Summary: O colectivo cedeirense Rampla lanzou un xogo cooperativo para dar a coñecer os paxaros da zona e, ao mesmo tempo, promover a diversidade lingüística, a igualdade e a solidariedade entre as persoas. O seu promotor, Diego Rodríguez Piñón, leva anos coa teima de difundir o patrimonio da contorna a través de actividades e publicacións como un catálogo de fontes. Ademais conceden cada ano os premios 'Resilientes'.

Que é o colectivo Rampla? Non somos unha asociación ao uso, non contamos nin con estatutos nin estamos rexistrados. Reunímonos de maneira periódica e decidimos as accións a levar adiante. Facemos exposicións e presentacións de libros todo o ano. Institucionalizamos os premios 'Resilientes' con catro apartados: cultural, social, medio ambiente e deportes. Queremos recoñecer aquelas persoas ou entidades que, a pesar das dificultades que se lles presentan, son capaces de saír adiante e mellorar o seu benestar e mesmo favorecer outras persoas. Un exemplo, no ámbito social, foi Victorina López en 2017. Unha muller que estaba no desemprego e decidiu estudar a ESO, logo fixo un curso de sociosanitario de atención a persoas no fogar para rematar creando unha empresa de limpeza e axuda no fogar que agora conta con seis persoas máis traballando nela. Todo iso sendo nai. Non se rendeu nunca. O máis importante é a actitude. Como naceu a idea de facer ese xogo? De pequerrechiño levábame meu pai á zona da Xunqueira, que daquela era un espazo de natureza, co río Condomiñas, e non estaba o polígono industrial que hai hoxe. El era moi afeccionado aos paxaros e mostrábame cales eran. Quedoume e ségueme gustando. Xunto a unhas amizades fixemos un grupo ornitolóxico para estudar as especies da zona como verderolos, merlos ou pimpíns ... Sempre tiven paxaros na cabeza, no bo sentido da palabra. Interesábame achegar estes temas ás nenas e nenos e creamos unha sala de xogos en Cedeira, mais tiña a inquedanza de como comunicar esa información. Ocorréusenos facer esas fichas e cando din co debuxante André Ramil souben que era o momento. Propúxenllo e aceptou ao instante. Levounos todo o ano 2020. A intención de facer este xogo é só didáctica ou hai algo máis? Hai algo máis. Quixemos crear primeiro un recurso educativo e didáctico, achegar a arte e a creatividade á infancia. Promover o xogo nas familias nunha sociedade cada vez máis illada pola presenza dos teléfonos móbiles e outros aparellos tecnolóxicos. Tamén buscabamos potenciar artistas locais. Outra idea era promover a diversidade lingüística e, por ese motivo, as diferentes fichas de paxaros levan os nomes en galego, catalán éuscaro, castelán e inglés. Da mesma maneira trata de promover a igualdade, por iso aparecen unha nena e un neno que están nunha actitude activa. Tamén ten unha intención de fomentar a solidariedade. As nosas actividades e traballos sempre as facemos sen ánimo de lucro e investimos o noso propio diñeiro, non pedimos ningunha subvención. Tratamos de recuperar o custo e se hai algún beneficio facemos unha doazón a algunha entidade social. É unha maneira de apoiar a conservación da fauna ornitolóxica da zona? Desde logo! Queremos axudar a coñecer, respectar e valorar a nosa contorna, como é o caso da fauna, da flora e da paisaxe. Lembro que fixeramos un traballo sobre as fontes de Cedeira, a maior parte descoñecidas. Realizamos un catálogo de máis de 80. Elaboramos outro sobre a natureza en Cedeira no que falabamos das parroquias. Descubrimos que unha gran cantidade de rapazas e rapaces da ESO non coñecían as parroquias de Cedeira. Chamounos moito atención que tendo unha materia co nome de "Coñecemento de medio", o medio propio é o que menos se coñece. Tampouco coñecen as árbores nin os elementos patrimoniais. É información que se esquece. Semella que cada día que avanzamos hai uns substrato que as esquece cada vez máis.


Summary: Pablo Ruz asume a investigación dos papeis de Bárcenas, aos que atopa conexións co presunto financiamento ilegal do PP galego por parte da trama Gürtel a través de Pablo Crespo a finais dos anos 90. Consulte os autos do maxistrado no interior.

O xuíz Pablo Ruz abriu unha peza separada cos "papeis de Bárcenas" para investigar o posible financiamento ilegal do PP. O maxistrado fundamenta a súa decisión nun informe da Unidade de Delincuencia Económica e Financeira (UDEF) da Policía entregado este mércores, que atopou tres coincidencias entre a documentación do ex tesoureiro do PP e outros que figuran na causa caso Gürtel. Similitudes, di, "de elementos subxectivos, obxectivos e de coincidencia temporal" relacionados con pagos efectuados polos imputados Pablo Crespo, ex secretario de organización o PP de Galicia, e Alfonso García Pozuelo, presidente da sociedade Construtora Hispánica. As coincidencias apuntan o PP galego, tal e como se advertía xa, e ao pago de 21 millóns de pesetas realizado por Crespo o 5 de maio de 1999 e que se corresponde coa mesma anotación que aparecen nos documentos publicados por El País. Pero hai moito máis. O auto do maxistrado especifica con detalle as mencionadas coincidencias. Así, sinala que o 19 de febreiro de 2009 a Policía incautou nunha caixa de seguridade da sucursal do Banco de Santander en Pontevedra, propiedade de Pablo Crespo, daquela número 2 dos populares galegos, diversos documentos correspondentes aos gastos realizados polo PP de Galicia no período comprendido ente abril de 1996 e setembro de 1999. A documentación demostraría a existencia dun dobre sistema de facturación do PPdeG durante a campaña municipal e autonómica de 1997 e 1999 A UDEF sostén que esta documentación demostraría a existencia dun dobre sistema de facturación da formación política durante a campaña municipal e autonómica de 1997 e 1999. Entre as anotacións contidas na documentación, cualificadas como 'B' ou "relación entregas sen recibos", figura un apunte de 5 de maio de 1999 por importe de 21 millóns de pesetas, constando como acredor "sede nacional", e como concepto "pago débedas pendentes". Na documentación desvelada polo diario El País, correspondente á suposta contabilidade 'B' do partido que levaba Luís Bárcenas, consta unha entrada baixo o concepto P. Crespo por importe tamén de 21 millóns de pesetas. Outra coincidencia cos papeis de Bárcenas alude ao financiamento por parte da trama Gürtel das campañas electorais celebradas en Galicia en 1999 Outra coincidencia descuberta pola UDEF é a relativa ao financiamento dos actos realizados pola organización de Francisco Correa nas campañas electorais celebradas en Galicia entre abril e outubro de 1999. Entre a documentación intervida no seu día no domicilio de José Luís Izquierdo López (contable da organización de Francisco Correa), figura unha entrega de fondos en efectivo de data 21 de outubro de 1999 por importe de 9 millóns de pesetas por parte de Alfonso García Pozuelo, (presidente de Construtora Hispánica S.A desde 1992 até 2009 e imputado na causa). Noutro documento de Francisco Correa faise referencia a ingresos en B entre 1999 e 2001 Con todo, noutro documento denominado "Extracto PP Galicia" (incorporado á denominada contabilidade 'B' de Francisco Correa) achada nun pendrive no domicilio de Izquierdo, os ingresos que se recollen abranguen un período máis amplo, desde xuño de 1999 a xullo de 2001 e obsérvase que xa non consta esa anotación. Nos documentos desvelados por El País constan varias entradas de fondos nos meses de xaneiro, xullo e novembro de 2000 baixo o concepto 'Alfonso Gª Pozuelo' por importes de cinco, dous e cinco millóns de pesetas, respectivamente, en total 12 millóns de pesetas, que a UDEF considera compatibles cos ingresos anotados na contabilidade B de Correa. En terceiro lugar, entre a documentación intervida igualmente no domicilio de Izquierdo figuran varias anotacións relativas a pagos de Alfonso García Pozuelo que corresponden presuntamente con adxudicacións de contratos públicos á súa construtora e outras empresas relacionadas con el. Entre as devanditas operacións, con data 27 de novembro de 2003 figura anotada unha recepción de 600.000 euros correspondente a unha entrega do citado García Pozuelo unha de data 27, dos que el recibiría nun sobre 60.000 euros. Na documentación publicada por El País consta unha entrada de diñeiro a nome de 'Alfonso Gª Pozuelo' por importe de 60.000 euros de data 4 de decembro de 2003 (presumiblemente a que el recibira da organización de Correa) isto é, unha semana despois. O maxistrado Pablo Ruz di que da información facilitada pola UDEF quedou evidenciada a "constatación de elementos subxectivos, obxectivos e de coincidencia temporal suficientes e relevantes (...), que adquiren maior relevancia tras a declaración prestada polo imputado Luís Bárcenas o pasado 25 de febreiro, na que recoñece comparecer ante notario o 14 de decembro de 2012, manifestando na acta ser o responsable, xunto con Álvaro Lapuerta (anterior tesoureiro do PP) do control dos ingresos e gastos do epígrafe Donativos do Partido Popular" entre 1994 e 2009. O xuíz instrutor di que aínda que o caso Bárcenas debería incorporarse ao caso Gürtel , a Lei de Enxuizamento Criminal (LEC) permítelle abrir unha peza separada, como decidiu "para simplificar e activar o procedemento" evitando "atrasos inxustificados e inútiles na súa tramitación".


A dependencia do Goberno do Estado sempre lle xerou desgrazas á construción naval civil ferrolá. A salvaxe reconversión de Felipe González reduciu os empregados de Astano-Fene de 6500 a uns 1000, mentres priorizaba os estaleiros de Sestao e Puerto Real, a pesar de que Astano era o máis experto e eficiente. Pola súa banda, Aznar pactou sen decoro ningún a prohibición da construción naval civil até 2015 da factoría fenesa para garantir o saneamento da débeda de 1200 millóns de euros de Navantia, xerada entre 1999 e 2004 pola ineficacia andaluza e cartaxenera, xa que Navantia-Fene estaba inactiva na altura . Esta prohibición impediu a única iniciativa da Xunta (a do vicepresidente Anxo Quintana e do conselleiro Fernando Blanco no 2006) nestes trinta anos para lle dar carga de traballo aos activos ociosos de Navantia-Fene Esta prohibición impediu a única iniciativa da Xunta (a do vicepresidente Anxo Quintana e do conselleiro Fernando Blanco no 2006) nestes trinta anos para lle dar carga de traballo aos activos ociosos de Navantia-Fene. Impediu que esta puidese construír barcos, a pesar de se tratar dunha actividade na que estaba preparada para concorrer internacionalmente. A suicida dependencia de Madrid neste eido non leva a ningures. Velaí a boa idea dos promotores da plataforma cidadá ferrolá Rumbo 21: compre segregarmos Navantia-Fene e artellala a xeito de empresa pública galega aberta á entrada de capital privado, no marco da consideración da construción naval como estratéxica para Galicia, que fixou a Lei galega de fomento do sector naval de 2010. Velaí a boa idea dos promotores da plataforma cidadá ferrolá Rumbo 21: compre segregarmos Navantia-Fene e artellala a xeito de empresa pública galega aberta á entrada de capital privado Mais esta independización da empresa non garante soa o éxito no relanzamento da construción naval en Ferrol, que require da continuidade da acción cidadá do cadro de persoal de Navantia-Fene e dos axentes sociais de Ferrolterra canda as Administracións Públicas para a construción do dique flotante e a inmediata fixación dun marco xurídico-financeiro (tax-lease) viábel. Unha nova política portuaria Compre rendibilizar este investimento no contexto da apertura inminente da Canle de Panamá, porque Galicia é central no transito marítimo entre América e Europa Os pobres resultados acadados do grandísimo investimento feito no peirao exterior coruñés poñen o foco na falla de eficacia e profesionalidade dos seus dirixentes políticos. Compre rendibilizar este investimento no contexto da apertura inminente da Canle de Panamá, porque Galicia é central no transito marítimo entre América e Europa. Mais precisa asumir a xestión duns portos que España non sabe xestionar e, no caso da Coruña e Ferrol, fusionar a súa administración nunha Autoridade conxunta.


