Despois de percorrer tres países e pertencer a 10 institucións académicas, teño a inmensa fortuna de ter o meu laboratorio emprazado no meirande centro de investigación médica do mundo, en Houston, no estado de Texas dos Estados Unidos. Alí aglutínanse nun radio non máis de 6 km, máis de 60 institucións médicas, hospitais, universidades, e centros de investigación onde traballan máis de 100 mil profesionais, e ó redor de 35 mil estudantes fórmanse en disciplinas relacionadas coa saúde. Neste campus xéstase un produto interior bruto de 25 millóns de dólares anuais. Cada ano aténdense máis de 8 millóns de pacientes, en hospitais cubertos coas máis innovadoras metodoloxías que encabezan as listas dos mellores dos EUA. Sábese que os máis innovadores tratamentos contra o cancro ou outras enfermidades realízanse nestes hospitais das mans dos máis prestixiosos doutores, e algúns dos máis punteiros descubrimentos en investigación biomédica así coma a súa aplicación clínica, cócense primeiro en Houston. Para os investigadores as limitacións son escasas, e as oportunidades para realizar os proxectos científicos son enormes.Como se creou en Houston esta pequena cidade que alberga meca dos avances biomédicos?Empresarios texanos do petróleo coas súas doazóns millonarias foron construíndo o que representa a meirande confluencia de filantropía médica do mundoO centro fundouse no ano 1941, grazas á xenerosa doazón dun banqueiro e tratante de algodón, Monroe Anderson. Para evitar que as taxas do estado lle disolveran a súa empresa, creou unha fundación e fixo unha doazón de medio millón de dólares para que se construíse o que agora se coñece coma o mellor centro oncolóxico dos EUA. Só pediu dúas cousas, que se construirá en Houston e que levara o seu nome, o MD Anderson. No ano 2006, esta fundación filantrópica empezou unha campaña co obxectivo de recadar 1 billón de dólares en seis anos procedentes de doazóns privadas. Superaron esa cantidade en 3 anos. Outro poderoso empresario petroleiro, Anthony Petrello despois de nacerlle a súa filla con parálise cerebral, empeñouse en xuntar 7 millóns de dólares en doazóns privadas para crear un centro que investigue as causas neurolóxicas dos danos cerebrais nos bebés. No seu propósito atopouse cun xeneroso aliado, o señor Duncan. Dan Duncan, procedente dunha humilde familia nunha aldea de Texas converteu a súa pequena empresa con dous socios, un tractor, e 10.000 dólares, nunha multimillonaria empresa enerxética. Pero a súa fama empezou cando se converteu no filantrópico máis xeneroso de Texas. No 2006, regalou 135 millóns á universidade de medicina de Baylor, para establecer o Centro de Cancer Dan Duncan. E seguíronlle as doazóns de 35 millóns ó MD Anderson, 75 millóns para investigar trastornos neurolóxicos pediátricos, e no Hospital Infantil de Texas, que conta con máis de 130 científicos que lideran investigación punteiras en doenzas de orixe neuroxenética. Petrello ten a esperanza que aínda que as investigacións están lonxe de poder salvar á súa filla, poderán axudar a outros cativos que sufran danos cerebrais.Outro millonario, Lester Smith, leva 20 anos pelexando cunha traxedia persoal, padece cancro de próstata e vexiga, os mesmos anos que leva distribuíndo a súa fortuna en doazóns á investigación coa esperanza que esta enfermidade teña cura. A familia Smith fixo una doazón de 40 millóns de dólares ós laboratorios da facultade de medicina de Baylor e 20 millóns para MD Anderson para acelerar as investigacións que se desenvolven na procura de tratamentos para o cancro. Do mesmo xeito que 15 millóns a clínicas do distrito para que puidesen tratarse alí desta devastadora enfermidade as persoas sen recursos, ou organizan eventos para a recollida de doazóns filantrópicas. Estas accións axudan ó aceleramento nos avances de da medicina, de novos descubrimentos ou nos diagnósticos máis precisosA estes seguíronlle moitos outros, sobre todo empresarios texanos do petróleo, que coas súas doazóns millonarias foron construíndo o que representa a meirande confluencia de filantropía médica do mundo. Os nomes Duncan, Smith, ou Anderson poden verse esculpidos en grandes carteis nas fachadas dos edificios de investigación e hospitais en Houston, moitos deles construílos na súa totalidade grazas ás achegas dos seus benfeitores. Enormes retratos e esculturas das familias adornan os interiores representando o profundo agradecemento polas súas xenerosas doazóns filantrópicas. Non se esconden, son idolatrados cun grande respecto polas súas multimillonarias doazóns ós hospitais, que xeraron unha cultura filantrópica apegadiza no corazón de Texas. Pero non só no Centro Médico de Texas, a filantropía médica considerase coma unha das accións altruístas entre os ricos cada vez máis frecuente. Este ano o gran Michael Jordan, posiblemente o mellor xogador de baloncesto de todos os tempos, fixo unha doazón de 7 millóns de dólares para que se abrise un centro médico para a xente con poucos recursos na súa cidade natal en Carolina do Norte. E xa non falar da meirande fundación filantrópica dos Estados Unidos, creada por Bill e Melinda Gates que fixeron doazóns de máis de 36 billóns de dólares en proxectos relacionados coa saúde global, educación e pobreza en países en vías de desenvolvemento. A sociedade americana aprecia e acepta as doazóns filantrópicas coma un feito xeneroso por parte dun grupo selecto, anque cada vez máis numeroso, de multimillonarios que por unha razón ou outra, tomaron esa iniciativa. En España empezouse a falar das doazóns ós hospitais públicos de Amancio Ortega. El, coma a maioría dos ricos, as súas orixes foron humildes, dende vender uns cantos albornoces ata amansar unha fortuna de case 70 billóns de euros, a segunda de Europa. No 2012 doa 20 millóns a Cáritas, e nos anos seguintes fai doazóns de ata 310 millóns á hospitais públicos españois que os inverteron en equipamentos de radioterapia e de diagnóstico do cancro. Tamén a fundación Ortega apoia ás causas sociais, aportando axudas para crear un centro para os enfermos con parálise cerebral, ou a construción de escolas infantís. Por estas accións, a Don Amancio chovéronlle máis críticas que eloxios.Aquí e acolá, houbo beneficiarios das doazóns filantrópicas, os hospitais e os centros de investigación e a sociedade. Estas accións axudan ó aceleramento nos avances de da medicina, de novos descubrimentos ou nos diagnósticos máis precisos. A gratitude e o enxalzamento que reciben de volta os filántropos e minguante dependendo do país, polo que pode que igual de diferente que sexa a mentalidade da sociedade para aceptalo de boa gana ou non. Acadar avances en investigación biomédica é complicado e caro. Se nos temos que limitar á financiación dos gobernos, seguiríamos con moito atraso sen producirse os avances médicos que a sociedade precisa. Especialmente coa reducida financiación da investigación biomédica no estado españolHai que entender que acadar avances en investigación biomédica é complicado e caro. Se nos temos que limitar á financiación dos gobernos, seguiríamos con moito atraso sen producirse os avances médicos que a sociedade precisa. Especialmente coa reducida financiación da investigación biomédica no estado español. Por desgraza as políticas científicas non fan unha aposta pola investigación punteira. É un pouco ridículo que os partidos políticos critiquen as doazóns á sanidade de Amancio Ortega, con obxectivos electorais, cando non fan o esforzo por pelexar pola subida do investimento en investigación científica e mantéñena afogada por debaixo da media europea, pero isto parece que non preocupa nin interesa comentar, ó mellor non da votos. Non se pode confundir as accións, o pago dos impostos correspondentes coas doazóns altruístas, a primeira ten que exixirse, a segunda eloxiarse.Sen dúbida, poucos deberían de ser os prexuízos, cando alguén con cartos e pola motivación persoal dada, chegan ós nosos laboratorios ou hospitais cun cheque na man con moitos ceros, ós nosos ollos só tería que significar unha cousa, que as limitacións para realizar o noso traballo reduciranse, e iso é maxestoso. Os profesionais da saúde, da ciencia e investigación, que nos erguemos e vamos traballar cada día coa ansia e ilusión de atopar a cura dalgunha doenza, avanzar no diagnóstico das enfermidades, ou mellorar a vida das persoas, non nos queda outra que agradecer este tipo de doazóns. Aceptamos os cartos, agarramos coa soberbia se é que a temos, e somos respectuosos/as e agradecidos/as pola xenerosa acción. Tárdame ver coma un grupo de millonarios empeza coa tradición de organizar eventos para recadar diñeiro para a sanidade e á investigación científica. Por fin apostaríase por apoiar o avance médico de aquí, non o que chega de foraTipos coma Amancio hai moitos acolá nos EUA, onde son glorificados e aplaudidos, anque polo mesmo feito aquí son criticados. Non se pode negar esta realidade, e pode que tan só sexa un problema de mentalidade dunha sociedade que está pouco afeita e non acepta que a sanidade e a investigación se financie con algo máis que con fondos públicos. Esta actitude non é realista á hora de facer investigación de excelencia, estamos a perder o carro se non lle abrimos as portas á financiación privada ou á filantropía, e aínda máis cando a investigación científica non é prioridade para os gobernos. Ogallá as tendencias de financiar a sanidade e a investigación fosen contaxiosas entre os ricos. Tárdame ver coma un grupo de millonarios empeza coa tradición de organizar eventos para recadar diñeiro para a sanidade e á investigación científica, ó mellor se remexían máis conciencias neste país e por fin apostaríase por apoiar o avance médico de aquí, non o que chega de fora.


Summary: Estima que o 2,2% da cidadanía, arredor de 60.000 persoas, foi contaxiada en Galicia de Covid-19, doenza que provocaría a morte dunha de cada cen infectadas. O Sergas detecta sobre o 20% dos casos reais.

A segunda rolda do estudo do Goberno central estima que o 2,2% da poboación galega pasou o coronavirus, arredor de 60.000 persoasOs resultados da segunda parte do estudo Enecovid de seroprevalencia do coronavirus levado a cabo polo Goberno central insisten nos datos do impacto da Covid-19 en Galicia que ofreceu a primeira vaga. As cifras feitas públicas este xoves, e detalladas logo nun informe máis amplo, estiman que un 2,2% da poboación galega tería sufrido a doenza, unha porcentaxe case idéntica --tan só superior nun 0,1% máis-- aos resultados do primeiro estudo. Esta porcentaxe sitúa Galicia por baixo da media estatal (do 5,2%, 0,2 puntos máis que no primeiro estudo) e da incidencia en territorios como Madrid (11,4%), Castilla-La Mancha (10,3%) ou Castilla y León (7,5%), pero tamén con valores máis altos que Murcia (1,6), Asturias (1,6) ou Illes Balears (1,5).Así, e tendo en conta as estimacións do estudo, algo máis de 59.400 persoas en Galicia tiveron xa contacto co virus, unha cifra un chisco superior á anterior, coa diferenza que desta vez as probas para a detención de anticorpos foron maioritariamente repetidas ás mesmas persoas pero xa non en pleno confinamento, senón durante as primeiras semanas de desescalada (entre o 18 de maio e o 1 de xuño). Con todo, o número é moi escaso no caso de que a inmunidade de grupo siga a ser vista como unha estratexia axeitada. Galicia detecta dous de cada dez casos de coronavirus, que provoca a morte dunha persoa de cada cen infectadas, segundo o estudo do MinisterioOs resultados de seroprevalencia do coronavirus desta segunda fase do estudo estatal volven estar arredor dun punto por baixo dos do levado a cabo polo Sergas, que indicaba que o 1,15% da poboación que tería pasado xa a Covid-19. Xa que logo, e segundo os datos que cada día transmite o Sergas, nesta altura son 11.335 os positivos acumulados e detectados no país, case o 20% dos que apunta o estudo de seroprevalencia. Daquela, Galicia detectaría dous de cada dez casos. Por provincias, e segundo esta segunda vaga do estudo do Ministerio de Sanidade, en Lugo teríase contaxiado un 2,5% da poboación da provincia, fronte ao 2,1 que indicou a primeira rolda; en Ourense, un 2,2% (fronte ao 2,6% anterior); na Coruña, un 2,2% (1,8) e en Pontevedra, un 2% (2,5). En todos os casos, as porcentaxes da primeira fase non coinciden exactamente coas facilitadas daquela polos datos preliminares, logo de ser completados ao difundir este segundo informe. Por outra banda, a taxa de letalidade, que se sitúa no conxunto de España en arredor do 1%, é en Galicia semellante, ao quedar no 1,03%, porcentaxe case idéntica á da rolda anterior do estudo. Xa que logo, e tendo en conta os datos de contaxiados que se tiran do informe do Goberno central e das cifras medias de falecidos acumulados na altura na que se levaron a cabo as probas, de cada cen persoas infectadas polo virus no país, unha falece. Se tal e como sinala o estudo, contraeu o coronavirus un 2,2% da poboación galega --unhas 59.400 persoas-- e o número de falecidos acumulados durante a etapa na que se realizaron os tests --entre o 18 de maio e o 1 de xuño-- situábase nas 612, a taxa de latalidade é practicamente exacta do 1%, fronte ao 1,74% que se derivaba do estudo levado a cabo pola Xunta. Ademais, no conxunto de España existe un 0,8% de participantes no estudo que sendo negativos en anticorpos na primeira rolda si que deron positivo na presenza destes anticorpos dos que antes carecían. É a denominada taxa de serconversión, que é do 0,5% nas provincias da Coruña, Pontevedra e Ourense e do 0,9% en Pontevedra.


