Summary: "Un, dous, tres deputados do BNG son máis útiles para os galegos, que 23 ao servizo de Sánchez, Casado ou Iglesias", advirte Ana Pontón.

O BNG xa ten candidatos para as eleccións xerais do vindeiro 28 de abril. Dúas mulleres e dous homes para encabezar as listas de cada provincia. Na Coruña, será o portavoz dos 19 de Meirás --activistas denunciados pola familia Franco por ocupar simbolicamente o Pazo de Meirás-- e secretario xeral da UPG, Néstor Rego, será o cabeza de cartel. Ademais, o avogado e ex-deputado no Parlamento galego Iago Tabarés, serao por Ourense; e dúas concelleiras por Lugo e Pontevedra: Maite Ferreiro e Carme da Silva, respectivamente.Néstor Rego, secretario xeral da UPG e un dos '19 de Meirás', será o cabeza de lista pola CoruñaO Consello Nacional do BNG aprobou este sábado as candidaturas coas que aspira a recuperar a súa presenza no Congreso dos Deputados, que perderon en decembro de 2015 por primeira vez en dúas décadas. As listaxes inclúen persoas de importante traxectoria como Tereixa Novo para o Senado ou o ex-portavoz nacional Guillerme Vázquez pecha a lista por Pontevedra.As candidaturas inclúen, ademais persoeiros relevantes do mundo da cultura, como o ilustrador Kiko da Silva na de Pontevedra ou o escritor Suso de Toro pola Coruña. "Un, dous, tres deputados do BNG son máis útiles para os galegos, que 23 ao servizo de Sánchez, Casado ou Iglesias", di PontónAna Pontón, portavoz nacional do BNG, falou de "candidatura de país" e "representativa da pluralidade que existe en Galicia" e advertiu de que, nun escenario que se prevé "sen maiorías absolutas", "un, dous, tres deputados do BNG son máis útiles para os galegos, que 23 ao servizo de Sánchez, Casado ou Iglesias".Ademais, Pontón aclarou con contundencia que o BNG nunca facilitaría o goberno dos partidos da dereita e deixou no aire apoios explícitos a Podemos ou PSOE en función de se respectan unha "axenda galega". Respecto das previsións, a voceira nacionalista non quixo prognosticar pero si avisou da importancia de que Galicia conte con "voz propia". Candidaturas "de país"Unha vez aprobadas, as persoas que encabezan as listas do BNG ao Congreso foron presentadas publicamente este luns por Ana Pontón. Trátase, afirmou a líder do Bloque, de candidaturas "de país" para unha campaña na que a formación soberanista subliñara que non é momento de "política do medo" nin de "voto á contra", senón de votar a prol dos intereses nacionais e sociais galegos".


Summary: Entre 2009 e 2012 mantivo o seu cargo como director xeral de Montes e era administrador dunha consultora de enxeñería forestal, según desvela Economía Digital.

O director xeral de Ordenación Forestal da Xunta de Galiza, Fernández Couto, volve estar no albo. Desta vez non pola xestión dos incendios, nin imputado (como a finais de 2017) por presuntas contratacións irregulares, un caso que o xuíz decidiu arquivar. Agora está no albo por xestionar una consultora forestal mentres era director xeral de Montes da Xunta, segundo informa Economía Digital nunha información do xornalista X.R.M. "O actual director xeral de Ordenación Forestal da Consellería de Medio Rural mantivo durante algo máis de tres anos o seu posto como director xeral, neste caso, de Montes, e o administrador solidario dunha consultora adicada a proxectos de enxeñería forestal. Foi entre 2009 e 2012", indica este medio. Rústicas Maferco SL, continúa informando Economía Digital, tiña o seu domicilio social en Ames, concello colindante con Santiago de Compostela, e constituíuse cun capital de 3.006 euros. Este medio afirma que se puxo en contacto coa Consellaría de Medio Rural para coñecer se nalgún momento esta empresa realizou contratacións ou recibiu subvencións da Xunta, mais non obtivo resposta.


