Summary: O proxecto Camiño Escena Norte presentou esta cuarta feira a súa cuarta edición, na que seguirá actuando como elemento vertebrador e de intercambio das artes escénicas do norte da península.

A cuarta edición de Camiño Escena Norte (CEN) expándese no seu compromiso de promover o intercambio escénico, artístico e profesional entre compañías da Galiza, Asturias, Cantabria, Euskadi e, este ano, tamén Navarra. Ao abeiro do lema Medran os sorrisos, CEN 2022 conta cunha programación especial que se celebrará do 10 de setembro ao 9 de outubro, na que participarán 15 compañías. A praza do Obradoiro acolleu onte a presentación de Camiño Escena Norte 2022, acto no que se deron cita representantes institucionais dos gobernos implicados na proposta; así como de Vegalsa-Eroski, patrocinador do evento, membros das compañías galegas e da xunta directiva da ESAD de Galiza. Galiza contará cun total de sete sedes. Ames, Arzúa, Carballo, Lugo, Santiago de Compostela, Vilalba e Viveiro acollerán a representación de oito espectáculos, alén de diferentes actividades e do encontro profesional Habitación Peregrina PRO. A primeira cita será o 10 de setembro na Praza da Quintana (Santiago) coa navarra La Banda Teatro Circo e o seu espectáculo Kimera. Á fin de semana seguinte, a Capela da Madalena, en Arzúa, será o escenario da proposta infantil La niña de las trenzas al revés, da compañía asturiana El Callejón del Gato. O Auditorio Municipal Gustavo Freire de Lugo acollerá dúas funcións nunha mesma fin de semana: o 29 de setembro será a quenda dos vascos Erre Produkzioak e o seu Fake (trampantojo), mentres que o día 2 de outubro acompañía cántabra Escena Miriñaque presentará Del otro lado. De cara á fin de semana seguinte chegará o groso da programación de CEN 2022 naGaliza. Os días 7 e 8 de outubro, o espectáculo Mímesis, de Zig Zag Danza (recomendado para público de entre 0 e 3 anos), achegarase a Ames e Vilalba; mentres o sábado 8 que El Enjambre, da vasca Vaivén Producciones, poderase ver en Viveiro, e La caja flotante, do navarro Ion Iraizoz, formará parte da programación do FIOT de Carballo. Finalmente, a Cidade da Cultura acollerá o espectáculo de peche deste Camiño Escena Norte: será da man da obra para público familiar El secreto de Julio Verne, de Fantastique Company (Asturias). Ademais, a escena galega estará representada polas compañías Marta Alonso Tejada, co seu espectáculo Bailar Agora; Fran Sieira Compañía de Danza, con DeMente e Pistacatro, con Sonámbulo. As tres compañías viaxarán a localizacións como Oviedo, Bilbao, Santander, Eibar, Vitoria, Laredo ou Viana. Duplo premio para 'As que limpan' d'A Panadaría, en Cariño e en Ciudad Rodrigo Camiño expandido Cruzamentos, o programa de estancias deseñado para promover o encontro artístico e profesional, comezou o 11 de agosto e finalizará o 10 de setembro. As galegas ButacaZero, Kirenia Danza e Olivas Negras participan nel. Por outra parte, CEN estrea ESADs en Camiño, un programa de colaboración coas Escolas Superiores de Arte Dramático (ESAD) de Galiza e Asturias e a de Arte Dramático e Danza de Euskadi, Dantzerti. O alumnado destas escolas entrará en contacto cos profesionais que interveñen nesta edición do CEN a través de encontros, obradoiros e prácticas que lles permitirán coñecer un día de traballo dunha compañía en xira. Ademais, entre o 13 e o 15 de setembro, o Centro Cultural O Vello Cárcere de Lugo acollerá a terceira edición do encontro profesional Habitación Peregrina PRO, que conta con 44 compañías e distribuidoras inscritas, e no que participarán máis de 70 axentes do sector. Evaristo Calvo: "Os dirixentes da dereita actual son xente pouco culta e pouco comprometida coa cultura galega"


Summary: O cómodo triunfo do tándem formado por Alberto Fernández e Cristina Fernández nas PASO –quince puntos sobre Macri‑Pichetto– fai prever unha vitoria nas presidenciais de outubro, o que traería importantes consecuencias para a esquerda latinoamericana, con México e eventualmente Arxentina, terceira e segunda economías do subcontinente, á cabeza. Eis un extracto da análise, publicada no número 360 do semanario en papel Sermos Galiza.

Que a coalición do peronismo e outras forzas triunfase nas eleccións das PASO (Primarias, Abertas, Simultáneas, Obrigatorias) que se realizaron o pasado 11 de agosto era o que predicían a maioría das enquisas, mais cunha diferenza duns cinco puntos como máximo. Daquela que os resultados fosen demoledores para o partido de Mauricio Macri e aliados. Máxime cando todo facía pensar que a Presidencia non se ía decidir nas eleccións do 28 de outubro, senón por "balotage" en segunda volta o 24 de novembro. Polo tanto, anticipouse no tempo a repercusión nacional e rexional dun triunfo do tándem Alberto Fernández/Cristina Fernández (como presidente e vicepresidenta respectivamente), xa que a Frente para Todos (FpT) acadou o 47,36% dos votos. Pola súa banda, a de Macri/ Pichetto, baixo as siglas Juntos por el Cambio (JxC), obtivo o 32,24%, 15 puntos menos. A diferenza é moi grande, e se a foto permanecese fixa non se podería modificar aínda que o oficialismo conseguise o apoio de Consenso Federal de Lavagna, xa que só acadou o 8,34% dos votos, e se sumasen outras forzas menores da dereita. Téñase en consideración que Del Caño obtivo o 2,86% de apoios como cabeza de lista da FIT (Frente de Izquierda y de los Trabajadores), o que compensaría calquera acordo contra a FpT. Ademais, en principio, Lavagna manifestou que manterá a súa candidatura para as eleccións en outubro. Outro aspecto a valorar é a alta participación, comparada con procesos anteriores, restando capacidade para que se dean grandes cambios na votación. Mais, sería un erro pensar que a vitoria do Frente para Todos xa está garantida, mesmo que hoxe existan moitas máis posibilidades que antes das PASO. Presión mediática Até as eleccións faltan máis de dous meses, e durante todo este tempo e dende o primeiro día todos os mecanismos do poder económico e do Goberno, así como os grandes medios de comunicación, tanto nacionais como foráneos, farán o imposíbel por mudar a vontade popular. Teñamos en consideración que vivimos nun contexto internacional moi dinámico, de conxuntura, e que xa se está a utilizar como elemento de presión a Bolsa e o valor do dólar, a divulgación de falsas noticias, e tampouco se pode obviar unha inxerencia maior do poder xudicial. En fin, non se debe menosprezar a capacidade do imperialismo e seus aliados nacionais para cambiar os resultados en días. Aínda que a diferenza era moito máis cativa nas eleccións de 2015, só dous puntos, Macri xa deu volta aos resultados grazas aos apoios sistémicos, para alén dos erros do Kirchnerismo. O que amosa até que punto a democracia está condicionada. Malia que nun primeiro momento a resposta de Macri foi altiva, mesmo agresiva co electorado, nos días seguintes mudou de estratexia, tomando algunhas medidas para reducir os efectos sobre o consumo da caída da moeda nacional, o peso. Tamén eliminou o IVE a 15 produtos básicos e reduciu os impostos de monotributo e ganancias, e vendeu dólares para frear a súa suba. Mais, neste aspecto, o ex titular do Banco Central, Martín Redrado, "considerou que o aumento no prezo do dólar, que chegou a tocar os 66 pesos no frenético inicio da semana post PASO, respondeu a unha instrución política para deixar subir o tipo de cambio" (xornal Página12). [Podes ler a información íntegra no número 360 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Despois de dez anos sen reclamar unha soa competencia, o PP apúntase cada vez con máis decisión á demanda da transferencia da AP-9. A suba das peaxes en xaneiro volve colocar na axenda dos grupos a cuestión. Algúns vén unha oportunidade nas negociacións para o Goberno no Estado.

Todos os grupos parlamentarios da Cámara galega que compareceron onte pola mañá para laiarse das novas subas anunciadas nas peaxes da AP-9 (compareceron todos, agás o PSOE, que presentou na súa sede un think tank) están de acordo en que as competencias sobre a xestión da principal vía de comunicación por estrada na Galiza deben ser asumidas pola Administración galega. Esa demanda histórica do nacionalismo foi sumando adhesións. Mais seguen sendo as nacionalistas quen achegan novos argumentos á reivindicación. Ana Pontón lembrou na súa rolda de prensa das segundas feiras que "a estafa" das peaxes que colocan a AP-9 no podio das autoestradas máis caras do Estado supoñen "unha barreira" tanto para milleiros de potenciais usuarias e usuarios que non a utilizan polo seu excesivo prezo como para "o desenvolvemento dos sectores produtivos". Pontón colocou a AP-9 nun lugar prioritario na "axenda galega" que o BNG, da man de Néstor Rego, defenderá no Congreso. Prioritario, mais non tanto para condicionar apoios á investidura de Sánchez, matizou a líder nacionalista. Pola súa banda, Luca Chao, portavoz do Grupo En Común da Esquerda, tamén se referiu a unha "axenda galega" e durante a presentación das 395 emendas do seu grupo aos orzamentos tamén sinalou a necesidade de xestionar as infraestruturas. E mesmo Chao suxeriu que nun Goberno de coalición PSOE-Podemos no Estado a transferencia estará enriba da mesa desde o principio porque "Galiza vai ter un peso fundamental". Desde En Marea, David Rodríguez criticou a suba das peaxes a partir do 1 de xaneiro e reclamou a transferencia. "Outra cuestión é a gratuidade. Primeiro, a transferencia. Despois, haberá que estudala". Pedro Puy, polo PP, cargou contra o Goberno Sánchez. "Non adoptou medidas para evitar as subas. Os populares tamén piden renegociar a transferencia. Ethel Vázquez quere renegociar con Audasa A conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, insistiu onte na necesidade de "revisar" o convenio polo que se compensa a Audasa polas obras de ampliación da AP-9 para que "deixe de ser un lastre para os galegos". Ethel Vázquez fixo esta afirmación en Vigo. A conselleira lembrou que o Goberno galego conta cunha proposta para estudar un acordo e calcula que aa concesionaria "recibirá 1.400 millones de euros por obras que custaron 200". En concreto, pediu unha rebaixa en 265,94 millóns de euros e que o importe sexa asumido polo Goberno central, en lugar das usuariaos da vía. Ademais, Ethel Vázquez criticou que, en xaneiro, a AP-9 rexistrará o "maior" aumento de peaxe de todas as estradas do Estado, mentres que noutras comunidades se suprimiu a recollida destas. Así, Ethel Vázquez recordou que a estrada do Atlántico "vertebra" 60% da Galiza e explicou que o aumento das peaxes supón un "delito" para os galegos fronte aos residentes noutras rexións.


Summary: A formación política presentou web para os comicios do 20 de decembro baixo o lema 'Un país contigo'.

Podemos lanzou esta segunda feira (23 de novembro) a páxina web e máis o lema de campaña de cara ás eleccións ás Cortes españolas que terán lugar o 20 de decembro. Íñigo Errejón foi o encargado de debullar polo miúdo os contidos do site e tamén das propostas que centran o programa electoral da formación política. Como director de campaña, Errejón presentou o lema como un "convite persoal" á xente para "construír un país" alicerzado nun "pacto de convivencia" que pasa por "cinco acordos". Entre eles cuestións de participación e transparencia política; fiscalidade, dereitos sociais e medidas para "erradicar a corrupción". Mais tamén, dirixidas a garantir a "unidade" territorial "desde a diversidade". "Queremos encabezar unha proposta de reforma constitucional para que o libre acordo sosteña a convivencia", dixo Errejón ao tempo que asegurou no seu partido "non renunciamos a namorar Catalunya cun goberno capaz de propor renovación". Podemos arrancará a campaña en Cádiz, "berce da nosa soberanía nacional", dixo Errejón "Un país de países", así defende Podemos o Estado español e para iso propón unha reforma da que emane "unha auténtica Cámara territorial", en troca do actual Senado, "recoñecer a pluralidade nacional" e un reparto de "recursos" económicos baseado nunha lóxica "xusta e solidaria". Desde este prisma reformista encetarán a campaña en Cádiz, "berce da nosa soberanía nacional" e da Constitución --a de 1812. Desde alí, defendeu Errejón, queren "modernizar" e "refacer o pacto constitucional".


