Summary: En setembro de 2017 está axendado un novo referendo en Catalunya que, de vencer a opción independentista, abriría a billa para unhas eleccións constituíntes ao Parlament á altura de marzo de 2018. Esa é a nova folla de rota soberanista. Puigdemont, de visita en Madrid, non exclúe que o roteiro se poda negociar con Madrid.

O primeiro presidente da Generalitat investido cun programa inequivocamente independentista, Carles Puidgmont, está esta segunda feira en Madrid onde, após oferecer unha palestra nun foro de Europa Press, manterá unha entrevista co secretario xeral de Podemos, Pablo Iglesias. Puigdemont tendeu pontes ao diálogo co goberno español e abriuse no plano teórico á hipótese de negociar a "pergunta" do referendo axendado pola Generalitat para setembro de 2017. É un aceno máis retórico do que práctico, sendo que o bloco independentista catalán é plenamente consciente de que non existe nengunha posibilidade de achar interlocutor na Moncloa mentres no palacio morar Mariano Rajoy, mais Puigdemont tenciona fixar a imaxe de que as forzas soberanistas si son capaces de se sentar nunha mesa de negociación. Non é casual que a oferta ao diálogo con Madrid se produza antes do seu encontro con Pablo Iglesias, o líder de Podemos. A marca da formación morada no Principat, Catalunya sí que es Pot, continúa sen apoiar o referendo unilateral de setembro de 2017 -imposíbel que non sexa unilateral en tanto Rajoy non abandonar a Moncloa- mais nas últimas datas é perceptíbel un desxeo nas súas relacións con Junts pel Sí. "Pido que xoguen o partido", afirmou Puigdemont no foro de Europa Press en alusión ao seu convite ao Goberno español a que se aveña a falar coa Generalitat do referendo, mais "teñen que aceitar a hipótese de Catalunya ser independente, non podemos renunciar a selo", concluíu.


Summary: Paulo Carlos López e Manuel González defendían unha aposta "decidida" por "sumar" no espazo político de En Marea.

Paulo Carlos López e Manuel González, membros da Executiva de Compromiso por Galicia, presentaron a súa demisión en desacordo coa política de alianzas acordada a pasada fin de semana no Consello Político Nacional da formacióbn galeguista. Así o recolle Europa Press, que lembra que ambos os dous, canda Pérez Bouza, defendían unha proposta de resolución na que CxG apostaría "decididamente por sumar no novo espazo político que constitúe En Marea". Paulo Carlos López ocupábase da área de comunicación e era o representante de CxG en Europa (concorreu co PNV nas europeas). Manuel González era o responsábel de Finanzas. O Consello Político Nacional aprobou un texto no que se optaba por "explorar unha alianza eleitoral con vocación galega" para as eleccións deste ano, "sen veto á incorporación de calquera forza política" e dotaba Executiva de potestade para iniciar contactos a tal fin. A decisión será adoptada pola afiliación nunha convención que decorrería en abril.


Os vencedores manu militari xestionan un determinado relato da memoria. Esquecer nomes para facer valer outros. Os disque intelectuais do franquismo ocuparon cargos de relevancia nas institucións xurídicas e culturais non sempre por méritos de currículo senón grazas ó baleiro provocado polo exilio e a represión exercida sobre figuras de prestixio internacional. Un exemplo: quen coñece Roberto González Pastoriza? Silencios que contrastan con xestos de verdadeiro valor, mesmo en termos de heroicidade, na defensa da Xustiza en tempos de barbarie. Don Roberto paseaba polas rúas como un letrado de prestixio no ámbito do dereito administrativo e marítimo, de informes pulcros e fundamentados, esquivo á hora de falar de si mesmo, disconforme co escaparate de méritos persoais. Culto, rigoroso, académico eran valores que explican o tratamento de respecto con que se referían a el. Morreu en 1985, un decenio despois de Atila. Nese tempo nin un só acto de desagravio a quen sufrira varias formas de represión franquista (económica, laboral, penal e física) agás a morte, aínda que sentise a friaxe na caluga. Don Roberto paseaba polas rúas como un letrado de prestixio no ámbito do dereito administrativo e marítimo, de informes pulcros e fundamentados, esquivo á hora de falar de si mesmo, disconforme co escaparate de méritos persoais. Culto, rigoroso, académico eran valores que explican o tratamento de respecto con que se referían a el Foi alumno de Dereito cando Porteiro Garea e Peña Novo impartían aulas na USC. Na etapa universitaria comparte inquedanzas político-culturais con Valentín Paz-Andrade, Manuel Rivas Landeira ou Fermín Bouza Brey. Deste tempo é a súa colaboración con poemas en galego en Vida Gallega, a presidencia da Asociación Jurídico-Escolar e o achegamento ás Irmandades da Fala. O ingreso na vida laboral fíxoo con éxito no bufete de Adolfo Gregorio Espino. O seu prestixio aumentou cando se puxo á fronte do despacho mentres aquel asumía a alcaldía de Vigo. Dende entón foi ocupando cargos de relevo: letrado externo do Concello de Vigo, asesor xurídico da Caixa Municipal de Aforros, secretario xurídico da Unión de Entidades Viguesas e cofundador do Colexio de Avogados de Vigo. Mailo seu saber xurídico tamén o puxo en común nos traballos dedicados á redención foral galega ou nas anotacións xurídicas realizadas durante o proceso de redacción do Estatuto galego. Como demócrata opúxose á ditadura de Primo de Rivera; como galeguista, intégrase nas Irmandades da Fala e despois na directiva do Grupo Autonomista Galego Como demócrata opúxose á ditadura de Primo de Rivera; como galeguista, intégrase nas Irmandades da Fala e despois na directiva do Grupo Autonomista Galego, responsable do reencontro dos nacionalistas en 1930, no mitin no Teatro García Barbón e posterior xantar na Barxa (asáltame á memoria o retrato de grupo nas escaleiras dos antigos terreos dos Avendaño). Abrazou a República con intensidade. Afilíase ó Partido Galeguista. Colabora cos partidos da esquerda e republicanos. Recibiu García Lorca no apeadeiro vigués. Compartiu conversa con intelectuais e políticos republicanos. Carteouse con destacados xuristas. Ingresou na Asociación de Escritores Galegos. O seu nome tiña unha enorme sonoridade en Vigo. Entón chegou 1936. González Pastoriza asumiu de inmediato a defensa dos principais cargos políticos republicanos na urbe viguesa: Emilio Martínez Garrido (alcalde), Antonino Bilbatúa (deputado do PSOE), Waldo Gil (concelleiro do PSOE), Enrique Heraclio Botana (histórico líder da UXT e PSOE), Ramón González Brunet (concelleiro do PSOE) e Ignacio Seoane Fernández (deputado do PSOE). A varios deles xa os defendera con éxito logo de seren detidos polos sucesos de 1934. González Pastoriza asumiu de inmediato a defensa dos principais cargos políticos republicanos na urbe viguesa. Aquela defensa motivou que o avogado fose vítima de insultos, agravios e mesmo agresións físicas na vía pública Durante o proceso pola vía civil, don Roberto puxo voz a estes presos, representantes da legalidade democrática. Aquela defensa motivou que o avogado fose vítima de insultos, agravios e mesmo agresións físicas na vía pública. Don Roberto queixouse ante o xuiz por non permitirlle o acceso ás dilixencias xudiciais. Incluso expuxo a falta de garantías para as testemuñas que fosen falar a prol dos presos. Un exemplo, como tantísimos outros, da arbitrariedade xudicial e as distintas formas de represión para causa-lo medo. O 19 de agosto ábrese o consello de guerra. Don Roberto é apartado polo seu carácter de avogado civil. Oito días despois todos eles, canda outros, foron fusilados no camposanto de Pereiró mentres os veciños da zona pechaban as contras e persianas. Mártires de Pereiró. A continuación González Pastoriza foi detido, preso e desterrado a Verín dende o Nadal de 1936 até finais de 1938. Non puido exercer como avogado até xullo de 1939. Entón perdera moitos clientes e apenas contou coa solidariedade doutros (Estanislao Durán, os irmáns Fernández López ou Adolfo Gregorio Espino). Foi vixiado en distintas ocasións durante a ditadura. En 1945 é novamente xulgado polo Tribunal para la represión de la masonería y del comunismo, noutro novo caso de defensa da Xustiza ante o abuso exercido contra o odontólogo Angulo. Dous anos despois foi acusado de colaborar co Socorro Rojo Internacional, desterrado a Verín (1947-48) e en 1965 sobresida a causa. En 1961 o seu bufete e domicilio particular son obxecto de rexistro pola BPS. Non nos estenderemos sobre os seus compromisos culturais: nadaliñas, socio da Asociación Cultural de Viguesa, colaborador da Fundación Penzol etc. Acaso existe un nome máis axeitado que Robero González Pastoriza para a futura praza da Cidade da Xustiza de Vigo? Algún nome máis relacionado coa vida xurídica de Vigo? Foi en 2013 cando a Irmandade Xurídica Galega o reivindicou con varios actos, entre elas a descuberta dunha placa na rúa do Progreso e o nomeamento como fillo predilecto de Moaña. Unha maneira de restituílo na nosa memoria. Acaso existe un nome máis axeitado que Robero González Pastoriza para a futura praza da Cidade da Xustiza de Vigo? Algún nome máis relacionado coa vida xurídica de Vigo? Outra candidatura máis apropiada como figura que defendeu a Xustiza no clima de represión, persecución e asasinato sistemático que aconteu entre 1936 e 1939? Non precisa acaso dun acto de desagravio e recoñecemento público como decencia democrática dun municipio? Algún outro nome que represente mellor o símbolo da Xustiza, do seu cometido e exercicio de maneira íntegras? Existe alguén que exprese os valores democráticos da Xustiza como el o fixo e nas condicións en que o fixo? Poderá haber argumentos para outros nomes pero ningún superará en méritos ó de González Pastoriza. O seu nome expresa á perfección o sentido e promoción dos principios da xustiza universal representados nun ser humano, aínda naquelas circunstancias en que o exercicio da avogacía puidese costa-la propia vida. PS. Como firmes defensores do mantemento da toponimia tradicional, o seu sería mante-lo nome popular da zona e que a praza se dedique ó citado González Pastoriza.


Summary: PSdeG, BNG e AGE cargan contra o candidato do PP ás europeas, que xustificou a súa suposta derrota no debate electoral ante Elena Valenciano no seu intento de non "facer un abuso de superioridade intelectual" para non "parecer un machista que acurrala unha muller".

"O debate entre un home e unha muller é complicado, porque se fas un abuso de superioridade intelectual parece que es un machista que está acurralando unha muller indefensa". Con esta frase, o candidato do PP ao Parlamento Europeo, Miguel Arias Cañete, sacudiu a campaña electoral. E sacudiuna cunha declaración machista cara a Elena Valenciano, candidata socialista coa que o pasado xoves compartiu debate. E fíxoas para xustificar, segundo o seu parecer, o que todos cualifican como derrota nunha confrontación que tivo escasa audiencia e da que ningún saíu ben parado. Unha por cuestións puramente políticas e de argumentos. O ex ministro popular, por moito máis. Feijóo non quixo cualificar as palabras de Cañete porque asegura que non viu o debate electoral En todo o Estado foron moitas as voces que pediron unha rectificación de Arias Cañete e que censuraron con dureza as súas palabras. En Galicia, tamén. Agás desde o PP e desde o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que se negou a cualificar as declaracións do seu compañeiro de partido. "Non as coñezo porque non vin ese debate", reitorou en varias ocasións ante as preguntas dos xornalistas. As machistas palabras de Cañete únense á información adiantada por Praza, que revelou que o referente galego do PP ás europeas, Francisco Millán Mon, opúxose en 2012 aos puntos do informe anual sobre a política da UE para os dereitos humanos que se referían a aspectos como saúde reprodutiva, liberdade de elección no ámbito sexual ou rexeitamento á mutilación xenital. Tanto o candidato galego como un deputado madrileño alegaran daquela no nome do PP español que esas eran "cuestións sensibles que pertencen á conciencia individual". José Blanco, Ana Miranda e Lidia Senra cualifican a Cañete de "machista" e dubidan da súa lexitimidade para ocupar un cargo público Arias Cañete insistiu nas desafortunadas apreciacións de cara ás mulleres. Desde Galicia, o galego e ex ministro José Blanco, candidato á Eurocámara polo PSOE, cualificou o líder popular de "machista rancio" polas súas palabras e cre que estas "demostran que é un mal perdedor". "Iso as mulleres vano ter en conta á hora de exercer o seu voto o 25 de maio", asegurou. A candidata do Bloque aos comicios, Ana Miranda, respondeu a través da súa conta de Twitter a Cañete. "É un machista. É tempo de feminismo. Votar ao BNG é votar contra os machistas", asegurou. Pola súa banda, Olalla Rodil, número tres na lista nacionalista, cre que as palabras sacaron "a verdadeira faciana de Cañete despois da pantomima do debate". "Esas son as formas e a verdadeira ideoloxía do PP que pretenden unha sociedade patriarcal e con clases sociais ben diferenciadas nas que as mulleres non teñamos presenza, nin opinión, nin dereitos", dixo nun acto no Saviñao. Ademais, Lidia Senra, candidata de AGE ao Parlamento Europeo, cualificou de "machista puro e duro" a Cañete, que cre que "con esa dose de machismo non debera aspirar a un cargo público". A preguntas dos xornalistas logo da presentación de do decálogo Unha Lingua para a Unión!, a candidata de Alternativa Galega de Esquerda en Europa amosouse "indignada". "Tanto que xa non me sei expresar", engadiu. Para Senra é intolerábel que un cargo público, ou que aspira a el, "teña esa desfachatez, esa cara dura, cando sabe que na Unión Europea segue a haber discriminación da muller" en todos os ámbitos. "Aínda máis nun intre en que se recrudece a violencia machista", engadiu.


