Summary: Etimoloxicamente Sáhara significa "deserto". Obvio. Algunhas autoras e autores danlle a interpretación de "lúa" ou "amencer", unha clara derivación asociada aos ciclos vitais. En Hebreo é "Sarah" e significa "muller que goberna". O nome dun deserto, un dos máis inhóspitos do mundo, significa vida? Por que non? Nun lugar onde a morte está tan presente, tamén o está a vida. Loxicamente van da man, unha non existe sen a outra, e cando unha é tan extrema, a compañeira tamén. E que ten que ver a muller en todo isto? Todo. A muller como dadora de vida. A muller como motor dun mundo que sen ela non existiría. A muller como única responsábel de que as condicións de vida sexan soportábeis.

Falamos dun deserto, con todo o que iso implica: temperaturas extremas, falta de auga, de vexetación, de fauna... Pero non só diso. Falamos de guerra, de persoas refuxiadas, de axuda humanitaria e ausencia de liberdade de movementos. Os campos de refuxiadas de Tinduf, situados na Hamada arxelina —a zona máis inhóspita do deserto do Sáhara, caracterizada pola súa paisaxe pedregosa, árida, dura, con pouca area—, estabelecéronse en 1976. A súa poboación ascende a 173.600 habitantes, segundo o último censo de poboación, publicado o 31 de decembro de 2019 polo Alto Comisionado das Nacións Unidas para as Refuxiadas (ACNUR). A idea de situar os campamentos neste lugar non debeu ser todo benévola, pois estas decisión nunca o son. A persoa refuxiada é molesta a ollos occidentais, supón un problema, como ben sabemos. A supervivencia a longo prazo é algo que pertence máis ao mundo da imaxinación que a calquera outro. As construcións nos campamentos evolucionan ao ritmo que as novas xeracións medran. Da haima ao adobe tradicional e, por último, ao bloque e a baldosa no interior. Quen debe responsabilizarse das persoas que precisan refuxio sempre opta pola ocultación; o estabelecemento nun lugar afastado, pouco visíbel, que para quen mira desde fóra signifique a non existencia do problema. Así, para elas, a vida torna nun limbo entre a resolución eterna da súa situación e a perda de dignidade que aumenta de forma expoñencial mentres a anterior se prorroga. Un campo de refuxiadas é un cárcere. As persoas que alí sobreviven non se poden mover nin desprazar libremente. Tampouco poden realizar as súas funcións vitais sen a achega de axuda Humanitaria, quer das ONG quer de ACNUR. Esa é a vida que soporta, desde hai máis de 40 anos, a poboación saharauí nos campos alxerinos, sen esquecermos os milleiros de persoas desprazadas, en condición de refuxiadas, que sobreviven agora mesmo en todo o mundo. Desprazadas, cómpre neste punto lembrar, por conflitos provocados por intereses xeopolíticos. Porén, facerse cargo desta situación, incluíndo as vítimas dentro da categoría social das persoas merecedoras de dignidade, non forma parte das formulacións políticas dos Gobernos. Así o demostra o Estado español, recoñecido pola Organización das Nacións Unidas (ONU) como potencia administradora do territorio a día de hoxe, función que continuará a exercer até que tome posición e partido pola resolución dun conflito do que é responsábel directo. Coa súa actitude e co seu silencio está favorecendo que esta situación prevaleza, con preto de 200.000 persoas malvivindo nun dos lugares máis inhóspitos do mundo e outras tantas privadas do exercicio de liberdades tan básicas para a dignidade humana como son a de expresión, a de prensa ou a de voto. A vida no deserto, coas súas plácidas cores, debeu ser especialmente fermosa cando a poboación saharauí, nómade, comerciaba coas súas caravanas de camelos e se asentaba nos oasis e fontes de auga, aplicando a máxima para a vida no deserto: a hospitalidade. Con data de 26 de febreiro de 1976, o territorio é abandonado por España, tras o cal a Fronte Polisaria proclamou a República Árabe Saharauí Democrática (RASD) e emprendeu a guerra contra os dous países que tiñan ambicións con respecto á súa terra Se o pobo saharauí sobreviviu foi, sen dúbida, polo carácter e calidades das súas mulleres. Abandonando España en 1975, o Sáhara Occidental, última colonia africana, supón un conflito esquecido polos medios de comunicación, sobre todo os españois. Agóchase aí unha débeda histórica. A ocupación deste territorio iniciouse en 1884 e a última rexión foi anexionada no ano 1916. A denominación de Sáhara Español comezou a empregarse após un acordo amigábel entre tribos saharauís e a administración do Goberno republicano español en 1934. A comezos dos anos 70 a poboación saharauí pasa a organizarse e reclamar a súa independencia e autodeterminación. Este movemento nacional, encabezado por Mohamed Sidi Brahim Basir, máis coñecido como Basiri, enfrontábase tanto á dominación da colonia española como ao discurso anexionista marroquí. Este personaxe converteuse no primeiro mártir da loita, detido polas forzas de ocupación e, despois, desaparecido. O 21 de Maio de 1974 comezaron os enfrontamentos armados con España, baseados na guerra de guerrillas, a primeira do mundo organizada nun deserto e a grande escala. As forzas colonizadoras pasaron daquela a valorar a posibilidade da autonomía e comunican á ONU a intención de realizar un referendo en 1975 que, a día de hoxe, máis de 40 anos despois, aínda non se produciu. A denominada Marcha Verde, a ocupación dos territorios por Marrocos, foi organizada polo seu monarca, Hassan II, o 6 de novembro de 1975, nun claro afán de apropiación. O xa feble Goberno español, cun caudillo fascista que, vendo preto a morte, pretendía deixalo todo atado e ben atado, mesmo a colonia, que vendería ao mellor ofertante. O 14 de novembro de 1975 decorreron os Acordos de Madrid, nos que se estipulaba unha administración temporal tripartita entre España, Marrocos e Mauritania. Con data de 26 de febreiro de 1976, o territorio é abandonado por España, tras o cal a Fronte Polisaria proclamou a República Árabe Saharauí Democrática (RASD) e emprendeu a guerra contra os dous países que tiñan ambicións con respecto á súa terra (Mauritania retirouse do conflito en 1979). Os primeiros campamentos de refuxiadas comezaron a estabelecerse após o encarnizamento do conflito, e foron bombardeados con fósforo branco e napalm por Marrocos en 1976, como relata Bachir Lehdad, ex combatente, no seu libro El largo viaje hacia el este. Despois desta situación estabelecéronse os campamentos no seu emprazamento actual, moi afastados da súa orixe. Os asentamentos mantiveron a nomenclatura das cidades máis recoñecidas: O Aaiún, Auserd, Smara, 27 de Febreiro e Dajla. Pouco a pouco, a poboación refuxiada foise distribuíndo segundo a súa procedencia. Os campamentos distan entre eles uns 40 quilómetros; excepto Dajla, ao sur, a máis de 200 quilómetros. O seu nexo de unión co exterior é o aeroporto militar de Tinduf. O conflito continuou co despregue de forzas marroquís ao longo dos anos. Ante os "territorios liberados", faixa de terreo gañada pola Fronte Polisaria, comezouse a construír en 1981 o chamado Muro da Vergoña. Cunha extensión duns 2.720 quilómetros, cercado e minado, Marrocos pretende (e consegue) impedir que o exército e a poboación saharauí acceda aos cobizados territorios do Sáhara Occidental e, xa de paso, custodiar as minas de fosfato de Bucrá —o xacemento deste mineral máis grande do mundo, descuberto en 1949 por un xeólogo español. Este importante recurso é explotado atendendo, por exemplo á súa utilidade na industria agroquímica. Falando das riquezas do Sáhara Occidental, non se pode deixar de lado a súa faixa costeira Atlántica, moi cobizada pola súa prezada pesca. Aí temos a causa do conflito, o motivo do sufrimento de centos de miles de persoas. As negociacións para o ansiado referendo nunca chegan a acordo, pois hai moitos intereses en xogo, para alén da vida de centos de milleiros de persoas, que moran en condicións infrahumanas nos campos de refuxiadas. Nos territorios ocupados non se pode dicir que as circunstancias sexan moito mellores, baixo a represión absoluta, o illamento e o silencio dos organismos internacionais. A vida cotiá dos campamentos está rexida polas durísimas condicións climáticas, baixo a calor omnipresente do sol, que non perdoa. Durante o verán chegan a alcanzarse temperaturas de 50º C, o que condiciona moito a realización de calquera actividade. Outra limitación absoluta é a mentalidade, que pode permitir, por exemplo, que as mulleres teñan acceso á condución ou aos estudos, coa conseguinte perspectiva vital que será adoptada por elas e pola sociedade. Ser valente é saír ao mundo a defender unha patria que non existe, contar que ser saharauí é amar a forza da area e do sol, e tamén a do mar. As fotografías desta reportaxe son retratos de mulleres que viven nesta realidade; nunha familia de formulacións tradicionais e relixiosas. É importante puntualizar que o absoluto do Sáhara non é así. Como en todos os lugares do mundo, hai de todo, xente máis aberta ou menos. Mais a min tocoume ver e contar esta parte: a das mulleres que se dedican a traballar na casa, que non estudan nin conducen, que non saen e non teñen perspectivas de futuro. Mais que, con todo, son fortes e afoutadas. No tempo que compartín con elas a nai e cabeza da familia non saíu nunca do espazo haima-cociña-vivenda. A súa irmá, a máis lonxeva, tampouco. A filla maior só un día, co seu home e a pequena bebé dun ano, a visitar a sogra. A sobriña, duns 22 anos, procuraba saír decote, aínda que fosen uns minutos escasos, coa escusa de mercar algo, sempre pequeno, como pan, xabón... Esa é a beleza do deserto, con esa trabada de realidade esgazando sempre detrás. Que futuro agarda a estas mulleres novas, que merecen ter, cando menos, a oportunidade de cumprir os seus soños, e que estes estean á altura da súa elegancia e dignidade? Unha dignidade que non teñen os gobernos para asumir as súas responsabilidades e facer efectivas as súas promesas. Convivindo con mulleres saharauís de varias xeracións, nun campo de refuxiadas, o que percibín foi forza evolutiva, nunca derrota. As maiores, as de máis idade, claramente desesperanzadas, miran o pasado e falan del con desabor, mais manteñen a chispa, o brillo nos ollos que as leva a gardar as chaves das súas antigas casas, nunha afirmación de que han voltar. Iso mesmo motivou a construción das vivendas nos campamentos, as que puideron construír con ladrillos de adobe e chapas, co pouco que daquela atoparon. As fillas e netas, as novas xeracións, enfróntanse, coa súa innata forza, ao futuro. Asúmeno e ensínan os dentes, sen esquecerse de sorrir. As súas construcións son xa doutros materiais, pois os tempos cambian, até no deserto. As construcións de bloques de formigón, paneis illados para os tellados, placas solares... Son máis perdurábeis. Falan de lonxevidade; dunha cultura que asumiu que a súa estancia no deserto, obrigada, non vai ser temporal. Máis de 40 anos despois, dificilmente pode selo. A bravura destas mulleres obrígaas a afrontar a vida no deserto, que pode ser, que vai ser delas e a das súas fillas e netas. Valor hai que ter para vivir a vida desde esa perspectiva. Para sorrir, bailar, cantar e ser feliz, sabendo que a alimentación das súas fillas non é a axeitada, como tampouco a súa sanidade. Ser valente é estudar cando naciches nunha haima no deserto, medraches vixiada por enfermidades asociadas á falta de hixiene e á desnutrición crónica; ou á picadura de serpes de veleno mortal. Ser valente é saír ao mundo a defender unha patria que non existe, contar que ser saharauí é amar a forza da area e do sol, e tamén a do mar. Pois o pobo non pode esquecer.


Summary: En 2013 esta débeda diminuíu en 371 millóns de euros. As medidas de 'axuste' aos e ás traballadoras da función pública supuxeron 160 millóns.