Summary: "O un de abril van os burros onde non deben de ir". O dito galego reflicte que este é día de trucos a enganos. Unha tradición que o Estado español non celebra (faino o 28 de decembro, Día dos Inocentes) mais si Reino Unido, Portugal, Brasil, Francia, Italia e mesmo Alemaña. Mais, de ónde vén?

No Estado español celebran o Día dos Inocentes, un 28 de decembro que dá para brincadeiras, enganos, chuflas, e mesmo galas na TV. No Estado español e América Latina é costume que nesa data haxa brincadeiras de todo tipo, mesmo nos medios de comunicación. Porén, malia que poida semellar que o 28 de decembro se celebra en todo o mundo, é unha data restrinxida ao mundo da hispanidade. De feito, en países europeos como Alemaña, Reino Unido (April Fool´s Day), Portugal, Polonia, Italia, Austria, Finlandia ou Francia (Poisson d´avril), o 28 de decembro non significa máis que o día após o 27 e anterior ao 29. Neses países europeos, ao igual que en Galiza, en Estados Unidos, Australia ou Brasil, o día dos trucos, do engano, das brincadeiras, é o 1 de abril. "O un de abril van os burros onde non deben de ir". Xa Otero Pedrayo en Historia de Galiza aponta a esta data, 1 de abril, como a das bromas e trampas, facéndose eco dunha tradición que, malia ir esmorecendo nestas décadas, aínda pervive e mesmo rexorde nestes últimos anos. O que non sabe é como o que non ve Mais, de onde vén esta data? Pois a explicación é relativamente sinxela: O rei Carlos IX aprobou un novo calendario de festexos, que finiquitou o que fixaba que o Aninovo caía no 1 de abril. Daquela a información, loxicamente, circulaba máis a modiño, polo que non poucos e poucas seguirían a celebrar esa data o 1 de abril e non o 1 de xaneiro. De feito, e alén de Galiza, no que é o Estado español o 1 de abril tamén se celebra en Menorca, a onde arribou no século XVIII de man da dominación británica. Nos países de cultura anglosaxoa é coñecido como April Fools' Day (día de abril dos parvos). En Italia, Francia e Belxica é coñecido como peixe de abril (pesce d'aprile en italiano, poisson d'avril en francés e aprilvis en neerlandés),.


Summary: Os Xogos Olímpicos de Toquio avanzan inexorabelmente, e a pesar de que aínda non chegou a primeira medalla galega, continúan habendo grandes opcións, especialmente na vela -da man de Támara Echegoyen, Nico Rodríguez e Iago López- e na atleta Ana Peleteiro, que rachou co récord da Galiza nas cualificacións.

A gran cita olímpica avanza, e a chegada do atletismo trouxo consigo o debut das galegas Ana Peleteiro e Belén Toimil, que tiveron sorte dispar. Así, a de Mugardos dixo adeus prematuramente ao seu soño despois de dous intentos nulos e un terceiro e único lanzamento válido de 17,38 metros que a deixóu fóra dunha final moi esixente, pois tería que ter igualado a súa mellor marca persoal e récord da Galiza, estabelecida en 18,80 metros. Polo contrario, Ana Peleteiro fixo anacos a súa propia plusmarca galega e chegou até os 14,62 metros no seu segundo intento. Con esta distancia, a mellor que alcanzou en toda a tempada, finalizou as clasificacións en segunda posición, só por detrás da venezolana Yulimar Rojas (14,77 metros) e por diante da cubana Liadagmis Poves (14,50 metros) e da colombiana Caterine Ibargüen (14,37 metros), polo que parte como unha das grandes favoritas na finalísima, que se disputará este sábado ás 13.20 horas. A atleta de Ribeira compartirá o foco de atención da afección galega coas representantes do país na vela: Támara Echegoyen, Iago López Marra e Nico Rodríguez. Na xornada desta sexta feira, as tres deportistas conseguiron manterse na batalla polos metais, e actualmente ocupan, respectivamente, a segunda posición no 49er FX feminino, a terceira no 49er masculino e a cuarta no 470. Tamén Iván Villar, aínda que permanece á sombra de Unai Simón na portería da selección española, ten a opción de dar un paso máis cara as medallas se o combinado estatal logra alcanzar as semifinais após superar Costa de Marfil nos cuartos, rolda na que quedou apeado o boxeador Enmanuel Reyes. O Profeta de Monte Alto perdeu con polémica ante o cubano Julio La Cruz, pois tras chegar empatados ao terceiro e decisivo round, os xuíces outorgaron a vitoria ao púxil americano a pesar da aparente superioridade do coruñés de adopción. Despois do combate, Reyes manifestou sentirse "gañador", e denunciou a "inxustiza" dunha decisión que o deixa sen medalla.


Summary: O presunto líder da trama de cursos falsos asegura que Pachi Lucas "non só é amigo" do presidente da Xunta, senón "moi, moi amigo e gran protexido de Rajoy". O empresario acusa o xefe do Executivo galego de "fartarse de mentir" ao atribuírse o mérito de enviar o caso ao fiscal.

Gerardo Crespo volve apuntar alto no PP. O principal imputado na operación Zeta, na que se investigan unha presunta fraude millonaria de axudas e cobro de subvencións por cursos de formación que nunca se terían realizado, asegurou este xoves que o suposto conseguidor da trama, Pachi Lucas, é "moi amigo e gran protexido" do presidente do Goberno central, Mariano Rajoy, e "íntimo amigo" do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo. Crespo asegura que Pachi Lucas é "moi amigo e gran protexido" de Rajoy e "íntimo amigo" de Feijóo O empresario coruñés é o presunto líder dunha trama que investiga o Xulgado de Instrución número seis da Coruña sobre o cobro de subvencións polo que imputou a trinta persoas, entre elas cargos públicos, organizacións de autónomos, fundacións e profesionais, pola suposta comisión dos delitos de fraude de subvencións ou estafa e malversación de caudais públicos, falsidade documental, suborno e branqueo de capitais. Logo do acto de conciliación previo á querela por supostas inxurias e calumnias contra a conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato -que rexeitou as acusacións a través do seu representante legal e non acudiu- Gerardo Crespo cumpriu coa promesa que antes fixera na súa conta de Twitter. "Síntoo moito pero teño que defenderme; demostrarei que a conselleira e Feijóo menten", puxera na rede social. E así insistiu ante os xulgados da Coruña. "A conselleira claramente calumniou cando dixo frases como que en nove comunidades enganamos. Non traballamos en nove comunidades, para empezar. Traballamos en Galicia, en Asturias, en Castela e León, en Madrid e en Canarias. Non son nove", asegurou aos medios de comunicación Gerardo Crespo, militante no PP e home forte da formación na cidade, pero que agora é moi crítico coa cúpula do seu partido en Galicia. O presunto líder da trama Zeta acusa a Feijóo de "fartarse de mentir" e nega que fose o PPdeG quen mandase ao fiscal o caso Centra os seus dardos, especialmente, en Feijóo, ao que acusa de "fartarse de mentir" cando asegura que foi o PPdeG o que o mandou ao fiscal. "Claramente mente porque isto nace cando unhas empregadas de Caype denuncian a empresa na Xunta e dous meses máis tarde van á Policía, que é a que empeza o proceso de investigación", dixo. Segundo explica, a partir de aí chegan as intervencións telefónicas e un mes máis tarde "o fiscal da Xunta informa a Alberto Núñez Feijóo e a Carlos Negreira -alcalde da Coruña"-, polo que "eles actúan e revogan o que estaba en marcha". "Revógannolo a todos os que temos os teléfonos picados cando non existen na historia revogacións de programas integrais de emprego. Isto deixa claro que non son eles os que nos mandan a fiscal", insistiu sobre unha entrevista na que Feijóo nega que Pachi Lucas sexa o seu amigo. "Di que se o tivese de amigo non nos mandaría ao fiscal. Primeiro porque o ten e segundo porque non nos mandou ao fiscal. Mándannos obrigados para desmarcarse de nós. Non só é amigo de Alberto Núñez Feijóo, é moi, moi amigo e gran protexido de Mariano Rajoy. Pachi Lucas é un pontevedrés que queda orfo cando é novo e é apadriñado por familias de Pontevedra onde está Mariano Rajoy", continuou. Crespo asegura que Pachi Lucas "fai ben o seu traballo e coas beizóns de Feijóo" "Localízoo a través destas familias de Pontevedra e fíchoo como empregado para as miñas empresas porque me parece o mellor representante, o mellor comercial posible. El fai o seu traballo, faino ben e coas beizóns do presidente da Xunta", insiste, tras negar tamén as palabras da conselleira Mato, que asegura que "nunca na historia" das empresas do empresario se fixeron os cursos denunciados. "É outra calumnia, outra mentira facilmente demostrable", teima. Así, asegura que ten mil arquivadores con toda a documentación de cursos entre DNI de alumnos, sinaturas de asistencia e actas de inspección dos inspectores da Xunta, que son "os primeiros sorprendidos aquí", xa que "inspeccionan os cursos ao empezar, no medio, máis no medio e ao final", e "logo auditan todas as facturas e por último pagan se está todo ben, se non, non". Mato acusa "a súa propia Consellería e os seus propios conselleiros antigos de prevaricar", posto que para facer fraude en cursos de formación "habería que pór de acordo non só a conselleiros e directores xerais, senón aos inspectores das delegacións territoriais". "Tería eu que ter unha arte e unha maxia que, desde logo, non posúo. É imposible facer ningún curso falso na comunidade autónoma de Galicia", argumentou. Querela contra Beatriz Mato Pola súa banda, o seu avogado, José Ramón Sierra, lamentou a ausencia da conselleira no acto de conciliación. Así, precisou que a querela que teñen previsto presentar contra ela responde non só ás manifestacións realizadas pola conselleira no Parlamento galego, -nas que acusou o empresario de enganar as administracións públicas para obter subvencións- senón a outras realizadas en medios de comunicación. "Non só dixo que houbo unha investigación por parte da Administración sobre os cursos, se non que nos medios de comunicación dixo que os cursos de formación non se realizaron xa que non existían en ningunha do nove comunidades". Por iso, precisou que ese será "o obxecto da futurible querela", engadiu despois de que este xoves, sen a presenza da conselleira, pero si do seu representante legal, tivese lugar o acto de conciliación previo á mesma. Respecto diso, como o seu cliente, o letrado volveu negar que fose a actuación da Xunta a que puxo en marcha o procedemento xudicial contra a súa clienta, como sosteñen desde o Executivo galego.


Summary: Reyes Montoro reuniuse na Coruña con sindicatos e representantes da Xunta e do Principado no día en que se apagan as cubas de electrolise nas plantas coruñesa e de Avilés.

Hai ofertas por Alcoa e están a avaliarse de cara a valorar a súa seriedade cara ao mantemento da actividade e do emprego. Eis o anuncio que a ministra de Industria, Reyes Maroto, trasladou na xuntanza na Coruña desta terza feira a sindicatos e representantes dos gobernos galego e asturiano. De investidores industriais e de fondos de investimento, algunha delas xa realizada no seu día á propia Alcoa e que esta rexeitou. A ministra tamén anunciou que en menos dun mes a mesa de seguimento de Alcoa comezará a traballar e nela levaranse xa aqueles proxectos e propostas que se consideren máis solventes. Maroto dixo que as condicións para quen queira coller Alcoa son mellores agora que hai un mes polo que conf´ía en que finalmente haxa unha solución para estas factorías. Esta tarde comeza a parada das primeiras cubas de electrolise, o que supón que en poucos días paralizarase a produción de aluminio primario na planta da Coruña á espera de que un novo investidor poida reactivalas antes do mes de xullo. O 30 de xuño finaliza o prazo. Se daquela non aparece comprador ou investidor, 43% do cadro de persoal será despedido.


Summary: Os datos que trimestralmente publica o Banco de España sobre volume de crédito e depósitos estannos a amosar tanto a existencia do espolio do aforro galego como o incremento na intensidade deste proceso.

