Summary: Diego E. Barros repasa nesta segunda entrega da súa crónica da campaña electoral das eleccións presidenciais francesas o escenario da dereita gala, coa ameazante presenza da Fronte Nacional en ascenso e cun discurso que conecta cada vez cunha maior porcentaxe de franceses e francesas.

Sarkozy é un auténtico especialista en manexar os tempos e os medios ao seu favor pero aumentan as voces dentro do seu propio partido que din que estes son cada vez máis curtos. Son moitos os analistas galos que consideran que a batería de medidas impopulares anunciadas o domingo colocan a súa reelección nun territorio próximo á quimera. Porén, o mandatario, volveu tirar do seu dominio do storytelling político o mesmo que o levou ao Elíseo en 2007 e agora tanto anoxa aos franceses canso da mensaxe de eu sei o que hai que facer. Quizabes por iso comezou diplomático sinalando que os franceses «son lúcidos e saberán apreciar que vivimos unha crise histórica». A crise non golpeu a Francia tanto como aos veciños. A pesar da rebaixa da triple A ―máis grave para o orgullo que para a economía real―, o país soporta un un paro do 9,8% (doce puntos porcentuais menos que en España) e o presidente sabe que o cidadán da rúa está máis preocupado polo que poida acontecer pasado mañá que hoxe ou mañá mesmo. O colchón estatal é aínda moi mol e a xente así o percebe a pesar dos recortes impostos desde principios do ano pasado, fundamentalmente en educación. Non hai disturbios nos suburbios das grandes cidades e o As da emigración máis delincuencia aínda está sen xogar. Pero a carta da inseguridade está latente. O que fixo Sarkozy o domingo foi levar a crise á casa dos máis de quince millóns de espectadores que viron a súa entrevista e, de paso, facer que esta fagocite unha campaña na que parte en clara desvantaxe pola desafección cara a súa persoa. Pero como se explica esa manía. «É unha cuestión persoal, o alarde que fai da súa persoa por enriba de todo, o seu egocentrismo, leva anos dicindo que vai facer que o sabe facer e xa estamos fartos». Así o explica Pierre-Paul Gregorio, xefe do Departamento de Español da Universidade da Borgoña e cunha ampla traxectoria na análise do discurso político a través dos medios de comunicación, área da súa especialidade. «En Francia temos unha longa experiencia de presidentes moi personalistas, Mitterrand, De Gaulle... o que pasa é que nunca eles se presentaron como un punto e aparte na tradición republicana e se situaron por enriba do cargo que ocupan», considera e engade que «todos sabían que viñan de algo, un algo, os valores da República que Sarkozy, dalgunha maneira conseguiu tirar polo chan». A dereita declárase herdeira do xeneral De Gaulle que, como reza un conto local, conseguiu facer pasar unha ditadura efectiva por unha democracia plena a ollos internos e externos. Na mentres, Miterrand segue a ser o grande referente dunha esquerda que vive sumida nunha longa travesía polo deserto despois de que en 2002, Lionel Jospen quedara apeado da segunda volta das presidenciais pola ultradereitista Fronte Nacional. «O goberno de Jospen foi un autentico desastre para o socialismo», explica Gregorio, «por iso agora Hollande reclama a figura de Miterrand e unha especie de xiro á esquerda que, eu creo, agarda unha boa parte da sociedade francesa que devece por un cambio claro en materia política». Hai que lembrar que Sarkozy foi o presidente francés máis popular da V República e hoxe o se índice de desaprobación chega ao 70%. Hai que lembrar que Sarkozy foi o presidente francés máis popular da V República e hoxe o se índice de desaprobación chega ao 70%. Até Marine Le Pen, líder da FN, goza dunha menor nota de desaprobación (60%) por parte dos seus concidadáns. Sarkozy chegou ao poder en maio de 2007 co lema de «Xuntos, todo é posible», no entanto, a súa maior vitoria até o momento foi elevar a idade de xubilación en Francia desde os 60 aos 62 anos. Porén hai que ter en conta que a impopularidade do mandatario galo comezou a facer augas antes de que a economía mundial fora a pique. E moi cedo, poucos meses despois de gañar nas urnas. O filósofo Pascal Bruckner sinala que «se en EEUU o sexo é tabú, en Francia o é o diñeiro». Está, pero mellor non falar del e, menos, facer alarde. Todo o contrario á actitude dun Nicolas Sarkozy ao que pola súa maneira coloquial de falar, a súa arrogancia e a súa admiración por George W. Bush, pronto alcumaron Sarko o americano. «Eles coidan que é un insulto, pero eu tómoo como un cumprido», confesoulle a un enviado do ex presidente norteamericano, segundo un dos cables diplomáticos desvelados por Wikileaks hai un ano. Sarkozy ofreceuse como un novo modelo de poder francés, empeñado en forxar un futuro aínda mellor que o pasado idealizado. Para os franceses, era estraño pero emocionante, e acabaron por comprar o produto fronte ao ofertado pola socialista Ségolène Royal. Da presidencia francesa agárdase certo aura de refinamento estético (as vergoñas, que son moitas, é mellor mantelas na intimidade) e intelectual que dignifique á nación. Mais Sarkozy nunca pretendeu irradiar nada polo estilo e non agochou nunca o seu gusto polo diñeiro e o luxo. «Eu quero ser o presidente que dignifique o capitalismo», contestaba aos críticos aló por 2007. Hai quen explica que esta actitude advenediza débese ás súas orixes. Á súa falta de pedigrí nun país cuxos mandatarios pasan case como condición sine qua non polas elitistas escolas superiores de París. Sarkozy foi pero non chegou a acabar. Fillo dun aristócrata húngaro vido a menos e dunha muller de orixe grega e sangue xudía (o antisemitismo é unha das pantasmas francesas) da burguesía parisina comeza como concelleiro na súa vila natal, Neuilly-sur-Seine, un suburbio de París. En 1983 faise coa alcaldía e un suceso acontecido en 1993 convérteo en celebridade nacional. Un home entrou nunha gardería con explosivo e ameazando con facelos estoupar mantén como reféns a varios cativos e profesores durante 46 horas antes de ser abatido pola policía. No tempo que durou o secuestro, Sarkozy chegou a entrar no recinto só e desarmado até en oito ocasións conseguindo a liberación de varios dos reféns. Naquel suceso conseguiu a fama de duro e resolutivo da que fai gala. A partires de aí o estrelato como protexido de Édouard Balladur primeiro e despois de Jacques Chirac. A pesar de manter con este importantes enfrontamentos acaba impoñéndose a Dominique de Villepin na sucesión de Chirac e en maio de 2007 gaña a presidencia. Antes, en outono de 2005, varios suburbios de Paris e outras cidades arden a causa de disturbios protagonizados por mozos, a maior parte franceses de orixe estranxeira e tamén inmigrantes árabes. Sarkozy ponse diante dos dispositivos policiais e, ante as cámaras, clama: «Hai que limpar as rúas de racaille (chusma, pero que no argot da calexa contén unha connotación racial». «A súa actuación», explica Gregorio, «era máis teatro que outra cousa pero soubo ler as preocupacións da xente da rúa á que lle queimaban os coches e non podía ir a traballar e que estaba farta dunha delincuencia de baixo perfil que o PS se empeñou en suavizar dicindo que era un problema da sociedade. A xente de a pe non entende máis aló do seu coche queimado». Por iso, na campaña das presidenciais de 2007, Sarkozy apelou aos valores perdidos do traballo, a disciplina, e, sobre todo, á grandeza perdida de Francia. Na primeira volta destrozou ao FN rebasándoo pola dereita e facendo seus moitas das propostas ultradereitistas en materia de seguridade e inmigración. Na segunda, comeu a Ségolène Royal e ao PSF. «A Francia na que creo é a dos traballadores que crían na esquerda de Jaurès e Blum», dixo invocando a dous dos patriarcas do socialismo histórico francés Jean Jaurès e Léon Blum, «e que non recoñecen a esta esquerda inmobilista que xa non respecta aos traballadores». A vitoria foi unha marcha militar, pero seis meses despois das eleccións a súa imaxe estaba polo chan. Ao seu telenovelesco divorcio houbo que engadir o seu compadreo con Gafadi, vista por moitos como unha humillación de Francia ante un terrorista internacional. O seu incidente cun agricultor que se negou a darlle a man nunha feira de gando, xesto ao que o presidente respondeu cun «ti o perdes, con (cabrón, perdedor)» foi captado polas cámaras e o vaso terminou por rebordar. A súa imaxe, pese a pequenos repuntes, nunca se volveu recuperar. Na busca do tempo perdido De Gaulle é dalgunha maneira o pai da grandeur francesa, unha grandeur que hoxe moitos franceses botan en falta polo que cunde o pesimismo de cara ao futuro. De Gaulle dotou a este país dunha narrativa até certo punto heroica (para o bo e para o malo). O seu foi un período de case trinta anos nos que, ademais de lavar a imaxe dun país tras a Segunda Guerra Mundial foi quen de imaxinar o mito da Francia resistente. Tres décadas ademais de prosperidade e crecemento económico e cultural sen parangón. Moitos son os que hoxe botan de menos aqueles Trente Glorieuses. Francia lideraba entón un imperio global. Aquela era unha certa globalización diferente da actual, en dous sentidos. Acontece, no entanto, que unha boa parte dos franceses perciben esta como un ataque cara Francia e da que Francia pouco está a sacar. Marine Le Pen fai alarde de sentido común e, o máis importante, di en voz alto o que moitos franceses pensan na intimidade Marine Le Pen fai alarde de sentido común e, o máis importante, di en voz alto o que moitos franceses pensan na intimidade. Sen moverse, sabe que é unha parte de Francia a que se está escorando cara os seus postulados. En certo modo esta é a fibra que está a premer, como aposta a longo prazo, Marine Le Pen. A herdeira da dinastía baltarina gala, esa consistente en que o liderado pasa de pais a fillos, estase a destapar como unha dirixente a ter en conta tanto por votantes como polos partidos políticos tradicionais. Nas enquisas, a Fronte Nacional viaxa con vento de cola ―cunha intención de voto estable en torno ao 18% e cos seus actos sempre a rebordar a pesar de cobrar cinco euros por asistente―, e a ultradereita gala soña con que a milagre de 2002 poida producirse de novo. Marine Le Pen non renunciou un chisco ao discurso populista da formación extremista pero si conseguiu suavizalo para facelo máis dixerible de cara á cidadanía. Sen moverse dos postulados que guían á súa formación, Marine Le Pen preséntase como unha nai todo terreo ao cargo dos seus fillos. Fai alarde de sentido común e, o máis importante, di en voz alto o que moitos franceses pensan na intimidade. Sen moverse, sabe que é unha parte de Francia a que se está escorando cara os seus postulados. A proba foi unha frase pronunciada polo propio Sarkozy na entrevista do domingo, unha luva recollida rapidamente por Le Pen. O xefe do Estado dixo que existe unha división na sociedade, entre os que creen en Europa e os que non, un discurso que en boca de Le Pen significa a liña que separa aos globalizadores e aos nacionais. A súa estratexia é enfrontar ao bloque formado pola UMP, PS e os centristas de Bayrou, fronte a Fronte Nacional, único partido «resistente» ao novo orde mundial encarnado polo federalismo europeo. Horas antes da entrevista, nun acto en Perpignan, Le Pen sinalou: «o tema central destas eleccións é o modelo. Non se trata dunha elección presidencial como calquera outra, é un referendo sobre o modelo global, paralo ou continuar». Le Pen xa non carga contra a inmigración musulmá cuxo partido compara coas hordas Nazis durante a ocupación da Segunda Guerra Mundial pero todos os días repite que a UMP de Sarkozy e o PSF de Hollande son iguais, que se esqueceron dos franceses e que só responden aos ditados das elites económicas e ós mandados de Bruxelas. Le Pen fai bandeira contra a globalización o que deixa a Sarkozy e a Hollande nunha posición difícil e que pode viciar a campaña, como xa se puido comprobar no discurso de Hollande en Le Bourguet, hai unha semana e que lle serviu para inaugurar a súa carreira, e no que de maneira subrepticia acabou por facer seu o chamamento para facer «máis Francia». Sexa o que sexa o queira dicir isto.


