Summary: O pai dun rapaz africano denuncia que un coñecido local de ocio coruñés prohibiu a entrada a seu fillo alegando "novas normas" mentres os seus amigos, todos brancos, si podían acceder. A policía investiga xa o caso por un posible caso de discriminación racial, que a empresa nega.

Todo saltou cando Jorge Espada, veciño da Coruña, pediu explicacións públicas a través das redes sociais a un coñecido local de ocio nocturno por prohibirlle a entrada a seu fillo sen razón aparente. Ao rapaz, nado en África e de pel negra, foille impedido o paso ao local xunto aos seus amigos, todos brancos, que si puideron entrar na discoteca. Ante a falta de explicacións, e de non haber unha xustificación clara e convincente, presentará unha denuncia ante un posible caso de discriminación racial. Un veciño denuncia que un coñecido local de ocio negou a seu fillo, de pel negra, a entrada sen razón aparente mentres os seus amigos, brancos, podían acceder sen problema"Gardaron todos a fila e foron pasando, cando foi pasar meu fillo, dixéronlle que non; quixo marchar e deixar a cousa así, pero os seus compañeiros saíron, afeáronlle a conduta aos responsables da entrada e chamaron á policía local", conta o pai a Praza.gal. O afectado non lle quixo dar máis importancia. "Pero eu si porque me parece inaceptable, non só por el, senón polo que supón para a sociedade", explica. Foi daquela cando decidiu pedir explicacións públicas á empresa propietaria do local, Playa Club, ante as dubidosas e pouco convincentes razóns que lle deran ao rapaz, de 20 anos, na madrugada do sábado ao domingo. "A explicación que lle deron foi que cambiara a propiedade e que había novas normas sobre os criterios para permitir a entrada a algunhas persoas. Dado que o aspecto de meu fillo, por indumentaria e por idade, era exactamente igual ao do grupo de amigos, e dada que a única diferenza chamativa é a súa cor de pel, podemos pensar que é ese o único motivo", conta Jorge Espada, que non recibiu notificación ningunha da empresa, nin a través das redes sociais nin de chamada telefónica. O home segue a esperar unha contestación, que non chega. Si chegou o aviso de SOS Racismo Galicia, que lembrou ao Playa Club que "a negativa de acceso a locais de ocio por motivos racistas constitúe delito (artigo 512 do Código Penal) e unha falta administrativa sancionábel". "Agardamos a vosa explicación ante estes vegoñentos feitos, así como a publicación desa "nova normativa de acceso", dixo nas redes sociais. "Só pido unha explicación porque non lle dixeron en ningún momento que ía pasado, borracho ou que levaba zapatillas, algo tan habitual... Se lle din que hai unha festa para maiores de 21, pois tería marchado e punto, pero non foi así", relata quen di estar "seguro" de que o Playa Club está "enterado" do ocorrido e da repercusión dunha denuncia a través dun tuit que que supera os 6.000 rechouchíos. "A explicación foi que cambiara a propiedade e que había novas normas para permitir a entrada a algunhas persoas; meu fillo era igual ao resto coa única diferenza da cor da pel"Este diario intentou, varias veces e por varios medios, poñerse en contacto cos responsables da empresa do local de ocio. Tras ser imposible inicialmente coñecer a súa versión do acontecido, este martes a empresa asegurou a Praza.gal ter probas videográficas que presentarán no xulgados no marco dunha denuncia por calumnias e difamación contra o pai do mozo, aseguran. "Non somos racistas, foi cortado por outras circunstancias. Temos moitos locais e pasa xente sen restrición de raza ningunha", agrega un responsable do local.. Segundo fontes consultadas, a argumentación da empresa céntrase en dicir que a entrada lle foi prohibida ao rapaz por ir bébedo, situación que non se tería dado, en todo caso, con ningún dos seus compañeiros e só exclusivamente con el. E algo que non concorda coa versión do afectado nin dos amigos. "Non somos racistas, foi cortado por outras circunstancias. Temos moitos locais e pasa xente sen restrición de raza ningunha", afirman dende a empresa, que anuncia unha demanda contra o pai do mozoDesde a administración local aseguran que se xestionará coa policía local e a través dos grupos de xestión da diversidade creados no corpo, polo que serán estes axentes os que acudan ao establecemento para coñecer máis detalles e advertir das malas prácticas e das súas posibles consecuencias, no caso de que se corroborasen os feitos. Ademais, o Concello asegura que estará atenta a este caso e a outros posibles que se denuncien, xa está en contacto coa familia do afectado e advirte que manterá a vixilancia ante posibles casos de discriminación ou de odio que se poidan producir nos locais de ocio. Non é a primeira vez que hai denuncias deste tipo en locais nocturnos da Coruña ou mesmo que se comproba, por parte de diferentes entidades, o racismo. En 2014, SOS Racismo Galicia levou a cabo un testing en cinco pubs da cidade, unha proba sobre a discriminación étnica no acceso a locais de ocio nocturno que se desenvolveu simultaneamente noutras catro cidades do Estado: Donostia, Zaragoza, Barcelona e Madrid. O resultado, logo de todas as experiencias, foi que no 37% dos establecementos visitados detectáronse casos de discriminación.Un dos rapaces que fora discriminado daquela concedera unha entrevista a Praza.gal. "O clasismo e o racismo están unidos; se eu fose futbolista, tería entrado no pub", dixo.


"E se as pedras tivessem alma, eram coisas vivas, não eram pedras" (O guardador de rebanhos, Alberto Caeiro –heterónimo de F. Pessoa-). As enrugadas codias da vida ensúmennos cada hora que pasa. E nos tórridos días do mes de seitura -aborrecidos e longos coma os atardeceres de maio- deambulamos, talmente distraídos, polo pérfido atlas das renuncias que antonte aínda parecían irrenunciables. Abdicamos do País -e de nós mesmos- e gabámonos do contrario sen ruborizarnos, abafados e posuídos pola autocomplacencia, pola miseria irremediable e pola lánguida preguiza, mesturadas harmoniosamente no insufrible restrollo destes tempos, cheos de secura, ata mutarnos en bechos estraños nunha Terra orfa de País, a piques de ficar sen a xente necesaria. Abdicamos do País -e de nós mesmos- e gabámonos do contrario sen ruborizarnos, abafados e posuídos pola autocomplacencia, pola miseria irremediable e pola lánguida preguiza Coidamos que somos galegos, e na realidade somos unha especie de trullada de insectos ou vermes estraños, á espreita dunha temperanza que nos arrefríe a testa e nos esperte desa parsimonia que mina a nosa existencia. Vagalumes sen luz na escuridade, incapaces de apalpar a lousa que nos aplana a mente. Somos, en fin, valentes tabáns, zunindo preto das silveiras, deixándonos espantar pola nosa propia sombra, mentres axotamos ás azuleiras que aniñan e cantan nos cadabullos da Patria que se derrete sen remedio, coma unha bola de neve. Somos pedras xordas, incapaces de escoitar aos pardaos que pían e porfían enriba dos nosos chapeus e resisten, sen medo, a xélida escuridade do inverno. Ou, talvez sexamos auténticos escarabeidos, capaces de desbaldir, coma se fose angueira dun instante, os miúdos gromos da escasa bagaxe que pouco a pouco fomos xuntando. E aí andamos. Afeitos a seguir tragando bosta sen arrepiarnos, sen resistencia, sen xemer e apampados diante dos amos do conto que nos corroen o ser, que gastan cartos e cuspe en negarnos, en azacotar decotío o autoodio que nos destrúe irremediablemente. Lapadoiras coa barriga chea de nada, mentres nos atrapallamos revoltos nas gavelas de estrume e nas moreas de esterco que nos fan podrecer a exigua autoestima que nos resta. Ao meu tío Lisardo dóenlle as moas cando nos deixamos anubrar polas correntes dominantes, para presumir de modernos E aí andan. Embobándonos con pans caídos do ceo, emboutados con prebes exóticos, ata empor os nosos sufridos padais a zugar e saborear sucedáneos elixires de froitas estrañas, ata que sexamos capaces de gozar trousando as carabuñas do noso propio pasado. Ah! Ao meu tío Lisardo dóenlle as moas cando nos deixamos anubrar polas correntes dominantes, para presumir de modernos. Cando nos deixamos enfiar polo vento solano que nos vai disipando a noción da existencia, e nos vai guiando devagar cara o lugar de ningures. E nós -malpocados de nós!- deixámonos levar, coa cabeza amornada coma os imbéciles e escuros, sen coraxe para remelarnos contra esas modas estrafalarias capaces de deixarnos sen Patria. E sen xente.


Summary: A fiscalía xeral de Colombia inicia unha investigación pola actuación dos antidisturbios, e o Senado de Chile inhabilitou o ex ministro do Interior. Ademais, a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos acusa o Goberno interino de Bolivia de "masacres".

De novo foron as redes sociais as que deron a voz de alerta. A difusión de dous vídeos permitiu denunciar a suposta detención irregular dunha moza ao termo da xornada de protestas da terza feira contra o Goberno de Colombia. María Fernanda Pérez foi apartada dun grupo que se manifestaba fronte á Universidad Nacional de Bogotá e introducida nun coche que carecía de identificación oficial. Ante os seus gritos, outro mozo gravou os feitos e perseguiu o vehículo policial no seu propio automóbil. Varias mazás máis adiante, logo de se deter, Pérez baixou chorando: "Subíronme supostamente para que no me agredisen máis". El #ESMAD quiso desaparecer a una joven, gracias a la valentía de este ciudadano q pudo rescatarla A la @PoliciaColombia y su línea del #ESMAD los vamos a denunciar a nivel internacional por secuestro y desaparición forzada. Hoy mismo haré un llamado ante el #ComiteInternacional pic.twitter.com/yjK88d96o4— Gener Usuga (@gener_usuga) December 11, 2019 A escena, posteriormente difundida polos medios, reavivou as críticas contra o Esmad, o Escuadrón Móbil Antidisturbios, e o resto das forzas de seguridade, e trouxo á memoria a figura de Dilan Cruz, o estudante falecido tras recibir un balazo na cabeza no transcurso dunha das mobilizacións iniciadas o 21 de novembro. Ante esta situación, a Procuradoría Xeral (a fiscalía xeral colombiana) iniciou onte unha investigación. Con todo, a Policía Metropolitana de Bogotá defendeu a súa actuación. Segundo informa o diario El Tiempo, que tivo acceso ao informe policial, a moza foi "apartada (...) porque se presentaba exaltada". E en conferencia de prensa, o comandante Hoover Penilla sinalou que malia careceren de identificación "os vehículos son institucionais e os seus pasaxeiros eran Policía". Inhabilitación en Chile Tamén en Chile as autoridades comezan a dar pasos ─cando menos simbólicos─ para frear os abusos policiais. O Senado aprobou unha acusación constitucional contra Andrés Chadwic, o ministro do Interior durante o inicio das protestas cidadás, posteriormente destituído polo presidente, Sebatián Piñera. A decisión inhabilítao para exercer cargos públicos por cinco anos. Adoptada por 23 votos a favor e 18 en contra, a medida estabelece que Chadwic ─primo de Piñera─ infrinxiu a Constitución e as leis por non tomar medidas eficaces para evitar a violación dos dereitos humanos. Informe da CIDH sobre Bolivia O informe preliminar da Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) respecto ao conflito postelectoral en Bolivia, feito público esta semana, conclúe que houbo masacres tanto en Sacaba como en Senkata, e mesmo que hai indicios de execucións extraxudiciais. Porén, o Goberno interino de Jeanine Áñez considera que o informe é "nesgado, inxusto, incompleto e inconsistente". A CIDH, con sede en Washington e dependente da Organización dos Estados Americanos (OEA), cre que os actos de violencia "poden caracterizarse como masacres dado o número de persoas que perderon a vida nun mesmo modo, tempo e lugar, e a que se cometeron en contra dun grupo específico de persoas". Nos casos de Sacaba e Senkata, a CIDH di que, segundo as testemuñas, as forzas de seguridade dispararon contra concentracións "pacíficas".


