Summary: A competición que celebra estes días a súa XXVI edición, marxina o galego malia os apoios públicos que recibe. Unha actitude que xerou malestar tamén entre o colectivo de surfeir@s de Galiza

Galiza, 'Galifornia'. O paraíso para @s surfistas. País de praias moi acaídas para gozar sobre unha táboa de surf. Unha terra que acolle algunhas das probas e campionatos de renome e prestixio internacional dentro desta modalidade. Mais, polo que semella en citas como a de 'Pantin Classic', un país mudo no seu propio idioma. O galego, descabalgado das ondas do Atlántico. Semella que en Galifornia, un paraíso para o surf, na táboa só colle o español Isto é o que vén de denunciar A Mesa. "Constatamos que na locución por megafonía, na páxina web e na información xeral da revista que se reparte sobre o evento deportivo o galego, non existe" .A obsesión por amosar o español como a lingua propia da Galiza "chega ao esperpento cando vemos ao presidente da Deputación da Coruña ou ao alcalde de Ferrol facendo saúdos institucionais en castelán, vulnerando a normativa de promoción do galego das institucións públicas que representan". Orgullo Esta situación xerou malestar tamén no ámbito do mundo do surf galego, onde a conciencia de ter idioma e cultura propia vai da man co goce das ondas sobre unha táboa de surf. Como en Euskal Herria, onde o mundo do surf está na vangarda da defensa do seu idioma, mesmo facendo diso bandeira surfeir@s vasc@s de prestixio internacional, ademais de defender a creación dunha selección nacional vasca de surf. "Ridículo" O Vicepresidente da Mesa, Carlos Outeiro, salienta "o ridículo puido ser maior de non se traduciren ao inglés parte das explicacións e comentarios feitos por megafonía así como información da web. Na revista este esforzo esgotouse no título SurfingNews, aparecendo toda a información xeral só en castelán" apuntando asemade que "entre participantes e visitantes a presenza de persoas de distintos continentes é moi importante, mesmo un nutrido grupo de Portugal e Brasil alén, obviamente, da Galiza"


Summary: O Concello arrincou, con 96 raíñas, a campaña de trampeo da velutina

A comarca prepárase a campaña de trampeo para reducir a formación de niños de vespa velutina. Por Camariñas xa comezaron e xa levan, polo momento 96 raíñas capturadas polo equipo de operarios municipais. Levan colocando trampas, de índole caseira, nas árbores con flor, onde a velutina se achega a polinizar (como camelia), consistentes nunha mestura de alcoles con substancias doces, como o vermú, viño blanco, zume de arándanos, e diversas variedades de alcol branco, como poden ser a xinebra ou o ron. O concello vén de solicitar a adhesión ao proxecto da Xunta de Galicia para loitar contra a velutina. Un programa coxo, pois só contempla a retirada de niños e non inclúe a campaña de trampeo. "Para nós esta decisión é un erro, o trampeo elimina a raíña e reduce a formación de futuros niños", lamentan desde o goberno local á vez que critican que "temos que asumir novamente co orzamento municipal o traballo que debería levar a cabo a Xunta".


Franco non é unha etapa do landismo. Foi un ditador, retaco e caricaturesco, pero cruel; un asasino con arelas de perdurar lembrado en sangue. En cada unha desas balas cravadas no muro. Un sádico castizo que para España, sempre con esa cortiza tensa de caspa perenne, ben vale. Franco non é unha etapa simpática de turismo e suecas frenéticas, de palios e campións de Europa, de focos sobre Lupe Sino abrazada a Manolete e folclore de Florián Rey. Franco era un señor que mataba bastante ben. Con eficacia. Cando "Siniestro Total" gravaba "Miña terra galega" eu tiña oito anos. 1984. Ata que souben o que era o Pazo de Meirás pasaron uns cantos máis. De feito, pasei ducias de meses cantando: "Liga Armada Galega y el palco de Sandiás", non pregunten por que. Entendo que era produto da dislexia intelectual que nos facía pronunciar "chopped" en troques de "young man" cando bailabamos Village People. Máis tarde si. Entón souben que o Pazo de Meirás pertencía á familia Franco e todo o que iso conleva. Por iso, cando hai uns días coñeciamos a nova de que a Fundación Nacional Francisco Franco conseguía a xestión das visitas a ese Ben de Interese Cultural, comenteille ao meu fillo de oito anos a quen pertencía o Pazo de Meirás -"non palco de Sandiás, Hugo"- e que non debería existir unha fundación dedicada a facer apoloxía dunha ditadura e que traballe para engrandecer a figura dun asasino. Hugo, mentres pasaba a folla, dicía que si e quedaba durmido. Resignarse a asumir que houbo un Franco de sacarina é unha barbaridade. Ningunha xeración que nos suceda merece medrar con esa sensación. Non hai un Franco edulcorado, nin un Franco riquiño A contundencia, en ocasións, é necesaria. E aquí, ás veces, parece que non falar do franquismo é moito mellor. Que "mentres estean aí, metidos nunha fundación e non estresen, xa está". Pois molestan, e moito, cando reciben subvencións públicas arrancadas tamén dos impostos dos que foron asasinados polo ditador, por exemplo. Resignarse a asumir que houbo un Franco de sacarina é unha barbaridade. Ningunha xeración que nos suceda merece medrar con esa sensación. Non hai un Franco edulcorado, nin un Franco riquiño. Ancha es Castilla. Unha Fundación Francisco Franco existe e imprime lotería de Nadal coa figura do ditador tapado con aquel abrigo de solapas de armiño. "O español de maior relevo mundial desde Felipe II", din dende a Fundación. Mira que son simpáticos estes cabronazos.


Summary: O Portiño acolle este sábado o Campionato Internacional de Ondas Xigantes.

Os medios especializados sitúan as grandes capitais do surf mundial na Gold Coast australiana, Hawai, Tarifa ou Pichilemu, un recuncho chileno que en lingua mapuche significa "pequeno bosque". Porén, durante un día a Galiza, e máis concretamente A Coruña, emerxerá como unha desas mecas de peregrinación surfeira co gallo da disputa do A Coruña Big Waves. O evento desenvolverase este sábado no Portiño a partir das 8.30 horas, estando previsto pola organización que se estenda até arredor das 16 horas, concluíndo cunha entrega de premios que recoñecerá as novas campioas galegas e estatais na sempre visualmente espectacular disciplina de ondas xigantes, na que a Galiza tornou nunha referencia nos últimos tempos. A súa disputa chega tras practicamente dous anos de intentos falidos, a causa tanto da pandemia da Covid-19 como das circunstancias climatolóxicas, pois para que as ondas xigantes fagan acto de presenza deben producirse unhas condicións moi específicas que se darán no día de mañá grazas ao tren de borrascas que leva impactando coa Península Ibérica desde a pasada quinta feira. 30 xenios da táboa nunha contorna "espectacular" Esta edición inaugural do A Coruña Big Waves é unha aposta do Concello herculino, a Federación Galega de Surf e a súa homóloga estatal na que se congregarán non menos de 30 homes e mulleres -cifra confirmada no momento de escribir estas liñas- especializados nesta peculiar modalidade do surf. Un deles será o franco-brasileiro afincado na Galiza Eric Rebiere, responsábel do descubrimento do Portiño como zona idónea para surfear ondas xigantes xunto co galego Juan Fernández. "Agora mesmo no mundo non hai ningunha onda así de grande nun centro urbano como o da Coruña. A posibilidade de que a xente poida chegar practicamente andando desde as súas casas é espectacular", apunta un Rebiere que considera que O Portiño "ten un pico bastante definido, polo que as ondas son de fácil posicionamento, o que axudará ás competidoras da proba, mais é necesario adestrar para saber surfealas", conclúe. Máis de medio século surfeando O surf xorde como disciplina deportiva a comezos do século XX en Hawai, mais a pesar da súa crecente popularidade nos Estados Unidos non comeza a practicarse no Estado español até os anos 60. No caso galego, está documentada a presenza de surfistas nas costas do país desde o ano 1969, sendo os pioneiros Miguel Camarero e Gonzalo Viana na área da Coruña e Ángeles Vega, Nicolás Pita e Victor e Ignacio Montenegro na praia de Patos (Nigrán). Non moito tempo despois, concretamente en 1974, a crecente popularidade da disciplina requiriu a creación da Federación Galega de Surf, no mesmo ano no que se organizaba o primeiro torneo, o Trofeo Inauguración, disputado na Coruña e do que se proclamou vencedor Carlos Bremón. Tan só uns meses máis tarde, en outubro de 1975, chegaba a quenda do primeiro Campionato Galego, programado en Barrañán (Arteixo), onde Bremón repetiu triunfo. Non obstante, este progresivo interese na modalidade non se materializaría na constitución dun club até 1988, cando se funda o Océano Surf Club de Ferrol.


Summary: A EPA rexistra 111.900 persoas que procuran emprego desde hai, polo menos, vinte e catro meses.

Das máis de 275 mil persoas que non teñen emprego en Galiza, 111.900 levan máis de dous anos buscando emprego. Isto é, catro de cada dez persoas desempregadas procuran un prosto de traballo desde hai, cando menos, 24 meses. Porén, a cifra aumenta até as 148,8 mil persoas se incorporamos aquelas que están paradas desde hai máis de doce meses. O perfil destas persoas é de máis de 35 anos, principalmente entre os 35 e os 44, seguidas daquelas con idades comprendidas entre os 45 e os 54. Aliás, a EPA sinala que un total de 22.800 persoas están a procurar o seu primeiro traballo sendo que 14.600 levan máis dun ano nesta tarefa. Como principais fórmulas de búsqueda de emprego a EPA sinala que as persoas paradas consultan a familia, amizades e sindicatos; estabelece contacto directamente coas empresas e/ou olla as ofertas de traballo publicadas na imprensa, radio e Internet. Un terzo das persoas desempregadas non percibe prestación As oficinas públicas de emprego supoñen a cuarta opción para as persoas demandantes, seguidas das axencias de colocación privada. Segundo a EPA nen sequera todas as persoas que deciden apuntarse ao INEM (166.100) agardan ser chamadas para ir a unha entrevista de traballo pois só 80.500 responde afirmamente a esta opción. Neste contexto, as cifras sinalan que unha boa parte das persoas desempregadas non percibe ningunha prestación. Así, das 275,7 mil persoas sen traballo, 185 mil non cobra ningunha axuda.


Summary: Coa obra "Da natureza de escritores, artistas e vermes. Ensaio sobre o pracer do traballo nun diálogo con Karl Marx", o profesor de Historia da Arte, José María Durán Medraño vén de gaña o Premio Ramón Piñeiro de Ensaio.

Investigador e profesor de Historia da Arte, José María Durán Medraño fíxose coa última edición do premio de Ensaio Ramón Piñeiro, organizado pola Editorial Galaxia e a S. X. De Política Lingüística coa colaboración de Unión Fenosa co ensaio "Da natureza de escritores, artistas e vermes. Ensaio sobre o pracer do traballo nun diálogo con Karl Marx". O xurado destacou a orixinalidade e o enfoque do tema, "que afronta un asunto de actualidade e abre unah reflexión nova sobre a concepción do traballo na sociedade contemporánea". Relaciona o autor na súa obra a teoría do valor do traballo e o pracer, botando man do pensamenot máis actual para "subliar a dimensión creativa e estética do traballo, ademais de social". O xurado valora tanto "a análise das ideas, como o rigoroso labor de argumentación dun ensaio escrito desde unha prespectiva orixinal e provocadora". O xurado da nova edición do Ramón Piñeiro estivo formado por Luís Alonso Girgado, Marilar Aleixandre, Xaime Subiela -gañador da anterior edición-, Dolores Vilavedra e Carlos Lema. José María Durán Medraño naceu en Vigo e é doutor en Historia da Arte pola Uned. Na súa traxectoria intelectual destaca ser docente no Instituto de Historia da Arte da Universidade Libre d eBerlín e formar parte do grupo de investigación arredor de "O Capital" no Instituto de Filosofía desa universidade alemana. Entre as súas obras atópase a coordinación do volume "Aínda, O Capital. Novas perspectivas en torno a Marx e O Capital na Alemaña" na editorial Laiovento ou "A obra pictórica de Xosé Lodeiro. Un ensaio de aproximación estética", en Espiral Maior.


