Summary: A plataforma conta co apoio de Anova, Esquerda Unida e Espazo Ecosocialista. A votación convocada en Podemos para se pronunciar sobre o seu apoio non reuniu o 'quórum' suficiente.

Rubén Pérez (coordinador local de Esquerda Unida en Vigo) é a única persoa que se presentou para ser o cabeza de lista da Marea de Vigo nas municipais do vindeiro mes de maio, segundo adiantou Faro de Vigo nunha información de Carlos Prego. A plataforma conta co apoio de Anova, EU e Espazo Ecosocialista. Porén, non o de Podemos, que na votación convocada para decidir se daban o apoio á Marea de Vigo ou a Vigo en Común non atinxiron o mínimo do 10% para que esa decisión fose válida. Mais, e tamén segundo o Faro, a dirección de Podemos estaría a debater se convocar outra asemblea ou ben desbotar xa se pronunciar nalgún apoio para as municipais. Na Marea da Coruña o proceso para a elección do cabeza de lista tamén se saldou coa presentación dun único candidato. Marea de Vigo tiña un proceso de primarias abertas para elixir cabeza de cartel de cara ao 24 de maio. Finalmente o coordinador de IU en Vigo foi o único que se postulou, polo que todo indica que vai ser o candidato da plataforma e, tamén como na Coruña, como produto do "consenso" entre os distintos componentes que a constituén. Podemos non apoiará ningunha candidatura nas municipais de Vigo Pola súa banda Podemos decidiu non apoiar ningunha das plataformas que están a preparar candidatura de cara ás municipais após non contaren con quorum na consulta desenvolvida entre a militancia. En troca, en Ourense a dirección provincial acordou dar o seu apoio a Ourense en común. Primarias na Marea da Coruña Esta fin de semana a Marea Atlántica realizará as súas primarias para elexir os membros da candidatura para as municipais, que encabeza Xulio Ferreiro. Neste punto, as e os votanets poderán votar por el ou facelo en branco. Varias listas preséntanse para o resto de postos da candidatura. A 'Plataforma 14 de abril' (xente de IU, Anova e Espazo Eco-socialista), Ardentía (impulsada por Compromiso por Galicia, Equo, Onda Verde), Cidadanía en Común (persoas promotoras da Marea) e Somos Coruña (con membros de Podemos).


Summary: Unha enquisa realizada entre 2.875 estudantes da Uvigo amosa que 54,9% defende a suspensión do curso 2019-2020 e dar por superadas as materias sen que estas conten para a media.

Unha enquisa realizada entre o estudantado da Universidade de Vigo, na que participaron 2.875 alumnas e alumnos que tiveron que ingresar a súa conta de correo da Uvigo para poder participar nela, amosa que 54,9% avoga pola suspensión do actual curso lectivo e defende dar por superadas as materias sen que estas computen para a media. 35% estaría a favor de rematar o curso a través de teledocencia. Ademais, 86,1% avoga pola devolución das taxas deste cuadrimestre, e 72,7% afirma que a carga de traballo ten aumentado desde o comezo do confinamento. A enquisa é iniciativa do estudante da Uvigo Óscar Miranda. Desde a organización estudantil ANEGA valoraron os resultados da enquisa coma "moi positivos", á vez que denuncian "os intentos por parte de algúns representantes e mesmo do reitor da Universidade de cuestionar o dereito á folga do estudantado". Esta organización convocou un paro de duración indefinida nas tres universidades galegas desde e pasada quinta feira, 16 de abril, chamando ao estudantado a non asistir ás clases virtuais e a non entregar traballos, sendo a primeira folga destas características na historia do Estado. A folga reclama a liquidación do curso académico coa superación automática das materias.


Summary: Desde a APDR sinalan que esta nova marcha "ten que ser un acto festivo, unha demostración do noso optimismo, e a celebración da vitoria cidadaán fronte a Ence".

A Asociación pola Defensa da Ría (APDR) convocou unha nova mobilización este domingo, 19 de xuño, para exixir ás Administracións a marcha da factoría que Ence posúe en Lourizán. Desde a APDR sinalan que esta nova marcha, que comezará ás 12 horas nas alamedas de Pontevedra e Marín, "ten que ser un acto festivo, unha demostración do noso optimismo, e a celebración da vitoria cidadá fronte a Ence". A APDR advirte que, "por lei", Ence debe abandonar Lourizán para poder adscribir eses terreos ao Porto de Marín "(Ence) como a Xunta do PP, insisten en perpetuar un modelo fracasado e o desastre ambiental e social que teñen provocado", sinala nun comunicado remitido aos medios de comunicación. A asociación denuncia que nin a compañía nin o Goberno galego "teñen límites á hora de buscar subterfuxios para burlar a Lei na busca do beneficio propio e contra o dereito do conxunto da cidadanía a desfrutar do dominio público". "Carreira de destrución ambiental" No escrito, a APDR explica que, "cando en 1958, o goberno franquista autorizaba a instalación da celulosa en Lourizán, na Ría de Pontevedra, e na comarca enteira, empezouse unha carreira de destrución ambiental, económica e social que hoxe é máis que evidente". A marcha de Ence, "máis perto" malia que a empresa recorrerá o fallo No entanto, destaca a asociación que, "froito da mobilización social, que desde o primeiro momento fixo bandeira da oposición á presenza da fábrica en Lourizán" abrise "unha xanela" pola que se pode "asexar ese futuro que nunca se debeu ter perdido". "A saída de Ence da Ría non ten volta atrás e o ansiado futuro está ao alcance das nosas mans", asegura a asociación.


Summary: O actor barcelonés está en Compostela para participar nun debate sobre o proceso soberanista catalán. Falamos con el de política, de teatro, e do bo de comprender e respectar. E tamén, claro, de Pepe Carvalho: "Vaia se apoiaría este proceso!", asegura.

Juanjo Puigorbé participa esta quinta no debate que se desenvolverán na Facultade de Ciencias Políticas e Sociais de Santiago en torno o proceso soberanista catalán e e no que participarán, entre outros, os cataláns Albert Royo, Antoni Pigrau, Jordi Vilajoana. A xornada está organizada pola USC e o Consejo de Diplomacia Pública de Cataluña. Este coñecido actor catalán fai fincapé na necesidade de desmontar a "desinformación" existente no Estado español sobre o proceso soberanista e Catalunya. E insiste en que o que se vive no seu país é un proceso impulsado "pola sociedade civil" en torno a Assemblea Nacional Catalana (ANC). "Deberiades aquí facer unha Asemblea Nacional Galega", anima xa o final da entrevista mentres sorrí. É agora máis necesario que nunca que @s cataláns, persoalmente, expliquen no resto do Estado o proceso que están a vivir? Efectivamente. Hai unha gran desinformación sobre ese proceso. Unha cousa coa que se machaca en todos os medios é que isto é unha cousa de Artur Mas, un delirio. E iso non é certo en absoluto. É a sociedade civil a que está detrás, a inmensa maioría de partidos políticos e de sindicatos. Hai un espectro moi amplo, de dereitas até a esquerda, que estamos polo proceso soberanista. Mais isto non interesa dicilo. Por que? Pois porque hai xente que se asustou con este movemento democrático de abaixo arriba. "Catalunya quere un cambio e o único que pedimos son as ferramentas para poder facelo" Mesmo hai xente que teño por cultivada que sostén que todo isto é cousa de Mas. E non. En absoluto. Como lle explicaría a un cidadán español este proceso? Pola necesidade que temos de cambiar. Non queremos seguir así. A Transición rematou hai moito tempo, hai quen se resiste, mais morreu. E hai moita xente que quere un cambio, non só os cataláns, senón tamén os españois. O que pasa é que en Catalunya as forzas políticas colleron ese testemuño popular. Catalunya quere un cambio e o único que pedimos son as armas para poder facelo. É un momento malo. España ten unha crise económica,moral, institucional... e os partidos maioritarios enrócanse e fan un pacto inmobilista. É o bipartidismo, o bloque inmobilista. De onde vai vir o cambio? Pois desde abaixo e desde a periferia. "Na maioría dos medios de comunicación aniñou a idea de que ignorar este problema é resolvelo" Vive en Madrid. Seguiu desde alí o debate no Congreso sobre Catalunya? A manipulación informativa é tremenda. Se ti non tes interese por acceder a outras versións, a oficial, que é unha, é constante. Sen capacidade de contraste. Xente que teño por moi cultivada repite cousas que non son verdade en absoluto. Hai unha desinformación total. E, insisto, non hai contraste. As televisións cando falan do tema catalán traen sempre aos mesmos: Albert Rivera, Pere Navarro... Parece que ignorar o problema é resolvelo. Tamén hai en España xente que apoia o proceso catalán e que o consideranimportante para abrir máis democracia no resto do Estado.. Os que queren que o sistema cambie teñen que apoiar por onde este comeza. E comeza por Catalunya. E faino por moitas razóns: pola composición social e política, que é distinta. Ata temos monxas de esquerdas! (risas) Somos un país industrial, cunha clase traballadora moi sensibilizada e que está a sofrer moito. E somos un país cunha clase media moi grande e que se resiste a desaparecer. A crise e este neoliberalismo están a varrer esa clase media. E en Catalunya resístese a desaparecer. Ademais, hai un factor social de unión en torno á lingua e ao concepto de nación. Ambos, en Catalunya, son pegamentos que cohesionan. "Está o bipartidismo e o seu bloque inmobilista. E está todos os que queremos un cambio. E todos os que queren cambiar o sistema deberían apoiar o proceso catalán, porque é onde está comezando ese cambio" Pepe Carvalho (detective creado por Vázquez Montalbán e que Puigcorbé deu vida nunha das series de TV) apoiaría o proceso soberanista? Home, claro! (risas) Segurisimo. El e Vázquez Montalbán tamén. Montalbán ten raíces galegas, o pai era de Lugo. O outro día un taxista comentoume que a súa filla era 'catallega' pois era catalana filla de galegos (risas) e tamén existe 'catañol'. Unha cousa que non existe en catalán é unha palabra de desprezo para o español. Mais a nós: 'polacos', catalufos... O outro día Rosa Díaz no Congreso chamounos 'hispanófobos'. Pareceume tremendo. Pero se os cataláns estamos namorados de España! Até o alcalde de Córdoba dixo que eramos os seus grandes clientes! somos os que máis viaxamos por España! (risas) Como actor, como ve a situación do teatro e da cultura en xeral? Mal. A crise económica e o IVE machacáronnos. Malia iso faise bo teatro e á xente interésalle o teatro. Creo que hai un intento interesado de destruir, por dicilo así, a 'clase media' desta profesión. O 73% dos artistas non pode vivir da súa profesión, hai un 80% de paro e o 56% non chega o soldo mínimo. "Na profesión hai un grupiño pequeno de persoas que son quen deciden quen traballa ou non" Pero, e iso si que me parece importante destacar, é que hai como unha curva: Está desaparecida a gran parte media da profesión. Hai uns pouquiños arriba, que son os poderosos, o star-system. E despois está 'a tropa'. Iso nos artistas, mais pódese dicir dos guionistas, e nos xornalistas! Estamos nun sistema no que hai catro ou cinco que copan todos no teatro, cine, televisión... Que papel lle queda por interpretar? Estes anos en Madrid por desgracia non puiden facer o teatro que me gustaría. En 25 anos non me chamaron de ningún dos 14 teatros públicos oficiais que hai en Madrid, nin unha oferta. E se non che invitan, non podes entrar. E 25 anos é un cuarto de século! Unha barbaridade! (sorrí). Tamén nesta profesión estamos nun sistema oligárquico. Hai tres ou catro persoas que deciden quen traballan ou non nesta profesión. E ti pregúntaste? Pero isto non é un mercado aberto? Pois non, só hai opcións no boulevard ou no alternativo. Ou sexa, pallaso ou alternativo! (risas). España está a se converter nun país oligárquico. E iso non o queremos. E non o quere ninguén. Mais en Catalunya temos a sociedade levantada contra iso. Por iso debedes todos, no resto do Estado, tendernos a man.


Summary: O Comité inter-empresas alerta que a CRTVG tramita un concurso público ao que só se presentou a produtora privada SeteMedia.

