Summary: Demandan un encontro urxente con Medio Rural -solicitado xa en xuño pola AGA- para levar adiante 15 medidas a controlar e combater a extensión desta especie invasora.

Son xa 125 concellos galegos, segundo os últimos datos da Consellería de Medio Rural, os afectados pola avespa velutina coa presenza de niños que poden alcanzar cadanseus 15.000 exemplares. O Baixo Miño, a Mariña, o Ortegal e as zonas da Coruña e Ferrol son os que máis sofren por unha nespra que xa non só coloniza a costa, senón que se vai introducindo no interior de Galicia, ata a cen quilómetros do mar. Pero hai moitos máis municipios dos que di a Xunta con incidencias, tal e como confirma AGA (Asociación Galega de Apicultores), cuxos voluntarios teñen que facer moitas veces os traballos que desde a Administración ou non se fan ou non como se deberían facer, segundo denuncian, por falta de medios axeitados ou de persoal. Máis de 125 concellos galegos están afectados xa pola avespa velutina; Medio Rural recibiu máis de 4.100 avisos en 2015 Mentres, a avespa asiática segue a espallarse por Galicia, atacada con remedios caseiros pola cidadanía e causando importantes problemas no sector apícola e froiteiro, nos traballos forestais, así como inseguridade cidadá. A directora xeral de Produción Agropecuaria, Patricia Ulloa asegurou hai unha semana no Parlamento que Medio Rural recibiu un total de 4.159 avisos por niños da avespa asiática no que vai de ano. Ademais, a consellería cifrou hai uns meses en máis de 1.300 os niños retirados e noutros tantos os atopados. Pero os expertos advirten de que hai moitos máis, ben sexa porque moitos non se ven ou porque non de todos se avisa. Moitos concellos cansaron da "inacción" que lle atribúen á Xunta e que denuncian xunto a AGA, que xunto a varios municipios pediron o 28 de xuño unha xuntanza con Medio Rural que aínda non ten data. Agora, uníronse varios para reclamar ao Goberno galego que actúe dunha vez é para concienciar á sociedade galega e á Administración do "problema que existe e o que se lle vén enriba a moitos municipios". Os concellos afectados piden manter un encontro urxente con Medio Rural -solicitado xa en xuño pola AGA- para levar adiante unha serie de medidas que axuden a combater a praga e a mellorar a xestión do seu control Quen así o di é Manuel Varela, concelleiro de Medio Ambiente en San Sadurniño, un dos concellos que liderou esta protesta, esta "chamada de atención" ante unha problemática que xa non é só medioambiental, senón "de seguridade cidadá". Lembra que en moitos municipios son voluntarios os que axudan a retirar niños e que os operarios enviados pola Xunta, en moitos casos nin teñen o material axeitado nin veñen ás horas máis acaídas, xa que a retirada de enxames polo día provoca que as raíñas que escapan creen máis nos arredores. "Multiplícase o problema", di, quen recorda tamén que se precisan materiais específicos que, en moitos casos, son achegados por veciños ou apicultores, como pértegas para alcanzar niños que poden superar os vinte metros de altura. 40 concellos esixen medidas concretas O propio Concello de San Sadurniño acolleu o pasado 28 de agosto unha xuntanza entre concellos e representantes da AGA co obxectivo de coordinar medidas que freen o avance da avespa asiática. Á reunión asistiron 18 municipios que acordaron elaborar un documento que resumise as principais demandas e ao que puidesen sumarse no futuro outros consistorios. Nas últimas semanas fixérono cerca de 40, desde Ribadeo ata Muros, e cada día están chegando comunicacións novas a favor dunha postura común na batalla contra a velutina. Unha batalla que pasaría en primeiro lugar por manter un encontro urxente con Medio Rural -solicitado xa en xuño pola AGA- para levar adiante unha serie de medidas que axuden a combater a praga e a mellorar a xestión do seu control. A rectificación do protocolo da Xunta para que as retiradas se fagan só de noite e que a empresa pública Tragsatec axeite os seus horarios de traballo a esa necesidade. Que o protocolo busque a erradicación efectiva das avespas, que nel se recolla explicitamente a "necesaria" colaboración entre administracións e que a loita se sosteña en métodos "ambientalmente sustentables". Os concellos piden a rectificación do protocolo da Xunta para que as retiradas se fagan só de noite e que a empresa pública Tragsatec axeite os seus horarios de traballo a esa necesidade En relación coas alertas proponse reducir a burocracia derivada de chamar ao 012 para dar un aviso de presenza de velutina, así como o cumprimento do prazo máximo de resposta, establecido no protocolo autonómico nun tempo "nunca superior a 24 horas" cando se trate de casos que causen alarma social. Os concellos tamén queren que a Xunta informe periodicamente sobre os efectos da praga, dando conta do número de niños detectados e retirados, o número de municipios afectados, a cantidade de picadas atendidas polo SERGAS ou o nivel de impacto da velutina na apicultura, na fructiculutra e na explotación forestal. Os concellos tamén queren que a Xunta informe periodicamente sobre os efectos da praga No tocante aos prexuízos para a gandeiría apícola, na xuntanza tamén se quere poñer enriba da mesa o incremento das axudas e a creación de liñas de subvención destinadas a cubrir os custes do traslado de colmeas a áreas libres da praga ou mesmo compensacións pola perda de enxames. Un esforzo orzamentario que, tal e como sinalan os municipios, deberían proceder de fondos europeos do FEADER. As propostas dos concellos tamén reflicten a necesidade de desenvolver campañas divulgativas e de concienciación, sobre todo á hora de recabar a colaboración cidadá na detección de niños primarios durante a primavera. E é que a experiencia acumulada nos últimos anos apunta a que, posiblemente, a loita máis efectiva é a preventiva. Así proponse o reparto de 4.000 novos trampas e 64.000 doses de atraentes. Aconséllase empregar as trampas só na primavera e no outono. Durante o verán a protección dos colmeares e hortas de froiteiras apoiaríase co uso de substancias antiqueratinizantes de baixa toxicidade Aconséllase empregar as trampas só na primavera e no outono. Durante o verán -momento en que a velutina é máis activa- a protección dos colmeares e hortas de froiteiras apoiaríase co uso de substancias antiqueratinizantes de baixa toxicidade que fagan inviables os niños cortando o ciclo de cría. Na liña da colaboración entre administracións, desde os concellos -como administracións máis próximas á cidadanía- pedirase financiamento, medios e formación para retirar niños que xeren problemas de seguridade cidadá. Por último, todas as medidas propostas deben ir acompañadas dun programa de seguimento e de avaliación das medidas preventivas co obxectivo de ver a súa eficacia.


Summary: O número de persoas paradas sobe dous puntos por riba da media estatal. Aliás, a Galiza ten a segunda taxa de actividade máis baixa do Estado español.

Só un de cada dous galegos e galegas ten traballo actualmente ou está nunha situación de busca activa de emprego. Esa é unha das principais conclusións que se pode extraer da Enquisa de Poboación Activa (EPA) do primeiro trimestre de 2022, publicada esta quinta feira polo Instituto Nacional de Estatística (INE). En concreto, a taxa de actividade galega é de 52,66%, unha cifra só superior á de Asturies (49,86%) e que dista moito da que rexistran Madrid, Melilla e Balears, á cabeza, con datos de 63,9%, 63,44% e 63,09%, respectivamente. Na Galiza este indicador segue a reflectir unha importante fenda de xénero: 57,15% no caso dos homes, 48,54% para as mulleres. A poboación activa —maiores de 16 anos con traballo ou en situación de busca activa— medra 0,49% a respecto do último trimestre de 2021, e 1,18% en comparanza co primeiro trimestre do pasado ano. ANÁLISE | A pandemia agravou a perda de poboación activa Suba do paro O número de persoas paradas, pola súa parte, aumenta en case 6.000 en comparanza co trimestre anterior —o último de 2021—, o que supón un incremento de 4,43% —dous puntos máis que o conxunto do Estado—. Porén, tomando como referencia o mesmo período do pasado ano, a poboación en paro cae en perto de 17.300, isto é, 10,91% menos. A este respecto, se ben a poboación ocupada experimenta unha repunta de 2,98% comparando co primeiro trimestre de 2021 —cando seguían vixentes as restricións pola pandemia da Covid-19—, o crecemento foi de menos de 0,1% sobre o último período do pasado ano, precedente destes datos. A Galiza rexistra unha taxa de paro de 11,44%, a oitava menor do Estado español, cuxa media é dous puntos superior á galega, e novamente apréciase a fenda de xénero: 10,1% para os homes, 12,9% para as mulleres. A creación de empresas na Galiza sobe 13% en febreiro malia a disolución de 141 sociedades Datos estatais No conxunto do Estado o paro subiu en 70.900 persoas (+2,3%), mentres a ocupación minguou en 100.200 postos de traballo (-0,5%). Deste modo, a taxa de paro sobe até 13,65%.


Summary: O confinamento domiciliario entrará en vigor esta sexta feira e permanecerá vixente "como mínimo até o 1 de decembro".

Francia prepárase para o peor, logo de bater un novo récord de mortes pola pandemia, 523 en só 24 horas, a cifra máis elevada desde abril, e o presidente Emmanuel Macron respondeu esta cuarta feira, 28 de outubro, declarando un novo confinamento en toda a República, o cal entrará en vigor esta sexta feira e permanecerá vixente "como mínimo até o 1 de decembro". Para saír da casa será preciso contar cunha autorización por motivos xustificados (ir ao traballo, ir a comprar ou ao médico), o teletraballo será xeneralizado e a docencia online. Salvo os estabelecementos esencias, o resto abertos ao público terán que fechar. Nunha mensaxe difundida a través da súa conta de Twitter, o mandatario galo afirmou que é necesario "ir máis aló" para deter o virus. "Decidín que era necesario impor, a partir da sexta, o confinamento", aseverou antes de lamentar que "temos que aceptar a situación da epidemia" en Francia. "O virus circula a unha velocidade que, incluso as previsións máis pesimistas, non anticipaban", aseverou. Así, especificou que, "a diferenza da primeprimera onda, o conxunto das rexións atópanse hoxe en día en alerta". Aínda que aclarou que "todas as medidas tomadas polo Goberno foron insuficientes", matizou que, como na primavera, as e os franceses poderán "saír a traballar, acudir a unha cita médica, facer a compra ou pasear". Con todo, as reunións privadas estarán prohibidas, mentres que as escolas infantís e os colexios seguirán abertos.


Summary: "Indignación" ante a celebración na véspera de Defuntos dunha algueirada organizada na illa de San Simón pola empresa Nabia, coa conivencia da Xunta de Galiza, e que as asociacións da Memoria consideran "unha falta de respecto nun lugar onde tiveron lugar torturas, cativerios e asasinatos".