Summary: Máis de dous millóns e medio de persoas están chamadas este domingo a configurar o Parlamento dos vindeiros catro anos nuns comicios que servirán de termómetro sobre os efectos da crise e dos recortes

Tres anos, sete meses e vinte días despois das eleccións que en 2009 lle outorgaron a maioría absoluta ao PP e devolveron á oposición a PSdeG e BNG este domingo 2,7 millóns de cidadáns e cidadás de Galicia están chamados ás urnas para configurar o Parlamento da novena lexislatura autonómica, que se estenderá, en principio e se non hai adiantos, ata o outono do ano 2016. Polo camiño queda o primeiro mandato de Alberto Núñez Feijóo na Presidencia da Xunta, unha brevísima precampaña e quince días de carreira electoral na que se mediron dúas aspiracións: a da continuidade, representada polos populares, e a do cambio, á que apelan esencialmente as forzas políticas situadas no abano da esquerda e do nacionalismo. O resultado que no entorno das dez da noite anunciarán dende San Caetano o secretario xeral da Presidencia, Valeriano Martínez, e o director xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias, Gonzalo Ordóñez, será desta volta o definitivo. Pase o que pase é practicamente imposible que os candidatos e candidatas, así como a cidadanía en xeral, teñan que agardar ao escrutinio do coñecido como voto emigrante para saber se todo segue igual ou se a configuración definitiva do lexislativo galego vén ditada da outra beira do Atlántico. O novo sistema do voto rogado, segundo o cal as persoas inscritas no censo de residentes ausentes (CERA) teñen que solicitar explicitamente o dereito a sufraxio, deu lugar a que apenas o 5% dos 400.000 inscritos decidisen participar. Ás eleccións concorren vinte e seis forzas políticas, trece delas nas catro circunscricións Mentres isto acontece no exterior, en Galicia poderanse achegar por primeira vez a votar 82.284 persoas que cumpriron 18 anos dende as pasadas eleccións. Este novo continxente de electorado, igual que o resto, poderá elixir entre ata vinte e seis forzas políticas, trece das cales presentan candidaturas en todas as circunscricións, isto é, nas catro provincias. Todas elas terán que superar o límite do 5% dos sufraxios emitidos en cadansúa circunscrición para poder obter escano nun Parlamento que, se as enquisas están no certo, deixará de ser tripartito, esquema que veu mantendo na última década. Aínda que a organización da xornada electoral lle corresponde á Xunta é o Executivo central quen se encarga do dispositivo de seguridade da xornada electoral. Segundo datos da delegación do Goberno de España en Galicia velarán pola normalidade nas votacións 2.193 efectivos da Policía Nacional e 3887 da Guardia Civil, aos que se engaden 689 axentes das diferentes policías locais do país. As incidencias que poidan acontecer e mais os datos de participación controlaranse dende a sede central da Xunta. De ambos aspectos informará Presidencia en rolda de prensa pola mañá ás 10:15 e ás 12:30 e, pola tarde, ás 17:30.


Summary: Oa galardóns, entregados pola Coordinadora Galega de ONGD, EAPN-Galicia, Cermi-Galicia, Agareso e ACPP, recoñecen o traballo de iniciativas de comunicación con vocación social.