A redución da débeda pública galega estase a facer en boa medida a conta dos petos das e dos empregados públicos, un sector que desde 2009 acumula unha perda de máis dun 30% no seu poder adquisitivo, para alén de perdas e reducións en dereitos. Desde CSIF cífrase nun 43% a débeda reducida en 2013 a costa dos traballadores da función pública. Afirman que en 2013 esa débeda minguou en 371 millóns de euros e as medidas de axuste e recortes aos empregados públicos supuxeron 160 millóns. "A xestión económica deste Goberno" faise en base "ao furto dos dereitos económicos e laborais dos empregados públicos", indican desde este sindicato, que tamén apunta a que durante este ano, cifra en 600 o número total de postos da Administración autonómica amortizados. "O, eufemisticamente, que non foron dotados orzamentariamente, segundo palabras do director xeral", ironiza a central.


Summary: José Blanco asegura que o equipo de Pachi Vázquez manexa inquéritos que abren a porta a un "goberno de progreso" encabezado polos socialistas. O deputado por Lugo augura un atraso do AVE ata 2022 pola caída dos orzamentos.

Durante os anos nos que José Blanco foi número dous do PSOE que lideraba José Luis Rodríguez Zapatero, primeiro como secretario de organización e despois como vicesecretario xeral, o político de Palas de Rei era considerado todo un especialista en sondaxes. O que foi ministro de Fomento encargábase da estratexia electoral do partido nos diferentes comicios, era quen de recomendar as datas máis axeitadas para celebrar as votacións e tamén de prognosticar con precisión as tendencias do voto. Isto aconteceu, por exemplo, no verán de 2008, cando encabezou as voces internas que instaban ao daquela presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, a adiantar as eleccións autonómicas e así lograr unha reedición do bipartito. Tras meses de especulacións sobre a posibilidade de que Blanco optase a ser candidato do PSdeG, na actual precampaña o actual deputado por Lugo está a protagonizar aparicións puntuais, case sempre relacionadas coa súa provincia ou, como este luns, coa xestión do Goberno central. O que non impediu que, de novo, botase man dos inquéritos. Neste caso, para asegurar que Alberto Núñez Feijóo non ten en absoluto asegurado seguir sendo presidente da Xunta dende o 21 de outubro. Blanco asegura que os mesmos inquéritos lle outorgan ao PSdeG "uns datos parecidos" aos actuais 25 escanos Nunha comparecencia ante os medios coa deputada Laura Seara para valorar os Orzamentos Xerais do Estado para 2013 Blanco aproveitou para revelar os datos demoscópicos que, asegura, manexa o equipo do candidato socialista, Pachi Vázquez. Nos últimos días, di, tivo a oportunidade de valorar co propio Vázquez unhas enquisas que din "que o PP perdeu a maioría absoluta e que o Partido Socialista pode ser quen encabece o goberno de progreso en Galicia despois das eleccións". Sen ofrecer cifras concretas Blanco explica que esas mesmas proxeccións lle dan ao PSdeG "uns datos parecidos aos que temos agora -25 deputados-" mentres se produce "un derrubamento paulatino do PP", que é "máis evidente" dende a convocatoria electoral, o pasado 27 de agosto. Segundo o socialista esa tendencia á baixa dos conservadores agudizouse "porque a xente preguntouse por que convocan eleccións" e "a xente respondeu: convócanas a toda présa porque me queren enganar, porque queren facelo antes do rescate", asegura. En opinión do ex ministro "cada día é máis evidente" que o Estado español vai ser intervido financeiramente por completo e que, polo tanto, "Feijóo e Rajoy están a "enganar", porque chegarán novos recortes e máis "sufrimento para a xente". Engano ve tamén Blanco nos posibles contratos de Pemex en Galicia: "dentro de poucos días -prognostica- vai aparecer o panfleto ese de Pemex, porque non é contrato" e, polo tanto tamén "é engano", como "a auditoría das caixas, que non apareceu porque ten algo que ocultar". "Moito me temo que, despois das eleccións, paralicen o AVE a Galicia" Neste contexto, José Blanco chama a "aglutinar en torno á candidatura de Pachi Vázquez" á "maioría de galegos fartos das mentiras e dos enganos do PP" para así "facer posible que o seu desexo de cambio se traduza nun voto de cambio". Deste xeito, di, evitaranse novos "enganos" como a data de chegada do AVE a Galicia, fixada polo Goberno central para 2018 pero que, atentendo aos Orzamentos, "no suposto de que se executasen, non se remataría ata o ano 2022". "A alta velocidade non é unha cuestión de técnica, é unha cuestión de pasta, de cartos", ilustra, ata o punto de que "moito me temo que, despois das eleccións, paralicen o AVE a Galicia". "Todo indica que o van facer", asegura, xa que, na súa opinión, as contas do Estado para 2013 son só "o preámbulo dunha decisión anunicada" na que "os platos rotos os imos pagar os galegos".


Summary: A CIG presentou a demanda.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza vén de obrigar incluír o persoal funcionario interino e laboral temporal da Xunta de Galiza no ámbito do sistema extraordinario da carreira profesional, segundo informa o sindicato CIG. A sentenza, ditada a raíz da demanda presentada pola CIG-Administración Autonómica, foi cualifica pola súa responsábel nacional, Zeltia Burgos, como "demoledora". "O Acordo de concertación asinado entre a Xunta CCOO e UGT e o seu desenvolvemento co Acordo entre a Xunta de Galicia e as organizacións sindicais CC.OO. e UGT para a implantación do réxime extraordinario de acceso ao grao I do sistema de carreira profesional, excluía o persoal funcionario interino e laboral temporal do dereito a solicitar e integrarse no sistema de carreira profesional e, polo tanto, de cobrar a mesma", afirma esta central sindical. O determinante para acceder, segundo a sentenza, non é se o posto se desenvolve con carácter fixo ou temporal, senón as competencias e o desempeño do persoal. Esta foi unha das razóns polas que a CIG afirma que non asinou este acordo. O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza estimou a demanda nunha sentenza "demoledora" segundo a CIG. A responsábel nacional da CIG-Administración Autonómica entende que "con este novo golpe xudicial á Xunta, demostramos que non valen as chantaxes e que non se pode excluír o persoal laboral temporal e funcionario interino do dereito á carreira". Tamén no caso do Consorcio emitiuse xa a primeira sentenza gañada recoñecendo o dereito ao persoal fixo a acceder ao sistema extraordinario de carreira profesional, algo que con esta nova sentenza do TSXG cobra máis forza. A CIG-Administración Autonómica exixe á Xunta que sente a negociar a inclusión de todo o persoal no ámbito subxectivo do sistema extraordinario e que se recoñeza o dereito deste persoal con carácter retroactivo dende o 1 de xaneiro de 2019.


Achégase o 25 de Xullo, o Día da Patria Galega, e neste frío vrao galego atopo a calor dos Mestres nun libreto de 26 páxinas editado por Nós en 1930 e que recolle os discursos pronunciados por Otero Pedrayo, Castelao e Paz-Andrade o Día de Galiza dese mesmo ano. "A Galiza hai que sentila i-enxergala en si mesma, mais tamén en función do mundo. Porque todo tende á riqueza diversificadora se camiñamos xuntos. Estamos no momento criador, plasmando a futura e ceibe Galiza. Ficamos coa festa d-hoxe obrigados a traguer cada un o seu esforzo" (Otero Pedrayo). Hoxe enfrontámonos a unha potentísima máquina eleitoral xa non conservadora senón destrutora, en medio dun retroceso salvaxe e co horizonte político autóctono esnaquizado en diversas pezas dun puzle que non encaixa. Estes discursos están envoltos daquela esperanza, daquela forza redentora que se podía percibir case setenta anos despois na Praza da Quintana en Compostela na mellor época de Xosé Manuel Beiras, aquela que levou ao nacionalismo galego de esquerdas a situarse como segunda forza política no noso país. Si, había moita esperanza e unha gran ilusión. Hoxe enfrontámonos a unha potentísima máquina eleitoral xa non conservadora senón destrutora, en medio dun retroceso salvaxe e co horizonte político autóctono esnaquizado en diversas pezas dun puzle que non encaixa. "Compre agora que se deixe ouvir a voz do pensamento galego que sinte o dilema de Hamlet: o da eterna servidume, ou o da proisima liberdade; o da permanente descalifica- ción civil ou o da decencia cibdadá; o do sometimento a sistemas incompatibles coa súa Natureza e a súa prosperidade, ou o da emancipación que faga de Galiza, en vez dunha terra envilecida e despreciada, un país vivo e culto, poboado por homes e mulleres libres. España é hoxe un Estado dominado pola obsesión centrípeta. O centralismo é unha organización incompatible con todo réxime democrático, pois ten condición de ser unha supervivencia do Absolutismo" (Paz-Andrade). A crise que comezou sendo económica, hai tempo que se transformou nunha devastadora crise política. No Estado español non semella haber alternativas ás políticas de destrución económica e social e na Galiza a situación todavía é máis dramática porque ao ser periferia, sofrimos o engado dun centralismo salvaxe que pouco a pouco vai callando na xente, así que os galegos ademais de perder dereitos civís, perdemos importantísimos dereitos políticos que custou moitos séculos e moitas vidas acadar. "Temos obriga de levar sentimentos novos, orixinais e xenerosos á corrente da vida humana. A cantos rifan é ben dicirlles que endexamais ollamos a ningún paxaro tropezar en ningunha fronteira. E se non tropezan os paxaros, como poden tropeza-los nosos sentimentos e as nosas ideas!" (Castelao). Tan difícil é poñerse dacordo? Non se pode obrigar á sociedade galega a escoller entre diferentes formas de construir a nación Tan difícil é poñerse dacordo? Non se pode obrigar á sociedade galega a escoller entre diferentes formas de construir a nación, porque nestes intres, só se pode construir entre todos. Non se debe confundir a ferramenta política co pobo. Integrar diferentes formas de participación nunha mesma estrutura política: aquí radica a clave do éxito. Este é o gran reto no que hoxe se debería estar traballando. "Para a nosa Terra, galegos, chegou a hora do despertamento. Nós vimos construir unha nova Galiza. Ser ou non ser é o dilema. Pra todos hai un posto nas milicias cívicas da galeguidade. Fagamos do berro 'Terra e Liberdade' o noso lema redentor. Galiza reclama a axuda de todos" (Paz-Andrade). Que intelixente é o imimigo ao que nos enfrontamos, porque tendo todas as de perder moralmente, pode volver gañar eleitoralmente, con ese flamante cabalo de Troia que emprega: o dominio dos meios de comunicación e a habilidade insaciable para dividir ao adversario. Xa estou preparada para perder, porque, cando o estivemos para gañar? Pero me diluirei como galega berrando –probablemente na miña casa, xa que, ao igual que o meu voto, non me podo dividir en varias partes– un 25 de Xullo de 2012: Viva Galiza!


Summary: O PSOE acusa o titular da Deputación de Pontevedra de convocar encontros con persoas relacionadas co fútbol galego "utilizando o seu cargo institucional" para intentar gañar a presidencia da Federación Galega, á que se presenta.

O PSdeG acusou o presidente da Deputación de Pontevedra, Rafael Louzán, de usar o seu cargo para facer campaña para presidir a Federación Galega de Fútbol, a cuxas eleccións se presenta e nas que terá como principal rival a un socialista, o alcalde de Cerceda García Liñares. Segundo a portavoz de Deportes do Grupo Socialista, Carmen Acuña, que rexistrou varias iniciativas parlamentarias nese sentido, Louzán utiliza de forma "espuria" o seu cargo institucional para "facer campaña electoral con toda naturalidade, total impunidade e ilimitado descaro". Segundo explica o PSdeG, a Federación Galega de Fútbol reúne a máis de 60.000 persoas con licenza federativa e iniciou un proceso de renovación da súa dirección na que votarán un total de 150 asembleístas –en representación de clubs, técnicos, árbitros e xogadores–, quen "están a ser sucesivamente convocados a encontros co presidente da Deputación provincial, co importante matiz de que os convoca como presidente da entidade provincial".