Summary: Nos últimos anos o atletismo feminino galego está entre os mellores. As disciplinas máis destacadas son as de lanzamento.

A día de hoxe, un total de vinte e sete atletas da Galiza ocupan postos importantes das distancias olímpicas na clasificación estatal absoluta permanente. Compre salientar que no inicio desta lista sitúanse tres galegas (Julia Vaquero, Belén Toimil e Ana Peleteiro) que posúen na actualidade a maior marca nas súas respectivas modalidades. O atletismo galego supérase en Ourense Da mesma maneira, no total de atletas do país, dez correspondan á categoría feminina por tan só un da categoría masculina o que pon de manifesto a gran relevancia e calidade do atletismo galego feminino nestes últimos anos. O rexistro máis antigo data de 1993, cando Alejandro Gómez estabelecía en Oslo un crono de 27:39.38 sobre os 10.000 metros, sendo na categoría feminina Angeles Barreiro quen facía o propio no concurso de disco con 60.56 metros un ano despois en Ferrol. Os lanzamentos en primeiro lugar Por especialidades destaca o sector dos lanzamentos que conta cun total de nove atletas nos postos importantes, dominando por modalidades a modalidade de xavelina, e a proba dos 35 km marcha, esta última de recente implantación. Belén Toimil, sétima no Europeo de Pista Cuberta En canto a nomes propios, dous das atletas estandarte que marcaron toda unha época neste deporte, Julia Vaquero e Alejandro Gómez, figuran en máis dunha ocasión nas primeiras posicións após ter sido capaces de facer, ao mesmo tempo, probas os 5.000 m e os 10.000 m e a proba de maratón. Por último un dato importante é que nos últimos dous lustros incorporáronse a esta relación un total de doce atletas galegas e galegos, unha cifra que representa algo máis dun 40% e que reflicte unha importante dinámica de rexuvenecemento nos distintos rexistros que se teñen até o de agora.


Summary: Unha decisión do ditador para agradar a Hitler sacou o Estado español do horario que lle correspondía, prexudicando especialmente o noso país, ao que lle acae un fuso diferente do español. Porén, o presidente galego defende o fuso actual co argumento de que el é "español, non portugés"

O Parlamento balear aprobou esta semana unha declaración institucional na que pedían ao goberno central que este domingo non se retrase a hora no arquipélago e poida manter o horario de verán. A solicitude dos baleares non suscitou risos nin burla. Como tampouco suscitou risos ou burlas o debate sobre os fusos horarios que se deu en 2013 no Congreso. O tema xa estaba -máis menos que máis, pero estaba- na axenda do debate político. O debate sobre o cambio horario comezou en 2006 e da man do BNG, e daquela si que xerou risos e burlas de medios de comunicación e partidos políticos estatais. O ano pasado desde Sermos Galiza falamos con Lito Prado, ecoloxista, activista e militante de Anova. Mais Prado, en 2006, militaba no BNG e foi o responsábel da emenda aprobada pola Asemblea Nacional da fronte naquel ano na que se reclamaba un cambio horario para Galiza. Lembraba que o BNG "foi a única organización" que levou este tema máis dunha vez ás Cortes españolas, "marcando tendencia, abrindo un debate ao que posteriormente se sumaron moitos no Estado". Feijóo, sobre o cambio de hora: "Eu non son portugués, son español" Historia A finais do século XIX era palpábel a necesidade de 'estandarizar' a hora civil e a hora solar. O enxeñeiro escocés Sanford Fleming propuxo a idea dun sistema de 24 fusos horarios. Na Conferencia Internacional do Meridiano (Washington, 1884), os 25 estados asistentes decidiron que Greenwich sería o Meridiano Cero, servindo para estabelecer todas as horas do planeta. Asignóuselle a Greenwich o fuso horario cero, GMT (tempo medio de Greenwich) desde a que se suman horas en dirección leste e oeste. O Estado español adoptou o horario de Greenwich até 1940. Finalizada a Guerra Civil con vitoria franquista e cunha II Guerra Mundial na que, nesa altura, Alemaña avanzaba imparábel, Franco decidíu satisfacer a Hitler e acordou que se ía aplicar a hora de Berlín, a capital xermana. Desta maneira o Estado Español deixou de ter o horario que lle correspondía segundo a súa posición solar. Oito décadas despois, aquela decisión de Franco, que se tomou de maneira provisional, continúa vixente, sobrevivindo a ditadura, transición e gobernos de PP e PSOE. . "Que opinarían os alemáns se lles explicamos que no Estado español temos esta hora porque un ditador así o decidiu hai 80 anos para agradar a Hitler?", preguntábase Lito Prado. Normalidade Lito Prado lembrounos que Galiza atópase en GMT-1 e a hora dos nosos reloxios é GMT+1 (2 horas máis do que é a nosa hora solar). Non é, afirmaba, un debate novo. "No movemento ecoloxista xa se falaba destas cousas a finais da década dos 80, era unha cuestión asumida". Este activista di que é perfectamente posibel e viábel que Galiza estea no seu fuso horario acaído, malia que este non sexa o do resto do Estado español. "En Estados Unidos teñen 6 fusos horarios, en Australia hai varios....". Insiste en que a razón para demandar isto para Galiza é por pura "lóxica" e que o que non é "lóxico" é manter un horario adoptada no franquismo, que non é razoábel.


Summary: Distintos grupos políticos pediron a súa "dimisión" como rexedora por aproveitar a súa posición política para adiantarse á súa quenda no tratamento contra a Covid-19.

A alcaldesa de Boimorto, a popular María Xesús Novo, salva o posto e evita una investigación do partido por vacinarse antes de que lle tocara solicitando a baixa do PPdeG. Esta solución da rexedora transcendeu hoxe despois de que onte elDiario.es destapara que Novo aproveitara o seu cargo público para recibir a dose da vacina contra o coronavirus antes de tempo. Mentres os partidos da oposición e outros sen representación no Parlamento pedían a dimisión, a Xunta aseguraba esta quinta feira que ía investigar as circunstancias nas que decorreu o tratamento e a revisar a listaxe da residencia de Boimorto na que figuraba María Xesús Novo. No entanto, esta demandou ao PPdeG que a dea de baixa, mais segundo Europa Press pensa "continuar no cargo" a pesar da polémica por aproveitar para pórse o medicamento na residencia de maiores municipal. Ao marchar do Partido Popular, a rexedora consigue que se feche o expediente disciplinario que lle ía abrir a formación política após o escándalo destapado onte, cando ela alegaba que tiña dereito á vacina porque traballaba na infraestrutura e que, malia que -sempre segundo a súa versión- a rexeitou e dixéronlle que a dose iría ao lixo se non a aproveitaba ela. Realmente, tampouco tiña unha relación laboral. Xustificou o seu vínculo de traballo co xeriátrico porque este é municipal e ela é a líder do Goberno local. Porén, elDiario.es argumentou que a política ten dedicación exclusiva ao Concello e non é sanitaria polo que adiantouse á súa quenda na estrutura da campaña para administrar este fármaco na Galiza. En calquera caso, quer o BNG quer o PSOE sosteñen que Novo debe "asumir esponsabilidades e dimitir" e dado que non parece disposta a facelo, ambas formacións levarán a protesta ao ámbito local. Así mesmo, continúan a pedir explicacións a Feixoo por esta e outras irregularidades na vacinación.


Summary: Logrou desprazar a popa uns 8 metros mais sen lograr tirar o buque de onde permanece varado desde 22 de novembro

O novo intento para poder reflotar o buque 'Blue Star' non conseguiu o obxectivo esta segunda feira, mais logrou desprazar a popa de barco oito metros a babor. A manobra iniciouse minutos antes das 14:00 horas, cando o remolcador 'Boka Pegassus' comezou a tensar a estacha que o unía ao buque sinistrado, pola zona de popa e de babor, ata que sobre as 14,22 horas, momento da preamar, entrou en acción tamén o outro remolcador desprazado á zona para estas tarefas, a 'Unión Pricess', nesta ocasión case en paralelo coa popa do barco sinistrado e comezando a dar "máquina" para tratar de conseguir o arrastre. Así foi como ambos os barcos de auxilio lograron mover lixeiramente, uns oitos metros, a popa do buque, mais non sacalo da zona onde permanece encallado desde o pasado 24 de novembro. Co paso dos minutos, e unha vez superada a preamar, e en vista que as ondas na zona non eran fortes abondo, decidiuse abortar a operación, e estudar nas próximas horas se se volve a realizar un novo intento coa seguinte preamar, prevista para as 2,46 horas desta terza feira


Summary: Mostra antolóxica no Museo de Pontevedra

O lume é a cicatriz que percorre a obra de Leopoldo Nóvoa (Salcedo, Pontevedra, 1919-París, Francia, 2012). A que marcou unha das máis célebres derregas da pintura galega e europea. Porque o lume devastou en 1979 o seu estudio de París, queimou un milleiro de obras propias e a súa colección persoal e nada volveu ser igual. A cinza converteuse na materia do lenzo. Pasaran case tres décadas desde que, no Uruguai, se iniciara á arte, pero o incendio obrigouno a volver comezar. O seu estilo máis característico corresponde a esta etapa serodia, unha das que revisa a mostra Leopoldo Nóvoa 1919-2019 no Museo de Pontevedra. Mais en absoluto a única. "Penso que nunca houbo na Galiza unha exposición sobre Nóvoa destas características", indica a comisaria Rosario Sarmiento a Nós Diario, "que abranxera tanta traxectoria, con obra dos seus principios e anteriores ao incendio". Inaugurada hai pouco máis dunha semana, permanecerá aberta até o 26 de abril. Case medio cento de cadros repasan unha vida dedicada aos pinceis desde Montevideo nos anos 50 a París e Armenteira (Meis) nos anos 90. E que encetou xusto despois de exiliarse en 1938 desde a Galiza. O seu pai era o cónsul de Uruguai en Vilagarcía de Arousa, e favorábel á causa republicana. En Montevideo estabeleceu relación con Joaquín Torres García. Un inaudito Nóvoa figurativo e colorista corresponde a eses anos: bodegóns, vistas da cidade, liñas grosas. Ao pouco trasládase a Bos Aires e coñece quen será o seu segundo mentor, Luís Seoane. Grazas a el, colabora en Galicia Emigrante e organiza a súa primeira mostra individual, na galería Velázquez. A pegada de Seoane evidénciase nese tramo do seu labor, con figuras de vivas cores, superficies planas e a memoria da Galiza no repertorio. "Naquela altura, Nóvoa sempre mencionaba unha mostra de Colmeiro que vira en Vilagarcía de Arousa. E como este non pintaba deuses, senón xentes do común, panadeiros, mariñeiros", explica Sarmiento. A viaxe cara á abstracción, a linguaxe que finalmente dominará a súa paleta, aceleraríase ao pouco, cando volve a Montevideo e coñece o escultor vasco Jorge Oteiza. Realiza daquela un mural no estadio Luis Tróccoli en que incorpora refugallo, escoura, ferralla. "Descubre a importancia da luz na pintura", sinala a comisaria. E marcha en 1965 a París. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: Poderían ser condenados en Polonia a multas ou mesmo penas de prisión por despregar bandeiras coas cores do arco da vella, símbolo do movemento do orgullo gay, sobre cinco monumentos.

