Summary: Na primeira metade do século XIX os ambientes universitarios de Compostela foron o berce de varias xeracións de personalidades que desde posturas inicialmente liberais promoveron movementos contestatarios e introduciron as grandes ideas da época no debate político galego. Contra eles xa tiña advertido en 1812 no seu Preservativo contra la Irreligión o pai Rafael de Velez, que desde o posto de arcebispo de Santiago tomou parte activa a partir de 1824 no confronto directo contra liberais, constitucionalistas e heterodoxos.

Na década de 1840 a difusión das novas ideas tivo un espazo privilexiado nos debates da "Academia Literaria y Artística de Santiago" e na florecente prensa compostelá da década, con publicacións como La Situación de Galicia, El Recreo Compostelano, El Idólatra de Galicia e a Revista de Galicia, entre outros. Foi nese ambiente onde agromou un fato de mozos (encabezado por Antolín Faraldo, José Rúa-Figueroa e Antonio Romero Ortiz), que foi máis alá nas súas propostas, incorporando aos debates ideas socialistas e relacionadas coa igualdade da muller, propias dos chamados utópicos. De entre aqueles mozos destacaba xa polo seu atrevemento e orixinalidade a figura de Antolín Faraldo, que con tan só 19 anos, participaba en 1842 nas actividades da Academia Literaria onde tiña presentado unha composición baixo o título "Carlos Fourier y sus falansterios"; naquela altura, nun dos seus primeiros artigos en El Recreo Compostelano Faraldo reivindicaba a figura de Frei Benito Jerónimo Feijoo como filósofo galego, librepensador, próximo das ideas socialistas e defensor da causa da muller (1). Esta nova xeración universitaria, estaba vinculada á tradición liberal que noutrora tiñan encarnado o enxeñeiro de minas Casiano de Prado, o economista Ramón de La Sagra ou o publicista proto-galeguista Antonio Rúa-Figueroa (pai de José), e que na altura representaban o liberal-progresista Pío Rodríguez Terrazo e o catedrático de latín e factotum da primeira folga estudantil que se coñece (1843), Joaquín Amigo. Do mesmo xeito que estas primeiras fornadas de estudantes disidentes tiñan topado coa circia vixilancia de Rafael de Vélez, tamén lle ocorreu o mesmo a Antolín Faraldo, que foi chamado polo arcebispo a retractarse dun artigo en que tiña interpretado o suicidio dun amigo como produto dunha sociedade inxusta, o que lle valera as acusacións de manter "ideas disolventes" e defender o suicidio; a contestación de Faraldo foi o de ofrecer a Velez a posibilidade dunha discusión pública sobre o asunto (2). A forza do pensamento de Antolín Faraldo expresouse coa publicación en El Recreo Compostelano do artigo "Nuestras convicciones literarias" en decembro de 1842, onde chamaba á xuventude a rexeitar a tradición e proclamaba o valor da liberdade na creación literaria, citando expresamente entre os seus defensores a Saint Simon, Owen e Fourier (3). Nesa mesma altura colaboraba tamén no xornal compostelán o literato catalán Víctor Balaguer, e iso facilitou posteriormente que Faraldo continuase a exposición do seu pensamento coa publicación en 1844 de "Una opinión literaria y filosófica" na revista El Genio que Balaguer dirixía en Barcelona (4). Existe unha liña de coherencia no pensamento de Faraldo, cuxos artículos en El Recreo Compostelano e El Genio teñen continuidade coa aparición o 3 de febreiro de 1845 de El Porvenir: revista de la juventud gallega, baixo a dirección do propio Faraldo e coa colaboración de Rúa e Romero. No seu número inicial, salientaba o artigo "Nuestra bandera literaria", no que aludindo á previa publicación de "Nuestras convicciones" tres anos antes, Antolín reivindicaba a liberdade sen trabas no eido da literatura, rebatendo as acusacións que se lle tiñan feito de fomentar a disolución e a anarquía (5). O lema que presidía o artigo proclamaba "¡Abajo las reglas, los maestros y las escuelas!" e no texto sinalábase expresamente que a emancipación das formas era a idea literaria que defendían e o eclecticismo a crenza filosófica sobre o que sustentaban esta postura. Acaso sería moi aventurado estabelecer a engaiolante hipótese dun vínculo libertario, no tocante á creación literaria, entre Faraldo, a Rosalía que rexeita en Lieders (1858) calquera límite ás regras da arte, e o iconoclasta Manoel Antonio de Máis Alá (1922)? A aparición de El Porvenir e o artigo de Faraldo estimularon a intervención desde Málaga e Madrid do coruñés Ramón de La Sagra, que nunha carta á revista expresaba a súa conformidade coas ideas expresadas polos mozos composteláns (6). A relación de Ramón de la Sagra coa mocidade compostelá non era nova, pois ademais da compartida disidencia co pai de José Rúa-Figueroa nos anos estudantís, houbo tamén algún contacto, primeiro a través da Revista de Galicia, editada en Compostela por Miguel Rúa Almeida, e despois mediante a Revista de Intereses Morales y Materiales que La Sagra publicaba en Madrid. Malia que Ramón de la Sagra non parecía acreditar nas inquedanzas pola identidade política da Galiza expresada polos composteláns, si que existía certa conexión entre a postura do grupo de Faraldo e a oposición manifestada no Parlamento por Ramón de La Sagra (daquela deputado) fronte á centralizadora lei de concellos de 1840. Todo parece indicar que La Sagra exerceu unha forte influencia nos redactores de El Porvenir, que o recoñecían como "apóstol de las doctrinas socialistas" (7), mais resulta complicado determinar con certeza se dalgún modo orientaba a publicación. Que as relacións entre eles eran estreitas ficaba claro pola nova publicada no xornal madrileño El Eco del Comercio informando que os promotores de El Porvenir estaban a artellar unha "Escuela Socialista", baseada nas doutrinas de La Sagra respecto da instrución, a beneficencia e a caridade públicas (8). E anos andados, José Rúa-Figueroa e Antonio Romero Ortiz viñan a recoñecer a influencia do coruñés cando afirmaban na necrolóxica de Faraldo, que "en 1846 daba á luz en compañía de don Ramón de La Sagra y de los que firman estas lineas, El Porvenir de Galicia" (9). En sucesivos números El Porvenir reafirmouse nas ideas expresadas por Faraldo e na defensa da "anarquía literaria". Pola súa banda, Ramón de la Sagra publicaba no suplemento ao número 8 de El Porvenir o texto "La Caldera de Vapor" no que facía un símil entre a forza expansiva das ideas liberais e a compresión representada polas ideas absolutistas, cuxa confrontación levaría á destrución do antigo edificio social (10). Os textos de El Porvenir e as cartas de La Sagra colocaban en primeira liña do debate político o termo "anarquía", aínda que de maneira distinta á contemplada por Proudhon na súa obra Qu'est-ce que la propriété? (1840-42). Mentres o filósofo francés falaba da anarquía como forma de goberno e se declaraba partidario dela, Faraldo identificaba a anarquía coa expresión da liberdade individual e Ramón de La Sagra a relacionaba co libre exame e a consideraba como un resultado da evolución inexorábel dos tempos sometidos ao dereito das maiorías, mais non sempre a xulgaba dun punto de vista positivo. Mesmo, de xeito episódico, Faraldo e os seus compañeiros foron máis alá que o seu mestre, pois publicaron unha carta en El Eco del Comercio onde proclamaban "la anarquía como elemento de orden y la ilimitada libertad como base de un nuevo socialismo" (11). En todo caso, resulta arriscado defender a consideración de El Porvenir como a primeira publicación periódica anarquista do mundo (como se ten afirmado), pois se ben estes mozos composteláns defenderon a súa particular doutrina da "anarquía literaria" (próxima tanto do anarquismo, como do liberalismo máis puro), tamén é verdade que as súas ideas non encaixan dabondo no tronco ideolóxico do anarquismo contemporáneo, inaugurado naquela época por Pierre Joseph Proudhon. A comprensíbel prudencia dos editores de El Porvenir e de Ramón de La Sagra á hora de expoñer calquera referente socialista (quer dos chamados utópicos, quer de Proudhon) nun intre moi inestábel na política española, impídenos agora ser concluíntes canto ao coñecemento e o influxo das ideas de Proudhon que puideran ter Faraldo e os editores de El Porvenir. Se existiu aquela influencia probabelmente sería indirecta, a través de Ramón de La Sagra e, xa que logo, sen relación algunha coas teorías federalistas que Proudhon só desenvolveu na década de 1860 na súa obra Du Principe Fédératif. Logo de meses en que El Porvenir foi centro de polémicas entre publicacións progresistas e conservadoras, a revista rematou por ser suprimida en setembro de 1845 polo brigadier José Martínez, xefe político da provincia da Coruña, provocando numerosas protestas da prensa liberal e a edición dun manifesto por parte de Faraldo, Rúa e Romero; neste texto, que só puido saír nalgunha prensa afín, os redactores de El Porvenir negábanse a se someter á censura e lembraban o impacto dos traballos que tiña publicado, até o punto de que as doutrinas que defendía foran chamadas as da Nova Escola de Santiago, e recollidas pola súa importancia en xornais de países avanzados como Alemaña; Ramón de la Sagra pola súa banda, insistía desde París na admiración que a revista causaba entre persoas do seu entorno e louvaba o traballo de El Porvenir: "... hacen bien en predicar la anarquía, y lo que es más, tienen un derecho a predicarla pues en ello desempeñan la misión impuesta a la humanidad por el libre examen" (12). Pouco despois, o propio Faraldo tivo que abandonar temporalmente Compostela baixo a ameaza do brigadier Martínez de prendelo no Castelo de San Antón, se continuaba a defender na prensa a anarquía literaria (13). Ao cabo, as propostas do grupo de Faraldo e o seu Manifesto provincialista, estiveron na orixe do pronunciamento armado liberal-progresista de Solís (1846) contra o autoritarismo de Narváez e a anulación de Galiza como marco referencial político e cultural propio. Por tres semanas a "Junta Suprema del Gobierno de Galicia" controlou a Galiza costeira, pondo de manifesto a necesidade de institucións propias e a situación dependente respecto do Estado español; incorporouse, ademais, o anticolonialismo ao discurso provincialista14. Desde o periódico La Revolución, voceiro da "Junta" (xornal que Tettamancy consideraba a continuación natural de El Porvenir), Antolin Faraldo exerceu como un dos ideólogos do levantamento, mais a derrota da revolta e o fusilamento dos Mártires de Carral levaron ao exilio portugués (no, daquela, inhóspito illó de Peniche) a Faraldo e aos provincialistas máis destacados. Nin o exilio forzoso, nin o falecemento prematuro de Antolín Faraldo (1853) e José Rúa Figueroa (1855), nin a evolución máis institucional de Antonio Romero Ortiz, minguaron o ascendente do grupo de El Porvenir sobre as novas xeracións. O tronco ideolóxico representado por Faraldo tivera continuidade na actividade de Ramón de la Sagra a carón do poeta polaco Adam Mickiewicz no xornal La Tribune des Peuples, defendendo o que despois foi denominado socialismo das periferias, que tivo entre os seus más destacados paladíns ao padronés Eduardo Ruiz Pons e ao compostelán Leonardo Sánchez Deus. E a pegada dos mozos de El Porvenir parece tamén moi presente no aquel democrático do Banquete de Conxo (1856) e no xorne progresista dalgúns homes e mulleres protagonistas do Rexurdimento, próximos nesa altura ás ideas do republicanismo federal. --- (1) El Recreo Compostelano. Santiago, 11-02-1842.(2) El Eco del Comercio. Madrid, 03-11-1844.(3) El Recreo Compostelano. Santiago, 11-12-1842.(4) El Genio. Barcelona, 27-10-1844.(5) El Porvenir. Santiago, 03-02-1845. (6) El Porvenir. Santiago, 23-02-1845.(7) El Porvenir. Santiago, 20-03-1845. (8) El Eco del Comercio. Madrid, 11-05-1845(9 La Nación. Madrid, 03-07-1853.(10) El Porvenir. Santiago, 23-04-1845.(11) El Eco del Comercio. Madrid, 10-04-1845. (12) El Clamor Público. Madrid, 19-10-1845.(13) El Eco del Comercio, Madrid, 08-11-1845. (14) La Revolución. Santiago, 17-04-46.


Summary: O candidato nacionalista á alcaldía, Rubén Arroxo, amosa a súa oposición a que a Fundación Amancio Ortega constrúa unha gardería en terreos municipais.

