Summary: A Asociación de Veciños Atocha-Monte Alto-Torre de Hércules e o Instituto de Estudos "Torre de Hércules" denuncian que o plan do Concello para urbanizar o seu entorno poderia significar a perda da súa consideración como Patrimonio da Humanidade.

O plan do Goberno municipal da Coruña para construir unha serie de urbanizacións no entorno da Torre de Hércules pode poñer en risco as súas figuras de protección e poderia significar a perda da súa consideración como Patrimonio da Humanidade. A Asociación de Veciños Atocha-Monte Alto-Torre de Hércules e o Instituto de Estudos "Torre de Hércules" denuncian a situación e esixen que a UNESCO conceda un permiso expreso para realizar estas construcións. O PXOM de 2009 incluía unha área de aproveitamento urbanístico (Agra de Santo Amaro) a carón do Faro. En 2010 a Xunta revisou o PXOM e prohibiu expresamente toda construción nesta zona búffer da Torre, o que foi acatado polo daquela goberno municipal de PSOE e BNG. O novo goberno municipal do Partido Popular retomou en 2011 a tramitación do PXOM inconcluso por parte do anterior goberno e, ante a posibilidade dunha indemnización millonaria con motivo das reclamacións xudiciais dos construtores afectados pola anulación de licenzas urbanísticas do anterior goberno municipal, contemplou no novo PXOM a posibilidade de construír no Agra de Santo Amaro e amplía ademais a outras áreas da zona búffer como é o caso do barrio de Adormideiras. Esta proposta urbanística do novo PXOM goza, esta vez si, co beneplácito do goberno autonómico da Xunta de Galicia, pese a que amplía a área a urbanizar As construcións previstas serían un amplo aparcadoiro e zonas comerciais aproveitando o desnivel do terreo na Agra de Santo Amaro e 333 novas vivendas no xardín vertical existente na praza do Galatea. Esta proposta urbanística do novo PXOM goza, esta vez si, co beneplácito do goberno autonómico da Xunta de Galicia, pese a que amplía a área a urbanizar. A Asociación de Veciños Atocha-Monte Alto-Torre de Hércules e o Instituto de Estudos "Torre de Hércules" denuncian que o proxecto "vai afectar gravemente á paisaxe en torno á Torre de Hércules pola eliminación dunha amplísima zona verde para o seu acondicionamento como aparcadoiro e zonas comerciais, así como a eliminación dun fermoso xardín vertical duns 15 metros de alto por máis de 100 metros de longo". E sobre todo alertan de que supón "un gravísimo ataque ao patrimonio cultural que a Unesco recoñeceu á Torre de Hércules". Alertan de que supón "un gravísimo ataque ao patrimonio cultural que a Unesco lle recoñeceu á Torre de Hércules" Lembran que a cidade alemá de Dresde perdeu en 2009 a súa denominación de monumento Patrimonio da Humanidade pola construción dunha ponte, o que podería repetirse se o goberno local mantén o seu proxecto de urbanizar a contorna da Torre coa construción de novas edificacións. Por ese motivo o Instituto de Estudos "Torre de Hércules" demándalle ao Goberno municipal que non autorice a urbanización sen contar cun documento da UNESCO que diga "taxativamente" que as obras se poden realizar.


Summary: O paro foi decidido pola asemblea de traballadores e traballadoras de cada un dos centros médicos da cidade. Dende as oito da mañá só funcionarán os servizos mínimos, agás en Urxencias, que estará operativo ao 100%

Ao redor de cinco mil traballadores e traballadoras do Complexo Hospitalario de Vigo están chamados e chamadas a unha folga de 24 horas neste martes 13 de outubro. O paro foi decidido polas asembleas convocadas polo persoal de todos os centros e implicará que dende as oito da mañá só funcionarán os servizos mínimos, agás en Urxencias e Reanimación, que estarán operativos ao 100%. A folga rematará ás 8 horas do día 14. Demándase unha sanidade "100% pública" e un correcto funcionamento do novo Hospital Álvaro Cunqueiro. "Os datos, as informacións, as análises, etc que teñen saído estas semanas nos medios de comunicación sobre a situación do Hospital Álvaro Cunqueiro, amosan, por se alguén aínda non o tiña claro, a onde nos conducen unhas decisións que poñen en risco a seguridade dos pacientes, que precarizan as condicións de traballo dos profesionais, que levan ao enriquecemento duns poucos a conta de converter o dereito de atención sanitaria nunha mercadoría", destacan dende a Plataforma Sanitaria pola Defensa e Mellora da Sanidade Pública. Dende hai case dúas semanas traballadores e traballadoras do Chuvi manteñen un peche nas instalacións ndo novo hospital. A acción, que foi iniciada polos celadores e celadoras do complexo, foi secundada días máis tarde por outros colectivos e manterase ata a folga deste martes. Ademais da folga, están convocadas unha concentración ante as instalacións do Álvaro Cunqueiro, ás 12 horas. E unha manifestación, que partirá do centro hospitalario ás 18 horas. Tamén en Ourense, nas portas do Complexo Hospitalario da cidade, está convocada unha concentración de apoio, que comezará ás 11 horas.


Summary: Case un millón de habitantes da Galiza viven en 219 km cadrados mentres o outro millón oitocentos mil faino no 99% restante. Isto provoca importantes fendas na densidade de poboación, que vai da media de 32 habitantes por quilómetro cadrado no rural até máis de 4.000 nalgún punto das cidades.

As galegas e galegos somos cada vez menos e cada vez estamos máis amoreados. Como un enxame. Os dados do Instituto galego de estatística correspondentes ao grao de urbanización do noso país indican que perto dun millón de galegos viven nas denominadas ZDP, Zonas densamente poboadas, as cidades. Son, en concreto, 971.271 persoas, 35,2% da poboación, e viven nunha superficie que representa apenas 0,7% do territorio galego: 219 quilómetros cadrados. A densidade de poboación media é de 32 habitantes por quilómetro cadrado no rural mentres que nas zonas densamente poboadas sitúase por riba dos 4.000 Outro terzo da poboación, 892.367 persoas (32,3% do total do país), residen nas denominadas ZPP, zonas pouco poboadas, as áreas rurais, que se estenden por unha superficie de 27.716 quilómetros, o que vén sendo 93,7% do territorio do noso país. Estamos, pois, ante unha diferenza moi grande. A densidade de poboación media neste caso é de 32 habitantes por quilómetro cadrado mentres que no caso anterior, as zonas densamente poboadas, anda por riba dos 4.000. Hai unha franxa intermedia, as coñecidas por ZIP e que se refiren a vilas e arredores. Nelas, que supoñen 1.635 quilómetros (5,5% do territorio de Galiza), viven 896.000 galegos, o outro terzo da poboación do país. Galiza camiña a pasos de xigante para ser un país con menos poboación e esta máis avellentada. As proxeccións de poboación realizadas polo Instituto galego de estatística (IGE) e publicadas nestes días sinalan que para 2031 a pirámide poboacional galega terá 26% menos de menores de 10 anos e un 16% de persoas entre os 80 e 94 anos. Así pois, cada vez menos habitantes, máis avellentados e vivindo a gran maioría nunha pequena parte do territorio, ficando gran parte del deshabitado ou minimamente poboado.


Summary: Segundo apunta a Fiscalía, o alcalde de Ourense malversou unha cantidade superior aos 100.000 euros das arcas de Democracia Ourensá entre os anos 2015 e 2018.

O alcalde de Ourense por Democracia Ourensá (DO), Gonzalo Pérez Xácome, vén de contratar como asesora a muller do xuíz de Instrución Número 2 de Ourense, Luis Doval, que investiga a denuncia da Fiscalía por un presunto delito, cometido por Xácome, de malversación de fondos de DO. O maxistrado xa solicitou ser apartado do caso para evitar que se vexa afectada "a imaxe de imparcialidade" da súa instrución, que se atopa practicamente rematada. Todo despois de que se dese a coñecer que a súa parella, familiar dun concelleiro de DO, fose contratada como axudante do coordinador da Concellaría de Infraestruturas, exercida polo rexedor ourensano. A muller xa traballara con anterioridade como asesora no Concello, até que foi cesada uns días antes que a Fiscalía interpuxese a denuncia por malversación contra Xácome, en novembro de 2021. Polo de agora, a Audiencia de Ourense non se pronunciou sobre se acepta a inhibición de Doval. En caso afirmativo, os outros dous xuíces de Instrución que poderían rematar coa investigación son o Número 1, Leonardo Álvarez Pérez, e a Número 3, Eva Armesto González. Acusado de malversar máis de 100.000 euros Segundo apunta a Fiscalía, o alcalde de Ourense malversou unha cantidade superior aos 100.000 euros das arcas de Democracia Ourensá entre os anos 2015 e 2018, para o que se serviu de facturas, transferencias e talóns bancarios, vencellados a supostos servizos prestados pola súa empresa de televisión cando aínda non exercía o actual cargo. Ademais, a Fiscalía tamén presentou varios testemuños de colaboradores de Xácome, aos que presuntamente obrigaba a entregar parte dos seus salarios e retribucións a través de transferencias ou en metálico, sen emitir ningún tipo de comprobante ou recibo cos que facer constar eses ingresos na declaración da renda. A pesar de ser preguntado en numerosas ocasións pola oposición e polos medios, nin o rexedor ni a súa formación política ofreceron explicacións públicas sobre estas actuacións irregulares.


Summary: Celta e Dépor repartíronse os puntos no encontro disputado na noite do sábado en Balaídos. Os coruñeses adiantáronse no marcador grazas a un tanto de Celso Borges que foi neutralizado minutos após por Nolito.

Os homes de Víctor Sánchez del Amo comezaron fortes o partido con chegadas con intensidade a área do Celta, que se amosaba demasiado ansioso por poñerse por diante no marcador. Foron os coruñeses os que estrearon a conta cando pasaban 20 minutos de partido cun tanto asinado por Celso Borges, que resolveu unha gran xogada que comezou Fede Cartabia. O branquiazul aguantou na frontal e meteu un pase para Luis Alberto, que cedeu a Borges para que este anotase o tanto. O Celta non tardou en responder e, cando se achegaba a media hora de partido, Nolito marcou un golazo após combinar con Orellana. Malia intentar o Dépor situarse por diante no que restaba de primeira parte, os xogadores marcharon ao vestiario co que sería o 1-1 definitivo. Así como na primeira parte destacara máis o conxunto branquiazul, a segunda parte foi para o Celta, máxime após a expulsión rigorosa de Arribas cando restaban 20 minutos para rematar o encontro. O Dépor foi quen de defender o empate con 10 homes e fíxoo nos últimos minutos con nove, cando Borges abandonou o terreo de xogo por lesión. Previamente, na primeira parte, os coruñeses perderan Lux por lesión. O partido non estivo exento de polémica, pois os deportivistas pedían a segunda amarela para Wass no minuto 27 por un cobadazo a Fernando Navarro e Luis Alberto. O mellor do encontro, que non brillou polo bo fútbol, foi, sen dúbida, o ambiente que se respirou en Balaídos, un Balaídos que se puxo en pé e se tinguiu de azul para cantar o Himno nacional. Os branquiazuis saen de Vigo cun punto que os deixa na metade da táboa e o Celta mantense nos postos da Europa League. Ficha técnica Celta: Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Sergi Gómez, Jonny, Radoja, Wass (Pablo Hernández, min.88), Bongonda (Guidetti, min.72), Orellana, Nolito e Iago Aspas. Deportivo: Lux (Manu Fernández, min.37), Navarro, Mosquera, Lucas Pérez, Juanfran, Sidnei (Lopo, min.80), Arribas, Fayçal, Fede Cartabia (Luisinho, min.70), Luis Alberto e Borges. Goles: 0-1, min.20: Borges; 1-1, min.30: Nolito. Árbitro: Fernández Borbalán, do comité andaluz. Expulsou con dupla amarela Arribas (min.63) e amoestou Jonny, Wass, Cabral, Hugo Mallo, Arribas, Luisinho e Manu.