Summary: O histórico grupo de folk galego musica o poema Lúa de Prata, da autora homenaxeada polo 17 de maio. 'Mar adiante': a primeira obra de María Victoria Moreno en galego revive 45 anos despois, tamén en internet

'Mar adiante': a primeira obra de María Victoria Moreno en galego revive 45 anos despois, tamén en internet Fuxan os Ventos regresa. Co gallo do Día das Letras Galegas, o emblemático e histórico grupo de folk galego musica o poema Lúa de Prata, de María Victoria Moreno, a homenaxeada este ano polo 17 de maio. Fuxan os Ventos musica o poema Lúa de Prata, de María Victoria Moreno, a homenaxeada este ano polo 17 de maio Así, segundo explica a súa distribuidora, Fuxan os Ventos "mergúllase na lírica da autora e enchóupaa da súa esencia, conseguindo que cada palabra vibre como unha nota máis desta melodía". Coa canción, o grupo de folk pretende lembrar "a escritora que tan fonda pegada deixou nas nosas letras", especialmente na literatura infantil e xuvenil. Fuxan os Ventos, seguindo o ronsel doutros anos, volve render homenaxe ás letras galegas cunha harmonía de sons, na que voces, vento, corda e percusión van da man sublimando as verbas de María Victoria Moreno. Neste tema, que xa está dispoñible en diferentes redes sociais e plataformas web, colaboran Roi Adrio (percusións), Simón García (contrabaixo), Adrián Valdés (fagot) e Miguel Díaz (clarinete).


A crise creou desconcerto e medo e xerou unha esixencia moi estendida de rexeneración democrática. Amplas capas sociais veñen expresando a súa rabia contra un poder obsceno; detrás están os poderes económicos, pero quen recibe o berro na cara son os partidos políticos. Pero algúns seguen sen decatarse. Volve pasear a figura de Felipe González coma se non pasase nada, coma se a xente non o soubese xa case todo. Coma se a sociedade seguise atrapada no tempo, envolvida no feitizo do ano 83, a embriaguez daquelas maiorías absolutas É o caso do PSOE, un continuo espectáculo de golpes baixos e intrigas. Volve pasear a figura de Felipe González coma se non pasase nada, coma se a xente non o soubese xa case todo. Coma se a sociedade seguise atrapada no tempo, envolvida no feitizo do ano 83, a embriaguez daquelas maiorías absolutas e os xardíns con globos de cores. Hai uns anos, alguén que o coñecía e protexeuno díxome, "Felipe está no Parnaso". E estao, ignora o que vemos a maioría: unha persoa que perdeu toda autoridade moral sobre a sociedade española. Todos os políticos perdérona pero el dun modo particular polas súas propias actuacións. El ve unha realidade distinta. Non só se ve como o dono moral desa etapa da historia de España, tamén sabe e sente que quen anuncian o final desa etapa, o réxime da Transición, están a vocear o seu enterro. Se se acaba esa época, acaba el. Quen pode tolerar algo así! Na súa realidade, el foi o arquitecto da democracia española. Segundo ese relato, o rei Juan Carlos estaba aí para garantir unha reforma do Estado que tolerase o Exército, Suárez fixo a Transición e González, a democracia. Non só se ve como o dono moral desa etapa da historia de España, tamén sabe e sente que quen anuncian o final desa etapa, o réxime da Transición, están a vocear o seu enterro. Se se acaba esa época, acaba el. Quen pode tolerar algo así! Verdadeiramente ten razón ao reclamar que foi el quen modelou en gran parte a política, a economía e toda a vida pública española. Creo que non ten razón Iglesias comparando a Aznar con González, son distintos. Aznar ten unha responsabilidade decisiva na crise económica española, en boa medida propiciada pola súa Lei do Solo de 1998, e en dividir con encono ideolóxico a sociedade, pero Felipe creou o argumento da nova España democrática. No fondo, Aznar foi un okupa no trono de González. Tratábase da negación mesma da Transición, o cambio político consistía en que os gobernantes eran elixidos en eleccións libres pero o Estado era o mesmo González foi quen repartiu o benestar dos diñeiros chegados de Europa, iso está na memoria das xeracións maiores e é verdade. A dirección do PSOE parece crer que iso abonda e que non é necesaria unha moral social e unha cultura política distinta da de González e Guerra. Pero o mellor retrato de González fíxoo el mesmo no ano 85, un retrato ao augaforte na TVE, relaxado na varanda do iate do Caudillo, o Azor, que moitos lembrabamos polo NO-DO e a propia TVE. Por unha banda era evidente como entendía o Estado e cal era a súa política respecto diso. Tratábase da negación mesma da Transición, o cambio político consistía en que os gobernantes eran elixidos en eleccións libres pero o Estado era o mesmo. E, sobre todo, demostrou como entendía el a natureza da súa poder e o modo de exercelo. Foi por iso que co seu goberno seguiu existindo unha guerra sucia contra ETA, que xa fora iniciada antes polo réxime franquista e continuado pola UCD. O terrorismo de ETA foi un problema político enorme pero a relación dun gobernante con esa guerra sucia é fundamental para situar o lugar que ocupa a ética na súa cultura política. Para remachar, acompañado da dirección do seu partido presentouse ante as portas do cárcere onde ingresaban un ministro e un secretario de Estado seus condenados por delitos graves. É certo que a sociedade española non adoita padecer grandes abafos éticos pero aínda así hoxe causaríanos asombro a case todos. Con esta recuperación do patriarcado de González, parece que ese partido estraña o que a sociedade está a criticar e máis detesta. Cre que reivindicar autoridade moral para gobernar baseándose en exercer o poder, en ser poder, pode ser efectiva Nas circunstancias actuais, cando a sociedade castiga a corrupción, pide honradez, humildade e categoría persoal e política, o recordo daquela opulencia, aquelas maiorías absolutas e a ocupación do Estado e a vida pública, é puro veleno para o PSOE. Con todo, con esta recuperación do patriarcado de González, parece que ese partido estraña o que a sociedade está a criticar e máis detesta. Cre que reivindicar autoridade moral para gobernar baseándose en exercer o poder, en ser poder, pode ser efectiva. Calquera sabe, que de cousas saberá esa xente que fai enquisas. A Conferencia municipal do partido, un acto de precampaña, debeu de ser organizado por un sádico exhibicionista. Nese acto González pediu unidade ao redor de Pedro Sánchez nun acto que marxinaba ostensiblemente a Zapatero, ese é o mago González. "De entrada, non", visto e non visto. E é que González non só é o dono moral da democracia española, tamén é o dono do PSOE. Zapatero foi outro okupa de paso e os seus oito anos como secretario xeral do partido e presidente de Goberno foron un interregno, un erro que agora é borrado. Iso é o que dixo esa dirección do PSOE o pasado domingo. Un poder que non nace da cidadanía e sometido a ela senón do poder establecido mesmo e quere que a sociedade o acepte e se someta Toda unha reivindicación dun modo de entender o exercicio do poder e o poder mesmo. Un poder que non nace da cidadanía e sometido a ela senón do poder establecido mesmo e quere que a sociedade o acepte e se someta. Ostentar poder ten risco, ao final resulta que non: se non se ten o que acontece é o ridículo.


Summary: A pneumóloga galega María Torres vén de recibir un sobresaliente cum laude na Universidade de Santiago de Compostela (USC) pola súa tese de doutoramento, na que investiga a influencia do gas radón nos casos de cancro de pulmón en persoas que non fumaron na súa vida.

Na súa tese doutoral, a pneumóloga estudou 192 pacientes, entre os que se atopan todos os casos detectados en sete hospitais públicos galegos. Tras analizar os dados, a doutora comprobou un aumento do risco de cancro de pulmón en persoas nunca fumadoras expostas a concentracións elevadas de radón residencial. A franxa de idade estudada pola doutora é a incluída entre os 60 e os 80 anos de idade e a meirande parte dos casos detectados pertenceron ás mulleres, na súa meirande parte, traballadoras do fogar. O gas radón, que penetra nas edificacións, é moi abundante no país dado o alto contido en granito do subsolo. Por iso a doutora sinala que debería terse en conta este factor á hora de construír novas vivendas, "o illamento é fundamental para impedir a penetración do gas radón nas vivendas", advirte María Torres, que aposta na introdución de novas medidas preventivas no Código Técnico de Edificación.


Summary: "As únicas seleccións que nos identifican aos galegos son aquelas que compomos os galegos", dixo o portavoz de Vía Galega, Anxo Louzao.

A plataforma Vía Galega presentou esta cuarta feira un total de 6.644 sinaturas en apoio a unha iniciativa lexislativa popular (ILP) que busca que "todas as disciplinas" deportivas conten cunha selección galega e que estas poidan competir oficialmente e a nivel internacional. Así o reivindicou o portavoz do colectivo, Anxo Louzao, que entregou as sinaturas xunto a integrantes da plataforma no rexistro do Parlamento galego, e confiou en que a Cámara "sexa sensíbel e razoábel" á proposta. Louzao destacou que a ILP ten "o apoio explícito" do BNG, mentres que o PSdeG "non se posicionou" en cuestións como a posibilidade de competir en torneos oficiais, que, alegan os socialistas, é algo "moi complexo". A Irmandiña empata ante Pest (Hungría) e irá á fase final da Copa das Rexións A respecto da bancada popular, Anxo Louzao dixo que se comprometeron coa plataforma a "estudar o tema", se ben "aínda non deron unha resposta". "Espero que reflexionen moi profundamente e dean o seu apoio", subliñou. Louzao explicou tamén que a iniciativa recolle "o dereito que ten que ter todo pobo" a gozar dunha selección propia. "As únicas seleccións que nos identifican aos galegos son aquelas que compomos os galegos", afirmou, ao tempo que reclamou que se formen "seleccións masculinas e femininas en todos os deportes" e que, cando un galego ou galega suba ao podio, "poida exhibirse" a bandeira e escoitarse o himno da Galiza. "Queremos mostrarnos como nación que somos e competir oficialmente nacional e internacionalmente en todos os deportes", salientou, tras o que lamentou situacións como a que se deu nos últimos Xogos Olímpicos, onde os deportistas galegos tiveron "grandes resultados" pero Galicia "estivo ausente".