Integrantes da candidatura do BNG-Asembleas Abertas en Lugo concentráronse este sábado ante unha das tendas de Inditex na cidade para protestar contra a intención da Fundación Amancio Ortega de construír unha gardería en terreos municipais. "Este home tería que pagar os seus impostos neste país e non explotar nas súas fábricas, e así poderiamos facer unha gardería pública", dixo o candidato do Bloque á alcaldía de Lugo, Rubén Arroxo, para quen "este tipo de operacións son un engano para a xente". Finalmente, o nacionalista cargou contra o PSOE, que goberna en Lugo, e o PP, que lidera a Xunta, por "colaborar para que este magnate poida eludir o pago dos impostos que lle corresponderían polos seus elevados beneficios".


Summary: No litoral de Baiona podemos distinguir tres partes: o interior do esteiro, unha zona de area e lama que queda en seco cando baixa a marea; o seo de Baiona, un tramo de litoral areoso protexido; e a costa do mar aberto, rochosa e batida, desde a punta de Monterreal até cabo Silleiro.

Percorrelo é doado porque case ao longo de todo el atopamos espazos acondicionados para camiñar, de piso regular e sen grandes desniveis. Paraxe: Contorna da ría / Concello: Baiona / Dificultade: Baixa / Percorrido: 13 quilómetros Desde A Ramallosa un trazado entre a estrada e o esteiro, protexido xunto coa praia como LIC/ZEC A Ramallosa, lévanos ao pé da frecha da praia Ladeira. Aproveitamos para darlle unha volta: polo interior, por un carreiro á beira do feche do parque de campismo que a ocupa, até chegar á boca do río e volver pola parte de fóra, polo areal, para reincorporarnos ao paseo que continúa pola traseira das dunas ou seguir pola area até Santa Marta, onde ao pasarmos polo porto do Burgo subimos á capela para gozar da panorámica da enseada. Logo baixamos á praia, cruzamos o rego de Baíña e continuamos pola beira do porto até chegar á praia da Ribeira. Desde alí entramos no recinto de Monterreal para saír á praia Barbeira e percorrer o perímetro exterior das murallas pasando polas puntas do Cangrexo e de San Antonio, polo alto da praia da Figueira, dobrar a punta do Boi para descubrir a metade sur do litoral, a liña de rochas contra as que escachan as ondas. Completamos o percorrido arredor do monte pasando pola praia dos Frades e a punta do Gobernador e desembocamos na praia Cuncheira. Desde aí seguimos polo trazado delimitado para peóns e ciclistas, entre a estrada e o mar, desde onde gozamos das panorámicas nos distintos miradoiros, descubrimos pequenos abrigos como o de Area das Vacas, onde desemboca o rego das Tres Regueiras ou río das Fragas e podemos ver a rampla e o vello torno, xa en desuso, que servía para arrastrar fóra da auga as embarcacións e así protexelas dos temporais, e o seu grupo de construcións, moitas abandonadas e estragadas, nas que os mariñeiros gardan barcos e aparellos; e as pequenas enseadas da Bombardeira, do Tío Andrés, Fornos e As Voltas; e rochas curiosas pola súa estrutura ou o seu tamaño entre as que chama a atención O Bombardeiro, un con que fai honra ao seu nome cando as ondas estouran contra el impulsando a auga escumenta a grande altura, e o Cabo Silleiro, que se prolonga no mar polas illas Carral e Polbeiras e outros cons nos que descansan grupos de aves mariñas. Ao dobrar o cabo a costa segue a manter o seu aspecto rochoso e rexo até o límite do concello na punta das Negras. Á volta podemos completar a camiñada subindo ao miradoiro da Virxe da Rocha.


Summary: Un grupo desempregad@s da CIG de Ourense ocupou unha destas oficinas, nunha acción dirixida a denunciar os Gobernos español e autonómico por promover reformas laborais que destrúen emprego"

Membros da Asemblea de Desempregad@s e Precari@s procederon hai uns días a ocupar o predio da oficina de emprego situada no Xardín do Posío e despregaron unha faixa co lema "Contra o paro e a explotación. Mobilización!". Unha acción que non é a primeira vez que se fai en Galiza, onde se teñen ocupado oficinas noutras cidades (Ferrol, Vigo, Compostela) por diversos colectivos para denunciar as consecuencias da crise. No que atinxe a esta ocasión en concreto, a desenvolvida en Ourense, dende a CIG explicaron que o paro en Galiza segue a achegarse ás 300.000 persoas e que no mes de febreiro rexistráronse 2.000 parad@s máis que no mes anterior. Estas cifras tan negativas serían peores "se temos en conta as mozas e os mozos que deixan de ser demandantes de emprego ao marchar de Galiza para buscar a vida fóra das nosas fronteiras (perto de 78.000 menores de 35 anos antes de rematar 2012)". Para este colectivo de desempregad@s da central nacionalista, estes datos poñen de manifesto que as políticas económicas dos Gobernos español e autonómico, "con reformas laborais que destrúen emprego e que non potencian os sectores produtivos, lévannos a unha situación de deterioro, pobreza e explotación que a CIG segue a denunciar na rúa".


O Consello da Cultura acolle este mércores unha xornada de debate sobre A recuperación da memoria do movemento feminista, para analizar as dificultades para recoller e investigar a documentación xerada polos colectivos galegos e difundir o labor desenvolvido pola Comisión de Igualdade do CCG neste senso nos últimos anos. As Xornadas, coordinadas por Carmen Pérez Pais e Mariam Mariño Costales, e nas que participan un cento de persoas, foron inauguradas por Rosario Álvarez, vicepresidenta do CCG, e María Xosé Agra, e constan de catro relatorios e un debate aberto. Por mor das características xerais das organizacións feministas, e polas circunstancias específicas do movemento en Galicia nas últimas décadas, a información, textos, boletíns, debates, gravacións e demais documentación xerada polos colectivos feministas está moito máis dispersa e peor catalogada que a doutros movementos máis institucionalizados, coma o obreiro. Nestes casos, a existencia de organizacións máis asentadas e duradeiras, que mesmo deron lugar a fundacións ou a sección de documentación e estudos, facilitou a conservación e posta en valor da información. Porén, non foi así no caso do feminismo, que tivo un desenvolvemento serodio en Galicia con respecto ao resto de Europa (por mor da ditadura, en boa medida) e no que se crearon e funcionaron un bo número colectivos, moitas veces dispersos, e que en moitos casos foron mudando co tempo, o que facilitou a fragmentación dos seus documentos: "van xudindo colectivos distintos, con periodicidades distintas, polo que hai toda unha serie de documentación e información que se perde, porque están en mans individuais e non nas de organizacións e fundacións", apunta María Xosé Agra, coordinadora da Comisión de Igualdade do Consello da Cultura, que tamén afirma que "o movemento fai unha crítica á política convencional e tradicional, e ás relacións de poder, que se queren cambiar. Nese senso prima o suxeito colectivo do movemento feminista fronte ao suxeito individual". "O movemento fai unha crítica á política convencional e ás relacións de poder, que se queren cambiar. Nese senso prima o suxeito colectivo do movemento feminista fronte ao suxeito individual". Agra engade que "despois está a cuestión, sempre discutible, de que as mulleres tenden a non asinar, a subsumirse baixo a firma colectiva, que ten moitas virtudes, pero que dificulta o labor investigador". Todos estes elementos fan que "estea por estudar toda a achega, en Galicia e no Estado, do movemento feminista á Transición, que hai que poñer en valor". No encontro preséntanse varias experiencias de traballo, coma a do Centro Documental de la Memoria Histórica de Salamanca, a cargo de María José Turrión García, ou o do Centro de Documentación de Mulleres Maite Albiz de Bilbao, explicado por María José Sola Sarabia. De igual xeito, Rosa María Andrieu Sanz, da Universidade do País Vasco, analizará a Experiencia de recuperación das fontes de información do Movemento Feminista en Euskal Herria realizado en Bilgune Feminista. Finalmente, Carmen Pérez Pais falará do proceso de Recuperación da documentación e memoria do Movemento Feminista Organizado en Galicia realizado fundamentalmente polo Consello da Cultura Galega. Pérez Pais salienta que este traballo se centrou "non só en papeis oficiais, libros e revistas, senón en todo aquilo que está relacionado co movemento feminista: borradores para as asembleas, axendas, calendarios, cartaces". E afirma que estas xornadas procuran "alertar da posible perda deses documentos, moito máis no caso de gravacións de audio e vídeo", polo que fixo un chamamento a que as persoas que poidan ter estes materiais no seu poder os poñan en común, para contribuír ao proceso de documentación do movemento feminista. "O que é moi peculiar en Galicia é que aquí houbo un núcleo moi forte ao redor do que chamamos o feminismo literario, que non se deu en Euskadi, Catalunya ou Madrid" A xornada completarase, esta tarde, cunha mesa de debate titulada Reflexionar sobre o feito, construír futuro, moderada por María Xosé Agra. Sobre as especificidades do movemento feminista en Galicia, Agra afirma que, comparado co que sucedeu en Madrid ou en Euskadi, "os contextos son moi distintos". Por exemplo, mentres que en Euskadi é moi importante a vinculación de feminismo e nacionalismo, "en Galicia falta moito por investigar nese campo: por exemplo a actividade das mulleres nas Irmandades da Fala ou no Partido Galeguista". A profesora salienta que "o que é moi peculiar en Galicia é que aquí houbo un núcleo moi forte ao redor do que chamamos o feminismo literario, que non se deu en Euskadi, Catalunya ou Madrid, onde si foi máis importante o feminismo político. O feito de que aquí Rosalía marque o canon literario marcou moito". E engade que "tamén chama moito a atención de que aquí Andaina ou a Festa da Palabra leven 25 anos editándose, cousa que non sucede noutros lugares". "Temos un problema de transmisión. Se fallan as canles de transmisión é moi difícil saber o que se fixo" María Xosé Agra conclúe que "temos un problema de transmisión. Se fallan as canles de transmisión é moi difícil saber o que se fixo, e parece que cada xeración de feministas ten que comezar de cero. Se a xente non ve nos libros todo o labor realizado, parece que non se fixo nada. Por exemplo, o dereito ao divorcio, que foi tan importante na Transición, nunca se tería acadado sen o traballo do feminismo". Programa da Xornada (.pdf)


Summary: A sección sindical da CIG asegura que as instalacións situadas no municipio de Fene están listas para facer os traballos que lle faltan a esta embarcación, que antes estaba sendo construída en Barreras e que agora pode marchar cara Santander.

A representación sindical da CIG nos astaleiros de Navantia en Ferrolterra veñen de demandar á Xunta que traballe na garantía de carga de traballo para as factorías blindando a obra do 'Evrima' para que decorra nas infraestruturas situadas na ría. A sección sindical considera apropiado que o Executivo galego mova ficha pois até o de agora, segundo denuncia, a súa labor estivo marcada pola "pasividade e desidia ante a posibilidade de que a obra para rematar" a embarcación "escape para Santander" cando a adxudicación para a industria da comarca estaba moi próxima. Así, instan á Consellaría de Industria a actuar, pois a administración pública do país fornecera apoio financeiro para rematar o barco. En concreto, uns oito millóns de euros "en créditos participativos" para ter listo este buque que estaba a ser construído en Barreras. A xuízo da representación das e dos traballadores, o departamento que dirixe Francisco Conde ten que impedir "que vexamos pasar o barco diante das nosas costas" cara outro territorio. "Sen ser unha obra extensa, é un novo fito neste mercado de cruceiros de luxo que, aínda que no contexto de pandemia está en mínimos, conta cun alto grao de crecemento no futuro", entenden desde a CIG, pois as instalacións de Fene son quen de acometer as actuacións que quedan pendentes. Fan referencia, así, tanto á disposición dun dique como ás oficinas e ao espazo para contedores... Avisan de que, de non lograr carga de traballo para o pintado e "a carenaxe", a factoría quedará en pouco tempo libre. "Logo de evitar que o barco fora para Cádiz, unha vez máis podemos estar ante a inutilidade, a pasividade e a inoperancia, da Xunta da Galiza no que ten a ver coa industria nesta comarca", lamentan. Cómpre recordar que o futuro industrial da zona está no aire e hai meses que se suceden as protestas polo feche de Siemens-Gamesa nas Somozas e os problemas de continuidade de Endesa nas Pontes, entre outros.


