Summary: O xornal diario "El Periódico de Catalunya" abre a súa capa cun grande titular en galego. Cun "Galiza chora" sobre fondo negro, o xornal mostra a súa solidariedade co noso país.

Un fondo negro e unha nena chorando cun grande titular en galego que mostra o abatemento e a solidariedade. Así é a capa de hoxe do xornal diario "El Periódico de Catalunya" que abre a primeira páxina cun titular na nosa lingua coa fórmula orixinaria de denominación do país. "Galiza chora" é o título sobreimpresionado en negro nun dos xornais que máis sorprende coas súas capas. A portada inclúe tamén un crespón sobre un fondo coas cores da bandeira galega, branca e azul. O xornal inclúe ampla información sobre a traxedia de Compostela con crónicas de Antón Losada, Manuel Vilaseró e Mayka Navarro. "El Periódico" constrúe nesta ocasión, considerada excepcional, unha dupla capa na que a maior parte está ocupada polo fondo negro da traxedia galega e unha banda inferior coas informacións máis relevantes da xornada.


Esta semana foi a Santa Cecilia, patroa dos músicos. Non é que eu sexa precisamente moi devoto destas historias, pero vou aproveitar para facer un par de reflexións e tamén un pseudo decálogo de boas prácticas para músicas e músicos. Xiana Lastra díxonolo no discurso de clausura da gala dos Martín Códax e eu concordo plenamente: "De nada serve que cada unha de nós nos queixemos individualmente das nosas problemáticas individuais... Precísase a implicación e a colaboración de todos e todas vós, músicas e institucións. É o momento de rachar o silencio e avanzar en clave colectiva para crear un ambiente xusto e digno para todas as persoas traballadoras da música na Galiza." Cada persoa que colleu algunha vez un instrumento e subiu a un escenario sabe do que falo. Hai un adxectivo que se repite continuamente ó longo do tempo: precaria. Así é a situación, a industria, a escena ou como lle queirades chamar: precaria. E cada crise acentúa ou subliña máis aínda esta situación. Cantos traballadores do eido musical deixaron de traballar ou percibir ingresos por culpa da pandemia? Todos os que viñan traballando dun xeito irregular ou ilegal non foron, nin tan sequera quen de solicitar axudas. Mais de sempre houbo unha verba asociada a maldita palabra "precario": "Resistencia". E na Galiza sempre fomos heroes e heroínas da resistencia. O que falla dende o meu punto de vista e ser quen de que esta resistencia estea organizada. Erramos ao non pasar da loita individual á loita colectiva. Xiana Lastra díxonolo no discurso de clausura da gala dos Martín Códax e eu concordo plenamente: "De nada serve que cada unha de nós nos queixemos individualmente das nosas problemáticas individuais... Precísase a implicación e a colaboración de todos e todas vós, músicas e institucións. É o momento de rachar o silencio e avanzar en clave colectiva para crear un ambiente xusto e digno para todas as persoas traballadoras da música na Galiza." A min dáme a sensación de que segue habendo moita perrencha de sofá ou barra de bar, moita crítica mal enfocada e moi pouca vontade de facer a loita dende a solidariedade e a irmandade. Hai algo do que sempre se falou na escena e poucos se atreveron a facer público. Podémolo clasificar na enciclopedia galaico musical como egos ou envexas varias. Se fixesemos un decálogo de boas prácticas ou do que penso que se precisa urxentemente nestes tempos o primeiro punto sería: non envexar nin criticar destrutivamente o compañeiro. Só critica o que ten tempo para facelo en lugar de estar traballando, o acomplexado porque se considera inferior ou aquel que só garda miseria no seu interior. Cómpre unión contra a precaridade e cómpre máis compromiso. Máis colaborar co compañeiro e a compañeira e menos calar e compadrear co poder. Hai a quen as árbores non lle deixan ver o bosque e hai a quen as migallas non lle deixan ver a torta. Eu estou asociado a Músicos ao Vivo. Precisamos ser máis nas asembleas, eu o primeiro en comprometerme dende aquí a asistir máis. Precisamos traballar unidas reivindicando o que nos corresponde como traballadoras e traballadores. Logo cadaquén que pelexe a súa carreira, analice o que lle gusta, o que quere, o que lle funcione ou ata onde sexa quen de chegar. O segundo punto no decálogo xa me acaba de vir á cabeza: Saber onde está cadaquén, pousar os pés na terra, humildade e realidade. Cando un inicia un proxecto ten que saber que enfoque darlle, a onde quere chegar. Isto é arte, non ten por que ser un negocio, pero a música é un traballo. Se co paso dos anos algo non remata de funcionar, por algo será. Autocrítica construtiva e axuda mutua. Seguiría, pero case prefiro que este decálogo sexamos quen de facelo en común entre todos e todas nós.


Summary: Este 18 de marzo bota a andar NUMAX, o proxecto cinematográfico que, no centro de Compostela, ofrecerá catro proxeccións diarias nun local que inclúe unha libraría e estudios de deseño gráfico e produción audiovisual.

626 días despois, o cinema volve ao centro de Santiago. O 30 de xuño de 2013 botaban o fecho os históricos cines Valle Inclán e, co seu final, Compostela entraba no clube de cidades nas que o cinema é sinónimo de arrabaldo, centro comercial e, con contadas excepcións, menú cinematográfico de grandes distribuidoras. Este mércores, 18 de marzo, será a data antónima a aquel 30 de xuño. Ás once e media da mañá no número 9 da céntrica rúa de Concepción Arenal baixarán as luces e comezará a funcionar un proxector para, coa última tecnoloxía dixital, ofrecer Nubes Pasaxeiras (Aki Kaurismäki, 1996) subtitulada en galego. Será unha sesión especial, inaugural e de balde coa que botará a andar oficialmente o proxecto NUMAX. A diferenza doutras proxeccións deste tipo que, efectivamente, se realizaron na cidade nos últimos anos de maneira puntual ou enmarcadas nos festivais Cineuropa e Curtocircuíto, é que haberá outro pase do filme ás catro, ás oito e cuarto e ás dez e cuarto. Ás seis será a quenda para Numax presenta (Joaquín Jordà, 1980), o filme do que o proxecto toma o nome. E o mellor é que ao día seguinte haberá máis cine, e ao seguinte máis. E así será catro veces cada xornada agás os luns, cun pase pola mañá e tres pola tarde. Para que a xente "volga gozar do cinema quedando na cidade", din. Este regreso do cinema á pé de rúa é o resultado de máis dun ano de traballo de cinco profesionais: Ramilo Ledo, Irma Amado, Antonio Doñate, Xosé Carlos Hidalgo e Pablo Cayuela. Eles, xunto á profesora e académica Margarita Ledo Andión, son a base de NUMAX, a cooperativa de traballo asociado na que se sustenta esta sala de cinema de 70 butacas, na que a luz se pode prender e apagar cando corresponde grazas ao apoio de 182 avalistas que fixeron posible a obtención dun préstamo de 300.000 euros a través dunha cooperativa de crédito. Numax ofrecerá catro pases diarios de martes a domingo Este martes, nas horas previas á estrea oficial do proxecto, o equipo de NUMAX recibiu a prensa na propia sala. Mentres os operarios que traballan na obra apuraban o seu labor ofreceron os detalles dunha aposta que vai moi alén das proxeccións cinematográficas ao uso. NUMAX é unha sala de cine pero tamén unha libraría con obras de literatura, arte e pensamento que, explica a súa coordinadora, Irma Amado, abre as portas "con arredor de 3.000 títulos" seleccionados polo propio persoal. No semisoto do local funcionan xa tamén as divisións de deseño gráfico e produción audiovisual de NUMAX, outras vías de negocio ás que, case de maneira imprevista, se suma á de distribución de películas, unha "oportunidade de distribuír filmes que non había quen distribuíse", sinala Ledo, que comezará nos vindeiros meses con Los Hongos. O proxecto inclúe unha libraría e as divisións audiovisual e de deseño gráfico O equipo de NUMAX non está só no camiño que agora inicia. Vai da man dunha ducia de salas independentes doutros puntos do Estado que, a través da incipiente rede CineArte, apostan por consolidar unha rede de salas independentes. E procura, ademais, arrodearse de persoas abonadas que por 30, 120 ou 500 euros anuais, poderán acceder ás entradas de prezo reducido (4,80 euros), entre outras vantaxes. Tras Nubes pasaxeiras e Numax presenta o menú inaugural de NUMAX continuará nas vindeiras semanas con Maps to the stars (David Cronenberg, 2014), A besta humana (Jean Renoir, 1938), Costa da Morte (Lois Patiño, 2013), Pasolini (Abel Ferrara, 2014) e Puro Vicio (Paul Thomas Anderson, 2014). Web de NUMAX, con información do proxecto e billeteira (operativa dende o 17 de marzo) Horarios e prezos Información dos abonos


Summary: A Audiencia de Pontevedra revoga unha sentenza que rexeitara que Abanca devolvese cartos a un cliente das preferentes de Caixanova porque este traballara na antiga Caixa de Pontevedra e presumíase que tiña coñecementos financeiros

"A circunstancia de que fose na súa vida profesional bancario da entidade demandada, noutra actividade diferente da venda deste produto, non determina per se a presunción dun maior coñecemento sobre as características do produto". Así se pronuncia a Audiencia Provincial de Pontevedra nunha sentenza que obriga a Abanca a devolver parte dos cartos que perdera en participacións preferentes un antigo empregado de Caixa de Pontevedra. A Audiencia de Pontevedra revoga a sentenza na que o xulgado de primeira instancia rexeitara devolver os cartos ao ancián das preferentes que lle colocara Caixanova porque traballara na desaparecida Caixa de PontevedraNunha sentenza previa un xulgado de primeira instancia rexeitara a demanda do afectado argumentando que tanto el como a súa esposa "tiveron que coñecer o engano na subscrición das obrigas subordinadas desde 2004, máxime resultando ser un deles empregado da entidade", pero agora a Audiencia rexeita ese argumento e di que iso non implica coñecer as características dun produto tan complexo. No momento da operación o home, nado 1937, tiña 67 anos.A diario xulgados de diversas instancias seguen a emitir sentenzas condenando as entidades bancarias a devolver a clientes cartos perdidos pola compra de participacións preferentes ou subordinadas. No caso de Abanca, son as emitidas polas antigas caixas de aforros galegas das que é herdeira.Na maioría dos casos, os xuíces consideran que as caixas non informaran como debían aos clientes do risco que tiñan eses produtos complexos, pero nalgúns casos hai sentenzas que consideran que o afectado tiña coñecementos suficientes e rexeita que se lle devolvan os cartos. Iso foi o que pasou en primeira instancia neste caso, pero agora a Audiencia de Pontevedra revoga aquela resolución e dá a razón ao afectado. A nova sentenza constata que o home foi enganado de que o departamento no que traballara nada tiña que ver con produtos como as preferentesA sentenza agora emitida di que o feito de que o afectado traballase no pasado para Caixa de Pontevedra, posteriormente integrada en Caixanova, non implica que coñecese o funcionamento das participacións subordinadas. "Xa estaba xubilado cando as subscribiu" en 2004 e traballara nun departamento, o de transferencias, que nada tiña que ver con ese tipo de produtos. "Se xa os empregados da entidade que levaban a venda de obrigacións subordinadas descoñecían as características reais que implicaban, moito menos polas circunstancias dos actores cabe colixir que debera saber [...] o engano ao que fora sometido", engade a nova sentenza.


Summary: Mesmo cando se lle dedicou o Día das Letras Galegas en 2020, a obra literaria de Carvalho Calero seguía sen estar dispoñíbel para o público lector. Un volume editado por Biblos e coordinado por María Pilar García Negro e Manuel Castelao Mexuto pon agora fin a esta eiva que impedía coñecer de primeira man a obra do autor.