O Comité Interempresas da CRTVG denuncia que a Televisión de Galicia está a tramitar un concurso público "para externalizar en bloque parte das retransmisións que efectúa ao longo do ano". Con este concurso, ao que só se presentou a empresa SeteMedia, a produtora privada podería realizar até 30 retransmisión de eventos televisivos en vintecatro meses por perto de 150.000 euros. "Traspásase unha liña vermella, xa que é a primeira vez en 30 anos de existencia do medio publico en que esa importante parte da produción pasa a mans privadas de xeito deliberadamente programado" Esta medida adoptada pola empresa "traspasa unha liña vermella, xa que é a primeira vez en 30 anos de existencia do medio publico en que esa importante parte da produción pasa a mans privadas de xeito deliberadamente programado". A representación sindical na CRTVG considera "inadmisible esta externalización cando a TVG conta con catro unidades móbiles tecnoloxicamente avanzadas que xa estaban infrautilizadas, mesmo paradas, con excusas como que non se poden contratar condutores para desprazar uns camións nos que se investiron millóns de euros". Esta privatización tamén provocará, sosteñen, que o persoal da TVG destinado tradicionalmente a efectuar as retransmisións fique practicamente inactivo, "mentres se destinan milleiros de euros a subcontratar unhas tarefas que poden perfectamente facerse con recursos propios". "Prácticas de mala xestión" O Comité lembra que esta nova decisión "vén sumarse a outras prácticas de mala xestión por parte da actual directiva". Un exemplo diso é, apuntan, que TVG asina contratos con empresas privadas por valor de millóns de euros anuais para realizar conexións en directo nos espazos informativos. "Unhas conexións nas que participan redactores e redactoras alleos á CRTVG", o que, segundo o Comité Interempresas, supón "unha grave vulneración da Lei de Medios Públicos de Comunicación Audiovisual de Galicia".


Summary: O director da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, defendeu esta sexta feira no Parlamento a polémica entrevista realizada en castelán a Cayetana Álvarez de Toledo, deputada do PP en Barcelona, con motivo das eleccións madrileñas. Cualificou a relevancia da popular de "absolutamente indiscutíbel".

"Que esta entrevista tiña relevancia informativa é absolutamente indiscutíbel". Así se defendía o director da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, ante as acusacións de BNG e PSdeG a respecto da entrevista en castelán a Cayetana Álvarez de Toledo o 22 de marzo, no marco da comisión parlamentaria de control da CRTVG. A deputada do PSdeG Noa Díaz, apuntou, na súa intervención, que a entrevista a Álvarez de Toledo non respondía aos criterios de noticiabilidade, "non nos explicamos o interese público, e menos nunha cuestión como eran as eleccións da Comunidade de Madrid, dado que a entrevistada é deputada do PP por Barcelona". "A única razón que nós vemos é desde logo puramente ideolóxica e partidista, no marco da deriva de converter a CRTVG nunha ferramenta ao servizo do PP", acrecentou a socialista, que entendeu que a entrevista tivera lugar "por orde directa" de "altos mandos do PP galego que gostan de confrontar co líder estatal do PP". Lembrou, ao respecto, que Cayetana Álvarez de Toledo fora destituída por Pablo Casado como portavoz do partido polas súas posturas "próximas a Vox". Engadiu que a entrevista tiña a vez con "prepararlle o relevo en Madrid" a Pablo Casado e "facerlle oco a Feixoo". A parlamentaria do BNG María G. Albert, na liña da deputada socialista, explicou que Cayetana Álvarez de Toledo non ostenta ningún cargo orgánico. O director da CRTVG contextualizou a conversa coa popular na serie de entrevistas retransmitidas pola TVG en relación ás eleccións catalás, e que a entrevistada é "unha personaxe representativa". "Por motivos de axenda fóra adiada, e encaixaba perfectamente facer a entrevista pendente", xustificou Sánchez Izquierdo. O argumento do xefe dos medios públicos galegos foi desmontado pola oposición, que recorreu ao contido da propia entrevista, centrada en Madrid e non nas eleccións catalás, até o punto de facerse eco do titular elixido pola CRTVG na súa páxina web foi "Madrid pode ser a primeira volta para derrotar un proxecto político que busca a erosión do común". O presentador, un responsábel da redacción da TVG, Marcos Sueiro, nin sequera preguntou polo resultado electoral en Catalunya, apuntaron BNG e PSdeG. De Toledo concluíra a conversa enxalzando "o talento político de Feixoo", lembrou Díaz. En castelán "por cortesía" Ademais, ante as peticións de explicación por parte da oposición, o xefe da CRTVG xustificou que a entrevista se desenvolvese en español e non en galego. "Entrevistouse en castelán porque así o pediu e porque dixo non entender o noso idioma. É unha pura cuestión de cortesía", expuxo. Na mesma liña, Sánchez Izquierdo engadiu "todo o mundo entende aceptar este tipo de formulación" e comparou a situación coa de "deputados e deputadas galegas en medios non galegos cando se expresan en castelán, así de sinxelo". "No resto de canles con lingua propia, se calquera entrevistado pide que se expresen en lingua común, faise", concluíu. A nacionalista María G. Albert cualificou a escolla do castelán como "un chanzo máis na carreira sen fin do deterioramento irreversíbel da CRTVG e do deterioramento lingüístico, que cualitativamente é escandaloso e que está cada vez máis presente". A deputada do BNG, que criticou a Dirección dos medios públicos por apenas dedicar minutos nos informativos aos plenos do Parlamento galego, lembroulle a Sánchez Izquierdo que Cayetana Álvarez de Toledo "vanagloriouse" nas redes sociais de que tivese a capacidade de que a TVG fixera a entrevista en español. "Presumiu de que podía determinar a lingua en que a entrevistasen e iso é gravísimo", engadiu. A socialista Noa Díaz insistiu en que foi a entrevistada "en ningún momento asegurou que prefería que fose en castelán porque non o entendía, senón por ser a lingua común de todos os españois". "Usou a lingua como arma ideolóxico, argumento que lle comprou Marcos Sueiro", afirmou.


Summary: Unha manifestación o 13 de agosto percorrerá a cidade.

Pontevedra pola cultura, a arte e a ética. Así intitula Touradas fóra de Pontevedra o manifesto co que reclaman a abolición desta práctica na cidade e ao que deron leitura o debuxante Kiko da Silva e a integrante da plataforma, Vicky Estévez, o 8 de xullo. O texto foi apoiado por ducias de representantes do asociacionismo cultural pontevedrés, profesorado e artistas de diversas disciplinas. Nel, sinalan, queren facer público o seu posicionamente "alto e claro" contra esta práctica, "un cruel espectáculo", co que, din, "aínda temos que convivir na nosa cidade en pleno ano 2016". En Pontevedra mantense activa unha praza de touros privada. O negocio das touradas non se pode tentar lexitimar apelando unha e outra vez ao feito de ser unha suposta tradición cultural Neste senso, aseguran que o "negocio das touradas non se pode tentar lexitimar apelando unha e outra vez, sen pasar pola peneira da crítica ética, ao feito de ser unha suposta tradición cultural e unha manifestación artística a preservar". Así, desmenten que "no caso galego" faga sentido "defender as touradas como unha tradición" pois "son anecdóticas as referencias a espectáculos de tauromaquia antes de finais do século XIX en Galiza" e lembran que "Martiño Sarmiento (tan ligado a Pontevedra) sinalaba no século XVIII, desde unha postura contraria á tauromaquia, que no noso país as touradas non tiñan o máis mínimo predicamento popular". As tradicións non se poden defender en base, simplemente, ao feito de seren algo tradicional, algo repetido no tempo Malia todo, acrecentan, "aínda que efectivamente as touradas fixesen parte da nosa tradición cultural, isto non as libraría de seren sometidas ao filtro da ética posto que as tradicións non se poden defender en base, simplemente, ao feito de seren algo tradicional, algo repetido no tempo". "Negámonos a considerar como unha expresión da creatividade humana tal exemplo de comportamento cruel e brutal, e negámonos a aceptar que a arte sexa empregada como escudo dun negocio que só debería causar vergoña", sentencian, instando "as diferentes administracións" a asumir "unha posición abolicionista activa". Touradas fóra de Pontevedra convoca o 13 de agosto unha manifestación na cidade do Lérez ás 20h. Fe de grallas. A data da manifestación foi corrixida. Inicialmente e por erro dicía xullo.


Summary: A CIG critica a medida da empresa e anuncia que intensificará a campaña de denuncia da "política represiva" que, afirma, impera na factoría viguesa.

A CIG anunciou que vai intensificar a campaña de denuncia da "política represiva" de Citroën. Así o manifestou o secretario xeral Suso Seixo tras a manifestación de centos de delegados da central nacionalista que percorreron Vigo para reclamar a readmisión dos despedidos e apoiar os folguistas. O sindicato denuncia que Citroen segue a impedir a entrada dun médico e dunha enfermeira de confianza ás instalacións para que poidan avaliar o estado de saúde dos traballadores en folga de fame. Comités de empresa de empresas de todo o Estado están a enviar comunicados de apoio aos folguistas Seixo salientou a disposición da sección sindical da CIG en Citroën a manter a folga de fame até que os compañeiros sexan readmitidos. Incidiu en que "non é casual" que a empresa estea a tomar este tipo de decisións nun contexto no que está a acelerar os ritmos de traballo e a precarizar as condicións laborais. "A empresa síntese forte porque conta coas políticas que están a aplicar os Gobernos do PP precisamente en defensa dos seus intereses", manifestou O secretario xeral da CIG comentou que os contactos coa dirección están pechados e asegurou que "o único que sabemos é que dende o departamento de Recursos Humanos lles dixeron que abandonen a protesta que xa ían revisar os mecanismo sancionadores; pero nós non queremos palabras, queremos feitos, e os feitos son que se readmitan os despedidos" Intensificar A campaña da CIG contra a política represiva de Citroen terá unha cita este martes día 15 cunha nova manifestación que partirá dende a Praza de América ás 20.00 horas e rematará na entrada principal de Citroen. Por outra banda, a solidariedade cos despedidos e coa folga de fame continúa a chegar en forma de comunicado dende os comités de empresa e das seccións sindicais de numerosas empresas de todo o país e mesmo doutros puntos do Estado español.


Summary: Isabel González ofrécenos esta recensión da obra da xornalista Montse Fajardo, presentado na noite do venres 18 de setembro no Salón García de Vilagarcía de Arousa.

