Summary: A Federación adía 24 horas o choque entre Deportivo e Real Unión de Irún

A Real Federación Española de Fútbol (RFEF) abriu unha espita moi perigosa coa suspensión do partido da semana pasada entre Deportivo da Coruña e Rácing de Santander a causa de unicamente dous positivos no conxunto cántabro. Iso levou a que, con toda lóxica, se cuestione a súa decisión de non cancelar o encontro desta fin de semana entre precisamente o Dépor e un Real Unión de Irún que chegou a contar con 13 casos activos nas súas filas. Como adoita acontecer con todas as decisións salomónicas, estas non deixan satisfeitas a ninguén. Así, en vez de -aplicando a mesma lóxica que co conxunto santanderino- cancelar sen data o Deportivo-Irún previsto para mañá ás 19 horas, a RFEF determinou o seu adiamento por unicamente 22 horas, concretamente até as 17 do domingo. Tal e como informaba a escuadra herculina, "recibida a petición, por motivos sanitarios, de cambio horario do partido correspondente á xornada 22 de Primeira RFEF, que enfronta ao RC Deportivo e á Real Unión Club previsto para o sábado 5 de febreiro do 2022 ás 19 horas, accédese á mesma, quedando o partido fixado o domingo 6 de febreiro ás 17 horas". Ademais, sinalou que, a falta de concretar a hora, o partido contra o Rácing desenvolverase o vindeiro día 16 de febreiro. Álvaro Rey reincorpórase aos adestramentos O dianteiro andaluz Álvaro Rey, única fichaxe branquiazul no mercado invernal, reincorporouse no día de onte á dinámica dos adestramentos. Atrás quedan as molestias musculares no cuádriceps que lle impediron participar no choque ante o Zamora, aínda que con case total probabilidade non chegará a tempo de coller o nivel de forma demandado polo seu técnico, Borja Jiménez, para formar parte da convocatoria para o partido contra o Irún. Pablo Trigueros, Víctor García, Diego Aguirre, Alberto Quiles e Diego Villares estiveron tamén con adestramento personalizado, mentres que Noel, Trilli, Yeremay e Alberto foron a representación dos canteiráns no adestramento do primeiro equipo. A maiores, Dani Barcia, Juan Rodríguez e Iván Guerrero participaron nunha parte co primeiro equipo e o resto fixérono co Fabril. O Rácing presenta David del Pozo Non todo son malas novas na terceira categoría do fútbol estatal. O Rácing de Ferrol presentou oficialmente na xornada de onte a súa última incorporación, o madrileño David del Pozo. Este centrocampista de 24 anos, que acumula unha ampla experiencia na categoría a pesar da súa xuventude -en clubs como o filial do Xetafe, Navalcarnero, Dux Internacional, As Rozas ou Albacete, club do que procede e co que chegou a debutar en Segunda División-, chega para cubrir a baixa do mancado Pep Caballé, que sufriu unha grave lesión no ligamento cruzado anterior da perna esquerda. Contratado polo que resta de campaña e unha máis, no acto de presentación mostrou a súa "felicidade" por chegar a un "gran club" cun "proxecto ambicioso". Ademais, o ex do Albacete mostrou a súa gratitude polo recibimento por parte dos seus compañeiros e do corpo técnico, e destacou as súas impresións desde fóra dos Diaños Verdes, escuadra á que definiu como un equipo "moi forte e cun grupo que permitirá facer ben as cousas".


Summary: Semella que non existiron pero foron o centro de detención para milleiros de presos políticos. Malia a avultada rede de campos de concentración operativos na Galiza do primeiro franquismo, a súa existencia é descoñecida para a maioría da poboación galega convencida, as máis das veces, de que instalacións deste tipo eran privativas da Alemaña nazi ou da Italia fascista.

Os campos de concentración, unha modalidade de reclusión posta en marcha por primeira vez polos españois na illa de Cuba durante as loitas que precederon a súa independencia e que posteriormente foron exportadas por outras potencias europeas as súas posesións coloniais, poboaron a paisaxe galega durante practicamente sete anos. Andes, Ortiguera e Arnao nas Terras do Eo-Navia, Ribadeo, Cedeira, Ferrol, Muros, A Coruña, Compostela, A Pobra, Rianxo, Padrón, Figueirido, San Simón, Oia, Camposancos, Oseira foron algunhas das localidades galegas onde o franquismo instalou estes centro de detención. A súa posta en funcionamento respondeu as necesidades de centro de internamento onde recluír aos opositores políticos, derivados da lóxica represiva instaurada polo franquismo e da propia lóxica do conflito bélico, moi particularmente tras a caída da fronte norte e posteriormente da derrota definitiva do exercito popular. Cedeira O campo de concentración de Cedeira, un dos que mellor coñecemos polos traballos pioneiros de Xosé Manuel Súarez, entrou en funcionamento a finais do verán ou comezos de outono de 1937, situándose a carón da praia da Magdalen ,en tres vellas naves dunha conserveira, propiedade do falanxista cedeirés Manuel Soto. O recinto, a escasos cen metros do núcleo da vila e rodeado por un valado de catro arames de espiño, estaba formado por uns barracóns de manpostería con tellado de tellas e chan de cemento cuberto de pallas que servía de leito aos presos. A garda do centro era partillada por soldados e por dúas ducias de milicianos falanxistas, responsábeis da vixilancia interior do recinto e que en colaboración con outros paramilitares, algúns deles procedentes de Asturias, participaron en diferentes paseos contra reclusos do mesmo. A praia de Vilarube, no veciño concello de Valdoviño, foi o lugar escollido para o asasinato de varios dos detidos porén a día de hoxe non se ten atopado ningunha fosa na zona onde poidan atoparse estes cadáveres. Un importante continxente de presos O número de presos confinados en Cedeira en 1937 chegou a 369, acadando o 724 en marzo de 1938 e contando con 28 no mes de agosto, pouco antes do seu feche definitivo. A maioría dos detidos procederon de Asturias, 68% do total no primeiro ano de funcionamento, seguíndoos os galegos. A composición social dos internos era de extracción popular, maiormente labregos e mariñeiros, abranguendo unha ampla abano de idades, se ben arredor de 67 % estaba formado por persoas entre 16 e os 30 anos. As condicións de vida no campo de concentración de Cedeira eran penosas. Unha mala alimentación, o frío, a ausencia de condicións hixiénicas mínimas, as necesidades facíanse na praia e a auga para o aseo procedía dun rego que cruzaba o recinto, ou a auga para beber, procedente dun alxibe móbil situada enriba dun carro do país son exemplos de abondo ilustrativos do día a dia dos detidos.


Summary: Varios centos de persoas tomaron parte esta quinta feira nas seis concentracións noutras tantas cidades do país lembraron que "defender os dereitos d@s traballador@s non é delito".

Participar nunha mobilización laboral na defensa dos dereitos dos traballadores e acabar condenado a entrar na cárcere por un delito contra a liberdade dos traballadores. Un sarillo policial e xudicial que ten a catro persoas en Galiza á espera de entrar en prisión se un indulto non o impide. Son Carlos e Serafín (Vigo) e Ana e Tamara (Pontevedra). Para insistir no indulto e tamén para rexeitar a "criminalización" das mobilizacións obreiras concentráronse varios centos de persoas, espalladas en seis cidades do país. Convocadas por CIG, CCOO e UGT mais co apoio doutras organizacións. Os sindicatos lembran que estas penas de prisión son un "castigo" para persoas "que se significaron na defensa dos dereitos dos seus compañeiros e compañeiras", pero sempre "dentro da máis estrita legalidade". Por esta razón, denuncian que as penas de prisión impostas son "inxustas" e "desproporcionadas". Os tres sindicatos encadran este tipo de castigos no marco da "represión" contra a clase traballadora que afirman protagonizan os gobernos do PP.


Summary: O xogador catalán do Chelsea luciu a 'senyera' para festexar a conquista da liga inglesa polo seu equipo. Un xesto que non sentou nada ben nunha parte d@s internautas españois.

O Chelsea conquistou esta fin de semana a 'Premier league', a liga inglesa, tras derrotar 1-0 o Crystal Palace. No festexo do título, un dos xogadores do 'Chelsea', Cesc Fàbregas, luciu a senyera, un xesto que sentou moi mal entre unha parte dos internatutas españois, que deixaron nas redes sociais insultos e ameazas de todo tipo, recolle Nació Digital. Chíos nos que se afirmaba que o xesto "era para darlle de hostias", nos que se insultaba o xogador ou mesmo nos que se pedía ao adestrador, Mourinho, que tomase medidas. Non é a primeira vez que a exhibición de símbolos de Catalunya provoca este tipo de reaccións.


As opcións independentistas gañaron amplamente a maioría absoluta en escanos nas eleccións catalás coa meirande participación da historia (máis do 77%). Junts per el Si (coalición transversal entre Convergència y Esquerra coa achega de sectores cidadáns non partidarios) obtivo 62 escanos (9 menos ca a suma dos dous partidos no 2012) con case o 40% dos votos, mentres que as CUP, cun 8,1% sobiron de 3 a 10 . O número de escanos e de votos entre as tres forzas independentistas fica substancialmente igual (soben ao 47,8% dende o 47,7% do 2012, 72 deputados fronte a 74, co limiar da maioría absoluta en 68 dos 135 escanos), malia o extraordinario incremento da participación e a defección dos democristiáns de Unió, terceira vía que ficou ás portas do Parlament con menos do 2,5% doas votos. O unionismo do PP, PSC e C´s obtivo un 39,4% dos votos, salientando o extraordinario suceso da formación de Albert Rivera, que sobe de 9 a 25 escanos, cun 18% de voto, acadando a segunda posición. Miquel Iceta safou perdendo só 4 escanos (tiña 20 e terá 16), cun discreto 13% de votos que serve de consolo ao que foi gañador en Catalunya nas xerais do 2004 e do 2008. Mais o PP foi o grande derrotado da noite, con 11 escanos (tiña 19) e menos do 8,5% dos votos, partillando resultados relativos coas CUP e con Catalunya si que es Pot, que obtivo os mesmos 11 escanos ca o PP. A outra suposta terceira vía, a coalición de Podemos Cat, Iniciativa per Catalunya- els Verds (ICV) e a filial catalá de IU foi a segunda grande derrotada,ao baixar dous escanos a respecto dos 11 acadados por ICV e EU no 2012. Acada pouco menos dun 9%, o que constitúe un indubidábel fracaso para Pablo Iglesias, que mesmo enfeblece a posición de Podemos no escenario preelectoral galego. Porén, estes votos non haberían contar nin a prol nin en contra da independencia, ao se definir a coalición a prol do dereito a decidir, mais en contra dunha declaración unilateral de independencia. Velaí que o independentismo gañe tamén en votos (47,8%), fronte ao 39.4% do unionismo e o 11,4% (Unió e Catalunya si que es Pot) que aposta polo dereito a decidir e por unha conformación plurinacional do Estado. As cousas han mudar e moito. En Catalunya e no resto do Estado.


Summary: Os documentos achegados á CIG, e aos que tivo acceso Praza, desvelarían a compra á entidade de 14 inmobles por 1,5 millóns de euros fronte a unha taxación de case 300.000 euros máis durante o ano previo á fusión e até dous días antes de que nacese Novacaixagalicia.

