Vense de concretar finalmente a proposta de redución de actas no parlamento galego coa que Feijóo ameaza dende hai anos, lévao seica no programa, xa Gallardón nos explicou para que lle serve ao PP o programa. Non vou entrar no debate do que supón a tesoirada na correlación de forzas, moi ben documentado no fío de Praza e no blogue de Carlos Neira @calidonia. Tampouco en comentar esta estratexia comunicativa do PP que desgasta os temas nos medios para evitar, por sobreexposición, o impacto mobilizador da implantación real das medidas. Coa actual maioría absoluta poden modificar a lei electoral sen contar cos votos do resto de grupos no Parlamento, estano a facer coa práctica totalidade da actividade parlamentar nestas dúas lexislaturas feijoonianas. A demanda cívica de maior e mellor representación debería orientar un cambio, de signo contrario ao que propón Feijóo, dos fixos por circunscrición, barreira electoral e fórmula de reparto de escanos A norma en vigor utiliza fórmulas para reforzar maiorías a costa do equilibrio territorial e a diversidade política. A demanda cívica de maior e mellor representación debería orientar un cambio, de signo contrario ao que propón Feijóo, dos fixos por circunscrición, barreira electoral e fórmula de reparto de escanos (a cuestión da circunscrición única precisa un cambio no Estatuto), que xa hoxe se aplican de diverso xeito nas lexislacións autonómicas. No caso galego o mínimo por circunscrición está en 10 actas e a barreira está no 5%, mentres que por exemplo Cataluña e Euskadi teñen unha barreira do 3% (a que tiñamos en Galiza até 1992). En maio de 2013 o BNG rexistrou no Parlamento unha interesante proposta de cambio da lei electoral galega que supoñería eliminar o mínimo e a barreira por circunscrición e mellorar o sistema de reparto. Facilitaríase así a entrada de formacións políticas minoritarias ou en formación e melloraríase o equilibrio de representación da poboación de todo o territorio. Sobre o número de actas eu pregúntome por que 61? por que non 80? trátase só de aforrar? Todas as propostas de aforro que dende a oposición se fan son rexeitadas. Súmome aos argumentos de Filipe Díez: Máis actas non teñen porque supoñer máis gasto e permitirían ás deputadas realizar un traballo no territorio menos atado polas dinámicas presenciais de despacho e comisións actuais. Máis actas non teñen porque supoñer máis gasto e permitirían ás deputadas realizar un traballo no territorio menos atado polas dinámicas presenciais de despacho e comisións actuais As demandas e cambios sociais, as innovacións tecnolóxicas, a necesidade de máis control do executivo... fan precisos cambios e actualizacións das leis 8/1985 de eleccións ao Parlamento de Galicia, a 1/1988, de iniciativa lexislativa popular ante o Parlamento de Galicia e o propio Regulamento da Cámara que non teñen moita visibilidade no actual debate. Estes apuntamentos que fago non esgotan, nin moito menos, todas as posibilidades de mellora. Empezando pola cuestión do xénero. Ademais da necesaria revisión da linguaxe sexista das leis, resulta urxente regular a composición de xénero das listas. Dende 2002 as leis electorais autonómicas fóronse modificando para incorporar a paridade das listas, no caso vasco con porcentaxes por tramo da lista e nos casos balear, andaluz e manchego coa fórmula cremalleira ocupando os postos pares persoas dun xénero e impares do outro. As catro foron recorridas polo PP ante o TC pero están xa en vigor. Na Galiza perdemos varias oportunidades, nin a lei de igualdade de 2004 nin a do traballo en igualdade das mulleres de 2007 o fixeron. É máis que tempo de que a presenza equilibrada de mulleres e homes nas vindeiras listas veña garantida por lei, e non pola boa vontade dos partidos. Que o vindeiro proceso electoral galego resulte nun equilibrio de xénero no Parlamento, que non se produza de novo pola dimisión dos varóns nos primeiros postos das listas para ocupar outros cargos que consideran máis relevantes. O camiño do voto por internet está xa aberto, debemos decidir se queremos que Galiza estea na vangarda da medida ou, outra volta, ficaremos á marxe En 2005, no buque Nuevo Laredo no porto de Vigo, realizáronse probas de voto electrónico. Tratábase de dar resposta ao problema, aínda sen solucionar, de facilitar o exercicio do voto a persoas con dereito, que non teñen a posibilidade de utilizar os sistema tradicionais presencial ou por correo. A experiencia parou alí. Hoxe o sistema de voto por internet ten sido xa contrastado en numerosos países; a empresa catalá Scytl proporciona dende hai anos a tecnoloxía para o voto por internet, fíxoo nas presidenciais USA 2012. En Estonia, o primeiro Estado en instalar o sistema en 2005, e onde poden votar dende o móbil, nas parlamentarias de 2011 votaron por internet máis de 140.000 persoas, ao redor do 15% do censo. É certo que se precisa unha certa infraestrutura para exercer o voto por internet, que non toda a poboación vai acceder. A cambio afórrase en papel, aceléranse os procesos de reconto e verificación, mellora a accesibilidade para persoas con dificultades diversas, e pode ser un elemento mobilizador do voto. O camiño do voto por internet está xa aberto, debemos decidir se queremos que Galiza estea na vangarda da medida ou, outra volta, ficaremos á marxe. O sobre-endebedamento dos partidos pon en cuestión a súa capacidade de actuar e cando coñecemos casos de condonación da débeda pola Banca, limita a confianza na súa independencia As campañas electorais e o seu financiamento están na base dos casos de corrupción que nos escandalizan. O sobre-endebedamento dos partidos pon en cuestión a súa capacidade de actuar e cando coñecemos casos de condonación da débeda pola Banca, limita a confianza na súa independencia. É obriga da lei regular as campañas para evitar a corrupción, limitar os custos e equilibrar os medios das distintas opcións políticas. O envío conxunto de correo electoral de todas as listas é doado de organizar e supoñería un grande aforro para as arcas públicas e unha garantía de igual acceso e transparencia. Tamén é doado organizar os tempos de publicidade nos medios públicos de xeito non sectario e igualitario. Non tan doado pero tan necesario é a fiscalización e a garantía de transparencia do gasto electoral; a lei debería establecer a obriga da publicación do orzamento electoral, os gastos electorais realizados por cada candidatura e procedencia dos ingresos de campaña, CxG fíxoo nas últimas autonómicas. O informe do Consello de Contas sobre o financiamento de cada campaña deberíase axilizar e debater nun Pleno do Parlamento; o das últimas autonómicas publicouse 11 meses despois da campaña. No marco actual, a Iniciativa Lexislativa Popular, regulada pola lei 1/1988, é tratada como unha cuestións excepcional, de difícil elaboración e tramitación, o seu traslado ao debate parlamentar decídese na mesa do Parlamento e está suxeito ao xogo de maiorías e minorías da Cámara, así que logo de recoller 15000 sinaturas pode ficar en nada. A participación directa da cidadanía na actividade parlamentar non pode xa limitarse a ese exercicio de voluntarismo da ILP actual e ás demostracións de desesperación e ira que nos últimos anos vemos ante as portas e na tribuna de convidadas. A respecto da propia ILP pódense simplificar os requisitos e facilitar a súa chegada ao Parlamento, pódese modificar o Regulamento da Cámara para facer automático o seu debate en Pleno e incorporar no caso da súa consideración a representantes da comisión promotora á ponencia que redacte o texto definitivo. Pero tamén poderiamos ampliar os límites da participación actual, regulando outras fórmulas como consultas populares, incluso derrogatorias de leis en vigor, ou comparecencias de persoas representativas en debates parlamentares. Podemos aproveitar para ensaiar con estas fórmulas cousas que non podemos modificar na lei electoral sen tocar Estatuto e Constitución: a participación de maiores de 16 anos, de residentes non españois... como se está a propoñer por exemplo na lei de Consultas catalá. Poderíase tamén mellorar o procedemento de trámite do dereito de petición que xestiona actualmente a Comisión de peticións do PG, establecendo criterios obxectivos (hoxe depende da maioría) polos que as peticións colectivas poidan chegar aos debates en Comisións e Pleno e facer as funcións de control ao goberno e iniciativa non lexislativa, coa participación directa de representantes das comisións promotoras das peticións. Tamén poderiamos ampliar os límites da participación actual, regulando outras fórmulas como consultas populares, incluso derrogatorias de leis en vigor, ou comparecencias de persoas representativas en debates parlamentares A lei electoral galega precisa cambios. Dende diversos espazos fanse propostas de moito interese para mellorar a calidade da democracia na Galiza, moitas delas a custe (económico) cero. Abondo para crear unha comisión parlamentar que reciba esas propostas e elabore un verdadeiro cambio do marco actual que afonde na participación e mellore a representatividade, a transparencia e a boa xestión. Todos os grupos da oposición parlamentar manifestaron a súa vontade de facelo. E o amigo Feijóo aferrado á tesoira.


Summary: Un incendio orixinado nun almacén do hospital de Conxo, en Compostela, obrigou a desaloxar na mañá desta segunda feira parte das instalacións sanitarias.

O Centro Integrado de Atención ás Emerxencias da Galiza deu aviso, arredor das 11.30 horas, aos Bombeiros de Compostela e da Agrupación de Protección Civil. Para garantir as condicións de seguridade nas vías de acceso ao edificio, solicitouse tamén a colaboración dos axentes da Policía Nacional e Local. Finalmente, o lume foi sufocado coa axuda dos membros dos equipos de extinción e non houbo que lamentar danos persoais, aínda que a situación obrigou a desaloxar parte das persoas que se atopaban na zona de consultas externas próxima á entrada como medida preventiva.


Summary: CIG destaca o "amplo seguimento" do protesto e a participación de centos de traballadores nas mobilizacións no noso país.

"Se non désemos a batalla, se non fixésemos un conflito, a estas alturas teriamos un convenio de merda". Laura Pérez, representante da CIG na negociación do convenio, manifestábase así de contundente nunha conversa con Sermos Galiza con motivo dunha vaga de mobilizacións do sector do telemárketing ou centros de chamada, que en Galiza supón uns 8.000 traballadores. Estra quinta feira o sector volveu, máis unha vez, protagonizar unha greve. A primeira de 2017 e que vén a se sumar ás greves, paros e mobilizacións que tiveron lugar en 2016, moitas delas convocadas en solitario pola CIG, sindicato maioritario no sector. Desta vez, a convocatoria responde a que na reunión do pasado 11 de xaneiro a patronal retirou as propostas de suba salarial e de horas médicas. O posicionamento da empresa, se ben xa non se trata d unha ofensiva contra os dereitos e conquistas dos empregados –como foi hai meses- trata de paralizar e retrasar calquer avanzo. Por iso esta greve, que a CIG afirma que ten un amplo seguimento entre os traballadores do sector. Centos de persoas en total, segundo a central nacionalista, tomaron parte nas manifestacións de Vigo e A Coruña e a concentración de Lugo. A CIG apelou a manter o nivel de mobilización de cara a atinxir un convenio digno.


