Summary: Acabou a época dos recortes e comeza a dos orzamentos expansivos. Esa é a principal liña argumental do discurso de Feijóo no comezo da sesión de investidura. O presidente da Xunta marcou un obxectivo moi ambicioso para os próximos catro anos: rebaixar en 7 pontos a taxa de paro do país.

De acreditarmos no discurso de Feijóo, o goberno galego estaría a piques de dar unha xiradela de 180 graos ás políticas procíclicas aplicadas desde 2009. Sopran ares keynesianos en Monte Pío. Feijóo anunciou que "as contas serán expansivas todos os anos" nesta nova lexislatura e salientou que unha das primeiras tarefas do executivo será propor ao lexislativo a aprobación dun teito de gasto para 2017 que poña "case 250 millóns de euros máis a disposición dos galegos". A que destinará o goberno eses recursos suplementarios? Basicamente a facer políticas que impulsen a criación de emprego. O obxectivo que se marca Feijóo é realmente ambicioso: criar 100 mil postos de traballo na lexislatura. O albo, colocar a taxa de desemprego por debaixo do 10 por cento. Neste momento, segundo a EPA, Galiza ten un 16,3 por cento de paro, dados correspondentes ao terceiro trimestre. O obxectivo que se marca Feijóo é realmente ambicioso: criar 100 mil postos de traballo na lexislatura Na parte máis política do seu discurso, Feijóo voltou a comparecer como un político que levita por cima dos partidos, nunha especie de remake da campaña que o 25S lle permitiu imporse por goleada á oposición (41 escanos face 34). El é Galiza. Feijóo non sería tanto un militante do PP como un "militante da Galiza". Frase directamente concebida para ser titular. Obxectivo conseguido. Feijóo mostrou tamén talante conciliador e dialogante, un clásico en todas as investiduras. Entre as ofertas de entente coa oposición destaca unha proposta en materia de lingua, destinada a materializar un acordo que permita incrementar o uso da lingua galega nas xeracións máis mozas. Na relación co Estado, non houbo rastros dun Feijóo máis autonomista. Estábel. Sustentábel. Progresivo. Eses tres adxectivos son os que deberían cualificar o novo financiamento autonómico, dixo, e nesta materia alertou contra a tentación de facer política identitaria a conta das cuestións facendísticas, nunha clara alusión ás propostas soberanistas -a demanda dun concerto económico para Galiza- do Bloque Nacionalista Galego. Si estivo reivindicativo en materia de infraestruturas. Enfatizou que "non imos renunciar ao AVE a Lugo", isto é, a unha liña de alta velocidade Lugo-Ourense-Madrid que faga ese percorrido en tres horas.


Summary: ENTREVISTA Rudy Gnutti presenta este venres en Vigo o documental In the same boat, no que economistas de prestixio e outras voces, como Zygmunt Bauman ou José Mujica, reflexionan sobre os efectos do progreso tecnolóxico no emprego e a necesidade de ensaiar alternativas que repartan a riqueza

"En 100 anos, a economía deixará de ser un problema para a humanidade". O documental In the same boat ábrese lembrando esta predición, realizada en 1930 por John Maynard Keynes nunha conferencia na Residencia de Estudiantes de Madrid. Keynes acertou ao prever que a tecnoloxía produciría un incremento espectacular da produtividade e da riqueza, mais tamén anticipou que a xornada laboral quedaría reducida no 2030 a 15 horas semanais e non podía nin imaxinar que a riqueza acadaría no comezo do século XXI o actual nivel de desigualdade no seu reparto, unha desigualdade incrementada sobre todo nos últimos 30 anos. O filme é unha reflexión sobre os efectos do progreso tecnolóxico sobre o emprego, a incapacidade das economías desenvolvidas de crear tantos postos de traballo coma no pasado e a necesidade de ensaiar alternativas que repartan a riqueza O documental ábrese con esta intervención de Keynes, punto de partida dunha reflexión sobre os efectos do progreso tecnolóxico sobre o emprego, a incapacidade das economías desenvolvidas de crear tantos postos de traballo coma no pasado e a necesidade de ensaiar alternativas que repartan a riqueza. No filme participan os economistas Serge Latouche, Anthony B. Atkinson, Mauro Gallegati, Erik Brynjolfsson e Mariana Mazzucato, así coma Zygmunt Bauman ou o ex presidente uruguaio José Mujica. O filme, proxectado con grande éxito en Madrid e Barcelona en novembro e decembro, preséntase este venres en Vigo (Multicines Norte, 20:10) cunha charla na que participará o seu director, Rudy Gnutti, con quen falamos. Esta semana morreu Bauman. Polo que teño entendido, comezou sendo unha voz máis no documental, pero no proceso foi involucrándose cada vez máis, interesándose moito polas reflexión que aquí se fan. Como foi a relación con el? Comecei a facer o documental hai tres anos, pero a idea víñame de moito antes. Eu estudei Antropoloxía en Roma e caeu nas miñas mans o libro Traballar menos para traballar todos do sociólogo Guy Aznar. Redactei unha sinopse e unha lista de persoas, tanto economistas como outras voces, que consideraba que tiñan que aparecer no documental. E unha das primeiras ás que lle enviei a sinopse foi Bauman e en menos dunha semana respondeume dicíndome que estaba moi interesado e no outono do 2014 pasei pola súa casa. Bauman non era un experto nestas cuestións, pero a min interesábame, porque parte do seu concepto de sociedade líquida baséase no cambio producido ao desaparecer a seguridade achegada polo posto de traballo estable. A participación de Bauman facilitoume moito o traballo á hora de contactar con outros entrevistados. Unha vez que viu o documental case rematado, quedou tan encantado co resultado que propuxo facer unha presentación en Barcelona, que fixemos o pasado mes de febreiro no MACBA coa súa participación. A montaxe aínda non estaba lista, pero non podía negarme. O filme péchase cunha reflexión de Bauman sobre as alternativas ao capitalismo, as pasadas e as presentes, moi valiosa en canto é unha persoa que viviu de pleno o século XX pero tamén albiscou os grandes cambios que estamos a vivir no XXI e que cobra máis valor aínda estes días, case a xeito de reflexión final sobre o futuro... Bauman dixo que o filme lle dera moita esperanza, pero en privado era máis cauteloso, un pouco como recoñece no final da película, onde di que el xa viu pasar moitas utopías, que na súa posta en práctica non cumpriron as expectativas prometidas. El movíase entre un certo pesimismo e a convicción de que existe a posibilidade de poñer en práctica unha alternativa máis xusta. É dicir, que a situación é desastrosa, pero que poderiamos aproveitar o desenvolvemento tecnolóxico e a globalización para mellorar a sociedade. "A cuestión é que sexamos capaces de redistribuír a riqueza que as máquinas e o incremento da produtividade están xerando" Na película faise unha análise necesariamente crítica sobre o proceso crecente de concentración da riqueza. Mais no canto de centrarse na denuncia dos responsables desta situación, faise fincapé na proposta de alternativas. Mesmo algunha das voces que representan a posición do capital, coma a do directivo de Amazon, que aposta por unha redistribución da riqueza, representa case coma unha cara amable do capitalismo. Era a vosa intención primar a parte propositiva? Ben, eu tampouco diría que el representa a cara máis amable do capitalismo, porque el non propón redistribuír a riqueza por unha cuestión moral, de xustiza, senón que el cre que a desigualdade é inútil para o seu negocio. Pero, efectivamente, o documental pretende ser moi práctico, quere camiñar cara á construción de alternativas. Non falo en ningún momento de socialismo nin de marxismo. E podería facelo, porque Marx xa debuxou a situación que estamos vivindo, pero non o menciono precisamente para non poñer de relevo un vello conflito que -para min- non serve para nada. Mesmo as clases máis ricas están comezando a decatarse de que a actual situación de desigualdade é prexudicial para eles. Neste senso Tony Atkinson era optimista cando falamos con el, e confiaba en que a tecnoloxía podía ser clave. Pero a cuestión é que sexamos capaces de redistribuír a riqueza que as máquinas e o incremento da produtividade están xerando. "China ou India están vivindo nos últimos anos un incremento bestial da produtividade e da incorporación da tecnoloxía aos procesos de produción, polo que tamén van comezar a sentir os mesmos fenómenos que xa vivimos aquí" O filme describe os efectos do crecente papel da tecnoloxía. Son necesariamente negativos? Esta progresiva desaparición do traballo polo avance cada vez maior da tecnoloxía non é necesariamente negativa. O que pasa é que non sabemos aínda como reorganizar a sociedade en base a esta nova realidade. Pero o bo é que creo que cada vez máis xente comeza a ter clara esta necesidade, e non só na esquerda ou nas clases traballadoras. E, ademais, non só en Occidente: China ou India están vivindo nos últimos anos un incremento bestial da produtividade e da incorporación da tecnoloxía aos procesos de produción, polo que tamén van comezar a sentir os mesmos fenómenos que xa vivimos aquí. "Temos que atopar un modelo para repartir o traballo ou para repartir a riqueza xerada por el. Creo que todas as propostas -renda básica, emprego garantido, redución de xornada, limitación da vida laboral...- poden ser válidas" Entre as solucións propostas, todas pasan por un maior reparto do traballo e da riqueza, con alterantivas coma a renda básica... Bauman díxoo no documental: hai que desligar emprego e supervivencia. Estamos todos nun barco no que antes remaban 100 persoas e agora, cun motor, só teñen que remar 50. Que facemos coas 50 persoas que xa non poden remar? Poñémolas a remar aínda que non teñan que facelo? Polo tanto, temos que atopar un modelo para repartir o traballo ou para repartir a riqueza xerada por el. Creo que todas as propostas -renda básica, emprego garantido, redución de xornada, limitación da vida laboral...- poden ser válidas. A clave é o reparto da riqueza. A renda básica e outras formas de redistribución da renda o que fan é poñer en común unha riqueza que é unha herdanza de toda a humanidade. E supón un camiño contrario ao proceso que se está dando agora, no que se socializa o risco, por exemplo á hora de innovar, cuxo custo é asumido maioritariamente polo Estado, e privatízanse os beneficios xerados por esta innovación, como di Mazzucato no filme. "Supón un camiño contrario ao proceso que se está dando agora, no que se socializa o risco, por exemplo á hora de innovar, cuxo custo é asumido maioritariamente polo Estado, e privatízanse os beneficios xerados por esta innovación" Es optimista con respecto a que se vaian ir adoptando algunha destas alternativas? Son optimista porque mesmo o 1% estase decatando de que o actual estado de cousas é insostible. Creo, por exemplo, que a idea da renda básica se vai estendendo non porque sexa xusta, senón porque é útil. Nos últimos meses estou detectando que o debate da renda básica se comeza a estender por toda Europa, de Alemaña a Finlandia, pasando por España. Porque hoxe comeza a ser máis utópico pensar que se pode manter a actual situación que apostar por alternativas. Aos meus fillos, que teñen 20 anos, xa nin se lles pasa pola cabeza mercar un coche, e posiblemente é algo no que xa nunca pensarán. En todo caso, como di Mujica na película, creo que o cambio de estruturas vai ser máis doado que o cambio de mentalidade. Mesmo a min cústame imaxinar unha sociedade na que o emprego non sexa o centro. "Son optimista porque mesmo o 1% estase decatando de que o actual estado de cousas é insostible" O documental está tendo unha grande acollida nas salas comerciais e noutros espazos, nos que ademais estades buscando que o filme se acompañe de debates e da participación de colectivos sociais... Si, estivemos cinco semanas en cartel en Madrid e Barcelona e agora imos volver a proxectar o documental de forma estable en Barcelona: vai haber un pase todas as semanas nun cine que, ademais, estará sempre acompañado dun debate con voces expertas e activistas. A difusión que estamos conseguindo é moi importante e mesmo sorprendente, sobre todo porque non contamos con distribuidora e non tivemos apoio de case ninguén. O obxectivo é que a película sexa un instrumento para xerar debate sobre estas cuestións.


Summary: Un ano máis, o Play Doc de Tui colocou Galiza no epicentro audiovisual coa súa arriscada aposta na vangarda documental. Aliás, repetiuse unha experiencia pouco común, que malia ter a súa orixe marcada pola pandemia semella con forza para ficar: os Cinema-Percorridos. Esta sorte de roteiros estéticos a través da vila sacan fóra das salas a creación fílmica, traballan o patrimonio inmaterial da veciñanza a través do vídeo doméstico e poñen en valor a arquitectura da contorna.

