Summary: O Consello de Goberno da USC posiciónase en contra da intervención da Xunta após suspendérense de maneira cautelar 33 prazas de PDI. A situación d@s docentes universitarios empeora após os recortes aprobados polos gobernos galego e español e súmase ao despedimento anunciado de persoal asociado na UVigo.

O pasado 21 de setembro a Universidade de Santiago de Compostela convocaba 3 prazas de PDI que pasarían a ser contratad@ doutor/a. Porén, malia que o procedemento constitúe, segundo @s afectad@s "un acto administrativo firme a través do que se responde a un dereito dos traballadores",a data de finalización do prazo e día en que se farían públicas as listaxes de admitidos, o reitor da Universidade "suspende cautelarmente a convocatoria", denuncian desde a Plataforma de persoas afecadas. Neste senso, e perante a situación en que se atopaban, a plataforma decide desenvolver tres reunións co reitorado en que participaron, "os membros desta plataforma, os directores de departamento aos que pertencen as prazas e os membros da mesa de negociación colectiva", aseguran. Afectad@s denuncian que o acontecido "vulnera os dereitos dos traballadores xerándose unha situación de incertidume e inestabilidade" Nestas xuntanzas, o reitor da Universidade, Casares Long asegura que é unicamente a Xunta de Galiza a que decide que tipo de colectivos acceden ás prazas, neste senso, desde a Plataforma denuncian "a vulneración grave da autonomía universitaria", pois segundo o máximo responsábel da administración, o reitor tería intención de paralizar unha parte da convocatoria e abrir un outro procedemento dirixido a aqueles colectivos que veñan determinados pola Xunta. Para o profesorado afectado pola actuación do reitor, Casares Long, "os feitos expostos son irregulares e vulneran os dereitos dos traballadores, xenérandose unha situación de incertidume e inestabilidade na que poden verse comprometidas non só esta senón tamén convocatorias posteriores". É por iso que, após unha concentración ás portas da Reitoría durante a sesión do último Consello de goberno exixiron "manter a convocatoria e conseguir compromisos formais e por escrito, que garantan a totalidade de prazas". No interior do reitorado, as organizacións estudantís e a maior parte dos representantes do persoal de amnistración e docentes, apoiaron as demandas das persoas afectadas e urxiron ao máximo órgano de decisión da USC que se posicionase en contra da intervención da Xunta nos asuntos internos da universidade minguado, deste xeito, a súa autonomía. Á rúa persoal asociado da UVigoA política de recortes aprobada polo goberno de Alberto Núñez Feijóo, está a pór en risco o mantemento de numerosas prazas do persoal docente e investigador (PDI) nas universidades galegas. Neste senso, a pasada semana, @s docentes asociad@s da UVigo exixían ao reitor desta Universidade que paralizase os despedimentos e advirten que de non ser así "iniciarán mobilizacións". A equipa reitoral, dirixida por Salustiano Mato, asegura que está a implementar medidas urxentes de racionalización do gasto, porén, o persoal docente asegura que as demais universidades están a rexeitar o devandito decreto e propoñen á universidade buscar medidas alternativas que permitan cumprir coas previsións ministeriais sen despedimentos, por exemplo, a través dunha actualización do sistema de descontos ao persoal contratado a tempo completo.


Summary: As Marchas da Dignidade marcan en vermello o 29 de Novembro: Tomar a emblemática praza compostelá con columnas procedentes de diferentes comarcas do país sob o lema 'Pan, traballo, teito'.

Unha representación dos colectivos e entidades que integran a columna galega das Marchas da Dignidade compareceu esta cuarta feira no Obradoiro, a praza que quere tomar o vindeiro 29 de novembro para reclamar 'Pan, Traballo, Teito'. Un mínimo de seis columnas, procedentes de diferentes comarcas do país, confluirán ese día na capital de Galiza para denunciar "o desemprego, a inxustiza, as lacras que sofre a clase traballadora e os sectores populares", dixo Manolo Caamaño. Nunha realidade na que cada vez son máis as persoas excluídas, "nas que precariedade e escravitude" conforman o día a día de milleiros, nos que o dereito a vivenda é para moit@s algo lonxano e afastado, cómpre "tomar as rúas" para reaxir. "Este estado das cousas está vencellado ao modelo social do capitalismo", indican @s portavoces da columna galega. "Sabemos que non hai marcha atrás no reloxio do capitalismo e, polo tanto, entendemos que si é posíbel un sistema de xustiza social no que todas e todos teñamos cabida". Finiquitar o réxime "Nós, a xente do común, temos que seguir a loitar porque non podemos consentir que nos rouben o noso", manifestaron, denunciando os poderes políticos e económicos que garanten o seu enriquecemento a costa da explotación das maiorías sociais. Por iso, este acto quer ser tamén unha mostra máis do rexeitamento ao réxime saído da Transición española. Ademais desta mobilización do 29 de novembro, o 6 dese mes (quinta feira) decorrerán por sete cidades galegas manifestacións e marchas para animar a tomar parte na 'toma' do Obradoiro.


Summary: O Foro Monterrei entregoulle ao presidente da Xunta en man unha carta na que reivindican que se manteña o uso público, cultural e de promoción económica do castelo e non se destine a uso hoteleiro. Varios membros do colectivo de Verín déronlle a Feijóo o escrito na antiga aduana de Feces de Abaixo, sede da Eurocidade Chaves-Verín.

Varios membros do Colectivo Foro Monterrei, de Verín, fixéronlle entrega en man a Feijóo dunha carta na que solicitan da Xunta que non se rompa o consenso e se manteña o uso público, cultural e de promoción económica do castelo, ao seu ver, incompatíbel co uso hostaleiro. Reclaman tamén que o futuro da Acrópole se tome por un amplo debate do que participen as institucións e entidades da comarca. Do colectivo de opinión e acción cultural forman parte o arquitecto Xerardo Seoane, o profesor, enxeñeiro e escritor Alberte Blanco Casal, o antropólogo forense Fernando Serrulla, o investigador Eduardo Castro e o licenciado en dereito Alberto Vega, que son quen asinan o escrito que na segunda feira recibiu Feijóo, no transcurso da súa visita á sede da Eurocidade Chaves-Verín. O Foro destaca o valor do Castelo de Monterrei e a Acrópole no conxunto como "a mellor síntese do rico pasado histórico da comarca", ademais de consideralo "emblema identitario da actual bisbarra". Lembran que xa en 1986 o Proxecto Piloto elaborou unha proposta multifuncional que combinou facetas culturais e de promoción económica cun amplo plan de usos que foi guía para as seguintes actuacións e da que foron continuadores os Plans Directores posteriores. Aluden tamén aos usos de tipo cultural e de promoción económica que se contemplan na cesión do Estado a Galiza en 2010 e remítense tamén ao Plan Director de 2012 elaborado polo propio goberno de Feijóo para argumentar a súa oposición ao uso hoteleiro integrado na rede de Paradores que fai perigar o conxunto arquitectónico e o seu goce público. O presidente da Xunta participaba no acto de presentación da Agrupación Europea de Cooperación Territorial Eurocidade Chaves-Verín. Manifestación o día 19 Por outra banda, a Plataforma cidadá en defensa do castelo de Monterrei convoca para o 19 de abril ás 19.30 unha manifestación con saída na praza do concello de Verín. Reclamarán un uso público e cultural do castelo e manifestarán a súa oposición ao plan da Xunta de convertelo en hotel.


Summary: A Coruña acolleu o Encontro Ibérico de Orzamentos Participativos, que contou coa presenza de representantes públicos e expertos/as de distintas cidades iberoamericanas nas que se están a implementar estes dispositivos. Debateuse o papel da participacióncomo vector para provocar cambios políticos e sociais de profundidade.

Durante a primeira semana de xullo celebrouse na Coruña o Encontro Ibérico de Orzamentos Participativos que contou coa presencia de representantes públicos e persoas expertas de distintas cidades do espazo iberoamericano onde se están a implementar estes dispositivos. No marco das xornadas, ademais de avanzar no debate sobre o seu alcance e a utilidade, xurdiron interesantes reflexións en torno ao concepto da participación cidadá como vector para provocar cambios políticos e sociais de profundidade. Establecer as condicións para a transformación Para que a participación poida converterse nunha panca deste cambio, precisa dunha serie de condicións: ter en conta a diversidade, dotar de calidade ao proceso e garantir a capacidade da cidadanía para tomar decisións En todo o mundo e a diferentes niveles están a desenvolverse políticas, instrumentos e ferramentas que abren as institucións á participación. É o que Laura Gómez a que fora Directora Xeral de Igualdade da Deputación Foral de Gipuzkoa, denomina "a ecoloxía da participación", todo un ecosistema no que conflúen iniciativas públicas, sociais e híbridas. Iniciativas que "non transforman automaticamente as nosas vidas, pero si poñen as condicións para o facer". Estamos nun momento histórico no que resulta imprescindible declararnos "en transición cara a outro sistema que rache coas exclusións actuais". E para que a participación poida converterse nunha panca deste cambio, precisa dunha serie de condicións: Incluír e tomar en conta a diversidade, activando a participación de colectivos e sectores diferentes. Coidar a calidade do proceso deliberativo, entendendo a participación coma un proceso a desenvolver, e non só coma un medio para acadar un fin determinado. Garantir a capacidade da cidadanía para participar na toma de decisións sobre as políticas que a afectan. Estes dispositivos deben ser entendidos como instrumentos políticos "capaces de influír no conflito actual capital-vida, que enfronta o capital contra os coidados, as mulleres e o medio ambiente" Estes dispositivos, despregados baixo esta visión, deben ser entendidos non só como instrumentos técnicos, mais como instrumentos políticos "capaces de influír no conflito actual capital-vida, que enfronta o capital contra os coidados, as mulleres e o medio ambiente. Estes dispositivos poden facer emerxer a consciencia crítica da cidadanía: nos permiten enfrontar problemas públicos complexos desde a empatía. Coñecer os puntos de vista dos outros e das outras e poñernos no seu papel". E iso, para avanzar nunha liña clara no enfoque das políticas públicas que desde o punto de vista de Laura, deben "por unha banda responder ás urxencias sociais inmediatas nestes tempos de crise e pola outra, articular as medidas de resistencia fronte ao sistema neoliberal". Comunidades que constrúen pensamento crítico "Por unha banda deben responder ás urxencias sociais inmediatas nestes tempos de crise e pola outra, articular as medidas de resistencia fronte ao sistema neoliberal" Yanina Welp é Directora Rexional para América Latina do Zentrum für Demokratie Aarau (ZDA, Centro para Estudos sobre Democracia) da Universidade de Zurich coincide nesta percepción da participación como ferramenta para a transformación: "estes dispositivos de participación pódense converter en sistemas de contrapoder para a cidadanía, sempre que se garantan as condicións para a súa participación, sempre que esta sinta que pode controlar as políticas e avalialas". E lembra que foi precisamente no marco dun destes procesos de participación e deliberación cidadá que se deron os primeiros pasos para a celebración do gran debate nacional sobre o aborto na República de Irlanda e que rematou na súa despenalización. Nun escenario global marcado pola "individualización derivada do capitalismo, é fundamental a xeración de bases para a participación e a construción de comunidades humanas Nun escenario global marcado pola "individualización derivada do capitalismo, é fundamental a xeración de bases para a participación e a construción de comunidades humanas. Comunidades que constrúen colectivamente decisións críticas e fundamentadas fronte ao relato único que emiten os grandes medios de comunicación". Quebrando coa dinámica da exclusión Estes espazos deliberativos están tamén na base das experiencias de democracia por sorteo nas que Arantxa Mendiharat (mediadora cultural e colaboradora do Participalab de Medialab Prado) é experta. No marco deste dispositivo, experimentado xa en diferentes países, cidadáns e cidadás son elixidas aleatoriamente para tomar decisións sobre unha determinada acción ou política pública. E de novo, é fundamental o tempo e o espazo adicado a conformar esas decisións: "as persoas que participan teñen acceso a expertos de todas as tendencias, incluíndo técnicas, políticas, representantes de empresas e movementos sociais". No marco doutro dispositivo, experimentado xa en diferentes países, cidadáns e cidadás son elixidas aleatoriamente para tomar decisións sobre unha determinada acción ou política pública Alén das decisións acadadas nestes procesos por sorteo, é interesante o proceso en si: "quebra coa exclusión dos colectivos que quedan sempre fóra da toma de decisións, xa que o sorteo non toma en conta clase, xénero ou idade das participantes; o grupo é pouco manipulable polos grandes medios de comunicación e lobbies, pola calidade do espazo deliberativo que se establece; e no marco deste mecanismo se poden abordar decisións de máis largo prazo, xa que o colectivo non está condicionado polas eleccións". Ante a pregunta de se coñece algunha experiencia de democracia por sorteo que teña derivado nunha saída reaccionaria, responde "non, no papel podería darse, pero non coñezo ningún". E cita de novo o caso da despenalización do aborto en Irlanda, ou o posicionamento en contra de favorecer a entrada de transxénicos en Mali. Unhas novas institucións para unha nova cidadanía "Formouse unha nova cidadanía que require unhas novas institucións. E as institucións estamos aínda moi por detrás destes cambios" Para Camilo Romero, Gobernador do Departamento de Nariño, o punto de partida da apertura e os cambios que se están a dar nas institucións cara unha maior participación social está no "convencemento de que se formou unha nova cidadanía que require unhas novas institucións. E as institucións estamos aínda moi por detrás destes cambios". Nariño é un Departamento (demarcación territorial equivalente ao que podería ser unha Comunidade Autónoma no Estado Español) de Colombia especialmente afectado pola guerra, no que está en marcha nos últimos anos unha experiencia de "goberno aberto" co obxectivo de que as institucións "deixen de ser clubs privados de expertos e lobbies, para abrir á cidadanía a xestión pública e o protagonismo na definición das políticas". En Nariño, ademais de experiencias de consultas cidadás e orzamentos participativos, celebráronse no mes de febreiro os Laboratorios de Innovación Cidadá (LABIC) para a Paz: trátase dunha proposta desenvolvida en colaboración co Proxecto de Innovación Cidadá da Secretaría Xeral Iberoamericana, para aplicar as metodoloxías destes laboratorios a pensar solucións para facer efectivo no territorio o proceso de paz e imaxinar colectivamente, e desde as comunidades afectadas, o escenario dunha vida post-conflito. A Coruña, cara a un ecosistema da participación Nos últimos anos, na cidade da Coruña pódense observar cambios profundos na relación entre a cidadanía e as institucións. Por unha banda, coa posta en marcha de instrumentos que permiten a participación da veciñanza en distintos momentos do proceso de toma de decisións públicas. Os Orzamentos Participativos son a proposta máis consolidada nesta liña, pero existen outras, como o proceso de definición dos novos distritos ou a renovación das liñas de bus. Na Coruña os Orzamentos Participativos son a proposta máis consolidada nesta liña, pero existen outras, como o proceso de definición dos novos distritos ou a renovación das liñas de bus Por outra banda, favorecendo espazos híbridos (público-sociais) de autoxestión de edificios e recursos públicos, como o que se está a dar no antigo Cárcere ou o proceso en experimentación comunitaria que se ven dando no marco do laboratorio cidadán da Coruña, o Co-Lab. Un ecosistema da participación en construción que, en palabras de Claudia Delso -Concelleira de Participación e Innovación Democrática- "está transformando a forma de entender as políticas públicas na nosa cidade".