Summary: Un grupo de homes e mulleres sen ningunha particularidade aparente coinciden nun curso para recuperar os puntos do carné de conducir. Disto vai 'Por puntos', a novela coa que Manuel Portas gañou o XXXVII premio Blanco Amor

Un grupo de homes e mulleres sen ningunha particularidade aparente -mais singulares, coma calquera, na súa humanidade- coinciden nun curso para recuperar os puntos do carné de conducir. E o encontro que é froito da casualidade acaba sendo ocasión para que, de distintas maneiras, todos acaben buscando, na procura do amor -co que implica de construción social- unha solución ao mal que os magoa, que non é outro que a soidade. Disto vai 'Por puntos', a novela coa que Manuel Portas gañou o XXXVII premio Blanco Amor. Falamos con el por teléfono.Como se che ocorreu a idea do curso para a recuperación do carné de conducir?Pois pareceume unha maneira de falar de xente que coincide por casualidade sen antes coñecerse, que se encontra nunha situación inesperada e fastidiosa, que en principio o único que quere é acabar canto antes o trámite e volver á súa vida... A partir de aí, empecei a escaravellar. Arredor da perda de puntos sempre hai un discurso moralizador: que se foi polo alcol, etc. Por iso moita xente tende a ocultalo."A novela ten que ver con como están estruturadas as relacións humanas, como se nos ensina que a solución á soidade é a procura dunha relación de parella"Empecei a mirar datos: noticias no xornal, por exemplo. O ano pasado foron 100.000 sancións e 302.000 puntos retirados, boa parte deles por exceso de velocidade. É moitísima xente a que ten que facer estes cursos. Contactei tamén con profesionais que imparten este tipo de cursos para saber máis do ámbito social, da tipoloxía humana que os fai… E a verdade é que se contase cousas que me contaron eles, a novela resultaría inverosímil porque a realidade sempre supera a ficción. A partir de aí, tecín o outro elemento que me parecía básico, que é a tremenda soidade dos asistentes ao curso. E as súas expectativas de iniciar unha relación amorosa.O narrador parece ás veces un romántico e outras semella que ri duns personaxes a miúdo un pouco patéticos. Persoas que se senten soas e que tentan -quizais de xeito absurdo- curar as súas carencias emocionais cumprindo coa norma social: buscando unha relación de parella. Hai unha intención de crítica social aí?Por aí van os tiros. Pero en moitos personaxes hai xogos arquetípicos e histriónicos. Aínda que o narrador, que se mantén nunha omnisciencia aséptica e ás veces cruel, con quen marca máis distancias é co personaxe do profesor da autoescola, o representante da "autoridade", que esconde unha angustia vital moi forte. Mais si: é un xogo traxicómico. Eu procurei, iso si, tratar cun delicadeza, con sensibilidade, uns personaxes que, como dis, poden resultar patéticos."Procurei tratar cun delicadeza, con sensibilidade, uns personaxes que, como dis, poden resultar patéticos"Por unha banda porque non teño intención moralizadora ningunha, e por outra porque penso que, sendo como son, resultan moi humanos e non é difícil poñerse no seu lugar. Si é certo que, como dicía, hai tipoloxías, arquetipos… Coma os mozotes do Barbanza, por exemplo. Ou Tupé, tan macholo, que sofre tamén unha tremenda soidade. E si, a novela ten que ver con como están estruturadas as relacións humanas, como se nos ensina que a solución á soidade é a procura dunha relación de parella, como se iso fose unha sorte de solución a todos os nosos males. Despois tamén hai un certo xogo coas convencións da novela policiaca, cos seus arquetipos: un caso a resolver, un investigador…O narrador vainos presentando os personaxes capítulo a capítulo, despois segue o desenvolvemento da historia, preséntase a máis personaxes… Nese sentido, a técnica narrativa é menos complexa que a doutras novelas túas. Nos primeiros capítulos preséntase aos personaxes, pero despois tamén se lle dá a volta á tortilla, no sentido de que se vai mostrando que non todo é branco nin negro. Pasa iso por exemplo co personaxe de Don Adolfo, o profesor da autoescola, que en realidade é un home que sente abandonado -e mesmo se insinúa que puido haber algo de violencia contra a súa ex-muller- que quedou só e busca a Marité coma un balón de osíxeno…"Os personaxes van avanzando ao longo da novela e é o lector, o lectora, quen ten que valorar como evolucionan"Dicías antes que eran personaxes moi humanos. Cos seus defectos -algúns moi rexeitables- si resultan moi recoñecibles. Don Adolfo e Tupé, por exemplo, representan o mesmo, pero en distintas xeracións: machos alfa que agochan as súas frustracións, en boa medida causadas por ese tipo de rol masculino que asumiron. Eu penso que, en xeral, todos os personaxes son verosímiles, si. Tampouco, como dicía, quixen buscar moralidade ningunha, senón preguntarme por uns determinados tipos sociais, coma ese que citas dos macholos, que forman parte da realidade que nos rodea, aínda que se cadra no ambiente no que ti ou eu podemos movernos máis poden estar menos presentes ou ser, dalgunha maneira, penalizados.Tamén Marité e Adela -que, sendo máis nova, non é unha muller moi empoderada- representan un pouco o mesmo, en distintas xeracións. Esa socialización que fai depender a autoestima de ter "pretendentes"...A de Marité a min paréceme unha existencia dramática. Acaba de casar, despois dunha primeira experiencia sexual traumática queda sen parella e non volve ter outra relación. Garda o seu equilibrio levando unha vida recollida e metódica, refúxiase no alcol, no que atopa momentos de pracer solitario… A súa é unha tremenda soidade ontolóxica…Adela é capaz de sobrepoñerse tras o remate, tamén traumático, dunha relación, e mesmo se rebela contra a nai cando esta a chama a resignarse, porque non está disposta a aguantar: ten polo menos o seu amor propio. Mais si que é verdade que, como dis, atopa un reforzo da súa autoestima ao saberse considerada como obxecto de desexo sexual por parte dos homes. Os personaxes van avanzando ao longo da novela e é o lector, o lectora, quen ten que valorar como evolucionan.En calquera caso, na novela os homes tamén buscan a aceptación -sexual e afectiva- das mulleres para sentirse "completos", ou polo menos menos sós. Si, no caso deles tamén a súa autoestima está vencellada á aceptación por parte das mulleres. Todos teñen as súas inseguridades, e procuran un equilibrio a través do amor, afectándolles isto por igual aos personaxes masculinos e femininos. No caso de Xoán Carlos esa necesidade poida que vaia aínda un punto máis alá."O que quero é que a lector participe da construción da historia: non quero darllo todo feito"Si, o profesor substituto namoradizo. En merecer ás veces que alguén lle pegue un berro para espabilar, é peor aínda ca Adela. Outro personaxe interesante é Santi, o camioneiro, un home homosexual casado cunha muller. Si, é un personaxe que me podía dar para moito máis, e co que tiven especial coidado á hora de construílo. O narrador, que é quen de estar rindo dos personaxes, é máis prudente con este personaxe, pois non quixen facer unha caricatura. E, como dicía antes, o que quero é que a lector participe da construción da historia: non quero darllo todo feito.Entendo. Ás veces parécenos que estamos a ser modernas, pero en realidade estamos reproducindo estereotipos e prexuízos, sobre as persoas LGBTI, por exemplo. Canto ao estilo literario, nesta novela é o teu de sempre… Si: a lingua é sinxela... Tamén hai que ter en conta que se xoga dentro dos límites dun tempo e dun espazo. O tempo serían só os catro días que dura o curso, mais a noite que quedan para cear, e o espazo é Santiago e a súa contorna. Agora os cursos para recuperar os puntos do carné fanse en máis sitios, pero antes eran só en Santiago."Anselmo podía darme moito máis xogo. Representa un tipo social que estivo moi presente en Santiago nos 80 e 90: xente da noite, que ás veces acabou tendo problemas coas drogas…"Falamos antes de personaxes non "exemplares" pero si moi recoñecibles e moi humanos, e de verosimilitude. O que non sei se é verosímil é que acaben todos namoriscados entre si. Como se estivesen no instituto… Aínda que é certo que personaxes na novela hai moitos, e o narrador céntrase máis nuns cantos. Si, é unha novela coral, aínda que o narrador fálanos máis duns poucos personaxes. Tamén é certo que fun desbotando material e que algúns dos personaxes que están menos presentes poderían dar para máis, pero non quixen que estivesen máis para que non me desequilibrasen a novela, que tiña que ter uns límites, como dicía antes. Anselmo, por exemplo, podía darme moito máis xogo. Representa un tipo social que estivo moi presente en Santiago nos 80 e 90: xente da noite, que ás veces acabou tendo problemas coas drogas…


Summary: No Pico Sacro, na Casa de Rosalía, no Pazo de Lestrove, na Casa de Manuel María. En máis de sesenta e cinco lugares soará nesta mañá a "Alborada de Rosalía", un concerto expansivo de gaitas para festexar o aniversario do nacemento da escritora.

Cando se fan 176 anos do nacemento de Rosalía de Castro, o país soará a gaitas para interpretar a súa Alborada neste 24 de febreiro. A Asociación de Gaiteiros Galegos participa nesta iniciativa promovida pola Fundación Rosalía, a Universidade de Vigo e a Academia Galega no que é o pórtico a un día de conmemoración que terá o seu inicio institucional na Praza de Vigo, diante do monumento a Rosalia, para logo se dirixiren á sede da Fundación Rosalía de Castro na Casa da Matanza de Padrón.Desde a Fundación fíxose un chamamento para que gaiteiros e gaiteiras deran "unha alborada de gloria en honra a Rosalía en vilas e cidades do país". A través da súa web fornecíase o manifesto, a partitura, un cartaz e un texto coa historia e significado da Alborada."No principio foi o verso, co seu canto nace o país que somos. Puxo o maior coidado en reproducir o espírito do noso pobo, velaí o mesmo espírito que aniña nos punteiros todos das gaitas" dise nun manifesto que remata cun: "Que todos saiban que hoxe a gaita galega non chora, que canta".


Summary: A lexislatura que remata foi, con 51 leis, a segunda de maior produción de leis da historia autonómica, só superada pola do bipartito, se ben case catro de cada dez normas foron para modificar outras aprobadas con anterioridade

"A lexislatura máis intensa e produtiva da historia de Galicia". O pasado setembro o voceiro do PP no Parlamento, Pedro Puy, resumía deste xeito o mandato ao que Feijóo lle viña de poñer data de caducidade coa convocatoria das eleccións do 21 de outubro. O parlamentario conservador, un dos que acumula maior coñecemento do funcionamento da Cámara, presentaba ante a prensa un balance no que o PP se gababa do intenso traballo desenvolvido e, para reforzalo, botaba man dunha comparación recorrente: tomar como referencia o Goberno bipartito. Así, Puy subliñaba "a aprobación nesta lexislatura de 50 leis, as mesmas que durante o Goberno bipartito, pero coa diferenza da importancia e complexidade da gran maioría destas normas, ademais de que sete de cada dez tiveron contido económico". O balance do popular non era, á luz dos datos, completamente preciso. A lexislatura de maior produción lexislativa foi a do bipartito, con 54 leis Segundo consta no arquivo do propio Parlamento na lexislatura que remata, a oitava da autonomía, o Parlamento aprobou non 50, senón 51 leis, aínda que isto non converte o primeiro mandato de Feijóo no máis frutífero da historia das institucións galegas, cando menos no que a produción lexislativa se refire. Atendendo aos mesmos datos oficiais ese liderado simbólico correspóndelle, cando menos polo momento, ao Goberno sustentado por PSdeG e BNG entre 2005 e 2009. Nos algo menos de catro anos que ostentaron a maioría no Pazo do Hórreo sacaron adiante un total de 54 normas. Esta cifra supera levemente a de Feijóo e máis amplamente a dos gobernos de Fraga, que durante tres mandatos enviaron ao lexislativo e aprobaron 44, 44 e 32 leis, respectivamente. En cifras semellantes se moveu a lexislatura que transcorreu entre 1985 e 1989 -comezou cun goberno do PP e rematou co tripartito de PSdeG, Coalición Galega e o PNG-, con 42 leis, e a primeira da autonomía, que aprobou 40. A abundancia de modificacións de Feijóo O 37% das leis aprobadas na oitava lexislatura modificaron normas de anteriores gobernos Con independencia de non superar a simbólica marca do bipartito por tan só tres leis, a produción lexislativa da lexislatura que remata é, obviamente, abondosa en termos cuantitativos. Así e todo, unha ollada máis detida á normativa aprobada permite observar a abundancia de lexislación que tivo como obxectivo modificar normativas anteriores. Nomeadamente, das 51 leis aprobadas ata 19 introducen mudanzas totais ou parciais en leis vixentes ata ese momento. Deste xeito, é posible concluír que o 37% das leis do primeiro mandato de Feijóo revisan normas doutros Gobernos, maioritariamente de Fraga e do bipartito. Mentres que as reformas do gabinete de Feijóo acapararon dúas de cada tres leis no bipartito a proporción foi menor, menos de dúas de cada dez, concretamente, dun 18,5%, con 10 cambios legais. Coas reformas concentradas maioritariamente na primeira parte da lexislatura o resto de leis aprobadas entre 2009 e 2012 abordan temáticas diversas, aínda que cunha especial atención á propia Administración. Así, por exemplo, o Goberno galego impulsou a lei de administración pública (Lofaxga), coa que reestruturou o conxunto do entramado administrativo galego, a lei de disciplina orzamentaria -precursora da lei de estabilidade aprobada polo goberno Rajoy- ou a lei de patrimonio de Galicia, entre outras. Pola contra, as leis de carácter máis sectorial non chegaron ata o remate da lexislatura cando o PP propiciou a aprobación de normas como a de bibliotecas, a de xuventude ou a de montes. Quedaron pendentes outras que foran prometidas, como a de publicidade institucional ou a de garantías de espera no Sergas.