Summary: O presidente da Asociación Provincial de Empresarios de Hostalaría de Lugo, Cheché Real, urxe ás Administracións para que condonen os créditos ICO, entre outras accións.

"Poden fechar 60% ou 70% dos bares da Galiza". Así de contundente foi o presidente da Asociación Provincial de Empresarios de Hostalaría de Lugo, Cheché Real, en declaracións a Europa Press. Ademais, asegurou que debido aos efectos das restricións polas medidas contra a pandemia da Covid-19 esa porcentaxe de fechamentos vai ir en aumento. Real volveu reivindicar que todas as Administracións se "arremanguen" e "axuden" o sector diante da actual situación. "Isto é unha ruína absoluta", sinalou, "é imposíbel aguantar un negocio calquera desta maneira, ademais teremos cantidade de traballadoras e traballadores que van ir ao desemprego pola imposibilidade de manter o persoal nas empresas", lamentou. "Pobres axudas" para a hostalaría galega Cheché Real amosouse onte moi crítico coas Administracións. Exixiu que se "busque unha forma" de "condonar os créditos do Instituto de Crédito Oficial (ICO)" e amparouse en que "se non se poden facer ingresos como se vai poder facer fronte ás débedas? Iso é imposíbel!". As "pobres axudas", como denominou o empresario, que recibiron, as e os hostaleiros apenas lles dan "para pagar algún imposto" que están "obrigados a satisfacer ás Administracións". Por este motivo asegurou que "isto é imposíbel, a situación é gravísima". En relación aos concellos, Real volveu preguntarse "como" van pagar "impostos" ou taxas municipais se non lles "deixan traballar" polas restricións impostas ao sector. Ou ben, expuxo, "pago impostos e non como nin eu nin a miña familia, e aínda así non nos daría", afirmou. Insistiu sobre a situación en que se atopan ao ser un sector "tocado". Ademais, sinalou que dentro da hostalaría a situación é aínda peor para "o lecer nocturno, que leva once meses fechado".


Summary: Volve a poesía salvaxe á cidade do norte, agora de novo apoiada polo Concello, levando versos aos bares, aos hoteis, ao mercado da Magdalena. Con Manuel Rivas, Lucía Aldao, María Lado, Quico Cadaval...

A novena edición da Semana da Poesía Salvaxe, que terá lugar do mércores 13 ao sábado 16 de abril, está dedicada ao poeta de Viveiro Carlos Oroza, que faleceu en novembro do pasado ano en Vigo. Haberá proclamas poético-políticas, música, contos, poemas dedicados á xeración 'beat', homenaxes á República, versos enriba da lancha de Mugardos, nos mercados da Magdalena e de Recimil, nos bares da cidade, nas rúas, no Ateneo, no Hotel Suízo, no Cantón... Os protagonistas serán os poetas, entre os que están Manuel Rivas, Lucía Aldao, María Lado, Silvia Penas, Dores Tembrás, Raquel Nobre, Leo Arremecághona, Karlotti, Roger de Flor e moitos máis.


Summary: Mocidade pola Independência chama a artellar "un movemento organizado que loite en cada recuncho do país para construirmos unha República Galega libre de explotación".

A Mocidade pola Independência fixo esta cuarta feira un chamamento a participar o vindeiro 24 de xullo da manifestación xuvenil que tomará as rúas de Compostela —con saída ás 20 horas da Alameda— baixo o lema 'A mocidade galega pasando á ofensiva'. "Repítese a historia, ano tras ano cada véspera do Día da Patria, a mocidade independentista sae á rúa a denunciar que somos nós, e a nosa clase, quen está a pagar as consecuencias dunha nova crise", sinalan desde a organización, a través dun comunicado. A marcha xuvenil independentista e a Cadeia Humana polas presas percorren Compostela Así, salientan que o momento actual, "como toda crise capitalista", ten dúas consecuencias: "A acumulación da riqueza en menos mans e ataques directos, a través das reformas 'neoliberais', contra os dereitos da clase obreira". No caso concreto da Galiza, apuntan que estas medidas buscan "o desmantelamento do tecido industrial" para "substituílo principalmente polo sector turístico", polo que a mocidade galega, aseguran, queda relegada a "traballo temporal e salarios ínfimos", que, sumados á inflación, "fan misión imposíbel cubrir as necesidades básicas". Alén da "precarización" dos empregos, sinalan como outro impacto negativo desta aposta no turismo o "aumento de pisos turísticos". "Á dificultade de poder disfrutar dunha vivenda digna únese o encarecemento dos bens básicos. Os nosos salarios seguen conxelados mentres a suba dos prezos do gas, a luz, a gasolina e da cesta da compra é continua", lamentan. Namentres, a saúde mental das persoas mozas "empeora a pasos axigantados". "Os servizos públicos están a sufrir constantes recortes para xustificar a privatización e así poder especular e facer negocio coas nosas necesidades básicas", engaden. De seguir así a situación, "a mocidade galega non ten futuro", advirten, ao tempo que fan un chamamento a "artellar un movemento popular que poida acabar con este sistema decadente". "Un movemento organizado que loite en cada recuncho do país para construirmos unha República Galega libre de explotación. Unha Galiza ceibe, na que rematemos coa miseria, coas agresións machistas e LGTBIfóbicas, co espolio dos recursos naturais e con toda inxustiza", conclúen desde Mocidade pola Independência.


Summary: O trío vigués integra melodías tradicionais "noutros contextos sonoros".

Malia a súa curta traxectoria, o primeiro disco (homónimo) de Caldo gozou de moi boa acollida. Tanto é así que foron nomeadas finalistas na categoría folk dos premios Martín Códax 2020. Este proxecto comezou como un trío instrumental aló por mediados de 2018, mais o acordeonista tivo que abandonar a formación e quedaron só María Jorge (violín) e Pedro Fariñas (guitarra e gaita). Con sete temas arranxados, decidiron gravar coa colaboración de Anaïs Barbier (voz e pandeireta) en tres das faixas. Cando empezaron cos concertos a partir do álbum, esta última pasou a ser se integrar no proxecto, se ben o espectáculo mantén moitas pezas instrumentais a dúo. Caldo, a verba que as define, resulta moi evocadora para unha música traída con mimo e repouso. "María sempre quixo ter un grupo que se chamase Caldo, gostaba da sonoridade da palabra", explica Fariñas. Ademais, alude a un significado moi sentido na nosa cultura. E como esa cociña que afonda nas raíces para innovar -na irresistíbel comparativa culinaria-, tamén elas preparan unha proposta que se afasta do folk máis convencional, comezando pola instrumentación. Na influencia Á hora de encarar un arranxo, collen a melodía tradicional para inserila "noutros contextos sonoros". Empregan así "rodas de acordes pouco comúns ou ritmos que non sexan de xota e muiñeira", explica Fariñas. El escoita moita electrónica e as influencias de María viaxan a América Latina. Os múltiples recursos do seu imaxinario musical, de varios puntos xeográficos, xúntanse coa voz de Barbier, que bebe do canto das mulleres de antes a través das recollidas feitas por Xisco Feixoo, Jaime Conde ou Cuela Fernández. Porén, a estas versións tiradas do patrimonio inmaterial, engádense temas propios. Esta combinación explosiva levaríaas a facer parte do colectivo vigués Metamovida, nas súas tolas exploracións de vangarda sonora. Vellas coñecidas da escena musical da cidade, despois do seu primeiro concerto ofrecéronlles entrar. Fariñas observa o encaixe de maneira positiva, nese espírito común por desafíar as estruturas, que os move a levar o folk a lugares que normalmente non habita. A de Caldo é unha receita que se cociña a lume manso, na que os pequenos detalles son esenciais. "Estamos afeitos a ensaiar no salón da casa, sen amplificación", conta Fariñas, nunha fluída acción-reacción onde as dinámicas xorden "de maneira moi orgánica". Isto, xunto a cuestión económica, levounas a gravar simplemente "con dous micros estéreo e tocar como se houbese alguén escoitando". E así chega un álbum coa vitalidade insuperábel do concerto diferido. No último tema que presentaron, "Arrolo da cumieira", xa introducen certa produción, con percusión e baixo, un roteiro que queren explorar. A súa idea era encarar 2021 con novo discco, mais agora todo fica á expectativa, a constante que marca os tempos da pandemia. "Este ano era o de despegar. Tiñamos bastantes concertos no verán, pero está todo cancelado", apunta o guitarrista. O que si nos adianta é que proximamente lanzarán un remix desa última canción, abeirado a unha electrónica que non descartan como vía futura. Os horizontes son amplos e parece que Caldo apunta a encher coa súa orixinalidade moitos bandullos melómanos.


Summary: O comité clínico tamén recomendou á Consellaría de Sanidade que manteña no nivel alto das restricións a un total de sete municipios. Agárdase que mañá transcenda máis información da xuntanza, se ben o Executivo galego xa advertira que non ía haber novidades enfocadas á Semana Santa.

A Consellaría de Sanidade vén de anunciar que manterá as restricións máis elevadas, entre elas o fechamento perimetral e o paro da hostalaría, en dous concellos. Seguindo as recomendacións do comité clínico que asesora á Xunta sobre as medidas a tomar coa evolución da pandemia, o Executivo galego opta por estabelecer as limitacións do máximo nivel en Beade e Maside (este último repite despois do anuncio da pasada segunda feira). Aliás, ao longo da reunión de traballo acordouse estabelecer o nivel alto de prohibicións nos municipios de Baiona, Sanxenxo, Vilardevós, Ortigueira, Neda (queda igual que a semana pasada), O Saviñao e Abegondo. Algunhas das localidades xa ficaron nesta situación despois dos encontros da semana pasada, pero a evolución epidemiolóxica mantén bastantes límites como a capacidade reducida nos negocios da hostalaría. Segundo fontes do departamento que dirixe Julio García Comesaña, nunha zona media estarán lugares de diferentes áreas, afectando mesmo á cidade da Coruña. Xunto con ela permanecen Culleredo, Bergondo e Arteixo (da súa comarca) e A Laracha e Betanzos, integrados na súa área de influenza. As e os expertos coa representación do Executivo galego acordaron manter nese chanzo tamén a Soutomaior, Cangas, Sober, Pantón, Coles, Valdoviño, Laxe, Camariñas, Xinzo de Limia, Ribadavia, O Carballiño, Boimorto e Ponteceso. No resto do país serán válidas as restricións do nivel medio-baixo. Os cambios entrarán en vigor na medianoite da sexta feira, 26 de marzo. Está previsto que mañá poidan fornecer máis datos do encontro, se ben xa non se esperaban cambios vinculados especialmente coa Semana Santa. Así o advertira a Administración que, respecto da hostalaría, comentou que unha nova desescalada terá que agardar polo menos até despois dos festivos de marzo e abril.


