Summary: A lingua que nos representa é tamén a que nos expresa; é a lingua que unha sociedade teceu ao longo do tempo á par que se constituía como tal ao se facer consciente do territorio, do aproveitamento de recursos, de acordar certos valores, iso que dicía Saint Just, de sentirmos o mesmo sobre o ben e o mal. Xa que logo, a lingua galega non pode ficar á marxe dunha práctica que iguala, a da información; da liberdade para expresar opinión; do dereito a comunicar.

A lingua, sabémolo ben, non é soamente un vehículo, senón un sistema de pensamento, de visión, que reforza ou pode esfarelar o vencello social. A lingua é tamén o lugar no que a identidade acolle sentido social e espacial. Eis a importancia de recuperarmos esa liña clara que nos vencella co xornalismo en lingua galega, práctica que correu parella coas reivindicacións políticas cidadás dunha nación en construción. Desde O tío Marcos da Portela ou o semanario A Monteira; desde A Nosa Terra das Irmandades da Fala e até as moitas iniciativas de colectivos e mesmo persoais ou profesionais, que levaron o galego para as páxinas dos xornais. Cada nova que o diario en galego forneza, engádelle ao seu contido literal o valor simbólico de sentírmonos, desde nós mesmas, protagonistas desa información precisamente porque dela forma parte a lingua de pertenza. Porque a lingua, como a comunicación, é relación. É dicir, espazo común que media entre todas nós. Un espazo que anoou Medios e mais Identidade e que nos propomos revisitar no texto a seguir, a través dunha paisaxe fragmentada, dunha paisaxe transitada polo nós no espazo público. Achegámonos, así, ao senso que acolle a verba Identidade vs. Medios de Comunicación na Galiza, nun retorno voluntario ás fontes e ao que, algures, ficou sen desenvolver: a nación como lugar para a prensa como constitutiva do cidadán e da cidadá, talvez como modelo a imitar. A lingua galega non pode ficar á marxe dunha práctica que iguala, a da información A posta en valor da verba Identidade a respecto dos Medios de Comunicación imos abordala como retorno á historia e, desde o presente, en diálogo con determinados sinais e contra-sinais. Xa que logo, se cómpre seguir lembrando a necesidade de contar con liberdade de expresión e cun sistema de medios de comunicación que lle dean existencia xeral, non particular, tamén urxe comezar a batalla sobre o deber, por parte das políticas públicas, de garantir a produción e o acceso á información e á comunicación como parte do dereito a saber e como paisaxe onde sexa posíbel o binomio Medios/Cidadanía como expresión política do que nos define e identifica. Termar, asemade, de escenarios independentes ou construílos aló onde non os houber, de espazos alternativos, duradeiros ou efémeros, nos que todos e todas nós poidamos falar, actuar, nos relacionar, lévanos a explicar, antes de máis, o marco no que situamos cada peza desta paisaxe para relacionalas unhas coas outras no tempo. Queremos peneirar unha paisaxe transitada polo nós no espazo público e unha paisaxe que debéramos recoñecer como constitutiva do tema que nos convoca e que adoito singularizamos co nome «Prensa e Galeguismo» por mor de activar certas idas e vindas nas que situar certas figuracións nas que ancora un cadro xeral para a reflexión e para aquelas marcas que reclaman a nosa atención. No caso galego a primeira é a do idioma. E dígoo desde o Georges Steiner de Errata: Parler une langue, c'est habiter, construir, enregistrer un cadre du monde spécifique: une mondanité, au sens étymologique, fort, de cet mot. C'est occuper et traverser un paysage singulier dans le temps. («Falar unha lingua é habitar, construír, fixar un espazo específico do mundo: un modo de estar no mundo, no seu sentido primixenio. É ocupar e atravesar unha paisaxe singular no tempo»). A lingua é un sistema de pensamento, de visión, que reforza ou pode esfarelar o vencello social A segunda nota ten a ver cunha acepción que se ben tardou en prender desde que xa nos anos cincuenta Levi-Strauss propuxera a cuestión identitaria como unha construción, arestora instalouse na conciencia pública como parte da definición da cidadanía, como parte da calidade democrática e como posición crítica fronte da súa deturpación como aquela «outredade» que pouco ten a ver connosco. Remítome ao antropólogo Héctor Díaz de Polanco (1), para advertir que cando un ou unha analista ignora as determinacións socioeconómicas ou de clase dunha identidade comete un erro: «As identidades non se manteñen idénticas a si mesmas, mercé a unha pretendida esencia invariábel que flota por riba da historia, senón que se fan e se desfán, e ás veces entran en 'invernía' para após renascer». E en dicindo isto tamén o investigador mexicano chamaba a nosa atención para a pertenza como un acto de escolla, de decisión política, e falaba da necesidade de darmos cabo da tentación etnocéntrica e isolacionista e de asumir a identidade como un proceso, un proceso onde os Medios -resultado e operador no mesmo- teñen un rol central. Porque os Medios son tamén un síntoma do estado xeral dunha sociedade, da súa «invernía» ou da saída á luz da mesma; da súa capacidade para se expresar, idea fundacional que ecoa en versos coma os do poeta da Letanía de Galicia, Uxío Novoneyra, que reproduzo de memoria: «Recóllote da terra, estás moi fonda/recóllote da historia, estás borrosa». Desde ben lonxe , desde a historia como idea que organiza certas propostas, e desde a igualdade como fundamento da cidadanía e nela, na realidade da igualdade e nos Medios como instrumentos de inclusión, de acceso e participación na información, a posibilidade de relación entre Medios de Comunicación e construción identitaria, é dicir, da Nación. Cada nova en galego engade o valor de sentírmonos, desde nós mesmas, protagonistas da información A Nación como un real que inclúe, non podería ser doutro xeito, a representación dese real -Bourdieu, sempre- e nisto os Medios teñen un rol central; identidade como diferenza -pero sen límite de acceso á diferenza, remárcase- e, polo tanto como consciencia da outredade aquí; identidade/alteridade como relación do diferente e como manifestación non soamente do imaxinario, da ideoloxía, como desexo ou como pretexto, senón e de maneira singular no caso que nos ocupa, a se expresar como cultura material na industria da comunicación e na circulación de bens en diversos escenarios, incluído o mercado, no público e no privado, e tamén a abranguer o que chamaremos intervencións e propostas de grupo e persoais. E para lle dar corpo a este percurso botamos man, desde a prensa ou desde a correspondencia pública, de pequenos textos realizativos, textos cos que se fan cousas, textos que deixan determinadas pegadas. Imos, deste xeito, para a historia, para esa historia borrosa por entre a que tentar dar cos restos do que arestora vivimos como un desentendemento entre Medios e Identidade, entre Medios e o lugar múltiplo desde o que te expresas, e facer dos restos unha presenza ontolóxica, un index do que algures foi a verdade que fixo avantar o real cara a un horizonte que corenta anos de ditadura encrequenou e deturpou. Os primeiros sinais dunha nova toma de posición chegan desde aqueles periódicos que se presentan só a consigna: «Todo para Galicia!» e que desde os anos corenta do século XIX desenvolven unha nova proposta política que se chama 'provincialismo', unha proposta que nutre a idea federal e que pasa a se chamar 'rexionalismo' até que desde os anos dez do século XX e da man dun xornalista, Antón Vilar Ponte, e dunha das primeiras agrupacións políticoculturais da Galiza, as Irmandades da Fala, en 1916 se dota dun programa de intervención política, singularizándose como 'nacionalismo' e a seguido, na II República española, dá o paso cara a constituírse en Partido Galeguista. Na procura dunha certa orixe Se nalgún país é paradigmática a interrelación de Prensa e mais Nación como un proceso activo é acó, na Galiza. Foi nun periódico dos provincialistas que se unen ao levantamento progresista de 1846, foi en El Porvenir, onde se localiza por primeira vez a consigna «Todo para Galicia». Acollida como imaxe de marca, esta frase, con algunha lizgaira variante, irá aparecendo en El Clamor de Galicia, que dirixe Vicetto en A Coruña na década a seguir, en La Oliva (1856), El Miño (1968), en La Concordia (1873) ou en El Heraldo (1874). A resultas, nese período edítanse as primeiras publicacións unilingües en galego: O tío Marcos da Portela, en 1878; O Galiciano, en 1887; A Monteira, en 1889… e todas elas van entretecendo unha paisaxe ben rica e plural. Desde El Emancipador Gallego ou El Idólatra de Galicia, primeiras cabeceiras que nos anos corenta amosarán o desexo de formalizar a singularidade que os identifica, e até a fin do dezanove, neste binomio «prensa e galeguismo» sobrancean dous aspectos nodais: o combate ao localismo, única vía de definir a integración nunha soa conciencia nacional e a asunción do idearium transformador da Modernidade. Ambos os extremos tiran, xa que logo, pola dedicación informativa ao país (para coñecermos o país) e o enfrontamento arduo coa restra de estereotipos negativos que a palabra «galego» arrastra canda si e que chegan ate nós como protagonistas, por exemplo, de innúmeras anécdotas chocalleiras que mesmo nos deberan facer matinar no interese en representármonos nós ou en deixarnos representar por outros. A lingua é tamén o lugar no que a identidade acolle sentido social e espacial Secomasí, o resultado mediático do devandito é unha ampla tipoloxía que abrangue prensa profesional e de opinión, prensa informativa e periódicos de grupo mentres están a piques de chegar, desde La Habana e metidos a xornalistas, os contertulios do café La puerta del Sol. No ano 1913, tal se se tratase dos heroes problemáticos da grande novela realista, a conspiración xuntaba o poetaaxitador Ramón Cabanillas ou o crego agrarista Basilio Álvarez -autor de El libro del Periodista, 1912, o primeiro que define as regras de estilo desta profesión no Estado español- con Antón Vilar Ponte ou con Blanco Torres. Decote insistimos que na Galiza, ao igual que no resto de Europa, no período entre a chamada primeira e segunda guerras mundiais déranse as condicións que lle ían dar corpo, é dicir, un Programa, ás alternativas que se viñeran perfilando e que a nivel político vemos representadas no agrarismo, no nacionalismo e no republicanismo. Nesa altura a prensa, suxeito na historia, pénsase como construtora da cidadanía e entrelázase cos procesos -relativos- de urbanización, coa exixencia de liberdades, coa alfabetización pública, co aumento do poder adquisitivo e a idea de lecer, cunha nova concepción empresarial e profesional: necesidade de estabilizar o cadro laboral das redaccións, especialización, desenvolvemento dos xéneros xornalísticos e da publicidade, desenvolvemento das artes gráficas e das asociacións -a Asociación da Prensa da Coruña enceta a campaña contra a censura- e, como aspecto substantivo, a idea de que cómpre un Público, a construción dun público, que é o feito máis importante que acomete o galeguismo a través da prensa de idearium -A Nosa Terra sería o exemplo- e valéndose da prensa de masas, chámese El Orzán en A Coruña, La Zarpa en Ourense; Galicia ou El Pueblo Gallego, ambos os dous en Vigo, El País, en Pontevedra. Das condicións En resumo, a descrición do mundo que se chama Galiza no tempo que vai de 1900 a 1930 fai variar do 14 ao 35% a poboación activa dedicada á industria e aos servizos, mentres que a porcentaxe que nos fala do proceso de asentamento urbano soamente vai do 9 até o 13%. Na Galiza, xa que logo, o proletariado máis numeroso é simbiótico, participa dos modos de vida e de produción industrial e rural igual que un importante segmento da pequena industria está vencellado ao sector primario -nomeadamente á pesca e conservas- e que os enclaves industriais máis asentados, por exemplo a tabaqueira e parte da construción naval, son estatais (2). As mudanzas nas mentalidades, nas formas cotiáns e nos modos -políticos e estéticos- de se manifestar a Modernidade onde o mundo se chamaba Galiza teñen como textura complexísima, na fin do capitalismo liberal, esta trama económica e social. O asociacionismo sindical, ou o Nacionalismo como marco de contestación collen pulo a partir da, así chamada, guerra do catorce á par, por unha banda, da notación de intelligentzia (os e as intelectuais) como intervención no espazo público e, pola outra, da urbe como novo escenario. Era o cimo natural dun proceso que desde a metade do XIX pensa a entrada na nova cultura produtiva sen ter que tronzar as relacións co agro -maioritario na demografía e ben estruturado no seu modo de vida-, mentres se van esfarelando a nivel simbólico e operativo a monarquía e o sistema de quendas do lobby liberalconservador. E como marca indiscutida de Modernidade, a preocupación polo papel dos Medios de Comunicación. Tal e como continúa a acontecer, tamén naquela altura tócalles ás asociacións cívicas e culturais organizar mostras, escribir e ensaiar pezas teatrais, traernos o cinema sonoro e dinamizar emisións radiofónicas como fixo a Liga Santiaguesa polo Estatuto con Radio Galicia, que saíu ao ar o 15 de xaneiro de 1933 cun poema de Fermín Bouza Brey lido por don Antonio Fraguas desde os estudos sitos no número 5 da Praza da Universidade. Época na que Ánxel Fole escribe os seus poemas roxos en Yunke e en Guión; cando, en Pontecesures, as cerámicas Celta fabrican figuras que deseña o pintor Maside ou Francisco Asorey, autor dun Castelao; cando Bonome fai a talla do músico Quiroga e A Nai de Eiroa preside, no salón do artesoado, os fondos con máis de cincuenta obras da colección do Seminario de Estudos Galegos, SEG, un patrimonio que será incautado en 1936, cando se produce esa fenda que representamos, precisamente, neste feito. Pasados uns poucos anos no canto do SEG, desde a obediencia ao Consejo Superior de Investigaciones Científicas, que rexe o bispo falanxista Eijo Garay, eríxese o chamado Instituto Padre Sarmiento obxecto, aínda, de múltiplas reclamacións, a derradeira desde o editorial de A Trabe de Ouro que fai memoria sobre o grupo de activistas que fronte dunha Universidade desgaleguizada e co apoio da Xeración Nós dedícanse «ao estudo metódico de Galicia multidisciplinarmente desde diversas ciencias humanas e sociais» (3). Polifónica e nómade, a Xeración que chega até o 36 métese por entre a historia terreal e por entre os Medios de Comunicación para lle dar continuidade, cos materiais a bordo e coa procura doutros máis afíns, á Nación. Fai política, fai xornalismo, fai axitación cultural, déixanos un ronsel de realizacións. Neste período a prensa, como sector, aplica fórmulas novas, estabelece convencións, desenvolve os xéneros complexos -a reportaxe- e singulariza o artigo de opinión. De xeito sobranceiro afírmase unha categoría, o Público, non como unha abstracción, esa entidade que é depositaria da soberanía, senón como realidade plural e dialéctica, mudábel, que adquire a categoría de receptor colectivo, de comunidade de lectoras, e pasa axiña a ser considerada parte dun sistema no que se manifestan as relacións sociais de comunicación. O caso dun medio que se quere "organizador" Desde o 14 de novembro de 1916 o galeguismo organizado edita A Nosa Terra, ANT, que se presenta e se diferenza do resto das publicacións polo lema «Idearium da Hirmandade da Fala en Galicia e nas colonias galegas de América e Portugal». Desde o 15 de abril do 1932 anúnciase como portavoz do Partido Galeguista. Podemos ou non constatar determinados sinais que permitan seguir as pegadas de determinados momentos de conquista no xeito de pensar identidade e máis cidadanía como resultado dun operador que é ANT? Nin as funcións cambiantes que moitos dos seus responsábeis van desenvolvendo segundo o lugar de edición e, sobremaneira, debido á represión -censura, na época de Primo de Rivera, suspensión cara a fin do bienio negro, en 1934- nin as variacións de periodicidade ou de tamaño son variábeis independentes. Todo en ANT é un indicador das dificultades que van sorteando os galeguistas ao longo de vinte anos e até a sublevación militar. O soporte efectivo de ANT fórono os seus subscritores -á volta dun milleiro-, o seu elemento de distinción dábanllo os colaboradores e colaboradoras, a súa posíbel incidencia nun público-modelo ou a súa carta de presentación prestábanlla os anunciantes que conaban na súa liña editorial e na empatía na que baseaba a relación co lector. Se nalgún país é paradigmática a interrelación de Prensa e mais Nación como un proceso activo é na Galiza Como xa é ben coñecido, ANT vaise dirixir a certa pequena burguesía ilustrada que podemos identificar coas profesións liberais (avogados, médicos…), co corpo de ensinantes que fan de mediadores con públicos máis amplos polo seu papel divulgador, e tamén a unha pretendida burguesía autóctona, un lector-tipo que é quen de entender e de incorporar aos seus intereses o programa reformador do primeiro nacionalismo. Representa, pois, ANT o escaparate máis acaído para o programa de intervención que o galeguismo quere facer coñecer, o espazo de debate que cómpre, para alén de facer do boletín un instrumento organizador (véxanse seccións como Novas da Causa), coa intención de liderar un bloque social que integren por unha banda o campesiñado ao pé de profesionais e intelectuais e, pola outra, sectores industriais e de servizos que estean na periferia das clases hexemónicas a nivel estatal. A maior abondamento, o galeguismo expresa o desexo de anchear o sistema galego de medios a un diario informativo que responda á tipoloxía da prensa de masas -o exemplo será o xornal Galicia, desaparecido so a ditadura de Primo de Rivera-, e téntao no albor da República, no intre en que os mecanismos do discurso xornalístico actívanse ao límite para a institucionalización da Nación coa comunicación como un dos activos estruturais. E anque ficou no borroso territorio do desexo, a opinión a favor dunha empresa que veña a editar un diario en galego que sae publicado no nadal do 1930 e que dera a coñecer o historiador Xavier Castro, comentábase deste xeito: contando coa mellor información, coas mellores plumas da terra e os mellores colaboradores de fóra traducidos, (o xornal) trunfaría e a pouco tempo faría avanzar dun xeito enorme a idea do galeguismo. Acalado en xullo do 1936, ANT coñecerá unha etapa americana, editado polo exilio nos anos cincuenta en Bos Aires, e rexorde en 1977, na chamada Primeira Transición. Correspondeunos, naquel tempo, crear o proxecto e ser, por tres anos, a súa primeira directora. No seu número cero, ANT presentábase como un periódico semanal para informar, dicir a súa opinión, dar a palabra a grupos sociais invisíbeis e a determinados feitos silenciados ou escamoteados. Pola primeira vez na cultura mediática da Galiza íase publicar unha cabeceira informativa de liña editorial nacionalista. A interpretación e a escolla do real trataríanse como información e desde todas as posibilidades dos xéneros xornalísticos: entrevista, reportaxe, crónica política… e con todo tipo de materiais: foto, ilustracións, irrupción da tira coa sección 'Os pés' de Xaquín Marín… E como síntoma daquel tempo, ANT destacou pola independencia total das fontes oficiais e pola fiabilidade da fonte directa; polo xornalismo cunha clase social ao fondo, antimonopolista e anticaciquil, para alén do modo de entender a información como necesidade cultural, política e cidadá que pasaba polo unilingüismo e por recoller os sinais do que ficara en bango desde 1936. Tal e como arestora recollemos aquel proxecto antigo dun diario galego. 1. Díaz-Polanco, Héctor, Tesis sobre diversidad, identidad y globalización, conferencia pronunciada o 28 xuño de 2007 na sede do Consello da Cultura Galega, Santiago de Compostela-Galiza 2. Pereiro, Dionisio (Coor.): O movemento obreiro en Galicia (1900- 1936), A Nosa Terra Ed, Vigo, 1995. 3. Cfr. «Política cultural» en A Trabe de Ouro, nº 74, tomo II, ano XIX, 2008, abril/maio/xuño. [Este artigo foi publicado no monográfico especial sobre medios de comunicación editado por Sermos Galiza S.A. con motivo do 17 de maio baixo o título "A necesidade de O Diario Galego]