Este ano iniciei a escrita de um diário escolar. Não um diário de aula. Um diário escolar. Cada tardinha, quando me acordou, fui anotando cousas que aconteceram na escola, com o alunado (sobre todo com o alunado), com as companheiras, com as famílias. Cousas que me chamaram a atenção, que me fizeram reflexionar, que me raivaram, que me alegraram. Nestas semanas de arresto domiciliário acordou-me o diário. Revisei o escrito.Escolhi para partilhar com vós a anotação do 20 de novembro de 2019:Em segundo da eso estamos a elaborar as nossas auto-biografias. Um dos capítulos que marcamos foi o auto-retrato. Aproveitamos para revisar o texto descritivo, os nomes das partes do corpo, adjetivos referidos ao carácter e conteúdos do estilo. Cada moça e moço preencheu um ficha com adjetivos:- Na primeira coluna, colocai adjetivos que reflitam como vos vedes vós. Na segunda, adjetivos que reflitam como vos veem as demais: amizades, família, vizinhança, professorado. A ideia é que partais desse rascunho para redigir o vosso auto-retrato.Ai, mimadrinha! Quanta negatividade! Se atendo às suas declarações, aos retratos partilhados para o grupo, o meu alunado é todo feio, pesado, torpe, aparvado, nugalhão, aborrecedor, insuportável… Mesmo a rapariga com melhor expediente do grupo é incapaz de afirmar de si própria que é boa estudante. Aquele que sempre faz rir à turma escolhe para si o adjetivo paiaso e não festeiro, ou divertido. E a companheira que sempre está pendente das demais para animá-las não sabe dizer que é boa amiga. Sei que a adolescência é uma etapa dura, de desconforto e incomodidade com o próprio corpo e o próprio ser, mas ver isso refletido tão atrozmente nos textos da rapazada fez que me caíra a alma aos pés. Mudamos de estratégia. Não podia deixar passar como adequadas essas auto-descrições tão enfraquecedoras.Dei a cada moça e moço um envelope. - Escrevei por fora o vosso nome. E recortai tantos papelinhos como pessoas sois no grupo.Todos os envelopes recorreram as mesas todas, mudando de lugar ao meu berro de Cambio! No envelope que chegava, cada moço e cada moça tinha que introduzir um dos papelinhos, decorado com um adjetivo positivo acaído ao nome da remitente. - Se tomais a sério a consigna, e não aproveitais para insultar ou vacilar companheiras, podemos sair hoje da escola, não mais sábias, sim mais felizes.O silêncio durante o ritual enquanto corriam os envelopes. A expectação por acabar e ler os papelinhos. O brilho nos olhos durante a íntima leitura. As mãos que pedem permissão para partilhar em alto. Os sorrisos. Os enormes sorrisos.Sim. Hoje saímos da escola mais felizes. Um dos moços deste grupo enviou-me por correio eletrónico a tarefa que lhe propus para a quinzena anterior ás férias de Páscoa. Não me atrevo a enviar-lhe a revisão. Quando trabalhamos a autobiografia houve de sentar com ele e convencê-lo de que sim era quem de melhorar o texto. Chegados. Falando baixinho. Retrucando cada mostra de desistência dele. Acompanhando na re-escrita. Oferecendo ideias quando ficava bloqueado. Acompanhando. Acompanhando. Sentada ao carão dele. E com o ânimo da amiga das amigas de fundo: Sim, A., escreve como nos contas a nós nos recreios! Podo enviar as anotações mais animosas. Podo enviar um áudio. Mesmo um vídeo. Porém, não sei como é que está, em verdade, estes dias, há um mês que não nos vemos, que não convivemos, que não nos encontramos. Não sei se as minhas correções serão alento ou abafo, coragem ou crispação. Nada substitui o fato de sentar juntos e trabalhar. E penso nele, e penso em M. que já me escreveu a dizer que estava a passá-lo fatal, e penso em I. que antes da quarentena só desejava estar o menos possível na casa, e penso em H., incapaz de sentar e centrar-se nas tarefas, e que tanto nos aprende da paciência, e penso em S. que chorou o dia da suspensão da atividade escolar agobiada polas provas e as qualificações e o que vai ser dela no bacharelato…Andamos a debater que fazer com o final de curso, se dar continuidade ao ano de maneira telemática, se damos em atender a todo o nosso alunado, se a fenda digital (menos a social, a cultural, a emocional). E eu sei que não. Que nada compensa o convívio, o encontro, a aprendizagem de todo o que não é sapiência, conteúdo. Porque pouco importa conhecer a técnica do retrato se somos incapazes de fazer ver às nossas crianças aquilo que elas próprias têm de bom, de maravilhoso. E elas não precisam só de nós, mestras. As companheiras, as iguais, hão de estar aí também, para oferecer o adjetivo certo no momento preciso.Telematicamente podemos formar, sei. Educar, vejo-o complicado. E a etapa em que eu trabalho leva nas siglas o E de Educação. Algumas pelejamos por fazer das nossas turmas comunidades de aprendizagem. E esse aprendermos em comunidade é insubstituível.


Summary: Unha camiñada pola cerna da Costa da Morte. Día claro, mar de fondo, grandes ondas que escachan desde lonxe, vento lixeiro en contra que ergue e despeitea as cristas... E camiño por diante para horas

Comezamos no porto de Santa Mariña, ao abrigo do cabo Veo e a punta do Capelo; un punto no que contrastan as augas calmas do peirao e o bater das ondas nas rochas vermellas, puídas e húmidas que brillan ao sol do inverno. Pasada a punta do Capelo, entramos na enseada das Cabanas cun fondo de augas tranquilas e coído. Por el collemos o camiño dos Faros e comezamos a gañar altura cara á Pedra do Sal. Ao dobrar a punta abránguese máis espazo e medra o número de seos con coídos e puntas que resisten. Paraxe: Costa da Morte | Concello: Camariñas | Dificultade: Media | Percorrido: 8 quilómetros (ou 10 quilómetros até Sabadelle) Baixamos cara ao seo dos Boliños e imos mudando o punto de vista sobre a Ínsua das Insuelas e a súa contorna, descubrindo formas creadas pola erosión nas rochas. Por diante do seo temos outra subida para superar unha nova punta, a do Cabalo, e descubrir detrás o seo do Pelouro —varios coídos e, mar dentro, os illotes da Ínsua e da Negra— antes de baixar á punta Xunqueira, detrás da que se acolle o primeiro areal do percorrido e un dos abrigos das embarcacións da xente de Arou, a area das Lobeiras. A punta das Lobeiras, que se atopa a continuación, é un obstáculo difícil e o camiño apártase do mar para subir a un miradoiro desde o que temos unhas fermosas panorámicas do camiño percorrido e do que resta: o seo que acolle Arou, entre a punta das Lobeiras e a Percebeira. Do miradoiro volvemos á beira pola Cercada, a enseada de Xan Ferreiro, o petón da Furaqueira e a praia da Braña do Lazo, onde desauga o rego do Lazo, para chegar a outro miradoiro na entrada da localidade. Desde este arrinca un paseo acondicionado que percorre a fachada litoral de Arou. Ao seu fin podemos seguir pola beira, pasando pola punta do Curro, cun pequeno abrigo e un coído, e por un carreiro saímos ao pé do espigón que garda o porto, ou atallar indo até a estrada que vai ao porto e a Camelle. Desde o porto de Arou hai que seguir pola estrada até o alto, onde, pasada a curva á dereita, xa podemos desviarnos á punta Percebeira, que está unida á terra por un curto istmo de coios, e seguir polo seo da Fontiña e o coído dos Xurelos até a punta do Boi para saír ao pé da casa de Man e do peirao de Camelle. Alí temos un longo tramo litoral acondicionado desde o porto até o fondo da enseada, mentres imos vendo, do outro lado, a punta Falsa, o Portiño,... —sitios atuídos por unha mesta matogueira. Seguimos pola beira da estradiña que nos leva ao coído de Sabadelle, no fondo da enseada. Se queremos ver o que deixamos atrás, podemos ir desde o coial até o amplo seo da Gandriña que acolle outro longo coído. No coído de Sabadelle desemboca o rego de Sabadelle, que aínda que non se ve si que se escoita correr por debaixo dos coios, marcando o límite entre os concellos de Camariñas e Vimianzo.


Summary: A proba deportiva confírmase como gran motor económico-turístico da Costa da Morte

Máis de 1300 ciclistas convertiron a Costa da Morte no punto de mira de todo o ciclismo mundial nesta nova edición do Gran Fondo Ézaro, celebrado este domingo 7 de xullo. A proba máis bonita de Galicia, e única proba española do circuito UCI Gran Fondo World Series, demostra a potencialidade económica e turística do deporte, convertindo a nosa zona nun verdadeiro foco de atracción. O pelotón deixou imaxes espectacular ao seu paso por Dumbría, Cee, Muxía, Muros e Carnota, e milleiros de afeccionados ateigaron as estradas para ver aos veloces corredores. De excepción era o ambiente da subida ao Ézaro, con mareas de xente animando a todos os ciclistas, algo que só se pode ver nas tres grandes probas do ciclismo mundial. Ademais, a organización vai camiño do 10. "En liñas xerais podemos dicir que foi o mellor o mellor ano, en canto organización, en canto participación, en canto ambiente. Cada vez o temos máis rodado, e os corredores están máis cómodo", explica César Ferrío, un dos grandes motores deste espectáculo deportivo. Uns corredores seguen incidindo na dureza da proba, do complicada que é de rematar, sobre todo a parte final, con ese Muro de Formigón xa lendario no circuito. Imaxe da saída cos alcaldes e alcaldesas dos Concellos da zona-Foto-Jorge Castro Motor turístico Ambientazo no Muro-Foto-Bichocleta Un dos puntos que compre resaltar, é a incidencia económica que deixa esta cita deportiva. Foi complicadísimo para moitos dos máis rezagados corredores atopar aloxamento durante toda a fin de semana en toda as comarcas de Soneira, Fisterra e Carnota-Muros. Mesmo houbo ducias de corredores que aproveitaron toda a semana para vir coa familia e ir adestrando, levando parte das vacacións familiares á nosa bisbarra. Familias que, de seguro, volverán sen a premura da bici. No deportivo Chiapucci no Muro do Gran Fondo Ezaro-Foto Javi Lareo Bichocleta Máis de 3 horas e media tardaron os ciclistas en percorrer os 145 km da proba longa, deixando uns resultados interesantes. Finalmente venceu, por segundo ano, o portugués David Vaz (Amigos do Desporto), con case medio minuto de vantaxe sobre o pontevedrés Ángel Sánchez (Oporto).En categoría feminina, Mónica Daza (Bera Bera) foi a vencedora sobre María Gómez e Arantxa García. A muxiá Barca Toba, foi a primeira da ruta curta. A muxiá Barca Toba-Foto-Jorge Castro Este ano, parece que a noite anterior non se lle fixo tan longa a Claudio Chiapucci, e si que puido lucir un gran estado de forma. Se ben quedou ca proba curta, fixo un fantástico 15º posto, moi por diante dun Óscar Pereiro, que non pasou do 74º posto, xusto por detrás de Álvaro Pino, outro dos ilustres que non se quixo perder esta xa mítica proba galega. Mirador de Ézaro. 🌄 Rampas del 30%. 🔥 Miguel Indurain, 5⃣ veces campeón de @LeTour, se retuerce sobre la bici. 🚴🏻♂ TITÁNICO. ¡No hay pendiente que se le resista a nuestro embajador #123aCorrer! Ni las del @granfondoezaro. 😏 pic.twitter.com/YYsUfCbEgj— 123acorrer (@123acorrer) 7 de xullo de 2019 Ao que si que se lle atrangou o Muro de formigón foi ao gran Miguel Indurain, que quedou no 130º da xeral sufrindo, e de que xeito, para superar a curva máis ateigada do circuito. Outras das figuras que tamén participaron foron Pavel Tonkov (12º na longa). Ademais, o primeiro costeiro puido ser o coristanqués Jose Alberto Soutullo, co CC Monteneme Calvo, que quedou na 10ª posición. Fotos de Jorge Castro Arantxa García, que gañou na categoría 35-39 e levou un maillot multicolor UCI, ao seu paso polo Muro-Foto-Jorge Castro Subindo o Muro en familia-Foto-Jorge Castro Novas sobre o Gran Fondo Presentación 2019: O Gran Fondo Ézaro, "a delicatessen das probas ciclistas", volve achegar á Vuelta á Costa da Morte. GF 2018: O Gran Fondo Ézaro supérase a si mesmo. Gran Fondo 2017: Gómez Noya demostrou o seu poderío vencendo o Gran Fondo e na Travesía a nado. Vuelta 2016: La Vuelta volveu subir o Formigón do Ézaro e deixar a súa pegada na Costa da Morte. Gran Fondo 2016: O Gran Fondo Ézaro-Costa da Morte reafírmase como referente nacional e como ideal reclamo turístico. Gran Fondo Ézaro 2015: Indurain e Chiapucci da man ata o Mirador do Ézaro.


Summary: Rexistrarán esta cuarta feira a solicitude na Cámara galega, pero se Fabiola García comparece a petición propia adiántase os prazos e podería dar conta da situación esta mesma semana.