Empréstame, Meendinho, tua voce meioeval, aquela que o de Cangas e Martín tamén tiñan. A voz que na cantiga de San Simón illeiro, como cisne migrado do seu niñal luciras. Empréstame, Meendinho, tua voce lembradoira, e que doblen os sinos da ermida "ante o altar", pol-o fin sanguiñento que un dia iria a ter a Illa que nascera baixo o sino de amare. (…) Valentín Paz-Andrade dedicaba estes versos ao galeguista Álvaro Gil Varela, preso na illa de San Simón a causa das súas ideas. Tentaba o poeta reflectir a dicotomía que se dá nunha das illas xeográfica e paisaxisticamente máis espectaculares da Galiza e á vez sanguento campo de concentración dos fascistas entre 1936 e 1944. Hoxe, 40 anos despois da publicación do poema, esa dualidade foi recuperada e levada até o paroxismo pola empresa Naviera Nabia, que organiza coa conivencia da Xunta de Galiza unha "festa de Samaín" a próxima noite da véspera de Defuntos. A compañía ofrece por 30 euros o traslado dun máximo de 100 persoas á illa, onde logo dunha ruta guiada terá lugar unha cea "de picoteo temático tipo buffet", antes de levar a cabo unha "actividade de aventura escalofriaaaaaante" (sic) consistente en "buscar pistas por toda San Simón nun divertido xogo de aventura e misterio, que porá a proba a agudeza mental, os coñecementos e a capacidade de traballo en equipo dos participantes". As asociacións da Memoria, "indignadas", anuncian boicot A reacción ante o anuncio da festa non se fixo esperar. A Iniciativa Galega pola Memoria (IGM) fala de "escándalo", e afirma que "non" o podía crer cando tivo noticia da actividade. "É intolerábel e unha aldraxe que nun lugar como San Simón esta empresa, contratada pola Xunta de Galiza, organice este tipo de eventos, promocionados mediante carteis con caveiras nun lugar onde tiveron lugar torturas, cativerios e asasinatos. Resulta unha burla á memoria das vítimas", engaden. Montse Fajardo, voceira da IGM, indica para Sermos Galiza que xa está en marcha unha campaña en contra da festa, e avanza o inicio dunha "campaña de escritos á Xunta de Galiza, tanto a título individual como colectivo", así como un "boicot", para o que invita á cidadanía "a enviar correos á Administración, a queixarse nas redes sociais e a mobilizarse", porque "xa está ben" dunhas "faltas de respecto que parecen feitas a propósito". A reacción política, en marcha O Bloque Nacionalista Galego, a través dunha proposición non de lei presentada polo deputado Luís Bará, solicita que se prohiban actividades ofensivas coa memoria das vítimas do franquismo, como esta festa e cea nocturna –denominada comercialmente como Un Samaín de miedo en la Isla de San Simón–, así como a elaboración dun plan de usos para a illa que regule a utilización do espazo, "primando a súa función de lugar destinado á recuperación, divulgación e dinamización da memoria histórica democrática galega e da loita polas liberdades e os dereitos civís". Bará considera "unha ignominia" que se organicen actividades lúdicas e frívolas nun espazo "que foi lugar de cativerio, terror, fame, illamento e morte", e critica a utilización de San Simón por parte de empresas privadas "para facer negocio sen ningún tipo de límite e sen ningún respecto pola historia e o significado do lugar". A Iniciativa Galega pola Memoria anuncia un "boicot", para o que invita á cidadanía a mobilizarse Pola súa banda, a Deputación de Pontevedra, en boca da deputada do departamento de Memoria Histórica, María Ortega, tamén se sitúa ao lado das asociacións memorialísticas no seu rexeitamento da utilización da Illa de San Simón "para a realización de actos frívolos e con intencións lucrativas". A deputada destaca que a Illa de San Simón "non pode ser un parque temático, senón que debe ser un lugar histórico, natural e cultural que merece coidado e dinamización, e ser tratado con respecto e sensibilidade", polo que insta á Xunta de Galiza "a prohibir actividades como a publicitada e a crear un plan de usos que regule o espazo e prime a súa función como lugar de memoria histórica democrática".


Summary: O candidato de JxCat a presidir a Generalitat reivindica a lexitimidade de Puigdemont ("El tería que estar aquí facendo este discurso"), comprométese a continuar traballando pola construción da República e subliña a necesidade de reverter o 155. Tende a man a Rajoy para abrir un "diálogo" e apela á mediación europea.

Quim Torra, candidato de Junts per Catalunya a presidir a Generalitat, iniciou o seu discurso de investidura cun recoñecemento expreso a Carles Puigdemont como "presidente lexítimo" de Catalunya e denunciando o contexto "excepcional" que marca esta investidura. "Eu non debería estar aquí", sinalou Torres, que se comprometeu a continuar o mandato do 1-O e construír un "estado independente en forma de República. Torra criticou duramente todos os intentos do xuíz Pablo Llarena para frear as investiduras desde as pasadas eleccións catalás. Porén a difícil situación, o candidato independentista chamou a traballar e a non desfalecer: "Precisamos continuar xuntos. Todo o mundo ten o deber de traballar para o país. Pídolle que cumpra. Superaremos todos os ataques ". República A República, afirmou Torra, só pode chegar da man da liberdade e da cultura. "Faremos republicanismo como cidadáns iguais. Para iso precisamos institucións libres de corrupción e que fomenten a colaboración da cidadanía", insistiu Torra, que apelou a un "cambio real"con" garantías de dereitos políticos, sociais, económicos e de sostibilidade. Mariano Rajoy xa se pronunciou sobre o discurso: "O que escoitei de Torra non me gustou". Porén, o presidente español é partidario de esperar a ver como se desenvolven os acontecementos "Persistiremos, insistiremos e investiremos", dixo, mostrando a súa confianza en que o 155 caduque tan pronto se forme o novo Govern. "Se teño a vosa confianza, eu e o novo Govern asumimos desde ese momento toda a responsabilidade derivada das nosas accións", dixo Torra. "De ningún xeito se poden pedir contas ás persoas que están no exilio ou presas. O camiño a seguir para a República é a nosa responsabilidade" Ao mesmo tempo, solicitou unha mesa de diálogo co Estado para resolver o conflito político entre Cataluña e Estado. Citando palabras de Felipe VI nun acto en Barcelona cando era príncipe, indicou: "Cataluña será o que os cataláns queren que sexa". A continuación, en español dirixíuse ao Felipe VI monarca: "Resulta, maxestade, que hai prisioneiros políticos e centos de persoas investigadas". "Maxestade, así non", concluíu, parafraseando as palabras de Puigdemont. Diálogo O candidato á presidencia da Generalitat propuxo abrir un diálogo co presidente do goberno español, Mariano Rajoy, e tamén quixo dirixirse, en inglés, ao presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker. "Os cataláns, como cidadáns europeos, merecemos a mediación das institucións europeas", apuntou.


Summary: Sete persoas foron prendidas pola policía francesa após o ataque contra Charlie Hebdo no que foron asasinadas 12 persoas.

Após o acontecido na xornada de onte (7 de xaneiro) en París, onde 12 persoas foron asasinadas a tiros na redacción do semanario satírico Charlie Hebdon, numerosas foron as mostras de solidariedade e repulsa amosadas desde todo o mundo. Baixo o lema 'Je suis Charlie' [Eu son Charlie] millentas voces sumáronse para rexeitar conxuntamente o crime sobre o que pairan numerosos interrogantes 24 horas despois de acontecer. Detencións Até o momento o primeiro ministro francés, Manuel Valls, confirmou a detención de sete persoas que se atopan "baixo custodia" en dependencias policiais. Unha delas, Mourad Hamyd, de 18 anos, entregouse de maneira voluntaria após coñecer que estaba a ser buscado pola policía e que fora difundida a súa identidade (tamén con fotografía) através dos medios de comunicación e as redes sociais. A policía deixouno en liberdade após interrogalo e confirmar a versión de Hamyd quen se atopaba na escola no momento do asasinato. Mourad Hamyd, de 18 anos, entregouse de maneira voluntaria após coñecer que estaba a ser buscado pola policía. Foi posto en liberdade e exculpado. A policía acusouno de facer parte do atentado xunto cos irmáns Said e Cherif Kouachi a quen apuntan como autores materiais do asasinato mais que non terían sido prendidos. As autoridades francesas difundiron os seus rostros e identidade apelando á "colaboración cidadá" para os atopar. Neste senso, Cherif Kouachi xa foi arrestado e xulgado en 2005 por facer parte, supostamente, dunha célula jihadista que enviaba militantes ao Iraq. Daquel xuízo, polo que foi condenado a 3 anos de cadea, cumpriu a metade. No entanto, as autoridades francesas non aportaron máis dados á espera dos "resultados que poidan dar os seus interrogatorios", sinalou Valls en conferencia de imprensa. Dúbidas sobre a autoría Nas primeiras 24 horas despois do ataque contra a revista satírica mantéñense as dúbidas sobre a autoría das persoas que cometeron o crime na sede desta publicación francesa. Embora os medios de comunicación sistémicos apuntan cara ao jihadismo como responsábel o certo é que non fica claro, polo de agora, se se tratar dunha acción das características das levadas a cabo por Al-Qaeda --movemento ao que, segundo unha testemuña presencial, reivindicarían pertencer os agresores. Tamén fica por esclarecer se o acontecido en Paris podería ser atribuíbel a integrantes do ISIS, do jihadismo localizado en Siria e o Iraq ou se, ao fin e ao cabo, o crime constituiría unha resposta á participación francesa no conflito sirio ou a guerra de Mali. O que fica certo após os dados coñecidos é que se trata dunha acción desenvolvida por persoas que actuaron con profesionalidade e cun grao de planificación que arredan esta acción doutras de tipo individual perpetradas nos últimos meses. Unha axente tiroteada após un accidente de tránsito Esta quinta feira (8 de xaneiro) Paris amencía de novo alertado por un outro tiroteo acontecido ao sur da cidade e no que finou unha axente de policía. Perto da Porta de Chatillón diversas persoas deron conta ao servizo de emerxencias dun accidente de tránsito que atinxiu un vehículo de cor gris. Unha axente da policía foi asasinada a tiros no sur de Paris na mañá do 8 de xaneiro, de antemán non tería relación co ataque ao Charlie Hebdon Até o lugar desprazouse unha patrulla da policía local parisina. Cando chegaron, e segundo relatou unha xornalista de France Info desprazada, un home "vestido de negro" disparou contra unha das axentes cun fusil de asalto. Outra persoa resultou ferida. Segundo Europe 1 un "sospeitoso" xa tería sido detido pola policía mais non se correspondería con ningunha das persoas arrestadas polo crime contra o Charlie Hebdo.


Summary: A produción de Chévere fíxose con catro premios, entre eles o de mellor espectáculo, pero Cándido Pazó levou o galardón ao mellor texto e Cristina Domínguez o de mellor dirección por As do Peixe. Josito Porto e Susana Dans, mellores intérpretes.

Subiu o pano e o Teatro Rosalía de Castro era un furancho. Un furancho rexentado por Marián Bañobre e Isabel Risco, que comezaron brindando por "unha lingua galega que se evapora" ou por "unha Xunta de Galicia chea de iates". Comezara unha festa que tiña que falar de teatro e que, polo tanto, tiña que falar da realidade. O do furancho non era casualidade, xa o advertira nas últimas semanas Santiago Cortegoso, director da gala: "Para a situación do teatro é máis acaído celebrar unha festa nun furancho que unha gran celebración de glamuor pomposo". E tamén o lembrou o presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia, Avelino González, cunca en man: "Dámosvos as grazas a todas por facer teatro, todos vós mantedes os teatros abertos. Ninguén nos pode reprochar que os vosos soños e os vosos problemas son as nosas fontes de inspiración. Collemos esa inspiración para devolvervos arte". González salientou, ademais, a meirande importancia que a partir deste ano adquirirán os patrocinadores privados. Pouco a pouco foron coñecéndose os e as gañadoras. Eurozone partía como a gran favorita, sumando doce candidaturas, das que ao final se tivo se conformar con catro, iso si, entre elas a máis importante da noite, a de mellor espectáculo. Xesús Ron chamou a "arriscar e apostar polo teatro" e sinalou que entendía o premio como un "premio ao futuro do teatro" e agraceceu "ao Concello de Teo, un concello que aposta polo teatro cando os grandes non o fan". A outra gran triunfadora da noite foi As do Peixe, que levou tres galardóns, comezando polo de mellor texto orixinal (Candido Pazó), e mellor dirección (Cristina Domínguez). Josito Porto (As mil vidas de Matias Houseman) e Susana Dans (As do Peixe), foron votados como os mellores intérpretes principais, e César Goldi (Bye Bye Honey) e Patricia Lorenzo (Eurozone) como mellores intérpretes secundarios. O Premio de Honra Marisa Soto homenaxeou Xosé Manuel Olveira Pico, falecido o ano pasado. A ovación, con todo o público en pé, amosou unha vez máis que Pico era un dos actores máis queridos, tanto polo público como polos compañeiros de profesión. A Xunta Directiva da AAAG subiu ao escenario para entregarlle o galardón ao fillo do intérprete, Pablo Olveira. Tamén cómpre salientar a lembranza que Cándido Pazó tivo para as mulleres traballadoras a través da experiencia laboral da súa irmá. Ou a mensaxe deixada a xeito de conclusión por Xosé Manuel Pazos Varela, premio á mellor adaptación-tradución por A charca inútil: "todo é un desastre". Ou o intenso discurso de Josito Porto, que despois de lembrar as recentes Marchas da Dignidade, concluíu que "eles marcharán, pero nós seguiremos aquí toda a vida". Ou as numerosas referencias, en varios dos discursos, ao dereito ao aborto. Outro dos grandes momentos da noite chegou co Manifesto Galego do Día Mundial do Teatro, lido polo xornalista Camilo Franco, que destacou que o teatro "é unha arma de organización masiva" contra os problemas do mundo e que "agora que o mundo é tan teatral, o teatro debería ser obrigatorio". Dixo, tamén, que a escena é "un espello para decatarnos de que somos moi malos: querémonos mal e matámonos moi ben, máis dispostos á crueldade que a razoar". Camilo Franco engadiu que "o teatro leva séculos aprendéndonos a condición humana, pero somos tan malos estudantes que os ricos seguen fuxindo silenciosamente sobre a moqueta e os demais seguen condenados a remexer entre os restos, e os restos somos nós" e que "por moi mala que sexa a vida, non é inútil, e que por moi malo que sexa o seu espello, tampouco é inútil. O teatro é útil porque non é manso". Concluíu que "temos entre as mans unha arma de destrución masiva" e que "o teatro debe poñer o mundo a andar na dirección correcta", "porque todo é teatro, pero o teatro moito máis".


