As drásticas medidas adoptadas polas autoridades chinesas para conter a propagación da epidemia de coronavirus extreman a preocupación sobre a súa gravidade. O virólogo e recoñecido experto en problemas respiratorios Zhong Nanshan, xefe dun equipo de facultativos de alto nivel organizado pola Comisión Nacional de Saúde, dixo que non terá o impacto na sociedade e a economía que o SARS (síndrome respiratorio agudo severo) tivo fai 17 anos. Outros, con todo, como Guan Yi, da Universidade de Hong Kong, cre que esta epidemia podería ser ata 10 veces máis potente que a do SARS que causou a morte a unhas 800 persoas en todo o mundo. Esa mesma división de pareceres confirmouse na Organización Mundial da Saúde. Zhong Nanshan xogou un papel moi importante no descubrimento da síndrome respiratorio agudo severo en 2003.As dúbidas e os temores a estender o pánico poden influír en que a alarma deuse quizá tarde, cando os desprazamentos por causa da Festa da Primavera xa se iniciaron. E é que o momento para esta epidemia non podía ser peor, no pico máis alto do ano no uso de todo tipo de transportes e con millóns de persoas deambulando dunha cidade a outra.Esta nova crise de saúde pública debe pillar a China coa lección aprendida. O investimento público en sanidade oscilou nos últimos anos. Segundo o gasto público en sanidade per cápita, a súa clasificación sitúase no posto 80 dunha listaxe de 191 países e rexións. Pese a todo, hoxe dispón de máis medios que en 2003 e o persoal sanitario está máis capacitado, aínda que dificilmente será suficiente ante unha emerxencia deste calibre.Importa en calquera caso non ceder á tentación de aparentar normalidade ou disimular a gravidade dos feitos, eludindo calquera comunicación parcializada quizá co loable propósito de non provocar o pavor pero que, ao cabo, sempre remata alentando a desconfianza. A mellor resposta ás acusacións de opacidade e aos rumores consiste en multiplicar a información e a transparencia. Polo momento, todo indica que as autoridades así o comprenden.A subestimación inicial da gravidade da epidemia (o primeiro caso detectouse o 12 de decembro) explica o chamamento das autoridades centrais do goberno e do Partido para advertir aos seus cadros locais contra a tentación de edulcorar a magnitude da crise, sinalando que dita actitude podería carrexar sancións severas. No ano da rata, que se aventuraba como o da plasmación, por fin, da "sociedade modestamente acomodada", unha mala xestión deste revés pode facer que roden cabezas. Pola contra, unha boa xestión deixará sentado un precedente de alcance global. O goberno chinés tanto teme unha extensión rápida e incontrolada da epidemia como que poña en perigo a estabilidade. O propio presidente Xi Jinping insistiu recentemente na importancia de difundir con rapidez a información e en ampliar a cooperación internacional. Esa é a mellor resposta.Aínda é pronto para estimar os custos económicos desta crise pero está fóra de toda dúbida que serán relevantes. E non se descarta que poida ata obrigar a suspender a celebración das sesións parlamentarias anuais previstas para inicios de marzo, o maior acontecemento do ano político en China. Un feo que custe o que custe se tratará de evitar.


Summary: A decisión adoptouse por unanimidade do xurado.

Miguel de Lira suma un novo recoñecemento. O actor de Lira (Carnota) obtén o XIX Premio de Interpretación Maruxa Villanueva que outorga o Concello de Padrón. O xurado tomou esta decisión por unanimidade, explica Erregueté, após ter analizado as propostas de todos e todas as candidatas presentadas a esta edición do galardón de arte dramática. Os membros valoraron a súa interpretación en Curva España', na que, baixo a súa perspectiva, fixo unha importante posta en valor da oralidade en lingua galega como factor distintivo da teatralidade da comunidade. Do mesmo xeito, o xurado explicou que con este premio pretenden enxalzar a traxectoria de Miguel de Lira e o seu papel como defensor da cultura galega, e promotor dun teatro innovador da man do grupo teatral Chévere.


Summary: O Museo do Pobo Galego acolle até o 22 de setembro a exposición "Galicia Máxica: Romarías e Santuarios", mostra de fotografías etnográficas do danés Gustav Henningsen. As instantáneas, froito das súas investigacións nos anos 60, retratan un rural galego ateigado de ritos e tradicións que esvaecen, escorregando entre os dedos das súas habitantes. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 353 do semanario en papel Sermos Galiza.

Un intre do cotián roubado pola cámara de Henningsen amosa as romeiras descansando tras o camiño á Nosa Señora dos Milagres de Caión. David Conde, comisario da exposición, explica que en tempos traían pedras como ofrenda que logo ficaban no amilladoiro. O coñecemento, alén da documentación, vénlle da súa propia experiencia. El, como farán moitas, séntese recoñecido nas instantáneas deste mundo, se non desaparecido, en vías de extinción. Imaxes nas que prima, abofé, o contido informativo sobre o valor estético, mais nas que a realidade soborda coa súa beleza documental (con) fundindo ambas as dimensións nun rescate do pasado. O Museo do Pobo Galego inauguraba o pasado 29 de maio a exposición Galicia Máxica: Romarías e Santuarios, que permanecerá aberta até o 22 de setembro. A mostra está composta por 84 fotografías etnográficas, as máis en branco e negro, tomadas entre 1965 e 1968 polo antropólogo danés Gustav Henningsen, froito de vinte meses de investigación de campo na Galiza. Nosa Señora da Barca, a Franqueira ou Nosa Señora da Lanzada son algunhas das romarías retratadas, na dobre vertente da palabra. Relixiosa e profana. Peregrinación e festa popular. Dúas caras dunha mesma moeda. Unha única foto destaca á esquerda da entrada: Henningsen entrevistando un informante. Esta rara avis conecta coa mostra de 2015 Galicia Máxica: Reportaxe dun mundo en desaparición, que xa traballara a obra fotográfica do folclorista. Xestada hai máis dun ano como continuación desta, que as Letras Galegas homenaxeasen Fraguas "tamén nos axudou a xogar co título dunha das publicacións máis emblemáticas de don Antonio: Romarías e Santuarios", explica Conde. A relación, porén, non vai máis alá do título e do uso bibliográfico, pois se ben Fraguas e Henningsen puideron coincidir, non existe constancia de que se coñecesen. Gustav Henningsen chegou á Galiza en 1965 cunha cámara Rolleyflex e cunha gravadora magnetofónica, co gallo de investigar para a súa tese doutoral. Máis que o relixioso, buscaba crenzas máxicas arredor da bruxaría, coa idea de elaborar un estudo comparado entre Galiza, Dinamarca e Irlanda. Pero aquí atopou un universo que descoñecía, poboado de ritos e tradicións que no resto de Europa apenas se conservaban. Toda unha sorpresa, considerando que Henningsen, atraído pola literatura internacional sobre as bruxas no País Vasco, non nos tiña en mente. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 353 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: "En Dinamarca hai certa estupefacción ao ver un president eleito tendo que fuxir da xustiza española", afirma o director deste diario dixital no seu vlogue.

Para Xosé Mexuto, o deslocamento de Puigdemont a Copenhague -onde onte impartiu unha palestra e esta terza feira mantén unha reunión con parlamentares independentistas das Illas Feroe e Groenlandia- é "unha intelixente xogada política" que obtén de España a resposta de sempre, neste caso un amago de reactivación da euro-orde de detención contra o líder catalán. O movimento de Puigdemont perseguiría dous obxectivos básicos. O primeiro, o de continuar a internacionalizar o conflito de Catalunya co Estado. O segundo, o de continuar a ligar as demandas catalás á causa da democracia, argumenta Mexuto. O director de SermosGaliza.gal ve "interesante" tamén o envío dunha misiva a Rajoy, con petición de entrevista incluída, por parte de Roger Torrent, flamante novo presidente do Parlament. É un aceno político que mostra o seu "bon talante" -a súa disposición ao diálogo- e que volta a colocar "a pelota no tellado" do Estado.


Olga Brañas analiza a nova exposición do artista ourensán: Unha mirada sobre as actitudes humanas, inaugurada o pasado 6 de setembro no Centro Cultural da Deputación de Ourense. Incluso dentro da variedade na obra de Ramón Conde e de que na súa longa e exitosa traxectoria se fixo un camiño moi relevante no mundo da arte galega, penso que nos soemos preguntar por que tivo sempre esa estraña e reiterada preferencia polo excesivo volume na masa dos corpos, ou, dito doutro xeito: por qué esculpe gordos?; o artista sempre dixo que para el o poder se representaba así. "Por que tivo sempre esa estraña e reiterada preferencia polo excesivo volume na masa dos corpos, ou, dito doutro xeito: por qué esculpe gordos?" ; o artista sempre dixo que para el o poder se representaba así O pasado 6 de setembro asistín no Centro Cultural da Deputación de Ourense á inauguración da súa nova exposición, Unha mirada sobre as actitudes humanas. É sorprendente a capacidade de reinvención de Ramón: comeza por chamarnos a atención este novo gusto de usar a policromía nas súas figuras; seguimos vendo un curioso xogo co espectador, que ten que participar de xeito activo para entender unhas cabezas que hai que mirar dende un punto en perspectiva duns espellos que distorsionan a forma orixinal da obra e rematamos por caer na conta de que tamén o concepto, a base teórica sobre a que se sostén, deu un paso máis. Desta volta, Ramón Conde dedícalle esta serie de creacións á súa filla Laura Conde, que ademais de ser grande amante da arte é licenciada en psicoloxía: ela mesma colaborou para poñer o título a algunha das obras directamente relacionadas co tema como por exemplo Complementariedade ríxida. De feito, o artista molestouse ademais en escribir un pequeno texto explicativo da intención. Se se tivese que definir esta obra cunha palabra, esa sería sen dúbida "expresión". Todas as figuras expresan algo moi profundo do ser: medos, inquedanzas… pero o máis interesante son os grupos de figuras que representan poder: esta vez non só fisicamente, esta vez é a representación emocional do poder sobre as persoas, como uns condicionan a outros e os outros se deixan condicionar polos uns. E é aquí onde agradecemos ter paseado por unha serie de obras que ademais de seren esteticamente impactantes nos invitaron á reflexión. Todas as figuras expresan algo moi profundo do ser: medos, inquedanzas… pero o máis interesante son os grupos de figuras que representan poder Tanta influencia exercemos nos demais ou exercen en nós? Entón non será que no fondo todos somos ou gordos ou fracos?


Summary: O desemprego aumenta até 12,6%.

A Enquisa de poboación activa (EPA) tamén recolle o impacto da crise provocada pola pandemia do coronavirus, se ben hai que ter en conta que esta ferramenta non recolle toda a complexidade dos efectos laborais desa crise. A EPA do I trimestre de 2020 indica que na Galiza se destruíron por volta de 13.000 empregos (285.600 no conxunto do Estado). A poboación ocupada galega caeu en 1,18% e a taxa de paro aumentou até 12,65% cando no IV trimestre de 2019 estaba en 11,7%, case un punto menos. A enquisa recolle que o número de persoas desempregadas na Galiza é de case 157.000 persoas cando mo anterior trimestre non chegaban a 146.000. Deuse un aumento de 7%.


Summary: O pasado ano retiraron tres toneladas e media de lixo nunha acción na que participaron 700 persoas e, desta volta, Adega volve convocar unha limpeza simultánea de praias no Día Mundial dos Océanos.

Para conmemorar o próximo 8 de xuño o Día Mundial dos Océanos, Adega convoca a entidades e particulares a unha nova acción contra a contaminación mariña. Tratarase dunha acción de limpeza colectiva e simultánea para a que fan un chamamento a centros de ensino, escolas e clubes de deportes relacionados co mar, asociacións e grupos de persoa a título particular que participen nesta iniciativa que busca tamén denunciar a situación das praias e contribuír a unha mellor educación ambiental. "A xestión dos residuos que producimos en Galicia non é axeitada, o noso lixo remata en vertedoiros ou incinerado, e outra grande parte de aquel material que xa non consideramos útil vai parar ao mar" valoran en Adega, asociación ecoloxista que manexa o dato de 7 toneladas de plástico que cada ano remata nos océanos, procedente nunha elevada porcentaxe do interior. Unha acción para educar Os residuos son tamén, segundo lembran, un grave perigo para a fauna mariña que enredan en cordas ou bolsas ou mesmo inxiren plásticos que lle poden producir a morte. A cadea alimentaria, pode volver traer o plástico ás nosas casas, cando, reducido a pequenas cantidades é inxerido polos peixes que logo comemos. Como experiencia de educación ambiental, no que se promociona a reciclaxe fronte á produción incontrolada de desperdicios, Adega convida a partillar desta nova acción que está concibida para contribuír a un cambio na conciencia ambiental. A asociación editou tamén un manual de limpeza na que indica a necesidade de retirar os residuos a man, respectando os ecosistemas dinares e tendo conta da flora e fauna que habita nas praias.


