Summary: O alcalde Nelson Santos (PP) está imputado por delitos de prevaricación continuada, suborno, malversación de fondos e tráfico de influencias, pola xestión irregular de centos de contratos públicos, cun importe superior aos catro millóns de euros. Falamos coa responsable local do PSdeG-PSOE, Eva García.

En xaneiro do pasado ano a Fiscalía comezou a investigar o Concello do Porriño por presunta prevaricación e malversación de fondos públicos na contratación irregular de servizos, en concreto "a contratación cunha serie de empresas fóra de norma por supostas obras e servizos que nunca se realizaron", todo cun importe total duns 4 millones de euros. Eran, segundo o PSdeG-PSOE "unhas sospeitas que viñan de moi atrás" e que motivaron que tanto o secretario do Concello coma o interventor municipal foran chamados a declarar. Este luns levantouse o segredo do sumario e confirmouse a imputación do alcalde, Nelson Santos, por delitos de prevaricación continuada, suborno, malversación de fondos e tráfico de influencias, pola xestión irregular de centos de contratos públicos. Moitos dos contratos de mantemento do Concello, xestionados de maneira irregular, beneficiaron a empresas vencelladas ao grupo político independente (escindido do PP e despois reingresado) ao que pertenciá Santos. Outras beneficiaron directamente a coñecidos militantes do PP no Concello, ou a empresas que traballan continuamente con este partido, realizando por exemplo montaxes e distribución de propaganda nas distintas campañas electorais. Todo isto únese a numerosas obras e servizos pagados pero non realizados, ou a pagamentos moi por riba dos custes reais das actuacións. Eva García, voceira do PSdeG-PSOE no Concello, sinala que o sumario pon ao descuberto "delitos máis graves do que podíamos sospeitar inicialmente". "Pensamos que podíamos estar diante de meras irregularidades na contratación por falta de coñecemento. Pero vimos pago de facturas por obra non feita, pagos por servizos sen contrato, sen seguir o procedementos previstos pola lei, e mesmo un informe conxunto do secretario e do interventor que denuncia que se estaría cometendo un delito de tráfico de influencias", explica. O grupo socialista anunciou que este mércores se presentará como acusación particular contra o alcalde Nelson Santos, sinalando que "a oposición non se pode manter á marxe. En representación da parte prexudicada, que son os cidadáns do Porriño, ímonos persoas como acusación particular". Eva García, voceira do PSdeG-PSOE no Concello, sinala que o sumario pon ao descuberto "delitos máis graves do que podíamos sospeitar inicialmente" Nelson Santos fíxose coa alcaldía en 2010 a través dunha moción de censura contra o rexedor nacionalista Raúl Francés. Na actualidade goberna cunha ampla maioria de 10 concelleiros dun total de 17, despois de que na pasada lexislatura representara un grupo de independentes que finalmente se integrou no Partido Popular. O PSdeG-PSOE non lle esixe directamente a dimisión ao rexedor, pero considera que Santos "terá que valorar el se pode seguir no cargo na situación xudicial na que se atopa". "A xente ten que ser consciente da gravidade do tema. O que está pasando no Porriño non é un tema baladí, nin sequera é un tema de loita política, é un tema de decencia e de lexitimación do estado de dereito" "Estamos en momentos moi sensibles, porque se o que está saíndo é certo, estamos ante unha trama organizada de corrupción sistemática", subliña Eva García. Momentos sensibles, tamén, pola situación de crise económica e de sufrimentos persoais que atravesan moitas persoas e familias no Concello do Porriño, e polos recortes do gasto público, sobre todo nos servizos sociais, que as distintas administracións están levando a cabo, tamén a nivel local. Eva García lembra que nos últimos anos o grupo socialista presentou "unha infinidade de mocións tendentes a paliar a situación dos máis necesitados no Porriño, relacionados con bolsas de alimentos, con libros de texto". E subliña que "todas estas mocións foron directamente rexeitadas polo grupo de Goberno. Paralelamente estaba pasando todo isto, estaban amañando facturas e estaban metendo a man na caixa de caudais de todos os cidadáns do Porriño". Cre, finalmente, que "a xente ten que ser consciente da gravidade do tema. O que está pasando no Porriño non é un tema baladí, nin sequera é un tema de loita política, é un tema de decencia e de lexitimación do estado de dereito. Claro que produce indignación, mentres as familias sofren recortes de servizos e unha carga fiscal cada vez máis alta".


Summary: Os lazos amarelos son símbolos de liberdade: o preciso ben que lles falta ás presas políticas catalás. Retiralos, atentar contra eles, tamén é un símbolo. Xusto do contrario. Cs está disposto a non deixarse gañar espazos polo PP de Casado e pouco menos que compite directamente co extraparlamentar Vox.

A consolidación demoscópica do PSOE de Pedro Sánchez e un certo repuntamento das expectativas do PP de Pablo Casado puxeron directamente dos nervos a dirixencia do partido laranxa. Cs enxergou o horizonte e tomou unha decisión táctica: neste momento o prioritario é frear o retorno á súa casa dos antigos votantes do PP que nun momento dado ficaron seducidos polas propostas populistas de forte arrecendo españolista do dueto Rivera-Arrimadas. Iso é o que explica que Cs —en teoría un partido centrista que non partilla o eixo tradicional dereita-esquerda— anunciase a súa abstención na tramitación parlamentar do decreto de exhumación de Franco. E iso é o que explica que este artefacto político apadriñado por sectores do capital financeiro —co Banco de Sabadell na ponte de mando— decidise recruar a ofensiva españolista en Catalunya con vistas a recompor a súa figura e a recuperar o espazo perdido. Este é o contexto que permite entender o acto desta cuarta feira, os dous máximos referentes da formación laranxa —Albert Rivera e Inés Arrimadas— a convocar a imprensa en Alella para que tomasen imaxes deles a retiraren lazos amarelos, o símbolo dos millóns de cataláns que demandan a posta en liberdade das presas independentistas. Rivera e Arrrimadas apostan en intensificar o conflito político en Catalunya, porque viven del. O líder do partido xustificou a súa acción co argumento de que estaba a "limpar" o espazo público de "símbolos ideolóxicos" e perante a inacción do Goberno Sánchez. Rivera cargou tamén contra o president da Generalitat, Quim Torra, ao que afeou dar soporte "aos comandos separatistas". Baixo o seu ponto de vista, a falta de "neutralidade" nos espazos públicos é un sinal de que Catalunya sofre unha "fractura social". De nada serviu a efectos prácticos a retirada dos lazos: poucos minutos despois de desapareceren Rivera e Arrimadas da escena, veciñas e veciñas de Alella repuxéronos como mostra de que a demanda da liberdade das presas políticas goza dun enorme apoio social en Catalunya.


Summary: O titular de Pesca durante o último Goberno de Manuel Fraga foi un dos principais responsábeis de xestionar a vertedura de fuel.

O ex conselleiro de Pesca da Xunta entre os anos 2001 e 2005, Henrique López Veiga, participou este domingo na primeira parte do especial que o programa de La Sexta 'Salvados' gravou con motivo do 20 aniversario do afundimento do petroleiro Prestige. O titular de Pesca durante o Goberno de Manuel Fraga foi un dos principais dirixentes políticos sinalados polo movemento social Nunca Máis como un dos responsábeis do desastre ecolóxico e económico que supuxo o Prestige para a Galiza. Un desastre que, vinte anos despois, segue a deixar presentes os seus efectos na costa do país, segundo lamentaron este sábado varios colectivos e organizacións ecoloxistas. Ecoloxistas dubidan que a costa galega estea recuperada na súa totalidade 20 anos despois do 'Prestige' Durante o episodio, López Veiga explicou a xestión da Xunta desde o momento no que o barco comezou a afundir até a chegada da marea negra ás costas galegas. Moitos espectadores e espectadoras criticaron nas redes sociais tanto as declaracións do ex conselleiro como a súa actitude en varios tramos dos programa, nos que chegou a rir mentres xustificaba as súas actuacións no transcurso do desastre medioambiental. López Veiga foi un dos dirixentes políticos que tomou a decisión de afastar o barco da costa galega, contradicindo o criterio dos expertos e do propio capitán do petroleiro, Apostolos Mangouras. "O primeiro que tes que facer é que un barco cheo de petróleo non arremeta contra a costa", escusou o ex conselleiro durante o derradeiro Goberno de Fraga. Un novo 'Prestige'? 38 barcos con materias perigosas pasan cada día pola costa galega Durante os días antes que o barco partise pola metade, López Veiga e o resto de integrantes do comité conformado para xestionar a catástrofe intentaron levar o Prestige ás augas de Francia e Portugal, sen que as autoridades de ningún destes países permitise que isto chegase a producirse. Repartir "un pouco de chapapote para todos" Sobre esta decisión, o ex dirixente popular afirmou, ao igual que xa fixera no seu momento, que era mellor "un pouco de chapapote para todos" que "todo o chapapote para os galegos". Isto tivo como consecuencia que o Prestige afundise a 250 quilómetros da costa galega, provocando que a marea negra se estendese polo norte de Portugal, toda a costa galega e boa parte do Mar Cantábrico. Nunca Máis: o ruído e a furia dun pobo López Veiga tamén foi un dos representantes políticos da Xunta e do Goberno español que, días despois de que o petroleiro partise pola metade, aseguraron que a marea negra non chegaría a Galiza, ou faríao de maneira residual. Estas declaracións do ex conselleiro de Pesca foron retransmitidas nos medios ao tempo que mariñeiros da Costa da Morte, a zona máis afectada pola vertedura, denunciaban que as primeiras manchas de fuel estaban a cubrir os caladoiros próximos á costa. Dos arquivos do barco: o 'Prestige' na memoria cidadá Preguntado sobre isto no programa deste domingo, o dirixente contestou cun sucinto "Trabuqueime". Aliás, López Veiga tamén riu cando lle mostraron as declaracións do ex presidente do Goberno español Mariano Raxoi -que naquel momento ocupaba o cargo de portavoz do Executivo de José María Aznar-, nas que definiu a vertedura como "pequenos fíos de plastilina".


Summary: Ageo, que agrupa os empresarios de máquinas comecartos e de salóns de xogo, pide que se diferencie entre o seu sector e o das apostas deportivas e que "non se meta todo no mesmo saco"

"En Galicia non existe un problema real co xogo". Esta contundente afirmación sae de Serafín Portas, presidente da Asociación Galega de Empresas Operadoras (Ageo), a patronal que agrupa, fundamentalmente, as empresas das máquinas comecartos e salóns recreativos. "En Galicia non existe un problema real co xogo", din desde a Asociación Galega de Empresas Operadoras, que agrupa as máquinas comecartos e os salóns de xogoNeste mércores, no Gaiás en Compostela, Ageo celebra o "cumio galego do xogo", un encontro no que empresarios, expertos e cargos públicos analizarán a súa "competitividade" e no que a patronal volverá denunciar a que considera unha "ofensiva social, mediática e política que ten o sector no punto de mira". Desde Ageo insisten en diferenciar as casas de apostas deportivas, en alarmante progresión desde hai anos, co sector do "xogo tradicional" a quen representa, así como a "dobre vara de medir" entre o xogo privado e o público (Loterías ou o da ONCE). A patronal, que non inclúe as grandes empresas de apostas deportivas pero si mantén algún acordo e pode contar cun espazo para elas nos seus salóns, advirte de que un estudo que se presentará este mércores demostrará "que realmente non existe un problema de xogo" en Galicia. A problemática que existe, escasa segundo din, ten un índice "dos máis baixos de Europa", tal e como aclara Serafín Portas. "Estásenos demonizando", insiste quen pide que, no caso de haber ese problema que limita ás apostas deportivas, "deben buscarse solucións, pero non meter todo no mesmo saco". "Estásenos demonizando", di Ageo, que pide que se diferencia entre casas de aposta e o "xogo tradicional"Pola contra, desde asociacións de prevención da ludomanía e tirando de estatísticas lémbrase que o gasto da poboación galega nos xogos e apostas e a expansión destes negocios medrou un 27% nos últimos tres anos logo de que, como denuncian diversas entidades, concedese 3.600 máquinas para apostar nos bares. A nova lei do xogo busca acoutar máis os perigos deste sector, pero mentres afectados piden máis contundencia, desde Ageo, por exemplo, cren que a lexislación que se prepara élles moi prexudicial. Non hai moitas semanas, Agalure (Asociación Galega de Ludópatas Rehabilitados) estableceu o perfil da ludomanía en Galicia: mozo, con estudos e traballo fixo e que se inicia nas máquinas comecartos, aínda que aclaraba que son xa as apostas deportivas online a maior ameaza. No congreso que Fejar (Fefderación Españaola de Jugadores de Azar Rehabilitados) celebrou na Coruña hai poucos días, Antonio Rial Boubeta, profesor da USC, presentou algunhas das conclusións dun estudo realizado cunha mostra de máis de 9.000 menores galegos nos que se concluía que un de cada catro xogara xa algunha vez na súa vida e case un de cada dez no último mes. "É unha práctica habitual para uns 10.000 menores", explicaba sobre un informe que aclaraba que o xogo presencial triplica ao online porque "os adolescentes xogan á vista de todos, nos bares, nas cafeterías e nas máquinas" e tamén porque, maioritariamente, ninguén lles pide o DNI. Diversos estudos advirten do grave problema que supón o xogo entre os mais novos, especialmente coa proliferación das casas de apostas deportivasEn Galicia hai, na actualidade, 160 salóns de apostas en funcionamento ou en trámite e case 4.000 terminais, entre as destes espazos e as dos bares. Ademais, hai tamén un total dunhas 18.000 máquinas comecartos: unhas 8.400 en locais de hostalería (fronte ás 20.000 que había nos 90) e outras 9.500 nos salóns de xogo. O crecemento no sector, parece claro, vén da man das novas modalidades de apostas deportivas, as que se sinalan como máis prexudiciais para a cidadanía, especialmente a xente nova.


