Summary: Teresa Ferrreiro é ilustradora, DJ e moito máis. Artista multifacética, participa no ciclo VanGal que o Museo do Pobo Galego organiza durante esta fin de semana. O seu traballo afonda desde diversos formatos na memoria, especialmente a das mulleres, para reivindicar o legado da tradición e traela ao presente.

—A súa actividade artística concilia múltiplas facetas: ilustración, música, instalación... Como dialogan entre elas? Creo que as liñas que as unen é que sempre estou buscando unha narratividade, tamén nos sets, son bastante eclécticos. Penso que isto se ve en todas as pezas que fago, sexan ilustracións, instalación... Doulle tamén bastante visibilidade ás mulleres. —De que maneira entra a tradición en xogo na súa obra? Pois, por exemplo, na miña actividade académica o que fago é defender a novela gráfica feminista e o seu valor testemuñal, porque considero que é algo que non está categorizado aínda. Hai un padrón en como reflicten a realidade das mulleres baixo o patriarcado. Nese senso, hai igualmente reflexións sobre a memoria. Nalgunhas ilustracións do Museo do Pobo fago reinterpretacións de debuxos de Castelao de Atila en Galicia e Galicia Mártir. "Hai un padrón en como reflicten a realidade das mulleres baixo o patriarcado" Na instalación falo sobre a memoria histórica. Teño unha sorte de cuarto feito con teas no que hai un escritorio, con varios obxectos enriba que herdei da miña familia, fundamentalmente das mulleres. Toda a habitación está feita con panos tradicionais. Fixen unha estancia en Bruxelas onde o proxecto da miña titora tiña a ver coas comadroas. A raíz diso, decateime da relación coa propia historia das curandeiras na Galiza. Había moitas mulleres con coñecementos de medicina, centrados sobre todo en plantas que nos daban moita autonomía sobre o corpo -regular a menstruación, abortar...-, se ben logo se perdeu pola influencia da Igrexa e remataron por ser pagás. Nun audio do ciclo falo desa tradición oral e de como certos saberes pasan de nais a fillas. Co set, resultoume moi curioso que a través de internet foi doado explorar, independentemente da época histórica, da localización xeográfica ou da cultura, moverme en máis esferas que a miña propia. Así, podo reivindicar a historia das demais, e a nosa propia. Intento reflectir a Historia e contar unha historia ao mesmo tempo. —Que a leva a interesarse por estas dimensións da memoria? Supoño que me identifico. A fin de contas, eu pertenzo á clase traballadora e ter todas estas obras históricas de tipo costumista é un reflexo da clase. Funcionan como unha reivindicación dos nosos problemas, da nosa vida e da nosa voz. En xeral, o mercado da arte, malia ser pequeno, está moi dirixido ás clases altas. —Agora mesmo reside en Compostela, mais morou bastante fóra. Foi a imposibilidade de manterse co traballo artístico o que a levou a emigrar? Si, botei seis anos en Londres. Aquí é super difícil, quer na Galiza quer no Estado. Hai moito talento, pero economicamente existen moi poucas axudas públicas. Irrítame a situación das autónomas e autónomos, as taxas son abusivas. Non podes estar pagando 300 euros ao mes cando igual nin facturaches. Tamén penso que vivir fóra me deu unha perspectiva diferente cara a moitas cousas que, como forman parte da túa realidade, se normalizan. E fíxome reapreciar o que tiña, como o que significa vivir nunha cidade tan histórica. —Nunha entrevista mencionaba a dimensión case ritual do baile. Que papel xoga o espiritual no seu traballo? Eu non me criei como unha persoa relixiosa, pero creo que o ser humano ten esa tendencia á espiritualidade, case como unha forma de supervivencia, de reparar en cousas que están por riba de ti e van sobrevivir cando xa non esteas aquí. É como esa esperanza de que todo teña un sentido. Para min, a música, o baile -ou a cultura en xeral- están vencellados á miña propia espiritualidade porque é unha actividade que fago coa pretensión de que sexa un ben máis alá do meu propio beneficio. Participas nunha conversa constante con artistas a través do tempo. A cultura é o que se mantén, o que nos fai medrar. A respecto do baile como ritual, penso que se ve a través da historia en diferentes culturas. Os ritmos repetitivos fannos entrar nunha sorte de estado de meditación ou catarse. Iso pódelo ver de diferentes modos, por exemplo, cando rezas na cultura católica. Eu non vou a misa, a música é como o único momento no que son capaz de partillar esa catarse e alegría en sociedade. —E coas restricións, como se observa a falta desta dimensión? Curiosamente, souben o outro día de que a Galiza é un dos territorios do Estado co índice máis elevado de suicidios, que se incrementou a partir da crise sanitaria. Entendo que a saúde pública é o primeiro, mais a saúde mental está moi invisibilizada, falamos pouco diso e temos poucos coñecementos. En momentos coma este, non ter actividade social repercute moito. Paréceme triste e ao tempo faime graza, polo absurdo que é, que se vincule a cultura co tempo de lecer. Cando falamos de educación pública, aí está a cultura. Atópase practicamente presente en todas as actividades. "Creo que non se lle está a dar a prioridade que realmente ten" Aínda así, hai a quen lle parece absurdo falar da cultura como prioritaria. Gustaríame saber que concepto teñen esas persoas de cultura. Se pasasen un mes fechadas na casa sen poder ler, escoitar música, bailar... Habería que quitarlles todo isto e logo volvermos debater que é a cultura e se é importante ou non. Creo que non se lle está a dar a prioridade que realmente ten. A nova vagarda da tradición galega O ciclo VanGal continúa o sábado na que será a súa segunda xornada, coas charlas e actuacións de Teresa Ferreiro e Faia Díaz. A primeira ten ademais unha exposición no Claustro do Museo do Pobo, con ilustracións e outras pezas artísticas. Esta edición inaugural do evento recolle a sexta feira o traballo da francesa afincada na Galiza MounQup e fechará o domingo coa intervención de Laura LaMontagne e PicoAmperio e a súa revisión da lírica medieval galego-portuguesa. As propostas escolmadas son "portadoras de distintas perspectivas arredor dunha nova vangarda galega que pon de manifesto as conexións con outras culturas, trasmitindo a idea dunha Galiza políglota, feminina e actual", explica a organización.


Summary: O dispositivo de Seaga habilitado pola Xunta en colaboración cos municipios traballa na retira de niños desde o pasado mes de xaneiro, sobre todo na marxe atlántica do territorio.

O Goberno galego atendeu máis de 13.200 avisos para a retirada de niños de avespa velutina, após a posta en marcha do plan de loita contra esta especie invasora, froito da colaboración entre a Xunta da Galiza e a Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). O operativo da Empresa Pública de Servizos Agrarios Galegos (Seaga) está a xestionar, de media, unhas 63 incidencias por xornada, o que eleva a media de actuacións semanais ás 217. A maioría, oito de cada dez, contabilizáronse nas comarcas do eixo atlántico, con máis de 10.000 avisos. Máis avisos, menos niños Un total de 80 profesionais de Seaga actúan no marco do plan da Xunta e dos concellos para loitar contra a velutina, despois do aumento do número de avisos desde a última semana de abril, a medida que avanzou a desescalada. Segundo datos da Xunta da Galiza, o número de niños de velutina localizados reduciuse até os 22.023, fronte aos 26.169 que se atoparan en 2018. Isto supón unha reducción de 16% grazas, en parte, ás trampas que se incian coa chegada da primavera para reducir a carga de velutina.


Summary: Máis unha entrega da sección A Galiza ignorada, que nesta ocasión, da man do historiador Francisco Rodríguez Sánchez, que dá conta do reinado de Fernando II e Afonso VIII. Eis un extracto da información publicada no Sermos Galiza 289.

É frecuente na historiografía española recoñeceren que, entre 1157 e 1230, o que denominan reino de León "pasaba a ser Galiza con algúns apéndices". Aínda así, non deixan de chamarlle exclusivamente reino de León. Tamén é frecuente que recoñezan que, á altura de 1170, Fernando II, ao que designan monarca leonés, era considerado "como o máis forte entre os peninsulares". Resulta incuestionábel que, a finais do século XII, o poder político se concentraba no reino de Galiza e que os seus monarcas -de Galiza e de León- pertencían a un medio social, cultural e lingüístico galego. Esa mesma historiografía atribúe a división por Afonso VII dos reinos de Galiza-León, por unha parte, e o de Castela, pola outra, entre os seus dous fillos, a un "pensamento inducido polo influente conde galego don Fernando Pérez de Trava". A Fernando II, tamén educado por esta familia da clase dirixente galego-portuguesa, entregoulle o reino de Galiza/León. Malia existir un reino de Portugal, as relacións íntimas e as vinculacións patrimoniais, vasaláticas, sociais e culturais premían a unha unidade que seguía a facer posíbel a presenza natural da mesma clase dirixente aquén e alén do Miño. Os Trava actuaban nesta dirección, influíndo en ambos monarcas, o de Galiza, Fernando II, e o de Portugal, aínda Afonso Henríques. Por iso, a procura de solución aos conflitos entre a clase dirixente galego-portuguesa e os dous monarcas que a representaban foi a primeira preocupación de Fernando II. Nesta estratexia entra o seu matrimonio cunha filla de Afonso, rex portucalensium, dona Urraca Afonso, malia seren parentes en quinto grao e estaren prohibidas as unións até o sétimo grao pola Igrexa, que acabou anulándoo. Casaron na Galiza. Considerábanse os dous na casa. Curiosamente, Fernando II iniciou tamén unha política diferente co mundo musulmán, pola súa importancia económica e por unha reconsideración do espírito de cruzada. O seu pacto cos almohades non sentou nada ben en Roma. Non era de estrañar que a chancelaría real presentase a Fernando II, nestas circunstancias, como hispanorum rex, unha especie de emperador en relación cos distintos reinos peninsulares. [Podes ler a peza íntegra no número 289 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Foron multados por participar en mobilizacións en 2012 e 2013. As delegacións do Goberno rexistraron máis de 3.000 expedientes no conxunto do Estado e reclaman preto de 600.000 euros.