E gardo, coma un morto, no centro do silenzo, da sede, da agonía, o día que vos poda levar á sepultura unha cesta de pombas e mazás. ¡Tan doce era a xuntanza miña e vosa, de todos nós co mundo! Así remata o poema de Lorenzo Varela "Compañeiros da miña xeneración mortos ou asesiñados", un dos textos máis conmovedores de quen viviu o desgarro de perder os seus amigos nunha guerra que o deixou orfo dos seus iguais. Esa "cesta de pombas e mazás" que Lorenzo Varela pretende levar a modo de ofrenda á sepultura dos seus queridos compañeiros asasinados no 36, constitúe unha fermosísima e esperanzadora imaxe no medio de tanta dor. Esta imaxe foi recollida pola xornalista Montse Fajardo para titular o seu último libro: Un cesto de mazás, presentado na noite do venres 18 de setembro no Salón García de Vilagarcía de Arousa. Esa "cesta de pombas e mazás" que Lorenzo Varela pretende levar a modo de ofrenda á sepultura dos seus queridos compañeiros asasinados no 36, constitúe unha fermosísima e esperanzadora imaxe no medio de tanta dor A idea de poñerlle este título ao libro naceu cando, non hai moito, Luís Bará, membro da Asociación de Memoria Histórica A Regaduxa de Vilaboa, tivo o aceno de levarlle a Tucha, filla dun represaliado, un cesto de mazás. Ese cesto representa a ofrenda que lle facemos todas ao lembrar esa parte do pasado colectivo, pero tamén individual e profundamente íntimo, que determinou negativamente a vida de tantas persoas. Proxectar luz sobre esa verdade silenciada é a nosa homenaxe ás vítimas, que non foron só as que perderon a vida, senón todas aquelas que viviron o desgarro, o trauma de perder un ser querido e soportaron o estigma social, padecendo penurias e humillacións por riba de tanta dor. Luís Bará foi o encargado de presentar o libro e de falar sobre a autora. As súas gabanzas non son froito do esaxero nin da parcialidade. Xa no seu anterior libro, Montse Fajardo revelouse como unha escritora chea de talento e sensibilidade. Provoca admiración a súa capacidade de empatía coas persoas coas que traballa para escribir os seus libros, informantes e protagonistas de historias durísimas. Destacaba Bará a dificultade que ten recoller a memoria do 36 e de traballar con fontes orais. Para estes dous aspectos posúe unha man especial Montse Fajardo. Xa o demostrara no seu primeiro libro, Matriarcas. Mulleres en pé de vida. Nel atopabamos dez historias de vida e de memoria, que nos daban a oportunidade de achegarnos ás xeracións que nos precederon. Un dos temas centrais era a guerra civil e as súas desoladoras consecuencias na vida de tantas persoas que sufriron de moi nenas as máis descarnadas inxustizas. As historias de Waldina Pereira Vidal, Carmen Meaños Abuín e Amalita Limeres Ordóñez sobrecóllennos. Non só hai memoria histórica en Matriarcas. Ao carón dela, Montse Fajardo ofrecíanos as abraiantes historias de Delia, parteira centenaria; Luz, que lembraba entre as sombras do alzheimer a súa propia vida; Gloria, muller de durísima infancia que se reinventou a si mesma e viviu as máis novelescas peripecias, mesmo nun barco mercante; Carmen, a mestra; Rosario, a loitadora nai dun heroinómano; Tareixa, a histórica xornalista represaliada... Xa o demostrara no seu primeiro libro, Matriarcas. Mulleres en pé de vida. Nel atopabamos dez historias de vida e de memoria, que nos daban a oportunidade de achegarnos ás xeracións que nos precederon En Un cesto de mazás os protagonistas non son só Manolo de Socorra, Amando Iglesias Pérez, Paulo Novás, Josefina Arruti, Ramón Barreiro Rodríguez, Castor Cordal Garrido, María Vázquez Suárez, Antonio López Acuña, Luís Pereira, Ernestina Otero, Antonio Alejandre, Paco Reirís, Antonio Mojón, Ángel Huete, Celestino Carbia Campaña, Angelina Fernández Roces, Perfecto Allo, Urania Mella, Humberto Solleiro, Andrés Roo e Ramiro Torrado. A carón deles están as fillas e os fillos, as nais, irmás e netas: Tucha García, Rosa Iglesias, Carmiña, Josefina Arruti, Elena Barreiro, Josefina Cordal, Josefa e Teresa Mojón e tantas outras. A autora é xornalista, licenciada en Ciencias Políticas. Na actualidade traballa no programa A memoria das mulleres promovido polo Concello de Pontevedra. Valentemente, Montse Fajardo afirma no libro: "Eu non son historiadora nin este é un libro de Historia. Eu vouvos contar o que me contaron. Este é un libro de memoria oral e haberá quen pense que as lembranzas das vítimas non son fiábeis, pero menos o son eses papeis oficiais nos que os rebeldes acusaban de rebelión aos defensores da legalidade republicana e nos que se falaba de hemorraxia interna cando habería que dicir asasinato". "Este é un libro de memoria oral e haberá quen pense que as lembranzas das vítimas non son fiábeis, pero menos o son eses papeis oficiais nos que os rebeldes acusaban de rebelión aos defensores da legalidade republicana" Un material tan importante e delicado tiña de ter un continente axeitado. E así é. O libro está magnificamente editado. Constitúe un obxecto coa beleza que merece unha homenaxe destas características. Montse Fajardo fíxose acompañar por obras que pertencen aos fotógrafos José Luiz Oubiña e Zuriñe Otero Touriño e a pintores como Uxío López, Manolo Chazo, Álex Pedrosa, Xaquín Chaves etc. A carón delas ofrécenos cadros e debuxos de Castelao, Antón Rivas Briones e moitos máis. O acto foi unha sorte de "funeral civil" para moitos aos que se lles negou sequera unha tumba No Salón García déronse cita familiares e descendentes dos represaliados, algúns deles foron tamén vítimas e, desde logo, moitos, informantes para este magnífico libro. O acto foi unha sorte de "funeral civil" para moitos aos que se lles negou sequera unha tumba. As palabras de Elena Barreiro, falando sobre o seu tío e sobre os seus avós, constituíron o momento máis emotivo e conmoveron ao público. Para pechar o acto, soou a música de Gramola, coa voz de Lorena Pérez da Silva, interpretando pezas como "El necio" de Silvio Rodríguez e "Te recuerdo Amanda" de Víctor Jara. Os próximos actos de presentación de Un cesto de mazás terán lugar en Pontevedra o 24 de setembro e en Marín o día 26. Este libro non é un máis sobre o 36, é un exercicio de sensibilidade e de memoria que estamos convidadas a compartir.


Summary: Amigos das Árbores da Limia segue a loitar polo arboredo de Xinzo. Na reunión desta sexta feira cos representantes municipais, o equipo de goberno do PP foi o único ausente.

A plataforma veciñal Amigos das Árbores da Limia convocou unha mesa redonda na Casa de Cultura da vila ourensá á que acudiron membros da plataforma, representantes de asociación ecoloxistas, a oposición municipal e veciños da vila. O obxectivo deste encontro era buscar alternativas á tala de árbores que aprobou o Concello. Ningún representante do equipo de goberno se achegou á xuntanza. O Concello de Xinzo de Limia ten prevista unha reforma da Avenida de Celanova que supón a tala de máis de 56 árbores que terían en torno a 100 anos, segundo membros da plataforma. Amigos das Árbores da Limia xorde coa intención de buscar alternativas a tala destas árbores e conta co apoio dos membros da oposición e de asociacións ecoloxistas. O Concello pola súa banda escúdase na necesidade dunha reforma da vía, no suposto risco viario que provocan as árbores e no apoio de parte da veciñanza. "A mobilización social é imprescindible se queremos para isto", declarou Xosé Santos, membro da plataforma O proxecto, que parte da Xunta e que apoia o equipo de goberno municipal do Partido Popular, consistirá en construír unha beirarrúa na marxe dereita, ata agora inexistente, e en mellorar o saneamento, entre outras medidas. Pero o que suscitou a polémica foi a proposta de talar os plátanos de sombra que bordean esta vía. O obxectivo do encontro era compartir ideas e buscar entre todos, veciños, plataforma e representantes municipais, unha solución a este problema. Non obstante, e pese á invitación formal por parte de Amigos das Árbores, ningún membro do equipo de goberno municipal acudiu ao encontro. Alba Feixóo, integrante da plataforma, declaraba que a única resposta recibida fora: "se vostede quere ver o proxecto veña e míreo". "As árbores non chocan contra os coches", declaración de Ángel Ríos, membro de Amigos da Terra. Ramiro Rodríguez, voceiro do BNG no concello, cualificaba este comportamento como "unha falta de respecto aos veciños e á oposición". Pola súa parte, Elvira Lama, declaraba que dende o PSOE, agardaban unha resposta do grupo de goberno e afirmaba non entender "que o PP presuma de transparencia e que logo se agoche ou que se ampare nunhas supostas firmas dos veciños que queren talar esas árbores". Pola contra, Manuel Pérez, voceiro de Xinzo Adiante, declaraba que dende o seu partido xa agardaban este comportamento "porque está claro que se quixesen axudar xa o terían feito antes". Tomás García, membro da plataforma veciñal, sinalaba que se ben as obras son necesarias, a tala de árbores non é imprescindible e avogaba por unha proposta que as integrase na rúa. Xosé Santos, integrante tamén de Amigos das Árbores da Limia, destacaba que se trata dun patrimonio dificilmente recuperable nunha vila que apenas conta xa con espazos verdes: "Conservar é doado, é fácil, é económico. Recuperar é imposible". A plataforma ten recollidas máis de 2.000 firmas en contra da tala. A plataforma destacou tamén que a Avenida de Celanova forma parte do percorrido da Vía da Prata, camiño de peregrinación á Compostela, e que é unha cuestión a ter en conta. En palabras de Santos, "de Sevilla a Santiago, non hai ningún arboredo integrado nunha rúa como este, desta calidade e destas medidas". En canto á seguridade viaria, Ángel Ríos, representante de Amigos da Terra, declaraba que "as árbores non chocan contra os coches". Propuña que, en todo caso, se se quere mellorar a seguridade nesta estrada, reducir o límite de velocidade ou convertela en rúa de sentido único son opcións viables. "De Sevilla a Santiago, non hai ningún arboredo integrado nunha rúa como este, desta calidade e destas medidas", Santos A oposición municipal mostrouse de acordo co exposto pola plataforma. Tomás García, sinalaba que agora os pasos a seguir por Amigos das Árbores da Limia son seguir tentando convencer de que hai alternativas, realizar unha serie de actos para concienciar e sobre todo "non parar ata conseguir ese cambio de actitude". Ata o momento, a plataforma ten recollidas máis de 2.000 firmas en contra da tala.


Summary: París acolle un importante despregamento policial que visa arrestar os sospeitosos do asasinato de 12 persoas no semanario satírico.

A información é confusa desde primeira hora da mañá mais na capital francesa despregouse desde a xornada de onte (8 de xaneiro) un forte despregamento policial contra os dous sospeitosos de ter cometido o crime contra a publicación satírica Charlie Hebdon. Segundo a imprensa local trataríase dos irmáns Cherif e Saïd Kouachi, aos que as autoridades francesas sinalan como autores materiais do asasinato de 12 persoas a pasada cuarta feira (7 de xaneiro). Até o momento non hai datos oficiais mais diversos medios de comunicación apuntan que ambos os dous sospeitosos estarían atrincheirados nunha imprenta situada nun polígono industrial (Dammartin-en-Goële, en Seine-et-Marne) a 30 km. da capital. Neste senso, tamén apuntan que terían con eles unha refén. A policía vincula o crime no Charlie Hebdon con outros sucesos Ao longo da mañá diversas fontes non oficiais aseguraron que se producira un tiroteo entre a policía francesa e os sospeitosos e que tería deixado 2 mortos e 20 persoas feridas. Porén, horas despois, esta información foi desmentida pola Fiscalía francesa que si fixo trascender unha afirmación supostamente pronunciada polos irmáns Kouachi e na que terían asegurado querer "morrer como mártires". Aliás, fontes policiais aseguraron á axencia de noticias France Press a existencia dun vínculo entre os irmáns Kouachi e o responsábel do tiroteo en Montrouge (sur de París) no que resultou morta unha axente da policía francesa. Segundo as mesmas fontes os tres sospeitosos pertencerían á mesma rede jihadista. Por volta do mediodía a imprensa local e medios como Libération deron conta dun tiroteo nunha tenda na Porte de Vincennes (Paris, zona este). Segundo trascendeu habería reféns e a persoas responsábel estaría vinculada --segundo as mesmas fontes-- ao autor do tiroteo de Montrouge.


Summary: O número de persoas paradas na Galiza situouse en xullo de 2015 en 216.371, o 5,54% menos que no mes anterior.

O Ministerio español de Traballo vén de facer públicos os dados do paro rexistrado correspondentes ao mes de xullo. Neste senso, as Oficinas públicas de emprego sitúan o número de persoas desempregadas en 216.371 o que supón perto do 10% menos que no mesmo mes de 2014. A caída, de 12.691 persoas, débese principalmente ás contratacións do verán sendo que o sector servizos é o que maior redución experimenta (-8.694), seguido da industria (-1.601) e da construción (-1.528). En troca, apenas 228 persoas sen emprego anterior terían deixado de ser demandantes de emprego. Galiza situouse entre os territorios con maior descenso xunto con Andalucía e Catalunya. No último mes creáronse 13.660 contratos o que supón un incremento do 16%. Neste senso, mantense a temporalidade en máis do 90% das contratacións. As cifras correspondentes á media estatal sitúan o número de persoas desempregadas en 4,046.276, isto é, 74.028 menos que no mes anterior, o 8,45% menos que no mesmo mes de 2014.


Summary: Aprobou unha moción que impide a utilización de animais en circos e únese a Cangas, Dodro, A Pobra do Brollón, Vedra, Teo e Ares, que xa aprobaron declaracións en contra de todo tipo de malos tratos. Libera promove a presentación deste tipo de mocións por parte dos cidadáns.