Tres activistas LGTB poderían ser condenados en Polonia a multas ou mesmo penas de prisión por despregar bandeiras coas cores do arco da vella, símbolo do movemento do orgullo gay, sobre cinco monumentos, entre este unha estatua de Cristo fronte a unha igrexa católica de Varsovia, a capital do país. Na cuarta feira, dúas mulleres e un home foron detidos pola Policía acusados de "profanación", segundo o portavoz policial Sylwester Marczak, citado pola axencia de noticias PAP. Segundo os medios locais, os tres son activistas LGTB. "Como axentes da Policía, levamos a cabo un proceso xudicial non porque alguén colgase unha bandeira, mais porque ao facelo ofendeu os sentimentos relixiosos e profanou en particular o monumento do Cristo". As detencións producíronse un día antes de, nesta quinta feira, 6 de agosto, Andrzej Duda tomar posesión como presidente de Polonia para un segundo mandato. "Xuro solemnemente seguir fielmente as provisións constitucionais e preservar firmemente a dignidade da nación, a independencia e a seguridade do Estado e o benestar da patria e dos seus cidadáns", declarou. Duda aproveitou o discurso inaugural para reivindicar a lexitimidade da súa vitoria contra o candidato opositor, Rafal Trzaskowski, con 51% fronte a 48% dos votos, nas eleccións organizadas o 12 de xullo. Reclamacións electorais A comezos desta semana, o Tribunal Supremo deu o visto bo a un segundo mandato de Duda tras desbotar as perto de 6.000 queixas por supostas irregularidades acontecidas durante os comicios presidenciais. "Os polacos teñen o dereito a dicir quen é o seu presidente e xa o decidiron", afirmou Duda, ao tempo tendeu man a Trzaskowski. Ademais, avanzou que no novo período dedicarase plenamente a Polonia. "Para min, o máis importante son os asuntos polacos, que é o que nos preocupa a todos, a todo o país, así que ─como prometín─ serei o presidente dos asuntos polacos", aseverou facendo uso do seu slogan de campaña. A cerimonia de investidura levouse a cabo no Parlamento, como é habitual, mais con menor afluencia debido ás medidas preventivas contra a Covid-19.Entre os asistentes estaban os deputados da plataforma opositora Coalición Cívica, que repartiron copias da Constitución en sinal de protesta polo que consideran unha elección fraudulenta. O presidente Andrzej Duda é aliado de Lei e Xustiza, o partido conservador populista e contrario á ideoloxía LGTB no Goberno do país desde 2015.


Summary: Un grupo de 80 investigadoras e investigadores vén de publicar na revista científica The Lancet un estudo que sinala que "pensar que a inmunidade colectiva se logra infectando persoas non vulnerábeis coa Covid-19 é unha falacia perigosa que non está apoiada pola evidencia científica". Explicamos aquí os porqués destes científicos.

A prestixiosa publicación científica The Lancet vén de publicar un artigo asinado por un grupo de 80 investigadoras e investigadores. Nunha carta aberta, os expertos, dos eidos da saúde pública, epidemioloxía, medicina, socioloxía, viroloxía, enfermidades infecciosas, psicoloxía, psiquiatría, políticas de saúde e modelos matemáticos, afirman que a idea de permitir que se desenvolva a inmunidade colectiva de baixo risco mentres se protexe a poboación máis vulnerábel carece de sentido. A divulgadora científica Sonia Villapol debulla o artigo explicando que, segundo estes científicos, a teoría da inmunidade colectiva, que permite surtos non controlados entre sectores de baixo risco, non funciona, "só conduce a un aumento na morbilidade e mortalidade de toda a poboación". As persoas vulnerábeis, até o 30% da poboación "Aínda non coñecemos os efectos a longo prazo dos pacientes recuperados da Covid-19, desde os que foron hospitalizados ou os asintomáticos", salienta Villapol en referencia á carta aberta, que advirte de que a teoría da inmunidade de rabaño "pon en risco as persoas vulnerábeis", que representan, di, "30% da poboación nalgunhas rexións". Na mesma liña, pon de manifesto que a recuperación da infección por Sars-CoV-2 "non garante a protección contra a enfermidade ou reinfección, mais unha boa vacina pode facelo". E lembra que a transmisión pode reducirse mediante a distancia física, a hixiene de mans ou "evitando os interiores ateigados e mal ventilados". Que facer? Engade Villapol aos mecanismos para aforrar tempo no control da transmisión as probas rápidas, o seguimento de contactos e o illamento. "Aínda que os confinamentos son efectivos para reducir a transmisión incontroladas, son prexudiciais para a saúde física e mental e para a economía", salienta a divulgadora, que extracta o artigo de The Lancet. Os expertos e expertas consideran que un segundo confinamento "é aínda peor para os países que non utilizaron o primeiro para controlar eficazmente a pandemia". Na carta aberta, o grupo de científicos aposta en financiar e apoiar con programas sociais os mecanismos de control e apela a protexer "os traballadores de primeira liña", así como a "evitar a incerteza a longo prazo". Conclúen que "controlar a transmisión comunitaria é a mellor maneira de protexer a saúde, a sociedade e a economía".


Summary: O vindeiro 10 de setembro inaugúranse as instalacións nun acto no que se porá en valor este espazo de "preservación, exposición e experimentación" da industria do videoxogo.

A Fundación Museo do Videoxogo da Galiza vén de anunciar, a través dun comunicado remitido aos medios, a próxima apertura dun novo Museo do Videoxogo (MUVI) en Cangas, un centro de "preservación, exposición e experimentación" desta industria cultural. O novo museo cambia de lugar —rúa Aragón, 4— e terá capacidade para acoller máis dun cento de persoas e contará con amplas exposicións que irán mudando co tempo. A inauguración, avanzaron, será o vindeiro 10 de setembro. "Trátase dun espazo completamente novo, sete veces máis grande que o anterior, que conta con coleccións renovadas e con representantes de todas as tipoloxías de sistemas que conforman a historia do videoxogo", explicaron desde a fundación. Beatriz Legerén: "Un videoxogo é un proxecto complexo que involucra moitos ámbitos distintos" As persoas visitantes atoparán neste recinto máquinas de arcade, videoconsolas, portátiles e dispositivos bidireccionais, así como unha escolma dos títulos máis influíntes da historia ou aulas e áreas de divulgación que posibilitarán o desenvolvemento de proxectos. "Un lugar con decenas de pezas para tocar, experimentar e xogar", incidiron. O MUVI, precisaron, manterá a entrada semanal de balde e "redobrará o seu compromiso coa industria galega", contando con zonas exclusivas de "preservación e divulgación". O MUVI de Cangas contará con exposicións itinerantes. "Unha viaxe experimental rica e en evolución, a través da cal os visitantes poderán coñecer e probar os videoxogos creados na Galiza e na que o MUVI, xunto con videoxogo.gal, tende a man a empresas e persoas que desexen aportar información e recursos", engadiron desde a organización. A Fundación Museo do Videoxogo traballa coas tres universidades da Galiza a través de convenios de colaboración con diferentes escolas e facultades do país. Aliás, vén de asinar outra alianza co Museo Arcade Vintage de Ibi (Alacant), polo que, a curto prazo, permitirá intercambiar pezas entre ambas as institucións. [VÍDEO] Así é 'Retorno Arnoia', o videoxogo baseado nunha novela de Méndez Ferrín


Summary: Neste 2017 o Museo do Pobo Galego cumpre 40 anos e prosegue coa súa campaña 'Temos un museo' que agora vai máis alá e argalla un ciclo de encontros con persoeiros ligados a unha peza do museo.

Na proposta 'Temos unha peza' do Museo do Pobo convocarase ao público, unha vez ao mes -agás agosto- a un coloquio cun persoeiro representativo do mundo da cultura e da sociedade galega, usando como pretexto unha obra ou peza dos propios fondos do museo. O programa comezará o 24 de xaneiro con Suso de Toro; continuará co debuxante Pepe Carreiro, que falará para nenos e nenas o 17 de febreiro; o 21 do mesmo mes será a quenda de Ses; en marzo será cousa da historiadora Encarna Otero. E logo continuarán o físico Jorge Mira; a xornalista Tareixa Navaza; a futbolista Vero Boquete; o actor Roberto Leal; o crego Rubén Aramburu; a política Lidia Senra; a zoqueira Elena Ferro e a artista Luz Darriba.


Summary: Sobre o románico dicía Castelao que "as artes de construción callaron en Galiza no estilo románico, que perdurou por riba do gótico, deica enlazarse co barroco" (Sempre en Galiza, 1944). Tamén Otero Pedrayo consideraba que "a Galicia chegou a ista mestría en catro momentos do tempo. No céltigo, no románico, no barroco, no romántico".

A linguaxe simbólica da arte románica estabeleceu uns senlleiros paralelismos por media Europa durante os séculos XI e XII principalmente. Baixo esta premisa, a finalidade concreta desta serie de fascículos é proporcionar unha guía interpretativa desta parte do noso patrimonio artístico, contextualizado no programa iconográfico do exterior dos edificios respectivos onde se insiren e relacionado coa mensaxe transmitida, non só aos fieis da comunidade, senón tamén aos peregrinos que pasaban facendo camiño cara a Compostela. Nesta escolma verase reflectida unha porcentaxe moi pequena do existente na nosa terra porque, aínda que todas as construcións amosadas teñan orixe románica, nalgúns casos o resultado que hoxe vemos apunta para o gótico ou entra xa no século XIII. A pretensión fundamental é configurar unha guía interpretativa para un público amplo que non ten por que ser experto, mais si interesado por coñecer esta parte do noso patrimonio e o seu sustento ideolóxico. A mostra artellarase a través de trinta e un bens inmóbeis escollidos para este propósito e comentados por trece colaboradoras e colaboradores. Así mesmo, implicitamente, incidirase na riqueza románica do rural galego, omnipresente en todas as nosas parroquias, a pesar das modificacións e desaparicións, con gran pervivencia temporal a través da escultura e da imaxinaría popular ou, incluso, na arte contemporánea, testemuños das atávicas reminiscencias do románico até hoxe. Na Idade Media, o fenómeno da peregrinación tivo moito que ver co espallamento do románico e a provincia de Lugo, en consonancia coa súa transcendencia nas rutas xacobeas como entrada a Galiza ten o maior número de quilómetros de camiños a Santiago, arredor de 800, e nela conflúen case todos os traxectos coas súas variantes e alternativas secundarias. Dentro dos frontispicios románicos, o tímpano forma parte da ornamentación arquitectónico-escultórica das igrexas como un elemento senlleiro porque é a superficie delimitada polo lintel da porta e a arquivolta que habitualmente a enmarca. Cando non se prescinde deste espazo, utilízase como unha mensaxe iconográfica cun significado relixioso e un significante acorde cos parámetros estilísticos do románico e coa pericia do artífice, sempre adaptadas á finalidade didáctica e proselitista: ensinar a quen non sabe, xa que logo na Idade Media poucas persoas sabían ler e escribir. Porén, o tímpano, integrado no conxunto da portada orientada na cara oeste do templo, era a parte máis visíbel e salientábel da igrexa, mosteiro, catedral ou capela, o espazo de entrada principal e recepción, situándose nun lugar privilexiado, a unha escala accesíbel e ben visíbel, desde onde se accedía ao interior. Finalmente, destacamos que a difusión do coñecemento está a considerarse unha obriga da investigación científica, de modo que os contidos e resultados dese labor poidan achegarse á sociedade dunha forma divulgativa e ao tempo rigorosa. Así, as iniciativas baseadas nesta premisa son fundamentais e necesarias para coñecer o noso patrimonio cultural porque o que non se coñece, nin se valora nin se conserva. Parabéns a Nós Diario pola serie que inicia sobre os tímpanos medievais, maioritariamente románicos de igrexas galegas, vinculadas aos camiños xacobeos; e aos redactores e redactoras que se integran neste proxecto ofrecendo unha interpretación científica e técnica da construción correspondente, enriquecida cunha visión persoal que engade capacidade divulgativa. Vocabulario do románico Ábsida: Construción con planta xeralmente semicircular, cuberta cunha bóveda, que sobresae na parte posterior dun templo e onde se sitúa o altar maior. Arquivolta: Conxunto de arcos insertos uns nos outros que constrúen unha portada románica. Contraforte: Peza arquitectónica de forma prismática unida ao muro pola parte exterior. Lintel: Peza dura, de materiais diversos (madeira, pedra etc.) que asenta nas xambas e que constitúe o acabamento superior de portas e ventás. Canzorro ou ménsula: Pedra que sobresae da parede para soster unha viga por un extremo, unha cambota, unha solaina, unha cornixa, un balcón etc., en ocasións decorada con figuras humanas, animais, vexetais ou xeométricas. Parteluz: Columna que divide en dúas partes o oco dunha porta ou ventá. Tímpano: Nunha portada, espazo situado sobre o lintel e debaixo das arquivoltas. Adoita contar con decoración esculpida en relevo. Durante o románico é semicircular pero adopta forma apuntada cando se aproxima ao gótico. Xamba: Cada unha das dúas pezas verticais que sosteñen o lintel.


