Summary: A nova entidade non será rendible os primeiros anos porque practicamente non estará operativa. Compensará deste xeito á gran banca, que pediu que non se alague con pisos o mercado inmobiliario.

O Goberno de Mariano Rajoy non quería un banco malo pero, unha vez asumida a obriga de facelo (é unha condición imposta pola UE para rescatar a banca), decidiu un deseño agresivo con todas as consecuencias. O Sareb (acrónimo que bautiza a entidade) absorberá o ladrillo e o solo en poder da banca a uns prezos moi baixos, cos que o Goberno xogou todo a unha carta. A entidade comprará 89.000 vivendas cun desconto medio do 54,2% respecto do seu valor neto en libros e ao redor de 13 millóns de metros cadrados de solo, con case un 79,5% de rebaixa sobre a valoración dos bancos. Así, se a economía remonta nos próximos dous anos (como prevé Economía) e o mercado inmobiliario comeza a subir a partir do ano 2014, o banco malo logrará ser rendible nun prazo curto de tempo, segundo recoñecen os expertos consultados. Se pola contra a recesión dura aínda máis, o banco malo converterase nun enorme vertedoiro de ladrillo tóxico que terminará pasando a factura ao cidadán. Se pola contra a recesión dura aínda máis, o banco malo converterase nun enorme vertedoiro de ladrillo tóxico que terminará pasando a factura ao cidadán Polo momento, Economía optou por valorar os activos na franxa de prezos que Oliver Wyman, a consultora encargada de facer a radiografía do sector bancario, sinalaba para o escenario económico máis adverso. Para Santiago Carbó, catedrático de Economía e Finanzas da Bangor University (Reino Unido), os prezos fixados son "esixentes" e van máis aló do apuntado polo Real Decreto de agosto no que se perfilaba o banco malo. Para este experto, será clave ponderar os prezos en función da localización dos activos, de forma que a transacción final pode variar moito de entidade a entidade. En calquera caso, poñéndose no peor (polo menos no peor para Oliver Wyman), o Goberno quere garantir que o prezo sexa atractivo para os investidores estranxeiros, actores clave no éxito do banco malo. A entidade necesita captar como mínimo un 51% de capital privado (aspira a chegar ao 55%) para que as súas monstruosas cifras non se reflictan no erario público. É a condición que puxo Eurostat para non considerar o banco malo parte do Estado e, por tanto, non computar a súa débeda como pública. Se o banco malo afunde os prezos e alaga o mercado nos próximos dous anos con pisos excesivamente baratos, outros bancos que até agora non presentaban grandes problemas, poden ter que necesitar tamén axudas públicas Valorando os pisos terminados por menos da metade do seu valor, Economía quere que o banco malo sexa unha lambetada para os investidores estranxeiros. Con todo, ofrecer estas gangas no sector inmobiliario pode ser tamén un dardo envelenado para a economía española. Se o banco malo afunde os prezos e alaga o mercado nos próximos dous anos con pisos excesivamente baratos, outros bancos que até agora non presentaban grandes problemas, poden ter que necesitar tamén axudas públicas. Aínda que o Banco de España insistiu onte en que estes prezos non poden servir como referencia para o resto do mercado, Carbó cre que afectarán á valoración do resto dos activos en poder doutras entidades, sobre todo ante o inmenso tamaño que terá a entidade. Esta é a razón pola que a banca española tentara influír no Executivo para que o prezo final dos activos inmobiliarios non fose tan baixo coma o que finalmente se fixou. Á fin e ao cabo, a gran banca sa (Santander e BBVA, principalmente) terán tamén que achegar parte do capital inicial deste organismo (por prescrición gobernamental). Aínda que o Banco de España insistiu onte en que estes prezos non poden servir como referencia para o resto do mercado, Carbó cre que afectarán á valoración do resto dos activos en poder doutras entidades, sobre todo ante o inmenso tamaño que terá a entidade Por iso, todo parece apuntar a que o Executivo chegaría a un pacto tácito con estes bancos de "aguantar" os primeiros anos os pisos e o solo ata que o mercado se recupere e logo ir aos poucos liberando os bens adxudicados. O subgobernador do Banco de España, Fernando Restoy, anunciou onte que a rendibilidade media esperada do proxecto estaría entre un 14% ou 15% pero que os primeiros anos serían "modestos". Esta modestia estará máis próxima ás perdas, segundo as fontes consultadas, precisamente porque non se alagaría o mercado con estes pisos. Para o Sareb, será sinxelo cumprir esta promesa xa que é case imposible que logre dotarse dos recursos humanos e tecnolóxicos suficientes como para funcionar a pleno rendemento en 2013. A decisión de comprar pisos a partir de 100.000 euros (unha condición esixida por Bruxelas) obrigará a entidade a administrar un negocio inmobiliario para o que necesitará recursos humanos dos que non dispón. A partir de 2015, o banco malo tentará revender o ladrillo pero tampouco o prezo de venda será o mesmo que o que se fixou agora para a cesión. Á fin e ao cabo, a misión do banco malo é "gañar" algo de cartos (ou non perdelo polo menos) polo que os seus xestores farán un exercicio especulativo e tentarán vender estes activos adxudicados por un prezo superior ao de compra. O Banco de España lembra que o prezo ao que se compran estes activos ten que cubrir o prezo da súa xestión durante estes tres lustros e tamén o reaseguramento dos riscos. Isto é, o banco malo tentará cubrirse mediante reaseguramentos ou outras fórmulas dos graves riscos de falta de pagamento ou descuberto que teñen estes activos que asume. Á fin e ao cabo, a misión do banco malo é "gañar" algo de cartos (ou non perdelo polo menos) polo que os seus xestores farán un exercicio especulativo e tentarán vender estes activos adxudicados por un prezo superior ao de compra O catedrático de Economía Financeira da Universidade Complutense de Madrid, Juan Antonio Maroto, sinala que, en calquera caso, esta rendibilidade esperada do 15% é moi escasa xa que salvará, pouco máis ou menos, a suba do prezo da vida. Aínda que este experto advirte sobre os riscos que entraña esta operación, tamén se mostra confiado en que finalmente resulte ben xa que pola propia duración dos ciclos económicos ve plausible que o final da crise coincida coas previsións gobernamentais. Robert Tornabell, catedrático de banca de ESADE Business School, coincide en que a rendibilidade anunciada polo Banco de España é un negocio de "o comido polo servido" e que busca simplemente deixar o balance limpo dos bancos. Tornabell cre que o banco malo é "o menos malo" que se podía facer pero dubida de que vaia solucionar o problema do crédito en España. Este profesor segue avogando pola liquidación de moitos dos bancos inviables, sobre todo Novagalicia Banco e Banco de Valencia. Tornabell avoga pola liquidación de moitos dos bancos inviables, sobre todo Novagalicia Banco e Banco de Valencia Ademais dos pisos, o banco malo xestionará tamén os créditos morosos do sector inmobiliario cun desconto medio do 45,6%. En realidade, o volume destes créditos constituirá a maior parte do balance do banco malo (que arrincará con 45.000 millóns de euros pero espérase que chegue até 60.000 millóns) xa que o ladrillo pesa xa moi pouco no balance dos bancos polas súas continuas depreciacións. Fontes do mercado aseguraban antes de coñecer os prezos que o ladrillo puro e duro acapararía 20.000 millóns de euros na entidade. Para lograr obter rendibilidade, o Sareb aglutinaraos e venderá por paquetes a grandes fondos internacionais. Unha técnica moi similar á que desencadeou a crise das hipotecas subprime en EEUU.


Summary: A saltadora Alba Cuns queda en primeiro lugar cun triple de 12,94 m. Campionato de España de Federacións que tivo lugar esta mesma pasada fin de semana na localidade catalá de L´Hospitalet del Llobregat.

A selección galega de atletismo rematou en oitavo lugar no Campionato de España de Federacións que tivo lugar esta mesma pasada fin de semana na localidade catalá de L'Hospitalet del Llobregat. As e os deportistas galegos sumaron 196,5 puntos nunha competición que gañou Catalunya con 295 puntos. Por parte da Galiza salientar os triunfos de Alba Cuns cun triplo salto de 12.94 (+2,8) que lle daban o primeiro lugar. Tamén a actuación de Yulemnis Aguilar que lanzou a xavelina até os 58,03 metros. Importantes foron, daquela, o segundo lugar logrado por Mauro Triana sobre os 100 m. cun tempo de 10.58 e os terceiros postos de Edymar Brea sobre os 3.000 m. que completaba en 9:19.08, así como o de Carlos Revuelta en martelo lanzando no seu cuarto intento até os 61,21 m. Por outro lado, Jean Maríe Okutu con 7,32 m. no foso de lonxitude e Carmen Escariz nos 5.000 marcha con 23:55.56, fixeron un gran papel cos seus quintos postos. Bronce nos europeos Sub23 Tamén esta fin de semana, Antía Chamosa lograba a medalla de bronce nos Campionatos de Europa Sub23 que se desenvolveron en Tallín, Estonia. A marchadora trazaba un novo récord galego Sub23 cun tempo de 1h.35.04 sobre a proba dos 20 km. A gañadora da proba foi a turca Bekme con 1h.33.08 seguida da francesa Stey 1h.34:47. A progresión desta deportista foi a máis nos último anos. En 2019 alcanzou un 5º posto no Campionato de Europa Sub23 en Suecia na proba dos 20 km. e o 11º no Campionato de Europa de marcha por equipos ca selección absoluta de Podebrady (República Checa) dese mesmo ano. Balaídos acollerá o galego absoluto A delegación da Federación Galega de Atletismo de Vigo, coa colaboración do Concello, organiza o Campionato Xunta da Galiza Absoluto-Gran Premio Abanca o vindeiro 18 de xullo nas pistas de atletismo de Balaídos. Esta edición, que representa a cita máis importante do calendario anual do atletismo galego, contará coa presenza das máis destacadas atletas do pais. Nesta edición, que coincide ca celebración do Centenario da Federación Galega, destinarase unha partida de 2.000 euros a repartir en premios entre as mellores marcas por táboa de puntuación. Haberá público, mantendo a distancia, até un máximo de 250 persoas.


Summary: A Comisión de Sanidade do Congreso apoia a proposición do BNG na que insta ao Goberno español a considerar incapacitante esta enfermidade. O 90% das persoas que a padecen son mulleres e teñen que recorrer aos tribunais para demostrar que, efectivamente, están afectadas

A Comisión de Sanidade do Congreso vén de dar luz verde á proposición da deputada do BNG Olaia Fernández Davila na que insta ao Goberno español a impulsar o recoñecemento da fibromialxia como enfermidade incapacitante. Coñecida como 'a doenza invisíbel', está asociada a unha amplificación da dor e, de xeito específico, coa contratura muscular, ademais dun esgotamento profundo. O 90% das persoas afectadas son mulleres. Así, a parlamentaria nacionalista subliñou que en 1992 a OMS --Organización Mundial da Saúde-- recoñeceu a fibromialxia como enfermidade específica dentro dos reumatismos, e que aparece tipificada no manual de Clasificación Internacional de Enfermidades, considerada por moitas organizacións como unha doenza crónica. Pese á alta prevalencia da enfermidade, na sanidade pública "non está debidamente recoñecida", sinalou Fernández Davila, quen achegou como dato que a fibromialxia afecta á capacidade funcional de forna moderada en case a metade dos casos, e de modo severo nun 10% dos casos. O certo é que que a cura da patoloxía resulta moi complexa, ao ter que demostrar que se padece a enfermidade, feito que provoca maior tensión e, en consecuencia, maior dor. Tal e como explicou a nacionalista, no Estado non está aínda recoñecida como doenza incapacitante, polo que as persoas afectadas teñen que recorrer á Xustiza. "Moitas sentenzas si a consideran enfermidade incapacitante, polo que sería desexábel que o Goberno español procedese tamén a este recoñecemento" para evitar que as enfermas de fibromialxia teñan que chegar aos tribunais para 'demostrar' que, efectivamente, sofren esta doenza. Alén disto, cabe lembrar as reivindicacións das asociacións de fibromialxia, que pasan por unha atención sanitaria axeitada e unha cobertura social derivada da consideración de doenza crónica que pode chegar a invalidante. No Estado, 3 de cada 100 persoas padecen fibromialxia. Na Galiza, a Agafi --Asociación Galega de Fibromialxia-- contabiliza 1.300 persoas afectadas, con idades que van desde os 12 até os 70 anos. Non existe a día de hoxe unha cura para esta doenza, tan só tratamentos que pretenden aliviar a dor e mellorar a calidade do sono e da vida das afectadas.