Summary: Arrinca en Bruxelas un Consello de Ministros de Pesca da Unión Europea que será decisivo para o futuro da flota galega, con rebaixas de cotas enriba da mesa. A proposta comunitaria ameaza con recortes para as capturas de especies como a pescada, o xurelo e a pescada, que poden supor un impacto de 90 millóns de euros para a economía galega.

Semana decisiva para o sector pesqueiro galego, que se xoga en Bruxelas o seu futuro. Estas segunda e terza feira, o Consello de Ministros de Pesca da Unión Europea debate, entre otras cuestións, o Totais Admisíbeis de Capturas (TAC) e cotas para o exercicio 2020. A proposta comunitaria ameaza con recortes para as capturas de especies como a pescada, o xurelo e a pescada, que poden supor un impacto de 90 millóns de euros para a economía galega. En concreto, a proposta da Comisión Europea pasa por unha rebaixa de 20% no caso da pescada entre augas do Cantábrico Noroeste e Gran Sol, así como un descenso de 48% para o xurelo entre augas do Cantábrico e ao sur de Fisterra. Segundo as estimacións da Consellería do Mar, a rebaixa en pescada afectará de forma principal á comarca da Mariña, que padecerá 70% do impacto, cifrado nunha perda global de case 40 millóns de euros para esta zona. Son máis dun milleiro de tripulantes afectados e a incidencia nos seus salarios sería de 4,2 millóns de euros, case 4.200 euros de media por mariñeiro. En declaracións a Sermos Galiza, o xerente da Asociación de Armadores de Buques Pesqueiros da Galiza (Pescagalicia-Arpega), Juan Carlos Corrás, cre que de Bruxelas deberían saír acordos como a reapertura do caladero de cigala nacional, cun plan de xestión en vez do seu peche por outros tres anos como recolle a proposta; aumentar "ou polo menos manter" o TAC para a pescada do sur, xa que a situación é "moi boa", e non facer caso ás recomendacións do comité consultivo de peláxicos e aumentar, como propón o Consello Internacional para a Exploración do Mar (ICES), a cota de xurelo ao sur de Fisterra. Corrás destaca a necesidade de minimizar os recortes pola repercusión económica e social que tería para a flota galega e tamén para o sector comercializador. "Temos que ser optimistas. Para pesimismo xa temos a proposta da Unión Europea, que nos deprime a todos", sinala. "Agora o que queda é pelexar. Os informes científicos dannos pé para facelo", apunta. Na mesma liña, o presidente da institución, Torcuato Teixeira, lamenta que os argumentarios sempre sexan os mesmos e que os informes científicos non coincidan coa percepción que teñen os pescadores, "que son os nosos ollos no mar", e que aseguran que o recurso "é abundante". Respecto a negociación, indica que "nunca se sabe por onde vai tirar" pero que atendendo ás anteriores "para a flota do cantábrico non sale nada ben". Preocupación no cerco O sector do cerco é un dos máis afectados. Andrés García, portavoz da Asociación de Armadores de Cerco da Galiza (Acerga), denunciou que "se se levan a cabo os peores plans que teñen, sería a destrución do sector". No caso da redución ao sur de Fisterra, fálase de 50%, o que se traduce en algo máis de 40.000 toneladas, e 42% na zona do Cantábrico, recortes aos que habería que sumar os dos últimos anos. Desde 2015 supuxeron unha redución de 25%, segundo apunta García. O desexable para Acerga sería axustar as capturas ao rendemento máximo sostíbel, o que suporía aumentar as cotas até 104.000 toneladas, e reducir "como moito 10%" as do caladoiro do Cantábrico. "Agardamos que a defensa das nosas posicións na negociación sexa a ultranza, e non como aconteceu outras veces". Se se confirmara algunha das dúas propostas que están sobre a mesa do Consello de Pesca sería "inasumíbel" para a flota galega do cerco, pero "as dúas xuntas serían a destrución do sector", abunda o portavoz de Acerga, que non tira a toalla. "Ao final, adaptaríamos ás circunstancias, porque pescar hai que pescar". Buscarían outras zonas para acadar capturas, o que levaría consigo "máis desplazamento e máis gasto de combustíbel", o que afectaría de cheo á súa viabilidade. 'A cara de can' Desde a Consellería do Mar, Rosa Quintana afirma que van negociar "a cara de can" para defender os intereses da flota galega para o próximo ano. De feito, a Xunta elaborou unha peza audiovisual que leva por título Galiza desde o mar, que presentou en Bruxelas para concienciar ás autoridades pesqueiras europeas sobre "o impacto social" dos recortes nos mariñeiros galegos Rosa Quintana representará ás comunidades neste Consello de Ministros de Pesca. Dos 36 TAC nos que España ten cotas prevese unha baixada para 18, así como manter as posibilidades en catro. Segundo as estimacións da Consellería do Mar, a rebaixa en pescada afectará de forma principal á comarca da Mariña, que padecerá o 70% do impacto, cifrado nunha perda global de case 40 millóns de euros para esta zona. Son máis dun milleiro de tripulantes afectados e a incidencia nos seus salarios sería de 4,2 millóns de euros, case 4.200 euros de media por mariñeiro. O Goberno galego cifra en 37 millóns o impacto dos recortes destas dúas especies para 3.700 tripulantes da frota galega. Unha cifra que chega até case 90 millóns no conxunto da economía galega, xa que cada posto no mar xera ao redor de catro en terra.


Summary: Fontes do sector primario sinalan a 'Nós Diario' que a Cooperativa Xallas tivo que cesar a súa produción de alimentos para animais porque "xa non quedan cereais" por mor da guerra en Ucraína.

O pasado 8 de marzo o conselleiro do Medio Rural, José González, advertiu que a gandaría galega podería sufrir desabastecemento de materias primas por mor da guerra en Ucraína "en dous ou tres meses", xa que este país é o "primeiro exportador de millo", que ten un papel "fundamental" na alimentación animal. A suba dos prezos dos combustíbeis e fertilizantes, dixo tamén, pode provocar a "desaparición" da gandaría debido á incapacidade dos gandeiros de pagar os prezos dos produtos, algo que repetiu esta mesma semana. O conselleiro de Medio Rural recoñece que "hai risco de desaparición do sector gandeiro" galego O titular de Medio Rural explicara entón que "practicamente" desde que comezou a invasión rusa de Ucraína houbo un incremento dos prezos nos mercados internacionais, tanto de cebada como de millo, por riba de 50%. Así, o custo pasou "de 300 euros por tonelada a 420" [no momento das súas declaracións]. Porén, o problema do desabastecemento, que nas últimas datas afectou tamén a produtos como o aceite de xirasol, comeza afectar de pleno ao sector primario da Galiza, antes aínda do agardado. Fontes do sector confirman a Nós Diario que a Cooperativa Xallas de Santa Comba tivo que paralizar a súa produción de alimentos para o gando porque xa quedou sen cereais. "Frear" a especulación A Federación Rural Galega (Fruga) alertou a pasada semana de que os continuos aumentos dos custos de produción, que atribúe a unha "operación especulativa", están a pór "ao bordo da desaparición" unha parte importante das explotacións galegas. O agro pide axudas e frear a especulación cos cereais para evitar o feche de granxas Como explicou nun comunicado, o importante aumento das cotizacións dos cereais dos últimos días, coa "escusa" do conflito que se está a vivir en Ucraína, "supón un elevado risco de desaparición dunha parte moi importante das explotacións agropecuarias galegas".


Summary: Copasa, a firma ourensá de infraestruturas que preside José Luis Suárez, logra os seus dous primeiros contratos de obra pública nos Estados Unidos de América

da por José Luis Suárez, vén de lograr os seus primeiros contratos de obra pública nos Estados Unidos de América (EUA), un fito que lle abre as portas para seguir licitando nun mercado até o de agora reservado a outras firmas do sector como Ferrovial, ACS, Sacyr, OHL ou Acciona. As obras adxudicadas a Copasa consisten na construción dun viaduto na autoestrada interestatal IH-10, sobre a autoestrada local FM 3180, a uns 52 quilómetros en Houston (Texas). O prazo de execución dos traballos é de 32 meses, para os que a empresa galega dispón dun orzamento de 31 millóns de euros. A segunda adxudicación contempla a ampliación e mellora da autoestrada local FM 2354, tamén no estado de Texas, nun treito de 5,2 quilómetros de lonxitude. Neste caso os traballos inclúen a ampliación da plataforma, a mellora das drenaxes da vía e a renovación do firme. Para esta actuación, a firma galega disporá de 6 millóns de euros e un prazo de execución de 16 meses. Obxectivo: Florida A consecución destes contratos ábrelle a Copasa as portas dos EUA, un país que representa unha grande oportunidade para o sector pola necesidade de investimentos en infraestruturas. Neste senso, a maior dificultade que atopan para entrar é financeira, xa que as empresas contratistas deben garantir 100% do proxecto. Os plans da construtora galega pasan agora por acadar algún contrato en Florida. No resto do continente, onde Copasa conta con clientes en países como México, Chile, Colombia, Bolivia ou Perú, a compañía está á espera da adxudicación definitiva do corredor uruguaio Ruta 14 Centro -Oeste. Trátase dun contrato de case 600 millóns de euros dos que 120 corresponden á reconstrución desta vía, de 300 quilómetros de lonxitude, e 463 ao contrato de concesión da infraestrutura por un período de 20 anos.


Summary: En 1873 instálase en Vigo a Eastern Telegraph Company para unir mediante cable telegráfico subacuático a localidade inglesa de Porthcurno e a cidade olívica. Ao contrario do que sucedía noutras zonas, eses traballadores británicos integráronse na sociedade local, chegando a fundar un clube co que practicar, por primeira vez en toda a península ibérica, un novo deporte, o foot‑ball. Eis un extracto da reportaxe publicada ao respeito no número 362 do semanario en papel Sermos Galiza.

