Dende o ocorrido o pasado martes no Congreso creo que a sociedade catalá no seu conxunto entende que o Estado español definitivamente non a recoñece e a nega. O que alí se dixo e votouse xa é pasado, todos entramos xa na seguinte fase dun proceso que non vai desaparecer maxicamente. Dende o ocorrido o pasado martes no Congreso creo que a sociedade catalá no seu conxunto entende que o Estado español definitivamente non a recoñece e a nega O próximo día 23 de abril un ou dous millóns, que máis ten, de persoas sairá ás rúas dunha cidade europea para proclamar o seu propósito colectivo: decidir a forma de Estado baixo a que queren vivir. Esa será a verdadeira contestación catalá ao ocorrido nas Cortes, e non o que digan os partidos. Dirixentes de partidos estatais lembran con orgullo os azoutes que lle propinaron a Ibarretxe cando levou ás Cortes o seu plan de autogoberno. Creo que Mais debería ter ido a esas Cortes acompañando os deputados defensores da proposición de lei do parlamento catalán, pero é comprensible que aforrase unha previsible humillación. O sistema político actual é unha máquina organizada para destruír a discrepancia ao sistema político e ideolóxico do bipartidismo monárquico, e por iso non desexan que un debate de tal importancia, onde se oen argumentacións indesexadas, poida ser seguido pola cidadanía española: ningunha canle de televisión estatal o emitiu. As voces que incordian a pax española vixente desde o 23-F son afogadas en canto se oen alí. Difundiranse os cortes pertinentes das intervencións e as cabeceiras madrileñas sentenciarán para toda España. O poder votar nesa consulta non é unha reclamación deses partidos que acudiron ás Cortes, nin sequera é unha reclamación nacionalista, é unha reclamación cívica O que non parecen comprender os que se senten blindados e donos do Estado, dentro da súa fortaleza, é que a demanda catalá é unha demanda verdadeiramente social, nacional. O poder votar nesa consulta non é unha reclamación deses partidos que acudiron ás Cortes, nin sequera é unha reclamación nacionalista, é unha reclamación cívica. Queren que se celebre esa consulta os partidarios dunha solución e os partidarios doutra, até quen non desexaron no seu día que se expuxese a consulta saben que agora é necesario poder votar. Ningunha sociedade pode aceptar que a afoguen ou que a encerren. A esa reclamación contestóuselle ensinándolles a chave con que manteñen a porta pechada. A chave que detentan chámase Constitución A esa reclamación contestóuselle ensinándolles a chave con que manteñen a porta pechada. A chave que detentan chámase Constitución. Rajoy, Rubalcaba e Rosa Díez falaron desde unha mesma perspectiva, esta é a súa casa, fixérono con auctoritas, invocaban o texto constitucional pero en realidade se sentían con autoridade moral sobre España. Quen defendemos outra idea de España non temos xa nada que facer. Rajoy, ademais, falou desde a potestas e faloulles aos representantes do Parlamento catalán coma se fosen nenos malos, eles e os seus votantes. Como estaba no seu castelo e podía, foi insidioso ao acusar algúns, que estaban alí presentes, de ser malvados, ("se las han ingeniado para..."), e foi chulesco até o extremo cando lles dixo que el era quen realmente coñecía Catalunya e que a amaba. Hai amores que matan. Non tería por que amala, a maior parte dos cidadáns españois non a amamos, basta con recoñecela e respectar os seus cidadáns, pero o desprezo mostrado por el e o seu partido antes e despois de chegar ao Goberno fai que esa linguaxe agora sexa unha burla. A burla absoluta á verdade e á intelixencia vén de que sexa Rajoy, membro dunha organización de ultradereita que combateu esa Constitución do 78, quen agora a esgrima como un tótem e unha chave que pecha as portas sacras Que o sistema político español vixente perece por si mesmo, non son os bárbaros fóra das fronteiras senón os seus amos quen o afogan, demóstrao que recorran á Constitución como explicación e desculpa da súa decisión política. Cando din "a Constitución impídeo" recoñecen que a Constitución é un obstáculo para solucionar os problemas. A estas alturas xa dá igual o que xa non ten remedio: non ten remedio que ese Tribunal Constitucional anulase partes do Estatuto catalán que tiñan importancia capital e non ten remedio esa votación que di que a Constitución é un cárcere para unha parte da cidadanía. Por certo, tamén o é para boa parte da cidadanía que non vive en Catalunya. Doutra banda, a burla absoluta á verdade e á intelixencia vén de que sexa Rajoy, membro dunha organización de ultradereita que combateu esa Constitución do 78, quen agora a esgrima como un tótem e unha chave que pecha as portas sacras á vez que a encomia e canta a gloria de quen nola demos / llela demos. Que o garante da Constitución sexa un político que non cre no cambio climático pero cre, en cambio, na superioridade dalgunhas estirpes e en que o que mantén as persoas nun proxecto nacional é o sangue. Ese é o estado de cousas, esa é esta España. Son os seus donos e pretenden que sexa o cárcere dos demais, que seremos inconstitucionais. Delincuentes Como non queda máis remedio, no futuro oiremos os políticos que tomen un avión ou o AVE a Barcelona dicir palabras en catalán, poida que en diante até oiamos cancións en catalán na radio e a televisión, quizais busquen que hai escritores cataláns, esforzaranse en ilustrar iso de que lles queren moito, pero xa é tarde para reformar a Constitución. Este martes pasado, 8 de abril, fixérona definitivamente e exclusivamente súa. Son os seus donos e pretenden que sexa o cárcere dos demais, que seremos inconstitucionais. Delincuentes.


As case 2.800 persoas acreditadas como inscritas de En Marea cítanse este sábado en Santiago para debateren a súa estratexia política e electoral para os vindeiros meses e mais definir as regras que rexerán na renovación dos órganos da formación, proceso que culminará antes de fin de ano. Apenas sete meses despois da anterior xuntanza deste órgano, equivalente a unha asemblea xeral, o plenario non votará sobre a continuidade ou non da actual formación, con Luís Villares como voceiro. Pero tanto a definición das regras do xogo desa inminente votación como a diagnose política e a definición dos marcos para a concorrencia nas eleccións europeas van supoñer unha primeira proba para medir as forzas dos que poden ser definidos como dous principais sectores do constituído como partido instrumental no verán de 2016. A votación das regras para elixir o vindeiro Consello das Mareas será unha primeira proba para medir as forzas entre os dous principais sectores de En Marea A propia definición das normas para a elección do vindeiro Consello das Mareas e, por extensión, da Coordinadora da formación, serán un pulso político en si mesmo. A proposta da actual coordinadora, que encabeza Villares, propón un modelo de listas de listas cremalleira -con homes e mulleres alternativamente- de 35 persoas con cadanseu "documento político que conteña unha proposta de liñas de actuación" e sometelas á votación da militancia. O considerado como sector crítico, que agrupa membros das principais mareas urbanas e tamén de partidos como Podemos, Anova ou EU, todas elas partidarias nos meses previos da constitución dunha "mesa da confluencia" para redefinir o futuro de En Marea, defenderá unha emenda na que a militancia vote tamén candidaturas de 35 persoas con cadanseu documento político, pero mediante un sistema de listas abertas no que cadaquén poida elixir ata 26 persoas. Esta opción, defenden, daría lugar a un Consello máis "representativo". Luís Villares, intervindo na presentación pública do plenario / En Marea No referido á Coordinadora -dirección ordinaria da formación-, ambos sectores tamén discrepa. O texto a debate, redactado polo equipo de Villares, aposta por que a Coordinadora sexa elixida dende o Consello "tendo en conta a proporcionalidae dos resultados" desa elección e "atendendo a criterios de paridade, eficacia e non remuneración". A emenda do sector crítico concorda na elección polo Consello, "atendendo a que como mínimo a metade máis unha das súas integrantes sexan mulleres" e tras un "debate político" que "responda á pluralidade do espazo" e non só a "mecanismos de proporcionalidade. Contexto político e eleccións europeas O plenario de En Marea debaterá e aprobará tamén un documento político que, xunto a unha análise xeral, fixe a aposta da formación para concorrer ás eleccións europeas -as de 2014 foron os comicios do debut electoral de Podemos, mentres que as mareas municipais e En Marea aínda non existían como tales e as formacións que as impulsaron concorreron en Galicia baixo as siglas de AGEe-. A tese política a debate parte dun contexto xeral marcado polo triunfo da moción de censura do PSOE, ao que En Marea lembra un "apoio" que "non pode ser un cheque en branco", se ben "tampouco podemos converter o PSOE en albo dos nosos dardos sen ter en conta que en Galiza o obxectivo segue a ser apartar o PP" do poder, sinala a tese. A tese política redactada pola coordinadora defende que En Marea "actúe como un todo" para configurarse como "alternativa sólida de Goberno" en Galicia Así, a tese ve urxente que, "no contexto galego", En Marea se presente como "alternativa sólida de goberno", mellore a "comunicación" coas mareas locais e o grupo no Congreso e "actúe como un todo" nos diferentes ámbitos. No referido ás eleccións europeas o texto impulsado dende a coordinadora dá "preferencia" a unha "ampla alianza" coas "forzas que compartan os nosos principios políticos e programáticos" a través dunha negociación que sexa referendada cunha votación da militancia. Entre as condicións formais, sinala a necesidade que a "a papeleta electoral sexa diferenciada no noso país" e que "as persoas que vaian nesa lista" sexan electas en primarias e "representen unicamente o espazo de En Marea". As emendas do sector crítico rexeitan tornar a formación "nun partido clásico" A emenda que defenderá o sector crítico, á totalidade do texto da coordinadora analiza tamén o escenario tras a moción de censura e a necesidade de fixar unha "axenda galega" no Estado, así como de impulsar unha mudanza en Galicia, se ben consideran que actualmente a "principal ameaza política ao PPdeG non reside tanto nas bancadas da oposición como nos gobernos rebeldes e de cambio dos concellos galegos" e cren necesario mudanzas para que En Marea sexa esa "alternativa de goberno". Neste sentido, chaman a "reforzar" as mareas municipais e rexeitan "converter En Marea nun partido tradicional", espazo que cren necesario "reinventar" mediante un "proceso de reflexión" tras as eleccións municipais, que cadran coas europeas, nas que tamén vén necesaria unha "alianza coas forzas que compartan os nosos principios políticos e programáticos" e votada pola militancia.


Summary: Nun comunicado conxunto, as familias de residentes na San Carlos de Celanova e en Nosa Señora de Fátima do Barco de Valdeorras demandan poder visitar aos seus asumindo medidas de protección.