"Un festival de cinema ten que ser algo máis, que non é pouco, que unha sala de proxeccións", afirma o codirector de Play Doc, Ángel Sánchez. Por iso, entre as diversas actividades e dimensións que atende esta cita calidoscópica, decidiuse repetir este ano a experiencia dos Cinema-Percorridos, unha sorte de paseos nos que a vila de Tui se converte en superficie de proxección para as hibridacións do cinema, a videoarte ou a instalación. "Gustábanos a idea de romper a pantalla e buscar outros espazos de exhibición", confesa o director. A pasada sexta feira 24 de setembro tivo lugar a segunda edición, logo dunha inaugural "Noite á deriva", baixo a premisa "Visións nocturnas". Se ben a pandemia foi en certo modo a que provocou que se levase a cabo, polas restricións que asolagaron a cultura en 2020 , Sánchez asegura que fixo "cristalizar unha idea que xa tiñamos desde hai tempo": unha ruta de videoartistas que pon ademais "en valor o propio patrimonio urbanístico e arquitectónico da cidade, unha visita turística para redescubrir a contorna desde outra ollada". Esta actividade enmárcase no espírito do festival de "tratar de dialogar non só dentro do cinema con outras disciplinas, senón tamén con outro tipo de artes", explica. "A personalidade do festival está moi ligada ao lugar, polo seu carácter de fronteira xeográfica, pero tamén na proposta programática que busca, dalgunha maneira, romper barreiras entre estilos, mesturar o documental e a ficción, a música e a videoarte...", engade. Na mesma liña, a cineasta Xisela Franco, comisaria desta sección, destaca que "estamos nun momento moi propicio para reflexionar en xeral sobre as fronteiras, sobre a mestizaxe e a hibridación do cinema. Coa explosión dixital, fronte a esa idea de que o cinema morría, nós pensamos que está máis vivo que nunca e hai que analizalo á luz dunha nova época. E nese sentido Play Doc é un festival de referencia a nivel internacional". No ronsel do 'live cinema' Franco explica que os Cinema-Percorridos traballan con conceptos como o live cinema (cine en vivo ou en directo), cos que o festival nos familiariza a través desta actividade. Este campo "ten que ver coa idea de improvisación", co espacial e co directo, co cal entra tamén en xogo "o elemento performativo", expón a comisaria. Así mesmo, alude ao concepto de "documental expandido, que vén da idea de cinema expandido", unha definición que xorde por volta dos anos 70 a raíz de experiencias que procuran sacar o cinema fóra das salas convencionais. A premisa é en aparencia moi sinxela, en forma de desafío. As artistas "escollen un espazo na cidade no que crean unha obra site-specific, ligada ineludibelmente ao lugar. A experiencia para o espectador é única, en comunidade, a través dunha andaina guiada por unha sucesión de performances por definición efémeras, volátiles, que permiten "ver o cinema fóra do cinema, nun paseo estético". Os fíos da memoria "Non queriamos que cada videoartista se achegase coa súa proposta concreta, sen ningún diálogo co resto", aclara Sánchez. De aí que a cada unha das participantes se lle dese un arquivo de super 8 telecinado por La Cinematográfica (Vigo), recollido de varias familias de Tui dos anos 70, 80 e 90, do que tiveron que apropiarse, levándoo ao seu particular terreo. Nese senso, o material serve para darlle uniformidade aos proxectos, co "reto de crear utilizando eses arquivos para que teñan esa especie de fío condutor". Así, no fondo, atópase a idea de que "o cinema ten un fundamental valor de recuperación da memoria, pero tamén de experimentación e vangarda", opina Sánchez. E é que o Play Doc é "unha aposta arriscadísima, porque facemos un festival de cinema de autor nunha localidade pequena, na fronteira con Portugal, onde non hai, como nunha grande urbe, un nicho de espectadores potenciais para este tipo de proxectos", destaca o director. Porén, o que podería ser un inconveniente, enténdeno "como unha fortaleza". Desde a personalidade do festival, sempre tiveron claro que "na propia programación os veciños tivesen certo protagonismo". Aí encádranse, alén destes Cinema-Percorridos, actividades desde a recuperación do arquivo doméstico até obradoiros para retratar as habitantes do lugar. O interior do cárcere A andaina dá comezo no cárcere, da man de Montse Pinheiro, que escolleu a lareira como espazo de reunión. "A miña intervención baséase no arquivo familiar e fala sobre o paso do tempo nos lugares que percorremos", di Pinheiro. A súa proposta, Fenda, opera sobre a pedra con texturas sacadas da pel da xente de Tui, explorando como se integran esas fendas dérmicas na textura do propio edificio. Escenógrafa e iluminadora, traballa habitualmente con elementos como a cerámica ou o debuxo, con algúns tipos de animación (stop motion e estroboscópica). Aquí a ilustración aparece como "parte importante do paso do tempo, na pedra, na pel e mesmo sobre os arquivos en super 8". Pinheiro asegura que se sentiu moi interesada por como "se lle pode dar unha volta [ao arquivo] para que se integre de novo nos espazos que están rexistrados". A continuación, Borja Bernárdez e Iria del Bosque (MIL111.lab) arrástrannos ao baixo da antiga prisión con SELBST, unha instalación inmersiva que, nas súas palabras, "reacciona ante as nosas paixóns máis ocultas, onde o ou a visitante funciona como un disparador dun sistema audiovisual". Así, a obra "respira nunha atmosfera concibida entre o pensamento Jungiano e unha perspectiva metafísica evolutiva da interacción das persoas coa vida". Baixo un pouso teórico sólido, parten da premisa "o que negas sométete; o que aceptas transfórmate", convidando ao "diálogo entre o eu consciente do espectador co seu eu inconsciente, representado por unha nube orgánica de puntos", din as creadoras. Como? Traballando con sensores, as imaxes modifícanse coa presenza das persoas espectadoras: "Canto máis lonxe esteamos da nosa esencia, menor será a nosa reacción interior, permanecendo nun estado de latencia abatido, hastiado e inapetente. Pola contra, canto máis nos acheguemos ás nosas verdadeiras paixóns e á nosa autenticidade, maior será a resposta emocional que obteremos da nosa psique inconsciente". O arquivo comparece desta banda coa veciñanza como "nunha nube de puntos tridimensional na que descifrar o contido dos filmes faise unha tarefa tan intensa como cando tratamos de introducirnos no inconsciente". Camiño do río Desde esta intensa viaxe interior ás nosas sombras e paixóns, Juanma Lodo ofrece unha "obra transicional", describe Franco, na que nos leva desde a primeira localización á seguinte parada, preto do río. "Comeza coa luz no seu estado máis primixenio, o lume, e remata coa proxección nas fachadas da zona vella de Tui", explica o propio artista, das imaxes da propia vila que lle tocou integrar como desafío. Trátase, pois, dun percorrido luminoso que xoga coa luz e coa sombra de diferentes maneiras, nunha instalación en movemento que roza a performance. "Juanma é un todoterreo, un hiperactivo", defíneo Franco. Lodo déixanos xunto a Juanjo Fernández Rivero (Gnomalab), quen escolleu como espazo o miradoiro da praza da Estrela. "É un referente a nivel mundial dentro do mundo das visuais e o mapping", preséntao Franco. Aínda que o seu nome poida non soarnos, de certo estamos familiarizados co seu traballo, pois é o responsábel dos espectáculos de proxeccións na fachada da catedral de Santiago. "Ademais desa dimensión, ten unha ollada única", di a comisaria, "el comezou coa idea do VJ e foi das persoas que dignificaron a actividade levándoa a un grao de lexitimación artística". Franco defende ademais que é un gran divulgador, deu de feito un curso dentro deste Play Doc. A súa intervención nos Cinema-Percorridos consistiu nunha performance de live cinema introducindo un elemento do láser, cuxas posibilidades artísticas está a explorar, coa colaboración de Carlos Suárez, etnomusicólogo cazador do patrimonio sonoro, que envolveu a obra cunha paisaxe sonora empregando sons do río. O título do traballo foi Valverveño. Nunca souben máis que agora e agora case non sei nada. O percorrido remata na Igrexa de Santo Domingo. Alí, Ángel Rueda e Ana Domínguez, imprescindíbeis no panorama do documental do país como fundadoras e directoras do S8, a Mostra de Cinema Periférico da Coruña, participan baixo o selo AA++, un laboratorio de creación cinematográfica que desenvolve a súa obra "a través da investigación e representación en vivo das tecnoloxías óptico-mecánicas do cine analóxico". Achégannos aquí parte do traballo que veñen investigando desde 2013, "vinculado directamente ao que denominamos Cine Expandido Doméstico, que se materializa, por unha banda, na procura e recuperación do cine familiar en formatos cinematográficos (8mm, super8 e 16mm), e, pola outra, na exploración das distintas formas de mostralo, inspirados pola obra do filósofo Ludwig Wittgenstein". Coa súa frase "Hai cousas das que non se pode falar, pero que existen e que sendo inefábeis só se poden mostrar", as imaxes "aparentemente inocentes, que retratan o cotián sen filtros, invócannos a todos e chaman directamente a nosa memoria, polo que o espectador forma parte do propio proceso cinematográfico, completando a través dos seus recordos e experiencias a película proxectada, grazas á capacidade poética e sensorial destas imaxes anónimas", explican. Empregan técnicas de múltiple proxección e colaxe cinematográfica, realizadas en tempo real, coas que ispen o cinema "de toda narrativa para potenciar o seu efecto atemporal e invocar a propia experiencia persoal, sen palabras, só con imaxes, alcanzando unha nova dimensión emocional onde habita a esencia poética das imaxes en movemento". Franco destaca que son os únicos que traballan directamente coas imaxes en celuloide, sen dixitalizar, o que resulta "perfecto" para fechar, pois "é como volver ao inicio das cousas". Foco nos visualistas Estas obras únicas, producidas ou adaptadas para Play Doc, implican atreverse, ademais, a pór o foco "na escena dos visualistas", á que a maioría das autoras e autores pertencen, agás Rueda e Domínguez, máis implicados co cinema experimental e expandido, do que son pioneiros no Estado. Isto non deixa de ser significativo no panorama do cinema e do documental contemporáneos, pois non é habitual, dentro das divisións que existen entre diferentes correntes artísticas, que isto aconteza, segundo destaca a propia comisaria, recalcando o compromiso e valentía do festival neste punto. Estes artistas "son moi tecnolóxicos, controlan programas e un coñecemento técnico moi preciso", conclúe, celebrando o compromiso do festival coa ruptura de fronteiras que ás veces illan de forma absurda distintos territorios de investigación.


Summary: ERC non consegue sacar adiante a investidura de Pere Aragonès na primeira votación e está obrigada a seguir falando con JxCat

Non houbo sorpresas no Pleno do Parlament de Catalunya adicado a investidura dun novo president da Generalitat: Pere Aragonès terá que agardar á segunda votación e continuar a negociar con JxCat. Apoiaron a súa investidura ERC (33) e CUP (9), abstívose JxCat (32), e votaron en contra PSC (33), Vox (11), En Comú Podem (8), Cs (6) e PP (3). A sesión de mañá do Pleno foi un debate a dous entre Pere Aragonès e Salvador Illa, voceiro do PSC no Parlament de Catalunya. O candidato de ERC remarcou os tres obxectivos do Goberno catalán nesta lexislatura: "afrontar as urxencias e desigualdades sociais, empeoradas pola Covid-19, impulsar a reconstrución económica e resolver o conflito político co Estado". Na súa réplica, Illa solicitou "seriedade, tenacidade, calma, prudencia, lealdade e altura de miras" e criticou o acordo de ERC cos "antisistema" da CUP; asemade comprometeuse a axudar a reactivar a mesa de diálogo co Estado e propuxo unha mesa só de partidos cataláns. JxCat e CUP Xa a tarde, unha vez retomada a sesión chegou a quenda de JxCat, o deputado Albert Batet asumiu que a pesar do escepticismo da súa formación coa mesa de diálogo van estar alí porque "todas as partes teñen que ceder e facer concesións" e recoñeceu que "non podemos cometer os erros do pasado". Batet pediu a ERC que non convoque o pleno para a segunda votación até que haxa un acordo entre as forzas. Pola súa banda, Aragonès chamou a superar as desconfianzas mutuas, "cheguemos a un acordo e fagámolo público conxuntamente, se hai vontade, aínda estamos a tempo", e defendeu que o resultado electoral obriga a "avanzar con toda firmeza cara a República catalana". A voceira da CUP no Parlament, Dolors Sabater, lembrou que "estar no lado bo da historia hoxe é estar en contra do sistema" e atacou ao Goberno do Estado por continuar no camiño das privatización e da reducción de dereitos democráticos.