Summary: O informe dos letrados resalta a "inviolabilidade" dos membros do Parlamento e que non cabe a imposición de medidas contra el alén do propio debate. O Bloque lamenta o que considera unha "gravísima utilización política da Xunta de Portavoces para converter o Parlamento nunha terminal do PP" O PP avalía promover "consecuencias legais" contra o deputado do BNG que rachou unha foto do rei

O PP avalía promover "consecuencias legais" contra o deputado do BNG que rachou unha foto do rei Unha reprimenda por escrito. É a única medida que o PP, como grupo coa maioría absoluta no Parlamento e na súa Mesa, pode adoptar contra o deputado do BNG Luís Bará por rachar dúas fotografías do rei no marco da defensa dunha iniciativa contra a 'lei mordaza' e a persecución penal da "discrepancia" política. Despois de que Bará nin sequera fose apercibido dende a Presidencia da Cámara -ocupada nese momento polo vicepresidente, Diego Calvo (PP)- durante a devandita intervención no seo do PP gañou peso a vontade de promover "consecuencias legais" para o nacionalista. Foi así como o órgano reitor da institución encargou aos servizos xurídicos un informe que, no entanto, deixou claro que non tiñan marche ningunha de manobra dentro da legalidade. O informe, que foi presentado este venres á Xunta de Portavoces -onde sentan todos os grupos- e ao que tivo acceso Praza.gal, parte da análise do dereito "fundamental" á liberdade de expresión e da "inviolabilidade" dos membros do Parlamento que consagra o estatuto de Autonomía. Diversos tribunais, cita o documento, deixaron claro durante as últimas tres décadas que esa inviolabilide "protexe os votos e opinións emitidas" polos membros do Parlamento, que gozan dunha "ampla consideración da liberdade de discurso". O informe dos letrados resalta a "inviolabilidade" dos membros do Parlamento e que non cabe a imposición de medidas contra el alén do propio debate Se ben, resalta, o mesmo informe, o Regulamento da Cámara contempla que deputados e deputadas poden ser chamadas á orde cando profiran "conceptos ofensivos ao decoro da Cámara" e dos seus membros, "das institucións do Estado e de Galicia e de calquera outra persoa", o certo é que esta "potestade disciplinaria" ten como marco "o seo dos debates" e debe "levarse a cabo con estrito respecto aos dereitos fundamentais e dentro do marco da seguridade xurídica". Ese "valor prevalente dos dereitos fundamentais sobre as disposicións do dereito penal que ten sinalado reiteradamente o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos" -cuestión, paradoxalmente, abordada por Bará no propio debate-, "non impide a adopción de medias correctoras de respecto á orde parlamentaria", pero no marco da propia Cámara e non nos tribunais de Xustiza, conclúe. No debate Bará non foi chamado á orde polo vicepresidente Diego Calvo, que dirixía a sesión Deste xeito, os letrados do lexislativo galego evidencian que condutas como as descritas "poden dar lugar ás chamadas á orde" que prevé o Regulamento e que non existiron durante a intervención de Bará. Polo tanto, advirte, o "axustado ao dereito parlamentario" é que a Mesa poida "lembrar" ao deputado do Bloque "os deberes de respecto da orde e disciplina parlamentaria". Non caben, deste xeito, sancións como a suspensión dos dereitos de deputado -como asistencia a plenos ou a percepción do salario- que segundo fontes parlamentarias consultadas por este diario, xa se barallaban para Bará na contorna dos conservadores. Olalla Rodil (BNG): "Non estamos ante unha cuestión regulamentaria, senón diante dunha gravísima utilización política da Xunta de Portavoces para converter o Parlamento nunha terminal do PP" Unha vez avaliado o informe nunha longa reunión da Xunta de Portavoces a Presidencia do Parlamento emitiu un comunicado admitindo que a Mesa "carece de competencias sancionadoras (económicas ou de dereitos parlamentarios)" unha vez que o debate en cuestión xa rematou. Deste xeito o órgano reitor "reitera" que considera "unha conduta digna de reproche" a "destrución da imaxe gráfica do xefe do Estado nunha sesión da Cámara" e "reprenderá ao deputado por escrito" pola acción que, durante o pleno, Calvo non apercibiu de ningún xeito. O BNG, pola súa banda, concluíu tras estes feitos que "non estamos ante unha cuestión regulamentaria, senón diante dunha gravísima utilización política da Xunta de Portavoces para converter o Parlamento nunha terminal do PP e amedrentar e amordazar a quen pensa diferente", advertiu a vicevoceira da formación, Olalla Rodil. A intervención de Bará, salienta, "transcorreu con normalidade absoluta", e calquera medida "retroactiva" non sería máis ca un "ataque á liberdade de expresión". "Reafirmámonos no que se dixo e se fixo porque se exerceu o dereito á liberdade de expresión e non imos permitir que lle poñan mordazas a este Parlamento", advirte Rodil.


Summary: Ana Miranda acusa o candidato do PP de "non mover un dedo pola frota galega, como si fixo pola andaluza". "Esta Europa non quere que pesquemos, prefire os nosos barcos na chatarra", engade. Pola súa parte, Lidia Senra pide que "o cemento deixe de destruír zonas de marisqueo".

A cabeza de lista do BNG ao Parlamento Europeo, Ana Miranda, sinalou o candidato do PP, Arias Cañete, como "culpábel" do despece da frota cefalopodeira galega, a maioría da comarca do Morrazo, por tela deixado fóra o PP do acordo da UE con Mauritania. Nun mitin en Cangas xunto ao portavoz nacional, Xavier Vence, Miranda pediu á cidadanía que aproveite o 25 de maio para usar o voto e "mandar ao desguace a Arias Cañete e ao PP". Lembrou que Arias Cañete era ministro de Pesca cando se negociou en Bruxelas o acordo UE-Mauritania que deixou fóra aos barcos galegos: "Traizoou Galiza nesa negociación pesqueira, porque non moveu un dedo pola frota galega, como si fixo pola andaluza", denunciou a nacionalista.Miranda salientou que "Galiza é unha potencia pesqueira e ten que ser respectada, ten dereito a pescar e a poder producir", por iso, denunciou as políticas da Unión Europea que incentivaron "o cese da actividade pesqueira e o desguace dos barcos". "Esta Europa de mercaderes non quere que os barcos galegos vaian pescar, non quere que vaian ao mar, prefire que vaian á chatarra", criticou. "Isto provoca paro, pobreza, emigración, miseria", dixo a candidata do Bloque, que defendeu para o noso país "outras políticas" de "apoio aos sectores produtivos". "Galiza é unha potencia pesqueira e ten dereito a ser respectada, a pescar e poder producir", sinala a candidata do Bloque Pola súa parte, a candidata de AGE, Lidia Senra, pediu unha Política Pesquera Común (PPC) que potencie a pesca artesán e o marisqueo, "garantindo ademáis un reparto xusto do dereito a pescar". Nun acto de campaña en Ribeira, acompañada por Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz, Senra demandou "unha política que impida que sigan ocupando o mar con recheos de cemento que destrúen o marisqueo". Ademais, cargou contra o PP por "roubar o que non é seu". Compromiso O candidato de Compromiso por Galicia ao Parlamento europeo, Paulo Carlos López, pola súa conta, esixiu durante un reparto informarivo en Ferrol que o Banco Europeo de Investimentos "non só faga demitir a Magdalena Álvarez senón que tamén se comprometa coa comarca de Ferrolterra, investindo para reactivar a súa economía e crear emprego". No PP, o seu secretario xeral en Lugo, Xosé Manuel Barreiro, pediu o voto para Arias Cañete, "que foi quen mellor defendeu a pesca galega". Por último, o candidato galego do PSOE, José Blanco, acusou ao goberno de estar formado por "pirómanos vestidos de bombeiros".


Summary: A maxistrada carga contra a Fiscalía por actuar de forma "tendenciosa" contra os presos.

A xuíza de vixilancia penitenciaria número 5 de Catalunya avalou esta cuarta feira, 19 de agosto, o terceiro grao concedido aos presos políticos condenados polo Tribunal Supremo (TS) na sentenza contra o procés. No mes de xullo o mesmo xulgado suspendeu o réxime de liberdade a petición do Ministerio Fiscal. En diferentes resolucións relativas aos presos soberanistas Oriol Junqueras, Jordi Sànchez, Raül Romeva e Jordi Turull, a maxistrada afirma que a Administración penal acordou "correctamente" a progresión ao terceiro grao dos reos, e non considera que se acreditasen as argumentacións que motivaron a presentación do recurso por parte da Fiscalía. Con todo, a suspensión da clasificación en terceiro grao continuará vixente "até que resolva o tribunal sentenciador en fase de apelación", que é o Tribunal Supremo español. A maxistrada sinala ademais que, de acordo coa sentenza emitida polo TS contra as e os dirixentes soberanistas, non se impuña ningunha restrición específica contra os condenados que lles impedise acceder ao terceiro grao de réxime penal, nin que estes tivesen que esperar a cumprir a metade da condena para poder gozar diso. Así, a maxistrada aclara que "na propia sentenza do TS non se estabelece limitación algunha, nin se efectúa a priori un prognóstico de perigo no condenado". Ademais, sinala que o TS desestimou "de forma expresa" a petición da Fiscalía de pór "límites temporais no acceso ao terceiro grao". A xuíza carga especialmente contra a Fiscalía en relación á pretensión desta de que os presos independentistas sexan sometidos a un tratamento específico sobre o delito de sedición. Así, a maxistrada subliña a persistente intención do Ministerio Fiscal de que os condenados realicen programas e actividades que a propia xuíza considera "inadmisíbeis" por que non se expuxo nada disto a calquera outro interno do que teña coñecemento. Semella que a Fiscalía procura un "castigo exemplar", valora a xuíza, poñendo trabas permanentes ás súas saídas de prisión e ao itinerario penal normal dos penados. Isto faino a Fiscalía, di a maxistrada, sostendo principios "máis propios dun sistema decimonónico". A Fiscalía é "excesivamente persistente" na "negación total e absoluta" dos progresos de grao e saídas que obtiveron os presos independentistas, conclúe esta resolución que prognostica un novo xiro xudicial.


