A frase promocional da serie Game of Thrones ben podería intercambiarse coa do Take Shelter de Jeff Nichols, e mesmo manter un diálogo simétrico con ela. "Achégase o inverno", "refúxiate". Son as sintéticas mensaxes que definen esta obra, merecedora do premio FIPRESCI na Semana da Crítica de Cannes. Un mantra que se vén repetindo no fantástico dende a pasada edición do festival galo, con Abel Ferrara ou Lars Von Trier falando da fin do mundo entre outros; e que se infiltrará tamén en títulos comerciais de 2012 como The Hunger Games ou no último Batman de Nolan, con chiscadelas evidentes á crise económica no seu avance. Está claro, o xénero recuperou nos últimos meses a súa forza para analizar a actual situación da sociedade, sumida nunha desconfianza absoluta cara as clases dirixentes e nun sentimento de desamparo no que reinará o caos, segundo o presentan estas ficcións. O filme conta a historia dun obreiro que comeza a sufrir alucinacións sobre tormentas apocalípticas e a ter a sensación de que a súa familia será agredida, polo que se obsesiona por construír un refuxio no xardín da súa casa Pero que diferencia Take Shelter de entre estas para ser merecedora de tanto eloxio? O filme conta a historia dun obreiro que comeza a sufrir alucinacións sobre tormentas apocalípticas e a ter a sensación de que a súa familia será agredida, polo que se obsesiona por construír un refuxio no xardín da súa casa. Nichols usa o rexistro do terror psicolóxico, entre soños e alucinacións do protagonista, para narrarnos un angustioso proceso de perda da razón cara a esquizofrenia. Un tránsito consciente por parte do personaxe de Michael Shannon, que vive encadrado nos códigos dun contido drama social, aparentemente anódino, mais cunha alma infecta que o envolve todo. Di moito de Nichols que a principal referencia que me vén á cabeza ao enfrontarme á tensión psicolóxica dos seus personaxes sexa o Ingmar Bergman de filmes como Persona ou Fresas salvajes Nun momento no que ao fantástico parece gustarlle o real, con sutís enxertos do xénero no cinema de autor; supoño que di moito de Nichols que a principal referencia que me vén á cabeza ao enfrontarme á tensión psicolóxica dos seus personaxes sexa o Ingmar Bergman de filmes como Persona ou Fresas salvajes. A tolemia está representada con curtas pasaxes oníricas, mais esa mala sensación no corpo que deixan os fortes pesadelos transpira cada poro do filme. A confusión acentúase cunha estrutura narrativa que, cunha base lineal, xoga á fragmentación por momentos para atordar o espectador. Mecanismo de identificación coa personalidade escindida do pai de familia que protagoniza o filme, Nichols confía todo ao seu reparto para acentuar esta sensación. Cobra especial forza na física interpretación de Michael Shannon, que se atopa xa no podio dos actores do cinema independente norteamericano da súa xeración; logo de ter traballado con Werner Herzog, Sidney Lumet ou William Friedkin con impresionantes resultados. Que lle dean a réplica os competentes Jessica Chastain e Shea Whigham achega un maior valor a un elenco que supón outro dos acertos da película. A tensión do rostro aterrorizado de Shannon, a súa ríxida figura, os tremores nerviosos de quen se sente coma un can acurralado; logran transmitir con brío a inseguridade do protagonista, as consecuencias dos seus actos desesperados na súa contorna, a súa violencia latente ao ser posto entre a espada e a parede. Todo late en Take Shelter, sen manifestarse por completo, seguindo esa máxima hitchcockiana de que mostrar o xusto pode ser o mellor mecanismo para crear suspense Todo late en Take Shelter, sen manifestarse por completo, seguindo esa máxima hitchcockiana de que mostrar o xusto pode ser o mellor mecanismo para crear suspense. O final, en suspenso, desa tormenta que se achega inexorable, xa como visión compartida; outorga ao filme un punto de premonición catastrófica que fará que ata o máis proclive a marchar da sala quede aos créditos. E é que Take Shelter paraliza, provoca un suor frío que dá moito que pensar. Eu recomendo que vaian vela ao cinema, pero se non poden, non se preocupen. Miren o ceo, porque unha cousa é segura: esta non a van perder. Podes ler máis sobre cine en A Cuarta Parede


Summary: Clamor ante a falta de EPI e probas da COVID-19 nas residencias.

Desde as residencias galegas critican as carencias materiais e de persoal que padecen para enfrontarse á pandemia. Fátima Fernández, directora da residencia de maiores de Foz, acusa as institucións públicas de non enviarlle "nin un só equipo de protección individual (EPI)". "E noutros centros que si recibiron algo, as cantidades son irrisorias, algo así como dous botes de xel, dúas caixas de máscaras e outro par con luvas", apostila. "A min só me chamaron onte pola mañá -en referencia ao domingo- para saber o número de persoal que tiña dispoñíbel, e nada máis. Logo, por correo electrónico, tamén preguntaron se tiñamos usuarios con síntomas ou confirmados con coronavirus, que é o único que lles importa, mais, como vou saber se están infectados se non temos test? Teñen que facernos xa as probas, ás residentes e a nós, para saber se estamos infectadas, porque seguramente moitas do cadro de persoal estaremos traballando xa con COVID-19. Celanova, á cabeza A situación nas residencias galegas agrávase por momentos. Así, na de Celanova rexistráronse 24 positivos -e unha falecida-, que se suman aos xa detectados en Caldas de Reis (1) e nos centros DomusVi de San Lázaro (5) e Barreiro (11). A Fundación San Rosendo, en Ourense, tivo un primeiro caso positivo. Esta institución, que conta con financiamento público por parte da Xunta da Galiza, ten como presidente de honra Benigno Moure, cura condenado por roubar 600.000 euros a unha anciá con alzhéimer. Moure é un home moi próximo ao PP, até o punto de que, logo da súa condena, participaron nunha concentración no seu apoio persoeiros da relevancia de José Luís Baltar, ex presidente da Deputación ourensá


Summary: A candidatura presentou as súas liñas programáticas. Un conxunto de propostas "sociais" e "galegas", salientaron.

Carme Adán (Pontevedra), Carlos Callón (A Coruña), Noa Presas (Ourense) e Olalla Rodil (Lugo) presentaron esta segunda feira as principais propostas que compoñen o programa electoral de Nós, Candidatura Galega para as eleccións do 20 de decembro. Unhas "liñas programáticas", sinalou a candidata ao Congreso español por Pontevedra, Carme Adán, que son "o resultado" dun "proceso participativo" no que se recolleron as "emendas" achegadas através da rede e que xiran arredor de "tres eixos" fundamentais. Propostas "sociais" e "galegas", explicou Adán, encamiñadas a fornecer de maior poder político a Galiza para xerir os servizos públicos, as infraestruturas e os recursos económicos do país. Entre as propostas presentadas atópase a aposta nun concerto económico para Galiza e a creación dunha Axencia Tributaria Galega coa que garantir que os servizos sexan "100 por cento públicos", asegurou Adán. Mais tamén, sinalaron, un "novo sistema fiscal" que "grave as grandes fortunas" e "obrigue as empresas instaladas aquí a tributar na Galiza"; "rematar coa evasión fical" e "perseguir a fraude", acrecentou Olalla Rodil. Salarios Pola súa banda, o candidato de Nós pola circunscrición da Coruña, Carlos Callón, debruzouse sobre os aspectos máis sociais do programa pondo en valor o traballo desenvolvido polo BNG nas Cortes españolas durante os últimos anos e do que Nós, Candidatura Galega "recolle" o testemuño, sinalou. Neste senso, entre as liñas programáticas atópase a "dación en pagamento retroactiva" que foi defendida "por vez primeira" no Congreso polo nacionalismo no ano 2011, ao tempo que a prohibición das execucións hipotecarias de primeiras vivendas. Así mesmo, defenden a fixación "dun salario máximo" que sexa "10 veces o salario medio". "Se os executivos queren cobrar moito que suban o soldo de quen xera a riqueza", asegurou. Participación Pola súa banda, Noa Presas, candidata pola circunscrición de Ourense enfatizou a aposta na mocidade que representa "a candidatura coa media de idade máis nova". Neste senso, e en aras de pular pola participación xuvenil o programa electoral inclúe a redución da idade mínima para exercer o dereito de sufraxio pasando dos 18 anos aos 16. Presas tamén explicou a defensa dos dereitos laborais polo que reclamarán a derogación das "reformas laborais" aprobadas polos gobernos do PP e PSOE así como a obriga legal de que os contratos en prácticas fixen como base "o salario mínimo" interprofesional. Asemade, a candidata ourensá explicou propostas encamiñadas a pular pola "democracia directa" e "popular" coa fixación dunha "lei de consultas" e a derogación da Lei Mordaza. Finalmente subliñou a incorporación tamén no programa da xestión propia desde Galiza de infraestruturas como as autoestradas ou os trens. Medidas que completan coa supresión das competencias duplicadas e de entidades "anacrónicas" como as Delegacións do goberno español e as Deputacións provinciais.


Summary: O Grupo Popular tombou onte no Parlamento da Galiza dúas mocións do BNG que, entre outras cuestións, propuña á Xunta que iniciase a tramitación de novas leis.

O Grupo Popular tombou onte no Parlamento da Galiza dúas mocións do BNG que, entre outras cuestións, propuña á Xunta que iniciase a tramitación de novas leis, unha sobre montes veciñais en man común e outra sobre participación dos Concellos no financiamento autonómico. Empresarios piden "maior control" dos montes veciñais A primeira moción a debate foi a dos montes veciñais, defendida pola nacionalista María González Albert e que incluía unha petición ao Goberno galego para que redactase un novo texto lexislativo que incorpore como "liñas mestras" o reforzo do "carácter xermánico" e do "funcionamento asembleario e democrático" nestas comunidades. "Pretenden usurpar a propiedade veciñal" Do mesmo modo, solicitaba "corrixir" as medidas instauradas na lei de acompañamento dos orzamentos da Xunta para 2022, que "pretenden usurpar" a propiedade veciñal dos montes en man común "tanto ao seu paso ao público como para a súa privatización de facto". Pola súa banda, o Grupo Socialista promoveu unha emenda que quedou rexeitada en que solicitaba crear un 'Consello de Comunidades de Montes Veciñais' para "reforzar o carácter asembleario" da súa xestión. Financiamento municipal Por outra parte, tampouco saíu adiante outra moción dos BNG que, entre outros asuntos, solicitaba a redacción dunha lei galega consensuada coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) para que os concellos participen nos ingresos do país e que clarificase os "criterios de repartición" dos fondos. Así o defendeu o deputado nacionalista Luís Bará. O financiamento centrará a reunión de Rueda coa oposición Por parte do Grupo Socialista, que apoiou a moción do Bloque, Begoña Rodríguez Rumbo afeou o voto en contra dos populares: "Resulta curioso que o PP se denomine municipalista cando a realidade é que é municipalista cos concellos gobernados polo PP".


Summary: Compostela acolle unha xornada nacional coa que o Movemento Galego ao Socialismo quer repensar e actualizar a táctica e a estratexia soberanista.