Summary: A Xunta inicia o procedemento para contratar os servizos de limpeza e mantemento e os subministros de gas e enerxía eléctrica para a Cidade da Cultura

O pasado día 11 a Xunta celebraba o segundo aniversario da inauguración dos primeiros edificios da Cidade da Cultura. O Goberno galego considerou a efeméride un momento adecuado para celebrar "dous anos de austeridade" polo rigor orzamentario que, ao seu xuízo, caracterizou a xestión económica do incompleto complexo do monte Gaiás de Compostela. Dende San Caetano lánzas esta afirmación mentres no Parlamento se tramitan os Orzamentos Xerais para 2013 e nos mesmos días en que a Fundación Cidade da Cultura contrata os servizos de mantemento e limpeza e mais os subministros de luz e gas para os edificios. Estes contratos suporán para o erario case 9.000 euros ao día. Nas contas públicas para 2013 a partida consignada para a Cidade da Cultura é de 10 millóns de euros, transferidos na súa práctica totalidade coa forma de "subvencións á explotación". Se ben esta cantidade -uns dous millóns de euros inferior á destinada o ano pasado- é ilustrativa do custe do edificio se cadra aínda o é máis a análise dos custes dos seus servizos básicos, os mesmos que agora a Fundación vai contratar para os vindeiros dous anos por un montante total que supera os seis millóns de euros. O contrato de maior importe é o de subministración de enerxía eléctrica, que supera os 3 millóns Dos catro contratos que o ente público comeza a tramitar o de maior contía é o da "subministración de enerxía eléctrica" do complexo, no que agora tamén se instala a Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia, o Centro de Proceso de Datos da Xunta e a Axencia Galega das Industrias Culturais. O importe de licitación -cantidade máxima que a Administración está disposta a gastar- sitúase nos 3,3 millóns de euros por un período de servizo de vinte e catro meses dende a formalización do contrato. A continuación sitúase o contrato de mantemento. Neste caso o montante económico é de 1,7 millóns de euros para o mesmo período. Con case a metade de cartos sitúase o servizo de limpeza das instalacións, que durante os devanditos dous anos vai cuastar ata 887.495 euros. O contrato de menor contía é o de "subministración de gas natural", cun prezo máximo de 605.058 euros. A suma dos catro chega aos 6,5 millóns de euros ou, o que é o mesmo, a un gasto de 8.838,11 euros ao día durante dous anos. Así e todo dende o Goberno galego deféndese que o "modelo de xestión" do Gaiás está "baseado nas medidas de aforro", así como no "aproveitamento dos espazos para maximizar a rendibilidade do complexo e na posta en marcha dunha programación cultural diversa e de calidade". Entre os seus principais logros do seu "programa de aforro" a Xunta cita a "paralización das obras nos dous edificios pendentes" e o traslado de organismos públicos aos edificios deseñados por Peter Einsenman, entre eles a propia Fundación Cidade da Cultura, situada ata hai pouco nun edificio histórico do centro de Santiago.


Summary: O vindeiro xuño terá lugar en Boiro a primeira homenaxe en forma de concerto ao músico Fran Pérez, Narf, no que ademais se inaugurará unha estatua na súa memoria. Non será a última.

Moitos artistas lle teñen dedicado concertos desde o seu pasamento o pasado novembro, como a súa última compañeira artística Uxía, ou Jabier Muguruza, ou o último festival Cantos na Maré, no que o músico compostelán foi recordado de forma reiterada. Pero o primeiro concerto-homenaxe terá lugar o vindeiro 10 de xuño ás 21 horas na Pousada das Ánimas, o local de música ao vivo de referenza do Barbanza. Nel participarán artistas chegados de diferentes puntos do globo, como o mozambicano Cheny Wa Gune, que ten compartido con el proxectos musicais, ou Joao Gentil desde Portugal; alén dos Chévere, compañía na que colaborou durante moitos anos, e outros artistas galegos como Uxía, Marcos Teira, Najla Shami, Guadi Galego, Ramón Orencio (Mr. Cool), Nastasia Zurcher, Barahúnda, Santi Araujo, Pepe Bao, Guillermo Cid ou Aida Beiroa. Suso Santamaría: "Para min era un exemplo, era un tipo que quería ir de perfil baixo, sempre quería pasar desapercibido, pero era un home de grandísimo talento" A recadación da noite (tamén hai unha fila 0) servirá para sufragar os gastos da estatua que se colocará na rúa, xusto diante do local, a poucos metros da de Javier Krahe, outro amigo da Pousada das Ánimas a quen o seu dono quixo render homenaxe. Neste caso trátase dunha figura de bronce nunha postura ben recoñecible do artista: de pé e co puño en alto, acompañado pola súa guitarra e o seu amplificador. O autor da peza é o artesán de Ponteareas José Rocha. Suso Santamaría, dono e alma da Pousada, quere que esta estatua de Narf "siga creando a ilusión que causaba el coa súa música". "Fágoo porque me unía a el unha amizade, pero tamén porque lle tiña moita devoción e admiración", explica. "Uníannos os valores. Para min era un exemplo, era un tipo que quería ir de perfil baixo, sempre quería pasar desapercibido, pero era un home de grandísimo talento".


Summary: O goberno provincial dirixido polo popular Diego Calvo, premiou os concellos afíns da Coruña, Santiago e Ferrol incumprindo os criterios fixados polos Plans de Obras e Servizos da propia Deputación. Desde o BNG e os concellos de Oleiros, Narón e Teo denuncian un reparto que coidan "arbitrario", "sectario" e "clientelar".

Dos 18 millóns de euros cos que conta a Deputación da Coruña para financiar DCT93 "A Coruña recibe un 90% máis de fondos públicos do que lle correspondería, Ferrol un 60% e Compostela un 45%". Así o denunciou o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, nunha comparecencia de imprensa na que estivo acompañado polas alcaldías que a organización frontista ten na provincia da Coruña e a responsábel de Política municipal do Bloque, Goretti Sanmartín. @s nacionalistas denuncian que o goberno provincial dirixido por Diego Calvo (PP) está a facer un reparto "sectario" e "clientelar" dos fondos da institución habida conta, sinalou Vence, que a súa distribución "discrimina a 71 concellos dos 93" que compoñen a circunscrición. E é que a asignación das axudas recibidas polas administracións locais --e nas que o Partido Popular estaría a beneficiar os gobernos das tres principais cidades da provincia-- incorrerían nunha vulneración dos criterios de asignación fixados no propio Plan de Obras e Servizos da Deputación. Unha "política clientelar" "O PP usa a Deputación para facer un reparto ad hoc das axudas en beneficio dos seus alcaldes nas tres grandes cidades, ignorando os criterios de distribución obxectivos que xa existían e son aceptados por todos os concellos", explicou Xavier Vence pois o POS estabelece como prioritarios os territorios con menos de 50.000 habitantes de acordo co principio de "equilibrio territorial". Pola contra, para que as tres grandes cidades "reciban máis", insistiu Vence, "73 dos 93 concellos da provincia reciben moito menos do que lles correspondería, en algúns casos perden ata un 36% dos fondos". Vence: "73 dos 93 concellos da provincia reciben moito menos do que lles correspondería, en algúns casos perden ata un 36% dos fondos" Neste senso, o goberno encabezado por Diego Calvo decidiu pasar por alto a propia lei e desenvolver un reparto sen convocatoria pública e a través de convenios unilaterais cos que distribuír as subvencións 'a dedo'. Así o denunciaron tamén os concellos de Oleiros, Narón e Teo que mesmo adiantaron que poderían acudir aos tribunais para exixir unha rectificación na asignación dos fondos. Os tres rexedores denunciaron padeceren "unha marxinación e exclusión sen motivo ningún" no proceso de adxudicación dos cartos da Deputación. Ao igual que os alcaldes de Narón, Oleiros e Teo, desde o BNG demandan que se produza unha rectificación por parte do goberno provincial. Porén, o líder da organización frontista tamén aproveitou a ocasión para alertar do "camiño ao que nos conduce o PP". Xavier Vence insistiu en que o acontecido na Deputación da Coruña é unha mostra máis da "política clientelar" do PP, unha estratexia que sumada á reforma da administración local --que reforza o poder das Deputacións-- visa para "un progresivo abandono dos concellos rurais e dos concellos intermedios, un incremento das desigualdades e das inxustizas no reparto dos fondos, un progresivo deterioro do equilibrio territorial e unha dificultade crecente para dar servizos aos cidadáns nas diferentes partes do territorio".


Summary: Chabacuco 955. Federación de Asociacións Galegas. 3 de setembro. A constitución da Plataforma Arxentina de Apoio á Querela contra os crimes do franquismo encheu o centro que garda a memoria de Castelao, Seoane, Suárez Picallo, Lorenzo Varela, Ramón de Valenzuela ou Arturo Cuadrado entre outras moitas vítimas da represión do franquismo. O Congreso arxentino mostrou o seu apoio á investigación.