O trunfo de Syriza constitúe un feito histórico. Nunca antes –no ámbito da UE- o goberno dun Estado estivo nas mans dun partido de esquerdas que non se ubica na corrente oficial de matriz socialdemócrata. Estamos, pois, ante unha situación nova que abre notábeis incertezas sobre as dinámicas futuras no proceso de construción dun espazo unitario europeo e que representa, ademais, unha esperanza estimulante para millóns de persoas que padecen o empobrecemento derivado da grave crise económica existente. O trunfo de Syriza constitúe un feito histórico. Nunca antes –no ámbito da UE- o goberno dun Estado estivo nas mans dun partido de esquerdas que non se ubica na corrente oficial de matriz socialdemócrata No Estado español, as baterías mediáticas comezaron o seu traballo dende a propia convocatoria electoral no País heleno. Diversos creadores de opinión avisaron das supostas consecuencias apocalípticas que provocaría un eventual trunfo da forza dirixida por Alexis Tsipras. Agora, consumado o resultado que temían, continúa a ofensiva coa vista posta nos efectos inducidos que puideran aparecer no escenario da política española. Os mesmos que acusan a Tsipras de encabezar unha oferta programática de imposíbel cumprimento non foron quen de reparar que Mariano Rajoy –nos comicios xerais de 2011- prometeu certas medidas económicas que non podería aplicar Constitúe un insulto á intelixencia comprobar que os mesmos que acusan a Tsipras de encabezar unha oferta programática de imposíbel cumprimento non foron quen de reparar que Mariano Rajoy –nos comicios xerais de 2011- prometeu certas medidas económicas que non podería aplicar. E se , despois, apoiaron o argumento exculpatorio da herdanza recibida dos gobernos de Zapatero, que deberían recoñecer agora sobre o tráxico balance dos mandatos de Samarás e Papandreu? O sucedido coas urnas gregas coloca un test de grande relevancia no taboleiro da UE: acéptase ou non a vontade democrática dunha sociedade cando se expresa mediante o sufraxio universal? O sucedido coas urnas gregas coloca un test de grande relevancia no taboleiro da UE: acéptase ou non a vontade democrática dunha sociedade cando se expresa mediante o sufraxio universal? Certamente, poden existir pronunciamentos democráticos contraditorios: a maioría do electorado alemán ou finés apoiou a forzas partidarias da política económica dominante no espazo da UE. A menos que se considere que unhas consultas electorais son mais lexítimas que outras, o que se impón é un proceso de diálogo e negociación entre os respectivos responsábeis políticos. En pé de igualdade, sen hexemonismos ditados por poderes económicos que non se someten periodicamente ao veredicto da cidadanía. Os que se escandalizan coa opción tomada por un sector maioritario dos votantes de Grecia asumen o fundamentalismo que predican –e practican- os representantes da troika: para eles non hai salvación fora do particular modelo de construción europea que están promovendo. Por iso non dubidan en recorrer á mentira, caricaturizando a Syriza como unha organización defensora da saída do euro e mesmo da UE. As inmediatas declaracións do presidente do Bundesbank, cuestionando as novas políticas comprometidas por Tsipras, son ilustrativas do fanatismo que exhiben os defensores do statu quo comunitario. As recentes palabras do ministro alemán de Finanzas, W. Schäuble, ("Síntoo polos gregos, elixiron un goberno bastante irresponsábel") carecen do pudor democrático que cabe esixir a calquera cargo institucional:se os resultados das urnas non son os que queren, ameazan con boicotear aos mandatarios electos. Samarás era o seu home en Atenas. E a Mariano Rajoy encargáronlle desempeñar o triste papel de ser o único dirixente da UE presente na campaña electoral para facer o ridículo como mensaxeiro enviado en defensa dun candidato que xa non proporcionaba confianza aos seus xefes de Berlín e Bruxelas. As inmediatas declaracións do presidente do Bundesbank, cuestionando as novas políticas comprometidas por Tsipras, son ilustrativas do fanatismo que exhiben os defensores do statu quo comunitario Un dos lugares comúns mais invocados polos apoloxetas da troika é a lembranza dos exercicios de "contabilidade creativa" realizados –hai algúns anos- pola elite política grega para agachar os dados reais da súa situación económica. A falta de mellores argumentos, practicase unha memoria selectiva. Por unha banda non se alude aos autores desas trampas: os dirixentes de Nova Democracia e do Pasok, asesorados por Goldman Sachs, un banco de investimento cuxo vicepresidente para Europa –entre 2002 e 2006- foi o mesmísimo Mario Draghi. Ou sexa: as trapalladas contábeis foron consentidas polo aparello dirixente de Bruxelas. E ademais, non se aporta outra circunstancia relevante: a enxeñaría coas contas tamén se fixo no Estado español e noutros países candidatos a figurar no club da nova moeda común. O nerviosismo do goberno de Mariano Rajoy ante a nova andaina que se rexistra na política grega resulta patente e provoca situacións esperpénticas O nerviosismo do goberno de Mariano Rajoy ante a nova andaina que se rexistra na política grega resulta patente e provoca situacións esperpénticas. A obscena e populista comparación realizada polo ministro Margallo, utilizando os 26.000 millóns que figuran no saldo acredor do Estado español a respecto de Grecia, é suficientemente ilustrativa do talante dun goberno habituado a practicar a submisión cos fortes e o matonismo cos débiles.


Summary: O Plan Estratéxico da Cidade da Cultura 2012-2018, presentado por Jesús Vázquez, muda nomes e redefine usos dalgúns dos edificios. Afirman que van reducir o orzamento do Gaiás un 50 por cento, datos que o BNG calificou de "propaganda".

A presentación do Plan Estratéxico da Cidade da Cultura até 2018, sen dar moitos datos sobre o seu funcionamento e futuro, centrouse en anunciar que se ían mudar os nomes e redefinir os usos dos diferentes edificios, algo que este goberno xa realizou con outros proxectos como as Galescolas e que supuxo, en si mesmo, un importante gasto económico. Desaparece o Museo de Galiza que pasará a chamarse Museo Centro Gaiás, e a Biblioteca de Galiza acollerá tamén o Arquivo. O que figuraba antes como Arquivo pasará, daquela, a ser o Centro de Emprendemento Creativo de Galiza. O último cambio será o do edifico de Servizos Centrais que se denominará Centro de Innovación Cultural e Modernización Tecnolóxica de Galiza. Deste xeito elimínase a posibilidade de darlle un contido "nacional" ao conxunto que máis inversión cultural concentrou en toda a historia do noso país. O BNG respondeu xa ao anuncio do Conselleiro por medio da portavoz do grupo parlamentar Ana Pontón quen afirmou que o hoxe apresentado chega tarde e "demostra o fracaso do PP na xestión do complexo e non aporta nada sustantivamente novo respecto do que se leva feito até o de agora". Ao seu ver, os obxectivos financieiros presentados non son críbeis e o axuste orzamentario debería pasar "polos gastos correntes e de funcionamento" ao tempo que dubidou de que o financiamento privado, en tempo de crise, vaia chegar aos 4,5 millóns previstos. Lamentou que o documento do Plan non fora aínda entregado aos grupos parlamentares que o debaterán o próximo martes mentras organizan un acto que definiu como "propaganda". Paralización de edificios A redución nun 50 por cento do orzamento anual do Gaiás e a paralización de dous dos edificios aínda sen rematar, polo menos até o 2018, é unha novidade que se xa pensaba como posíbel polos tempos que corren. O problema da financiación, na presentación tamén participou a conselleira de Facenda, deixouse aberta a posibilidade de investimentos privados e públicos. Neste campo sorprendeu a iniciativa de Jesús Vázquez, a modo de rescate económico, de acceder a fondos europeos. Vázquez anunciou que se solicitarán fondos europeos para o Gaiás Outra das novidades do Plan Estratéxico é a creación dun viveiro de empresas culturais que funcionaria no que até o de agora era o Arquivo. Acollería a un total de setenta empresas e precisaría realizar algúns cambios interiores no edificio para a súa adaptación. A última novidade sería o traslado da Axencia Galega de Industrias Culturais (Agadic) ao Gaiás.


Summary: A segunda xornada do macroxuízo do Prestige centrouse na petición realizada onte polo avogado do capitán do petroleiro. A fiscalía rexeita as afirmacións de "conspiración" por parte da administración española. Tamén está en contra, xunto á avogacía do Estado e a Xunta, de rexeitar o informe do técnico que participou no gabinete de Aznar.

Despois dunha primeira xornada onde todas as partes puxeron as cartas sobre a mesa, neste segundo día de xuízo a partida comeza de verdade. Os protagonistas de hoxe foron as actuacións institucionais e da administración que rexeitaron, dunha banda, a proposta da defensa de Mangouras de suspender o xuízo e, doutra, a petición do avogado da Plataforma Nunca Máis de nulidade do informe do enxeñeiro naval Santiago Martín Criado. Álvaro García, fiscal de Medio ambiente de Galiza, foi claro ao rexeitar a suspensión do xuízo como quería o avogado do capitán do petroleiro e non considerou as tres razóns que lle deron: a ausencia da armadora do Prestige, a incautación da documentación do barco antes de afundir e a dúbida dun xuízo xusto polas declaracións públicas de José María Aznar e do ministro de Exteriores nese momento contra Mangouras. O avogado do Estado e o da Xunta sumáronse a estes argumentos e propuxeron accións legais contra a armadora. O ministerio fiscal, o Estado e a Xunta aceptan como proba o informe dun asesor de Aznar O informe de Martín Criado Miguel Ángel Fernández, avogado da Plataforma Nunca Máis, tivo que escoitar como o ministerio fiscal, o Estado e a Xunta, rexeitaban a súa petición de nulidade como proba xudicial do informe do técnico Santiago Martín Criado. Nese documento considerábase correcta a actuación "política" de afastar o petroleiro da costa e carga contra o estado de conservación do Prestige. Non tiveron en conta que o propio enxeñeiro, hoxe falecido, formou parte do gabinete de crise que organizara o daquela presidente do goberno español José María Aznar.


