Summary: O novo goberno da Marea Atlántica cumprirá a Lei da Memoria Histórica e asumirá o compromiso adquirido polas forzas progresistas coa CRMH. Máis de vinte viais manteñen denominacións que fan alusión á ditadura fascista malia o acordo plenario para a súa eliminación de hai seis anos.

"Nas rúas da Coruña hai dúas leis, a de Memoria Histórica e a de Normalización Lingüística, que se están a incumprir". Xulio Ferreiro, líder da Marea Atlántica e futuro alcalde da cidade, deixou clara a súa postura en varias entrevistas. As rúas con denominacións franquistas que aínda perviven na urbe teñen as súas horas contadas. É unha promesa electoral pero tamén o cumprimento do compromiso que todas as forzas progresistas que se presentaron ás eleccións do pasado domingo adquiriron hai dous meses e medio coa Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH). E desaparecerán nun prazo de tres meses desde a investidura do novo rexedor. A Marea Atlántica aplicará a lei e asumirá o compromiso que todas as forzas progresistas adquiriron coa CRMH Avenida e peirao de Calvo Sotelo, praza de José Toubes, avenida Salgado Torres, peirao Almirante Vierna, Diego Delicado Marañón, rúa Disciplina, avenida de Primo de Rivera ou rúa División Azul. Son máis de vinte as denominacións vencelladas ao réxime franquista que permanecen no rueiro da Coruña, así como placas conmemorativas nalgún grupo de casas ou un baixorrelevo na sede do Concello que recorda a visita á cidade de Franco en 1939. O novo goberno da Marea Atlántica e o apoio de BNG e PSdeG á retirada da simboloxía fascista aseguran a retirada dunhas placas que, mesmo legalmente, hai tempo que xa non deberían estar na cidade. Hai case seis anos, en setembro de 2009, o pleno municipal aprobou un acordo polo que se obrigaba á eliminación de 52 símbolos franquistas da cidade, entre eles o nome de 23 rúas, ademais de 4 placas en grupos de vivendas, 21 distincións honoríficas e outros 4 monumentos. Os votos a favor de PSOE e BNG e a abstención do PP fixeron posible o devandito acordo, do que pouco se soubo máis alá da colocación simbólica de novas placas que debían substituír as anteriores -como o caso da avenida de Oza en lugar de General Sanjurjo- e que acabaron por ser retiradas para manter a denominación anterior. O Concello licitara incluso por máis de 70.000 euros os traballos de retirada da simboloxías franquista e publicitara uns bosquexos sobre a futura imaxe das novas placas. O novo goberno local cumprirá cun mandato que xa fora acordado e mesmo licitado en 2009 polo Concello pero que nunca se levou a cabo Ante este desleixo, o xulgado do contencioso-administrativo número 4 da Coruña admitiu a trámite o recurso interposto pola CRMH contra o Concello polo incumprimento dos acordos municipais do propio goberno local e por incumprir a Lei da Memoria Histórica, aprobada en 2007, e que exixe a retirada de todo tipo de simboloxía franquista por parte das administracións. Axiña debería haber sentenza, malia que o seu propósito xa estará acadado. "Trátase só de cumprir a lei", insiste Xulio Ferreiro cada vez que se lle pregunta polo tema. No compromiso que as forzas progresistas adquiriron inclúese tamén a eliminación da distinción honorífica de fillo adoptivo a Manuel Fraga, concedida en 1968 polos "servizos prestados á ditadura franquista", así como a Laureano López Rodó, ministro da ditadura; Diego Delicado Marañón, presidente da Deputación no franquismo, José Manuel Pardo de Santayana, gobernador civil na ditadura e xefe provincial do Movimiento e José Calvo Sotelo, que tamén é fillo predilecto. Ademais, a proposición reclama unha lembranza aos funcionarios municipais represaliados e o recoñecemento a todas as vítimas do franquismo por parte do Concello. Suprimirase tamén a distinco honorífica de fillo adoptivo a Manuel Fraga concedida en 1968 No punto 94 do programa da Marea Atlántica, e entre as 99 medidas para o 99%, a plataforma cidadá propón a "eliminación de toda simboloxía franquista aínda presente no rueiro da cidade" para "facilitar o cumprimento da Lei da Memoria Histórica, Lei 52/2007, de 26 de decembro, o que inclúe a eliminación do rueiro asociado a aqueles que practicaron violencia durante a guerra civil e a ditadura". Á espera do ditame do xulgado sobre a demanda da CRMH, a retirada das placas franquistas desactivará outras, como a que recaeu sobre o aínda alcalde da Coruña, Carlos Negreira, que foi denunciado polo avogado madrileño Eduardo Ranz Alonzo xunto a outros seis rexedores galegos máis e o arcebispo de Santiago e os bispos de Ourense e Tui-Vigo polo mantemento de simboloxía fascista.


Summary: ENTREVISTA | O actor Borja Fernández estrea este venres no Teatro Ensalle de Vigo unha montaxe que persegue a figura do seu avó Benito Fernández, un dos moitos emigrantes galegos que marcharon nos anos cincuenta a Brasil

O actor Borja Fernández estrea este venres no Teatro Ensalle de Vigo Salvador, unha montaxe que ben seguro será a súa produción máis persoal e íntima. Nela, o actor fura nunha "figura case fantasmagórica": a do seu avó Benito Fernández, un dos moitos emigrantes galegos que marcharon nos anos cincuenta a Brasil na procura dunha vida mellor e diferente. Benito conseguiuno, como outros moitos, tras decidir abandonar a súa familia, desaparecer e reinventarse en Salvador de Baía. Esa é a mecha para este espectáculo, no que Borja Fernández conta a historia da reconstrución do pasado e o periplo do seu avó. Deste xeito, a obra convértese nun artefacto teatral próximo ao documental, na que a ficción serve como muleta para encher os ocos dunha historia incompleta. A montaxe, que se produce cos apoios de A Berberecheira (Plataforma creativa do grupo Chévere), o Centro Dramático Galego ou Iberescena, chegará a Salón Teatro de Santiago os días 8, 9 e 10 de xuño e ao Auditorio da Ramallosa os días 16, 17 e 18. Que é Salvador? De entrada, hai que lembrar que Salvador é a capital de Baía, no Brasil. A alí emigrou un gran número de galegos durante a primeira metade do século XX. Sobre todo do sur de Galicia, sobre todo de Ourense e sobre todo de catro parroquias. Nunha delas, había un tipo chamado Benito Fernández, o meu avó paterno. Emigrou para Brasil nun buque francés no ano 1959. Despois, desapareceu. Entón, Salvador é un proxecto teatral, próximo a unha sorte de documental escénico no que, mesturando os xéneros do documental e da ficción, conto a miña historia sobre a procura do meu avó e no que, ademais, tamén amoso os rastros desta persoa. "Salvador é un proxecto teatral, próximo a unha sorte de documental escénico no que, mesturando os xéneros do documental e da ficción, conto a miña historia sobre a procura do meu avó e no que, ademais, tamén amoso os rastros desta persoa" Unha persoa que emigrou, que non deu sinais de vida, que se reinventou en Brasil. Unha historia de película, non? En certo xeito si, pero eu quixen centrarme na procura dos porqués da súa marcha. Algúns atopei e vounos esmiuzando durante a peza. Ao longo do proceso fíxenme moitas preguntas, comezando polas orixes, por como era a súa vida acó durante a posguerra. Como moitas persoas da época, combinaba o traballo que puidera ter con outro tipo de actividades para buscar a vida. E como moita outra xente da súa época que da fronteira con Portugal, aproveitaba para dedicarse en parte ao contrabando. Ademais, xogaba nas tabernas -algo tamén habitual na época-, xogaba mans grandes e acabou cunha serie de débedas. Por aí comezan os primeiros porqués sobre a súa marcha. Unha marcha que rematou en certo xeito nunha desaparición, algo tamén bastante habitual en moitos homes emigrados da súa época. Certo que moitos marchaban e logo levaban as súas familias, pero moitos outros, como o meu avó, rompían con todo e desaparecían. Ese tipo de emigración, esa emigración do abandono no que os homes romperon coas súas familias, é onde xorde Salvador. Ademais, é unha obra que ten algo tamén moi noso, que é o silencio, as cousas que non se contan do pasado. "Xogaba mans grandes e acabou cunha serie de débedas. Por aí comezan os primeiros porqués sobre a súa marcha" Como se enfronta un a revolver no pasado familiar? É complicado abrir armarios e atopar esqueletes coma este, non? Si, pero tamén é algo moi interesante e mesmo divertido. A ver, persoalmente, cando me puxen a furar no pasado fai seis anos, comecei a buscar as cousas en silencio, sen comentar demasiado. Todo tivo que ver cun detonante moi forte, cando descubrín que o meu avó tivera outra familia en Brasil. Foi por iso que comecei a rebuscar sen facer moito ruído, sen preguntar demasiado porque non quería abrir as portas que a xente non quería que fosen abertas. Pero, claro, despois resulta inevitable que con cada movemento que fas, con cada pregunta que acabas por facer, pois claro... A bóla de neve vai medrando e vas vendo como reacciona a xente en relación con este pasado. Nese momento decátaste de que si, de que falamos dun cadáver no armario, pero este proceso de abandono pasou fai tanto tempo que está transformado na memoria simplemente como algo que pasou e do que quedou un rastro. Por que? É que xa non queda ninguén acó que o coñecese, só os seus descendentes: o meu pais, os meus tíos. Pero eles eran moi novos como para lembrar demasiado. En certo xeito, hai unha distancia temporal e unha perspectiva que fai que esta historia se asuma sen maiores traumas xa. O meu avó deixou todo atrás e reinventouse en Brasil. Polo camiño, agochou moitas cousas e por iso a súa historia está chea de incógnitas, unhas incógnitas que me empurraron a levar a escena esta historia de rastros e procuras. "O meu avó deixou todo atrás e reinventouse en Brasil. Polo camiño, agochou moitas cousas e por iso a súa historia está chea de incógnitas, unhas incógnitas que me empurraron a levar a escena esta historia de rastros e procuras" Como se plasma esa historia de pescudas e incógnitas nunha proposta escénica? Hai unha cuestión que ten certa graza e que tamén puido servir de motor: hai unha gran semellanza física entre os dous. Parézome e moito ao meu avó. Iso foi un motor interesante para xogar as semellanzas e para poder imaxinar certas cousas. Despois, comparto escena con Laura Iturralde, videodj, que se encarga de parte da música, do son, de gravacións que fixen e das proxeccións de imaxes, tanto do meu avó como dos barcos nos que marchou a emigración. Vostede realizou dúas viaxes a Brasil na procura do rastro do seu avó, unhas viaxes que serviron de documentación. Como foi o proceso? Si, fixen dúas viaxes a Brasil e, nalgunhas ocasións, despraceime centos de quilómetros para falar cunha persoa aínda que tan só fose durante dez minutos. Por outra banda, non fixen algunhas cousas que se fan nun proceso de documentación ao uso, como visitar os Arquivos da Emigración, xa que preferín buscar outras canles, como rebuscar os seus rastros na rede. Así, atopei xente, atopei blogs que falaban del. Parecíame unha canle máis apropiada, porque eu non procuraba facer unha obra de teatro de datos, senón unha obra máis emocional sobre o proceso de busca. Despois, coñecín a familia do meu avó alá. "Eu non procuraba facer unha obra de teatro de datos, senón unha obra máis emocional sobre o proceso de busca. Despois, coñecín a familia do meu avó alá" E como foi o encontro? Coñecín a súa muller, aos que son os meus tíos, unha familia de clase media. En verdade, non foi o primeiro contacto. Eles chegaron a contactar comigo polo Facebook, algo que foi moi impactante... Pero claro, son todo cousas que vou contando ao longo da obra, tampouco o vou contar todo. "Os galegos movíanse por comunidades, construían alí comunidades e repetíanse patróns" Pois falemos da emigración en xeral para non desvelar moito máis da obra. Despois destas pescudas e das viaxes, que descubriu da emigración que non coñecese. Ou algo que lle chamase especialmente a atención? As dinámicas que se dan na emigración resultan, en certo xeito, resultan semellantes as que se dan no interior. Quero dicir, ás veces parece que desaparecían aldeas de Galicia e xorden no exterior. Decátaste de que os galegos se movían por comunidades, construían alí comunidades e repetíanse patróns. Aló mantiñan as súas tradicións, que é o que fai calquera comunidade ao emigrar, creábase así unha idiosincrasia galega noutro país. Despois, como curiosidade, chamábame tamén a atención como se podían chegar a explotar os uns a outros. Quero dicir, algúns que facían cartos, despois chamaban a amigos, parentes, veciños da súa aldea para que tamén emigrase e traballasen para eles. É dicir, era unha sorte de explotación que ás veces servía de columna vertebral da comunidade. Despois, tamén como era o funcionamento persoal dos propios emigrantes. "Moitos mudaban o seu pasado e facíanse pasar polo que non eran para saír adiante. Habíaos que dicían que eran mecánicos ou carpinteiros sen saber nada do oficio. Normal, había que buscar a vida" É dicir, moitos mudaban o seu pasado e facíanse pasar polo que non eran para saír adiante. Habíaos que dicían que eran mecánicos ou carpinteiros sen saber nada do oficio. Normal, había que buscar a vida. Daquela era fácil marchar, inventarse o pasado e tirar para adiante. No caso do meu avó mesmo negaba ser galego, dicía ser vasco. Tamén normal, se o que querías era que non te atopasen. E por último, tamén podo dicir que me chamou a atención o fatal que se poden levar tamén na emigración. É dicir, todo é un cristo en Galicia e tamén na Galicia exterior. Todo isto -as dinámicas, as relacións da emigración, as Casas de Galicia,- dá para moitas obras de teatro, pero en Salvador quería contar unha historia emotiva, contar como influíu en min. E que emocións se percibirán na montaxe de Salvador? As emocións xorden a través do propio proceso, xa que están recollidas na cantidade de textos que fun xerando ao redor da historia que logo pasaron por Manuel Cortés, que lle deu forma, reescribiu algúns e outros escribiunos directamente sobre as experiencias que eu lle contaba. Tamén as emocións están nas cancións que fun creando para o espectáculo e que son recipientes de diferentes emocións, referentes ás familias que non coñecen, aos vínculos que existen, etc. Despois, pretendo durante a obra meter a xente en ambientes concretos, tento describir como viaxaban naquelas épocas, os percorridos que se facían e tamén como eu vou descubrindo toda a información, todas as sorpresas que houbo e hai nesta procura. E tamén haberá certa conexión con moitos espectadores, xa que nun principio eu pensaba que esta era unha historia única e resultou que é unha historia común a moita xente. Falei con moitos amigos e moitos coñecidos que tiñan unha relación coa emigración moi semellante, con parentes que marcharon para non volver. "Esta plataforma conta coas características propias de Chévere, no sentido de que é un grupo que busca crear comunidade e proxectos en comunidade" Este proxecto de Salvador conta co apoio de A Berberecheira, unha plataforma creativa de Chévere na que se apoian e se desenvolven proxectos de xente próxima ao grupo que enganchan coa liña de traballo do "teatro documento". O primeiro proxecto que xurdiu de A Berberecheira foi Goldi libre, na que Goldi relataba a súa historia de insubmisión. Agora, chega este Salvador de Borja Fernández. Que peso xoga neste proxecto A Berberecheira? A Berberecheira naceu no ano 2015 e en certo xeito foi detonante para o proxecto. Imos ver, esta plataforma conta coas características propias de Chévere, no sentido de que é un grupo que busca crear comunidade e proxectos en comunidade. Querían crear un campo de traballo sobre o teatro documento. Despois de comentarlles a miña idea, fixen a miña primeira viaxe a Brasil e comecei a desenvolver o traballo dentro de A Berberecheira. E que significa iso? Que fixen varias residencias, que tiven un espazo para traballar en Teo, que contaba coa súa colaboración e ías traballando dende o colectivo. Presentábaslle ao colectivo os teus avances e entre todos vas recibindo indicacións de como podías tratar o asunto, como enfocalo a nivel escénico. Para rematar, despois de todo este proceso de investigación, como definiría o seu avó, Benito Fernández? Era un tipo que fuxiu, que se reinventou e fixo unha vida nova cunha nova familia. Malia todo, tiña cicatrices do seu pasado e viviu con elas toda a vida. Iso non se borra.