GZ Contrainfo, Galiza Ano Cero e Andaina, foron os tres gañadores da primeira edición dos premios Luceira de comunicación, que buscan recoñecer o traballo de iniciativas de comunicación con vocación social e que se entregaron este martes na Facultade de Xornalismo da USC. Os medios gañadores foron elixidos entre un total de 17 candidaturas, a través dun milleiro de votos a través de Internet. Os Premios Luceira de Comunicación Social en Galicia están promovidos pola Coordinadora Galega de ONG para o Desenvolvemento, a Rede Galega contra a Pobreza (EAPN-Galicia), o Comité de Entidades Representantes de Persoas con Discapacidade de Galicia (CERMi Galicia), a Asociación Galega de Reporteiros Solidarios (AGARESO) e Asemblea de Cooperación pola Paz (ACPP). Os galardóns queren "visibilizar" e "poñer en valor" propostas de comunicación en Galicia "que están a dar cobertura ás temáticas do eido social baixo un enfoque de calidade, análise, reflexión e participación da sociedade". Ademais, o premio pretende motivar os medios de comunicación a reflexionar sobre o tratamento informativo que están a dar sobre as temáticas sociais. "Partindo de que aquilo que non sae nos medios non existe, podémonos perder na inexistencia. Esta cegueira só pode ser curada co traballo dos medios de comunicación" No acto de entrega, Gema Filgueira, responsable da Coordinadora Galega de ONGD, a entidade que ideou estes galardóns, subliñou a importancia de que estes premios se repitan nos vindeiros anos. O director da Rede Galega contra a Pobreza, Xosé Cuns, amosou o seu "optimismo" e unha certa "sorpresa" polo gran número de medios que "difunden a problemática das 650.000 persoas" que viven na pobreza ou en risco de exclusión social. Pola súa banda, o presidente de Cermi-Galicia, Anxo Queiruga, salientou a importancia do papel dos medios na procura do "equilibrio social", destacando que as persoas que entidades que traballan no terceiro sector ás veces parecen "unha pantasma que percorre o país", sen parar de facer cousas, pero ás veces cun labor que non é coñecido pola sociedade; "partindo de que aquilo que non sae nos medios non existe, podémonos perder na inexistencia", dixo. "Esta cegueira só pode ser curada co traballo dos medios de comunicación", concluíu, antes de felicitar os medios premiados por "achegar luz". Héctor Varandela (Galiza Contrainfo) desexou "estar aí tamén cando haxa vitorias para os de abaixo", e non só sendo testemuñas dos ataques que reciben Nadina Santos, de Andaina, recolleu o premio destacando que este é o primeiro premio que recibe a revista feminista nos seus máis de trinta anos de existencia. María Pampín e Xabier Lombardero, de Galiza Ano Cero, lembraron que esta televisión "é un proxecto aberto a todos os colectivos", e que se realiza grazas ao traballo colaborativo de 15 persoas. Finalmente, por Galiza Contrainfo, o medio máis votado, Héctor Varandela desexou "estar aí tamén cando haxa vitorias para os de abaixo", e non só sendo testemuñas dos ataques que reciben. Tamén fixo referencia á demanda realizada este martes por un deputado socialista para que se controlen os contidos difundidos polas redes sociais, ante o que dixo que "non van acalar as voces rebeldes". Ademais dos tres medios e inciativas comunicativas máis votadas, tamén eran candidatos a revista A Boia, radio A Kalimera, Altermundo, Convivir en Igualdade (Radio Galega), Cuac FM, Enrédate (Radio Ecca), a revista Luzes, Praza Pública, o blog da Oficina de Dereitos Sociais de Coia, Radio Clavi, Radio Filispim, Tempos Novos e Sermos Galiza.


Summary: A conta, con máis de 30.000 seguidores, fai 10 anos de vida en 2021. A compañía considera que quen a administra é un menor de dez anos, de aí a suspensión. O administrador da conta xa reclamou para que lle permitan volver activala.

En 2021 fanse dez anos do nacemento de 'Twiter en galego', unha iniciativa que ao longo deste tempo sumou máis de 30.000 seguidores e publicou miles de chíos sobre diferentes cuestións relacionadas coa realidade galega. A compañía twitter vén de suspender a conta, "por agora temporalmente e agardo que non sexa permanentemente", sinala a Nós Diario Carlos Vieito, administrador de 'Twiter en galego' (cun só t e non 2 para evitar que se lle considere a marca oficial). O motivo da suspensión, explica, foi que a compañía entendeu que quen estaba detrás da conta que fai agora 10 anos era un menor de idade de 10 anos e as normas de Twitter fixan que a idade mínima para poder ter conta é 13 anos. Teño unha mala nova 😩 Como sabedes, este ano o Twitter en galego cumpre nin máis nin menos que 10 aniños, mais Twitter entende que quen está detrás da conta é un menor. Por esta razón, nestes momentos a conta permanece suspendida até que se aclare o asunto 😑— Carlos Vieito 💙 (@comumola) February 3, 2021 "Agora estou reclamando para que ma devolvan e que sexa nas mesmas condicións: non perder historial de chíos, seguidores...", sinala Carlos Vieito. "Que a conta volva activarse mantendo o traballo de todos estes anos", desexa. A de twitter non é a única batalla que está a levar a cabo Vieito. Explica que tamén está suspendida a conta 'Instagram galego', se ben nesta ocasión foi por unha denuncia anónima de 'usurpación'. "unha denuncia anónima e agora estou con toda a documentación e traballo para recuperar Instagram"


Summary: A aceptación da proposta da dirección, vinculada á adxudicación da furgoneta K9, foi aprobada en solitario polo SIT e co rexeitamento de CCOO, UGT, CIG e CUT.

