O réxime borbónico español –saído da Constitución de 1978 pero reforzado polo 23 F- está en crise, nunha crise sistémica, nunha crise de lexitimidade. Unha proba do mesmo é que xa non son so as forzas políticas e sociais antisistémicas quen falan desa crise senón que tamén aquelas outras (PP, PSOE) que, cos seus propios altofalantes (MUNDO, EL PAIS, LA VOZ DE GALICIA…), foron baluartes dese réxime durante décadas xa empezan a aceptar que o réxime español actual está en crise. Evidentemente moi distintas resultan tanto a visión desta crise como, xa que logo, as alternativas que presentan cada unha das partes. Así, mentres as forzas sistémicas (PP, PSOE e Ciudadanos) e os seus altofalantes citados defenden unha saída a crise parecida a que lle sinalaba Tancredi Falconeri ao seu tío don Fabrizi Corbeira, príncipe de Salinas ("Si queremos que todo siga como está, e necesario que todo cambie"), as forzas antisistémicas emerxentes (EN MAREA, EN COMÚ PODEM, EN POSITIU, COMPROMIS-PODEMOS-ES EL MOMENT, AHORA EN COMUN, PODEMOS..) deben ofrecer unha autentica ruptura co actual sistema político. Unha ruptura que empece pola propia Constitución –unha constitución monárquica, centralista e bipartidista- e que atinxa tanto a forma –a monarquía carece de auténtica lexitimidade e non se corresponde con un réxime democrático- como a estrutura do Estado español –hai unha crecente fractura territorial que pon en evidencia a urxente necesidade dun grande pacto territorial-. Un estado que debe ser federal –hai que definir constitucionalmente o carácter plurinacional do estado español- e garante dos dereitos individuais e colectivos –como por caso o dereito a decidir-. Unha reforma constitucional que debe afectar ao sistema tradicional de representación –o bipartidismo constitucional é preciso que conclúa-, de elección –as provincias non poden seguir sendo a base da elección e representación- e de participación cidadán -hai que introducir sistemas de democracia directa e participativa-. Unha nova constitución que sexa garante dun novo modelo económico –ao servizo de tódolos cidadáns e non dunha minoría- e que permita superar a actual e deficitaria sociedade de benestar –para situarnos ao nivel dos estados europeos mais avanzados-. Unha ruptura que abra paso en España a un novo réxime. Unha ruptura que para a súa consecución precisa de que as novas e emerxentes forzas políticas e sociais, moi especialmente as da periferia española, tomen a iniciativa para así impedir que ese obxectivo necesario frústrese unha vez mais. Cousa que sucederá se as forzas políticas sistémicas son quen lideran a reforma constitucional. Unha proba de que esa ruptura aparece xa como inevitable son as crecentes e intensas presións que tanto as elites españolas dominantes –especialmente a oligarquía financeira/inmobiliaria- como os seus altofalantes (EL PAIS, EL MUNDO, LA VOZ DE GALICIA ….) están exercendo para que os partidos españois sistémicos (PP, Ciudadanos, PSOE) camiñen cara a formación, logo das eleccións, dun goberno tripartito ou cando menos bipartito que sexa quen lidere esa ruptura impedindo así un cambio real de sistema. Presións que van dende a descarada manipulación de enquisas –vid. Carlos E. Bayo. PUBLICO: "Metroscopia retorce os seus sóndeos para promover unha alianza PSOE-Cidadáns", "Nouvuelle cousine do CIS" -, a calculadas declaracións de altos responsables dos partidos sistémicos –Albert Rivera de Ciudadanos, que, segundo todas las evidencias, pasa por ser un partido creado polo IBEX 35 declaraba en LA VOZ DE GALICIA que "unha lexislatura excepcional require respostas excepcionais" para xustificar a súa defensa dun goberno tripartito co PSOE e o PP-. Presións que se fan visibles en numerosas editoriais dos altofalantes oficiais, en enquisas ad-hoc así como en artigos múltiples nesa dirección. Presións que se acompañan de frecuentes movementos coordinados daqueles partidos (PP, Ciudadanos, PSOE) na defensa do actual sistema –como estamos vendo que sucede diante do chamado problema catalán que pon en cuestión a sacrosanta unidade de España-. Presións e movementos que se irán intensificando e ampliando consonte se acerque a data das eleccións: o 20 D. Presións e movementos nos que seguro participarán tanto as elites económicas e mediáticas como os aparatos do estado mais influentes – monarquía, exercito, policía, xudicatura- e a propia erixa católica preocupados todos eles pola perda duns privilexios mantidos durante tantos e tantos anos de democracia imperfecta. Presións e movementos aos que, con toda seguridade, sumaranse as elites europeas partidarias do austericidio e os tratados comerciais (TTIP) como por caso a troica (FMI, BCE, CE), o goberno alemán, os conservadores e socialdemócratas europeos etc. etc. Neste marco non podo por mais que coincidir coa avaliación que para PUBLICO facía Jaume Asens tenente de alcalde de Barcelona e responsable de Participación e transparencia (1 de novembro do 2015), "o golpe mortal ao réxime hai que dalo dende a periferia (…) se as vindeiras eleccións as gana unha opción anti-réxime será por reacción da periferia, dos galegos, dos valenciáns, os cataláns" –dos vascos, engado eu-. "Ou se ganan aí ou non se gañan". O 20-D os galegos teremos unha nova oportunidade para, xunto cos outros pobos do estado, rematar con o este réxime caduco e inxusto e iniciar así unha nova alborada.


Summary: "Creo que o mellor é que recibamos unha orde de Sanidade de que non se pode xogar", dixo o presidente da RFEF, que admitiu que chegarían "demandas" por esa decisión.

O presidente da Real Federación Española de Fútbol (RFEF), Luis Rubiales, recoñeceu no verán de 2020 ter "adulterado" a competición tras pospor o encontro entre o Deportivo da Coruña e o Fuenlabrada en Riazor e impedir, deste modo, que decorrese ao mesmo tempo que o resto da última xornada de Segunda División. Así o vén de desvelar o xornal El Confidencial, que sostén que Rubiales dixo por WhatsApp ao seu secretario xeral, Andreu Camps, após tomar esa decisión: "Temos un 'marrón'. Adulteramos a competición, hai que asumilo [...] Si, van vir demandas". O Fuenlabrada continuará na Segunda División malia viaxar á Coruña con positivos en Covid-19 O motivo da suspensión temporal foi un gromo de Covid-19 no Fuenlabrada, malia que, segundo as informacións deste medio, Rubiales prefería non ser el quen tomase a decisión. "Que propoñan eles e nós aceptamos, non? Mais que non afecte as nosas competicións", apuntou, en alusión a La Liga, que preside Javier Tebas. "Creo que o mellor é que recibamos unha orde de Sanidade de que non se pode xogar", engadiu o presidente da RFEF nesas conversas. Cómpre lembrar que é La Liga a responsábel das competicións de Primeira e Segunda División, mentres que á Federación lle corresponde a Primeira RFEF —daquela aínda Segunda B, categoría á que finalmente descendeu o Dépor—. O capitán do Dépor declara na Coruña ante policías chegados de Madrid Tebas, tamén cuestionado Xa en setembro dese mesmo ano o Goberno estatal presentou ante a Fiscalía unha demanda contra Javier Tebas pola súa presunta vinculación co Club de Fútbol Fuenlabrada, a cuxo Consello de Administración pertence o seu fillo.


Summary: Un ano máis chega o cambio estacional de hora que se produce na primavera. A pesar da institucionalización desta mudanza horaria, as persoas expertas non se poñen de acordo sobre se é preciso eliminar este cambio ou mantelo, o que se suma á discusión sobre o fuso horario máis axeitado para a Galiza.

As dúas da maña desta madrugada, xa no 27 de marzo, o reloxo adiantarase automaticamente 60 minutos até as 3 da mañá, para entrar no horario de verán, que se manterá até o próximo 3 de outubro, cando haberá que efectuar a operación contraria. Este novo cambio de hora chega após varios anos de debate sobre a conveniencia de manter este esquema de horarios estacionais ou deixar a mesma hora de referencia ao longo do ano. O intercambio de opinións levou a Comisión Europea a aprobar un proxecto de directiva en 2018 para acabar co cambio de hora, unha opción ratificada polo Parlamento Europeo, o que levou ao Estado a impulsar no mesmo ano unha Comisión de persoas expertas para o estudo da reforma da hora oficial. Non obstante, o debate continúa, polo que esta proposta aínda non foi aplicada. No que atinxe á Comisión estatal, a comezos de 2019 concluíu que non era recomendábel unha mudanza precipitada mentres non existira consenso e difusión á cidadanía das consecuencias que implicaría, así como que a análise debería vencellarse cos distintos usos do tempo, procurando pautas de comportamento compatíbeis cos modelos que se avalíen. En todo caso, na principal enquisa na que se interrogou á poboación da Unión Europea a este respecto, organizada en 2018 pola Comisión Europea, o 80% das 4,6 millóns de persoas que participaron apostaron por eliminar o cambio de hora estacional. O catedrático da área de Electromagnetismo do Departamento de Física Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela, Jorge Mira, que amais participou na Comisión estatal de persoas expertas, defende a importancia do cambio de hora, que define como "un proceso natural". "Todo bicho vivente adapta os seus horarios ao longo do ano", explica, incidindo en que tanto as horas de luz como a maneira na que alumea o sol "cambia moitísimo cada seis meses", pasando de nove horas de luz no solsticio de inverno, "cunha incidencia menor que nos bordos da Antártida", a 15 horas nos últimos días de xuño, "cunha incidencia maior que a que hai no centro de Kenya", relata. "É unha modificación artificial do tempo natural de cambio paulatino da duración do día e a noite", di Martin Pawley "O ser humano non se pode rexer polas mesmas marcas horarias todo o ano", resolve, narrando como ao colectivizarse a sociedade estes horarios tiveron que coordinarse, o que levou ao Estado español a fixar a comezos do século XX a súa hora oficial, polo que ese cambio natural "hai que facelo agora co reloxo" para facer de maneira simultánea "todos os microcambios da sociedade", e se acaba por eliminarse, será a propia sociedade quen "vai ter que reaccionar e o fará descoordinadamente". Pola contra, o divulgador científico e membro da Agrupación Astronómica Ío, Martin Pawley, rexeita o cambio estacional de hora porque "é unha modificación artificial do tempo natural de cambio paulatino da duración do día e a noite", co obxectivo de que se axusten "a unhas supostas conveniencias civís que nunca foron suficientemente explicadas". Ademais, fai fincapé en que as argumentacións sobre aforro enerxético non se sosteñen, o propio Instituto Enerxético da Galiza, dependente da Consellaría de Economía, Empresa e Innovación, recoñece que a diminución do consumo eléctrico na Galiza sitúase no 0,4%. Nese sentido, salienta as investigacións no ámbito da cronobioloxía, que estuda os ritmos biolóxicos, e que determina as implicacións dunha "alteración abrupta de como nos relacionamos co día e a noite", co conseguinte impacto na saúde, "mesmo crises cardíacas vinculadas", e defendendo que semella "público e notorio" que a poboación se sinte afectada por esta mudanza. "Non deixa de ser unha decisión política", asegura, mais "os argumentos científicos van por outra vía". Fuso horario Outro debate diferente é o relativo ao cambio do fuso horario da Galiza para axeitalo a súa posición xeográfica, que lanzou o Bloque Nacionalista Galego en 2006. Arredor desta cuestión, Mira apunta que "o cambio de referencia á hora de facer unha medida non altera o resultado", afirmando que "cambiar [o fuso horario] é meter a sociedade nun problema para non gañar nada". O que si ocorre, recoñece, e que "as persoas despois de décadas con esa marca adquiren esa referencia e naturalízana", polo que a sociedade galega e estatal "non ten ningún problema con respecto a regulación dos ritmos biolóxicos", indicando que no caso, por exemplo, dos telexornais portugueses e estatais, comezan os seus informativos ao mesmo tempo, aínda que no reloxo a diferenza sexa dunha hora. "Fisioloxicamente, o máis útil e espertar pola mañá con luz natural", relata Pawley, pero no inverno as galegas e galegos teñen que erguerse de noite, ao non saír o sol até as 9 da mañá a finais de decembro, como resultado dunha diverxencia entre a hora oficial e a solar dunha hora e media, que no verán chega a dúas horas de media, "só algúns territorios chineses teñen maior diverxencia", asevera, poñendo o foco en que se isto "fora o sensato o resto do mundo faría o mesmo, pero non, somos unha singularidade no planeta". Efectos no corpo A revista The American Journal of Cardiology publicou un artigo no que sinala que nos días posteriores ao cambio de hora na primavera se producen máis infartos, recoñecen os hospitais dos Estados Unidos. Ademais, outro estudo asegura que o cambio de hora provoca máis accidentes de tráfico, ao afectar a duración e calidade do sono.