A sombra sobre a xestión das caixas galegas e sobre as operacións paralelas levadas a cabo polos seus dirixentes no seu presunto beneficio volven escurecer o pasado máis inmediato do sistema financeiro galego. Documentación anónima recibida polo sindicato CIG desvela supostas vendas irregulares de inmobles pertencentes á corporación de Caixa Galicia á muller de José Luis Méndez, daquela director xeral da entidade. Segundo eses documentos, as transaccións leváronse a cabo presuntamente por baixo do valor da taxación e cando xa se coñecía a fusión das extintas caixas galegas. En total, as operacións ascenderían, cando menos, a 1,8 millóns de euros. Corporación Caixa Galicia vendeu 14 inmobles á muller de Méndez por case 300.000 euros menos do seu valor de taxación Os papeis, aos que tivo acceso Praza, inclúen todo tipo de documentación: escrituras notariais, taxacións e mesmo anotacións en conta. De todo dedúcese que a Corporación Caixa Galicia (CxG), -con José Luís Méndez López como presidente e o seu fillo, José Luis Méndez Pascual, como conselleiro delegado- vendeu propiedades por debaixo do prezo de taxación a Rosa Pascual, cónxuxe do que fora director de Caixa Galicia durante 29 anos e logo dunha previa separación de bens. Segundo se desprende da documentación, Rosa Pascual adquire presuntamente un total de 14 inmobles propiedade de Corporación Caixa Galicia, daquela dirixida polo seu propio fillo, valorados en máis de 1,8 millóns de euros e faino por un importe de pouco máis de 1,5 millóns. Xa que logo, o prexuízo patrimonial de todas estas operacións para o holding sería de máis de 285.000 euros. O prexuízo patrimonial de todas as operacións para a entidade sería de máis de 285.000 euros Estas adquisicións por parte da muller de Méndez terían comezado tres meses antes de que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciase publicamente a súa disposición a fusionar as caixas galegas, aló por marzo de 2010. E tamén cinco meses antes de que se anunciase a fusión en maio de 2010 e menos dun ano antes de que se fixese efectiva a devandita fusión de Caixa Galicia e Caixanova. Porque presuntamente a primeira desta serie de polémicas compras por parte de Rosa Pascual tivo lugar poucos días antes do Nadal de 2009, outra adquisición máis en xuño de 2010 e a última delas tan só dous días antes de que nacese Novacaixagalicia, o 1 de decembro dese mesmo ano, tal e como se desprende da serie de documentación que de xeito anónimo chegou á CIG e na que se inclúen todo tipo de datos en forma de escrituras ou incluso recibos bancarios. As adquisicións comezaron cinco meses antes de que se anunciase a fusión e a última delas tivo lugar dous días antes de que se consumase Coa primeira serie de adquisicións, no Nadal de 2009, a muller de Méndez compra á Corporación Caixa Galicia dous pisos de nova construción do grupo inmobiliario do holding situados no centro de Santiago de Compostela, a poucos metros da catedral. Sempre segundo a documentación, pagou menos de 435.000 euros por dúas vivendas con cadanseus garaxes taxados en máis de 473.000 euros. A muller de Méndez comprou varios inmobles no centro de Compostela e no barrio de Monte Alto da Coruña Xa en xuño, Rosa Pascual adquire por medio de escritura pública outros dous inmobles no barrio de Monte Alto da Coruña. Neste caso, por algo máis de 530.000 euros malia estar taxados en máis de 662.000, segundo os valores de taxación emitidos por informes de Tasaciones Hipotecarias de xuño dese mesmo ano. Tan só dous días antes de que naza Novacaixagalicia, como resultado da fusión das caixas, a muller de Méndez faise con outro conxunto de inmobles polos que paga uns 593.000 euros fronte a un valor de taxación de 677.000. A compra destas vivendas e garaxes pertencentes á Corporación Caixa Galicia por parte de Rosa Pascual prodúcese sendo conselleiro delegado desta mesma Corporación o seu fillo José Luis Méndez Pascual, que era quen dirixía o grupo inmobiliario de CxG, mentres seu pai se mantiña como director xeral da entidade financeira. En total, cinco pisos, oito garaxes e un local valorados en 1,8 millóns pero mercados por algo máis de 1,5 millóns. Rosa Pascual procede á separación de bens do seu marido pero aclara que segue a vivir na mesma casa de sempre Segundo a documentación, Rosa Pascual procede a outorgar escritura pública de separación de bens do seu marido, José Luis Méndez, con data de 24 de febreiro de 2009 ante un notario de Madrid, aínda que aclara que o seu domicilio segue a situarse no mesmo enderezo no que vive o ex director xeral de Caixa Galicia. Segundo conta El País, fontes da familia Méndez non negan esas compravendas, pero aseguran que non hai irregularidade ningunha. Aseguran que Pascual accedeu a uhnha promoción de pisos que a entidade vendía en codicións preferentes a empregados e familiares e disque as comprou ao contado tras ter cobrado unha herdanza familiar. Incluso asegura que as operacións foron puideron ser supervisadas pola Xunta, aínda que o presidente Núñez Feijóo di non saber nada e avala que a comisión de investigación analice a documentación "se hai datos relevantes". Ante estes "indicios graves de delito", a CIG pide que se investiguen na comisión de investigación das caixas, polo que o BNG pide xa a "reapertura" deste órgano parlamentario, que rematou en 2013 a fase de comparecencias e que agora se atopa á espera de que o portavoz popular na Cámara, Pedro Puy, entregue unha proposta de conclusións.


Summary: Lupe Martínez (A Coruña,1979) e licencia de Socioloxía e funcionaria da administración xeral do Estado. Investigadora cunha abondoso bibliografía sobre a guerrilla e autora do volume Coa man armada, sobre a IV Agrupación do Exercito Guerrilleiro da Galiza. A cuarta feira escribe en Nós Diario sobre José Gayoso e Antonio Seoane.

José Gómez Gayoso e Antonio Seoane Sánchez son dúas referencias inescusábeis da loita guerrilleira na Galiza, antes do seu retorno a Galiza nos anos 40 para dirixir o PC cal foi a actividade política de Gayoso? Gayoso, se temos en conta o seu currículo previo antes de retornar a Galiza, é unha aposta forte do PCE para robustecer a loita armada no país. En base a ese currículo, que comeza a escribirse en 1932 cando se afilia ao PCE e que engorda considerabelmente durante a Guerra Civil, acadou cargos no país como secretario de organización do comité rexional do PC desde 1935 e ata que se produciu o golpe e, tras este, actuou como miliciano, como encargado de propaganda do Comisariado Xeral de Guerra, como redactor de Nueva Galicia e de Mundo Obrero, como instrutor nas Milicias da Cultura, como responsábel de propaganda no exército do Ebro e, xa coa contenda perdida e antes de liscar cara o exilio, como un dos encargados de salvar os documentos máis importantes do arquivo de PCE e de destruír aqueles considerados incriminatorios. Xa no exilio, e tras unha primeira parada en Francia, comezou o seu periplo americano, sempre en convivencia co PCE e traballando para el, con estadías na República Dominicana, Cuba -onde compartiu militancia e traballo con Julián Grimau-, Nova York, México.É dicir, era un home comprometido, involucrado, valorado e que, sen ser un activo de primeirísima fila, tampouco era un descoñecido ou un home sen experiencia político-militar cando recalou en Galiza. "Gayoso é unha aposta forte do PCE para robustecer a loita armada no país" Falounos da traxectoria militante de Gómez Gayoso nos anos republicanos, durante a guerra e no exilio, que nos pode dicir da labor política de Antonio Seoane Sánchez antes de ser nomeado xefe do Exercito Guerrilleiro da Galiza? Seoane criouse na Arxentina e non viviu directamente a II República nin a Guerra Civil así que, aparentemente, a súa bagaxe é máis modesta. En todo caso, os máis de 10.000 quilómetros que separaban o Estado español de Arxentina, non foron un obstáculo para que se involucrase na defensa da legalidade republicana; deste xeito, foi un dos directores da Central Galega de Axuda á Fronte Popular. Ademais, coa chegada dos exiliados á Arxentina dou un paso á fronte e afiliouse ao Partido Comunista, e tamén apareceu vencellado aos xornais La Prensa e o elocuente Galicia. Enviado ao Estado Español e tras pasar, ao igual que Gayoso, pola delegación central do PCE en Madrid, onde se puxo ás ordes de Jesús Monzón Reparaz, recalou na Galiza. Os dous homes foron o complemento perfecto o un para o outro, o que se proxectou no incremento cualitativo e cuantitativo das accións da guerrilla. Gayoso e Seoane botaron pouco máis de dous anos á fronte do PC e da guerrilla na Galiza, que destacaría do seu traballo e que valoración fai do mesmo? Dous anos pode parecer, de entrada, pouco tempo, pero esa vivencia efémera non nos debe levar a engano. En realidade, e como a maioría de homes que volvían ao Estado procedentes de América Latina en vez de regresar desde Francia, é un período considerábel, e máis se temos en conta que a media de tempo que tardaban en ser detidos os homes enviados dende o país galo era de arredor de seis meses. Isto quere dicir que ambos os dous eran homes preparados. Matizado isto, pois basta con ler os informes de Gayoso, as recensións doutros compañeiros ou as propias cartas que escribiron desde a cadea para decatarnos de que o que primaba no desempeño da súa labor era a concienciación política. Estaban verdadeiramente interesados en darlle contido político á loita armada. Non esquezamos que os homes do monte compartían o seu antifascismo á marxe da ideoloxía política que profesasen, pero tamén que moitas veces ese ideario podía verse desdebuxado pola ideoloxía da supervivencia. Gayoso e Seoane fixeron moito fincapé en manter e potenciar a concienciación política por riba das accións militares controvertidas. A preparación política dos guerrilleiros, que non supón un abandono doutros quefaceres como por exemplo apuntalar a indispensábel rede de apoios da guerrilla, para min é o aspecto máis salientábel dos dous líderes. Non todos, porén, opinaban igual, e houbo quen incluso criticou a súa estratexia, nomeadamente Manuel Fernández Soto "Coronel Benito", o sucesor de ambos, quen os tachou de brandos ou que reprendeu as súas supostas vacilacións. En todo caso, e cos datos na man, "Coronel Benito" non tiña razón. Ser selectivo non era ser pusilánime, e os números abalan a Gayoso e Seoane. Nunca a guerrilla golpeou tanto como durante o seu liderado. "Gayoso e Seoane foron o complemento perfecto o un para o outro" As razóns da caída de Gayoso e Seoane segue a ser unha cuestión que non está clara, na súa opinión cales foron as causas da súa detención? Oxalá puidera dar unha resposta categórica, pero a estas alturas non podo. Hai dous candidatos a delator, se ben tampouco é inverosímil que puidesen selo ambos: un é Eugenio Rueda Perosanz, a man dereita de Seoane, e a quen o propio Gayoso ou Francisco Rey Balbís "Moncho" consideraron culpábel e o outro é Luis García Jiménez, o único home que tiña coñecemento da xuntanza que se ía celebrar o día 11 e que, segundo "Paco Balón", ao saír do cárcere confesoullo Juan José Romero Ramos, outro dos condenados no consello de guerra que impuxo a pena máxima a Gayoso e Seoane. Desde logo, a condena de García Jiménez foi moi exigua, apenas seis meses e un día, pero o xeito no que morreu Rueda, silenciado a golpe de Lei de fugas, tamén se torna sospeitoso. A condena a morte destes dous militantes comunistas motivou unha grande campaña de protesta e solidariedade a nivel internacional, que destacaría da mesma? Salientaría precisamente iso, a grande campaña que tentou frear o irrefreable; as mostras son innumerables. Así, dende Cuba mobilizouse a executiva da Casa da Cultura que se dirixiu vía telegrama, xunto a outras personalidades, ao secretario xeral da ONU Trygve Halvdan Lie, que sería quen concentraría o groso das peticións. Tamén a el ou ao embaixador franquista na Habana se cursaron peticións dende o comité executivo da Confederación de Traballadores de Cuba. A Federación Estudantil Universitaria de Cuba, pola súa banda, chegou a apelar ao mesmo Franco. Así mesmo, neses termos, mobilizáronse un bo feixe de institucións. Outro tanto, aconteceu desde Estados Unidos, o Comité Coordinador Pro-República Española puxo en circulación unha carta a remitir ao secretario xeral da ONU para que os cidadáns dese país manifestaran a súa decisión de que se garantise a vida dos encarcerados e que contou coa adhesión de múltiples organizacións coma o Club Obreiro Español dos Comités Femininos Unidos, da Casa da Galiza ou do Spanish American Center. Na Francia, a Asociación de Deportados e Internados Españoles Antifascistas ou o Buró da Federación Nacional Francesa dos Antigos Prisioneiros Políticos tamén apelaron ao secretario xeral da ONU. O Comité de Deportados Españois, e numerosas cartas remitidas dende centros de traballo, como os obreiros da Renault, manifestaron a súa condena ao réxime franquista. Arxentina, onde se criou Seoane, tamén se mobilizou en favor dos condenados: A Xunta de Axuda á Democracia Española, a Unión de Mulleres de Arxentina, o Centro Hispano-Arxentino da Vila Martelli ou a Liga Arxentina polos dereitos do Home da cidade de Rosario, entre outros, sen esquecer as iniciativas particulares de grupos de traballadores, obreiros nomeadamente, e de antifranquistas galegos residentes no país. Milleiros de cartas, telegramas, chegaban acotío ao Goberno arxentino, ao embaixador no Estado español ou á secretaría xeral da ONU. En todo caso, todas estas iniciativas de nada serviron.