Summary: Joan Rosell insta nunha entrevista concedida a Onda Cero a restar "privilexios" aos contratos indefinidos, camiñar cara un mercado laboral "onde non haxa diferenzas entre indefinidos e temporais" e suprimir os distintos modelos de contrato

A piques de se dar a coñecer --o vindeiro mes de outubro-- o contido da nova reforma laboral que prevé aprobar o goberno español, o líder da CEOE, Joan Rosell, asegura nunha entrevista en Onda Cero que a patronal advoga por reducir as prestacións por desemprego ao mínimo para "garantir a supervivencia". Rosell pide a supresión dos "privilexios" nos contratos indefinidos e unha maior "flexibilidade" laboral na contratación da mocidade Aliás, Rosell instou ao Ministerio de Fátima Báñez introducir modificacións nos contratos cara á supresión de "privilexios" @s traballadoras e traballadores indefinid@s. Para o presidente da patronal española o mercado laboral debe procurar "unha situación plana" onde "non haxa diferenzas entre indefinidos e temporais". Rosell recoñece que o 90% dos contratos asinados nos últimos anos son de carácter temporal "e gracias", apuntillou. Asemade, aclara que as últimas reformas aprobadas polo goberno do Partido Popular xa camiñan cara á esta realidade que considera "un éxito". O líder da Confederación de Empresarios apostou por iniciar un proceso de proba no que se desenvolvan unicamente 4 ou 5 tipos de contrato e no que se flexibilicen aínda máis as condicións laborais.


Summary: Os sistemas de control de accesos creados nas praias galegas están a funcionar. Cando menos iso é o que detectan en dous dos arenais cunhas ferramentas de separación máis chamativas. Porén, a xente usuaria ten as súas dúbidas

De seguro quedan moitas xornadas de bo tempo na Galiza, pero este ano máis que nunca atopar un anaco de area para pór a toalla está a resultar difícil. Hai que buscarse a vida dentro do xogo do tres en raia que elixiu cada concello para gardar as distancias entre os bañistas. Nun principio e até o de agora houbo sistemas que conlevaron queixas e déronse incumprimentos, se ben detectáronse outras ferramentas que funcionaron particularmente ben. Unha das maiores problemáticas deuse no municipio turístico de Sanxenxo, no que moitas imaxes amosaron como a xente facía caso omiso dos lindes marcados con cordas. A polémica estivo viva e aínda se mantén, a pesar de que o Concello asegure que todo funciona ás mil marabillas. "O Goberno local está moi satisfeito até o de agora polo comportamento impecábel dos veciños e visitantes. A xente está a cumprir coas medidas de seguridade na maioría dos casos", explican no Consistorio. As mesmas fontes subliñan que "para o control de capacidade e medidas de seguridade, contratáronse 52 informadores" e que mesmo hai drons informativos. Cunha regulación con semáforos, A Coruña foi das grandes sorpresas e exemplo de éxito, pero até a Policía Local fixo garda. Nalgún momento os informadores precisaron ese apoio, mais "o nivel de satisfacción é moi alto". "O sistema non presentou ningún tipo de deficiencias nin estructurais nin de software", afirma a concelleira de Medio Ambiente, Esther Fontán. Comprobouse que "está corrixindo a capacidade cando a marea é baixa ou alta, cando hai mareas vivas...".


Con toda probabilidade o debate en torno a suposta inviabilidade do actual sistema público de pensións volverá a estar presente en España, e en Galicia, moi pronto. Un debate, sen dúbidas, necesario pero por razóns moi diferentes as que expoñen expertos e altofalantes ao servizo dos grandes bancos que turran por estender os seus fondos privados de pensións. Un debate especialmente necesario en comunidades como Galicia por mor de que a importancia das pensións públicas é tal que se pode afirmar con toda seguridade que o sistema público de pensións é, para Galicia, un asunto de país. Un asunto de país por que o presente e o inmediato futuro de Galicia vai depender moito do presente e o inmediato futuro do sistema público de pensións.Varias son as razóns que xustifican debidamente unha afirmación tan categórica. En primeiro lugar que Galicia é, xunto con Asturias, a comunidade española que conta cun maior presenza relativa de pensionistas entre a súa poboación. Unha presenza tal que fai que sexamos unha comunidade na que o nivel de benestar e calidade de moitas familias depende dunha pensión pública. Se nos atemos aos datos da Seguridade social pódese dicir que mais dun terzo das familias galegas viven dunha(s) pensión pública(s). A relevancia social queda, xa que logo, en evidencia. Unha relevancia que, nembargante, supera o nivel familiar e social para situarse a nivel de comunidade, de país. Galicia é, noutro extremo, unha das comunidades españolas con menor e peor emprego. Si a taxa de ocupación está entre as mais baixas de España o mesmo sucede con salario real medio. Esta dicotomía leva a que o peso das pensións públicas na renda dispoñible seguramente sexa en Galicia un dos mais elevados de España. Unha situación derivada non de ter unhas pensións medias elevadas, están entre as mais baixas de España, senón unha ocupación e uns salarios reais tamén moi baixos.Esta relevancia a nivel de pais ven xustificada polo feito de que en Galicia o gasto privado das familias (gasto en consumo final dos fogares) é a maior partida de gasto total. E, xa que logo, a maior compoñente da demanda global. Un consumo dos fogares que depende maiormente de renda dispoñible das familias: canto mais baixas son as rendas maior proporción das mesmas se destina ao consumo. Unha renda na que, como subliñamos, o peso das pensións públicas é moi elevado e, xa que logo, condicionante. Si a evolución da demanda global en Galicia depende da evolución do gasto en consumo final dos fogares e estes a súa vez teñen unha grande dependencia dos ingresos derivados das pensións públicas, a conclusión resulta evidente: en Galicia a evolución das pensións públicas condiciona totalmente a evolución da demanda global.Dada a decisiva importancia que en Galicia ten a demanda no crecemento económico e na creación de emprego estes vense, nas circunstancias actuais, condicionados pola evolución das pensións públicas, do sistema público de pensións. O presente e o futuro inmediato do crecemento económico, a creación de emprego e o benestar en Galicia moito dependen do sistema público de pensións.Velaí, por caso, por que o sistema público de pensións é para Galicia un asunto de pais. Como tal a súa sostenibilidade e mellora deberían ser defendidas por tódalas forzas políticas e sociais galegas sen excepción. Por caso, defendendo unha reforma constitucional que recolla a blindaxe do sistema público de pensións.Esta en xogo o presente e o futuro do pais galego.


Summary: O Parlamento galego debaterá a súa tramitación esta cuarta feira.

O Goberno galego aprobou no Consello extraordinario da Xunta da Galiza que decorreu na mañá desta segunda feira un teito de gasto non financeiro de 12.599 millóns de euros para 2023, 8,2% máis que o deste ano, o que supón "o máis elevado da súa historia". O Goberno galego aprobará a semana que vén o teito de gasto nun Consello da Xunta extraordinario O presidente da Xunta, Alfonso Rueda, e o conselleiro de Facenda, Miguel Corgos, saíron a explicar os primeiros detalles dese teito de agosto acordado polo Executivo galego e que aprobará na cuarta feira no Parlamento, grazas á maioría absoluta do PP na Cámara. Rueda afirmou que a Galiza é a primeira autonomía en aprobar o seu teito de gasto, necesario para elaborar os orzamentos do vindeiro ano. Estas contas presentaranse o 20 de outubro, co obxectivo de que entren en vigor en tempo e forma o día 1 de xaneiro de 2023. O Executivo estatal eleva o teito de gasto de 2023 en 1,1% con respecto ao de 2022 Segundo o presidente galego, este teito de gasto busca que "todas esas incertezas, esas dificultades, o sexan moito menos". Rueda tamén adiantou que os orzamentos de 2023 estarán centrados en 3 eixos: "emprego, familia e futuro". PIB do primeiro trimestre de 2023 Por outra parte, o dirixente galego afirmou que prevé que no primeiro trimestre de 2023 o país recupere os niveis de Produto Interior Bruto (PIB) de antes da pandemia. O novo teito de gasto, con 93 millóns menos, prognostica uns orzamentos á baixa para a Galiza de 2022 Con todo, o Goberno galego prevé que o PIB creza 3,6% este ano, o que supón unha redución fronte ás previsións iniciais que o fixaban en torno a 6%.. O conselleiro de Facenda subliñou que a Galiza "encadeará tres anos consecutivos de crecemento", após a caída de 2020 pola crise sanitaria. O PP limita o investimento público da Xunta para 2021 a pesar de vivir a peor crise do século A preguntas sobre se a Galiza prevé rebaixas fiscais nos orzamentos do próximo ano, Corgos explicou que se abordará ao seu debido tempo, aínda que asegura que se van "consolidar" as rebaixas realizadas até o día de hoxe.


Summary: Apróbase tamén a creación do Consello Galego das Mulleres e a Comisión Interdepartamental de Igualdade, tal e como fixaba a Lei 11/2007 para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero

De acordo co disposto na lei para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero, aprobada en 2007, o Consello da Xunta vén de aprobar o decreto polo que se crean tres organismos a prol da sensibilización, prevención e tratamento da violencia machista: o Observatorio Galego da Violencia de Xénero, o Consello Galego das Mulleres e a Comisión Interdepartamental de Igualdade. O Decreto aprobado nesta quinta estabelece a composición, obxectivos e funcións destes órganos consultivos e de representación. O Observatorio Galego da Violencia de Xénero constitúese como órgano colexiado adscrito á Secretaría Xeral de Igualdade e desenvolverá tarefas de estudo, avaliación e seguimento das políticas contra a violencia machista desenvolvidas na Galiza. O Observatorio recollerá información relativa á materia e proporá investigacións e estudos específicos sobre a violencia contra as mulleres. Así mesmo, actuará como órgano de vixilancia en materia publicitaria para o que recibirá asesoramento da Comisión Asesora de Publicidade non Sexista. Devandita Comisión estará formada por representantes das secretarías xerais de Igualdade e de Medios, da CRTVG, do Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza e das axencias de publicidade; o seu obxectivo é erradicar o linguaxe e simboloxía sexista das campañas publicitarias. O Observatorio incluirá, para alén das representantes da Xunta, delegad@s municipais, xuristas, representantes sindicais e empresariais e ao Consello Galego das Mulleres, concibido como unha canle de participación para elevar propostas aos poderes públicos así como un instrumento de investigación e análise a respecto da situación real das mulleres galegas. Pola súa banda, a Comisión Interdepartamental de Igualdade garantirá o cumprimento e correcta aplicación da Lei 11/2007, para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero, así mesmo, velará polo carácter transversal das accións e políticas desenvolvidas pola Xunta de Galiza. Esta Comisión estará composta por representantes dos departamentos e órganos que compoñen o executivo galego.


Summary: Un cento de persoas concentráronse esta mañá diante das instalacións de Casas Novas (Arteixo), propiedade da familia de Amancio Ortega, para denunciar o caso da nena de 10 anos humillada no centro hípico por falar galego e para reivindicar o respecto pola lingua propia do país.