A sede da Federación de Asociacións Galegas encheuse na convocatoria para a constitución da Plataforma Arxentina de Apoio á Querela contra os crimes do franquismo e, na súa constitución, entre outros, estaba o galego Darío Rivas, fillo do alcalde represaliado de Castro de Rei que con 93 anos continúa na busca da xustiza das vítimas da represión. Na xuntanza aprobouse un manifesto no que as persoas asinantes manifestan o seu apoio e solidariedade coa cidadanía e asociacións que buscan a verdade, a xustiza e a reparación contra "a impunidade do réxime que a través de máis de corenta anos pretendeu manter amordazada a conciencia do seu pobo". Comprométense a difundir os obxectivos da Querela e promover actividades para os facer públicos ademais de manifestar a vontade de "impulsar a verdade, a xustiza e a reparación para os milleiros de arxentinos e arxentinas que dunha maneira ou outra sufriron a ditadura franquista, combatendo nas brigadas internacionais ou sendo vítimas do exilio forzado polas persecucións franquistas". O Congreso arxentino apoia a investigación A xuntanza prodúcese poucos días despois de que o Congreso arxentino veña de apoiar a investigación dos crimes franquistas. O presidente do Congreso arxentino cando outros nove deputados asinaron un documento no que mostran o seu apoio á querela que se desenvolve nun xulgado de Bos Aires. A Cámara de Deputados da Nación de Arxentina mostra así o seu rexeitamento dos crimes franquistas a través dun documento no que se critica a posición da xustiza española. Contra iso, o congreso dá o seu visto bo á investigación sobre os crimes franquistas por medio dun escrito asinado polo propio presidente da Cámara, Julián Domínguez ademais do presidente da Comisión de Dereitos Humanos, Remo Carlotto. A querela presentada o 14 de abril de 2010 pola Coordinadora Estatal de Apoio á Querela Arxentina que agrupa a máis de cen asociacións recibe así un dobre respaldo nun dos principais países do exilio por medio do Congreso e da constitución da Plataforma de apoio Arxentina.


Cunha gran asistencia, coma sempre, desenvolveuse o Sorteo da Copa da Costa 2020. Un evento pioneiro no fútbol modesto galego, que serve para seguir unindo e mitificando o noso Fútbol da Costa. Unha cita que ademais serve para poñer en valor os nosos recursos etnográficos e turísticos, e así pasou hoxe disfrutando das fermosas instalacións do Muíño de Marea do Pozo de Cachón de Muros, un muíño único en Europa. A sesión pechouse cos Premios Paixón polo Fútbol da Costa, un recoñecemento que a Rea Federación Galega de Fútbol quere ter con algúns ilustres do nosos fútbol. II Copa Feminina Este ano son 4 equipos, polos dous do curso pasado. A final do ano pasado reeditarase na primeira semifinal pois As Miúdas e o Bergantiños enfrontaranse, mentres que Cee e Mazaricos buscarán o pase á gran final. Non lle gustou a Vinto ter que enfrontarse de novo ás actuais campionas, pero todos os representantes do #Futfem coincidiron na importancia de que siga medrando a presencia dos equipos femininos. LVII Copa da Costa Masculina Representantes dos 4 equipos de Muros sacaron as bolas máxicas. Todos pediron irse enfrontando, que son os partidos máis bonitos. A Copa abrirana, na Previa, o Cabana e o Sofán na previa o 1 de maio, se ben o 3 tócaralle a Porteño e Laxe. Nos Dezaseisavos hai dúas eliminatorias destacadas: Dumbría-Xallas e Mazaricos-Soneira. Lembren que ata Oitavos (incluído) as eliminatorias serán a partido único no campo de inferior categoría ou, no caso de que se trate de dous conxuntos da mesma, no do cadro que saíse primeiro no azar. Antes de celebrarse os Cuartos haberá novo sorteo. Premos Paixón polo Fútbol da Costa Para rematar, a RFGF quere manter esa serie de premios como recoñecemento a unha traxectoria impecabe arredor do fútbol costeiro. O primeiro recoñecemento, en clave de divulgación, foi para o fotógrafo Jorge Parri, que agradeceu o cariño de toda a xente do fútbol costeiro, que sempre o recibe en cada camo. José Antonio Sarmiento Lamela dedicoulle o premio aos que formaron con el o Muros a comezos dos anos 80. O que fora cinco veces consecutivas máximo goleador da liga cando militaba no Muros agora transmite os seus coñecementos aos nenos das categorías base da Escola Deportiva Os Miúdos. Tamén levou o seu recoñecemento Venancio París París, historia viva do Fútbol costeiro, e pasando toda a súa carreira no Muros, onde segue como directivo. O premio ao FútFem caeu en Patricia Estévez Pérez, este ano a capi das Miúdas, que ademais adestradora dos mñais pequeniños do club. Estivo ben escoltada pola familia dos Miúdos, a quen lle dedicou o premio. O último recoñecemento foi para María Francisca García Romero "Pacucha", unha das pioneiras do fútbol feminino en Muros e na comarca. Formou parte do primeiro equipo feminino do Concello de Muros na tempada 69-70 e segue vencellada ao fútbol como incansable colaboradora da SD Esteirana. Papucha lembrou aqueles tempos O presidente da RFGF Rafael Louzán pechou o acto co seu tradicional discurso no que demostra a súa admiración polo noso fútbol. Este é o vídeo do sorteo: Máis información O cadro da #CopadaCosta 2020 sempre actualizado en www.copadacosta.com.


Summary: Institucións Penitenciarias informa de que na Galiza perderon a súa vida na cadea 14 persoas; 194 en todo o Estado. Esculca lembra que desde 2003 é posíbel demandar a transferencia das competencias en atención sanitaria nos penais.

Ao longo de 2019, catorce persoas perderon a súa vida nos centros penitenciarios da Galiza. Os datos foron feitos públicos pola Rede Xurídica de Avogadas, unha cooperativa xurídica con sede en Madrid, despois de que Institucións Penitenciarias os remitise para contestar unha pregunta formulada no Parlamento estatal polo deputado de EH Bildu Jon Iñarritu. Segundo a información entregada polo organismo estatal, 194 persoas faleceron no sistema penitenciario nese mesmo ano. Os datos non inclúen as falecidas nas prisións catalás, competencia na actualidade do Goberno catalán. Na Galiza, faleceron cinco presos na cadea de Pereiro de Aguiar; tres na prisión de Teixeiro, no municipio de Curtis, mesmo número que na da Lama, dous presos en Monterroso e un no centro penitenciario de Bonxe, en Outeiro de Rei. Falta de transparencia "Para nós as mortes, as cifras que se están dando, son unha das manifestacións máis duras da realidade do noso sistema penitenciario, pero que se conxugan con outras realidades", afirma o avogado e integrante de Esculca, o observatorio para a defensa dos dereitos e das liberdades, Fernando Branco en declaracións a este medio. Branco valora positivamente que se dean a coñecer os datos, aínda que lembra que se fixeron públicos após a pregunta dun parlamentario, e non por vontade da propia Institucións Penitenciarias. "Porén, cremos que o esencial é que os datos cheguen acompañados de medidas", destaca, "sería esencial que se tomase en serio o que está a acontecer". O avogado apunta que non é doado coñecer as causas detrás das mortes na cadea. "Si é certo que hai unha elevada asociación entre o consumo de fármacos e as mortes", afirma, "unha inxesta da medicación que debera ser controlada na propia prisión". Esculca ten manifestado en reiteradas ocasións a súa preocupación polo falecemento de persoas en réxime de illamento. "Recentemente atopámonos dous casos. No primeiro un preso faleceu logo de, presuntamente, prender lume ao seu propio colchón como método de protesta polo seu confinamento. A familia personouse, mais un xulgado de Betanzos arquivou a causa", explica Branco. "Na outra trátase a dun preso que estivo en Teixeiro e na Lama nun réxime de illamento que o propio Defensor do Pobo cualificou como ilegal", resume o avogado. Competencias sanitarias "Nas propostas que estamos a piques de remitir ás representantes políticas que concorrerán nestas eleccións a transferencia do sistema sanitario dentro das prisións é unha prioridade", asegura Fernando Branco. Desde 2003, unha lei abriu a porta a esta transferencia. Porén, o Ministerio do Interior segue sendo o encargado de xestionar este servizo. Tanto Esculca como Ceivar, o organismo popular antirrepresivo, teñen denunciado as carencias en materia de atención sanitaria e á saúde mental nos penais do país.


Summary: A Plataforma galega en defensa do ensino público convocou para esta cuarta feira 13 de novembro actos en oito localidades para rexeitar unha norma que "empeorou" após encetar a súa tramitación parlamentaria incluíndo a cesión de balde de solo para a construción de centros privados concertados.

Poesía, maxia, teatro e música son os ingredientes fundamentais dos oito actos contra a LOMCE que a Plataforma galega en defensa do ensino público promoverá na cuarta feira 13 de novembro noutras tantas localidades do País: A Coruña, Carballo, Compostela, Lugo, Ferrol, Ourense Pontevedra e Vigo. A revolta contra a xa coñecida como 'Lei Wert' continúa após encetar a súa tramitación parlamentar e ser aprobada no Congreso cos únicos votos do PP. Segundo sinalou en rolda de imprensa Anxo Louzao, responsábel nacional da CIG-Ensino, o texto "empeorou no seu contido", en referencia a novas disposicións como o cesamento de balde por parte das administracións públicas de solo para a construción de centros privados concertados. Aliás, referiuse tamén ao visto e prace que recibiu a emenda presentada por UPyD para que o español sexa a lingua vehicular nas aulas do Estado, "negando a diversidade cultural e lingüística". A través dunha disposición estabelece, ademais, que os territorios poderán realizar concertos cos colexios privados de carácter relixioso que segregan o alumnado en función do sexo. Malia que todas as forzas políticas da oposición con representación no Congreso asinaron o seu compromiso para derrogar a LOMCE --Lei orgánica de mellora da calidade educativa-- unha vez que fenda a maioría do PP na Cámara, Louzao exixiu a retirada do texto para que non entre en vigor en 2014, como está previsto. "É a sociedade quen rexeita esta lei" A Plataforma galega quere destacar que o rexeitamento da LOMCE non chega unicamente do profesorado, do alumnado e das familias. Tal e como explicou Fernando Lacaci, presidente da federación de ANPAS de Compostela, é este o obxectivo que perseguen os actos do 13 de novembro: que "é a sociedade a que rexeita esta lei". Deles farán parte escritor@s como Berta Dávila ou Suso de Toro [Santiago: Biblioteca Ánxel Casal, 19h]; músic@s e grupos musicais como Ferreñudos do Morrazo Ghaiteiros Subwertsivos [Vigo: Marco, 20h], Magín Blanco [A Coruña: Auditorio Andrés Gaos, 19h], Mala Vida [Carballo: Pazo de Cultura, 19.30h], Carlos do Viso [Pontevedra: Galería Sargadelos, 19.30h] ou Najla Shami [Santiago]; poetas como Isidro Novo [Lugo: salón de actos da Casa sindical, 20h]; magos como Fiz [Ferrol: IES Concepción Arenal, 19h]; e humoristas como O Carrabouxo [Ourense: Auditorio municipal, 19.30h]. Da Plataforma galega fan parte AS-PG, CIG-Ensino, Comités, Liga, Federación de ANPA de Compostela, de Lugo, de Ferrolterra e da Costa da Morte, Movemento Dezao, Sindicato de Estudantes, BNG e Galiza Nova.


Summary: As enquisas vaticinan que o SNP renovará de forma cómoda a maioría absoluta -con máis votos que hai 5 anos- e moi por diante de laboristas e conservadores. Falla por ver o alcance da nova coligazón da esquerda independentista, Rise, que vai concorrer a estes comicios.

