Summary: A vitoria madridista (3-0) non reflexa o acontecido no céspede, onde os celestes trataron de ti durante todo o partido ao megaproxecto de Florentino. O Celta desaproveitou até 3 ocasións claras de gol.

Malia o que se poida pensar, o Celta non foi nunca un equipo fácil para o Real Madrid. As propias estatísticas din que, despois do Barça, o combinado celeste é o que máis puntos conquistou no que vai de século ante os merengues. E o Celta saltou ao terreo de xogo con seis galegos na alineación e disposto a facer honra a esa estatística. Tarefa nada doada pois enfronte ten un equipo fabricado a golpe de talonario, si, mais que xoga ben e é terríbel en contundencia goleadora. Que o que custa Bale equivale ao orzamento do Celta para tres temporadas axuda a mirar en perspectiva o romanticismo futboleiro. O Celta non tivo sorte. Mais xa dicía Clint Eastwood aquelo de que a sorte era só para os ricos Os celestes tiveron varias ocasións claras de gol. A principal, e cando o partido aínda estaba nos seus inicios, na bota de Charles, no minuto 5, que se plantou en solitario diante de Diego López, tirou e o gardamallas madridista desviou a bola. No minuto 80, unha gran asistencia de Nolito a Rafinha xerou outra desas oportunidades nas que berrar Gol sube á gorxa. Entre esas 2 xogadas, o Celta tivo varias oportunidades que non logrou materializar. Os goles Ao contrario que o Real Madrid, que si que meteu as que tivo. Benzema e Cristiano Ronaldo (en dúas ocasións) foron os autores dos goles que derrubaron ao Celta no Bernabeu. Un equipo, o celeste, que mereceu moita mellor sorte. Mais a sorte, como diría Clint Eastwood cando era Clint Eastwood e facía filmes de vaqueiros perdoavidas, é cousa de ricos.


Summary: Un estudo de Fedea sinala a necesidade de combinar a xubilación flexíbel co aumento da idade legal de xubilación para reducir os riscos na saúde das persoas.

Alegando ao "equilibrio" do actual sistema de pensións, o Goberno español promoveu a extensión da vida laboral por unha dobre vía: a penalización da xubilación anticipada e os incentivos para aquelas persoas que decidan prolongar a súa actividade laboral máis aló da idade efectiva de retiro. Porén, un recente estudo alerta de que o atraso dun ano na saída do mercado laboral pode "aumentar significativamente", en cinco puntos porcentuais (de 45% a 50%), o risco de morrer entre os 60 e os 69 anos, unha porcentaxe que se eleva até 76% na cohorte de persoas de 60 a 64 anos que empezaron a cotizar após 1967 e que, polo tanto, xa se ven afectadas polas restricións á xubilación anticipada. Detrás do documento está Fedea, o think thank do liberalismo, que mesmo chega a pór en cuestión a eficacia das medidas introducidas polo Goberno de Mariano Raxoi en 2012, que atrasaban a idade legal de xubilación, endurecían a anticipada e entorpecía as prexubilacións, así como as últimas variacións neste mesmo senso introducidas polo ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luís Escrivá. Carga física e estrés O estudo ten en conta variábeis como a carga física, a carga psicosocial, a autovaloración no traballo e o nivel de cualificación profesional. Así, o aumento da mortalidade é maior entre as persoas que traballan en sectores con alta intensidade de accidentes laborais, así como entre aquelas sometidos a estrés mental e social antes da xubilación. Nestes casos, o risco de morte entre os 60 e os 69 anos é 5,3 puntos porcentuais superior para as persoas con traballos de alta carga psicosocial, mentres que no caso das profesións de baixa carga psicosocial é de 3,6 puntos porcentuais. Os novos plans de pensións de emprego empobrecerán as persoas xubiladas Algo similar sucede cos obreiros, operarios ou mecánicos, xa cunha alta taxa de sinistralidade laboral. Neste colectivo, o atraso dun ano na saída do mercado laboral incrementa o risco de morrer en 6,6 puntos porcentuais, mentres que noutro tipo de profesións ese incremento é de tan só 3,2 puntos. Neste senso, o documento sinala a necesidade de combinar a xubilación flexíbel co aumento da idade legal de xubilación como "unha boa política para mitigar o custo" que supón para o sistema público esta situación, así como permitir a xubilación anticipada nos sectores cunha alta carga física ou mental. Risco de inequidade A este respecto, a Organización Mundial da Saúde (OMS) indicaba no seu informe O Envellecemento e a Saúde, que aumentar a idade para acceder ás prestacións de xubilación era unha forma de garantir a sustentabilidade fiscal dos sistemas de protección social. Porén, xa advertía de que "se os anos adicionais se viven en malas condicións de saúde, esta solución posibelmente non sexa a máis adecuada", e apuntaba tamén que unha resposta política xenérica, como aumentar a idade de xubilación, compartiríanse "de maneira inequitativa" entre as persoas de nivel socioeconómico alto, que viven máis e en boas condicións de saúde, e as de nivel baixo, que viven máis pero en peores condicións.


Summary: As persoas estafadas cos produtos financeiros das antigas caixas afirman que os populares lles prometeran "arbitraxe para todos" se "ganaban" os comicios. Os conservadores atribúen as queixas á "frustración" de quen non pode recuperar todos os seus aforros.

Estafadas, enganadas e agora tamén defraudadas. É como se senten as persoas afectadas polas participacións preferentes subscritas coas antigas caixas de aforro galegas e agora pertencentes a Novagalicia Banco. As autoridades da Unión Europea veñen de confirmar que o rescate bancario trae consigo unha quita nestes produtos financeiros que moitos pequenos aforradores galegos contrataron sen saber que o facían. Isto quere dicir, esencialmente, que no mellor dos casos recuperarán só unha parte dos seus aforros e, aínda por riba, non en líquido, senón en accións da entidade. Con este incerto panorama representantes de varias plataformas de afectados acudiron este venres ao Parlamento de Galicia para expoñerlles o seu problema ao PP e a AGE -teñen previstos encontros con todos os grupos-. Ao saíren da xuntanza cos conservadores o sentimento xeral era de indignación. "O discurso do PP cambiou", resumía Xulio Vicente, da plataforma do Baixo Miño, ao rematar a reunión co voceiro popular, Pedro Puy, e coa deputada e ata a hai pouco máxima responsable do Instituto Galego de Consumo, Nava Castro. "Na campaña electoral dicíannos que a arbitraxe", isto é, a fórmula extra xudicial para tentar a recuperación dos aforros, "era unha cousa que forzara o PP para que os galegos recuperásemos os cartos". "Pero agora din que estamos nas mans do banco, que é o que decide se continúa ou non" con esta vía, sempre condicionado "polo que lle permita Bruxelas", alerta. "Negounos que, catro días das eleccións, nos prometera que se o PP gañaba habería arbitraxe para todos" Pero non é esta circunstancia a que causa maior contrariedade entre os afectados, algúns en situacións de verdadeira desesperación, describen. "Nava Castro negounos na reunión" que, "catro días antes das eleccións", no Concello do Rosal "diante do alcalde e de seis afectados, nos prometera que se o PP ganaba as eleccións habería arbitraxe para todos". "Acábanolo de negar", reprocha, o que na súa opinión supón que Feijóo "xa está incumprindo" as súas promesas un día despois de ser reelixido presidente. "Nos mitins dixo que non nos ía deixar tirados e agora di que se o banco fai a quita, eles non poden facer nada". Pero Novagalicia Banco "está intervida no 93% polo Goberno español", que é "o mesmo que goberna en Galiza", polo que, ao seu xuízo, en última instancia "estamos nas mans do Goberno", Executivo do que tamén reclaman quedaren exentos de taxas xudiciais se levan a Novagalicia Banco ante a Xustiza. O PP di facer "o que está na súa man" Unha versión ben distinta do acontecido na xuntanza é a que se ofrece dende a outra banda da mesa, a do PP. Puy, que asegura que na súa formación están "plenamente concienciados do problema das persoas que foron vítimas" do "engano" e da "estafa", asegura que os conservadores, tanto dende o Parlamento como dende a Xunta, seguirán a facer "o que estea na nosa man" para "seguir coa vía da arbitraxe aberta para todos aqueles que a soliciten", sempre e cando "a entidade financeira acepte". Esta, asegura, é a única fórmula aceptada polas autoridades europeas e está "plenamente aberta". O PP atribúe as queixas á "frustración" de non recuperar todos os aforros estafados Ao ser cuestionado polas acusacións de cambio de criterio o popular evita desmentir os afectados: "ata onde eu sei, e ademais preguntei, díxoseme que non había ningún voceiro nin coordinador desa plataforma", porque nela todos os membros eran "iguais". "A petición unánime foi pedir que siga aberta a vía da arbitraxe" e así será, mantén, aínda que en todo caso enmarca as declaracións de Xulio Vicente "nunha situación de estafa cos aforros de toda a vida", na cal, "agás que un vaia a unha xuntanza na que lle din que o problema está solucionado", o resto de explicacións poden conducir a unha "certa frustración". En calquera caso, semella que o PP terá que seguir escoitando as reivindicación das e dos afectados polas preferentes a pé de rúa, a comezar este sábado pola toma de posesión de Alberto Núñez Feijóo. "Mañá temos concentración para empezar a recordarlle ao señor Feijóo" as súas reivindicacións, di o voceiro da plataforma do Baixo Miño, quen tamén aproveita para "pedirlles aos membros do PP, que manexan as forzas da orde", que a Policía teña o mesmo "comportamento exemplar" que eles amosan en todas as súas protestas. AGE censura a "complicidade de Feijóo" Tras a xuntanza co PP os afectados polas preferentes mantiveron outra con AGE, representada por Xosé Manuel Beiras, Yolanda Díaz e Antón Sánchez. Tras este encontro Alternativa asegurou a súa intención de "trasladar as iniciativas dos afectados ao Parlamento" e reclamar a constitución dunha comisión de investiación "específica" sobre as preferentes ou que, en todo caso, na comisión sobre as caixas este asunto sexa tratado "de xeito específico". "Ademais -afirman- estudarase a posibilidade de levar o tema das preferentes pola vía penal", din. Do mesmo xeito, en opinión de Alternativa cómpre "denunciar" a "complicidade política do señor Feijóo, que xa coñecía a situación dende 2009" e tamén "cando encargou a auditoría" sobre a fusión das caixas, documento no que "xa se facía referencia ás preferentes". AGE, din, "trasladarán toda a información" proporcionada polos afectados e "presionará para que se lles dea unha solución xusta".


Summary: Desde que Pablo Casado mostrou as súas sospeitas publicamente en relación as irregularidades cometidas pola comunidade Madrid na adxudicación de contratos sanitarios ao irmán da presidenta, Isabel Díaz Ayuso, Montesinos defendeu a postura ditada polo presidente estatal do PP, e seguiuna mantendo até ó último momento.

O vicesecretario de Comunicación do Partido Popular (PP), Pablo Montesinos, afirmou que "o Estado español perde un gran presidente do Goberno, Pablo Casado", unha vez que o congreso dos populares en Sevilla oficializará a presidencia estatal de Alberto Núñez Feixoo. Feixoo quer membros do seu Goberno na directiva do PP español Montesinos asegurou desexou "éxito" e "acerto" para o aínda presidente da Xunta, mais volveu ter palabras de agarimo e lealdade para o que foi presidente do PP durante pouco máis de tres anos e medio. "Deséxolle o mellor a Feixoo e a todo o seu equipo. Pero teño que falar co corazón e o meu corazón dime que estamos a perder un gran presidente do Goberno, que é Pablo Casado", declarou Montesinos, quen dixo estar. moi agradecido ao aínda líder do PP "pola confianza". O deputado popular no Congreso tamén sinalou que este será o seu último acto como integrante da dirección estatal do Partido Popular, xa que nas vindeiras datas formalizará a súa renuncia, tanto ao seu posto como á acta de deputado. Fiel a Pablo Casado O pasado 2 de marzo, Montesinos xa anunciaba publicamente que deixaría o seu escano tras o congreso de Sevilla. "Foi unha auténtica honra ser deputado pola miña terra, Málaga", afirmou o responsábel de Comunicación do PP. Desde que Pablo Casado mostrou as súas sospeitas publicamente en relación ás irregularidades cometidas pola comunidade Madrid na adxudicación de contratos sanitarios ao irmán da presidenta, Isabel Díaz Ayuso, Montesinos defendeu a postura ditada polo presidente estatal do PP, e seguiuna mantendo até ó último momento. A Xunta contratou sen publicidade co cofundador dunha empresa dos Ayuso Xornalistas e políticos de todo o Estado español louvaron a súa fidelidade, que se fixo patente mesmo cando Pablo Casado interviu por última vez no Congreso, para despois saír do edificio, precisamente acompañado de Montesinos. A falta de que sexa oificial, xa falou con Gamarra, portavoz do Grupo Popular do Congreso e nova secretaria xeral do PP con Feixoo, para coordinar a súa saída da Cámara Baixa, que seguramente será en Semana Santa, segundo informaron a Europa Press fontes próximas ao deputado malagueño.