Summary: O grupo parlamentar nacionalista valora como un "auténtico desastre" o primeiro ano da segunda lexislatura de Núñez Feijóo, denuncia os intentos dos populares de "secuestrar o Parlamento" e clarifica: "Seguiremos a facer oposición contundente, con rigor, dando voz os problemas da cidadanía e propoñendo alternativas".

O BNG é unha ferramenta "o servizo da cidadanía galega" para plantar cara ás políticas do PP e para tecer unha alternativa que poña fin á situación "de emerxencia nacional e social que vive Galiza grazas a este goberno". Francisco Jorquera e Ana Pontón, portavoz e vice-portavoz parlamentares do BNG, fixeron esta segunda unha valoración do primeiro ano parlamentar da segunda lexislatura de Núñez Feijóo, "o Atila do século XXI", en palabras de Pontón. "O PP emprega a súa maioría para ter secuestrado o Parlamento galego" Para a fronte nacionalista, o goberno popular é responsábel dun "auténtico desastre social" na Galiza, coa aplicación dunhas políticas que "causan dor e sufrimento a milleiros de persoas". O balance deste primeiro ano é, apunta Ana Pontón, desolador: "Unha Galiza máis empobrecida, con máis desigualdade social, con máis paro e emigración. E unha Galiza con menos servizos sociais, menos lingua e cultura galega...". Ataque ás liberdades E eses recortes e danos no social e económico tamén os practica o PP, afirma o BNG, no campo parlamentar. "O goberno actúa como opositor da oposición", denuncia Jorquera, que lembra como o PP aproveita a súa maioría para deixar sen contido e sen sentido comisións como a de investigación das caixas ou sobre a corrupción. Nestes meses de lexislatura o BNG rexistrou no Parlamento 3.382 iniciativas Para Ana Pontón, hai unha "estratexia do PP de ataque á democracia", estratexia que se asenta nos "recortes de dereitos e liberdades" e no proceso de "recentralización". E, sobre todo, "nun Parlamento galego secuestrado pola maioría do PP". Contundencia, rigor e alternativas O BNG defendeu a oposición "cun pé na rúa e outro no Parlamento", apostando por unha oposición "contundente e con rigor, que de voz os problemas da xente e que non se limite a dicir non senón tamén a dar alternativas". Pontón informou de que neste ano de sesión parlamentar o BNG rexistrara un total de 3.382 iniciativas, e Jorquera enfatizou a importancia de "estar centrados nos problemas da cidadanía" e de que o traballo desenvolvido permita ver que "hai unha alternativa".


Summary: María de los Llanos de Luna fixo as declaracións no exclusivo Real Club de Tenis de Barcelona a un programa de TV. A delegada ten feito reiteradas expresións e afirmacións críticas contra o proceso soberanista catalán.

María de los Llanos de Luna é delegada do goberno español en Catalunya. Estes días asistiu ao exclusivo Trofeo Conde de Godó, que se realizou no Real Club Tenis de Barcelona. E foi alí onde fixo as declaracións ao programa 8 al día de (8TV, do grupo Godó), que entrevistaba a VIPs asistentes ao evento deportivo: "É importante que haxa xente pija e rica, xa que son elas as que consumen e gastan". Persoa non grata Llanos de Luna ten, ao longo destes meses, realizado polémicas declaracións contra o proceso soberanista catalán e contra o carácter nacional de Catalunya. Elo conlevou que, por exemplo, Girona a declarase en marzo á delegada do goberno como "persoa non grata". O Parlament catalá tamén solicitou o relevo de Llanos de Luna do cargo que ocupa. "O Parlament rexeita de forma expresa todas aquelas accións, declaracións e actitudes que tendan a coaccionar a vontade expresada polos plenos municipais, posto que estas non fan ningún favor á democracia", poñían na moción, que atribúe a Llanos de Luna "unha actitude hostil e a falla de respecto cara as institucións cataláns"


Summary: Pouco a pouco, o Festival Internacional Outono de Teatro vaise achegando ao cuarto de século. Nesta súa vixésimo terceira edición, revisita os clásicos co gallo do 450 nacemento de Shakespeare. O 3 de outubro comeza un intenso mes de teatro en Carballo.

Coa deste ano, serán xa 23 edicións, unha traxectoria de madurez que levou á capital bergantiñá a ser coñecida como un dos referentes teatrais galegos. E non é para menos. A oferta non só é ampla, senón tamén variada, e para todos os públicos. Durante o mes de outubro, Carballo somérxese no teatro, porque o teatro chega aos máis inesperados currunchos. Ás rúas, ás tabernas e pubs, mesmo ao edificio do mercado municipal. Sae, literalmente, ao encontro da xente. "Con motivo do 450 nacemento de William Shakespeare, estase a cocer na vila do Anllóns un programa conformado por 28 espectáculos e 10 estreas" A revisión dos clásicos será, ao longo destas catro semanas de outono, o fío condutor. Con motivo do 450 nacemento de William Shakespeare, estase a cocer na vila do Anllóns un programa conformado por 28 espectáculos e 10 estreas, entre as que podemos atopar todo un abano que vai dende as propostas máis convencionais e as representacións no auditorio, até a exitosa Rúa dos Contos (monólogos en diversas tabernas e locais carballeses) ou formatos máis novidosos como os que nos ofrece o Ciclo Otni (Obxecto Teatral Non Identificado), que recolle aquelas propostas ás que, pola súa orixinalidade, lles resultan apretados e incómodos os escenarios tradicionais. Ademais, teatro de rúa, monólogos e diversos actos paralelos. Entre eles, o Concurso Escolar de Teatro Lido "Xosé Manuel Eirís, as charlas cos elencos das compañías en "Café con", a Escola do Espectador, o Zoom FIOT (o seguimento do festival realizado por varios fotógrafos), a presentación do libro "Os contos de Joselín. Primeiros documentos sonoros do teatro galego", ou o Fiotiño, unha noite na que @s máis pequenos da casa acampan no teatro para coñecer os seus segredos. "De estrea chegan nesta ocasión os Mofa&Befa. Con Bobas @Galegas (Mofa@Befa no século de Ouro), Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira, desacralizan sen reparos o teatro clásico español" Para ver en butaca De estrea chegan nesta ocasión os Mofa&Befa a Carballo. Con Bobas @Galegas (Mofa@Befa no século de Ouro), Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira, desacralizan sen reparos o teatro clásico español, un contexto que ten sido moi pouco representado por parte do teatro galego. A versión en castelán da obra abriu o Corral de Comedias de Almagro, no Festival de Teatro Clásico. A Carballo tamén chegará a que está a ser considerada unha das apostas máis ambiciosas do teatro galego este ano, A Tempestade, a obra coa que a compañía Voadora procura levar ao límite o texto de Shakespeare.O dramaturgo inglés tamén será reinterpretado pola compañía andaluza Las Grotesqués e pola chilena El Viaje Inmóbil. A primeira delas farao con Moito ruído e poucas noces, que poñerá en escea, cun persoal estilo, da man dunha directora xa premiada, malia á súa xuventude, Sonia Sebastián. El Viajeinmóvil somerxeranos na traxedia de Otelo, e farao apostando pola mestura, combinando o teatro visual e de obxectos co de actores e marionetas. A programación en sala contará tamén con dous vellos coñecidos do FIOT: o exitoso humor intelixente de Ron Lalá e o teatro xestual de Yllana. Con En un lugar del Quijote, a compañía madrileña Ron Lala amosaranos o froito da súa relectura do clásico de Cervantes, que foi finalista nos premios Max deste ano como mellor espectáculo de Teatro Musical. Yllana ofreceramos un clásico da ficción contemporánea, o mundo da mafia. Non falta o toque gamberro nesta viaxe aos baixos fondos que leva por nome The Gagfather. Sangue novo traerá a compañía catalá Obskené, unha formación nova, creada en 2008 e premiada nos Max de 2013. Con Fuenteovejuna, breve tratado sobre las ovejas domésticas, tráenos unha fresca revisión do clásico de Lope de Vega con reflexión de fondo sobre o poder e a mansedume. Rafael Álvarez "El Brujo" estreará en Galiza El asno de oro, clásico entre os clásicos, que segue a sorprender, malia aos séculos pasados dende os anos dourados de Roma, polo humor co que reflexiona sobre a condición humana, a través dunha historia cando menos curiosa: a dun home transformado en burro e o seu particular proceso de caída, redención, crise e conversión. "Rafael Álvarez "El Brujo" estreará en Galiza El asno de oro, clásico entre os clásicos" Outro nome de sona que terá presenza no FIOT deste ano será o de Sergi López, considerado un dos mellores actores europeos. Coa compañía Setze Fetges Associats, trae á capital bergantiñá 30/40 Livingstone, que revisita un ítem tamén clásico: explorador, a exploradora á procura de aventuras, en procura permanente. Coas tabernas de escenario A Rúa dos Contos é unha das actividades paralelas de máis éxito do FIOT. Aínda que non sexas de ir ao teatro, é moi probábel que che apeteza botar uns risos coas e cos artistas que chegarán ás tascas e cafetarías da vila cos petos cargados de contos, monólogos, clown, maxia, música e xogos teatrais. Serán en total catorce espectáculos, dos que tomarán parte o exitoso humorista carballés Rober Bodegas, a compañía de clown Os Sete Magníficos e mais un, e outros contadoras e contadores galegos que son referente, como Cándido Pazó, Isabel Risco, Evaristo Calvo, Quico Cadaval e Celso F. Sanmartín. Ademais, estarán a vasca Estephanie LLaryora, os Regueifeiros de Galiza, Bacana, o Mago Teto, David Amor, Palito e Antón Cocheiro. O máis alternativo A experimentación cobra forma co Ciclo Otni, que chega este ano á sua quinta edición. Pablo Messiez, pertenente á última e aclamada xeración dramatúrxica chilena, escribe e dirixe para a compañía madrileña Grumelot Los brillantes empeños. Nunha familia conformada por tres irmáns e tres irmás, algo, que non se nomea, sucedeu, e afectoulle ás palabras. Sempre que é necesario acódese, como medicina e redención, a versos clásicos para expresarse. A compañía valenciana Panicmap atrévese, no que é o seu primeiro espectáculo, Harket, co mundo da ciencia ficción e das relacións entre arte e novas tecnoloxías. Faino con Harket, un proxecto transmedia con presenza en internet a través de blogs e redes sociais. Pola súa banda, a compañía vasca Macarena Recuerda Shepherd fará unha película en directo. En Greenweich art show segue a investigar as técnicas da animación en directo, o vídeo e o stop motion nunha historia na que superpón ficción e realidade.