Fran, Otero, Amancio, Pahíño, Luís Suárez, Míchel Salgado ou Iago Aspas son algúns dos mellores xogadores que deu Galiza, lendas inesquecíbeis cuxas xestas están gravadas de forma indelébel na memoria dos amantes do deporte rei. Pero todos os goles, as asistencias e as tardes de gloria que protagonizaron non serían posíbeis se John Watkins Brett, o fillo dun ebanista nado en Bristol en 1805, non fundase a Eastern Telegraph Company. A súa empresa, que se dedicaba a instalar cable telegráfico subacuático, estabeleceuse en Vigo no ano 1873 co obxectivo de unir a localidade inglesa de Porthcurno coa cidade olívica e esta, á súa vez, coa capital portuguesa, Lisboa. A Eastern Telegraph Company chegou cunha numerosa colonia de técnicos e traballadores de orixe británica, cuxa vida social pronto se articulou ao redor do Exiles Club (Club dos Exiliados). Entre as actividades deste estaba a práctica dun novo e puxante deporte con apenas 20 anos de vida na súa terra e que consistía en darlle couces a un balón de coiro até introducilo na portería rival a maior cantidade de veces posíbel. O foot‑ball, como lle chamaban por aquel entón, acababa de chegar á Galiza. Nun primeiro momento practicárono só entre eles e con outros ingleses que chegaban ao porto local en diferentes navíos, nunha serie de encontros de carácter amigábel bastante afastados do que se entendía por fútbol en Gran Bretaña, xa que apenas se respectaban as regras que a Football Association trataba de impoñer na súa terra natal. O resultado foron uns partidos que destacaban pola súa tremenda brutalidade, o que non foi óbice para que os orixinarios da zona fosen interesándose cada vez máis polo xogo da pelota, algo ao que contribuíu o feito de que, ao contrario do que sucedeu noutras zonas do Estado, os ingleses non se illasen na súa propia comunidade, senón que se integrasen na sociedade dun Vigo cuxa poboación por aquel entón apenas superaba a cifra dos 13.000 habitantes. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 362 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Esixen o mantemento dos empregos e das condicións laborais e garantías do carácter público dos servizos

Traballadores e traballadoras dos centros dependentes da Consellería de Traballo e Benestar e do Consorcio Galego de Igualdade e Benestar recibiron esta mañá cunha sonora pitada á titular do departamento autonómico, Beatriz Mato, á súa chegada ao Concello de Oleiros. A protesta enmárcase no calendario de mobilizacións que a central sindical vén realizando en defensa dos servizos públicos, dos empregos e dunhas condicións laborais dignas para o conxunto do persoal destes centros. Con esta protesta, convocada pola CIG, o persoal quere denunciar unha vez máis o progresivo desmantelamento e privatización das residencias, escolas infantís, centros de educación especial, de maiores, etc, que a Consellaría está a levar a cabo baixo a escusa do aforro e unha falsa austeridade. Así mesmo, volveuse denunciar a precarización das condicións laborais e o despedimento e amortización de centos de postos de traballo nestes servizos públicos, que ven mermada a súa calidade. Ao berro de "Traballo e Benestar causa paro e malestar" ou "A Xunta de Galiza recorta e privatiza", os traballadores/as recibiron e despediron a Beatriz Mato ás portas da Casa Concello de Oleiros, a onde a conselleira se trasladou para manter unha xuntanza co alcalde e facer unha visita a varias dependencias educativas e sociais.


Summary: Tras desta obsesión uniformista latexa o medo ao cambio e a dificultade para operar en espazos máis libres e participativos. Ou, se preferir, o medo a traballar en rede e horizontalmente e a pulsión para manter un Estado xa inviábel, cun só cerebro que pense e dirixa todo.

Escribín este día nun artigo doutra xeira que Galicia aproveitara ben a súa competencia en Dereito Civil para se aproximar ás novas realidades sociais ao lexislar unha substancial liberdade de disposición testamentaria, ao tempo que se axustaba á tradición xurídica galega ao recoñecer institucións tan útiles como o testamento mancomunado ou os pactos sucesorios. E axiña houbo quen defendeu a unificación lexislativa, sen matinar nas diferentes realidades sociais que esixen pluralidade de respostas normativas e sen se decatar que a autonomía política diferénciase da mera autonomía administrativa precisamente na capacidade de lexislar distinto. É evidente que a coordinación ou mesmo certo grao de unidade lexislativa da fiscalidade e dos Dereitos Mercantil e Laboral é precisa para dotarmos a Unión Europea dun acervo común coherente. Mais as respostas lexislativas no Dereito Civil e Administrativo haberían ser diferentes, como diferentes son cadansúas realidades sociais e estruturas cívicas e económicas de, por exemplo, Galicia, Canarias, Murcia, Bavaria, Escocia ou o Piamonte. Cal é a causa desta obsesión uniformista, deste eterno pulo irracionalmente centrípeto que adoitan exercer dende o centro do Estado os media e determinadas elites financeiras, universitarias e políticas? Por que un país como Galicia, coa metade dos núcleos de poboación do Estado e sen unha gran capital ha partillar a lexislación de horarios comerciais madrileña, pensada para un macroespazo urbano de seis millóns de persoas? As razóns son tanto de prexuízo ideolóxico (as elites da España tradicional non aturan a distribución do Poder nin a autonomía dos distintos territorios á hora de elixiren cadansúas decisións) como do interese económico destas elites pola recentralización. Dito doutro xeito, que Galicia, por exemplo, non poida pór canles á cobiza de determinados axentes económicos. En realidade, tras desta obsesión uniformista latexa o medo ao cambio e a dificultade para operar en espazos máis libres e participativos. Ou, se preferir, o medo a traballar en rede e horizontalmente e a pulsión para manter un Estado xa inviábel, cun só cerebro que pense e dirixa todo. A pulsión, xa que logo, por parar as agullas dun reloxo que camiña inexorábel.


Summary: O pasado 8 de marzo o edificio da Deputación de Pontevedra en Vigo apareceu cuberto por faixas de gran tamaño compostas por tres mil máscaras, trenzadas e escritas unha a unha coas mensaxes enviadas por centos de mulleres. É a obra 'Coidármonos' de Luz Darriba, que fai fincapé no traballo de coidados, especialmente intenso na pandemia.

O pasado 8 de marzo o edificio da Deputación Provincial de Pontevedra en Vigo apareceu cuberto por faixas de gran tamaño compostas por tres mil máscaras, trenzadas e escritas unha a unha coas mensaxes enviadas por centos de mulleres. Tratábase da macroinstalación 'Coidármonos', da artista Luz Darriba, unha chamada de atención dende o feminismo cara aos invisibles traballos de coidados, realizados maioritariamente polas mulleres, e que durante a pandemia se tiveran que multiplicar.O pasado 8 de marzo o edificio da Deputación de Pontevedra en Vigo apareceu cuberto por faixas de gran tamaño compostas por tres mil máscaras, trenzadas e escritas unha a unha coas mensaxes enviadas por centos de mulleresLuz Darriba (Montevideo, 1954), Premio da Cultura Galega na modalidade de artes plásticas, leva décadas traballando distintas disciplinas artísticas pero dende hai anos destaca polas súas intervencións de gran formato no espazo público. Un bo exemplo foi CUMULUM, Muralla de Libros, formada por máis de 600.000 libros, coa que cubriu a Muralla de Lugo, que nese momento pelexaba para acadar a súa declaración como patrimonio da Humanidad pola Unesco.Falamos con ela sobre a instalación realizada por encargo da Deputación de Pontevedra co gallo do 8 de marzo e que se acompañou dunha exposición de máscaras de protección intervidas por un amplo grupo de artistas galegas, ás que convidou a ocupar un espazo expositivo na Sala Rosalía de Castro no propio edificio do ente provincial. Ademais, o proceso de creación do proxecto e os seus obxectivos foron recollidos por un vídeo publicado polo Ateneo Atlántico de Vigo.A intervención buscaba poñer no centro o traballo de coidados, desenvolvido fundamentalmente polas mulleres. A pandemia fixo aínda máis evidente esta realidade?"Creo que chegou o momento de reflexionarmos sobre a obriga de compartilo socialmente, para que os coidados non recaian sempre sobre o noso lombo"É moi difícil negar unha realidade que está aí: as mulleres ocúpanse dende sempre dos coidados, un traballo que non é nin recoñecido nin valorado. É iso é así dentro das casas e fóra, no conxunto da sociedade. Durante a pandemia viuse moi ben, xa que nos centros sanitarios as mulleres eran ampla maioría: médicas, enfermeiras, limpadoras..., as que estiveron na primeira liña da loita contra o virus foron mulleres, o mesmo que as que coidan ás persoas maiores nas residencias. É un traballo que as mulleres fixemos toda a vida e que non está socialmente considerado e en moitos casos non ten remuneración. Creo que chegou o momento de reflexionarmos sobre a obriga de compartilo socialmente, para que os coidados non recaian sempre sobre o noso lombo.Cres que a pandemia vai mudar algo neste sentido? Vaise prestar máis atención aos coidados e ás persoas que os realizan?Espero que si. Pero tamén sei que vivimos nunha sociedade moi particular que pasou de aplaudir ás oito da tarde ao persoal sanitario a insultalos nalgúns casos. Porén, si que é certo que nos últimos meses todo o que pasou puxo no centro da axenda os coidados, con todo o que iso significa e co rol que vimos desempeñando as mulleres neles. Penso que moita xente ve isto, cada vez máis.O elemento central da intervención son as máscaras, que se converteron no elemento máis recoñecible de todo o que pasou nos últimos meses. Sempre tiveches claro que querías traballar coas máscaras, que tiñan que ser o centro da obra?"O trenzado é un traballo que xa fixen moitas veces noutros traballos e funciona tamén como un símbolo dun labor que temos que desenvolver as mulleres: tecer redes, redes de empatía e de solidariedade"Non sempre o tiven tan claro e cando estaba desenvolvendo o proxecto, traballei con varias ideas. Ata que un día espertei coa imaxe das máscaras na cabeza, e dixen 'claro, non pode ser outra cousa'. As máscaras son hoxe unha icona perfectamente recoñecible, forman parte das nosas vidas en todo momento, non podemos vivir sen elas. O trenzado é un traballo que xa fixen moitas veces noutros traballos e funciona tamén como un símbolo dun labor que temos que desenvolver as mulleres: tecer redes, redes de empatía e de solidariedade.É evidente que hai moitísimo traballo detrás da intervención. Pero ademais creo que o tiveches que facer case en solitario e que mesmo tiveches que rematalo no interior dunha igrexa. Como foi isto?Si, foi un traballo moi grande. Son tres mil máscaras que tiven que vernizar unha a unha, trenzar entre elas e coser a unha tela para evitar que voasen co vento. Tivemos menos de dous meses para facelo e, ademais, por mor da pandemia non podiamos convocar a máis xente para que nos axudase, así que o fixemos a miña filla e mais eu, traballando unha cantidade inxente de horas ao día. Outra dificultade foi que necesitabamos unha superficie ampla na que traballar, duns 70 metros cadrados. E ao final deixáronos usar o interior dunha igrexa na aldea na que vive a miña filla. Foi unha beizón, nunca mellor dito.Cada unha das máscaras inclúe mensaxes feministas. Como foi o proceso para incluílas na obra?"Os meus traballos sempre son colectivos e dependen da vontade e do pensamento de moita xente"Para as mensaxes que escribimos en cada unha das máscaras fixemos unha convocatoria a través das redes, para conseguir que fose un traballo colectivo. Os meus traballos sempre son colectivos e dependen da vontade e do pensamento de moita xente. Nesa convocatoria fixemos unha pequena introdución pero sen explicar realmente para que ían servir esas palabras, porque dende a Deputación nos pediran que non adiantásemos o contido da obra ata o mesmo 8 de marzo. Recibimos milleiros de mensaxes.Aínda que o elemento máis visible son esas faixas formadas por máscaras trenzadas, o proxecto ten outros elementos...Si, hai tamén un traballo de son, composto por audios de 5 minutos enviados por mulleres moi representativas da cultura galega. A peza total dura máis dunha hora e púidose escoitar na Sala de Exposición do edificio da Deputación, que acolleu a mostra de máscaras intervidas, que é a terceira pata do proxecto. Convocamos a varias artistas para que interviñesen dez máscaras cada unha e que compoñen unha mostra que se pode ver durante todo este mes.As grandes intervención no espazo público son habituais na túa obra. Que importancia ten o feito de que a arte ocupe o espazo público? É máis importante aínda se falamos de obras feministas, pola necesidade de que as mulleres reclamen estes espazos, que moitas veces lles son vedados?"Paréceme importante levar a arte contemporánea ao espazo público, interrompendo o paso e interpelando á xente. Ademais, xa sabemos que o espazo público nunca é o espazo das mulleres, polo que é aínda máis importante que este tipo de intervencións feministas estean alí"Aínda que nun comezo as miñas obras eran máis convencionais, sempre me gustou traballar neste tipo de intervencións de gran tamaño e en espazos públicos. Xa o fixera en Arxentina, traballando coas nais da Praza de Maio nos anos 80, e fixábame moito nas obras de Marta Minujín e de Christo. Durante algún tempo presentaba proxectos para facer este tipo de intervencións, pero non me facían caso. Ata que un día fixen a proposta para cubrir de libros a Muralla de Lugo e dende aí fixen moitas máis accións en Madrid, París e outras cidades. Paréceme importante levar a arte contemporánea ao espazo público, interrompendo o paso e interpelando á xente. Ademais, xa sabemos que o espazo público nunca é o espazo das mulleres, polo que é aínda máis importante que este tipo de intervencións feministas estean alí. É a miña maneira de poñer un gran de area para cambiar as cousas.E abrir debates?Si. Por exemplo, penso nunha obra que fixen con outra das miñas fillas consistiu na intervención dos semáforos do centro de Bos Aires, cambiando as iconas empregadas por outras femininas. Moita xente dicía 'que parvada', pero a cuestión é esa: que o que non se nomea non existe e que ata agora o que se dá por asumido como 'normal' é sempre o masculino. Creou moita polémica e foi replicada en moitos lugares de todo o mundo e mesmo hai cidades que incorporaron as figuras femininas de xeito permanente.