PSdeG, Grupo Común da Esquerda, BNG e Grupo Mixto piden unha Deputación Permanente, o órgano que agora está de garda entre lexislaturas, para que compareza a conselleira de Política Social, Fabiola García, ante a crise sanitaria derivada da COVID-19 e a situación que se vive nas residencias de maiores, nas que había cerca de 400 casos positivos en coronavirus ao mediodía desta terza feira, entre o persoal e as usuarias. A pasada fin de semana, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, pediu publicamente esta comparecencia, que tamén reclamou nos últimos días varias veces a líder do BNG, Ana Pontón, xunto cun plan de choque para as residencias, con test masivos para detectar os contaxios. Do mesmo xeito, tamén de forma reiterada foi unha petición de Grupo Común da Esquerda e do candidato á Xunta por Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez-Reino, que tamén solicitou a intervención de todos os centros de maiores privados. O Grupo Mixto, composto integramente por deputadas de En Marea, tamén se sumou a esta iniciativa, unha petición que está previsto que se rexistre esta cuarta feira na Cámara galega, xa que por unha cuestión técnica non se puido levar a cabo no día de hoxe. A iniciativa tamén se chegou a tratar de pactar co PP, segundo as fontes consultadas por Europa Press, aínda que non chegou a frutificar. Mentres que a conselleira de Política Social non pediu acudir de motu proprio, o que aforraría calquera paso previo e permitiría facer a comparecencia esta mesma semana.


Summary: Xaime Beiro é de Louro (Muros), traballa a animación 'motion graphics' e é afeccionado á fotografía e o vídeo subacuático. Falamos con el de quenllas, dos fondos mariños da costa galega e da situación dos océanos.

—Como foi que comezou no mundo da fotografía subacuática?Son de Louro (Muros) e toda a vida mergullei en apnea, fixen pesca subacuática... Pero os equipos de foto subacuática son caros e case até que apareceron as GoPro, que empezaron a ser un pouquiño asequíbeis, non te podías meter a sacar fotos debaixo da auga. Coas GoPro empecei a practicar e a probar, e logo investín nun equipo un pouco máis profesional e, co tempo, a outra cousa que tamén me gustou moito sempre foron as quenllas, pero aquí non son o máis común. —Pero hainas ou non?Hai pero moi en mar aberto, son quenllas oceánicas, que viven no medio do azul. Aquí en calquera baixo ou calquera punta non hai quenllas grandes coma a tintoreira que vive en mar aberto. Só hai patarruxo ou melgacho que son quenllas pequeniñas que andan polo fondo. Se queres nadar con quenllas grandes o que toca é viaxar. As quenllas están perido a causa da contaminación ambiental e da sobreexplotación pesqueira. —Nesas viaxes que fixo para nadar coas quenllas, cal foi a mellor experiencia? E a peor?Nós facemos o que se chama 'vidas a bordo', é dicir, en vez de estar nun hotel para ir cada día mergullar, o que facemos é estar nun barquiño preparado para mergullar, unha especie de cruceiro para mergullo, cunhas 20 persoas. Aí tes moi boas experiencias humanas, pero a nivel de peixes, a que máis me gustou foi en Baixa California, nuns illotes do Pacífico a día e medio de navegación, Revillagigedo. Alí nadas con mantas que case che tocan, 5 ou 6 especies de quenllas... Non é arrecife pero está cheo de bechos grandes.A peor experiencia... por sorte non tivemos grandes sustos, pero no mar Vermello, nas illas Brothers hai moita corrente e tamén unha quenlla, tiburóns oceánicos, que lles ten pouco medo ás persoas. Estabamos entretidos con elas e a corrente afastounos da parede de arrecife e non eramos capaces de volver. Tivemos que saír antes de tempo. —E como ve a situación ambiental dos océanos?Moitas veces xa mergullas en reservas mariñas e o mar está en mellores condicións pero o tema das quenllas está bastante crítico porque se están a pescar dunha maneira esaxerada. Galiza é dos lugares que máis quenllas pesca, por exemplo, a lonxa de Vigo ten cifras altísimas de quenlla azul e marraxo.


Summary: Tanto a CIG como o SLG emiten un voto particular negativo no Consello Económico e Social ao entender que "se instauran os procedementos para a apropiación encuberta daqueles montes veciñais cuxas comunidades poidan atoparse con problemas na súa situación económico-financeira"

O aproveitamento, a xestión e a propiedade do monte galego volven estar de actualidade. O anteproxecto de lei de Montes presentado pola Xunta pon enriba da mesa, a xuízo da Confederación Intersindical Galega (CIG) e o Sindicato Labrego Galego (SLG), dúas cuestións de "gravidade": a venda de propiedades de man común e a forestación masiva do monte. Dous aspectos que provocaron a abstención de ambos os dous sindicatos no ditame que o Consello Económico Social, que preside Corina Porro, vén de elaborar ao respecto. En primeiro lugar, o propio CES avoga por adelgazar a tramitación administrativa na xestión do monte galego, algo co que a CIG non está de acordo. "Deberíanse limitar as autorizacións e trámites administrativos aos estritamente necesarios e equilibrar a tutela administrativa dos intereses xerais cos dos axentes económicos e propietarios", recomenda o organismo consultivo. Para o sindicato nacionalista o anteproxecto "pretende ir alén da súa finalidade natural, entrando de xeito abrupto na modificación de aspectos substantivos da lexislación específica en materia de montes veciñais en man común e de prevención e defensa contra incendios forestais". Para a CIG esta redacción instaura "os procedementos para a apropiación encuberta" dos montes Segundo consta no anteproxecto, "os montes veciñais en man común son montes privados, de natureza especial, que pertencen colectivamente, e sen atribución de cotas, ás respectivas comunidades veciñais propietarias". Para o sector a denominación destes terreos como de "natureza especial", un termo "demasiado indefinido, permite a desnaturalización dos mesmos, "cando non de provocar a súa desaparición". En concreto, é o artigo 122 o que deixa a porta aberta a contratos de xestión con entidades privadas de terreos de monte pertencentes a man común. A administración forestal poderá, xa que logo, asinar contratos con terreos propiedade de "comunidades veciñais en man común que carezan de recursos económicos e financeiros suficientes e cuxa sostibilidade económica, social e ambiental non estea garantida". Para a CIG esta redacción instaura "os procedementos para a apropiación encuberta" dos montes. O anteproxecto permite tamén a apropiación do monte dos "propietarios de montes de varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo" que, tamén, "carezan de recursos económicos e financeiros suficientes". A forestación O anteproxecto, consultado por Praza, tamén posibilita a forestación de terreos agrícolas, incluso aqueles catalogados como de especial protección. O artigo 61 deste anteproxecto, recentemente avaliado polo CES, dictamina que "só" se poderán forestar "os terreos agrícolas que non formen parte dun banco de terras agrarias ou instrumento semellante". A este respecto, e tal e como aparece no anteproxecto, o artigo 62 permite as "forestacións [...] en solo rústico de especial protección agropecuaria". Estas "requirirán autorización da Administración forestal, previo informe preceptivo e vinculante da dirección xeral correspondente da consellería competente en materia agropecuaria". "O solo agrario está cada vez menos protexido", constata o Sindicato Labrego Para a CIG, que conta con tres poñentes no CES -encabezados por Manuel Currás-, a forestación de terreos agrícolas provocará "un incremento da desorde territorial" e incidirá "negativamente na prevención dos incendios forestais e redundando no abandono do medio rural". O sindicato nacionalista insiste, e así o fixo constar no seu voto particular, que "unha das cuestións con maior incidencia negativa na pervivencia e desenvolvemento das explotacións agrarias é o acceso á terra". O Sindicato Labrego tamén é especialmente incisivo contra estes dous artigos do anteproxecto. O SLG, que conta con Isabel Vilalba no Consello Económico e Social, considera que se está dando en Galicia nos últimos anos "un preocupante avance descontrolado das forestacións de terras tradicionalmente adicadas á actividade agropecuaria, e con clara vocación para este tipo de usos. Todo isto supón a perda de terra agraria útil, coas consecuencias sociais que esta realidade implica", condena. "O solo agrario está cada vez menos protexido", constata o Sindicato Labrego. Ambas as dúas centrais arremeten contra o uso de especies forestais de rápido crecemento, que facilitan a propagación de lumes e a seca. Fontes de Unións Agrarias consultadas por este diario calculan que hai unhas 500.000 hectáreas "abandonadas á indolencia, ao lume e ao destrago medioambiental". "Inalienable" Respecto dun comentario dun lector sobre a redacción do anteproxecto, a cualificación de "inalienables, imprescritibles, indivisibles e inembargables" resérvase unicamente para os montes de dominio público, non os privados ou de man común. (artigo 23)


Summary: Esta fin de semana faleceron outras dúas mulleres, de 90 e 94 anos, na Residencia DOMUSVI de Vimianzo. Son xa 11 as persoas falecidas na residencia vimiancesa nesta terceira vaga. Este luns falecía tamén unha muller de 90 anos na Residencia DomisVi de Carballo.

Volven as curvas a Carballo, que hoxe xa daba uns datos parecidos ao da segunda onda: 168 novos positivos confirmados por PCR nos últimos 14 días, e 184 casos activos. A comisión de seguimento da COVID-19 analiza a situación do concello reuníase por primeira vez tras a entrada en vigor das máximas restricións o pasado venres, facendo fincapé nunha nova preocupació: o gromo na residencia de maiores DomusVi. Son, de feito, 34 usuarios/as e 4 traballadores/as afectados na residencia carballesa. Menores Semella que non hai especiais incidencia nos centros escolares, polo que se manteñen aberto os parques, e tamén se manteñen as feras. Peches Unha das circunstancias que saíron á palestra é a dificultade que ten a xente para xustificar o saltarse o peche perimetral para o coidado de persoas dependentes e/ou menores. A Policía Local coma dende a Garda Civil (que seguen facendo controis de aforos e de respecto dos peches) requírese algún tipo de documento, que pode ser o DNI da persoa que precisa eses coidados ou o Libro de Familia no caso dos menores. Cando as persoas son usuarias dos Servizos Sociais municipais pode solicitarse un informe no propio servizo.


Summary: O último Ditame do Observatorio da Dependencia suspende a comunidade autónoma en case todos os seus indicadores e ponlle unha nota global de 4,6, peor que a da media estatal e estancada nos últimos dous anos

Outro suspenso. Galicia volve sacar mala nota no desenvolvemento do Sistema de Atención á Dependencia, tal e como se tira do 11º Ditame do Observatorio da Dependencia presentado o pasado sábado en Madrid e feito público ao completo esta semana. Así, a comunidade autónoma galega obtén unha puntuación de 4,6 puntos sobre os 10 de máximo no ditame do mes de xuño de 2012, o que supón de novo unha cualificación peor á da media estatal (4,9) e idéntica a obtida seis meses antes e no mesmo período de hai dous anos. A puntuación galega é peor que a da media estatal e idéntica á de hai seis meses e dous anos Os resultados deste ditame, elaborado pola Asociación Estatal de Directoras e Xerentes en Servizos Sociais, baséanse en doce indicadores para avaliar o desenvolvemento da atención á dependencia en todos os territorios do Estado, dos que Galicia volve saír mal parada. De feito, tan só Murcia, Madrid, Asturias, Ceuta e Melilla, Baleares, Canarias e a Comunitat Valenciana sacan peor puntuación tras facer unha media no cumprimento dos devanditos indicadores. Castela e León, Euskadi e Andalucía mantéñense como as máis responsables no desenvolvemento da dependencia, con notas que van desde o sobresaliente até o notable. Atendendo aos diferentes indicadores, Galicia mantén unha mínima taxa de persoas beneficiarias na atención á dependencia, dun 1,29%, fronte ao 1,6% estatal, ao igual que na porcentaxe de solicitudes sobre o conxunto da poboación, con tan só un 3,24 por cada 100 persoas, tamén por baixo da media de España, que se sitúa no 3,4%. En Galicia hai un 40% de persoas con dereito á atención que están pendentes de acceder á prestación ou ao servizo En canto ao número de ditámenes elaborados, a comunidade autónoma tampouco aproba. Nin moito menos, xa que a súa taxa sitúase no 2,78% fronte ao 3,2% do conxunto do Estado. No entanto, un dos indicadores nos que o país sae mal máis parado é aquel que establece a cantidade de persoas con dereito a atención que están pendentes de acceder a unha prestación ou servizo. Nese caso, a taxa sitúase no 40% en Galicia, só superado polo 55,14% de Canarias e moi lonxe da media estatal (26,3%) e de comunidades como Castela e León (5,71%). Evolución da puntuación das comunidades autónomas CC.AA. Decembro 2009 Xuño 2012 Castela e León 5,8 9,6 Euskadi 6,7 7,9 Andalucía 6,7 7,5 A Rioxa 6,7 6,7 Castela-A Mancha 6,7 6,3 Aragón 6,3 5,4 Cataluña 4,2 5,4 Estremadura 3,3 5,4 España 4,1 4,9 Cantabria 5,4 4,6 Navarra 5,8 4,6 GALICIA 4,2 4,6 Murcia 0,8 4,2 Madrid 1,7 4,2 Asturias 4,6 3,8 Ceuta e Melilla 2,9 3,3 Illes Balears 2,5 2,5 Canarias 0,4 2,1 Comunitat Valenciana - 0,4 Pero hai datos positivos. No equilibrio entre as prestacións e o servizo, Galicia supera a media estatal, ao igual que na integración da dependencia en servizos sociais básicos, xa que nese caso tan só tres autonomías non teñen este sistema integrado a nivel xeral. Tamén se aprecia unha mellora no incremento das persoas atendidas nos últimos doce meses. Neste último caso, o aumento na comunidade autónoma foi do 19,7%, só superado por Castela e León. No entanto, hai un dato que reflicte aínda as eivas do sistema no país, que non é outro que a achega económica das administracións autonómicas ao sistema de dependencia. Neste caso, e con datos referidos ás estimacións de 2011, Galicia achega 92,16 euros por habitante e ano, moi lonxe da media estatal, de máis de 124 euros, e lonxe tamén dos máis de 200 euros da Rioxa ou Cantabria. Ademais, Galicia aproba no código de boas prácticas e na implantación do sistema de información en tempo real, aínda que o Ditame destaca que a comunidade non conta cun seguemento sistematizado.