Á vez que operarios retiraban o mobiliario da 30ª edición do Concurso Internacional de Saltos de Casas Novas (situado en Arteixo), un cento de persoas clamaban polo dereito a vivir en galego baixo a mirada de tres membros da garda civil. Con esta mobilización, A Mesa pola Normalización Lingüística quixo denunciar de maneira simbólica o "maltrato" e o "racismo" sufrido pola nena de 10 anos polo simple feito de falar a lingua do país neste centro hípico propiedade da familia do fundador de Inditex, Amancio Ortega (xestiónao unha empresa presidida pola súa esposa, Flora Pérez). O presidente da Mesa, Marcos Maceiras, interveu ante as persoas que acudiron á chamada da asociación para cualificar de "desprezábel" o trato aturado pola nena por parte dunha das monitoras –que chegou a dicirlle que "a ti no te entiendo como hablas" ou "aquí todos hablamos castellano y tú tienes que hablar castellano"- e para exixir a intervención da Xunta de Galiza e mais o amparo do Valedor do Pobo. "Dirixímonos tanto á Secretaría Xeral de Política Lingüística como ao Valedor para que adopten medidas contra o centro hípico pola vulneración dos dereitos lingüísticos da rapaza", expuxo, "as Administracións competentes teñen que sancionar este tipo de discriminacións inconcibíbeis". O presidente da Mesa anima a denunciar as agresións psicolóxicas por usar a lingua na Liña do Galego Marcos Maceiras reclamoulle á Xunta de Galiza que cumpra coa "súa obriga de garantir os nosos dereitos lingüísticos os 365 días do ano" e lembrou que todos os veráns A Mesa ten coñecemento de discriminación por razóns de lingua en campamentos de verán. "O caso de Casas Novas non é un caso illado, por iso animamos as persoas que sofran agresión psicolóxica por empregar a lingua a denunciar a través da Liña do Galego da Mesa todas", sinalou. O presidente da Mesa aproveitou a súa intervención para lamentar a actitude da empresa, que no canto de adoptar medidas internas se limitou a devolverlle os cartos á familia da crianza humillada. "Atopámonos ante unha situación gravísima da que é responsábel a empresa", insistiu Marcos Maceiras. Na concentración, na que participaron representantes do BNG de Arteixo encabezados pola súa portavoz, Silvia Seixas, tamén tomou a palabra unha portavoz da familia da rapaza discriminada para agradecer, emocionada, o apoio recibido ao longo destes días.


As derrotas, sexan do tipo que sexan, son resultados negativos que a pesares de non resultar do agrado de quen as sofre son circunstancias coas que debemos contar porque forman parte deste xogo ó que chamamos vida. Todos nalgunha ocasión tivemos que facer fronte a resultados que non agardabamos e que requiren dun tempo de adaptación para poder saír de novo a flote. Podemos aceptar polo tanto que a derrota e o fallo son elementos inherentes á condición humana ós que ninguén pode escapar. Esta realidade está estreitamente vinculada cun elemento da personalidade humana que resulta de gran interese no ámbito da psicoloxía como é a actitude que as persoas adoptan ante as adversidades. Existen grandes diferencias individuais nas formas de afrontar situacións adversas xa que se trata dunha elección persoal e polo tanto variará notablemente dunhas persoas a outras. Esta elección ou forma de afrontar o fracaso di moito da persoa posto que transmite información acerca dos seus valores, o seu nivel de control emocional... Un amplo abano de reaccións ante a derrota que van dende a elegancia mostrada por políticos como o señor Ángel Gabilondo na Comunidade de Madrid ata os inexplicables cambios de ideais da señora Esperanza Aguirre Pensen por un momento no eido da política, onde as derrotas se producen con relativa frecuencia e que, debido ó seu carácter público, permítennos contemplar con bastante claridade as distintas formas que o ser humano ten de facer fronte ó fracaso. Así, a resaca electoral das últimas eleccións municipais e autonómicas está sacando á palestra un amplo abano de reaccións ante a derrota que van dende a elegancia mostrada por políticos como o señor Ángel Gabilondo na Comunidade de Madrid ata os inexplicables cambios de ideais da señora Esperanza Aguirre que están a deixar en entredito os seus principios éticos. Hai poucos días viviamos un caso similar en Lalín cando Xosé Crespo manifestaba, en referencia ó novo goberno local de Lalín, que "terán para vivir de rendas un tempo, porque ningún concello ten o nivel de inversión que nós tivemos". Declaracións como a citada demostran, na miña opinión, que a actitude do ex rexedor local ante a derrota electoral non é precisamente a máis axeitada posto que está a omitir, quizais por un mecanismo de defensa, información que resulta relevante. O señor Crespo esqueceu comentar que os partidos que conformarán o novo goberno de Lalín herdarán un concello con serios problemas como as altas cifras de desemprego ou a preocupante débeda Así, parece que o señor Crespo esqueceu comentar que os partidos que conformarán o novo goberno de Lalín herdarán un concello con serios problemas como as altas cifras de desemprego ou a preocupante débeda resultado, entre outros factores, dos erros cometidos na xestión do parking Europa ou do Lalín Arena. Penso que un goberno que deixa en herdanza problemas como os citados non debería presumir de rendas senón máis ben reflexionar humildemente acerca das causas da súa derrota. Recentemente os medios locais publicaban tamén unhas curiosas declaracións do señor Crespo quen cualificaba como "unha petición de neno pijo" a proposta de trasladar ó vestíbulo do consistorio o pleno de investidura do novo goberno local. Quizais a xornada de reflexión, propia do día anterior á celebración das eleccións, debería facerse extensible ás semanas posteriores para evitar actuacións impulsivas froito dunha análise pouco realista dos resultados electorais Manifestacións como esta denotan unha mala actitude ante a derrota, produto quizais dun excesivo apego ó cargo. A famosa reflexión de Jorge Luis Borges: "a derrota ten unha dignidade que a vitoria non coñece" queda un tanto desvirtuada con comportamentos como os descritos nas anteriores liñas. Quizais a xornada de reflexión, propia do día anterior á celebración das eleccións, debería facerse extensible ás semanas posteriores para evitar actuacións impulsivas froito dunha análise pouco realista dos resultados electorais.


Summary: Meses despois de que conseguiran que o cine volvera ao centro de Santiago, NUMAX vén de recibir o Premio ao Mellor Proxecto Cooperativo concedido pola Subdirección Xeral de Cooperativas e Economía Social da Xunta.

Cinema, unha libraría e un laboratorio de deseño, comunicación e produción audiovisual. Todo iso é NUMAX, a cooperativa cultural que vén de recibir o Premio ao Mellor Proxecto Cooperativo 2015 que concede a Consellaría de Traballo, a través da Subdirección Xeral de Cooperativas e Economía Social da Xunta de Galicia, Desde a cooperativa, promovida por Ramiro Ledo, Irma Amado, Pablo Cayuela e X. Carlos Hidalgo ademais de Margarita Ledo, dedícanlle o premio a todas as persoas que se moven arredor dun proxecto que conseguiu volver o cine en pantalla grande ao centro de Santiago, despois do peche de todas as salas comerciais da cidade. "Ás persoas avalistas, abonadas, a aquelas que enchedes o Cinema, mercades na Libraría ou nos encomendades traballos no Laboratorio, a quen nos destes e dades ánimo, soporte e apoio de tan distintas maneiras. A quen, en definitiva, vides por NUMAX, entrades e saídes, falades connosco e facedes deste proxecto algo vivo e polo que paga a pena seguir traballando", sinalan a través do seu facebook no que deron noticia do premio que recibirán o vindeiro 4 de xullo e que está dotado con 5.000 euros. Un espazo composto por sala e libraría e situado en pleno centro de Santiago -ao pé da sala Capitol- converteuse na única sala independente e privada de Galiza, con actividade diaria e proxección de películas en versión orixinal ou subtituladas. Canda NUMAX, na convocatoria da Consellaría de Traballo foi recoñecida a Sociedade Cooperativa Galega Zocamiñoca como proposta de premio aos valores cooperativos e Amarelante, como promoción do cooperativismo.


Summary: "Ou referendo ou referendo", afirmou o presidente catalán durante o debate da cuestión de confianza.

En setembro de 2017 haberá referendo en Catalunya sobre a independencia. Anunciouno o presidente catalán, Carles Puigdemont, durante o debate da cuestión de confianza á que se somete esta cuarta e quinta feira. "Ou referndo ou refetrendo", dixo Puigdemont, indicando que esta consulta ao pobo catalán vaise facer haxa ou non acordo co Estado español para a súa realización. O president apelou á responsabilidade da política española para que acepte negociar un referendo, opción que apoia a maioría da sociedade catalá, afirmou. Porén, se o goberno español rexeita pactar unha consulta, a Generalitat organizará un referendo por si propia e que terá lugar durante a segunda quincena de setembro de 2017. É a mellor ferramenta, dixo Puigdemont, para desbloquear a situación actual. Puigdemont amosou "total disposición" a colaborar co executivo central para que haxa un referendo pactado sobre a independencia. "Se acepta este principio democrático, estamos dispostos a negociar data, a pregunta, o quórum...e como se xestiona o resultado".


Summary: Até 20 colectivos acusan a Rajoy de incumprir compromisos internacionais cunhas medidas que "derrogan garantías legais dos dereitos sociais" e que deixan espidas xustamente ás persoas máis vulnerables: mulleres, migrantes, xitanas, discapacitadas e nenas

Unha vintena de ONGDs van denunciar ante o Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais da ONU que España incumpre compromisos internacionais, principalmente polas políticas adoptadas en resposta á crise económica, "que derrogan garantías legais dos dereitos sociais". España vai ser avaliada o vindeiro luns por este organismo de Nacións Unidas, integrado por 19 expertos independentes, encargados de redactar recomendacións aos estados que ratificaron o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais sobre o cumprimento dos seus compromisos. O comité analizará o informe de rendición de contas remitido polo Goberno español e outros dous por ONGDs, un elaborado por Amnistía Internacional e o outro consensuado por unha coalición de 19 organizacións, como a Asociación Española para o Dereito Internacional dos Dereitos Humanos, a Coordinadora de ONG de desenvolvemento ou o Centro polos Dereitos Económicos e Sociais. As organizacións de dereitos humanos coinciden en denunciar que o Estado español non está a protexer os dereitos sociais e así o van a expor catro representantes da sociedade civil na sede deste organismo en Xenebra. Un deles, Vanesa Valiño, do Observatori DESC, asegura que "o Estado non está nin de lonxe dando cumprimento aos os compromisos internacionais, senón que máis ben está a profundar o recorte en dereitos sociais para saír da crise". "A nosa análise é que todas as políticas que se están impulsando, coma a reforma laboral, o código de boas prácticas das entidades financeiras en materia de execucións hipotecarias ou a reforma sanitaria, o que fan é empeorar máis a situación dos colectivos en situación de vulnerabilidade", explicou Valiño. Inciden na desprotección dos máis vulnerablesA 19 ONGDs mostran no seu informe a súa preocupación por "a notable regresividade na protección e o goce dos dereitos económicos, sociais e culturais" das medidas adoptadas pola crise, a desigual distribución de recursos no Estado que xera diferenzas entre zonas xeográficas e a ausencia de medidas de protección social para as persoas máis vulnerables, coma as mulleres, a poboación migrante, as persoas con diversidade funcional, a poboación xitana ou a infancia. As medidas de austeridade fiscal "non só se limitan á redución de investimento social até extremos que afectan o contido esencial dos dereitos recoñecidos no pacto internacional, senón que para axustarse á reducida marxe orzamentaria modifican e derrogan garantías legais dos dereitos sociais". Así, as organizacións para o desenvolvemento que asinan o informe destacan "a crecente deterioración nas condicións de vida de gran parte da poboación e as importantes repercusións que terán no goce dos dereitos humanos", a "elevada taxa de pobreza infantil" ou "a enorme porcentaxe de desemprego xuvenil, de case o 50 por cento". Así, solicitan ao comité que inste o Estado español a non adoptar medidas regresivas e a non utilizar a crise "como xustificación para relegar a un segundo plano estes dereitos".


Summary: O BNG pide un debate cos líderes políticos galegos na televisión pública galega sobre as eleccións xerais, tal e como se fixera en 2008 a proposta de Núñez Feixoo. O presidente da Xunta evita posicionarse a respecto da solicitude das nacionalistas ao non ter coñecemento da mesma. Sobre o que si se posiciona, e faino a favor, é sobre a petición de Pablo Casado a Vox de que non se presente nas circunscricións pequenas para non 'dispersar' o voto da dereita española.