Summary: O PP estatal, que rexistrou a marca Galicia Suma, pula por unha alianza con Ciudadanos que rexeitan na formación galega. "Ata agora conseguimos maioría para poder gobernar presentándonos como PP e esa segue a ser a nosa idea; así o imos intentar outra vez", advirte Alfonso Rueda

O pasado 25 de xullo, ao tempo que fracasaba en Madrid a segunda votación de investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno central, o secretario xeral do PP, Teodoro García Egea, rexistraba ao seu nome, con enderezo na sede do partido na rúa Génova de Madrid, a marca Galicia Suma, semellante á de Navarra Suma coa que nas pasadas eleccións autonómicas os populares concorreron alí coligados con UPN e Ciudadanos. O PP estatal rexistrou a marca Galicia Suma, a semellanza da Navarra Suma coa que se coaligou con Ciudadanos, e pula por unha unión electoral que non se desexa no PPdeGA solicitude produciuse nun verán no que diferentes dirixentes populares apelan e animan á unión das dereitas para evitar que a fragmentación lles faga perder votos e representatividade, mentres en Galicia o PPdeG confía en reeditar o próximo ano a maioría absoluta coa que Feijóo goberna desde hai anos en solitario. Ao tempo que desde Génova se pula pola unión das dereitas ou mesmo se chama a incluír a Vox e partidos rexionalistas, tal e como non descarta a portavoz parlamentaria Cayetana Álvarez de Toledo, desde Galicia márcanse distancias ante unha estratexia que non chista nada. "Ata agora conseguimos maioría para poder gobernar presentándonos como PP e esa segue a ser a nosa idea; así o imos intentar outra vez", di Alfonso Rueda preguntado pola posible alianza con Ciudadanos"O noso obxectivo é seguir tendo esa maioría, que é a que dá estabilidade para poder gobernar, e ata agora conseguímola presentándonos como PP", dixo o vicepresidente da Xunta e presidente do partido na provincia de Pontevedra ao ser preguntado pola posibilidade dunha coalición con Ciudadanos. "En principio, a nosa aspiración segue a ser esa [a de concorrer en solitario]", engadiu. Para Rueda, "todo o que sexa sumar está ben", pero aclara que "ata agora, o PP sempre conseguiu a confianza maioritaria dos galegos co candidato Feijóo e cun equipo de goberno que leva tempo dando estabilidade". "E así o imos intentar outra vez", engadiu, deixando claras as dúbidas e reticencias ante unha estratexia que si é apoiada en Génova. As intencións do PP a nivel estatal son tan claras que as solicitudes de rexistro de marca agora realizadas por García Egea inclúen tanto as 17 comunidades autónomas como a marca España Suma, en todos os casos cun deseño similar, coa cor azul do PP nas letras e no que o símbolo da suma varía as súas cores en función das de cada bandeira autonómica. En todos os casos o tipo de servizos que se relacionan coa marca son de xeito expreso actuacións de tipo político.En Navarra, onde Unión del Pueblo Navarro (UPN) é o partido dominante do centro-dereita, PP e Ciudadanos acudiron ás autonómicas en coalición con esa formación baixo a denominación Navarra Suma.Similares propostas de unidade da dereita para evitar a perda de representación pola fragmentación do voto formularon diversos dirixentes populares en Cataluña ou Euskadi, polo momento sen éxito. Tampouco en Galicia. En Galicia, os populares, empezando polo propio Feijóo, veñen gabándose de ser a única formación que segue sendo capaz de gobernar unha comunidade autónoma con maioría absoluta. O presidente galego considera que o PP é a "mellor oferta" electoral en Galicia, pero ao tempo Feijóo tamén secundou iniciativas conxuntas de PP, Ciudadanos e Vox como a manifestación do pasado febreiro na praza de España de Madrid en defensa da "unidade nacional" e defendeu o pacto das tres formacións para gobernar Andalucía. Agora, a iniciativa do secretario xeral do PP de reservarse o uso da marca Galicia Suma chega despois de que o PP galego perdese a condición de formación máis votada tanto nas eleccións xerais como nas europeas, retrocedendo a rexistros da época de Alianza Popular.


Summary: O programa marco asinado polo BNG e o PsdG-PSOE camiña cara un "adelgazamento" competencial das Deputacións, a súa democratización e unha xestión sen clientelismo. A secretaria de Política Municipal do BNG, Goretti Sanmartín explícanos o alcance do acordo.

-O acordo marco asinado polo BNG máis o PSOE conduce a un "adelgazamento" progresivo das deputacións? Ese é o obxectivo que se recolle no documento. Conseguimos implicar ao PSOE e xa no epígrafe do inicio contémplase a "superación do modelo". Queremos que se vaian transferindo equipamentos e servizos tanto á Xunta como aos concellos. Vai querer a Xunta que se desenvolvan estas transferencias? O que faremos é emprazar ao PP para que mostre a súa postura mais reclamaremos que a Xunta asuma o desenvolvemento estatutario de competencias. Tamén hai outras que poden ser transferidas directamente aos concellos, por exemplo algúns elementos de patrimonio. O compromiso que asumimos é que en tres meses teñamos enriba da mesa as competencias que hai que transferir como tamén que, en lugar de facer programación propia, as deputacións sexan unha canle e os concellos escollan en que van investir os orzamentos. No canto das que chamaban subvencións nominativas, optamos por plans que transfiran cartos aos concellos para os xestionaren directamente. -Que competencias son as que se van transferir? Os equipamentos sitúanse nos primeiros lugares da listaxe? Pois é. Centros docentes, bibliotecas, museos, infraestruturas deportivas... e tamén hai que darlle unha solución aos parques comarcais de bombeiros. Outro ámbito é o da rede viaria porque hai algunha deputación que conta con 2.000 quilómetros de estradas cando o normal é que pasen á Xunta ou directamente aos concellos. "O PP coa reforma local que entrará en vigor en 2016 busca afianzar o proceso de recentralización e o noso modelo camiña cara darlle unha maior capacidade aos concellos e tamén á propia Xunta". -Este acordo marco vincula ás dúas deputacións? As dúas e, de se solucionar a situación, tamén á de Lugo. Neste momento, claro está, hai dúas comisións traballando, unha en Pontevedra e outra na Coruña para estudar os compromisos e as transferencias concretas mais as dúas seguen este acordo marco con eixos como a democratización, un verdadeiro cogoberno ou un funcionamento sen clientelismo. -Presentan o acordo como un proceso inverso á recentralización proposta polo PP na súa reforma local... Así o defendemos. O PP coa reforma local que entrará en vigor en 2016 busca afianzar o proceso de recentralización e o noso modelo camiña cara darlle unha maior capacidade aos concellos e tamén á propia Xunta. Estamos nun momento histórico porque temos posibilidade de artellar un modelo diferente, con máis peso das estruturas comarcais, actuando sobre entidades supralocais e corrixindo os profundos desequilibrios territoriais. As deputacións teñen que servir para eliminar esas desigualdades, para que os servizos cheguen por igual a todo o mundo e por iso os plans xenéricos dirixiranse a concellos de menos de 50.000 habitantes mentres para entidades de maior poboación teñen que ser xustificadas. -Están a pechar os pactos de goberno na Coruña e Pontevedra, confían na posibilidade de que a situación mude en Lugo? Confiamos, certamente, na posibilidade dunha mudanza. O que nos traslada o PSOE é que pode haber posibilidades porque agardan que Manuel Martínez cambie de posición e facilite a posibilidade dunha moción de censura. Non se vai producir de inmediato mais cremos que esta situación tampouco vai durar. A única solución é que Martínez decida mudar o seu voto. -Continúan aspirando a presidir a Deputación da Coruña? Na Coruña hai un reparto de grupos e existe concordancia co programa que se vai desenvolver co cal o óptimo sería que as outras forzas se implicasen formando parte do goberno. Comprobada a coincidencia programática ao cento por cento, que o BNG tivera a presidencia sería unha garantía de que ese programa se desenvolvería de maneira máis intensa e acelerada porque temos o convencemento de cara onde compre camiñar. A decisión, en todo caso, está no tellado de Marea Atlántica que, ao noso ver, debía dar oportunidade a esa posibilidade que ía significar un impulso maior no camiño da transformación radical das deputacións. Teñen que decidir se prefiren que a presidencia sexa do BNG ou do PsdG-PSOE. A forza, a intensidade das mudanzas non vai ser a mesma e desde o BNG existe o compromiso de que os cambios se farán de maneira inmediata e acelerada.


Summary: A poesía como indagación practicouna Cohen desde os 15 anos até os seus últimos suspiros, aos 82. Antes de se apagar a súa voz esta sexta feira, escrebeu versos de aceitación do seu final: "Hineni, hineni/I'm ready, my lord".

Esencialmente Leonard Cohen era un poeta. Accidentalmente un novelista, de suceso entre os críticos, non así entre as masas de leitores. Profisionalmente, músico e cantautor. A súa opción profisional veu marcada porque no mercado a venda dos seus libros non lle daba para vivir. Probou a cantar e triunfou. Non mudou o curso do Amazonas como Dylan e a paleta dos seus rexistros aparecía limitada. Tanto ten: a súa voz era única e a súa posta en escena apenas tiña rival. Había nel algo de actor de fasquía bogartiana e personalidade arrasadora, non sei vostés, mais se algunha vez quixen mercar un chapeu foi por este canadiano de voz grave, talvez aínda o faga. E nunca me perdoarei non o ter ido ver no seu concerto de Ourense en 2010. Maldita preguiza. Como poeta, Cohen -canadiano do Quebec anglófono e de educación e familia xudea- escrebeu sobre a totalidade da existencia. Os grandes escritores mudan a vida ao representala. E nada, absolutamente nada da condición humana lle era alleo. O sexo. A cobiza. O desexo de dominación. E a morte. A fin de todo. A desaparición. Como poeta, Cohen escrebeu sobre a totalidade da existencia. Os grandes escritores mudan a vida ao representala Con 82 anos produciu o seu último traballo, de título premonitoriamente fúnebre, You Wanted It Darker. En Cohen non había angustia ante o final. Había aceitación. Contraditorio e un chisco rebuldeiro, enxeñoso no xogo de palabras, a emboscar os significados, a procurar o efeito surpresa no interlocutor, acostumaba dicer que non era home relixioso, mais pasaba longas temporadas recluído nun mosteiro zen nos arredores de Los Angeles. Quería non querer. Non desexar. Suspender o pensamento. Non ser esa celebridade mundial que é, que fastío. Era durante meses un monxe zen máis, ignoto, desindividualizado, unha pinga no océano, de nome Jikan (Silencioso). Sobre esa experiencia, unha cineasta francesa, Armelle Brusq, dirixiu un documentario, Leonard Cohen, portrait intime. En You Wanted it Darker Cohen deixou escrito este verso: "Hineni, Hineni ('aquí estou', en hebreo). I'm ready, my lord ('estou pronto, estou preparado, meu señor')". Dalgunha maneira el soubo achar luz na escuridade. A que el deixa e que se continuará a proxectar durante xeracións. Leonard, you were our man, rest in peace.


Summary: O Diario Oficial da Unión Europea (DOUE) publicou a solicitude para modificar o selo de Indicación Xeográfica Protexida (IXP) Pataca de Galiza e estendelo a todo o país.

Segundo informa a Xunta, trátase dun cambio "moi demandado e esperado" polo sector, posto que agora a zona de produción deste alimento redúcese a catro zonas: Bergantiños, Terra Chá-A Mariña e Lemos, e A Limia. Con este novo trámite, explica o Executivo galego, conclúe a fase de análise do expediente por parte da Comunidade Europea e iníciase os tres meses para que os outros estados membros da UE formulen as súas alegacións. Outra das mudanzas solicitadas é a introdución das variedades agrea e fina de Carballo, que se sumarían á actualmente permitida, a "kennebec". Deste modo, permitirase o cultivo e transformación dunha variedade -a agrea- "moi cultivada na zona da Limia e moi demandada pola industria da pataca frita", subliña a Xunta. Datos sobre a IXP Pataca de Galiza Segundo os últimos datos oficiais, na Indicación Xeográfica Protexida Pataca de Galiza hai inscritos un total de 74 produtores e 10 grosistas, cunha superficie de produción de 282 hectáreas repartidas entre as catro zonas. En canto á comercialización, no ano 2018 foi de case 6000 toneladas, o que xerou un valor económico de case 6 millóns de euros.