Summary: O ministro de Facenda afirma no Congreso que o funcionariado entende as medidas porque sabe "que non hai cartos nas arcas públicas"

O ministro de Facenda español compareceu no Congreso dos Deputados para xustificar na sesión de control a decisión do goberno de recortar salarios nos empregad@s públicos e de subir o IVE. Cristóbal Montoro botou man en varias ocasións do argumento de que "non hai cartos" para defender esas medidas, pois, apuntou, é preciso aumentar a recadación pois se non estaría "en risco o pago das nóminas", algo que, engadiu, xa acontece nalgunhas comunidades autónomas e corporacións locais. Montoro mesmo sinalou que esta situación é coñecida polo funcionariado, que asumiría estes sacrificios "para sacar España adiante". O ministro afirmou que "eles (pol@s funcionari@s) saben mellor que ninguén que non hai cartos nas arcas públicas e que o seu salario depende dos impostos, e son os primeiros que no seu predicamento, na súa conducta e no seu traballo de cada día están dispostos a sacar España adiante". IVE En canto á suba do IVE, Cristóbal Montoro explicou que a decisión foi unha 'recomendación' do Fondo Monterio Internacional, alén de afirmar que o que se recade con este incremento do imposto indirecto vai ir destinado a financiar os servizos públicos".


Summary: O Partido Popular, que rachou o pacto con Democracia Ourensá o ano pasado, alega que a súa intención é "evitar a parálise" do Concello pola baixa de Telmo Ucha debido á Covid-19. Coa corentena do edil, o Goberno local quedou reducido a dúas persoas: Armando Ojea e o propio alcalde, Gonzalo Pérez Jácome.

O Partido Popular de Ourense anunciou hoxe a súa decisión de volver a formar parte da xunta de Goberno. A formación política asegura que este achegamento con Democracia Ourensá (DO) é só de "forma temporal" para loitar contra a "parálise" na que se atopa o Concello da terceira cidade da Galiza, en número de habitantes, debido a que o concelleiro Telmo Ucha tivo que ausentarse por terse contaxiado de coronavirus. Os populares non falan da parálise estabelecida na urbe desde o ano pasado, cando parte da súa equipa denunciou supostas prácticas escuras de Gonzalo Pérez Jácome cos fondos de DO e tamén rachou o pacto de Goberno existente. Aluden, especificamente, á situación actual, na que o Executivo municipal quedou reducido a dúas persoas. Se coa expulsión de parte do grupo de Democracia Ourensá, o alcalde xa tiña repartidas as competencias con só dous edís, a baixa de Ucha implicou que Armando Ojea tivese que asumir numerosas competencias máis ás súas responsabilidades. Por iso, o propio Pérez Jácome remitiu esta segunda feira un escrito ao resto de grupos políticos con representación no Consistorio para entrar a formar parte da xunta de Goberno a fin de "non atrasar expedientes e procedementos municipais". En concreto, pediu un representante con voz e voto para que participe nas seguintes sesións, pois o regulamento municipal exixe que para aprobar expedientes e sacar adiante acordos haxa un mínimo de tres votos a favor. Tras ese convite, os populares de Ourense explicaron, a pesar das diferenzas existentes nos últimos tempos con Jácome, o PP de Ourense adopta esta decisión "excepcional e extraordinaria" por "responsabilidade" política para garantir a xestión ordinaria do Concello, dado que "a falta de quórum para constituír a xunta local de goberno impediría o normal funcionamento". Tamén defenden que a súa pretensión é "evitar que se cronifique aínda máis a parálise do Concello" e garantir un "mínimo funcionamento da administración municipal, no medio desta pandemia, e nunha situación de Estado de Alarma". "Por tanto, a xestión da Covid-19 será unha prioridade, así como os asuntos sociais e todos aqueles temas que sexan esenciais para os veciños de Ourense", destacaron as mesmas fontes, que falan dun achegamento só "temporal".


Summary: O regreso do ex primeiro ministro Alex Salmond ao panorama político de Escocia a pouco máis dun mes das eleccións está a revolucionar as filas do soberanismo escocés. Co seu novo partido, o Alba, aspira a achegar deputados para unha "supermaioría", mais desde o SNP cren que pon trabas á independencia.

A primeira ministra de Escocia, Nicola Sturgeon, exixiu unha desculpa de Alex Salmond ás mulleres que o acusaron de acoso se quere chegar a algún tipo de acordo político. A tamén líder do Partido Nacional Escocés (SNP, nas siglas en inglés) manifestou ademais que o seu predecesor tanto no Goberno como na formación regresa porque "adora os focos e non pode soportar non ser protagonista". Fíxoo nunha entrevista publicada esta terza feira, 30 de marzo, polo Daily Record (xornal escocés aliñado cos postulados do Partido Laborista), poucos días despois de Salmond anunciar que concorrería ás eleccións do 6 de maio á fronte do partido Alba. O seu obxectivo, dixo na pasada sexta feira, é lograr unha "supermaioría pola independencia", aproveitando o peculiar sistema electoral escocés. A tensión polo proceso xudicial a Salmond crebou a relación con Sturgeon e provocou unha fenda dentro do partido, relativamente invisíbel pola cohesión que ofrece ser a forza maioritaria no Parlamento e no Goberno. O ex líder cre que se manobrou contra el desde a contorna de Sturgeon, á que non obstante se ofrece agora para chegar a acordos. "Alex quere pasar páxina porque lle convén agora dicir que quere pasar páxina", afirmou a primeira ministra. "Mais hai un número de mulleres aí fóra que consideran que non se comportou de maneira apropiada con elas e que non amosou, a día de hoxe, ningún sentimento de reflexión ou de contrición, ou mesmo de ser consciente da situación", engadiu. O caso Salmond Alex Salmond foi absolto de 13 delitos sexuais en 2020. Porén, durante o xuízo o seu avogado recoñeceu que, aínda que nunca asaltara sexualmente ninguén, puido ser "un mellor home nalgunhas ocasións". Tras ser declarado inocente, as nove mulleres que o acusaran emitiron un comunicado de forma anónima a través da ONG Rape Crisis Scotland sinalando que estaba "devastadas". "Agardamos que expor as nosas experiencias sirva para protexer e empoderar as mulleres no futuro", apuntaron. O Goberno escocés tamén lanzou unha pescuda sobre estes casos (entres as denunciantes había unha política do SNP, unha traballadora do partido e varias funcionarias), algo que o investigado interpretou como unha "manobra maliciosa e coordinada" para danar a súa reputación. A semana pasada, a primeira ministra superou unha moción de censura logo de unha comisión parlamentaria estabelecer que houbera unha mala praxe, con "contradicións" na declaración de Sturgeon a respecto da súa actuación. A oposición acusouna de protexer a Salmond ─que pensa todo o contrario─ e ela asegurou que el lle pedira interceder no seu favor. Vía catalá: dúas visións A respecto da idea da "supermaioría" usando os mecanismos do sistema electoral, Sturgeon sinalou ao Record que "temos que gañar a independencia de maneira xusta e correcta. Non podemos xogar ou facer trampas para alcanza o noso obxectivo". Neste sentido, considerou que a estratexia do Alba corre o perigo de "pór trabas" e mesmo de ser "contraproducente", "socavando a posibilidade de lograr esa maioría que estabelece os alicerces para un referendo de independencia". A convocatoria dun segundo referendo de independencia é outra das cuestións que separa a Salmond e Sturgeon, mesmo dentro do propio SNP. Os partidarios do primeiro consideran que cómpre ser máis proactivos, invocando mesmo a "vía catalá" (unilateral, sen contar co preceptivo acordo con Londres como en 2014). Así, por exemplo, avogan por convocar masivas manifestacións nas rúas e chamar a atención da comunidade internacional, algo que en Catalunya non deu froitos. Sturgeon, pola contra, cre que "non hai atallos". "Só seremos independentes cando unha maioría da xente en Escocia o queira, e sexamos capaces de facelo a través dun proceso democrático, lexítimo ─e visto como lexítimo─ que poida así gañar o apoio e o recoñecemento da comunidade internacional", sinalou na entrevista. E engadiu: "Calquera político serio que diga que hai unha alternativa sen cumprir con todas esas cuestións creo que está a enganar a xente". Eixo esquerda-dereita Outra diferenza latente dentro do SNP, que agora se fará patente co xurdimento de Alba, é no eixo ideolóxico esquerda-dereita, cos partidarios de Sturgeon ─a liña oficial do partido─ abeirando cara a posicións máis conservadoras, aínda dentro dunha axenda progresista similar ao Laborismo. Na Convención Nacional do SNP de decembro pasado, o sector máis esquerdista dentro do partido, o Common Weal Group (CWG), logrou facerse con algúns postos de dirección, segundo recollía na altura o dixital (autodefinido "anticapitalista") Conter. Porén, o fundador do CWG, Craig Berry, e o ex deputado do SNP George Kerevan anunciaron esta terza dfeira que abandonaban o partido para se uniren ao Alba. Nun comunicado recollido polo diario independentista The National, argumentan que os seus esforzos para promover ideas progresistas dentro do SNP, "democratizalo" e levalo a políticas "contrarias á economía de mercado", foron "frustradas". "En tanto que o Goberno do SNP ten un historial positivo en reformas sociais, invalidounas cun xiro á dereita en temas económicos vitais", din. Entre as propostas "frustradas" citan a creación dun Banco Nacional de Investimento; e da viraxe conservadora, a "política thatcherista de desregulación e antisindical" en novas zonas francas. Aposta política no sistema electoral O Sistema de Membro Adicional (AMS, polas siglas en inglés) é o sistema electoral que opera en Escocia (e en Gales), coñecido fóra do Reino Unido como de representación proporcional mixta. Nel é que se apoia Salmond para defender a concorrencia do Alba. Asegura que podería chegar a "90 ou mesmo máis" deputados independentistas na Cámara de Holyrood de 129 (actualmente, o SNP ten 61 e goberna co apoio dos Verdes). O AMS mistura o sistema británico, o constituency vote (o candidato con máis votos gaña o escano), co maioritario en Europa, o regional vote (vótase unha lista de partido e distribúense os postos proporcionalmente). Na práctica cada elector emite dous votos por papeleta, e Salmond cre que no segundo, no rexional ─deseñado para facer o resultado final máis proporcional─, é onde o Alba pode recoller os restos deixados polo SNP para sumar representantes e evitar que vaian a formacións unionistas.


Summary: Ás habituais manifestacións convocadas polos sindicatos, que se prevén moi numerosas, únense outras mobilizacións dende este martes. O xoves, ademais, un grupo de cidadáns chaman a "rodear o Concello" durante todo o día para esixir medidas para paliar a difícil situación da comarca.