Gay significa, en inglés, alegre. Con tódolos matices que iso supón: xovial, festivo, divertido... Foi o termo que os anglosaxóns acuñaron para diferencialo do termo homosexual, máis científico e, tamén, con tinguiduras patolóxicas. Viñan de tempos escuros, querían disipar vellos neboeiros e, de paso, calquera dúbida arredor do carácter lúdico e desenfadado do movemento. A ledicia de vivir e de expresar libremente a propia sexualidade era un dos factores diferenciadores dun colectivo que tiña moito de revolucionario, dende o papel axitador que lle confería aquel Home Unidimensional de Marcuse, até todos os intelectuais, artistas e pensadores homosexuais que dende os sesenta e moito antes xa achegaran a súa visión particular da persoa e da sociedade. Nin todos os homosexuais (nin moitísimo menos) nos identificamos cos estereotipos tradicionalmente considerados gays, nin todo o gay ten que ser forzosamente homosexual Coincidía tamén cunha visión e vivencia libres e sen complexos da sexualidade, á marxe de problemas morais, médicos e relixiosos. O Gay Liberation Front, creado a partir dos disturbios de Stone Wall que se conmemoran no día de hoxe, fíxose eco de todas estas reivindicacións, levándoas ao primeiro plano da política, e xurdiron en todos os campos artísticos manifestacións e autores que levaban estas formulacións até as máximas consecuencias. No rock, por exemplo, naceu o glam ou rock gay, con artistas da talla de David Bowie, Lou Reed e T-Rex, achegando cada un estilos moi diferentes, pero co denominador común da visión iconoclasta e rompedora cos prexuízos e canons morais, sexuais e mesmo musicais. O termo gay hoxe perdeu todas estas connotacións ou ben as engadiu á súa esencia, de forma que moitas veces confúndese a parte co todo e o todo coa parte. Nin todos os homosexuais (nin moitísimo menos) nos identificamos cos estereotipos tradicionalmente considerados gays, nin todo o gay ten que ser forzosamente homosexual. Gay parece que define agora unha mera orientación sexual, ao mesmo tempo que se estende inxustamente toda aquela nube de significados a todas as persoas homo ou bisexuais, sen ter en conta as nosas particularidades, a nosa riqueza e diversidade como a de calquera outro colectivo, como a de calquera PERSOA, e ata se nos engaden matices espurios, envelenando totalmente a semántica, sementando confusión e, o peor, creando e perpetuando prexuízos. Aínda queda moito polo que loitar, e aínda que se avanzou en dereitos e na visibilización, quedan batallas pendentes, como a das lesbianas, os e as transexuais Un deles ao redor da palabra orgullo e o que significa neste contexto. Moitos din: "Para que enorgullecerse de ser gay, se non nos enorgullecemos de ser baixiños, altos ou co pelo louro ou os ollos verdes? Para cando un día de cada un destes?" Ben. A intención é louvable, porque o que subxace é a intención de normalizar ao máximo algo que pertence tanto á natureza humana e animal como a heterosexualidade, dúas inclinacións opostas pero igualmente complementarias, conviventes, naturais e válidas. Mais até agora ninguén discriminou, polo menos na medida en que se fixo historicamente e a cotío por razón de orientación sexual, aos baixos, aos altos, aos louros e aos de ollos verdes. Aínda queda moito polo que loitar, e aínda que se avanzou en dereitos e na visibilización, quedan batallas pendentes, como a das lesbianas, os e as transexuais, e, o que se sitúa no fondo de todo, a revolución sexual, a vivencia totalmente libre, libertaria e sen etiquetas da sexualidade, a aniquilación dos roles de xénero e as desigualdades, as barreiras e ataduras que supón. Igual que existe un Día da Muller. A verdadeira revolución será cando xa non sexa necesario celebrar un día para cada unha destas causas. Cando a igualdade estea tan normalizada que se vexa ridículo facer este tipo de distincións. Celebrar este tipo de días. Agora, substitúamos gay por LGTB. Ou mesmo, por queer, que nos pode englobar a todas e todos. E seremos moito máis incluíntes. Moitos e moitas homosexuais/bisexuais/transexuais, e en xeral, calquera pertencente ao colectivo queer criticamos o termo orgullo porque tende a pór distancia, no canto de tender pontes co resto da sociedade Porén, ao mesmo tempo, moitos e moitas homosexuais/bisexuais/transexuais, e en xeral, calquera pertencente ao colectivo queer (raro) criticamos o termo orgullo porque tende a pór distancia, no canto de tender pontes co resto da sociedade. Por iso preferimos chamalo dignidade. A dignidade que calquera ser humano por natureza posúe para vivir coas mesmas oportunidades, recibir igualdade de trato, e mesmo ser o que queira ser, e non soamente o que a Natureza lle concedeu, que tamén debería ser un dereito e que non é respectado. E colectivos como o Bloque Orgullo Crítico protestan ademais contra a mercantilización do Día do Orgullo Gay, por terse convertido nun desfile de corpos esculturais e carne de ximnasio, e sucumbir á tentación da mercadotecnia fácil e o consumo rápido. Esquecen o seu sentido e esencia reivindicativos e intégrano na sociedade de consumo, alimentando tópicos e estereotipos, mercantilizándoo e desbotando o seu potencial revolucionario, tanto social como persoal, tanto dos nosos corpos como das nosas mentes. Esta xornada e a semana que a contén exalta a normalización e moitísimos heterosexuais, incluídos pais e nais de familia, acoden con total normalidade ás manifestacións e actividades Pero, máis aló do superficial, o rechamante, o vistoso, está o fondo, e é que este día, e as actividades que o rodean, serven ou deberían servir para chamar a atención sobre os problemas que aínda quedan sen resolver, para reivindicar o cese da persecución deste vastísimo colectivo e crear conciencia e mobilización en contra das lexislacións de países que seguen a condenarnos. Máis aló do negocio, esta xornada e a semana que a contén exalta a normalización, ao verse homosexuais, bisexuais, transexuais, etc. de todos os estilos, e a moitísimos heterosexuais, incluídos pais e nais de familia, que acoden con total normalidade ás manifestacións e actividades. Enxalzar a tolerancia como valor supremo: para ser diferentes, iguais ou o que nos dea a real gana. Sen prexuízos. Orgullos@s de ser human@s Celébrase a visibilidade dunha forma tan evidente, masiva e descarada que non se pode obviar. Si, é un baile de disfraces, un entroido máis, pero niso consiste: en quitarnos ou pornos máscaras para ver, e deixarse ver, o que antes non nos atrevíamos. En sacar a relucir a reinona que todos levan dentro, ou ben o macho de pelo en peito, xogar cos extremos con moito sentido do humor, sen nunca crer que iso é a norma ou o que nos define a tod@s; simplemente rirnos dos estereotipos, sen escandalizarnos por iso. Porque todas as criaturas somos sinxelamente un potencial en constante fluxo, e somos o que queiramos, non o que nos deixen ser. E sobre todo, en enxalzar a tolerancia como valor supremo: para ser diferentes, iguais ou o que nos dea a real gana. Sen prexuízos. Orgullos@s de ser human@s.


Summary: Pide ao concello de Bilbao que xustifique o nomeamento de Jone Artola, após o recurso presentado pola Avogacía Xeral que recorre a súa elección.

O Xulgado do Contencioso-Administrativo de Bilbao aceptou a trámite o recurso presentado este venres pola Avogacía Xeral para impedir que Jone Artola sexa a 'chupinera' das festas da Aste Nagusia, segundo informa o diario 'Naiz'. A decisión foi promovida polo delegado do Goberno na Comunidade Autónoma Vasca, Carlos Urquijo, nunha nova mostra do estado de excepción que o Estado español aplica en Euskal Herria. O PP considera que o nomeamento de Artola, membro do colectivo de familiares de presos de ETA Etxerat e fundadora da comparsa Txomin Barrote, podería vulnerar a Lei de Recoñecemento e Reparación ás Vítimas do Terrorismo. Por este motivo, o xulgado decretou unha suspensión da 'chupinera' durante tres días, ata que o concello de Bilbao xustifique a elección. A decisión próduce logo de que outro xulgado, neste caso de Gasteiz, decidira anular o nomeamento de Pablo Gorostiaga, agora encarcerado tralo macrosumario de 2007, como pregoeiro do concello de Laudio, do que fora alcalde.


Summary: Pedro Puy anunciou que os populares veñen de rexistrar unha petición no Parlamento para poder constituíla, a pesar de que onte Antonio Rodríguez Miranda afirmara que non había "presa". O PSdeG-PSOE esíxelle a Feijoo que faga pública a auditoría sobre a fusión das caixas, "que pagaron todos os galegos".

O voceiro parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, anunciou este mércores que o seu partido rexistrou unha petición para que agosto sexa un mes "hábil" no Parlamento para poder así convocatoria dunha sesión extraordinaria para constituír a Comisión de Investigación das caixas de aforros. E iso a pesar de que o martes Antonio Rodríguez Miranda afirmara que non había "presa" pola comisión e que lle recomendara ao PSdeG-PSOE que "agardase". A creación da comisión de investigación, que a oposición vén reclamando dende hai meses, aprobouse por unanimidade nun pleno extraordinario o pasado 2 de agosto. Puy afirmou que este compromiso "estaba condicionado á viabilidade da entidade resultante das antigas caixas, en concreto Novagalicia Banco, e entendemos que coas novas que se veñen producindo ao longo das últimas semanas ten garantida a súa viabilidade como entidade financeira propia e domiciliada en Galicia". Caride preguntoulle a Feijoo que "agacha" que "non quere que se saiba" para non entregar a auditoria de KPMG Pola súa banda, o PSdeG-PSOE volveu reclamarlle hoxe á Xunta que lle envíe ao Parlamento a auditoría que encargara a KPMG para analizar a viabilidade da fusión das caixa e que, como denunciou Maria Xosé Caride Feijóo mantén "secuestrada". Caride lembrou que "levamos dous anos agardando"e preguntoulle ao presidente da Xunta que "agacha" que "non quere que se saiba". Caride salientou que ese documento se pagou "cos cartos de todos os galegos" e que o Goberno ten a obriga de facer públicos os documentos que se lle requiran.


Summary: O deputado nacionalista, Néstor Rego, vén de rexistrar no Congreso varias preguntas ao Goberno do Estado para coñecer as xestións que está a levar a cabo de cara á liberación de Pablo Costas Villar.