Summary: Existe cumplicidade entre AGE e o PSdeG?, perguntou Xabier Ares, director de informativos da Radio Galega. Non, mais ben haina entre Feijóo e Beiras, veu responder Pachi Vázquez, o secretario xeral do PSdG-PSOE.

Entrevista ao secretario xeral do PSdeG na Radio Galega e inevitabelmente xorde o asunto do desenvolvimento que está a ter a vida parlamentar nos últimos meses. Xabier Ares, o director de informativos, pergunta ao dirixente socialista por se o seu grupo político ten cumplicidades con AGE. Pachi Vázquez canea entón ao xornalista e responde que a cumplicidade, de habela, existe máis ben entre Feijóo e Beiras. Beiras e Feijóo estarían a retroalimentarse, segundo a interpretación do secretario xeral do PSdeG "Ao presidente da Xunta vaille moi ben con este tipo de plenos [reférese á bronca que está a caracterizar o desenvolvimento das sesións parlamentares desde que comezou a lexislatura] e a alguén vaille moi ben con este tipo de presidente", dixo Pachi Vázquez en clara alusión a Beiras. Beiras e Feijóo estarían a retroalimentarse, segundo a interpretación do secretario xeral do PSdeG, que non dubidou en sinalar a responsabilidade de certo xornalismo na criación dunha atmosfera de opinión que favorecería aos líderes de PP e AGE. "Hai xornalistas que ven que un Pleno se desenvolve durante un día e medio, mais ao final do que informan é dalgún chascarrillo", dixo. Avanzou Pachi Vázquez que o PSdeG non "entrará nen nesa diatriba nen nese debate" e manterá un estilo de oposición afastado de atitudes "estrambóticas". Xulga inxusto que "centos de hora de traballo dos parlamentares fiquen eclipsadas por atitudes que non resolven os problemas de Galiza".


Summary: A cidadanía galega volveu manifestarse masivamente nunhas marchas con cifras de asistentes que volveron destacar no conxunto do Estado. Sindicatos e medios cualifican de "históricas" unhas protestas que chegan menos dun mes despois das eleccións autonómicas.

Galicia liderou o descontento. Unha vez máis e xa van varias nos últimos meses. Como xa ocorrera nas protestas da folga xeral do 29 de marzo contra a reforma laboral ou nas do mes de xullo contra os recortes do Goberno de Rajoy, a cidadanía galega saíu masivamente á rúa para demostrar a súa oposición ás políticas levadas a cabo polo Executivo e marcadas pola troika. Menos dun mes despois das eleccións autonómicas nas que o PP revalidou a maioría absoluta -co 27% dos votos do censo-, as rúas volveron amosar que nelas a división da esquerda, a abstención e os votos en branco non atopan diferenzas. O malestar da maioría social é evidente e faise máis claro aínda cando se fai un repaso polas reflexións da prensa galega, que non dubida en cualificar de "históricas" as marchas deste martes, que sitúan como as maiores das últimas décadas na meirande parte das vilas e cidades. E chegan pouco despois duns comicios cuxo resultado facía temer incluso aos sindicatos unha diminución no apoio. As rúas volveron amosar que nelas a división da esquerda, a abstención e os votos en branco non atopan diferenzas Pero os datos tampouco deixan lugar a dúbidas. Galicia volveu ser vangarda na mobilización social no conxunto do Estado. Arredor de medio millón de persoas participou nas manifestacións convocadas nas principais localidades galegas segundo os sindicatos, unha cifra que non queda demasiado afastada da que dan as autoridades de cada unha das cidades. En Vigo, na principal marcha de Galicia, concentráronse 180.000 persoas segundo CCOO, UGT e CIG, mentres que a policía local rebaixa a cantidade a unhas 125.000. Na Coruña, onde a praza de María Pita se encheu varias veces, os convocantes falan duns 125.000 cidadáns nas rúas, fronte aos 65.000 que din as autoridades locais, malia que numerosas imaxes e vídeos amosan, como destacan as centrais, que a do martes foi a maior manifestación sindical da historia na cidade. Os datos de asistentes ás marchas das policías locais non se distancian moito dos que dan os manifestantes Sexa como for, en Vigo foi case a metade da poboación a que tería saído á rúa para protestar contra as políticas contra os gobernos da dereita, mentres que na Coruña, e tendo en conta os cálculos máis pesimistas, cando menos un de cada catro coruñeses estivo na principal manifestación convocada. As manifestación foron históricas en diversas cidades; Pontevedra, Ourense ou Lugo non lembran marchas como as deste martes en moitos anos No resto de cidades, os datos tamén foron históricos en comparación coas protestas da última década. En Santiago fálase duns 30.000 cidadáns, unha cifra semellante á de Pontevedra ou Ourense, onde a policía local rebaixa as cifras a algo máis de 20.000 persoas, o que xa sería un fito histórico na urbe, ao igual. En Ferrol, pola súa banda, mentres os sindicatos elevan o seguimento aos 85.000 cidadáns, as cifras oficiais falan de 45.000, ou o que é o mesmo, bastante máis da metade da súa poboación total. Vilagarcía, Ribeira ou Burela viviron tamén protestas históricas que xa non se lembraban naquelas vilas. A unidade de acción sindical volveu, xa que logo, a dar os seus froitos no país. O número de asistentes ás manifestacións en Galicia volve situarse entre os máis altos en comparación cos do conxunto do Estado, que tamén foi espectacular. En Valencia, por pór só un exemplo, os convocantes falan de 350.000 asistentes nunha cidade cunha área metropolitana de case 2 millóns, mentres que as autoridades diminúen a cantidade a tan só 30.000 persoas. As cifras máis optimistas sobre as masivas marchas convocadas en Madrid e Barcelona falan dun millón de persoas en cada unha delas, un número rebaixado ata incribles mínimos polo Goberno central. En porcentaxe, o seguimento segue a ser menor ao dunha Galicia que volveu liderar o descontento e a rachar con mitos que adoitan sosterse cos resultados electorais.


Summary: As contas de Santiago están en vigor dende marzo e as da Coruña, dende maio, mentres que o goberno de Ferrol aínda non as deu aprobado. O Concello de Ourense, única cidade gobernada polo PP, ten o orzamento prorrogado dende 2014. Plantón dos concellos do PSdeG de Lugo á Xunta pola "burla" do recorte no orzamento para arranxar camiños

Plantón dos concellos do PSdeG de Lugo á Xunta pola "burla" do recorte no orzamento para arranxar camiños A longa precampaña municipal lanzada pola dirección do PPdeG para tentar recuperar a maior cota posible do poder perdido en 2015 e, moi especialmente, optar aos bastóns de mando nas cidades, ten a súa maquinaria a pleno rendemento dende hai meses. No caso do poder urbano e, nomeadamente, das cidades gobernadas polas mareas, a ofensiva preelectoral dos conservadores ten unha vertente local e outra, na estratexia da dirección galega do partido, con Alberto Núñez Feijóo á fronte. Neste contexto, o presidente da Xunta adoita impregnar as súas intervencións na sesión de control parlamentaria de críticas a estes concellos. Este mércores Feijóo recuncou e fíxoo para reprochar a estes gobernos seren "incapaces" de sacar adiante os seus orzamentos, aínda que A Coruña e Santiago xa os teñen en vigor. A acusación do presidente chegou como retruque á pregunta do voceiro de En Marea, Luís Villares, que o instou aclarar se, á luz das cifras dos Orzamentos Xerais do Estado, mantiña como en campaña que "Galicia é unha prioridade para Rajoy". Tras acusar a Villares de "confundir e manipular" porque "o rigor xa o abandonou" o xefe de filas do PPdeG considerou que o parlamentario de En Marea carece de lexitimidade para lanzar críticas a respecto dos orzamentos, precisamente polas contas das cidades. "Levan gobernando nas cidades galegas e son incapaces de aprobar os orzamentos", proclamou. "O que están facendo en Ferrol é de aurora boreal" e "na Coruña -agregou- é para aprender". As contas de Santiago están en vigor dende marzo e as da Coruña, dende maio, mentres que o goberno de Ferrol aínda non as deu aprobado O certo é que dúas das tres cidades gobernadas polas mareas teñen xa as súas contas de 2017 en vigor. Compostela Aberta sacounas adiante en pleno o pasado febreiro e entraron en vigor en marzo, mentres que o goberno da Marea Atlántica, tras a cuestión de confianza de febreiro e as alegacións posteriores, tenos en marcha dende mediados de maio. Caso distinto é o do Concello ferrolán, onde a ruptura da coalición de Ferrol en Común co PSdeG impediu sacar adiante o orzamento en 2016 e na actualidade o alcalde, Jorge Suárez, valora a posibilidade dunha cuestión de confianza para poder aprobar o de 2017. O Concello de Ourense, única cidade gobernada polo PP, ten o orzamento prorrogado dende 2014 A situación orzamentaria máis semellante á de Ferrol no contexto urbano galego é Ourense, a única cidade gobernada polo PP, aínda que cunha salvidade: o gabinete do ex-conselleiro Jesús Vázquez non ten prorrogadas as contas de 2015, senón as de 2014, xa que o anterior goberno socialista xa non fora quen de sacar adiante os seus derradeiros orzamentos por atoparse tamén en minoría. No seu primeiro ano do poder o goberno de Vázquez non deu atopado apoio para o orzamento e neste 2017, tras varios atrasos, achegou a mediados de maio ao resto de grupos un proxecto de contas que aínda se atopa inmerso nunha negociación de resultado incerto. Malia estas dificultades Feijóo vén dando en presentar o Concello de Ourense como modelo de "estabilidade", aínda que o alcalde ourensán non participou nos últimos actos do partido centrados na crítica aos gobernos municipais da esquerda. No restante goberno en minoría aínda sen orzamentos de 2017, Lugo, as contas prorrogadas son as de 2016, ano no que a socialista Lara Méndez si logrou aprobalas. En Pontevedra o goberno do BNG puido aprobalos o pasado decembro tras un acordo coa Marea local, que inicialmente se opuxera a eles, mentres que en Vigo a maioría absoluta da que goza permitiu a Abel Caballero unha cómoda aprobación, tamén no remate do pasado ano.