Summary: 600 MW deberán estar operativos en oito meses para abaratar a factura da luz.

O Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco) realizou nesta terza feira unha poxa de 3.300 megawatts (MW) para a asignación de proxectos de enerxías renovábeis, a segunda desde que Teresa Ribera é ministra. Na anterior, decorrida o pasado xaneiro, Capital Energy fora a gran beneficiada con 620 MW eólicos, seguida da galega Greenalia, con 135 MW. Esta convocatoria busca, segundo o Goberno estatal, "reducir directamente o prezo da electricidade", e para iso reservou 600 MW coa fin de pór en funcionamento en setembro de 2022, para que isto "teña impacto o antes posíbel" na factura. Os megawatts restantes teñen como data límite para sumarse á rede eléctrica o vindeiro 30 de xuño de 2024. Endesa, Greenalia e Iberdrola deciden non concorrer Con todo, o pulso que manteñen as eléctricas co Goberno estatal, após a aprobación do Real Decreto-lei que recorta os seus beneficios, provocou que algunhas das grandes compañías do sector decidiran non acudir á poxa. É o caso de Acciona, Iberdrola, Enel Green Power —Endesa— e Greenalia. "Unha vez analizados os termos da poxa, e tendo en conta a incerteza existente e que polo de agora se descoñece cales serán as decisións que adoptarán as Administracións a respecto dos expedientes afectados [pola proximidade das caducidades de acceso e conexión entre decembro e abril de 2022], a compañía entendeu que o máis sensato era non concorrer", apuntaron a Nós Diario fontes da enerxética galega. Desde Endesa aludiron tamén á obriga que impón o decreto ás grandes compañías de poxar parte da súa produción eléctrica entre grandes clientes industriais e comercializadoras independentes. Dado que Endesa "vende máis enerxía da que produce", esta medida supón ter que acudir ao pool —mercado maiorista— para mercar electricidade e poder abastecer a súa carteira de clientes, a maior do Estado. Iberdrola, pola súa banda, razoou a súa decisión de non acudir na "falta de seguridade xurídica" que, segundo a eléctrica que preside Ignacio Sánchez Galán, "está a limitar e cuestionar os investimentos no Estado español". Empresas adxudicatarias Así as cousas, a gran beneficiaria foi, de novo, Capital Energy, con 1.540 MW eólicos e oito solares. A empresa madrileña está a tramitar unha vintena de proxectos na Galiza. Aliás, a firma aragonesa Forestalia adxudicouse 576 MW de enerxía eólica e 200 MW de fotovoltaica. Repsol, que ficara fóra da anterior poxa ao considerar os prezos "pouco rendíbeis", obtivo nesta terza feira 138 MW eólicos. Tamén saíu beneficiada Naturgy, con 221 MW de capacidade adxudicada para a xeración de enerxía solar fotovoltaica. A través deste sistema de poxa, estreado en xaneiro polo actual Executivo de Pedro Sánchez, as empresas beneficiarias participan ofertando o prezo que están dispostas a cobrar pola enerxía que xere a instalación, e o produto poxado adxudícase á oferta de menor contía. O prezo resultante non pode ser obxecto de actualización. Desta volta, o prezo medio de adxudicación foi de 28,6 euros por megawatt e hora, máis de catro euros por riba do prezo obtido na poxa de xaneiro.


Summary: Tres estudantes de Xornalismo preparan un documental sobre o ex alcalde herculino, finado hai uns meses: Domingos Merino: Outra Coruña Posible. Falamos con Lois Alcayde Dans, guionista do filme, que se poderá ver en setembro

O pasado mes de xaneiro finou Domingos Merino, primeiro alcalde da Coruña trala fin da ditadura. Nos días seguintes á súa morte comprobouse o afecto que o ex-rexedor espertaba nunha parte importante da sociedade coruñesa e centos de persoas pasaron Pazo de María Pita para dicir adeus e "aquel rapaz da rúa Marconi", como destacou Lourenzo Fernández Prieto no acto de despedida. Merino xa recibira unha homenaxe dos seus amigos en abril de 2014 e o seu breve mandato estivo moi presente na investidura de Xulio Ferreiro como alcalde en 2015 e na moción de confianza que superou en 2017. Porén, non existía ata agora unha reflexión en profundidade sobre a súa xestión como alcalde, a súa derruba ou sobre o modelo de cidade que representou. Lois Alcayde Dans, Paula Durán e Paula Quiroga, estudantes de Xornalismo na USC están a rematar un documental sobre a cuestión, Domingos Merino: Outra Coruña Posible, un filme que se poderá ver a partir deste mes de setembro. A peza, que naceu como un traballo de clase, foi crecendo en tamaño e en ambición, indo máis aló do relato sobre a xestión do primeiro alcalde da Coruña trala restauración da democracia e buscando interrogarse sobre a Coruña que Merino defendeu e impulsou e a Coruña que puido ser, que permaneceu soterrada e de cando en cando emerxe. No documental, do que xa se pode ver un primeiro trailer, aparecen as voces de Manuel Rivas (xefe de prensa de Merino nos seus anos no Concello), Xulio Ferreiro ou da ex-concelleira María Xosé Bravo. Falamos con Lois Alcayde Dans, guionista. "Falar de Merino é falar desa outra Coruña, unha cidade popular, cun intenso pasado republicano, cunha loita obreira tremenda, unha Coruña galeguista, na que naceron as Irmandades da Fala" Como nace o proxecto de documental e esa intención de facer un relato desa outra Coruña? Estudamos Xornalismo na USC e o documental xurdiu como un traballo de clase, como unha reportaxe. Nun comezo iamos realizar unha montaxe de 25 minutos, falando con Manuel Rivas, con María Xosé Bravo e con Xulio Ferreiro. Porén, o proxecto foi crecendo: comezamos a atopar máis e máis fontes. Porque, efectivamente, no documental non só falamos de Merino, senón que falamos desa outra Coruña que sempre existiu fronte á oficial. Esa outra Coruña que combate o estereotipo, nacido na ditadura e alimentado despois, dunha cidade distante, altiva, señorita, soberbia. Decatámonos de que falar de Merino era falar desa outra Coruña, unha cidade popular, cun intenso pasado republicano, cunha loita obreira tremenda, unha Coruña galeguista, na que naceron as Irmandades da Fala. "A súa chegada á Alcaldía supón unha revolución, comezando pola forma en que a cidadanía se relaciona co Concello: o Concello ábrese ao pobo, que pode por exemplo asistir aos plenos" Está sen contar a historia de Merino? Trala súa morte e tamén antes houbo algunhas homenaxes e reivindicouse o seu mandato como un símbolo, pero se cadra non se afondou demasiado no que pasou neses anos... Houbo artigos en prensa, sobre todo despois da súa morte, pero non hai ningunha produción audiovisual sobre Merino que relatase a súa historia como alcalde. Nos últimos anos Merino xa foi recibindo algunha homenaxe pública, por exemplo a que se realizou no ano 2014. Pero en xeral foi unha figura algo esquecida e pouco reivindicada. En realidade, el foi alcalde durante só dous anos e, por exemplo, Paco Vázquez estivo 23. Que supón a chegada de Merino á Alcaldía? Merino chega á alcaldía nun momento de cambio absoluto, co remate da ditadura. E a súa chegada á Alcaldía supón unha revolución, comezando pola forma en que a cidadanía se relaciona co Concello: o Concello ábrese ao pobo, que pode por exemplo asistir aos plenos. E podemos establecer unha analoxía entre ese proceso e o que houbo recentemente, coa chegada ao poder do actual Goberno municipal. "Na Coruña está habendo un proceso de cambio e de apertura e ao igual que noutras cidades de Galicia estamos vendo unha recuperación desas outras cidades posibles que non puideron ser e que aínda estamos no camiño de que poidan ser" No documental relatades o proceso de derruba de Merino? Como foi ese proceso? Merino chega á Alcaldía grazas a un pacto entre as forzas de esquerdas, unha alianza que despois se rompe. Pouco despois de chegar ao poder, Merino comeza a ser atacado por todas partes, non hai máis que ver as crónicas da época. Sufriu ataques constantes por parte de sectores da cidade que na ditadura gozaran duns privilexios que nese momento estaban en cuestión. E hai que salientar o papel que tivo Paco Vázquez neste bombardeo e na derruba final de Merino. Hai nese momento unha loita entre dous modelos de cidade: unha Coruña escura e de especulación, que a que se impón, e esa outra Coruña posible da que falaba antes. Por iso o documental conta a través de Merino a historia desa outra Coruña, que sempre estivo aí e que espertou ao rematar a ditadura. Nunca hai unha soa cidade, hai moitas, e todas viven en paralelo. Esa Coruña popular dos Castros, de Monte Alto, da Gaiteira, do Orzán, da Agra, da Sagrada... unha cidade que fala galego e que sobrevive baixo a oficial. "Sufriu ataques constantes por parte de sectores da cidade que na ditadura gozaran duns privilexios que nese momento estaban en cuestión" Está cambiando esa imaxe que durante moitos anos se tivo de Coruña? Na Coruña está habendo un proceso de cambio e de apertura e ao igual que noutras cidades de Galicia estamos vendo unha recuperación desas outras cidades posibles que non puideron ser e que aínda estamos no camiño de que poidan ser. A Coruña ten unha potencia creativa marabillosa, é unha cidade que foi sempre vangarda. E son optimista, creo que esa cidade emerxerá.


Summary: Analizamos os pros e os contras da primeira incorporación celeste.

Os rumores das múltiples saídas no cadro de xogadores celestes cesaron ante a chegada da primeira incorporación do Real Club Celta de cara á campaña 2022/23. Trátase do sueco de 18 anos Williot Swedberg, que chega á cidade olívica -segundo apuntan desde o seu país- por unha cifra que rolda os cinco millóns de euros, aínda que a escuadra presidida por Carlos Mouriño non confirmou esa cifra. Por iso, nunca é mal momento para reivindicar unha transparencia que acontece noutros países como en Portugal, onde o Benfica -un equipo que cotiza en bolsa- declarou recentemente á Comissão do Mercado de Valores Mobiliários (CMVM) que percibirá un total de 75 millóns de euros polo traspaso da súa estrela, Darwin Nuñez, ao Liverpool. Swedberg brilla entre espazos Centrando o foco no aspecto puramente deportivo, o xa ex futbolista do Hammarby achegará, ademais de xuventude, polivalencia, ampliando así as opcións na parcela ofensiva do campo para o Chacho Coudet. Celta e Lugo completan o obxectivo de non pasar apuros nunha tempada pre revolucionaria Habilidoso con e sen balón -brilla sacando petróleo entre espazos-, tampouco é raro que Swedberg intente probar fortuna de cara a gol desde fóra da área, chegando a anotar cinco tantos na Primeira División sueca. Con respecto aos seus puntos máis fracos pode destacarse un físico aínda fráxil e certa apatía nas tarefas defensivas. A Federación ofrece 12 millóns aos clubs A Real Federación Española de Fútbol publicou unha convocatoria de anticipos de tesourería preferente -diñeiro a conta- para os clubs de Primeira RFEF, aos que ofrece un total de 12 millóns de euros, cun máximo de 400.000 euros por club. Con este diñeiro, a interese 0%, "deberán abordar, de modo preferente, o pago íntegro dos salarios de todos os xogadores da categoría".


Summary: A escritora e colaboradora de Sermos Galiza Mercedes Queixas foi a pregoeira da XLIV Feira do Libro da Coruña, inaugurada este mediodía nos Xardíns de Méndez Núñez e que permanecerá aberta até o 10 de agosto con 34 casetas e perto dun cento de actividades.