Summary: Os tres teñen algo de Da Vinci e o seu espírito renacentista. Son os Talabarte e inspíranse na súa maridaxe da cociña coa música para promover a xira que bota a andar este domingo 7 de xuño no Dolmen de Dombate. Música en enclaves únicos máis showcooking a cargo o cociñeiro Xián Herrera.

A nova xira de Talabarte chega con filosofía incluída. Atopárona no libro de apuntamentos de cociña de Leonardo da Vinci, inspirador da proposta na que Quim Farinha, Kin García e Pedro Pascual presentan as novas cancións do que será o seu segundo disco, previsto para finais de ano. De ser o autor do libro, da Vinci defendía que toda boa cociña tiña que ir acompañada de música, para animar o espírito de quen ten o oficio de xuntar e preparar os alimentos. De ter sido o autor, dicimos, porque os editores publicaron o libro afirmando que se baseaban nun orixinal que nunca apareceu e, para facer aínda máis fantástica a historia do tratado culinario, decidiron presentalo o día das inocentadas no Reino Unido poñendo máis en cuestión a veracidade da súa autoría. Do libro e a súa fantástica xénese quedaron prendados os tres compoñentes de Talabarte e decidiron convertelo en inspirador da súa nova xira. Tamén Xián Herrera tivo como referencia as receitas da publicación para elaborar as súas propostas gastronómicas. Respondía, en certa medida, ao que levan tempo compartindo, música con cociña, ao estilo da recomendación de Da Vinci. Os ensaios de Talabarte van acompañados sempre dun bo xantar, preparado polos propios compoñentes da banda que coinciden, ademais de no grupo, na súa querenza pola gastronomía. Do Dolmen á Ría Despois do primeiro concerto no Dolmen de Dombate este 7 de xuño virá un paseo pola Ría de Pontevedra desde Bueu a Portonovo o domingo 14 e a visita ao Muíño das Mareas de Muros o 21 de xuño. A xira rematará cos concertos no solpor no Faro de Cabo Vilán e no recuperado Pazo da Marquesa de San Sadurniño. Todos eles, escenarios especiais para que a maridaxe música gastronomía impacte á maneira dunha obra efémera. A singularidade da proposta non pode, malia iso, levar a segundo plano outra das razóns da xira. Dar a coñecer ao seu público os novos temas do que será o segundo disco da banda que ten previsto presentarse por volta de fin de ano. "Non ten título aínda mais queremos, polo de agora, ensinar os temas que están feitos. Trátase de facelos rodar antes de gravalo. Aínda non queremos adiantar moito máis o que si podo dicir é que a "suposta" cociña de Leonardo vai ter a ver como temática que se vai tratar e do que esta xira é un adianto", explica Quim Farinha, especialmente apaixonado coa figura do renacentista. Os novos temas soan a Talabarte, é dicir, conserva a tímbrica coa que se deron a coñecer no primeiro traballo e que marca o perfil da banda desde a súa creación en 2004, hai xa máis de dez anos. "Somos os mesmos músicos tocando os mesmos instrumentos de madeira: contrabaixo, violín e acordeón diatónico. Seguimos o estilo Talabarte no que nos gusta mesturar distintas linguaxes e a música improvisada, que sempre está presente", explica Farinha e adianta que nestes novos temas sentirase tamén o arrecendo dos ritmos do centro de Francia ou dos tangos porteños. Os sabores da música "Cando tratamos cancións con sabor foráneo apréciase mais cando ofrecemos temas galegos queremos que se manteña a súa esencia. Gústanos traballar tamén con cancións tradicionais de pandereteiras que nós versionamos en instrumental. Queremos conservar a esencia das melodías antigas", apunta Quim Farinha, un dos tres músicos que montou a banda alá por 2004 cando Talabarte era unha sorte de punto de encontro ou mesmo de desconexión dos outros proxectos de maior dimensión nos que cada un deles estaba embarcado. A traxectoria musical de Quim Farinha identifícase especialmente coa desaparecida banda Berrogüetto da que era violinista, Pedro Pascual foi o acordeón diatónico de Marful e Kin García é baixo de, entre outros, Susana Seivane. "Cando tes un proxecto grande dáslle prioridade mais Talabarte sempre estivo aí e nunca deixamos de funcionar e crear , foi como un punto de encontro e goce. Hoxe, ao non existir xa os outros grupos, cobra máis forza tamén porque ao ser trío permite movernos máis e adaptarnos a calquera espazo. Podemos tocar en acústico, en amplificado, nun pub ou nunha carballeira. Esta xira responde tamén a iso, a mostrar que o grupo se pode amoldar a lugares onde non se adoitan programar concertos", explica Quim Farinha dunha proposta que, ao seu ver, contribuirá tamén a dar a coñecer o valor arquitectónico e paisaxístico dos enclaves escollidos. "Serán experiencias efémeras, intensas, que quedan na memoria, estamos certos diso", aventura o músico, tamén fotógrafo, carpinteiro e cunha forte querenza pola cociña á maneira dun discípulo - "modesto", anota el- de Leonardo da Vinci.


J. D. Cubillo expón na sala do Colexio de Médicos de A Coruña (R/ Rego de Agua, 29, 1º) trinta cadros baixo o título "Cores da terra", na que recolle a obra pictórica realizada nos últimos tres anos. A exposición estará aberta ata o día 26 de marzo. Jesús Cubillo, que chegou a Galicia desde Salamanca hai medio século, é xa un galego de adopción; exerceu a súa profesión de médico psiquiatra ata a xubilación en 2011, mentres desenvolvía unha grande paixón pola pintura, oficio ao que dedica agora a maior parte dos seus días. Iniciouse na pintura desde mozo, participou en exposicións colectivas e xa no ano 1981 fixo unha individual na Coruña; pero hai dez anos deu comezo a un proxecto moi interesante iniciado cunha exposición en Portas Ártabras baixo o título "Naturezas mortas, construcións e paisaxes", con 30 cadros figurativos nos que había materiais de laboratorio, matraces, crisois, edificios industriais e minas abandonadas. En 2012 fixo outra exposición con temática similar, e en 2015 presentou no Casino de A Coruña unha colección de cadros que representaron unha evolución moi importante na súa obra. Con "As cores do ferro" deixaba atrás a pintura figurativa e introduciuse no terreo do abstracto, facendo énfase na cor e na textura, co emprego de cores ocres e coa utilización de materiais "non artísticos": madeiras, ferros, arames, parafusos, moedas vellas.


Summary: O coleccionábel Os nomes do terror chega ao seu final tras ocupar durante os dous últimos meses as páxinas centrais de Nós Diario. A investigación da escritora Susana Sánches Aríns sobre Manuel García Sampayo, o falanxista protagonista de Seique, o seu celebrado romance sobre os vitimarios, serve de feche a esta serie. Aproveitando a publicación desta última entrega da colección, recollemos a valoración e as análises dos coordinadores do traballo, Dionísio Pereira, Eliseo Fernández, Xoán Carlos Garrido e Xosé Ramón Ermida

O coleccionábel Os nomes do terror é a segunda das iniciativas que acolle a sociedade editora de Nós Diario para promover a recuperación e o estudo dos vitimarios. Á volta de 2017, Sermos Galiza S.A. publicaba un volume coordinado por Dionísio Pereira, Eliseo Fernández, Xoán Carlos Garrido e Xosé Ramón Ermida, titulado Os nomes do terror, con preto dunha ducia de traballos sobre os vitimarios, co obxectivo de pór remate ao ermo editorial neste ámbito. A obra, impulsada e definida polo grupo coordinador, que xa un ano antes tiña elaborado un "A Fondo" en Sermos Galiza sobre o tema, remata por converterse nun auténtico éxito editorial, favorecido polas ducias de presentacións concorridas e cun vivo debate social. Os coordinadores do traballo fan unha valoración globalmente positiva da serie Os nomes do terror, mais prefiren pór o foco nas conclusións e nas novas vías de investigación que se abren a raíz das investigacións publicadas. A este respecto, o historiador Dionísio Pereira apunta como "liñas que van ficando claras" que "a represión paralegal pouco tivo de aleatoria ou de espontánea: son accións regradas e formalizadas, controladas de principio a fin polas delegacións de Orden Pública ou as Comandancias Militares ou da Garda Civil, único corpo capaz pola súa organización e actitude de estendela territorialmente". "A actividade da Falanxe e das distintas milicias civís estivo supeditada ao mando militar, malia que aquelas gozaron de certa autonomía en territorios onde o despregue da Garda Civil era insuficiente", continua Pereira, quen considera que "en todo caso, o "mito" da Falanxe como protagonista principal da represión, "fica en revisión". Na mesma liña identifica "a Igrexa como viveiro faccioso, lexitimadora dos verdugos, que desenvolveu un plus de crueldade nun país que percibiron distinto, malia que o clero parroquial se mantivo nun lusco e fusco, nunha actitude ás veces pouco delimitada entre apoiar / atenuar a represión". Os diversos niveis dos vitimarios O filósofo e ensaísta Xoán Carlos Garrido diferencia diversos niveis á hora de achegarse aos vitimarios. "Chámanme a atención os casos por abaixo dos vitimarios, son persoas que se benefician do terror e cuxa actuación está marcada pola busca do lucro persoal", sinala Garrido, quen alude á "existencia dun negocio arredor da represión". "Nesta lóxica hai que estabelecer outro nivel para outro grupo que busca os beneficios de clase e outro nivel de estudo para o papel das potencias estranxeiras", continúa Garrido, para quen "están claras as inxerencias das potencias fascistas de Alemaña e Italia". "O que está claro é que nos substratos superiores hai unha elite moi ideoloxizada con apelidos que veñen de moi atrás e que participan con criterios de clase, e cuxos vínculos están por estudar máis afondo", afirma Garrido, quen exemplifica en figuras como Rivero de Aguilar, de quen di, "hai que investigalo; formouse en Italia, cunha familia corrupta, unha persoa decisiva nos consellos de guerra". "O acontecido en 1936 é unha nova restauración, moi ligada ás características específicas do capitalismo español, que precisa do Estado e que se aproveita del para desenvolver os negocios", conclúe Garrido, quen considera urxente "investigar as conexións internacionais dos vitimarios". O investigador Xosé Ramón Ermida sinala que "os traballos deixaron claro que o papel director do proceso represivo correspondeu aos militares" e que "o terror estivo planificado". "Os militares foron a peza central no conglomerado represivo posto en marcha após o golpe de Estado de xullo de 1936. A un tempo participaron da represión legal, ditando e inspirando as disposicións normativas do novo réxime, presidindo os consellos de guerra nas diversas xurisdicións, asinando as sentenzas de morte ou impondo as sancións administrativas. Por outra banda, dirixiron a represión paralegal, determinando os obxectivos das milicias de dereita, autorizando as sacas dos cárceres e ordenando a execución dos demócratas", afirma Ermida. Gostarías de seguir coa lectura? Non tes máis que acudir mañá ao teu quiosque ou procurar o Nós Diario na nosa tenda online. Para non perder futuros coleccionábeis, é mellor que fagas a subscrición agora!