Tras case un ano retido nun país en guerra, o mariñeiro Pablo Costas Villar permanece a bordo do buque Cobija atracado no peirao de Al Mukallah desde o 26 de setembro de 2020. O capitán galego, de Bueu, malvive a canda o resto da tripulación nunhas condicións insalubres, sen víveres nin auga potábel e abandonado polo Estado. A canda el, unha trintena de tripulantes procedentes de Perú, Namibia, Senegal ou Indonesia, cuxas autoridades xa iniciaron os trámites para evacuar os seus cidadáns. Pola contra, o BNG sinala a "inoperatividade manifesta do Ministerio de Asuntos Exteriores e Cooperación do Goberno estatal para exercer as súas competencias, mediar ante as autoridades iemenís e lograr a repatriación do patrón" galego. Segundo aclara no escrito dirixido ao Congreso, limitouse "realizar unhas chamadas telefónicas, tras as cales parecen desentenderse do asunto por completo, recomendándolle ao mariñeiro que buscase pola súa conta un avogado e un tradutor". A odisea do mariñeiro galego Costas Villar embarcou en decembro de 2019 no Cobija, daquela con bandeira boliviana e en propiedade dunha empresa panameña. O 18 de xuño do ano pasado, unha patrulla australiana asaltou o barco en augas internacionais en busca de probas que confirmasen un presunto delito de pesca ilegal. Ao non atoparen nada, o navío proseguiu a súa travesía, sen porto no que atracar por mor das restricións derivadas da pandemia da Covid. Neste proceso, o Cobija foi vendido a un armador somalí, que o 26 de setembro ordenou ao capitán desembarcar en Al Mukallah, territorio do sur do Iemen, en guerra desde 2014. Dous días despois, as autoridades locais informaron a Pablo Costas dunha orde de detención da Interpol cursada por Australia por pesca ilegal. A tripulación ficou retida á espera de se resolver unha causa xudicial na que o Tribunal de Primeira Instancia da localidade pedía tres meses de prisión para o capitán polo citado delito, do que aínda non se atoparon indicios. Ao cabo, a acusación contra o mariñeiro galego quedou suspendida, e tanto el coma os seus compañeiros pediron ante os seus respectivos consulados a repatriación o pasado 12 de maio. Preguntas ao Goberno Mais segue retido, nunhas condicións de "emerxencia sanitaria" que urxen resposta, asegura o BNG. Neste sentido, vén de pedir explicacións ao Goberno sobre as actuacións previstas para facilitar a saída de Iemen do patrón Costas Villar, así como os contactos que mantén coa súa familia para darlle apoio e acelerar o regreso do mariñeiro galego.


Summary: O Valedor do Pobo ponlle freo aos reiterados impedimentos do Concello de Santiago á celebración de manifestacións nas súas rúas e recoméndalle que permita o uso da megafonía enganchada nos puntos de subministro eléctrico para lectura de manifestos. O Concello denegara en máis dunha ducia de ocasións os permisos, que foron anulados por autos xudiciais.

Dereitos Civís, o colectivo que presentou a queixa diante do Valedor, recibiu en resposta da institución o escrito que lle remitira ao Concello de Santiago no que lle recomenda "a resolución favorable daquelas peticións que soliciten o enganche dos equipos de megafonía cos puntos de luz de subministro eléctrico para facilitar a lectura de manifestos nas reunións legalmente convocadas. O concello terá que remitir resposta ao valedor no prazo dun mes, en cumprimento do disposto na lei do Valedor do Pobo". A recomendación do Valedor do Pobo chega despois das reiteradas negativas do goberno municipal rexido polo PP e presidido por Ángel Currás que impediron a lectura de manifestos finais con megafonía en máis dunha ducia de manifestacións e concentracións. As denegacións foron anuladas por autos xudiciais. A resposta do Valedor do Pobo chega despois de que Dereitos Civís presentara unha queixa diante do Parlamento Galego pola "neglixente actuación do Valedor do Pobo no asunto en cuestión". Dereitos Civís lembran que o Valedor do Pobo chegara a afirmar, despois de que se solicitaran novos autos xudiciais para autorización da megafonía nos puntos do subministro eléctrico que fora grazas a súa intervención que se solventara o "asunto controvertido".


Summary: O portavoz nacional do BNG di que o currículo do candidato do PP ás eleccións europeas non pode ser máis negativo para Galiza: o boicote do traslado de Ence, 300 millóns de euros menos da PAC para o noso país, ou expulsión da frota galega de caladoiros.

Que o ministro Arias Cañete encabece a lista do Partido Popular ás eleccións europeas do 25 de maio non é só a aposta por un candidato da absoluta confianza de Rajoy e responsábel de políticas nefatas. É, no caso de Galiza e en palabras de Xavier Vence, portavoz nacional do BNG, todo "un desprezo" Vence considera que "Cañete personifica os intereses desa aristocracia terratenente andaluza, as políticas que discriminan ao noso sector agrario e pesqueiro, é a cara que mellor representa esas políticas agresivas que estrangulan a capacidade dos nosos sectores produtivos". Unha candidatura, ademais, que "evidencia" que os intereses de Galiza "non contan para o PP" O cuñado de Rajoy Que a representación de Galiza nesa candidatura "se limit ao cuñado de Rajoy que nesta lexislatura se preocupou de temas tan importantes para Galiza como a unión do Mediterráneo ou o aceite de oliva" é unha mostra para Vence de que o PP galego non conta en Madrid. 'E unha humillación para Feijóo". Na súa comparecencia ante a prensa, o portavoz do BNG fixo un repaso polo que tildou de "folla de servizos" de Arias Cañete a Galiza: Un reparto dos fondos agrarios a beneficio dos grandes terratenentes facendo que Galiza perda 308 millóns de euros, o boicot a crear un fondo lácteo galego para compensar aos produtores polos 200 millóns de euros investidos na compra de cota de leite, que será papel mollado a partir de marzo de 2015, ou a súa negativa a fixar prezos mínimos para evitar vender por debaixo dos custes de produción.


Summary: Podemos percibir como o artista conecta con moitos aspectos do desenvolvemento da arte internacional das últimas décadas, pero sen ningunha concesión á moda, o que explica o radical rigor –case ascético rigorismo– e a carga reflexiva que teñen todas as súas pezas.

No senlleiro espazo do Pazo de Torrado de Cambados -consolidado polo traballo de José Vaamonde-, o escultor Enrique Conde expón as súas Construcións en madeira e crea unha auténtica instalación entre o matérico e o aéreo, por medio da que establece unha relación de cada peza e da totalidade co ámbito espacial e expositivo. Deste xeito, consegue ofrecer un conxunto de obras que dialogan e tamén modulan e alteran aspectos da herdanza da vangarda, con De Stijl e o construtivismo soviético como puntos referenciais, aos que acrecenta unha sutileza, nos seus requintados acabados, froito dunha técnica artesanal, de carpinteiro, que fai que o material básico -madeira- ofreza as súas virtudes naturais. Construcións en madeira / Enrique Conde / Pazo de Torrado, Sala de Exposicións, Cambados / Até o 30 de outubro A escultura de Enrique Conde chama a atención, a primeira vista, pola materialidade depurada, mais sempre estas formas están rexidas na súa concreción por unha vontade e unha análise conceptual, un fenómeno que se vai perfilando de maneira cada vez máis evidente a medida que un enxerga o conxunto de obras. Sitúase, pois, o artista no ronsel dunha tradición da modernidade, a que fixo do desenvolvemento da arquitectura e a escultura moderna, en boa medida, a historia dunha utopía construtiva e en moitos casos tamén dunha utopía social, mais tamén desde unha actitude que se liga ao popular polo seu respecto ao traballo artesanal. Podemos percibir como o artista conecta con moitos aspectos do desenvolvemento da arte internacional das últimas décadas, pero sen ningunha concesión á moda, o que explica o radical rigor –case ascético rigorismo– e a carga reflexiva que teñen todas as súas pezas, un rigor que se proxecta na técnica e soporte e no seu substrato referencial. Artistas como Malevich ou Tatlin representan ben estas ligazóns, mais en Enrique Conde sempre achamos este mundo referencial reelaborado con obras cheas de profundidade conceptual e de gran liberdade formal. Parafraseando a Pound, que dicía que poesía era "palabra cargada de sentido", a arte devén en Enrique Conde "obxecto cargado de sentido". Este "obxecto cargado de sentido" consegue a súa plenitude na súa relación co espazo –como é o caso dos seus móbiles–, e é precisamente a dialéctica espazo-plano-volume o que conforma a súa creación. Enrique Conde adopta o espazo como elemento estrutural, procurando o mínimo común múltiplo da linguaxe artística, tentando identificar liña e baleiro, fondo e forma, espazo e tempo.


Summary: O Tribunal Supremo resolveu o recurso de casación presentado pola defensa d@s 4 condenad@s por pertenza a RG e reduce as penas entre 3 e 5 anos. Considera as condenas de "gravidade inusitada e desproporcionadas cos feitos enxuizados". O TS confirma setenza da Audiencia Nacional que tipifica a RG de "organización terrorista"

A máxima instancia pronunciouse esta quinta feira (24 de abril) a respeito do recurso de casación presentado pola defensa de Antom Santos, Maria Osório, Roberto Rodríguez Fialhega e Eduardo Vigo após o xuízo en que foron condenad@s por pertenza a banda terrorista, falsificación de documento oficial e tenza de explosivos. O Tribunal Supremo rebaixa as penas ditadas pola Audiencia Nacional española entre 3 e 5 anos de cadea para @s catro independentistas após considerar que os 18 e 10 anos de condena aprobados polo tribunal "non estaban debidamente motivados". "De costas aos mecanismos democráticos" Coa súa decisión o Supremo ratifica a existencia xurídica de Resistencia Galega como organización armada que emprega "o uso da violencia como o modo de conseguir os seus obxectivos de costas aos mecanismos democráticos", apunta na sentenza recollida pola axencia de notivias Europa Press. No entanto, o tribunal resolve que as condenas deben ser reducidas de maneira que Eduardo Vigo e Roberto Rodríguez pasan de 18 anos de privación de liberdade a 13 e 9 meses. Pola súa banda, Antom Santos e Maria Osório son condenad@s a 7 anos e 9 meses en troca dos 10 iniciais. A defensa, disposta a recorrer ante o Constitucional e o Tribunal Europeo de DDHH Os avogad@s enteráronse da decisión do TS pola prensa, pois non recibiran a sentenza. Por ese motivo apuntou Borxa Colmenero a Sermos Galiza, non podían facer unha valoración "pormenorizada e con clama" da mesma, se ben si que adiantaron unha "primeira lectura". O letrado dixo que esta sentenza non supón a fin do camiño na defensa d@s catro independentistas, pois están dispostos a "recorrer a todas as vías xurídicas posíbeis", citando o Tribunal Constitucional e o Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos. Colmenero reiterou a liña da defensa de que os feitos polos que foron xulgados en xuño de 2012 Antom Santos, María Osorio, Eduardo Vigo e Roberto Fiallega non poden ser tipificados como terrorismo. No que atinxe á redución das penas, este avogado considera que neste punto o TS acepta parcialmente o recurso da defensa, pois subsidiariamente pedían que, de se considerar polo Supremo que RG era organización terrorista, as condenas impostas por iso aos 4 condenados foran proporcionadas. O fallo do TS fala de condenas " desproporcionadas cos feitos enxuizados". Unha das cuestións que os avogados queren comprobar tan pronto teñan o fallo do TS é os argumentos empregados para rexeitar a petición de nulidade do xuízo feita pola defensa. Lembremos que os avogados solicitaban a nulidade en base a que consideraban que a actuación do maxistrado no xuízo da Audiencia Nacional non fora imparcial. María Osorio Tras este fallo do Supremo unha das cuestións que están sobre a mesa é que acontecerá con María Osorio, en liberdade provisoria desde febreiro de 2013.