Summary: Até os mesmos responsábeis de Vanity Fair no Estado español ficaron abraiados polos resultados da súa enquisa a lector@s sobre cal era a súa serie favorita: Gañou Matalobos, por riba de producións míticas como Friends, Anatomía de Grey ou Big Band. Foi, aliás, a única serie feita no Estado español que se situou entre as 10 primeiras

Nen a propia revista Vanity Fair o esperaba, certo. A edición española deste magazine organizou entre os e as súas lectoras unha enquisa para que elexisen a súa serie favorita. E os resultados da sondaxe, para alén de contundentes, foron sorprendentes. A produción galega Matalobos arrasou. E arrasou con diferenza. Foi a serie máis votada, por riba doutras moi coñecidas a nivel internacional. Aliás, foi a única serie feita no Estado español que se situou entre as 10 máis votadas polos e polas lectoras. Desde esta revista resúmese o acontecido sinalando que "o público galego mobilizouse e conqueríu que Matalobos, que en 2012 obtivo o premio á mellor ficción de televisión en Europa e que en xaneiro emitíu o seu derradeiro capítulo, obtivese os votos do 43% das persoas que participaron na enquisa". De cada 10 votos, 4 para Matalobos Matalobos atinxíu o 43% dos apoios dos e das que participaron nesta sondaxe, o que suón o voto de catro de cada dez. Unha porcentaxe abraiante pois esta consulta era a nivel de todo o Estado español. E Matalobos supera a xigantes da fición televisiva, series que atesouran Emmys e recoñecementos múltiples a nivel internacional. A clasificación foi a seguinte: 1. Matalobos 43% 2. Friends 22% 3. Anatomía de Grey 22% 4. The Big Bang Theory 15% 5. Modern Family 13% 6. Mulleres desesperadas 13% 7. Sexo en Nueva York 13% 8. Homeland 12% 9. Como coñecín á vosa nai 10% 10. Downton Abbey 9%


Summary: As organizacións ecoloxistas Petón do Lobo, Cova Creva e Ecoloxistas en Acción denunciaron na xornada de onte que a Xunta da Galiza está a autorizar campionatos de caza e batidas no monte omitindo a participación pública na toma de decisións con respecto aos recursos cinexéticos. As entidades remiten á Lei de Caza da Galiza (Lei 13/2013), segundo a cal o acordo sobre estas actividades lle corresponde a todas as entidades administradas e non só ao "lobby" da caza.

As asociacións sinalan, en nota de prensa, que a Xunta designa "a dedo" a representación das entidades de carácter naturalista e ecoloxista no seo do Comité Galego de Caza, "no canto de deixar que estas elixan as súas representacións tal e como indica a lei". Desta forma, as organizacións instan a Xunta a que "poña fin á reiterada falla de transparencia na política de caza" e tamén reclaman a avaliación ambiental e mais a participación pública para as aprobacións dos Plans de caza, tanto para os de carácter anual, de aproveitamentos cinexéticos, como para os referidos á ordenación da caza. Ecoloxistas en Acción, Petón do Lobo e Cova Creva declaran que "é moi difícil conseguir as actas dos distintos comités, acceder aos diferentes plans de xestión das especies e aos calendarios dos campionatos de caza". Así mesmo, sinalan que hai plans de xestión que non están actualizados e tamén outros, como é o caso do do porco bravo, que "pese a elaborarse non se chegaron a publicar no boletín oficial correspondente", polo que as entidades acusan un descoñecemento xeral, tanto dos censos de especies cinexéticas como da xestión proxectada desde a Xunta. Segundo estes colectivos ecoloxistas, hai determinados procedementos que necesitan da autorización do órgano administrativo de caza e dos que nunca se chega a coñecer o seu verdadeiro alcance ambiental, pese as implicacións que estas autorizacións teñen sobre o medio e sobre os recursos cinexéticos. As ecoloxistas pon como exemplo que non existe publicidade sobre as autorizacións de cazarías que se realizan baixo as modalidades de batida, montaría, espera e axexo e "non existe tampouco publicidade sobre os resultados cinexéticos de ditas cazarías". "Existe", engaden, "unha falta total de información en canto ás soltas de especies cinexéticas, e a orixe ou destino das mesmas". "Feito que pon en perigo a identidade xenética das especies na Galiza", recalcan. Segundo denuncian, no noso país a planificación cinexética non conta coa preceptiva avaliación ambiental dos impactos da actividade sobre os ecosistemas e sobre as familias que viven no rural. Deste modo, a opacidade que rodea todos estes instrumentos de planificación cinexética incomoda a cidadanía que habita o rural ou que quere facer uso do monte no seu tempo de lecer. Segundo informan, a Xunta "viola a Lei 21/2013 e o Convenio de Aarhus", asinado polo Estado español en 1998, "ao omitir a participación do público na toma de decisións cinexéticas". A lei de avaliación ambiental parte da experiencia acumulada nos 25 anos de aplicación no Estado español. "Durante este tempo, a consideración dos impactos ambientais dos proxectos, primeiro, e dos plans e programas, despois, revelouse como unha ferramenta útil para asegurar a sustentabilidade do desenvolvemento económico".


Galiza ten unha taxa de suicidios moi elevada -superior á media do estado español-, situándose preto da dalgúns países europeos tradicionalmente con alta suicidabilidade -Suecia e Dinamarca-, se ben lonxe dos de maiores índices -Rusia, Eslovenia ou Hungría-. Mais non só se mantén esa triste posición relativa: nos últimos anos ten habido mesmo un aumento en valores absolutos, como recollen as estatísticas do INE (ca. 12/100.000 hab, un 30% superior á media do Estado). No ano 2012, a provincia de Lugo presentou a taxa máis elevada (16/100.000 hab, fronte á media española de 7.5), sendo o 60% dos mortos maiores de 60 anos, e máis dun 80%, varóns. A Coruña e Ourense situáronse entre as dez primeiras, e na Galiza as mortes por suicidio dobraron ás ocasionadas por accidentes de tráfico. Este índice de autolises non ten a ver directamente ca nosa idiosincrasia, nin co noso "carácter colectivo" –de existir-, nin cos cambios sociolóxicos e económicos vividos nas últimas décadas, nin con factores meramente ambientais e climáticos. En todo caso, algunhas destas variabeis poderían condicionar -e algo tense demostrado ao respecto- un alto risco para persoas vulnerabeis. Mais a consumación do suicidio co que está en relación é co que se fai, ou mellor dito, co que non se fai para evitalo. Non vale pois unha actitude nihilista, nin de resignación ante esta realidade. O diagnóstico é coñecido de vello: as taxas de suicidio na Galiza son inaceptabeis. Cómpre saber que o 90% dos suicidios lévanno a cabo persoas que padecen un trastorno mental. É moi importante coñecer ese dato, por canto a idea de que a morte autoinducida non é máis que unha conducta voluntaria a respectar, agocha un dramático descoñecemento da realidade, e pode levar a inhibicións e omisións, onerosas para os doentes. No noso contorno, os suicidios como expresión da vontade libremente exercida, son excepcionais. Pola contra, maioritariamente, son unha conducta-síntoma que emerxe no contexto dunha enfermidade, nun proceso complexo que conleva sufrimento e desesperanza. Aquelas persoas que, fracasada a súa conducta autolítica, se recuperan tras un tratamento axeitado, alónxanse dese pensamento, rexeitándoo, para voltar á súa normalidade cotián. Do anterior xa se deriva unha conclusión inmediata: o suicidio na Galiza é un grave problema de saúde que ocasiona anualmente un elevado número de mortes, e para o que cómpre buscar solucións. Cómpre saber que o 90% dos suicidios lévanno a cabo persoas que padecen un trastorno mental. É moi importante coñecer ese dato, por canto a idea de que a morte autoinducida non é máis que unha conducta voluntaria a respectar, agocha un dramático descoñecemento da realidade, e pode levar a inhibicións e omisións, onerosas para os doentes A efectos de análise, dende a particular visión médico-asistencial orientada á clarificación, poderíanse estabelecer dous grandes grupos de persoas que consuman o suicidio, segundo estean ou non vencelladas aos dispositivos terapéuticos especializados. Naquelas persoas cunha enfermidade mental xa diagnosticada (con frecuencia cun trastorno mental grave) e ligadas ao sistema de saúde, a morte por autolise é un claro fracaso terapéutico. É un fracaso do sistema de saúde e tamén dos profesionais sanitarios. O primeiro, e obxectivo urxente, sería reducir a taxa de autolises nesta poboación. Son persoas que están enfermas, identificadas como tais e tratadas, que depositan -eles e as súas familias- a súa confianza nos profesionais da saúde mental, cun risco coñecido que debe ser avaliado, tido en conta e nunca minimizado, e aos que lles hai que ofrecer recursos axeitados para preservar a súa saúde. Hai medidas eficaces para acadalo: seguimento de protocolos terapéuticos -tratamento eficaz da doenza e prevención de recaídas-, utilización axeitada dos recursos -hospitalizacións, programas específicos, equipos de continuidade de coidados, intervención en crise- e permanente valoración do risco de autolise -nos casos que cómpra-. Debe estar garantida unha axeitada accesibilidade aos especialistas en saúde mental, así como medios profesionais abondo (persoas e tempo, e unha máis eficiente organización dos recursos -a actual, dos anos 80, non responde ás necesidades da poboación-). Actualmente hai unha responsabilidade compartida entre os profesionais da saúde mental por unha banda, e da Administración sanitaria por outra, en canto ás escasas iniciativas para acadar estándares axeitados. Non se están a levar adiante en todo o país os procedementos acaídos para reducir a sucidabilidade. Mantendo este tó autocrítico, cómpre dicir que é excepcional que nos dispositivos do SERGAS se proceda á análise das actuacións asistenciais cando se produce un suicidio. Mesmo con frecuencia, a información do falecemento chega por vías indirectas, tarde, e sen que se disparen automaticamente os protocolos de revisión da actuación asistencial. Ademais, os responsabeis da Consellería de Sanidade, e os Servizos de Psiquiatría, non utilizan esa información para instruír revisións dos procedementos. Iso leva a que, de térense producido erros nas actuacións, ou sendo estas correctas mais insuficientes os recursos, non se podan tirar conclusións que eviten suicidios no futuro. A decepcionante realidade é que a alta taxa de suicidios non ten condicionado propostas nin accións significativas por parte da Consellería, para revertila. Nin tan sequera as recomendacións mínimas da OMS son tidas sempre en conta. A carencia de protocolos específicos para detectar preventivamente aos individuos máis vulnerabeis debería ser paliada. Aquí hai unha clara responsabilidade dos poderes públicos, nomeadamente das Consellerías de Traballo e de Sanidade Outro grupo de persoas que se suicidan, non tiveron contacto previo cos dispositivos especializados en saúde mental. Trataríase dunha poboación que a priori "non sería de risco". Mais en moitos casos son individuos que, xa no primeiro episodio da enfermidade (non diagnosticada, nin sospeitada), consuman a autolise. Noutros casos son persoas con múltiples factores de risco –identificados ou non polos servizos sociais e sanitarios-, como a idade avanzada, enfermidades crónicas discapacitantes, déficits sensoriais, consumo de alcol e outras drogas, soedade e problemas económicos, entre outros, cuio sumatorio pode conlevar unha grave alteración emocional, sufrimento, desesperanza e desesperación, ca conseguinte conducta suicida. A actual crise económica veu visibilizar situacións destas máis que no pasado, ao colocar a moitos cidadáns en situacións límite. A carencia de protocolos específicos para detectar preventivamente aos individuos máis vulnerabeis debería ser paliada. Aquí hai unha clara responsabilidade dos poderes públicos, nomeadamente das Consellerías de Traballo e de Sanidade. O inxente traballo realizado polos equipos de atención primaria -lamentabelmente infradotados, trala paralización por este Goberno do PP do "Plan de Primaria" iniciado polo Goberno Bipartito-, e do voluntarismo dos profesionais de traballo social, non abonda para unha intervención á altura que compriría. Debería existir unha protocolización rigurosa e uniforme para a detección e intervención preventiva. Aquí, as decisións transversais de mellora das condicións de vida e de soporte social, xunto ca detección temperá dos suxeitos en risco de enfermidade, son chave para anticipárense ao dano. Na Galiza tense unha asignatura pendente co suicidio. A responsabilidade está repartida e ninguén pode inhibirse. É posíbel diminuir as autolises. Outros países acadárono. Así como nas mortes por violencia de xénero non abonda actuar nun único fronte, cos suicidios tamén cómpre actuar sobre múltiples factores, sabendo que non todos teñen o mesmo peso, e que non hai porqué actuar sobre todos á vez, de non seren posíbel. O que si toca é firmeza e rigor para encarar o problema, e poñer os medios acaídos. A iniciativa dos facultativos e do persoal de enfermería vai ser fundamental, e non debería agardar por unha Administración tocada polo mal de alturas. Moitas das medidas non conlevan un gasto suplementario, e teñen a ver ca mellor utilización dos rescursos xa existentes; outras, evidentemente, cunha maior e máis solidaria utilización dos investimentos, na mellora dos recursos sanitarios e de protección social.