Máis de cen persoas foron sancionadas en Galicia pola súa participación en manifestacións celebradas durante os anos 2012 e 2013 nas rúas do país. Concretamente, foron 110 os expedientes incoados e case 30.000 euros (28.164) os cartos reclamados polas devanditas sancións, o que supón unha media duns 256 euros por cada multado. Así se tira dos datos obtidos por eldiario.es das delegacións do Goberno, unhas cifras que indican que máis de 3.200 cidadáns foron sancionados no conxunto do Estado pola mesma razón, mentres que os cartos que se lles solicitan elévanse aos 587.432 euros. Máis de cen persoas foron sancionadas en Galicia por participar en manifestacións; reclámanselles uns 30.000 euros Galicia é a sexta comunidade autónoma que rexistra maior número de expedientes entre xaneiro de 2012 e setembro de 2013, só superada por Madrid, Andalucía, Castilla-La Mancha, Valencia e Navarra, ao tempo que se sitúa tamén entre os primeiros postos en canto á contía das multas. Xa no pasado ano, diversos colectivos denunciaron a masiva campaña de multas ou de ameazas de sancións recibidas por participar en diferentes mobilizacións. Queremos Galego, Contraminacción, a Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto, Stop Desafiuzamentos ou plataformas de afectados polas preferentes denunciaron o "acoso" que sofren e denunciaron unha "criminalización" dos movementos sociais en Galicia por parte da Delegación do Goberno. Todos os colectivos describen unha mecánica practicamente idéntica: unha vez celebrada unha mobilización determinada, a Delegación notifícalles, apoiándose na Policía Nacional, unha proposta de sanción por algún tipo de desperfecto realizado nas rúas polas que transcorreu a protesta ou na súa contorna. Foi o caso que denunciaron Queremos Galego ou a plataforma Contraminacción. Varios colectivos levan tempo denunciando o "acoso" e a campaña de "criminalización" por parte da Delegación do Goberno Ademais, na Coruña, máis de vinte activistas foron multados ou ameazados de sanción por participar en diferentes mobilizacións, mentres que afectados polas preferentes -en especial na provincia de Pontevedra- levan meses denunciando unha campaña de multas masiva e desproporcionada para intentar deter as súas protestas. Casos coma este son, fundamentalmente, aos que se refiren os datos achegados polo Executivo central. Pero quen acumula a maioría de expedientes (case 1.400) e sancións económicas (360.000 euros) por participar en manifestacións é Madrid. A Delegación de Goberno madrileña, dirixida por Cristina Cifuentes, incoou o 43% dos expedientes a nivel estatal e reclama o 60% do diñeiro total imposto a cobro en concepto de multas. Os expedientes abertos polo Goberno refírense a posibles incumprimentos na Lei orgánica 1/1992 sobre protección de seguridade cidadá. Trátase de sancións relacionadas con defectos na comunicación das protestas á Delegación de Goberno. As sancións multiplicáronse un 900% en Madrid no ano 2012 No caso de Madrid, as sancións multiplicáronse en 2012 un 900% con respecto ao ano anterior. Fontes da Delegación de Goberno explican que o número de manifestacións non comunicadas nese ano foi de 734, unha cifra moi superior ás 340 do 2011, o que explicaría o incremento de expedientes sancionadores aos convocantes ou aos asistentes ás mesmas. Detrás de Madrid, en número de sancións sitúase Andalucía, cun total de 789 expedientes e unha imposición de multas por valor de 42.624 euros. A continuación, está Castilla-La Mancha con 374 expedientes, Valencia con 238, Navarra con 172 e Galicia con 110. Parte do diñeiro en multas, contabilizado polo Goberno, está pendente de cobro. A información que se recompila na seguinte táboa foi enviada polas delegacións do Goberno ao Congreso dos Deputados en resposta a unha pregunta parlamentaria presentada polo deputado socialista Antonio Trevín. Os datos achegados percorren o período entre o 1 de xaneiro de 2012 e o 30 de setembro de 2013. As comunidades de Valencia e Castilla y León omitiron na súa comunicación a información relativa ao diñeiro reclamado aos manifestantes. Na táboa non figura información sobre Cataluña ou País Vasco, ao ser o goberno desas comunidades o competente na materia, a través das súas policías autonómicas. MULTAS EN MANIFESTACIÓNS 2012-13 Autonomía Expedientes Importe das multas (euros) Andalucía 789 42.624 Aragón 5 1.100 Asturias 66 18.961 Balears 16 19.708 Canarias 20 6.416 Cantabria 8 2.400 Castilla y León 12 Non facilitado Castilla-La Mancha 374 16.374 Ceuta 2 1.200 Extremadura 10 25.252 Galicia 110 28.164 La Rioja 7 2.000 Madrid 1.398 358.065 Melilla 7 10.500 Murcia 15 4.800 Navarra 172 49.508 Valencia 238 Non facilitado TOTAL 3.249 587.432 Os datos recollidos son previos ao anuncio da nova Lei de Seguridade Cidadá. O novo texto legal prevé un encarecemento notable das sancións. O novo texto legal expón até 16 novos supostos sancionables. Na actualidade, as multas van desde os 90 até os 300 euros para infraccións leves e poden chegar até os 6.000 euros, no caso de infraccións graves. Coa nova lei, esas sancións poden chegar até os 600.000 euros. Esa cifra é o máximo previsto para supostos como a convocatoria de manifestacións non autorizadas ante o Congreso, a través das redes sociais.


Summary: O primeiro filme de Pablo Romero-Fresco estréase no certame.

Onde acaba a memoria, un documental protagonizado polo célebre historiador hispanista de orixe británica Ian Gibson, será o filme que abra a XVIII edición do Festival de Cans, que terá lugar do 1 ao 4 de setembro. A película supón a estrea como director do cineasta vigués Pablo Romero-Fresco. O filme de Romero-Fresco volve sobre a viaxe que Luis Buñuel realizou en 1933 a Las Hurdes (Cáceres), unha terra afastada e miserenta na que rodaría Tierra sin pan. Oitenta e cinco anos despois, o hispanista e biógrafo Ian Gibson fecha o ciclo dunha viaxe emocionante, que comeza en Las Hurdes e remata sobre os restos de Lorca en Granada, pondo fin á viaxe dunha vida enteira. No documental interveñen cineastas como Carlos Saura ou o británico Mike Dibbs, e personalidades como o crítico Román Gubern. Na presentación do festival, que tivo lugar en Compostela, Pablo Romero-Fresco explicou, sobre a película, que non se trata "dun retrato ao uso" da viaxe nin de Buñuel. E referiuse á "compoñente galega" do proxecto. "Está de principio a fin na película", sinalou. Ian Gibson participará en Cans da estrea mundial da película, producida por Xavi Font, coprodutor de O que Arde, a premiada película de Oliver Laxe, e que tamén compuxo a banda sonora xunto con Elba Fernández. A montaxe é obra de Xacio Baño. A estrea terá lugar no serán do 3 de setembro no novo emprazamento do Centro Cultural Municipal do Porriño. Será inmediatamente despois do remate da "Tarde Coira", dedicada ao cineasta galego Jorge Coira e na que tamén vai ser estreado o filme documental Beiras, vivir dúas veces. Na película, o tamén autor de éxitos coma a serie Hierro ou a película 18 comidas achégase á biografía do histórico político. A partir desta quinta feira, 15 de xullo, o Festival de Cans pon á venda na súa tenda online, e cun desconto de máis do 30% sobre o prezo oficial, 200 abonos para asistir ás proxeccións das curtametraxes que participarán na sección oficial do certame. Serán 100 abonos para as sesións de mañá e outros 100 para as de tarde. Ademais, desde a mesma hora ábrense as inscricións para a estrea de Onde acaba a memoria e para a de Beiras, vivir dúas veces. A asistencia é de balde pero baixo rexistro. Dadas as actuais limitacións de capacidade, só hai 75 entradas dispoñíbeis para cada un destes eventos.


Summary: Adrián Dios, profesor da Universidade de Santiago de Compostela, amplía o foro de debates 'Que modelo enerxético precisamos?', organizado por 'Nós Diario' co gallo do décimo aniversario da súa empresa editora, Sermos Galiza.

En condicións normais as cuestións enerxéticas tenden a ser centrais en calquera política económica. En momentos extraordinarios, vólvense absolutamente fundamentais para a evolución económica xeral. Actualmente vivimos un destes momentos críticos, porque a resposta á situación enerxética actual, ligada á inflación, determinará a evolución económica dos vindeiros anos. Estas liñas pretenden poñer sobre a mesa propostas co obxectivo de contribuír a mellorar o benestar xeral, dinamizar a economía galega e limitar o impacto ecolóxico do sector. O urxente: os prezos eléctricos Os últimos seis meses constataron o que algúns viñamos denunciando dende hai tempo: o actual sistema de fixación de prezos eléctrico, baseado no sistema marxinalista (a última unidade de electricidade vendida, a máis cara, fixa o prezo de toda a electricidade), non é eficiente, favorece os beneficios extraordinarios das empresas e impacta negativamente no tecido empresarial e na economía familiar. Até a Comisión Europea está falando de modificar o sistema, despois de activamente promocionalo dende as primeiras Directivas da materia no ano 1996. Pero non se trata só de poñer parches ao sistema marxinalista, senón que o correcto é facelo desaparecer: o sistema de fixación de prezos ten que estar baseado nos custos de produción, e non na decisión exclusiva das empresas produtoras. O sistema de fixación de prezos ten que estar baseado nos custos de produción O certo é que este sistema non é novo, e foi característico de moitas economías europeas até os anos 90 (sen ir máis lonxe, no Estado español). Basicamente, do que se trata é de fixar prezos eléctricos coñecendo cal é o custo de produción que teñen as empresas, para evitar así beneficios extraordinarios. É dicir, transformar a actual regulación do mercado para que en lugar de beneficiar o oligopolio eléctrico beneficie o conxunto da sociedade: o benestar xeral está por riba do beneficio empresarial.En segundo lugar, e para outorgarlle estabilidade ao sistema, é preciso fixar prezos máximos sobre o gas, que na actualidade só están favorecendo a especuladores financeiros á custa de empeorar as condicións de vida das maiorías sociais. O xusto: os territorios produtores deben ter menores tarifas Á primeira proposta hai que engadir outra reflexión: os territorios produtores deben ter prezos máis baixos que os territorios consumidores. En primeiro lugar por unha cuestión económica: os custos de transporte de electricidade non poden cargárselle a produtores e consumidores, senón que deben ser os territorios consumidores os que paguen esta cuestión. En segundo lugar, por unha cuestión medioambiental: a produción eléctrica ten impacto no territorio e é de xustiza que quen recibe ese impacto negativo teña algún tipo de compensación, que pode realizarse vía tarifaria. Galiza tería así un menor prezo da electricidade (que en si mesmo é positivo), e algo aínda máis relevante: ese prezo sería máis baixo que territorios veciños, o que supón un factor de competitividade, xa que os menores custos enerxéticos poden supoñer un incentivo a que o tecido empresarial opere no noso territorio, atraendo industria. O necesario: participación empresarial pública Outro elemento que contribúe a xerar estabilidade no sector é a existencia de empresas públicas, xa que operan nos mercados enerxéticos baixo outros criterios, non exclusivamente sobre a maximización de beneficios. Polo tanto, en espirais especulativas as empresas públicas poden contribuír ao freo de prezos. O debate da nacionalización sempre é polémico, aínda que nada raro no sector europeo: Francia fíxoo en 1946, Reino Unido no ano 1947, Italia en 1962 ou Portugal en 1975. Sexa mediante nacionalizacións ou non, a existencia dunha (ou varias) empresas públicas no mercado eléctrico favorecería a estabilizar o sistema e permitiría que o Estado aumente os seus ingresos derivados dos beneficios empresariais, contribuíndo a mellorar os servizos públicos. O paradoxo actual é que a privatización de Endesa levou a que fose comprada por ENEL, empresa pública italiana, polo que os beneficios obtidos por Endesa nestes momentos contribúen a uns mellores servizos públicos... da poboación italiana. O estratéxico: a transición enerxética O panorama enerxético galego (non só eléctrico) vai mudar enormemente na vindeira década. Primeira necesidade: debe existir unha planificación enerxética non desenvolvida polas empresas privadas senón conxuntamente polos poderes públicos, co obxectivo de garantir o subministro eléctrico pero sen caer na burbulla dos macroproxectos, de enormes impactos medioambientais e escasa dinamización económica a longo prazo. Segundo, esta transición debe basearse sobre a produción renovable, polo que a posición da Comisión Europea de pintar de verde as tecnoloxías de gas e nuclear é totalmente errada. Terceiro, o incremento de produción nun territorio como Galiza, que na actualidade exporta o 30% da electricidade que produce, ten que ser racional: autocentremos o debate sobre as nosas necesidades, e non sobre as necesidades doutros territorios.


Summary: O 19 de decembro de 1981 constituíase no pazo de Xelmírez o Parlamento da Galiza. Este domingo conmemórase o 40 aniversario cunha sesión solemne na que tomarán a palabra os tres grupos parlamentarios, o xefe do Executivo e o presidente do Lexislativo, Miguel Santalices (Bande, 1955), co que conversamos.