Galiza é o territorio que amosa a peor relación entre créditos e depósitos, sendo unha das cinco CCAA que teñen maior volume de depósitos que de cré-ditos. De cada 100 euros en depósito, so 76 van destinados a crédito no país. Así, Galiza conta con 13.690 millóns de euros en depósitos que emigran e serven para fornecer crédito noutros territorios do Estado. A poboación galega representa o 5,88% da poboación do conxunto do Estado, porén, o crédito galego so representa o 3,15% do crédito estatal, un peso moito menor ao seu peso poboacional. De feito, o noso país é, despois de Estremadura, onde o crédito per cápita é menor. Así, o peso dos créditos en Galiza no conxunto do Estado con respecto ao peso poboacional que ten Galiza é case a metade (0,54). En senso contrario, en Madrid, tendo o 13,75% da poboación do Estado, posúe máis da cuarta parte do crédito (27,06%), é dicir, o peso do seu volume de crédito no Estado case duplica (1,97) ao da súa poboación e cuadriplica o de Galiza. Porén, cómpre preguntarnos tamén cal é a evolución recente destes indicadores. Ten especial interese analizar o sucedido dende o 2009, porque abrangue o período da crise, do goberno de Feijóo e da reestructuración bancaria que no noso país supuxo tanto a desaparición das caixas galegas, primeiro coa súa fusión, a seguir coa súa bancarización e remate do proceso coa súa venda a prezo de saldo levada a cabo a finais do 2013; como as absorcións -coa conseguinte perda de galeguidade do Banco Pastor, do Banco Gallego e do Banco Etcheverría. A análise completa (tres páxinas), da autoría do economista Aleixo Vilas, pódela ler completa neste Sermos Galiza nº166 co título 'Os resultados da reestructuración bancaria: espolio do noso aforro e centralización'. O Sermos está disponíbel nos pontos de venda habituais e na nosa loxa.


Os orzamentos presentados a semana pasada polo goberno de Rajoy parece que non lograron calmar os mercados. A prima de risco da débeda pública española aumentou e de novo volta estar por riba da italiana. Por que non se calman os mercados coa publicitada austeridade do goberno central? Pois, porque non é tal. O problema é que estes recortes practicamente non compensan a suba do que pagamos polos xuros da débeda Se un bota unha ollada aos orzamentos verá que hai moitas partidas de gasto que sofren severos recortes. Agora ben, o problema é que estes recortes practicamente non compensan a suba do que pagamos polos xuros da débeda. Como unha consecuencia, os gastos non financeiros permanecen mais ou menos constantes. En realidade, soben arredor dun 2% se comparamos co orzamento do ano pasado e baixan un 1% se comparamos co gasto executado do mesmo ano. Así que, austeridade pouca. É indispensábel que a redución do gasto sexa permanente. E acho que os mercados non perceberon o axuste de Rajoy deste xeito, pois este está baseado fundamentalmente na contracción do investimento Ademais, para que a redución do gasto logre que recuperemos credibilidade diante dos nosos acredores e estes teñan unha maior confianza en que lles imos pagar é indispensábel que a redución do gasto sexa permanente. E acho que os mercados non perceberon o axuste de Rajoy deste xeito, pois este está baseado fundamentalmente na contracción do investimento. Pouco axuste hai nos gastos de persoal ou nas transferencias correntes. Así, anticipan que esta redución será meramente transitoria e que tan pronto a presión dos mercados diminúa ou a economía se recupere o investimento público español remontará de novo. Unha redución permanente do gasto público require unha profunda revisión da organización do Estado e o seu papel Unha redución permanente do gasto público require unha profunda revisión da organización do Estado e o seu papel. Isto é o verdadeiramente importante. Que o déficit público sexa hoxe un punto porcentual mais ou menos é unha cuestión menor se o goberno lograse transmitir o seu firme compromiso de a medio prazo reducir o gasto público estrutural. Mais, para iso son necesarias profundas reformas que un partido no goberno con múltiples e variados intereses ten moi complicado levar a cabo. Cómpre unha profunda reforma do sistema de financiamento autonómico. As autonomías teñen que ser fiscalmente responsábeis ( e tamén os concellos), tanto dos seus gastos como dos seus ingresos. De non ser así, os gobernos autonómicos teñen enormes incentivos a aumentar o gasto e logo chorar a esmola do goberno central. Ademais, en previsión de eventuais comportamentos irresponsábeis, débese fixar unha regra fiscal clara que garanta o axuste do gasto de cada autonomía aos seus ingresos. Precisamos reformar a administración territorial do estado, finiquitando a estrutura provincial propia dun estado centralizado -hoxe completamente obsoleta debido ao desenvolvemento do estado das autonomías e que xera duplicidades e gastos superfluos- e actualizando o mapa municipal español de xeito que teña lugar un aumento significativo do tamaño medio dos concellos para que estes podan aproveitar as economías de escala, desempeñar un papel moito mais importante no fornecemento de servizos como a educación e a sanidade e podan gozar da autonomía financeira que incentive a responsabilidade fiscal dos gobernantes locais. Debemos reformar o estado do benestar. En especial o sistema de saúde e o sistema de pensións Debemos reformar o estado do benestar. En especial o sistema de saúde e o sistema de pensións. O progresivo envellecemento da poboación fai prever un enorme incremento dos gastos sanitarios e de pensións que están hipotecando as finanzas públicas. No tema das pensións xa se fixo algo, mais presumibelmente insuficiente. É necesario que no fornecemento dos servizos sociais xogue un papel moito maior a iniciativa privada. Por suposto, hai moito mais por facer se queremos saír desta, como rematar dunha vez por todas a reforma financeira, eliminar regulacións que traban a concorrencia, reducir o intervencionismo no sector enerxético, modificar a estrutura tributaria... Todas cuestións importantes e que poden axudarnos a recobrar a credibilidade internacional. Porén, os sinais que está transmitindo este goberno non son moi positivas. Xa veremos o que acontece.


Summary: O concerto, cun repertorio e unha posta en escena creados exclusivamente para a ocasión, iníciase ás nove da noite. A partir das once da noite comezará o espectáculo de luz, proxectado sobre o monumento

O 27 de xuño de 2009 ás 18:27 horas a Torre de Hércules foi declarada Patrimonio da Humanidade, polo que se converteu no cuarto recoñecemento da UNESCO en Galicia xunto co Camiño de Santiago, a Muralla de Lugo e o Casco Vello de Compostela. Este sábado pola noite a cidade da Coruña celebrará o décimo aniversario dese fito histórico cun espectáculo de luz e son protagonizado por un concerto exclusivo de Mercedes Peón, que creou un espectáculo pensado para esta ocasión. A partir das 21.30 comezará o concerto de Mercedes Péon, titulado Achégate a minA partir das 21.30 comezará o concerto de Mercedes Péon, titulado Achégate a min. Nel, Peón aplicará á contorna natural da Torre de Hércules os esquemas creativos do seu último traballo discográfico Deixaas, realizado con Mónica de Nut e Ana Fernández. O concerto busca "achegar o carácter universal e emblemático do monumento" cunha escenografía única e diferente. Nesta experiencia artística participarán, ademais de Mercedes Peónm Mónica de Nut e Ana García, as voces líricas de Laura González, Laura Garrido e Yolanda Alleges, e coa proposta escénica de Laura Iturralde.Ás 23 horas comezará o espectáculo de luz, no que o exterior da Torre converterase nunha xigantesca pantalla de 36 metros de alto e 24 de ancho (ao proxectarse sobre dúas caras do faro, cada unha de 12 metros). O evento, que terá unha duración de vinte minutos, está organizado polo Consorcio de Turismo e Congresos da Coruña.As imaxes establecerán un protagonismo compartido entre a Torre de Hércules e un vello mariño cun diálogo que traza un fío argumental que pon en valor a historia deste monumentoA vídeo-proxección repetirase o domingo á mesma hora. As imaxes establecerán un protagonismo compartido entre a Torre de Hércules e un vello mariño cun diálogo que traza un fío argumental que pon en valor a historia deste monumento. A memoria do vello mariño falará das grandes rutas atlánticas dos navegantes, do faro como guía aos mariños, e cunha especial mención á Torre como punto inicial do Camiño Inglés, nunha actividade que se encadra no calendario impulsado polo Xacobeo 2021.O concerto de Mercedes Peón será precedido pola representación da Hécuba de Eurípides, tamén ao pé da Torre. O espectáculo desta noite completa unha programación, iniciada o pasado mes de maio, que incluíu un ciclo de conferencias que baixo o título A Torre da saudade abordaron o valor do monumento como testemuña das migracións humanas e da natureza.


Summary: O 20 de xaneiro de 2000 inaugurouse a planta de Sogama en Cerceda. Esta data marcou o inicio dun modelo centralizado da xestión de residuos, cunha baixa porcentaxe de reciclaxe contraria aos obxectivos ambientais marcados pola Unión Europea.

Na Galiza, falar de xestión de residuos urbanos é falar de Sogama, a empresa mixta de xestión pública participada nun 51% pola Xunta e nun 49% pola multinacional enerxética Naturgy. O 20 de xaneiro de 2000 inaugurábase a súa planta de Cerceda; hoxe Sogama xestiona o lixo de 83% da poboación galega. Para conmemorar esta efeméride, as conselleiras de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez, e de Mar, Rosa Quintana, desprazáronse onte a Cerceda. Alí gabaron a traxectoria da empresa, cuxa xestión en dúas décadas centrouse máis na xeración de electricidade que na reciclaxe de residuos. A unión Sogama e Fenosa O proxecto da Sociedade Galega de Medio Ambiente (Sogama) trazouse en 1992, sendo Xosé Cuíña conselleiro de Política Territorial. O proxecto recibiu 72 millóns de euros do Fondo de Cohesión Europeo, destinado a substituír os centos de vertedoiros locais que salpicaban a xeografía galega por un modelo centralizado de xestión dos residuos sólidos urbanos. En 1997 o deputado do BNG, Guillerme Vázquez, facía referencia no Parlamento ao cuestionamento "desde as organizacións ecoloxistas" do plan, que proxectaba a incineración en Cerceda dos residuos procedentes de Concellos adscritos aos seus servizos. "Na práctica", afirmaba Vázquez, "o plan equivale a dificultar a posta en marcha de proxectos alternativos baseados na reciclaxe dos residuos, posto que non figura entre os obxectivos do Executivo apoiar economicamente este tipo de solucións máis ecolóxicas". As nacionalistas propuxeron nunha moción unha alternativa á incineración, que foi rexeitada en pleno cos votos en contra do PP. A polémica medrou cando entrou no taboleiro a compañía eléctrica Unión Fenosa, hoxe Naturgy, como socia da Xunta en Sogama. Daquela acordouse que a compañía distribuíse a enerxía xerada pola combustión de residuos da planta de Cerceda. O PSdeG acusou a Xunta de "impoñer" a Fenosa como "copartícipe desta empresa pública" sen un concurso público previo. As críticas tamén abundaron cando as populares aprobaron a Lei de Residuos Sólidos Urbanos da Galiza. No debate na Cámara, as populares cualificaron de "imprescindíbel" a participación de Unión Fenosa en Sogama. Para a oposición, tanto a empresa de residuos como a normativa non eran máis ca un "negocio" para a eléctrica, cuxos intereses modelaron o actual sistema de xestión de residuos galego. Sete anos despois, inaugurábase a planta de Cerceda. Do lume a unha tímida reciclaxe O catedrático en enxeñería química, profesor na Universidade da Coruña e ex presidente de Adega, Manuel Soto, analiza o plan inicial de Sogama: "Ao comezo, obrigábase aos Concellos que se adherisen ao servizo a comprometer unha cantidade mínima de residuos que non podían reducir", explica a Nós Diario, "tanto esta medida, como a centralización dos residuos e a incineración dos mesmos amosan até que punto Sogama estaba lonxe dunha xestión de residuos respectuosa co medio". Soto engade que, após as reservas iniciais dos municipios, moitos decidiron adherirse aos servizos de Sogama. Isto derivou na construción de plantas de transferencia polo territorio galego deseñadas para reconducir o lixo dos municipios. Nelas, 37 en total, trasládanse os refugallos desde os camións municipais de recollida do lixo a outros contedores aptos para o transporte a longa distancia. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Nos 11 primeiros meses do exercicio houbo máis de 22.000 accidentes de carácter leve e por riba de 330 graves. Entre xaneiro e novembro morreron sesenta traballadores. Acumulamos xa catro anos consecutivos de aumento en accidentes laborais con resultado de morte.