Summary: Da Marcha Verde ao Xuízo de Gdeim Izik

Algo de historia Se hai un pobo que merece toda a nosa atención social e política é o saharauí. Case 42 longos anos desde a Marcha Verde do 6 de novembro de 1975, momento en que se escenificou o inicio da fuxida de responsabilidade do estado español para co Sáhara Occidental, permitindo a súa entrega a Marrocos. Incumpríase así a recomendación do Comité de Descolonización da ONU que, en 1966, recomendaba a autodeterminación do territorio. En 1974 o estado español anunciara que nos primeiros meses de 1975 tería lugar o referendo de autodeterminación. Aspecto que se vía refrendado polo ditame ao Tribunal Internacional da Haya, que reafirmaba que o Sáhara Occidental non tiña vínculos nin con Marrocos nin con Mauritania. No entanto, os desexos de anexión e ocupación de Marrocos seguían adiante coa sinatura o 14 de novembro de 1975 dos Acordos Tripartitos de Madrid, onde o estado español cedía a administración do territorio a Marrocos e Mauritania. Mais, como se pode transmitir a soberanía a Marrocos dalgo que só pertence ao pobo saharauí? Resulta evidente que non se pode e que o estado español segue sendo a potencia administradora e ten que facer todo o posible para que se materialice a existencia do Estado saharauí. O 27 de febreiro de 1976 tiña lugar a fundación da República Saharauí Árabe Democrática. Un pobo segregado, mais unido na causa O pobo saharauí, composto dunhas preto de 700.000 persoas, vive segregado en tres espazos: o dos campamentos de refuxiados (unhas 165.000), o dos territorios liberados e o dos territorios ocupados (500.000). Un pobo segregado, que soporta todo tipo de dificultades nos campamentos de refuxiados, unha situación que recibe o alivio da axuda de pobos amigos; unha situación que é agónica nos territorios ocupados, onde Marrocos aplica de forma ditatorial a súa man de ferro para procurar reducir ao silencio ao resistente pobo saharauí. Por riba, incidindo na segregación do pobo e do territorio saharauí, Marrocos ergueu a inicios da década dos oitenta, de norte a sur do Sáhara Occidental, un muro de máis de 2.700 km. Infestado de máis de 7 millóns de minas que, é evidente, representan un enorme perigo para a vida dos e das saharauís a ambos lados do muro. Os datos son difíciles de ter, mais certas fontes estiman unhas 2.500 persoas as falecidas. O muro da vergoña é a materialización evidente da violación de dereitos humanos e un atranco persistente para o exercicio do seu dereito inalienable de autodeterminación e independencia. A pesar da segregación, as demandas son claras e relacionan a todo o activismo saharauí: 1) Dereito de autodeterminación do pobo saharauí a través do referendo (cumprimento da resolución da ONU); 2) Defensa contra o espolio da terra e dos recursos naturais; 3) Garantía de dereitos económicos, políticos e sociais, lingüísticos e culturais; 4) Liberación de todos os presos políticos; 5) Abrir os territorios ocupados ao xornalismo internacional; 6) Que a renovación do mandato da Misión de Nacións Unidas para o Referendo no Sahara Occidental (MINURSO) se amplíe a velar polo mantemento dos dereitos humanos do pobo saharauí por parte do goberno de Marrocos. O Campamento da Dignidade de Gdeim Izik Iniciándose no mes de outubro de 2010, e durante 28 días seguidos, tivo lugar a creación do Campamento da Dignidade en Gdeim Izik. Protagonizado polo pobo saharauí, para reivindicar os seus dereitos, o número de manifestantes chegou a acadar os 20.000, repartidos nunhas 8.000 haimas, durante a súa segunda e terceira semana. Foi unha ocupación pacífica e que ten entre os seus logros o de reflectir novas formas de organización social, que logo veríamos noutros espazos connotados polo que se deu en chamar Primavera Árabe: Kasbah tunecina, praza Tahrir de Exipto, a de Taghir en Sanaa (Iemen), a de a Perla en Manama (Bahréin). Desde que se impuxera o alto ao fogo, en 1991, controlado pola MINURSO, non tivera lugar no Sáhara Occidental un acontecemento tan importante. A súa pegada no imaxinario saharauí é moi poderosa, xa que representou unha evidencia de que o activismo pacifista podía remover e inquedar ao monstro marroquí, como así foi. O campamento de Gdeim Izik foi desmantelado o 8 de novembro de 2010 polas forzas de ocupación marroquí. Era o desenlace final dun clima de violencia protagonizado por Marrocos que coñecera o 24 de outubro de 2010 a morte por disparos do neno saharauí de 14 anos, El Garhi Nayem. Froito do desmantelamento, os enfrontamentos seguiron producíndose no interior da cidade de O Aaiún, e foron sanguentos e mortais pois dise que faleceron 11 xendarmes marroquís e 2 saharauís e que houbo centos de feridos polos dous bandos. A represión foi brutal nos días que seguiron ao desmantelamento de Gdeim Izik. As persoas activistas, sabedoras de que eran obxectivo preferente, agocháronse días en casas. Foi así como 24 activistas de Gdeim Izik foron detidos e confinados no cárcere do Salé en Rabat e viviron na ilegal situación de prisión preventiva durante máis de dous anos (o cal vulnera o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos). Marrocos decidiu que fose o Tribunal Militar Permanente o que os xulgase. Algo inimaxinable en democracia. A primeiras horas da madrugada do domingo 17 de febreiro de 2013 coñecíase a sentenza dun xuízo militar carente da necesaria obxectividade e neutralidade que todo xuízo precisa. A sentenza era unha auténtica ignominia e unha absoluta inxustiza e vulnera as normas que deben rexer a xustiza e a equidade. A relación das condenas non deixa lugar a dúbidas: 8 persoas, cadea perpetua; 4, 30 anos de cárcere; 7, 25 anos de cárcere; 2, 20 anos de cárcere; 3, condenadas polo tempo xa cumprido de cadea. Debido á presión internacional, Marrocos decidiu finxir que lle importaba o dereito á xustiza e decidiron anular o xuízo militar e someter de novo a xuízo aos activistas saharauís. Son xa, polo tanto, 6 anos e medio de prisión preventiva: algo que debera escandalizar a calquera persoa cun mínimo de sentido democrático. Nestes días de xuño reanudouse o xuízo-farsa (5ª sesión desde que se iniciara o 26 de decembro de 2016) e nada convida a pensar que algo mudará, xa que se están producindo graves violacións á presunción de inocencia e non existen garantías procesais. Son moitas as evidencias de que este xuízo no debe de producirse, comezando polo feito de que se produce en Marrocos e non no Sáhara Occidental ocupado. Ante esta consideración de ilegalidade o presidente do tribunal e a acusación dixeron que o dereito internacional non prevalecía neste xuízo. Estanse falsificando probas e testemuñas. Todo apunta a que existe un evidente desexo de que se ratifiquen por outra vía as sentenzas anuladas do Tribunal Militar Permanente. A Declaración dos Observadores Internacionais asistentes ao Xuízo de Gdeim Izik, na súa sesión do 5 de xuño de 2017 denuncia varios dos feitos que consignamos na redacción deste paragrafo e rematan facendo un chamamento á Comunidade Internacional ante a evidente violación sistemática das garantías procesais e dos Dereitos Humanos, instando á protección dos presos políticos saharauís por parte de Nacións Unidas e institucións internacionais competentes. Estamos ante a enésima demostración do que é o reino de Marrocos. Pechar os ollos ou ollar cara outro lado porque hai relacións comerciais ou porque Marrocos exerce de xendarme migratorio do estado español e Europa é unha grave irresponsabilidade. Non se pode estar cos verdugos e coas vítimas. Cómpre coherencia e integridade ética. O estado español debe exercer de potencia administradora e concluír o proceso de descolonización para que o pobo saharauí poda vivir en paz no seu territorio.


O Presidente saca peito de novo: "Eu nom tenho nem terei nunca um intermediário, jamais vou permitir que falem no meu nome". Bravuconada estéril e váqua típica de Feijó. Ele di que nom permite que falem no seu nome, mas renúncia a falar com voz própria no único foro que lhe dá a oportunidade de fazê-lo sempre que quixer, que é o Parlamento Galego. Nom apenas é um foro que lhe oferece umha tribuna excepcional, na que defender-se das críticas e na que esclarecer qualquer sombra de dúvida sobre a sua honorabilidade, mas também deveria ser a sua prioridade comparecer aí e dar explicaçons aí, já que é o foro no que reside a soberania popular, onde estám os representantes desse povo perante o que deve responder. Já vivemos esta situaçom noutros momentos, ainda está fresco o "caso Dorado" Já vivemos esta situaçom noutros momentos, ainda está fresco o "caso Dorado". Esse caso salpicava de umha maneira direta ao Presidente, mas o Presidente além de negar qualquer relaçom com o narcotraficante Marcial Dorado, nunca mostrou os contratos com aquela empresa do capo galego, mediante os quais esta fornecia de combustível às dependências do Sergas. Os papeis que o iam incriminar ou absolver ainda nom os puido examinar o Parlamento. O Presidente esgrime o estandarte da sua dignidade mais umha vez, contradizendo as suas palavras com os seus factos, pois votou em contra de umha sessom plenária monográfica para dar explicaçons acerca da sua relaçom com Pachi Lucas Agora o Presidente esgrime o estandarte da sua dignidade mais umha vez, contradizendo as suas palavras com os seus factos, pois votou em contra de umha sessom plenária monográfica para dar explicaçons acerca da sua relaçom com Pachi Lucas, o empresário que conetava a trama encabeçada por Gerardo Crespo com o executivo que preside Feijó. Dom Alberto prefere dar explicaçons noutros lugares; concretamente algumhas televisons madrilenas, nem sequer podemos dizer que na TVG se prodigue muito. O controvertido informe do Conselho de Contas só pretende sair ao passo de maneira bastante deficiente do mais do que previssível chaparrom político e sindical Por seu turno, está o controvertido informe do Conselho de Contas que só pretende sair ao passo de maneira bastante deficiente do mais do que previssível chaparrom político e sindical. Tal informe, difumina, dispersa e iguala...mais ou menos vem dizendo que "em todas partes cozem favas" (pois sim; favas e favalhons também) que a organizaçom de cursos de formaçom fraudulentos era prática demasiado habitual e comum em todo tipo de entidades beneficiárias dos subsídios, e que o sistema, em definitivo, era um desastre (isso já o sabia eu; quanto cobra um membro do Conselho de Contas?) O sistema tem que desaparecer, evidentemente; é ineficaz se do que se trata é de insertar laboralmente à populaçom desempregada. Nom há mecanismos de seguimento, nom se fai nada para que as empresas que acolhem os utentes dos cursos em práticas adquiram compromissos (exemplo; obrigaçom de contratar depois?) nom se auditam resultados...nom se controla o que de verdade há que controlar. Mas é umha poça de corruçom também e foi, durante muito tempo, um invento para subornar aos sindicatos, para manté-los integrados no tinglado enquanto durou a bonança económica. O sistema tem que desaparecer, evidentemente; é ineficaz se do que se trata é de insertar laboralmente à populaçom desempregada Mas nom todo o mundo é corruto ao mesmo nível aquí, nem se podem equiparar casos de relaxaçom de controlo administrativo, como o da justificaçom das dietas de deslocamento, com a oferta de cursos que nom se celebram, a falsificaçom de atas de assistência e solicitudes, suplantaçom de personalidades, e, em qualquer caso, com a expediçom de todo um código de artimanhas para conservar e continuar captando subsídios. Isso de difuminar e repartir culpas taciturna e cinicamente, é umha maneira bastante burda de eludir a mais do que exigível assunçom de responsabilidades. Desde logo que, quem tenha dado cartos a Azeta.net e outros chiringuitos defraudadores, está enmerdado. O que nom dilui para nada a responsabilidade do senhor Feijó. Nem a de nengum cargo público que se tenha fotografado com Pachi Lucas ou Gerardo Crespo. Aquí o negócio nom está nos seis euros (de misséria) ao dia que lhe dam ao utente de um curso por assistir a cada aula: aquí o negócio está no dinheiro que recebem as entidades organizadoras dos cursos e as empresas que acolhem aos utentes em práticas Como já dixem, aquí o negócio nom está nos seis euros (de misséria) ao dia que lhe dam ao utente de um curso por assistir a cada aula: aquí o negócio está no dinheiro que recebem as entidades organizadoras dos cursos e as empresas que acolhem aos utentes em práticas. Quem recebeu subsídios indevidos? Quem os concedeu? Essa é a questom. Que se investigue isso e que se determinem responsabilidades concretas. A atribuçom de responsabilidades nom pode ser "a partes iguais". E polo demais, eu continuo a exigir que se desmantele este sistema de políticas de (pretensa) promoçom da inserçom laboral, porque é umha fraude à classe trabalhadora.


Summary: A ALE é unha organización política europea integrada por 35 formacións políticas nacionalistas de nacións sen Estado en toda Europea, entre elas o BNG. Vén de realizar a súa XI asemblea

O BNG toma parte na XI asemblea da Alianza Libre Europea (ALE), que se celebra baixo o lema Cara a Liberdade, representado pola eurodeputada e secretaria de Política Internacional, Ana Miranda, ademais de polo presidente da Fundación Galiza Sempre, Xesús Veiga. Un total de 35 organizacións políticas, entre elas o BNG, conforman a ALE. O dereito á autodeterminación e á soberanía nacional, a diversidade lingüística e cultural, a xustiza social, a rexeneración democrática e a defensa dos dereitos humanos, figuran como sinais de identidade da ALE Para Ana Miranda, "é moi importante para o nacionalismo galego formar parte da ALE, como espazo político de encontro e colaboración con outras forzas nacionalistas europeas, en particular neste contexto de crise onde resulta máis necesario ca nunca defender unha Europa Social e dos Pobos". Apoio aos referendos de Escocia e Catalunya Nesta XI asemblea foi aprobada unha declaración denunciando a Lei Wert de Educación, reclamando a garantía de poder recibir a educación en lingua galega como a garantir a aprendizaxe do propio idioma. Aliás, quedaron aprobadas mocións de apoio aos procesos de referendo en Escocia e Catalunya, asi como unha moción de apoio ao proceso de paz en Euskal Herria.


Summary: A instalación provincial abre os proxectos 'Recolectoras: Memoria e terra' e 'Proximidade Llunyana'.