"Esta obra trata de responder ao escandaloso feito de que a obra de Carvalho non estaba dispoñíbel". Así resumía Manuel Castelao Mexuto o espírito que anima a edición de Ricardo Carvalho Calero. Obra Literaria (editado por Biblos coa colaboración da Xunta de Galiza e do Parlamento galego), un volume de case setecentas páxinas que recompila a poesía, o teatro e a narrativa do autor. O libro presentouse onte no Paraninfo da Universidade de Santiago de Compostela nun acto no que interviron Manuel Castelao Mexuto e María Pilar García Negro -autores da obra-, xunto con Antonio López, reitor da USC; Miguel Santalices Vieira, presidente do Parlamento de Galiza; Valentín García Gómez, secretario xeral de Política Lingüística; e a súa editora, Carmela González Boo. A obra de Carvalho estaba até o de agora dispersa en antoloxías, edicións fóra de catálogo, ou en publicacións de moi difícil acceso ao público xeral Efectivamente, a obra de Carvalho estaba até o de agora dispersa en antoloxías, edicións fóra de catálogo -como no caso do seu teatro completo-, ou en publicacións de moi difícil acceso ao público xeral. Un oco que agora se cobre coa edición deste volume. García Negro lembrou que o 25 de marzo facíanse exactamente cincuenta anos da toma de posesión da cátedra de Lingüística e de Literatura Galega na Universidade compostelá, a primeira na historia académica da Galiza, un feito ao que tamén se referiu o reitor da USC na súa intervención. Tamén lembrou que o "primeiro de outubro de 1930, o estudante Carvalho, a piques de facer os seus 20 anos, asume a encomenda de proferir, neste mesmo Paraninfo, o discurso de inauguración de curso en nome da comunidade escolar". Nel, destacou a autora, Carvalho afirmaba que "a universidade galega debe selo de corpo enteiro, pois naquela hora xubilosa en que semella que os pobos que integran o Estado español acusan con máis énfase que nunca o seu afán de personalidade e a súa ansia de vida propia, a clase escolar galega cre cumprir un deber ineludíbel solicitando a galeguización da súa Universidade. A Galiza existe, e por existir ten dereito a ter unha cultura propia". A afiliación ao Seminario de Estudos Galegos de Carvalho, o seu contacto cos vultos principais da cultura galega da época, e unha entrega que mantivo durante toda a súa vida, "a pesar de todas as penurias, da tormenta e do tormento da guerra civil española e das súas letais consecuencias para a cultura galega", son, para García Negro as credenciais que fan a Carvalho acredor dunha débeda que se salda con esta publicación. Castelao Mexuto afirmou que quixeron restaurar a vontade de Carvalho de construír "unha lingua literaria que, mantendo a súa fidelidade á raíz galega, quere reatar o vínculo crebado co portugués". Unha escolla que en nada empece o gozo literario do público lector. Castelao Mexuto, pola súa parte, fixo fincapé nun traballo de edición que tratou de fixar textualmente unhas obras -que foran deturpadas, en moitas ocasións, por razóns ideolóxicas- "co máximo respecto pola vontade autoral". Castelao Mexuto apelou á idea de Carvalho de que "a fixación normativa do idioma é un proceso lento, onde o protagonismo lle corresponde á sociedade" e que a cuestión non podía ser fechada de forma definitiva "pontificar, dicía el" a finais do século XX. "Só Carvalho parecía ter a capacidade de ver o proceso de normativización en toda a súa complexidade, e sen crer en dogmatismos de ningún tipo", expuxo. "Carvalho foi un dos poucos escritores que non aceptou a represión do léxico tradicional iniciado por volta de 1982 e que levou ao extremo irracional de apagar dos dicionarios correntes hiperenxebrismos, dialectalismos, neoloxismos... que así se tornaron incomprensíbeis para os lectores que se achegaron aos textos clásicos en edicións orixinais". Nese sentido, o autor afirmou que quixeron restaurar a vontade de Carvalho de construír "unha lingua literaria que, mantendo a súa fidelidade á raíz galega, quere reatar o vínculo crebado co portugués". Unha escolla que en nada empece o gozo literario do público lector. "O pasado está constantemente a ser reconstruído", declarou Castelao Mexuto antes de afirmar que "este libro vai mudar o perfil da literatura galega do século XX". Valentín García Gómez, secretario xeral de Política Lingüística, puxo de manifesto a vontade da Xunta de seguir apoiando a difusión da obra de Carvalho despois de que a celebración do Ano Carvalho estivese "moi condicionado polas medidas sanitarias de prevención derivadas da pandemia" O ano da pandemia A aparición da pandemia durante 2020, o ano en que se lle dedicou a Carvalho Calero o Día das Letras Galegas, pairou sobre o acto ben para desculpar algunhas carencias como a propia falta de publicacións que desen a coñecer esta obra literaria, ben para reforzar a idea de que, malia os impeitizos, os múltiplos actos de homenaxe permitiron rescatar un autor moitas veces ocultado e preterido nas preferencias académicas por mor da opción lingüística-ortográfica que adoptou no tramo final da súa vida, claramente inclinada cara ao reintegracionismo. Así, Valentín García Gómez, secretario xeral de Política Lingüística, puxo de manifesto a vontade da Xunta de seguir apoiando a difusión da obra de Carvalho despois de que a celebración do Ano Carvalho estivese "moi condicionado polas medidas sanitarias de prevención derivadas da pandemia". Na mesma liña, o presidente do Parlamento, Miguel Santalices, evocou as dificultades para asistir ás homenaxes organizadas durante aquel ano e aludiu á edición do epistolario entre Carvalho e Otero Pedrayo (Polos camiños das horas), coa implicación da institución que preside en colaboración coa Real Academia Galega. "Esta edición", afirmou, "é a continuación do que non se puido facer en 2020". "Nace" un autor para a literatura galega "Carvalho foi primeiro e ante todo, poeta, a seguir, autor teatral e só despois, narrador", expuña Castelao Mexuto, explicando así a orde seguida no volume para ordenar a obra literaria do autor. García Negro destacou que a conmemoración de 2020 permitiu "redescubrir" ao lingüista, ao historiador da literatura, ao crítico, ao orador... "mais o paradoxo axiña se fixo visíbel: faltaba, en pezas fundamentais, a materia prima, a obra literaria en si". De aí derivan catro coleccións de poesía, o teatro completo (oito pezas) e a narrativa íntegra (dez textos, entre novelas e contos). "Podemos afirmar, pois, que nace un escritor para a literatura galega, cuxa obra nos permitirá coñecelo e, de certo, modificará a imaxe da literatura do século XX", apostilou.


Summary: O paro de entregas de leite seguirá ata que as empresas se comprometan a subir os prezos, logo de que se deixasen de vender 6 millóns de litros este martes. Os sindicatos recoñecen a dificultade de alongar moito o conflito.

A folga de entregas de leite convocada polos sindicatos maioritarios do sector en Galicia continuará durante este mércores, malia que os gandeiros están a recibir xa as primeiras "presións" por parte da industria e a pesar das elevadas perdas que cada día de paro provoca nas explotacións. A xornada de folga convocada por UUAA, XXAA e SLG, e apoiada por outras organizacións como a Fruga, foi cualificada como "moi positiva" polos sindicatos xa que, segundo os seus datos, "ningún camión recolleu leite" nas 11.000 explotacións galegas durante un paro que transcorreu con "normalidade" nas súas primeiras 24 horas, agás algún incidente illado. O paro continuará ata que as industrias se comprometan a subir o prezo, aínda que os sindicatos son conscientes do difícil que sería alongar o conflito Así, o paro continuará ata que as industrias se comprometan a unha suba do prezo do produto en orixe, algo que non se produciu aínda, á espera dunha reunión entre Administración, empresas e gandeiros que non está fixada pero que podería celebrarse o mércores á tarde. Rosa Quintana, conselleira de Medio Rural, agarda concretar axiña un encontro co que pretende tamén acabar coa folga. Malia o éxito desta primeira xornada, na que se visibilizou como poucas veces a grave situación pola que atravesa o sector leiteiro galego, os sindicatos son conscientes de que "os problemas comezarán a partir de agora". "O leite empézase a acumular nos tanques e as industrias empezarán tamén as súas ameazas", advirte Xabier Gómez Santiso, do SLG, que lembra que "unha cousa é tirar o leite dun día e outra moi distinta continuar durante varias xornadas e incrementar as perdas que xa teñen de por si as explotacións". Segundo os cálculos das centrais, o paro supuxo que se deixasen de vender uns 6 millóns de litros de leite, así como perdas por cada explotación duns 250 euros de media. Cada xornada de paro supón unha perda de 250 euros por explotación e 6 millóns de litros de leite sen vender Pero ademais, a industria comeza tamén as súas "presións", tal e como denuncia Roberto García, secretario xeral de Unións Agrarias, que denuncia movementos de empresas como Leite Río e Lactalis nas zonas de Silleda, Lalín, Santa Comba e algún punto da provincia de Lugo, aínda que "de momento non hai constancia de que houbese recollida ningunha". Os sindicatos denuncian as primeiras presións de empresas como Leito Río ou Lactalis Porque os sindicatos son conscientes de que a presión exercida polas empresas, unida á presión económica que soportan as granxas, busca "a división" entre os gandeiros, unha situación que non se poden "permitir" nestes momentos de loita. Así, entre os sindicatos nótase xa un "certo nerviosismo" que coincide tamén co achegamento dalgún transportista a algunha explotación. O feito é que a confianza dos gandeiros nas industrias segue a ser mínima. Incluso fontes sindicais aseguran que, xa ao remate da reunión do sector o pasado luns, representantes das empresas aseguraban que o final da folga era cuestión de tempo porque as explotacións acabarían por vender o leite ante a súa desesperada situación económica. "Non lles importa nada acabar co sector, pero se pechan as granxas galegas, a onde van ir mercar o produto despois?", quéixanse as mesmas fontes. Fontes sindicais aseguran que a industria intentará que a división entre os gandeiros acabe coa folga Mentres, os gandeiros reciben o apoio de toda a oposición parlamentaria, que pediu ao Goberno de Núñez Feijóo que actúe para acabar coa grave crise do sector. Solicitoullo o PSdeG, AGE e o BNG, logo dun discurso de investidura do futuro presidente no que as alusións ao problema das explotacións foron mínimas e que foi interrumpido por varios produtores ao berro de "Feijóo escoita, os gandeiros están en loita". Logo de ser desaloxados da cámara, os manifestantes uníronse a unha concentración ás portas do Parlamento no que se volveron reclamar prezos xustos para o leite galego, que segue a ser o peor pagado do Estado e Europa, cunha media de 28 céntimos por litro, uns dez céntimos máis do que costa o penso. Ademais, en varias localidades, como A Coruña ou Arzúa, os gandeiros repartiron leite gratuitamente entre os veciños para concienciar a poboación da grave crise do sector e invitalos a apoiar as granxas galegas á hora de elixir o leite que mercan. Tamén houbo concentracións ante varias industrias, así como pequenas tratoradas noutras vilas. Por outra banda, a COAG (Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos) amosou este martes o seu completo apoio á folga dos gandeiros galegos e non descarta que as mobilizacións se xeneralicen ao conxunto do Estado.


Summary: O BNG leva ao Parlamento a situación das Urxencias do Chuac, con esperas "de varios días" por unha cama e padiolas nas zonas de paso.