Summary: Socialistas e nacionalistas dubidan das cifras do plan estratéxico da Cidade da Cultura, que segundo a Xunta permitirá que o complexo só leve o 0,05% dos seus Orzamentos. Jesús Vázquez lamenta "a esquerda que temos" e a oposición obsérvao como un "hooligan do PP".

No outono de 2007 o ex presidente Manuel Fraga comparecía ante a comisión de investigación parlamentaria sobre a Cidade da Cultura, impulsada a raíz dun informe do Consello de Contas que inzaba de dúbidas económicas e de xestión a xénese do complexo ideado por Peter Eisenman. O fundador do PP manifestaba que os edificios do compostelán monte Gaiás foran o seu "soño". "E os soños, soños son", parafraseaba, ao tempo que descartaba calquera tipo de conduta escura. Pola mesma comisión pasaba tamén o noutrora omnipotente conselleiro de Cultura, Jesús Pérez Varela. Malia aos seus intentos de conducir a intervención cara ao terreo da emotividade o que fora columnista da prensa máis á dereita durante a Transición defendeu con unllas, dentes e belixerancia o proxecto. A Cidade da Cultura, dicía, fora ideada para simbolizar que Galicia abandonara o seu "atraso secular" e para "consolidar a alfuencia turística". En canto á xestión, simplemente "impecable", zanxaba. O PP acusa a socialistas e nacionalistas de "alimentar a criatura, cebala e traela ata aquí" Un lustro despois de que se cuestionase por primeira vez en sede parlamentaria a utilidade e oportunidade do inmenso contedor arquitectónico, iniciado en 1999, o actual titular de Cultura e Educación, Jesús Vázquez, acudiu este martes á Cámara para presentar o primeiro "plan estratéxico" do complexo ou, o que é o mesmo, o primeiro documento que, cando menos sobre o papel, marca un camiño a seguir nos edificios xa construídos, ao tempo que perpetúa a paralización dos pendentes. Vázquez, como xa fixera no acto de presentación do plan, defendeu a "rendibilidade" e posibilidades do proxecto. Dende o PP o seu voceiro, Agustín Baamonde, decidiu tomar o camiño dialéctico polo que xa optou o pasado outubro, mirando cara ás bancadas da oposición para, en síntese, culpar a PSdeG e BNG de non ter detido a construción do proxecto cando tiveron oportunidade de facelo. Baamonde "recoméndalle" ao conselleiro "que non tome moito en consideración" as críticas da oposición, xa que incorre en "contradicións" que "fan aflorar o sentimento de culpa". "No Código Penal existe a figura da autoría material e da cooperación necesaria", ilustrou o conservador, para concluír que socialistas e nacionalistas "non teñen o pecado orixinal, pero si o sobrevido de ser cooperadores necesarios por manter ese complexo en funcionamento". "Se parasen o Gaiás cando chegaron ao Goberno non estaríamos agora discutindo nestes termos", evidenciou, para despois abondar en clave de metáfora: "alimentaron a criatura, cebárona e trouxérona ata aquí". Unha "trapallada" de plan O conselleiro asegura que o Gaiás será en boa medida financiado con fondos da UE Tampouco o conselleiro evitou aferrarse ao bipartito, un gabinete que, ao seu xuízo, "fixo o ridículo" neste asunto. Á marxe do tirapuxa partidario Jesús Vázquez debullou unha exposición un chisco máis precisa que a da semana pasada, combinando a descrición dos novos usos dos edificios construídos -un viveiro de empresas culturais no Arquivo e un centro tecnolóxico na área de servizos centrais- con promesas en clave económica. Sen describilo anualmente Vázquez asegura que en 2015 o Goberno galego só terá que achegar 4,5 millóns anuais ao Gaiás, que apenas consumirá "o 0,05%" do Orzamento autonómico, mentres que con PSdeG e BNG o custe se elevaba ao 1%, asegura. "É o momento de comezar a facer rendible o investimento na infraestrutura arquitectónica", di, elevando a Cidade da Cultura a un "ecosistema no que o resultado se mida en rendibilidade económica, empresarial e de emprego", buscando ademais de que "todo o gasto sexa percibido pola sociedade como un investimento, pola magnitude e impacto dos beneficios sociais que produzan". En calquera caso, a conxuntura económica "nos obriga a incorporar outras orixes de fondos" distintas á propia Xunta. E, cales serán? Cartos privados e "sobre todo, os fondos europeos poden ser unha desas novas fontes de financiamento", nomeadamente, o programa operativo FEDER. Ana Pontón: "Como cando aos estudantes non lles dá tempo ao acabar os traballos, presentan un documento con moita palla e nada de contido" Pero o optimismo do conselleiro non callou nas filas da oposición, a comezar pola voceira do BNG, Ana Pontón, que accedeu á tribuna co cartafol remitido pola Xunta aos grupos coa documentación do plan. "Isto que nos enviou é realmente todo o plan?", preguntouse retoricamente a nacionalista. "Moitas fotos, moita palabraría", en definitiva, "como cando aos estudantes non lles dá tempo a acabar os traballos a final de curso e presentan un documento con moita palla pero nada de contido". "Non hai un estudo socioeconómico serio, nin sobre a viabilidade económico-financeira, sobre custos, nin proxecto cultural, non hai absolutamente nada", lamenta Pontón, para quen "máis que ante un plan, estamos ante unha trapallada". En canto ás acusacións sobre a autoría do complexo, para a parlamentaria resulta "patético ou lamentable" escoitar "a un representante da Xunta con munición que non nos fai ningún dano". "Non ten nada que defender, porque non hai plan" e por iso Jesús Vázquez "actúa como un hooligan do PP". "Hai que ter pouco sentido da responsabilidade para tentar endosarlle ao BNG e ao PSdeG a responsabilidade sobre a Cidade da Cultura". "Teiman en pensar que os problemas se solucionan con marketing", lamenta pero Galicia, di, precisa "un Goberno e non vendedores de fume". Como Pontón tamén a voceira socialista, Concepción Burgo, amosou escepticismo a respecto das previsións de ingresos e gastos garantidas polo conselleiro. Así, por exemplo, Burgo afirma que "o único que conseguiu diñeiro privado para o Gaiás foi o presidente Touriño, 12 millóns". Á marxe disto, a deputada do PSdeG pregúntase "como pode demostrar" a Xunta que "en 2015 vai conseguir 900.000 euros por entradas" ou "450.000 por patrocinios", máis aínda "cando en tres anos conseguiu cero". "É mentira que o financiamento público vaian ser 4,5 millóns", asegura. Apoiándose no propio documento da Xunta mantén que, "como mínimo, son 6" os millóns que serán gastados, aos que cómpre tamén sumar os alugueres dos organismos da Xunta, como a Amtega ou a Agadic, que serán trasladados ao Gaiás. "Di que todo está seguro porque se vai pagar con fondos europeos; ten unha bóla de cristal?", cuestiona.


Summary: A partida de póquer que se xoga na Coruña, coas enquisas a pór presión entre bambalinas, rexistou un xiro imprevisto este domingo: a dirección de Barcelona de Ciudadanos levanta o veto e a formación emerxente competirá na Coruña o 24M.

Todo apunta a que a papeleta de Ciudadanos si estará disponíbel o 24 de maio nos colexios eleitorais da Coruña, e con perspectivas certas de obter representación. Un recente inquérito da Faculdade de Socioloxía, publicado por Radio Coruña, dá á formación de Albert Rivera dous escanos en María Pita. En principio, serían insuficientes para o centrodireita se facer co goberno municipal, sendo que o PP perde 3 actas (pasaría de 14 a 11) e a reaccionaria Unión Coruñesa de Carlos Marcos non consegue representación. Por que a dirección de Barcelona dá marcha atrás na súa decisión de non concorrer o 24M? Esa é a grande pergunta. Fontes da equipa de Rivera argumentaban que a marca non se podía presentar a estas municipais por estar controlada na Coruña por persoas moi próximas ao PP, tanto que até suxerían á formación conservadora fichaxes para a súa próxima lista. A marcha atrás sobre esa decisión pode ter a ver coa entrada en escena de cadros provenientes de UPyD que resultarían máis confiábeis a ollos de Albert Rivera, entre eles o que se perfilaría como alcaldábel, Santiago Folla-Cisneros. Os estrategas eleitorais do PP respiran aliviados. Precisan socios que alcancen no mínimo 3 actas Folla-Cisneros abandonou recentemente UpyD ao facer parte do sector crítico que demandou a Rosa Díez que asumise as súas responsabilidades polo desastre eleitoral en Andalucía. Os estrategas eleitorais do PP respiran aliviados. Entenden que teñen un teito nestas eleccións, máis menos o que sinala a enquisa da Faculdade de Socioloxíal. 11 escanos. Insuficientes para gobernar. Precisan socios que alcancen no mínimo 3 actas. Ese sería o papel de Ciudadanos nesta historia. O inquérito de Socioloxía complétase así: PSOE, 21%, 6 escanos; Marea Atlántica, 20%, 6 escanos; BNG, 7%, 2 escanos.


Summary: A Xunta aprobou a pasada semana o plano de conservación da lagoa da Frouxeira, que para as organizacións ecoloxistas só supón unha xustificación legal das "agresións" do Goberno galego contra este espazo protexido. Falamos con Fins Eirexas, de ADEGA.

O Consello da Xunta aprobou o pasado xoves Plano de Conservación da Lagoa da Frouxeira (Valdoviño), unha medida que chega con doce anos de atraso (segundo o fixado pola Lei 9/2001 de Conservación da Natureza) e que, ademais, está a recibir numerosas críticas por parte das organizacións ecoloxistas, como veu sucedendo dende a presentación do borrador do plano. A lagoa é un espazo protexido con seis figuras distintas (ZEPVN, humidal protexido, humidal sensible, LIC, ZEPA...), entre elas a internacional Ramsar, pero todas estas proteccións non impediron que nos últimos anos o lugar sufrise numerosas agresións exercidas precisamente polo departmento que debía velar pola súa integridade: a Dirección Xeral de Conservación da Natureza. Dende hai anos, cando chega o outono grupos de bulldozer realizan traballos para o baleirado artificial da lagoa, para evitar o asolagamento do paseo marítimo que a circunda e das vivendas construídas a escasos metros do espazo protexido. O Plano de Conservación da lagoa non só non impedirá que se siga levando a cabo esta cuestionable actuación, senón que servirá de base legal para xustificala. "O documento de planificación establece un protocolo de actuación para evitar a ruptura violenta da barreira natural da lagoa, coa apertura dunha canle temporal que reproduce a canle natural de desaugadoiro e que minimiza o risco de afección neste espazo, nos seus hábitats e nas persoas", destaca a Xunta, un eufemismo para lle dar carta legal aos traballos de baleirado da Frouxeira. "Este documento é a coartada para xustificar o que levan facendo varios anos: xestionar a base de bulldozers un espazo protexido con seis figuras, unha delas internacional" "Este documento é a coartada para xustificar o que levan facendo varios anos: xestionar a base de bulldozers un espazo protexido con seis figuras, unha delas internacional. Necesitaban un soporte legal, unha xustificación técnica e por iso fixeron un plano de conservación ad hoc", destaca Fins Eirexas, de ADEGA. Para Eirexas o Plano de Conservación "pasa por riba das actuais eivas e problemas da lagoa e das agresións que sufriu a Frouxeira" e recunca na "teima das administracións de xestionala como se fose unha lagoa urbana. É inaudito un humidal a tempo parcial". Fins Eirexas fai fincapé no que para el é a principal causa do mal estado da lagoa: "a urbanización de toda a contorna e a construción dun paseo marítimo sobre unha zona inundable". "Como o paseo marítimo e as casas, algunhas delas con licenzas de dubidosa legalidade, son dogma, non se poden mover, o que se move é a lagoa", di. De igual xeito, Verdegaia sinala que o plano busca "ter a seguridade xurídica para seguir controlando de forma artificial o réxime hidrolóxico da lagoa" e denuncia que "obedece a intereses particulares e partidistas" sen darlle solución a cuestións ambientais importantes coma a presenza de "28 especies exóticas invasoras das que só se pretende erradicar cinco". "Cónstanos que Ramsar lle tirou das orellas ao Ministerio e que o Ministerio lle pasou a bóla á Xunta", que tivo que "redactar este documento a toda presa, para xustificar e manter a súa nefasta xestión" ADEGA leva anos criticando estas actuacións, o mesmo que outras organizacións ecoloxistas, como Verdegaia ou a SGHN, que presentaran un gran número de alegacións a este plano cando foi presentado. Porén, a Xunta non atendeu ás súas demandas e mantivo inalterado o plano. ADEGA tamén elevou as súas denuncias ante Ramsar, a convención internacional que protexe os humidais máis importantes do planeta. Para Eirexas, estas denuncias foron fundamentais para forzar a Xunta a aprobar este Plano de Conservación: "cónstanos que Ramsar lle tirou das orellas ao Ministerio e que o Ministerio lle pasou a bóla á Xunta", que tivo que "redactar este documento a toda presa, para xustificar e manter a súa nefasta xestión ante as presións e as explicacións que lle pediu o Ramsar". A entidade ecoloxista vai seguir reclamando ante Ramsar que se asegure unha protección efectiva do espazo, que corre un grande risco nestes momentos: "Queremos que Ramsar actúe máis aló e que inclúa este espazo dentro do rexistro de Montreux, no que se inclúen aqueles humedais que están gravemente ameazados por accións humanas. Sería un xeito de poñer a Frouxeira onde debe estar, que é na UVI ambiental". "A súa inclusión no rexistro obrigaría a poñer en marcha medidas que garantisen a súa conservación e, se non, seríalle retirada a categoría de humidal Ramsar, o que sería un auténtico pau para o Estado e para a Xunta, porque poñeríaos diante da súa incompetencia", advirte. Outra vía posible sería a xudicial, sobre todo para incidir no que para Eirexas é a causa da maior parte das agresións sufridas pola lagoa: "a preponderancia dos usos urbanísticos, algúns ilegais, e a construción dese paseo marítimo, todo un exemplo de como non se debe xestionar un espazo sensible na costa". "A Frouxeira debería ser un exemplo de como se debe xestionar un espazo altamente sensible e está sendo exactamente o contrario", di. E tamén para denunciar outras cuestións relacionadas, coma a redución do espazo protexido e da área de dominio público. Porén, Eirexas explica as dificultades destes procedementos: "Demostrar unha intencionalidade penal, un dolo, nestas actuacións é moi difícil, aínda que nós estamos convencidos de que é así". "Nós imos actuar como se estivésemos nun país normal, coma se os espazos protexidos e as leis ambientais valeran para algo e fosen de obrigado cumprimento" "A porta que nos queda é a de Ramsar. Queremos que a nefasta actuación da Xunta quede ao descuberto ante Ramsar, o mesmo que a inacción do Ministerio", explica. "Nós imos actuar como se estivésemos nun país normal, coma se os espazos protexidos e as leis ambientais valeran para algo e fosen de obrigado cumprimento, en primeiro lugar para as administracións", conclúe.