Summary: O conselleiro de Educación confirma que a Xunta prevé adiantar a inscrición escolar para o próximo curso, tal como anunciou o líder do PP para os territorios gobernados por esta forza, e salvar os cambios normativos que suporá no ensino a entrada en vigor da Lomloe.

O Goberno galego traballa para abrir este mes o prazo de inscrición nos centros de ensino de cara ao inicio do curso vindeiro e adiantarse así á entrada en vigor da nova norma educativa, a chamada 'Lei Celáa', a piques de aprobarse. O paso, confirmado hoxe polo conselleiro de Educación, Román Rodríguez, vai na liña do anunciado na fin de semana polo presidente do PP español, Pablo Casado, referente aos gobernos territoriais da súa cor política, para eludir os cambios que implica a Lomloe en aspectos como as limitacións na elección da educación concertada por parte das familias ou a posibilidade –para os Gobernos autonómicos– de seleccionar a lingua propia como vehicular para o ensino. Malia a consigna de Casado, e as decisións previas polas que a Xunta se descolga da reforma educativa –caso da negativa a posibilitar a promoción de curso con materias non superadas– o conselleiro rexeita que, no caso da Galiza, a Xunta pretenda ter un "posicionamento ideolóxico" sobre a lei en tramitación e defende que a propia Lomloe ofrece amparo legal para pór en práctica estas medidas. A propia ministra, Isabel Celáa, recoñeceu onte que aquelas comunidades que publiquen as resolucións de escolarización antes da aprobación definitiva da lei se rexerán no curso vindeiro pola norma anterior, a Lomce, se ben rexeitou que o mecanismo pautado polo PP adiante os prazos de admisión, senón que é –dixo– "unha estratexia política para confundir a cidadanía". Desde o PSdeG, o secretario xeral, Gonzalo Caballero, carga contra a "deslealdade" do PP, ao que insta a "cumprir as leis e as normas" no canto de tratar de facer "escapismo", unha "insubmisión" que negan desde o PP galego, quen defende o cambio de data da inscrición como mecanismo para "minimizar os efectos" da norma educativa, segundo sinalou onte o portavoz parlamentar, Pedro Puy. Para a CIG-Ensino, o sindicato con maior representación no sector no país, o cambio de inscrición "é mostra dun uso vergoñento e partidista dunha Administración por parte do PP". Así o sinala o seu secretario nacional, Suso Bermello, quen censura o "seguidismo" da Xunta. "Resulta escandaloso que teñamos que ouvir Pablo Casado marcar a política educativa da Xunta", lamenta. Da nova lei, a central nacionalista salienta que abre, de maneira expresa, a posibilidade de reducir ratios en centros de ensino localizados en zonas socialmente desfavorecidas ou en aulas con alumnado con necesidades especiais. "Regular estes cambios, unha esixencia que a CIG-Ensino ten previsto trasladar á Xunta en canto entre en vigor a lei, implicaría cambios na matrícula. Como tamén se deberían derivar cambios se se regulase unha distribución do alumnado con necesidades de apoio específico (Neae) entre centros públicos e concertados", apunta Bermello, para quen a táctica do PP, tamén na Xunta, "busca esquivar esta responsabilidade, o que implica un trato de favor ao ensino concertado e unha nova mostra de desintesese polo alumando con Neae".


Summary: Logo da declaración do estado de guerra e do conseguinte levantamento militar contra a República, os golpistas e mais os seus partidarios comezaron unha implacable persecución e depuración de todas aquelas persoas consideradas desafectas ao movemento sedicioso. Coa constitución da denominada Junta de Defensa Nacional e as Delegacións de Orde Pública, os novos órganos de xustiza pasaron a depender das autoridades militares, que baixo a xurisdición de guerra comezarían a deter e xulgar a todos os opositores ao tempo que suspendían a legalidade institucional republicana.

Os consellos de guerra sumarísimos No caso particular de Viveiro e as poboacións que compoñían o seu partido xudicial (Muras, Ourol, Vicedo, Xove, Cervo), onde o Comité de Defensa da Fronte Popular e os sindicatos enviaran unha columna motorizada de obreiros para a defensa da Coruña e opuxeran destacada resistencia armada contra os sediciosos para evitar a toma da poboación, as medidas represivas acadarían un nivel extremo. A represión foi a principal estratexia empregada para descabezar tanto as organizacións políticas da Fronte Popular como os sectores máis concienciados da sociedade. En adiante, os novos gobernantes exercerían unha represión metódica, sistemática e premeditada coa finalidade de anular calquera intento de resistencia na Mariña, especialmente en Viveiro, Ribadeo e A Pontenova, vilas que contaban con importantes continxentes obreiros. Os sublevados aplicaron o delito de rebelión a través do Código de Xustiza Militar que serviu para condenar e executar a miles de persoas. Coa promulgación do decreto, o 13 de setembro de 1936, por parte da Xunta de Defensa establecida en Burgos, ilegalizáronse todos os partidos e sindicatos da Fronte Popular e puxéronse as bases para os consellos sumarísimos e o establecemento do estado de guerra. O control da xustiza ordinaria por parte dos militares motivou que unha vez aberto un atestado contra calquera persoa ou grupo de individuos pola Garda Civil ou, mesmo os falanxistas, serían os xuíces dos partidos xudiciais os encargados de iniciar os procesos até chegar a súa inhibición final a favor da xustiza militar. Mentres, producíanse os traslados dos presos dende os depósitos municipais mariñás ao cárcere provincial, ao tempo que os xuíces militares continuaban cos procedementos xudiciais de urxencia, os denominados Consellos de Guerra de carácter sumarísimo. As condenas tipificábanse fundamentalmente como Rebelión militar, auxilio á rebelión ou adhesión a ela. Realmente, estes procesos eran unha especie de "xuízo farsa" debido á falla absoluta de garantías e posibilidades reais de defensa ante os informes, xeralmente demoledores, que sobre os detidos enviaban a Garda Civil, a Falanxe, os alcaldes, algúns párrocos ou mesmo os delatores. Entre as moitas vítimas desta "represión legalizada" debemos salientar os alcaldes Balbino Cerdeiras (Viveiro), Jesús Castaño Galdo (Mañón-O Barqueiro), Benito Colín Veiga (Cervo) e José Mª Gallo Gallo (A Pontenova), fusilados en Lugo. Outros como José Ramón Villamarín, alcalde de Mondoñedo, Eloy Castro Dorrego, de Alfoz, e Antonio Bermúdez Leivas de Riotorto, sufriron longas condenas de cárcere. O alcalde de Ribadeo Rafael F. Cardoso, logo de fuxir a Asturias, logrou exiliarse en Arxentina, mentres que o alcalde de Vicedo Luciano Pérez Riveira, presentouse en 1939 e ficou libre logo dunha curta estadía en prisión. Igualmente, foron fusilados os tenentes de alcalde do Concello de Viveiro: Victoriano Xabier Soto Valenzuela, Ángel Fraga Orosa e César Parapar Sueiras. Outros fusilados do partido xudicial viveirés foron José Correa Miranda, secretario do Xulgado de Cervo e Antonio Lafuente Jiménez, mestre e presidente da Agrupación socialista de Muras. Gostarías de seguir coa lectura? Poderás atopar o capítulo do coleccionábel Os nomes do terror completo no Nós Diario que agarda hoxe nos quiosques, librarías ou na nosa tenda online. Unha solución definitiva para evitar esas saídas é facer a subscrición xa!


Summary: Luís Peixoto proxecta a música portuguesa cara a outros horizontes, entre o legado da tradición portuguesa e o repertorio da música celta,

Cando se fala de identidades, sempre hai un sector do público que asocia o concepto a compartimentos estancos, a esencias inamovíbeis que non admiten ningunha posta en cuestión dun fundamento inalterábel. Por suposto, as identidades non teñen nada a ver con esa inmutabilidade: cambian, combínanse, evolúen e atopan novos puntos de fuga desde os que dispararse en direccións ás veces sorprendentes. Geodesia / Luís Peixoto / Groove Punch Studios / Doce pezas / 16 euros Algo así debe querer demostrarnos Geodesia, o último álbum de Luís Peixoto: proxecta a música tradicional portuguesa cara a outras xeografías, próximas e afastadas, buscando e atopando puntos de encontro, alicerces comúns a partir dos que crear unha construción que, sendo nova, non descoida a arquitectura básica da que parte. Para iso, a música asenta nunha formación básica de trío que conta, ademais de co propio Peixoto na mandolina e no cavaquinho, co catalán Ciscu Cardona (guitarra) e co asturiano Rubén Bada (violín). Arredor dese núcleo, orbitan as colaboracións doutros tres músicos portugueses (Celina da Piedade, acordeón; José Peixoto, guitarra eléctrica; e Catarina Moura, voz) e tres galegos (Ricardo Mouriño, tin whistle; Pablo Vergara, bodhrán; e Pedro Fariñas, gaita galega), ademais de Ricard Ros, frautas (Cataluña); Jose Robles, octavilla e laúde español (Múrcia); e Germán López, timple (Canarias), Esko Järvelä, violino (Finlandia) e Hernani Almeida, guitarra nylon (Cabo Verde). Geodesia combina temas propios con músicas tradicionais. E dicir que os combina non significa que os alterna, senón que xoga tamén á aliaxe entre o herdado e o edificado: "Corridinho da chispa", por exemplo, é unha fusión entre un tema tradicional de Loulé e unha composición orixinal; e o tema de abertura do disco, "Volta a Trás", acopla dous temas tradicionais transmontanos a unha peza do autor. Entre o legado da tradición portuguesa e o repertorio da música celta, Peixoto constrúe un disco case completamente instrumental -un detalle non demasiado habitual neste tipo de gravacións- no que a excepción, "Chula do salto" permite situarnos nas coordenadas dos sons de raíz. Mais unha gran parte da estimulante sorpresa de Geodesia débese á instrumentación dunhas pezas que atopan rigor estético e elegancia contemporánea na materialización dos arranxos: a "Murinheira de Coimbra" ou a "Xota d'Ibias" poden servir como exemplo, aínda que a fascinación non se esgota nelas. Peixoto, que viviu case catro anos na Galiza, restabelece pontes máis ou menos esquecidas entre as tradicións ibéricas e atlánticas cun substrato ecléctico que non perde nunca o seu personalísimo carácter. E nesa amálgama atopa a súa identidade.


Summary: O fotoxornalista Otto Roca debuta na longametraxe cun filme no que relata dous anos de vida de Piedad, enferma de alzheimer e aferrada aos recordos da súa pequena e despoboada aldea no rural. Estréase na Coruña este sábado. Vídeo no interior.