Summary: 80% das mulleres tiveron que deixar o emprego obrigadas polos talibán.

A ONG Human Rights Watch (HRW) denunciou que a censura imposta polos talibán aos medios de comunicación é moito máis dura nas provincias afgás que na capital, Kabul, onde botaron o feche centos de xornais, emisoras e canles de TV, e advertiu de que a represión apunta primeiro as mulleres: 80% das xornalistas tiveron que deixar os seus empregos. Segundo unha investigación con entrevistas a 24 xornalistas de 17 das 34 provincias do país, os talibán ameazan, arrestan e golpean os xornalistas cando publican información que consideran non desexada, o que provocou que se impoña a autocensura nos informadores que continúan a traballar nos medios locais, limitando desta maneira a información crítica. Oficialmente, a lei afgá garante a liberdade de expresión e de prensa, así como a participación das mulleres nestas profesións. Con todo, o pasado 2 de febreiro, o portavoz talibán, Zabiullah Mujahid, reclamou aos xornalistas teren en conta "os intereses nacionais, os valores islámicos e a unidade nacional" antes de publicar unha información. As autoridades talibán anunciaron a creación de organismos para garantir o bo funcionamento da prensa, mais a realidade é que a Dirección de Información e Cultura de cada provincia vixía as publicacións e exixe aos xornalistas que presenten os textos antes da difusión. Golpes na rúa Mujahid garantiu que "as mulleres poden traballar libremente nos medios cumprindo cos principios islámicos e nacionais". Porén, as poucas ás que non se lles prohibiu na realidade fano afastadas do público. Unha xornalista de Balj relatou a HRW que fora golpeada por milicianos talibán en plena rúa cando tentaba cubrir unha manifestación de mulleres en setembro. Situación que se fixo habitual para os seus compañeiros varóns en varias localidades.


O Partido Popular regresa ao Goberno local de Ourense, segundo informou na tarde desta quinta feira o propio Concello a través dun comunicado. Unha nova que chega após días nos que desde os populares ourensáns fixeran as beiras ao retorno ao Executivo que dirixe Pérez Jácome. Deste xeito, Democracia Ourensana -formación que lidera o alcalde, Gonzalo Pérez Jácome- chegou ao acordo co grupo municipal do PP para que os concelleiros populares "se integren e asuman a dirección de varias áreas" no Concello de Ourense. As concellarías cuxa responsabilidade asumen os populares son: Deportes, Facenda, Medio ambiente, Servizos sociais, Comercio-termalismo-turismo e Urbanismo. Ademais, a Xunta de Goberno Local estará formada por tres concelleiros de Democracia Ourensana e tres do Partido Popular. Democracia Ourensana deixara a porta aberta á renovación da colaboración desde o mes de setembro, e comprometeuse a "considerar" as demandas efectuadas polo PP, quen de forma recíproca garantíu considerar os puntos de Democracia Ourensana. Os decretos das delegacións pertinentes teñen que estar efectuados antes do próximo pleno municipal que se realizará o 2 de xullo. Para "ser útiles" Ao fío desta reactivación do Goberno municipal que xa era agardada após as declaracións das últimas semanas, os populares explicaron que quixeron volver para "ser útiles a Ourense e mellorar a calidade de vida dos ourensáns". Baixo o seu punto de vista, o bloqueo ao que chegara a cidade cun Executivo local de tres persoas "xa non pode durar máis" e confía en que dez persoas teñan máis opcións de sacar proxectos adiante. "Esta foi unha negociación fundamentada sobre como podemos servir aos ourensáns e cales son as prioridades que debemos atallar canto antes", xustificou a formación política. Mais o feito de que os populares dificultaran unha moción de censura, co socialista Rafael Villarino como explicación, e agora retomen a relación política con Democracia Ourensá implicou críticas. Críticas ao regreso O portavoz do BNG, Luís Seara, afirmou que o sucedido era a "crónica dunha volta anunciada", pois o PP "nunca exerceu de oposición" deste que rachou o pacto no mes de setembro. Desde o seu punto de vista, estivo dedicado a "manter o Concello sumido no caos e na parálise". Por iso, acúsao de "non pensar nos veciños, senón nos seus propios intereses partidistas"."O PP demostra que non lle importa nada os veciños de Ourense e tamén que a oferta da moción de censura era unha auténtica pantomima pois sabían perfectamente que non se ía a asinar", recriminou o nacionalista.Pola súa banda, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, cualificou a alianza entre Partido Popular e Democracia Ourensá como "unha falta de respecto aos ourensáns".


Summary: Nun comunicado emitido após as primeiras reaccións á súa xuntanza con Esquerda Unida, a FPG (re)afírmase na súa "liña histórica" e na vontade de faceren posíbel "unha verdadeira alternativa política para a saída da brutal crise á que nos conducíu o gran capital financeiro".

Nunha rolda de encontros que pretende abranguer a diversas forzas políticas e colectivos, a Frente Popular Galega, reuniuse a pasada terza con Esquerda Unida, xuntanza na que avaliaron a posibilidade de xeraren unha unidade de acción "dentro dun proxecto máis amplo". No seu comunicado, a FPG (re)afirma a vixencia da súa liña histórica asentada na "defensa e loita pola independencia e a soberanía nacionais, ligada á loita de clases". Asemade, a Frente –que vén de participar o pasado mes de xullo na Asemblea Constituínte de Anova--, di no seu comunicado que os pasos dados pola organización non condicionan a decisión que finalmente poida adoptar Anova que deberá determinar "democrática e asembleariamente" a súa propia decisión a respecto da creación dunha fronte ampla e de esquerdas. O comunicado da FPG, fíxose público un día despois de remitir Esuquerda Unida o seu propio, ao consideraren que a información recollida polos medios de comunicación, non tratara de maneira acaída a súa liña política real.


Summary: Feijóo asumiu a presidencia da Xunta en abril de 2009, cun 12% de desemprego. Tres anos e medio despois, a taxa de está no 21%. Aliás, a CIG salienta que dos 60.957 contratos asinados en setembro o 92,2% foron eventuais.

Nas eleccións de marzo de 2009 Núñez Feijóo presentou o seu 'Contrato coa cidadanía'. Un documento de 14 puntos en que o candidato popular prometía acabar coa crise e o desemprego en 45 días. Gañados os comicios, Feijóo tomou posesión o 14 de abril de 2009. Naquela altura, Galiza tiña un 12% de desemprego na poboación activa. Tres anos e medio despois e ás portas dunha nova cita electoral, as persoas desempregadas son xa o 21 por cento. No mandato de Núñez Feijóo Galiza pasou de 170.000 desempregad@s a perto de 276.00, un incremento do 61% das persoas desempregadas Durante o mandato Feijóo o número de desempregados pasou, segundo os datos da EPA (Enquisa de poboación activa) proporcionados polo Instituto nacional de estatística (INE), de 170.000 a perto de 276.000. Un incremento do 61% en persoas sen emprego. Durante o goberno do PP houbo unha media de 86 persoas que ficaron cada día desempregadas. Máis de tres cada hora. Máis desemprego en todos os sectores A destrución de emprego e o aumento do número de persoas desempregadas produciuse en todos os sectores, aínda que foi máis marcada na construción e industria (con especial incidencia en eidos fulcrais para o país, como o naval ou a automoción) . Aliás, desas 276.000 persoas que están desempregadas, 76.000 son de longa duración. Na construción, durante o mandato de Feijóo o desemprego aumentou en 4.000 persoas. Mais foi en servizos onde o desemprego se disparou nestes tres anos e medio, ao pasar de 58.000 desempregad@s a máis de 85.000. Ademais, co capítulo en que figuran as persoas que procuran o seu primeiro traballo ou ben pederon o anterior hai máis dun ano, pasouse das 60.400 que había cando Feijóo asumiu a presidencia da Xunta ás 141.100 dese verán. Das 276.000 persoas que están desempregadas, 76.000 son de longa duración Alén disto, o emprego existente está marcado cada vez máis pola temporalidade, coa precariedade laboral que isto implica. Un exemplo disto: a CIG informa que no pasado mes de setembro se asinaron un total de 60.957 contratos, dos cales o 92,2% foron eventuais e tan só un 7,8% indefinidos. "Non teño competencias para loitar contra o paro" "Non teño case competencias para loitar contra o paro". Esta afirmación, pronunciada en febreiro de 2011 no Parlamento da Galiza, corresponde a Núñez Feijóo e foi feita pola mesma persoa que meses antes prometía, de acadar a Xunta, acabar co desempego en 45 días, no transcurso dun debate na cámara autonómica sobre a preocupante tendencia alcista do desemprego no noso país.


O adianto das eleccións xerais ao 28 de abril anunciado por Pedro Sánchez este venres obriga as principais forzas políticas galegas a recompoñeren cadanseus calendarios electorais, xa en marcha dende hai meses coa vista posta nuns comicios ben diferentes, os municipais do 26 de maio e, en menor medida, tamén nos europeos da mesma xornada. Unha vez coñecido o anuncio do presidente do Goberno central e candidato do PSOE as principais formacións do país ofreceron os seus primeiros diagnósticos, que van da crítica á propia data á chamada á mobilización do electorado.O PP galego apela a "botar aos socialistas, aos populistas e aos independentistas" pero evita valorar eventuais pactos coa extrema dereita porque agora "non ten sentido" faceloComo no período que transcorreu entre as eleccións xerais de 2015 e as repetidas de 2016 o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, evitou as valoracións ideolóxicas para centrarse no formal. Segundo o tamén líder do PPdeG a convocatoria do 28-A é tanto como provocar que "España colapse practicamente ata despois do verán", suposto "colapso" do que só é culpable o propio Sánchez, a quen acusa de "obrigar a repetir as eleccións" en 2016 por non investir a Mariano Rajoy e "no 18, obrigou a facer unha moción de censura".Entre acusacións de "parálise" e laios por non facer cadrar as xerais coas municipais e europeas transcorre a valoración de Feijóo como presidente da Xunta, mentres que dende o seu partido o secretario xeral, Miguel Tellado, xa dá por feito que o seu xefe de filas, Pablo Casado, vai ser "o próximo presidente do Goberno", dixo. "Estamos convencidos de que imos contribuír a botar aos socialistas, aos populistas e aos independentistas do Goberno", proclamou Tellado, quen non obstante evita valorar posibles pactos con Ciudadanos ou coa extrema dereita de Vox porque actualmente "non ten sentido" facelo.O PSdeG alerta das "tres papeletas" con Aznar como "referente"Caballero advirte de que estarán en xogo dúas opcións: un "goberno progresista" ou o "bloque da ultradereita"Dende o PSdeG, que en 2016 recuperou a posición de segunda forza política galega no Congreso tras caer á terceira posición en 2015, o seu secretario xeral asegura que pon en marcha xa unha precampaña e a campaña mesma sobre os eixos de "convencer" para tentar "vencer". "Xogámonos moito" e por iso "toda maquinaria" dos socialistas está xa activada. Centraranse, anuncia Caballero, en explicar as medidas "dun goberno que gobernou para a maioría, con crecemento económico compatible cunha axenda de impulso social".O 28 de abril, segundo Caballero, estarán en xogo dúas opcións. Unha, a do "goberno progresista" que mira "polos traballadores, os pensionistas, as clases medias e o Estado do Benestar". Outra, a do "bloque da ultradereita", que con José María Aznar como principal "referente" contará con "tres papeletas, a do PP, Ciudadanos e Vox", pero "cun único proxecto, o do retroceso en materia de dereitos, liberdades e servizos públicos".Dúas visións de En MareaPola banda de En Marea, tras volver abrollar as tensións internas na votación das emendas á totalidade contra os Orzamentos Xerais do Estado que precipitaron a convocatoria electoral, a propia valoración da data elixida por Pedro Sánchez e mais do escenario político inmediato chegou tamén por duplicado. Así, o voceiro da formación, Luís Villares, anunciaba dende Vigo que este mesmo sábado o Consello das Mareas, órgano de dirección do partido instrumental, abrirá o proceso de primarias para concorrer ao 28A baseándose en tres eixos: "a rexeneración democrática para acabar coa corrupción do PP; un eixo social baseado na recuperación de dereitos sociais e laborais" e mais a "igualdade".Villares advirte de que En Marea concorrerá ao 28-A como "formación propia" mentres Díaz e Fernán-Vello subliñan o "traballo" da representación da formación no CongresoMentres Villares subliñaba dende Vigo que En Marea concorrerá "como formación propia" o 28 de abril e defendía o voto a prol das emendas que tombaron os Orzamentos de Sánchez, dende A Coruña os deputados Yolanda Díaz e Miguel Anxo Fernán Vello esgrimían o "traballo" desenvolvido polo grupo do que fan parte dende 2016 e anunciaban a súa intención de "saír a gañar" nos vindeiros comicios. Preguntados polo voto de Alexandra Fernández contra as contas, na liña do sinalado pola dirección do partido instrumental, Díaz matiza. "En Marea -di- sempre confirmou que estaría disposta a aceptar o trámite que foi votado este mércores e que votaría en contra se non se cumpría coa negociación que estaba en marcha", baseada en 300 emendas sobre os investimentos para Galicia. Ambas comparecencias semellan avanzar o máis que probable escenario de dúas candidaturas diferentes.O BNG ve unha "oportunidade" para volver ao CongresoPontón: "Vale máis un deputado do BNG coas mans libres que 23 subordinados a Iglesias, Sánchez ou Casado"No seo do BNG o anuncio de Pedro Sánchez foi acollido con satisfacción. O 28A, di Ana Pontón, vai ser a "oportunidade para que Galiza volva recuperar voz propia no Congreso" tras unha lexislatura na que "se demostrou a inutilidade das forzas estatais, que non fixeron máis que afondar na discriminación e a irrelevancia política deste país"."Primeiro, co PP de Rajoy" houbo "corrupción e discriminación" para Galicia, sinala a líder do Bloque. "Despois, co PSOE de Sánchez e co apoio de En Marea e Podemos, Galiza estivo igualmente ausente". Neste sentido, o eixo da inminente campaña electoral da formación soberanista será tentar facer ver que "valía máis un deputado do Bloque coas mans libres para negociar a prol dos galegos e galegas que 23 subordinados aos intereses de Iglesias, Sánchez ou Casado".