O ano remata, ano difícil para todas, para a música tamén. Pero que ano non é difícil para a cultura e as súas xentes? Pouco a pouco foise chegando a unha certa normalidade. Puidéronse comezar a programar concertos e fomos quen de gozar dos primeiros bolos de pé. Que necesarios eran! Penso que estamos ante un cambio de paradigma. Ese cambio que moitas levamos soñando moitos anos: o do pobo galego que se sente orgulloso de selo, que mira para o futuro con optimismo, que comeza a crer en si mesmo e nas forzas que o representan e o defenden Eu fun a un par deles nos que gocei coma nunca e onde se tomaron todas as medidas de seguridade: comprobación do pasaporte Covid, máscara en interior, etc. Un deles foi o de Briga con Skacha, Nuada e Fondo Norte na Malatesta. O derradeiro, tamén alí, vendo a Rebeliom de Inframundo. Que pasada ver a esta xente! Escoitar falar a Nervo é sinónimo de morrer de amor! Ademais tiven o pracer de ver as Tanxugueiras no Pazo da Cultura de Pontevedra fechando o Culturgal. Esa perfección nas voces, a posta en escena, as colaboracións, o ritmo que marcan… Claramente se falo delas intento ser imparcial, mais non o consigo, porén son sincero. Nunca diría algo que non pensase; simplemente calaría. Coido que este foi o ano de moitas bandas galegas, pero penso que se tivésemos que citar unha banda en concreto, todas diríamos que foi o ano de Tanxugueiras. Eu creo que nos dan aulas ao resto. Eu, que peiteo canas e que levo nisto dende o ano 96. Eu, que teño chegado a pensar que xa o vin todo. Eu, que teño pensado que coñezo a escena como a palma da miña man! Dígovos a todas que nos estando dando unha gran lección. Lección de humildade, de xenerosidade, de coherencia, de orgullo, de ter o punto de mira no ceo e non no embigo. Porque hai que ser moi humildes e moi coherentes para que te chamen para concursar representando a España en Eurovisión e que ti lle digas que si, pero imos ir cantando na nosa lingua. Xenerosidade por cantar tamén versos nas linguas do resto de nacións que conforman o Estado no que vivimos. Altura de miras, por non dicir que non. Por ser quen de verse tamén alí: en Turín, en Eurovisión, cantando unha muiñeira en lingua galega. E sabedes o mellor de todo? Que todo isto non o buscaron. Aquí non houbo unha multinacional detrás mercando titulares nin pagando miles de euros para soar na radio ou saír na tele. Aquí só houbo talento e unhas voces perfectas que emocionan. Foron as fans as que as propuxeron e seguen sendo as fans de todo o mundo as que o primeiro día lle deron máis de 300.000 reproducións ao seu tema "Terra". Xente andaluza dicindo que ao escoitalas se sentían galegos. Xente que lles agradecen que sigan en redes falando galego porque así aprenden o idioma, xente emocionada en Euskal Herria, Catalunya e Asturies porque meteron na canción unha frase en eúscaro, catalán e bable… Penso que estamos ante un cambio de paradigma. Ese cambio que moitas levamos soñando moitos anos: o do pobo galego que se sente orgulloso de selo, que mira para o futuro con optimismo, que comeza a crer en si mesmo e nas forzas que o representan e o defenden, ben sexa politicamente nas institucións e na rúa, ou culturalmente, como están a facer, entre outras moitas, as Tanxugueiras. Que o vindeiro ano sexa un ano de cancións de amor e liberdade, de moita cultura, de Terra e de cambio!


Summary: A prima de risco española supera os 500 puntos mentres a UE e Alemaña botan por terra a versión de Rajoy, constatando que unha troika controlará a aplicación do rescate bancario e o seu impacto no déficit. O PSdeG censura que Feijóo permaneza "desaparecido" e o BNG esixe un referendo.

Nin tranquilidade dos omnipresentes mercados nin mera "asistencia" do Fondo Monetario Internacional (FMI), o Banco Central Europeo (BCE) e a Comisión Europea (CE). No primeiro día laborable tras o anuncio do rescate financeiro español e, polo tanto, de batalla da débeda do Estado nos mercados financeiros o desacougo regresou ás poucas horas e, contra o mediodía, a prima de risco volveu superar os 500 puntos tras un inicio de relativa tranquilidade. Mentres a Bolsa de Madrid sobre ao arrecendo dos cartos frescos que recibirá a banca diversos responsables comunitarios púñanlle voz ao desmonte da outra das mensaxes enviadas dende o Goberno de España durante a fin de semana. O papel das institucións internacionais non será unicamente de asesoramento. Haberá "troika" e, polo tanto, a autonomía do gabinete de Mariano Rajoy para decidir sobre o sector financeiro e tamén para cumprir cos compromisos de déficit será aínda menor. Mentres que tanto o propio Rajoy como o ministro de Economía, Luis de Guindos -parabenizados este luns polo rei, durante a toma de posesión do novo Gobernador do Banco de España-, cinguiron só ao sector financeiro as "condicionalidades" da inxección de cartos foráneos o vicepresidente da CE e comisario da Competencia, Joaquín Almunia, enfatizaba o que o Eurogrupo xa deixou claro no seu comunicado do sábado. Todo préstamo comunitario "leva aparelladas unhas obrigas e compromisos", que son "devolver o préstamo" pero tamén "algún outro tipo de condicións". Só resta "ver cales son esas condicións e que tipo de políticas, decisións e compromisos cobren", pero "por suposto que as haberá", explicou nunha entrevista na Cadena SER. Haberá compromisos e quen vixiará será unha troika. "Quen dá cartos nunca os dá de balde, quere saber que se fai con eles". Polo tanto, os célebres "homes de negro" de Cristóbal Montoro -expresión "pouco acertada", a xuízo de Almunia- escrutarán como actúa o Goberno e o comisario da Competencia só alberga unha "esperanza": "que actúen ben, de forma honesta, que non crean que veñen a un país bananeiro", algo que está "seguro" de que non ocorrerá. "Veñen aquí comprobar que se utiliza ben un diñeiro que puxeron cidadáns tan europeos como os españois". O mesmo recordatorio sobre a troika chegaba tamén dende Berlín. O ministro alemán de Finanzas, Wolfgang Schaeuble, deu por suposta esa vixilancia, coa única precisión de que "revisarán que o programa se mantén, pero só no que se refire á reestruturación do sector bancario. O resto de consecuencias na política económica de Rajoy serán indirectas, derivadas dos axustes que cumpran para, por exemplo, pagar os xuros que deriven da devolución do préstamo. En Galicia: o PSdeG pide explicacións e o BNG, un referendo Feijóo reduce o rescate a un "préstamo" e di que a operación "non é a mellor situación", pero si a "menos mala" Mentres isto acontecía, en Galicia co inicio da semana chegaron tamén as primeiras valoracións do rescate por parte do presidente da Xunta, que "non é a mellor situación" para Alberto Núñez Feijóo, senón máis ben "a menos mala". Non nunha comparecencia específica, senón interpelado polos xornalistas durante a unha visita a unha escola infantil, Feijóo considerou a operación como a única vía para "evitar a intervención da economía española", reducíndoa a un "preśtamo" que garante que o Estado vai poder "seguir camiñando cara á recuperación económica. Para o Goberno central, di, só había "dous camiños": "contar a verdade, facer unha axenda de reformas e evitar a intervención ou seguir coas políticas anteriores, sen control e sen reformas". Precisamente á ausencia de explicacións por parte do presidente durante a fin de semana foi criticada con dureza pola oposición galega. O secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez, coida imprescindible "pedirlle ao presidente de Galicia que defensa as galegas e galegos", dado que "os que hai seis meses ían dar seguridade e garantías, tiraron a toalla, foron ver un partido -en referencia á presenza de Rajoy en Polonia- e agora imos ter que resolver esta papeleta entre todos". En Galicia, di Vázquez, "todos os axentes sociais falaron esta fin de semana" pero, "no momento máis dramático, houbo unha ausencia". "o presidente do Goberno galego non abriu a boca, esquivou en todos os actos públicos aos medios de comunicación". "Ten que ser moi duro para el, que pediu a este país o apoio para Rajoy, recoñecer que a súa xestión da economía nos coloca no peor dos escenarios". O PSdeG advirte de "reunións extraordinarias" na Consellería de Facenda e o BNG esixe que o rescate se decida en referendo Malia ao silencio, Vázquez non dubida de que "o PP é consciente da gravidade" da situación, e tamén de que as autoridades europeas "non dan nada a cambio de nada". "A débeda que tiñan os bancos acábaa de asumir o Gobenro de España" e iso "significa máis débeda, máis déficit" e iso, argumenta, impacta en todas as administracións públicas. Quizais a iso se deben os "rumores" que, di, estiveron a chegar este luns ao PSdeG sobre "reunións extraordinarias e urxentes da Consellería de Facenda". "Non sabemos que está pasando, pero sabemos que está pasando algo". Tamén o BNG analizou a situación mediante a convocatoria dunha Executiva extraordinaria. Á petición de comparecencia de Mariano Rajoy no Congreso, xa formulada por Francisco Jorquera na propia fin de semana, os nacionalistas engaden agora a esixencia dun referendo sobre o rescate. "Queremos democracia e queremos debate social", di o portavoz nacional do Bloque, Guillerme Vázquez, xa que "ningunha maioría parlamentar, por moi absoluta que sexa, pode tomar decisións que afectan á maioría social sen o necesario debate". Ademais desta petición Vázquez anuncia tamén a convocatorai de concentracións cidadás de protesta contra o rescate, este martes ás oito da tarde nas sete cidades galegas.


Summary: A obra titulada "As folgas do ferrocarril de 1931 e 1930. Protestas, solidariedade popular e declaración do Estado galego" foi editada por FESGA e pode visualizarse ou descargarse gratuitamente.

A Fundación para o estudo e divulgación da cuestión social e sindical en Galiza (FESGA), vencellada á CIG, publicou hoxe no seu sitio web (www.fesga.org) a edición dixital dun caderno dedicado ás folgas que culminaron na efémera proclamación do Estado galego a principio da década dos 30 do pasado século. No web pode visualizarse e descargarse gratis a obra. Titulada "As folgas do ferrocarril de 1931 e 1930. Protestas, solidariedade popular e declaración do Estado galego", a publicación, elaborada ao abeiro dun convenio de colaboración coa deputación da Coruña, fai un sucinto percorrido sobre os feitos que marcaron un dos períodos de maior conflitividade social no noso país e debulla a estreita ligazón dese proceso co avance da conciencia nacional galega.


Summary: Máis un número do semanario. Falamos da batalla municipal dentro do PP, da cita das europeas, dos floteis de Pemex ou da loita d@s consumidor@s ante os abusos, entre outros moitos temas.

Máis un número do Sermos Galiza saíndo do prelo. E xa van 82. Neste semanario debullamos a loita d@s consumidor@s contra os abusos. Telecomunicacións, sector financeiro, electricidade, aseguradoras e superficies comrciais acaparan a maioría das denuncias. Tamén nos achegamos á batalla interna do PP nalgúns concellos e da cita dos comicios europeos de maio, unha cita na que o soberanismo quer estar presente e con protagonismo. Tamén che falamos do ex-responsábel de Novagalicia Banco liquida a súa sociedade eólica pantasma, que ben que empregou para batallar contra o bipartito. Educación sexual Nas páxinas deste nº82 achegámonos a como Xunta e Estado se preocuparon de derrubar calquera tipo de política ou iniciativa pública en materia de educación sexual. A situación de Ferrol Vello (abandono e decadencia, coa casa de Carvalho Calero como exemplo) tamén é denunciada neste semanario do Sermos Galiza. E Pemex. Case 500 días despois de que Feijóo anunciase os 2 floteis de Pemex, estes foron adxudicados a Navantia e Barreras. Falamos con traballadores que explican que fica aínda moito por percorrer para saír da crise do sector. Senunpeso e 'Galicia, algo máis' Neste número entrevistamos a Aberlardo Rendo, da asociación Senunpeso, nada no berce do Laboratorio Audiovisual de Vedra (LAV); e a Suso Mon, director do programa da radio 'Galicia, algo máis', que leva an os a se emitir en galego en Catalunya. E moito máis: Okapi, crítica literaria e cinematográfica, a visita ao Foxo de Coto de Eira da man de Viaxes na Miña Terra...