Summary: Os xornalistas Rafael Valero e Víctor López veñen de publicar con Producións Peludas Diez años sin el 10. Entrevista de Alberto Ramos

Os xornalistas Rafael Valero e Víctor López veñen de publicar con Producións Peludas Diez años sin el 10, a biografía autorizada dun futbolista icónico do mellor celta da historia: Alexander Mostovoi. Agora que se cumpre unha década do retiro afdo Zar, os autores lanzan este libro na que máis de trinta persoas da contorna profesional e persoal do xogador ruso, quen tamén participa comparte as súas lembranzas cos biógrafos. "É un libro colectivo, de voces", asegura Valero, quen tamén destaca a longa lista de colaboradores, xornalistas recoñecidos e fotógrafos de calidade que achegan as súas instantáneas e os seus artigos para formaren este volume, que enche un baleiro na bibliografía deportiva do celtismo. As sinaturas de Xabier Fortes, Bea Pino, Pedro Pablo Alonso, Juan Villar ou os obxectivos de Lalo Villar, Óscar Vázquez, Xulio Villarino ou Queimadelos únense a este libro que se pode adquirir na tenda oficial del Celta, nas librarías vigueses Librouro e Cartabón e na compostelá Miranda. Tamén pola rede, en www.tiendacelta.com. No libro contan vostede coa colaboración dun feixe de compañeiros de oficio que achegan os seus artigos sobre Mostovoi. Como se incorporan estes textos na estrutura do libro? VÍCTOR LÓPEZ (VL): A estrutura foxe do proceso lineal, dese mecanismo habitual de contar a vida dende cativo até o retiro. Nós intercalamos capítulos da súa vida celeste con outros do seu pasado en Rusía, Francia, Portugal ou tamén na selección rusa. Despois, cada articulista realiza un texto relacionado cun capítulo determinado. Pola súa banda, Relaño, director do AS, e Segurola, director adxunto do Marca, falan nos seus prólogos das súas sensacións sobre a idea de que se realice un libro sobre Mostovoi e as impresións que teñen do xogador. Ademais, temos unha serie de reporteiros gráficos, media ducia deles, que ceden instantáneas que consideran representativas de Mostovoi, quen tamén nos achega varias imaxes persoais. O libro está asinado por nós, pero é unha obra moi colectiva e que non tivo apoio institucional nin privado. De entrada, nós tiramos para adiante co proxecto e, francamente, poder contar con todos estes compañeiros é para nós unha honra. RAFAEL VALERO (FV): É un libro moi coral, e sería imposible sen a colaboración xa non só dos 14 articulistas e dos fotógrafos, senón de preto de trinta persoas que estiveron presentes na traxectoria de Mostovoi e que nos achegaron os seus testemuños. Todas as súas palabras serviron para acompañar, naturalmente, o propio testemuño de Mostovoi. Este é un libro de moitas voces. "Como calquera película, Diez años sin el 10 ten a súa propia banda sonora. Aí está Nico Pastoriza con ese tema, Zar, que fixo para o libro" Non é habitual a publicación deste tipo de libros no ámbito galego. Poucos títulos podemos incluír nunha sorte de bibliografía ou literatura futbolísticas, biografías de xogadores tan icónicos coma o propio Mostovoi. VL: No caso do Celta si é clarísimo que hai moi pouca bibliografía, no caso do Dépor hai máis, hai unha biografía de Fran, feita por Álex Centeno, e algúns libros do Depor si que se elaboraron. Pero do Celta, sendo un club de máis de noventa anos de historia, practicamente non hai nada. É algo que o propio Club reclamaba. Cando falamos co Celta do libro, amosaron o seu interese para vender a obra na tenda do club. Eles non tiñan nada que ofrecer nese aspecto. No Celta había esa carencia, unha lagoa importante. No caso do fútbol en xeral, hai outros exemplos de títulos como no caso da Selección Galega de Fútbol. Pero este tipo de libros non tiveron demasiado impacto, seguramente porque hoxe vender libros é cada vez máis difícil. Despois hai outra cousa que podemos ver como innovadora neste volume: a música. Como calquera película, Diez años sin el 10 ten a súa propia banda sonora. Aí está Nico Pastoriza con ese tema, Zar, que fixo para o libro. "Este libro, ao seu xeito, é unha homenaxe a unha xeración de futbolistas que formaron parte do mellor Celta da historia" RV: Ademais, hai outra cousa que tentamos facer con esta biografía. Este libro, ao seu xeito, é unha homenaxe a unha xeración de futbolistas que formaron parte do mellor Celta da historia. O Celta carecía, como xa dixemos, desa bibliografía. Nós cubrimos un pouco unha eiva sobre esa etapa gloriosa, pero só un pouco... É que queda moito por analizar desa era e doutras etapas do club. Por outra banda, tamén pensamos que agora mesmo en Balaídos hai unha parte considerable do público que con vinte ou vinte cinco anos non ten grandes lembranzas da época de Mostovoi, que non o viron xogar ou que non ían con regularidade ao estadio. Nós achegámonos a esa época moi recente, pero que o público novo non viviu de forma directa. Este libro pode unilos con esa época. É unha forma trasladárllela. Con este libro tamén buscamos ese obxectivo. VL: Tamén é certo que Mostovoi precisaba unha homenaxe porque saíu un pouco pola porta de atrás. É un xogador referencia para o Celtismo e saíu do club dun xeito triste, xa que foi un ano complicado para el e o equipo acabou descendendo. "Mostovoi precisaba unha homenaxe porque saíu un pouco pola porta de atrás. É un xogador referencia para o Celtismo e saíu do club dun xeito triste" O libro publícase unha década despois de que o futbolista deixara o equipo. A perspectiva que dá a marxe do tempo é necesaria para unha obra coma esta? RV: Este libro había que facelo cando pasase un certo tempo, non se podía facer un ano despois. Consideramos nese sentido que unha década é suficiente para marcar a perspectiva imprescindible na análise desa época e determinar que significaba a figura de Mostovoi no Celta. VL: Antes, Mostovoi sería incapaz antes de falar coa claridade sobre asuntos complexos e situacións persoais que viviu sobre todo no último ano, no que sofre problemas físicos e emocionais. Pensa que nese derradeiro ano no Celta divórciase da súa segunda muller e toda esas circunstancias trasladáronse ao terreo de xogo. Mostovoi chega a recoñecer que mentalmente se borraba do equipo, que non estaba en condicións. Falar diso un ano despois resulta imposible. Dez anos permiten que se poida abrir. "Nós quixemos facer un libro sobre Mostovoi e el aceptou iso. Pero o que sabía dende o comezo é que era un libro sobre Mostovoi, non de Mostovoi" Esta é unha biografía autorizada de Mostovoi. O termo autorizada sempre pode botar para atrás, restar credibilidade e rebaixar a pegada dunha biografía, xa que o lector pode pensar que hai censura ou que se edulcora a realidade ao gusto do personaxe... VL: Por iso non me gusta que se chame "biografía autorizada." Imos ver, el si que estaba de acordo con que fixeramos o libro, pero respectou en todo momento a nosa liberdade, xa que confiaba no que se ía facer. El sabía que non ía saír mal parado no título, que ten bastante de homenaxe, pero ollo, hai moitísimas voces e hai xente que dixo o que pensaba sobe moitos asuntos. E falan de cousas nas que Mostovoi non queda en tan bo lugar. Cousas das que o propio xogador se arrepinte. A min non me gusta ese termo de biografía autorizada, porque nela se escoitan moitas voces diferentes e Mostovoi, no que dixeron esas voces, non entrou para nada. Tivemos liberdade para facer o libro que consideramos oportuno. Nós quixemos facer un libro sobre Mostovoi e el aceptou iso. Pero o que sabía dende o comezo é que era un libro sobre Mostovoi, non de Mostovoi. RV: El ten confianza en nós pola boa relación que mantivemos e cede fotos e testemuño para a obra. A partir de aí, desentendeuse. Só quixo saber como ía ser a portada e pouco máis. El sabía que no libro ían falar Víctor Fernández, Patxi Salinas, Futre, con que coincidira no Benfica, con varios árbitros que o expulsaron... E se o sabía non é porque o preguntase, senón porque llo iamos comentando nós. El non dixo nin quixo dicir nunca iso de "isto non o poñades", "aquilo de alá mellor deixalo fóra", "deixemos isto", el mantívose á marxe nese sentido. Confiaba en que faríamos o noso traballo. Biografía autorizada? De acordo, é a terminoloxía habitual; pero non é unha biografía ao ditado. Falamos de Mostovoi, pero no libro retrátase ao Celta. Dalgún xeito, este xogador é a dínamo para contar unha época brillante do club? VL: Si, facemos un percorrido desa época cun fío que sempre é Mostovoi. O que vén no libro céntrase en como foi a vida e a traxectoria de Mostovoi, que en gran parte se vincula a esa era do Celta. Loxicamente tamén por iso é falar dese Celta grande, do meirande de toda a historia. "Cambiou a historia do celta, hai un antes e despois con Mostovoi" Como definirían vostedes a Mostovoi? RV: É o xogador que cambiou a historia do Celta, sen ningún xénero de dúbidas. Un xogador que puxo Vigo no Mapa porque grazas ao equipo, todos os anos Vigo xogaba en Europa. De feito, o último ano, o equipo participa na Champions e Vigo, que está nese recanto do mapa do estado español, foi coñecido por todo o mundo. E niso xogou un papel fundamental Mostovoi. Cambiou a historia do celta, hai un antes e despois con Mostovoi. VL: Para min é un xenio, un artista incomprendido, é un xogador adiantado ao seu tempo. Se Mostovoi nacera dez anos despois, chegaría ser un xogador moitísimo máis valorado. Porque o fútbol que el facía, o que estaba na súa cabeza, a meirande parte dos compañeiros non o entendía. Un xogador moi brillante. Fíxate como son as cousas, Mostovoi segue a espertar unha admiración incrible. Non só nos que participaron no libro, senón tamén nos seareiros. A venda de libros vai a un ritmo extraordinario e pasa por iso. Na retina do celtismo sempre estarán vivos eses pases de Motovoi e esa música que lles puxo. "Para min é un xenio, un artista incomprendido, é un xogador adiantado ao seu tempo. Se Mostovoi nacera dez anos despois, chegaría ser un xogador moitísimo máis valorado" A súa foi unha despedida do fútbol pouco memorable... RV: O último ano foi o peor, posiblemente xunto ao primeiro no que tardou en adaptarse a Vigo e ao Celta. Curiosamente nese último ano, marcado para el polos problemas persoais, o Celta participa na Champions e el resulta pouco partícipe na competición. SI, é unha despedida fea, porque o seu último partido foi en Riazor cun 3-0, o Celta descendía así no campo do eterno rival. É substituído no descanso e monta unha liorta cando lle din que non vai xogar. Nunca recibiu ningunha homenaxe tras a súa marcha e Mostovoi non entende como puido saír así do Club. Despois enrólase nunha aventura durante un mes no Deportivo Alavés despois dunha chamada de Piterman. Só xogou un partido, uns dez minutos e curiosamente mete un gol nese tempo. Despois, decide colgar as botas tamén mancado polas lesións. A súa saída da selección tamén foi triste. Na Eurocopa de Portugal, expulsárono en medio da competición a raíz dunhas declaracións moi críticas co corpo técnico. É dicir, pecha a súa carreira xogando dez minutos co Alavés, uns meses antes saíu do Celta pola porta de atrás e bótano da selección. Non é o mellor epílogo para un xogador excepcional. VL: Pero quizais si é un epílogo que lle pode gustar á xente. Quero dicir, Mostovoi era un loser, un perdedor e a xente gústalle ese tipo de historias, porque son deses heroes con pés de barro que non chegan ao que merecía. "Mostovoi era un loser, un perdedor e a xente gústalle ese tipo de historias, porque son deses heroes con pés de barro que non chegan ao que merecía" A Mostovoi perdíalle a boca ás veces e algunhas polémicas viviu, lembremos por exemplo a liorta con Djalminha, que tamén tiña o seu carácter... RV: Curiosamente, agora ten unha boa relación con Djalma. Coincidiron varias veces e rin daquel episodio en Riazor, no que despois da labazada que lle dáo do Deportivo, o ruso fai xestos de mono. Si, si que hai polémicas, declaracións, etc. El daba titulares aos periodistas porque dicía as cousas claras, dicía o que pensaba. "Curiosamente, agora ten unha boa relación con Djalma. Coincidiron varias veces e rin daquel episodio en Riazor, no que despois da labazada que lle dáo do Deportivo, o ruso fai xestos de mono" Dende Mostovoi, o celtismo está orfo dun xogador icónico, dun referente tan potente? VL: Imos ver, pensemos en Iago Aspas. El quería levar o 10 porque ese era o dorsal de Mostovoi e era o seu ídolo. Tamén leva agora o 10 Nolito, que agora mesmo é un pouco o referente nesta temporada. Ningún deles chega á presenza de Mostovoi, porque seguramente o club non está en condicións de igualar aquela época. É dicir, o Celta de agora non xoga en Europa cada ano nin chega a ser líder da Liga como si pasaba co Celta de Mostovoi. O mundo do fútbol é diferente para o Celta e non só para o Celta. Pensemos que ese ano á formación vigués fora acompañada na Champions por equipos coma o Dépor ou a Real Sociedade. Que eses tres equipos coincidisen hoxe na Liga de Campións resulta impensable. Pero si, o Celta segue a esperar por unha figura, por ese novo crack... E se chega a saír, non virá de fóra, sairá de acó. Deuse un xiro total e agora o Celta valora moito máis a canteira e o equipo está cheo de galegos. Se chega saír un xogador desa calidade, será da canteira. "O Celta segue a esperar por unha figura, por ese novo crack... E se chega a saír, non virá de fóra, sairá de acó" RV: Hai un capítulo no libro que se chama O legado de Mostovoi. Nel ten especial protagonismo Oubiña, quen fala da admiración que sente por Mostovoi e que é o único xogador do Celta de hoxe que compartiu vestiario con el. E tamén fala Iago Aspas que é o único profesional non contemporáneo de Mostovoi e fala tamén dese. Sobre o que dixo Víctor, coincido en que cambiaron moito as cousas, que o Celta é un club en crecemento, non é o desa época. E nese contexto, o legado de Mostovoi entre os celtistas e os xogadores que o admiraban segue aí, persistindo. Falamos da canteira e da súa importancia na actualidade. Resulta unha pena que nese Celta glorioso a presenza galega fose reducida? RV: Era testemuñal. Naqueles anos apenas había xogadores da canteira. Michel Salgado e despois Borja Oubiña e pouco máis. Agora cambiou totalmente, dende hai tres ou catro anos apóstase polas categorías de base. O fútbol cambiou. O fútbol dos grandes contratos televisivos, das fichaxes nas que se desbaldían... Iso é pasado para case todos os equipos. Agora, o fútbol tenta estar máis axustado á realidade. "Dende hai tres ou catro anos apóstase polas categorías de base. O fútbol cambiou. O fútbol dos grandes contratos televisivos, das fichaxes nas que se desbaldían... Iso é pasado para case todos os equipos" VL: Pero non pasa só no Celta, pasa tamén no Dépor. Nese Dépor histórico, agás Fran, eran todos xogadores de fóra. Agora, buscan na canteira. No resto pasa exactamente igual, agás no Madrid ou no Barcelona. Podería ser que Mostovoi, algún día, seguise a estela de todos eses xogadores que rematan adestrando? RV: A el encantaríalle dirixir o Celta algún día, o que pasa é que non se preocupou de ter o título de adestrador. El pensa que é bo xogador e por iso cre que lle teñen que dar o título sen necesidade de pasar un proceso de formación como fai o resto de compañeiros. Non se preocupou diso, pero si que lle gustaría formar parte dun corpo técnico, de traballar con rapaces, de adestrar. Pero para iso ten que decatarse de que precisa unha fase de formación que non quere. VL: Pachi Salinas asegura que Mostovoi daría para un excelente director deportivo, que tería moitas posibilidades de volver a vencellarse ao fútbol. El ten ganas de que iso suceda, pero agora ten a súa vida en Moscova, lonxe do contexto onde foi máis recoñecido: o fútbol europeo. Quero dicir, el era un xogador que triunfou en Rusia, que gañou títulos e tivo repercusión, pero hai que ter en conta que marchou aos 21 anos de Rusia. Pasaron moitísimos anos e todo iso quedou no esquecemento. Cousa que aquí, en Vigo, non vai pasar.