Summary: Óscar Fernández Refoxo impulsou este colectivo en 1961 e presidiuno durante vinte anos, entre 1991 e 2001. Avogado de profesión, moveuse sempre en prol da cultura e da lingua da nación

Óscar Fernández Refoxo, fundador do Galo, asociación cultural compostelá e unha das primeiras en nacer na Galiza, faleceu esta sexta feira en Compostela, o seu municipio natal. Cara ben coñecida no movemento asociativo da capital galega, movéndose sempre en prol da cultura e da lingua do país, xa en 1961 impulsou o mencionado colectivo, do que foi presidente durante 20 anos, entre 1991 e 2011, cando foi nomeado presidente de honra. Para alén do Galo, Fernández Refoxo, avogado de profesión, facía parte do padroado do Museo do pobo galego e da Fundación Araguaney. A capela ardente será instalada na sala nº3 do tanatorio de Boisaca, en Santiago, até o mediodía do sábado.


Summary: Será o 8 de setembro, ao día seguinte das manifestacións.

A preocupación por que as manifestacións pro Bolsonaro do 7 de setembro se tornen violentas levou o Supremo Tribunal Federal (STF) a tomar unha serie de decisións para evitar quecer os ánimos nos días previos. En palabras dun dos maxistrados a BBC Brasil, o obxectivo é evitar "colocar lenha na fogueira". Entre estas enmárcase a de adiar, por enésima vez, a resolución no xuízo do chamado "marco temporal" que determinará a titularidade de numerosas terras indíxenas. A Constitución brasileira de 1988 asegurou o dereito dos pobos orixinarios a preservalas, mais as grandes empresas do agronegocio e da minaría defenden que só se deben recoñecer como indíxenas as que estes ocupaban cando se promulgou a Carta Magna. Os indíxenas defenden que o desprazamento forzoso invalida esa tese. Contrario ao marco temporal manifestouse tamén Augusto Aras, procurador-geral da República (o fiscal xeral do Estado)na lectura da súa posición. Malia os sinais positivos, desde as organizacións indíxenas temen que Bolsonaro manobre a nivel lexislativo para contrarrestar unha posíbel resolución favorábel. Tras a intervención de Aras, o presidente do STF, Luiz Fux, anunciou o adiamento do xuízo até o 8 de setembro, ao día seguinte das manifestacións en Brasília. Será entón, cando previsibelmente os maxistrados voten e adopten unha decisión. Contra a inconstitucionalidade interviron nesa vista da quinta feira (madrugada galega de onte) as avogadas Lethicia Reis de Guimarães, representando o pobo Xakriabá, e Lucimar Carvalho, polos pobos Canela-Memortumré, Canela-Apãnjekra e Akroá-Gamella, segundo informou Rede Brasil Atual. O negocio e a Amazonía O procurador do Estado de Santa Catarina, Fernando Filgueiras, defendeu a postura do agronegocio, argumentando que a declaración de inconstitucionalidade do "marco temporal" prexudicaría a produción agropecuaria. Mais Reis defendeu que "se o discurso contrário se baseia na ideia de que os indígenas devem produzir alimentos, como fazer isso sem a terra tradicional?". Desde a Rede Eclesial Pan-Amazônica defenden que o impacto do proceso transcenderá o ámbito colectivo dos pobos orixinarios e afectará tamén a protección da Amazonía, "que somente existe porque aí há povos que a cultivaram, cultivam e protegem". Jair Bolsonaro chegou á Presidencia prometendo abrir as terras indíxenas á explotación. Nestes anos aumentaron exponencialmente as incursións ilegais de garimpeiros (persoas que se dedican á actividade extractiva de minerais) , provocando deforestación e contaminación. Dereita vs. esquerda A decisión xudicial sobre o "marco temporal", de ser contraria aos intereses das grandes empresas, levará a un incremento da tensión institucional que xa se vive agora polos ataques contra a xustiza e contra o Congreso por parte de Bolsonaro. As manifestacións do 7 de setembro prevense multitudinaria, con presenza de grupos diversos, entre os que tamén estarán policías e militares. E prodúcese alentada polo propio presidente ante as enquisas electorais que dan a vitoria nos comicios previstos para 2022 ao ex inquilino do Palácio de Planalto Lula da Silva, do esquerdista Partido dos Trabalhadores (PT). Polo menos 13 grupos pro Bolsonaro e tres de esquerda manifestaranse ese día na capital, e existe o temor a que haxa enfrontamentos violentos e ataques ás sedes do STF e do Parlamento.


Summary: A Asemblea Xeral de Nacións Unidas aprobou por maioría absoluta unha resolución que recoñece a Autoridade Nacional Palestina como un estado observador non membro. Na práctica, isto non supón nada máis. O que se decide na Asemblea Xeral non é vinculante, e sempre precisa da ratificación do Consello de Seguridade

A Asemblea Xeral de Nacións Unidas aprobou por maioría absoluta unha resolución que recoñece á Autoridade Nacional Palestina (ANP) como un estado observador non membro. Nunha votación directa no pleno da Asemblea Xeral ao fío das dez da noite, a resolución impulsada polo presidente palestino, Mahmud Abás, contou con 138 votos a favor, 9 en contra e 41 abstencións. A resolución, que "reafirma o dereito do pobo palestino á autodeterminación e independencia nun Estado de Palestina a partir das fronteiras de 1967", eleva o status da ANP de "entidade observadora" a "Estado observador non membro". Ademais, expresa a "urxente necesidade" de renovar e acelerar as negociacións para alcanzar un acordo de paz "xusto, duradeiro e completo" entre palestinos e israelís baseado nas resolucións da ONU, os principios de Madrid e a folla de ruta do Cuarteto. A resolución da Asemblea Xeral confía en que ese eventual acordo axude a resolver os temas pendentes máis importantes: "os refuxiados palestinos, Xerusalén, os asentamentos, as fronteiras, a seguridade e a auga". Despois da votación, o secretario xeral da ONU, Ban Ki-moon, dixo que tras unha xornada que cualificou de "histórica" é "urxente" que os palestinos e israelís renoven unhas "negociacións" directas. "Creo que os palestinos teñen o seu lexitimo dereito a ter o seu propio estado independente e Israel ten dereito a vivir con seguridade dentro das súas fronteiras", subliñou Ban, quen reiterou que "non pode haber substitutos ás negociacións directas". Con iso a Autoridade Nacional Palestina terá maior acceso ás diversas axencias de Nacións Unidas e ao Tribunal Penal Internacional, onde podería presentar denuncias contra Israel, algo sen dúbida significativo A votación de hoxe foi o cuarto intento das autoridades palestinas por lograr un maior respaldo internacional desde que Nacións Unidas recoñeceu o dereito á autodeterminación do pobo palestino, en 1974. O último intento fora en setembro de 2011, cando a demanda palestina para que a ONU recoñecéselle como Estado membro de pleno dereito foi bloqueada no Consello de Seguridade debido á oposición de Estados Unidos. O que este xoves se aprobou na Asemblea Xeral da ONU, coa oposición de Israel e Estados Unidos, é a admisión de Palestina como Estado observador de Nacións Unidas. Con iso a Autoridade Nacional Palestina terá maior acceso ás diversas axencias de Nacións Unidas e ao Tribunal Penal Internacional, onde podería presentar denuncias contra Israel, algo sen dúbida significativo. Por iso estes días pasados algúns países, como Reino Unido, anunciaron que apoiarían a iniciativa dos palestinos a condición de que estes non acusasen de crimes de guerra a Israel ante a Corte Internacional. Na práctica, a entrada de Palestina como Estado non membro non supón nada máis. O que se decide na Asemblea Xeral de Nacións Unidas non é vinculante, e sempre precisa da ratificación do Consello de Seguridade da ONU Na práctica, a entrada de Palestina como Estado non membro non supón nada máis. O que se decide na Asemblea Xeral de Nacións Unidas non é vinculante, e sempre precisa da ratificación do Consello de Seguridade da ONU, que xa o pasado ano pospuxo a votación para admitir a Palestina como Estado, coa ameaza de Estados Unidos de vetar a proposta. Pero o xesto, que veu acompañado dun recoñecemento do dereito dos palestinos a un Estado sobre as fronteiras de 1967, non é baladí. A mensaxe da ONU que Israel non escoitará É lóxico pensar que a razón máis importante se atopa na última ofensiva sobre Gaza. É un fracaso máis da propaganda israelí, incapaz de convencer ao mundo de que a súa guerra era contra Hamás, non contra os palestinos "Perdemos Europa", di un alto cargo do Ministerio israelí de Exteriores. A derrota de Israel na votación da Asemblea de Nacións Unida sobre o recoñecemento de Palestina como Estado observador da ONU ten varias lecturas, ningunha moi dramática, pero é esta a que máis chamará a atención en Israel. Noutras circunstancias, quizais se a UE tivese unha canle de negociación viable para decidir unha posición moi común, o resultado podería ser diferente, pero aparentemente ninguén tiña estómago para provocar unha discusión que fixese que a maioría dos países europeos optase pola abstención, é dicir, por borrarse do debate. É lóxico pensar que a razón máis importante se atopa na última ofensiva sobre Gaza. É un fracaso máis da propaganda israelí, incapaz de convencer ao mundo de que a súa guerra era contra Hamás, non contra os palestinos. Como é habitual, o valor da propaganda depende en primeiro lugar da calidade do produto que se vende, e a ocupación dos territorios palestinos non é algo que teña moita saída, nin sequera en Europa. Chama a atención que o Goberno de Mahmud Abás tardase tanto tempo en presentar unha iniciativa como esta ou que cometese o erro anterior de apostalo todo por unha integración completa na ONU a través dun voto no Consello de Seguridade que sabía que ía ser vetado por EEUU. Pero polo menos é indubidable que a comunidade internacional non asume a versión israelí do conflito, que pasa por identificar os palestinos coa súa versión máis radical, a de Hamás en Gaza, mentres que alega que os membros ultranacionalistas do seu Goberno, incluído o ministro de Exteriores Lieberman, son demócratas intachables. Iso xa non é aceptado nin sequera en Alemaña, que decidiu ao final absterse na votación desta noite. Na tribuna da ONU, o embaixador israelí dixo que a iniciativa desmente a vontade palestina de participar en negociacións de paz. Ninguén o cre xa Na tribuna da ONU, o embaixador israelí dixo que a iniciativa desmente a vontade palestina de participar en negociacións de paz. Ninguén o cre xa. Cando o teu Exército ocupa un territorio estranxeiro, as conversas fanse sobre o suposto de como será a retirada e en que condicións quedará o novo Estado, non se esa retirada se producirá. 19 anos despois do inicio do proceso de paz, non hai máis posibilidades de agocharse tras fórmulas negociadoras. O suposto compromiso israelí pola idea de dous Estados vese desmentida na práctica pola continuación da expansión dos asentamentos, que fai aínda máis difícil conseguir o acordo final. Non hai que ser un xenio da diplomacia internacional para saber que hai algo estraño na idea de colonizar máis terras no lugar que aparentemente estás disposto a abandonar. O suposto compromiso israelí pola idea de dous Estados vese desmentida na práctica pola continuación da expansión dos asentamentos Só hai que comparar o aumento do número de colonos israelís en Cisxordania entre 1993 e 2012, pero nin sequera iso é necesario. Israel sempre sostivo, contravindo a lexislación internacional, que ten dereito a que esas poboacións gocen dun crecemento "natural" que faga que se constrúan máis vivendas cada ano coas que responder as necesidades desa comunidade. A realidade é que a expansión deses asentamentos fíxose a partir de decisións políticas tomadas por gobernos que pretendían aumentar a presenza israelí no que eles chaman Judea e Samaria, alegando unha lexitimidade histórica e relixiosa que a comunidade internacional non acepta. A única lexitimidade que se pode admitir, con independencia das ideas de cada un, é a que provén da decisión da ONU de crear o Estado israelí en 1947, e xunto a el outro Estado para a poboación árabe local A única lexitimidade que se pode admitir, con independencia das ideas de cada un, é a que provén da decisión da ONU de crear o Estado israelí en 1947, e xunto a el outro Estado para a poboación árabe local. Coa súa decisión de bloquear calquera solución que converta en real ese proxecto, Israel vulnera a súa propia lexitimidade, o que alí non preocupa demasiado porque o seu Estado é o máis poderoso de Oriente Medio e conta co apoio de EEUU. Ademais non hai nada de natural nin inevitable no crecemento da presenza xudía en Palestina, considerado pola maioría dos países como un grave obstáculo para calquera acordo de paz. Este mesmo ano construíronse máis de 9.000 vivendas nos asentamentos de Cisxordania, o que supón un incremento tres veces superior ao experimentado pola poboación en Israel. A diferenza foi aínda maior en 2011. O reloxo de Israel leva parado preto de 20 anos. Como potencia ocupante, ten múltiples formas de condicionar a negociación no seu favor, e os palestinos sábeno desde 1993 O reloxo de Israel leva parado preto de 20 anos. Como potencia ocupante, ten múltiples formas de condicionar a negociación no seu favor, e os palestinos sábeno desde 1993. A súa posición é sólida e ten as cartas no seu favor en calquera acordo que poida asinarse. Desgraciadamente, a maior parte da sociedade israelí cre que pode manter esa ocupación sen pagar ningún prezo a cambio, e a votación da ONU non cambiará esa mentalidade. Dúas opcións: Un Israel xudeu ou un Israel democrático Estados Unidos tería que permitir o recoñecemento de Palestina como Estado de pleno dereito no Consello de Seguridade de Nacións Unidas. E Israel tería que retirarse de Cisxordania As revoltas árabes trastornaron as alianzas rexionais, algo está a cambiar en Oriente Medio, Qatar, Exipto e Turquía están a ser máis contundentes con Israel e Hamás achegouse a Qatar. Todo iso podería servir para tentar reactivar a situación palestina, e a comunidade internacional está a tomar nota diso. De momento, cambian as formas, non o fondo. Para que o Estado palestino se converta en algo real necesítanse algo máis que símbolos. Estados Unidos tería que permitir o recoñecemento de Palestina como Estado de pleno dereito no Consello de Seguridade de Nacións Unidas. E Israel tería que retirarse de Cisxordania, agora acantonada, separada, dividida e esparexida nun mapa furado e descontinuo. Pola contra, estariamos ante un Estado palestino con miles de fronteiras -unha en cada asentamento xudeu- e con institucións que levan anos asfixiadas económica e militarmente. Por non falar da desconexión territorial de Cisxordania e Gaza, divididas por territorio israelí. Mentres non haxa unha vontade real de paz será inviable un Estado palestino real, con todo o significado que o termo Estado implica. A aceptación dun Estado palestino de pleno dereito é unha opción desexable, pero non a única. Personalidades como o defunto Edward Said defenderon un modelo de Estado binacional, onde árabes e xudeus puidesen vivir en igualdade de condicións, cos mesmos dereitos, sen exclusións, no mesmo país. Para iso Israel tería que renunciar á súa esencia actual, baseada no carácter xudeu do seu Estado. A aceptación dun Estado palestino de pleno dereito é unha opción desexable, pero non a única. Personalidades como o defunto Edward Said defenderon un modelo de Estado binacional A Lei do Retorno de Israel establece que calquera xudeu do mundo, calquera fillo ou neto de xudeu, e calquera persoa que se converta ao xudaísmo ten dereito a residir en Israel e a ter a cidadanía israelí. Tamén poden acceder á nacionalidade as persoas casadas con israelís, fóra dos palestinos de Cisxordania e Gaza menores de 35 anos e das palestinas menores de 25 anos. Con todo, un palestino nado en Jaffa, por exemplo, non ten dereito a regresar á súa terra. A vontade de exclusión desta lei contra un pobo determinado é evidente. Un sueco que se converta ao xudaísmo ten máis dereito a vivir en Israel que calquera palestino expulsado que nacese alí ou que os seus descendentes. Só así Israel é capaz de manter a súa esencia como Estado xudeu. Israel só pode seguir sendo un Estado xudeu se mantén a supremacía demográfica ou legal da poboación xudía. Para iso tarde ou cedo tería que levar a cabo unha nova limpeza étnica como a do 1948 Israel só pode seguir sendo un Estado xudeu se mantén a supremacía demográfica ou legal da poboación xudía. Para iso tarde ou cedo tería que levar a cabo unha nova limpeza étnica como a do 1948 -admitida como tal por historiadores israelís como Benny Morris ou Ilan Pappé- ou practicar a segregación étnica legalizada, é dicir, o apartheid. Doutro xeito, Israel non podería existir como Estado xudeu, senón como un Estado realmente democrático e integrador, onde haxa cabida real para a poboación palestina. Se un futuro Estado palestino vai ter as súas fronteiras e o seu espazo áereo controlados por Israel, se vai ser un territorio inconexo, desconectado e interrompido polos asentamentos xudeus, se vai estar exposto ao bloqueo comercial e ao control israelí, a esixencia dun Estado binacional será unha obrigación para alcanzar a paz. A defensa dese modelo esixiría que Israel puxese fin á súa vontade discriminatoria como Estado xudeu de maioría xudía disposto a non admitir o crecemento doutras comunidades étnicas ou relixiosas dentro das súas fronteiras. Sexa cal for o camiño que se escolla, a paz é posible. Outro Israel é posible: un Israel que aposte polo fin da ocupación e da exclusión do pobo palestino. Pode resultar inconcibible, pero lembremos que unha Sudáfrica sen apartheid tamén parecía imposible hai uns anos Hai decenas de solucións e propostas encima da mesa. Pero falta a vontade para aceptalas. Como me dixo nunha ocasión Rami Elhanan, israelí integrante da Asociación Parent´s Circle e que, a pesar de perder á súa filla nun atentado suicida aposta pola defensa dos dereitos dos palestinos, "Israel só aceptará subscribir un pacto de paz cando se dea conta de que o prezo de non ter paz é máis alto que o de tela". Para que iso ocorra é fundamental a presión da comunidade internacional a través dos gobernos e da sociedade civil. Unha presión que obrigue a Israel a valorar se realmente interésalle condenar a árabes e xudeus a ser vítimas dunha situación política. Outro Israel é posible: un Israel que aposte polo fin da ocupación e da exclusión do pobo palestino. Pode resultar inconcibible, pero lembremos que unha Sudáfrica sen apartheid tamén parecía imposible hai uns anos.