Summary: "Non nos sorprende o informe final da Fiscalía de Medio Ambiente, porque basicamente é o que vai dicindo todos os anos", di o presidente sobre a investigación que novamente non atopou probas ao respecto O informe da Fiscalía volverá desbotar a teoría das tramas incendiarias que defende a Xunta

O informe da Fiscalía volverá desbotar a teoría das tramas incendiarias que defende a Xunta "Sobre a intencionalidade dos incendios non temos dúbida, o que non sabemos é se é unha trama ou se están coordinados", "o sucedido non é resultado da casualidade", "atacáronnos indiscriminadamente" ou "terrorismo incendiario". Todas esas son verbas do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sobre a vaga de incendios vivida en Galicia en outubro. Porén, este xoves, despois de que o fiscal de Medio Ambiente avanzase que a investigación que está a piques de rematar non atopou probas desa suposta trama, o presidente negou a maior e puxo o foco sobre a propia Fiscalía. "Non atoparán declaracións miñas de que había unha trama incendiaria", di agora Feijóo, para engadir que "quen decidiu investigar se había unha trama incendiaria ou non foi a Fiscalía, e foi de oficio, non a petición da Xunta". "Non nos sorprende o informe final da Fiscalía de Medio Ambiente, porque basicamente é o que vai dicindo todos os anos", di o presidente sobre a investigación que novamente non atopou probas ao respecto Tras a última vaga de incendios, e como fixeron antes outros gobernos autonómicos de toda cor, a Xunta, o Goberno central e o PP xustificaron a súa gravidade lanzando acusacións e sospeitas de coordinación entre os mesmos e facendo ver que tras deles había algo máis que incendiarios individuais, mesmo gastando cartos públicos para publicitar nos xornais a postura do Goberno galego. Cando se lle preguntou directamente ao propio Feijóo pola ausencia de probas sobre unha suposta trama incendiaria, o presidente sempre optou por non negar a súa existencia, malia carecer de probas para afirmala, e mesmo por alentar dúbidas con frases ambiguas ao respecto. O mesmo fixo o Goberno central, que admitiu a posibilidade da existencia desa "trama incendiaria". Porén, agora Feijóo só admite a responsabilidade propia de cualificar a situación como "terrorismo incendiario", sen aclarar se ese terrorismo é froito de supostos "lobos solitarios": "Os actos dos incendiarios son propios de actos terroristas, iso si o dixen e o reitero, e alá quen prefira minimizalos e reducilos a gamberradas ou tolemias", di o presidente. Na súa visita a Pazos de Borbén o presidente Rajoy presentouse como o responsable de ordenar detencións dos autores de algo que non consideraba unha "casualidade" E ante o anuncio do fiscal de Medio Ambiente de que a súa investigación está próxima a rematar sen poder acreditar a existencia de ningunha trama incendiaria, o presidente atribuíu esa responsabilidade á propia Fiscalía. "Quen decidiu investigar se había unha trama incendiario ou non foi a Fiscalía, e foi de oficio, non a petición da Xunta", dixo, e engadiu que "foi a Fiscalía Superior de Galicia, e a Fiscalía de Medio Ambiente di que polas probas que ten non pode acreditalo". Unhas verbas que contrastan coas pronunciadas polo propio presidente do Goberno central, Mariano Rajoy, que na súa visita con Feijóo o 16 de outubro a unha das zonas cero dos incendios, Pazos de Borbén, salientara que dera ordes á Garda Civil de "deter" os autores dunha vaga de incendios que segundo dicía "non se produce por casualidade". "Tampouco nos sorprende o informe final [da Fiscalía] de Medio Ambiente, porque basicamente é o que vai dicindo todos os anos", reprochou tamén Feijóo, que leva meses criticando que as forzas de seguridade e a xustiza só son quen de deter e condenar a unha parte moi pequena do total de incendiarios. "O que nos gustaría é que tiveramos máis éxito para por a disposición os incendiarios", insistiu este xoves.


Summary: Profesionais dos vehículos sanitarios, do Clínico de Santiago e dos puntos de atención continuada manteñen e recrúan as mobilizacións contra os recortes e a precariedade mentres o PP queda só na comisión de investigación sobre a situación sanitaria en Galicia tras vetar varias comparecencias O PP indigna a familia do falecido no PAC da Estrada ao vetar que compareza no Parlamento

O PP indigna a familia do falecido no PAC da Estrada ao vetar que compareza no Parlamento A Xunta segue a afrontar múltiples conflitos na sanidade. Cunha folga activa nas Urxencias do Clínico de Santiago e a caída de varios dos xestores desa área sanitaria nos últimos meses, os Puntos de Atención Continuada (PAC) continúan e recrúan as súas protestas e máis dun cento de profesionais das ambulancias manifestáronse este mércores reclamando a renovación do seu convenio, paralizado desde hai tres anos. Profesionais dos PAC, das urxencias ou das ambulancias mobilízanse reclamando máis persoal e medios e mellores condicións laborais As demandas son comúns en todos os casos: máis persoal, máis medios e mellores condicións laborais para mellorar tamén a atención á cidadanía. Mentres, o PP segue e quedará só na comisión de investigación sobre os "recortes" na sanidade logo de que os grupos da oposición reiterasen este martes a súa negativa a participar nela, malia que eles mesmos a impulsaron, tras o "veto" do PP a varias das comparecencias propostas, entre elas a do actual xerente da área de Vigo, Félix Rubial, investigado por un presunto atraso no subministro dos medicamentos contra a hepatite C por razóns orzamentarias. No caso dos PAC, profesionais de Vigo, Compostela e Ferrol retomaron este martes as mobilizacións e novas xornadas de folga, que levarán até o 17 de decembro. Denuncian sobrecarga de traballo e falta de equipos de seguridade e piden a equiparación co resto de persoal nas súas condicións laborais. Persoal dos PAC de Vigo e Ferrol decidiron levar a cabo peches de 24 horas contra os recortes e a precariedade As protestas en Vigo e Ferrol tornaron en peches de 24 horas nos PAC, mentres que en Compostela houbo xa concentracións ás portas dos centros de saúde. As mobilizacións poderían ir a máis mentres os profesionais debaten sobre a estratexia a adoptar de cara á mesa sectorial que convocou o Sergas para o venres. Os representantes do persoal denuncian que, logo dun mes en folga, a Xunta nin tan sequera contactou co comité de folga. Ademais, aleran de que as condicións laborais aínda foron a peor e que se deixaron sen cubrir a ausencia de médicos en varias ocacións e en varios centros. Mobilización do persoal das ambulancias en Compostela / @En_Marea A situación é tal, denuncian os sindicatos, que o 15% do persoal dos PAC da área de Vigo atópase de baixa debido á "presión" e ás "durísimas condicións de traballo" que soportan. Así, denuncian que mesmo se ten obrigado os médicos a realizar xornadas de 17 ou 24 horas, sendo avisados con pouco tempo de antelación. Toda a problemática, ademais, aseguran que se agrava en concellos pequenos onde o acceso a grandes hospitais é máis complexo. As protestas na sanidade recrúan mentres a oposición mantén o veto á comisión sobre os recortes tras a negativa do PP á comparecencia de varias persoas propostas Todo, co pano de fondo do falecemento dun paciente no PAC da Estrada sen atención médica o pasado mes de agosto, o que supexera o punto de inflexión para que En Marea, PSdeG e BNG acordasen investigar o acontecido e, en xeral, o impacto dos recortes aplicados durante os anos da crise ao Servizo Galego de Saúde. Esa comisión na que agora está só o PP ante a negativa a aceptar moitos dos comparecentes propostos pola oposición, unha posición que indignou a familia do falecido. No caso das ambulancias, a mobilización deste mércores insiste en reclamar a renovación dun convenio paralizado desde hai tres anos, esicir máis persoal e máis vehículos ante unha carga de traballo que, denucian os profesionais, aumentou moito nos últimos anos. Segundo o persoal que se manifesta, a precariedade ademais afecto a un cuarto dos entre 1.500 e 2.000 traballadores deste servizo básico. Ao tempo, o persoal de Urxencias mantén a folga --aínda que con servizos mínimos do 100%-- no Clínico de Santiago, unha área sanitaria de cuxa xerencia caeron xa catro altos cargos nos últimos meses e desde a chegada de Eloína Núñez á dirección.