Que destacaría do período inicial do Parlamento? Da fase inicial, destaco a ilusión, a tenacidade, a capacidade de consenso e a xenerosidade dos que formaban a Comisión do Estatuto dos Dezaseis, pois, con ideoloxías moi distantes, fixeron o traballo para aprobar un Estatuto de Autonomía que, xunto á Constitución, ía garantir que puidésemos ter Parlamento. Significou un progreso moi importante, só hai que botar unha ollada para atrás para ver como estabamos e como estamos. Da fase actual destaco a gran capacidade de traballo. Somos o Parlamento que máis horas de debate ten, no contexto do Estado español, e somos quen de chegar a acordos. Tamén saliento o ton dos debates. Non teño que esforzarme para chamar á orde ou reconducilos. Destaco, por riba de todo, un tema desgrazadamente de actualidade, o machismo, a violencia machista, ao redor do cal hai debates moi profundos no Parlamento. Son tres magníficas deputadas, con carácter, que debaten cada unha desde as súa posición, pero sempre deixan oco para transaccionar as propostas e chegar a un acordo. É un exemplo o que nos transmiten estas tres deputadas, que son Olalla Rodil (BNG), Noa Díaz (PSOE) e Paula Prado (PP). Un dos episodios máis polémicos dos primeiros anos foi a expulsión dos deputados do BNPG-PSG en 1982. Prevé a institución algún acto de reparación aos deputados nacionalistas privados naquela altura dos seus dereitos parlamentarios? Aí creo que se fixo todo en base a unha normativa e resolucións xudiciais que había naquel momento. Aquí hai unha norma que é coñecida por todos, un deputado logra a condición plena cando xura, acata ou promete a Constitución e o Estatuto. Naquel momento, todo é consecuencia de non producirse esa situación. De maneira excepcional, aplicárase con carácter retroactivo unha norma que obrigaba a xurar a Constitución. Desde o punto de vista legal, o presidente do Parlamento está obrigado, por riba de todo, a cumprir e facer cumprir as normas. Cónstame, e así está publicado, que foi unha decisión moi dolorosa para o entón presidente do Parlamento, Antonio Rosón. Ademais, calquera decisión, tamén as deste tipo, caducan co remate da Lexislatura. Polo tanto, desde o punto de vista xurídico non hai reconsideración posíbel. Desde o punto de vista persoal, e sen compartir a súa actitude naquel momento, todo o meu aprecio para esas tres persoas. De feito, co paso do tempo, tiven unha grande amizade cun deles, con Bautista Álvarez. En catro décadas o Parlamento cambiou moito, e non só de sede física, cales son as diferenzas máis destacadas entre o período inicial ou actual? Cambiou moito no marco físico e no do debate. Antes había unha forma de debater máis barroca, adornábase máis e iso xeraba diálogos e predisposición a chegar a acordos. Hoxe o debate é moito máis directo, máis claro, sen ese barroquismo. Temos unha porcentaxe de acordos mellorábel, pero destacábel e, en canto á cordialidade, segue manténdose ese nivel. Os grupos parlamentarios din que a Cámara debe ser o centro da vida política do país. Pensa que está a cumprir esa función? Penso que debería selo máis. O Parlamento empeza a ser bastante coñecido, pero aínda non o suficiente. Hai persoas que o confunden con Xunta. Debemos facer partícipe a xente e que poida implicarse no que estamos a lexislar. Temos un mecanismo de participación que é o de "Lexisla con nós", que permite facer achegas a un texto que se estea tramitando. Na medida en que isto creza, o Parlamento será máis núcleo central da participación política. Temos que seguir na liña de abrilo e facer que calle a idea de que pode haber Gobernos sen democracia, mais non democracia sen Parlamento. 962.008 galegas e galegos non naceran cando o Parlamento botou a andar en 1981. Pasou tempo suficiente para afrontar a reforma do Estatuto? Xa houbo un intento de reforma que non prosperou, pero esa reforma debe ser sempre coa vontade dos grupos. Vense debatendo no hemiciclo. Ten que haber un grande acordo dos grupos. Se partimos dunhas posturas nas que sabemos que non imos chegar a un acordo, de nada vale. É mellor explorar as posibilidades de todos os grupos e, unha vez que se vexa que hai unha posibilidade de chegar a un acordo, ir cara adiante. Facía alusión aos acordos dos grupos nestas décadas. Con cal quedaría? Vou tirar para o meu ámbito [é médico]. Quedo co acordo que permitiu aprobar a Lei de dignidade no proceso final de vida dos enfermos terminais. Eu era poñente desa lei e téñolle moito cariño. Entrou da man do PSOE e era unha copia da lei andaluza. Aceptamos o debate e entre todos os grupos démoslle a volta a todo o texto. Introducimos criterios interesantísimos. Este tipo de leis están orientadas á morte nos hospitais, mais nunca á atención primaria nin ao domicilio ou residencias de maiores, e esta lei tamén se orientou cara aí. Aprobámola por unanimidade.


Summary: Sete Varas é o novo proxecto do fotógrafo Francisco Ares. O seu obxectivo busca a nosa tradición para fotografala desde hoxe mais como se fora naquel tempo, coa prestancia, o orgullo e a dignidade que merece.

Darlle visibilidade á tradición a través da fotografía. Ese é o obxectivo de Sete Varas, o novo proxecto do fotógrafo Francisco Ares que vai reparar coa súa cámara no mundo da tradición, nos bailes, na música, nos instrumentos, nos traxes, nos obxectos... nun universo marabilloso ao que quere dignificar co seu obxectivo. "Quero darlle visibilidade desde a fotografía do autor achegándome aos nosos costumes, desde a fabricación de instrumentos até o desfile cos traxes recuperados do pasado nas distintas comarcas. Neste momento hai moita xente que se move e traballa por recuperar e darlle vida as nosas tradicións e cómpre darlle o trato que merecen a través da imaxe", defende Francisco Ares ao explicar o seu novo proxecto que disponibiliza na rede a través da páxina web Procura Francisco Ares emular aqueles fotógrafos de comezos do XIX, os retratos clásicos que mostraban a fermosura e a prestancia de homes e mulleres gabanciosos deses signos de identidade que eran os seus traxes, os seus bailes ou os instrumentos que mostraban nas imaxes que son hoxe documentos históricos. Sete Varas nace da tradición que quere retratar, como a das saias tradicionais que están na orixe do seu nome. O seu autor, Francisco Ares, adentrouse hai anos no mundo da tradición e ficou apaixonado pola súa beleza e pola enerxía que se move arredor do seu mundo. "Atráeme porque é unha maneira de expresar quen somos, con alegría e moito entusiasmo como se ve nas agrupacións que se adican a recuperar e trasmistir o noso folklore e as nosas tradicions", sinala Ares, profesional que apostou pola fotografía como maneira de vida. "Quero facer rexurdir a fotografía con estilo, como se facía antes, o retrato do neno co avó, da parella posando... hai xente que se fai un traxe que require moito esforzo e merece unha fotografía que reflicta todo ese agarimo polo noso, evocando mesmo a época do propio traxe, unha fotografía costumista que nos transporte a outro tempo", explica do seu proxecto que bota agora a andar na rede. Festas, romarías e obradoiros Francisco Ares ten previsto visitar festas e romarías, obradoiros e talleres, comercios e escolas folclóricas. Deixarse sorprender coa beleza da tradición en todos eses espazos, ao vivo, viaxar cara a fotografía costumista e humanista, como gosta definir o seu traballo. Desde hai máis de cinco anos, Ares aposta pola fotografía de forma profesional, Sabe da dificultade do momento, do tempo complexo que está a vivir a fotografía como oficio e traballo, diante da popularización que supuxo a fotografía dixital. "Agora moita xente ten cámara e dispara e vivimos no tempo do todo vale. O mercado complicouse mais a miña é tamén unha aposta pola calidade. Entrego as fotografías impresas en papeis de fibras de algodón con tintas naturais que aguantan máis de cen anos sen perder cor.", explica, do proceso que leva ao resultado final das súas imaxes. Até agora, a súa especialización centrouse en fotografías de bebés e familias, imaxes tiradas no seu estudo especialmente deseñado para ese fin, con grandes ventanais con luz natural, espazo de lactancia, cambiador e confort. Con esa mesma dedicación e coidado inicia agora a súa nova aventura fotográfica, co obxectivo preparado para obsequiar á tradición á que tanta xente se dedica coas imaxes máis acaídas.


Summary: A selección galega feminina conquista o Trofeo Internacional Madrid GAA, proba moi competitiva e na que a equipa masculina proclamouse subcampioa.

Galiza continúa a sumar experiencia e títulos no seu percorrido pola participación en campionatos internacionais en fútbol gaélico, un deporte que en menos dunha década de práctica no noso país xa se asentou tanto a nivel competitivo - liga propia, selección nacional - como afección. Esta fin de semana a selección nacional galega feminina e masculina de fútbol gaélico tomaron parte no Trofeo Internacional de Madrid, un torneo no que competiron 10 equipas en ambas as súas categorías. Galiza proclamouse campioa en categoría feminina apos derrotar na final ao Madrid Harps mentres ficou vicecampión na masculina. Como recoñecen desde a propia selección galega, esta competición é un "torneo de carácter amistoso pero cun gran nivel competitivo". Esta elevada e contrastada calidade dos equipos que participan na copa dos "Harps" é o que motivou a participación de Galiza, "porque o obxectivo principal das nosas seleccións en Madrid non é outro que o de coller minutos, experiencia e bagaxe competitiva no camiño preparatorio dos GAA World Games,".


Summary: Este mediodía de xoves 18 de xuño, no marco da rolda de alcaldes e alcaldesa da Costa da Morte que facemos nos #DirectosQPC, falamos con Juan Manuel Saborido "Moma", alcalde socialista de Carnota, dende o pasado 2019.

Falou para a cámara do seu ordenador longa e distendidamente a pesar de non ser moi apaixoado da tecnoloxía, e se amosou claro en moitos aspectos. Como no medo que pasou cando nas primeiras semanas ía vendo a afección en China e Italia ía tendo o covid19 nas persoas maiores, e a incerteza que eso xeneraba nunha zona envellecida como a nosa. Ou tamén no positivo que se sacou de todo isto: a posiblidade real de teletraballar. "Houbo cousas que nunca dabamos sacado antes de setembro e que xa están listas gracias á que os funcionarios nas súas casas poden traballar ás veces mellor". Para saír da crise, e despois de manter contacto continuo cos membros da Asociación de Empresarios, ten comprometido que se o goberno central libera, polo menos o 50% do superávit paralizado pola Lei de Estabilidade Orzamentaria, o dedicará a axudar ás empresas e autónomos (son 180 no Concello) que tiveron que parar pola crise. Turismo Carnota é un dos Concellos que maior vivendas turísticas por habitante ten. Das 3.500 casas (hai pouco máis de 4.000 persoas), 1500 dedícanse ao turismo. Un dato que convirte a Carnota, con 25 km de litoral e unha praia de 7, nun destino ideal para estas vacacións. Apuntou que si que vai haber un control de acceso ás praias da Raña e de Boca do Río ("artesanal", con xente arriba e abaixo na entrada), para ir controlando o acceso. E que está traballando nun plan para que a xente que visita as praias de Carnota deixe máis cartos do que fai actualmente no Concello. Valorou moi positivamente a iniciativa hosteleira de punta insua (Faro de Lariño) e recordou as súas xestións durante FITUR para que o Ministerio o aprobase. Sobre o proxecto de rexeneración da zona que tiña o goberno anterior, sinala que era demasiado amplo, e lle fixeron unhas modificacións (retirada da área para autocaravanas, unha pista de pádel e non dúas, derrubar o campo e facer unha caída paulatina con senda…) para montar un proxecto que a Deputación ten aprobado subvencionar por 170.000 e que só depende das administracións de arrriba ("coma todo o que se fai aquí"). Política forestal Houbo parada para falar sobre a polémica que está xerando a nova que saltaba hai unhas semanas dicindo que a Xunta ía talar 6.000 árbores no Monte Pindo. Explicou que se trata dunha faixa de seguridade, que a Consellería está realizando a petición municipal a través de SEAGA, para manter unha zona de 50 metros libres de carga forestal fronte as casas, unha medida que considera necesaria despois de tantos e tantos problemas cos incendios. Tamén xerou polémica estes días as talas que se están desenvolvendo arredor do colexio, entre o Concello e o Centro de Saúde, ou no pavillón de Lamas de Castelo. "Non podemos estar facendo requerimentos para que a xente cumpla a lei e limpe as súas fincas e nós ter as municipais como auténticas selvas". A senda litoral Falou longo sobre a senda litoral que debería unir o Monte Pindo coa Fervenza do Ézaro (chamálle o "ABC" na entrevista que manitñamos o pasado mes de xaneiro), e mesmo continuar ata Caneliñas, como os tres alcaldes/as involucrados lle solicitaron a Costas. Son proxectos de moitos millóns de euros que se cadra nunca teñen un momento ideal, pero aseguraron que van loitar por el. Máis do mesmo sobre o mantemento das pasarelas de madeira do Pindo, de Boca do Río ou de Lira, que seguen agardando que o Goberno Central tome o mando. "Non pedimos tanto, só que se vexa que teñen dono", explicaba Moma con cansanzo. O mar Sobre o mar, se ben valora que a Reserva Mariña dos Miñarzos foi unha cousa moi positiva para Carnota no seu momento, a día de hoxe houbo unha selección natural no sector, quedando moitos menos barcos, e hai unha maior conciencia do sector para coidar o seu medio.Si que apuntou a súa preocupación pola subida da temperatura do mar, arredor de 1º nos últimos 30 anos segundo as medidas da propia piscifactoría de Lira, onde el traballou 20 anos. Cabaseiras e Rectoral Deixou patente que o Concello si que vai seguir facendo o mantemento das zonas, pero avanzou están traballando na adquisición da Rectoral de Carnota, pensando en dous proxectos, un de restauración e outro vencellado á Universidade. Aí queda!