XA escritora coruñesa Mercedes Queixas foi a encargada de ler o pregón que abriu a Feira do Libro da Coruña. Fíxoo, tal e como nos conta en conversa con Sermos Galiza, cunha intervención literaria na que tamén tivo cabida a perspectiva de barrio. Veciña dos Mallos-Estación, Queixas revelou que foi a través do rueiro como teceu toda unha historia galega con importantes fitos na literatura. "Esta cidade é unha sucesión de quilómetros cero desde onde pode percorrerse a memoria da cidade a través de moitos escritores e escritoras que foron facendo unha gran cidade literaria", salienta. Rosalía, Curros Enríquez ou Lois Peña Novo, apunta, servíronlle para transitar a cidade a través das palabras e dos libros. Queixas aproveitou a súa intervención para reivindicar que A Coruña desenvolva un papel fundamental o ano que vén á hora de homenaxear as Irmandades da Fala, polo centenario da súa creación, e a Manuel María, por ser o elixido para dedicarlle o Día das Letras de 2016. "Sería unha boa ocasión para dedicarlle rúas da cidade a Manuel María e a Antón Vilar Ponte, así como ás Irmandades da Fala", indica. O "Poema da cidade alta", de Luísa Villalta, que describe A Coruña ao longo da súa historia e como un referente dentro do Reino de Galiza, serviulle á colaborada de Sermos Galiza para finalizar a lectura do pregón. Queixas lembrou que esta obra de Luísa Villalta remata coas palabras que presiden a casa do Concello, "cabeza, garda e chave, forza e antemural do Reino de Galiza". A XLIV edición da Feira do Libro permanecerá aberta até o 10 de agosto A XLIV edición da Feira do Libro permanecerá aberta até o 10 de agosto nos Xardíns de Méndes Núñez con perto dun cento de actividades en 34 casetas para achegar a lectura a todos os públicos en horario de 11h a 14h e de 18h a 22h. O acto de inauguración, no que participaron o secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, o alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro ou o concelleiro de Cultura, José Manuel Sande, non estivo exento de polémica pola interpretación mutilada do Himno galego a cargo da Banda Municipal, que pechou o acto coa interpretación do himno español. Este feito provocou numerosas queixas nas redes sociais ao longo da tarde. A feira coruñesa está enmarcada no programa de Feiras do Libro de Galiza 2015, promovidas pola Federación de Librarías de Galiza. Dentro deste mesmo proxecto, durante o mes de agosto, tamén terán lugar as feiras do libro de Viveiro (do 13 ao 16 de agosto), de Foz (do 20 ao 30 de agosto) e de Monforte (do 26 ao 29 de agosto).


Summary: O sector bancario e o de seguros son os que presentan as maiores fendas salariais.

Agricultura, gandería, silvicultura e pesca son os sectores nos que as mulleres cobran menos. Segundo os datos do informe 'Fenda salarial e teito de cristal' elaborado polos Técnicos do Ministerio de Facenda (Gestha), os soldos destas traballadoras apenas superan os 5.300 euros, o que supón cobrar 3.400 menos que os homes que desenvolven o seu traballo nestes mesmos sectores. O avanzo deste estudo, presentado na antesala do Día da Muller, destaca que as mulleres están a percibir de media 4.915 euros menos que os homes e que, por tanto, deberían incrementar 28,6% os seus salarios para equiparalos cos dos seus compañeiros varóns. Os sectores bancario e asegurador son os que presentan a maior fenda salarial. Segundo os datos recollidos no estudo, as mulleres que traballan en banca e seguros cobran case 15.000 euros menos. Aínda así, trátase dos ramos en que os soldos son máis elevados, superando os 31.500 euros de media, e nos que a súa ocupación resulta maioritaria, apuntan desde Gestha. Por detrás destes sectores figura o das TIC. A desigualdade nas empresas de tecnoloxías da información e as comunicacións fai que as mulleres cobren arredor de 7.300 euros menos. Séguenlle a industria extractiva, a enerxía e o agua, onde as diferenzas entre uns e outras practicamente acadan os 6.500 euros. Doutra banda, o estudo constata o menor peso feminino no ámbito laboral, si ben existen diferenzas substanciais entre sectores, posto que mentres a representación de mulleres na área da construción e as actividades inmobiliarias nin sequera chega a 22% sobre o total de asalariadas, nos servizos sociais copa máis de 62% dos postos de traballo.


Summary: O clube debe 156 millóns de euros. Embora iso, continúa a ser viábel, a condición de que mude radicalmente a súa xestión económica.

Cada día temos algo máis de información coa que explicar a actual situación económica no Deportivo da Coruña. Un informe realizado polo administrador concursal, filtrado a un xornal coruñés, pon en evidencia que as decisións da directiva que preside Lendoiro foron as responsábeis da má situación en que se acha o clube. O estudo realizado por AD Cryex, agora en mans do xuíz substituto do Mercantil nº 2 da Coruña, indica que o presidente do Depor errou cando tomou a decisión de non acollerse ao concurso de acreedores no mínimo desde 2006. No informe evidencian que logo de non tomar a decisión correcta, Lendoiro -que segundo o administrador concursal tería vivido fóra da realidade- acometeu gastos que o clube non podía pagar. Mudar de modelo de xestión A débeda actual do Depor, recollida tamén nese informe, chegaría a 156 millóns de euros. Unha grande parte dese importe, 93,7 millóns de euros, sería coa propia Axencia Tributaria. A situación, malia todo, non é irreversibel para o administrador concursal. O estudo de AD Cryex aconsella mudar de xeito radical o modelo de xestión, "na maneira de concibir e executar quer a estratexia quer a xestión da entidade". Clube e acreedores teñen dez días para presentar un incidente concursal antes da pronunciación do xuíz sobre este informe.


Summary: A Junta de Andalucía e os partidos que a sustentan lamentan que o presidente da Xunta acuda ao seu territorio para "insultar" e Besteiro censura que viaxe para "deixar quedar mal aos galegos" con verbas "impropias dun presidente"

Xa o dixera hai máis de catro anos pero foi á segunda cando provocou maior indignación. A finais de 2009 Alberto Núñez Feijóo levaba apenas oito meses na Presidencia da Xunta e era o principal valor á alza dun PP aínda deprimido pola segunda derrota de Rajoy ante Zapatero. Neste contexto, o presidente galego acudiu a Sevilla para apoiar o daquela líder dos conservadores andaluces, Javier Arenas, a quen lle augurou un próximo ascenso ao Goberno andaluz, e sentenciou que a Transición española non ía estar "completa" ata que o PP se fixese co histórico feudo do PSOE. Este luns Feijóo recuncou e, de novo na capital andaluza, dixo exactamente o mesmo nun acto de adhesión a Juan Manuel Moreno, quen se dispón a asumir o liderado do partido nesa comunidade. E incendiou o escenario político andaluz. Cunha estrela política menos luminosa que en 2009, cando era o único barón popular gañador, o titular da Xunta foi o primeiro líder territorial do PP en irlle aplaudir ao candidato sinalado por Rajoy contra o criterio de Dolores de Cospedal para tentar o enésimo asalto da dereita á Junta. Nun acto das Nuevas Generaciones Feijóo botou man dalgúns dos clásicos da casa para lembrar que se "formou como político" na oposición á coalición de "perdedores" do PSdeG e do BNG, unha fórmula de Goberno que a súa "ética" non lle "permite". Ao seu xuízo, os populares de Andalucía deberían seguir a estela da Xunta e tamén da "reconstrución" do PPdeG tras a marcha de Fraga. Feijóo xa lanzara unha sentenza idéntica para apoiar a Arenas en 2009 Moreno respondeu o aval de Feijóo don dupla ración de eloxios. "Quero que saibas que para min é moi importante a túa presenza aquí porque es un referente e un modelo de xestión para min", afirmou, segundo informa a edición andaluza de El Diario. A Xunta é "un exemplo e un espello" no que se mira a diario porque Feijóo logrou "unhas cotas de progreso, de igualdade e de emprego, unha sociedade cada vez máis puxante". Mentres o aínda secretario de Estado de Igualdade multiplicaba as alabanzas o Goberno andaluz, a comezar pola súa presidenta, non deixaba as verbas de Feijóo no ámbito de partido, senón que as situaba no ámbito do desplante institucional. Reaccións en Andalucía e Galicia "Xamais irei a Galicia a insultar á democracia nin á vontade do pobo galego, manifestada libremente nas urnas", retrucou Susana Díaz na súa conta de Twitter. Acto seguido, o conselleiro da Presidencia da Junta, Manuel Jiménez Barrios, censurou o "novo ataque da dereita" e considerou "un insulto á intelixencia" dicir, como Feijóo, que "a democracia non estará completa ata que o PP non gañe en Andalucía". Dende o aparello do PSOE o seu secretario de organización, Juan Cornejo, lamenta que o PP permita "que dende o seu propio partido veña aquí ofender e difamar" e anima os conservadores a "asimilar que os andaluces apoiaron sempre maioritariamente a esquerda nas urnas". Besteiro lamenta que Feijóo "vaia a Andalucía deixar quedar mal aos galegos" cunhas verbas "impropias dun presidente" Tamén dende Izquierda Unida, socio de Goberno dos socialistas andaluces, saíu ao paso das reflexións de Feijóo, a quen ven "un pouco desnortado". O coordinador da coalición en Andalucía, Antonio Maíllo, ironiza con que o "problema" do presidente galego é que "quere dicir amor cando en realidade está querendo dicir sexo", porque apela a completar a Transición para "ocultar o seu desexo" de que o PP "chegue algunha vez" a controlar o Executivo andaluz. Feijóo, recomenda, debería dedicarse a atender os "problemas" de Galicia, a comezar polo "desmembramento" da sanidade pública. Mentres, dende Galicia, José Ramón Gómez Besteiro lamenta no nome do PSdeG que Feijóo "vaia a Andalucía" para "deixar quedar mal aos galegos" cunhas palabras que o "avergoñan" por ser "impropias dun presidente da Xunta e dun galego", o PP andaluz esfórzase en defendelo. Segundo o líder da dereita en Cádiz, Antonio Sanz, ao PSOE e mais a IU provócalles "urticaria" que Feijóo diga o que dixo porque apelou á "alternancia", moi "saudable" nunha democracia.


Summary: Desde a década dos 90, a banca privada e unha boa morea de economistas –moitos deles vencellados, paradoxalmente, á función pública- animan a subscribir plans privados cos que complementar as pensións tras a súa xubilación. Porén. a realidade dos números aconsella o contrario. Que hai detrás dos plans de pensións privados? Eis un extracto da reportaxe que publicamos no Sermos Galiza 227, á venda xa na loxa.

Non hai arma máis eficaz que o medo, un medo inoculado na xente a través de declaracións, informes, estudos e dados que, torturados convenientemente, din o que con insistencia pregoan a banca privada e as grandes corporacións co obxectivo de facer medrar o seu negocio: o sistema público de Seguridade Social periga e cómpre sermos previsoras e previsores para nos asegurar o cobro dunha pensión razoábel. Para que faga efecto, é fundamental espallar e manter un estado xeral de incerteza no que mesmo é decisiva a introdución dalgún elemento veraz no debate: o devalo demográfico fai insostíbel a medio prazo un sistema de "solidariedade interxeracional" como este. Con todo, a posta en escena non é todo o perfecta que as entidades bancarias, o Banco de España ou a OCDE quixesen. Na enleada de números que se publican acotío é doado atopar tamén informes de entidades nada sospeitosas nos que o mundo ideal que a banca debuxa e co que bombardea os fogares a través dos medios de comunicación resulta ser máis ben un fiasco. O máis contundente é, probabelmente, o que elaboraron catro profesores da Universidade de Navarra no seo do IESE, isto é, a Escola de Dirección de Empresas desa institución académica. Resumindo, o traballo, que se vén presentando de xeito sistemático desde o ano 2006 e no que se analizan centos de plans de pensións, conclúe que entre os anos 2000 e 2015, a rendibilidade anual media dos fondos de pensións foi do 1,58%, é dicir, a terceira parte da que obtivo o Ibex 35 e o 30% da que acadaron os bonos do Estado a 15 anos. [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 226, á venda na nosa loxa]


Summary: Seguen en descenso os hospitalizados e os casos activos baixan a 4.686.