Summary: Os traballadores e traballadoras das empresas auxiliares de Alcoa inician hoxe unha folga indefinida cun dobre obxectivo. Por un lado, incrementar a presión para que das negociacións entre a multinacional e Liberty House saia un acordo de venda e, por outra, denunciar o desprezo por parte da empresa e das administracións.

Hoxe ás 6 da mañá arrinca en Cervo unha folga indefinida dos traballadores e traballadoras das empresas auxiliares da planta de Alcoa en San Cibrao. Unha mobilización coa que buscan, por un lado, incrementar a presión para que a multinacional norteamericana e a empresa británica Liberty House acorden a venda da planta de aluminio primario antes da data límite fixada (28 de setembro) e, por outro, exixir á empresa e ás administracións, nomeadamente Xunta e Estado español, que lles teñan en conta en todo este proceso. En declaracións a Nós Diario, o portavoz da plataforma de auxiliares de Alcoa, Kike Rocha, sinala que esta folga indefinida "xa estivera convocada o 21 de xullo, antes de iniciarse o proceso de negociación", mais deixouse "en stand-by". Agora deciden activala "á vista de que se esgota o tempo de negociación". Como denuncia, "Alcoa segue sen querer escoitar as auxiliares nin atender os nosos problemas". Pero tamén queren que, ademais de denunciar a postura de Alcoa, esta mobilización sirva para que Xunta e Estado español "poñan da súa parte para forzar a venda e ao mesmo tempo recoñezan as auxiliares". "Por culpa desas tres partes a única medida que nos queda é convocar esta folga e volver á loita na rúa", lamenta Rocha. Neste senso, explica que intentaron ser escoitados "varias veces, con non poucas peticións, algunhas delas por escrito, á Xunta e Goberno español", pero sen resultado. "En ningún momento responderon", indica o portavoz das auxiliares. Pendentes da negociación Nestas empresas, as que prestan servizo á planta de aluminio primario, traballan na actualidade 510 persoas, ás que habería que sumar o persoal das auxiliares da planta de aluminio, que, segundo Rocha,"non estarían na problemática do fechamento agora mesmo", aínda que se poderían ver afectados se Liberty materializa a súa pretensión de facerse con todo o complexo de San Cibrao e non só coa planta de aluminio primario. "Para nós sería unha mellor solución que esta empresa comprase todo o complexo e non só unha parte", opina o portavoz da plataforma. "O primeiro, en todo caso, é preservar os postos de traballo e as atribucións", engade. A respecto do avance das negociacións, Rocha considera que chegar ao domingo a unha situación sen acordo de venda "sería volver ao 3 de agosto coa incerteza de que vai facer Alcoa. Se o día 28 non hai venda, eles poderían presentar ERE ou ERTE, rescindir contratos e parar as cubas", alerta. "Por iso temos que intentar que se venda a planta antes desa data e quedan moi poucos días", advirte. "As empresas auxiliares somos traballadores directos da factoría e imos loitar polo noso futuro até o último momento do conflito coas mesmas premisas que os compañeiros do comité de Alcoa", asegura Rocha. Continuidade con Liberty No suposto de que prospere a venda da planta de aluminio primario a Liberty, a situación das auxiliares non experimentaría grandes cambios a respecto da situación de partida. Este é o compromiso que adquiriu coa plataforma a firma británica en "pequenas conversas" mantidas entre ambas. "Liberty garante a continuidade das traballadoras e traballadores e a vixencia dos contratos que ten Alcoa coas auxiliares. Collería 100% dos contratos que ten agora", explica o portavoz da plataforma. Despois, o futuro viría marcado polas decisións comerciais que decida adoitar a nova propietaria da planta de Cervo. Por último, os traballadores e traballadoras das auxiliares informan que desde hoxe, con motivo da folga indefinida que comezaron con un piquete na entrada da factoría, só haberá servizos mínimos. Ademais, aclaran que "o proceso produtivo non se verá afectado por dita folga, e para nada correrán risco as cubas da factoría". Tamén aproveitan para lembrar que durante as mobilizacións será obrigatorio o uso de máscara e manter a distancia social, e pedir o apoio dos compañeiros de Alcoa e da sociedade da Mariña "en todo o que estea na súa man" para forzar Alcoa a vender e non fechar.


Summary: A s accións recentemente executadas na igrexa de San Pedro de Rocas no concello de Esgos dan para descifrar e reconstruír o contido do mapamundi que colga nas súas paredes desde o século XI ou XII.

Segundo a datación fixada por Jorge López Quiroga e Natalia Figueiras Pimentel, a cartografía vaise realizar entre 1050 e 1160, apuntando os datos achegados por Termoluminiscencia ao período de 1100 a 1110, os anos finais do reinado de Afonso VI. Época: Comezos do s. XII / Autoría: Anónima / Conservación do orixinal:Igrexa de San Pedro de Rocas en Esgos / Características: Fai parte da tradición da área galega O mapa mural foi cuberto por outras pinturas no século XV, polo que até agora só era posíbel observar uns trazos en negro e vermello moi deteriorados e cuxas posibilidades de recuperación semellaron imposíbeis durante moito tempo, até o punto de darse por perdida a cartografía. O mapamundi de San Pedro de Rocas sitúase nun espazo enmarcado nun arco labrado na mesma roca no muro da nave do evanxeo, cun diámetro arco de 2,5 metros, o que dá conta da grandiosidade dos mural. A cartografía está orientada cara ao leste, co obxectivo de que Xerusalén ocupe o centro da composición. Nela aparecen citadas algunhas das principais cidades do mundo coñecido e sinálanse 10 apóstolos, asociados a outras tantas realidades políticas. Así, a figura de Santiago 'O Maior' aparece situada sobre Galiza, incorporado a unha sorte de construción fortificada, que neste caso non lembra a catedral de Compostela como acontece noutras obras análogas. A xeografía política trazada no mapa coincide coa doutras cartografías do momento, moi particular cos mapas de Lorvao, de Milán, de Turín, de Girona e do Burgo de Osma, co que garda moitas semellanzas. "Gallecia" (Galiza) aparece situada abaixo do mapa, á súa dereita "Ispania" (España), reservándose a primeira denominación para referirse á área peninsular de hexemonía cristiá e mantendo a segunda para nomear os territorios de cultura e goberno musulmán, seguindo a tradicional diferenciación presente na práctica totalidade da cartografía e da documentación árabe e europea medieval. Porén, o deterioro sufrido impide comprobar a existencia dalgúns elementos que estudos anteriores supón ao mapa de San Pedro de Rocas. O achado confirma as teses formuladas por Serafín Moralejo, a persoa que máis e mellor estudou o mapa de San Pedro de Rocas. Segundo o catedrático de Historia da Arte Antiga e Medieval, "este mapamundi en versión mural, sen equivalente coñecido na época" emparentaría coa tradición dos beatos moi presentes na Galiza, onde destacaría unha copia existente no Mosteiro de Celanova, casa matriz de onde dependía San Pedro de Rocas. Na liña do apuntado por Moralejo para a cartografía do Burgo de Osma, atopámonos diante de todo un programa político da oligarquía galega do momento.


Summary: É moi significativo da forma de facer política dos partidos en Galicia, escenifican o inicio de actividades políticas rendindo pleitesía ás súas casas madre no Estado. Máis que un acto de reforzo da autonomía política galega é un acto de escenificación de que a doma e castración segue moi presente na actualidade.

Senllos anuncios de actos de inicio o curso político en setembro, alegran a vida dos galegos e galegas. Como se en agosto parasen. Mais é moi significativo da forma de facer política dos partidos en Galicia, escenifican o inicio de actividades políticas rendindo pleitesía ás súas casas madre no Estado. Máis que un acto de reforzo da autonomía política galega é un acto de escenificación de que a doma e castración segue moi presente na actualidade. Queda moi bonito engadir o G ó nome, máis a dose de dependencia é moi grande. É tan significativo que o PSOE e o PP contraprográmanse os actos o mesmo día, pensando so na política de Estado e nada na Nosa Terra. Mentres as franquicias galegas non se sacudan esta forma de actuar, non poden afirmar que acreditan no autogoberno galego. Temos que entender dunha vez por todas que temos que decidir nós para que Galicia ocupe o lugar que lle corresponde na configuración do Estado e de Europa, sen teimas de independencia, para iso está quen está e se relaciona con Bildu e a CUP. Porén, xa que veñen, imos darlle algúns recados e deberes para este novo curso político: Deixen de enredar coa investigación de Angrois e desfagan a súa entente por dignidade. Non constitúan unha nova entente no Marisquiño. En Galicia no tema dos portos somos iguais que valencianos e asturianos. Deixen vir algunha das moitas competencias que temos sen entregar. Traballen en Madrid para a total aplicación do Estatuto de Galicia. Traballen para que se ordene o tema aeroportuario. Conten con galegos do sector na negociación da PAC. Conten con galegos do sector na política pesqueira. Non xoguen co AVE. Empecen a falar xa dunha compensación de débeda histórica para Galicia. Protexan a riqueza que supón ter idiomas propios. Fomenten a eurorexión con Portugal e as relacións coa lusofonía. Fagan algo co Centro Galego de Bos Aires. Fagan algo con Sargadelos. Isto é só para este primeiro trimestre de curso, Galicia precisa moito máis, Galicia precisa tamén políticos que non teñan que dar novidades fora, e que non dependan na súa acción das políticas de Estado borbónicas e centralistas. Un cansa de que veñan a Galicia a actos do seu partido para xantar polbo con cachelos, a falar de Cataluña e a pouco máis, mentres os franquiciados aplauden. Por certo, coido que os de C´s Galicia, están pensando en por un lazo amarelo a toda a Muralla de Lugo como rechamo para que veña o líder ó seu inicio de curso, imos vendo. Publicidade


Summary: A memoria volve atravesar a escrita de Suso de Toro. Se en Sete palabras indagaba na historia da súa propia familia e en Home sen nome esculcaba a memoria dos verdugos, na súa nova novela, Un señor elegante (Xerais), reconstrúe a traxectoria da familia Baltar, unha estirpe burguesa, republicana e galeguista. A lectura deste libro, como a dos seus artigos, permite comprender mellor o presente a través da súa conexión co pasado. Ao apuntar, unha vez máis, ás continuidades do proxecto franquista nun Estado que reprime militarmente a disidencia política. Adiantamos parte da entrevista que este sábado se publica no semanario Sermos Galiza.