Summary: Os incendios continúan descontrolados na Barbanza. Os fogos iniciados na xornada de onte Boiro, ameazan diversos núcleos de Ribeira, tras queimar A Pobra do Caramiñal. A dirección do vento empuxa agora o lume cara Porto do Son.

Ribeira é a nova zona cero dos lumes que queiman a serra do Barbanza e lugares tan emblemáticos como A Curota. Precisamente, na noite de onte, as autoridades víronse obrigados a desaloxar neste concello a 250 persoas dun cámping e instalalas no pavillón de deportes do concello. Os equipos de extinción procederon, tamén, a desaloxar a veciñanza da parroquia ribeirá de Oleiros pola proximidade do fogo as súas vivendas. Fontes consultadas por Nós Diario, recoñecen que a noite foi moi dura en diversos núcleos habitados de Ribeira. Os membros das brigadas forestais da Xunta, consultadas por este xornal, recoñecen que os medios chegaron tarde e non son suficientes. A este respecto, afirman que a multitude de lumes en toda Galiza impide poder concentrar os equipos nun punto, o que dificulta os traballos de extinción. Ribeira sen brigada municipal contra os lumes Os axentes forestais desprazados a zona sinalan que "o Concello de Ribeira non ten aínda constituída a esta altura do ano a brigada municipal contra incendios, de feito aínda sacou a contratación esta semana a praza de capataz da brigada contra incendios do municipio. A rapidez coa que se expandiu o lume é consecuencia da alta concentración de eucaliptos e piñeiros na zonas así como o do vento do nordés que moveu o fogo. Neste sentido, os brigadistas significan que boa parte das plantacións de eucalipto non respectan as distancias obrigatorias. "A vía rápida do Barbanza, con eucaliptos a unha beira outra da estrada, ou os núcleos máis afectados polo lume, plantadas con estas mesmas arbores, son unha mostra evidente do incumprimento da normativa", sinala un axente forestal da Xunta a Nós Diario.


Summary: A asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais do Estado vén de ser a última entidade en erguer a voz de alarma sobre a situación do sistema galego de benestar. Así, no seu acabado de publicar informe de 2020 sitúa a Galiza nos postos de cola a nivel de Estado e avanza na dirección de anteriores traballos que advirten do deterioro dos servizos públicos no noso país. O modelo de atención ás persoas maiores, nomeadamente no referido á cobertura e xestión das prazas residenciais e ao funcionamento dos programas da dependencia, é o que máis preocupa.

As achegas públicas ao mantemento do sistema de benestar non deixan de caer desde a chegada ao Executivo galego de Alberto Núñez Feixoo. Se os últimos presupostos que elaboran o Goberno bipartito do PSOE e do BNG en 2009 recollen un investimento en materia de servizos sociais de 724 millóns de euros, a dotación orzamentaria de 2020 non chega a 715 millóns de euros. A maiores esta rebaixa coincide cun aumento na contía total das contas públicas e cando o Produto Interior Bruto(PIB) de 2020 en termos correntes é claramente superior ao do último exercicio do bipartito. Os principais indicadores achegados no informe de 2020 da asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais sitúan o sistema galego de benestar nos postos de cola do Estado. Así, por exemplo, no mesmo sinálase que "a porcentaxe de gasto en servizos sociais respecto do PIB" colócase en 1,58% do total, dúas décimas por baixo da media estatal. Na mesma liña, recóllese que "o gasto consolidado en materia de servizos sociais por habitante" acada na Galiza os 367 euros mentres no conxunto do Estado chega a 406,3 euros. A fenda tamén é visíbel na "porcentaxe de gasto en servizos sociais sobre o gasto total executado das administracións públicas", que na Galiza achégase a 8,60% fronte a 9,95% da media estatal. As feblezas do sistema galego de benestar son evidentes en diferentes esferas. Sen ir máis lonxe, o informe repara que a "dotación de profesionais nas súas estruturas básicas de servizos sociais é dun por cada 2.458 habitantes na Galiza, sendo a media estatal dun por cada 1.875 habitantes". Outro tanto acontece coas Rendas Mínimas de Inserción (RMI), en relación coas cales o relatorio destaca que "6,9% da poboación baixo o limiar da pobreza na Galiza benefíciase das súas RMI, un punto menos que a media estatal (7,9%)". Así mesmo, a contía da prestación é inferior á media estatal, representando "12,2% da renda media por fogar nesa comunidade, mentres que esta porcentaxe é do 17,1% na media estatal". Galiza nos postos de cola do Estado en prazas de residencias A insuficiencia dos investimentos públicos déixase notar na calidade da asistencia ofrecida ás persoas maiores. Segundo os dados do Rexistro Único de Entidades Prestadoras de Servizos Sociais da Consellaría de Política Social, Galiza dispón de 24.819 prazas para maiores, incluíndo xeriátricos e pisos tutelados. A cifra está por baixo dos estándares requiridos pola Organización Mundial da Saúde (OMS), que aconsella cinco prazas por cada 100 persoas maiores de 65 anos e obrigaría a contar con 33.643 prazas. Neste sentido, a asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais sitúa a Galiza nos postos de cola na cobertura de residencias, só por diante de Andalucía e País Valenciá, uns territorios que presentan unha poboación menos envellecida. Os centros de maiores de xestión privada son o único recurso asistencial para moitas familias. Actualmente, 22,8% das prazas de residencia da Galiza son de titularidade pública e 77,2% de xestión privada, malia ser propiedade os inmóbeis en moitos casos do Goberno galego, quen entregou a administración das mesmas aos grandes operadores do sector. Galiza conta con 11.824 prazas de residencias menos que as recomendadas pola OMS Así, entre estas sinálanse aqueles grupos controlados por grandes fondos de investimento, como DomusVi, con máis de 29 estabelecementos na Galiza e a Fundación San Rosendo, xestor de máis de 3.200 prazas e ligada á Igrexa católica. Un e outro grupo significáronse pola súa alta mortalidade durante a pandemia e pola súa proximidade ao Partido Popular. O prezo dos centros de maiores son prohibitivos para os usuarios. Segundo sinala Francisco Vizoso, "na cidade de Vigo os prezos oscilan entre 1.950 e 2.312 euros ao mes da residencia DomusVi-Barreiro, 2.387 e 4.358 euros ao mes da residencia de Sanitas e 1.950 e 3.100 euros ao mes da residencia de Ballesol". Ao tempo, denuncia que "o copagamento, para o acceso ás prazas financiadas das persoas que teñen recoñecido oficialmente algún nivel de dependencia, é claramente abusivo, sendo sempre superior a 70% dos ingresos do residente e sendo até 90% cando eses ingresos son superiores aos 1.500 euros". 342 días de agarda para resolver un expediente da dependencia As listas de agarda e a tardanza na resolución dos expedientes da dependencia son outro exemplo disto. Segundo a información fornecida polo Observatorio Estatal para a Dependencia, na Galiza existen 8.728 casos pendentes de resolución e 410 expedientes á espera de valoración, cun tempo medio de agarda de 342 días. Nesta cuestión obsérvase tamén unha importante fenda coa media estatal, significando o informe da asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais, que a "porcentaxe de persoas beneficiarias do sistema de atención á dependencia, sobre o total da poboación potencialmente dependente" é de 8% fronte a 9,7% do conxunto do Estado. A cobertura do servizo de axuda no fogar e dos programas de teleasistencia ofrecen tamén uns indicadores moi negativos. A este respecto, o relatorio dos profesionais dos servizos sociais sinalan que o índice de cobertura de axuda no fogar para persoas maiores de 65 anos é de 3,3% fronte a 4,9% na media estatal. A maiores, a calidade desta prestación vese moi deteriorada polo modelo impulsado desde o Goberno galego, onde se prima a xestión privada e a precarización das condicións dos laborais dos traballadores do mesmo. Na mesma liña, Galiza atópase á cola do Estado na oferta da teleasistencia, cunha porcentaxe de cobertura de 2,3%, practicamente oito puntos por baixo da media estatal. O gasto consolidado en servizos sociais na Galiza está 39,6 euros por baixo da media estatal Os maiores non son os únicos afectados pola falla de investimentos no sistema galego de benestar. A este respecto, resulta tamén preocupante a situación dos colectivos de capacidades diferentes, sinalando o relatorio da asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais que o "cociente de prazas residenciais para persoas con discapacidade sobre o total de persoas con discapacidade é de 1,2% fronte a 1,6% da media estatal" e a porcentaxe de "prazas en centros ocupacionais e de día para persoas con discapacidade sobre o total de persoas con discapacidade" é de 1,6%, oito décimas menos que na media española. Os servizos sociais, nos ósos na Galiza As cifras achegadas no informe de 2020 da asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais do Estado volven pór en evidencia a situación de precariedade dos servizos sociais na Galiza. Os datos deste último relatorio inciden nos achegados nas últimas anualidades e certifican o nivel de subdesenvolvemento do sistema galego de benestar. Neste sentido, resulta clarificador que os profesionais dos servizos sociais sitúen Galiza "no cuarto lugar pola cola na clasificación das comunidades autónomas do seu sistema público de servizos sociais". As causas desta situación son de carácter estrutural e conxuntural. Así, entre as primeiras, signifícase o atraso histórico do Estado de benestar na Galiza e no conxunto do Estado que non ten alcanzado os niveis dos países do centro europeo, en opinión de Viçent Navarro, "polo enorme dominio que as forzas conservadoras tiveron e teñen no noso país". A este respecto, o economista catalán sinala, no seu xa clásico libro O subdesenvolvemento social de España, que "entre as causas maiores do enorme retraso do estado do benestar atopamos dous dificilmente visíbeis nos foros políticos e mediáticos: o poder de clase e o de xénero". As políticas públicas do Goberno galego na última década teñen complicado a situación. Nesa dirección, a asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais do Estado ten denunciado "os anos de regresión" coincidentes co Executivo de Feixoo e advirte dos "retrocesos vividos ao longo de 2020". Un bo exemplo das consecuencias destas políticas é o acontecido nos centros de maiores durante a primeira parte da pandemia, onde se teñen concentrado unha parte considerábel das vítimas nas residencias de xestión privada.


Summary: O interese pola ciencia en Galicia mantén unha tendencia de crecemento nos últimos anos pero aínda se sitúa nun escaso 11,3% da poboación.

A Fundación Española para la Ciencia y la Tecnología, FECYT, vén de presentar os datos da VI Enquisa de Percepción Social da Ciencia e a Tecnoloxía en España, que se levou a cabo en todos os territorios do Estado. En xeral, pódese dicir que o interese de galegos e galegas pola ciencia e a tecnoloxía é aínda escaso e redúcese a un sector pequeno da poboacíón: o 11,3%. Porén, advírtese unha tendencia ao crecemento dende os datos moi inferiores de 2004: 6,4%. O interese é maior nos homes que nas mulleres e moi superior entre os menores de 35 anos, entre os que rolda o 20%, que noutros grupos de idade. Sete de cada dez entrevistados cren que debería incrementarse o investimento público en ciencia e tecnoloxía, mentres que un 20% opina que debería manterse e apenas un 3% que debería reducirse Sete de cada dez entrevistados cren que debería incrementarse o investimento público en ciencia e tecnoloxía, mentres que un 20% opina que debería manterse e apenas un 3% que debería reducirse. De igual xeito, catro de cada dez galegos afirman que estarían dispostos a facer doazóns económicas para financiar proxectos de investigación. Os galegos e galegas afirman que a súa cultura cientifica é "baixa" ou "moi baixa" e só un 7% a considera "alta" ou "moi alta". En canto á profesión de investigador e investigadora, os galegos consideran que ser científico compensa personalmente (70,0%), é atractivo para a xente nova (61,2%) pero tamén opinan que non ten un alto recoñecemento social (65,1%) e que é unha profesión que está mal remunerada (54,4%). Una gran maioría asocia a ciencia con mellora da calidade de vida (92,1%) e desenvolvemento económico (91,1%). A televisión é o medio preferido dos galegos para informarse sobre ciencia e tecnoloxía (43,8%), seguido de Internet (32%) e da prensa impresa (9,1%) A televisión é o medio preferido dos galegos para informarse sobre ciencia e tecnoloxía (43,8%), seguido de Internet (32%) e da prensa impresa (9,1%). Entre os menores de 45 anos o uso de Internet para informarse sobre estes temas supera o 70%.