Summary: Amal e Zaytun serán os buques que partirán rumo a Gaza en setembro.

A IV Flotilla da Liberdade xa ten nome para as embarcacións que comporán a expedición coa que a coligazón internacional visa rachar o bloqueo imposto á Faixa de Gaza. Serán Amal (Esperanza) e Zaytun (Oliveira), propostos popularmente no concurso lanzado por Freedom Flotilla por Anam El-Jabali, dos EUA e o canadense David Heap, segundo informou a organización. Foron achegadas 160 propostas, entre elas o nome de Rosalía de Castro A escolla destes dous termos tivo por obxecto procurar dúas palabras con tradución a todas as linguas que, aliás, fosen nomes de muller. No concurso participaron 160 propostas entre elas a enviada desde Galiza que instaba a denominar unha das embarcacións como Rosalía en lembranza á poeta e feminista galega. A Flotilla partirá no mes de setembro desde algún punto do Mediterráneo camiño de Gaza. Declaración institucional Esta cuarta feira (11 de maio) e coincidindo coa conmemoración da Al-Nakba (O éxodo) que ten lugar o 15 de maio o Parlamento de Galiza aprobou por unanimidade unha declaración institucional a instancias de BDS-Galiza na que reclama á "comunidade internacional o cumprimento das resolucións das Nacións Unidas" e o "respecto absoluto dos dereitos humanos" nos territorios palestinos ocupados polo Estado de Israel. Aliás, sinala que Galiza "non escatimará esforzos" en "construír unha orde internacional xusta baixo o respaldo da legalidade".


Summary: O proceso de reconversión do sistema financeiro comezado en 2008 déixase notar na Galiza. Por unha banda, acelérase o proceso de destrución de emprego no sector, exemplificado nos diversos procedementos de ERE nos que están embarcadas algunhas das entidades. Ademais, asístese a un proceso de exclusión financeira, con especial impacto nas áreas rurais e na poboación de menor poder adquisitivo, e a unha perda na calidade dos servizos. Á vez, os altos directivos bancarios continúan aumentando os seus salarios.

As entidades de crédito perderon 5.500 traballadoras e traballadores na última década na Galiza. Os procedementos de despedimento colectivo anunciados polo Banco Santander, BBVA e Caixabank van significar a perda de practicamente 600 empregos nos próximos meses na Galiza. Á cabeza das saídas sitúase o grupo Santander, a segunda entidade do país, cunha forte presenza territorial derivada da absorción do Banco Pastor e que vai desfacerse de 370 empregadas e empregados e fechar arredor de 80 sucursais. Ao tempo, os Expedientes de Regulación de Emprego (ERE) actualmente en fase de consulta adiantan 111 despedimentos no BBVA e entre 90 e 100 en Caixabank, o terceiro operador bancario da Galiza. A dirixente do sector da banca da CIG e delegada sindical do grupo Santander, Rosa Conde, explica a Nós Diario o proceso de despedimentos como "unha estratexia que vén de atrás, deseñada pola Unión Europea e avalada polas autoridades españolas". "Esta reconversión salvaxe do sector financeiro estaba prevista desde había anos, nós xa afirmabamos durante a crise financeira que o obxectivo era reducir a catro o número de entidades. Agora están aproveitándose da pandemia para acelerar os plans, forzando sectores da poboación a acudir a canles dixitais e expulsándoos das oficinas. Estase reducindo a competencia e camíñase practicamente a un oligopolio, que é aínda máis grave na Galiza". Unha reconversión 'dura' O responsábel da federación da banca de Comisión Obreiras (CCOO), Jorge Villarino, destaca en declaracións a Nós Diario que "o proceso de reestruturación bancaria está sendo especialmente duro para a Galiza". Neste sentido sinala os problemas derivados da "perda de emprego de calidade, cuns salarios e unhas condicións laborais superiores á media" e "o empobrecemento para a Galiza pola perda de poder financeiro". "Antes de 2008 contabamos con cinco entidades de crédito con sede social na Galiza: Caixa Galiza, Caixanova, Banco Pastor, Banco Galego e Caixa Rural Galega, e hoxe só quedan dúas entidades nesa situación", lembra Villarino, quen alerta dunha situación de "exclusión financeira". Galiza perdeu na última década 51,52% das sucursais bancarias A nova vaga de despedimentos no sector financeiro prodúcese nun momento en que as entidades están presentando grandes beneficios. Así, por exemplo, o BBVA ten declarado unhas ganancias no último cuadrimestre do pasado exercicio de 1.320 millóns de euros e achegado posteriormente a súa conta de resultados 8.500 millóns de euros adicionais tras vender a súa filial nos Estados Unidos. Outro tanto acontece con Caixabank, cun beneficio en 2020 de 1.381 millóns de euros, ao que deben sumarse 1.252 millóns a maiores destinados a provisións. Galiza perdeu na última década 51,52% das sucursais bancarias. Os datos fornecidos polo Banco de España localizan o groso dos fechamentos nos anos dos grandes movementos de concentración financeira da primeira vaga de fusións, nun proceso de axuste ao que non escapan as áreas urbanas. Así, entre estas, lideran a supresión de oficinas as cidades de Lugo, cunha redución de 26,66%, e Ourense, con 25,33%, malia ter desaparecido nas comarcas desta circunscrición máis de 60% das sucursais. Neste sentido, Conde aclara que "en moitas localidades de Ourense onde se fecharon oficinas os servizos préstanse agora mediante axentes comerciais". O aumento das comisións bancarias O ritmo de fechamentos mantívose nos últimos catro anos. Segundo os datos ofrecidos por Villarino, "en 2017 existían 1.547 sucursais na Galiza e hoxe fican 1.231, a falta de que se concreten novos fechamentos derivados dos ERE. Os fechamentos concéntranse no rural e nos barrios periféricos das cidades, repartíndose practicamente metade a metade. Porén, non hai que agardar aos procesos de despedimento colectivos para que se produzan fechamentos". Así, cita o caso do BBVA e doutras entidades, que van fechando "aos poucos". Ao tempo, réstaselles competencias ás sucursais en detrimento dos servizos centrais, desaparecendo os servizos de proximidade que antes se prestaban", sinala Villarino. A redución dos servizos ás persoas usuarias e o aumento das comisións son unha das consecuencias máis evidentes do proceso de reconversión bancaria. "Os servizos á clientela son cada día menores e o incremento das comisións é exponencial ao recorte nas prestacións", afirma Conde, quen recorda que "no último ano as entidades limitaron o servizo de caixa até as 11 horas e curiosamente a partir de 1 de xaneiro de 2021 faise efectivo en todas as entidades, e nese momento aumentan as comisións, obrigando os clientes a contratar determinados produtos de máis ou menos risco para evitar o seu pago. O oligopolio está a provocar un aumento das comisións". O conselleiro delegado de Abanca, Francisco Botas, cobrou 2,58 millóns en 2019 O xurista e secretario xeral da Asociación de Consumidores e Usuarios da Galiza (Acouga), Xoán Antón Pérez Lema, denuncia, en conversa con Nós Diario, que "asistimos a un proceso de exclusión financeira que está provocando que o consumidor non se sinta atendido. O servizo dixital non funciona para determinados segmentos de idade e no rural cada día féchanse novas oficinas. Ademais, están reducindo a unha ou dúas horas diarias o horario de atención ao público. As Administracións públicas son responsábeis desta rebaixa na calidade dos servizos e de converter os consumidores en mercados non libres ao impedir pagos por medio que non sexan os bancos". "Unha persoa que cobra unha pensión de viúva ou de autónoma por unha contía de 700 euros vese obrigada a pagar unha comisión anual de 180 euros, uns 15 euros ao mes, que é moito diñeiro para eses ingresos", sinala Pérez Lema, que responsabiliza "as Administracións públicas" dos "abusos que se producen coas comisións". "Non hai tutela do consumidor por parte dos poderes públicos, á xente obrigáselle de facto a ter conta bancaria para pagar recibos, convértena en prisioneira dos bancos". "De feito a lexislación xa impide pagos en efectivo por máis de 2.500 euros e están estudando reducilos a menos de 1.000 euros", opina Pérez Lema, quen salienta que "ese proceso é parello á precarización das condicións de traballo". Os salarios dos directivos bancarios O proceso de despedimentos masivos no sector da banca non foi acompañado dunha redución de salarios aos grandes directivos do sector. A ministra de Economía, Nadia Calviño, vén de solicitar aos equipos directivos unha diminución nas súas retribucións e de criticar o seu aumento nun momento que están reducindo, a mínimos, o seu cadro persoal. Os salarios dos grandes executivos do sector varían entre os 6,4 millóns de euros e os 441.000 euros. Quen máis cobra é a presidenta do Banco Santander, Ana Botín, 6,4 millóns, seguida do conselleiro delegado de BBVA, Onur Genç, 3,4 millóns de euros, ao igual que o conselleiro delegado do Santander, José Antonio Álvarez. O conselleiro delegado de Caixabank, Gonzalo Cortázar, cobra 2,8 millóns de euros; e o presidente do Banco Sabadell, Josep Oliu, 1,98 millóns de euros. A continuación sitúanse o presidente de Unicaja, Manuel Azuaga, con 894.000 euros, e o conselleiro delegado de Liberbank, Manuel Menéndez, con 441.000 euros. O conselleiro delegado de Abanca, Francisco Botas, é un dos directivos mellor pagados do sector. Segundo se recolle no "Informe sobre as contas anuais consolidadas" da entidade, as súas retribucións en 2019 situáronse en 2,58 millóns de euros, fronte a 2,6 millóns de euros do exercicio anterior. A este respecto, as fontes consultadas por Nós Diario destacan que o directivo de Abanca ten unha remuneración superior á dos seus homólogos de entidades con máis volume de negocio e activos, como o Sabadell ou Unicaja. Jorge Villarino e Rosa Conde amosan o seu rexeitamento á suba dos salarios dos directivos bancarios nun momento en que se están a executar despedimentos masivos no sector. A este respecto, Villarino sinala que "non hai que ser sindicalista; abonda con ser unha persoa para considerar que desde unha perspectiva moral son absolutamente reprochábeis".