Summary: Detrás do proxecto PULP: Poesía última de Lois Pereiro está a compañía Fantoches Baj, promotora do espectáculo que repasa ao vivo e xogando coa forza das letras e das palabras os dous últimos anos da vida do poeta monfortino.

Comezamos esta información cun dado importante a ter en conta: cando lean aquí 'espectáculo de monicreques' non pensen en títeres nin en figuras antropomórficas nin en bonecos de luva. Porque neste espectáculo de monicreques non hai nada diso. Lois Pereiro non é unha marioneta. Caixas de letras que se misturan até formar palabras. Palabras que se misturan para formar escenarios. Conceptos que interactúan os uns cos outros para ir construíndo o camiño polo cal percorrer os dous últimos anos da vida do 'poeta maldito', o monfortino Lois Pereiro. O espectáculo que vimos de describir existe. Estreouse en 2011, o ano en que a Pereiro lle dedicaron o Día das Letras, o ano en que os proxectos que repasaron a súa (curta) vida e (intensa) obra agromaron en todas as artes. Precisamente por iso o deles, o da compañía de monicreques Fantoches Baj, non acadou a repercusión que merecía. "Eramos unha compañía moi pouco coñecida daquela", apunta en conversa con Sermos Galiza Benxa Otero, encargado da creación musical e da interpretación en directo. Otero explicou cal é a imaxe de Lois Pereiro que queren transladar a través do monicreque que representa o poeta: unha caixa amarela cun 'L'. "Ese é Lois", ratifica o músico. Mais, que Lois é ese? "Unha síntese entre o aspecto máis visual, o Lois escritor, o Lois namorado e a contorna de Lois, moi importante tamén e que el deixou por escrito". A esta imaxe do monfortino dá acceso a súa obra Conversa ultramarina, un dos escritos máis persoais con que nos agasallou. Procurando financiamento para que o caderno do espectáculo As referencias musicais e cinematográficas que aparecen nos textos de Pereiro van construíndo o universo contextual en que se desenvolve o espectáculo de Fantoches Baj, que leva por título PULP: Poesía última de Lois Pereiro. Un espectáculo que agora quere ser libro e quere ser disco, todo á xunta. Que pón en relación ao poeta galego co pintor estadounidense Peter Halley. Que recupera a idea do proxecto que Fantoches Baj fixo xa en Asombros, ao redor da obra de Uxío Novoneyra: unha escolma de textos do espectáculo ao vivo cun CD que recolle o audio empregado nese espectáculo. Para materializar esta idea cómpre financiamento. E é iso o que a compañía de monicreques fincada en Lalín busca a través do crowdfunding. Quen colabore para facer realidade o proxecto --que conta co apoio da Fundación Uxío Novoneyra-- verá recompensado o seu esforzo cun agasallo. Necesitan por volta de 6.000 euros e Benxa Otero infórmanos de que a recadación vai lenta, mais segura. ((As imaxes que acompañan esta información son de Otto Roca))


Summary: A planta proxectada en Pontevedra conta co apoio de BNG e PP e a opocición do PSdeG. En Lalín, Adega e Concello promoven un programa piloto con cen composteiros. En Allariz lévase a cabo un proxecto integral para a xestión dos residuos orgánicos coa colaboración da UDC

Pouco a pouco semella que a alternativa da compostaxe para a xestión dos residuos orgánicos vaise abrindo paso en Galicia. Deixa de ser unha iniciativa illada, experimental, case particular, promovida por algunhas entidades ecoloxistas, para impoñerse como unha opción a grande escala. Os residuos orgánicos representan aproximadamente o 50% do conxunto de residuos que producimos, é o que máis cheira e tamén é doadamente recuperable a través destes procesos de compostaxe. Como destaca ADEGA, "este lixo podería e debería ser reciclado para producir compost que se aproveitase no abono de terras e, por tanto, para cumprir co mandato da natureza: a circulación da materia e da enerxía". "O contido dos contedores verdes xa sabemos a onde van dar, ou a incinerar ou a un vertedoiro. Agás no Barbanza, no resto do país recóllese por xunto, o que xera máis contaminación e un gasto inútil de recursos. E deste xeito transfórmase dun xeito moi sinxelo en abono, que é devolto ao parque, ou para as hortas próximas", sinalaba en entrevista con Praza María Rodríguez Lafuente, coordinadora dos programas de compostaxe de ADEGA. A entidade leva 12 anos traballando nestes programas, que chegan xa a 35 concellos de todo o país, e que supuxeron a instalación de 2550 composteiros. As directivas europeas establecen que en 2020 haberá que compostar un mínimo do 25% da fracción orgánica dos residuos, unhas cifras das que Galicia aínda está moi lonxe As directivas europeas establecen que en 2020 haberá que compostar un mínimo do 25% da fracción orgánica dos residuos, unhas cifras das que Galicia aínda está moi lonxe, por mor da xestión realizada en Sogama. Nos últimos anos varias administracións aprobaron plans para iniciar proxectos deste tipo, ou para construír plantas de compostaxe. A Xunta, por exemplo, comprometeuse no actual Plan Galego de Residuos a construír varias plantas de compostaxe por todo o territorio galego. E o mesmo fixo o Concello de Lugo que en 2010 aprobou no seu pleno construír unha planta de compostaxe para a comarca, como lembrou ADEGA hai uns meses durante a folga de recollida de lixo que viviu a cidade. A Xunta comprometeuse no actual Plan Galego de Residuos a construír varias plantas de compostaxe por todo o territorio galego Porén, outros proxectos si que van adiante, en cada vez máis concellos do país. Especialmente importante foi a aprobación no pleno municipal de Pontevedra do pasado mes de maio do proxecto de construción dunha planta de compostaxe de residuos de ámbito provincial. A planta instalarase na cidade en virtude dun protocolo asinado polo alcalde, Miguel Fernández Lores, e o presidente da Diputación, Rafael Louzán. Este proxecto conta co apoio de BNG e PP e coa oposición do PSdeG-PSOE, socio dos nacionalistas no goberno pontevedrés. De feito, os socialistas quedaron sós esta semana no pleno municipal ao presentar unha moción que pedía a suspensión do proxecto. Dende o BNG destácanse os beneficios que traerá esta planta, non só medioambientais, senón económicos, polo aforro que supón. ADEGA destaca que "se abre deste xeito, e non só para a comarca de Pontevedra, unha nova vía para que aqueles concellos que están en SOGAMA substitúan a incineración pola compostaxe, reducindo a factura do tratamento dos residuos" ADEGA destaca que "se abre deste xeito, e non só para a comarca de Pontevedra, unha nova vía para que aqueles concellos que están en SOGAMA substitúan a incineración pola compostaxe, reducindo a factura do tratamento dos residuos" e lembra que este proxecto comarcal "complementa ademais os exitosos proxectos de compostaxe caseira desenvolvidos polo concello de Pontevedra e que ante a demanda cidadá seguen ampliándose a máis parroquias". Tamén en Allariz e Lalín Coa instalación de 100 composteiros na parroquia de Goiás o proxecto reducirá o lixo que vai a SOGAMA, mellorará a separación e aforrarálle ao redor de 8.000 euros cada ano ao Concello O concello de Lalín vén de presentar un programa piloto de compostaxe en colaboración con ADEGA. Coa instalación de 100 composteiros na parroquia de Goiás o proxecto reducirá o lixo que vai a SOGAMA, mellorará a separación e aforrarálle ao redor de 8.000 euros cada ano ao Concello. Esta mesma semana tivo lugar a presentación do programa no propio lugar de Goiás, un acto que contou coa presenza de 70 veciños e veciñas. A experiencia de Goiás, unha vez avaliados os resultados, podería estenderse ao resto do concello coa idea non só de reducir enormemente os custos dun servizo público, senón tamén facer da capital do Deza un referente no tratamento ecolóxico dos residuos urbanos. De igual xeito, este 11 de setembro asinouse o convenio de colaboración co concello de Allariz para desenvolver un proxecto de recollida separada de residuos orgánicos e a súa compostaxe nun centro de experimentación ambiental. É unha iniciativa a tres bandas no que participan a Universidade da Coruña, o Concello de Allariz e ADEGA. A presentación contou coa presenza da presidenta de ADEGA Virxinia Rodríguez, o catedrático e director da OMA (Oficina do Medio Ambiente da UDC) Manuel Soto e o alcalde de Allariz, Francisco García (BNG). O obxectivo é traballar na redución de residuos a nivel local, promover unha boa separación para favorecer a reciclaxe e compostar no propio concello a fracción orgánica. En Allariz iniciarase un proxecto experimental que consistirá na recollida separada dos residuos orgánicos do casco urbano para a súa posterior compostaxe nunha aula ambiental rehabilitada dunha antiga fábrica leiteira Este será un proxecto de compostaxe a diferentes niveis. Por unha banda, promoverase a compostaxe caseira entre os habitantes con dispoñibilidade de horta ou xardín, e pola outra iniciarase un proxecto experimental que consistirá na recollida separada dos residuos orgánicos do casco urbano, incluídos os centros de hostalería, para a súa posterior compostaxe nunha aula ambiental rehabilitada dunha antiga fábrica leiteira. Con este proxecto, destaca ADEGA, "a vila de Allariz alén de mellorar as súas taxas de reciclaxe, será máis autónoma na xestión do lixo, reducirá a cantidade de residuos que envía a SOGAMA (diminuindo sensiblemente a súa factura) e investirá en emprego local".