Summary: Por un axustado resultado de 237 a 205, foi rexeitada a emenda á totalidade defendida por Recuperar en Marea.

Primeira medición de forzas e primeira vitoria do grupo dirixente de En Marea. Era a votación da emenda á totalidade formulada pola corrente crítica Recuperar en Marea ao regulamento que vai rexer o plenario. Esa proposta alternativa obtivo 205 votos face os 237 da maioría villarista, isto é, 47 por cento face o 53 por cento. No momento en que se produciu a votación achábanse no salón plenario do Pazo de Congresos un total de 486 inscritas e inscritos. O documento completo do regulamento, con emendas críticas incorporadas, si obtivo un respaldo máis folgado do plenario ao ser aprobada por 241 votos face 185. No momento en que rediximos esta información, está a intervir perante o plenario, para render contas da xestión do Consello das Mareas, o integrante da Coordenadora (Executiva) Gonzalo Rodríguez.


Summary: A portavoz do PSOE en Castrelo de Miño acusa o PP de tentar comprala.

A portavoz socialista de Castrelo de Miño, Catalina González, realizou durante o último pleno graves acusacións sobre cal serían ao seu entender as razóns ocultas detrás da moción de censura. Así, nunha réplica a unha intervención anterior do concelleiro popular, Avelino Pazos afirmou que "o retrato que quere facer da miña persoa é porque a única persoa que queda no grupo socialista son eu. Sabe por que? Porque nin vostede nin José Manuel Baltar conseguiron comprarme. E iso que o intentaron por todos os medios". A concelleira socialista foi a máis, chegando a sinalar que lle ofreceron "un salario de 42.000 euros" e "un posto na deputación". A posibilidade de que o BNG fose apartado do Goberno de Castrelo de Miño foi unha constante ao longo desta última lexislatura. Unha vez que os nacionalistas perderon a maioría absoluta no concello en 2019, populares e socialistas xa negociaron un posíbel Executivo, que finalmente paralizou a dirección ourensá dos socialistas. Diverxencias As relación entre o PSOE e o BNG neste concello da comarca do Ribeiro estiveron marcados por importantes diverxencias e por un forte conflito, até o punto de que no período entre 2015 e 2019 os socialistas levou en tres ocasións o Goberno nacionalista á fiscalía. As fontes nacionalistas e socialistas consultadas por Nós Diario apunta ao presidente da Deputación de Ourense, Xosé Manuel Baltar, como responsábel da moción de censura. "Baltar é o director e o aval desta moción de censura", sinalan a Nós Diario fontes nacionalistas de Castrelo de Miño, quen consideran que "pretende rematar co exemplo de políticas alternativas que representa Castrelo en todo O Ribeiro, até o punto de que o noso concello se ten convertido no centro de ocio de todo Ourense, o club náutico é o outro Samil de Ourense e, ademais, conta cun desenvolvemento vitivinícola moi importante". Segundo estas fontes, "José Manuel Baltar non aforrou esforzos e entregouse de cheo a que a moción de censura saíse finalmente adiante, até que foi o propio presidente dos populares de Ourense quen a presentou publicamente", indican a Nós Diario desde a dirección dos socialistas ourensáns, que cualifican o comportamento de dous antigos concelleiros como "un caso flagrante de transfugismo político no que se traizoa a vontade dos veciños de Castrelo de Miño". O portavoz dos populares e probabelmente futuro alcalde de Castrelo, Avelino Pazos, tamén leva directamente a José Manuel Baltar. Traballador da Deputación de Ourense e favorecido por Baltar nun deses ascensos de persoal anulados pola xustiza, foi nomeado por este como candidato do Partido popular contra a oposición da militancia da localidade, descontenta coas súas formas e co feito de que residise noutro concello.


Sei ter o pasmo essencial/ Que tem uma criança se, ao nascer,/Reparasse que nascera deveras...". (O guardador de rebanhos, Alberto Caeiro –heterónimo de F. Pessoa-). Como as matemáticas non fallan, ao paso que levamos, no ano 2053 teremos a Xefa de Estado máis preparada da Historia e co rango de capitana xenerala, sempre e cando o pai decida abdicar; mais non será raíña mercé á súa preparación, senón por ser filla de monarca. E mesmo terá o dereito de divorciarse do seu marido, se o considerase oportuno, cousa que a súa nai nunca poderá facer porque, nesas alturas tan altas, semellantes coenxías só están ao alcance do rei. E iso simplemente porque os que lexislan acordaron que o rei goce de inviolabilidade absoluta; mais tamén decidiron que, a pesar de estarmos no século XXI, os homes, nesta Constitución tan constitucional e tan moderna, teñen preferencia ás mulleres para "herdar" a máis alta institución do Estado español. Claro! Aquí, na Gran Bretaña, en Holanda e na Conchinchina, as monarquías hérdanse sempre. Sempre! O que sucede é que as monarquías hérdanse tanto nos sistemas democráticos coma nos que non o son, a diferenza do que acontece coas repúblicas, pois nos sistemas democráticos sempre se elixen os seus presidentes. Sempre! Por iso, sería aconsellable que, por conduto regulamentario, alguén lle fixese saber a tantos tertulianos sopeiros, políticos tarambainas e cidadáns borbonárquicos que deixen de tocarnos os chintófanos con esa parvada de que é preferible unha monarquía democrática a unha república ditatorial, despois de dicir, coa boca pequena e falando entre os dentes, que é mellor unha república democrática ca unha monarquía totalitaria. Outra cousa é que o crean realmente! E, para que os parvos republicanos entendamos o argumentario, ilustran tan melifluo sofisma cuns cantos exemplos revirados, pretendendo, de paso, deixar apampados aos que forman parte da cota "non sabe/non contesta", sen concedernos a venia de terzar aclarando que as obviedades non precisan demostración, cando menos aquí e agora. Ah! O meu tío Lisardo síntese alegre porque o novo monarca defenda a transparencia, por iso ata dentro de corenta anos non saberemos como se cociñou a abdicación de seu pai, e tardaremos outros tantos en coñecer a lista de convidados á recepción do día de autos. Síntese oufano pola ansia excesiva en acercarse máis á xente, por iso tomou posesión vestido de militar, e por iso convidou á farándula e deixou fóra do conto a investigadores, á da Cultura con maiúscula e outros polo estilo. E síntese feliz porque o xefe do partido das fondas raíces republicanas lle permite aos seus correlixionarios -agás a Felipe González que está con La Roja a morte- ir pola vida gabándose de seren republicanos sen deixar de ser monárquicos. Hai que goderse con tanta coherencia e contraste de gravatas nun día tan feliz!