Na sexta feira tivo lugar a presentación do Protocolo para a Garantía dos Dereitos Lingüísticos no local cultural de Sargadelos, en Compostela. No acto estiveron presentes as e os representantes das institucións que fixeron posíbel a existencia do protocolo: Marcos Maceira (A Mesa pola Normalización Lingüística) Anxo Louzao (CIG-Ensino) Romina Bal (ProLingua) Queca Carballo (Coordinadora de Traballadoras e Traballadores pola Normalización Lingüística) Andrés Bellas (Asociación de Profesionais da Rama Artística da Dobraxe de Galicia, APRADOGA) Mercedes Queixas (Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, AELG) Séchu Sende (Semente Compostela escola de ensino en galego) e María Pilar García Negro (como membra do Comité científico da redacción da Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos). "Queremos que o galego volva a ter presenza na terra onde naceu. Queremos utilizar isto a prol da nosa lingua e que se poida converter en medidas prácticas directas". "O protocolo foi asinado o 17 de decembro en Donostia, onde formaron parte diversas entidades sociais e sectores de toda Europa", afirmou María Pilar García Negro, responsábel da explicación do documento. García Negro comezou facendo fincapé en que o folleto contén a Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos que hai 20 anos a Mesa pola Normalización Lingüística editou en Barcelona. "A Declaración de Dereitos Lingüísticos nace vinculada ao artigo 2 da Declaración Universal de Dereitos Humanos que determinada o principio de non discriminación por razón de sexo, raza, ideoloxía, relixión ou lingua. Esta é a consecuencia que dá vida á consolidación dos dereitos humanos básicos que deben ser non só respeitados, senón que a súa práctica debe ser fomentada e promovida", sinalou. Ademais, destacou que "todo dereito para ser real e exercíbel precisa da declaración dun deber correlativo por parte dos poderes públicos". O protocolo O protocolo organízase nunha serie de ámbitos de uso da lingua, que abarcan desde as administracións públicas, a onomástica, a xustiza, a educación, a cultura e os medios de comunicación. "O espírito que nos animou neste protocolo foi que todos os usos sociais e públicos presentes nas linguas oficias dos estados non se discuten, mais se estamos falando das nosas linguas, de 50 millóns de persoas no continente europeo que dispomos dunha lingua propia diferente das oficiais, aspiramos a dárlles un estatuto de normalidade e que teñan a posibilidade dos usos que teñen as linguas oficias dos estados. Este principio é o que guía a necesidade de normalización", explicou. García Negro afondou na idea de que, en pleno século XXI, asistimos a un auténtico retroceso da defensa da lingua por parte das institucións oficiais. "A Xunta da Galiza funciona como unha auténtica maquinaria de españolización, cando debería ser a grande factoría de produción e distribución do galego", sinalou. "Queremos que o galego volva a ter presenza na terra onde naceu. Queremos utilizar isto a prol da nosa lingua e que se poida converter en medidas prácticas directas". As institucións "Este documento presentarémosllo a todas as entidades que estamos aquí e vai ser editado para a súa distribución masiva. Comezaremos contactando coas institucións galegas, tanto as Universidades, como a Real Academia Galega, Consello da Cultura, Parlamento Galego e ao Goberno Galego, para que asuma e apliquen o contido deste protocolo", explica Marcos Maceira. "No mes de xaneiro continuaremos co contacto con todas as institucións e as que se vaian incorporando", engade.


Summary: Comezan esta segunda feira os actos, que se prevén multitudinarios, de tributo á memoria do líder da Revolución cubana.

O Goberno cubano -probabelmente para deixar patente perante o mundo a súa vontade de non mudar o rumo marcado pola xeración que derrocou a didatura de Batista- vai habilitar 1.060 locais en todo o país para o pobo xurar lealdade ao conceito de Revolución expreso por Fidel Castro no seu xa célebre discurso do 1 de Maio de 2000. Nesa alocución, pronunciada nunha ateigadísima Praza da Revolución, Castro sintetizaba así o que para el e o seu goberno significa o proceso de transformación vivido en Cuba desde xaneiro de 1959: "Revolución é sentido do momento histórico. É cambiar todo o que debe ser cambiado. É igualdade e liberdade plena. É ser tratado e tratar os demais como seres humanos. É emanciparnos por nós mesmos e polos nosos proprios esforzos. É desafiar poderosas forzas dominantes dentro e fóra do ámbito social e nacional. É defender valores nos que se cre, ao prezo de calquer sacrificio. É modestia, desinterese, altruismo, solidariedade e heroísmo. É non mentir xamais, nen violar principios éticos. É convicción profunda de que non existe forza no mundo capaz de esmagar a forza da verdade e das ideas. Revolución é unidade, é independencia, é loitar polos nosos soños de xustiza para Cuba e para o mundo. É a base do noso patriotismo, o noso socialismo e o noso internacionalismo". "Revolución é unidade, é independencia, é loitar polos nosos soños de xustiza para Cuba e para o mundo" Senllos actos de masas están axendados para esta segunda e terza feira na Praza da Revolución, o primeiro deles a comezar hoxe ás 16 horas, hora galega, perante o Memorial José Martí, cuxa efixie se acha colocada perante unha torre xigantesca con forma de estrela de cinco pontas, un dos espazos máis simbólicos da Habana e, por extensión, da Revolución. Após estes actos no corazón da Habana, esta cuarta feira as cinzas do líder cubano viaxarán a Santiago de Cuba, nun percurso de mil quilómetros inverso ao que os barbudos realizaron en xaneiro de 1959, coa revolución xa triunfante. O sepelio de Fidel Castro terá lugar no cimiterio de Santa Ifigenia, en Santiago de Cuba.


Summary: Hai decisións inexplicábeis que se poden pagar caras. Unha delas é a de eliminar talento dun terreno de xogo. Foi o que fixo Natxo González cando deixou Carles Gil no vestiario no intermedio e puxo no seu canto Didier Moreno. As cousas non poden rodar ben cando o pé que máis toca a bola durante todo un período é o do voluntarioso futebolista colombiano. O Dépor safou porque o voo do seu plantel é moi superior ao promedio da categoría. O treinador branquiazul tiña unha poderosa bala na recámara. Fede Cartabia non fallou.

O discurso de Natxo González nas vésperas do encontro —a ponderar o perigo do Almeria no seu estadio, as súas catro vitorias consecutivas; a restarlle importancia a colocar xa a equipa en postos de ascenso directo— prefigurou a actitude do combo coruñés neste desprazamento. A idea de fondo era non perder. Suxeitar un rival con toneladas de dinamita na súa vangarda, xente espelida e rápida, capaz de che amargar a noite en calquera perda de balón. Montou de inicio o Deprotivo unha equipa aseada, sen renunciar aos seus sinais de identidade. O rombo característico e dous puntas arriba. A inclusión de Santos non funcionou. É un punta demasiado 9, demasiado réplica de Quique González. Non carborou a dupla e por aí perdeu o combo coruñés opcións de inquietar René. A primeira parte resultou nunhas táboas tan previsíbeis como as do macht entre Carlsen e Caruana, tampouco é que teñamos dereito a divertirnos en todos os partidos. Ningunha sorpresa táctica. Só un futbolista sobre o campo, Carles Gil, tentaba iso da profundidade, colocar a bola en zonas esquivas para a zaga rival, burlar os cintos de seguranza, pór algo de alimento perto do campo de tiro de Quique e Santos. Por todo iso surprendeu que Natxo González relevase Gil no descanso para dar bola a un futebolista que é a súa antítese, Didier Moreno. Non diabolicemos tampouco un xogador do seu perfil. Simplesmente digamos que con el no campo e con Gil fóra as posibilidades do Dépor decrecían dramaticamente (podían perfectamente ter convivido sobre o céspede con outra disposción táctica). Moreno roubou non poucas bolas e estivo moito máis activo que en partidos precedentes. Pode ser unha peza útil, mais en ningún caso pode ser o eixo sobre o que roten os seus compañeiros. Por un erro no pase de Moreno, e por certa desidia na recuperación da súa posición (hai que correr cara á defensa cando se perde a pelota no centro do campo), abriuse a fenda que levou ao grande gol do colombiano Narváez, unha dura pancada no lombo coruñés. Dura porque non daba a sensación de que a equipa tivese a menor opción de achar pasadizos que conducisen á portería de René. Non existían camiños pola ausencia de xogo combinativo, orfo de Gil e do ausente Carlos Fernández, mais este Dépor ten recursos sobexos para sobrevivir (só perdeu un partido no que vai de campionato). No minuto 66 apareceu sobre o campo Fede Cartabia. O outro orfebre. Natxo González debería aprender que nunca hai que ser rañicas co talento e que canto máis haxa en xogo, mellor. UD Almería: René, Romera, Owona, Saveljich, Andoni, Arzura, De la Hoz, Corpas, Luis Rioja (Narváez, min. 67), Juan Carlos (Chema, min. 86) e Álvaro Giménez. RC Deportivo: Dani Giménez, David Simón, Domingos Duarte, Pablo Marí, Saúl, Álex Bergantiños, Edu Expósito (Krohn-Dehli, min. 46), Vicente (Fede Cartabia, min. 66), Carles Gil (Didier Moreno, min. 46), Quique González e Christian Santos. Goles: 1-0 Narváez (min. 75); 1-1 Fede Cartabia (min. 84). Árbitro: Ávalos Barrera (c. catalán). Mostrou cartóns amarelos a Edu Expósito (min. 32) e Romera (min. 84). Incidencias: partido correspondente á 14ª xornada de LaLiga 1|2|3 no estadio dos Xogos do Mediterráneo.


Summary: O descontrol no centro de maiores de DomusVi en Outeiro de Rei é total, ao comunicarse no día de hoxe, 8 de setembro, 99 casos positivos máis. A Xunta da Galiza optou por un control férreo como fixera no Incio.

A Xunta intervén a residencia de maiores DomusVI de Outeiro de Rei logo de dispararse os casos de positivos por coronavirus. Despois de evaluar a evolución epidemiolóxica do centro, as consellarías de Sanidade e Política Social veñen de comunicar esta decisión. O obxectivoo é "garantir a calidade asistencial e a correcta protección da saúde de residentes e traballadoras e traballadores do centro". A partir de agora farase un seguimento médicos "constante", como xa sucedeu no Incio. Ademais, o Executivo galego vixiará a "correcta aplicación dos protocolos". 94 persoas usuarias afectadas 99 positivos máis na residencia de maiores de Outeiro de Rei. Eran as cifras actualizadas esta mañá pola Consellaría de Política Social, que non descartaba intervir (como acaba de ocorrer) este centro xestionado por DomusVi. Dos 99 casos positivos, 94 corresponden a persoas usuarias e 5 a traballadoras e traballadores. En total, nesta residencia o número ascende a 139 usuarios e 14 empregados, de acordo cos datos fornecidos pola Xunta da Galiza. A primeira vítima mortal deste gromo faleceu no Hospital Lucus Augusti a pasada fin de semana. Días antes o rexedor do municipio, o popular José Pardo Lombao, recoñeceu que existía unha preocupación pola afección do virus, que comezou a finais de agosto cando enfermaron dúas persoas do cadro de persoal. Na localidade procedeuse á desinfección das rúas e á colocación de dispensadores de desinfectante. Entre outras medidas tomadas pola dirección do centro, tense recomendado ás e aos usuarios que fiquen nos seus cuartos. O pasado sábado o BNG de Outeiro de Rei informara a través dun comunicado de prensa que solicitara a creación dunha comisión de seguimento da situación na residencia de DomusVi na que estivesen representados todos os grupos municipais. A formación nacionalista demandaba "a máxima transparencia na xestión da incidencia da Covid-19 no centro". Segundo os datos de Política Social, son 327 as persoas relacionadas con centros de maiores con coronavirus, dos que 253 son usuarios e usuarias e 74 traballadores e traballadoras. Despois do incremento de casos, a residencia DomusVi Outeiro de Rei é o epicentro da pandemia na Galiza, cun total de 153 casos. Outros centros afectados Tamén é considerábel o número de positivos na residencia do Incio, xestionada pola Fundación San Rosendo, aínda que a día de hoxe está intervida pola Xunta da Galiza. Hai 114 contaxiados, dos que 81 son usuarios e 33 traballadores. Sitúase a continuación a residencia Orpea de Culleredo, onde se produciu a última morte relacionada co coronavirus, da que se informou no día de hoxe. Orpea ten 34 positivos, 29 usuarios e 5 traballadores. En Lalín hai 8 casos, 4 residentes e 4 empregados. Ademais, houbo tres novos positivos entre usuarios da residencia de atención á discapacidade de Aspronaga, a Ricardo Baro situada no municipio de Oleiros. A área de Política Social retirou do cómputo, pola súa curación, a dúas usuarias de Orpea, outra residente en Laraxe (Cabanas) -onde está afectado un traballador- e unha cuarta na DomusVi de Ferrol.