Summary: Berciano da colleita de 1925, comunista, integrante da Federación de Guerrillas Galiza-León, desde onde combateu o franquismo antes de ter que fuxir a Francia en 1951. Defende a 'singularidade' da guerrilla galega a respecto doutras que operaron no Estado. Pide ao PCE, no que milita desde case hai 70 anos, que recoñeza e rehabilite os guerrilleiros executados sumariamente por orde do propio partido.

Francisco Martínez López "Quico", naceu no Bierzo en 1925, incorpórase á guerrilla en 1947, permanecendo na mesma até 1951, ano que canda outro compañeiros, se exilia en Francia. Militante do Partido Comunista desde hai perto de 70 anos, é un destacado activista do movemento de recuperación da memoria histórica, téndose significado ultimamente na denuncia dos métodos utilizados pola dirección do PC na guerrilla, que incluían mesmo a eliminación física dos seus compañeiros de loita. - Coa perspectiva do tempo transcorrido, 80 anos desde o alzamento fascista e máis de 60 desde o cesamento da actividade guerrilleira, que valoración fai do traballo desenvolvido pola guerrilla en Galiza e da súa significación política? - En Galiza e León creouse co golpe de estado unha resistencia cos medios que se tiñan. Primeiramente foi o fuxir da represión mais inmediatamente constituíronse grupos que se dedicaron a loitar, non había unha fronte mais había loita anti-franquista, había unha resistencia. Esas características, que se desenvolven en investigacións, mais nós que a vivimos, vivímola con todo o que se herdaba tamén daquel primeiro período da II República, que era o referente fundamental. Era o referente daqueles anos nos que estaba en xestación unha nova época en España e no que a sociedade non estaba disposta a perdela embora a represión e todos os inconvenientes. "Aquí houbo unha dinámica anti-franquista que non estaba sometida a consignas de ningún partido" Iso fundamentaba a vontade de resistir ao franquismo. Iso nunha primeira etapa, mais despois a estrutura que se xerou de guerrillas elaborou xa un plan de resistencia a longo prazo. Xa acabara a guerra civil e, sen embargo, en Galiza créase a primeira estrutura de resistencia armada, que foi a Federación de Guerrillas Galiza-León. Había, pois, unha estratexia que xurdía do pobo, eu niso insisto moito porque hai unha especie de manipulación histórica en torno a que a guerrilla foi inventada por algún xenio político desde o exterior. Boa parte das versións que se fan da guerrilla fálase da guerrilla desde o 1944 para adiante, como se se inventasen desde París ou Moscova, e iso é mentira. Eu vivín a resistencia desde neno, e hai unha resistencia popular a carón do movemento armado, unha resistencia contra o réxime, contra o sistema. E eses elementos non se teñen en conta cando se dá o concepto de guerrilla ao non inserila dentro de toda unha sensibilidade popular, unha opción republicana. A guerrilla non se pode ver fóra do que foi o triunfo da II República en 1931, o protagonismo do pobo por superar aquela etapa histórica, e logo despois a resistencia ao franquismo. "Houbo unhas guerrillas que foron importadas, na parte de Levante e outros lugares do estado, tiñan un carácter puramente militar, de 'reconquista de España'. A guerrilla en Galiza-León non estaba á marxe da sociedade" - Vostede tense referido en diversas ocasións ao que califica como 'carácter singular' das guerrillas galegas. En que consiste esa singularidade e cales son os aspectos diferenciais da actividade guerrilleira en Galiza en relación coa loita que se producía noutros territorios do Estado? - A singularidade é que houbo unhas guerrillas que foron importadas, na parte de Levante e outros lugares do estado, tiñan un carácter puramente militar, de 'reconquista de España'. A guerrilla en Galiza-León é unha emanación do pobo, era unha guerrilla na que había miles de implicados na sociedade. Iso dálle esas outras características, facían valer os valores republicanos, facía valer a participación, o movemento popular, que non aparecía con moito relevo, mais, bon, eu de neno xa coñecía a guerrilla, até que fun maior. Mais unha grande parte de operacións que se atribuían á guerrilla eran organizadas do pobo. Ese fenómeno non se deu nin en Levante, nin en Andalucía. Alí, o triunfo víase como militar mentres que nós asumiamos que militarmente non poderiamos acabar co réxime de Franco mais faciamos un traballo de conciencia popular en torno á propia liberación do pobo. A diferenza doutros lugares do estado aquí houbo unha dinámica anti-franquista que non estaba sometida a consignas de ningún partido. Aquí, xa na orixe da guerilla, esta era plural, había xente de moi diferentes partidos. E esa cultura foi a que predominou polo menos nunha parte do que despois foi o Exército Guerrilleiro de Galiza. E esa cultura non estaba noutras partes. Nós esa cultura que adquirimos fixémolo na Federación de Guerrillas, plural, se ben despois, xa co Exército Guerrilleiro, houbo problemas, quería obedecer a consignas que viñan de fóra, quíxose impor unha política, por dicilo así, de partido. E iso xerou conflitos e iso eu denuncieino desde un primeiro momento. - Cando se fala da actividade guerrilleira é inevitábel que se lembren nomes e personaxes de importancia. Mais, como era o días a día dun militante da guerrilla? Como axudou o pobo a esa resistencia armada? - O pobo axudou porque había unha motivación. A guerrilla en Galiza e Leon xorde desde o primeiro momento co apoio de familiares, de amigos, da sociedade. Era unha guerrilla que non estaba á marxe da sociedade. O feito de vivir co pobo, a túa motivación, que é política, é unha escola permanente. Créanse unhas ligazóns de convivencia na clandestinidade: o compañeirismo, a relación humana, toma unha consideración superior. Era outra forma de concebir as relacións, con ese perigo ás portas. Esa minoría mandada desde París, que viñan controlar unhas guerrillas que existían desde 1936, actuaba dunha maneira autoritaria. Cando alguén lles estorbaba, quitábano de enriba E aí é importante falar do papel da muller. Non se comprende o papel da muller como fundamental no apoio da guerrilla se esa guerrilla non sae do circuito militar e se insire no círculo político e de convivencia social. Se viviamos nas casas, se a miña nai e as miñas irmás estaban coma min canda rapaz, colaborando coa guerrilla, automaticamente elas son tan guerrilleiras coma min ou coma outros. É unha loita partillada entre mulleres e homes, entre a xente guerrilleira na ilegalidade, con armas, e as outras persoas, que eu chamo 'guerrilleros del llano', que non levaban armas. Mais esa compoñente os partidos políticos non o estudaron nin asumiron, bon, non asumiron nin sequer a loita armada en xeral. Alomenos, cando se falou diso, cando había aquela propaganda do PCE ou no Mundo Obrero de que a guerrilla e tal, era simplemente en termos de confrontación militar, non entraban nesa outra dimensión política, cultural, republicana dun pobo que se asume como anti-franquista. Por iso, isto despois trae consecuencias no momento de recoñecer a derrota, porque foi unha derrota militar. Entón, automaticamente, ese propio Partido abandona o seu patrimonio, que non era só militar mais tamén político, e que debía constar no patrimonio do Partido como unha das loitas pola emancipación da sociedade. - E que pode lembrar daqueles anos seus na guerrilla? - Eu incorporeime no Bierzo en 1947. Pouco despois tivemos unha xuntanza en Monforte, en Chavaga (1), onde tivo lugar o enfrontamento coa Garda Civil, a caída. Alí fixemos a nosa adhesión, eramos da Federación de Guerrillas, que se extinguía por unha serie de razóns, onde teño que dicir que eu non estou de acordo con moitas versións históricas que se dan sobre aquela extinción, que falan de loita de hexemonías. O que houbo foi que naqueles anos xa non había perspectivas de intervención militar estranxeira en España e abríanse opcións diferentes. E a Federación de Guerrillas tiña un compoñente plural, había anarquistas e socialistas. E pensaron que había que cesar a loita armada para que se resolvese a cuestión vía diplomacia vía Francia, Reino Unido ou Estados Unidos. Os comunistas pensamos que non, que había que seguir a loitar. Non triunfou o deles nin triunfou o noso. O Partido non recoñeceu a loita guerrilleira [...] e parece como que a democracia é unha cousa que a trouxo o rei, Felipe González, Adolfo Suárez e Santiago Carrilo No 47, cando os compañeiros socialistas estaban pensando en se ir decidimos ingresar no Exército Guerrilleiro de Galiza, que se creara fundamentalmente no 46, coa agrupación da Coruña, a IV Agrupación. Entón alí, en Chavaga, onde estaban dirixentes como Seoane, optamos por ser Exército Guerrilleiro de Galiza, tamén as nosas agrupacións. Tiñamos cinco guerrillas, cuns 30 ou 40 compañeiros. A partir de aí interveñen certos elementos que baten coa nosa cultura da pluralidade e de que eramos unha guerrilla co pobo, non eramos militaristas. O concepto que xa quixo introducir, sobre todo o 'Coronel Benito' (Manuel Soto) (2) e compañía, que viñan mandatados desde París por Santiago Carrillo, era de militarizarnos e ter un comportamento diferente, un pouco co esquema que tiveran na Unión Soviética, que el fixera a guerrilla alí, ou o que fixeran en Francia contra os nazis... Mais iso non tiña nada a ver co noso, nós eramos unha guerrilla emanada do pobo, onde a maior parte de nós nin participaramos na Guerra Civil, eramos moi novos daquela. Nós non tiñamos esa tradición, nin o pobo a aceptaba. Nunha casa onde estabas de refuxio ti non vas dándote de soldado que vés de fóra para conquistar España, non. Ti es un máis, un fillo do pobo e es coma eles. Así pois, o trato, a cultura que eles propoñían é totalmente diferente. Aí chocamos de inmediato, xa tan pronto caen os de Chavaga, que era o elemento central da nosa dirección. Démonos conta que iso, o que traían, non era o noso, que a cantidade de xente que nos apoiaba non admitía, e así nolo dicían, esa cuestión. Esa nova estratexia para nós estaba condenada ao fracaso, porque non mantén os vínculos coa sociedade, e entón, a quen queres defender? Que fas aí? A sociedade ten unha sensibilidade e hai que estar con ela. E de aí viñeros os conflitos - A que conflitos se refire? - No 49 mataron dous compañeiros da agrupación, 'Cardeña' (3), un veterano que se incorporara á guerrilla cando os traballadores do wolfran de Casaio, e Ceferino Rodríguez 'Bailarín' (4), un rapaz que se incorporara polo 44 ou 45. Cando cae a nosa dirección en Chavaga un grupo quería controlar todo o que ficaba da II agrupación, e 'Saúl' (5) e 'Emilio' (6), mandados desde a Coruña, veñen a coñecer a nosa experiencia, levámolos á Cabreira, Ourense... e cando nos decatamos montaran un sistema e asasinan a Cardeña, sen máis. Nós reaccionamos perante iso. Levaron a 'Bailarín' e aos tres días apareceu morto no sur de Ourense. Aí nós, canda outros compañeiros, tomamos a determinación que estaban pola parte de Chavaga e esa zona de Lugo de rachar contundentemente con toda esa xente. Na guerrilla a muller ten un papel moi importante, foi unha loita partillada por homes e mulleres. - Nunha carta pública á dirección do seu partido, milita no PCE desde 1945, denunciaba o proceso de depuración levado adiante polo 'carrillismo' e a dirección do Partido Comunista nas organizacións guerrilleiras. A que considera que se debeu esa decisión de depurar as guerrillas e que se procuraba coa mesma? - Esa minoría mandada desde París, que viñan controlar unhas guerrillas que existían desde 1936, actuaba dunha maneira autoritaria. Cando alguén lles estorbaba, quitábano de enriba, asasinábanos. Houbo asasinatos na Coruña, eu sei de algúns, non de todos. Por exemplo, o asasinato do responsábel da Internacional Comunista, que enviaron a Portugal para organizar o Partido e as guerrillas en Pontevedra, e era da 'vella garda'. Hai que ter en conta que había unha pugna pola dirección do PCE entre a que marchou fóra cando acabou a Guerra Civil e que cando acabou a II guerra mundial quixo volver facerse cargo do Partido e a que estaba dirixindo o partido desde Francia, con Monzón á fronte. Acusaban os veteranos da guerrilla de traidores, de provocadores, e esa era a desculpa para liquidalos, para depuralos. A partir de aí levantan toda unha campaña contra o 'monzonismo' como se fosen traidores á causa. E os que estaban organizados anteriormente, os veteranos, sóbranlles, e hai que eliminalos. Na miña agrupación, e eu denuncieino naquel momento, mataron dous compañeiros. Matáronos os elementos que viñeron da Coruña, os famosos 'Saúl' e 'Emilio', que se encargaron de transmitir, eran os axentes do 'Coronel Benito', e como querían impor o seu criterio, cando tiveron ocasión, mataron dous compañeiros. A partir de aí a nosa agrupación racha con eles. A nosa era a II agrupación, se ben eles crearan unha II agrupación 'artificial', que non era a nosa, a constituída en outubro do 47 en Chavaba polos guerrilleiros que viñamos da Federación de Guerrillas. Mais eles, un pouco con esa intención de negar o anterior, inventaron a II agrupación bis, onde crearon un grupo de mozos, onde os que non morreron pola policía os mataron eles. Hai unha especie de manipulación histórica que mantén que a guerrilla foi inventada por algún xenio político desde o exterior, desde París ou Moscova Nós, tan pronto vimos todo iso, rachamos con eles; e nós tiñamos León, Ourense e Lugo, zonas que ese grupo que viña da Coruña non coñecía. Eles estaban mandatados desde París. Se vas aos arquivos do PCE, a maior parte dos informes pasan na IV agrupación, eles eran os que tiñan o contacto co Partido, os que estaban por esquecer o outro movemento guerrilleiro. Había unha III agrupación da Federación de Guerrillas e eles crean unha III agrupación bis. Iso fai, por exemplo, que 'O Piloto' (7) que estaba nesa agrupación, pase a se incorporar á II agrupación, á nosa, porque non está de acordo con eles, non compartía eses métodos - Nesa mesma carta denuncia o que cualifica de "métodos repugnantes utilizados pola dirección do PC na guerrilla e mesmo da eliminación física de compañeiros. Casos como o de Víctor García 'O Brasileiro'... - Eu síntome con autoridade, e así o digo nesa carta, no momento no que coñezo o fillo de 'O Brasileiro' e el descobre onde está o seu pai. El diríxese á dirección actual do Partido para que lle expliquen os motivos polos que mataron o seu pai e non lle contestan, non lle fan caso. A xente de hoxe da dirección claro que non está implicada naquilo! Mais teñen a obriga, se están á cabeza do Partido, de ser receptores do que di o fillo dunha vítima inxustamante asasinada no nome do PCE. Teñen a obriga. Entón, eu, quixen intervir, e diríxome á dirección do PCE unha vez, e outra vez, e outra... e fanme o mesmo que ao fillo de 'O Brasileiro', non contestan. Na Transición houbo a actitude de ocultar, tamén os nosos propios defectos e automaticamente iso converxe coa parte franquista que tamén na Transición quixeron ocultar o pasado . O Partido non recoñeceu a loita guerrilleira nin o sofremento do pobo e parece como que a democracia é unha cousa que a trouxo o rei, Felipe González, Adolfo Suárez e Santiago Carrilo. Así estamos, ausentes de memoria, ausentes de xustiza. Entón, eu diríxome á dirección do PCE nese sentido. Se eu me incorporei á loita pola memoria histórica, desde que o PCE non foi quen de facer valer aquela época, e os partidos están ausentes nunha tarefa como esta, fundamental para saber a historia, de onde vimos. Eu diríxome á dirección con autoridade para dicir que este home, o fillo de 'O Brasileiro', ten dereito a que lle expliquedes o por que. Houbo procedementos de depuración que son inadmisíbeis nun partido que se chama Partido da Liberdade. Non entendo porque o PCE se nega a condenar estes feitos. Notas a rodapé 1) Chavaga. Parroquia do Concello de Monforte de Lemos onde en abril de 1949 serán asasinados no marco dun enfrontamento armado coas forzas de seguridade fascistas os guerrilleiros Evaristo González "O Roces", Gregorio Colmenero "O Porreto", Guillerme Morán "O Asturiano" e Xulio Acebo "O Guardiña" e os seus enlaces Luísa López Centeno ,María López Casanova e o seu irmán Ramón. 2) Coronel Benito é o nome que utilizou na clandestinidade o mugardés Manuel Fernández Soto, militante comunista, que após participar na Guerra Civil, loitaría contra o exercito nazi na Unión Soviética e en Romenia, facendo parte do NKVD, antecedente do que foi a KGB. Desprazado a Galiza a finais de 1945, será un dos máis importantes dirixentes da guerrilla en Galiza, onde foi sinalado como un dos máximos responsábeis da súa depuración interna, sendo asasinado a mediados de 1949 após a súa expulsión do PCE. 3) O Cardeñas é o nome co que era coñecido na guerrilla galega o antifranquista andaluz Miguel Cardeñas Lozano, antigo oficial do exército popular e militante do Partido Comunista, incorporase á guerrilla en 1944, após de fuxir do campo de traballo das minas de Casaio, permanecendo na mesma até 1949, ano no que é executado en Carballeda polo seu compañeiro de loita Saul Maio, seguindo as directrices da dirección do PCE. 4) O Bailarín é o nome que utilizou na clandestinidade o guerrilleiro de Casaio Ceferino Rodríguez Arias, xornaleiro de afiliación libertaria, que se incorporou á guerrilla en 1943 permanecendo na mesma até 1949, ano no que é executado en Vilariño de Conso polos seus compañeiro de loita Saul Maio e Emilio Villarinos, seguindo as directrices da dirección do PCE. 5) Saul Maio Méndez, canteiro e veciño de Mesía, incorporase a guerrilla na zona de Ordes da man de Manuel Ponte, converténdose en 1946 no máximo responsábel da II Agrupación do Exercito Guerrilleiro de Galiza. Abatido en 1950 en Mangoño, no antigo Concello de Cesuras, pola Garda Civil, participara con anterioridade nas operacións de depuración da guerrilla, seguindo as indicacións da dirección do PCE. 6) Emilio Villarinos, natural de Curtis e membro do corpo de Carabineiros, pasase a clandestinidade en 1936, partillando accións co "Foucellas", converténdose co tempo no máximo responsábel do destacamento guerrilleiro Santiago Álvarez e adxunto á xefatura da IV Agrupación. Persoa de confianza do "Coronel Benito", participou activamente nas operacións de depuración da guerrilla, seguindo as indicacións da dirección do PCE, morrendo posteriormente nun enfrontamento armado coa Garda Civil. 7) O Piloto é o nome que utilizou na clandestinidade o guerrilleiro do Corgo Xosé Castro Veiga, que após participar na Guerra Civil, incorporase á guerrilla en 1945, permanecendo na oposición armada contra o franquismo até a súa morte nun enfrontamento armado en 1965 preto do Encoro de Belesar. 8) O Brasileño é o nome co que era coñecido na clandestinidade, o dirixente comunista Victor García Estanillo. Nado en Asturias, fixo parte do Partido Comunista do Brasil e do PCE, participou na guerra civil, sendo enviada ao final da mesma como delegado da Internacional Comunista ao norte de Portugal, pasando posteriormente a reorganizar o PC no sul de Galiza até acadar a máxima responsabilidade da organización no País. Será asasinado en Abril de 1948 en Moalde, Concello de Silleda, por un grupo de guerrilleiros atendendo ás directrices do comité central do PC.