A siniestralidade laboral bateu récords en Galiza en 2015. Aínda sen fechar o balanzo do ano -a falta dos dados de decembro- as cifras xa mostran que os traballadores e traballadoras falecidos o exercicio pasado no noso país en accidentes laborais é o máis elevado dos últimos anos. Entre xaneiro e novembro (ambos inclusive), faleceron en Galiza 60 persoas por sinistralidade laboral. En todo o 2014 (doce meses, de xaneiro a decembro), a cifra de traballadores mortos foi de 59. En 2013 foron 47 e en 2012, 45. Así pois, Galiza acumula catro anos consecutivos de aumento nas cifras de mortalidade por sinistralidade no traballo. Das 60 persoas que entre xaneiro e novembro morreron por accidentes laborais en Galiza, 25 traballaban no sector servizos, o que máis accidentes mortais rexistrou en 2015. A seguir, e segundo os dados do Instituto galego de seguridade e saúde laboral, figura industria (13 operarios mortos) e construción, con 11. Na pesca faleceron durante eses 11 meses 8 mariñeiros e no sector agrícola, 3 traballadores. No que atinxe a accidentes leves e graves, na primeiro destas categorías rexistráronse neses 11 meses un total de 22.065 accidentes. Unha media de 66 cada día; case tres por cada hora do día. Aconteceron, de xaneiro a novembro, 335 sinistros graves, o que supón a un por día. Máis que estatísticas De 2010 a 2104, morreron no noso país 268 traballadores, unha media de un por semana. Aliás, o número de accidentes de carácter grave foi de 2.403, o que supón dez por semana, máis dun por día. Os recortes e a austeridade dos gobernos coa desculpa da crise non axudan precisamente a reverter a situación. Mais os accidentes laborais non son exclusivos da época de crise. Tamén cando Galiza e Europa vivía 'en auxe' había sinistralidade. Mais coa crise, como denuncian os sindicatos, conflúen dous escenarios: o anteriormente mencionado de recortes en políticas e programas de prevención, por un lado. Xa a finais de 2012 CIG, CCOO e UGT puñan o acento nos recortes nas partidas de prevención ou mesmo a mingua de autonomía e competencias de organismos adicados a traballar neste eido. Estes recortes provocaron, só na Galiza e en 2011, unha mingua de sete millóns de euros para loitar contra os accidentes no traballo E, por outro lado, a suma de precariedade e temporalidade que vai da man da crise. "As condicións de traballo deixan de importar por mor da necesidade de ter traballo. O que importa é traballar, como sexa e onde sexa".


Summary: O barón ourensán evita nunha decena de ocasións responder á prensa sobre a súa citación como investigado na denuncia de emprego por sexo. Os críticos dispoñen dunha semana para tentar formular unha candidatura alternativa á baltarista. O fiscal recorrerá o auto que cita o barón ourensán como investigado

O fiscal recorrerá o auto que cita o barón ourensán como investigado Alberto Núñez Feijóo subido a un escenario no medio da aclamación de José Manuel Baltar como reelixido presidente provincial do PP baixo o lema 'Ourense ten forza!'. Esta é a imaxe máis probable que se vivirá o vindeiro 5 de marzo no pazo dos deportes Paco Paz da capital ourensá, onde os conservadores celebrarán o seu congreso provincial apenas cinco días antes de que o seu líder e candidato á reelección teña que achegarse ao xulgado de instrución número 3 da cidade para responder en calidade de investigado -antiga imputación- por presuntos delitos de suborno e mesmo tráfico de influencias. O xiro no caso iniciado coa denuncia da muller que acusa o barón ourensán de ofrecerlle un emprego na Deputación a cambio de sexo, que tamén terá que comparecer como investigada, non alterou o máis mínimo o guión do PP ourensán. Como prevera, Baltar reuniu a súa xunta directiva horas despois de saír á luz a citación xudicial e alí sacou adiante "por unanimidade" a convocatoria congresual. Prevé, afirmou, ser reelixido e comezar a "preparación do partido para as eleccións autonómicas". De existiren, os críticos teñen unha semana de prazo para presentaren unha candidatura alternativa A apertura do proceso provoca tamén que comece a correr o tempo para a presentación dunha, a priori, pouco probable candidatura alternativa. Os críticos, de existiren, teñen só unha semana para rexistrar a súa intención de desbancar o baltarismo. O 5 de febreiro á unha da tarde finaliza o prazo de presentación de candidaturas á presidencia. Se hai máis de unha desenvolverase unha campaña electoral interna entre o 9 e o 16 de febreiro. O barón ourensán reitera que a investigación xudicial é un "asunto persoal" do que non ten "nada que dicir" en público A acusación xudicial a respecto dun presunto delito vinculado ao seu labor político non mudou tampouco en absoluto a resposta de Baltar sobre o caso. Ante unha decena de preguntas da prensa reitera que se trata dun "asunto persoal" ante o que non ten "nada que dicir" en público que non estea vinculado, neste caso, ao propio congreso e aos relatorios que alí se abordarán. Un deles, titulado 'A provincia intelixente; Ourense como referencia', será presentado pola senadora Edelmira Barreira, muller de confianza no equipo de Soraya Sáenz de Santamaría durante a pasada lexislatura estatal. Así as cousas, agás sorpresa Baltar irá declarar ante a xuíza reforzado internamente no partido cun novo mandato e, polo tanto, con capacidade para condicionar a candidatura ourensá do PP para as eleccións galegas deste 2016. Esa aclamación producirase no mesmo escenario no que hai seis anos o baltarismo logrou anotarse a primeira e ata o momento única derrota interna de Feijóo, cando o candidato colocado polo presidente para tentar destronar a saga Baltar fracasou no seu intento. Segundo confirmou a xustiza, días antes daquela votación José Luis Baltar enchufou na Deputación un cento de persoas que, casualmente, participaban como compromisarias no congreso.


Summary: O cineasta Ignacio Vilar vén de recadar o apoio da Deputación de Pontevedra para o seu novo filme, María Solinha 2.0. Así o escenificaron director e altos cargos do ente provincial nun acto celebrado esta sexta feira na sala de prensa do Pazo Provincial.

O proxecto de Vilar transcorre no século XXI, aínda que os paralelismo coa historia de María Solinha, a heroína de Cangas do século XVII, son evidentes. "Entronca coa actual reclamación de dignidade da muller en todos os eidos da sociedade", indican desde a produtora -Vía Láctea Films-, "e convida á reflexión sobre os desafíos que debe afrontar unha muller no século XXI". No acto da Deputación, a presidenta Carmela Silva e mais o deputado de Cultura, Xosé Leal, acompañaron a Vilar, quen explicou que a rodaxe -tamén apoiada polo Concello de Cangas- se desenvolverá en Cangas, Vigo, as Illas Cíes ou Bueu entre outubro e novembro de 2018. 'A que andas?' en Cans Non foi a única actividade do proxecto María Solinha 2.0. O cineasta, autor da Esmorga ou Vilamor, asistiu á 15ª edición do Festival de Cans e presentou o filme na sección A que andas?, en que autores e autoras expoñen os seus traballos en curso. Nota: imaxe do acto de presentación de 'María Solinha 2.0' na Deputación de Pontevedra. María Solinha 2.0 trata da historia dunha moza de Cangas que "soña con ser unha grande actriz" a través dun método intrpetativo revolucionario. "Será quen de acadar o seu obxectivo sen que o prezo social e persoal da súa ousadía lle resulte insoportable?", pregúntase a sinopse oficial do filme.


Summary: Vivimos máis anos e cada vez máis soas. Ás veces rodeadas de xente e, ás veces, arredadas de calquera vínculo persoal e afectivo. Illadas. Ben porque pretendemos gozar por fin dunha vida independente, dedicada ao éxito profesional e afastada de cargas colectivas, ben porque buscamos unha experiencia de reencontro persoal ou simplemente outras formas de vida. Son exemplos dunha soidade consciente, voluntaria, de libre elección. Pero haina tamén forzosa, a soidade non desexada que cuestiona o modelo social, económico e cultural dominante. Eis un extracto da información publicada no número 349 do semanario en papel Sermos Galiza.

Desde que o Reino Unido converteu a soidade nun asunto de Estado coa creación dunha secretaría específica, mudou a nosa ollada sobre esta forma de estar e de sentir, agora considerada cuestión de saúde pública. «É un tema que nos afecta a nivel global», apunta a Sermos Galiza Ana Villar, traballadora social e vogal do Colexio de Traballo Social de Galiza. «Neste momento é un dos problemas máis relevantes, común a todas as sociedades. Aquí cobra importancia porque medra o número de persoas que viven soas e, polo tanto, crece a preocupación». De momento non chegamos ás cotas dos países do norte de Europa, como Suecia, onde unha de cada dúas persoas vive soa e unha de cada catro morre sen ninguén ao seu redor. En 2013 vivían soas no noso país 250.700 persoas. Desde aquela, o número de fogares unipersoais creceu até os 278.600 en 2018. En cinco anos, o número de persoas maiores de 65 que viven soas incrementouse en 18.000, até acadar as 128.800. Son na súa maioría mulleres e viúvas. «Fálase moito da soidade das persoas maiores, e é certo que se trata dun dos grupos máis vulnerábeis. Pero a soidade non é só cousa da vellez. Vémolo todos os días desde servizos sociais. Prexudica sobre todo a persoas con discapacidade, enfermas mentais, persoas sen fogar e persoas en situación de pobreza ou risco de exclusión social», explica Villar. Detectar cada caso esixe ir máis aló da convivencia porque illamento e soidade non sempre van da man. «A soidade», engade, «responde a parámetros sociodemográficos, actitudinais, de comportamento e de relación». Soas nun contorno máis individualista Non é doado definir nin medir a soidade. Tampouco deseñar un marco de intervención único para abordar o impacto que ten nas nosas vidas. Non hai dúas soidades iguais, así que o primeiro paso é diferenciar se se trata dunha soidade imposta ou de libre elección. «Consideramos que a soidade pode ser un aspecto positivo da vida dunha persoa sempre e cando sexa formulada baixo os seus propios criterios e sexa unha cuestión desexada», explica a este medio a doutora en Socioloxía Raquel Buxán. Foino para o escritor e filósofo estadounidense Henry David Thoreau, que a mediados do século XIX decidiu afastarse dos seus para vivir só durante dous anos, dous meses e dous días, sempre consciente da ingratitude que lle supoñía estar só e dos beneficios da natureza como única compañeira. Foino tamén para o filósofo compostelán Ignacio Castro Rei, autor de Roxe de Sebes (2001), as memorias dos seus días de refuxio nunha cabana do Courel onde combinou o sentir abrumador da soidade coa fortaleza e o equilibrio emocional de verse só. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 349 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