Summary: Falamos con Joan Alibés, do grupo O-Xan, constituído en 2015 por gandeiros, conservacionistas, cazadores e investigadores galegos e galegas como espazo de debate para facer compatible a presenza do lobo e as actividades produtivas no rural. Denuncia os atrasos no pagamento de compensacións polos ataques

O pasado 1 de xaneiro La Voz de Galicia publicou unha noticia dando conta de que "un gandeiro de Abadín" cazara "coa súa cámara un lobo devorando un cabalo". De inmediato demostrouse que a suposta fotografía fora tirada en 2010 en Asturias e que non era a primeira vez que se utilizaba para ilustrar ou denunciar supostos ataques de lobos ao gando. O xornal retirou a nova e o redactor que a realizara desculpouse. Este episodio serviu para poñer de manifesto o tratamento sensacionalista que en moitas ocasións empregan algúns medios de comunicación á hora de tratar o problema de convivencia que se dá en Galicia entre a presenza do lobo e a actividade das explotacións gandeiras. O-Xan é un grupo de opinión, creado a finais de 2015 co obxectivo de servir de espazo de debate e de información sobre a cuestión O-Xan é un grupo de opinión, creado a finais de 2015 co obxectivo de servir de espazo de debate e de información sobre a cuestión. Está formado por agrupacións gandeiras (ACRUGA, OVICA, PURAGA, SGPF) e gandeiros e gandeiras a título individual, entidades de cazadores (UNAC, UNITEGA), conservacionistas (AGCT), investigadores e investigadoras (CIAM, USC, Universidad de Oviedo), así coma persoal técnico vinculado coa xestión e a conservación do lobo en Galicia. "O que facemos, fundamentalmente, é compartir información entre as entidades, chegando a acordos entre todas as partes. Tentamos así mesmo que os xornalistas teñan un punto de referencia, e achegar recursos para a comprensión desta situación", explican. O-Xan pídelles aos medios "un enfoque máis global e menos sensacionalista, máis descritivo e menos narrativo". "Hai un perigo, hai ataques, hai unha problemática..., pero por favor, centrémonos na parte máis racional", din En relación con esta publicación, O-Xan vén de aplaudir a retirada da nova, demandándolles aos medios de comunicación "un enfoque máis global e menos sensacionalista, máis descritivo e menos narrativo" sobre estas cuestións. "O que fai é volver ao mito que temos sobre este animal, volver aos contos de ai vén o lobo, ao Pedro e o lobo...", destaca Joan Alibés, enxeñeiro e gandeiro. "Hai un perigo, hai ataques, hai unha problemática..., pero por favor, centrémonos na parte máis racional", engade. Alibés salienta que "a situación nos últimos tempos mantense estable. As cifras da consellaría apuntan a un mantemento no número de ataques denunciados. Pero ollo, os ataques reais son moito máis elevados que os rexistrados pola consellaría", di. "A situación é relativamente tranquila porque os galegos aguantamos moito", advirte. "Todos os integrantes do grupo estamos unidos baixo un ideario común sustentado na afirmación de que queremos e aceptamos o lobo en Galicia nunha coexistencia corresponsable. O lobo formou, forma e formará parte do patrimonio natural e cultural de Galicia e, como tal, debe ser conservado e correctamente xestionado", destacan dende O-Xan. Porén, "non é unha convivencia moi ben resolta", alerta Alibés. Nos últimos meses O-Xan denunciou en varias ocasións os importantes atrasos que se veñen producindo no pagamento por parte do Goberno galego das compensacións económicas aos gandeiros afectados polos ataques de lobo. Atrasos que chegaban mesmo aos dous anos. "A Xunta debe poñerse ao día", subliñaban hai un ano. E, aínda que semella que houbo unha reacción por parte do Executivo, os problemas continúan: "A consellaría comprometeuse a poñerse ao día, mesmo houbo unha dotación orzamentaria importante, pero segue habendo atrasos", salienta Joan Alibés. "Nós partimos da base de que a sociedade quere o lobo, pois ben, a sociedade ten que poñer os medios para que haxa unha boa convivencia e os gandeiros poidan desenvolver as súas actividades económicas. Polo tanto, a Xunta é quen ten esa responsabilidade" "Nós partimos da base de que a sociedade quere o lobo, pois ben, a sociedade ten que poñer os medios para que haxa unha boa convivencia co lobo e os gandeiros poidan desenvolver as súas actividades económicas. Polo tanto, a Xunta é quen ten esa responsabilidade", di. "O mínimo que se lle pode esixir é que os danos directos certificados se paguen en tempo. Porque se non se fai, calquera outra actuación queda a expensas diso. Ti a un gandeiro que leva meses agardando pola compensación económica por ataques pasados, non podes ir falarlle de medidas preventivas, de censos do lobo ou doutras cousas", engade. Entre as demandas realizadas por O Xan están a estipulación dun prazo máximo de seis meses para o pagamento de indemnizacións Entre as demandas realizadas por O Xan están a estipulación dun prazo máximo de seis meses para o pagamento de indemnizacións; permitir a solicitude de axudas preventivas durante varios meses para posibilitar a realización dos investimentos por parte do peticionario e permitir a entrega da documentación durante cando menos un mes dende que ten realizada unha actuación preventiva; contemplar subvencións para a instalación de métodos coma os peches fixos con malla ovelleira e arames electrificados; incorporación de axudas para a compra, cría e mantemento de mastíns; e tamén a continuidade no tempo deste tipo de axudas, no canto de constituír unha convocatoria illada. "Nós temos a man tendida á Xunta dende o primeiro día", conclúe Alibés, que engade que "este ano daremos moita máis guerra, seguiremos erre que erre mentres non consideremos que se chegan a uns mínimos aceptables".


Summary: O biólogo e ecoloxista Xosé Veiras, autor de numerosos artigos sobre medio ambiente, denuncia que o coñecido Premio Narrativa Breve de Repsol é un caso de 'greenwashing', é dicir, que a multinacional desenvolve unha práctica de mercadotecnia breve destinada a crear unha idea de responsabilidade ecolóxica cando a súa actividade é prexudicial para o medio ambiente.

A compañía enerxética Repsol anunciou para este mes de setembro o fallo do Premio Narrativa Breve que leva convocando desde hai dezaseis anos. O biólogo e experto en cambio climático Xosé Veiras, denuncia que a da petroquímica é unha práctica de "greenwashing" pois é "unha das maiores responsábeis" das consecuencias do que denomina "crise climática". "A XVI edición deste premio coincide co desenvolvemento dunha campaña a nivel europeo para prohibir a publicidade e os patrocinios de empresas ligadas ao negocio da enerxía fósil", explica Veiras nun comunicado enviado aos medios, no que salienta que o premio de Repsol é a iniciativa con "máis visibilidade social" na Galiza da propietaria da refinaría de petróleo da Coruña, "a nosa maior industria enerxética fósil". Precisamente, o Observatorio Galego da Acción Climática (OGACLI) vén de facer público o informe "Premio de Narrativa Breve Repsol: un exemplo de greenwashing", onde se pon de manifesto que "non hai empresa con instalacións produtivas na nosa terra con maior pegada negativa no clima global que Repsol". As emisións de gases de efecto invernadoiro descenderon en 36% entre 1990 e 2020, mais segue sen ser suficiente O observatorio destaca que Repsol figura entre as 90 corporacións que, conxuntamente e debido ás emisións asociadas á obtención e uso dos seus produtos, "foron responsábeis de nada menos que o 63% das emisións mundiais de dióxido de carbono (CO2) e metano (CH4) causadas polo uso de enerxía fósil e cemento acumuladas en 1751-2010". Ademais, Veiras denuncia que a refinaría de petróleo da Coruña foi en 2021 a segunda industria galega con maiores emisións de gases de invernadoiro causantes de cambio climático. "Con 760.000 toneladas emitidas, só foi superada pola central de ciclo combinado a gas fósil de Endesa nas Pontes", advirte. Unha iniciativa da que participan institucións públicas O Observatorio Galego da Acción Climática lamenta que institucións galegas participen no que considera a "maior operación de lavado verde promovida por Repsol" na Galiza, entre as que destaca a Consellaría de Cultura. O coñecido como greenwashing é unha estratexia de mercadotecnia que consiste en difundir o respecto dunha empresa cara ao medio ambiente cando nin os produtos ou servizos que ofrecen son respectuosos coa contorna. Trátase, así, de vender ao público unha "falsa" responsabilidade social.


Summary: O Día da Patria, o panorama político que se debuxa na Galiza após este 25 de xullo, o xaque á frota pesqueira galega, algunhas razóns para irmos á folga xeral, apuntamentos da vida e obra de Xavier Queipo, o pacto Galeuzca visto por un experto, a reforma do código penal e do aborto e unha viaxe de Columbine a Denver. Eis algúns dos contidos que poderás ler no exemplar desta semana.

A actualidade volve colocarse baixo a lupa no número 8 do Sermos en papel, que chega esta sexta aos puntos de venta habituais e aos fogares d@s nos@s subscritor@s. Unha análise do panorama político que se debuxa na Galiza após os actos e mobilizacións do Día da Patria completa a ampla cobertura informativa que este medio deu ao 25 de xullo. Nela poderedes mergullarvos durante o tempo que demoredes en ler as sete páxinas que lle dedicamos. Mais imos primeiro ollar a contra. Pilar Bispo, produtora agroecolóxica, cóntanos as posibilidades do noso agro e como apostou ela por comercializar o froito das súas leiras nun postiño no mercado en Compostela, A casa da Quenlla. Pasamos as páxinas cara atrás, e detémonos na sección infantil. Okapi sae do Courel para nos presentar a coelliña Marcela, protagonista da fábula escrita en 1979 pola recentemente falecida Esther Tusquets e que vén de reeditar Kalandraka. E seguimos a pasar follas, deténdonos na sección Memoria, onde poderedes saber máis sobre o premio 'Día da Galiza Mártir' que a fundación Alexandre Bóveda vén de lle outorgar a Mini e Mero. Xavier Queipo repasa un ano de éxitos que culminou coa consecución do premio Xerais nunha ampla conversa que recollemos en Cultura. A través das páxinas de Internacional viaxamos até os EUA, de Columbine a Denver, co ollar posto na campaña electoral. A reforma do Código Penal, con dúas novidades que suporán, na práctica, unha cadea perpetua encuberta e que afectarán nomeadamente a pres@s polític@s sentenzadas co mazo da lei antiterrorista; a coitelada á soberanía das mulleres sobre os seus corpos que trae da man unha reforma do aborto que imporá a maternidade; e as restricións no dereito á folga que se aplicarán nunha nova chiscadela do Goberno español á patronal. Son os temas que atoparedes na sección de Social. Falamos co historiador Xosé Estévez, un dos maiores expertos no Galeuzca, que comezou a estudar após coñecer un fraile capuchino que estivera no exilio con Castelao. En Economía dámosche cinco 'sinxelas' razóns para secundar a folga xeral, e dámoslle a volta ás tres que sempre se argumentan para non secundala. Informamos tamén de como se lexisla a la madrileña sobre a nosa frota pesqueira, pondo en risco a actividade de 500 barcos galegos. Iso é (case) todo. Agardamos que gostedes deste novo número! Polo medio das súas páxinas atoparedes unha folla de subscrición. Non esquezades enchela. Só coa teimosía de tod@s nós será posíbel ver nos quiosques e librarías prensa crítica que fale na nosa lingua.


Summary: O balear chega a Lugo procedente do Gran Canaria

Sergi García Calvo (Palma de Mallorca, 1997) reforzará o Leite Río Breogán no posto de base. O novo xogador celeste conta con experiencia en múltiples equipos da Liga ACB como Zaragoza, Valencia, Manresa, Baskonia, Andorra e Gran Canaria, co engadido dun paso pola liga alemá (SC Rasta Vechta). Formado no Club Sant Josep Obrer de Palma, García debutou na ACB con só 16 anos da man do CAI Zaragoza. Internacional con España en todas as categorías de formación, tamén participou en convocatorias FIBA co combinado absoluto. Procedente do Gran Canaria, o novo xogador da escuadra lucense é un base zurdo, rápido, e con envergadura física, o que lle permite ser polivalente e poder defender en todas as posicións exteriores, todo iso sen obviar unha gran capacidade de dirección. Esta é a segunda incorporación do Breo de cara á campaña 2022/23 -en realidade a terceira, tendo en conta a renovación do serbio Marko Lukovic, un dos homes de máis peso nos esquemas do técnico Veljko Mršić-, logo da do tamén base Jastus Hollatz, procedente do Hamburg Towers. VI Memorial Raúl Jiménez Martín Hoxe terá lugar o VI Memorial Raúl Jiménez Martín, un clinic de baloncesto que se desenvolverá na Polideportiva de Riazor 2 desde as 9.30 e até as 14 horas. O evento contará coas intervencións de tres grandes adestradores, nomes históricos do baloncesto estatal que ofrecerán un relatorio cos seus coñecemento. Inicialmente a cifra era de catro, pero caeu do cartel o actual adestrador do Tizona Burgos de LEB Plata, o ourensán Diego Ocampo. Non obstante, si que estarán o responsábel do Obradoiro, Moncho Fernández; o do Betis, Luis Casimiro; e Jaume Ponsarnau, ex de Zaragoza ou Valencia.


Summary: Convocados polo comité de empresa, traballadores da factoría de Alcoa en San Cibrao marcharon esta segunda feira a pé de Cervo até Burela cun duplo obxectivo: mostrar a solidariedade para cos compañeiros das plantas das Coruña e Avilés, que a empresa quer fechar; e demandar unha tarifa enerxética "xusta".