O pleno do Concello de Viveiro aprobou este mércores cos votos a favor do PSdeG-PSOE unha moción que prohíbe a instalación en terreos públicos de circos ou otras instalacións con animais salvaxes. E fixoo apoiándose no Tratado Europeo de Ámsterdam de 1977, a Lei 1/1993 de Protección dos Animais de Galicia ou os acordos da Organización Mundial de Sanidade Animal. A moción non contou co apoio dos partidos da oposición: PP, BNG e iVi. Viveiro convértese deste xeito no sétimo concello galego que prohibe a tortura contra os animais e únese a Cangas, Dodro, A Pobra do Brollón, Vedra, Teo e Ares, que nos últimos anos xa aprobaron declaracións en contra de todo tipo de malos tratos, tanto os que se poden producir en corridas de touros e encerros ou outro tipo de espectáculos crueis con bois, burros ou cans, coma os que afectan aos animais de compaña. Viveiro convértese deste xeito no sétimo concello galego que prohibe a tortura contra os animais e únese a Cangas, Dodro, A Pobra do Brollón, Vedra, Teo e Ares Este tipo de mocións que declaran un determinado concello "amigo dos animais" son moi habituais noutros territorios do Estado, coma Catalunya. "Alí é máís doado", afirma Rubén Pérez Sueiras, un dos voceiros de Libera en Galicia, "as asociacións animalistas levan máis anos realizando un traballo de sensibilización e ademais os concellos teñen unha meirande pluralidade partidaria: aprobaron estas mocións municipios gobernados polas CUP, ERC, ICV e mesmo CiU". Pérez Sueiras salienta que estas mocións son importantes ainda que en moitos casos son derrogadas cando o concello cambia de cor política. Dende esta asociación prefírese que sexan os veciños e veciñas de cada concello os e as que tomen a iniciativa en cada caso. Así sucedeu en Ares, onde un grupo de cidadáns conveceron o alcalde de que o pleno debería aprobar a moción En Galicia Libera ten un modelo de moción que é máis ou menos a que presentou en Cangas, Dodro, A Pobra do Brollón, Vedra e Teo e conseguiu que se aprobase. Porén, dende esta asociación prefírese que sexan os veciños e veciñas de cada concello os e as que tomen a iniciativa en cada caso. Así sucedeu en Ares, onde un grupo de cidadáns conveceron o alcalde de que o pleno debería aprobar a moción. Libera puxo en marcha hai un tempo unha campaña específica para conseguir que cada vez máis municipios prohiban a tortura aos animais nos circos. O modelo de moción No modelo de moción que promove Libera, e que despois cada concello pode adaptar, lémbrase a Lei de Protección dos Animais 1/93, do 14 de abril, a cal considera os animais "organismos dotados de sensibilidade física e psíquica e, polo tanto, suxeitos a gozar ou sufrir". A moción pide que se prohiba "calquera espectáculo ou festexo onde se usen ou empreguen, mostren, faga sufrir ou se torture, física ou sicoloxicamente ningún tipo de animal, tales como galos, cans, cabalos, gatos, burros, novillas, etc, incluidos circos con animais, touradas, encerros, etc". Tamén se inclúe unha carta-tipo que se dirixe aos representantes políticos do concello e que lembra que "calquera costume, conduta, comportamento, non se pode manter in aeterum polo feito de ser tradicional" Tamén se inclúe unha carta-tipo que se dirixe aos representantes políticos do concello e que lembra que "hai tradicións históricas no noso país que incluen o uso ou participación de animais, que sufren sicolóxica e fisicamente" e engade que "calquera costume, conduta, comportamento, non se pode manter in aeterum polo feito de ser tradicional, como o demostra o feito que un gran número de prácticas tan tradicionais ao longo da nosa historia, como a escravitude, as execucións públicas, a subordinación das mulleres aos homes, a mesma pena de morte, as mutilacións practicadas aos delincuentes ou a tan a nosa matanza pública do porco, están agora prohibidas por lei, así como lugares que xa rexeitan os circos con animais". O texto tamén defende que "ningún animal debe ser sometido a malos tratos: nin os animais salvaxes, para os que temos que conservar o medio coa finalidade de permitirlles vivir de acordo coas súas necesidades; nin aos animais domésticos, polo benestar dos cales os que exercemos de donos temos que velar; nin os animais de granxa que decidimos criar para alimentarnos, aos que debemos como mínimo unhas condicións dignas de vida, espazo suficiente para realizar exercicio, unha alimentación completa e, finalmente, un sacrificio rápido e indoloro". Modelo de moción para presentar nos concellos


Os pasaxeiros deberán realizar parte dos seus percorridos que pasan por Ourense en autobús ante a imposibilidade de que varios convois circulen por esa estaciónAs obras de adaptación da estación de ferrocarril de Ourense para a chegada do AVE o próximo ano afectarán entre o venres e o martes a un total de 43 trens de todo tipo. Os pasaxeiros deberán realizar parte dos seus percorridos que pasan por Ourense en autobús ante imposibilidade de que varios convois circulen por esa estación polos traballos de reforma tanto das vías como dos apeadeiros, para o que Renfe habilitou un dispositivo especial.Segundo informa Adif, os trens afectados serán os seguintes, concentrados a primeiras horas da mañá e últimas da tarde, para estender no posible uns traballos con afección ao tráfico ferroviario que se están a concentrar durante as noites:Venres 04/10/19• Tren Intercity con saída de Bilbao ás 9.42 horas e chegada a Vigo ás 21.04 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Vigo. Sábado 05/10/19• Tren Intercity con saída de Vigo ás 9.16 horas e chegada a Bilbao ás 20.32 horas: transbordo por estrada entre Vigo e Ourense. • Tren Intercity con saída de Bilbao ás 9.42 horas e chegada a Vigo ás 21.04 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Vigo. Domingo 06/10/19• Tren Intercity con saída de Vigo ás 9.16 horas e chegada a Bilbao ás 20.32 horas: transbordo por estrada entre Vigo e Ourense. • Tren Intercity con saída de Bilbao ás 9.42 horas e chegada a Vigo ás 21.04 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Vigo. • Tren Hotel con saída de Barcelona ás 20.20 horas e chegada a Vigo ás 11.41 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Vigo. • Tren Hotel con saída de Madrid- Chamartín ás 22.14 horas e chegada a Pontevedra ás 09.33 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Pontevedra. Luns 07/10/19• Tren Intercity con saída de Vigo ás 9.16 horas e chegada a Bilbao ás 20.32 horas: transbordo por estrada entre Vigo e Ourense. • Tren Intercity con saída de Bilbao ás 9.42 horas e chegada a Vigo ás 21.04 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Vigo. • Tren Hotel con saída de Madrid- Chamartín ás 22.14 horas e chegada a Pontevedra ás 09.33 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Pontevedra. • Tren Hotel con saída de Pontevedra ás 21.28 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 09.31 horas: transbordo por estrada entre Pontevedra e Monforte de Lemos. • Tren Hotel con saída de Vigo ás 17.55 horas e chegada a Barcelona ás 08.49 horas: transbordo por estrada entre Vigo e Monforte de Lemos. • Tren Alvia con saída de Barcelona ás 9.30 horas e chegada á estación da Coruña ás 22.30 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e a estación da Coruña. • Tren Alvia con saída de Madrid- Chamartín ás 07.15 horas e chegada a Pontevedra ás 14.05 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Pontevedra. • Tren Alvia con saída de Pontevedra ás 15.38 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 22.45 horas: transbordo por estrada entre Pontevedra e Ourense. • Tren Alvia con saída de Madrid- Chamartín ás 14.57 horas e chegada a Ferrol ás 22.20 horas: transbordo por estrada entre a estación da Coruña e Ferrol. • Tren Alvia con saída de Madrid- Chamartín ás 16.35 horas e chegada a Pontevedra ás 23.13 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Pontevedra. • Tren Alvia con saída de Madrid- Chamartín ás 18.50 horas e chegada a Santiago de Compostela ás 00.05 horas: transbordo por estrada entre a estación da Gudiña e Santiago de Compostela. • Tren de Media Distancia con saída da estación da Coruña ás 6.38 horas e chegada a Ourense ás 10.20 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Ourense.• Tren de Media Distancia con saída de Ourense ás 12.03 horas e chegada a Lugo ás 13.38 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Monforte de Lemos.• Tren Rexional con saída de Ponferrada ás 09.10 horas e chegada a Vigo-Guixar ás 14.12 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Barbantes.• Tren Rexional con saída de Ourense ás 13.30 horas e chegada a Santiago de Compostela ás 15.10 horas: transbordo entre Ourense e O Carballiño• Tren Rexional con saída de Ourense ás 14.36 horas e chegada ao Carballiño ás 15.01 horas: realízase na súa totalidade por estrada.• Tren Rexional con saída O Carballiño ás 15.10 horas e chegada a Ourense ás 15.37 horas: realízase na súa totalidade por estrada.• Tren Rexional con saída Vigo-Guixar ás 14.35 horas e chegada a Ponferrada ás 19.41 horas: transbordo por estrada entre Barbantes e Monforte de Lemos.• Tren de Media Distancia con saída Lugo ás 16.00 horas e chegada a Ourense ás 17.35 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Ourense.• Tren Rexional con saída Santiago de Compostela ás 17.25 horas e chegada a Ourense ás 19.06 horas: transbordo por estrada entre O Carballiño e Ourense.• Tren de Media Distancia con saída de Ourense ás 19.50 horas e chegada á estación da Coruña ás 23.15 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Monforte de Lemos.• Tren Rexional con saída de Ourense ás 19.55 horas e chegada ao Carballiño ás 20.21 horas: realízase na súa totalidade por estrada.• Tren Rexional con saída de Ponferrada ás 18.34 horas e chegada a Vigo-Guixar ás 23.09 horas: transbordo por estrada entre Monforte de Lemos e Barbantes.• Tren Rexional con saída de Ourense ás 21.28 horas e chegada a Vigo-Guixar ás 23.06 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Barbantes.Martes 08/10/19• Tren Intercity con saída de Vigo ás 9.16 horas e chegada a Bilbao ás 20.32 horas: transbordo por estrada entre Vigo e Ourense. • Tren Hotel con saída de Pontevedra ás 21.28 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 09.31 horas: transbordo por estrada entre Pontevedra e Monforte de Lemos. • Tren Alvia con saída da Coruña ás 8.05 horas e chegada a Barcelona ás 21.25 horas: transbordo por estrada entre a estación da Coruña e Monforte de Lemos. • Tren Alvia con saída de Santiago de Compostela ás 5.48 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 11.06 horas: transbordo por estrada entre Santiago de Compostela e a estación da Gudiña. • Tren Alvia con saída de Ferrol ás 5.55 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 13.12 horas: transbordo por estrada entre Ferrol e a estación da Gudiña. • Tren Alvia con saída de Pontevedra ás 08.18 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 15.06 horas: transbordo por estrada entre Pontevedra e Ourense. • Tren Avant con saída de Ourense ás 06.45 horas e chegada á estación da Coruña ás 07.53 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Santiago de Compostela.• Tren Avant con saída da Coruña ás 06.30 horas e chegada a Ourense ás 07.38 horas: transbordo por estrada Santiago de Compostela e Ourense.• Tren Rexional con saída do Carballiño ás 07.48 horas e chegada a Ourense ás 8.12 horas: realízase na súa totalidade por estrada.• Tren Avant con saída de Ourense ás 07.55 horas e chegada á estación da Coruña ás 09.03 horas: transbordo por estrada entre Ourense e Santiago de Compostela.• Tren Rexional con saída Vigo-Guixar ás 07.05 horas e chegada a Ponferrada ás 11.41 horas: transbordo por estrada entre Barbantes e Monforte de Lemos.• Tren Rexional con saída Vigo-Guixar ás 07.45 horas e chegada a Ourense ás 09.11 horas: transbordo por estrada entre Barbantes e Monforte de Lemos.


Summary: O concelleiro de Mobilidade, Albino Vázquez, deixa de militar no PP e abandonará tamén o seu escano na Deputación da Coruña. Son tres xa os membros do goberno local de Santiago os que están imputados, ao tempo que o ex concelleiro Espadas ingresa na cadea.

