexo. Os significados do corpo poden ser moitos, moitos máis. Pero hoxe quero centrarme no corpo político, nos corpos das Femen. É preciso recoñecer que as feministas usaron o corpo politicamente xa no pasado, desde as folgas de fame das sufraxistas, a poñerse como escudos humanos diante de nobres carruaxes, ou enfrentarse cos policías armados nas manifestacións. Actualmente, o movemento Femen, supón unha innovación, a máis recente, rompedora e eficaz acción feminista. Nace en Ukraina con motivo da celebración da Eurocopa, contra os excesos sexuais que provocan os inchas futbolísticos alí onde chegan arrasando como unha horda desbordante de testosterona. A partir de 2011, as activistas Femen,que unen teoría e praxe, fanse globais, protestan en calquera parte do mundo onde consideran que son precisas. A última actuación foi en Francia, no acto de votación de Marine Le Pen, denunciando a simulación como feminista da líder fascista. 50.000 policías e 7.000 soldados foron mobilizados para impedir as súas veloces accións. Parece un desatino o número de forzas represivas para 4 mulleres levando caretas de Marine, do seu pai, de Putin e de Trump. As Femen forman pequenos comandos de poucas mulleres, sen líder, que se presentan por sorpresa no lugar onde fan a aparición, nun happening teatral, un ataque imprevisto, unha acción co torso nu e as tetas ao aire, onde van escritas as declaración da súa protesta. Grafittis de denuncia no torso, os peitos como panfletos, os slogans revolucionarios nas bocas. Son pacifistas. A súa ideoloxía é o feminismo, o ateísmo e o sextrismo. O sextrismo é a súa táctica: usar o corpo espido como arma. Tamén como parodia. Dada a consideración malévola e escandalosa do corpo feminino na ideoloxía conservadora e tradicional, involucran o corpo con intención contraria, para chamar a atención sobre os motivos das súas accións-protesta. Son corpos políticos que desagradan os fascistas, os eclesiásticos, os imáns, contra quen se dirixen. Descolocados, a lascivia nos seus ollos convértese en medo. Non son corpos obxectos para o pracer. Son corpos conciencia con significado de denuncia feminista e social. Sexo que non é sexo. Tetas que non son tetas, que son vangarda e están vinculadas a cambiar a situación das mulleres no mundo, daquela a cambiar o mundo.


Summary: Os operarios de Navantia en Fene e Puerto Real procederon na mañá da sexta feira ao simbólico corte de chapa do buque de acción marítima –BAM- que a compañía naval pública construirá para a Armada española

O acto, que ía ter lugar a semana pasada, desenvolveuse nesta ocasión na "intimidade" do estaleiro, sen xornalistas nin cámaras de televisión e sen conexións en directo nos informativos da Televisión de Galiza, un contexto ben diferente ao do corte de chapa do flotel para Pémex, que decorreu "por todo o alto" apenas 48 horas antes do inicio da campaña para as eleccións europeas do pasado mes de maio. O corte de chapa fíxose coincidir tamén co acordo do Consello de Ministros de autorizar a Industria o financiamento do programa, valorado en algo máis de 333 millóns para os dous buques, en seis exercicios –entre o actual e 2019- sen xuros. O Goberno parabenizouse deste fito que, segundo dixo, supón a volta de Navantia á construción militar logo de oito anos (a última orde de execución, a da fragata F-105, asinouse en 2006). O feito de estarmos ante un novo encargo militar e de que se vaia construír na antiga Astano fai pensar que a intención do Executivo de Rajoy é manter este esteleiro afastado da construción civil O feito, ademais, de realizalo na antiga Astano é significativo, pois, se ben é certo que resta menos dun mes para que decaía o veto, revela que a intención do Executivo de Rajoy non pasa por recuperar as instalacións para a construción civil, consolidando o rol "subsidiario" da factoría fenesa a repecto da de Ferrol. A "discreción" que agora si amosou a dirección de Navantia ten a ver tamén co clima de conflitividade que se vive nos estaleiros da ría. Na quinta feira, a empresa fixo publico un comunicado no que culpaba o comité de empresa do "retraso" no programa de construción do flotel para Pémex, ataque que foi contestado pola parte social, que responsabiliza a actual dirección desta situación por implantar unha estrutura organizativa "ineficaz" e por aplicar políticas centralizadoras e afastadas da realidade do propio proceso de fabricación.


Summary: Rosa María Regueiro vén de presentar A propiedade do vento galego, unha obra na que analiza a situación do sector eólico en Galicia, onde cre que segue habendo pouca planificación e un baleiro regulatorio "que non dá seguridade xurídica ás empresas". A profesora critica a "politización" da enerxía procedente do vento nun país que debería seguir sendo unha potencia se fixesen o que fan outros: "adaptar os bos modelos doutros países á nosa realidade".