Summary: O audiovisual citouse na noite do sábado na Coruña para entregar os premios Mestre Mateo, que chegaron á súa XV edición. Foi a gala de María y los Demás, fita que logrou cinco estatuíñas, así como da serie Dalia, a Modista, que recolleu catro, e do documentario Esquece Monelos, que se fixo con tres.

A produción que máis galardóns obtivo na décimo quinta edición dos premios Mestre Mateo da Academia Galega do Audiovisual foi a fita María y los Demás, que levou cinco estatuíñas: longametraxe; interpretación feminina (Bárbara Lennie); guión; son e música orixinal. Tamén trunfou a serie Dalia, a Modista, con catro premios: interpretación feminina de reparto (Covadonga Berdiñas); dirección de arte; vestiario e maquillaxe e perruquería. Seguiuna no palmarés Esquece Monelos, que logrou as estatuíñas de mellor documentario; dirección de fotografía e montaxe. Amais dos galardóns de Bárbara Lennie e Covadonga Berdiñas, foron premiados como mellor interpretación masculina de reparto Monti Castiñeiras polo seu traballo en Serramoura e Luis Tosar como mellor actor protagonista en Cien Años de Perdón. Foi elixido mellor programa de televisión Land Rober Tunai Show, cuxo presentador, Roberto Vilar, obtivo a estatuíña de mellor comunicador de televisión. Aliás, o premio ao mellor director recaeu en Óliver Laxe pola súa longametraxe Mimosas, que tamén recibiu o recoñecemento a mellor dirección de produción para Felipe Lage e Rafael Álvarez. Precarización e igualdade Na súa intervención, o presidente da AGA, Carlos Ares, aludiu á situación que atravesa perto do 60% das actrices e actores galegos, que non poden vivir da súa profesión. "Cómpre tentar mellorar esta situación, cómpre traballar para evitar a precariedade", sinalou. "Só pedimos ter dereito ás mesmas prestacións por baixa laboral, enfermidade, maternidade, paternidade, desemprego ou xubilación que o resto de traballadoras e traballadores do país", acrecentou. "Queremos non ter que celebrar que haxa o mesmo número de mulleres directoras que homes" Tamén fixo fincapé na situación de discriminación das mulleres no sector audiovisual. "Queremos non ter que celebrar que haxa o mesmo número de mulleres directoras que homes. Queremos que non sexa algo excepcional ter historias con mulleres protagonistas, que non sexa algo que resaltar", engadiu. Marta Villar, premio de honra Na súa intervención á hora de recoller o premio de honra, a directora de arte Marta Villar chamou a atención sobre a desigualdade xeográfica do audiovisual galego. "Galiza tradicionalmente foi un gran estudio de cinema, de norte a sur e de leste a oeste, tanto para nós como para as producións de fóra. A crise está a relegar este estudio a escasos quilómetros ao redor dunha cidade, 40 minutos de desprazamento desde a oficina de produción, pois dificilmente se poden asumir outros custos na situación actual". Palmarés Longametraxe: María y los Demás (Frida Films, Avalon, TVG, Movistar Plus, TVE) Documentario: Esquece Monelos (Danga Danga Audiovisuais) Serie de Televisión: Serramoura (Voz Audiovisual e TVG) Serie Web: Galicia Crime (Cousas Veredes) Programa de Televisión: Land Rober Tunai Show (TVG e CTV en colaboración con Destino Bergen) Curta de Imaxe Real: Einstein-Rosen (Miss Movies) Curta de Animación: Decorado (Abano Producións, Uniko Estudio Creativo e Autor de Minuit) Anuncio Publicitario: Cando Chega o Inverno (300 Kilos) Videoclip: Restos de un Naufragio (Igloo) Interpretación Masculina Protagonista: Luis Tosar (Cien Años de Perdón) Interpretación Femenina Protagonista: Bárbara Lennie (María y Los Demás) Interpretación Masculina de Reparto: Monti Castiñeiras (Serramoura) Interpretación Femenina de Reparto: Covadonga Berdiñas (Dalia, a Modista) Comunicador de Televisión: Roberto Vilar (Land Rober Tunai Show) Dirección: Oliver Laxe (Mimosas) Guión: Nely Reguera, Diego Ameixeiras, Eduard Sola, Valentina Viso e Roger Sogues (María y los Demás) Dirección de Fotografía: Jaime Pérez (Esquece Monelos) Dirección de Arte: Suso Montero (Dalia, A Modista) Montaxe: Sandra Sánchez (Esquece Monelos) Realización: Gaspar Broullón Pastoriza (Deportes Imposibles) Música Orixinal: Nico Casal (María y los Demás) Son: Juan Gay, Diego Staub e Miguel Barbosa (María y los Demás) Vestiario: Ana López (Dalia, A Modista) Maquillaxe e perruquería: María Illobre (Dalia, A Modista) Dirección de Producción: Felipe Lage, Rafael Álvarez (Mimosas)


Summary: A 28 edición desta cita chave en Salvaterra reúne poesía, música, artesanía, exposicións, obradoiros, debates... durante esta sexta e sábado.

Máis un ano o recinto amurallado de Salvaterra do Miño acollerá o Festival de Poesía que organiza a SCD Condado, unha cita de referencia a nivel de toda Galiza e que ao longo destas tres décadas fixo desta localidade un espazo privilexiado para a poesía, a música e o debate. Esta 28 edición decorrerá esta sexta e o sábado. Na primeira xornada haberá proxeccións audiovisuais (Pacios, Manuel Darriba) e exposicións ('Elas som eu' e 'Matrikas'). A partir das 22:30, Noite nas minas con 'blues do país' e posteriomente Fanfarria Taquikardia e Bigote Mix. O sábado a xornada será completa. Desde a feira de artesanato até campionato de billarda, pasando por obradoiros, proxeccións audiovisuais, festa infantil, así como unha mesa redonda na que se abordarán cuestións como a banca ética, a horta ecolóxica e as bioconstruccións. E xa pola noite, Música & Poesía, presentado por Leo Amrremecágona. Recitarán: Viale Moutinho, Teresa Moure, F. Álvarez Koki, Alicia Fernández, Paula Carballeira, Ismael Ramos, Marília Miranda, Xabier Cordal, Xesús Rábade, Berta Davila, Concha Rousia. E a música virá da man de A Quenlla, Fortuitos, Sés, Tetas Van e Liska.


Summary: A crecente importancia que sindicatos, gobernos e medios de comunicación emprestan aos datos de consumo eléctrico nas folgas levou neste 14N a moitos concellos, coma o da Coruña, a manter aceso o alumeado público polo día. As medicións amosan un importante seguimento do paro, aínda que inferior ao do 29 de marzo.

Feita a lei, feita a trampa. Dende hai un tempo sindicatos, gobernos e medios de comunicación emprestan crecente importancia aos datos de consumo eléctrico para medir o impacto dunha folga xeral. Trátase dun indicador máis obxectivo que as contrapostas e sempre moi distantes cifras de seguimento do paro ou de participación nas manifestacións. Por este motivo algúns concellos gobernados polo PP e CiU en todo o Estado puxeron neste 14N un sorprendente empeño en modificar este dato tomando a decisión de manter aceso até o mediodía o alumeado público. A pesar de que o impacto destas medidas nos datos globais sexa insignificante. A pesar do prexuízo que este desbalde enerxético lle produce ao medio ambiente. A pesar do gasto público superfluo. A pesar do evidente e ridículo da medida. Na cidade herculina as farolas e algunhas vallas publicitarias mantivéronse iluminadas até a unha do mediodía Foi o caso do Concello da Coruña. Na cidade herculina as farolas e algunhas vallas publicitarias mantivéronse iluminadas até a unha do mediodía. E dende logo foi un dos temas máis comentados na masiva manifestación que avanzaba polas rúas a pleno sol e baixo as farolas acesas. Pero non foi o único. Ao longo do día foron chegando denuncias de distintos puntos do Estado nos que esta práctica se repetía: San Vicente del Raspeig, Valladolid, Barcelona, Albacete, Valencia... O alcalda da Coruña, Carlos Negreira, desculpouse a través de twitter a última hora da tarde polas "molestias" ocasionadas polo alumeado diurno, pero asegurou que se debeu a "comprobacións e reparacións". Os datos Os datos amosan que o seguimento desta folga xeral foi moi importante, aínda que inferior ao dos paros do 29 de marzo de 2012 e 29 de setembro de 2010. Nesta folga a caída da demanda eléctrica fronte á demanda prevista foi de 11.34 puntos. En marzo fora de 14.3 e en setembro de 2010 de 13.5 Os datos de consumo eléctricos son obxectivos e, para todos os actores da folga, confiables. Porén, tamén aquí se entra en discusións, neste caso na metolodoloxía empregada para comparar a demanda desde 14N coa dun día normal ou coa doutros paros. Tanto se se pon en comparación a demanda de enerxía deste 14N coa do mércores pasado ou coa previsión de consumo que todos os días realiza Red Eléctrica, os datos amosan que o seguimento desta folga xeral foi moi importante, aínda que inferior ao dos paros do 29 de marzo de 2012 e 29 de setembro de 2010. Nesta folga a caída da demanda eléctrica fronte á demanda prevista foi de 11.34 puntos. En marzo fora de 14.3 e en setembro de 2010 de 13.5. Os sindicatos falan en calquera caso de que se introduce un nesgo importante polo incremento do número de desempregados nun millón e medio de persoas dende 2010 e de 600.000 dende marzo. A folga fixo que o consumo imputable á actividade produtiva se reducise en algo máis do 62%. Un cifra moi importante, aínda que inferior á rexistrada o 29 de marzo: 87,7%. E tamén inferior á acadada no paro xeral do 29 de setembro de 2010: 68,4% O colectivo Economistas Frente a la Crisis fai fincapé noutro indicador: o do consumo de electricidade imputable á actividade produtiva. Explican que a folga non afecta, por exemplo, ao consumo dos fogares (iluminación, neveiras, calefacción etc.) e tampouco afecta o consumo de electricidade do comercio e dos servizos que, aínda que se vexan afectados parcial ou totalmente pola folga, manteñen a iluminación, as calefaccións, os servidores dos sistemas informáticos e os electrodomésticos en funcionamento (os peches completos destes establecementos son, naturalmente, moi escasos). A isto hai que engadir que as folgas tampouco afectan a procesos industriais continuos como son os que se verifican na electroquímica, no aluminio, na cadea do frío etc. Doutra maneira, poderíanse producir danos nas infraestruturas produtivas. Nos seus cálculos, a folga fixo que o consumo se reducise en algo máis do 62%. Un cifra moi importante, aínda que inferior á rexistrada o 29 de marzo: 87,7%. E tamén inferior á acadada no paro xeral do 29 de setembro de 2010: 68,4%.