Summary: O Secretario Xeral de Compromiso por Galicia, Xoán Bascuas, aposta por que o 25 de xullo sexa o punto de partida para o lanzamento dunha "plataforma cidadá galega de cara as vindeiras Eleccións Xerais, "que adoptando o nome que adopte, debería parecerse ao que foi a Marea Atlántica da Coruña".

Compromiso por Galicia aposta por unha candidatura para as xerais que sexa espello da Marea Atlántica da Coruña, onde, segundo o seu secretario xeral, Xoán Bascuas, "quen se puxo diante a liderar foi a cidadanía e detrás a empurrar as organizacións políticas, sen veto a ninguén". Afirmou que lle gustaría que a candidatura "se marcase como obxectivo ter un grupo parlamentario propio, nidiamento galego e que sirva para propiciar un cambio político". No transcurso das xornadas de Política Municipal que Compromiso celebrou en Lalín, Bascuas falou da "necesidade" de dar "os pasos necesarios" para que o vindeiro 25 de xullo, Día Nacional de Galicia, sexa "unitario", pero, matizou que "ten que ser a propia cidadanía quen asuma o rol de protagonista, e que as organizacións sexan instrumentos que a acompañen".


Summary: O plan situaba como horizonte para a "posta en marcha do CEGADI" o ano no que remataron as obras tras varios atrasos. A avaliación final do proxecto corrixiu o informe de seguimento de 2013, no que a entrada en servizo da infraestrutura chegou a darse por "executada" A Xunta ten rematado e pechado dende 2013 un centro de discapacidade que custou 13 millóns

En decembro de 2010 a antiga Consellería de Traballo e Benestar presentaba o Plan de Acción Integral para as Persoas con Discapacidade 2010-2013. Tratábase, en verbas da titular do departamento, Beatriz Mato, dun "instrumento do Goberno galego" con "preto de 300 medidas" para "acadar unha sociedade plenamente integradora e inclusiva". O proxecto estaba dividido en "dez áreas de actuación con 38 obxectivos específicos" para cumprir nese cuatrienio. Entre eles figuraba a apertura e entrada en servizo do Centro Galego de Desenvolvemento Integral (CEGADI), o complexo que tras seis anos de obras e un sobrecusto do 50% que elevou o investimento aos 13,2 millóns de euros permanece rematado e pechado no barrio compostelán de Salgueiriños dende o ano en que, segundo este plan, ía estar en funcionamento. Na liña do anunciado por Mato naquela comparecencia de hai máis de seis anos, o cumprimento do plan de discapacidade foi avaliado periodicamente por unha comisión que, en virtude do seu decreto de creación -ditado en 2011-, estaba composta por representantes de todas as consellerías e outros departamentos da Xunta, ademais de por representantes das entidades de atención á discapacidade, universidades, sindicatos e patronal. A comisión reuniuse catro veces, unha ao ano, e dela xurdiu un "grupo coordinador de seguimento e avaliación" que celebrou dez xuntanzas. Entre os puntos a valorar por ambos órganos estaba o 4.2.11, que pasaba pola "posta en marcha do CEGADI como centro de recursos de referencia en Galicia destinado á promoción de servizos para a autonomía persoal das persoas con discapacidade". O plan situaba como horizonte para a "posta en marcha do CEGADI" o ano 2013, no que remataron as obras tras varios atrasos Dado que a "temporalización" para este obxectivo eran os anos 2012 e 2013, o CEGADI non figurou no primeiro informe de seguimento sobre o cumprimento do plan, referido ao ano 2011. O informe de 2012 si o reflectía, para indicar brevemente que esta fora unha "actuación non executada" e "trasladada a 2013". Como informou Praza.gal, as obras do centro acumularan xa durante eses anos ata un 40% de sobrecusto sobre o prezo inicial do contrato, adxudicado en tempos do bipartito, e estaban lastradas polas dificultades económicas da construtora adxudicataria, así como pola aprobación dun modificado de crédito sobre o que receou o Consello Consultivo. Con este pano de fondo os órganos encargados do seguimento do plan de discapacidade emitiron o terceiro e derradeiro informe de seguimento, o de 2013, e nel a tarefa do CEGADI pasou a aparecer como "executada". Traballo e Benestar xa publicara "a relación de postos de traballo adscritos ao centro (dirección e mantemento)" e realizara "tramitacións administrativas internas para a adscrición" do CEGADI "ao patrimonio da Xunta" como "paso previo ao inicio da actividade". A avaliación final do plan subliña que "contrariamente ao que se sinala no informe de seguimento de 2013", a entrada en servizo do CEGADI "tampouco se pode dar por executada" Así e todo, o aprobado nesta área durou pouco. A principios de 2015 chegou a avaliación final do plan de discapacidade e o ditame de 2013 sobre o CEGADI foi corrixido. "Contrariamente ao que se sinala no informe de seguimento de 2013", di o documento, "tampouco se pode dar como executada" esa actuación, "porque o 31 de decembro de 2013 seguían sen estar operativos os servizos do CEGADI", con independencai de que se "avanzase na súa tramitación e xestións previas". A explicación desta mudanza é que o propio funcionamento interno do plan permitía recoller como "executada" nos informes anuais unha medida concreta se "nesa anualidade se traballou cara á súa realización", pero mudar o seu estado a "non executada" se "non chegou a termo durante o marco temporal" do proxecto "e co obxectivo co que foi deseñada". Segundo ese documento, "executáronse 259 actuacións dun total de 316" previstas. Unha vez rematada a vixencia deste plan a Xunta puxo en marcha outro documento, a Estratexia galega sobre discapacidade 2015-2020, elaborada aínda con Mato á fronte de Traballo e Benestar pero posta en marcha pouco despois da crise de goberno que trouxo consigo a creación, no outono de 2015, da actual Consellería de Política Social, dixirida por José Manuel Rey Varela. O Executivo galego presentou este novo documento como continuación e consecuencia do primeiro plan, aínda que nel non se fai mención á apertura do CEGADI como parte dos obxectivos a executar neste período.


Summary: A pasada quinta feira o Pleno municipal de Ferrol daba luz verde a unha moción presentada polo BNG para lle retirar os honores e distincións concedidas a Manuel Fraga durante a ditadura, cando era ministro de Información. Conversamos ao respecto con Iván Rivas, portavoz do Bloque en Ferrol.

Por que decidiron presentar agora a moción? En primeiro lugar, hei de dicir que fago política para o presente e para o futuro, non para o pasado. Neste contexto, lembraredes como estes días, na propia campaña electoral, apareceu un meme de Fraga no que se daba a entender que Fraga lle paraba os pés a Abascal [líder do partido ultradereitista Vox]. É dicir, se nos quería facer ver un ministro franquista como "adalid" da democracia cando no fondo uns e outros representan o mesmo. Ante situacións coma esta, non podemos permanecer calados debemos facer fronte a toda esta manipulación. Onte celebráronse as eleccións xerais, esa suposta "festa da democracia" que de festa da democracia non ten nada. A que se refire? A que durante todo este tempo de campaña e precampaña electoral os grandes medios de comunicación mentres ocultaban o nacionalismo pese a estar no centro do debate político, cansábanse de darlle espazo a Vox. Ao mesmo tempo nos seus editoriais alertaban do auxe do que eles chaman a ultradereita. Por un lado enxalzábano e polo outro criticábano. É obvio que é intencionado. O status quo prefire un goberno facha a un goberno democrático. Porque un goberno democrático no Estado español non é viábel se non ten en conta o nacionalismo. Se non, é imposíbel que sexa democrático. Por iso, o inimigo, para o status quo, non é Vox, senón o nacionalismo. Se Vox non se presentase a estas eleccións o PP, a dereita española, levaría un golpe como un mundo, e faríase moi evidente que o argumento tan socorrido dunha sociedade dividida entre esquerda e dereita é falso. Ademais ao Estado non lle quedaría máis remedio que ter en conta o nacionalismo. Vox e o fascismo só están para equilibrar as cousas, por iso temos que saír do armario. En que centrou a defensa da moción? Pretendín que os dous argumentos que expuxen no Pleno sirvan para evidenciar que o que está acontecendo non é banal e que a única alternativa que existe é o nacionalismo. Aos representantes do PP, que están permanentemente coa lei e co cumprimento da lei na boca, dicíalles que o mínimo que podían facer, por decencia, é cumprir a lei á que tanto recorren para usala contra os pobos e contra os dereitos das persoas. Porque se sempre están esixindo o cumprimento da lei, por que non o fan cando se trata da lei de memoria histórica? A lei da memoria histórica é clara ao respecto, un título outorgado por méritos na ditadura hai que retiralo. Por outra banda, quixen dirixirme a toda a progresía española para lle pedir que deixe de facer política demagóxica. O que predican que o apliquen. Na teoría defenden a pluralidade, a democracia e a diversidade, pero despois non teñen problema en aplicar o artigo 155 da constitución española contra os dereitos dos pobos. A moción vai alén de lle retirar os honores a Fraga. Como dicía, fago política para agora, para o día de hoxe e de mañá. No contexto actual cada vez está máis claro que só o nacionalismo é capaz de propoñer unha alternativa democrática. Ferrol é o exemplo. É sempre o nacionalismo quen remata por desvendar os vestixios do franquismo e enfrontar a retirada de privilexios que aínda persisten. Non é só a cuestión de retirarlle a Fraga o título de fillo adoptivo. O debate que se produciu ao redor da tumba da familia Franco tivo que ser instigado polo BNG. Na ditadura o concello agasallou a Franco cunha tumba no cemiterio municipal pola que non pagou un peso e a día de hoxe a familia segue sen pagar as taxas municipais correspondentes. O BNG pediu a recuperación desa tumba como propiedade municipal a través dunha moción que foi aprobada, mais que o Goberno municipal non cumpriu. Así, ese mausoleo segue a estar en mans da familia Franco. Todo veu a raíz da posíbel exhumación dos restos do ditador do Val dos Caídos e pola posibilidade de que acabasen recalando en Ferrol. O executivo de Ferrol en Común nun primeiro momento veu dicirnos que isto non era importante, que a familia tiña dereito a soterrar os seus mortos onde quixese. Pola presión social á que se viron sometidos, acabaron aprobando a nosa moción. Unha moción, insisto, que non aplicaron. E a cuestión é que máis alá do que poida acontecer coa exhumación dos restos de Franco, aquí seguen a conservarse os privilexios aos herdeiros da ditadura e iso non pode ser asumíbel nunha democracia. Tamén hai que lembrar que tivo que ser o nacionalismo quen retirase a estatua ecuestre de Franco da praza de España. A esquerda española nunca se atreveu a facer o que tivo que rematar facendo o BNG. Insiste en facer política para o presente, a que se refire? Explicaba que esta moción non pretendía facer unha revisión do pasado, senón que pretende facer política para o presente, nun contexto en que se está a producir unha deriva intolerábel. Que Vox non estea ilegalizado é unha aberración democrática, por iso digo que temos que saír do armario e facelo dunha maneira contundente. Quedan moitas pegadas do franquismo en Ferrol? Ferrol é xa unha cidade moi estigmatizada. A casa natal de Franco, que se reformou con cartos públicos na ditadura, segue a ter unha placa en que se exalta o franquismo. Por non falar do que acontece detrás da muralla do Arsenal militar. Rematar con todo isto ten interese para o futuro e hai que explicar que o que acontece agora, Vox, o rexurdimento do franquismo e outras cousas non son gratuítas nin banais. Preténdese manter o suposto equilibrio político para que todo permaneza igual. É ao status quo imperante a quen lle interesa que isto aconteza.


Summary: Colectivos de pensionistas maniféstanse en Vigo, A Coruña e Ribadeo coincidindo coa mobilización a nivel estatal.