Se nas últimas horas era o servizo de Urxencias do Hospital de Montecelo, en Pontevedra, o foco das denuncias de "caos" e "colapso", agora é a quenda do Hospital Clínico de Compostela (CHUS) e máis do Chuac da Coruña. No primeiro caso, a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS vén de denunciar, a través dun comunicado, o "estado permanente de colapso" nas Urxencias deste hospital, con "pacientes graves aparcados nos corredores". Así, sinalan que o pasado 29 de xuño, contra as 16.20 horas, nas Urxencias había até 39 pacientes con ingreso asignado ocupando os espazos de traballo. "Mentres estes espazos se ocupan con pacientes que tiñan que recibir a atención propia dunha cama hospitalaria, seis cualificados como urxentes pola triaxe estaban 'aparcados' no corredor de acceso en cadeiras de rodas e padiolas", lamentan. As Urxencias do CHUS volveron saturarse esta segunda feira "ante a indiferenza e complicidade dos responsábeis da área sanitaria" A situación repetiuse esta segunda feira, cando, arredor das 13.30 horas, o servizo volveu colapsar, "ante a indiferenza e complicidade dos responsábeis da área sanitaria", con 42 pacientes pendentes dunha cama. "No corredor de acceso e limítrofes, nove pacientes graves —seis da área de Covid e tres dos servizos xerais—, en padiolas e cadeiras de rodas, agardan a ser atendidos nos espazos de traballo", afirman, ao tempo que se preguntan "até cando se vai permitir que se siga vulnerando o dereito fundamental do paciente á dignidade e a intimidade". "Dinnos desde as instancias políticas que o problema da sanidade non é de diñeiro. Daquela, non se entende que por unha idea ilóxica de aforro se estea incumprindo de xeito reiterado e sistemático o deber de proporcionarlles ás persoas que teñen que acudir ao servizo de urxencias unha atención digna", sentencian. O Sergas fecha consultas en centros de saúde de Poio e Marín por falta de persoal após non cubrir as baixas O colapso no Chuac chega ao Parlamento Unha situación semellante está a producirse nas Urxencias do Chuac coruñés, que, denuncia esta terza feira o BNG, "presenta de forma periódica unha situación de saturación que pon en severo cuestionamento o coidado e asistencia sanitaria precisos para as pacientes da área da Coruña". "Nestes días a situación de desgoberno volve visibilizarse en corredores de Urxencias con camas de doentes en espera dun cuarto durante varios días, mesmo tratándose de persoas moi maiores e con problemas de tipo respiratorio", engaden, nun escrito dirixido á Mesa do Parlamento da Galiza, onde na vindeira sesión plenaria preguntarán ao Goberno "que está a facer para resolver o colapso salintario persistente" no Chuac. O BNG cuestiona se a Xerencia "pretende que isto sexa asumido por reiteración" Moitos pacientes, após esta "espera inhumana" en padiolas 'aparcadas' nos corredores que non se resolve en 24 horas, son derivados a outros centros hospitalarios. "A Xerencia da área sanitaria semella pretender que sexa asumido por reiteración como parte da normalidade este colapso", censuran desde o Bloque. Denuncias en Montecelo malia que a Xerencia o nega A xerencia da área sanitaria de Pontevedra-O Salnés, departamento que dirixe José Ramón Gómez, afirmou esta segunda feira, en relación ás denuncias de "colapso" e "caos" no Hospital de Montecelo (Pontevedra) por parte dos sindicatos, que se adoptan decisións en función das "necesidades e circunstancias variábeis" que se dan nos centros sanitarios para "garantir a continuidade asistencial global". Sindicatos denuncian que as Urxencias de Montecelo seguen saturadas: "Hai padiolas nos corredores e zonas de paso" Unhas circunstancias, porén, que na segunda feira negaba a Confederación Estatal de Sindicatos Médicos (CESM) na Galiza, que afirmaba que durante a última semana chegaron a contabilizarse 200 pacientes diarios e, sumado isto á falta de profesionais, provocou esperas de "até 24 horas" para que se asignase unha cama a unhas 40 persoas. Esas persoas, indican no escrito, ficaron "en padiolas situadas nos corredores e zonas de paso, sen acceso a baño privado, comidas e ao máis mínimo respecto e consideración que precisa un ser humano nestas circunstancias".


Summary: Denuncia que lles está enviando cartas instándoos a vender os terreos por 1,2 euros por metro cadrado, e ameazándoos con que se non o fan así antes de fin de ano, comezaría o proceso expropiatorio e obterían prezos máis baixos.

Os propietarios dos terreos onde se pretende realizar o proxecto están a recibir unha carta da empresa instándoos a vender os terreos por 1,2 euros por metro cadrado, e ameazándoos con que se non o fan así antes de fin de ano, comezaría o proceso expropiatorio e obterían prezos máis baixos. A este respecto o Grupo Parlamentar de Alternativa Galega de Esquerda considera que esta acción comporta un imtento de "estafa e extorsión" e unha "chantaxe a través de cartas intimidatorias intolerables". Os deputados de Alternativa Galega de Esquerda denuncia que "a misiva é un cúmulo de falsedades, dende a valoración do terreo, até o feito de que xa sexa inminente o proceso expropiatorio, que non o é, e que en caso de expropiarse os prezos sexan os que di a empresa". Así mesmo, consideran que a valoración que oferta a empresa é mesmo inferior aos valores de mercado que a propia Xunta ten aprobado. Os deputados de Alternativa Galega de Esquerda denuncia que "a misiva é un cúmulo de falsedades, dende a valoración do terreo, até o feito de que xa sexa inminente o proceso expropiatorio, que non o é, e que en caso de expropiarse os prezos sexan os que di a empresa" AGE denuncia ademais que a empresa oculta que "pretende aplicar en Galicia a mesma táctica que empregou en Asturias, ao querer mercar agora a prezo baixo para que dispois, no proceso expropiatorio, se tomen como referencia comparativa de prezos de mercado os valores fixados nos contratos de compra-venta asinados antes de comezar as expropiacións, co cal non só se pagaría un prezo ridículo agora senón que iso perxudicaria aos que non vendan agora e sexan expropiados despois". A Xunta, cómplice AGE critica que dende o Goberno galego se avale este tipo de proxectos, "tolerando pasivamente que unha sociedade de capital estranxeiro practique a extorsión" Ademais, denuncia a actitude da Xunta de Galiza en relación ao proxecto de extracción de ouro da empresa mineira Corcoesto SL e asegura que o Goberno galego é "cómplice pasivo". AGE critica que dende o Goberno galego se avale este tipo de proxectos, "tolerando pasivamente que unha sociedade de capital estranxeiro practique a extorsión". A mina estase tramitando como "proxecto industrial estratéxico" pero aínda non está aprobado como tal polo Consello da Xunta, polo cal mentres a Xunta non aprobe definitivamente o proxecto a empresa non pode expropiar. Neste senso AGE pregúntanse "se é que a empresa xa sabe que a Xunta lle vai aprobar o proxecto desestimando as alegacións presentadas e por iso comenzou o envío das cartas instando aos veciños a vender os terreos". AGE lembra que un proxecto de idénticas características polo Principado de Asturias, decisión que foi confirmada polos Tribunais de Xustiza, desestimando as reclamacións da empresa AGE salienta que "resulta evidente que este tipo de empresas busca países cunha lexislación ambiental moi laxa e onde atopen a complicidade das autoridades políticas, coma é o caso do goberno de Feijoo e do alcalde do PP de Cabana de Bergantiños" e lembra que un proxecto de idénticas características polo Principado de Asturias, decisión que foi confirmada polos Tribunais de Xustiza, desestimando as reclamacións da empresa.


Summary: Israel foi o primeiro Estado do mundo en decretar un segundo confinamento xeral ante o aumento dos casos da Covid. Tras tres semanas de medidas restritivas, o número de contaxios comeza a decrecer, mais preocupa aínda a propagación da infección entre os haredi, unha comunidade que rexeita a autoridade do Goberno israelí.

O pasado domingo, a Policía de Israel multou miles de xudeus ultraortodoxos por ignorar as normas sanitarias contra o coronavirus despois de participar nunhas marchas para conmemorar a festividade de Simhat Torá en Xerusalén e noutras localidades. O asistentes non levaban máscaras e desatenderon o distanciamento físico. O domingo anterior, a situación foi similar. Tamén houbo multas e ademais enfrontamentos cos corpos de seguridade, que dispersaron a concentración de centos de membros da comunidade ultraortodoxa nunha sinagoga de Xerusalén, entre berros de "nazis, nazis" e "Volvede a Alemaña!". A noite acabou con 13 detidos. E recentemente, a Policía identificou e multou catro pacientes con Covid noutra sinagoga de Xerusalén. É na veciñanza de Mea Shearim desta cidade, onde residen ultraortodoxos antisionistas que rexeitan a autoridade do Estado de Israel, onde se producen maiores conflitos. Tamén na localidade de Bnei Brak, onde ducias de seitas ultraortodoxas ou haredis levan vidas segregadas do Estado de dereito. Non son a maioría, mais unha minoría ignora por completo as normas para previr os contaxios, malia que as infeccións están a aumentar nas súas comunidades. Unha situación que, segundo os medios locais, está a unir o resto da sociedade israelí, frustrada co comportamento dos haredis, que por outra banda padecen habitualmente taxas de pobreza e de precariedade sanitaria máis elevadas que o resto da poboación. Segundo confinamento Ante o masivo aumento de contaxios, por riba dos 5.000 diarios, Israel ─de nove millóns de habitantes─ iniciou o 18 de setembro un novo confinamento xeral, converténdose no primeiro Estado do mundo en o facer. En principio estaba previsto para 21 días, coincidindo con tres moi importantes festividades para os xudeus: Rosh Hashaná, Yom Kippur e Sucot. Só unha semana despois de se decretar endurecéronse aínda máis as medidas. Actividade económica ao mínimo, redución do movemento da poboación a un quilómetro do domicilio e clausura parcial do aeroporto Ben Gurion de Tel Aviv. E unha importante diferenza: a restrición dos rezos e das manifestacións ─coincidindo ademais coas protestas contra o primeiro ministro, Benjamin Netanyahu─. As concentracións contra el repítense semanalmente de forma masiva desde hai máis de catro meses, e en formato máis limitado desde hai máis dun ano. Piden a dimisión del polo seu procesamento en tres casos de corrupción e pola xestión da pandemia e da crise económica que esta xerou. O movemento que as convoca, Bandeira Negra, anunciou que se retomarán este sábado. A tramitación do controvertido novo confinamento provocou críticas do socio de Goberno de Netanyahu. "A decisión dun fechamento estrito foi tomada para deter a propagación do virus, non para bloquear as protestas ou a oración comunitaria", recriminou o centrista Benny Gantz. Finalmente, o Parlamento aprobou a medida ben entrada a madrugada do 30 de setembro tras un pacto entre o Likud de Netanyahu e o Azul e Branco de Gantz para estender as restricións só unha semana. Non obstante, contemplábanse prórrogas tal e como aconteceu. A última ─derradeira, segundo apuntou onte o diario Haaretz─ foi o 8 de outubro, con fin na medianoite de hoxe. Despois de tres semanas de confinamento estrito, o número de casos está a decrecer gradualmente. Porén, continúa a preocupar a propagación da infección entre a comunidade ultraortodoxa. Esta representa arredor de 10% da poboación israelí, mais acumula máis dun terzo do total de contaxios da Covid-19. Danzas e beixos Foi ese 8 de outubro, quinta feira, que en previsión da Simhat Torá ─do sábado ao domingo pasados, despois de finalizar a Sucot─ se aprobou o segundo confinamento xeral. A festividade marca o final do ciclo de lectura deste texto sagrado que se corresponde co Pentateuco cristián, e celébrase habitualmente con bailes, portando no colo e beixando rolos da Torá. "Non vaiades á sinagoga. Orade fóra e mantendo a distancia. Non bailedes", pediu Benjamin Netanyahu nun comunicado público. "Non infectedes e non vos infectedes. Non hai maior blasfemia a Deus que perder vidas pola Simhat Torá, e non hai maior traxedia", engadiu. Segundo os últimos datos oficiais, Israel conta con 51.564 casos activos e acumula 2.034 persoas falecidas desde o inicio da epidemia. Nos territorios ocupados de Palestina, en Cisxordania hai 5.093 casos activos ─suma 421 mortes─, e en Gaza 1.610 casos activos e 24 mortes. O efecto espello coas monarquías do Golfo Ezra Nahmad, xornalista da revista francesa Orient XXI, especializada no mundo árabe e musulmán, cre que hai unha similitude entre Israel e as monarquías do Golfo Pérsico, dúas das rexións con maior taxa de contaxios da Covid. Se no caso israelí é na comunidade haredi onde hai máis, nos países do Golfo focalízanse nos traballadores inmigrantes. "A sociedade israelí e as das monarquías están totalmente partidas en dous. Os países do Golfo presentan unha socioloxía singular: unha parte importante da súa poboación, entre 50% e 90%, compóñena traballadores inmigrantes. Eses traballadores son as primeiras e principais vítimas da enfermidade [...]. En Israel, a fractura entre relixiosos ultraortodoxos e o resto da sociedade repercute na maioría das esferas da vida social", di. E sostén que "nese contexto de desigualdade de riqueza e división comunitaria" a Covid produce "crises inéditas".


Summary: Política Social e Facenda asinan coa CIG, CC.OO. e UGT a integración do persoal do Consorcio no convenio colectivo da Xunta e poñen fin a un conflito que se prolongou durante unha década. O actual Goberno chegou a aprobar a disolución do ente, pero nunca a culminou.