O 1º de maio en Ferrol non é só un ritual. A dramática situación que vive a comarca, coas máis altas taxas de desemprego de toda Galicia e unha das taxas de actividade máis baixas de toda España anticipan unha xornada de mobilizacións intensas e cargadas de razóns. Sobre todo pola situación da industria do naval, na que segue habendo máis promesas que concrecións. Hai uns días Alberto Núñez Feijoo prometeu, por segunda vez en dúas semanas, que Navantia recibirá o encargo para construír "un buque gris", en referencia a unha embarcación para a Armada. Porén, o presidente da Xunta non explicou máis nada, nin prazos nin cantidades. En sede parlamentaria limitouse a lanzar unha promesa baleira, polo de agora, de contido. De igual xeito, a pasada semana a maioría absoluta do Partido Popular votou en contra dunha proposta de AGE para relanzar o sector naval en Galicia, en Ferrol e Vigo, con medidas coma a "posta en valor" do novo sistema de bonificacións fiscais tax-lease, negociar co Executivo central a construción en Ferrol dunha sexta fragata, o levantamento ao veto para a construción civil en Navantia, un plan industrial para Ferrolterra ou a reclamación ao Goberno central que as bonificacións fiscais reintegradas ao Estado sexan transferidas ás Comunidades Autónomas con destino a medidas de apoio e fomento da competividade e promoción do sector naval e a proxectos de I+D+i. Este domingo coñecemos ademais, que o Executivo de Rajoy se negou a ofrecer información pública sobre o Documento de Traballo para o futuro de Navantia 2014-2018, en resposta a unha petición do BNG formulada no Congreso. O Ministerio de Economía excusouse na natureza xurídica das sociedades mercantís estatais e no "carácter competitivo dos mercados nos que operan as sociedades mercantís" e sinalou que se trata de "documentos de traballo de carácter interno e non definitivo, nos que se recolle información estratéxica de Navantia que non debe ser coñecida polos seus competidores". Porén, a consecuencia foi que se mantén a opacidade e a falta de información sobre o futuro inmediato da empresa, os seus posibles encargos, e as xestións comerciais (polo de agora ineficaces) levadas a cabo nos últimos anos. A deputada Rosana Pérez subliñou que milleiros de traballadores "están inquedos e preocupados pola falla de expectativas sobre a carga de traballo, máis alá de pronunciamentos idílicos sobre un quinto gaseiro que non se confirma e que nin siquera sabemos si vai ter participación dos estaleiros da Ría de Ferrol". A resposta nas rúas As Marchas da Dignidade convocan unha acción de protesta este martes. "Porque en Ferrolterra temos dignidade. Somos unha comarca loitadora, que se rebela contra as decisións políticas que a agreden" O Primeiro de Maio están convocadas na cidade dúas manifestacións, unha delas convocada por CC.OO., UGT e USTG, que partirá da Praza do Inferniño ás 12 horas, e outra, convocada pola CIG, que comezará ás 12.30 horas no local deste sindicato. Pero non serán as únicas mobilizacións nesta semana. Xa este martes as Marchas da Dignidade formadas para a gran manifestación do pasado 22 de marzo en Madrid convocan unha acción de protesta ás 19 horas diante da antiga porta do estaleiro, fronte ao Campo de Ferrándiz, en Esteiro. "Porque en Ferrolterra temos dignidade. Somos unha comarca loitadora, que se rebela contra as decisións políticas que a agreden", sinalan os seus organizadores. "Porque queremos recoller o exemplo que as miles de prendas de roupa colgadas na rella da antiga Bazán simbolizan, se o pobo está unido si se pode", engaden en referencia á iniciativa Carga de Dignidade, realizada o pasado ano nese mesmo lugar. O manifesto continúa dicindo que "Non nos rendimos ante aqueles que teñen decidido condenarnos a pobreza e ao traballo sen dereitos, non nos rendimos ante aqueles que teñen decidido facer da nosa comarca un deserto en ruínas, non nos rendimos ante aqueles que teñen decidido facer dos nosos dereitos o seu negocio" e chama "unir todas as loitas", citando por exemplo "a loita das pensionistas; a loita das preferentistas; a loita polo dereito ao aborto e contra a violencia machista; a loita pola defensa da vida e da Ría fronte a ameaza de Reganosa; a loita contra os desafiuzamentos e pola vivenda digna; a loita pola defensa da sanidade, o ensino e os servizos públicos; a loita contra os recheos da Malata". A convocatoria chama a concentrarse ante o edificio do Concello, na Praza de Armas, a partir do momento en que rematen as manifestacións convocadas polos sindicatos, para rodealo durante horas, até a noite De igual xeito, o xoves 1º de maio un grupo de cidadáns e cidadás de Ferrolterra convocou unha acción para "rodear o Concello", semellante ás manifestacións que en Madrid instaban a rodear o Congreso ou en Barcelona a rodear el Parlament. "Na nosa comarca este 1º de maio ten que ser de loita e vixilia ante a emerxencia social que estamos a vivir", destacan os seus organizadores. A convocatoria chama a concentrarse ante o edificio do Concello, na Praza de Armas, a partir do momento en que rematen as manifestacións convocadas polos sindicatos, para rodealo durante horas, até a noite. De feito, recoméndase ao asistentes levar candeas, para iluminar a mobilización. Reivindícase investimento público para a contratación de traballadores que realicen funcións de conservación e rehabilitación do patrimonio, limpeza do monte e da ría. Tamén a "paralización", ante situacións de desemprego, de desafiuzamentos e de cortes de auga e luz. Igualmente, "carga de traballo para os nosos estaleiros", incluíndo nesta demanda o dique flotante e o levantamento do veto á construción civil. Un plan de axuda para o pequeno e mediano comercio da comarca, coa concesión de creditos e a limitación da apertura de novas grandes superficies. Tamén a "recuperación da Ría a través dun saneamento integral", a paralización do recheo da Malata e da actividade de Reganosa, e a "defensa dos servizos públicos".


Summary: Da importância do sistema literário na conformação da identidade nacional dá ideia o facto de os próprios hinos nacionais serem obra, a letra, de alguns dos seus mais grandes literatos.

Rabindranath Tagore, prémio Nobel de literatura em 1913, é o autor dos hinos nacionais de Bangladeche (Minha Bengala Dourada) e Índia (O espírito de todo o povo) e não é exceção a lusofonia a esta "militância criativa" de escritoras e escritores. De Moçambique ao Brasil e da Galiza a Timor Leste foram os mestres das letras os artífices de pôr voz à exaltação da nação ainda que por vezes seja a letra do hino a sua única contribuição à literatura. Espertar do sono É comum nos nossos hinos fazer apelo à memória coletiva para acordar desse sono em que nos inseriu a história, para procurar o caminho da liberdade ("desperta do teu sono, fogar de Breogán", diz Pondal; "avante unidos firmes e decididos" diz o hino de Timor-Leste. "A paz e o progresso! / Nós vamos construir / Na pátria imortal" escreveu Amílcar Cabral em hino que foi oficialmente cantado em dois países. Mas, como é que são os hinos dos países da lusofonia? Vejamos em breve percorrido, centrando-nos, por questão de espaço, nos hinos derivados do processo de independência das colónias portuguesas no século XX e deixando para outro momento os hinos de Portugal, do Brasil e da Galiza. Moçambique: Pedra a pedra construindo um novo dia "Moçambique nossa terra gloriosaPedra a pedra construindo um novo diaMilhões de braços, uma só forçaOh pátria amada, vamos vencer " Mia Couto, além de um dos escritores mais importantes de Moçambique, e o mais traduzido - é também um dos autores da letra do hino nacional. Ele próprio, em entrevista a Marilene Frelinto, explica como foi: "Em 1981, 1982, o presidente Samora, que era vivo na altura, pensou que o hino nacional não funcionava. Era um hino muito partidário. Começava por 'viva, viva a Frelimo'. E ele tinha já a apreciação de que nem todos os moçambicanos seriam da Frelimo. Então, era preciso um hino que cobrisse os moçambicanos todos. Mia Couto, um dos escritores mais importantes de Moçambique, é também um dos autores da letra do hino nacional Ele (Samora) colocou seis poetas e seis músicos numa casa, fechou-nos lá e disse 'vocês têm que sair daqui com várias propostas de hinos feitas'. E fomos fechados numa casa aqui na Matola [cidade próxima de Maputo] e aquilo era ótimo. Aquilo não era uma prisão, era ótimo porque nós tínhamos comida, numa altura em que não havia comida. E, portanto, guardávamos comida para a nossa família quando nos iam visitar; tínhamos uma piscina na casa, vivíamos ali bem. E quando vinham as sirenes, nós corríamos para trabalhar. Eles (a Frelimo) vinham nos visitar para ver como era que estava sendo feito. E produzimos meia dúzia de hinos que ficaram ali e nunca mais foram aprovados. Agora, por causa do novo clima político que a partir de 1995 passou a existir, um clima de democracia aberta e multipartidarismo, passou a ser mesmo obrigatório que este país tivesse um outro hino. Pelo menos uma outra letra. Depois fez-se um concurso aberto e eu fiz parte do júri que acolheu essas propostas, mas eram todas muito fracas. E então alguém se recordou de revisitar aquelas propostas (da época de Samora), e foi uma daquelas que foi escolhida. Então, há razões que ajudam a triar essa idéia de que não é separável a literatura e a militância." Angola: Solidários com os povos oprimidos. "Levantemos nossas vozes libertadasPara glória dos povos africanos.Marchemos, combatentes angolanos,Solidários com os povos oprimidos" De Manuel Rui, o autor de Angola Avante! o hino de Angola, já falamos numa entrega anterior, a da Casa dos Estudantes do Império, aquele espaço criador de ideias de liberdade em que coincidiram, ao mínimo, três dos letristas dos hinos nacionais aqui tratados, entre eles Manuel Rui. Numa entrevista de Isaquiel Cori Manuel Rui fala das circunstâncias em que surgiu o atual Hino Nacional de Angola: "Em circunstâncias de extrema tensão, dadas aos bombardeamentos e à hipótese - em ultima análise e se os blindados entrassem em Luanda - de recorrer-se à guerrilha urbana, mesmo com coktails artesanais; mas, também, num clima pleno de convicções" e conta como foi convidado a escrever o Hino: "...A estória (e a história) é que houve um concurso com aquelas regras todas, dos envelopes com os pseudónimos, etc. É comum nos nossos hinos fazer apelo à memória coletiva para acordar desse sono em que nos inseriu a história O concurso foi dirigido pela Dra. Paulette Lopes, que vocês deviam ouvir, e outras que funcionavam no Ministério da Informação. Levadas as cassetes ao Comité Central alargado, foi escolhido um hino que seria da autoria de um jovem. Mas, mesmo assim e sob reserva, logo se decidiu que Rui Mingas e eu fizéssemos outro. No entanto, ocorreu que tivera havido uma troca involuntária de envelopes e o tal hino era de autoria de duas pessoas consideradas pessoas não-gratas, ex-colaboradores disso ou daquilo. Eu havia saído do Huambo para estudar em Portugal e mal conhecia Luanda e suas makas. Então, deixou-se de pensar em alternativa, mas numa necessidade imediata de Rui Mingas e eu fazermos o hino" Um hino para dois países: Séculos de dor e esperança Sol, suor e o verde e mar,Séculos de dor e esperança:Esta é a terra dos nossos avós!Fruto das nossas mãos,Da flôr do nosso sangue:Esta é a nossa pátria amada. Cabo Verde e Guiné Bissau compartiram durante anos o mesmo hino, Esta é a nossa Pátria bem amada, escrito em 1963 por Amilcar Cabral. Cabo Verde também utilizou a obra como hino até 1996 em que o Cântico da Liberdade se tornou oficial com música composta por Adalberto Higino Tavares Silva e a letra escrita por Amílcar Spencer Lopes. Canta, irmãoCanta, meu irmãoQue a liberdade é hinoE o homem a certeza.Com dignidade, enterra a sementeNo pó da ilha nua;No despenhadeiro da vidaA esperança é do tamanho do marQue nos abraça,Sentinela de mares e ventosPerseverantesEntre estrelas e o AtlânticoEntoa o cântico da liberdade. São Tome e Príncipe: os braços heroicos do povo "Independência total, total e completaConstruindo no progresso e na pazA Nação mais ditosa da terraCom os braços heroicos do povo Independência total é o hino nacional de São Tomé e Príncipe. Foi escrito por Alda do Espírito Santo, verdadeira alma mater da independência das ilhas. O hino foi adotado logo após o país conquistar a independência de Portugal em 12 de julho de 1975 e leva a música de Manuel dos Santos Barreto. Timor Leste: ta-nia Nasaun. Pátria, Pátria, Timor-Leste, nossa Nação.Glória ao povo e aos heróis da nossa libertação.Pátria, Pátria, Timor-Leste, nossa Nação.Glória ao povo e aos heróis da nossa libertação.Vencemos o colonialismo, gritamos:Abaixo o imperialismo. Pátria é o hino nacional da República Democrática de Timor-Leste. Com letra de Francisco Borja da Costa (que foi morto em 7 de dezembro de 1976, no mesmo dia em que o país foi invadido pela Indonésia) e música de Afonso Redentor Araujo. Foi composto em 1975 e usado pela primeira vez no dia 28 de dezembro do mesmo ano, quando Timor Leste se declarou independente de Portugal. Quando em 20 de maio de 2002 Timor declarou a independência da Indonésia Pátria foi novamente declarado hino nacional. Inicialmente a letra foi somente em português mas na atualidade há uma versão em tétum, a língua nacional e também oficial do país. Pátria, Pátria, Timór-Leste, ita-nia Nasaun.Glória ba Povu no ba ita-nia eróis libertasaun nasionál.Pátria, Pátria, Timór-Leste, ita-nia Nasaun.Glória ba Povu no ba ita-nia eróis libertasaun nasionál.Ita manán hasoru kolonializmu, ita hakilar:Hatuun imperializmu. (Imagem interior: Alda do Espírito Santo, por António Domingues (1952)


Summary: Pablo Iglesias dá por finiquitada a lexislatura.