Summary: A xuízo da organización local do BNG da Coruña, o proceso xudicial arredor do asasinato do seareiro deportivisa Jimmy pon en evidencia "a connivencia e permisividade das estruturas do Estado coa ultradereita".

Só desde a "máis absoluta das impunidades", avalía David Pena, responsábel local do BNG da Coruña, "podemos entender que o Ministerio de Interior gardase un cómplice silencio cando o BNG perguntou sobre o caso no Congreso dos Deputados o 20 de xullo e 2015". Denuncia Pena que desde o Ministerio de Interior non se abrise "unha investigación ante a participación, na emboscada na que morreu Jimmy, de elementos das forzas armadas españolas". A meio dun comunicado, o BNG expresa o seu "ánimo e apoio" á familia do seareiro deportivista asasinado e comprométese a "seguir loitando por que se esclareza a verdade". O BNG denuncia que Interior non abriu unha investigación sobre a participación "na emboscada" na que morreu Jimmy de "elementos das forzas armadas españolas" A única persoa imputada por homicidio neste caso é un menor que acaba de ser absolvido pola Audiencia Provincial de Madrid. O tribunal non dá credibilidade á proba de cargo que había contra el -o testemuño doutro menor- e absolve o acusado de homicidio, delito polo que fora condenado en primeira instancia a seis anos de internamento e dous de liberdade vixiada. A sentenza, porén, si mantén a condena que lle fora imposta por tenza ilícita de armas e participación na lea tumultuaria -en realidade, unha emboscada de elementos ultradereitistas do Frente Atlético aos riazor blues- que o 30 de novembro e 2014 acabou coa vida de Francisco Javier Romero, máis coñecido como Jimmy. Por estes delitos A.G.G. terá de cumprir 60 horas de prestación de servizos á comunidade.


Summary: A asignación da maioría absoluta a quen obteña o 40% dos votos outorgaríalles as alcaldías viguesa e lucense a Corina Porro e Jaime Castiñeira, que gobernarían ante unha oposición con maior apoio cidadán que o deles. Se o bastón de mando fose para a forza máis votada os conservadores dominarían as sete cidades.

Mudar as regras de xogo trocaría notablemente o resultado do partido sen que a vontade cidadá tivese que variar o máis mínimo. O exercicio de política ficción resultante de aplicar aos comicios celebrados nos concellos en 2011 a reforma electoral que o PP di querer impulsar en solitario antes das vindeiras municipais provocaría, no caso das cidades galegas, o movemento de dúas pezas claves con evidentes consecuencias políticas no país. Coa cidadanía votando exactamente igual a como o fixo hai tres anos os conservadores pasarían de gobernar catro urbes a facelo en seis, xa que sumarían Vigo e Lugo, ficando Pontevedra como única cidade co bastón de mando nas mans da esquerda. Segundo foi transcendendo mediante filtracións a xornais editados en Madrid unha das posibilidades nas que traballan os conservadores é aplicar un sistema mediante o cal a forza que obtivese o 40% dos votos gañaría automaticamente a maioría absoluta da corporación municipal se está cinco ou máis puntos por riba do segundo partido máis votado. Ambas condicións cumpriríanse en Vigo e Lugo, cidades nas que os de Feijóo recadaron naqueles comicios o 42,39% e o 44,21% dos votos, respectivamente. Unha das opcións que di manexar o PP é darlle a maioría absoluta a quen supere o 40% dos votos Dado que non lograran a maioría absoluta ambas cidades tiveron alcaldes do PSdeG, Abel Caballero e Xosé López Orozco, grazas a senllos acordos de investidura co BNG. Se estivese vixente o plan de Rajoy aos candidatos populares, Corina Porro e Jaime Castiñeira, asignaríaselles un edil máis dos logrados, que en ambos casos sería perdido polos socialistas. Así, o PP dirixiría o pleno municipal aínda que o resto da corporación representase unha maior porcentaxe de votos da cidadanía e tivese a vontade de chegar a un acordo. Todo isto sucedería se a reforma electoral de Rajoy, que segundo o PPdeG é unha ferramenta para evitar "coalicións populistas", ten en conta a barreira do 40%. Se a modificación pasase por asignarlle automaticamente a alcaldía á forza máis votada, como vén pedindo reiteradamente Alberto Núñez Feijóo, os conservadores sumarían tamén á súa conta a cidade de Pontevedra, aínda que alí obtiveron os mesmos 11 edís que o BNG, que goberna co apoio dos tres representantes socialistas na corporación.


Summary: Este 10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega, estivo marcado pola folga xeral convocada pola CIG, CCOO e UXT nas comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal. Á situación en Navantia, coa falta de carga de traballo, uniuse a desfeita de feches e expedientes de regulación de emprego (ERE) en grandes empresas como Poligal, Galicia Téxtil, Gamesa ou o incerto futuro da térmica das Pontes. Por primeira vez todos os sectores da sociedade civil coincidiron en reclamar accións urxentes aos Gobernos español e galego. O futuro destas comarcas está en xogo.

Ferrol, a cidade que simbolizou a partir de 1972 a loita da clase obreira traballadora galega coa data do 10 de marzo, protagonizou esta cuarta feira unha xornada de reivindicación que foi máis alá das demandas estritamente laborais. O traslado da folga xeral prevista para o 25 de febreiro polas centrais sindicais CIG, CCOO e UXT unificou as demandas de toda a sociedade das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal. Nas xornadas previas xa deran o seu apoio, engadíndose aos sindicatos, todos os partidos políticos e institucións desta zona ademais de asociacións de empresariado, comerciantes e hostalaría. A reivindicación resumíase nunha palabra que circulaba por boca de todas e todos: futuro. A xornada de mobilizacións comezou de madrugada coas asembleas dos grupos informativos de cara á folga que en Ferrol concentráronse na praza de Armas. Coincidindo coa entrada da quenda de noite desprazáronse aos polígonos e en servizos como o da recollida do lixo a resposta foi maioritaria en Ferrol e Narón. Os polígonos industriais amenceron fechados, o porto e almacéns loxísticos pararon e o transporte funcionou só cos servizos mínimos que acumularon tamén grandes atrasos. Desde primeira hora representantes sindicais desprazáronse polo polígono de Río do Pozo, en Narón, para logo visitar o da Gándara, que comparten ambos municipios, e sobre todo as proximidades do hipermercado Alcampo, lugar de inicio da manifestación, fortemente custodiado por axentes da Policía. Polas rúas case desertas e sen actividade industrial, pasaron tamén polo Mercadona. Ás 12 horas comezaba a manifestación nunha xornada reivindicativa sen incidentes. En primeira liña os sindicatos "Está sendo un éxito", aseguraba Manel Grandal responsábel da CIG en Ferrol, "os piquetes informativos fomos constatando a paralización de todas as quendas de noite como a do lixo e gran industria, mais tamén outro tipo de empresas, das poucas que nos quedan aquí, como poden ser Pull&Bear ou Inditex, para ver que estaban paralizadas". En relación ás demandas lembra a dunha "transición enerxética xusta e non que na práctica sexa unha nova reconversión". Ao seu carón o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, confía en que esta xornada marque "un antes e un despois na resposta a dar diante dunha situación crítica como a que vivimos". Lembraba a necesidade urxente de un "plan galego de emprego e industrialización que poña fin á emigración e á grave situación que temos no noso país". Desde UXT, o sei responsábel en Ferrol, José Antonio Díaz, sinalaba que esta xornada busca "visibilizar a situación tan difícil que estamos a atravesar e facer un chamamento a todas as administracións para que traballen de maneira urxente na reindustrialización e reactivación económica destas comarcas". Entende que "a cidadanía quere propostas e iniciativas claras por parte dos Gobernos galego e español" diante dunha "perda constante de tecido industrial nestas comarcas". Victor Ledo, responsábel de Industria de CCOO, lembraba a coincidencia da folga coa data do 10 de marzo que en 1972 cando as e os traballadores de Astano tamén saíron á rúa. "Agora mesmo a situación é semellante ou peor", explicaba a Nós Diario, "unha das principais reivindicación hoxe é a falta de carga de traballo de Navantia Ferrol e o incumprimento dos plans de inversións que estaban acordados, tamén, para que Navantia Fene aspirare aos grandes proxectos da eólica". En relación ao éxito da convocatoria afirmaba que "hai un clamor popular que deberían escoitar, a cidadanía non fallou e agardamos que non o fagan os que teñen responsabilidades políticas". Apoio e presenza de BNG, PSdeG, Podemos e EU Todas as formacións políticas amosaron o seu apoio á folga xeral aínda que só BNG, PSdeG, Podemos e EU participaron cos seus máximos representantes. Polo BNG a súa líder, Ana Pontón, afirmaba que a folga evidenciaba un "profundo malestar que hai nesta cidade e nesta comarca pola situación económica e social que está chegando ao límite" e por este motivo demandaba que "os Gobernos deben comezar por dar respostas e solucións" e "menos promesas". Desde o PSdeG, Gonzalo Caballero sinalaba que "Ferrolterra necesita investimentos, capacidade de xerar emprego e futuro" polo que reclamaba "un acordo político, económico e social". Por parte de Podemos, o deputado Antón Gómez-Reino exixía "futuro industrial para a comarca e para o país" coincidindo co "dia da clase obreira galega". Por último a responsábel de EU, Eva Solla, receitaba contra a destrución da industria, "intervención e planificación pública e derrogación da Reforma Laboral". Apoio das asociacións de do empresariado Carlos Moreira, vicepresidente da asociación de Empresarios de Ferrol, explicaba a razón pola que desde o seu colectivo tamén apoiaban a xornada de folga en Ferrolterra. "A situación é sumamente delicada", relataba a Nós Diario, "estase procedendo a un desmantelamento do tecido industrial por parte de empresas multinacionais que dalgunha maneira explotaron os mellores recursos naturais das nosas comarcas e agora cando ven outras alternativas e despois de que esnaquizaran dalgunha maneira parte do territorio e os recursos naturais, collen e marchan", sentenza. Ao seu entender son "os poderes públicos" os que "teñen que pór enriba da mesa alternativas". Para valorar estas terían que e estar "os traballadores asalariados, os autónomos, as microempresas e as pequenas empresas, non os grandes monopolios que chegan un día e arrasan co que hai". Desde a súa asociación, neste sentido, presentarán nos vindeiros día "un proxecto en que Ferrol poida ser un territorio de zona franca" e "recibir materias primas, transformalas e poder exportalas" para desta maneira "frear a fuxida de empresas".


Summary: Carlos Callón, Isabel Vaquero e Henrique Monteagudo hoxe e Xosé Ramón Freixeiro Mato, Socorro García Conde e Nel Vidal mañá fan balance da Lei 3/1983, do 15 de xuño, de Normalización Lingüística no día no que fai trinta anos. Cúmprense tres décadas do texto lexislativo que recollía como obxectivo a normalización da língua e preguntámoslle a seis persoas activas no proceso arredor do seu cumprimento.