Summary: Un grupo de 80 demócratas pediu ao presidente, Joe Biden, que reverta as "crueis" políticas de restrición impostas sobre a illa polo seu antecesor. Por outra banda, alertou de que obtivera "información" sobre un "posíbel complot"

Un grupo de 80 congresistas demócratas enviou unha carta ao presidente dos EUA, Joe Biden, solicitando que reverta as "crueis" políticas de restrición impostas sobre Cuba pola Administración do ex presidente Donald Trump, segundo informou a axencia de noticias Bloomberg. O texto, que pide renovar o diálogo "produtivo" co Goberno cubano, recordou ao mandatario que "cun trazo de bolígrafo pode axudar as familias cubanas en dificultades e promover un enfoque máis construtivo ao volver rapidamente á política de compromiso e normalización das relacións". A misiva chega despois de que Biden ordenase unha revisión das políticas de Trump cara a Cuba. Esta análise está encabezada pola Axencia de Seguridade Nacional. Ademais, durante a súa campaña, Biden asegurou que levantaría algunhas das restricións á viaxe e ao comercios entre ambos os dous países e que renovaría as conversas diplomáticas. Porén, isto podería toparse co rexeitamento de fortes sectores no Congreso. Os congresistas demócratas insistiron nos aspectos humanitarios e económicos e sinalaron que as "ordes executivas implementadas pola Administración Trump endureceron as sancións a niveis non vistos en décadas". Estas restricións, segundo sostiveron, producíronse nun momento en que "os cubanos facían fronte a unha grave escaseza de alimentos e medicamentos exacerbada pola fechamento económico preventivo, algo que axudou a limitar a propagación do coronavirus". Por iso defenden facer un "esforzo máis integral" para "afondar na normalización" das relacións. "Isto inclúe reiniciar o compromiso diplomático directamente co Goberno cubano, tanto nos niveis superiores como a través da reorganización das embaixadas respectivas de cada país", dixeron. Complot do 4 de marzo Por outra banda, o Departamento de Policía do Capitolio estadounidense alertou na cuarta feira, 3 de marzo, de que obtivera "información" sobre un "posíbel complot" dun grupo de milicias para asaltar o edificio hoxe mesmo. O 4 de marzo é unha data sinalada desde hai meses. Os partidarios de QAnon cren que será cando Trump recupere o cargo, xa que até 1993 era o día en que os novos presidentes tomaban posesión (agora é o 20 de xaneiro).


Summary: A Comissom Lingüística da AGAL dispón de balde un completo traballo que vén encher unha carencia no deporte máis popular do mundo. Conceptos, termos... do fútbol en galego-portugués e coas correspondentes equivalencias en inglés, alemán e español.

O galego xa non corre risco de ficar fóra de xogo no fútbol, o deporte máis popular do planeta e que tamén prende, desde o seu desembarco vía Vilagarcía no séxulo XIX, neste pequeño recuncho europeo. A linguaxe futbolística no noso país adoece de non poucos castelanismos e descoñecemento de termos no idioma propio. Por iso este traballo da Comissom Lingüística da AGAL, o 'Dicionário galego de futebol', que se dispoñibiliza de balde na rede para consulta e goce de todas as persoas que queiran achegarse. Son perto de 500 conceptos e un milleiro de termos galego-portugueses os que se recollen neste dicionario. Acompañados dos correspondentes equivalentes en inglés, alemán e español. Como afirma a propia Comissom na súa explicación do 'Dicionário', na Galiza "a linguagem do futebol veiculada na nossa língua autóctone acusa hoje, infelizmente, na esmagadora maioria dos casos, a presença de um sem-número de ilegítimos castelhanismos, que tornam este galego um código descaraterizado, incoerente, disfuncional e antieconómico". Unha "degradaçom expressiva", definen, que eles atribúen "em primeiro lugar, à incapacidade do galego contemporáneo para criar de modo autónomo, no quadro da sua subordinaçom sociocultural a respeito do castelhano e do seu correlativo isolamento a respeito das variedades lusitana e brasileira da língua, novos elementos lexicais denotadores de realidades modernas (nom esqueçamos que o futebol só surge, tal como hoje o conhecemos, no fim do século xix!)". E a isto engaden "à inibiçom dos codificadores e lingüistas oficialistas (rag-ilg, rg e tvg), que nom sabem ou nom querem expurgar os castelhanismos deturpadores, apresentando-nos um galego do futebol (e, em geral, dos desportos) servilmente decalcado do castelhano (ex.: cast. balón gal. *balón, cast. fútbol gal. *fútbol, cast.portería gal. *portería, cast. rechace gal. *rexeitamento, cast. saque gal. *saque), com ocasionais neologismos, às vezes pitorescos (ex.: *adestrador(a), *saque de recuncho)"


Summary: Encausados na 'Operación Jaro' agradecen Ana Miranda a "receptividade". Tamén trataron esta posibilidade con EH Bildu.

A ilegalización de facto decretada pola Audiencia Nacional sobre Causa Galiza chegará ao Parlamento europeo. Unha representación dos 9 independentistas procesados na 'Operación Jaro' contactou con Ana Miranda, portavoz do BNG en Europa, sondeando a posibilidade de que denunciase na Cámara comunitaria a suspensión de actividades da organización e "o proceso represivo contra o independentismo galego". Fontes dos procesados agradecen a dispoñibilidade e repectividade amosada por Miranda e agardan que en breve se concrete, unha posibilidade que podería ser a través dunha pregunta parlamentar. Ao tempo, esta posibilidade tamén foi comentada con EH Bildu -que obstenta o deputado obtido nas eleccións de 2014 na candidatura 'Os pobos deciden'-, en concreto con Maite Ubiria, responsábel da área internacional de Sortu. Con este paso comeza a tomar forma o compromiso expresado publicamente polos encausados o pasado mes de abril nunha comparecencia pública co apoio de máis de 70 axentes políticos e sociais. Así, anunciaban que ían presentar mocións nos concellos de Galiza para procurar pronunciamentos contra a prohibición de Causa Galiza e a solidariedade cos encausados. Unhas mocións que querían estender ao parlamento galego, español e europeo. "Estamos perante unha persecución político-ideolóxica impropia dun rexime minimamente democrático", manifestaba Joam Peres, unha das persoas encausadas, ao tempo que informaban que mantiñan contactos con medios e organizacións políticas internacionais para "dar a coñecer este proceso represivo" máis aló das fronteiras de Galiza.


Summary: Ao fío da publicación da guía Violencia contra as mulleres con discapacidade, ver e recoñecer os sinais.

Mónica Álvarez, é presidenta de Acadar, Asociación de mulleres con discapacidade (info@acadar.org). Conversamos con ela arredor da Guía Violencia contra as mulleres con discapacidade, ver e recoñecer os sinais. Neste senso, sinala que "a chave" é "o empoderamento das mulleres" como forma para exerceren os seus dereitos. Porén, para iso é preciso ter acceso á información e capacidade de decisión propia. Algo que se ve limitado por múltiples cuestións, a comezar polas barreiras arquitectónicas. "Se non podo acceder a unha tenda" e "teño que ir acompañada, xa non estou a decidir por min mesma", afirma. É a primeira vez que se publican estatísticas arredor da violencia e as mulleres con discapacidade. Por que decidistes editalas?Existen algunhas recollidas o pasado ano polo Observatorio contra a violencia de xénero. Nelas saían dados sobre mulleres con discapacidade mais nós botábamos en falta un maior abano a respeito dos distintos tipos de violencia. Quixemos editalas nós porque cremos que o resto da sociedade non ten concienciación da nosa maior vulnerabilidade e se non somos quen de recoñecer os sinais, non podemos actuar. A guía foi concibida como unha ferramenta para identificar esa realidade e actuar para mudala. É unha ferramenta para toda a sociedade que resulta da continuación dun traballo que comezou en 2011 co proxecto Descubre a nosa realidade, financiado pola Secretaría Xeral de Igualdade através do Fondo Social Europeo. Traballamos con grupos de mulleres para as empoderar [desde a súa fundación en 2009 atenderon 500 mulleres nos distintos programas]. Fixemos unha reportaxe fotográfica e unha exposición que levamos ás rúas e prazas de distintas cidades e vilas co obxectivo de convidar a xente que pasaba a reflexionar sobre a nosa realidade. As persoas con discapacidade teñen menos oportunidades laborais derivadas dos estereotipos É unha ferramenta para profesionais ou tamén para as propias mulleres con discapacidade?É para profesionais mais editada de maneira atractiva de xeito que as propias imaxes e cores que se utilizan permitan a golpe de vista entender de que falamos, os distintos tipos de violencia, e tamén como poder axudar para saír desa situación. Se temos a renda da nosa vida todas e todos temos cabida na sociedade. Os dados reflicten que a violencia machista atinxe dúas veces máis as mulleres con discapacidade e que o 35% delas sufriu violencia sexual e/ou física. Que inflúe nesa realidade, a que se debe unha maior porcentaxe a respeito das mulleres sen discapacidade?A propia discapacidade pode xerar maior indefensión mais tamén, por exemplo, se se nos nega a información sobre os nosos dereitos sexuais e reprodutivos é difícil que poidamos identificar que estamos a ser agredidas. Imaxina cando che impoñen un tipo de vida, de parella ou o feito de se a podes ter ou non. Así dificilmente podemos ter unha sexualidade plena. É importante para nós que as mulleres estexan informadas e poidan decidir por si mesmas. A sobreprotección é unha forma de violencia pois impide o desenvolvemento da persoa e a súa participación activa Na guía incluídes o paternalismo como parte da violencia cultural. A sobreprotección é unha forma de violencia pois impide o desenvolvemento da persoa e a súa participación activa. Iso pode carrexar o non acceso á educación e mesmo a un traballo remunerado. A infantilización [das persoas con discapacidade] impide que se exerzan dereitos. Cal é a realidade da inserción laboral?As persoas con discapacidade teñen menos oportunidades laborais derivadas dos estereotipos e tamén da falta de acceso a unha vida independente. Nese contexto, as mulleres posúen os índices de desemprego máis altos. Como reverter esta situación?Incidir no proceso de empoderamento para que as mulleres con discapacidade sexan as que tomen as súas decisións, poidan ter máis participación e unha vida activa pois unha persoa que descoñece os seus dereitos non os pode exercer. Fe de grallas. Inicialmente sinalouse, e de maneira errada, que o apelido da entrevistada era Vázquez cando, en realidade é Álvarez.


Summary: O A Fondo desta semana -a quinta feira 19 de marzo nos pontos de venda habituais- detense na ribeira do Lérez para abordar Pontevedra como modelo. O caderno revisa as súas políticas urbanísticas, culturais e participativas.

Da cidade, que vén de recoller o premio ONU-Hábitat en Dubai, analizamos as políticas urbanísticas, culturais, participativas e de recuperación da memoria, ben como a aposta na revalorización dos montes e o proxecto para unha futura planta de reciclaxe. O caderno complétase cunha entrevista a Miguel Anxo Fernández Lores, alcalde do concello dende 1999 e candidato polo BNG nas vindeiras eleccións municipais. "Sabiamos que Pontevedra era un diamante en bruto con moitísimas posibilidades", afirma Lores nunha conversa na que repasa o traballo feito, os obstáculos e o que queda por facer. "Todas as cidades están posicionándose, e nós facémolo cunha cidade amable, atractiva, apetecible para pasear, para vivir, para criar fillos, para celebrar eventos congresuais, deportivos, culturais…", subliña. A cidade premiada O caderno de análise repara nos motivos que levaron a Pontevedra a ser premiada entre o total de 406 proxectos de 95 países que optaban aos ONU Hábitat. Un recoñecemento que se une a outros distintivos xa obtidos pola cidade, como o Cermi 2006, o Premio Nacional da Cultura Galega 2008 ou o Intermodes 2013. "O caderno de análise repara nos motivos que levaron a Pontevedra a ser premiada entre o total de 406 proxectos de 95 países que optaban aos ONU Hábitat." O A Fondo revisa as claves do modelo urbano da cidade do Lérez: as políticas de peanolización, as actuacións para a mellora da accesibilidade, a reconquista de espazos públicos, a reducción do tráfico e das emisións de CO2 ou os Camiños Escolares, os roteiros que fomentan o desprazamento dos nenos e nenas aos colexios a pé e de maneira autonóma. A planta de compostaxe, prevista para 2017, é outra das cuestións que centran estas páxinas dedicadas a Pontevedra, ben como o proxecto "Monte Vivo", para a recuperación forestal do concello. Sobre a planta de compostaxe pronúnciase Juan González, o presidente da Mancomunidade de Montes de Pontevedra: "Axudará á limpeza e mantemento dos montes do municipio". "No caderno de análise do Sermos analizaranse tamén os procesos participativos postos en marcha no municipio a través de instrumentos como os consellos" No caderno de análise do Sermos analizaranse tamén os procesos participativos postos en marcha no municipio a través de instrumentos como os consellos, que reúnen a asociacións e entidades implicadas ao redor do tema que se quere abordar, dende citas lúdico-culturais como a Feria Franca, até as prioridades para as parroquias. A recuperación da memoria é outro dos aspectos nos que o concello máis ten destacado, con fitos como a celebración do Ano Castelao e o Ano Bóveda, ou as rutas pola cidade ao redor de figuras como Sarmiento ou o propio Castelao. O artigo que se lle dedica no A Fondo debrúzase sobre os retos que a cidade se marca ao respecto, como a recuperación da memoria das mulleres e do patrimonio das parroquias. *Fotos de Gustavo Sánchez