Pablo Iglesias instou Podemos a estar preparado para un adianto das eleccións xerais, unha posibilidade que o secretario xeral deste partido ve cada vez máis próxima ao se manter a falla de apoio suficiente para aprobar os orzamentos. A posibilidade de acordo entre goberno español e forzas independentistas catalás para sacar adiante as contas xerais reducíronse "ao máximo", dixo. Para estar preparados, e na liña da mensaxe de Iglesias, o Consello Cidadán de Podemos acordou esta sexta feira activar antes do Nadal o proceso de primarias para escoller candidato á presidencia de goberno español. Iglesias xa anunciou que vai concorrer a este proceso. "Prepárase ao conxunto da organización para que unha decisión rápida do goberno non poda pillarnos desprevenidos e poder estar preparados para afrontar o adianto electoral con garantías", indican desde Podemos. Desde Cuba, onde está de visita oficial, o presidente español respondeu a Iglesias que "se tome o seu tempo" pois, afirma, "vai haber bastantes meses antes de que se produza ese feito", dixo Pedro Sánchez referíndose a unha convocatoria electoral.


Summary: A institución ourensá sitúase no furgón de cola no estudo sobre a posibilidade de acceso á información destes entes. A opacidade nas relacións cos concellos colócaa no antepenúltimo posto do Estado

O algodón non engana ou, cando menos, non sae excesivamente branco. A organización non gobernamental Transparencia Internacional (TI), especializada en estudar a relación entre as Administracións públicas e a cidadanía e a posibilidade de acceder ou non á información relativa ao seu funcionamento vén de analizar por primeira vez as deputacións, consells e cabildos insulares. Nun momento no que o cuestionamento destas institucións provinciais é, agás excepcións -caso de Euskadi-, a tónica dominante no Estado, algunhas delas destacan pola súa especial opacidade. Nese grupo de cola sitúase a Deputación de Ourense. Con 30 puntos sobre 100 o ente presidido por Manuel Baltar e antes polo seu pai, José Luis Baltar, non só obtén un suspenso en toda regra senón que fica moi lonxe da media estatal, situada en 48,6 puntos. Este rexistro ubica a administración provincial ourensá no posto 37 entre as 44 institucións analizadas, afastada tamén das outras tres deputacións galegas que, aínda que non ocupan postos de privilexio, si superan a barreira do simbólico aprobado e están por riba da media. Nomeadamente, a Deputación de Lugo, no décimo quinto posto, consegue 55 puntos. Dous postos máis arriba está Pontevedra, con 58 e no duodécimo lugar atópase A Coruña, con 60. Na análise da relación cos municipios Ourense é a antepenúltima do Estado en niveis de transparencia Pero se no rexistro global a Deputación de Ourense sae mal parada non ten mellor avaliación nos estudos específicos, nos que TI se detén en aspectos concretos da xestión. Isto acontece dun xeito máis significativo nunha das áreas que, a priori, ten máis peso en calquera deputación, como son é a prestación de "servizos e apoio a municipios". Neste epígrafe, no que se analiza a información sobre a distribución de fondos entre concellos, xestión tributaria, asignación de persoal ao servizo dos municipios ou reparto de obras Ourense queda relegada ao antepenúltimo lugar e, con 15,4 puntos, só está por riba de Zaragoza e Toledo. Non está moito máis arriba Pontevedra, trixésimo cuarta con 23,1 puntos. Neste epígrafe tampouco logra aprobar A Coruña, que queda nos 38,5, e si o consegue Lugo, décimo cuarta con 61,5 puntos. A transparencia económico-financeira ou a información pública sobre a propia estrutura e funcionamento interno sáldanse tamén con senllos suspensos para a Deputación de Ourense, que só logra estar ben situada no rexistro sobre a información nas contratacións de servizos. Nesta análise, na que inflúen variables como a publicación en Internet dos procesos de contratación, a publicación de licitacións e do seu resultado ou da contía dos contratos, maiores e menores, Ourense senta no vagón de cabeza, no que tamén viaxan outras vinte e dúas deputacións, todas elas con 100 puntos sobre 100. Neste caso saen peor paradas Pontevedra, con 83 puntos e A Coruña e Lugo, ambas con 50. Así e todo, as catro galegas aproban. Galicia ocupa o quinto posto entre as once autonomías con deputacións provinciais Malia aos malos datos obtidos pola Deputación de Ourense as relativas boas cualificacións asignadas, en xeral, ás outras tres deputacións permiten que Galicia non saia especialmente mal parada deste primeiro estudo. Así, das once autonomías con administracións provinciais queda situada no quinto posto, con 45,5 puntos. Por diante están Baleares, Euskadi, Castilla y León e en cabeza queda Catalunya. Na parte baixa están Aragón, Andalucía, Valencia, Extremadura, Castilla-La Mancha e, pechando o rexistro, os cabildos insulares de Canarias.


Summary: O Bloque xunta este sábado o seu Consello Nacional para debater os relatorios nos que se baseará o seu proceso asemblear, así como os votos particulares e emendas presentadas. A "reformulación" ou "refundación" do proxecto, as liñas estratéxicas, a política de alianzas ou o funcionamento interno estarán sobre a mesa.

O BNG xunta este sábado o seu Consello Nacional para debater os relatorios nos que se baseará o proceso que culminará, o vindeiro 28 de febreiro, no plenario da décimo quinta Asemblea Nacional da formación. Sobre a mesa do máximo órgano entre asembleas estarán as teses elaboradas pola comisión redactora das teses nas últimas semanas, unha proposta política e organizativa que, tras o proceso de debate e emendas, terá que servir como guieiro da formación frontista no transcendental ano electoral en ámbitos tan sensibles como o funcionameno interno, as apostas estratéxicas ou a política de alianzas. Palabras como "reseteo", "reformulación" ou mesmo "reinvención" veñen ecoando a respecto dun proceso no que, ao carón destes relatorios, se formularán votos particulares e emendas xa anunciados nos últimos días. O panorama interno é máis matizado e menos binario que noutras ocasións pero, moi probablemente, tamén máis transcendental que en citas anteriores, mesmo máis que na asemblea de Amio, momento clave na historia recente do Bloque, do que agora se cumpren catro anos. O relatorio proposto pola comisión, composta por case unha vintena de persoas, parte da base de que o BNG afronta, necesariamente, un "novo escenario político" no que "a política se coverteu, en grande medida, nun espectáculo" no que "o acceso aos grandes medios de comunicación é absolutamente determinante". "Son moi poucos actores e sempre os mesmos os que teñen ese privilexio" e entre eles non se atopa o soberanismo galego, salientan. A comisión redactora indica que "a dureza dos resultados" das xerais "deben chamar a unha profunda e demorada reflexión" Este é o caso, diagnostican, de Podemos, "forza política lexitimada" en Galicia "por se presentar en coalición cunha forza galega" que "tivo máis facilidades para entrar no electorado nacionalista" que noutras ocasións optara polo BNG. "Certos elementos discursivos e de acción política" do partido de Pablo Iglesias fan que sexa "atractivo para unha parte da nosa bases social e disputan unha parte do noso espazo electoral", salientan, como parte dun panorama no que "a dureza dos resultados das eleccións xerais" para NÓS-Candidatura Galega "deben chamar a unha profunda e demorada reflexión no seo do BNG sobre as causas do continuo devalo electoral". A 'Iniciativa Máis Alá' É neste contexto no que o grupo redactor das teses propón o lanzamento da 'Iniciativa Máis Alá', un plan que, recollendo o nome do manifesto vangardista de Manoel Antonio e Álvaro Cebreiro, tería como obxectivo ser "unha ferramenta participativa para a reformulación e apertura dunha nova etapa no proxecto político do nacionalismo". Trataríase, segundo estes textos, de "recabar opinións" entre a "base social e electoral" do BNG para "analizar" a "percepción social" que suscita e "definir colectivamente as liñas mestras" da nova etapa. O texto propón un proceso "participativo" para a "reformulación" do proxecto do Bloque que culminaría, dentro dun ano, nunha nova asemblea nacional O proceso, propón o relatorio, sería lanzado polo novo Consello Nacional e desenvolveríase, como máximo, durante un ano que culminaría nunha nova asemblea nacional. Tería como destinatarias "a todas as persoas que se sintan nacionalistas, soberanistas, independentistas, galeguistas ou simplemente compartan, como galegas, a necesidade de a Galiza ter un instrumento político netamente soberano, sen dependencias de forzas políticas estatais". Esta, indica, debera ser a base dunha xeira na que o BNG desenvolva un discurso "claro, pedagóxico e actualizado" e "en positivo sobre o nacionalismo" en xeral e o Bloque en particular. A aposta, din, é "crear un discurso disidente e clarificador, sen medos, con propostas e sempre positivo" que incida especialmente na mocidade, toda vez que, indican, o "feble apoio" da xente nova á organización nos últimos procesos electorais é xa "un problema estratéxico". Política de alianzas "As alianzas de IU, Podemos e Anova son lexítimas e respectábeis, mais encarnan outro proxecto diferente ao noso" É, como concorrer a esas eleccións, a comezar por 2016? A tese "entende que debemos garantir unha opción nacionalista e de esquerdas" con "incidencia" e "sen subordinarse a ningunha forza política de ámbito estatal". Cómpre, resaltan, "tirar conclusións" sobre o proceso de procura de alianzas previo ao 20-D e "coidar e cultivar" experiencias como a de NÓS no canto de explorar posibles confluencias con En Marea. "As alianzas de IU, Podemos e Anova son lexítimas e respectábeis, mais encarnan outro proxecto diferente ao noso", conclúen. Cambios organizativos como a maior apertura á "participación das persoas simpatizantes na vida interna", potenciar a formación ou suprimir a "obrigatoriedade de seren persoas diferentes as que asuman a portavocía nacional e a candidatura á presidencia da Xunta", retornando así ao modelo previo a 2009, inclúense tamén nos relatorios da comisión redactora. Os textos confróntanse este sábado coas emendas e ata tres votos particulares no Consello Nacional e, a continuación, serán debatidos e emendados nas comarcas.