As familias das persoas residentes nos centros de maiores Nosa Señora de Fátima do Barco de Valdeorras e San Carlos de Celanova advirten sobre os problemas que pode traer o illamento á saúde mental dos seus familiares despois de dous meses de confinamento. Nun comunicado conxunto, que conta co apoio da Federación Galega de Asociacións de Usuarias e Familiares de Usuarias de Residencias e da Dependencia (REDE) e do Movemento Galego da Saúde Mental, e orientadas polo consello de médicos, psicólogos e psiquiatras, queren que se poñan en marcha iniciativas semellantes ás que se realizan noutros territorios do Estado español. Protocolo en Catalunya Un do exemplos que poñen é o que leva a cabo a Associació Professional Catalana de Directores de Centres i Serveis d'Atenció a la Dependència (ASCAD) para iniciar o desconfinamento das persoas maiores que inclúe as visitas de familiares. Entre os consellos do protocolo figura facilitar o contacto telefónico e, na medida do posíbel, as vídeo-chamadas. "Esta debería de ser unha obriga por parte das residencias", sinala a Nós Diario María Rodríguez, voceira deste colectivo, "as persoas maiores que están nas residencias teñen que sentir que estamos con elas", engade. As familias aseguran que hai "un primeiro grupo de usuarias e usuarios que habitualmente facían vida normal fóra da residencia e que estarían en condicións de volver facela" e "outro grupo que non foron afectados pola COVID-19 e que xa superaron o tempo de corentena e que poderían, coas medidas de protección individual e distanciamento esixidas, recibir a visita dalgún familiar". Consultado por Nós Diario, o psicólogo Luciano Ramírez afirma que "en termos psicosociais é moi positivo arbitrar os medios necesarios para garantir, dentro das posibilidades existentes, o contacto coa familia". Explica que este contacto "seguindo as máis estritas normas de seguridade" facilitaría a posibilidade de "sacar o mellor delas" nunha situación como a que están a vivir nas propias residencias. Petición á Área sanitaria de Ourense As familias piden no comunicado que a Área Sanitaria de Ourense actúe. "Entendemos que o obxectivo básico nestas primeiras fases do desconfinamento xeral o obxectivo principal segue sendo a protección do centro, evitando vectores de contaxio", explican no seu comunicado. Aseguran que se comprometen a asumir "todas as medidas de autodesinfección e autoprotección aportando luvas, máscaras e a roupa que se nos indique", e tamén "a colaborar coa dirección para organizar as visitas; empezando por unha persoa por residente, cunha duración máxima de 15 minutos e nos espazos exteriores do centro, tal e como recomendan os expertos".


Summary: A compañía madrileña Ron Lalá fíxose co "Premio do Público Rubén García ao mellor espectáculo" na 30 edición da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia. A Ultranoite no país dos ananos de Chévere pisoulle os pés no aplauso do público.

Moi axustado cualifica a organización o resultado do "Premio do Público Rubén García ao mellor espectáculo" do que resultou finalmente gañador o espectáculo En un lugar del Quijote da compañía madrileña Ron Lalá seguida por Chévere coa Ultranoite no país dos ananos. En terceiro lugar produciuse un empate entre Ubu Roi da compañía inglesa Cheek by Jowl e Le sorelle Macaluso da italiana Sud Costa Occidentale. Máis de 9.000 persoas asistiron como público aos oitos días da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia nesta 30 edición na que desde a organización se valorou o fortalecemento da súa "dimensión internacional e proxección máis alá do ámbito galego". O director do festival, Roberto Pascual defendeu na clausura un modelo de encontro arriscado e anovador, que acolla tendencias innovadoras ao tempo que mostre os grandes referentes de teatro internacional. Anunciou unha nova etapa a partir de 2015 con alianzas internacionais e a utilización de recursos europeos para medrar e consolidarse como mostra de referencia.


En calquera proposición de reforma da estrutura do Estado español cun perfil de mellora democrática e racionalización económica debería figurar a eliminación das deputacións provinciais. No caso galego, son estruturas que pexan o desenvolvemento e consolidan un sistema social baseado na parálise, no aguinaldo e na compra de votos. O provincianismo . Calquera xustificación (nesgada) quedou desautorizada coa aparición do actual Estado autonómico. A duplicidade administrativa é un capricho centralista A provincia en Galicia quedou obsoleta antes de chegar sequera a arraigar. As catro actuais foron creadas desde Madrid na década do 1830 e desde aquela só serviron para afianzar poderes fácticos nas súas capitais grazas á dotación de fondos públicos repartidos polo Estado. Calquera xustificación (nesgada) quedou desautorizada coa aparición do actual Estado autonómico. A duplicidade administrativa é un capricho centralista. Como pode ser que nestas alturas haxa unha institución que se autodenomina a si mesma Excelentísima? Ultimamente, o presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, avogou por "democratizar" o ente mediante a escolla directa en urna das corporacións provinciais. Iso sería tan ridículo como devolverlles o señorío das cidades catedralicias aos bispos a cambio de que se presenten a unhas eleccións cada catro anos. As deputacións deben desaparecer porque non encaixan nun modelo moderno de goberno, porque non son eficaces para resolver os problemas do país. O medio rural Unha das xustificacións que utilizan os defensores das deputacións para defendelas é que grazas ao seu labor, os galegos do rural non viven tan desprotexidos. Ese concepto en si mesmo xa prima a desigualdade, coloca a cidadanía en dous chanzos: os que se valen por si mesmos e os que quedaron descolgados, teimudos en viviren no medio da nada, chuchando da teta provincial. O rural galego está como está, entre outras causas, polo traballo das deputacións Non. O rural galego está como está, entre outras causas, polo traballo das deputacións. Estes entes, con moito diñeiro para repartir sen teren que definir para que o van utilizar e por que, serviron para que determinadas elites puidesen controlar o voto chegada a democracia. En todo o rural galego sementouse un pacto: voto a cambio de obras. Nunha Galicia que viña da congostra e o pozo negro, a cidadanía que resistiu á emigración troca a súa vontade electoral a cambio de infraestruturas básicas. O poder non transforma a realidade, só substitúe as infraestruturas. É un bálsamo de modernidade, unha actualización en forma de piche e sumidoiros. O que a lóxica ditamina como servizos públicos básicos, para o poder provincial foi unha rede de dádivas, unha rede perversa ademais xa que os mesmos que propuñan esas obras nas parroquias, os que tiñan orzamento para facelas, acaban sendo os beneficiarios delas mediante contratos con empresas propias ou de testaferros. A capital En Galicia leva décadas funcionando unha doutrina do medo á vida, un sórdido mecanismo de empobrecemento moral e psicolóxico que consiste en convencernos de que somos miserables, desconectados do mundo e algo parvos Mais o poder das deputacións para paralizar o país non se esgota nas aldeas. Ese modelo de ralentización socioeconómica tamén triunfou na capital. Especialmente naquelas menos dinámicas. En Galicia leva décadas funcionando unha doutrina do medo á vida, un sórdido mecanismo de empobrecemento moral e psicolóxico que consiste en convencernos de que somos miserables, desconectados do mundo e algo parvos, que para subsistirmos temos pouca escolla: ou marchar para ver de gañar a vida noutro lado ou encontrar un chope, un choio, un posto para toda a vida. As deputacións serviron para perverter a ideoloxía da independencia do funcionariado público. Un sistema que na teoría serve para librar o traballador das tiranías do seu empregador institucional convértese nun rodicio da fortuna no que entran só aqueles que colaboran coa elite dominante, que colaboran na rede de captación de voto, que amosan que só mediante a preitesía cara ao poder é posible vivir dignamente. As deputacións controlan as obras, favorecen determinadas empresas privadas en base á proximidade e non ao mérito ou ás necesidades da provincia, acaban por ser tan totalitarias que se converten nas grandes "industrias" nos seus territorios Fóra diso, para que esforzarse? As deputacións controlan as obras, favorecen determinadas empresas privadas en base á proximidade e non ao mérito ou ás necesidades da provincia, acaban por ser tan totalitarias que se converten nas grandes "industrias" nos seus territorios. Patrocinan os escuálidos medios de comunicación, dominan as institucións deportivas e culturais. Sen actividade económica, sen liberdade, adormecido o instinto do risco, a Galicia dominada polas deputacións espera anestesiada a súa morte por inanición demográfica. A reforma Cómpre crebar a gaiola. Acabar primeiro coas deputacións e logo deseñar unha nova estrutura territorial para Galicia. Pensada desde aquí, con propostas apegadas ao territorio e definidas para favorecer o desenvolvemento equilibrado e a diversidade de oportunidades económicas. Non falo de pallasadas como fusionar concelliños ou crear megaoficinas de comarcalización baleiras de contido. O plan debe ser ambicioso. Hai dabondo persoas estudosas do tema no país. Acabar primeiro coas deputacións e logo deseñar unha nova estrutura territorial para Galicia. Pensada desde aquí, con propostas apegadas ao territorio e definidas para favorecer o desenvolvemento equilibrado e a diversidade de oportunidades económicas Os piares son dous: galeguizar as decisións orzamentarias para que prime o interese nacional e aprofundar a democratización do investimento mediante unha actualización do sistema de poboamento galego. A parroquia, entidade que convive connosco polo menos desde o reino suevo, debe revitalizarse mediante institucións que representen a vontade popular máis inmediata e a partir dela ir funcionando en rede mediante entes poderosos, útiles, capaces de xestionar sen coaccionar, responsables non só de gastar senón tamén de cobrar impostos, dinámicos e flexibles sempre a favor da cidadanía. Se a denominada nova política non entende a urxencia de cambiar a paisaxe institucional das nosas provincias que non se estrañe de que en calquera momento, o presidente de calquera deputación subvencione co diñeiro de todos un vídeo musical dun cantante calquera só porque devece pasar unhas horas con el e subir unha foto dos dous xuntos ao Facebook.


Summary: O edificio foi inaugurado en abril de 2016 sen acordo sobre o pagamento do equipamento, estimado en 3,5 millóns, que a Xunta accedeu a pagar a cambio de que o Concello non lle cobre impostos por varios edificios. O gasto en mantemento dende a inauguración ascenderá, se a Consellería cumpre o último prazo, a máis de 100.000 euros Feijóo anuncia que parte do vello Xeral volverá ter uso sanitario cando leve case unha década pechado