Summary: Unha nova cicloxénese chega ao país. Ana -así foi batizado o temporal- é o produto duna profunda borrasca que prolongará os seus efeitos, se ben atenuados, até esta segunda feira. A Xunta decretou alerta laranxa e varios concellos suspenden as actividades ao ar libre.

Os ventos de até 120 quilómetros por hora vanse rexistar no litoral e nas zonas altas. A borrasca alcanzará o seu pico por volta das 15 horas e até a medianoite, logo irá perdendo forza, mais o seu epílogo se prolongará até as últimas horas desta segunda feira. O temporal traerá intensas chuvias, que serán aínda máis abundantes en comarcas pontevedresas. Agárdase que as precipitacións superen os 120 litros por metro cadrado en toda a Galiza. Para estremar as medidas de seguranza, os concellos de A Coruña, Ferrol e Santiago decretaron a suspensión das actividades ao ar libre. Aliás, a Federación Galega de Fútebol cancela todos os partidos programados a partir das 15 horas. Zona vermella para Aemet Por súa parte, Aemet -a axencia estatal de meteoroloxía- inclúe comarcas galegas no aviso vermello por fortes ventos. Foi Aemet quen baptizou a borrasca e, como acostuma acontecer, quen lle puxo nome de muller. #FMA #Avisos activos hoy por 🌬🌬 #Vientos. Detalles/actualizaciones: https://t.co/EO6lFBDhdC pic.twitter.com/3n1ZIZACkB— AEMET (@AEMET_Esp) 10 decembro 2017


Summary: Denúnciao A Mesa pola Normalización Lingüística.

Desde decembro de 2001, vai para 20 anos, o documento de identidade (DNI) estaba, ademais de en castelán, no idioma propio de cada un dos territorios con esta lingua: galego, euskera e catalán. Dábase así cumprimento a unha decisión nada a partir dunha proposta non de lei impulsada non por ningunha organización nacionaluista, independentista ou "enemiga de la unidad de España" senón polo PP de Catalunya. 🔴 O Goberno do Estado presenta un novo documento de identidade que exclúe o galego. Este novo documento deixará de estar en galego, como está agora, e pasará a estar só en castelán e inglés. Incluirá a denominación en inglés «National Identity Card». pic.twitter.com/kPaCrABb3w— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) June 3, 2021 Mais agora, case 20 anos despois, dese paso, o novo documento de identidade xa non estará nin en galego (na Galiza), nin en vasco (en Euskal Herria) nin en catalán. Seguirá a estar en castelán e, a partir de agora, tamén en inglés. Mais xa non en ningunha das linguas cooficiais. Isto é o que A Mesa pola Normalización Lingüística vén de denunciar nas redes sociais. Con palabras en inglés, obrigatorio desde o 2 de agosto (levarán ese fomato os que se tramiten a partir desa data) e que deixará obsoleto o actual DNI en 2031. Esta semana presentouse o novo DNI Europeo, un documento que introducirá novidades na documentación dos cidadáns do Estado para partir do verán e que incorpora novas medidas de seguridade para cumprir co Regulamento UE 2019/1157 do Parlamento Europeo e do Consello do 20 de xuño de 2019, de obrigado cumprimento para todos os Estados da UE desde este verán. Desta maneira, o Estado español adapta o DNI á lexislación da UE sobre identidade dixital.


Summary: Directivos do Goberno galego integrados nas candidaturas conservadoras desenvolveron actos oficiais durante tres días tras o Consello que os destituíu. A conselleira de Traballo, cabeza de lista na Coruña, denunciada na Xunta Electoral polo PSdeG.

O xoves 13 de setembro o Consello da Xunta dispuña o cesamento de sete altos cargos do Goberno galego a través de senllos decretos. O director xeral do gabinete da Presidencia, Álvaro Pérez, a secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, a secretaria xeral de Turismo, Carmen Pardo, a directora xeral de Comercio, Nava Castro, as delegadas da Coruña e Lugo, Belén do Campo e Raquel Arias, e o delegado de Pontevedra, José Manuel Cores Tourís, abandonaban os seus cargos para integrárense nas listas electorais do PP. Pero eses decretos non levaban a data do propio xoves. Tal e como figura no Diario Oficial de Galicia (DOG) a decisión non tivo "efecto" ata este luns, día 17. Estes directivos estiveron, polo tanto, nunha caste de limbo durante tres días, xusto ata a xornada na que expira o límite para rexistrar as candidaturas do 21-O na Xunta Electoral, onde é incompatible a condición de alto cargo coa de candidato ou candidata. Pero ese limbo non implicou que cesasen as súas actividades oficiais. Malia atopárense na porta de saída da Xunta para pasaren a ter unicamente a condición de candidatos boa parte dos directivos cesados empregaron o tempo de desconto para protagonizaren actos públicos, algúns deles bordeando as prohibicións electorais que impiden salientar logros da xestión gobernamental en período electoral. Así, por exemplo, mentres o Consello estaba a aprobar o seu decreto de cesamento a dende este luns ex titular de Igualdade, Susana López Abella, recibía en San Caetano a representantes da Asociación de Empresarias de Galicia e o delegado pontevedrés, Cores Tourís, "mantiña unha xuntanza" no colexio Bouza Brey de Ponteareas, segundo publicitou a propia Xunta. O día de maior actividade destes altos cargos foi o venres. Vinte e catro horas despois de que se dispuxese o seu cesamento a secretaria xeral de Turismo, Carmen Pardo, visitou as obras de restauración dun futuro restaurante nas minas de San Finx, en Lousame, nas que colabora a Xunta, que tamén deu cumprida conta aos medios sobre este acto. O mesmo día a delegada da Coruña Belén do Campo, visitou unhas adegas en Ribadulla, no Concello de Vedra, e Tourís "supervisou", segundo información do Executivo, as "obras de limpeza do río Bermaña", en Caldas de Reis. Pola súa banda a secretaria de Comercio, Nava Castro, asistiu en representación da Xunta á entrega dos premios xornalísticos Manuel Portela, na Estrada. As actividades dos conselleiros candidatos Mentres estes altos cargos deixan dende estes luns a Xunta a todos os efectos non acontece o mesmo cos conselleiros e conselleiras que tamén forman parte das candidaturas conservadores, pero que non teñen a obriga legal de abandonar San Caetano para optar a un escano no Parlamento. Nesta situación atópanse todos os membros do Goberno agás a titular de Sanidade, Rocío Mosquera, única conselleira excluída das listas. Así e todo, non todos desenvolven actividades públicas coa mesma intensidade. Mato participou na festa dos maiores de Monfero días despois de que o PSdeG levase á Xunta Electoral a súa visita a un centro de menores de Rábade Nas mesmas xornadas en que os cargos cesados desenvolvían os seus derradeiros actos dende o devandito limbo cinco conselleiros celebraron actos públicos, algún dos cales espertou fortes suspicacias entre os grupos da oposición. Deste xeito, o titular de Infraestruturas e número seis por Pontevedra, Agustín Hernández, reuniuse en Abegondo co alcalde da vila, José Manuel Santiaso, para tratar "asuntos de interese municipal". En días anteriores mantivo xuntanzas semellantes noutros concellos. En Santiago a titular de Traballo, Beatriz Mato, presentaba na universidade un sistema de teleprevención para maiores e no Grove a titular de Mar e número dous pola Coruña, Rosa Quintana, asistiu á solta dunha boia de produción enerxética. Na xornada do sábado Quintana e Mato volveron ser das máis activas. A conselleira do Mar asistiu á inauguración dunhas xornadas cooperativas. Mentres, a de Traballo participou no Encontro dos Maiores do Concello de Monfero, un evento que incluíu un xantar e no que se dirixiu aos presentes nunha intervención na que destacou os esforzos da Xunta en materia de benestar social. Días antes, o 5 de setembro, Mato protagonizara un acto semellante nun centro de menores de Rábade, preto de Lugo, se ben neste caso a súa intervención rematou perante a Xunta Electoral en virtude dunha denuncia do PSdeG, que tamén lembrou a súa disconformidade co feito de que Alfonso Rueda continúe á fronte da Consellería de Presidencia -encargada de organizar as eleccións- mentres dirixe a campaña do PP. Decretos de cesamento dos altos cargos


Summary: Manuel Murguía afirmou en varias ocasións que Antolín Faraldo foi, dentro do grupo impulsor do nacemento do galeguismo político que el denominou "os precursores", o principal artífice de elementos fundamentais para o artellamento ideolóxico posterior do rexionalismo galego (e tamén do nacionalismo que lle segue, engado eu). E tiña razón.