Summary: Até once operacións foron adiadas polo Sergas estes días como consecuencia da falta de sangue nas áreas sanitarias de Vigo e Santiago. Así o sinalou o presidente da Xunta, Alfonso Rueda, a preguntas de Nós Diario sobre a cirurxía posposta a unha paciente de cancro de páncreas cando estaba xa sedada.

"É unha situación preocupante", afirmou Alfonso Rueda na súa comparecencia após o Consello da Xunta desta quinta feira en referencia á falla de sangue. O presidente dixo que nestes días esa carencia obrigou a adiar 11 operacións que estaban programadas, "ningunha era urxente", nas áreas de Vigo e Santiago. Porén, esta segunda feira L.L., ingresada no Hospital Clínico de Santiago de Compostela (CHUS), viu interrompida a súa operación cando levaba xa unha hora sedada e tiña o catéter epidural colocado. O motivo, que "non hai sangue nas reservas". Adiábase até o 26 de xullo. Rueda indicou que esa falla de sangue levou a realizar un chamamento especial á cidadanía para que doase. "O día desa petición as doazóns eran 300, despois foron 600", indicou, para sinalar o efecto positivo da chamada. Para a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS, porén, o adiamento da operación responde a unha "mala xestión" do Sergas e mesmo estariamos perante un "incumprimento flagrante" do artigo 6.1 da Lei de Saúde da Galiza. A Asociación de Pacientes do CHUS, sobre a cirurxía de cancro adiada: "Están tomando á lixeira as nosas vidas" "Xa o advertín" Rueda tamén foi preguntado polas crecentes queixas e denuncias en determinadas comarcas costeiras pola falla de profesionais médicos nos centros de saúde. "Xa advertín que o verán ía ser unha situación complicada", indicou esta quinta feira o presidente da Xunta. Apuntou a que o Sergas está a "facer o posíbel" nun escenario no que o aumento da poboación frotante (coa chegada de visitantes e turistas a esas comarcas) coincide coas "merecidas" vacacións do persoal sanitario. A responsabilidade destes problemas, unha vez máis para o presidente galego, recae no Goberno español, ao que acusa de non adoptar as medidas precisas para poder garantir máis persoal. Área de Transporte da Galiza O Consello da Xunta tamén deu o visto e prace a un acordo que Rueda cualificou como "importante para unha mobilidade sustentábel" e que pasa pola Área de Transporte da Galiza, que estende as vantaxes do transporte metropolitano ao conxunto do país e a todas as persoas usuarias. Así, os descontos que benefician os usuarios e usuarias das áreas metropolitanas de transporte chegan ás persoas que viven fóra deses espazos. "Vai haber 119 concellos, con menos de 2.000 habitantes, que automaticamente van estar nesta nova área", explicou Alfonso Rueda, e que se poderán así beneficiar dos mesmos descontos no bus que os existentes nas cidades e as súas contornas. "Estendemos as vantaxes do autobús metropolitano co que 150.000 veciños deses concellos rurais terán descontos de 50 céntimos no billete e poderán facer transbordos gratis", engadiu. "Os demais concellos poderán adherirse para ofrecer tamén estas vantaxes". Do mesmo modo, a gratuidade para menores de 21 anos mediante a Tarxeta Xente Nova tamén se ampliará a todo o territorio galego. Noutra orde de cousas, o Consello tamén aprobou destinar 300.000 euros a un convenio co Arcebispado de Santiago para unha Peregrinación Europea Xuvenil.


Summary: As vendas do Consello Regulador da Agricultura Ecolóxica da Galiza (Craega) rozaron os 93 millóns. Ademais, aumentou a superficie certificada e o número de operadores.

A produción ecolóxica na Galiza segue a medrar con forza. Segundo os datos do Consello Regulador da Agricultura Ecolóxica da Galiza (Craega), a facturación medrou o pasado ano 17,8%, até rozar os 93 millóns de euros. O presidente da entidade, Francisco López Valladares, sinalou durante a presentación do informe anual de actividade do Craega que estas cifras "avalan o labor deste Consello ano a ano. A demanda cada vez maior de produtos ecolóxicos disparou as vendas a taxas de dous díxitos e o volume logra xa os 92,7 millóns de euros", apuntou. Por subsectores, a produción animal (56,5 millóns de euros), a vexetal (21,6 millóns) e a acuicultura (14,4 millóns) son as que máis volume de ingresos xeran. Dentro da primeira delas, o leite (32,9 millóns) e as carnes (15,7 millóns) encabezan a cifra de negocio deste subsector. No extremo contrario sitúanse os cereais, cunha caída de vendas certificadas de 96,59% o pasado ano, un feito que no Creaga atribúen á ausencia de importación de terceiros países. Tampouco foi un bo ano para a castaña, xa que a súa facturación minguou 43% como consecuencia da escaseza de choivas. Aumento da superficie Pero as vendas non son o único indicador que medra. A superficie certificada logrou en 2019 as 34.378,12 hectáreas, o que representa 2,9% máis. Na última década a extensión dedicada a ecolóxico aumentou 143,9%. Os pastos permanentes, cun incremento de 7,69% no último ano, representan 79% da superficie certificada. Tamén destaca o feito de que catro de cada dez hectáreas de cultivos permanentes destínanse á castaña. En canto ao número de operadores, 2019 fechou con 30 novas altas (17 elaboradoras e comercializadoras e 13 produtoras. As persoas produtoras representan 74,2% do total, aínda que son as industrias as que máis impulsan o crecemento do Consello, sinal López Valladares. Na última década a súa cifra cuadruplicouse e xa representan 25,7% das persoas inscritas. Impacto da Covid-19 No seu informe anual, o Craega recolle un capítulo sobre os efectos da Covid-19 no sector. Unha sondaxe entre as persoas integrantes da institución revela que "aínda que houbo excepcións, case 54% das enquisadas diminuíron a súa facturación por mor da pandemia. As vendas caeron de forma significativa: catro de cada dez reduciron as súas transaccións á metade ou incluso máis", indicou o presidente. Pero a crise do coronavirus tamén trouxo consigo aspectos positivos, como o empurrón definitivo á venda online. Segundo a institución, 89% dos enquisados non dispoñía deste servizo antes da pandemia, mais 12,3% activouno durante o estado de alarma. Agora, á vista do escenario actual e das incertezas sobre un novo gromo, tres de cada dez persoas asociadas ao Craega teñen previsto activar o comercio electrónico a curto-medio prazo.


Summary: O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, compareceu ante os medios tras concluír o Consello de Ministros e Ministras que aprobou o decreto de medidas anticrise para dar a coñecer as principais actuacións. Eis un resumo do anuncio.

O decreto de medidas anticrise aprobado polo Consello Ministerial do Estado español conta cun orzamento de 9.000 millóns, segundo expuxo na declaración ante os medios de comunicación o xefe do Executivo, Pedro Sánchez, criticado nas últimas horas polo seu posicionamento a respecto da crise migratoria en Melilla que deixou, cando menos, 27 falecidos. O Goberno español estima que as actuacións económicas suporán a contención da inflación en 3,5 puntos. O IPC alcanzaría, dixo, "os 14 puntos" de non pór en marcha as citadas medidas, que se prolongarán até o 31 de decembro de 2022. A baixada do IVE na factura da luz do 10 ao 5%. Esta medida xa fora anunciada por Sánchez na cuarta feira durante a sesión de control no Congreso. Redución do 50% do custo dos abonos de transporte estatais, como Renfe, e do 30% nos autonómicos a partir do 1 de setembro Axudas directas de 200 euros para traballadoras e traballadores autónomos e persoas desempregadas con baixos ingresos que se poderá solicitar desde xullo. Aplicarase ás rendas por debaixo dos 14.000 euros ao ano, sempre e cando non se estea a percibir o ingreso mínimo vital A creación dun novo imposto que gravará os beneficios das grandes empresas enerxéticas a partir do 1 de xaneiro de 2023 O aumento do 15% das pensións de xubilación e invalidez non contributiva, así como do ingreso mínimo vital A limitación do prezo da bombona de butano En relación á creación dun novo imposto para gravar os inxentes beneficios das empresas eléctricas, unha das medidas máis esperadas coas que xa contan Estados da contorna, Sánchez explicou que non entra no paquete de actuacións para a resposta á crise da inflación, pois presentarase un proxecto de lei no Congreso por parte do Goberno de coalición. O imposto ás eléctricas que estuda o Estado español xa se aplica noutros países de Europa Medidas que se manteñen O presidente do Executivo informou de que manteñen o resto de medidas relativas á electricidade, como a ampliación do desconto do bono social e a suspensión do imposto sobre o valor da produción. Tamén continúa até final de ano a redución de 20 céntimos no litro de combustíbel, así como as axudas do Ingreso Mínimo Vital, a prohibición de suspender o subministro de enerxía e o tope da suba dos alugueres. Igualmente, prorrógase a setembro o aprazamento de cotas á Seguridade Social e as axudas á seca, así como se estenden as axudas ás persoas afectadas pola erupción do volcán da illa da Palma.


Summary: A suba da factura da luz e unha tarifa eléctrica galega centraron un debate parlamentar no que tamén se puxo sobre a mesa o deficiente financiamento municipal por parte da Xunta.

Xuño vai camiño de marcar récord no encarecemento do prezo da factura da luz, unha cuestión que volve con perioricidade á axenda social e política. Esta cuarta feira foi no Parlamento galego, na sesión de control ao presidente. A portavoz nacionalista Ana Pontón instou o presidente a aclarar se o Goberno galego tiña algunha medida ou proposta a respecto desta escalada na factura eléctrica, "que afecta familias e empresas", e puxo sobre a mesa o que propón o nacionalismo: unha tarifa eléctrica galega (TEG). Para Feixoo, a TEG, porén, é un simple "slogan", como a cualificou na Cámara. O presidente non explicou ningunha medida ou proposta do seu Executivo para paliar esa suba no prezo da luz mais si que se dedicou a deostar a que presentaba o BNG. E non sen antes acusar os nacionalistas de ser responsábeis da suba da factura. "A enerxía aumentou entre o ano en que chegou Zapatero e o que marchou nun 93% e vostedes foron cómplices", dixo. Feixoo redobra o ataque ao BNG: "Se por vostedes fose non habería encoros, non habería eólicos" pois o que queren, afirma o presidente da Xunta, é vivir "nun país cun candil". Podes ler a noticia en: https://t.co/VTbrY7UIfu pic.twitter.com/yTabORm6kh— Nós Diario (@NosDiario) June 23, 2021 Pontón sinalou que non é entendíbel un país "rico en electricidade" non se beneficie desa situación. Pediu unha tarifa propia para Galiza que permita abaratar o prezo a familias e empresas no noso país. E lembrou que esa tarifa diferenciada existe en non poucos estados: Alemaña, Reino Unido, Dinamarca, Suíza... "Por que Galiza non pode ter unha tarifa diferenciada? Hai 2 respostas: que as eléctricas mandan máis que os Gobernos e o centralismo", manifestou a portavoz nacionalista, que insistiu nos custos ambientais e territoriais que paga Galiza (encoros, parques eólicos...) sen que haxa reversión ou beneficios para a poboación. Mais Feixoo mantívose nas súas: a TEG responde a un "nacionalismo arcaico" e é inviábel. Pontón lembroulle que esa tarifa diferenciada existe en non poucos estados europeos e lamentou que ante un problema que afecta tanta xente como a suba da luz "o presidente se limite a vir aquí a atacar a única proposta que hai". Entón Feixoo redobrou o ataque ao BNG: "Se por vostedes fose non habería encoros, non habería eólicos" pois o que queren, dixo, é vivir "nun país cun candil". Ana Pontón insta o presidente a aclarar se o Goberno galego ten algunha medida ou proposta a respecto da escalada na factura eléctrica, "que afecta familias e empresas". Contámoscho en: https://t.co/VTbrY7UIfu pic.twitter.com/KgichmTYjh— Nós Diario (@NosDiario) June 23, 2021 Concellos A outra cuestión que tivo que responder o presidente na sesión de control foi a formulada por Gonzalo Caballero (PSdeG) e que se centrou nas eivas no financiamento pola Xunta dos concellos. O socialista acusou Feixoo de "antimunicipalismo" e lamentou que haxa unha 'discrecionalidade' no reparto aos concellos. Incidiu en que os municipios van ser claves na reactivación económica e que nestes meses de pandemia tiveron que asumir funcións que non lle correspondían. "É hora dunha nova política local", sinalou Gonzalo Caballero, instando a Xunta a non "asfixiar" máis economicamente aos municipios. Porén, o mandatario galego volveu tirar de repertorio habitual e indicou que quen afoga economicamente os concellos é o Goberno estatal. Gonzalo Caballero cuestiona as eivas no financiamento dos concellos por parte da Xunta de Galiza e acusa a Feixoo de "antimunicipalismo". Obtén máis información en: https://t.co/VTbrY7UIfu pic.twitter.com/mouZFh8suI— Nós Diario (@NosDiario) June 23, 2021


Summary: O Bloque enceta a preparación da estratexia eleitoral de cara ás municipais de 2019, para o que traballará na renovación das propostas programáticas e na elaboración das candidaturas. Aliás, adianta un "cumio" de concelleiras e concelleiros.