Summary: Renovación conservadora en Austria para intentar afastarse da corrupción no partido, cunha cadea de dimisións que comezou o ex chanceler Kurz e que remata co terceiro chanceler en menos de dous meses.

As investigacións por corrupción no seo do principal partido do Goberno austríaco, o conservador ÖVP, forzaron a designación do que será o terceiro chanceler do país en menos de dous meses, un posto que pasará a ocupar o até de agora ministro de Interior, Karl Nehammer, elixido onte pola dirección do partido como novo líder da formación e de Austria. A tensa calma instalada no ÖVP desde a dimisión do ex chanceler Sebastian Kurz o 9 de outubro pasado rematou pola man da mesma persoa que a xerara. Kurz anunciou a quinta feira a súa dimisión como voceiro do partido e do grupo parlamentar do lexislativo, cargos que mantivera ao abandonar o liderado do país. Na rolda de prensa, xustificou a decisión, que implica a retirada da política, no nacemento da súa crianza, mais recoñecendo que as pescudas contra el converteron os últimos meses "só nunha defensa contra as acusacións". Isto provocou un movemento en cadea, poucas horas despois dimitía o chanceler Alexander Schallenberg, ministro de Exteriores durante o mandato de Kurz até que este o seleccionou como o seu substituto. Agradecendo ao ex voceiro da forza conservadora o seu traballo, Schallenberg proclamou nunha intervención pública recollida polo Kronen Zeitung que "non é a miña intención e nunca foi o meu obxectivo asumir a función de líder do partido", adiantando a súa renuncia cando "se estabeleza o rumbo pertinente no ÖVP" e defendendo que o liderado do país e do partido "deben reunirse". Durante o seu breve paso pola Chancelería, Schallenberg decretou un confinamento nacional pola Covid desde o pasado 22 de novembro que se estenderá até o 22 de decembro, e fixo público que a vacinación será obrigatoria desde febreiro de 2022 para acabar coa alza do coronavirus no país, con multas de até 7.200 euros para quen non o faga. Esta resolución abriu a porta ao debate na Unión Europea sobre a necesidade de definir a inoculación como obrigatoria co obxectivo de controlar a expansión da pandemia, co continente europeo convertido no centro do SARS-CoV-2 no planeta. Porén, varios milleiros de persoas saíron á rúa en distintas cidades do país durante o período de confinamento para protestar contra o que consideran unha "ditadura", por mor das medidas adoptadas para xestionar a situación sanitaria. Con todo, non foi a última renuncia no ÖVP esa mesma quinta feira, Gernot Blümel, ministro de Finanzas e tamén acusado pola Fiscalía Anticorrupción, anunciou a súa retirada da política, descabezando o ÖVP. Renovación Os medios locais destacan a renovación nun Executivo que quere sacudirse a pantasma da corrupción, a falta da confirmación do presidente austríaco, Alexander Van der Bellen, o novo chanceler Nehammer destacou que o seu Goberno se baseará en responsabilidade, solidariedade e liberdade. Con modificacións que afectan a case todos os membros do gabinete, un dos que permanecerá é Schallenberg, que volve ao ministerio de Asuntos Exteriores, que ocupaba até hai dous meses, informa Die Presse. Subornos para recibir un bo tratamento nos medios A Fiscalía de Austria revela que Kurz, primeiro como ministro de Exteriores e logo como chanceler, mercaba por medio do Ministerio de Finanzas espazos publicitarios en medios de comunicación a cambio da publicación de artigos con eloxios cara a el e máis enquisas de opinión favorábeis. Isto levou o Partido Verde, que goberna co ÖVP, a exixir a cabeza de Kurz a cambio de manter a vixencia da coalición.


Summary: O luxemburgués Jean-Claude Juncker, insistiu tamén en que o Estado español debe de seguir polo camiño de recortes no gasto e nas reformas estruturais

Nunha entrevista na televisión alemá Bavarian, o presidente do Eurogrupo afirmou que no caso de pedir o Estado español finalmente o rescate as demandas que se lle van facer en contrapartida van ser "realmente duras". Unhas manifestacións que completou coa chamada ao goberno español a continuar coa política de recortes no gasto orzamentario, ademáis de avanzar nas reformas estruturais da economía. As declaracións de J-C Juncker chegan no momento en que o executivo de Mariano Rajoy avoga pola política de nin recoñecer nin negar a petición do rescate. O goberno español afirma que quere coñecer a letra miúda do que iso implicaría. Nesa liña de gañar tempo, a propia Soraya Sáenz de Santamaría afirmou que non se tomaría unha decisión sobre o rescate "até que as cousas estean ben atadas", Rajoy confía en que a economía española poida dar algúns síntomas de mellora. Axuda a Eire Doutra banda, a Comisión Europea vén de autorizar esta terza o pago a Irlanda dun tramo duns mil millóns de euros (aos que hai que engadir outros 700 de empréstimos bilaterais) do rescate de 85.000 millóns de euros. Autorización que dá tras constatar que o goberno de Dublín está a aplicar os axustes aos que se comprometera. En total, Dublín recibiu xa por volta duns 36.600 millóns de euros desde o lanzamento do rescate a finais de 2010.


Summary: As organizacións agrarias adiántanse aos posíbeis prexuízos que causarían os futuros proxectos eólicos na Galiza. UUAA prepara a defensa das propiedades fronte ás expropiacións e o SLG mais a Fruga salientan os danos que causarían nas explotacións gandeiras polas novas características dos parques eólicos.

A repercusión dos grandes proxectos eólicos está a causar preocupación nas organizacións agrogandeiras galegas. Dos 500 Mw que se implantaron na última década nos montes agora mesmo fálase de que están previstos 3.000 Mw a partir de solicitudes realizadas a través do Estado español, distribuídos en 37 proxectos, e outros 3.000 Mw solicitados a través da Xunta da Galiza, con 90 proxectos. Diante deste panorama, Unións Agrarias presentou onte unha campaña que pretende defender os dereitos das e dos propietarios de terras que se vexan afectados directa ou indirectamente polas expropiacións que se realicen se se confirman algúns destes proxectos. "Partimos dunha decisión irreversíbel, que é a descarbonización e a aposta por buscar enerxías alternativas, polo que somos conscientes de que a enerxía eólica é unha realidade que ten que converterse nunha oportunidade, non nun castigo", asegurou Roberto García, secretario xeral de UUAA en rolda de prensa. Para García "os obxectivos de redución dun 30% en 2030 e dun 100% no ano 2050, máis a suma dos fondos europeos onde se vai primar as enerxías verdes, vai haber unha auténtica presión para a instalación destes parques". Neste sentido, lembrou que Galiza "só ten 21% de superficie agraria útil, 48% das terras agrarias son susceptíbeis de axudas comunitarias", polo que, para a súa organización, "a prioridade absoluta é preservar a superficie agraria útil, preservar os terreos de calquera tipo de expropiación de usos para estabelecer parques eólicos". Outra das preocupacións é o reparto dos beneficios que a enerxía eólica xerará no rural galego. "O primeiro é o propio terreo, que ten que dispor dun valor, non polo que produce desde o punto de vista agrario senón polo valor da velocidade do aire que pasa por esa zona", indicou García, que engadiu que "no proceso de expropiación e de negociación coas empresas ten que ter unha valoración distinta". Non repetir a historia os encoros Para Jacobo Feixoo, presidente da Asociación Forestal da Galiza, nesta primeira fase de presentación de proxectos vai ser fundamental traballar "para que se exclúan os parques que están mal formulados, como o son todos estes de zonas con moita vocación agrogandeira". Con posterioridade, "os propietarios deberían estar informados das negociacións coas empresas, da expropiación se se dese a circunstancia". En todo caso, salientou que "non se ten que repetir a historia que pasou na Galiza cos encoros, cando as comunidades rurais non se beneficiaban da xeración de enerxía". Polo seu lado, José Antonio Diéguez, presidente da asociación de Vento Noso de propietarios de soares eólicos sinalou a importancia de que a Administración "faga que se cumpra a lei" para que non se prexudique a todas as persoas implicadas, "desde as propietarias que terán que negociar un contrato até as que están nos arredores dos parques eólicos". Manuel Dacal, coordinador da Federación Rural Galega (Fruga), asegurou a Nós Diario que "a maioría destes proxectos son un ataque ao territorio rural galego, desde o punto medio ambiental, paisaxístico e contra a biodiversidade e a multifuncionalidade do territorio". O coordinador da Fruga entende que "nalgúns casos concretos son unha ameaza para a continuidade das actividades agropecuarias ao afectar directa ou indirectamente a superficie agraria das explotacións, ben pola proximidade dos aeroxeradores, prexudicando o benestar animal, ben por verse afectadas as leiras polas liñas de evacuación". Prexuízos para as granxas da contorna A implantación de novos parque eólicos, ademais, trae outras consecuencias para o sector agrogandeiro, sobre todo das zonas cunha distribución poboacional no territorio importante. "Os proxectos que se presentan están cada vez máis perto das casas e, polo tanto, máis perto das granxas", explicou a Nós Diario Ramón Barreiro Carnota, avogado do Sindicato Labrego Galego (SLG). Recoñeceu que moitos dos impactos destes novos parques eólicos están sen estudar. "É o caso do estrés que representa para os animais ter un muíño eólico perto. Temos coñecemento de situacións en que os animais teñen máis abortos ou dalgunhas granxas de produción avícola que tiveron que fechar pola proximidade dun parque, porque deixou de ser rendíbel". Desde o SLG afirman que a distancia estabelecida cos núcleos de poboación segue a ser a mesma na lei a pesar de que "os eólicos que se proxectan agora aínda non están colocados en ningún sitio, son máis grandes e a distancia será menor", polo que estarán máis perto das casas.


Summary: Cerna. Agora Galiza, Colectivo Nacionalista de Marín e Coalición Galega súmanse á mobilización nacional do sábado.

A manifestación do 25 de Xullo que decorrerá sob o lema 'A Nación galega' segue a sumar adhesións. Cerna, Coalición Galega e Colectivo Nacionalista de Marín súmanse a unha marcha que xa conta co apoio de BNG, Compromiso por Galicia ou da comisión promotora do bloque independentista. Cerna chama a "ceder o protagonismo á cidadadanía" Cerna acordou "contribuír e impulsar un auténtico "Día da Patria" non patrimonializado" e no que se reivindique "o dereito democrático radical de Galiza a decidir". Apoian a mobilización do 25X e parabenizan as persoas promotoras da iniciativa "por asumir que o 25 de xullo é o día do pobo galego, da cidadanía, de todas e todos". O Bloque independentista participará na mobilización A comisión promotora do 'bloque independentista' decidiu adherir á mobilización unitaria do 25 de xullo. Baixo a lenda 'Pola rutura democrática. Pola independência nacional', o cortexo marchará cunha imaxe de Moncho Reboiras presidindo e identificando a mobilización. No campo do independentismo, Agora Galiza tamén sinalou a súa adhesión. Coalición Galega chama a "antepoñer o sentido de responsabilidade" Coalición Galega anunciou tamén que participará na mobilización do 25X e pide a todos os simpatizantes, militantes e galeguistas "que se sumen a esa convocatoria para así realizar a máis importante manifestación de unidade galega a prol de "procurarmos as ferramentas necesarias que nos permitan decidir que queremos ser, que nos posibiliten a construción dun futuro de luz que non hipoteque a mañá de fillos e fillas". Para Coalición Galega, neste momento "danse as condicións necesarias para que se antepoña o sentido de responsabilidade sobre os intereses partidistas". Segundo a organización galeguista, "están en perigo cousas máis importantes que os meros intereses partidarios". De por parte, Esquerda Unida deu liberdade á súa militancia para participar na manifestación do 25 de xullo, segundo informou a CRTVG, nunha liña semellante á anunciada por Anova-Irmandade Nacionalista hai uns días.