En marzo de 1979 realizouse un referendo para que os escoceses decidisen se querían ter un goberno propio, con certa autonomía a respeito de Londres, ou ben optaban por seguir rexidos directamente desde a capital británica. Un 33% escolleu que Escocia tivese certa autonomía fronte un 31% que prefería seguir como até entón. Como non se logrou a participación mínima exixida, Escocia seguiu como estaba, gobernada desde Londres. Dúas décadas despois, en 1997, os escoceses votaban noutra consulta e apostaban por ampla maioría (75%) en ter un goberno autónomo. Nas primeiras eleccións 'autonómicas' escocesas, a vitoria foi para os laboristas, que formaron goberno cos liberal-demócratas. Na actualidade, entrado 2016, e a menos de 5 meses das eleccións, enquisas e sondaxes vaticinan unha abrumadora vitoria independentista. En apenas tres décadas, Escocia pasou de non ter moito interese en se dotar dun goberno rexional a apostar unha parte moi significativa da poboación na independencia, cun referendo perdido por pouco. Mais esa derrota na consulta semella que non afectou o independentismo, que desde aquela segue a medrar (ver senón votacións para Westminster). En 2011 o SNP logrou un 46,8% dos votos e 69 dos 129 escanos do Parlamento escocés, unha ampla maioría absoluta para gobernar Escocia. O laborismo obtivo 37 asentos (19,6%) e os Conservadores un 11,8% dos votos e 15 deputados. Os liberal /demócratas atinxiran 5 asentos e os Verdes (favorábeis á independencia), 2. Cinco anos despois, enquisas e sondaxes sinalan que o independentismo escocés pode ter mesmo mellores resultados que na cita do 2011. A sondaxe do TNS afirma que o SNP pode lograr o 54% dos votos (7 pontos máis que hai 5 anos). Os inquéritos de Ipsos e The Times reducen ese apoio, mais danlle por riba do 46% dos votos. Os Laboristas manteríanse como segundfa forza, con entre 18 e 20% dos votos, ao nivel dos obtidos en 2011. Experimentarían unha suba dos conservadores, que do 11,8% que teñen poden aspirar a ter un 16% (Ipsos) ou 19% (The Times). A extrema-dereita populista británica do UKIP non obtería representación, pois non chegaría ao 3% e os Liberal/demócratas batallarían por superar o 5%. Nas enquisas falla por coñecer o impacto, de o ter, de Rise, a coligazón de esquerda independentista anti-capitalista que vai concorrer a estas eleccións. En anteriores comicios ten habido espazo para esas propostas, mesmo atinxindo representación parlamentar.


Summary: No Caderno de Verán desta semana descubrímosche alternativas agroturísticas en Galiza e entrevistamos o dúo Aldaolado, após o éxito en internet do vídeo da súa actuación no Luar.

En épocas de vacas gordas proliferaron en Galiza, e ao calor da subvencións, as casas de turismo rural , desapegadas da contorna e alleas ás tarefas do día a día no campo. O agroturismo é algo máis que catro paredes rehabilitadas. Son as propias xentes do campo as que deciden compartir o seu modo de vida. Un modo de ser menos turista e máis viaxeir@. No Caderno de Verán desta semana descubrímosvos algunha das alternativas agroturistas que Galiza ofrece. Non son moitas porque, nin apenas existe demanda -preferimos ser turistas de cazar e subir fotos a poñer os pés na terra- nin o maltrato sector agrario do país conta hoxe en día co dinamismo suficiente para acoller este tipo de iniciativas. Achegámosvos, nesta reportaxe, a algunha das máis destacadas, como a aldea rehabilitada por Arqueixal, a coñecida fábrica de queixos da Ulloa; Casa Alvarella, nas Fragas do Eume, o primeiro albergue do Estado en contar coa etiqueta ecolóxica europea Ecolabel; Casa da Penela, unha explotacións que combina a actividade de horta e granxa co turismo, e a reitoral de Chandrexa de Queixa, que xunta a partes iguais turismo e agroecoloxía. "Xurxo Souto descóbrenos historias de contrabando mariñeiro e o dúo Aldaolado revélanos detalles do seu exitoso e paródico paso polo Luar" O suplemento ofrece as novas entregas do relato seriado de Marica Campo e do poemario inédito de Marta Dacosta, "Des-tecer", no que a memoria das mulleres vira en protagonista. Pepe de Pura sorpréndenos cun novo episodio homoerótico de "Carne Crúa". Xurxo Souto segue a sorprender coas aventuras mariñeiras que compilou ao longo dos anos. Desta vez, fálanos do contrabando do coñác e do azafrán. Todo valía como agocho para a mercadoría, dende chourizos até carriños de bebé. Pecha suplemento a cantante Lucía Pérez, quen nos descobre o seu recuncho máis querido: Goó, no Incio, alí onde naceu e medrou, e onde conta con estudo de gravación montado na palleira da súa casa.


Summary: O candidato de Compostela Aberta afirma que a xente ''percibe'' que son alternativa de goberno e fala dunha polarización do voto entre a plataforma e o PP.

Martiño Noriega aspira a obter nas eleccións municipais de maio uns resultados que sitúen Compostela Aberta como "a máis votada" na capital de Galiza e poder deste xeito "liderar o cambio na cidade". Así o manifestou o cabeza de lista de CA a Raxoi durante a súa intervención no Fórum Europa. Noriega considera que as críticas que reciben doutras candidaturas son unha mostra de "preocupación porque a xente percibe que esta lista cidadá pode ser unha alternativa de goberno". Augura que vai a darse unha polarización do voto entre o PP e Compostela Aberta e instou o PSOE a clarificar se "permitirán a apertura dunha nova etapa" ou ben apostarán en manter a existente. Iso si, puntualizou que "non falamos de pactos co PSOE, de grandes acordos de goberno". No que atinxe ao BNG, afirmou que "pode existir un posíbel espazo en torno a un proxecto de cidade". Mais indicou que eventuais alianzas decidiranse a través de procesos de participación como so seguidos para elabora a candidatura.


Summary: A busca dos doce corpos aínda desaparecidos segue "enriba da mesa", segundo o Goberno español.

O Templo Novo de Marín acollerá esta sexta feira ás 18 horas un funeral colectivo polos 21 falecidos do pesqueiro galego Vila de Pitanxo, afundido o pasado 15 de febreiro a 450 quilómetros ao leste de Terranova, en Canadá. Familias do 'Vila de Pitanxo': "Se non apremamos parece que non nos fan caso" O acto terá lugar unha vez que os doce mariñeiros aínda desaparecidos no mar de Terranova foron declarados oficialmente falecidos por un xulgado. Dirixirao o arcebispo de Santiafgo de Compostela, Julián Barrio. Mentres, os familiares da tripulación seguen a exixir ao Estado español que retome a busca dos doce corpos que aínda non apareceron, para o que solicitan que se envíe un robot ao pecio, que está afundido a uns 1.000 metros de profundidade. O Goberno estatal di que a busca dos tripulantes do 'Vila de Pitanxo' segue "enriba da mesa" Neste sentido, o delegado do Goberno español na Galiza, José Miñóns, asegurou que "a procura de solucións segue enriba da mesa" para atopar os cadáveres dos tripulantes desaparecidos da Vila de Pitanxo, aínda que afirmou que "non hai unha solución simple" e depende de aspectos como "as condicións meteorolóxicas". Busca "paralizada" Así se pronunciou, en resposta a preguntas da prensa en Compostela, logo de que os familiares dos mariñeiros falecidos no naufraxio denunciasen que o Goberno do Estado "evade" responder sobre a continuación da busca, que está "paralizada". As familias reclaman que siga o rescate en Terranova e acusan o Estado e mailo Canadá de "mentir" "Entendo perfectamente aos familiares nas súas reivindicacións", dixo Miñóns. Lembra que mantiveron "numerosas reunións con eles" e que aínda seguen "en contacto". Aliás, apuntou que xa trasladaron "toda a información" que se solicitou a través de Salvamento Marítimo e a Mariña Mercante. "Veremos se somos quen de ter esa solución enriba da mesa cando antes", afirmou. As empresas privadas coas que contacta o Goberno para enviar un robot ao pecio do buque, que se atopa a uns 1.000 metros de profundidade, "teñen que trasladar necesidades de facer unha actuación alí con seguridade coas condicións necesarias para iso", explicou Miñóns. Por que afundiu o 'Vila de Pitanxo'? Ao mesmo tempo, sostivo que "agora o prioritario é a parte da investigación e saber o acontecido", mentres comprometeu unha nova reunión coas familias "no momento no que se teña información".


Summary: Afirma que é unha "nova versión do libro de peto", pero hai algo máis: Piso Franco, a app persoal que acaba de lanzar o xornalista e escritor Camilo Franco, adapta a escrita aos cambios que a tecnoloxía imprime ao consumo cultural. Nun terreo aínda por consolidar, Franco apunta á hibridación entre xornalismo, opinión e literatura.

Talvez afirmar que o mundo cambia cada vez a maior velocidade sexa unha apreciación enganosa, mais do que non cabe dúbida é de que o que si se transforma cada vez con máis celeridade son os hábitos de comportamento e consumo cultural. Como unha forma de lles facer fronte a estas mudanzas, o xornalista, escritor e crítico Camilo Franco vén de presentar unha aplicación persoal -Piso Franco, que xa se pode descargar para Android e para iPhone- na que irá publicando textos breves cada semana e na que xa se poden ler decenas de pezas literarias e xornalísticas. Un 25% dos contidos será gratuíto, e o resto, só ao alcance dos subscritores. Piso Franco é un proxecto novidoso -até onde se ten noticia é a primeira app persoal dun escritor- na que as lectoras e lectores poden "subscribirse a un autor". "A decisión ten a ver con cousas que fixen antes como literatura na web, ou no Facebook", explica Franco. "En certo modo é unha consecuencia de todo aquilo, creo que indispensábel estar aí. A literatura sempre cambiou coa introdución de novas tecnoloxías -desde o papiro até a radio, pasando pola imprenta- , e un teléfono móbil é un soporte tan bo para ela como calquera outro e, en función do que esperes, mesmo pode ser mellor. Creo que no futuro isto vai ser moito máis habitual do que é agora e que se non nos damos présa por ocupar ese terreo o que vai suceder é que o farán outros". "Sempre confiei na literatura breve e na capacidade de adaptación que ten: creo que xa está demostrado que se acomoda case en calquera soporte e que, ademais, funciona. Non perde a súa capacidade de comunicación entre un autor e os lectores" Precisamente por esa experiencia previa en proxectos similares, a intención de Franco é tamén levar até os seus límites ás convencións do xénero, ver de que maneira o soporte condiciona a escrita. "En case todas as miñas experiencias anteriores o que mandaba era a literatura breve", afirma. "Sempre confiei na literatura breve e na capacidade de adaptación que ten: creo que xa está demostrado que se acomoda case en calquera soporte e que, ademais, funciona. Non perde a súa capacidade de comunicación entre un autor e os lectores. Como vai cambiar de aquí en diante? Pois iso é o que imos ver. O proceso está aberto e creo que veremos como vai cambiar a narrativa e como van facelo os xéneros". A relación co público Entre esas experiencias anteriores de Camilo Franco está Por conto alleo, un proxecto que trataba de mudar as dinámicas entre autor e lectores, desenvolvido no desaparecido diario dixital Vieiros. Eses cambios tamén están no punto de mira deste proxecto, aínda que agora cunha ferramentas dixitais moito máis evolucionadas e predispostas ao diálogo directo. "Non hai unha editorial nin un libreiro de por medio, a relación é máis espontánea", explica. Daquela, o proceso de retroalimentación, de diálogo coas persoas lectoras adquirirá tamén un maior protagonismo. "Espero que si, o que non sei é de que forma. Eu espero que a xente propoña un determinado artigo, ou que suxira unha liña. E a partir de aí, veremos como é de estimulante para eles e para min a conversa e como inflúe na escrita. Non sei se para un escritor é máis cómoda a relación tal e como se dá até o de agora, sen ter que debater coas persoas que o seguen. Mais neste caso a proposta é transparente. E o diálogo que se dea, producirase nas redes, é dicir, á vista de todo o mundo". Xa sei o que van dicir os académicos e os puristas, mais se ti reduces a literatura e o xornalismo aos seus fins básicos, resulta que son os mesmos: contarlle algo a alguén Xornalismo e literatura, ou verdade e opinión Piso Franco promete "opinión máis ou menos decorada con realidades ou viceversa, realidade máis ou menos decorada con opinión". Dada a enorme experiencia de Franco no xornalismo, haberá máis xornalismo que literatura ou en realidade son a mesma cousa? "Para min son a mesma cousa. Xa sei o que van dicir os académicos e os puristas, mais se ti reduces a literatura e o xornalismo aos seus fins básicos, resulta que son os mesmos: contarlle algo a alguén. Outra cousa é que logo haxa múltiples maneiras de facelo. Para min, a idea fundamental é que o xornalismo escrito e a literatura non se diferencian tanto: distínguense nas estratexias. Que as historias deban subordinarse a unha idea da realidade concreta ou non é unha cuestión de procedemento". Máis tamén aquí hai regras que merecen ser desafiadas. "É certo que hoxe os xornais traballan a partir dunha convención que eu vou descartar: a de que as noticias son verdade e as opinións son interpretacións subxectivas. Eu agora mesmo non teño a necesidade de traballar sobre esa convención e podo facer opinións reportaxeadas ou reportaxes opinativas. Mais vouno facer asumindo que son eu quen o fai. É mellor dicilo así, que facelo así e non dicilo, que é o que ocorre en moitos medios. Non prometo a verdade, porque non creo que ninguén poda prometela, mais prometo un punto de vista". A expresión piso franco pode facer referencia a un lugar para salvagardar persoas ameazadas -unha testemuña protexida, por exemplo- ou para eludir a acción das autoridades. É case a mesma acepción pero a perspectiva cambia moito. Cando se lle pregunta a Camilo Franco de que lado se inclina, non dubida: "Dos dous. Quere ser un espazo protexido e íntimo máis tamén un lugar subversivo. Subversivo no sentido de que debe ser o que está por debaixo do verso, o que quere darlle a volta ás cousas. Hai demasiados discursos formais dos que ninguén se responsabiliza; hai demasiada literatura convencional na que se recoñece un código mais que non transforma nada. Creo que actitude correcta na contemporaneidade é afirmar unha cousa e, ao mesmo tempo, desconfiar desa afirmación. Polo menos se queres sobrevivir á tormenta". Crítica teatral ma non troppo Moitas persoas pregúntanse se Franco retomará o seu labor como crítico teatral desde esta app persoal. "Pois respecto da crítica teatral", responde, "vou actuar como Lola Flores: se o meu público o pide, fareina. Agora ben, a miña intención é ir nunha dirección coa que ninguén vai quedar contento: profundizar aínda máis nos elementos que me interesan da crítica. Por exemplo, analizar o modo en que as obras se relacionan co seu contexto social, ou cales son os elementos non teatrais que inciden na recepción dunha obra. Isto, dalgunha forma, xa o fixen e nunca foi moi ben recibido porque todo o mundo pensaba que era unha forma de escapar. Para min, porén, é a forma de ir ao teatro: se o teatro se produce só como un fenómeno artístico, igual xa non me interesa tanto".