Viraxe culminada. Os anos de oposición e a campaña que hai oito anos levou a Alberto Núñez Feijóo á Presidencia da Xunta contaba con varios emblemas. Un dos fundamentais, a caricaturización do Goberno de PSdeG e BNG como "sultáns", amigos do "luxo asiático" e do gasto en coches e mobles. Outro foi a cruzada do PPdeG contra o Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, o órgano que xestiona servizos como escolas infantís e centros de maiores que, integrado pola Xunta e os concellos, os conservadores deran en cualificar como un ente para a "chantaxe" ao xeito da "mafia siciliana" -tres alcaldes do PP acabaran desmarcándose do cualificativo- que ademais era, en verbas de Alberto Núñez Feijóo, "pouco eficiente" por gastar "máis en burocracia que en atender aos maiores". Nesta liña, en xullo de 2010 o Goberno de Feijóo iniciaba o cumprimento da súa promesa de campaña e aprobaba a disolución do Consorcio. O proceso estivo máis de media década conxelado ata que a Consellería de Política Social deu en desbotalo o pasado ano. Agora entérrao de vez coa integración do cadro do Consorcio, composto por unhas 1.800 persoas, no Convenio Colectivo Único do persoal laboral da Xunta. A integración será "voluntaria" para o persoal laboral fixo e "de oficio", para o temporal. O conselleiro de Política Social, José Manuel Rey, e mais o de Facenda, Valeriano Martínez, sentaron este luns á mesma mesa que os sindicatos CIG, CC.OO. e UGT para pechar un conflito que é practicamente tan antigo como o propio Consorcio e que estivo na cerna de múltiplas mobilización do seu persoal ao berro de "convenio xa". Tras anos de bloqueo e prolongadas negociacións o pasado setembro chegaba un primeiro acordo que agora vén de ser ratificado por estes tres sindicatos -CSI-F e CUT non o secundan- e polos cinco comités de empresa do Consorcio. O PP cargou con dureza contra o Consorcio e chegou a aprobar a súa disolución ao chegar á Xunta, pero nunca a culminou Este pacto, con efectos dende o pasado 1 de xaneiro, adhire o persoal do Consorcio o convenio único da Xunta e polo tanto, sinala Política Social, "permite a equiparación salarial" deste persoal, incremento que será "progresivo" durante os vindeiros cinco anos. "Ademais -subliña o Goberno- o persoal do Consorcio pasará a ter a mesma xornada de traballo que o persoal adscrito ao convenio único" e "equipárase o réxime de permisos, licenzas e vacacións". O acordado tras un "esforzo" negociador, en verbas dos sindicatos, supón tamén que a Administración se "compromete a que nas ofertas de emprego" ata 2020 "se inclúa un mínimo do 20% das prazas cuxos postos de traballo estean no Consorcio". O acordo "permite a equiparación salarial" do persoal do Consorcio e inclusión das prazas deste ente na OPE da Xunta A apertura dun prazo extraordinario para a inscrición na lista de contratación temporal da Xunta como paso previo a cubrir as substitucións no Consorcio a partir dela é outro dos puntos máis destacables dun acordo que abre dúas vías para a integración do persoal. Para o persoal con postos "de características homologables" aos que xa existan na Xunta, "a adhesión realizarase nesta categoría". Se isto non sucede, "a incorporación realizarase nunha categoría de nova creación". Péchase así o intento de pechar o Consorcio despois de que a antiga Consellería de Benestar apostase, sen éxito, por facelo desaparecer e integrar os seus servizos na Axencia de Servizos Sociais. A finais de 2015, en plena sucesión de eleccións e no medio de múltiplas protestas dos concellos o conselleiro Rey Varela situaba á fronte do Consorcio a Perfecto Rodríguez, que viña de perder a alcaldía de Ponte Caldelas e que fora, precisamente, un dos rexedores que protestara contra o Consorcio durante a etapa do bipartito. Pouco despois, Xunta e Fegamp pactaban unha solución ao conflito e a Xunta anunciaba "unha nova etapa" do Consorcio como "instrumento de colaboración entre as administracións autonómica e local".


Summary: A asociación ecoloxista censura a convocatoria de axudas de Economía de Industria que, dotada con 800.000 euros, subvenciona a "eficiencia da minaría galega"

O pasado 9 de xullo a Consellería de Economía e Industria publicaba no Diario Oficial de Galicia (DOG) unha iniciativa para darlle pulo ao sector da minaría. Cunha liña de axudas de 800.000 euros o departamento que dirixe Javier Guerra apostaba por "reforzar o desenvolvemento da eficiencia da minaría galega", priorizando as actividades que se desenvolvesen nas provincias de Lugo e Ourense e financiando ata o 80% das acción subvencionables. Esta convocatoria de axudas concorda sensiblemente coa liña que vén desenvolvendo a consellería a respecto do sector -mesmo destinou importantes cantidades de fondos públicos nunha campaña publicitaria para mellorar a súa imaxe- pero introduce unha novidade: os subsidios están dirixidos a entidades "sen ánimo de lucro". É precisamente ese matiz o que está a escandalizar os colectivos ecoloxistas. Despois de que, como informou Praza Pública, esta convocatoria xa causase desconcerto na plataforma que tenta evitar a instalación dunha mina de ouro en Corcoesto, a asociación ecoloxista Verdegaia vén de saír ao paso da iniciativa da Xunta para considerala todo un "insulto", máis aínda cando entre os motivos que alega o Goberno galego figura a "sustentabilidade" que, din, "vale para xustificalo todo", aínda que "non parece de recibo unha alusión ao impacto ambiental nunha orde que non aborda en ningún momento esa problemática". De feito, abondan, "cando desglosa os criterios e puntuacións para establecer os proxectos aos que lles será concedida esta axuda, en ningún momento acode aos valores ambientais" como parámetros a ter en conta. A asociación censura o "trasvase de capitais colectivos referentes ao medio natural cara a unhas poucas mans en forma de grandes empresas" "Estamos xa cansas e cansos de manipulacións", din dende Verdegaia, ao tempo que lembran "as recentes palabras de Núñez Feijóo sobre o proxecto de Corcoesto, para o que estimou máis de 1.300 postos de traballo". "Mentira, clara e evidente, non ten outro nome", sinalan. "O que non é mentira é o dano que este tipo de proxectos causan ao medio, nin a destrución asociada de postos de traballo en actividades máis respectuosas coa natureza e tradicionais". Neste contexto, Verdegaia coida que "o que hai de fondo" neste caso, tamén na orde de subvencións, é "un trasvase de capitais colectivos referentes ao medio natural cara a unhas poucas mans en forma de grandes empresas". O que é o mesmo, explican, "a destrución da natureza tamén implica o furto dos seus recursos para benficios duns poucos" e nisto "non serven como escusa os sempre prometidos postos de traballo, pois ben se pode ver cal é a actitude dun goberno do mesmo partido político cara aos postos de traballo da minaría relacionada co carbón". "Non queremos para a nosa terra algo así, comarcas enteiras que dependen dunha soa actividade" e que agora "están a mercé de axudas xestionadas polo Goberno de quenda. Neste contexto, Verdegaia "solidarízase coa loita mineira", por ser unha "loita dun sector obreiro pola súa dignidade e o seu traballo", pero "non podemos desexar a expansión dun sector como este en Galicia". Por todo isto, ao colectivo parécelle especialmente grave que a devandita orde de subvencións empregue a sitaución económica "como argumento para defender o fomento da minaría", especialmente en Lugo e Ourense. "Por que non defender as labregas e labregos?", "por que non axudar a reconverter os sectores gandeiro e forestal en verdadeiramente sostibles, natural e economicamente?", "por que non protexer a pesca tradicional?", pregúntanse. Neste contexto, e "nun momento no que se vén de reducir case á metade a partida destinada para servizos sociais básicos", Verdegaia ve todo un agravio comparativo no feito de que se canalicen estas subvencións como axudas a entidades sen ánimo de lucro. Por isto, conclúen, unha orde coma esta "nun contexto como o actual" está "fóra de todo lugar" e "esiximos a súa retirada".


Summary: A Plataforma 2018, composta por 32 colectivos, convoca unha nova marcha contra as celulosas en Pontevedra. Será este sábado a partir das 19.30 horas. Tamén este sábado as Marchas da Dignidade chaman a Rodear o Parlamento reclamando "pan, traballo e teito".

A Plataforma 2018, composta por 32 colectivos, convoca unha nova marcha contra as celulosas en Pontevedra, e en demanda de que se cumpra a data prevista do traslado de ENCE a unha nova localización, fóra da ría. A manifestación sairá ás 19.30 horas das Alamedas de Pontevedra e Marín. A mobilización chega no marco da ameaza de que a pasteira obteña unha prórroga na súa concesión, grazas á nova Lei de Costas. En principio a lei permitía unha prórroga de 75 anos máis aló da actual data de finalización, 2018, pero os primeiros borradores dos regulamentos que a desenvolven, a prórroga máxima sería de 50 anos, ampliable en 10 máis se a compañía se comprometese a executar proxectos para mellorar a eficiencia enerxética, aforrar no consumo de auga ou optimizar a calidade ambiental. É dicir, até o 2078. Para a APDR, a prórroga solicitada polas empresas "supón privatizar un espazo público que tiña que ser recuperado para o conxunto da poboación e dárllelo a unhas empresas privadas que sempre desprezaron a legalidade e á cidadanía" A Asociación Pola Defensa da Ría (APDR) denuncia que "ENCE e ELNOSA pretenden permanecer na ría máis aló do 2018 e o PP non o vai impedir" e que "o acordo Xunta-ELNOSA, que fixa o fin da actividade da cloreira no 2017, é papel mollado xa que non obriga á empresa a cumprilo". Para a APDR a prórroga solicitada polas empresas "supón privatizar un espazo público que tiña que ser recuperado para o conxunto da poboación e dárllelo a unhas empresas privadas que sempre desprezaron a legalidade e á cidadanía" e engade que "supón tamén a destrución da Ría, dos recursos naturais, o medio ambiente e a economía da comarca, porque a creación de postos de traballo non vai vir nunca da man de ENCE-ELNOSA. A porque a solución á crise e a creación de emprego de calidade só será posíbel cando o espazo que hoxe ocupan ENCE e ELNOSA sexa recuperado para a explotación racional do marisqueo, a pesca de baixura, o turismo e o sector forestal". A APDR conclúe que "non podemos permitir a usurpación do que é noso. Non podemos permitir unha nova prórroga que suporía o ataque frontal aos nosos dereitos, un novo chanzo no camiño cara á destrución do futuro a mans de ENCE-ELNOSA". "Hoxe máis que nunca, por dignidade, fronte á imposición dunha Lei inxusta, temos que amosar a nosa rebeldía na defensa dos nosos dereitos; temos que impedir unha nova prórroga a ENCE e ELNOSA", engade. A APDR conclúe que "non podemos permitir a usurpación do que é noso. Non podemos permitir unha nova prórroga que suporía o ataque frontal aos nosos dereitos" Tamén a Plataforma 2018 chama a poboación "a saíren á rúa este sábado coa APDR para loitarmos polo que cremos necesario". E pide "a saída inmediata deste macro-complexo ENCE-ELNOSA, que pretende seguir ríndose ás gargalladas de nós outros tantos anos na nosa ría, usurpando o que é noso, destruíndoo e fagocitando as economías marisqueira e forestal". "Non permitamos este atropelo: non todo vale", conclúe o chamamento. Sábado de mobilizacións As Marchas da Dignidade destacan que "o parlamento galego e os demáis parlamentos de todo o estado español foron secuestrados por esta mafia e, coa principal colaboración dos dous partidos maioritarios, PP e PSOE" Este sábado 21, comezo do verán, será tamén un sábado de mobilización. Unhas horas antes de que dende Pontevedra e Marín partan as dúas marchas convocadas contra ENCE e ELNOSA, en Compostela unha manifestación convocada polas Marchas da Dignidade rodeará o Parlamento reclamando "pan, traballo e teito". A mobilización coincidirá con iniciativas semellantes ante outros parlamentos do Estado. A marcha partirá da estación do tren de Compostela ás 12 horas, saíndo da mesma á avenida de Lugo, continuará pola rúa do Hórreo, rúa Ramón Piñeiro, volverá á avenida de Lugo e rematará por volta das 13 horas na Rotonda da avenida de Lugo (enriba do tunel) coa lectura do manifesto, que demanda dos poderes públicos "novas políticas que resolvan a grave situación que están a vivir amplísimos sectores populares de Galicia", comezando pola esixencia do "dereito a poder comer, o dereito ao traballo digno e o dereito a unha vivenda". O manifesto denuncia que "o poder financeiro provocou unha crise social e económica" e que "mentres esta mafia actúa, os poderes políticos actúan como sicarios ó seu servicio, en vez de defender ás persoas que están a ser víctimas desta gran estafa". Destaca que "o parlamento galego e os demáis parlamentos de todo o estado español foron secuestrados por esta mafia e, coa principal colaboración dos dous partidos maioritarios, PP e PSOE, están a roubar o que é do pobo para entregalo ás grandes empresas, moitas das cales sentarán nos seus consellos de administración ós mesmos que lles favoreceron cando gobernaban". A marcha partirá da estación do tren de Compostela ás 12 horas O texto fai fincapé igualmente en que "ninguén lexitimou os partidos que gobernan para dar ós bancos preto de douscentos mil millóns de euros, ninguén lexitimou o goberno para que permita que se desafiucen ás familias mentres os bancos dispoñen de milleiros de vivendas baleiras, ninguén lles autorizou para facer pública unha débeda que era privada"


Summary: Valentim R. Fagim preside desde 2009 a Associaçom Galega de Língua e trabalha em mostrar aos galegos e as galegas que a língua da Galiza é a mesma que fala Lula da Silva, José Mourinho ou Dilma Rousseff. Esta será a década do Brasil e Fagim pensa que a Galiza nom pode desaproveitar a oportunidade que lhe oferece a sua pertença ao mesmo espaço linguístico que o gigante brasileiro. Audios no interior.