O concelleiro de Mobilidade e Seguridade Viaria do Concello de Santiago, Albino Vázquez Aldrey, vén de anunciar que deixa de militar no PP e que o vindeiro luns renunciará tamén como concelleiro compostelán e abandonará o seu escano na Deputación da Coruña. "Aspiro a poder dedicar o 100% do meu tempo a demostrar a miña honradeza e a miña inocencia" "Coa renuncia ás miñas responsabilidades públicas e orgánicas tanto nas institucións como no PPdeG aspiro a poder dedicar o 100% do meu tempo a demostrar a miña honradeza e a miña inocencia", asegurou nun comunicado. Vázquez Aldrey está imputado por suborno, revelación de información privilexiada e tráfico de influencias e foi un dos detidos na segunda fase da operación Pokemon, chamada Manga. Está en liberade provisional tras pagar 15.000 euros de fianza. Segundo Albino Vázquez, a súa decisión chega para non prexudicar nin ao seu partido nin ao organismo provincial do que forma parte e, sobre todo, por non "danar a imaxe da cidade" "Na que vivo, na que traballo e á que me debo e deberei sempre", engade. Por iso, entre outras razóns, decidiu abandonar a súa condición de militante do Partido Popular galego, "mentres dure o proceso xudicial" no que agora está inmerso. O goberno local de Compostela ten tres dos seus integrantes imputados na operación Pokemon O goberno do consistorio compostelán conta con tres dos seus integrantes, un deles o rexedor, imputados na operación Pokemon. Trátase de Vázquez Aldrey; do alcalde, Ángel Currás, acusado de tráfico de influencias aínda que non se fixaron para el medidas cautelares; e da responsable de Educación, Rebeca Domínguez, nas mesmas circunstancias que Currás. Ademais, o ex rexedor Conde Roa tamén se veu obrigado a dimitir ao ser imputado nun delito de fraude fiscal. A noticia chega logo de que se coñecese o ingreso en prisión de Ángel Espadas. A xuíza que instrúe a operación Pokemon decretou o ingreso en prisión do ex concelleiro en Santiago e ex asesor do ex alcalde Gerardo Conde Roa. Está acusado de prevaricación, uso de información privilexiada e suborno, segundo aseguran varias fontes xurídicas, e fora apartado das listas dos conservadores por ser sorprendido ao volante do seu coche durmido e baixo os efectos do alcol. Atópase en Teixeiro en prisión preventiva. A xuíza enviou a prisión a Espadas e ao delegado de Aquagest en Santiago, José Luis Míguez A xuíza Pilar de Lara tamén enviou ao cárcere de Bonxe ao delegado de Aquagest na capital galega, José Luis Míguez, que decidiu non declarar. Os delitos que se lle imputan son suborno, tráfico de influencias e revelación de segredos. O concelleiro Albino Vázquez quedou en liberdade tras pagar unha fianza de 15.000 euros Na operación Pokemon, que comezou nun xulgado de Lugo, investígase a existencia dunha suposta trama para obter concesións e contratos públicos en varias cidades, que na súa segunda fase, Manga, non só se cingue ao territorio galego, senón tamén a Asturias e Cataluña. O número de imputados xa supera os trinta, moitos deles políticos, e o epicentro das investigacións está no Grupo Vendex e as súas distintas filiais. Agora tamén en Aquagest e GRS Arc Local. Ademais, e segundo informou Diario de Ferrol, as investigacións da Pokemon chegou a Ortigueira e Valdoviño, aínda que sen detencións. Así, unha comisión do Xulgado de Instrución número 1 de Lugo acudiu a primeiros horas da mañá do venres aos concellos das dúas localidades do norte do país con mandamentos xudiciais para recoller documentación relativa a contratos coa empresa Aquagest.


Summary: O presidente anuncia que vai facilitar a instalación de novas gasolineiras e de estacións 'low cost'. A Xunta ten o imposto autonómico sobre combustíbeis no máximo legal.

O presidente da Xunta vén de iniciar unha cruzada contra as petroleiras, ás que responsabiliza de aplicar ("non sabemos o por que", recoñece) en Galiza os prezos máis altos de todo o Estado español. Até un 5% máis caros. A Xunta ten actualmente no máximo legal o imposto autonómico sobre carburantes. 4,8 céntimos por litro de gasoil ou gasóleo. Mais Feijóo insiste en que iso non ten a ver con que o combustíbel esté máis alto en Galiza que no resto dos territorios. E apunta que en Galiza hai unha das oitom refinerías do Estado, polo que a alza dos carburantes ten aínda menos sentido. O presidente galego anunciou dúas medidas a adoptar polo seu goberno. En primeiro lugar, trasladar esta denuncia aos órganos encarregados de velar pola competencia para investigar se en Galiza hai un pacto de prezos entre petroleiras. En segundo, facilitar a instalación de máis gasolineiras e tamén de estacións de servizo das coñecidas como 'low cost' (moi habituais en Catalunya nos grandes centros comerciais, lembrou Feijóo).


Summary: A clínica Vertebra de Baio, que ofrece fisioterapia especializada en Ataxia e outras doenzas funcionais, enviou unha carta aos concellos e entidades da zona para que este servizo se poidan popularizar entre os doentes que o precisan.

A ataxia SCA36, o "mal sen cura da Costa da Morte", tal e como a define o xornalista Manuel Rey no seu libro que leva o mesmo nome, conta cun tratamento de fisioterapia especializado na propia Costa da Morte. Concretamente na clínica Vertebra de Baio (Zas). O fisioterapeuta David Espasandín (A Coruña, 1982) é o encargado de atender aos doentes con esta enfermidade funcional. Que lle pasa exactamente a un doente con Ataxia que chega á vosa clínica? Cada paciente ten unhas peculiaridades propias, intrínsecas aos síntomas da Ataxia que padece e en función do grao de evolución no que estea. Como características comúns podemos simplificalas en problemas de equilibrio, alteración ao camiñar e/ou problemas na execución de tarefas automatizadas. Cal é o procedemento a seguir? Primeiro facemos unha pequena entrevista e valoración na cal indagamos o por que de que esa persoa acuda a nós, evaluamos que capacidades di a persoa que están afectadas, observamos (a grandes rasgos) as que nós consideramos afectadas, prantexámoslle unha abordaxe inicial de tratamento e resolvemos as súas dúbidas nesa primeira consulta. Partindo desa base, comezamos o tratamento (moitas veces incluso na primeira visita), sempre orientado a solventar ou traballar as carencias na actividade cotiá da persoa, así como recuperar, se é posible, as capacidades que se consideraban perdidas; e tratamento paliativo ou de intento de alivio de certos síntomas ou compricacións derivadas destos, no caso de que o pronóstico non sexa favorable. Aquí cabe sinalar que a avaliación e os cambios no plantexamento do tratamento sempre son unha constante en cada sesión, xa que nunha patoloxía dexenerativa e de longa evolución, os cambios suceden sempre a medio-longo prazo. A Ataxia é unha enfermidade sen cura, pero coa fisioterapia si se pode mellorar a calidade de vida dos doentes, non? Cada caso é particular dentro da mesma enfermidade, partindo da base de que é unha afectación crónica e dexenerativa . Hai casos que evolucionan lentamente e con alteracións leves (estes adoitan ter boa resposta á terapia); outros sen embargo teñen unha involución máis rápida e agresiva ou xa os collemos cando están en estadios moi dexenerados ou en idade avanzada (aquí os beneficios na calidade de vida, adoitan ser reducidos). Tendo en conta estes dous baremos e todo o abanico de posibles casos que hai entre medias, o paciente pode verse beneficiado da terapia física, enlentecer as consecuencias dos síntomas da ataxia ou soamente percibir beneficios paliativos. E en casos difíciles, a veces nin sequera iso. Neste sentido, cal é a reacción do paciente logo de varias sesións? Depende un pouco do estado no que se atope cando acude a nós e das expectativas iniciais que traia. Nós sempre lle expoñemos o noso punto de vista co noso método de traballo, nunca falamos de que o noso abarque todas as posibilidades da Fisioterapia ou de outras terapias; neste punto incidimos sempre en ser moi realistas e claros, tanto no bó coma no malo. A partir de aí, cada paciente reacciona dunha maneira diferente, ao meu parecer coma calquera persoa que pon unhas expectativas sobre o que un producto lle pode ofrecer: hai quen está concienciado e confórmase coas pequenas vitorias do día a día e da constancia, e hai quen se desespera e quere melloras inmediatas. Que outras doenzas funcionais tratades? Pois un amplo espectro de doenzas nas cales, eu e as miñas compañeiras (Berta, Alicia e Sabela) nos fomos especializando. Ás veces temos campos en común, aínda que a maior parte do tempo a área é case exclusiva dun de nós pola formación específica e a experiencia adquirida: doenzas físicas en xeral, incontinencia urinaria e uro-xinecolóxica, Hemiplexías e Hemiparesias, Parkinson, Drenaxe Linfático e tratamento do Linfoedema, Esclerosis Múltiple, Traumatismo Craneo Encefálico, alteración do Sistema Nervioso Central e Periférico, Preparación ao parto, Pilates Postparto,alteracións da Articulación Temporo- Mandibular, Bruxismo, Fisioterapia Respiratoria Infantil, Podoloxía e alteracións da marcha e do pé, … por mencionar as máis importantes. E no teu caso particular, que te levou a especializarte no tratamento deste tipo de enfermidades? Aparte da formación da carreira, tiven bastante contacto con este tipo de pacientes na época que traballei en Francia, sobre todo en Normandía onde traballei durante un ano e medio. Dende que retornei a Galiza, decateime de que patoloxías como a Ataxia da Costa da Morte, cada vez están a ter máis voz mediática, por iso o ano pasado optei por especializarme aínda máis nesta área, realizando unha formación específica con Victor Urquizo Fisioterapeuta, director Terapéutico de las clínicas RehaClinic Kilchberg y RehaCenter Winterthur. Sabemos que xa enviastes unha carta a diferentes concellos da zona para que estes servizos se poidan extender e popularizar entre os doentes que o precisan. Cal foi a resposta? Polo momento escasa por parte dos concellos, só o de Cabana respondeu á petición de entrevista co alcalde, o cal nos recibiu moi cordialmente e intercambiamos puntos de vista no que atinxe á Ataxia da Costa da Morte.


Summary: O adestrador do CD Lugo, Hernán Pérez, asegurou en rolda de prensa estar disposto a "corrixir erros" dos últimos partidos.

A vitoria esta cuarta feira das Palmas diante do Lugo por 0-1 coloca aos homes de Hernán Pérez na peor situación que podían agardar: en postos de descenso e terceiros polo final da clasificación. Certo é que o rival que visitaba o Ángel Carro é un claro candidato ao ascenso, proba diso é que cos tres puntos que sacou na Galiza conseguiu estar agora como líder após o empate do Alavés na casa diante do Albacete. Sebas Moyano, do CD Lugo, cre que a dinámica do equipo "é positiva" Onte, un día despois da derrota, o adestrador do Lugo compareceu en rolda de prensa para analizar o partido coas Palmas e unha situación que xa comeza a preocupar á afección branquivermella. O técnico asturiano recoñeceu que algúns xogadores non acertaron á hora de lanzar o xogo en transición por facelo con "conducións" en lugar de pases. "Ás veces o xogador vese con campo aberto e metros por diante, pero iso favorece o repregamento do rival e as axudas. Temos que corrixir iso porque fallamos neste sentido", dixo. Sobre a falta de puntería nos metros finais, o técnico preferiu destacar o traballo defensivo do seu equipo. "Temos que acertar, pero debemos que seguir así porque fomos solventes, fomos fiábeis en defensa aínda que encaixásemos porque non son as situacións que nos creaban nas primeiras xornadas". A este respecto, engadiu que se "melloramos a efectividade en casa, porque fóra si a temos, esa vitoria que cambie a dinámica estou seguro de que chegará moi pronto". Visita ao Málaga en postos de descenso Preguntado polos postos de descenso nos que está o Lugo agora mesmo de maneira temporal, Hernán Pérez matizou a resposta afirmando que "temos nove puntos mais o que nos dá forza é ver o traballo do equipo e sábeme mal porque o están facendo ben pero non chega a vitoria que reforce nosa moral". Whalley, do Lugo, confía no efecto "Anxo Carro" para gañar ao Oviedo Con esta mensaxe positiva, o Lugo terá esta fin de semana que viaxar até Málaga, último na clasificación. O equipo andaluz ten seis puntos, tres menos que o galego, e tamén está necesitado de conseguir sumar canto antes para deixar os postos de descenso directo. Os de Pepe Mel saben que outro dos seus rivais directos, o Mirandés, ten unha difícil xornada diante do Burgos no estadio do Plantío, equipo que se atopa nos primeiros postos.


Summary: A historia recente do mosteiro de Oseira está marcada polo sufrimento dos máis. A mediados de abril de 1909 a Garda Civil abriu fogo contra centos de veciños que se opuxeron ao espolio da edificación deixando nove persoas mortas. 25 anos máis tarde o mosteiro rematou convertido nun campo de concentración polo franquismo, cuxos prisioneiros foron obrigados a rehabilitar o espazo.