Summary: A produción de enerxía eléctrica mediante a queima de biomasa pode ser unha alternativa para o monte, pero a necesidade de material para queimar complica a súa sustentabilidade.

Ano tras ano Galiza arde. A doenza está diagnosticada e coñécese o remedio: o monte está abandonado e cómpre recuperalo como recurso. Unha das vías para curar os males deste paciente é empregar a materia vexetal ou biomasa para producir enerxía eléctrica ou calor. Mais como outras renovábeis, a biomasa atópase coa oposición de colectivos ecoloxistas e veciñais, que nalgúns casos obriga a trasladar a localización dos proxectos, como aconteceu recentemente no Condado. Todas as formas de produción de enerxía eléctrica teñen impacto no medio, e a queima de biomasa non é unha excepción. Todas as formas de produción de enerxía teñen impacto no medio A biomasa é unha fonte de enerxía que en teoría non emite gases de efecto invernadoiro, principais responsábeis do quecemento global. Durante o seu ciclo de vida a biomasa fixa carbono da atmosfera no solo dos montes, de xeito que o balance entre o que captura durante a súa vida e o que produce ao se queimar é como mínimo neutro. Porén, para manter en funcionamento unha central eléctrica con biomasa durante 24 horas cómpre un subministro constante de material para queimar. Segundo Anxo F. Saborido, presidente da asociación ecoloxisa Adenco, a central que Engabiomasa tiña pensado construír en Ponteareas e que trasladou a Mondariz precisaría de 320 toneladas diarias de biomasa que cómpre transportar e almacenar. As centrais de biomasa son pouco eficentes Esta cantidade débese a que as eficiencia destas centrais é moi baixa. Segundo un informe da Comisión Europea sitúase entre o 10 e o 30%, mentres que o resto se perde en forma de calor. Damián Copena, tamén de Adenco, asegura que para poder refrixerar as caldeiras cómpren grandes cantidades de auga, que no caso do proxecto orixinal de Ponteareas pretendían extraer do río Tea, un espazo protexido incluído na Rede Natura 2000. Eucaliptos para as centrais Os restos de rozas ou dos cultivos non poden manter ese fluxo de material, polo que cómpre basealo nos "cultivos enerxéticos", árbores que medran rápido plantadas para queimar nas centrais de biomasa. A Xunta de Galicia presentou o pasado mes de abril o borrador da orde que regula estes cultivos no país. Nel incluénse vellos coñecidos do monte galego como o eucalipto. Amais de empregar especies alleas aos escosistemas atlánticos e vulnerábeis aos incendios forestais, estes cultivos deterioran o solo e provocan que deixe de almacenar carbono. Deste xeito pérdense os teóricos beneficios de explotar esta fonte de enerxía. Segundo explica Benito Andrade, da Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR), as principais causas son a mecanización das explotacións para facelas rendíbeis e o emprego de fertilizantes e pesticidas para eliminar plantas competidoras dos eucaliptos e protexelos de posíbeis enfermidades. Pesticidas e maquinaria modifican a composición do solo. "Estase comprobando nas plantacións das Rías Baixas, que xa son antigas, un deterioro absoluto do solo, até o punto de que as empresas están abandonándoas", asegura Andrade. "Se isto pasa en ciclos de 12 a 15 anos, nas explotacións para cultivos enerxéticos vaise multiplicar por tres porque os tempos son máis reducidos", remarca. Alén de asegurar o subministro, a enerxía eléctrica xerada coa queimas destes cultivos recibía até o de agora unha prima máis alta que a xerada máis elevada que a producida con restos forestais ou agrícolas, tal e como recolle o Real Decreto 661/2007. A supresión das primas ás enerxías renovábeis a principios paralizou o desenvolvemento do sector, e ningunha das 12 centrais que a Xunta licitou en 2010 (e das que só unha está autorizada) chegou a tempo para recibir estas axudas. 12 centrais que sumarán case 80 MW a un país que produce máis enerxía da que precisa.


Summary: O médico Manuel González Moreira, portavoz de SOS Sanidade Pública Vigo, é un dos relatores que participan esta sexta feira e o sábado na xornadas organizadas por AGE-Europa "A privatización da sanidade na Unión Europea". Nesta entrevista, dá conta do estado de saúde da sanidade pública na Galiza.

Con que obxectivo se organizan estas xornadas? O obxectivo pasar por traballar na liña de buscar complicidades dentro doutros modelos de sanidade e doutras contornas onde tamén se dan pasos no camiño cara á privatización. Queremos tratar de facer fronte a unha estratexia política, porque non se privatiza por ser o privado un modelo máis sustentábel e de máis calidade, que non o é, senón por unha cuestión ideolóxica, por abrirlle o paso ás grandes empresas multinacionais prestadoras de servizos sanitarios. Temos que ter presente que o que pasa aquí non é diferente do que pasa no mundo. Sabemos que é posíbel defender un modelo de sanidade pública porque é sostíbel economicamente e temos a estrutura necesaria para que ese servizo se preste desde o ámbito do público. "A empresa concesionaria pode negociar coa propiedade do novo hospital de Vigo e transferila" Vostede é un dos relatores da palestra sobre funcionamento e resultados dos hospitais de colaboración público-privada. Cales son estes hospitais? Os hospitais que se fan con este modelo son aqueles para os que non só se contrata coa empresa, ou unha unión temporal de empresas, a construción do hospital, senón tamén xestión do propio hospital. Nestes contratos, o que fai a Administración é transferir a propiedade do hospital, que é o que acontece co Álvaro Cunqueiro de Vigo. O novo hospital de Vigo é propiedade da empresa concesionaria e forma parte do seu activo financeiro. É máis, a empresa concesionaria mesmo pode negociar con esa propiedade e transferila. Isto xa pasou con algúns hospitais de Madrid que agora están en mans de firmas de capital de risco. Que consecuencias ten este modelo de colaboración público-privada? Xa ten unha serie de consecuencias desde o inicio do propio proceso. Vímolo en Vigo. A concesionaria fixo o proxecto construtivo definitivo e o resultado é que o proxecto xera un hospital en función máis dos intereses dos beneficios económicos da concesionaria que da Administración que contrata. O contrato ten data de caducidade, 20 anos, e o hospital vai aguantar eses anos e con dificultades, porque xa se constrúe con materiais de menos calidade. Vese desde o principio en cuestións como a propia estrutura interna, que está feita cun pladur dunha calidade que non permite colgar nada das paredes; os solos, revestimentos e acabados, que presentan problemas de calidade; as tapas de rexistro; as partes do teito que caeron… Ademais, a privatización do hospital de Vigo impediu que se desenvolvese un plan funcional que contemplaba ter un hospital en condicións de asumir o 100 por cento da área sanitaria. Hai que lembrar que unha parte da cidadanía ten asistencia sanitaria a través dun privado, Povisa, hospital que ten a especialidade en exclusiva de áreas como a de cirurxía maxilofacial ou a de queimados. Ao final, garantíuselle o negocio a Povisa. "En Vigo sufrimos unha dupla dirección no hospital: por un lado, a empresa concesionaria e, pola outra, a parte sanitaria" Que resultados dá este sistema? Este non é un modelo novo, xa ten moitos anos de experiencia noutros países e comunidades, e xa temos certa experiencia do que pode pasar e, de feito, en Vigo sufrimos unha dupla dirección no hospital: por un lado, a empresa concesionaria e, pola outra, a parte sanitaria. Ambas as partes teñen que convivir e isto xera problemas de competencias. Alén diso, hai un problema moi claro: unha parte dos servizos non sanitarios pero esenciais para garantir a calidade da asistencia prestada contrátase con criterios de rendemento económico. Penso, por exemplo, na limpeza, que é un dos capítulos que máis sofre, e tamén nos recursos humanos, dúas cuestións que fan diminuír a calidade sanitaria. No Reino Unido diminuíu o persoal de limpeza e incrementáronse as infeccións sanitarias, cando o Reino Unido era un modelo deste sentido. O cambio alí foi radical e agora conta cun plan de loita específico contra as infeccións sanitarias. É obvio que en calquera hospital teñen lugar infeccións hospitalarias, pero cando recortas nese capítulo, diminúe a calidade do servizo. Hai estudos que indican que case un 50% das infeccións hospitalarias se evitarían cunhas boas condicións de limpeza. E a nivel económico, que repercusións ten nas arcas públicas este modelo? Consome recursos económicos moi importantes dos orzamentos sanitarios. Xa temos un financiamento precario e, por riba, unha parte importante dos recursos van para pagar custos de privatización. E páganse, por certo, co capítulo de gasto corrente, aquel que se destina ao funcionamento ordinario da sanidade pública. Isto tradúcese en que quedamos con menos cartos, feito que incide nunha peor calidade dos materiais que compramos, en menos cartos para persoal… Están a reducirse enormemente as substitucións. Diminuíu o número de persoal malia que se incrementou o número de necesidades. Un número de necesidades que aínda vai aumentar máis debido á taxa de envellecemento da poboación e da demanda que leva asociada. Ese incremento vai ter que asumilo menos persoal e con condicións máis precarias. Cal é o estado de saúde da sanidade pública galega? Se avaliamos a situación da sanidade publica, temos que facer referencia á precarización das condicións de traballo, porque na sanidade pública un recurso fundamental é o humano. Podemos ter a mellor tecnoloxía e as mellores infraestruturas, pero se non temos os recursos humanos necesarios, imos facer un peor servizo. Hai que ter en conta tamén a perda do concepto de sanidade pública como dereito universal. Coa perda da universalidade, a sanidade pública pasa a ser unha prestación que dá a Administración só a persoas que reúnen unha serie de requirimentos. Trátase dun paso atrás que deixa colectivos sen dereito á asistencia sanitaria. E hai que engadir a carteira de servizos, que foi fragmentada, e isto supón un atentado contra a equidade, porque a sanidade pasa a ser menos accesíbel para a xente con menos recursos. "O Sergas dedica case o 50% dos orzamentos a financiar a privatización" Que medidas deben adoptarse de inmediato para corrixir a situación? Para recuperar e poñer a funcionar a sanidade pública cos criterios que debe ter, cómpre restaurar a universalidade e rematar cos copagos sanitarios. O acceso á sanidade debe ser un dereito universal protexido polo Estado. Para garantir a sanidade pública é necesario un sistema impositivo xusto: que pague máis quen máis ten, e acabar co imposto sanitario que representan os copagos, ou repagos, aos que lles fan fronte aquelas persoas que padecen enfermidades crónicas e as pensionistas. Cando se nos di que se aforran 10 millóns en gasto farmacéutico non aforran, están a quitarlles eses cartos do peto a enfermos e pensionistas. Ademais, defendemos que hai que recuperar todo o que se privatizou. Hai que recuperar a xestión directa por parte da Administración en todos os aspectos da sanidade pública, porque a privatización empeora a calidade e encarece as prestacións. A día de hoxe, o Sergas dedica case o 50% dos orzamentos a financiar a privatización, que afecta desde a xestión de compras até o mantemento dos aparellos e servizos non sanitarios que afectan á saúde, como é a cociña dun hospital.