"Peches non, enerxía solución: por un prezo da enerxía xusto para todos" era o lema que encabezaba a faixa que presidiu a marcha a pé e na que participaron representantes de sindicatos e de organizacións como En Marea, PSdG e BNG. Esta segunda feira, a partir das 17:30, haberá na Coruña unha 'marcha obreira' en apoio aos traballadores e traballadoras da factoría ubicada nesta cidade e que están ameazados por un despedimento colectivo.


Summary: A "forza da poesía" como testemuño da vida.

"A poesía é a nosa forza". Con estas palabras comezou o poeta António Neves, desde os Azores, a súa intervención no recital internacional de celebración do décimo aniversario do Festival Kerouac. E a súa invocación á poesía como testemuño da vida e da condición humana foi unha boa mostra da atmosfera que crearon os participantes deste evento, este ano realizado virtualmente case na súa totalidade debido á pandemia. Neves compartiu recital coa galega Lorena Conde, que leu desde Redondela versos dos seus libros O perfil na boca ou de Santa Inés; con Vanesa Pérez- Sauquillo, que desde Madrid ofreceu poemas de Combustión espontánea ou un inédito publicado só na revista Turia ou con Andrés García Cerdán, que achegou ao público desde Albacete poemas de Defensa de las excepciones. Tamén con Emma Gomis, que recitou desde Cambridge en inglés, castelán e catalán, ou con Roger Santiváñez, que desde Philadelphia apelou á poesía como xeito de rebelión contra "a orde establecida". Aínda que a palabra poética logrou quizais a súa maior potencia e intensidade nas intervencións de Queen Nzinga Maxwell, desde Costa Rica, co seu alegato anticolonial e antirracista, e na de Mercy Tullis-Bukhari, que desde Nova York, e en spanglish, reflexionou sobre como explicar aos fillos os asasinatos de persoas afroamericanas a mans da policía. Houbo outro recital no Kerouac, o único presencial, protagonizado por poetas de Vigo e presentado por Malvares de Moscoso. Nel, fronte ao Muro dos Poetas, detrás do museo Marco, Lupita Hard homenaxeou a figura da avoa a as súas imprescindíbeis ensinanzas vitais; Constance Hurlé chamou pola necesidade de non renderse tras a quebra e Iria Bragado denunciou os ventres de alugueiro. Nicole Doural falou, pola súa banda, de amor ou de autoestima; El lobo está aquí criticou a volta do "lixo franquista" e apelou ás mulleres de Vox que se deixan usar como floreiros; Oriana Méndez leu un poema do libro aínda inédito Interna; Francisco Álvarez Koki lembrou a guerra de Siria e Graciela Baquero chamou pola poesía como "acto de resistencia" para aprender a erguerse tras caer ou para axudar a "rompelo todo". 'Performances' O Festival Kerouac incluíu tamén performances. A galega Iria Medraño cantou e contou poemas do seu libro Da raíz do corazón e Montenegro e Fisher, desde Londres, alternaron o castelán co inglés para propor xogos de palabras con aliteracións sobre as mans, as formas, as miserias da civilización ou o Estado que neutraliza as "moscas revolucionarias" que lle estorban. Os problemas técnicos estragaron un pouco a intervención, desde Barcelona, de Lola Nieto, con música, xogos de voz e poemas. Pompa e Boato -Samuel Merino- decidiu finalmente non participar, tal como anunciou nas redes sociais, para manifestar o seu desacordo coa organización en distintos aspectos relacionados co trato recibido polos artistas. Mar Russo, da New York Poetry Press, Francisco Castro, de Galaxia, Luis Luna, de Amargord, José María Cumbreño, de Liliputienses, Iván Vergara, de Ultramarina, Edgardo León, de Mantra e María Fuentes, de Vaso Roto, desenvolveron un debate sobre editoriais conducido por un dos directores do evento, Marcos de la Fuente, desde Nova York. O festival promoveu tamén un concerto de Mateo Fixemberg e diversos percorridos do Poemóbil, un coche con megafonía desde o que a poesía encheu a cidade.


Summary: O BCE aprobou a pasada semana unha suba de 0,75 puntos dos tipos de xuro.

As primeiras estimacións da taxa de inflación interanual da eurozona mostran que esta ascendeu até 10,7% no mes de outubro, o que marca un novo máximo histórico e supón un incremento de oito décimas porcentuais en relación ao dato de setembro. A inflación da Eurozona bate un novo récord e escala até 9,9%: do 6,2% de Francia ao 24,1% de Estonia Este dato provisional, publicado por Eurostat, chega despois de que a semana pasada o Consello de Goberno do Banco Central Europeo (BCE) anunciase un aumento de 0,75 puntos dos tipos de xuro co obxectivo de frear a inflación. Esta medida situou os tipos perto de 2%, o seu nivel máis elevado desde comezos de 2009. Neste sentido, é o terceiro incremento consecutivo que impulsa o BCE, tras o aumento de 0,5 puntos e xullo e 0,75 puntos en setembro. Alza dos prezos da enerxía Nos últimos 30 días observouse unha suba xeneralizada dos prezos na eurozona, cunha aceleración da alza dos prezos da enerxía, que creceron 41,9% no décimo mes do ano, fronte a 40,7% interanual de setembro. Os fogares vulnerábeis pagarán 550 euros máis en enerxía este ano que en 2020: supón case 10% do seu orzamento total Así mesmo, os alimentos frescos encarecéronse en outubro 15,4%, fronte a 12,7% do mes anterior. Os servizos rexistraron unha inflación de 4,4%, unha décima máis, e os bens industriais non enerxéticos subiron 6%, medio punto porcentual máis que en setembro. Ao excluír do cálculo o impacto da enerxía, a taxa de inflación da zona euro situouse en outubro en 6,9%, fronte a 6,4% do mes anterior. En canto á taxa de inflación subxacente, alcanzou un récord de 5%, dúas décimas máis que en setembro. As persoas aforradoras perderon 8.706 millóns no último ano pola inflación Entre os dezanove países da eurozona, once rexistraron subas de prezos interanuais iguais ou superiores a 10%. As maiores taxas de inflación observáronse en Estonia (22,4%), Lituania (22%) e Letonia (21,8%), mentres que as de menor crecemento corresponderon a Francia (7,1%), Estado español (7,3%) e Malta (7,5%).


Summary: Partidario da paseniña disolucións dos partidos na confluencia, o alcalde de Compostela defendeu este domingo "seguir avanzando en desarmar as posicións de parte para construír algo colectivamente".

Esta declaración de Martiño Noriega -realizada no curso dunha entrevista na Cadena SER- haina que entender no contexto das distintas posicións mantidas polos partidos políticos que integran a confluencia, con Anova máis partidaria de se ir disolvendo no interior da plataforma e Esquerda Unida e Podemos claramente proclives a manter a súa identidade. Nese sentido, Martiño Noriega fixo un chamamento a non "reproducir os erros que se deron en AGE" (precedente de En Marea, coligazón de Esquerda Unida e Anova). "Se a algo estamos obrigados os homes e mulleres do espazo da unidade popular é a aprender dos erros e das cuestións que foron negativas [di en alusión a AGE) para non repetilas. Hai que seguir avanzando en desarmar as posicións de parte para construír algo colectivamente". Nas vésperas da apertura do prazo de apresentación de candidaturas para o Consello das Mareas -o máximo órgao entre asembleas da confluencia-, o coportavoz nacional de Anova deu o seu aval a Luís Villares como líder orgánico da plataforma: "Si que coido que Luís se gañou a oportunidade para poder ser un actor principal da construción dese espazo [popular]", dixo. En todo caso, botou man de declaracións do propio voceiro do grupo parlamentar para matizar que a lideranza ten de se exercer desde a "coralidade" nun "espazo que é plural tanto de voces como de nomes". Noriega tamén se pronunciou sobre o proceso precongresual actualmente en curso no seo de Podemos: "Que me preocupa do debate? Que ás veces vexo pouca política e moita escenificación", dixo en clara alusión á intertroca de golpes dialécticos entre pablistas e errejonistas.


Summary: Eva Maquieira, a xefa de servizo do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo destituída polo entón Xerente da área sanitaria viguesa e hoxe conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, por reivindicar o uso de máscaras cirúrxicas no centro hospitalario en marzo de 2020, lanza unha advertencia a Feixoo: "Coidado, non vaian cesalo por pedir máscaras obrigatorias". É a reacción á intención do presidente da Xunta de declarar obrigatorias as FFP2 en determinados contextos.

O anuncio do presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, de solicitar ao Goberno estatal que obrigue ao uso da máscara FFP2 -as que máis protexen pola súa capacidade de filtración- en determinados contextos, como transportes públicos, segue a crear polémica, xa non só a nivel ensino, onde a comunidade educativa critica que a Consellaría enviase máscaras de tea -as que menos protexen- co logotipo do Xacobeo, senón tamén na sanitaria. Eva Maquieira, xefa de servizo de Cirurxía Plástica, Reparadora e Estética no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo cesada en marzo de 2020 após reivindicar o uso de máscaras cirúrxicas no centro hospitalario, aproveitou o anuncio de Feixoo a respecto da protección FFP2 para advertirlle de que "teña coidado, non vaian cesalo para exixir máscaras FFP2 obrigatorias". "Lémbrese que vostede me cesou por exixir, simplemente, máscaras cirúrxicas no Cunqueiro", expón a médica no seu perfil de Facebook. A mesma canle que empregou o 21 marzo de 2020 para informar de que fora "criticada e reprendida polos meus mandos superiores por usar máscara cirúrxica desde hai unha semana na miña actividade clínica no hospital, sobre todo en curas e consulta, onde é fisicamente imposíbel manter a tan pregoada distancia dun metro... Eu non sei suturar feridas, reducir fracturas nasais ou curar úlceras... a unha distancia dun metro... non me dan os brazos". "Tacháronme de irresponsábel por ir xerando alarmismo na poboación", lamentaba Maquieira, "xerar alarmismo por levar máscara no hospital nunha situación de emerxencia sanitaria mundial e estado de alarma". A destitución de Maquieira á fronte da Xefatura de Servizo de Cirurxía Plástica coincidira no tempo co envío dunha circular das Xerencias das áreas sanitarias aos hospitais na que se indicaba que "non se empregará ningún tipo de máscara en actividades e lugares que non impliquen un contacto directo con pacientes". O responsábel do cesamento foi o actual conselleiro de Sanidade A publicación convertérase en viral nas redes sociais e saltara aos medios de comunicación ao situarse no epicentro da polémica, pois a crítica supuxera a destitución da profesional como xefa de servizo. Era xerente da área sanitaria de Vigo cando o seu cesamento Julio García Comesaña, o actual conselleiro de Sanidade. Fontes da Consellaría informaran os medios de que a destitución tivo lugar ao considerar que "se rompeu a confianza" desta persoa cara á dirección da Área Sanitaria, polo que "non pode exercer de interlocutora" da mesma. Neste sentido, as mesmas fontes insistiron en que esta medida non busca limitar a "liberdade de expresión". Maquieira puxera o foco entón na "falta de liderado por parte dos mandos directivos da sanidade galega, aqueles que traballan desde despachos mais non con pacientes reais". As FFP2, unha reivindicación constante na sanidade pública Até hai escasos días non todas e todos os profesionais do Sergas podían dispor de máscaras FFP2 para desenvolver o seu traballo. De feito, sindicatos como Satse levan meses reclamando o reparto desta protección entre o colectivo de enfermeiras, grupo profesional á cabeza dos contaxios. Só tiñan á súa disposición máscaras cirúrxicas malia teren os contactos máis estreitos nas plantas non-Covid. Persoal de Povisa, por medio da CIG, denunciara que realizaban probas PCR a potenciais portadores de coronavirus con máscaras cirúrxicas no canto de con máscaras FFP2 ou FFP3 e que, ademais, rotaban entre distintas áreas e plantas. Máis recentemente, o pasado 10 de xaneiro, traballadoras e traballadores da UCI do Complexo Hospitalario Universitario de Compostela (CHUS) denunciaban que o Sergas só facilitaba unha máscara por quenda de traballo.


Summary: O Ministerio de Cultura e Deporte vén de distinguir a longametraxe documental Nación como película "especialmente recomendada para o fomento da igualdade de xénero".