"Pois acabo de enterarme polo que non podo responderlle. Descoñézo esa proposta". Así respondeu na mañá desta quinta feira Núñez Feixoo ás preguntas de Sermos Galiza sobre a proposta feita polo BNG de que a TVG acolla un debate entre os líderes das formacións galegas sobre as eleccións xerais do 28-A. O presidente galego evitou pronunciarse alegando que descoñecía esa solicitude da formación nacionalista, que foi presentada ao público na mañá desta quinta por Rubén Cela, coordinador da campaña do BNG. O nacionalista anunciou que o Bloque remitía unha carta ao director da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, e ao resto de forzas políticas para organizar o debate, "estamos seguros de que o PP non porá ningún problema porque o BNG non está propoñendo nada que non se fixera xa no pasado". Referíase Cela ao realizado antes das eleccións de 2008 na TVG e no que tomaran a palabra Alberto Núñez Feixoo, Anxo Quintana e Emilio Pérez Touriño. "As galegas e galegos meréceno", engadiu. Porén, haberá que agardar a que Feixoo se "entere" da proposta de debate para que se pronuncie sobre a mesma. Sobre o que si se pronunciou o presidente foi sobre a proposta de Pablo Casado de que Vox non se presentase naquelas circunscricións pequenas para non "dispersar" o voto da dereita: "SE o voto se divide beneficia PSOE, os populistas e o independentismos", afirmou. E aproveitou para mandar unha mensaxe contra Ciudadanos eVox, aos que acusou de "na Galiza, atacar máis o PP que ao PSOE, ás marés de Podemos ou ao BNG que vai cos independentistas".


Summary: Este sábado constitúense as novas corporacións municipais coa investidura das alcaldesas e dos alcaldes saídos das urnas o pasado 24 de maio.

O voto de 1.500.499 galeg@s determinou o pasado 24 de maio importantes e significativos cambios na Galiza municipal. O PPdeG saíu dos comicios con 40 concellos menos onde gobernaba con maioría absoluta. Tiña 188 e mantén 148. Unha importante queda do 21%. O PSdeG, pola contra, aumentou o seu número de concellos onde vai gobernar con maioría absoluta. De 35 pasa a 47, 12 máis. O BNG tamén saíu do 24M con máis gobernos de maioría absoluta que hai catro anos. Daquela os votos déranlle a maioría absoluta en 11 concellos e o domingo 24M os e as electoras déronlle esa confianza en 13. Hai tamén varios concellos -sete- gobernados con maioría absoluta no epígrafe de 'outros'. Aí están mareas como as de Manzaneda ou Val do Dubra, Vilar de Santos (Compromiso por Galicia) ou fenómenos 'independentes' como Independentes das Terras de Chantada (INTA) en Chantada. Así pois, hai 215 concellos dos 314 que ten o país onde é doado saber quen vai ser o alcalde este sábado. Mais nos outros 99 concellos, naqueles municipios onde non hai maioría absoluta? Pois hai de todo un pouco. Hai onde vai gobernar a listaxe máis votada en solitario, noutros en coligazón; noutras a candidatura máis votada non vai ser quen goberne polos pactos doutros grupos, que suman máis votos e concelleir@s... Este sábado, son as sete principais cidades de Galiza as que centran a atención. Vigo Na cidade olívica non se prevé sorpresa algunha após a contundente maioría absoluta de Abel Caballero (17 concelleir@s), fronte aos 10 obtidos polos populares e @s 3 edís da Marea. É a maioría máis ampla entre as cidades do Estado e Vigo é a única das 7 cidades onde houbo unha maioría absoluta. Caballero xa prometeu máis do mesmo, algo lóxico á vista dos resultados do 24M. Así que, localismo e populismo, todo iso sazonado con moito personalismo. Compostela Martiño Noriega vai ser a partir deste 13 de xuño alcalde de Compostela. Os 10 concelleiros de Compostela Aberta -a lista máis votada, por diante do PP (9)- veranse apoiados polos 2 do BNG, que xa anunciou que ía respaldar a investidura de Noriega. O PSOE (4 edís) pasou esta semana ora dicendo que ía absterse, ora dicendo que ían votar por eles propios. Canto ao goberno, os contactos mantidos estes días entre CA e BNG non callaron en resultados concretos, máis alá dun compromiso de seguir coas negociacións para ver a posibilidade dalgún tipo de pacto ou acordo de goberno. Pontevedra Fernández Lores (BNG) ergue hoxe, por quinta vez, o bastón de alcalde de Pontevedra. É o produto do seu incontestábel triunfo nas municipais, onde logrou 12 concelleir@s e ficou ás portas da maioría absoluta. O PSOE xa anunciou que votaría si á investidura do nacionalista, mentres que a Marea de Pontevedra informou de que ía votar non. Para a semana seguirán as reunións e xuntanzas cara á posibilidade de formar goberno. Ourense Todo aponta a que Jesús Vázquez, como candidato da listaxe máis votada (PP, 10 edís), vai ser o novo alcalde de Ourense, a única das grandes cidades galegas que van gobernar os populares. Até o último momento todos están pendentes de Democracia Ourensana e os seus 8 edís. O seu líder, González Jácome, optaba por un apoio do PSOE (6 representantes) para ser el o alcalde, algo ao que os socialistas se negaron por activa e por pasiva. Dixo que até última hora non ía desvelar o que facer, polo que Jesús Vázquez (PP, 10 edís), non as ten todas consigo. Ourense en Común (3 concelleir@s) votará o seu propio candidato. Lugo A demisión de López Orozco, que renuncia á súa acta no Concello após 16 anos como alcalde, abre as portas a un pacto de esquerdas para gobernar a cidade. A marcha do rexedor era a condición posta por Lugo en Común e o BNG para negociar. Lara Méndez, a nº2 da candidatura do PSOE, podería ser a primeira alcaldesa da cidade lucense grazas aos apoios de Lugo Novo (3 edís) e BNG (2), sumados aos propios socialistas (8). O Partido Popular foi a forza máis votada (9 edís), mais sen apoio de abondo para, aínda que quixese pactar con Ciudadanos (2 concelleiros), ter a maioría absoluta. ACE-EU ten un representante na Corporación. Ferrol PSOE (5 edís) e BNG (2) xa anunciaron o seu apoio á investidura de Jorge Suárez como alcalde de Ferrol. O candidato de Ferrol en Común (6 concelleir@s) será pois o novo rexedor da cidade departamental, pois o PP, embora ser a lista máis votada, ficou en 11 edís e C's, 1. A suma (12) non lle dá a maioría absoluta. O BNG o que si anunciou é que non entraría a formar parte do goberno local, executivo que intentan conformar FeC e PSOE, para o que mantiveron varias xuntanzas, mais que finalizaron sen acordo. A Coruña Xulio Ferreiro, candidato de Marea Atlántica (10 edís), vai ter o apoio do PSOE (6) e BNG (1) para ser proclamado alcalde da Coruña. En principio, a idea de MA é gobernar en minoría, procurando apoios puntuais nas forzas da oposición.


Summary: A primeira edición do simposio estatal de radon laboral desenvolverase na Facultade de Medicina da USC a próxima terza feira 27 de setembro.

A primeira edición do simposio estatal de radon laboral desenvolverase na Facultade de Medicina da USC a terza feira 27 de setembro, baixo a coordinación científica do catedrático de Medicina Preventiva e Saúde Pública, Alberto Ruano Raviña. O relatorio inaugural correrá, a partir das 9.30 horas, a cargo do profesor Ruano, quen presentará os resultados preliminares da investigación sobre a situación da exposición laboral a radon no Estado. A continuación, o foro estrutúrase en dúas sesións. Na primeira delas, persoal experto profundará no marco regulador e en como identificar e actuar ante a exposición a ese gas. As medicións no eido laboral e a importancia da acreditación, o rol que xoga a inspección de traballo, o papel das Administracións desde o punto de vista sindical, así como unha abordaxe do que sucede co caso portugués completan os contidos desta primeira sesión. A USC lanza un ambicioso plan para aforrar enerxía Na segunda parte do simposio analizaranse exemplos de boas prácticas en diferentes contornas empresariais. As conclusións presentaranse ao final da xornada. O laboratorio de radon da Galiza O laboratorio de Radon de Galicia é parte do servizo de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela. Este laboratorio, situado no Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela, é "froito da experiencia acumulada en I+D dende hai máis de 25 anos de profesorado e persoal investigador da USC e do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela (IDIS)", segundo a institución universitaria. Radon: O 'veleno' que se respira a diario en 30 comarcas O Laboratorio participou en numerosos proxectos de investigación estatais, europeos e norteamericanos e membros do grupo foron coautores do informe da Organización Mundial da Saúde sobre radon, que é guía de referencia mundial dos expertos en radon interior.


"Nunca ouviste passar o vento./ O vento só fala do vento./ O que lhe ouviste foi mentira, / E a mentira está em ti." (O Guardador de Rebanhos, Alberto Caeiro). Vivimos tempos duros nos que a mesquindade e a estulticia infestan os camaríns da Política, ateigándoa de cotra ata as ventas, para que a miseria e a frouxidade incen sen remedio, dende o rompente do día ata o anoitecer. Para eclipsar calquera candelo que pretenda asomar o fuciño entre os escuros nubeiros que non deixan de vendar a clareza da luz ata criar unha inverneira interminable. Apoucados coma morcegos medorentos, observamos –e aguantamos- a truculenta e revirada precaución do goberno do PP diante da convocatoria da consulta catalana Apoucados coma morcegos medorentos, observamos –e aguantamos- a truculenta e revirada precaución do goberno do PP diante da convocatoria da consulta catalana, e cáusanos arrepío a pouca dignidade das forzas políticas centralistas e recentralizadoras (PSOE-IU-Podemos), incapaces de esixir xogo limpo e respecto para os que discrepan da doutrina dominante. Ineptos compulsivos á hora de reclamar a separación de poderes que debería garantirse en calquera Estado democrático. Obsesionados en antepor a innecesaria unidade de España á defensa de principios que sempre deberían campar por riba de calquera demagóxica legalidade absurda e sen a mínima obxectividade. Hai que madrugar moito para descifrar as mentes reviradas –e a chocante eficiencia- do goberno do Estado, e para comprender os retrousos dos líderes dos partidos españois e da procesión dos sabios e pontificios paroleiros, tan valentes á hora de redactarlle –sen pedirlle o seu parecer- o seu ditame ao Consello de Estado e a sentenza ao Tribunal Constitucional, antes da convocatoria de Mas, e tan mexericas á hora de molestarse en buscar propostas cribles sobre a conformación dunha nova e necesaria estrutura do Estado que contente definitivamente aos cataláns e aos vascos. E aos galegos, tamén! Hai que madrugar moito para descifrar as mentes reviradas –e a chocante eficiencia- do goberno do Estado, e para comprender os retrousos dos líderes dos partidos españois e da procesión dos sabios e pontificios paroleiros Ah! O meu tío Lisardo escribe para esixirlle ao señor que ocupa a Presidencia do Goberno, que deixe de presumir desa desprezativa actitude de dicir e facer unha cousa e a contraria sen inmutarse. Que nos explique dunha vez, con claridade meridiana, como pode ser posible que, preguntarlle aos cataláns o seu parecer sobre as relacións co Estado, atenta contra a soberanía da "nación española" e, sen embargo, o traspaso cotián de competencias básicas dese mesmo Estado a favor do FMI, do Banco Central Europeo, dun tal Olli Rehn e ata do Vaticano e do sursuncorda deixa totalmente incólume esa soberanía intocable. Hai que goderse!


Summary: PharmaMar está a probar a eficacia de Aplidina, un medicamento para o cancro hematolóxico, no tratamento do coronavirus.

O remedio para o coronavirus (COVID-19) pode ter selo galego. PharmaMar, a farmacéutica presidida por José María Fernández de Sousa, anunciou onte que conta cun composto terapéutico en fase de investigación para tratar o actual brote de coronavirus e que poderían probar o seu funcionamento "en cuestión de semanas". A solución ten nome propio, Aplidina, un medicamento empregado para o cancro hematolóxico. O propio Fernández de Sousa recoñeceu nun encontro cos medios de comunicación que hai "altas expectativas" por parte da compañía en que as probas confirmen a este medicamento como "arsenal" terapéutico" contra o coronavirus "antes dun mes". Este prazo contrasta cos 12 e 18 meses que podería demorarse a comercialización de vacinas, apuntou. No caso de confirmarse a efectividade, PhamaMar solicitaría un 'fast track' para a súa aprobación e comercialización por parte da Axencia Europea do Medicamento e, en paralelo, da súa homóloga nos Estados Unidos de América, a FDA. "Cremos que temos un composto que funciona nos coronavirus; temos que facer a investigación e estamos xa a pasar mostras a laboratorios especializados para probar as nosas hipóteses. Búscanse solucións, como vacinas, pero que tardarán entre 12 e 18 meses en estar listas; para entón quizá non fagan falta porque xa estaremos inmunizados", agregou Fernández de Sousa. Tras producirse o anuncio, os títulos da farmacéutica subiron con forza en bolsa, cunha revalorización superior a 10%. 'Kit' de detección Mentres agardan polos resultados, a filial Genómica segue a traballar no kit de detección do COVID-19. De momento, o kit é capaz de detectar 22 enfermidades respiratorias producidas por virus, entre as que se atopan tres tipos de coronavirus. Fernández cre que se foron capaces de poñer a punto o test para estes tipos de coronavirus, tamén o farán para o Covid-19.