A memoria xa estaba en Home sen nome e en Sete palabras indagaba na historia da súa familia. Un señor elegante supón, niso, unha continuidade… Tamén na miña novela anterior, Fóra de si, un home reconstrúe a súa propia historia. Debe haber algo en min que explique que a miña imaxinación se dispare cara a atrás. No caso de Un señor elegante son historias persoais, pero tamén é a historia colectiva. O que fago é interrogar moito o personaxe de Ramón Baltar para reconstruír unha historia que non existe. A familia tiña unha memoria fragmentaria, pero non unha historia elaborada. Teño, ademais, interese en que este libro se lea. Penso que é importante para o país coñecer a historia dos Baltar. Porque axuda a mudar a percepción dominante do noso pasado. Di iso porque é unha familia burguesa republicana e galeguista? Traducido a categorías sociais sería iso, si. Son persoas dignas, optimistas, alegres, comprometidas co país. Non é unha historia triste. O triste é a historia de España e o que lle aconteceu á Galiza. A familia foi castigada, mais tivo a fortuna e a capacidade de atravesar todo aquilo e resistir. É unha historia chea de incidencias, algunhas moi divertidas. Fixo un traballo de investigación importante. Como foi o proceso? Foi distinto porque non o fixen eu só. Fíxeno dialogando cos fillos de Ramón, con tres dos seus fillos e unha das súas fillas. E ademais fixen algo que nunca fixera, que foi pedirlle axuda coa documentación á miña compañeira. Eu estaba escribindo outra novela e, para pedir seguir adiante con este proxecto, precisaba a súa axuda. Ramón chegou a ser tan familiar para min que me identifico moito con el… Hai moita reflexión metaliteraria. Que se ten dereito a contar o que Ramón non contou á súa familia, que se debeu ir detrás del e non diante… O libro en realidade é unha crónica sobre como se constrúe o relato e o personaxe. Si é moi metaliteraria, nese sentido. Iso pode darme un pouco de medo, pero penso que conseguín que a historia funcionase, que haxa intriga.... Ao principio é máis difícil de seguir, pero despois hai máis ritmo... Pode ser. Pasou unha cousa, ademais, que é que parte das persoas que quería entrevistar ou xa morreran, ou perderan a memoria, ou mesmo xa morrera a segunda xeración… Nese sentido, eu estaba lonxe. Pero tamén estaba preto ao poder falar cos fillos de Ramón. É unha posición complexa porque consiste en levar a memoria privada á memoria pública. Despois, chegou un momento no que me cuestionaba o relato que construín. Fago autocrítica porque penso que podo estar equivocado, porque ao cabo é unha construción literaria. Conta a historia a partir, fundamentalmente, de tres personaxes: Ángel e os seus fillos Ramón e Antón. Os tres diferentes, aínda que os fillos herdasen moito do pai. Que representa cada un? Había algo que me causaba incomodidade, pero que desde o principio tiven que asumir: era unha familia patriarcal. Por iso é unha historia, fundamentalmente, de varóns, porque deles dependía o futuro da familia. Unha familia que vén do século XIX, que se preocupa de crear e transmitir unha biblioteca de xeración en xeración, que coida de Rosalía e Murguía e máis adiante da familia de Castelao e de Rafael Dieste… Que ten, tamén, estratexias de poder como un casamento cunha muller rica ou un fillo que herda a profesión e practicamente os postos do pai. E dentro desta estrutura tamén hai individualidades. Ángel representa o espírito de finais do XIX, a ideoloxía rexeneracionista… Sente unha identificación natural co país. Cura a unha poboación fortemente rural e, principalmente, pobre. A través do Hospital Real tanto Ángel coma Ramón teñen, así, unha inserción social forte. É un home alegre ao que as cousas lle van ben. E o que me pregunto é que lle farían se non morrese en 1934. Ramón continúa o seu legado: segue co sanatorio do pai e ademais ten descendencia, de forma que continúa a estirpe. O seu irmán Antón non ten fillos. Os dous irmáns teñen unha relación complexa que acaba estalando. Mais eu tampouco quero xulgalo. Prefiro que o lector interprete as súas reaccións. [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza que acompaña o Nós Diario deste sábado, 21 de novembro. Á venda nos quiosques. Se aínda non es subscritora ou subscritor, podes facerte asinante nesta ligazón]


Summary: O Ministerio de Sanidade estuda hoxe se aproba a división en cinco de cada vial da vacina contra a varíola dos macacos.

Até 95 casos de varíola dos macacos foron detectados na Galiza desde que a Organización Mundial da Saúde (OMS) puxo o mundo en alerta ante esta nova enfermidade. No conxunto do Estado español, que lidera os contaxios detectados en Europa, súmanse xa 6.119, nunha listaxe que encabezan a Comunidade de Madrid (2.216), Catalunya (1.825), Andalucía (739) e o País Valencià (405). No resto do territorio continental Alemaña informou até a data actual de 3.266 casos, seguida do Reino Unido, con 3.081; Francia, con 2.749; Países Baixos, con 1.087, e Portugal, con 810. Aliás, en todo o globo os EUA lideran a clasificación con 14.115 contaxios. Perfil Do total rexistrado no Estado español, o Ministerio de Sanidade apuntou que a inmensa maioría, 6.009, corresponde a homes, por volta de 110 mulleres. Aliás, a idade oscila entre os dez meses e os 88 anos, cunha idade mediana de 37 anos. Entre a data de inicio de síntomas e a de confirmación da diagnose pasan, por termo medio, seis días, e o Ministerio informa dun atraso na notificación de casos, polo que a curva epidemiolóxica debe interpretarse "con prudencia". Varíola dos macacos: É letal? Que fago se me contaxio? Síntomas Os casos con información clínica presentaron principalmente exantema anoxenital (59%), febre (54,4%), exantema noutras localizacións —non anoxenital nin oral-bucal— (52,1%) e linfadenopatías (50,8%). Un total de 286 casos dos 4.406 con información (6,5%) presentaron complicacións ao longo do seu proceso clínico. As máis frecuentes foron as úlceras bucais e as infeccións bacterianas secundarias. A vacinación, máis perto Nesta segunda feira a Comisión de Saúde Pública, dependente do Ministerio, estudará se se comeza a administrar, ou non, a vacina contra a varíola dos macacos, unha estratexia que xa ten o aval da Axencia Europea do Medicamento (EMA, en inglés). Un fármaco antiviral reduce os síntomas da varíola do mono, que segue a expandirse no mundo No caso de se autorizar a inoculación do fámarco dividindo cada vial en até cinco doses, a campaña de vacinación podería comezar esta mesma semana. Esta medida adoptouse por mor da escaseza de vacinas, xa que nos últimos días apenas chegaron 7.110 doses —que agora poderían partirse en cinco— ao Estado español.


Summary: A luz é hoxe 214% máis cara que un ano atrás; porén, sen a 'excepción' para o Estado español e Portugal o custo sería de 510,37 euros/MWh.

O prezo medio da luz para as persoas clientas de tarifa regulada vinculadas ao mercado maiorista subirá nesta segunda feira 10,7% a respecto deste domingo, até os 423,36 euros por megawatt hora (MWh), segundo os datos provisionais do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). Deste modo, o custo da luz rexistra un incremento de até 214% en comparanza coa situación de hai xusto un ano, o 29 de agosto de 2021, cando o prezo medio ficou en 134,7 euros/MWh. Este prezo é o resultado de sumar a media da poxa no mercado á compensación que pagará a demanda ás centrais de ciclo combinado pola aplicación da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade. Desta maneira, o prezo volve subir con forza e achégase aos máximos desde a entrada en vigor da 'excepción ibérica', rexistrados na terza e cuarta feira da pasada semana, cando escalou até os 436,25 euros/MWh. Na poxa, o prezo medio da luz no mercado maiorista, o denominado pool, situouse para esta segunda feira en 188,42 euros/MWh. O prezo máximo rexistrarase entre as 21 e as 22 horas, con 253,07 euros/MWh, mentres que o mínimo para a xornada, de 132,90 euros/MWh, darase entre as 15 horas e as 16 horas. O prezo da luz escala nesta cuarta feira a un novo máximo desde a 'excepción ibérica', con 436,25 euros/MWh A este prezo do pool súmase a compensación de 243,94 euros/MWh ás gasistas que ten que ser abonada polos consumidores beneficiarios da medida, os consumidores da tarifa regulada (PVPC) ou os que, a pesar de estaren no mercado libre, teñen unha tarifa indexada. Esta espiral de prezos altos da luz que se deu ao longo dos últimos días estivo impulsada por uns niveis do prezo do gas natural en niveis máximos, debido, principalmente, ao anuncio de Gazprom de cortar a partir do 31 de agosto e durante tres días o bombeo de gas a Alemaña. En ausencia do mecanismo da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade, o prezo da electricidade no Estado español sería de media 510,37 euros/MWh, o que supón uns 87 euros/MWh máis que coa compensación para os clientes da tarifa regulada, que pagarán así 17,05% menos de media. Bruxelas aproba a "excepción ibérica" O 'mecanismo ibérico', que entrou en vigor o pasado 15 de xuño, limita o prezo do gas para a xeración eléctrica a unha media de 48,8 euros por MWh durante un período de doce meses, cubrindo así o próximo inverno, período no que os prezos da enerxía son máis caros. En concreto, a 'excepción ibérica' fixa unha senda para o gas natural para xeración de electricidade dun prezo de 40 euros/MWh nos seis meses iniciais, e posteriormente, un incremento mensual de cinco euros/MWh até a finalización da medida. O Goberno español estima que a 'excepción ibérica' supuxo un aforro de 1.383 millóns de euros para os consumidores nos seus dous primeiros meses de vixencia. Esta cifra representa un aforro de 22 millóns de euros diarios desde a entrada en vigor do mecanismo.