O programa "Mulleres rurais" que activou a Rede Museística da Deputación de Lugo o ano pasado, conta xa con dúas experiencias expositivas que se poden ver no Museo Provincial da cidade amurallada desde esta semana: 'Recolectoras: Memoria e terra' e 'Proximidade Llunyana'. O proxecto nace ao redor do Día das Mulleres Rurais, o 15 de outubro, mais a idea da xerente da Rede e coordinadora desta proposta, Encarna Lago, é que transcenda a efeméride. 'Proximidade Llunyana' A primeira destas propostas, 'Proximidade Llunyana', lémbranos a emigración de Lugo a Barcelona no século XX, representada polo testemuño de mulleres que nos achegan á realidade do éxodo rural da posguerra. Conmemora a vida das mulleres que renunciaron a todo o seu universo coñecido polo desexo dunha vida mellor. O proxecto pretende revivir as súas historias, mostrando os museos como contedores e conectores da memoria colectiva e construíndo historias individuais que aporten unha perspectiva global de como a emigración afectou ás netas, nais e avoas. O equipaxe, na mostra, é algo máis que un obxecto e centra o espazo expositivo. O obxectivo é indagar, investigar e conservar as historias familiares co fin de buscar respostas do pasado para poder mirar cara ao futuro. 'Recolectoras: Memoria e terra' O segundo proxecto leva por título 'Recolectoras: Memoria e terra' e desenvólvese mediante xornadas de co-creacións artísticas coa comunidade en conversa con artistas contemporáneas do tecido cultural galego. A idea é xerar narracións colectivas que poñan en primeiro plano a realidade da figura feminina do rural galego. Pretende, como o seu nome indica, recolectar a realidade da contorna rural desde e coas propias protagonistas, as mulleres. Está deseñado a través de conversas transversais nas que se traten problemáticas vencelladas ao despoboamento, reivindicando o primeiro sector como base económica da sociedade. As iniciativas trasladaranse o 17 de febreiro ao Museo Provincial do Mar co proxecto iItinerancias' da man da Ortiga Colectiva percorrendo Asturies, Cantabria, Euskal Herria, sur de Francia e Galiza.


Summary: Reitera que non está no seu "ánimo" participar nunhas eleccións. Son máis de 300 as persoas inscritas.

Somos Nós, o colectivo impulsado por diversas persoas, entre elas o ex-vicepresidente Anxo Quintana, está en pleno "proceso constituínte", proceso que prevén que finalice o 28 de xuño nunha asemblea xeral. Neste tempo, afirmaron nunha rolda de impresa de Fernández Prieto e Sara Seco, establecerán estatutos, regulamento interno, órganos de dirección. Todo en debate dos máis de 300 persoas asociadas. Somos Nós insiste en sinalar que é unha asociación e que se se rexistraron como partido "e marca comercial" foi para evitar "uso indebido" do nome. Nun comunicado afirman que "aproveitamos para reiterar que no ánimo do grupo promotor non está a creación dun novo partido político (...) nin tampouco a participación nunhas eleccións baixo calquera outra fórmula". Somos Nós anuncia que vai ir "creando e consolidando grupos territoriais que nos permitan ampliar o noso radio de acción, e tamén constituíndo grupos de traballo temáticos, profesionais ou outros que as persoas asociadas decidan, para ampliar a nosa actividade e formalizar unha estrutura de traballo e pensamento práctico que se converta nunha ferramenta útil para acadar os obxectivos da declaración constitutiva, ademais de reunir ás persoas con interese en traballar en temas concretos".


Summary: Ao longo do mes de xullo haberá nove xuntanzas en toda a provincia, nas que poden participar todos os veciños e veciñas. Entre agosto e setembro unha comisión técnica da Deputación analizará as propostas da cidadanía, que tamén de poden realizar a través da web.

A Fonsagrada acolleu este luns a primeira xuntanza aberta para elaborar os orzamentos da Deputación de Lugo. Trátase da primeira ocasión en que un ente provincial español deseñará uns orzamentos de maneira participativa, grazas á colaboración que a deputación lucense está a manter coa Confederación Galega de Asociacións Veciñais. O proceso consta de varias fases, comezando pola convocatoria de xuntanzas abertas en todos os partidos xudiciais da provincia. Despois da reunión mantida na Fonsagrada, na que participaron un cento de veciños e veciñas, será a quenda de Viveiro (este martes 1 de xullo), Monforte (día 8), Vilalba (día 15), Sarria (día 17), Chantada (día 22), Becerreá (día 29), Mondoñedo (día 30) e Lugo (día 31 de xullo). Nas xuntanzas poden participar todas as persoas maiores de 16 anos empadroadas nos concellos de cada partido xudicial Nas xuntanzas poden participar todas as persoas maiores de 16 anos empadroadas nos concellos de cada partido xudicial. Ademais desta ferramenta de participación, a Deputación abriu outras dúas vías: online, no portal www.orzamentosparticipativos.org, e a través das redes sociais. As achegas que por calquera destas vías realicen os cidadáns e cidadás serán analizadas entre agosto e setembro por unha comisión técnica da Deputación, que realizará un informe sobre a súa viabilidade, deseñará os plans de actuación, determinará a dispoñibilidade orzamentaria e estudará as posibles colaboracións con outras administracións. Á volta do verán, comunicaráselles a todos os participantes as conclusións finais cos plans de actuación por áreas. Finalmente, está previsto que o 1 de xaneiro entre en vigor o orzamento de 2015, o primeiro participativo dunha Deputación en España. As achegas que por calquera destas vías realicen os cidadáns e cidadás serán analizadas entre agosto e setembro por unha comisión técnica da Deputación As xuntanzas comezan cunha introdución, a cargo de representantes da Deputación, na que se dará conta do contexto xeral do orzamento (a súa evolución, o descenso da débeda, as partidas para gastos de persoal ou o recorte nas transferencias do Estado) e farase un balance sobre a relación do organismo provincial co partido xudicial correspondente. A seguir, entréganse unhas fichas de participación cidadá para que cada veciño opine e elixa cales deben ser, baixo o seu criterio, as prioridades do orzamento da Deputación no seu partido xudicial en base a 12 áreas de actuación: fomento do emprego; promoción de novas tecnoloxías; desenvolvemento de políticas sociais; igualdade; coidado do medioambiente; promoción de actividades económicas; infraestruturas; cultura; cooperación cos Concellos; promoción de políticas demográficas; fomento do deporte e impulso do turismo. Os veciños e veciñas deben elixir un máximo de tres áreas de actuación, puntuándoas do 1 ó 3, sendo 1 a puntuación máis alta, é dicir, a área que se considera prioritaria. Finalmente, ábrese un período de intervencións para que os cidadáns expoñan os problemas do seu Concello ou para que fagan propostas e achegas. Primeira experiencia no Estado español Só a Deputación de Guipúzcoa puxo en marcha no 2013 unha experiencia piloto cunha pequena parte do seu presuposto e nun determinado territorio. Porén, o obxectivo da Deputación de Lugo é que o orzamento no seu conxunto se elabore de xeito participativo O presidente da Deputación de Lugo, José Ramón Gómez Besteiro, anunciou o proxecto de elaboración do orzamento participativo a finais de maio, no marco do primeiro encontro das Confederacións de Asociacións Veciñais de Galicia e Castela e León, celebrado na capital provincial. Até agora, as experiencias de presupostos participativos que se deron en España foron parciais: as deputacións de Málaga e Barcelona impulsaron presupostos participativos en Concellos das súas provincias, pero non fixeron participativo o seu propio orzamento. Andalucía é a Comunidade Autónoma na que máis municipios incorporaron orzamentos participativos, chegando ao 43% do total. Valencia conseguiu un 18% e Catalunya nun 15%. En Galicia, só en Ferrol até 2011 e en Fene desenvolvéronse proxectos de participación cidadá a través dun Foro Cívico que colaborou na elaboración dun Regulamento de Participación Cidadá. Só a Deputación de Guipúzcoa puxo en marcha no 2013 unha experiencia piloto cunha pequena parte do seu presuposto e nun determinado territorio. Porén, o obxectivo da Deputación de Lugo é que o orzamento no seu conxunto se elabore de xeito participativo. O presidente de la Confederación Galega de Asociacións Veciñais, Jesús Vázquez, que colabora nesta iniciativa, destacou que "ningunha outra institución en Galicia atendeu esta petición. Hai tres anos, propuxémoslle á FEGAMP unha comisión para recomendar presupostos participativos en todas as cidades galegas. Nin sequera conseguimos volver reunirnos con Rey Varela, aínda que utilizamos de intermediario o vicepresidente da Xunta". Jesús Vázquez: "Hai tres anos, propuxémoslle á FEGAMP unha comisión para recomendar presupostos participativos en todas as cidades galegas. Nin sequera conseguimos volver reunirnos con Rey Varela" Durante a inauguración do Seminario sobre o Goberno Aberto na provincia de Lugo, que tivo lugar hai dúas semanas, Gómez Besteiro destacou que "a Deputación de Lugo non ten medo do resultado que derive dun goberno aberto, posto que só entende que, nos tempos que corren, para os cidadáns, e para nós, non é suficiente votar cada 4 anos, senón que queren, e teñen dereito, a ser partícipes na xestión do público día tras día", engadindo que "para afondar na democracia é imprescindible insistir na transparencia, participación, acción da información ou na rendición de contas".


Summary: O plan que deseña a Xunta prevé que só un máximo de entre 2.000 e 5.000 turistas poidan visitar o areal cada día para compatibilizar a conservación da zona coa explotación turística e logo dos múltiples problemas e riscos que as aglomeracións están a provocar.

A praia das Catedrais terá as visitas limitadas. Será dun máximo de entre 2.000 e 5.000 visitantes diarios para poder así compatibilizar a conservación "sustentable" dos seus valores medioambientais e a súa explotación turísticta, segundo o plan que vén de deseñar a Xunta e que foi avanzada este xoves por Alberto Núñez Feijóo. O plan que deseña a Xunta prevé que só entre 2.000 e 5.000 persoas poidan visitar diariamente As Catedrais O presidente do Goberno galego avanzou algo do contido deste plan que agora será presentado aos distintos colectivos implicados e ao alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez, que leva ben tempo denunciando a situación do areal de Augas Santas, que alcanzou cifras record de visitantes durante este verán, o que causou non só problemas na propia praia, senón tamén nos accesos e nas zonas máis achegadas. A idea é que este límite definitivo de visitantes se sitúe entre os 2.000 e os 5.000 ao día. Segundo avanzou Feijóo, espérase que o plan se aprobe definitivamente antes do verán de 2015, aínda que a Xunta aspira a que xa estea regulado na vindeira Semana Santa, data na que xa se esperan milleiros de turistas. O documento propón tamén actuacións para preservar o monumento natural fronte aos "riscos que comprometen o seu futuro". Ademais, incorporta tamén un protocolo para erradicar "especies invasoras que o ameazan". No pasado mes de agosto pasaron polo areal máis de 270.000 persoas No pasado mes de agosto pasaron máis de 270.000 persoas pola praia de Augas Santas, en Ribadeo. Segundo datos do Concello ribadense a coñecida popularmente como praia das Catedrais colle unha media diaria de 10.000 persoas e cando remate 2014, asegura o alcalde, Fernando Suárez, "superarase" a cifra de 500.000 visitantes de 2013. As medidas impulsadas pola Xunta para este verán non deron, nin de lonxe, atallado a masificación e os seus efectos máis nocivos e, a pé de praia, o propio Suárez e a Deputación de Lugo, a través do seu vicepresidente Antonio Veiga, reclamaron un plan completo de protección e, en última instancia, a declaración de Parque Natural para a praia e a súa contorna como única vía para conservalas. "O segundo destino máis visitado de Galiza despois da Catedral de Santiago ben merece ser tomado en serio por parte da Xunta", reclamaban. Á aglomeración de xente e tráfico uníuselle este verán o costume dalgúns turistas de raiar as pedras ou deixar croios nas covas Á aglomeración de xente e tráfico uniuse tamén este verán o costume dalgúns turistas de facer graffitis, raiar as pedras, escribir o seu nome nas rochas ou deixar croios sobre as covas. O Concello de Ribadeo reiterou ante esta nova moda a necesidade de declarar parque natural a zona para conservala.


Summary: Malia ser cociñado a prol do bipartidismo, un inquérito de Sondaxe apunta a un escaso apoio ao partido gobernante en términos absolutos e tamén que as forzas parlamentares de oposición superarán en votos á formación de Feijóo.