Summary: O xuiz titular Ismael Moreno remite ao Ministerio Fiscal outra querela presentada contra o que fora director de Caixa Galicia, José Luis Méndez, e dous dos seus fillos

A Audiencia Nacional vén de admitir a trámite a querela presentada pola Fiscalía Anticorrupción contra cinco exdirectivos de Novacaixa galicia (NCG) polas cantidades adxudicadas en concepto de prexubilacións. O xuiz titular Ismael Moreno considera que os feitos aos que se refire a querela poden ser constitutivos de delito, polo que admite esta a trámite e inicia as dilixencias de investigación correspondentes. Xa que logo, a Audiencia Nacional asume así a competencia para investigar a 4 exdirectivos de Novacaixagalicia (José Luis Pego, Gregorio Gorriarán, Óscar Rodríguez e Javier García de Paredes) e contra un dos seus copresidentes, Julio Fernández Gayoso, por presuntos delitos de administración deseal ou, alternativamente, dun delito de apropiación indebida. Por outro lado, Moreno remite ao Ministerio Fiscal outra querela presentada por un particular contra Gayoso e Pego, ambos procedentes de Caixanova, e contra el que fora director de Caixa Galicia durante 30 anos, José Luis Méndez López,e os seus fillos, tamén exdirectivosda entidade financeira, José Luis e Yago Méndez Pascual, por presuntos delitos societarios, apropiación indebida e administración desleal e fraudulenta.


Summary: A XVI edición do festival terá lugar entre o 22 e o 25 de maio. Este xoves presentouse a imaxe e a camiseta destea ano, co lema "Exportando agroglamour dende 2004".

A XVI edición do Festival de Cans, que se celebrará do 22 ao 25 de maio, abrirase coa proxección do filme Eroski Paraíso, a adaptación cinematográfica que Jorge Coira e Xesús Ron fixeron da obra de teatro de Chévere. A película xira arredor da desaparecida sala de festas O'Paraíso de Muros, lugar onde se coñeceran os pais da protagonista Álex, hoxe convertida nun supermercado. Miguel de Lira e Cristina Iglesias, dous dos protagonistas do filme, estiveron na presentación da imaxe gráfica do XVI Festival de Cans, que tivo ligar este xoves.Eroski Paraíso é a adaptación cinematográfica que Jorge Coira e Xesús Ron fixeron da obra de teatro de Chévere"Non é nada fácil estrear un filme e que a primicia de Eroski Paraíso sexa en Cans con xente como Xesús Ron, Jorge Coira, Chévere... tan vinculada ao festival, ten para nós moita emotividade", destacou Alfonso Pato, director do Festival de Cans na presentación.No acto tamén se presentou a imaxe e a camiseta deste ano, que correu de novo a cargo de Nikis Galicia. O deseño xoga coa silueta do can e o debuxo dunha fouce que sostén a bola do mundo. Como comentou David Blanco, responsable da marca, o deseño "sintetiza á perfección a idiosincrasia de Cans" e, ao mesmo tempo, destaca a vontade de internacionalización do festival. Un dobre obxectivo que queda subliñado co lema "exportando agroglamour dende 2004".Ademais, tamén se presentou "Falando de cans", a canción orixinal desta XVI edición, que foi creada polo realizador e músico Fernando Epelde. A partir do martes 9 de abril estarán dispoñibles na tenda virtual do festival (tenda.festivaldecans.com) os primeiros 450 packs de entradas para as seccións de Ficción e Animación a concurso e camiseta, que inclúen tamén unha chapa exclusiva como agasallo e o programa de man.


Summary: Arquitecto técnico pola UDC e adestrador deportivo nivel 3, Rubén Arroxo (Lugo, 1985) é o portavoz do grupo do BNG no concello de Lugo e é o candidato á Alcaldía. Traballou, desde moi novo, como monitor deportivo e de tempo libre e ten colaborado con proxectos arquitectónicos. Afirma que após moitos anos militando no BNG e Galiza Nova, "sei que o concello de Lugo pode transformarse para mellorar a calidade de vida das persoas que aquí vivimos". Responde a este cuestionario a través do correo electrónico.

Que supuxeron estes catro anos para Lugo? Durante estes catro anos o concello de Lugo viviu unha situación de parálise total. Esta situación só fixo que a veciñanza de Lugo tivese que ver como a cidade empeoraba o seu estado pouco a pouco. Por poñer un exemplo, nestes catro anos só se repintaron 52 pasos de peóns, tendo moitos na cidade que están practicamente borrados, e igual que este, poderíanse poñer moitos máis exemplos sobre o pésimo estado de mantemento da cidade. Outra das mostras da parálise foi a falta de investimentos deste goberno do PSOE, un exemplo, os 12,5 millóns de fondos europeos do programa EDUSI (de desenvolvemento sustentábel) dos que non se investiu nin un euro na cidade. Como valora o traballo desenvolvido pola alcaldía? Ben, como xa dixen antes, o concello, tanto a cidade como máis aínda o rural, viviron unha situación de parálise total. Houbo unha total falta de pulso político para dirixir o concello e para impulsar iniciativas. Foron catro anos perdidos do que puido ser un período frutífero para Lugo. A maior parte dos orzamentos quedaron sen executar por esa falta de proxecto político. E o traballo realizado polo seu partido? Desde o BNG estivemos estes catro anos traballando con propostas realistas, que atenderon as necesidades das veciñas e veciños, e que se corresponden ao noso modelo de cidade. As poucas actuacións que o goberno municipal levou a cabo foron propostas do BNG, como por exemplo a limitación a 30 Km/h da Rolda da Muralla ou a creación de aparcadoiros disuasorios. Tamén foi salientábel o traballo feito co tecido social, nos barrios e nas parroquias. Pódese dicir que lideramos a oposición do concello, sempre en clave positiva e propositiva. Cal é a principal necesidade de Lugo? A principal necesidade é que Lugo funcione. Para isto debemos levar a cabo iniciativas que fagan que a veciñanza de Lugo recupere a ilusión. Medidas como mellorar o transporte público, que leva anos con rutas desactualizadas, ou o mantemento das instalacións e infraestruturas son necesarias para conseguir o Lugo que queremos. En relación a iso, cal será a primeira medida que impulsará no novo mandato se está no goberno? Desde o BNG xa anunciamos hai tempo que a nosa primeira medida será a creación dun plan de compostaxe na cidade, mais cremos que as nosas medidas deben ir en conxunto para facer que Lugo funcione. Medidas que historicamente presentou o BNG, como as zonas públicas de baño no río Miño serán importantes, mais o noso compromiso con Lugo é a longo prazo, como por exemplo conseguindo que en 8 anos de goberno do BNG en Lugo, todo o entorno da muralla poida ser peonil.


Summary: O reconto de casos activos, ingresos e falecementos que nos dá a medida da pandemia cada 24 horas pon o foco nas cifras da Covid-19 e non sempre deixa ver a dor, a rabia e o ánimo que gardan as vidas golpeadas polo coronavirus. Nós Diario comparte o relato de tres doentes infectados durante a primeira vaga de contaxios aínda en fase de recuperación, física e mental