As pessoas mais ricas do planeta ficaram ainda mais ricas em 2014, adquirindo pelo menos 92 mil milhões de dólares na sua fortuna coletiva. Segundo um relatório do Crédit Suisse, 0,7% da população concentra 44% da riqueza mundial, enquanto 69,8% da população mundial detém apenas 2,9%. O lucro de multimilionários como o chinês Jack Ma, líder do Alibaba, contrasta com a desigualdade que alargou o abismo entre ricos e pobres neste ano As pessoas mais ricas do planeta ficaram ainda mais ricas em 2014, adquirindo pelo menos 92 mil milhões de dólares na sua fortuna coletiva, revelou o Índice de Bilionários da Bloomberg. O património líquido dos 400 multimilionários mais ricos do mundo foi de 4,1 biliões de dólares conforme dados divulgados em 29 de dezembro de 2014. De acordo a agência de notícias financeira norte-americana, os lucros deste ano acontecem no meio da queda nos preços da energia. A Bloomberg também responsabiliza a "turbulência geopolítica" incitada pelo presidente da Rússia, Vladimir Putin, que teria favorecido alguns desses multimilionários. Em 2014, o principal vencedor foi Jack Ma, co-fundador do Alibaba Group Holding Ltd., a maior empresa de comércio eletrónico da China. Ma, um ex-professor de inglês de 50 anos que iniciou a empresa no seu apartamento em 1999, obteve um lucro anual de 25,1 mil milhões de dólares, ultrapassando Li Ka-shing, o então homem mais rico da Ásia. Percentagem de milionários por país de residência Além de Ma, outros dois ganhadores neste ano foram Warren Buffett e Mark Zuckerberg, nos Estados Unidos. Diretor executivo da empresa Berkshire Hathaway, Buffet obteve lucro de 13, 7 mil milhões de dólares. Já o criador do Facebook acrescentou à sua riqueza mais 10, 6 mil milhões de dólares nos últimos 12 meses. Em 2014, Buffet ultrapassou no posto de segundo homem mais rico do mundo o multimilionário mexicano Carlos Slim, que lidera um conglomerado de comunicações. O cargo de mais rico do planeta ainda é do co-fundador da Microsoft Bill Gates, que mantém uma fortuna de 87, 6 mil milhões. No Brasil, Jorge Paulo Lemann, o mais rico do país, teve aumento de 3,2 mil milhões no seu bolso. De acordo com o grupo Oxfam, em relatório publicado em outubro deste ano, o número de multi milionários do planeta dobrou desde 2008, quando se deu inicio à crise financeira à escala global. De acordo com o material, as 85 pessoas mais ricas têm o equivalente à metade mais pobre do mundo. À Agência Brasil, o diretor da Oxfam no Brasil, Simon Ticehurst, explicou que entre as causas da desigualdade, que aumenta cada vez mais o fosso entre ricos e pobres, está o "fundamentalismo do mercado", que promove um crescimento económico, beneficiando apenas a elite. O relatório "Credit Suisse 2014 Wealth Report" aponta que 0,7% da população concentra 44% da riqueza mundial, enquanto 69,8% da população mundial detém apenas 2,9% da riqueza. Em 2013 os 0,7% mais ricos concentravam 41% da riqueza mundial. Artigo publicado por Opera Mundi, com dados atualizados por esquerda.net


Josep, o avó dos meus amigos Marc e Mireia, tería agora 97 anos. Na guerra do 1936 fixo parte, como afiliado ao partido Estat Catalá, da 132 brigada mixta e sufriu, logo de caer preso na fin do 1938 en Borges Blanques, dez anos de campo de concentración e desterro. L'avi Josep, como lle chamaban todos, botou anos desterrado no noso país e casou en Ourense con Carmiña, quen aprendeu a fillos e netos sentir a galeguidade como l´avi Josep transmitiulles a súa pertenza a Catalunya. Porén, hoxe si votou o seu amigo Lluis, que integrou a garda do President Companys dende 1936. E votou pensando no Companys. Aquel president da Generalitat que foi extraditado dende a Francia ocupada por Hitler e fusilado por Franco en Montjuic o 15 de outubro de 1940. O mesmo Companys que salvou a vida do primado catalán, o cardenal Vidal i Barraquer. Velaí como o proceso principiado no verán do 2010 coa sentenza do Tribunal Constitucional que anulou parcialmente o novo Estatut do 2006 foi quen de activar vellas vivencias e lembranzas que semellaban esquecidas. Porque 1714, 1934 ou 1936 son datas históricas ás que as novas xeracións dan un ou outro sentido en función do seu percorrido vital. E á vista está que millóns de cidadáns cataláns non acreditan que España rectificase de todo as políticas desenvolvidas a respecto de Catalunya na historia. E iso que non escoitaron este sábado ao antigo alcalde da miña cidade d'A Coruña, cando falou diante dos- poucos- nacionalistas españois convocados pola plataforma "Libres e iguales" de levar a Garda Civil ou quitar os tanques. Este domingo participaron máis de dous millóns nunha consulta que, evidentemente, non ten valor xurídico, mais si un nidio valor político, recoñecido na Europa toda. Madrid non pode, xa que logo, seguir a se pór de esguello. Hai sinais claros de que millóns de cataláns queren decidir o seu futuro. Tempo, pois, de dialogar para facer posíbel un referendo con todas as garantías. Nin máis nin menos que o que tiveron na Escocia hai menos de dous meses ou en Quebec noutras dúas ocasións. É a hora da política.


Summary: Pachi Vázquez lembra que o 80% dos concelleiros "non cobra" e reclama unha asemblea extraordinaria da FEGAMP para abordar a reforma local imposta polo Goberno central

"A democracia non costa cartos". É a base sobre a que os socialistas galegos abordaron este sábado a reforma da Administración local aprobada polo Goberno central dentro do seu paquete de recortes e que ten como cerne a supresión do 30% dos concelleiros e concelleiras a partir das vindeiras eleccións municipais, no ano 2015. No marco dunha xuntanza cos responsables de política municipal do partido o secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez, vén de introducir unha postura á que, cando menos abertamente, a formación nunca se sumara: a supresión das deputacións provinciais. Despois de que, no seu pasado Congreso Nacional, esta formulación rematase por non ser incluída nas teses políticas, a reforma do gabinete que dirixe Mariano Rajoy semella ter aguilloado o ideario municipalista do PSdeG, en cuxo seo se dubida da vontade de aforro manifestada polo Goberno de España. "Neste país de 4.500 concelleiros, o 80% non cobra nada" polo que "é inxusto pensar que reducindo a quen non cobra, se aforra". "Nós apoiamos a redución do gasto pero non a redución da democracia", di Vázquez, e por iso, fronte á supresión de edís e de concellos de menos de 5.000 habitantes para "fortalecer as deputacións", "nós apostamos por suprimir as deputacións e fortalecer os servizos para os cidadáns", di. Os socialistas pedirán formalmente unha asemblea extraordinaria da Fegamp Nun contexto no que, lembra, os case 35.000 núcleos de poboación de Galicia supoñen o 50% de todo o estado, o líder dos socialistas galegos coida que "non se pode cercenar a democracia na política de proximidade dos cidadáns". "Que lles vai pasar aos veciños do Bolo, da Veiga, de Pedrafita ou de Covelo -exemplifica- cando lles supriman as súas estruturas municipais? Que lle vai pasar ao noso medio rural, onde as únicas aliadas son as corporacións, nas que non cobra nada practicamente ningún concelleiro?". Con estas preguntas sobre a mesa Pachi Vázquez asegura que a súa postura será realizar unha "defensa pechada dos milleiros de concelleiros do PP, do PSdeG, do BNG e de grupos independentes que dedican a súa vida aos concellos sen cobrar un euro" e, no canto de "falar de memoria e buscando titulares", tentar "aplicar rigor científico e económico". Isto, di, debera facerse nunha "asemblea extraordinaria urxente" da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), que os socialistas solicitarán na executiva que celebrará a entidade a vindeira semana, xuntanza na que advertirán, ademais, de que "ningún partido está lexitimado para tomar el só decisións deste callado".


Summary: Aliás, deixa a porta aberta a un posíbel proceso sancionador polo incumprimento da Directiva sobre seguridade ferroviaria que obriga os Estados membros a garantir comisións independentes.

O informe elaborado pola Axencia de Seguridade Ferroviaria europea supón un bon tirón de orellas para o goberno español e, no concreto, para o Ministerio de Fomento. Para alén de cuestionar a composición da Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) pon en cuestión que garantise a súa obrigada independencia á hora de pesquisar o acontecido na curva da Grandeira o 24 de xullo de 2013. Neste senso, a portavoz do BNG en Bruxelas, Ana Miranda, asegura, en declaracións a Sermos Galiza, que a axencia "deixa a porta aberta a iniciar un proceso sancionador" contra o Estado español por incumprir a Directiva 2004/49 sobre Seguridade Ferroviaria. Cuestión sobre a que traballará nos vindeiros meses, avanza. A axencia entende que debe reabrirse a CIAF e elaborar un novo informe Aliás, no propio documento, a axencia entende que debería ser reaberta a comisión de investigación para a elaboración dun outro informe, ora ben, garantindo a independencia do órgao "dada a natureza moi seria do accidente". Para a voceira do Bloque, as conclusións europeas son "demoledoras" e "están a darnos a razón" en todas aquelas cuestións que veñen sendo denunciadas pola propia organización frontista mais tamén pola Plataforma de vítimas e familiares. En nome do colectivo, o seu presidente, Jesús Domínguez, asegurou estaren "emocionados" polo conseguido após tres anos do accidente no que faleceron 81 persoas e máis dun cento resultaron feridas. Ao igual que o BNG, desde a Plataforma exixen a demisión da ministra de Fomento Ana Pastor, e darán traslado do informe íntegro ao seu avogado no proceso xudicial aberto polo sinistro cuxa fase de instrución volveu ser reaberta por orde da Audiencia Provincial da Coruña.


Summary: O presidente da Xunta recoméndalles "aos repetidores" que "estuden" nunha pechada defensa do recorte educativo do Goberno central e tamén do novo copagamento farmacéutico que, di, serve para "pagar, entre outras cousas, o Plan E" de Zapatero. Wert confirma que as autonomías terán que asumir o custo de bolsas para cubrir o incremento dos prezos universitarios.

A Xunta non quere facer soa a viaxe do recorte educativo. Cando só restan meses para as eleccións autonómicas o Goberno galego tenta amortecer o impacto dos recortes sociais do Executivo central na opinión pública e, no caso da suba das taxas, a aposta semella ser socializar o desgaste cos reitores das tres universidades do país pola vía do ultimato. As autonomías non están obrigadas a aplicar a suba de entre un 50% e un 66% das taxas universitarias e Alberto Núñez Feijóo non a ve con malos ollos, pero o presidente lánzalles a pelota ás tres institucións académicas, que navegan polo mar das estreiteces económicas dende hai anos. "A Xunta fará a súa proposta", di Feijóo, pero é a Juan Casares (Santiago), Xosé Luís Armesto (A Coruña) e Salustiano Mato (Vigo) a quen "lle corresponde decidir" se "necesitamos máis recursos para as universidades galegas ou non". Das palabras do presidente despréndese que non haberá máis cartos do Goberno galego para o ensino superior Esta semella ser a clave da negociación que a Consellería de Educación abrirá coas universidades. Das palabras do presidente despréndese que non haberá máis cartos do Goberno para o ensino superior, polo que lles presentará aos reitores a suba das taxas como única vía posible para seguir respirando. Eles, di, teñen que dilucidar se "poden seguir subsistindo sen necesidade de máis recursos", expresión que Feijóo emprega como sinónimo de "máis taxas". "Os reitores teñen que decidir", insiste. Se a resposta á posibilidade de "máis recursos", isto é, a "máis taxas" é que non "será a súa responsabilidade". Casares, Armesto e Mato deben ter en conta, segundo o xefe do Executivo, que "hai políticos que están sendo responsables", formulando "propostas que son difíciles". Esa dificultade será, en calquera caso, maior para os estudantes que teñen que matricularse nas materias universitarias en máis dunha ocasión. A eses alumnos Feijóo méteos no caixón dos "repetidores" e "recoméndalles" que "estuden sempre que poidan, porque senón, as matrículas vanlles ser máis caras". Así formula o presidente un ultimato que, a priori, non atopa especial eco nas universidades. Entre este xoves e este venres os reitores constataron a evidente carencia de financiamento, pero non consideraron oportuno palialo buscando nos petos do alumnado e das súas familias. Neste sentido, o compostelán Juan Casares chamaba, nunha intervención radiofónica, a converter o ensino universitario nunha cuestión "de Estado", e se ben subliña que a substistencia económica da USC está xa "na liña de flotación", isto non pode ser escusa para atacar "o principio de cohesión social". Se hai máis taxas, as bolsas deben "garantir que todos os que gañaron o dereito de estar na universidade non se vexan limitados por falta de recursos públicos". Dende A Coruña e Vigo os seus máximos responsables prefiren agardar a coñecer a proposta concreta da Xunta antes de posicionarse, se ben tanto o equipo de Armesto como o de Mato teñen manifestado nas últimas semanas a súa oposición a un incremento de taxas que, ademais, cren, non soluciona o problema de sustentabilidade da universidade pública. Wert traslada ás autonomías o impacto da suba nas bolsas Feijóo sinalaba tras a xuntanza semanal do Consello da Xunta que o diálogo cos reitores comezaría unha vez coñecido "o alcance e contido" do Real Decreto Lei co que o Goberno central subirá as taxas. Apenas catro horas máis tarde, dende Madrid o ministro de Educación ratificaba o adiantado o xoves pola súa número dous. O Ministerio aplicará o incremento de entr un 50% e un 66% das taxas a través dun Real Decreto Lei que tamén afecta ao ensino primario e secundario, co xa anunciado incremento das ratios por aulas, entre outras medidas. Como fixera a Secretaria de Estado de Universidades, Wert esfórzase especialmente en transmitir que o que fai o seu departamento é "ampliar as marxes" para que sexan as autonomías as que cobren máis, aínda que ese posible "aforro" leva tamén implícita unha cuestión que non é menor: a das bolsas. "As bolsas xerais" para o estudantado universitario corre a cargo do Estado, evidencia o ministro, e así seguirá sendo, manténdose os limiares económicos e académicos para acceder a elas. Pero a suba de taxas provocará que tamén "aumente a bolsa máis xeralizada, a que cobre o custo das matrículas". Esa non a pagará o Estado, senón que terá que ser "atendida polas comunidades autónomas", unha cuestión que, polo tanto, tamén estará sobre a mesa nas, a priori, difíciles conversas que abrirá a Xunta coas universidades galegas.