"Un paso adiante no movemento real vale máis que cen programas" (Marx). Dicía Antonio Gramsci que un dos prerrequisitos para romper ca hexemonía da clase dominante é romper co sentido común, cunha situación que consideramos normal, obxectiva e aceptábel pero que en realidade está controlada por intereses de clase concretos. No sentido común imposto polo réxime do 78, o Congreso presentábase como un órgano neutral, representante da soberanía popular. Realmente, o Congreso presentábase como unha institución case relixiosa, por encima das contradicións sociais, o marxe das estruturas de clase que dividen a sociedade. O 25S é un deses dias que rachan co sentido común, que obrigan a cidadanía a asumir unha postura crítica: ante os acontecementos do 25S ninguén pode dicir "dáme igual", "non teño opinión" ou "son neutral" O 25S é un deses dias que rachan co sentido común, que obrigan a cidadanía a asumir unha postura crítica: ante os acontecementos do 25S ninguén pode dicir "dáme igual", "non teño opinión" ou "son neutral". Como canta Nacho Vegas nunha de estas cancións que son marabillosas para saír ás rúas, "Solo hay dos bandos y ahora tienes que escoger". Pero; como se configuran estes bandos? Están configurados de previamente ou configúranse na loita? A resposta é complexa, pero dende logo é evidente que a crise non afecta a todos por igual, polo que loxicamente as estruturas sociais preconfiguran o enfrontamento. Pero dito isto, debemos ter en conta como os feitos moldean as conciencias. Atrevéndonos a refutar a Gramsci, podemos citar unha frase moi sabia da filosofía popular: "unha imaxe vale mais que mil palabras". A imaxe de miles de cidadáns rodeando un Congreso protexido por centos de antidisturbios vale mais que mil manifestos chamando a ruptura do réxime. Esta visión reflexa o antagonismo que existe na sociedade: os de arriba, dispostos a defenderse ata o final, fronte os de abaixo, que aínda están reconstruíndo un imaxinario colectivo. Unha loita desigual, pero que o 25S tornou lixeiramente favorábel aos de abaixo, pois o concepto de cidadán (persoa con dereitos e deberes) xa non se poderá asociar facilmente ó Congreso e as institucións do Réxime. Volvemos a sociedade censitaria: uns poucos teñen dereitos, pero deberes os temos case todos. Unha loita desigual, pero que o 25S tornou lixeiramente favorábel aos de abaixo, pois o concepto de cidadán (persoa con dereitos e deberes) xa non se poderá asociar facilmente ó Congreso e as institucións do Réxime. A reacción represiva do Réxime fronte o pobo ten varias explicacións. En primeiro lugar, a tradición da dereita española, nacional-católica, cegada por un odio e o medo histórico contra o pobo de esquerdas. En segundo lugar, a dinámica propia que adquire un corpo como os antidisturbios, unha banda de auténticos sociópatas enfrontados ca maioría social. Unha mafia descontrolada que asume unha mentalidade de fortaleza asediada e que reacciona cás vísceras, vendo en cada mobilización unha oportunidade para dar reda solta os seus instintos máis baixos. Pero realmente, como en todos os matóns, a súa saña revela a súa covardía: témenlle a resposta do pobo autoorganizado, o pobo que se defende. Os acontecementos do 25S lexitiman a autodefensa dos de abaixo, máis cando a infiltración policial foi escandalosa e burda, propia da lumpenoligarquia analfabeta que goberna o Estado Español. Nun contexto de ataques brutais contra o 99% (pequena burguesía incluída, como demostra a subida do IVE, que só favorece as grandes empresas), o Partido Popular necesita reagrupar a súa base conservadora para un posíbel enfrontamento social Por último, está outro factor non menos importante. Nun contexto de ataques brutais contra o 99% (pequena burguesía incluída, como demostra a subida do IVE, que só favorece as grandes empresas), o Partido Popular necesita reagrupar a súa base conservadora para un posíbel enfrontamento social. O mensaxe de Rajoy é o mesmo que utiliza sempre unha burguesía sen argumentos: "Somos o goberno da maioría silenciosa, o goberno do orde, o dique de contención fronte os extremistas". Esta explicación vulgar encerra o auténtico pensamento da ideoloxía dominante. Rajoy, Cifuentes e compañía cren que o 25S foi creado pola extrema esquerda: son incapaces de comprender que protestas como o 25S non están controladas por ninguén, senón que son provocadas polas contradicións e desigualdades do sistema capitalista. Son incapaces de comprender que protestas como o 25S non están controladas por ninguén, senón que son provocadas polas contradicións e desigualdades do sistema capitalista O que mais teme a lumpenoligarquia española é que se reconfigure unha conciencia de clase antagonista onde a pluralidade dos asalariados, parados, estudantes configuren un bloque histórico capaz de xerar unha alternativa a súa ditadura de recortes e austeridade. Acontecementos como os do 25S deixan claro que si os de abaixo queremos mudar as cousas, só podemos contar cas nosas propias forzas.


A situación do Concello de Santiago de Compostela, co que xa sabemos, resulta completamente insostible, desde calquera punto de vista. O alcalde do PP, Angel Currás, parece cada día máis un boxeador grogui, tentando manterse en pé, coa vista e a conciencia perdida, desbordado. O alcalde do PP, Angel Currás, parece cada día máis un boxeador grogui, tentando manterse en pé, coa vista e a conciencia perdida, desbordado Con varios concelleiros e concelleiras imputadas, el mesmo con dúas imputacións, nada menos, un ex-concelleiro na cadea, outro Anxo, Ángel Espadas, ex-concelleiro, logo poderoso xefe de gabinete do anterior alcalde, Gerardo Conde Roa, dimitido e imputado por fraude fiscal; varios xefes de gabinete máis, tamén involucrados na mesma trama de corrupción política, de tráfico de influencias, mordidas e petiscos; co xerente de Aguagest en prisión, as augas baixan podres... A este paso: quedará alguén sen imputar? Media corporación do PP está sendo investigada pola xuíza de Lugo, Pilar de Lara. A cidadanía de Compostela asiste, entre atónita e avergoñada, a un espectáculo lamentable que ameaza con destruír, nun instante, o prestixio acadado pola capital de Galicia A cidadanía de Compostela asiste, entre atónita e avergoñada, a un espectáculo lamentable que ameaza con destruír, nun instante, o prestixio acadado pola capital de Galicia. O que non quere dicir, obviamente, que antes non houbera, presuntamente, chanchullos e pelotazos varios. Pero hoxe os feitos falan por si mesmos. En pouco máis dun ano, foi o PP de Conde Róa e Currás quen puxeron o concello patas arriba, mellor dito, colocáronse eles mesmos ás portas dos xulgados, dentro e, nalgún caso, entre reixas. Perpetuar esta situación dous anos máis até as próximas eleccións municipais, sería, ao noso modo de ver, tan irresponsable como suicida. Non pode tolerarse. Supera os límites da capacidade de aguante da cidadanía. O cheiro e a podredume percíbense desde moi lonxe de Raxoi. Cómpre lembrar que o PP acadou a alcaldía de Compostela por un puñado de votos, nunhas eleccións axustadísimas e a pesares de que eran moitas as persoas que coñecían –perfectamente- a Gerardo Conde Róa, a súa traxectoria e a de algunhas compañías que frecuentaba. Nesta aldea grande todo se sabe, aínda que non todo se publicite. Colleunos por sorpresa. Nin eles mesmos esperaban aquela maioría absoluta polos pelos. Con todo, actuaron con rapidez. Parece que con menor prudencia. Os teléfonos móbiles, tan útiles, camiño de perdición. En menos dun ano, o anterior alcalde tivo que marchar. O seu concelleiro de cabeceira, Angel Espadas, hoxe na cadea de Bonxe, tamén ex- xefe do seu gabinete, foise logo de que o detiveran por conducir borracho, precisamente a el, o azote do botellón compostelán. E varios concelleiros e concelleiras seguen, a data de hoxe, imputados na operación coñecida como Manga, derivada da Pokémon, e co xerente de Aguagest, a forte compañía que xestiona as augas, instalacións, arranxos... en non poucos concellos de Galicia, tamén en prisión provisoria, e con algún empresario máis imputado, polo de agora. Alguén da máis? Pois si, o que é susceptible de empeorar, empeora, así o di a Lei de Murphy, crónica dun infortunio. Entrementres, o presidente Feijóo afirma publicamente que o de Santiago non é normal. Ben pouco para quen considera que Bárcenas o repugna. Suxire a necesidade de que o alcalde pida perdón e desculpas. Coma o Rey. Currás, guiadiño, faino. Tamén Paula Prado. Pero non chega. Algo máis? Nada. Silencio. Ata que escampe. Non parece que a gravísima situación que vive o Concello de Santiago de Compostela poida resolverse, simplemente, cunhas pouco sentidas e forzadas desculpas Non parece que a gravísima situación que vive o Concello de Santiago de Compostela poida resolverse, simplemente, cunhas pouco sentidas e forzadas desculpas. Hai responsabilidades políticas evidentes que ninguén pode ocultar. As responsabilidades xurídicas a xustiza as resolverá definitivamente no seu momento. E a oposición municipal? Pois ó meu entender debería de actuar unida, con posicións comúns, ofertando saídas posibles e consensuadas para esta vergoña inmunda E a oposición municipal? Pois ó meu entender debería de actuar unida, con posicións comúns, ofertando saídas posibles e consensuadas para esta vergoña inmunda. E AGE? Pois igual. Evitar as actuacións de parte disputando entre si por quen consegue a pole position para as municipais próximas, agora ou cando toquen. Sentidiño... Se o PP cheira que fede, a oposición municipal, e a extra municipal, terían que acertar polo seu propio ben e polo da cidade e a cidadanía que representan. Os picheleiros -e os que non o son- o que reclamamos é a unidade da oposición para darlle unha saída positiva ó desgoberno municipal que denuncian mesmo os funcionarios do concello. E a AGE (Alternativa Galega de Esquerda), penso eu, pedímoslle que actúe con unidade e coherencia, tanto interna como externa, ofertando solucións novidosas ós problemas: radicalidade democrática, decencia, honestidade, ética pública, pero sobre todo, actuar como AGE, unidos na diversidade, con visión de futuro, para non morrer de éxito.


O Goberno galego advertiu por escrito aos interesados de que deberán presentar documentación "con data 11 de decembro, non antes nin despois", pero asegura agora que vai ampliar o prazo Preto de 300 persoas que solicitaron e teñen dereito a unha axuda da Xunta para reducir a súa xornada de traballo e facilitar a conciliación da vida familiar e laboral estaban estes días a ver dificultada esa conciliación por un "erro" que admite o propio Goberno galego. A Secretaría Xeral de Igualdade chamounos por teléfono e remitiulles un correo electrónico para emprazalos a realizar "con data 11 de decembro, non antes nin despois" un trámite para o que previamente tiñan que obter estes días, cunha ponte polo medio, diversa documentación que implica desprazarse a oficinas de facenda ou a seguridade social en caso de non ter DNI electrónico. A Xunta asegura que eses correos e chamadas telefónicas están errados e que antes de que chegue a data en cuestión ampliará oficialmente o prazo para poder realizar o trámite requirido. Como cada ano, a Secretaría Xeral da Igualdade convocou o pasado maio as súas axudas para que homes (ou mulleres no caso de familias monoparentais) reduzan a súa xornada de traballo para facilitar a conciliación da vida familiar e laboral. Tras unha ampliación en setembro dos seus propios prazos para tramitar as peticións argumentando "o volume de solicitudes presentadas e o longo proceso de tramitación", Igualdade avisou nos últimos días aos beneficiarios tanto con correos electrónicos como con chamadas telefónicas de que "debido a que a data límite da presentación da documentación xustificativa necesaria para proceder ao pagamento da subvención é o día 11 de decembro de 2018, non hai marxe para a entrega da documentación, soamente queda 1 día para a presentación, polo que pregamos que con data 11 de decembro (non antes nin despois) presenten a documentación a través de rexistro". A paréntese e as cursivas son do correo orixinal da Xunta, no que se subliña e remarca a data. Aviso aos beneficiarios das axudas á conciliación de que só teñen un día para tramitalas Antes do trámite para o que a Xunta só ofrecía o día 11, os interesados deben obter certificados que, no caso de non ter DNI electrónico, obrigarían a desprazarse a oficinas da Seguridade Social e a Axencia Tributaria estes días, cunha ponte polo medio No correo remitido aos interesados, a Xunta avanzoulles "que o próximo luns día 10 de decembro está previsto que sexa publicada no DOG [Diario Oficial de Galicia] a Resolución da concesión das axudas", e é a partir do día seguinte á publicación oficial dese documento cando os solicitantes, unha vez comprobado que o seu nome está no listado, debían pedir o seu pagamento. Pero o prazo para presentar esa solicitude de pagamento remata, segundo se establecera previamente no DOG, o día 11, polo que ese é o único día habilitado para facer o trámite. Un trámite que, ademais, non é único xa que os interesados teñen que presentar outros certificados, entre eles o de que están ao día nas súas obrigas con facenda e a seguridade social. A propia Xunta sinalou aos afectados que poden obter eses certificados previos con sinatura dixital ou DNI electrónico, pero admitindo que se o afectado non os ten "terase que acudir persoalmente á Seguridade Social" mentres que "para a acreditación da Axencia Tributaria do Estado terá que solicitarse cita previa na páxina web correspondente e o día no que estea citado llo entregarán no momento". Tras ser preguntado por este diario, o Goberno galego di agora que a advertencia lanzada aos beneficiarios tanto no correo como nas chamadas telefónicas que se lles fixeron é "un erro" e asegura que nos próximos días, antes de que chegue o día 11 en cuestión, que segue a ser última data de xustificación das axudas publicada no seu momento no DOG, ampliará o prazo para esa xustificación.