Feijóo anuncia que parte do vello Xeral volverá ter uso sanitario cando leve case unha década pechadoNa primavera de 2004 o PP atravesaba momentos difíciles, tamén en Galicia. Mariano Rajoy fracasara no seu intento de substituír a José María Aznar á fronte do Goberno de España e o efecto Zapatero agudizaba o desgaste da Xunta de Manuel Fraga a un ano das eleccións galegas. Neste contexto o daquela alcalde de Lugo, Xosé López Orozco, mantiña unha fronte de batalla aberta co conselleiro de Política Territorial, Alberto Núñez Feijóo, a quen esixía desbloquear un plan que vagaba polos caixóns de San Caetano dende a década anterior: transformar o vello cuartel de San Fernando, no centro da cidade, nun novo auditorio e centro cultural. O acordo entre ambas Administracións asinouse en agosto daquel ano, pero case nada seguiu o guión previsto. O auditorio chegou a construírse, pero noutro emprazamento e con moito atraso, e malia ser finalmente inaugurado en abril de 2016 segue pechado e xerando uns gastos de mantemento que, segundo documentación interna da propia Xunta, superan os 6.000 euros ao mes.O proxecto do auditorio de Lugo remóntase á etapa de Feijóo como conselleiro de Política TerritorialO "obxectivo" formulado polo daquela conselleiro Feijóo era que as obras do vello cuartel lucense "comezasen" no ano electoral de 2005, pero iso nunca chegou a suceder. Ben ao contrario, tras o cambio de Goberno na Xunta o proxecto comezou a estar arrodeado de dúbidas: a proposta arquitectónica gañadora do concurso de ideas que organizara o Concello lucense en tempos do PP suscitaba fortes receos no departamento de Patrimonio do Goberno galego polo seu impacto. As incertezas acabaron sendo confirmadas polo ICOMOS, o organismo consultivo da Unesco en materia de monumentos que en 2007 confirmaba, nun crítico informe, que a obra tal e como estaba concibida podería poñer en risco a catalogación como Patrimonio da Humanidade da Muralla romana, situada a apenas 100 metros.Neste contexto, non exento de tensións entre PSdeG e BNG, a principios de 2008 Concello e Xunta rubricaban a alternativa: o antigo cuartel desbotábase como sede do auditorio, pero sería reformulado como Museo da Romanización, operación para a cal o goberno local cedía o antigo recinto militar, que antes mercara ao Ministerio de Defensa. Mentres, o centro cultural trasladábase a unha parcela de titularidade autonómica no barrio de Magoi. O acordo implicaba que a Xunta construiría o auditorio e, unha vez rematado, a súa titularidade pasaría á Administración municipal. No entanto, non quedou claro se ese remate era sinónimo de completamente equipado, ou só construído.A daquela conselleira de Política Territorial, a socialista María José Caride, expresara na sinatura do acordo que a súa previsión pasaba por licitar as obras do auditorio lucense no ano 2009. No entanto, o proceso dilatouse polo adianto das eleccións galegas a marzo. Aqueles comicios trouxeron consigo unha nova mudanza na cor política do Executivo e Feijóo, xa como presidente, non retomou o proxecto que tivera entre as mans como conselleiro ata o ano 2010, cando ambas Administracións asinaron modificacións no acordo de 2008 para "axustar definitivamente as achegas orzamentarias ao ritmo previsto de execución da actuación". Segundo o daquela conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernández, o auditorio ía custar 13,4 millóns de euros e estaría rematado "a finais de 2013".A Xunta accedeu finalmente a pagar os 3,5 millóns de equipamento do auditorio a cambio de que o Concello non lle cobre impostos polo mesmo importeFinalmente as obras foron licitadas no outono de 2010 e adxudicadas en abril de 2011 por un importe próximo aos 18 millóns de euros e un prazo de execución de tres anos. Tras múltiples avatares e promesas, o 20 de abril de 2016 unha comitiva encabezada polo propio Feijóo acudiu ao novo auditorio para inauguralo oficialmente. "Inaugurar este edificio non supón unha foto baleira, senón un acto de xustiza", declarara o presidente nun discurso cun par de pistas para resolver a cuestión que seguía aberta, a do equipamento; a Xunta, dixo, estaba disposta a "colaborar" co Concello e a Deputación para poñer os cartos, estimados nuns 3,5 millóns de euros. Dous meses despois a conselleira de Medio Ambiente e Territorio, Beatriz Mato, indicaba á alcaldesa lucense, Lara Méndez, que a Xunta non poría máis de 1,2 millóns, se ben estaba disposta a axudar na "busca doutras alternativas, como podería ser o financiamento estatal".O gasto en mantemento dende a inauguración do edificio ata a súa entrega ao Concello ascenderá, se a Consellería cumpre o último prazo, a máis de 100.000 eurosCon este pano de fondo transcorreu case un ano máis e a pasada primavera outra alternativa chegou á mesa de negociación. A Xunta estaba diposta a pagar o equipamento do auditorio, como noutras cidades, pero cunha contrapartida: que o Concello non lle cobrase o imposto de bens inmobles do hospital Lucus Augusti e varios edificios públicos máis por un importe equivalente, o que segundo o goberno local equivale exonerar a Xunta deste pagamento durante seis anos. O pasado xuño, nunha nova xuntanza entre Mato e Méndez, ambas Administracións acordaban que este acordo será plasmado nun convenio, tras cuxa sinatura o auditorio será finalmente equipado e transferido ao Concello.É neste contexto no que Medio Ambiente admite canto custa manter o edificio pechado. "Os gastos de mantemento do edificio do Auditorio de Lugo, que se refiren tanto ao mantemento das instalacións como aos gastos de mantemento xerais ascenden a 6.004,38 euros mensuais", indica a Consellería nunha modificación orzamentaria tramitada o pasado maio para atender os gastos correspondentes a xaneiro. "Será necesario asumilos (...) ata a entrega do edificio ao Concello, a cal se estima non antes do mes de setembro de 2017", di o documento. Se neste caso a previsión da Xunta é correcta cando dea en producirse esa transferencia levará gastados máis de 100.000 euros no mantemento do auditorio sen actividade e terán transcorrido 13 anos e 6 conselleiros encargados do asunto.


Summary: O colectivo médico de Atención Primaria, incómodo coa proposta do Sergas de ligar o plus de produtividade que cobra a un incremento das consultas presenciais de até 60%, volve aproveitar o envite da Administración para sinalar as debilidades reais da sanidade pública.

Despois de dous anos de traballo, non sempre continuado por mor da pandemia, o Consello Técnico de Atención Primaria mantivo a pasada terza feira, 11 de maio, a terceira reunión de 2021. Profesionais e Administración abordaron nesa cita a carteira de servizos do persoal médico de familia e da pediatría, que se converteuno detonante para saída definitiva a Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria (Agamfec) deste foro de debate integrado por máis de 200 persoas e medio cento de organizacións que buscan a definir un novo modelo para a Atención Primaria en diálogo co Goberno galego. "Aínda que xa estabamos bastante desvinculados do Consello Técnico, esta reunión confirmou que despois de dous anos séguese a traballar en cuestións que non supoñen ningunha solución para os problemas da Atención Primaria neste momento", explica a Nós Diario Jesús Sueiro, portavoz da Agamfec. Sueiro fala de saturación, dun acceso deficiente dos cidadáns ás consultas, de bloqueos das liñas telefónicas nas áreas administrativas por falta de persoal, "e parece que o gran problema é recordar as carteiras de servizos dos profesionais dos centros de saúde. Iso non supón ningún avance. Hai 30 anos que sabemos cales son os potenciais de traballo de cada colectivo e non ofrece ningunha solución á situación de bloqueo actual", defende. Desde Agamfec poñen o foco nas reivindicacións iniciais que conduciron á creación das mesas de diálogo do Consello Técnico: "máis financiamento, de até o 25% no primeiro nivel asistencial, unha memoria das prazas necesarias, estruturas de xestión propias para a dinamización da Atención Primaria. Por iso non nos interesa participar", di. Desde a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública reivindican o diálogo e a calidade do traballo que desde 2019 desenvolven 15 comisións técnicas distintas centradas nos diferentes perfís profesionais e nas necesidades reais da Atención Primaria. Novo modelo asistencial "No Consello Técnico están representadas 50 entidades, en parte, asociacións profesionais que desde o primeiro día decidiron apostar polo diálogo e contribuír coas súas opinións. Non todas as ideas son afíns pero todas contan nunha mesa de traballo plural da que se algún colectivo se excluíu desde o minuto un". A Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública pide "non poñer en cuestión a mesa de diálogo" que simboliza o Consello Técnico "que é o único que está funcionando e existe neste momento, máis cando nos consta que o xerente do Sergas, José Flores, ten moito interese en que saia adiante un novo modelo de Atención Primaria". A ese interese, din, os membros das diferentes comisións responden co seu propio, e con meses de traballo que permitiron aprobar xa as conclusións de sete comisións técnicas. "Quedan por validar outras sete. Unha vez se acepten todas as carteiras de servizo de todas as comisións será o momento de elaborar a través da comisión nove o novo modelo da Atención Primaria". Será o momento de estabelecer como se vai integrar e facer efectiva a carteira de servizos de cada profesional nos centros de saúde, unhas competencias que a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública defende revisar e actualizar. Atención presencial Sobre o anuncio do Sergas de ligar o plus de produtividade que cobra o persoal médico a que alcancen unha atención presencial de 60%, Agamfec defende que "as medidas de xestión teñen que ser unha ferramenta de mellora da calidade e non unha arma contra os profesionais" e piden fixar criterios de calidade asistencial no canto de porcentaxes. Pola súa banda, a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública cualifica o xesto de "chantaxe". "O paciente ten que ter a liberdade de acudir ao seu médico cando o necesite". As consultas presenciais non poden ir ligadas a obxectivos "en función do que quere a Administración e non do que quere ou precisan os doentes".


Summary: Só en 15 dos 314 municipios galegos hai máis nacementos que defuncións. As sete principais cidades de Galiza rexistran saldo negativo.

Hai máis dun cuarto de século que en Galiza non temos un saldo vexetativo positivo, isto é, que hai máis nacementos que defuncións. O 2016 seguiu o mesmo camiño que os 25 anos anteriores e o número de nacementos en Galiza ficou moi por baixo do de mortes. Foron 18.952 fronte a 31.473, o que deixa un claro saldo negativo, - 12.521. Peor dado incluso que o de 2015, cando o saldo fora de menos 12.057. Outro rexistro máis para acrecentar ao preocupante rexistro de Galiza no que atinxe á poboación: cada vez menos e máis avellentada. Só 15 dos 314 galegos presentan máis nacementos que defuncións. Unha dinámica que encabeza Ames (saldo vexetativo positivo en 193 persoas), seguido de Arteixo (97), Salceda (35) e Cambre (28). No outro estremo, como concellos con peor saldo vexetativo, están as grandes cidades galegas. Na Coruña en 2016 houbo 721 máis falecementos que nacementos. En Vigo, 584; no Ferrol 479 e en Ourense, 447. Destaca o saldo negativo que presentan concellos como Viveiro, que con 15.000 habitantes ten un saldo negativo de 144 persoas. Ou Vilalba, que ten 14.000 habitantes e rexistrou 126 máis mortes que nacementos en 2016. Taxa de natalidade das máis baixas do mundo A taxa bruta de natalidade (nacementos nun ano por cada mil habitantes) é en Galiza do 7,1. É dicir, que nun ano nacen por cada mil galegos, 7 crianzas. Un dato que nos sitúa como o país do mundo coa taxa de natalidade máis baixa se nos comparamos cos perto de estados que existen. O segundo país coa taxa bruta de natalidade máis baixa do planeta é Bosnia Herzegonina, e ten un 7,6 por mil, porcentaxe que supera en 5 décimas á galega. E Xapón, terceiro país neste triste ranking ten unha taxa do 8 por mil. A media no Estado español supera o 9 por mil e na Unión Europea sitúase por riba do 10. Xa non falemos de Níxer ou Mali, cun 45 de taxa bruta de natalidade por cada mil. Proxeccións As proxeccións de poboación realizadas polo Instituto galego de estatística (IGE) sinalan que para 2031 a pirámide poboacional galega terá un 26% menos de menores de 10 anos e un 16% de persoas entre os 80 e 94 anos. No 2015 tiñamos 219.310 menores de 10 anos en Galiza. Deles, 104.813 eran menores de 5 anos. Segundo as proxeccións do IGE, no 2031 teremos 139.899 persoas por baixo dos 10 anos de idade. Isto supón que dentro de 15 anos ese tramo de poboación, a de 0 a 9 anos, constará de perto de 80.000 persoas menos. O equivalente a todos os habitantes da cidade de Ferrol, por poñer un exemplo. Unha caída do 26%. Pola contra, a pirámide engrosa polo cumio. O ano pasado había 215.785 persoas que tiñan entre os 80 e os 94 anos de idade. Dentro de quince anos serán 251.095, o que é 35.310 persoas máis, un incremento do 16% respecto da actualidade.