As persoas diagnosticadas con Covid-19 hospitalizadas na Galiza volveron descender -16 menos- até as 472, delas 97 atópanse nunha Unidade de Coidados Intensivos, o que supón oito menos que a xornada anterior, mentres que soben os novos contaxios diarios a 173 -56 máis que na xornada anterior-. Así se reflicte nos datos actualizados na mañá de hoxe pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18:00 horas desta terza feira, nos que se indica que hai 97 pacientes Covid en UCI na Galiza -oito menos- e 375 noutras unidades oito menos-. Os ingresados con coronavirus soben en tres das sete áreas sanitarias galegas. Deste modo, na de Santiago e Barbanza aínda que descenden a 15 o críticos -tres menos-, aumentan a 45 os que se atopan noutras unidades -sete máis-; na de Vigo caen a 14 os que están en UCI -un menos-, pero soben a 64 os doutras unidades -catro máis-; e na de Lugo mantéñense en 14 os de UCI, mentres aumentan a 23 os de hospitalización convencional -un máis-. Por contra, a presión asistencial descende máis significativamente na área da Coruña e Cee, con 34 en UCI -tres menos- e 129 noutras unidades -oito menos-; e na de Ferrol seguen 7 en críticos -sen cambios- e caen a 41 os doutras unidades -seis menos-. Na de Pontevedra e O Salnés mantéñense en 11 os ingresados con coronavirus en UCI -sen cambios- e baixan a 39 os que permanecen noutras unidades -cinco menos-, mentres que na de Ourense descenden a dous os críticos -un menos- e a 34 os doutras unidades -un menos-. Os casos activos de Covid-19 manteñen tamén a tendencia descendente e sitúanse en 4.686, o que implica 267 menos que a xornada anterior. En canto aos novos contaxios detectados con calquera tipo de proba, repuntaron con respecto á xornada anterior até 173, deles 156 positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas -fronte aos 70 do día pasado--. Deses 173 positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas, 62 corresponden á área sanitaria da Coruña e Cee; 26 á de Ourense; 25 á de Vigo; 13 á de Pontevedra e O Salnés; 12 á de Santiago e Barbanza; 11 á de Lugo; e sete á de Ferrol. Pola súa banda, a taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- mantense en menos do 2% desde o inicio desta semana, cun 1,9 por cento. Desde o inicio da pandemia da Covid-19 faleceron 2.256 persoas diagnosticadas con coronavirus na Galiza, tras notificar Sanidade na noite desta terza feira outro catro vítimas.


Summary: De xaneiro a xullo abandonaron Galiza con destino outros territorios do Estado 98 sociedades mentres recibiamos 110. O saldo é, pois, positivo para Galiza. Porén, entre o volume de negocio que representan as empresas que marcharon (191 millóns) e as que viñeron (67 millóns) hai unha fenda de 123 millóns de euros 'negativa' para Galiza. Madrid é a principal receptora das compañías que mudan o seu domicilio da Galiza a outras comunidades.

Hai uns anos o goberno de Núñez Feixoo ordenara á Axencia Tributaria Galega que activase un plan de inspección sobre a fuga de empresas localizadas na Galiza a Madrid, atraídas pola eliminación de trabas ou a menor presión fiscal. Os resultados desa inspección non se fixeron públicos. Mais a dinámica mantense. O Informe que publica D&B sobre o cambio de domicilio de empresas deita luz sobre Galiza. Nos seis primeiros meses de 2019 marcharon do noso país para establecer o seu domicilio social noutro territorio 98 empresas. Movían entre todas un volume de negocio de 191 millóns de euros. Neses mesmos seis meses instalaron o seu domicilio na Galiza 110 empresas procedentes doutras comunidades. Doce máis das que marcharon. Porén, a facturación sumada entre todas esas sociedades que optaron por se mudar a Galiza era de 67,6 millóns. A diferenza, neste caso negativa para Galiza, é de 123 millóns de euros. E quen foron os territorios máis beneficiados pola saída desas empresas de Galiza? Madrid, en lugar destacado: acolleu 54 desas compañías, 55% do total. A seguir figuran Catalunya (9 empresas), Valencia e Asturies (7 cada unha). Nas empresas que viñeron aquí destacan as de Castela-León (33) e madrileñas (32). Entre 2013 e 2016 foron 458 as empresas que mudaron o seu domicilio social, deixando Galiza por outra autonomía. Unha mudanza que implicaba, en termos de facturación, uns 540 millóns de euros. A principal beneficiaria destes traslados foi Madrid, que pasou acoller 207 desas 458 sociedades, e 67% deses 540 millóns de euros. Non é algo exclusivo de Galiza. Madrid, cabalgando no efecto capitalidade que lle permite unha política fiscal de mínimos, actúa como succionador de empresas de todos os territorios do Estado.


Summary: As Plataformas de Emigrantes Retornados convocan para esta cuarta feira, 2 de xullo, ás 11 horas distintas concentracións contra a discriminación nas sedes da Axencia Tributaria no encerramento da campaña.

Concentracións diante distintas sedes da Axencia Tributaria despiden esta cuarta feira a campaña da Renda-2013. As Plataformas de Emigrantes Retornados insisten desta maneira nas súas reivindicacións de conseguir por parte da Axencia Tributaria un trato igualitario co resto do colectivo de xubilad@s. As Plataformas fechan a campaña tributaria nun ano no que se repetiron as mobilizacións que serán simultaneas en distintas cidades galegas, entre elas Vigo e A Coruña. Emigrantes insisten en que se lle está a dar un trato de "defraudadores", con imposicións de sancións cando "existen resolucións do Tribunal Económico Administrativo e sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza que acreditan a dificultade de interpretación da norma en correlación con diferentes tratados bilaterais". Segundo destacan, a desinformación foi indirectamente recoñecida pola Axencia Tributara ao incluír no exercicio fiscal que agora remata a indicación de obriga de incluír cantidades percibidas no exterior. A campaña que esta semana chega ao seu fin é a primeira na que se incluíu esta información. Lamentan tamén que o goberno non atenda a iniciativa aprobada unanimemente no Parlamento de Galicia e esixen que se eliminen as sancións impostas e que poña fin ao trato discriminatorio en materia fiscal para quen tivo que abandonar o país na busca de traballo.


Summary: Carmen Iglesias pediu a incorporación a AGE porque foi a candidatura con que concorreu ás eleccións.

O portavoz parlamentar de AGE, Xosé Manuel Beiras, deu carpetazo esta quinta feira ao conflito xurdido arredor do escano de David Fernández Calviño no Pazo do Hórreo e, para sorpresa de moit@s, o líder de Anova asegurou que apoiará a incorporación de Carmen Iglesias Sueiro ao grupo político da coligación se esta o solicitar. Após semanas de enfrontamentos e mesmo da abertura dun expediente sancionador en Esquerda Unida --polo incumprimento dos acordos adoptados entre as distintas forzas que compoñen AGE-- así como, coa opinión contraria da asemblea comarcal de Anova-Ourense, que solicitou a pasada semana a expulsión de Iglesias Sueiro e a súa entrada no Grupo mixto; Xosé Manuel Beiras asegura que as súas "convicións éticas" non lle permiten outra cousa que aceptar a entrada de Sueiro. Asemade, dixo Beiras, as súas "convicións democráticas" non lle permiten "ir contra os dereitos legais" da xa deputada. O portavoz do grupo tiña segundo o artigo 25 do Regulamento da Cámara --ao que deu leitura en comparecencia de imprensa-- a última palabra en relación á situación de Carmen Iglesias.


Summary: É a primeira vez que as mobilizacións por este motivo se estenden por todo o Estado. En Galiza levan producíndose desde hai 10 meses.

O sector dos centros de chamada volven a estar convocados en Galiza a se mobilizar contra o bloqueo das negociacións do convenio colectivo. Desde decembro de 2015 no noso país, e a impulso da CIG, os por volta de 8.000 operarios que ten o sector en Galiza foron convocados a paros, greves e mobilizacións para denunciar esa paralización por parte da patronal que xa dura 22 meses. Non foi así no resto do Estado español durante todos estes meses, Até agora, que esta vaga de mobilizacións é tamén apoiada polos sindicatos estatais e van decorrer a nivel de Estado. Os traballadores están convocados a protagonizar paros esta quinta feira, 22 de setembro, e o 29 de setembro, así como a unha greve o vindeiro 6 de outubro. "Até o de agora tivemos que mobilizarnos en solitario fronte ao bloqueo patronal nun convenio de ámbito estatal; xa era tempo de que o sindicalismo español reaccionase", manifestan desde a CIG. Laura Pérez, traballadora do sector, delegada da CIG e responsábel na central nacionalista deste colectivo de Telemarketing, afirmaba nunha entrevista en Sermos Galiza que "en vez de evolucionar, involucionamos; a patronal está obstinada en medidas que involucionan as nosas condicións de traballo e tamén de vida". Lembraba tamén que no ano 2000 a facturación do sector das 'call centers', telemarketing ou centros de chamada non chegaba os 900 millóns de euros. Unha década despois, en 2010, andaba polos dous mil millóns, e no 2014 foi de máis de 2.215 millóns. Incrementou neste periodo nun 70%.


Summary: Máis de 7,5 millóns de persoas guatemaltecas están chamadas a votar nunhas eleccións xerais marcadas pola corrupción tras a renuncia do ex presidente Otto Pérez Molina.

Nas eleccións convocadas hoxe elixirase un novo presidente, 338 responsábeis municipais, 158 parlamentares e 20 lexisladores ao Parlamento Centroamericano. De ser necesaria unha segunda volta, esta tería lugar o 25 de outubro. Os comicios teñen lugar nun contexto marcado polo escándalo da corrupción, logo da renuncia do ex presidente Otto Pérez Molina a pasada quinta feira. Pérez Molina, que se atopa en prisión provisional, é acusado de liderar "La Línea", unha estrutura de fraude nas aduanas que xa supuxo a detención da ex vicepresidenta Roxana Baldetti. Segundo as probas presentadas pola Comisión Internacional contra a Impunidade en Guatemala -avalada por la ONU- e polo Ministerio Público, ambos exgobernantes quedaban co 50 por cento do desvío millonario de dólares. A xustiza guatemalteca impútalle ao ex presidente delitos de suborno pasivo, asociación ilícita e fraude aduaneira e a Fiscalía sinala que participaría no roubo de 130,3 millóns de dólares. O novo xefe do Executivo tomará posesión do cargo o 14 de xaneiro de 2016, despois de que o presidente interino, Alejandro Maldonado, remate o mandato.


Summary: A presidenta e favorita á reelección nos comicios que celebra Brasil asegura após votar que "non se poden perder as conquistas sociais de doce anos" e destaca que agora tres de cada catro brasileir@s é de clase media-baixa.

A presidenta brasileira e candidata á reelección nas eleccións deste domingo polo Partido dos Trabalhadores (PT), Dilma Rousseff, declarou após votar que dá por feito que haberá unha segunda volta dos comicios presidenciais o próximo 26 de outubro. "Non traballo coa hipótese de vencer na primeira volta", afirmou Rousseff desde Porto Alegre. A presidenta descartou especular sobre posibles rivais na segunda volta. "Sería unha falta de respecto para os demais", indicou. Marina Silva caeu nas enquisas e mesmo pode ficar fóra da posíbel segunda volta para beneficio do candidato máis á dereita A presidenta pediu aos votantes exercer o seu dereito con "consciencia" e que loiten para defender as "conquistas" dos últimos doce anos. "É importante que o pobo vote con consciencia e paz no corazón. Que teñan claro que quen conquistou algo debe defender esas conquistas. É importante tamén que o cidadán ou cidadá teña consciencia e se dea conta de que o seu voto é un arma para garantir esas conquistas. Todos e todas somos iguais ante a urna e o resultado da elección é sagrado", dixo. "Son doce anos nos que Brasil estase transformando. Hoxe tres de cada catro habitantes forma parte polo menos da clase 'C'", engadiu en referencia a escala de seis letras que utilizan algúns sociólogos. A 'C' sería a da clase media-baixa. Rousseff, quen asumiu o cargo o 1 de xaneiro de 2011, é a gran favorita para gañar os comicios, logo de repoñerse nas enquisas á caída da popularidade polo ascenso da súa rival Marina Silva, do Partido Socialista Brasileiro (PSB). As últimas sondaxes, publicadas o sábado, apuntan a que na primeira volta electoral Rousseff terá entre 44 e 46 por cento da intención de voto, o candidato de centro-dereita, Aécio Neves, un 26 por cento e polo 24 por cento estaría Silva.