Summary: Os representantes da CIG e da UGT no comité de empresa do estaleiro vigués piden unha reunión urxente co conselleiro de Industria. Vulcano encadea o seu décimo cuarto ERE

CIG e UGT solicitaron unha reunión co conselleiro de Industria ante "a gravidade da situación que vive Vulcano" como consecuencia da falta de carga de traballo e que obrigou a encadear máis dunha ducia de ERE. O último presentado pola compañía viguesa remate este mesmo mes. O cadro de persoal do estalleiro non sobrepasa na actuañlidade os 90 operarios, cifra moi afastada dos máis de mil cen que traballaban na factoría hai dúas décadas. A intención da dirección co novo ERE é permitir que Vulcano gañe tempo para intentar fechar o contrato que negocia sobre o 'ferry'. O asteleiro leva tres anos á procura de comprador para un ferry a medio facer. O asteleiro leva cinco anos de práctica inactividade, con só pequenos traballos de caldeirería e a construción dunha rampa para o Porto de Vigo. Implicación A comezos de verán os sindicatos CIG, CCOO e UXT pediron a implicación activa dos poderes públicos para o naval de Vigo e facer fronte a unha situación que consideran "complicada". Centrais como a CIG tamén propuxeron que a Xunta entrase nos consellos de administración daqueles estaleiros e factorías que, como Vulcano, recibiron apoios económicos da administración.


Summary: Galiza detectou outros 1.000 novos casos de coronavirus nas últimas 24 horas, período no que a situación nos hospitais galegos empeorou substancialmente a respecto da xornada previa, ao sumar outros 50 hospitalizados e oito pacientes máis en UCI. A cifra global de ingresados con Covid-19 queda ao bordo dos 600, 90 deles en UCI. Feixoo explica a reprogramación de cirurxías pola evolución "moi preocupante" dos contaxios.

Até as 18 horas da quinta feira, segundo os datos publicados hoxe pola Consellaría de Sanidade, os casos activos da Covid-19 ascendían na Galiza a 10.864, 649 máis que o día anterior e case o duplo dos que había hai dúas semanas, no arranque do ano 2021. Os casos positivos diagnosticados por proba PCR volveron subir do millar. Os 1.013 casos detectados en 24 horas supoñen a segunda cifra máis alta da pandemia, só superados polos 1.025 positivos notificados na quinta, 14 de xaneiro, aínda que nesa xornada realizáronse 558 probas PCR máis que as levadas a cabo nas últimas 24 horas. Presión asistencial A presión sobre os hospitais galegos mantén a súa tendencia á alza ao sumarse outros 50 pacientes Covid-19 ingresados, 8 deles na UCI, respecto ao día anterior. Isto deixa un cómputo de 595 persoas hospitalizadas con coronavirus, das cales 90 necesitan coidados intensivos. Unha situación que provocou a cancelación de cirurxías non urxentes nas áreas da Coruña, Compostela e Ferrol. As UCI acollen 90 persoas hoxe, fronte ás 35 do 1 de xaneiro Se se toma como referencia o arranque do novo ano hai xusto dúas semanas, o incremento de pacientes Covid-19 que terminan no hospital é de 40% tanto en unidades convencionais como en UCI. E é que o 1 de xaneiro había 345 hospitalizados polos 595 que hai dúas semanas despois, mentres que as UCI acollen a 90 persoas polas 35 do 1 de xaneiro. Todas as áreas sanitarias empeoran os seus datos, con incrementos xeneralizados que chegan aos dous díxitos nas áreas de Ourense e da Coruña-Cee. O crecemento acelerouse desde a segunda feira, día en que había 127 pacientes ingresados menos dos que hai hoxe, cando se rexistran 19 persoas máis en UCI que hai catro días. O distrito coruñés mantense un día máis como a área con máis ingresados con Covid-19 e suma outros 14 máis, que elevan a 164 os pacientes hospitalizados, 26 en críticos (-1). Santiago-Barbanza supera de novo o limiar do centenar de ingresados con 104 (+4), 10 deles en UCI (+2). En Vigo prodúcese un incremento de 8 pacientes ingresados respecto ao día anterior, o que eleva o total a 78, dos cales 22 precisan coidados intensivos (sen cambios). Despois de ser o único distrito no que non subiran os hospitalizados na xornada da quinta, repuntan os ingresados en Ferrol até os 86 (+7), 9 na UCI (+3). Pola súa banda, Pontevedra conta agora con 63 hospitalizados na área (+10), 11 en críticos (+2); mentres que Ourense tamén experimenta unha subida de dous díxitos que sitúa o cómputo de ingresados en 63 (+10), dos que 9 (+2) precisan coidados intensivos. Por último, a área de Lugo suma un novo paciente ingresado: hai agora 35 (+1) con 3 na UCI (sen cambios). Máis de mil novos casos nun só día As cifras de contaxios detectados ofrecidas por Sanidade supoñen o segundo día con máis positivos desde o inicio da pandemia e tamén a segunda ocasión na que se supera o limiar do milleiro de casos diagnosticados. Con todo, os 1.013 positivos quedan por baixo dos 1.025 do día anterior despois de realizarse 558 probas PCR menos. En total, leváronse a cabo 10.194 test (1.112.020 desde o inicio da pandemia), dos que un 11,3% foron resultados positivos. Con estas cifras, Galiza volve estar en máximos en canto a taxa de positividade (Sanidade adoita reaxustar esta porcentaxe con posterioridade) e en valores similares aos rexistrados nas primeiras semanas de abril, en plena primeira onda da crise sanitaria. A taxa de positividade dobra o limiar do 5% que marca a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia, unha porcentaxe da que a media galega non baixa desde o 24 de decembro. Todas as áreas sanitarias superan a taxa de positividade cun pico do 30,5% en Ferrol e dobres díxitos na Coruña (13,9%), Santiago (10,3%) e Pontevedra (15,3%). Só Ourense cun 7,3% de probas PCR positivas se achega a ese limiar do 5%. Dos novos positivos, A Coruña é o distrito sanitario que máis casos achega con 251 (-5), seguida por Vigo con 181 (+33) e Santiago con 163 (+34). Esta última presenta cifras similares ás de Ourense, que reportou 160 novos casos (+35). O número de casos activos duplicouse en quince días Só Lugo experimenta unha caída no número de positivos rexistrados, ao baixar a 75 (-22). Ferrol case dobra as cifras do día previo ao detectar 108 casos (+47); mentres que Pontevedra diagnosticou ao mesmo número de persoas que na xornada anterior: 75. Casos activos En canto ao número de casos activos -persoas con diagnóstico Covid-19-, Galiza volve experimentar un novo incremento por encima do medio milleiro que deixa o cómputo total en 10.864, case o duplo dos que había o 1 de xaneiro. Hai 649 pacientes con coronavirus activo máis dos que había hai 24 horas após producirse aumentos en todas as áreas sanitarias, en tres delas por encima da centena. É o caso da Coruña, que suma un total de 2.635 (+171), Vigo, con 1.994 (+101) e Ourense, con 1.459 (+111). Santiago, terceiro distrito sanitario con máis casos activos, pasa os 2.000 após sumar outros 98 que deixan o cómputo en 2.081. Lugo e Pontevedra achéganse ao milleiro con 992 (+47) e 907 (+40), respectivamente; e en Ferrol aumentan até os 796 (+86). A crise sanitaria deixa na Galiza até o momento 1.485 falecidos, despois das últimas cinco vítimas mortais notificadas polas autoridades na noite da quinta feira. Explicación oficial das reprogramacións Preguntado pola suspensión e reprogramación das cirurxías coñecida onte, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, explicou que se tomou a decisión porque hai que contar cunha "reserva de camas de UCI" ante un "seguro" pico máis elevado da presión hospitalaria. Malia que se adíen as intervencións, o representante aclarou que non implica "ter menos intervencións" senón facer as que "ocupan menos días de estadía media nunha UCI". "Para que? Para ter unha reserva de camas de UCI sen utilizar ante os eventuais e seguros incrementos da ocupación que imos ter en todos os hospitais do Sistema Nacional de Saúde", indicou. O que non pode afectar "nunca a unha patoloxía urxente, oncolóxica ou de trauma" pero si ás que se programan con antelación e non son por doenzas graves. Feixoo engadiu, a modo de advertencia, que a evolución dos contaxios na Galiza "é moi preocupante, máis que na segunda onda". "Sabendo o que ocorreu na primeira, entre marzo e xuño, e na segunda, entre setembro e novembro, enfrontámonos ante unha progresión do número de infectados diarios moi preocupante", recoñeceu.


Summary: As autoridades portuguesas poñen en marcha un dispositivo de control para "evitar que se instalen no continente" os mosquitos que transmiten a doenza, da que xa se rexistraron máis de 1.300 casos, nove deles en territorio continental

Non é estraño que novas relevantes que acontecen en Portugal pasen desapercibidas en Galicia, aínda que acontezan a escasos quilómetros da fronteira ou mesmo afecten a intereses galegos. Así aconteceu, por exemplo, coa instalación de peaxes nas antigas autovías portuguesas, operación que as autoridades galegas pasaron por alto ata que os medios de comunicación a reflectiron. O mesmo sucedeu, na outra beira do Miño, coas recentes eleccións ao Parlamento de Galicia. E algo semellante está a suceder, de novo desta banda, co brote de dengue que está a afectar dende outubro á illa da Madeira e cuxo crecemento preocupa notablemente ao Goberno do país veciño, ata o punto de activar un plan de continxencias ante a posible chegada da enfermidade dende a illa ata o continente e, polo tanto, potencialmente tamén a territorios lindeiros con Galicia. Nomeadamente, segundo recolleu nos últimos días a prensa portuguesa, o Ministerio da Saúde portugués prevé que "antes de fin de ano" terá "preparado e testado" un dispositivo para "previr a chegada e evitar que se instalen no continente" os mosquitos que transmiten a enfermidade, fundamentalmente o mosquito Aedes Aegypti. En declaracións á axencia Lusa o director xeral da Saúde do país veciño, Francisco George, explicou que o plan contempla a "creación dunha plataforma de especialistas en entomoloxía e en saúde pública" co obxectivo fundemental de "afinar os sinais de sentinela" que "permitan identificar a eventual introdución de mosquitos invasores". Esta "eventual chegada", subliña George, é "unha posibilidade" e, polo tanto, non é "inevitable", se ben non é posible "anticipar o fenómeno da introdución dos mosquitos", polo que, no caso de chegaren, cómpre "evitar a súa instalación", momento no que o risco estaría máis próximo a Galicia. Polo momento, segundo os datos que manexa o goberno portugués só foron "diagnosticados en Portugal continental" nove casos desta enfermidade, "todos importados da Madeira ou do Brasil" e "todos de evolución benigna". En Portugal continental foron diagnosticados nove casos, "todos importados da Madeira ou do Brasil" Non obstante, a evolución da enfermidade -que se manifesta a través de síntomas como dores de cabeza, febre ou pequenas hemorraxias- é seguida de cerca porque, en menos de dous meses, "foron notificados 1.357 casos", dos cales 669 están xa "confirmados" no laboratorio e 688 son "probábeis -presentan síntomas pero agardan confirmación-". Atendendo ás estatísticas oficiais do Ministerio da Saúde de Portugal, o pasado día 14 -último dato dispoñible- foran hospitalizadas 89 persoas a causa do brote, dos cales 5 permanecían aínda ingresados nun centro sanitarios. Ningún dos casos tivo resultado de morte, resaltan as autoridades lusas. Web do Goberno rexional da Madeira sobre o brote de dengue


Summary: O sector contribúe á economía galega con 1.685 millóns de euros ao ano.