Summary: Xa están en Carballo os nove artistas que intervirán desde hoxe noutros tantos puntos estratéxicos do seu rueiro.

Hoxe segunda feira comeza o Rexenera Fest 2017, o Festival Internacional de Arte Pública de Carballo que está a facer da vila bergantiñá un lugar non só máis fermoso senón tamén máis humano e habitable. E comeza tamén a primeira das master class deste ano, "Stencil aplicado ao mural: Aprendizaxe da técnica do stencil", que impartirá no Forum Carballo Andrea Michaelsson, alias BToy, artista urbana de Barcelona recoñecida internacionalmente. O outro relatorio será a conta do artista vigués Powone, un dos pioneiros do graffiti en Galiza, que disertará sobre a técnica do aerosol titulada "Da foto ao muro". Os nove artistas que están a intervir nas rúas da vila son os galegos Sekone (Galiza), que está a pintar na rúa Avenida de Fisterra; Yoseba MP (afincado en Compostela), na rúa Vila de Negreira; Isaac Cordal co seu proxecto Eclipses de Cemento e Iria Fafián. Desde Cataluña chegan Cinta Vidal, na rúa Vázquez Parga, e Saturno, que pintará nas paredes do edificio do Fórum. Desde Italia chega Jorit e desde América Latina farán o propio a arxentino-lusa Animalitoland e o mexicano Curiot. Os e as artistas convidadas tamén ofrecerán o 3 de xuño microrrelatorios nos que contarán a súa experiencia persoal. E, pola noite, haberá unha festa-concerto na Praza do Concello coas actuacións en directo das bandas 2Pasos + Tomas Dylan, Alto Asalto e Igmig.


Summary: 7 millóns de persoas en risco de fame por mor do conflito entre Tigrai e Etiopía. Malia ser derrotadas nos primeiros meses da guerra, as forzas tigriñas foron quen de recuperar o control da rexión e avanzan cara a Adís Abeba.

Hai un ano, o presidente de Etiopía Abiy Ahmed ordenou lanzar unha ofensiva militar en contra da rexión de Tigrai, a máis setentrional do Estado, gobernada pola Fronte Popular para a Liberación de Tigrai (TPLF), despois do ataque a unha base militar que Abiy atribúe ás forzas tigriñas, que negan a autoría do asalto. A pesar de que o rápido progreso das tropas etíopes as levou a tomar Mekelle -capital da rexión- o 28 de novembro de 2020, en colaboración co Exército de Eritrea, as renomeadas Forzas de Defensa de Tigrai (TDF), nas que se incluíu o TPLF, recuperaron a finais de xuño o control da capital e despois de reconquistar a meirande parte do seu territorio avanzan en dirección a Adís Abeba. A toma o sábado e domingo de Dessie e Kombolcha, que suman 400.000 habitantes, deixa as forzas tigriñas a 365 quilómetros da capital etíope, após introducirse máis de 150 km na veciña rexión de Amhara, como resultado do acordo anunciado a segunda feira co Exército de Liberación Oromo (OLA), tamén enfrontado co Goberno central. O OLA fíxose o domingo con Kemise, unha vila a 325 km de Adís Abeba. O voceiro do Executivo tigriño, Getachew Reda, afirmou a medios internacionais que "se o Goberno cae, definitivamente teremos un arranxo interno", ao tempo que facía un chamamento a un diálogo nacional, que, sostivo, Abiy nega, asegurando que terá que responder diante da Xustiza cando remate o conflito. A perda de terreo das forzas gobernamentais de Etiopía foi respondida con bombardeos a obxectivos civís. Poucos días antes de perder Mekelle, arredor de 60 persoas morreron no ataque aéreo contra un mercado de Togoga, que posteriormente se estenderon por Mekelle, onde o mes pasado foron atacados o mercado e un hotel onde se aloxaba persoal de axencias humanitarias, relata o TDF. Pola súa banda, o gabinete de Abiy transmitiu a EPA, a axencia estatal etíope, que os bombardeos ían dirixidos a instalacións de comunicación e armas do TPLF en Mekelle. Porén, a ONU denunciou a morte de tres crianzas. Declaración de emerxencia A sucesión de vitorias no eido militar do TDF fixeron saltar todas as alarmas no Goberno federal, que declarou a terza feira o estado de emerxencia durante seis meses acompañado dunha solicitude á poboación civil para tomar as armas. Nunha mensaxe pública, o presidente Abiy urxiu a cidadanía a pór "temporalmente os seus asuntos cotiáns en espera, unirse e organizarse para pór todas as armas e os recursos ao servizo da guerra contra o TPLF". A nivel internacional, a ONU rexeitou a declaración de emerxencia. "Está en xogo a estabilidade de Etiopía e da rexión", salientou Stephane Dujarric, voceiro da Secretaría Xeral. Nese sentido, o Alto representante para a Política Exterior da Unión Europea, Josep Borrell, advertiu que a "mobilización masiva do Goberno só arrastrará o país a unha maior guerra civil e desintegración", mentres que os Estados Unidos eliminaron o acceso sen aranceis de Etiopía a este mercado. "Extremadamente terríbel", así cualifica a situación Patrick Youssef, director rexional da Cruz Vermella en África. En declaracións a Al Jazzera, criticou o bloqueo das comunicacións, co que as "condicións humanitarias se agravan aínda máis". A ONU denuncia crimes de guerra de ambas as partes "O conflito en Tigrai estivo marcado pola brutalidade extrema", asegurou a Alta comisionada da ONU para os Dereitos Humanos, Michelle Bachelet, na presentación dun informe da institución, que alerta do risco de fame que padecen 7 millóns de persoas pola guerra. No documento, que estuda o acontecido até o 28 de xuño, cando comezou un alto o fogo que non tardou moito en saltar polos aires, recóllense "violacións e abusos".