Summary: A Terra de Lemos recibe o outono con música tradicional. E non só. O pop rock de Ses, postos de artesanía e "circo familiar" completan o programa de As cores do outono, na Pobra do Brollón. O sábado, 30 de setembro, este "encontro das artes e música" atinxirá a súa cuarta edición.

"É un éxito, a verdade", explica o concelleiro de Cultura Ricardo Rodicio, quen lembra como, nas orixes do certame, se atopaba a necesidade de citar a xente fóra do verán. "Xullo ou agosto estaban saturados de actos, concertos e festivais. Pensamos no outono, porque todo estaba máis despexado", engade. As cores do outono contará con actividades xa desde primeira hora da tarde. Haberá postos de artesanía. Xurxo Fernandes, de Radio Cos, ofrecerá un obradoiro -master class- de canto e penadeireta. A inscrición é de balde e a esta altura hai máis de 60 persoas anotadas. "É que se trata dun mestre, e a xente responde e apúntase", considera Rodicio. Na pasada edición, foi Xabier Díaz o encargado da docencia. Ás 19.30, o circo Os Sete Magníficos mais un ofrecerá un espectáculo "familiar". E dúas horas máis tarde, na área recreativa dos Samugueiros, comezarán os pratos fortes, introducidos pola actriz Isabel Risco. As cantareiras Tanxugueiras abrirán unha noite pola que despois pasarán Radio Cos -que chaman ao baile e á verbena co seu segundo disco, Pasatempo- e SES. Opoñerse á extinción (2016) é o nome do seu cuarto traballo discográfico, co que continúa enchendo torreiros e salas de concertos.


Summary: "Cancións da Lingua Viaxeira" é o novo espectáculo que Narf leva a vindeira terza feira á Casa das Crechas en Compostela.

"Cancións da Lingua Viaxeira" é o título do novo espectáculo que o compositor e cantor Narf levará a terza feira día 20 á Casa das Crechas de Compostela, nun concerto que ten o seu inicio ás 22.30 horas. "Cancionista" segundo a súa propia definición, Narf constrúe o seu imaxinario musical cos sons da lusofonía, en especial, cunha vinculación forte cos países africanos de lingua portuguesa, vencello do que naceu, entre outros proxectos o seu celebrado "Aló irmao" (Falcatruada, 2010) que asinou xunto con Manecas Costa. "Nas tardes escuras" (El Patito editorial, 2013), un traballo no que Narf pon música a poemas de Rosalía de Castro é o seu máis recente disco en solitario, unha carreira que inaugurara con "Directo en Compostela" (Changüí, 2003) e continuou con "Tótem" (Falcatruada 2007). A traxectoria musical de Fran Pérez, Narf, iniciouse a finais dos oitenta, en bandas de Compostela como Psicofónica de Conxo, os Kinindiola ou Nicho Varullo.


Estamos já em campanha, resta apenas votar e recontar resultados. No país, poucas esperanças de mudança e múltiplos signos de que a franja eleitoral comprometida com um projecto nacional mobilizador segue na espera de algo acontecer. O debate pré-eleitoral entre candidaturas serviu mormente para confirmar na fé a militantes e achegados e decepcionar o activismo social emergente. O fracasso do projecto de candidatura unitária e transversal capaz de assegurar grupo parlamentar galego nas Cortes, esgalhou finalmente em duas: umha de raiz nacionalista, "Nós", e a outra assinada como cívica e rupturista: "Em maré". O intento de apaziguar xenreiras crónicas e superar preitos enquistados mediante um processo de confluência cooperativa fracassou apesar de se darem condiçons propícias. Um movimento nacionalista atordoado em procura de renovaçom, que chegou mesmo a oferecer as próprias siglas em tributo ao acordo, e umhas marés municipalistas em risco de diluiçom caso nom acertarem a articular-se a nível galego como ensinam as redes cívicas catalás. O processo já gorado lembra a pugna aquela entre a Caixa do norte e a do sul resolvido em Abanca, capital venezolano por meio. Trabalhar para inglês, chama-se isso. Nom deveríamos esquecer que é a conjuntura a que determina os resultados e configura as estruturas e que as oportunidades tenhem o péssimo costume de nom prodigar-se. Mestiçagem era o desafio. Sem mestiçagem, a candidatura Nós, fortemente conotada de nacionalismo orgánico, servirá para confirmar o BNG no seu habitual autismo. Com mestiçagem, a candidatura cívico rupturista acabou acondicionando um discreto campo de aterragem para a aeronave Podemos com a EU em papel de co-piloto. Más notícias para a reconfiguraçom pendente do nacionalismo e más também para a IU de Alberto Garzón, que merecia melhor sorte. O colorante nacionalista da candidatura cívica serviu mormente de catalisador. A nostálgica referência ao PG na Frente Popular dos anos trinta é um benevolente exercício de ucronia para consumo interno. No curso da refrega pola uniom há episódios inexplicados como a lamentável auto-exclusom de Suso Díaz por parte de Nós e o rejeitamento de Manolo Lago pola Maré. A ortodoxia partidária nunca se confunde: a política para quem a trabalha. Caso alcançar grupo parlamentar ambas candidaturas se comprometem a desenvolver um programa de mudança política em chave galega, que era o objectivo primordial da candidatura de confluência. Descartada tal possibilidade, os eleitos de Nós integrarám-se no Grupo Misto e os da Maré, ou marusia, situarám o Gómez Reino no grupo de Podemos e a Yolanda Díaz no de IU. Isso, caso de Alberto Garzón alcançar grupo parlamentar, de assi nom ser, circunstáncia que lamentaríamos, Yolanda acompanhará os eleitos de Nós no Grupo Misto numha espécie de regresso à confluência impossível. Teria alguém previsto a centrifugaçom do projecto de candidatura unitária? A hipótese nom é totalmente descartável. Examinemos o escorregadio conceito de "sujeito político galego", tam funcional apesar de todo. Lembram?: "É fundamental construirmos um "sujeito político galego" a federar com Podemos" declarava Gómez Reino a princípios do mês de setembro sem ninguém o contradizer. Surpreende em todo o caso a generosa prodigalidade de Anova na promoçom do tal "sujeito político", sacrificando mesmo a legítima aspiraçom que lhe supomos a desenvolver um projecto político próprio, como o acometido por Esquerda Galega no seu tempo, por aduzir um exemplo pertinente. Nacionalismos em conflito: nacionalismo granítico do BNG frente a nacionalismo poroso de Anova. Será impossível qualquer convergência futura? A reiteraçom das respectivas posiçons nos próximos comícios galegos? Poucas esperanças de mudança em tal caso para o Parlamento: displicente surdez nos bancos do poder, lamento interminável polos males da pátria e impropério exasperado nas bancadas nacionalistas. O fracasso da candidatura unitária deixou desiludidos, entre os que me conto, mas também congregantes confirmados na própria fé. É o caso, segundo podo observar, de Antom Dobao, filólogo ligado à Trabe de Ouro e membro activo das Redes Escarlatas, esse colectivo objecto de umha brilhante análise de Isaac Lourido1. Defende o Dobao num recente artigo em Praça a tese de Em maré ser a panca mobilizadora do processo de emancipaçom das classes populares e do advento da República Galega. Emancipaçom e República som objectivos partilhados polo BNG, por aí nom deveria haver problema. Tampouco pola comum preferência reiterada de subordinar a agenda política imediata á hipotética agenda dum futuro de máximos improváveis. A questom é que o votante actual de todo signo aprendeu a ponderar propostas e a desconfiar de utopias improváveis. A retórica do discurso político deveria ser revisada com urgência. A leitura de George Lakoff seria recomendável, ou sem mais umha atenta observaçom do desempenho dos líderes mediáticos do 20-D diante das cámaras. Llaneza, muchacho, no te encumbres, que toda afectación es mala aconselhava Maese Pedro e nom é mal preceito político. O processo emancipatório das classes subalternas ficaria na bem conhecida dinámica de degradaçom das classes médias actualmente em curso e a República Galega seria submetida a contraste com a persistente adesom à monarquia. Nom é bom reiterar objectivos incertos: é outra maneira de trabalhar para o inglês bipartidista. Vestir o discurso político em roupa de diário é requerimento de hegemonia gramsciana. Convocar as classes populares, ou subalternas ou médias demanda umha locuçom verosímil sem sacrificar a dimensom utópica. Pablo Iglesias vai mais avançado na carreira pola supressom das dessintonias discursivas. Os companheiros nacionalistas deveriam tomar nota. Opina Dobao que a etiqueta nacionalista serve apenas para ocultar os antagonismos de classe sob o ilusório manto de umha futura Galiza arcádica. Sem negar o que tem de certeiro a reflexom, deveríamos concordar em que a proclamada República das multitudes, dinámica, imprevisível e armada de nascimento dos "aparelhos institucionais autónomos" prontos a usar em favor das classes subalternas nom é mais realista. Também opina que o marasmo que adoenta a política galega estriba na trípode estabilizadora [direita - esquerda – nacionalismo] cuja derrogaçom encomenda às marés cívicas. Contodo, nom deixa Antom Dobao de introduzir a cláusula cautelar de que a autêntica tarefa consiste em "acumular forças": a consabida receita da paciência revolucionária como antídoto aos excessos programáticos. Nom há atalhos na paciente tarefa de configurar maiorias sociais transformadoras. Os anos trinta som o cenário comum preferido pola ortodoxia nacionalista e a heterodoxia cívico-rupturista. É ali onde mora o cordial espectro de Castelao e se desenvolve sem travas o épico enfrentamento de classes. Onde conflui o Partido Galeguista de Bóveda e Castelao com a "República de trabalhadores de toda classe" do primeiro artigo da Constituiçom republicana. Mas a história é irreversível como sabemos, e quando se repete tende a degenerar em artifício teatral segundo afirmam os clássicos. A Espanha que habitamos, integrada na UE e interdependente num mundo em rápida mutaçom é o cenário inevitável em que havemos de formular a estratégia precisa, o mesmo que fijo a geraçom de Castelao no tempo que lhe tocou viver. Essa é a liçom. Ficamos à espera dos resultados do 20-D e das mudanças, talvez decisivas, que nos depare a próxima legislatura onde a Galiza concorrerá de novo em posiçom passiva, sem perfil específico nem expectativas mobilizadoras. Por enquanto, e sem demasiado entusiasmo ante umhas listas previsíveis, o meu voto será para Nós na espera de que algo, nom sei bem quê, poda mudar e acabe convocando a vitalidade adormecida do país. NOTAS 1- Isaac Lourido (2014): Livros que nom lê ninguém. Poesía, movimentos sociais e antagonismo político na Galiza, Através Editora, Santiago.


Summary: A Xunta decidiu hoxe intervir a residencia Os Gozos, en Pereiro de Aguiar, onde nas últimas 48 horas se detectaron máis de 130 contaxios de coronavirus. O surto, xunto co rexistrado noutro centro de maiores de Monterrei, leva as cifras de novos contaxios a niveis de final de marzo, con 429 novos positivos na última xornada.