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Carlos Callón, o profesor, académico e responsábel da área de sociolingüística do Consello da Cultura Galega, Henrique Monteagudo e a técnica de normalización da Universidade de Santiago, Isabel Vaquero fan balance de trinta anos de Lei de Normalización Lingüística. Carlos Callón: "Trinta anos de frustracións" 1-Que balance fai de trinta anos de Lei de Normalización Lingüística? Trinta anos de frustracións. É verdade que, grazas á presión social, demos conseguido adiantos no cumprimento dalgúns dos seus aspectos. Por exemplo, durante lustros tivemos que realizar un arduo traballo desde A Mesa para conseguirmos que o Concello da Coruña comezase a utilizar o topónimo oficial e ao final si que o logramos; porén, a día de hoxe, este que é o segundo concello en poboación de Galiza, continúa sen utilizar o noso idioma como se fose oficial en formularios, sinalizacións, publicidade, etc., tal e como din esta Lei ou mesmo o Estatuto. É demasiado!Noutros aspectos, a Lei ficou como desiderativa e tendencial, mais como non existiu un desenvolvemento lexislativo posterior ou unhas políticas públicas claras que garantisen os nosos dereitos lingüísticos, todo ficou en auga de castañas. É moi diferente do que lle aconteceu neste tempo ao catalán, ao vasco ou ao aranés. Despois de 30 anos desta Lei, a comunidade lingüística galega é a máis desprotexida xuridicamente de todo o Estado español. 2-En que ámbitos o incumprimento da lei é máis grave para o proceso de normalización? Que na actualidade haxa administracións que continúen a incumprir o único punto taxativo da Lei (o artigo 10, referido a toponimia) dános a medida de como estamos. Ora ben, o máis grave para o futuro do idioma é a vulneración do mandato do "uso progresivo dogalego no ensino" de que se fala no artigo 13. Está a vista de ollos que a evolución non só non foi progresiva, senón que foi mesmo regresiva: por exemplo, nunca se utilizou tan pouco o galego nestes 30 anos nas escolas infantís das nosas cidades como no curso escolar que está a finalizar. Se o ensino non funciona, non hai normalización posíbel. 3-Que medidas propón con respecto á lexislación arredor da lingua? En primeiro lugar, que haxa políticas públicas que garantan o cumprimento daquelas normas que si amparan os nosos dereitos, mais que non se aplican. Ese foi un dos obxectivos do meu libro práctico Como defenderes os teus dereitos lingüísticos: visualizar esas normas descoñecidas que garanten, por exemplo, que as pólizas de seguros teñan que estar en galego, que en calquera Administración ou empresa pública nos teñan que atender en galego se así o solicitamos, que os procedementos administrativos sexan en galego se así o solicitamos, que os restaurantes nos teñan que ofrecer o menú (tamén) en galego, etc. O que existe no papel ten que existir tamén na realidade.Mais non abonda co marco lexislativo actual, porque continúa a ser discriminatorio. Son necesarias novas leis que deseñen claramente o dereito a poder usar o galego e a recibir información na nosa lingua nos diferentes ámbitos. Leis, en fin, que afiancen o galego como verdadeira lingua oficial e que non fiquen no meramente declarativo. Por citar só algunhas claves: presenza de cando menos o 50% do ensino en galego na escola, darlle ao galego a consideración de requisito (igual que o castelán) para o acceso á función pública, garantir a programación de cando menos o 50% en galego nas radios e televións de concesión autonómica, o desenvolvemento legal do Plan xeral de normalización da lingua galega e da Carta Europea das Linguas, etc.4-Que pode supor a aplicación do que a Xunta chama "decreto do plurilingüísmo"? Está a supor xa o varrido da nosa lingua da educación infantil das sete cidades; unha mensaxe de desprezo para o noso idioma, vetado para o coñecemento científico-técnico; un afianzamento da segregación social utilizando tanto o factor do galego (en negativo) como o factor do inglés (como fetiche de clase), etc. É unha norma regresiva en moitos aspectos, que aumenta as fendas sociais e pon en perigo o noso futuro como pobo. Por iso debemos continuar a mobilizarnos para a súa derrogación. Isabel Vaquero "O obxectivo está lonxe porque non se atallou a perda de transmisión interxeracional" 1-Que balance fai de trinta anos de Lei de Normalización Lingüística? É indubidable que se produciron avances dende 1983 para o galego, grazas ao recoñecemento da súa oficialidade, mais 30 anos despois o grande obxectivo da Lei, asegurar a normalización do galego como lingua propia do noso pobo, está máis lonxe ca nunca porque non se conseguiu atallar o problema fundamental: a perda de transmisión interxeracional, co que hoxe en día o galego, sendo a lingua propia de Galiza, é a lingua propia de cada vez menos galegos e galegas. Foi unha oportunidade perdida. Esa eiva non se debe tanto á LNL como á falta de vontade política e de iniciativa á hora de executala, á falta de planificación durante 20 anos así como a moitos erros na execución técnica.Finalmente, nos últimos anos a falta de consenso político prexudicou gravemente o proceso de normalización lingüística. 2-En que ámbitos o incumprimento da lei é máis grave para o proceso de normalización? Máis que dun incumprimento nun ámbito concreto, coido que o máis prexudicial foi e é o incumprimento dos mandados -moi pouco específicos, o cal facilita esa laxitude- en todos os eidos. A constatación de que os esforzos son os mínimos posibles, pero sen chegar ao cero absoluto, o que transmiten é unha sensación de engano e falsidade sobre a normalización lingüística, un "facer que se fai", que afianza prexuízos lingüísticos e que, evidentemente impiden avanzar no proceso, porque este necesita transmitir unha idea de conxunto, de globalidade, de interrelación, para que se produzan sinerxías entre os diversos sectores: que os esforzos en ensino serven para algo porque repercuten no mundo económico e do traballo, etc. 3-Que medidas propón con respecto á lexislación arredor da lingua? Mudar a lei de normalización lingüística, pois a realidade actual é moi diferente da de hai 30 anos en todos os planos. Ademais debería ser máis específica nos seus obxectivos e non só un compendio de boas vontades, sen prexuízo dos desenvolvementos posteriores, cuxa necesidade tamén se debería establecer (pensemos, por exemplo, que non existe a día de hoxe unha regulación clara de usos lingüísticos na Administración da Xunta). Do mesmo xeito deberá obrigar á elaboración de planificacións con carácter temporal e progresivo, determinar claramente responsables, prever a existencia de recursos e un procedemento de seguimento e avaliación periódico. 4-Que pode supor a aplicación do que a Xunta chama "decreto do plurilingüismo"? O Decreto do plurilingüismo xa está producindo efectos. O primeiro deles, o afianzamento de prexuízos e actitudes negativas derivadas da transmisión dunha visión intereseira e deturpada sobre o que é o plurilingüismo, que se asocia coa visión hispano-anglófila, coa do galego como lingua secundaria ou, cando menos, como lingua considerada como exactamente igual que castelán e inglés para o País, obviando a súa dimensión identitaria e afectiva. Tamén pola fixación de límites ao galego, tanto en número de horas como en tipos de materias, o que, lembremos, nin o goberno de Fraga ousara facer. Non podemos esquecer, ademais, que coa derrogación do anterior Decreto e a aprobación deste, se reforzaron todos os colectivos contrarios ao proceso de normalización. Por outra banda, a prohibición do programa experimental das liñas de galego no ensino infantil sen avaliación oficial de ningunha caste rematou coa única medida que, polo que sabemos, conseguía cumprir un dos obxectivos da LNL: o de que ao rematar a etapa os nenos e nenas saísen coñecendo por igual e dende o punto de vista instrumental os dous idiomas oficiais. E lembremos que esa medida non se aplicou ata 24 anos despois da promulgación da LNL. En canto ao grao de competencias lingüísticas que vai adquirir o alumnado, penso que nin en galego nin en inglés se vai mellorar. No primeiro caso, porque ademais de evitar unha maior inmersión (que, como demostra a análise da experiencia das liñas de infantil, é o único método que asegura o cumprimento do obxectivo que marca a LNL, a igual competencia en galego e castelán), non cambia a metodoloxía de ensino e, por riba, autoriza ao alumnado a non utilizala nas clases correspondentes, co cal nin sequera nesas horas semanais deben exercitar as súas competencias comunicativas. De novo temos que lembrar que nin os gobernos de Fraga se atreveran a tanto. No caso do inglés nos centros plurilingües, porque non se pode introducir unha lingua non ambiental como lingua vehicular das materias sen rumbo, sen unha planificación que asegure medios didácticos e recursos humanos preparados e con metodoloxías adecuadas, ao servizo dunha progresividade na introdución e pretender ter éxito. Hai indicios de nos dos primeiros cursos de primaria que non son capaces de seguir a clase, de profes para os que o ensino en inglés consiste en dar listas de termos en inglés, aulas impartidas en inglés en que se remata cun nivel de coñecementos específicos máis baixo que nas outras… Para o único que están servindo os centros plurilingües é para conseguir algo máis de financiamento e, sobre todo, para avalar centros privados e elitistas que non imparten docencia en galego, como ben estudou o profesor Vez Jeremías. Henrique Monteagudo: "Poderíase ter aproveitado máis, pero sen LNL o galego estaría infinitamente peor" 1-Que balance fai de trinta anos de Lei de Normalización Lingüística? Un balance misto: A LNL e a propia Autonomía abriron unhas posibilidades que se poderían ter aproveitado moito mellor do que se fixo; pero sen LNL e sen Autonomía, seguindo na situación e nas dinámicas previas, o galego estaría nunha situación infinitamente peor do que está. 2-En que ámbitos o incumprimento da lei é máis grave para o proceso de normalización? O problema non o vexo tanto en termos de incumprimento (sen restar a importancia dos que se deron e dan), canto en termos de falla do necesario impulso político e social e de severas insuficiencias das políticas de acompañamento e desenvolvementoda LNL, que eran imprescindibles. Os sectores clave son ben coñecidos: o ensino e os sectores relacionadas coa mocidade (o lecer, o audiovisual, os novos medios), os medios de comunicación e xeral e mais o ámbito laboral, económico e comercial. 3-Que medidas propón con respecto á lexislación arredor da lingua? É urxente recuperar o consenso arredor do modelo lingüístico no ensino e retomar un apoio firme ao galego neste e noutras áreas básicas, un consenso fundado no mantementod da progresividade nos avances como principio básico. En xeral, cómpre desenvolver política e normativamente -en definitiva, implementar-, o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega. Pero se cadra o principal desafío hoxe non está na lexislación senón no debate social: o galego precisa dunha relexitimación pública que só pode vir dun amplo acordo. Para isto é imprescindible relanzar o diálogo en tres ámbitos básicos -político, social e institucional-, sobre as bases ben coñecidas: a política lingüística debe tender -tal como sinala a lexislación vixente-, a colocar o galego, canto lingua propia de Galicia, en situación real de igualdade con respecto ao castelán, para que os cidadáns e cidadás poidan desenvolverse nel, se así o desexaren, de xeito pleno e con total liberdade. 4-Que pode supor a aplicación do que a Xunta chama "decreto do plurilingüísmo"? Xa supuxo un grave retroceso para o idioma no ensino e está supondo un atranco insalvable para o imprescindible diálogo entre as forzas políticas e cos axentes sociais cara a revitalizar as políticas de impulso desde os poderes públicos. Coido que debemos camiñar cara a un modelo lingüístico flexible, que garanta a competencia de todos os estudantes nas dúas linguas oficiais e asegure o avance do galego no sistema educativo ata onde for posible, sen máis limitacións que as que impoñan uns criterios didácticos razoables e as propias realidades sociolingüísticas.