O 21 de abril conmemórase o Día Mundial da Creatividade e a Innovación, unha efeméride que adoita pasar desapercibida pero que fai referencia a dúas cuestións clave para favorecer o desenvolvemento económico e facelo ademais de maneira respectuosa coas persoas e co medio. Sabémolo ben en San Cibrao das Viñas, un pequeno municipio do rural ourensán que, no entanto, alberga un gran centro de talento e crecemento como é o Parque Tecnolóxico de Galicia, tamén coñecido como Tecnópole.A tecnoloxía permite atopar solucións a problemas ambientais e económicos, mentres que o acceso ás TIC e a internet debe ser igualitario Este conxunto de infraestruturas, espazos, recursos, capacidades e servizos está destinado a empresas, persoas emprendedoras e proxectos que empregan a innovación e o coñecemento como vías para medrar. Porén, hoxe en día calquera iniciativa neste senso ha de combinarse cunha visión global, en sintonía cos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible promovidos polas Nacións Unidas e que pretenden rematar coa pobreza no ano 2030. O ODS 9 fai referencia, precisamente, a construír infraestruturas resilientes, promover a industrialización inclusiva e sustentable e fomentar a innovación.Quere isto dicir que a innovación, así como as infraestruturas modernas e accesibles e mais as industrias sostibles que crean emprego, resultan fundamentais para o desenvolvemento. A tecnoloxía permite atopar solucións a problemas ambientais e económicos, mentres que o acceso ás TIC e a internet debe ser igualitario para promover o coñecemento e o emprendemento, tamén nos países menos adiantados. Nestas zonas empobrecidas colabora precisamente o Concello de San Cibrao a través do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade, entidade que conta cun cento de administracións locais socias e que xa ten desenvolvido máis de 150 proxectos en preto de 30 países, moitos deles cunha compoñente tecnolóxica importante.Os municipios, independentemente do tamaño, temos moito que dicirÁ par desta cooperación internacional, o Fondo Galego promove numerosas actividades dirixidas á cidadanía galega para concienciar sobre as desigualdades Norte-Sur. Entre elas, o novo espectáculo da compañía A Tropa de Trapo, que leva por título 'Catro monos' e que acolleremos en San Cibrao das Viñas en próximas datas. A proposta combina narración oral, música ao vivo e teatro de obxectos para falar de como nos relacionamos entre nós e co medio, para pensar, para rir, para cantar e para soñar con outro mundo posible. A obra dálle a volta aos emoticonos dos monos que non escoitan, non ven e non falan para que fagan todo o contrario en catro historias, que nos levan a convivir coas mulleres dunha aldea, con habitantes do Sáhara, etc. Todo, unha vez máis, cunha innovadora e atraente posta en escena, onde forma e contido se complementan para reforzar a mensaxe. Sensibilización e cooperación, creatividade e inclusión, tecnoloxía e sustentabilidade. Caras da mesma moeda nas que os municipios, independentemente do tamaño, temos moito que dicir.


Summary: O artigo do acordo con patronal e sindicatos UXT e CCOO exclúe das axudas explicitamente as que teñan sedes en paraísos fiscais mais non menciona as filiais, o que si fan outros Gobernos europeos.

"As empresas e entidades que teñan o domicilio fiscal en países ou territorios cualificados de paraísos fiscais de acordo coa normativa vixente non poderán acollerse aos expedientes de regulación temporal de emprego regulados no artigo 1 deste real decreto lei". O artigo 5 do acordo asinado esta segunda feira entre o Goberno español, a patronal e os sindicatos UXT e CCOO menciona explicitamente as empresas que teñan sede, domicilio fiscal nos paraísos fiscais, mais non menciona as filiais, de aí que desde diferentes medios e organizacións se aponte a que, finalmente, as sociedades con presenza neses paraísos si que poderán beneficiarse das axudas do Executivo estatal pola COVID-19. "O Estado español non segue o exemplo de Francia, Dinamarca ou Polonia", indican no dixital catalán Vilaweb, tres estados nos que decidiron que ficaban á marxe das axudas dos gobernos non só as empresas que tivesen a súa sede en paraísos fiscais senón tamén as que tivesen filiais. A través das redes sociais, Néstor Rego, deputado nacionalista galeo no Congreso, incidía en que o artigo do acordo non exclúe das axudas ás empresas con filiais en paraísos fiscais: "Unha cousa é a propaganda e outra a realidade", concluía. Evasión e elusión A evasión e elusión de impostos é unha industria, un verdadeiro sector económico que coñecen moi ben as grandes empresas españolas. As firmas do exclusivo IBEX35 tiñan en 2017 máis de 1.200 filiais en paraísos e nichos fiscais. Banco Santander, ACS, Repsol, OHL.... saben ben tirar proveito dos ángulos mortos da regulación para que unha parte considerábel dos seus inxentes beneficios non teñan que tributar. O informe do Observatorio de Responsabilidade Social Corporativa (RSC) de 2017 cifraba en 1.285 as filiais en nichos ou paraísos fiscais das empresas que fan parte do IBEX35. Un número que supoñía 40% máis que no ano anterior, contabilizando sociedades operativas e non operativas. Estamos a falar de miles de millóns de euros non declarados, de impostos e tributos que non se pagan, coas súas negativas consecuencias para as arcas públicas. Desas 1.285 sociedades das grandes empresas, o 36% delas están radicadas en Delaware, nos Estados Unidos de América. Son 463 filiais, o 81% delas domiciliadas en dous enderezos específicos de Wimington, unha cidade de apenas 70 mil habitantes. Aquí atopamos 50 sociedades dependentes da ACS de Florentino Pérez, matrices de Ferrovial, 6 sociedades da OHL de Villar Mir, 4 de Sacyr... Delaware é o paraíso para as filiais creadas por estas empresas: os impostos que se pagan son moi baixos; protexe o secreto de privacidade dos propietarios; pódese crear unha sociedade nun día e sen estar fiscalmente radicados nese estado; se non ten actividade en Delaware, a firma non paga impostos...


Summary: Disque o Dakar é o rally máis duro do mundo, pero até o de agora non puido co monfortino Eduardo Iglesias (1979), que vén de completar a proba sobre a súa moto no deserto de Arabia Saudita por terceiro ano consecutivo a pesar do modesto dos seus medios en comparación cos dos grandes xigantes cos que comparte pistas.

Que diferenzas hai entre o Eduardo Iglesias que debutou na carreira en 2020 e o que acaba de completala por terceira vez en 2022? Hai unha diferenza bastante grande. Aínda que eu cando debutei no 2020 tiña a experiencia mínima que esixe a organización, cando te enfrontas por primeira vez co Dakar... é algo que hai que vivilo, tes que 'pagar a novatada', como se adoita dicir. Paseino moi mal, sufrín moito todas as etapas, chegando moitos días de noite, especialmente na primeira semana. A diferenza con este terceiro foi abismal, pois xa sabía que ía atopar contra que tiña que loitar, e por iso cheguei mellor preparado. Mellorei moito na navegación, na velocidade, e en moitos outros aspectos que se conseguen tamén coa experiencia, que é algo fundamental no Dakar, e iso que ultimamente está entrando moito rapaz novo, sobre todo en motos. Destacaba esa durísima primeira semana naquel Dakar de debut en 2020. Este ano repetiuse un pouco a historia, pois tamén foi de menos a máis logo duns complicados días iniciais. Que dificultades atopou e como conseguiu sobreporse? Esta edición da carreira xa se me complicou bastante o primeiro día, porque tiven unha caída dura, nada grave, pero golpeeime con forza contra o chan e durante varios quilómetros pilotei noqueado e perdín moito tempo, nunha etapa na que tamén o perderon tantos outros pilotos, como Carlos Sainz. Esa primeira noite fun incapaz de durmir a causa da dor que tiña. Pero ademais foi un tremendo golpe tamén no psicolóxico, porque un sabe que lle quedan once días nunha carreira moi dura, así que foi difícil de xestionar mentalmente. Pero pouco a pouco comecei a remontar, cando o corpo comezou a responder mellor, e puiden escalar postos desde ese comezo tan malo. Vostede preparou unha carreira que se desenvolveu en Arabia Saudita e no Reino de Marrocos. Cales son as principais diferenzas con respecto á climatoloxía, o terreo, a orografía... e como afectan aos pilotos? É moi diferente. En Marrocos pasa un pouco como cando o Dakar era en América do Sur: temperaturas moi altas, abafantes, que facían que o cansazo e o desgaste físico fose moito máis grande. Polo contrario, en Arabia Saudita pasamos incluso frío, porque alí durante as horas do día as temperaturas roldan os 25 graos, pero pola noite caen moitísimo, así que para min ao Dakar a día de hoxe fáltalle máis calor, aínda que obxectivamente esa circunstancia sexa algo que nos favoreza aos pilotos. Queda algo daquel misticismo do París-Dakar, daquel espírito de aventura dun home e a súa moto en solitario? Perdeuse, pero nos postos de cabeza, entre os que optan a gañar a proba. Alí hai moitos cartos en xogo, e pode que ese romanticismo desaparecese. Quizais siga vivo nos que vivimos a carreira doutro modo, especialmente nas motos. Somos os amadores, xente para a que acabar o Dakar xa é un triunfo, persoas que chegan con orzamentos abismalmente inferiores con respecto aos oficiais, que dorme en tendas de campaña, que se axuda mutuamente cando hai problemas ou avarías. A pesar do cal, evidentemente, entendo que o Dakar de hoxe non ten nada que ver xa non co Dakar que se disputaba en África, senón mesmo co que se corría [entre 2009 e 2019] en América do Sur. Cambiando de terzo, a súa ficha na web oficial da carreira abre cunha enorme lista de 'sponsors'. Canto custa correr o Rally Dakar? Persoalmente só teño palabras de agradecemento para a xente de toda esa lista, que é certo que é bastante grande (ri). Son institucións e empresas privadas que fan posíbel que eu estea en Arabia, pois sen eles non podería facer nada. E en canto ao orzamento, a de motos é a categoría máis barata do Dakar, e aínda así non deixa de supor un investimento importante. O meu este ano roldaba os 80.000 euros. Xa ten a cabeza posta na próxima edición do rally? Namentres, cales son os obxectivos deportivos de Eduardo Iglesias no que queda de 2022? Esa é a pregunta do millón! (ri). Levo facéndoma a min mesmo desde o primeiro ano, porque sempre que remato un Dakar digo que non volvo, pero despois recapacito e acabo dicindo que si, así que non quero anticipar ningunha resposta. Dependerá tamén de se sigo contando cos meus apoios en forma de patrocionio, así que xa se verá, acabo de regresar e quero gozar do momento. Fóra do Dakar si hai algunhas carreiras que quero correr, como o Campionato de Europa ou o Rally de Marrocos.


Summary: Persoal da empresa e gandeiros concentráronse diante do Parlamento de Galiza coincidindo coa presentación en pleno de dúas preguntas sobre a situación da empresa

Mentres as e os traballadores se concentraban ás portas do Pazo do Hórreo, unha representación asistía ao pleno para coñecer de primeira man as respostas da consellaría ás preguntas presentadas. Ao remate, o responsábel da CIG López Carmona manifestaba a súa "decepción ante a falta de resposta ás súas demandas", para alén de lembrar que "na entrevista mantida o martes, día 9 de abril, coa conselleira o que se lles transmitiu foi que estaban pendentes uns requisitos que a día de hoxe, tanto a empresa como os gandeiros xa presentaron" Por iso, o representante da FGMT-CIG central nacionalista entende que "unha vez que está o Plan de Negocio, os compromisos dos produtores e os acordos das cooperativas para chegar ao leite requirido" tiña que haber xa unha resposta concreta e non novos emprazamentos para dar unha solución.


Summary: Após a chegada do AVE á Galiza produciuse unha modificación dos horarios dos servizos de tren Avant que conectan Ourense con Santiago e A Coruña, con "grave prexuízo para as persoas usuarias". O BNG exixiu no Congreso que se adapten as liñas e horarios á realidade laboral da sociedade galega.

