Summary: ENTREVISTA Tras a primeira semana como alcalde de Santiago Martiño Noriega defende que as súas primeiras medidas son "simbólicas", pero non "estéticas". O rexedor compostelán "agradece" a actitude do BNG no inicio do mandato e subliña que é "consciente" da "magnitude do mandato" que recibiu Compostela Aberta o 24M

"Valoro e agradezo a actitude do BNG" Martiño Noriega leva apenas unha semana á fronte do Concello de Santiago. Dende o enorme despacho da Alcaldía combina a resolución de asuntos cotiáns acumulados, como documentos pendentes de sinatura, cunhas primeiras medidas que, afirma, son "simbólicas" pero non "estéticas". Mentres negocia co resto de grupos a nova organización municipal, que tamén permitirá o funcionamento a pleno rendemento das áreas do goberno, Noriega asegura ser consciente de que Compostela Aberta ten "un mandato de tal magnitude" que o "obriga a estar absolutamente entregado á cidade". Que tal leva a aterraxe no Concello? Estou contento, na medida en que fomos quen, no proceso de saída dun goberno e de entrada doutro, de dar o relevo e de que isto non repercuta nas cuestións ordinarias do Concello. Veño de comentalo cos habilitados do Concello, que recoñecen que o relevo foi bo. Alén diso, son días de toma de contacto co persoal municipal, presentacións, atención aos medios... As xornadas son intensas, esgotadoras, pero asumímolo. No reparto de áreas que xa realizaron, vostede asume áreas como lingua, participación e persoal. Por que as asumiu? No reparto de áreas o primeiro que asumimos é a realidade de que herdamos un orzamento aprobado polo PP, cunha estrutura definida. Polo menos, no que é a cuestión funcional, tentamos axustarnos a ese orzamento para poder operar e non quedar paralizados mentres traballamos xa nun orzamento participativo para 2016. Cambiamos as denominacións porque non son secundarias, tamén tentan transmitir o cambio político de fondo. Cambiamos Seguridade por Convivencia: por que? Porque tanto a Policía Local como os bombeiros e protección civil tamén teñen esa función. Son cousas sutís, como a cuestión dos dereitos animais. No meu caso, temos o compromiso de normalizar a relación co persoal público; somos conscientes de que existiu unha forte crispación polo incumprimento do negociado sindicalmente e polo plan de axuste posterior. Tamén pola cuestión da confianza interna e do reparto de roles entre responsables políticos e técnicos. Outra vontade é a cuestión da participación, que foi unha bandeira durante a campaña e pretendemos que o siga sendo. Ese é o motivo polo que, polo menos nesta primeira etapa, vencellamos estas áreas á Alcaldía. Despois, unha cuestión como a idiomática entendemos que ten que ter transversalidade e por iso pensamos que ten que ligarse á Alcaldía. É certo que a Alcaldía ten a maiores un cargo de relacións institucionais coa Xunta, a Universidade e a Igrexa, pero as miñas áreas están vinculadas a compromisos políticos Cal foi a receptividade por parte desas institucións? Na súa toma de posesión estiveron o reitor, o arcebispo e o presidente da Xunta... "Co arcebispo tivemos un trato correcto, mesmo unha posición integradora na nosa aposta por defender unha institución laica" Foi correcta. A respecto da Universidade, xa tivéramos xuntanzas co reitor durante a campaña e existe a vontade de acompañar a USC na negociación do Plan de Financiamento e en tentar que determinadas dinámicas que saian da universidade poidan repercutir no tecido socioeconómico. Co arcebispo foi un trato correcto e mesmo cunha posición integradora na aposta deste goberno por defender unha institución laica e distinguir o espazo cívico co relixioso. E co presidente da Xunta, malia ás evidentes diferenzas políticas, o trato tamén foi correcto. Houbo a imposibilidade de saudarnos o día da toma de posesión pero houbo unha chamada posterior para felicitarme polos resultados. Son estamentos que repercuten na vida da cidade e o Concello ten que ter canles abertas malia ás diferenzas puntuais. A participación cidadá estivo moi presente na súa campaña. Existen fórmulas coñecidas, como os orzamentos participativos e outras que aínda non se ensaiaron. Como van materializar esas propostas? "Ás veces o sinxelo, como a democracia directa, é o máis doado e racha moitas barreiras" Reactivaremos canles que xa existían e que están esclerotizadas, como os consellos sectoriais e o Regulamento de Participación Veciñal para que a xente acceda á institución, alén de poñer en marcha medidas de transparencia a respecto de, por exemplo, os plenos. Alén diso, hai que buscar outra canle asentada na desinstitucionalización e na democracia directa, nas roldas periódicas territoriais. Hai un proceso de ensaio na propia campaña, na que acudimos a parroquias e barrios co compromiso de volver cando menos unha vez ao ano para render contas, recoller propostas, ser pedagóxicos e coñecer os lugares e a xente que vive neles. Na medida en que a xente vexa a utilidade deses encontros, van xerar retorno positivo. E paréceme un paso previo necesario antes de afrontar con garantías un proceso de orzamentos participativos. Ás veces o sinxelo, como a democracia directa, é o máis doado e racha moitas barreiras. Nestes primeiros días vostede protagonizou varios xestos, como o paso do bastón de mando ou a mención a Ánxel Casal. Di o anterior alcalde que isto é mostra do "postureo" que vai caracterizar a súa xestión. "Definir un perfil laico, abrir as institucións ou racionalizar salarios ten carga de profundidade, se o entenden como postureo é que aínda non entenderon por que perderon as eleccións" Este tipo de medidas asentadas no simbolismo tamén teñen carga de profundidade. Non son estéticas. Definir un perfil laico das institucións, abrir as institucións á cidadanía e compartir con ela rituais que estaban encastelados na institución, racionalizar estruturas, salarios e persoal de confianza, camiñar pola cidade... Todo isto ten carga de profundidade e aséntase nun simbolismo demandado pola cidadanía, na necesidade de que quen ostente o rol de representación sexa un veciño máis. Esa necesidade de achegar a institución á veciñanza non é secundaria e foi un dos motivos que a nós nos levou a estar aquí. Se el entende iso como postureo é que aínda non entende por que perdeu as eleccións. Na súa campaña tamén estivo moi presente a posibilidade de remunicipalizar servizos. Ten xa ponderado en que áreas é posible ou que contratos están máis próximos ao seu remate? A través da responsable de contratación solicitamos un informe sobre a duración dos contratos para facer unha composición de lugar. Non é o mesmo iniciar unha remunicipalización cando un contrato remata dentro de dous anos que se o fai nuns meses ou dentro de catro ou cinco anos. Onde sexa posible e viable e teñamos tempo para facelo, a vontade é recuperar servizos. Onde non sexa posible por unha cuestión de tempo estableceremos mecanismos de fiscalización; a institución non pode ollar cara a outro lado e non pode ser que as empresas incumpran pregos e aquí non pase nada mentres aumenta o beneficio pola porta 'b'. Dificulta a reforma local este tipo de procesos? Por exemplo, no ámbito do persoal, non poden realizar a contratacións que consideren oportunas. "Enfrontámonos ao reto de recuperar servizos básicos cuxa externalización está fomentada polo Goberno central" Moito. É un corsé. Os concellos están intervidos dende 2012 e iso obriga a que calquera remunicipalización teña que buscar amparo xurídico. Pola miña experiencia no Concello de Teo, no proceso de remunicipalización da auga, sei que hai que buscar fórmulas que non son as ideais, como buscar mecanismos de persoal laboral temporal, porque o propio marco non permite facer contratación indefinida. Non só nos enfrontamos ao reto de recuperar servizos básicos, senón que a maiores eses servizos externalizados están fomentados polo Goberno; é unha dupla pelexa. Por iso son consciente da dificultade deses temas. Nestes días fálase moito dunha Marea Galega. Como ve esa posibilidade e o papel que poden ter os alcaldes no proceso? Asumimos o simbolismo dos procesos como facilitadores. A carga de traballo limítanos moito, pero por nós, por Compostela Aberta, pola Marea Atlántica ou por Ferrol en Común non vai quedar que iso poida ser posible. Pero, sendo facilitadores, é importante saber que chegamos aquí tras un proceso de acumulación de forzas tamén da esquerda social, cun lugar de encontro na participación. E a outros niveis hai que perfilalo, porque non é tan doado de facer como a nivel local. Nós teremos que ser facilitadores e os partidos, xenerosos. A cuestión é complexa, pero o equilibrio non é imposible e a unidade popular e a marea é necesaria. Onde isto se dá, hai unha gran capacidade para mudar hexemonías. "O equilibrio non é imposible e a unidade popular e a marea galega son necesarias" Dentro deste ámbito hai posturas de ilusión pero tamén posturas críticas nas que se inclúen as que indican que vostede vai marchar do Concello de Santiago para concorrer ás eleccións galegas... O mandato da veciñanza foi de tal magnitude que me obriga a estar absolutamente entregado á cidade, non se entendería que fixese outra cousa que estar á altura deste reto. Con absoluta sinceridade: non contemplo ningunha outra posibilidade que ser quen de demostrar que podemos cambiar políticas de fondo. Ese é o meu reto, facelo dende a capital do país. É un reto de suficiente entidade como para non andar noutras cousas.


Summary: O investigador principal avanza que poderá conservarse a temperatura ambiente e asegura que "non se prevé que teña efectos secundarios adversos".

Investigadores da Universidade de Santiago de Compostela (USC) traballan cunha tecnoloxía propia no desenvolvemento dunha vacina contra a Covid-19 que, segundo o científico que lidera o proxecto, José Martínez Costas, será "fácil de producir" e "moi barata". Este proxecto conta con apoio da liña destinada a combater e paliar os efectos da pandemia do programa de micromecenado 'Sumo Valor' da universidade, segundo detallaron fontes do mesmo, e atópase liderado por José Martínez Costas desde o Centro Singular de Investigación en Química Biolóxica e Materiais Moleculares (CiQus). En concreto, o equipo traballa no desenvolvemento dunha vacina contra o SARS-CoV-2 desde o pasado ano, para o que emprega unha tecnoloxía propia baseada na utilización de microesferas cargadas coas proteínas adecuadas para cada caso. Deste modo, conseguiu dúas versións do preparado e detectou que unha delas era moito máis potente tras realizar probas no Centro de Investigación en Sanidad Animal (CISA-INIA) de Madrid, co que coopera. Proximamente, levaranse a cabo os ensaios de seguridade, eficacia e resposta a anticorpos en ratos no centro de investigación alemán Helmholtz. Se os resultados son positivos, efectuaranse probas con macacos no Centro de Investigación Biomédica sobre os Primates (BPRC) dos Países Baixos e iniciarase a tramitación para comezar os ensaios clínicos en humanos.


Summary: Nós Produtora Cinematográfica Galega está de dobre aniversario: por unha banda celebran os 15 anos da súa fundación e, pola outra, os 40 da creación de Nós Cinematográfica Galega que fora fundada polo cineasta Carlos Varela.

En novembro do 2000 nacía unha produtora co mesmo nome, que recollía os mesmos principios e con algunhas das personas que xa formaran parte da orixinal. "Renacía" Nós. Quince anos despois, os froitos son claros: sete filmes documentais, unha ficción, reportaxes televisivas e tres series de programas para a TVG (en emisión, 'Familia de Oficio'). Entre elas, algunhas tan significativas 'Santa Liberdade' ou 'Liste pronunciado Líster', de Margarita Ledo. A antiga Nós nacía un 7 de febreiro de 1976 da man do cineasta Carlos Varela Veiga xunto a outras persoas nunhas xornadas de cine de Ourense. Desa produtora xurden iniciativas como o concurso de guións de ficción cinematográfica do que Manuel María gaña o primeiro premio con "Abril de Lume e Ferro". Para celebrar este aniversario a empresa anuncia varios proxectos: a recuperación deste guión de Manuel María que trata a historia dos mártires de Carral e que dirixirá Xosé Luís Ledo Andión; e o documental "Nación" que está a realizar Margarita Ledo.


Summary: O maxistrado do TSXG asegura que a decisión "non ten volta atrás" e fica "á marxe" do que aconteza con Podemos.