Summary: O presidente da Xunta reúnese con Endesa sen propor alternativas á central nin diversificación. A ministra Ribera lembra que as vantaxes fiscais que pide non arranxan o problema, van contra o marcado pola UE e "só favorecen os máis privilexiados"

Feijóo non muda o discurso. Nin as advertencias de expertos, nin o camiño marcado pola UE, nin tan sequera as dúbidas de Endesa o fan cambiar da vía que tomou canda a Xunta tras o anuncio hai xa dúas semanas da empresa da súa intención de pechar a central térmica das Pontes. Logo de manter unha reunión este venres co conselleiro delegado de Endesa, José Bogas, Feijóo volveu insistir na "reactivación" da central, ao tempo que pedía tempo e á compañía que busque "alternativas" para que a planta poida seguir sendo "competitiva" con outros combustibles. No entanto, seguiu a demandar a "eliminación do imposto ao carbón e outras medidas fiscais", tamén "no ámbito europeo", que favorezan o actual modelo. Feijóo insiste en reactivar a central, con carbón agora ou con outros combustibles no futuro, sen achegar alternativas noutros sectores ou na diversificaciónSería, segundo dixo, "un período transitorio" para seguir buscando outras opcións e para que o uso do carbón "se substitúa progresivamente por outras alternativas que sigan facendo da central unha fonte de emprego e de riqueza". Sempre co mantemento a pleno rendemento da central no obxectivo e sen advertir das posibilidades noutros sectores e industrias na zona ou na diversificación.Nin Endesa concretou que alternativas ao carbón está a estudar. O seu conselleiro delegado, José Bogas, limitouse a prometer que traballarían "para atopar solucións que poidan permitir cunha actividade industrial similar, senón é ao 100% como actualmente que si poida compensar, que se poida seguir xerando emprego e riqueza". Feijóo volveu, ademais, cargar contra o Goberno central, de quen dixo que "non pode ser un problema para que a central das Pontes non funcione e nos aboque ao peche". Así, insistiu en "buscar fórmulas" para que o prezo da tonelada de emisións de CO2 "non faga incompatible o funcionamento da compañía coa súa conta de resultados". A ministra Ribera lembra que Endesa estimou o prezo do CO2 "ignorando" a reforma europea que estabilizaba o importe entre os 25-30 euros desde 2019Horas antes, a ministra de Transición Ecolóxica, Teresa Ribera, publicaba un artigo en La Voz de Galicia onde rebatía boa parte das propostas que Feijóo leva facendo días. Así, lembra que os cálculos previos feitos por Endesa situaban o prezo do CO2 nos 8 euros a tonelada e nun aumento progresivo ata os 25 euros en 2030, unha estimación "que se fixo ignorando a reforma europea que daba estabilidade aos prezos do CO2 desde o 1 de xaneiro de 2019" e que o mantén entre os 25-30 euros, o que explica outros anuncios de peche en Europa. Mesmo esta semana, o FMI pediu que se duplicase o importe por tonelada ata superar os 65 euros, mentres que a Comisión Europea xa propón incrementalo a 35. Feijóo, ademais, pide poñer a planta das Pontes "en igualdade de condicións cos distintos países europeos que, no marco da normativa comunitaria, manteñen activas máis dun cento de centrais térmicas". A ministra Ribera lembra no artigo que quedan abertas as plantas de Alemaña, Polonia e Chequia, por ter "unha estrutura distinta e carbón autóctono de alto poder calorífico". Mentres Feijóo e o PP acusan o Goberno central do peche da térmica, a ministra lembra que, "tal e como reflectía o Plan de Enerxía e Clima", o Executivo "non contaba" coa decisión, o que o obriga "a afrontar un horizonte incerto, non esperado". E lembra que en xuño de 2018, ao chegar o PSOE á Moncloa, "non había nada preparado para as nove centrais cuxo peche estaba previsto en 2020", polo que esas foron a súa "prioridade", que se ampliará á das Pontes e Litoral. "É máis doado cando se anticipa con suficiente antelación que cando se agarda ao último minuto", censura. Teresa Ribera aborda tamén as propostas de Feijóo de eliminar o céntimo verde, facilitar vantaxes fiscais ou reclamar á UE medidas de compensación de custos indirectos. "Un diferencial de prezos de 16 euros por megavatio/hora (MW/h) entre o producido nas Pontes e o procedente dunha central de ciclo combinado non se corrixe coa eliminación do céntimo verde (que representa 6,7 euros MW/h) ou coa aplicación de pagos por capacidade, dos que tampouco se permitiría beneficiarse á central", di. Ribera lembra a Feijóo que suprimir o 'céntimo verde' non corrixe o diferencial de prezos e que as medidas fiscais que propón van en contra da UEE advirte, ademais, de que é "difícil pensar en medidas de apoio directo que sexan compatibles co marco europeo". A ministra lembra que a UE está "vixiante co sistema de axudas de Estado", máis cando é "protagonista na transmormación dun modelo enerxético no que quere mostrar o custo que ten emitir gases de efecto invernadoiro" e está "comprometida coa modernización da súa economía e a industria". "Non é aceptable invocar imposibles sen ofrecer alternativas nin compromiso ou, mesmo, esixindo cousas incompatibles entre si en función de quen sexa quen escoite", engade. Teresa Ribera ve "unha opción prometedora" a transformación da térmica cas Pontes nunha planta de biomasa "compatible coas dimensións cuantitativas que sexan respectuosas coa biodiversidade e sustentabilidade da zona". Pero advirte de que iso, como alertan os expertos, "non abonda". "En paralelo hai que identificar todas as demais actividades que permitan xerar un ecosistema industrial para asegurar que calquera veciño que quieira vivire en traballar na comarca poida facelo", di. O Goberno central aposta por "ir construíndo outras opcións": "enerxías renovables, industria, desenvolvemento rural, emprendemento e recualificación profesional""A térmica durará máis ou menos, pero unha resposta responsable obriga a ir construíndo outras opcións", insiste a ministra, que recorda que a UE "permite dedicar os ingresos obtidos pola venda de deretiso de emisión para xerar tecido industrial e apoiar políticas sociais en zonas en transición". Ribera cre que hai que activar varias "pancas": "enerxías renovables, industria, desenvolvemento rural, emprendemento e recualificación profesional". E recomenda "sumando sinerxias" entre as tres administracións, Goberno central, Xunta e UE. "Será máis fácil", di, ademais de reclamar que se conte tamén cos traballadores, coa propia Endesa --"se ten vocación de permanencia, como así afirma"-- e cos emprendedores e investidores que aposten pola comarca. A ministra de Transición Ecolóxica non dubida en criticar "a peor receta, a demagoxia" e sinala claramente a Xunta, sen citala, ao denunciar que se "esixa aos demais o que non fixo un", se "desprece a quen enfronta grandes desafíos" e se "cuestione a importancia da acción pública reivindicando grandes baixadas de impostos que non farían máis que favorecer os máis privilexiados mermando os recursos dispoñibles para apoiar os que máis o necesitan". Ribera censura "a demagoxia" e que se pidan "grandes baixadas de impostos que só favorecen os máis privilexiados""Quen puidese recuperar agora os 200 millóns investidos na planta para destinalos a diversificar a actividade na zona!", remata Ribera, respecto a uns cartos dedicados, na súa maioría, a adaptarse á redución de emisións contaminantes que esixe a UE, aos que sempre alude Feijóo, pero que nada teñen que ver coas emisións de gases de efecto invernadoiro na térmica, a empresa que máis toneladas deles produce no Estado.


Summary: O comité de expertos que asesora á Xunta na xestión da pandemia da Covid-19 recomendou incrementar as prohibicións no municipio da Terra Chá.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, negou hoxe que a decisión de incrementar as limitación no municipio de Vilalba, na comarca da Terra Chá teñan relación algunha coa intervención da residencia Asilo de Vilalba onte mesmo tras detectarse un surto con más de 130 persoas contaxiadas polo coronavirus. Após a reunión co comité de expertos sanitarios e de que se anunciaran medidas máis restritivas para frear os contaxios da Covid-19 en concello chairego, Feixoo asegurou que a nova estratexia non está relacionada co gran foco de contaxios entre maiores da vila. Asegurou que o fechamento perimetral, que será válido a partir desta madrugada, débese á alta incidencia que o virus xa deixara no municipio. Sen o gromo "da residencia", que polo de agora afecta a 132 persoas entre usuarias, usuarios e cadro de persoal, "Vilalba xa contaba cunha incidencia de 443 casos por cada 100.000 habitantes". "Estaba nunha posición moi alta", concretou. En contraposición, lembrou que O Carballiño abriu agora con 92,7 casos por cada 100.000 cidadáns. "Indicios" sobre a orixe Respecto a orixe do contaxio masivo, o representante do Goberno galego recoñeceu que xa hai "indicios", mais non quixo falalos abertamente "por razóns de prudencia e de criterio clínico". En calquera caso, deixou claro que "xa está baixo o control" das Consellarías de Sanidade e Política Social. Sobre a futura flexibilización das restricións que pesan sobre decenas de concellos, simplemente avisou de que "aínda queda traballo por facer". Malia haber "menos contaxios" que antes das prohibicións, os cambios serán "de forma progresiva".