A memoria do campo de concentración de Oseira continúa agochada. Se alguén acode a visitar o mosteiro non atopará ningunha referencia a este pasado de dor nin ninguén lle achegará unha explicación sobre a súa reconstrución por presos políticos confinados no mesmo após o golpe militar fascista de xullo de 1936. Precisamente este continxente humano, rescatado para moitos de nós polas investigacións de David Simón, foi obrigado a recuperar este espazo após practicamente 90 anos de abandono e atoparse nun estado de ruína técnica. Os primeiros presos políticos chegaron ao mosteiro de Oseira en agosto de 1936. Non é doado precisar con exactitude o número de persoas confinadas neste centro de reclusión nos anos que permaneceu aberto, porén, segundo os dados fornecidos por Xulio Prada e Domingo Teixeiro, "as opinión máis conservadoras e repetidas falan de que a cifra habitual de reclusos movíase arredor de 200". Así e todo, os mesmos autores sinalan que algunhas testemuñas dos propios retidos elevan o número até 700, ampliando aínda máis o historiador e preso político en Oseira Alberte Vilanova. A rehabilitación dun complexo en ruínas O campo de concentración de Oseira orientouse desde a súa orixe á execución das obras de rehabilitación do antigo mosteiro. Malia a que nun primeiro momento empregouse como lugar de confinamento dos presos gobernativos, ao atoparse colapsada a capacidade doutros centros de detención, como a propia prisión provincial ou o mosteiro de Celanova, a partir do mes de agosto de 1936 comezaron a destinarse a Oseira a persoas con coñecementos e experiencia na construción. A grande maioría dos reclusos ocupáronse como peóns, fóra ou non esta a súa actividade laboral anterior, porén a dirección do campo, en mans dos relixiosos, seleccionou persoas con cualificación profesional, demandando albaneis, canteiros, ferreiros ou carpinteiros. Un exemplo disto foi Modesto Gallego, presidente da Sociedade agraria de Barbadás e antigo funcionario de obras públicas, destinado á Oseira en novembro de 1936 desde o presidio de Celanova polas "súas capacidades como ferreiro". Precisamente a función outorgada a este campo de concentración explica que a practica totalidade dos detidos que pasaron por el foran galegos. "Un verdadeiro inferno" A condición de vida dos presos políticos en Oseira non escapou á dureza que caracterizou a estes centros de detención. Se ben a presenza dos monxes do Císter, que rexían de facto o campo de concentración e dirixían as obras de rehabilitación, puido minguar nalgún caso o rigor represivo, outros testemuños da época, neste caso a publicación antifascista Nova Galiza no seu número de setembro de 1937, non dubidou en cualificalo como "un verdadeiro inferno". O réxime diario do campo de concentración de Oseira respondeu as necesidades dos traballos de rehabilitación do mosteiro, non dubidando en afirmar a Hoja de Lunes de Vigo o 1 de marzo de 1937, que "bastantes obreiros renden alí a diario o froito do seu traballo e amósanse agradecidos e contentos polo trato e a consideración recibidas". As visitas das xerarquías do réxime foron habituais a este centro de detención, sinalándose as de Carme Polo, muller de Franco, ou Pilar Primo de Rivera, xefa da sección feminina de FE, así como os actos de exaltación falanxista, coa vontade clara de humillar e dobrar aos demócratas detidos. Oseira non foi unha excepción. Outros inmóbeis propiedade da igrexa foron arranxados por presos políticos na diocese ourensá, sinalándose entre estes a catedral de Ourense, o seminario de Ervedelo ou mosteiro de San Clodio en Leiro, convertido, támen, como campo de concentración en 1939.


Summary: A edición máis rara da Eurocopa de fútbol bota a andar nesta sexta feira, máis dun ano despois de que a UEFA decidira o seu adiamento a causa da pandemia da Covid-19.

Porén, as peculiaridades non se limitan ao feito de que se dispute fóra da súa data orixinal, ou ás consecuencias ligadas a un coronavirus que condicionará o torneo para equipos, xogadores e afección. Ademais, esta Euro 2021 será a primeira vez en máis de medio século, concretamente desde 1968, na que os partidos non se concentren nun único país, repartíndose os correspondentes á fase de grupos e aos cuartos de final en 11 sedes diferentes: o Cruyff Arena de Amsterdam, La Cartuja de Sevilla, o Allianz Arena de Münich, o Estadio Krestovsky de San Petesburgo, o Telia Parken de Copenhague, o Ferenc Puskás de Budapest, a Arena Nacional de Bucarest, o Aviva de Dublin, o Estadio Nacional de Bakú e o Olímpico de Roma, que acollerá o encontro inaugural do torneo, programado para o día de hoxe ás 21 horas entre Turquía e Italia. As semifinais e a gran final, pola súa banda, disputaranse no estadio de Wembley, en Londres, polo que os pross da selección inglesa teñen unha oportunidade ouro para dar unha alegría á súa afección, desexosa de volver cantar o vello himno Football's coming home e levantar un título 55 anos despois de que, precisamente en Wembley, conquistasen a Copa do Mundo de 1966. Por outra banda, a UEFA apostou pola continuidade do formato de 24 equipos participantes, logo do ensaio realizado na edición de 2018, cando ampliaron o tradicional sistema de 16. Isto significa que os combinados nacionais que superen a primeira fase non se clasificarán directamente aos cuartos de final, como viña sucedendo até aquel entón, senón que terán que pasar pola rolda de oitavos, como acontece no Mundial. A lectura positiva dunha medida que as seareiras máis puristas consideran un modo de ampliar os partidos e, así, mellorar a conta de resultados da UEFA á custa de devaluar o nivel da competición é que permitirá contemplar a evolución de seleccións que no modelo anterior non adoitaban lograr clasificarse, como Macedonia do Norte. Outra delas é Escocia, que participará nun gran torneo por primeira vez desde a Copa do Mundo de Francia en 1998, e de que modo, pois o sorteo deparou que quede encadrada con Inglaterra no Grupo D, estando previsto o derbi para o 18 de xuño en Wembley, reeditando así 25 anos e tres días despois aquel lendario enfrontamento na Eurocopa de 1996 no que Gascoigne anotou un dos mellores tantos da historia da competición e, probabelmente, do duelo máis antigo do mundo do fútbol, que se remonta ao ano 1872. Con todo, o gran e practicamente único favorito ao triunfo non é nin Inglaterra nin por suposto Escocia. Tampouco o resto dos integrantes do Grupo D, a sempre perigosa República Checa -finalista, precisamente, en 1996- e unha Croacia de Luka Modric que hai tres anos foi a revelación do Mundial, non. Esa condición recae nos verdugos dos balcánicos naquela final disputada no Estadio Olímpico Luzhnikí de Moscova: Francia. Se nos días previos ao comezo da Copa do Mundo de 2018 o combinado dirixido polo capitán da selección francesa que levantara a Copa do Mundo ante o seu público en 1998 xa era visto como o rival a bater, hoxe esa sensación magnifícase até o punto de que os galos semellan practicamente os únicos candidatos. A razón detrás desta presuposto radica en que Deschamps non só foi quen de conservar a base do bloque que saíu campión en Rusia, senón que algúns dos seus elementos máis novos adquiriron unha madurez nestas últimas tres campañas coa que non contaban en 2018, como é o caso da súa grande estrela, Kylian Mbappé, que conformará con Antoine Griezmann e co resucitado Karim Benzema -quen volve a unha lista francesa seis anos despois- un tridente de ataque que promete facer estragos nas defensas rivais. As incógnitas dos vellos dominadores de Europa A -sempre teórica- enorme superioridade francesa opacou o resto das tradicionais favoritas, dúas das cales serán as súas rivais no Grupo F, Alemaña e Portugal. Die Mannschaft chega inmersa nun escenario de transición, pois aínda non completou o obrigatorio relevo xeracional daquel inesquecíbel grupo que a levou a ser campioa do Mundo en 2014. Tanto é así que o seleccionador responsábel daquel éxito, Joachim Löw, xa sabe que esta Eurocopa suporá o seu adeus ao combinado xermano, pois a Asociación alemá de Fútbol anunciou que despois será relevado polo ex técnico do Bayern Hansi Flick. Nun mellor escenario chega Portugal, vixente campioa, pois a pesar da veteranía de xogadores chave como Pepe (38) ou Cristiano Ronaldo (36), a canteira lusa non deixou de producir talento e a vella garda contará co apoio de promesas como João Félix (21) e Nuno Mendes (18) ou de xogadores no seu mellor momento, como Bruno Fernandes (26) e Bernardo Silva (26). Finalmente, outra histórica, Italia, que nin sequera lograra clasificarse para Rusia 2018, agarda, da man de Roberto Mancini, confirmar unha resurrección que a levou a gañar os 10 partidos clasificatorios. España: entre o camarote dos irmáns Marx e o espello de Dinamarca '92 A selección española de fútbol leva sen gañar nada desde a Eurocopa de 2012, sumida nunha grave crise deportiva e institucional desde o despido fulminante de Lopetegui ás portas do Mundial 2018. Porén, nas últimas semanas a situación arredor do combinado estatal adquiriu connnotacións mesmo traxicómicas. Logo de emitir unha lista de convocados de só 24 homes -cando a UEFA permite 26- e na que non figuraban estrelas como o galego Iago Aspas, o positivo en Covid-19 de Sergio Busquets e o posterior de Diego Llorente -falso positivo, segundo informou esta quinta feira a Real Federación Española de Fútbol (RFEF)- deixou toda a expedición en illamento e Luis Enrique viuse obrigado a chamar outros seis xogadores extra -entre eles o celtista Brais Méndez- mais once da Sub-21, que foi quen disputou o derradeiro encontro amigábel antes do torneo. Coa concentración española convertida no camarote dos irmáns Marx e no medio dunha agre polémica pola vacinación de urxencia dos futbolistas -que si, que non, que talvez...-, o único cravo ardendo ao que poden asirse é o exemplo de Dinamarca en 1992, que entrou no torneo a última hora pola exclusión de Iugoslavia e acabou conquistando a Eurocopa contra prognóstico.


Summary: O Asalto ao Castelo presenta a súa edición máis cargada de historia. Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre encabezan o cartel musical da festa, cuxo programa comeza o vindeiro día 17 e prepara a xornada grande para o 1 de xullo

Xuño non é un mes calquera en Vimianzo. E a primeira fin de semana de xullo, menos aínda. A capital da Terra de Soneira prepárase para asaltar un ano máis o seu castelo con aires de festa rachada, pero este ano non é un máis. A gran cita no pórtico do verán vimiancés conmemora neste 2017 os 550 anos dende que os irmandiños lanzaron a súa revolución e lembrar cun amplo conxunto de actividades como aquela revolta se rebelou contra o "centro do abuso do poder", o castelo dende o que "se impartía xustiza feudal e terrol a todas as terras da xurisdicción", composta polos actuais concellos de Camariñas, Laxe, Zas e Muxía, ademais de Vimianzo. A terceira edición da carreira nocturna da Legua Irmandiña inaugurará o vindeiro sábado 17 un programa de actos que desta volta se detén con especial interese na historia. Así, o sábado 24 baixo o título Vimianzo, 1467, o patio do castelo regresará á época das guerras irmandiñas da man dos historiadores Xosé Manuel Lema e Carlos Galbán. O relatorio histórico estará acompañado coa música dos Druidas da Rolda e unha cervexa para refrescar a revolta. As novas irmandades parroquiais apostan por estender o Asalto ao Castelo por toda a Terra de Soneira Casamentos polo "rito irmandiño", a creación das "irmandades parroquiais, abertas á participación de toda a Terra de Soneira histórica" ou as actividades infantís do Asaltiño destacan tamén nunha festa na que a gastronomía ten, un ano máis, un papel a non perder. A décima edición dos petiscos irmandiños -tapas preparadas só con ingredientes da época- nunha vintena de locais da vila ou as Xornadas Gastronómicas Medievais, en tres restaurantes, acompañan a unha das citas clave da festa, a Cea Medieval, que xa ten todas as súas entradas esgotadas. Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre encabezan o cartel musical da festa Todos estes ingredientes encherán a vila de festa e irmandade cara á xornada grande do Asalto ao Castelo, o 1 de xullo. Dende as cinco da tarde concentraranse as tropas na Praza da Igrexa para despois lanzar o primeiro ataque dende o foxo do castelo. Contra as oito e media izarase a bandeira irmandiña na Praza do Concello e ás once e media, sen que pare a música, chegará o momento do asalto final á fortaleza. Como cada ano a representación e a lembranza histórica veñen acompañadas dun amplo cartel musical, desta volta encabezada por Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre (sábado 1 ás 22:00). Na noite do día grande da festa pasarán tamén polo escenario do Asalto os Heredeiros da Crus, Muchachito e mais os Festicultores Troupe. Por segundo ano consecutivo Praza Pública patrocina o Asalto ao Castelo de Vimianzo. Asalto ao Castelo de Vimianzo


Summary: Pouco a pouco, o Premio Agustín Fernández Paz pola Igualdade vai construíndo un palmarés digno de ser lembrado.