Summary: A nosa verdadeira autoestima cultural reside nas mentes brillantes d@s creadores/as galeg@s, en facer posible que a cultura estea ao alcance de tod@s, e por suposto en valorar e apreciar a riqueza do noso patrimonio cultural, en atravesar a Praza do Obradoiro sentíndonos orgullos@s e presos da súa beleza.

É inevitable que @s turistas miren con curiosidade eses edificios en obras que se erixen no alto dunha montaña presidindo Santiago e se pregunten "que hai aí", pero o realmente anormal é que @s galeg@s sigamos, 12 anos despois de que se presentara o proxecto, preguntándonos o mesmo cada vez que o vemos. Pero, aínda que seguramente case ninguén nos sabería explicar para que serve a Cidade da Cultura, o certo é que ten moitos valores engadidos. Serviu para chegar a acaparar, con Feijoo como Vicepresidente da Xunta, a metade do orzamento destinado a cultura da nosa Comunidade, para ter bancos que custan 2500€, edificios en cementos que cambiaron seis veces de nome, pedra traída de Brasil. Foi un bonito regalo aos especuladores, aos arquitectos de nomes impronunciables aos que se lles deu un cheque en branco, co único obxectivo de facer un monumento á vaidade e a ostentosidade de Fraga, un proxecto de miles de folios cunha única páxina escrita: "que sexa como queira o arquitecto, pero que sexa grande, que se vexa ben". É mesmo un canto ao mal gusto, porque alguén diría que esa obra representa á Catedral de Santiago e as rúas do casco vello que levan ata ela? Por favor, que insulto!! Mentres ás aforas de Santiago se colocaban grúas e se triplicaba o gasto previsto inicialmente ata sobrepasaren os 300 millóns de euros, mentres Fraga e compañía seguían hipnotizad@s mirando cara ao Gaiás, a vida cultural galega agonizaba, ás bibliotecas públicas galegas non chegaban libros novos, moit@s creadores/as emigraban, e @s que decidían quedarse caían irremediablemente nas redes da precariedade. Agora que se van paralizar as obras de maneira definitiva pola presión dos grupos da oposición, do mundo da cultura e da cidadanía en xeral, agora que Feijoo ten que esconder "as súas vergoñas" debaixo das alfombras porque non é quen de xustificar o inxustificable, cada vez que vexamos eses edificios a medio facer debemos pensar o que fomos e nunca debemos volver ser: o derroche, o exhibicionismo e a fanfarronería. Porque o fin e o cabo a nosa verdadeira autoestima cultural reside nas mentes brillantes d@s creadores/as galeg@s, en facer posible que a cultura estea ao alcance de tod@s, e por suposto en valorar e apreciar a riqueza do noso patrimonio cultural, en atravesar a Praza do Obradoiro sentíndonos orgullos@s e presos da súa beleza.


Summary: En Marea apresentou esta segunda feira o seu programa económico. Ten un claro ar socialdemócrata, con propostas basicamente keynesianas. Defenden o aumento do gasto público en tres pontos do PIB. VÍDEO NO INTERIOR.

Yolanda Díaz e García Buitrón -número 2 por A Coruña e candidato ao Senado, Esquerda Unida e Podemos, respectivamente- compareceron esta segunda feira en Compostela para apresentar o programa económico da coligazón En Marea para as xerais. Estiveron acompañados dos economistas Manuel Lago e Gonzalo Rodríguez. O repertorio de propostas remite para o ideario tradicional da socialdemocracia clásica: aumento do gasto público -na contorna dos 3 pontos do PIB estatal-, reforzo da negociación colectiva -coa derrogación das reformas laborais de PSOE e PP-, nova política fiscal para gravar os grandes patrimonios, aumento do salario mínimo interprofesional, nunha primeira fase aos 800 euros coa intención de o colocar nos 900 cara ao final da lexislatura. En Marea propón aínda un novo modelo de desenvolvimento "sobre bases reais", afastada da economía especulativa e envorcada na dinamización de "sectores consistentes sólidos capaces de xerar valor e emprego con condicións". O repertorio de propostas remite para o ideario tradicional da socialdemocracia clásica Completa a oferta programática a demanda dunha banca pública e medidas de carácter social como a implantación dunha renda garantida destinada aos "30.000 fogares galegos sen ningún ingreso", un mínimo tamén garantido "de consumo de luz e auga" contra a pobreza enerxética, a paralización dos despexos de primeiras vivendas e o mantemento do poder adquisitivo das pensións. "O programa de economía que apresentamos hoxe o que fai precisamente é colocar a economía ao servizo das persoas, xustamente o contrario do que está a facer coas súas propostas fundamentalmente o Partido Popular", avaliou na súa intervención ante os meios Yolanda Díaz.


Summary: É unha das máis veteranas bandas en activo da música galega e en galego, ao bordo das dúas décadas. A súa proposta é cadora máis mestiza: pop, soul, incursións na cumbia, trazos dub, algún ritmo krautrock. Ataque Escampe erán as representantes da Galiza no festival Suns Europe das artes en linguas minorizadas, que este ano decorrerá no Friuli entre o 15 e o 30 de novembro.

A canción seleccionada é Arder, que xa fora sinxelo de avance do seu Disco vermello (2014). Trátase dun pop rock de aire americana ilustrado cun videoclip dirixido por Mar Catarina. "Para todos os que non aman a pureza, os Ataque Escampe son unha das formacións máis eclécticas e visionarias da escena musical galega", afirma a organización do Suns Europe nun comunicado. A final do encontro de Friuli será o 30 de novembro no Teatro Giovanni de Udine. Polo escenario pasarán ademais das Ataque Escampe propostas musicais sardas, vascas, galesas, occitanas ou friulanas. O certame organízao cada ano a cooperativa Información Friulana, co apoio da Rexión Autónoma Friúli e a colaboración de organismos como o etxepare Euskal Institutua, a Secretaría Xeral de Política Lingüística ou o Babel Film Festival de Sardeña.


Un mundo é o novo traballo que os composteláns Ruxe Ruxe traen baixo do brazo. 14 trallazos que amosan como a banda segue a sentirse moi cómoda dentro do punk rock guitarreiro e festivo como se dos fillos galegos dos Clash se tratara. O tema de apertura do disco, "Soños", comeza rítmicamente forte, convidando a bailar e coa letra cun convite a vivir sen medo e con optimismo, tónica que se repetirá ao longo do disco. Continúa con "Beizos", unha oda ao poder dos bicos e do amor cun riff sinxelo pero que engancha e fai que funcione. Fica así o camiño marcado para chegar e ficar "Na miña taberna", un himno tabernario e festivo co que máis de un vaise sentir identificado. "Refachos" é un medio tempo máis escuro, tanto musical como na súa letra que colle desta vez unha vía máis lírica e profunda, que contrasta con "Respiro", un ska que volve subir o ánimo e recupera o ton optimista nas letras e o ritmo nos pés. "Cancións ceibes" é o que nos agasallan Ruxe Ruxe, sendo conscientes das moitas historias que aínda quedan por contar. Sabedores de que non todas son fermosas, que moitas están cheas de erros e tristuras que fan que teñamos que roubar "Frores" para vivir. O campo da festa faise punk en "Ven bailar", un divertimento en forma de cantiga tan intenso como festeiro. E é que nótase que son da "Vella escola", de licor e rock and roll e viven nun mundo "Perfecto", entre cerdeiras e laranxeiras, sen defectos nen reloxos. "Nada máis" que optimismo reflicte esta repichoca, cun tempo lento preciso para crear un ambiente axeitado para cantar o fermoso que todo é. Un moi bo traballo dunha banda que após de 19 anos segue agasallándonos bo rock como o primeiro día, contribuíndo a creación dese mundo perfecto. "A máquina" é outro tema festeiro con base de ska que volve chamar de novo a desfrutar das cousas boas da vida e cumprir os soños, para pasar a sintonizar "Radio Xabral" un tema guitarreiro onde convidan a bailar homenaxeando na súa letra as súas influencias vitais e musicais como Ramones, Celso Emilio Ferreiro, a liberdade, a rebeldía ou garitos como o Bartolo, para pechar con "Un mundo feliz", un medio tempo de letra utópica onde dan a visión do mundo no que quixeran vivir. Guitarras, gaitas, ventos, optimismo e punk rock podería ser o resumo deste novo traballo de Ruxe Ruxe. Un moi bo traballo dunha banda que após de 19 anos segue agasallándonos bo rock como o primeiro día, contribuíndo a creación dese mundo perfecto. Listaxe de temas Soños Beizos Na miña taberna Refachos Respiro Cancións ceibes Frores Ven bailar Vella escola Perfecto Nada máis A máquina Radio Xabral Mundo feliz Ruxe Ruxe nas redes Web: www.ruxeruxe.com Facebook https://facebook.com/ruxeruxe Twitter: @ruxeruxe


Summary: A crise acrentou cada vez máis a división territorial do traballo, non só a nivel mundial ou europeo mais tamén a nivel de Estado español. Unha realidade na que Madrid e, en menor medida, Euskadi e Catalunya acaparan os empregos de maior cualificación mentres Galiza continúa a ser presa dun modelo de baixos salarios. Escribimos sobre isto no Sermos Galiza 280.

Madrid rexistra unha situación anómala que non ten parangón en boa parte de Europa nin en Estados Unidos. Apenas hai prima salarial por traballar na capital do Estado. É dicir, o salario que se paga por determinados empregos en Madrid apenas varía a respecto do que se abona por ese mesmo emprego noutras partes do Estado. "Desde logo iso non pasa nin en Alemaña, nin en Reino Unido, Francia ou Holanda, por dar só uns exemplos", aclara Paula Viña, estudiosa en mobilidade laboral. Alí, traballar na capital implica unha importante prima no salario. Estamos pois perante unha situación de marxinación ou un prexuízo á capital do Estado, onde os custos son máis elevados que no resto do Estado mais os salarios case idénticos? Pois non exactamente. Esta situación responde a unha realidade que nos pon perante un mapa singular. Explícao Florentino Folgueroso, investigador da Fundación de Estudos de Economía Aplicada (Fedea): "En Reino Unido, Francia ou Alemaña non hai tal concentración de traballo cualificado nunha única zona como no Estado español, hai máis polos de atracción", reflexiona. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 280 de Sermos Galiza, á venda nos quiosques e na loxa]


Summary: A data anunciou-a hoje o presidente da República, Marcelo Rebelo de Sousa. Tudo indica que o Partido Socialista caminha para reforçar a sua maioria perante uma direita que desta volta não concorrerá em coligação.

Já há calendário eleitoral em Portugal: as vindouras legislativas serão o 6 de outubro, de acordo com a comunicação feita hoje pela presidência da República. Em Portugal o estabelecimento da data eleitoral, ouvidas as formações políticas, é competência da chefia de estado. Em princípio, parte como claro favorito nesta nova cita eleitoral o Partido Socialista de António Costa, a quem os inquéritos prognosticam um avanço que o poderia vir a situar perto da maioria absoluta. Já nas eleições autárquicas de 2017, o PS obteve o melhor resultado da sua história, com 38 por cento dos votos. Nas legislativas anteriores, realizadas a 4 de outubro de 2015, a força mais votada foi a coaligação da direita Portugal à Frente, liderada pelo na altura primeiro ministro, Passos Coelho. Conseguiu 38,50 por cento dos votos e 107 escanos, a 9 da maioria absoluta. O PS foi segundo, com 32,31 por cento e 86 assentos. A decisão da direção socialista de abrir conversas com as formações à sua esquerda —o Bloco e o PCP—surpreendeu boa parte dos analistas políticos do país e também boa parte do resto dos partido social-democratas europeus. As negociações conduziram para a constituição dum governo unicolor do PS com os apoios na Assembleia da República de bloquistas e comunistas. A dúvida está agora em saber que grão de resistência eleitoral podem opor Bloco e PCP ao previsível crescimento do PS. Quanto às opções da direita, existe consenso em considerar que não têm qualquer hipótese de alcançar o governo. A diferença do que veio acontecer em 2015, desta volta o eleitorado luso terá duas forças conservadoras em quem votar: o PDS de Rui Rio e o CDS de Assunção Cristas.