O pico de contaxios rexistrado nas últimas dúas xornadas en residencias de maiores, concentradas na de Pereiro de Aguiar e na de Monterrei, na área sanitaria de Ourense, disparou hoxe até os 429 os novos casos coronavirus, por enriba do duplo da media diaria das últimas semanas. Nos centros concéntranse xa 540 casos, dos que 417 corresponden a persoas usuarias e o resto (123), a persoal. Os últimos datos facilitados polo Sergas suman tres persoas residentes e 23 traballadoras infectadas na residencia Os Gozos, de Pereiro de Aguiar, onde se produciu a pasada quinta feira o foco máis grave con 106 usuarias afectadas, ademais das tres persoas xa diagnosticadas con anterioridade. Nestas circunstancias, a Xunta acordou onte a intervención deste xeriátrico, que segundo as últimas cifras achegadas pola Consellaría de Política Social acumula xa 137 casos, 112 entre residentes e o 25 no colectivo laboral. Segundo informou, un equipo de profesionais do Sergas "xa se desprazou á residencia" para facer un seguimento médico "constante" e "vixiar a correcta aplicación dos protocolos de prevención, seguridade e hixiene". Hai un mes, a Xunta interviña o centro DomusVi de Lugo por un surto con 158 contaxios e posteriormente fíxoo na do Incio e no centro El Pinar, en Culleredo. O outro foco onde medraron de forma drástica os casos positivos esta semana está no xeriátrico de Monterrei, onde se detectaron nas últimas 48 horas 47 novos positivos (un deles, onte). Con estes datos, as residencias galegas acumulan xa 417 casos entre residentes e 123 no persoal. A área sanitaria ourensá –onde a Xunta está a aplicar desde esta sexta feira medidas excepcionais, con restricións case totais de mobilidade e reunión nos concellos de Ourense e Barbadás–, é tamén a que acumula o maior número de novos positivos, 235, o que supón a cifra máis alta de toda a pandemia e máis da metade dos detectados en todo o país nas últimas 24 horas. Tamén é a área con maior cifra de hospitalizacións. Nela están ingresadas 67 das 225 persoas ingresadas no país, nove delas na UCI (das 38 totais). Ademais, 1.284 persoas están en seguimento en domicilio nesta zona. Os centros de ensino volven superar os 400 positivos As escolas infantís, colexios e institutos volveron superar onte os 400 casos positivos de coronavirus, despois dunha baixada esta semana. Xunta 403 contaxios, que obrigan a manter 21 aulas fechadas, oito máis que no día precedente e o número máis elevado desta semana. A maior incidencia está na cidade de Ourense e a súa contorna, con 143 persoas e seis aulas afectadas.


Summary: Uma mulher rebelde que cansou de cumprir as normas. Uma mãe que tem que escolher entre a verdade e o amor. Uma personagem que situa a leitora diante das suas contradições. Assim é Sara, a protagonista do novo romance de Teresa Moure (Chiado Editora), 'Uma Mãe Tão Punk'. Falamos com a autora deste romance e da sua obra anterior, o ensaio 'Politicamente incorreta' (Através Editora).

Uma mulher rebelde que cansou de cumprir as normas. Uma mãe que tem que escolher entre a verdade e o amor. Uma pessoa que escolhe desafiar a sociedade afastando-se dela, do seu consumismo. Uma personagem que situa a leitora diante das suas contradições. Assim é Sara, a protagonista do novo romance de Teresa Moure (Chiado Editora), 'Uma Mãe Tão Punk'. Falamos com a autora deste romance e da sua obra anterior, o ensaio 'Politicamente incorreta' (Através Editora). Estiveste apresentando a tradução ao espanhol de 'A intervención', 'Artes subversivas para cultivar jardines', nas Astúrias e em Madrid. Como foi? Excelente. Como escritora galega com o compromisso de escrever em galego é duro perceber, no entanto, o simples que é chegar a alguns sítios a partir do espanhol. Mas 'Hoja de Lata', a editora que publicou a tradução, é um projecto recente e dissidente. E os públicos com os que me encontrei, em livrarias, em bibliotecas e nos médios de comunicação participavam desse ar dissidente. Estavam predispostos a gostar dum romance ecologista. Falei muito também da literatura galega como literatura militante, feita frente ao Estado, por pessoas que decidem escrever em galego sabendo que vão ter menor difussão. É claro, contudo, que onde quero morar e escrever é aqui. 'A intervenção' utilizava os diários para contar a história desde diferentes pontos de vista. Algo semelhante passa em 'Uma Mãe Tão Punk'. Por que? Utilizo muito o dos diários, sim. No caso de 'Uma Mãe Tão Punk' porque a acção começa quando Sara está morta. Tem, assim, algo de trihller, de romance policial, pois tenta explicar o que se passou. Interessava-me colocar a personagem do ponto de vista do fim, da derrota. Como está morta, a única maneira de aceder à sua voz é através do que deixou escrito, do diário. A personagem de Sara procede de uma obra de teatro, 'Cínicas', onde já ficou escrito que ela queimava a casa e morria. Em 'A intervención' os diários sim que eram um modo de contar a mesma história desde diferentes perspectivas. Sara é uma mãe que se afasta da ideologia convencional sobre a maternidade. Que é um tema que já reveras em 'O xeira das árbores' e em 'Herba Moura'... Por que? Essa é uma escolha deliberada, sim. O tema estava em 'A xeira', em 'Herba Moura', em 'Unha Primavera para Aldara', em 'Eu violei o lobo feroz'... Interessa-me a maternidade como um tema pouco explorado na literatura. E não porque a literatura a fizeram homens, senão porque não era um tema considerado literaturizábel. Ou tratava-se só de um modo topificado: a mãe castradora, a Medea... A mãe tinha um amor parcial, não objectivo. O amor de mãe tópico tem uma leitura antipolítica. É uma ideia contrapolítica, como se amássemos apenas por ditado biológico. O que eu tento nos meus romances é dar outras perspectivas sobre a maternidade. Uma mãe pode ter diferentes tipos de relação com os filhos e filhas, e mesmo diferentes tipos de relação com cada filho. Pode haver uma maternidade criativa, transgressora, podem-se inverter os papéis e ser a mãe quem aprende e a criança quem ensina... "Sara é uma mãe alternativa. Desfrutou muito da maternidade, mas chega um momento em que é posta num dilema entre o amor maternal e a verdade" Sara é uma mãe alternativa. Desfrutou muito da maternidade, mas chega um momento em que é posta num dilema entre o amor maternal e a verdade. Ela foi juíza. É uma pessoa que ama a verdade, que não pode aturar nem a corrupção do filho advogado nem as mentiras em que vive instalada a filha. E não quer ser a mãe abnegada que aguarda a esmola dos filhos em forma de visita. É uma personagem como de tragédia grega. Decide dar-lhes a última lição, que é uma lição de amor também. Sara é uma pessoa lúcida. Resgata objectos que a sociedade rejeita porque já não são perfeitos. Opõe-se ao consumismo. Tem, à sua maneira, a mesma sensibilidade ecologista que muitas outras personagens tuas. Interessava-me tratar o tema da loucura. Há uma tendência a associar a síndrome de Dióxenes com a demência. Diz-se que são pessoas que estão a sós, abandonadas. Eu queria falar da loucura segundo é percebida noutras tribos, como um estado de consciência diferente do habitual. Sara acumula objectos que outras pessoas consideram lixo. A mim surpreende-me a atitude dos coleccionistas: acumulam coisas que para outra pessoa são trapalladas. E isso faz Sara: acumula coisas que para os demais são lixo. Dá-lhe uma nova vida aos objectos que, como ela, foram abandonados pelas pessoas que os quiseram. Ela escolhe causar rejeição. Apartar-se do mundo. Cansou de cumprir as normas. Não quer ordem nem moderação. É fácil que cause simpatia na leitora. Mas também nos situa face à realidade e, se calhar, face à nossa hipocrisia. Gostaríamos de que a personagem saísse da ficção e fosse a nossa vizinha? Sara é punk. Igual que há grupos de punk que pretendem causar certa rejeição social, Sara quer ser uma personagem lixo e é coherente com o que decide. Sabe que se está a situar nas margens da sociedade. Sim que pode produzir na pessoa que lê essa dupla sensação que dizes, mas claro, a mim resulta-me difícil adotar o sítio da leitora. Não julgas as personagens. Sara, a filha e o filho têm as suas razões, como a Helena, a companheira do filho, que é quem primeiro se dá conta do que lhe passa a Sara. Não creio nas verdades estabelecidas. E no livro cada personagem tem a sua voz, também porque utiliza a fórmula do diário. O mais difícil foi representar o filho, um advogado corrupto que justifica um delicto repugnante. É um desafio em termos morais defender alguém que fez o que fizeram os seus defendidos -queimar uma anciã que durmia no caixeiro dum banco-, mas ele explica as suas razões. Helena está na fase final dum ciclo com o Pedro, o filho de Sara. E Sara o que queria dizer-lhe é que fosse valente, que tomasse as decisões que considerasse oportunas. Nos teus romances há muitas personagens que se situam nas margens, por diferentes motivos. É um modo de chamar à rebelião, de alguma maneira? Pois a verdade é que não é um projecto consciente, como sim o é nos meus livros falar da maternidade ou pôr as personagens femininas em prelacão a respeito dos masculinos. Não é algo que planifique, mas sim é evidente que muitas das minhas personagens se situam nas margens. Será porque eu são assim. Minha mãe dizia-me que eu era uma menina rebelde. Dizem-me muitas vezes nas entrevistas que falo continuamente em liberdade ou em rebeldia. Pois é. Quando apresentaste 'Eu violei o lobo feroz' dizias que pela primeira vez não havia discordância entre a tua leitura e a leitura pública da tua obra. É assim também com 'Uma Mãe Tão Punk'? "Percebe-se melhor a envoltura ideológica que rodeia as minhas obras. Para isso é que a mudança ortográfica ajuda" Referia-me com isso sobretudo ao tema da mudança ortográfica. Leitores que se calhar não me leram assim tanto ou não tão em profundidade situavam-me numa esfera menos dissidente, porque eu ganhara prêmios e isso dava-me uma imagem de "oficialidade" que não me correspondia. E com 'Eu violei o lobo feroz' o que se passava é que, o leitor ou leitora podia gostar do livro ou não, mas sim que entendia o que eu queria dizer. E o mesmo está a passar com este novo romance, também nesta última experiência fora da Galiza. Percebe-se melhor a envoltura ideológica que rodeia as minhas obras. Para isso é que a mudança ortográfica ajuda. 'Politicamente incorreta' recolhe reflexões de 'O natural é político' e de 'Queeremos um mundo novo'. Que alarga com outros temas. Num formato se calhar mais divulgador. Eu sempre tento fazer ensaios literários, não técnicos. Já nos ensaios anteriores. Mas é verdade o que dizes. Como são professora, e o meu estudantado às vezes quer citar-me nos seus trabalhos, eu queria que não tivessem que citar um ensaio meu que estivesse noutra normativa. Esse foi um dos motivos de recolher fragmentos doutros ensaios em 'Politicamente incorrecta'. Também mostrar que a normativa reintegracionista não serve apenas para falar de língua. E abrir um debate entre ecologismo, feminismo, independentismo... Buscar interseções entre conjuntos diferentes, que queria tratar juntos. Por que feminismo e ecologismo são, para ti, indisociábeis? Sempre me identifiquei com o ecofeminismo; é normal que veja uma forte semelhança entre as duas correntes, que se calhar não se vê tanto noutras posições feministas. Estes pensamentos põem o foco nas estruturas de domínio que ficaram fora do pensamento hegemónico ocidental, num caso para subjugar a natureza, noutro as mulheres. O modelo é, porém, o mesmo: o homem como dominador da natureza. Uma concepção hierárquica que subordina a natureza e as mulheres. E esta é uma questão fundamental para elaborar qualquer resposta contrapoder. Por que sentes, dalguma maneira, a necessidade de explicares que o ecofeminismo não é um movimento conservador? A identificação das mulheres com a natureza é uma tradição no pensamento ocidental. A mulher move-se no âmbito do privado e a sua conduta está regida pelo almanaque da lua ou pelo seu ciclo menstrual... O feminismo nasce lutando contra essa ideia: nem a mulher é biologia, nem está obrigada à maternidade. E o ecofeminismo, que se detém na conexão entre os valores das mulheres e a natureza, pode perceber-se por isso como um movimento conservador. Mas não. É libertario. Também te defines como queer. É já case um tópico, mas há um debate entre o queer e o feminismo. Pode o queer invisibilizar as mulheres como mulheres? "Eu não posso estabelecer laços de solidariedade com uma pessoa com a que não tenho muito a ver só por ter os mesmos genitais" O feminismo criou um "nós" forte. Entende que as mulheres, por partilharem corpo e experiências comuns, têm que estabelecer vínculos de solidariedade fortes; a sororidade. E isto poderia levar, por exemplo, a não criticar a uma Christine Lagarde ou a uma Esperança Aguirre por muito fatais que forem as suas políticas, a proteger-se umas a outras nesse "nós" feminino. Com queer rompe-se a categoria género. Não há géneros. E isso é muito libertador para os indivíduos. Mas, logicamente, ao romper o género, deixa de haver um nós. Os feminismos reagem lembrando que foi o pensamento feminista o primeiro em questionar o género. Mas queer vai além disso. Porque considera que também não há sexo, que o sexo é uma construção. Eis onde queer o feminismo, digamos clássico, podem ver-se dissociados. O feminismo diz que as mulheres ainda não atingimos uma igualdade real, como para prescindirmos desse nós forte. E é verdade. É um debate interessante. Mas para mim queer é mais evocador. Eu não posso estabelecer laços de solidariedade com uma pessoa com a que não tenho muito a ver só por ter os mesmos genitais, e ao mesmo tempo distanciar-me de alguém com quem tenho uma relação mais íntima porque o seu corpo não é como o meu. Pode haver homens feministas e mulheres não feministas. Com efeito, o feminismo clássico corresponde com um momento histórico que ainda precisamos, mas acho que o objectivo é rachar com os géneros. Neste livro, e em geral na tua obra, reivindicas o corpo. Dizes que há algo de auto-ódio em renegar do corpo pelo feito com que que seja reduzido a objecto pelo patriarcado. Vem a conto, por exemplo, do debate sobre as Femen. Esse é um tema que entronca com a literatura galega contemporânea, sobretudo com as poetas que reivindicam o erotismo feminino. Defendo os ludo-feminismos, -algo semelhante ao ludo-reintegracionismo-, porque acho que é um erro situar-se sempre na posição de estar chateada... Para além disso, o prazer é uma das reivindicações clássicas do feminismo. Não quero um feminismo malhumorado. Em relação com isso, quando publicas 'Eu violei o lobo feroz' o que querias não era dar-lhe a volta ao conto tradicional e fazer com que caperuchinha comesse o lobo. Caperuchinha viola o Estado. E faz desde o seu desejo, a sua paixão selvagem. Podes explicá-lo? No lançamento desse livro comprovei que havia muita gente que se sentia convocada pelo título. Que esperava que a protagonista se vingasse do lobo. Mas não é isso. Por uma banda ela viola o Estado, as suas normas, como presa independentista que é. Por outra parte, ela deseja irredente o lobo. Não é uma relação idílica com o amante. A voz poética situa-se no selvagem, no rebelde, no irreductíbel, no desejo desenfreado. Ela quer ser devorada pelo lobo. E esse é o desafio do livro. Muito se fala de independentismo ultimamente. E faz-se sobretudo desde tópicos: os catalães querem a independência porque são ricos. Cales som, para ti, as razões do independentismo galego? "O independentismo galego é de classe, não pode ser de ricos egoístas" A razão para ser independentista é que há uma ferida histórica, um agrávio, a opressão das culturas galega, catalã e basca pelo Estado. O independentismo galego é de classe, não pode ser de ricos egoístas. Em termos mais gerais, somos independentistas para poder ser internacionalistas e não esse modélico "cidadão" de nenhuma parte que come hamburguesas no McDonald's e fala um inglês breve. Somos mais um povo do planeta, com o mesmo direito a existirmos que os demais. A respeito da língua, em 'Ecolingüística. Entre a ciencia e a ética' estavas em contra dos argumentos utilitaristas. Defendias as línguas desde uma perspectiva ecológica e não segundo os milhões de falantes de cada uma. Quais são os teus motivos para adoptar a norma reintegracionista? Eu acho que o argumento utilitarista pode servir para atrair pessoas para o galego e nesse sentido é uma táctica que pode utilizar-se contra o poder e está bem. Mas o que penso é que não tem que ser o centro do discurso. Se defendemos o galego pelo facto de o falarem 200 milhões de pessoas, não vamos defender o éuscaro porque se fala só em Euskadi? Defendemos o direito dos povos a conservarem o seu património cultural, por eles e por toda a humanidade. Porque quando desaparece uma língua, toda a humanidade fica mais pobre. Por isso, para mim a adopção do reintegracionismo relaciona-se, mais bem, com a questão independentista, com a questão identitaria, de defesa de uma tradição histórica e de ética universal. Aliás, o nosso galego está cheio de españolismos. Olharmos ao sul da nossa fronteira o que faz é devolver-lhe ao galego parte da sua história. Na parte sobre ecologismo defendes não as reformas light senão uma mudança do nosso modo de vida, consumindo muito menos, que é o que quer Sara. Ao falar do vegetarianismo achegas um dado arrepiante: para produzir um litro de milho consomem-se 450 litros de água, para produzir um de carne 15.000. "O livro vai dedicado a Carlos Taibo e não é por acaso: há tempo que venho defendendo a causa decrescentista" O livro vai dedicado a Carlos Taibo e não é por acaso: há tempo que venho defendendo a causa decrescentista. Isso implica não limitar o ecoloxismo a uma maquilagem; é um modo diferente de viver, um tema que sai de novo na personagem de Sara de que falávamos ao começo. O vegetarianismo, para mim, não é uma fé. Não implica que não possas comer carne nunca: apenas que tomemos consciência do que implica o consumo de carne. Peter Singer escreveu na década de 70 'Libertação animal', um livro em que falava das condições fatais em que vivem os animais que são sacrificados na indústria cárnica. Venho dessa tradição inteletual: consentimos o sofrimento animal para depois queixar-nos do colesterol. Em 'O natural é político' já introduzi esse dado da água que comentas. Quando disse numa apresentação que se poupava tanta água deixando de comer um quilo de carne como deixando de tomar duche num ano inteiro, um homem assegurou que eu estava a defender que a gente não se lavasse. E não é isso!. Só que temos de ser conscientes das condições em que se produz a carne que comemos. O de não lavar-se seria como Sara, a tua personagem. Dizes também que o vegetarianismo é um veitor de libertação e também nacional. Num país que exalta a aldeia, a matança do porco... A personagem de Sara está inspirada numa mulher real que morava em Santiago, no bairro do Sar. Eu encontrava-me com ela muitas vezes. Ia vestida com farrapos, em condições de abandono. Depois saiu no jornal que houvera um incêndio na sua casa e morreram ela e o seu companheiro. E que lhe encotraran no frigorífico uma cheia de dinheiro. A minha proposta argumental só introduz uma variante: a de optar voluntariamente pela miséria. Relativamente ao vegetarianismo, na cultura galega e no pensamento nacionalista em especial, há uma tendência a exaltar a aldeia. Mas a realidade é que o nosso modo de vida está cada vez mais americanizado. Só há que ver a quantidade de pessoas que passeiam nos centros comerciais, procurando no shopping um divertimento. O ideal decrecentista, que exige diminuir o consumo em geral e controlar o consumo de carne, pode ser um modo de libertação nacional nesse sentido. Isso também saía em 'A Intervenção', que é um livro que teve pouca interlocuão com a sociedade, se calhar porque tratava esse tema tão espinhento da minaria. Eu criticava os interesses da indústria mineira, que não é defendível no seu abuso do espácio natural só pelo argumento de que dá postos de trabalho.