Como ben sabemos, o galeguismo político nace en 1840-1846 en forma de "provincialismo" no marco das loitas polo tipo de Estado liberal español a construir. Na Galiza, un sector minoritario dos liberais, nomeadamente da súa variante progresista, empeza a elaborar, a través dunha prensa propia, un discurso crecentemente diferenciado do da súa matriz española tanto no que atinxe ás novas influencias teóricas que asume como sobre todo á natureza do seu suxeito histórico e político central, que empeza a desprazarse do ente España ao ente Galiza, aínda que este desprazamento non se completará até a etapa seguinte (ca. 1850-1885), a do segundo provincialismo, grazas principalmente á obra do propio Murguía. A aportación máis importante nesta xénese inicial é sen dúbida a que fai Faraldo cos seus artigos nos periódicos de Santiago El Recreo Compostelano (1842-1843), La Situación de Galicia (1842-1843) e El Porvenir (1845). Vexamos en que consiste. Por suposto o punto de partida do pensamento político de Faraldo, como de todos os primeiros provincialistas, é o liberalismo español, escindido xa en alomenos dúas variantes maiores: moderados e progresistas. A evolución da situación política neses anos e a oposición dos moderados a calquera medida descentralizadora provoca que a gran maioría dos primeiros provincialistas procedan dos progresistas. Os de ideas moderadas tenden a refuxiarse na erudición mentres que os afíns aos progresistas asumen posturas cada vez máis radicalizadas. Neira de Mosquera personifica a primeira evolución e Antolín Faraldo a segunda. Pero o liberalismo español non é a única fonte de influencias. O programa de "propostas" que foron obxecto de debate en 1842 na Academia Literaria de Santiago, centro que agrupaba á maioría dos provincialistas, é moi ilustrativo de como o nacente ideario provincialista ía moi alén do progresismo español estándar e como estes universitarios dunha pequena cidade "de provincias" procuraban estar ao día das últimas novedades do pensamento europeo. Nas teses defendidas por Faraldo salientan un feminismo pioneiro ("Esclavas aún las mujeres, la filosofía del siglo XIX debe proclamar su justa emancipación"), o interés polo socialismo utópico coetáneo ("Carlos Fourier y sus falansterios") e un colocar a Galiza no centro das súas preocupacións ("Pasado y porvenir de Galicia"). Esas influencias contribúen a configurar un corpus común de ideas que, a parte das referidas a Galiza que trataremos despois, ten varios compoñentes específicos. O primeiro é o historicismo. O interés dos provincialistas polo pasado ten un antecedente inmediato: a publicación en 1838 da Historia de Galicia de Verea i Aguiar introduce aquí a valoración da persoalidade histórica dos pobos propia do historismus alemán. Porén, o papel de introductor do historicismo como "filosofía" básica do provincialismo, e de todo o galeguismo posterior, corresponde a Faraldo, a quen en 1886 Murguía calificará con xustiza de "preconizador de la escuela histórica". Un historicismo que Faraldo, como Murguía, articulará co liberalismo "porque en la historia se aprende la libertad". Xa que logo, non se trataba de procurar no pasado argumentos para eternizalo á maneira tradicionalista, senón de usalo para xustificar tanto a singularidade e os dereitos dos pobos como as liberdades modernas. O segundo compoñente é o cristianismo social, un dos tres esteos, xunto co historicismo e o liberalismo, da nacente ideoloxía provincialista. Procúrase un catolicismo purificado, "evanxélico", contrario ao catolicismo tradicionalista e capaz de configurar un modelo de civilización que, pola súa xustiza intrínseca, permitise unha solución harmónica dos problemas sociais. Neste ámbito Faraldo recoñece a influencia de Chateaubriand, Lamartine, Drovineau e Lamennais, pero buscando sempre no cristianismo a orixe da liberdade e a base da utopía, para o que ten que combinalo co liberalismo e co historicismo. Nesta articulación o cristianismo cumpre a dobre función de mito lexitimador da liberdade e da xustiza e de axente transformador que as realizará no futuro. O terceiro compoñente é o romanticismo. O talante literario-romántico constitúe o telón de fondo e o molde formal das súas ideas. O lema "¡abajo las reglas, las escuelas i los maestros!" que inscribe Faraldo na súa "bandera literaria" é significativo de abondo. Efectivamente, os seus insistentes berros de rebeldía creativa adoitan ser paráfrases doutra rebeldía máis política que ás veces se explicita: "nuestra bandera literaria es solo un lienzo de la grande i deslumbradora que lleva en su corbata tres palabras que lo resumen todo: igualdad, libertad i fraternidad". O cuarto compoñente é un impreciso reformismo social. As súas posturas verbo dos problemas sociais do seu tempo son moi vagas e inconexas. Só cando se refiren a Galiza hai algo máis de concreción. En termos xerais, non pasan dunha etérea fe en que a sociedade progrese "hasta establecer su ecsistencia sobre los principios evanjélicos i filosóficos, de fraternidad, armonía i libertad". Para logralo parece confiar case en exclusiva na propagación dos sentimentos filantrópicos, que contrapón ao egoísmo individualista, e nos efectos benéficos da educación do pobo e da difusión das ideas renovadoras. Esta filantropía ten derivacións daquela insólitas, como a preocupación pola educación da muller e un feminismo que promete consagrarse "á defender la EMANCIPACIÓN COMPLETA DE LAS MUGERES como uno de los artículos de nuestro catecismo social". Pero todos estes compoñentes ideolóxicos están subordinados ao principal, que é o de partida: o liberalismo político. De aquí a súa proclama: "Qué tiene pues el siglo XIX? La libertad". De aquí tamén unha belixerancia sen fendas fronte ao tradicionalismo político que ás veces acada cotas de alta violencia verbal: "A las pérfidas acusaciones de los que abogan por el reinado de las tinieblas a mediados del siglo XIX i toman la careta de la relijión para ocultar su rostro de hiena, no se contesta con la pluma, sino con el acero....en su día: Que no se olvide esta manifestación". A visión de Galicia Evidentemente, se podemos falar de galeguismo a partir de 1840-46 é porque todas as ideas precedentes teñen un obxecto de aplicación preferente: Galiza. A lectura dos textos provincialistas ponnos de entrada perante un fenómeno aparentemente pouco político que dá a impresión de funcionar como motivador primeiro. É o que chamo a síndrome da aldraxe. Por reacción xera o seu contrario: a vindicación e loa de Galiza e de todo o galego. Por exemplo, El Porvenir estréase afirmando por boca de Faraldo que "Ya es llegado el día de que el pueblo gallego se presente en la barra del siglo XIX, á vindicar los ultrages i sarcasmos que se le han prodigado desde el cronista de Felipe II hasta el autor de los Misterios de Madrid". Para combater tales ataques é preciso erguer o "orgullo i patriotismo" dos galegos e promover "los estudios críticos y filosóficos de su historia i antigüedad [que] restaurarán las numerosas glorias que nos han robado historiadores apasionados i falsos eruditos". En calquera caso, a síndrome da aldraxe, que actuará con grande intensidade nas fases seguintes, implica un xermolo de conciencia primaria dun Eu colectivo que percibe a acción ofensiva dun Outro e reacciona contra dela. Convén, xa que logo, procurarmos precisar que idea tiñan de Galiza estes primeiros provincialistas. Consideremos, en primeiro lugar, as palabras que usan para designala dun xeito histórica e politicamente substantivo. Os dous termos de uso máis frecuente son, sen dúbida, reino e patria. Pero o denotativo máis utilizado e máis significante en todos é patria, que en Faraldo aparece nunha proporción de 5 ou 6 a 1 respecto de calquera outro. Unha patria que, da man de Verea, Faraldo e Martínez Padín principalmente, se presenta como unha antiga nación que foi tal pola independencia política que tivo en certas épocas e que hoxe perdeu. Pero a nacionalidade aparece tamén, aínda que menos claramente, como proxecto de futuro. Mais se no pasado equivalía a independencia política, no futuro parece relacionarse máis con progreso económico, rexeneración social e unidade político-moral dos galegos, pero sen que esta unidade implique independencia respecto do Estado español, aínda que si un maior peso da Galiza no concerto peninsular. Por exemplo, Faraldo di que a superación da excentralización "dará a la pobre Galicia intelijencia, riqueza, prepotencia i nacionalidad también". A manifestación máis radical desta arela de descentralización aparece, xusto antes de que este primeiro provincialismo sexa esmagado manu militari polo centralismo español, no Parte Oficial de la Junta Superior Provisional de Gobierno de Galicia á sus habitantes (La Revolución, 15 abril 1846), texto moi probabelmente redactado por Faraldo, onde entre outras cousas se di: Cree también [a Xunta], dentro de su conciencia que tiene otro deber que cumplir respecto á Galicia. Hasta ahora la revolución ha sido una horrible mentira [...] Galicia, arrastrando hasta aquí una existencia oprobiosa, convertida en una verdadera colonia de la Corte, va á levantarse de su humillación i abatimiento. Esta Junta, amiga sincera del país, se consagrará constantemente a engrandecer el antiguo reino de Galicia […] Despertando el poderoso sentimiento del provincialismo, i encaminando a un sólo objeto todos los talentos i todos los esfuerzos, llegará a conquistar Galicia toda la influencia de que es merecedora, colocándose en el alto lugar á que está llamado el antiguo reino de los Suevos. Que la espada de Galicia haga inclinar una sola vez la balanza en que se pesan los destinos de España. Se consideramos agora os elementos conceptuais definidores desa patria/reino/provincia vemos que a historicidade predomina totalmente sobre a etnicidade, o que daquela era un grave impedimento para unha concepción nacional plena da Galiza. É certo que se recoñece de cando en vez que a historia xerou na Galiza uns riscos caracteriolóxicos, unha lingua (que se menciona de pasada e apenas se practica), uns costumes, etc. Pero esta etnicidade só adquire algunha relevancia discursiva cando se describe o pasado e nunca é factor determinante nas análises dos problemas nin nas propostas de solución para a Galiza presente. Coa historia sucede todo o contrario porque é nela onde os provincialistas cren atopar as mellores xustificacións, particularmente neses precedentes de independencia. Haberá que agardar ao segundo provincialismo e ao rexionalismo para que a obra de Manuel Murguía supere esta eiva na teoría e o rexurdimento literario faga o propio na práctica. En cambio, sentan case todas as bases do que será no futuro a reconstrucción histórico-ideal da nación galega. Verea toma dos autores franceses, Pezron incluído, o tema do celtismo, adáptao á Galiza e deixa estabelecido o principio dunha raza e cultura célticas, ingrediente básico da galeguidade ao longo da historia. Faraldo e Martínez Padín engaden o aporte complementario dos suevos "que hicieron independiente al país". A partir destes dous fitos maiores introducen outros elementos que se desenvolverán nos seguintes cen anos de historiografía galeguista: a condena de Roma por liquidar a liberdade dos celtas; a preferencia pola Prehistoria e o Medievo, que empezan a considerarse os topoi históricos da xestación e florecemento da galeguidade; a avaliación negativa dos Reis Católicos por iniciar o Estado español, etc. Todas estas interpretacións serán recollidas polos historiadores da xeración seguinte, e moi en especial por Murguía quen, sen embargo, para poder construir conceptualmente a nacionalidade galega, terá que dar á etnicidade un peso igual ou superior á historicidade. Pero, de momento, a atrofia dos elementos étnicos fai destes primeiros provincialistas, Faraldo incluído, meros "precursores" dos ideosistemas propiamente nacionais.


Summary: Corme homenaxea á Tripulación do Hélimer ofrecéndolle o pregón da Festa do Percebe do Roncudo.

Esta XXVII Festa do Percebe do Roncudo, que se celebra o 6 de xullo, arrincará dun xeito especial. Este ano, ademais de poder ser a primeira na que o evento estree a catalogación de Festa de Interese Turístico Nacinonal, a Confraría de Corme decidiu facerlle unha homenaxe aos membros de Salvamento Marítimo. Concretamente a organización invitou aos membros do rescate dun percebeiro en Cedeira o pasado mes de setembro, pois despois de ver as imaxes o patrón maio quedou absolutamente abraiado. Así, en principio e a non ser que teñan choio, estarán en Corme dando o pregón os membros daquela tripulación: Fernando Rivera Fraga comandante piloto; Paula VanGemert, piloto; Jose luis Valcárcel Cortés, operador de grúa; Hugo Dopazo Hilario, rescatador; e Guillermo Lavia Barreiro, rescatador. Falamos con Fernando Rivera do que significa este recoñecemento. QPC: Que supón para vós esta homenaxe? Para nós é o noso traballo pero é de agradecer que nos digan que o facemos ben. É un orgullo e unha motivación para seguir facendo o noso traballo o mellor que podemos. É certo que o noso é un traballo vocacional, tanto para os que formamos as tripulacións como para toda xente que traballa en mantemento, pero estes recoñecementos son un aliciente. QPC: Xa estivestes nalgún sarao semellante? Pois non moitos, pero si que que temos recibido algún recoñecemento. Eu, a última que fun, foi o premio que nos deron como Galegos do Ano 2016, dende o Padroado Fogar de Bergantiños en 2016. Pero a verdade é que nunca fixemos ningún pregón de festas, non. Fernando García, á esquerda, recollendo o premio a Salvamento Marítimo de Galego do Ano en 2016 polo Padroado Fogar de Bergantiños QPC: Credes que medrou a visibilidade do voso traballo nos últimos anos? Dende logo que si. Ata hai pouco a nosa labor estaba pouco recoñecida e pouco coñecida. Si que a xente vinculada ao mar nos coñecía, pero o resto da cidadanía non nos vía tanto. Ultimamente a raíz das explosión de internet e das redes sociais, e gracias ao traballo do propio Salvamento Marítimo en promocionar a nosa labor, vemos que hai un aumento grandísimo da nosa vibilidade. Foi fundamental a aparición das redes sociais. QPC: Como é o día a día de traballo? Na base de Salvamento do Aeroporto da Coruña, somos dúas tripulacións diarias, porque facemos turnos de 12 horas, para que o servizo estea operativo 24 horas 365 días ao ano, con resposta inmediata. Moitas son horas de espera, con traballo de oficina, horas de ximnasio… E tamén hai horas de voo de adestramento ao mes, para manterse activos e coordinados os equipos, controlando o protocolo para traballar como un reloxo conxuntamente. QPC: Que se sente cando hai unha chamada dun percebeiro caído ou dun naufraxio no medio do mar? Cando estamos de garda, estamos esperando esa chamada. E cando sae esa chamada é un subidón de adrenalina e todo o mundo se pon a traballar rapidamente coa cabeza posta nos datos, e coa inminencia do rescate. Activámonos de repente e todo o mundo, absolutamente centrado sae con gañas a esa emerxencia, a ese desafío. QPC: Como reaccionou ese percebeiro ao que salvastes en Cedeira, que se ve precisamente nese vídeo que tanto impactou polas redes socias? Os pilotos non temos ese contacto directo, pero cos rescatadores si que amosan o agradecemento dende o primeiro momento se veñen conscientes e en boas condicións. Nese momento no que se suben a bordo do helicóptero, parece que se relaxan, que se sinten aliviados, rescatados, e as caras de agradecemento despois de verse en situación grave de vida e morte son espectaculares. Para nós esa satisfacción do agradecemento da persoa que salvas é o mellor, o que máis nos motiva e satisface. E logo vés pensando que ter sacado a este tío, que estaba nunha situación realmente complicada é un alivio. QPC: Notades que hai máis incidencias na Costa da Morte, pois ademais da gran incidencia da pesca e do marisqueo tamén sufrimos o Corredor de Fisterra, que noutras zonas do litoral galego? Dende Cedeira ata Fisterra é unha das zonas máis conflitivas do litoral galego. Hai bastantes incidencias, pero non só percebeiros, que gracias a dios, e debe ser pola súa profesionalidade, non son tantos comparados, por exemplo, coas caídas dos pescadores de caña. E claro, tamén temos mariñeiros de barcos de pesca ou de mercantes, e ata de turistas que se achegaron ao mar para coller un percebe e despois pasa o que pasa. QPC: Credes que sería positiva, ou mesmo necesaria, activar a base de salvamento na Costa da Morte? Non é a miña competencia responder a esa pregunta. E a verdade é que é moi complicado dicir si ou non, pero penso que cos medios que hai hoxe en día, cubrimos toda a comunidade nuns tempos de resposta moi bos. Dende o aeroporto da Coruña, debido á súa situación, temos unha moi alta operatividade. Hai que dicir tamén que poucas comunidades ten os medios que ten Galicia, pois temos dous helicopteros de gran tamaño de Salvamento Marítimo na Coruña, e outros dous de tamaño medio, da Xunta, que están en Vigo e outro Viveiro, e cos catro coordinados por Salvamento Marítimo, cúbrese toda Galicia en bos tempos. Por exemplo, do aeroporto da Coruña ao Cabo Fisterra non tardamos máis de 20 minutos. QPC: Porque da grave historia da Base de Salvamento de Lires, mellor nin falamos, non? Non é a miña competencia responder tampouco a esta pregunta.