O procés catalán pónnolas como a Fernando VII para un exame baixo a perspectiva da análise freudiana. O Estado español, a Constitución do '78, a Fiscalía, a obediencia sen matices á lei suprema e o cárcere como cuarto escuro constitúen o Superego, a figura do pai O Estado español, a Constitución do '78, a Fiscalía, a obediencia sen matices á lei suprema e o cárcere como cuarto escuro constitúen o Superego, a figura do pai. O autoritarismo mamado ou inoculado durante o nacional-catolicismo do '36, tamén ao longo de séculos de historia en conflicto e mesmo tras a restauración franco-borbónica en forma primeiro de intimidación, esgrimindo o fantasma da regresión dictatorial, e despois de ameaza co illamento e a decadencia material, foi interiorizado como unha especie de mala conciencia intanxíbel, de pecado, que freaba calquera atisbo de oposición. O pecado chámase agora rebelión, sedición, odio… neuras morais que, como é lóxico, provocan a risa, por exemplo, nos tribunais belgas. Con todo, a argallada funcionou ata que se demostrou incompatíbel coa realidade diaria, a das persoas que teñen que atender aos seus asuntos máis básicos: a educación, a saúde, o traballo, o transporte, o descanso… o terreo que Freud identificaba como ego. Aquí, na cuestión catalana, entran en xogo a financiación, a fiscalidade, as infraestruturas, a capacidade de decisión, a lingua, as transferencias, as resolución xudiciais, etc. A terceira pata é o id, o sentimento nacional. Emocional e difuso pero tan real coma os anteriores. O id é pre-racional pero non irracional, como a pulsión sexual, a disputa polo alimento e o territorio, a ansia por atopar espazo na comunidade ou o instinto de protección das crías. Ao longo destes últimos anos a cidadanía en Catalunya foi comprobando na súa realidade cotiá, o terreo do ego, como o superego non era outra cousa máis que unha construcción mítica, artificial e interesada, "de parte", que afectaba negativamente as súas condicións de vida pública e privada. Foi caendo a belida da falsa conciencia e o Estado español agarrouse ao id, á destrucción do id. Había que arrincar o mal de raíz, matar o nervio, empastar e continuar coma se nada. Fronte a esa lei manifestamente inxusta Antígona invoca a xustiza natural e a dignidade humana, e acaba convencendo á comunidade pero ao final morren todos. Por sorte en Catalunya non se confundíu o teatro coa vida e evitouse este remate tráxico Esta vía de choque, tanto na refrega política coma nos conflictos da personalidade, descrébese na terminoloxía psicoanalítica co mesmo termo: represión. A represión sempre rebota en forma de explosión violenta contra a prohibición ou de implosión autodestructiva: os psiquiatras favorecen a primeira, que en Catalunya se manifestou no referéndum do 1 de outubro e evita traumas e complexos a longo prazo. O Estado español situou como obxectivo a segunda, a clásica, a doma que en Galiza padecemos cos reis católicos e da que aínda hoxe non nos recuperamos, e que arestora se sustancia na castración traumática das institucións catalanas por medio do 155. O soberanismo catalán reaccionou nestes meses coma o personaxe de Antígona, enterrando seu irmán Polínices pese á lei do tirano Creonte que o prohibía de maneira expresa. Fronte a esa lei manifestamente inxusta Antígona invoca a xustiza natural e a dignidade humana, e acaba convencendo á comunidade pero ao final morren todos. Por sorte en Catalunya non se confundíu o teatro coa vida e evitouse este remate tráxico. A democracia non pode permitirse ser tráxica ou heroica, debe ser pacífica e prudente. Matar o pai non implica algo necesariamente negativo nin indica que teña que correr o sangue, só sinala que a persoa superou a fase anal e a edípica, afírmase como suxeito e comeza a tomar as súas propias decisións Catalunya elixíu ben grazas a que hai tempo conseguíu, na terminoloxía freudiana, matar o pai. Matar o pai é como a morte na baralla do tarot, non implica algo necesariamente negativo nin indica que teña que correr o sangue, só sinala que a persoa superou a fase anal e a edípica, afírmase como suxeito e comeza a tomar as súas propias decisións. Se alguén ten unha metáfora mellor que a de Freud, que faga o favor e a explique.


Summary: Partidos de esquerda con representación no Parlamento europeo debateron este sábado como garantir os dereitos das persoas fronte ás imposicións da troika e ás políticas de austeridade.

Máis de medio cento de persoas participaron este sábado na xornada "A esquerda europea: garante dos dereitos das persoas fronte as políticas de austeridade", unha serie de palestras nas que se abordaron as problemáticas da ditadura do euro e da austeridade. "O balanzo da xornada foi moi positivo na medida en que falamos abertamente do que representa o euro e do que supoñen as políticas de austeridade, que nos afectan a todos os pobos da UE, sobre todo ao sur, sen esquecer que no Sur hai Norte e no Norte hai Sur", apuntou en declaracións a Sermos Galiza, Lidia Senra, eurodeputada de AGE, formación política que organizou as palestras. Lidia Senra: "Coincidimos todos e todas en cuestionar a ditadura do euro e a imposición da troika" Lidia Senra salientou que a abordaxe da xornada "foi ampla" e determinouse a "necesidade de traballar coordinadamente e de dar a batalla co obxectivo de manter os dereitos das persoas e para poñelos sobre os intereses do capital e das multinacionais". "Hai coincidencia nas liñas nas que se pretende traballar", afirmou a deputada no Parlamento europeo, quen advertiu de que houbo intervencións a prol da saída do euro e outras a prol da súa permanencia. "Coincidimos todos e todas en cuestionar a ditadura do euro e a imposición da troika", engadiu Lidia Senra, quen apelou a "seguir reflexionando". "Non se trata dun punto de chegada, senón dun punto de partida, porque cómpre seguir abrindo debates sobre a situación actual e sobre como atallar as problemáticas que estamos padecendo", apuntou a europarlamentar, quen aludiu ás imposicións da UE a Syriza cando o grupo político grego tratou de avanzar contra as medidas de austeridade. Entre as persoas participantes das palestras, amais de Lidia Senra, atopáronse Joan Tafalla (doutor en Historia e membro da asociación Expai Marx), Daithí Doolan (concelleiro do Sinn Féin en Dublín), Ramón Franquesa (profesor na Universidade de Barcelona), Antón Sánchez (deputado de AGE), Yolanda Jubeto (doutora en Economía pola Universidade do País Vasco e activista feminista), Fabio De Masi (eurodeputado polo Die Linke), Yiannis Tolios (membro do Consello Político de Unidade Popular de Grecia e Director do Centro de Investigación Marxista MAXOME), Joana Mortágua (deputada do Bloco de Esquerdas) e Xosé Manuel Beiras (portavoz de AGE no Parlamento).


Summary: O disco de Magical Colors contén cancións en galego e en inglés e recorda ás bandas míticas dos anos setenta.

Lin esta semana que Galiza foi a comunidade na que máis festivais de música se levaron a cabo. Por un lado, pensei que iso era unha boa nova, por suposto, pero por outra banda, desde aquí, quixera tamén transmitir que é necesario ter cabeza, que non sempre máis, é mellor. E sobre todo, que necesitamos mirarnos moito o tema de incluír a máis mulleres neses carteis de festivais, unha reivindicación máis que necesaria. A procesión das bestas / Magical Colors / Edición de autor / 2022 / Seis pezas / En plataformas dixitais De cando en vez hai que revisarse, mirarse por dentro, valorar unha sa autocrítica porque como din os irmáns Cubero: non hai que confundir cultura con ocio, nin música con entretemento… Que está moi ben ser a comunidade con máis festivais, pero non é necesario, podemos ser tamén a comunidade con máis festivais igualitarios, ou con máis festivais de calidade. Ver que ás veces a música se transforma nun mero artigo de consumo rápido, pode poñer en perigo o futuro da propia música, e máis cando a nosa industria musical é tan raquítica. Pero vaia, sirva esta pequena reflexión para seguir construíndo país e industria, que somos un pobo de artistas, como o di o Xurxo Souto. Esta semana, traio tamén o traballo dunha banda asentada en Vilalba con estilo folk norteamericano e trazas de psicodelia. Magical Colors acaba de editar A procesión das bestas, un potente álbum de 6 temas editado por Requesound Records. O seu LP contén cancións en galego e en inglés e recorda ás bandas míticas dos anos setenta. Ademais os seus membros teñen ampla experiencia colaborando noutros proxectos como os inesquecibles Moondogs Blues Party. Magical Colors, como outras bandas do país, sae adiante a pesar do parón do Covid e con todas as barreiras que supuxo ter que gravar un disco a distancia. A banda está formada por Javier Campello, guitarra e voz principal, Marcos Maoxu Quintela, teclados e coros, e Alberto Guntín da Silva, batería e coros. O primeiro corte do disco A procesión das bestas soa contundente e afiado e introdúcenos de cheo nunhas atmosferas de néboas e camiños con algo de misterio. Destacamos tamén o segundo corte, "Sempre Igual" cunha intro máis lixeira e onírica, psicodelia pausada para unha especie de balada a dúas voces que recorda a esas harmonías de Grateful Dead. O disco ciméntase baixo un trazo sinxelo, pero moi natural, e que en xeral non se centra en virtuosismos, senón en entregar os retrousos sen brusquidade e gozar da viaxe que hai nas marxes, das cores dos camiños, das voces e dos riffs de guitarra. Magical Colors é desas bandas en perigo de extinción, solvente e elegante, das que non é doado ver e escoitar en directo pero coas que hai asegurada unha boa viaxe musical.