O pasado luns ante o Mallorca o Celta encaixaba un gol no minuto 93 que lle custaba a derrota. Non era a primeira vez que o Celta perdía puntos nos últimos minutos, pero onte foi o conxunto celeste quen se levou outro partido dramático ante o Zaragoza con gol de Mario Bermejo tamén no minuto 93. Un gol vital que vale dous puntos e que lle permite abandonar a última posición e colocarse a dous puntos da salvación, pero, sobre todo, lle permite seguir crendo na permanencia. Un gol vital que vale dous puntos e que lle permite abandonar a última posición e colocarse a dous puntos da salvación, pero, sobre todo, lle permite seguir crendo na permanencia Así, o Celta gañou 2-1 ó Zaragoza en Balaídos. Na primeira metade adiantouse o Zaragoza con gol de Sapunaru no 26 e dez minutos máis tarde empataba o Celta cun tanto de cabeza de Álex López. Balaídos rexistrou os primeiros asubíos co marcador en contra, pero viuse arriba despois alentado polo seu equipo. Pola súa parte, o Zaragoza queda no último lugar despois de quince partidos, todo o 2013, sen gañar. Mesmo Manolo Jiménez podería ser destituído nas próximas horas. Abel Resino mantivo a idea do Celta en Mallorca: a liña de defensa menos adiantada, tres medios centros con Álex López nunha posición máis liberada, Bermejo en punta en detrimento de Park e Jonathan Vila acompañando a Túñez no centro da zaga. Así, o Celta sufriu menos atrás e Álex López destacou chegando con frecuencia a área rival. O partido comezou cunha xogada polémica: unha aparente falta de Sapunaru a Bermejo cando se quedaba só en realidade inexistente. O colexiado Del Cerro Grande decretou o primeiro cartón do partido para o romanés e Álex López disparou alto. Non obstante, nos primeiros minutos o Celta soamente foi capaz de superar a intensa presión do Zaragoza con balóns longos. O conxunto maño fíxose co mando do encontro, e tivo a súa primeira ocasión nun bo disparo desde lonxe de Pintér despexado por Javi Varas. Antes o céltico Jonny xa vira o segundo cartón do choque por agarrar a Montañés. O Celta espertou co paso dos minutos adiantando a liña de presión, ata que no minuto 15 o pé do meta Roberto sacou un disparo de Álex López tras un mal despexe da zaga maña. Uns minutos máis tarde, no 26, cando mellor estaba o Celta, unha falta lateral botada por Apoño foi rematada ó fondo da rede por Sapunaru. En efecto, os centros laterais foron onte as accións máis perigosas para a portería celeste. O gol en contra foi un duro golpe para o Celta e para Balaídos, que asubiou o seu equipo. Non obstante, cando parecía que o partido se rompía, un bo centro de Augusto desde a dereita foi rematado entre Álex López e Sapunaru, tocou no traveseiro e botou claramente dentro da portería de Roberto. Era o gol do empate, un tanto deu ás a un Celta que veu arriba e afogou a saída de balón do Zaragoza ata o descanso, pero sen xerar ocasións claras. Na segunda metade seguiu o dominio celeste, aínda que non con tanta intensidade. O Celta creou perigo por medio doutro disparo de Álex López, dun tiro de Natxo Insa dentro da área abortado pola zaga aragonesa e dun remate de Túñez que se marchou fóra por pouco. O Zaragoza reaccionou cun bo disparo de Postiga desviado por Javi Varas e con outra falta lateral que Rochina rematou fóra. Mentres, Orellana entraba por Álex López no Celta e Víctor substituía a Rochina nos visitantes. Abel foi polos tres puntos metendo a Park polo defensa Jonny e atrasando a Augusto ó lateral, mentres o Zaragoza xa se conformaba co empate O partido non decaeu en intensidade pero si en ocasións. Só Orellana conseguiu inquietar á meta rival cun mal disparo desde unha posición escorada. Pouco despois, unha nova falta lateral rematou con Varas desviando un cabezazo de Sapunaru e chocando co seu compañeiro Jonathan Vila. O porteiro levou a peor parte, pero puido continuar. Abel foi polos tres puntos metendo a Park polo defensa Jonny e atrasando a Augusto ó lateral, mentres o Zaragoza xa se conformaba co empate. Por outro lado, sucedíanse os cartóns marelos para os dous equipos: o Celta rematou con sete amoestados por catro do Zaragoza. A mellor noticia é que Iago Aspas cumpriu onte o último dos seus catro partidos de sanción e poderá estar o sábado ante o Levante noutra final para evitar o descenso O conxunto celeste seguiuno intentando por medio de Orellana, Park e Bermejo, e o Zaragoza tamén tivo a súa nun lanzamento de falta de Apoño ó lateral da rede. Foi no minuto 93 dos 95 que tería o choque, curiosamente o minuto fatídico da semana anterior, cando Bermejo rematou á rede unha internada pola esquerda de Orellana para delirio do contaxiado público de Balaídos. Un Balaídos que rexistrou onte media entrada, unhas das máis pobres dos últimos tempos, nun partido importantísimo pero con moi mal horario e televisado en aberto. Non obstante, a mellor noticia é que Iago Aspas cumpriu onte o último dos seus catro partidos de sanción e poderá estar o sábado ante o Levante noutra final para evitar o descenso.


Summary: Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta segunda feira darase entre as 21 e as 22 horas, mentres que o mínimo será entre as 17 e as 18 horas.

O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta segunda feira nos 348,46 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta segunda feira darase entre as 21 e as 22 horas, con 380,6 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 287,96 euros/MWh, rexistrarase entre as 17 e as 18 horas. Esta segunda feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 159,92 euros/MWh. Deste modo, medra en 22,7% a respecto dos 133,5 euros/MWh de media deste domingo, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta segunda feira será máis de 50 euros superior aos 106,31 euros/MWh do 4 de xullo de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de xuño foi de 211,8 euros/MWh, uns 24 euros superior ao prezo de abril, que foi de 191,52 euros/MWh, e case 100 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).


Summary: A entidade financeira suma 30 oficinas e tres axencias de empresas con esta operación.

Esta quinta feira transcendeu a finalización da compra da entidade financeira vasca Bankoa por parte de Abanca. A operación comezara no mes de xullo e co acordo a compañía suma 30 novas oficinas, así como tres axencias de empresas, con localización maioritaria en Euskadi. A transacción, que se fixo oficial co primeiro consello de Administración de Bankoa dentro de Grupo Abanca, implica tamén a chegada duns 40.000 clientes máis á carteira da compañía. Deste forma, a empresa bancaria xa supera os 93.000 millóns de euros de volume de negocio. Logo de recibirse as autorizacións finais do Banco Central Europeo (BCE) e a Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV), a compravenda da firma completouse hoxe coa sinatura da operación. No encontro para asinar participaron o presidente e o conselleiro delegado de Abanca, Juan Carlos Escotet e Francisco Botas; por parte de Crédit Agricole Pyrénées Gascogne, o presidente, Marc Didier, o director xeral, Paul Carite, e o CFO, Fernando Villanueva; e por parte de Crédit Agricole S.A. (CASA), Francois Rameau, Senior Country Officer Iberia. Fontes da entidade que preside Escotet explicaron que, "como proba da confianza" e arraigamento territorial da entidade vasca, de momento vaise manter o seu conselleiro delegado, Jesús Suárez, e os sete conselleiros externos. Con esta operación, o grupo fortalece a súa rede na cornixa cantábrica, á vez que reforza segmentos de negocio como empresas e xestión de patrimonios. Achega potencial de crecemento en liñas como circulante, negocios, consumo e seguros. Segundo comentan as mesmas fontes, con esta operación, baseada "en activos de calidade", ábrense "amplas posibilidades de desenvolvemento".


Summary: A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público convoca concentracións para o vindeiro 15 de xuño para esixir a gratuidade universal dos libros de texto.

A gratuidade universal dos libros de texto e do material escolar é o obxectivo da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público que convoca concentracións o vindeiro día 15. Esixen así a derrogación das ordes polas que se regulan o fondo solidario e a as axudas para a adquisición de libros de texto porque, segundo sinalan, "contribúen a empeorar a actual situación e impiden a gratuidade universal dos libros de texto e do material escolar". Piden por iso dotación de persoal administrativo nos centros e, mentres non exista, que sexa a Consellaría quen xestione todo o ámbito relacionado cos libros de texto. A norma, segundo a Plataforma, non só suporá prexuízos para o alumnado e as familias senón unha sobrecarga de traballo administrativos para os centros de ensino. Indican que, coa LOMCE na corda frouxa, o razoábel sería "non cambiar os libros de texto para evitar someter as familias a un gasto innecesario e inxustificado". Esixen, desta maneira, a gratuidade universal dos libros de texto e do material escolar para o conxunto do alumnado de infantil e ensino obrigatorio, por medio do sistema de préstamo.


Summary: Un estudo de dous investigadores da Universidade de Gotemburgo analiza a percepción que a cidadanía ten da imparcialidade das institucións, do nivel de corrupción ou da calidade dos servizos públicos. É o sétimo territorio de toda Europa que perdeu máis valoración nos últimos sete anos

Nicolas Charron e Víctor Lapuente, investigadores da Universidade de Gotemburgo (Suecia) veñen de publicar o estudo Quality os Government in EU Regions: Spacial and Temporal Paterns, un traballo que analiza a calidade democrática das distintas rexións de Unión Europea a través das percepcións que a cidadanía ten do "grao de imparcialidade" das institucións, o nivel de corrupción ou a calidade dos servizos públicos. É a terceira vez que se leva a cabo esta pescuda (tralas edicións de 2010 e 2013), polo que o estudo pode valorar a evolución no tempo destes parámetros. Galicia obtén valoracións baixas en todos os indicadores, cunha nota final de -0.431 puntos, que no conxunto do Estado a sitúan só por diante de Andalucía (-0.740), Canarias (-0.709) e Baleares (-0.544) e nun nivel semellante ao da Comunidade Valenciana (-0.446). A media española fica nun -0.328, aínda que Asturias, Cantabria, Navarra, Euskadi, A Rioxa, Aragón e Estremadura si se sitúan en valores positivos. Galicia é a sétima rexión de toda a UE que máis empeorou os seus indicadores neste tempo, é dicir, no que a percepción que a cidadanía ten do seu Goberno empeorou máis A peor puntuación galega prodúcese na percepción da corrupción (-0.747), pero tamén rexistra notas negativas na percepción da imparcialidade do Goberno (-0.309) e na percepción calidade dos servizos públicos (-0.194). O noso país en realidade mantén estables os seus datos dende o estudo do ano 2013 (cando era a peor das comunidades do Estado) pero o empeoramento doutros territorios fai que ascenda algunhas posicións. A investigación de Charron e Lapuente analiza tamén a evolución de cada territorio nestes últimos anos, dende o 2010, resultando que Galicia é a sétima rexión de toda a UE que máis empeorou os seus indicadores neste tempo, é dicir, no que a percepción que a cidadanía ten do seu Goberno empeorou máis. Tan só a Guiana (Francia), Val de Aosta (Italia), Abruzzo (Italia), Piamonte (Italia), Canarias (España) e Atenas (Grecia) presentan un descenso maior nas valoracións. Galicia é, ademais, a segunda rexión na que máis empeorou a percepción da corrupción (só detrás do Abruzzo italiano) e a cuarta na que máis empeorou a valoración da imparcialidade do Goberno (só detrás da Guiana francesa, a húngara Észak-Alföld e o Piamonte italiano). Territorios que máis empeoraron a súa valoración entre 2010 e 2017 As enquisas realizáronse durante o mes de maio do pasado ano e en Galicia leváronse a cabo 411 entrevistas. Nas enquisas preguntábase pola existencia de corrupción en distintos ámbitos da sociedade; no capítulo de imparcialidade, valorábase a igualdade de trato na saúde, no ensino, no pagamento de impostos ou no cumprimento da lei; finalmente, preguntábase pola calidade dos servizos públicos. "O bo goberno é o camiño para conseguir sociedades máis ricas, con maior calidade de vida e menos desiguais" sinala un dos autores do estudo Alén das conclusións en clave política, un dos autores deste índice, Víctor Lapuente, indicaba hai catro anos nun artigo en Eldiario.es que a "percepción da calidade do goberno" debe "importar" tamén en no ámbito económico. "Algúns estudos -explica- amosan que, a longo prazo, a riqueza das rexións depende da calidade do goberno". Ademais, o propio índice EQI está "altamente correlacionado con todo tipo de bos resultados en termos socioeconómicos", do que cabe deducir que "o bo goberno é o camiño para conseguir sociedades máis ricas, con maior calidade de vida e menos desiguais". Consulta aquí o estudo (.pdf)