O relato do filme, dirixido pola catedrática da Universidade de Compostela (USC) Margarita Ledo, foi merecedor da distinción de película "especialmente recomendada para o fomento da igualdade de xénero". Nación reivindica a loita obreira desde o punto de vista das mulleres e ten en conta as implicacións que supuxo a súa incorporación como forza de traballo, nos convulsos tempos do sector fabril, e faino a través das mulleres da fábrica de cerámica da Pontesa (Pontevedra). Esta "recomendación" especial para o fomento da igualdade faina o ministerio a través do Instituto de Cinematografía e das Artes Audiovisuais, que estabelece como criterios para a concesión do recoñecemento a difusión dunha "imaxe igualitaria de ambos os dous sexos, sen situacións vexatorias ou discriminatorias". Así, entende que Nación "promove a eliminación de prexuízos, imaxes estereotipadas e roles" marcados en función do sexo, para "impulsar a construción e a difusión de representacións plurais e reais", outra das metas que persegue o instituto. Recoñecementos Nación e o seu relato, sobre a loita reivindicativa das traballadoras da fábrica de cerámica da Pontesa, chegaron ás pantallas da Galiza hai tan só un par de meses pero xa atesouran, xunto á súa directora, Margarita Ledo, diversos recoñecementos. Desde a súa estrea, no Festival Cineuropa de Compostela, a película obtivo o galardón especial á Mellor dirección no Festival de Sevilla. A súa directora foi recoñecida polo Festival Cineuropa e tamén pola Asociación Española de Investigación da Comunicación (AE-IC), que homenaxeou a catedrática da USC polo seu labor comunicativo.


Summary: ENTREVISTA | Este mércores unha gran manifestación percorreu as rúas en Lugo en protesta contra a proposta de ordenanza cívica realizada polo Goberno municipal ca cidade. Falamos con Alejandro, da Plataforma Lugo Sen Mordazas

Hai unhas semanas o Goberno local de Lugo presentou unha proposta de ordenanza cívica que de inmediato xerou un gran rexeitamento en boa parte do tecido social da cidade e que tamén contou coas críticas de Lugonovo, BNG e ACE, mentres que PP e Ciudadanos se limitaron a presentar algunhas alegacións para corrixir parte do seu articulado. De ser aprobada, a norma suporía a imposición de multas de ata 3.000 euros para castigar condutas como pedir esmola, realizar pintadas ou exercer a prostitución. Contra ela organizouse a Plataforma Lugo Sen Mordazas, que este mércores convocou unha manifestación que percorreu as rúas da cidade e reuniu a centos de persoas. Falamos con Alejandro, un dos voceiros da plataforma, sobre o éxito da mobilización e as futuras accións que prepara a entidade, que todos os luns celebra asembleas na Praza Maior. Por que rexeitades a "Ordenanza Cívica" proposta dende o Goberno municipal? É unha ordenanza en primeiro lugar innecesaria, que nace dun alarmismo creado por Concello, medios e comunicación e determinadas asociacións empresariais. Lugo é unha das cidades máis seguras de España no que se refire a roubos e polo tanto non existe a inseguridade coa que La Voz de Galicia ou El Progreso tentan amedrentar á poboación para despois colar este tipo de ordenanzas. O que en realidade busca esta ordenanza é privatizar o espazo público, antepoñendo intereses empresariais fronte aos tecidos comunitarios. "O que en realidade busca esta ordenanza é privatizar o espazo público" Ademais, busca estigmatizar colectivos vulnerables, como as mulleres que ofrecen servizos sexuais ou a xente que pide esmola. Crea así mesmo unha situación de arbitrariedade, pois dependerá dos axentes de policía decidir cando se aplica ou non a lei, o que pode ser crear discriminacións raciais ou clasistas. Tamén é moi preocupante a censura e a persecución que poden sufrir colectivos sociais, multas de ata 1.500 euros por colocar mesas informativas ou repartir panfletos. Igualmente, perséguese ás mulleres que teñen que exercer a prostitución no barrio da Tinería, onde está habendo un proceso de xentrificación enorme promovida por un asociación de empresarios, que impulsa tamén esta ordenanza. Credes, polo tento, que a ordenanza ten un obxectivo ideolóxico? Creo que a proposta do Goberno municipal é produto dunha visión da sociedade profundamente clasista: queren afastar da rúa todo o que lles molesta ou incomoda, por exemplo toda a pobreza que por desgraza existe na cidade e que habería que combater con outro tipo de medidas e non con accións represivas contra as persoas que sofren esa pobreza. Sorprendeuvos o éxito da manifestación que tivo lugar este mércores? Sabíamos que a mobilización estaba crecendo e cada vez recibíamos unha resposta positiva de máis persoas e colectivos. Pero ao final a participación na manifestación si que superou as nosas expectativas, sobre todo por parte da xente nova. "A participación na manifestación superou as nosas expectativas, sobre todo por parte da xente nova" Como valorades a resposta do Concello ás vosas denuncias? E a dos medios de comunicación tradicionais? Estamos recibindo unha gran represión por parte do Concello. É unha persecución clara, simplemente por pegar carteis ou ofrecer información pola rúa. Por exemplo, por recoller sinaturas un compañeiro recibiu unha multa de 600 euros, amparándose o Concello na Lei Mordaza do Partido Popular. O Concello pega carteis por riba dos nosos, borra os nosos murais..., segue sen querer ver a realidade social da cidade e a resposta da xente. E o mesmo por parte dos medios de comunicación tradicionais: El Progreso dedicoulle á manifestación apenas uns parágrafos, cando foi unha das marchas máis masivas dos últimos anos en Lugo, só por detrás da do 8 de marzo. E o mesmo por parte de La Voz de Galicia. E a pesar de todo isto o apoio á manifestación foi moi importante. "O único que entende o Concello é a privatización dos espazos públicos en termos mercantís e fronte a iso nós queremos construír unha cidade distinta" Cara a onde vai evolucionar a vosa mobilización? Que iniciativas tedes en marcha? Estamos creando algo que vai máis aló da loita contra esta ordenanza e que pasa por tecer lazos comunitarios, indo á raíz dos problemas sociais. Nos vindeiros meses organizaremos unha serie de actividades, sobre todo naqueles barrios máis golpeados pola pobreza e máis abandonados polo Concello. Xa en novembro estamos preparando unhas xornadas, nas que falaremos de modelos de cidade, alternativas ás políticas actuais e ás que convidaremos a representantes dos colectivos máis afectados por esta ordenanza. O que queremos é recuperar e impulsar ese tecido comunitario que a ordenanza busca destruír, por exemplo poñendo dificultados para xogar na rúa, para sacar a cadeira á rúa ou para tocar música na rúa. O único que entende o Concello é a privatización dos espazos públicos en termos mercantís e fronte a iso nós queremos construír unha cidade distinta.


Summary: "Se fosen 60.000 homes a resposta sería outra", critica a deputada Montse Prado.

A endeometriose é unha doenza incapacitante con gran dor físico e desgaste psicolóxico que afecta a unha de cada dez mulleres en idade fértil, 60.000 na Galiza, 9.000 en estado grave, pero que carece dun protocolo de actuación para a súa detención e tratamento no Sergas, de tal xeito que o sistema tarda unha media de oito anos en diagnosticar esta doenza tras obrigar as afectadas a "peregrinar" por distintas unidades e servizos. A portavoz de sanidade do BNG, Montse Prado, trasladou esta situación ao Parlamento para reclamar á Xunta que cumpra os acordos aprobado na Cámara en 2015 a petición da asociación QuerEndo-Mulleres, que leva anos reivindicando un protocolo e medios para facilitar o diagnóstico e tratamento desta doenza así como a súa divulgación e coñecemento entre as mulleres. A realización dun censo de doentes con endometriose é unha das propostas. A deputada nacionalista lembra que falta poñer en marcha un Plan de detección precoz, creación de unidades especializadas e multidisciplinares nos hospitais, -a día de hoxe só hai en Vigo, Coruña e Ourense-. Prado salientou na súa intervención que se trataba dunha "doenza de xénero" e expresou o seu convencemento de que "se en lugar das mulleres afectase a 60.000 homes a vontade política para enfrontar a situación sería moi diferente e non estamos dispostas a aceptar que se nos eduque as mulleres que ter dor é normal".


Summary: Co apoio de Adega e da asociación cultural O Iribio, reclaman ao Concello que defenda os seus dereitos fronte aos intereses da empresa, que alega dispor do monte en virtude dun decreto de expropiación asinado nos anos da ditadura

A asociación ecoloxista Adega, canda a asociación cultural O Iribio e a asociación veciñal Monte Caldeirón, andan a reclamar do concello de Triacastela que defenda o dereito da cidadanía sobre o monte comunal de Vilar, coñecido como A Pedra, e que fica a día de hoxe ocupado "ilegalmente" pola empresa Cementos Cosmos. Amparándose nun decreto de expropiación asinado en 1971 --na ditadura--, a cementeira iniciou xa os traballos de apertura de pistas e deforestación deste monte para estender a actividade mineira a ceo aberto da canteira de calcaria que posúe no municipio. Segundo os tres colectivos, a empresa paralizou temporalmente a súa actividade na zona ante a oposición veciñal, e respecto da propiedade do monte no seu haber consta unicamente "un documento de compra-venda desa parcela 'por mutuo acuerdo entre entidad expropiada y la sociedad beneficiaria', asinado entre a empresa e o alcalde daquela época. Daquela os montes comunais estaban baixo titularidade municipal. No entanto, Adega, O Iribio e Monte Caldeirón sosteñen que dita compra-venda é "de dubidosa legalidade e nula lexitimidade" porque, segundo o dereito galego sobre montes comunais, estes son bens indivisibles, inalienables, imprescriptibles e inembargables. É por iso que @s veciñ@s instan o concello --actual titor do monte comunal-- que defenda "os intereses do pobo" fronte "ás intencións de usurpación privada e ilegal" de Cementos Cosmos, que ademais "carece de licenza municipal" para desenvolver a súa actividade na zona. Por outra banda, os veciños de Triacastela solicitaron a paralización da canteira e denunciaron a ocupación do monte na Garda Civil, o cal deu lugar a apertura dunha dilixencia por delicto penal contra a empresa e que se está a instruír nos xulgados de Becerreá. Segundo Adega, a "arrogancia" da cementeira "mesmo chega a manifestarse a través do bloqueo de camiños naturais de acceso ás aldeas". Na liña, citan o lugar do Castiñeiro, cux@s habitantes "teñen que arrodear 12 quilómetros de máis" para chegar até as casas.


Summary: Ademais, o Ocean Viking salvou a vida de 187 homes e mulleres no transcurso de tres operacións no Mediterráneo nas últimas 48 horas.

O barco de rescate Ocean Viking comunicou o rescate de 374 persoas no Mediterráneo, perto das costas de Libia, durante a serie de tres rescates que efectuou durante as últimas 48 horas. "Dos 374 supervivientes hai 21 bebés, 35 nenos, 131 menores non acompañados e dúas mulleres embarazadas", informou a tripulación do barco, operado pola organización SOS Mediterranée, na súa conta de Twitter. "Enviamos dúas solicitudes dun lugar seguro ás autoridades marítimas libias. Dado que non recibimos resposta, solicitamos o apoio das autoridades marítimas maltesas e italianas. O tempo comeza a empeorar. Necesitamos chegar a un lugar seguro o máis rápido posíbel", avisaron. En concreto, na pasada sexta feira rescatou pola mañá dúas embarcacións en dificultades, cuns 140 inmigrantes a bordo, e horas despois auxiliou outro bote pneumático cunhas 104 persoas no seu interior. Na quinta, o Ocean Viking rescatou unhas 120 persoas. Os migrantes proceden de Guinea, Sudán e Serra Leoa. O barco reincorporouse recentemente aos labores de procura e rescate no Mediterráneo central despois de meses de pausa. Máis de medio centenar de inmigrantes perderon a vida este ano nesta zona cando tentaban alcanzar as costas do sur de Europa, segundo a Organización Internacional para as Migracións (OIM). Dereito ao rescate As ONG reivindican o seu dereito a efectuar rescates ao tempo que critican a inacción das autoridades europeas, ás que piden polo menos que garantan un mecanismo de desembarco seguro que evite resolver caso por caso o futuro deste tipo de barcos. Libia é o principal punto de partida dos inmigrantes e, segundo as ONG e Nacións Unidas, non pode ser en ningún caso un porto seguro de desembarco. A OIM denunciou nunha mensaxe en Twitter, con todo, que unhas 300 persoas foron devoltas a Libia este ano, máis de 80 nesta mesma sexta feira.


Summary: No día de onte, veciñanza dos concellos da Pobra e de Boiro denunciaron que as precipitacións estaban a levar a cinza cara aos ríos e o mar.