Summary: ForoCoches é un dos foros de internet máis influínte en lingua española. Segundo a clasificación elaborada por Alexia atópase entre os 100 sitios webs máis vistos en español, estando considerado como o segundo foro en número de visitas en lingua española

As páxinas e os comentarios dos seus usuarios non deixan dúbida da súa tendencia dereitista e españolista. Tanto é así, que algúns autores non dubidan en cualificalo como unha sorte de organizador colectivo do espazo ideolóxico da dereita. O espazo dixital é un dos principais termómetros para coñecer o estado de opinión do público de dereitas. Neste sentido, algúns investigadores e sociólogos téñeno empregado para coñecer as preocupacións, os gustos e as motivacións desa franxa ideolóxica. Os usuarios de ForoCoches non dubidan en declarar como políticos preferidos ao presidente do PP, Alberte Núñez Feixoo, e ao líder de Vox, Santiago Abascal. Ao tempo, non disimulan as súas preferencias pola presidenta madrileña, Isabel Díaz Ayuso, e a candidata de Vox en Andalucía, Macarena Olona. O "estado profundo" da dereita española Os comentarios do foro recollen a opinión do "estado profundo" da dereita española sobre os temas máis diferentes. Así, non agochan o machismo e a misoxinia á hora de tratar a cuestión de xénero ou a súa homofobia respecto do debate sobre as identidades sexuais. A crítica aos inmigrantes, o combate aos nacionalismos e o rexeitamento as posicións de Podemos e do PSOE centran boa parte dos debates. Neste sentido, as alternativas formuladas coinciden coas expresadas nos locais do PP ou de Vox. A páxina ofrece todo tipo de comentarios sobre os galegos, respondendo na súa práctica a totalidade a todos os tópicos do relato da galegofobia. Nesta dirección, os usuarios do foro asumen o acerbo doutrinal común ao discurso españolista. Os galegos non son de fiar Un dos chíos abertos no foro titúlase "coñecedes a algún galego que sexa de fiar?". O debate, que reproduce o estereotipo do galego desconfiado característico da galegofia garda comentarios do tipo "só coñezo un galego, e non, non é de fiar", "a xente máis friki e rara do mundo, subdesenvolvidos na súa maioría pero por iso é polo que ningún é de fiar" ou "coñezo a varios en distintos ámbitos e a verdade. Ou están tolos ou son raros de collóns. Nin un chisqueiro lles deixo". Outro dos debates abertos leva por título "os galegos son uns paletos". As razóns para xustificar esa afirmación, pasan por sinalar "aí con ese acentiño parece que che están contando un chiste. Seguro que as súas cidades non teñen guindastres e van todos en burro. Nin Zara teñen. Sorte que viven da coca". Unha das preocupacións de ForoCoches é a suposta manía dos galegos aos madrileños. Así, pregúntanse "por que os galegos teñen tanta manía aos madrileños?", obtendo respostas do tipo "porque non falamos preguntando" ou "que odio van a ter se viven de nós". Nacionalismo galego A análise do nacionalismo galego ocupa preto de 20 chios diferentes. Así, un deles anima a responder ser se "é o nacionalismo galego o máis parvo que existe en España", contestando o usuario máis apoiado que "son todos igual de merdas e de fantasiosos pero déixalles que sigan patexando como nenos pequenos". Un dos debates, supostamente para os sectores máis ilustrados, propón analizar "as bases do nacionalismo galego". Entre elas, atópanse "o caciquismo, como todos os demais nacionalismos" ou "pedir pasta para un saco sen fondo vendendo fume. É dicir, nacionalismo estándar provinciano español" .


Summary: A Comisión de Peticións mantén o expediente aberto tras escoitar as denuncias da oposición veciñal e a pesar de que a Xunta suspendeu temporalmente o proxecto e de que o PP solicitou que se pechase o caso porque "non dá máis de si".

A UE mantén a vixilancia sobre a mina de ouro de Corcoesto, malia a paralización temporal do proxecto por parte da Xunta de Galicia e a pesar de que o PP intentou este mesmo luns que se pechase o expediente aberto na Comisión de Peticións do Parlamento Europeo, onde unha representación da plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños e a asociación Petón do Lobo interveu para alertar dos elevados riscos económicos, humanos e medioambientais da iniciativa de Edgwater. A Comisión de Peticións mantén o expediente aberto pola mina de Corcoesto ata que se confirme a súa paralización definitiva A Comisión de Peticións examinou ademais o informe remitido pola plataforma, e elaborado pola USC, na que se alerta da subestimación da mobilidade real do arsénico na mina prevista, no que se demostra como se minimizan os efectos que este elemento químico tería sobre a saúde e o medio ambiente e no que se alerta do incumprimento da lexislación comunitaria en materia de residuos mineiros, o que non impediu que a empresa obtivese da Xunta a Declaración de Impacto Ambiental (DIA). Ana Martina Varela, secretaria da asociación Petón do Lobo, e a ex eurodeputada do BNG Ana Miranda, en representación da plataforma, foron as encargadas de alertar dos "graves impactos" que tería esta mina de ouro na comarca de Bergantiños que, como lembraron, depende economicamente, e principalmente, do sector forestal, agrícola, gandeiro, pesqueiroo e turístico que sería afectado. Advertiron da destrución de case 400 hectáreas de superficie forestal, o uso de 1,5 toneladas diarias de cianuro, o consumo de miles de millóns de metros cúbicos de auga, a xeración de 17 millóns de toneladas de residuos de lixiviación cianurados e de 190 millón de toneladas de entullos que contaminarán a terra. As plataformas solicitaron que a Comisión Europea cumpra co mandato do Parlamento, que solicitou a prohibición de cianuro nas explotacións mineiras Ademais, Ana Miranda lembrou que os gobernos, como o caso da Xunta, "préganse aos intereses de empresas" como Edgewater e recordou que esta denuncia chegou tamén por parte da comunidade científica da USC. Tamén pediu que a Comisión Europea faga cumprir a petición do Europarlamento, que en 2010 instou a prohibir o uso do cianuro neste tipo de explotacións, algo que só aplicaron tres Estados. Insistiu, por outra banda, en que se cumpra a emenda á revisión da Directiva de Impacto Ambiental, que exixe ás minas a ceo aberto a autorización previa da Comisión e aumentará os requisitos e o control sobre iniciativas como a de Cabana de Bergantiños. Os proxectos megamineiros pasan así do Anexo II, onde non era nin obrigatorio o informe de impacto ambiental, ao Anexo I, onde se precisa dun permiso da Comisión. "De cumprise esta lexislación, a mina non se pode explotar de novo e non terá tampouco consecuencias para os cidadáns", advertiu a ex eurodeputada do Bloque. A Xunta informou á Comisión de que "tramita os procedementos para unha resolución derrogatoria" da mina de ouro No debate, unha representante da Comisión Europea aclarou que se solicitara información ás autoridades españolas sobre o cumprimento da normativa europea neste proxecto de Corcoesto e asegurou que a Consellería de Medio Ambiente e a de Economía da Xunta comunicaran que o proxecto non fora autorizado e que o Goberno galego "está tramitando os procedementos para unha resolución derrogatoria", polo que, "non se viu infracción ningunha da lexislación europea". Esta información non fora incluída no dossier da xuntanza. Foi daquela cando o eurodeputado do PP e vicepresidente da Comisión de Peticións, Carlos Iturgaiz, solicitou que se pechase o expediente aberto porque "se non hai autorización da Xunta, non hai caso". "Non debemos enlearnos; a resposta da Comisión Europea é moi clara e moi taxante e isto non dá máis de si". O mesmo solicitou o europarlamentario popular galego Francisco José Millán Mon, que insistiu en que o proxecto presentado "non vai prosperar" e que, en todo caso, suxeriu "esperar á suspensión definitiva para dar por pechado o expediente". "O cianuro non está prohibido na UE, senón tan só en tres países", advertiu. Carlos Iturgaiz pediu pechar o expediente porque o caso "xa non dá máis de si" Pero a opinión da maioría dos presentes no coincidiu. Antolín Sánchez Presedo, eurodeputado socialista, cre que "se debería manter o tema aberto ata que se saiba que hai unha resolución definitiva" e asegura que "non todo vale nas actividades económicas". "Calquera proxecto debe cumprir escrupulosamente a lexislación europea", dixo, mentres que Iñaki Irazabalbeitia, de Aralar, lembrou que a DIA "ten unha vixencia de cinco anos", polo que avogou por manter a vixilancia tras agradecer "a presión social da cidadanía e a confianza nas institucións europeas malia o euroescepticismo actual". Willy Meyer, europarlamentario de IU, dixo confiar en que "non se realicen este tipo de explotacións en ningún lugar da UE" e esperou que a decisión da Xunta "non sexa conxuntural, senón definitiva". Logo de todas as intervencións, e como vicepresidente da Comisión de Peticións, confirmou que se decidiu "que a petición quede aberta para seguir facendo ese seguimento ao proxecto" de Corcoesto. Miranda lembroulle á Comisión que a Xunta non rexeitou o proxecto polo seu impacto medioambiental, senón por causas económicas Antes, Ana Miranda volveu lembrar "que a DIA aceptada pola Xunta ten unha vixencia non tempo que lle permitiría á empresa abrir a mina posteriormente" e lembroulle aos eurodeputados que "non se dixo toda a verdade" sobre a polémica porque "o proxecto non se autorizou porque non había cartos e o prezo do ouro non o facía rendible" e non polo impacto medioambiental ou sanitario. "A DIA non recoñecía hábitats protexidos nin recoñece protección ningunha", engadiu, ras pedir "que se cumpra a decisión do Europarlamento que solicita a prohibició do cianuro". "Debería prohibirse por estas razóns e non polo que dixo o Goberno galego", rematou tras pedir manter aberto o expediente mentres a DIA siga vixente.


Summary: O francés pasará a ter un coeficiente maior a partir do ano vindeiro, dentro das reformas levadas a cabo polo Goberno Macron.

Sindicatos, organizacións de nais e pais e partidos políticos de Córsega emitiron nas últimas horas un comunicado conxunto en resposta ao decreto do Ministerio de Educación Nacional ─o departamento do Goberno francés que ten as competencias educativas en todo o territorio baixo soberanía gala─ que premia o coñecemento da lingua francesa por riba da corsa no eido do ensino secundario. Na segunda feira, o colectivo ofreceu unha conferencia de prensa onde anunciaron mobilizacións e a implicación de todas as capas da sociedade da illa. Consideran este "ataque" o último dunha serie de "agresións e retrocesos" contra as linguas minorizadas diferentes ao francés, segundo palabras de Ghjiseppu Turchini, presidente da Asociación de Profesores de Lingua e Cultura Corsas (Ailcc). E está enmarcado na polémica reforma do bacharelato do Goberno de Emmanuel Macron que asociacións de todo o Estado cualifican de "lingüicida". En concreto, a última decisión chegada desde París inverte o sistema de cualificación no Capes (o certificado de aptitude para o profesorado de secundaria) en diversas materias, incluída a lingua corsa. Por exemplo, se até agora o coeficiente era de 7 para a lingua corsa e 4 para a francesa, a partir do próximo ano 2022 muda a 4 para o corso e 8 para o francés. Avance paseniño Desde a comunidade educativa corsa lamentouse que esta medida chegue xusto cando comezaba a haber avances na normalización da lingua propia no ensino. Segundo datos de France Info, 47 estudantes de secundaria elixiran a especialidade de lingua e cultura corsas en 2019 e 144 como segunda lingua. Uns 11.000 alumnos de primaria (47%) están matriculados na opción bilingüe. Até 56% das escolas infantís son bilingües, e hai un total de cinco de inmersión en corso. En declaracións a Alta Frequenza, Saveriu Luciani, o equivalente en Córsega ao secretario xeral de Política Lingüística, falou de "declive". "Estamos nun proceso que vai en contra do que asinamos co Estado en 2016 sobre a normalización da lingua corsa", sinalou, e engadiu que "o noso desexo é que o Capes fique como estaba até agora", ademais de criticar que a decisión fose tomada sen consultar con autoridades e universidade.


Summary: O aumento dos prezos está a pór contra as cordas a economía de moitas familias galegas. Neste sentido, a alza do Índice de Prezos do Consumo (IPC) rexistrada no último ano xa duplica os incrementos salariais acordados nos convenios laborais de 2021. A perda do poder adquisitivo non dá tregua ás rendas máis baixas.