Rosa María Regueiro vén de presentar en Santiago A propiedade do vento galego. Malia recoñecer as potencialidades do sector eólico, é moi crítica coa escasa ou nula planificación que se fixo dunha enerxía que cre fundamental no futuro. "E estamos como estamos", advirte. Por que hoxe estamos como estamos no sector eólico? Estamos como estamos porque nunca apostamos por facer un marco normativo integral. Hai que coñecer e estudar en profundidade a nosa realidade e a potencialidade de todo o conxunto enerxético, algo que non se fixo en Galicia, pero tampouco no conxunto de España. Si o fixeron países pioneiros como Dinamarca ou Alemaña, pero tamén o Reino Unido, Xapón ou China. Brasil, que comezou nisto hai oito anos, estudou o modelo alemán e adaptouno á súa realidade. Iso é clave: non copiar, senón copiar o bo e adaptalo ás túas características. Ademais, se reparamos na incidencia da actual crise económica nestes países que teñen un marco regulatorio desde hai anos, decatarémonos de que a están pasando moito mellor. Podemos corrixir os erros do pasado ou chegamos tarde? A situación é salvable, pero se empezamos xa. Debemos apostar por ese marco regulador, que debe considerar a todos os axentes implicados: administración, elementos que regulen a actividade dos gobernos, empresas, tecnólogos, financeiras, universidades... Pero tamén os propietarios dos terreos, que deberían ter claro cales son os seus deberes, pero tamén os seus dereitos e as súas obrigas. Que é o urxente? Estudar a evolución do sistema de primas, porque de cara aos novos parques xa están paradas, ademais dun réxime retributivo, fixo ou semifixo, en función do custo real da enerxía e non do ficticio déficit tarifario, que non é máis que un axuste contable que afoga a propia sociedade. Así non se reactiva o sector. "Todos os gobernos caeron na trampa de politizar os concursos eólicos" Non se politizou de máis o sector eólico? Ese erro de politización foi común a todos os gobernos. Todos caeron na mesma trampa, a de politizar ou empresarializar os concursos. Adóitanse facer demasiado produtivistas, en lugar de facer unha valoración económica, mirando os intereses de Galicia, procurando que participen as empresas de fóra, pero tamén as de dentro. O sector debería ter un paraugas normativo que non existe... E hai empresas galegas que están arrasando fóra. Por que aquí non? E por que non? O sistema non está regulado na súa totalidade e non é eficiente. Acaba prexudicando as pequenas compañías, as que teñen menor dimensión. Hai empresas promotoras que aquí recibiron menos megavatios dos que recibiron fóra sen ser coñecidas. O que ocorre é que noutros países hai un marco regulador que as ampara, como no Brasil ou México. É hora de reaccionar, sobre todo neste momento económico inestable. Neste sector, saen adiante os que teñen un control normativo e regulado, coa creación de emprego ben delimitada, tendo en conta a futura repotenciación e máis o impacto ambiental. Noutras países saben que esta enerxía non é cara se se contribúe a regulala. Cal sería a media máis urxente? Facer unha norma, en forma de decreto ou de lei, que parta de coñecer realmente a nosa situación actual. Unha vez que sabemos a situación, debemos planificar dunha forma definitiva e concreta, á marxe de intereses partidistas. Hai que dar ás empresas seguridade xurídica para que invistan e explicarlles que o réxime de primas debe diminuír ou irse transformando, ao igual que pasou en Alemaña ou Dinamarca. Non podemos vender que se vai vivir das primas, así que precisamos unha base sólida. Ademais, os propietarios deben participar. Teñen dereito a recibir unha renda polas riquezas da súa terra e non que a inseguridade provoque, como ocorre agora, unha desafección por parte dos propietarios de cara aos muíños de vento. E esa desconfianza dos propietarios un dos grandes problemas? Ese é un gran problema. Acaba prexudicando as pequenas empresas porque as grandes teñen información privilexiada sobre os terreos e a xente acaba por non ver o verdadeiro negocio das súas terras. Hai empresas promotoras pequenas e galegas que se ven contaxiadas por esa mala fama das grandes e iso acaba lastrando a actividade e a importancia do sector. É un tema complexo. O bipartito establecía a participación dos propietarios como investidores, pero hai que ir máis alá, valorar os terreos, poñer unha base... Non hai nin tan sequera unha base xurídica? A lei do actual concurso eólico da Xunta tiña eivas na redacción, puntos non pechados, e iso dá inseguridade. Creo que non estamos nun momento como para deixar que as empresas marchen, poruqe se marchan non han volver a Galicia. "No sector eólico debemos deixar de lado os intereses ideolóxicos" Dá a impresión de que non hai plans serios de futuro en canto ao sector eólico? Pois si, dá a impresión de que só estivemos poñendo parches durante os últimos anos. Non fixemos previsión ningunha, nin control. O sector eólico leva aquí desde 1995 e moitas das máquinas son vellas, así que haberá que substituílas e repotenciar os parques, pero considerando tamén o impacto ambiental. Debemos saber como previr esta situación, avaliala e afrontala. Temos que deixar de lado os intereses ideolóxicos que alteran a dinámica dun sector. O que se cambia sempre é por cuestións ideolóxicas e é normal que cada goberno teña os seus ideais, pero hai partes estruturais que deberían quedar fóra desas liortas. Que se fixo mal e ben no decreto e no concurso eólico do bipartito? Desde o punto de vista lexislativo, foi rompedor no sentido de que incluíu a a posibilidade de que os particulares puidesen investir e iso foi un gran logro. A orde de valoración, por exemplo, tiña disposicións moito máis pechadas que o actual e era bastante axeitada. Pero houbo problemas porque non tratou con profundidade o tema ambiental e non foi máis aló en canto á regulación, ao non contemplar outros axentes. Digamos que quedou débil. Tamén se di que houbo tensións internas no Executivo entre os dous partidos e iso, se fose así, non axudou. Logo foi denunciado como ilegal, pero a Xustiza acaboulle dando validez. Iso tampouco deu credibilidade a quen chegou despois á Xunta. "O decreto eólico da Xunta do PP critica as actuacións do anterior e esa non é a súa función" E o do actual Goberno do PP? A Lei 8/ 2009 é moi parecida á anterior. Cambia algúns elementos, pero tampouco trata en profundidade o problema ambiental e non considera a participación dos propietarios dos terreos. O único que fai é criticar as actuacións do anterior decreto, algo que non corresponde ao poder executivo, senón aos tribunais, que xa ditaron sentenza. A orde desta lei trataba de ser ambiciosa, pero nesa ambición deixou temas sen pechar que provocaron crispacións entre as empresas e sorpresas como que empresas punteiras, non só en Galicia senón noutros países, quedaran fóra e recorreran. "Legalmente, Galicia ten dous decretos eólicos en vigor e iso non nos beneficia" Que nos queda agora? A situación de agora é que temos dous decretos eólicos en vigor. Legalmente é así e non nos beneficia. O fácil sería corrixir o anterior e punto. Era menos custoso e máis eficiente. Ademais, dese xeito xa estarían funcionando moitos máis parques eólicos e acollidos ás primas, algo que agora non está garantido. Os dous concursos eólicos están vinculados ao pasado e non teñen garantías de futuro. Hai empresas que xa anunciaron que se non podían acceder ás primas, os seus investimentos ían estar condicionados. E é normal porque noutros lugares si que lles ofrecen garantías. Que risco corremos? Corremos o risco de que marchen moitas compañías e de que os parques eólicos queden obsoletos, porque agora hai que renovalos e loitar por unha maior produción. Chegará un momento no que os propietarios dos terreos queiran vender e non teñan a quen. Hai que amosar un interese real neste sector; iso é o necesario e o principal. Ou se quere estar ou non se quere estar. E quérese estar? Gustaríame pensar que se quere. O que non me creo é o argumento da crise económica. Non se pode deixar este sector de lado pola crise. É ao revés, en plena crise económica e coa suba de prezos do petróleo deberiamos apostar por este sector. A suba de prezos do petróleo non é temporal, vai seguir así, e o planeta ten un límite. A opción das enerxías renovables é o interesante e neste momento non son caras porque a tecnoloxía avanza moito e a amortización faise en moito menos tempo e de xeito máis barato. Se os expertos apostan claramente por esta dirección, cal é o problema para que os gobernos non a sigan? O problema é que as grandes empresas que operan no sector eólico tamén son donas de nucleares, térmicas, hidroeléctricas... E van movendo as rendas en función do que lles interesa. Aquí en España hai seis centrais nucleares e debemos ser conscientes dos seus perigos e dos seus beneficios. Temos que facer un estudo global dunha vez do sector enerxético español. España non ten uranio, ten que pagar polo petróleo, polo carbón... Fagamos os custos reais e definamos un marco regulatorio para que cada enerxía achegue o que teña que achegar. Veremos como as contas saen. E lembremos tamén que o déficit tarifario non é real, senón que se está imputando o custo de produción da enerxía máis cara, a nuclear. Isto é algo así como se nun supermercado pago as laranxas a prezo de champaña... É obvio que o supermercado gañará máis cartos, pero o consumidor sae prexudicado.


Summary: A Rede Contraminacción denuncia a actividade sinalando que se "manipula" crianzas para convencelos das "bondades" de proxectos extractivistas como o que se proxecta en Touro.

Alumnado do CEIP de Arzúa realizou unha visita ás instalacións da antiga mina de cobre en Touro. Durante a excursión, segundo denuncia a Rede contra a Minaría Destrutiva da Galiza (ContraminAcción), explicáronlles os efectos positivos da minaría no territorio. Adoutrinándoos nas supostas bondades dunha actividade que segue a provocar a contaminación do sistema fluvial do Ulla por metais pesados", afirma ContraminAcción. A visita foi organizada pola ex-coordinadora do Partido Popular en Arzúa, a día de hoxe responsábel da administración da empresa Cobre San Rafael. A compañía é a actual dona dos dereitos mineiros, e impulsora dun proxecto ao que se opón gran parte da veciñanza do concello de Touro, do veciño O Pino e doutras comarcas galegas, así como asociacións ecoloxistas e forzas políticas. A actividade foi relatada no portal dixital do alumnado, baixo o título 'Mina de Touro...unha saída moi épica'. Na publicación o alumnado compartiu as súas imaxes nas instalacións, nas que, relatan, "vimos todo o proceso a seguir para obter o cobre" e "visitamos un laboratorio xeoquímico". Logo da excursión a rapazada debuxou imaxes da explotación en funcionamento. "Desde Contraminacción enviamos unha carta á directiva do CEIP de Arzúa, para poñer no seu coñecemento estes feitos e invitalos a participar das actividades da Fundación Montescola e do Centro de Saberes para a Sustentabilidade, dentro do programa 'A mina contamina'", declara a rede nun comunicado, tras expresar a súa preocupación pola tipoloxía de actividades que promove o centro.


Summary: "O virus non marchou. E aquí polo mal comportamento e pola falta de sentido común dalgúns ímolo pasar mal", indican desde a Federación Galega de Hostelaría.