Summary: Sanxenxo é a localidade elixida polo rei emérito para volver ao Estado após case dous anos en Abu Dabi (Emiratos Árabes Unidos).

A chegada do rei emérito Juan Carlos I á Galiza espertou o rexeitamento en parte da poboación. Neste sentido, vén de convocarse unha concentración para este sábado en Sanxenxo, co obxectivo de "rexeitar a visita" do monarca Borbón. Cartaz da concentración A concentración terá lugar ás 12 horas na praza de Portugal de Sanxenxo, a carón da escultura do Aviador Piñeiro. Juan Carlos I chegará esta sexta feira a Sanxenxo para presenciar a regata InterRías Tanto o Bloque Nacionalista Galego (BNG) como Galiza Nova chamaron nas súas redes sociais a sumarse á participación na concentración. "Participa na concentración contra a impunidade e a corrupción da monarquía", manifesta a formación nacionalista, acompañado do cancelo #GalizaNonTenRei. Chegada do rei a Sanxenxo Sanxenxo é a localidade elixida polo rei emérito para volver ao Estado após case dous anos en Abu Dabi (Emiratos Árabes Unidos), para onde marchou —tamén desde Sanxenxo— en plena treboada de escándalos financeiras na casa real. A poucos lles sorprende que Juan Carlos I elixise esta localidade do Salnés para o retorno; aí ten dúas cousas que lle levantan o ánimo : a vela e o seu estreito círculo de adiñeirados amigos-admiradores. O rei emérito amurállase en Sanxenxo O Borbón aterrou contra as 19.20 horas desta quinta feira en Vigo e, canda a súa filla infanta Elena, dirixiuse a Sanxenxo, onde permanecerá até o domingo, que viaxará a Madrid. Esta sexta feira ten unha recepción a modo de gran benvida no Club Náutico, preparada polo seu gran amigo Pedro Campos, un dos seus máis firmes apoios nos momentos máis duros para o rei emérito español. A visita do emérito e a súa estancia estes días nunha vivenda perto da praia de Nanín mobilizará un dispositivo de seguridade cunha frota de vehículos, unha vintena de gardacostas e varios drons. Como apunta Ana, a veciña de Vilalonga, "xa podían repartir os cartos entre os parados, que en Abu Dabi non sei se hai, pero aquí uns cantos".


Summary: A titular do xulgado número 7 de Collado Villalba (Madrid) atende a reclamación do ex-alcalde do Grove e ordena a retirada do mercado do libro e a parálise da súa reprodución e distribución. Só unha rápida resolución da Audiencia Provincial de Madrid pode evitar un secuestro prolongado ENTREVISTA | Nacho Carretero: "O narcotráfico estigmatizou Galicia; no resto de España viuse como folclore"