Centos de persoas participaron este sábado nas protestas convocadas en distintos municipios da Galiza polo Movemento en Defensa das Pensións (Modepen), na liña das mobilizacións producidas en todo o Estado español en contra do Pacto de Toledo e da "privatización" das pensións. Na Coruña, a manifestación tivo lugar ao redor das 12 horas no Obelisco con ao redor de 50 participantes. Un dos membros do Modepen, Mario Rodríguez Gala, explicou que a protesta tivo un carácter "animado", mesmo con música que estivo a cargo dun rapeiro. Na protesta participou tamén "bastantes persoas mozas", algo que salientou este integrante da plataforma convocante e que, segundo el, "indica algo" sobre a concienciación das novas xeracións. Durante acto procedeuse á lectura dun manifesto no que se cargou contra o Pacto de Toledo e a intención do Goberno español de que "as pensións sexan acollidas polas empresas e polos bancos", xa que isto implica "dar pé á privatización" destas prestacións. En relación a este tema as consignas eran constantes. "Pedimos que sexan 100 por 100 públicas", engadiu Rodríguez Gala As e os manifestantes tamén solicitaron blindar na Constitución a revalorización das pensións ao IPC, para que esta circunstancia non cambie en función da cor política do Executivo, así como a derrogación das reformas laborais: "O único que nos trouxeron foi, no canto de ir a mellor, ir a peor". A concentración fronte ao Obelisco tamén se configurou, en palabras do membro de Modepen, como "unha lembranza a todos os mortos" que deixou a pandemia da Covid-19.


Summary: A Mesa denuncia que se está a excluír a lingua galega de xeito sistemático no traballo diario. O último exemplo denunciado pola entidade, é a exclusión do galego na realización dunhas enquisas da Área de Xestión Integrada de Compostela.

A Mesa pola Normalización denuncia un novo caso de exclusión da lingua galega no Sergas, neste caso, na realización dunhas enquisas da Área de Xestión Integrada de Santiago de Compostela. A entidade afirma que desde dita área remitiron un correo no que se lle pedía ao persoal sanitario e non sanitario que realizase unha enquisa sobre a seguridade do paciente. "Nesta enquisa excluíuse a lingua galega e só se podía realizar en castelán". Para a Mesa estamos perante "un novo caso de incumprimento da lexislación vixente, como é a Lei 3/1983, do 15 de xuño, de normalización lingüística". No artigo 2 disponse que os poderes públicos de Galiza garantirán o uso normal do galego e do castelán, linguas oficiais da Comunidade Autónoma. Do mesmo xeito, prosegue a entidade, incumpre os preceptos dispostos no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega no que se recollen medidas a desenvolver para normalizar o idioma no ámbito da administración sanitaria. Marcos Maceira, presidente da MNL, explicou que só neste ano 2017, a entidade –a través da Liña do Galego- xa tramitou máis de 25 queixas e denuncias contra o Sergas por vulneración de dereitos lingüísticos e exclusión do idioma propio de Galiza.


Summary: Centos de vehículos participaron este sábado nunha mobilización en Sarria na defensa dos postos de traballo na cementeira Cosmos.

Máis de de seis ducias de camións e centos de automóbiles particulares secundaron este sábado a mobilización convocada en solidariedade cos traballadores e traballadoras de Cementos Cosmos, a factoría situada no Oural que prevé aplicar un Expediente de Regulación de Emprego (ERE) e mesmo fechar a industria o vindeiro mes de marzo. A caravana partiu do Oural e percorreu máis de doce quilómetros entre as localidades de Sarria e Nadela para voltar de novo á factoría aravesando a estrada LU-546. @s traballadores/as, que iniciaron o calendario de mobilizacións o pasado mes de novembro, exixen o mantemento da actividade da factoría pois aseguran teren capacidade e mercado para continuar coa produción, porén denuncian que outra industria --pertencente ao mesmo grupo empresarial situada no Bierzo, está a ser a responsábel da redución nas vendas ao distribuír o cemento no mercado galego. Aliás, o pasado dia 30 de novembro máis de 2000 persoas participaron nunha manifestación histórica na vila de Sarria na que exixiron o mantemento dos seus postos de traballo e dunha industria cementeira --a única en Galiza-- que serve de dinamizador para a economía da comarca.


Summary: A frota galega do cerco volve padecer as consecuencias das decisións de Bruxelas. Sen cota para capturar, continúan a recibir as sancións e citacións xudiciais polas protestas do mes de marzo.

Após 8 meses das mobilizacións que protagonizaron os mariñeiros do cerco por todo o país reclamando un outro reparto das cotas máis "xusto", as sancións e citacións xudiciais continúan a chegar. No concreto, case todas elas están a centrarse na manifestación decorrida o 6 de marzo no Porto de Vigo e pola que xa foran multados un bo feixe de cerqueiros con 150 euros de sanción. Desta volta, o Xulgado de Instrución número 4 de Vigo remitiulles a 14 mariñeiros senllas citacións xudiciais en calidade de "imuputados" por un presunto delito de "desordes públicas" e chámaos a compareceren en dependencias xudiciais os vindeiros 1 e 5 de decembro para prestaren declaración. Segundo o xuíz instrutor a manifestación non fora comunicada a Subdelegación do goberno e nela sucedéranse importantes enfrontamentos coa policía española. Aliás, na notificación lémbrase aos mariñeiros que presentarse no xulgado constitúe unha "obriga" ou, do contrario, "poderá converterse esta citación nunha orde de detención". Segundo informaron fontes da frota do cerco recollidas polo Faro de Vigo este tipo de citacións veñen remitíndoselles "desde o mes de abril ou maio". Aliás, aseguran estar certos de que "varios policías presentaron denuncias por lesións". "Non podemos pescar sardiña, a xarda que queda é puramente testemuñal porque a súa tempada xa pasou e as capturas que temos de cabalón son case accidentais" Fechamento da pesquería da sardiña Desde o mes de marzo en que se produciron as mobilizacións en rexeitamento polo reparto de cota acordado desde a Secretaría Xeral de Pesca e a prol dun modelo de reparto liñal, a situación que atinxe o sector do cerco non mellorou moito. Neste senso, nas últimas semanas foilles anunciada o fechamento das pesquerías da sardiña e da anchoa sur. Aliás, tamén foi decretado o cesamento das capturas do xurelo na zona VIIIc, entre Fisterra e Baiona (Iparralde) para aqueles barcos de xestión conxunta. Este feito obrigaría a perto de 140 buques con porto base na Coruña, Lugo e Pontevedra, desprazárense até a zona IXa (Fisterra a Cádiz). Algo complexo para barcos de pequena eslora. "Non podemos pescar sardiña, a xarda que queda é puramente testemuñal porque a súa tempada [primavera] xa pasou e as capturas que temos de cabalón son case accidentais", apuntou nos últimos días o patrón maior de Sada, Andrés García. "A que nos imos dedicar?", se preguntan, oito meses despois de saíren ás rúas con esta mesma pregunta.


Summary: A nova creación da compañía galego-portuguesa estrearase o 8 de abril ás 20.30 h. no Teatro Jofre de Ferrol.

Alma de tigre, a nova creación da compañía galego-portuguesa Elefante Elegante, estrearase o 8 de abril ás 20.30 h, no Teatro Jofre de Ferrol. A proposta escénica, segundo explican nun comunicado, é un espectáculo que transita "entre as artes visuais, a danza e o cine mudo". Mergulla á espectadora e ao espectador nunha ensoñación a partir da historia de dous irmáns e unha irmá que, logo de anos sen contacto, se reencontran na casa familiar após a morte da súa nai, unha figura que se revela fortemente autoritaria. "Tres adultos que non lograron cortar unha intensa relación familiar loitan agora por se desfacer do seu pasado, cada quen a súa maneira, e sandar as súas feridas", apuntan desde a compañía. A memoria, os afectos, a herdanza e o futuro dan corpo a esta nova creación do colectivo codirixido por Gonçalo Guerreiro e María Torres que segue a explorar e desenvolver a súa linguaxe teatral, baseada na xestualidade e o movemento. Cuestionar o modelo tradicional de familia "Sobre as táboas, cunha poética luminosa, presentamos unha historia cotiá e universal. Desde a ironía, queremos pór en cuestión o modelo tradicional de familia, eses patróns que se repiten xeración tras xeración e ese fondo tráxico que a realidade humana transporta en si mesma", explica Gonçalo Guerreiro, creador e director da peza. Alma de tigre é unha obra "construída de forma simbólica e onírica, con imaxes de forte impacto visual, inspiradas en autores como Klimt, Botticelli ou Caravaggio", explican. A través da música, do movemento e da escenografía, nesta obra revelaranse segredos que cuestionan a realidade humana, "con gran beleza plástica e moito humor absurdo" propio desta formación teatral. Alén da creación e dirección da peza, Guerreiro asume a escenografía nunha produción que conta no seu reparto con Pablo Sánchez, Julia Laport, Mario Domínguez e María Torres, responsábel tamén da dirección artística. Completan o equipo técnico Carolina Díguele (produción de arte), Nacho Martín (deseño de iluminación), Diego Valeiras (vestiario), Manuel Fonte (Espazo Sonoro), Sabela Domínguez (coreografía) e Lilian Portela (produción e distribución).


Summary: Cinco anos despois da estrea da longametraxe Máscaras, os responsables deste proxecto de inclusión a través do audiovisual presentan unha nova iniciativa na que usuarios/as Aspronaga (Asociación de Pro Persoas con Discapacidade Intelectual de Galicia) e alumnado do Colexio Calasancias da Coruña traballan en conxunto

O 8 de xuño de 2012 estreouse a película de non ficción Máscaras, un proxecto de integración e formación a través do cine que contaba o proceso de creación da curta de ficción Calcetin(e)s, un proxecto que nacera uns anos antes co encargo por parte de Aspronaga (Asociación de Pro Personas con Discapacidad Intelectual de Galicia) da realización dunha curta como parte do seu programa de ocio. Puido quedar niso pero foi moito máis aló, dando lugar á creación en 2014 da Asociación Proxecto Máscaras, que seguiu traballando a partir de todo o materializado na experiencia de sacar adiante a película, da que demos conta no seu momento nesta entrevista. Cinco anos despois da estrea de Máscaras, os seus responsables celebrarán unha xornada de Arte e pedagoxía en código aberto, que se celebrará o xoves 8 de xuño ás 19 horas no Muncyt da Coruña, co obxectivo de "contar á sociedade o que ocorreu nestes cinco anos e o que está a suceder agora mesmo". Nestes momentos trabállase no proxecto Un Día de Cine, no que tamén participan a Fundación Adcor e o grupo Taller Naranja Imaginario. O proxecto consiste no desenvolvemento dunha experiencia de co-creación audiovisual integradora con todas as súas fases: formación, casting, guión, ensaios, rodaxe, etc., no que participan usuarios e usuarias de Aspronaga e tamén nenos e nenas do Colexio Calasancias. E deséñase desde as boas prácticas e os valores desenvolvidos desde a experiencia do Proxecto Máscaras. En primeiro lugar, faise fincapé na dimensión social das persoas como metodoloxía de aprendizaxe: "necesitamos sentir que a nosa achega é útil porque non hai construción humana na soidade (aprender facendo)". Tamén na diferenza como principal valor para a riqueza social e na diversidade como un proceso de participación. Reclámase igualmente a participación no espazo público e a creación artística como un dereito. E, finalmente, búscase aproveitar "a potencia do cinema e o lecer como ferramenta para emocionar, dar voz, documentar, educar e relatar". "Porque sempre se pode pero hai dous elementos esenciais en todos os ámbitos da Ciencia: as persoas e o contexto adecuado para transmitir e buscar novas complicidades ao posible", destacan. O proxecto está financiado dentro da convocatoria Cultura inclusiva promovido pola Fundación Emalcsa e o Concello da Coruña, no que obtivo a máis alta valoración. Deseñouse pensando na participación de 12 persoas pero a participación foi moito maior. O obxectivo era que se incluísen seis nenos e nenas de 6º de Primaria de Calasancias, pero ao final inscribíronse 17. O proxecto xera, polo tanto, un espazo de arte compartido para a integración, e consegue unha "inclusión de dentro a fóra": un equipo do que forman parte cinco persoas con discapacidade intelectual "trasladou a súa experiencia e coñecementos no contexto dun ámbito educativo normalizado". Hai cinco anos, a curta que fora encargada fíxose, pero fíxose moito máis ca iso. Porque non se trataba simplemente de encher o tempo destas persoas, senón de facer cinema. E non se trataba de que estas persoas fosen o obxecto do filme, senón que debían ser os seus creadores, o suxeito, vivindo todo o proceso para facer a curta, tomando decisións en todas e cada unha das partes do proceso: o casting, o guión, os ensaios, a rodaxe e a difusión do resultado. Agora o proxecto continúa, porque "os protagonistas de Máscaras querían ensinarlles a outros o que aprenderan, porque querían seguir sendo actores na vida pública". Entrevista na Revista Galega do Ensino