Summary: Unha proposta para mellorar a cobertura laboral e de seguridade social para @s doentes de cancro foi rexeitada esta terza feira no Congreso.

A proposta é unha iniciativa da cidadá viguesa Beatriz Figueroa, quen conseguiu arrecadar para a súa causa o apoio de medio millón de asinaturas, e acabou traducíndose nunha proposición non de lei da autoría da deputada do Bloque Nacionalista Galego, Olaia Fernández Davila. A iniciativa foi votada favorabelmente por todo o arco parlamentar de oposición (PNV, CiU, Esquerda Plural, ERC, EH Bildu, PSOE), mas rexeitada polos votos da maioría absoluta do PP. Olaia Fernández Davila parabenizou desde a tribuna a Beatriz Figueroa polo seu "enorme esforzo do que somos coñecedores de primeira man" e resaltou que a proposición non de lei podería considerarse unha iniciativa lexislativa popular ao ter o respaldo de medio millón de sinaturas. O BNG denunciou a inxustiza na que se achan "persoas que cotizaron e contribuíron durante moitos anos á Seguridade Social, pero que en momentos de serios problemas de saúde, incapacitados polos tratamentos para o cancro, apenas perciben pequenas axudas asistenciais. Situación que afecta a miles de persoas como a Señora Figueroa". A iniciativa propón basicamente a modificación da Lei de Seguridade Social para mudar a cualificación da incapacidade permanente E engadiu: "Persoas diagnosticadas de cancro cando están no paro, con prestación ou sen ela, que teñen contratos temporais e non se lles renova, e que cando lles dan a alta teñen quince anos ou máis de cotización á Seguridade Social". Esclareceu que a situación se ten agravado pola crise, en alusión ao incremento do número de parados e do aumento da contratación en precario. E que propón esta iniciativa? Basicamente a modificación da Lei de Seguridade Social para mudar a cualificación da incapacidade permanente, sendo que, argumentou Fernández Davila, ""desde o ano 1997 este precepto non foi obxecto de desenvolvemento regulamentario o que supón unha das tarefas pendentes de abordar máis importantes que competen ao Goberno en materia de Seguridade Social". O PP, pola súa parte, mantén o discurso de que o actual sistema é xa suficientemente solidario coas persoas enfermas de cancro e que, en caso de discrepancias coas valoracións técnicas do estado de saúde das e dos doentes e da súa capacitación laboral, sempre existe a hipótese de recorrer aos xulgados do social.


Summary: As distintas federacións reúnense coa Secretaría Xeral para o Deporte para avanzar no Plan de Reactivación do Deporte Galego.

Bádminton, ximnasia, piragüismo, squash, patinaxe, kárate, halterofilia, deporte adaptado, rugby e caza, así como as escuderías de Galicia e da Asociación Ría de Vigo de Entidades Náuticas, protagonizaron a última edición das xa tradicionais reunións virtuais que desde a Secretaría Xeral para o Deporte están a manter cos diferentes estamentos deportivos do país para "estudar as diferentes medidas a tomar para minimizar os prexuízos da declaración do estado de alarma por mor do coronavirus" e avanzar no Plan de Reactivación do Deporte Galego. Algunhas das reclamacións máis destacadas foron as realizadas desde a Federación de Bádminton (avanzando na posibilidade de retomar a actividade deportiva no mes de outubro (na liña formulada pola Federación Española), a de Ximnasia (que falou dun plan de continxencia no que traballa a entidade), a de Squash (que quere retomar a actividade deportiva en setembro) ou a de Patinaxe, que estuda dar por rematada a tempada e iniciar a campaña 2020/21 xa en setembro.


Summary: Luz Pozo Garza (Ribadeo, 1922) retorna á orixe xeográfica do seu ser, que é, ao tempo, a xénese da súa creación poética. Poeta representativa da denominada literariamente Promoción de Enlace, incorporouse á escrita en galego en 1952 como unha das voces líricas femininas pioneiras do seu tempo e é unha das cinco mulleres membros do plenario da RAG.

-A túa primeira luz foi Ribadeo en 1922. Que evoca este lugar da Mariña lucense para ti? -Ribadeo é o paraíso perdido e recobrado. Perdido porque tiven que partir del aos sete anos e recobrado porque, a pesar de me ir tan nova e non volver vivir alí, sempre me quixeron moito, sempre estivo moita xente pendente de min, do meu traballo, da miña escrita. Conservo lembranzas moi nítidas como a forza do mar, o ruído do tren, un cabaliño de cartón pedra ou a construción de casas modernistas. Tamén lembro a gran perda que supuxo a queima das bibliotecas da casa, unha de meu pai e outra de miña nai. -Como evoluíu a túa relación coa vila natal? -Dionisio Gamallo Fierros foi o fío condutor. Dionisio era algo máis vello ca min, as nosas familias eran amigas e el tiña nun baixo unha biblioteca enorme onde alugaba libros. Cando retornei a vivir a Viveiro, á volta de Marrocos, por causa da guerra, Dionisio viña visitarme, sempre me tivo moita estima desde nena, falaba de min en Ribadeo, escribía sobre min e foime introducindo na vila, no círculo social. Grazas a el nunca rompín os lazos de afecto con Ribadeo. -Que papel tivo a familia no teu primeiro encontro coa literatura? -A miña familia foi central, xa que na miña casa se lía moito, a lectura facía parte da vida diaria. Meu pai e miña nai eran grandes lectores. Miña nai, que era mestra, aprendeume a ler aos tres anos; era unha muller moi culta, dominaba varios idiomas e, ademais, era poeta, sobre todo en galego. Cada Nadal escribía un poema longo, de influencia sempre rosaliana, que logo se recitaba na mesa na cea de Noiteboa. Meu pai era un devorador de libros, estaba subscrito a todo, interesáballe todo. Gustábame entrar na súa biblioteca cando el non estaba na casa e ler o que alí encontraba, aínda que non fosen lecturas propias dunha nena tan pequena. El sempre me dicía que tiña que pedirlle permiso e procuraba darme as lecturas que consideraba máis propias. Na nosa familia adoitabamos escribir pequenos poemas dirixidos uns a outros como agasallo no día do aniversario, onomástica ou calquera outra celebración. A escrita e a lectura estaba totalmente integrada no noso tempo de infancia. Aínda hoxe podo recitar de memoria moitas das lecturas que aprendín na casa familiar de Ribadeo de nena. Incorporouse á escrita en galego en 1952, unha das voces líricas femininas pioneiras do seu tempo. -En Ribadeo ten lugar o teu primeiro encontro coa literatura. -Efectivamente. A prolongación do plano familiar para min residía nese baixo con libros de Gamallo Fierros. Alí produciuse o outro encontro extrafamiliar coa literatura e coa lectura. Lembro o día que pasei por alí de volta da escola, entrei e aluguei o meu primeiro libro, Los tres mosqueteros. Pagueille un perrón, que é como en Ribadeo chamabamos ao patacón. -Que incidencia puido ter Ribadeo na túa escrita? -Ribadeo é o meu berce literario porque todo o que teño en min naceu de Ribadeo. A xé- nese de todo, tamén creativa, reside nas tres casas que habitamos, sempre en réxime de aluguer, nunca tivemos casa en propiedade. Primeiro, na casa onde nacín en San Roque; despois, nunha casa de campo en Cantalarrana, próxima ao río onde había unha luz marabillosa en que me sentía fundida coa natureza; finalmente, na última casa, máis céntrica, perto da igrexa, onde pasaba medos horribles porque alí se xuntaban as muchachas das casas e contaban contos de medo. Aí descubrín o medo. -Precisamente en 2001 a AELG entregouche a Letra E e celebrou contigo a "Homenaxe á Escritora na súa Terra" en Ribadeo. -Así foi. Déronme a escoller o lugar onde celebrar a homenaxe e sentín que tiña que ser Ribadeo. Moi perto da casa onde nacín chantouse un monólito cun poema que seleccionei do libro Vida secreta de Rosalía, aludindo, implicitamente, a Ribadeo e Viveiro, os meus dous espazos vivenciais. Foi un día emocionante, como se estivese nunha nube entre tanta xente amiga e querida. Sentinme moi arroupada, acompañáronme moitos amigos e moitas poetas novas, que sempre emociona. Déronme unha rúa na miña vila de nacemento e iso tamén impresiona moito. -Que pouso de Ribadeo está na túa escrita poética? -Ribadeo está moi presente nos meus poemas, sobre todo nos primeiros tempos. Está en todo, aínda que non o mencione explicitamente. Alí é onde coñecín o mar bravo e as primeiras visitas á praia coa miña nai e meu irmán vividas con moita emoción; o mar onde un día descubrín con sorpresa os golfiños saltando no horizonte. En Vida secreta de Rosalía está o mar de Ribadeo e as cunchiñas de Reinante. En Prometo a flor de loto reaparece, así como no propio título de Ribadeo, Ribadeo. Miña nai dominaba varios idiomas e, ademais, era poeta, sobre todo en galego -Ánfora (1949) foi o primeiro poemario publicado en castelán e O paxaro na boca (1952) o terceiro, xa en galego. Como se produce a mudanza de lingua no teu proceso de evolución creativa? -É completamente diferente para min escribir nun idioma ou noutro, mais a progresión da obra está en toda a poesía, independentemente da lingua de creación. O paxaro na boca nace grazas a Manuel María, despois do éxito de Ánfora. El mesmo escribiu críticas moi eloxiosas sobre o meu primeiro poemario. Animoume moito a escribir en galego. Dicíame que Galicia necesitaba poetas. Era boísimo, moi boa persoa. A min non se me ocorría escribir en galego porque non o falaba, mais non era para min un idioma descoñecido porque o tiña interiorizado desde a lectura de poemas de Rosalía de Castro e de Curros Enríquez (a quen admiraba meu pai). Tiña moitos poemas aprendidos de memoria. Despois de cear, todos os días liamos en voz alta e comentabamos os poemas. -O paxaro na boca traza algunhas liñas moi presentes na túa poesía. -É un libro de amor soñado, dedicado a quen máis tarde sería o meu home, Eduardo Moreiras. Retrata experiencias vividas en Viveiro e nel son fundamentais as xentes do mar, os mariñeiros e as mulleres que ían vender peixe á praza. -Códice Calixtino é considerada unha obra canónica da literatura galega. Que representa para ti? -Foi un proceso creativo novo para min. Era dona dunha capacidade de relación madura, persoal e intelectualmente. Sempre tivo moi boa acollida este libro, mais eu encóntrome moito mellor con Últimas palabras / Verbas derradeiras. Síntome moito máis identificada con esa escrita porque reproduce a expresión máis íntima do meu pensamento amoroso. A percepción e recoñecemento do público e da crítica literaria ante unha obra non sempre coincide coa persoal de quen escribe. Con que poemarios teus non deixaches de te sentir identificada? Á parte dos mencionados Ánfora, Últimas palabras / Verbas derradeiras e Vida secreta de Rosalía, gustaríame destacar As arpas de Iwerddon e Medea en Corinto. Son libros nos que aínda me encontro hoxe, non os sinto pasados de moda. Unha mención especial debo facer para Sol de medianoche, publicado en 2013 e que naceu coa perda da miña neta. É o poemario máis intensamente sentido. -En 1996 es nomeada membro numerario da RAG e ingresas coa lectura do discurso intitulado Diálogos con Rosalía. Tiña que ser Rosalía de Castro compañeira vital máis unha vez? -Rosalía é a nosa alma mater, tiña que ser ela a que me acompañase porque como ela non hai ninguén. Hoxe temos moitas liñas poéticas, moitas vías de expresión lírica, pero no seu tempo apenas o romantismo esgotado e o naturalismo. Rosalía, con moita sensibilidade e intelixencia, abriunos moitos camiños e foi quen de se ocupar de todos os aspectos -sociais, políticos- porque todo o humano era do seu interese. -Que é a poesía para ti? -É a miña vida. Nacemos con ela, levámola dentro. Sen poesía non podería vivir. Aínda que non a escribas, vívela. O primeiro que fago cando me ergo é mirar pola ventá como se move o mar, como se moven as follas… a vida é poesía, os sentimentos e as emocións. Pódese ser moi feliz coa poesía. Esta entrevista apareceu no Sermos Galiza nº 169, publicado a 29 de outubro de 2015.