O BNG deu "o pistoletazo de saída", en palabras da súa portavoz nacional, Ana Pontón, á preparación das eleccións municipais de 2019. Así o acordou o Consello Nacional, reunido na mañá do sábado, día 20, en Compostela. En declaracións aos medios, Pontón citou os "deberes" que se pon a formación nacionalista e que pasan pola elaboración da "estratexia municipal 2019, a renovación das nosas propostas programáticas e traballar nas candidaturas que lle porán cara a esas propostas". Unha das primeiras tarefas que acometerá o Bloque ao respeito será a convocatoria dun cumio de concelleiras e concelleiros. O Bloque enfronta as eleccións con "optimismo" dado o "aval dos proxectos sólidos e de éxito desenvolvidos polos concellos nacionalistas" Ana Pontón salientou o "optimismo" co que o BNG enfronta a cita eleitoral de 2019 dado o "aval dos proxectos sólidos e de éxito desenvolvidos polos concellos nacionalistas", que situou como referentes de políticas de benestar, de calidade de vida, rexeneración urbana e de dinamismo económico e social. "Os concellos do BNG levan anos demostrando que temos un proxecto ilusionante e transformador e conseguimos situarnos como referente internacional de cambio nas cidades, os concellos BNG son unha marca de calidade e demostramos que temos alternativas aos problemas", afirmou a portavoz nacional, que citou exemplos do traballo nos concellos que gobernan: "mobilidade nas urbes, comercio de proximidade, abaratar o recibo da luz, coidar o patrimonio, promover a lingua e a cultura do país, xestión ambiental sustentábel e modelos urbanos de proxección internacional". Aínda así, Pontón apelou a ser "tremendamente inconformistas e ver como mellorar". Man tendida Por outra banda, a nacionalista tendeu a man "a todas as persoas que confían nas potencialidades de Galiza e queren construír desde nós e para nós, buscando espazos de intersección cos movementos sociais, culturais, veciñais, con toda a xente que comparta a idea de tirar para adiante deste país". "Unha das nosas prioridades vai ser traballar para darlle un novo impulso ao BNG nas eleccións municipais, onde non só consolidemos a representación senón que avancemos en todo o país coa ollada posta nas cidades", advertiu a portavoz nacional do Bloque, que ve nestes comicios "unha oportunidade para poñer en marcha un tempo novo para Galiza, que deixe atrás as políticas que están machacando o país, creando desigualdade e emigración". E é que o BNG ve na cita eleitoral de 2019 a oportunidade de lograr un avance en toda a Galiza e "o preámbulo dun cambio na Xunta". Galiza, no centro do debate político Nesta liña, Pontón afirmou que cómpre "reilusionar os galegos e as galegas" así como un "BNG forte" para poñer Galiza "no centro do debate político e superar os discursos derrotistas, eses que repiten a milonga de que este país vive da solidariedade do Estado". "Feijóo conduce Galiza á irrelevancia política coa súa estratexia de subordinación a Madrid" A continuación, a portavoz do Bloque cargou contra o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, por "conducir Galiza á irrelevancia política coa súa estratexia de subordinación a Madrid". "O debate que importa non é se Feijóo vai presentarse á reelección ou non, a min abúrreme moito e paréceme unha trécola para facerse o importante. O debate que nos importa aos galegos e galegas e frear a irrelevancia política a que nos conduce, que nos quere baixar do tren das nacións", salientou. Neste contexto, o Bloque di erguerse como "dique de contención" contra a "onda recentralizadora" e aposta en "sumar forzas en defensa do país" e en se converter "na referencia do cambio político que precisa Galiza".


Summary: O panorama político de Corcubión parece incerto, trala continua igualdade máxima dos últimos anos nos comicios. Máis se cabe coa ampliación a 5 candidaturas. Hoxe falamos con Xosé Ansede, candidato do BNG de Corcubión á alcaldía nestas eleccións municipais do 26 de maio.

QPC: Con que aspiracións chega o BNG a estas municipais? A nosa aspiración é facer de Corcubión un Concello de Benestar e prosperidade, devolvéndolle a categoría de referente comarcal como destino turístico por excelencia da Costa da Morte. QPC: 5 candidaturas son moitas candidaturas… Como vés a cousa? Quen parte como favorito? Como cres que quedará o pleno? Si, considero que para un pobo tan pequeno 5 son moitas. A mellor opción é un goberno do BNG, con esta intención nos presentamos, coa de acadar unha maioría que nos permita gobernar. QPC: A frase de "cada voto vale é importante" en Corcubión cobra unha dimensión especial. En 2015, 36 votos decantaron 4 anos de goberno. Como animas á veciñanza á votar? Levamos 16 anos de goberno socialista cos que Corcubión non avanzou nada. Todas as infraestruturas e servizos actuais foron conseguidos con gobernos do BNG.Polo tanto para poñer a Corcubión no sitio que merece animo á veciñanza a volver a confiar en nós, e para é importante concentrar o voto na nosa candidatura, xa que o voto dividido favorece o continuismo e a parálise municipal. QPC: Cres que as eleccións do 28 de abril, nas que o BNG recuperou a liña ascendente tras moitos anos de retroceso, influirán nas do 28 de maio, ou cres que Xerais e Municipais non se poden relacionar porque son de naturezas diferentes? O pasado 28 de abril duplicamos votos. Este feito representa un significativo avance no apoio social do BNG, consolidando unha tendencia á alza que estamos seguros que se vai dar tamén a nuvel local, porque os concellos de referencia en Galicia son concellos do BNG, e en Corcubión son coñecedores do noso bo facer. QPC: Nunha frase: Que necesita Corcubión? Necesita calidade de vida, prosperidade, volver ser o referente da Costa da Morte. QPC: Cales son as principais liñas do voso programa? Convidamos a ler o programa electoral pero como obxectivos principais temos:- O benestar dos veciños e veciñas, con boa xestión, mellorando e recuperando servizos, e con políticas activas asistenciais e preventivas, para a mocidade, maiores, crianzas e familias. A posta en marcha do Centro de Día será prioritaria, e mentres poremos un servizo de respiro familiar.- Plan de acción cultural, deportivo e medioambiental;- Facer do turismo o eixe do noso desenvolvemento económico, cun plan estratéxico sostible, competitivo e responsable, fundamentado na nosa riqueza patrimonial.- Varias obras imprescindibles como a remodelación da Praza de Castelaou, a construción dun albergue no casco histórico, arranxar o paseo marítimo e rematar a súa unión co de Cee. Ademais, facer melloras e recuperación das infraestruturas das parroquias: estradas, lavadoiros, muíños…- Impulsar novas competencias dende a mancomunidade, o que implica ter servizos compartidos máis eficiente e de carácter permanente. QPC: Nun concello onde o gasto en persoal representa o 60% do orzamento anual, como pensades reducir o gasto municipal? Con ese dato ponse en evidencia a falta de capacidade do goberno actual, para sacarlle rendemento ao persoal e poder ofrecerlle mellores servizos á cidadanía.Nós saberemos optimizar e xestionar os recursos humanos municipais para transformar o Concello nun servizo público, eficaz e solvente. QPC: Pensades ademais rescatar a idea do Porto Deportivo? Si, por suposto, nunca renunciamos a el. É unha débeda que a Xunta ten con Corcubión. Será unha das nosas prioridades como potencial turístico e deportivo. QPC: A túa lista está formada por: Lois Lado, Rafa Mouzo (fillo), Oscar Insua, Emilia López, Alfonso Canosa, Dulce Canosa, Jesús Martínes Lema, Xunqueira Canosa.Cales son os puntos fortes do teu equipo? Somos unha lista veterana en experiencia de política local e activismo social. Un equipo de persoas con capacidade, ideas e gañas de traballar. QPC: E para rematar, que lle dirías a un veciño de Corcubión para que se decantase pola túa candidatura? Cal é o teu maior valor para Corcubión? O meu maior valor é a humildade e como tal sei ser agradecido. Especialmente á veciñanza corcubionesa, que é un pobo acolledor, respectuoso e solidario. O noso programa vai prioritariamente encamiñado ao seu benestar e progreso. E iso é o que ofrecemos, o mellor para Corcubión e polo tanto pido o voto para a nosa candidatura.


Summary: Menos editoras e creadores participarán este ano na máis importante mostra de banda deseñada do Estado español. Miguelanxo Prado, Jacobo Fernández, Víctor Rivas, Lola Lorente, Martín Romero asinarán exemplares. David Rubín e José Domingo son candidatos aos premios do Saló.

Dous anos leva Galiza ausente institucionalmente do Saló do Cómic de Barcelona. Malia o esforzo de anos anteriores á chegada de Feijoo ao goberno galego, cada ano hai menos editoras e publicacións do noso país que podan amosar o seu traballo e aproveitar o troco comercial que supón este evento. Só El Patito Editorial contará cun posto, que comparte coa libraría Cómic Hunter, ao igual que o pasado ano. Estará tamén, por vez primeira, a revista El Arca de las Historietas que comparte posto con dúas iniciativas de fóra. Xa non atoparemos habituais como BD Banda, Retranca ou o colectivo Polaqia, xa disolto. No espazo de fanzines encontramos, como vén sendo habitual, a Mariano Casas, que presentará a súa obra La historia jamás contada jamás contada. Tamén asistirá ao evento Juan Carlos Sanmiguel, da libraría Alita que moverá a obra In memoriam, de Kike Benlloch e Fonso. David Rubín e José Domingo son candidatos aos premios do Saló Para alén disto, os autores galegos están presentes tamén nas exposicións colectivas dedicadas a Robots (Kiko da Silva), ou de homenaxe a Moebius (Miguel Porto, Santy Gutiérrez, José Domingo e Kike Benlloch). Porto tamén visitará a Cidade Condal para actuar como picadiscos na presentación da editora Entrecómics Cómics.