No ano 72, tres anos antes da morte do ditador, un toleirán desafío e a tensión febril atravesando os corpos, estala nos miolos e no sexo da clase obreira. Prodúcese unha unión electrizante, unha corrente fraternal, e grandes folgas que serán o maior éxito do proletariado galego. No ano 72, tres anos antes da morte do ditador, un toleirán desafío e a tensión febril atravesando os corpos, estala nos miolos e no sexo da clase obreira O 1º Encontro será coa morte, en Ferrol, nunha mañá de marzo en que o crime ía tinguir de negro a historia, cando malditos nunca abondo maldicidos, disparan brutas balas, furando o corazón de Amador Rei e atravesando a cabeza de Daniel Niebla, dous guindastres elevando a condición humana, obreiros de Bazán en manifestación. 2º Encontro, setembro, preto de Zamáns en Vigo, xuntanza masiva, Organización obreira entre piñeiros, estoupa a gran folga viguesa que unirá uns 16.000 operarios das fábricas viguesas, metal, téxtil, peixe, porcelana…Centos de detencións. Mobilización policial. Desprazamento de policía especial, gardas civís, máis de 30 jeeps. Estado de excepción. Vigo en pé de guerra inzado de oitavillas, para saír á rúa enarborando a ira nos alzados puños. Estado de excepción. Vigo en pé de guerra inzado de oitavillas, para saír á rúa enarborando a ira nos alzados puños Ignora seguramente a mocidade actual, afeita á globalización, á información instantánea, cos móbiles e internet, como se facían as convocatorias de folgas. Noites sen durmir da persoa encargada da maquiniña, da vietnamita, dándolle á manivela, cortando folios, facendo oitavas partes, oitavillas, para difundir de madrugada nas fábricas, nos barrios, na cidade, convocatorias de manifestacións dunha resaca de rabia reprimida, a opresión dunha ditadura fascista que duraba demasiado. Foron momentos de angustia para moita xente, moitas mulleres ao pé da comisaría, O MDM, avogados como Randulfe, Elvira Landín ou Álvarez Gándara, pendentes dos detidos, acompañándoos á cadea na rúa do príncipe, informando do que dixeran para avisar a compañeiros. Un non vivir. O MDM, avogados como Randulfe, Elvira Landín ou Álvarez Gándara, pendentes dos detidos, acompañándoos á cadea na rúa do príncipe, informando do que dixeran para avisar a compañeiros 3º Encontro. Estación de Vigo. Chea de policías. Non veñen a cargar, veñen a escoltar. Podían levar foguetes en lugar de fusís. Casual encontro fascista, ignorado pola clase obreira. Mágoa. Era o momento de que feroces homes metálicos e mulleres con profundos sucos nos rostros asañados, foran recibir con ira matinal os personaxes da cidade agardando as autoridades que chegaban no tren de Madrid. Alí estaba o alcalde Portanet e a esposa con desexos de ver o seu fillo; o primoxénito de Carrero Blanco que realizaba un curso de submarinos en Galiza ( ignorante de que o destino do seu pai sería, pola contra, voar polos aires no seu coche) estaba impaciente por ver á noiva, que viña de visita, debidamente autorizada polo pai, o ministro Oriol e Urquijo. Festivo despregamento policial! O director do Faro de Vigo, e escritor, Álvaro Cunqueiro, a quen lle agradaría ser o obxectivo daquel séquito de seguranza, agardaba polo respectivo fillo que chegaba coa súa muller negra, e traían a presentar ao avó o neto negriño, que non se chamaba Panchito. Chegaba no mesmo tren o irmán dun meu amigo que me contou este último encontro do ano 1972. Cousas da vida, diría Castelao.


O vilagarcián Juan Fajardo encabezou a lista de AGE na provincia de Pontevedra. É informático e foi voceiro de Esquerda Unida no Concello arousán. Salienta que "foi necesario o impulso do 15M para que certas cuestións fosen primordiais no debate político" Como están sendo os primeiros días no Parlamento? Raros, difíciles, complexos, non é comprensible que o Parlamento dos galegos permaneza, en días de pleno, cercado e illado dos seus veciños polas forzas da orde. Se o goberno lexislase e gobernase para a maioría non sería necesario que se ocultase tras as forzas e corpos de seguridade. Ademais estou a observar demasiados anacronismos no Parlamento, así como actitudes pouco… como dicilo… de xente do común entre os demais parlamentarios... Un exemplo, hai parlamentarios socialdemócratas que esperan a que un uxier lles retire a cadeira para tomar asento nas comisións. "Non é comprensible que o Parlamento dos galegos permaneza, en días de pleno, cercado e illado dos seus veciños polas forzas da orde" Xa te sentes como un deputado á marxe das dificultades para contar cun despacho? Nunca me sentirei coma un deputado, eu son e serei un cidadán que fai política. No momento que perda esa perspectiva espero que outro cidadán me de unha patada no cu para que esperte, non quero converterme en algún deputado que teño visto estes días. Existe algún tipo de posesión no Parlamento que fai que as persoas crean na necesidade de transformarse noutra cousa cando entran a formar parte del, fronte a iso, está o exorcismo democrático de airear o Parlamento e mudar certas dinámicas preocupantes dos nosos parlamentarios: Un exemplo, por que os teléfonos non teñen tope de gasto? "Cómpre airear o Parlamento e mudar certas dinámicas preocupantes dos nosos parlamentarios: Un exemplo, por que os teléfonos non teñen tope de gasto?" Como están sendo e serán as relacións con BNG e PSOE? Que relacións? É que existen? Polo de agora están tratando de ningunear a nosa formación porque cuestiona a súa inútil e inexistente oposición anterior, pero nós sabemos quen é o inimigo: o PP e as políticas de dereitas, polo tanto deberemos entendernos en moitas cuestións, pero a min particularmente preocúpame que cando o PSOE ten que tomar unha decisión de Estado acabe firmando o que decide a puñetera Troika, un exemplo: a modificación da constitución, ou o parche pactado co PP no tema dos desafiuzamento, sen esquecer que teñan deixado fora da mesa a nosa organización… Podería dicirse sobre o PSOE e a esquerda aquelo de: "sempre me dis que me queres pero acabas deitándote con outra ou outro". "Estamos ante unha situación de excepción e eu estou farto de facer política á defensiva, para ver que recortes paramos" Como debe ser o traballo parlamentario nunha cámara na que o PP aplica a súa maioría como un rodillo? Nós temos que articular propostas para cambiar as cousas, pero sobre todo traballar para trocar este sistema caduco que pretende acabar con todo para que catro sigan amasando fortunas. É necesaria unha rebelión cívica contra esta fraude democrática,… ou damos un paso adiante ou non poderemos mirar á cara ás xeracións futuras, por deixarnos arrebatar os poucos e cativos dereitos que tiñamos. Estamos ante unha situación de excepción e eu estou farto de facer política á defensiva, para ver que recortes paramos. Os recortes non se negocian, combátense, e eu particularmente quero pelexar por unha nova sociedade máis xusta e democrática. Se hai anos pensaba que a sociedade era absolutamente insolidaria e pouco preocupada polos que menos teñen, imaxínate agora! Eu quero loitar por unha democracia de verdade e un reparto da riqueza xusto, non podemos permitir que un de cada catro galegos estea en situación de pobreza... En definitiva, traballamos para unha maioría social que determine e conclúa cunha creba democrática cara un novo modelo. "Traballamos para unha maioría social que determine e conclúa cunha creba democrática cara un novo modelo" Cales son os primeiros asuntos nos que te estás centrando? Estou a patear o país no obxectivo de articular unha forza de resposta dos traballadores e traballadoras contra as políticas de saqueo do PP, pero no concreto, estou preparando iniciativas sobre plans de emprego, estratexia Galega de Acuicultura, defensa dos postos de traballo, o Hospital comarcal do Salnés ou Barbanza, a eliminación das peaxes das Autoestradas Galegas, nomeadamente a A59... Hoxe mesmo teño unha xuntanza con veciños afectados por obras da Xunta e do Estado, que son menosprezados pola administración. "Pregúntome como é posible que xente que coincidimos na maioría do análise político e na necesidade de superar o modelo de explotación actual, non teñamos confluído con moita antelación" Moita xente dubidaba nun comezo da viabilidade de AGE. Como son as relacións con Anova e os outros grupos? Excelentes. Eu pregúntome como é posible que xente que coincidimos na maioría do análise político e na necesidade de superar o modelo de explotación actual, non teñamos confluído con moita antelación. Ademais o resto de compañeiros do grupo forman un equipo humano e de traballo excepcional, onde esta presente o país de verdade: Desempregados, investigadores, agricultores, traballadores da sanidade, xente do común que non vexo cando xiro a cabeza nos plenos do Parlamento. "AGE debe seguir crecendo, pero temos que dotala dunha entidade propia sen perder a nosa raíz" AGE é unha nova forma de facer política? A nivel interno que pasos ten que dar AGE para consolidarse como esa Syriza galega? Si, AGE ten un reto importante, incluso diría que histórico, que pode ser un exemplo para loitar contra os especuladores e manipuladores económicos no resto de Europa. AGE debe seguir crecendo, pero temos que dotala dunha entidade propia sen perder a nosa raíz. Eu son do PCG e seguirei sendo do PCG, pero temos que dotar a AGE dun corpo propio mais aló da coalición que é a día de hoxe, xa que é unha esperanza para moita xente, que cree chegado o momento da loita decidida contra os palanganeros do sistema que pretende acabar con todo e traizoar os seus cidadáns para garantir o beneficio dos poderes económicos. Temos que darlle unha labazada democrática aos lacaios do poder económico que gobernan o país. En definitiva temos que derrotar estas políticas, que, coma o tabaco, matan. Como se leva á práctica ese obxectivo que Beiras e Yolanda Diaz puxeron sobre a mesa: AGE como correa de transmisión dos movementos sociais? Galicia, con diferencia do que se di, é unha sociedade activa, comprometida e con propostas, polo que ese traballo é doado, simplemente escoitando e tomando nota das iniciativas da sociedade organizada en todos os ámbitos da política, é posible trasladar esas iniciativas o debate parlamentar. Pero logo está a convulsión e conflito constante que vive o país, diariamente visitamos unha ou dúas empresas, con traballadores en problemas, ou de peches, ou despidos, ou de retroceso das condicións laborais, e o noso traballo é que eses procesos de loita conflúan nun proceso de reivindicación conxunta contra as políticas que os provocan, que non son outras que as políticas da Unión Europea, que Feijoo aplica como alumno avantaxado, aínda que iso se transforme en sufrimento e fame para os galegos e galegas. "O noso traballo é que os procesos de loita conflúan nun proceso de reivindicación conxunta contra as políticas que os provocan" Con 6 millóns de parados en España. Como é que isto aínda non estoupou? Por numerosos factores, o colchón familiar, o agro e o mar para autoconsumo, a economía sumerxida... os galegos non estamos a vivir, estamos a sobrevivir, pero se non trocan as políticas que abafan a xente do común, chegará un momento en que estalle, e posiblemente de forma violenta, polo que é necesario un cambio de políticas xa... para evitar que o proceso de cambio sexa violento e incluso sanguinario. E a esquerda nisto temos un papel fundamental, xa que se non somos quen de trasladar as demandas da cidadanía á acción política concreta e de goberno, é probable que este movemento de indignación acabe capitaneado por algún movemento populista de carácter autoritario, e logo si que esta sociedade terá dous problemas, o económico e social, e o da violencia contra os semellantes. "O 15M transformou este país: levaron ao debate político cuestións que estaban na axenda de grupos como o noso, pero que foi necesario o impulso do 15M para que fosen primordiais no debate político" Como se pode vencer esa sensación de que o voto non serve para nada e de que todas as decisións se toman en lugares moi afastados e non democráticos? Participando de forma activa na política, organizándose e sobre todo esixindo a execución dos compromisos das diferentes forzas políticas nos procesos electorais, o voto é importante pero non é o único xeito de intervención. Para min o 15M transformou este país: levaron ao debate político cuestións que estaban na axenda de grupos como o noso, pero que foi necesario o impulso do 15M para que fosen primordiais no debate político nacional... pero a acción política debe ser dobre, como voto para decidir as institucións que lexislan, evitando que lexislen en contra da maioría social como agora, e traballar na rúa para introducir debates importantes, como ten acontecido co tema do desafiuzamentos.


Summary: Petón do Lobo denuncia as sondaxes ilegais que a compañía mineira sueca Eurobattery Minerals realiza na parroquia de Castriz, no Xallas; para obter niquel, cobre e cobalto con fins comerciais.