Coa chegada do AVE á Galiza o pasado 21 de decembro produciuse unha modificación dos horarios dos servizos de tren Avant que conectan Ourense con Santiago e A Coruña. Estas modificacións "supuxeron un grave prexuízo para as persoas usuarias que se desprazan todos os días por motivos laborais ou de estudo entre Ourense, Santiago e A Coruña", denuncia o BNG. E, nese sentido, o deputado nacionalista Néstor Rego deu conta das novas iniciativas que rexistrou na Cámara Baixa para exixir ao Goberno do Estado que rectifique as modificacións horarias na liña do Avant e que sexan adaptadas á realidade laboral da sociedade galega para garantir unha mellor conciliación. A Media Distancia tamén resultou afectada "Organizan os novos horarios baixo unha visión puramente centralista na que priorizan os servizos que conectan a Galiza coa meseta mais non teñen en conta as necesidades de mobilidade interior", subliñou Néstor Rego. Aliás, destacou que estas modificacións horarias non só se produciron na liña do Avant A Coruña-Ourense, senón que tamén afectaron negativamente aos horarios da liña de Media Distancia entre A Coruña e Vigo, polo que as usuarias e usuarios dese traxecto tamén padecen as consecuencias da falta de adaptación. De facto, a pasada semana o Parlamento da Galiza aprobou por unanimidade dos grupos unha iniciativa impulsada polo BNG demandado ao Goberno do Estado que restabelecese os horarios do Avant, salientado a liña que saía ás 6.30 horas da mañá da Coruña e chegaba ás 7.38 horas a Ourense. A iniciativa buscaba favorecer a conciliación dos desprazamentos cos horarios laborais, reclamando ademais acometer as melloras pendentes para a modernización das conexións A Coruña-Ferrol-Santiago-Ourense e garantir a reposición do persoal e material rodante necesario para manter un servizo fiábel e estábel. Tanto a iniciativa aprobada no Parlamento galego como as propostas rexistradas por Néstor Rego no Congreso dos Deputados tamén reclaman a restitución das frecuencias suprimidas con motivo da redución de mobilidade durante a pandemia e que aínda non foron recuperadas. "Debe lembrarse, ademais, a necesidade de rebaixar o elevado custo dos billetes da liña Avant A Coruña-Ourense, unha das máis caras do Estado, en que o traxecto de Santiago-Ourense custa 17,70 euros, chegando aos 20,30 euros nalgunha das tarifas ofertadas por Renfe" denunciou o deputado Néstor Rego.


Summary: O ex-tesoureiro dirixiuse directamente ao líder popular e presidente do goberno español á saída da súa primeira comparecencia perante a Audiencia Nacional.

Nen 24 horas tardou o ex-tesoureiro do Partido Popular, Luís Bárcenas, en lanzar o primeiro ataque ao que foi o seu partido durante décadas. Á saída da súa primeira comparecencia en sede xudicial --terá que facer tres á semana-- Bárcenas asegurou que o presidente da formación e tamén do goberno español, Mariano Rajoy "coñecía" a contabilidade B do PP "desde o comezo". Unhas contas, sinalou, que foron creados polo primeiro responsábel económico do partido, o galego Rosendo Naseiro. Bárcenas di que Rajoy coñecía a contabilidade B do PP e que a dirección do partido obtido rendementos da mesma O ex-tesoureiro afirmou perante os medios de comunicación que o PP "se beneficiou" desa contabilidade non declarada e destacou que "todos os apuntamentos" recollidos por el son verídicos. "O do PP xa non é un asunto de pel, senón de cerebro", espetou Bárcenas, a respeito dos sobre-soldos percibidos pola dirección do partido durante 20 anos. Aliás, para xustificar que todo o relatado por el se axusta á verdade, o ex-tesoureiro popular asegurou que, do contrario, o PP non podería ter executado as obras de reforma da súa sede na rúa Génova (Madrid). Unha remodelación que segundo o auto emitido polo propio xuíz instrutor da causa, Pablo Ruz, se terían levado a cabo con fondos procedentes desa contabilidade B, cando menos unha terceira parte.


Summary: O aínda presidente da RAG respondía así á pregunta de se pensa reconsiderar a súa demisión. Méndez Ferrín desenvolveu este sábado o que a priori se presentaba como o seu último acto á fronte da institución, porén o escritor deixou aberta a porta a unha posíbel mudanza no seu parecer.

A entrada como académico na rúa Tabernas de Xosé Fernández Ferreiro perfilábase como o último acto oficial de Xosé Luís Méndez Ferrín á fronte da Academia galega após o anuncio da súa demisión como presidente desta insitución. Porén, inquirido pol@s xornalistas verbo de se podería mudar de opinión e reconsiderar a súa permanencia na Academia, Ferrín asegurou que "sempre se pode mudar de opinión". O escándalo por casos de nepotismo -a contratación nunca explicada de familiares, entre eles, a filla do propio Ferrín- e o confronto larvado no seo da institución, entre os ferrinianos e aqueles que se nuclean arredor de Ramón Villares e Henrique Monteagudo, acabou por provocar a renuncia do presidente da Real Academia. No entanto, nos últimos días intensificáronse as voces a prol da continuidade de Ferrín, cando menos como numerario. O escritor de Con Pólvora e Magnolias recebiu o apoio de Manuel Rivas e da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Coa súa resposta, Ferrín deixa aberta a posibilidade dunha marcha atrás na súa demisión. Rivas volta a dar a cara por Ferrín. Avala o seu balanzo de xestión, sen se referir en ningún momento ás acusacións de nepotismo que pesan sobre el En declaracións á imprensa, Rivas voltou hoxe a dar a cara por Ferrín. Fixo votos por que o presidente demisionario reconsidere a súa renuncia. Dixo que a Real Academia Galega non sería o mesmo sen o autor de Bretaña, Esmeraldina. Rivas avala o balanzo de xestión de Ferrín polo seu compromiso a prol da normalización da lingua galega, sen se referir en nengún momento ás acusacións de nepotismo que pesan sobre el. Ingreso de Xosé Fernández Ferreiro na RAG Ferrín e Rivas realizaron estas declaracións á imprensa minutos despois de Xosé Fernández Ferreiro ter pronunciado o seu discurso de ingreso como novo académico da RAG. O veterano escritor, autor de Morrer en Castrelo de Miño, disertou sobre os vínculos entre o xornalismo e a escrita, nunha alocución en que denunciou a deterioración das condicións laborais en que desenvolven o seu traballo @s xornalistas. O novo académico vai ocupar a cadeira que até o seu falecimento pertenceu a Fernández del Riego. Fernández Ferreiro lamentou que nos últimos anos fechasen meios que empregaban a lingua galega, de forma exclusiva, tais como A Nosa Terra ou Galicia Hoxe, ou alternándoa co español, como Xornal de Galicia. Por parte da RAG pronunciou o discurso de benvida Manuel Rivas, quen gabou o novo académico pola verdade que contén a súa obra, quer a xornalística quer a literaria.


Summary: Nos deportes actuais hai probas que superan o espírito de sacrificio e non teñen un seguimento mediático acorde co que representan. É o caso das carreiras de longa distancia por montaña. A galega Noli Casal Olveira vén de rematar unha das máis difíciles: a Lavaredo Ultra Trail en Cortina d'Ampezzo (Italia). Foron 120 quilómetros con 5.800 metros de desniveis que rematou en algo máis de 26 horas. Quedou o posto 83 entre as e os 2.000 deportistas participantes. A súa experiencia vai máis alá da competición e entra no terreo da superación persoal.

-Como naceu a súa paixón polas carreiras por montaña? Eu comecei hai uns oito ou nove anos. Daquela convidáronme a facer unha andaina de 50 quilómetros en Pontevedra. Nesa proba daban a opción de facela correndo e animeime. Gustoume a experiencia e volvín facer outra en Ribeira tamén coa mesma distancia. A partir dese momento decidín participar en moitas máis até que descubrín as de gran percorrido en montaña na que ten lugar na Ribeira Sacra. Decidín que este sería o meu deporte e sempre en distancias que superasen os 100 quilómetros. -Tivera contacto con outros deportes con anterioridade a realizar este tipo de probas? Sempre fixen deporte. Practiquei tenis, voleibol... mais correr nunca. Iso si, camiñaba moito e sempre distancias longas. -Hai algún tipo de preparación especial de cara a participar en probas con este nivel de exixencia física? Non fago ningunha dieta especial, non a preciso. Entre semana adoito correr unha ou dúas horas e nas fins de semana si aproveito para facer percorridos máis grandes de catro horas. Despois fago traballos de forza co apoio dun adestrador persoal que teño desde hai seis meses, cando pensei en preparar a carreira de Lavaredo. -Como foi enfrontarse a ese reto en Italia? Descubrina hai tres anos a través dun vídeo e namoreime dela. Comecei a preparala e participei en varias antes a modo de preparación. A experiencia foi de medo, de non saber onde me estaba metendo. Eu estaba lesionada e con problemas polo que estiven mes e medio parada e sen actividade. Mesmo cheguei a retirarme de dúas carreiras anteriores. Fun a Lavaredo consciente de que non a remataría tampouco. Na miña cabeza estaba presente, tamén, o falecemento dúas semanas atrás da miña nai. Coido que non estaba nin ao 80% de capacidade nesta carreira. Fun ao tolo. Fisicamente non tiven molestias os primeiros 60 quilómetros e a partir dese momento foi a cabeza que tirou do meu corpo. Estiven a piques de abandonar cando faltaban doce quilómetros para chegar á meta. Foi un momento duro, con tres grandes treboadas no cumio con sarabia e moito frío. Xa a miña cabeza non funcionaba correctamente e non sabía que pasara o máis duro. Tiven medo ao vivir unha experiencia que nunca tivera Tiven medo ao vivir unha experiencia que nunca tivera. Atopeime con tres persoas que medían os tempos e díxenlles que quería abandonar. O caso foi que eu faláballes galego e eles italiano polo que non me entenderon e decidín seguir até o seguinte control. Ao chegar decateime de que me faltaban 10 quilómetros para rematar e collín forzas abondo como para continuar e rematar a proba. -Que busca unha deportista neste tipo de competicións de resistencia? No meu caso non busco subir a un podio nin competir coa miña compañeira ou compañeiro. Tampouco co resto de participantes. Compito comigo mesma. Chegar á meta se podo en 24 horas mellor que en 26. Se ao final tardo 27 horas non vai pasar nada. A miña intención é superarme a min mesma. É unha sensación diferente a outras competicións. En Lavaredo, por exemplo, estaba soa cando cheguei á meta e chorei pola emoción de rematar. A diferenza do atletismo nas carreiras extremas compiten os primeiros, o resto non e en caso necesario sempre botarán unha man se a precisas.


Summary: Anuncia que se pon "a disposición" de todos os aspirantes á secretaría xeral en medio da división interna, tamén na formación galega

"Total neutralidade". Iso é o que a xestora do PSdeG vai trasladarlle á xestora federal e aos equipos dos candidatos ás primarias do PSOE. A dirección provisional do partido en Galicia, en medio da división socialista, di así poñerse "a disposición dos aspirantes á secretaría xeral" -de todos eles- e garantir a súa presenza "en todos os actos nos que sexa requirida nestes meses" de campaña ata a celebración do congreso. A xestora anuncia que trasladará á dirección federal e aos candidatos ás primarias a súa "total neutralidade" no proceso O anuncio da xestora chega aos poucos días de que recrúase a batalla interna no PSdeG, especialmente a través do cruzamento de declaracións entre Abel Caballero, alcalde de Vigo, e os dirixentes da formación. O rexedor vigués, que manifesta o seu claro apoio á posible opción de Susana Díaz para a secretaría xeral do PSOE, acusou hai pouco á presidenta da xestora, Pilar Cancela, e ao actual voceiro parlamentario, Xoaquín Fernández Leiceaga, de ser "nocivos" para o partido por "regalarlle a maioría absoluta a Feijóo" nos últimos comicios autonómicos. O que fora candidato á Xunta o pasado mes de setembro, pola contra, insiste en desligarse de calquera corrente na batalla electoral interna socialista e insiste tamén na neutralidade que lle esixiría o seu cargo de voceiro na Cámara galega. Mentres Caballero explicita o seu apoio a Susana Díaz, en Ourense os críticos coa dirección provincial agrúpanse no seu apoio a Sánchez Ademais, e case ao tempo desa última acusación de Caballero, destacados militantes socialistas en Ourense creaban unha plataforma de apoio a Pedro Sánchez na súa carreira á secretaría xeral, un colectivo onde, ademais, xúntanse tamén todos os críticos coa dirección provincial do PSdeG e onde unha posible vitoria do ex-secretario xeral nas primarias sería tamén o primeiro paso para derrocar os xestores do PSOE en Ourense. Entre os integrantes atópase Rocío de Frutos, deputada no Congreso e unha das que foi sancionada logo de manter a súa posición e votar 'non' á investidura de Mariano Rajoy malia a postura acordada polo grupo parlamentario. Mentres, o outro candidato confirmado, o ex-lehendakari Patxi López, busca aliados en Galicia para fortalecer a súa candidatura, a primeira das anunciadas e a que, tras o anuncio de Pedro Sánchez e a máis que probable aposta de Susana Díaz, pareceu quedar en peor posición. A presidenta da xestora, Pilar Cancela, evitou amosar as súas preferencias persoais pero si apostou por adiantar o calendario galego. Así, lembrou que as datas para a renovación en Galicia están ligadas ás federais, aínda por pechar pero co congreso fixado en xuño, polo que entende que "previsiblemente" o calendario galego "terá que ser despois do verán". "Non sería malo se se puidesen adiantar os calendarios das federacións mesmo antes do verán para poder axilizar despois os procesos que veñen", dixo, tras asegurar que a proposta xa lle foi comunicada a Madrid. Por outra banda, Cancela, tamén afirmou este luns que o partido pasa dun ano cunha actividade "eminentemente electoral" a outro con dous obxectivos principais: a coordinación co grupo parlamentario para facer un traballo de "oposición contundente" ante "unha realidade que xa é evidente tras os primeiros 100 días do novo mandato de Feijóo: o ninguneo a Galicia desde o goberno de España, que non atopa resposta do presidente da Xunta". Ademais, a xestora tamén anunciou que se centrará na "actividade congresual e na renovación das estruturas de dirección, primeiro a nivel federal e posteriormente nacional". Para isto aprobou este luns inicialmente as contas de 2016 e o orzamento para 2017 e a presidenta anunciou que o partido ten pasado "dunha situación crítica á normalidade orzamentaria".