O presidente da Federación Galega de Hostelaría, Cheché Real, manifestou a preocupación que existe no sector perante a posibilidade de que regresen as restricións pola repunta de casos Covid que se dá na Galiza durante os últimos días. Esta segunda feria, o tamén presidente dos hostaleiros lugueses afirmou que practicamente estaba pechado coa Xunta permitir a "apertura ao 100% das licenzas" na primeira semana de decembro, aínda que agora teñen "dúbidas" sobre iso. "Noticias como estas, dunha repunta de casos, é unha volta atrás que se produce polos malos comportamentos, por moi malos comportamentos e pola insolidariedade dalgúns e que vai repercutir en todo o tecido empresarial da hostalaría e do turismo de Galiza", advertiu. O empresario sostén que "isto é imperdoábel" dado que, ao seu xuízo, "non se pode tratar unha pandemia deste calado na forma en que se está tratando e hai que seguir mantendo as distancias de seguridade e o uso da máscara". "O virus non marchou. E aquí polo mal comportamento e pola falta de sentido común dalgúns ímolo pasar mal", aseverou Real, que advirte da "repercusión económica, tanto nas empresas como nos traballadores" se hai "unha marcha atrás". "Xa se dá por perdido o dos últimos dous anos e cando iamos retomando outra vez ese dinamismo, ese costume de volver saír, vémonos nesta. O virus non se foi, nin se vai a ir", abundou, á vez que insiste na necesidade de manter as distancias de "seguridade" e no uso da máscara. Galiza encadea dúas semanas de ascenso de casos activos de Covid-19, que atinxen os 1.285, que supoñen 540 máis que hai unha semana, tras rexistrar outros 136 novos contaxios, que non baixan do cento diario desde o 10 de novembro. Os pacientes hospitalizados por este coronavirus soben até o 53 -sete máis que a xornada pasada-, mentres que a taxa de positividade descende a un 3,9%. O conselleiro de Sanidade insistiu esta fin de semana na súa aposta por estender o emprego do certificado Covid, porque "parte importante dos casos activos responden a persoas non vacinadas" nunha "proporción maior que os vacinados". Así, deu a cifra de que, a pesar de que só na contorna do 6% da poboación diana está sen vacinar, os non vacinados supoñen "o 25%" de todas as persoas que padecen a enfermidade. Polo momento, a Xunta aposta por estender a esixencia do certificado covid ás visitas dos pacientes nos hospitalizados, para o que pedirá autorización ao Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) "nas próximas horas". A intención é que estea implantado "cara a finais de semana", afirmou García Comesaña.


Summary: O grupo folk e o director vigués foron algúns dos artistas galardoados noutra nova edición destes premios.

O grupo folk Berrogüeto, o pintor Antón Pulido ou o director vigués Lois Patiño foron algúns dos artistas galardoados na trixésimo sétima edición dos Premios da Crítica de Galicia, cuxa entrega de premios se celebrou este sábado en Vigo. Unhas 350 persoas representativas dos diversos ámbitos da política, a sociedade e da actividade cultural do país; entre eles o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo; o conselleiro de Educación, Xesús Vázquez, ou o presidente da RAG, Xesús Alonso, asistiron entrega dos galardóns. O Premio de Creación Literaria caeu este ano nas mans de José María Lema coa súa obra Costa do Solpor, mentres que Xosé Ramón Freixeiro foi galardoado co Premio de Investigación polo xurado de expertos. Berrogüeto foi premiado pola "súa excelete traxectoria artística como referencia imprescindible da músida de raíz galega" Dentro do ámbito das Iniciativas Culturais, o Ciclo de Poetas D(in)versos, do Centro Ágora da Coruña, alzouse gañador pola súa capacidade para "ofrecer os recitais da mellor poesía de Galicia" e ser "fonte de alimentación do gusto poético". Ademais, o grupo folk galego Berrogüetto recibiu por maioría o Premio de Música pola "súa excelente traxectoria artística de case vinte anos como referencia imprescindible na música de raíz galega". No grupo das Artes Plásticas e Visuais, foi o pintor Antón Pulido o encargado de recoller o premio, mentres que Lois Patiño fíxose co galardón de Artes Escénicas e Audiovisuais. O xurado premiou a súa película Costa da Morte, pola súa "capacidade para abrir unha liña estética non convencional e un punto de inflexión no cinema galego e na revisión do diálogo entre cinema e paisaxe". O xurado considera 'Costa da Morte' capaz de "abrir unha liña estética non convencional e un punto de inflexión no cinema galego" Por primeira vez, os Premios da Crítica inclúen a modalidade de Cultura Gastronómica, campo no cal a empresa Grupo Cuevas alzouse como gañadora por ser unha "empresa familiar de longa e consolidada traxectoria" e ser "pioneira en converter un produto autóctono (a castaña) nun elemento de calidade". O presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, destacou a "excelencia e vitalidade" da creación cultural do país e felicitou as persoas e colectivos que "de forma decidido" exploran novas facetas da creatividade nos diferentes ámbitos da cultura. Subliñou que esa "vitalidade cultural" está estimulada, "en boa medida", polo papel da crítica especializada, que, segundo o presidente, "realiza un traballo de selección nada fácil nas manifestacións culturais de Galicia".


Summary: Os altos prezos da electricidade neste mes de agosto seguen a tendencia de xullo e preocupan á industria galega. O sextor pide medidas urxentes ao Goberno español e alerta do perigo de que as empresas non se recuperen tras a pandemia. Ademais das electrointensivas a situación afecta desde o naval até a automoción.

A industria galega reséntese do considerábel aumento da tarifa eléctrica que estamos vivindo neste 2021. Non é unha situación menor se temos en conta a súa importancia, reflectida nos últimos datos que deu a coñecer o Instituto Nacional de Estatística (INE) que sinalan que Galiza foi o quinto territorio con maior consumo enerxético industrial do Estado español en 2019, o ano anterior á chegada da pandemia da Covid-19. Daquela, a cifra chegaba aos 904, 4 millóns de euros. Neste comezo de agosto o prezo da luz prosegue coa tensión vivida ao longo de todo xullo, que fechou cunha media de 93,46 euros por megawatt hora (MWh), o que supón o nivel máis alto da historia e un 169,8% por riba do mesmo mes do ano pasado. Esta pasada cuarta feira abaratábase case un 1% en relación ao día anterior aínda que se mantén por encima da cota dos 105 euros por megawatt hora (MWh), co terceiro máximo histórico. En realidade, agosto acumula xa tres dos cinco prezos máis altos da historia do consumo rexistrados no mercado almacenista eléctrico, cando apenas levamos cinco días do mes. As causas do encarecemento O mercado eléctrico sobe o prezo motivado polo aumento das tarifas dos dereitos de emisión e do gas natural. En concreto, os dereitos de emisión medraron até superar neste comezo de agosto os 54 euros por tonelada, cando no principio de 2021 cotizaban ao redor dos 33 euros. Mentres, o prezo do gas natural chegou xa até os 41,7 euros por MWh, segundo datos do Mercado Ibérico do Gas (Mibgas). O prezo da enerxía ten un peso próximo na factura de en torno ao 24%, mentres que ao redor do 50-55% corresponde ás peaxes que engaden o custo das redes de transporte e distribución, os cargos de custos asociados ao fomento das renovábeis ou ás anualidades do déficit de tarifa, e o resto son impostos. A patronal pide medidas efectivas e urxentes A confederación de empresarias e empresarios da Galiza (CEG) xa alertaba no mes de xuño que o altísimo custo da enerxía estaba a prexudicar de maneira grave a recuperación económica da industria galega desta crise provocada pola pandemia da Covid-19. A través dun comunicado aseguraban que as medidas adoptadas polo Goberno español para as empresas, como a dos "tramos val", en realidade eran "unha trampa" ao non poder decidir, na gran maioría dos casos, en que momento consumir máis ou menos electricidade. A patronal galega instaba ao Executivo español a que adoptara, medidas "efectivas" para afrontar canto antes o "elevado" prezo da electricidade. Ademais, insistía na necesidade de "reducir" máis os impostos que gravan a electricidade. "Supoñen unha porcentaxe elevadísima da factura", explicaba a confederación. Impacto directo en toda a industria galega A factura da luz impacta de maneira directa en toda a industria galega. Ademais das denominadas 'electrointensivas' afecta sobre todo á automoción, aeronáutica e tamén estaleiros ou fundicións. No sector naval, por exemplo, o incremento dos custos por esta circunstancia xa supón máis do 6% do gasto anual das empresas. Nas outras industrias o gasto eléctrico é sensibelmente superior e pode verse incrementado entre un 20% e un 40%, segundo fontes do sector. As do metal, que representan o 20% do produto interior bruto (PIB) galego, suman máis de tres mil empresas que consomen nas horas consideradas punta co novo sistema de tarifas e teñen unha necesidade enerxética maior. Malia negociar conxuntamente coas comercializadoras eléctricas na Galiza, teñen dificultades para conseguir rebaixas que sexan rendíbeis para as súas contas. Máis axudas para as electrointensivas Mais se falamos de consumo eléctrico e industria non podemos esquecer as empresas que máis notan estes aumentos. Alcoa, Megasa, Ferroatlántica, Alu Ibérica ou Celsa Atlantic pertencen ao sector das denominadas electrointensivas e desde a súa patronal, a asociación de empresas con gran consumo de enerxía (AEGE) tamén reclaman axudas do Goberno español para compensar o CO2 indirecto, a recarga na factura eléctrica polos dereitos das emisións que internalizan os xeradores térmicos de carbón e gas natural nas súas ofertas ao mercado eléctrico. A estimación actual do prezo eléctrico final para esta industria en 2021 é de 77 euros/ MWh, máis do dobre que o prezo francés, o que supón un sobre custo con respecto á competencia de máis de 1.000 millóns de euros.