Aínda que os galardóns con orientación ideolóxica sempre foron vistos cun aquel de sospeita, o certo é que poucas veces resultou máis axeitada a suxestión dun tema para un premio de literatura. Plan de rescate / Antía Yáñez / il. Xiana Teimoy / Xerais / 2020 / 176 páxinas / 12,70 euros papel / 5,99 euros epub En primeiro lugar, porque a perspectiva infantil e xuvenil conservará sempre unha relación formativa co seu público. Non fai falta aprender para desfrutar dun bo libro, pero de todos os bos libros aprendemos, e as sociedades que len acaban por cimentar unha boa parte do seu carácter futuro nas lecturas e o ocio que destinaron ás súas crianzas. En segundo lugar, polo destacado do seu padriño, Agustín Fernández Paz, un autor sensíbel, capaz de adiantar moitas das inquietudes sociais que hoxe experimentamos na súa obra para o público máis novo. Plan de rescate adscríbese a esa lista de obras gañadoras que comezaron cun punto de partida que ten a súa propia complexidade. Pódese escribir sobre a igualdade sen caer no panfletario ou, peor aínda, no evidente? Antía Yáñez sae bastante ben parada do reto con esta pequena novela. O alumnado que se reúne nas clases de apoio do colexio d'O Hórreo descobre que as instalacións foron asaltadas por dous encapuchados con escopetas. Sen un adulto ao cargo, deciden elaborar un plan que permita liberar o centro dos seus secuestradores. Non é unha tarefa fácil, e menos para un grupo de alumnos caracterizados por trazos que parecerían catalogalos entre os menos axeitados para xogar o papel de heroes. Desde a propia narradora, que vai en cadeira de rodas, até personaxes que parecen falar no seu propio idioma. Porén, é esa mesma situación de tensión e a necesidade de colaborar entre todos para solucionala a que fai aflorar tamén as súas habilidades concretas, ademais de ensinarlles a importancia da acción colectiva e o respecto mutuo. Unha peza na que destaca a sobresaínte caracterización das personaxes, que traslada ao texto a maneira de falar de cada un dos membros do grupo, sempre desde o relato en primeira persoa da extrovertida e divertida Noela, firmemente convencida de que teñen que vencer os secuestradores que tomaron o colexio. O peso dun discurso sobre a igualdade pode chegar a ser excesivo por momentos, por iso é importante transmitilo de forma desdramatizada e, a poder ser, divertida. É un obxectivo que cumpre de sobras Plan de rescate, capaz de sacar sorrisos e pode que algo máis ao seu lectorado.


Summary: As persoas rexistradas no desemprego son 184.654.

O paro rexistrado na Galiza ao concluír xuño é de 184.654 persoas no desemprego. Supón un descenso de 6.428 desempregados e desempregadas a respecto de maio, sinal da progresiva reactivación económica da man do proceso de desconfinamento. Mais son 29.405 persoas máis no paro das que había en xuño de 2019. Ou sexa, o desemprego rexistrado interanual aumentou en case 19%, porcentaxe preocupante. En canto á cifra de contratos asinados en xuño, máis de 54.000, a inmensa mayoría (case 50.000) son temporais, una constante da economía galega, que rexistra una taxa de temporalidade laboral a nivel das máis altas de Europa. Desde a CIG indican que as persoas inscritas como desempregadas nas oficinas do SEPE na Galiza no último mes alcanzan as 184.654, "que se as sumamos ás 214.494 persoas que se atopan en ERTE atopámonos con que un terzo da poboación activa galega non está a traballar". Para a secretaria de Emprego de CCOO, Maica Bouza, cómpren políticas que permitan reverter o "dramático balance dos once anos de Goberno de Feijxoo", que deixan unha Galiza con 47 000 empregos menos nunha década e unha perda de peso de case medio punto no emprego estatal. No Estado, o número de parados rexistrados nas oficinas dos servizos públicos de emprego (antigo Inem) subiu en 5.107 desempregados en xuño (+0,1%), o seu maior repunte nun mes de xuño desde 2008, segundo o Ministerio de Traballo e Economía Social, que destacou que estas cifras "profundan na tendencia de retardación" do ritmo de crecemento do desemprego que se iniciou en maio.


Summary: Un documento da UDC advirte do impacto no emprego de fechar a central das Pontes sen contar con proxectos industriais que garantan o emprego e as rendas no territorio.

A central térmica de Endesa nas Pontes está desde o pasado 1 de xullo en situación de dispoñibilidade, só con un dos seus catro ciclos operativo, o que reduce significativamente a necesidade de persoal nas instalacións. A idea da eléctrica era contar coa autorización para o fechamento definitivo nesa data, posibilitando a formación do persoal afectado pola clausura a súa recolocación nos labores de desmantelamento da térmica. Porén, as alegacións da Xunta e do Concello das Pontes impediron que se puidese tramitar a orde de fechamento pola vía urxente, polo que non agardan que a situación vaia mudar no que queda de ano. Mais a fin da actividade na central non só vai pasar factura ao cadro de persoal da térmica e das empresas auxiliares. Segundo un estudio da Universidade da Coruña (UDC), asinado entre outros polo economista ex presidente da Xunta Fernando González Laxe, e publicado recentemente por unha prestixiosa publicación científica, "o impacto inicial do fechamento, en ausencia de calquera tipo de actividade substitutiva, sería devastador para a economía e o emprego nas Pontes". En termos de emprego, o estudo alerta de que se perderían 1.178 empregos residentes (108 directos, 327 indirectos e 743 inducidos) e 299 empregos máis na área de influencia da planta fóra do municipio. No caso das Pontes, só 32,7% da poboación activa residente mantería o seu emprego na localidade, mentres que o número de residentes ocupadas diminuiría 43,6% e o número de persoas en desemprego aumentaría 284,5%. Accións complementarias Para mitigar este impacto, os autores do documento cren que será "crucial" contar con políticas específicas para a procura e atracción de industrias e socios tecnolóxicos "cunha probada capacidade de lobbing" para loitar polos fondos que permitan desenvolver os seus proxectos, en especial os Next Generation. Ademais, consideran que estes proxectos deben vir acompañados de "actuacións complementarias" para evitar a existencia de sectores produtivos locais e colectivos en risco, contribuír á fixación de poboación e creación de emprego, incentivar a diversificación produtiva e restaurar a capacidade tributaria do Concello para garantir a provisión de bens e servizos públicos. Segundo os seus cálculos, eses plans implicarían a creación dun mínimo de 435 postos de traballo con salarios equivalentes aos actuais e unha xeración de valor engadido bruto (VAB) de 26 millóns de euros anuais, no momento de solicitar o feche da planta. Dada a complexidade dos desafíos, os autores inciden na necesidade dun apoio "forte e decisivo" das Administracións. Porén 63,2% das persoas afectadas polo fechamento desconfían de que estas sexan capaces de dar unha solución que minimice o impacto socioeconómico. O propio estudo recoñece "deficiencias notábeis" en políticas públicas relacionadas coa "insuficiente provisión" de emprego sostíbel e inclusivo, a falta de instrumentos para potenciar os factores produtivos locais, ou a innovación, especialmente en procesos, produtos e aspectos organizativos. Convenios de transición xusta O estudo da UDC afirma tamén que os convenios de transición xusta ─aínda pendentes de asinar pola Xunta─ quedan curtos nos seus obxectivos, xa que "adoecen dunha falta de contextualización cara ao territorio" ao considerar só os efectos directos e indirectos, sen mencionar o efecto circular sobre o emprego e a absorción interna de ingresos. Para salvar esta "deficiencia" os autores propoñen "un plan de acción integral e con visión de futuro, que logre o mantemento e xeración de actividade económica e emprego sostíbel no territorio afectado". Nesta liña, inciden en que se a tecnoloxía á que se renuncia (a queima de carbón) supón máis postos de traballo de calidade que as alternativas propostas, os novos proxectos enerxéticos deberán ir necesariamente acompañados de plans industriais complementarios.


Summary: Cúmprese hoxe un ano da Conferencia Internacional de Aiete, que se pechou coa declaración que pedía o cesamento definitivo a ETA, diálogo a Madrid e París e unha solución política aos partidos. Foi a antesala do fin da loita armada de ETA. O electorado viuno como algo positivo e premiou a quen se implicaron naquela acción. Fíxoo nas eleccións estatais e, segundo as sondaxes, volverá facelo tamén agora.

O 17 de outubro de 2011, hai hoxe un ano, tivo lugar no Pazo de Aiete de Donostia a Conferencia Internacional para Promover a Resolución do Conflito en Euskal Herria. O encontro foi organizado por Lokarri, o Grupo Internacional de Contacto e as entidades Berghof Foundation (Alemaña), Conciliation Resources (Gran Bretaña), The Desmond and Leah Tutu Legacy Foundation (Sudáfrica) e Norsk Ressurssenter for Fredsbygging (Noruega). O ex-secretario xeral da ONU Kofi Annan; o ex-xefe de gabinete de Tony Blair e negociador no proceso do Norte de Irlanda, Jonathan Powell; o dirixente e interlocutor de Sinn Féin Gerry Adams; o ex-primeiro ministro irlandés Bertie Ahern; a ex-primeira ministra norueguesa Gro Harlem Bruntland; e o ex-ministro francés Pierre Joxe, déronse cita en Donostia con representantes políticos, sindicais e sociais vascos. Faltaron PP e UPN, mais non todos os que acudiron fixérono con igual implicación. Daquel encontro saíu unha importante resolución en que se pedía a ETA «o cesamento definitivo da actividade armada», á vez que invitaban «os gobernos de España e Francia a darlle a benvida e a aceptar iniciar conversacións para tratar exclusivamente as consecuencias do conflito». A Declaración de Aiete anima a dar pasos cara á reconciliación e o recoñecemento das vítimas e invita os representantes dos partidos ao diálogo sobre cuestións políticas e á consulta á cidadanía. Tres días despois, ETA facía pública unha declaración en que outorga «gran transcendencia política» á Conferencia Internacional e asegura que a resolución saída de Aiete «reúne os ingredientes para unha solución integral do conflito». En consecuencia, e tras outras consideracións, anuncia o final definitivo da súa actividade armada. Estar ao que hai que estar A Conferencia Internacional de Aiete, como é lóxico, non tivo unha finalidade electoral, mais permitiu que a cidadanía observase quen participou e quen non daquela iniciativa, quen estaban traballando pola resolución do conflito e quen ou trataban de a obstaculizar ou se situaban como simples espectadores. E iso, logo, ten a súa translación nas urnas, entre outros factores, en forma de premio e castigo. A celebración da Conferencia de Aiete foi posíbel grazas ao traballo que no ámbito internacional realizase durante anos a esquerda abertzale. O PNV, con Iñigo Urkullu á cabeza, realizou unha importante achega. O goberno do PSOE deixou facer e, segundo transcendeu despois, non estivo á altura dos compromisos adquiridos cos axentes internacionais. O PSE acudiu a Aiete, mais foi por teimosía do seu presidente, Jesús Eguiguren, quen anunciou ao seu partido que estaría presente quixesen ou non. Enviaron ao exalcalde de Ermua Carlos Totorika a acompañarlle, vixiarlle e contraprogramalo. Entre tanto, o lehendakari, Patxi López, estaba en Nova Iorque, nunha viaxe incomprensíbel para a maioría dos vascos. Desde o PP, Antonio Basagoiti non dubidou en se burlar dos asinantes da Declaración. Ao mes, nas eleccións a Cortes españolas, o mapa electoral da CAV daba un xiro e por primeira vez neste tipo de comicios as forzas unionistas quedaban terceira e cuarta. O traballo activo pola paz e a normalización xa tivera premio nas eleccións municipais e forais meses antes, e a tendencia consolidábase tras a Declaración de Aiete. Aínda hoxe, Patxi López sostén que a Conferencia non tivo que ver co fin da loita armada. Segundo as enquisas, non verá desde Ajuria Enea a disolución de ETA. O outro negacionista, o PP, será a cuarta forza no Parlamento de Gasteiz. A visión cidadá do compromiso coa resolución do conflito non é indiferente nos resultados electorais. A esquerda abertzale sufriuno e gozouno en carne propia. [Propostas dos principais partidos sobre a resolución do conflito] Condena ao Reino de España por non investigar as torturas A véspera do aniversario da Declaración de Aiete, chegaba a condena por parte do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos ao Reino de España por arquivar sen investigar suficientemente a denuncia por torturas presentada por Martxelo Otamendi, ex-director de Egunkaria, xornal clausurado pola Audiencia Nacional española en 2003. A mesma operación contra «Egunkaria» deixou outros duros relatos de torturas. O propio Otamendi, nada máis saír de prisión, compareceu perante os medios ás portas do cárcere para informar de que a Xabier Alegria lle aplicaron a bolsa e que Joan Mari Torrealdai tamén fora sometido a malos tratos. Esta é a terceira sentenza europea contra España por torturas.