Polonia, desde que entrou na Unión Europea (UE) en 2004 experimentou un crecemento económico considerable e presume de ser un país moderno. Os expertos internacionais falan do milagre polaco, pero ese cambio agacha moitas miserias e unha das máis sanguentas é a violencia que sofren as mulleres polacas. Segundo Urszula Nowakowska, directora do Centro dos Dereitos das Mulleres, unha polaca de cada seis é vítima da violencia doméstica. Segundo as autoridades polacas, en 2008, houbo no país 86.455 casos de violencia no ámbito da familia e a maioría das vítimas foron mulleres. A situación non mellorou no últimos catro anos, segundo denuncian diversos colectivos feministas e organismos internacionais. Segundo Urszula Nowakowska, directora do Centro dos Dereitos das Mulleres, unha polaca de cada seis é vítima da violencia doméstica O Programa Nacional de Loita contra a Violencia Familiar posto en marcha en 2006 por varios ministerios "non deu resultados positivos, porque faltan medios, non hai vontade política e a sociedade é maioritariamente insensible a este problema", comenta unha militante feminista. Nun artigo publicado na web polaca en español PolskaViva con motivo do Día Internacional da Muller, o seu director, o xornalista zaragozano Néstor Tazueco, di: "Aquí, en Polonia, o 8 de marzo é un día bastante descafeinado" Tan só se regalan flores, tulipáns para ser máis exactos". Este xornalista español bo coñecedor de Polonia pregúntase: "Existen os malos tratos de xénero no país" Moitas vítimas Os datos falan por si sós: en España, en 2011, 66 mulleres foron asasinadas o ámbito familiar. En Polonia, que ten 10 millóns de habitantes menos que España, segundo Tazueco, foron 150 as mulleres vítimas do machismo criminal Os datos falan por si sós: en España, en 2011, 66 mulleres foron asasinadas o ámbito familiar. En Polonia, que ten 10 millóns de habitantes menos que España, segundo Tazueco, foron 150 as mulleres vítimas do machismo criminal. O director de PolskaViva sinala que mentres "en España aprendeuse que non hai que silenciar o problema, e os medios de comunicación concienciáronse para sacar á luz até o último caso", no resto de Europa "faise mutis ante este problema". Efectivamente, Amnistía Internacional (AI) denuncia que a violencia de xénero "segue sendo invisible" en moitos dos antigos países comunistas, como Polonia, Bulgaria, Romanía, Hungría, Lituania, Estonia e Eslovenia, aínda que tamén en Italia, Holanda, Grecia, Finlandia, Austria e Malta. En Polonia, a violencia machista non preocupa a case ninguén, excepto a uns poucos colectivos feministas e de dereitos humanos, e os medios de comunicación non se fan eco do dramático sufrimento das vítimas. A sociedade polaca "ignora ou despreza este grave problema", asegura a activista Elzbieta Janicka. Fóra de Europa Polonia aínda non asinou a convención do Consello de Europa para a prevención e a loita contra a violencia ás mulleres, cousa que si fixo un país musulmán como Turquía Quizá sexa por este motivo que Polonia aínda non asinou a convención do Consello de Europa para a prevención e a loita contra a violencia ás mulleres, cousa que si fixo un país musulmán como Turquía. Urszula Nowakowska está convencida de que a firma desta convención dotaría a Polonia dun "cadro xurídico completo e necesario para protexer as mulleres contra todas as formas de violencia". A directora do Centro dos Dereitos das Mulleres enviou unha carta aberta ao primeiro ministro, Donald Tusk -que naquel momento era líder do gobernante Plataforma Cívica (PO, centrodereita)- na que lle recomenda a ratificación da convención do Consello de Europa. Tusk prometeu que asinaría esta convención nun congreso nacional de mulleres, pero todo parece indicar que máis da metade da poboación polaca terá que esperar máis tempo para que en materia de loita contra a violencia machista o seu país entre na Europa do século XXI. O propio ministro de Xustiza, Jaroslaw Gowin, que representa o sector máis conservador e clerical de PO, oponse a que Polonia se equipare aos países máis avanzados de Europa, porque, ao seu xuízo, as recomendacións do Consello de Europa son contrarias "ás tradicións polacas de protección da familia". Gowin, que é un firme detractor do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, considera que os "homes polacos son boa xente", aínda que admite que o alcoholismo causa estragos neles e desemboca en moitos casos en violencia contra as mulleres. "O problema non é só o alcoholismo e a pobreza, senón sobre todo o dominio e o control que exercen os homes sobre as mulleres", advirte Elzbieta Janicka "O problema non é só o alcoholismo e a pobreza, senón sobre todo o dominio e o control que exercen os homes sobre as mulleres", advirte Elzbieta Janicka. O Grupo Parlamentario de Mulleres, integrado na súa maioría polas deputadas do gobernante PO, adoptou unha resolución que apoia a ratificación por Polonia do convenio europeo contra a violencia machista. O grupo rexeitou os argumentos do ministro de Xustiza. Ideoloxía patriarcal Segundo denuncian os colectivos feministas, desde o punto de vista xurídico, social e mediático, as mulleres polacas están completamente desprotexidas fronte á violencia machista, e a clase política, coa excepción do partido anticlerical e liberal Movemento Palikot, non manifesta ningunha preocupación respecto diso. Para a deputada transexual do Movemento Palikot Anna Grodzka, "a raíz ideolóxica e cultural" da violencia doméstica está "na cultura patriarcal e machista e o sometemento da muller ao home, que ten na Igrexa católica ao seu principal soporte e altofalante". O propio Papa Xoán Paulo II, considerado un heroe nacional en Polonia, adoitaba dicir que "cando se fala da familia, os dereitos individuais non existen" Cabe destacar que o propio Papa Xoán Paulo II, considerado un heroe nacional en Polonia, adoitaba dicir que "cando se fala da familia, os dereitos individuais non existen". A situación das mulleres polacas, en canto a dereitos e protección, é bastante peor que a das súas veciñas checas, lituanas e ucraínas. Polonia está mesmo por detrás da ultraconservadora Hungría, que polo menos se comprometeu en cambiar a lei que persegue a violación, para castigar con máis dureza aos culpables e protexer mellor ás vítimas. Correo Diplomático


Summary: Os grupos de ultras son bastante heteroxéneos e fragmentados en diferentes seccións, nas cales intégranse persoas de moi diferente procedencia social que, amparados en discursos pseudopolíticos moi básicos e emotivos, xustifican accións violentas

O sucedido o pasado domingo na contorna do Vicente Calderón copou as primeiras planas de diarios e informativos, máis polas súas tráxicas consecuencias que pola existencia dun fenómeno que non resulta tan pouco frecuente como puidese parecer a primeira vista. Criminalizar a vítima é o primeiro paso para eludir responsabilidades e non afrontar cara a cara o problema social da violencia no fútbol. Criminalizar a vítima é o primeiro paso para eludir responsabilidades e non afrontar cara a cara o problema social da violencia no fútbol A coñecida como Traxedia de Heysel (1985) supuxo un punto de non retorno a unha forma de entender o fútbol como un campo de batalla entre inchadas rivais. Coas vítimas sobre a mesa comezaron a adoptarse medidas a nivel europeo para previr e erradicar a violencia e as desordes de espectadores nos partidos de fútbol. En Inglaterra, aínda que con responsabilidade directa da policía nas mortes ocorridas, aproveitouse a Traxedia de Hillsborough (1989) para implementar con dureza e de maneira indiscriminada a Football Spectators Act durante as últimas rabexadas do thatcherismo. En España, agás casos illados que derivaron en asasinato como o de Frédéric Rouquier (1991) ou o do lembrado Aitor Zabaleta (1998), o problema da violencia no fútbol non foi tan grave como noutros lugares de Europa. Con todo, a partir da década do oitenta e durante o noventa, os grupos de seareiros radicais comezan a ter un protagonismo até daquela descoñecido no noso fútbol e configúranse como unha subcultura xuvenil moi visible dado o acusado impacto mediático que ten o fútbol. Moitos destes grupos de seareiros ocuparon importantes espazos de poder no ámbito dos clubs, sendo en moitos casos apadriñados polos seus dirixentes e defendidos ou escusados cando tocaba porque son os que lle dan cor e animación á bancada. Desde entón os ultras sempre estiveron aí, manifestándose na bancada e, a maior parte das veces, fóra dela, conformándose como auténticos grupos de presión e ameaza ao disidente. Podemos afirmar que o que se produciu é un desprazamento da violencia desde dentro dos estadios ao exterior dos mesmos e ás estradas, bares e gasolineiras Coa lexislación e a organización para evitar a violencia no deporte parecía que en España se erradicou o problema da violencia no fútbol. E, polo menos dentro das bancadas, parece que algunhas desas medidas organizativas, preventivas e represivas tiveron o seu efecto, pero nada máis lonxe da realidade. Podemos afirmar que o que se produciu é un desprazamento da violencia desde dentro dos estadios ao exterior dos mesmos e ás estradas, bares e gasolineiras polas que cada domingo transitan os grupos ultras, quen amparados en discursos pseudopolíticos moi básicos e emotivos, xustifican accións violentas, á vez que reforzan a súa identidade como grupo cometendo actividades delituosas. Son grupos informais que ademais adoitan ser bastante heteroxéneos e fragmentados en diferentes seccións, nas cales se integran persoas de moi diferente procedencia social. Mesmo un dos patróns sobre os cales se tiña un maior grao de coñecemento e acordo ao establecer o perfil sociolóxico do seareiro radical, como era o feito de ser homes e novos, parece estar a cambiar ao integrarse neles un número crecente de mulleres e alongarse a idade de pertenza a esta especie de familias alternativas que constitúen un modo alternativo de vida, no cal algúns dos seus membros atopan un poder e un prestixio que a sociedade lles nega noutros ámbitos. A violencia no fútbol non desapareceu. Os ultras están aí e a xulgar polas idades dos detidos, nunca marcharon. Desaparecer do centro do escenario, das portadas dos diarios, non implica que de cando en vez volvan ocupar ese espazo se dun asasinato se trata. A primeira medida para resolver o problema da violencia no fútbol non é precisamente saír fuxindo axiña como sucedeu unha vez coñecida a morte de Jimmy, onde ninguén (dirixentes dos clubs, LFP, RFEF, árbitros, xogadores, xornalistas, forzas de seguridade) parecía responsabilizarse do asunto e repetía teimando que NON se trataba dun problema relacionado co fútbol. Se realmente se pretenden atopar solucións, haberá que recoñecer que a violencia, ademais dun problema social é un grave problema asociado ao noso fútbol. Témome que non haberá unha reflexión pausada sobre este asunto que involucre a todos os actores protagonistas (aos afeccionados tamén!) e adoptaranse medidas precipitadas que aplaquen a alarma social xerada. Acabarán pagando as culpas unha gran maioría de afeccionados polos feitos cometidos por unha minoría de ultras que non os representan e dos que se avergoñan. Ao tempo.


Summary: Hai un mes eran dez as mulleres desta asociación contra a violencia machista as que encetaban a greve. Catro delas tiveron que ser hospitalizadas. Trinta días despois, a acción remata como empezou: denunciando o "silencio cómplice" do Goberno galego

"Decepcionadas pero quitando máscaras de quen di defender a ultranza os dereitos das mulleres e menores que sofren violencia de xénero". Así rematou Velaluz a folga de fame que encetara hai un mes para reclamar "protección real" para as mulleres en situación de violencia machista e para as súas crianzas. A súa demanda traduciríase, grosso modo, na aplicación da Lei integral de violencia machista que na Galiza foi aprobada en 2007. As dez mulleres que o 15 de outubro iniciaron a vixilia recibiron a visita de practicamente todas as forzas políticas --agás o PP--, mais tamén do Goberno galego. Foi a secretaria xeral de Igualdade, Susana López Abella, quen as visitou o 21 de outubro no local que Velaluz ten a carón da Audiencia provincial da Coruña canda a subdirectora xeral para o Tratamento da violencia de xénero, Belén Liste. Do lugar saíron cun documento en que Velaluz lles facía chegar por escrito as súas reivindicacións principais. Gloria Vázquez, presidenta da asociación, resómeas: "protexer as mulleres e menores, suspender de inmediato as visitas do agresor aos fillos; e que após sentenza firme se lle retire a patria postestade". A subdirectora xeral de Igualdade o 25-N de 2011: "Os nenos son as vítimas esquecidas" A día de hoxe o colectivo non recibiu resposta ningunha, malia que a subdirectora Belén Liste aproveitou o 25-N de 2011 para denunciar que "os nenos son as vítimas esquecidas" da violencia que se exerce contra as mulleres. Nunha entrevista concedida daquela ao diario La Opinión, Liste reprobou a "dependencia económica" que as maltratadas teñen a respeito do seu agresor, mais o seu goberno recortou nun 25% o orzamento destinado ao chamado 'salario da liberdade', unha axuda pública pensada xustamente para rachar con esa dependencia. Velaluz denuncia que "nin sequera o 10% das mulleres que denunciaron chegou a cobralas". A subdirectora xeral de Igualdade enfatizou tamén que a Xunta dispuña "dun programa de atención psicolóxica dirixido a mulleres, menores e persoas dependentes". Del tamén fala a directora xeral, Susana López Abella, no seu Informe de 2012, un documento de 208 páxinas que nada di sobre a redución acometida neste servizo, habilitándoo unicamente para quen como medida provisoria teña concedida unha orde de afastamento. Nese ano, 2012, ditáronse 719 malia que houbo 4.102 denuncias por malos tratos. Con este panorama como pano de fondo, a presidenta da asociación, Gloria Vázquez, mostrou a súa "decepción" coas responsábeis políticas e co Goberno galego no seu conxunto porque teima en deixar as mulleres en situación de violencia machista e ás súas crianzas "na desprotección máis absoluta". O único motivo de celebración para Velaluz é que este colectivo vai facer parte, "con voz e voto", dunha Comisión de investigación que sobre esta causa se creará no Parlamento galego.