O sector de bricolaxe e ferraxaría foi un dos grandes esquecidos no estado de alarma. As súas perdas coinciden coas do resto de comercios que tiveron que fechar durante o confinamento. O impacto económico que teñen pon de relevo que o seu produto marcou todo este tempo o bo funcionamento doutros sectores que se abastecían para atender de maneira exclusiva profesionais. Bricolaxe e ferraxaría xera na Galiza un volume de vendas anual por valor de 619 millóns de euros de facturación, segundo un informe do Foro de Regulación Intelixente (FRI). A partir das súas relacións con outras industrias complementarias e provedores, achega 1.066 millóns de euros máis de movemento económico inducido. Noutras palabras, que o sector contribúe á economía galega con 1.685 millóns de euros ao ano. Se falamos en termos de emprego, este sector xera máis de 10.300 postos de traballo na nosa terra, dos que 8.400 están afectados por un expediente de regulación de emprego (ERTE) e outros 1.900 xa se atopan en situación de desemprego. Venda a profesionais As poucas ferraxarías que se mantiveron abertas xestionaron as súas vendas por encargo e a profesionais. Outras abriron as súas portas por contar no estabelecemento con outros produtos considerados esenciais como todo o relacionado cos complementos agrícolas e gandeiros. Un exemplo deste último caso é Jesús, que atende desde hai máis de trinta anos a ferraxaría Americana de Ourense. Mantivo aberto o estabelecemento todo este tempo por vender outros materias. Explica a Nós Diario que foi un erro non considerar todas as ferraxarías servizo esencial. "Seino pola cantidade de pezas e recambios que vendín para arranxar danos nas casas", relata. Pola súa experiencia de anos apunta que no noso país "estamos acostumados a reparar as avarías e chamamos a unha persoa profesional cando é algo moi complicado". Por iso, doíalle que clientes de toda a vida tiveran que contratar, por exemplo, os servizos de electricistas ou fontaneiras, por ter autorización a mercar as pezas. Servizo a domicilio Daniel, desde unha ferraxaría de Vigo, concorda con Jesús. No seu caso empregou as redes sociais para facilitar o acceso aos seus produtos. "Vendimos a profesionais e ao cliente particular enviábaselle a domicilio", explica a Nós Diario. É un sistema "custoso e deficitario" aínda que se deu "co mínimo de persoal", relata. A lexislación aprobada con motivo do estado de alarma tampouco axudou. Após a primeira prohibición publicada no Boletín Oficial do Estado (BOE) polo Goberno español, coa prohibición expresa deste tipo de estabelecementos, chegou outra orde publicada no Diario Oficial da Galiza (DOG) que permitía a súa apertura. "Os primeiros día houbo desconcerto e a Garda Civil chegou a fechar algunhas", explica Daniel. No seu caso puxéronse en contacto coa cooperativa da que forman parte e tamén coa policía local do municipio para confirmar a apertura. "A resposta foi afirmativa, mesmo por algúns produtos que temos e que son necesarios para a xente como é o caso das bombonas de gas butano", conta. Un caso diferente foi o da ferraxaría que rexenta Marcelino en Foz. "Eu non puiden abrir en todo este tempo por non ter outros produtos e dedicarme máis á venda de parafusos, como tantos outros estabelecementos pequenos do país". Co DOG na man abriu esta segunda feira por primeira vez desde que se decretou o estado de alarma e confesa que "Aínda non fixen unha valoración das perdas mais serán como o resto dos comercios". Segundo o informe do FRI o impacto destes días de confinamento e do feche forzoso do sector da ferraxaría e do bricolaxe tivo un custo de 280,8 millóns de euros.


Summary: O Parlamento Galego coincide cun mundo de organizacións e institucións internacionais na súa lembranza da Al-Nabka. A insistente recriminación selectiva de representantes políticos dunha limpa tradición internacionalista e democrática por parte dun Estado que se arrroga do privilexio de colonización, está a reclamar unha explicación.

O Parlamento defende a xustiza internacional para máis de 750.000 palestinianos que viven a pobreza e o desarraigo do exilio por mor da ocupación israelí, 14 de maio de 1948 Non é a primeira vez que a embaixada de Israel en Madrid intervén contra unha decisión do Parlamento Galego. En marzo de 2008 pretendera cambiar unha condena por asasinatos en Gaza, por un proceso de antisemitismo contra o BNG. A manipulación era visibel e o presunto agraviado foi percibido pola opinión pública como agresor. Agora, a embaixada volve acusar a Cámara Galega, mais o cargo é contra o pleno. Para o actual embaixador de Israel, lembrar Al-Nabka, a catástrofe de Palestina, é promover o terrorismo. O Parlamento defende a xustiza internacional para máis de 750.000 palestinianos que viven a pobreza e o desarraigo do exilio por mor da ocupación israelí, 14 de maio de 1948. A insistente recriminación selectiva de representantes políticos dunha limpa tradición internacionalista e democrática por parte dun Estado que se arrroga do privilexio de colonización, está a reclamar unha explicación Para o embaixador, recordar o dereito do regreso dos palestinianos expulsados polas armas é igual que predicar a expulsión dos israelies colonizadores. O funcionario de Israel pretende que os reclamantes de dereito ofenden aos causantes da inxustiza. A alpabarda non honra o seu cargo e a súa invocación contra un acordo plenario da Cámara non aparece matizada por calquer reserva ou respecto pola representación popular. O Parlamento Galego coincide cun mundo de organizacións e institucións internacionais na súa lembranza da Al-Nabka, 14 de maio, mais é un feito que, a diferenza da alporizada nota diplomática disparada contra o povo de Galiza, ningunha outra apelación mundial á xustiza para Palestina lle merece un comentario. A insistente recriminación selectiva de representantes políticos dunha limpa tradición internacionalista e democrática por parte dun Estado que se arrroga do privilexio de colonización, está a reclamar unha explicación.


Summary: Todas as sentenzas do TSXG sobre o decreto tumban o cerne da política lingüística do Goberno e empúrrano a rectificar ou teimar nos tribunais. O Executivo xa advertira que podería presentar un recurso de casación, aínda que abriu a porta a "axustes" na polémica norma.

A pelota queda agora no tellado da Xunta. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de emitir este mércores o último ditame sobre os recursos contra o decreto do plurilingüismo para o ensino instaurado polo Goberno de Núñez Feijóo. E unha vez máis, a Xustiza tumba o cerne da política lingüística aplicada polo PP e os argumentos esgrimidos polos sectores máis extremistas aos que a dereita quixo contentar na campaña electoral de hai catro anos. O Executivo, que prometeu analizar as sentenzas e decidir a reforma que levará a cabo na polémica norma, debe agora actuar. As reivindicacións das que fixo bandeira -a consulta ás familias para decidir a lingua vehicular do ensino e a liberdade dos nenos para falar en calquera lingua oficial nas aulas- foron declaradas ilegais, pero a Consellería de Educación ameazou incluso cun recurso de casación. O recurso doutros dous colectivos contrarios á normalización foi desestimado polo TSXG Un deses devanditos sectores extremistas, o que forman a Mesa por la Libertad Lingüística e a Asociación Gallega para la Libertad de Idioma, vén de recibir unha sentenza na que o TSXG desestima as súas peticións, as mesmas de Galicia Bilingüe, e na que deixa claro que o decreto nin "exclúe" o castelán nin conculca o principio de "cooficialidade". A Xustiza volve deixar claro que a Constitución só recoñece "unha esfera da elección" aos pais no caso da formación relixiosa e moral o que, "implicitamente, deixa fóra de devandita posibilidade" a relativa á lingua no ensino. Ademais, asegura que o modelo elixido pola Xunta para garantir a cooficialidade do galego e do español constitúe "unha das opcións legalmente posibles" dentro do modelo de bilingüismo que instaura o Estatuto. "A administración educativa non pode someter a votación un aspecto fundamental como a lingua", di. Estas sentenzas, xa que logo, afondan nos argumentos dados polas tamén emitidas polo TSXG en resposta aos recursos da Mesa pola Normalización Lingüística, Queremos Galego, CIG-Ensino, a Real Academia Galega, o sindicato STEG ou CCOO. En todas elas, a Xustiza deixa claro que a Administración non pode "abdicar" das súas responsabilidades e que a elección de lingua no ensino fica "fóra" da "esfera de elección dos pais" e é por iso polo que anula o artigo 5.2 que atinxe á consulta ás familias que acabou por varrer de facto o galego na educación Infantil nas cidades. A Xustiza lembra que o galego debería ter "un trato diferenciado sobre o castelán nunha proporción razoable" E é moi nítido nalgúns casos, como no caso da anulación do artigo 12.3, que varias sentenzas cualifican como "ilegal", ao permitirlle "ao alumnado a utilización do castelán malia que sexa o galego a lingua en que se imparte a área, materia ou módulo". O TSXG afirma que este punto do decreto contradí o mandato da Lei de Normalización que esixe o "fomento do uso progresivo do galego", xa que "non facilita a adquisición da destreza esixida ao alumno na lingua propia desta comunidade autónoma". Pero o TSXG, máis aló de detalles puramente legais, lembra tamén que o galego debería ter "un trato diferenciado sobre o castelán nunha proporción razoable" para garantir a igualdade entre os dous idiomas oficiais, polo que bota abaixo o discurso de "imposición" e "falta de liberdade" que o PP, apoiado por sectores de extrema dereita, intentou instaurar na sociedade. Xa que logo, o pau é á ilegalidade da norma, pero tamén á argumentación de toda a política lingüística do Executivo de Feijóo. E non é o único. O TSXG, o Consello de Europa, a RAG, os sindicatos, a comunidade educativa ou o Consello Consultivo mostráronse contrarios ao decreto do plurilingüismo O informe do Comité de Expertos do Consello de Europa xa denunciara a discriminación na que se atopaban os e as falantes de galego, sobre todo no ensino, e amosáronse "preocupados" pola redución "da educación en galego" nas escolas. Lembrábanlle ás autoridades que malia que a lexislación vixente non implica unha educación plena en galego, si é necesario "que haxa un número suficiente de escolas que ofreza educación completamente ou esencialmente en galego", xa que ese é un dereito "dos pais que así o desexen" e porque se ten que "garantir" que se cumpran as escollas das familias. Antes, as críticas chegaran de toda a comunidade educativa, do sector educativo, dos sindicatos, da oposición política, do Consello Consultivo, do Consello da Cultura ou do Consello de Europa. Pero a Xunta segue facendo oídos xordos. De feito, o propio conselleiro de Educación desafiara o TSXG asegurando que a Xunta seguiría facendo a consulta aos pais sobre a lingua aínda que non se considere vinculante, e incluso asegurou que meditaría se interpoñer un recurso de casación ás sentenzas da Xustiza sobre o decreto do plurilingüismo. O propio Núñez Feijóo presumiu de modelo e insistiu en que os ditames "avalan o equilibrio entre linguas" e en que o decreto non sería derrogado. Só o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, abriu a porta a algún "axuste" na norma. "Analizaremos as sentenzas e buscaremos unha vía satisfactoria", recoñecera. A pelota está no tellado do Goberno.


Summary: O comité de empresa advirte do mal estado dos fornos 14 e 13 e acusa á empresa de facer "propaganda" coa posta en servizo dunha das unidades.

A comezos deste mes de novembro, a dirección de Xeal (antiga Ferroatlántica) anunciaba a posta en marcha dun dos fornos e a saída do ERTE de 20 traballadores, un movemento que desde o comité de empresa vén como parte da súa "campaña de propaganda", que, segundo denuncian, non fala dos "serios problemas" e dos "atrasos" que se están a rexistrar para arrancar a produción a causa do estado de abandono no que se atopa o forno 14 e que evidencian a falla de investimentos nas fábricas, "nin tan sequera para garantir o mantemento adecuado dos fornos en previsión da súa posta en marcha", lamentan. A través dun comunicado, os traballadores de Xeal critican tamén "o lamentábel estado da fachada do forno 13", que por risco de desprendemento constitúe un perigo para o persoal da empresa e incluso para as persoas viandantes. En calquera caso, o comité aclara que o arranque deste forno non supón máis que unha produción real de 15%, cando o resto do sector está fabricando por enriba de 75%, incluíndo o único cliente de Xeal, FerroGlobe. Isto demostra a condición de "subcontrata" das plantas de Cee e Dumbría, atadas nas súas capacidades produtivas ao que decida FerroGlobe (o grupo que ostentaba antes a propiedade das mesmas), xa que dependen del tanto para a subministración da materia prima como para saír ao mercado, ao que non pode concorrer libremente para colocar os seus produtos. Para o comité, a decisión da empresa de reactivar este forno débese á presión dos traballadores e das traballadoras e do conxunto da comarca. Responde ademais a un intento de influír na resolución xudicial sobre o recurso interposto contra a decisión de Augas da Galiza de impedir a segregación das fábricas e das centrais hidroeléctricas, que estes días se debate no TSXG. Nesta liña, critica que a empresa siga sen entregar a documentación que o comité lle pediu en numerosas ocasións sobre os contratos e acordos comerciais, o plan de viabilidade (ao que obrigan as cláusulas das concesións) e os resultados dos últimos exercicios económicos, información que a representación legal do persoal ten dereito a coñecer e que, ante a negativa da empresa, vén de reclamar vía Inspección de Traballo.