Medra o incendio sanitario ourensán para a Xunta. Poucas horas despois de que o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, acudise a Ourense para referendar ante persoal do hospital de Verín o peche da sala de partos deste centro sanitario, acendendo aínda máis os ánimos ao comparar a atención aos nacementos co tratamento doutras doenzas -"un parto non é un infarto", sentenciou-, o PP da provincia desmárcase abertamente da postura do Goberno de Alberto Núñez Feijóo. Faino da man do seu socio de goberno, Democracia Ourensana, e tamén con Ciudadanos, para reclamar formalmente da Xunta que os partos sigan sendo atendidos en Verín.Alén de manteren o seu conflito co PSdeG, a moción presentada polo PP xunto a DO e C's supón un desmarque formal da postura da Xunta, reiterada este mesmo luns en Ourense polo conselleiro AlmuíñaNos últimos días a cuestión do hospital de Verín tensou as relacións na Deputación ourensá dos socios do bipartito (PP-DO) e Ciudadanos -grupo liderado na institución pola ex-voceira do goberno de Baltar- co PSdeG. A razón é que no último pleno, aproveitando que se ía discutir unha moción na defensa dos hospitais comarcais da provincia, o PSdeG introduciu "unha emenda de engádega in voce" -de palabra, no propio pleno- para reclamar tamén o mantemento do paridoiro en Verín. Os grupos da dereita votaron en contra e o líder socialista ourensán, Rafael Rodríguez Villarino, acusounos de manteren un "vergoñento desleixo" cara á veciñanza afectada.Tras este episodio, PP, DO e C's emitiron un comunicado conxunto acusando o socialista de "mentir" e anunciando que promoverían a súa reprobación formal -declaración política sen efecto práctico ningún- no vindeiro pleno da Deputación. Este martes, día 3, os tres grupos rexistraron a moción para esa reprobación. Pero o mesmo texto trae consigo un aberto desmarque dos de Baltar con relación á postura do Goberno de Feijóo.Segundo a moción rexistrada, "unha axeitada asistencia sanitaria" é un "servizo esencial" que "debe ser defendido para que a veciñanza do rural ourensán teña garantida a mesma atención que os habitantes da capital". Por iso, mantén, "con independencia de criterios técnicos e científicos defendidos por profesionais da sanidade", o "anunciado peche do paritorio do hospital comarcal de Verín non contribúe a garantir a igualdade de oportunidades" nas comarcas atinxidas. A moción pide á Consellería que "manteña e mellore" os servizos do hospital de Verín cunha referencia explícita á sala de partosNeste contexto, alén de cargar contra o socialista, a quen acusan de "manipular" o acontecido nas votacións do anterior pleno, os de Baltar avalan coa súa sinatura "pedir á Consellería de Sanidade que dote, manteña e mellore os servizos que se viñan prestando no hospital comarcal de Verín para garantir a calidade asistencial da veciñanza no oriente ourensán, nomeadamente do servizo de paritorio". Mentres, o conselleiro Almuíña só se compromete a seguir "explicando" unha decisión que presenta como irrevogable e só se abriría a "reavaliar" nun futuro, no caso de que aumente o número de nacementos na zona. O movemento do PP de Ourense xunto aos seus socios de goberno e mais C's debilita a posición política da cúpula do PPdeG neste conflito sanitario. Faino despois de que, segundo fontes das mobilizacións contra o peche consultadas por Praza.gal, cargos locais do PP ourensán alentasen a participación na multitudinaria manifestación que, a pasada fin de semana, esixiu manter aberta a sala de partos no hospital verinés.O PSdeG subliña que no pleno da pasada semana os grupos da dereita votaron en contra da súa emenda para rexeitar o peche do paridoiro en VerínA respecto das acusacións contra o PSdeG, os socialistas de Ourense cren que as tres formacións asinantes "agora menten, inventando fantasías para tentar crear unha cortina de fume" porque o certo é que "durante a sesión e tras o debate da moción e das emendas", incluída a presentada in voce para "reclamar reabrir" a sala de partos de Verín "e defender os hospitais comarcais, optaron polo voto contrario. Para apoiaren a súa afirmación, achegan un vídeo da propia sesión, que os conservadores cualifican de "manipulación".


Summary: O secretario xeral, Gonzalo Caballero, afirma que "algo fallou" nas residencias de maiores, nas que se produciron "contaxios masivos" da enfermidade COVID-19.

O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, asegurou esta cuarta feira que é preciso "reforzar" o sistema sanitario e sinalou as unidades de coidados intensivos (UCI) como "elemento fundamental" cando chegue o pico de contaxios por coronavirus. Na Galiza, remarcou, "hai un número de camas de UCI que hai que incrementar". Caballero incidiu en que a Xunta ten que "fortalecer" a sanidade pública ante os casos de "contaxio masivo" de coronavirus que se produciron en residencias de maiores, onde hai "xa máis de 450 afectados". "Sen alarmismo, pero conscientes de que a situación é moi grave", dixo, após lamentar os falecementos. Nunha comparecencia telemática ante os medios de comunicación, o líder das socialistas galegas pediu "un plan urxente" de atención sanitaria e social que supoña incrementar o persoal, o material e as infraestruturas nestes dous eidos, ambos competencia da Xunta da Galiza. "Fortalecer o sistema sanitario galego é unha prioridade; necesitamos un sistema robusto, potente en recursos humanos e materiais para resistir o pico", sentenciou Caballero, quen repasou os datos que proporcionou onte o titular da Xunta, Alberto Núñez Feixoo e asegurou que "fai ben" o Executivo galego en acudir a todos os mecanismos dos que dispoña para dotarse de máis respiradores e poder aumentar o número de UCIs, tendo en conta que as que hai "de forma regular" (160) prevense "insuficientes" para o pico. "Algo fallou" nas residencias Trátase, segundo as palabras de Gonzalo Caballero, de tomar medidas fronte a "un escenario moi complexo" que podería levar ao límite ao sistema de saúde. "Xa haberá tempo para avaliar que pasou ante o desbordamento das previsións de contaxios en residencias que tiña a Xunta", subliñou para acreditar que "algo fallou" nestes centros socio-sanitarios. En paralelo, Caballero chamou tamén á Xunta a desenvolver medidas no eido económico "que acompañen a iniciativa do Goberno do Estado, tal e como están facendo xa os concellos e as deputacións, que están dispoñendo xa axudas para comida e fármacos para a poboación con dificultades". "As medidas que se están aplicando eran imprevisíbeis hai uns meses, pero imprescindíbeis para saír desta crise, e polo tanto entre todos e todas temos que dar resposta a esta situación para frear os contaxios", recordou o líder socialista, que garantiu "lealdade" ao Goberno estatal e á Xunta na loita contra a COVID-19.


Summary: Leron en voz alta as súas reivindicacións, que pasan polo rexeitamento á LOMCE e por aumentar a participación do alumnado nas decisións que atinxen á institución pública

Varias ducias de estudantes interromperon esta quinta feira a reunión do Consello de goberno da USC. Para alén de exixiren a demisión do reitor, ao igual que acontecera nas protestas de decembro realizadas no claustro universitario, deron leitura en voz alta a unha listaxe de reivindicacións en que deixaron claro o seu posicionamento contra a LOMCE "por ser unha lei que privatiza o ensino" e reclamaron "unha maior apertura" dos órganos de representación do alumnado "cuxo funcionamento non é efectivo". Así as cousas, após unha mobilización que foi de banco en banco baixo o lema 'A nosa educación non pagará a vosa débeda', @s manifestantes, convocad@s polas Asembleias abertas de estudantes, dirixíronse até o pazo de San Xerome, na praza do Obradoiro, onde se estaba a desenvolver a sinalada xuntanza. Acusan a Juan Casares Long de ser "un representante de Feijóo" e repróchanlle que "por moitos comunicados en defensa da educación pública que emita, faltan as medidas reais", polo que lle piden que abandone a reitoría.


Summary: Desde esta quinta feira pódese escoitar o novo traballo da banda, 'A Alma, nas plataformas de streaming. Ademais, está xa dispoñíbel o primeiro videoclip dese EP, que é o Este séptimo traballo en estudio do grupo. Vídeo no interior.

Ataque Escampe vén de publicar esta quinta feira nas principais plataformas de streaming o EP A alma, que contará tamén cunha edición limitada en vinilo de dez polgadas dispoñíbel nas próximas semanas. Con este traballo, gravado entre maio e outubro de 2019 no Laboratorio Soyuz e producido por Hevi (Malandrómeda, Fluzo), a banda parte do pop para achegarse a xéneros como o krautrock, o ambient, o R&B ou mesmo o rock de estadio. A alma supón o primeiro traballo discográfico da nova formación de Ataque Escampe, na que continúan Miguel Mosqueira, Samuel Solleiro e Lois G. Carlín e á que veñen de incorporarse o cantante Alex Charlón (quen xa fora membro da banda dende os seus inicios ata o LP O disco vermello), o batería Cibrán Tenreiro (tamén membro de Esposa, Monstruo ou Zara) e Julio Vilariño (quen producira o LP Primeiros bicos) aos sintetizadores. No EP colaboran ademais María Villamarín (Esposa), que canta en "As Cruces", e o actor e dobrador Miguel Pernas, que presta a súa voz ás pezas de introdución e peche do disco, "Tema d'A alma" e "Reparto d'A alma". "O que pode un corpo" Xa está dispoñíbel tamén o primeiro videoclip extraído do EP. "O que pode un corpo" foi realizado por David Silva, responsábel tamén do deseño gráfico e o traballo fotográfico d e 'A alma' e de varios dos vídeos musicais previos de Ataque Escampe. As cancións de A alma sonarán por primeira vez en directo o 28 de decembro, no IV Guateque de inverno da Gentalha do Pichel (Compostela)


Summary: No cómputo global da Galiza aumentan lixeiramente até os 640 diarios, fronte aos 625 de onte. A área de Vigo continúa como foco, con 214 novos casos, mentres a Compostela ten a maior caída con 52, case a metade dos que se coñecían un día atrás.