O xuíz do TSXG, Luís Villares, presentou esta sexta feira (5 de agosto) a súa candidatura ás primarias de En Marea para concorrer como cabeza de lista á Presidencia da Xunta de Galiza nas eleccións do vindeiro 25 de setembro. En declaracións aos medios de comunicación o maxistrado, que se afastou da carreira xudicial para poder candidatarse de acordo co disposto na lexislación, asegurou que a súa decisión "non ten volta atrás". Villares preséntase co obxectivo de pular polo "cambio político" nas eleccións de setembro Neste senso, desmarcouse do que aconteza finalmente con Podemos e do feito de se integrar esta organización ou non na Marea, mesmo da posibilidade de que finalmente se sume nunha coligazón ou concorra en solitario aos comicios de setembro. Así as cousas, sinalou que o máis "natural" é que o partido político se integre no seo da organización, algo que desbotan Carmen Santos e tamén a dirección política de Podemos en Madrid. Villares, o nome que máis soou nas últimas semanas como posíbel candidato por contar co consenso das forzas e movementos políticos que constitúen En Marea, asegurou que opta a gañarse a "confianza" da militancia da base social da formación e "máis adiante", dixo en declaracións recollidas por Europa Press, a do conxunto da poboación galega. Como obxectivo márcase conseguir "un cambio de ciclo" político.


Summary: Científicos chineses ou de ascendencia chinesa foron acusados polos Estados Unidos de vencellos coa China e coa espionaxe económica da que inculpan o país. Unha vez declarados inocentes, reclaman que as persoas responsábeis da medida rendan contas polo custo persoal e profesional das acusacións.

En 2018, o Goberno estadounidense liderado por Donald Trump lanzou o seu programa Iniciativa China, orientado a combater a espionaxe económica e as ameazas á seguridade das que o país acusa a China. Arredor de catro anos despois de impulsar o que rematou por converterse "nunha das principais prioridades dos esforzos de contraintelixencia nacional e da aplicación da lei nos EUA", sinala unha investigación do MIT Technology Review, "o programa semella un paraugas xeral para os casos con calquera conexión" co país asiático. O xornalista Pablo González, acusado de ser un espía de Rusia, seguirá en prisión até o 29 de maio 90% dos acusados teñen orixe chinesa Asemade, denuncia que case o 90% das persoas acusadas a través deste programa son de orixe chinesa, e apenas unha cuarta parte das persoas imputadas foron finalmente condenadas, aínda aplicando un enfoque "que se foi afastando da espionaxe económica e dos casos de pirateo informático para centrarse en cuestións de integridade científica, como non declarar todas as colaboracións estranxeiras nos formularios". A pesar disto, con respecto a estes casos, un "número significativo foron desestimados ou os cargos foron retirados", ademais, "moitos casos teñen pouca ou ningunha conexión obvia coa seguridade nacional ou co roubo de segredos comerciais", chegando o Departamento de Xustiza a modificar a lista pública dos casos e eliminar 39 acusados, varios dos que o seu procesamento foi anunciado con moito bombo, unha vez interrogada polo MIT a respecto da cuestión. Preocupación sobre discriminación racial Desde as universidades afectadas, destacan que as pautas elaboradas polo Executivo para combater a espionaxe "non explican como as institucións poden abordar as preocupacións sobre a discriminación racial" que provoca esta clase de medidas. Malia que o "clima de medo que xera a ameaza de cárcere xa empurrou outros científicos talentosos a abandonar os EUA", apunta o MIT, outros decidiron unha vez declarados inocentes loitar por recuperar os postos que a Iniciativa China, substituída en febreiro por un programa semellante, lles quitou. EUA aproveita a guerra en Ucraína para obliterar as alianzas da China no mundo Anming Hu, canadense de ascendencia chinesa que investigou durante catro anos sobre nanotecnoloxía na Universidade de Tennessee en Knoxville, foi acusado polos EUA de agochar os seus vencellos coa China e posto en arresto na súa casa durante máis dun ano. Mentres agardaba o xuízo, a universidade suspendeuno e acabou por despedilo, ademais, o Servizo de Cidadanía e Inmigración dos EUA arquivou a súa solicitude para solicitar a residencia permanente no país. Todo isto mentres a universidade contaba con rexistros que desvelaban que Hu endexamais ocultara os seus vencellos con científicos da China cos que colaboraba nas súas investigacións, o que levou a que en setembro de 2021 a Xustiza o absolvera de todos os cargos, explica a revista científica Nature. Rendición de contas O 1 de febreiro, Hu volveu á Universidade de Tenessee após ser readmitido. Cando chegou, desapareceran os láseres, lentes e medidores de voltaxe que tanto el como as e os estudantes usaban para efectuar as investigacións. As primeiras semanas dedicounas a percorrer o centro buscando as ferramentas, algunhas apareceron noutros laboratorios ou despezadas en armarios, porén, moitas continúan desaparecidas. "Perdín dous anos da miña vida, quen está asumindo as consecuencias diso?", subliña Hu, que reclama que o Goberno dos EUA renda contas polas súas accións. A China comprométese a dar voz a África nos órganos internacionais Pola súa parte, Gang Chen, enxeñeiro mecánico do MIT en Cambridge, arrestado en 2021 polos mesmos cargos que Hu e cuxa acusación rematou por ser retirada, pon o foco en que o Congreso dos EUA tería que obrigar o FBI e o Departamento de Xustiza a render contas polo trato aos investigadores. Ao tempo, reclama que os centros universitarios apoien os profesores que resultan acusados de maneira inxusta. Nova iniciativa que inclúe países como Rusia ou Corea do Norte, amais da China O pasado 23 de febreiro, o Departamento de Xustiza dos EUA fixo público que acababa formalmente coa Iniciativa China impulsada polo ex presidente Donald Trump, e que foi substituída por unha estratexia máis ampla que implicaba a investigación das accións doutros países como Rusia ou a República Popular e Democrática de Corea, amais da China, após as denuncias de persoal universitario e de asociacións en defensa dos dereitos civís de que a iniciativa perfilaba de maneira racista os científicos. Non obstante, Matthew Olsen, fiscal xeral adxunto do país, negouse a asumir que o programa implicaba prexuízos raciais, mais recoñeceu que os casos que tiñan por obxecto persoas procedentes da China daban aparencia de parcialidade.


Summary: O Carballiño celebrou este domingo a xornada principal dunha festa con máis de 60 anos de tradición. Segundo datos do Goberno municipal máis de 100.000 persoas consumiron case os mesmos quilos de polbo: 80.000. Mais... por que a do Carballiño non é a Festa do Polbo xenuína?

Milleiros de persoas achegáronse até o Parque Municipal do Carballiño para saborear o prato estrela do municipio: o polbo, nunha festa declarada este mesmo ano de Interese Turístico Internacional mais que non é a Festa do Polbo. Festa do Polbo é a que tamén decorreu esta fin de semana en Bueu, e a que tivo lugar este sábado en Porto do Son. A do Carballiño é do "pulpo", pois a pesar da polémica que tivera lugar a finais da primeira década dos 2000, o consistorio segue a promovela en castelán. A Festa do Polbo do Carballiño, declarada de interese turístico internacional En 2008, co Goberno bipartito na Xunta, a Dirección Xeral de Turismo esixía a denominación en galego dunha das romarías gastronómicas con máis sona da Galiza, e daquela, o alcalde do PSOE Carlos Montes teimou en seguir usando a palabra deturpada. Así, na documentación oficial presentada ás subvencións á festa era do "polbo", mais para o resto seguía a ser a festa do "pulpo". Tamén Argimiro Marnotes, alcalde do PP, optou pola verba castelanizada, até o punto de requirirlle á Real Academia Galega a admisión "pulpo" e "polbo". A RAG deu o seu veredicto: polbo, mais non acabou coa polémica e o propio alcalde popular insistiu en deturpar a festa, mesmo con declaracións, sen base filolóxica ningunha, como que "aquí sempre houbo pulpeiras e non polbeiras". [VÍDEO] Unha tapa de polbo de récord en só 11 minutos Polbo, apuntara a RAG, "é voz patrimonial galega" e está "documentada amplamente desde a época medieval e viva na fala actual". Pola contra, "pulpo", carece de carácter patrimonial. Na edición deste ano, ademais de veciñanza e visitantes participaron o presidente do Parlamento, Miguel Santalices, o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, e a responsábel de Turismo da Galiza, Nava Castro. Non faltou o actual alcalde, Francisco Fumega, quen no seu discurso empregou o termo deturpado. Cartaz da Festa "do Pulpo" de 2022


Summary: Desde o mes de marzo, multiplicáronse nas tres universidades galegas os proxectos dirixidos a comprender o novo coronavirus e as súas consecuencias na saúde das persoas. Mais tamén a procurar unha vacina ou tratamento efectivos ou a analizar as consecuencias das medidas tomadas polas Administracións públicas na economía, nas familias ou na saúde mental.

Opasado 24 de xullo, a Real Academia Galega das Ciencias homenaxeou ás investigadoras e investigadores da Galiza que nestes meses focalizaron os seus esforzos en proxectos e propostas de investigación arredor da Covid-19 e premiou vinte deles, os impulsados polas universidades galegas da Coruña. Compostela e Vigo que recibiron financiamento de diversas institucións galegas, estatais ou europeas. "A ciencia galega soubo estar á altura das circunstancias, respondendo cun gran dinamismo e ilusión, fronte a crise e amosando unha extraordinaria vocación de servizo á sociedade, o que demostra unha vez máis a necesidade de manter un tecido científico de calidade", afirmou o presidente da Real Academia, Juan M. Lema Rodicio. Os proxectos desenvolvidos desde o mes de marzo, cando a Organización Mundial da Saúde declarou pandemia a enfermidade causada polo coronavirus, mesturan disciplinas e ámbitos. Investigadoras e investigadores afondan nas causas e consecuencias dun virus que puxo o mundo patas arriba, nun contexto no que as voces da investigación reclaman financiamento e unha maior estabilidade. Subministros sanitarios Nos primeiros meses da pandemia, investigadores e investigadoras das universidades galegas mobilizáronse para fornecer aos sistemas de saúde ou os centros residencias dos subministros sanitarios que tanto escaseaban. Na Universidade de Santiago de Compostela (USC), fabricáronse 9.000 litros de xel hidroalcohólico nas instalacións da Escola Técnica Superior de Enxeñaría que foron entregados ao Servizo Galego de Saúde. "Creo que é como non podía ser doutro xeito", asegurou a Nós Diario o coordinador dos traballos, o profesor do departamento de Enxeñaría Química Gumersindo Feijoo, cuestionado pola colaboración das universidades coa Administración pública. "Esa é a virtude dunha universidade pública, temos que estar ao que mande a sociedade", engadiu. Ante a carencia de máscaras, o grupo de investigación Photonics4Life colaborou na creación de cofres que inhabilitan os virus, empregados para esterilizar as empregadas polo persoal so Sergas para permitir a súa reutilización. Nesa mesma vía, a iniciativa EscudoCovid-19 rematou maio con 56.000 pantallas de protección producidas na Galiza. O seu impulsor e director do Centro de Investigación en Tecnoloxías, Enerxía e Procesos Industriais da Universidade de Vigo (Cintecx), José Luis Martínez Lastra, amosou a súa satisfacción: "Con evitar un contaxio, o traballo mereceu a pena". Non foi a única ferramenta nada no Cintexc, onde tamén foron deseñados e producidos da man de empresas da contorna, un dispositivo para abrir as portas evitando o contacto directo ou adaptadores fabricados con impresoras 3D para converter máscaras de mergullo en dispositivos de respiración para pacientes con coronavirus. Na busca dun tratamento Mentres as universidades contribuíron a achegar subministros á Administración pública, os equipos de investigación puxéronse en marcha para analizar fármacos xa existentes no mercado e a súa eficacia para o tratamento da Covid-19 ou uníronse á carreira na procura dunha vacina eficaz. No segundo eido, a USC lidera dous proxectos financiados polo Instituto de Saúde Carlos III, a través do seu Centro Singular de Investigación en Química Biolóxica e Materiais Moleculares (CiQUS) e baixo a coordinación dos investigadores José Martínez Costas e Javier Montenegro. O grupo que dirixe Martínez Costas entrou a comezos do mes de xullo nunha nova fase, após recibir o financiamento da Comisión Europea para levar a cabo probas preclínicas en animais que permitirán, se os resultados son satisfactorios, "chegar até a fase clínica de ensaios humanos", como explicou o propio coordinador da investigación. No caso de Montenegro, as súas pescudas entróncanse nas vacinas baseadas no material xenético (ARN ou ácido ribonucleico) mensaxeiro, que "engana" ao corpo para provocar unha resposta inmune. A dificultade que entrañan é atopar o "portador" adecuado que "transporte" este material xenético. O seu obxectivo é, precisamente, atopalo. "As vacinas de ARNm teñen un gran potencial debido á súa flexibilidade, seguridade e desenvolvemento rápido", sinalou Montenegro, quen se amosou optimista a comezos do pasado mes polos primeiros avances dos labores. Neste mesmo eido traballa tamén o laboratorio dirixido pola catedrática da USC María José Alonso, do Centro de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas da USC. O seu equipo procura "vehículos" que simulan virus artificiais para a protección e transporte do ARN ás células diana. [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da terza feira, día 4, nos quiosques ou na nube]