Após o Movemento Galego ao Socialismo realizar nos dous últimos meses unha serie de encontros abertos en Compostela, Vigo, Ourense, A Coruña e Ferrol, a capital galega acolle este sábado 25 de xaneiro un encontro nacional co obxectivo de repensar e mellorar a táctica e a estratexia do soberanismo para o século XXI. A xornada decorre na Gentalha do Pichel e nela expóñense e contrástanse as diferentes achegas que saíron nos encontros previos e que versan sobre como avanzar cara á República Galega, como construír unha acción política e transformadora a nivel social e institucional, sobre como ligar o inmediato e o estratéxico e sobre as ferramentas precisas para construír a nova sociedade. En declaracións a Nós Diario, Breixo Lousada, membro da mesa nacional do MGS; sinala que o obxectivo é precisamente analizar o rumbo do soberanismo, após moitos meses marcados polas continuas campañas electorais. O MGS, partido integrado no Bloque Nacionalista Galego, elaborou para esta rolda de encontros un documento base a modo de guión, que tamén expuxo aos colectivos cos que se reuniu. O obxectivo é precisamente analizar o rumbo do soberanismo, sinala Breixo Lousada Baixo o título "Unha acción institucional transformadora" arrancou a primeira palestra da xornada, e contou como relatora coa deputada do BNG no Parlamento galego, Noa Presas; con Laura Rodríguez, concelleira en Sada; e co tamén edil do Bloque Kuka Sar, de Fisterra. As intervencións versaron sobre os límites que teñen as institucións na actualidade e como afrontalos, como empregar o espazo institucional para crear conciencia nacional e social e como poder servir este para avanzar politicamente. A relación entre o popular e institucional foi tamén cuestión que abordaron as relatoras. O segundo debate tratou "das loitas do día a día e das conquistas inmediatas, sobre o que implica ser soberanistas e independentistas hoxe e sobre como se concreta isto de maneira coherente no día a día", sinala Lousada a Nós Diario. Nesta palestra, titulada 'Táctica e estratexia. Ruptura democrática' abordouse pois, a relación teórica e real entre liberación nacional e transformación social e a ligazón entre as loitas e as demandas inmediatas co obxectivo estratéxico. Na palestra estiveron José Emilio Vicente e Susana Camba, integrantes da executiva nacional do BNG, e César Caramês, do Proceso Trevinca. Na tarde e, após un xantar mancomunado, falarase de "acción social, da construción do poder popular e de como mellorar o traballo nos movementos sociais, no campo sindical, no feminismo ou no ámbito do ensino", resalta Breixo Lousada. O relatorio, que leva precisamente por título 'Construción do poder popular', será impartido por Ximena González, activista na Marcha Mundial das Mulleres, Anxo Noceda, da executiva confederal da CIG, e Bruno L. Teixeiro, voceiro de Vía Galega. O MGS realizará a súa asemblea nacional en 2020 Previamente á clausura, darase lectura a un documento coas conclusións máis salientábeis, as cales se farán públicas a través da páxina web do Movemento Galego ao Socialismo. Desta maneira, neste sábado 25 de xaneiro ponse o ramo a un proceso de debate sobre táctica e estratexia do soberanismo que non remata aquí, pois o intercambio de ideas continuará nos vindeiros meses dentro do marco da Asemblea Nacional que o MGS realizará en 2020.


Summary: A CIG denuncia que "en plena conflitividade laboral motivada polos expedientes de despedimentos colectivos derivados do proceso de reconversión do sector bancario", a Xunta da Galiza presentou un proxecto de orde para "subvencionar con diñeiro público caixeiros automáticos e axentes financeiros", incentivando, di, os "fechamentos de oficinas e polo tanto a destrución de emprego".

"Bancos con beneficios multimillonarios despiden miles de traballadoras e traballadores grazas á reforma laboral do Partido Popular e aínda por riba, Feixoo quere pagarlles por facelo". Así se pronuncia a Federación de Banca da CIG, nun comunicado de prensa a respecto do proxecto de orde da Xunta da Galiza para subvencionar "os caixeiros automáticos e a contratación de axentes financeiros nos concellos nos que os bancos fecharon as oficinas". Unha operación que a central nacionalista considera "indecente" e que "xustificará a transferencia de máis recursos públicos para os bancos responsábeis de deixar sen servizos financeiros a poboación". A proposta do Goberno galego chega en pleno proceso de reestruturación do sistema: o BBVA e Caixabank teñen proposto ERE que afectan directamente a 12.100 persoas e o Banco Santander está aplicando un ERE que contempla o despedimento de 3.672 persoas e a subcontratación de 1.100. "A marxinación financeira é un feito non só no rural, senón cada vez máis, tamén en barrios e zonas periurbáns; sobre todo en función de renda e da rendibilidade coma cliente para o banco, ou agora pola fenda dixital", considera Rosa María Conde, responsábel do sector da Banca da CIG. O papel da Xunta "Resulta especialmente rexeitábel esta proposta por parte da Xunta de Galiza e, nomeadamente, do Partido Popular, que son os máximos responsábeis da actual situación do sistema financeiro galego, xa que foron impulsores do proceso de concentración e privatización", engade a sindicalista. A CIG tamén lembra que o Goberno galego "asistiu totalmente impasíbel á privatización e venda das antigas caixas de aforros", nun proceso "no que se regalou unha entidade para beneficio empresarial mentres se socializaban os custes do rescate en forma de débeda pública". O sindicato empraza a Xunta a retirar a orde de axudas e advirte de que, de non rectificar, promoverán mobilizacións sectoriais. A central nacionalista vén de solicitar unha reunión co conselleiro de Facenda para transmitir a visión sobre as consecuencias da "posta en marcha destas axudas, dada a preocupación pola marxinación financeira que están provocando os peches de oficinas bancarias; as restricións dos horarios de atención nas oficinas e a marxinación financeira".


Summary: O presidente do PPdeG, Alberto Núñez Feixoo, amosa a disposición do partido que lidera a pactar unha nova coalición de goberno con Gonzalo Pérez Jácome, líder de Democracia Ourensá (DO). Así o trasladou nesta segunda feira nun acto da directiva dos populares de Ourense.

O Goberno municipal de Ourense parece gañar estabilidade por momentos desde que o alcalde, Gonzalo Pérez Jácome (Democracia Ourensá), anunciara que estaba en conversas para reactivar o pacto co PP. O partido que fora socio até setembro recoñeceu este achegamento e nesta segunda feira, o seu líder, Alberto Núñez Feixoo, confirmou nunha visita á cidade que "o PP de Ourense está disposto a que a cidade teña un goberno". Malia que Pérez Jácome perdeu a cuestión de confianza e está en funcións durante un mes -coa moción de censura como posibilidade remota-, esta afirmación, feita polo presidente do Partido Popular galego no marco dunha xuntanza coa directiva provincial, con Manuel Baltar á cabeza, deixou bastante claro o respaldo galego a que haxa novamente un Executivo compartido que permita sacar adiante os grandes temas pendentes na terceira cidade de Galiza en número de poboación. De feito, Feixoo respondeu así após Pérez Jácome enviase unha misiva invitando aos seus ex socios ao regresar ao seu lado, pois agora dirixe o Concello cun grupo de tres persoas entre as que está el mesmo. "Imos tentar darlle estabilidade á cidade", incidiu o líder popular, recoñecendo que "Ourense está nunha situación manifestamente mellorábel". "Non se pode gobernar a terceira cidade da Galiza con tres concelleiros", reflexionou, aludindo a situación actual despois de que o rexedor rompera mesmo cun colectivo de concelleiros do seu propio partido (agora no grupo de non adscritos liderado por Miguel Caride). Iso si, o representante de DO xa dixera hai unhas semanas que as condicións dese regreso á convivencia no pazo consistorial non serían as mesmas que antes da ruptura. De feito, na carta a proposta iría ligada a "varias condicións" como que apoien a creación dun parque acuático ou un centro de intelixencia artificial. O PP, fundamental"Se somos útiles, se se recupera a estabilidade no goberno, estamos dispostos a falar cos tres concelleiros de DO e o alcalde", comentou Feixoo. "Evidentemente, se o alcalde non quere falar ou pensa que isto se pode facer sen a concorrencia do Partido Popular de Galicia, pois iso non sería posible", engadiu.Así o demostrou a formación política cando se abriu o camiño da moción de censura, pois non se chegou a un acordo co PSOE para apear ao rexedor. A disputa entre ambos partidos estivo servida pola figura do portavoz do PSOE local, Rafael Villarino, ao que os populares querían fóra de todos os seus cargos para ir adiante co acordo.


Summary: O alcalde e veciñanza de Friol ven "ditatorial" que as autoridades diocesanas ordenen a marcha do sacerdote que atende unha ducia de parroquias no concello e outras dúas en Guitiriz. O bispado tenta desmentir o alcalde mentres a veciñanza ultima unha manifestación

O sacerdote José Ramón Pérez atende dende hai máis dunha década unha ducia de parroquias no Concello de Friol e outras dúas en Guitiriz, na diocese de Lugo. A mediados do pasado xaneiro o bispado lucense, que encabeza o vilalbés Alfonso Carrasco Rouco, fixo pública unha decena de nomeamentos que incluían o traslado deste crego para administrar catorce parroquias da contorna de Quiroga, cuxo párroco, Manuel Areán, é tamén trasladado tras dez anos, no seu caso a Chantada. O asunto, lonxe de limitarse á intendencia da administración eclesiástica, foi gañando relevancia social e política. A idea de quedar sen o seu párroco indigna os fregueses de Friol, que contan co apoio do alcalde, do PP, e mais da oposición, o PSdeG, para defender a permanencia do cura e manifestárense ante un bispado que para o rexedor friolense, José Ángel Santos, mantén unha actitude "ditatorial". Apenas unha semana despois dos nomeamentos, o pasado 18 de xaneiro, o malestar veciñal xa fervía. Porque o cura ía marchar e porque ademais, aseguraban os veciños, tiña que facelo "contra a súa vontade". A suba de ton da polémica obrigou o bispado a saír á palestra cun comunicado público, no que interpretou as protestas da veciñanza e do alcalde como "expresións de afecto manifestadas por persoas e institucións" cara ao sacerdote, "mostra de agradecemento e agarimo polo bo traballo realizado durante o tempo que estivo nestas parroquias". O alcalde de Friol ve "ditatorial e arbitrario" o traslado do cura decidido polas autoridades diocesanas Aínda que sen mencionalos, as autoridades da diocese viñan tentar desmentir as acusacións veciñais. Os novos destinos decidíronse "tras un longo proceso de discernimento e diálogo coas persoas implicadas nos respectivos nomeamentos" e "tomáronse as decisións oportunas pensando sempre no ben das comunidades parroquiais e dos propios sacerdotes". "A todos os implicados -afirma a diocese- fíxoselles unha proposta dos seus destinos que aceptaron voluntariamente". É por iso, advertía a nota oficial, que resulta "erróneo pensar nalgún tipo de imposición ou coacción". Asemade, engadía, "os fieis de Friol" deberan ter en conta que "non quedan desatendidos", xa que "ás parroquias que rexentaba José Ramón Pérz envíase a José Luis González Regueiro", outro sacerdote "moi respectado, preparado e capacitado para atendelos". "É necesario" que a freguesía teña en conta que o bispado debe "pensar, cada vez máis, nunha distribución racional do clero", xa que a cantidade de curas é cada vez menor e a diocese lucense segue a ser a que conta con máis parroquias en todo o Estado. O bispado acusa de mentir ao Concello friolense, que facilitará buses para a manifestación convocada pola veciñanza para o vindeiro sábado en Lugo A posición pública do bispado non conseguiu, nin de lonxe, acalmar os ánimos. Máis ben ao contrario. A veciñanza puxo data á súa manifestación ante o bispado, o vindeiro sábado pola mañá, e o alcalde asegurou que contactara co bispo Carrasco Rouco, quen referendou que o traslado fora "unha orde directa, sen contar coa opinión co cura", segundo declarou ao xornal El Progreso, acusando o bispado de "crear un problema onde non o había". Coa batalla aberta, o bispado volveu fixar postura pública. "Lamentamos ter que comunicar" que o que di o alcalde "non se corresponde coa verdade". As "descualificacións" de José Ángel Santos, afirman, non teñen base "real" e buscan "mediatizar o comportamento dos fieis". O crego afirma que non tivo opción nin de "opinar" sobre o traslado A versión bispal non cadra coa do propio crego. Nun comunicado feito público este xoves José Ramón Pérez mantén que o traslado foi "imposto" e contra a súa "votade", xa que "aínda me queda importante traballo" en Friol, onde "botei importantes raíces xunto aos meus veciños". "Dende o bispado non me deron opción de opinar", resalta. Así as cousas, as posturas semellan lonxe de atopar punto de conciliación. A freguesía friolense ultima a súa manifestación e o Concello amósase disposto a facilitar autobuses para o traslado da veciñanza a Lugo, para o que conta co apoio da oposición. Á concentración uniranse fregueses da parroquia do Sagrado Corazón, na capital da provincia, mobilizados tamén contra o traslado do seu párroco. Mentres, a Federación Provincial de Asociacións de Veciños vén de sumarse ás protestas rexistrando un escrito dirixido a Carrasco Rouco no que se unen á cualificación de "ditatorial e arbitrario", e unha petición en Change.org suma sinaturas contra o traslado. Na igrexa parroquial guitiricense de Pedrafita, outra das afectadas polo traslado, loce unha pancarta coa lenda Non ao traslado do párroco don José Ramón, e en ambos concellos faise popular un lema: "Sen don José Ramón, misa non".