Summary: O PPdeG recupera a escenografía de campaña electoral nun acto no que o presidente e a ministra de Fomento aseguraron, sen prazos, que o AVE entre Madrid e Galicia está "preservado" da tesoirada xeralizada do Goberno central

Escenografía de campaña, sintonía electoral, intensa acumulación de cargos gobernamentais por metro cadrado e unha ministra galega de Fomento. O cadro pintado polo PPdeG en Santiago tería sido o desexado por calquera partido gobernante que aspira a revalidar o poder ao inicio dunha longa precampaña electoral. Se non fose por Rajoy. Tras unha semana na que a actividade oficial do presidente da Xunta paseou polo gume da navalla do electoralismo os conservadores galegos celebraban este sábado a súa interparlamentaria na capital de Galicia, unha reunión de todos os representantes da formación nas diferentes Cámaras que tería sido toda unha exhibición de poder e promesas se non fose por que, menos de vinte e catro horas antes, o Consello de Ministros lle dera luz verde ao maior recorte da historia da democracia española en forma de Orzamentos Xerais do Estado. Feijóo botou man dunha veta ata agora pouco explotada por el: remover nos procesos internos de PSdeG e BNG. Con este panorama os populares galegos optaron por unha dupla estratexia discursiva: insistir en que a Xunta é referencia no Estado cando se fala de apertar o cinto e asegurar que, case milagrosamente, o AVE entre Madrid e Galicia quedará a salvo da tesoirada, aínda que sen achegar ningún prazo para o seu remate. A parte de autogabanza correspondeulle ao propio Feijóo. Tras xustificar as contas públicas de Rajoy, "dolorosamente realistas" insistiu na argumentación que vén reiterando dende o pasado debate de política xeral. "Galicia anticipouse" nas "medidas de austeridade" e por iso o seu déficit está non só por baixo do resto das autonomías, sendo a "máis solvente", senón mesmo por baixo de todos os países da Unión Europea, equiparando e mesmo poñendo a súa xestión por diante dos países do continente coas contas máis saneadas, a comezar por Alemaña. "Hai algúns que soñarían con que Galicia tivese o paro de Andalucía ou o déficit de Estremadura", asegura Feijóo, nun contexto no que mesmo fai bandeira da súa política de débeda pública -aumentou dous millóns ao día durante 2011- para celebrar que a Facenda pública galega si "pode colocar" os seus bonos e outras autonomías, non. Neste contexto de marcado carácter preelectoral Feijóo explotou este sábado unha veta apetitosa para os intereses do seu partido pero á que ata o momento apenas recorrera: os respectivos procesos internos de PSdeG e BNG. "Se non son quen de gobernarse eles, como van ser quen de gobernar Galicia?", preguntou ante os seus, para asegurar que tanto socialistas como nacionalistas viven "obsesionados coas eleccións" mentres aos galegos "non lles preocupa saber se dá tempo a primarias ou secundarias" no PSdeG ou "onde van Máis Galiza, o Encontro Irmandiño ou a UPG". Pastor, AVE sen prazos Xunto con Feijóo a outra estrela do encontro dos conservadores era a minista de Fomento, encargada de realizar o equilibrismo de garantir a chegada do AVE sen mencionar orizonte temporal ningún. Dende o atril instalado no claustro dun coñecido hotel-monumento compostelán Ana Pastor asegurou que nos "austeros" Orzamentos Xerais do Estado "o AVE a Galicia está preservado, porque é de xustiza". O sue ministerio perderá 3.000 millóns de euros no recorte e por iso ela dirá "a verdade" e "non venderá fume". Achando boa parte da problemática á "herdanza socialista" Pastor reiterou, como en anteriores visitas a Galicia, todo un rosario de promesas de infraestruturas a priori dificilmente compatibles coas restricións orzamentarias. Ademais de facer "realidade" o AVE, reitera que finalizará a Autovía do Cantábrico "a finais de 2014" ou en 2013 "se non hai problemas técnicos", garante o investimento no porto exterior da Coruña e tamén, malia ás estreiteces, na ampliación da pista do aeroporto de Alvedro. Mentres, en Peinador, pediuse que no aparcadoiro de 2.500 prazas impulsado polo anterior Goberno tivo que pedir "que se apague a luz" para aforrar. Segue a precampaña, de momento co PP como único participante.


Summary: Redondela, Sober, Vilagarcía, Pontedeume, Noia, Narón, Cabanas, Fene, Monforte ou Vilalba son algunhas das vilas que acollen procesos de confluencia para conformar candidaturas unitarias para as eleccións locais de 2015 e ao abeiro do manifesto inicial de Somos Maioría.

As mareas cidadás que están a agromar nas cidades co obxectivo de acadar unha confluencia popular de cara ás vindeiras eleccións municipais prenden tamén noutras vilas e localidades galegas. A consolidación de proxectos como a Marea Atlántica -que cumpriu coa súa primeira fase e xa anunciou que se presentará aos comicios- ou o avance doutras iniciativas como Ourense en Común, Marea de Vigo, Compostela Aberta, Marea de Pontevedra ou Marea Ártabra ameazan con mover os marcos da política municipal de aquí á cita coas urnas, pero tamén a partir dela. As iniciativas cidadás que agora prenden en varias vilas apóianse no manifesto inicial de Somos Maioría Á diferenza dos procesos xurdidos nas cidades -a partir dun manifesto común, do aval cidadá e de posteriores achegas cos partidos políticos dispostos a confluír nas plataformas-, as iniciativas que agora aparecen en vilas grandes, medias e incluso pequenas apóianse no documento inicial de Somos Maioría, proxecto que aposta por listas abertas nos concellos arredor dun proxecto de esquerdas alternativo que respecte o dereito a decidir. Entre as súas sinaturas coincidiron as de alcaldes do BNG como os de Monforte ou Zas, ademais de concelleiros do Bloque doutras comarcas, xunto a responsables de Anova e caras visibles de Esquerda Unida ou Compromiso por Galicia, entre outros. Agora, e en base a ese manifesto inicial que "promove e alenta candidaturas cidadáns plurais a partir do protagonismo directo da cidadanía, coa procura da harmonía de principios comúns e programas concretos", en localidades como Redondela, Sober, Vilagarcía, Pontedeume, Noia, Narón, Cabanas, Fene, Monforte ou Vilalba trabállase xa na posibilidade de artellar unha candidatura común da esquerda aos comicios locais. Tamén na cidade de Lugo se intenta unha confluencia. Redondela, Sober, Vilagarcía, Pontedeume, Noia, Narón, Cabanas, Fene, Monforte ou Vilalba traballan xa na posibilidade dunha candidatura cidadá Asinantes do manifesto a nivel galego de Somos Maioría convocaron xuntanzas en cada unha destas localidades nas que marcaron a folla de ruta a seguir nos seguintes meses. Na maioría dos casos, mantéñense xa xuntanzas con movementos sociais e organizacións políticas, como no caso de Vilagarcía, onde se decidiu comezar as reunións con aquelas forzas que non teñen representación no Concello como Anova, CxG, Equo, Espazo Ecosocialista e Podemos. No caso de Lugo, constituíuse xa un grupo dunhas quince persoas coas que se intenta divulgar a iniciativa, buscar máis apoios e preparar unha futura asemblea que a finais de outubro pretende asentar o proxecto de cara ás municipais. Eses integrantes entre os que se atopan varios ex concelleiros do Bloque, serán tamén os encargados se levar a cabo os primeiros contactos con partidos políticos e organizacións sindicais e sociais. En Lugo xa se constituíu un grupo para divulgar a iniciativa e manter contacto con organizacións políticas, sociais e sindicais Pero hai máis exemplos, en Sober estanse a recoller máis sinaturas e divulgando o manifesto para, a finais de outubro, intentar "materializar unha alternativa cidadá". O 8 de novembro convocarase unha xuntanza aberta para promover esta confluencia de cara aos comicios locais, "baixo as premisas da radicalidade democrática e cordinación con outras candidaturas cívicas a nivel galego en defensa dos dereitos sociais e da autodeterminación do pobo galego", ademais de "comezar a elaborar un programa de xeito colaborativo". Tamén se avanza en Redondela, onde os impulsores piden "unir forzas para acadar o goberno local" e conformar unha candidatura "de unidade cidadá que aglutine todos os esforzos e enerxías da esquerda social e da esquerda organizada en partidos, cunha visión aberta e integradora, de concello e de país". Neste caso, a localidade conta xa cunha candidatura cidadá de esquerdas (a Agrupación de Electores de Redondela) con representación no Concello, polo que a iniciativa de Somos Maioría quedou moi diminuída, xa que parece difícil que formacións como FPG, EU ou Anova participen nela, e tamén ao advertirse por parte da cidadanía un posible intento da ocupación do espazo da xa constituída plataforma asemblearia. Non ocorreo o mesmo en Monforte, onde se abriu o debate por unha lista aberta que non descarta liderar o actual alcalde do BNG, Severino Rodríguez. Os proxectos impulsados ao acubillo de Somos Maioría, tal e como aclara a iniciativa, non son para nada incompatibles co resto de mareas que están a aparecer por Galicia adiante. De feito, e tras o referendo telemático convocado entre os asinantes, o proxecto acordou moi maioritariamente dar impulso ás candidaturas de unidade cidadá e propoñer a confluencia cos diferentes movementos.


Summary: O Goberno chinés anuncia unha droga inmunizante contra o coronavirus que de se confirmar a súa validez, segundo Xulio Ríos, director do Observatorio de Política Chinesa, "probaría o alto nivel científico" do país.

O Ministerio de Defensa da China asegurou nun comunicado que desenvolvera "con éxito" unha vacina contra o novo coronavirus SARS-CoV-2, causante da pneumonía COVID-19, e que autorizara as probas en humanos, aínda que o texto non precisou cando comezarían eses ensaios. A droga foi desenvolvida polo equipo de Chen Wei, principal experta do país en bioguerra militar. De 54 anos, a tamén comandante do Exército, leva traballando na vacina desde que chegou o 26 de xaneiro a Wuhan, epicentro do brote. "A epidemia é como unha situación militar. O epicentro equivale ao campo de batalla", afirmou Chen, que asegurou que a vacina se desenvolveu en consonancia con "estándares internacionais e regulacións locais" e está preparada para "unha produción a grande escala, segura e efectiva". Chen tamén é especialista en vacinas de enxeñaría xenética. En 2003 desenvolveu con éxito un aerosol médico durante o brote da SARS. E a finais de 2014, tras a crise en África occidental pola epidemia do ébola, desenvolveu a primeira vacina contra esta enfermidade letal. Xulio Ríos, director do Observatorio de Política Chinesa, di que entra dentro da normalidade que Chen sexa militar. "O Exército chinés non é homologábel aos Exércitos occidentais", sinala ante as voces críticas sobre a súa condición. Estratexia diplomática Ríos considera, en declaracións a Nós Diario, que de se probar a validez da vacina significaría un gran recoñecemento para a China, "xa que probaría o seu alto nivel científico", aínda que non cre que sexa un golpe definitivo no combate pola supremacía da gobernanza mundial. "Na carreira das superpotencias suporía un gran paso, mais é unha carreira que se vai dar no curso da vindeira década e na que inflúen moitos outros parámetros como o 5G, o big data, Huawei... a cuestión tecnolóxica e científica será capital para constatar se a China se converte na primeira superpotencia a nivel global", afirma. Preguntado pola crecente influencia da China na UE, nomeadamente a raíz da crise sanitaria polo coronavirus, sinala que a China quere ter unha relación fluída coa UE, entre outras cousas, "para evitar que forme unha fronte común cos EUA na súa contra". Porén, insiste en que, fóra do momento actual, "son procesos que veñen de lonxe e que van durar tempo". "É unha estratexia orientada, por unha banda, ás institucións comunitarias e, pola outra, a marcos subrexionais. Especialmente, cara aos países do Centro e do Leste de Europa", expón Ríos. Exemplifica esta situación coas recentes declaracións do presidente de Serbia, Aleksandar Vucic, nas que criticou con dureza a UE. "A solidariedade internacional non existe. A solidariedade europea non existe… é puro conto. Os únicos que nos axudan son os nosos amigos da República China", advertiu Vucic, que engadiu: "Créanme, encontrarei a maneira de llo agradecer á China". "A China preocupouse por Italia ─sinala o director do Observatorio─, en parte porque é a Wuhan de Europa, mais tamén porque é o único dos países do G-7 que asinou o memorando para a chamada Nova Ruta da Seda". Este proxecto, lanzado hai cinco anos polo Goberno chinés e que pretende ter completado en 2025, é un dos principais baluartes da súa política exterior. Isto é, a formación de extensas redes de transporte, comunicacións e infraestruturas que partan da China e que, por vía terrestre e marítima, cheguen a Europa. Neste sentido, Xulio Ríos ilustra as diferenzas entre a diplomacia estadounidense e a chinesa con respecto á UE da seguinte maneira: "Mentres que os EUA suspenden todos os voos procedentes de Europa, a China pon á disposición dos países da UE o seu coñecemento científico e material sanitario".