Quen ten a oportunidade de contar a súa experiencia coa Covid-19 en primeira persoa faino desde a satisfacción, o agradecemento, a angustia e a reivindicación. A satisfacción de quen se recoñece supervivente. O agradecemento a quen pelexou polo seu benestar. A angustia de sentirse ás portas dunha recaída que frustre a súa recuperación. E a reivindicación de quen se resiste ao abandono dun sistema público de saúde chave para unha xestión óptima da sanidade en tempos de pandemia. "Os pacientes de UCI damos moito traballo" Antonio Rodríguez contaxiouse da Covid-19 a finais de marzo. A enfermidade obrigouno a pór en pausa o seu traballo como veterinario e inspector de sanidade alimentaria na comarca do Ribeiro. Bota en falta as viaxes polos concellos da bisbarra e a xente, mais o seu corpo aínda non está listo para retomar esas xeiras. Na súa cabeza non deixa de revivir os acontecementos máis dolorosos, que asocia á soidade de verse rodeado de máquinas conectadas ao seu corpo mais de persoas enfundadas que só deixan os ollos á vista e unha mirada de desacougo. "Pasei 44 días na UCI da Covid e outros 11 na unidade de críticos convencional con respiración por traqueotomía. Perdín 24 quilos e gañei unha debilidade extrema. Cando por fin espertei doíame todo, non podía moverme nin falar, mais apurei canto puiden para non pasar moito tempo na planta", afirma entre saloucos. Eu paseino mal, pero os profesionais non o pasan mellor. Non é doado para ninguén. Antonio recoñece agora unha sensibilidade maior. Emociónase con facilidade, e demóstrao ao rememorar tanto as ganas que tiña de volver á casa como o traballo do persoal sanitario. "Eu paseino mal, pero os profesionais non o pasan mellor. Non é doado para ninguén. Os pacientes que acabamos na unidade de críticos damos moito traballo ademais de preocupacións", asegura. Despois de superar momentos moi complicados que mesmo fixeron temer pola súa vida, Antonio dedicou todos os seus esforzos á recuperación. "Trasladeime ao rural e cumprín cos exercicios que me mandaron as fisioterapeutas. Pouco a pouco funme animando con outras actividades do campo, que ademais de distraerme axudáronme a recuperar a masa muscular que perdera". Tomo unha dose pequena de esteroides antiinflamatorios que me axudan a paliar os posíbeis efectos secundarios a nivel respiratorio. Comer e durmir ben tamén axudou. Hoxe, con 59 anos, reséntese das articulacións, que debe exercitar con calma cada mañá, e da capacidade pulmonar, aínda diminuída. "Xa mellorou, pero aínda tomo unha dose pequena de esteroides antiinflamatorios que me axudan a paliar os posíbeis efectos secundarios a nivel respiratorio". A maiores, confesa medo a unha recaída ante o empeoramento que observa na Galiza e no resto do continente e unha angustia que por momentos o obriga a dicir "frea, para, non pasa nada". "Ás veces síntome como unha avoa de 100 anos" Laura Martínez ten 34 anos. A súa voz transmite unha mestura de entusiasmo e determinación contra unha enfermidade que a colleu por sorpresa. Case seis meses despois de recibir a alta hospitalaria, o 7 de maio, segue de baixa médica, pendente dunha recuperación que se pode prolongar, no seu caso, polo menos outro medio ano. Ingresou no hospital do Barco de Valdeorras o 21 de marzo. "Eu pensaba que tiña unha farinxite. Nin febre nin perda do gusto nin do olfacto. Como non melloraba decidín ir a Urxencias, tamén para contentar a miña familia, que tiña medo de que se tratase do coronavirus. Ese día quedei ingresada". Cando subimos a planta procedentes da UCI, somos como bonecas de trapo. O seu prognóstico empeorou moi axiña. Despois de catro xornadas tivo que ser trasladada ao hospital de Ourense onde botou 21 días na UCI, sedada e intubada. "En total foron 48 días de hospitalización, mentalmente moi duros". Mais tamén desde o punto de vista físico. "Cando subimos a planta procedentes da UCI, as doentes somos como bonecas de trapo. Non podemos facer nada. Non temos forza". Ir á compra por catro cousas, esgótame; organizar un móbel da cociña que me obrigue a anicarme, tamén. Laura lembra que a súa vida dependía das enfermeiras. "A primeira comida que fixen pola miña man constaba dunha cunca de sopa mais dunha peituga de polo con arroz. Tardei dúas horas en rematala e a carne déronma partida", explica. Un exemplo co que quere facer notar os efectos da perda de masa muscular e da función respiratoria, que segue a recuperar. "Hai días que son como unha avoa de 100 anos. Ir á compra por catro cousas, esgótame; organizar un móbel da cociña que me obrigue a anicarme, tamén. E non falemos de cambiarlle as sabas á cama". Os meus pulmóns seguen inflamados e teño que coidarme para evitar calquera catarro que complique a súa cura. A perda de capacidade pulmonar é a principal secuela de Laura. "Os meus pulmóns seguen inflamados e teño que coidarme para evitar calquera catarro que complique a súa cura, moito máis lenta que despois dunha pneumonía normal". A súa mensaxe para as persoas que están pasando a enfermidade é de ánimo. "Non vale renderse". Para as que se expón ao virus receosas das medidas de hixiene e de restrición social, de reproche. "É moi grave a falta de consideración pola propia vida e pola allea", lamenta. "Estiven nas mellores mans pero pasei un calvario" Xosé María Arán preséntase como o paciente cero de Carballo. Ten 56 anos. Notou os primeiros síntomas antes de que se declarase o estado de alarma. "O 12 de marzo achegueime de urxencia ao centro de saúde con 39 de febre, e mandáronme de volta para a casa con analxésicos e a recomendación de falar co meu médico, mais non conseguín cita até cinco días despois". Foi, explica, o primeiro paso dun "calvario" que o leva a reafirmar a importancia dunha sanidade pública forte. "Porque eu e a miña familia sufrimos en primeira persoa o desmantelamento da Atención Primaria". A médica envioume ao hospital da Coruña para confirmar un diagnóstico que ela sospeitaba máis grave. Con esa decisión, salvoume a vida. Naquela altura, di, "o meu médico de cabeceira estaba pendente de ser substituído. A persoa que debía cubrilo marchou de baixa e os novos recambios ían e viñan. A médica que me atendeu por teléfono ao cabo de cinco días púxose en contacto co equipo de coordinación da Covid-19, que lle dixo que seguise na casa co tratamento pautado e que chamase ao 112 se empeoraba". Con todo, enviouno ao hospital da Coruña para confirmar un diagnóstico que ela sospeitaba máis grave. "Con esa decisión, salvoume a vida". As probas revelaron unha pneumonía bilateral grave e un positivo por coronavirus que mantiveron Xosé María illado no hospital unha semana. "Mandáronme para a casa co tratamento que tomaba no hospital até completar a corentena". Alí continuou a súa recuperación illado e anoxado polo trato indiferente do sistema cara a súa familia, tamén recluída. Despois de 65 días conseguín que me fixesen unha PCR. "Tardaron moito tempo en facerlles as probas despois de moitas voltas e xestións. Aínda así, a miña filla menor segue esperando. A única solución que nos deron para ela foi que cambiase de casa. A maior e a muller deron positivo, mais a día de hoxe aínda non as viu un médico de forma presencial". Xosé María aínda relata unha segunda corentena, obrigada tras un test serolóxico positivo da súa empresa na véspera de volver ao traballo. "Non puido ser. Finalmente, despois de 65 días conseguín que me fixesen unha PCR, negativa, que me puxo, por fin, no camiño da nova normalidade". A factura psicolóxica é brutal, derivada da propia enfermidade e do abandono que chegas a sentir. Porén, a recaída foi emocional. "A factura psicolóxica é brutal, derivada da propia enfermidade e do abandono que chegas a sentir cando non sabes a quen recorrer ou non recibes o apoio necesario ante unha situación impredicíbel" como a que provoca o coronavirus. Por iso, reivindica "unha sanidade pública e con recursos. Eu vivino. Coa Atención Primaria vendida e debilitada non se pode atallar esta situación. E dígoo eu que estiven nas mellores mans", incide Xosé María, quen pide falar ás claras dos problemas de saúde mental derivados da Covid-19.


Summary: As xogadoras do Porriño recibirán este domingo a visita do Valladolid.

As xogadoras do Conservas Orbe Rubensa BM Porriño terán este domingo a visita do Caixa Rural Aula Valladolid, rival directo na clasificación da Liga Guerreiras na actualidade. O partido terá lugar no Pavillón Municipal ás 18 horas. O Guardés e o O Porriño buscarán esta xornada a vitoria fóra da casa O rival das galegas enfrontouse no último partido de Liga ao Gurpea Beti-Onak Azparren Gestion no que perderon por 25-23, un resultado axustado para o equipo dirixido por Miguel Ángel Penas que está quinto na clasificación cun total de cinco puntos. Un posto máis abaixo, na sexta posición, está o Porriño con catro puntos no seu marcador persoal. As galegas na última xornada non puideron gañar ao Costa do Sol Málaga nun partido moi rifado, onde as malagueñas impuxéronse pola mínima (27-26). Tras esta semana sen competición, o conxunto porriñés afronta este novo encontro como un reto para recuperarse. Vellas coñecidas O primeiro adestrador das xogadoras galegas, Ismael Martínez, sinala que "é un partido que temos moitas ganas. Despois do parón sempre se afronta con maior motivación". O Porriño busca o desquite ante Caixa Rural Valladolid Ambos os dous equipos tiveron moitas ocasións ao longo dos últimos anos de enfrontarse e Martínez recalca que as principais características do aula Valladolid é que "ten as virtudes intactas, é dicir, a transición que che obriga a cometer erros a pesar de cambiar moitas das súas xogadoras". Ademais, lembra o bo comezo dos seus rivais na liga "empezaron moi ben a verdade e fixeron moi bos partidos sobre todo na súa casa". Por este motivo o técnico do Porriño agarda que "sexamos capaces de plantarlles cara". Os primeiros postos da liga, empatados a oito puntos, son o Super Amara Bera Bera, o Rocasa Gran Canaria e o Costa do Sol Málaga.


Summary: Este sábado, ás 15:30, diante da Casa do Concello desta cidade bretoa. O independentismo bretón critica a rebaixa a "territorio" que a Xunta fai da cualificación de "nación" que o Festival Intercéltico de An Orient dá ao noso país. Defende que Galiza e Bretaña non son "territorios" nin "rexións" senón "nacións sen estado".

A decisión da Xunta de rebaixar a "territorio" a cualificación que o Festival Intercéltico de Lorient dá a Galiza non só xerou malestar e rexeitamento no noso país. Tamén en Bretaña, Breizh, país onde ten lugar o coñecido festival do mundo celta, esa decisión do goberno de Feixoo causa malestar en certos sectores. Desde o soberanismo bretón séntense "indignados" por un novo exemplo dunha política que non é casual, sinalan: os gobernos da Galiza e Bretaña non recoñecen ambos os dous pobos como nacións. "Estamos cansos de discursos, tanto na Galiza como na Bretaña, que nos presentan como simples territorios ou rexións", indica Breizhistance nun comunicado nas redes. Neste sentido, denuncian que a televisión francesa "borrou" do desfile das nacións celtas do Festival de Lorient calquera pancarta reivindicativa a favor da unidade territorial de Bretaña, "noutra manifestación desa propensión a presentarnos como simples provincias celtas", e non como nacións sen Estado. Comunicado a través do que convocan unha concentración este sábado, 10 de agosto, ás 15:30 en Orient, diante da Casa do Concello, para "rexeitar" o posicionamento de Xunta e Consello Rexional de Bretaña, e defender o dereito á autodeterminación. "Polo dereito a decidir" é unha das chamadas desta convocatoria.


Summary: Competirá no mundial da disciplina en Abu Dhabi xunto a Suráfrica ou Arxentina no vindeiro mes de marzo e busca financiamento para pagar a viaxe. Será a estrea dun combinado galego nunha competición oficial e nun deporte con tan só catro anos de vida no país.

Hai xa catro anos, un grupo de rapaces da Coruña puxo en marcha o primeiro equipo de fútbol gaélico do país. Os Fillos de Breogán comezaron unha aventura nun deporte irlandés, de 130 anos de historia pero do que pouco máis se sabía que semellaba unha mestura entre fútbol e rugbi. Impulsaron un club e soñaban con conseguir máis conxuntos cos que xogar. Na actualidade, esta disciplina conta cunha liga galega con 15 equipos (oito masculinos e sete femininos) afiliados a unha Asociación Galega e coa súa propia selección oficial recoñecida pola federación irlandesa que rexe este deporte a nivel global. As seleccións galegas masculina e feminina disputarán o Mundial de fútbol gaélico no mes de marzo xunto a Arxentina ou Suráfrica En menos de cinco anos, esa selección galega non só é oficial, senón que competirá nos primeiros Campionatos do Mundo de Fútbol Gaélico que se disputarán entre o 5 e o 8 de marzo do vindeiro ano en Abu Dhabi, capital dos Emiratos Árabes Unidos. Será o primeiro combinado galego -masculino e feminino- que xogue de maneira oficial un torneo, neste caso xunto a países como Arxentina ou Suráfrica, entre outros moitos. "A presenza da nosa selección neste Mundial é de por si un éxito incrible, pola importancia do mesmo e polo recoñecemento que supón do traballo realizado desde a nosa Asociación e cada un dos nosos clubes", aseguran deste o fútbol gaélico galego. "Foi unha sorpresa e é un enorme orgullo para os que comezamos con isto hai catro anos; é moito máis grande que un recoñecemento", engade Wenceslao García, un dos impulsores do deporte no país, delegado da confederación europea e comisionado para a selección galega. O éxito e crecemento deste deporte en Galicia é algo único a nivel mundial: conta cunha liga con 15 equipos e asociación propia O éxito deste deporte en Galicia é único a nivel mundial. Nunha disciplina plenamente irlandesa, a maioría de equipos que hai fóra de Irlanda están compostos por xente da illa ou descendentes deles. En Galicia, o 99,9% dos xogadores son galegos e o que empezou como unha aventura "segue medrando". "Somos unha cousa estraña en toda Europa e isto é un éxito dos que empezaron, pero sobre todo dos que manteñen a liga e permiten que a súa relevancia siga a crecer", insiste García, que cre que a participación de Galicia nun campionato mundial "é un reflexo do ben que se están a facer as cousas". Tan ben que, nun deporte completamente amateur, ata 250 xogadores e xogadoras se mobilizan cada fin de semana. Xogan na competición o Estrela Vermelha (Compostela), Fill@s de Breogán (A Coruña), Irmandinh@s da Estrada, Mec@s FG (O Grove), Pontevedra FG, Braithreachas A Estrada, Ártabros de Oleiros, Auriense FG (Ourense) e UVigo FG. E para o ano incorporaranse Teo, Sanxenxo e Vilagarcía nunha liga galega que con xogadores autóctonos tan só existe na Bretaña. Precisamente, Bretaña e Galicia son as dúas primeiras seleccións con xogadores non irlandeses que se formaron en Europa. E nin tan sequera España ten selección, porque nin tan sequera ten federación propia. Galicia foi pioneira en todo e por iso gañou o dereito a ter equipo oficial e a participar nun Mundial tras o convite da Confederación Europea, a European County Board. Pero non foi todo doado. "Non é política; os xogadores decidiron xogar por Galicia e a decisión mantívose no tempo" "O fútbol gaélico é un deporte irlandés do que non se intentou case nunca facer algo global. A nosa idea inicial era que houbese máis equipos en Galicia para poder disputar partidos e, no seu momento, os xogadores decidiron xogar con Galicia e foi unha decisión que se mantivo no tempo", explica Wenceslao García, que insiste en que "non foi unha decisión política, senón tomada polos practicantes deste deporte, sen máis". "Fundamos a Asociación Galega, recoñecéronnos na federación que rexe esta disciplina e intentamos artellar o equipo galego disputando cando menos un partido da selección ao ano". E así o fixeron, na última das ocasións poñendo en serios apuros un combinado irlandés. O que é algo así coma se un descoñecido lugar a onde hai pouco acaba de chegar o fútbol planta cara á selección brasileira. Os principais atrancos, non obstante, si eran políticos. "Para os irlandeses, Galicia non é moi coñecida; foi complicado explicarlles porque queríamos ter selección propia e porque non queríamos xogar como España", explica García. Non hai moito, dez delegados dos clubs galegos desprazáronse a unha convención europea en Bélxica onde tiveron que defender a oficialidade da selección galega. A súa reivindicación foi entendida e a selección galega, posteriormente, convidada a un Mundial. Galicia buscará en tres meses patrocinios e axuda para financiar o viaxe aos Emiratos Árabes dos 26 deportistas "No fútbol gaélico non había seleccións, pero non queremos entrar na polémica política porque o que facemos é deporte; estariamos encantados de que houbese selección española e, no caso de que algún día a haxa, os xogadores poderán optar por unha ou por outra pero teriamos que establecer un mecanismo claro", insiste o comisionado da selección galega, que aclara que a verdadeira "preocupación" agora é conseguir o financiamento para que as 26 persoas que formarán a expedición oficial galega poidan desprazarse a Abu Dhabi. Forman parte dun deporte amateur e non teñen axuda oficial ningunha. Agora, comezarán cunha campaña de crowdfunding e intentarán conseguir patrocinios. Ese é o reto. "Estamos a menos de tres meses e o que non queremos é que un xogador válido deportivamente non poida competir por causa económicas". Chamarán á porta de empresas e administracións. Poucas oportunidades históricas coma estas para dar a coñecer Galicia polo mundo.