ENTREVISTA | Nacho Carretero: "O narcotráfico estigmatizou Galicia; no resto de España viuse como folclore" O secuestro está en marcha. Dous anos e medio e dez edicións despois, a titular do xulgado de instrución número 7 de Collado Villalba (Madrid), Alejandra Fontana, ditou a providencia para facer efectiva a retirada das librarías e a paralización da reprodución e distribución do libro no que o xornalista Nacho Carretero percorre a traxectoria dos principais clans do narcotráfico galego nos anos 80 e 90 do século pasado. Atende así as pretensións do ex-alcalde do Grove Alfredo Bea Gondar, que se considera prexudicado polas mencións no traballo ao seu procesamento. Apenas unha semana despois de que Antena 3 Televisión adiantase a estrea da serie televisiva baseada na obra ao fío, precisamente, da orde de secuestro, a xuíza decidiu facela efectiva. Segundo adiantaron as axencias EFE e Europa Press e recolle eldiario.es, Fontana ditou a orde porque Bea Gondar xa depositou os 10.000 euros que lle foron esixidos como caución para executar a medida. A editorial Libros del K.O. xa recibiu a providencia e á súa vez viuse obrigada a trasladarlla formalmente á distribuidora e á imprenta. A orde de secuestro do libro afecta aos exemplares xa "producidos", dos que a xuíza dispón a "retirada do mercado" analóxico e dixital e, á súa vez, prohibe tamén a "tradución ou transformación da obra" e a súa "explotación en calquera outra forma". Deste xeito, cabe deducir que mentres estea vixente a restrición ficará paralizada a saída ao mercado da versión en galego do libro, que Xerais prevía publicar este ano. A xuíza atende a reclamación do ex-alcalde do Grove e ordena a retirada do mercado do libro e a parálise da súa reprodución e distribución; Bea Gondar tenta conseguir medio millón de indemnización Aínda que dende que transcendeu a orde de secuestro Libros del K.O, admitiu un importante repunte das vendas, a pequena editora resaltara que a medida podía traer consigo un importante prexuízo para a súa actividade. "Para unha editorial pequena é un dano moi grande e que podería ser irreparable", explicou nos últimos días o propio Carretero, quen lembrou ademais que Alfredo Bea só sae reflectido en dúas liñas do libro para referirse a feitos que "foron probados". A editorial xa recorreu o secuestro ante a Audiencia Provincial de Madrid e só unha rápida resolución do tribunal ao respecto pode evitar un secuestro prolongado. Se isto non sucede, a difusión do libro pode quedar paralizada ata que o xulgado resolva sobre o fondo da reclamación do ex-alcalde, que tenta obter medio millón de euros como indemnización polo que consideración unha vulneración da súa honra. Procesado, condenado e exonerado O litixio de Bea Gondar contra Carretero remóntase a comezos de 2017. Daquela os avogados do ex-político argumentaran que o texto de 'Fariña' relaciona a Bea Gondar con delitos relacionados co narcotráfico sen mencionar que foi absolvido. Nomeadamente, o libro menciona o procesamento de Bea Gondar, que acabaría sendo condenado pola Audiencia Nacional en 2005 por branquear cartos procedentes do narcotráfico. A condena foi anulada no Supremo en 2006 por un defecto formal na declaración dun arrepentido. Bea Gondar foi condenado en 2005 e absolvido en 2006 por un defecto formal na declaración dun arrepentido Alfredo Bea Gondar foi figura clave de UCD na provincia de Pontevedra. En 1983 foi elixido alcalde por Convergencia de Independientes de Galicia, pero pouco despois pasou xunto a todos os concelleiros a Alianza Popular, xermolo do actual PP. Volveu ser elixido alcalde do Grove en 1991 como cabeza de lista da Agrupación Vecinal Independiente (AVI), pero non chegou a exercer. Fora o primeiro concelleiro da lista máis votada e a falta de acordo entre as seis formacións políticas no Concello propiciara a súa proclamación malia estar xa detido. Aos tres días, fóralle retirada a condición de rexedor electo ao considerar todos os grupos que a súa ausencia no acto da toma de posesión era inxustificada. Estaba internado no cárcere de Alcalá-Meco por orde do xuíz Baltasar Garzón, e en prisión preventiva como sospeitoso de implicación nun delito de narcotráfico.


Summary: Os Republicanos, segunda forza mentres PS cae a 42 escanos. Francia Insubmisa obtén 27 deputados e a Fronte Nacional, 8. O nacionalismo corso entra na Asemblea, con 3 parlamentares.

Emmanuel Macron obtivo este domingo unha nova, e anunciada vitoria na segunda volta das lexislativas francesas se ben o triunfo foi menos contundente do que predicían analistas e medios e empañado por unha altisima abstención, de 57 por cento. Porén, vitoria e ampla ao fin e ao cabo. A República en Marcha de Macron e o seu aliado, o centrista MoDem logran 341 escanos nun Parlamento de 577. Unha maioría que lle permite encetar o programa de reformas e cambios que o presidente vén publicitando desde hai meses como indispensábeis. Os Republicanos e os seus aliados sofren unha importante caída mais son segunda forza parlamentar, con 135 escanos. A dereita tradicional gala logra resistir a ''vaga' Macron e serás a principal forza da oposición. Quen sofre nas urnas un importante golpe é o Partido Socialista, que apenas logrou 42 representantes. Apenas farangullas para quen foi nestes anos o principal partido de Francia e tiña máis de 250 deputados na Asemblea. Francia Insubmisa atinxe os 27 deputados e terá grupo parlamentar de seu. A Fronte Nacional logra 8 escanos, por baixo dos 15 que permiten ter grupo. Le Pen logra entrar na Cámara, vencendo o 'cordón republicano' en segunda volta. O nacionalismo corso entra e con 3 deputados, amosando o bo momento do movemento na illa. Após lograr gañar as eleccións corsas en 2015, Pè A Corsica (que une rexionalistas nacionalistas e independentistas) sitúa 3 parlamentares en París. A isto engádese que a Polinesia elixiu un representante independentista para a Asemblea. Mais a protagonista dos comicios deste domingo foi a abstención, 57 por cento. Apenas catro de cada 10 franceses que podían ir a votar optou por facelo. Unha porcentaxe mínima para un país que sempre rexistraba importantes porcentaxes de participación nas urnas.


Summary: O Icann (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers) vén de recoñocer o dominio .bzh (de Breizh, Bretaña na lingua propia). Mais un país soberano na rede. E Galiza e o .gal? Axiña

Os bretóns están de noraboa. Após 10 anos de loita teñen por fin un dominio de seu na rede: .bzh, unha extensión que permite visibilizar na rede este pequeno e fermoso país con tantas similitudes (na realidade e no imaxinario galeguista) con Galiza. A boa nova foi acollida con evidente ledicia por colectivos como pointbzh, impulsores deste recoñecemento. "É algo moi positivo e un recoñecemento ao traballo desenvolvido ao longo de todos estes anos", sinalou David Lesvenan, presidente de www.bzh. Pola súa banda, Pierrick Massiot, presidente do Consello de Bretaña, destacou a importancia deste dominio para a cultura e idioma bretón, mais tamén para a economía e o turismo, entre outras. E Galiza? Galiza tamén poderá ser soberana nas redes en breve. Grazas ao traballo de colectivos e administracións, principalmente Puntogal. Hai unhas semanas, Puntogal sinalaba que a ICANN "vén de publicar a lista final de candidatos a novos dominios sobre os que pende algunha queixa formal por parte da ICANN, outras candidaturas ou membros da comunidade da Internet. Grazas ao apoio de toda a sociedade galega a candidatura, o .gal non figura nesa lista. Aliás, tampouco está na lista, publicada hai uns días, de candidaturas sobre as que os gobernos que participan na ICANN expresan dúbidas. Neste sentido, o .gal logrou o respaldo das administracións locais, autonómicas e estatais". O .gal está respaldado por máis de 13.700 persoas e 110 institucións de todo o país; entre elas figuran os organismos máis relevantas da cultura galega (Real Academia, Consello da Cultura), as tres universidades, ducias de asociacións culturais de base, vinte asociacións de emigrantes baseadas en Europa e America, empresas tecnolóxicas, medios de comunicación, etc.


Summary: Falamos do escenario creado após o multitudinario 25X, entrevistamos o poeta François Davos, debullamos o que significa a absorción de R... Todo isto e máis, neste número. Á venda na nosa loxa.

Máis un número de Sermos Galiza saído do prelo, desta vez cun tema da semana que deita a mirada sobre se o acordo asinado recentemento pola totalidade das forzas políticas sobre o galego garante implica a recuperación do consenso lingüístico. E tamén falamos da longa e dura batalla pola normalización do galego. A humillación dunha nena de 10 anos na por falar galego volve poñer de actualidade unha situación que non é un caso isolado. Nunha dupla páxina falamos. O escenario após o Día da Patria unitario tamén é tratado neste número. "25X: estación de inicio ou estación de término?". O mandato de unidade que se escoitou na Praza da Quintana ten que se concretar agora, mais como? con quen? Son preguntas nas que os diferentes emprazados non sempre coinciden nas respostas. Tamén publicamos 'Pola Unidade nacional galega', o manifesto que se leu na Quintana no 25 de xullo por representantes do mundo da cultura, o deporte e os movementos sociais. Un artigo de Pilar Fernández, integrante do grupo promotor deste Día da Patria unitaria, acompaña toda a información. "Recollendo escombros" Na sección de Textos entrevistamos o poeta François Davos, un francés que adoptou a lingua galega como literaria. Recoñece que en Galiza atopou unha cultura máis viva e dinámica que en París. O seu poemario, 'Recollendo escombros', do que publicamos un avanzo, está dispoñíbel en formato epub na loxa de Sermos Galiza. E en 'Okapi' falamos de 'Obocoxo, que organiza obradoiros e actividades infantís para manter ben activos os rapaces durante o verán e axudar as familias a conciliar. En Viaxes na Miña Terra percorremos a Alameda de Compostela, un espazo de convivio e de goce coa natureza en pleno corazón de Compostela. Absorción de R A 'absorción de R' supón unha nova perda empresarial para Galiza. Se ben esta compañía xa era, nun 70%, propiedade dun fondo británico, con este paso fica sen sequera ese 30% -que até agora estaba en mans de Abanca-. En 'Angrois, dous anos despois' falamos de como as vítimas manteñen as súas reivindicacións (xustiza, verdade e responsabilidades políticas) mentres o proceso xudicial semella estar empantanado. E máis cousas: falamos de como os drons móvense nun baleiro legal ou do que acontece coa ampliación de Balaídos. Na contra-capa, XV aniversario de Skarmento, fornada veterana de punk-rock desde Donramiro (Lalín).


Summary: A xuíza María Servini solicita a comparecencia do ex ministro franquista e ex deputado do PP Rodolfo Martín Vila no caso dos crimes do franquismo.

O BNG deu a coñecer esta quinta feira, día 28, a petición de comparecencia do ex ministro franquista e ex deputado do PP Rodolfo Martín Vila no proceso xudicial sobre os crimes do franquismo que instrúe a xuíza arxentina María Servini. A eurodeputada nacionalista, que forma parte do Grupo de Memoria Histórica do Parlamento Europeo, reuniuse a pasada segunda feira coa xuíza nun encontro en que lle solicitou que fixese todo o posíbel por acelerar o proceso de imputación do ex ministro, informa o BNG nunha nota de imprensa. Miranda insta o Goberno central a "non obstaculizar" o traballo da xuíza arxentina, como solicitou a propia maxistrada en diversas ocasións. Servini instrúe desde 2010 o único proceso xudicial do mundo que investiga os crimes do franquismo e en 2014 ditou unha orde de detención internacional para que o ex ministro franquista fose extraditado a Arxentina co fin de tomarlle declaración. A solicitude de extradición fora rexeitada a través dun acordo do Goberno de Raxoi en marzo de 2015. Tras esta negativa por parte do Goberno español a colaborar coa investigación dos crimes do franquismo, Servini emitiu unha comisión rogatoria para tomarlle declaración nos xulgados españois. Esta primeira comisión rogatoria foi, de novo, rexeitada en outubro de 2016. Resolución contra o fascismo Durante o seu encontro coa xuíza arxentina, Miranda entregoulle a "Resolución do Parlamento Europeo sobre o avance do fascismo en Europa", aprobada o pasado 25 de outubro de 2018, para que sexa incorporada ao expediente del franquismo. Miranda tamén lle fixo entrega do libro dos investigadores galegos Carlos Babío e Manuel Lourenzo sobre o Pazo de Meirás.


Cousa de tres. O autor ou autora homenaxeada na celebración das Letras Galegas 2016 sairá da terna formada por Xela Arias, Ricardo Carvalho Calero e Manuel María. O plenario da Real Academia Galega reunirase o vindeiro 4 de xullo para escoller o homenaxeado ou homenaxeada. Os tres candidatos xa o foron o pasado ano, nunha votación na que finalmente resultou escollido Xosé Filgueira Valverde. Xela Arias (Lugo 1962-Vigo 2003) é, ao igual que o pasado ano, a única muller da relación de propostas. Tradutora e poeta, Arias estivo vinculada á editorial Xerais dende os seus comezos. A súa andaina literaria principiou en 1986, ano no que lanzou Denuncia do equilibrio, un poemario innovador co que foi finalista do Losada Diéguez. En 1990 publicou Tigres coma cabalos, obra en colaboración co fotógrafo Xulio Gil. En 1996, publicou Darío a diario. O seu derradeiro libro, Intempériome, viu a luz en 2003. Como tradutora, trouxo ao galego obras de Fenimore Cooper, Fernández Flórez ou James Joyce. Manuel María (Outeiro de Rei, 1929-A Coruña 2004) estreouse na escrita en 1950 con Muiñeiro de brétemas, título co que se abriu a corrente poética Escola da tebra, caracterizado pola angustia da época logo da guerra e por unha vertente social. Pouco despois virían outros títulos seus como Morrendo a cada intre, Advento ou Mar maior. Ademais da poesía, Manuel María cultivou o teatro, o ensaio e a narrativa e, ademais, trátase, a día de hoxe, dun dos autores máis musicados en Galicia E que máis se pode dicir de Ricardo Carvalho Calero? O ferrolán foi membro numerario da propia RAG, contribuíu á redacción do Estatuto de Autonomía do 1936, interveu na creación do Partido Galeguista, foi represaliado polas súas ideas republicanas, sufriu o cárcere e estivo longos anos apartado da función pública e foi o primeiro catedrático de Linguística e Literatura Galega da USC. Alén diso, conta cunha completa e moi recoñecida en todo o mundo obra literaria, tanto en poesía, coma en narrativa (por exemplo o seu brillante Scórpio), coma en teatro e por suposto en ensaio, sobre todo no campo da lingüística. Para completar a forza desta candidatura, Carvalho foi o gran pensador do reintegracionismo lingüistico, o que para algúns é a principal razón para non ter sido recoñecido ata agora nas Letras.