O colectivo ambiental e cultural Petón do Lobo insta a Xunta da Galiza a paralizar de inmediato as prospeccións mineiras que a firma con sede en Estocolmo Eurobattery Minerals vén realizando no lugar de Castriz, en Santa Comba, en tanto non someta a exposición pública o proxecto dos permisos de investigación mineira e o plan de restauración das catas que a mercantil realiza na exploración de níquel, cobalto, cobre e terras raras. Níquel, cobre e cobalto para baterías eléctricas A empresa sueca anunciou en maio deste ano o descubrimento na Galiza dun gran xacemento de sulfuro de níquel para fabricar as baterías que levarán os coches eléctricos. Após das primeiras mostras de rocha analizadas pola compañía australiana ALS Global1, a mineira sueca confirmou unha proporción de minerais económicos de sulfuro de níquel no terreo "alta", que converte a parroquia de Castriz, dixo, nun lugar apto para a minaría a granel a ceo aberto e a baixo custo. Eurobattery Minerals pretende estabelecer na Galiza a primeira gran mina dedicada a minerais de batería no marco do proxecto Corcel, que prevé estender a outras parroquias de Santa Comba e Coristanco. Outra iniciativa de megaminaría a ceo aberta que ameaza con liquidar o patrimonio natural máis os recursos próximos a varios núcleos de poboación. Máis de 2.500 hectáreas afectadas Segundo Petón do Lobo, o dereito mineiro Carmen, sobre o que traballa a empresa para a busca de níquel, cobre o cobalto, caducado dende hai anos e de máis de 2.500 hectáreas de superficie abrangue máis dunha vintena de núcleos habitados en Santa Comba e Coristanco, nas comarcas do Xallas e de Bergantiños. Mais tamén afecta a masas de auga, fontes, mananciais, granxas e terras da concentración parcelaria de gran aptitude agrícola. A asociación insta ao alcalde de Santa Comba a á corporación municipal a exixirlle á Dirección Xeral de Planificación enerxética e Recursos Naturais da Xunta da Galiza a paralización inmediata das sondaxes mineiras que veñen de iniciar de cara a unha posíbel produción comercial e o cumprimento estrito da normativa; ademais de animar a cidadanía das parroquias de Castriz e de San Salvador de Padreiro a organizarse para a defensa das súas casas e as súas terras. Carmen e Corcel O dereito mineiro Carmen, solicitado no ano 1942 e inscrito no censo catastral mineiro no ano 1944 como concesión directa de explotación, abrangue 2.560 hectáreas nos municipio de Santa Comba e Coristanco. "Non obstante, a falta de explotación da concesión ao longo do tempo finalizou o mesmo por caducidade, se ben a Xunta non declarou o seu remate formalmente cando debera facelo", afirma o colectivo. A parroquia de Castriz forma parte do proxecto Corcel, que, "en teoría, abranguería outros dereitos mineiros lindeiros co Carmen, como é o de Santa María de 117.8560 hectáreas, o de Santa Bárbara de 695.0650 hectáreas e o de Carballeira de 482.3300 hectáreas, todos eles adquiridos por Eurobattery Minerals no ano 2019 a Galicia Tin & Tungsten, S.L, outra compañía creada para especular con este tipo de dereitos mineiros", advirten desde Petón do Lobo. Galiza é unha mina Para a Xunta "Galiza é unha mina". "Boa parte de Santa Comba está enriba dos dereitos mineiros de Eurobattery Minerals, así que de ser un éxito as prospeccións é probábel que a veciñanza dos núcleos de Boaña de Abaixo, Boaña de Arriba, Boimente, Castriz, A Choupana, Escanande, Estévez, Frieiro, O Hospital, A Mostaza, O Outeiro, Padreiro, Traba, Vento, Xallas, O Xesto non poidan convivir á beira dun proxecto industrial de mina a ceo aberto que empregará explosivos tipo A e que lles obrigaría ao éxodo poboacional", inciden. Como fixeron antes outras moitas entidades ecoloxistas contra a minaría, a asociación ambiental fai un chamamento á veciñanza para que se organice e demande información "tanto ao Concello como á Xefatura territorial de Minas da Coruña". Sinala "un flagrante incumprimento da normativa mineira" e engade que "a opacidade e falla de transparencia institucional ao redor do proxecto Corcel evidencia que a postura da Xunta é estar á beira da empresa e favorecela en todo o que poida, ata o punto de non someter a exposición pública nin os proxectos dos permisos de investigación mineira nin os plans de restauración das catas e prospeccións, nunha tramitación espuria máis propia de Administracións corruptas e neocoloniais do pasado, que de democracias avanzadas do século XXI".


Summary: O caderno A FONDO desta semana está dedicado á promoción da lectura. Xa á venda na nosa loxa.

"Non hai unha sociedade verdadeiramente democrática se non hai sociedade lectora". Con esa contundencia expresa o escritor, editor e xestor cultural Francisco Castro a importancia da promoción da lectura. Castro é o coordinador do caderno A FONDO desta semana, que pon en valor o hábito de ler derrubando as fronteiras mentais coas que acotío se enfronta esta cuestión. Un tema, que malia a súa relevancia non merece de grande espazo nos medios, agás en publicacións especializadas. Eis a razón pola que Francisco Castro asumiu o repto de dedicar oito páxinas de Sermos Galiza a profundar no mundo da lectura. O coordinador tense salientado polo seu compromiso activista neste eido. Son numerosos os seus apuntamentos nos que en chave crítica cuestiona os paradigmas aos que responde na actualidade a promoción da lectura, singularmente no ámbito escolar. A esta cuestión dedica o seu artigo, no que o título non deixa lugar ao suspense: "Menos gramática e máis fantasía". Castro, liga lectura e escritura, considerando que ambas as facetas son indisociábeis, apostando pola escrita creativa como vieiro a estimular a fame lectora. "Aprendendo a escribir aprenden a ler. Doutro xeito máis cualificado, ademais, ao ser conscientes dos mecanismos que poñen en práctica as escritoras e escritores cando constrúen unha historia ou dan forma a un poema", explica. Concha Costas, presidenta de Espazo Lectura, derruba nunha entrevista os muros erguidos para restrinxir o concepto da lectura. "Cando falamos de lectura non podemos limitarnos a falar dos soportes", opina. Para Costas, que fai parte dunha vizosa iniciativa de promoción da lectura na base, "a aversión dalgúns sectores cara as pantallas é preocupante". "O importante é que se lea", enfatiza. Aliás, discrepa do enfoque que reduce a lectura ao campo do lecer, concibíndoa como "un factor socializador" indispensábel para sermos "cidadanía crítica". Imaxe e verso Nesa mesma liña de ruptura de arquetipos, incide o debuxante Jacobo Fernández Serrano, autor da serie de cómics infantís "Marcopola, a illa remeira". O ilustrador fai valer as vantaxes da banda deseñada como un formato atractivo para seducir a crianzas e mocidade. "O debuxo é sinónimo de xogo e de lecer, e para que un neno xogue non precisamos de moita motivación", defende. A partir da súa experiencia concreta, Fernández describe a potencialidade da banda deseñada como un "medio poderoso, atractivo e cunha enorme capacidade comunicativa". Varias especialistas chaman a considerar formatos diferentes á prosa en libro impreso Perder o medo á poesía. Esa é a proposta do escritor e especialista en literatura infantil e xuvenil, Antonio García Teijeiro. O autor de "A poesía necesaria, lectura e creación poética dentro da aula", reivindica un maior espazo para os textos en verso nas aulas. "Poesía para sorprender, para gañar a atención dos rapaces, para emocionar", argumenta. Para García Teijeiro "a poesía non se ensina, contáxiase, vaise infiltrando en nós". A mestra de infantil, Ángeles Abelleira Bardanca, cadra con Concha Costas na importancia da inmersión lectora das crianzas. A coautora de "InnovArte Educación Infantil" ofrece unha receita ben sinxela para animar a ler ás máis pequenas: "lendo moito, lendo a miúdo e lendo ben". "Ler, ler e ler", resume. Abelleira si defende o valor preeminente do libro escrito como soporte que permita unha "lectura en profundidade" e declárase partidaria do retorno da lectura en voz alta ás aulas. "Un neno ou unha nena que asocia un conto a un momento de pracer, de calor, de tenrura ou de alegría, ten moitas probabilidades de seguir buscando iso nos libros o día que sexa quen de ler só". Borges A conclusión do caderno chámanos a facer caso de Borges, para revertermos os malos datos de consumo lector entre os que se recolle que un 35% da poboación non le nunca. Un convite con base nunha dupla aseveración borgiana: 1. que o paraíso, de existir, debe de ser unha biblioteca; 2. e que ler é unha das formas da felicidade. Para Francisco Castro de atendermos esa mensaxe "igual seriamos máis felices".


Summary: Un accidente ou un asasinato político? O falecemento deste gañador de dous Tours de Francia estivo arrodeado por unha nebulosa de dúbidas

Un labrador camiña por unha estrada do norte de Italia unha mañá a principios de 1927. Chegando á súa leira descobre un envurullo de carne e roupas tirado na cuneta e corre cara a el. Cando está o suficientemente preto ve que o tipo vai vestido de ciclista e bérralle, asustado. O outro non se move; pode que estea morto, ten o corpo coma se lle pasase por encima un rabaño de vacas. Así que o campesiño agáchase e dálle a volta, e ve que o ciclista é Ottavio Bottecchia, gañador de dous Tours de Francia. O labrego escapa correndo a buscar axuda, pero esta chega tarde e Bottecchia morre uns días despois no hospital de Gemona. Fin do caso: foi un accidente nunha zona de Europa famosa polas súas horribles estradas. É certo que a bici estaba alá lonxe, sen unha soa rascadura, ao contrario que o corpo de Bottechia, pero xa foi, morra o conto e non se fale máis. Ou si? Vinte anos despois, mentres agoniza, un agricultor de Friuli cóntalle ao cura unha historia en primeira persoa. Un labrador camiña por unha estrada do norte de Italia unha mañá a principios de 1927. Chegando á súa leira descobre a un tipo roubándolle uvas e bérralle, enfadado. O outro fai un xesto coas mans; pode que só estea dicindo a ver, home, que só é unha presa, pero o campesiño interpreta que o está mandando á merda. Así que se agacha, pilla unha pedra da beira do camiño e cando está o suficientemente preto arrebólalla ao ladrón na cabeza con tan mala sorte que lle rompe o cranio. O outro cae e, cando o labrador lle dá volta, ve que é Ottavio Bottechia, gañador de dous Tours de Francia. Escapa correndo, e o corpo medio morto queda á beira da estrada ata que, unhas horas despois, alguén o atopa. Fin do caso: foi unha rifa nunha zona de Europa especialmente famosa polas pelexas e os asasinatos por discusións estúpidas. E non se fale máis. Vinte anos antes de que o sacerdote, recoñecido simpatizante do fascismo, recolla esta historia sobre a morte do ciclista, nas aldeas de Friuli cóntase outra moi diferente Ou si? Vinte anos antes de que o sacerdote, recoñecido simpatizante do fascismo, recolla esta historia, nas aldeas de Friuli cóntase outra moi diferente. Un labrador camiña por unha estrada do norte de Italia unha mañá a principios de 1927. Chegando á súa leira descobre un envurullo de carne e roupas tirado na cuneta e corre cara a el. Cando está o suficientemente preto ve que o tipo vai vestido de ciclista e bérralle, asustado. O outro non se move; pode que estea morto, ten o corpo roto coma se acabase de recibir unha malleira de morte. Así que o campesiño agáchase e dálle a volta, e ve que o ciclista é Ottavio Bottecchia, gañador de dous Tours de Francia e coñecido simpatizante socialista. Hai uns meses ao seu irmán Giovanni, tamén ciclista e tamén roxo, pasoulle por enriba un coche que se deu á fuga e que ninguén foi quen de localizar. O agricultor escapa correndo a buscar axuda, pero esta chega tarde e Bottecchia morre uns días despois no hospital de Gemona. Fin do caso: esta zona de Europa é famosa desde hai cinco anos polas bandas de camisas negras que percorren o país silenciando aos críticos coa ditadura de Mussolini, coma Bottechia, así que xa foi, morra o conto e non se fale máis. Ou si? Anos despois do suceso, en Nova York, un navalleiro inmigrante italiano cóntalle á policía que el foi o sicario que matou a Ottavio Bottecchia, pero o mundo xa non está para esas cousas, así que morra o conto. E non se fale máis.