Summary: Pedro Puy anunciou que o PP "non apoiará" a solicitude de comparecencia parlamentar presentada de forma conxunta por BNG, AGE e PSdeG para que o presidente da Xunta explicase "os casos de corrupción" que acosan o partido do goberno.

Após a negativa d@s populares a que Alberto Núñez Feijóo comparecese no Parlamento como solicitaba o PSdeG, as tres forzas da oposición veñen de presentar no rexistro unha solicitude conxunta na procura de que o presidente da Xunta e do PP een Galiza rinda contas a respecto dos numerosos escándalos de corrupción que foron descubertos no seu partido. "Feijóo pediulle explicacións a todo o mundo mais el non di absolutamente nada", asegurou o portavoz parlamentar do PSdeG referíndose aos "casos locais" que tocan a dirixentes do partido amais, dixo, "do affaire Bárcenas" ironizou o socialista. De igual maneira, o voceiro nacionalista, Francisco Jorquera denunciou que os casos de corrupción do PP "están a ter un impacto negativo na situación" do país e exixiu explicacións ao máximo responsábel da formación en Galiza. O PP non apoiará iniciativas que "pretenden distraer a atención da cidadanía" No entanto, Pedro Puy asegurou que o Partido Popular "non apoiará" a iniciativa da oposición asegurando que "non hai nin un só caso de corrupción que afecte á Xunta de Galiza". O portavoz d@s populares criticou que BNG, AGE e PSdeG "procuran desviar a atención" da cidadanía sob os asuntos de importancia que actualmente afectan ao país e apelou á recentemente constituída comisión parlamentar sobre corrupción. Puy aproveitou a ocasión para bater contra os grupos da oposición aos que tildou de "tripartito" encamiñado, dixo, "cada vez máis cara á radicalidade". Neste senso asegurou que o obxectivo de PSdeG e BNG é "distraer" á cidadanía do que cualificou como os seus problemas internos e acusounos de lle faceren "o xogo a AGE" no seu intento por "desprestixiar as institucións".


Summary: A distribuidora celebra este sábado as súas dúas décadas de existencia. Concertos, exposicións e homenaxes para unha editora incombustíbel.

En 1994 Compostela seguía a ser en boa medida aquela 'aldea máis grande de Europa" da que falara Otero Pedrayo. A zona vella estaba lonxe de ser un gran decorado para turistas como en parte é hoxe en día -exemplo: a rúa do Franco estaba inzada de pequenas tascas onde as e os picheleiros ían tomar as tazas, e non de tendas de suvernirs e camisolas-. Xa chegara o 'Pelegrín' mais non callara a fondo. Naquela altura nacía Lixo Urbano, unha distribuidora e editora mergullada nos sons máis veloces, extremos e potentes. Ao fin e ao cabo estamos a falar de Santiago DC, berce de Nicho Varullo, Fame Neghra, Impresentables, Túzaros, Dirty Barriguitas... e tantos outros. Tiña a capital picheleira a súa particular 'escena'. As okupas de Santa Clara ou a mítica A Casa Encantada (no barrio de Sar), concertos de punk, hardcore e de sons rápidos e nerviosos no Burgo Vello, na Nasa, en locais da zona vella ou Ensanche... E o ambiente palpábase en emblemas como A Calexa ou o Bar-Tolo, por citar só dous entre moitos.E todo iso aliñado co fervedoiro político-social-cultural na cidade coa confluencia de universitari@s dos mil puntos de Galiza... Un simple vistazo ao catálogo de Lixo Urbano quita o hipo: Fame Neghra, MOL, Dirty Barriguitas, Fulsomes, Eutanasia Activa, Samesugas,The Homens, Novedades Carminha... Quitar o hipo Esta fin de semana Lixo Urbano celebra os seus 20 anos de vida. Faráo no Centro Social O Pichel ao longo de toda a xornada do sábado (22 de novembro). Os actos comezarán ás 13:00 horas, cunha sesión Vermuth con Mikel Eskizofrenia nos pratos e un concerto acústico a cargo de Curtinaitis e Os Novos. Haberá unha exposición de cartaces e portadas de discos. A entrada, de balde. E xa pola noitiña, a partires das 22:00, miniconcertos encadeados nunha gran verbena popular de rock'n'roll. Alineación de luxo: Samesugas, Familia Caamagno, The Brosas, Curtinaitis e Os Novos. A entrada será de 5 euros, con compilatoria de grupos da distribuidora incluídas. Para soci@s da Gentalha e de Semente, 4 euros. Un simple vistazo ao catálogo de LIxo Urbano quita o hipo: Fame Neghra, MOL, Dirty Barriguitas, Fulsomes, Eutanasia Activa, Samesugas, The Homens, Novedades Carminha...


Summary: Arredor dun 40% dos xuíces e un 30% dos fiscais secundaron o paro no país.

Arredor dun 60% dos xuízes e un 40% dos fiscais do conxunto de Estado (4.200 profesionais) secundaron este luns a folga xeral para esixir melloras salariais e das súas condicións laborais, así como para reivindicar e defender a independencia do poder xudicial. Ese era o dato a meida tarde, que en Galicia se situou no 41% dos membros da carreira xudicial. Segundo os datos que achega o TSXG, foron 144 dos 350 en activo os que comunicaron a súa decisión de secundar o paro no país. En canto aos fiscais, o seguimento en Galicia situaríase en arredor do 30% do total de 146 activos. En total, segundo indica o Superior galego, suspendéronse 265 actuacións xudiciais (xuízos ou declaracións) en Galicia. Destas suspensións, 137 producíronse na provincia da Coruña; 28, en Lugo; 44, en Ourense; e 56, en Pontevedra. Arredor dun 60% dos xuíces e un 40% dos fiscais secundaron a folga no conxunto do Estado A folga convocada polas asociacións xudiciais levouse a cabo para esixir independencia xudicial, a derrogación do artigo 324 da Lei de Enxuizameto Criminal (que marca os prazos para a instrución das causas penais), máis medios tanto materiais como persoais, cargas de traballo saudables e unha mellora nas súas retribucións salariais. O paro esixe independencia xudicial, máis medios e melloras salariais Os presidentes dos tribunais superiores de Xustiza apoiaron as potestas e, aínda que lembraron que a súa posición lles impide unirse, advertiron de que as mobilizacións son para "mellorar a situación actual" na que se atopa a Administración de Xustiza. Nunha declaracións isntitucional, destacan que a situación é "insostible" e acusan os poderes lexislativo e executivo de non "corrixir" as "graves eivas", o que xera "un lóxico malestar xeralizado en toda a carreira xudicial e fiscal". Así, os presidentes amosaron a súa "solidariedade" e "apoio" a todas as reivindicacións que defenden as sete asociacións de xuíces e fiscais e aplauden o "intento por mellorar a situación actual".


Summary: Os Mossos de Esquadra abateron esta tarde en Subirats Younes Abouyaaquoub, a quen se considera o autor material do atentado de Barcelona, condutor da furgoneta que bateu contra a multitude nas Ramblas.

O principal sospeitoso do atentado de Barcelona tería sido abatido por axentes do corpo policial catalán após advertiren que portaba un cinto con explosivos adosado ao seu corpo. A policía confirmaría, despois de matar Aboupaaquoub, que o cinto era falso. Houbo en primeira instancia certa confusión sobre a identidade do terrorista abatido. Os Mossos demoraron por volta de dúas horas en confirmar que se trataba de Younes Abouyaaquoub, a quen se atribúe a autoría do masacre perpetrado nas Ramblas. Esta mesma segunda feira, os Mossos terían confirmado que o segundo corpo sen vida achado entre os entullos do chalet de Alcanar, onde se produciu unha explosión de gas a pasada cuarta feira, pertence ao imán Abdelaki es Satty, tido pola investigación como o cerebro da célula jihadista que tería perpetrado os atentados de Barcelona e Cambrils. Confirmem que la persona abatuda a l'incident de #Subirats és Younes Abouyaaqoub, autor de l'atemptat terrorista a #Barcelona— Mossos (@mossos) 21 de agosto de 2017


Summary: Integrante da Executiva do MCB (Movemento Continental Bolivariano), seguiu de perto a negociación entre a guerrilla e o goberno colombiano, mantendo contacto con representantes das FARC no proceso negociador.

- Ninguén agardaba un 'non' na consulta colombiana, mais o resultado foi 'non. Por que consideras que finalmente se impuxo o voto de rexeitamento ao acordo? - Entendo que hai dúas cuestións a ter en conta. Unha, a participación neste plebiscito foi do 40%, o que sinala que a inmensa maioría do pobo non tomou parte. Desde hai décadas nos procesos electorais en Colombia só toma parte unha minoría, hai unha tradición de pucheirazos, de manipulacións electorais... Existe unha grande desconfianza da poboación cara ao réxime, desconfianza do Estado. Ademais, creo que as FARC e Santos minusvaloraron a influencia que ten o uribismo, que representa unha oligarquía vinculada á industria agro-gandeira e alimentaria, unha oligarquía que sairía perdendo moito neste proceso. Unha oligaquía que bate, por certo, co interese de multinacionais extractivas que queren 'asaltar' unha parte do territorio á que actualmente non poden acceder por estar baixo control da guerrilla. Co abandono das armas pola FARC xa poderían entrar nesas zonas. - O goberno e as FARC recoñecen que non tiñan plan B polo que a pregunta é que pode pasar agora? Pois non está claro, eu descoñézoo. Pode que haxa un novo proceso de negociación e que nel pese o uribismo, que xa dixo que non está en contra de negociar, e que se dea unha nova negociación á baixa. Desde o MCB mantivemos durante todo este tempo un apoio, con matices, ao proceso. Mais hai 6 meses decidimos que non iamos continuar dándoo. Non é que non esteamos a favor dunha saída negociada, senón que cremos que nun acordo teñen que ceder os dous e que ese proceso levase a un proceso constituínte para unha nova Colombia. - Este proceso de paz vai poñer fin á violencia en Colombia... - O acordo de paz non acaba coa guerra. Outra guerrilla, o ELN, continúa en combate, por non falar da violencia brutal dos paramilitares, que segue impune. Ademais, estamos a falar dun dos países máis desiguais de Amércila Latina, cunha parte maioritaria da poboación vivindo na miseria e unha elite moi rica: de non mudar iso, algo por certo que non se abordaba nos documentos do proceso de paz, non se pode falar de que acabou o conflito.