Summary: Tal día como hoxe de hai 73 anos –o 15 de maio de 1948– daba comezo a primeira guerra árabe-israelí, tras a "declaración de independencia" de Israel na véspera. Conflito bélico con data concreta de comezo mais que, tal e como se demostrou esta semana, semella que nunca terá fin; sen que, ademais, se albisque vontade política ningunha.

"Hamas está case exhausta, o Exército israelí non está interesado nunha invasión terrestre, mais a auténtica ameaza está dentro de Israel ─e non debería resultar sorprendente─", resumía onte a situación actual do conflito israelí-palestino Amos Harel, xornalista do diario Haaretz. De acordo coas últimas informacións achegadas por medios locais e axencias internacionais sobre o terreo, Israel continuou a bombardear Gaza onte, na "noite máis violenta" segundo os residentes, ao tempo que segue a acumular tanques e tropas na fronteira. Polo menos 122 palestinos, incluídos 31 nenos, faleceron e 900 resultaron feridos desde a segunda feira. Centos de persoas refuxiáronse no norte do enclave en escolas da ONU. Mañá, está previsto que se reúna o Consello de Seguridade para abordar a situación, que o primeiro ministro israelí, Benjamin Netanyahu, dixo que "vai para longo". 73 anos de guerra Mais como se chegou a este novo bombardeo sobre Gaza e aos violentos enfrontamentos entre comunidades dentro de Israel, que segundo a análise de Amos Harel, "reabriron vellas feridas que datan de 1948"? Nese ano, tal día como hoxe, desencadeouse a primeira guerra árabe-israelí. Como resultado, o territorio de Palestina, baixo mandato británico, pasou a chamarse Israel, coas zonas de Cisxordania e de Gaza baixo dominio exipcio. O ano 1948 é para os israelís o da Independencia; para os palestinos, o da Nakba ("O desastre"). Desde entón houbo máis guerras entre o novo Estado de Israel e os seu veciños árabes, así como un continuo enfrontamento cos palestinos, tanto cos que se viron obrigados a marchar das súas terras como cos que ficaron baixo soberanía do novo ente. A de 1967 é importante, xa que foi entón que Israel ocupou os territorios de Cisxordania e de Xerusalén Leste. Os sucesos desta última semana entroncan con ese momento da historia. Israel considera Xerusalén ao completo como a súa lexítima capital. Porén, a anexión da parte oriental non foi recoñecida pola comunidade internacional, que a cualifica ─como a Cisxordania─ de "territorio ocupado" e a Israel de "potencia ocupante". Cinco meses de eleccións Xa en 2021, unha aliñación de planetas produciuse nestes cinco primeiros meses: a mudanza na Casa Branca, que forzou a un cuestionado presidente palestino, Mahmoud Abbas, a convocar as primeiras eleccións en Palestina en 15 anos; e a confirmación a semana pasada da imposibilidade de Netanyahu para formar Goberno en Israel, tras os comicios de marzo (os cuartos en dous anos). A medida que se aproximaba a data ─22 de maio─ das lexislativas palestinas, Abbas insistía en que se Israel non deixaba votar a cidadanía de Xerusalén Leste adiaría os comicios. Así o fixo o 29 de abril, desatando a ira de Hamas ─que goberna en Gaza─ e do resto de formacións. Da outra banda, o presidente de Israel, Reuven Rivlin, encargaba o 5 de maio a Yair Lapid, líder de Yesh Atid (centrista, partidario da solución dos dous Estados), a formación de Goberno, logo de Netanyahu non sumar os apoios. Xerusalén, cidade santa E como pano de fondo un conflito enquistado, que se remonta a 1948 e a 1967: o desaloxo de varias familias palestinas do barrio de Sheikh Jarrah, en Xerusalén, para ser entregadas a colonos xudeus, que as reclaman desde a ocupación, xa que alí se sitúa a tumba dun venerado sacerdote. As familias palestinas viven legalmente alí desde a década de 1950, cando a xurisdición era de Xordania ─país custodio dos lugares santos musulmáns e cristiáns de Xerusalén─. O 10 de maio estaba prevista a decisión xudicial, mais foi adiada ante os acontecementos na praza da mesquita de Al Aqsa, na Cidade Vella de Xerusalén, lugar sagrado para cristiáns, musulmáns e xudeus. Tres día antes, nun xesto inédito, a Policía israelí entrou a dispersar con extraordinaria violencia as manifestacións a prol das familias, deixando centos de feridos. O operativo, na última sexta feira ─día sagrado para os musulmáns, ao igual que o é o sábado para os xudeus e o domingo para os cristiáns─ do Ramadán, foi tan inoportuno, que é difícil pensar que se ignoraban as implicacións. Ameazas cumpridas E tras tres noites seguidas de represión dos antidisturbios, ese 10 de maio todo saltou polos aires. Xornada sinalada tamén: os ultradereitistas xudeus quixeron levar o desfile polo Día de Xerusalén, efeméride no calendario sionista que celebra a captura da cidade, por diante de Al Aqsa. As sirenas antiaéreas soaron en Xerusalén e caeron os primeiros foguetes de Hamas, que a través das Brigadas de Izz ad Din al Qassam xa advertiran día antes do "alto prezo" que Israel pagaría pola represión en Sheikh Jarrah. A actuación en Al Aqsa foi gasolina para o incendio xa en marcha. Pura piromanía. A partir de entón, ataque e resposta. Cunha parte lanzando foguetes e a outra cun dos máis avanzados Exércitos da historia. Contra unha poboación sen poder fuxir dun "cárcere a ceo aberto". Lugares e celebracións sagradas; efemérides de guerras; anos de ocupación e discriminación; aborto de comicios palestinos, con Abbas eternizado no cargo... E mentres, o líder de Yamina, o conservador Naftali Bennett, afirmou nas últimas horas que "elimina" o apoio a "un cambio de Goberno" cos partidos da oposición, xa que este non podería "xestionar os problemas das cidades mixtas", polo que accedeu a renovar a negociación dun acordo ─agora si─ co eterno Netanyahu. Fin de semana de protestas mundiais Durante toda esta semana foron numerosas e masivas as marchas de apoio ao pobo palestino e en contra dos bombardeos sobre Gaza en todo o mundo. Mañá están previstas grandes manifestacións en Roma, Madrid, Londres, París, Berlín, e noutras cidades europeas como Belfast. Tamén en África, en Tunes ou Pretoria; e en Norteamérica, Nova York e Ottawa, entre outras moitas localidades dos EUA e do Canadá. Nas cidades galegas, as concentracións serán a terza feira. Onte en Compostela colocouse un checkpoint (posto de control) simbólico.


Summary: Máis de medio cento de persoas concentráronse este sábado diante da escola para exixir que non se fechen aulas de infantil.

A comunidade educativa do concello de Frades manifestouse este pasado sábado diante das instalacións do CPI Ponte Carreira en protesta polo feche de aulas de infantil desa escola. Levando unha faixa coa frase "Non ao peche de aulas no CPI Ponte Carreira. Menos aulas = máis COVID" a mobilización reuniu a máis de medio cento de persoas, entre familias e crianzas. Ademais, a protesta contou co apoio dos grupos políticos da Corporación Municipal de Frades (PP, PSOE e BNG) e da central sindical CIG-Ensino, representado polo seu secretario nacional, Suso Bermello, e polo seu o secretario nacional de acción sindical e comunicación, Diego Boquete. Tamén acudiu a deputada socialista Belén Rodríguez Rumbo. "Os centros do rural, os que mellor puideron facer fronte á pandemia reciben como premio inzar as aulas e reducir docente", chiaba nas redes sociais Suso Bermello desde a propia concentración. O propio alcalde da localidade, o popular Roberto Rey, solicitou que Consellaría "reconsidere a súa decisión" afirmando que "non estamos a pedir privilexio ningún". A iniciativa da protesta partiu das nais e pais afectados e pola asociación de nais e pais (ANPA) O Fopo. Exixen que a Consellería de Cultura, Educación e Universidades mude a súa decisión de xuntar nunha unidade mixta o alumnado de 4º e 5º de Infantil de 18 alumnas e alumnos pola soa ausencia dunha única matrícula para manter o servizo. Desde a ANPA O Fopo insistían que "nove nenas e nenos dun grupo de 5 anos e outros 9 de 4 anos deberían estar separados basicamente porque no rural o alumnado que empeza non vai ás escolas infantís nin traen uns hábitos adquiridos". Por este motivo cre que "pode frear o camiño que xa teñen andado os de 5 anos".


Summary: O informe encargado polo anterior goberno da Coruña á Academia de Belas Artes certifica o labor histórico da edificación como sede institucional e de cultura ata que o ditador decidiu facerse con ela. Foi escola, casa consistorial e candidata a conservatorio e biblioteca.