Summary: O ascenso do Lugo pon o broche de ouro a unha campaña histórica para o fútbol galego, pero tamén para outros deportes como o baloncesto, o balonmán, o rugby ou o hockey sobre patíns

Galicia regresa á elite. O ascenso do Lugo o pasado sábado pon o broche de ouro a unha tempada histórica no fútbol e no deporte galego en xeral. Logo da desfeita da anterior campaña, o país recupera o sitio que nunca debeu perder. O último penalti de Manu foi o resumo perfecto dun ano glorioso para o deporte rei. Non sen sufrimento, o equipo lucense acadou por fin o merecido ascenso que a fortuna lle quitara contra o Alcoyano hai agora un ano. Os de Quique Setién cobraron a recompensa do bo facer dun club louvado pola súa xestión desde a directiva até o último traballador. O Lugo representará a Galicia nunha Segunda División da que escaparon os dous grandes do balompé da terra. Deportivo e Celta regresan á elite mentres o Lugo ocupa o lugar dos galegos na categoría de prata Deportivo e Celta acadaron os seus obxectivos nunha categoría difícil como poucas. Regresan á Primeira logo de demostrar que a división de prata lles quedaba pequena. Os branquiazuis volven logo dun breve paso por un inferno do que os celestes saíron logo de cinco anos e tras unha reconversión que encheu o equipo de canteiráns e galegos, os mesmos que agroman tamén á beira de Riazor. E como o ano estaba para os galegos, o histórico Ourense ocupou o lugar do Lugo na Segunda B para regresar á categoría do bronce do fútbol español, esa que non conseguiron recuperar Racing de Ferrol ou Pontevedra, conxuntos que tamén, por tradición e traxectoria, deberían asentarse, como mínimo, ao carón dos vermellos. Porque non todo foron noticias. O equipo feminino do Olivo deixou a máxima categoría, mentres que Celta B e Montañeros tampouco lograron o obxectivo da permanencia. Ambos os dous deberían saír en Terceira no vindeiro mes de agosto. O Montañeros renunciou tras o descenso, pero o Celta B aposta por comprar unha praza na Segunda B Pero non o farán. Polo menos o equipo coruñés, ao que as dificultades económicas e a falta de apoio obrigouno a disolver o equipo afeccionado para centrarse na canteira, unha área onde sempre destacou. O Celta B, pola súa banda, medita seriamente comprar unha praza das que quedará baleiras para recuperar o sitio perdido na competición e aproveitar así a crise económica que afecta a unha morea de equipos. O Obradoiro segue na ACB e o COB Ourense regresa á LEB Ouro para acompañar o Breogán Tamén no baloncesto, onde o histórico Celta feminino tivo que renunciar á máxima categoría afogado polos problemas económicos, eses que non deberían impedir que o Obradoiro seguise onde merece tras a súa excelente campaña na ACB. Á espera de conseguir o capital suficiente para a conversión en sociedade anónima, os afeccionados composteláns confían en ver os seus de novo ante Madrid e Barcelona no Sar e na máxima categoría que volverán buscar o Breogán e o COB Ourense, este último tras conseguir outro merecido ascenso. Pero se no fútbol e no baloncesto as cousas foron ben, o mesmo podemos dicir de deportes menos maioritarios pero se cadra máis meritorios. No balonmán, o Cangas regresa anos despois á elite, onde os do Morrazo revivirán derbis co Academia Octavio de Vigo, que sufriu de máis para acadar unha salvación que semellaba feita tras un primeiro tramo de tempada excepcional. O Cangas regresa á Asobal, o Vigo Rugby segue na elite e o Liceo proclamouse campión de Europa Tamén contará Vigo -agás desfeita económica- cun equipo na elite do rugby, logo dunha meritoria permanencia que se une ao ascenso do CRAT da Coruña, que engade ao seu éxito o do seu equipo feminino, subcampión de Liga e con numerosas internacionais entre o seu plantel. Internacionais ten tamén outro equipo coruñés, o Liceo, que segue a engrandecer unha historia que o sitúa como o equipo máis laureado do deporte galego. O equipo de hockey sobre patíns proclamouse campión de Europa -e xa suma seis- contra o todopoderoso Barcelona, o mesmo equipo que ano tras ano lle rouba os seus mellores xogadores. O último, o catalán Sergi Miras. Porque Galicia situouse no podio de novo, tamén a nivel individual. E é nos Xogos Olímpicos de Londres onde pode aumentar o seu ano fantástico. O padexeiro David Cal aspira a se converter no deportista español máis laureado nunha cita olímpica, mentres que o triatleta Javier Gómez Noya confía en culminar cunha medalla olímpica os seus continuos éxitos en campionatos europeos e mundiais. Serán as principais bazas galegas na capital británica, pero haberá moitas máis, como a do ciclista José Antonio Hermida, que xa sabe o que é saborear o metal máis prezado. Galicia conta con dúas bazas seguras nos Xogos Olímpicos de Londres: David Cal e Javier Gómez Noya Será Londres a última proba de lume dunha tempada histórica para o deporte galego, ese que choraba hai algo máis dun ano polos fracasos dos seus dous equipos máis seguidos e que agora se ilusiona cunha campaña que promete ser vibrante. Que continúe a festa.


Summary: Nunha entrevista en La Voz de Galicia o secretario xeral de Podemos deixa claro que o partido non se diluirá nunha maré para os comicios estatais e defende a existencia dun grupo parlamentar galego pola "personalidade nacional" de Galiza.

Pablo Iglesias chega a Galiza, onde permanecerá varios días para manter encontros e xuntanzas con diferentes cargos institucionais e personalidades políticas, como Xosé M. Beiras ou Yolanda Díaz. Unha 'xira' galega na que defenderá que o espazo político que representan as marés se integren na candidatura de Podemos para as xerais. Unha opción que debulla na entrevista que o xornalista Carlos Punzón lle fai en 'La Voz de Galicia'. Iglesias responde cun rotundo "non" a pregunta de se Podemos entrará nunha marea galega e reitera que para as xerais a intención é chegar a un acordo con ese espazo político para que "poidamos presentarnos como Podemos guion e o nome dese espacio". A papeleta, afirma, co nome de Podemos e o logo estará en todos os colexios do Estado español, é iso é "irrenunciábel". "Teño un enorme respecto polo Bloque" No transcurso da entrevista o secretario xeral de Podemos amosa a súa admiración por Xosé Manuel Beiras e preguntado por unha alianza para as xerais encabezada por Beiras afirma que iso tería que decidirse en Galiza, mais que "persoalmente, a min, faime moita ilusión porque creo que Xosé Manuel é un referente". Grupo parlamentar propio Preguntado sobre as advertencias de Beiras a Podemos de que non pode impoñer condicións a outras forzas para posíbeis alianzas, Iglesias di que o seu partido non pretende iso. "Estou convencido de que podemos unir forzas nas xerais, con grupo parlamentar galego propio e recoñecendo a personalidade nacional de Galiza". Na entrevista manifesta que non ten "ningún reparo cara ao BNG" á hora de tecer alianzas, sinalando que "teño un enorme respecto polo Bloque", mais deixando calquera decisión en mans "dos suxeitos políticos de Galiza". Manifesta, tamén, que de cara ás eleccións galegas Podemos estaría disposto a renunciar as súas siglas.


Summary: O pleno da Deputación lucense esixe a dimisión da conselleira de Sanidade pola tesoirada dos populares á ILP que pedía radioterapia 24 horas, hemodinámica e medicina nuclear para o HULA. Os conservadores admiten que Feijóo incumpriu a súa promesa pero defenden que se cumprirá parcialmente en 2016.

Unha promesa do presidente da Xunta que tornou en serio problema para a cidadanía pero tamén nunha nada desdeñable hipoteca política para o PP de Lugo. Alberto Núñez Feijóo prometeu durante a inauguración do Hospital Lucus Augusti, en febreiro de 2011, que ese mesmo ano o complexo tería servizos de hemodinámica 24 horas, radioterapia e medicina nuclear. Case catro anos despois a hemodinámica só funciona en horario de oficina e a iniciativa lexislativa popular impulsada pola veciñanza para lograr as dotacións foi recortada polo PP a través de seis emendas parlamentarias. A maioría do pleno da Deputación lucense vén de responder a esta última operación coa petición formal, apoiada por PSdeG e BNG, de dimisión da conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, mentres os populares da corporación reducen a tesoirada ao "cambio dalgunhas palabras". Esta petición chegou a través dunha moción impulsada polo presidente do ente provincial, José Ramón Gómez Besteiro, e defendida polo tamén socialista Álvaro Santos, quen ve "indecentes as seis emendas aprobadas en solitario" polo PP no Parlamento, unha "ruín artimaña" que, acusa, provoca que "os pacientes de cancro teñan que seguir sufrindo maratonianas xornadas" para seren tratados na Coruña e outras cidades. "Xa abonda de artimañas, esiximos a inmediata dimisión de Rocío Mosquera" por "institucionalizar a discriminación", di, nun contexto no que a iniciativa reproba tamén as "prácticas políticas do PP" por "deformar o concepto de soberanía popular" con este recorte. Dende o BNG o deputado Mario Outeiro concorda coa necesidade do cesamento e Mosquera tras a "burla e a traizón a quen habitamos nesta provincia" que, di, executaron os conservadores ao "baleirar de contido e deturpar" a ILP. "Non é xusto que estas doenzas", infartos e cancro, teñan "maiores consecuencias" na provincia de Lugo por non dispoñer de radioterapia ou por atender os infartos só "nun horario sen sentido, en horario de oficina". "As emendas do PP non garanten que os servizos se presten dentro do Sergas, deixan aberta a porta á súa privatización" e, ademais, "alongan os prazos máis alá do ano 2016". A moción aprobada, impulsada por Besteiro, acusa o PP de "institucionalizar a discriminación" dos pacientes do HULA Neste difícil panorama foi no que tivo que intervir o voceiro do PP no debate, Fernando Pensado. Mentres un cento de persoas afectadas pola ausencia de servizos no hospital seguían o debate dende o público o ex alcalde de Palas de Rei, médico de profesión, deu en admitir que "posiblemente, aquí faltou diálogo", pero no que a Xunta e o PP non "fixesen absolutamente nada" para instalar os servizos prometidos. "É posible que se cambiasen algunhas palabras" da ILP orixinal -a proposta mudou mesmo de nome e os seus preceptos practicamente desapareceron- pero "non o espírito da iniciativa", asegura. Socialistas e nacionalistas, acusa, están a "manexar a dor allea" e, malia que a instalación destes equipos "non é ir á tenda da esquina e mercalos", o seu partido asegura que "dentro de doce ou catorce meses" as instalacións serán "inauguradas por quen hoxe está gobernando Galicia". Os populares admiten que "faltou diálogo" e que a promesa de Feijóo "non se fixo", pero defenden agora a instalación parcial dos servizos cunha dilación de máis de media década Así as cousas, e malia admitir que "as hemerotecas son irrefutables" e que o presidente da Xunta "dixo que en tres meses se podían poñer" os servizos pendentes "e non se fixo", Pensado rexeita a reprobación da conselleira porque PSdeG e BNG están dando "a imaxe de que en Lugo é todo un desastre e morren os enfermos nas cunetas, que a situación é biafreña". O PP, mantén, non vai "permitir nin un día máis dos 18 meses aprobados" para que "estas infraestruras tan necesarias" estean en funcionamento. Deste xeito, no mellor dos casos, o HULA terá radioterapia e medicina nuclear media década despois do prometido e os infartos seguirán sendo tratados só polas mañás.