Summary: Está xa nun centro de menores de Ourense. A medida é cautelar, polo que súa estancia podería ser máis curta ou ben prorrogarse de así o determinar o xulgado de menores de Pontevedra.

O menor que agrediu Mariano Rajoy en Pontevedra pasou a súa primeira noite no centro de menores de Montedelo (Ourense) tras acordar a xuíza o seu internamento en réxime pechado como suposto autor dun delito de atentado á autoridade. A duración desta medida cautelar sería de seis meses, mais podería ser menos ou ben prorrogarse se así o decide o propio Xulgado de menores. O mozo, de 17 anos de idade e con parentesco coa familia da muller do presidente do goberno español, estaría arrepentido do feito, segundo indican as axencias, após uns primeiros momentos nos que non amosou arrepentimento algún. O internamento até por seis meses en réxime pechado é a medida máis dura que polo delito que se lle acusa se pode aplicar a un menor de idade. O propio fiscal xefe de Pontevedra recoñeceu que a condena "coincide exactamente" co que eles solicitaran. A defensa do menor considera que un réxime pechado é "moi duro".


Summary: O deputado Davide Rodríguez solicita á Xunta que active medidas para a xestión destes residuos.

En Marea denunciou ante a Fiscalía de Medio Ambiente de Ourense o problema ao que está sometida a comarca da Limia derivado da produción gandeira en intensivo e polos residuos que está a xerar. "A Xunta ten que darlle solución a este problema", manifestou o deputado Davide Rodríguez, quen estivo acompañado polo candidato de En Marea ao Congreso por Ourense, Iván Olmos e polo membro do Movemento Ecoloxista da Limia, Manuel García. O parlamentar solicitou a apertura dunha investigación para depurar responsabilidades sobre a contaminación das augas da comarca, a publicación dun decreto de obrigado cumprimento para regular estes residuos agrogandeiros, a posta en funcionamento dunha planta de tratamento "que leva anos pechada e que se fixo con fondos europeos "Non imos en contra de ningunha empresa, pero si deste modelo de produción e das políticas agroambientais que vén desenvolvendo a Xunta", afirmou Rodríguez. A preocupación pola contaminación de acuíferos e masas de augas subterráneas na chaira da Limia, que achacan á mala xestión dos residuos das macroganxas existentes na zona, levou a veciñanza a organizarse para denunciar esta situación e procurar solucións. Un paso neste compromiso é a plataforma 'Auga Limpa xa!' que veñen de constituír veciños e veciñas da Limia, Baixa Limia, Celanova e Monterrei. "En só tres anos aumentou en 39% a concentración de nitratos nas masas de auga subterráneas da chaira da Limia", afirma o recén nado coletivo a través dun comunicado. Hai veciñas e veciños, explican, que están consumindo auga non potable dos seus pozos porque descoñecen que superan os 50 miligramos de nitratos por litro. Actualmente na Unión Europea o nivel máximo permitido é de 50 mg/l, sendo 25 mg/l o valor guía. As analíticas da Confederación Hidrográfica do Miño Sil chegaron a rexistrar ata 174 mg/l (agosto 2017, perto do canal da Lagoa de Antela, en Vilariño das Poldras).


Summary: Por primeira vez, haberá a categoría de "youtubeir@ revelación".

Hoxe abriu o prazo de inscrición para a sexta edición dos Premios Youtubeiras. As bases que rexen esta nova convocatoria foron anunciadas esta terza feira nunha rolda de prensa na que participaron edís dos diferentes concellos que forman parte da inciativa. Os Premios Youtubeiras abren a inscrición da quinta edición O concelleiro de Normalización Lingüística do Concello Pontevedra, Alberto Oubiña, detallou que o proxecto se desenvolve nesta sexta edición baixo o lema Para rede, a nosa. "Esta iniciativa, que xorde da colaboración de institucións que se unen a prol do fomento da lingua, ten como meta consolidar e ensanchar a comunidade creadora na nosa lingua na Rede", sinalou Oubiña. A concelleira de Cultura de Rois, Victoria Quiroga, pola súa parte, detallou as novidades das bases deste ano. Por primeira vez, inclúese a categoría de "youtubeira@ revelación", que se suma as de "canle, youtubeir@, vídeo, calidade lingüística, pioneiro, rede e o premio do público". 35 finalistas aspiran a gañar os V Premios Youtubeiras Ademais, modifícanse as contías dos premios en metálico. Todos os galardóns contarán cunha dotación de 1.000 euros, agás o premio do público, para o que se reservan 500 euros. Ademais, este ano volverán admitirse as canles que só teñan un vídeo público, a diferenza da anterior convocatoria na que se requirían un mínimo de cinco. Xurado e entrega A vicerreitora de Extensión Universitaria da UVigo, Susana Reboreda, foi a encargada de desvelar a constitución do xurado que neste ano decidirá quen gaña en sete das oito categorías do certame. Olaxonmario triunfa na 5ª edición dos Premios Youtubeiras Os integrantes do xurado serán Olaxonmario, gañador do premio ao "youtubeir@ do ano" na edición anterior; Mónica Fernández Valencia, técnica de normalización lingüística do Concello de Ourense e coordinadora de Youtubeiras nas primeiras catro edicións; Carmen Nieto, dinamizadora e formadora no eido das novas tecnoloxías; Elvira Nercellas, estudante e integrante do Grupo por unha Medicina galega en galego; e Alba Rodríguez, administrativa que deu a coñecer o cambio de lingua a través de Twitter no ano 2018. O seu ditame darase a coñecer no mes de xaneiro durante unha gala de entrega que en edicións anteriores presentaron artistas como Patricia de Lorenzo, a compañía teatral A Panadaría ou Tanxugueiras.


Summary: A vindeira cita, de 25 a 27 de novembro de 2022

Por volta de 9.000 visitas recibiu a feira das industrias culturais que esta fin de semana decorreu en Pontevedra. O Culturgal mostrou nunha edición marcada pola pandemia da Civid-19 e cunha xornada menos que as anteriores, que mantén músculo e capacidade de atracción. A organización da Feira das Industrias Culturais Galegas salientou, a través do director, José Aldea, que "a afluencia de público superou as nosas expectativas xa que hai só unhas semanas as ocupacións que manexabamos eran moito máis reducidas". Culturgal incide en que "ecibimos unha resposta moi positiva dos participantes que nos manifestaron a importancia de reencontrarnos, o que fai que nos decatemos da dimensión humana ou emocional, se se quer de Culturgal, como cita de referencia para o sector". A cifra de 9.000 visitas é un descenso en comparación coas 14.000 que a feira recibía nas súas últimas edición presenciais e coincide no número de visualizacións da edición virtual que se celebrou en 2020. Aldea apostou nun "modelo de feira máis sustentábel no que seguiremos afondando nas vindeiras edicións, máis cómoda para visitantes, expositores e para nós como organización". "Volveu a pasar. E volveu a pasar en Pontevedra, unha cidade coa que xa hai unha identificación plena, que responde á Feira como un proxecto propio", sinala José Aldea Como novidades no desenvolvemento do encontro, apunta que "máis da metade das entradas vendidas foron adquiridas online, é un cambio substancial respecto das anteriores edicións; tamén acontece cos pagamentos na feira por parte dos visitantes. En definitiva, cultura segura para todos". Nos vindeiros día a organización entrará en contacto coas empresas que acudiron á cita "para coñecer a súa valoración do paso por Pontevedra e das novidades da edición" como o ter habilitado a sexta feira 26, primeira xornada do evento, como día de montaxe co recinto feiral pechado ao público. A vindeira edición do Culturgal anúnciase xa entre os días 25 a 27 de novembro de 2022.


Summary: Tres persoas denuncian o propietario de Mariel Boutiques da cidade viguesa por agresións e insultos, segundo informan desde a CIG. Dúas delas tiveron que ser atendidas en urxencias após unha protesta autorizada fronte á casa do empresario

Tres traballadoras presentaron unha denuncia na Policía española por insultos e agresións contra o propietario da cadea de tendas de roupa viguesa Mariel Boutiques. Dúas delas tiveron que ser atendidas en urxencias, informan desde a CIG, após unha protesta autorizada diante da casa do empresario. Un protesto que tiña como finalidade reclamar o pago dos salarios e da indemnización que lle adebeda a unha empregada despedida. As agresións e os insultos tiveron lugar, sinala a central sindical,perante á vivenda do propietario de Mariel Boutique, en Lavadores, durante a concentración de protesta convocada pola CIG-Servizos para reclamar o pago dos salarios e da indemnización pendentes tras o despedimento dunha empregada. Esta afectada foi precisamente a que presentou a denuncia por insultos contra o empresario, mentres que dúas compañeiras da central nacionalista que a acompañaban na protesta denunciárono por agresión. "Baixou do coche bateu a unha compañeira que caeu no chan e volveu subir ao coche para fuxir, batendo contra outro vehículo" Dende a central nacionalista explican que o propietario da cadea de tendas de roupa comezou a increpar os participantes na mobilización, unhas 10 persoas, nada máis abandonar a vivenda no seu vehículo. "Entón baixouse do coche e achegouse até o grupo, para a continuación darlle un forte golpe a unha compañeira que a fixo caer de costas contra o chan", indican testemuñas presenciais. Despois subiuse de novo ao seu turismo e intentou fuxir a toda velocidade, empotrándose contra o vehículo no que chegaba outra das feridas para participar na protesta.


Summary: O custo laboral dun asalariado galego é inferior en 2 euros / hora á media española. E traballando tres horas máis á semana.

Os datos que vén de publicar o Instituto nacional de estatística (INE) reiteran a situación de Galiza como un dos territorios do Estado español onde menor é o custo laboral [suma de remuneracións e cotizacións sociais] dunha persoa traballadora. É dicir, onde a persoa asalariada sae máis 'barata' ao seu contratador. Ao tempo, os asalariados galegos traballan máis horas que a media española. O custo laboral dun traballador galego é de 2.209 euros ao mes fronte aos 2.482 de media no Estado español. Por hora efectiva, 16,1 euros é o que custa un asalariado en Galiza de media mentres que no estado ese custo é de 18,3 euros. Unha diferenza de 2,2 euros en cada hora. Os custos laborais máis altos están en Madrid (3.023 euros ao mes), Euskadi (2.859) e Nafarroa (2.635). Na xornada laboral, a media pactada é no Estado español de 34,2 horas á semana mentres que en Galiza está en 37,5 horas. Tres horas máis cada semana que traballan os asalariafos galegos en comparación cos españois.


Summary: Días de gran tensión arredor da folga das Ambulancias.

Aumenta a tensión arredor da folga das Ambulancias na Costa da Morte. Estas pasadas noites de mércores e xoves foron pinchadas unha das ambulancias de Carballo, a de Mazaricos e a de Ponteceso. Grave parece o caso da de Ponteceso que viviu dous episodios de vandalismo en apenas dous días, a primeira vez sufría pinchazos en tres rodas. Uns feitos que se completan coas pnitadas nas ambulancias de Cee, Muros…, e que demostran a gran brecha entre traballadores do transporte sanitario e os patróns das empresas concesionarias. Este goberno ocupouse de privatizar o sistema de ambulancias do noso país, e de aí ven o conflito. Os traballadores levan 3 anos xo soldo conxelado e a patronal aínda quería baixarlle un 10% máis. Negociación en marcha Manifestación do pasado mércores en Santiago-Foto-Juan M. Trillo Esta semana, trala manifestación do pasado mércores, a Xunta recoñeceuse como parte intrínseca dun problema do que quixo safar, e o SERGAS convocou para unha reunión celebrada este venres cos tres sindicatos CIG, CCOO e UGT, e a patronal, a Federación Galega de Empresarios de Ambulancias FEGAM, para mediar no conflito. Os sindicatos, unidos neste caso, consideran que a patronal mantense na posición de que se non hai maior dotación económica nas concesións non ían propoñer nada máis que o acordado ata agora: quedarse como están, co soldo conxelado e non baixar ese 10% ameazado. A Xunta fixo ver que o novo concurso do transporte sanitario urxente ía contentar ás partes. "Non chega con boas palabras", sinalan dende os sindicatos, "a pelota está directamente no seu tellado". As centrais consideran que "a solución a este conflito só pode pasar pola sinatura do convenio colectivo e deixamos claro que a administración é tan responsable como a patronal en ter chegado a esta situación". A reunión do convenio será o día 28, mentres a ondada de tensión aumenta nas rúas.