Summary: "A situación é inaceptábel", afirman nun comunicado no que din que a expulsión do estadio dun seareiro por levar unha bufanda de Celtarras "non é unha triste anécdota".

"Somos celtistas, non terroristas", así finaliza o comunicado suscrito por 59 peñas de seareir@s do Celta de Vigo e no que se denuncia o trato que a afección celeste sofre na propia casa, no estadio de Balaídos. Cualifican de "feito inaceptábel" a expulsión dun seareiro "acusado de incitar á violencia" por levar unha bufanda de Celtarras e din que o acontecido non "é unha triste anécdota". Están molestos e anoxados polo "trato aos seareiros no noso propio estadio". Falan de "controis abusivos", da prohibición de entrar con material, de malos xestos... E, engaden, a "nula defensa" que afirman que fai o Club dos seus seareiros cando nos desprazamentos sofren algún tipo de incidencia. "As peñas recibimos de seguido queixas polo trato aos seareiros no noso propio estadio" E esta sensación de malestar acrecéntase porque, afirman, cando outras afeccións ("incluso colectivos de notorio carácter violento") veñen a Balaídos non atopan problema para lucir nas bancadas "e con impunidade" símbolos e material de todo tipo. "A situación é inaceptábel. O silencio do club, atronador". Por todo o exposto, estas sesenta peñas piden unha "rectificación" do Celta. En caso de non darse, advirten, estudiarán exercer "medidas máis importantes" para lograr "o respecto que nos merecemos". Entre as asinantes, están peñas como Carcamáns (da Illa de Arousa, a máis numerosa do Celta), Merlego (Compostela), Irmandiños 1923, as peñas celtistas de Allariz, Burela, Ribeiro, Porto do Son, Xenebra, Viveiro, Mallorca.., entre moitas outras. Convocatoria nas redes sociais Por motivos moi semellantes aos expostos neste comunicado, nas redes sociais está a se mover nestes días unha convocatoria (sen asinar) a se concentrar este sábado, 12 de marzo, diante da explanada da Grada de Tribuna de Balaídos, minutos antes de que comece o encontro do Celta coa Real Sociedad. Esta convocatoria chama a non acceder ao estadio nos 10 primeiros minutos de encontro, e amosar así o seu desacordo coa actitude do clube.


Summary: Nas vésperas do terceiro aniversario do Sermos comezamos, con esta reportaxe do nº 83 do semanario, a publicación na web daquelas pezas con máis impacto que foron publicadas en papel nos tres anos de vida da publicación.

A suma de todos os bens e servizos producidos en Galiza durante un ano non darían para igualar a fortuna persoal que posúe Amancio Ortega e a súa filla Sandra. Toda a capacidade económica dun país nas súas diferentes ramas produtivas fica por baixo do patrimonio que teñen os seus 2 habitantes máis ricos. O PIB galego foi en 2012 de pouco máis de 55.000 millóns de euros. A fortuna que 'Forbes' lle atribúe a Amancio Ortega supera os 48.500 millóns. Por resumilo, e simplificando en chave de ironía: para o mundo do sarillo económico sería máis catastrófico que desaparecesen Amancio e Sandra Ortega que que desaparecese Galiza. En Galiza hai ricos. E hainos moi, moi ricos. Grandes fortunas que non minguaron coa crise, algunhas máis ben o contrario, e que nestes anos perfeccionaron os complexos entramados para esquivar ou reducir o pagamento de impostos e tributos en Galiza e no Estado español. Amancio Ortega, a súa filla Sandra (cuarta entre as 10 grandes fortunas do Estado, con 5.400 millóns de euros) ou Manuel Jove (quinto nesa clasificación, con 3.900 millóns) atesouran os principais patrimonios do país. Non os únicos. Aí están os donos, por poñer uns poucos exemplos, de imperios como as conserveiras Jealsa e Calvo, Aluminios Cortizo, e un longo etcétera. O xornalista especializado en temas económicos Xosé R. Moscoso advirte da nómina de grandes fortunas galegas que" optimizan, como adoitan dicir eufemisticamente, o pagamento de impostos". Unha listaxa na que están os propietarios de Inditex, Jealsa, Megasa, Cortizo,... Canto máis tes, menos pagas "Ademáis das Sicavs, ás que tan habituais son grandes patrimonios como Amancio e Sandra Ortega, Manuel e Felipa Jove, José María Castellano, José Manuel Fernández Loureda ou as familias Calvo e Fontenla, súmase outra dinámica que tamén ten no Imposto de Sociedades, o que grava os beneficios empresariais, o seu cabalo de batalla". Son as bases impoñíbeis negativas incorporadas a dito tributo, "coma se dunha desgravación se tratase, que levan a grandes empresas a declarar un beneficio negativo a efectos fiscais, aínda que os seus resultados sexan positivos. Grazas a iso, non pagan Imposto de Sociedades ou o reducen sensiblemente". Vantaxes O gran capital, pois, non tributa en Galiza. Por moi baixo que sexa ese tributo, manobran para declarar a través de lugares onde os impostos sexan aínda menores. Un exemplo son as xa mencionadas Sicavs, sociedades de investimento de capital variábel. Un instrumento moi do gosto das grandes fortunas para a xestión do seu patrimonio persoal pois permítelle pagar un ridículo 1% de imposto de sociedades (unha pequena ou mediana empresa paga máis do 20%). En 2008 en Galiza estaban domiciliadas por volta dunha trintena destas Sicavs, Na actualidade son unicamente tres e entre elas apenas suman 14 millóns de euros. Non desapareceron, senón que 'emigraron' na procura de (aínda) máis ventaxes. Holanda, Suiza ou, xa en menor medida, Irlanda son lugares apetecíbeis nos que as grandes fortunas galegas domicilian 'sociedades holding' coas que dar un regate ao fisco e evitan así tributar no Estado español polos seus inxentes beneficios. A fenda Galiza é o cuarto territorio do Estado, tras Madrid, Valencia e Balears, cos 'ricos máis ricos'. En 2011 o goberno Zapatero recuperou o Imposto de Patrimonio. A recadación obtida e o número de contribuíntes obrigados a pagalo dannos unha boa fotografía dos ricos que hai en Galiza. Son 7.090 persoas cunha base impoñíbel que supera os 700.000 euros ou con no mínimo 2 millós de euros en bens. Son apenas o 0,26% da poboación de Galiza mais atesouran 25.413 millóns de euros, equivalente á metade do PIB do noso país. Novagalicia Banco vendeuse por 1.003 millóns de euros a Banesco. Unha cifra que, voltando a referirinos ao rico dos ricos de Galiza, non chega nen ao 2% da fortuna que ten Amancio Ortega. É máis: só cun terzo dos 3.300 millóns de euros en que aumentou a súa fortuna en 2013 daría para comprar NGB. Todas estas cifras indican até que punto a fenda salarial e social vai a máis en Galiza, nunha tendencia que xa era previa á crise. Unha desigualdade que nos estados que integran a OCDE (Organización para a Cooperación e Desenvolvemento) está na actualidade no seu nível máis alto dos últimos 30 anos. No Estado español o 10% da sociedade mellor situada económicamen- te gaña 15 veces máis que a media. Unha fenda que aumenta. Unha situación que é máis desigual aínda en Galiza. Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística o noso país é o terceiro territorio do Estado co salario medio máis baixo (20.241 euros). Mais, lembremos somos o cuarto con máis ricos. Cantos son e onde están os ricos galegos? Só 139 galeg@s declararon no IRPF gañar máis de 600.000 euros anuais. Hai catro anos esa cifra era de 274. Desaparecen logo os ricos en Galiza? Non, máis ben, como a enerxía, 'transfórmanse'. As grandes fortunas non adoitan tributar a través do IRPF senón que prefiren facelo, e cada vez máis, a través das sociedades de investimento, co que pagan moito menos polo seu patrimonio persoal. Pagan un 1% de imposto de sociedades (unha pequena ou mediana empresa ten que abonar o 31 por cento) En Galiza hai 2.550 galeg@s que declararon ter ingresos anuais entre os 150.000 e os 600.000 euros. No outro extremo, 13.000 persoas recoñeceron non ingresar un euro. Publicado no Sermos Galiza nº83. Aínda o pode mercar na nosa loxa


Summary: Milleiros de independentistas mobilizáronse ante a presenza da familia real española en Barcelona. Acusaron o monarca de posicionarse a prol da represión polas súas declaracións públicas após as cargas policiais durante o referendo de 1 de outubro e denunciaron a súa presenza por irromper en plena campaña electoral.