Summary: González Capón declinou, máis unha vez, presentar a súa demisión por afirmar que "os que foron condenados a morte [no franquismo] será porque o merecían" nunha sesión plenaria á que asistiron perto de 200 persoas. O rexedor do PP reafirmou o dito e "fixo o saúdo fascista" á saída do consistorio, apunta un participante no pleno de Baralla

"Fóra comunistas de Baralla", "ide a Paracuellos" ou "viva o alcalde" foron algúns dos berros que se escoitaron no salón de plenos de Baralla. Ducias de persoas afíns ao Partido Popular ateigaron a Casa do Concello para parapetar o rexedor, González Capón, quen rexeitou presentar a súa demisión. "Dixen iso", afirmou en relación ás súas declaracións a respeito d@s represaliad@s do franquismo "e reitéroo". Porén, deu leitura a un comunicado onde dicía que "errar é de humanos e rectificar é de sabios". Non pediu desculpas de maneira explícita ás vítimas, nin ás familias d@s represaliad@s e agradeceu a participación dos seus afíns porque, di, iso lle dá forzas "para seguir traballando". O voceiro do BNG ilustrou a brutalidade da represión franquista co argumento de que tamén eles serian asasinados. Un veciño afín ao PP retruca: "Ben que o merecíades" "Fixo o saúdo fascista até en dúas ocasións cando marchaba entre os aplausos do público", afirma Rubén Arroxo, responsábel comarcal de Galiza Nova en Lugo. "O pleno estaba ateigado de persoas afíns ao alcalde e ao Partido Popular", relata, "agunhas vindas desde o Corgo e outras localidades da comarca. Cando chegamos ás 08.30h" --a sesión estaba fixada para as 09.00h-- "xa estaba cheo, houbo xente que ficou fóra", subliña Rubén Arroxo. Sentadas entre o público amoreábanse perto dun cento de persoas que non dubidaron en amosar o seu apoio a González Capón e apupar os agrupos da oposición que exixían a súa demisión. "O voceiro do Bloque", continúa Rubén, "asegurou na súa intervención que o seu compañeiro e máis el terían sido asasinados naquela altura". Así ilustrou Xosé Manuel Becerra a brutalidade da represión franquista que custou a vida a 6 veciñ@s desta localidade luguesa. Pasead@s e sentenciad@s a morte foron asasinad@s entre 1937 e 1949. "E ben que o merecíades" espetoulle un dos seguidores do alcalde entre os aplausos das persoas "carrexadas polo PP", salienta Arroxo. Pola súa banda, veciñ@s de Baralla, familiares d@s represaliad@s polo fascismo e militantes do Bloque Nacionalista Galego estenderon cartaces coas facianas das vítimas da represión franquista ao tempo que exixiron a berros a demisión de González Capón. "Rían e insultábannos", asegura Rubén. González Capón declina demitir: "Dixen iso, e reitéroo" A tensión subía e a Garda Civil, que agardaba ás portas da Casa consistorial, decidiu entrar. "Aquilo parecía os anos 50, estaba o alcalde, a Garda Civil e até o cura, vestido de cura", afirma Rubén Arroxo entre risos. O alcalde de Baralla asegurou que non demitirá polas súas declaracións, embora os grupos da oposición lle exixiran que o fixese "como tamén o fixo o noso compañeiro de Cambados ou o propio Castelao Bragaña", lembrou o portavoz municipal do BNG, Xosé Manuel Becerra. "Non vou demitir", dixo o alcalde en perfecto español, "porque fun eleito polo pobo". "Dixen iso, si", afirmou en relación ás súas declaracións "e reitéroo". "Ao rematar saíu do Concello e fixo o saúdo fascista até en dúas ocasións", apunta Arroxo, "nós agardámolo cunha faixa despregada" co lema "Fascismo nunca máis: alcalde demisión". Até o momento o PP non exixiu a González Capón que abandonase as súas responsabilidades públicas, para a oposición iso é "inadmisíbel".


Summary: Eulen asinou en 2005, co PP derrotado nas urnas, un contrato con Vivenda, dirixida polo actual presidente da Xunta, por valor 370.000 euros. O presidente da compañía, onde ten intereses Mayor Oreja, defende que "hai que traballar máis e vivir peor".

Malia a súa habilidade para se presentar como un home sen pasado, o actual presidente da Xunta e candidato do PP ás eleccións do 21-O, Alberto Núñez Feijóo, é un veterano dos territorios da dereita e a presente lexislatura non foi a súa primeira relación cun goberno galego, posto que xa foi un dos conselleiros de maior relevancia durante a etapa final de Manuel Fraga no poder. E precisamente daquela, Feijóo xa puxera en práctica a polémica decisión que agora está a enturbar aínda máis a súa campaña electoral: as concesións millonarias á empresa da cal é apoderada a súa irmá Micaela: Eulen. Na actualidade, Feijóo e os seus medios intentan desesperadamente agochar a evidencia, xa publicada en varias ocasións nos últimos meses, de que uns 1,4 millóns de euros saíron da Xunta cara á empresa da súa familiar directa, en moitos casos sen concursos públicos e co engadido de que concellos gobernados polo PP tamén se uniron a esa práctica. Mais esta sospeitosa relación vén de lonxe. Segundo informou no seu día a Cadena Ser, a Xunta de Manuel Fraga contratou en 2005 á empresa en que xa tiña un alto cargo Micaela Núñez Feijóo para un labor de asistencia técnica á política de Vivenda, xusto a área da cal era conselleiro o agora candidato do PP. O motivo do contrato foi a "divulgación das axudas en materia de vivenda" por valor de case 370.000 euros e dous anos. A sinatura, onde non estivo Feijóo varón, correu a cargo do Instituto Galego de Vivenda e Solo. A contratación tivo lugar a finais de xuño e pechouse a mediados de xullo de 2005, isto é, cando o PP xa sabía que debía abandonar o poder tras a vitoria en escanos de PSOE e BNG perante Manuel Fraga. Eulen é unha empresa con históricas relacións coa dereita española. Fundada en Bilbao como empresa de limpeza, agora abrangue distintos sectores, algúns beneficiarios das políticas do PP, como as Empresas de Traballo Temporal. No seu nacemento mantivo boas relacións coa familia Ybarra, unha das máis importantes da burguesía vasca e con grandes lazos de amizade co franquismo. Outra das persoas máis achegadas a Eulen é un dos maiores representantes da extrema dereita no PP, o eurodeputado Jaime Mayor Oreja, que traballou na empresa nos anos '80 e onde agora conta con participacións, especialmente no eido da seguridade privada. Mais as ligazóns entre o PP e a empresa da irmá de Feijóo non son só persoais ou familiares, senón mesmo ideolóxicas. Así o puxo de manifesto este mesmo ano, o presidente de Eulen, David Álvarez, quen asegurou no Salón Alimentario de Valladolid que "para saír da crise hai que traballar máis e vivir peor". O Partido Popular sae en defensa de Eulen A través dun comunicado publicado no seu sitio web o Partido Popular saíu en defensa da empresa da cal é apoderada a irmá de Núñez Feijóo. Os populares reaxen así as peticións de explicacións por parte das forzas da oposición a respecto dos contratos asinados, moitos deles a dedo, co Grupo Eulen. No comunicado o PP afirma que "Eulen é unha empresa que leva traballando coa Xunta desde hai anos" e que "dá traballo a 82.000 persoas en 11 países", sinalando que foron varios os gobernos que asinaron contratos con esta. Porén, só no caso do Partido Popular se dá a casuística de que a súa apoderada xeral da empresa sexa familia directa do presidente da Xunta de Galiza.


Summary: O presidente da Deputación ourensá recoñece que a UE investiga o ente provincial pero non lle consta que se abrira un expediente. Sobre unha posible dimisión ou cese do delegado da Xunta, Rogelio Martínez, por estar acusado formalmente polo uso fraudulento de fondos europeos cando era alcalde de Arnoia, di que é unha cuestión "de tipo persoal".

O presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, non ten constancia de que a Comisión Europea abrise un expediente contra a institución pola compra de depuradoras de auga destinadas a Mariña norueguesa e que finalmente están instaladas en distintos pobos da provincia de Ourense sen ningún uso, como publicou Praza Pública o pasado mes. Pola contra Baltar Blanco si confirmou que estaba aberta unha investigación por parte do organismo comunitario "aínda que non hai ningunha novidade con relación a investigación trala visita dos funcionarios o pasado febreiro". Segundo o presidente da Deputación, os técnicos "viñeron verificar determinados aspectos administrativos" e dende a institución déronselle todas as explicacións xa que "o expediente está aberto a todo o mundo". O presidente ourensán manifestou: "trátase dunha resposta a unha eurodeputada española dos Verdes" e engadiu que remitiu un burofax á Comisión para informar de que "existe por parte dun determinado grupo político interese en menoscabar a imaxe da provincia" Baltar, con ironía e facendo uso da súa habilidade dialéctica, responsabilizou a eurodeputada nacionalista, Ana Miranda, de facer público uns feitos "que non son noticia". O presidente ourensán manifestou: "trátase dunha resposta a unha eurodeputada española dos Verdes" e engadiu que remitiu un burofax á Comisión para informar de que "existe por parte dun determinado grupo político interese en menoscabar a imaxe da provincia". Nese documento pídese unha explicación sobre a investigación "porque non temos constancia de ser expedientados e cando se abre un expediente hai que determinar por que se incoa e sobre que se incoa". Aínda que no período no que se puxeron en marcha as depuradoras o actual delegado territorial da Xunta en Ourense (e cabeza visible dos fieis a Feijoo en Ourense), Rogelio Martínez, era o número dous de Baltar Pumar, o actual titular da Deputación sinalou, en referencia ás posibles responsabilidades de Martínez, que "non teño información sobre ese asunto". Sobre unha posible dimisión ou cese de Martínez, por estar acusado formalmente polo uso fraudulento de fondos europeos cando era alcalde de Arnoia, engadiu que "a dimisión é unha cuestión de tipo persoal". En todo caso fontes do PP de Ourense, consultadas por Praza Pública, dan por sentado que a caída de Rogelio Martínez é unha cuestión de tempo e que o presidente da Xunta ten que preparar o seu relevo En todo caso fontes do PP de Ourense, consultadas por Praza Pública, dan por sentado que a caída de Rogelio Martínez é unha cuestión de tempo e que o presidente da Xunta ten que preparar o seu relevo. A pesar de que no plano formal as relacións son correctas, as ausencias do delegado de Feijóo en actos organizados pola Deputación son constantes. Este mesmo mércores non estivo na presentación da Feira do Viño do Ribeiro a pesar de que a Xunta é unha das entidades organizadoras do evento. Baltar tampouco se esqueceu do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, quen o martes manifestara que "cada un ten que asumir a súa responsabilidade". O titular da Deputación glosou ao mandatario galego para sinalar que "esa frase pode ser asumida por calquera cidadán e engadiu que non se refería ao tema das depuradoras senón tamén a asuntos tramitados polo anterior goberno socialista do Estado". Con quen non falou Baltar Blanco é co seu pai, Baltar Pumar, porque "neste momento hai outro equipo de goberno e outra administración e non teño porque falar deste tema". Os 6,2 millóns de euros investidos no proxecto Estacións para recuperar vellos apeadeiros, seguen sen aclararse. Os propios responsables do Inorde admiten que determinados proxectos están sen concluír Investigación en curso O uso dos fondos comunitarios por parte da Deputación de Ourense empeza a pasar factura aos actuais xestores do organismo provincial. A ofensiva da oposición socialista e nacionalista tanto no pleno da Deputación coma no Parlamento Europeo, provoca que o PP ourensán teña que estar xustificándose continuamente sobre os investimentos realizados. De feito, os 6,2 millóns de euros investidos no proxecto Estacións para recuperar vellos apeadeiros, seguen sen aclararse. Os propios responsables do Inorde (Instituto Ourensán de Desenvolvemento Económico) emiten mensaxes responsabilizando os socialistas da demora na execución dos plans e admiten que determinados proxectos están sen concluír. O máis relevante é o de Baños de Molgas, xestionado pola Fundación Moncho Borrajo, que aínda está en proceso de constitución. O artista galego recolleu fondos por todo o Estado para pór en marcha unha fundación para nenos superdotados e con problemas pero de momento no apeadeiro só hai traxes, recordos e a colección privada de pintura do cómico. O mesmo ocorre coas depuradoras sufragadas con 13,5 millóns de euros e que están sen utilizar polo custe de mantemento. Tal como publicou Praza, e recoñecen algún dos alcaldes consultados, é imposible para as arcas municipais pagar 8.000 euros ao mes en electricidade.