Co único apoio do Sindicato Independente de Traballadores (SIT), maioritario en Citroën, a mesa negociadora da factoría viguesa PSA chegou este luns a un acordo sobre as medidas de axuste salarial que a dirección da fabrica propuxo para mellorar a competitividade da planta e adxudicarse así as novas furgonetas K9. Os vinte delegados do SIT deron o visto e prace ao axuste salarial coa oposición dos trece delegados de CCOO, UGT, CIG e CUT Xa que logo, foron os vinte delegados do SIT os que deron o visto e prace á proposta da dirección. Os outros trece representantes dos sindicatos -6 de UGT, 3 de CCOO, 2 da CIG e 2 da CUT- votaron en contra e xa meditan levar a cabo "accións conxuntas" e non descartan unha folga para rexeitar o acordo alcanzado grazas ao único apoio dunha central sindical que é maioritaria e que tará validez durante os vindeiros cinco anos. Os axustes que veñen de ser aceptados establecen un tope nas subidas dos soldos do 1,5% durante dous anos e, a partir dese límite, vincular a actualización das nóminas ao cobrado por prima de obxectivos. Ademais, tamén suporá a eliminación da prima de presenza -o que supón uns 500 euros menos ao ano de media-, aínda que si se manterá a prima de obxectivos dun 1,5%, que se paga en función do cumprimento dunha serie de requirimentos de calidade, contención de custos, sinistralidade laboral e absentismo. O axuste, vinculado á adxudicación da K9, implica conxelación de varios plus e redución salarial ou de complementos Entre outros puntos, reducirase un 5% o soldo para os traballadores que se incorporen a partir de 2015, conxélase o plus de antigüidade, redúcense nun 25% os complementos de nocturnidade e salas de lacas e báixase de 69 a 50 euros diarios o complemento de fin de semana. A CUT xa advertira que non ía negociar ningún tipo de rebaixa salarial e que impugnaría o acordo, mentres que a CIG condenou os "recortes económicos" que, segundo denuncia, prevé a factoría e que xa levan asumindo desde hai seis anos. Comisións tamén rexeitou a proposta tras debatelo en asemblea, ao igual que fixo UGT. Pola súau banda, o conselleiro de Economía e Industria, Francisco Conde, cualificou o acordo acadado en Citroën como unha noticia "moi positiva" e asegurou que hai que seguir traballando para que Vigo "siga a ser un referente no eido da automoción que permita que se desenvolvan novos proxectos industriais".


Summary: Os mariñeiros trasladan as protestas de Vigo á Coruña, onde bloquearon os accesos e sufriron algunha carga policial. Seguen reivindicando un reparto xusto e igualitario das cotas da xarda e do xurel das que dependen 15.000 familias.