A negociación, se é que merece ese nome e non outras denominacións máis axustadas á xerga do crime organizado, foi desigual e desequilibrada. Produciuse entre un suxeito con lexitimidade democrática, reforzada mediante un claro referendo, e un outro suxeito non democrático, irrevogable, fincado no terreo material dos negocios. En xogo, un aparente enredo de nenos: ou dentro ou fóra. Mais o Imperio non concibe exterior, por iso a expulsión é a peor das condenas. E a ameaza, o imposible: o non lugar. Un inferno. Non existir é a dor inimaxinable; a da existencia só terá alivio no colo protector da relixión. A entrega á verdade revelada. Sempre, custe o que custe, dentro. E así llo explicaría o Eurogrupo a Alexis Tsipras para conducilo á claudicación. Tsipras saíu coma un converso, dirixiuse ao seu pobo, a nós, ao mundo, e expuxo a súa conquista: Grecia segue dentro. Permanece no Euro. Pois parabéns. A negociación, se é que merece ese nome e non outras denominacións máis axustadas á xerga do crime organizado, foi desigual e desequilibrada A película así e todo pode ser menos epifánica. Poñámonos noutro escenario. Un distrito arrasado por unha profusa acumulación de abismais fochancas de desestruturación social. Os habitantes deciden que un grupo de veciños elocuentes, leais, intelixentes e ben preparados compoñan unha comitiva de visita á familia que controla os negocios da cidade. Algúns chámanlle camorra. A xente do barrio non lle pide que abandone o control do distrito nin que renuncie aos seus negocios; tal demanda sería unha insoportable ofensa. Apenas cómpre algo menos de presión, permisos para algúns pequenos negocios, poder ir tirando, aliviar as penurias, etc. Non se trata, aínda, de abandonar a protección da mafia nin de expulsala do distrito. Mais a familia, que é temerosa de Deus, interpreta como sacrilexio a ousadía, unha declaración de guerra ao poder constituído, un desafío ao sentido común e, por riba de todo iso, un perigosísimo mal exemplo para outros distritos. Cómpre preservar o negocio, así que haberá que castigar o desafío. Coa dureza imprescindible para manter o statu quo. O desenlace vén a dar no mesmo. Tras o encontro, a lóxica da violencia sinala o camiño. A razón, a limpeza expositiva, a capacidade retórica e mesmo os apelos á solidariedade e á compaixón apenas conseguen algunha ollada en cuxo fondo se disimula unha faísca de comprensión. Olladas piadosas que acompañan voces duras. Quen non obedece non existe. Ou dentro ou fóra. Ao enviado regaláronlle unha pa coa que cavar a propia sepultura. O resultado das negociacións veu a caer coma unha ruína sobre as nosas esperanzas. Sobre todo despois da confianza nas propias forzas que significou a contundente vitoria do OXI no referendo dunha semana antes Certo é que os negocios da camorra poderían sobrevivir o mesmo se lle dera por perdoar unha mísera débeda dun mísero estado de once millóns de míseras persoas, pero a débeda perdería daquela de ser fórmula de suxeición e garantía. A boa débeda é aquela que crece a un ritmo maior ao da súa amortización, aquela que non se dá pagado nunca, a que xera intereses e mantén o debedor baixo dominio. A boa e necesaria débeda é aquela cuxa simple alusión rexistra no mundo a imaxe do debedor como culpable universal. Para a relixión liberal, as abismais desigualdades sociais son exclusiva responsabilidade e efecto das desiguais capacidades humanas. Hai triunfadores e perdedores, así de claro. A responsabilidade é sempre da vítima: vivir por riba das posibilidades, un carácter débil e pouco emprendedor, unha aversión aos compromisos... A débeda serve para derivar as contradicións sociais e materiais a un falso e perverso antagonismo horizontal entre, pobres, culturas e pobos. Eliminar as contradicións de clase excitando diferenzas culturais, raciais, nacionais, etc. Rebelarse contra esta interpretación confesional da economía, por tanto da política e dos espazos sociais, non cae dentro do posible. Non está admitido poñer en cuestión mecanismos nin razón nin solucións. Ese acto de rebeldía é unha faísca que prendería lume en todo o edificio. O mal exemplo é o peor dos crimes. O resultado das negociacións veu a caer coma unha ruína sobre as nosas esperanzas. Sobre todo despois da confianza nas propias forzas que significou a contundente vitoria do OXI no referendo dunha semana antes. Non era a esquerda europea quen lle dicía á mafia que se acababa o conto; era un pobo en marcha, vangarda multitudinaria das organizacións políticas. Hai alternativa, dixo o pobo grego, desmentindo nun acto constituínte múltiple, inzado de apoios solidarios ao longo de todo o continente, a grande verdade do thatcherismo. Despois veu Tsipras e recolocounos noutro treito do proceso. Restituíu no frontispicio da praza pública a sentenza atroz: There Is No Alternative. Enfróntanse un pobo xa existente, multitudinario, que se configura como suxeito de clase, e un pobo ideal e unitario, monolítico, cuxa existencia a prefigura a construción discursiva do líder Cómpre, é evidente, un respecto absoluto polas decisións da esquerda grega e pola forma que teña de resolver as súas profundas contradicións, excitadas tras a negociación co Eurogrupo. Pero toda a esquerda europea e todos os pobos do Sur estamos dalgunha maneira implicados no proceso. Non é ningunha intromisión criticar as decisións tomadas e a falta de explicación no tocante á distancia entre o resultado do referendo e o acordo asinado apenas sete días despois. A adhesión acrítica ao líder é unha tea opaca que non nos vai permitir avanzar máis alá dos lugares que ao propio líder lle parezan transitables. Talvez a esquerda en Grecia se atope nunha difícil encrucillada: ou proseguir nunha fase de acumulación de forzas populares, un proceso de asunción e de conciencia das necesidades colectivas, ou reconfigurar o movemento nunha dirección populista de redución do pobo multitudinario á vontade clarividente e carismática do líder. Alexis Tsipras parece querer distanciarse dunha esquerda crítica no interior de Syriza para esixir ilimitada confianza na súa capacidade de condución do pobo. Enfróntanse un pobo xa existente, multitudinario, que se configura como suxeito de clase, e un pobo ideal e unitario, monolítico, cuxa existencia a prefigura a construción discursiva do líder. Ese espazo da loita política determínao o poder. E canda el, outra vez, os límites do posible. Aqueles que todo movemento de cambio debe crebar se desexa manter aberta calquera posibilidade de intervención no rumbo dos acontecementos. Sexa como for, a encrucillada na que parece encontrarse a esquerda grega tampouco nos é allea. Nada do que en Europa suceda, dunha maneira ou doutra, nos é alleo. Somos nós todo iso. Toda estratexia que conciba a vitoria debera partir doutra evidencia redundante: a crise irreversible da representación política Podemos caer na tentación de resolver a análise da situación apelando á traizón e á culpa, mais sería pouco efectivo. Trátase máis ben de converter unha derrota dolorosa e deprimente nunha vitoria pírrica do monstro. E iso só se poderá facer a partir dos puntos de apoio que quedaron ao descuberto neste proceso. Por exemplo, a partir da comprensión de que coa mafia non hai negociación posible. Ou, cando menos, non en termos de acordo entre iguais. O rostro da besta quedou revelado, por se non o estaba, e iso é importante, pero non é vitoria abonda. Toda estratexia que conciba a vitoria debera partir doutra evidencia redundante: a crise irreversible da representación política. Unha crise que se expresa na demostración de que a participación e a lexitimidade democrática dun goberno elixido por sufraxio universal carece de poder, ou non ten poder suficiente, fronte a unha representación escura e antidemocrática do capital financeiro. Aí non hai marxe posible de negociación nin de acordo. É preocupante que o discurso xustificativo de Alexis Tsipras se axeite desta maneira á lóxica blairista de asunción dos límites impostos Non cabe moita dúbida de que o modelo que as clases dominantes impoñen ao conxunto da Zona Euro non ten solución de continuidade coa desfeita que o thatcherismo significou para as clases populares británicas, para o movemento obreiro e para as súas organizacións. Mais a peor derrota é sempre a que se asume como irreversible. A idea de que non hai alternativa, There Is No Alternative, é tan servizal aos intereses de quen posúe os mecanismos de poder e necesita preservalos como inaceptable para quen está na obriga de facelos saltar polos aires. There Is No Alternative é a peor derrota, a que decide non disputar o verdadeiramente importante. Nese sentido, é preocupante que o discurso xustificativo de Alexis Tsipras se axeite desta maneira á lóxica blairista de asunción dos límites impostos. Unha lóxica á que tamén pareceron engadirse no Estado español Pablo Iglesias e Íñigo Errejón. Desde que irrompe no escenario político europeo, Syriza representa o gran perigo da enunciación do imposible, no sentido dunha intervención directa no cotián. Unha intervención por vía de urxencia en todo aquilo que sostén a lóxica do capitalismo europeo. Syriza irrompeu enunciando o prohibido: hai alternativa á ditadura do fascismo financeiro. Nada sería, daquela, peor que opoñerlle ao presente thatcherismo continental ese neoblairismo que teima en inutilizar os espazos de ruptura cos que se formou o grupo parlamentario da Esquerda Unitaria Europea. A derrota non é non gañar unhas eleccións. A derrota comeza por aceptar que non existe alternativa ou que a alternativa é unicamente un regreso ao pacto que lle daba razón de ser á socialdemocracia A derrota non é non gañar unhas eleccións. A derrota comeza por aceptar que non existe alternativa ou que a alternativa é unicamente un regreso ao pacto que lle daba razón de ser á socialdemocracia, Non podemos nós resucitar o morto do Estado do Benestar. Cando un non quere, dous non pactan, e o Capital hai tempo que non quere pacto, des que proclamou a fin da historia e clausurou toda opción de reforma progresista. Aquel Non Hai Alternativa ameaza con volver, acompañado pola perversa idea da meritocracia, o goberno dos mellores, ou sexa, a contradición profunda co goberno do pobo, coa República da Multitude. Pero hai alternativa. Claro que hai alternativa á austeridade. Owen Jones chámalle Lexit.


Summary: 345 alumnos e alumnas de centros de ensino do Concello de Pontevedra participaron nunha nova edición do programa nAmorAndo, que detectou que si se identifica claramente a violencia física, mais non outras formas de agresión dentro da parella

Unha gran parte dos e das adolescentes ten dificultades -sobre todo eles máis que elas- para identificar certos comportamentos de violencia psicolóxica como "claramente maltrato" dentro da parella. Por exemplo: deixarte de falar a túa parella durante días se fai algo que non che gusta; controlar a forma de vestirse; ignorar sempre os desexos da túa parella, menosprezar as súas opinións; presionala para que deixe os estudos ou o seu traballo; ou a agresividade verbal, física ou no xogo sexual. É unha das principais conclusións do programa nAmorAndo, unha intervención escolar de prevención da violencia machista que promove o Concello de Pontevedra. Os rapaces e rapazas de 4º de ESO si identifican de forma claramente maioritaria como maltrato determinadas accións de violencia, sobre todo física Nesta ocasión participaron 309 alumnos e alumnas de 4º curso de Primaria (9-10 anos) e 345 alumnos e alumnas de 4º de ESO (14-16). Entre este segundo grupo levouse a cabo, ademais, un estudo mediante enquisas para coñecer as súas percepcións e actitudes perante a violencia machista dentro das parellas. Ademais, realizáronse sesións con música, curtametraxes ou fragmentos de películas, tamén exercicios de role-playing, teatro ou xogos, que serviron para promover o debate e reflexión sobre os comportamentos machistas, as relacións de parella -baseadas moitas veces nos mitos do amor romántico- e a violencia de xénero. Dende a Concellería de Educación e Igualdade destácase que a participación nos debates xurdidos destas actividades foi moi activa, sobre todo a cargo das rapazas. O obxectivo de nArmorAndo é que "os e as adolescentes reflexionen e vivan a repercusión que ten o amor romántico na súa visión das relacións de parella" e "axudarlles a criticar e rexeitar concepcións erradas que impiden que se desenvolvan como persoas completas, que perpetúan a procura da felicidade noutra persoa esquecendo as súas inquietudes, intereses e formas de ser e estar particulares", sinala a Concellería. Os resultados das enquisas "Deixar habitualmente á outra persoa coa palabra na boca" ou "Non ter en conta as opinións ou desexos da outra persoa" apenas son considerados matrato As enquisas realizadas entre o alumnado amosan que os rapaces e rapazas de 4º de ESO si identifican de forma claramente maioritaria como maltrato determinadas accións de violencia, sobre todo física, pero tamén verbal ou psicolóxica: "Agredir fisicamente; empurrar ou losquear no transcurso dunha discusión", "obrigar a ter relacións sexuais sen apetecerlle a ela/el" ou "insultar, humillar e facer calar a outra persoa en público ou en privado é maltrato". Todas estas actitudes son definidas como "claramente maltrato" por máis do 70% dos e das participantes. En cambio, hai outras nas que as porcentaxes son moito menores. Así, "deixar de falar durante días a túa parella porque fixo algo que non che gustara" só é considerado maltrato por parte do 4% dos e das adolescentes (16% despois das actividades do programa); "deixar habitualmente á outra persoa coa palabra na boca" fica no 7% das respostas (21% despois do programa); e "non ter en conta as opinións ou desexos da outra persoa" no 17% (28% despois). De igual xeito "Negar afecto e apoio como castigo" (35% antes e 45% despois), "Controlar o diñeiro e exixir contas de gastos máis insignificantes" (38% e 49%) ou "Chamarte constantemente. Ser moi celoso/a" (26% e 43%) non chegan tampouco ao 50% das respostas, nin sequera despois de ser tratados estes aspectos nas sesións e debates do programa. Saliéntase que as actividades e debates desenvolvidos cos e coas adolescentes contribuíron a mellorar a identificación da violencia machista, pero o efecto foi máis significativo nas mulleres e menos nos homes Dende a Concellería conclúese ademais son os homes "os que en maior medida perpetúan mitos do amor romántico" como "as persoas cambian por amor", "non hai amor verdadeiro sen sufrimento", "o amor verdadeiro perdoa/aguanta todo", "só hai un amor verdadeiro na vida" ou "a outra persoa vaime a proporcionar a felicidade que necesito". Tamén se atopan grandes diferenzas por xénero nalgúns items determinados, como "Dicirche como debes vestirte, comportarte", "Agresividade ou dano no xogo amoroso e sexual" ou "Enfadarse se saes con amigas/os, quererte so para él /ela", nas que as porcentaxes de mulleres que os identifican como maltrato duplican ás porcentaxes de homes que tamén o fan. Saliéntase igualmente que as actividades e debates desenvolvidos cos e coas adolescentes contribuíron a mellorar a identificación da violencia machista, pero detallan que o efecto foi máis significativo nas mulleres e menos nos homes. Neste vídeo recóllense algunhas das reflexións realizadas polo alumnado participante no programa nunha das súas edicións anteriores. Consulta aquí os resultados do proxecto nArmorAndo (.pdf)


Summary: A filial chinesa da petroleira estatal de Angola ve ''inminente' a adquisición, indica 'La Voz de Galicia', pola que podería pagar 100 millóns de euros.