Summary: "A misión das persoas feministas é facermos que o traballo de liberación e emancipación convenza aos homes e mulleres con rabia; que saibamos explicar a diferenza entre dereitos e privilexios. Se non somos quen, non imos gañar"

Circulaba hai uns días, por teléfonos e redes, un vídeo caseiro feito por dúas adolescentes galegas no que unha moza duns catorce anos monologa mentres a compañeira asente. A nena opina. Asertiva, en actitude retadora, fala do aborto, da igualdade entre mulleres e homes. Di que as mulleres que abortan son unhas putas por se teren aberto de pernas. Para ela, puta é un insulto. Que está claro que as mulleres somos inferiores. Que a ver se con Vox se amaña.Circulaba un vídeo no que unha adolescente galega di que as mulleres que abortan son unhas putas; só está a repetir o que aprende, o que escoita na casa, na rúa, na tele, na redeEscándalo. Por uns días, arden as redes, denúnciase o vídeo, é retirado. Respiramos. Porque temiamos... que? Se cadra, que ese discurso mal fiado, simple e con vocabulario escaso, emitido por unha cativa, teña o poder de convencer a outras, as súas iguais, a outros, os seus iguais. Ou, se cadra, porque incomoda ter ante nós a evidencia da realidade.Mais a nena só está a repetir, ao seu xeito e na súa capacidade comunicativa, o que aprende. O que escoita na casa, na rúa, na tele, na rede.E, ao tempo, as persoas polas que se guía non fan máis que difundir o que afirman aquelas outras que son as súas creadoras de opinión, como Casado ou Abascal, pero tamén xornalistas, tertulianas, académicas da lingua... Líderes que dirixen mensaxes simples e maniqueas, de doada comprensión e que convencen porque se alimentan da rabia. Unhas mensaxes que benefician só a quen as lanzan, non a quen as asumen. Unha rabia que en moitos homes xorde do temor a perder os seus privilexios capitais emanados do patriarcado. Ben por tratarse dos poucos que consideran que lles quedan a eses homes, empobrecidos e desconcertados antes os cambios sociais, ben tan só por pertencer a unha clase dirixente que non quere deixar de selo. Como dixo Flora Tristán, o home máis oprimido pode oprimir a outro ser, que é a súa muller. A muller é a proletaria do proletario. Mais tamén nas mulleres non feministas medra unha rabia que alimenta estas mensaxes e se alimenta delas. A frustración de seren mulleres educadas no patriarcado, como a moza do vídeo, ás que o feminismo está a dicir que toda a súa realidade é un erro. Que todo o que coñecen, aprenderon e perpetuaron, é inxusto, desigual, violento. Que son as oprimidas. E non queren velo porque non poden aturalo, como nos acontece a nós co vídeo. Porque o ser humano é moito máis resistente ao cambio e a recoñecer a realidade do que queremos pensar. A nosa misión, a das persoas feministas, é facer que este traballo de liberación e emancipación convenza aos homes e mulleres con rabia; que saibamos explicar a diferenza entre dereitos e privilexios. Se non somos quen de incorporar a esa xente, non imos gañarVéxoo de cote nos obradoiros que imparto. Mulleres ofendidas polo meu discurso feminista que se negan a empoderarse, que non queren ver a realidade nin moito menos cambiala. Que marchan enfadadas e non admiten diálogo. Véxoo no ideario de Alves, a ministra nomeada por Bolsonaro para implementar unha nova era na que menino veste de azul e menina veste de rosa.E vexo esa outra reacción, a da indignación cando é unha muller, como a nena do vídeo, quen lanza o alegato patriarcal. Que deposita unha dobre responsabilidade na vítima, acusándoa de vitimaria. Que esixe que as mulleres, nós soas, como principais afectadas, espertemos como por arte de maxia. Pero iso non acontece. Acho que a nosa misión, a das persoas feministas, é facer que este traballo de liberación, de emancipación, de procura da xustiza e da paz, convenza aos homes e as mulleres con rabia. Que saibamos explicar a diferenza entre dereitos e privilexios. Porque se non somos quen de incorporar a toda esa parte da sociedade na nosa loita, non imos gañar.E serán os vencedores, con "e", quen sigan a escribir a historia.


Summary: Cada ano, por volta da data do seu nacemento, en Oiartzun homenaxean a Murguía. Non é ao primeiro presidente da Academia Galega e home de Rosalía de Castro. Trátase de Concha, a súa nai, unha vasca que inculcou ao fillo o amor e a defensa da terra.

Desde o ano 2000, arredor do 29 de xaneiro que é a súa data de nacemento, en Oiartzun, en Euskadi, homenaxean a Concha Murguía na casa na que naceu, un edificio señorial hoxe convertido en casa da cultura, con biblioteca e salón de actos. Desta volta, o acto, organizado polo Fato Cultural Daniel Castelao máis o concello de Oiartzum, tivo lugar o día 1 de febreiro cun programa no que se deron a man os gaiteiros Trisquela e o grupo Lartaun Txitulari Taldea, houbo ofrenda floral e tamén as intervencións do Concelleiro de Cultura, Asier Legorburo e o historiador Xosé Estévez, verdadeiro promotor da conmemoración. Foi precisamente Xosé Estévez, natural de Quiroga e afincado no País Vasco, quen lle seguiu a pista á nai de Manuel Murguía desde que reparara no dato aportado por Vicente Risco na biografía do historiador que a facía natural de Tolosa. Desde entón, visitou arquivos e buscou documentos mais nada lembraba en Tolosa á muller da que o fillo tomaría o seu apelido para se identificar na historia. Na Rúa das Hortas A pegada da súa orixe atopouna un artigo de Ignacio Querejeta no que atopou o apelido nun organista de igrexa, entón funcionarios municipais. Domingo Murgia Azkonobieta, pai de Concha, aprobara as probas de músico en Rentería e logo pasara a Oiartzun, localidade na que nacería a que sería nai do historiador galego. "O pai fora organista en San Esteban, e Concha naceu o 29 de xaneiro de 1806 no que hoxe é a casa da Cultura, antes hospital de peregrinos do Camiño de Santiago", explica Xosé Estévez. A data e lugar da súa morte tamén os atopou na súa investigación, desta volta documentándose en Compostela, onde morreu nova en 1864, con 48 anos, no número 14 da Rúa das Hortas, a poucos metros da Praza do Obradoiro. A composición que Estévez fai da vida de Concha é que tiveron que fuxir de Euskadi por pertencer seu pai ao partido liberal partidario dos foros, da liña do Conde de Villafuertes, cando se produciu a entrada dos Cen Mil Fillos de San Luís. Foi entón cando a familia marchou para a Galiza, lugar no que Concha cadraría co boticario José Martínez, pai de Manuel Murguía, quen se deu a coñecer co apelido materno. Amor polo País Vasco dá en amor por Galiza "Debeu ser unha muller con moita querencia pola cultura, seu pai era músico, dunha importante familia de Guipúscoa con grandes posesións. Aínda hoxe ao pé de Donostia se conserva o Pazo dos Murguía. Por parte de nai eran os Egaña, unha familia na que pai e fillo foron secretarios da provincia e escribiron libros sobre a súa historia", apunta Xosé Estévez. Pouco máis se sabe desta descoñecida muller da que tampouco se coñecen fotografías. O que si ten claro o historiador é que Concha Murguía foi "moi amante da cultura vasca e, desta maneira, o seu fixo di que aprendeu a amar Galiza ao ver como a súa nai amaba o país vasco. Tamén tivo que ser liberal xa que tivo a Manuel Murguía antes de se casar". Na que foi a súa casa natal, loce desde que se iniciaron as homenaxea anuais unha placa na que se lembra que nesa casa naceu Concha Murguía Egaña, "nai de Manuel Martínez Murguía, berce do nacionalismo galego". Cada ano, os medios de comunicación vascos recollen a información da homenaxe a Concha Murguía. En Oiartzun a totalidade dos seus concelleiros son nacionalistas, e 11 dos 13 pertencen a Bildu. Desde que se celebran eleccións municipais, nunca foi electo un concelleiro non nacionalista.


Summary: O colectivo Salvemos Cabana pide a drenaxe e selado das balsas mineiras no Monte Neme ante o risco potencial de accidentes e a toxicidade demostrada da auga, derivada da actividade mineira nesta zona. Alertan tamén do desprendemento de taludes que poden ser moi perigosos xa que ás veces caen en pico a decenas de metros e non existe ningún perímetro de seguridade marcado polas administracións.

O Monte Neme atópase moi danado pola actividade extractiva primeiro de volframio e posteriormente de áridos que converteron esta rica zona nunha desfeita ecolóxica. Desde o colectivo Salvemos Cabana esixen ás administracións medidas urxentes e que drenen e selen as balsas mineiras existentes neste monte situado entre os concellos de Carballo e Malpica. Aluden para esixir estas medidas ao risco potencial de accidentes e a toxicidade demostrada da auga, derivada da actividade mineira que houbo zona. Alertan do desprendemento de taludes que poden ser moi perigosos xa que ás veces caen en pico a decenas de metros e non existe ningún perímetro de seguridade Alertan tamén do desprendemento de taludes que poden ser moi perigosos xa que ás veces caen en pico a decenas de metros e non existe ningún perímetro de seguridade marcado polas administracións. En canto ao risco de toxicidade das augas das balsas, segundo informan desde o colectivo, ficou esta demostrada nalgúns casos incluso por Augas de Galicia, cando identificou como problemáticas estas augas polo seu nivel de acidez e a alarmante presenza de elementos como o aluminio, o que na práctica constitúe un risco para a saúde pública e os ecosistemas nunha contorna carente das máis elementais medidas de seguridade, tal e como alertou Sermos Galiza o pasado 27 de xuño. "Resulta chocante a reiterada apelación por parte do actual goberno da Xunta e a Cámara Oficial Mineira de Galicia a conceptos como a minaría sostíbel e responsábel" denuncian desde o colectivo "Resulta chocante a reiterada apelación por parte do actual goberno da Xunta e a Cámara Oficial Mineira de Galicia a conceptos como a minaría sostíbel e responsábel" denuncian desde o colectivo, xa que "seis anos após do accidente que provocou unha vertedura de máis de 24.000 metros cúbicos de auga e lodos sobre as parroquias de Razo da Costa (Carballo) e Aviño (Malpica), a Dirección Xeral de Enerxía e Minas dirixida por Ángel Bernardo Tahoces segue sen poñer unha solución efectiva a un problema que pode rematar provocando graves consecuencias", alertan desde Salvemos Cabana. O colectivo tamén pon o acento no caso das persoas instagrammers que sufriron problemas de saúde por bañarse nalgunhas das balsas do complexo. Con todo isto, desde Salvemos Cabana consideran que no Monte Neme estase a producir un incumprimento da lexislación da Lei de Ordenación da Minaría da Galiza, xa que o seu réxime sancionador estabelece competencias, procedementos e no seu caso, toma de "cantas medidas cautelares resulten necesarias" pola vía de urxencia, o que inclúe tanto medidas de seguridade ou control "que impidan a continuidade na produción do dano". Desde Salvemos Cabana consideran que no Monte Neme estase a producir un incumprimento da lexislación Tamén sinalan que se está a incumprir a Directiva 2006/21/CE do Parlamento Europeo e do Consello, sobre a xestión dos residuos das industrias extractivas que estabelece medidas, procedementos e orientacións para previr ou reducir na medida do posíbel os efectos adversos sobre o medio ambiente, a biodiversidade e os riscos para a saúde humana, sinalando de maneira taxativa que "é necesario que os Estados membros garantan que as autoridades competentes organicen un sistema eficaz de inspeccións ou medidas de control equivalentes respecto ás instalacións de residuos das industrias extractivas", algo que, segundo afirman desde Salvemos Cabana, "no Monte Neme nin se tivo en conta historicamente durante as súas distintas épocas de explotación e que non se está a ter en conta na actual fase de abandono". Denuncian desta maneira as eivas do plan de restauración.