Summary: O rexedor de Monforte insiste en que a maioría dos preto de cen concellos rebeldes deixarán de pagar "desde o primeiro recibo" no que se aplique o incremento do 34% imposto pola Xunta.

A fronte de alcaldes contrarios á suba do canon do lixo mantense firme nas súas intencións de boicotear Sogama e en deixar de pagar "desde o primeiro recibo" no que se aplique o incremento do 34% na factura e que se levará a cabo en abril. Así o asegura o rexedor de Monforte, Severino Rodríguez, un dos líderes dunha revolta contra as intencións da Xunta, que segue a advertirlle aos municipios que só teñen dúas alternativas: ou pagar ou marchar do sistema. De entre os case cen alcaldes que rexeitan a suba, "a maioría van adoptar estas medidas" e cumprir a súa ameaza, segundo Rodríguez, que aclarou no entanto que "outra cousa é como se lle dá forma" a esa rebelión. Antes, intentarase ata o último momento chegar a un acordo co Goberno galego. Polo momento, o rexedor de Monforte acudirá o vindeiro 11 de febreiro a unha xuntanza na Fegamp. Os alcaldes rebeldes intentarán ata o último momento chegar a un acordo coa Xunta pero seguen firmes na súa intención de non pagar as facturas "Sabemos que estamos no correcto e quen ten a verdade non ten por que temer nada", asegurou Severino Rodríguez, que asegura que "ninguén poderá dicir" que os alcaldes rebeldes non tiveron "flexibilidade, intención de negociar ou xenerosidade". "Sabemos que temos a razón; non se pode consentir que ningunha administración impoña unilateralmente o incremento dun imposto que vai repercutir na cidadanía", di quen critica que Feijóo siga sen recibilos, aínda que aclara que nunca vai "poñer por diante quen é o interlocutor, senón o problema". "Falaremos con quen sexa para conseguir unha solución a un problema que está en mans da Xunta", insiste. Os alcaldes, ademais de denunciar a suba unilateral da factura do lixo, denuncian tamén un modelo que consideran "esgotado" e que non cumpre coa función pretendida de reutilización e reciclaxe. As cifras son peores que as dos dous modelos alternativos en Galicia, o da mancomunidade do Barbanza e o de Nostián, na comarca da Coruña. No medio desta rebelión de alcaldes, o de Rianxo xa anunciou hai tempo que deixaría Sogama para unirse a Lousame. Un modelo que cisca no vertedoiro a metade dos residuos Ademais, a asociación ecoloxista Adega denuncia que Sogama está a publicitar que a súa "valorización total" de Sogama supera a porcentaxe acadada por Nostián e Lousame, pero baséase en incluír entre a valorización total a incineración, equiparándoa así á valorización material (reciclaxe) que supón "a recuperación de materiais e a compostaxe". Sogama incinera o 44% e só recupera ou recicla un 8% dos residuos que recibe Segundo os propios datos que achega a Xunta e que recolle Adega, Sogama leva directamente ao vertedoiro o 48% dos residuos, incinera outro 44% e só recupera ou recicla un 8%. No modelo de Lousame, no Barbanza, a reciclase atinxe un 46%, metnres que en Nostián é dun 33% dos residuos totais. Ademais, segundo Adega, Sogama manda directamente a vertedoiro o 48% dos residuos que lle chegan, "e cobra por tratalos". No Barbanza e Nostián, a totalidade dos residuos que chegan "son procesados, separados, clasificados e estabilizados, e só as fraccións non reciclábeis ou que non atinxen a calidade suficiente van a vertedoiro". A asociación ecoloxista asegura que "cun maior esforzo na separación en orixe e melloras técnicas poderíase reducir moito a cantidade finalmente vertida". "Sogama incinera a metade dos residuos que lle chegan e converte o lixo en residuos tóxicos e perigosos, xerando anualmente 70.000 toneladas de escouras e 35.000 toneladas de cinzas altamente tóxicas cada ano que se levan ao vertedoiro en Cerceda", insiste Adega, que advirte de que a sociedade "incumpre o obxectivo ou prioridade número un da lexislación: a prevención da toxicidade e perigosidade dos residuos".


Summary: O aumento de prezo continuado ten relación coa recuperación dos prezos do petróleo que sinala o barril de cru Brent.

O ano 2021, para os carburantes comezou da mesma maneira que finalizou 2020: aumentando o seu prezo. Desde novembro é un 5,4% máis caro como consecuencia da espiral alcista que ten nos mercados o importe do cru. Esta mesma semana o prezo medio do litro de gasolina subiu un 0,76% respecto ao último dato na súa serie de 2020, realizada o pasado 14 de decembro, sumando así a súa sexta alza consecutiva, para situarse nos 1,184 euros, segundo datos do Boletín Petroleiro da Unión Europea. En relación ao gasóleo, o seu prezo encareceuse un 1,13%, no que é tamén a súa sexta suba consecutiva, para elevarse até os 1,069 euros o litro. Aumento do barril de cru polo acordo OPEP+ Este encarecemento está relacionado coa recuperación nos prezos do petróleo, disparado nos últimos días polo acordo da Organización de Países Exportadores de Petróleo e Rusia (OPEP+) para un recorte na produción de cru. Así, o barril de cru Brent, de referencia en Europa, cotizaba onte por riba dos 54 dólares, mentres que o Texas americano se intercambiaba a case 51 dólares, mantendo así a súa espiral alcista. Subas continuas en 2020 após o confinamento Os prezos dos carburantes consolidan, daquela, as subas que empezaron a rexistrar ao longo do verán de 2020, con incrementos desde o mesmo mes de maio, cando descenderon a mínimos como resultado do confinamento social nas casas polo coronavirus. Con esta nova suba, o litro de gasolina mantense ao redor dun 10,4% máis caro fronte a eses mínimos de maio, mentres que no caso do gasóleo o seu prezo é un 9% superior. Aínda así, a gasolina segue estando máis barata no Estado español respecto a media da Unión Europea (UE) e a zona euro, onde o litro custa de 1,280 euros e 1,325 euros, respectivamente, ao mesmo tempo que o litro de gasóleo custa, de media, 1,159 euros na UE e 1,179 euros na eurozona. O menor nivel de prezos finais con respecto aos países da contorna débese a que, a pesar das subas do imposto sobre o valor engadido (IVE) e aos maiores impostos e aos gravames ao biodiésel, segue contando cunha menor presión fiscal.