Summary: Un roteiro panorámico, de contrastes entre zonas abrigadas e tranquilas e zonas de mar aberto, de areais recollidos onde o mar chega manso, e cantís expostos nos que as ondas baten constantemente, praias urbanas e praias que aínda conservan parte da súa natureza, e rochedos verticais.

O litoral de Sanxenxo é abondo longo e variado como para poder facer por el varias camiñadas de interese diverso, maiormente panorámico, paisaxístico e ambiental. Aínda que a maior parte se asenta na banda norte da ría de Pontevedra, tamén ten unha parte enfrontada ao mar aberto, entre a Punta Faxilda e a praia da Lanzada, e outra, no seo do Umia, na ría de Arousa. Paraxe: Ría de Pontevedra / Concello: Sanxenxo / Percorrido: 13 km (ida e volta) / Dificultade: Baixa Nesta ocasión, propoñemos percorrer un tramo desde a vila cara á boca da ría. Un roteiro panorámico, de contrastes entre zonas abrigadas e tranquilas e zonas de mar aberto, de areais recollidos onde o mar chega manso, e cantís expostos nos que as ondas baten constantemente, praias urbanas e praias que aínda conservan parte da súa natureza, e rochedos verticais nos que chaman a atención as formas das rochas e a súa estrutura; mais tamén con espazos polos que non é posíbel pasar porque o impiden as formas do relevo e os peches das propiedades particulares. Comezamos no porto de Sanxenxo para percorrermos logo o paseo de Silgar e achegarnos á punta Vicaño, que, aínda que está ocupada en parte por propiedades privadas, acolle un parque e un miradoiro sobre a contorna -Sanxenxo, Portonovo e as localidades do Morrazo que se atopan na outra banda da ría- que merece unha visita. Continuamos para baixar á praia de Baltar -que, a pesar da súa situación, aínda conserva parte do seu sistema de dunas- e percorrela mentres nos achegamos a Portonovo, asentado na punta que lle dá abrigo ao porto, o principal centro de actividade pesqueira da zona, e seguir camiño pola rúa da beira do mar até o monumento á peixeira e ir desde el á praia de Caneliñas. Desde Caneliñas non é posíbel seguir pola beira, nin tentalo, porque non hai camiño e un corte no cantil impide o paso, así que temos que seguir un percorrido labiríntico que comeza na rúa da saída do tráfico e coller o primeiro desvío á esquerda e logo o primeiro á dereita e, na saída, de novo á esquerda para seguir logo dereito até o fondo -primeiro por estrada, logo por camiño e por último por un carreiro- para chegarmos á punta Seame que remata nun illote de nome curioso e alegórico, o Papatimóns. Volvemos atrás polo mesmo camiño e, na estrada, desviámonos na primeira á esquerda para baixar á praia de Canelas. Percorremos a praia de Canelas e, na outra punta, subimos a un carreiro que vai por debaixo das casas, sinalizado con frechas azuis, o sendeiro de Canelas a Cabicastro, que preto da beira do cantil nos leva á punta, onde rematamos. A volta podémola facer polo camiño de ida, que sen os desvíos se acurta en 1,5 km, ou acurtala 2,5 km saíndo de Cabicastro á estrada principal e volvendo pola súa beira ao punto de partida.


A dereita do Estado está a empregar a crise como coartada para impulsar unha profunda reforma da administración cunha dobre intencionalidade: refinanciar a banca e introducir a iniciativa privada en espazos até agora vedados para esta. Esta vocación neoliberal, permeable e transversal nas estruturas do estado de benestar mostra unha especial querenza curiosamente polos espazos onde existía unha maior cota de liberdade na toma de decisións, a administración local, a pesar do ínfimo peso destas no conxunto da débeda pública. Agora que os nosos desgobernantes avalan un sistema financeiro en caída libre cos cartos de todos e todas e os dereitos da cidadanía, semella curioso que un dos principias problemas para estes estea na Administración Local. Semella claro que a necesaria reforma que algúns venden da Administración Local é máis unha coartada ideolóxica da dereita do PP ca unha necesidade urxente No segundo trimestre do 2012, a débeda pública do Estado representaba o 75,9% do PIB (804.388 mil euros). Esta porcentaxe desagrégase do seguinte xeito: o 58,3% (617.503 mil euros) está imputada á Administración Central, o 14,2% (150.577 mil euros) ás comunidades autónomas e tan só o 3,4% (36.306 mil euros) ás Corporacións locais, sendo responsable desta cantidade, con 6.479 millóns, o Concello de Madrid gobernado polos excelentes xestores da dereita durante tantos anos. Semella claro, pois, que a necesaria reforma que algúns venden da Administración Local é máis unha coartada ideolóxica da dereita do PP ca unha necesidade urxente. As medidas made in Montoro aumentan os beneficios do sector privado e refinancian a banca As medidas adoptadas made in Montoro durante o 2012 xustifican esta afirmación. A prohibición para contratar traballadores públicos nos concellos dende o ano pasado obriga a estes a externalizar calquera servizo de nova creación dende entón (aumentando os beneficios do sector privado e recortando a autonomía local). Por outra banda, o plan de pago a provedores, vendido como o maná para solucionar os problemas de liquidez da Administración Local, non deixou de ser unha maneira de refinanciar a banca dende o momento no que os xuros fixados a pagar polo préstamo acadaron cifras próximas ao 6% . A información que nos chega, aínda non pechada, da suposta reforma da Administración Local que están a pactar os dous partidos da alternancia no Estado (PP-PSOE) non semella un troco na tendencia iniciada o ano pasado. Tras a cortina de fume da regulación (necesaria) dos soldos dos representantes públicos (baixo o principio de responsabilidade con vencellos no soldo), agóchanse medidas que minoran a cooperación municipal (desaparición das mancomunidades), aumentan a opacidade da xestión do público e limitan a participación democrática (potenciando o rol das deputacións na fiscalización dos concellos de menos de 20.000 habitantes). Nun momento no que semellaba existir un amplo consenso sobre o anacronismo do papel que xogan os entes provinciais, que lembremos non pasan polas urnas e fan unha xestión discrecional dos fondos, o pinchacarneiro da posible reforma tan só se pode explicar na necesidade de aumentar o dióxido de carbono nos espazos onde aínda respirábamos osíxeno. A visión dos califatos potenciada (con Baltar, Calvo, Louzán ou Besteiro) semella un esperpento de difícil explicación democrática e racional A visión dos califatos potenciada (con Baltar, Calvo, Louzán ou Besteiro), previo exame ás administracións locais de menos de 20.000 habitantes na prestación de servizos, semella un esperpento de difícil explicación democrática e racional, orientada a introducir xestión do privado nos servizos que se digan deficientes. Neste contexto, semella canto menos curiosa ou sorprendente a posición negociadora do PSOE, sobre todo despois de facer da desaparición das deputacións un compromiso nas últimas citas electorais. A Pasokización deste partido comeza a semellar un proceso irreversible. A Pasokización do PSOE comeza a parecer un proceso irreversible Nada se fala na reforma das necesidades de financiamento na Administración Local do noso país con base no envellecemento e a dispersión poboacional, da importancia de introducir mecanismos de democracia participativa regulados na toma de decisión, da necesidade de blindar a prestación de servizos básicos ameazados pola coartada da crise e o incumprimento sistemático da administración estatal e nacional. Nada se fala diso porque non interesa mellorar e optimizar a xestión dos concellos. A cuestión que está en xogo é facer dos entes locais chibos expiatorios. A cuestión que está en xogo é introducir, coa coartada da crise, o cabalo de Troia do neoliberalismo de catecismo nos concellos.


Summary: Denuncian a precariedade d@s traballador@s e que a TVG non está a executar o orzamento total destinado a dobraxe.

"Sen dobraxe... non falan galego". Eis o lema das reivindicacións que levan consigo @s profesionais da dobraxe. "Máis de 200 familias", entre actrices, actores, persoal de dirección, administración e ligüistas, sinala Andrés Bellas. O sector atópase nunha "situación crítica" e por iso decidiron concentrarse ás portas do Parlamento de Galiza esta segunda feira (19 de outubro). Entre as súas denuncias atópase o incumprimento da TVG, que apenas executa o 35% do seu orzamento en dobraxe, mais tamén a precariedade que atinxe @s profesionais rexid@s por "contratos verbais diarios" que @s levan a cotizar "só os días que traballamos" ou directamente en réxime de autónomos. Aliás, explican, das 7 empresas que son provedoras de dobraxe á canle pública, unha delas atópase "en liquidación" o que pon en risco o futuro de "máis de 200 familias". A TVG apenas executa o 35% do orzamento proxectado para dobraxe Entre despedimentos o Expedientes de Regulación de Emprego (ERE) o sector, advirten, atópase nun "punto de non retorno" e camiña cara á "desaparición", sinala Bellas, polo que exixen "solucións". Neste senso, lembraron ás portas do Pazo do Hórreo a importancia que a propia RAG lle outorga a esta disciplina polo seu valor estratéxico para a visibilidade do idioma mais tamén a obriga legal da Compañía de Radio-Televisión de Galiza que estabelece a Lei 9/1984 atribuíndolle, no seu primeiro punto, "a misión de servizo público consistente na promoción, difusión e impulso da lingua galega, así como a atención á máis ampla audiencia, ofrecendo calidade e a máxima continuidade e cobertura xeográfica, social e cultural, propiciando o acceso aos distintos xéneros de programacións e aos eventos institucionais, sociais, culturais e deportivos, dirixíndose a todos os segmentos de público, idades e grupos sociais, e favorecendo activamente a difusión cultural, intelectual e artística e dos coñecementos cívicos, económicos, sociais, científicos e técnicos mediante toda clase de emisións en lingua galega realizadas por dita Compañía a través das sociedades Radiotelevisión de Galicia, S.A. e Televisión de Galicia, S.A., así como de calquera outra que poida crear no futuro".