Piedad viviu a maior parte da súa vida co seu home en Leiroso, unha pequena aldea do Bierzo illada do mundo urbano. Malia o continuo despoboamento da zona, ambos os dous quedan na súa casa, ata que aos 76 anos o alzheimer crúzase coa muller. Falecido o marido, convértese na única habitante dun lugar que nunca quixo abandonar. A doenza leva o seu fillo a trasladala á cidade da Coruña, onde a súa vida cambia tan radicalmente como as lembranzas de etapas anteriores. 'Piedad', un filme sobre o alzheimer, o despoboamento rural ou a soidade, estréase este sábado no CGAI da Coruña O seguimento emotivo, coidado e minucioso deste itinerario de dous anos de Piedad é o fío condutor da primeira longametraxe do fotoxornalista Otto Roca, que debuta cunha película centrada na nova vida desta muller e na que é difícil saber que é verdade ou lembranza e que é produto da súa enfermidade. Incluída dentra da sección oficial do prestixioso festival de cinema documental MiradasDoc, Piedad fai a súa estrea este sábado en Galicia, a partir das 18 horas no CGAI da Coruña. O proxecto, comenta Otto Roca, comezou hai tres anos e medio e partiu, sen intención ningunha, "dunha experiencia persoal á marxe do fotoxornalismo". "A protagonista é a nai dun grande amigo meu e eu xa coñecía aquela aldea do Bierzo dalgunha visita anterior", lembra o director dun filme que tivo a súa orixe "nunha experiencia iniciática que ten que ver coa miña vida máis que coa miña experiencia como fotógrafo". O proxecto xurdiu "da necesidade de documentar o éxodo do mundo rural" O certo é que a xénese da idea estaba "na necesidade de documentar o éxodo do mundo rural". "Ao final nunca sabes por onde van saír as cousas", explica Otto, que lembra cando lle plantexou á familia de Piedad levala á súa aldea de volta, unha vez que xa estaba viúva e cando xa tiña diagnosticado un principio de alzheimer. "Sempre pedía regresar alí e pedía continuamente que a levasen", recorda. E alá marchou Otto xunto a Piedad. "Sós, en outono de 2009 e durante dúas semanas", relata. Daquela experiencia, á marxe da propia convivencia, xurdiu un material que non foi máis que o avance do que viría despois: 12 Noites con Piedad, un proxecto de fotografía documental "sen planificación". "A vida foi pasando e eu estiven con ela; foise materializando pouco a pouco", aclara. O director pasou dúas semanas con Piedad na soidade dunha aldea do Bierzo. De aí xurdiu todo. O que podía quedar aí foi moito máis aló. "Houbo un momento clave". Cando Marcos Nine, que acabaría sendo o guionista, contactou con Otto Roca e comezou a interesarse por un proxecto no que albiscou a posibilidade dun filme documental. "Daquela deixou de ser de base fotodocumentalista e comezou o traballo na película". Co apoio da pequena produtora Amén e unha bolsa de Agadic, das últimas concedidas, a idea foi saíndo adiante, aínda que Otto insiste en que "nunca" pensou que daquela viaxe a Leiroso acabase xurdindo o documental. "Realmente, os filmes xorden porque algo che move a facer algo e isto é o bonito; a vida sorprendeume e foime levando ata aquí", explica. Logo da estrea en MiradasDoc, Piedad gozou de boa acollida e estréase agora en Galicia. "A nivel de público en xeral, a historia chega moito e son bastantes as persoas que nos preguntan pola experiencia", conta Roca, que sabe entrar no circuíto dos festivais "non é tan doado". "Teñen os seus criterios propios e ás veces comerciais", aclara o director, que asegura que a temática do filme levantou tamén moito interese entre movementos e colectivos sociais como os implicados coa dependencia e o coidado dos maiores, tema fundamental na película. O alzheimer, o despoboamento rural, a soidade... Todos estes temas nun filme "feito con calma e con cariño". Como os novos proxectos que prepara Otto Roca, sabedor que nestes tempos de crise, a pausa e o coidado son fundamentais.


Summary: A ministra de Industria empraza a Xunta a "non poñerse de perfil" como fixo "durante estes dous anos".

A ministra de Industria Reyes Maroto pediu a Alcoa que "reconsidere" a decisión de despedir máis de 500 traballadores e traballadoras na planta de San Cibrao e manifesto que "nestes dous anos dotámola [a Alcoa] de máis de 37 millóns de euros". En declaracións en El programa de Ana Rosa (Tele 5), Reyes Maroto, sinalou que esta empresa "sempre estivo tutelada polas administracións públicas". Emprazou a Xunta da Galiza a "non poñerse de perfil", como dixo que fixo nestes anos e instouna a colaborar com Goberno estatal. A ministra sinalou que o aluminio primario é "unha industria moi importante" e que a defensa deste sector é unha "prioridade" para o Goberno español. "As administracións deben de estar unidas", concluíu. Mil millóns de euros nesta década. Ese é o importe que Alcoa recibiu no Estado español a través de axudas e subvencións indirectas, segundo informaba a finais de 2018 o Ministerio de Transición Ecolóxica.


Summary: Se cantas es ti que cantas, o disco do cantor guardés Tino Baz sobre poemas de Rosalía de Castro, chega este sábado, 26 de outubro, á casa museo da poeta, en Padrón. Será no auditorio ás sete da tarde.

O traballo recolle 11 cancións a partir dos textos de Rosalía e mais un epílogo do propio Baz. Ademais da guitarra e a voz do cantautor, hai violíns e pianos e acordeóns nunha "apoloxía da liberdade" da escrita da autora de Follas Novas. "Canta de xeito revolucionario sobre aspectos esenciais da condición humana", explicou a Sermos Galiza cando publicou Se cantas es ti que cantas a pasada primavera. Agora leva o disco á Casa da Matanza, talvez o lugar máis indicado para acollelo. De feito inclúe un limiar do escritor Anxo Angueira, presidente da Fundación Rosalía de Castro.


Summary: A asociación Segredos de Pantón localizou a situación exacta do monumento, que figuraba na Carta Xeométrica e en numerosos documentos históricos. O achado duns planos do século XVII permitiu reconstruír virtualmente a edificación. Falamos con Lucas Vázquez, integrante da entidade.

Observando con detemento a Carta Xeométrica de Domingo Fontán, na zona de Pantón, podemos ver a referencia a unha Torre de Quitapesares, hoxe desaparecida. Ese foi o punto de partida. Integrantes da asociación Segredos de Pantón, da localidade comezaron a investigar sobre este monumento, do que tamén falaba Xesús Ferro Couselo no seu traballo La torre de Quitapesares y el duque de Arjona. A torre fora construída por orde do Duque de Arjona, Fadrique Enríquez, moi coñecido pola súa gran afección á caza, que escolleu un lugar entre os ríos Sil e Miño e nun paso do Camiño Real. Desaparecida a edificación, non había acordo sobre a súa localización exacta, situándoa algunhas fontes na aldea do Cotillón, na parroquia de Acedre. Porén, os documentos históricos deixaban claro que o lugar no que se asentaba era a actual aldea de Torre de Vilamirón, destacan dende Segredos de Pantón. O artigo de Ferro Couselo facía referencia á existencia duns planos de comezos do século XVII que amosaban o aspecto orixinal da Torre de Quitapesares e que se conservaban no Arquivo Histórico Provincial de Ourense. Lucas Vázquez, integrante da asociación Segredos de Pantón, mergullouse no arquivo e alí atopou os planos, que reproducían fielmente a fachada e o primeiro andar do edificio. Posteriormente, deseñou unha recreación en 3D da Torre, tanto do seu exterior coma da súa distribución interior, engadíndolle ademais unha forxa adxacente, que documentaban algúns textos históricos. As imaxes permítennos facernos unha idea do aspecto que presentaba este monumento, do que hoxe non queda resto ningún. "Gustaríame que esta investigación non fique en algo puntual, senón que sería bo levala algo máis aló e recuperar unha parte da historia antiga de Pantón e da Ribeira Sacra", destaca Lucas Vázquez, que suxire que "na aldea de Torre de Vilamirón podería instalarse un panel informativo dando conta da historia da torre e coas imaxes do aspecto que tiña o monumento". "Ou, por exemplo, poderíanse organizar visitar teatralizadas pola zona nas que se poden dar conta das varias historias e lendas ligadas á súa construción", propón. As probas da súa localización "Gustaríame que esta investigación non fique en algo puntual, senón que sería bo levala algo máis aló e recuperar unha parte da historia antiga de Pantón e da Ribeira Sacra" "Había certa controversia sobre a súa localización exacta, pero nós achegamos probas máis que suficientes suficientes para demostrar que se atoparía aí", explica Lucas Vázquez. A primeira sería a propia Carta Xeométrica de Fontán, que de forma bastante exacta (tendo en conta a escala do mapa) sitúa a torre no lugar que hoxe ocupa a aldea de Torre de Vilamirón. A segunda proba sería o propio nome da aldea, que se debe á existencia durante séculos da torre. A toponimia do lugar achega algunhas pistas máis, por exemplo a existencia alí dun lugar denominado Suatorre (debaixo da torre) e ademais os topónimos Forca e Chaira da Forca "en alusión a unha construción para executar os condenados a morte" que tamén estivo instalada a carón da torre. As referencias documentais deixan moi clara que a torre se construíu a carón do Camiño Real de Ourense a Lugo (hoxe LU-P-4104), moi preto do lugar onte o Sil aflúe no Miño e, ademais, situado no couto de Pombeiro. Segredos de Pantón explican que o lugar do Cotillón (unha posible localización para a Torre, aceptada por algunhas fontes "non estaba comprendido no couto de Pombeiro, no que si entraba a aldea de Torre de Vilamirón. Finalmente, a entidade refire a existencia na tradición oral desta aldea de lendas que fan referencia á construción da torre, explicando que o nome de Quitapesares procedía dun suceso no que "unha Raíña de España perdera o seu fillo e puxérase a buscalo, atopándoo aquí, mandando construír logo a torre". Referencias documentais á torre dende o Século XV Fadrique Enríquez era fillo de Pedro Enríquez de Castela, conde de Trastámara, e de Isabel de Castro, e herdou os condados de Trastámara e Lemos e o señorío de Sarria. Tras apoiar os infantes aragoneses contra Juan II de Castela foi encarcerado no Castelo de Penafiel, onde morreu. Ferro Couselo escribe sobre o Duque de Arjona que "era o maior monteiro e cazador que houbo en Castela", o que xustificaría a escolla para o emprazamento da Torre: "En terra de Lemos abundaba daquela a caza. Cervos, xabaríns e veados chegaban ás beiras do Miño e mais do Sil. Ningún lugar máis adecuado para establecer unha casa de montería que nun monte preto deses dous ríos. Non lle importaba que aquelas terras pertencesen ao mosteiro de Pombeiro, pois como comendeiro el era de feito dono daquela xurisdicción. "No século XVII había xa unhas oito casas, construídas seguramente a expensas da mesma torre", escribe Ferro Couselo A edificación data da primeira metade do século XV e xa nun documento datado o 6 de xaneiro de 1480 faise referencia por primeira vez ao lugar de Quitapesares, residindo aquí Álvaro Fernández e a súa muller Constanza Fernández. A comezos do século XVI a torre atopábase xa en completo abandono, momento no que nun documento se refire o aforamento de Alonso Pérez de Quitapesares e da súa muller Tareixa Álvarez. Relata Ferro Couselo que "o seu fillo, Alonso Pérez da Torre, desfixo aquela casa e edificou unhas catro máis para el e para os seus fillos". "No século XVII había xa unhas oito casas, construídas seguramente a expensas da mesma torre", engade Ferro Couselo. O Arquivo de Ourense lembra que, "na súa parte histórica", o traballo sobre a Torre de Quitapesares se basea en documentación conservada pola institución


Summary: Alcaldes e sindicatos crean unha comisión de traballo.