Summary: A responsabilidade do Estado na traxedia, saldada con 79 mortos, cada día aparece como máis evidente. Renfe deu traslado ao xuíz, Luis Aláez, da documentación relacionada co envío dun correo electrónico por parte do seu chefe de máquinas en Ourense, José Ramón Iglesias Mazaira, clamorosamente desatendido.

Se Renfe tivese actuado con dilixencia perante o aviso por escrito dos fallos de seguranza en Angrois a traxedia se tería evitado. Iso é o que se pode concluír a día de hoxe, o que torna máis necesaria do que nunca a constitución dunha comisión de investigación.tal e como demandan as vítimas e as formacións políticas BNG e AGE Até 9 cargos de Renfe, algúns deles altos directivos das oficinas centrais de Madrid, segundo informa La Voz de Galicia, recibiron o correo de advertencia escrito por Iglesias Mazaira. Non se deron por enteirados. Mazaira enviou o correo ao chefe de Produción, José Luis Rodríguez Vilariño, e aos maquinistas formadores de media distancia: José Manuel Pousa Fernández, José Manuel Veiga, Manuel González Sánchez e Francisco Javier Fernández Castro. Encamiñou tamén a mesma información ao xerente de Producción de Viaxeiros, Rafael Sardón Tejedor; ao xefe de Produción de Viaxeiros, Nicolás Izquierdo Navidad; e ao xerente de Media Distancia de Galiza, Javier Pérez López. Fallo nos protocolos de seguranza Iglesias Mazaira asegura ter enviado tamén o correo Ángel Lluch Perales, que facía parte da Xerencia de Seguranza na Circulación de Viaxeiros, embora este o negue nunha declaración escrita apresentada no xulgado, Renfe admite, na documentación trasladada ao xuíz, que a recomendación de implantar sinais de limitación de velocidade, feita polo chefe de máquinas, non foi levada nin á Comisión Territorial de Seguranza de Renfe en León -da cal é vogal o propio Iglesias Mazaira, enfatiza a empresa estatal- nen tampouco á Comisión Operativa de Seguranza na Circulación de Viaxeiros nen á Comisión Central de Seguranza. Todo isto pon de relevo o deficiente funcionamento dos protocolos de seguranza da empresa estata, algo do que o xuíz Luis Aláez podería acabar deducindo as correspondentes responsabilidades.


Summary: O "erro" decorreu na área sanitaria de Pontevedra. A confesión xurde despois de que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, afirmara esta mesma quinta feira que os políticos que se vacinaron antes do que lles correspondería da Covid-19 aproveitando o seu cargo deben "dimitir".

Na Galiza a Xunta vacinou a 17 persoas nunha quenda previa á que lles correspondía. A confesión do Executivo galego chega hoxe, despois dunhas declaracións do presidente do Executivo no que destacase que aqueles cargos políticos que se vacinaron por diante do resto da poboación sen cumprir os protocolos -algúns do PP- teñen a responsabilidade de "dimitir". Nun vídeo feito público pola Consellaría de Sanidade, o xerente da área sanitaria de Pontevedra-O Salnés, José Ramón Gómez Fernández, recoñece que xa se vacinou "por erro" a 17 profesionais aos que non lles correspondía recibir o tratamento nesta fase da campaña. O responsábel público afirma que esta situación decorreu polos "problemas" rexistrados nos últimos días, o que xerou certa confusión e supuxo o adiantamento desas 17 empregadas nás áreas de informática sen que se deran conta até despois. Gómez Fernández comenta que esas persoas se incluíron "nunha ampla listaxe de 2.533" profesionais do ámbito sanitario da demarcación pontevedresa que, segundo declararon nun primeiro momento, están na primeira liña da loita contra o virus. Por iso, as e os expertos recibiron as doses do medicamento "sen cumprir os criterios estabelecidos" polo Consello Interterritorial de Saúde. No entanto, vincula ese fallo a "un erro na elaboración das listas dun número tan importante de traballadores". Aliás, na súa intervención engade que o "impacto" é de só o 0,6% do que se tiña na axenda nese documento. Desde o Sergas piden desculpas "por un erro puntual" e aclaran que seguirán coa vacinación ao persoal máis próximo ao tratamento do coronavirus cando se reciban as novas doses. "O último" Curiosamente esa confesión xurdiu poucas horas despois de que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, afeara o comportamento dalgúns compañeiros e compañeiras de profesión (políticos) que aproveitaron a súa posición para vacinarse antes do que lles correspondería segundo criterios médicos. Desde o seu punto de vista esas representantes públicas -algunhas do Partido Popular- teñen que "dimitir" porque as políticas e políticos teñen que ser "escrupulosos" na aplicación do fármaco. Ademais, engadiu, que el preferiría ser "o último" do seu grupo de idade, segundo marque a campaña de vacinación, en recibir as doses.


Summary: Alfonso Mouzo, voceiro do comité de empresa de Ferroatlántica, lamenta que os traballadores se teñan que enterar do relativo ao seu futuro polas novas da prensa. A noticia de que Villar Mir pactou a venda das hidroeléctricas volveu poñer sobre alerta o cadro de persoal e tamén a veciñanza da Costa da Morte. "Quérenos poñer data de caducidade a esta comarca".

Villar Mir pactou vender as centrais hidroeléctricas nos ríos Xallas e Grande por 255 millóns de euros. Ferroglobe, resultante da fusión de Ferroatlántica coa estadounidense Globe, informou que atinxiu un "acordo definitivo" para se desfacer das hidroeléctricas por esa cifra. Dela, o grupo recibirá 153 millóns, unha vez descontados gastos financeiros. O acordo confirmouno a empresa cun feito relevante remitido ás autoridades bursátiles de Londres e Nova Iorque. Falamos con Alfonso Mouzo, portavoz do comité de empresa. - A venda das centrais levaba varias semanas sen aparecer en titulares e parecía que o tema non ía continuar adiante. Sae a noticia entón de que Villar Mir pactou a venda das hidroeléctricas... Como vos sentou? - Enterámonos pola prensa, o que vén senso habitual desde hai tempo, que a través da empresa non saibamos nada e teña que ser a través dos medios de comunicación. Para nós ese pacto é un acordo ilegal. Na Xunta non teñen constancia dese pacto de venda e ela é a que ten que pronunciarse, manter que a actividade non se pode desagregar, que é o que está avalado por dúas sentenzas, unha do TSXG e outra do Supremo. - A empresa non lles notificou nada, logo - Nada. No acordo que remitiron ás autoridades bursátiles de Nova Iorque e Londres eles propios recoñecen que dependen das autorizacións gubernamentais. Nós o que temos claro é que non nos imos sentar negociar ningún acordo ilegal coa promesa de non sabemos que plan industrial que tanto prometen mais que o único que temos claro é que o farían a cambio de vender as centrais. - Entón a pelota agora estaría no tellado da Xunta A Xunta debe pronunciarse xa. Aínda que non teñan recibido ningunha solicitude formal debería pronunciarse e paralle un pouco os pés a Villar MIr, dicirlle que iso que pacta non se pode facer. Tan pronto soubemos da noticia solicitamos unha xuntanza co conselleiro de Industria, estamos á agarda de que nola conceda. - No seu momento advertiades mesmo cunha convocatoria dunha folga se a empresa continuaba adiante cos seus plans de venda das hidroeléctricas.. Esta sexta feira temos xuntanza do comité e pola tarde asemblea de traballadores, ademais dunha concentración, ás 18:30 horas. Aí valoraremos que medidas adoptar. Até entón preferimos non pronunciarnos ao respecto. - Como sentou esta noticia do pacto de venda na comarca? Imaxínate. Na Costa da Morte temos moi claro o que está en xogo: se se venden as centrais as factorías durarían dous días, teríamos posta a data de caducidade. E iso implica a perda de moitos postos de traballo nunha comarca onde empregos tampouco é que sobren.


Summary: Os últimos datos do Observatorio de Emancipación do Consejo de la Juventud tamén amosan que os e as menores de 35 anos de Galicia son os terceiros que máis seguen vivindo na casa familiar e alertan do incremento dos parados de longa duración entre os mozos e mozas.

A situación económica e as elevadas taxas de desemprego forza os mozos e mozas galegas a seguir vivindo na casa familiar (ou a regresar a ela), ou a marchar a outras comunidades autónomas ou fóra de España na procura de oportunidades. A nova entrega do Observatorio de Emancipación do Consejo de la Juventud indican que os galegos e galegas de menos de 35 seguen estando entre os que máis dificultades atopan para emanciparse de toda España, cunha taxa de emancipación que só supera á de asturianos e canarios. En boa medida isto parece deberse a que os salarios que reciben os mozos e mozas galegas son os terceiros máis baixos de todo o Estado (só por riba dos de Canarias e Estremadura). Os datos tamén alertan dun incremento dos parados de longa duración entre a mocidade galega: a metade dos e das desempregadas de menos de 30 anos levan máis dun ano buscando emprego, e esa porcentaxe crece até o 55% nos que teñen entre 30 e 35 anos. Un de cada tres mozos e mozas galegas de 30 a 35 anos (33,1%) segue vivindo cos pais e nais, só por riba de Asturias e Canarias No ano 2009 case cen mil galegos de menos de 30 anos vivían fóra da casa de pais e nais; hoxe esa cifra é de menos de 79 mil, vinte mil menos, o que deixa a taxa de emancipación no 21,8%, fronte ao 39,7% anterior á crise. Esta taxa de emancipación dos galegos e galegas entre 16 e 29 anos (o 21,8%) é, mesmo así, lixeiramente superior á media española, pero este dato dá a volta por completo no seguinte treito de idade, entre 30 e 34 anos, momento no que antes da crise era habitual que os fillos e fillas abandonaran xa a casa familiar. Un de cada tres mozos e mozas galegas de 30 a 35 anos (33,1%) segue vivindo cos pais e nais, só por riba de Asturias e Canarias e a vinte puntos de Navarra, Baleares ou La Rioja. O estudo do Observatorio de Emancipación tamén advirte dun incremento da emigración dos mozos e mozas galegas, tanto ao estranxeiro coma a outras comunidades autónomas, aínda que remite aos datos do INE, xa coñecidos, que amosan que dende o comezo da crise ao redor de 160 mil mozos e mozas galegas marcharon de Galicia. Moi significativo é, igualmente, o dato de que a taxa de actividade da poboación moza en Galicia, o 55,5%, está por debaixo da media de España, sendo a cuarta máis baixa do Estado, só por riba de Navarra, Euskadi e Cantabria, que teñen, iso si, taxas de ocupación moi superiores ás galegas. Galicia presenta taxas de desemprego entre a mocidade lixeiramente por debaixo da media española, pero o Observatorio alerta de que a metade dos galegos e galegas de 16 a 29 anos que están no paro (un 49,8%) levan máis dun ano buscando emprego sen éxito. O desemprego de longa duración entre os parados e paradas de 30 a 34 anos chega até o 55,1%. O Observatorio alerta de que a metade dos galegos e galegas de 16 a 29 anos que están no paro (un 49,8%) levan máis dun ano buscando emprego sen éxito O salario medio dos menores de 30 anos en Galicia é o terceiro máis baixo de toda España e queda nos 11.784,88 euros, fronte aos 13.342,11 de media no conxunto do Estado. O nivel medio de ingresos dos fogares mozos, iso si, é superior ao da media de España.