Summary: Dous meses de feche na casa do concello, mobilizacións, asembleas, reunións.. A loita en Rianxo por un centro de día non decae embora a negativa reiterada de PP e Xunta a dotar a vila desta infraestrutura.

Esta terza feira o PP volveu, máis unha vez, a dicir non a un centro de día para Rianxo. Fíxoo no Parlamento, perante o cal se concentraban un cento de veciños da vila barbanzá, e desbotando argumentos e peticións non só dos tres grupos da oposición parlamentar senón tamén do concello rianxeiro e dos centos de persoas na vila que apoian esta demanda. "Aquí, en Rianxo, nunca gobernou o PP e ao mellor por iso están tan jodidos e non nos dan o centro " ironiza un dos veciños. Persoas maiores levan máis de dous meses de fechamento na casa do concello de Rianxo, nunha loita impulsada por unha plataforma, agora reconvertida en asociación, que anuncia que non pensa baixar os brazos após a nova negativa da unta ás súas demandas. "Non entendemos a falta de sensibilidade perante este problema", manifestou María J. Comojo, Cheché, unha das voces e rostros desta loita. "Non entendemos como non dan un centro de día público e si están a dar centros de día privados". Rianxo era unha das vilas, como Teo e outras, que tiveron na época do goberno 'bipartito' un compromiso para iniciar os pasos cara a ter centros de día. A chegada de Feijóo ao poder botou polo chan eses proxectos "Non é un capricho" En Rianxo, de apenas 13.000 habitantes, case 3.000 veciños teñen máis de 65 anos de idade. O centro de día non é un capricho senón unha necesidade, insisten desde a plataforma. A Xunta bota balóns fóra e afirma que hai prazas baleiras en centros de día de concellos próximos, como Boiro, Dodro ou A Pobra do Caramiñal. Explicacións que non convencen aos veciños rianxeiros. Afirman que os maiores, moitos deles dependentes ou con dificultades de mobilidade, terían que soportar viaxes, incluíndo paradas, de hora e media diaria. E lembran que en Rianxo hai demanda deste centro, que estaría ocupado sen problemas. Unha afirmación esta que se dirixe a un PP e unha Xunta que insisten no argumento de que hai prazas libres na contorna. "Hai prazas libres e ao mesmo tempo hai colas de espera longuísimas", sinalou Comojo, iso evidencia "un erro de xestión extraordinario" por parte da Xunta. A loita da plataforma tivo desde o primeiro minuto o apoio do concello e do alcalde, Adolfo Muiños (BNG), que mesmo puxeron a disposición da Xunta un terreo onde podería ir ubicado o centro de día. En Marea, BNG e PSdeG apoian a reivindicación. "A administración ten que garantir os servizos", indicou a deputada de En Marea e vicepresidenta segunda do Parlamento Eva Solla. Xosé L. Rivas, Mini, parlamentar do BNG, carga contra a Consellería por "non atender a demanda real" e accúsaa de non ter "vontade política" para atender as demandas da veciñanza. Para Loli Toja (PSdeG), estamos perante unha nova mostra de que a Xunta de Feijóo chega "tarde" ás necesidades dos galegos. Trasfondo O que acontece en Rianxo evidencia a política social do goberno de Núñez Feijóo. A vila tiña avanzado co goberno de coligazón de socialistas e nacionalistas a construción dun centro de día, o que pasou ao caixón de incumprimentos coa chegada do PP en 2009 á Xunta. O mesmo pasou noutras vilas e localidades, como Teo, onde a vitoria de Núñez Feijóo supuxo que o centro de día previsto non ía ser realidade. O caso de Teo cobra importancia polo feito de que e toda a comarca de Compostela [por volta de 170.000 habitantes] hai apenas un único centro de día público. o da residencia Volta do Castro [inaugurada no bipartito], con capacidade para unha trintena de persoas.


Summary: A representación dos traballadores insiste, ademais, en que tamén falta persoal. Desde o seu punto de vista, ambas situacións están a detectarse polos prexuízos para "a circulación e o mantemento das infraestruturas". Destacan que a "externalización" está levando a unha "perda de calidade" nas tarefas de ambas empresas.

Os comités de empresa de Renfe e Adif na Galiza puxeron de manifesto esta sexta feira que existe unha falta de persoal para atender distintos servizos que levan a cabo as compañías vinculadas co tránsito ferroviario. Aliás, alertaron da "privatización" dalgúns dos traballos, o que está chegando a afectar de forma directa quer a circulación, quer o correcto mantemento das infraestruturas da rede do país. As e os traballadores falan dunha "situación límite". Esas foron as palabras do presidente do comité de Adif na Coruña, Pedro Cano, e a súa homóloga no comité de Renfe en Ourense, Beatriz Domínguez, que compareceron en rolda de prensa con outras compañeiras. Cano incidiu no gran descontendo das e dos operarios pola estratexia das empresas que vai cara a "externalización e privatización". Explicou que é un proceso que leva varios anos en curso e lamentou que isto cause unha "perda de calidade". No canto de recorrer a esa fórmula, propuxo que as prazas baleiras se completen cunha "oferta pública de emprego". Segundo o representante, nas últimas tres décadas o número de traballadores pasou de 9.000 a pouco máis de 2.000. Aliás, puxo de relevo que mentres o investimento foi ao AVE -que aínda non é unha realidade no país- deixouse "abandonada" a rede convencional pola que se moven os trens actuais. Porén, hai que lembrar que o "ferrocarril vertebra" Galiza e "axuda cos problemas da Galiza baleirada". Pola súa banda, Beatriz Domínguez engadiu que os itinerarios convencionais obedecen a un "tema social". Segundo explicou, hai moitas estacións sen persoal na que só hai máquinas nas que non se pode pagar en efectivo, o que "xera dificultades" ás persoas maiores. Ademais do reforzo deses servizos, demandou a "substitución xeracional" invitando tamén a "potenciar" as liñas do interior do país. Tamén criticou que o mantemento da alta velocidade "estea totalmente externalizado".


Summary: O actual presidente da Xunta propuxo en 2007 que o Estatuto de Autonomía impedise modificar a Lei de Eleccións sen o apoio de, cando menos, dous terzos do Parlamento. Antes, en 2006, instaba o bipartito a non executar un cambio nas normas electorais se non o apoiaba a "unanimidade" dos grupos.

Setembro de 2005. O goberno de coalición de PSdeG e BNG leva pouco máis dun mes no poder e os novos membros do Executivo van pasando polo Parlamento para explicar ante o pleno as liñas xerais dos seus departamentos. Na súa comparecencia o conselleiro da Presidencia, o socialista José Luis Méndez Romeu, anuncia a súa aposta de "reforma da lei electoral" para "resolver, polo menos, tres cuestións pendentes": a paridade nas listas, a limpeza do voto emigrante e "unha mellor proporción da atribución de escanos a cada circunscrición". O anuncio provocou unha saída en tromba do PP, partido acabado de chegar á oposición e que apenas dous anos despois, xa con Alberto Núñez Feijóo á fronte, chegou a reclamar a ilegalización das reformas electorais sen consenso, as mesmas que os conservadores se dispoñen a executar en Galicia e no Estado. A reforma electoral que bosquexaba daquela Méndez Romeu consistía, esencialmente, en paliar a sobrerrepresentación das provincias de Lugo e Ourense, tradicionais celeiros de votos da dereita nos que cada escano no Parlamento sae moito máis barato en votos que na Coruña e Pontevedra, toda vez que teñen asignado o mesmo mínimo de deputados e deputadas -dez, na actualidade- que as circunscricións atlánticas malia contaren con moita menos poboación. En días posteriores dende San Caetano abrírase a porta tamén a outras reformas de relevancia, como deixar sen efecto a reforma electoral executada unilateralmente por Fraga en 1992 para elevar do 3% ao 5% o limiar de votos para obter representación. Para o PP aqueles anuncios do bipartito eran un síntoma de "preocupación" e unha mostra de que socialista se nacionalistas tentaban "utlizar a Administración para beneficio dos seus intereses". "A lei electoral é un tema básico en todo sistema democrático", advertían a través do seu deputado Manuel Ruiz Rivas, actual alcalde de Ribeira. Como líder da oposición o actual presidente avogaba por que a reforma electoral fose aprobada "por unanimidade" Poucos meses despois, en xaneiro de 2006, Feijóo accedía ao liderado do PPdeG e retomaba o asunto despois da súa primeira xuntanza institucional con Emilio Pérez Touriño. "Pretendo que a xente teña principios", dicía, para resumir que, ao seu xuízo, non cabía a posibilidade de que PSdeG e BNG excluísen o PP da reforma da Lei de Eleccións. Non en van, explicaba, Touriño garantíralle que non habería reforma sen pacto: "comprometeuse a que as regras do xogo se modificarían por consenso". A norma que rexe o sistema electoral só podería ser modificada "por unanimidade de todos os grupos", profundaba. Esixencia na reforma estatutaria O tempo foi pasando e, entre acusacións máis ou menos altisonantes -Feijóo chegou a cualificar a proposta de "fraude electoral"-, o gabinete que encabezaban Touriño e Quintana foi aparcando a reforma electoral e ligándoa a outra negociación aínda máis complexa, a da reforma do Estatuto de Autonomía. Aqueles traballos avanzaran notablemente nunha comisión parlamentaria tripartita pero embarrancaran en tres elementos de relevancia política: a definición de Galicia, o rango legal da lingua galega e a maneira de reformar a lei de eleccións. Para tentar desbloquealas o 17 de xaneiro de 2007 Touriño, Quintana e Feijóo reuníronse na residencia oficial de Monte Pío e foi alí onde o líder da dereita puxo sobre a mesa unha esixencia que, se chegase a facerse realidade, impediría agora, por exemplo, o seu recorte ao Parlamento. Feijóo propuxo que o Estatuto de Autonomía impedise reformar a lei de eleccións sen o apoio de dous terzos do Parlamento Fontes próximas á xuntanza, presentes naquela xornada en Monte Pío, confirman que Feijóo, reclamou abertamente que o novo Estatuto estipulase a imposibilidade de reformar a Lei de Eleccións sen maioría cualificada, isto é, sen o apoio de dous terzos do Parlamento. O daquela líder da oposición, detallan as mesmas fontes, puña como exemplo as maiorías reforzadas que cómpren para reformar o propio Estatuto ou para elixir o Valedor do Pobo. O propio Feijóo confirmaría ante a prensa, tras o fracaso da negociación estatutaria, que un dos obstáculos para o acordo fora o mecanismo de reforma electoral. Sete anos despois, tanto en Galicia como en Madrid, os conservadores defenden a procedencia de reformar as normas electorais aínda que ningún partido máis os apoie.