O cerco galego está en loita. Os mariñeiros trasladaron as duras manifestacións do pasado xoves en Vigo á Coruña este venres, onde cortaron momentaneamente a ponte Pasaxe -un dos poucos accesos á cidade-, sufriron algunha carga policial e trasladaron a súa marcha ao centro da cidade, fronte ao peirao e a lonxa coruñesa primeiro e ante a Delegación do Goberno despois. Foi unha mañá intensa pola protesta dun milleiro de traballadores do mar que exixen xa a dimisión do ministro Arias Cañete e a conselleira do Medio Rural, Rosa Quintana. Volveron protestar polo que consideran inxusto reparto das cotas da xarda e do xurel e que os deixa "vendidos" e en clara situación de desigualdade ante tripulacións como as do País Vasco. Os mariñeiros do cerco trasladaron as súas protestas de Vigo á Coruña e piden a dimisión de Cañete e Quintana Os altercados deste venres na Coruña reproduciron en parte os de Vigo, onde houbo un detido e varios feridos, tamén policías, nuns duros enfrontamentos protagonizados por mariñeiros e patróns que din representar ás 15.000 familias que "viven do cerco" en Galicia e que claman por un "trato igualitario". Os manifestantes insisten en denunciar que o reparto de cotas se basee agora en "históricos falsos" e non no número de tripulantes e lembran que mentres en Euskadi hai 51 barcos do cerco, en Galicia hai 155 (1.500 mariñeiros e 5.000 empregos indirectos). Non obstante, o País Vasco leva o 70% das capturas fronte ao 30% de Galicia. O Goberno central defende este novo sistema no que os galegos volven sentirse desprezados. En Galicia hai 155 barcos do cerco, fronte aos 51 do País Vasco, que leva o 70% das capturas Os mariñeiros insisten en poñer exemplos para amosar o que consideran inxusto. "9.000 quilos ao ano por un euro ao quilo dá a 9.000 euros; iso para vivir todo un ano?", queixábase un deles. Outro aseguraba que agora lle correspondía unha cota de 2.500 quilos de xarda anual cando lle corresponderían 6.000 ao día. As diferenzas, en tripulación e capturas, de cada embarcación non son tidas en conta por un sistema que volve obviar as especificidades galegas. Por iso, reivindican que se aplique o criterio do número de tripulantes por embarcación, de forma lineal. "Non somos delincuentes, queremos traballar", reivindican os mariñeiros, que censuran que a Administración lles pida crear traballo e renovar a frota mentres non poden saír a pescar polas exixencias que impón o propio Goberno. Ao tempo, denuncian que os "políticos en Galicia" recoméndanlles que estiren a cota á marxe da normativa, para logor sufrir "inspeccións estritas todos os días no porto".