A Galiza notifica 640 positivos por coronavirus en 24 horas, o que implica un lixeiro aumento (15) a respecto dos 625 do día anterior. Así, mentres a área sanitaria de Vigo se mantén como foco, con 214 novos casos (catro menos), a de Lugo-A Mariña-Monforte dispárase até os 114 casos, 72 máis que a xornada previa. De acordo cos datos actualizados diariamente pola Consellaría de Sanidade, tamén experimentan ascensos, se ben máis moderados, a área de Ferrol, con 50 novos infectados nun día (catro máis), e a de Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, con 43 (nove máis). Con todo, estas dúas son as zonas que menos novos contaxios rexistran este sábado. Pola súa banda, baixan os positivos diarios na área sanitaria de A Coruña-Cee até 103 (oito menos ca onte); a de Santiago-Barbanza, cunha caída importante até os 52 -o que supón 43 novos casos menos; e a de Pontevedra-O Salnés, con 64 novos contaxios (un menos en relación a onte). Ademais, Sanidade recolle até a data 789.671 PCR realizadas na Galiza, o que implica que en 24 horas se fixeron 9.003 probas, unhas 700 máis que as da xornada anterior. Destas, 7,3% foron resultados positivos. Así, só a área de Santiago-Barbanza, con 2,2% de positividade, logra situarse por baixo de 5%, límite que marca a Organización Mundial da Saúde. As taxas máis altas foron as das áreas de Lugo (13,7%) e Ferrol (12,4%), tras as que se sitúan Vigo (10,9%), Pontevedra (6,3%), Ourense (6,1%) e A Coruña (6%). Altas e casos activos Igualmente, os datos de Sanidade reflicten que nas últimas 24 horas recibían a alta 630 persoas diagnosticadas de Covid-19, co que o número de casos curados desde o comezo da pandemia é de 34.254. Porén, na tarde da sexta feira a Consellaría notificaba 10 novos falecementos con coronavirus (catro deles procedentes dunha residencia), polo que o cómputo global de vítimas mortais na Galiza ascende a 1.056. Os casos activos volven anotar un ascenso, concretamente de 22, até o total de 9.554. Das sete áreas sanitarias, tres descenden este sábado o número de pacientes con Covid-19 en relación á sexta feira: Compostela, cun total de 1.085 (43 menos ); Ourense, con 856 (18 menos); e Ferrol, con 872 (43 menos). O resto aumentan a cifra de casos activos, coa maior concentración en Vigo, con 2.508 pacientes (58 máis). Séguena a área da Coruña, con 1.847 (7 máis); Pontevedra, con 1.277 (7 máis); e Lugo, con 1.109 (56 máis).


Summary: "Vou pedir o voto aos que apoiaron a Vox (...), sen eses votos non podo revalidar a Xunta e a eles me vou dirixir", di Feijóo mentres o seu número dous no partido di percibir como "real" o "risco" de que a esquerda poida gobernar Galicia tras o 5A

O partido de extrema dereita Vox non ten representación institucional en Galicia nin escanos polas circunscricións galegas nas Cortes Xerais. Pero isto non implica que o seu electorado galego sexa inexistente. Nin moito menos. Nas últimas eleccións xerais, as do pasado novembro, sumou algo máis de 116.000 votos e en dúas circunscricións, A Coruña e Lugo, superou o 8% dos votos. En concellos como Ribeira, Becerreá, Abadín ou Carballeda de Valdeorras superou o 12% dos apoios.Feijóo: "Vou pedir o voto aos que apoiaron a Vox (...), sen eses votos non podo revalidar a Xunta e a eles me vou dirixir"Os estudos postelectorais, pero tamén a percepción no seo dos partidos políticos, indican que o principal celeiro de votos para Vox en Galicia estivo entre persoas que habitualmente apoiaran o PP. A ese electorado estanse dirixindo por diversas frontes os populares galegos nos últimos días coa vista posta nos comicios do 5 de abril. A mensaxe é clara: se non abandonan a Vox e regresan ao PP, poden ter a culpa de a esquerda goberne en Galicia, veñen dicir.A mensaxe está nos argumentos de precampaña dos conservadores dende hai semanas, pero esta pasada fin de semana foi o propio líder e candidato da formación á reelección, Alberto Núñez Feijóo, quen o expresou con máis claridade nunha entrevista concedida ao xornal El Mundo. "Voulle pedir o voto aos que apoiaron a Vox nas últimas eleccións xerais en Galicia" non só porque "comparto que hai que xuntar os votantes de Vox, antigos votantes do PP", senón porque "se non me votan, non serei presidente da Xunta", sinalou."Son perfectamente consciente" de que se o electorado que apostou pola extrema dereita o 10N "non me vota maioritariamente, terei que abandonar a Xunta". Dito doutro xeito, "sen eses votos eu non podo revalidar a Xunta e a eles me vou dirixir", reiterou o actual presidente, quen di estar convencido de que se os sufraxios de Vox non regresan ao PP o 5A, o PSdeG, o BNG e Galicia en Común poderán conformar unha maioría parlamentaria que elixa o próximo presidente do Goberno galego.O 'número dous' do PP galego di ver como "risco real" que a esquerda poida gobernar en GaliciaDe "mobilizar o electorado" da dereita en torno ao PP falou tamén o número dous de Feijóo no partido, Miguel Tellado, en declaracións á Radio Galega. A poboación de dereitas debe ver como "risco real" unha coalición da esquerda na Xunta, alerta, nun contexto no que di considerar como posible que ese eventual Goberno sen o PP "sexa liderado polo BNG".Con este pano de fondo, este luns saíron á luz novas enquisas para o 5A, neste caso publicadas por senllos xornais madrileños de tendencia conservadora, El Mundo e ABC, elaboradas por Sigma Dos e GAD 3, respectivamente. Ambas sondaxes, con matices, sitúan o PP nun intervalo de 38 a 40 escanos, isto é, entre unha maioría absoluta cómoda e o bordo de perder o Goberno. Ningunha concede posibilidades de representación a Vox, algo que si facía a pasada semana NC Report para La Razón.As dúas publicacións acompañan estes inquéritos con editoriais nos que inciden na tese de que o electorado de dereitas apoie en masa ao PP e desbote outras opcións como a de Vox ou mesmo Ciudadanos. Así, El Mundo subliña o que considera como "necesidade de concentrar o voto en Feijóo" porque o apoio a C's ou Vox nas urnas "poden facer caer ao PP da Xunta". ABC, pola súa banda, ve "evidente" que estes partidos "non contan cun mínimo arraigo en Galicia", se ben identifica como "risco" que "baile un só escano" que podería "poñer en risco a solvente preeminencia do PP" no vindeiro Parlamento.


Summary: Eis unha análise do 23F desde unha perspectiva galega. Achegamos tamén a listaxe das persoas galegas que estaban no albo dos golpistas para seren represaliados.

Trixésimo quinto aniversario do Golpe de Estado do 23 de Febreiro de 1981. Máis unha vez volverán a aproveitar a efeméride, para apuntalar a versión oficial. Aquela que nos fala do valor de Suárez e de Gutiérrez Mellado, a que retrata unha poboación atemorizada pegada ao transistor na espera de información, a da lembranza dos Deputados secuestrados por Tejero nas Cortes, a mesma que sitúa a Xoán Carlos de Borbón como grande salvador que coa súa actuación modélica impediu a involución reaccionaria. Porén as repetidas achegas aos sucesos de febreiro de 1981 e abondosa bibliografía que foi aparecendo ao longo destas catro décadas, non fai máis que abondar nas sombras e agochar aspectos centrais como o papel reitor da coroa, os movementos do poder económico, o xogo da embaixada americana e do campo atlantista, o labor extrema dereita que viña actuando de acordo cos servizos secretos e a "Rede Gladio", ou as listas negras que apareceron posteriormente. A opinión maioritaria no campo do nacionalismo era que se trataba unha operación dirixida desde o aparato do Estado para blindar a reforma política Houbo máis que transistores na noite do 23 de Febreiro de 1981. Se ben a opinión maioritaria no campo do nacionalismo era que se trataba unha operación dirixida desde o aparato do Estado para blindar a reforma política, isto non quitou para que se tomaran as precaucións debidas a fin de evitar situacións irremediábeis que se puideran dar aproveitando a confusión dos primeiros momentos ou no caso de que a operación en marcha tivese outro rumbo. Así procedeuse á limpeza dos arquivos e dos censos de afiliación das maiorías de organizacións, o que co tempo significará unha grande pexa para o estudo do nacionalismo naquel momento histórico, houbo militantes que nesa xornada se agocharon en casas seguros e mesmo outros que se deslocaron a Portugal e tamén nalgunhas localidades costeiras como Fene, Muros ou Cangas preparáronse embarcacións para facilitar unha fuxida por mar. Importante destaque van ter nas primeiras horas do golpe a militancia das organizacións de extrema dereita, que nalgunhas localidades poñeranse á disposición das forzas de seguridade e noutras tentan actuar pola súa conta, coma en Santiago de Compostela onde decidiran o asalto ao local do xornal A Nosa Terra, acción que paralizan após a intervención televisiva do Borbón. Había galegas e galegos que estaban sinaladas para morrer a partir do 23 de Febreiro de 1981 Había galegas e galegos que estaban sinaladas para morrer a partir do 23 de Febreiro de 1981. Coincidindo co décimo aniversario do Golpe de Estado, o xornalista afeizoado á historia Carlos Fernández Santander deu a coñecer nas páxinas de La Voz de Galicia unha lista de medio milleiro de persoas, sinaladas, por unha parte dos golpistas, para ser represaliadas no caso de que a intentona, na súa versión máis extrema, fora diante. Dirixentes políticos como Bautista Álvarez, Xosé Manuel Beiras, Camilo Nogueira, Francisco Rodríguez, Xesús Veiga, Mario López Rico, Francisco Vázquez ou Geluco Guerreiro. Intelectuais como Manuel María, Méndez Ferrín, Pilar García Negro, Lois Diéguez, María Xosé Queizán, Manolo Rivas, ou Acisclo Manzano. Sindicalistas como Lois Ríos, Moncho Valcárcel, Carme López Teixeiro, Helena Veiguela, Xesús Díaz, Amor Deus, ou Pepa Baamonde. Cargos institucionais como Pilar Allegue, Domingos Merino, Cuqui Fraguela, Manuel Soto, Rafael Mouzo, Ramón Noceda ou Xavier Abalo. E mesmo vellos superviventes de 1936 como Valentín Paz Andrade, Isaac Díaz Pardo, Avelino Pousa Antelo ou Darío Álvarez Blázquez. Rematou por imporse, o que deu en coñecerse como " o golpe á francesa", pola súa similitude coa "operación De Gaulle" e que estaba vinculado á Coroa e aos sectores atlantistas Foron varios os golpes que converxeron o 23 de febreiro de 1981. Se ben partillaban os obxectivos centrais, isto é lexitimar e fechar o proceso de reforma política iniciada após a morte de Franco, paralizar o proceso autonómico e abrir a vía para a involución no feito territorial e excluír do taboleiro de xogo ás forzas nacionalistas que defendían en solitario a ruptura, diverxían na metodoloxía e nos procedementos a aplicar. Así rematou por imporse, o que deu en coñecerse como " o golpe á francesa", pola súa similitude coa "operación De Gaulle" e que estaba vinculado á Coroa e aos sectores atlantistas, en detrimento do "golpe á grega", pilotado por Tejero e os membros do bunker, e o "golpe á chilena" que tiña a Miláns del Bosch e a algúns militares de alta graduación como representantes senlleiros. Ao pouco, non ficou dúbida que aquel golpe tiña triunfado, como xa se percibiu nos días seguintes cando o nacionalismo galego foi excluído das manifestacións de resposta, e que continuou coa entrada express na OTAN, coa aprobación da LOAPA ou a vulneración das máis elementais dereitos do que foi un exemplo a expulsión dos deputados do Bloque-PSG do Parlamento Galego.


Summary: Trece falacementos nas últimas horas. O número de altas é de 1383, 85 máis ca onte.

O número de vítimas mortais que o coronavirus provocou na Galiza até agora é de 415, segundo os datos de Sanidade, 17 máis desde onte. Dos falementos, máis de 180 están relacionados coas residencias, o que supón máis de 40% dese total. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza ascende a 6.085. Deles 1.332 son da área da Coruña, 592 da de Lugo, 1.203 da de Ourense, 501 da de Pontevedra, 1.089 da área de Vigo, 1.025 da de Santiago, e 343 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 123 permanecen en UCI, unha cifra que continúa a se reducir pois eran 128 esta cuarta e 133 esta terza feira. 678 están en unidades de hospitalización e 5.284 no domicilio. Polo de agora, en Galicia rexistráronse 1.383 altas de pacientes (85 máis ca onte) e 415 falecementos. Galiza tivo 320 falecementos en hospitais. Segundo os datos de Sanidade os tres últimos falecidos son un home de 83 anos ingresado no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac), unha muller de 88 anos que estaba no Hospital HM Modelo da Coruña, e unha muller de 90 anos que estaba no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi). Así, faleceron 97 persoas en hospitais da área sanitaria da Coruña, 64 na área de Vigo, houbo 60 mortes na área de Ourense, 45 falecidos na área sanitaria de Compostela, 21 en Ferrol, outros 21 en Lugo e 12 falecidos na área de Pontevedra. O número de PCR realizadas é de 53.829. Os datos por residencias sinalan que hai 1.378 persoas contaxiadas dese total na Galiza de máis de 6.000. A maioría son persoas usuarias (956) e 422 son traballadores e traballadoras. Das 181 persoas falecidas, 95 foron en residencias e 86 en hospitais e residencias integradas. O número de casos de coronavirus detectados en centros residenciais de servizos sociais dda Galiza supoñen 3,9% do total das persoas residentes, insiste a Xunta.