Non é doado escribir un artigo sobre Tanxugueiras despois do que se leva escrito, mais non quero deixar pasar a oportunidade de contar certas cousas que, por proximidade, quero contar. Podería asinar este artigo simplemente copiando aquí o que publiquei no mes de decembro e dicindo: xa volo dixen. É esa a confianza plena que teño nelas, porque as coñezo e só podo dar grazas de ter a fortuna de poder compartir un momento histórico como este ao seu carón. Lección práctica de feminismo e sororidade, cando ao día seguinte pola mañá coa resaca da posfesta sae Aída dicindo que apoian a morte a Chanel fronte ás críticas que estaba recibindo. Falaba de como nos daban leccións ao resto: de humildade, de xenerosidade, de coherencia, de orgullo, de ter o punto de mira no ceo e non no embigo. Pero estes días vimos moito máis. Lección práctica de feminismo e sororidade, cando ao día seguinte pola mañá coa resaca da posfesta sae Aída dicindo que apoian a morte a Chanel fronte ás críticas que estaba recibindo. Eu fun espectador directo do bo ambiente que había entre todos os concursantes e grupos de baile. Fronte á competitividade, colaboración. E así o demostraron, un día antes, sacando un tema con Rayden. Alén diso, fun testemuña da admiración que todo o equipo técnico e o resto de músicos sentían cara elas. Escoitar marabillas como a Nino Vargas dicir que quería saber máis da música tradicional galega e facer un tema con elas cantando en galego... Vaia fantasía! Isto na era pre-Tanxugueiras sería impensable. As mensaxes que me chegan de todas partes da Galiza, de mestres e mestras de canto e baile, de docentes de primaria e secundaria dicindo que hai alumnos que lles chegaron esta semana afirmando que a partir de agora ían falar galego sempre. A min como defensor da lingua cústame conter as bágoas. Vídeos de xente en discotecas de Madrid cantando "Non hai fronteiras". Incríbel! E aínda había quen dicía que non tiñan que ir! Xa só polo fomento da lingua, pagou a pena. Emocionáronnos a todos e uniron un pobo no orgullo de ser, no propio, sen renunciar a ser elas mesmas, na tradición que non é a historia, a tradición que é a eternidade; como dicía Castelao. Tamén espertaron a simpatía e respecto dunha gran parte do pobo español. Só hai que ver as votacións. Moitos dos nosos veciños viron en Tanxugueiras un proxecto que tamén os incluía a eles ata o punto de querer que un proxecto cantando noutra lingua que non é a súa os represente nun concurso internacional. A nosa Galiza xamais foi excluínte, porque galego non é o que nace na Galiza; galego é o que á Galiza lle nace no corazón. Houbo unha estafa prefabricada por unha multinacional da música? É evidente que si. Pois que lles aproveite. Aquí viñemos a outra cousa. De todos xeitos, sendo un ente público, algunha cabeza dalgún directivo da TVE debería rodar. Tal vez viron o cabalo de troia e tiveron medo, tal vez simplemente foi todo un negocio de catro porcos. Pero sexa como fora, a forza de Tanxugueiras, que é a nosa forza, é imparábel. Elas gañaron onde hai que gañar, nos corazóns da xente. Que sirva o exemplo e que esta forza siga imparábel: se queremos gañar unha nova Galiza nun novo Estado español, gañemos o corazón da xente. Por nós, en nós, para nós. Remato co berro de Sabela ao rematar a actuación naquel Palau Municipal D´Sports e diante de todo o Estado: Viva Galiza! E eu engado: Viva a música galega! Vivan as Tanxugueiras!


Summary: Miguel A. García Díaz, responsábel do gabinete de economía do sindicato, avalou a proposta de reforma pois entende que cómpre garantir unha "forte solidariedade" entre xeracións. A decisión xerou un gran malestar dentro mesmo de Comisións Obreiras, onde Agustín Moreno, un dos rostros máis coñecidos d@s crític@s, exixiu o cese do experto

Miguel A. García Díaz foi un dos 12 integrantes do comité de sabios e expertos convocado polo goberno Rajoy que deu o apoio a unha proposta sobre pensións que augura novos recortes. Mais non era 'un máis'. É o responsábel do gabinete económico de Comisións Obreiras. Se ben defendeu que o seu voto era individual, e que non estaba nesa comisión para votar polo sindicato, a súa decisión xerou malestar e indignación en partes moi amplas da cidadanía. E tamén do seu sindicato. Neste sentido, Agustín Moreno, que leva anos facendo parte do sector crítico para co oficial en CCOO, xa falou claro e sen ambaxes en twitter: "Toxo debe dar explicacións inmediatas polo voto a prol de CCOO ao informe que recortarás pensións e cesar a MA García ou demitir el". Unha posición ou exixencia que é amplamente apoiada nas redes sociais por un sector da militancia en Comisións Obreiras. Factor de solidariedade Nun artigo publicado na rede de El País, 'Informe sobre o factor de sostibilidade das pensións', Miguel A. García xustifica o seu voto: "defendo un sistema público de pensións de reparto, é dicer, con forte solidariedade entre xeracións". Defende un "equilibrio orzamentario a longo prazo" que garanta que se mantén o sistema. Incide en que o aumento da esperanza de vida e a queda demográfica obrigan a facer modificacións no sistema de pensións. Argumentos estes (e máis expostos no seu artigo) que semellan non convencer nin a unha parte dos seus compañeiros e compañeiras de sindicato


Summary: Que a poesía teña como destino revistas literarias e eruditas é algo habitual desde o momento mesmo en que as publicacións periódicas apareceron nas nosas vidas. Escritoras e escritores consagrados, ou aínda por consagrar, levaron a súa creación a esas follas impresas que chamamos periódicos.

Que noticias publicadas nun periódico sexan fonte de inspiración poética é tamén algo frecuente. Mesmo se podería preparar unha antoloxía de poemas construídos sobre textos xornalísticos que agocharía á vez un magnífico libro de poemas e un interesante noticiario. O que non é tan frecuente é que sexan os propios lectores de periódicos os que envíen textos poéticos construídos sobre a actualidade reflectida nos textos xornalísticos. Mais existe un lugar no mundo, polo menos un, en que a poesía e a prensa se relacionan desta maneira. Ese lugar é Tanzania. A poesía, quer en linguas autóctonas quer nas linguas coloniais, continúa representando a forma literaria máis viva en África. O caso máis sobresaliente da puxanza da poesía é Somalia, onde se converteu nunha arma política antes da independencia e continuou sendo, xa na Somalia independente, a forma máis popular e aceptada de transmitir todo tipo de creación. Outro caso é Tanzania, onde os xornais, xunto á sección do correo dos lectores, adoitan contar con outra sección dedicada á poesía, na que se insiren os poemas enviados por lectoras e lectores sobre os temas máis variados: desde medicina tradicional até comentarios sobre as leis ou as últimas noticias, pasando polos problemas matrimoniais ou o índice de inflación. Entre os textos enviados, e publicados, espello dos debates dados na sociedade tanzaniana, unha boa cantidade son de mulleres. Soe aceptarse que, á imaxe do que acontece noutros dominios da cultura, a literatura africana actual está marcada por unha herdanza tripla que conxuga valores autóctonos, influencias islámicas e o impacto da cultura occidental. Neste contexto non resulta estraño que o chefe de Estado de Tanzania, J.K. Nyerere, quixese completar esa tripla herdanza antes mencionada traducindo Shakespeare en kiswahili desencadeando no país un debate de natureza estritamente literaria: os versos non rimados do inglés serían admisíbeis na poesía swahili? Shakespeare, consoante coas regras da composición poética e da métrica inglesas, efectivamente escribira as súas pezas en versos non rimados. Con todo, o que era inadmisíbel en inglés, non forzosamente sería en kiswahili, de tal modo que o debate desviouse da cuestión relativa á tradución das pezas estranxeiras para a cuestión, máis fundamental, da natureza da propia poesía swahili. Porque a poesía, dixemos máis arriba, oral ou escrita, en lingua autóctona ou estranxeira, continúa a representar o máis vivo xénero literario do continente africano, e a poesía en swahili, na súa maior parte escrita por poetas non profesionais, segue a ser un elemento estándar nos xornais en swahili da Tanzania actual, como pode verse no seguinte fragmento: Agora que Sermos Galiza anda a traballar para publicar en 2019 un diario en papel igual non era unha má idea contar cunha sección destinada a publicar poesía das leitoras e leitores sobre temas variados, como en Tanzania, desde medicina tradicional até comentarios sobre as leis ou as últimas noticias, pasando polos problemas matrimoniais ou o índice de inflación. Que lles parece? Foto interior arriba: capa de O mercador de Veneza, en swahili en versión do presidente Nyerere.