A Xunta da Galiza, a través das Consellarías de Medio Rural e Mar, rexeitou que a turbidez presente nos ríos e praias da zona da Pobra do Caramiñal e Boiro sexa froito do arrastrado de cinzas do gran incendio do Barbanza do pasado mes de agosto, que calcinou 2.200 hectáreas. As fortes choivas e a falta de medidas fan que as cinzas do incendio do Barbanza cheguen aos ríos e ao mar A pesar dos testemuños de varios veciños e veciñas confirmando que as precipitacións dos últimos días levaran consigo estes restos queimados, a Administración galega defende que se tratan de escorreduras de terra solta de camiños rurais. Técnicos do Centro de Investigación Forestal de Lourizán traballan desde o día de onte en diferentes puntos do río Lérez e das praias destes dous concellos para analizar a turbidez e avaliar as súas posíbeis consecuencias no leito mariño da zona. A Xunta nega que as choivas estean arrastrando cinza no Courel pese ás imaxes compartidas Porén, a propia Xunta matiza que non pode asegurar con total convencemento que non se produciran escorreduras de cinza nalgunhas partes do Barbanza, xa que se trata dunha zona moi ampla e os técnicos estudan só determinados puntos concretos. Chegada das cinzas ao mar No día de onte, Nós Diario púxose en contacto cun veciño da zona do Barbanza que confirmou que se estaba a producir este arrastrado de cinza pola chuvia e detallou que a auga dos ríos presentaba un estado de turbidez elevado pola saturación das cinzas. As chuvias arrastran cinzas do monte queimado degradando solos, ríos e rías Diferentes medios locais recolleron tamén os testemuños de pescadores e mariscadoras da zona que aseguraban que se detectara a presenza de cinzas nas proximidades dalgunhas praias de Boiro e A Pobra do Caramiñal. Polo de agora, esta turbidez non avanzou máis alá dunhas decenas de metros da liña de costa, pero os bateeiros e mariscadoras da zona ven con preocupación a situación, ante a posibilidade de que as cinzas poidan danar e matar o marisco. Pese a que o Goberno galego segue asegurando que levou a cabo medidas como o engadido de palla para evitar que as choivas arrastrasen a cinza e degradasen o solo forestal, as imaxes e os testemuños de veciñas e veciños do Barbanza mostran que estas medidas foron, cando menos, insuficientes.


Summary: A situación de excepcionalidade que marca a Covid non supón a parálise do compromiso con causas como a lingua. A campaña da 'Iniciativa Xabarín' é unha mostra, con centos de establevementos implicados e miles de sinaturas recollidas.

Peche perimetral, distancia de seguridade, máscaras, reducir os contactos, evitar proximidades… Os novos requisitos que impón a pandemia non son barreira para o activismo, que se reinventa para superar dificultades. A iniciativa Xabarín para a progranación infantil e xuvenil en galego na TV arrancou cando a segunda vaga do coronavirus irrompeu con forza, obrigando a adoptar novas restricións. Mais iso non desanimou aos impulsores da iniciativa, nada dun primeiro paso da Mesa pola Normalización Lingüística que axiña sumou voces e rostros da culura, o ensino, o deporte ou o mundo do traballo para lograr que no Parlamento da Galiza se debata esta PNL, que debe reunir 2.500 sinaturas ( obtidas físicamente e non as realizadas con anterioridade vía web). Un traballo de formigas por todas as comarcas galegas logrou que, en apenas un mes, o número de establecementos que colaboran con esta recollida de sinaturas aumentase nun 45%. "Pasamos dos 240 que había hai un mes a superar os 350 na actualidade", explica Marcos Maceira a Nós Diario. Establecementos como o libraría Sementeira de Noia, que pedíu 7 pregos de sinatuas, ou a Cafetaría Domínguez, en Meaño, que solicitou seis. "A xente si que está a asinar", sinálanos Isabel, da libraría noiesa. "Hai xente que vén a propósito para asinar esta iniciativa", engade, "e de todas as idades". Xeracións Luis Barral, de Ribeira, anda a percorrer o país cun pequeno stand móbil pata informar da campaña e recoller sinaturas. Cada semana vista dous concellos, cumprindo sempre coas medidas e requisitos de seguridade ao que obriga a Covid. Pasou por comarcas como O Barbanza, O Salnés, A Terra Cha, Caldas, Terra de Soneira…. "A recepción está a ser moi boa", afirma, "sobre todo entre a xente da 'Xeración Xabarín', aqueles que viron a serie de nenos ou mozos; eses asinan de cabeza, vamos". E moitos dos que de nenos e nenas vían o Xabarín agora son pais e nais. "O que máis ves é ilusión", aponta Luis, "notas que hai gañas na xente de que haxa oferta de contidos en galego para os máis novos". Ilusión é a que teñen rapazas como Sara e Iria, que se puxeron a animar as compañeiras e compaeiros do seu instituto a asinar e tamén a recoller firmas para que esta iniciativa `poida ser unha realidade. "O ideal sería que houbese non só canles de TV con contidos para a mocidade en galego, senón todo tipo de APP, aplicacións. servizos....", reflexionan. "A xente responde ben, asina, independentemente da lingua na que falen. Ninguén está en contra de que haxa xontido en galego".


Summary: O parentesco da familia Tobío con Rosalía de Castro está na orixe dos documentos persoais dos que a investigadora e escritora Marga do Val bota man para revisar algúns datos biográficos da poeta.

Novos deben ser os ollos para penetrar detrás das portas do rosto da autora no retrato, novos deben ser os ollos que a lean, que se deteñan nos poemas e na súa magnífica prosa, esas novelas que asombran e perturban. A poeta que cuestionaba a súa propia obra, que escribía palabras e palabras para fender o silencio, para rebelarse contra el, a escritora de-xenerada consciente sen pombas nin flores. Novos deben ser os ollos para entrarmos nesa perturbación, nada da súa obra, nada da súa vida nos pode ser alleo. O que desexo é que se lea a súa obra, hai quen se detén nos paratextos que a acompañan, quen non se fixa máis que en datos editoriais, quen non vai ao fondo das palabras. Na Universidade Complutense de Madridn no marco dunhas xornadas sobre lingua e literatura galega en que participei cun relatorio que falaba da escrita do eu, memorias e autobiografía, e que tiña como exemplo a familia Tobío, nomeadamente os textos de María Tobío Fernández, de Lois Tobío Fernández e do pai, Luís Tobío Campos, insistía na importancia que ten para a historia, para a reconstrución dunha época e do seu pensamento a literatura memorialística e neste caso ficou demostrado. De Luís Tobío Campos (1861-1943), compilador do Cancioneiro da Mahía, autor de dous libros de versos, un en galego, Rosiñas da terra e en galego e castelán Rimas Galicianas, existen dous textos inéditos, gardados e que me cedeu a familia Tobío, que tamén ten unha exemplar páxina na rede, onde estiveron estes escritos publicados hai uns anos, o que quere dicir que xa non son tan inéditos, ou que polo menos estiveron a disposición do público; os dous textos son: Crónica de la familia, que o seu autor comeza a escribir en Viveiro a raíz do seu casamento en agosto de 1905 e Memorias que decide escribir o 4 de novembro de 1883, día en que cumpre vinte e dous anos. As Memorias con esa marabilla da letra, do manuscrito, chaman por nós desde o inicio, "Mi nacimiento y linaje", cando o autor sitúa con palabras o lugar do seu nacemento, Lamiño, na parroquia de San Félix de Brión, cando se detén na árbore xenealóxica da familia e atrapa cando nos dá un dato, que para el é do máis normal, non semella estar escribindo nada estraño cando fai referencia á súa avoa María Josefa Martínez Viojo: "Un hermano de esta abuela llamado José fué capellan mayor de la colegiata de Iria (y padre natural de la popular escritora Rosalía Castro, de Padrón, esta tal Rosalía tuvo un hermano que murió en la infancia, y está actualmente casada con el historiador Murguía.)". Non estamos lendo nada novo que non fora dito, o da paternidade do pai de Rosalía de Castro, ficara xa probado e de que existía un irmán, aínda que sexa a primeira vez que o lemos, xa o tiña dito (e escrito) Manuel María, tal e como lembrou no remate da miña intervención nas xornadas a profesora María Pilar García Negro. Contaba o poeta da Terra Chá que recibira esta información de Bouza Brey, quen tiña na súa casa moita documentación sobre a poeta de Follas Novas arquivada en corenta e nove carpetas, unha por ano da vida de Rosalía de Castro. Ramón Torrado sabe da existencia deste irmán e cita as mesmas fontes. Volvamos coas Memorias de Tobío Campos para lermos na anotación que corresponde ao ano 1885, a referencia que fai á morte de Rosalía Castro Murguía o 15 de xullo, "a quién había visitado en el día de la pascua 5 de marzo en Padrón. (...) El parentesco que comigo tiene fue causa de que yo procurase conocerla, a cuyo fin le había escrito hace como dos años, a cuya carta contesto. Este día me regaló su retrato y su última obra En las Orillas del Sar". Proba deste encontro e da relación entre Tobío Campos e a familia Castro Murguía, é a existencia da carta de Rosalía de Castro e tres máis da súa filla Alejandra, ao seu "primo", así o chama na última, que se conservan na Fundación Penzol en Vigo e que son coñecidas desde que Lois Tobío Fernández publicou a súa autobiografía As Décadas de T. L.. Hai tempo que xa está moito dito e escrito. A paternidade do pai de Rosalía de Castro ficara xa probada e que existía un irmán, aínda que sexa a primeira vez que o lemos, xa o tiña dito (e escrito) Manuel María Tamén é pública, mesmo se atopa na rede, a carta que un mozo de dezasete anos, Lois Tobío Fernández, escribiu a Fermín Bouza Brey, o 23 de agosto de 1923 en que lle dá datos de Rosalía de Castro, da súa infancia, a través da tía Minia Tobío Martínez, de setenta e seis anos de idade. Esta carta, que repito escribiu un mozo de dezasete anos, que é transmisor da memoria da tía, curmán de Rosalía, que a coñeceu, é a que incomodou a parte das persoas que investigan a vidada escritora. Lois Tobío fala na carta, dunha nai desnaturalizada, que non quere facerse cargo das "penalidades de la educación de su hija lo que es más probable - deseando por un sentimiento de honor mal entendido, alejar de si la infortunada criatura, para que no fuese baldón que deslustrase el timbre de su familia ni sus rancios y ridículos pergaminos, pensó en arrojarla a la inclusa; conocedor de ello el capellán Martínez, quitó la niña a su madre y la entregó a la mujer de un tal Lesteiro, sastre en Ortoño, quien la educó y tuvo como hija, amamantándola ella misma; satisfaciendo Juan (José) Martínez los gastos de su crianza, subsistencia y demás". En fin, estudos viñeron despois que demostraron os coidados e desvelos da nai de Rosalía de Castro, a súa presenza na infancia, a preocupación pola súa educación. Lois Tobío xa maduro escribiu As Décadas de T. L., aquí volve sobre este tema, para lembrarnos nalgún treito que non se deben aplicar criterios do noso tempo e medio diferentes, á época en que Rosalía naceu, eu engado, tampouco a moral católica dominante. Penso que é hora de recompoñer, ou darlle máis voltas, ao crebacabezas, e se Rosalía de Castro tivo outro irmán mudan moito as cousas. Por certo, que a nena viva coa súa nai non significa que non tivese relación, e estreita, co seu pai capelán. O que si está viva na historia da familia Tobío é a lembranza que a tía Minia ten de Rosalía de Castro, cando se topou con ela na casa do pai. Do que si ten memoria a familia Tobío é de que o seu devanceiro, Luís Tobío Campos, correspondente da Real Academia Galega, doou á institución o retrato dedicado que a poeta lle entregou aquel día na súa casa pola Pascua de Padrón. Á familia Tobío e a min tamén, nos gustaría saber onde está ese retrato.


Summary: Ao tempo, a importación gasista española desde Alxeria cae 42%.