Summary: O encontro presencial en Madrid servirá para avanzar no debate dos máis de 250 borradores presentados, que se votarán a partir do luns a través dunha plataforma online. Sobre a mesa unha multitude de debates programáticos, estratéxicos e organizativos.

Podemos celebra este sábado e domingo o encontro presencial da súa asemblea constituínte, en marcha dende hai un mes e que rematará o 15 de novembro. Máis de oito mil persoas encherán o Palacio de Vistalegre en Madrid e outras moitas máis seguirán os debates vía streaming dende as súas localidades. Deste complexo proceso debe saír afinado e definido o instrumento, a propia organización, coa que Podemos aspira a gañar as eleccións. Sobre a mesa unha multitude de debates programáticos, estratéxicos e organizativos, cuxa resolución será o resultado da posta en común de máis 250 textos. Os máis importantes, ou cando menos os máis comentados: a conveniencia de presentarse ás eleccións municipais coa marca Podemos ou inseridos en candidaturas cidadás, a existencia da figura do secretario xeral, o número de voceiros oficiais do partido, a posibilidade da dobre militancia ou a periodicidade das asembleas. O prazo para a votación de resolucións rematará o sábado pola noite. A votación dos borradores levarase a cabo entre o luns 20 e o domingo 26, a través dunha plataforma online. Unha vez decidida a estrutura da organización, procederase á presentación dos e das candidatas (do 28 de outubro ao 5 de novembro), que manterán debates o sábado 8 de novembro. A votación das candidaturas levarase a cabo entre o 10 e o 14 de novembro. O documento de Claro que Podemos (defendido por Pablo Iglesias, Iñigo Errejón, Carolina Bescansa, Juan Carlos Monedero, Luis Alegre e a eurodeputada Tania González) defende a creación da figura da Secretaría Xeral, o nomeamento dunha única persoa como voceira, un Consello de Coordinación (equivalente á Executiva noutros partidos) designado polo secretario xeral e un Consello Cidadán (o órgano de dirección) elixido por listas abertas. O texto de Sumando Podemos (defendido polos eurodeputados Pablo Echenique, Teresa Rodríguez e Lola Sánchez, así como por un gran número de círculos) rexeita crear esa Secretaría Xeral, aposta pola existencia de tres portavoces e por darlles máis autonomía aos círculos. Raimundo Viejo: "Creo que Echenique e outra xente están cometendo un erro, que é crer que Podemos se pode pechar como partido" En canto a este debate posto sobre a mesa, os dous grandes modelos de partido presentados, Raimundo Viejo (que se define como "a leal disidencia da liña oficial") achégase á proposta de Claro que Podemos e afirma que "hai xente que trata Podemos como o punto no que se pode resolver o problema, e insisten en democratizar Podemos naqueles aspectos nos que non está suficientemente democratizado. E pola contra outros vemos que Podemos é o punto de apoio sobre o que se pode provocar unha ruptura na que pode comezar a pensarse a solución institucional que resolve o problema". "Creo que Echenique e outra xente están cometendo un erro, que é crer que Podemos se pode pechar como partido, que ten que ter un congreso constituínte que constitúa Podemos, non que forme parte dun proceso de constitución máis amplo", engade. Brais Fernández: "Ademais do dispositivo mediático focalizado en torno a Pablo Iglesias, tamén foi clave a outra forma de facer campaña: os círculos, o boca a boca, a proximidade" Brais Fernández, que defende a posición de Sumando Podemos, cre que "os compañeiros do grupo nucleado en torno a Pablo Iglesias teñen unha estratexia que vincula o futuro de Podemos a unha vitoria electoral inmediata. E subordinan todo tipo de movementos baseados na organización a esa vitoria electoral". Neste senso defende "que o proceso é paralelo: que gañar as eleccións e a autoorganización popular deben ir coordinados de maneira simétrica, entendendo que gañar as eleccións non é suficiente para derrubar o réxime". E destaca que "ademais do dispositivo mediático focalizado en torno a Pablo, tamén foi clave a outra forma de facer campaña: os círculos, o boca a boca, a proximidade, esa visión inclusiva de Podemos, de que todos somos Podemos, participemos nun círculo ou non". Neste senso Fernández teme que un partido demasiado centralizado, con menos autonomía para os círculos, fixese evaporar a forza que parte da base. "O risco que existe é que os círculo de Podemos se convertan só en comités electorais" -afirma- "Iso sería problemático, porque a xente organízase en Podemos para conquistar e exercer a democracia. Suporía abrir unha separación entre o que Podemos di e o que Podemos realmente fai". En calquera caso, advirte de que "non hai que infravalorar a capacidade dos círculos de autoorganizarse, mesmo se hai estruturas que non facilitan a súa autoorganización". E conclúe que "os círculos van seguir autoorganizados, porque hai moita xente que xa non está disposta a dar un paso atrás, a que a política sexa feita por outros, por moi brillantes e mediáticos que sexan. A pregunta é se a cúpula política de Podemos que saia desta asemblea vai facilitar dispositivos que promovan esta autoorganización". "A clave é como se desborda Podemos, como se mira dos círculos cara fóra, non como se mira dos círculos cara a un centro novo de poder. Non se pode reproducir por enésima vez o peche das formas organizativas, que é propio dos partidos" Pola contra, Raimundo Viejo afirma que Podemos "debe ser unha panca na que un comando mediático por unha banda e unha rede de círculos pola outra combinan unha dinámica de antagonismos sociais que permiten a superación da forma-partido". E cualifica de "erro" pensar que Podemos xa é o conxunto de xente sobre o que se pode articular unha organización política, "porque esa organización política transformaríase no PSOE nun prazo moito máis rápido do que se poida pensar". Viejo Vinhas reitera a metáfora de Podemos como "panca" ou "instrumento" para o cambio do sistema e conclúe que "a clave é como se desborda Podemos, como se mira dos círculos cara fóra, non como se mira dos círculos cara a un centro novo de poder. Non se pode reproducir por enésima vez o peche das formas organizativas, que é propio dos partidos". "Moitas veces ponse o foco sobre Podemos coa esixencia de que hai que saír desta asemblea con todas as cuestións resoltas. Iso é imposible e sería moi pouco beneficioso para Podemos" Trátase, indica Brais Fernández para rematar, dun "proceso complexo, como é normal nun partido-movemento que reflicte tantas contradicións e aspiracións". E destaca que "moitas veces ponse o foco sobre Podemos coa esixencia de que hai que saír desta asemblea con todas as cuestións resoltas. Iso é imposible e sería moi pouco beneficioso para Podemos". Porén, di, "os procesos de organización nunca rematan, nunca se acaban de pechar, e se se pechan é normalmente a través dunha acción burocrática. Os problemas vanse resolvendo a través da experiencia e da práctica e a propia práctica e a realidade vaiche impoñendo novos problemas a resolver que hoxe non están na axenda". Que pensan os círculos da cidades galegas? "A Asemblea será seguida por milleiros de persoas a través de Internet, persoas que ademais poderán participar e exercer o seu dereito a decidir o modelo de partido sen verse limitadas por cuestións de distancia ou aforamento" O Círculo de Vigo destaca que a asemblea "vai ser multitudinaria. E non só pola participación presencial: será seguida por milleiros de persoas a través de Internet, persoas que ademais poderán participar e exercer o seu dereito a decidir o modelo de partido sen verse limitadas por cuestións de distancia ou aforamento. Será unha auténtica festa da democracia". De feito, tanto o círculo de Compostela coma o de Vigo xa convocaron aos e ás simpatizantes da formación para seguir conxuntamente, vía streaming, o desenvolvemento da asemblea. En Vigo será na cafetaría De 4 a 4 (rúa Girona, 16) e en Compostela no Mesón O Afiador (rúa de San Pedro, 28). Dende Compostela destacan que "o Podemos que saia deste proceso será unha das ferramentas que vai facer posible este cambio, froito do debate e da posta en común de ideas entre todos e todas". Pola súa banda, o círculo de Lugo pensa que "Podemos vai saír fortalecido, non só da presencial que obviamente será un golpe mediático importante e unha mostra da capacidade de mobilización e organizativa de Podemos, senón de todo o proceso". Mentres, o círculo da Coruña chama a "construír con ilusión un Podemos plural, transparente, e reforzado", demostrando que "xuntos pódese". "O Podemos que saia deste proceso será unha das ferramentas que vai facer posible este cambio, froito do debate e da posta en común de ideas entre todos e todas" Tamén dende Ferrol pensan que a formación sairá "fortalecida", permitindo que a partir desta asemblea se poidan "formular estratexias electorais, de comunicación e programáticas firmes", propoñendo ademais "obxectivos municipais". Conclúen que "sexa cal sexa" o borrador ou as propostas elixidas, "todos permitirán a organización democrática dos círculos". De feito, os círculos non se mollan oficialmente sobre as distintas propostas presentadas á asemblea ou sobre os distintos modelos de organización postos sobre a mesa. A votación é estritamente individual e non queren "guiar" a opinión dos afiliados. Destacan, iso si, que "o debate é enriquecedor", como destaca o Círculo da Coruña, unha visión na que concoda o Círculo de Vigo: "Calquera debate que se formule de forma construtiva é enriquecedor. Agora mesmo está aberto un proceso de debate, no que é lóxico que aparezan distintas visións sobre o que debe ser Podemos. O que nos fai diferentes a outros partidos é que eses debates son moito máis participativos e abertos, xa que a construción de Podemos nos corresponde a todas e todos. A confrontación de ideas é a raíz da democracia e só pode enriquecer á organización, non debilitala". "Resulta moi rechamante a forma en que os medios se esforzaron en pintar ese debate como unha guerra interna. Que hai máis democrático que debater?" Dende Ferrol, faise unha crítica a que os medios de comunicación centren unicamente o debate na cuestión organizativa, e a que ademais a reduzan aos dous borradores apadriñados por Iglesias e Echenique: "hai 251 proposicións de todo tipo de temáticas: organizativas, éticas e políticas". De igual xeito, dende Vigo sinalan que "resulta moi rechamante a forma en que os medios se esforzaron en pintar ese debate como unha guerra interna", unha actitude que ao seu parecer "demostra o faltos de costumes democráticos que estamos neste país". "Que hai máis democrático que debater?", conclúen. Que é Podemos? Para Brais Fernández, "Podemos recolle as aspiracións dun sector moi amplo (e en ampliación) da poboación que está descontento co réxime do 78, a súa xestión concreta no ámbito das políticas públicas e polos resultados desas políticas: corrupción, paro, miseria xeneralizada... Podería definirse como un partido-movemento antirréxime e tamén un partido atrapatodo contra o réxime do 78". Raimundo Viejo, pola súa banda, rexeita a definición como movemento ou partido, con matices: "formalmente é un partido político, o que pasa que como partido político desborda a súa forma, o partido entendido como unha ferramenta institucional propia do réxime. Movemento tampouco é, porque un movemento carece precisamente da delimitación organizativa que Podemos ten". Para o politólogo galego afincado en Cataluña "a novidade é que a participación nos círculos é aberta á sociedade. E neste senso vai desbordando a forma clásica de partido". "O que ten de interesante é esa condición gramsciana do vello que non acaba de morrer e o novo que non acaba de nacer", conclúe. En opinión de Brais Fernández, "o vector político de Podemos é a demanda que o 15M puxo nas rúas e que callou nos imaxinarios colectivos: que a través da democracia podemos resolver os nosos problemas, que a democracia non é un fin a acadar, senón tamén un medio para resolver os problemas políticos e sociais. O que ocorreu despois das eleccións do 25M é que todas esas aspiracións, descontentos e desafeccións que estaban latentes na sociedade, agora por primeira vez teñen un sitio no que expresarse. Pero a novidade é que á vez que se poden expresar, existe a perspectiva de poder gañar, de poder facer realidade esas aspiracións". "Podemos apunta a unha formalización institucional das reivindicacións da xente que non estaban atendidas e que non se podían satisfacer no marco do réxime actual" Raimundo Viejo salienta a importancia do contexto no que nace Podemos: "Podemos responde a unha situación de crise da política dos partidos, da vella política e a unha crise de réxime. Apunta a unha formalización institucional das reivindicacións da xente que non estaban atendidas e que non se podían satisfacer no marco do réxime actual, e moito máis despois da última reforma constitucional". "Podemos é tamén un termómetro da propia crise do réxime; o avance de Podemos é proporcional ao propio desgaste do bipartidismo", engade.