Summary: Nova orde, o último filme de Michel Franco, converte a distopía nunha advertencia do que pode acontecer se non estamos atentos aos sinais.

Antes de nada, debo recomendar que é mellor saber o menos posíbel do último filme de Michel Franco. Só adoito suxerir isto en contadas ocasións, pois non sempre saber detalles do filme inflúe á hora de gozar del e si dá datos, cando menos esa é a intención do que subscribe, para saber se é da corda ou non de cada persoa... mais con Nova orde, coñecer parte da trama ou detalles, por nimios que sexan, fará correr o risco de perder unha experiencia cinematográfica das que marcan durante moitísimo tempo. Se decides seguir lendo, agardo que xa viras a película... Nova orde / Michel Franco / México-Francia / 2020 / 88 min. Michel Franco, que tamén firma o guión, logra xogar co público dunha maneira maxistral. Case fai sentir a mesma angustia e o desconcerto que teñen as protagonistas. Durante a voda encárgase de que odiemos a meirande parte das persoas invitadas mais non a Marian (Naian González Norvind), a noiva, que fai todo o posíbel por axudar a un antigo empregado recadando cartos no enlace para unha operación de corazón nun hospital privado. A continuación presenciamos, con certo xúbilo, que a revolta que se viña fraguando portas afora do enlace matrimonial, é unha sorte de revolta popular dos pobres que se alzan contra os ricos. Unha idea xenial de primeiras, pensamos... un Parasitos á mexicana, ansiamos... Pero pronto nos baixan as ilusións... A contundencia e crueldade dos "pobres" comeza a non facernos graza ningunha, mais é que pouco despois aparecen os militares... ou iso parecen. Comezan numerando e interrogando as persoas detidas, entre elas Marian, e aí xa deixa de parecernos boa idea. Logo hai un pequeno respiro e albíscase certa esperanza. Un xeneral entra en acción e semella que todo acabará pronto coa aparición do verdadeiro exército. Toques de recollida, pases de traballo, controis policiais severos comezan ser o día a día... pero o peor está por chegar: torturas, violacións ou ultraviolencia implacábel propia de réximes fascistas recentes, convertendo a distopía nunha advertencia do que pode acontecer se non estamos atentos aos sinais. E Nova orde está cargada de sinais e simbolismo: a pintura verde, a noiva de vermello, a tenda de Louis Vuitton destrozada... Gran posta en escena e dominio dos espazos, sobre todo na parte da voda, e un uso soberbio dos fóra de plano. Durante gran parte da trama camiña sobre unha fina liña entre a xustificación e o repudio absoluto. Provocadora até o final, é que final... Tremendo. Esas notas de trompeta militar provocan un calafrío tal que nin o mellor filme de terror.


Summary: Os prezos do leite galego seguen a ser os máis baixos do Estado. Analizamos coa axuda dun enxeñeiro agrícola as causas e consecuencias desta circunstancia nas explotacións galegas e os seus retos de futuro.

FE DE ERROS: Esta nova contén un erro nun dos cálculos. Aquí explicámolo. O 2016 comezou no sector lácteo galego dun xeito moi semellante a como rematou 2015: con protestas dos produtores e incerteza no futuro a respecto dos baixos prezos do leite. Malia ás sucesivas minguas dos últimos anos Galicia segue a ser a gran potencia leiteira do Estado tanto en número de granxas, unhas 9.400, como sobre todo en produción, cun promedio de 190.000 toneladas de produto ao mes. No entanto, o agro galego segue a ingresar os prezos máis baixos do Estado pola súa materia prima, unha diferenza que ten un impacto superior aos mil millóns de euros anuais no país. Pero, que factores influen na configuración dos prezos para que o leite de Galicia sexa o peor pagado? O enxeñeiro técnico agrícola Óscar Antón Pérez apunta tres factores esenciais. O primeiro é o tecido industrial: "nos últimos trinta anos produciuse unha concentración das industrias que mercan o leite, o que lles posibilita anular a competencia, pactaren prezos e tirar por este á baixa", explica. A outra peza do crebacabezas é a distribución, que "marca o prezo final e ten o control do consumo", tendo en conta ademais que a facilidade de almacenamento dos cartóns de leite fai que "sexa doadamente empregado como produto reclamo" nas grandes áreas comerciais. A atomización e escasa dimensión das explotacións alimenta "a febleza" dos gandeiros fronte a industria e distribución Xunto a industria e distribución, o terceiro compoñente da fotografía é o propio sector produtor, as explotacións. "A característica atomización, a reducida dimensión económica" comparada co resto de elos da cadea "e a febleza fronte a eles no mercado fai que lle sexa imposible, na práctica, vender o produto no mercado a un prezo razoable". Neste punto Óscar Antón Pérez pon o acento tamén no que considera "incapacidade política de fomentar industrias xestionadas directamente polo tecido gandeiro", o que "provoca que o medio rural sexa o máis prexudicado cada vez que existe conflito". As cifras Con este pano de fondo os datos máis recentes da Consellería do Medio Rural e do Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA) indican que o leite galego segue por baixo dos 30 euros por cada 100 litros e que o importe percibido polas explotacións de Galicia continúa, mes tras mes, como o menor de todo o Estado. En comparación coa media do Estado, detalla Óscar Antón Pérez, "a gandería de leite de Galiza percibe por cada litro un 12,6% menos", isto é, deixa de ingresar uns 4 céntimos por litro. Nunha explotación galega media, que produce unhas 305 toneladas de leite ao ano, nos primeiros dez meses do ano a perda por mor das baixadas de prezos sitúase na contorna dos 457 euros. Cos prezos medios de Galicia e do Estado, conclúe o enxeñeiro, "unha explotación galega está a deixar de gañar arredor de 1.066 euros ao mes a respecto de calquera explotación" do resto do estado. En 10 meses este importe que se deixa de ingresar supera os 10.000 euros, polo que nun ano rolda os 12.000. O que as explotacións galegas deixan de ingresar equivale case ao 40% do custo do concentrado para alimentar as vacas Nun contexto no que, destaca, os gastos das explotacións en combustible, amortizacións de maquinaria ou alimento dos animais son "aproximadamente os mesmos que os de calquera outra explotación do resto do Estado", esta situación "deixa as explotacións galegas en clara desvantaxe". Por exemplo: eses 1.066 euros menos nas explotacións galegas "equivalerían ao pago do 37% do concentrado [alimento das vacas]". O impacto desta circunstancia, salienta, tamén é obvio na "economía global galega". Cos devanditos valores medios o total de ingresos das 9.420 explotacións lácteas galegas supoñen máis de 7.000 millóns anuais. "Se o prezo fose o da media estatal, os ingresos nas explotacións ascenderían" ata acadar uns 9.000 millóns. Así as cousas, conclúe Óscar Antón Pérez, "a diferenza entre cobrar o leite aos prezos de Galiza" ou percibir o que se paga na media estatal "supón unha perda de ingresos para a economía rural galega" duns 1.200 millóns cos prezos do 2015. Retos de futuro A xuízo deste enxeñeiro agrícola estas cifras evidencian "os moi importantes retos da gandería de leite" en Galicia. "Algúns -resalta- derivan da súa propia xestión" e "outros teñen que ver con decisións que pouco ou nada teñen que ver" cos gandeiros e gandeiras, "como pode ser a política de prezos ou mercados ou as estruturas agrarias". Sen medidas que favorezan o cambio de modelo produtivo nas explotacións "o rural estará en loita cada poucos meses" "A produción leiteira de Galiza" aínda "asenta unha importante cantidade de poboación no rural e contribúe indirectamente" a xerar emprego noutros sectores por mor do seu espallamento xeográfico. "As elevadas dependencias do sector lácteo -afirma- lastran as explotacións" por mor dun "modelo produtivo que tivo pouco en onta a planificación e cantidade de recursos propios" e "introduciu a gandería nunha dinámica de gasto" que "non sempre foi acompañada de medidas políticas e de mercados que a premiasen". As "inclemencias do mercado" e "de Administracións públicas que non son quen de afrontar dun xeito decidido un problema que require de medidas concretas que freen os abusos do sector industrial e distribuidor" son, actualmente, as principais ameazas para os gandeiros, que ademais deben afrontar un "cambio de modelo produtivo" para o que "precsian sistemas de planificación territorial que faciliten o acceso á terra e controlen os excedentes produtivos". "Sen estas medidas -advirte o rural estará en loita cada poucos meses".


Summary: O economista Xosé Antonio Pena Beiroa prosegue co ciclo de análises de Nós Diario.