Vimos de desfrutar dun derbi exemplar. Ningún incidente, milleiros de seareiros das dúas equipas partillando, réplicas do derby das equipas coruñesa e viguesa de xornalistas, avogados... Os seareiros galegos estamos no camiño de converter os partidos da mesma rivalidade nacional no que teñen que ser: na festa do noso fútbol. Semella que a xente nova e mesmo moitas que xa sobardamos os corenta comprendemos a rivalidade (que xa lles anticipo que será eterna) en termos deportivos e saudábeis. O Dépor (o Celta para a outra metade de Galicia e o mesmo o Breogán, o COB e máis o Obra) pode ser a miña equipa e o meu referente e clave na miña identidade e socialización, mais isto non nos pode pechar en nós propios, sen advertir que Dépor e Celta, A Coruña e Vigo, son pezas senlleiras deste País europeo chamado Galicia que vivimos, gozamos e, ás veces, sofrimos. Velaí o acerto no uso do noso hino e bandeira nesta caste de eventos. Os seareiros que cantaron este día "La Marselleise" no Stade de France deprendéronos que o patriotismo vai íntimamente vencellado á convivencia en liberdade. Os seareiros que cantamos o hino nacional en Riazor expresábamos a convicción de que podemos sentir a Patria sen refugar da nosa identidade deportiva e local, porque Galicia é un espazo de convivencia e un proxecto de futuro común ao norte e ao sur. Porque o sentimento patriótico non prexudica, senón que lle da sentido e contido á plena asunciòn da común identidade europea, ao recoñecemento e potenciación dos vencellos de amizade e solidariedade que nos unen cos demáis pobos do Estado e á afirmación das liberdades individuais, dos valores universais da persoa humana e da solidariedade e igualdade. Somos cidadáns do mundo dende a nosa galeguidade. Bó número de galegos e galegas de orixe latina, magrebí ou doutros pobos europeos celebraron canda nós este derbi. O que quere dicir que non hai mellor expresión da identidade que recoñecermos nun proxecto común de futuro. O patriotismo do futuro é o patriotismo cívico. A arrincadeira Os xogadores de ambas as dúas equipas non respectaron a escoita do hino nacional, pois que segueron a quecer polo terreo de xogo. Un erro da organización (que non dos xogadores) que compre amañar no inmediato futuro.


Xustiza, igualdade e progresividade. Son o tres principios que deben guiar o noso sistema fiscal segundo o artigo 31.1 da Constitución de 1978. No informe dos expertos sobre a reforma fiscal figuran dezaseis mencións á igualdade, vinte e unha á xustiza e corenta e unha á progresividade. Aos expertos preocúpanlles máis principios e valores non constitucionais como a neutralidade -61 mencións- ou a eficiencia -89 mencións-. Ao parecer, canto dita a Constitución sobre a soberanía ten forza de lei, pero aquilo que prescribe en materia de impostos resultaría máis ben optativo. O Goberno e os expertos respéctano só se lle gusta e se non, sáltano. Dos produtores de "O comité de sabios que lexitimou a estafa da reforma das pensións" chega agora "O comité de expertos que amparou o calote da reforma fiscal". Hai que ser pouco sabio para soster que con máis impostos indirectos os defraudadores pagan máis e os que cumpren con Facenda pagan menos Cando se monta un grupo de expertos coa sa intención de que sirva para algo, cómpre que non saiban todos o mesmo e combinen sabedorías distintas e mesmo opostas. Cando se crea para encubrir de palabrería pseudotécnica decisións xa tomadas, córrese o risco de acabar convertido nun grupo de colegas que teiman en demostrar quen a solta máis gorda para dar a razón a quen manda. Hai que ser pouco sabio para soster que con máis impostos indirectos os defraudadores pagan máis e os que cumpren con Facenda pagan menos. Hai que ser aínda menos sabio para afirmar sen ruborizarse que a fraude fiscal se reduce rebaixando os tipos máis altos e a progresividade dos impostos (p.30 Informe Expertos). No ano 2011, as empresas do IBEX declararon case noventa mil millóns de euros en beneficios e pagaron menos de catro mil millóns en impostos. En España, a fraude concéntrase nos mesmos grandes patrimonios e empresas que gozan dunha fiscalidade que nos equipara a un paraíso fiscal. Non defraudan porque soportan moitos impostos. Esa é a mentira para xustificar as súas trampas. Defraudan porque non queren pagar, así de sinxelo. Un dos obxectivos irrenunciables para un sistema fiscal democrático reside na redistribución da riqueza O sistema fiscal español recada pouco -dez puntos menos que a media da UE15-, recada mal -penaliza as rendas do traballo e o consumo e recompensa a propiedade e as rendas de capital- e recada sempre entre os mesmos -clases medias e baixas e rendas do traballo pagan, mentres grandes patrimonios e rendas de capital desgravan-. Un dos obxectivos irrenunciables para un sistema fiscal democrático reside na redistribución da riqueza. Durante os últimos vinte anos a redistribución funcionou ao revés en España. O groso das reformas fiscais beneficiou o 1% da poboación con rendas máis altas. A renda do 20% da poboación máis pobre reduciuse nunha cuarta parte e a renda do 10% máis rico creceu un 15%. Redistribuíronse riqueza e oportunidades, pero desde as clases medias e baixas ás clases máis altas. Seguramente por iso, a redistribución só mereceu oito mencións nas 460 páxinas do informe dos expertos. A reforma fiscal proposta non resolve estes problemas porque nin quere, nin lle importan. O seu obxectivo non é reducir a redistribución da riqueza cara ás rendas máis altas. O seu obxectivo é acelerala. A proposta dos expertos aumenta o peso dos impostos indirectos, rebaixa os tramos altos do IRPF, reduce nun terzo o imposto de sociedades, elimina o noso modesto imposto de patrimonio, mantén o trato privilexiado das rendas de capital ou fraudes clamorosas como as SICAV e multiplica as recomendacións para que poidan desgravarse plans de pensións ou seguros privados. Vostede e eu pagaremos máis impostos e teremos menos servizos. Emilio Botín ou Amancio Ortega, pagarán menos impostos e terán máis vantaxes fiscais Baixo artefactos retóricos como "a neutralidade", a reforma conduce a un sistema fiscal moi pouco neutral. Seguirá recadando pouco, mal e sempre aos mesmos. Un sistema despreocupado da xustiza, a igualdade ou a progresividade. Un sistema inxusto, insustentable e só preocupado porque quen poida e non queira estar no sistema público poida deducir a súa riqueza. Vostede e eu pagaremos máis impostos e teremos menos servizos. Emilio Botín ou Amancio Ortega, pagarán menos impostos e terán máis vantaxes fiscais. Pero claro, vostede e eu nacemos para recadar, eles para aproveitar o recadado.