Valentim R. Fagim preside desde 2009 a Associaçom Galega de Língua (AGAL), que o passado ano completou três décadas. É autor de obras didáticas como Do Ñ para o NH, Manual de língua para transitar do galego-castelhano para o galego-português, e o trabalho que desenvolve, pessoalmente e no seio da associaçom, consiste em mostrar aos galegos e as galegas que a língua da Galiza é a mesma que fala Lula da Silva. Esta será a década do Brasil, país que nom deixa de crescer economicamente e de ganhar peso internacional e que organizará, dentro de dous anos, o Mundial de Futebol e em 2016 os Jogos Olímpicos. Fagim pensa que a Galiza nom pode desaproveitar a oportunidade que lhe oferece a sua pertença ao mesmo espaço linguístico que o gigante brasileiro. Como valoras a situaçom da língua hoje em dia? Vivemos um processo de substituiçom linguística mui avançado. Isto é tam simples de constatar como ir a um parque, por exemplo na cidade de Santiago, e escutarmos a língua dos avós -que falam 90% em galego- e a língua das crianças -que falam 90% em castelhano-. Em Vigo os avós já nom falam 90% em galego. Por outra parte, cada nova geraçom fala um galego cada vez mais misturado com o castelhano. A minha avó, por exemplo, diz balor, a minha mai já dizia moho, e a mim chegou-me moho. Isto vemo-lo todos, nom fai falta ser um especialista. "O cidadao meio nom vê o galego como umha necessidade. Umha maioria dirá nos inquéritos que há que apoiar a língua, mas de apoiar a usar há um distáncia considerável" No processo de normalizaçom deram-se passos nos usos institucionalizados do galego, e num certo prestígio da língua, mas fracassou na normalizaçom dos usos reais, no quotidiano? O cidadao meio nom vê o galego como umha necessidade. Pode haver umha opiniom favorável sobre a língua, umha maioria dirá nos inquéritos que há que apoiar a língua, mas de apoiar a usar há um distáncia considerável. A maioria da cidadania, sobretudo os mais novos, nom veem o galego como algo que tenha que fazer parte das suas vidas. Estamos desaproveitando o facto de pertencer a um espaço linguístico partilhado com Portugal, Angola, e sobretudo Brasil? Em que medida o facto de que o galego fosse umha língua universal ajudaria a que as pessoas a vissem como língua de inovaçom, de futuro, de prestígio? Um dos piores dias para a língua galega tivo lugar em 1982 quando o Parlamento galego, com maioria de Alianza Popular, aprova umha nova norma oficial em detrimento de outra que havia antes, que era praticamente igual, do ponto de vista formal. A diferença fundamental foi que a nova norma mandou toda a lusofonia para um baú, porque na norma de 80 tinha-se umha conceçom de que o galego se falava em todos os continentes. Levamos trinta geraçons de galegos e galegas sendo educadas em que o galego só se fala na Galiza e que Portugal, o Brasil ou Angola nom nos interessam, nom tenhem que ver connosco. Estamos a perder a possibilidade de que os galegos sintam que falam umha língua internacional, que sintam que Mourinho ou Lula da Silva partilham com eles a língua. "Um dos piores dias para a língua galega tivo lugar em 1982 quando o Parlamento aprova umha nova norma oficial em detrimento de outra que havia antes e mandou toda a lusofonia para um baú" Sempre se afirma aquilo de que se cataláns ou bascos tivessem esta oportunidade, pegavam nela. A diferença é que em Euskadi ou na Catalunya os governos e as sociedades som nacionalmente bascas e cataláns. Neste sentido nós somos mui fracos: a sociedade galega nom é nacional-galega e também nom o foi nenhum governo. A escolha da norma ILG-RAG é um sintoma de que somos fracos política e culturalmente. O Brasil está em expansom e será protagonista nos próximos anos em todo o planeta. As próprias empresas espanholas e galegas estám a empregar o argumento de que os galegos falamos português para melhorar as suas opçons comerciais naquele país. A situaçom está a mudar, obrigada pola realidade? Começa-se a dar o caso de que empresários, que nunca vírom o galego com interesse, agora começam a ter a visom de que falamos a mesma língua que o Brasil. E essa perspetiva dá-se mais, às vezes, em pessoas que nom falam galego do que em ativistas linguísticos. Tenho um amigo empresário, Pichel Campos, que afirma que o tema do português vai entrar polas empresas, nom vai ser pola açom do galeguismo. As empresas espanholas que necessitam enviar quadros a Brasil ou Angola já estám a optar por galegos. "As empresas espanholas que necessitam enviar quadros a Brasil ou Angola já estám a optar por galegos" Qual é o perfil das pessoas que na Galiza estudam português, por exemplo na Escola Oficial de Idiomas? Em Ourense, quando se conseguiu que se desse português, de sessenta alunos, se calhar quarenta eram reintegracionistas. Afinal fora o MDL, Movimento de Defesa da Língua, quem orquestrara umha campanha para o conseguir. Isto mudou muito. Hoje em dia, de umha turma de trinta pessoas, a imensa maioria está ali por questons práticas, de trabalho, ou por questões culturais, ou de amizades. Segundo avançam as aulas, descobrem que estám a estudar a língua da Galiza. E quando começarem as olimpíadas e o mundial de futebol, o Brasil vai estar na onda o tempo todo, e o número das pessoas que queiram melhorar os seu português vai-se disparar, porque a sensaçom é: isto é fácil, isto está ao meu alcance. "A questom é se, por partilhar umha língua com Portugal e Brasil, deixamos de ter umha língua. Todo ao contrário, temos umha língua universal" Entre as pessoas contrárias ao reintegracionismo incide-se muito na necessidade de que o galego continue a ser umha língua independente e alertam da possibilidade de serem assimilados polo português. É umha crítica que fixo, por exemplo, Xosé Luís Méndez Ferrín. Como valoras isto? A questom é se, por partilhar umha língua com Portugal e Brasil, deixamos de ter umha língua. Todo ao contrário, temos umha língua universal. Essa crítica de Ferrín e outras pessoas parte de um esquema de nacionalismo mal entendido ou de nacionalismo um bocado infantil: um país, umha língua. Os Estados Unidos da América e a Gram-Bretanha partilham língua e tenhem língua própria; o Brasil e Portugal partilham língua e tenhem língua própria. Em ambos os casos falamos de países de tamanhos mui diferentes entre si. O tema é mais simples: tu e mais eu estamos a falar da mesma maneira, falamos a mesma língua, mas escrevemos de forma diferente. O que há que perguntar-se é: que é o que leva a um de nós a escrever de umha maneira e a outro a escrever de outra? E há que perguntar-se qual das duas formas é a mais interessante para deter a substituiçom linguística do castelhano e a sua castelhanizaçom. Aí entramos na questom da estratégia e acho que é mais útil a que promove o reintegracionismo que a que promove o diferencialismo. Seja como for, é fundamental ter respeito polos argumentos da outra pessoa. Se entramos em esquemas essencialistas de tu és um traidor ou tés auto-ódio, tanto de um lado como do outro, nom há forma de dialogar, essas atitudes som quase religiosas e a teologia nom entende de argumentos. Outra crítica ao reintegracionismo pode vir pela forma em que a sociedade poderia receber umha mudança de normativa ou umha norma com a que nom estám acostumados, mais diferente do castelhano. Poderia prejudicar o uso social da língua? Nestes debates costuma pensar-se em termos de eu ganho, tu perdes, quando o que haveria que fazer seria achar formas em que todos ganhemos. Eu nom falo de eliminar a norma ILG/RAG, porque há muitas pessoas que acreditam nela e sentem-se cómodas nessa identidade linguística. O que seria um passo adiante seria integrar todas as pessoas que queremos que a língua da Galiza seja a língua socialmente hegemónica. Haveria que encontrar a fórmula de implementar as duas estratégias. Algumhas medidas de eu ganho, tu ganhas seriam: que nas salas de aulas de galego se ensine português de Portugal ou do Brasil ou português como língua estrangeira ou que na TVG saiam vozes com outros sotaques lusófonos. Se temos claro que vamos transitar por aí, que queremos aproveitar essa oportunidade, há apenas que planificar, e implementar medidas gradualmente. O esquema é formar e informar, mas levamos trinta anos escondendo essa realidade. A imensa maioria dos galegos nom som sabedores de que tenhem esta riqueza e aí perdemos todos. Há 15 dias dizia Monteagudo em Praza eu estou encantado de pertencer à lusofonia, mas sempre que me aceitem como galego... Nom se pode entrar na lusofonia com umha ortografía que nom é lusófona, isso é umha contradiçom e ainda menos com o ortografia da língua que está a substituir a nossa. Além disso, nessa declaraçom está implícita a ideia de que o galego certo é o seu. O resto que é entom? Como nos veem em Portugal e Brasil, tanto as elites como o cidadao médio? Algumhas elites conhecem a nossa realidade, sabem que existimos. O cidadao médio nom, nom sabe que existimos. Isto está relacionado com a educaçom. A maioria dos portugueses e brasileiros pensam que a sua língua nasceu em Portugal, quando nasceu na Galiza. Acontece que os galegos levamos décadas enviando-lhes mensagens contraditórias. Quando houvera aquela campanha para que as tradiçons orais galego-portuguesas fossem reconhecidas pola UNESCO como património imaterial, Manuel Fraga foi ao Porto apoiar a iniciativa e como presidente da Galiza falou em espanhol. Assim é impossível. Por muito que fizermos, nom podemos convencer a um português médio de que aqui falamos a mesma língua quando o nosso presidente lhes fala em espanhol, ou num formato de portunhol como fazia o presidente Touriño. Esse reconhecimento mútuo tem de ser construído entre todos. "Por muito que fizermos, nom podemos convencer a um português médio de que aqui falamos a mesma língua quando o nosso presidente lhes fala em espanhol" Está faltando decisons nas editoras, discográficas, produtoras cinematográficas galegas para explorar o espaço lusófono desde Galiza? O tema do livro é o mais complicado porque estamos a falar de registo escrito e com um formato de galego com ortografia castelhana nom dá. Outro tema é a música, com a música nom há fronteiras e funcionam conceitos que nom funcionam a nível intelectual. Isso vê-se perfeitamente em Cantos na Maré, músicos da Lusofonia a usarem no palco diferentes sotaques é recebido com naturalidade polo público. A música está a ser a ponta de lança para as pessoas tomarem consciência de que a sua língua é mundial. Aline, Uxía Senlle, Fred Martins ou Ugia Pedreira chegam à gente de umha maneira que outros nom conseguimos chegar, com discursos sisudos. "Enquanto tenhamos essas diferenças culturais com Madrid, existiremos. Quando tudo seja exatamente igual, já nom existiremos" Ou Michel Teló... Com certeza, é espetacular o que se passa com a música. O fenómeno da Cabritinha demonstra que ainda há esperança. A Cabritinha nom era conhecida em Madrid, porque as pessoas nom a entendiam, havia um obstáculo linguístico e cultural, mas na Galiza arrasou porque nós a percebíamos. Enquanto tenhamos essas diferenças culturais com Madrid, existiremos. Quando tudo seja exatamente igual, já nom existiremos. Associaçom Galega de Língua (AGAL) Portal Galego da Língua


Summary: Monterrei, Cultura e Territorio e Alto Támega rexistran en Patrimonio tres novos castros, unha ara romana, un sartego altomedieval e oito estacións de arte rupestre, entre outros xacementos de gran valor. Piden a súa inclusión no Inventario de Bens Patrimoniais para a sua conservación e protección legal.