Summary: O acto realizarse o mércores 23 de maio na Facultade de Económicas de Compostela

O vindeiro mércores 23 de maio terá lugar unha mesa redonda organizada polo Movemento pola Base (MpB) na Facultade de Económicas baixo o título 'Alternativas á crise do neoliberalismo' na Galiza. O acto contrá coa presenza de Mariano Abalo (FPG), Xoán Bascuas (+G), Luís Eyré (Encontro Irmandiño) e Rafa do Pico (MpB) e terá lugar na aula 7 da Facultade de Económicas da USC ás 18.30. Para MpB, "asistimos nestes momentos, mediante as políticas deseñadas por Feijoo e por Rajoy, a unha radicalización das políticas neoliberais. O recorte de dereitos sociais e nacionais, a ofensiva contra as pensións ou os recortes en materias tan sensíbeis como a sanidade ou a educación fan parte dunha ofensiva nunca vista dende os tempos do franquismo". A organización soberanista sinla, alén diso, que "nun momento de recomposición do campo nacionalista, vimos positivo reactivar este debate, para situar as discrepancias e as coincidencias dentro dun mapa máis xeral, o da propia crise capitalista, que alén de atravesar as nosas vidas fai que teñamos que meditar e pensar no futuro entendendo que o camiño que tomemos hoxe será determinante para ver a posición na que nos situaremos nos próximos anos".


Summary: Afástase a hipótese dunha confluencia entre as plataformas Iniciativa pola Unión e Encontro Cidadán por unha Marea Galega. "A responsabilidade de chegar a un acordo é dos partidos e non pode ser desviada cara ás plataformas", así nestes termos responde Marea.Gal á proposta de converxencia formulada pola Iniciativa pola Unión.

A pasada segunda feira 14 de Setembro, a Iniciativa pola Unión dirixiu unha misiva ao Encontro Cidadán por unha Marea Galega coa proposta de abrir un proceso de confluencia entre estas dúas plataformas cidadás partidarias da criación dunha candidatura de unidade galega ao Congreso. A resposta chegou tres días despois, a meio dunha carta asinada pola Coordenadora do Encontro Cidadán por unha Marea Galega. Nela exponse o criterio de que "o verdadeiramente crucial é a unidade nunha soa candidatura, a confluencia dos partidos entre eles e a coa cidadanía non encadrada en partidos, máis que a unidade de plataformas". Após relativizar o valor da confluencia destes colectivos, Marea.Gal afirma: "A responsabilidade de chegar a un acordo é dos partidos, e non pode ser desviada cara ás plataformas". Este apelo do Encontro Cidadán ao protagonismo dos partidos é bastante chocante nunha plataforma que alicerza o sue discurso no "empoderamento da cidadanía". Sexa como for, o Encontro Cidadán explicita o seu "interese" en "tecer relacións estábeis" e en "construír procesos que poidan permanecer e madurar", o que implicitamente significa que non ten a confluencia -val dicer, a fusión coa Iniciativa pola Unión- como obxectivo prioritario. A proposta da Iniciativa pola Unión é inequívoca na súa aposta na converxencia -isto é, na criación dun novo "espazo común"- e até incluía un rascuño de guión para a confluencia: unha convocatoria conxunta dun encontro nacional a finais de setembro, a creación inmediata dun grupo de traballo paritario con participantes das dúas coordinadoras, a elaboración dun censo conxunto, ben como o estabelecimento dunha fórmula de participación individual mixta (presencial máis telemática). O Encontro Cidadán, embora non desbote a hipótese da confluencia, si que descarta unha convocatoria conxunta a finais de setembro Ese Encontro Nacional tería que ter como obxectivos a escolla dunha coordenadora conxunta, o inicio da elaboración do programa eleitoral e a definición do procedemento para a realización das primarias. Na súa resposta, o Encontro Cidadán, embora non desbote a hipótese da confluencia, si que descarta a convocatoria dunha reunión conxunta a finais de setembro mentres non se fale antes "dos nosos principios, programas e das nosas metodoloxías". "Convocar conxuntamente un encontro para unificarnos sería a meta do proceso, e dificilmente pode ser o inicio", alega. Unha nova proposta Alén do maís, o Encontro Cidadán tamén mostra o seu malestar polo que interpretan como "presión" de algúns partidos -cuxa identidade non explicita, embora é evidente que implicitamente se referen ao BNG- na reunión realizada o pasado 9 de setembro, encontro en que se frustrou a hipótese de realizar unha convocatoria conxunta para o sábado 12 (finalmente, foi un acto só da Marea Galega sen que a el asistise a Iniciativa pola Unión como tal). Marea.Gal exterioriza a súa irritación por que desde as esferas partidarias se lle inste á confluencia "convosco", expresa na súa comunicación á Iniciativa pola Unión. A Marea Galega enfatiza tamén que é un "espazo de encontro" non tutelado ou dirixido por "ningún" partido, no que ten todo o aspecto de ser unha carga de profundidade a IxU. Aliás, a resposta da Marea.Gal non é unha negativa fechada. Non recollen a luva tendida por Iniciativa coa súa carta do día 14, mais si a anima a que formulen unha "nova proposta de diálogo". A réplica de IxU, o terceiro elo da troca epistolar, chegou o sábado 19 de setembro. Na súa nova comunicación, a coordenadora provisoria de Iniciativa pola Unión salienta a existencia dunha "notábel coincidencia en procesos, meios e obxectivos" co Encontro Cidadán e a seguir reflicte sobre as diferentes circunstancias en que se produciu o aparecimento destas dúas plataformas cidadás. "Cada un nace como pode. Uns nunha sentada que se dota dunha web cunha denominación contrastada, outros nunha asemblea de libre acceso á que asistiron 400 persoas (entre elas varios membros da vosa coordenadora, a anterior e a actual)", afirma a Iniciativa. O desencontro parece evidente. Do ton das misivas non se tira a impresión de que poda haber un encontro en breve entre as coordenadoras para abrir o proceso de confluencia A respeito do papel dos partidos, IxU advírtelle ao Encontro Cidadán que "as queixas polos seus comportamentos deben ir dirixidas a eles" "Entre as nosas responsabilidades [as das plataformas] está, sobre todo, a de pular xuntos nunha mesma dirección", engade. Iniciativa continúa a acreditar que unha convocatoria conxunta é o mellor meio para avanzar cara á confluencia e empraza o Encontro Cidadán a que "nos fagades vós a proposta que consideredes axeitada á vosa folla de ruta". O desencontro parece evidente. Do ton das misivas non se tira a impresión de que poda haber un encontro en breve entre as coordenadoras para abrir o proceso de confluencia. Con xeito de brincadeira, Iniciativa pola Unión sintetiza así o actual estado de cousas: "É obvio que non damos atinado coa vosa agulla de marear, sexa metodolóxica ou procesual".


Summary: O goberno central estaría a avaliar a privatización dos portos estatais, cinco dos cales están situados en Galiza: Vigo, A Coruña, Ferrol, Marín e Vilagarcía. "Moito nos tememos que o executivo decidise abrir a espita das privatizacións no sector portuario, unha das xoias da coroa", alerta a deputada Rosana Pérez

Rosana Pérez, deputada do BNG no Congreso, presentou unha pregunta dirixida á Ministra de Fomento para que aclare se está a negociar con bancos de investimento e grandes navieiras a privatización de portos de interese xeral. Na Galiza hai cinco destas radas: Vigo, A Coruña, Vilagarcía, Marín, Ferrol-San Cibrao. "Fomento estaría en conversas con bancos estranxeiros para abordar a privatización de portos do Estado" "Que portos está o Goberno pensando en entregar á iniciativa privada? Estarían portos galegos entre eles?", son algunhas das cuestións que a deputada nacionalistas dirixe a Ana Pastor Pérez lembra que hai informacións que indican que o Ministerio estaría en conversas con bancos estranxeiros para abordar a privatización de portos do Estado. Subliña que "os portos son un auténtico negocio para a iniciativa privada posto que contan cunha débeda moi baixa". Ademáis de bancos de inversión tamén se fala de grandes navieiras e de concesións a 50 anos. Antecedentes A parlamentar nacionalista sinala que os portos xerais do Estado español son infraestruturas "modernas, das mellores do mundo e están nunha posición privilexiada". Desde o BNG lembra que esta vía de privatización xa a seguiu o goberno cos camiños de ferro e os aeropostos.


Summary: A enquisa amósanos unha cidadanía galega que sitúa a saúde da familia como a súa principal preocupación, moi por riba da economía, e cuns elevados niveis de satisfacción coa acción do conxunto de actores socioeconómicos e autoridades, máis elevados para os gobernos municipal e estatal

Un grupo de investigadores, co apoio da Universidade Nacional de Colombia, lanzamos entre o 6 e o 15 de abril un sondeo 'online' sobre as percepcións cidadás en torno á pandemia pola COVID-19 en Hispanoamérica. Hai unha semana, presentabamos en eldiario.es un adianto dos principais resultados. A mostra, que inclúe un bo número de enquisados galegos, permite extrapolar unha perspectiva da cidadanía galega en canto á xestión desta crise global.A análise desenvolveuse atendendo a tres eixos principais de interese: as inquedanzas e accións individuais en torno á pandemia, as percepcións sobre a xestión da crise por parte das autoridades e as perspectivas de futuro postcovid-19A análise desenvolveuse atendendo a tres eixos principais de interese: as inquedanzas e accións individuais en torno á pandemia, as percepcións sobre a xestión da crise por parte das autoridades e as perspectivas de futuro postcovid-19. Polo que se refire ao primeiro eixo, maniféstase en Galicia unha preocupación maioritaria pola saúde, equivalente á do conxunto do Estado, coa particularidade de que no noso caso contaxiar a familiares e achegados sitúase 12 puntos por riba da media estatal (42%). Ao igual que no resto do España, declárase un acatamento das recomendacións das autoridades, tales como o estado de alarma, por riba dos 95 puntos.En Galicia, os actores implicados na xestión da crise, tales como sanitarios, forzas e corpos de seguridade do estado e servizos esenciais reciben o recoñecemento de en torno a un 90% dos enquisados. Só no sector das multinacionais e as grandes empresas reflíctese unha baixada destes elevados niveis de apoio, ata pouco máis do 50%, o que supón 5,5 puntos por debaixo da media estatal.O papel da oposición política ao goberno central rexistra un rexeitamento por riba do 80% por parte dos enquisados en GaliciaEn canto á xestión dos diferentes niveis da administración, prodúcense así mesmo elevadas taxas de aprobación, sendo os gobernos central e municipal os que colleitan a maior simpatía. Cun 76% cadanseu, sitúanse a certa distancia da Xunta, que acada o visto bo do 63% dos enquisados. No caso do mando único, mentres a aceptación de medidas como o confinamento acadan o 85%, as súas políticas económicas ven baixar o seu nivel de avais ata o 69%. Fronte a isto, o papel da oposición política ao goberno central rexistra un rexeitamento por riba do 80% por parte dos enquisados en Galicia.A nivel internacional, os galegos manteñen a perspectiva xeral para toda Hispanoamérica de rexeitamento maioritario das accións de resposta á crise dos Estados Unidos e Brasil, o mesmo que para as da UE, sendo China o único actor que recibe unha avaliación positiva (no noso caso, oito puntos por riba da media estatal, no 67%). E consonancia coa opinión favorable que amosa a maioría da mostra coas técnicas de control biométrico, como necesarias para controlar a pandemia. Non obstante, polas limitacións na privacidade que poden implicar, amósase tamén a preocupación por que este tipo de medidas poidan perpetuarse no futuro.Polo que se refire ao goberno da globalización, fronte á actual tendencia nacionalista, máis da metade dos entrevistados galegos consideran que deberían prevalecer as decisións adoptadas a nivel supranacional por organizacións como a OMS ou a UE (59%, cinco puntos por debaixo da media estatal), así como que a toma de decisións debería incluír a participación de sindicatos, patronal e sociedade civil (tamén no 59%).A enquisa amósanos unha cidadanía galega que sitúa a saúde da familia como a súa principal preocupación, moi por riba da economíaEn conclusión, a enquisa amósanos unha cidadanía galega que sitúa a saúde da familia como a súa principal preocupación, moi por riba da economía, e cuns elevados niveis de satisfacción coa acción do conxunto de actores socioeconómicos e autoridades, máis elevados para os gobernos municipal e estatal. A nivel internacional, o de China é o único caso que recibe unha avaliación positiva. Por último, como para o conxunto de Hispanoamérica, cabe sinalar unha percepción política desfavorable respecto dos retos latentes, conforme a unha perspectiva de certa ambigüidade para o futuro do conxunto do planeta, en liña co noso consubstancial "depende".