Summary: A plataforma SOS denuncia a falta de profesionais na Atención Primaria.

Varios centos de persoas manifestáronse esta sexta feira en Vilagarcía nunha mobilización convocada pola plataforma SOS Sanidade Pública para protestar pola situación que sofre o servizo sanitario da comarca do Salnés. O portavoz da plataforma, José Manuel Ribadomar, explicou a Nós Diario que esta manifestación reivindicaba "a defensa da sanidade pública, particularmente a da Atención Primaria" pois é a que "está a ser máis salvaxemente atacada". O feche de centros de saúde, a falta de persoal médico, as longas listas de agarda e a carencia de pediatras son os principais problemas denunciados pola veciñanza: "Son cuestións que nos dicían que eran puntuais pero nada diso, estanse a consolidar". Ribadomar indica que este verán visibilizáronse estas cuestións, mais asegura que son cuestións "que veñen de antes". "Houbo unha redución da taxa de reposición" polo que as prazas dos sanitarios que se xubilan, que están de vacacións ou que collen unha baixa "non se repoñen". Incluso agora, xa rematada a estación estival, que é cando se concentran máis persoas na comarca do Salnés, o PAC de Vilagarcía "segue sen profesionais médicos". Por outra parte, "as condicións laborais do persoal sanitario de Atención Primaria son tan malas que moitos profesionais prefiren marchar". Isto ocorre pola "falta de investimento" pois "non se lle dedican os suficientes reforzos, tanto económicos como humanos" á Primaria, advirte. SOS Sanidade Pública do Salnés reivindicou esta sexta feira unha sanidade pública e de calidade. "Esta foi a primeira manifestación a nivel comarcal". Unha vez rematado o percorrido da mobilización, diversas persoas afectadas pola situación sanitaria interviron no acto, entre elas, dúas nais que abordaron a falta de pediatras; un técnico de emerxencia sanitaria; unha enfermeira e un paciente do Grove. A protesta concluíu coa lectura dun manifesto. Contratación de sanitarios Por outra parte, este sábado entra en vigor a lei para contratar persoal sanitario sen oposición en postos de difícil cobertura na Galiza.


Summary: No que vai de ano suman xa 37 os asasinatos machistas no conxunto do Estado español, 5 deles en Galiza. O último caso aconteceu esta segunda feira en Madrid.

Un novo asasinato machista no Estado español, o terceiro en menos de dúas semanas após seren asasinadas dúas mulleres en Foz e A Coruña. Nesta ocasión, o home asasinou á súa ex-compañeira, de 24 anos, e a actual parella desta, no barrio de Villarejo de Salvanés (Madrid). Ambas as dúas persoas foron degoladas cunha arma branca. Con este novo asasinato suman xa 37 os casos de violencia machista no conxunto do Estado español en 5 meses.


Summary: A traxectoria de Carlos Núñez é tamén, en certo modo, a traxectoria da cultura musical galega. Desde os oitenta, cando a música tradicional combateu os prexuízos dun Estado español aínda influído polo franquismo, até a internacionalización pola que el mesmo e tantas outras loitaron, e chegando ao momento actual, no que as novas tendencias abren novos camiños que percorrer. De todo iso e máis fala Carlos Núñez, que segue a celebrar o 25 aniversario do seu primeiro disco, A Irmandade das Estrelas. Agora saca unha nova peza en colaboración con Baiuca.

A Irmandade das Estrelas, o seu primeiro disco, cumpriu un cuarto de século. Hoxe, con todo o que aprendeu e evolucionou nestes vinte e cinco anos, teríao composto da mesma maneira? Ao contrario do que se podería pensar, á hora de gravar o novo disco que saquei como homenaxe a aquel, gustaríame ter o tempo de gravalo que tivera entón e tamén os medios. Daquela as vendas de discos permitían gravar todas as músicas xuntas nun bo estudio e gañarse a vida. Hoxe eses estudios con grandes salas en analóxico cun son inesquecíbel xa nin existen, o mundo dixital apenas paga e os discos son case un investimento para poder facer concertos. Eu sigo a facer discos pouco sinxelos de levar ao directo. O obxectivo é máis ben recuperar o que os músicos perdemos neste cuarto de século. Sigo a esforzarme para adaptarme aos tempos. O que faga falta! Ese esforzo presente na música tradicional mantívoa viva. É evidente que A Irmandade das Estrelas abriu unha enorme porta á música celta en moitos países, entre eles o Estado español. No momento de compoñelo e publicalo, vostede era consciente da repercusión que podía chegar a ter? Quizais pola inconsciencia da mocidade, penso que me tería sorprendido máis que non funcionase, porque sentía todo a favor. Curiosamente foi un disco que funcionou primeiro no Estado e pouco despois na Galiza. Fóra acadou máis interese o meu segundo disco, Os amores libres. O terceiro foi unha operación pop da discográfica. Logo fixen un disco na Bretaña que funcionou moi ben en Francia. Outro no Brasil que gustou moito alí e na Arxentina. A banda sonora como Ghibli foi moi importante no Xapón. Nos Estados Unidos en cambio os favoritos foron un par de recompilados máis recentes e moi celtas... Cada país e cada momento é un mundo. Iso non quita que Irmandade fose un "estrelampo", como o definiu Manolo Rivas este verán. El foi unha das persoas clave para que se producise ese estrelampo. O seu artigo en El País, 'O novo rei dos celtas', foi o que desencadeou todo o proceso que desembocaría na Irmandade. Nome que por certo, tamén é de Manolo, así como os textos marabillosos que acompañaban ao disco. O disco marca o inicio da súa carreteira en solitario. Eses vinte e cinco anos dan para demasiadas experiencias e recordos como para pedirlle que escolla un. Mais, hai algunha experiencia que se arrepinte de non ter vivido, xa sexa pola súa decisión no momento ou polas circunstancias? A verdade é que non. Podería arrepentirme de que sempre quero facer todo. Ao final hai cousas que non podo facer co sosego que me gustaría para desfrutalas a fondo, ou polo menos rematalas co nivel de detalle que desexaría… seguramente por min non as daría por rematadas nunca. Un exemplo é o libro sobre Ricardo Portela, editado polo seu centenario polo Consello da Cultura, que conseguín rematar grazas ao confinamento, despois de trinta anos de proceso. Se hai alguén que acompañou os seus andares é The Chieftains, a recoñecida banda irlandesa nada en 1963. Colaborou por primeira vez con eles en 1989, cando xa tiñan 26 anos de traxectoria, os mesmos que vostede agora. O primeiro encontro foi en Castrelos, presentoumos Antón Seoane tras un concerto deles con Milladoiro nos 80. Aquel primeiro contacto foi relativo, xa que era un neno e non conseguía que me gustase o inglés nin o falaba. Durante a EXB, probabelmente influído polo exilio do meu pai en Paris, namorárame máis o francés. Aínda que eu falar seguramente falo e escribo mal en todas as linguas. En galego dinme que non poño un pronome no sitio, en castelán pásame cos tempos compostos, en inglés o acento, en portugués isto, en francés o outro... pero comunícome, que é para o que están as linguas, non? Logo, a finais dos 80, Patrick Molard pediume que tocase para Paddy. A definitiva foi cando Fernando Conde nos contactou a través do gran Polig Monjarret para facerlles unha entrevista. Despois toquei con eles nos festivais celtas do Morrazo e do Porto, e gravei por primeira vez en 1989 con Brian Masterson. "Budiño, Mercedes Peón, Susana Seivane, Berrogüetto, Cristina Pato... Aínda non se contou ben o peso que tivo esa explosión dos 90". 2021 tamén foi un ano moi duro tras o pasamento do seu mestre e amigo Paddy Moloney, fundador de The Chieftains. É evidente como influíu el na súa carreira artística, mais, cal foi a súa incidencia no Carlos Núñez do día a día? O pobre Paddy morreu de pena de non poder tocar pola Covid. O seu velorio e enterro foron moi humanos, como sempre me contaba meu pai que eran antigamente na Galiza. Houbo choros, risas, música, comida, bebida... Foi sorprendente comprobar como cada persoa tiña anécdotas diferentes con Paddy. En xeral eran moi divertidas porque era un home moi simpático e con moitísima personalidade, pero tamén moi duro. Ás veces, cando temos músicas novas que comezan no oficio e son "esixente" con elas, chámanme a atención os músicos da banda ou o meu equipo. Hoxe non se estila, pero daquela o concepto de aprendiz e mestre estaba moi claro. Antón Corral, Ricardo Portela ou o propio Paddy eran duros, e a min non me foi mal con eses mestres aos que sempre estarei agradecido. Penso que a derradeira aparición de Paddy en público foi no vídeo que fixemos hai un ano para comezar o Xacobeo. Participaron desde Manolo Rivas, que recitou maxistralmente o encantamento de Amergín, até o gran cantante e amante da Galiza Julio Iglesias... Verdadeiramente é ambas cousas! Tamén Paulo Coelho, as Tanxugueiras, Iván Ferreiro, Xabier Díaz, Amaral... todas reunidas arredor da Galiza e a nosa música. Iso debería ser o Xacobeo ou calquera grande evento pagado cos nosos impostos. Carlos Núñez, Rosa Cedrón, Luar na Lubre... vostedes e moitas outras artistas encabezan unha xeración que nos anos noventa participaron da internacionalización da música galega. Síntese vostede como protagonista dese auxe da cultura do noso país? E Budiño, Mercedes Peón, Susana Seivane, Berrogüetto, Cristina Pato... Aínda non se contou ben o peso que tivo esa explosión dos 90. Realmente foi unha mágoa que non se conseguise darlle continuidade, crear máis circuíto para a nosa música como pasa en países grandes ou pequenos con músicas propias potentes. Pola miña parte, non me sinto protagonista, senón agradecido de nacer nunha terra cunha gran tradición e un instrumento que me abría portas. Grazas a iso tiven a sorte de que os Chieftains me acollesen, o que quizais me permitiu ser o primeiro en desfrutar daquel fenómeno que naqueles intres xa estaba a pasar fóra e traelo aquí. Vostede viviu unha conversa con Manuel Fraga na que o ex presidente da Xunta cuestionaba a existencia da música celta. Algo ao que vostede lle contestou que tampouco estaba comprobado que o Apóstolo estea enterrado en Santiago e non por iso non funciona o Xacobeo. Por que ese rexeitamento da cultura e das conexións celtas coa Galiza? O de Fraga é unha anécdota que conto no meu primeiro libro. El non falaba só da música, senón da cultura celta na Galiza. Nos 80 houbo unha revisión académica das teses celtas desde a arqueoloxía. Iso callou na sociedade galega máis "lida" e espallouse pouco a pouco a nivel popular, como pasara co celtismo na época de Murguía ou da Xeración Nós. Tras visitar a Sir Barry Cunliffe na Universidade de Oxford vin con alivio que hai apoios académicos de altura que reforzan o noso celtismo de corazón, para que non sexa só un soño. Porque tamén os hai para a postura oposta. Como di Manuel Gago, o debate académico non ten moita solución e é mellor deixarllo a eles, pero o que non ten sentido é -nas súas palabras- actuar coma "novos ricos" e botar ao lixo unha marca moi potente e con moitísima tradición na Galiza. Os feitos din que a música galega foi acollida con moita más xenerosidade e éxito pola música celta. Penso tamén que a música celta debería ter unha revisión desde o punto de vista académico e musicolóxico. Non entendo por que se aceptan sen problema intercambios musicais no Mediterráneo e non no Atlántico. A "double tonic" por exemplo, é unha maneira de harmonizar moi arcaica e moi usada no Atlántico. Está presente en moitísimas alboradas, en muiñeiras... pero ninguén a estudou aínda na Galiza. "Parecía que ía haber unha explosión das diferentes culturas peninsulares, pero nos 80 decidiron que para ser modernos había que rachar co pasado". Cando vostede comezou a tocar e a experimentar coa música celta, na Galiza e no Estado español tras o franquismo semellaba que a industria apostaba por xéneros comercialmente máis modernos, como o rock ou o pop. O Estado español é anómalo en relación ás súas propias músicas pola ditadura. Parecía que ía haber unha explosión das diferentes culturas peninsulares, pero nos 80 decidiron que para ser modernos había que rachar co pasado. Dicía Santiago Auserón que foran a primeira xeración musicalmente apátrida. Para min foi unha sorpresa ver naqueles primeiros concertos cos Chieftains nos EEUU o respecto enorme que lles tiñan as grandes estrelas do rock. O mesmo pasaba na Arxentina ou no Brasil, onde as estrelas do mainstream coñecen e usan sen complexos as súas propias tradicións. Tamén acontece na música clásica. Penso que aquí cada violinista clásica galega debería ter unha fídula na casa e saber tocar seriamente cantigas ou música tradicional. Por sorte hoxe o péndulo mudou e o vento volta soprar a favor. Tamén o rural volta a estar presente, non como algo a ocultar para o progreso, senón todo o contrario. A Galiza, tanto na música como no rural, ten moito que dicir porque sabe moito máis diso que os que lle deron as costas e o perderon. Hai un mes, as Tanxugueiras estiveron perto de representar o Estado español no Festival de Eurovision co seu tema "Terra". De ter pasado, que significaría a súa participación no pulo pola lingua galega? Penso que a súa actitude de considerarse xa gañadoras, porque o que teñen logrado xa é unha vitoria, foi a correcta. Están a facelo realmente ben, así que agardemos que a cousa sexa de longo percorrido polo ben delas e de todas nós. Eu vivín de perto a participación en Eurovisión de dous artistas amigos: Dan Ar Braz en bretón, gaélico e galés, en pleno éxito do Héritage des Celtes en Francia, e non tivo sorte; e Eimear Quin, que cantou en inglés. Penso que ía sen expectativas, porque non era coñecida, pero gañou. Tivo consecuencias extraordinarias para a música e cultura irlandesas porque deu lugar a Riverdance. Como músico salientaría o cambio de paradigma que estamos a vivir en xeral. Neste caso, mais aló da aposta lingüística evidente, ían cunha canción pop baseada na música tradicional, algo que é unha novidade. Así como moitas cadeas públicas internacionais dan protagonismo ás súas propias músicas a nivel estatal, iso non pasa na TVE desde os 70. Algúns cantautores poñen a palabra antes que a música, e algúns cinéfilos ven a música como un mero acompañamento. Para min, a música ten tanto valor como a palabra. Hai lugares como Gales onde a lingua está forte pero que perderon a súa música tradicional e outros como Irlanda, Escocia ou Bretaña onde a música está máis forte que a lingua. A Galiza ten a sorte de que as dúas están relativamente fortes e temos que loitar para que así siga a ser. Non sei se se falou abondo de que "Terra" é unha muiñeira. Escoitar "Terra" foi a confirmación dun documental que fixemos hai un par de meses, no que varios musicólogos e lingüistas as entrevistamos xunto a Boyanka Kostova. Nel falabamos da oportunidade que se abría porque as músicas de máis éxito no momento por fin empataban coa nosa propia música, como "Terra", que utiliza un ritmo e un modo de longa tradición na Galiza -xa aparecían nas cantigas medievais-, pero que agora están de moda porque se usan moito no trap. Sempre pensei que faría máis polo galego unha cantante que conectase cun público amplo que mil plans de estudos, pero o fermoso é que xa está a pasar con moitas artistas. Eu preguntáballe a Boyanka Kostova se a xente nova conectaba con eles porque estaba máis interesada polo galego, ou se era ao revés. Pensaban que ambas ían unidas. Tampouco é que agora a canción vaia "salvar" o galego, pero si que hai un ambiente favorábel. Hai que adaptarse ao "ecosistema" para sobrevivir, como fixeron a nosa música e a nosa lingua ao longo dos séculos. As Tanxugueiras, como vostede e como outros artistas actuais (Baiuca, Boyanka Kostova...) son precursoras á hora de combinar a musica tradicional galega con xéneros da electrónica. O futuro da nosa cultura musical pasa por seguir a apostar por esa combinación de xéneros sen que se perda a nosa esencia? Na música tradicional sempre nos vemos como parte dunha cadea, que vén de antes e segue. Por iso, e tamén na electrónica, xa existían exemplos anteriores. Mesmo os de Verto cando este verán sacaron a súa muiñeira de Chantada en clave "trap", lembraban aquela discotequeira dos 70. Penso que sempre foi así. Comentabamos con Henrique Monteagudo no documental sobre a muiñeira e o trap que as nosas cantigas de amigo no fondo xa adaptaban aquelas cantigas de muller rituais que serían xa moi arcaicas no século XIII ás modas do momento. E seguramente aquelas cantigas de muller, das que hai moitos argumentos para pensar que conteñen elementos que viñan da prehistoria paneuropea, foron adaptándose a sucesivas e aínda quedan estratos na tradición oral actual. Sempre poño o exemplo da música tradicional vista como unha catedral con estilos superpostos, barroco, románico... e mesmo un dolmen como alicerce. Como músico, vostede conseguiu todo o que se pode conseguir. Que lle pode aportar de novidade este 2022 que estamos a comezar? Un soño sería que tivese consecuencias positivas para a música. Na Galiza temos un gran patrimonio musical, artistas e público, pero non fomos quen de crear un circuíto claro para a nosa propia música. O máis perto que estivemos foi coa música celta, pero o circuíto de festivais non se reciclou e quedou bastante obsoleto. Sería marabilloso aproveitar o novo interese pola nosa música e o parón da pandemia para "reiniciar o sistema". Crear, por exemplo, un gran festival no que a nosa música fose a que convida ás de fora e non ser nós mesmas as convidadas. Temos modelos moi próximos. No Festival de Lorient ou no Celtic Connections de Glasgow, por exemplo, a súa música recibe as demais. As grandes estrelas doutros xéneros actúan nun marco clarísimo ao que teñen que adaptar o seu repertorio e ao mesmo nivel que as estrelas locais. Este sería un bo momento para tentar unha reorganización do noso panorama musical.