Summary: O responsábel de Festas no Concello compostelán, Francisco Noya, manifestouse desta maneira após ser interpelado polo grupo municipal do Bloque para que nos actos do 25 de Xullo cuxa organización corresponde ao goberno local se empregue a lingua propia e a toponimia oficial

"Al gallego no hay que darle mayor importancia", "ese dia hay muchisimos peregrinos y la mayoria que están en la plaza no son gallegos y vienen a propósito a ver los Fuegos del Apostol" e "si hay una narración será a gusto de la empresa que lo programe". Son as tres declaracións que resumen o desprezo cara á lingua propia da Galiza que manifestou o concelleiro de Festas e Participación cidadá de Compostela, Francisco Noya, de cuxo departamento dependen os actos que o goberno municipal organice co gallo do 25 de Xullo, Día da Patria. Noya respondeu así a unha petición formulada polo grupo parlamentar do Bloque en que reclamaba que na narración dos fogos do Apóstolo se empregase non só o galego, senón as formas toponímicas oficiais e que as referenzas históricas incluídas na guionización sexan da historia da Galiza e contadas desde unha óptica propia e non foránea, como aconteceu en 2012. Aliás, a formación nacionalista pediu que se facilitase a participación de empresas galegas de animación audiovisual e pirotecnia. Con todo, aínda que a empresa contratada non fose galega, o capítulo IV do Regulamento do uso do galego do Concello de Compostela sinala que os traballos que o goberno local encargue terán que se realizar neste idioma. Reaccións O propio grupo municipal do Bloque respostou xa ás palabras de Noya. Cualificounas de "falta de respecto á cidadanía" e de "desprezo para o idioma e para o pobo galego", para alén de subliñar que tal manifestación constitúe "máis unha mostra do retroceso evidente nestes dous anos de goberno do PP". A Mesa pola Normalización tamén se pronunciou, lamentando máis unha "ostentación de menosprezo" cara á lingua propia por parte do goberno municipal de Compostela, en mans do PPdG e, de maneira retranqueira, a asociación retrúcalle ao concelleiro se a cidadanía compostelá pode tamén acollerse a ese criterio da "importancia" para acatar as normas que promulga o executivo municipal. Por derradeiro, a formación independentista compostelá Candidatura do Povo reclamou a demisión do concelleiro ao considerar que as súas declaracións deixan claro que "non reúne as condicións mínimas exixíbeis para desempeñar o seu cargo".


Summary: Este sábado constitúense 311 dos 313 concellos galegos elixidos nas eleccións municipais do 26M, todos agás Monterroso e Burela, pendentes de recursos electorais. Os acordos de PSdeG e BNG en varias cidades e o explosivo pacto do PP con Democracia Ourensana marcan unha xornada con pactos de todo signo. Seguímola ao vivo.

Inés Rey, nova alcaldesa da Coruña cos votos a prol do PSdeG, da Marea Atlántica e do BNG. A nova rexedora tomou posesión do cargo subliñando o feito de ser a primeira muller que acada o cargo na historia democrática da cidade. Inés Rey convértese na primeira alcaldesa da democracia na Coruña apelando ao "entendemento"En Narón este sábado foi elixida como alcaldesa Marián Ferreiro, de Terra Galega, primeira forza da corporación. Ferreiro, que asumiu o cargo en 2017 en substitución de José Manuel Blanco, logrou no 26M 10 dos 21 edís da corporación municipal naronesa.Arteixo (31.917 habitantes) convértese no concello galego máis poboado con alcaldía do PP, condición que ata agora ostentaba a cidade de Ourense. Carlos Calvelo revalidou este sábado o posto como alcalde de Arteixo grazas á maioría absoluta que obtivo nas urnas, con 12 dos 21 edís da corporación.Fernando Suárez, elixido por cuarta vez como alcalde de Ribadeo polo BNG. "Traballaremos para dar conta da afouteza de Ribadeo e da súa singularidade en Galiza, e desde Galiza para o mundo", afirmou o rexedor, que conta con 7 edís na corporación que supoñen a maioría absoluta.A socialista Elba Veleiro é xa a nova alcaldesa de Vilalba, concello natal de Fraga no que o PP nunca perdera e onde chegara a superar o 80% dos votos. Veleiro foi investida cos 8 votos do PSdeG, primeira forza, e cos 2 de Vilalba Aberta, formación coa que acadou un pacto de investidura.Benito Portela foi reelixido como alcalde de Sada cos votos de Sadamaioría (6) e do BNG (2), un por baixo da maioría absoluta. Tras unha mañá de incertezas, nas que Sadamaioría, primeira forza, temía a eventual conformación dunha maioría alternativa, finalmente o rexedor recuncou no posto e asegurou, na súa toma de posesión, estar disposto a procurar maiorías co resto da esquerda do concello.Ángel García Seoane revalida a alcaldía de Oleiros para Alternativa dos Veciños con 13 votos a prol, dous por riba da maioría absoluta. A formación logrou tamén desta volta a alcaldía de Carral con Javier Gestal, que cos seus 8 votos e os 3 do PSdeG puxo fin ao longo período do PP nese concello.Manuel Ruiz Rivas recunca como alcalde de Ribeira polo PP. Foi investido cos 9 votos do PP, que foron dabondo grazas á súa condición de forza máis votada e ao non existir maioría alternativa que sumase maioría absoluta.Abel Caballero recunca como alcalde de Vigo cos 20 votos a prol do grupo do PSdeG na corporación fronte aos 4 do PP, os 2 da Marea e 1 do BNG.Caballero recunca con "maioría absolutísima" fronte a un PP no que 16 candidatos renunciaron a tomar posesiónMiguel Anxo Fernández Lores, reelixido alcalde de Pontevedra cos 11 votos do BNG e os 4 do PSdeG. Ambas forzas gobernarán en coalición sobre o pacto que asinaron o pasado xoves. Lores inicia o seu sexto mandato en Pontevedra anunciando un "novo ciclo" na cidade sen "conformismo"Ana Ermida, nova alcaldesa de Barreiros polo BNG. Os 5 votos do BNG e o único voto do PSdeG sustentaron a elección da rexedora, primeira forza da corporación, que deixa de estar dirixida polo PP de Alfonso Puente, cuxa controvertida xestión urbanística marcou a vila na última década.Ángel Mato, elixido alcalde de Ferrol co apoio do PSdeG, Ferrol en Común e BNG. O socialista é o novo rexedor ao lograr a maioría absoluta da corporación, na que a oposición será exercida só polo PP, con 12 edís, grupo máis numeroso. A esquerda repite mandato en Ferrol por primeira vez dende 1983Carlos López, novo alcalde socialista da Fonsagrada tras esixir a edil do BNG, Xosefa Ortiz, a renuncia do cabeza de lista do PSdeG e ata agora alcalde, Argelio Fernández, por considerar que mantivera o concello "abandonado". O voto do Bloque era imprescindible para a investidura, xa que do contrario o PP lograría a alcaldía.Francisco Fumega repite como alcalde socialista do Carballiño. Desta volta o PSdeG da vila logrou maioría absoluta, con 9 dos 17 edís. Á constitución da corporación non asistiu o ex-socialista Pachi Vázquez, antigo alcalde da vila polo PSdeG, que neste 26M concorreu polo seu novo partido, Espazo Común, logrando 3 concelleiros.Rafael Sisto, reelixido como alcalde de Teo cos votos de Son de Teo, PSdeG e BNG. Nas eleccións do 26M a formación de Sisto perdeu tres edís e quedou con 4, mentres que o PP logrou ser primeira forza, pero tras unhas complexas negociacións cos socialistas, o acordo de esquerda permítelle revalidar a alcaldía.Xosé Sánchez Bugallo regresa á alcaldía de Santiago tras ser investido polos 10 edís do PSdeG compostelán. Grazas á súa condición de forza máis votada, puido ser elixido sen necesidade de maioría absoluta.Bugallo volve á alcaldía de Santiago que deixou en 2011 para afrontar agora un goberno en minoríaLara Méndez, reelixida alcaldesa de Lugo cos votos do PSdeG e do BNG. A rexedora socialista apelou a unha cidade "máis orgullosa do seu" e anunciou "pontes tendidas" cara ao resto da corporación. Máis información, hoxe en Praza.galLara Méndez inicia o seu segundo mandato en coalición co BNG para lograr un Lugo "máis orgulloso do seu"Gonzalo Pérez Jácome, novo alcalde de Ourense grazas aos votos do PP. "É a quinta vez que me presento a alcalde de Ourense e non hai quinto malo", afirmaJácome chega á alcaldía de Ourense da man de Baltar tras prometer botalo por "psicópata"O BNG, forza máis votada, gobernará Barreiros co apoio do PSdeG tras manter a edil socialista ata o último día a incerteza sobre a posible continuidade do PP. A socialista cobrará unha dedicación parcial tras reducir a alcaldesa o soldo que cobraba o anterior rexedor popular e repartilo con ela. A pasada noite quedou tamén constituído o Concello de Láncara. Volveu ser elixido como alcalde o socialista Darío Piñeiro.O Concello de Sober volveu quedar constituído ás cero horas deste 15 de xuño, recuncando así na 'tradición' de ser o primeiro do Estado en facelo, aínda que desta volta tamén se lle sumou o Concello de Láncara. O popular Luis Fernández Guitián volveu ser investido con maioría absoluta.


Summary: A Coordinadora "Eólica, Así Non" vén de convocar unha mobilización pública co gallo do Día Mundial das Montañas. A iniciativa ten un carácter reivindicativo fronte o boom eólico que está a padecer o país e decorrerá de forma simultánea en varias vilas e cidades o próximo 11 de decembro.

A medida que foron transcendendo os proxectos de parques eólicos en tramitación na Galiza ao longo do ano tamén xurdiron numerosos colectivos sociais nos que a veciñanza se agrupou para protestar por este asedio aos espazos naturais e ao rural. Xa se viviron numerosas protestas de forma individual, xa fora en Cangas do Morrazo, en Monfero, en Laxe, en Aranga ou mesmo no Xurés, por enumerar só algúns exemplos. Tamén Compostela foi punto de encontro para unha manifestación global o pasado mes de xullo, mais a enorme contestación social aínda non serviu para paralizar o groso das iniciativas empresariais e a Coordinadora "Eólica, Así Non" regresa ás rúas para loitar contra os muíños. Como xa ten sinalado a organización, trátase de "facer fincapé na necesidade cada vez máis urxente de paralizar todos os proxectos eólicos que están en tramitación, tanto na Xunta como no Estado, até que non se derrogue o desfasado Plan sectorial eólico da Galiza e as Leis de depredación". Coincidindo co Día Mundial das Montañas, que terá lugar o vindeiro sábado 11 de decembro, esta plataforma que conta co apoio de máis de 170 colectivos de toda Galiza, chama á cidadanía galega a participar para amosar a súa oposición "fronte á actual invasión eólica". A data, escollida "polo seu carácter especialmente simbólico na loita social contra a vaga eólica colonial que está a sufrir o país", será sinalada en máis de 20 localidades. Alí, haberá concentracións ás 12 horas baixo o lema "Na defensa das montañas. Eólica así non". A que protesta podería acudir? A Lama. Haberá concentración e andaina. Becerreá. A praza do Concello acollerá a mobilización. Bembibre. Esta localidade de Val do Dubra rexistrará tanto concentración como manifestación. Cerdedo. Neste caso a convocatoria de manifestación e concentración adiántase media hora, quedando fixada para as 11.30 horas. Chantada. A cita será na praza da Galiza. Coristanco. Haberá unha concentración diante da Casa Consistorial. Foz. Repetirase a mobilización simultánea. Laza. A concentración pasa ás 16 horas na praza da Picota. Lugo. A xente está convocada diante do Edificio Multiusos da Xunta. Mazaricos. Decorrerán tanto a concentración como a subida ao Monte Pindo, pero neste caso a partir das 10 horas. Ferrol. Ás 11 horas haberá unha andaina para dar paso, a posteriori, á concentración. Pontevedra. A concentración terá lugar na praza da Peregrina. Castro Caldelas. Unha hora antes que na maioría das vilas, a localidade iniciará unha concentración acompañada de chocolatada. Seoane do Courel. Seguirá a mesma dinámica que Castro Caldelas, tanto na hora como no ofrecemento de chocolate quente. Vila de Cruces. A concentración será diante do Concello. Antas de Ulla. Está prevista tamén unha andaina que comezará na praza Nova. Carral. A cita será na Subestación das Travesas. Meira. A concentración decorrerá xunto ao Consistorio. Vilalba. A Casa da Cultura acollerá quer a concentración, quer un recital poético. Gondomar. Programáronse unha ruta e a mobilización. Marín. A veciñanza poderá participar na concentración, mais tamén na andaina. Bueu. Ás 15.30 horas haberá un magosto reivindicativo. Xa ás 17 horas o Pub Aturuxo dará paso a unha mesa redonda sobre a problemática dos eólicos.