Rompido o vínculo histórico com o PG matricial, o nacionalismo galego emergiu do pós-guerra, como movimento de esquerda, inevitavelmente impregnado de marxismo por imperativo dos tempos. Tradiçom nacionalista e tradiçom comunista, aguda antinomia, água e azeite. Tradiçom nacionalista e tradiçom comunista, aguda antinomia, água e azeite. Os netos da Comintern, a Terceira Internacional, e os da Geraçom Nós parecem avocados a incompreesom mútua Os netos da Comintern, a Terceira Internacional, e os da Geraçom Nós parecem avocados a incompreesom mútua. As estirpes políticas em que umha e outra tradiçom assenta som divergentes e todo intento de aproximaçom revela de imediato o irremediável abismo que as separa. Mesmo hoje, um hipotético diálogo entre EU-IU (que nada tem a ver com os seus ancestres bolcheviques) e a UPG (formaçom auto conceituada como comunista patriótica) é impossível. As tradiçons pesam como campas de cemitério. Os mestres do pensamento social já o avisaram. O Marx d´O 18 brumário de Luis Bonaparte, esse cativador ensaio interpretativo da França de meados do XIX, deixou dito que "a tradiçom das geraçons mortas oprime como um pesadelo o cérebro dos vivos" e o Keynes da Teoria Geral avisou também que os "homes práticos, que se creem isentos de qualquer influência intelectual, som polo geral escravos de algum economista defunto". As tradiçons cristalizam em culturas e signos de identificaçom. Cartazes soviéticos e republicanos, poemas de Miguel Hernández ou de António Machado num imaginário, desenhos de Castelao, poemas de Pondal ou Novoneyra ("Desperta do teu sono", "¿Irei um dia do Courel a Compostela por terras liberadas?") no outro. Carlos Marx lecionava no Manifesto Comunista que os operários careciam de pátria e que os antagonismos nacionais se dissolviam dia a dia no tráfego mundial. Nunca tanto errou o profeta Carlos Marx lecionava no Manifesto Comunista que os operários careciam de pátria e que os antagonismos nacionais se dissolviam dia a dia no tráfego mundial. Nunca tanto errou o profeta. Em 1914 o astuto Lenine via-se obrigado a redigir o opúsculo O direito das naçons à autodeterminaçom para atalhar o debate aberto sobre a questom nacional que ameaçava o seu programa político. Nele houvo de reconhecer a igualdade de direitos de todas as naçons e a liberdade para separarem-se se assi o decidirem. Um reconhecimento formal, naturalmente, que passou tal qual à Constituiçom da Uniom Soviética como cláusula ornamental das atrocidades étnicas de Koba o Temível; aquele sujeito que opinava que a morte era um acontecimento trágico e a morte de um milhom simples dado estatístico. O final é conhecido. Em 1990, em plena implosom do gélido império, este via-se obrigado a atalhar a insuportável pressom centrifuga das identidades aferrolhadas promulgando umha lei que regulava o direito á secessom que serviria de prólogo ao desmembramento desordenado da Uniom. O último episódio chama-se Ucránia. O mito da autodeterminaçom que regula o discurso nacionalista nom é menos verossímil que o da sociedade sem classes que anima a tradiçom comunista Sob o ponto de vista da filosofia da emancipaçom proletária o discurso nacionalista é conceituado como refugo ideológico de arcaica raiz e signo reactivo, quando nom reacionário, avocado a dissolver-se na irresistível dinámica da história. Em contraste, os discursos identitários nom deixam de vindicar a sua singular estirpe histórica contra as miragens cosmopolitas do citoyen, o proletário, ou o mercado mundial. O nacionalismo -opina a filosofia da praxe- alicerça-se sobre mitos. Nom é fácil negá-lo, mas, o mito da autodeterminaçom que regula o discurso nacionalista nom é menos verossímil que o da sociedade sem classes que anima a tradiçom comunista. Esquerda Galega, a extinta formaçom política com a qual me identifiquei enquanto me foi possível, pretendia renovar a tradiçom do nacionalismo galeguista republicano emanada da Geraçom Nós inserindo-a na tradiçom do socialismo democrático no seu sentido forte. Pretendia impulsionar um duplo projecto de construçom nacional e emancipaçom social de amplo espectro, livre de dependências alheias mas também de tentaçons autorreferenciais. A aventura acabou fracassando. Em 1984, Esquerda Galega pactuou a integraçom do Partido Socialista Galego. Em 1993 ensaiou umha ampla abertura ao centro que culminou com o nascimento da plataforma municipal Unidade Galega. A sua instabilidade constitutiva -vítima da sua heterogeneidade ideológica e, sobre todo, da aberta hostilidade dos seus competidores no mapa político- conduzírom a EG a ensaiar no mesmo ano um pacto com a formaçom eurocomunista de Ángelo Guerreiro: Esquerda Unida. O fracasso eleitoral da experiência acabou centrifugando o projecto de EG cara os seus polos políticos. Esquerda Galega, a extinta formaçom política com a qual me identifiquei enquanto me foi possível, pretendia renovar a tradiçom do nacionalismo galeguista republicano emanada da Geraçom Nós inserindo-a na tradiçom do socialismo democrático no seu sentido forte Lembro algumha liçom daquela experiência. No curso das negociaçons com Ángelo Guerreiro, o problema da dependência orgánica EU-IU foi objecto de teimudo debate como o obstáculo maior para a pretendida construçom de um partido nacional galego ancorado nos valores da esquerda transformadora. A tese de Guerreiro, que nunca poderá ser submetida a verificaçom, era que o indiscutível sucesso do projecto em discussom -Guerreiro foi sempre um incurável optimista- faria inevitável a ruptura do vínculo orgánico externo que obstaculizava o pleno desenvolvimento do projecto. O amigo Guerreiro, cordial antagonista e imperturbável optimista, estava feito da mesma excelente madeira que o nosso comandante político Camilo Nogueira. O labor de tecelagem e desfeita de um projecto de construçom nacional inclusivo com vocaçom transformadora, nada avançou nos seguintes vinte anos e aqui estamos. Vinte anos som umha eternidade em política. O Partido Galeguista, nascido em 1931 e assassinado em 1939, legou-nos nos seus oito anos de vida mal contados umha rica herdança política ainda em litígio. Infelizmente, a ousadia nom é virtude que abunde nas forças subalternas do mapa político galego. Na prática parecem conformar-se com a supremacia bipartidista que alimenta a apatia política do país Revoltas baixam as águas na AGE. A federaçom galega de IU, EU, apresta-se a eleger dous candidatos para concorrer nas listas da sua matriz política enquanto Anova, sócio maior da AGE, debate a disjuntiva de somar-se a essa plataforma para contribuir a estabilizá-la ou virar para a casa comum há pouco abandonada. Nom podemos por menos de reflectir na hipótese de que EU tivesse extraído as consequências pertinentes do clamoroso êxito eleitoral alcançado com AGE procedendo à sua desvinculaçom orgánica de qualquer instáncia externa. Esta era a hipótese esgrimida por Guerreiro e talvez teria propiciado a configuraçom de um partido nacional galego inscrito na esquerda transformadora e orientado ás maiorias sociais. Infelizmente, a ousadia nom é virtude que abunde nas forças subalternas do mapa político galego. Na prática parecem conformar-se com a supremacia bipartidista que alimenta a apatia política do país. A física ensina que a emulsom de dous líquidos imiscíveis por efeito da agitaçom -água e azeite- acaba retornando à situaçom original por causa da tensom superficial que se opom à mistura. O irremediável poder da tensom superficial que encapsula Anova e EU nas suas tradiçons intransitivas impedem a coalescência pretendida da água e o azeite em que navegam. O refúgio inercial na tradiçom tem, contodo, a virtude de nom suscitar polémica interna, aspecto decisivo nas organizaçons políticas. Cabe algumha saída do actual impasse? Persoalmente só se me ocorre umha, embora reconheça a sua inverossimilhança: que a UPG fosse capaz de abrir à militáncia a arca da aliança dos seus princípios originários mediante o procedimento elementar de dissolver-se na sua criatura mais robusta, o BNG, abrindo ao mesmo tempo umha ampla convocatória incondicional para dotar Galiza de umha força política a altura dos desafios contemporános. Umha miragem, bem sei, mas nom extravagante desatino a desdenhar. Poderia ser mesmo a resposta histórica do nacionalismo de esquerda á atrofia progressiva que invade as instituiçons do Estado e o sistema político que o sustenta desde a transiçom democrática.


Summary: A investidura de Rajoy é neste momento un imposíbel aritmético, após terlle transmitido o secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, a Felipe VI que votará NON na primeira e na segunda volta dunha eventual comparecencia do líder conservador perante o Parlamento.

Sen a abstención do PSOE na segunda volta -na que o candidato do PP só precisaría máis votos afirmativos que negativos- a investidura devén nunha empresa imposíbel para Rajoy. A día de hoxe, o líder do PP só ten garantidos os seus 137 votos. Mesmo no caso de conseguir in extremis o apoio de Cs, o PSOE mantería a súa posición de voto negativo, enfatizou Sánchez perante os meios após a súa entrevista na Zarzuela co chefe do Estado, Felipe VI. O líder do PSOE colocou a pelota exclusivamente no tellado de Rajoy -"é o tempo de Rajoy"- e tentou de todos os xeitos posíbeis non contestar a pergunta de se, derrotado o candidato conservador, el tentaría formar goberno, como lle teñen demandado desde Podemos até as forzas independentistas e nacionalistas presentes na Cámara. Deixou entrever, en todo caso, que esa hipótese a ve moi complexa: "Iglesias xa o rexeitou [na pasada lexislatura] como acaba de o facer agora en rolda de imprensa [a anterior á súa propia] e Cs, o mesmo. A partir daí a resposta é clara". Porén, ao mesmo tempo que dicía iso, garantía que non habería terceiras eleccións. As dúas cousas á vez -bloqueo ao goberno Rajoy sen acordo á esquerda e evitación de novos comicios- non son posíbeis. Tampouco parece posíbel que Rajoy poda obter apoios nas formacións nacionalistas de centro-direita. Sánchez interpreta que na cámara hai unha maioría "conservadora" (137 escanos PP, 32 Cs, 8 PDC, 5 PNV, 1 CC) e que a ela ten de apelar Rajoy para facer goberno. O problema para o líder do PP é que sobre o eixo direita-esquerdfa sobreponse a dialéctica unionismo-soberanismo e aí Rajoy ten practicamente imposíbel chegar a acordos con vascos e cataláns. Rivera propón un tripartito PP-PSOE-Cs sen Rajoy Esta quinta feira é o día do encontro de Felipe VI cos líderes das forzas políticas estatais. Á hora de editarmos estas liñas, o chefe do Estado estase entrevistando con Rajoy, após terse visto consecutivamente, na sesión de mañá, con Albert Rivera, Pablo Iglesias e Sánchez. Rivera mantivo a súa posición xa coñecida, a disposición de se abster na segunda votación para viabilizar un goberno, e lanzou unha nova proposta, a dun acordo PP-PSOE-Cs cun candidato alternativo a Rajoy, xogada con escasas probabilidades de suceso. Iglesias preferiu presionar a Sánchez, a quen cargou coa responsabilidade de tentar formar unha maioría alternativa. Destarte, e se non se producen mudanzas sobre o taboleiro, os dous escenarios posíbeis son: terceiras eleccións -cada día máis probábeis- ou complexísima negociación entre o PSOE, Podemos e Ciudadanos.