Summary: A Plataforma contra a mina de ouro a ceo aberto que pretenden explotar en Cabana de Bergantiños presenta ante a Xunta 1.300 sinaturas para deter o proxecto, que afectaría tamén os concellos de Ponteceso e Coristanco

Emprego e un freo para a perda de poboación. É o estribillo do canto de serea que entoan a multinacional de capital canadense Edgewater-Río Narcea Gold-Mines e o propio Concello de Cabana de Bergantiños --PP-- na procura do consenso social para o proxecto de explotación dunha mina de ouro a ceo aberto que ocupará un total de 770 hectáreas. "Non hai postos de traballo para nós, e todos os concellos da Galiza perden poboación. Cómpre facer 312 minas a ceo aberto para evitalo? Pasa a solución porque te explote unha empresa canadense?" Fernando Souto fala, moi rápido e moi indignado, no nome da Plataforma pola defensa de Corcoesto, que esta mesma cuarta presentou no rexistro da Xunta de Galiza 1.300 sinaturas en contra "dunha barbaridade" que afecta aos municipios de Cabana, Ponteceso e Coristanco. "Non hai postos de traballo para nós"A multinacional presentou o proxecto @s veciñ@s. Faloulles da creación de 271 postos de traballo, mais non informaron de que 133 deles serían subcontratacións e que, restando aqueles que serán ocupados por persoal da propia empresa, quedan para creación directa unha persoa para administración, cinco persoas para almacén e tres para postos de limpeza, a tenor da información que a Plataforma tirou do propio proxecto, en fase de exposición pública desde o 2 de maio. "O argumento laboral é o máis convincente, mais non haberá máis de 20 empregos para xente da comarca", matiza Souto. Alén diso, Río Narcea Gold-Mines ten unha explotación "idéntica" en Tapia de Casariego --Asturias, que rematou nun proceso xudicial que leva sete anos e continua--, e alí a promesa de 500 empregos rebaixouse tamén a 271 "porque superan así o umbral máximo que recolle a Declaración de proxecto industrial estratéxico" para non ser considerada 'mediana empresa'. Para alén desa condición, no mesmo texto indícase que a actividade non teña impacto no medio ambiente e que empregue tecnoloxía innovadora. "Van empregar cianuro". A cianuración do ouro é unha técnica de extracción mineira que a Unión Europea pediu prohibir nos países que fan parte dela despois da vertedura ao Tisza-Danubio, hai once anos, de máis de 100.000 m3 de auga contaminada con cianuro desde o embalse dunha mina de ouro. Foi a propia empresa a que convidou @s afectad@s a visitar a mina de Tapia para mostrar as bondades da extracción de ouro. "O que ensinaron foi o bocado de buraco que tapan... Oh! Un precioso manto verde! Si, mais sementado sobre un terreo sen compactar que tardará séculos en ver agromar ese bosque atlántico que din que van deixar". Unha mina que nos anos 30 si que daba traballoFernando Souto pon todo da súa parte para que quede claro que os argumentos que esgrime a multinacional norteamericana "son un engano". O voceiro da Plataforma viaxa no tempo até os anos 30, cando cesou a actividade mineira en Corcoesto. "Daquela si que había emprego para @s de aquí". Con todo, cando a separación con mercurio deixou de ser rendíbel, Cabana deixou de buscar ouro para preservar o patrimonio natural, conscientes de que o cianuro era unha arma letal contra a rede hidrográfica e contra o río Anllóns. "Mírase cara países afastados aos que denominados terceiromundistas porque non saben explotar as súas riquezas, cando en realidade están presos dunha corrupción política internacional que fai que agora onde se procuran beneficios co ouro é aquí, con man de obra barata. Non son máis que buscadores de ouro". De volta ao argumento da creación de emprego, Souto quéixase de que a empresa xogue co medo da xente "a perder o traballo ou a non telo nunca". Falan de que a actividade durará dúas décadas "e non serán máis de oito anos ao prezo da destrución irreversíbel do territorio". 20 empregos, 500 currículosAínda así, o argumento da multinacional canadense convence. Os currículos --que @s interesad@s deben enviar ao Concello-- superan xa o medio millar. "O alcalde debería sincerarse, dicir que só hai 20 postos de traballo". Alén diso, as explotacións gandeiras que hai nos concellos afectados pola minaría tamén se verán afectadas. Tras o proxecto en Asturias as cooperativas leiteiras deixaron de recoller, e as voaduras afectan ás vacas na medida en que, ao estar sometidas a estrés, deixan de producir leite. "Para ter unha cabeza de gando cómpre hectárea e media de terra. Se explotan esas terras temos que vender o gando". A empresa ten tamén solución prevista ante as posibilidades derivadas das promesas que fiquen incumpridas, dos "atentados ambientais" e incluso dos accidentes laborais. Río Narcea Gold Mines posúe unha estrutura piramidal, a través de filiais de subcontratas --de onde sairán 133 dos 271 postos de emprego comprometidos--. Hai uns anos, outra firma, Edgewater, fixera probas para iniciar un proxecto destas características. Comparte coa adxudicataria final donos e integrantes dos consellos de administración, moit@s del@s polític@s de renome no Canadá. "Chegan e instálanse en sitios onde houbo unha explotación de vello, pensando 'malo será', obviando que en Corcoesto hai 1,74 gramos por tonelada". Se o proxecto acada o cualificativo que procura, 'estratéxico', a empresa promotora ficaría exenta do cumplimento de moitas normativas a nivel urbanístico e medioambiental, con vía libre para proceder con expropiacións e deixando "indefens@s" @s afectad@s. Mais Souto ten moi claro que non merece tal consideración porque "non se sostén nin tecnicamente". Preténdese a destrución de máis de 700 campos de fútbol a cambio de 20 postos de traballo que teñen data de caducidade. "E despois, que?"


Summary: Un home de 45 anos botouse ao baleiro desde un décimo andar en Cornellà de Llobregat (Catalunya) cando o ían desafiuzar da súa vivenda.

Unha comitiva xudicial chegou ao domicilio da persoa -propiedade dunha entidade bancaria- para executar o despexo. Mais a vítima non abría a porta. Os encargados do desafiuzamento chamaron unha patrulla dos Mossos d'Esquadra. Ao personarse os policías, unha muller abriu a porta. Nese intre, o home xa saltara do balcón ao pavimento. Faleceu no acto. O suceso aconteceu entre as 10 da mañá e a unha do mediodía desta quinta feira, 14 de xuño. A familia estaba nunha lista de espera para vivenda social. O banco propietario do piso denunciara a parella por impago. A demanda comunicóuselles o pasado mes de xaneiro.


Summary: Malia que se intentou evitar até o último momento, o paro afecta finalmente na xornada de 7 de decembro aos concellos de Ames, Rois, Brión, Lousame, Noia, Muros, Carnota, Porto do Son e Pontecesures.

A convocatoria de folga da planta de tratamento e recollida de lixo da mancomunicade do Barbanza, con sede en Lousame, desenvólvese este sábado 7 de decembro, ante a "falta de compromisos" por parte da concesionaria, segundo sinalan desde o comité de empresa. Malia que se agardaba que os avances na negociación evitasen a mobilización, finalmente está a ter lugar na xornada de hoxe. Ademais, o comité advertiu nun comunicado que se a empresa "non move ficha xa no mes de decembro", a convocatoria estenderase a "máis días durante o mes de Nadal". O intento por evitar o paro até o último momento respondeu á consciencia do que supón para a veciñanza unha folga destas características. Porén, após 8 meses de negociación do convenio colectivo, as posición entre as partes implicadas seguen lonxe. As traballadoras e traballadores exixen o cumprimento do convenio estatal do sector do lixo, que implica un suplemento de tóxicos de 25%, ausente no seu caso. O paro afecta a un total de nove concellos, entre os que se atopan Ames, Rois, Brión, Lousame, Noia, Muros, Carnota, Porto do Son e Pontecesures.


Summary: Con motivo do Día da Patria, Podemos na Galiza enviou un comunicado de imprensa e un manifesto, pasadas as 18h, no que di defender un "galeguismo reflexivo" e no que destaca que a súa patria "é a xente".

Pasadas as 18h, Podemos Galiza enviaba un manifesto aos medios, acompañado dun comunicado de imprensa, no que di defender un "galeguismo reflexivo" para "mellorar a vida das persoas dentro do noso territorio". O manifesto sinala que "nós recoñeceremos e respectamos a súa vontade ["dos diferentes partidos e movementos nacionalistas"] de seguir conmemorando un día tan sinalado para o noso pobo". Porén, a formación morada limítase a apelar a un Estado plurinacional. No documento, Podemos engade que "aínda que sentimos un amor profundo por esta terra, para nós o centro da política non é outro que a cidadanía de Galicia. E por iso afirmamos que a nosa patria é a xente". "A patria sodes vós, a xente de Galiza (...) e por eles, por vós, celebramos e defendemos a nosa patria cada 25 de xullo", conclúe o manifesto. O comunicado de imprensa tamén fai fincapé na defensa dun Estado plurinacional e en que a patria, para Podemos, é a xente. Amais, indica que a secretaria xeral de Podemos na Galiza, Carme Santos, pasou o día rodeada da familia e amizades na súa parroquia natal, en Porto do Son.


Summary: Os últimos dados da ACNUR cifra en 57.000 o número de vidas bloqueadas en territorio grego. Estas persoas moran nos campos creados polo Goberno grego para as atender. As queixas sobre as condicións destes campos multiplícanse nos últimos días.

O balanzo máis actual do que dá conta a ACNUR cifra en 57.000 as persoas que se atopan bloqueadas nas fronteiras gregas e que viven nos campos de asistencia creados polo Goberno de Alexis Tsipras para as atender. Precisamente estes campos foron punto de crítica nos últimos días. As queixas sobre as condicións de vida nestes lugares provocou un protesto en Malaska (norte de Atenas) no que participaron 1.300 persoas. Estas 57.000 persoas ficaron atrapadas nas fronteiras de Grecia porque chegaron xusto despois de que Macedonia decidira fechar a coñecida como ruta dos Balcáns e xusto antes de que a UE asinara o tratado con Turquía que dá luz verde ás deportacións. Moran nos 48 campos de asistencia creados polo Goberno grego e proceden dos campos do Pireo, Elinikón e Idomeni. A ACNUR estima que a cifra aumente cando terminen de evacuar estes tres campos. Os Gobernos da UE seguen a incumprir os seus compromisos e tan só realoxaron o 1% das 160.000 refuxiadas que se comprometeran a recolocar Polo de agora, os Gobernos da UE seguen a incumprir os seus compromisos e tan só realoxaron o 1% das 160.000 refuxiadas que se comprometeran a recolocar. Namentres, segundo dados da ACNUR, unhas 18 persoas morren ao día no Mediterráneo no seu intento de pisar terra europea. Segundo a axencia da ONU, desde 2014 faleceron xa 10.000 refuxiadas. 670 millóns de dólares No seu último boletín de noticias, a ACNUR advirte de que en 2016 se requirirán 670 millóns de dólares para axudar as persoas refuxiadas que se atopan bloqueadas nos campos de asistencia. E é que aínda que o feche de fronteiras e o acordo entre a UE e Turquía reduciu a afluencia de persoas refuxiadas, quen se atopa en Europa segue a necesitar axuda. "As necesidades sen satisfacer seguen a ser significativas, xa que as condicións de vida nos campos de Grecia, nas illas e na parte continental, deterioráronse como consecuencia da conxestión e a rapidez coa que os campos foron estabelecidos na área continental", afirma o boletín da ACNUR. O número de nenos e nenas entre as refuxiadas aumentou e no 2016 chegou ao 38% de todas as persoas que chegan a Grecia O caso máis grave é o que atinxe as crianzas. O número de nenos e nenas entre as refuxiadas aumentou e no 2016 chegou ao 38% de todas as persoas que chegan a Grecia. Nos primeiros meses de 2016 chegaron por mar 200.000 persoas.