Summary: Após a confirmación do calendario electoral, ábrese un período de tempo para o debate cara a posíbeis coalicións. As organizacións políticas teñen até o 7 de setembro para crearen alianzas electorais cara aos comicios do 21 de outubro.

Núñez Feijóo desvelou todas as incógnitas a pasada segunda feira e puxo a andar con maior celeridade a engranaxe electoral. O calendario que nos deparan estes próximos días presenta un curto espazo de tempo para o diálogo entre aquelas forzas políticas que quixesen concorrer ás eleccións nacionais de maneira conxunta. Mesmo o PSOE tivo que adiantar a elección do seu candidato e "aclamar" a Patxi Vázquez por falta de tempo para as máis que anunciadas primarias. Pola súa banda, Anova Irmandade Nacionalista, abría de novo a porta a un posíbel acordo con Compromiso x Galicia --como aseguraba na súa conta de Twitter a Mocidade Irmandiña (@moc_irmandinha)--. Segundo as bases d@s irmandiñ@s, "coa confirmación da data electoral estanse abrindo liñas de debate para debater os posibles pactos entre CxG/ANOVA/EU". Porén, Xoán Bascuas, un dos voceiros de CxG, refutaba nunha entrevista concedida ao diario español El País a idea de participar nunha "coalición de esquerdas anticapitalista" e aseguraba ter as portas abertas para todas as demais organizacións mais partindo da base de que "non esperamos por ninguén". Malia todo, o calendario electoral exixe rapidez nas decisións, pois remata a vindeira sexta --7 de setembro-- o prazo para presentárense coalicións electorais. Neste sentido, ambas as dúas organizacións deicidirán esta fin de semana a modalidade que finalmente adoptarán para concorreren ás eleccións nacionais.Dunha banda, as asembleas e a Coordinadora Nacional de Anova determinarán este domingo se finalmente se integran na Syriza galega ou se pola contra deciden apoiar outras forzas e mesmo presentárense en solitario. Doutra banda CxG, xa anunciou que levará a cabo primarias abertas --aínda por deteminar o mecanismo que empregarán para desenvolvelas-- e vén de convocar o seu Consello nacional para o vindeiro sábado. Nel decidirase a fórmula pola que se elixirá a candidata ou candidato á Xunta ou mesmo se se acorda concorrer ás eleccións conxuntamente con outras forzas políticas, non integradas en Compromiso, nomeadamente Anova. O tempo desvelará o abano político que finalmente concorrerá as eleccións nacionais galegas. Polo de agora, semella que todas as opcións fican abertas.


Summary: Os papeis remitidos á CIG desvelan tres operacións nas que a muller de José Luis Méndez adquiriu inmobles de Caixa Galicia en Composterla e A Coruña un 20% por baixo do valor fixado pola propia entidade. O sindicato entregou esta sexta os papeis á Fiscalía.