Os prezos rexistraron en xullo na Galiza unha suba interanual de 3,5%. A súa alza estivo motivada por un ascenso xeneralizado na práctica totalidade de compoñentes analizados para determinar o Índice de Prezos do Consumo (IPC), destacando entre eles o incremento do custo da electricidade e dos combustíbeis en 24%, dous puntos por riba da media do Estado. Na mesma liña, resultou relevante o incremento dos transportes en 9% e dos alimentos, superando no caso do peixe, dos ovos, do polo e do ovino o 4%. De feito, a Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) afirmou que "a suba do cesto da compra [galego] foi a máis pronunciada da península" e advertiu que "de seguir esta tendencia podería chegar a duplicarse o seu o custo para o fechamento do ano". O indicador adiantado do IPC avanzado polo Instituto Nacional de Estatística (INE) estima unha suba interanual dos prezos de 3,3% para o conxunto do Estado no mes de agosto. Porén, na Galiza agárdase unha alza máis elevada dos prezos, na liña do acontecido nos últimos meses, en que a inflación estivo sempre por diante dos indicadores estatais. En xullo o IPC subiu seis décimas por riba da media estatal, só superando o incremento da Galiza a comunidade de Castela-A Mancha, cun crecemento de 3,6%. Así as cousas, algunhas previsións sitúan a alza dos prezos na Galiza para finais de agosto en perto de 4%. A inflación real multiplica practicamente por catro as estimacións recollidas nos orzamentos xerais do Estado de 2021. As contas públicas aprobadas polo Congreso dos Deputados en decembro de 2020 prevén unha suba do IPC de 0,9%, cifra claramente superada ao longo deste ano e cuxo impacto resulta máis gravoso naqueles territorios onde a desviación dos prezos é maior á media estatal. Malia o efecto das cláusulas de revisión recollidas nos acordos de pensións e nos convenios para mitigar os desaxustes da inflación prevista, as consecuencias destes desfases déixanse notar máis alá das variábeis macroeconómicas. A perda de poder adquisitivo A suba dos prezos afecta á perda do poder adquisitivo. Segundo os datos do Ministerio de Traballo e Economía Social, a 31 de xullo estaban asinados na Galiza 137 convenios colectivos que daban cobertura a 140.571 traballadoras e traballadores, cunha suba salarial pactada de 1,82%, practicamente a metade da suba dos prezos. Pola súa banda, os convenios vixentes negociados no ano 2019 recollían unha alza media das retribucións de 2,08% e os acordados do ano 2020 de 1,81%, sendo, tamén, nestes casos importante a diferenza con relación á inflación. A falla de cuantificar o impacto da suba dos prezos na economía das traballadoras e dos traballadores por conta propia, resulta clara a imposibilidade de repercutir o aumento dos custos de explotación de maneira total á súa clientela. A caída do poder de compra vense manifestando desde o comezo da pandemia. Segundo un estudo do Instituto Galego de Estatística (IGE), os salarios reducíronse na Galiza en 2020 nun 4,3%, certificando unha baixada só superada en toda a serie histórica en 2012, cando rexistraron unha contracción de 6,5%. Esta caída superou a media da Unión Europea (UE), declarando só Italia, cunha redución de 7%, uns números peores que a Galiza. Neste sentido, os economistas da Universidade, Complutense de Madrid Raquel Sebastián e Gabriel Rodríguez e o profesor de Oxford Juan Cesar Palomino sinalaron que o descenso dos salarios foi moito máis acentuado entre a poboación con menos recursos, salientando que "os individuos que xa eran pobres antes da Covid-19 sofren as maiores perdas salariais". O comportamento dos prezos introduce dúbidas sobre o incremento do Salario Mínimo Profesional (SMI) proposto desde o Goberno do Estado. A subida de 12 a 19 euros mensuais do SMI suxerida polo presidente do Executivo estatal, Pedro Sánchez, é considerada insuficiente por unha parte dos axentes sociais, críticos cunha medida que non toma en consideración o novo escenario provocado pola inflación. Nesta liña, advirten que o incremento formulado desde a comisión de expertos do Ministerio de Traballo non ten en conta o comportamento real do Índice de Prezos de Consumo e dificulta chegar ao obxectivo de representar o 60% do salario medio. A este respecto, lembran que a alza dos prezos afecta de maneira particular ás rendas máis baixas, as mesmas que rexistran as caídas máis importantes das retribucións. A inflación como coartada A actual alza dos prezos está impugnando a explicación da inflación elaborada por unha parte da doutrina económica. Neste caso, a suba do IPC está ligada ao incremento da factura eléctrica e non ás políticas monetarias expansivas.


Summary: Os ataques ao BNG pola súa coligación con EH Bildu fan parte do argumentario de campaña do PP desde o seu inicio. Aí non innovou Feijóo. Si o fixo ao asociar a Troika co PSOE.

O PP goberna na Xunta e no Estado e non se lle coñece unha soa crítica ás políticas imperantes en Europa, nen moito menos ás orientacións formuladas desde a Troika -isto é, os cortes brutais no gasto público, as reducións dos salarios reais e a independencia do BCE fronte ao poder político. Porén, estamos en campaña e o PP non quer aparecer como valedor da Troika. Ao contrario. A Troika é o PSOE, se acreditarmos no dito por Feijóo no mitin de fechamento da campaña da formación conservadora, realizado na Coruña ante menos de 1.000 persoas. "Cada votante do PP que fique na casa é votar a Troika -dixo en relación co PSOE- é dar un escano a Bildu", afirmou. A palabra de orde aplicouna tamén un disciplinado Millán Mon: "A Troika son Zapatero, Rubalcaba e Valenciano". O cuñado de Rajoy bateu tamén contra @s nacionalistas galeg@s. "Son tan expertos en dividir o país que tamén se dividen eles", dixo.


Summary: Coa súa decisión, o TS desestima o recurso de casación interposto polo Grupo Alcoa Inespal.

O Tribunal Supremo confirmou a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) que anulou o expediente de regulación de emprego (ERE) que Alcoa pretendía executar na planta de San Cibrao, en Cervo. Os maxistrados da sala do Social do Supremo reuníronse o pasado día 20 para deliberar sobre o recurso que interpuxo a multinacional contra a anulación do ERE, que afectaba a máis de 500 traballadores e traballadoras. Coa súa decisión, desestiman o recurso de casación interposto polo Grupo Alcoa Inespal. No seu día, o TSXG decretou nulo o ERE de Alcoa ao apreciar "mala fe" nas negociacións por parte da empresa, cuxo "fin único e primordial" era "apagar as cubas e pechar a fábrica da maneira máis rendíbel posíbel". A presenza da multinacional nos xulgados non foi menor nos últimos anos. Desde que adquirira a empresa pública Inespal en 1997, con plantas industriais en varios lugares do Estado español, o proceso de venda das fábricas foi intenso até quedar en 2018 coa factoría de San Cibrao e as de Avilés e A Coruña. "Agora só queda saber que vai facer o Goberno. Dunha vez por todas vai tomar cartas no asunto e defender os traballadores ou vai seguir mirando para outro lado mentres Alcoa segue actuando de mala fe un día tras outro?", sinala o comité de empresa Agora só queda saber que vai facer o Goberno "Agora só queda saber que vai facer o Goberno. Dunha vez por todas vai tomar cartas no asunto e defender os dereitos laborais de todos os traballadores ou vai seguir mirando para outro lado mentres Alcoa segue actuando de mala fe un día tras outro? Alcoa ten que saír deste país e a única forma que hai chámase SEPI", aseverou o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan. Neste sentido, valorou que quen tiña razón eran os traballadores "e non a empresa, que quixo aplicar un despedimento inxusto". "Só a posición de toda unha comarca e dos traballadores, que sempre creron que a solución era seguir producindo, foi a que conseguiu que o Supremo ratifique que foi unha auténtica vergoña todo o que pasou", concluíu. A ministra de Industria, Comercio e Turismo, Reyes Maroto, mostrou a súa "satisfacción" tras coñecer o fallo do Tribunal Supremo: "É un éxito sen precedentes tanto dos traballadores de Alcoa como da Xunta e o Goberno estal, que velamos polo mantemento das capacidades produtivas da planta. Agora toca mover ficha a Alcoa. Nós seguimos coa man tendida á empresa para colaborar na procura de posibles investidores". A CIG emitiu un comunicado ao se coñecer a sentenza na que indica que o Supremo "desmonta todos argumentos de Alcoa e confirma a nulidade do ERE". A central nacionalista reclama á empresa que facilite unha solución de futuro e aos Gobernos que poñan en marcha xa a intervención pública. Para o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, hoxe "vólvese confirmar xudicialmente a razón que asiste aos traballadores e ás traballadoras na súa loita contra os despedimentos e o peche da fábrica de aluminio. Alcoa debe tomar nota, dar un paso atrás e permitir unha solución que garanta a continuidade produtiva e de todos empregos". UXT, pola súa banda, insiste en que, ante esta sentenza, "que supón unha vitoria para os traballadores e traballadoras de Alcoa pola súa loita e constancia neste longo conflito", non queda outra saída que, entre todas as partes seguir traballando polo futuro para a factoría da Mariña e o mantemento dos postos de traballo. Mentres, desde CCOO saliéntase a importancia da unidade sindical, das traballadoras e dos traballadores, así como "a posición de toda unha comarca" en defensa dun proxecto industrial.


Summary: O BNG vén de demandar que as persoas maiores de 80 anos sexan vacinadas nos seus centros de saúde de referencia. A proposta preséntase nun momento en que se suceden as queixas polo modelo escollido pola Xunta da Galiza de trasladar aos anciáns aos vacinódromos das grandes cidades.

A voceira nacional do BNG, Ana Pontón, acaba de reclamar ao presidente do Goberno galego, Alfonso Rueda, que "rectifique" para permitir as persoas maiores de 80 anos recibir a cuarta dose contra a Covid nos centros de saúde en lugar de obrigalas a ir aos vacinódromos. Pontón denuncia o problema que está a provocar o actual modelo entre os usuarios. Nesta liña, critica que "se impoñen percorridos de máis de 100 quilómetros co que iso implica de molestias, gastos e intranquilidade, ou esperar a unha "repesca" sen especificar como nin cando, e todo isto nun momento en que a propia Consellaría de Sanidade está alertando dun aumento dos contaxios". A líder nacionalista defende que os maiores "teñen que poder vacinarse nos centros de saúde, coas mínimas molestias, que sexa un proceso rápido e no que prime o benestar das persoas maiores e non hai ningunha razón para este cambio de criterio que xera inseguridade, porque o que fai o Sergas é impoñer os vacunodromos ou ben esperar por unha repesca sen especificar con que criterios". Ramona de Rodeiro A dirixente do BNG lembra que "estamos falando de dificultades reais, que están sendo denunciadas a diario nos medios de comunicación, onte mesmo no BNG recibíamos a denuncia da familia dunha señora de Rodeiro, Ramona, nonaxenaria, a que lle leva máis dunha hora chegar ao vacinódromo do Gaias en Santiago e ten cita para ás 20.00 horas, alguén pensa que ese é o trato que ten que recibir unha persoa de 90 anos?" A voceira nacionalista sinalou o caso de diversos concellos onde "vacinódromo máis próximo" está "a 50, 70 ou 100 quilómetros". Neste sentido, citou o exemplo da Fonsagrada, "que ademais non ten transporte público pero están citando ás persoas maiores para acudir ao HULA e senón tes un familiar iso supón cen euros en taxi para unha persoa pensionista. É inaceptábel o que o que está facendo o Goberno do PP e o que lle pedimos é que rectifiquen dunha vez". Pontón insistiu que a Xunta debe permitir "que as persoas maiores de 80 anos reciban a cuarta dose nos centros de saúde, como se fixo até agora, porque non hai ningunha xustificación para obrigalas a ter que desprazarse até unha hora e medida do seu lugar de residencia".


Summary: A orixe da regulamentación dos polémicos produtos financeiros está nunha reforma legal do Goberno de Aznar. Mentres foron emitidos gobernaron no Estado populares e socialistas e en Galicia, o PP e o bipartito de PSdeG e BNG.