Nos concellos das comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal non queren dar a fábrica de Siemens-Gamesa por perdida. Boa parte dos seus rexedores decidiron esta semana crear unha comisión de traballo cos sindicatos para impedir que a multinacional consume os seus plans de deslocalización. Carlos González, un dos integrantes do comité de empresa, explica que "na devandita comisión habería un representante de cada partido, PSOE, BNG, PP e TeGa, e tamén da parte social". Segundo informaron, o primeiro paso desta comisión de traballo será a emisión dun comunicado conxunto de todos os alcaldes e alcaldesas da comarca, apostando en buscar unha solución para a continuidade da factoría", logo de que o comité de empresa trasladase a falta de carga de traballo pola ausencia de novos pedidos e a negativa da compañía a realizar investimentos para poder producir novos modelos de pas de maior tamaño, que son os que actualmente están a ter máis demanda. No encontro, decorrido na noite desta quinta feira, tamén acordaron solicitar unha entrevista co vicepresidente segundo da Xunta e conselleiro de Economía e Indutria, Francisco Conde, á que "acudirían os integrantes da comisión de traballo, ao estimar que é a Xunta a que ten as competencias no ámbito industrial na Galiza". Ademais, algúns dos rexedores tamén apostaron en trasladar ás Administracións a necesidade de vincular as concesións de novos parques eólicos ao mantemento do emprego nestes territorios, ao considerar que desta maneira poderíase salvar a planta situada no concello das Somozas, que actualmente emprega menos de 300 persoas, pero da que dependen uns 500 postos de traballo entre directos e indirectos. Pola súa banda, a representación dos traballadores trasladoulles aos rexedores que entre o persoal "hai preocupación, ante a falta de carga de traballo e a inexistencia de futuros investimentos na fábrica", e porque perciben "unha mala perspectiva de activación de pedidos e a incerteza dunha deslocalización da factoría a curto prazo". A respecto da reunión que Conde se comprometera a solicitar coas persoas responsábeis dos Ministerios de Industria e Transición Ecolóxica "de momento non sabemos nada da", apuntou Carlos González.


Summary: Após as queixas e protestas de persoas neste tramo de idade por recibir viais de AstraZeneca e Moderna cando o presidente prometera Pfizer.

Feixoo matizou hoxe, sexta feira, as súas palabras de hai 3 días e di agora que as persoas de 66 a 69 serán vacinadas tamén coa AstraZeneca. Un cambio respecto ao que afirmara na terza feira, cando dixo que as persoas desa franxa de idade ían recibir Pfizer. Foi a preguntas de Nós Diario, que publicou que na franxa de 66 a 69 anos estábase a vacinar con AstraZeneca ou Moderna e non coa Pfizer que prometera o presidente, que o propio Feixoo recoñeceu o erro e pediu desculpas ás persoas afectadas. Fontes próximas ao presidente indicaron que o que pasou debeuse a un maletendido . Esta terza feira, 4 de maio, o presidente galego, Núñez Feixoo, ratificaba que os galegos de entre 66 e 69 anos que sexan citados para vacinarse contra a Covid-19 recibirán Pfizer. En concreto, o Servizo Galego de Saúde aspira vacinar o 70% da poboación desta franxa de idade entre hoxe e o sábado cunhas 90.000 citas previstas. Despois de recibir a súa primeira dose de AstraZeneca, Feixoo explicou que o cambio na decisión de que o colectivo de 66 a 69 reciba Pfizer débese a que así o considerou a comisión de vacinación do Consello Interterritorial da Saúde. "Considerou que non podiamos esperar a AstraZeneca, que xa tiñamos Pfizer e que, por tanto, o mellor era nesa franxa de idade meter Pfizer e non baixar de 59 cara abaixo, que era o que estaba previsto", explicou. Mais persoas de entre 66 e 69 anos de idade que están a acudir a se vacinar non están a recibir a Pfizer, tal e como prometerá o presidente, senón que se lles está a inxectar a primeira doce de AstraZeneca. Así o confirmaron a Nós Diario varias persoas na área sanitaria de Pontevedra e O Salnés, que salientaron a indignación e malestar que se xerou en moitas persoas ao comprobar que o vial non era a prometida Pfeizer. A isto engádese persoas da mesma franxa de idade que afirman que na área sanitaria de Vigo estase a poñer Moderna, tampouco a Pfizer. Apuntan que o persoal sanitario, ao ser preguntado por este cambio, limitouse a sinalar que sobraban moitas vacinas de AstraZeneca e que tiñan orde de subministralas.


Summary: O movemento de xente endomingada nas rúas de Asperelo non é moi habitual ás 8 da mañá. O nerviosismo mesturábase co frío que baixa do Monte Faro, e é que o seu colexio electoral, situado nun galpón, é o máis alto da comarca do Deza. É un deses colexios no que non se gastan moitas papeletas, pois todos a traen da casa. Tardou en abrir, pois ninguén viña coa chave, pero máis tardou en quentar, porque o pequeno calefactor non daba a basto.As aldeas e vilas galegas estiveron á cabeza en canto a participación nas primeiras horas desta xornada electoral.

A única interventora presente, do PP, conta que aos 10 minutos de colocar a urna xa tiñan 18 votos, que é unha porcentaxe importante dos 122 electores censados. "Só veñen maiores, e véñenche cedo, antes da misa" conta a presidenta, que non supera os 30 anos, e que asegura que é das poucas mozas que hai na aldea. Concepción Docampo ten dificultades para chegar até a mesa onde se sentan os vogais. Trae consigo a papeleta, envolta nunha folla de publicidade do supermercado da vila, pero esqueceu o DNI, o que non é un impedimento para exercer o dereito ao voto. "Aquí é A Concha do Medelo, e todos a coñecemos" di a presidenta. A participación no centro de Rodeiro facíase esperar, pero a cantidade de votos dunha das urnas da Casa da Cultura xa sorprendía cando aínda a néboa non levantara, pois o erro do presidente da mesa, fixo que os votos que chegaron por correo foran os primeiros en encetar a xornada. Un dos momentos de máis afluencia de electores "será na saída de misa, aínda que os cazadores xa votaron antes de saír ao monte", di a interventora do PP, que asegura coñecer a todos os seus votantes polo nome, e sabe cantos votos vai haber para o seu partido, "levo anos acertando, e non fallo". As costumes de cada zona inflúen na hora pico de participación de cada colexio, así, colexios da Veiga de Valdeorras e da Gudiña, onde hai moita afección á caza, rexistraban nas primeiras horas os índices de participación máis altos do País. En contraste, colexios como o de Seoane, unha parroquia das Terras de Lemos, tiña ás 13 da tarde a urna con moi poucos sobres, "pois os veciños baixan ao mercado da vila e votan á volta" di a interventora do BNG. A feira de Chantada fai que o tráfico estea saturado no centro da vila, e que o acceso ao colexio electoral teña que estar dirixido pola Policía Local. A localización de varias mesas coincidiu nun mesmo lugar, o novo Auditorio Municipal, "porque o alcalde quere lucilo", asegura un dos policías. Pero esta aglomeración fixo que o transcurso da mañá se ralentizase, e que os interventores tiveran que facer de acomodadores dando información a todo aquel que non sabe en que mesa votar. O renacentista Mosteiro de Nosa Señora da Antiga, no centro de Monforte de Lemos, está servindo neste domingo para celebrar a festa da democracia. Chama a atención aquí a ausencia dos interventores ou apoderados do partido do alcalde, o BNG, cando o PP ten até cinco nunha soa mesa. Un dos vogais conta que ao pouco de abrir, a Garda Civil tivo que pedirlle a "un home que estaba pedindo aquí na porta con dous cadelos" que elixira outro lugar para estar hoxe, pois "estaba atrapallando o paso e pedindo papelinas e papeletas". En Veigamuíños, unha parroquia do Barco, en Valdeorras, o ambiente está animado no colexio pese á ausencia da veciñanza que se reserva para a tarde. Nas primeiras horas, o frío no Centro Social era tanto que "un que veu a votar, que ten un licor café moi bo, trouxo unha botella" di a presidenta da mesa. Así que todo o que entra é convidado polo interventor popular, pai de Moisés Blanco, o presidente local do PP, a un "groliño para quentarse, e para animar un pouco esto".


Summary: "Sería bo para a vida pública que Fernando Blanco xogase un papel activo no BNG". Así se expresou esta sexta feira a portavoz nacional da organización, Ana Pontón, ao ser preguntada polo futuro do ex deputado nacionalista e ex conselleiro do bipartito, desimputado logo de oito anos.

"Como el xa dixo, Fernando Blanco ten todo o apoio do BNG, segue a ser militante do BNG, é unha persoa que coñezo ben no perosal e no políticio e a quen estimo", afirmou Pontón, quen considera que "sería bo" que traballase activamente dentro da formación frentista. Blanco, cuxa desimputación transcendeu hai apenas unha semana, explicou en público que "todo na vida ten unha época" e que a súa na política activa xa pasara. "Evidentemente o seu futuro depende das súas decisións", advertiu Ana Pontón, "pero o noso apoio e é un militante destacado". Pontón realizou estas declaracións en Lugo, onde acompañou o candidato do Bloque á alcaldía, Rubén Arroxo.


Summary: As forzas armadas botaron milleiros de toneladas de municións caducadas fronte costas españolas e galegas até que esa práctica se prohibiu, segundo desvelou 'Materia'. Verteduras que implican un risco de contaminación por metais pesados.

O exército español verqueu durante décadas milleiros de toneladas de municións e explosivos en seis vertedoiros submariños, un deles na costa galega, a apenas 21 millas de Ferrol. Un feito que o propio gabinete do Estado Maior confirmou ao medio 'Materia' (web de novas sobre ciencia, medio ambiente, saúde e tecnoloxía), que é quen publicou esta información. Estes puntos eran denominados oficialmente como 'Zonas de lanzamento de cargas de profundidade e vertedoiros de explosivos'. A partir do 1 de xaneiro de 1995 non volveron acoller verteduras do exército pois entrou en vigor o Convenio de Londres, un acordo internacional asinado polo Estado español e outros 85 países para reducir a contaminación nos mares. F-130 Desde as Forzas Armadas españolas afirman que non poden dar máis información alén de que o que se botaba nesas zonas era 'munición convencional'. A denominación para o ponto en augas atlánticas a 21 millas de Ferrol onde se botaban as municións era F-130. John Mouat, subsecretario do Convenio Ospar (Convenio para a protección do medio mariño no Atlántico Nordeste), recoñeceu a 'Materia' que para a súa organización o F-130 era un simple punto no mapa pois, a diferenza doutros casos, "desafortunadamente, non temos datos precisos".


Summary: A tradicional 'Cadea humana pola liberdade' convocada por Ceivar reúne por volta de 250 persoas para percorrer a zona vella da capital galega na defensa dos dereitos dos presos independentistas galegos.

Ducias de persoas acudiron neste 24 de xullo á chamada de Ceivar para facer parte da 'Cadea humana pola liberdade dos presos independentistas', unha cita que fai dez anos neste 2017. Unha mobilización que ao longo destes anos labrou o seu carácter obrigado nas vésperas do Día da Patria para todas aquelas persoas que defenden os dereitos dos presos políticos galegos. Como é habitual, o punto de encontro foi a Praza de Galiza para, a partir deste punto emblemático da transición zona nova-zona vella compostelá, os manifestantes percorrer, unidos polas mans, diferentes rúas e prazas do corazón da capital galega a reclamaren a liberdade dos independentistas presos. A mobilización estivo en todo momento controlada por un impoñente dispositivo policial, formado por anti-disturbios, para alén da presenza de axentes da 'secreta'. Por volta de 250 persoas tomaron parte na cadea, na que abundaron as pancartas e berros contra a tortura e a dispersión, así como a favor do traslado a Galiza dos presos independentistas. "Que volten para a casa, é o seu dereito', 'Independencia' ou 'Liberdade independentistas' foron algunhas das consignas. A marcha finalizou na Praza de Cervantes, onde se emitiu un audio de María Osorio, presa independentista na cadea de Mansilla (León). No acto tomaron a palabra os tres militantes de Ceivar detidos recentemente nun operativo da Audiencia Nacional. Desde Ceivar defenden que os presos independentistas "forom encarceradas por ser dissidência num Reino Espanhol no que Galiza nom tem direito a se autodeterminar" e salientan o feito de facer "dez anos em que levamos à rua a reclamaçom de rematar com a dispersom e o encerro das prisioneiras políticas independentistas galegas; reclamaçom que é umha necessidade democrática e um exercício de justiça".