Summary: A opción C do independentismo para a presidencia da Generalitat podería fracasar se esta sexta feira o xuíz Llarena ordena o ingreso en prisión de Jordi Turull. O poder xudicial español continúa a torpedear o normal funcionamento das institucións catalás.

Desde o 21D o poder xudicial español tense empregado a fondo para facer descarrilar as distintas iniciativas impulsadas desde o soberanismo catalán para investir un dos seus como president, após as forzas independentistas teren obtido a maioría absoluta nas eleccións do 21 de decembro de 2017. O primeiro en caír foi Carles Puigdemont, cando o Tribunal Constitucional estabeleceu a doutrina de que, para ser investido president, era conditio sine qua non a súa presenza física na cámara. O político de Girona sinxelamente non podía facer acto de presenza porque en canto pisase territorio español sería detido e levado perante o xuíz. A segunda opción falida foi a de Jordi Sànchez. Neste caso o xuíz Llarena negoulle o permiso preceptivo para saír da prisión, na que se acha, en réxime preventivo, baixo as acusacións de ter cometido os delitos de sedición, rebelión e malversación de fondos. Nas últimas horas Sànchez -por meio do seu avogado- tería anunciado a súa disposición a abandonar o seu escano e mesmo a política, con tal de convencer o maxistrado para ser posto en liberdade. Nen por esas. A Fiscalía desaconsella a súa excarcelación sob o argumento de que no seu caso concorre o risco de reiteración delictiva, perspectiva moi pouco plausíbel tendo en conta a súa vontade de se pór á marxe do procés e retornar á docencia. Descartadas as opcións A e B, o bloco soberanista hexemónico -Junts per Catalunya e ERC- voltaron os seus ollos para Jordi Turull, ex conseller de Presidencia. Político da órbita de Puigdemont, está tamén imputado polos mesmos delitos que Sànchez, mais no seu día foi posto en liberdade en troca dunha fianza de 100 mil euros. A vía Turull tampouco está blindada ás inxerencias xudiciais. No momento en que conclúa a instrución da causa por parte do Tribunal Supremo -o asunto, após ser sido declarado complexo, poderia prolongarse até o mes de abril de 2019-, o xuíz podería inhabilitar cautelarmente para o exercicio de cargo público calquera dos encausados. Isto significa que unha eventual presidencia de Turull podería ter data de caducidade. O soberanismo, consciente diso, podería xogar nese momento a baza da disolución da cámara e a convocatoria dunhas novas eleccións con carácter máis unha vez plebiscitario, non tanto arredor do procés, senón por volta das interferencias das autoridades españolas no funcionamento das institucións cataláns. Pois ben, os problemas xa están aquí, non hai que agardar a abril de 2019. En plena negociación entre JxCat e ERC coa CUP para selar a investidura de Turull, o xuíz Llarena decidiu esta cuarta feira citar o ex conseller para a sexta feira, canda os tamén parlamentares Josep Rull, Dolors Bassa, Raül Romeva e Marta Rovira. A todos eles vailles comunicar se están procesados -ou non- por un delito de rebelión e se entrarán ou non en prisión. O soberanismo manexaba a próxima semana como calendario para a investidura. A citación de Turull por parte de Llarena altera a axenda e obriga JxCat e ERC a teren que reprogramar todo e a facelo contra-reloxo. Mesmo non se desbota a hipótese que nas próximas horas se convoque un pleno exprés para esta quinta feira, coa investidura de Turull na orde do día. Outras opcións son a de propor a candidatura doutra persoa -sería o plano D- ou mesmo a de desistir e ir a novas eleccións.


O rei Felipe VI subliñou que a guerra de Ucraína puxo de manifesto a vixencia do "vínculo atlántico" que representa a OTAN e a importancia de que a UE asuma "maiores responsabilidades" no ámbito da seguridade e a defensa para "minimizar vulnerabilidades e dependencias excesivas". O Foro A Toxa volta, de novo co nome deturpado e á busca da participación dun ministro ucraíno O monarca foi o encargado de abrir a cuarta edición do Foro A Toxa-Vínculo Atlántico. Neste sentido, destacou que o encontro económico de carácter neoliberal logrou "consolidarse" como "un referente clave de debate e reflexión" que foi capaz de alcanzar "unha proxección que supera o marco estritamente estatal". Felipe VI dedicou gran parte do seu discurso a analizar o escenario que deixa a "agresión ilegal e inxustificada" de Rusia a Ucraína, un país ao que estendeu o seu "máis profunda admiración" pola "firmeza" do seu goberno, a "vontade, capacidade e coraxe" das súas forzas armadas e o "sufrido aguante" do seu poboación. Robles, Borrell, Macri, Raxoi e González participarán no foro do neoliberalismo que decorrerá na Toxa "Lonxe da desmoralización e a división entre a súa poboación, a violencia desatada contra Ucraína resultou nun extraordinario nexo de unidade e solidariedade", sinalou o monarca español, antes de subliñar que esta "heroica resistencia" vai máis alá da defensa do seu territorio. "É a contenda por unha sociedade democrática e aberta", engadiu. Análise da situación económica Tras subliñar a necesidade de que a Unión Europea "desempeñe un papel proactivo desde o punto de vista xeopolítico, asumindo maiores responsabilidades no ámbito da seguridade", o rei Felipe VI analizou as consecuencias do conflito bélico no plano económico, debido a que desatou "procesos inflacionistas descoñecidos desde hai décadas". O xesto imperialista de Felipe VI que o deixa en evidencia en Colombia "A nova política monetaria dos bancos centrais, máis restritiva, debe compasarse coa atención ao crecemento económico e á evolución do mercado de traballo", afirmou para, a continuación, recoñecer que se trata dunha tarefa "en absoluto sinxela", especialmente nun contexto "de transición cara a novos modelos enerxéticos baseados en enerxías limpas". Despois de chamar a atención sobre a extensión das guerras da actualidade fóra dos marcos "clásicos" con novas armas e campos de batalla como a "desinformación" e a "ciberseguridade", Felipe VI apelou a reflexionar sobre o papel de América latina, que atravesa, ao seu xuízo, "profundos cambios sociais e políticos" pero que deben manter o seu vínculos cos países do outro lado do Atlántico.


Nacións Unidas considera que a cultura, na súa rica diversidade, posúe un valor intrínseco tanto para o desenvolvemento como para a cohesión social e a paz. Porén, en demasiadas ocasións ponse o foco na suposta división que esa heteroxeneidade xera. Co aval da experiencia acumulada, desde o Concello de Burela queremos poñer de relevo o positivo que resulta contar cunha sociedade plural e facémolo coincidindo co Día Mundial da Diversidade Cultural para o Diálogo e o Desenvolvemento, que se conmemora o 21 de maio.Burela non chega aos 10.000 habitantes e, no entanto, rexistra no seu censo máis de corenta nacionalidades diferentes. Destaca particularmente a comunidade caboverdiana, que comezou a chegar a finais dos setenta e que hoxe conta xa con varias xeracións na comarca da Mariña. As persoas orixinarias do arquipélago africano convertéronse en forza motriz para o desenvolvemento da industria pesqueira e hoxe están -estamos- presentes en diversos sectores sociais, se ben sería desexable ter máis relevancia nos postos de decisión. A achega non foi só económica, senón tamén cultural, tal e como demostran grupos de mulleres como Raventola ou Batuko Tabanka, que promoven a interculturalidade a través da música tradicional do país lusófono. Ao tempo que a diversidade agromaba, o Concello puxo en marcha un programa específico para a integración das persoas migrantes que se inicia xa desde as etapas educativas, pois aínda que a comunidade caboverdiana de Burela se considere un exemplo de adaptación -que non de asimilación-, iso non significa que o camiño estea exento de atrancos.Esta perspectiva da inclusión tamén está presente na Axenda 2030 aprobada polos Estados membros da ONU, que contempla 17 Obxectivos de Desenvolvemento Sostible onde o ODS 10 chama a "reducir a desigualdade en e entre os países", tanto a nivel económico como no acceso aos servizos e recursos, e contempla varias metas referidas á poboación migrante. Garantir a igualdade de oportunidades, adoptar políticas de protección social ou facilitar unha mobilidade segura son algunhas das accións requiridas.Ademais, o Concello de Burela, cada outras 99 administracións locais e provinciais, contribúe a paliar as desigualdades globais a través da súa participación no Fondo Galego de Cooperación e Solidariadade. A asociación ten impulsado máis de 150 proxectos de cooperación internacional en preto de trinta países, entre os que Cabo Verde ocupa unha posición destacada. Desde 2002, cofinanciáronse no país africano máis de trinta iniciativas en materia de xénero, educación, auga e saneamento, vivenda ou infraestruturas comunitarias. O intercambio de experiencias e coñecementos tamén resulta clave para acadar un desenvolvemento sustentable e o Fondo Galego materialízao a través da cooperación técnica, tanto recibindo aquí a persoal das entidades socias de países como Cabo Verde, como facilitando asesoramento técnico en terreo a través do programa de voluntariado internacional Vacacións con Traballo. A decimo cuarta convocatoria permanece aberta ata o 26 de maio, con prazas en Mozambique e na vila caboverdiana de Santa Cruz, polo que aquelas traballadoras e traballadores de concellos, mancomunidades ou da Xunta de Galicia que teñan interese en participar poden informarse na web www.fondogalego.org. Unha experiencia máis que recomendable para mergullarse noutra realidade e experimentar de primeira man o valor da interculturalidade.


Summary: O rexedor vigués non desvelou cando se producirá o acendido da iluminación, se ben afirmou que este ano as luces do Nadal ficarán prendidas unha hora menos que en 2021 "para aforrar enerxía".

O Concello de Vigo iniciou esta terza feira, 2 de agosto, a instalación das súas luces de Nadal, que este ano ficarán acendidas unha hora menos ao día para reducir en 14% o consumo enerxético, após a recomendación do Goberno estatal e da Unión Europea de diminuír a factura eléctrica. Así o anunciou o alcalde, Abel Caballero, quen indicou que neste 2022 a cidade volverá contar con once millóns de luces LED, do mesmo modo que no Nadal pasado, mais repartidas por unhas 400 rúas, 40 máis que en 2021. Neste senso, insistiu na "importancia" que ten o Nadal para o turismo de Vigo, asegurando que "xa hai hoteis que contan con reservas" para esas datas. Aliás, indicou que o Concello ten unhas 400 rúas en "lista de agarda" porque os seus veciños e veciñas tamén queren que se instalen alí luces. SERMOS GALIZA | As moitas e as poucas luces Caballero reivindicou que o próximo será un Nadal "excepcional" e "cheo de sorpresas", polo que emprazou aos próximos meses para seguir desvelando as novidades. Con todo, o que si explicou é que a rúa Príncipe, a principal vía comercial da cidade, contará con novos adornos e cunha estrela xigante "para que se vexa desde Nova York e que o seu alcalde vexa como [en Vigo] gañamos [coa celebración do Nadal]", apuntou o rexedor. Tamén precisou que este ano poderían visitar a cidade máis de tres millóns de persoas, superando a cifra de 2021. A pesar diso, non quixo anunciar o día do acendido nin do apagado das luces, aínda que si destacou que 25 persoas traballan na colocación das luces desde este mes até febreiro, cando se desmontarán. Aforro enerxético A respecto do gasto enerxético da iluminación, Caballero indicou que en 2021, durante os case dous meses que duraron as festas na cidade, o Concello pagou uns 30.000 euros de factura da luz, o que supón 0,5% do gasto total de luz en Vigo, que ascendeu a uns 5,5 millóns de euros. O rexedor subliñou que espera que este ano o gasto sexa maior, xa que o prezo da luz aumentou. Porén, dixo que o gasto de luz do Nadal é "inferior" ao que consome un estadio de fútbol duns 30.000 asentos nun mes. Mais, debido a que o Goberno estatal instou as administracións públicas e a cidadanía a reducir o gasto enerxético, Caballero anunciou que este ano as luces de Vigo estarán acendidas unha hora menos cada día, atrasando o seu prendido ás 18.30 horas e adiantando o apagado ás 00.30 horas. Segundo os seus cálculos, isto suporá un aforro de 14%, "o dobre do que pide o Goberno". Aliás, lembrou que toda a enerxía que utiliza Vigo na súa iluminación "é renovábel".