Summary: Esta terza feira o ditame da comisión non permanente de estudos para a igualdade e os dereitos das mulleres será sometido aos votos das forzas do Parlamento galego. A oposición empraza o Executivo a concretar as achegas do ditame nunha batería de medidas, cun calendario e orzamentos concretos, englobados nun pacto galego contra as violencias machistas.

En decembro, a comisión non permanente de estudos para a igualdade e para os dereitos das mulleres do Parlamento da Galiza aprobaba, cos votos positivos do Partido Popular e a abstención da oposición, un ditame para a avaliación da aplicación das leis estatal, aprobada en 2004, e galega, de 2007, de protección contra a violencia de xénero. Hoxe será sometido aos votos das forzas da Cámara galega. A comisión foi creada en 2013, e o ditame leva dúas lexislaturas en trámite. Para a súa elaboración recolléronse 83 comparecencias e 28 informes de asociacións, colexios profesionais, académicas ou profesionais da Administración. Nas súas conclusións detállanse até 63 propostas a aplicar en eidos como a sanidade, a educación ou o emprego. A presidenta da comisión, a popular Paula Prado, celebra que na elaboración do ditame todos os grupos traballasen "na mesma dirección". "A nosa lexislación é máis avanzada que a estatal", valora en declaracións a Nós Diario. Tempos e orzamentoAs representantes da oposición coinciden no avance que supuxo a lei galega, mais botan en falta unha análise crítica daqueles artigos que estivesen a ser incumpridos para mellorar a súa implantación. Ao tempo, urxen ao Goberno galego a traballar nun calendario e en partidas orzamentarias concretas. "Faltan as medidas", precisa a deputada do Grupo Común de Esquerda, Paula Quinteiro, "e a partir de mañá entendemos que toca comezar a traballar nelas". Para a nacionalista Noa Presas, as achegas das expertas ao ditame "víronse superadas en ocasións pola propia realidade". "Nestes momentos entendemos que as reclamacións do feminismo nas rúas van máis alá de cuestións descritivas", engade. A deputada de En Marea Paula Vázquez Verao salienta que o acordo acadado na comisión é "de mínimos". O seu grupo e mais o BNG demandan ao Goberno galego a destinar, como mínimo, 1% do orzamento anual en políticas contra a violencia machista. A oposición tamén emprazou o Goberno galego a seguir dando pasos, desde hoxe, cara ao pacto galego contra a violencia machista. A deputada popular Paula Prado asegura que o PP "ten a mirada posta en dous meses a partir da hoxe para dar os primeiros pasos". Medidas urxentesNo eido educativo, as recomendacións do ditame fan referencia á formación do profesorado en materia de xénero e coeducación, a promoción dos logros das mulleres en ámbitos como a ciencia ou o deporte ou concienciar nun uso responsábel e non sexista das redes sociais. Tamén se fai fincapé na necesidade de previr a normalización da prostitución, especialmente entre o alumnado máis novo. A deputada nacionalista Noa Presas incide na necesidade prioritaria de dotar dun orzamento adecuado as partidas destinadas a estes fins. "Actualmente organízanse moi poucos obradoiros nos centros educativos, que nunca chegan a todo o alumnado", explica a Nós Diario. Tanto a deputada do BNG como a de En Marea, Paula Vázquez Verao, engadiron nos votos particulares dos seus grupos a demanda de poñer fin aos concertos con centros que segregan por sexo. "Parécenos esencial", asevera Vázquez Verao. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: Os tres Estados con maior número de mortes por COVID-19, España, Italia e Francia, dan novos pasos, "con cautela", cara á reactivación das súas sociedades. Malia non existiren aínda nin unha vacina nin un medicamento efectivos, o parón económico está forzando a levantar progresivamente o actual confinamento.

"Non podemos continuar con este confinamento. É tamén un grave risco pór en perigo o tecido socioeconómico do país", sinalaba Giuseppe Conte nunha entrevista publicada na fin de semana polo xornal italiano La Repubblica. O presidente do Goberno italiano adiantaba varias das medidas da fase 2 do desconfinamento que confirmou nas últimas horas e que entrarán en vigor na vindeira segunda feira. Así, por exemplo, as fábricas, os centros de produción e de manufactura e as empresas da construción volverán nese día a actividade. "A reapertura está permitida coa condición de que todas as compañías involucradas respecten estritamente os protocolos de seguridade nos lugares de traballo", dixo Conte. A cidadanía tamén se poderá mover libremente dentro das rexións, aínda que continuarán prohibidas as viaxes interrexionais. Os bares e restaurantes, que até o de agora só atendían a domicilio, poderán servir comida para levar e ser consumida na casa. Contémplase a data do 1 de xuño para que se recuperen os servizos dentro destes locais, día en que ademais reabrirán as barbarías e os salóns de peiteado e de beleza. Funerais e deporte A partir da próxima segunda feira, tamén se recuperarán os funerais, cun cortexo máximo de 15 persoas. E, de forma individual, o exercicio físico ao aire libre en áreas alén do barrio de residencia. Isto inclúe o adestramento ─tamén individual─ no deporte profesional. Será o 18 de maio cando os equipos poidan retomar colectivamente a súa actividade, aínda que non competir polo momento. Nese mesmo día, reabrirán as súas portas museos e bibliotecas, así como as tendas que aínda non o fixeran baixo as medidas de desconfinamento aprobadas previamente. Mantense polo momento o veto aos servizos relixiosos, e as escolas permanecerán fechadas até setembro. Neste sentido, Conte instou a poboación a manter o chamado "distanciamento social". Se non, "a curva subirá, as mortes incementaranse e a nosa economía sufrirá danos irreversíbeis", dixo, e engadiu: "Se amas Italia, mantén a distancia". As medidas do Goberno italiano van un paso por diante das adoptadas polo español, que até o momento segue unhas semanas por detrás o ronsel da evolución da crise no país transalpino, desde o brote até o desconfinamento, pasando pola corentena. Está previsto que o Consello Ministerial aprobe hoxe o plan de "desescalada". Conciliar saúde e economía En Francia, tamén se agarda que hoxe o primeiro ministro, Édouard Philippe, anuncie o seu plan de saída do confinamento. As medidas deberán ser aprobadas pola Asemblea Nacional, onde presentará o proxecto. Os grupos da oposición solicitaron onte o adiamento da votación ─denegado─ até mañá, para poder analizalo polo miúdo, segundo informou France Info. Segundo a emisora de informativos da radio pública francesa, o Goberno galo ─ao igual que o italiano e o español─ considera que xa se superou o pico de contaxios e de mortes, e neste momento busca "conciliar os problemas de saúde cos problemas sociais", malia "as advertencias da comunidade científica". En principio, prevese que todos os comercios poidan abrir a partir do 11 de maio, sempre que se garantan as medidas de seguridade, e que se obrigue ao uso de máscara no transporte público. Tamén nesa xornada os centros de educación primaria retomarán a actividade, mentres que na secundaria será o 25 de maio. Segundo os últimos datos do Centro Europeo para a Prevención e o Control de Enfermidades (ECDC, polas siglas en inglés), Italia (26.384), Francia (22.614) e España (22.524) son os tres Estados europeos con maior número de mortes.