O 13 de abril de 2018 sucedeu un feito político de dimensión máxima. A prensa galega, cumprindo a súa obrigación de informar, nas súas portadas, La Voz de Galicia, Faro de Vigo, O Correo Galego, A Opinión, A Rexión, Diario de Pontevedra, ABC, sección Galicia, trasladábannos a última "Directriz" aprobada polo goberno galego. Constaba a orde da Xunta de dúas fases ou argumentos: Primeiro: "hai problemas de substitución xeracional en Galicia", "o preocupante balance vexetativo e a baixa taxa de fecundidade teñen difícil arranxo a curto e medio prazo". O segundo argumento ou fase era, e é: "a Xunta puxese desde hai un tempo as súas esperanzas demográficas na emigración, integrando ao amplo colectivo de galegos no exterior en distintos programas de axudas co obxectivo de facer da comunidade un bo lugar para regresar e establecerse". Non existe ningunha política para favorecer a natalidade de españois nin de galegos, ningunha. O paro en Galicia en marzo, datos da EPA, é do 15,1%. O 70% dos galegos teñen baixos salarios (menos de 1.000 euros), non hai garderías públicas suficientes, padecen unha lexislación laboral antinatalidad, páganse alugueres excesivos, etc. A política actual da Xunta e do réxime da II Restauración, foi e é antinatalista para os mozos españois e galegos. Non é opinable, nin discutible. ¿Cal é a solución ideada polos actuais xestores galegos do PP a ese problema de natalidade, e creado por eles ao longo dos últimos 30 anos?. Despois de coñecer os datos da EPA en Galicia, cun paro do 15,1% no mes de marzo, o 11 de abril, a prensa informaba que o "Goberno de Feijoo, que onte presentou o Plan Retorna 2020, que ten un obxectivo claro: lograr que entre 20.000 e 22.000 galegos ou descendentes de galegos -fillos e netos- regresen en menos de tres anos á terra das súas orixes ou da que saíron. A idea é que un 60 % das persoas que tomen o camiño de volta teñan menos de 45 anos". Pois xa está. O PP descubriu a solución: hai moitos americanos en América. ¿Canto diñeiro dos impostos dos galegos de Galicia, diñeiro que non existe para axudar á natalidade dos galegos, que non existe para construír garderías, que non existe para dar axudas aos pais, si existe agora para traer americanos?. Pois La Voz de Galicia non informa. "Para iso, a Secretaría Xeral de Emigración deseñou un total de 50 medidas que agora terán respaldo económico. En concreto, a contía estará dividida en 15 millóns de euros destinados a iniciativas específicas, aínda que os emigrantes que retornen terán tamén as portas abertas aos 220 millóns de euros que a Xunta presuposta para axudas ordinarias en distintos ámbitos, mesmo con cantidades adicionais para facer máis fácil o regreso a Galicia e con acceso a bonificacións se elixen instalarse no rural". Existen 220 millóns para traer americanos e non existen, por exemplo, 220 millóns de euros para crear garderías para os fillos dos traballadores. Curioso, ¿ou non?. Os motivos deste plan político, que eles o defenden como "solidario", "xusto", "intelixente", "democrático" e demais tópicos do pensamento único imperante, o pensamento liberal, analizásese máis adiante. En principio está claro que pretenden traer americanos para Galicia, cunha taxa de paro, EPA, en marzo de 2018, en España do 16, 7% e en Galicia no mesmo mes de Marzo do 15,1%. E Feijoo en abril, un mes despois do estudo da EPA, decide traer americanos. E chegamos a "As claves do Plan Retorna 2020" . "Unha medida case inmediata será a creación dunha oficina técnica, na que os retornados poderán obter información integral de todos os programas aos que se poden acoller se toman a decisión de regresar. Esta plataforma de asesoramento terá unha canle de comunicación dixital e ampla atención telefónica para dar soporte nos diferentes horarios internacionais". Xa empezan a gastar diñeiro dos impostos. "No ámbito da formación, o presidente destacou a creación dunhas bolsas específicas para que os emigrantes cursen na comunidade un ciclo de FP superior, cunha achega de ata 5.000 euros por alumno; e consolidarase a exitosa primeira edición das bolsas de excelencia para mozas con estudos universitarios que queiran cursar un máster en Galicia, con axudas de entre 7.000 e 11.500 euros por estudante, segundo o país de procedencia". Os estudantes de Galicia non teñen bolsas de 11.500 euros por estudante. E como non lles custa nada aos nosos actuais xestores do PP malgastar os nosos impostos, e queda ben ser "solidarios" cos que están a miles de quilómetros, pois, aí vai a 3ª proposta do Presidente dos Galegos: "No ámbito laboral, refórzanse as axudas ao retorno emprendedor, que facilitan ata 10.000 euros para que os emigrantes poidan poñer en marcha o seu negocio en Galicia, e activarase unha nova liña de axudas extraordinarias para familias con fillos menores de idade que se establezan na comunidade. Feijoo anunciou unha achega de mil euros por neno ata o segundo, e de 1.500 a partir do terceiro, cun 25 % adicional se a residencia escollida está nunha contorna rural". Tamén deseñan, o que denominan "Medidas transversais". E son as seguintes: "terán dereito ás axudas da Tarxeta Benvida a partir do momento no que se empadroen; os estudantes retornados poderán acceder ás axudas aos universitarios con dificultades para continuar a súa carreira académica por circunstancias sobrevindas; integraranse nos casos que sexa posible no programa Oportunius, dirixido á captación e retorno de investigadores de ata 35 anos; e terán tamén axudas ao aluguer como calquera galego residente na comunidade". Todas están medidas foron aprobadas na data indicada no Consello de Governo dá Xunta de Galicia. A 4ª proposta para alcanzar o seu obxectivo a elite liberal dirixente, é a seguinte. "As empresas con sede en Galicia tamén recibirán incentivos para a contratación de emigrantes sen emprego, cun aumento do 25 % nestes casos e unha contía máxima de 8.000 euros. E haberá partidas específicas para premiar a contratación indefinida para os traballadores autónomos e para os programas de consolidación de emprego en pequenas e medianas empresas, cun máximo de 8.000 euros". Centos de miles de galegos e españois en