Summary: Os sete puntos perdidos por Ciudadanos en Galicia foron recollidos sobre todo polo PP (+4,5), nomeadamente nas zonas urbanas. E en menor medida por VOX (+2,5%), que en cambio mellorou máis os seus resultados nas zonas rurais

Non houbo cambios radicais nestas eleccións en Galicia. Pasaran menos de sete meses dende os comicios de abril e no noso país VOX non irrompeu coa forza coa que o fixo noutros territorios. Así pois, o taboleiro político apenas se moveu no conxunto do país e tampouco o fixo analizando os datos concello a concello, agás excepcións puntuais.Na dereita os trasvases foron algo máis importantes, sobre todo polo esborralle de Ciudadanos, que caeu 6,9 puntos, votos que foron recollidos por PP (+4,5) e en menor medida por VOX (+2,5%)Na esquerda, os movementos de voto foron limitados. En toda Galicia o PSdeG-PSOE caeu oito décimas e En Común fíxoo 1,8 puntos, uns descensos nos que hai que ter en conta igualmente que En Marea (que obtivera 1,1 puntos en abril) non se presentou. Pola contra, o BNG ascendeu 2,4 puntos e Más País debutou con 1,5%.Na dereita, en cambio, os trasvases foron algo máis importantes, sobre todo polo esborralle de Ciudadanos, que caeu 6,9 puntos, uns votos que foron recollidos por PP (+4,5) e en menor medida por VOX (+2,5%). Neste caso a distribución territorial si que amosa unha diferenza: os votos perdidos por Ciudadanos nas zonas urbanas dirixíronse sobre todo ao Partido Popular e, en cambio, os apoios que os laranxas perderon nas zonas rurais foron en maior medida á ultradereita de VOX.Este esquema xeral reproduciuse na maior parte dos concellos do país, con subas importantes do PP nas sete cidades, grazas ao descenso de Ciudadanos, mentres que VOX experimentaba ascensos máis modestos. En cambio, en numerosas localidades da zona rural a extrema dereita medrou moito máis que os populares.PPO mapa de variación de voto do PP é maioritariamente verde, con alzas xerais e moi poucos concellos con descensos. Destaca o crecemento experimentado en lugares como Oleiros (+8,6 puntos) ou Barbadás (+7,6%), Baiona (+7) ou Sada (+7), ou a propia cidade de Lugo (+7,4), vilas e cidades nas que Ciudadanos perdeu unha cantidade equivalente de votos.PSdeG-PSOEOs socialistas rexistraron ascensos moderados en moitos concellos, sobre todo en zonas rurais de Ourense e Lugo. Porén, tamén foron numerosas as localidades nas que o PSdeG-PSOE perdeu forza. Destaca nomeadamente o seu comportamento nas Pontes de García Rodríguez (-10 puntos), pero tamén noutros concellos da súa contorna, posiblemente con traballadores de Endesa e transportistas entre a súa poboación: Monfero, A Capela, As Somozas, Xermade...En ComúnEn Común perdeu apoios, sobre todo, nas provincias da Coruña e Pontevedra, en parte pola irrupción de Más País pero tamén pola competencia do BNG. Fíxoo nomeadamente nas cidades e grandes vilas, os lugares que ata agora foron a súa principal reserva de apoios. En cambio, a candidatura de esquerdas mellorou lixeramente o seu resultado en varios concellos do rural ourensán.BNGO Bloque creceu en toda Galicia, pero moi especialmente na provincia da Coruña, sobre todo nas localidades nas que máis caeu En Común. Na provincia de Pontevedra a mellora foi máis leve, pero os nacionalistas si medraron na Mariña lucense e nalgunhas zonas da provincia de Ourense.VOXA suba de VOX foi xeral en toda Galicia, aínda que destacou a que se produciu en Ribeira, en Meaño e en Barro, por riba dos seis puntos porcentuais. A Costa da Morte, o Barbanza, o Baixo Miño, a Limia ou a Terra Cha foron algunhas das comarcas nas que máis medrou a ultradereita.Os votos de CiudadanosNas sete cidades fronte aos descensos de Ciudadanos (entre 7 e 9 puntos) a ultradereita só creceu un ou dous puntosO cruce de datos entre a evolución electoral en cada concello das tres forzas da dereita e a idade media de cada localidade permite constatar que nas áreas urbanas as caídas de Ciudadanos non supuxeron ascensos para VOX. É dicir, onde máis baixa Ciudadanos VOX crece moi pouco.De feito, nas sete cidades fronte aos descensos de Ciudadanos (entre 7 e 9 puntos) a ultradereita só creceu un ou dous puntos. E vilas como Oleiros, Ames, Mos, Culleredo, Teo ou Vilagarcía amosaron comportamentos semellantes. Nas zonas urbanas, onde máis baixa Ciudadanos é onde máis sobe o PPEn cambio, se analizamos os datos dos 100 concellos galegos con menor idade media, si que atopamos unha relación directa moi clara entre as caídas de Ciudadanos e importantes ascensos do PP: onde máis baixa Ciudadanos é onde máis sobe o PP.Nos 213 concellos máis avellentados, en cambio, o comportamento de PP e VOX foi semellante, recibindo ambos os dous trasvases de votos de Ciudadanos.Iso si, o voto a VOX en Galicia segue correspondendo principalmente a concellos con menor idade media, debido en parte á fortaleza que demostra o PP nas localidades máis envellecidas.


Summary: O subsistema electoral galego perde identidade, asemellándose ao esquema estatal non só nos grandes partidos, senón ás súas alternativas na esquerda e na dereita. Sen dúbida que o galeguismo ten moito a reflexionar cara as municipais do 2015, onde se xoga unha posición real de alternativa ao bipartidismo que está a se esfarelar.

PP e PSOE tiveron o peor resultado dos últimos 25 anos en Galicia e no Estado. O PP baixa ao 35% na Galicia, perdendo quince puntos a respecto do 50% obtido no 2009 e o PSOE ao 21% fronte ao 35% que tiña hai cinco anos. No Estado o PP perde 8 escanos (de 24 baixa a 16), cun 26% e o PSOE 9 (de 23 a 14). Izquierda Unida e aliados (AGE na Galicia) foi terceira forza política, mentres que Podemos, con 5 escanos constituíu a sorpresa da xornada, acadando a cuarta posición na Galicia e no Estado. O BNG baixa do 9 ao 8%, mais a súa coalición con EH-Bildu retén un escano, mentres a Coalición por Europa, partillada por CompromisoxGalicia con CiU, PNV e CC, obtivo 3. Porén, o subsistema electoral galego perde identidade, asemellándose ao esquema estatal non só nos grandes partidos, senón ás súas alternativas na esquerda e na dereita. Sen dúbida que o galeguismo ten moito a reflexionar cara as municipais do 2015, onde se xoga unha posición real de alternativa ao bipartidismo que está a se esfarelar. O subsistema electoral galego perde identidade, asemellándose ao esquema estatal non só nos grandes partidos, senón ás súas alternativas na esquerda e na dereita Nos resultados estatais cómpre salientar a elevada participación catalá, onde ERC acadou o "sorpasso" a respecto de CiU e onde as eleccións interpretáronse en clave de apoio ao chamado dereito a decidir. Catalunya constituíu a cara a respecto da cruz galega canto ao apoio a forzas nacionais, demostrando que o seu sistema político está totalmente independizado do español, co PP e o PSC a niveis moi minoritarios. Canto a Euskadi gañou o PNV, malia que EH Bildu gañase en Guipúscoa e Álava. Baixa o PP europeo, soben os non adscritos e euroescépticos da dereita radical, manténdose demócratas e liberais, verdes e socialistas Na Europa salienta o trunfo dos socialistas en Portugal, dos nacionalistas do Scottish National party (SNP) na Escocia (ás portas do referendo de setembro), o da Front Nationale de Marie le Pen na Francia, a da esquerda radical de Syriza na Grecia, a das forzas da grande coalición de goberno alemá e a do eurófobo UKIP (Partido da Independencia) en Inglaterra. Baixa o PP europeo, soben os non adscritos e euroescépticos da dereita radical, manténdose demócratas e liberais, verdes e socialistas. Juncker será Presidente da Comisión Europea, mais socialdemócratas, liberais e demócratas e verdes e nacionalistas da terán unha importante presenza no Parlamento Europeo. E influirán decisivamente na gobernanza, á vista da corrección á baixa do PP europeo.


Summary: Ana Villarino é a secretaria xeral do Partido Popular de Ourense desde decembro de 2021. Alcaldesa de Oímbra e membro da Xunta de Goberno da Deputación de Ourense fai parte do círculo de máxima confianza de José Manuel Baltar, a quen coñece desde nena. Tanto é así que a súa conversión en número dous da formación na circunscrición foi unha decisión directa do presidente dos populares ourensáns.

Villarino chegou á Alcaldía do seu concello en 2015 tras a dimisión do seu pai, que a integrou na lista do PP en 2003 coa intención de convertela en sucesora. O proxenitor de Ana Villarino, Alfonso Villarino Rodríguez, gobernou o municipio de modo ininterrompido desde 1979 a 2015 e non dubidou en defender a candidatura da súa filla sinalando que "xa manexa o Concello coma min" porque "é o que viviu desde nena". José Luis Suárez Martínez é outra persoa do núcleo duro de Baltar. Xefe da área de Recursos Humanos da Deputación de Ourense e funcionario desa institución após unha polémica oposición, o seu nome está asociado a algunhas das causas abertas contra a institución provincial, sendo investigado en 2017 pola súa suposta participación nunha trama de cursos de formación fraudulentos. Suárez Martínez dirixe a Alcaldía de Monterrei desde 2015. Con anterioridade, presidiu o Concello durante 33 anos o seu pai, José Luis Suárez Conde, coñecido pola súa lealdade baltarista nas diversas batallas vividas dentro do PP. Anos antes, concretamente en 2013, o pai entregáralle ao fillo á presidencia da formación na localidade. O fillo de Pérez Pablo Pérez Pérez pasa por ser un baltarista a proba de lume. Secretario de organización do Partido Popular de Ourense, deputado delegado de Cooperación e membro da Xunta de Goberno da Deputación de Ourense, ocupa tamén a tenencia de alcaldía do Concello de Quintala de Leirado, onde seu pai, José Antonio Pérez, exerce de alcalde "con man de ferro" desde 1976. A sucesión do pai polo fillo semella próxima e dentro do PP dana por feita antes de que remate a actual lexislatura. Os casos de Villarino, Suárez e Pérez non son excepcións nas filas do PP de Ourense. A situación repítese en Cualedro, onde Luciano Rivera Cuquejo, sucedeu a súa nai, María Cuquejo, na Alcaldía. Outro tanto acontece en Riós con Francisco Armando Veiga Romero, fillo do antigo secretario do Concello e curmán do seu antecesor, Eloy Veiga, todos eles membros dunha familia que leva gobernando o Concello desde a I Restauración. Unha situación análoga dáse na Bola, onde a actual alcaldesa, Teresa Barge, é filla do veterano rexedor Luis Barge, outro clásico da dereita ourensá. A perpetuación de determinadas sagas familiares á fronte de varios concellos ourensáns escapa da anécdota e explica a conformación das redes de poder na circunscrición. As mesmas, en moitos casos, van máis alá das afinidades ideolóxicas e afíncanse en lealdades persoais de décadas, amizades de moitos anos e intereses partillados máis alá da política. Precisamente esta é unha das fortalezas do baltarismo pero tamén unha das súas principais debilidades en tanto expresión dunha realidade material e social en declive.


Summary: A liña quer homenaxear unha figura cun duplo papel pioneiro, afirma, "na recuperación do galego" e "na emancipación da muller"

Rosalía de Castro percorrerá os ceos de Europa. A imaxe da escritora galega vai figurar nun novo Boeing 737-800, de 186 prazas, da compañía Norwegian, considerada por cuarto ano consecutivo a mellor low-cost en Europa. Segundo informa a liña, a montaxe da imaxe de Rosalía, "que se leva xestando durante estes meses", vaise levar a cabo no hangar de Norwegian durante o vindeiro mes de marzo. A compañía argumenta a decisión no duplo papel pioneiro de Rosalía de Castro: "Na recuperación do galego como lingua de cultura e o seu papel como matriarca das letras galegas" e, por outra banda, "o seu papel na emancipación da muller". Miguel Urresti, responsábel de Marketing de Norwegian no estado español afirmou que era "a nosa achega ao 180 aniversario do nacemento da escritora". Coa incorporación de Rosalía de Castro xa son 85 os avións de Norwegian cuxas colas están decoradas con imaxes de personaxes históricas, desde a pioneira británica da aviación Amy Johnson, ao explorador noruegués Roald Amundsen, a actriz sueca Greta Garbo, a escritora danesa Karen Blixen ou Miguel de Cervantes.


Summary: Recoñece penas "desproporcionadas" contra participantes en folgas e propón un máximo de 18 meses de prisión ou multas económicas pero a Ana, Tamara, Carlos e Serafín -xa condenados a tres meses de cárcere- só lles queda a opción dun indulto prometido que non dá chegado.