Summary: Montse Dopico entrevista o profesor profesor José Mª Durán Medraño, gañador do premio Ramón Piñeiro 2013 con Da natureza de escritores, artistas e vermes. Ensaio sobre o pracer do traballo nun diálogo con Karl Marx

"Cando os seres humanos viran o simple resultado de relacións económicas sobre as que non teñen ningún control, senón que máis ben son controlados por elas, non podemos considerar o resultado das súas actividades como realización da súa natureza. O traballo vira pois un medio de represión". Con palabras coma estas comeza Da natureza de escritores, artistas e vermes. Ensaio sobre o pracer do traballo nun diálogo con Karl Marx, o libro co que o profesor José Mª Durán Medraño gañou o premio Ramón Piñeiro 2013. Unha reflexión sobre a emancipación do traballo das condicións de explotación ás que o somete o sistema capitalista de produción. O autor respondeu as nosas preguntas por correo electrónico desde Berlín, onde vive. "Estamos en guerra, dunha clase contra outra e dun home contra outro, e todo o noso tempo é consumido nisto", di William Morris nunha cita del que recolles no teu libro. Unha guerra de opresión, na que se chama ao sacrificio dunha maioría mentres se recortan servizos básicos. Foi, en parte, a consciencia disto o que te levou a escribir este libro? Quizais si, non estou certo. En calquera caso, o que William Morris expresa é a conciencia da loita de clases; e para min a loita de clases é a descrición dun feito social real que ten unha transcendencia que vai para alén da situación concreta da crise económica hoxe. Durante os anos do estado de benestar parecía xa non haber razóns para falar de loita de clases. A verborrea posmoderna asociada ao neoliberalismo e aos valedores da sociedade posindustrial conseguiu dalgunha maneira tirar do discurso social o concepto de clase. Clase pasou a ser algo que pertencía ao pasado, unha andrómena do Marx que xa non facía sentido nas sociedades contemporáneas máis avanzadas. "Durante os anos do estado de benestar parecía xa non haber razóns para falar de loita de clases" Con todo, o certo é que nos momentos de crise económica, cando as desigualdades sociais se acentúan, a conciencia de clase regresa do desterro ao que a destinaran os apoloxistas do capitalismo. As clases medias, que normalmente gostan de se considerar como un elemento de estabilidade social, ao perder poder adquisitivo son empurradas ás marxes da pirámide social xunto ao proletariado e os excluídos de súpeto descobren que a sociedade está de feito dividida en clases. É o que está a acontecer agora. Estamos a ver como no vocabulario político, económico e social o concepto de clase volve a ser relevante. A cuestión no que concirne á cita de Morris é que a conciencia de que a sociedade está dividida en clases, que no caso da cita de Morris describe unha realidade social que tamén é a nosa hoxe, comporta o recoñecemento de que esta división supón unha guerra; a loita de clases é unha guerra entre clases. E sabemos que nas guerras non hai amigos. Esta non é unha situación que a un lle toca escoller, como se en lugar da guerra fose posíbel declarar a paz entre clases sen mudar as condicións que levan á división social entre clases. Temos que ser conscientes de que a guerra é intrínseca ao sistema económico capitalista: guerra contra o ser humano, guerra contra a natureza. O lucro é sustentado nun aniquilamento sistemático do ser e da terra. Este aniquilamento é continuo, aínda que se expresa nos momentos de crise económica cunha maior violencia. A miseria á que é conducida boa parte da poboación europea grazas ás políticas da Unión Europea non é máis que o rearme do capital fronte a crise. Así a todo, esta miseria non é nada comparada co brutal imperialismo do capital europeo fóra das nosas fronteiras. "As clases medias ao perder poder adquisitivo son empurradas ás marxes da pirámide social xunto ao proletariado e os excluídos de súpeto descobren que a sociedade está de feito dividida en clases" O libro defende a utopía no sentido de Ernst Bloch: potencialidade aínda non realizada. Citas, despois, o "comunismo espontáneo" vivido en Galicia durante a marea negra do Prestige: a sociedade organízase e suplanta un Estado ausente. Que outros sinais pode haber na actualidade de que o "xiro brusco" podería estar perto? Non me teño posto a analizar cales son eses sinais hoxe que poden estar anunciando unha fin do sistema capitalista. Non son optimista ao respecto. Dunha parte, toda crise económica, e pensemos que toda crise económica é en si mesma unha crise política e social, é un elemento preocupante, desestabilizador no capitalismo, precisamente porque acentúa a división social de clases que leva a unha maior conciencia de clase. A conciencia de clase é aquel elemento necesario da ideoloxía de clase como primeiro paso no camiño cara unha superación da sociedade de clases. E esta superación comporta unha transformación radical (de raíz) dos condicionamentos sociais aos que estamos suxeitos. Pero esta transformación radical que fai parte da loita de clases enfróntase ao continuo rearme do capital expresado ideoloxicamente nunha chamada ao sacrificio da poboación, á que facías referencia antes; chamadas tamén á paz e harmonía social. A harmonía social é o canto de serea co que o capital (e os seus asalariados na política) aspira a desarmar o movemento de clase anticapitalista. "Temos que ser conscientes de que a guerra é intrínseca ao sistema económico capitalista: guerra contra o ser humano, guerra contra a natureza. O lucro é sustentado nun aniquilamento sistemático do ser e da terra" Doutra parte, con ese "comunismo espontáneo" ao que fago referencia, apoiándome en David Graeber, quixen sinalar que en momentos extremos como foi a marea negra do Prestige o que sae a relucir como a relación máis necesaria entre os seres humanos é o comunismo. Porque o comunismo é o estado natural social do ser humano, baseado na reciprocidade e na solidariedade. É o capitalismo o que está nunha guerra permanente. O comunismo xorde sempre, e mesmamente cando o capitalismo falir. É a única solución real. A cuestión agora é se queremos aprender das experiencias de comunismo, tirar as leccións necesarias delas e continuar avanzando polo mesmo camiño. Non é un camiño doado, pero son tantas as experiencias que o único que fai falla é articula-las nun movemento único e global, para o cal a cuestión non é a de reformar o sistema capitalista para face-lo, se é posíbel, máis humano, senón a de bota-lo ao lixo da historia. O ensaio trata, en definitiva, de emancipar o traballo. Marx imaxinara xa un sistema poscapitalista, con traballadores libres asociados. Mais, na túa proposta, vaise máis alá de Marx e da súa teoría do valor de cambio. Por que? Coa emancipación do traballo non se trata de que o ser humano se emancipe do traballo en si (como na famosa tese da fin do traballo), senón de emancipar o traballo das condicións ás que está suxeito no sistema capitalista de produción, é dicir, emancipa-lo da relación social que está presuposta na noción de capital que, como sabemos, comporta a produción de plusvalía, o lucro dos menos grazas ao traballo da maioría; isto é, o empobrecemento absoluto da poboación traballadora. Unha sociedade sustentada en traballadores libres asociados, é dicir, fundamentada no principio da solidariedade non significa ir 'máis alá de Marx', senón camiñar con Marx. O valor de cambio é o resultado da relación social de explotación tal e como se expresa nos intercambios mercantís. A produción, así como a relación de intercambio social, é libre cando se libera da relación social de explotación capitalista. Unha sociedade de traballadores libres asociados non quere dicir outra cousa. Como se articula esta sociedade é xa un tema máis complexo. Mais a cuestión fundamental é construíla, non anticipala teoricamente. O traballo así liberado sería, segundo Morris, arte ou expresión do pracer do traballo. Traballo que non responde á coacción, á necesidade. Entón, non habería diferencia entre o traballo e o lecer como espazo de liberdade. Nin arte e cultura serían unha esfera situada fóra do sistema produtivo. Como achegarnos a iso, partindo da actual degradación absoluta das condicións laborais nun marco capitalista? Para min é unha cuestión relativamente simple. O lecer é nas nosas sociedades o espazo que comeza cando o traballo remata. Con todo, ámbolos dous son espazos estruturados economicamente: o do traballo como creación de capital, o do lecer como consumo. O economista polonés Kalecki xa se refería a que o crecemento económico está sustentado en parte en que os traballadores gastan o que gañan; o que significa, doutra parte, que os capitalistas gañan o que teñen gastado. Calquera actividade produtiva pode estar situada hoxe nalgún destes dous espazos. Plantar rosas no meu xardín pode ser unha actividade de lecer ou converterse no meu traballo no sentido como entendemos hoxe traballar. A actividade en si mesma non muda, o que ten mudado é a relación social na que se insire a actividade. E o mesmo acontece se experimento con software, constrúo armas nucleares ou pinto mariñas con acuarelas. O capitalismo ten moi clara a división: o traballo ou ben é produtivo (isto é, creador de valor ou plusvalía) ou non é produtivo, que é o traballo que non comporta relación de capital ningunha. "O lecer é nas nosas sociedades o espazo que comeza cando o traballo remata. Con todo, ámbolos dous son espazos estruturados economicamente: o do traballo como creación de capital, o do lecer como consumo" Calquera actividade humana que poidamos entender como traballo, nun sentido amplo e flexíbel, sexa ou non socialmente necesario (poderiamos estar de acordo, por exemplo, que os médicos son socialmente máis necesarios que os pintores, mais non ten porque ser así se mudamos o concepto de paciente e o fundamento social da doenza), é considerada traballo se produce plusvalía (traballo profesional) ou hobby ou pasatempo (a esfera do lecer) cando non a produce. Son consciente de que esta distinción así expresada é simple demais se queremos mostrar a complexidade do traballo nas sociedades contemporáneas. Pero o que quero resaltar agora é que no traballo liberado da relación social de capital esta distinción xa non fai sentido. Para Morris o traballo liberado da relación social de explotación muda dunha maneira tan radical a súa forma que vira pracer. Con outras palabras, o traballo liberado 'libera' o pracer que está na base da realización de calquera actividade. E aquí faise pertinente a crítica de Marcuse a un sistema que reprime este pracer ou, no dicir do propio Marcuse, que reprime o instinto do eros. De aquí tira Morris a seguinte conclusión: o traballo que vira pracer ten que ser necesariamente belo. Pero Morris non é o primeiro en sinalar isto; é ademais unha relación ética que mesmo encontramos en Platón: o belo é bo, e se non é bo non pode ser belo ou se non é belo non pode ser bo. Agora ben, como é que entendemos o pracer no traballo desde un punto de vista social, quere dicir, non como experiencia subxectiva no traballo? Podemos pensar que o grao de satisfacción dos traballadores de Apple na súa oficina central en Cupertino é bastante grande. Sen embargo, o grao de satisfacción dun obreiro chinés ensamblando partes dun computador Apple é máis ben baixo. E, con todo, cada un destes traballadores está suxeito á mesma relación social básica de capital. A satisfacción do traballador en Cupertino, como a do usuario que tamén traballa como o estou a facer eu agora mesmo escribindo no meu MacBook, está finalmente baseada na escravitude necesaria do traballador chinés. O que quere dicir que non existe pracer real ata que todo o traballo sexa traballo libre. Non hai un ser humano libre se todos os seres humanos non son libres. E con isto xa está falado cal é a miña posición no que se refire ás experiencias cooperativas. No fondo é a mesma crítica que lle fixera Marx a Owen. As experiencias son necesarias, son fundamentais, pero non son un fin en si mesmo. Se son concibidas como un camiño para sepultar o sistema de explotación son benvidas. Se non é así, quere dicir pois que na súa función serven ideoloxicamente para crear a ilusión de que é posíbel un sistema máis humano sen ter que o transformar de raíz. Arvatov e Rodchenko imaxinaron unha cultura material proletaria na que se organiza unha relación cos obxectos diferente do consumo capitalista adormecedor dos sentidos. En que consiste esta nova relación cos obxectos, desde o punto de vista do emocional-sensíbel e da relación social? Boris Arvatov é consciente de que a relación mercantil non é simplemente unha relación que media no noso acceso aos valores de uso que precisamos: compro pan porque é unha necesidade do meu metabolismo, etc; o cal é xa unha mediación, a do mercado, bastante peculiar. Da relación mercantil derívase ao mesmo tempo unha relación xurídica co obxecto da miña compra, grazas á cal podo dicir que é 'meu'. É importante, porque cada vez que nomeo algo como 'meu' ou 'teu' estou a validar unha relación de propiedade privada coas cousas que teño adquirido na relación mercantil; unha relación de propiedade privada que ao mesmo tempo exclúe do 'meu' aos demais. De feito, o concepto burgués de subxectividade está baseado nesta relación de propiedade. O 'eu' subxectivo é para Hegel un suxeito propietario que se recoñece en oposición a todos os outros suxeitos propietarios. "O concepto burgués de subxectividade está baseado nesta relación de propiedade. O 'eu' subxectivo é para Hegel un suxeito propietario que se recoñece en oposición a todos os outros suxeitos propietarios" Que eu poida dicir que algo é 'meu' aínda que non o teña realmente comigo, é dicir, na miña posesión, é extraordinario. No fondo é reflexo das relacións de produción capitalista. O capitalista que é un non-traballador é o propietario legal dos produtos do traballo, e isto é así porque é o propietario dos medios de produción. Na relación mercantil non só adquirimos pois o acceso aos valores de uso que precisamos senón que ademais esta relación mercantil sustenta relacións de propiedade que son fundamentais na relación social e ideolóxica entre as clases. Podemos afirmar que a relación mercantil fundamenta relacións de exclusión entre os suxeitos sociais propietarios. Os produtivistas soviéticos derivan disto algo de grande importancia. Se eu che deixo acceder a algo que é 'meu', a relación fundamental que se orixina aquí non é a dunha actividade práctica co obxecto do que fago agora uso. A relación é máis ben pasiva ou contemplativa. A arte visual é un exemplo perfecto disto, e os museos de arte son o escenario adecuado desta relación pasiva e contemplativa. Pensemos que os museos foran creados para mostrar o 'gusto' socialmente adecuado das elites. Calquera relación práctica cos obxectos é ou ben negada ou ben comercializada. Na cultura material proletaria a nosa relación coas cousas é transformada. Iso é o que pensaban produtivistas como Arvatov. Cando as cousas xa non están suxeitas á relación mercantil, cando a propiedade privada das cousas deixa de existir, estas pasan dunhas mans a outras, disólvense debido ao uso continuo, son usadas para usos que ninguén tivera suposto... etc – a creatividade humana non ten límites neste sentido. As cousas viran pois un instrumento fundamental na creación da relación social, e deixan de ser un medio de exclusión. É evidente que a miña relación coas cousas, xa sexa como creador ou como usuario, muda, vira emocional. Así a todo, esta relación sensíbel anovada cos obxectos non é unha característica dos obxectos. A miña relación emocional cos obxectos ten sempre na mira a relación social, pois é na relación social que os valores de uso sociais son realizados e transformados. Digamos que a miña maior satisfacción como poeta é ver os meus poemas reescritos ata o ponto en que non recoñezo mais o que escribira. O título da obra vén da comparación entre a capacidade de traballo do escritor e a do verme de seda, como exemplos de produción non alleable, non apropiable por outros. O escritor desenvolvería o seu ser social na escritura obxectivando un produto que non é distinto de si mesmo, no canto de vender a súa forza de traballo. Podes explicar isto? Isto está en relación cun problema filosófico de raíz hegeliana que tamén está presente no Marx novo e en Lukács, e que é o da relación suxeito-obxecto. En poucas palabras, o suxeito alléase no obxecto que transforma, é dicir, obxectívase nel, e nesta relación de alleamento o suxeito realízase na súa condición máis fundamental que sería a do traballo, isto é, a da actividade práctica material. Marx falaba nos Manuscritos de 1844 que nos produtos do traballo é o traballo mesmo o que se obxectiva. A relación do suxeito creador cos produtos do traballo sería neste sentido una relación fundamental ou orixinal, que aparece en Hegel mistificada na forma do traballo espiritual que se recoñece nos seus obxectos. É claramente diferente da relación que ten o traballador asalariado cos produtos do seu traballo, unha relación na que os produtos do traballo se lle enfrontan ao traballador como algo alleo e independente. Máis que unha relación de obxectivación é unha de alienación, porque os produtos do traballo lle son expropiados. Até aquí a versión máis coñecida da relación suxeito-obxecto segundo Hegel e a interpretación materialista desta que propón o Marx novo e tamén Lukács. "Tradicionalmente o traballo da arte enténdese nos termos da obxectivación do suxeito, e non da súa alienación. No traballo da arte faríase presente a esencia da relación suxeito-obxecto" Tradicionalmente o traballo da arte enténdese nos termos da obxectivación do suxeito, e non da súa alienación. No traballo da arte faríase presente a esencia da relación suxeito-obxecto. Que no capitalismo o artista non venda a súa forza de traballo senón os produtos do seu traballo estaría a confirmar isto mesmo. Pero esta distinción non é propia do capitalismo senón que aparece xa na antigüidade. Cicerón, por exemplo, distingue entre o artista que é pagado por unha obra rematada e o traballador que se pon ao servizo por un xornal. O primeiro é digno, o segundo non. En calquera caso, esta distinción marca un xeito de entender a produción artística e, neste sentido, se lle supón ao artista unha relación fundamental ou orixinal cos produtos do seu traballo. Por iso a comparación co verme, unha comparación que aparece en Marx, no resumo do primeiro libro de O Capital, e que a primeira vista parece ben estraña. O produto do bicho-da-seda é parte consubstancial da natureza do bicho, e así aparecería tamén a relación entre o artista e a súa obra, o cal non deixa de ser un tópico perfectamente romántico. Non é agora o lugar de explicar porque penso que esta interpretación está errada, algo que non trato no meu libro. Pero o que si quixen sinalar é que esta relación fundamental ou orixinal entre o artista e os produtos do seu traballo é unha relación social, histórica e continxente; para nada ten que ver cunha constitución ontolóxica do ser á maneira de Hegel. A este respecto paréceme importante seguir reflexionando acerca da relación práctico-sensíbel cos obxectos proposta por Arvatov, pois penso que é ben diferente á ontoloxía que Lukács, por exemplo, desenvolve a partir de Hegel e Marx. Neste punto penso que o traballo do filósofo mexicano Bolívar Echeverría é de grande interese. "O produto do bicho-da-seda é parte consubstancial da natureza do bicho, e así aparecería tamén a relación entre o artista e a súa obra, o cal non deixa de ser un tópico perfectamente romántico" Dalgunha maneira, este libro amplía reflexións túas verquidas noutras obras como William Morris: Trabajo y comunismo. En que sentido? No último capítulo dedicado a Morris o libro si que amplía algunhas das reflexións que aparecen na introdución á miña edición dos escritos políticos de Morris que mencionas. Morris é normalmente considerado un socialista romántico, e na historia da arte o seu compromiso político é simplemente ignorado. E, porén, non podemos separar a súa visión da arte co seu impulso das artes artesáns ou aplicadas, consideradas na xerarquía tradicional das artes como artes menores, prácticas ou non teóricas, do seu compromiso social do lado da clase traballadora. Desde este punto de vista a concepción de Morris da arte e o traballo é ben interesante e de actualidade. O libro é parte tamén dun traballo moito máis amplo acerca da categoría marxiana do valor e a produción artística que aínda non teño finalizado. Doutra parte, estou agora traballando xunto aos artistas PSJM nunha crítica ao movemento ultra radical dos anarcocapitalistas que ampliará algunhas das reflexións verquidas aquí acerca da sociedade poscapitalista. Por último, preguntarche polo premio Ramón Piñeiro e o que supuxo para ti en canto a divulgación da túa obra en Galicia. (Porque, vivindo en Berlín, supoño que debes de publicar máis noutras linguas diferentes do galego) É claro, importantísimo! As posibilidades de publicar son ben contadas; aínda máis nunha lingua marxinada como o galego. Levo moitos anos fóra e gañar o premio Ramón Piñeiro ofreceume dalgunha maneira a posibilidade de regresar ao país.