Summary: Todos os indicadores sitúan o Estado español entre os Estados membros considerados "con graves riscos". A Comisión europea podería imporlle sancións de até mil millóns de euros a partir de maio de non se adoptaren "plans de reformas". A UE considera "insuficientes" as medidas implementadas até o momento.

Así o anunciou esta cuarta feira a Comisión europea após a publicación do informe económico relativo ao mes de marzo. Os resultados tirados do estudo deixan ao Estado español entre os países membros da UE considerados "con graves riscos", como o son todas as economías resgatadas a comezar por Portugal. Xunto a el sitúase Eslovenia que tamén será obxecto do toque de atención por parte da institución comunitaria. Neste senso, a Comisión podería mesmo aplicar sancións á economía española por ultrapasar os límites fixados a nivel europeo nalgúns dos indicadores empregados para desenvolver o seguimento dos acordos entre os Estados membros e as institucións comunitarias, como o é a súa elevada taxa de desemprego (26%) ou as cifras de débeda privada e pública alcanzadas nos últimos meses --en grande medida incrementadas polo resgate á banca con fondos públicos. As medidas que podería impor a Comisión como sanción abranguen unha multa do 0,1% do PIB (1.000 millóns no caso español) para aqueles países que non cumpran coas exixencias da UE. Para evitala, a Comisión demandará novos plans de axuste que se deberán entregarse a Bruxelas antes de rematar o mes.


Summary: A fronte nacionalista reclama no Parlamento galego garantías de que o gromo non está a supoñer un deterioro na atención e nos coidados das persoas usuarias.

O Bloque Nacionalista Galego solicita medidas da Xunta para enfrontar o gromo con máis dun centenar de contaxios na residencia de maiores DomusVi Bembrive en Vigo. A fronte nacionalista vén de formular no Parlamento galego unha batería de preguntas para que a Xunta aclare a situación actual e explique que accións está a levar a cabo para garantir que o gromo non está a supoñer unha deterioración na atención e coidados das persoas usuarias, tal como demandan as familias. Fernández alertou que o gromo, que afecta a un 70% das persoas usuarias, pode provocar "numerosas dificultades no funcionamento do centro", "A Consellaría de Política Social debe facer un maior esforzo por manter as familias informadas nesta situación excepcional. A elevada porcentaxe de persoas infectadas, tanto entre as persoas usuarias como entre o persoal, xera unha preocupación lóxica", instou a deputada do BNG no Parlamento galego, Alexandra Fernández, que lamentou a falta de transparencia da Xunta. Fernández alertou que o gromo, que afecta a un 70% das persoas usuarias, pode provocar "numerosas dificultades no funcionamento do centro", como a loxística para illar ás contaxiadas ou a afectación sobre o persoal, con 13 traballadores e traballadoras positivos. Dificultades que, temen desde os colectivos de familiares e persoas usuarias, poidan estar minguando a calidade asistencial dos e das maiores. Reiterada inacción As nacionalistas critican tamén a "reiterada e continuada inacción" da Xunta de Galiza para reforzar as medidas preventivas e garantías sanitarias nas residencias de maiores. Neste sentido, o concelleiro do BNG de Vigo, Xabier P. Igrexas, lamentou que "a Xunta do PP parece non ter aprendido nada da pandemia". "Na primeira vaga vimos como o coronavirus golpeaba de maneira moi dura as residencias e o Goberno galego tardou en actuar, en grande medida para non prexudicar as empresas amigas do PP no sector como DomusVi. E durante todo este tempo insistiron en abandonar á súa sorte ás persoas residentes e as familias", reprochou. Igrexas cargou con dureza contra o silencio e falla de resposta da Delegada da Xunta en Vigo, Marta Fernández-Tapias, perante os gromos rexistrados en diferentes residencias. "Era ben que a señora Fernández-Tapias fixese un oco na súa intensa axenda de embaixadora de Feixoo en Vigo para atender as demandas das persoas residentes, das súas familias, e tamén as denuncias sindicais sobre a necesidade de máis medios nas residencias de maiores da nosa cidade, tanto nas públicas como, sobre todo, nas privadas", exixiu o portavoz municipal nacionalista.


Summary: Eleva a causa ao Tribunal Supremo

A xuíza que investiga o caso do máster de Pablo Casado aprecia "indicios de responsabilidade penal" no presidente do PP e elevou a causa ao Tribunal Supremo por ser Casado una persoa aforada. Nun auto asinado esta segunda feira, a maxistrada establece que "se procede a elevar exposición delimitando o alcance obxectivo e subxectivo dos feitos, os indicios racionais de criminalidade que o sustentan, os indicios que poderían acreditar a súa atribución á persoa aforada e a súa cualificación xurídica". A maxistrada prosegue esta semana coa rolda de declaracións que abriu a semana pasada e interrogará como testemuña outros alumnos que realizaron o máster do presidente do PP no curso 2008-2009. Ao se coñecer a noticia, Pablo Casado compareceu ante a imprensa para afirmar que "fixo todo "correctamente" e que "en absoluto penso dimitir".


Summary: Os de Nafti queren resarcirse do empate co Málaga.

Estabelecendo unha analoxía co mundo do atletismo, a Segunda División é o máis parecido que hai no fútbol a un maratón: trátase dunha durísima carreira de fondo onde non podes quedar a papar moscas se non queres que che adianten todos os que veñen por detrás. O Club Deportivo Lugo, único representante galego na categoría, afronta hoxe na casa ante o Las Palmas (21.30 horas) a segunda etapa dunha proba que o levará a disputar tres partidos en oito días. Logo de apañar un empate "frustrante" (2-2) -en palabras do propio Mehdi Nafti- en Málaga a pasada sexta feira, onde deixou escapar os tres puntos logo de chegar gañando 2-0 no minuto 70, o obxectivo é retomar a senda da vitoria. O rival será a poderosa Unión Deportiva Las Palmas, un eterno favorito ao ascenso, pero que, outro ano máis, parece non estar á altura das expectativas creadas e malvive na zona media-baixa da táboa. Pese a todo, Iriome González, centrocampista tinerfeño do Lugo, considéraos "un bloque duro, de mentalidade forte e que nunca baixa os brazos". Noutra orde de cousas, a entidade albivermella fixo pública a convocatoria da Xunta Xeral Ordinaria de Accionistas, que se desenvolverá en primeira convocatoria o 29 de decembro ás 20.15 horas e en segunda un día despois, tamén ás 20.15. Deportivo solidario O Real Club Deportivo da Coruña lanza unha iniciativa de recollida de alimentos e xoguetes novos a beneficio do Banco de Alimentos da cidade herculina e da Cruz Vermella. A porta 28 do Estadio de Riazor abrirase desde hoxe e até o día 4 de decembro de 11 a 13 e de 15.30 a 18 horas para recoller alimentos non perecedoiros e xoguetes sen estrear para nenos e nenas de todas as idades.


Summary: O orzamento total das tres universidades reduciuse en 86 millóns neste tempo, cun importante recorte nos seus gastos correntes e investimentos. O goberno galego instou a pasada semana á UDC a realizar máis "axustes" para solucionar os problemas de liquidez.

O conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Román Rodríguez, instou a pasada semana á Universidade da Coruña a "axustar gastos" como antes fixeron "todas as institucións -dende concellos ata Xunta e Estado- e a sociedade" para solucionar os problemas que liquidez que hai uns días obrigaron a institución a paralizar os seus gastos correntes. Porén, dende a UDC incídese en que o problema e, polo tanto a solución, non está no capítulo de gastos, que xa foron substancialmente recortados nos últimos anos, senón que se trata dunha cuestión de "ingresos", ligada a un deficiente financiamento. As universidades galegas viron reducidos os seus orzamentos de forma notable nos últimos anos; a USC pasou de 246 millóns de euros en 2009 a 199 no presente exercicio (47 millóns, un 34% menos), a Uvigo recortouno dende 182 a 165 (17 millóns menos, un 9%) e a UDC de 138 a 116 (unha caída de 22 millóns, un 15% do total). Un descenso total de 86 millóns de euros. Caeron sobre todo os gastos nos capítulos de investimentos (de 33 a 12 millóns na Coruña; de 85 a 31 en Santiago e de 35 a 34 en Vigo) e de gastos correntes (de 18 a 15 millóns na Coruña; de 33 a 25 en Santiago; mentrea que en Vigo creceron de 28 a 31), pero tamén nos gastos en persoal (un millón na UDC, 16 na USC e 7 na Uvigo). 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 USC 245.9 244.7 228.8 *(228.8) *(228.8) *(228.8) 199 UDC 137.8 137.7 129.6 123.3 119.6 114.9 116.2 Uvigo 182.2 176 167.9 163 163.2 159.7 165.2 Orzamento das universidades galegas (2009-15). En millóns de euros. *Prorrogado Neste tempo reducíronse de forma importante os ingresos das tres universidades. Descenderon todos os capítulos, entre eles as taxas e prezos públicos (3 millóns menos na UDC, 19 na USC ou 11 millóns na Uvigo), pero a caída dos ingresos débese sobre todo a unha redución nas transferencias correntes e de capital procedentes da Xunta. En total, as tres universidades galegas pasaron de ingresar 437 millóns de euros procedentes da administración autonómica galega en 2009 a recibir 358 millóns en 2015, 79 millóns menos. As transferencias correntes pasaron de 156 a 130 millóns na USC, de 95 a 81 na UDC e de 108 a 105 na Uvigo. 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 USC 193.3 175.7 166.1 158.3 151.7 - 151.4 UDC 115.6 102.9 101.3 95.5 93.2 93 94.3 Uvigo 128.2 117.4 114.8 109.5 110.8 113 112.6 Transferencias realizadas pola Xunta ás universidades galegas (2009-15). En millóns de euros As tres universidades reclaman unha mellor no seu financiamento. Moi especialmente a UDC, que leva denunciando dende hai anos un sistema que considera "inxusto" e que prexudica especialmente á institución con sede na Coruña. De igual xeito, o reitor da USC, Juan Viaño, sinalou que o actual financiamento "non é suficiente" e afirmou que "non se debe financiar só a actividade docente senón tamén a estrutura universitaria, que permite obter máis financiamento". Tamén as forzas políticas da oposición demandaron a pasada semana no Parlamento cambios na política de apoio á universidade. A portavoz de Universidade do Grupo Socialista, Concepción Burgo, criticou que o financiamento das universidades galegas diminuíu "ao nivel de 2005 en termos constantes", provocando o que definiu como "unha década perdida". Burgo esixiu unha "política seria de impulso das universidades" ou "do contrario non imos a ningunha parte". Pola súa banda, Cosme Pombo (BNG) sinalou que "os continuos recortes" do Goberno galego neste ámbito teñen levado a que haxa "menos profesorado e recursos nos últimos cinco anos, un grave recorte que provoca a asfixia do sistema universitario galego" e á diminución de financiamento e recursos humanos, "principal capital a nosa universidade".


Summary: "Queremos visibilizar que existen alternativas para construír un mundo máis xusto". As "utopías reais", segundo o concepto do sociólogo estadounidense Erik Olin Wright. E o resumo das intencións de Mostra do Posible, un encontro de entidades de economía solidaria e movementos sociais que decorrerá en Cangas do Morrazo o 5 e o 6 de outubro.

Conferencias, debates e encontros conforman o programa dunha cita que esta ano, o terceiro consecutivo en que se celebra, inclúe unha Feira de Ecoloxía e Artesanía. Nela a organización quere acoller "moitas iniciativas individuais que traballan para acadar as mesmas finalidades dende a autoprodución, a artesanía ou a produción ecolóxica". A Mostra do Posible abriu o prazo para solicitar postos na feira – que será na Alameda Nova ou, de chover, na Casa da Cultura- ou propoñer actividades a través do seu web (mostradoposible.gal). Da primeira edición, en 2017, fixeron parte 52 entidades. Da segunda, o pasado ano, 45. "As empresas de economía solidaria están confeccionando potentes ferramentas de transformación colectiva, que buscan cooperar en lugar de competir e poñen as persoas no centro", explica a organización, "e os movementos sociais buscan influír na toma de decisións sobre o que é de todas, e defenden que outro tipo de políticas é posíbel". O programa final da Mostra do Posible darase a coñecer nos vindeiros días.