A plasmación da carta que certifica a artimaña e presunta montaxe levada a cabo pola familia Franco e as administracións da época para que o ditador se fixese coa Casa Cornide evidencia outro espolio. Outro máis dos cometidos durante anos polo franquismo e que teñen como símbolo o Pazo de Meirás e este emblemático inmoble da zona vella da Coruña. O proceso iniciado polo anterior goberno municipal na procura da vía legal para recuperar o edificio fai agromar documentos clave como esa misiva e evidenciar a "vocación" de uso público que sempre tivo unha edificación que lle foi subtraída á cidadanía polo capricho do matrimonio Franco e a colaboración de administracións e elites económicas. O anterior goberno local da Coruña ordenou un informe patrimonial á Real Academia Galega de Belas Artes sobre a Casa Cornide, onde non só se comproba que o Concello pagou daquela obras no edificio cando xa era propiedade dos Franco, senón que se fai un repaso histórico que demostra o seu uso institucional e público e a intención permanente de que así seguise... Ata que os Franco e os homes de prol do franquismo aparecen na escena. A Academia de Belas Artes aclara que mesmo no franquismo a Casa Cornide era "considerada un ben patrimonial específico de primeira magnitude" non apropiada para uso residencial ou particularMesmo en plena ditadura, nos anos 40, o edificio era "considerado un ben patrimonial específico de primeira magnitude cuxo destino non parecía apropiado para o uso residencial nin a súa propiedade de titularidade particular pois en varias ocasións se manifestou claramente a súa vocación para uso publico e de actividades culturais", como destaca Xosé Manuel Casabella, arquitecto e académico de Belas Artes, no informe. Porque a Casa Cornide foi sede de numerosas institucións coruñesas, sendo a casa consistorial, centro de día e escola e candidata a converterse en conservatorio de música. Pero acabou sendo propiedade dos Franco e, a tal hora, convertida nun edificio deshabitado, pechado e sen uso. Foi construída por Diego Antonio Cornide, pai do xeógrafo, humanista e naturalista José Cornide, na segunda metade do século XVIII sobre un soar que ocupaba unha casa propiedade da súa esposa. E deseñada, segundo destaca o informe, polo enxeñeiro militar Francisco Llobet. Froito da consolidación do neoclasicismo, xa no inicio do século XIX instálanse alí as dependencias do Concello coruñés, establecido no inmoble cando as tropas francesas invaden a cidade en 1809. Non se sabe, como destaca o informe de Belas Artes, a quen pasa a propiedade tras falecer a herdeira de Cornide, a súa filla, aínda que ela e o seu marido venderon parte da biblioteca do pai para pagar importantes débedas. Tiña unha superficie total edificada de máis de 200 metros cadrados e nela incluíanse unha planta para o cinema, salón de billar, unha zona para escola, outra para un salón... Unha ficha catrastral do Arquivo do Reino atribúe a propiedade xa no principio do século XX á familia Vázquez Pardo, que vende o edificio sen coñecerse a identidade do comprador. O Concello e o Estado viron na Casa Cornide unha oportunidade para instalar alí unha biblioteca municipal ou a sede dun conservatorio de músicaXa en 1948, como continúa o informe, na Comisión Municipal Permanente José Seijo Rubio, director do Museo Provincial de Belas Artes, "coñecedor de que os propietarios desexan vender o edificio, propón ao Concello da Coruña comprar a denominada Casa dos Tomasinos", coñecida tamén como Casa Cornide. "Tendo en conta que o edificio reúne as condicións necesarias para instalar a Biblioteca Municipal con todos os servizos que A Coruña se merece", di Seijo Rubio. Apróbase por todos os membros da Comisión e vese unha "oportunidade de adquisición" que "viría resolver futuros problemas con que tropezarían as corporacións municipais vindeiras, recoñecendo, como é público e notorio, a escaseza de locais que nesta capital existe e que puidesen adaptarse ao servizo dunha completa biblioteca".Como se aclara no informe, "neses anos o edificio xa era considerado un ben patrimonial específico de primeira magnitude cuxo destino non parecía apropiado para o uso residencial nin a súa propiedade de titularidade particular pois en varias ocasións se manifestou claramente a súa vocación para uso publico e de actividades culturais". En 1949, ante as expectativas para o edificio, lévanse a cabo importantes obras de remodelación na contorna e, ademais, "tense constancia de que a Casa Cornide é propiedade do Estado, pola declaración efectuada por Nicolás Rodríguez Pardo, en representación da súa irmá Carmen Vázquez Pardo, de que dita propiedade se excluíse do seu patrimonio por pertencer ao Estado". Unha declaración que é confirmada polo arquitecto que informa a petición, a últimos dese mesmo ano 1949. En 1961, tras a permuta que devolve ao Concello a propiedade do inmoble, "desencadéanse unha vertixinosa serie de acontecementos que finalizan coa súa doazón a Carmen Polo de Franco"En 1951 coñécense os plans para converter o edificio en conservatorio de música e, ata o seu último alleamento, estivo ocupada como Centro Cultural de Santo Tomás de Aquino. Fora comprado Ministerio de Educación para a instalación do devandito conservatorio, pero o proxecto presentado ao Concello "non se considerou idóneo e foi desestimado".Foi en 1961 cando se realizou a permuta da Casa Cornide por un terreo de propiedade municipal en San Roque de Fóra, na zona escolar, onde se instalaría o conservatorio. A Casa Cornide volve ser propiedade do Concello da Coruña, pero por pouco tempo. Desencadéase, aos poucos meses, "unha vertixinosa serie de acontecementos que finalizan coa súa doazón a Carmen Polo de Franco". O 3 de xullo de 1962, un pleno extraordinario do Concello decide poñer á venda o inmoble nunha poxa pública. O que viría é sabido. Barrié de la Maza, home de prol do franquismo, financeiro das tropas fascistas e impulsor da compra do Pazo de Meirás, acudiu á poxa xunto a outro militante fascista, o falanxista José Luis Amor Fernández. O banqueiro impúxose e obtivo o inmoble tras pagar pouco máis de 300.000 pesetas. Foi o 2 de agosto de 1962, un día despois de que o secretario de Franco enviase a carta na que se explicaba a realidade do amaño. Barrié de la Maza intervén, gaña a poxa e cede a Casa Cornide aos Franco nunha operación que a carta enviada polo secretario do ditador revela como unha artimañaAs condicións aclaraban que quen resultase adxudicatario na poxa non podería vender o inmoble durante o prazo de dez anos "agás que o Concello, a solicitude do devandito adxudicatario e en atención á persoa a cuxo favor se queira facer a transmisión, lle preste a súa autorización". E houbo excepción ao aparecer a muller de Franco. En abril de 1963, nunha sesión extraordinaria do pleno do Concello, concédese a Medalla de Ouro da Cidade ao Pedro Barrié da Maza, "en proba e perpetuación do agradecemento que A Coruña lle debe no seu engrandecemento e desenvolvemento".


Summary: A incorporación á administración galega do persoal da EPOSH nos termos propostos pola Xunta significaría unha destacada mellora nas súas condicións salariais. A conselleira Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez así como outros altos cargos do seu departamento son na actualidade traballadores en excedencia da EPOSH e polo tanto principais beneficiadas da medida.

O pasado 5 de agosto a Xunta convocou unha xuntanza extraordinaria da Mesa Xeral de Empregados Públicos co obxectivo de iniciar a incorporación como persoal fixo da administración dos traballadores da extinta Empresa Pública de Obras e Servizos Hidráulicos (EPOSH). A medida veu dar continuidade a modificación do Decreto 129/2012, de 31 de maio, que regulamenta a integración do persoal laboral dos entes instrumentais da Xunta, aprobada en solitario polo Partido Popular, ao incorporala na Lei de medidas fiscais e administrativas, de acompañamento á Lei de orzamentos da Galiza de 2021. A decisión adoptada polo Goberno galego mereceu a contestación das forzas da oposición e dunha parte das organizacións sindicais con representación na administración galega. Así, a respecto da proposta presentada pola Xunta na mesa de negociación de 5 de agosto, a Central Sindical Independente de Funcionarios (CSIF) denunciou que "non ten outro obxecto que beneficiar ao persoal da EPOSH, permitíndolle converterse en funcionario da Xunta, pero cunhas retribucións, nalgúns casos, superiores en máis de 2.000 euros ao mes ás retribucións de funcionarios do mesmo grupo e con idénticas funcións". O representante do CSIF na reunión da mesa de negociación de 5 de agosto. José Sánchez-Brunete criticou que a medida do Executivo galego "beneficia directamente e enriquece de xeito inxustificado a un membro do Consello da Xunta e ao seu equipo directivo, todos eles pertencentes ao Goberno da Xunta". Na mesma intervención, Sánchez-Brunete advertiu da "orde, que, de levarse a cabo, non pode cualificarse máis que como un acto de piratería administrativa que se fai en beneficio e lucro persoal dun membro do Consello da Xunta e do seu equipo directivo, todos eles persoal laboral fixo da EPOSH". A conselleira Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez así como outros altos cargos do seu departamento son na actualidade traballadores en excedencia da EPOSH e polo tanto principais beneficiadas da medida. O Goberno galego extinguiu EPOSH en 2012, integrando ao seu persoal en Augas da Galiza, organismo dependente da Consellaría dirixida por Ethel Vázquez, iniciando os tramites da súa incorporación na administración en marzo de 2015. Porén, daquela, segundo denunciou o CSIF, "ante a perda económica que supón esta integración, a actual conselleira de Infraestruturas e Mobilidade meteu presión ao conselleiro de Facenda para que se deixase sen efecto o procedemento". A incorporación á administración galega do persoal da EPOSH nos termos propostos pola Xunta significaría unha destacada mellora nas súas condicións salariais. "Unha vez que os traballadores da EPOSH se convertan en traballadores da Xunta, as retribucións da maioría deles serán, como mínimo, superiores ás de calquera funcionario en máis de 20.000 euros anuais", afirmou o CSIF, quen sinalou que "Ethel Vázquez como traballadora en excedencia EPOSH, con 5 trienios acumulados, percibe un total de 13.443 euros/ano", mentres que "o conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, como funcionario da Xunta en servizos especiais, con 11 trienios acumulados, percibe un total 6.743'22 euros/ano". A aprobación definitiva da proposta agárdase para o mes de setembro. Se nun principio as fontes sindicais deron por feito a validación da orde neste propio mes de agosto, a Dirección Xeral de Función Pública da Conselleira de Facenda decidiu adiar a decisión a falla de novos informes xurídicos.


A estas alturas xa todo o mundo coñece a historia que hai detrás de Get Back, o maratoniano documental sobre os Beatles dirixido por Peter Jackson. A película, dividida en tres capítulos e con máis de sete horas de duración, retoma o material gravado por Michal Lindsay-Hogg en 1969. Parte daquel celuloide constituíu o filme Let It Be, que se estreou co grupo xa separado e que quedou como unha crónica da desbandada, un testemuño das liortas internas que levaron á disolución da maior banda que xamais existiu. A edulcoración da historia dos Beatles semella evitar calquera aresta que non se acomode aos paradigmas considerados máis comerciais Jackson, tras ver as sesenta horas de filmación de Lindsay-Hogg, propúxose darlle a volta á lectura de Let It Be e demostrar que, malia as tensións, existía compenetración, amizade e cariño. E sobre todo, un talento que ningún dos catro compoñentes do grupo foi quen de alcanzar en solitario na mesma medida en que o facía o conxunto. Nada que obxectar: os catro Beatles eran amigos, foron compañeiros nunha carreira musical que non se pode comparar con ningunha outra en calidade e en intensidade (en tan só sete anos gravaron trece albumes de estudio -un deles duplo-, un álbum recompilatorio, trece EPs e vintedous singles) e, xuntos, desbordaban talento. Mais non deixa de ser sintomático o feito de que a película se estrease nunha canle de Disney: a edulcoración da historia dos Beatles semella evitar calquera aresta que non se acomode aos paradigmas considerados máis comerciais. Xa non se trata só de suavizar calquera discordia entre os compoñentes da banda, senón da ocultación sistemática dunha parte da historia que vai máis alá da música. Os Beatles son moito máis que unha banda de rock and roll. Son tamén un fenómeno sociolóxico que reflicte e explica moitas das ideas e tensións da súa época. E a historia daqueles catro músico inclúe unha toma de conciencia sobre a sociedade na que vivían que tende a ser obviada na historia oficial. Os Beatles viviron en primeira persoa a crecente conflitividade social dos anos sesenta. E diso fálase moi pouco. E non se trata só de que existen cancións como Revolution, cuxas diferentes versións mostran as dúbidas de Lennon entre "reforma ou ruptura". Trátase, por exemplo, de que non nos conten por que a administración Nixon investiu tanta enerxía en expulsalo dos EUA. Os informes do MI5 que aseguran que financiou o IRA son moi pouco discutidos entre a beatlemanía "oficial", e o seu achegamento aos Black Panthers e a figuras como Tariq Ali ou Angela Carter tampouco parecen un obxecto de estudo moi demandado. E non son tendencias da madurez dos músicos. Poucas persoas parecen saber que xa nunha data tan temperá como 1964, os Beatles tiñan axendando un concerto en Jacksonville, Florida, dentro da súa primeira xira polos EUA. Uns días antes, o grupo tivo coñecemento de que o público estaría segregado: brancos abaixo e negros arriba. Negáronse a tocar nesas condicións, así como a durmir nun hotel que practicaba a segregación. Era a primeira vez que uns artistas adoptaban esa postura e a prensa americana non o tomou moi ben. Mais tras moitas negociacións, os promotores botáronse atrás e permitiron que o público negro asistise nas mesmas condicións que o branco. Foi o primeiro concerto con público racialmente mesturado do estado de Florida. Get Back é, sen dúbida, un documental absolutamente recomendábel. Mais botamos de menos esoutra parte do relato.


Summary: A coincidencia coas municipais está a ocultar a importancia destes comicios, pero pode reducir a elevada abstención que decote se rexistra nestas convocatorias. 39 candidaturas optan aos 54 escanos en xogo.