Summary: Durán i Lleida sae á palestra en pleno debate soberanista en Catalunya para reiterar a súa posición contra a independencia, considerando que é negativa para o seu país e para o Estado español, e xustificando o posicionamento en argumentos como que esa decisión escorrenta o investimento estranxeiro. O PP xa parabenizou o líder de Unió mentres que desde o independentismo aconsellan a Artur Mas que ande con ollo co seu socio de CiU

Non veu dicir nada que non tivese dito. Durán i Lleida sempre se definiu como nacionalista non independentista e partidario de transformar o Estado español nun estado federal/confederal, non de separarse del. Mais, en pleno clima preelectoral en Catalunya alentado pola maré soberanista, as declaracións do líder de Unió (a formación minoritaria que integra CiU), Durán i Lleida, rexeitando a independencia ("é má para Catalunya e España", "prexudica a economía e escorrentaría investimentos", "non hai unha maioría cidadá a prol da independencia") vén de xerar un cruzamento de declaracións, reproches ou apoios, segundo cada quen. A voceira do PP en Catalunya, Alicia Sánchez-Camacho, aplaudiu as declaracións de Durán i Lleida e apresouse a dicir que desmontaban a estratexia soberanista de Mas. No que atinxe ao independentismo que abranxe ERC, lanzan unha mensaxe ao presidente da Generalitat, Artur Mas, de que non se "fíe" do seu socio. O nacionalista afábel que España quere Durán i Lleida ten figurado en varias enquisas de opinión como o político mellor valorado polos españois, mesmo a nivel de políticos en xeral. Representa para boa parte do poder mediático, político e económico español o nacionalista con 'seny', que defende Catalunya mais non renega de España, da que quere seguir a formar parte. "É mais querido en España, onde é tratado como un privilexiado e sen recebir críticas que sí reciben o resto de políticos, que en Catalunya, onde se lle ve como unha persoa que xoga a varias bandas", ten sinalado un comentarista catalán.


Summary: A sentenza falla en contra da entidade financeira e obrigará a NovaGalicia Banco a reintegrar a maior cantidade coñecida até o momento

NGB deberá facer fronte á devolución de 241 mil euros en participacións subordinadas. Desde a Plataforma de Afectad@s do Salnés apuntan que á espera de coñecer os detalles da sentenza xudicial, "é unha moi boa nova". "Até o momento é a maior cantidade" suxeita a resolución xudicial, apunta Ramón desde a plataforma. Porén, indica agardarán a coñecer máis devagar "se se lle devolven tamén os intereses" pois do contrario, subliña "podería ser outra quita". Neste senso, Ramón apunta que nas sentenzas coñecidas na comarca "devolveulle a cantidade íntegra" á persoa afectada polo que, neste caso "é o que nos gustaría". Perante a lentitude da arbitraxe e a aprobación da quita moit@s estafad@s valoran a vía xudicial a curto prazo Após a aprobación da quita polo Goberno español e "a lentitude da arbitraxe", acrecentan desde a Plataforma de Afectad@s do Salnés a vía xudicial comeza a ser "unha posibilidade a curto prazo" para moitas das persoas estafadas polo calote das preferentes e subordinadas. Máis se cabe, após se resolveren de maneira satisfactoria algunhas das demandas presentadas. En "calma tensa" como describe Ramón o clima que está a viver a comarca mais tamén con "preocupación" aseguran non ter coñecemento de cal será a dimensión real da perda legalizada polo executivo de Mariano Rajoy. "Falan dunha cantidade media do 22%", di, mais é sabedor de que "a maior parte" das persoas afectadas sitúanse por enriba desa consideración --que atinxe a aquelas persoas cuxas participacións vencen en 2014. Moit@s "están no ultimo tramo" con vencemento en 2018 polo que "a quita estará moi por enriba en realidade".


Summary: Entre o 2003 e o 2013 o número de falantes menores de 30 anos caeu un 44% (entre os e as maiores de 65 anos o descenso foi do 6,5%). Ademais, a porcentaxe de mozos e mozas que afirman dominar perfectamente o galego descendeu do 66% ao 53%

A poboación galega envellece rapidamente (as persoas maiores de 55 anos serán a metade da poboación en 2031), pero este envellecemento é aínda máis acelerado entre os e as galegofalantes, debido ao uso cada vez máis preferente do castelán entre a mocidade. Entre o 2003 e o 2013 reduciuse o número de falantes habituais de galego en todos os grupos de idade, pero este descenso foi moito máis acentuado nos e nas menores de 30 anos, onde pasou de 340.000 a 192.000, unha caída do 44%. Por exemplo, entre os maiores de 65 anos o descenso foi do 6,5% e de 50 a 65 a redución foi do 9%, elevándose ata o 16,6% entre os 30 e os 50 anos. Así pois, a pirámide de idade da lingua galega estréitase pola súa base, onde reside a súa garantía de futuro. Un pouco o mesmo que a pirámide de idade do conxunto da poboación, pero de forma máis acusada por mor da falla de relevo xeracional e pola creba da transmisión interxeracional, como hai uns meses denunciaba a RAG. Hai dous anos en Praza xa a analizamos este descenso da lingua na mocidade a través destes 11 gráficos. Algunhas voces veñen alertando de que máis aló do problema dos usos lingüístico e do idioma escollido de forma preferente pola mocidade, comeza a advertirse un problema de aptitudes, de coñecemento e dominio da propia lingua. Os últimos datos ofrecidos polo IGE (correspondentes a 2013, o vindeiro ano coñeceremos os de 2018) amosan un moi preocupante descenso na porcentaxe de mozos e mozas (menores de 30 anos) que aseguran ter un dominio total da lingua galega, que pasou do 66,35% de 2003 ao 53,07% de 2013, trece puntos menos nunha década. Unha porcentaxe que na provincia de Pontevedra cae ata o 43%. Os mesmos datos do IGE revelan a denunciada creba na transmisión interxeracional do galego. No 2003 xa eran maioría os nenos e nenas a quen os seus pais e nais lle falaban en castelán sempre ou de forma maioritaria (54% fronte a 45%). En 2008 a diferenza ampliárase (56-37), disparándose en 2013: 60% fronte a 27%. É dicir, en 2013 tan só o 27% dos pais e nais lles falaban aos seus fillos e fillas en galego de forma preferente. Nos últimos anos tense insistido moito no papel da escola para a determinación da escolla lingüística dunha persoa. E tamén da importancia doutros elementos de socialización e de consumo cultural, comezando pola programación televisiva infantil, maioritariamente en castelán, como denunciou recentemente a Mesa, que lembraba que menos do 5% estaba dispoñible en galego. Os mesmos datos revelan que a lingua falada por pais e nais segue a ser un factor determinante nos usos lingüísticos dos seus fillos e fillas. Esta táboa amosa como o 88% das persoas que se criaron en galego seguen a falar galego de forma preferente e que o 94% das que se criaron exclusivamente en castelán teñen esta lingua como a habitual. Con todo, na táboa xa se advirten transferencias importantes dende os usos lingüisticos recibidos aos practicados: nas persoas a quen seus pais e nais lles falaban "máis en galego que en castelán", o 50% falan maioritariamente en galego e o outro 50% falan maioritariamente en castelán. Nas persoas a quen seus pais e nais lles falaban "máis en castelán que en galego" só o 11% falan habitualmente en galego, mentres que o restante 89% optou polo castelán.


Summary: Fontes sanitarias informaron dun gromo que afecta a seis persoas na comarca de Verín e doutro na contorna de Ourense con 13 positivos. Todos permanecen illados e baixo supervisión sanitaria.

Un total de seis persoas con vínculos familiares deron positivo por Covid-19 en Laza, na comarca de Verín, a partir dun primeiro caso importado diagnosticado este sábado. Segundo informaron fontes sanitarias, a orixe deste foco está nun home de 54 anos que levou á detección de cinco novos casos na súa contorna familiar. Trátase de dous homes, de 84 e 59 anos; dúas mulleres, de 80 e 53 anos, e dunha moza de 17 anos. As mesmas fontes indicaron que segue activo o protocolo de identificación, control e seguimento de contactos. Os pacientes permanecen illados nos seus domicilios baixo a vixilancia dos profesionais sanitarios dos seus centros de saúde e do seu PAC. 13 positivos Doutra banda, ascende a 13 o número de positivos relacionados con outro foco que afecta a varios concellos da comarca de Ourense. O gromo detectouse en dúas compañeiras de traballo nunha empresa de San Cibrao das Viñas. Axiña, unha terceira muller, familiar dunha delas, tamén deu positivo. Agora, indeican desde a área sanitaria de Ourense, os contaxios estendéronse a outros membros do seu contorno máis próximo. Entre as afectadas hai unha persoa maior de 65 anos, tres menores de 18 anos e dúas crianzas. Os pacientes están illados nos seus domicilios e en seguimento a través da plataforma de teleasistencia Telea e dos sanitarios dos seus centros de saúde.


Summary: Sindicatos e concello non consideran lóxica que a instalación anunciada por Siemens estea en Compostela.

O anuncio realizado hai uns días do acordo entre Navantia e Siemens para crear un Centro de Excelencia do Sector Naval en Compostela está a levantar en pé de guerra a toda a comarca. No comunicado de Siemens que alertou desta proposta asegurábase que esta opción "impulsará a transformación dixital, desenvolverá as futuras solucións para o sector naval e incentivará a colaboración entre os distintos axentes de la industria". Desde Ferrol non se entende que esta instalación marche cara a capital de Galiza tendo un Centro de Innovación e Servizos (CIS) e mesmo un Campus universitario con titulacións relacionadas. CIG-Industria fala de "escándalo" A central sindical nacionalista amosou o seu "estupor" polo acordo entre Navantia e Siemens para a posta en marcha desta instalación en Compostela. Desde CIG-Industria consideran "un escándalo e a mostra máis palpábel do desprezo con que Navantia e a SEPI tratan a esta comarca que se estude levar a Compostela este proxecto". Para o sindicato que se instalar en Ferrol suporía "dar un pulo á I+D+I e reforzar a aposta no desenvolvemento da enxeñaría que está directamente vinculada á actividade produtiva nos estaleiros da ría de Ferrol". CIG.Industria cre que en Ferrol podería axudar a diversificar os empregos. Desde a central sindical opinan que, no caso de non existir actualmente no estaleiro un espazo para acomodar o centro, poderíanse aproveitar os anunciados investimentos para a modernización das instalacións para facer as obras pertinentes con tal finalidade. Por último sinalan que situar esta instalación en Ferrol podería axudar a diversificar os empregos que se ofertan con novos perfís profesionais nunha comarca con elevados niveis de desemprego. Outro dos sindicatos que xa se manifestou sobre este tema foi CCOO-Galiza. O seu secretario xeral de Industria, Víctor Ledo, asegurou en rolda de prensa que o centro de excelencia do sector naval "vai ter que ser en Ferrol si ou si", á marxe de que Siemens "nas súas oficinas poida facer o que queira". Para o alcalde é unha "decisión non acertada" O alcalde de Ferrol, Ángel Mato, asegurou que o Centro de Excelencia do Sector Naval "ten que estar e vai a estar" na súa cidade. "Penso que a decisión que se tomou non é acertada", salientou o rexedor socialista en declaracións aos medios de comunicación. Mato incidiu en que "é algo básico e fundamental" polo que convocou unha xunta de portavoces "para tentar realizar unha declaración institucional, apoiada por todos os grupos do Concello, para solicitar de Navantia e do Goberno que traballen a favor de que Siemens sitúe este centro na cidade de Ferrol".