As asociacións Monterrei, Cultura e Territorio e Alto Támega veñen de rexistrar na Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia unha lista de 22 novos e inéditos xacementos arqueolóxicos, localizados por integrantes destas dúas entidades no sur da provincia de Ourense nos últimos anos. Demandan a súa catalogación e inclusión no Inventario de Bens Patrimoniais de Galicia e nos distintos PXOM dos concellos nos que se atopan (Oímbra, Laza, Cualedro, Monterrei e Verín), para garantir a sua conservación e protección legal. Entre os novos achados hai tres novos castros, nos concellos de Cualedro, Monterrei e Oímbra; tres novas estacións de arte rupestre nos concellos de Laza, Cualedro, Verín e Oímbra; unha mámoa, a primeira que se localiza en Oímbra; cinco novos lagares rupestres en Cualedro e Oímbra; dúas minas romanas no concello de Laza; un altar rupestre de funcionalidade descoñecida en Oímbra; un sartego altomedieval no concello de Laza, e unha nova ara romana (fragmentada) dedicada a Xúpiter Óptimo Máximo (I.O.M.) no concello de Oímbra. Os achados foron localizados por membros das seccións de historia e patrimonio de ambas as dúas asociacións culturais, colocalizados e comprobada a súa natureza patrimonial por Nieves Amado, arqueóloga e presidenta das entidades, coa colaboración doutros membros como Héctor Salgado, Fernando Serrulla, Eduardo Castro, Andrés Diz ou X.R. Reigada. As dúas entidades A AC Monterrei, Cultura e Territorio é unha entidade sen ánimo de lucro co obxectivo principal de investigar, promover, divulgar, apoiar e defender calquera aspecto cultural, patrimonial, científico, artístico ou natural que afecte ou interese á comarca de Monterrei, ao seu desenvolvemento e promoción, e calquera outro que incida na mellora da calidade de vida dos seus habitantes. A AC Alto Támega é unha entidade sen ánimo de lucro creada en Laza para a dinamización cultural, con ámbito de actuación na comarca de Monterrei.


Summary: O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, advirte das graves consecuencias das medidas que pretende aplicar Rajoy para a maior parte da sociedade e chama a outras entidades e sindicatos a preparar o camiño unha nova folga xeral en setembro e outubro

A CIG denuncia o carácter antisocial das medidas que trata de impoñer o goberno Rajoy, á vez que alerta das graves consecuencias que terían para a maioría da poboación, peores aínda para as capas máis desfavorecidas da sociedade, e fai un chamamento para traballar de cara á convocatoria dunha nova folga xeral para os meses de setembro ou outubro.O goberno Rajoy está preparando unha nova batería de medidas, sinalan desde a central nacionalista, entre as que se estarían barallando a suba do IVE, o recorte das pensións, o recorte das prestacións por desemprego, despedimentos masivos de empregadas e empregados públicos, privatización de empresas públicas ou peche de televisións públicas. Este paquete de medidas e actuacións cunha profunda carga antisocial mrecerían unha resposta contundente Conversas e contactos Suso explica que a central sindical traballará coas organizacións sindicais nacionalistas, así como coas de ámbito estatal, para preparar o camiño de cara á convocatoria dunha folga xeral en setembro ou outubro. Unha folga xeral que entende que "debería ter carácter estatal e mesmo, se houbera posibilidades e a Confederación Europea de Sindicatos se puxera ao servizo dos intereses da clase traballadora, carácter europeo". En todo caso considera que isto último, dadas as circunstancias, "é moi complicado". Por iso, a CIG centrará os seus esforzos en que, cando menos, se dea esa resposta no ámbito estatal "coa contundencia e intensidade acorde ás graves agresións que supoñen estas políticas". O secretario xeral da CIG, Suso Seixo afirma que con estas medidas queda demostrado que os cartos que a UE vai prestar ao estado español para rescatar á banca si teñen consecuencias e denuncia que "teñen un fondo e claro contido de clase, co obxectivo de beneficiar a unha minoría: os especuladores, os banqueiros e executivos diversos, pero en prexuízo da maioría da poboación". "Inaceptábel" Considera "inaceptábel" que se baralle sequera a posibilidade de rebaixar as pensións e as prestacións por desemprego, porque "provocarán unha diminución da calidade de vida das capas sociais máis desfavorecidas", unha situación que se verá empeorada, indica, coa previsión da suba do IVE. Alerta que isto, xunto cos despedimentos masivos de empregadas e empregados públicos o que vai provocar, "alén de incrementar de forma significativa o desemprego, será máis recesión e máis caída do consumo, impedindo a reactivación económica, coa consecuencia inmediata dun incremento, aínda maior, do desemprego". Tamén subliña a gravidade doutras medidas como a privatización definitiva das empresas públicas que aínda quedan en mans do estado. "O capital non só está a conseguir recortar dereitos, precarizar condicións de traballo, tirar abaixo todo un modelo de relacións laborais e sociais construído durante anos, senón que vai intentar saír da crise facéndose con todo o patrimonio público empresarial, matando así varios paxaros dun tiro", denuncia.


Summary: A Xustiza condena o que fora director adxunto de Novacaixagalicia a devolver os 5,58 millóns percibidos e declara a nulidade do contrato asinado co consentemento do consello de administración malia "non ter un pleno e cabal coñecemento do seu contido"

Javier García de Paredes, que fora director adxunto de Novacaixagalicia e absolto no caso das indemnizacións millonarias que acabou con cinco ex-directivos das caixas na cadea, vén de ser condenado a reintegrar os 5,58 millóns de euros da prexubilación percibida logo de abandonar a entidade bancaria. O xulgado do social número 3 da Coruña estimou así a demanda interposta por NCG Banco (hoxe Abanca), coa intervención do FROB, contra este alto cargo e a súa esposa pola que declara a nulidade do contrato asinado en decembro de 2010. O xulgado ordena a García de Paredes devolver a Abanca os 5,58 millóns percibidas como prexubilación Terá, xa que logo, que reintegrar á entidade eses máis de cinco millóns e medio de euros da prexubilación "blindaxe" percibida. Na sentenza afírmase que foron substituídas daquel cotnrato dúas follas sen informar do cambio á comisión de retribucións e nomeamentos nin ao consello de administración. Para a xuíza, "a falsidade da causa do contrato, o dolo e o erro" no que incorren a devandita comisión e o consello, que confían en que o contrato de García de Paredes está asinado desde o 30 de decembro de 2010, "son absolutamente palmarias". O ditame conclúe que "o contrato de alta dirección nace xa viciado, por canto que o consello de administración da entidade prestou o seu consentemento á subscrición deste sen ter un pleno e cabal coñecemento do seu contido, e aínda das súas consecuencias, toda vez que os xestores, incumprindo as obrigas normativas impostas, non lles proporcionaron unha información clara, comprensiva e completa sobre a súa natureza e sobre as súas características". "O consello de administración prestou o seu consentemento á subscrición deste sen ter un pleno e cabal coñecemento do seu contido" A nova chega logo de que, nesta mesma semana, a comisión de investigación do Parlamento galego, que retomou os seus traballaos nesta lexislatura, aprobase o seu plan de traballo co único voto a favor do PP, o rexeitamento de En Marea e BNG e a abstención do PSOE. Ao proceso incorporarase numerosa documentación relativa ao ex-director xeral de Caixa Galicia, José Luís Méndez que, no entanto, non terá que explicar no Parlamento as súas operacións inmobiliarias. Tamén se analizarán informes realizados por Deloitte, Barclays, Ernst&Young, HSBC, McKinsey & Co e Nomura International PLC, entre outros.


Summary: É fillo do exilio galego do século XIV. Descendente dun daqueles cincocentos rebeldes que, por loitar contra Castela, se viu na obriga de refuxiarse en Portugal.

É fillo do exilio galego do século XIV. Descendente dun daqueles cincocentos rebeldes que por loitar contra Castela se viu na obriga de refuxiarse en Portugal, remataría por converterse nunha das figuras cimeiras da literatura portuguesa. Falamos de Luís de Camões, un dos grandes poetas nacionais de Portugal e unha das referencias inescusábeis da tradición lírica occidental. Camões, un dos grandes edificios literarios da lusofonía Estamos diante dun dos grandes edificios literarios da lusofonía. A obra de Luís de Camões, considerada como unha das grandes achegas da nosa lingua á literatura universal, aínda que non esqueceu o teatro, está ligada fundamentalmente á poesía lírica e épica. Ningunha obra como Os Lusíadas, de clara vontade patriótica, para seguir a epopea portuguesa, facendo parada nas navegacións do seu parente Vasco de Gama arredor do Cabo de Boa Esperanza, na busca dunha nova ruta para a India, ou tamén no grande fito de Aljubarrota, tan ligada a súa propia historia familiar. O mapa trazado por Camões nesta obra maxestosa non esquece episodios tan caros da nosa historia en común coa nación irmá como a vida de Inés de Castro, a galega do Val do Lemos que reinou en Portugal no marco da alternativa atlantista formulada polas nosas clases dirixentes á volta do século XIV. Unha figura para coñecer e ler A biografía de Luís de Camões está por facer. Malia os innumerábeis traballos dedicados ao estudo da obra e traxectoria vital do autor, tanto nos países da lusofonía como no resto do espazo occidental, os dados que coñecemos del seguen a ser contraditorios. Nado probabelmente en Lisboa arredor de 1524, pasou varios anos de formación en Coimbra, volvendo á capital lusa, onde viviría xornadas de bohemia até alistarse como soldado na armada portuguesa. Embarcado no San Bento chegaría á India, instalaríase en Goa, combatería aos turcos no estreito de Ormuz, residiría en Macao, naufragaría na desembocadura do río Mekong, viviría xornadas en Mozambique e regresaría a Lisboa en 1570. Será precisamente neses dezasete anos nos que residiu fóra de Portugal onde elaborou e deu remate aos Lusiadas e boa parte da obra lírica que sería publicada co poeta xa morto baixo o título de Rimas. Finou en Lisboa o 10 de xuño de 1579 ou 1580. Os antepasados de Camões chegaron a Portugal nas décadas finais do século XIV. Vasco Pires de Camões, fixo parte do continxente daqueles cincocentos galegos obrigados a exiliarse no país irmán por defender unha Galiza arredada de Castela, unida a Portugal, hexemónica no espazo ibérico e ligada aos pobos atlánticos. Vasco de Camões, un poeta galego rebelde contra Castela O tataravó do poeta era un fidalgo da Costa da Morte, señor do castelo de Camões de Fisterra e significado trobador galego, cuxa obra non chegou até nós pero aparece referida noutros textos da época, entre eles na Epístola da gaia ciencia de Íñigo López de Mendoza, o marqués de Santillana. Vasco de Camões participou nalgúns dos capítulos máis decisivos da revolución galega do século XIV, ficando documentada a súa presenza n´A Coruña á volta de 1470, ao carón do monarca portugués Fernando I, proclamado rei de Galiza como aposta das nosas clases dirixentes por seguir desenvolvendo as potencialidades nacionais do país fronte ao hexemonismo castelán que tentaba anulalas. O tataravó do poeta era un fidalgo da Costa da Morte, señor do castelo de Camões de Fisterra e significado trobador galego O exilio portugués de Vasco de Camões Vasco Pires de Camões recibirá propiedades, como tantos outros exiliados galegos, da coroa portuguesa. Segundo sinalou o cronista Fernán Lópes, na crónica de João I, o tataravó do poeta, será favorecido por Fernando I de Portugal e III de Galiza con bens en Alcaidarias-Mores de Alenquer e Portalegre, as localidades da Sardoal, Punhete, Calvo, Amendoa e Gestaço, no actual distrito de Santarén e os inmóbeis e terras agrícolas que a Infanta Beatriz dispuña en Estremoz, pasando ao tempo, a formar parte do circulo próximo do monarca. Membro activo do partido galego na corte portuguesa, non dubidará, como a maioría dos exiliados, en optar pola filla de Fernando no preito sucesorio que se abre ao falecer este, aparecendo na loita contra Avis en Aljubarrota, onde é feito prisioneiro e onde morre o seu curmán Airas Pires de Camões, para rematar despoxado das súas propiedades portuguesas e obrigado a fuxir de Portugal. Un seu fillo, antepasado tamén do poeta, João Vaz de Camões, dará continuidade á saga, formando no círculo máis próximo do rei Afonso V e sendo nomeado correxedor de Coimbra.