paro, o 15,1% en Galicia, e os traballadores con salarios moi baixos, e os líderes políticos do PP prefiren axudar a que se contrate aos que están a miles de quilómetros, e non os que están a 30, 300, ou 3000 metros. Deixaremos para máis adiante o motivo político de traer americanos. Máis tamén hai motivacións económicas. Coa alta taxa de paro, 15,1%, e cos salarios moi baixos, non parece moi necesario traer máis traballadores. Máis o liberalismo nunca se sacia. Máis traballadores no mercado laboral significan salarios máis baixos aínda. Os lectores xa imaxinan as consecuencias que vai ter esta crónica. Os escarnios dos que vai ser diana por parte do pensamento liberal dominante serán os típicos: nazi, fascista, xenófobo, etc. É o argumentario que o liberalismo radical económico implantou na sociedade nos últimos anos. Cun éxito total. Na sociedade do pensamento único, o liberal, non se pode poñer en perigo a súa política económica. O normal en calquera sistema de dominación. O anormal é que este argumentario implantásese en España e Galicia con trazos Totalitarios. Pois ben, preséntase, ante os posibles ataques do pensamento liberal a seguinte proposta: a Xunta debe facer un plan con millóns de euros para alcanzar o pleno emprego en Galicia, e manter o Plan de 220 millóns. Esta crónica non se opón a que a Xunta se gaste 220 millóns en plans, medidas transversais, e demais proxectos. Esta crónica patrocina que se invista millóns de euros, ou os que sexan necesarios, (despois de entregar 8.000 millóns de euros a ABANCA, por exemplo), en crear emprego para os parados existentes en Galicia, e mantéñanse os 220 millóns para traer a descendentes de galegos. A linguaxe política creada polo liberalismo económico, chamar xenófobo, fascista, nazi, ou racista, é para defender os seus xigantescos beneficios económicos. É o discurso creado polas elites económicas dominantes. Fronte á proposta de frear a inmigración, coa taxa de paro en Galicia do 15,1%, e cos salarios moi baixos, o liberalismo atribúe a esa formulación ideais fascistas. Fronte á proposta de subir os salarios, o liberalismo atribúe a esas formulacións ideais comunistas. E aínda que todo ese razoamento político liberal é de nivel idiota, é moi eficaz. Continuemos coa proposta da Xunta. A prensa galega insistiu días despois, o 17 de xuño de 2018, en relación co censo electoral galego exterior, que "un de cada seis galegos vive fóra. A cifra volveu crecer en 5.000 este ano. Son máis de medio millón, pero só o 30 % naceron en territorio nacional". Como os datos non son moi claros, e si son moi escuros, e de difícil credibilidade, matizan máis adiante na reportaxe: "Dese máis de medio millón de galegos que viven fóra, só 154.312 viñeron ao mundo en Galicia ou noutra parte de España. Por tanto, só un 30 % son nados en territorio nacional. O resto, presuponse, son descendentes, na súa maioría fillos e netos, dos primeiros galegos emigrados das súas familias. Iso si, con nacionalidade española todos. A diferenza entre nados e non nacidos en Galicia varía moito segundo o continente. Sobresae América. Alén do charco, desde o hemisferio sur ao norte, residen 402.749 galegos. Deles, só 43.497 foron alumados no noso país. É dicir, apenas o 10 % ou un de cada dez". Xa temos datos medianamente serios ou dignos….En América, onde están 402.749 galegos (españois galegos), só naceron en Galicia 43.497. Apenas un 10%. ¡Do 30% que dicía o titular, xa pasamos a menos do 10%!. E que quere facer o goberno galego do PP con máis de 350.000 galegos e españois que non naceron en España nin en Galicia?. Pois o din con semi-claridade, do seguinte modo ou talante: "Entre os emigrados, non rompe o equilibrio da poboación das súas provincias de partida. Por esta orde, hai 179.524 coruñeses no exterior, 150.674 pontevedreses, 113.691 ourensáns e 72.610 lucenses. A diáspora tamén se fai maior. 152.275 destes galegos teñen máis de 65 anos. 53.193 son menores de 16 e 311.021 están en idade de traballar". Concretando, todos eles teñen dereito a voto. O 90% non coñece ou non naceu en Galicia, pero teñen dereito a voto. Os políticos galegos do PP, queren que voten por eles. Para iso, queren traer os que consigan para traballar en Galicia, e con iso, crear unha masa de votantes fieis e agradecidos aos políticos que os trouxeron. En idade de traballar están 311.021. Se conseguen traer un 10 % deses americanos galegos e españois que non coñecen Galicia nin España, nin naceron en Galicia, nin en España, poden garantir un voto considerable que lles garanta o acceso ao poder polo método actual de comicios. Iso si, sairán elixidos por unha porcentaxe inmensa de votantes de América, que non naceron en Galicia, e non coñecen nada de Galicia. Coa taxa de paro do 15,1%, e cos salarios moi baixos dos votantes nados e residentes en Galicia. En conclusión, esa é a razón da "solidariedade" dos políticos do PP galegos cos americanos, e a súa insolidariedade cos parados galegos e españois, e coa cidadanía en xeral. Non hai plan de millóns de euros para os parados galegos, nin para os seus salarios baixos. O Goberno da Gran Coalición, Sánchez en Madrid, e Feijoo en Galicia, non falan de subir salarios. Pero se hai 220 millóns para un colectivo que lles pode outorgar un voto. A política "solidaria" cos americanos e insolidaria cos cidadáns galegos, talvez, é posible, que obedeza a ese cálculo electoral. Mentres tanto, os mozos galegos seguirán en paro, en marzo o paro era do 15,1% segundo a EPA. Ou seguirán emigrando, mentres Feijoo trae americanos. Os traballadores galegos seguirán con salarios moi baixos, (Feijoo e Sánchez odian as subidas de salarios, como os vampiros os allos), e por iso sen consumo interno. Seguiremos sen garderías públicas gratuítas, pero con 220 millóns de euros gastados en traer traballadores de América. Seguiremos sen unha lexislación laboral que protexa a natalidade, e por todo iso, a natalidade galega seguirá moi baixa. Nun país democrático invístese o diñeiro do orzamento público en crear traballo para os seus cidadáns en desemprego, e para que teñan salarios dignos. É a máxima prioridade dun Estado Democrático. Publicidade