As eleccións ao Parlamento europeo celebradas en 2014 significaron o inicio dun acelerado ciclo electoral que levou aos comicios municipais e xerais de 2015 e no 2016 a unha nova convocatoria de eleccións xerais e ás eleccións ao Parlamento galego. Significaron ademais a irrupción de Podemos e Ciudadanos e un forte golpe ao Bipartidismo, pois PP e PSOE perderon 17 escanos en toda España e sumaron menos do 50% dos votos.En Galicia o PP foi a forza máis votada, caendo case 15 puntos con respecto ao ano 2009. O PSOE perdeu máis de 13 puntos e ficou no 22% dos sufraxios. A terceira forza foi AGE, que sumou o 10,5% dos apoios, superando por pouco a Podemos, que obtivo o 8,5% e que chegou a ser a terceira forza na cidade da Coruña. O BNG ficou no 7,88%, un punto menos que no ano 2009. UPyD (3,5%), Ciudadanos (1,62%), Pacma (1,09%), CxG (0,96%) e VOX (0,77%) obtiveron resultados máis cativos.En 2014 a participación non chegou ao 40%. A coincidencia coas eleccións municipais fai prever que a abstención será moi inferior nesta ocasiónA outra nota que marcou os comicios de 2014 foi a baixa participación, que non chegou ao 40% e foi a máis baixa da historia neste tipo de convocatorias. En realidade, a abstención nas eleccións ao Parlamento europeo é habitualmente moi elevada, sobre todo cando estes comicios non se celebran conxuntamente con outras citas. Tan só en 1987 e 1999, cando coincidiron coas eleccións municipais, a participación roldou o 60%. No resto dos anos a cifra moveuse entre o 38,7% de 2014 e o 44,3% de 2004 e só en 1994 se superou o 50%. Nesta ocasión, a convocatoria europea volve coincidir coas eleccións municipais, polo que a participación de seguro será moi superior á de 2014. Será importante telo en conta á hora de comparar os datos dunha e doutra cita. Nesta ocasión concorren ás eleccións ao Parlamento europeo un total de 39 candidaturas, que competirán polos 54 escanos en xogo (os mesmos que en 2014), toda vez que o Reino Unido tamén elixirá eurodeputados e eurodeputadas, ao non terse completado aínda o Brexit (nese caso teríanlle correspondido 59 a España).39 candidaturas optan aos 54 escanos en xogoEntre as 39 candidaturas presentadas destacan, ademais das de PP (encabezada por Dolors Montserrat), PSOE (por Josep Borrell), Unidas Podemos (Maria Eugenia Rodríguez Palop), Ciudadanos (Luis Garicano), VOX, Pacma e Junts (liderada por Carles Puigdemont), as coalicións formadas por partidos nacionalistas de distintos territorios, que unirán os seus votos para mellorar as súas opcións nunha convocatoria de circunscrición única. Así, Agora Repúblicas integra a ERC, Bildu e BNG, entre outras formacións. Tamén a Coalición por unha Europa Solidaria (CEUS) une a PNV, CC e Compromiso por Galicia. E a Compromiso por Europa está formada por Compromís, En Marea, Nueva Canarias ou Chunta Aragonesista, entre outros partidos.Entre os candidatos e candidatas galegas, destaca a presenza de Francisco Millán Mon como número 8 na lista do PP. Tamén a inclusión de Nicolás González Casares como número 9 na candidatura do PSOE. Ou a de Vanessa Angustia como número 10 na de Unidas Podemos. Tamén Ciudadanos leva a Adrián Vázquez Lázara no número 8 da súa lista. De igual xeito, Ana Miranda é a número 5 na candidatura de Agora Repúblicas, liderada por Oriol Junqueras. Lidia Senra é a número 2 de Compromiso por Europa, encabezada por Jordi Sebastià Talavera. E Juan Carlos Piñeiro é o número 3 da Coalición por unha Europa Solidaria, que lidera Izaskun Bilbao.A enquisa do CIS, publicada este xoves, prevé unha ampla vitoria do PSOE (17-18 escanos), seguido de PP (11-12), Ciudadanos (8-9), Unidas Podemos (8) e VOX (4-5). Agora Repúblicas (3), Junts (1) e CEUS (1) completarían a representación do Estado EspañolFacendo un rápido repaso pola historia das eleccións europeas en Galicia, cómpre destacar que nas sete convocatorias que tiveron lugar dende 1987 o PP foi sempre o máis votado, aínda que en 1989 tan só superou o PSOE por unhas décimas. Haberá que ver se os socialistas repiten o 26M a vitoria acadada o 28A.O PP foi sempre o máis votado e obtivo en 1994 o seu mellor dato. En 1999 foi o mellor resultado do BNG e no 2004 o mellor dato do PSOEOs populares movéronse entre 1994 e 2009 ao redor do 50% dos votos, caendo en 2014 ata o seu segundo peor dato histórico. Mentres, o mellor resultado do PSOE deuse nas citas de 2004 e 2019, por riba do 35%, mentres que os socialistas baixaron do 25% en 1994 e 1999.Precisamente en 1999 o BNG acadou o seu mellor resultado nunhas eleccións ao Parlamento europeo, un 22% dos votos que o deixou a menos de dous puntos do PSOE e que levou a Camilo Nogueira á eurocámara. Nas tres convocatorias seguintes, o Bloque foi perdendo apoios, caendo por debaixo do 10% en 2009 e 2014. Neste ano 2014 AGE e Podemos dividiron os seus votos, que sumados se terían achegado ao 19%.As eleccións europeas foron sempre un escenario moi acaido para a irrupción de novas forzas políticas ou para que partidos pequenos mellorasen os seus datos. Así, en 1987 o CDS obtivo o seu mellor resultado histórico en Galicia (10,25%) e dous anos despois tamén aquí se deixou ver o fenómeno do partido de Ruíz-Mateos, que superou o 4% dos apoios. Esquerda Unida tivo igualmente nunhas eleccións europeas, en 1994, a porcentaxe de voto máis elevada acadada en Galicia, por riba do 5%.


Uma das regras básicas que deve respeitar uma autora de literatura infantil é a de não ter as crianças por parvas, por adultas defeituosas. E isso é algo que Marica Campo nunca faz. Meninha espilida que ela foi, não nega às novas leitoras a curiosidade nem a capacidade de aprendizagem. Só com essa clara consciência podem ser batidas na mesma cunca referências a Rosalía de Castro, aos Beatles, ao Quixote, a Ibsen e Edvard Grieg, a Noah Sealth ou ao arrastraches o cu polas palhas da tradição oral. Todo numa obra dirigida a leitoras de dez anos. Que não são parvas. Unha misión para Clara / Marica Campo / Oqueleo / 2018 / 128 páxinas / 10,35 euros Marica Campo segue a consigna que põe em boca de uma das personagens da obra: investiga ti, eu nada máis che vou contar o conto. Clara é uma meninha sabichona com vida de meninha sabichona: ir à escola, fazer os deveres, participar nas extra-escolares, colaborar na vida doméstica, saber de cor a letra de Lucy in the Sky with Diamonds. Até que um dia abre a porta sem perguntar antes quem chama, para dar de focinhos com Nimo, um meninho esbrancuxado que de início, não fala. Nimo não é outra cousa que um elfo chegado das suécias para lhe encarregar um missão a Clara. O compromisso da sua vida: salvar a biodiversidade das fragas galegas, representadas pola de Pedrasirtas, a aldeia da família. Um lume florestal pôs em perigo o arvoredo e Clara deve pelejar porque isso não volte acontecer. Três cousas destacaria na obra. Por unha parte, a riqueza linguística do texto, que rejeita explicitamente simplificar a língua, reduzi-la a koiné castelhanizada para fazê-la compreensível. Sendo a autora ciente da cada vez menor diversidade léxica e expressiva das galego-falantes, recorre à sinonímia, à enumeração, à perífrase, à redefinição, quando considera que deve aclarar um conceito, mas nunca renuncia a utilizá-lo. Por outra banda, as já referidas referências culturais. A autora introduz na narrativa livros, músicas, lendas, cinema, elementos de botânica, que chegam mesmo a fazer parte significativa da trama, como a Lucy dos Beatles. As personagens dialogam sobre elas, na procura da curiosidade nas leitoras. Porém, do que mais gostamos na obra é de ser toda ela um canto à imaginação, ao despregar asas e voar por céus de malvavisco entre nuvens de plasticina. À vida de Clara chega um elfo e ela aceita-o, as árvores falam-lhe, e ela goza-o, o trasno faz-lhe trasnadas, e parece-lhe normal.Dizem as árvores: as raízes ligam uns mundos com outros. E quem sonha, pode-o mudar todo.


Summary: O Goberno español estuda trasladar pacientes afectadas por coronavirus dunhas comunidades a outras.

Co colapso dos centros hospitalarios de varias Administracións autonómicas, sobre todo en Madrid, o foco de maior contaxio, o Ministerio de Sanidade "está a valorar" o traslado de pacientes de territorios sen capacidade de atención a outros máis aliviados, segundo informou María José Sierra, xefa de área do Centro de Alertas e Emerxencias Sanitarias que onte substituíu o director do Centro, Fernando Simón, na rolda de prensa diaria, ao dar positivo na proba de coronavirus. Onte á tarde, logo da intervención de Sierra, o ministro de Sanidade, Salvador Illa, dixo que "non se descarta" esta posibilidade. Con todo, Illa negou que se estean trasladando na actualidade pacientes dunha comunidade a outra, mais incidiu en que "o Goberno fará o máis conveniente" que sexa para os afectados polo novo coronavirus. "Está a facerse un esforzo de solidariedade importante entre as comunidades autónomas, pero non houbo traslado de pacientes, senón que se trasladaron distintas unidades de material e de subministración a lugares onde máis se necesitan. Por tanto, non houbo outra medida, aínda que non descartamos nada", apostilou Illa. Por outra banda, o ministro de Sanidade agradeceu o ofrecemento doutros países de mandar profesionais médicos ao Estado español, mais lembrou que se mobilizaron moitos recursos de persoal e que se está a estudar a mobilización dun meirande número de profesionais. Andalucía é a comunidade con maior dispoñibilidade de camas de unidade de coidados intensivos, ao contar con 1.000 libres entre a suma das dispoñíbeis actualmente entre centros públicos e privados, segundo explicou o conselleiro andaluz de Saúde, Jesús Aguirre. Andalucía ten 5.405 casos notificados de contaxio por coronavirus, dos que 216 requiriron coidados intensivos, e computou 236 falecementos, segundo as cifras facilitadas por Sanidade. O conselleiro Jesús Aguirre engadiu que, de o Goberno central articular a proposta de traslado de pacientes entre comunidades autónomas, a Xunta de Andalucía procederá a valorar a inciativa "en tempo e forma".


Summary: A firma do empresario chantadino Amancio López Seijas vén de obter financiación do fondo de rescate do Goberno español por valor de 241 millóns de euros.

O Foro de La Toja, co topónimo da illa da Toxa (O Grove) deturpado, deu comezo á súa segunda edición, que se desenvolve entre os días 29 de setembro e 1 de outubro e á que está previsto que asistan numerosos persoeiros dos ámbitos da política e a economía. Hotusa, a firma hoteleira do empresario chantadino Amancio López, líder do sector na Galiza, é a impulsora deste evento, no que están citados, entre outros, os ex presidentes do Goberno español Mariano Raxoi e Felipe González, a vicepresidenta primeira do Goberno, Nadia Calviño; o ministro de Asuntos Exteriores, José Manuel Albares; o exministro de Asuntos Exteriores de Israel Shlomo Ben Ami; o excomisario europeo Miguel Arias Cañete, e empresarios como o presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán; o de Abanca, Juan Carlos Escotet, ou o CEO de Hijos de Rivera, Ignacio Rivera. A dixitalización, o emprego e o cambio climático serán algúns dos temas que abordarán as persoas asistentes a estas xornadas. Todo nunha cita "consolidada" que, como apuntan desde a organización, defende os valores atlánticos, baseados en cuestións como o libre mercado e a democracia representativa, que o seu presidente, o ex ministro Josep Piqué, contrapón co que sucede en países como Afganistán e cos riscos dos populismos. A firma hoteleira celebra este certame, no que os contactos entre empresas e políticos están á orde do día, após recibir luz verde para a concesión dun préstamo participativo por impor de 190 millóns de euros por parte da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) e outro ordinario de 51 millóns de euros, ambos os dous con cargo ao Fondo de Apio á Solvencia de Empresas Estratéxicas creado polo Goberno español para rescatar empresas sistémicas golpeadas pola crise da Covid. Na tramitación do expediente a SEPI tivo en conta o "carácter estratéxico" do grupo hostaleiro dentro do sector turístico, xa que está presente en 17 países con 219 estabelecementos, 67% no Estado español, e 4.085 empregadas en decembro de 2019. Porén, a crise ocasionada pola Covid impactou nas contas do grupo, que por primeira vez nos seus máis de 40 anos de historia fechou o pasado exercicio sen declarar beneficios.