Summary: Parece que estamos condenados a vivir reformas (ou contrarreformas) educativas cada vez que se produce un cambio de goberno. José Ignacio Wert, o novo ministro de Educación, non quere pasar por menos. Aínda que non presenta unha lei nova de reforma educativa, na practica, estamos diante de cambios substanciais que afectarán de maneira profunda a todo o sistema.

Parece que estamos condenados –irremisiblemente- a vivir reformas (ou contrarreformas) educativas cada vez que se produce un cambio de goberno. Nisto somos únicos. Con acordo ou sen el, poñemos todo patas arriba: contidos, organización, obxectivos, materias, denominacións, estrutura... Cada dous anos e medio! Unha cifra de marca. Resulta difícil atopar algo similar no mundo. Parece delirante. Unha maquinación para tolear ó alumnado, pais e nais, profesorado, en definitiva, a toda a comunidade educativa. José Ignacio Wert, o novo ministro de Educación, non quere pasar por menos. Aínda que non presenta unha lei nova de reforma educativa, na practica, estamos diante de cambios substanciais que afectarán de maneira profunda a todo o sistema. Non quero agora analizar as reformas anunciadas polo ministro na Comisión de Educación do Congreso dos Deputados. Tempo haberá. Limitareime a facer algunhas reflexións sobre a decisión de substituír a materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos por unha Educación Cívica e Constitucional. Si fose só o nome, pouco problema habería... Sabíamos das intencións do PP. Foi un cabalo de batalla, antes, durante e despois de aprobarse a súa implantación en 2006. Nas anteriores eleccións e nas últimas, Mariano Rajoy anunciou reiteradamente que a suprimiría. Iso era o que demandaban os sectores máis integristas, a súa desaparición pura e dura. Sen alternativa. Paulatinamente empezaron a escoitarse voces, bastante tímidas, de substituíla por unha materia menos "problemática", máis "neutral", menos "controvertida". Pola súa procedencia, a socioloxía, polos seus estudios de opinión e os comentarios manifestados en diversos medios e tertulias, Wert non parecía un integrista, nen tampouco un mentiroso. E tirou pola vía da substitución. Si escoitamos ós que aplauden coas orellas veremos cales son os intereses que se acochan detrás da decisión. Algúns, os máis extremos, a xerarquía eclesiástica, as asociacións católicas, os sindicatos dereitistas, estaban pola supresión, sen máis miramento. Eran partidarios de dedicar eses tempos de relativismo moral e "doutrina socialista" ás matemáticas ou ás linguas, que falta fan... Nin uns nin outros pensan, por exemplo, no horario da relixión adoutrinadora cando suspiran por un mellor aproveitamento lectivo... A idea dunha materia como a anunciada, Educación Cívica e Constitucional, neutra, aséptica, despoxada de controversias, non é nova. Trátase, en definitiva, de retirar o que os centros concertados relixiosos xa adaptaran ó seu ideario, é dicir, os modelos familiares, a pluralidade social, diversidade, dereitos das mulleres, igualdade, minorías, dereitos humanos, maneiras de vivir, e todo aquilo relacionado coas relacións interpersoais, sexualidade, anticonceptivos e demais asuntos da entreperna, que tanto preocupan a algúns. Pero non era necesario mentir ou sacar un libro, que non é de texto, para xustificarse. Soa a manipulación interesada. Á espera de coñecer con exactitude os temas concretos, polo avanzado, os novos contidos serían asuntos xa abordados nas materias de sociedade, sobre todo, historia europea e valores constitucionais. Como anunciou o propio ministro, lonxe de calquera tentación de adoutrinamento ideolóxico. A Conferencia Episcopal, a principal opositora á Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos, xunto cos sectores máis ultracentristas, apresuráronse a aplaudir a decisión. Os mesmos que adoutrinan a diario, dentro e fora da escola, concertada ou non, os que añoran a imposición dos seus propios valores morais privados a todos, nacionalcatolicismo, os que promoveron unha auténtica cruzada mediática e mobilizadora contra Cidadanía, os obxectores, aqueles que predicaron mesmo a desobediencia civil, están hoxe de parabéns. As súas teses e o seu apoio vese agora ben recompensado. Todos os pés das sotanas de Rouco... Tal e como teño comentado e escrito[1], nesta cuestión, como noutras, somos unha auténtica anomalía histórica. A intolerancia está tan alentada desde institucións relixiosas e políticas que mesmo ignoramos as recomendacións internacionais que asinamos, do Consello de Europa, da UE, da UNESCO, da ONU, en relación coa cidadanía democrática e os dereitos humanos desde hai xa moitos anos. Federico Mayor Zaragoza afirma que "a aprendizaxe da democracia é a pedagoxía da paz". Si excluímos os asuntos "controvertidos", "problemáticos" da escola, estaremos anulando a capacidade crítica do alumnado. Ou acaso a democracia, a paz, a dignidade, a desigualdade, a inxustiza, a non discriminación, a liberdade... non son temas controvertidos?. E si nos referimos ás actitudes, ós valores, ou ás normas? Se por adoutrinamento entendemos o conxunto de medidas e de prácticas educativas, e de propaganda, usadas polas elites sociais dominantes como medio de control social, as reformas, mellor dito, as contrarreformas, anunciadas por José Ignacio Wert, e particularmente, a supresión da materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos para substituíla por unha Educación Cívica e Constitucional "neutra" ten, tamén, unha clara intencionalidade ideolóxica xa que, baixo unha aparencia de neutralidade educativa, acóchase sempre un código ético, explícito ou non. Do que se trata é de saber si ese código que sustenta ese modelo educativo é o mínimo común denominador para convivir en democracia, as virtudes cívicas, ou se trata, polo contrario, dun código moral privado de crenzas, costumes e tradicións a impoñer ó conxunto da sociedade. Tempos escuros.


Summary: O aínda presidente da Xunta loou en Madrid a xestión de Isabel Díaz Ayuso, a quen "insultan" porque "a temen", dixo.

O aínda presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, que estes días está a percorrer o Estado español para presentar ás bases do Partido Popular (PP) a súa candidatura á Presidencia da formación, manifestou esta terza feira o seu desexo de "voltar a Madrid". Nun acto no que tamén participou a presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, Feixoo lembrou o seu pasado en Madrid —onde desenvolveu diferentes cargos como o de presidente de Correos—, "probabelmente", dixo, unha das cidades onde "máis cousas" aprendeu. Ayuso e Feixoo: "Hoxe somos todos un mesmo equipo" De feito, afirmou que chegou á situación actual, a piques de presidir o PP, "grazas á experiencia que obtiven nesta cidade [Madrid], xunto coa Xunta [da Galiza]". "Volverei vivir en Madrid e comprobarei que non mudou, que Madrid é unha cidade acolledora e aberta, un lugar próspero que ama a liberdade, e por iso quero volver", expresou. Por outra parte, Núñez Feixoo loou a xestión de Díaz Ayuso e asegurou que "se a insultan" é "porque a temen", algo que, asegurou, tamén lle acontece a el. Feixoo, que recortou a presenza do galego no ensino, defende a "harmonía entre linguas" Tamén destacou o "tándem electoral" formado por José Luis Martínez-Almeida —alcalde de Madrid— e Ayuso, que, segundo dixo, na Galiza cren "infalíbel", ao tempo que defendeu atender a maioría dos cidadáns desde a "centralidade" e gobernar "absolutamente para todos". E esta mesma cuarta feira, Martínez-Almeida utilizou o mesmo símil para referirse a Ayuso e Feixoo, que ao seu xuízo conforman un "tándem gañador" porque "se entenden" e teñen "boa sintonía".


Summary: A voceira do Partido Popular e deputada anunciou esta cuarta feira a súa demisión como portavoz após ser investigada no decorrer da Pokémon por comportamentos "irregulares que poderían ser constitutivos de infracción penal".

Paula Prado presentou a súa demisión "irrevogábel" como portavoz do Partido Popular. Así o anunciou en comparecencia de imprensa esta cuarta feira (4 de maio). Prado atribuíu a súa saída á situación xerada após coñecerse que a xuíza Pilar de Lara --instrutora da Operación Pokémon-- desenvolveu unha peza separada na que investiga presuntas "irregularidades" no comportamento de Prado que poderían "ser constitutivas de infracción penal". Os acontecementos que están a ser investigados teñen a ver con decisións adoptadas durante o seu cargo de concelleira na equipa municipal de Compostela. Prado asegurou que presentou a súa demisión na terza feira ao presidente do PP e da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo e asegurou en comparecencia de imprensa que a decisión foi adoptada agora para "concentrar as novas e os cambios" que se están a producir no seo do partido. Prado demite agora, dixo, porque é "un bon momento" para "concentrar as novas e os cambios" que se producen no PP O PP "está experimentando cambios", afirmou Prado, polo que a súa saída procura contribuír á conformación desas "novas equipas" habida conta, explicou, que os últimos acontecementos xudiciais lle impedían trasladar de maneira acaída a mensaxe do PP. Desde hai perto de catro meses a número tres do Partido Popular de Galiza mantívose en silenzo e non compareceu perante os medios de comunicación, como acostumaba para abordar os asuntos de actualidade. Desta maneira tentou zafarse de explicar as investigacións que a salfiren na Pokémon. Nesta convocatoria anunciou a súa saída da portavocía popular. BNG e AGE exíxenlle que deixe o escano Ambas as dúas forzas demandaron a demisión de Paula Prado tamén como deputada no Pazo do Hórreo. Para Ana Pontón (BNG) e Yolanda Díaz (AGE) o anuncio desta cuarta feira é "unha burla á cidadanía" que, asemade, reflicte "o dobre raseiro do PP" ao abandonar a portavocía do PP "para non lle facer dano ao partido", subliñou Pontón mais sen lle importar a Cámara de representantes á que trata, dixo a nacionalista con "desprezo". Unha actitude, indicou Díaz, que dá conta da escasa consideración do PP pola democracia". Investigada na Pokemon A primeira vez que o nome de Paula Prado apareceu no sumario da Pokémon foi nunha chamada telefónica entre unha das persoas investigadas e un directivo de Vendex. Segundo a conversa transcrita o primeiro recomendaba ao empresario chamala "a ver se ten alguén a quen meter aínda que só sexa para quedar ben con ela e gañar puntos". A comunicación data de agosto de 2012 e referíase ás contratacións no xardín infantil do Castiñeiriño. Hai un mes, a deputada e ex-voceira do PPdeG volveu saír á primeira plana da investigación ligada ao seu home. Neste senso, a xuíza Pilar de Lara considera que Prado podería ter empregado a súa "relación matrimonial" para beneficiar a empresa do seu marido coa venda de materiais textís a organismos públicos entre os que se atoparían dous concellos con grupos de goberno do PP, Boqueixón e Santiago, no que a propia Prado foi concelleira de goberno. Paula Prado está a ser investigada por enchufismo e o seu home por tráfico de influencias e falsidade documental O home da voceira do PP podería ser acusado de delito de tráfico de influencias e falsidade documental, xa que existe a posibilidade, que se está a investigar, de que tivera emitido facturas falsas da venda de produtos textís por medio de intermediarios e persoas interpostas. As probas que manexa De Lara son, de novo, intervencións telefónicas e informes de Vixiancia Aduaneira, da que se deducen o presunto beneficio que tería obtido o home de Paula Prado ao se beneficiar da relación coa actual voceira do PP, amparado tamén na influencia doutras persoas "fortes" do goberno de Compostela como o ex-xefe de gabinete Ángel Espadas, do aínda concelleiro de Deportes, Adrián Varela. De feito, o sumario recolle tamén unha conversa entre Prado e Espadas na que a deputada lle pide ao ex-asesor que formatee o seu computador antes de deixar de maneira definitiva o gabinete --ao que accedera da man de Conde Roa. Aliás, a voceira saínte tería participado dos enchufes que se desenvolveron no consistorio da capital galega --segundo as informacións publicadas pola xuíza. Os investigadores detectan que a número tres do PPdeG lle pasa os dados dunha militante do PP ao ex-edil de Seguridade, Albino Vázquez, para ser contratada. Prado sempre defendeu a súa inocencia e negou calquera vinculación con casos de corrupción.