Summary: O grupo socialista municipal e Ribeiro en Común anunciaron onte a presentación dunha moción de censura contra o Goberno do Partido Popular por supostos incumplimentos dos compromisos acadados coa veciñanza.

O PSdeG-PSOE de Ourense amosou esta terza feira o seu apoio a Noelia Rodríguez, virtual alcaldesa de Ribadavia após anunciar onte a moción de censura os grupos municipais do PSOE e Ribeiro en Común. Rodríguez substituirá no cargo ao popular César Fernández e estará acompañada, na tenencia de alcaldía de Paula Rodríguez, do outro partido que apoiou o cambio no Concello. Ambas formacións quixeron destacar que este vai ser o primeiro "Goberno municipal da historia de Ribadavia a cargo de mulleres". Desde o punto de vista dos socialistas, esta mudanza na xestión do Consistorio vén dada porque o PP goberna "en minoría sen ter defendido unha soa inversión para a vila e sen lograr orzamentos para 2021, en plena crise sanitaria provocada pola terceira onda da pandemia". Ante os supostos incumprimentos, os dous grupos decidiron xuntar aos seus sete concelleiras (de 13) para facer valer a maioría e apear a Fernández do cargo que tiña desde as pasadas municipais. De feito, entenden que existe unha "urxencia para mellorar a situación do Concello". O BNG decidirá o sentido do seu voto nunha asemblea previa ao pleno decisivo pero a maioría xa ten falado, salvo que haxa cambios de última hora. Para o secretario provincial do PSOE, Rafael Rodríguez Villarino, esta previsión é "unha gran nova" porque se chegara a unha "situación insostíbel" na que o Executivo municipal do PP non foi quen de "elaborar uns orzamentos nin conseguir inversións de relevancia". Segundo Villarino, o rexedor popular e a súa equipa veñen intentando dirixir Ribadavia "con políticas clientelares e agora non goberna en ningunha das vilas da provincia sen ter peso urbano". Pola súa banda, Rodríguez promete que formarán un goberno "de esquerdas amplo, plural de progreso e feminista". Iso si, a primeira medida a tomar estará relacionada co coronavirus.


Summary: O presidente da Xunta di saber que o pacto de Sánchez e Iglesias é garantía de que a esquerda non vaia "gobernar Galicia durante moitos anos". Caballero ínstao a admitir que o 10N a poboación que apoiou á esquerda en Galicia volveu ser "maioría"

Era previsible que a primeira sesión de control ao presidente da Xunta tras as eleccións xerais estivese marcada polo resultado do 10N. Así foi, pero máis aínda polo feito de que a oposición interpelase a Alberto Núñez Feijóo menos de vinte e catro horas despois de que PSOE e Unidas Podemos anunciasen o seu principio de acordo para gobernaren España en coalición. Na esquerda, moi especialmente no PSdeG, vese nesa alianza un anticipo dunha mudanza política na Xunta que o actual presidente confía en poder evitar aferrándose a que o proxecto emprendido por Pedro Sánchez e Pablo Iglesias "acabe mal".Feijóo di saber que o pacto de PSOE e Unidas Podemos "non vai acabar ben" e asegura que é garantía de que a esquerda teña que prepararse para "non gobernar Galicia durante moitos anos"A vaga expansiva das eleccións xerais estivo moi presente en toda a sesión de control, pero especialmente na quenda do líder socialista, Gonzalo Caballero. O secretario xeral do PSdeG comezou criticando o que, ao seu xuízo, é a desconexión do Goberno do PP a respecto da Galicia urbana e Feijóo respondeu cargando contra o pacto anunciado por Sánchez e Iglesias. "Xa sabemos que isto non vai acabar ben", proclama o conservador, quen di non saber "cantos meses durará" a coalición de PSOE e Unidas Podemos", pero si afirma estar seguro de que esa sinatura implica que o PSdeG teña que prepararse para "non gobernar Galicia durante moitos anos"."A partir do que vai vir", proclama o presidente da Xunta, "os galegos" valorarán aínda máis a "estabilidade" que el representa, di. Farano, augura, porque contrastarán o goberno dos populares na Xunta cos "pactos contra natura do PSOE con calquera".Caballero: "Somos a esquerda de Galicia e a centralidade política porque representamos á maioría das galegas e galegos", que o 10N apoiaron "ás forzas progresistas"Na que, posiblemente, foi a súa intervención parlamentaria máis contundente nunha sesión de control dende que asumiu o liderado da primeira forza da oposición, Caballero retrucou o líder do PPdeG advertíndoo de que "para ser presidente da Xunta e conectar coa cidadanía", o primeiro é "escoitar os votos dos cidadáns". E o certo, subliña, é que con independencia de que o PP recuperara a primeira posición, como apuntou Feijóo, "os votos do PSOE" e das demais "forzas progresistas sumaron o 54%" en Galicia, mentres "os das tres dereitas que gobernan onde lles dan os números, o 44%". "Só conseguiron succionar parte do afundimento de Ciudadanos", conclúe."Somos a esquerda de Galicia e a centralidade política porque representamos á maioría das galegas e galegos" segundo as urnas, desa maioría "que non quere ver a Casado e aos seus socios da extrema dereita controlando España", pero tampouco a un presidente en Galicia "cun discurso cínico", advirte o líder socialista. Porque Feijóo, que agora reprocha a alianza de Sánchez e Iglesias, "cando o PP pactou con Vox en Andalucía dixo que o podía apoiar calquera". "Vostede, si; nós, coa ultradereita, non", concluíu.Feijóo dedicou a Caballero descualificativos como "patético" ou "ridículo" e instou o voceiro de Común da Esquerda a responder se "vai pechar As Pontes e ENCE"; "parece que fai preguntas ao goberno, vaia acostumándose", retrucou SánchezA intervención de Caballero foi respondida polo presidente sen aforrar descualificativos. "Patético" ou "ridículo" foron algunhas das verbas que Feijóo dedicou ao secretario xeral do PSdeG, a quen pregunta "en que mundo vive" por afirmar que a esquerda foi maioría o 10N en Galicia. Segundo o líder conservador, o PP "gañou" en Galicia, di tras sumar os deputados e senadores que conseguiu. "Cando perde, non faga o ridículo", clamou entre críticas ao PSOE por dispoñerse a "mendigar o voto do BNG". Antes, na quenda de intervención de Común da Esquerda, Feijóo optara por inverter a lóxica da sesión e formular el as preguntas ao voceiro da oposición, nese caso Antón Sánchez. "Supoño que xa teñen decidido pechar As Pontes e ENCE, van pechar As Pontes e ENCE, si ou non?", preguntou. "Xa parece que fai preguntas ao goberno, váiase acostumando", ironizou Sánchez.


Summary: Após descubrir labores destinados a drenar a lagoa que se forma de maneira natural na praia de Lourido (Poio), a Asociación Pola Defensa Ría tomará cartas no asunto presentando denuncia para que se estuden os feitos.

A Asociación Pola Defensa da Ría (APDR) denunciou o pasado sábado 7 de decembro a través das súas redes a observación de labores destinadas a desecar unha lagoa presente na parte posterior da praia de Lourido (Poio). "Polo que puidemos coñecer, tense feito xa en anos anteriores", declaran desde a APDR As ecoloxistas declaran ter detectado a presenza dunha pala mecánica "coa que se está a abrir unha canle para liberar a auga cara ao mar". Segundo declaran, non se trata dun feito illado: "Polo que puidemos coñecer, tense feito xa en anos anteriores". Esta lagoa fórmase na parte posterior da praia durante a tempada de inverno, recollendo auga da choiva, e serve de acubillo a multitude de especies animais. Aínda que desde a APDR descoñecen "quen é o responsábel", afirman que "é de supoñer que se trate dunha decisión do Concello de Poio, un aspecto que está por confirmar". Con todo, insisten en sinalar que "a intervención con maquinaria pesada sobre unha zona natural como a que nos ocupa, situada no litoral e, xa que logo, pertencente ao dominio público marítimo-terrestre, precisa do permiso previo de Costas do Estado". "Trátase dun caso de delito ecolóxico que hai que non pode quedar impune", declaran con contundencia Nestas circunstancias, a APDR afirma en que non dubidará en presentar denuncia diante do Servizo de Costas do Estado e no SEPRONA para que se abran investigacións sobre o acontecido. A este respecto, expresan con contundencia que se trata "dun caso de delito ecolóxico que hai que perseguir e que, con independencia de quen teña cometido a infracción, non pode quedar impune".


Summary: Adega e a Plataforma para a Defensa da Cordilleira Cantábrica presentan senllos recursos contencioso-administrativos ante o TSXG contra os proxectos Bustelo, Campelo e Monte Toural, que serían obxecto, segundo as entidades ecoloxistas, de "fragmentación artificial".

A Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) e a Plataforma para a Defensa da Cordilleira Cantábrica (PDCC), como representantes de todas as entidades que fan parte do Fondo para a Defensa Xurídica da Cordilleira Cantábrica (FDXCC), veñen de presentar tres recursos contencioso-administrativos ante o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) contra a aprobación, por parte da Xunta, de tres parques eólicos promovidos por Greenalia. Trátase, en concreto, do 'macroparque' que conformarían os proxectos Bustelo, Campelo e Monte Toural, nos municipios de Carballo, Coristanco, Santa Comba e Tordoia, que se situarían "nunha mesma área xeográfica" e compartirían "accesos, liñas de evacuación e estación transformadora". O Consello da Xunta declarou estes tres parques "proxectos de interese especial", ao abeiro da Lei de fomento da implantación de iniciativas empresariais (2017), unha denominación que implica a tramitación prioritaria e a redución á metade dos prazos de instrución, alén de recoñecer a "prevalencia da utilidade pública dos parques por riba de calquera outra", lembran desde o colectivo. As entidades ecoloxistas presentan esta batería de alegacións por mor da "clara fragmentación artificial dunha única central eólica en tres proxectos diferentes para non superaren individualmente os 50 megawatts (MW) e seren tramitados a través da Xunta, beneficiándose do procedemento exprés e das prebendas lexislativas aprobadas por Alberto Núñez Feixoo. Alén da fragmentación artificial, da que os colectivos lembran que existe xurisprudencia recente do TSXG, "as tres instalacións promovidas pola empresa da ex conselleira [de Medio Ambiente] Beatriz Mato fican sobre unha área proposta en 2008 e 2011 para ser incorporada na Rede Natura 2000", e que recolle "endemismos botánicos únicos". Adega e a PDCC confían en que a Xustiza tome en consideración estes recursos "e aplique a súa propia e recente xurisprudencia para anular as recentes autorizacións da Xunta". "Agardamos tamén que estes recursos sirvan de precedente na defensa dos espazos naturais que foron obxecto das propostas de ampliación da Rede Natura 2000 ou de aqueles que acollan singularidades ambientais de especial relevancia como endemismos ou especies en perigo de extinción", sosteñen, ao tempo que acusan o Goberno galego de estar "máis preocupado" en "favorecer as empresas amigas" que por "salvagardar o patrimonio natural e os dereitos da cidadanía".


Summary: A conselleira de Traballo afirma non saber nada sobre a investigación relacionada con cursos e o vicepresidente asegura descoñecer todo sobre un traslado no que se lle nomea.

A conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, asegurou descoñecer "as razóns" polas que o ex-director xeral de Traballo, Odilo Martiñá, declarou ante a Policía e explicou que o único que coñece "oficialmente" o seu departamento é a petición expresa de dimisión formulada por o devandito. "Non sabemos cal é a razón pola que foi declarar nin se está ou non imputado, e por suposto tampouco sabemos a que pode estar vinculado", dixo a conselleira este sábado preguntada polos medios durante un acto en Teo (A Coruña). Fontes consultadas pola axencia Europa Press ligan a declaración de Martiñá cunha investigación por unha suposta fraude relacionado con cursos de formación. Pola súa parte, o vicepresidente da Xunta e conselleiro de Presidencia, Alfonso Rueda, desvinculouse do traslado dun policía nacional de Madrid a Galicia, supostamente constatado nos correos electrónicos cruzados entre a alcaldía de Santiago de Compostela e a Consellería de Presidencia, investigados no marco da Operación Pokémon e que tamén está a ser investigado.


Esta cuarta feira comezou en toda a Galiza unha folga das traballadoras do Servizo de Axuda no Fogar (SAF), convocada pola CIG, despois de que as profesionais mostrasen o seu absoluto rexeitamento ao convenio asinado entre a patronal do sector e os sindicatos UXT e CCOO. 🔥Arranca a folga indefinida no servizo de axuda no fogarAs traballadoras mobilízanse a esta hora en varias localidades do país en demanda dun convenio que dignifique os seus salarios e as súas condicións laborais📣Contra a precariedade e o empobrecemento, convenio digno XA❗ pic.twitter.com/cwqwc5aQ04— CIG (@galizaCIG) November 2, 2022 Neste sentido, a central sindical denuncia que "a precariedade e escaso recoñecemento social marcan o día a día das traballadoras que prestan un labor básico para centos de persoas en toda Galiza como é servizo de axuda no fogar". As traballadoras do SAF irán a folga indefinida a partir de 2 novembro O obxectivo da folga convocada pola CIG é garantir subas salariais que manteñan o poder adquisitivo e impedir "unha dobre escala salarial que suporá unha discriminación en función do concello no que se traballe e aboca as traballadoras á precariedade e á pobreza". Nos días anteriores á convocatoria do parón indefinido, o sindicato xa denunciaba que, "cun convenio sen actualizar desde 2011 e tras as situacións dramáticas vividas durante a pandemia, a patronal non só pretende consolidar esta precariedade, senón que incluso busca crear unha dobre escala salarial con dúas táboas diferenciadas en función de cando se liciten os contratos". Mobilizacións por todo o país Con motivo do inicio da folga, traballadoras do SAF de todo o país desenvolveron nas súas respectivas comarcas a primeira das mobilizacións que levarán a cabo durante os días 2, 3 e 4 de novembro. A este respecto, a CIG cifrou entre 70 e 80% a participación no paro. Transi Fernández, secretaria nacional da CIG-Servizos salienta a implicación das traballadoras, que malia ter decretados uns servizos mínimos do 100% na maioría dos concellos, buscan a forma de secundala unha vez feitos os labores esenciais. A CIG mobilízase para reclamar un novo convenio no sector de transporte colectivo por estrada Fernández sinala, porén, casos como o do concello de Vigo, que anunciou servizos mínimos sen decretar a porcentaxe nin das auxiliares, nin das coordinadoras que ten que haber, ou o concello de Cambre, na comarca da Coruña, que nin sequera os decretou. Subliña ademais que esta folga non se estaría producindo "se tiveramos un servizo totalmente público xestionado pola Xunta da Galiza que garantise condicións salariais e laborais dignas e en igualdade de condicións para todas as traballadoras dos SAF".


Summary: O aumento de casos activos nas últimas 24 horas é de 118. Hai 12 casos nas residencias.

Os casos activos rexistrados na Galiza son 1.400, o que supón 118 máis a respecto de onte domingo e un aumento de 100% en relación á segunda feira da semana pasada, 10 de agosto. En apenas unha semana pasamos de 670 casos activos a 1.400. A área sanitaria da Coruña continúa a ser a máis afectada, estando nela 60% do total de casos rexistrados na Galiza: 851 de 1.400. Dos 118 casos activos rexistrados desde onte, 73 foron nesa área. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus Galiza é de 1.400. Deles 851 son da área da Coruña (+73), 110 da de Lugo (mantense sen variacións), 114 da de Ourense (+20), 70 da de Pontevedra (+10), 139 da área de Vigo (+3), 63 da de Santiago (+8), e 53 da de Ferrol (+2). Do total de pacientes positivos, 5 permanecen en UCI, 57 en unidades de hospitalización e 1.338 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 11.608 persoas curadas, rexistrándose 625 falecementos. O número de PCR realizadas é de 282.103. Residencias No que atinxe ás residencias, nesta semana houbo un aumento importante. Se hai unha semana había 5 casos activos - dos que 3 corresponden a persoas usuarias e 2 a traballadores. A día de hoxe o número de persoas afectadas nas residencias é 12, das cales 8 son persoas usuarias e 4 traballadores e traballadoras.


Hai un sector do electorado español que invariabelmente gosta da pasiva ventriloquia de Rajoy diante da corrupción porque sempre contra-arresta coa descarga emocional operativa no manual de resistencia e insubmisión fronte a Catalunya ou fronte as periferias territoriais e sociais que incomodan. Casos hai, reparemos porén no que hogano, o noso ventrílocuo, funcionario devoto, se vén de refutar a si mesmo activando o proceso de impugnación do novo 9-N. Hai un sector do electorado español que invariabelmente gosta da pasiva ventriloquia de Rajoy diante da corrupción A emenda ao novo 9N vai direccionada a suspendela porque non ofrece garantías democráticas, xa que non hai lei que a garanta nin censo e non se poden constituír mesas electorais en condicións de normalidade, mas se iso é así é porque el propiciou a situación, madía leva!. É o que ten a arte de falar como se a voz xurdira do ventre, arríscase pouco. A personaxe Rajoy é un clone de todo o que caracteriza a xeración que está a gobernar o tempo presente: frivolamente visceral, a miúdo arrogante e case sempre cínica. Os valedores da legalidade non poden permitir a ilegalidade de facer unha consulta. É o que ten excretar a lei como única resposta política. O legalismo ideolóxico convertido en feromona política confunde a lei coa realidade: se antes non podía aceptar o 9N porque era ilegal, agora acontece ao revés, convértea en ilegal. O legalismo ideolóxico convertido en feromona política confunde a lei coa realidade: se antes non podía aceptar o 9N porque era ilegal, agora acontece ao revés, convértea en ilegal En tanto os delincuentes privados do público ameazan a virtude democrática ao faceren demasiado visíbeis os seus procedementos, os delincuentes públicos do privado, ebrios de aplicaren austeridade con total transparencia, implacábeis, teiman en non dar concesións. Violencia lexítima e sen claudicación. Isto é o que hai. A liturxia de certa idea española do poder tende a facer real unha política sen cualidades marcada por unha obsesiva teima de simplificación exemplarmente idealista: a democracia española é o que debe ser e non precisa de arroubamento erótico. Trátase do principio asimétrico de certa idea española do poder que atravesa o eido público, comezando polo de soberanía, que divide entre o centro do sistema e os proxectos políticos que agroman das periferias e dos proxectos individualizados que acadaron certa xuntura. En realidade, abonda que a política institucional sexa ela mesma, para que a chantaxe se transparente por boca de Rajoy: "Son algunhas cousas que se produciron nos últimos tempos". Velaí a corrupción segundo o presidente Rajoy. Unha definición propia da incapacidade do narcisismo para verbalizar o que lle pasa. A corrupción foi interiorizada como facendo parte dos medios a disposición do individuo lanzado a unha carreira de competición cara ao éxito. O establisment convertido en explotador de si mesmo non é máis do que un optimizador ao ditado das propias políticas de inxustiza liberal que se veñen aplicando. Seica non o víamos? Presentíamolo, si. Así, así, así, así gana el Madrid. Pode a frivolidade tornarse un medio sutil de dominación? Hai toda unha técnica da frioleira e do volúbel que non precisa actor nin representación nin dramaturxia sequera, abondan os xestos de ventrílocuo para esfarelar a cadea de responsabilidades por esgotamento e saturación. Seica esperabamos que Mariano Rajoy se interesara dun xeito moralizador polos casos de corrupción que prexudican a virtude democrática? Pois xa o fixo, seguindo os ditados da dominación, no seu propio interese, sen arriscar Seica esperabamos que Mariano Rajoy se interesara dun xeito moralizador polos casos de corrupción que prexudican a virtude democrática? Pois xa o fixo, seguindo os ditados da dominación, no seu propio interese, sen arriscar. Primeiro con frivolidade, despois como impostada contrición. A frivolidade agroma cando se tenta ocultar a dimensión do outro, do seu peso e presenza, de xeito que nun lance de mal gosto, esta se torne banalmente relegada. Unha frivolidade que obedece ao modelo ancestral de vencedor que agora aparece, porén, coas características da fraxilidade fronte os diferentes desafíos democráticos. A terapia española consiste en mudar a creba política real en autoresilencia (o Consello de Estado) ou en climatización artificial posthistórica, para podermos entendelo, con Peter Sloterdijk, nun momento no que a multiplicación de novas formas de vida e de proxectos individualizados opoñen resistencias excedentarias de diversa orixe que resultan inmunes ao adoutrinamento na idea monolítica do que é ou non é "español", do que se pode ou non se pode consultar. Eis os conselleiros natos que representan institucións, as estruturas do Estado, que o defenden tal e como está concibido na constitución do 78. Noutras palabras, a liberdade de expresión está limitada cando se cuestiona a estrutura do propio Estado. Que Rajoy debruce as súas declaracións no legalismo ou no populismo que tanto critica é máis unha manifestación de fuga narcisista de certa idea española do poder que o Consello de Estado representa. A falta de empatía axiña virará a depresión de non asumiren que o recoñecemento dos outros "españois" é a única saída se aínda queren salvar o que queda do naufraxio, comezando por aceptar a quen optou polo sometemento cedendo soberanía e identidade. Teimar mais unha vez no legalismo ideolóxico non é máis do que a confesión de que non hai outra palabra para describir a situación que o de esgotamento Teimar mais unha vez no legalismo ideolóxico como toda resposta fronte a inmigración subsahariana, os desafiuzados, as vítimas exsangües do liberalismo, o soberanismo e calquera outra manifestación de rabia social chamada de ilexítima, non é máis do que a confesión de que non hai outra palabra para describir a situación que o de esgotamento. Canto non hai eros político (unir o desunido) o que prevalece é o celo legalista: que aínda que non haxa un decreto formal de convocatoria do novo 9N só haberá ollos para mostrar a vontade da convocatoria que a faga impugnábel, que se manteña a pregunta, que non sendo vinculante se poidan derivar consecuencias xurídicas, que haxa funcionarios que se mobilicen como voluntarios. A iso se limita o debate político na democracia española. Carece de erótica e, polo tanto, de proxecto. Reducida a política a ventriloquia de economistas e xuristas xa non hai poder que estes non ostenten como medios de xustificación ideolóxica do que só en aparencia incomoda o status quo. Rajoy sabe que non pode encomendarse á lexitimidade (a cuestión non radica en sabermos que algures, en algún momento, houbo virtude democrática) porque non hai autoridade política europea que non teña sucumbido á pasividade perante a núa inmediatez do capitalismo e da dominación neoliberal. Ao cabo, a resposta do presidente Rajoy, pola súa feble e cincenta figura, é un paradoxo hiperbolicamente verdadeiro malia a dificultade para ser aceptada en termos éticos e estéticos. Certo é que non precisa ser comprendido cando os casos de corrupción fan visíbel que a dominación non é anónima aínda que sexa no efémero lance no que cae o pano. Non hai confusión máis eficaz que falar de democracia e do estado de dereito cando se está a falar de capitalismo especulativo A tese de Michel Surya reflíctese ben no aceno con que Rajoy safou o tema da corrupción: non hai confusión máis eficaz que falar de democracia e do estado de dereito cando se está a falar de capitalismo especulativo. Haberá que non lle sorprenda a acción política de Rajoy xa que hai tempo que traza unha curvatura ben visíbel do que entende por responsabilidade. Cousa que pode comprenderse perfectamente porque hai unha idea española do poder que aburre conceptualmente e esteticamente segue lastrada por un sistema simbólico apático mas cínico que vén de completar todo un programa de aprendizado na desconfianza. Agora, "algunas cosas" (corrupción) como antes os "hilillos de plastilina" (maré negra) son algunhas das palabras que describen a habelencia do ventrílocuo, por outra parte, alicerzada en basic spanish.