Summary: A formación nacionalista primará a unión popular pero non ve "acaída" a creación de agrupacións de electores, senón de partidos a nivel local para poder crear unha "coalición instrumental" que evite "a fragmentación política e nacional e permita dar a batalla nas deputacións"

Anova pechou este sábado a súa Conferencia Política Nacional sobre as municipais e reafirmouse no seu "apoio decidido á cidadanía organizada como motor da sociedade" e, polo tanto, ás candidaturas populares que xurdan polo país. Neste contexto, malia que a formación nacionalista di que non rexeitará ningunha fórmula xurídica, "primando así o proceso de confluencia", non ve "acaída" a creación de agrupacións de electores, senón a creación de partidos a nivel local "para evitar a fragmentación política e nacional e poder dar a batalla nas deputacións cunha coalición instrumental". Anova propón promover "con urxencia" unha "coalición instrumental nacional entre as forzas políticas máis próximas" Alá onde non se dean candidaturas de unidade cidadá Anova seguirá apostando por estimular "a creación de frontes amplas entre o tecido social e as forzas políticas do espazo de ruptura". Así, a formación propón promover "con urxencia" unha "coalición instrumental a nivel nacional entre as forzas políticas máis próximas, co obxectivo de crear unha cobertura versátil e cómoda que permita que xurdan e callen alternativas municipais no ámbito da esquerda alternativa en todos os concellos e así darlles cobertura xurídica". Tal e como aclara Anova nun comunicado, trataríase de "crear unha marca común, facilitando un soporte xurídico que poderían empregar todas as candidaturas que o desexen, baixo un programa de mínimos e un código ético". "As localidades terían, por suposto, total autonomía para a toma de decisións de escolla de candidaturas e elaboración de programas concretos, pero o feito de concorrer baixo un símbolo e unha referencia común no nome permitiría unha lectura unitaria no país e unha visión de alternativa política conxunta, amais de dar a batalla polas deputacións", explican. A formación pretende unha "marca común" como soporte xurídico para todas as candidaturas baixo un programa de mínimos Ademais, Anova tamén deu o seu visto e prace para que nos concellos onde non existan candidaturas cidadás nin posibilidade de constituír frontes amplas "Anova poida presentarse ás municipais coas súas propias siglas". Ademais, a Conferencia Política serviu para definir uns principios éticos e programáticos mínimos, cos que unha comisión dedicada a xestionar o proceso das municipais a nivel nacional "definirá un programa marco e un código ético que a militancia de Anova defenderá nos espazos electorais nos que decida participar". Xuntanza coa asemblea de Coia Aproveitando a súa visita a Vigo, os portavoces de Anova-IN, Xosé Manuel Beiras e Martiño Noriega, acompañados do coordinador local, Chili Jacome, mantiveron unha xuntanza con representantes da Asemblea Aberta de Coia. Anova quixo denunciar publicamente "a incomprensíbel prepotencia do alcalde, Abel Caballero, que descoida os servizos sociais e insulta de continuo á cidadanía organizada con declaracións de tinte fascista". Segundo Martiño Noriega, o alcalde "ten vocación oculta de delegado do Goberno. Emprega a policía local coma se fosen antidisturbios cando non teñen competencia para iso e, ademais, non hai disturbio ningún, senón unha situación de inxustiza social de libro".


Summary: A Confederación Galega de Persoas con Discapacidade lanza a campaña 12 chaves da inclusión e pide un cambio no sistema sanitario actual, "centrado nos enfermos agudos e non nas enfermidades crónicas".

A Confederación Galega de Persoas con Discapacidade (Cogami) dedica este mes de abril a súa campaña 12 Chaves da inclusión ao acceso á sanidade en igualdade para as persoas con algún tipo de discapacidade, unha situación que ─explican─ se volveu "de maior risco" actualmente pola crise da COVID-19. En relación a esta cuestión, a entidade lembrou a alta porcentaxe de persoas na Galiza que padece unha enfermidade crónica, moitas causantes de discapacidades orgánicas, como lupus, esclerose, fibromialxia e síndrome de fatiga crónica, hemofilia e outras coagulopatías, fibrose quística, enfermidades do ril, crohn, colite ulcerosa, linfedema, espondilite ou enfermidades reumatolóxicas, entre outras. Laura Quintas, a coordinadora da Comisión Sociosanitaria de Cogami, incidiu na necesidade dun cambio no sistema sanitario actual, porque "está centrado nos enfermos agudos e non nos enfermos con enfermidades crónicas". A situación, explicou, é aínda máis visíbel durante a pandemia. Por iso, desde a Cogami reclámase igualdade no acceso aos servizos, "incluída a UCI". "Exiximos que non se exclúa a ningunha persoa con discapacidade deste dereito universal. Cando os recursos médicos sexan limitados, que se garanta a non discriminación no acceso á saúde". Confinamento O colectivo, nestes días de confinamento, "necesita que os tratamentos das persoas con enfermidade crónica e mobilidade reducida sexan entregados nos domicilios ou depositados nas farmacias máis próximas aos seus domicilios, para evitar desprazamentos innecesarios cos consecuentes riscos que estes implican". Se queres informarte sobre os recursos que están habilitados ante esta situación de emerxencia, na nosa páxina web habilitamos un apartado que che pode axudar https://t.co/Ofk2EQxxOz #Covid_19 #QuedaNaCasa pic.twitter.com/LYDWJN1N3s— COGAMI (@COGAMI_Galicia) April 1, 2020 Tamén reclaman que o persoal que traballa a diario nas residencias onde viven persoas en situación de dependencia, nas vivendas tuteladas ou que traballa como asistente persoal ou axuda no fogar "conte cos equipos de protección individual adecuados para poder garantir a eficacia do seu traballo e estar libres de contaxios".


Summary: O cinema é un material funxíbel. Non por acaso, a maior parte do filmado no primitivo período mudo perdeuse. Cando o obxecto é o cinema experimental, sempre á marxe da industria, as posibilidades de supervivencia redúcense. Sobre esta circunstancia porá o foco a décima edición do Festival S8, na Coruña do 31 de maio ao 9 de xuño

O S8 explícase no seu subtítulo: Mostra de Cinema Periférico. Organizado pola Asociación ese8 e dirixido por Ángel Rueda, este ano amosará 126 pezas, procedentes de 15 países diferentes. Trinta e cinco artistas convidadas e 12 "film performance" completan un programa que ten entre as súas características máis singulares a de proxectar as obras nos seus formatos orixinais. De aí que o núcleo deste décimo certame teña a ver co mantemento e restauración do cinema experimental. "Este campo foi avanzando grazas ao labor incansábel, coñecemento e imaxinación dunha serie de individuos e institucións", sinalaron os promotores do evento na presentación do mesmo esta cuarta feira. Algunhas delas estarán na Coruña: Ross Lipman de Notfilm; Bill Brand, pioneiro á hora de recuperar 16mm e súper 8; ou Mark Toscano, responsábel da materia na Academia das Artes e as Ciencias Cinemotográficas de América. Mais o festival tamén supón o acceso a filmes e autoras emblemáticos. Malcolm Le Grice será un deles. "Figura histórica do cinema experimental", fundador da cooperativa London Film-makers e practicante do chamado cinema estrutural ou materialista, o seu extenso labor, que inclúe o concepto de cinema expandido ou film performance, poderase ver en dúas sesións. Ofrecerá ademais unha clase mestra. Outro nome de primeira categoría no encontro será o de Charlotte Pryce, investigadora inglesa do cinema anterior ao cinema. A partir das lanternas máxicas, viaxa ás orixes do medio e, con diapositivas de cristal creadas por ela mesma, Pryce "narra historias arredor da percepción e dos limiares da realidade". A institución LUX London, nada hai máis de 50 anos, programará unha Carta Branca de pezas experimentais. Na sección Vellos e novos amigos haberá fitas recentes de Saul Levine, Naomi Uman, Jodie Mack ou Stephen Broomer. O Laboratorio Experimental de Cine de México pasará algúns dos seus filmes. E haberá unha homenaxe ao cineasta lituano-estadounidense Jonas Mekas, recentemente falecido, e figura fundamental do cinema underground. As proxeccións do festival S8. Mostra de Cinema Periférico serán no Centro Galego das Artes da Imaxe, no Palexco e na Fundación Seoane. Apoian o Concello da Coruña, a Deputación, a Agadic (Xunta) e o Instituto da Cinematografía e das Artes Visuais.


O apartado Ourense xove do programa electoral do candidato do PP á Alcaldía da cidade, Xesús Vázquez, aparece ilustrado cunha ringleira de mozos e mozas. Esa imaxe, senón fora porque a maioría das mulleres aparecen envoltas en toallas, en suxeitador, ou saia de colexiala, ben podería ser a dos aeroportos galegos aos que centos de mozos ourensáns se dirixen en busca dun futuro mellor; a dos Servizos de emprego, nunha provincia na que máis do 40% de menores dos 35 non teñen posto de traballo; ou a dos que se agolpan á espera dunha beca que lle permita continuar cos seus estudos. Non se trata polo tanto dunha autocrítica ás políticas do PP, senón que o único que consegue é "destapar" o sexismo que as caracteriza. Así o amosan todos os día situándonos ás mulleres nun segundo plano en tódolos ámbitos da sociedade; pretendendo arrebatarnos o noso dereito a decidir modificando a lei do aborto, e cualificándonos como "medias mulleres" cando non temos fillos; triturando a lei de dependencia abandonando a súa sorte ás coidadoras; ou amosando unha falta de responsabilidade e de pasotismo alarmante ante o aumento dramático dos casos de violencia machista entre as máis novas. Ante as críticas, dende as filas populares afirman non querer entrar en polémicas, xa que a súa é unha "campaña en positivo" Ante as críticas, dende as filas populares afirman non querer entrar en polémicas, xa que a súa é unha "campaña en positivo". Dende logo a da desigualdade, e a do emprego de imaxes que reforzan estereotipos machistas, resulta do máis negativa posible. Así pois, bótase de menos por exemplo mulleres ataviadas con bata, non señores do PP, non de bata de casa e rulos, de bata de laboratorio, representando as que se adican á investigación, ou con roupa deportiva que amosen os seus éxitos nas competicións, ou coa vestimenta característica de executivas, avogadas…porque aínda que non o crean, é posible representarnos sen converter un programa electoral nun catálogo de roupa interior feminina, ou de tenda erótica. Rectifiquen, pidan desculpas á mocidade ourensá, e abandonen o terreo da denigración sexista, xa que traspasar os límites éticos Rectifiquen, pidan desculpas á mocidade ourensá, e abandonen o terreo da denigración sexista, xa que traspasar os límites éticos tanto por parte de quen participa no deseño e execución das campañas e estratexias de comunicación, como polos candidatos e candidatas que concorren ás eleccións, non soamente supón unha falta de respecto, senón tamén de responsabilidade.


Summary: A cita electoral, cuxa validez non acepta o Goberno ucraíno, decorrerá entre o 23 e o 27 de setembro.

O que se presentaba como un segredo a voces é xa unha realidade. As autoridades das autoproclamadas repúblicas de Donetsk e Lugansk, na rexión do Donbass, veñen de convocar senllos referendos populares de adhesión á Federación Rusa para este mesmo mes de setembro, logo de que os seus respectivos parlamentos avogasen por dar este paso na segunda feira. Denis Miroshnichenko, presidente da Cámara de Lugansk, foi o primeiro en anunciar a convocatoria e, pouco tempo despois, o seu homólogo no Parlamento de Donetsk, Alexei Kofman, seguiu os seus pasos. "Queremos que a fronteira rusa estea entre nós e Ucraína. Queremos formar de novo parte da 'gran patria', Rusia. O pobo do Donbass meréceo", sostén a moción parlamentaria aprobada e asinada por Kofman. Crônica desde o Donbass: Os baloiços de Gorlovka Na mesma liña, o documento insta o líder do Consello Popular da República Popular de Donetsk, Denis Pushilin, a adoptar a "histórica e correcta" decisión de convocar o referendo con carácter inmediato. Realizaranse entre o 23 e o 27 de setembro. Tamén o Consello Cívico instalado por afíns ás autoridades de Donetsk e Lugansk na rexión de Kherson presentou nesta terza feira unha iniciativa para chamar tamén a cidadanía ás urnas. Pola súa parte, o Goberno ucraíno aínda non se pronunciou a respecto destas citas electorais, se ben rexeitou en reiteradas ocasións a validez das mesmas.