Summary: O presidente dos EUA mantén a presión sobre Venezuela. Neste sentido, o Consello de Seguridade da ONU, reunido a petición de Rusia, mostrouse "en contra" de "calquera escalada" na situación.

O presidente dos EUA, Donald Trump, asegurou que ten o Goberno de Nicolás Maduro "rodeado", augurando mesmo que "algo vai pasar" en Venezuela, no marco da presión exercida pola Casa Branca para propiciar a caída do presidente venezolano. "Témolo rodeado a un nivel que ninguén coñece, mais eles si o saben", sinalou Trump nunha conversa telefónica con membros da comunidade hispana nos Estados Unidos. O magnate neoiorquino sinalou que Venezuela atravesa un momento "moi interesante". "Algo vai pasar, porque non o imos aguantar", engadiu, aínda que non deu detalles a este respecto, informou a CNN. Os Estados Unidos son o principal valedor do autoproclamado "presidente encargado" de Venezuela, Juan Guaidó, na comunidade internacional. A Casa Branca propuxo que tanto o líder opositor como Maduro se aparten para dar paso a un Goberno interino que guíe o país cara a unhas eleccións "libres", unha vía que o presidente venezolano xa rexeitou. A Administración Trump continuou a endurecer neste tempo as sancións contra Venezuela, acusando o Goberno de violacións dos Dereitos Humanos, corrupción e narcotráfico. Nos últimos tempos, centrouse na industria petrolífera de Venezuela, qeu no seu momento foi a maior fonte de ingresos da nación caribeña. Nas últimas datas Guaidó e os EUA víronse involucrados na Operación Gedeón, a incursión en Venezuela dun grupo de mercenarios, supostamente adestrados en Colombia co apoio de Washington, co fin de derrocar o Goberno. "Negociación política" A este respecto, o Consello de Seguridade da ONU mostrouse "en contra" de "calquera escalada" na situación de Venezuela e pediu de novo "renovar" as negociacións entre os actores políticos, "a única vía para saír da actual crise", indicou a secretaria xeral da ONU para Asuntos Políticos e Mantemento da Paz, Rosemary Dicarlo. O Consello de Seguridade mantivo na cuarta feira (madrugada de onte na Galiza) unha reunión a petición de Rusia para discutir a Operación Gedeón. Dicarlo lembrou, ademais, o apoio do secretario xeral, António Guterres, á eliminación das sancións económicas neste contexto de pandemia.


Summary: O número de persoas rexistradas no desemprego en Galiza baixou nestes 12 meses en 21.124 persoas, situándose nas 252.310. Case a metade delas non cobra xa a prestación.

O goberno español, no que xa vén sendo a súa tónica cando os resultados son positivos, adiantara que os dados de desemprego ían ser bos. O propio presidente Mariano Rajoy mesmo afirmou que mostrarían como a economía españla estaba a medrar "a velocidade de cruceiro". O Ministerio de Emprego deu a coñecer hoxe as estatísticas relativas o mes de xuño. En Galiza o paro descendeu en 11.134 persoas e fica en 252.310 parad@s rexistrad@s. En termos inter-anuais, (de xuño de 2013 até agora) esa baixada no desemprego foi de 21.124 persoas. Das 252.310 persoas paradas, 135.500 non cobran prestación Mais nese mesmo periodo de 12 meses a filiación á Seguridade Social aumentou en 4.651 persoas, un 0,51%. Galiza é a última do Estado español (só supera a Castela-León) en aumento de filiación á SS. O incremento medio estatal foi do 1,78%. Contratación En Galiza asináronse o pasado mes de xuño un total de 74.217 contratos, dos que o 92,7% foron de carácter temporal (68.816) por un 7,2 por cento indefinidos. A temporalidade e os baixos salarios son, tal e como veñen denunciando as organizacións sindicais, elementos co-substancias ao modelo elexido para saír da crise. Miguel Malvido, secretario confederal de Emprego da CIG, denuncia que malia estar plenamente en vigor e chamada 'tarifa plana' e de se incrementar a contratación –un 19% máis que no mes de abril- tan só un 7,3% dos mesmos foron feitos baixo algunha das modalidades de contratación indefinida. No mes anterior fora do 7,9%. "Isto demostra que a falta de emprego non é debida ao seu custo, senón á falla de demanda; os datos confirman que aínda que sexa regalado facer contratos indefinidos prefiren optar por calquera das modalidades temporais en vigor", explica Malvido.


Summary: A infraestrutura, de 200 metros de lonxitude, terá un custo de 17 millóns de euros. Greenpeace ou Vigo Histórico reclaman que o Concello aposte pola peonalización deste espazo e critican que o túnel incrementará a presión dos coches sobre as rúas Policarpo Sanz e Elduayen e sobre o Paseo de Alfonso XII

O pasado mes de maio o Concello de Vigo presentou o proxecto para construír un túnel soterrado na Porta de Sol para levar o tráfico dende a rúa Policarpo Sanz á rúa Elduayen, unhas obras que comezarán este outono. A infraestrutura, de 200 metros de lonxitude, terá un custo de 17 millóns de euros, e está a recibir grandes críticas de colectivos ecoloxistas e entidades veciñais, culturais e sociais, como Vigo Histórico, que alertan de que o túnel incrementará a presión do tráfico na contorna o centro histórico e que supón un convite á utilización do coche.Dende os colectivos críticos lémbrase que co túnel se aumentarán as barreiras físicas e o tráfico tanto en Policarpo Sanz, coma na rúa Elduayen e no Paseo de Alfonso XIIO Goberno local da cidade defende que o proxecto conseguirá a peonalización dun espazo de 200 metros na Porta do Sol. En concreto, Abel Caballero afirmou que "queremos gozala como unha praza peonil", indicando que "Vigo non ten unha gran praza". Porén, dende os colectivos críticos lémbrase que co túnel se aumentarán as barreiras físicas e o tráfico tanto en Policarpo Sanz, coma na rúa Elduayen e no Paseo de Alfonso XII. "A execución deste túnel conleva a creación de senllas ramplas de acceso, unhas ramplas que xeran un 'efecto barreira' ao non poder cruzarse transversalmente e que, asemade, supoñen un foco de contaminación visual e acústica, debido á reverberación do ruído dos coches no interior do túnel", denuncia Greenpeace."Existe un gran consenso entre a cidadanía viguesa sobre a peonalización da Porta do Sol", lembra Vigo Histórico"Existe un gran consenso entre a cidadanía viguesa sobre a peonalización da Porta do Sol. Todo o mundo ten claro que será positiva para a cidade, xa que dinamizará aínda máis parte do centro de Vigo e conectará o Casco Vello alto e o Casco Vello baixo, que ata agora estaban divididos", subliña o colectivo Vigo Histórico.Vigo Histórico, que lanzou unha petición en change.org, reclámalle ao Concello que aposte, poto tanto, pola peonalización completa do espazo comprendido entre o final de Policarpo Sanz e o Paseo de Alfonso XII, un dos mellores miradoiros da cidade, "a mellor carta de presentación urbana desa xoia que aspira ao recoñecemento global, que son Illas Cíes", lembra a entidade. "Facendo o túnel, simplemente estamos soterrando o tráfico, pero non imos reducilo. Mesmo aumentará, debido ao 'efecto chamada', xa que aforrará ata catro semáforos aos vehículos""Facendo o túnel, simplemente estamos soterrando o tráfico, pero non imos reducilo. Mesmo aumentará, debido ao 'efecto chamada', xa que aforrará ata catro semáforos aos vehículos. As cidades deben buscar unha mobilidade menos contaminante, fomentar o transporte público e alcanzar un descenso substancial de vehículos de combustión nos centros urbanos", di o colectivo, que advirte de que a actuación "esnaquizaría" a imaxe da emblemática rúa Elduayen, "que en lugar de estrada terá dúas xigantescas gabias ou ramplas de 7 metros de profundidade e máis de 70 metros de longo cada unha"."Estamos ante unha situación excepcional, que debemos aproveitar, xa que coinciden no tempo varios factores: a tendencia europea de reducir emisións e vehículos nas cidades, o feito de que a xente de Vigo quere a praza peonil, a proximidade da nova concesión do transporte urbano, e a consecución de fondos europeos por parte do Concello para o proxecto Vigo Vertical", engade.Greenpeace cualifica esta actuación como unha volta "aos tempos do scalextric"Pola súa banda, Greenpeace considera que o alcalde de Vigo, Abel Caballero, "ten unha idea desfasada do concepto de 'progreso', máis propia do desenvolvismo dos anos 60 que dedicou a maioría do espazo público ao tráfico". E cualifica esta actuación como unha volta "aos tempos do scalextric", criticando a aposta por "un modelo que se demostrou errado e que tivo o seu reflexo en Vigo no vergoñento 'scalextric' de Alfonso XIII, Lepanto e Gran Vía, que se ideou para incrementar o número de vehículos no centro da cidade igual que o túnel que agora se propón", engade. Na Semana Europea da Mobilidade, Greenpeace convida a Abel Caballero a que se fixe "no modelo de Pontevedra, recoñecido mundialmente pola súa eficacia ao reducir o tráfico e incrementar os desprazamentos a pé". E tamén na decisión da Coruña de peonalizar por completo a súa Cidade Vella.A entidade convida a Abel Caballero a que se fixe "no modelo de Pontevedra"Vigo Histórico denuncia finalmente que "as ramplas de saída de Elduayen reducirán as beirarúas de forma moi notable e nalgúns casos ata o mínimo legal permitido, impedindo a creación de ramplas de acceso a minusválidos nos edificios históricos". Igualmente, alerta contra a afectación que sufrirá o Camiño de Santiago no seu acceso ao centro da cidade, que se realiza a través do Paseo de Alfonso.


Summary: O Ministerio de Industria abre as portas a que as industrias electrointensivas poidan seguir operando e a manter o comercio internacional.

A planta da multinacional Alcoa, no Concello de Cervo, non terá que parar a súa actividade. O Goberno español vén de publicar unha nota para a industria sobre a aplicación do Real Decreto polo que se regula un permiso retribuído recuperábel para as persoas traballadoras por conta allea que non presten servizos esenciais na que aclara que as empresas nas que unha parada prolongada cause danos que "imposibiliten ou dificulten a súa nova posta en produción" poderán manter unha "actividade mínima imprescindíbel". O Ministerio de Industria, Comercio e Turismo tamén apunta que dentro das novas restricións de ocupacións impostas para conter o contaxio por coronavirus que poden manter o seu labor as actividades de importación e exportación de todo tipo de produtos, bens e materiais, "na medida en que se configuran como clave do abastecemento ou do cumprimento de compromisos de contratos internacionais". Deste xeito, empresas como Megasa, Celsa, Alcoa ou Alu Ibérica poderán continuar coa súa actividade co gallo de garantir a reactivación dos procesos unha vez finalicen as medidas de confinamento.


Summary: Durante 2010, o 27% das persoas asalariadas en Galiza percibiron como máximo o SMI e un 15% apenas a metade deste.

A crise, que Galiza padece con especial virulencia, está a provocar que as diferenzas de renda existentes entre a clase asalariada se agudicen, chegando a ser "escandalosas". Así se recolle no traballo realizado polo Gabinete Técnico de Economía da CIG, a partir de datos feitos públicos pola Axencia Tributaria. Destes datos tírase ademais que a mocidade é a máis prexudicada, porque alén de baixos salarios, soporta unhas taxas de paro intolerábeis e contratos de escasa duraciónO 27% das persoas asalariadas en Galiza percibiron como máximo o SMI (un 15 % apenas a metade deste). Conxuntamente recibiron o 6% do total da masa salarial dos galegos/asO 1,5% das persoas asalariadas en Galiza de maiores ingresos (máis de 7,5 veces o SMI) percibiu o 7,7% do total das rendas salariais galegas. Os números falan por si só: o 1,5% das persoas asalariadas de maiores ingresos acaparan unha maior porción da masa salarial que o 27% de menores ingresos Tanto Galiza como o Estado español son, en termos de emprego, dos países máis afectados pola crise, un escenario onde a xente nova é a máis afectada. Fronte a esta situación, os poderes públicos reivindican saír da crise grazas a un esforzo na moderación salarial e nas condicións laborais (mini contratos), sen cuestionaren o contorno onde se define a actividade macroeconómica, que dende o noso punto de vista é o principal problema para superar a crise. Xunto coa reforma do sistema financeiro, as fortes desigualdades sociais existentes son, desde o noso punto de vista, os principais problemas a resolver para saír da crise. De feito, nas últimas décadas en Galiza, e no Estado español, asistimos a un forte medre das desigualdades sociais. Os datos do último ano da Axencia Tributaria non só nos confirman esta aseveración senón que demostran que no último ano as diferenzas se agravaron.