A importación do Estado español de gas procedente de Alxeria caeu 42% no período entre xaneiro e xullo con respecto ao mesmo espazo temporal de 2021, á vez que as compras a Rusia se incrementaron 15,6%, segundo os últimos datos publicados no Boletín Estatístico de Enagás. A UE acorda restricións do gas de 15% até primavera con excepcións Durante o período de referencia, o Estado español comprou 64.534 xigawatts hora (XWh) de gas a Alxeria. O menor protagonismo das compras ao país africano tamén se percibe nos datos acumulados, xa que até xullo a cota de importación alxerina situouse en 24,5%, fronte a 48,8% no ano anterior. No que respecta a Rusia, o Estado español comproulle 28.265 XWh até xullo e 5.317 XWh só durante ese mes. No entanto, a cifra do mes de xullo supón unha redución de case 40% con respecto a xuño, cando se importou a cifra récord de 8.752 XWh. Con estes rexistros, Rusia converteuse en xullo no cuarto principal provedor do Estado español, por detrás de Alxeria (23,3%), dos Estados Unidos de América (23,2%) e de Nixeria (16%). Nos sete meses do ano Rusia mantén unha cota de 10,7%, do mesmo modo que en 2021, sendo tamén o cuarto Estado provedor. Cinco chaves do plan de redución de gas da UE Por outra parte, os Estados Unidos de América (EUA) continúan sendo un actor relevante nas importacións gasistas ao Estado español, aínda que durante xullo cedeu o primeiro posto a Alxeria por apenas unha décima. As compras aos EUA durante xullo ascenderon até os 8.530 XWh, lixeiramente por baixo dos 8.572 XWh alxerinos, que sitúan os EUA cunha cota de 23,2% e Alxeria cunha de 23,3%. No período acumulado, os EUA desmarcáronse como o principal subministrador de gas ao Estado español, cunha cota de 32,9%, case 10 puntos máis que Alxeria, tras acumular compras por 86.609 XWh. Así mesmo, os datos dos EUA contrastan cos dun ano antes, cando apenas cultivaba unha cota de 9,1% no período acumulado. No que respecta ás exportacións con Francia, a través da interconexión VIP Pireneos, en xullo situáronse en 3.077 XWh, fronte aos 3.051 XWh de xuño. O Estado español pasou de ser importador a exportador a través deste gasoduto. O gas e a nuclear serán 'verdes' na UE Xa en abril se alcanzou unha cifra exportadora do Estado español a Francia de 5.618 XWh e en maio incrementouse 10% con respecto ao mes anterior, até a cifra récord de 6.185 XWh. En xullo, tamén destacou o incremento na descarga de buques, que se duplicou con respecto ao mesmo mes do ano anterior, até 26.448 XWh. Así, o número de buques descargados impulsouse 92,9% durante xullo, para situarse nas 27 unidades, 13 máis que no mesmo mes de 2021.


Summary: Por se a crise non for enxordecedora, onte resoaron con forza as alarmas do neoliberalismo e do centralismo en plena conta atrás para a negociación e votación final dos orzamentos do Estado. A dereita española e voces do PSOE presionan para evitar que haxa pactos con soberanistas e até o FMI irrompeu para marcar liña.

O proxecto de Orzamentos Xerais do Estado do Goberno español superou esta semana a súa primeira proba obtendo o apoio da maioría do Congreso. Agora, sendo tempo de que os partidos presenten e negocien emendas parciais de cara á votación definitiva -será a finais de novembro- o Fondo Monetario Internacional (FMI) irrompe para marcar a senda. De feito, esta sexta feira, 13 de novembro, presentouse o informe anual do FMI sobre a economía española e chega en plena tensión entre os partidos estatais e dentro do propio PSOE, ao teren que escoller entre dúas vías: negociar uns orzamentos escorados á esquerda con forzas como Bildu, ERC ou o BNG e marcar un camiño poscovid de protección social; ou apoiarse en Ciudadanos para afianzar a senda neoliberal, cuestión que prexudicaría o papel actual e futuro de Unidas Podemos, socio do Goberno, e cuxo líder e vicepresidente do Executivo, Pablo Iglesias, xa parabenizou o apoio de Bildu na primeira votación dos orzamentos. E así é que esta sexta feira o FMI alertou contra a pretensión do Goberno de subir as pensións e os salarios das e dos empregados públicos. Di o organismo que se "deben evitar os compromisos de elevar permanentemente os coeficientes de gasto corrente, por exemplo a través da masa salarial e as pensións (públicas), dado o elevado déficit fiscal estrutural e as presións de gasto a longo prazo derivadas do envellecemento poboacional". A xefa da misión do FMI para España, Andrea Schaechter, destacou na presentación do informe que "non sería beneficioso" modificar ou eliminar as reformas laborais que se realizaron no pasado, xa que existen probas de que axudaron a incrementar a "competitividade" de España e a creación de emprego tras a crise. O FMI valora a mochila austríaca, esa especie de peto que a traballadora e traballador iría conformando para pagar a súa pensión en caso de despedimento ou xubilación. O Fondo Monetario Internacional si aproba no seu informe a suba de impostos sobre quen saíu beneficiado da crise, mais pide ao Executivo que descarte o aumento do IVE e atrase a entrada do chamado "impostos verdes". A reforma educativa e o debate dos orzamentos van da man Non sentou ben en Ciudadanos que Bildu votase 'si' aos orzamentos, xa que os mandou á irrelevancia e non permitiu que dese todos os froitos desexados aínda a estratexia da líder de Cs, Inés Arrimadas, xa posta en marcha na pandemia, de situar a forza laranxa como dialogante perante un PP fechado. Arrimadas sitúase aberta a pactar co PSOE para que este non teña que negociar con nacionalistas, e así é que esta sexta feira Cs ofreceu ao Goberno o seu apoio a cambio de no proxecto de lei educativa eliminar a emenda pactada polo Executivo con ERC para protexer o plurilingüísmo no ensino e a inmersión lingüística, que sitúa o castelán e as linguas cooficiais como vehiculares nas aulas. Finalmente, o Goberno aprobou onte en comisión o proxecto de lei educativa, a chamada 'Lei Celaá' coa emenda de ERC incorporada, cos votos a prol de Esquerra e do PNV.


Summary: Primeiras tensións no seo da esquerda española en Bruxelas. Podemos acusa a IU de vetar a Pablo Iglesias. Willy Meyer négao.

Podemos e IU partillan grupo parlamentar na eurocámara, o da esquerda europea, no que tamén están integradas formacións como EH Bildu ou o Sinn Féin. Pois ben, unha tensión larvada comeza a abrirse paso na relación entre os dous grupos da esquerda española, que compiten polo mesmo espazo eleitoral. Destarte, e segundo informa eldiario.es, Podemos -que ten 5 actas no Europarlamento- acusa a IU de vetar o seu líder na súa pretensión de ocupar unha das tres vicepresidencias do grupo parlamentar. Afirma que Willy Meyer se opuxo frontalmente a esa pretensión. A irritación de Podemos ante o "veto" de IU foi tal que os seus membros pediron que constase na acta da reunión do grupo parlamentar Meyer nega a acusación -"non é posíbel que unha delegación vete outra, nen que se opoña. O resto das delegacións non o viron"- e garante que en todo momento apoiou unha solución de consenso. En último termo a vicepresidencia que cobizaba Iglesias será ocupada por un representante da esquerda francesa. Tampouco IU accede aos postos de mando do grupo, que fican en mans de forzas alemás (a presidencia), chipriota, francesa e sueca (as tres vicepresidencias). A irritación de Podemos ante o "veto" de IU foi tal que os seus membros pediron que constase na acta da reunión do grupo parlamentar en que se elixiu a súa dirección. O portavoz de Podemos consultado por eldiario.es, Pablo Bustinduy, afirmou: "Meyer tomou a palabra imediatamente despois da oferta de Pablo Iglesias e dixo que, se nos presentabamos, suporía un problema". Engadiu que Meyer dixo que IU en principio non aspiraba a ningunha praza na dirección do grupo parlamentar, mas que se Podemos optaba a ela "eles se moverían". Podemos critica a formación liderada por Cayo Lara por esa "oposición frontal" á súa primeira iniciativa parlamentar, mentres que "en España IU fala de converxencia".


Summary: O 11 de novembro de 1975 o líder do MPLA, Agostinho Neto, proclamava a Independência angolana. Um ano e meio depois do 25 de abril de 1974, a República Popular de Angola começava um novo caminho.

Em 11 de novembro de 1975, Angola se torna independente de Portugal. O cenário para a independência se desenvolveu meses após a derrubada da ditadura em Portugal pela Revolução dos Cravos em 25 de abril de 1974, quando se abriram perspectivas históricas imediatas para a independência de Angola, uma das colônias portuguesas na África ocidental. O novo governo revolucionário português iniciou negociações com os três principais movimentos de libertação: o MPLA (Movimento Popular de Libertação de Angola), liderado por Agostinho Neto, a Frente Nacional de Libertação de Angola, chefiada por Holden Roberto e a UNITA (União Nacional para a Independência Total de Angola), liderada por Jonas Savimbi, no período de transição e do processo de implantação de um regime democrático em Angola e nos marcos dos Acordos de Alvor de janeiro de 1975. A independência de Angola não foi o início da paz, e sim de uma guerra aberta. Muito antes do Dia da Independência, quando Agostinho Neto exclamou, "diante de África e do mundo proclamo a Independência de Angola", culminando assim a campanha independentista, iniciada em 4 de fevereiro de 1961, os três grupos nacionalistas que tinham combatido o colonialismo português lutavam entre si pelo controle do país, e em particular da capital, Luanda. Cada um deles era apoiado por potências estrangeiras, dando ao conflito uma dimensão internacional. A União Soviética, e principalmente Cuba, apoiavam o MPLA, que controlava a capital e algumas regiões da costa, em especial Lobito e Benguela. Os cubanos não tardaram em desembarcar em Angola em 5 de outubro de 1975. A África do Sul do apartheid apoiava a UNITA, tendo invadido Angola em 9 de agosto de 1975. A FNLA contava também com o apoio da China, mercenários portugueses e ingleses e até da África do Sul. Os Estados Unidos, que apoiaram inicialmente apenas a FNLA, não tardaram a ajudar também a UNITA. Este apoio se manteve até 1993. A sua estratégia foi durante muito tempo dividir Angola. MPLA forma governo Em outubro de 1975, o transporte aéreo de quantidades enormes de armas e soldados cubanos, organizado pelos soviéticos, mudou a situação, favorecendo o MPLA. As tropas sul-africanas e zairenses retiraram-se e o MPLA conseguiu formar um governo socialista uni-partidário. O Brasil, ainda sob ditadura militar, rapidamente estabeleceu relações diplomáticas, reconhecendo como legítimo o governo de Agostinho Neto, antes mesmo de qualquer país do bloco comunista. Em 1976 as Nações Unidas reconheceram o governo do MPLA como o legítimo representante de Angola, o que não foi seguido nem pelos EUA, nem pela África do Sul. Em 27 de maio de 1977, um grupo do MPLA, encabeçado por Nito Alves, desencadeou um golpe de Estado que ficou conhecido como "fraccionismo", terminando num banho de sangue que se prolongou por dois anos. Em dezembro, no rescaldo do golpe, o MPLA realizou o seu 1º Congresso, onde se proclamou como sendo um partido marxista-leninista, adotando o nome de MPLA-Partido do Trabalho. A UNITA e a FNLA juntaram-se então contra o MPLA. Começou então uma guerra longa e devastadora contra o governo do MPLA. A UNITA apresentava-se como sendo antimarxista e pró-ocidental, mas tinha também raízes regionais. Guerra civil Antes de alcançar a independência nacional, os angolanos desenvolveram de início uma intensa luta política, sem recurso às armas. Diante da resposta das autoridades coloniais, que recusavam qualquer conversação com vista à autodeterminação, os patriotas angolanos não tiveram outra saída que não a luta armada que se estendeu por 14 anos. O povo angolano proclamou a independência de Angola, pondo desta forma fim, ao mais longo império colonial em África que durou cinco séculos. No decurso dos 35 anos de independência, após o abandono do sistema de economia centralmente planificada, agentes econômicos privados passaram a assumir um papel preponderante na economia do país. Por outro lado, a afirmação de Angola como Estado soberano permitiu-lhe exercer um papel fundamental na libertação de outros países, como a Namíbia e o Zimbábue. E ainda, como resultado de alterações na Constituição, foram realizadas as primeiras eleições multipartidárias na história de Angola independente. À parte, o governo empreendeu ações importantes para mudar o quadro desolador resultante da guerra. Agostinho Neto, líder do MPLA, morreu em Moscou em 10 de setembro de 1979, sucedendo-lhe no cargo o ministro da Planificação, o engenheiro José Eduardo dos Santos. Seu principal opositor, Savimbi, morreu em 2002, isolado e esquecido. Artigo tirado de Opera Mundi


Summary: Os centros de ensino comezaron a recibir cartas da empresa xestora de dereitos Motion Picture Licensing Company, que lles esixe o pagamento un canon polo uso de filmes e vídeos. O pasado ano a Consellaría acordou un prezo que tería suposto que tería suposto o pagamento de 400.000 euros.