Summary: A representación do persoal condena a "falta de honestidade" da dirección do medio público "ao rexeitar o uso dun material confidencial que xa difundiu nos seus informativos ".

O Comité Intercentros da Corporación RTVG esixe unha investigación "seria e independente" para clarexar a posíbel filtración desde os arquivos da televisión pública a un medio privado da previa dunha entrevista á Ministra de Igualdade, Irene Montero, na que facía uns comentarios confidenciais sobre as manifestacións do 8-M. O Comité considera que os feitos "deterioran gravemente a credibilidade dos medios públicos da Galiza no caso de que non se aclare se ese material, procedente procedente de Euskal Telebista a través do intercambio de información da FORTA, se extraeu dos arquivos da CRTVG para cederllo ao diario ABC, quen se fixo eco do contido dos comentarios da ministra "off de record" en contra da praxe xornalística establecida". Para a representación sindical, o comunicado emitido pola dirección da CRTVG sobre o caso "carece de honestidade ao asegurar que rexeita o uso de material confidencial cando as declaracións da previa se emitiron e difundiron sen pudor nos informativos da TVG". O Comité Intercentros lamenta que "a inacción da dirección para investigar os feitos permita que se cuestione a integridade dos xornalistas e profesionais da CRTVG, xa que non se está a aclarar a posíbel extracción dese material nin a identificar ás persoas que puideron participar nesa filtración usando material de titularidade pública para defender intereses particulares e partidistas, e concretamente no que parece unha estratexia de desgaste político construída a través deste caso polo Partido Popular".


Continuar a tendencia familiar a pasar por riba do marco legal vixente seguirá a saír barato á familia de Francisco Franco. Os herdeiros do ditador seguen a gozar do Pazo de Meirás como residencia privada case 80 anos despois da súa incautación e ignoran recorrentemente as escasas obrigas que impón a súa condición de ben de interese cultural (BIC), fundamentalmente no que atinxe á obriga de abrilo ao público un mínimo de catro días ao mes. Poucos despois de que unha delegación do Parlamento constatase no histórico edificio que, cando se producen, as visitas ao público "omiten" o relato histórico ligado á ditadura, a Xunta vén de confirmar que a sanción á que se enfrontan os Franco por obstaculizaren a apertura terá un impacto irrelevante na súa saneada economía: un máximo de 6.000 euros. Ao fío dos atrancos máis recentes ás visitas, o pasado febreiro, PSdeG e BNG formularon senllas preguntas ao Goberno a respecto da súa "valoración" sobre o cumprimento da lei en Meirás, así como sobre as medidas que tiña previstas para garantir, cando menos, o acceso do público nos termos que marca a normativa. A resposta a ambos cuestionamentos chegou a pasada semana a Cámara e nela a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural explica que, tras recibir "tres denuncias con carácter formal" e "algunhas outras por medios de público e notorio coñecemento", xa "realizou xestións previas para acreditar os feitos denunciados". Dentro desas "dilixencias previas", detalla a Consellería, a Xunta dirixiuse á familia do ditador -"á propiedade do inmoble"- para "comunicar" a "posible comisión dunha infracción administrativa en materia de patrimonio cultural". "Tanto a reiteración do incumprimento como o alcance da sanción serán as que se determinen da necesaria tramitación dun expediente en aplicación da lexislación vixente tanto en materia de patrimonio cultural como do réxime xurídico das administracións públicas", evidencia. A Xunta confirma que ten en marcha un expediente por incumprimento do réxime de visitas, sinalado como infracción leve na lei de patrimonio cultural Aínda que a Xunta constata que o expediente aínda non está pechado, si di "poder informar" a PSdeG e BNG de que a sanción aos herdeiros do ditador sería a contemplada para as infraccións sinaladas no artigo 129 da lei de patrimonio do pasado 2016, na que se encaixa como infraccion leve "o incumprimento da obriga de facilitar a visita pública (...) ás zonas que se determinen de forma específica nos bens de interese cultural". Atendendo a ese texto legal as infraccións leves implican unha multa de 300 a 6.000 euros, polo que esa sería a contía máxima da multa aos Franco por pecharen Meirás mentres, por exemplo, se gaban da propiedade espoliada na prensa do corazón. Investigacións recentes cifran o patrimonio dos herdeiros do ditador nuns 500 millóns de euros A xuízo do Goberno galego cómpre ter en conta que "esta sanción é unha novidade da actual lei, xa que nin na estatal nin na anterior lei galega estaba contemplada". En rigor esta afirmación é certa, pero non o é menos que a anterior lei de patrimonio, impulsada polo Goberno de Manuel Fraga en 1995, xa deixaba marxe á sanción para "os propietarios, posuidores e demais titulares de bens declarardos de interese cultural" que non "facilitasen a visita pública a estes nas condicións que se determinen" e que "en todo caso, será gratuíta durante catro días ao mes". Aquela norma consideraba unha infracción leve "o incumprimento de calquera obriga de carácter formal contida nesta lei", o que abría a porta a aplicar un réxime sancionador máis rigoroso. Non en van, as infraccións leves estaban multadas con ata 10 millóns de pesetas, isto é, uns 60.000 euros. Así e todo, tanto as multas previstas na anterior lei como na vixente non serían, de chegar a aplicárense, un especial quebranto económico nas finanzas da familia de Franco. Non en van, diversas investigacións cifran nuns 400 millóns de euros os fondos acumulados polo xeneral golpista e estudos xa publicados neste século como o debullado no libro Los Franco, S.A., do xornalista Mariano Sánchez, apuntan a un patrimonio que, entre o entramado empresarial da familia e outras propiedades, entre elas o propio Pazo de Meirás, roldaría os 500 millóns de euros. Lei 5/2016, do patrimonio cultural de Galicia


Summary: Os premios Mil Primaveras, convocados pola Coordinadora de Traballadoras de Normalización da Lingua (CTNL), recoñecen "proxectos de posta en valor e fomento do galego". Á edición deste ano optan 47 iniciativas diferentes.

Servizos de normalización lingüística, equipos de dinamización da lingua, asociacións e entidades privadas son os propoñentes. A maioría, sinala a CTNL, dirixidas á infancia e á mocidade. "Entre os proxectos presentados hai tanto accións nacidas nos últimos tres anos como iniciativas cunha traxectoria consolidada no tempo", explica. Dezanove dos proxectos foron remitidos por servizos de normalización, 18 por equipos de normalización e dez por outras entidades. Poderán recibir algunha das seis distincións dos premios Mil Primaveras: ao mellor proxecto estabilizado, ao mellor proxecto novo, á mellor comunicación e impacto, ao máis innovador, ao mellor proxecto na infancia e mocidade e ao mellor nun ámbito sectorial. Sen dotación económica e coa colaboración da Deputación de Pontevedra, os premios Mil Primaveras buscan "recoñecer o traballo ben feito no ámbito da normalización lingüística, valorar e difundir proxectos positivos e seleccionar boas prácticas que poden servir como modelos".


Summary: O MPLA, partido no poder em Angola desde a independência em 1975, lidera a contagem dos votos das eleições gerais em todas as 18 províncias do país

Os primeiros resultados divulgados, com 57% dos votos apurados, atribuem 2.519.403 votos (74,46%) ao Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA), seguindo-se em segundo lugar a UNITA, com 607.063 (17,94%) e em terceiro a Coligação Ampla de Salvação de Angola (CASA-CE), com 153.427 (4,53%). O Partido de Renovação Social (PRS) aparece com 1,50% e a Frente Nacional de Libertação de Angola (FNLA) com 1,03%. Info tirada de esquerda.net


Summary: Esta segunda feira a Comisión Promotora, formada por colectivos cidadáns contrarios á incineración, presentará unha iniciativa popular no Rexistro do Parlamento da Galiza.

Varios colectivos cidadáns presentarán esta segunda feira no Parlamento galego unha iniciativa lexislativa popular (ILP) "para a aplicación efectiva dos principios de redución, reutilización e reciclaxe de residuos na Galiza". Os membros da Comisión Promotora, integrada por representantes de entidades ecoloxistas, sindicatos e organizacións sectoriais, así como colectivos cidadáns contrarios á incineración, entenden que é preciso clarificar e darlle forza xurídica á xerarquía dos "3R" consagrada pola normativa actual, para que sexa realmente de obrigado cumprimento. É nesa liña que esta ILP establece unha serie de medidas para a aplicación efectiva destes principios, excluindo a incineración como opción principal para o tratamento dos residuos na Galiza. A medida pretende que se faga efectiva a exclusión da incineración na Galiza Rojo denega sala de prensaDespois do acto de entrega da documentación estes colectivos teñen pensado dar unha rolda de prensa ás portas do Parlamento. Segundo explican nun comunicado "a Presidenta do Parlamento, Pilar Rojo Noguera, denegounos a cesión dunha sala no edificio para atender aos medios".A iniciativa pasará os trámites habituais e se se admite a trámite a Plataforma deberá presentar máis de 15.000 adhesións para que sexa debatida nun Pleno.