Summary: O IGADI publica un novo IGADI Paper monográfico, dedicado nesta ocasión a Uruguai e ao Frente Amplio, no poder dende 2005, e que a través de Tabaré Vázquez vén de obter unha nova vitoria electoral.

Co retorno de Tabaré Vázquez á presidencia trala realización da segunda rolda electoral o pasado 30 de novembro, a formación progresista uruguaia Fronte Ampla (FA) inicia un novo período de goberno cun balance sumamente favorable tras unha década de goberno, con elevados índices de popularidade e de lexitimidade dos seus dous principais líderes: o propio Vázquez, ex alcalde de Montevideo e presidente constitucional (2005-2010), e o seu sucesor e actual presidente Pepe Mújica (2010-2015). Cun novo período presidencial 2015-2020, a consolidación da FA confirma, ao mesmo tempo, a estabilidade política e institucional traducida nunha necesaria transición política cara a esquerda nun país politicamente periférico como Uruguai, gobernando desde mediados do século XIX por un establishment político de notable carácter elitista, identificado nos Partidos Nacional (coloquialmente o "Partido Blanco") e Colorado. Deste modo, a chegada ao poder da FA confirmou non só a creba deste sistema oligopólico senón a estabilidade da transición democrática iniciada a partir da caída da ditadura militar en 1985. A estabilidade socioeconómica, baseada na adopción dun programa de heterodoxia macroeconómica combinado con programas de inclusión social, redución da pobreza e adopción de políticas públicas innovadoras (legalización da marihuana, discusión dos matrimonios homosexuais, entre outros), afondaron a elevada lexitimidade das presidencias da FA así como a popularidade de Pepe Mújica, sinalado como un exemplo de honradez e humildade política en tempos de crise, corrupción e austeridade económica global. No contexto hemisférico, a reelección presidencial da FA confirma a consistencia do xiro político e electoral cara diversas manifestacións progresistas e de esquerdas experimentado en América Latina desde 1999. En materia exterior, o compromiso da FA coa integración rexional (MERCOSUR, UNASUR, CELAC) camiña en paralelo coa súa vocación autonomista e humanitaria, tal e como quedou de manifesto recentemente coa decisión do goberno de Mújica de recibir no seu país a seis presos do penal de Guantánamo en calidade de refuxiados Un modelo plural e de esquerdas Tradicionalmente considerado como un país perifé- rico no concerto hemisférico, Uruguai logrou consolidar a partir de 2004 unha estable transición política co triunfo da esquerda identificada entón na candidatura de Tabaré Vázquez e da Fronte Ampla (FA), un aspecto que lle permitiu inserirse con maior dinamismo de cara aos cambios políticos que estaban acaecendo en América do Sur, así como nos procesos de integración rexional. A FA é unha coalición de partidos de esquerda creada en febreiro de 1971, na que algúns dos seus posteriores membros formaron parte da guerrilla urbana do Movemento de Liberación Nacional-Tupamaros, entre os que destacaron Raúl Sendic, Pepe Mújica e Eleuterio Fernández Huidobro, entre outros. Tras superar os duros anos da ditadura militar uruguaia (1973-1985), en 1989 formouse o Encontro Progresista (EP), que sumou tanto a Alianza Progresista (AP) como a diversos membros tupamaros. En 1990, a FA impulsou a candidatura do oncólogo Tabaré Vázquez para a alcaldía de Montevideo, alcanzando o goberno municipal ata 1995. Consolidado como líder da FA, Tabaré presentouse de forma sucesiva e infrutuosa como candidato presidencial (1994 e 1999) para posteriormente obter o triunfo nas eleccións presidenciais de outubro de 2004, alcanzando un 51,4% dos votos, a través da coalición Nova Maioría, á que se sumou o Novo Espazo. Deste xeito, e por vez primeira na historia contemporánea uruguaia, a esquerda alcanzaba o poder, quebrando así o tradicional bipartidismo establecido desde mediados do século XIX entre os Partidos Blanco e Colorado. Nas súas bases ideolóxicas, a FA preséntase como unha "forza política de cambio e de xustiza social; de concepción progresista; democrática, popular, antioligárquica e antiimperialista", organizada en "carácter de coalición e de movemento sobre bases de respecto recíproco da diversidade ideolóxica, funcionamento democrático e unidade de acción". Forma igualmente parte importante da súa ideoloxía o denominado ideario Artiguista, herdeiro do prócer independentista uruguaio José Gervasio Artigas, que pregoa a "liberación americana e nacional, a democracia institucional e a xustiza social". Estas variables definen á FA como unha forza política basicamente de centroesquerda, de carácter progresista e politicamente institucionalizada, orientada cara a vía "socialdemócrata moderada" e democratizada, sen desestimar a presenza doutras formacións situadas máis cara a esquerda. No poder desde 2005, a FA logrou vertebrarse como unha formación de carácter policlasista, atraendo diversas capas das clases medias e populares, lexitimada polos notables resultados en materia económica e de fortalecemento do estado de benestar. Neste sentido, e a través dun programa macroeconómico de carácter heterodoxo onde destaca a figura de Danilo Astori, ministro de Economía durante o goberno de Tabaré e actualmente vicepresidente na lexislatura de Mújica, Uruguai logrou superar os embates da crise económica acaecida entre 1999 e 2002, principalmente significativa no sector financeiro (desaceleración econó- mica no marco MERCOSUR, expansión rexional do corralito arxentino) e do factor estrutural referido á dependencia uruguaia dos prezos das materias primas nos mercados internacionais, un aspecto sensible economicamente periférico dos centros de poder mundial. Segundo un recente informe da OCDE, Uruguai experimentou desde 2005 importantes avances socioeconómicos: índices de crecemento económico anual cifrados en torno ao 4,6 e 5,1%; control da inflación (pechará en 8,8% en 2014); fortalecemento e mellora nos programas de asistencia social (sanidade, alfabetización, calidade de vida, medio ambiente, confianza e apoio á rede social); caída dos índices de pobreza extrema (10% da poboación, cando en 1999 era do 40%); notable produtividade laboral, aínda que afrontando o reto das disparidades socioeconómicas e os riscos de exclusión social (menores de idade). Desde 2013, Uruguai é considerado polo Banco Mundial como un país de ingreso alto, cun Índice de Desenvolvemento Humano Alto, ocupando o posto Nº 51 cun índice de 0,792 (2012). Os retos dunha hexemonía política Cun equilibrado balance socioeconómico e unha imaxe exterior sumamente favorable, o próximo 1º de marzo, a FA afronta un novo período presidencial 2015-2020 co retorno de Tabaré Vázquez á xefatura do goberno. A súa hexemonía política vese igualmente fortalecida polo feito de obter a maioría no Congreso e no Senado nos comicios de novembro pasado. Por tanto, a década 2005-2015 ben pode significar o cambio político mais importante desde comezos do sé- culo XX no Uruguai, cun goberno de esquerda vencedor en tres procesos electorais presidenciais consecutivos e cos dous partidos tradicionais (Blanco e Colorado) consecutivamente na oposición. Esta inédita hexemonía política e electoral da esquerda uruguaia supón paralelamente un reto ineludible para a FA, particularmente á hora de albiscar un escenario inevitable a medio prazo: a necesidade dun relevo xeracional no seu liderado, tendo en conta a avanzada idade dos seus líderes máis significativos, Tabaré (74 anos) e Mújica (79 anos). Neste sentido, moitas miradas están fixadas en Raúl Sendic Rodríguez (52 anos), compañeiro de fórmula electoral de Tabaré, próximo vicepresidente e fillo do mítico ex guerrilleiro tupamaro e fundador da FA, Raúl Sendic Antonaccio. En todo caso, esta eventual sucesión política implicará unha maior mobilización e participación política tanto dos sectores de base como doutras capas sociais que nos últimos anos lograron ser atraídos pola FA. No foco de atención estará a eventualidade de dirimir candidaturas independentes, tecnó- cratas ou non partidistas de cara aos próximos comicios presidenciais de 2019. A renovación e fortalecemento de novos liderados dentro da FA pode igualmente observarse noutros aspectos non menos relevantes. O mantemento da heterodoxia macroeconómica con programas de asistencia social implica seguir de perto a evolución do gasto público, en particular ante un déficit valorado no 3% do PIB. A necesidade de maiores investimentos en infraestrutura pública, a persistencia dos programas sociais e o leve aumento da inseguridade cidadá, son outros retos estratéxicos para o goberno de Tabaré. No marco rexional, a FA seguirá apostando polo fortalecemento e a inclusión uruguaia nos marcos de integración existentes (MERCOSUR, UNASUR, CELAC, aproximación á ALBA) xa establecidos no goberno de Pepe Mújica. Outro factor a ter en conta terá que ver coa posición uruguaia ante a preeminencia de novas organizacións (Alianza do Pacífico) así como da cada vez maior inserción de China como principal socio comercial rexional. Neste sentido, está prevista para xaneiro de 2015 unha visita do presidente Mújica a Pequín. Para Uruguai, a relación bilateral con Brasil e Arxentina segue a ser unha prioridade, aspecto que se fortalecerá principalmente con respecto ao recentemente reelixido goberno de Dilma Rousseff e do Partido dos Traballadores (PT) en Brasil, á vista da sincronía política e ideolóxica entre o PT e a FA. Con todo, está por ver qué sucederá co kirchnerismo en Arxentina de cara ás próximas eleccións presidenciais (outubro de 2015) e cómo estes comicios influirán na relación bilateral, tradicionalmente flutuante entre o pragmatismo e determinadas tensións de carácter comercial e incluso limítrofe. Con respecto a EUA, probablemente imperará unha visión autónoma e non menos pragmática. Uruguai ven realizando notables avances na consecución dos Obxectivos do Milenio (sanidade, educación, medio ambiente, pobreza e calidade de vida), da axenda post-2015 e doutras políticas aperturistas como a legalización da marihuana, o debate público do matrimonio homosexual, a adopción de políticas de xénero e de combate contra a criminalidade e o tráfico de persoas. Estas variables identifican as bases progresistas dunha FA cada vez máis fortalecida como modelo político de esquerda a nivel hemisférico. Descarga aquí o IGADI Paper (.pdf)


Summary: A resolución do Consello de Dereitos Humanos, presentada por Paquistán, exímeos de condena. Por outra banda, nas últimas horas o movemento islamista decretou que non permitirá acceder á cidadanía afgá ao aeroporto de Kabul.