Summary: Froito da conversa entre Xavier Vence, portavoz nacional do BNG, e Xosé Manuel Beiras, portavoz nacional de Anova, está a ter lugar en Compostela unha xuntanza convocada por Iniciativa pola Unión coas formacións que integran o Foro Político.

Advertiuno Xosé Luís Rivas "Mini" onte en rolda de prensa, "hai que queimar o último cartucho". A reunión que está a ter lugar no restaurante Paz Nogueira, de Compostela, podería ser o último intento de configurar unha única candidatura galega ao Congreso. Esta xuntanza ten lugar após a conversa entre Vence e Beiras e nela participan, arestora, membros da Coordinadora de IpU con representantes do Foro Político. Compromiso por Galicia desconvocou a xuntanza prevista para esta tarde en Compostela Dado que a reunión convocada por IpU frutificou, Compromiso por Galicia desconvocou a xuntanza prevista para esta tarde en Compostela, "Compromiso por Galicia anula a súa convocatoria a plataformas e partidos e participará nunha reunión semellante pola mañá", sinalaba durante a noite Xoán Bascuas nas redes sociais. "Xa dixen que nos dá igual a cor do gato sempre e cando cace ratos", ilustraba, para salientar que o "primeiro obxectivo" está "conseguido". "Mini", pola súa banda, apuntaba onte nas redes sociais que "non hai previsións do que pode acontecer. Non sabemos do talante de cadaquén despois de tanto rogarnos uns e outros". "Seremos quen de dialogar? Eu conto que si. Hai máis cousas que nos unen das que nos arredan", engadía.


Summary: A traxedia dunhas mulleres encarceradas por Franco nesta prisión entre Mutriku e Ondarroa, en Euskal Herria.

O 8 de febreiro de 1938 entraba en funcionamento a prisión de mulleres de Saturraran. O cárcere situábase nunha barriada do concello guipuscoano de Mutriku, limítrofe coa poboación biscaíña de Ondarroa, e ocupaba unhas antigas edificacións, destinadas en tempo a usos turísticos e relixiosos. Segundo Miren Ugarte "os inmóbeis onde instalaron as mulleres presas atopábanse nun estado lamentábel tras servir de cuartel a unha columna de gudaris e posteriormente aos fascistas. Os teitos estaban afundidos, as paredes porcas e agretadas, os cristais rotos, os tubos atascados e xa non ficaba mobiliario por ser traslado ás dependencias da Falanxe de Ondarroa". O número de reclusas que pasou polo cárcere, nos máis de seis anos de funcionamento, superou as 3.000. A maioría das prisioneiras procedían de fóra de Euskadi, á cabeza das mesmas situábanse as do norte peninsular, cun claro predominio das asturianas, porén, a partir de 1939, comezaron a chegar importantes continxentes da área catalá e castelá. A día de hoxe resúltanos imposíbel determinar con exactitude a cifra das galegas confinadas en Saturraran, se ben temos confirmada a presenza de 56 mulleres e de varias nenas e nenos, residentes, as máis, nas comarcas viguesas e pontevedresas e de composición social popular. Un mínimo de 56 mulleres e varias nenas e nenos, procedentes de diversas comarcas galegas foron confinadas en Saturraran, prisión entre Mutriku e Ondarroa (Euskal Herria) A significación social e política dalgunhas das presas levounos a centrar a atención, en moitas ocasións, naquelas de máis relevo. Situábanse, entre estas, Uranía Mella Serrano, filla do líder anarquista Ricardo Mella, militante comunista, presidenta da Unión de Mulleres Antifascistas, condenada a morte canda o seu compañeiro Humberto Solleiro e confinada en Saturraran durante seis nos anos. Outro tanto poderíamos dicir da alcaldesa da Cañiza María Gómez ou das xa mencionadas Josefa García Segret e Isabel Ríos Lezcano, recluídas no cárcere guipuscoano tras serlles conmutada a pena capital. A vida en prisión das 'fillas de débiles mentais' As crianzas acompañaban, nalgúns casos, as súas nais no cativerio de Saturraran. A maioría delas chegaron ao penal guipuscoano coas súas proxenitoras, ao carecer de familiares que se puideran facer cargo das nenas, outras, como Carmiña Pico, filla da vilalbesa María Pico, naceron no propio cárcere. A falta doutros datos, sabemos da morte no centro de reclusión do neno Ramón Millán Fernández, fillo da pontevedresa Emilia Fernández, e da propia Carmiña Pico Rodríguez, falecida o 23 de xuño de 1939, a causa de bronquite. Uns días antes, concretamente o 6 de xuño, finaba no presidio a nena do Porriño Eufrasia Silva Acuña. A separación das fillas das demócratas do seu círculo familiar formou parte do programa político do franquismo. Alén do negocio organizado arredor do comercio e venda de menores, o réxime, comezando polo seu psiquiatra de referencia, Antonio Vallejo Nágera, defendeu a necesidade de apartar as crianzas das familias, argumentando que "se os pais militan no marxismo de preferencias psicópatas antisociais, a nosa idea é a segregación social destes suxeitos desde a infancia para liberar a sociedade desta praga tan terríbel". O "reputado" doutor Vallejo Nágera non dubidou tampouco en cualificar as nenas, que convivían coas súas nais nos presidios, como "fillas de débiles mentais". As condicións de vida das presas políticas confinadas no complexo de Saturraran foron extremas. O frío, a humidade e particularmente a fame operaron como unha auténtica praga para as reclusas, até o punto de consumir calquera cousa a man, sen reparar no seu estado. Así, a presa Natividad Morcillo lembraba como "por alí pasaba un rego con toda clase de produtos: mondas de patacas, herbas… e todo o que pasaba polo río comíano as mulleres". A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Summary: Após máis de 20 anos de traxectoria, a Assembleia da Mocidade Independentista anunciaba mediante un comunicado a súa disolución. Falamos cunha das portavoces dos motivos desta decisión. E de moito máis.