O grupo galego Rodman, fundado en 1974 e con 5 factorías, está especializado na construción de embarcacións, principalmente iates e patrulleiras, mais non só. É un líder no sector náutico do Estado, con máis de 13.000 embarcacións entregadas. Todo indica que en breve pasará a mans chinesas coa súa compra por China Sonangol, a filial chinesa da petroleira estatal angolana. Segundo 'La Voz de Galicia', o pacto entre ambas as dúas partes é "inminente" após tiras e afrouxas durante as últimas semanas. A cantidade que se pagaría nesta operación rondaría os 100 millóns de euros, avanza o xornal de Sabón. Estaríase á espera para ultimar o acordo do visto bo do presidente da Xunta. A petroleira encargou en setembro pasado a Rodman a construción de 40 patrulleiras e 10 catamaráns. O acordo incluiría, indica 'La Voz', a adquisición do 90% do grupo. Finalmente a petroleira farase coa maioría de Rodaman, mais sen chegar ao 90 por cento. Medios como 'Economía Digital' teñen destacado que o propio goberno chinés estaría detrás deste interese pola compra de Rodaman. Sam Pa é o negociador e responsábel da adquisición, unha persoa que certos medios sitúan como home de confianza en Angola e África do goberno de Beijing. A Xunta cre unha "boa nova" a venda de Rodaman a China Sonangol se iso implicar maior carga de traballo, manifestou conselleiro de Economía e Industria nunhas declaracións recollidas por axencias.


Summary: A cantora e compositora angolana Aline Frazão (Luanda, 1988) voltou à Galiza para apresentar seu novo disco, Dentro da chuva, um projeto que nasce da força do essencial, da pureza, do minimalismo:só voz e violão. Frazão esteve em concerto na quinta-feira 25 de abril em Compostela, na Sala Capitol, o sábado 27 em Ponteareas, no Auditório Municipal e o domingo 28 de abril na Corunha, no Garufa. Desde Lisboa, através de um fio que a une à Galiza, tivemos o prazer de conversar com Aline Frazão sobre o seu último trabalho discográfico, sobre a importância da palavra despida, da poesia e do silêncio num mundo cada vez mais ruidoso. Eis un extracto da entrevista publicada no número 344 do semanario Sermos Galiza en papel.

O concerto em Compostela foi uma oportunidade para festejar um dia muito especial, o 25 de abril, Dia da Liberdade, acompanhada também por convidadas muito especiais: a cantora brasileira Kátya Teixeira, a galega Uxia e o brasilego Sérgio Tannus. Como te sentes nesta volta à Galiza? Como podes imaginar, significa muito para mim tocar em Santiago, na cidade onde eu vivi. Morei cerca de um ano em Santiago numa altura muito importante da minha vida, quando eu decidi fazer música. A Galiza foi o lugar que me começou a dar os meus primeiros pequenos públicos de uma forma muito orgânica, muito espontânea. E isso motivou-me muito para fazer tudo o que eu fiz desde então. Voltar a Santiago e aos outros lugares da Galiza é certamente emocionante. Principalmente e também pelo facto de partilhar o palco com a Uxia, a Kátya Teixeira e o Sérgio, em especial a Uxia e o Sérgio, que são duas pessoas superimportantes na minha vida. Ou seja, um pouco de reencontrose, como qualquer reencontro, dá sempre uma espécie de nervosismo, mas também de uma certa expectativa de alegria e de querer que as coisas corram bem. Pela minha parte, há um conjunto de fatores muito curiosos: o facto de voltar a Santiago, de contar com a presença do Sérgio e a Uxia e por ser o 25 de abril, que é uma data realmente que sei que significa também muito para muitas pessoasna Galiza que seguem o meu trabalho e que estão ligadas à cultura portuguesa. E para mim tambémtem muito significado o 25 de abril porque desde pequena, em Angola, quando eu cantava de criança, sempre que havia 25 de abril a minha escolaorganizava espetáculos e muitas vezes eu era chamada para cantar, apresentar algumas canções, pequenos concertos, mesmo que fosse no âmbito escolar. O 25 de abril há muito tempo que para mim está ligado à música. E depois, politicamente significa muito, o significado foi mudando ao longo do tempo, mas há uma aura especial à volta desse dia e acho que para qualquer pessoa que valoriza a liberdade, a democracia, é uma data importante, até por que, como já nos ensinou esta década de dois mil, a liberdade e a democracia não são valores inamovíveis, não estão aqui para sempre, temos que defendê-los todos os dias. Falemos do teu novo projeto, Dentro da chuva. O álbum marca uma diferença notável em relação ao anterior disco, Insular. Por que Dentro da chuva? Que necessitavas transmitir? Este é um disco que chega num momento particular da minha vida de regresso a Luanda, a Angola. Voltei a Luanda há cerca de dois anos, quando comecei a escrever este disco. E eu me perguntei, sempre me faço essas perguntasem todos os lados: O que é que eu quero contar? O que é que eu quero dizer? O que é que eu posso acrescentar? O que é que eu sinto? Como é que eu me sinto? Com quem quero trabalhar? Aonde é que eu quero gravar? E essas perguntas todas vão sendo respondidas à medida que as canções vão surgindo e à medida que vão passando as conversas com amigas e pessoas próximas. Rapidamente me dei conta queprecisava de um outro tipo de isolamento, porque o Insular foi um disco que trabalhou esse conceito de ilha, até mesmo fisicamente, fui gravar numa ilha da Escócia vem afastada do meu lugar geográfico neste mundo. Mas neste caso senti uma espécie deimperativo de trabalhar um pouco mais essa solidão, e trabalhar a solidão mesmo literalmente, a solo, com violão, neste formato que sempre me apaixonou muito. Acredito que neste formato se encontram os mínimos necessários para que a canção funcione, para que a poesia tenha destaque, para que eu me sinta fluir enquanto cantora, para me aproximar do público. Basicamente todas as minhas prioridades, todas as coisas que eu valorizo para estar na música, conseguem-se atingir com um violão, com um disco a solo. Eu sempre quis fazer este disco, vi que era o momento e comprovei que todas as coisas depois foram fazendo sentido à medida que o caminho ia avançando. Neste caso foi realmente uma ótima decisão, estou muito feliz por fazer este disco. Não é uma decisão fácil porquenós vivemos numa época de extremo ruído e extremo excesso de elementos, parece que a nossa satisfação é I can'tget no satisfaction, como diz a música, parece que nunca conseguimos estar satisfeitos com nada, sempre falta algo. Mas quando a gente faz o caminho inverso,de retirar elementospara focarmo-nos no que é mais essencial, surgem muitas respostase uma certa paz, um certo sossego. Foi o que eu senti com este disco: era a palavra, a guitarra, a voz, e pouco mais. Há convidados, importantíssimos, fundamentais para dividir, porque faz mais sentido dividindo, mas a verdade é que os elementos eram os mínimos e isso para mim foi revelador. Uma coisa que sempre falei na produção dos meus discos é que menos é mais, e aconteceu, ademais de uma maneira muito completa, muito serena, muito tranquila e que me deixa muito feliz. Na tua música, e neste disco em concreto, parece que a literatura, a poesia, a palavra, ganha muita importância. As letras são muito poéticas, mas também políticas e identitárias. Sim, concordo, a parte de identitária não sei exatamente, pelo menos não creio que seja intencionalporque a letra muitas vezes fala de mim, do eu que existe nessa canção. Mas sim que é político muitas vezes, e é poético. Mas acho que os outros discos também tinham poesia. Quando tu despes a canção, quando retiras essas capas de banda -que eu gosto muito, adoro música de concertos com banda, discos com banda-a palavra transforma-se num instrumento, passa a ser um baixo, uma percussão. A palavra tem essa gravidade, tem esse ritmo, tem essecaráter, como se fosse mais um instrumento da música. Isso é o que faz com que neste disco a poesia sobressaia mais. Realmente para mim faz todo o sentido porque eu tenho uma relação muito íntima e muito estreita com a palavra, sempre a tive e a parte da escrita neste disco foi um processo que me deu muito gozo. Dentro da chuva foi gravado no Brasil, em Rio de Janeiro, o Insular foi, como já comentaste, gravado na Escócia, e o primeiro disco, Clave Bantú, na Galiza. São para ti importantes estes movimentos? Muito. Viajar é um privilégio muito grande que alguém tem neste planeta. Viajar é aprender e é um exercício de certa esperança porque a gente muitas vezes acede ao mundo através das notícias, das redes sociais, dos écrãs, das várias pantalhas. E às vezes o que se tem em destaque são as coisas negativas, que são realidade, não quero aqui maquiar isso. Mas quando a gente viaja o contato é diferente entre as pessoas e acabas por te conhecer muito através da outra. Agora estou mais tranquila, cada vez gosto mais da minha casa, mas a verdade é que foram dez anos de muitas viagens, muitas mudanças de casa e isso teve uma influencia muito grande no meu trabalho. Nos discos acontece um pouco a mesma coisa, eu acho que o contexto afeta muito ao resultado,nós somos muito permeáveis e acima de tudo trata-se de criar um espaço exclusivo para a música, para o disco, para a gravação. Com Insulareu aprendi que isso era um exercício muito bom, o fato poder estarnum lugar só a fazer uma única tarefa que era gravar um álbum. Então eu fiz isso também com este disco e fui para o Rio de Janeiro, uma cidade de importância afetiva e musical para mim. Fico muito contente de que o meu mapa discográfico passasse pelo Brasil porque é um lugar que influencia muito minha música desde o começo. Neste caso, com Dentro da chuva fazia todo o sentido gravar lá e, felizmente, o consegui. [Podes ler a entrevista íntegra no número 344 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A Confederación de Anpas Galegas participan este sábado na xornada de formación organizada pola Federación de Anpas da Costa da Morte, onde tamén se entregarán os premios Rosalía e Werto a favor e en contra, respectivamente, do ensino público.