Cando queda menos dunha semana para que as urnas se abran e diten o resultado das novas eleccións xerais, Filipe VI visitou Catalunya con motivo da entrega de premios organizada pola Fundació Princesa de Girona. Xa durante a mañá da segunda feira 4 de novembro o Borbón deixouse ver publicamente nun encontro coa Comisión Delegada do Padroado da Fundación, en compaña da raíña Letizia e das súas fillas Leonor e Sofía. As formacións políticas e movementos sociais soberanistas rexeitaron a participación de Filipe VI no que consideraron un acto electoral, xa que a súa visita se produciu en plena campaña dos comicios xerais do vindeiro 10 de novembro. O Palacio de Congresos da capital catalá foi o espazo escollido pola organización do evento para a entrega de premios Princesa de Girona así como polo movemento soberanista para amosar a súa oposición á monarquía española, aínda que o cordón policial impediu achegarse ás proximidades do edificio. Moitas das persoas convidadas a este evento de gala tiveron que abrirse paso entre milleiros de manifestantes Con todo, moitas das persoas convidadas a este evento de gala tiveron que abrirse paso entre milleiros de manifestantes que berraban consignas de «Fóra os Borbóns», «Catalunya antifascista» e «1 de outubro, nin esquecemento nin perdón». Os protestos responderon á convocatoria de Pícnic per la República, ANC e CDR. O Govern sumouse ao boicot ao evento Así mesmo o Goberno da Generalitat amosou o seu rexeitamento ao monarca realizando un boicot ao evento ao que tamén se sumou a alcaldesa de Barcelona. Desta maneira, alén de políticas como a vicepresidenta Carmen Calvo, as principais autoridades catalás presentes no acto foron o ex president José Montilla, a presidenta da Deputación de Barcelona, Núria Marín, e o tenente de alcalde da capital, Jaume Callboni, todos eles do PSC. Òmnium presiona Colau As entidades sociais Òmnium Cultural e a ANC rexeitaron a presenza do Borbón e pediron á alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, que non cedese espazos de titularidade pública municipal para o desenvolvemento de actos coa monarquía nin para o seu aloxamento. O presidente de Òmnium, Marcel Mauri, instou o concello de Barcelona a abrir un debate para que o monarca español «deixe de ter privilexios» Nese sentido, o presidente de Òmnium, Marcel Mauri, instou o concello de Barcelona a abrir un debate para que o monarca español «deixe de ter privilexios», afirmou durante unha comparecencia pública. O presidente da entidade cultural denunciou tamén «a militarización» de Barcelona debido á visita do monarca, a quen acusou de neglixencia polo seu discurso do día 3 de outubro de 2017 a raíz do referendo e as cargas policiais. Na súa intervención pública na segunda feira, Mauri instou o concello da capital catalá a continuar a liña de borrar o rastro da monarquía na cidade, en referencia á retirada do busto de Juan Carlos I de Borbón do salón de plenos da sede do concello e da reprobación da monarquía realizada polo pleno municipal após o referendo de 1 de outubro. O PSC pide respecto e ERC, JxCat e CUP partillan mobilización A pesar da campaña electoral e das rivalidades entre as formación independentistas de cara aos comicios do 10-N, tanto Esquerra como Junts e a CUP acudiron á mobilización de repulsa á visita do rei a Barcelona. A presenza do Borbón en Catalunya foi acusada de «acto electoral» polas formacións soberanistas e tamén desde as filas dos Comúns. O candidato de ERC Gabriel Rufián ironizou fomulando en que a única dúbida está en se é un acto do PP, Cs, Vox, «ou dos tres á vez». O portavoz do grupo republicano no Congreso convidou Felipe VI a apresentarse aos comicios xerais. «Se está tan preparado, quizais gañe», ironizou Rufián. A presenza do Borbón en Catalunya foi acusada de «acto electoral» polas formacións soberanistas e tamén desde as filas dos Comúns JxCat acusou o rei de estar facendo campaña a prol do 155 e "dos partidos monárquicos". Así o denunciou a candidata independentista Miriam Nogueras. Nunha entrevista en TVE esta segunda feira 4 de novembro Nogueras aseverou que o rei non é benvido a Catalunya porque «máis do 80% da poboación non é partidaria de manter a monarquía». A deputada denunciou o segredo co que se desenvolveu a súa visita. Desde a CUP instaron o concello de Barcelona a declarar Felipe VI persoa non grata na cidade. Esta iniciativa xa a tentaron levar adiante en 2016 e 2017 sen éxito, ao grupo da alcaldesa Ada Colau considerala non oportuna ante as amezas do 155.


Summary: Banda Bassotti, La Raíz, Familia Caamagno, Zoo, Kasernarat e Swindigentes son algunhas das máis de 30 bandas que compoñen o cartaz do festival.

O Revenidas conságrase como un dos festivais de referencia do verán galego. Nesta edición, á tradicional sardiñada popular, súmase un cartaz con máis de 30 bandas entre as que se atopan Banda Bassotti, La Raíz, Familia Caamagno, Zoo, Kasernarat, Swindigentes, O Leo Arremecaghona ou Fanfarria Taquikardia. Após congregar arredor de 10 mil persoas o pasado ano, segundo a organización, os vindeiros 21, 22 e 23 de agosto Vilaxoán volverá tornarse no epicentro festivaleiro para xentes de toda a Galiza. Os bonos con entradas para os 3 días comezarán a comercializarse a partir do 24 de xullo e venderanse a 25 euros como prezo inicial. A organización disponibiliza toda a información no seu portal web.


Summary: Para nós será sempre a raíña que puidemos ter e que exemplificou nun tempo histórico a vontade do noso pobo de conformar unha Galiza arredada de Castela e ligada a Portugal.

Será sempre dona Xoana. Sometida á roda da manipulación historiográfica que precisaba xustificar a unión dinástica de Isabel e Fernando, chegou até nós como A Beltranexa, apelativo imposto polo relato que a tentou converter nunha raíña ilexítima. Combatida polo mesmo bloque oligárquico que enfrontou o reinado do seu pai, Henrique IV, e apoiaría posteriormente a causa do seus tíos Afonso e Isabel, conformado pola gran nobreza propietaria da terra de Castela, os señores eclesiásticos e o papado, só contou co apoio de galegos e portugueses nun contexto internacional claramente adverso para a súa causa, con Catalunya, Inglaterra e Roma apoiando a Isabel e Fernando. O apoio galego a dona Xoana exemplificou a existencia dun movemento na nosa sociedade de carácter nacional popular que respondía a vontade de tronzar a dependencia do país dunha Castela hexemónica na área peninsular, que aspiraba a reforzar o seu dominio mediante a conquista doutros reinos. Non foi a defensa da lexitimidade da raíña Xoana fronte a súa tía Isabel o elemento central que dinamizou a protesta galega nas décadas finais do século XV, senón o convencemento de que o primeiro representaba os intereses da maioría social galega. A alternativa dunha Galiza arredada de Castela, unida a Portugal e ligada ao espazo atlántico, veuse formalizando de modo reiterado no país desde 1230, volveu expresarse con grande apoio social e posibilidades de éxito no contexto das excepcionais circunstancias abertas no espazo ibérico no marco da loita sucesoria que seguiu a morte de Henrique IV. Obrigada a renunciar á coroa segundo o acordado no pacto de Alcaçovas, renunciou a contraer matrimonio co fillo de Isabel e Fernando, Xoán de Aragón, tal como pretenderon os pais, e tomou o veo no mosteiro de Santa Clara de Santarém. A revolta galega galvanizada arredor de dona Xoana estivo preto de alcanzar o éxito. No marco das diversas conversas estabelecidas entre Afonso V e os Reis Católicos para pór fin ao conflito, o rei portugués solicitou a separación da Galiza de Castela e a súa incorporación a Portugal. Segundo recolle a crónica de Afonso V, nas negociacións abertas tras a batalla de Toro, nas que participou Pedro Madruga, o monarca luso solicitou polos dereitos que tiña como esposo de Xoana, "tinha nos Regnos de Castella, lhe soltssen liuremente algua parte do senhorio della, e que esta seria bo regno de Galiza como todos os seus termos". Á volta de xuño de 1476, momento no que o monarca portugués formalizaba a súa oferta a Isabel e Fernando, Galiza era o único territorio peninsular onde a súa causa non só contaba con apoios firmes senón que seguía sumando apoios sociais dos que carecía en Castela. Dona Xoana morreu en Lisboa á volta de 1530. Obrigada a renunciar á coroa segundo o acordado entre os Reis Católicos e Afonso V de Portugal no pacto de Alcaçovas de setembro de 1479, disolvido polo papa Sixto IV o seu casoiro, renunciou a contraer matrimonio co fillo de Isabel e Fernando Xoán de Aragón, tal como pretenderon os pais, e tomou o veo no mosteiro de Santa Clara de Santarém. Sempre mantivo a súa dignidade, rexeitou a proposta de matrimonio formulada por Fernando Católico tras a morte de Isabel co obxectivo de impedir o aceso ao trono da súa filla de Xoana e do arquiduque de Austria Filipe, participando na práctica totalidade das operacións coas que tentaron desestabilizar Castela até a súa morte. En definitiva, para nós será sempre a raíña que puidemos ter e que exemplificou nun tempo histórico a vontade do noso pobo de conformar unha Galiza arredada de Castela e ligada a Portugal.


Summary: O 31 de marzo conmemórase en todo o mundo a visibilidade trans, unha data que reivindica a diversidade, a necesidade dun recoñecemento social e legal máis amplo e a importancia de ser visíbeis.

Desde o ano 2009, o 31 de marzo conmemórase o Día Internacional da Visibilidade Trans, dedicado á sensibilización en contra da discriminación cara ás persoas trans. Unha carreira de fondo para organizacións, colectivos LGTB, educadoras e persoas trans que non deixan pasar un día sen combater os discursos de ocio nin promover unha coeducación inclusiva que respecte todas as identidades e disidencias de xénero. Daph, persoa non binaria: "Facíame dano que se utilizase o meu 'deadname', non me identificaba con el" Segundo recoñecen desde a Arelas, a Asociación de Familias de Menores Trans, "os prexuízos e tópicos seguen a estar interiorizados pola sociedade, sen cuestionarse o absurdo dos mesmos. Mesmo seguimos atopando a persoas que cuestionan a propia existencia ou o dereito aexistir das persoas trans". Discriminación A Axencia dos Derechos Fundamentais da Unión Europea (FRA) constatou en 2019 que a discriminación na UE por motivos de orientación sexual, identidade ou expresión de xénero e características sexuais estaba aumentado: o 43 % das persoas LGTB declararon sentirse discriminadas en 2019, fronte ao 37 % en 2016. A LGTBIfobia acurrala as persoas trans, migrantes e con VIH Para moitas persoas trans é perigoso darse mostras de afecto en público, recoñecer abertamente a súa orientación sexual, a súa identidade ou expresión de xénero ou as súas características sexuais, na casa e no traballo. "Sinxelamente, non poden ser elas mesmas sen sentirse ameazadas", conclúe. Discursos de odio Na enquisa sobre LGTB de 2014 axencia europea era máis precisa a respecto das persoas trans e puntaba "unha conclusión sorprendente": a gran cantidade de actos de violencia e de delitos motivados por discursos de odio dos que son vítimas as persoas trans, así como a frecuencia na que ocorren. A taxa de incidencia anual de actos de transfofia, violencia ou acoso situábase aproximadamente en un incidente por cada dúas persoas trans consultadas, o dobre que o constatado para as lesbianas, gais e bisexuais consultados. O Estado dá luz verde a unha 'Lei Trans' inzada de críticas Dúas de cada cinco personas trans consultadas (44%) foran vítimas de actos de violencia nos 12 meses anteriores. Con estes datos, antes e agora, a UE e sobre todo o movemento LGTB inisten na necesidade de mellorar as políticas de loita contra os delitos motivados polo odio. Festa e reivindicación "Aínda que a sociedade está cada vez máis sensibilizada, grazas ao traballo no eido educativo, queda pendente ese imaxinario colectivo da non correlación entre corporalidades e identidades, ou a marxinalidade e estigma", reclacan desde Arelas. Na súa procura dunha sociedade máis libre, xusta e diversa, desde Arelas porfían no recoñecemento de todas aquelas persoas que "á conta da súa intimidade e mesmo ás veces, da súa propia seguiridade, fanse visíbeis para educar e sensibilizar á sociedade e tamén para que outras persoas poidan ter os referentes que elas non tiveron". Cristina Palacios: "A rapazada trans vai 20 pasos por diante da sociedade" Con este obxectivo, esta tarde organizan o debate "Rebeldía e disidencia, revolución social" coa participación de Éric Gómez, Max Suárez, Sara Romero e Laura Bugalho como moderadora. A Rede Educativa de Apoio LGTB da Galiza tamén última os detalles do I Congreso Educativo LGBTIQ+ da Galiza que terá lugar o 2 de abril en Compostela, unha xornada na que se analizará a realidade trans vinculada ás necesidades educativas, a realidade intersexual no ensino, os delitos de odio e a revitimización na interposición da denuncia, a prevención de suicidio en vítimas de violencia e delitos de odio, a homofobia ou a importancia da educación sexual. Ana Ojea: "A educación e a diversidade sexual e de xénero deben estar no currículo escolar" Outros colectivos avogan por conxugar festa e reivindicación, como é o caso de Avante LGTB, que chaman a festexar "as persaos trans". Este xoves día 31 é o Día da Visibilidade Trans, e ímolo celebrar cunha festa no Curruncho ás 23h, xa que o lecer e o dereito a pasalo ben é algo fundamental e tamén parte da nosa labor activista. Por suposto, traballarase para crear un espazo seguro. Vide de festa connosco! pic.twitter.com/YQByZKrBwt— Avante LGBT+ Compostela (@AvanteCompos) March 28, 2022