Summary: Incluirá no rastrexo as persoas participantes en reunións con afluencia aínda que levasen posta a máscara.

Galiza ampliará desde os dous aos sete días o rastrexo de contactos cando se detecte un caso positivo de coronavirus e incluirá como tal as persoas participantes en reunións con afluencia aínda que levasen posta a máscara. Segundo anunciou a directora xeral de Saúde Pública, Carmen Durán, após a reunión semanal do comité clínico, os expertos e expertas decidiron ampliar o período para considerar unha persoa 'contacto' dun caso positivo. Actualmente, o rastrexo faise remontándose aos que tiveron contacto con el nos dous días anteriores á proba positiva ou o inicio dos síntomas. Con todo, de forma piloto para coñecer a súa eficacia, as autoridades galegas remontaranse agora ata sete días, co obxectivo de aumentar as posibilidades de detectar precozmente casos. Do mesmo modo, terase en conta a participación dos afectados en encontros masivos ou reunións familiares, a quen se poderá considerar contactos estreitos aínda que levasen posta a máscara. Carmen Durán sinala que a situación na Galiza é de "estabilidade con certa tendencia crecente". A incidencia acumulada a sete días móvese entre os 47 e os 50 casos por cen mil habitantes e a 14 días é de entre 95 e 99 casos por cen mil. Por baixo da media no Estado español. A área sanitaria de Vigo é a que máis preocupa, con 79 casos por cen mil habitantes a 7 días, moi por riba da media galega. A semana pasada realizáronse máis de 33.000 probas en cribados, con 56 positivos. Durán anuncia que entre o 26 de abril e o vindeiro 3 de maio están programadas 52.700 citas para participar en cribados. Vacinas O conselleiro de Sanidade, García Comesaña, informou na comparecencia que Galiza xa superou o millón de doses administradas. 742.000 persoas teñen polo menos unha dose e 272.774 a pauta completa. O 99 % dos maiores de 80 están vacinados e máis do 75 % coa pauta completa. O 87 % dos grupos esenciais xa teñen a súa doses, fundamentalmente AstraZeneca e o 70 % dos pacientes de risco están vacinados. A Consellaría de Sanidade anunciou na noite desta terza feira que os concellos de A Pobra do Caramiñal e O Grove pasan ao nivel alto de restricións, despois de varias semanas coa mobilidade restrinxida, como consecuencia do control na expansión das persoas infectadas polo coronavirus. Pola contra, a hostalaría e as fronteiras seguirán fechadas en Cualedro, Vilanova de Arousa e Carballeda de Valdeorras.


Summary: A dirección de En Marea tal e como ficou constituída este domingo "non reflicte suficientemente a pluralidade do espazo", afirma a comisión permanente de Anova nunha carta á súa militancia.

Anova como partido non avala a alianza entre os villaristas e as candidaturas Somos Quen e Queremos Participar en virtude da cal o ex xuíz se alzou coa portavocía nacional da confluencia contra o votado polas bases nas primarias de xaneiro [nelas aprobouse un documento que tornaba Villares inelexíbel para o cargo]. Non foi doado para o partido agora dirixido por Antón Sánchez pór esta posición por escrito, pois a censura implica un reproche implícito ao seu líder histórico Xosé Manuel Beiras, o principal valedor de Luís Villares. Ninguén na confluencia dubida que sen o apoio de Beiras Villares non tería tido a menor opción de ser nomeado voceiro orgánico da confluencia. A censura implica un reproche implícito ao seu líder histórico Xosé Manuel Beiras, o principal valedor de Luís Villares Coa carta á militancia, Anova quer esclarecer a súa posición tendo en conta que destacados militantes seus -a comezar por Davide Rodríguez, o parlamentar que dirixe Somos Quen- voaron neste proceso por libre e defenderon posicións antitéticas ás estabelecidas pola dirección do partido. Na misiva, Anova afirma que a composición da Coordenadora (a Executiva) da confluencia "non reflicte suficientemente a pluralidade do espazo e modificáronse aspectos do documento político da candidatura e dos textos saídos da asemblea de Vigo do 30 de xullo [a constituínte de En Marea]". O que estaría en xogo, afirma o partido liderado por Antón Sánchez, é o propio "modelo de organización que será En Marea". Reférese Anova a que o documento político votado nas primarias tornaba incompatíbel Villares para exercer a función de portavoz nacional ao ser voceiro no Pazo do Hórreo (tamén era inelexíbel pola mesma razón Antón Gómez-Reino, voz da confluencia no Congreso). A posición orgánica de Anova deixa nunha delicada situación a nova dirección encabezada por Luís Villares. A cuestión de fondo é determinar quen a apoia realmente, alén dos 18 votos que obtivo no Consello das Mareas. Hai que ter en conta que a candidatura Máis Alá que se apresentou ás primarias de xaneiro e que obtivo o 58 por cento dos apoios está neste momento virtualmente rota, con Anova, Esquerda Unida, Podemos e Marea Atlántica a censurar a solución de compromiso alcanzada polo ex xuíz con Somos Quen e Queremos Participar. A candidatura Máis Alá que se apresentou ás primarias de xaneiro e que obtivo o 58 por cento dos apoios está neste momento virtualmente rota En realidade, o principal apoio de Villares en todo o proceso foi Beiras, cuxo evidente capital político aínda dá suficientes réditos como para desequilibrar balanzas no seo da confluencia. É o beirismo o que acabou por se impor no Consello das Mareas, como unha corrente transversal que dá cohesión aos distintos componentes da nova maioría na sala de máquinas da confluencia, pois aglutina desde a contorna de Villares até o grupo de Davide Rodríguez pasando por Mario López Rico, veterano estratega de Cerna e, durante longos anos da súa vida, fiel escudeiro do político de Brión. A incógnita está en saber se esta alianza acaba por ser recoñecida como lexítima polos actores -Anova, Podemos, Esquerda Unida, Marea Atlántica- que non se senten recoñecidos nesta nova dirección.


Summary: A perda de profesorado en centros de ensino de Infantil, Primaria e Secundaria da Galiza pasou de ser un aviso a ser unha certeza. Co inicio das aulas, a desconfianza das comunidades educativas virou en enfado ao constatar as carencias que afectan tanto ao alumnado como aos cadros docentes, e en consecuencia á calidade educativa das escolas públicas. Non se conforman cos recortes e as protestas esténdense.

Os recortes en educación son recortes no futuro das crianzas. Aféctannos a todas", sostén Begoña Besada, presidenta da Anpa A Rabadela do CEIP A Igrexa Calo, no concello de Teo, un centro do rural da comarca de Compostela que este curso conta cunha liña menos en 4º de Primaria e fica con dúas aulas "no límite da capacidade legal". É un dos moitos casos que "recorte" que están dando a coñecer sindicatos, Anpas e equipos directivos de centros educativos de todos os niveis para exixirlle á Consellaría de Educación máis recursos humanos que favorezan unha mellor organización e calidade educativa. "Cada escola ten as súas peculiaridades e manifesta unha capacidade de loita distinta". Todas suman e responden a unha necesidade real, afirma Besada, quen neste punto avoga por dar un paso adiante que faga visíbel "a protesta común" que ocupa a maioría de colexios e institutos da Galiza que viron diminuídos os seus cadros docentes. Coles negros Esa iniciativa leva por nome 'coles negros' e ponse en marcha esta quinta feira, 23 de setembro. A proposta chama ao conxunto da sociedade a vestir de negro cada quinta feira para pór de manifesto os prexuízos dunha educación pública falta de recursos que compromete o futuro de nenos e nenas. "Convidamos a persoal docente e non docente dos centros, familias, estudantes e veciñanza a que manifesten na rúa a loita en loito que estamos a manter", alenta a voceira da Rabadela, "porque ao final, o dano é para toda a sociedade, a de hoxe e a do futuro". No caso de Calo, o alumnado que o curso pasado dispoñía de tres espazos diferenciados para a súa formación, este ano reagrupouse en dous, con ratios de até 25 estudantes, que é o límite que estabelece a normativa neste nivel. "Dáse a casualidade de que nesta liña hai unha porcentaxe de nenos e nenas con necesidades educativas especiais que supera 10%, moitas delas con necesidades severas", sinala Begoña Besada, quen cuestiona as condicións de acceso nas que quedan os dous grupos que ordenou a Consellaría á mellor atención educativa. "Falamos dunha liña especialmente sensíbel que se chegou a desdobrar con anterioridade, mesmo estando por baixo da ratio legal. Precisamente porque era imposíbel atender as particularidades e as necesidades específicas das crianzas, con docentes desbordados e de baixa". Agora, sen cambios nas cifras nin no alumnado e aínda en pandemia, Calo conta unha aula e tres mestres menos. Unión de Anpas contra os recortes Na comarca do Barbanza, as Anpa de nove centros educativos do concello de Ribeira de Infantil, Primaria e Secundaria veñen de asinar un manifesto conxunto que certifica a súa unión fronte aos recortes de profesorado da Xunta. Foron, tamén das primeiras en se sumar á iniciativa dos 'coles negros' que buscan estender por todo o territorio, fartas da perda de docentes e do baleiro que deixa nos centros. "Vestiremos loito porque a educación pública de calidade está a morrer", cunha perda na comarca de perto de medio cento de docentes, sinala a Nós Diario Paz González Riobó, presidenta da Anpa Caramecheiro do IES Nº 1 de Ribeira e da do CEIP de Palmeira. Mais tamén pola "actuación unilateral" da Administración, que mudou a organización dos centros de costas á comunidade educativa, unánime contra os recortes. "Vive nun mundo de números; mentindo, omitindo e terxiversando unha realidade que nada ten que ver coa nosa", tomando decisión que "poñen en xogo o futuro de moitas xeracións de galegos e galegas", afonda. Neste sentido, González Riobó salienta mudanzas no funcionamento dos centros de Ribeira que afectan ás horas de apoio educativo, á oferta de materias optativas e mesmo á dispoñibilidade dos docentes, chamados a cubrir ausencias en distintos centros. "Un caos organizativo co que buscan agochar a falta de cobertura de prazas estruturais". Ir e vir de docentes Se en Ribeira son os colexios de Artes e Carreira os que comparten docentes, en Compostela sono os de Fontiñas e Montes dos Postes, cuxas Anpa organizaron a pasada cuarta feira unha andaina reivindicativa entre ambos os dous centros para exixirlle á Consellaría que corrixa a falta de persoal e as eivas educativas asociadas. Catuxa Lombao, membro do consello escolar do CEIP das Fontiñas explica a este xornal o trastorno que está a supor para estudantes e docentes o ir e vir diario de tres profesores dunha escola a outra. "Temos 13 aulas de primara e 12 titores, porque o dun 2º é compartido con outro do Montes dos Postes, ao igual que compartimos un especialista en Pedagoxía Terapéutica e outro en Audición e Linguaxe", co agravante, engade, "de que todo o alumnado que se matriculou no centro no período extraordinario ten necesidades educativas específicas e fica sen atención suficiente". "Non ten sentido que, en plena pandemia, os nosos fillos non poidan xogar xuntos no recreo pero os mestres poidan ir e vir dun centro a outro incrementando as posibilidades de que apareza un gromo", polo que seguirán a reclamar ante Xunta. Nin o profesorado que fixa a 'lei' Como veñen facen nai e pais do CEIP Ramón de la Sagra da Coruña, que onte se volveron congregar diante da delegación de Educación para reclamar o docente que lles falta por mandato da propia Administración. "O DOG di 11 docentes e nós temos 10", resume Gemma Pérez secretaria da Anpa Rasa. "Estamos sen un titor de 1º. E iso supón que o centro ten que facer un encaixe de bolillos para que as crianzas teñan sempre un profesor". Na práctica, afonda a representante da Anpa, "isto prexudica ao resto da comunidade educativa ao reducir en 18 as horas de apoio educativo e especialidades que se deberían estar impartindo". O único que reclaman, di, é "que se cumpra a lei" para non danar mais o alumnado, polo que non conciben o silencio da Xunta nin a tardanza en repoñelo.