O pasado 30 de setembro a Assemblea da Mocidade Independentista (AMI) anunciaba a disolución desta organización nada a comezos da década dos 90. "Decidimos que a história das nossas siglas chegava até aquí" afirmaban nun comunicado no que a auto-crítica e a análise das experiencias dun ciclo ao que se puña o ramo ían da man da ilusión de "querer investigar máis fórmulas, diferentes modelos" escorrentando así calquera tentación de derrotismo ou abandono. Unhas das voceiras da AMI é Charo Lópes, que comezou a militar na adolescencia nunha organización baixo 'sospeita permanente' por parte do poder político, xudicial e mediático. Falamos con ela dos motivos e por ques dunha decisión que, en palabras do economista e ex-deputado do parlamento Galego Joam Lopes Facal, constitúe "um admirável convite à reflexom colectiva" no campo do, chamémoslle así, nacionalismo. - Após máis de dúas décadas de existencia AMI entende que 'até aquí' e toma a decisión de disolverse. Por que? - Está explicado polo miúdo no comunicado. Foi un proceso, non foi unha decisión precipitada nin cremos nós que inconsciente ou errónea. Entendemos que precisabamos un replantexamento da forma de facer política e, por dicilo así, a ferramenta que era AMI non estaba a ser a adecuada a esas novas necesidades. Preguntabamonos que ferramenta necesitabamos, se esas novas necesidades podían ter resposta con AMI. E aí empezamos a notar que AMI tiña herdada unha maneira de traballar coa que era difícil replantexarnos o traballo dentro desa estrutura. En parte polas expectativas, tanto propias como alleas. Tiñamos un listón, por dicilo así, moi alto. Esperábase de nós que fixesemos uns actos nacionais potentes, un 24 de xullo de envergadura, presenza na rúa, ao mesmo tempo capacidade de reaxir e de responder perante a represión e as agresións... AMI tiña xa como unha axenda que consumía todos os esforzos. Se querías facer algo novo ou diferente, pois xa non había moita viabilidade. A isto tamén se sumaban uns custos, cunha militancia clásica de entrega e ás veces máis sufrida que desfrutada, cun alto nivel de exixencia. Nós, cunha media de idade de 20-22 anos, e aturando unha represión grande, e sen unha organización adulta de referencia que che apoie, que che acobille... "O novo ciclo que vén é moi ilusionante. Viamos necesario soltar lastre e poder pular por algo novo" - AMI naceu como mocidade da Assembleia do Povo Unido (APU), mais esta disolveuse ao pouco de existir AMI... - Si (sorrí) Foi como se quedase un pouco orfa. E iso foi en parte unha sorte, porque tivemos que aprender, aprendemos a sobre-vivir, a adaptarnos ás circunstancias. O certo é que nesta organización temos aprendido moitisimo. Que agora se acabe AMI non quere dicir en absoluto que non valoremos o super-enriquecedor que foi. A nivel persoal é incalculábel. Eu pasei pola Universidade e non saquei nada (e pouca cousa se tira em limpo). Da militancia, si. A nivel de formación e mesmo tamén a nivel técnico, de saber organizarse e actuar, entre outras cousas. - No comunicado afirmades que AMI "non é a ferramenta que se axeita ás condicións e necesidades actuais". Cales entendedes que son esas condicións e necesidades? - Esta é unha cuestión que creo que se teñen que plantexar todas as organizacións políticas. Todo este clima de degradación do réxime, a aparición de Podemos, das marés... indican que a xente esta a procurar novas fórmulas. Á maioría social xa non lle atrae a fórmula clásica. As identidades son hoxe diferentes xa non ás de hai 40 anos, senón ás de hai 20 anos. A xente non se sente identificada como clase obreira nin como ningún suxeito colectivo, a xente identifícase como suxeito individual e iso perturba calquera tipo de intervención colectiva. A xente mira só o seu cu e vai analizar todo segundo o seu cu (ri). E isto obríganos a pensar e a facer unha análise. Porque se nós estamos a falar dunha identidade colectiva coa que ninguén se identifica... En Galiza a cuestión do independentismo é case que sentimental: "Eu son galega por dignidade". E iso está moi ben, é moi lexítimo. Mais esa 'emocionalidade' é moi difícil de transmitir, de contaxiar cando a hexemonía está no outro bando, no do inimigo. E o mesmo acontece cando a clase obreira pretende asumir os intereses específicos da burguesía. O que creo que temos é que conquistar os desexos. Que o desexo e o desexábel sexa o noso, o propio. Unha cousa que tamén viamos é que había unha ruptura bastante grande, polo menos no espazo xuvenil, entre o nivel discursivo e como iso se concretaba na práctica. É dicir, mandabamos as mensaxes de 'organízate e loita', 'non emigres, loita', 'nin un paso atrás'... E isto, que significa no día a día? Que non estudes determinadas carreiras para non favorecer os intereses do capital? Significa que a xente marche das súas casas para organizar a revolución? Onde? Con quen? Para nós era algo fundamental que a militancia xuvenil non fose unha fase de consumo universitario. Entón, o que quero dicir, é que necesitamos respostas prácticas para xerir a nosa propia sobre-vivencia, para xerir os nosos propios medos, doenzas... E nós cremos que o modelo clásico non serve para iso. Moito polo contrario, estabamos case que nunha división moderna: tempo de traballo, tempo de lecer, tempo de militancia. A militancia era un compartimento estanco, afastado do resto da vida... "Loitar contra o individualismo -unha das grandes vitorias do capitalismo- só pode ter sentido desde unha identidade colectiva, que é a galega" - Un dos temas nos que vos debruzades e que recoñecedes que afectou a AMI é a da represión, desde detencións a ameazas de ilegalizacións. E paralelamente tamén era AMI unha organización cun nivel de exixencia militante moi alta - Si. Parte da nosa auto-crítica pasaba por recoñecer iso. Estabamos puño en alto, repetindo que non nos rendemos, que non imos caer, non imos caer...mais tamén temos que recoñecer cando nos doe e cando sofremos. Para nós esta cuestión era importante. Si que fomos albo dunha represión brutal. E iso había que traballala, había que asumila, había que recoñecela. A represión, hai que recoñecelo, fixo moita mella. Sobre todos nos últimos anos, e con fenómenos como o das infiltracións, sobre o que mesmo chegamos a sacar un libro. Chegou un momento no que tocaron a todos, probaban co 100%. E iso asusta, claro. A iso hai que engadir sangría económica con multas e sancións, ameazas, moitas ameazas: indo aos institutos, indo ás familias.. unha cousa moi turbia. E, claro, se eu podo manter o discurso revolucionario e independentista noutra organización -que hoxe en día si que as hai, non é como a comezos dos 90- non tan sometida á represión, pois entendo que unha persoa de 18 anos diga, mira, non vou arriscar o pelexo. - Foi unha decisión sen discrepancias a de pasar páxina? Ao fin e ao cabo é poñer o ramo a unha organización con máis de vinte anos de existencia... - Eu creo que leva habendo discrepancias no seo da nosa corrente, falo do movemento xuvenil mais non só, desde hai polo menos un lustro, discrepancias que se foron agudizando. Falo dunha liña máis clásica do independentismo histórico e outra máis, por resumir, anti-desarrollista. Estas dúas correntes, que estaban no mesmo barco, ían cada vez máis construíndose de maneira independente. E isto tamén se vivía en AMI. Na anterior Asemblea Nacional xa se viviu esa discrepancia interna e foi o último exercicio de intentar consensuar unha relación que era bastante irreconciliábel. Nos últimos dous anos digamos que foron baixando do barco todas estas persoas discrepantes, partidarias dunha liña de axir máis clásica. Foron distanciándose, dunha forma relativamente natural. Houbo desleixo, cansanzo, abandono... Isto fixo que o que podería ter acontecido hai dous anos, non digo de disolución, senón de replantexamento total da AMI non acontecese. Nós pulamos por unha nova forma de traballar politicamente, un novo esquema, un novo imaxinario e cosmovisión, e a xente que está xa militando non a ten construída. É como unha lingua que non falas. Como pode haber asembleas nas que se fale de cuestións afectivas, por exemplo? Chámanche pre-político, hippie...E hai outras formacións no independentismo que xa traballan á maneira 'clásica'. "AMI rachou o catecismo tradicional do independentismo" - Recoñecedes que é un "fin dun ciclo" mais, explicades no comunicado, "non un abandono" senón "un chimpo adiante". Afirmades que queredes "investigar máis fórmulas, diferentes modelos..." Cales? Cara á onde pensas que ten que ir ese potencial e experiencia que representou AMI? - O novo ciclo o que ten de bo é que é moi ilusionante. E isto era unha cousa que viamos moi necesaria: soltar lastre e poder pular por algo novo. Mais defendemos e somos conscientes de que temos con nós unha experiencia acumulada moi importante e interesante, frutífera. E que de aí queremos sacar cousas interesante. E andamos vendo, tamén. A nivel internacional vemos cousas interesantes, mais despois hai que traelas ao concreto. O fundamental é arraigarnos nunha perspectiva feminista. Somos independentistas en canto que somos feministas. O feminismo ten que ser un eixo para calquera tipo de liberación. A propia perspectiva lilás replantexa moitas cousas: contra a competencia, contra o protagonismo, contra a esfera política á marxe da vida... - O feminismo foi gañando espazo nestes anos até ser a trabe prinicipal da casa AMI - Si, e cuestionáronse moitas cousas. Esa perspectiva de AMI como organización, digamos, tipicamente masculina: valente, de rúa, combativa-masculina... e de súpeto pasar a dicir que somos todas mulleres... Cando en AMI debatiamos sobre intervención de xénero, que foi algo que traballamos moito a nivel interno, houbo tamén momentos de dificultade cos compañeiros. Bon, para eles tamén saber reconstruír a súa masculinidade era un reto. E nos diciamos, se AMI non asume isto, expulsámolos (ri). "O que realmente permitiu esta evolución e este replantexamento en AMI foi o empoderamento feminista na organización" - Houbo reaccións perante a nova da disolución? Cales foron? - Eu non notei moito 'feed-back', eu fiquei cun pouco de curiosidade por saber como sentaría, a verdade. Creo que houbo comprensión, que ninguén botou as mans á cabeza como dicindo que era totalmente inesperado. A xente que estaba máis próxima á organización ía vendo que aí estaba acontecendo algo, que había un proceso, polo que non foi un 'shock'. E ao mesmo tempo había unha compoñente emocional, unha personalidade colectiva e afectiva grande con esas siglas e que a moita xente lle morreu. Que independentemente da cuestión estratéxica da decisión houbo unha pequena pena aí, o que é lóxico. E tamén creo que houbo entre algunhas persoas do círculo máis próximo algún medo. Que vai pasar? Onde vai estar a nosa referencia no movemento xuvenil? Sobre todo a nivel de actuación e mobilización forte na rúa, de discurso.. Por exemplo, o discurso contra o desenvolvemento, que non é tradicional de AMI, e que é algo que non vemos noutros espazos. Tiñamos un discurso propio e que era interesante manter, mais en certa medida a propia ferramenta se contradicía co discurso. - Que balance facedes destes máis de 20 anos de traxectoria da AMI? Eu faría un balance moi positivo, penso que a nivel de país foi moi enriquecedor e non só para as persoas que pasaron pola AMI, que fixo un traballo importante. Tamén penso que a propia evolución da organización foi enriquecedora, algo que ao mellor non partillan algúns dos que estiveron nos primeiros anos (sorrí). É certo que houbo momentos máis, digamos, clásicos ou ortodoxos, mais tamén naqueles momentos era unha escola, na que aprendías a ortodoxia para cuestionala e evoluir. Foi nese sentido unha escola importante onde ir facendo familia e evolucionando no pensamento. Ao mellor aquel discurso que antes tiñamos de defensa a ultranza de todos os sectores sectores produtivos... pois agora cuestionámolo desde outra perspectiva porque xa fixemos esa análise antes. Non chegamos aquí sen cuestionar nin aprender. "A disolución da AMI é o comezo doutras cousas, esperamos que aínda máis bonitas e interesantes" - AMI tivo unha evolución ou transformación considerábel. Na súa fundación en Bueu citaba a Castelao e Marx e nesta última asemblea, onde se decidiu a disolución, as citas son de Passolini e Miquel Amorós. Do 'Independencia e Socialismo' daquela a un discurso no que se cuestiona o Estado (sexa este cal for), faise moito fincapé na crítica ao progreso como modelo de desenvolvemento... - Esa postura de se encasillar nun lema e nun contexto e calquera cousa que saia de aí é reformismo, é ácrata.. penso que ten a ver coa violencia machista, ese tipo de xuízos son unha forma de control, é control social: se ti te desvías, critícote, entón así xa non te desvías. Digamos que había que empoderar e loitar contra ese estigma... no comunicado da disolución rematamos declarándonos bruxas, lumpen... e iso creo que nalgunhas militantes da 'vella escola' de AMI chirriou. En que tipo de micro-mundo, con que tipo de prestixios te sustentas ti para non ser quen de replantexarnos todo isto. Nós temos unha estratexia na que queremos gañar, non estamos aquí para estar nunha 'camarilla' auto-afirmándonos. E iso era difícil. Hai moitos medos, tamén no propio movemento: serei un reformista, serei un ácrata, será isto que digo pre-político. Faltaba predisposición a un debate limpo, saudábel, creativo que nos dese para avanzar. Cuestións que ao mellor se plantexan de forma intuitiva mais se atopan coa negativa a que sirvan para ser debatidas....Pois iso é dogma, é relixión. Neste sentido eu creo que había por unha parte medo a propostas deste tipo malia que o panorama estaba a cambiar. O contexto muda mais nos seguiamos aquí sen cambiar para que non nos acusen de non sei que. E iso si que é anti-marxista. Son catecismos. Podo entendelo e desulpalo na AMI porque somos xente nova e que moita empeza a militar por unha cuestión emocional, sénteste galega e sénteste pisoteada e dis que abonda xa. - Rachou AMI cos 'catecismos' tradicionais do independentismo? - A min gustaríame pensar que si. Mais cando rachas algo tes que ter outra cousa construída, senón ficas no ar, na post-modernidade (ri), que horror! (ri). Para nós a dificultade estaba en ir deconstruíndo cousas e ao tempo ir tecendo espazos sólidos nos que construír. Queremos ter algo desde onde traballar. E creo que si, que se romperon 'catecismos'. O feminismo é o que logrou rachar patróns teoricamente revolucionarios e que estaban alicerzados no poder patriarcal: a verticalidade, xogo de roles dicotómicos...É dicir, na miña opinión o que realmente permitiu esta evolución e este replantexamento en AMI foi o empoderamento feminista na organización, tanto por compañeiras como por compañeiros. "Fomos alvo dunha represión brutal. E, hai que recoñecelo, iso fíxonos mella" - Hai diferentes organizacións no campo xuvenil que defenden a independencia. Mais só vós falades da independencia como algo que non se concrete en crear un estado galego, dicindo que hai que ir moito máis alá. Entón, que é ese máis alá? - Aínda estamos traballando niso (sorrí). Está claro que é máis doado imaxinar algo para o que tes un patrón. Por exemplo, ti imaxinas a independencia de Catalunya e non tes que facer grandes esforzos para ver como vai ser, como vai ser a transición, o reparto de poderes. Mais se ti o que queres é rebentar o poder entón xa tes que cambiar de 'chip', situarte noutro imaxinario e noutra cosmovisión, ver a viabilidade diso... Porque nós non queremos ficar nunha cuestión utópica, queremos saber como se fai, como se concreta esa vía para o país libre do que nós estamos a falar. É un reto para nós e ten a ver coa cuestión dos desexos que falaba antes: o que é desexábel, cal é a perspectiva de realización vital, preguntarnos se existe unha realización colectiva posíbel. A xente que di 'Independencia e Socialismo'... entende unha realización colectiva posíbel? Ou entende unha realización individual dentro dese estado que pode ser tamén chamado Canadá pero que coincidiu que é Galiza? Nós, desde o momento en que cuestionamos o modelo de desenvolvemento, temos claro que ese tipo de progreso é insostíbel e que non o queremos para o noso país. "No mesmo barco ían 2 correntes: unha liña más clásica do independentismo histórico e outra, por resumir, anti-desarrollista. E cada vez ían construíndose máis independentemente unha de outra" - Mais nese discurso anti-desenvolvimentista, cal é papel que xoga o independentismo? Porque é un discurso a nivel internacional onde a cuestión nacional non existe en absoluto. - E que ficamos orfas en todos os lados (ri) Para a cuestión partidaria largámonos e para a cuestión, digamos, na liña deste pensamento anti-desarrollista tampouco nos 'adoptan'. Bon, penso que esta situación é unha mostra de autonomía de pensamento. Nós consideramos que ese discurso é válido e por iso o collemos. E somos independentistas, porque consideramos que o pobo galego existe. O movemento libertario está completamente desvinculado do nacionalismo, mais para nós iso é unha eiva deses movementos, non nosa. É unha eiva porque non recoñecen que existen identidades colectivas, que son a identidade da xente. Para nós unha das lacras e dos avances máis gordos que fixo o capitalismo nas últimas décadas foi desfacer, rachar esa concepción colectiva, que cada quen pense que el só é 'o seu cu',ese individualismo. Para nós loitar contra o individualismo só pode ter sentido desde unha identidade colectiva, que é galega. Nós pelexamos nesa loita contra ese tipo de progreso, mais nós pelexamos como pobo, porque se non non se pelexa. Ningún individuo só, pataleando, vai a ningún lado. Nos documentos desta última asemblea falamos da lóxica do cálculo capitalista, desa lóxica constante de custo beneficio individual... Desde o momento en que entras nesa lóxica, estás perdida. Para nós, parte da revolución tamén está en nos situar nunha outra lóxica, 'bárbara' para a maneira de pensar do capitalismo. Ese discurso que escoitamos moito, tamén dentro da nosa xente, de se loitas vaste foder a vida en prisión ou vas ter unha manchea de problemas...pero é que xa che foderon a vida e seguen a fodercha de mil maneiras!... É a lóxica do inimigo: os 'custos' da nosa militancia, das presas... Ese chamarche parvo cando loitas por algo, a lóxica da 'parvicie' que hai neste país: "mira ese, batendo cos dentes contra todo e non vai lograr nada, parece parvo". E ao mellor o que hai que dicirlle é "parvo es ti, aí mamando televisión na casa e atiborrándote a pílulas contra o estrés ou depresión; ou metendo horas no traballo para que non che boten..." E aí é onde entra o debate do que é desexábel. Que cousas son desexábeis nesta sociedade. - E cal sería o desexábel? Porque sobre AMI pairou nestes anos a acusación de ser unha organización de 'guetto', mesmo acusada de ter vocación de 'guetto'. Este era un dos retos. Calquera cambio radical, se é radical porque o propio plantexamento é de raíz, ten o reto de crear pontes para que a xente saia desa outra lóxica cara esta. Construír eses espazos-ponte para nos relacionar tamén coa xente non politizada. Tamén penso que esa acusación de 'guetto' é parte da estratexia do inimigo. E no fondo hai algo de medo, de perturbación. Mais tamén se pode xogar co 'guetto' como un convite a asumir outra lóxica, coma os 'Black Panthers' ou mesmo as ciganas. Non se asimilaron. Creo que non pasa nada por recoñecérmonos en minoría, temos que facelo. "Algo que sempre tivemos claro a evitar era que a militancia xuvenil fose unha fase de consumo universitario" - É a disolución da AMI o inicio de algo máis bonito e interesante? - Desde logo (ri). Si, eu penso que si. Disolución, liquidacionismo...sona todo así...moi drástico. Mais hai semente. E no momento de descomposición actual ves a moita xente dicindo que até onde chega isto para que rompa, e isto non vai ser unha cousa que vaia romper. É como un composteiro, en putrefacción. Non vai haber unha explosión dentro del. Aguanta aí, apodrecendo. Non vai haber un 'bum' porque non hai espazos para un 'bum'. Non hai esa outra cosmovisión, creo, para imaxinar a maioría da xente un outro escenario. Por iso quere reformarse o actual. Tal e como está o panorama, como non se constrúan pontes, vías de escape, e tamén vías de enfrontamento. Unha cousa que nós mantemos é que non se pode renunciar en ningún momento ao enfrontamento. Porque aquí hai unha guerra e é unha guerra contra nós. O momento actual ten moitisimos retos enriba da mesa que hai que analizar e ver. E enfrentar. Fotos: GZ contrainfo