Rosa Pascual, muller do ex-director de Caixa Galicia e nai dun conselleiro delegado da Corporación CG, adquiriu en tres operacións desenvolvidas entre decembro de 2009 e novembro de 2010 catro vivendas, un local e sete garaxes en Compostela e A Coruña polas que pagou uns 1.500 mil euros. Unha cantidade case 300.000 euros por baixo do prezo de taxación que a propia Caixa Galicia estabelecera para eses inmobles, 1.800.0000 euros. Un 17% máis barata. A documentación, á cal tivo acceso Sermos Galiza, recolle como en febreiro de 2009 escritúrase ante notario a separación de bens entre José Luis Méndez e Rosa Pascual. Antes de finalizar o ano a muller do entón director xeral de CG adquiría en Compostela (na zona de Galeras, a pé da zona vella e a escasos minutos da Praza de Obradoiro) 2 vivendas e un garaxe, polos que pagou 434.000 euros, 40.000 por baixo do valor taxado. Hai preguntas sobre a procedencia dos cartos destas operacións, se estivo acreditada documentalmente a súa procedencia, un trámite imprescindíbel nestas cantidades Nos papeis despréndese que a seguinte operación foi sete meses despois, en xuño de 2010. Rosa Pascual comprou 1 piso, 1 ático e 3 garaxes na Coruña (Ronda de Montealto) por 531.000 euros, cando o prezo polo que Caixa Galicia taxou estes seus inmobles era de 663.000 euros. "Seguíanse a vender preferentes mentres eles compraban estes inmobles" E, por último, e apenas 2 días antes de asinarse a fusión entre Caixa Galicia e Caixa Nova, a muller do director xeral de CG comprou por 563.000 euros 1 vivenda, 1 local e 3 prazas de garaxe, tamén na Coruña, por 563.000 euros, cando o seu valor taxado era de 677.000. Os papeis que recibiu a CIG, e que esta sexta feira enviou á Fiscalía de Galiza, e que presentou aos grupos parlamentares para instar a reabrir a Comisión de Investigación das Caixas, constan de 156 folios. Hai documentos notariais, de bens, transacións... Fontes do sindicato afirman que o grave de todo isto é que a ponte do mando de Caixa Galicia sabía cal era a situación da entidade naquel tempo de fusión, e seguía a vender preferents e subordinadas "mentres eles tentaban facerse co que podían, ben mediante xubilacións millonarias ou pasando bens e inmobles os seus familiares". Procedencia dos cartos? O salario de José Luis Méndez á fronte de CG rondaba os 2,5 millóns de euros anuais. E intentou blindarse unha xubilación por 17 millóns. "Mais seguían a emitir preferentes e subordinadas". Hai unha pregunta aberta e que se plantexa desde diversos sectores: neste tipo de operacións de compra de inmobles manéxanse importantes cantidades de diñeiro. Uns cartos dos que é trámite imprescindíbel acreditar documentalmente a súa procedencia. Cumpriuse este requisito no caso de Rosa Pascual? "Iso teno que saber o consello de administración daquela, que foi o que deu o visto bo a todo", indican as fontes sindicais.


Summary: o primeiro-ministro Benjamin Netnayahu despede dois ministros, dissolve o Governo e força eleições legislativas.

O primeiro-ministro israelita, Benjamin Netanyahu, dissolveu o Governo de coligação em funções há 18 meses e convocou novas eleições legislativas para o início de 2015 – para as quais pediu aos eleitores "um claro mandato para dirigir o país". O colapso do executivo foi inevitável após o despedimento dos ministros das Finanças e da Justiça, Yair Lapid e Tzipi Livni, respectivamente, que nas palavras de Bibi fizeram "duríssimas críticas" às políticas económicas do Governo e à aprovação de uma controversa lei da nacionalidade, que classificava o Estado de Israel como a nação do povo judeu. "Não posso tolerar oposição dentro do meu próprio Governo", disse o primeiro-ministro. Vários observadores e analistas políticos interpretam o diferendo público entre o primeiro-ministro e Lapid e Livni, dois experientes políticos de centro-direita, como uma "manobra" meticulosamente planeada por Benjamin Netanyahu para forçar uma nova votação – "aproveitando" o actual ambiente de tensão extrema entre os habitantes judeus e árabes e o mal-estar alimentado pela desaceleração da economia e a acrimónia nas relações diplomáticas com os principais aliados de Israel. Em declarações ao The New York Times, o especialista do Instituto de Estudos de Segurança Nacional da Universidade de Telavive, Yahuda Bem Meir, disse que o fim do Governo "não tem nada a ver com esta ou aquela lei", ou com as críticas dos ministros às propostas do executivo. "Esta foi uma decisão de Netanyahu, que resolveu utilizar estas questões para provocar uma crise na coligação [constituída por cinco partidos centristas e de direita]", frisou. "O primeiro-ministro decidiu empurrar o país para umas eleições que são perfeitamente desnecessárias. Não há nenhuma razão, social ou de segurança, para antecipar a votação", concordou o demitido Yair Lapid, que representava o partido Yesh Atid na coligação. "Netanyahu preferiu agir irresponsavelmente, sem querer saber das necessidades do país e da população, para cumprir o acordo que fez com o Haredim para antecipar o prazo das eleições", lamentou o partido, em comunicado. Outros comentadores ressalvam, porém, que o impasse no seio do executivo resulta do fim da inusitada aliança política entre Yair Lapid – o antigo apresentador televisivo que surpreendeu nas eleições de 2013 ao conquistar 19 lugares no Knesset com o seu recém-formado partido centrista – e Naftali Bennett, o líder do Casa Judaica de extrema-direita. Nenhum dos dois era um parceiro "natural" para Netanyahu, que ainda assim teve de os incluir no seu Governo, em detrimento dos seus aliados ultra-ortodoxos. A fractura entre Bibi e Lapid tornou-se irreconciliável na segunda-feira à noite, depois de uma badalada reunião entre os dois destinada a promover o consenso: o primeiro-ministro apareceu com um ultimato, sob a forma de uma lista de cinco pontos para a qual exigia a concordância do ministro das Finanças (e que incluía, por exemplo, a reversão de várias das medidas fiscais e orçamentais propostas pelo seu ministério). Similarmente, Netanyahu colocou Tzipi Livni entre a espada e a parede com a aprovação da lei da nacionalidade. "Não posso dar o meu acordo nem subscrever legislação que seja extremista, ultra-nacionalista e anti-sionista. Nunca vou consentir com uma provocação, seja em palavras ou em actos", criticou Livni. Tirado de Público.pt


Summary: O Centro de estudos migratorios latinoamericanos (Cemla) dispoñibiliza on-line un buscador en base a máis de 4 millóns de inmigrantes rexistrados entre 1800 e 1960, un bo feixe deles, galegos.

Introducindo no buscador do Cemla o nome e apelido da persoa que emigrou a Arxentina da que desexes saber. Obtés información sobre a data en que arribou ao país suramericano, o porto de orixe, o barco no que viaxou, así como datos sobre a súa idade, profesión ou lugar de nacemento. O Cemla posúe a base de datos máis completa sobre a inmigración a Arxentina: máis de 4,4 millóns de inmigrantes rexistrados, procedentes de máis de 200 países, e datos de máis de 3.500 barcos nos que os emigrantes viaxaron desde Europa até Arxentina. Non están todos (faltan algúns anos) mais son todos os que están. Máis de 75 anos de rexistros que agora se poden consultar cun simple click. Con introducir o nome e apelido da persoa que se procura no buscador do Cemla conséguese información. Así, por exemplo, de introducir José Castro García saen varios resultados, todos relacionados coa Galiza, ao ser estes apelidos relativamente comúns no noso país. Entre estes José Castro García figura un rapaz de 15 anos, xornaleiro de profesión e que arribou a Arxentina o 11 de novembro de 1909 no barco 'Oldenburg', que zarpara do porto de Vilagarcía de Arousa. A emigración galega Arxentina foi masiva a finais do S.XIX e principios do XX. Centos de miles abandonaron Galiza con destino a ese país.


Summary: O concello da capital francesa adaptará o Metrominuto, a expresión gráfica do modelo urbano pontevedrés que foi premiado internacionalmente.