Summary: O 28 de decembro de 1916 nacía na coruñesa Rúa de Panadeiras o Coro Galego Cántigas da Terra. Desde entón e até agora, un século despois, mantén intacto o compromiso co idioma e a cultura de Galiza.

Que Cántigas da Terra e as Irmandades da Fala nacesen o mesmo ano, 1916, e na mesma cidade, A Coruña, non se debe en absoluto á simple casualidade. As Irmandades entenderon desde o minuto un que debían plasmar, concretar, os seus ideais de defensa e recuperación da identidade propia. Dese pulo galeguista saíu, o 28 de decembro de 1916 na Rúa de Panadeiras, o Coro Galego 'Cántigas da Terra'. Foi un parto ambicioso, pois desde o inicio comprometéronse a traballar por difundir todas as manifestacións artísticas e musicais: canto, baile e música propia de Galiza, teatro e poesía en galego... O uso do idioma propio foi desde o comezo selo da casa. Aquela primeira directiva estaba presidida por Eladio Rodríguez, sendo o secretario Arturo Taracido, o director artístico Leandro Carré e o arquiveiro (e verdadeiro arquitecto do proxecto) Xerardo Roque. Todos eles militantes das Irmandades da Fala. Manter a dignidade Cántigas da Terra axiña se fixo un nome. Entón chegou o golpe franquista de 1936, que bateu con saña no galeguismo, o movemento pulmón do coro. Cántigas tivo que se adaptar aos novos tempos para poder sobrevivir. Mais mantivo a dignidade sempre: mantén o canto en galego e négase a integrarse na Sección Femenina. Aos poucos vai gañando recoñecemento e popularidade: viaxes, actuacións... Un repertorio no que se entrelazan temas de acervo popular con outros compostos polo propio coro e que, co tempo, pasaron ser adoptadas polo pobo como se fosen do seu propio acervo, anónimas e populares. Grazas á súa participación en 1954 na Bretaña no II Congreso do Mundo Celta, Galiza obtén o recoñecemento como nación celta, abrindo así un camiño que nas décadas posteriores sería moi percorrido por músicos e grupos galegos. Un século de traxectoria na que os compromisos inciais que callaron naquel 28 de decembro de 1916 en Panadeiras no nacemento do Coro Galego mantéñense vixentes. Conmemoración Para conmemorar este centenario organizáronse unha serie de actividades e actos que van decorrer até o verán de 2017. Exposición, edición dun libro con fotografías, un ciclo de coros galegos ou o festival con antigos coristas son algunhas das iniciativas.


Summary: Un xulgado obriga á concesionaria da AP-9 a asumir os 334.000 euros que custou a atención sanitaria dun ferido no accidente múltiple por xeo rexistrado en Guísamo en xaneiro de 2010 HEMEROTECA | A culpa é de quen conduce: así tenta Audasa eximirse das súas propias neglixencias na AP-9

Un xulgado obriga á concesionaria da AP-9 a asumir os 334.000 euros que custou a atención sanitaria dun ferido no accidente múltiple por xeo rexistrado en Guísamo en xaneiro de 2010"Audasa actuou con neglixencia nas súas actuacións" e "a vía atopábase en condicións pésimas". Esas son algunhas das duras consideracións que inclúe a sentenza que emitiu con data deste xoves 18 de outubro o xulgado de Primeira Instancia e Instrución número 3 de Betanzos na que condena á concesionaria da AP-9 a aboar á aseguradora dun condutor sinistrado nun accidente múltiple os 334.000 euros que custou a atención sanitaria da lesión medular que sufriu, que o deixou tetrapléxico.Os feitos remóntanse ao accidente múltiple rexistrado a primeira hora da mañá do 3 de decembro de 2010 nas proximidades da peaxe de Guísamo, no comezo do ramal da autoestrada que comunica con Ferrol. O choque en cadea dunha quincena de vehículos foi provocado, segundo ratifica esta nova condena e xa estableceran outras sentenzas previas citadas nela, polo xeo acumulado na estrada, que dificultaba que mesmo os axentes da Garda Civil que acudiron ao lugar se puidesen manter en pé. Audasa, pola contra, tentou culpar á "condución neglixente" dos propios accidentados, algo que non puido probar no xuízo.Estaba activa unha alerta amarela climatolóxica, polo que a sentenza desbota o argumento da concesionaria de que a aparición de xeo era imprevisibleSegundo a sentenza, estaba activa unha alerta amarela climatolóxica, polo que se desbota o argumento da concesionaria de que a aparición de xeo era imprevisible. Igualmente, a empresa argumentou que fixera todo o posible e activara o seu dispositivo para esas situacións, pero a sentenza di que Audasa "limitouse, en principio, a conectar os paneis luminosos da vía así como os sinais acústicos establecidos nos túneles, únicas medidas adoptadas para paliar a situación", advertencias aos condutores que tampouco tiveron relevancia para o accidente en cuestión xa que no ramal no que se produciu "non existía pórtico luminoso".A sentenza lembra que sobre aquel accidente múltiple xa se pronunciaron en similar senso, culpando a Audasa, outras dúas resolucións previas doutros dous xulgados distintos, avaladas posteriormente pola Audiencia Provincial da Coruña, que "atribúen a culpa exclusiva do accidente á agora demandada baixo a premisa de falta de previsión e mantemento da vía o día de autos".A xustiza xa rexeitara a pretensión de Audasa de que outro condutor sinistrado no mesmo accidente múltiple demostrase que pagara a peaxe replicándolle que ela mesma non o denunciara por impagoNaquelas sentenzas, repasadas por Praza.gal no marco dunha ampla análise sobre como Audasa culpa aos condutores para tentar eximirse das súas propias neglixencias na AP-9, os xulgados rexeitaron o intento da concesionaria de evitar a súa propia responsabilidade poñendo en dúbida que os condutores tivesen dereito a reclamar porque non acreditaran o pagamento da peaxe. Porén, a Audiencia da Coruña retrucáralle dicindo que "o feito de que o vehículo circulaba pola autoestrada acredita" por si só a relación contractual entre o usuario e Audasa, engadindo que esta non presentara "denuncia ou reclamación algunha contra algún dos condutores dos vehículos afectados por impago da peaxe". A Audiencia foi clara ao sentenciar que "na calzada non había restos de sal nin da aplicación de calquera outra substancia fundente" e estableceu que "a responsabilidade na causación do sinistro que nos ocupa corresponde única e exclusivamente á actuación neglixente da concesionaria".Por outra parte, na nova sentenza agora coñecida o xuíz, Roberto Barba, do xulgado de Primeira Instancia e Instrución número 3 de Betanzos, tamén inclúe unha valoración sobre o comportamento dos avogados: "A excelente labor levada a cabo polos letrados no acto da vista, ambas con excelentes plantexamentos e fundamentos moi logrados, así como cunha corrección e educación exquisita á hora de facer valer as súas teorías, non soamente fronte ao Tribunal, senón á súa vez entre eles, actuación impoluta que desgrazadamente escasea cada vez máis nos tribunais do noso país"


Summary: Activistas galegos presentes nas Marchas da Dignidade fan balance da mobilización e advirten de que a protesta tan só é o inicio do "gran salto" que debera rematar no cambio de réxime e nun novo proceso constituínte no Estado.

"Un éxito". O balance dos participantes nas multitudinarias Marchas da Dignidade que o pasado sábado asolagaron Madrid coinciden na análise. Tamén cando advirten de que este 22M "non acaba aquí", senón que "só é o comezo" de algo moito máis importante, dunha mobilización constante que debera traer consigo "o gran salto", a forza cidadá para o cambio de réxime e un novo proceso constituínte no Estado. Galicia estivo presente cunha columna duns dous milleiros de galegos que chegaron en trens, autobuses e coches particulares e que se uniron a unha enorme manifestación -de máis de dous millóns de persoas segundo os organizadores e de non menos de medio millón segundo calquera outro cálculo serio- que incluso superou as previsións máis optimistas. "Sabiamos que a mobilización ía ser un éxito, pero incluso superou as expectativas" "É unha mobilización moi a ter en conta, onde os suxeitos políticos non foron os axentes tradicionais; as Marchas supoñen un pulo moi forte para os movementos sociais, os sindicatos minoritarios e unha morea de colectivos que superaron todos os atrancos", di Héctor Tejón, coñecido activista da Coruña, voceiro de Stop Desafiuzamentos na cidade e un dos presentes na columna galega, que coincide na súa análise con Manuel Caamaño, secretario xeral da CUT, tamén presente nas manifestacións. "Foi un éxito. Sabiamos, polo traballo feito de confluencia e transversalidade, que o ía ser, pero incluso superou as expectativas", aclara Caamaño, que cre que "as propias pautas do réxime e o apagón informativo decretado desde Madrid xa nos facían ver que o golpe ía ser tremendo". Yolanda Díaz (EU), Martiño Noriega (Anova), Isabel Vilalba (SLG) ou Mariano Abalo (FPG) foron algunhas das figuras políticas que tamén acudiron a unha marcha na que, non obstante, os dirixentes non foron protagonistas. "Foi moi esperanzador porque foi unha mobilización horizontal, moi plural e heteroxénea, un movemento que transcendeu fronteiras territoriais e reivindicacións particulares e que ninguén tratou de patrimonializar, senón que supuxo un chamado á solidariedade popular e ao empoderamento social", asegura Héctor Tejón, que advirte do éxito dunha protesta que foi "invisibilizada e silenciada polos medios tradicionais do réxime". "As Marchas foron esperanzadoras por ser horizontais, plurais e heteroxéneas; ninguén tratou de patrimonializalas" "Adóitase dicir que se non saes nos medios, non existes... Pero existimos, claro que existimos", reflexiona Tejón, que incide na importancia das redes sociais e "das novas formas de interacción" nestas e en antigas mobilizacións, pero que destaca, sobre todo, "o traballo que se leva facendo meses a través de sindicatos alternativos, movementos sociais... A través do pobo". "As redes sociais teñen moita importancia, pero detrás hai milleiros de actos, chamamentos, presentacións, manifestos, marchas... É un traballo de base, desde diferentes perspectivas para confluír e é algo que non cae do ceo como algúns pretenden facernos ver, senón que é un labor de formigas pero cun resultado extraordinario que se base na crenza de que se poden conseguir os obxectivos marcados", conta Caamaño, que coincide con Tejón en que "os medios do réxime" intentaron "primeiro silencialo" e logo "basear toda a información nos altercados do final e na actuación da policía que buscaba a foto da violencia para mutilar o verdadeiro contido das Marchas". Os protagonistas das Marchas ven neste 22M o resultado dun proceso de traballo longo que xorde xa no 15M Héctor Tejón, ademais, anima a reparar "en todo o que hai detrás" e sitúa esta gran marcha "en todo o que foi pasando e agromando desde o 15M". "Estanse normalizando as protestas e peticións de conquistas sociais nas que imos avanzando", insiste, tras amosarse convencido de que o 22M "terá a continuidade que xa tivo o 15M", tanto nas mobilizacións como na consecución de obxectivos que antes parecían imposibles. Manuel Caamaño, pola súa banda, aclara que agora é o momento de "dar o gran salto" para que "este golpe en forma de xente" supoña "un golpe de morte ao sistema". "Aquí non hai máis saída que ou a xustiza ou a barbarie; estamos na barbarie e hai que cambialo", engade tras destacar a confluencia de diferentes colectivos, territorios e movementos sociais e sindicais nunhas demandas comúns: "a xustiza social, o rescate dos valores e dereitos humanos, o dereito ao traballo e o dereito a decidir das nacións sen Estado". "Agora teremos que saber xestionar este éxito para manter unha mobilización sostida no tempo, e seguro que o faremos", di tamén. "Hai quen para xustificarse ve nestas Marchas un chamada convencional da España grande e libre, pero non é así; os que conformamos isto, á marxe de ter un perfil claro de esquerda, tamén coincidimos no recoñecemento ás nacións do Estado a decidir o seu futuro", finaliza o secretario xeral da CUT, que lembra, como Tejón, que é difícil opoñerse ás reivindicacións da mobilización do sábado en Madrid. "Pan, teito e traballo".