O conflito das preferentes arde dende 2011 e estourou neste 2013. As persoas afectadas por estes produtos financeiros en Galicia veñen de coñecer que van perder arredor da metade dos seus aforros e as plataformas que os representan soben o ton das protestas. Concellos, actos políticos, sedes de Novagalicia Banco... os escenarios para a denuncia da "estafa" son múltiples. Mentres, dende o ámbito político, os grupos da oposición reclámanlles responsabilidades aos gobernos galego e central e á forza que os sustenta, o PP. Aos populares esíxenlles que as persoas que foron enganadas poidan recuperar os seus aforros. Mentres, a formación liderada en Galicia por Alberto Núñez Feijóo insiste nun argumento: o PP estase a esforzar en solucionar un problema que foi creado por "outros", a saber, o PSOE no Estado e o bipartito de PSdeG e BNG en Galicia. Pero, de quen é a culpa? As preferentes que están agora no centro da polémica teñen a súa orixe nunha reforma legal promovida no ano 2003 polo Goberno de José María Aznar, con Rodrigo Rato como ministro de Economía. Durante anos, diversas entidades españolas, financeiras e non financeiras, estiveran a obter financiamento a través das denominadas Preference Shares, unhas primixenias participacións preferentes que emitían a través de empresas filiais domiciliadas en territorios cunha fiscalidade moi baixa ou, directamente, en paraísos fiscais. Estes produtos eran colocados a grandes investidores -persoas ou empresas- e en ningún caso a pequenos aforradores. A reforma veu prohibir que esa actividade seguise a asentarse nos paraísos. A orixe das actuais preferentes está nunha modificación legal no ano 2003 Neste contexto, o goberno de Aznar modificou a lei de coeficientes de investimento, recursos propios e obrigas de información dos intermediarios financeiros, promulgada en 1985. Na reforma definíronse as características das participacións preferentes, a saber: tiñan que ser emitidas "por unha entidade de crédito ou por unha entidade residente en España ou nun territorio da UE que non teña condición de paraíso fiscal" e daban "dereito a percibir unha remuneración predeterminada de carácter non acumulativo" que estaría "condicionado á existencia de beneficios distribuíbles na entidade". Polo tanto, un banco ou caixa con perdas non lles pagaría nada aos titulares de preferentes. Naquela lei figuraba tamén outra das claves do asunto: as preferentes tiñan "carácter perpetuo, aínda que se poida acordar a amortización anticipada a partir do quinto ano", sempre con previa autorización do Banco de España. O inicio das emisións e os cambios políticos Con estas condicións básicas de partida as entidades financeiras lanzáronse a emitir preferentes dende o propio ano 2003. Tamén o fixeron as caixas galegas, Caixa Galicia e Caixanova, cuxa supervisión lle correspondía ao Banco de España -cuxo goberno estaba designado polo gabinete Aznar- e a súa tutela financeira á Xunta de Manuel Fraga. Coa burbulla inmobiliaria aínda en pleno proceso de expansión e as caixas expoñéndose sen rubor ao ladrillo, a colocación destes produtos continuou nos seguintes anos, durante os cales se produciron cambios de cor política en La Moncloa e en San Caetano: en 2004 o PSOE de José Luis Rodríguez Zapatero gañaba as eleccións e en 2005, a coalición de PSdeG e BNG desaloxaba a Fraga da Xunta. En 2007 a burbulla pega o primeiro gran rebentón no inicio da crise financeira internacional, con fitos como a caída de Lehman Brothers. Comezan a venderse menos vivendas e os bancos e caixas precisan máis financiamento. É nestes anos nos que se produce, á luz do que hoxe se sabe, o proceso de colocación masiva de preferentes entre pequenos aforradores, clientes particulares das caixas galegas aos que se lles ofrecía unha notable rendibilidade sen mencionarlles, segundo denuncian, que nunca poderían recuperar os cartos. As preferentes emitíronse dende o propio 2003 ata 2011, anos nos que mudaron de cor política os gobernos galego e estatal O tempo pasa e en Galicia o bipartito fai o propio: en 2009, o PP regresa á Xunta, agora con Alberto Núñez Feijóo á fronte, e en Madrid continúa o PSOE. É en 2011 cando as preferentes deixan de emitirse pero non por unha intervención da Xunta ou do Estado, senón cando os afectados comezan a saber que non poden recuperar os cartos. Os primeiros cálculos falan de arredor de 100.000 persoas "atrapadas" nas preferentes, cun patrimonio duns 1.200 millóns de euros, estimaba a Asociación de Usuarios de Bancos e Caixas (AUSBANC). Todo isto sucedía porque Novagalicia Banco, herdeira das caixas, xa non era quen de vender preferentes no mercado financeiro secundario. O rescate Neste contexto é no que o goberno estatal do PSOE, abaneado pola crise e as medidas da Unión Europea, acomete a súa reforma financeira. En novembro de 2011 o PP vence nas eleccións xerais e en decembro Mariano Rajoy cóllelle o testemuño a Zapatero. Os conservadores acometen a súa propia reforma das caixas e bancos e, en xuño de 2012, admiten a necesidade de que a UE rescate a banca española. No memorando de entendemento, isto é, nas condicións do rescate, é onde figura que as persoas titulares de preferentes teñen que contribuír tamén a sanear as entidades. Eis a quita. Todos estes movementos políticos e financeiros son só algúns dos episodios que desembocaron no actual conflito, un monumental incendio sociopolítico que a Xunta tenta sofocar confiando en que Novagalicia Banco siga a "aceptar" a arbitraxe de consumo como vía para que algúns dos afectados recuperen o que crían que aforraban pero realmente estaban a investir nunha operación de alto risco. Mentres, o propio Feijóo insiste en que a responsabilidade política está, en exclusiva, nas bancadas socialistas e nacionalistas e os afectados agardan a saber canto van perder realmente. "Aquí vai haber guerra", auguran entre a incerteza. Lei 19/2003, do 4 de xullo, sobre réxime xurídico dos movementos de capitais e das transaccións económicas co exterior e sobre determinadas medidas de prevención do branqueo de capitais.


Summary: O segundo mandato de Núñez Feijóo levou xa por diante milleiros de empregos, malia a redución do paro. A perda de ocupados elévase a máis de 50.000 no país durante a lexislatura de Mariano Rajoy, que non logra mellorar as cotas de afiliación nin do paro no Estado.

Entre proclamas de recuperación e febles datos positivos de desemprego, o PP afrontará nos vindeiros meses dúas citas claves electorais. As eleccións municipais -e autonómicas na maioría das comunidades- e os seguintes comicios xerais chegan cos populares agarrándose aos datos macroeconómicos que avalarían a súa xestión, tanto no Goberno central como na propia Xunta. E malia todo, nin Rajoy nin Feijóo poderán presumir de ter recuperado emprego durante os seus mandatos, nos que, a pesar dos últimos descensos do número de parados, seguíronse perdendo ocupados, ademais de gañar en precariedade, temporalidade e emigración. Os últimos datos do paro non logran mellorar as cotas de desemprego e afiliación do inicio da lexislatura de Rajoy Os últimos datos de desemprego do mes de marzo non logran mellorar as cotas de paro e afiliación que o Estado rexistraba ao inicio da lexislatura, a finais de 2011: o paro rexistrado agora suma 4.451.939 persoas, mentres que en novembro de 2011 situábase en 4.420.462; e a Seguridade Social conta con 16.970.227 ocupados, fronte aos 17.443.161 que había de media en 2011. Xa que logo, e despois de tres anos e medio de Goberno de Mariano Rajoy, España ten aínda 31.477 parados máis que cando chegou ao poder e, o que é aínda máis negativo, case medio millón de ocupados menos (427.934). En Galicia, onde a Xunta presumiu sempre do seu diferencial positivo co resto do Estado, o balance do mandato de Mariano Rajoy tampouco é positivo. A redución do número de parados rexistrados con respecto ao comezo da lexislatura do PP en Madrid é de tan só 1.279 persoas, ao pasar dos 253.416 que había no país cando os populares chegaron á Moncloa aos 252.137 da actualidade. En canto á cifra de ocupados, o resultado é aínda moito peor: a comunidade autónoma perdeu 51.200 afiliados á Seguridade Social durante os case catro anos que a dereita leva no poder a nivel estatal. Pasou dos 974.300 de novembro de 2011 aos 923.100 da actualidade, segundo os últimos datos feitos públicos polo Ministerio de Emprego. Galicia perdeu máis de 50.000 ocupados durante o mandato de Rajoy No caso de ter en conta este segundo mandato de Feijóo, Galicia mellorou as cifras de paro, ao pasar das 276.536 persoas apuntadas nas oficinas de emprego de novembro do 2012 -no mes seguinte á vitoria do PPdeG nas eleccións- ás 252.137. Son 24.399 desempregados menos nestes dous anos e medio de lexislatura na que, non obstante, non aumentou o emprego. O país perdeu 12.300 ocupados. 12.300 afiliados menos á Seguridade Social, que se sitúan nos 923.100 da actualidade fronte aos 935.400 que había ao conseguir o actual presidente da Xunta a súa segunda vitoria electoral. Aquí, unha vez máis, a diferenza entre o dato do paro e de afiliación é moi importante: de máis de 12.000 persoas, o que indica que hai máis persoas cuxos postos de traballo desapareceron que persoas que se apuntaron nas oficinas de emprego. Isto pode ser debido a que moitos cidadáns renuncian a apuntarse ao paro -porque xa non o ven útil, non teñen dereito a prestación ou porque traballan na economía paralela- ou porque abandonan a busca de emprego e optan pola emigración. Galicia perdeu 12.300 persoas con traballo dende a segunda vitoria de Feijóo, malia contar con 24.000 parados menos De feito, tanto nos datos de paro rexistrado ultimamente como nos da EPA revélase que Galicia non fai máis que perder poboación activa: a poboación que busca emprego cae, xa sexa porque emigra, deixa o mercado laboral ou volve aos estudos. Dende inicios da segunda lexislatura consecutiva co PP no poder produciuse este fenómeno común e contrario ao que está a acontecer no conxunto de Estado nos últimos meses. Factores como o efecto desánimo ou a baixada da taxa de cobertura das prestacións por desemprego, entre outros, fan que a Enquisa de Poboación Activa (EPA) amose uns niveis de desemprego máis altos que o paro rexistrado, que mide unicamente as inscricións como demandante de emprego. A EPA indicaba que había en Galicia unhas 277.000 persoas no paro cando Feijóo gañou por segunda vez e o dato máis recente, o do cuarto trimestre de 2014, rolda as 264.000 persoas sen traballo. Máis de 10.000 desempregados máis do que indica o Ministerio de Emprego. Os datos do paro en Galicia non veñen máis que a demostrar o estancamento da economía galega. Os principais datos económicos acreditan que o país só está á cabeza do Estado en cumprimento do déficit, mentres fica nos últimos postos en crecemento e recuperación. Ademais, a recadación de impostos amosa ás claras o estancamento do consumo, ao igual que as cifras do censo de poboación, que teiman en revelar a elevada emigración, sobre todo dos máis novos.


Summary: Persoas desaloxadas pola proximidade dos incendios ás súas vivendas relatan estes momentos de "nervios, tensión e incerteza".