Nacións Unidas conta con informes de "graves violacións" cometidas polos talibán no Afganistán, incluídas execucións sumarias, restricións ás mulleres e represión de protestas cidadás. Así o fixo saber a Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos na reunión desenvolvida onte en Xenebra. Michelle Bachelet asegurou que a súa oficina conta con "informes críbeis e arrepiantes do impacto en civís das violacións do dereito humanitario internacional". "Execucións sumarias de civís e de forzas afgás fóra de combate"; "restricións aos dereitos das mulleres, incluída a mobilidade e a escolarización das nenas"; "recrutamento de nenos soldado"; e "represión de protestas pacíficas e manifestacións de disidencia". Malia as promesas realizadas e a aparente moderación dos seus líderes, a situación ─denunciou Bachelet─ é moi diferente no Afganistán talibán. "Nos talibán reside agora totalmente a responsabilidade de transformar os seus compromisos en realidade", exixiu a Alta Comisionada. E centrándose na situación das mulleres, asegurou que o trato por parte dos talibán será "unha liña vermella", demandando "respecto ao dereito á liberdade, á libre mobilidade, á educación, a expresárense por elas mesmas e ao emprego". A sesión extraordinaria do Consello de Dereitos Humanos desenvolveuse a instancias do Paquistán, coordinador da Organización para a Cooperación Islámica en dereitos humanos e cuestións humanitarias; e do Afganistán, representado por Nasir Ahmad Andisha, designado polo derrocado Goberno. O diplomático pediu que as accións dos talibán teñan consecuencias, e cualificou de "incerta e nefasta" a situación no país para moitos dos seus concidadáns. Desde o regreso ao poder o pasado 15 de agosto, as manifestacións públicas do novo Goberno van dirixidas a convencer a poboación de que mudaron e que as brutalidades acontecidas no período 1996-2001 non volverán máis. Porén, expertos independentes da ONU en dereitos humanos aseguraron nun comunicado que moitas persoas permanecen agochadas dado que "os talibán continúan a rexistrar as casas porta a porta" exercendo represalias e incautándose de propiedades. Nasir Ahmad Andisha pediu onte en Xenebra, como outras voces antes, un Goberno de concentración con presenza de mulleres e de grupos étnicos minoritarios. Tamén Michelle Bachelet se manifestou na liña do diplomático afgán. A expresidenta de Chile salientou os "avances significativos" das últimas dúas décadas a respecto dos dereitos humanos. Deu algúns datos: en 2021, 27% dos membros do Parlamento e unha quinta parte do funcionariado eran mulleres; ademais, arredor de 3,5 millóns de raparigas ían á escola, en comparación con 1999 cando só había 9.000 na educación primaria e nin unha soa podía ir á secundaria. Borrador de mínimos O Paquistán presentou un borrador de resolución, que recolle as preocupacións polas violacións de dereitos humanos, mais non menciona os talibán polo nome. Tampouco inclúe o estabelecemento dunha misión para reunir máis probas destas alegacións, tal e como solicitara Bachelet, que foi instada a informar de novo na reunión prevista para marzo de 2022. O borrador foi duramente criticado por Shaharzad Akbar, presidenta da Comisión Independente de Dereitos Humanos do Afganistán, que sinalou que "o menos que esta sesión especial podía facer era mostrar con actos aos afgáns que non se vai mirar para outro lado". Sen material médico Por outra banda, a OMS comunicou onte que só ten material suficiente no país centroasiático para unha semana, xa que as entregas de equipos médicos desde o estranxeiro están bloqueadas polas restricións no aeroporto de Kabul. Á axencia da ONU tamén dixo estar preocupada por que a convulsión actual en Afganistán poida aumentar as infeccións da Covid-19, cun descenso das probas de 77% a semana pasada e unha diminución das vacinas. Arredor de 95% das instalacións sanitarias do país continúan a funcionar, mais o material esgótase. Ademais, a OMS sinalou que parte do persoal feminino non regresara ao posto de traballo e que algunhas pacientes tiñan medo agora de saír da casa para iren ao médico. Biden mantén o 31 de agosto como data límite para saír do Afganistán O presidente dos EUA, Joe Biden, confirmou onte que a retirada das forzas estadounidenses do Afganistán rematará o 31 de agosto malia as peticións internacionais para estender o prazo ante a imposibilidade de completar as tarefas da evacuación na capital, Kabul, para esa data. "O presidente Biden decidiu, en consulta co seu equipo de seguridade nacional, cinguirse á data límite do 31 de agosto para retirar as tropas do Afganistán", segundo informou un alto responsábel do Goberno á cadea estadounidense CNN. Así llelo fixo saber Biden aos líderes do G7 durante a conferencia virtual de onte para tratar o proceso de evacuación. Na reunión acordouse exixir aos talibán un "paso seguro" para aquelas persoas que queiran abandonar o país máis aló do 31 de agosto. As potencias occidentais contan con "considerábeis" mecanismos "económicos, diplomáticos e políticos" para apoiar esa exixencia, asegurou o primeiro ministro do Reino Unido e presidente do G7, Boris Johnson, un dos primeiros gobernos en pedir o adiamento da evacuación. Aeroporto fechado para os afgáns Precisamente a cuestión da data final da saída das tropas dos EUA e da OTAN é a que se baralla como tema principal da reunión secreta que William J. Burns, director da CIA ─a axencia de intelixencia estadounidense─ mantivo na segunda feira en Kabul con Abdul Ghani Baradar, considerado líder dos talibán. O xornal The Washington Post publicaba onte a primicia do encontro, que sería o primeiro de alto nivel entre as dúas partes despois da toma de poder por en Kabul e no resto do país por parte da organización islamista. Os talibán anunciaron onte que xa non permitirán o paso da cidadanía afgá cara ao aeroporto de Kabul, e pediron a quen estea nas inmediacións que o abandonen e marchen para a casa.


"Dans le monde réelment renversé, le vrai est un moment du faux" Guy Debord O acontecido nos últimos días non é só unha mostra da indecencia e o cinismo da política servil. É outra proba de que, máis alá das palabras baleiras, os lugares comúns e o porte de altura moral, o compromiso e a firmeza teñen as súas consecuencias Probablemente, unha das consecuencias mais frustrantes de ter que emigrar atópase na sensación de impotencia, de incapacidade, froito da distancia. O único alivio da marcha é saber que entre as compañeiras que quedan, algunhas son quen de poñer voz dignamente ás que non podemos falar. Entre estas compañeiras atópase Paula Quinteiro. Falar de Paula é falar das que crecimos sen horizonte de futuro. Sen mais herdanza que a incerteza de vivir o día a día. Porque a mirada responsable é un luxo que nós, desgraciadamente, non nos podemos permitir. Falar de Paula é falar, tamén, das que a pesar de todo non ceden, non desisten. Das que se manteñen firmes, derrota tras derrota, e incluso nas vitorias comprenden a amargura das que aínda non gañaron nada. É falar das que realmente son capaces de parar o mundo, porque sen elas nada se move. Non vós. Elas. Se cadra por iso faise mais difícil, mais triste, contemplar dende a distancia o espectáculo da política mezquina. Cómo, unha vez máis, as miradas desprázanse dunha realidade que é excepción para contar as moedas de cobre, rédito dun novo coitelo nas costas. Mais non é obxecto destas liñas xulgar a procedencia das decisións nocturnas, verdade ou mentira, nin o contido dos atestados, nin a palabra da Policía. Tampouco as Voces que ladran, nin a opinión dos partidos de orde, nin a vosa ética, que só parece protexer as apariencias. Porque, no fondo, non é diso do que falamos. O acontecido nos últimos días non é só unha mostra da indecencia e o cinismo da política servil. É outra proba de que, máis alá das palabras baleiras, os lugares comúns e o porte de altura moral, o compromiso e a firmeza teñen as súas consecuencias. A consecuencia de incomodar a un lado e a outro da trincheira. A consecuencia de facer evidente que neste espectáculo a integridade é para algúns a máscara coa que cobrar o cheque ao final da función. Paula non é simplemente unha compañeira sinxela, humilde e honesta. Non. É o exemplo que vos lembra todas as veces que fincáchedes o xeonllo. Que vos lembra que a vosa comodidade se paga coa miseria daquelas as que decides representar e vos fai ver a medida da vosa responsabilidade. Precisamos compañeiras que non se conformen con ser figurantes do espectáculo, aceptando as normas da cortesía palaciega. Porque non hai futuro nos vosos compromisos, nin esperanza na vosa mezquindade Por iso as vosas embestidas, cargadas de odio, non lle doen só a ela. Nos doen a moitas. Porque nos lembran que a nosa incerteza, que as nosas dificultades, só valen para vós trinta pezas de prata. Porque nos lembra que a distancia tamén é culpa vosa. Precisamos máis Paulas, moitas máis. Que non teñan medo, nin de eles nin de vós. Compañeiras capaces de arriscar na súa firmeza, porque comprenden o que é non ter nada que perder. Precisamos compañeiras que non se conformen con ser figurantes do espectáculo, aceptando as normas da cortesía palaciega. Porque non hai futuro nos vosos compromisos, nin esperanza na vosa mezquindade. Por iso, eu, con Paula.


Summary: Peter Bagge (Peekskill, Nova York, 1957), un dos grandes nomes da banda deseñada alternativa estadounidense, está estes días de xira pola Galiza grazas ás xestións da editorial La Cúpula. En Pontevedra inaugurou o pasado 16 de maio a exposición Todo o mundo é imbécil menos eu. Peter Bagge e o cómic Underground (Pazo de Cultura, até o 17 de xullo), a primeira gran mostra deste debuxante en todo o Estado español, comisariada por Kiko da Silva. Autor de obras como Neat Stuff (Mundo Idiota na Galiza, 1985-1989) ou Odio (1990-1998), pasou esta quinta feira por Compostela e o sábado estará na Coruña (Alita Cómics, 18 horas).

Despois de tantos anos traballando nel, como definiría a situación do cómic underground agora mesmo nos Estados Unidos de América? Agora, como foi no seu momento, o cómic underground nos Estados Unidos de América segue a ser un mundo moi amplo e moi variado. Por este motivo non é moi doado definilo cunha única palabra. Eu polo menos non me atrevería a facelo. Na actualidade temos unha gran variedade de debuxantes de todo tipo. Os problemas sociais que relataba nas súas primeiras obras, caso de Mundo idiota e Odio, seguen de actualidade ou cre que mesmo empeoraron? Kiko da Silva: "Gurriarán, ademais de moi bo poeta, era unha persoa totalmente comprometida co país" Non sei se empeoraron, mais a xente é a mesma. A xente non cambia e os problemas que trataba daquela seguen aí vixentes. Ten algún tema tabú que non se atreveu nunca a tratar nunha banda deseñada? Recoñezo que hai temas que, para min, é mellor non tratar. En todo caso, fales do que fales ou debuxes do que debuxes sempre vai haber alguén que se sinta ofendido por algo que fixeches. Nun principio ninguén che avisa de cales son aínda que sabes, por sorte, que as consecuencias non irán moi alá. Quero dicir que non che cortarán as mans ou algo así por escribir dun tema tabú. Nos últimos anos ten realizado traballos relacionados con biografías de mulleres singulares, Zora Neale e Rose Wilder por exemplo. Cal é a razón do seu interese por esta temática? Hai moitas razóns e é moi longo de explicar como cheguei a elas. Fixen A muller rebelde (La cúpula, 2014), sobre a vida de Margaret Sanger, activista polo control da natalidade, educadora, enfermeira, e protofeminista, e Fire!!, A historia de Zora Neale Hurston (La cúpula, 2017), un dos nomes chave do denominado renacemento de Harlem. A terceira foi Credo (La cúpula, 2019), a biografía da escritora, feminista, correspondente de guerra e libertaria Rose Wilder Lane. Tiña moito interese en coñecer a época en que elas viviron, a segunda onda do feminismo, e tamén tiven en conta que foran mulleres estábeis a inicios do século XX. Ese interese levoume a lanzarme a facer as súas historias en banda deseñada. O premio de Banda Deseñada O Garaxe Hermético recae en Fon Barreiro Atopa diferenzas entre o público do seu pais e o europeo? Aquí é un artista moi recoñecido e querido pola súa obra. Estou moi familiarizado co público de aquí, é algo do que estou falando moito estes días por onde paso e tamén nas miñas charlas. É certo o que dis, mais noto que o público aquí está máis interesado nos meus personaxes do pasado, pídenme moito por Buddy Bradley cando está algo desfasado dos actuais. O cinema e as plataforma dixitais seguen a trasladar numerosos traballos da banda deseñada á pantalla. Cre que é positiva esta relación entre mundos tan diferentes? Certo que no pasado houbo algo de interese en levar ao cinema algunhas obras mais nunca chegaron a bo porto. Eu mesmo traballei como guionista nalgún proxecto que ao final quedou en nada. Recoñezo que gañei diñeiro no seu momento con estes proxectos que nunca viron a luz. O peor é que é algo habitual que estas adaptacións non cheguen a realizarse nunca. Temos casos recentes neste sentido que o confirman.


Summary: CIG, ELA, LAB e IC compareceron conxuntamente en rolda de prensa.