Summary: Persoal sanitario protesta pola "mala xestión dos recursos humanos" na sanidade pública galega e "o consecuente aumento da presión asistencial". Alertan de que está sen crubir 50% do persoal, con axendas médicas que superan as 60 persoas e mesmo as 80.

Profesionais sanitarios participaron en Pontevedra nunha concentración realizada esta cuarta feira, 4 de agosto, diante do complexo hospitalario pontevedrés para protestar pola "mala xestión dos recursos humanos" na sanidade pública "e o consecuente aumento da presión asistencial á que todas as traballadoras e traballadores están sometidos". Os convocantes desta protesta foron os sindicatos CIG, UXT, CCOO, Omega, CSIF, Prosagap, Satse e CESM que reclamaron á Xunta da Galiza a mellora da atención e dos recursos humanos "para que todos os colectivos poidan traballar en condicións dignas". Esta cuarta feira houbo concentracións nos centros de saúde pontevedreses da Parda, Monte Porreiro, Lérez, Pontesampaio e Peregrina e tamén nos dos concellos de Bueu, Marín, Moraña, Cuntis, Caldas de Reis, Soutomaior, Vilaboa, Sanxenxo e Poio, pertencentes a esta área sanitaria. Os sindicatos convocantes reiteraron as súas denuncias pola "sobrecarga" que padecen desde hai anos e que incrementa "até límites inasumíbeis" na época estival. "Non substitúen ninguén, nin xubilacións nin vacacións", subliñan os sindicatos, que critican os discursos da Xunta e dos responsábeis do Servizo Galego de Saúde (Sergas) que escudan as deficiencias en número de persoal na Atención Primaria por unha suposta falta de profesionais dispoñíbeis na Galiza para realizar estas substitucións. De feito, esta mesma semana tanto o secretario xeral do PP galego, Miguel Tellado, como o propio conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, recoñeceron publicamente as eivas de persoal da Atención Primaria e Hospitalaria galegas. Con todo, non atribuíron estas deficiencias aos recortes da Xunta en medios e persoal -denunciados por asociación profesionais, entidades de pacientes e sindicatos-, senón que as atribuíron "á ausencia de médicos no mercado" para contratar. Resposta de Sanidade O Servizo Galego de Saúde, a través da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés, sinalou nun comunicado este 4 de agosto que mantén a súa planificación estival de Atención Primaria na súa rede de centros de saúde, "xestionando os recursos dispoñíbeis baixo criterios de continuidade asistencial e compatibilizando o deber de prestar asistencia sanitaria co dereito dos profesionais ao seu descanso vacacional". No comunicado engaden que "ante a imposibilidade de cubrir a totalidade das ausencias estivais --xa sexa con profesionais de listas de contratación ou con persoal voluntario--, óptase por efectuar ben prolongacións de xornada ou intersustituciones; é dicir, que o resto dos profesionais dun mesmo centro de saúde atenden provisionalmente a cota de consultas de pacientes correspondentes ao profesional ausente". "Máis investimento e mellor planificación" Pola súa banda, os sindicatos alertaron ademais de que "se están atrasando citas e isto pode implicar atrasos en diagnósticos". Por todo iso, seguirán con protestas até conseguir "máis investimento e mellor planificación", tanto na Atención Primaria como na Hospitalaria. Finalmente, pediron o apoio das e dos pacientes para que dirixan as súas queixas aos xestores da sanidade e non ao cadro de persoal médico e enfermeiro. "A xente debe pór follas de reclamación", conclúen, para que incrementen os recursos humanos. Precaria situación na área sanitaria de Vigo En canto á área sanitaria de Vigo, a CIG-Saúde emitiu esta cuarta feira un comunicado en que denuncia a situación "insostíbel" que se está a dar ao non se cubriren as vacacións do persoal e coa quinta onda da Covid-19 na Galiza. "Centros a 50% do persoal sanitario, baixas ou outros permisos, listas de agarda que superan os 15 dias e incluso chegan ao mes, persoal administrativo sobrepasado polo aumento da carga administrativa derivada de tramites de Chave 365 ou relacionadas coa Covid-19 e a vacinación, aumento de situacións de violencia ou agresións, axendas médicas que superan as 60 persoas e que nalgúns profesionais teñen chegado ou superado os 80", denuncian. Indican ademais no comunicado a situación acontecida na terza, 3 de agosto, no Centro de Saúde de Oia e Pazos de Borbén sen persoal facultativo no seu centro e vendo derivada a asistencia urxente á Guarda e Fornelos ou SAP de Redondela respectivamente, e incluso ao 061. "Esta situación é posíbel que se volte a repetir nos vindeiros dias. Cabe dicir que ambos centros da Guarda e Redondela "están moi mermados de persoal e con listas de agarda que superan os 15 dias, e o de Fornelos só conta cun único facultativo", sinala a CIG. A situación no Centro de Saúde no Rosal non é moito mellor, indica o sindicato, onde o dia 2 de agosto unha soa médica quedou á fronte dun centro de saúde que conta con tres cupos e que levan atendendo até 80 doentes nun dia na pasada semana.


Summary: O confinamento pola Covid-19 fixo que as emisións de gases de efecto invernadoiro quedasen reducidas á mínima expresión. Con todo, xa en 2019, a caída da actividade en empresas como Alcoa e as térmicas galegas provocou importantes avances na transición enerxética, tamén vencellados a unha maior eficiencia no emprego da enerxía.

O 2019 foi un ano especialmente bo en materia de transición enerxética que estivo marcado por dous fitos que están detrás desta realidade. Dunha banda, a práctica eliminación total do carbón do mix enerxético e, por outra, da caída da demanda. A terceira edición do Barómetro de Transición Enerxética elaborado polo centro de investigación Economics for Energy, con sede en Vigo e no que participa a universidade viguesa xunto con grandes empresas como Alcoa, Iberdrola, Santander ou Inditex, recolle unha redución de emisións que, segundo as fontes empregadas, oscila entre 7,1% que marca Eurostat e 6,2% que estima o Goberno español. Na presentación da análise, os directores de Economics for Energy, Pedro Linares, profesor da Escola Técnica Superior de Enxeñaría de ICAI, e Xabier Labandeira, catedrático de Economía na Universidade de Vigo, destacaron o descenso das emisións en relación ao Produto Interior Bruto (PIB) no Estado español, 10% en relación a 2018, o que supón unha tendencia máis positiva á observada no conxunto da Unión Europea e nun contexto en que o PIB tamén experimentou aumentos. Como indicaron na presentación, non agardaban reducións nas emisións de gases de efecto invernadoiro "tan significativas", e máis tratándose dun ano "seco" no que a precipitacións se refire, un feito que condiciona a actividade das centrais hidroeléctricas e a súa achega ao mix en forma de enerxía renovábel. No que coinciden os autores do informe é que gran parte deste descenso débese ao parón das centrais térmicas de carbón "por falta de competitividade económica" como consecuencia da baixada do prezo do gas natural e da subida do valor dos dereitos de emisión no mercado. Neste senso, lamentan que detrás deste descenso non houbese tamén políticas públicas que contribuísen a consolidar esta baixada de forma máis estábel. No que atinxe ao gasto enerxético relativo, este reduciuse pese ao incremento do PIB, e faino en maior medida que os prezos pola contención da demanda. Eficiencia ou desindustrialización O que os autores non teñen claro, até que non dispoñan dos datos, é se esa redución da demanda "responde a un aumento da eficiencia enerxética ou á desindustrialización", un aspecto que analizarán "máis adiante". Rede Eléctrica constatou o pasado ano unha caída da demanda da enerxía eléctrica por parte das empresas de 6,3%. Pedro Linares ten a "sospeita" de que este descenso estea ligado a temas de desindustrialización. "Parece estar relacionado con Alcoa, que é o maior consumidor de enerxía de España", apuntou. Con todo, o profesor de ICAI sinalou que non só caeu a demanda eléctrica, "tamén a de gas". Por este motivo, prefiren ser "prudentes". "Paga a pena facer unha análise polo miúdo para ver que non se nos escapa algo", incidiu. Na presentación do documento tamén falaron das poxas de interrumpibilidade, que en 2019 experimentaron un cambio de réxime que supuxo unha baixada do custo dos bloques e da cantidade ofertada, o que penalizou as grandes consumidoras. Do que se trata, dixo Linares, é de buscar un mecanismo que faga que o prezo da enerxía sexa accesíbel para estas empresas. "Se se deseña un mecanismo sinxelo e con poucas penalizacións o prezo será baixo". Respecto dos prezos do pool (o mercado maiorista da enerxía) os expertos do centro de investigación opinan que "van baixar un pouco, pero non tanto como a xente cre". "Por moita renovábel que entre precísase gas, máis caro, xa que precisa cubrir os custos fixos", apuntan. Un dos aspectos sobre os que máis chama a atención o barómetro é que cada vez fai falta menos reserva para integrar as renovábeis, ao que hai que sumar que as reservas eléctricas para garantir a seguridade de subministración experimentan un descenso superior a 60% desde 2010. Marxe de mellora Con todo, desde Economics for Energy resaltan que a intensidade enerxética do Estado español está aínda por riba da europea, polo que "hai marxe" para seguir reducindo as emisións. A este respecto, consideran que se deben empezar a ter en conta as exportacións e importacións de enerxía ─de nada vale fechar unha térmica para despois comprar enerxía ás de Marrocos─ para ver se a contribución "é positiva en termos globais ou un artificio estatístico". O feche de Meirama (Cerceda) é un paso máis na Galiza cara a esa transición. O problema é que, sen alternativas, o laboral será outro factor a ter en conta.


Summary: Os contratos adxudicados pola Xunta por procedemento aberto reducíronse á metade mentres aumentan os de adxudicación directa, 6% máis nun ano.

A licitación da Xunta por procedemento aberto caeu en case 50% en apenas un ano, pasando dos 800 millóns de euros adxudicados por esta vía en 2016 aos 450 millóns do ano seguinte, 2017. Unha variación que se deu mentres, en paralelo, aumentaba o uso dos contratos "menores" por parte do goberno galego, que supoñen 60 por cento da licitación total rexistrada en 2017, e que ademais aumentaron dende os 868 ata os 925 millóns entre 2016 e 2017. Un incremento de 6%, segundo os dados do deputado socialista Juan Díaz Villoslada en pregunta parlamentar. Os contratos menores son aqueles repartidos a dedo, sen publicidade, obriga de respectar prescripcións previas nin necesidade de solicitar un mínimo de tres ofertas en competencia a empresas privadas. Esta situación deriva da decisión do goberno galego de ampliar límite mínimo autoexixido para a adxudicación directa deste tipo de contratos. Entre 2013 e 2017, duplicou o límite de 9.000 euros para contratos de servizos e subministracións e de 25.000 por obras, que pasaron a ser de 18.000 e 50.000, respectivamente.