Ben sei que o PP e os seus altofalantes non paran, nin pararán, de salientar que AGE, Alternativa Galega de Esquerda, parte da Esquerda Plural e da European Left, é unha opción política antisistema (non hai mellor louvanza hoxe), e moi experta en romper o boato parlamentario. Ocultarán, como veñen facendo, todo o traballo propositivo e de control, mesmo nunha cámara asfixiada pola maioría absoluta conservadora do PP. Ocultarán, como veñen facendo, todo o traballo propositivo e de control, mesmo nunha cámara asfixiada pola maioría absoluta conservadora do PP Dirán o mesmo en campaña electoral. AGE en Europa non ten programa nin futuro, está dividida. Sen entrar nas pinzas e nos ataques, máis ou menos sutís, contra de Lidia Senra, a nosa candidata, que algúns medios e moitos trolls xa empezaron con entusiasmo, aínda que aburran, sería razoable que botaramos unha ollada ós documentos de cada quen. E AGE en Europa presenta un Programa Político e Social para as Eleccións Europeas de case que noventa páxinas que non pode ser todo retórica e ideoloxía baldeira. Digo eu.. Como tiven a honra de colaborar -cooperativamente- na súa elaboración, voume permitir destacar algúns aspectos que non sempre aparecen nos mitins, e sobre os que considero, desde a miña humilde perspectiva, que teñen moito interese. Ademais de apelar á Europa dos Pobos como grande obxectivo, fixemos moito fincapé tamén na Europa da Cidadanía Democrática e das persoas, da sociedade civil, da xente do común, para facer fronte ás políticas austericidas da Troika Cómpre empezar por desmontar mitos. O acordo programático foi total entre Anova, Esquerda Unida e o Espazo Ecosocialista Galego. O Programa Político e Social agrupouse en sete grandes bloques: As razóns da política de AGE en Europa; A fronte de esquerda transformadora como alternativa; Democracia e participación; Economía e emprego; Medio ambiente e ecoloxía social. Soberanía Alimentaria e política agraria común; A Europa da Cidadanía e dos dereitos; Cultura, lingua e comunicación e, por último, A Europa da paz, da solidariedade e do internacionalismo. Ademais de apelar á Europa dos Pobos como grande obxectivo, fixemos moito fincapé tamén na Europa da Cidadanía Democrática e das persoas, da sociedade civil, da xente do común, para facer fronte ás políticas austericidas da Troika, reclamando iniciativas como a Renda Básica Universal, a imposición sobre as transaccións financeiras internacionais (Taxa Tobin) e sobre as grandes fortunas, ou unha Axencia Europea de Rating, xunto cun Plan de Rescate das persoas e da cidadanía excluída, roubada ou desafiuzada e un Plan de Medidas Urxentes en I+D+i que facilite o regreso das mozas e mozos a Galicia e de apoio á investigación complementado con políticas activas contra da pobreza, a desigualdade e a exclusión, e un Plan Europeo de apoio á dependencia e a converxencia salarial europea. Na profundización da democracia, democratizar a democracia que diría Boaventura de Sousa Santos, moi na liña das medidas de radicalidade democrática que compartimos, fanse propostas sobre referendos einiciativas lexislativas populares en Europa, orzamentos participativos, consultas imprescindibles para tratados que afecten ás constitucións dos Estados, particularmente sobre intervencións militares, tratados de libre comercio, como o que se está a negociar secretamente cos EE.UU, protección ambiental e social, entre outros. Neste apartado, por exemplo, asúmense as medidas que as organizacións da sociedade civil europea, agrupadas na Alianza EYCA, fan sobre cidadanía democrática. O capítulo dedicado á sustentabilidade ambiental, ecoloxía social, soberanía alimentaria e política agraria común, que tan ben coñece Lidia Senra, ocupa un lugar central sobre a base da defensa dos nosos sectores produtivos estratéxicos Quixera facer mención tamén á defensa dunha Europa Laica, o apoio á Carta Europea pola laicidade, a supresión do Concordato co Vaticano ou a materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos na que ocuparía un lugar relevante a educación para a igualdade entre homes e mulleres ou a prevención da violencia de xénero, aspectos que tamén teñen un lugar destacado no propio programa, feminismo e democracia paritaria,dereitos sexuais e reprodutivos, como os dereitos das persoas migrantes exitanas, a protección e impulso do principio de xustiza universal, a protección e a tutela dos dereitos a nivel europeo e mesmo a proposta dun Relator específico de Dereitos Humanos na Unión. O capítulo dedicado á sustentabilidade ambiental, ecoloxía social, soberanía alimentaria e política agraria común, que tan ben coñece Lidia Senra, ocupa un lugar central sobre a base da defensa dos nosos sectores produtivos estratéxicos. Compre resaltar a asunción do coñecido comoPrograma da Terra presentado polas principais organizacións ecoloxistas internacionais para as Eleccións Europeas, con medidas relacionadas cocomercio das emisións renovables, redución de gases de efecto invernadoiro, fondo económico e tecnolóxico a prol da sustentabilidade, prohibición da técnica do fracking… Hai programa, teremos unha magnífica eurodeputada, Lidia Senra, e un moi bo candidato á presidencia da Comisión, Alexis Tsipras, líder da Syriza grega e da European Left, alternativa da esquerda transformadora europea ó bipartidismo decadente Para rematar, o capítulo 7, moi querido para min, a Europa da paz, da solidariedade e do internacionalismo, recolle moitas das reivindicacións que desde o movemento pacifista internacional, en particular, desde a educación e a investigación para a paz, vimos reclamando, como é a reforma en profundidade da ONU para que sexa realmente democrática e garante da paz, a defensa da xustiza e dos valores cívicos e democráticos, tan necesarios hoxe, xunto coa honestidade, a decencia e a honradez, parece mentira ter que reivindicalos!, do desarmamento, da prevención de conflitos, o control do comercio de armas, a independencia de Europa fronte das políticas de EE.UU e da OTAN, o rexeitamento das bases e dos drons militares, a disolución da OTAN, a promoción dunha Lei Europea de Fomento da Cultura da Paz, o respecto escrupuloso nas relacións internacionais dos dereitos humanos, asoberanía nacional e o dereito de autodeterminación, o rexeitamento da violencia armada como método para cambiar gobernos ou as ocupacións ou intervencións militares en territorios soberanos e o apoio decidido á supresión da pena de morte no mundo. Deféndese, ademais, unha Convención Internacional polo Desarmamento, a desnuclearización do planeta, aredución drástica dos gastos militares, a separación completa da presenza militar da vida civil ou a Memoria democrática fronte dos discursos racistas, xenófobos e neofascistas xunto cun Plan Europeo contra da Intolerancia e a discriminación. Hai programa, teremos unha magnífica eurodeputada, Lidia Senra, e un moi bo candidato á presidencia da Comisión, Alexis Tsipras, líder da Syriza grega e da European Left, alternativa da esquerda transformadora europea ó bipartidismo decadente.


Summary: O 'Caso Fuenlabrada' entra na súa recta final e os implicados aceleran. Pouco despois de coñecerse que Sanidade podería sancionar a Liga e Fuenlabrada con multas de 360.000 euros, o capitán do Deportivo comparecía ante a Policía polo audio filtrado por un compañeiro no que chamaba a "facer un paripé" no encontro de mañá en Riazor.

Álex Bergantiños, capitán do Real Club Deportivo, é a primeira persoa que comparece ante a Policía polo coñecido como 'Caso Fuenlabrada'. Un día despois de que a Cadena Cope fixese pública unha mensaxe de audio do centrocampista galego no que informaba os seus compañeiros de que o encontro programado para mañá contra o Fuenlabrada en Riazor ás 20 horas podería ser "un partido de paripé", e horas máis tarde de que o Club de Fútbol Fuenlabrada emitise un comunicado anunciando de que trasladaría a Fiscalía as súas declaracións por un posíbel delito de "fraude deportivo", o centrocampista branquiazul tivo que acudir a dar testemuña ante a Policía. Posto en liberdade sen cargos despois de comparecer ante axentes chegados desde Madrid, o futbolista do barrio da Sagrada Familia asegurou ás portas da comisaría de Lonzas que non fixera "nada malo" e que "non" incitara ninguén "a adulterar nada". "Estou ben, moi tranquilo. Quixeron preguntarme sobre o audio e expliqueillo", indicou Bergantiños aos medios, aclarando que respondeu a cuestións relacionadas cunha "posíbel adulteración do resultado". Ademais, indicou crer que a denuncia era da Liga de Fútbol Profesional (LFP) e o seu Departamento de Integridade: "Eu estaba nun parque moi preto da miña casa facendo unha entrevista e parece ser que a Policía foi primeiro alí e logo veu buscarme a ese parque porque querían facerme preguntas". Álex Bergantiños confesouse "doído a nivel persoal" pola filtración desa mensaxe de audio por parte dun compañeiro, e laiouse de que está "sacándose de contexto". "Estamos desamparados, e nese audio reflíctese o sentido do persoal. Eu estou tranquilo e teño a conciencia moi limpa, por que non fixen mal ningún. Non sei como vai isto, os xuíces dirán se ven algo ou non", recalcou. Logo de que a noticia do seu paso por comisaría se fixese pública, as reaccións dentro e fóra do mundo do fútbol non se fixeron esperar, comezando pola alcaldesa da Coruña, Inés Rei, que cualificou de "inaudito" e "vergoñento" que o capitán do Deportivo tivese que declarar "por un audio que non ten relevancia penal e tan só constata unha realidade". Tamén no eido político, o Bloque Nacionalista Galego da Coruña quixo expresar, a través da súa conta de Twitter, que para eles a detención de Álex Bergantiños é "un capítulo gravísimo na historia de inxustos despropósitos que vén rodeando o Dépor desde o pasado 20 de xullo". Por suposto, a entidade branquiazul saíu na defensa do seu xogador, monstrando a súa "sorpresa", "indignación" e "incredulidade" por unha "interpretación totalmente sacada de contexto das súas palabras, que só trataban de querer buscar unha forma de visibilizar a protesta que desde o clube se está realizando polo atropelo que estamos a sufrir por parte da dirección da Liga". Mesmo desde Madrid recibiu apoios o galego, non por parte de Tebas, claro, senón pola Asociación de Futbolistas (AFE), que esixiu "máximo respecto" para Álex Bergantiños, e ofreceulle axuda "con todos os medios dos que dispón o sindicato". A Xunta da Galiza ameaza a Liga e Fuenlabrada con fortes multas A Liga de Fútbol Profesional e o CF Fuenlabrada poderían ser sancionadas por parte da Consellaría de Sanidade da Xunta da Galiza cunha multa de até 360.607,27 euros. Segundo o Goberno galego, ambas as institucións incorreron nunha "falta moi grave", malia que será o Consello da Xunta quen teña a derradeira palabra. Este procedemento, iniciado logo de que se fixese público que o conxunto madrileño viaxou a Galiza con xogadores positivos en coronavirus e de compilar información do Consello Superior de Deportes (CSD), a Consellaría de Saúde Pública da Comunidade de Madrid ou a Real Federación Española de Fútbol (RFEF), entre outros organismos, acusa a Liga e Fuenlabrada de estar "ao tanto" da existencia de positivos no momento de desprazarse, causando un brote que provocou unha grande alarma social.


Summary: Ahospgal, que agrupa doce centros sanitarios, pide a sinatura de acordos estables co Sergas. A sanidade privada move xa 740 millóns de euros anuais en Galicia.

A Asociación de Hospitales Privados de Galicia (Ahospgal) presentouse hai uns días co obxectivo de facer visible a súa forza e presionar o Goberno galego para que faga estables os acordos e convenios polos que a Xunta lles paga a estes centros privados pola prestación de servizos sanitarios. Ahospgal agrupa doce hospitais e en conxunto a sanidade privada move xa 740 millóns de euros anuais en Galicia. Os recortes que están afectando aos centros públicos están provocando unha degradación do servizo e un aumento, por exemplo, das listas de espera. Os centros privados pretenden aproveitar esta situación para ir ocupando gradualmente estas funcións, iso si, recibindo fondos do Estado. De feito, xa na actualidade un 47% dos seus pacientes proceden do Sergas. Un destes hospitais privados con concerto coa Xunta é Povisa, onde as lista de espera chegan aos seis meses. O feito de que o centro vigués supoña unha verdadeira rémora para o conxunto do sistema levou a actual dirección do Sergas a desagregar os seus datos, presentando dous cómputos xerais de listas de agarda, unha "con Povisa" e outra "sen Povisa". Así, no último dato dispoñible, correspondente ao pasado 31 de marzo, o tempo medio de espera cirúrxica en toda a sanidade pública galega era de 82,2 días. "Sen Povisa" esta cifra rebáixase a 64,2 días, porque no hospital privado-concertado agárdase por unha operación ata 185,4 días. Os centros privados pretenden aproveitar esta situación para ir ocupando gradualmente estas funcións, iso si, recibindo fondos do Estado. De feito, xa na actualidade un 47% dos seus pacientes proceden do Sergas Ahospgal presentou un informe titulado Sanidad Privada en Galicia: importancia y áreas de colaboración con la Administración, no que pide "a firma de acordos estables entre o Servizo Galego de Saúde e os nosos hospitais para a redución dos tempos de espera. Acordos que lles aseguren aos nosos centros unha actividade regular predecible, de forma que poidan manterse no tempo estruturas estables e sostibles". A entidade afirma que a actividade que se realiza nos centros de Ahospgal supón un aforro anual para o Sergas de 482 millóns de euros Propoñen "realizar a atención nos nosos centros de todos os procesos derivados dos accidentes laborais ou de tráfico, as patoloxías crónicas e os pacientes sociosanitarios Propoñen, igualmente, "realizar a atención nos nosos centros de todos os procesos derivados dos accidentes laborais ou de tráfico, as patoloxías crónicas e os pacientes sociosanitarios, segundo a nosa variada carteira de servizos" pois deste xeito "liberaríase de importantes lastres aos hospitais do Sergas". O presidente de Ahospgal, Justo Jorge, afirmou que "resulta inxusto e contraproducente para o SNS que se desacredite ao sector privado, en base a unha suposta ineficiencia social derivada do ánimo de lucro, e non se avalie o uso que dos recursos públicos se fai no ámbito das distintas administracións". 12 hospitais privados A Ahospgal está formada por doce centros: Grupo Hospitalario Modelo, Instituto Médico Quirúrgico San Rafael, G.H. Quirón-USP Santa Teresa, Hospital Nuestra Señora de Fátima, Instituto Policlínico La Rosaleda, Sanatorio Nosa Señora dos Ollos Grandes, Cooperativa Sanitaria de Galicia (CO.SA.GA), Centro Médico El Carmen, Policlínico Lucense (POLUSA), Hospital Miguel Domínguez, Hospital POVISA e Hospital Nuestra Señora de la Esperanza. En total, o sector da sanidade privada en Galicia está composto por 5.841 empresas, cuxa facturación conxunta aproxímase aos 740 millóns de euros En total, o sector da sanidade privada en Galicia está composto por 5.841 empresas, cuxa facturación conxunta aproxímase aos 740 millóns de euros e que xeran uns 10.400 postos de traballo directos. No seu conxunto, a súa facturación equivale a un 1,3% do PIB autonómico. Supoñen case o 35% dos hospitais existentes en Galicia e o 17% das camas hospitalarias dispoñibles. Ademáis, un 47% dos pacientes que atenden pertencen ao Sergas.