Carballo acolle este sábado unha xornada de formación para as Anpas organizada pola Federación de Anpas da Costa da Morte. A Confederación de Anpas Galegas dará conta no acto de todo o traballo realizado neste curso para ofrecer unha diagnose actual da educación domiciliaria e hospitalaria na Galiza. Nesta xornada, que contará coa presenza de toda a directiva da Confederación elixida o 5 de febreiro, entregarase o premio Rosalía ao ensino público, que este ano recae en Nieves Vilar, nai de Hadrián, pola súa loita en defensa da atención educativa domiciliaria para o estudantado con enfermidades de longa duración. O premio Werto en contra do ensino público recaeu no conselleiro de Educación, por "negar o problema e condenar á desatención educativa a todos os nenos e nenas galegas enfermas". Ademais, segundo expón a Confederación nun comunicado, na xornada deste sábado renderáselle unha homenaxe "a todos aqueles que se converten en heroes por defender os seus dereitos, nun momento no que até esa defensa ten que se facer desde a excepción e o compromiso".


Summary: A asociación 85C está a poñer en marcha, en colaboración con locais da cidade de Vigo, un protocolo de actuación contra as violencias machistas que se producen no ocio nocturno. O 60% das mulleres que responderon a un dos seus cuestionarios afirmou ter sufrido algún tipo de acoso

O 60% das mulleres afirmou recibir algunha vez algún tipo de acoso, destacando o acoso "verbal" e a invasión do espazo persoal, pero tamén o acoso físico directo e as "persecucións"A asociación feminista de artistas 85C está a poñer en marcha un protocolo de actuación contra as violencias e acosos machistas que se producen nos locais nocturnos. Para iso, nas últimas semanas levou a cabo encontros con medio cento de persoas para tentar poñer en común as situación que sofren habitualmente as mulleres nestes espazos, tanto as usuarias dos locais como as persoas que traballan neles. E, ademais, para pensar posibles melloras e solucións que sirvan para evitalos ou para reaccionar de forma axeitada cando se producen.A entidade reuniuse, así mesmo, con responsables de numerosos locais nocturnos vigueses das rúas Churruca e Irmandiños, para presentarlles o proxecto e sondear a posibilidade de que apliquen o protocolo (denominado "Ollos abertos") aínda en preparación. De momento 85C segue a recoller información e testemuñas de situacións sufridas por mulleres a través de de dous formularios online, un para o público dos locais e outro para os traballadores e traballadoras dos locais.O colectivo destaca que a práctica totalidade das respostas negou ter recibido axuda rápida e directa por parte do persoalNos cuestionarios, a asociación pregunta se se consideran "seguros" os lugares, se hai locais "que definitivamente necesitan unha intervención urxente" ou se os propios bares "actúan en consecuencia ante a alerta dun acoso". Ademais, ao persoal que traballa neles pregúntaselle se teñen xa un protocolo de actuación considerado ou sobre a predisposición a introducir cambios. Entre as persoas que xa responderon ás enquisas, o 60% das mulleres afirmou recibir algunha vez algún tipo de acoso, destacando o acoso "verbal" e a invasión do espazo persoal, pero tamén o acoso físico directo e as "persecucións". Con menos respostas, tamén apareceron a violencia sexual e o consumo de drogas de forma involuntaria. O colectivo destaca que a práctica totalidade das respostas negou ter recibido axuda rápida e directa por parte do persoal. 85C salienta que no proxecto xa están involucrados locais como son a Sala Kominsky, o Tinta Negra, A Casa de Arriba, a Brewing Records, o Apiramoira, o Candelas ou o Vitter Bar. Entre os cambios propostos está a aplicación dun protocolo de actuación interno "que indique como actuar eficazmente en cada situación, tanto se o acoso é para o público, para o persoal que traballa detrás da barra, ou para as artistas". Así mesmo, prevese a colocación de carteis con normas para os consumidores "prohibindo directamente os distintos tipos de violencias". Ademais, proponse aumentar a comunicación entre a persoa acosada e o persoal. "A iniciativa xorde de falar entre nós, como usuarias de locais ou tamén como traballadoras -grupos de música, camareiras, djs...-, decatándonos de que estas situacións nos pasan a todas, unha e outra vez"Por último, tamén expoñen algunhas melloras físicas, como son a creación de barreiras espaciais entre Djs e público e a iluminación das zonas máis escuras das discotecas, "onde xorden a maioría dos acosos físicos". Falamos con Eva Comesaña, unha das responsables de 85C.Levades varios meses traballando neste proxecto, primeiro de maneira interna, e despois buscando a participación doutras persoas e tamén dos propios locais. Como foi ata agora a preparación deste protocolo?Fixemos varios encontros, mixtos e non mixtos, para analizar a problemática e deseñar os obxectivos que queremos acadar con este protocolo. A partir dese primeiro esquema reunímonos con diversos locais da zona de Churruca e Irmandiños para saber que pensan sobre este tema e se estarían dispostos a facer certos cambios e aplicar este protocolo. A resposta foi bastante positiva e moitos deles amosáronse a favor de aplicalo.Nos cuestionarios que xa recollestes constátase a existencia de agresións e acosos considerados graves, pero tamén outros -acoso verbal, invasión do espazo físico...- que moitas veces pasan case inadvertidos, seguramente pola súa extensión, porque xa se asumen como normais na noite?Si, totalmente. Nos locais nocturnos acábanse normalizando certos comportamentos que non se poden aceptar como normais, porque ao final son acosos. O que pasa é que non se denuncian, non se visibilizan. A nosa iniciativa xorde de falar entre nós, como usuarias destes locais ou tamén como traballadoras -integrantes de grupos de música, camareiras, djs...-, decatándonos de que estas situacións nos pasan a todas, unha e outra vez."A iluminación é un aspecto moi importante para reducir este tipo de acosos, sobre todo en certas zonas dalgúns locais"Detectades tamén que os locais non teñen protocolos para actuar cando isto sucede...O que nos din dende os locais é que na actualidade non teñen nada previsto ante este tipo de situacións ou comportamentos, non hai protocolos. Nalgúns si que teñen algún tipo de norma de actuación, pero moitas veces non se decatan do que sucede, porque o persoal está a traballar e as persoas agredidas ou acosadas non denuncian a situación. Este protocolo busca ofrecer ferramentas ao público e ao persoal, para que saiban como responder ante isto.Propoñedes tamén algunhas medidas para tentar reducir as situacións de acoso e as agresións, algunhas máis informativas e outras que implican cambios físicos nos locais. Cales, por exemplo?Identificamos varias problemáticas que suceden con moita frecuencia e chegamos á conclusión de que a iluminación é un aspecto moi importante para reducir este tipo de acosos, sobre todo en certas zonas dalgúns locais. Tamén a existencia de barreiras físicas para algunhas traballadoras: no caso das DJs ou das músicas adóitase traspasar unha barreira que as deixa indefensas ante o acoso. Ou tamén no caso das camareiras, que si contan cunha barreira física -a propia barra- pero que moitas veces é insuficiente e teñen que aturar todo tipo de comportamentos rexeitables.Veremos carteis de 'prohibido acosar sexualmente' nos locais? Dá a impresión de que non deberían ser necesarios, que é algo que os homes deberían saber...Nos locais hai carteis de 'non fumar' e a xente non fuma. De igual xeito, se se lembra que nese local está prohibido o acoso, os clientes deberán saber que nese lugar non se pode acosar ás mulleres, e que non importan as escusas de estar baixo os efectos do alcohol ou de calquera outra substancia."Redactaremos o protocolo en conxunto cos locais que estean dispostos a incorporalo e achegaremos ferramentas e formación para que os locais e o persoal poidan aplicalo correctamente"Cales son os próximos pasos para poñer en marcha o protocolo?O primeiro obxectivo é ter o maior número posible de respostas. En segundo lugar, redactaremos o protocolo en conxunto cos locais que estean dispostos a incorporalo e achegaremos ferramentas e formación para que os locais e o persoal poidan aplicalo correctamente. Ademais, queremos que contar con algún foro para facer un seguimento público do protocolo, para que non quede simplemente nun papel, de xeito que se un local non cumpre co protocolo poida ser denunciado.Máis aló do protocolo, estades preparando dende a asociación 85C algunha das actividades artísticas nas que habitualmente traballades (por exemplo o Festival 85C ou o festival Nas Verzas)?A verdade é que nestes momentos nos estamos centrando máis no activismo e nestas accións, que consideramos que son bastante urxentes. Por iso na actualidade aínda non temos ningunha data pechada para facer estes eventos, pero seguro que organizaremos algo. De momento, estamos traballando nisto e na organización do 8M.


Summary: Os sindicatos emprazan a Feijóo para dar explicacións despois de meses de "propaganda" da Xunta incidindo en que a construción deses buques sería en estaleiros de Ferrol e alertan da destrución de carga de traballo no sector

Marcelino Amado, responsábel da sección sindical da CIG en Navantia, denunciou que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, está a xogar cos anuncios de supostos contratos para os estaleiros de Ferrol coa mexicana Pemex "como se fose un trileiro: primeiro dixo que se ían contratar remolcadores, logo un barco flotel e agora temos coñecemento de que os buques quimiqueiros se van construír en Corea". Por iso, criticou que no goberno galego se estean a lanzar informacións interesadas "para engaiolarnos, cando en realidade non hai nada para o naval e menos aínda para o naval de Ferrol". Unhas afirmacións partilladas polo resto de centrais con representación. Os representantes dos traballadores de Navantia e as auxiliares compareceron para denunciaren unha vez máis a continua destrución de postos de traballo no sector naval, reclamaren a consecución de novos pedidos para os estaleiros e que se concrete a construción do novo dique flotante. A CIG é partidaria de continuar con mobilizacións semanais e advertiu contra as previsíbeis promesas para o sector con motivo das próximas eleccións. O representante da CIG lamentou que en vez de procurar alternativas para a comarca e intentar garantir o futuro dun sector estratéxico como o naval, o goberno do PP estea "a boicotear as posibilidades de dinamización económica da zona". Así, lembrou o polémico caso da suspensión do concurso eólico do bipartito, que supuxo un grave prexuízo laboral para Ferrolterra por coartar o desenvolvemento da actividade das empresas do sector na comarca e mesmo prexudicar a área de Navantia dedicada a turbinas, que era unha das que xeraba beneficios. Suspensión, por certo, que agora vén de anular o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza.


Summary: O 15 de Maio de 1966 arredor de 250 persoas participan dun acto no Hotel Roma de Ourense para homenaxear Celso Emilio Ferreiro, que estaba a piques de embarcar camiño da emigración venezolana, e para protestar contra os obras de construción do encoro de Castrelo de Miño que remataría por expulsar das súas terras centos de labregas e labregos.