Summary: O intérprete de Talía Teatro encabeza a única lista que se votará na asemblea xeral deste domingo. O Ano Vidal Bolaño, as reivindicacións do sistema cultural e a negociación do convenio colectivo serán os grandes retos dunha directiva que apostará por unha "política continuísta"

A Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) escollerá este domingo o seu novo presidente, despois de que Antonio Durán Morris esgotase o seu mandato de dous anos e decidise non repetir no cargo. Os membros da asociación deberán votar en asemblea xeral a única candidatura presentada para a renovación dos cargos directivos e que encabeza Toño Casais, intérprete da compañía Talía Teatro. A lista que encabeza o máis que probable sucesor de Morris inclúe tanto caras novas coma nomes da directiva saínte. "A intención é renovar a directiva, pero tamén manter antigos membros do equipo saínte. Temos a intención de desenvolver unha "política continuísta", non buscamos romper co que se viña facendo nos últimos anos", explica a Praza Toño Casais, quen abre unha candidatura na que Casilda Alfaro repetirá como vicepresidenta, Guillermo Carbajo será o secretario e na que tamén está o presidente saínte, Antonio Durán Morris. Casais insiste na súa intención de levar a cabo "unha política continuísta", o que significará manter a actitude reivindicativa que caracterizou o anterior mandato da AAAG Casais insiste na súa intención de levar a cabo "unha política continuísta", o que significará manter a actitude reivindicativa que caracterizou o anterior mandato da AAAG. "Seguiremos coa Plataforma das Artes Escénicas e continuaremos esixindo a necesidade de marcar unha política cultural estable e seria", asegura Casais, quen explica que a determinación de que fose el quen se presentase á presidencia foi produto "dunha serie de reunións" e dunha "decisión conxunta e non persoal". O Ano Vidal Bolaño Toño Casais será, á espera de que o domingo os asociados apoien a súa candidatura, presidente da AAAG durante os próximos dous anos. Nese período, a nova directiva ten varios desafíos. "O primeiro deles será a renovación do convenio colectivo dos asociados. O segundo será facer deste ano o Ano Vidal Bolaño. Un ano no que a presenza do teatro terá que ser esencial, non se pode reducir unicamente a que o Centro Dramático faga algunha produción. Ten que ser un ano de teatro galego", adianta Casais. "Ten que ser un ano de teatro galego" Pola súa banda, Morris seguirá ligado á executiva da AAAG, polo menos, nos próximos doce meses. O intérprete de Doentes rexeitou a posibilidade de volver presentarse á presidencia, xa que considera que dous anos no cargo son "suficientes". "Ninguén debería estar máis de dous anos neste cargo, porque hai que ter unha distancia e, despois dese tempo, adquírense uns vicios. É necesaria esa distancia para falar cos cargos da administración e poder representar os compañeiros", explica Morris. "Se estás moito tempo nese cargo, ademais, deixan de verte como actor e vente máis como presidente. Iso non é nada bo", sentencia. "Se estás moito tempo nese cargo, ademais, deixan de verte como actor e vente máis como presidente. Iso non é nada bo" Os membros da asociación votarán este domingo a candidatura de Toño Casais nunha asemblea cuxa primeira convocatoria será ás 11.00 horas e a segunda, ás 11.30. Ademais, nesa mesma asemblea presentarase o informe da situación do ano 2011 e a memoria económica e tamén se votará o programa de actividades de 2012.


Summary: As e os deputados da confluencia están reunidos desde as 10 horas. A discusión atinxe non só a se debe demitir Quinteiro ou non, senón ao grao de asunción das decisións do Consello das Mareas por parte do grupo parlamentar.

O reunión do grupo parlamentar -marcada por un ambiente tenso- deu comezo por volta das 10 horas e tivo unha tregua, para xantar, arredor das 14.30. Sobre as 16.15 horas as parlamentares da confluencia voltaron a se reunir. A esa hora, as fontes de En Marea consultadas por Sermos consideraban posíbel alcanzar algunha sorte de solución de compromiso. O episodio Paula Quinteiro está a servir para deitar luz sobre as costuras abertas na confluencia, con maiorías distintas no grupo parlamentar -hexemonizado polo sector crítico- e nos órgaos de dirección -en mans da corrente liderada por Villares. Quen está nunha situación especialmente delicada é o propio Villares, quen é a vez portavoz parlamentar e orgánico. No grupo parlamentar a ampla maioría -Podemos, EU e a Anova oficial- defenden que a demisión sería un castigo desproporcionado para Quinteiro. Na dirección da confluencia, en troca, arguméntase que os principios éticos deben prevalecer e que o comportamento da deputada de Podemos-Anticapitalistas non é o que cabe agardar da representante dunha forza da esquerda transformadora. Mais o miolo do debate vai xa alén da cuestión concreta da renuncia ou non de Quinteiro e ten a ver co feito de que algúns componentes do grupo parlamentar -nomeadamente a secretaria xeral de Podemos Galiza, Carmen Santos- non recoñecen a lexitimidade do Consello das Mareas para adoptar decisións que afectan o funcionamento da confluencia no Pazo do Hórreo. Santos afirmou o sábado que no grupo parlamentar si está representada a pluralidade de forzas integradas no partido instrumental, en tanto que no Consello das Mareas -máximo órgao entre plenarios- só estaría presente unha das partes, a nucleada arredor de Luís Villares. No momento en que se fechou esta información, as fontes de En Marea consultadas por Sermos non puideron precisar se ao final da reunión se produciría a comparecencia de Luís Villares. O líder da confluencia aínda non se pronunciou sobre este asunto desde que estalou a pasada cuarta feira.


Summary: O Goberno do Estado español atende ás protestas de até seis territorios, entre eles Galiza, e deixará que cada zona estabeleza os seus criterios de prohibicións para controlar a expansión da Covid-19.

O fallo da Audiencia Nacional a prol da Comunidade de Madrid e a ameaza da Xunta de recorrer ao Tribunal Constitucional se o Ministerio de Sanidade non daba un paso atrás no seu plan de restricións de "obrigatorio" cumprimento na "nova normalidade" para todos os territorios, foron quen de facer reflexionar ao Goberno español.Na reunión do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde (CISNS) decorrida na tarde desta cuarta feira o departamento dirixido por Carolina Darias fixo unha nova proposta de medidas que atende ás protestas de seis territorios, malia que o documento saíra adiante a semana pasada. Así, iniciativas tales como o fechamento dos bares á 1 da madrugada e as discotecas ás 3, entre outras cuestións, quedarán nunha "recomendación", pero serán as diferentes Administracións territoriais as que teñan a última palabra sobre os pasos a dar para facer fronte á Covid-19. É dicir, o texto aprobouse hoxe como unha suxestión a cumprir na medida do posíbel, pero deixa a posibilidade de que se amplíe "o horario do lecer nocturno se a situación epidemiolóxica" de cada zona o permite. O cambio de rumbo decorre despois de que Galiza, Madrid, Euskadi -que hoxe tampouco participou do debate nin da votación-, Catalunya, Andalucía e Murcia amosaran a súa desconformidade a semana pasada porque, após decaer o estado de alarma, moitos gobernos xa traballaran nas súas propias estratexias de actuación. De feito, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, manifestara o interese de apostar nun texto de recomendacións que fora flexíbel e revisábel. Segundo o novo informe, ao que tivo acceso Europa Press, as horas da hostalaría -que no país aliárase coa Xunta por se era necesario ir ao Constitucional- até as 2 horas, un marxe temporal ampliábel. Ademais, suprime outras restricións publicadas no Boletín Oficial do Estado (BOE) como que a capacidade máxima dos locais estivera no 50% e que o límite de persoas compartindo mesa fora de seis.


Summary: Daniel Vera Martínez foi expulsado de España en novembro, con tan só 19 anos, dos que pasara 14 en Compostela. O Foro Galego de Inmigración convoca unha concentración ás 10 horas ante os xulgados de Fontiñas

Daniel Vera Martínez, un mozo compostelán de 19 anos que chegara aos 5 dende Paraguai, foi expulsado de España o pasado 26 de novembro. Fora detido catro días antes por residencia ilegal, ao non posuír a nacionalidade española, chegar á maioría de idade e atoparse sen traballo. Este martes terá lugar no Xulgado Contencioso-Administrativo nº 2 de Santiago de Compostela a vista dun recurso presentado pola súa familia e o colectivo paraguaio Paraguay Resiste contra esta expulsión express. O mozo, que agora se atopa en Paraguai, estará representado por un procurador. Daniel Vera Martínez -Danny- levaba 14 anos vivindo en Compostela, onde segue a residir a súa familia máis próxima (a súa nai e un irmán pequeno, nacido xa en Galicia) A decisión adoptada roza o absurdo, se se ten en conta que Daniel Vera Martínez -Danny- levaba 14 anos vivindo en Compostela, onde segue a residir a súa familia máis próxima (a súa nai e un irmán pequeno, nacido xa en Galicia). Danny foi enviado a Paraguai, onde non ten apenas familiares nin coñecidos, e tivo que se acollido por parentes afastados. O mozo continúa alí, pois o seu expediente de expulsión incluíu unha sanción que lle impide a entrada en España durante os vindeiros cinco anos. Coincidindo coa vista, o Foro Galego de Inmigración convocou unha concentración ás 10 horas ante os Xulgados de Fontiñas para protestar contra esta "terrible e inxusta situación" e denunciar "a persecución que sofren en xeral as persoas migrantes en situación de irregularidade administrativa no Estado e en Galicia, como sucedeu no caso de Danny". Solicitan "a máxima participación da cidadanía neste acto para axudar a reverter a fonda inxustiza cometida". Miguel Fernández, voceiro do Foro, explica que con este recurso esperan que cando menos sexa anulada a sanción pola que o rapaz ten prohibida a entrada no territorio español Miguel Fernández, voceiro do Foro, explica que con este recurso esperan que cando menos sexa anulada a sanción pola que o rapaz ten prohibida a entrada no territorio español. "Se conseguimos isto e Danny recibe algunha oferta de traballo podería por fin regresar a Compostela coa súa familia e amigos", di. Por parte do Foro sinalan que "non entendemos o asañamento que supón facer efectiva a expulsión deste rapaz, que podía ter quedado co procedemento de expulsión aquí e coa posibilidade, pola vía de arraigo social, de arranxar a súa situación legal en España" En novembro, o alcalde de Santiago, Martiño Noriega, pediu a volta do veciño deportado tras reunirse co embaixador do Paraguai en España, daquela de visita en Galicia, ao que lle pediu explicacións. "É unha situación que se escapa do sentido común porque non ten arraigo familiar" no seu país de orixe e debería ter sido tratado "con todos os dereitos que teñen os veciños de Compostela", dixo Noriega, que cualificaba de "inaceptable" a expulsión. "Ás veces énchesenos a boca co que Donald Trump pode chegar a facer, pero casos coma este non nos deixan en bo lugar", insistiu.


Summary: Centros de tractores bótanse as estradas chairegas para culminar nunha gran mobilización en Vilalba, onde o sector deu a súa "primeira resposta" á falta de solucións por parte da Xunta e do Goberno central aos baixos prezos do leite.