Nervios, preocupación, mais tamén paciencia e esperanza é o que expresan algúns dos centos de veciños que nas últimas horas tiveron que abandonar as súas vivendas pola súa proximidade aos incendios na zona do Courel, que afectan principalmente parroquias dos municipios de Folgoso, Quiroga e A Pobra do Brollón. As autoridades activaron a 'situación 2' como medida preventiva en cando menos tres localidades do sueste, o que obrigou a que habitantes da zona abandonasen as súas vivendas "por seguridade", segundo lles comentaron os servizos de emerxencias. Na Pobra do Brollón, unhas 20 persoas das parroquias de Salcedo e Saá aloxáronse na noite do domingo á segunda feira no pavillón municipal, mais outras recorreron a casas de familiares e amizades para pasaren as horas de anguria, coa esperanza de que todo remate cedo porque se lles fai "moi duro" ter que saír das súas casas, tal e como manifestan. O pavillón da Pobra do Brollón ten capacidade para 105 persoas e na noite só se ocupou unha vintena de camas, malia que non se descarta que a situación vaia "a máis" "É unha situación, evidentemente, complicada", explica Xosé Gago, técnico de Cultura e Turismo do Concello da Pobra e responsábel das instalacións. "É unha situación de tensión, pero hai que ver como a xente está a chegar cunha actitude moi tranquila, con gana de pasar o mal 'trago' o mellor posíbel", subliña. O pavillón municipal, habilitado como aloxamento provisional desde este domingo, ten capacidade para acoller un total de 105 persoas, aínda que a noite pasárona alí unha vintena. Alén dunhas liteiras que xa se atopaban alí gardadas, Cruz Vermella despregou decenas de camas porque, aínda que a situación actual "é estábel", trabállase tentando ver "un pouco máis aló". Gago destaca a "colaboración" doutros habitantes da zona que chaman e acoden a deixar comida e bebida e, mesmo, a charlar para acompañar os seus familiares e amigos. 30% da poboación do Courel, desaloxada Desaloxos por "precaución" Marisa é unha veciña da parroquia de Salcedo que "por precaución" tivo que deixar a súa vivenda, o que lle pareceu "incómodo" pero tamén "duro, moi duro". "Foi, sobre todo, pensando no fume", explica ante os micrófonos da prensa, xa que o lume non estaba tan próximo ás vivendas pero "en calquera momento pode dar a volta" o vento. Antes de acudir a casa dunha amiga a pasar a noite, Marisa foi desaloxada por unha patrulla da Policía Autonómica que, por sorte, a "tranquilizou moito". "É importante que transmitan calma e non que te saquen da cama ás 4 horas da mañá", expresa, na porta do pavillón onde durmiron varios veciños seus aos que foi a visitar este mediodía. Sobre as previsións de volver á súa casa, recoñece que as forzas de seguridade non lles poden dicir gran cousa: "Eu entendo que é moi difícil dicir iso, porque depende de se dá a volta o aire, de se sobe a temperatura... Hai moitos focos, entón tampouco os responsábeis saben que dicir e en que momento". 'Tucho', veciño de Salcedo (A Pobra), foi desaloxado e pasou a noite nun albergue. Desde alí, ve como "os avións non paran" Antonio Ribadeneira, un ancián orixinal de Salcedo ao que coñecen como Tucho, está na Pobra de Brollón de vacacións, pero tivo que pasar a noite no Hostal das Viñas xunto a outra ducia de persoas. O lume arrasa todas as vivendas do núcleo do Vilar, no Courel Tucho asegura que non chegou a ver o lume e que se decatou de que estaban a desaloxar aos veciños por unha chamada da súa muller, que estaba en Barcelona. Pouco máis tarde, a Policía chegou á súa vivenda e mandou que marchase. Agora, desde a contorna do pavillón e do hostal onde se atopa, di que "os avións non paran" de pasar cara á zona onde se atopan as chamas. Un hostal reaberto para axudar a veciñanza O Hostal das Viñas, que nas últimas horas tornou na casa de acollida de Tucho, ficaba fechado desde había catro anos, mais os seus dous propietarios —un matrimonio xa retirado— non dubidaron en reabrilo para poder aloxar a quen o precisase. "Nós tiñámolo fechado porque somos maiores e estamos xubilados. A única maneira de axudar era deixando as habitacións a disposición do que fixese falta", explica a propietaria, quen tamén aloxa varias persoas nunha casa que teñen no centro da Pobra. No hostal, segundo trasladaron a Europa Press, pasaron a noite unhas 14 persoas de Salcedo e Lourente. "Estaban bastante nerviosos, porque non sabes que vas atopar ao día seguinte cando volvas", lamenta. Chegan as primeiras cifras de desaloxos polos incendios: máis de 700 persoas e 30 núcleos de poboación Persoas reacollidas en Quiroga Tamén decenas de veciños e veciñas foron desaloxadas en Quiroga, nas parroquias de Outeiro, Nocedo e Vilar de Lor. Desta última —concretamente da localidade de Xestoso— é natural Samuel Vilariño, un mozo que, canda outros 15 veciños, tivo que durmir no albergue do centro urbano do municipio, que tamén está a ser ocupado por un campamento de verán xuvenil. "A miña nai chegou chorando á casa e dixo que tiñamos que marchar", lamenta Samuel, de Vilar de Lor (Quiroga) "Estaba na miña cama, na miña habitación, sobre as 23 ou 23.30 horas. Chegou a miña nai chorando á casa e díxonos que tiñamos que marchar", relata Samuel, quen explica que foi máis ben unha medida preventiva polo fume, porque "o bo de Xestoso é que está moi ben desbrozado". Este mozo ve os veciños "nerviosísimos" e coa esperanza que "non chegue a máis a cousa". Iso si, tentan animarse "como se pode" e alí, no albergue, trátanos "moi ben" non só achegando comida e bebida, senón tamén as instalacións para que se poidan asear. Samuel confía en que os veciños melloren, aínda que "vai moi mal a cousa" porque "ás veces non hai suficientes helicópteros nin avionetas". "De feito, aquí, a Quiroga, veu unha brigada de Ponteareas, así que xa nos podemos imaxinar a magnitude disto", subliña.


Summary: Ilustres cidadáns mindonienses realizaron achegas ao Manifesto da Asambleia Nazonalista de Lugo, redactado entre o 17 e 18 de novembro de hai xustamente un século. O colectivo cultural Memoria da Mariña conmemora o sábado 10 de novembro cen anos de nacionalismo en Mondoñedo.

Dúas conferencias e unha mesa de debate conformarán a "xornada de historia da localidade" na Casa da Penela. Haberá, ademais, "un xantar de confraternidade" ao que haberá que se inscribir antes do 8 de novembro no teléfono 683148757. Ás 12.00 horas, o investigador Xe Freire oferecerá a palestra De república a república. Mondoñedo entre dous séculos, en que repasa "a vida da cidade desde a I Restauración, o carlismo, o republicanismo federal ou as Irmandades da Fala". Desta última organización, xermolo do nacionalismo galego do século XX, fixeron partes veciños como Eduardo Lence Santar, Dodolino Trigo, Xosé Polo, Fernando Lorenzo ou Pernas Nieto. Desta última organización, xermolo do nacionalismo galego do século XX, fixeron partes veciños como Eduardo Lence Santar Despois, o crítico literario Armando Requeixo realizará unha viaxe pola revista Galiza e o grupo de persoas que a puxeron en marcha. Letras e república na Galiza mindoniense, ás 13.00 horas, estenderase sobre unha publicación "ligada ao núcleo galeguista" de Mondoñedo. O propio Álvaro Cunqueiro contábase entre eles. Unha mesa redonda, convocada para as cinco da tarde, clausurará o día. Os participantes -Daniel Río, Caxigueiro, Xusto Fernández e Xulio Rodríguez- lembrarán a militancia nacionalista no tramo final do franquismo e no inicio da Transición.


Summary: A Sociedade Galega de Historia Natural alerta de que a ampliación da superficie dos traballos en 260.000 m2 "non ten xustificación", e exixen perante o Goberno español a paralización inmediata pola vía da urxencia. O LIC 'río Támega' e un castiñeiro catalogado como Árbore Senlleira están afectados

As obras do Ave en Laza están a arrasar un souto centenario no lugar de Cercedelo, nunha zona que non está incluída na declaración de impacto ambiental da obra e que constitúe "parte do escaso patrimonio de bosques que aínda perviven" nesta zona do Macizo Central ourensán. Por conseguinte, a Sociedade Galega de Historia Natural --SGHN-- vén de solicitar a paralización cautelar inmediata pola vía da urxencia para estes traballos, e fíxoo perante a Subdelegación do Goberno español en Ourense, o ministerio de Fomento --dirección xeral de Ferrocarrís-- e o ministerio de Medio Ambiente --secretario de Estado de Medio Ambiente--. Así as cousas, a entidade científica explica na demanda que a apertura de pistas iniciada hai uns días non está prevista e "non ten xustificación técnica" afectando, porén, uns 2.000 castiñeiros e ao redor de 3.000 exemplares de árbores de ribeira nas marxes do río Támega, declarado LIC --Lugar de Interese Comunitario-- e que merece, polo tanto, protección medioambiental. Informan desde a SGHN de que a superficie afectada nun treito de 2,3 quilómetros era de 190.000 metros cadrados, que contan con avaliación de impacto ambiental e foron expropiados. Mais houbo unha ampliación adicional, até os 450.000 metros cadrados, para abrir pistas de acceso e colocar escombreiras en lugares non previstos inicialmente. "Faltaron ao respecto á legalidade vixente a pesar de que as obras se financian con cartos de Europa, que exixe exquisitez na formulación dos investimentos", quéixanse desde a SGHN. Na zona afectada hai castiñeiros, nogueiras, freixos, amieiros, bidueiros e outras especies "de vital importancia" para o cauce dos ríos de montaña incluídos no LIC río Támega, cuxo nacemento está tamén na zona afectada. Alén disto, as novas pistas están a se construír nos arredores do Castiñeiro de Cerdedelo, con maiúsculos porque en outubro de 2011 pasou a facer parte do Catálogo de Árbores Senlleiras da Xunta. O colectivo ambiental arremete contra o Administrador de Infraestruturas Ferroviarias --Adif--, responsábel das obras, por valoraren o metro cadrado de superficie de castiñeiros en produción a 1,40€. Tildan de "burla" tal retribución, e culpan o ente da desaparición de máis de 2.000 árbores cunha producción promedio de 200 quilos/ano, fundamentais na economía dos lugares da contorna. "Os danos á paixase e ao medio ambiente xa nin se valoran".


O órgano de goberno dos xuíces, interino desde decembro de 2018 e coa composición conservadora da época de Rajoy, designou neste tempo as presidencias do TSXG e das audiencias da Coruña e Pontevedra, pero agora paraliza a de OurenseO Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ) está en funcións desde decembro de 2018, hai máis dun ano, e mantén a composición de maioría conservadora establecida na súa renovación de 2013, durante o Goberno central de Mariano Rajoy. Este xoves decidiu "paralizar temporalmente" o nomeamento dos cargos xudiciais que del dependen "na confianza dunha pronta renovación da institución", instando así a un imprescindible acordo entre PSOE e PP. Pero esa falta de renovación non impediu que neste tempo de interinidade nomease medio cento de altos postos xudiciais en todo o Estado, cinco deles en Galicia, entre eles as presidencias do Tribunal Superior e das audiencias da Coruña e Pontevedra. Porén, agora non o seguirá facendo, o que deixa no aire a presidencia da Audiencia de Ourense.A decisión do CGPJ prodúcese nunha semana na que o órgano de goberno dos xuíces emitiu unha declaración institucional criticando que o vicepresidente do Goberno central, Pablo Iglesias, afirmase que a xustiza española foi "humillada" polos órganos xudiciais europeos que rectificaron varias das súas decisións a conta do conflito catalán. Posteriormente, considerou que a ex-ministra de Xustiza socialista Dolores Delgado reúne os requisitos legais para ser Fiscal Xeral do Estado, pero evitou considerala idónea, como en nomeamentos similares anteriores. Ao tempo, o PP vén advertindo de que non vai facilitar a renovación do poder xudicial.O propio poder xudicial matiza que volvería poñer en marcha os nomeamentos se "nun tempo prudencial" non hai avances na súa renovación "a fin de evitar prexuízos no servizo público"Neste contexto é no que este xoves o CGPJ decidiu non seguir realizando nomeamentos, paralización que se matiza a continuación indicando que "volverían poñerse en marcha se nun tempo prudencial non se constatan avances de cara a esa renovación, a fin de evitar prexuízos no servizo público da Administración de Xustiza". O propio Consello sinala onde se producirían eses primeiros prexuízos, entre outros sitios en Ourense, onde está pendente de designación a presidencia da súa Audiencia Provincial, segundo salienta o propio CGPJ.Porén, a "paralización temporal" prodúcese tras máis dun ano no que a súa interinidade non impediu que o Consello seguise realizando nomeamentos, medio cento en todo o Estado, cinco deles en Galicia. Neste tempo, o Pleno do Consello, composto por vinte vogais e o seu presidente, acordou nomear na súa sesión do 24 de xullo pasado como presidente do TSXG a José María Gómez y Díaz-Castroverde (por 13 votos) e como presidente da Audiencia Provincial da Coruña a Alfredo Picatoste Sueiras (con 17 votos). E na súa sesión do pasado 30 de outubro acordou nomear presidente da Audiencia Provincial de Pontevedra a Francisco Javier Menéndez Estébanez (por unanimidade), como presidente da Sala do Social do TSXG a Luis Fernando de Castro Mejuto (con 15 votos) e presidenta da Sala do Contencioso-Administrativo do TSXG a María Dolores Rivera Frade (por unanimidade).Neste tempo en funcións o poder xudicial decidiu sancionar e afastar á xuíza Pilar de Lara das investigacións de casos de corrupción que viña desenvolvendoNeste tempo en funcións o poder xudicial tamén tomou decisións relevantes en Galicia como a de sancionar á xuíza Pilar de Lara e afastala das investigacións de casos de corrupción que viña desenvolvendo desde Lugo, decisión pendente do que decida o Tribunal Supremo ao que recorreu a maxistrada.Agora, o propio CGPJ salienta que, cando desestimou a petición de dúas asociacións xudiciais de suspender cautelarmente os nomeamentos por estar en funcións, o Tribunal Supremo sinalou que "o normal desenvolvemento da administración de xustiza require a pronta cobertura das prazas vacantes". Porén, o Consello asume eses posibles "prexuízos", como os cualifica, e salienta que unha das prazas que queda no aire é a da presidencia da Audiencia Provincial de Ourense.