Summary: A Consellaría de Educación publicou a pasada sexta feira a resolución pola que concede axudas aos proxectos de fomento da lingua nos centros públicos do país. A CIG-Ensino critica as cantidades "raquíticas" e denuncia que se difunda esta resolución "cando só faltan 20 días para rematar o curso".

O DOG facíase eco esta sexta feira da resolución da Consellaría de Educación pola que concede axudas a proxectos que fomenten o uso do galego. A CIG denuncia o "desleixo inmenso" da Xunta pola lingua, dadas as "axudas raquíticas" e por anuncialas cando apenas fican 20 días para que remate o curso. "Non doutro xeito se pode cualificar a teimosía con que insiste en convocar unhas raquíticas axudas durante o segundo trimestre do curso, axudas que non se resolven até estar avanzado o terceiro trimestre", sinala a CIG-Ensino a respeito do anuncio publicado no DOG. O sindicato nacionalista advirte de que as axudas, que pertencen ao curso escolar 2015-2016, deberían publicarse no inicio do curso e deberían resolverse, como moi tarde, no inicio do segundo trimestre. Tamén apunta á necesidade de aumentar a contía para que estas axudas "signifiquen unha dotación real e efectiva para o desenvolvemento de actividades nos centros". Redución de máis do 60% desde que goberna Feijóo De feito, os centros de ensino público viron caer máis do 60% os orzamentos destinados á normalización desde que Alberto Núñez Feijóo é presidente da Xunta. "Pouco, moi pouco, poden facer os centros cunha axuda que oscila entre os 300 e os 350 €. Estamos falando dunha cifra que apenas acada o importe dun autobús para acudir a unha actividade normalizadora, por pór un exemplo", subliña a CIG-Ensino. "A Consellaría sabe que os equipos non poden programar as actividades sen coñecer a contía das axudas, de aí a súa tardía publicación", advirte a CIG-Ensino A CIG-Ensino afirma que "estamos ante un sutil mecanismo de paralización do importante labor dos equipos de normalización. A Consellaría sabe que os equipos non poden programar as actividades sen coñecer a contía das axudas, de aí a súa tardía publicación, e sabe tamén que a súa continua redución é un importante impedimento para deseñalas e desenvolvelas".


Summary: As confrarías constatan un aumento de 70 céntimos no último ano.

A crise enerxética na que está sumida Europa pasa factura a boa parte dos sectores produtivos do país, e a pesca non é unha excepción. O alto custo dos carburantes, independentemente das bonificacións, está a levar ás confrarías a optar por permanecer en porto no canto de saír a traballar ao mar. Como sinalaron esta terza feira desde a Federación Nacional de Confrarías de Pescadores, a escalada de prezos do gasóleo, que conquista semana tras semana máximos históricos, está a levar a unha situación "inviábel" ao sector pesqueiro galego. A guerra pasa factura: a Galiza quedará sen cereal "en dous ou tres meses" Sen ir máis lonxe, esta terza a Confraría de Celeiro (Viveiro) decidiu iniciar un amarre parcial pola suba do prezo do carburante derivado da guerra de Ucraína. O patrón maior de Burela e presidente da federación estatal, Basilio Otero, vaticinou que o resto do sector seguirá os pasos dos pescadores de Celeiro. "Vai producir o amarre da frota (pesqueira) porque o gasóleo é un gasto importante dentro do gasto xeral dun barco de pesca e a situación, a día de hoxe, é inviábel", insistiu. Venda a perdas Neste senso, ao igual do que está a acontecer noutros sectores, como o lácteo ou o da carne de vacún, Otero explica que o feito de saír ao mar supón incorrer en perdas. "Até o de agora iamos ao mar e o que sacabas do peixe chegaba para os gastos que tes, pero agora xa tes que pór diñeiro do teu peto e non hai cartos", incidiu o armador burelense, quen advertiu de que os amarres non son xa unha posibilidade, senón unha obrigación para o sector. "En Italia xa se fai desde esta segunda feira e con toda a frota galega vai ocorrer o mesmo", apostilou. A escaseza de aceite de xirasol golpea no sector conserveiro Reunión co ministro Para abordar esta situación e as implicacións que esta decisión pode ter nun sector tan determinante para o país, a Federación de Confrarías xa ten solicitada unha reunión urxente co ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luís Planas, para a que non tivo resposta. "Aínda non nos responderon. Esta segunda feira mandámoslle datos do prezo do combustíbel á Secretaría Xeral de Pesca despois de que nolos pedisen. Estamos moi preocupados", confesou Otero. Segundo os seus cálculos, o prezo do gasóleo "está 70 céntimos máis caro que o ano pasado". Daquela, en marzo de 2021 pagábase o litro de carburante a 36 céntimos, mentres estes días podíase atopar "nalgún surtidor" ese mesmo gasóleo a un prezo de 1,11 euros o litro. O prezo da luz segue a crecer: na terza feira chegará aos 700 euros/MWh, o máis caro da historia


Vaia, xa está aquí! Por máis que tentei previla, unha vez mais está a cebarse conmigo a temida "síndrome de novembro"! Seguro que estaredes a preguntarvos: Que raio é iso da "síndrome de novembro"?. Pois eu volo explico. Trátase nin mais nin menos, dun transtorno que, cada ano, por estas datas, e cada vez con mais virulencia, nos ataca a todos e todas as que estamos a traballar de corazón, con fe no que facemos e con desexos reales de axudar, na loita contra a violencia de xénero. Xa polo perfil do doente, intuiredes que non afecta a un sector moi amplo da poboación....soamente a uns cantos. Os síntomas son facilmente identificables: Estupor, impotencia, indignación e xa nos casos mais agudos (nos que me inclúo, teño que recoñecelo), unha certa dose de desprezo, que en ocasións pode ser elevada e mudar en dor e mesmo en vergoña allea. Cando a contraemos? Cando ano tras ano, ao comezar o mes de novembro, e como por arte de maxia, comezan a xurdir, coma se de cogomelos no bosque se tratase, e durante un período que chegará ata o día 25, todo un elenco de personaxes "hiperconcienciados", e que durante todo o ano non se inmutan ante a barbarie de tantas mulleres asasinadas, pero que nestas datas sacan a conciencia a pasear en forma de fotos, eventos "solidarios" e, moi importante, un gran despregamento mediático. Hainos de todo tipo: trepas, políticos (sobre todo cando, como neste ano, hai unhas eleccións ás portas) e colectivos cunha traxectoria como mínimo dubidosa, pero que gardan no seu faiado todo un arsenal de "atrezzo", que despregarán nas vindeiras xornadas, con mais ahínco canto mais nos vaiamos achegando ao día "D", e que volverán a gardar en alcanfor hata o vindeiro ano. Tampouco é cousa de estresarse inutilmente. Se as mulleres seguen a ser asasinadas e non se pode evitar... Pois non se pode, e o día 26, a outra cousa!. Se as mulleres seguen a ser asasinadas e non se pode evitar... Pois non se pode, e o día 26, a outra cousa!. Non creades que esta síndrome non ten remedio, porque o ten: Consiste en, e isto é moi importante, cada vez que unha muller é vítima da violencia machista, mirar a outro lado. Imprescindible tamén facer uso de unhas cantas doses (a cantidade vai a criterio de cadaquén) de falta de escrúpulos (se non se atopa este remedio, pode ser substituido sen problema por desfachatez, que tamén e moi efectivo) e que non che importe o mais mínimo usar a dor de tantas mulleres e das suas crianzas, para facer negocio, ben en forma de voto, ou mesmo como xeito "indirecto" de facer chegar o teu currículo a bo porto. Loxicamente, como todo medicamento, teñen efectos secundarios, pero neste caso bos, e o doente, tras a sua inxesta, pode notar melloras nas suas relacións sociais, subvencións ou prebendas varias, ou mesmo unha cadeira na que ver pasar tranquilamente a vida co peto ben quentiño. Nada que non se poida soportar! Así que, amigos e amigas, se contraedes esta síndrome, non vos preocupedes, e aquí tedes o antídoto. Eu téñoo complicado, porque tomei outros medicamentos que fixeron interación, e anularon os seus efectos...


Summary: Dionisio Pereira é unha das referencias da historiografía galega contemporánea. Autor dos primeiros traballos sobre o sindicalismo obreiro na Galiza anterior a 1936, é un dos pioneiros nos estudos sobre a represión franquista no país. Agora volve como coordinador de Os nomes de terror, un coleccionábel de Nós Diario sobre os verdugos na Galiza dos primeiros anos da ditadura que arranca o próximo 3 de novembro.