O leite segue en loita. Menos de corenta e oito horas despois de que o Ministerio de Agricultura se negase a promover prezos mínimos para o leite e mentres a conselleira do Medio Rural quenta aínda máis o ambiente ao acusar os gandeiros de reclamarlle "ilegalidades" nun acto de partido, centos de tractores volvéronse botar ás estradas do país. Desta volta foi na Terra Chá e calcúlase que os vehículos agrarios duplicaron os das protestas da pasada semana para formar unha cadea de quilómetros de indignación como primeira "resposta" á actitude das Administracións. Dende Mosteiro, Meira e Pastoriza ata Muimenta e dende Feira do Monte, Trasparga, Buriz, Alba ou Momán. Destas e doutras moitas localidades da comarca saíron os tractores contra as 11 da mañá para iniciar o percorrido cara á capital chairega, onde boa parte do comercio local pechou durante as arredor de dúas horas que durou a mobilización para expresar a súa solidariedade. Pacificamente pero con contundencia quíxose deixar claro que os gandeiros galegos non ficarán na casa mentres "unha terceira parte cobren por baixo dos vinte e seis céntimos" o litro de leite e "outros moitos, non chegan nin aos vinte", indican dende unións Agrarias. A actitude dos gobernos galego e central alimentou a indignación dos profesionais. A situación non é nova, din dende o Sindicato Labrego Galego, pero "o seu nivel de gravidade poucas veces acadou o actual". E a "ausencia de resposta e iniciativa ante a agonía do sector lácteo" converte estas mobilizacións, a xuízo do SLG, en "máis necesarias ca nunca" para amplificar a esixencia de "políticas que sirvan para solucionar os problemas estruturais do sector". A tractorada, ao seu paso por Muimenta / Revista AFRIGA Dende o alto dos tractores ollouse cara ao Ministerio e cara á Unión Europea pero tamén cara á Xunta e o seu presidente, nestes días en período vacacional. O Goberno central, di o coordinador provincial da FRUGA, Elías Somoza, "non aposta por que os gandeiros poidan cobrar por riba dos 34 céntimos" e o Executivo galego debera "tomar conciencia" do que isto supón. Nesta liña, Somoza remítese ás verbas de Alberto Núñez Feijóo durante a súa etapa na oposición recuperadas este mércores por Praza Pública: "Non é de recibo que Feijóo dixese que o bipartito da Xunta levaría o sector lácteo a segunda división, porque el o está levando a rexional preferente", ilustra. Besteiro: "Hai un ano dixemos que o Goberno tería que estar preparado para a finalización das cotas e chamóusenos catastrofistas" Ao carón dos gandeiros e dos seus representantes sindicais marcharon tamén, como noutras ocasións, numerosos alcaldes, así como o secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro, que tamén se dirixe ao presidente da Xunta. Para o líder dos socialistas resulta "esperpéntico" que a propia ministra de Agricultura lle teña que esixir á Xunta que "exerza as súas competencias" na defensa do sector lácteo. "Para Francia o leite é estratéxico, para o PP en España e en Galicia nunca o foi", afirma Besteiro, nun contexto no que lembra que el mesmo advertiu "hai un ano" que "coa finalización das cotas o Goberno tería que estar preparado". "Dicíasenos que éramos uns catastrofistas e Feijóo asegurou que os prezos subirían" sen apostar por "unha solución política" para "un problema político". "Deixen de poñer escusas legais, porque non existen", asegura o socialista.


Summary: Pioneira da literatura infantil e entregada á causa docente. Eis os eixes sobre os que construír calquera achegamento biográfico a María Victoria Moreno. Tamén o realizado por Isabel Soto e Xavier Senín, de susbtítulo Sementadora de futuro (Xerais, 2018), quen abordan outras variadas facetas da protagonista do Día das Letras 2018.

"Deulle un pulo fundamental á literatura para nenos", explica Senín (Pontecesures, 1949), preguntado polo principal contributo de Moreno á literatura galega. Desde o seu debut en libro, Mar adiante (Historias de nenos pra nenos) (1973), a Anagnórise (1988) -o máis celebrado de entre os seus títulos- a escritora estremeña centrou o seus esforzos nos primeiros lectores. Por que este interese? "A comezos dos setenta, chamoulle a atención o concurso de relatos do Facho. Participaban pequenos e autores que escribían contos para pequenos", lembra Xavier Senín. Un segundo e un primeiro premio animárona a seguir nesa vía. E en galego. Por que esa lingua? "Eu creo que foi fundamental a sá relación con Xesús Alonso Montero", engade, "e ela era unha persoa moi preparada e moi concienciada. Procedía da burguesía, mais traballara co Padre Llanos en Entrevías, en Madrid. Non era comunista, pero vaia...". Cristiana e "enormemente preocupada pola igualdade", axiña percibiu que na Galiza a escolla lingüística implicaba tomar partido no conflito social. "En Pontevedra, onde residiu, viu que no Casino falaban castelán e que cando ía á praza, a lingua era o galego", lembra Senín. O coautor de María Victoria Moreno. Sementadora de futuro mantivo unha estreita amizade coa escritora. O que, contra o que podería pensarse, non lle serviu á hora de elaborar o seu trazado biográfico. "Fun moi amigo dela, do seu home e dos seus filos", conta, "e había moitas cousas que non sabía. Falaba pouco de si mesma. Así a todo, non tivemos ningunha dificultade especial". Se acaso, as escasas críticas que acompañaron a publicación dos seus libros. "Algunhas obras pasaron desaparcibidas", engade, "como Mar adiante. A parte de análise literaria do noso traballo resultou así máis complexa". A relectura de María Victoria Moreno tamén lle valeu a Senín para reorganizar o seu particular canon da autora. "Sorprendeume no seu día o seu libro de poemas, Elexías de luz (2006). Eu sabía que podía escribir un soneto mangada, perfectamente rimado, pero iso...", considera, "despois, está Anagnórise, e o seu compromiso cos alumnos, que resistiu moi ben o paso do tempo".


Summary: O BNG perguntou cal é o custo total da exposición Auga Doce no Gaiás. A Axencia de Turismo da Galiza contestou literalmente: "A historia da Galiza está ligada 'ao' auga", sen citar nengunha cifra sobre o desembolso público que fixo. De momento só transceu un gasto de 659.000 euros para montaxe e transporte.

"A historia de Galiza está ligada ao auga [sic] Galiza conta cunha marabillosa costa". Así de descritiva é a resposta que a Xunta de Galiza remitiu por escrito ás deputadas do BNG Tereixa Paz e Carme Adán após elas preguntaren cal era o custo íntegro e o retorno previsto nesta exposición Auga Doce, realizada na Cidade da Cultura e da cal só transcenderon dúas cifras: 226.000 euros para a montaxe e 433.000 euros para o transporte das obras que fan parte da mostra. Malia que a Lei de Transparenza de 2006 estabelece que os desembolsos realizados polo goberno galego son públicos, o certo é que a resposta facilitada polo executivo que preside Feijóo non achega dado nengún. Moi ao contrario, a Axencia de Turismo de Galiza --organizadora da mostra--, divaga ao longo de dúas páxinas sobre os motivos que inspiraron a mostra, mais non se centra en ningún momento no que lle foi preguntado. O organismo público que dirixe Nava Castro fai saber a Adán e Paz que "Galiza conta con máis de 800 praias das cales 127 teñen o distintivo 'bandeira azul' que converten o noso magnífico litoral nun recurso variado que amalgama os acantilados máis altos da Peníncula Ibérica coas augas máis tranquilas do vello continente, navegábeis os 365 días do ano". As nacionalistas saben tamén, grazas a esta resposta, que "no noso solo están catalogadas máis de 300 captacións o que conleva a existencia dunha por cada 10.000 habitantes". Explica a Xunta que a exposición se enmarca nos actos conmemorativos do VIII Centenario da Peregrinación de San Francisco de Asís a Compostela, mais nada di sobre o custo total da mostra nen sobre se vai permitir o retorno dos 659.000 euros públicos que xa foron desembolsados.


Summary: A banda andaluza bautiza co nome da vila mariñá o seu segundo álbum.

O nome de Ribadeo pode atoparse en numeros contextos. No ámbito da xeografía, en Madrid un pode descansar na 'Plaza Ribadeo'. En localidades como Vilafranca do Bierzo ou Alcorcón –entre outras– podemos pasear pola 'Calle Ribadeo'. Se imos máis lonxe aínda, no extrarradio da cidade colombiana de Armenia poderiamos mercar unha vivenda no 'Conjunto Residencial Ribadeo'. Doutra banda, no plano literario, o nome da vila ribadense aparece por duplicado nun poemario de Luz Pozo Garza: Ribadeo, Ribadeo (2002). Mais no plano musical non existía homenaxe desta índole dentro ou fóra das nosas fronteiras. Non existía até que o grupo sevillano Bittersweet optou por poñerlle solución e bautizar o seu segundo álbum co nome de Ribadeo. Ribadeo supuxo un cruce nos seus camiños guiado polo azar Formado por Álex (20) e Fran (20), como vocalistas e guitarras, e José Ángel (23) na percusión, os andaluces Bittersweet sorprenden no seu segundo álbum adoptando o nome da vila mariñá. Unha sorpresa aparente, vindo dun grupo de Sevilla, que para eles non é tal, posto que Ribadeo supuxo un cruce nos seus camiños guiado polo azar. Un azar que marcou o devir da banda desde as súas orixes até o lanzamento do disco o pasado 2 de febreiro. "Falando un día Álex e eu –recorda Fran– decatámonos da cantidade de lugares nos que estiveramos e, de súpeto, froito desa conexión cósmica xurdiu a vila de Ribadeo". Despois de comprobar que pasearan polas mesmas rúas e comeran nos mesmos restaurantes, Fran compuxo unha balada –El Puerto– dedicada ao porto ribadense e á Ponte dos Santos. "É unha canción que fala da superación dos obstáculos nunha relación até chegar ao punto exacto", sinala Álex, quen confesa que "Ribadeo suporía ese punto exacto de paz que se asemella ás sensacións que se teñen no porto da vila galega". "Ribadeo é como unha meca espiritual para nós e coma unha metáfora dese lugar na vida a onde queremos chegar como músicos" Non só a canción El Puerto e o álbum se converteron nunha homenaxe á localidade ribadense. De feito, o grupo non dubida en recoñecer que Ribadeo marcou un antes e un despois nas súas carreiras. "Ribadeo é como unha meca espiritual para nós e coma unha metáfora dese lugar na vida a onde queremos chegar como músicos". E ese destino final, sincéranse, non pode ser outro máis que "un lugar máxico e flipante coma Ribadeo". Ata o momento, contan con doce citas confirmadas para dar a coñecer Ribadeo. Desde Granada a Vigo, pasando por Madrid, Salamanca ou a súa Sevilla natal, Bitersweet agarda poder consolidarse no panorama musical e reflectir o que Ribadeo significou e significa para eles. De feito, non negan o seu desexo de volver pronto á localidade ribadense e soñan con dar o seu primeiro concerto na vila que bautizou o seu segundo disco. Coma mostra de agradecemento, tamén queren facer chegar unha copia do álbum ao Concello. Iso si, aínda que viñesen actuar non poderían desaproveitar a oportunidade de desfrutar de Ribade e de "pasear polas súas rúas, visitar a preciosa Illa Pancha e rematar o día cuns pinchos na Lira e unha cea no San Miguel, onde se come que mete medo", afirman entre risas. En definitiva, non poderían desaproveitar a oportunidade de experimentar a mesma paz que un bo día atoparon en Ribadeo cando aínda eran uns descoñecidos.


Summary: As cifras son alicerces fundamentais no argumento sobre o que erixe o procés soberanista en Catalunya. Tamén o son dos unionistas que, alentados por grandes medios de comunicación, difunden estudos que contradín os cálculos oficiais sen rigor. Debullamos como afectaría ao Estado español a independencia de Catalunya, sobre a base de que, ao igual que acontece con Galiza, achega máis ás arcas españolas do que recibe. Escribimos sobre isto no Sermos Galiza 269. Eis un extracto.

"Catalunya perde 6.700 millóns de PIB pola fuga de empresas", "O procés fíxolle perder a Catalunya o 4% do PIB", "O índice de risco da economía autonómica marcou o máximo histórico desde 2014"... os medios de comunicación apegados ao unionismo afánanse en publicar pezas coas que sustentar que a economía de Catalunya camiña cara á deriva. Tanto ten que se aluda a magnitudes macroeconómicas como o Produto Interior Bruto, que expresa o valor moetario da produción de bens e servizos de demanda final dun país durante un ano –e non durante 15 días a raíz do traslado de sedes sociais de empresas alén de Catalunya–. É obvio que o prexuízo económico da creación da República Catalá para Madrid sería de grandes dimensións, sobre todo tendo en conta que en 2016 –cando a folla de rota xa encetara, mesmo coa convocatoria do proceso participativo sobre o futuro político, do 9N– Catalunya rexistrou un PIB récord, con 223.629 millóns de euros –no sector industrial, é o territorio que máis PIB xera no Estado, pois supón o 18,9%, por diante de Madrid, aínda que só sexa por décimas–. Se atendemos a este dado, e segundo o profesor da Escuela de Negocios IEBS e editor de El blog salmón, Raúl Jaime Maestre, a independencia custaríalle ao conxunto do Estado o 19% do PIB e o 18,4% do seu tecido empresarial. Este especialista, que asegura que ficaría un Estado español "máis pobre", asegura que o PIB per cápita caería até os 23.250 euros. [Podes ler a información íntegra no Sermos Galiza 269, á venda na loxa e nos quiosques habituais]