Summary: O presidente da Deputación de Lugo, Darío Campos (PSdeG), acusa Manuel Martínez (PSdeG), quen até a cuarta feira ocupaba a Vicepresidencia do ente provincial, de ter "inquina co besteirismo". "Iso é unha enfermidade psicolóxica ou psiquiátrica que hai que curar con tratamento deste tipo, psicolóxico ou psiquiátrico", engade.

Tratamento psicolóxico ou psiquiátrico é o que lle recomenda o presidente da Deputación de Lugo, Darío Campos (PSdeG), a quen até a pasada cuarta feira ocupaba a Vicepresidencia do ente provincial, Manuel Martínez. Nunha entrevista na Radio Galega, Campos acusou o alcalde de Becerrerá e compañeiro seu de partido de "ter inquina co besteirismo" e "iso é unha enfermidade psicolóxica ou psiquiátrica". O alcalde da Pontenova dixo crer que Martínez "ten algo gravado aí dentro de si mesmo, de non ter sido presidente hai 12 anos" e cualificou de "manías persecutorias" as críticas do alcalde de Becerreá. Campos revelou na radio pública que se sente "decepcionado" coa actitude de Manuel Martínez logo de reincorporalo ao grupo provincial socialista hai algo máis de un ano. Martínez fora expulsado porque en 2015 rompera a disciplina de voto provocando que a Presidencia da Deputación voltase a mans do PP, mais reincorporouse en 2017, co goberno, de novo, na mans do partido en que milita (o PSdeG iniciou os trámites para expulsalo). "Fun o artífice de darlle esa segunda oportunidade e síntome decepcionado pola actitude que amosou Manolo Martínez durante estes días", sinalou Campos, quen asegura non arrepentirse "de nada". Destitución Darío Campos destituíu a pasada cuarta feira Martínez da Vicepresidencia, como membro da Xunta de Goberno e como responsábel da área de xestión territorial, onde asumía Vías e Obras ou o Parque Móbil , despois de que o alcalde de Becerreá se aliñase, máis unha vez, co PP nunha votación sobre Suplusa, a entidade que xestiona as residencias de maiores. Martínez segue a presidir Suplusa, posto que o PP e el propio suman maioría no consello de administración desta empresa pública. O presidente da Deputación limitou a "rumores" as posibilidades de que se constitúa unha lista alternativa ao PSOE para as municipais. A pasada semana, Martínez anunciara que se volvería presentar á Alcaldía de Becerreá e deixara entrever que o faría nunha lista independente, "desde logo que cun partido non, senón cunha lista independente. Eu non estou para me someter xa a directrices e estatutos duns partidos que defenden o seu mais non os intereses dos cidadáns". O culebrón do PSdeG na Deputación de Lugo A negativa do alcalde de Becerreá a votar como presidente da Deputación outro candidato que non fose el –o BNG negábase a darlle o seu apoio porque pesaba sobre el unha imputación xudicial- puxera en xuño de 2015 o goberno provincial nas mans do PP. Porén, no pleno de outubro de 2015, apoiaba o candidato proposto polo PSdeG, Darío Campos, que tamén era respaldado polo BNG. Votación que permitiu un bipartito na Deputación de Lugo até que en xuño de 2016 o Bloque deixou o Goberno logo de que o PSOE aprobase o orzamento provincial grazas a un acordo, tecido e asinado ás costas dos nacionalistas, coa portavoz do PP, Elena Candia, e Manuel Martínez, que no momento era deputado non adscrito.


Summary: Así o anunciou a vice-presidenta do Goberno español, Soraya Saénz de Santamaría durante a comparecencia de imprensa após o Consello de Ministr@s.

O executivo de Mariano Rajoy anunciou que impugnará a declaración de soberanía aprobada polo Parlament catalán o pasado 23 de xaneiro. Após recadar diversos informes xurídicos e contar co visto e prace do Consello de Estado, a vice-presidenta do Goberno, Soraya Saénz de Santamaría manifestou en comparecencia de imprensa a intención do executivo de impugnar o texto en que se recoñece a Catalunya como "suxeito xurídico e político". Segundo Sáenz de Santamaría o recurso responde ao cumprimento "da nosa obriga como goberno" e apelou á "incompatibilidade" da devandita resolución coa "Constitución española". No entanto, a voceira do Goberno matizou que non presentarán "un recurso de inconstitucionalidad". O president da Genralitat, Artur Mas xa asegurara días atrás que a vontade manifestada polo Goberno "está fóra de lugar" e emprazou ao executivo español a procurar vías de diálogo e entendemento entre España e Catalunya.


Summary: A empresa galega OzocoGZ está a presentar o seu novo xogo de preguntas en galego, Vacaloura, dispoñíbel a partir de hoxe a través da súa páxina web, e da segunda feira na súa tenda física do Carballiño. OzocoGZ, un proxecto de deseño galego e en galego, vende camisetas, libros, música, materiais de papelaría e, desde 2018, tamén xogos.

O proxecto de OzocoGZ, liderado por Eladino Cabanelas, recibiu onte o seu novo xogo, Vacaloura, unha nova proposta lúdica que xa está á venda a través da súa páxina web. "Vimos que un dos problemas aos que nos enfrontamos é o do idioma", explica Cabanelas a Nós Diario, e que "as preguntas con máis éxito dos nosos xogos anteriores eran as relacionadas coa lingua e a literatura galega, sobre todo entre o profesorado, polo que decidimos crear un xogo expresamente sobre o noso idioma". Xogar en galego O creador de OzocoGZ indica que Vacaloura é un xogo de preguntas cun formato similar ao do Trivial, pero centrado en cuestións lingüísticas do galego. "Hai que ir contestando unha serie de preguntas até chegar ao centro do taboleiro para gañar". A proposta conta con 500 tarxetas que recollen un total de 2.000 preguntas e arredor de 6.000 palabras diferentes sobre léxico galego. Cabanelas sostén que "pensamos moito sobre como enfocar o xogo para que non resultase moi técnico ou aburrido", polo que "as preguntas tratan de ser o máis divertidas posíbeis". Con todo, segundo explica o creador, "por desgraza moitas delas están enfocadas desde o castelán, pois sabemos que as novas xeracións non teñen moito contacto coa lingua e, en xeral, todas as persoas", independentemente da idade, "estamos moi contaminadas polo castelán". Desta forma, unha gran parte das preguntas sobre léxico de Vacaloura parten do termo en castelán xunto a unha explicación da palabra a adiviñar en galego, que maioritariamente son verbas que se están a perder. O nome do xogo tamén ten que ver coa promoción do idioma, finalidade principal deste, pois "as vacalouras son uns animaliños que, ademais de seren moi simpáticos, teñen un nome que non se entende fóra da Galiza" e, ademais "están en perigo de extinción, como tamén o está, por desgraza, a nosa lingua". A finalidade de 'Vacaloura' Por todo isto, o xogo presenta dous obxectivos claros. Por unha parte, "a normalización do idioma, que debe pasar polo tempo de lecer, e o xogo é algo fundamental"; e por outra "a mellora da lingua". Segundo explica Cabanelas, "cremos que é un xogo que pode funcionar moi ben nos niveis educativos de Infantil, Primaria, ESO ou mesmo Bacharelato" así como "nas escolas oficiais de idiomas e, por suposto, nas casas". Este tipo de iniciativas resultan fundamentais á hora de dinamizar o galego, sostén. "Por sorte vexo que cada vez hai máis empresas que están a apostar polo idioma desde ámbitos moi diferentes" e resulta "necesario que a normalización da nosa lingua pase por todos os eidos". Conclúe o creador de Vacaloura, que "esa normalización debe ser cousa nosa, pois somos nós quen debemos apostar por produtos galegos".


Summary: O eucalipto ocupa 95% do monte da parroquia de Lourizán, di Savia Nova

Se, como defende Iván Pérez, impulsor do proxecto audiovisual Savia Nova, a toponimia afonda moitas veces as súas raíces na vexetación autóctona, a parroquia pontevedresa de Lourizán, onde se sitúa a fábrica de ENCE, podería, nun futuro hipotético, pasar a chamarse "Eucalizán". Con esta brincadeira, o seu último traballo quere advertir das repercusións que ten a xestión forestal sobre a cultura dun lugar. No caso de Lourizán, con arredor de 95% do seu territorio forestal ocupado por eucalipto – tanto de forma monoespecífica, como acompañado por outras especies como piñeiros ou frondosas–, segundo o IV Inventario Forestal, a "desproporción" ten consecuencias na percepción da súa poboación, segundo o experimento realizado por Pérez en redes sociais. Porque, como explica, á pregunta sobre as tres primeiras especies de árbores a atopar no monte, os resultados sitúan o eucalipto en primeira posición (26% das respostas), á par do carballo e por diante do piñeiro (19%), o castiñeiro (11%), a acacia (4%) ou o loureiro (2%). "A falta de biodiversidade no monte reflíctese como unha falta de cultura e coñecemento na xente", conclúe no seu vídeo o activista, que conta para esta análise coa colaboración do director da Escola de Enxeñaría Forestal de Pontevedra, Juan Picos. "A xente recoñece o que ve, e o trinomio eucalipto, piñeiro e carballo foi a resposta máis empregada, que son exactamente as especies máis presentes da nosa contorna", sinala o vídeo. Pouco queda, pois, na memoria colectiva, dos loureiros que dan nome a Lourizán. Diversificación contras a monotonía Na súa intervención, o director da Escola de Enxeñaría Forestal de Pontevedra salienta que desde a ciencia "deféndese sempre a diversificación, tanto ecolóxica como económica". Pola biodiversidade, como estratexia, e tamén desde unha perspectiva social: "A homoxeneidade paisaxística xera unha percepción que pode ser menos favorábel se é moi monótona".