Nos últimos anos está avanzando unha estratexia a gran escala que ten por obxectivo principal desmontar o actual Estado de benestar e apropiarse dos orzamentos dedicados aos servizos públicos. En sanidade hai unha alianza económico-política que ven desenvolvendo un labor calado pero efectivo para apropiarse do control dos centros asistenciais e dos orzamentos sanitarios das comunidades autónomas (CCAA). Nos últimos anos está avanzando unha estratexia a gran escala que ten por obxectivo principal desmontar o actual Estado de benestar e apropiarse dos orzamentos dedicados aos servizos públicos No Club Gertech (organización dedicada a divulgar ideoloxía neoliberal e a establecer estratexias privatizadoras na sanidade) participan universidades, centros de investigación, empresas de informática e tecnoloxía sanitaria, laboratorios farmacéuticos, fondos de investimento (sobre todo de EEUU e China) e grupos de comunicación; constitúen un potente lobby que pretende facerse co control do "negocio" sanitario, coa complicidade dos gobernos central e autonómicos e de certos profesionais do sector. Estas organizacións, de forma coordinada, pretenden apoderarse da información xerada polo Sistema Sanitario Público (SSP) en relación coa saúde da poboación e das persoas; controlar a planificación estratéxica (compras, procesos asistenciais, sistemas de información, etc.), a xestión dos centros sanitarios (Lei 15/97) e o funcionamento dos servizos asistenciais por medio das Áreas de Xestión Clínica (AXC); e "obrigar" ao SSP a adquirir os seus custosos produtos tecnolóxicos. O fin último é ben claro: apropiarse da maior parte dos orzamentos sanitarios (que representan o 40% do presuposto das CCAA). Misión privatizadora da Áreas de Xestión Clínica As Áreas de Xestión Clínica (AXC) teñen encomendada a misión de privatizar a xestión dos servizos asistenciais hospitalarios e de Atención Primaria (AP), modificando a súa estrutura organizativa e funcional Como parte esencial desta estratexia, as Áreas de Xestión Clínica (AXC) teñen encomendada a misión de privatizar a xestión dos servizos asistenciais hospitalarios e de Atención Primaria (AP), modificando a súa estrutura organizativa e funcional. Queren presentar as AXC como unha fórmula para integrar os servizos asistenciais e dar participación e poder de decisión aos profesionais; en realidade están destinadas a fraccionar os centros en múltiples empresas (coa finalidade de discriminar as máis rendibles para os inversores privados) e a reforzar o control da Administración a través de directores nomeados "a dedo" polas Xerencias con capacidade para contratar, incorporar novos produtos e ampliar ou restrinxir as carteiras de servizos. Para rematar, as AXC contarán con Consellos de Dirección nos que se poderán integrar representantes dos colaboradores e inversores do sector privado. En Galicia, polo momento, estas Áreas non teñen entidade xurídica propia (como contempla a proposta do Ministerio de Sanidade) o que as transformaría en auténticas empresas independentes; mais todo parece indicar que si terán orzamento propio, persoal laboral (grazas ao cambio no Estatuto Marco realizado, de maneira tramposa, no verán de 2013), que percibirán incentivos económicos vinculados ao aforro, e gozarán de autonomía e capacidade para vender os seus produtos a outros servizos ou centros, creando un auténtico mercado sanitario interno. Actuación complementaria Este lobby está conseguindo a colaboración entusiasta dos gobernos do PP nunha serie de medidas encamiñadas a avanzar na privatización Paralela e complementariamente, este lobby está conseguindo a colaboración entusiasta dos gobernos do PP nunha serie de medidas encamiñadas a avanzar na privatización: cambiar a estratexia de atención a enfermos crónicos, orientándoa á utilización de aparellos tecnolóxicos instalados nos fogares (en lugar de coidados por persoal especializado); privatizar o sistema de información do SSP para poñelo ao servizo das multinacionais sanitarias (historia clínica electrónica, redes informáticas, sistemas de información e citas aos pacientes, Call Center etc.); ceder ao sector privado o control dos programas e actividades de investigación financiadas con fondos do SSP; apoiar a implantación e difusión das innovacións tecnolóxicas (fronte á promoción e prevención a cargo da AP); e ceder a empresas de consultoría e multinacionais sanitarias a formación do persoal sanitario. Todo iso sen renunciar aos copagamentos impostos, á colaboración público privada da construción e xestión dos novos centros (PFI), á privatización dos servizos (que chaman externalizacións), nin ao incremento dos concertos co sector privado. Grupos profesionais que colaboran activamente nesta estratexia O potente lobby privatizador conta coa colaboración activa de grupos profesionais que están sendo cómplices neste continuado e grave ataque contra o SSP a cambio de prebendas menores O potente lobby privatizador conta coa colaboración activa de grupos profesionais que están sendo cómplices neste continuado e grave ataque contra o SSP a cambio de prebendas menores, de manter os seus privilexios persoais e corporativos e da posible obtención de beneficios no futuro. Tamén pode haber profesionais que teñan conflitos de interese coa industria tecnolóxica, coas empresas farmacéuticas e cos fondos de investimento. A súa posición non está condicionada polo beneficio xeral da poboación senón por intereses particulares ou empresariais. Algúns grupos, con escasa representatividade no sector sanitario pero marcada tendencia progubernamental, están apoiando a implantación destas políticas: FACME (Federación de Asociacións Científico Médicas); SEDISA (Sociedade Española de Directivos da Saúde, integrada por directivos de centros sanitarios públicos e privados); FPME (Foro da Profesión Médica, integrado por organizacións como a OMC -Organización Médica Colexial-, a CESM-Estatal -Confederación Española de Sindicatos Médicos-, a Conferencia de Decanos de Medicina etc.). Nos foros e nos documentos publicados por estas organizacións defenden abertamente as medidas que reclama o lobby privatizador e que o goberno decreta con dilixencia. Son os cómplices necesarios para que se apliquen con tanta rapidez estas medidas que pretenden: impoñer ás AXC, transformar os hospitais en empresas autónomas, laboralizar aos sanitarios, desenvolver a I+D+I financiada con diñeiro público pero baixo control do sector privado, incrementar as externalizacións de servizos, xeneralizar as novas formas de xestión (Lei 15/97), promover a gobernanza dos centros por "expertos" sen participación profesional, favorecer a libre elección de centro para potenciar o mercado sanitario interno e mesmo introducir tickets moderadores para limitar o acceso dos pacientes aos servizos. Todas estas actuacións, e outras que non se enuncian, aplícaas o Goberno, de maneira silenciosa e clandestina, provocando un desgarro definitivo no SSP que tivemos ata agora. Todas estas medidas, tan negativas para a poboación e os profesionais, son aplicadas coa complicidade das organizacións citadas, que non son representativas do sector pero figuran como asinantes dun "Pacto Estatal pola Sanidade" que pretende da luz verde a esta estratexia de demolición. Tamén favorecen o uso intensivo de tecnoloxías –responsables do incremento do gasto sanitario irracional- que poden provocar iatroxenia e potenciar as desigualdades en saúde Estas medidas supoñen un cambio solapado, pero moi profundo, do actual modelo sanitario establecido pola Lei Xeral de Sanidade de 1986 (universal, equitativo, accesible e redistributivo, baseado na promoción da saúde e na AP). Perpetúan o modelo hospitalocéntrico en detrimento da AP e da atención á dependencia. Tamén favorecen o uso intensivo de tecnoloxías –responsables do incremento do gasto sanitario irracional- que poden provocar iatroxenia e potenciar as desigualdades en saúde. Por unha alianza social e profesional É urxente consolidar unha gran alianza social e profesional en defensa do SSP fronte a este lobby privatizador É urxente consolidar unha gran alianza social e profesional en defensa do SSP fronte a este lobby privatizador, que conta coa colaboración cómplice dun pequeno pero influinte grupo de profesionais, que pretenden apoderarse do orzamento sanitario por medio de diferentes tácticas. O sector sanitario ten que facer visible o seu rexeitamento desta estratexia que pon en risco o propio SSP, o dereito á asistencia sanitaria da poboación e a protección dunhas condicións de traballo dignas para os traballadores sanitarios. Asinan: Manuel Martín García. Presidente da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública (FADSP). Pablo Vaamonde García. Médico de Familia. Exdirector xeral de Asistencia Sanitaria do Sergas.