A Confederación Intersindical galega (CIG), o Eusko Langileen Alkartasuna (ELA), o Langile Abertzaleen Batzordeak (LAB) e a Intersindical Catalana (IC) reclamaron esta sexta feira o recoñecemento, para este ano 2022, do dereito á xubilación aos 63 anos sen penalización, e aos 60 esta lexislatura, do persoal da sanidade e dos sectores sociosanitarios. O Barbanza mobilízase pola sanidade pública Nunha rolda de prensa conxunta, pediron ao Goberno do Estado español que "respecte, de maneira inmediata, o dereito do persoal da sanidade e dos sectores sociosanitarios, do ámbito público e privado, a xubilarse aos 63 anos, sempre que teñan cotizado o tempo exixido, e que negocie os cambios legais necesarios para conseguir a xubilación ordinaria aos 60 anos durante esta lexislatura". Neste sentido, solicitaron aos partidos políticos con representación no Congreso español que, prioricen este asunto e que, mostrando o seu "claro compromiso con este persoal esencial" para a sociedade, de cara á aprobación dos próximos orzamentos, condicionen os seus votos á aprobación deste dereito. O informe da Valedora reflicte un "incumprimento" sistemático das listas de agarda na sanidade, din PSdeG e BNG Así mesmo, reclamaron aos Gobernos e diferentes Administracións da Galiza, de Euskadi, de Nafarroa e de Catalunya, que articulen mecanismos para "facilitar a xubilación anticipada deste persoal e recuperen aqueles que foron recortados nos últimos anos como son as primas de xubilación anticipada". Segundo explicaron, a actual lexislación, en materia de Seguridade Social, recoñece o dereito á xubilación anticipada ás persoas traballadoras incluídas en calquera dos réximes da Seguridade Social aos 63 anos, sempre que teñan cotizados entre 38 e 44 anos e 6 meses e que a idade sexa inferior en dous anos, como máximo, á idade exixida que resulte de aplicación en cada caso. Porén, a articulación dese dereito, implica a aplicación de porcentaxes de redución á contía da pensión que poden alcanzar até un 21% non recuperábel ao cumprir os 65 anos. O tempo de espera para unha primeira cita en Psicoloxía clínica supera o ano "O que demandamos é que o persoal da sanidade e dos sectores sociosanitarios que teña os períodos de cotización recollidos na norma, e cumpra o requisito de cotización, se poida xubilar sen as penalizacións que marca a actual lexislación. E que ademais perciba o complemento de xénero", afirmaron. Ademais, denunciaron que a situación actual de falta de profesionais na sanidade e nos sectores sociosanitarios é consecuencia da planificación sanitaria realizada durante os últimos 10 anos, que estivo baseada en "recortar persoal, suprimir postos de traballo e adelgazar e privatizar os servizos públicos".


Summary: Un total de once marchas convocadas polos sindicatos maioritarios percorrerán as rúas de cidades e vilas galegas o vindeiro mércores. Consulta aquí os horarios e lugares de saída e remate de todas elas.

Once manifestacións para unha folga xeral que pretende ser histórica. Un total de once marchas percorrerán as rúas das cidades e vilas galegas na xornada de paro prevista para o vindeiro día 14 de novembro. Convocados polos principais sindicatos (CCOO, CIG e UGT), pola maioría do resto de centrais, pola Alianza Social e por múltiples colectivos, a convocatoria estatal coincide coa que se dá en países como Portugal, onde tamén se levará a cabo unha folga xeral, e a doutros países europeos onde haberá protestas en forma de mobilizacións ou paros parciais. Hai convocadas máis de 100 manifestacións no conxunto de Estado, nunha folga xeral que coincide coa de Portugal Será a segunda folga xeral que sufrirá Mariano Rajoy, case oito meses despois da primeira, e na que se manifestará a oposición aos Orzamentos Xerais do Estado para 2013, aos recortes e a unhas políticas que están condenando España a unha continua recesión e a un incremento constante do desemprego. Para este 14N hai convocadas máis de 100 manifestacións en capitais e cidades do Estado. As manifestacións denunciarán tamén a precarización das condicións laborais e de vida dos traballadores, ademais de exixir un cambio nas políticas económicas decretadas polo Goberno e que están a provocar unha maior contracción da economía, a parálise dos sectores produtivos, a destrución de emprego, a demolición dos servizos públicos esenciais e a súa progresiva privatización. As principais marchas serán as convocadas conxuntamente por CCOO, UGT e CIG, pero haberá outras doutros sindicatos. En Vigo, por exemplo, CUT, CGT, CNT, STEG e SF levarán a cabo unha manifestación unitaria ás 11 horas desde a praza Fernando O Católico, mentres que noutras cidades tamén haberá convocatoria destas centrais. Horarios de saída e percorrido das manifestacións principais: - Vigo: ás 11:30 horas, desde a Praza de España, até a Praza de América. - Pontevedra: ás 12:30 h, desde a Praza da Ferrería, até a Subdelegación do Goberno. - Vilagarcía: ás 12:00 horas, desde a Casa do Mar até a Praza Ravella - Ourense: ás 12:00 horas, desde o Pavillón dos Remedios até a Subdelegación do Goberno. - Compostela: ás 12:00 h, desde a Praza Roxa até a Praza de Praterías. - Lugo: ás 12:00 horas, desde a Casa Sindical, na Ronda da Muralla, até a Praza de Santa María. - A Coruña: ás 12:00 horas, desde a Praza da Palloza até a Praza de María Pita. - Ferrol: ás 12:00 horas, desde a Praza do Inferniño até a Praza de Armas. - Burela: ás 12:00 horas, desde a Estación de Servizo Vista Alegre, até a Praza do Concello - Ribeira: ás 12:00 horas, desde a Estación de Autobuses até a Praza do Concello. - Monforte: ás 19:30 horas, desde a Praza de España até a Praza da Estación


Summary: Esta recuperación débese a que as persoas estranxeiras increméntanse en máis de 11.000 (+11%), a maior suba en todo o Estado.

A poboación da Galiza creceu en 770 habitantes no ano 2019, superando así os 2,7 millóns de persoas, no que supón o primeiro aumento de habitantes nunha década. Así figura nos datos do padrón a data de 1 de xaneiro de 2020 que publica esta terza feira o Instituto Nacional de Estatística (INE), que indica que Galiza conta cun total de 2.700.629 habitantes. Malia o descenso da natalidade, este aumento da poboación débese a que a Galiza é o territorio do Estado no que máis creceu a poboación estranxeira en 2019 (+11,1%), por encima de Navarra e País Vasco (+9,7% en ambas a dúas). A poboación estranxeira aumentou en 11.154 persoas respecto a un ano antes, até situarse nun total de 112.022 persoas. As principais nacionalidades rexistradas son Portugal (14.739), Venezuela (12.622), Brasil (9.367), Colombia (8.242) e Romanía (8.057 habitantes). Aínda así, o peso da poboación estranxeira na Galiza é o segundo máis baixo de todo o Estado, pois supón 4,1%, só por enriba do caso de Estremadura (3,2%). A media estatal é do 11,4%. A este respecto, o Goberno galego destaca nun comunicado que este incremento "indica que cada vez máis persoas deciden vir vivir a Galiza desde outros países", xa sexa "porque retornan ou ben porque deciden instalarse por primeira vez". Os principais concellos, os de tamaño medio Este padrón continuo tamén mostra que entre os 313 municipios galegos, hai 36 concellos de menos de 1.000 habitantes. Os que teñen entre 1.000 e 10.000 habitantes son a maioría, 221. No tramo de 10.000 a 50.000 persoas figuran 49. Os de máis de 50.000 son sete municipios. De tal forma, a maior parte da poboación, 34%, vive nos municipios de 10.000 a 50.000 habitantes, e 24,1% dos habitantes están nas tres cidades de máis de 100.000 habitantes: Vigo, A Coruña e Ourense.


Summary: A Asociación de Veciños de Atochas-Monte Alto alerta de que o espazo, creado hai 30 anos, podería pechar este verán ante a falta de axudas do Concello da Coruña. Denuncia o que considera "unha medida política" ante o labor de educación e mobilización cidadá que levan a cabo.

A biblioteca veciñal do barrio de Monte Alto, na Coruña, corre o risco de pechar nos vindeiros meses. Creada hai trinta anos, en 1984, pola Asociación de Veciños de Atochas-Monte Alto, o Concello retiroulle hai ano e medio o apoio económico que viña achegando dende o seu inicio. Dende entón, o centro mantivo a súa actividade e as súas horas de apertura (todos os días pola mañá, e tres días á semana tamén pola tarde), pero a capacidade de resistencia da asociación está chegando á súa fin. Para asegurar a supervivencia da biblioteca, a asociación vén de iniciar unha campaña de afiliación de novos socios e socias. Na actualidade contra con 800 e necesita outros 200 antes de agosto, chegar até os mil. Cando se creou en 1984 esta biblioteca empresataba un servizo fundamental no barrio, ante a ausencia doutros centros de lectura e préstamo de libros. Anos despois o Concello abiu unha biblioteca municipal no barrio, pero o espazo veciñal seguiu cumprindo un labor fundamental para a veciñanza, cunha intensa actividade cultural e formativa. Durante 28 anos o Concello pagou a metade dos gastos e a asociación, coas achegas dos socios e socias, a outra metade, ao redor de dez mil euros. En xaneiro de 2013 o goberno municipal de Carlos Negreira suprimiu esta axuda económica. "Os socios e socias pagan 1.50 euros ao mes, 18 euros ao ano. E dende logo o que non podemos facer é incrementar esas cotas, porque estamos nun momento no que a xente non pode pagar máis", explica Alberte Fernández, presidente da asociación. "Levamos tempo resistindo, pero as contas son as que son. Tiñamos un remanente gardado, prevendo que algo así podía suceder, e así conseguimos aguantar até agora", engade. "Isto non é un tema económico" -salienta- "Isto é polo que é, polo traballo que está a facer a biblioteca veciñal. A nosa entidade veciñal está denunciando constantemente a política de recortes do PP, que está eliminando moitas conquistas que levou anos acadar. Estamos educando a xente, e é iso o que máis lles preocupa, a educación. A xente que non está educada é moito máis fácil de manipular. Esa é a nosa obsesión e aí seguimos". Subliña que "problema de cartos non é. A frase lapidaria de Ana Fernández, concelleira de Cultura, foi que 'ter dúas bibliotecas nun barrio é un luxo, un luxo que un barrio non se pode permitir'. É impresionante que unha concelleira de Cultura diga iso. É un delito". Hai unha parte dos libros que chegaron grazas ao Concello, porque aparellada á súa achega económica, a asociación tiña que gastar unha parte dos cartos na compra de libros. Pero a maior parte procede de doazóns de veciños, de autores, mesmo Manuel María doou unha parte do seu fondo persoal. "Nós temos a vantaxe de que somos unha biblioteca que está libre da política oficial do Concello, e podemos facer presentacións de obras que non poden facelo nas restantes bibliotecas da cidade", destaca. O presidente da asociación engade que "se ti estás educando un barrio, ese barrio esperta. E cando ten conciencia de seu, do que pode chegar a ser a través da reivindicación e da educación, iso a eles asústalles. A biblioteca é un símbolo, e como símbolo hai que derrotalo. E polo mesmo motivo nós temos que resistir. Estamos a piques de conseguilo". "Dende que o PP chegou ao poder no Concello, intentou asaltar e controlar a asociación de veciños. Ao non conseguilo, creou outras entidades, con xente afín" Fernández explica así mesmo que "dende que o PP chegou ao poder no Concello, intentou asaltar e controlar a asociación de veciños. Ao non conseguilo, creou outras entidades, con xente afín, mesmo militantes do partido, como sabemos que tamén fixo noutros lugares do país. E dende o Concello está a inxectarlles cantidades grandes de cartos, milleiros de euros cada ano". E salienta a importante mobilización popular en defensa da biblioteca: "Chegamos a encher un pavillón dun colexio con 300 persoas nunha protesta polo peche. E iso chamou moito a atención da xente e dos medios. Porque hoxe en día non é habitual que os cidadáns se mobilicen así por unha biblioteca". Para Alberte Fernández, tanto a situación que está vivir a biblioteca, como outros conflitos abertos que o Concello da Coruña mantén coa asociación que preside forman parte dunha "ofensiva contra o movemento veciñal" Para Alberte Fernández, tanto a situación que está vivir a biblioteca, como outros conflitos abertos que o Concello da Coruña mantén coa asociación que preside forman parte dunha "ofensiva contra o movemento veciñal". Identifícao cunha resposta ás críticas e mobilizacións que dende o barrio se manteñen contra a política do goberno municipal de Carlos Negreira, por exemplo contra o proxecto urbanístico de Durmideiras, e tamén co que está pasando en Teis, en Vigo, onde os veciños loitas por manter a xestión do Centro Cívico do barrio: "vemos que pasa o mesmo en Teis, cos ataques que Abel Caballero está realizando contra a entidade veciñal, o mesmo que Negreira con nós. Están facendo tamén un gran traballo polo barrio e polos veciños e por iso os atacan dende o Concello". Unha "pequena vitoria" para o cárcere "Pode haber futuro para o cárcere, pero iso dependerá tamén da presión social que se faga e do traballo que se faga en todos os ámbitos: cultural, social e político" Este luns o pleno municipal tratou a situación do antigo cárcere provincial, posto de actualidade nas últimas semanas ante o precario estado das súas instalacións e o acelerado proceso de degradación que está a sufrir, ante a inacción das distintas administracións. O edificio é propiedade da Sociedade de Infraestruturas e Equipamentos Penitenciarios, dependente do Goberno central, que se nega a cederllo gratuitamente ao Concello. Onte, os votos de PP e EU, coa abstención do BNG e a única oposición do PSdeG-PSOE, aprobaron unha moción para iniciar a anulación do convenio asinado en 2005 co Ministerio do Interior. Trátase, en palabras de Alberte Fernández, dunha "pequena vitoria", que é consecuencia da mobilización e o traballo continuado levado a cabo polos veciños e veciñas do barrio nos últimos anos, e tamén de que "durante varias semanas levabamos publicando fotos da situación do edificio, de como está caendo". "Foi unha vitoria, pero non imos quedar aí, porque estamos en período electoral e xa sabemos como se moven as cousas. Imos seguir traballando", di. Fernández salienta que "pode haber futuro para o cárcere, pero iso dependerá tamén da presión social que se faga e do traballo que se faga en todos os ámbitos: cultural, social e político". "Moitos teñen co cárcere unha longa historia ás súas costas e cando ven que está caendo á xente dóelle. Pensan que iso, que causou tanto mal, agora podería ser unha riqueza para o barrio" O presidente da entidade veciñal lembra que "dende a asociación levamos moitos anos denunciando a situación do cárcere provincial. Mesmo dende antes de que os presos de terceiro grao pasaran a un centro de rehabilitación, que está a carón". Engade que "hai que dicir que é un centro que ningún barrio quería, cando a mesma Constitución recolle que os cárceres son para reinsertar. E que outros barrios non queiran ese centro é moi sintomático do tipo de sociedade que temos. Nós cremos que todo o mundo merece unha segunda oportunidade". Para Fernández, "a conciencia da xente do barrio é que o cárcere, aínda que sexa de toda a cidade, pertence ao barrio, porque moitos tiveron amigos ou coñecidos que estiveron alí. Moitos teñen co cárcere unha longa historia ás súas costas e cando ven que está caendo á xente dóelle. Pensan que iso, que causou tanto mal, agora podería ser unha riqueza para o barrio".