Summary: Feijóo submétese hoxe a un novo exame. Será ante a imprensa (12 h), após o Consello da Xunta. Na súa comparecencia foi incapaz de soterrar o seu caso, o caso da súa historia de amizade durante varios anos co narcotraficante Marcial Dorado.

"Cando eu vin a Dorado non estaba nin condenado nin na cadea", dixo literalmente Feijóo no Parlamento galego, após acusar o bipartito de contratar con empresas do narcotraficante logo de este ter sido achado culpábel nos tribunais. O que non explicou Feijóo é como o número dous da consellaría de Sanidade podía ter relación cunha persoa que atentaba contra a saúde dos cidadáns e que, no momento das súas fotos co agora presidente da Xunta, xa fora detido no cuadro da Operación Nécora que dirixira o xuíz Garzón. Feijóo terá de enfrentar hoxe unha nova proba á súa capacidade para manter unha versión coherente dos feitos [até agora, debido á súa sobre-exposición mediática, ten fracasado claramente no empeño]. Na conferencia de imprensa estará, por suposto, Sermos Galiza. Está por ver que os responsábeis de comunicación nos permitan realizar perguntas ao presidente da Xunta. Porén, estaredes informad@s de todo en tempo real. Tentaremos inquirir sobre as perguntas que Feijóo teima en non contestar (e que, de facto, onte deixou sen réplica embora ter investido 2 horas na súa comparecencia). A saber: que razóns achou para amagar con demitir en 2003 e por que non as acha agora? quen pagaba as viaxes con Dorado? cando realmente cortaron a súa relación? E unha máis: está en condicións de garantir que durante os anos que mantivo unha estreita relación de amizade con Dorado o departamento de Sanidade da Xunta de Galiza non contratou con empresas controladas polo narcotraficante?


Summary: A Alianza Rural Galega bota a andar unha campaña informativa para alertar dos riscos da minaría na montaña de Lugo fronte á da Xunta que toma o lema "A minaría forma parte da túa vida". Destrución do sector agrario e gandeiro, contaminación e despoboamento son, ao seu ver, os efectos dos proxectos mineiros consentidos pola Xunta.

Se a Xunta quere convencer das vantaxes das explotacións mineiras con campañas como "A minaría forma parte da túa vida", na que chega a afirmar que "Galiza é unha mina", a Alianza Rural Galega "contrainforma" cunha campaña na que ofrece datos sobre a ameaza de degradación que pode supor para a montaña de Lugo. Destrución de emprego no sector agrario e gandeiro, contaminación irrecuperábel e despoboamento son algúns dos efectos da minería invasiva que á que a Alianza Rural Galega se enfronta cunha campaña na que reparten alegacións para que organismos, entidades e particulares mostren a súa oposición. Afirman que continuarán até que a Xunta rectifique e paralice e non dea "o visto e prace ao saqueo do país". No concello de Becerreá, un dos catro afectados polo proxecto mineiro, comezou a campaña informativa sobre o proxecto das minas de ouro na montaña de Lugo da Alianza Rural Galega, formada por Adega, Fruga, CIG e Organización Galega de Montes Veciñas. A campaña busca alertar sobre os perigos que se poden derivar do proxecto para o que se pediu solicitude de permiso de explotación mineira Lago II, solicitado pola empresa canadiana Lundin Mining Corporation a través da filial Gold Quest Ibérica. Os concellos afectados serían A Fonsagrada, Baleira, Baralla e Becerreá, nun total de case 12.000 hectáreas. Explotación a ceo aberto, cun grande movemento de materiais para recoller fundamentalmente ouro, consumo masivo de auga e a creación de balsas de contaminación líquida con minerais tóxicos, mesmo mortais con arsénico e cianuro é o cadro que debuxan da minaría que se está a proxectar sobre a comarca. "De aprobarse este proxecto de exploración, suporía a degradación dunha área incluída en dúas Reservas da Biosfera cun importante valor ambiental, a de Río Eo-Os Oscos-Terrade Burón e a de Terras do Miño, cun importante risco de contaminación, xa que un verquido afectaría ás cuncas do Miño e do Eo" alertan desde a Alianza Rural Galega. Risco para a agrogandeiría A Alianza Rural Galega avisa tamén do risco que para o sector agrogandeiro, fundamental para o desenvolvemento da comarca, que entraría "en competencia directa pola terra e pola auga" coa minaría. Lembran que o sector é a "principal ferramenta de fixación de poboación e d loita contra os incendios forestais". Fronte isto, o modelo de emprego que propón a minaría é de menos postos de traballo que ofrecen e só polo tempo que dura a explotación, 5, 10 ou 15 anos, a cambio de destruír a actividade noutros sectores. Lembran desde a Alianza Rural Urbana que a minaría a gran escala sostense "baixo unha relación colonial: o beneficio marcha cara grupos de inversión foráneos namentres no territorio queda a desfeita e a contaminación que lastra o seu desenvolvemento do propio territorio durante xeracións". Lamentan así que a Xunta abrise as portas "á explotación dos nosos recursos xeolóxicos ás grandes transnacionais da minería". Como exemplo da política do goberno da Xunta sinalan a campaña "A minaría forma parte da túa vida" alén das axudas directas ás empresas mineiras.


Summary: "Escollestes o lado correcto da historia", afirmou Volodimir Zelenski en relación aos países que votaron a favor.

A Asemblea Xeral de Nacións Unidas adoptou este cuarta feira unha resolución de condena á invasión de Ucraína nunha sesión especial de emerxencia. Trátase da undécima do organismo na súa historia. A resolución contou co apoio de 141 países, mentres que Rusia, Bielorrusia, Siria, Corea del Norte e Eritrea votaron en contra. Por último, os 35 países restantes, entre os que destacan China, India, Bolivia, Cuba, El Salvador, Nicaragua, Irán, Irak, Kazajistán ou Vietnam, abstivéronse. O secretario xeral da ONU, António Guterres, destacou a mensaxe "alta e clara" da Asemblea Xeral. En declaracións ante a prensa, pediu o remate das hostilidades en Ucraína, "que se silencien as armas" e que as partes abran a porta ao diálogo e a diplomacia. "Unha verdade central" Guterres resaltou que a resolución adoptada reflexa "unha verdade central". "O mundo quere a fin do tremendo sufrimento humano en Ucraína", proseguiu. "As persoas en Ucraína necesítano desesperadamente. E persoas de todo o mundo así o demandan", recalcou. O presidente de Ucraína, Volodimir Zelenski, mostrou ledicia pola aprobación da resolución e mostrou o seu agradecemento a "todos e cada un" dos países que han votaron a favor. "Escollestes o lado correcto da historia", agregou nunha mensaxe nas súas redes sociais. O Consello de Seguridade da ONU, decidiu convocar esta reunión o domingo, após Rusia vetará unha declaración de condena a súa ofensiva. Neste caso, a votación saíu adelante tras decorrer nun modelo no que os países con dereito a veto non poden aplicalo.


Summary: Os populares atinxen 12 edís mentres que PSdeG (8), Ferrol en Común (3) e BNG (2) suman 13

O PP volveu ser a forza máis votada en Ferrol, igual que nas municipais de hai catro anos. Tamén como daquela, é moi probábel que iso non sexa abondo para gobernar. Se daquela ficaba a 2 edís da maioría absoluta na corporación (13), agora fica a 1. As listas de PSdeG, Ferrol en Común e BNG suman 13 concelleiros e concelleiras. O PP tivo 41,6% dos votos, o que é 5 puntos máis que nas municipais de 2015. A desaparición de Ciudadanos, que perde o seu representante en Ferrol, parece indicar que J.M. Rey foi quen de aglutinar todo o voto da dereita. En todo caso, non acada a maioría absoluta, polo que o PSdeG pode ter na súa man a baza de lograr a Alcaldía de acadar o apoio de FeC e nacionalistas. A forza que daquela ficara segunda en votos en 2015 e que lograra a Alcaldía, Ferrol en Común, perde 3 edís, ao caer de 6 a 3 cadeiras. De 22% a 10,5%. Perdeu máis da metade dos apoios. O PSdeG atinxe 8 cadeiras, 3 máis que hai catro anos, ao sumar case 30% dos votos, o que é un aumento considerábel a respecto de 2015, cando lograra menos de 19%. O BNG mantén, pola súa banda, os seus dous representantes, obtendo case 7,5% dos apoios. Ferrol municipais 2019 Infogram


Summary: A portavoz nacional do BNG sinala a campaña da formación polo Día da Patria como "primeira gran mobilización" polo cambio político en 2020 que, afirma, a formación soberanista aspira a "liderar". Ante arredor de 200 cargos municipais instou ao traballo "coordinado" entre concellos, "fuxindo de localismos estériles tan do gusto das forzas estatais"

"Convencida" de que en 2020 pode haber un cambio de goberno en Galicia. Así se amosou este domingo a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, no transcurso do encontro no que o Bloque xuntou en Santiago arredor de 200 edís da formación de concellos de todo o país. "Feijóo é o pasado" e Galicia atópase ás portas "dun novo ciclo" no que "desaloxar o PP" da Xunta é "condición necesaria", pero non abonda, cre a líder nacionalista.Para a portavoz nacional do BNG "non chega" con que Feijóo en particular e o PP en xeral deixen de ostentar o goberno unha década despois. Galicia precisa un "cambio transformador" que, afirma, só chegará se é o propio BNG o que "lidera a Xunta". "Ofrecemos algo único e importante: un proxecto de país, xenuíno e pensado dende Galiza", resume.A portavoz nacional do BNG sinala a campaña da formación polo Día da Patria como "primeira gran mobilización" polo cambio político en 2020 que, afirma, a formación soberanista aspira a "liderar"Co escenario político galego ás portas da precampaña, Pontón contrapuxo ante a representación municipal da súa formación o feito diferencial que, considera, achega a formación soberanista. "As forzas co centro de decisión en Madrid converteron nun triste espectáculo a política estatal" cara á investidura de Pedro Sánchez, nun contexto no que "se fala de todo menos dos problemas de Galiza e da solución a eses problemas". A razón, cre, é que "PP, PSOE e Podemos comparten un desño centralista que nos prexudica como país".Pero agora, di, xa "ninguén discute" que "o BNG está á alza" como "forza sólida, coherente e cun proxecto claro". Esa é a razón pola que cre imprescindible "seguir alargando esa corrente de simpatía", un incremento da base social que a organización tamén fixa entre as prioridades da súa campaña do Día da Patria. Máis militancia e simpatizantes serán "clave", cre, para que "en 2020 deamos os alto adiante que nos permita poñer punto fianl ao decenio negro de Feijóo e abrir un novo ciclo en Galiza".Ante arredor de 200 edís Pontón instou ao traballo "coordinado" entre concellos, "fuxindo de localismos estériles tan do gusto das forzas estatais"Tras unha década na que, analiza, "non fallou o país nin a xente do país", senón "un Goberno sen proxecto de futuro, incapaz", Pontón olla precisamente cara ao vindeiro 25 de xullo como "primeira gran mobilización" do cambio político. Esa xornada, na que a organización soberanista convoca a súa tradicional manifestación en Santiago, debe ser o primeiro chanzo para "impulsar o BNG e conquistar a Xunta en 2020, logrando que nin unha soa persoa que queira cambio en clave de país quede na casa". "A esperanza -agrega- é o motor que hai que poñer a funcionar para transmitir que nada é imposíbel".Neste sentido, unha vez constituídos a maioría dos gobernos municipais, Ana Pontón insta os edís a "traballar coordinadamente, como corresponde a unha organización cun proxecto de país no que os concellos son unha peza clave", pero "fuxindo de localismos estériles tan do gusto das forzas estatais para desdebuxar a nosa identidade". "Non somos unha suma de concellos, somos un pobo e unha nación cuxo futuro pasa por ter unidade de país" e nel, di, "o traballo municipal do BNG é o mellor espello para ver que outra Galiza é posíbel", conclúe.