Summary: A exclusión da frota pesqueira galega de augas mauritanas levaría moitos buques directamente ao despezamento. O BNG propón unha ofensiva política e social a prol dos pesqueiros da Galiza.

O deputado nacionalista, Bieito Lobeira, anunciou esta segunda en rolda de prensa, que o grupo parlamentar do BNG "emprenderá unha ofensiva política e social para defender a frota galega en Mauritania". O acordo político adoptado pola UE vén de substituír o pacto de 2006 en materia pesqueira e supón a expulsión dos 24 cefalopodeiros galegos que faenan en augas mauritanas. O texto introduce cláusulas que eliminan progresivamente a frota galega do mar deste territorio, que serán progresivamente substituídas por buques doutros territorios. Segundo Lobeira, a devandita decisión "implicará máis desemprego, menos capacidade produtiva e máis miseria" para un dos sectores produtivos galegos. O deputado do BNG, acusou o goberno español e a Xunta de Galiza de "se amosaren insubmisos" perante a UE, ao impedir que o acordo de 2006 se mantivese --malia que este xa fixase unha importante redución no número de buques autorizados--. Neste sentido, cualificou a negociación desenvolvida polas autoridades galegas, europeas e españolas, de "fraudulenta", pois o proceso de negociación partía da exclusión dos cefalopodeiros. Segundo Bieito Lobeira, "para a Xunta de Galiza a frota galega non existe". O nacionalista emprazou o presidente galego a rexeitar o novo acordo con Mauritania e a exixir un novo proceso de negociación en que se reflictan os intereses da frota galega. No entanto, puntualizou Lobeira, "non temos moita confianza en que o faga", pois dixo, Núñez Feijóo "é un presidente cobarde e preguiceiro". Pola súa banda o PSdeG, a través da deputada Carme Gallego, considerou unha "mala noticia" o acordo adoptado no seo da UE e exixiu explicacións ao goberno galego. O voceiro do Partido Popular, Pedro Puy, defendeu a conselleira do Mar, de quen asegura "fixo unha defensa clara e pechada" dos intereses pesqueiros galegos.


Summary: A confirmación por parte de KPMG que o que ela fixo non foi una auditoría das caixas nin avalou a fusión das mesmas sitúa contra a parede das súas propias afirmacións en 2010 ao presidente Feixóo, que intenta fechar a polémica evitando comparecer no Parlamento, tal e como lle insta a oposición.

"A culpa é solteira" di o refrán galego. Un adaxio que vén se está a notar estes días en Galiza. Desde que Francesc Gibert - un dos responsábeis daquel informe de KPMG sobre as caixas que a Xunta dixo que avalaba a fusión – dixo no Congreso que aquilo nin era auditoría nin avalaba a fusión, todo no gobernó galego é botar balóns fóra. Aquela fusión, volvendo ao refrán, é solteira. Polo de pronto, Feixóo evita comparecer no Parlamento para dar explicacións deste novo escenario, tal e como lle pide de forma conxunta toda a oposición. O PP sae na defensa do presidente, que por certo tampouco comparecerá na Cámara para dar conta da súa viaxe a México, pola que a oposición lle pedía que rendese contas, tal e como facía o seu predecesor, Touriño, após cada viaxe institucional. O BNG xa anunciou que valora emprender accións legais pois considera que pode haber falsificación documental e prevaricación. Independententemente der que haxa percorrido xudicial ou non, o percorrido pol´tico deste tema é o que tenta atallar Feixóo. Foron 9.000 millóns de euros públicos –no mínimo, hai cálculos que apontan a maior cantidade- investidos para rescatar as caixas e que na súa gran maioría non se recuperaron. O que, como mínimo, debería sementar dúbidas sobra a xestión feita polo gobernó galego neste tema. Nomeadamente desde que esa tal auditoría que avalaba a fusión se destapa como que non é auditoría nin avalaba o informe. O PP galego mantivo até agora que a fusión de Caixagalicia e Caixanova fora a mellor opción. A inicios do pasado mes de abril comparecía na comisión do Congreso que investiga a crise financeira e o rescate bancario Marta Fernández Currás, exconselleira de Facenda da Xunta. Currás defendeu que a fusión de Caixanova e Caixagalicia se fixera con "rigor, seriedade e dilixencia exquisita". Unha medida, a fusión, que o goberno de Feixóo –da que ela facía parte- defendeu en base á auditoría de KPMG que avalaba esa opción. Un millón de euros pagou a Xunta a KPMG por este traballo, encargado por Fernández Currás, e que se desenvolveu nun mes. Gibert, pola contra, reiterou no Congreso que, "en ningún caso", foi unha auditoría senón máis ben un informe "de trazo gordo", recoñeceu. Este informe foi presentado en xaneiro de 2010 polo goberno galego, que presentaba ás veces como auditoría, outras como 'due diligence' e outras como un aval serio e definitivo para fusionar as caixas galegas. Oligopolio financeiro Aquela fusión foi a pistolada de saída para o esvaecemento do sistema financeiro galego. A historia xa é coñecida: o que foron as caixas acabou en Novacaixagalicia, comprada por un banco venezuelano por mil millóns de euros para dar lugar a Abanca (que recuperou en beneficios no se primeiro ano de actividade). O Banco Pastor foi adquirido polo Banco Popular que acabou nas redes do Santander. A que foi segunda entidade en Galiza desaparece após case 250 anos de existencia: fica reducido a una dirección rexional e a una marca que, con probabilidade, vaia desaparecendo ao longo de 2019. E o Banco Gallego foi comprado en 2013 polo Sabadell e en 2014 produciuse a plena integración. Na actualidade, cinco entidades financeiras acaparan máis do 0% do mercado galego, o que é una ratio moi superior á media dos outros países europeos e, tamén, superior á do estado español. Un oligopolio bancario nin territorio moi gorentado pola banca pola súa capacidade de aforro, una capacidade que, en boa media, fornece de créditos outros territorios do Estado. Un camiño moi distinto foi o seguido polo sistema financeiro vasco: BBK, Kutxa e Vital Kutxa conformaron a través dun SIP (unha fusión fría, ou híbrida) o que hoxe é Kutxabank, con sede en Bilbao, e que é líder no mercado vasco.


Summary: O primeiro presidente da Arxentina foi alcumado como Doctor Chocolate polos seus adversario políticos. Motivo? Posíbel ascendencia africana. Non existe documentación que acredite tal hipótese. O que é seguro: a súa orixe galega.

Bernardino de la Trinidad González de Rivadavia foi o primeiro presidente da Arxentina. Naceu o 20 de maio de 1780 en Buenos Aires e morreu en Cádiz o 2 de setembro de 1845. Era fillo de Benito Bernardino González de Rivadavia, comerciante en Buenos Aires e natural de Monforte de Lemos, onde nacera en 7 de febreiro de 1747 segundo consta en anotación de libro de bautismo e morreu, segundo o libro 3 de defuncións da igrexa da Inmaculada Concepción de Buenos Aires, folio 235 vta., o 28 de setembro de 1816. A súa nai, María Josefa de Jesús Rivadavia Rivadeneira, nada en Buenos Aires o 13 de xaneiro de 1755, era filla de José Antonio Rivadavia Díaz, tamén de Monforte, e de María Feliciana Rivadeneira Domínguez, filla á súa vez de Antonio Rivadeneira Pérez de Novoa, natural de Camariñas, e de María Domínguez Basurto, cuxo pai nacera en Cádiz. Durante as invasións inglesas (1806) participou como tenente no "Cuerpo de Voluntarios de Galicia". Entre 1811 e 1826 ocupou diferentes cargos estando en mais de unha ocasión exiliado acusado de "españolista". Exerceu diferentes misións diplomáticas en Europa e en 1826 foi electo o primeiro presidente da Arxentina. Durante o seu goberno criáronse diversos museos, a Biblioteca Nacional e a Universidade. O seu goberno enfrontou diversos problemas, basicamente referentes á guerra contra o Brasil, na disputa polo provincia Cisplatina, actual Uruguai. Renunciou ao goberno en 1827 e exiliouse na Europa. Morreu en Cádiz aos 65 anos, deixando escrito en testamento que era o seu desexo non voltar nunca a Buenos Aires (e menos a Montevideu). De pouco serviu, pois os seus restos foron trasladados en 1857, con honras de Capitán Xeneral e presenza dunhas 60.000 persoas. Renunciou ao goberno en 1827 e exiliouse na Europa. Morreu en Cádiz aos 65 anos Nese mesmo ano naceu a avenida Rivadavia, a máis longa de Buenos Aires ( e a terceira do mundo) con 35 kms e unha numeración que chega ao 27.500. A esta avenida dedicoulle unha canción o grupo arxentino de rock Manal. Caminamos una calle sin hablarAvenida Rivadavia.Caminamos una calle sin hablar,Avenida Rivadavia. Bartolomé Mitre, tamén presidente da Arxentina, cualificou Rivadavia como o máis grande home civil da terra dos arxentinos, pero entre os seus opositores non era tan ben visto e era coñecido como Sapo del Diluvio. Así o denomina o frade Francisco de Paula Castañeda No hay provenir maravillosoni otro contenido más delicadoque librarse del Sapo del DiluvioEl Sapo es Rivadavia o Rivaduvioo el Robespierre el renegado Claro que estas acusacións non eran gratuítas pois o goberno tomara a decisión de cerrar varios conventos e apropiarse de todas os bens que lles pertencían; tomou sobre si a responsabilidade de dar permiso para abandonar os hábitos a quen o desexar; suprimiu o décimo, o imposto tradicional que servía para o sostén do clero; limitou o número de relixiosos por convento; limitou a idade mínima para a profesión de votos relixiosos, xa que ningún relixioso podería pronunciar votos de consagración perpetua antes dos 25 anos e non recoñecía a existencia de ningunha autoridade relixiosa que residise fóra do país e pretendese ter poder sobre o clero secular e regular. Bartolomé Mitre, tamén presidente da Arxentina, cualificou Rivadavia como o máis grande home civil da terra dos arxentinos Mais non foi este o único alcume. Os seus inimigos políticos tamén o chamaban "Doctor Chocolate" aludindo a unha hipotética ascendencia africana. Quererían así humillalo pois cando Rivadavia foi presidente, na Arxentina censouse aproximadamente un 30% da poboación como de orixe africana. Como vimos ao comezo, unha parte dos ascendentes de Bernardino Rivadavia eran de orixe galega; outra parte, de Cádiz. Nada nos permite afirmar que fose afrodescendente e no censo de Buenos Aires de 1810 foi rotulado como branco. A pesar diso, J. A. Rogers incluíu Rivadavia como un dos oito latinoamericanos de cor (entre eles Pedro II o Magnánimo e Machado de Assis) na súa antoloxía Great Men of Color. Na súa defensa o historiador George Reid Andrews escribiu: " O estigma do ancestro africano era unha pesada cruz que se debía soportar na sociedade de Buenos Aires. Se se presentaba a oportunidade de a tirar de enriba, só unha persoa rara non a aproveitaría" Durante a colonia, as autoridades españolas cualificaron as distintas posibilidades de "cruza" ou unión de persoas negras africanas con persoas de outras orixes. Os nomes utilizados foron mulato, zambo, etc. Socialmente, posuír unha "cruza" na árbore xenealóxica era unha mácula insalvábel para a vida pública. Ignoro se Bernardino Rivadavia foi ou non froito dunha "cruza", mais do que non hai dúbida é de que era galego. Esta é unha versión lixeiramente retocada dunha reportaxe que saíu publicada no número 181 de Sermos