Summary: Adega cumpre 40 anos. Na súa 40 Asemblea Xeral houbo propostas de resolución en torno á prórroga de ENCE, a Lei de Acuicultura, a sentenza do 'Prestige' ou a relación entre política e ambiente.

A Nave de Vidán, en Compostela, acolleu esta fin de semana a 40 Asemblea Xeral de Adega, Asociación ecolóxica para a defensa de Galiza, unha cita na que celebraron os 40 anos de vida desta organización ambientalista. Unha asemblea onde, entre outras cuestións, as persoas asistentes trataron diferentes propostas de resolución en torno a cuestións de actualidade. Así, a asemblea rexeita a concesión da prórroga a Ence e demanda do novo governo do estado a "revogación inmediata da prórroga, a derrogación da modificación da Lei de Costas". Adega tamén exixe a retirada do borrador de lei de Acuicultura. "Equiparar a acuicultura industrial co marisqueo e a pesca tradicional non é ordenar o sector como di Feijóo: significa entregar o noso litoral ás multinacionais dos peixes de plástico, os antibióticos e as hormonas" . Tamén lamenta a asemblea que a recente sentenza do Supremo sobre a catástrofe do Prestige non contemple a revisión do proxeso para xulgar aos principais responsábeis administrativos da catástrofe. Un dos puntos tratados foi o de 'Política e medioambiente'. Adega considera que as propostas "de xestión do territorio, dos modelos de transporte, xeración de recursos e tratamento de residuos, conservación da diversidade natural e dos servizos ecosistémicos que presta a Natureza (auga, alimento, aire limpo, protección contra o clima extremo, etc.) están case sempre ausentes da primeira liña política e eleitoral". Reclama por iso que a presenza das cuestión ambientais, estea á altura da transcendencia que ten como xestionamos os ríos, os bosques, os recursos pesqueiros, mineiros, os residuos…"Se nos preocupa a escaseza de propostas ambientais nas campañas eleitorais, máis grave é o posterior incumprimento daquelas máis interesantes". A 'Economía circular e emprego verde' foi outra das propostas desta asemblea.


Summary: No escrito entregado nos xulgados de Fontiñas, en Compostela, a plataforma cidadá recolle os puntos básicos da sentenza do Tribunal superior da UE ditada neste sentido no mes de marzo

A Unión Europea considerou "ilegal e abusiva" a lei de desafiuzamentos española. Fíxoo nunha sentenza emitida no mes de marzo polo Tribunal de Luxemburgo (TXUE), en que se sinala que o mantemento da débeda após a execución hipotecaria é contraria á normativa europea que rexe os dereitos d@s utentes. Deste xeito, habilita a xuizas e xuices a paralizar despexos, tanto aqueles que están en curso como aqueloutros que se atopan pendentes de execución. Amparándose nesta resolución, a plataforma cidadá Stop-desafiuzamentos vén de entregar esta quinta feira nos xulgados de Fontiñas un escrito recollendo os seus puntos básicos e instando a xustiza a actuar de oficio nas execucións hipotecarias. Fixérono nun acto reivindicativo, o segundo dos realizados neste sentido na capital galega. En novembro de 2012 o que reclamaron foi que se paralizasen todos os despexos até que o mencionado tribunal se pronunciase. Non recibiron resposta. Agora regresan, desta volta cunha sentenza do TXUE que avala as súas reivindicacións.


Summary: A formación nacionalista reclama ao Goberno do Estado que declare caduca a concesión da AP-9 e a devolución dos importes pagados en portaxes desde 2013

O deputado do BNG, Néstor Rego, anunciou esta cuarta feira o rexistro dunha iniciativa e o impulso dunha declaración institucional no Congreso para rexeitar o uso pexorativo de "Galiza profunda" empregado nunha sentenza en Marbella nestes días. Rego explicou que se procura o apoio do resto de grupos para eliminar a "galegofobia", o "clasismo" e a vulneración de dereitos fundamentais. Esta proposta, segundo anunciou Rego, trasladarase ao resto de grupos políticos para conseguir o seu apoio. Lembra que unha declaración similar, a iniciativa do BNG, foi apoiada por unanimidade na cámara galega co apoio de PP e PSOE. "Estamos a falar dun prexuízo que é especialmente grave se é empregado para conculcar dereitos dunha persoa" explica o deputado do BNG. Neste sentido, tamén anuncia o rexistro de preguntas ao Goberno do Estado para que teña unha posición sobre esta cuestión, particularmente sobre que accións levará a cabo para garantir "que ningún cidadán e cidadá do Estado español é discriminado en función de onde reside, en que País ou se o fai nunha zona rural ou urbana AP-9 O deputado nacionalista avanzou unha "nova ofensiva" para reclamar ao Goberno do Estado o rescate da AP-9, tras os informes da UE e a Comisión Galega da Competencia, e a devolución os importes pagos ilegalmente desde 2013. Considera un abuso manter a AP-9 como unha autoestrada de peaxe até o 2048. "A concesión tería que acabar no 2013 pero foi prorrogada primeiro por un Goberno socialista, de Felipe González, durante 10 anos e posteriormente por un Goberno do Partido Popular, o de José María Aznar durante 25 anos" lembra Rego. "Foron ilegais porque non se respectaron os principios mínimos de concorrencia e, por tanto, está autoestrada atópase agora en mans privadas e cobrando peaxes de forma irregular" denuncia o deputado do BNG. Neste sentido, a formación reclama ao Goberno do Estado que declare "caducada a concesión e recupere a totalidade dos importes pagos en peaxes ao longo destes anos, desde 2013". Isto supón unha cantidade estimada entre os 1.090 aos 1.400 millóns de euros.


Summary: Nerja dará acollida a perto de setecentos participantes no Campionato de España Absoluto de Aire Libre, dos cales corenta serán da Galiza (25 mulleres e 15 homes). A medallista Ana Peleteiro non viaxará pola súa maternidade.

A cita máis importante do atletismo estatal ao aire libre volve novamente esta fin de semana. Durante tres días, do 24 ao 26 de xuño, a localidade malagueña de Nerja dará acollida a perto de setecentos participantes no Campionato de España Absoluto de Aire Libre, dos cales corenta serán da Galiza (25 mulleres e 15 homes). Nesta edición viaxarán representantes do país con serias opcións de podio, coa excepción da ausencia por maternidade da medallista olímpica Ana Peleteiro. Viaxarán, iso si, Belén Toimil no concurso de peso e Adrián Ben nos 800 metros, que liderarán a presenza galega que tentará superar as perto das cinco medallas e dezanove postos de finalistas logrados o ano pasado. O Celta de atletismo loitará polo ascenso no final ligueiro Importante presenza de lanzadoras No resto de modalidades, novamente o sector de lanzamentos será do máis importante en Nerja para os intereses galegos xa que na proba de xavelina haberá catro lanzadoras que estarán no top seis das participantes por rexistros. A cubana, afincada na Coruña, Yulenmis Aguilar, parte como clara favorita ao estar con diferenza en posesión da mellor marca das participantes. Xunto a ela loitarán polo podio Carmen Sánchez, Lidia Parada e Paula Piñón. No martelo, Nacho Fernández, que vén de acadar o récord de España máster recentemente. Acode tamén co obxectivo de entrar en postos de finalista desta modalidade na que estará acompañado polo céltico Yago Araujo e por Carlos Revuelta da Ximnástica, quen compartira círculo de lanzamento coa internacional Irene Gómez Costas. O atletismo galego supérase en Ourense De Adi Iglesias a Daniel Chamosa Nas carreiras estará nos 200 metros a bimedallista paralímpica de Tokio e plusmarquista galega Adi Iglesias do Lucus Caixa Rural. Sen abandonar a categoría feminina, nos 5.000 metros correrá Carmela Cardama, Ester Navarrete e Joselym Brea. Ademais, Alba Cuns estará no foso de triplo e na lonxitude loitará polas prazas o venezolano asentado en Narón e con ficha galega, Gerson Vidal. Neste mesmo sector a campioa de España do ano pasado, a valdeorresa Leticia Gil, sairá moi motivada na procura dun posto ao que tamén aspira Olaia Guisela Becerril. Nas combinadas, Adolfo Sainz Maza, do Celta, podería dar a sorpresa así a campioa de España Sub-23 de pista cuberta, Eva Queimaño. Por último nas probas de marcha, tamén hai importantes opcións por parte das internacionais Carmen Escaríz, Antía Chamosa así como de Daniel Chamosa.


Summary: Indignación polas palabras de Carmelo Romero, do PP.

Un membro do Congreso español berrou "Vai ao médico!" a Iñigo Errejón mentres o portavoz de Más País preguntaba no Congreso a Pedro Sánchez sobre un plan para coidar a saúde mental dos cidadáns tras a pandemia e o confinamento. O deputado, que non foi identificado inicialmente, é Carmelo Romero do PP. Que diputados de la derecha me hayan gritado "vete al médico" por preguntar hoy al Presidente por salud mental demuestra todo lo que queda por hacer. Nunca más el estigma ni la vergüenza. pic.twitter.com/5woETcU1oQ— Íñigo Errejón (@ierrejon) March 17, 2021 Na súa intervención, Errejón xa se queixou de que a súa pregunta ao presidente español foi recibida con algunhas risas por parte de deputados das bancadas que ocupa a dereita. Porén, Errejón reiterou a importancia de atender os problemas de saúde mental causados pola pandemia. Pido disculpas al señor Errejón por el comentario que he realizado en la sesión de control al Gobierno. Ha sido una frase desafortunada. 1/3— Carmelo Romero (@cromeroher) March 17, 2021 Ao rematar a intervención, Romero berroulle: "Vai ao médico!". O portavoz de Máis País, xa sen a quenda de palabra, protestou. Horas despois, e após a indignación de moitos usuarios nas redes sociais, o deputado do PP fixo un fío en Twitter para pedir perdón.


Summary: A incidencia duplicouse na cidade herculina nos últimos dez días. Ademais, cada vez son menos os concellos libres de coronavirus, pois a mobilidade que se produciu durante o Nadal contribuíu a levar a pandemia a zonas que ata entón estaban libres de infeccións