Summary: A votación determinará a composición do Senado e a Cámara de Representantes, onde a maioría das sondaxes apuntan a unha posíbel vitoria do Partido Republicano.

Os colexios electorais dos Estados Unidos de América abriron esta terza feira as súas portas na costa leste para unhas eleccións de metade de mandato, as coñecidas como Midterm nas cales o Partido Demócrata tentará manter a súa maioría nas dúas cámaras do Congreso para os dous últimos anos do mandato do presidente, Joe Biden. A votación presencial, que arrinca despois de que perto de 42 millóns de persoas votasen por correo (segundo datos do 'US Elections Project' da Universidade de Florida), determinará a composición do Senado e a Cámara de Representantes, onde a maioría das sondaxes apuntan a unha posíbel vitoria do Partido Republicano. No centro do proceso figuran seis estados que poderían ser chave nun posíbel envorco electoral, entre eles os cinco nos cales Biden logrou arrebatar o control en 2020 aos republicanos (Arizona, Xeorxia, Michigan, Pennsilvania e Wisconsin), ademais de Nevada, tal e como recolleu a cadea de televisión estadounidense CNN. Os republicanos parten coa vantaxe das enquisas nas eleccións de hoxe nos EUA 435 escanos Durante as eleccións estarán en disputa os 435 escanos da Cámara de Representantes, así como 35 no Senado. Ademais, hai votacións que afectan organismos lexislativos estatais, gobernacións e consellos locais. O propio Biden defendeu o pasado domingo as medidas executadas durante o seu mandato á fronte da Administración durante un mitin para apoiar a candidatura da gobernadora de Nova York, Kathy Hochul, no marco da campaña para as midterm. Así, destacou que o seu predecesor, Donald Trump, "deixou en ruínas" a economía, e recalcou que foi o primeiro mandatario á fronte da Administración que provocou unha taxa de desemprego maior desde a época de Herbert Hoover. Donald Trump "moi probabelmente" se presentará ás eleccións de 2024 O propio Trump volveu ser noticia nas últimas horas no marco do inicio das midterm. Desta vez arremeteu contra a presidenta da Cámara de Representantes, a demócrata Nancy Pelosi, á que chamou "animal", despois de utilizar o mesmo termo para referirse a un 'pandilleiro' condenado por asasinato.


Summary: Os conservadores sacan adiante nun tenso debate a versión recortada da iniciativa lexislativa popular que pretendía a instalación no HULA dos servizos de hemodinámica 24 horas, radioterapia e medicina nuclear, prometidos por Feijóo en 2011. A Federación Veciñal anuncia novas mobilizacións e lamenta que o presidente "non teña palabra". Audio no interior

Case catro anos e 40.000 sinaturas despois e tras nove meses de trámite a iniciativa lexislativa popular promovida dende colectivos veciñais, sociais e políticos de Lugo para dotar o hospital da cidade dos servizos de hemodinámica 24 horas, radioterapia e medicina nuclear, foi definitivamente baleirada. Os votos do PP no Parlamento serviron para aprobar, en solitario e nun tenso ambiente, unha lei da que non ficou nin o nome e na que, no canto da obriga concreta de instalar os servizos prometidos polo presidente da Xunta en 2011, figura o difuso compromiso de poñer en marcha certos "procedementos" nun horizonte temporal que se achega ao ano 2017. Representantes dos colectivos que impulsaron a ILP seguiron dende a tribuna do hemiciclo, non sen indignación, como o PP xustificou o recorte. Non o fixo a través do seu deputado de Lugo e alcaldable na capital da provincia, Jaime Castiñeira, quen si interviñera no nome do seu partido cando, o pasado marzo, a iniciativa foi tomada en consideración por unanimidade. O difícil papel tocoulle ao ourensán Miguel Santalices, voceiro popular en materia sanitaria. O veterano deputado defende que a decisión se toma baseándose nun "informe claro e contundente" que el mesmo lle pediu "evidentemente, á Consellería de Sanidade". "Que independente!", escoitouse dende as bancadas opositoras. "A decisión de instalar radioterapia en Lugo está tomada" aínda que "houbo un problema administrativo" que "imos superando". No caso da hemodinámica, a unidade para atender infartos, Santalices fai súas as palabras do Goberno para afirmar que no conxunto de Galicia xa "existe unha dotación tecnolóxica axeitada, completa e ben distribuída xeograficamente" para atender estes casos. Lugo, polo tanto, seguirá tendo hemodinámica en horario de oficina, de 8 a 3, e as persoas que sufran un infarto fóra dese horario ou durante a fin de semana terán que seguir sendo trasladadas a outras provincias. Toda a oposición censura a "mentira", a "burla" e a "estafa" dos populares co recorte da ILP O que para os populares é un cambio de rumbo con base científica para a oposición é "un feito sen precedentes e moi grave", "unha mentira e unha burla", di a socialista lucense Concepción Burgo, para quen resulta "inaudita" a "hipocrisía de Feijóo e do PP" ao "transformaren radicalmente" a ILP. Era "todo mentira, a palabra do presidente non vale nada", abonda dende AGE Eva Solla, a cuxo xuízo "o resultado final constitúe unha estafa ás 42.000 persoas que apoiaron esta ILP", a iniciativa cidadá con máis apoio da historia da autonomía. Nesta liña, para o voceiro do BNG, o lucense Cosme Pombo, o "mínimo" que cabe "pedir" neste contexto é "a dimisión da conselleira de Sanidade polo trato dado a esta ILP; devaluada, rebaixada e baleirada". Con este cambio "pretenden burlar a xusta demanda" da veciñanza, que seguirá "marxinada nos servizos sanitarios" mentres a lei "só serve para lavarlle a cara ao presidente". Protesta de Castiñeira e suspensión da sesión Boa parte das olladas da veciñanza presente e tamén dos grupos da oposición dirixíronse cara a Jaime Castiñeira, quen malia non representar o seu grupo si foi o encargado de recibir un grupo de membros do PP lucense que tamén seguiron o debate dende o público. "Imaxínome que veñen apoiar o PP e non aos veciños", ironizou Burgo dende o PSdeG, deputada que tamén se amosa convencida de que Castiñeira, como "Feijóo e a conselleira", aprobaron inicialmente a ILP "presionados polo clamor popular, pero sabían que isto cambiaría" e "por iso o señor Castiñeira non defende este ditame". "Feijóo e o señor Castiñeira menten de forma continuada", lamenta. Castiñeira, alcaldable do PP lucense, pediu a palabra para asegurar que non mentiu Estas alusións levaron o alcaldable popular a consultar co xefe do seu grupo, Pedro Puy, para cerciorarse do mecanismo que o Regulamento lles dá aos deputados para poderen terciar nun debate no que son mencionados malia non participaren nel. Así, ao rematar as roldas dos grupos Castiñeira pediu a palabra e a presidenta outorgoulla para permitirlle proclamar que nunca votaría en contra dos intereses dos lucenses, que "nin mentiu nin minte" e que Lugo goza dun "dos mellores hospitais a pesar do PSOE". A indignación opositora e a hilaridade veciñal levou a Pilar Rojo a suspender momentaneamente a sesión, que se reanudou para, xa nun ambiente máis calmo e contra as dez e cuarto da noite, ratificar a tesoirada á ILP cos votos dos populares. A Federación Veciñal anuncia novas mobilizacións: "Feijóo non ten palabra ningunha" Neste escenario, dende a Federación Veciñal evidencian de que "esta xa non é a nosa ILP", senón "a ILP do PP", e por iso "imos seguir loitando" con novas mobilizacións. A xuízo do seu presidente, Jesús Vázquez, este martes ficou demostrado que Feijóo "non ten plaabra ningunha", toda vez que o texto aprobado "non garante que se presten os servizos na rede pública" sanitaria nin tampouco "garante prazos". "Por nacer en Lugo somos menos que o resto dos galegos e nós dicimos 'non", conclúe.


Summary: O estudoso do exilio económico e político galego e especialista en Venezuela Xurxo Martiz achega nesta análise as chaves da crise que vive o país, cunha nova escalada na sabotaxe eléctrica. Esta semana o Goberno venezuelano denunciaba a ocupación "forzosa e ilegal" das súas sedes diplomáticas nos Estados Unidos. Eis un extracto da análise, publicada no número 339 do semanario Sermos Galiza.

Foi o presidente Antonio Guzmán Blanco (tres veces presidente entre 1870 e 1888) quen definiu Venezuela como un "coiro enxoito"; "Venezuela es como un cuero seco, lo pisan por un lado y se levanta por el otro". Coido que é a mellor definición do pobo venezuelano, distinto a todos os de América do Sur. Igualitario, revolucionario, abnegado, paciente e solidario. Estas peculiaridades son hoxe determinantes para a loita que o goberno revolucionario bolivariano mantén con Estados Unidos, son unha das armas de resistencia masiva deste pequeno David contra o seu particular e branco inimigo Goliath. O goberno revolucionario bolivariano mantén un inquietante equilibrio dende o primeiro golpe de Estado contra o presidente Chávez en abril de 2002. Todos os días, dende aquela data, é agredido por Estados Unidos e os seus estados satélites (o Estado español é un dos principais agresores á democracia venezuelana), agresión que determina que calquera día pode ser o derradeiro da revolución. Deposto e secuestrado o presidente Chávez (2002) a historia despois daría unha reviravolta. Un elemento que non estaba dentro do guión estadounidense fixo que o presidente Chávez retornase á presidencia: o pobo venezuelano. Nin Estados Unidos nin os golpistas contaban con que o apoio popular do presidente Chávez era masivo. Así, as masas de venezuelanos que o segundo día do golpe exixían na rúa a volta do presidente que eles elixiron e que alguén secuestrara foi a principal carta de Chávez e a revolución bolivariana para retomar o poder. Por iso, dende o golpe de 2002 en adiante o obxectivo principal para derrubar o goberno bolivariano vai ser desgastar ese pobo facéndoo sufrir, responsabilizando dese sufrimento o goberno que eles elixiron e tentando que sexa ese mesmo pobo quen o defenestre. [Podes ler a análise íntegra no número 339 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A Asociación Galega de Editoras (AGE) leva desde 1983 loitando pola defensa dos intereses do sector do libro galego, que hoxe se atopa nunha encrucillada logo da importante reestruturación vivida na última década. Nós Diario abre as portas da súa redacción aos representantes escollidos por AGE para protagonizar a primeira entrega das Conversas entre Nós, sección na que se analizará a poliédrica realidade da sociedade galega por boca dos seus protagonistas.