Non é un segredo que en moitas rexións de México atópase unha correlación plausible, ou tolerancia tácita, entre crime organizado e institucións. Nin é un fenómeno novedoso, nin é algo que non sexa recoñecido polo propio Estado, o cal vese forzado a investir inxentes cantidades de recursos na loita contra esta realidade. Neste "panorama", e ante os cambios acaecidos da conxuntura actual, comezaron a xurdir experimentos sociais e "políticos" en áreas especialmente atinxidas pola violencia ou o abandono institucional, que buscan unha "desconexión" co Estado, nunha sorte de autogoberno ou "micro-estado" dentro do territorio mexicano. Se ben xa existían situacións similares, especialmente significativas no caso de Chiapas e as comunidades zapatistas, cobra relevancia a proliferación destes espazos coma telón de fondo do crecente auxe da violencia no país. En áreas sensibles como Tancítaro (estado de Michoacán), en Monterrey (estado de Nuevo León) ou en Cidade Nezahualcóyotl (México D.F.), atopamos os ensaios máis relevantes deste modelo alternativo á administración central. Cabe sinalar con énfase que México non é un "Estado fracasado" nin está preto de selo, nin moito menos, pois as capacidades macro das institucións teñen a suficiente forza como para reverter dita situación, polo que se aprecia certa "tolerancia" ante a realidade imperante. Sen embargo ditos experimentos non fan senón poñer sobre a mesa a realidade agochada trala problemática do crime organizado, unha conivencia e corrupción sistémica que leva ao extremo o cansazo social. Da autoxestión á separación do Estado Ao albor do paulatino aumento da violencia(1), diversos municipios sucumbiron asolados pola vaga de enfrontamentos fratricidas entre grupos criminais e diversas forzas de seguridade. Non é o caso de Tancítaro, un aparente oasis de calma e paz nunha das rexións máis violentas do país. O experimento partiu dende a elite económica local, grandes produtores do frutífero negocio do aguacate(2), e co beneplácito dun espectro social desencantado coas institucións. Dende os últimos catro anos reformulouse a administración local, agora controlada de forma tácita pola "Junta Local de Sanidad Vegetal", o sistema de seguridade, en mans de paramilitares contratados, e expulsouse do municipio ás redes mafiosas que imperaban. Se ben é certo que a nova orde parece colectar óptimos resultados a nivel de seguridade, atópase lonxe de ser unha utopía. Pese a que a simple vista a imaxe atopada sexa dun municipio funcional, tranquilo e próspero, non se conseguiron articular servizos sociais básicos e a promoción de consellos cidadás, como expresión democrática das vontades sociais, parece estancarse e verse carente de efectividade. A nivel oficial, a máxima autoridade civil é o alcalde, sen embargo atopamos que é unha figura afín e predeterminada pola "Junta". O monopolio da forza recae no corpo paramilitar contratado, establecido e baixo control do citado grupo de poder. Do mesmo xeito, o sistema de xudicial terminou por recaer en mans deste estamento de seguridade privada, apreciándose certa arbitrariedade e poucas garantías na súa aplicación. A realidade é que a estrutura resultante non dista moito das establecidas en zonas controladas polos carteis do narcotráfico, a nivel organizativo. Termina por substituírse un sistema corrupto e permisivo con outro de natureza "caciquil", cunha imposición de forza que responde, en primeira instancia, a uns intereses determinados polo eixo de poder establecido. A experiencia adquirida de modelos similares, en especial dos derivados da consolidación de "autodefensas", mostra que terminando por consolidarse "neocaciquismos que alimentan un proceso de fisiones faccionales (dando lugar a procesos de fragmentación del poder local y nuevos ciclos de violencia)"(3) A experiencia de Monterrey (Nuevo León) dista notablemente do modelo antes sinalado, e dicir, da imposición "pola forza" dunha nova orde de administración. Cabe tamén resaltar que o escenario socioeconómico que atopamos é totalmente contraposto, cunha rexión de gran poder adquisitivo e sede dunha elite económica de nivel macro. Do mesmo xeito, a relación de poder non mudou substancialmente, manténdose a cúspide política imperante a través dun acordo mutuo coa elite anteriormente citada. A transformación e a "desconexión" co Estado daríase a partires da substitución múltiple da estrutura institucional. Ante a crecente presión do crime organizado, aumento da violencia e dos intentos de extorsión, a cúspide empresarial acordou financiar a reforma do sistema de seguridade e administrativo, buscando erradicar os nexos existentes entre estes e o crime organizado. O pacto xurdiría de mans do grupo de directores executivos das grandes empresas situadas na zona, o denominado "Grupo Monterrey", e o noutrora gobernador do estado, Rodrigo Medina. Deste xeito impulsouse unha reforma transversal, principalmente de capas altas e baixas da administración. Contratáronse consultores privados de seguridade e dereito, elaboráronse plans estratéxicos de seguridade urbana e reformulose o eido lexislativo, especialmente no referente a leis sobre asalto e secuestro. Foron despedidos preto da metade do persoal funcionario, especialmente o adscrito á policía federal, e creouse a denominada "Forza Civil"(4) co fin de restablecer a orde e articular puntos de conexión coa comunidade local, para establecer lazos de colaboración e confianza. Dunha forma tácita, o eido empresarial foi penetrando na organización da estrutura institucional, supervisando o seu funcionamento e financiando reformas que mitigasen a crecente problemática da zona, aínda que sempre baixo a perspectiva das súas prioridades e intereses. O experimento pareceu colectar bos resultados, un aumento da seguridade e a redución da criminalidade, actitude renovada da confianza nas forzas de seguridade e institucións, así coma unha colaboración mais activa entre sociedade e administración. Sen embargo, dito éxito resultou efémero ao non consolidarse ante o cambio político emerxente (cambio de gobernador) e ante a multiplicidade de forzas e intereses existentes, cada cal ao servizo de entidades diferentes (Estado, Gobernadoría, municipio etc.). A nova administración baixo o mandato de Jaime Rodríguez non renovou a alianza tácita e colocou a persoal de confianza nos sectores e postos chave. A delincuencia, abusos policiais e inxerencia do crime organizado, principalmente nas zonas máis deprimidas, volve a ser a tónica diaria. Finalmente atopamos o caso de Neza (Cidade Nezahualcóyotl), área tradicionalmente aflixida pola delincuencia de bandas ou pandillas, violencia e precariedade. A súa experiencia resulta innovadora, partindo de que estableceu (mediante as urnas) un sistema político independente e alleo á lóxica tradicional partidista mexicana (PRI e PAN). Dende esta perspectiva tiveron a capacidade de hixienizar as institucións e ao persoal relativo (inclusive ao funcionariado federal), dende a policía municipal á administración propiamente dita, dotando de maior peso e autonomía ás institucións municipais e salvagardando ao municipio da confrontación de poderes e clientelismo anteriormente descrito. Do mesmo xeito, o groso da seguridade recae nunha policía municipal sometida a constante escrutinio, mesmo coa sinalización vía GPS de cada oficial e o seu control por un amplo grupo de Asuntos Internos, evitando os frecuentes abusos e reforzando a confianza social na forza policial. Do mesmo xeito, o peso doutros corpos, como os estatais ou nacionais, é residual e minimiza a interferencia nas dinámicas e políticas de seguridade desenvolvidas polo municipio. Pero quizais o punto máis característico e interesante deste experimento sexa a construción dunha identidade colectiva local, erixida coma muro de contención contra as redes clientelares, a corrupción e a violencia sistémica que atopamos a poucos quilómetros. Este acertado fomento da cohesión social, evitando a cada vez máis característica "alienación" das comunidades urbanas, sustentaríase nun ambicioso proceso de dinamización cultural e inversión social (frecuentes actos e cerimonias públicas, concursos, competicións deportivas, programas de becas, etc.) que parece acadar óptimos resultados, ao menos polo de agora. Síntoma e enfermidade O aumento das experiencias ou intentos de autoxestión está inexorablemente ligado ao aumento da violencia, á inxerencia do crime organizado e ao cansazo dunha sociedade que non atopa respostas no Estado. Sen embargo, este só e o síntoma dunha enfermidade maior: a corrupción transversal e clientelismo dunhas institucións que levan décadas contaminadas. O que debía ser parte da solución consolidouse como eixo da problemática, pois é o que da cabida e permite a penetración dos actores armados non estatais na estrutura socioeconómica do país, co que isto supón en termos de inestabilidade e violencia. A doenza dunhas institucións viciadas, ao albor dun sistema partidista enraizado na propia idiosincrasia do aparato estatal, termina por lastrar as posibilidades dun país de enorme potencial pero que non termina de superar a figura de "emerxente". Un reto pírrico que debe afrontar o goberno federal coa maior celeridade posible, cuxa incapacidade ata o de agora tradúcese na emerxencia de fenómenos de autoxestión coma os descritos. NOTAS (1) No ano 2017 rexistráronse 29.168 homicidios en territorio mexicano, a cifra máis alta dos últimos 20 anos, segundo os datos do Sistema Nacional de Seguridade Pública. (2) Calcúlase que nesta zona expórtanse diariamente aguacates por valor de un millón de dólares. (3) GUERRA MANZO, ENRIQUE: "Las autodefensas de Michoacán. Movimiento social, paramilitarismo y neocaciquismos" Política y Cultura, n.44, ISSN 0188-7742. México, 2015. pp. 10 (4) Con altos incentivos económicos e recrutados dende todo o territorio mexicano. Publicidade


Summary: O que foi presidente da deputación de Ourense e un dos nomes fortes do Partido Popular en Galiza, foi demandado por suposto delito de prevaricación nas contratacións de persoal da administración provincial.

"Xa todos saben que son un cacique pero séguenme votando". Foi unha das frases máis célebres de José Luis Baltar, quen durante máis de vinte anos estivo á fronte da deputación provincial de Ourense. Malia as sucesivas denuncias --xudiciais e mediáticas-- que os grupos da oposición presentaron contra o 'popular ourensán', a xustiza nunca chegara a abrir unha investigación formal sobre os supostos casos de prevaricacións que se desenvolveron durante o seu mandato no órgano provincial. Até agora. A fiscalía da Audiencia provincial de Ourense vén de presentar unha demanda contra o ex-presidente por un "delito continuado de prevaricación". Desta maneira, toma en consideración as denuncias presentadas durante os últimos anos polo PSOE. Segundo informa un diario galego, após a presentación da demanda, o caso está á espera de ser asignado a un xulgado que deberá esclarecer se existíu ou non delito en 115 contratos aprobados a poucas semanas de se celebrar o último congreso do Partido Popular de Ourense, cuxo resultado determinaría a continuidade ou non dos Baltar á fronte do partido na provincia ocupando, aliás, un dos postos como 'barón' da formación en Galiza. Porén, a denuncia non fica aí, senón que xira arredor duns 540 postos de traballo supostamente asignados entre persoas vencelladas de maneira directa ou indirecta co PP de Ourense cuxos procesos de contratación agochan unha grande opacidade na tramitación.


Summary: Quando falamos de "movimentos sociais" costumamos estar a designar com o mesmo nome "dous imaginários distintos, complementários e à vez antogónicos", confussão que se vê incrementada com o uso da retórica dos movimentos por parte dos partidos da chamada "nova política".