Summary: José Freire di que parlamentares nacionalistas teñen responsabilidade nos incidentes do cerco de Compostela. "Prometeron a Constitución e lealdade á autoridade", afirmou, para acusalos de "aliarse cos que se alegraban de asasinatos de policías".

O responsábel do Sindicato Unificado de Policía (SUP) en Galiza acusou esta segunda feira durante unha entrevista na Cadena Ser a deputados do BNG de "incitar" á violencia aos mariñeiros do cerco. Non foi a única acusación que José Freire fixo contra a formación nacionalista, da que dixo que "se alía cos que aplaudían que se asasinase policías". Freire, preguntado sobre os duros enfrontamentos entre mariñeiros e policías que a semana pasada decorreron en Compostela, aos pés do Parlamento, acusou a "políticos sectarios" de actuar como "hooligans" esa xornada. E, malia non dar nome, referiuse a "dous deputados autonómicos do Bloque". O responsábel do SUP asegurou que os parlamentares "prometeron unha constitución e lealdade á autoridade" polo que non poden "incentivar á violencia". Ao fío das declaracións de Prado A seguir, José Freire expresou que "vindo de quen vén (o BNG) non nos estraña, porque non é que nos teñan cariño..." Foi entón cando seguiu a afirmación que "se alían con organizacións que 'jaleaban, aplaudían e alegrábanse de que se asasinasen policías". Afirmacións que chegan apenas días despois de que a portavoz do PP galego, Paula Prado, acusase aos nacionalistas de lexitimar "50 anos de terrorismo en España". O responsábel do SUP defendeu en todo momento a actuación policial contra os mariñeiros do cerco, aos que acusou de "tirar pedras, sumidoiros, botellas, queimar contentores...houbo 9 policías feridos, un deles segue de baixa".


Summary: Este ano deben entrar en funcionamento 34 novos parques eólicos, que achegarán uns 700 megavatios á actual potencia instalada, que leva unha década estancada. En 2017 a porcentaxe de enerxía producida no país por fontes renovables caeu ao seu mínimo dende o 2005

O sector eólico galego sufriu nos últimos anos varios golpes motivados por decisións políticas que frearon o seu desenvolvemento. Primeiro foi a anulación por parte do Goberno de Núñez Feijoo do concurso eólico do Bipartito, unha anulación que foi declarada ilegal polo Tribunal Supremo. O segundo golpe chegou dende Madrid, pola decisión do Goberno de Mariano Rajoy de poñer fin ás primas á produción de enerxías renovables, xunto con outras decisión que prexudicaron ao sector das renovables. A crise económica acabou por afogar un sector que no ano 2005 significaba o 1,5% do PIB galego, pero que unha década despois xa caera ata o 0,5%, dez anos nos que se perderon 4.500 postos de traballo.Este ano deben entrar en funcionamento en Galicia 34 novos parques eólicos, que achegarán uns 700 megavatios á actual potencia instalada, que leva unha década estancadaO 2019 pode ser o ano do relanzamento da produción de enerxía eólica en Galicia. O 31 de decembro deste ano deben estar en marcha os 34 novos parques que foron autorizados polo Goberno nas últimas poxas, que tiveron lugar en 2016 e 2017. Se as empresas que foron beneficiadas por eses concursos (Endesa, EDP, Naturgy, Greenalia, Norvento e Invertaresa) non poñen en marcha estas instalacións perderían os avais económicos depositados, ao redor de 36 millóns de euros. Os novos parques achegarán uns 700 megavatios á actual potencia instalada en Galicia, que leva unha década estancada.No ano 2010 a potencia eólica instalada en Galicia era de 3.285 MW e sete anos despois apenas variara, situándose nos 3.343 MW. Galicia segue sendo a terceira comunidade autónoma con máis potencia instalada, pero a moita distancia da primeira, Castela e León, que practicamente igualaba hai dez anos. A porcentaxe de enerxía renovable xerada en Galicia caeu no ano 2017 á súa cifra máis baixa dende o 2005: 40%Nestes anos a enerxía xerada por esta vía moveuse entre os 6.928 GWh e os 9.485 GWh, situándose no ano 2017 nas súas cifras máis baixas, en niveis semellantes aos de unha década antes. A debilidade da xeración de enerxía eólica, en descenso dende o ano 2013, unida á irregularidade da produción hidroeléctrica, sempre dependente do nivel de precipitacións e do caudal dos ríos, fixo que a porcentaxe de enerxía renovable xerada en Galicia caese no ano 2017 ao seu dato máis baixo dende o 2005: 40%. En paralelo, incrementouse a produción de enerxía eléctrica a través das fórmulas máis caras e contaminantes, sobre todo a queima de carbón nas centrais térmicas de Meirama e As Pontes. A central de Meirama pechará no ano 2020 e a das Pontes terá que facelo obrigatoriamente antes do 2030. As dúas plantas, moi contaminantes, son as culpables do 34% dos gases de invernadoiro emitidos no noso país e a plataforma Galiza, Un Futuro Sen Carbón reclama que sexan clausuradas canto antes.Así, á espera da posta en marcha dos novos 34 parques eólicos, Galicia suma un total de 159 instalacións, repartidas entre 107 concellos. En 1989 instaláronse en Cabo Vilán (Camariñas) os primeiros muíños, xa desmantelados. Na actualidade, o concello de Muras é a localidade con máis aeroxeradores, seguida de Abadín, Ourol, As Pontes e Vilalba. Mazaricos, O Valadouro, Ortigueira, Dumbría e Forcarei suman tamén máis de cen aparellos.En países como Alemaña máis da metade dos parques están en mans de axentes locais e non de grandes empresasA pasada semana púxose en marcha o Observatorio Eólico de Galicia, unha ferramenta impulsada polas Fundación Juana de Vega, a Universidade de Vigo e a Fundación Isla Couto que busca incrementar a transparencia nos procesos de instalación de novos parques e aumentar as rendas que reciben os propietarios e os concellos, maioritariamente locais, nos que se asentan. Entre as boas prácticas que promoverá o observatorio están os parques eólicos cooperativos ou comunitarios nos que directamente son os axentes rurais os que encabezan as iniciativas. En países como Alemaña máis da metade dos parques están en mans de axentes locais e non de grandes empresas.


Summary: A realidade imponse e toca facer da necesidade virtude, mirar para adiante e abandonar de vez ese malfado rosaliano que tanto nos caracteriza. Os galegos e as galegas terán a oportunidade de expresar o seu apoio a unha opción política, Compromiso por Galicia, que ocupa un grande espazo baleiro no sistema político galego actual.

"Aquí pasou o que pasou", reza un dos proverbios máis coñecidos da política autóctona e que dá conta de como sen dicir nada se pode á vez dicir todo, sempre que o interlocutor queira entender, claro está. Tamén hai aquel outro dito máis popular e con claras connotacións sexuais que di "agora xa foi, Marica non chores". Pois iso. Permítanme os lectores que a un servidor, que viviu algo de cerca determinados acontecementos políticos nos últimos días, só se lle ocorren estas dúas expresións para relatar o acontecido. Semellaba a opción máis lóxica por moitas razóns, a primeira delas porque dese xeito poderiamos consolidar os proxectos xurdidos da famosa Asemblea de Amio, independentemente da súa confluencia orgánica posterior Algúns que levabamos tempo matinando e traballando en artellar unha nova ferramenta política nas coordenadas do galeguismo e da socialdemocracia (perdoen o atrevemento conceptual pero cada un fala segundo lle peta), podemos sentir un punto de frustración ao ver fragmentada a desexada nova alternativa nacionalista de cara ao vindeiro 21 de outubro. Semellaba a opción máis lóxica por moitas razóns, a primeira delas porque dese xeito poderiamos consolidar os proxectos xurdidos da famosa Asemblea de Amio, independentemente da súa confluencia orgánica posterior. A segunda, porque estaba e sigue a estar en xogo a continuidade no goberno da Xunta dunha xente que non cre nin nas institucións propias nin nos servizos públicos que xestiona. Reinaron as lóxicas de curto prazo sobre as de medio e longo prazo Teño para min que na resultante final de todo o proceso reinaron as lóxicas de curto prazo sobre as de medio e longo prazo. Para sorpresa de moitos, aqueles que afirmaban vai uns meses que as eleccións carecían de importancia e que o único relevante era o proxecto de longo percorrido construído "dende a base", amosaron nos últimos días que parlamentiño si, pero a vaquiña polo que vale. Tamén se percibiu que, máis alá da retórica das novas maneiras de facer política, hai cousas que se seguen a resolver pola vella, sen menoscabo dos cadáveres deixados polo camiño. Mais a realidade imponse e toca facer da necesidade virtude, mirar para adiante e abandonar de vez ese malfado rosaliano que tanto nos caracteriza. Os galegos e as galegas terán a oportunidade de expresar o seu apoio a unha opción política, Compromiso por Galicia, que ocupa un grande espazo baleiro no sistema político galego actual. Unha opción política que aposta porque os galegos decidan libremente e sen límites como queren gobernarse, mais partindo da experiencia actual do autogoberno e conscientes de que a soberanía non se pode concibir igual que vai cen anos, nin que podemos ser alleos ao proceso de construción europea, con tódalas súas eivas. Unha opción política que aposta porque os galegos decidan libremente e sen límites como queren gobernarse, mais partindo da experiencia actual do autogoberno e conscientes de que a soberanía non se pode concibir igual que vai cen anos Unha opción política que defende o carácter público e universal dos servizos básicos, así como a regulación do sistema económico, nomeadamente do mundo financeiro. É imprescindíbel mudar o desequilibrio existente entre o poder político e o poder económico en favor do primeiro, e nesa loita está Compromiso. Pero tamén toca crear as condicións para unha sociedade innovadora, creativa e sustentábel onde, en particular a xente nova, poida desenvolver os seus proxectos con máis garantías de futuro. Mérito, capacidade e igualdade de oportunidades deben ser elementos guía na Galicia do futuro. E, finalmente, Compromiso aposta por novas canles de participación pública –primarias abertas a cidadanía, democracia directa a nivel local- e, diante de todo, pola decencia na xestión da res pública. Están en cuestións os políticos profesionais e toca recuperar a cidadanía para a política, mais sería lamentábel e perigoso que se cuestionara a propia práctica política, por iso debemos apartarnos do populismo fácil. Temos que traballar daquí ao 21 de outubro para impulsar un cambio no País pero tamén para ir sentando as bases dunha Galicia mellor. Porque, non nos equivoquemos, o 22 de outubro o día abrirase en Galicia e, ao igual que hoxe, seguiremos a necesitar da enerxía e da forza dos que queren un país dono de si mesmo e aberto ao mundo, así como unha sociedade máis xusta. É unha misión de audaces, como din os Ataque Escampe. Aí estaremos.