Summary: O cadáver do exemplar, de curta idade, apareceu hai dous días no monte, no límite entre Portas e Barro. Ambos os dous concellos sitúanse na Zona 3 do Plan de Xestión do Lobo, que prohíbe a súa caza, agás excepcións debidamente xustificadas.

Hai dous días apareceu no monte o cadáver dun lobo de curta idade, morto por arma de fogo. O animal estaba entre os lugares de Valiñas e Romai, no límite entre os concellos de Barro e Portas (Pontevedra), espazos todos que no Plan de Xestión do Lobo (2009) corresponden á Zona 3, na que "non se autorizarán controis salvo casos excepcionais que terán que estar especialmente xustificados". É dicir, que a súa caza ou a realización de batidas, está prohibida. O achado foi denunciado na conta de Facebook DocPortas, que sinalaba que o cadáver presentaba "claros signos de ter sido unha morte violenta, con feridas profundas nos cuartos traseiros e no pescozo" e engadía que "como soe pasar todas as tempadas con algún raposo, deixan abandonado o cadáver a plena vista". "De confirmarse que é un lobo e que morreu por arma de fogo estariamos ante a morte dun animal protexido a mans de vingadores sen lei", concluía. O animal, que tamén amosaba evidencias de sarna, foi trasladado por Axentes Ambientais ata o Centro de Recuperación de Fauna Salvaxe (CRFS) de Cotorredondo para facerlle a necropsia. A través de twitter Aprafoga (Asociación profesional dos Axentes Forestais e Medioambientais de Galicia) confirmou que se trataba dun lobo. O Plan de Xestión do Lobo ten como obxectivo "manter unha poboación viable de lobos dentro dun marco de coexistencia co mundo rural e compatible coas actividades agropecuarias, que contribúan á conservación da poboación ibérica" e "manter unha poboación estable e continua de lobos, similar á actual". O lobo está presente no 72,17% do territorio galego, máis en Lugo e Ourense e en menor medida na provincia de Pontevedra. Con todo, é o norte da provincia de Pontevedra e o sur da de Ourense a que presentaría concentracións maiores. O censo de lobo ibérico realizado entre os anos 2013 e 2015 cifraba as mandas de lobos existentes en Galicia en 90, 14 delas compartidas con Asturias, Castela-León e o norte de Portugal. O número total de lobos en Galicia situaríase así entre os 600 e os 800 exemplares. As axudas convocadas pola Xunta para paliar os danos producidos polo lobo para o ano 2018 achegan cen mil euros menos que o ano pasado En 2016 o número total de reses mortas por ataques de lobos (ou doutros animais) foi de 1.573, fronte ás 1.258 de 2015 e ás 1.466 de 2014, unha cifra que se mantén estable nesta década, e que tivo o seu máximo en 2010 (1.733). Neste tempo descendeu o número de ovellas mortas, pero incrementouse o de vacas. Lugo é a provincia con máis reses mortas, con máis dun terzo do total. A pesar disto, as axudas convocadas pola Xunta para paliar os danos producidos polo lobo para o ano 2018, publicadas hai unha semana, achegan 279.958 euros, cen mil euros menos dos que se achegaban na orde correspondente ao pasado ano (379.958) e inferior tamén á convocatoria de axudas para 2016 (358.958 euros).


Summary: Esta sexta feira, ás 20:00 horas.

Esta sexta feira están convocadas na Galiza varias mobilizacións pola liberdade de Pablo Hasel así como dos presos e presas políticas". A cita é as 20:00 horas e as localidades onde están convocadas son Vigo (aquí ás 19:00 horas), A Coruña, Ourense, Pontevedra, Lugo, Compostela e Burela (aquí ás 20:30). Convocadas por Ceivar, as mobilizacións reclaman a liberdade do rapeiro catalán, detido hai uns días e preso a raíz dunha sentenza da Audiencia Nacional. Esta sería a terceira vaga de concentracións na Galiza pola liberdade de Pablo Hasel, após as decorridas a semana pasada e a anterior e na que tomaron parte centos de persoas en diferentes cidades e vilas galegas. "Non van por Pablo, van detrás de todos", denunciaba o manifestó lido daquela, no que se censurou a actuación do "Goberno máis hipócrita da historia" e advertíase de que España é o Estado "con máis artistas encarcerados do mundo" por diante de países como Turquía e Marrocos. O pasado mes de novembro o Tribunal Constitucional español rexeitou o recurso de protección do amparo contra unha sentenza do alto tribunal español que o condenou a nove meses e un día de prisión por enaltecemento do terrorismo co agravante pola reincidencia e por insultos e calumnias á monarquía española e as forzas e forzas de seguridade do estado. Esta sentenza súmase aos dous anos de prisión impostos polo mesmo Xulgado en 2014, tamén por enaltecemento do terrorismo, polas letras dalgunhas das súas cancións sobre GRAPO, ETA e Terra Lliure.


Summary: É unha hipótese mais que verosímil: aparece nun teletipo da axencia pública Efe que cita fontes do executivo.

Esta fin de semana, o diario El País publicaba unha información que apuntaba a que Sánchez repescaba o escenario dun superdomingo electoral, 26 de maio, a coincidir coas eleccións municipais e ao Parlamento europeo. O problema para o líder socialista estaba situado nas resistencias dos baróns do seu partido, que non se queren ver contaminados por un debate estatal. De acordo cun teletipo da axencia Efe publicado esta segunda feira, a saída que agora baralla a Moncloa é adiantar a cita coas urnas ao 14 de abril, día, alén de máis, de indubidábel simbolismo político. Anticipar as eleccións é a resposta de Sánchez a un moi verosímil rexeitamento dos orzamentos, acontecimento que se agarda para o debate desta semana no Congreso, sendo que as contas contan non só con emendas á totalidade da dereita (PP e Cs), mais tamén do bloque soberanista (PDeCAT e ERC). Para habilitar ese calendario, Sánchez tería que disolver as Cortes practicamente xa, en concreto antes da terza feira 19 de febreiro.


Summary: A plataforma a prol da lingua convida a conmemorar o terceiro aniversario da súa primeira gran manifestación lembrando en Twitter a "maior destrución de libros en galego dende 1936", ordenada pola Xunta, din

Hai este martes tres anos celebrouse en Compostela unha manifestación que sementou a preocupación no Goberno galego e aos seus titulares, retornados ao poder apenas seis meses antes. O que no gabinete de Alberto Núñez Feijóo se agardaba que fose unha protesta minoritaria e, en todo caso, moi marcada partidariamente, converteuse nunha manifestación tan numerosa como plural na idade e procedencia xeográfica e ideolóxica dos seus participantes, que responderon ao lema xenérico Queremos galego!, o mesmo que daba nome á plataforma acabada de nacer. Tres anos despois o aniversario cadra na recta final da campaña electoral e Queremos Galego vólvese reunir para convidar a facer o posible para que Alberto Núñez Feijóo non recunque na presidencia da Xunta: "non merece ser votado", di, en representación do colectivo, o debuxante Xosé Lois González, O Carrabouxo. Nunha comparecencia ante a prensa seguida por múltiples medios privados e só unha televisión pública, a catalá TV3, a plataforma apelou, en verbas d'O Carrabouxo, a "rescatar Galiza deste home", xa que "os dirixentes dos países prósperos defenden o seu idioma con unllas e dentes. No mesmo sentido pronúnciase outro dos voceiros de Queremos Galego, o tamén presidente d'A Mesa pola Normalización Lingüística, Carlos Callón. Na súa opinnión o labor de Feijóo cara á lingua galega "foi unha calamidade", por iso "non lle convén ao país". Nin sequera en campaña electoral, reprocha, Feijóo "aproveita para coñecer a realidade" a respecto da lingua galega en ámbitos como o ensino, onde, lembra, o galego foi "varrido" na súa práctica totalidade e relegado a un raquítico 3%. Pero o líder conservador "compensa a súa ignorancia con chulería" e "non só non defende" o idioma propio, "senón que o ataca". O colectivo lembrará as súas reivindicacións en Twitter o xoves 18 entre as 12:00 e as 13:00 Por todo isto, explica Callón, Queremos galego "anima a todas as persoas que teñan sensibilidade" cara á lingua galega, "utilicen a lingua que utilicen" na súa vida diaria, a que "voten en galego" o día 21 e a que, "ademais de votaren, se mobilicen" e espallen "a mensaxe de que Feijóo nin merece ser reelixido nin nos convén", tampouco tras unha campaña electoral na que "o desfase entre a propaganda de que o galego se impón e a realidade é enorme". Nesta liña, Callón pregúntase "de que equilibrio" fala o PP entre galego e castelán cando, por exemplo, é practicamente imposible acceder a instancias oficiais como a Xustiza na lingua propia do país. Tanto o chamamento a rexeitar a Feijóo nas urnas como a propia conmemoración do terceiro aniversario da manifestación de Compostela tentará plasmala Queremos Galego este xoves tamén a través de Twitter, nomeadamente entre as 12:00 e as 13:00. Nesa hora o colectivo tentará converter en trending topic -tema do momento- dous hashtags, un "moi longo" e outro de menor dimensión. O máis longo lembra a "destrución de 190.000 libros" por parte da Xunta, "só por estar en galego" -en referencia ao gasto de máis de dous millóns de euros en substituír manuais escolares en galego pola súa versión castelá- e será #OHomeQueOrdenouAMaiorDestruciónDeLibrosDesde1936NonMereceSerReelixidoPresidenteDaXunta. Deste xeito, din, tentarán "superar" parcialmente a "morzada mediática" á que Queremos Galego está sometida, por exemplo, nos medios públicos galegos.