Goberna o PP con ampla maioría absoluta tanto nas institucións autonómicas como nas estatais, pero en realidade o seu apoio real está moi lonxe de corresponderse con tanto poder. Esas graves contradicións democráticas adquiren unha faciana case escandalosa ante as eleccións europeas do proximo 25 de maio, nas que segundo unha enquisa de Sondaxe -La Voz de Galicia- só un de cada seis galegos e galegas con dereito a voto pensan apoiar ao partido que acapara case todo o poder. Así mesmo, o inquérito sinala que o total dos votos que reciban as forzas parlamentares de oposición (PSOE, AGE e BNG) superará aos do PP, cun 45,2 por cento por un 44,1. Subiría o voto en branco e apenas terían relevancia as forzas novas ou extra-parlamentares, namentres que seguiría a caída do bipartidismo -malia que a sondaxe está cociñado a prol de PP e PSOE- perdendo máis de doce puntos entre as dúas en comparación coas anteriores europeas. AGE estaría no 9,7 de sufraxios e o BNG no 6,4. A enquisa apunta a unha abstención de preto do 60 por cento do electorado galego, unha subida do voto en branco e nulo e tamén reflicte as dúbidas de case un terzo d@s votantes.


Summary: A plataforma de vítimas pide ao ministro que o destitúa do seu posto e insiste, tras as versións contrapostas ofrecidas no Congreso polos responsables da investigación oficial, na necesidade de facer unha nova como esixe a UE VÍDEO | O investigador de Angrois culpa a ex-ministra Pastor de non reabrir as pescudas como pediu a UE e despois rectifica Feijóo di que o investigador de Angrois que acusou a Ana Pastor "pode ter responsabilidades penais"

VÍDEO | O investigador de Angrois culpa a ex-ministra Pastor de non reabrir as pescudas como pediu a UE e despois rectifica Feijóo di que o investigador de Angrois que acusou a Ana Pastor "pode ter responsabilidades penais" O tribunal considera necesario esclarecer a intervención do xerente de Seguridade para o noroeste na posta en servizo da liña polo seu superior, tamén investigado, sen supostamente analizar os seus riscos A Audiencia Provincial da Coruña vén de emitir un auto, con data do pasado 28 de setembro e distribuído agora ás partes, no que ratifica a condición de investigado, antiga figura do imputado, de Fernando Rebón Sartal, xerente de Seguridade na Circulación de Adif para o noroeste peninsular, na causa que investiga o accidente de Angrois. Rebón é un dos seis técnicos de Adif, Renfe e a consultora pública Ineco que están actualmente imputados no caso ademais do maquinista. Os xuíces sospeitan que non avaliaron como debían o risco existente na curva de Angrois, o que fixo que non se dotase de medidas de seguridade que evitasen o despiste que alí sufriu o condutor. Tras esta decisión, a plataforma de vítimas enviou este xoves unha carta ao ministro de Fomento pedindo que destitúa o imputado do seu posto e insistindo, tras as versións contrapostas ofrecidas no Congreso polos responsables da investigación oficial, na necesidade de facer unha nova como esixe a UE No seu auto, a Audiencia considera conveniente que Rebón Sartal figure na causa coa figura de investigado como garantía para a súa propia defensa. O tribunal considera necesario "esclarecer a súa eventual intervención nas actuacións relativas á posta en funcionamento da liña sen a realización debida -na hipótese da investigación, das análises de risco que puideran ter detectado a situación de risco existente na curva". O tribunal cre que algunha decisión ao respecto da seguridade de Angrois "podería comprenderse nas funcións de xestión e control do sistema de seguridade na circulación" do imputado Rebón Sartal era subordinado do daquela director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, tamén imputado e responsable último das autorizacións de seguridade da liña. Pero o tribunal considera que algunha decisión a ese respecto "podería comprenderse nas funcións de xestión e control do sistema de seguridade na circulación" de Rebón, polo que considera que "non resulta inxustificada a chamada ao proceso na referida condición, cuxa natureza é sempre provisional e revisable". Rebón xa compareceu no xulgado a declarar o pasado 12 de setembro e no seu interrogatorio asegurou que el non tiña competencias e que a responsabilidade última da seguridade era do seu superior, Andrés Cortabitarte. Cando o xuíz instrutor o imputou o pasado febreiro considerou que o seu superior "tivo que contar coa colaboración" de subordinados. A plataforma de vítimas pide ao ministro que o destitúa do seu posto e insiste, tras as versións contrapostas ofrecidas no Congreso polos responsables da investigación oficial, na necesidade de facer unha nova como esixe a UE Tras coñecer a ratificación da imputación, a plataforma de vítimas do sinistro enviou este xoves unha carta ao ministro de Fomento lembrándolle os compromisos aos que chegou con eles cando os recibiu hai xa un mes, en particular o de estudar a destitución dos seus cargos dos imputados na causa xudicial, como xa se fixo hai unhas semanas co director de Seguridade na Circulación de Renfe, Antonio Lanchares. Un día despois das versións contraditorias ofrecidas este xoves no Congreso polo máximo responsable da investigación oficial do sinistro e da negativa do seu sucesor a reabrir esa análise como esixe a Unión Europea, as vítimas tamén lembran ao ministro a súa petición de que se cree unha "comisión de investigación técnica independente tutelada pola Axencia Ferroviaria Europea". Igualmente, as vítimas lembran ao ministro a súa petición de que se lles entregue o informe aínda non divulgado elaborado por esa axencia comunitaria sobre o cumprimento por parte de España da normativa europea en materia de seguridade ferroviaria.


Summary: As editoriais de Compostela andan aceleradas. Teñen un feixe de novidades e queren facelas públicas por conxunto e sen demora. Por iso idearon o "Express Literario" que se desenvolverá o día 26 ás 20 horas na praza Salvador Parga.

Convocan os vivos e conxuran os mortos. Tod@s a unha, encontraranse detrás da Igrexa das Ánimas, na praza Salvador Parga ou, no caso de a chuvia acompañar, no Pub Medusa. O límite está nos 10 minutos que se lle permiten a cada presentación do libro. O cartel é amplo e de cultura xeral é adiviñar cales deles estarán presentes e cales serán invocados no acto. Paula Carballeira, Rosalía Fernández, Samuel L. Paris, Lupe Gómez, Wislawa Szymborska, Leonel Moura, Gonzalo López Abente, José Goás, Armando Requeixo Mario Regueira H.P. Lovekraft o Gran Cthulhu e Fernando Cimadevila aparecen na convocatoria, aínda que, por lei de vida, algún destes nomes teñen máis que xustificada a ausencia. Sirnerxía local A idea é un dos novos proxectos das editoriais de Compostela, que non é a vez primeira que se xuntan en proxectos conxuntos co fin de facilitaren a produción e promoción dos libros. O primeiro oulet do libro galego foi organizado por eles no centro comercial Area central, decidiron ter presenza de forma conxunta nalgunhas feiras do libro e agora teñen previsto entrevistárense as catro co director da Feira do Livro de Porto. Coa actividade do sábado comezan unha xeira de achegamento dos libros e autores ás persoas lectoras en xuntanzas que ben poden ter nos bares o seu punto de encontro. Un dos promotores é Paco Macías, de Edicións Positivas, para quen "os editores teñen que agruparse a nivel local e unirse no ámbito galego mais, en especial editoras pequenas con perfís tan distintos como é o noso caso teñen moito que gañar cunha acción conxunta. Isto é o inicio de algo novo, non sabemos aínda ben a dimensión, pero distinto".


Summary: Pide "desxudicializar" os conflitos territoriais e reivindica a "aposta" nun modelo sindical "forte" nun mercado de traballo cada vez máis complexo.

O Sindicato Nacional de CCOO da Galiza, a Comissió Obrera Nacional de Catalunya e a Confederación Sindical de CCOO de Euskadi asinan unha declaración na que poñen en valor o compromiso destas tres organizacións "cun Estado plurinacional" e cun modelo "descentralizado" ao tempo que denuncian "a deriva recentralizadora" da dereita española. Unhas manifestacións que fan na Declaración do VIII Galeuscat de CCOO, encontros entre estes tres sindicatos de CCOO que se levan desenvolvendo desde 1992. Nesta ocasión, a cita decorreu en Bilbo a finais da semana pasada. "Ten como obxectivo compartir prácticas e experiencias sindicais en realidades nacionais, laborais e sociais diferentes, pero con importantes elementos comúns para a estratexia sindical", explican nun comunicado. CCOO da Galiza, Euskadi e Catalunya, que reivindican o "sindicalismo de clase" con aspiración de "transformar o mundo"; considera que hai que abrir "canles de diálogo político" que permitan "desxudicializar os conflitos territoriais". Entre outras reflexión, no documento apélase a un modelo sindical que sexa "forte" nunha "sociedade fragmentada, nun mercado de traballo igualmente segmentado, nunhas empresas cada vez máis complexas, descentralizadas e parceladas nos procesos produtivos". "Apostamos en influír na distribución da riqueza, mediante a nosa capacidade de intervención ante os poderes públicos. Esta faceta de axente social, á que non debemos renunciar, ten que conter prácticas propias para que repercutan na nosa maior lexitimación como organización tamén mediadora entre quen representamos e as institución".


Summary: Continuamos da man "Asociación Parroquial de Berdoias" e o Seminario de Estudos Comarcais (SEMESCOM), recuperando o rico variado patrimonio que atesouran os lugares da parroquia vimiancesa de Berdoias. E despois de coñecer A Eira da Rata, seguimos con esta primeira serie sobre as Eiras.

Mostra do Patrimonio Material da Parroquia de Berdoias:Construcións de transformación do Gran:As Eiras (II): A Eira do Sores, en Romar A carón da estrada que vai de O Petón cara Berdoias, tramo coincidente co da Vía Mariana, mesmo na entrada do lugar de Romar á dereita, atópase todo un conxunto harmonioso de arquitecturas do pan: cabana, eira, e cabazos. A eira do Sores, que loce no centro do cadro, é unha construción de transformación de gran; un espazo arquitectónico de pedra, de forma mixta, é dicir, parte cuadrangular, e parte circular. Ten un espléndido chan empedrado de longas lousas e un bordo perimetral de cachotería, ben conservados. Conta a familia de que antes do chan enlousado actual foi, hai moitos anos xa, unha eira terrea, co chan de terra compactada… Tamén, tempo atrás, as mallas do trigo, centeo e avea se facían nesta eira aproveitando o pisar das bestas que, para este traballo, eran baixadas dos montes do Cabral. Completando conxunto con esta eira do Sores está a cabana, que era a construción de almacenamento do trigo, do centeo, e da avea; e están tamén no seu arredor cinco cabazos para almacenar o millo: os catro máis vellos, de pedra; e outro máis novo, xa de ladrillo. Velaquí tres fotografías: unha, da eira do Sores conformando un conxunto harmonioso coa cabana e cos cabazos; e outra, da propia eira cun chan e cun bordo esplendidamente conservados. E unha terceira, un mapa de eiras de Romar. Conxunto da Eira do Sores, coa Cabana, e cos Cabazos. Eira do Sores, co chan e bordo ben conservados. Mapa das eiras de Romar Tesouros de Berdoias Tesouros da Parroquia de Berdoias (I): A Eira da Rata


Summary: O triunfo branquiazul ante o Celta B e o empate do Compos fronte o Zamora deixan abertas todas as posibilidades na Segunda B de cara á última xornada, que será en horario unificado o 28 de marzo a falta de que o Rácing de Ferrol dispute os seus partidos adiados pola Covid-19. Pola súa banda, Lugo e Celta sumaron senllos empates que os achegan ao obxectivo da salvación.