Summary: O claustro do centro critica a perda de dúas novas mestras, que se unen ás dez prazas desaparecidas nos últimos oito anos, un terzo do profesorado. Subliñan que a situación do instituto é unha boa mostra do que está a suceder "na maioría de centro públicos de Galicia"

O mes de xuño do pasado ano as comunidades educativas do CPI Monte Caxado das Pontes, do CEIP Emilio Navasqüés de Outes, do CPI Tomás de Lemos (Ribadavia) do CPI Ribeira (O Porriño), do IES de Celanova ou do CEIP de Calo (Teo) mobilizouse ante os recortes educativos anunciados para o curso seguinte. Peche de centros, de unidades, redución de prazas docentes..., que habitualmente se coñecen nestas datas, cando a Consellería de Educación comunica o deseño da estrutura proposta para o ano seguinte, xunto cos concursos de traslados. Un ano despois, comezan a escoitarse de novo críticas semellantes, que alertan de novos recortes, nomeadamente en concellos rurais ou vilegos e que case sempre se engaden a reducións que xa se veñen producindo nos últimos anos. En total, 12 prazas perdidas en 8 anos, case un terzo das que tiña no curso 2010-11 É o caso do IES de Ponte Caldelas, cuxo claustro vén de facer público un escrito de protesta, no que denuncia a supresión de dúas novas prazas de profesorado, unha de Xeografía e Historia e outra de Lingua Inglesa, que se veñen sumar ás tres prazas perdidas o pasado ano (Lingua Galega, Bioloxía e Música) e ás dúas prazas do curso 2016-17 (Matemáticas e Lingua Inglesa). En total, 12 prazas perdidas en 8 anos, case un terzo das que tiña no curso 2010-11. Dende o centro recoñecen que neste tempo tamén se perdeu alumnado (unhas 60 matrículas), pero que esta caída foi proporcionalmente moi inferior á que se deu nas prazas do corpo docente. O claustro subliña que a situación reflicte "a que se está a dar na maioría de centros públicos de Galicia: a merma de profesorado con destino definitivo nos centros". "A redución de persoal definitivo aboca ao centro a non dispoñer da estabilidade necesaria para ofrecer unha atención á diversidade que garanta o progreso académico do alumnado" O centro afirman que "a redución de persoal definitivo aboca ao centro a non dispoñer da estabilidade necesaria para ofrecer unha atención á diversidade que garanta o progreso académico do alumnado". E que "medidas concretas como desdobramentos, atención individualizada ou agrupamentos específicos non poden ser planificadas, tendo que agardar a que se nos conceda profesorado extra para poder ofertalas, o que non sempre sucede". Explica que neste curso 2017-18, só nos cursos 1º e 2º ESO, dun total de 146 alumnos e alumnas atenderon a 49 que reciben algún tipo de reforzo educativo. "Ao iniciarse o vindeiro curso, será moi difícil planificar desde un primeiro momento a organización da atención á diversidade ao descoñecerse a dispoñibilidade definitiva de profesorado interino. Quen verá lesionado o seu dereito a recibir a asistencia pedagóxica que require é o alumnado que máis a precisa", din. Critican tamén que os recortes "reducen obxectivamente a calidade do traballo en equipo do profesorado e dificúltase a interdisciplinariedade" e que "o deseño e desenvolvemento de proxectos educativos -unha das liñas de actuación pedagóxica que fomenta a actual LOMCE-" queda obstaculizado"de forma notable" pola "redución do profesorado estable no centro". E destacan a intensa actividade complementaria que neste momento se desenvolve no centro: Proxecto Ríos, Proxecto Terra, PLAMBE e Equipo de Dinamización da Biblioteca, Club de Debate, QuéroT, Tic´s, Robótica, sección bilingüe, Tratamento Integrado de Linguas, Aprendizaxe Cooperativa, Froita na escola, Festa da Lingua... "O profesorado interino debe impartir materias das que non son especialistas, pois os seus horarios complétanse con materias entendidas como afíns dun xeito moi laxo" Finalmente, sinalan que o recorte no profesorado leva a que "o profesorado interino deba impartir materias das que non son especialistas, pois os seus horarios complétanse con materias entendidas como afíns dun xeito moi laxo: Música+Educación Física; Castelán+Galego e á vez, Galego+Xeografía e Historia". Por último, advirten de que "a perda de profesorado definitivo incide na implicación alumnado-profesorado" e subliñan que "defendemos unha educación en valores que se asente na convivencia e no coñecemento mutuo e a actual situación de recortes dificulta gravemente ese obxectivo". O pasado mes de decembro a Rede Galega de Educación Rural pediu publicamente unha "moratoria" no recorte de unidades e profesorado. "Nas pequenas escolas hai moitísima inestabilidade: reducen especialistas, reducen profesorado, xuntan nenos de varios niveis nunha mesma aula multigrado", alertaban, explicando que "os pais, ante esa situación, cren que os seus nenos non van ter unha formación axeitada ou sospeitan que a escola pode pechar en breve, e lévanos para a vila". En pouco máis dunha década a Xunta pechou máis de 200 escolas unitarias. Ponte Caldelas non é un concello pequeno e mantense aínda por riba dos 5.000 habitantes (5.573 en 2016) acollendo mesmo alumnado de localidades veciñas. Porén, está a sufrir coma moitos outros un progresivo desmantelamento das súas estruturas educativas e outros servizos sociais.


Summary: Dúas multitudinarias manifestacións exixiron solucións aos gobernos da Xunta de Galiza e de Madrid fronte á "dramática" situación da produción. A tractorada de Lugo acordou manter as mobilizacións e a de Compostela decidirao na noite desta quinta feira. Feijóo convoca unha nova xuntanza para esta sexta feira.

Levan máis dun mes en loita e non teñen pensado deixala até non conseguiren un "marco" que garanta o dereito a "vivir con dignidade" do seu traballo. Milleiros de persoas percorreron esta quinta feira (10 de setembro) as rúas de Compostela e de Lugo amosando que non están dispostas a deixar esmorecer un dos sectores estratéxicos da economía galega. "Que mellor medida para fixar poboación no interior que a xente poida vivir do seu traballo?" "Que mellor medida para fixar poboación no interior que a xente poida vivir do seu traballo?", interpelaba Águeda Capón, gandeira de Chantada, ao presidente da Xunta de Galiza diante mesmo dos edificios administrativos do goberno galego. Capón foi a encargada de dar leitura ao manifesto da Plataforma galega en defensa do sector lácteo ao remate da mobilización. Da súa voz desprendíase coñecemento de causa e decisión perante a que é xa unha das crises máis graves que atinxiron o leite galego nas últimas décadas. "Debemos exixir ás autoridades que deixen de agocharse detrás da Comisión nacional de competencia e da Comisión europea para non afrontar, como si fixeron os franceses, un plan político para sacar da agonía as granxas que estamos sendo saqueadas sen escrúpulos pola industria e a distribución", subliñou entre os aplausos das 20 mil persoas que secundaron a mobilización na capital da Galiza. Un "marco estábel" para poder "vivir dignamente" "Para iso non nos vale a refinanciación nen os 300 euros que nos queren ofrecer", acrecentou. E é que, entre @s gandeir@s pairaba na manifestación a desconfianza a respeito do que poida acontecer esta quinta feira após a xuntanza que mantén a ministra de Agricultura con representantes da cadea de valor do leite. Dese encontro sairá un bosquexo mais, de facto, coidan, non un acordo que obrigue aos intermediarios (industria e distribución) a pagar prezos xustos e dignos para o produto en orixe. Como tampouco a deixar de "ameazar" a produción "con non recoller" até que o valor do leite cae até "0,20 céntimos ou menos" ou que os centros de distribución comercialicen "máis barato un litro de leite que un de auga". Para frear a "apropiación ilegal da renda dos gandeiros", como denuncian, reclaman "un marco estábel que nos permita exercer o noso traballo" Para frear o que tildan de "apropiación ilegal da renda" d@s gandeir@s, asfirmou Águeda Capón en nome da Plataforma, "só se consegue" através dun "marco estábel que nos permita exercer o noso traballo e poder vivir dignamente". É tempo, afirman con rotundidade após máis dun mes de mobilización, de "sinalar co dedo aos responsábeis, aos que se aproveitan da actual situación de desprotección para tirar o prezo [do leite] arruinando a familias enteiras, de sinalar aos que converten o leite nun reclamo; ás marcas e aos cómplices". Un feito que están a levar a cabo através do bloqueo de Mercagalicia, do centro loxístico de Día e do Alcampo en Compotela. Entidades que rexeitan a sinatura dun acordo entre as partes que mellore as condicións económicas das explotacións. "É tempo de sinalar co dedo aos responsábeis, aos que aproveitan a actual situación de desprotección arruinando familias enteiras, ás marcas e aos cómplices" As industrias, no punto de mira As familias gandeiras que se mobilizaron esta quinta feira, urxiron ás portas de San Caetano que o presidente da Xunta lidere a defensa do sector. Un sector que representa na Galiza o 40% da produción leiteira de todo o estado e a cuarta rexión do conxunto da Unión Europea. "Non é un caprico señor Feijóo é o seu deber a defensa económica do noso país", insistiron. As multitudinarias manifestacións de hoxe en Compostela e Lugo --os dous puntos quentes que mantén acendidos o sector-- non foron o final do percorrido. Esta quinta feira senllas asembleas valorarán o resultado do encontro decorrido en Madrid no que, din, "falta o máis importante, un decreto de garantes" que asegure "unha escala de sancións" para que "non se atrevan a incumprir ditos acordos", mais tamén a súa entrada en vigor de maneira inmediata e non a partir de decembro, como prevé o Ministerio. Asemade, advirten, de non alcanzaren un acordo satisfactorio intensificarán a loita nos vindeiros días pondo no punto de mira as industrias. Cando menos, perto de 5 mil tractores están xa preparados. Feijóo O presidente da Xunta convocou para esta sexta feira (12:00 horas) unha nova xuntanza cos e coas representantes do sector produtor. Os gandeiros de Lugo decidiron en asemblea manter a tractorada e "ir facer unha visita a eses sitios que todos coñecemos", nunha referencia ás industrias. Os de Compostela deciden na noite da quinta os pasos a dar.


Summary: As políticas públicas de vivenda e as propostas en materia social centraron o pleno do Parlamento da Galiza desta cuarta feira. Mentres nacionalistas e socialistas reclamaron feitos e un cambio de rumbo ao Goberno galego, o presidente da Xunta, Alfonso Rueda, limitouse a confrontar coas forzas da oposición.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, afirmou esta cuarta feira, durante a sesión de control ao Goberno galego no Parlamento, que "acceder a unha vivenda digna é misión imposíbel nas cidades", onde "o aluguer aumentou nos últimos anos 47%", até o punto "de ser moi complicado atopar unha vivenda na Coruña, Compostela ou Vigo por baixo de 600 euros mensuais". A líder da oposición significou que "a Galiza ten o peor dato de exclusión residencial de todo o Estado" segundo o informe Foesa e recordou que "a Xunta só edificou 40 vivendas de promoción pública", tal como se recolle na memoria de conclusiós do Plan de vivenda 2015-2020, presentada na Cámara. Pontón denunciou "o fracaso do plan Rexurbe de rehabilitación de vivendas", que propuña arraxar 1.500 inmóbeis e só acometeu a reforma de nove. Nesta liña, a dirixente do BNG lamentou a "redución dun 50% das axudas do aluguer" e reclamou "menos pelotazos fiscais en beneficio dos millonarios e máis políticas sociais de vivenda". Os gobernos do PP construíron desde 2010 a metade de vivendas protexidas que o bipartito "Mudanza" nas políticas sociais Pola súa parte, o voceiro parlamentario do Partido Socialista, Luís Álvarez, defendeu unha mudanza nas políticas sociais da Xunta da Galiza á vista dos diversos indicadores independentes que colocan o país na cola neste ámbito. Así, denunciou que o Executivo galego "está afogando os Concellos en materia da dependencia ao non transferir os fondos necesarios para a prestación deste servizo". Asemade, lembrou que 25.000 persoas fan parte das listas de agarda so Servizo de Axuda no Fogar, non recibindo tal prestación malia cumprir con todos os requisitos. Álvarez denunciou os problemas de funcionamento do transporte público, pondo como exemplo que "un veciño de Navia de Suarna que debe desprazarse a Lugo por cuestións médicas debe pagar 200 euros de taxi". Na mesma dirección, significou que "a Rede Galega contra a Pobreza entende que a vivenda é o primeiro eixo" das políticas sociais e asegurou que "sen unha solución a esta cuestión non é posíbel a reactivación". "Estabilidade" Alfonso Rueda, pola súa parte, respondeu facendo oposición ás políticas aplicadas polo Goberno de coalición do PSdeG e o BNG na Xunta entre 2005 e 2009. O presidente galego contrapuxo "estabilidade e falta de improvisación" ante as propostas dos socialistas, puxo en valor a súa acción de Goberno en relación coa xestión do bipartito e asegurou que "nós temos claro que os servizos sociais van ser moi importantes". O mandatario galego aproveitou a sesión de control no Parlamento para criticar as políticas do Executivo estatal. Así, denunciou o funcionamento do ingreso mínimo vital (IMV), asegurando que "máis de 60% das galegas e galegos con dereito a esta prestación renunciaron a ela para continuar recibindo a Risga porque saben que Xunta xestiona ben".