Falaba nunha análise anterior, publicada no mes de maio, de cando Galicia tiña bancos de seu. Nunha economía globalizada, aínda estando na periferia dos poderes económicos, outros factores contribuíron ao desastre. No 2008 comezaba o que xa se denominou como 'Gran Recesión'. Así era cualificada o 30 de xullo de 2010 por Catherine Rampell nun artigo publicado en The New York Times tras comparar os datos de caída da produción e o emprego cos anotados nas dez recesións rexistradas despois da segunda guerra mundial. Dito nome lembraba o da gran crise económica do século XX, a 'Gran Depresión', que comezou o 29 de outubro de 1929 en Estados Unidos e no día coñecido como o 'martes negro' ou tamén como 'crise do 29'. Foi unha crise económica mundial que durou até finais da década dos 30, a maior en todo o século, atendendo á súa duración, profundidade e ao número de países aos que afectou. Nun principio a gran depresión manifestouse no derrubamento das bolsas de valores, cuxos índices creceran vertixinosamente despois dun proceso especulativo que parecía non ter fin e que lembraba outros procesos históricos como foi o caso da burbulla do tulipán na Holanda do século XVII, onde un simple bulbo chegara a alcanzar un prezo de 1.000 floríns, o que equivalía ao salario de máis de seis anos. Como consecuencia das perdas bolsistas os cidadáns diminuíron o consumo privado, o investimento freouse e a banca colapsou, agravada a súa situación polas peculiares características de limitación territorial da súa actividade e pola falta de clarividencia da Reserva Federal (FED), que tomou decisións erróneas de política monetaria, como a restrición da liquidez e o aumento dos tipos de interese. A gran recesión A diferenza da anterior, a 'Gran Recesión' non veu dunha crise bolsista, senón que nos decatamos en setembro de 2008 cando coñecemos a quebra do banco de investimento Lehman Brothers, provocando a caída dos mercados financeiros e o colapso da aseguradora AIG, que houbo de nacionalizarse, pasando a pertencer á FED. Tamén foron intervidas as compañías de titulización de hipotecas Fannie Mae e Freddie Mac. Precisamente a xénese da recesión foi a burbulla inmobiliaria que sen a estreita colaboración da banca non se produciría. Os bancos de investimento, como Lehman Brothers, víronse afectados pola crise das hipotecas subprime, que eran préstamos hipotecarios concedidos malia presentar, contra toda lóxica, un nivel de risco de falta de pagamento moi superior aos demais. Aínda que non fosen concedidos polos bancos de investimento, chegaron a representar unha elevada porcentaxe dos seus activos grazas á compra de titulizacións de carteiras de préstamos subprime pola súa elevada rendibilidade. En realidade, a crise produciuse como consecuencia do desregulamento do sector financeiro estadounidense impulsado polo que foi Presidente da FED no prolongado período que media entre agosto de 1987 e xaneiro de 2006, Alan Greenspan, seguidor da fundadora do obxectivismo Ayn Rand, coñecida partidaria da eliminación de toda regulamentación sectorial e da separación total entre o estado e a economía. Durante o mandato de Greenspan impulsáronse os derivados financeiros, produtos cuxa valoración está relacionada co prezo doutro activo, de aí a súa denominación de derivado. A ese outro activo noméase como activo subxacente. Por exemplo, no caso das hipotecas subprime, os bancos comerciais que as conceden empaquetan os seus préstamos hipotecarios titulizándoos en carteiras que comprenden préstamos de baixo risco e de elevado risco, véndenos en lotes como derivados de crédito denominados CDO's (Collateralized Debt Obligations) ou obrigacións con garantía colateral a bancos de investimento americanos e mesmo ao europeo Deutsche Bank. No proceso contan coa inestimábel colaboración das axencias de cualificación crediticia Standard & Poors, Moody's ou Fitch, que recoñeceran ás emisións a súa máxima cualificación. En Galicia reproduciuse a situación. Aínda non existindo os bancos de investimento, o estalido da burbulla inmobiliaria arrastra á práctica totalidade do sector financeiro, con especial incidencia nas caixas de aforro, que foran máis activas no financiamento de promocións inmobiliarias. Tal foi así que máis que hipotecas subprime, deberíamos falar de "préstamos promotor subprime". Máis que as elevadas taxas de morosidade dos consumidores titulares de hipotecas, foi o préstamo promotor, que a nivel estatal multiplicou o seu saldo por máis de seis alcanzando en 2009 os 325.000 millóns, o verdadeiro causante da insolvencia das nosas entidades. Xogaron ao blackjack desvirtuando o negocio histórico das caixas de aforros.


Summary: Feijóo reúnese este mércores con Méndez Ferrín na procura dun acordo que incremente a achega da Xunta a unha institución asfixiada. Goberno galego e Estado levan anos reducindo as asignacións á Academia Galega, que precisa cando menos un millón de euros para un funcionamento mínimo que evite despidos.

"A supervivencia da Real Academia Galega (RAG) está en perigo", advertía o seu presidente, Xosé Luís Méndez Ferrín, hai agora un mes. Pedía axuda así á Xunta para que compensase nos seus Orzamentos a rebaixa na achega económica que recibía do Estado, e que se recortou un 70% en dous anos, e quedar nos 341.000 euros que o Ministerio de Cultura destina para este 2013 á institución. Eses cartos, unidos aos 287.000 que chegan do Goberno galego, fan un total de 628.000 euros, unha cantidade claramente insuficiente. Este mércores, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, mantén unha entrevista con Méndez Ferrín na que a RAG agarda boas noticias e, cando menos, que a Administración galega acorde achegar unha cantidade económica que permita que o seu orzamento alcance o millón de euros necesario para un mínimo funcionamento de todos os seus estamentos. A Xunta xa advirte de que fará o posible pero dentro das súas "posibilidades" "Estamos levando a cabo moitas actividades e moitas delas novas e requirimos un mínimo de empregados que xa deberían cobrar máis do que cobran; non queremos prescindir de ningún", advertira xa no pasado decembro Ferrín, que non descartou despidos se a achega económica das institucións se mantiña neses mínimos. As palabras que chegan da Xunta non son moi esperanzadoras. O conselleiro de Cultura e Educación, Jesús Vázquez, asegurou que a Administración traballa para dar "resposta e alternativa" ás necesidades da institución, pero aclara que se fará dentro das "posibilidades" dun Goberno que insiste na "difícil situación" económica. A RAG leva anos queixándose da "discriminación" que sofre ao compararse as achegas das administracións ás academias catalá e vasca O caso é que, ademais da escasa achega económica que recibe, a RAG leva anos queixándose da "discriminación" que sofre en comparación co resto de academias de linguas cooficiais do Estado, non só en canto á asignación que chega do Goberno central, senón sobre todo tendo en conta o que as súas homólogas reciben dos seus gobernos autonómicos. A Xunta achegou 370.000 euros á RAG en 2012; a Generalitat, 5,5 millóns á academia catalá e o Goberno vasco, 1,3 á Euskaltzandia Segundo os datos que manexa a propia RAG, e tendo en conta os orzamentos autonómicos, a Generalitat de Cataluña concedeu en 2012 ao Institut d'Estudis Catalans máis de 5,5 millóns de euros, mentres que o Goberno vasco asignou á Euskaltzandia máis de 1,3 millóns, fronte aos 370.000 euros que a Xunta achegou á insititución galega, e que en 2013 quedaron reducidos aos 287.000. Desde logo que nin o PIB nin o número de habitantes é semellante, pero tendo en conta estes condicionantes, a RAG segue recibindo unha cantidade ridícula por habitante se o comparamos con Cataluña e Euskadi.


Summary: "As administracións públicas seguen a dar as costas ás súas enfermeiras e enfermeiros ao non recoñecerlles cunha mellora retributiva a súa incansable dedicación e compromiso, antes e durante a pandemia da Covid-19", censura o sindicato Satse.

O sindicato de enfermaría Satse Galiza denuncia "a falta dun xusto recoñecemento retributivo ao esforzo, dedicación e compromiso das enfermeiras", mentres que os profesionais que traballan noutros países "duplican e mesmo triplican os seus salarios", algo que, subliña, "sucede tamén cos fisioterapeutas". Así o informou Satse nun comunicado de prensa, difundido esta segunda feira, no que denunciou que as distintas administracións públicas "seguen a dar as costas ás súas enfermeiras e enfermeiros ao non recoñecerlles cunha mellora retributiva a súa incansable dedicación e compromiso, antes e durante a pandemia da Covid-19", algo que, reivindica, "si sucede en países da nosa contorna". Satse critica que a "crecente sobrecarga e tensión asistencial" que as enfermeiras sofren "desde hai anos, e que aumentou moito máis durante a pandemia", veu acompañada de "compromisos baleiros por parte dos seus respectivos servizos de saúde", o que, sostén, "xeroulles un sentimento de decepción e frustración que deteriora loxicamente a súa fortaleza psicolóxica e emocional". "Un claro exemplo é a falta dun xusto recoñecemento retributivo ao seu innegábel esforzo, dedicación e compromiso durante as 24 horas do día, os 365 días do ano, ao seguiren percibindo un soldo base medio duns 1.200 ou 1.300 euros ao mes", denuncia este sindicato. A respecto diso, sinala que se trata de profesionais que "sofren xornadas de traballo extenuantes, dobraxes de quendas, ausencia de descansos, mesmo nos días libres, contratos inestábeis e precarios e cambios permanentes de unidade e servizo nos hospitais, entre outras penosas condicións laborais". Satse recalca que "estas difíciles condicións laborais distan moito das que teñen as enfermeiras e enfermeiros que desenvolven o seu labor asistencial e de coidados" en centros sanitarios e sociosanitarios de numerosos países e que propiciou que "milleiros de profesionais emigrasen nos últimos anos na procura dun traballo digno e estábel". Por todo iso, desde o sindicato de enfermaría ínstase o conxunto de administracións públicas competentes a que "non sigan lanzando discursos grandilocuentes e ocos" e "realmente aposten por mellorar a sanidade e as condicións das enfermeiras e enfermeiros, propiciando, entre outras melloras, un aumento das súas retribucións". Así, Satse asegura que seguirá traballando "nas distintas mesas e órganos de negociación" para que se resolva con carácter inmediato "a grave situación laboral e profesional que sofren as enfermeiras e enfermeiros" e que, conclúe, "loxicamente repercute na atención e coidados" das persoas doentes.


Summary: Un total de 467 persoas deron o seu apoio á candidatura de Martiño Noriega para recuncar como alcalde no proceso de eleccións primarias que decorreu en Compostela Aberta. O resultado muda de maneira significativa a proposta de listaxe do alcalde.

Con 467 votos a favor e 70 abstencións Martiño Noriega voltará a ser o candidato de Compostela Aberta ás eleccións municipais após o proceso de eleccións primarias que tivo lugar na organización. Un proceso que muda a listaxe proposta polo actual alcalde. Será a súa número dous Branca Novoneyra, responsábel de Acción Cultural que na lista inicial ocupaba o número 7. No número 3 concorrerá Rafael Peña (que ascende desde o 4), actual edil de Medio Rural e Obras, e Marta Lois, concelleira de Turismo e igualdade que na lista inicial ficaba no terceiro posto, ocupará o cuarto. O concelleiro de Urbanismo, Jorge Duarte, sobe ao quinto posto desde o oitavo e María Rozas, a responsábel de Facenda, cae do segundo posto ao sexto. O sétimo lugar é para Xan Duro, edil de Medio Ambiente, situado de noveno na proposta inicial, e Concha Fernández, concelleira de Políticas Sociais, baixa ao oitavo posto desde o quinto. De noveno concorre Álex Botello, militante de Podemos que non forma parte do actual equipo de goberno e que na proposta inicial figuraba no sexto posto. Iolanda Rei, Miguel Penas, Noa Morales (edil de Deportes), Iago Raposo -que non se atopaba na lista do alcalde- Natalia Paleo e María Jesús Iglesias completan a candidatura, que será confirmada o día 28 de marzo á espera da proclamación definitiva dos resultados das eleccións primarias. Martiño Noriega anunciou os resultados provisionais do proceso interno a través de Twitter, onde agradeceu "a toda a xente de Compostela Aberta" que fixese posíbel as eleccións así como a participación de veciñas e veciños. "A vosa lista é a miña lista e agora toca traballar duro para sermos quen de renovar a confianza da cidade catro anos máis", salientou o actual rexedor de Compostela.


Summary: niciou varias actuacións de oficio por malos tratos animais a raíz dun suceso en Oia.

O Defensor del Pueblo considera que a tradición coñecida como 'Rapa das Bestas' non ampara a axitación, a dor ou o sufrimento dos cabalos salvaxes dos montes galegos e tras a morte dalgúns exemplaresnun evento en Oia iniciou varias actuacións de oficio por malos tratos animais. O informe anual 2019 da actividade do Defensor del Pueblo sinala que o obxectivo da explotación destes cabalos en liberdade é o aproveitamento dos recursos naturais de máis difícil acceso, a protección e limpeza dos montes, e a obtención dun rendemento económico. O Defensor abriu unha actuación tras a morte de catro cabalos en Oia que protagonizaron unha 'rapa das bestas'. Para a institución, estes animais son "de produción", polo que lles son aplicábeis as normas de protección e benestar animal. Polo tanto, lembra ás administracións que adopten as medidas necesarias para asegurar que "non padezan dores ou sufrimentos inútiles" e que teñan en conta a súa especie e grao de desenvolvemento, a súa adaptación e domesticación así como as súas necesidades fisiolóxicas. Por tanto, subliña que a lei "non ampara condutas que produzan axitación, dor ou sufrimento innecesarios aos animais de produción, nin o sacrificio de animais fóra dos matadoiros salvo que unha norma o prevea". Con todo, estes catro cabalos sufriron segundo o Seprona uns "brutais golpes" polos que morreron, aínda que non se puido identificar ao presunto responsable desta conduta tipificada como "moi grave".