Summary: Fronte á petición de mobilidade total entre provincias, os socialistas terían disposición a un acordo semellante ao acadado co PNV, permitindo desprazamentos entre concellos lindeiros aínda que se atopen en provincias diferentes. En materia de competencias, a emenda do BNG reclama que as autoridades competentes delegadas da nova fase do estado de alarma sexan o ministro de Sanidade e "o presidente ou presidenta das comunidades autónomas"

O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, negociou durante a xornada do martes con representantes do PSOE na Cámara Baixa o sentido do seu voto sobre a quinta prórroga do estado de alarma polo coronavirus. O representante do Bloque, que na cuarta prórroga pasou do "si" á abstención por considerar que o Goberno de España retiña de maneira innecesaria a "centralización" de competencias, entre outros aspectos, abriuse a volve ao voto afirmativo se o Executivo dos socialistas e Unidas Podemos accede a tres peticións, ligadas ao ámbito competencial e, sobre todo, á mobilidade.Fronte á petición de mobilidade total entre provincias, os socialistas terían disposición a un acordo semellante ao acadado co PNV, permitindo desprazamentos entre concellos lindeiros aínda que se atopen en provincias diferentesContra o serán do martes, Rego explicaba á prensa que polo momento o seu voto segue na abstención malia chegar a acadar un "principio de acordo" co PSOE no relativo á mobilidade entre provincias cando Galicia pase á fase 2 do desconfinamento. Non obstante, asegura, a formación que encabeza Pedro Sánchez amosouse despois disposta a abrir a man só no que atinxe a desprazamentos entre concellos lindeiros aínda que se atopen nunha provincia diferente, ao xeito do acordado co PNV para Euskadi, pero non á mobilidade total no interior de Galicia.Con esta incógnita sobre a mesa comezou este mércores o pleno do Congreso, no que Pedro Sánchez conta con votos dabondo para sacar adiante a quinta prórroga tras renunciar a que sexa dun mes de extensión e deixala en dúas semanas, para así atar os votos de Ciudadanos. Na sesión, Rego sintetiza as súas peticións de competencias e mobilidade en tres emendas.A primeira delas, como avanzara Rego, refírese a que a cogobernanza anunciada por Sánchez se concrete tornando os goberno das autonomías en autoridades competentes durante o estado de alarma ao mesmo nivel que o Goberno central. Concretamente, reclama que a quinta prórroga recolla que "baixo a superior dirección do presidente do Goberno", Pedro Sánchez, sexa "autoridade competente delegada" o ministro de Sanidade, Salvador Illa, e ao mesmo nivel -pide engadir- "o presidente ou presidenta das comunidades autónomas no seu respectivo ámbito territorial e competencial".En materia de competencias, a emenda do BNG reclama que as autoridades competentes delegadas da nova fase do estado de alarma sexan o ministro de Sanidade e "o presidente ou presidenta das comunidades autónomas"As outras dúas emendas refírense á extensión da mobilidade. Nelas, o BNG reclama que "cando nunha comunidade autónoma, varias das súas provincias se atopen na mesma fase do desconfinamento", dende a fase 2 -na que previsiblemente Galicia entrará a vindeira semana " se "entenda que a libre mobilidade das persoas pode producirse" entre todas esas provincias na mesma fase, "sen aterse aos marcos territoriais provinciais dentro da comunidade autónoma". Esta petición véna formulando tamén a Xunta nas últimas semanas, se ben o PP non a indicou no Congreso como condición para volver votar a prol do estado de alarma.Por último, Rego agrega unha emenda máis recollendo as peticións dos municipios fronteirizos con Portugal. Concretamente, para as eurocidades como Chaves-Verín, Tui-Valença, Salvaterra-Monçao ou Tomiño-Vila Nova de Cerveira. "No caso das Eurocidades -di a emenda-, que comparten servizos básicos que se atopan situados a unha e outra beira da fronteira do Estado, permitirase a libre mobilidade entre os concellos que as conforman. [A raia reclama a Madrid e Lisboa que abran máis pasos fronteirizos para o persoal que debe cruzar cada día]


Summary: Levan meses mobilizándose para denunciar as consecuencias do traslado do 112 á Estrada. A administración nin sequera os recibiu.

Representantes do comité de empresa do Servizo de Atención a Emerxencias de Galiza, 112, acompañados por membros do comité do 061, anunciaron a convocatoria dunha greve indefinida a partir do vindeiro 15 de abril, sáabdo. O persoal deste servizo leva meses mobilizándose para denunciar as consecuencias que terá o traslado do 112 de Compostela á Estrada, tanto nas condicións laborais e salariais dos traballadores como no servizo aos cidadáns. Porén, afirman, as súas denuncias e demandas foron escoitadas . Por iso, explica Isabel Moares, presidente do comité e representante da CIG;, "vémonos na obriga de convocar esta folga que será indefinida, até que a administración teña a ben recibirnos". Para a vindeira segunda feira está prevista unha xuntanza entre o comité de greve e a empresa para marcar uns servizos mínimos que, de non se chegar a un acordo, fixará a propia administración. Polas características do 112 eses servizos mínimos adoitan ser do 100%. Porén, segundo explicou Moares, "hai unha sentenza do TSXG que di que o servizo ten que funcionar pero non como un día normal". De ser así, consideran que repercutirá na atención das emerxencias, porque haberá chamadas en espera pero non operadores/as abondo, polo que se acabarán atendendo, pero cun tempo de resposta máis alto. Traslado e consecuencias O Comité criticou a falta de información sobre o traslado. Aliás, a presidenta denunciou os fallos que segue a dar a plataforma informática que se porá en marcha coincidindo co cambio de ubicación; a "deficiente e insuficiente" formación que recibiu o persoal para utilizar este novo programa; a ausencia dun Plan de continxencias por se se producen fallos na nova aplicación e a falta dun plan de traslado que teña en conta os custos que vai supor, para as traballadoras e traballadores, ter que desprazarse diariamente á Estrada. Oscar Valadares, membro do comité de empresa, advertiu que vai ser un problema comezar a traballar "sen controlar por completo a ferramenta coa que teremos que facelo". A este respecto sinalou que hai todo o catálogo de emerxencias con máis de 50 protocolos diferentes e cada un deles con especificidades propias en cada área de cobertura. "Iso non é algo que se aprenda ás carreiras". Para o persoal do 112 é especialmente grave o silencio tanto da administración, como da empresa, no relativo aos custos dun traslado que vai afectar a 300 familias e que vai provocar unha diminución dos seus ingresos, segundo os seus cálculos, dun 14%, en salarios que están en arredor dos 1.000 euros.


Summary: Máis de mil autocarros reservados en diferentes partes de Catalunya para ir a Barcelona o 11S. O lema da mobilización convocada pola ANC, e apoiada por Òmnium, é 'Obxectivo: Independencia'.

Nos últimos días estanse a intensificar os chamamentos a superar as diferenzas no seo do independentismo para participar na Diada e garantir unha asistencia masiva á manifestación deste 11 de setembro. Xa hai máis de 300.000 persoas inscritas para tomar parte nesta mobilización, convocada pola ANC e que conta co apoio de Ómnium e a Asemblea de Concellos pola Independencia. A mobilización terá a Praza de España de Barcelona como epicentro para desde aí dibuxar unha estrela ocupando diversas rúas e avenidas. 'Obxectivo: Independencia" é a palabra de orde elixida para este ano. Desde a organización apelouse á cidadanía catalá a encher as rúas" para situar a "independencia no centro do debate". Como xa é habitual nas manifestacións multitudinarias da Diada dos últimos anos, a mobilización divídese en diferentes tramos (este ano, en 26) para asegurar así unha distribución homoxénea das asistentes. Unidade Nos últimos meses fixéronse evidentes as diferenzas e discrepancias entre as dúas principais organizacións políticas independentistas, ERC e Junts per Catalunya. Mais a necesaria unidade de cara á Diada plasmouse nun vídeo publicado nas últimas horas e na que o expresidente Carles Puigdemont e a secretaria xeral de ERC Marta Rovira comparecían xuntos para facer un chamamento a participar na mobilización do 11 de setembro. Na mensaxe, difundida pola ANC nas redes sociais, Puigdemont e Rovira animan as e os independentistas a máis unha vez saír á rúa. "Necesitámosnos todos mobilizados", di o expresident, mentres que a dirixente de Esquerra afirma que "estamos aquí, con determinación e queremos gañar".