Todos os escenarios abertos de cara á derradeira xornada no grupo galego da Segunda División B. Os resultados que se produciron na fin de semana, xunto cos partidos que ten pendentes por disputar o Rácing de Ferrol ante Coruxo e Guixuelo -e que foron adiados a causa do gromo de Covid-19 no seo dos ferroláns-, abriron un panorama de incertidume ante a resolución da competición, o que obrigou a Real Federación Española de Fútbol (RFEF) a programar unha derradeira xornada unificada que se disputará o vindeiro domingo 28 de marzo ás 12 horas. Namentres, os Diaños Verdes recuperarán o encontro contra o Coruxo no día de mañá, ás 12.30 horas, e o do Guixuelo -a falta de confirmación oficial- con case total probabilidade no domingo 21 de marzo. O choque ante o Coruxo terá lugar tan só tres días despois do regreso aos adestramentos, logo dunha parada de case dúas semanas, o que pode ser un hándicap de cara ao rendemento sobre o céspede dun equipo que necesita gañar ambos os partidos adiados se quere continuar con opcións a loitar polo ascenso á Segunda División. Quen aínda se aferra a esa posibilidade é o Real Club Deportivo, que superou o Celta B en Barreiro por cero goles a tres, con 'hat-trick' do venezolano Miku. No medio dun ambiente moi hostil, os coruñeses disputaron seu o mellor partido en dous anos e sitúanse a un punto do filial celeste, que fecha os postos de promoción. Máis complicado o ten a Sociedade Deportiva Compostela logo de empatar na casa do líder Zamora (1-1), e só unha carambola rocambolesca introduciría os da capital no play-off. Pola súa banda, e nun derbi que resultou un tanto opacado polo Celta B-Dépor, o Pontevedra gañou por 3-0 ao Coruxo e matematicamente aínda pode evitar a fase de descenso. Lugo e Celta deixan escapar dous puntos A piques estivo Luís César de lograr ante o Xirona o seu primeiro triunfo como técnico albivermello, mais un tanto de Sylla no minuto 90 anulou o gol inicial do mauritano El Hacen. En Balaídos, mentres tanto, un sobrio Celta aínda non matematicamente salvado tivo opcións para facerse coa vitoria, pero non foi quen de perforar a portaría do Athletic de Bilbao (0-0).


Summary: Continuamos da man da "Asociación Parroquial de Berdoias" e do Seminario de Estudos Comarcais (SEMESCOM), recuperando o rico e variado patrimonio que atesouran os lugares da parroquia vimiancesa de Berdoias.

MOSTRA DO PATRIMONIO MATERIAL DA PARROQUIA DE BERDOIAS (XVIII)CONSTRUCIÓNS DE CRÍA E HABITACIÓN DE ANIMAIS:O CURRO DE SANTA CRISTIÑA Un curro é un espazo ó ar libre cercado por muros de cachotería en seco, de altura variable, un espazo de forma irregular, e onde se gardaban e protexían os rabaños de gando do monte durante a noite. Para estas construcións buscábanse chans resgardados e de certa pendente para facilitar as escorrentías da auga e dos excrementos dos animais. E tal como así, o curro de Santa Cristiña, ese fermoso cercado, duns seis ferrados de extensión, pechado cun valado de "pedra seca", loce desde hai séculos no monte que está a carón do lugar. Un espazo de longa historia , xa citado no século XVI polos condes de Altamira, curro onde se gardaba o gando ceibo que andaba polo monte. Do noso libro de cabeceira: "O CASTELO DE VIMIANZO E OS MOSCOSO DE ALTAMIRA" (Diputación da Coruña 1998, da autoría de Xosé M.ª Lema Suárez e do finado Roberto Mouzo Lavandeira) extraemos foto e este parágrafo completo, das paxs. 48 e 49: Un documento de 1592 (na época de don Lopo de Moscoso Osorio, V conde de Altamira), danos a coñecer con detalle as obrigas que os vasalos de cada unha das parroquias da xurisdicción de Vimianzo tiñan co señor ó que pertencían as súas vidas e facendas. Esta era unha delas: … "LEVAR O GANDO CEIBO QUE ANDABA POLOS MONTES ÓS CURROS QUE TIÑA O CONDE EN SANTA CRISTIÑA (BERDOIAS) E CAMELLE, E ALÍ GARDALO". Mapa de localización do curro de Sta. Cristiña Curro de Sta. Cristiña O curro, desde a eira do Camaño O curro, visto desde a entrada do lugar Mapa do curro e eiras de Sta. Cristiña TESOUROS DE BERDOIAS Tesouros de Berdoias (XVII): Os Pombais. Tesouros de Berdoias (XVI): Alvarizas. Tesouros de Berdoias (XV): As Lacenas de abellas (e II). Tesouros de Berdoias (XIV): As lacenas de abellas. Tesouros de Berdoias (XIII): Cabazos vellos, cabazos novos. Cabazos pequenos, cabazos longos…. Tesouros de Berdoias (XII): Os 99 cabazos da parroquia (I). Tesouros de Berdoias (XI): Dous fornos na propia casa-vivenda. Tesouros de Berdoias (X): Fornos Grandes - Fornos Pequenos. Tesouros de Berdoias (IX): Os Fornos: Tesouros de Berdoias (VIII): Os Muíños. Tesouros da Parroquia de Berdoias (VII): Unha parroquia de 35 Eiras. Tesouros da Parroquia de Berdoias (VI): A Eira do Farruquiño no lugar de Boallo. Tesouros da Parroquia de Berdoias (V): A Eira do Carmelo. Tesouros da Parroquia de Berdoias (IV): A Eira do Buxán, en Santa Cristiña. Tesouros da Parroquia de Berdoias (III): A Eira de Rúa e a Eira da Gaia. Tesouros da Parroquia de Berdoias (II): A Eira do Sores, en Romar.. Tesouros da Parroquia de Berdoias (I): A Eira da Rata


Summary: As lapas arrasan os arredores de Atenas, a capital de Grecia. No mínimo 74 persoas morreron nos incendios, entre elas varias menores de idade. O Estado grego declarou o estado de emerxencia e vén de solicitar axuda internacional.

O lume desatouse entre o porto de Rafina, a 30 quilómetros de Atenas, e Nea Makri, 10 quilómetros máis ao norte. Os fortes ventos dificultan o control dos fogos. Os máis grandes aínda activos son sete. Ademais dos 74 mortos, os e as feridas son preto de 200 e numerosos desparecidos. Arderon arredor dun milleiro de vivendas. O primeiro ministro grego, Alexis Tsipras, adiantou o seu regreso de Bosnia, anunciou tres días de loito no país e prometeu que "ninguén quedará sen axuda e nada quedará sen respostas". O ministro de Orde Pública, Nikos Toskas, insinuou que os incendios poden ser provocados. En 2007, na zona do Peloponeso, outra gran vaga de lumes acabaou coa vida de 73 persoas.


«Essas criaturas tinham todas vendido a alma a un diabo da plebe infernal, avarento de sordidezas e de relaxamentos». (O Livro do desassossego, Fernado Pessoa) Señor Alcalde de Ourense: Na película '21 gramos', o director Alejandro González Iñárritu recrea a tese do Dr. Duncan MacDougall, acreditativa de que o título do filme coincide co peso da alma. Chegou a esa conclusión pasando pola báscula a varios moribundos, antes e despois de que o espírito se esfume do corpo ao que sempre estivo unido. Soubemos, por un dos seus socios de goberno, que os científicos recrutados por vostede para pór Ourense na crista da ola, ao non ter que rañar, decidiron pescudar –en segredo, claro– se os edís áureos cumprían os parámetros de tan fabuloso e alxébrico experimento, aplicando unha técnica innovadora que permite facer o cálculo en vida. O resultado xa é coñecido (extraoficialmente): no caso de V.I. a alma pesa a metade do prototipo e todo parece indicar que, se non lle pon remedio, pronto poderá presumir de ser o primeiro alcalde do mapa talmente desalmado.Os asesores municipais achácanlle esa diminución do espírito, alcanzada só en sete meses, á canseira polas promesas cumpridas. Mais, ao non poder acreditalo, decidiron pórse do lado do interventor, quen no seu informe di que, cando unha alma edilicia perde peso, é por mor do pecado. Especialmente, polos pecados de lesa veciñanza.Esa frouxidade espiritual seica non garda relación coas trampas confesadas polo tal Gudinsalvo Ferreira na súa autobiografía; nin co parque acuático que veu e marchou canda as cheas de fin de ano; nin co espantallo de Mariñamansa, ideado para embobar aos papaleisóns do universo; nin sequera coa rapadura dos centros cívicos. Mesmo fica fóra de sospeita o belén máis cutre e feo de España, pois o cabido catedralicio vén de pontificar que, en canto vostede se arrepinta, o pecado seralle perdoado sen penitencia, por tratarse da súa primeira gran obra executada. Ah! Talvez vostede posúa unha alma minguante por cometer un pecado execrábel, o da mesquindade, ao afirmar que o peche do paridoiro de Verín beneficiaría á nosa cidade. Beneficios como ese pápenos vostede e Feijoo, e quen queira participar na 'cuchipanda'. Comigo non conten, revólvenme o estómago os menús adobados con tantas doses de insolidariedade. Por iso pronto nos veremos no inferno, señor alcalde, padecendo o mesmo calvario que os que deben ir en busca dos servizos públicos tan lonxe da súa casa. Dios guarde a V.I. muchos años. Lisardo Quintas Teixeira.


Summary: Ao tempo que unha boa parte da cidadanía do Estado español olla para o fútbol, o presidente do goberno anuncia que 'imos facer máis'. Foi na Xunta Directiva Nacional que se celebrou onte en Sevilla.

A vitoria da selección española de fútbol pareceu darlle ánimos ao goberno do PP. Cando aínda se celebraban os resultados da Eurocopa de fútbol en Madrid, en Sevilla Mariano Rajoy anunciaba "novas medidas" co obxecto prioritario de reducir o déficit. O efecto de desviar a atención dos problemas sociais seguiuno a maior parte da prensa estatal mais tamén a galega. O efecto de desviar a atención dos problemas sociais seguiuno a maior parte da prensa estatal mais tamén a galega "Fixemos moitas cousas, agora toca pisar o acelerador, imos facer moitas máis" asegurou un Rajoy eufórico. Nesta ocasión, outra vez, o dedo sinalou cara as Comunidades Autónomas como as que teñen que aportar máis ao xa grande saco sen fondo que semella ser a economía española. Sen falar directamente de impostos si deixou caer que as novas cargas irían ou ben ao sector enerxético, que esta fin de semana xa sufriu unha importante suba, ou ben ao administrativo. E para rematar deixou unha mensaxe de "unidade" do seu partido e agradeceu o traballo "pedagóxico" coa sociedade para explicar as medidas que está a levar adiante.


Summary: Un protesto en Nochixtlán finaliza cunha intervención policial que deixa 6 persoas mortas e múltiples feridos. Un escenario que non é unha novidade neste estado mexicano.

Máis unha vez en Oaxaca e máis unha vez mestres. Este territorio mexicano volveu ser escenario dun novo episodio no que a comunidade escolar (quer mestres, quer alumnos ou quer as súas familias) poñen os mortos mentres as forzas de seguridade e o Estado acumulan sospeitas. Máis de 800 efectivos da Policía Federal empregáronse a fondo para poñer fin a un protesto de mestres en Nochixtlán, onde mantiñan desde hai case unha semana cortada un acceso terrestre para denunciar a detención de varios representantes do colectivo así como as políticas privatizadoras do ensino impulsadas polo executivo. O resultado, 6 persoas mortas e perto dun cento de feridos, para alén de 21 detidas. Testemuñas presenciais denunciaron o emprego de armas de fogo por parte dos axentes, algo que nun primeiro momento negou o Estado para ter que recoñecelo posteriormente. Tamén denunciaron o uso indiscriminado de botes de fume e diferentes medios para cargar contra os manifestantes; así como o impedimento de auxilio por parte da policía ás persoas feridas. O CNTL (Coordenadora nacional de traballadores do Ensino, convocante dos protestos) informou que 5 dos mortos son docentes. Este sindicato ten 200.000 filiadas en México, sendo Oaxaca un dos seus bastións, con 80.000 sindicados. Alí tiveron lugar neste anos mobilizacións e greves continuaadas contra as medidas e políticas do goberno central a respecto do ensino. Esta non foi a primeira que acabou con intervención policial e manifestantes mortos.