Summary: O secretario xeral, Suso Seixo, recolleu unha petición que foi unánime nas rúas, repetida unha e outra vez en todas as mobilizacións que a central nacionalista convocou para este 1º de Maio e preguntouse "a cambio de que?" se produciría o diálogo que CC OO e UGT piden co Goberno español

"Estas políticas hai que as parar e hai que botar do Goberno a quen as promove". Contundente, o secretario xeral da CIG, Suso Seixo, reclamou a convocatoria inmediata dunha greve xeral no País. Fíxoo recollendo perante os medios de comunicación unha petición que foi unánime nas rúas, repetida unha e outra vez en todas as mobilizacións que a central nacionalista convocou para este 1º de Maio. Namentres CC OO e UGT non queren pechar a porta ao "diálogo" en prol dun "pacto social", aproveitando a data de hoxe para solicitar que Rajoy convoque estas dúas centrais a negociar, tal e como fixeron os seus líderes desde Madrid, na Galiza Seixo pregúntouse "a cambio de que?" se asinaría ese pacto e "para implementar que políticas?", pois responsabiliza os gobernos español e galego de faceren de brazos executores das ordes da Unión Europea traducidas nunha ofensiva contra a clase traballadora. "Atacan os sectores máis desfavorecidos da sociedade e favorecen os grandes poderes económicos, á banca e aos especuladores" impoñendo unhas medidas que son, en palabras de Seixo, "antisociais e antigalegas". Cunha faixa que proclamaba o dereito á autodeterminación do pobo galego e berros nas rúas en prol da súa independencia, o secretario xeral da CIG non deixou pasar a oportunidade de atacar a Unión Europea e a súa liña "centralista" que persegue, dixo, "desmantelar os sectores produtivos básicos da Galiza". Seixo lembrou que este Primeiro de Maio chegou cunhas cifras de desemprego "históricas e profundamente alarmantes" que amosan "a dureza da crise" e que reflicten unhas económicas promovidas polo PP e a UE "que supoñen menos dereitos e máis pobreza", tal e como sinalaba o lema con que a CIG chamou ás rúas esta cuarta feira. "Hai alternativas", enfatizou, e pasan todas elas pola "mobilización" para as conquerirmos fronte a un PP que nos goberna cos seus dirixentes "vinculados á corrupción, ao cobro de soldos en diñeiro negro e ao narcotráfico".


Summary: Tom Petty percorreu o camiño que vai do pop enerxético dos seus inicios ao rock arraizado na gran tradición norteamericana en apenas dez anos. Da mesma estirpe que John Cougar Mellencamp ou Bruce Springsteen, herdeiros de Dylan que non puideron ignorar o punk, Petty morreu onte aos 66 anos nun hospital de Santa Mónica, California, logo de sufrir un infarto.

A súa carreira arrincara en 1976, co elepé homónimo a cargo de Tom Petty & the Heartbreakers que contén American Girl. Esta pílula power pop é unha das tres cancións que o intelectual estadounidense Greil Marcus, gran intérprete crítico das músicas ianquis, nunca cansa de escoitar. Marcado pola new wave, Petty situouse nos setenta en zonas análogas ás do primeiro Elvis Costello. Pero non se detivo aí. A música dos Heartbreakers foi adquirindo espesor folk. E en 1986 as pezas empezaron a encaixar: o mesmo Bob Dylan convidounos a abrir os concertos da súa xira True Confessions, entre os discos Empire Burlesque (1985) e Knocked Out Loaded (1986). Dous anos máis tarde, Tom Petty foi un dos cinco xigantes que formaron The Traveling Wilburys canda o propio Dylan, George Harrison, Jeff Lynne e Roy Orbison. Gravaron dous traballos. Artista de madureza que saiu máis ou menos indemne da década dos oitenta, rexistrou tres discos en solitario. No inesperado tramo final da súa carreira recuperou Mudcrutch, a súa primeira banda -activa entre 1970 e 1975-, e facturaron unha parella de elepés, o último o pasado ano. Tom Petty, aquel home marcado como tantos outros músicos estadounidenses pola aparición de Elvis Presley na televisión, deixa 16 discos acompañado dos Heartbreakers ou ao seu nome.


Summary: Perto de 98% das persoas que votaron nesta consulta – non vinculante- optaron por esta vía

O referendo convocado en Bougainville para dilucidar o status político que as e os habitantes deste arquipélago baixo soberanía de Papúa Nova Guinea queren deixou un resultado rotundo: 97,7% votaron a favor da independencia, segundo o informe emitido esta cuarta feira pola Comisión Electoral. As votacións decorreron entre 23 de novembro e 7 de decembro e desenvolvéronse "de acordo cos estándares internacionais", di a Comisión, que informou que a participación superou 87% nun censo de 207.000 persoas inscritas. A pregunta formulada no referendo era: "Está de acordo con que Bougainville teña: maior autonomía ou independencia?". O referendo é parte do acordo de paz entre a guerrilla e o goberno papú acadado en 2001, non é vinculante e fica supeditado a unha negociación entre os gobernos autónomo e estatal. Será o Parlamento papú quen vote sobre este acordo. A autonomía de Bougainville, composta polas illas de Bougainville, Buka e varios atolóns - posúe un dos xacementos máis ricos de ouro e cobre do Pacífico.


Summary: A empresa Erimsa, que fracasou no seu intento na Terra Chá, solicitou cinco permisos de investigación para buscar cuarzo en Oroso, O Pino, Santiago, Ordes, Frades e Mesía. O SLG denuncia a "total conivencia" da Xunta cos proxectos mineiros e a "ocultación de información" á cidadanía.

A empresa Erimsa vén de solicitou cinco permisos de investigación para buscar cuarzo nos concellos de Oroso, O Pino, Santiago, Ordes, Frades e Mesía, nun espazo total de 8.000 hectáreas. Erimsa xa tentou levar a cabo proxectos semellantes na Terra Chá (Cospeito, Castro de Rei e A Pastoriza), e a Consellaría de Medio Ambiente denegoulle os permisos despois de que se presentaran 700 alegacións por parte dos veciños e de organizacións, coma o Sindicato Labrego Galego. Erimsa (Explotacion de Rocas Industriales y Minerales S.A.) forma parte do holding mineiro noruegués ELKEM. A mina a ceo aberto afectaría a unhas 8.000 hectáreas dun terreo dedicado maioritariamente á gandería O propio SLG vén de presentar alegacións a dúas das solicitudes, e está preparando as que presentará contra as outras tres, pois afirma que "a actividade extractiva de Erimsa poría en perigo o futuro das explotacións da zona". Ademais, o vai iniciar unha campaña informativa no rural desta bisbarra para pór ao corrente á veciñanza "sobre a ameaza que se lle vén enriba". Por exemplo, a explotación proxectada de Calvente, en Oroso, O Pino e Santiago, afecta a varias zonas de solo rústico de protección agropecuaria, onde está prohibida a actividade mineira, e de protección forestal. Ademais, unha parte importante dos terreos afectados por estes permisos de investigación foron sometidos no seu día a un proceso de concentración parcelaria, de maneira que teñen actualmente un claro uso agropecuario e unha alta produtividade agrícola ou gandeira. Noutras das posibles explotacións tamén hai mozos e mozas recentemente incorporados á actividade agraria, e que realizaron nos últimos anos constantes investimentos de modernización e ampliación. O SLG denuncia as intencións de Erimsa como "un paso máis" nunha campaña que conta coa "conivencia total" da Xunta O proxecto mineiro enmárcase nunha serie de ameazas sobre o país que levan tempo ameazando numerosos colectivos sociais e políticos. Isabel Vilalba, secretaria xeral do SLG, considera o da zona de Ordes "un paso máis" na "dinámica" posta en marcha pola Xunta de Galicia para "converter o país nunha mina, como di a súa propia campaña publicitaria". "E fano en total conivencia coas empresas multinacionais", denuncia, tan só dous días despois de que unha tractorada amosase o seu rexeitamento á mina a ceo aberto que se prevé noutra zona eminentemente gandeiro como Corcoesto e arredores. O SLG denuncia que a extracción de cuarzo que practica Erimsa tamén se fai dende a ceo aberto, "polo que as praderías e agras que explote ficarán inservibles para fins agrogandeiras ao ser destruída a superficie que se utiliza para os traballos agrícolas, o cal causará un dano irreversible na economía da bisbarra". De igual xeito lembra que estas concesións mineiras afectan ao río Tambre e afluentes como o Maruzo ou o Samo, catalogados como Lugar de Interese Comunitaria (LIC) coa corresponde protección da Rede Natura 2000. E afirma que tamén se verán afectadas zonas urbanas con importantes concentracións de vivendas como Sigüeiro, Penateixa, Gándara, Porto Avieira, Piñeirón ou Oroso. "Fano ás agachadas e intentando ocultarlle información aos veciños e afectados" Ademais, o SLG denuncia tamén as dificultades que os veciños e posible afectados teñen para acceder aos expedientes e documentación deste proxecto, que só se poden consultar na delegación de Industria na Coruña e en determinados horarios, polo que reclaman que se poida acceder a eles por Internet e que o prazo para presentar alegacións comece a computar só cando os documentos sexan accesibles na Rede. Do mesmo xeito, censuran que a Xunta apure os trámites "ás agachadas" e intentando "ocultar información", tal e como sucedeu no Concello de Ordes, onde o sindicato puido acceder aos papeis, pero xa cando o prazo de exposición pública estaba rematando. "Fano sen participación da cidadanía e sen achegar información, tal e como xa fixeron co proxecto da Terra Chá, o que foi un dos motivos polo que as autoridades nos deron a razón nas alegacións", advirte Isabel Vilalba. l


Summary: Só por "faltas de respecto e de consideración ás forzas de seguridade" impuxéronse entre 2015 e 2018 un total de 4.250 multas na Galiza, que sumaron un importe de perto dun millón de euros.

Desde a entrada en vigor da coñecida como 'Lei Mordaza' até finais do ano pasado impuxéronse na Galiza ao abeiro desa Lei Orgánica 4/2015 un total de 50.498 sancións, que supuxeron unha recadación de perto de 30 millóns de euros. En concreto, 29.583.364 euros. Tres dos artigos máis 'polémicos' desa norma - e que foron e son sinalados desde diferentes plataformas e organismos de defensa da liberdade de información e dereitos sociais - como nomeadamente coercitivos, tamén supuxeron multas no noso país. Por "faltas de respecto e consideración a membros das forzas de seguridade do Estado" houbo 4.250 sancións e case 950.000 euros recadados en multas Así, en base ao artigo 36.06 ("Desobediencia ou resistencia á autoridade ou aos seus axentes") fixáronse 2.966 sancións nestes tres anos, sumando un importe de 1.932.279 euros. Só no último ano, 2018, impuxéronse por ese motivo 992 multas, que supuxeron recadar 640.000 euros. En relación ao artigo 36.23 da Lei Orgánica 4/2015 ("Uso inadecuado de fotografías e datos persoais de policías"), aquí o número de sancións foi sensibelmente inferior (6), como inferior é tamén o total das multas, 2.400 euros. Un terceiro artigo é o 37.4 ("Faltas de respecto e consideración a membros das forzas de seguridade do Estado"), que implicou 4.250 sancións e case 950.000 euros recadados en multas. Na Galiza rexístrase unha media diaria de 40 sancións En aumento Só no que respecta ao exercicio 2018, e segundo os propios dados do Ministerio de Interior, as sancións establecidas foron 15.998, sendo a cantía recadada de case 10.900.000 euros. A nivel do conxunto do Estado español, desde mediados de 2015 -coa aprobación da lei- e finais de 2018 fixáronse 765.416 sancións, que supuxeron unha recadación de máis de 416 millóns de euros.


Summary: Cunha concentración o 12 de abril demandarán o cumprimento da sentenza xudicial que obriga á empresa titular da conseveira a recuperar a produción en Vilaxoán.

Após dous meses da sentenza xudicial que obriga a Garavilla --empresa basca titular da conserveira Cuca-- a reanudar a produción da factoría de Vilaxoán, as traballadoras volverán saír á rúa para exixiren o seu cumprimento. Até o momento, Garavilla non executou a decisión adoptada polo Xulgado do Social de Pontevedra e continúa a obrigar as operarias a se desprazaren até O Grove. Desde o grupo parlamentar do BNG e de AGE amosaron o seu apoio ás traballadoras en senllas reunións desenvolvidas o 24 de marzo no Pazo do Hórreo. Ambas as dúas forzas apoiaron as demandas das operarias que, asemade, deben ser contratadas nas condicións laborais anteriores ao fechamento da planta de Vilaxoán. A sentenza xudicial obriga a Garavilla a recuperar a actividade na planta de Vilaxoán mais a empresa basca aínda non executou a decisión Desprazarse até O Grove para traballar Así, as traballadoras da conserveira concentraranse o 12 de abril en Vilagarcía de Arousa para exixiren o cumprimento da sentenza xudicial que lles deu a razón e que obriga á dirección de Garavilla a re-iniciar a actividade na factoría de Vilaxoán. A execución da decisión xudicial racharía coa actual política da empresa que orbiga a perto de 80 traballadoras a se desprazaren até O Grove cada día para traballaren na outra planta propiedade da empresa basca. As razóns argüídas naquela altura pola entidade apuntaban razóns de "rendibilidade empresarial" para xustificaren o fechamento de cuca en Vilaxoán. No entanto para a xustiza estes argumentos non se axustan a dereito.