No último curso académico, os centros de ensino comezaron a recibir unha carta do director xeral en España de Motion Picture Licensing Company, na que a empresa xestoras de dereitos de filmes e outros materiais audiovisuais lles ofrecía "unha licenza anual para poder utilizar os contidos", cun custe de 1.25 euros por alumno/a, IVE non incluído. Era o prezo que a empresa acordara coa Consellaría de Educación, que previamente enviara unha circular na que se lles lembraba aos docentes a prohibición de proxectar filmes completos ou calquera outro material audiovisual na súa totalidade, segundo o previsto na Lei de Propiedade Intelectual. Na circular, Educación advertía de que, no caso de que non se respectasen estes límites, as xestoras de dereitos poderían esixirlles aos centros autorización previa e mesmo poderían demandar compensacións económicas. Se todos os centros pagaran a cantidade acordada entre a Consellaría e a Motion Picture Licensing Company, esta empresa privada recibiría 325.000 euros anuais máis IVE. Se todos os centros pagaran a cantidade acordada o pasado ano entre a Consellaría e a Motion Picture Licensing Company, esta empresa privada recibiría 325.000 euros anuais máis IVE No comezo deste novo curso académico, os centros de ensino comezaron a recibir de novo estas cartas por parte da empresa, nas que unha vez máis lles ofrece unha licencia educativa para o uso nas aulas de materiais audiovisuais, lembrando a obrigatoriedade de cumprir co disposto na Lei de Propiedade Intelectual. Desta volta, as licenzas non teñen un prezo fixo por alumno e alumna, senón que se cobran por centro, en función do seu tamaño. A Motion Picture Licensing Company presenta unha oferta (dispoñible unicamente antes do 15 de outubro), que varía dende os 200 euros anuais (IVE incluído) para os centros de 300 alumnos e menos, 375 euros entre 301 e 600 alumnos, 550 euros entre 601 e 900 alumnos, 700 euros de 901 a 1200 alumnos, 850 euros de 1201 a 1500 alumnos e 995 euros para os centros con máis de 1500 rapaces e rapazas. Ao igual que xa fixera o pasado curso, CIG-Ensino vén de esixirlle á Consellaría de Educación que "prohiba con carácter de urxencia o cobro e o negocio de empresas privadas nos centros educativos", así coma "o control que estas empresas pretenden realizar sobre a utilización de materiais audiovisuais" e que "garanta a total gratuidade da utilización destes recursos". O pasado ano o sondicato promoveu unha recollida de sinaturas que reclamaban que se garantise esta gratuidade "dos recursos audiovisuais como recurso pedagóxico e didáctico". Máis de 3986 profesores e profesoras apoiaron este escrito que lle foi entregado á Consellaría no mes de xuño. Ao mesmo tempo, a CIG-Ensino propúxolles aos centros que seguisen utilizando con normalidade e sen restricións os materiais audiovisuais. O sindicato volve pedirlles aos centros e ao profesorado, "que non paguen ningún imposto por realizar o seu traballo e que continúen usando todo tipo de ferramentas que son necesarias" CIG-Ensino denuncia que o Goberno galego "permite unha auténtica caza de bruxas" pois a empresa "pretende controlar o traballo dos centros", aos que lles demanda "se no seu centro non se están usando materiais audiovisuais, rogámoslle que igualmente o comunique". O sindicato volve pedirlles aos centros e ao profesorado, ademais, "que non respondan as comunicacións recibidas, non paguen ningún imposto por realizar o seu traballo e que continúen usando todo tipo de ferramentas que son necesarias para realizar o seu traballo coa maior eficacia posíbel". A Lei de Propiedade Intelectual permite que nas aulas se exhiban fragmentos de obras audiovisuais sempre que "tales actos se fagan unicamente para a ilustración das súas actividades educativas", que a difusión teña lugar no horario lectivo, "que se trate de obras xa divulgadas" e "que as obras non teñan a condición de libro de texto, manual universitario ou publicación asimilada". Carta que están recibindo os centros de ensino, esixindo o pagamento do canon (.pdf)


Summary: A dotación económica do programa de fomento da lingua galega incluído nos Orzamentos Xerais da Xunta para 2013 queda en 7,5 millóns de euros, menos do 40% do dispoñible en 2009

Unha das premisas máis reiteradas no ámbito político di que os orzamentos son o piar fundamental da política de cada Goberno, xa que as asignacións económicas definen as súas prioridades e, polo tanto, as súas liñas básicas. Cando o PP regresou á Xunta no ano 2009 fíxoo con varias ideas forza entre as que destacaba unha suposta "imposición" da lingua galega e a necesidade de volver ao "consenso" que, dicía o daquela novo presidente, Alberto Núñez Feijóo, rompera o bipartito. Naquel ano Feijóo xestionou unhas contas que el non elaborara, senón que as herdara do gabinete de PSdeG e BNG, e nelas o programa de "fomento da lingua galega", que engloba todas as actividades do Executivo a prol do idioma propio, tiña unha asignación de 21,7 millóns. En 2013 o sustento será apenas un 34% daquela cantidade. Os primeiros Orzamentos Xerais de Feijóo, con Anxo Lorenzo á fronte da Secretaría Xeral de Política Lingüística, foron tamén os da primeira gran tesoirada ao fomento do galego. Así, os 21,7 millóns de 2009 pasaron a 17,5 en 2010. Esa rebaixa, que deu lugar a multitude de críticas entre os colectivos do ámbito cultural e de defensa da lingua, era menor que a que estaba por vir, a de 2011, a que ata agora foi a maior retallada a estes fondos, que nese ano pasaron a 11,09 millóns. Así e todo, a significativa baixada non ficou aí e doce meses despois as contas de 2012 viñan cunha dotación de 9,9 millóns para o mesmo programa. O Goberno afirma que o conxunto do orzamento está en niveis de 2006, pero daquela o fomento da lingua tiña 14,5 millóns máis O pasado venres a conselleira de Facenda entregaba no Parlamento o proxecto de Orzamentos Xerais para 2013, os primeiros do novo mandato de Feijóo, e a protección do idioma sae aínda peor parada. Así, todos os programas neste ámbito, que dependen de Política Lingüística e da Dirección Xeral de Centros, teranse que financiar con 7,5 millóns de euros. Isto implica un novo recorte para, por exemplo, as achegas aos Concellos para normalización lingüística no ámbito local, o financiamento de proxectos empresariais en lingua galega, o sustento de bolsas de investigación no centro Ramón Piñeiro ou o financiamento da Real Academia Galega, entre outras partidas. O desplome dos orzamentos para fomentar o uso normal do galego non se corresponde, nin de lonxe, coa caída xeral nos Orzamentos da Xunta. Non en van, tanto o presidente como a conselleira de Facenda veñen reiterando que o seu gabinete ten que xestionar o país cunhas contas públicas que se atopan "a niveis do ano 2006". Segundo as táboas orzamentarias do propio Goberno, aquel ano o fomento da lingua galega dispuxo de 21,9 millóns de euros ou, o que é o mesmo, 14,5 millóns máis que no vindeiro exercicio económico.


Summary: Recolle no escrito que remite a Anti-violencia que até en 3 ocasións afeccionados celestes corearon 'Rubén Castro, maltratador'. A xustiza imputou o xogador bético por 4 delitos de maltrato á súa ex-compañeira.

La Liga remite á Comisión anti-violencia un informe no que denuncia aqueles cánticos que na xornada 33 da competición entende que "incitan á violencia, o racismo, a xenofobia e a intolerancia no deporte". No escrito de denuncia elaborado polo organismo presidido por Javier Tebas adícase un amplo espazo ao encontro que Celta e Betis desputaron a pasada fin de semana en Balaídos. Nese escrito recóllese como até en tres ocasións (minutos 31, 32 e 44), grupos de afeccionados do Celta corearon 'Rubén Castro, maltratador'. Recóllese no documento mesmo as zonas do estadio vigués de onde procedían os cánticos e se estes tiñan seguimento noutras ubicacións de Balaídos e durante canto tempo. Este xogador bético está procesado por catro delitos de maltrato e un quinto de ameazas á súa ex-compañeira. A xustiza atribuiulle, entre outras agresións, propinar á súa ex-parella unha patada no estómago ou causarlle un hematoma no ollo esquerdo. Os sectores ultras dos seareiros do Betis teñen amosado publicamente o seu apoio a Rubén Castro, mesmo con cánticos machistas no estadio bético en varios partidos de fútbol: «Rubén Castro alé, Ruben Castro alé, no fue tu culpa, era una puta, lo hiciste bien» é o retrouso dun dos cánticos. A Fiscalía de Sevilla arquivou en xuño de 2015 as dilixencias de investigación abertas por eses cánticos vexatorios proferidos desde o fondo sur do estadio Benito Villamarín.


Summary: O presidente galego manifestou que agardará a coñecer o informe do expediente informativo aberto a DomusVi para determinar se abre un expediente sancionador contra esta empresa.

A Xunta esperará a coñecer o informe do expediente informativo aberto á DomusVi para determinar se abre un expediente sancionador contra esta empresa, que xestiona varias residencias de maiores na Galiza nas que se produciron numerosos casos de contaxios por coronavirus entre as usuarias e o persoal. Após a reunión do Consello da Xunta, o presidente galego, Alberto Núñez Feixoo, apuntou que o seu Executivo tomará "a decisión que proceda de acordo co instrutor do expendiente informativo" aberto a DomusVi. Neste sentido, apelou a coñecer o resultado do devandito informe, polo que non quixo entrar a concretar se a Xunta pretende sancionar a esta empresa, que viu como varias das residencias que xestiona foron intervidas pola a proliferación de casos de COVID-19 entre as súas residentes e o seu persoal. En concreto, as residencias de Domus Vi O Barreiro, en Vigo, e a de Aldán, en Cangas, xa foron intervidas polo Goberno galego a semana pasada, após coñecerse varios falecementos. Mais a residencia San Lázaro, en Compostela, tamén xestionada por esta empresa e na que xa faleceron 15 persoas, segue sen ser intervida pola Xunta a pesar das peticións de axuda das familiares das residentes.


Summary: Os aeroportos galegos moveron o pasado mes de abril un total de 1.691 pasaxeiras, o que supón unha caída histórica de 99% como consecuencia das restricións impostas pola pandemia da COVID-19.

O mes de abril foi histórico para os aeroportos galegos, pero non para ben. Todos eles caeron máis de 99% en tráfico de pasaxeiros como consecuencia das restricións impostas pola COVID-19. Entre as tres terminais non suman nin 2.000 viaxeiras transportadas, segundo os datos publicados esta cuarta feira por Aena. Pero, ademais, produciuse outro fito histórico. Por primeira vez en moitos meses, a suma de pasaxeiras das terminais de Alvedro (A Coruña) e Peinador (Vigo) supera as do nomeado aeroporto Rosalía de Castro de Compostela. As 560 viaxeiras transportadas desde a terminal coruñesa, sumadas ás 302 das de Vigo, superan as 829 que pasaron pola terminal compostelá o pasado mes. Novo escenario A situación pode agudizarse aínda máis en maio. En abril, os aeroportos da Coruña e de Vigo permaneceron fechados, operando só baixo demanda. Co inicio do desconfinamento, Iberia programou tres frecuencias semanais en cada unha destas terminais en días alternos, mentres que o Rosalía de Castro, o maior aeroporto da Galiza, quedará sen voos de liña regular. Isto provocará que o aeródromo de Compostela deixe de ser o de maior tráfico despois de varias décadas de liderado indiscutíbel. O feche do mercado internacional, un dos seus puntos fortes, e o duro golpe recibido polo sector turístico pásanlle factura a unha terminal moi dependente destes mercados. Pola contra, as de Vigo e A Coruña teñen un perfil máis de negocios, dado que boa parte das grandes empresas da Galiza, con Inditex e PSA á cabeza, están instaladas nas súas respectivas áreas de influencia. O futuro, no aire O futuro é incerto para o sector aeronáutico. As aeroliñas tentan sobrevivir, contando en moitos casos con axudas dos Estados, que saen ao seu rescate. Está por ver cando poderán volver operar sen restricións, e tamén se sobrevivirá o modelo de subvencións por parte dos concellos ás compañías, que tantas polémicas suscitaron entre cidades polas distorsións neste mercado.