Summary: A defensora galega inicia, como o seu antecesor, unha queixa de oficio que non terá consecuencias para a concesionaria. Feijóo resta importancia a que o ministro de Fomento se negase á transferencia tres días despois de pedila o Parlamento: "nada mudou"

En xullo de 2014 a Autoestrada do Atlántico foi escenario dunha das súas escenas clásicas de cada verán: fileiras de vehículos atascadas ante as cabinas de portaxe agardando para pagaren por un servizo non recibido nas condicións ofertadas. Pouco despois daquelas quilométricas retencións o Valedor do Pobo, institución naquela altura dirixida en funcións por José Julio Fernández, abriu unha investigación de oficio e dirixiuse a Audasa, concesionaria da AP-9, para pedir explicacións. Acto seguido, o Ministerio de Fomento abriu un expediente que non tivo máis consecuencias. Mentres, a Xunta enviaba "toques de atención" á empresa, que optaba por ignoralos ante a ausencia de competencias do Goberno galego na materia. Tres anos despois, o cadro repítese en pleno debate sobre a transferencia da titularidade da autoestrada. Hai apenas dúas semanas o tempo acompañaba e moitas persoas elixiron a AP-9 para desprazárense a diversas localidades que articula esta autoestrada. A concesionaria obviou a circunstancia e optou avanzar nas obras de ampliación que está a executar nas proximidades de Santiago e Vigo, nalgúns casos sen avisar a través de paneis luminosos ou sinais provisionais. Esta combinación de factores provocou, por exemplo, que vehículos que se dirixían á saída do Milladoiro polo treito gratuíto do vial á altura da capital galega tivesen que continuar ata Padrón, onde a concesionaria se negou a erguer as barreiras da peaxe. Novamente, a Xunta non puido ir alén das declaracións e a actual Valedora, Milagros Otero, vén de iniciar unha queixa de oficio semellante á do seu antecesor. Como o seu antecesor hai tres anos a Valedora pide explicacións polos atascos na autoestrada e a Xunta ten que se limitar a agardar por unha resposta de Audasa e Fomento Tres anos despois daquel proceso a alta comisionada dirixiuse a Audasa para "que informe das incidencias", unha delas "motivada pola deficiente sinalización na saída cara ao Milladoiro" e outra, que derivou en "importantes atascos entre Pontevedra e Vigo". Otero reclama "coñecer os mecanismos de compensación para os usuarios afectados" e "as medidas de prevención" para "evitar os graves atoamentos que nos últimos anos afectan" á AP-9 "de xeito habitual, sobre todo no período estival". "En moitas ocasións -evidencia- as retencións danse porque as cabinas non son capaces de absorber o tráfico" e a autoestrada "non abre as barreiras como unha consecuencia lóxica da súa responsabilidade na imposibilidade de manter un servizo adecuado". Nese mesmo procedemento, informa a Valedora, vén de se dirixir tamén á Delegación do Goberno de España en Galicia "para que transmita a súa preocupación" ao Ministerio de Fomento e mais á Xefatura de Estradas en Galicia "para que realice achegas sobre este problema no marco das competencias que lle son propias". Todas estas institucións poden elixir responder ou non sen que unha opción ou outra teña maiores consecuencias. Feijóo cre que "nada mudou" coa negativa de Fomento á transferencia O presidente resta importancia á negativa do ministro porque o traspaso "se vota no Congreso", aínda que o Goberno de Rajoy xa impediu que se votase a anterior petición Con este pano de fondo e a Xunta, novamente, sen instrumentos legais na man para actuar contra Audasa, o presidente da Xunta mantén que "nada mudou" polo feito de que o ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, reiterase tres días despois de que o Parlamento volvese reclamar o traspaso da AP-9 que ese traslado de competencias non se vai producir porque o Goberno de España se opón. "Nós levamos no noso programa a transferencia e nada mudou", mantivo este xoves Alberto Núñez Feijóo, que mantén ademais que "os que din e critican de que a transferencia aínda non se plantexou non a pediron nunca", asegura en referencia ao Goberno de PSdeG e BNG, que si solicitara o traspaso. Ademais, reprocha, o bipartito sumiu o pago "do 50%" das peaxes bonificadas "e eu non o quero pagar". O presidente resta ademais importancia á "discrepancia" con De la Serna porque "quen acepta as trasnferencias é o Congreso dos Deputados". "Que se debata no Congreso e que se vote" e "se hai máis deputados a favor da transferencia que en contra", esta aprobarase, resalta. No entanto, na primeira versión da lei galega ese debate non chegou a producirse porque o Goberno de España vetou a súa tramitación a través da Secretaría de Estado de Relacións coas Cortes, que á súa vez sustentou a operación nun informe con cálculos económicos erróneos redactado, precisamente, polo Ministerio de Fomento.


Summary: A operación non autorizada da caixa, mediante a cal NCG adquiriu unha central hidroeléctrica en Perú, péchase coa recompra desta infraestrutura polo antigo propietario. A caixa di que a inversión foi de dez millóns de euros. A documentación oficial fala de máis de trinta.

En 2009, o Ministerio de Enerxía e Minas do Perú resolveu conceder a Empresa Eléctrica Río Doble a licenza dunha central hidroeléctrica chamada Las Pizarras, no departamento de Cajamarca. Río Doble SA era propiedade de Aluz Clean Energy, firma capitaneada por Enrique Herrera Soria. Ata este punto o procedemento fora normal, cunha resolución administrativa que recoñecía o dereito dunha compañía a poñer en marcha unha présa no río Chancay, neste caso. Debido a problemas empresariais en Bolivia, como recoñeceu Herrera a esta xornalista, Aluz decidiu desprenderse desta central hidroeléctrica de 18 megavatios de potencia. O comprador foi galego: Eólica Galenova Perú. A caixa única negociou directamente con este empresario sudamericano sen pedir autorización á comisión de control da entidade. A presión mediática e da propia Xunta obrigou a NCG a desprenderse da súa aventura enerxética alén do mar. O comprador, desta vez, foi o exvendedor. Un empresario sui generis acusado por diversas firmas de "negocios ilícitos". Esta incursión da caixa nun negocio off-shore está documentada e produciuse, en todo caso, antes da chegada de José María Castellano á empresa, e polo tanto antes da súa bancarización. Pero tivo lugar cando a entidade xa recibira 1.162 millóns en préstamos do FROB para sufragar a súa integración. Este empréstito do Fondo Bancario ten uns intereses do 7,75%, que se detraen cada trimestre da conta de resultados da compañía. Foi en decembro de 2010, momento en que se formalizou a fusión, cando Enrique Herrera Soria asegura ter contactado con Alarde Energías, xunto con outra empresa, para negociar a venda da central hidroeléctrica. A oferta dos galegos, sempre segundo a testemuña de Herrera, foi a máis atractiva. As testemuñas dos conselleiros da entidade, do representante da Xunta na Comisión de Control e de máis fontes internas da empresa insisten en que Novacaixagalicia non solicitou permiso nin informou de que se ía emprender esta aventura empresarial en Perú. Cómpre ter en conta que en xaneiro de 2011 a entón ministra de Economía, Elena Salgado, presentou en rolda de prensa o chamado decreto de reforzamento financeiro. A caixa non tiña só que devolver eses 1.162 millóns do chamado FROB 1, senón que ía precisar outros 2.600 millóns para cumplir cos novos requisitos de capital. Aínda así, a operación continuou. Asínase o contrato de compravenda O expediente, ao que tivo acceso este diario, di o seguinte: "O contrato entre Eólica Galenova e Aluz asinouse o 10 de febreiro de 2011". Este acordo precisaba do visto e prace dos que foran socios de Herrera Soria, Energie Baden-Württemberg. Finalmente esta última firma accedeu a vender a central hidroeléctrica o 14 de marzo. Ese mesmo día se formalizou a venda. Tal e como aparece no expediente, Alarde Energías, presidida por Honorato López Isla, actuou de representante de Galenova. Se se toma por válida a testemuña de Herrera Soria, López Isla e "outros" empresarios galegos acudiron "varias veces" a Perú a visitar o emprazamento da central, que tiña previsto entrar en funcionamento o 31 de decembro de 2012. O expediente menciona, en todo caso, que xa o 18 de decembro de 2010 (apenas quince días despois de empezar a funcionar a caixa única) Eólica Galenova amosou o seu "interese" en comprar a instalación. Nin por parte da empresa nin pola de Herrera Soria queda claro en que momento se soubo en Galicia -nin como- da decisión de Aluz de desinvertir nesa central.


Summary: A cifra de ocupados cae en 12.900 persoas, un descenso do 1,3% fronte ao 0,65% do conxunto de España, onde o número de parados baixa lixeiramente mentres se dispara no país, con 11.900 máis, o terceiro maior aumento de entre todas as autonomías segundo os datos da EPA.

Os datos da EPA volve confirmar o panorama desolador e de estancamento da economía e do mercado laboral galego. Aquel suposto -e xa lonxano- diferencial positivo que o país tiña co conxunto do Estado esfarélase a cada estatística. Así, as últimas cifras do INE respecto do primeiro trimestre do ano reflicten que Galicia segue parada. O incremento do paro é o terceiro maior no conxunto do Estado, só superado por Balears e Comunitat Valenciana O desemprego aumentou en 11.900 persoas para quedar nun total de 275.500 parados, o que supón un incremento do 4,5% respecto a tres meses antes, o terceiro maior aumento no Estado só superado por Balears e a Comunitat Valenciana. Aumenta en Galicia o número de parados, que non obstante descenden no conxunto de España en 13.100 persoas, un 0,24% menos que sitúa a cifra total nos 5.444.600. Xa que logo, a taxa de paro en Galicia sitúase agora no 21,8%, nove décimas máis que no trimestre anterior e -1,4 respecto a hai doce meses. Por sexos, a taxa de paro feminina é maior -do 22,2%- fronte á masculina, que queda nun 21,5%. En definitiva, a taxa de desemprego do conxunto do Estado tan só é dous puntos superior á do país (23,8%) logo dun lixeiro aumento. Peor é aínda a destrución de emprego. O número de ocupados descendeu no país en 12.900 persoas, polo que Galicia sitúase de novo por baixo da barreira do millón de empregados tras un descenso do 1,29% que duplica ao rexistrado no Estado, onde caeu un 0,65% e en 114.300 persoas. A fin da campaña do Nadal expulsou milleiros de galegos do sector servizos (13.400, en concreto) e tan só a construción creou traballo entre xaneiro e marzo, con 3.100 ocupados máis. Tamén caeu a cifra na industria (2.400) e no sector primario (200). Galicia volve baixar do millón de ocupados tras un descenso de 12.900 e do 1,29%, un ritmo que duplica o do Estado O único dato positivo que se pode rescatar é o interanual, xa que Galicia conta con 4.700 ocupados máis que hai un ano e con 21.200 parados menos. Aínda así, o país sitúase á cola en canto á variación da taxa anual. Nada positivo se pode dicir tampouco da actividade. No primeiro trimestre de 2015 a poboación galega de 16 ou máis anos situouse en 2.361.600 persoas, das cales 1.263.200 son activas, o que sitúa a taxa de actividade no 53,5%. O número de activos diminúe en 1.100 persoas con respecto ao trimestre anterior, mentres que a taxa de actividade mantense no mesmo valor. Non obstante, de comparar os datos cos de hai un ano, o número de activos diminúe en 16.600 persoas e a taxa de actividade faino en catro décimas (-0,4). Por sexo, a situación da muller é aínda moito peor. Mentres que a taxa de actividade masculina sobe dúas décimas con respecto ao cuarto trimestre de 2014 e sitúase no 58,8%, a feminina diminúe unha décima e acada o 48,6%. Unha situación semellante ocorre tamén en canto á ocupación. Neste último trimestre caeu tanto a ocupación masculina como femiina, pero o número de ocupados varóns diminuíu en 3.400 persoase a ocupación das mulleres en 9.500. Así, produciuse unha baixada da taxa de ocupación masculina de dúas decimas e de sete décimas na feminina Con respecto ao primeiro trimestre do ano 2014, o número de homes ocupados aumenta en 10.400 persoas (un 2%), mentres que o de mulleres ocupadas cae un 1,2%. Baixa a ocupación da mocidade Por outra banda, dos case 340.000 mozos que hai en Galicia (de entre 16 e 29 anos), tan só o 32,8,% están ocupados, fronte ao case 20% de paro e o 47,8% que son aínda inactivos. A taxa de ocupación entre a mocidade sitúase no 32,8% no primeiro trimestre de 2015, cinco décimas menos que o trimestre anterior e que hai un ano, outro síntoma máis de estancamento. Así, a taxa de paro xuvenil subiu durante o trimestre nove décimas ata situarse no 37,2%, tres puntos menos que doce meses antes. Ademais, a taxa de temporalidade para o colectivo dos mozos e mozas de entre 16 e 29 anos sitúase no 59,6%, 4 décimas por debaixo da rexistrada hai tres meses e 9 puntos superior á rexistrada hai un ano.