À calor da revolução indígena boliviana de começos de século, e desde o enjámio de corpos críticos da cidade do El Alto, o ativista e jornalista uruguaio Raúl Zibechi escreveu Dispersar el poder. Los movimientos como poderes antiestatales, um livro cujo alcance teórico vai muito mais lá da análise do caso concreto, sendo mui útil para os movimentos sociais de outras latitudes. Há que reconhecer, com Theodoros Karyotis, que quando falamos de "movimentos sociais" costumamos estar a designar com o mesmo nome "dous imaginários distintos, complementários e à vez antogónicos", confussão que se vê incrementada com o uso da retórica dos movimentos por parte dos partidos da chamada "nova política". Para o sociólogo grego: "(…) Por um lado estão os movimentos de cidadãos afetados polo ataque antisocial da troika, que exigem a restituição do Estado do bem-estar como instrumento de redistribuição, o afortalecimento do Estado como mediador dos antagonismos sociais e a volta ao crescimento económico com o fim de paliar a pobreza e desesperação que o desemprego maciço provocou. Por outra parte, está uma multidão de movimentos que pretendem ir mais lá do Estado e da economia capitalista como principios organizativos da vida social e começam a construir já alternativas radicais baseadas na proximidade, a solidariedade a participação" (1). Os cidadãos do primeiro imaginário aguardam un regresso keynesiano ao pacto do bem—estar e aos políticos que sim o representam –uma opção que está a bater contra os seus limites (2)-, enquanto as pessoas partidárias do segundo imaginário têm um horizonte claramente pós-consumista, que supera "o dilema artificial entre austeridade e crescimento", e rejeitam voltar a serem representados. Os movimentos sociais que Zibechi define como poderes antiestatais correspondem-se claramente a este segundo imaginário. MOVIMENTOS INCRUSTADOS NO QUOTIDIANO "… porque son tecnócratas de la revolú- ción y creen que la alegría, los hongos y mi portera no entran en la dialéctica de la Historia". Julio Cortázar, Libro de Manuel Em Dispersar el poder Zibechi questiona radicalmente o paradigma anglosaxão de estudo dos movimentos sociais. Se para estes teóricos apenas são pertinentes a efeitos de análise as organizações formais, os fins que programam e os repertórios de protesto despregado para atingi-los, para o uruguaio: "(…) O problema é que não estamos dispostos a considerar que na vida quotidiana as relações de vizinhança, de amizade, de companheirismo, de compadrado, de família, são organizações da mesma importância que o sindicato, o partido e até o próprio Estado. No imaginário dominante entende-se por organização o instituido, o isto costumam ser aquelas relações de caráter hierárquico, visíveis e claramente identificáveis. As relações pactuadas, codificadas através de acordos formais, costumam ser mais importantes na cultura ocidental que as fidelidade tecidas por vínculos afetivos. Em resumidas contas, a associação (onde os vínculos de racionalidade convertem as pessoas em meios para conseguir fins) costumam ser consideradas mais importantes que a comunidade (tecida em base a relações subjetivas em que os fins são as pessoas)". (3). Assim como Karl Polanyi deu um giro na economia política ao descrever as economias pré-capitalistas como "incrustadas" (embedded) na sociedade, Zibechi começa falando de "organizações incrustadas na vida quotidiana", para ir afinando a terminología preferindo, finalmente, falar de sociedades ou comunidades "en movimiento" antes do que "movimentos sociais". A separação entre a esfera política e a da vida quotidiana, paralela ao processo de autonomização dda economia no capitalismo, causa uma alienação militante que o coletivo francés Tiqqun criticou com contundencia. Ao resituar o político no seio da vida quotidiana, Zibechi está a colocar como ponto de partida o horizonte emancipatório que Marx descreveu na célebre passagem de A questão judea: "(s)ó quando o homem real individual retomou em si o cidadão abstrato (…) quando o homem reconheceu e organizou as suas forças próprias em forças sociais e por tanto já não separa de si a força social sob a forma de força política, somentes então conclui a emancipação humana". O FOGO DA POTÊNCIA "…organizar encontros, aumentar a capacidade de atuação, afetar-se de alegria, multiplicar os afetos que expressam ou desenvolvem um máximo de afirmação" Deleuze, Dialogues Zibechi afirma com rotundidade que "há apenas duas formas de fazer política: em base aos limites ou em base às potências", uma focagem especialmente para o caso galego, onde nas últimas décadas cristalizou um habitus nacionalista fortemente condicionado polos limites, o taticismo e as paixões tristes, não tanto polas carências teóricas quanto pola ausencia de lugares próprios –materiais e simbólicos- explicável por uma política de monocultura eleitoral que não apostou maioritariamente nunca na criação de espaços autónomos. Na política dos limites a militancia move-se na lógica de mobilização-pressão ao Estado- tradução eleitoral, de forma que "a cojuntura ê-o tudo": "(…) a cojuntura é quantidade, em tanto a potencia é qualidade. Mas a uma não pode transmutar-se na outra. É natural que desde a olhada estadocêntrica surja, então, a pregunta sobre a utilidade da potencia. Como a emancipação, a potencia não é útil, não pode metamorfear-se em valor-de-cámbio no altar do mercado político. Pior ainda, só tem interesse, -valor-de-uso digamos- para quem a vivem, a sentem, a praticam. Por isso a potencia emancipatória não costuma nas grandes litúrgias com que a esquerda política e social crem estar a promover as mudanças. E isso vale tanto para os congressos partidarios quanto para os foros sociais". (4). A noção de "potencia", central nos movimentos desde a releitura deleuziana de Spinoza, teme m Zibechi mui pouco a ver com o uso que se lhe dá na gíria da "nova política" (5), e está firmemente enraizada na crítica foucaultiana do poder como um centro de mandos que se poderia "tomar" para a mudança social. As políticas da potencia são as que diferenciam claramente entre o "poder" e o "poder-fazer" (6), as que constroem liberdade desde abaixo tecendo inter-dependências, cuidados e ajuda mútua, sem aguardar por cojunturas. Eis os casos emblemáticos do zapatismo, o confederalismo democrático curdo ou o comunitarismo mapuche, mas também as experiências mais modestas dos movimentos autogeridos galegos polo empoderamento das mulheres ou as soberanias alimentar e energética. Uma forma de empoderamento, em resumo, que exige uma atitude mui diferente: "Para quem apostamos na emancipação, os desafios centrais e decissivos não estão arriba mas abaixo. Por isso não é válido achacar culpas ou erros, menos ainda "traições", aos gobernantes. Cuidar a potencia como o fogo sagrado dos movimentos é uma tarefa quotidiana de todas e todos os que estamos empenhados em criar um mundo novo. Que late no coração dos povos, um coração tecido na sociabilidade popular, sem hierarquias nem caudilhos, que floresce graças á força do hermanamento; a força motriz de qualquer mudança; a trama básica e a luz da vida" (7). REPENSAR A AUTODETERMINAÇÃO "El mal gobierno no nos hace caso. Ahí que se quede con sus pendejadas. Ya sabemos formar nuestros municipios autónomos" Rosalinda, zapatista de Oventic "O 'direito' de autodeterminação invoca-se em sentido abstracto, indeterminado e um tanto vitimista. Não é mais preciso falar de 'obriga' de autodeterminação?" Joseba Sarrionandia, Moroak gara behelaino artean A política em base à potencia obriga a repensar radicalmente as noções de autodeterminação e soberania: da autodeterminação como culminação política à autodeterminação como punto de partida e prática quotidiana, da autodeterminação à multiplicidade de autodeterminações (sem cair na armadilha de invocar um "direito a decidir tudo" que na realidade não é mais senão menos), e às soberanias setoriais; o que no Curdistão chamam "autodeterminação direta". Além da tradição anarquista, podemos encontrar antecedentes teóricos mui interessantes no próprio galeguismo, que superam a autodeterminação entendida como direito a reconhecer polo Estado para propor procesos unilaterais que dependam únicamente de própria potencia. Paga a pena reproduzir na íntegra o texto em que o Vicente Risco expõe a sua proposta do "direito de fundação", em o qual possivelmente se inspiraría anos depois Ramón Obella, quem no seio do Partido Galeguista defendeu a necessidade de começar a exercer o direito de autodeterminação sem aguardar qualquer eventual cessão de autonomia ou referendo por parte do governo da república espanhola, uma estratégia de denominou "autodeterminação funcional da Galiza". Eis a primeira ideia de Vicente Risco: "Outro dereito de que se pode botar mau é o de fundación: o dereito que os cidadans, individual ou coleitivamente, e as corporaciós púbricas teñen de fundaren e sosteren diversas sortes d'instituiciós, de carauter centífeco, docente, benéfico, sanitario, económico, financiero, adeministrativo mismamente. En todol-os ordes da vida que verdadeiramente intresan a todos. Botando mau d'iste dereito, un pobo que teña concencia de sí mesmo e que queira ser libre, pode criar, aparte e independentemente, e ainda por frente das qu'o Estado a que pertence lle proporcise (sic), case todal-as instituciós qu'a vida e as necesidades do país esixen, e deprender e encomenzar d'iste geito a irse valendo por sí mesmo. É o geito d'irnos criando unha vida propia e autónoma, e desenvolvela sen intervención allea. Iste é o meio tamén, de demostrar capacidade de se reger un pobo. Somentes tendo instituciós propias, poidérase despois prescindir compretamente das do Estado. Sería unha sustitución civil de istituciós, chegando o caso" (8). Desta outra focagem, resulta evidente que o movimiento galego exerceu mui pouco o seu "direito de fundação", polo menos se o compararmos com movimentos semelhantes, o qual ajuda a explicar parte da sua debilidade. As exceções vêm de dous movimentos, o independentismo e o reintegracionismo, que de uma posição estrutural mui parecida (minoria da minoria, marginalização por parte da oficialidade autonomista, nenhum acesso aos modos de participação e subsidios que tende o Estado, etc.) que com mui poucos recursos fôrom construíndo as suas próprias instituições autónomas: rede de centros sociais, meios de comunicação, escolas, etc. No caso do reintegracionismo, mais do que uma opção ortográfica estamos perante um caso de autogestão da língua e construção de um galego sustentável. Assumir a obriga de autodeterminação, longe de renunciar à autodeterminação "política", como às vezes se critica, implica uma responsabilização enorme, assim como a apertura de um amplo leque de novas tarefas que exigem tanto ou mais que a política clássica de reinvidicação. Mesmo com as limitações legais do atual quadro jurídico e sem contarmos com o elementar direito de desobediência, os ámbitos de vida nos quais nos podemos autodeterminar já aqui e agora, são muitos mais dos que a nossa estatalizada imaginação política pode crer. NOTAS 1. Theodoros Karyotis, "Syriza y los movimientos", Diagonal nº 241, 05.03.2015-18.03.2015 2. Ou como di Andre Gorz o "duplo limite": nem há posibilidades para uma reativiação keynesianista do consumo pola crise do valor –o limite interno do capitalista-, nem há recursos naturais –o limite externo-. 3. Raúl Zibechi, Dispersar el poder. Los movimientos como poderes antiestatales, Barcelona, Virus, 2007, p. 37. 4. Ibidem, p. 27. 5. Cf. Xaime Subiela, "A potencia do pobo galego", Tempos nº 220, setembro 2015, pp. 35-38. Fijo-se mui difícil seguir a bulímia conceitual do debate galego: a "multidão" de Negri e Hardt como cobertura teórica dos pactos de cúpulas partidárias; um Governo que já não é linguicida mas derridiano (agora o PP não "destrói" o galego, mas "deconstrói-no"); os comunicados mais radicais do EZLN contra o eleitoralismo usam-se para justificar exatamente o contrário desta beira do Atlântico, etc… No plano organizativo chamou-se sucesivamente à conformação de uma CiU galega, um Amaiur galego, uma Syriza galega, uma Fronte Ampla galega… e até últimamente uma reedição da ORGA (quem será o novo Casares Quirogas?). 6. John Holloway, Cambiar el mundo sin tomar el poder, Buenos Aires, Herramienta, 2000. 7. Raúl Zibechi, op.cit., p. 30. 8. Vicente Risco, "Lerias Novas", Suplemento de Nós, nº 32, julo de 1931, pp. 9-10.