Summary: A Policía detivo no barrio vigués do Calvario un home após atopar os axentes a súa compañeira moribunda no patio interior do edificio onde moraban.

Axentes da Policía Local procederon esta quinta feira á detención en Vigo dun home en relación co asasinato da súa compañeira, de 71 anos de idade. O corpo da muller foi atopado no patio dun edificio da Rúa Carriza, no barrio do Calvario. Un veciño alertou a Policía sobre as 4:30 horas da madrugada de que escoitaba berros. Ao chegar, os axentes atoparon a muller asasinada no patio interior do edificio, aínda viva, mais faleceu cando era asistida por persoal sanitario. O piso presentaba sinais de que houber un "episodio de violencia", segundo a Policía, polo que procederon a deter á parella da asasinada, un home de 62 anos de idade. É o segundo asasinato machista en Galiza en apenas unha semana e o sexto no que vai de 2015.


Summary: Dálles tres días de prazo, até o venres ás 14 horas, para que acepten a última proposta ou sentirase "liberada de calquera compromiso". UGT, CCOO e CSIF consultarán cos seus afiliados, USO prefire que se pronuncie todo o persoal e CUT e CIG apostan por seguir negociando no comité de folga.

A Xunta dá un ultimato de tres días aos sindicatos. Terán ata o venres para decidir se aceptan a última proposta da Administración, rexeitada en votación polo persoal de Xustiza, logo da xuntanza que este martes mantiveron na mesa sectorial. De non recibir apoio, o Goberno galego di que se sentirá "liberado de calquera compromiso" para, xa que logo, aplicar esta última oferta, outra que empeore as condicións pactadas ou mesmo non facer suba salarial ningunha. Ademais, o Executivo mesmo dá a folga por rematada e anuncia que retirará os servizos mínimos, forzando os representantes sindicais tras un paro que supera os tres meses. A Xunta dálles tres días aos sindicatos para acepten a proposta que xa foi rexeitada en votación ou podería non aplicar mellora ningunha Foi, xa que logo, outro intento fracasado para poñer fin a unha folga agora suspendida --non desconvocada-- e a un conflito que vai camiño dos cen días. O ultimato foi explicado por Juan José Martín, director xeral de Xustiza, tras unha reunión dunha hora na que a Xunta presentou a mesma oferta que foi rexeitada na consulta e qeu supón un aumento de 140 euros máis ao mes para os médicos forenses, 135 para os xestores, 127 para o corpo de tramitación e 122 para auxilios, a aplicar en tres anualidades. Ademais, un plan de recuperación do traballo paralizado a elaborar co TSXG e coa Fiscalía e ao que poderían adherirse todos os traballadores do sector de forma voluntaria, teñan secundado ou non o paro. Tamén unha cláusula de revisión para manter os salarios por riba da media do resto de territorios do Estado. A mesa sectorial volveu ser convocada para o venres. Se ningún sindicato se adscribe á proposta da Xunta, esta podería aplicar unilateralmente a súa oferta --a través do seu voto de calidade na mesa sectorial--, aínda que tanto o director xeral de Xustiza como o seu homólogo de Función Pública, José María Barreiro, rexeitaron "adiantar acontecementos" e apelaron a agardar. Ademais, Barreiro advertiu que "calquera posibilidade está aberta", mesmo a de "non aplicar" a súa oferta. Alfonso Rueda dá por rematada a folga, que foi suspendida pero non desconvocada, e anuncia que se derrogarán os servizos mínimos Antes da xuntanza, o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, advertiu de que a folga "xa non está vixente e xa acabou" ao ser "interrompida" e mesmo avanzou que a Xunta procederá a derrogar os servizos mínimos, para os que, até o de agora, estaban reservados 775 funcionarios cada xornada. Os sindicatos volven amosar as súas diferenzas sobre como resolver o conflito pero coinciden en criticar as formas da Xunta O que fixo o ultimato foi volver mostrar as diferenzas entre sindicatos, aínda que todos critican as formas da Administración nesta última xuntanza. UGT, CCOO e CSIF prevén someter esta oferta á decisión dos seus afiliados, mentres que SPJ-USO, o maioritario, aposta por que falen os traballadores e decidirá axiña como facer. Por outra banda, Alternativas na Xustiza-CUT, CIG e STAJ advirten de que os traballadores "xa se pronunciaron" e xa dixeron "non" a esta oferta en votación. Para Julio Bouza, de SPJ-USO, a Xunta comete un "importante erro" ao presentar a "mesma proposta" á que o persoal xa dixo non e critica, ademais, que "elimine" dela unicamente a posibilidade de levala a consulta entre os traballadores. En canto á CUT, o seu portavoz, Pablo Valeiras, denunciou que non hai "acordo ningún, senón imposición", lembrou a negativa expresada na consulta e deu por "vivo" o conflito tras instar de novo a negociar no comité de folga, "único órgano competente para negociar mentres a folga non sexa desconvocada". "A Xunta trouxo a mesma proposta que levou a votación aquel infausto día e non variou absolutamente nada", indictou Manuel Díaz (UGT), quen precisou que a Xunta "se pecha a negociar", polo que o seu sindicato consultará aos seus afiliados. O que fagan o resto de sindicatos "é cousa súa", sostén. Desde a CSIF, pola súa banda, anunciaron que consultarán cos seus afiliados a postura a adoptar pero advertiron tamén de que "non hai ningunha canle legal para a suspensión" da folga, que "ou se desconvoca ou non". "E non está desconvocada", insisten. "A Xunta quere acabar co conflito humillando os traballadores e os sindicatos", denuncia STAJ Para Enrique Araújo (STAJ) é lamentable que a Xunta queira "acabar co conflito humillando os traballadores e os sindicatos" e insiste tamén en que o acordo ten que darse no comité de folga e en que a votación do 27 de abril "é válida". Desde a CIG, Óscar Freixedo cualificou de "fraude electoral e cacicada" o ocorrido na mesa sectorial e avanzou que o seu sindicato non está polo labor de "participar nunha manobra orquestrada". Para el, "a Xunta ten todo amañado con dúas organizacións sindicais" e "non se sabe se con catro", polo que CIG non participará no que ve "un esperpento e unha fraude de lei". Ademais, Tino Novoa (de CCOO) ratificou que a Xunta "sorprende con máis do mesmo", criticou que os representantes da Administración sexan "tan cicateiros" e avanzou que este mércores consultará aos seus afiliados.


Apareceu do nada, no meu timeline de facebook. Alguém partilhara uma foto desconhecida mas muito familiar: duas pessoas sustêm cartazes com mensagens em/sobre o galego; uma imagem já habitual em qualquer campanha pelo idioma. Na imagem, o photocall levava em grande o nome da campanha, Rebélate, fala galego, e um dos cartazes dizia "para disir sapato, ghuasap e xoghar". Fiquei chocado pela informação que a imagem me transmitia. Não esperava que uma organização juvenil tivesse um discurso continuador do tremendismo marcante da política nacional desde a década de 60 nem que carecesse duma postura reflexionada em chave normalizadora e standardizadora da língua, a apostar por um enxebrismo incompreensível. Vemos já de longe que esta campanha de Galiza Nova está bem demarcada no quadro de ação benegalho do derrotismo combativo. Uma actitude de "morrer a matar" que chama a viver a identidade como uma marginação necessária, ascética, que permitir chegar ao céu das boas revolucionárias para ter um dia uma estátua, uma data e uma oferenda floral. Passaram mais de quarenta anos da morte de Moncho Reboiras e persiste a crença de que o martírio socializa. Porque nos negarmos a procura da hegemonia? Rebélate, fala galego é uma campanha que persiste na busca da marginalização como pureza sincera, um objectivo a alcançar para transcender. Rebélate, fala galego é uma proposta superficialmente descontraída: "saca a língua, ri diante das câmaras, desfruta do galego"; mas mantém o discurso triste dos senhores velhos, os sacerdotes do Partido: sé a marginalidade pelo bem do país. Porém, sabemos que isto não funciona, sabemos que a liturgia dos Bons e Generosos mortos pelo Povo não é operativa. É tão difícil de entender que ninguém quer viver marginada, que ninguém quer ser uma mártir das causas justas? A receita era bem simples: construir um discurso em positivo. Parece óbvio mas não se faz. Muda a focagem e socializa muito melhor. Temos um objectivo concretizado, converter o galego numa língua normalizada; e temos uma realidade material, o galego está marginalizado. Galiza Nova preferiu centrar-se na realidade diglóssica desgostante, no esforço pelo esforço. Tão simples como centrarmos o nosso discurso no que queremos conseguir, que falarmos galego seja normal, que queremos a hegemonia cultural. Fala galego porque queremos uma língua normal num país normal, porque queremos que o galego seja a língua comum, de coesão social, a língua popular normalizada da Galiza. Porém, Rebélate, fala galego constrói um discurso obscuro e desagradável: falar a nossa língua é um acto de exceção (e –olho– estamos a falar duma campanha de normalização!). Rebélate, porque tens todo a contra. Rebélate, porque com as condições materiais atuais temos tudo a perder se não sofres primeiro. Pergunto-me, sinceramente, se alguma pessoa trás desta campanha pesquisou sobre sociolinguística ou planificação e coincidiu que não topou num texto aquilo de "profecia auto-cumprida". Se calhar, há quem prefere ficar na auto-complacência do eu-salvadora, eu-mártir, eu-heroína. Isto, como é óbvio, funciona só para as conversas da militância linguística. Chegadas a este ponto, nego-me a aceitar que a campanha de Galiza Nova seja uma campanha para auto-satisfação e para o puro onanismo político. Nego-me a aceitar que seja uma campanha não para a língua mas para o Partido. De descartarmos o dito, semelha que Rebélate, fala galego é simplesmente uma campanha pouco estratégica. Falado já da campanha em si própria, passemos ao outro ponto a comentar: o enxebrismo… A priori, de vermos a notícia no web da organização, veremos que se põe em destaque as ligações linguísticas e culturais com a lusofonia, sempre desde o isolacionismo, porém; mas… porque não? É um passinho em positivo! Não obstante, a despeito do que Galiza Nova diga, temos logo o que nos faz chegar – como no caso da foto do meu timeline. O cartaz dizia: "para disir sapato, ghuasap e xoghar". Essa mensagem em galego do povo [sic], a berrar bem forte que a norma não recolhe avondo as peculiaridades de cada quem. Porque, após anos de isolacionismo, resta uma cousa bem clara: o único galego bom é o da minha casa e a norma tem que recolher exatamente como eu falo para ser operativa. Ó, ILG, glorioso ILG! Que desde os seus começos chamou a conformar uma língua operária, uma língua revolucionária, rebelde! Exigiu sempre manter a essência popular, manter a língua em mãos do povo. Eu acredito que todas queremos pensar que foi com boa vontade, que o novo projeto normativizador e normalizador era bem renovador e de boa fé… mas quem deixa uma língua moribunda nas mãos dum povo sem formar? Desbotou-se a lógica filológica, histórica e de devir sólido para a língua em favor da pura incerteza. A história conta-se só: o stablishment espanhol na Galiza racha com a tradição escorada face ao reintegracionismo e instaura desde os novos espaços de poder (nomeadamente a Xunta) o isolacionismo –e o seu espírito popularista– como via do oficialismo. Desde então, quarenta anos de ermo para o crescimento do idioma, somado à rejeita de qualquer norma em favor do puro, do enxebre, do da casa, do "gallego de toda la vida" (em bom galego, claro). É assustador que esse isolacionismo enxebrista, alimentado pela essência originária do ilustre Instituto, partilhe o mesmo discurso que o espanholismo bilinguista. Aonde nos leva esta actitude, também a sociolinguística e a planificação deixam muito bem clarificado: ao absoluto fracasso. Voltamos à foto e percebemos melhor o despropósito: é preferido deixar claro o tortuoso do caminho antes do que os seus objetivos concretizado, é preferido demarcar as particularidades dialetais próprias antes do que manter a coesão do standard. Auto-marginalização e desrespeito pela normativa. Pergunto, é tão difícil, realmente, ver isto tudo? Em que é que se está a pensar para fazer uma campanha de normalização que ataca diretamente o que faz normal uma língua: um standard aceite e hegemonia? Nos mais dos casos semelha que os problemas vêm de fora, mas os erros na planificação, na socialização das mensagens, são nossos; e tendemos a não querer ver que às vezes pomos muitos esforços para não avançarmos nada.