O Executivo central proporá que se rebaixen as penas por delitos de coacción á folga. Así o anunciou esta semana o ministro de Xustiza, Rafael Catalá, que advertiu da necesidade de modificar as disposicións contidas no artigo número 315 do Código Penal, ese que está a servir para encausar centos de persoas -algunhas xa condenadas, mesmo a penas de prisión- pola súa participación en piquetes e protestas.O Goberno propón que se rebaixen as penas por delitos de coacción á folga pero segue sen conceder o indulto a Carlos, Serafín, Ana e TamaraCatalá admitiu que se están producindo sentenzas que conteñen penas "desproporcionadas" e que afectan centos de persoas en casos especialmente graves, como os casos dos galegos Carlos e Serafín e de Ana e Tamara. Tanto os primeiros -sindicalistas condenados por participar nun piquete nunha folga de transportes- como as segundas -condenadas tamén por supostamente tirar pintura a unha piscina nunha protesta laboral- seguen á espera dun indulto que non chega e logo de acumular moreas de apoios no seu favor. A súa entrada na cadea segue paralizada á espera dunhas decisións que non dan chegado. Están cada un deles condenados a tres anos de cadea e os cambios que se propoñen agora non lles arranxan nada. Ou indulto ou prisión.En Galicia, veciños, amigos, cidadáns en xeral, sindicatos e movementos sociais mobilízanse desde hai meses para solicitar o indulto de todos eles. Tamén a nivel estatal, as centrais sindicais iniciaron unha campaña contra a criminalización do dereito a folga e na que se solicitaba un cambio substancial deste artigo do Código Penal."O 315 prevé unha sanción ás coaccións exercidas con motivo do dereito de folga, que ten unhas penas de prisión altas comparadas co delito de coaccións xenérico", dixo o ministro Catalá. Por esta razón, Xustiza exporá un "axuste" desas penas que na práctica implique unha redución dos anos de cárcere. "Constatamos que se están producindo sentenzas con penas moi altas, privativas de liberdade mesmo, que quizais son un pouco desproporcionadas no momento actual", recoñeceu.Xustiza aposta por unha pena máxima de 18 meses de cadea ou multa económica pero mantén a consideración de delitoCatalá apuntou que a pena máxima por este delito podería quedar en 18 meses de cárcere ou ben saldarse cunha multa económica. Actualmente, o 315 determina penas de até tres anos de prisión para as persoas que, "actuando en grupo ou individualmente pero de acordo con outros, coaccionen a outras persoas a iniciar ou continuar unha folga", así como para os que limiten ou impidan o dereito de folga.Con todo, nos últimos meses este artigo empregouse para encausar decenas de persoas que participaron en piquetes. Actualmente hai polo menos 300 persoas inmersas neste tipo de procesos en todo o Estado. O máis rechamante, ademais do casos dos galegos nos que mesmo son difíciles de demostrar os cargos que se lles imputan, é o do oito traballadores de Airbus para os que a Fiscalía pide oito anos e medio de cárcere a cada un por uns incidentes que tiveron lugar durante a folga xeral do 29 de setembro de 2010.O Goberno proporá este cambio a través dunha emenda ao novo Código Penal. Catalá sinalou que espera que o cambio sexa ben acollido. Boa parte da oposición reclamara xa hai meses unha modificación no artigo 315 para evitar este tipo de penas. Pero seis persoas xa condenadas están á espera de que o Goberno acepte ou rexeite o seu indulto para evitar a prisión. O anterior ministro de Xustiza, Alberto Ruiz-Gallardón, comprometeuse a estudalo e a aprobalo despois tras reunirse cos líderes de CCOO e UGT. Entre eles, os casos de Ana e Tamara e de Carlos e Serafín.Hai mes e medio, o PP e o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, anunciara que a concesión do indulto para as dúas rapazas estaba encamiñada e esta mesma semana insistiu en que "as perspectivas eran positivas". Pero as datas que se deran non se cumpren. "Cando se vaia tomar esa decisión ou non, non me corresponde a min dicilo", insistiu. Tal e como aclara o secretario comarcal de CCOO en Pontevedra, José Luis García Pedrosa, o anterior ministro Gallardón comprometérase con Comisións a proceder ao indulto das dúas mulleres e tamén ao de Carlos e Serafín, pendentes de que se resolvese o devandito indulto despois de que a Audiencia de Pontevedra desestimase o recurso presentado pola Fiscalía contra a decisión da xuíza de suspender a entrada na cadea.O Goberno central comprometeuse a conceder o indulto tras o verán, pero os afectados non teñen noticias aínda"Non entendemos que algo que xa está determinado e decidido non se leve a cabo. A promesa era levalo ao Consello de Ministros despois do verán, pero non pode ser que isto dependa dun cambio de ministro ou da permanencia no cargo dunha persoa porque non hai nada que implida legalmente facelo cando xa se levaron a cabo todos os trámites", insiste Pedrosa. As mobilizacións, os milleiros de sinaturas e o apoio do Parlamento parecían abondo, ademais dos compromisos do Executivo central, que agora propón unha redución de penas por casos que seguirán sendo considerados delitos, algo que os sindicatos valoran pero non aceptan. "Non entendemos que defender os dereitos dos traballadores sexan considerados como un delito", insiste.Ocorre, por exemplo, nos casos dos traballadores de Airbus condenados a oito anos e medio de cárcere, para os que a Fiscalía propón unha redución de penas sempre que se acepte que se cometeu un delito. A proposta de modificación do Código Penal supón un cambio, pero non para o caso dos galegos, condenados xa. "A única opción para eles é o indulto".O grupo de apoio a Ana e Tamara entende que "co pronunciamente de todos os partidos, cos milleiros de persoas que apoian e coa reforma proposta do Código Penal existe unha maior sensibilización por parte do Goberno de cara á concesión do indulto ou dun recurso de amparo", pero aclaran que "non teñen novidades" sobre nada diso aínda. Seguen agardando.


Summary: A primeira medida que tomará o PSdeG se gaña as eleccións, apuntou o líder socialista, será recuperar esta gratuidade, suprimida após a chegada do PP á Xunta.

O secretario xeral do PSdeG, Valentín González Formoso, prometeu nesta segunda feira que "a primeira medida que adoptará o Goberno socialista cando chegue á Xunta" será recuperar a gratuidade dos libros de texto, que foi suprimida coa chegada de Alberto Núñez Feixoo ao Executivo galego en 2009. Nunha rolda de prensa ofrecida en Santiago, González Formoso alertou da "deterioración" do sistema educativo co PP na Xunta. Por iso, urxiu recuperar a gratuidade dos libros de texto, que supoñen "un custo medio de 1.000 euros por familia" no "peor momento inflacionista da historia". O líder socialista considerou que esta proposta é "perfectamente asumíbel" polo Executivo galego. 272 euros, o custo medio da 'volta ao cole' De forma paralela, denunciou un recorte dun milleiro de docentes e até 60 unidades educativas neste comezo de curso, con colexios e institutos nos que a matrícula "sobe". "Unha política de recortes no canto de aforrar o que despois gastamos en concertos do Xacobeo ao longo e ancho de todo o país durante todo o verán", cuestionou. "Sacrificamos profesorado por artistas e por festas durante todo o verán na Galiza", protestou. Fin das restricións Covid, Lomloe e inflación: as chaves do vindeiro curso segundo o conselleiro de Educación Formación Profesional De tal forma, dixo estar "alarmado" pola radiografía educativa do país. Valorou que o Goberno estatal puxo partidas como 130 millóns adicionais para o ámbito da formación profesional, mais criticou que os recortes da Xunta fan que "30.000 galegas e galegos que querían estudar un ciclo formativo queden fóra do sistema educativo profesional na Galiza". Igualmente, chamou a "un esforzo" no rural no ámbito educativo, sanitario e de transportes para que se manteña a poboación. Advertiu que co PP na Xunta perdéronse 130.000 habitantes na Galiza, o territorio co "peor comportamento demográfico" do Estado español. "E a resposta do Goberno galego é seguir fechando nestes 14 anos 138 colexios en toda a Galiza", subliñou. Xunto a isto, expuxo que o Executivo de Alfonso Rueda poderá ofrecer a gratuitade da educación de 0 a 3 anos debido a que a financia o Estado "practicamente na súa totalidade", con 35 millóns de euros.


Summary: O grupo Divulgatia de docentes do Departamento de Física Aplicada da Universidade de Vigo convocou o certame de relatos científicos por quinto ano consecutivo. O prazo de recepción estará aberto até o 16 de novembro.

Ciencia e letras non son mundos antagónicos. Esta afirmación faise realidade cada ano grazas ao grupo Divulgatia, conformado por docentes do Departamento de Física Aplicada da Universidade de Vigo, e o seu concurso de relatos "Ciencia que Conta". Chegan este ano a súa quinta edición sabendo da consolidación dunha idea que un dos organizadores, Pío González, considera "un referente no ámbito educativo para o impulso e o fomento das vocacións científicas entre os escolares máis novos". Pío González, catedrático do Departamento de Física Aplicada, considera "un referente no ámbito educativo para o impulso e o fomento das vocacións científicas entre os escolares máis novos". O formato deste ano coincide co dos anteriores. Co fin de "fomentar a cultura científica" e "facer consciente a sociedade da súa importancia" o Concurso de Relatos premiará todo tipo de relatos relacionaos co mundo da ciencia. Dirixida ao alumnado de Educación Primaria e Secundaria e público en xeral, os traballos deberán ser inéditos e en lingua galega cunha extensión máxima de 1.000 palabras. Enviaránse por correo electrónico ao enderezo cienciaqueconta@uvigo.es indicando título do relato, pseudónimo e datos persoais de quen o envia antes do 16 de novembro de 2012. As obras recibidas entrarán a formar parte de catro categorías segundo a idade d@s participantes ou se vén do público en xeral. As temáticas dos relatos versarán sobre as historias da ciencia (inventos, descubrimentos,...), traballos no laboratorio, experiencias, científicos e científicas e a participación da muller na ciencia.


Summary: A segunda feira, 13 de marzo, retómase o xuízo contra 12 persoas pola ocupación do vello cinema compostelán en outubro de 2011. As penas que se lles piden abalan desde o ano e medio aos catro anos e medio de prisión. A vaga de solidariedade para coas xulgadas foise estendendo durante estas semanas.

Charles Chaplin, Marilyn Monroe, Audrey Hepburn, Agnes Varda, Orson Welles, Kubrick... Son só algúns dos nomes que piden a absolución para as 12 persoas acusadas pola ocupación da compostelá Sala Yago e que van ser xulgadas este 13 de marzo, con peticións que van desde o ano e medio a catro anos e medio de prisión. Actrices e directores que figuran en cartaces nos que se lembra que "tamén estiveron na Yago". A Sala Yago, un histórico cinema compostelán que acolleu centos de proxeccións de películas en versión orixinal subtitulada e filmes de autor. Un cinema que, na altura dos feitos, estaban sen actividade ningunha, en situación de abandono. En outubro de 2011 un grupo de persoas entraba na Sala Yago. Foron días de actividades, de debate, de revivir dunha sala sobre a que penduraba o perigo de ser cuberta para sempre por arañeiras até que algún promotor decidise que, nese privilexiado enclave do casco vello da capital de Galiza, había bo nicho para o negocio inmobiliario. 'Okupa e resiste' poñía unha faixa despregada. E ducias de persoas adicáronse ao longo deses días a, efectivamente, ocupar, resistir, debater, rir, falar e, o máis importante, facer cousas. Deron así vida a un espazo cultural vivo e aberto entre as paredes co que era un espazo cultural fechado. Poucos días despois, un inxente despregamento de antidisturbios procedeu ao desaloxo das persoas que estaban na Sala Yago. Eran os tempos de Conde Roa como alcalde de Santiago de Compostela. Un rexedor autor de frases como 'Sentirán o meu alento na súa caluga" ou "Santiago nunca será o casco vello de Donosti", bravuconadas coas que procuraba presentarse perante a veciñanza como un 'sheriff' a facer fronte aos radicais . Solidariedade A raíz daquilo hai 12 persoas encausadas. En outubro pasado ía decorrer o xuízo contra elas mais este aprazouse até agora. O 13 de marzo reanudarase. Para estas persoas pedíanse penas que van desde o ano e medio até os catro anos e medio de cárcere. Hai unha concentración ás 9.00 nos Xulgados de Fontiñas en solidariedade para coas persoas acusadas. Iria e Roi, dous das persoas que participaron na "reapertura" da Sala Iago, "moi ligada á cultura alternativa" da cidade, recordaban en outubro pasado na lectura dun manifesto o contexto no que se produciu este desaloxo marcado por "desafiuzamentos, corrupción, ERE's, desemprego e o calote das preferentes". Afirman que naquel 23 de novembro de 2011, data na que axentes da Policía española irromperon cun contundente dispositivo nunha sala cuxa porta "estaba aberta", adicáronse "catro horas de rexistro desproporcionado e minucioso" após o que "levaron detidas ás once persoas que nese momento estaban dentro. (...)" Porén, son 12 as encausadas."Pasados uns días outra persoa foi imputada tras identificar unha pegada parcial dentro da sala. Qué curioso, ¿non? ¿Por que esta pegada valía máis que as dos outros centos de persoas que pasaron por alí?. Isto é algo que aínda nos preguntamos a día de hoxe", reflexionaban naquela altura. O cinema foi "reaberto" en 2014 e os seus okupantes outra volta desaloxadas "sen consecuencias penais nin mediáticas". O histórico cine e edificio en pleno corazón da zona vella de Santiago continúa, a día de hoxe, abandonado.