—Citando Cesáreo Sánchez, que no número 1 do Nós Diario dicía que este sector é cada vez máis dependente das institucións, como se vive esa dependencia desde o punto de vista das editoras? Xosé Ballesteros (XB): Teño que contradicir Cesáreo, porque por desgraza non hai axudas institucionais. Hai compra de novidades para fornecer a rede de bibliotecas públicas galegas, mais a iso non se lle pode chamar achegas, porque as bibliotecas precisan de libros. E tamén hai unhas axudas á tradución, que normalmente van para empresas non galegas. Entón, de que axudas institucionais estamos falando? Esta é unha das grandes eivas e reivindicacións deste sector. Após os recortes desapareceu absolutamente todo, aquí cada un aprendeu a sobrevivir polos seus propios medios. Henrique Alvarellos (HA): Sentímonos orfos. Pedimos un acompañamento da Administración, sentila próxima, notar que apoia a lectura, ademais das subvencións, que deberían ser algo normal, porque todos os sectores as teñen: a pesca, Citroën, etc. —Como se materializaría ese acompañamento da Administración? HA: Cunha estratexia desde o poder de apoio á cultura escrita, por poñer un exemplo. XB: Simplemente con que se desenvolvese a Lei do Libro aprobada no ano 2007 bastaría. Algúns din que está obsoleta, pois actualicémola, pero é que está sen desenvolver! Ballesteros: "para a xunta da galiza, A cultura está ao servizo do turismo e do camiño de santiago. A administración autonómica enténdea como un patrimonio dela sobre o que nós, as editoras, non podemos nin opinar" —Recentemente a Asociación de Bibliotecarios da Galiza denunciaba en Nós Diario, entre outros moitos problemas, que as compras de libros se reduciran en 50%. Como afectou esa circunstancia ás súas empresas? HA: A cifra é incluso superior. Desde 2008 a axuda á adquisición de novidades editoriais baixou en 80%, nunha responsabilidade compartida entre Xunta e Goberno central. Fran Alonso (FA): Os concellos tamén xogan un papel fundamental, porque a Xunta é a que tramita esas compras a través das bibliotecas, pero hai concellos que non o fan, caso do de Vigo, e é unha auténtica mágoa. XB: E ademais dependes da decisión de cada biblioteca, personalizando envíos, pagamentos... É como unha especie de festival de Eurovisión no que se produce unha selección na que unhas editoras saen mellor paradas e outras peor. —Como se traduce toda esta situación no sector? XB: Nos máis de 35 anos de vida de AGE temos visto, sobre todo a partir da crise, como editoras emblemáticas foron achicando ou incluso desaparecendo, como A Nosa Terra. Agora mesmo, logo da práctica desaparición das achegas institucionais, estamos nun escenario de sálvese quen poida. No sector perdéronse postos de traballo, selos e, sobre todo, a capacidade de manter un diálogo ao mesmo nivel coa Administración, que entende que a cultura é un patrimonio deles, o que se pon de manifesto cada vez que temos que saír ao exterior nas feiras do libro, nas que o caseto da AGE non existe, hai un stand da Xunta baixo o epígrafe Galicia é o bo camiño, con fotos do Camiño de Santiago. As editoras non podemos nin opinar. —Por que acontece esta situación? XB: Por unha decisión política na que din "a cultura é miña, eu poño a pasta, e eu decido que autores teñen que ser convidados, e vós se queredes vides, e se non, non". —E autores e editores críticos con ese poder poderían non ser convidados a esas feiras? XB: Non sabemos cales son os criterios. Tampouco é casualidade que a consellaría sexa de Cultura e Turismo, porque a cultura está ao servizo do turismo, é dicir, do Camiño de Santiago. Libros de texto e o papel da familia —Xoán Costa (XA): En relación a A Nosa Terra, non foi o único polo que fracasou, mais unha das apostas máis fortes que fixo foi meterse no libro de texto. Na medida en que a Administración optou por un modelo de falsa dixitalización do ensino, onde aparentemente non hai libros de texto pero os traballos susténtase en pdf fotocopiados, foi iso un pau a maiores para a industria? XB: Hai unha consigna desde a Administración que é: "dixitalicemos todo". No marco desa, como eu lle chamo, tiranía da conectividade, parece que sobra todo o libro en papel, incluído o de texto. Moitas persoas serían felices se desaparecese. FA: O libro educativo inflúenos moitísimo. O proxecto da Xunta para a implantación do libro dixital chámase dixgal. Problemas? É un proceso no que non se tivo en conta a opinión das editoras galegas. Cando falaron connosco por primeira vez, o que pretendían eran permisos sen límites, como se a propiedade intelectual fose eterna, o que fixo que AGE non estivese de acordo. Entón, a fórmula da Xunta non foi chegar a un acordo, senón recorrer a editoras de fóra, o que nos está facendo moito dano. No libro educativo, ademais, somos a única Comunidade na que a renovación é cada seis anos. E apostilo que nunca nos opoñemos aos préstamos de libros e á gratuidade, o problema é como se desenvolve sen ser os grandes prexudicados. XB: E está o problema engadido da redución de materias que se estudan en lingua galega e o retroceso que está a haber no uso do noso idioma. Iso ten unha correspondencia directa no descenso do número de persoas que len en galego. —O que enlaza co Decreto do Plurilingüismo de 2009, do que se fixeron dez anos hai pouco. XB: Efectivamente, eses son efectos directos. FA: Segundo os datos do Barómetro de Lectura, 56% da poboación galega é lectora, e 3,5% dese 56% son lectoras habituais en galego. A desproporción é brutal. Aquí hai un problema serio coa lingua, de desprotección e de falta de apoio, que no fondo é o noso problema máis serio. HA: Nunca tivemos unha campaña seria, transversal, potente, de fomento da lectura en galego na Galiza, que é o que nos une a todo o sector do libro. —Que fai máis dano ao sector do libro galego, a perda de falantes ou do hábito lector entre a rapazada? XB: As dúas cousas. E tamén o cambio de paradigma da utilización do tempo de ocio, pois a xente está cambiando a súa hora de lectura por, e sen ánimo de demonizar, ver series ou outra clase de entretementos dixitais. —Están tornando nun produto de nicho? XB: Por desgraza, si. XC: Mais non é culpa das crianzas. Nos centros escolares existe A hora de ler, na que as nenas e nenos traían o seu libro da casa. E a maioría estaban en castelán. Logo, se non teñen libros en galego na casa, non poden ler en galego. FA: É certo que vivimos nun tempo distinto no que hai unha oferta moito máis plural de ocio: series, videoconsolas, redes sociais... e que hai rapazada que non ten acceso a libro en galego, mais penso que houbo un tempo no que estivemos moito peor, no que os índices de lectura eran máis baixos que hoxe. XB: A maioría das nenas len? Só faltaría, están no ensino obrigatorio. Mais a partir da adolescencia a maioría pérdense. Non quero poñerme apocalíptico, pero é unha realidade. Estamos traballando na Galiza para un nicho? Efectivamente, e o editor ou editora galega que non o asuma está moi equivocada. Pero nin o sector nin a Administración teñen que conformarse con esta realidade. FA: Hai un problema coa familia moito máis que coa escola. XB: Si, pero como se incide nunha familia que non se preocupa pola lectura? HA: Por exemplo facendo unha campaña de creación de bibliotecas familiares. Que todo o mundo que na casa ten un recanto coa Play Station e a televisión teña tamén unha selección de 100 ou 200 títulos a disposición de toda a familia. Débeda histórica co libro galego —Entre as finalidades de AGE está a "concreción da débeda histórica das administracións co libro galego", tal e como reflicten no seu portal web. De que se trata e até onde se remonta esa débeda histórica? XB: Trátase de facer do libro galego o protagonista das políticas culturais das distintas administracións, que desde hai moitos anos deberían protexelo. —Cal é a situación noutras nacións do Estado como Catalunya ou Euskal Herria? XB: Teñen unha cousa que chaman axudas á produción editorial. Aquí, polo contrario, nin sequera tivemos ocasión de sentar un día a que nos coñeza o actual presidente galego. FA: E iso que na Lei do Libro nos definen como sector estratéxico. XB: Sobre o papel somos sector estratéxico, pero na práctica non pintamos nada. HA: Facemos un gran esforzo en desenvolver produtos de calidade, en desenvolvernos, en internacionalizarnos, mais non temos acompañamento de ningún tipo. Na actual directiva levamos pedindo catro anos que o Igape e a Consellaría de Cultura nos reciban conxuntamente, para artellar sinerxias, e non hai maneira. XB: Porque non acaban de entender que somos cultura, mais tamén somos industria. —XC: Canto significaría a súa industria no Produto Interior Bruto? HA: O sector cultural representa por enriba de 2% no PIB, como a pesca. E a Xunta destina nos seus orzamentos 0,6% á cultura, cando todos os parámetros internacionais falan de que 2% debería ser o mínimo. —Toda esta situación de minorización traduciuse nunha perda importante de postos de traballo no sector? XB: Claro. Toda a xente que traballaba en Everest, en Sotelo, en A Nosa Terra e en tantas outras están na rúa. HA: E traduciuse tamén nun cambio da estrutura do sector, que achicou moitísimo na dimensión das empresas. Agora hai moitos proxectos unipersonais, microempresas culturais... mais non ten por que ser algo negativo, porque manteñen vivo un tecido cultural imprescindíbel. —Que relación garda esa transformación da que falan coa perda progresiva, empregando unha expresión propia do mundo do cinema, dese star power que coa única presenza do seu nome na capa levaba a xente ás librarías? XB: As grandes figuras que antes vendían moito, como Rivas, Ferrín ou Suso de Toro, agora non as hai. Con todos os meus respectos, falta literatura de peso que poda chegar a ser un clásico como os antes mencionados. E nese cambio, ligado a unha atomización da oferta, produciuse outra variábel a ter en conta, a atomización da crítica. FA: A crítica perdeu o seu poder canonizador. XB: A desaparición da crítica, con excepcións, é dramática. Novas tecnoloxías —As novas tecnoloxías, rivais ou aliadas? XB: Son inevitábeis. HA: Camíñase cara un mercado híbrido. Haberá unha serie de libros que sempre serán en papel no futuro, e logo haberá outros que están en proceso de desaparecer. -XC: O problema, e vese moi ben no caso dos dicionarios, é que na internet prevalece o concepto de que todo ten que ser gratis. Igual que os cantantes en Youtube teñen monetarizado este tema, por que non a industria do libro? XB: Hai moita pirataría, pero está centrada no best seller do momento. HA: É que segue vixente esa idea de que o libro é caro, algo totalmente fóra da realidade. Só hai que comparalo co que custa saír tomar un viño e unhas tapas para ver que non é así. As Administracións públicas, co tema da gratuidade da cultura, ofrecendo por exemplo concertos de balde sen explicar o que se pagou indirectamente por eles, manca moito calquera sector. Nesta década, un dos obxectivos ten que ser ir contra isto, polo ben da cidadanía. XB: A idea que acaba transmitíndose é: "Se podo ir ver a Panorama gratis, porque non vou poder ler un libro de balde?". HA: É moi importante que a xente saiba que a porcentaxe de beneficio dun libro vendido para unha editorial non é a dun café para un bar. O libreiro leva unha parte, a distribución leva outra, o autor outra... e o editor, que é o que arrisca o seu diñeiro, móvese nunhas cantidades moi modestas, entre 15% e un 25%. —Mais esta cultura do todo gratis, polo menos no sector audiovisual, coa irrupción de Netflix e plataformas similares parece que vai caendo en desuso, e os índices de piratería afundiron. Algunha opción de facer algo similar co libro? XB: O problema é que a porcentaxe de negocio que representa o libro electrónico en galego é ridícula. HA: 4% aproximadamente. FA: Só en dixital nós, Xerais, fixemos un par de libros soamente. XB: É o nicho do nicho. E hai moita presión para que as editoras nos pasemos ao dixital, pero sabemos que iso é un caramelo envelenado, porque de alí á pirataría hai un paso. FA: Mais como a demanda é baixa, a pirataría tamén é moi baixa. Nós non tivemos problema. —Como está o mercado da novela gráfica na Galiza? FA: En Xerais estamos apostando polo cómic infantil, e estanos saíndo moi ben. XB: Aínda é un nicho dentro dun nicho. Nós chegamos á conclusión de que non era o noso campo, porque hai que estar moi especializado e dedicarlle moito tempo e esforzo. HA: E, ademais, teñen uns altos custos de produción. Claves da supervivencia —Cales poden ser as receitas para superar esta crise e sobrevivir? FA: Eu reclamo un estudo integral, como ten o sector no Estado español, sobre o mercado do libro galego, que é algo que se produciu durante o bipartito e nunca máis se volveu facer. XB: E superar certos receos, porque existía un dogma polo que unha editorial galega só podía publicar en galego ou considerábante un traidor á lingua. Por sorte esa fase está superada. HA: Este é un mercado tan pequeno, tan reducido, que a supervivencia pasa pola internacionalización. —Falando de internacionalización, o mercado lusófono é unha alternativa real ou un mito? XB: Non existe o mercado da lusofonía. Existe un mercado portugués e existe un mercado brasileiro, totalmente separados. En Portugal o galego apenas existe, o libro feito en Portugal non chega á Galiza, e os portugueses que chegan aquí lense en castelán, caso de Saramago.