Summary: A escaseza de auga leva a declarar a situación de prealerta na conca do Miño Alto.

Os encoros galegos xa almacenan menos da metade de auga que poden abranguer despois de perder no últimos sete días un total de 42 hectómetros a pesar das precipitacións, aínda débiles, rexistradas nalgúns puntos do país. Así, segundo os datos facilitados nesta terza feira polo Ministerio para a Transición Ecolóxica, os encoros das dúas concas hidrográficas da Galiza están a 49% da súa capacidade ao conter 1.821 hectómetros de auga, 42 menos que hai sete días. En comparación co pasado ano, a demarcación Galiza-Costa ten 28 hectómetros menos. Porén, a do Miño-Sil almacena máis auga este ano a pesar do contexto de seca. Esta mesma semana de 2021, os seus encoros contiñan 1.373 hectómetros cúbicos de auga polos 1.443 do primeiro balance de setembro de 2022. Así as cousas, as concas hidrográficas teñen 13% menos de auga que a media da última década. Os encoros da demarcación Miño-Sil están a 47,6%, con 1.443 hectómetros cúbicos de auga almacenada, 29 menos que a semana pasada. Pola súa parte, na conca Galiza-Costa hai embalsados 378 hectómetros cúbicos, 13 menos que hai sete días e que representan 55,3% do total. Cales pensa a mocidade galega que son os principais problemas climáticos? Prealerta de seca no Miño Alto Nesta mesma terza feira a Confederación Hidrográfica Miño-Sil (CHMS) elevou a situación de prealerta por seca á conca do Miño Alto. Así, únese á do Sil Superior e Inferior, mentres que as zonas dos ríos Cabe e Limia continúan en situación de alerta. A única conca da demarcación en situación de normalidade é a do Baixo Miño. "A falta de choiva provoca que esteamos ante o ano hidrolóxico máis seco da serie histórica 1980-2021; aínda que semellantes ao actual serían os anos 2002, 2005, 2011, 2012 e 2017, o que evidencia os efectos adversos do cambio climático" explicou o presidente da CHMS, José Antonio Quiroga. De feito, as precipitacións rexistradas durante este ano hidrolóxico na demarcación Miño-Sil son 42% inferiores á media histórica. En agosto, as choivas foron 21% menores que a media. Con todo, como apunta a propia CHMS nun comunicado, os encoros da conca conteñen 2,26% máis de auga este ano que en 2021, verán no que se produciu unha polémica entre a confederación e a Xunta polo baleirado de presas. A escaseza de auga esténdese e activa os plans municipais contra a seca Un total de 44 municipios da demarcación rexistraron este verán problemas de abastecemento de auga, con restricións e traídas en cisternas. Así mesmo, resolvéronse 20 solicitudes de aproveitamentos temporais con captacións alternativas, a meirande parte delas para uso gandeiro.


Summary: O veterano corredor, terceiro na derradeira etapa da 'Grandíssima', estivo acompañado por Delio Fernández, sexto, no 'Top-10'.

No ciclismo estás só -ou soa- enriba da bicicleta, pero é un deporte de equipo no que as xestas individuais cada vez son menos frecuentes, como demostrou o dominio absoluto do Glassdriva-Q8, que situou tres corredores nos catro primeiros postos dunha Volta a Portugal que foi para un ex corredor do Vigo-Rías Baixas, o uruguaio Mauricio Moreira. Iso non foi óbice para que os catro corredores galegos realizaran unha grande actuación, rematando o veteranísimo Álex Marque como terceiro na derradeira etapa -unha contra o reloxo en Lisboa- e quinto na xeral, a 5.17 do líder. Outro ciclista da Galiza, Delio Fernández, foi sexto, a 6.54 de Moreira. Carlos Canal correrá a Volta Ciclista a España Os distintos equipos que serán da partida na Volta Ciclista a España, a rolda de tres semanas máis importante do calendario internacional en estrada despois do Tour de Francia e do Giro de Italia, oficializaron onte os nomes dos distintos corredores que participarán na proba. Entre eles está o do galego Carlos Canal, que aos seus 21 anos formará parte por segunda vez da serpe multicor, nesta ocasión defendendo as cores do histórico Euskaltel Euskadi acompañando Xabier Mikel Azparren, Ibai Azurmendi, Mikel Bizkarra, Joan Bou, Gotzon Martín, Mikel Iturria e Luis Ángel Maté. Segundo afirmou Jorge Azanga, responsábel deportivo do Euskaltel-Euskadi, o seu obxectivo será "intentar coar as mellores bazas posíbeis nas fugas para, se pode ser, pelexar por unha etapa", intención que encaixa á perfección coas características de Canal. A diferenza do acontecido o ano pasado, nesta ocasión a Volta non pisará territorio galego, e, por suposto, continúa sen existir un equipo ciclista profesional do país desde que a Xunta, en 2010, retirara o seu apoio ao equipo Xacobeo. Marco Veiga, profeta na súa terra O rider galego Marco Veiga impúxose no MTB Downtown do Marisquiño de Vigo por unha diferenza ínfima (0,024) sobre Adrián González e Edgar Carballo (0,0392) nun circuíto que incluíu seis baixadas e na que participaron máis de 100 corredores e corredoras entre a modalidade masculina e a feminina, na que venceu Sara Yusto.


Summary: Unha enquisa a máis de 6.200 familias realizado pola Confederación Galega de ANPA constata a falta de garantías, a desorganización e o esquecemento ao alumnado con necesidades de apoio.

Ao redor dun terzo das familias galegas con fillas ou fillos escolarizados carecen de acceso a redes apropiadas e aos medios necesarios para poder terminar o curso de forma telemática. É unha das principais conclusións dun estudo realizado pola Confederación Galega de ANPA (Confapa-Galiza), e dado a coñecer esta sexta feira 3 de marzo. Os resultados confeccionáronse a partir de enquisas a máis de 6.200 familias galegas, a maioría de infantil, primaria e ESO. Un 29,72% negou ter acceso a Internet con capacidade para videoconferencia ou formación virtual, mentres que máis do 60% do alumnado ten que compartir o seu equipo co resto da familia, o que suporía un problema no caso de pais que opten por teletraballo. Por outro lado, algo máis do 20% carece de espazo de traballo propio para realizar as súas tarefas. A enquisa tamén evidencia a "inmensa" disparidade de ferramentas, canles e contidos empregados por parte dos centros, e mesmo entre docentes. Os contidos dedícanse "sen unha mínima estrutura nin organización", e entréganse de forma unidireccional, "sen interacción co alumno". Os máis utilizados son o correo electrónico e o 'taboleiro' da web do centro. Un 43% do alumnado está a recibir materia nova, mentres que outro 22% está a ser avaliado, a pesar de que a instrución da Consellaría de Educación "era clara respecto diso" e comunicouse "en varias ocasións que este tramo non sería avaliábel". Máis de cinco horas ao día Doutra banda, o estudantado de niveis superiores emprega "máis de cinco horas ao día" para desenvolver a educación non presencial, un esforzo "desproporcionado" tendo en conta a falta de recursos familias, técnicos e persoais que constata a enquisa. No caso de alumnas e alumnos con necesidades de apoio, o estudo mostra que os pais carecen dos coñecementos necesarios para compensalo e o profesorado das ferramentas para facilitalo.


Summary: A Asociación de Actores e Actrices de Galicia recoñece con este galardón a ampla e frutífera traxectoria da intérprete ao longo de máis de sesenta anos. A actriz será homenaxeada na entrega dos premios do teatro, que se celebrará o vindeiro 27 de marzo no Teatro Rosalía de Castro da Coruña.

Pilar Pereira recibirá o Premio de Honra Marisa Soto, galardón outorgado pola Asociación de Actores e Actrices de Galicia, o próximo 27 de marzo durante a cerimonia dos Premios María Casares. Con esta distinción, o gremio recoñece a longa traxectoria profesional dunha intérprete que, ao longo de sesenta anos, traballou sobre os escenarios de Galicia, España, Francia, Bélxica e América Latina. Pereira unirase, deste xeito, á nómina de profesionais e colectivos teatrais que recibiron dita mención dende a súa creación en 1997. Nesta lista de ilustres homenaxeados atópanse, entre outros, Xan Cejudo, Dorotea Bárcena, Maruxa Villanueva, a xornalista Ana Romaní, Luís Álvarez Pousa, Manuel Lourenzo ou a desaparecida Sala Nasa. A Asociación de Actores e Actrices de Galicia creou o Premio de Honra Marisa Soto hai xa dezaseis anos co obxectivo de distinguir a dedicación e a carreira de persoeiros ou colectivos que, ao longo da súa vida, afondaron na dignificación do sector escénico en Galicia e a súa profesionalización. O galardón, dende o seu nacemento, entrégase na cerimonia dos Premios María Casares que, neste 2013, acada a súa 17ª edición e que se celebrará o 27 de marzo na Coruña, coincidindo co Día Mundial do Teatro. Os premios do teatro galego contan coa colaboración de diversas institucións e entidades que, co seu apoio, amosan a relevancia cultural e social que o teatro posúe no noso país. A Consellería de Cultura e Educación, a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), o Concello da Coruña, a Fundación AISGE, GADISA ou a Fundación Autor (SGAE) son algúns dos patrocinadores dos María Casares.


Summary: Chegaron fartos, tristes, porque poucas gañas de marchar había, ou igual si, pero non desta maneira, que parece que nos botan a patadas. Pero a rabia dá forza e en vez de encollerse e lamentar a súa sorte, animounos a apretar os dentes e tirar para adiante. Esta é a historia de Jimmy e Vicente, que comezaron de cero en Escocia e xa puxeron en marcha dous proxectos que seguen crecendo.