Summary: Os herdeiros do ditador presentan recurso ao auto do 10 de setembro que acordaba a comparecencia da administración local e do Goberno galego na demanda interposta pola Avogacía do Estado

Os Franco recorren a comparecencia do Concello de Sada e da Xunta de Galicia na demanda presentada polo Estado para a recuperación do Pazo de Meíras. Así o anunciou este venres a administración local tras recibir a notificación do Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña da presentación dun recurso de reposición contra o auto do día 10 de setembro polo que se acordaba a intervención do municipio e do Goberno galego no proceso. Os Franco recorren o auto do 10 de setembro que acordaba a comparecencia do Concello de Sada e a Xunta na demanda interposta polo EstadoOs Franco, no seu escrito, alegan que o Concello de Sada "non ten interese lexitimo para poder intervir na demanda interposta polo Estado español" xa que, segundo din, o único ánimo "viría determinado por un interese meramente político do asunto". O mesmo recurso foi interposto tamén contra a comparecencia no proceso da Xunta, segundo confirman fontes xurídicas. O Concello de Sada entende que "nin os Franco nin os seus representantes xurídicos e procesuais leron o Plan Xeral de Sada nin leron o escrito polo que se solicitaba a intervención de Sada no procedemento", xa que a posibilidade de recuperar para o patrimonio do Estado o Pazo de Meirás (declarado BIC en 2008) "ten unha clara repercusión nos intereses municipais, pois son as determinacións do Plan Especial ao que se remite o ámbito no PXOM, a incorporación do BIC ao patrimonio público, así como a xestión das visitas por parte do Concello, o que incide directamente e de forma especial na cidadanía do municipio".Nun comunicado, o Concello lembra que mantén "de forma pública e notoria desde hai anos", unha posición activa "tendente á recuperación do Pazo de Meirás a favor do patrimonio público", unha posición que "é recoñecida pola representación procesual do Estado ao solicitar que se comunique a demanda ao Concello"."Van atopar non só oposición do propio Concello, senón tamén do conxunto da cidadanía""É contraditorio que os Franco digan que desexan un proceso rápido e, porén, recurran de inmediato a decision xudicial de comparecencia", engade a administración local, que considera a manobra "un burdo intento de querer apartar o Concello de Sada da demanda que ten por obxectivo a recuperación para o patrimonio publico do Pazo de Meirás". "Van atopar non só oposición do propio Concello, que presentará nos vindeiros dias escrito de oposición ao recurso dos Franco, senón tamén do conxunto da cidadanía sadense e galega que desexan de xeito unánime que o Pazo de Meirás sexa recuperado para o patrimonio público para acabar dunha vez co anacronismo histórico de que o edificio sexa detentado polos herdeiros do ditador", finaliza. Precisamente, os avogados da familia Franco deron a coñecer esta semana os seus principais argumentos para opoñerse ás intencións da demanda do Estado. Entre outros moitos, os herdeiros do ditador ampáranse na inacción das administracións públicas durante décadas respecto do Pazo para defender a súa propiedade, ademais de negar a "fraude" e a "compra simulada" do inmoble que lles atribúen varias investigacións e documentos.


Summary: A proxección internacional da castaña permitiu ao Grupo Cuevas situarse no mundo da alimentación. A súa aposta pola entrada no comercio almacenista e polos estabelecementos de proximidade afianzou unha carreira empresarial que suma chanzos desde 2018 cando buscou medrar na contorna da Galiza.

O Grupo Cuevas vén de anunciar a adquisición da empresa Malaquías Morales, a histórica compañía dedicada especialmente á venda no sector de hostalaría que opera en Asturies e Cantabria, nun proceso de expansión que iniciou no Bierzo en 2018 cando abriu coa apertura da tenda Cuevas Cash en Ponferrada. "Non buscamos medrar por medrar, aproveitamos oportunidades para ampliar as nosas expectativas de forma natural", explicaba o director xerente da compañía ourensá, Artur Yuste, o mesmo día do anuncio da compra. Con esta operación o Cuevas consolida a venda do sector almacenista integrando oito novos centros de venda e a súa sede central do polígono industrial de Roces, en Xixón, cunha superficie de case 20.000 metros cadrados. Ademais comprométese a manter os 60 postos de traballo que teñen na actualidade nas súas instalacións. Para Yuste "con esta operación crecemos, pero sobre todo facémonos máis fortes, e convertemos o noroeste do Estado na zona natural de actuación do Grupo Cuevas". Aumento en facturación e persoal en 2020 "Propuxémonos non lembrar 2020, nin os anos seguintes, pola pandemia e os seus efectos ou consecuencias, senón por fitos como alcanzar a maior dimensión de emprego nos 154 anos de historia da compañía", sinalaba Yuste. O ano de inicio da pandemia encadeaba un novo récord de facturación, situándoa en 124,91 millóns de euros, un 13,13% máis que en 2019 (110,41 millóns), cun beneficio bruto de 4,63 millóns de euros e uns investimentos superiores aos cinco millóns de euros. A sociedade principal, Ignacio de las Cuevas, elevaba as súas vendas até o limiar dos 110 millóns, ao protagonizar un crecemento interanual dun 15,8%. Pola súa banda, Frunatur, a súa plataforma de produtos vexetais frescos, volvía liderar as subas entre as sociedades do grupo, ao medraren un 28,7% en vendas e un 75,8% no beneficio bruto de explotación. En relación ao emprego, a compañía remataba o pasado exercicio con 700 traballadoras e traballadores, un 8,5% máis que na mesma data de 2019, en coincidencia cunha das campañas máis intensivas do ano, a de Nadal, e cun peso significativo da actividade relacionada coa castaña. A castaña como motor empresarial Na historia deste grupo empresarial marcou un punto de inflexión a aposta pola castaña. Partindo do inicio como un estabelecemento de ultramarinos en Ourense fundado en 1867, nace a empresa que en 1944 comeza a exportar produtos agrosilvestres frescos a América, nomeadamente a castaña, moi demandada pola emigración galega. Nos anos 70 comeza a exportación deste produto como conxelado a Asia, abre os primeiros estabelecementos por xunto e convértese no primeiro comercializador do Marrón Glacé do Estado español, un doce feito tras confeitar a propia castaña. Co cambio de século a compañía ourensá busca chegar ao consumidor final e crea os supermercados 'Aquí' e pasa a estar presente en toda Galiza a través da súa alianza coa firma internacional Spar que conta cunha implantación no rural e co obxectivo último de abrir entre 150 e 200 estabelecementos antes de 2023. A castaña segue sendo o motor do Grupo Cuevas. En xullo recibiron a notificación de que contan, un ano máis, coa certificación IFS (International Featured Standards), un selo que lles permite chegar a outros mercados internacionais como comprobante da súa seguridade e calidade alimentaria. Ademáis da comercialización alimentaria, o ano pasado a compañía ourensá atopou unha segunda vida para a pel deste produto que empregan para elaborar o marron glacé. En decembro presentou una experiencia ligada á economía circular e a sustentabilidade no seu proceso de transformación da castaña a través da colaboración co Atelier Aletheia, unha marca de roupa feita de forma artesanal e que utiliza só tinguiduras naturais, e que vén de culminar o proceso de tinxido e creación de pezas con liños ou las adquirindo as tonalidades extraídas das castañas. O Grupo Cuevas e o galego O Grupo Cuevas conta na actualidade con 65 estabelecementos de proximidade espallados pola xeografía galega, a través do acordo coa empresa Spar, e 19 grandes superficies cunha filosofía propia: Aquié, Plenus e Aquí. Sumados os Cuevas Cash, Grupo Cuevas achégase aos 80 centros abertos (79) e ao 40 mil metros cadrados de superficie total de venda (39.485). Nos seus supermercados a lingua galega é protagonista e tamén contan con ela para as súas campañas de promoción. Este pasado mes de marzo, a compañía ourensá foi unha das galardoadas na XXVIII Edición dos Premios de Publicidade en galego pola súa campaña en internet a través da plataforma YouTube co seu vídeo 'Gústame ir ao súper'.


Summary: O presidente da Xunta elude calquera reproche político contra o seu barón ourensán e argumenta que a denunciante "pretendía que o señor Baltar delinquise, e non delinquiu metendo unha persoa na Deputación". A oposición planta a Baltar tras negarse a abordar en pleno a denuncia de traballo por sexo

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, pediu este xoves esperar a coñecer "cal é a decisión da fiscalía" sobre a denuncia presentada por unha muller ante ese Ministerio Público contra o presidente da Deputación de Ourense, o popular José Manuel Baltar, ao que acusa de ofrecerlle un emprego público a cambio de sexo, tal e como revelou en exclusiva eldiario.es. Feijóo optou por destacar que "o que se pretendía por parte da denunciante [un emprego público] non se conseguiu", polo que, ao seu xuízo, Baltar "non delinquiu metendo unha persoa na Deputación de Ourense, iso é constatable". Pola contra, o presidente galego elude valorar as gravacións realizadas pola muller e publicadas por este diario, nas que Baltar se gaba, entre outras cuestións, de poder cambiar as notas das oposicións a empregos públicos. Feijóo remite as explicacións sobre esa cuestión ao propio presidente ourensán. Na rolda de prensa posterior á reunión semanal do seu Goberno, a Feijóo formuláronselle varias preguntas sobre o caso. Nas súas respostas eludiu en todo momento calquera tipo de censura política contra Baltar e remitiuse á decisión que poida tomarse no ámbito xudicial. Á pregunta de se a situación de Baltar resulta un "lastre2 para o PP, Feijóo comezou lembrando que "non hai ningún tipo de procedemento xudicial" aberto. O presidente da Xunta elude calquera reproche político contra o barón do PP ourensán Segundo dixo, el está "seguindo co interese que require ese tipo de denuncia" pero, ao seu xuízo, de momento só hai "o que di unha persoa e a negación dos feitos por parte doutra". "O que pedía esa persoa era que o señor Baltar delinquise, e non delinquiu metendo a unha persoa na Deputación", dixo Feijóo, para engadir que "iso é constatable". "O que pretendía esa persoa era que o señor Baltar delinquise, e non delinquiu metendo unha persoa na Deputación" Ao presidente galego preguntóuselle que sentira, con independencia da evolución penal que teña o caso, ao saber que un presidente de deputación presumiu de poder modificar os resultados dunhas oposicións. Feijóo asegura que non escoitou as gravacións e leu as transcricións só dalgunhas, entre as que non se atoparía ese momento. "Non digo que estea ou non estea", matizou. "No caso de que as haxa [esas declaracións gravadas], ninguén pode estar de acordo", dixo, pero insistiu en que o importante non é o dito por Baltar senón se efectivamente enchufou á denunciante. E engadiu que, en todo caso, debe ser Baltar o que aclare as súas palabras. Feijóo tamén desvelou que foi o propio Baltar o que o chamou "inmediatamente de madrugada" para informarlo do publicado por eldiario.es e comunicarlle que pensaba defenderse xudicialmente. "Estou de acordo en que un político non teña a mesma presunción de inocencia que outro cidadán", dixo Feijóo noutro momento da súa intervención. "Pero si un mínimo", engadiu.


Summary: En Vila de Cruces, na casa na que vivía, a poucos quilómetros do concello de Lalín da súa nacencia, morreu onte martes o pintor Alfonso Sucasas, un artista que ten un lugar de relevo na arte galega do século XX

Alfonso Sucasas é para a arte galega xa un clásico, un creador que figura nos grandes nomes da contemporaneidade pero que vivía afastado do ámbito público. Sucasas decidira de moi novo converterse en artista, desouvindo os consellos familiares da súa casa lalinense na que ter un fillo artista non era o mellor dos desexos. Mália iso, en Alfonso Sucasas deuse a teimosía por conseguir o obxectivo marcado. Emigrou de novo a Venezuela e volveu cruzar o mar cara Brasil despois dunha estadía no seu Lalín. En todas esas viaxes, a personalidade de Sucasas foise trabando co esforzo de compaxinar unha vida de emigrante máis unha vontade de artista.Con 28 anos realiza a exposición do Hostal dos Reis Católicos en Compostela que constituiría a súa presentación pública como artista. En Vigo, onde reside durante cinco anos nos setenta, entra en contacto con Laxeiro -o pintor viciño de terras do Deza- ou Blanco Amor ademais doutros artistas máis novos vencellados xa ao grupo de Atlántica.Alfonso Sucasas fórmase na vida mesma, no seu tempo no Brasil no que traballa como deseñador e nos ollos abertos en Vigo, Compostela ou Lalín. A súa é unha obra con marca propia, con rasgos que definen un estilo de seu, amartelando a través do seu expresionismo o trasunto do país e as súas caras. Figuras humanas deformadas cobran protagonismo en boa parte da súa obra, inquedante por canto ás veces se acerca aos monstros e á irrealidade dos soños. De xaneiro a marzo deste mesmo ano abría a que sería a súa derradeira exposición en Vigo, cidade á que estaba tan vencellado. A súa obra mostraba a través de 55 pezas a traxectoria do artista, con pouca presenza dos primeiros anos, tempo do que o autor case non conservaba memoria plástica.