Summary: O semanario Sermos Galiza publicará nos próximos meses varias entregas de mapas do país do período medieval. A cartografía dun tempo tan pouco coñecido como revelador da existencia do Reino de Galiza. A serie comezou neste Sermos280, disponíbel na rúa desde a pasada quinta feira.

A cartografía é unha descoñecida e valiosa fonte documental para coñecer e interpretar de primeira man, á marxe de visións estereotipadas e interesadas, a realidade do Reino de Galiza. Ao longo desta sección, e cada catro semanas, imos achegar diversos mapas e diagramas do período medieval de orixe diversa, entre eles de autores peninsulares, francos, británicos, xermánicos, italianos ou árabes, nos máis dos casos procedentes dos grandes corpos cartográficos do momento, coa intención de fornecer información de primeira man sobre a Galiza entre o século VIII e XV. PRIMEIRO MAPA. Época: 946. Autoría: Ximeno, monxe de San MIllán de la Cogolla. Conservación do orixinal: Biblioteca da Real Academia da Historia. Madrid. Características: Está considerado como o máis importante mapamundi realizado no espazo cristián ibérico con anterioridade ao ano 1000 Foi elaborado á volta do ano 946 no mosteiro de San Millán de la Cogolla (La Rioja), recollido nunha copia das Etimoloxías de San Isidoro asinada por un monxe chamado Ximeno do que se coñecen outros traballos, o orixinal consérvase na biblioteca da Academia da Historia en Madrid. Está considerado como o máis importante mapamundi realizado no espazo cristián ibérico con anterioridade ao ano 1000, descuberto polo grande historiador granadino Manuel Gómez Moreno, bo amigo de Otero Pedraio e Ben-Cho-Shey. Foi obxecto de diversos estudos até a actualidade, destacando as investigacións de Manuel Díaz y Díaz e Gonzalo Menéndez Pidal. O mapamundi, debedor en certa medida da cartografía do galego Paulo Orosio, sitúa arriba o continente asiático, onde nun recadro vermello aparece representado o paradiso, a dereita o africano, recollendo ao tempo información hidrográfica. Oceanus, Mare Magnum, o Mediterráneo, Meotius Palus, Mare Rubrum, o Mar Vermello, Nilus, o Nilo como río paradisíaco, Tanais, o río Don, e o Iberus, actual Ebro, que como noutros tantos mapas da época aparece como fronteira divisoria entre Gallecia, denominación do reino cristián peninsular, e Spania, area ibérica gobernada polos árabes. A cartografía de San Millán de la Cogolla, amais de enumerar nas súas lendas os nomes dos descendentes de Noé, sitúa algúns reinos como Italia, Gallia, Egyptus, Terra de Pedes Latos, en África, Gallecia, Asturias, como unha parte da mesma ou Spania, aparecendo só dúas cidades citadas Roma e Xerusalén, non tardando aparecer ao pé delas noutras cartas Santiago de Compostela. O mapamundi non deixa dúbidas de que naquela altura Gallecia e Spania servían para denominar realidades diferentes, fixando con claridade meridiana que o Reino de Galiza ocupaba o lugar hexemónico en toda a area norte da península ibérica. A obra do monxe Xuliano non recolle ningunha referencia a León ou Castela. Se Asturias aparece correctamente incorporada dentro da área galega como unha mera extensión deste reino, as supostas cabezas dos reinos cristiáns, segundo a historiografía españolista, simplemente non existen. A ausencia de Castela, nun mapa elaborado en San Millán de la Cogolla, lugar considerado por moitos e moitas como o berce da lingua e cultura castelá, contemporáneo historicamente coa figura de Fernán González, o denominado conde de Castela, outro dos mitos fundacionais do relato españolista, debería cando menos facer reflexionar sobre a significación e peso de Castela na alta Idade Media. [Esta información fai parte do semanario Sermos Galiza número 280, á venda na loxa e nos quiosques] Corrección: Na edición orixinal desta noticia afirmábase erroneamente que os mapas de Galiza se publicarían ao longo de catro semanas. En realidade, aparecerá unha nova entrega cada catro semanas, así que a publicación se estenderá durante os próximos meses.


Summary: O colectivo de xubiladas e xubilados da CIG rexistrou no Parlamento 14.000 sinaturas en apoio dun maior gasto público para atender ás persoas dependentes. Fixeron chegar as súas demandas tanto ao presidente da Xunta como aos grupos parlamentares. Piden que esta reivindicación se teñan en conta nos próximos orzamentos.

"Os recursos de atención á dependencia son moi escasos e non chegan para atender ás necesidades da poboación", di Susana Méndez, secretaria de Organización da CIG, que acompañou o colectivo de pensionistas do sindicato durante a entrega das sinaturas no rexistro. "A Organización da Mundial da Saúde recomenda dispor de 5 prazas de residencia para maiores por cada 100 habitantes; pois ben, na Galiza a ratio é de 3 por cada 100 maiores de 65 anos", engade Méndez. Malia chuvia, medio cento de persoas concentráronse a media mañá diante do Parlamento galego, acompañadas polas deputadas nacionalistas Montse Prado e Xosé Luís Rivas. Para as xubiladas e xubilados da CIG, un dos principais problemas da aplicación das normas sobre dependencia no país é a espera para as valoracións. "Hai perto de mil persoas que téndoa solicitado aínda non a recibiron. Detectamos esperas de ano e medio", explica Susana Méndez. "Por riba, hai outras oito mil que xa teñen a valoración mais non recibiron ningún tipo de prestación e seguen tamén en espera". Son as necesidade urxentes, apunta Méndez, que despois engade a escaseza de residencias e centros de día para atender as persoas maiores e lembra que Galiza está por baixo da ratio que recomenda a OMS. A sindicalista achega máis datos que dan conta da fraqueza das políticas públicas neste ámbito. Só 86 dos 313 concellos galegos contan cun centro de día público, cun total de 3.222 prazas. E sumando as prazas públicas e as de centros privados, fan un total de 8.000 prazas, cando o número de persoas dependentes na actualidade supera as 117.000. O colectivo anuncia unha nova campaña de mobilizacións en defensa das pensións e por unha suba xusta con respecto do IPC.


Summary: A formación estudantil considera, porén, que o proceso aberto para crear "unha nova ferramenta orgánica unitaria" non pode facerse a costa de "eliminar toda mensaxe ideolóxica" na organización.

O Centro Social A Gentalha (Compostela) acolleu a IX Asemblea Nacional de Agir, a organización estudantil que neste 2015 cumpre 15 anos de existencia. Na AN elixiuse a Dirección Nacional, para al´çen de aprobar as teses 'políticas e organizativas. Agir aposta "na necesidade de seguir no proceso aberto" para crear "unha nova ferramenta orgánica unitaria" ao servizo do estudantado galego. Mais, aponta, non está disposta a que esa unidade se dea en troques de "eliminar toda mensaxe ideolóxica", segundo eles propios afirman na web. "Entendemos que a unidade do estudantado so é util se a ferramenta criada é util", indican, unha afirmación que precisa, sinalan, de que a ferramenta teña uns principios ideolóxicos claros. Principios que terían como alicerces a construción nacional, o avanzo "cara a unha nova sociedade" e o combate contra o patriarcado. Cómpre lembrar que a principios do pasado mes de setembro, Agir, Comités e a Liga presentaron 'Asembleas de base', iniciativa para un "proceso de unidade" co que visan constituír unha única organización estudantil. Unha "nova vía", sinalaron en comparecencia de imprensa, para "representar o estudantado galego". Na AN de Agir aprobáronse varias resolucións, entre elas unha contra a dispersión dos presos independentistas e outra de denuncia do feminicidio e pola auto-organización das mulleres.


Summary: O ex-presidente disse, em comício celebrado na cidade de Fortaleza, que há suposições de que as acusações contra ele sejam uma estratégia de inviabilizar uma possível candidatura sua na próxima eleição para presidente

O ex-presidente Luiz Inácio Lula da Silva disse ontem (21) em Fortaleza, durante um comício da candidata do PT à prefeitura da capital cearense, Luizianne Lins, que não roubou e que não aceita a "ideia de que um grupo de jovens procuradores digam que não têm provas, mas têm convicção." Luiz Inácio Lula da Silva está acusado, na denominada Operação Lava-Jato, de ter recebido propina de empresas envolvidas no esquema de corrupção da Petrobras. "Eu quero dizer para eles: peguem a convicção de vocês e façam o que quiserem, mas se querem me acusar, mostrem uma prova. Não quero estar acima da lei", disse Lula. Se querem me acusar, mostrem uma prova. Não quero estar acima da lei "Se eles provarem que tem R$ 10 de desvio na minha vida, não preciso do julgamento deles, mas do de vocês. Se não tiver, que tenham a grandeza de pedir desculpa a mim e à minha família." No comício participaram milhares de pessoas. Lula estava acompanhado do presidente nacional do PT, Rui Falcão, e do presidente da Central Única dos Trabalhadores (CUT), Vagner Freitas. Durante a manhã, Lula esteve nas cidades de Juazeiro do Norte, Crato e Barbalha, na região do Cariri, e em Iguatu, no centro-sul do estado. Lula também criticou o processo do impeachment de Dilma Rousseff, dizendo que a retirada da presidenta do poder significou a cassação do voto e a invalidade do título de eleitor dos brasileiros. Ele também alfinetou Fernando Henrique Cardoso, ao relatar que o ex-presidente teria dito que os nordestinos eram ignorantes e que Dilma havia sido eleita com os votos do Nordeste. A suposta fala de FHC foi divulgada em 2014, mas desmentida por ele. A retirada da presidenta do poder significa a cassação do voto e a invalidade do título de eleitor dos brasileiros Outro assunto comentado por Lula durante o comício foi a eleição de 2018. "É cedo para falar em 2018, porque ainda não resolvemos 2016." O ex-presidente disse que há suposições de que as acusações contra ele sejam uma estratégia de inviabilizar uma possível candidatura sua na próxima eleição para presidente. "Se o problema deles é com 2018, eu não tenho nenhuma disposição hoje, mas, se precisar, se preparem porque eu vou voltar." Fonte: Agência Brasil/Elaboração própria. Imagem: Reprodução/TV


Summary: Esta cita deportiva é unha aposta da Deputación de Lugo e desenvolverase en dúas etapas os días 23 e 24 de xuño.

A Deputación de Lugo presentou en Becerreá a que será a I Marcha Cicloturista "Desafío Ezequiel Mosquera". Esta marcha cicloturista desenvolverase os días 23 e 24 de xuño. O sábado día 23, a etapa desenvolverase en Piornedo dos Ancares, cun percorrido de 146 quilómetros e 3600 metros de desnivel, e que transcorrerá polos municipios de Cervantes, Sarria, Becerreá e Navia de Suarna, todo dentro da provincia de Lugo, ademais de introducirse levemente na provincia de León. Os participantes terán dúas opcións de distinta dificultade dentro do traxecto: por Balouta ou por Pan do Zarco. O domingo día 24, a etapa desenvolverase en Teo (A Coruña), cun percorrido de 110 quilómetros e 1900 metros de desnivel, e que transcorrerá polos municipios de Teo, Cuntis, A Estrada e Forcarei, nas provincias de A Coruña e Pontevedra, ó sur de Santiago de Compostela, por onde Ezequiel Mosquera adoitaba realizar os seus adestramentos.A inscrición está aberta a toda persoa maior de 15 anos con licenza federativa do ano en curso. Aos participantes que non a posúan facilitaráselle unha licenza por un día, co cal estará aberta a todo aquel que queira pasar dúas xornadas inesquecibles de ciclismo. Os que desexen anotarse poderán facelo no Club Deportivo Amigos de Mosquera, ou na súa dirección de correo electrónico: cdamigosezemosquera@gmail.com.