Os nomes do terror, o coleccionábel O vindeiro 3 de outubro sae á rúa unha nova achega de Nós Diario arredor dos vitimarios. A publicación, que se vai distribuír co xornal de terzas a sextas feiras ao longo dos meses de novembro e decembro, recolle 34 traballos de 23 autores sobre os verdugos nos primeiros anos do franquismo. O coleccionábel Os nomes de terror vén ser continuación dun volume do mesmo título publicado por Sermos Galiza S.A. en 2017 e, como daquela, tenta deitar luz sobre un período da historia aínda hoxe incómodo ao poder e favorecer un debate público sobre unha cuestión que a oficialidade continúa mantendo nas marxes. A investigación achega a información sobre o operativo do terror en diversas comarcas e localidades galegas, pondo o foco naqueles actores que até agora teñen merecido menor atención nos estudos sobre a memoria e reparando na lóxica do conglomerado represor organizado polo réxime franquista. Ao longo do coleccionábel aparecen aqueles nomes que teñen ficado no imaxinario popular asociados ao terror fascista pero, sobre todo, os actores que o teñen feito posíbel, comezando polos militares e continuando polo poder económico, a xerarquía eclesiástica ou a militancia falanxista e doutros grupos da dereita. Primeiro foi o libro editado por Sermos Galiza S.A. Os nomes do terror, agora o coleccionábel co mesmo título. Que achega este novo traballo ao estudo dos vitimarios? Vén sendo unha continuidade do libro editado por Sermos Galiza, aínda que baixo outros parámetros divulgativos e moito máis extensivos no territorial e tamén, nalgunha medida, no temático. É de sinalar o esforzo realizado para completar o mosaico local, aínda que continuamos a ter algúns baleiros que cómpre resolver. En todo caso, como afirma no seu traballo Xabier Buxeiro, non se trata de facer historia local senón desde o local, pondo o foco en realidades moi concretas para contribuír a explicar o "caso" galego. Polo que nos comenta trátase dun traballo que amplía o ámbito territorial do anterior, incorporando novas comarcas e localidades, e que repara no papel na represión da Igrexa, dos militares ou de determinados sectores empresariais. Que pautas de funcionamento comúns atopamos nos verdugos no conxunto da Galiza? Os vitimarios actúan durante e máis alá do propio período bélico e maiormente de maneira premeditada, lonxe de arroutadas pasionais Aínda é un pouco cedo para tirar conclusións, porque non puiden ler todos os traballos. Porén, se acaso, poderíase apuntar que os vitimarios actúan durante e máis alá do propio período bélico e maiormente de maneira premeditada, lonxe de arroutadas pasionais froito dunha inicial e posíbel situación incontrolada. Tamén é de sinalar que, en cada territorio, adoita ficar no magoado imaxinario colectivo algún represor especialmente aborrecido e temido: Víctor Lis Quibén en boa parte da provincia de Pontevedra; o garda civil Rabioso, na contorna de Vigo; Fernando Salgueiro, na bisbarra de Monterrei e as Frieiras; Vitoriano Suanzes na ferrolá... Outro guieiro sería que represión e corrupción, mediante o roubo e a extorsión económica, adoitan ir xuntas. A represión en boa parte da memoria popular ficou asociada ás milicias fascistas e nalgúns casos presentada como resultado de accións descontroladas cometidas á marxe das autoridades. Quen dirixiu a represión na Galiza e cal foi o nivel de improvisación na mesma? É certo que no territorio galego foi relevante a actuación de numerosas milicias e somaténs, algunhas propias da Falanxe, das JAP ou dos Requetés; outras de carácter cívico compostas polo que se deu en chamar "xentes de orde". Mais a práctica totalidade foron argalladas e armadas polos delegados gobernativos e pola Garda Civil, sendo supervisadas e dirixidas pola militancia falanxista. Daquela, aínda que a Falanxe actuou ás veces con certa autonomía, na maioría dos casos o descontrol non foi tal e as Comandancias da Garda Civil, Gobernadores Civís e Delegados de Orde Pública, como representantes do Ministerio homónimo, están detrás das instrucións que logo seguiron as milicias e os falanxistas. Porque o verdugo non é só quen apunta e preme o gatillo. Estamos falando dunha publicación de 34 números, con autores de diversas xeracións, de formación e procedencia diferente. Por que o estudo dos vitimarios segue a ser un tema incómodo e por que merece tan pouca atención da historiografía? Si, é outra das cuestións interesantes: servir de punto de encontro a persoas de xeracións distintas, desde os que levamos moitos anos nesta angueira até xente nova que comeza con forza e capacidade; ademais, tamén é de salientar a coincidencia de historiadores académicos con investigadores máis vinculados ao activismo social. En todo caso, é de lamentar a cativa presenza feminina. Esta temática é incómoda, e utilizo un termo acuñado con acerto por Lourenzo Fernández Prieto, a dúas bandas: para quen investiga, porque o fai con certa inseguridade xurídica e falta de transparencia por parte do aparato do Estado; e para sectores da sociedade, nos que aínda impera o eco do terror ou o temor á creba social. E todo, nun Estado edificado con alicerces franquistas, onde, maiormente, se rexeita o conflito, a crítica e a confrontación cos intereses creados. O actual réxime erixido a partir da morte de Franco construíuse tras un pacto cos seus herdeiros que posibilitou a continuidade estrutural de certa lexitimidade franquista As investigacións sobre os vitimarios téñense amosado como unha actividade de risco, vostede mesmo foi procesado por un traballo sobre os verdugos na Terra de Montes, que problemas teñen hoxe este tipo de pesquisas e con que dificultades se atopan á hora de realizalas? Basicamente a xudicialización de historiadores e historiadoras, investigadores e investigadoras e xornalistas serviu como aviso a navegantes e estendeu, se non medo, certa prudencia no ámbito da investigación desta temática. Falaba antes de inseguridade xurídica e non só relacionada coas querelas por delitos contra o honor, senón polo uso espurio que se está facer da lexislación en materia de protección de datos. En canto ás dificultades, non son menores os feitos de que arquivos relacionados coa Garda Civil e o antigo Ministerio de Orde Pública estean restrinxidos e que a lei franquista de secretos oficiais, unha das máis retrógradas de Europa, aínda continúe en vigor. Publican este conxunto de traballos nun momento en que o Goberno español vén de facer público o seu anteproxecto dunha nova lei de memoria. Que valoración fai da mesma e que consideración ten da súa utilidade? Aínda non se coñece o texto definitivo do anteproxecto, polo que aínda pode mudar, mais de momento na miña opinión é que os avances que contén son pequenos de máis, logo de 14 anos de vixencia da anterior, e ineficaz, Lei de memoria histórica. A principal eiva, ao meu entender, é que nun contexto no que non se desmantela o franquismo no ámbito xurídico, aínda están vixentes 265 leis que datan de antes de 1977 e a influencia do réxime anterior é notoria en boa parte da xudicatura e se perpetúa esa norma de punto final que é a Lei de amnistía, a impunidade que se deriva invalida calquera boa intención que poida ter. Un exemplo: un colectivo de memoria quere eliminar a simboloxía franquista dunha vila e o concello négase; vai a cousa ao xulgado e hai moitas probabilidades de que esta dea a razón ao concello en cuestión. A indefensión é patente, porque o árbitro está comprado: non falemos xa se pretendemos esixir responsabilidades a calquera crime cometido no franquismo e na transición, porque a única vía é facelo noutro país, vía xustiza universal. Hai aspectos positivos, como a anulación dos Consellos de Guerra ou a pretensión de incluír a memoria democrática no currículo escolar, mais no primeiro caso fican fóra outra volta os combatentes da guerrilla, e no segundo cabería apuntar a que, sen dotación orzamentaria, esa medida tan necesaria fica en papel mollado. Como moitos aspectos da Lei de 2006. Segundo dá a entender a chave do debate está na Lei de amnistía de 1977, un dos eixos sobre o que se articulou o actual réxime político. Ao tempo, hai institucións moi importantes cun papel chave na represión como exército, a Garda Civil ou o poder xudicial, que seguen sen pedir escusas pola súa participación nos crimes do franquismo. Que explicación fai disto? En dúas palabras: porque o actual réxime erixido a partir da morte de Franco construíuse tras un pacto cos seus herdeiros, pacto que desbotou a legalidade republicana e posibilitou a continuidade estrutural de certa lexitimidade franquista non só no aparato do Estado, singularmente nas Forzas da Orde Pública, na administración de xustiza, no exército e na diplomacia, mais tamén nalgunhas capas da sociedade.


Summary: O Concello lucense reclama que o Goberno galego cumpra a promesa de instalar no vello Cuartel de San Fernando o Museo da Romanización de Galicia, para o que o Executivo de Feijóo chegou a anunciar 10 millóns de euros no ano 2010. O tirapuxa político sobre o edificio remóntase ao fraguismo, cando o consistorio xa esixía a Feijóo, daquela conselleiro, o cumprimento das promesas pendentes

A historia do cuartel de San Fernando, en pleno centro de Lugo, remóntase a finais do século XVIII, cando en tempos de Carlos III, en 1779, a cidade foi elixida para acoller un recinto militar centrado na atención a soldados feridos na guerra, entre outras finalidades, nas proximidades do que pouco despois sería a porta da Muralla chamada de San Fernando ou do príncipe Afonso, situada na saída cara á Coruña. Este histórico recinto, que escenario de múltiples avatares históricos e tamén acolleu a mili de abondosas xeracións de lucenses, está pechado e a deteriorarse dende comezos de século e o Concello lucense abriuno este 18 de novembro á veciñanza no marco dunha campaña para esixir á Xunta que instale alí o museo prometido antes de que caia.O tirapuxa político a conta do cuartel remóntase ao fraguismo, cando o daquela alcalde Orozco esixía ao na altura conselleiro de Política Territorial, Núñez Feijóo, que cumprise a promesa de instalar no recinto o novo auditorio da cidadeO tirapuxa político a conta do cuartel de San Fernando remóntase aos últimos anos do fraguismo. O daquela novo alcalde da cidade, Xosé López Orozco, reclamou primeiro do conselleiro Xosé Cuíña e despois do seu substituto á fronte da Consellería de Política Territorial, Alberto Núñez Feijóo, que cumprisen a promesa de transformar o recinto no novo auditorio da cidade, tal e como contemplara, co anterior rexedor, Joaquín García Díez (PP), Con esa finalidade o Concello mercáralle o cuartel ao Ministerio de Defensa e convocara un concurso de arquitectura do que resultara gañador o lucense Marcos Parga.O proxecto do auditorio atopouse con atrancos cando Fraga xa non estaba na Xunta. O goberno galego de coalición de PSdeG e BNG -non sen tensión entre ambos socios- manifestou receos sobre o impacto das remodelación do cuartel -o proxecto incluía unha gran cúpula acristalada- na Muralla Romana e a súa declaración como Patrimonio da Humanidade. Esas dúbidas foron ratificadas nun crítico informe de ICOMOS, organismo asesor da Unesco e o proxecto do auditorio, trasladado ao barrio de Fingoi, lonxe do centro de Lugo.Xa cun novo proxecto arquitectónico baixo o brazo, en 2010 a Xunta dixo poñer 10 millóns sobre a mesa para converter o cuartel no Museo da Romanización; en 2013 recuou e relegou o proxecto ao momento no que "a realidade económica o permita"Naquel tempo colleu forma a idea de que o novo destino do cuartel de San Fernando fose acoller o Museo da Romanización de Galicia. Así, comezaron os trámites para declaralo Ben de Interese Cultural e ao rematar o proceso, xa con Feijóo na Presidencia da Xunta, o Concello cedeu o cuartel ao Goberno galego. Xa cun novo proxecto arquitectónico baixo o brazo, en 2010, a Xunta dixo poñer sobre a mesa 10 millóns de euros para o Museo da Romanización. No entanto, tres anos despois nada diso sucedeu e a Xunta relegaba ao proxecto ao momento no que "a realidade económica o permita".Co proxecto do Museo da Romanización á espera de tempos mellores, o cuartel seguiu deteriorándose e o Concello mesmo tivo que realizar obras de emerxencia "para preservar a seguridade dos viandantes", traballos nos que dúas semanas antes das eleccións municipais de 2015 a Xunta accedeu a participar mediante unha achega de 90.000 euros, a metade dos necesarios. Esas actuacións tiñan o obxectivo de "asegurar a estrutura do edificio, arranxar a cuberta eliminando as filtracións de auga" e derrubar e acondicionar a parte traseira, que non está catalogada como monumento, explicaba daquela o Concello.Portas abertas para reivindicar o Museo e a fin do abandonoEste é o contexto no que actual goberno local de Lugo decidiu lanzar unha "campaña de concienciación cidadá" para reivindicar a rehabilitación do cuartel e a instalación alí do Museo da Romanización, que incluíu como acto central unha xornada de portas abertas, este 18 de novembro. Faino, explica a alcaldesa lucense, tras recibiren un informe de técnicos municipais encargado polo edil de Urbanismo, Miguel Couto, "no que se pon de manifesto que a construción precisa de reparacións de urxencia que, cando menos, tenten frear a súa degradación".A alcaldesa avanza novas obras de urxencia que, advirte, só serán "parches", porque a solución definitiva pasa polo "cumprimento do compromiso acadado cando se elixiu que o cuartel fose Museo da Romanización""Varios puntos de entrada de auga que están a estragar o pavimento e a estrutura dos pisos, cristais rotos que posibilitan a entrada de pombas cuxos excrementos botan a perder varias superficie" ou "maleza que invade o patio" son algúns dos traballos de urxencia que, avanza Lara Méndez, o consistorio se dispón a acometer."Tamén nesta ocasión volveremos pedir á Xunta que cofinancie tarefas básicas para garantir o mantemento deste emblemático edifico", sinala a rexedora, pero "sen perder de vista que son parches" e non "unha solución". A saída definitiva, cre, pasa pola "administración con competencia exclusiva sobre o patrimonio cultural de Galicia", a Xunta, e polo "cumprimento do compromiso acadado cando se elixiu que o cuartel fose sede do Museo da Romanización".Lara Méndez insta a Xunta a "recapacitar" mentres o Goberno galego subliña que o recinto é titularidade municipal e o PP local cualifica a xornada de portas abertas como unha "montaxe" e critica o gasto en realizalaA propia rexedora participaba este martes na primeira das visitas guiadas ao vello cuartel. "A resposta social a esta convocatoria", atendida tamén por representantes de colectivos veciñais ou comerciais, entre outros, é para Méndez a mellor "mostra" de que o arranxo do cuartel é "unha preocupación unánime" na cidade, como "tamén o é a demanda para recuperar o proxecto para convertelo no gran Museo da Romanización do noroeste peninsular, paralizado en 2013". Neste sentido, Méndez, di agardar que estas visitas, guiadas por persoal técnico do Concello, sirvan para "que a Xunta recapacite e retome o máis axiña posible a intervención comprometida hai máis dun lustro". Mentres, avanza, o goberno local "actuará de novo para atallar os danos detectados" nas últimas inspeccións.A reactivación desta reivindicación e a propia xornada de portas abertas non foi ben recibida pola Xunta nin o PP local, aínda que o seu voceiro, Ramón Carballo, e mais outros membros da formación si acudiron a San Fernando este luns. Así, o Goberno galego pon o foco en que o "titular" do recinto é o Concello e daquela, a Administración local é a máxima responsable do seu mantemento. Pola súa banda, o grupo municipal do PP cualifica de "montaxe" a organización da xornada de portas abertas, un "paripé" no que "fixeron correr un risco innecesario aos que participaron". Critican ademais o "gasto" en organizar e publicitar esta xornada, que reducen a "unha manobra política" do goberno local de PSdeG e tamén do BNG, formación á que a Xunta respondera en termos semellantes cando, o pasado setembro, Ana Pontón reclamou no propio cuartel o cumprimento da promesa do Museo.