Óscar Camps, presidente da ONG, carga desde o barco contra a oferta de portos de atraque do Goberno central: considera que "chega tarde" e xera unha "intromisión que obstaculiza todos os avances" para desembarcar no porto máis próximoLeva 19 días dun país a outro, chamada tras chamada, para abrir "todas as canles posibles" co obxectivo de desembarcar de maneira segura o centenar de persoas rescatadas polo Open Arms. Este domingo, Óscar Camps, o presidente da ONG, non daba creto da oferta de Pedro Sánchez, coñecida a través dos medios de comunicación. España, tras dúas semanas, abría os seus portos aos 107 náufragos."Repetimos varias veces que non podemos máis, a situación é insostible, e pídennos transportalos a 500 ou 1.000 millas máis. Que parte non entenderon?", pregúntase o presidente de Proactiva Open Arms. Camps atende vía telefónica desde Lampedusa. As súas respostas evidencian unha fonda indignación ante unha oferta que valora como "un obstáculo" máis que como "unha axuda". O Goberno español ofreceu o porto de Mallorca para recibir o Open Arms. Que van facer?Imos seguir facendo o que estamos a facer. Soportar máis tensión, máis angustia, máis presión. Porque, no canto de descargarnos da situación, os estados de Italia e España queren meternos máis presión e responsabilizarnos dun transporte que consideramos perigoso. Sorpréndeme moito que a Dirección Xeral da Mariña Mercante emita en xaneiro unha resolución que nos di que o noso barco non pode garantir a seguridade dos tripulantes, que os etiqueta de "pasaxeiros" e que carecemos dos certificados de buque de pasaxe. Agora, despois de 18 días de desgaste dille a unha organización tan pequena como a nosa, cuns recursos limitados, non só que asumamos a responsabilidade da vida destas persoas, que xa a temos, senón a seguridade de transportalas a 500 ou 1.000 millas máis. Entendemos que non é a solución, temos a solución a 800 metros. O Executivo español asegura que lles proporcionarán "o que sexa necesario" para realizar o traslado de maneira segura. Que necesitarían para poder aceptar? Déronlles xa algunha solución concreta?"Como nos piden que fagamos 1.000 millas con máis de 100 persoas a bordo? Se teñen un barco para acompañarnos, que os leven a todos nunhas condicións de seguridade e dignidade. Eu levaríaos en avión, que é máis fácil que mover o Open Arms"A garda costeira ofreceunos os recursos necesarios, incluso a escolta dos seus barcos e levar unha parte das persoas a bordo. Aínda nos sorprende máis cando nos decatamos de que a escolta do Aquarius custou ao erario público italiano 290.000 euros só por un dos barcos, o Diccioti. O outro non cuantificou o que custaba. Un Airbus, que ten máis de 200 prazas, custa moito menos. O noso barco non está capacitado para viaxar a España. Non podemos máis. Non nos vemos responsables de todo isto, levamos desde o venres alertando da dramática situación a bordo. Como nos piden que fagamos 1.000 millas con máis de 100 persoas a bordo? Se teñen un barco para acompañarnos, que os leven a todos nunhas condicións de seguridade e dignidade. Eu levaríaos en avión, que é máis fácil que mover o Open Arms. Onte lanzáronse ao mar. E se pasa iso en marcha? Diversos informes médicos denunciaron cal é a situación a bordo. A Fiscalía italiana inspeccionounos o sábado e comprobou que a situación a bordo era inhumana, inaceptable. Dixéronnolo a bordo. A Fiscalía de Agrigento emitiu xa o seu ditame?A Fiscalía está a traballar na investigación, pero a intromisión de España en todo isto obstaculiza todos os avances para desembarcar no porto máis próximo. Cando o Centro de Coordinación de Salvamento pedira o desembarco e unha resolución falaba de que estas persoas debían ser atendidas, de súpeto aparece España e di que se fai cargo. Non sei ata que punto o fai para que se aplauda a acción, que chega 18 días tarde. O que debería facer España é, desde o principio, esixir a Italia cumprir coas súas obrigas legais. Iso é o que espero do meu Goberno. Que non nos encargue a responsabilidade da viaxe cando non podemos garantir a seguridade… Daquela, ven na oferta do Goberno un obstáculo para lograr o desembarco en Lampedusa?Claro. Paralizou todas as xestións que se estaban facendo para abrir o porto de Lampedusa. Nós levamos varios días alertando da incapacidade para mover o barco nestas condicións. Escribimos o venres a Pedro Sánchez, Emmanuel Macron e Angela Merkel para dicirlles que non aguantabamos máis. A situación era ingobernable e non nos faciamos responsables das persoas a bordo.O Goberno español contestoulles daquela ou falaron coa tripulación antes de realizar a oferta?Non, non nos responderon daquela nin se puxeron en contacto connosco. E onte dixéronnos que vaiamos a España. Que é o que non entenderon? Que nos mande un magnífico barco de pasaxe para levar en condicións de dignidade a estas persoas. Así deberían chegar, non amontonadas na cuberta onde levan 19 días nunha situación inhumana. Mantelos un día máis non é a solución, senón desembarcalos en Italia. Poden permanecer en tránsito nun hotspot en Lampedusa e levalos a España nun avión, que custa menos de 40.000 euros. É máis económico que a gasolina de navegar ata alí en barco. Está a utilizarse como campaña política: Salvini de cara ao posible adianto electoral e Pedro Sánchez tenta rememorar un Aquarius, pero quere que a festa a pague a ONG. Déixannos a responsabilidade do que consideramos un perigo. Carmen Calvo afirmou que o Open Arms puido entrar en Malta e negouse. É certo?O Goberno afirma que Malta aceptou o desembarco e o barco negouse. "Non é certo, quere vendernos como os malos da película", responde CampsNon. Malta denegounos o desembarco desde o primeiro momento. Tras o último rescate, Malta ofreceu quedar só a 39 rescatados, cando tiñamos a máis de 100 que levaban 15 días a bordo e non quería saber nada deles. O resto mobilizouse, estivemos a piques de ter un motín a bordo cando, 10 horas despois do rescate, achegouse unha patrulleira maltesa. Montouse unha revolta a bordo porque pensaron que ían ser deportados a Libia cando viron a embarcación maltesa, que polo visto son parecidas. O capitán só podía frear esa situación pero non podía realizar a transferencia, repito, de só de 39 persoas. Nunca se nos ofreceu desembarcar ao resto. O que está a facer Carmen Calvo é tentar meternos no seu relato gañador e vendernos como os malos da película. Está a terxiversar a información para confundir á opinión pública. Non poden vir 18 días máis tarde a dicir que vaiamos a España. Isto é pose mediática. Esgotamos todos os recursos. Non é cousa de auga e comida. É unha cuestión de recursos humanos, necesitamos revisar o barco, mantelo, cambiar a tripulación. Estamos esgotados. Nós non somos os taxis do mar. A nosa misión é protexer a vida humana en augas internacionais onde non hai ninguén e onde morren centos de persoas. Se España quere recibilos, debería vilos buscar. Ou que os traslade Italia nun buque en condicións. Tamén poden fretar un avión, que vale pouco: por que non os desembarcan aquí e logo os levan a España en avión?Por que non se ven capacitados para chegar a Mallorca nestes momentos?Calquera movemento vai supoñer unha revolta. Somos 17 persoas a bordo. Nove encárganse de que o barco funcione. As outras oito persoas restantes teñen que frear pelexas, atender crises de ansiedade, asistir a quen require asistencia sanitaria polas feridas, preparar a comida e manter a vida a bordo. É insostible durante 19 días. Que veñan ao barco para que saiban o que está a pasar aquí. A nosa misión é volver a augas internacionais canto antes, alí é onde deberiamos estar, salvando vidas. Hoxe chegaron varias pateras a Lampedusa. Primeiro 19 persoas e hai pouco acaba de chegar outra de 32. Están a chegar e estanse saltando o cerco militar no que teñen pechado ao Open Arms. Tíranse á auga, témolos que rescatar, mentres entran cada día varias pateras. Foi moi crítico coa falta de apoio do Goberno desde que empezou a crise. Cal foi a resposta do Executivo desde os primeiros rescates? Se en ningún momento lles pediron permiso para desembarcar, que lles solicitaban?Ao Goberno pedímoslle que protexa os dereitos dos cidadáns españois que ten ao seu cargo a vida de 137 persoas nun buque de bandeira española. Estabamos nunha situación de desamparo cando Italia se negou a cumprir coa resolución do tribunal. O único que pediamos era que recriminasen publicamente a Italia e Malta que non cumprían, que nos acompañasen ao Tribunal de Hamburgo a denunciar esta mala praxe.Francia e Alemaña tiveron un papel máis activo na procura de solucións?As autoridades de Francia e Alemaña animáronse a atendernos e recibirnos: o Goberno español púxose de perfil durante 12 días. Hai 12 días, Ada Colau ofreceu o porto de Barcelona. Se aceptase, isto solucionaríase hai 10 días. Pero o capitán nunca chegou a solicitar o desembarco a España. Por que? Non o pedimos porque esgotamos todas as vías legais posibles para que o país ao que lle correspondese atendese aos convenios internacionais e obedecese o que marca a lei. Debiamos desembarcar no porto máis seguro máis próximo. Interpuxemos un recurso contra o decreto de seguridade de Salvini. Queixábanse da mala praxe italiana pero ninguén fixo nada. Autorizounos a entrar en augas italianas, porque Italia é o porto máis seguro. Tendo un recurso a favor, xa era máis fácil forzar a facer cumprir as obrigas do Goberno italiano que responsabilizar á ONG que fixo o esforzo de rescatalas. E no canto de protexernos, Ábalos dedicouse a dar entrevistas nas que nos atacaba. Cal é a situación actual a bordo?"Que Carmen Calvo veña ao barco a explicar a súa oferta cando os rescatados se afasten de terra e volvan as ondas e os vómitos"Peor que onte, mellor que mañá. 107 persoas están a ter que facer as súas necesidades nun só retrete porque se estragou o outro. Comendo arroz constantemente, cada vez temos menos cartos para ir a porto a comprar froita e verdura. Os ánimos están cansos. A calor de hoxe aumenta aínda mais a agresividade e a proximidade a terra multiplica a desesperación. Quérensenos tirar ao mar e eu tamén o faría. Carmen Calvo defendeu a súa oferta e defende que "unha vez que ese barco estea ben e colla rumbo con todo tipo de axuda e necesidades sanitarias, os migrantes estarán tranquilos de que navegan con certeza e seguridade". Cre que é así?Que veña ela ao barco para explicarllo, que lle pagamos a viaxe. Que llo conte cando poñamos rumbo ao sur e deixen de ver a terra. Que lles conte que serán dous ou tres días máis coas mesmas ondas e os mesmos vómitos que hai uns días, cando Malta e Italia nos negaron protexernos nas súas augas do temporal. Repítolle á vicepresidenta que non somos os taxis do mar.


No marco da mellora da conexión con Portugal, Adif instalará tamén nese treito o sistema automático de detección de trens habitual na maioría da rede ferroviaria pero que tampouco existe aínda no Feve entre Ferrol e AsturiasComo segue ocorrendo en toda a antiga liña de Feve entre Ferrol e Asturias, o sistema de seguridade para evitar o choque de dous trens existente ata agora na liña entre Tui e Valença do Minho era o teléfono. Agora, no marco da mellora xeral da conexión con Portugal que está a acometer Adif, a empresa pública mudará ese sistema por outro electrónico que detecta de xeito automático se xa hai un tren circulando entre as dúas estacións e impide que outro poida facer o mesmo, reducindo así o risco de erro humano existente co sistema telefónico.O denominado Bloqueo Telefónico consiste en que os responsables de circulación de dúas estacións contiguas se informan a través dese sistema de se hai algún tren xa circulando entre elas, para evitar que así outro poida entrar no mesmo treito da liña, denominado cantón, e colidir co primeiro. Ese sistema hai anos que xa non está presente na inmensa maioría da rede ferroviaria estatal, substituído por outros electrónicos que detectan de xeito automático se xa hai algún tren circulando entre dúas estacións determinada e impide que ningún outro poida entrar nese treito. Pero o Bloqueo Telefónico segue a ser ata agora o sistema de seguridade para evitar choques entre trens existente tanto entre Tui e Valença como entre Ferrol e a localidade asturiana de Cudillero.As melloras de Adif no treito galego da liña a Portugal, das que xa licitou diversos contratos relacionados coa súa electrificación, da que tamén carecía, acométense ao tempo que xa está en marcha a modernización entre Valença e Porto Este venres o Consello de Ministros vén de autorizar a Adif a contratar diversas melloras xa anunciadas para a liña entre Vigo e Portugal, e entre elas informa de que "se substituirá o actual bloqueo telefónico entre as estacións de Tui e Valença do Minho (Portugal) por un bloqueo BAU (Bloqueo Automático en Vía única) centralizado con contadores de eixos", isto é, un sistema automático que detecta non só a presenza dun tren no treito en cuestión senón tamén o momento en que todos os seus vagóns abandonan por completo ese treito para así permitir que poida circular por el outro convoiAs melloras de Adif no treito galego da liña cara a Portugal, das que xa licitou diversos contratos relacionados coa súa electrificación, da que tamén carecía, acométense ao tempo que Portugal ten xa en marcha a modernización da súa liña entre Valença e Porto. Esas actuacións lusas contemplan tamén a construción en Valença dunha terminal de mercadorías ferroviarias con capacidade para trens de mercadorías máis longos que os que poden circular por toda a rede ferroviaria galega, o que está a facer que Adif impulse tamén diversas melloras na rede galega. Unha empresa privada xa amosou o seu interese en aproveitar as melloras en marcha para implantar un novo servizo de pasaxeiros entre Galicia e Porto, mentres segue paralizado o proxecto de construír unha saída sur directa da cidade de Vigo que axilizaría aínda máis as circulacións. Os investimentos que Adif prevé realizar nos próximos anos nas vías actuais poñen en dúbida para diversas fontes consultadas que esa nova saída sur poida pasar en breve do papel á realidade.