París vaino adaptar á súa propia realidade mais respectará os obxectivos da iniciativa posta a andar polo concello de Pontevedra. Após ser premiado pola Unión Europea co Intermodes 2012, o Metrominuto será levado á capital francesa. "O modelo de Pontevedra gusta, parece interesante en Europa", asegurou o concelleiro nacionalista, Demetrio Xunqueira en comparecencia de imprensa. E o certo é que xa espertou o interese para alén da Galiza. Neste senso, representantes da equipa municipal viaxaron á cidade austríaca de Graz onde expuxeron a súa experiencia. "Trasladamos a nosa visión e as solucións que aplicamos en Pontevedra", apuntou Xunqueira ao tempo que acrecentou vimos que as cousas poden ter solución técnicas diferentes", de acordo coa realidade urbana de cada territorio. Neste senso, desde o Concello amosáronse moi orgullos@s de que unha cidade como París se interesase por unha iniciativa deseñada desde unha "cidade pequerrechiña como a nosa". Aliás asegurou que Metrominuto posúe unha grande utilidade "para fomentar a mobilidade peonil" en cidades máis grandes, como demostra a decisión do goberno parisino. Após a viaxe da comitiva municipal a Austria, @s nacionalistas anunciaron que unha delegación austríaca se desprazará "en próximas semanas" a Pontevedra para ver de primeira man a aplicación técnica deste plano peonil e do modelo urbano pontevedrés.


Summary: O próximo 19 de novembro vaise realizar na Guarda un acto de tributo ás voluntarias que traballaron ao longo da costa galega após o afundimento do Prestige, a coñecida como "marea branca". A homenaxe, que terá lugar no Mirador de Fonte Quente a partir das 12:30 h., reunirá Antonio Lomba (alcalde da Guarda), Suso López (Ex Patrón Maior da Cofradía de Baiona) e Xabier Garrido, veciño de Oia e principal impulsor do acto.

Hai cinco anos -con motivo do décimo aniversario do Prestige- levantouse na Guarda un monumento en homenaxe ás voluntarias que durante meses limparon a costa galega a retiraren os restos do chapapote. O canteiro Xabier Garrido, artífice da obra, reivindica a importancia do traballo dos milleiros de voluntarias que se achegaron até Galiza para participar nas tarefas de limpeza e recuperación da costa. "O máis soprendente para o pobo foi a axuda que recibimos por parte dos voluntarios. En Oia, onde somos arredor de tres mil habitantes, ao segundo día do chapapote eramos seis mil. Duplicamos a poboación en horas, traballando sen medios, sen nada". "Aínda aparecen manchas novas de cando en vez" Garrido lamenta a situación actual na que aínda "aparecen manchas novas de cando en vez" na costa. "Aquí as rochas aínda están manchadas polas verteduras do Prestige. Iso non está tapado. Pagamos cos nosos impostos un submarino francés que taponase as fendas, mais o barco aínda continúa a botar fuel". "Afortunadamente", explica, "o mar é tremendamente grande e agradecido e co bater das olas o chapapote que aínda hoxe sae dese barco vai dispersándose". Para Xabier Garrido, o traballo das voluntarias na comarca do Baixo Miño e na costa das Rías Baixas é inconmensurábel, e fai que hoxe en día mariñeiros e mariscadoras poidan continuar a traballar. "Agradecerlle aos voluntarios o que fixeron por nós, senón fose pola súa rápida actuación durante os primeiros días, hoxe non teríamos nin mariñeiros. A costa galega estaría perdida para sempre".


Summary: A Unión Local do sindicato nacionalista de Verín e A Limia solicitoulle a Subdelegación do Goberno español en Ourense que dea orde a Inspección de Traballo de abrir unha investigación. A CIG pide que se dea traslado dos informes das inspeccións laborais aos xulgados correspondentes visando que se investigue se se cometeron delitos contra os traballadores.

Desde que deron comezo as obras do AVE nos treitos de Lubián, A Gudiña, Viana do Bolo, Campobecerros, Laza e Vilar de Barrio "as condicións laborais dos operarios foron degradándose de tal xeito que, na actualidade, pódese dicir que rozan a miseria laboral e o terceiromundismo". Quen así fala é Anxo García Torres. Secretario de Organización da CIG en Verín e A Limia. Así, denuncia a existencia de xornadas maratonianas de traballo (de 10 e 12 horas), de contratos precarios, subcontratas que non pagan porque están quebradas, "infrasalarios", condicións de hixiene e saúde laboral "terceiromundistas", accidentes de traballo "que provocan mortes". E a iso, engade García Torres, "temos que sumar os sistemáticos peches patronais, con despedimentos masivos de traballadores, como os que se están a impor nestes días". Denuncia a central nacionalista que as distintas contratas e subcontratas dos treitos do AVE de Lubián á Vilar de Barrio "están máis preocupadas por maximizar os seus beneficios que por realizar correcta e axilmente o traballo para o que foron contratadas "e, moito menos, por dar un mínimo cumprimento á lexislación en materia de dereitos dos traballadores". Fomento e xustiza Por iso ve necesario que o Ministerio de Fomento tome cartas no asunto. O paso que xa se deu foi recllamarlle á Subdelegación que ordene a incoación, por medio das Inspeccións Provinciais de Traballo e Seguridade Social de Ourense e Zamora, "de procedementos de investigación sobre os peches patronais impostos en certos treitos das obras, concretamente nos tuneis da zona de Laza. E que, no caso de que se verifiquen as condutas denunciadas, se proceda a sancionar ás empresas implicadas dacordo co disposto na Lei sobre Infraccións e Sancións na Orde Social, impoñendo a obriga de readmisión dos traballadores/as despedidos/as, así como a de reanudación das obras paralizadas". De igual xeito, demanda que se poñan en coñecemento dos Xulgados de Instrución das comarcas de Verín, Xinzo de Limia, A Póvoa de Sanabria e A Póvoa de Trives "os resultados das inspeccións laborais que se realicen, co obxecto de que se abran dilixencias de investigación dirixidas a aclarar se estes comportamentos incorreron nun delito contra os dereitos dos traballadores".


Summary: A concelleira Carme da Silva lamentou que a Xunta traslade esta solicitude ao Concello, algo que "non se lle tramitaría a ninguén".

O Concello de Pontevedra trasladará un informe desfavorábel á Xunta sobre a petición remitida pola Administración galega na que Ence solicita a modificación do plan sectorial de incidencia supramunicipal vixente desde 2012 para a fábrica de Lourizán. A petición entraba en novembro e os diferentes servizos do Concello elaboraron informes urbanísticos, de ordenación do territorio, e xurídicos que rexeitan esa petición. A concelleira Carme da Silva informou esta cuarta feira en rolda de prensa deste trámite e explicou que a compañía pasteira pretende legalizar a planta de coxeneración de enerxía e introducir modificacións para eliminar as balsas de decantación. Da Silva lamentou que a Xunta traslade esta solicitude ao Concello, algo que "non se lle tramitaría a ninguén", e que a dirección da empresa presente unha solicitude baseándose na prórroga concedida polo Goberno de Raxoi en 2016, anulada pola Audiencia Nacional á espera da resolución dos recursos por parte do Tribunal Supremo. A edil nacionalista indicou que esta acción Ence busca "seguir enredando con malas mañas a sociedade e os traballadores" e engadiu que "o triste é que se fai coa conivencia do PP na Xunta". Segundo detallou, entre outras cuestións, o Concello xustifica a súa negativa na inconcreción da documentación presentada pola fábrica; tamén apuntan que aparece un incremento do volume, altura e ocupación do espazo de dominio público que ocupa actualmente a instalación. Ademais engaden que non figuran parámetros de augas residuais que vai a verter Ence e que faltan previsións da rede separativa de pluviais. Igualmente, o Concello entende que Ence infrinxe o regulamento de uso de verteduras na rede de saneamento e lembra que non figura unha análise de riscos nin un estudo de caudal de auga nin tampouco sobre os problemas de ruídos actuais, con varios expedientes abertos, segundo afirmou Carme da Silva. Por último, Da Silva convidou a dirección da empresa a traballar noutras alternativas para garantir os postos de traballo e deixar de buscar "manobras de confusión permanente coa sociedade" porque "saben que o seu futuro non está en Lourizán".