Chegaron como seguimos chegando. Fartos, tristes, porque poucas gañas de marchar había, ou igual si, pero non desta maneira, que parece que nos botan a patadas. Pero a rabia dá forza, o dicir "ata aquí", e en vez de encollérmonos e lamentar a nosa sorte, animounos a apretar os dentes e tirar para adiante. Tamén axudan as gañas de aventura que dan os vinte e tantos, todo é moito máis doado cando non nos ata nada e queremos comer o mundo. Jimmy nace en Alemaña, pero a pesar disto, e do seu nome, que xa case soa a escocés, criouse en Ribadavia. Adolescencia entre vendimas, que era o que tocaba, para máis tarde estudar Informática da maneira que a estudaron os mellores informáticos que coñezo. Desde a casa, coñecendo as tripas daquelas máquinas prehistóricas, complicadas e inmensas, que as xeracións nacidas nos 70 miraban con medo, como se se tratase de criptonita caida doutro planeta, ou coa emoción de algo que está aínda por inventar. Tamén houbo un curso de informática no INEM, cheo de amas de casa que aprendían a crear carpetas, a diferenciar entre click e dobre click, e miraban o reloxo esperando a hora do café para compartir os pasteis que cada unha levara. Pero aquel profesor, aquel artista desenganado que xogaba cunha das primeiras versións piratas do photoshop, abriulle aínda máis a mente. Potencialmente, todo era posible. Atopar traballo nesta época xa era difícil, así que Jimmy empezou de camareiro no restaurante dos seus pais, ou deseñando de balde a cambio do consabido chantaxe de mellorar o curriculum. Estudou historia da arte sobrevivindo a base de becas e traballos de camareiro, ata que caeu no centro de arte contemporánea de Santiago. Contratos precarios, se os había, e unha inestabilidade que tiña pinta de eternizarse Vicente é de Mos, ben, non exactamente, da Veigadaña, unha aldeíña de 198 habitantes na que, polo aburrimento, o oído afínase tanto que se chegan a distinguir aos veciños polo ruído do tractor, aos cans de toda a parroquia, polos ladridos. Os libros dispoñibles na súa casa: a biblia, e a enciclopedia que lle regalaron aos pais ao abrir unha conta no banco. A lectura, unha vez acabado o novo testamento, seguía un rigoroso orde alfabético, ata que algo espertaba a curiosidade e o facía saltar no abecedario. Así, de letra en letra, ata que unha personaxe non aparecía no Espasa e rachaba o meigallo. Estudou historia da arte sobrevivindo a base de becas e traballos de camareiro, ata que caeu no centro de arte contemporánea de Santiago. Contratos precarios, se os había, e unha inestabilidade que tiña pinta de eternizarse. Pensou en Irlanda, pero unha viaxe inesperada á capital de Escocia fíxolle cambiar de idea. Edimburgo é fermoso a pesar das nubes, a pesar da pedra escura, ou quizás por iso. Non queda outra que empezar desde moi abaixo, dan igual os títulos e masters. A algún pode que lle doa o orgullo, pero creo que a estas alturas orgullo xa pouco traemos do nosa terra Coincidiron traballando no restaurante da universidade, isto de fregar pratos é un paso obrigatorio se ves de fora. Ponte no teu sitio; esquécete do inglés "nivel medio" que pos no teu curriculum, porque non ten nada que ver co que se fala aquí. Non queda outra que empezar desde moi abaixo, dan igual os títulos e masters. A algún pode que lle doa o orgullo, pero creo que a estas alturas orgullo xa pouco traemos do nosa terra. Vicente tamén empezou a facer tours para varias axencias españolas, e foi nunha visita ao castelo, cando se acende a bombilla. Cando aquí se traballa de guía con turistas españois as preguntas chegan a ser desesperadamente previsibles: que botas en falta da túa casa, que se vas volver, que se eu teño un fillo que tamén debería... E foi aquí, a frase máxica. A primeira empresa foi Xuido (esa montaña galega que os andaluces que traballan agora con nós non hai maneira de que a pronuncien, "chuido", din eles). Cursos de inglés para españois, facilitar a chegada dos rapaces a un país que apenas saben situar no mapa, buscarlles casa e clases. Seguían traballando no restaurante, e nos ratos libres empezaron a xestionar isto, todo por internet, metidos no cuarto dun ou doutro, xa que vivían xuntos. Empezaron co conto da leiteira, aínda que esta vez o cántaro non rompeu. Aínda recordan aquela primeira clienta. Un email, e unha chamada que atenderon intentando disimular os nervios. Se ela soubese o que aquilo significou, imaxinade, sería curioso contarllo, que aquela chamada fixo que dous rapaces non durmisen aquel noite, que aquela chamada, dous anos despois, dou lugar a unha empresa que segue a crecer. A primeira empresa foi Xuido. Cursos de inglés para españois A cousa empezou a ir a máis, e pronto viron outro filón de ouro. O lago Ness é o símbolo de Escocia, un lago que é longo coma un río, unha falla que divide o país en dous e que os turistas miran sorprendidos no mapa ao descubrir que está a 150 km de Edimburgo. Non será o lago máis fermoso, pero Nessie de sempre dou moito que falar, e ano tras ano, milleiros de turistas se soben nun bus para ir visitalo. Os viaxeiros non o saben, pero o camiño, como pasa na vida, é máis importante que o destino. A estrada serpentea entre vales, de vagariño, porque os escoceses sonche moi listos e teñen unhas pistas suficientemente boas para que poidan chegar os buses, pero non tanto como para que Escocia se converta nun parque temático. É unha viaxe incrible, pero longa, e os tours, ata fai nada, só se facían en inglés. Oito horas de bus, en Scottish, que non é nin inglés, iso, ou coller unha audioguía, que é coma estar escoitando ao cura na misa. María Estuardo, William Wallace, e as sempiternas loitas entre ingleses e escoceses, quedaban reducidas a un monótono son que acababa por adurmiñarte e dar cabezadas contra o cristal. Ou alugar un coche; e coller as rotondas pola esquerda, volo aseguro, non é doado. Jimmy e Vicente apostaron de novo. Co conseguido co negocio dos cursos de inglés compraron unha furgoneta, e lle puxeron un rótulo Viajar por Escocia. Tours en español Jimmy e Vicente apostaron de novo. Co conseguido co negocio dos cursos de inglés compraron unha furgoneta, e lle puxeron un rótulo Viajar por Escocia. Tours en español e unha bandeira española... Unha bandeira que dou lugar a máis dunha broma, pero o marketing é o marketing: estamos en Escocia, e o noso obxectivo son turistas que falen castelán, éche o que hai... Mentres Jimmy preparaba unha páxina web, Vicente comezou a facer tours. Grupos de ata 8 persoas, levalos ata as Terras Altas, chegar de novo a casa e poñerse a contestar emails, a ver se había sorte, e o cántaro non rompía. Seguiron con tours pola cidade, flyers en branco e negro, unha oficina que aínda non existía, e a familia, que empezaba a medrar. Apareceron os primeiros guías, eran dous, e xa somos 20. Non sei onde acabaremos, a empresa seguirá medrando, seguro; pode que para algún sexa só un paso máis, pero aínda así, a compañía xa forma parte de nós. Pasar de fregar pratos a ser parte deste equipo co que ata podo falar galego non está mal, digo eu Coñezo ao contable desde fai uns meses, boa falla fai, isto creceu demasiado para facelo sen axuda extra. E cando veu pola oficina o outro día, deulle por lembrar aqueles comezos nos que eu non estaba, aquela primeira vez que o chamaron, e atopou dous raparigos naquel piso compartido que lle falaron dun ambicioso negocio mentres el os miraba entre divertido e incrédulo. 20 guías, tres furgonetas, dous microbuses, e seguimos... Entre os guías, 6 galegos, algúns ata nos coñecíamos das noites santiaguesas, e de repente, o mundo que se encolle, e nos vemos traballando xuntos en Edimburgo. Non sei onde acabaremos, a empresa seguirá medrando, seguro; pode que para algún sexa só un paso máis, pero aínda así, a compañía xa forma parte de nós. Pasar de fregar pratos a ser parte deste equipo co que ata podo falar galego non está mal, digo eu. A Jimmy xa o vexo aquí toda a vida, por moito que diga que el diga que non, e a Vicente o imaxino nuns anos vivindo a Galicia, que a terra tíralle, e xestionando todo desde aló. E, quen sabe, quizais cree algo parecido na nosa terra. Marchar fora, coller ideas e aire, sempre axuda a crecer, a nós, e a quen nos rodea.


Summary: "Isto non é outra escolma. É un reto. O reto de leres como feminista a poesía rosaliana". Con esta contundencia abre a profesora Helena González Fernández (Vigo, 1967) o limiar a Rosalía feminista, a escolma de poemas de Rosalía de Castro que vén de elaborar para Edicións Xerais. "Deberás disporte a ler desde o 'triángulo de furias", advirte ao lector.

Esta figura, o triángulo de furias, débella a outra poeta, Ana Romaní. E implica achegarse á poesía de Rosalía de Castro a partir de tres ángulos: "A reivindicación das mulleres; a meniña gaiteira que tatexa palabras inaugurais dunha nación non prevista; e a ira contra a precariedade, a compaixón polas persoas inocentes e tristes, a certeza da vulnerabilidade". Rosalía feminista recolle 66 e poemas procedentes de Cantares Gallegos (1863), Follas Novas (1880) e En las orillas del Sar (1884) e mais o Lieders. A antóloga optou "deliberadamente por romper a secuencialidade dos libros orixinais para definir mellor as figuras rosalianas deste triángulo de furias". E por organizar os textos en seis partes: Daquela que falan; Abdicar de min. As lañas do amor romántico; Vidas precarias; Soas, sen amor, sen amo; Viúvas de vivos: nunca máis agardar; e Se podes bailar, é a túa revolución. "A escolma propón un percorrido narrativo a través das figuras femininas, en plural", explica Helena González no prólogo, titulado Figuras para un triángulo de furias, "algunhas perfílanse pola idade, outras polas súas relacións, as máis delas pola súa condición vital e emocional". Non faltan algúns dos seus poemas máis emblemáticos, por caso Campanas de Bastabales, Castellanos de Castilla ou A xusticia pola man. González relaciona a pegada autorial de Rosalía de Castro coa de contemporáneas como a revolucionaria xirondina Manon Roland, a pensadora Mary Wollstonecraft ou a escritora George Sand. "ela falaba desde a experiencia propia e a das iguais, mollando a pluma no seu sangue", escribe a profesora, quen tamén menciona algunhas ensaístas feministas sobre as que apoiou a súa lectura: Eva Illouz, Judith Butler ou Hélène Cixous. "Ler como feminista é recoñecer o poder da lectura ceiba e responsable co seu tempo", sinala González Fernández, docente na Universidade de Barcelona, quen avisa a quen se achegue a este Rosalía feminista: "Se a proposta non che presta, pecha o libro. Podes manterte a base da dieta tradicional: calquera das Rosalías de sempre".


Summary: Entidades como Amnistía Internacional ou HRW recean de Musk e advirten que a liberdade de expresión non pode amparar os discursos violentos e de odio e que cómpre "protexer os usuarios vulnerábeis".

O Consello de administración de Twitter decidiu finalmente aceptar a oferta inicial de compra da compañía presentada polo empresario estadounidense Elon Musk por un total de 43.394 millóns de dólares (40.495 millóns de euros), segundo vén de informar a compañía nun comunicado. "O Consello de Twitter levou a cabo un proceso amplo e pormenorizado para valorar a proposta de Elon [Musk] cun foco deliberado no valor, a certeza e o financiamento. A transacción proposta logrará unha prima en efecto substancial e cremos que é o mellor camiño para os accionistas de Twitter", subliñou o presidente do Consello, Bret Taylor. A operación fora adiantada na segunda feira por varios medios estadounidenses, que indicaban que o anuncio final se publicaría ao longo do día. A transacción está suxeita a que os accionistas de Twitter dean o seu visto e prace nunha votación que decorrerá na Xunta de accionistas. O Consello espera que a operación culmine en 2022. Twitter. Gorida dos pedófilos "A liberdade de expresión é a base dunha democracia funcional e Twitter é a praza do pobo dixital onde os asuntos importantes para o futuro da humanidade son debatidos", indicou Musk. O empresario, propietario de Tesla e SpaceX, subliñou o seu propósito de facer que a rede social sexa "mellor que nunca", "optimizando" o produto, facendo que os algoritmos sexan de código aberto, acabando cos bots de spam e verificando todos os usuarios humanos. Preocupación ante os discursos violentos Porén, diversas ONG manifestaron a súa preocupación ante o anuncio de Musk de "non castigar" os discursos violentos e de odio. "A liberdade de expresión non é un dereito absoluto, polo que Twitter precisa investir esforzos para manter os seus usuarios máis vulnerábeis seguros na plataforma", dixo Deborah Brown, de Human Rights Watch (HRW). Na mesma liña apuntou Michael Kleinman, responsábel de dereitos humanos de Amnistía Internacional: "O último que precisamos é un Twitter que fai a vista gorda no tocante á violencia e os discursos de odio".


Summary: A proposición de lei aprobouse porque o PP, que se abstivo, optou por non vetala. Na década de goberno Feixoo Galiza non conseguiu o traspaso de ningunha competencia.

O PP non bloqueou, na comisión institucional do Hórreo, a proposición de lei do PSdeG en demanda da transferencia de tráfico para Galiza. Poderíao ter feito, porque dispón de maioría absoluta. Coa súa abstención optou, porén, por a deixar pasar. En realidade, o PP xa se abstivera no pleno no debate de toma en consideración da iniciativa. A ollos de Fernández Leiceaga, o portavoz socialista, esta actitude da formación conservadora espella a súa "falla de compromiso" á hora de alargar o autogoberno país. Na década de goberno Feixoo o país non asinou nen un só traspaso con Madrid. Para Leiceaga a posición do PP non é entendíbel tendo en conta que as bancadas populares si aprobaron "sen reversas" unha lei idéntica en 2008, isto é, durante o goberno bipartito [coalición entre o PSdeG e o BNG]. O texto legal, que agora terá de pasar pola peneira da votación definitiva no pleno, contempla o despregamento dunha policía autonómica con competencias sobre o tráfico. Leiceaga puxo en destaque que Catalunya e Euskadi xa teñen esta competencia e dixo que no caso vasco, con condicións orográficas semellantes ás galegas, os índices de siniestraliedade son inferiores aos rexistados no noso país. No último exercicio, e de acordo cos últimos dado oficiais, destacou o portavoz socialista, na Galiza faleceron 104 persoas en accidente de tráfico, rexistro moi superior ás cifras de de Catalunya (85 mortes) e Euskadi (31).