A xornada, que se iniciou cun xantar, contou coa presenza de mulleres e homes chegados de toda Galiza e a adhesión de 1.250 persoas, intervindo na sobremesa Ramón Otero Pedraio, que protestou contra o feudalismo eléctrico de Fenosa, Antón Tovar, Eduardo Blanco Amor, Xosé Luís Méndez Ferrín, Emilio Álvarez Blázquez, Xosé María Castroviejo, Albino Núñez, Manuel María, Luís Soto, Alonso Montero, Arturo Reguera e Xosefa Román. Celso Emilio: "Galiza debe ser unha terra non só para nacer e morrer, senón tamén para poder vivir nela" Os discursos, que foron interrompidos en diversas ocasións polos asistentes ao berro de "Viva Galiza Ceive", destacaron o valor da poesía e a traxectoria humana do poeta de Celanova e expresaron a súa solidariedade cos labregos do Ribeiro. O acto fechouse coa lectura dun comunicado por parte das xentes de Castrelo no que se sumaban á homenaxe "o grande poeta da nosa terra Celso Emilio Ferreiro, que cantou marabillosamente o noso mañifico val de Castrelo, a terra máis fermosa do mundo e que xa non poderá cantar endexamais" e as palabras do propio poeta. Este, antes de que os asistentes se puxeran en pé para cantar o Himno Galego, nunha intervención moi breve que expresaba o seu abatido estado de ánimo, agradeceu o acto e as palabras dos presentes e rematou afirmando que "Galiza debe ser unha terra non só para nacer e morrer, senón tamén para poder vivir nela" A Unión do Povo Galego, partido do que facía parte o poeta de Celanova e que acadará un importante destaque na oposición ao encoro de Castrelo de Miño, acordou impulsar este acto iniciando primeiro contactos con outros sectores do antifranquismo, nomeadamente o PCE, promovendo un manifesto para a ocasión e constituíndo unha comisión que se encargaría da organización do mesmo. A comisión organizadora estaba presidida por Amadeo Varela, antigo afiliado do Partido Galeguista represaliado en 1936 e na altura militante da UPG e avogado dos labregos de Castrelo, o seu secretario era o fundador da UPG Luís Soto, sendo os seus vocais Ramón Otero Pedraio, Arturo Lezcano, xornalista e militante da UPG, Xulio Vázquez Ximeno, traballador de "La Región" e peza decisiva na ultima etapa da revista "Vieiros", e os avogados ourensáns, vinculados a Amadeo Varela, Marcial Carlés Calviño e Manuel Sánchez Aguirre. As sinaturas que acompañaban o manifesto sumaban 1.200 persoas, o que dá conta da dimensión do acto O manifesto, onde o influxo e a tona nacionalista non deixan lugar a dúbidas, define a Celso Emilio como "un poeta sin evasiós, a carón do pobo ao que pertence", sinalando que "é un poeta coa autenticidade da súa terra, afincado na raigame das angurias e dos anceios da Galicia labrega e mariñeira, e tamén porque é un poeta do seu tempo co carimbo da época histórica na que vive", aparecendo máis unha vez a idea de "terra e tempo" tan cara polo núcleo que reorganizou o nacionalismo nos primeiros sesenta. As sinaturas que o acompañaban, procedentes de diversos puntos de Galiza e da emigración e representativas de diversos sectores sociais, sumaban máis de 1.200 persoas, o que dá conta da dimensión do acto. Alí atopábanse veteranos resistentes como Amalia Álvarez Gallego ou Luís Seoane, dirixentes do novo nacionalismo como Bautista Álvarez e María Xosé Queizán, cadros do PC como Rafael Pillado ou Xulio Aneiros, estudantes da Universidade Galega como Xesús Sanxoas ou Luís González Blasco e tamén intelectuais estranxeiros como Salvador Espriu ou Agustín Goytisolo. O acto do Hotel Roma foi o primeiro mitin político celebrado en Galiza após o Golpe de Estado O acto do Hotel Roma, que no momento foi caracterizado como un revival do Banquete de Conxo, foi o primeiro mitin político celebrado en Galiza após o Golpe de Estado fascista de Xullo de 1936. Esta significación non se lle escapou ao réxime franquista, como testemuñan diversos informes policiais da época, e tampouco a Ramón Piñeiro que non só non se sumou ao acto, cousa que si fixeron a maior parte dos veteranos do vello Partido Galeguista, senón que mesmo chegou a considerar a homenaxe a Celso Emilio como un pretexto. A maiores, para o nacionalismo que viña de reoganizarse só uns anos antes, representa o punto de arranque da súa intervención social iniciada uns meses despois coa elaboración e reparto da folla voandeira "Xustiza si, embalses non" e que provocaría unha intensificación da persecución para os seus cadros ao longo de 1966, chegando mesmo a provocar a expulsión do Estado Español de Luís Soto. O conflito exemplifica como o nacionalismo nas súas limitacións foi capaz de condicionar a historia de Galiza O conflito de Castrelo de Miño, cuxa memoria ficaría na escrita da man de Manuel María, Lois Diéguez ou Fernández Ferreiro, na música e na voz de Miro Casabella, Suso Vaamonde ou Fuxan os Ventos, na arte no traballo de Luis Seoane, Raimundo Patiño ou Acisclo Manzano, exemplifica perfectamente como o nacionalismo nas súas limitacións foi capaz de condicionar a historia de Galiza. Non só significou a volta do noso idioma á loita política -pénsese que a finais de 1966 o PC secuestrou o reparto dun panfleto en Castrelo de Miño por estar escrito en galego- ou a introdución dos sinais de identidade que nos son propios nos conflitos sociais, senón que esta loita, independentemente de que non se acadaran os obxectivos, implicou unha considerábel mellora sobre as condicións de partida para os labregos e as labregas deste val do Ribeiro. Se hai 100 anos coa fundación das "Irmandades da Fala", a loita pola liberdade de Galiza entraba nunha nova fase, hai 50 anos arredor do conflito de Castrelo de Miño comezaba a escribir o seu capítulo contemporáneo. [Imaxe do interior: Enrique Rodríguez Padrón]


Summary: O pobo alemán xa coñece as candidatas dos principais partidos que tentarán acceder ao Goberno despois das eleccións do 26 de setembro. O último en revelalo foi a CDU/CSU, que determinou que Armin Lachet sexa o sucesor de Angela Merkel despois dunha semana de conflito aberto entre os candidatos.

Queda resolta a dúbida que sobrevoaba os conservadores alemáns desde que o 29 de outubro de 2018 Angela Merkel, chanceler de Alemaña desde 2005, anunciara que non se ía presentar a un quinto mandato: Armin Laschet, presidente da CDU e de Renania do Norte-Vestfalia, será o candidato da CDU/CSU nas eleccións de setembro. A Executiva da CDU comunicou a súa decisión na madrugada da segunda á terza feira, nunha xuntanza por videoconferencia que se alongou máis de seis horas para decidir entre Laschet e Markus Söder, presidente da CSU -o partido irmán da CDU que actúa en Baviera- e tamén presidente de Baviera. Segundo informaron os medios alemáns, o resultado na xuntanza foi de 31 votos a favor de Laschet, 9 a Söder e 6 abstencións, nunha xuntanza na que Söder non participou ao non pertencer á cúpula da conservadora CDU. Historicamente, na unión entre a CDU e a CSU, a persoa que ocupa a Presidencia da CDU, a Unión Demócrata Cristiá de Alemaña, é tamén a candidata da coalición nas eleccións ao Parlamento (Bundestag). Esta tradición baséase en que a CDU opera en todos os länder de Alemaña excepto en Baviera, espazo exclusivo da CSU, a Unión Social Cristiá de Baviera. A pesar disto, Söder lanzou a súa candidatura o 11 de abril pedindo que se consultaran as bases das formacións políticas e apoiado polas enquisas que o situaban mellor que a Laschet para revalidar o Goberno despois da xestión da pandemia en Baviera. Incluso varios cargos territoriais da CDU e deputados no Bundestag apostaron pola súa candidatura, o que o levou a pedir na semana pasada unha votación no grupo parlamentar, informou Der Spiegel. O mesmo 11 de abril tamén Lachet presentou a súa candidatura, que foi apoiada no día seguinte pola Executiva da CDU, o que derivou nunha semana de negociacións para que os candidatos buscaran un acordo. Na segunda feira, ao serán, antes da reunión da Executiva conservadora, ambos interviñeron diante dos medios de comunicación sinalando que a súa intención era a de chegar a un entendemento. Nesas declaracións, Laschet destacou que Söder aceptaría a decisión da dirección do partido. Onte, cando xa era pública a decisión da CDU, Söber compareceu desde Múnich, capital de Baviera, para dar os parabéns a Laschet, "a CSU acéptao e ofrecémoslle todo o noso apoio sen ningún rencor", salientou. O conflito pola elección do candidato da CSU fixo fincapé nos problemas que vén arrastrando a formación: a falta dun programa electoral, a loita "fratricida" entre os candidatos -como a definiu Der Spiegel- ou a caída de votos que xa sufriu nas eleccións do 14 de marzo pasado en Renania-Palatinado, onde o socialdemócrata SPD se mantivo como primeira forza; e en Baden-Vürttember, onde os Verdes alcanzaron unha vitoria que lles permitirá manter a Presidencia do Estado, a única coa que contan, nunha rexión que a CDU gobernou ininterrumpidamente entre 1953 e 2011. O ascenso dos verdes A forza política que segundo as enquisas vai ser a revelación das eleccións federais do 26 de setembro é Bündnis 90/Die Grünen (Alianza 90/Os verdes). A media de enquisas que fai politico.eu sitúaos co 21% de intención de voto, a 7 puntos da CDU, que hai só un ano era a opción predilecta para o 38% dos votantes alemáns. A terceira forza, cun 16%, sería o SPD, os socialdemócratas alemáns non volveron recuperar a preponderancia da que gozaron até o Goberno de Gerhard Schröder, despois de ser o socio minoritario de tres dos catro gobernos de Ángela Merkel. Por debaixo, a extrema dereita do AfD sería a cuarta forza, co 12%, seguido do liberal FDP (10%) e Die Linke (A Esquerda) co 7% da intención de voto. Unha chanceler 'verde' A segunda feira foi o día elixido polos Verdes para presentar a súa candidata, Annalena Baerbock, copresidenta da organización xunto a Robert Habeck, quen insistiu en "que o temos na man", para postularse como sucesora de Ángela Merkel. Se ben tanto Baerbock como Habeck transmitiran a súa intención de ser candidatas á Chancelaría alemá, e a diferenza do conflito na CDU/CSU, fixeron un acordo entre elas sen mostras de discrepancia pública até o punto de que foi Habeck quen anunciou antonte a candidatura de Baerbock, que terá que ser ratificada en xuño polas bases da formación ecoloxista. A única experiencia de Goberno federal dos Verdes remóntase aos anos entre 1998 e 2005, cando se integraron nunha coalición co SPD, con Schröder como chanceler. A organización ecoloxista nunca alcanzou ningún acordo a nivel federal coa CDU/CSU, polo que de darse os resultados que anticipan as enquisas, Annalena Baerbock converteríase na primeira chanceler da historia do partido, cun acordo de coalición co SPD e Die Linke ou o FDP.


Summary: O conxunto herculino proclamouse campión en Lalín após superar Estrela Vermelha.

O Fillos de Breogán fechou unha tempada máxica, na que se proclamaron campións de liga por vez primeira, engadindo o 'All Galiza' á súa vitrina de trofeos. Esta é unha competición ao máis puro estilo irlandés que se disputou baixo o abrasador sol de Lalín e na que tamén participaron Keltoi, Auriense e Estrela Vermelha. Estes dous últimos equipos disputaron a primeira semifinal, da que saíu vitoriosa a escuadra compostelá. No outro lado da chave, Fillos de Breogán e Keltoi reeditaron a final da Liga, e a pesar de que se adiantaron os olívicos 0-2, o resultado ao descanso era dun contundente 16-2 favorábel aos coruñeses, que pasaron á final sen moitos problemas. Alí volveron manifestar a súa superioridade, e nun partido moi táctico venceron o Estrela por 13-4.