Nos últimos sete días diagnosticáronse máis de 4.000 casos, unha media de máis de 580 cada día, unha cifra que non se acadaba dende o pasado 7 de novembroOs efectos dos contaxios producidos durante as celebracións do Nadal comezan a facerse evidentes nos datos diarios sobre a pandemia de Covid-19. Este domingo a Consellaría de Sanidade informa de 661 novos positivos de coronavirus detectados mediante proba PCR, un número lixeiramente inferior ao de onte pero moi superior ao comunicado nos domingos das últimas semanas: 278, 248 (estes dous condicionados polos festivos de Nadal e Aninovo), 285 e 363.A terceira vaga da pandemia continúa a súa escalada en Galicia. Nos últimos sete días diagnosticáronse máis de 4.000 casos, unha media de máis de 580 cada día, unha cifra que non se acadaba dende o pasado 7 de novembro. Isto leva a un aumento na incidencia acumulada, que continuará a subir nas vindeiras semanas, unha vez que se deixen atrás as xornadas festivas de Nadal que contribuíron a invisibilizar o seu crecemento.A mobilidade que se produciu durante o Nadal contribuíu a levar a pandemia a zonas que ata entón estaban libres de infecciónsO empeoramento da situación é evidente en catro cidades: Santiago, A Coruña, Ourense e Ferrol, que levan días en ascenso. Porén, o mapa coa incidencia acumulada en todos os concellos amosa que os contaxios se están a estender por toda Galicia. Un dato: hai unha semana había 73 concellos que nos 14 días anteriores non tiveran ningún caso de Covid-19, mentres que hoxe son 56, e baixando. Outro efecto dos encontros sociais e da mobilidade que se produciu durante o Nadal, que contribuíu a levar a pandemia a zonas que ata entón estaban libres de infeccións.Na Coruña o número de casos de coronavirus duplicouse dende o pasado 30 de decembro, en apenas dez díasSantiago, A Coruña, Ourense e Ferrol continúan este domingo empeorando os seus datos. A incidencia acumulada na capital de Galicia supera amplamente os 300 casos por cada 100.000 habitantes e na Coruña achégase a esa cifra. Na cidade herculina o número de casos de coronavirus suplicouse dende o pasado 30 de decembro, en apenas dez días.En cambio, Vigo, Pontevedra e Lugo mantéñense estables, aínda que na cidade olívica a incidencia acumulada leva un mes sen baixar dos 200 casos por cada 100.000 habitantes.Hai unha semana había 73 concellos que nos 14 días anteriores non tiveran ningún caso de Covid-19, mentres que hoxe son 56, e baixandoNo conxunto de Galicia a situación empeora. Cada vez son menos os concellos libres de Covid-19 e naqueles nos que a situación epidemiolóxica é moi mala, as cifras de incidencia resístense a baixa. Ademais, varias comarcas están a rexistrar novos gromos. Xove e Lobeira seguen a roldar os tres mil casos por cada 100.000 habitantes, e San Xoán de Río, Calvos de Randín e A Pastoriza os dous mil. Trece concellos presentan incidencias superiores aos mil casos.Viveiro, Tui, Verín, Arteixo ou Noia están a aumentar o seu número de casosPreocupa a situación en Viveiro, que se achega a esa fronteira dos mil casos por cada 100.000 habitantes (957) e que na última semans duplicou a súa incidencia. O mesmo sucedeu en Tui (808) ou Verín (787) e chama a atención o rápido empeoramento que están a rexistrar Xinzo de Limia e a súa comarca, o mesmo que Arteixo ou Noia.A incidencia acumulada a 14 días en Galicia pasou na última semana de 175 a 249 casos por cada 100.000 habitantes, 268 se se teñen en conta tamén os positivos diagnosticados por probas distintas ás PCRA incidencia acumulada a 14 días en Galicia pasou na última semana de 175 a 249 casos por cada 100.000 habitantes, 268 se se teñen en conta tamén os positivos diagnosticados por probas distintas ás PCR. A incidencia acumulada a 7 días, que reflicte máis rapidamente os cambios de tendencia pasou na última semana de 96 a 152 casos por cada 100.000 habitantes, un empeoramento de máis 50%.Por áreas sanitarias, as que presentan unha peor situación son Santiago-Barbanza e A Coruña-Cee (con incidencias por riba dos 270 casos por cada 100.000 habitantes. Son as únicas que superan a media galega, aínda que mesmo as que presentan menos casos por habitante (Lugo e Pontevedra) roldan unha incidencia acumulada de 200 casos. A taxa de positividade na área sanitaria da Coruña supera o 13%, porcentaxe moi preocupanteA taxa de positividade (porcentaxe de probas PCR cun resultado positivo) mantense claramente por riba do 8% e con tendencia de ascenso. A media dos últimos sete días é do 8,3%, no seu nivel máis elevado dende o verán. A área sanitaria da Coruña supera o 13% e a de Ferrol o 10%, porcentaxes moi preocupantes.O resto das áreas sanitarias mantense en niveis máis baixos, aínda que Ourense, Pontevedra e Vigo roldan o 9%. Cómpre ter en conta que na taxa de positividade teñen unha grande influencia os cribados masivos, como os que se están a facer na Illa de Arousa e Bueu, que adoitan contribuír a reducir a porcentaxe.Nos últimos días, unha vez que deixamos atrás a sucesión de festivos, volveu incrementarse a realización de probas de detección. A Consellaría de Sanidade notificou 8.866 este domingo, a cifra máis elevada dende o 24 de decembro. A media diaria na última semana é de 6.934, aínda lonxe das máis de 8.500 probas diarias que se fixeron na semana previa á Noiteboa.A situación nos hospitais galegos mantense estable, de momento, á espera de que o aumento de contaxios se traduza en ingresosFinalmente, a situación nos hospitais galegos mantense estable, de momento, á espera de que o aumento de contaxios se traduza en ingresos. O número de camas ocupadas nas UCI por pacientes Covid-19 (61) é semellante á de días anteriores e tamén o é no resto de unidades hospitalarias (360). Con todo, a cifra total de camas ocupadas é a máis elevada dende o pasado 1 de decembro.Nas residencias segue a medrar o número de casos activos, con gromos de importancia na Residencia Fogar Santa María (Verín), que onte sumou 31 novos positivos (25 usuarios e 6 traballadores) e na Residencia Paz y Bien de Tui, con 18 novos positivos (12 usuarios e 6 traballadores). A Residencia DomusVi Vimianzo (106 casos activos) é o centro que presenta un maior número de positivos.


Summary: Pedro Bolaño recibe como herdanza de seu pai o castelo de Torés, asentamento familiar, con tódalas posesións que isto significaba.

Pedro de Bolaño era fillo de Fernán Díaz de Ribadeneira, o vello, e de Maior de Baamonde, mais na súa árbore xenealóxica tamén estaban os apelidos Bolaño e Ribadeneira. Segundo os xenealoxistas, o primeiro remóntase ao ano 714 cando os musulmáns intentan tomar Lugo e o segundo está vinculado coa translación do corpo do apóstolo Santiago. Tal vez foi esta notoria antigüidade a que levou a Bartolomeu Sagrario Molina, no 1550, a dicir: "Tamén en Galiza veredes aos Caamaños, notorios fidalgos e bos solares. Hai outros antigos, que son Aguiares, que xa de moi lonxe se perden nos anos. Con estes abrázanse os vellos Bolaños". Seu pai, Fernán Díaz de Ribadeneira, ao redactar o seu testamento no ano 1461 posuía territorios nos actuais concellos de Becerreá, Baralla, Castroverde, O Corgo, Baleira, Láncara, Monterroso, Triacastela e Pedrafita do Cebreiro, tendo a súa casa forte en Torés, no concello das Nogais. Vasco da Ponte [historiador galego, 1470-1535] atribuíalle ao citado Fernán un total de 50 lanzas e 1.500 vasalos, polo que estamos a falar dunha considerable forza militar. Pedro Bolaño recibe como herdanza de seu pai o castelo de Torés, asentamento familiar, con tódalas posesións que isto significaba, ademais dos cotos de Cela, Cedrón, Ribadeneira, terras de Balboa e Cancelada e Baleira, "estando enna felegresia de Santa Marinna de Libran, que é eno vale da Valeyra, termino e senorio de Pedro Fernandes de Bolano, fillo de Fernan Dias de Riba deneira" (23 de febreiro de 1466). Por parte de súa nai, Maior de Baamonde, señora da casa de Guitiriz e Baamonde, recibe, entre outras propiedades, a Sucesión de Burela, un conxunto de propiedades situadas nos actuais concellos de Ribadeo, Barreiros, Foz, Burela, Cervo, Xove e Viveiro, que pasaban de pais a fillos, dentro da rama dos Baamonde, unidos, sen sufrir mingua algunha. O citado Vasco Daponte cifra o potencial bélico de Pedro de Bolaño en 30 cabalos e 700 peóns, co que tampouco é unha cantidade nada desdeñable. Xenro de Pardo de Cela Pedro de Bolaño, rico señor feudal, casa con dona Beatriz de Castro, filla do mariscal Pedro Pardo de Cela, feito que ata agora non está ben estudado, pois moitos autores ven neste matrimonio un engrandecemento de Pedro de Bolaño pola súa vinculación con Pardo de Cela, mentres que eu, pola contra, vexo que o maior beneficiado deste matrimonio será o Mariscal, tal e como xa recollía Vasco Daponte, "dende que foi gran señor o mariscal Pedro Pardo, casou á súa filla, dona Beatriz, con Pedro de Bolaño e sacouse toda a casa de Ribadeneira, que coa casa de Ron melloraba moito e competía con don Diego de Andrade". Independentemente de que familia fose a máis beneficiada o que é innegable é que a citada voda condicionou a futura actuación de Pedro de Bolaño, xa que se aliou a seu sogro e por ende ao conde de Lemos, dous dos tres grandes inimigos da nova monarquía. Pedro de Bolaño sempre mantivo unha relación cordial co seu sogro, o Mariscal, marcada pola fidelidade; Vasco Daponte di que o Bolaño sempre ía por onde ía seu sogro. Tamén está a carón do Mariscal cando seu pai, Fernán Díaz de Ribadeneira, se enfronta con Diego de Andrade e o conde de Lemos, no cerco de Pontevedra. Tamén fai gala da súa fidelidade o 18 de febreiro do ano 1482, momento no que Pardo de Cela xa está atrapado na Frouxeira. Para conseguir un reforzamento das alianzas casa a súa filla Leonor de Bolaño con Alonso Vázquez de Cabarcos, señor dos cotos de Cabarcos e de Canedo. Este personaxe aparece nun documento redactado en Mondoñedo no ano 1473 titulándose como "merino enna dita cidade de Vilamayor por meu señor Pero Pardo et seu lugartenente". Para asegurar esta unión, tanto a matrimonial como a política, dota a súa filla con: "Todos los bienes rayzes e heredades (...), en la parte dellos que vos mas quisierdes que yo he e me pertenesçen aver desde la Puente de la Espinera e Mariñas de Bibero fasta la billa de Bibero". Hábil na batalla e nos xulgados García Oro mantén que a decapitación do Mariscal foi o momento tralo cal os novos monarcas comezan a campaña de acoso e derribo da figura de Pedro de Bolaño, mais xa no ano 1482 as propiedades que Pedro de Bolaño posuía na Mariña sofren o primeiro dos ataques. O protagonista deste artigo demostrou ser cabaleiro hábil tanto no campo de batalla como nos xulgados. Así cando o día 30 de outubro de 1482 García de la Parra, alcalde maior do bispado de Mondoñedo por orde de don Fernando de Acuña, dita unha sentenza xudicial pola cal se obrigaba a Pedro de Bolaño a que "desenbargue et desocupe la dicha Suçesion de Burela con todos los benefiçios, padronalgos de las casas, vinas et herdades, molinos et molineras", dándolle un prazo de 15 días para levar a cabo esa desocupación, o noso Bolaño decide loitar nos tribunais. No ano 1484, 2 de novembro, a Real Chancelería de Valladolid ratifica a sentenza dada por García de la Parra ordenándolle unha devolución inmediata da citada Sucesión ao Cabido de Mondoñedo. O Cabido mindoniense tivo que conformarse con poder ocupar varias propiedades da Sucesión, quedando a parte máis importante, a casa Torre e o porto de Burela, en mans da familia dos Bolaño, así podemos ver como á hora de redactar o seu testamento o noso protagonista cede á súa filla Maior as arriba mencionadas propiedades, polo tanto seguían a estar no seu poder e seguirán pertencendo á súa familia até ben entrado o século XVIII. A chegada dun novo Gobernador, Diego López de Haro, substituto de Fernando de Acuña, que viña coa orde de pacificar Galiza significou o comezo das loitas xudiciais de Pedro de Bolaño. Contra el se foron amontoando acusacións e denuncias das que soubo saír airosamente. Tamén sae vitorioso do enfrontamento que mantivo cos Reis Católicos. Ameaza das católicas maxestades Corría o ano 1483, as tropas de Mudarra cercaban o Mariscal e o noso protagonista foi convocado a comparecer ante os reis na cidade de Astorga, sendo obrigado a permanecer nela sen poder entrar en Galiza nin acudir a Vilafranca. En 1486, mentres que as súas católicas maxestades se dirixían a comprobar en persoa o estado de pacificación de Galiza, convocan novamente a Pedro Bolaño, esta vez a citación ía acompañada dunha ameaza nada velada, pois en caso de non acudir corría o risco de "confiscacion de sus bienes e tierras e vasallos e so pena de otras ciertas penas". Os monarcas amosaban así o seu enfado co noso protagonista. Cando fora convocado en 1483 ordenóuselle quedar recluído en Astorga durante tres anos, tal vez para que non puidese acudir en auxilio nin do seu sogro nin do Conde de Lemos, que estaba ocupando a vila de Ponferrada, mais o noso protagonista, lonxe de acatar a orde recibida, "se partió del lugar donde nos resydiamos al presente en nuestra corte e donde le avia sydo mandado estar, e se fue fuera, e sin nuestra licencia e mandado, e siendole mandado que no entrase en el Reyno de Galisia ni en el Bierço, especialmente en la villa de Villafranca, en la qual e en otros logares dixo que estovo por tres años", tal actitude foi castigada pola Audiencia de Galiza. Esta institución reclamaba para Pedro de Bolaño as maiores e máis severas penas que nunca chegaron a aplicárselle porque soubo moi ben escapar da xustiza agochándose e amparándose en inacabables procesos xudiciais.