Summary: Son dúas das catro novas materias optativas de libre configuración para os centros de secundaria. Valores democráticos europeos e Mobilidade escolar sostible e segura tamén se engaden a Igualdade de xénero, programación, oratoria, Educación financeira ou Investigación e tratamento da información

No curso 2015-16 comezaron a impartirse nos centros de ensino de secundaria unha serie de materias de libre configuración autonómica, ao abeiro da implantación da LOMCE. Daquela comezaron Programación, Oratoria, Educación financeira, Paisaxe e sustentabilidade en Galicia, Xadrez, Investigación e tratamento da información e Promoción de estilos de vida saudables (ESO) e Robótica, Antropoloxía e Literaturas hispánicas (Bacharelato). A elas uníronse no curso seguinte Igualdade de xénero e Obradoiro musical (ESO) e Literatura galega do século XX e da actualidade, Ética e filosofía do dereito, Filosofía da ciencia e da tecnoloxía, Métodos estatísticos e numéricos, Electrotecnia, Xeografía e historia de Galicia e Patrimonio artístico e cultural de Galicia (Bacharelato). Programación, Oratoria, Educación financeira, Paisaxe e sustentabilidade en Galicia, Investigación e tratamento da información ou Igualdade de xénero son algunhas das materias que os centros xa podían ofertar A Consellaría de Educación vén de anunciar a incorporación de catro novas opcións para o curso 2017-18: Identidade dixital, Consumo responsable, Valores democráticos europeos e Mobilidade escolar sostible e segura. Todas elas, poden ser escollidas polos distintos centros de ensino, que as poderán ofrecer en primeiro e/ou segundo curso de ESO, cunha carga horaria dun período lectivo semanal. Aínda que a oferta vai ampliándose ano a ano (no curso que vén rematar 31 mil alumnos e alumnas cursaron algunha destas materias, case o triplo que no curso anterior), isto non quere dicir que todas as materias estean dispoñibles para a súa escolla por parte de todo o estudantado. A materia que estivo presente na programación de máis centros foi Promoción de estilos de vida saudables (188 centros), seguida de Oratoria (179) e Investigación e tratamento da información (158). Pola contra, outras materias chegaron á oferta de moitos menos institutos, coma Igualdade de Xénero, que impartiron 27 centros. O contido de boa parte destas aulas estaba presente na programación de materias suprimidas como Educación para a Cidadanía. As catro novas materias Identidade dixital "aborda o seu coñecemento desde o fomento dunha cultura de participación activa e positiva" Entre as catro novas materias, destaca a de Identidade Dixital, que -destaca o seu proxecto- "aborda o seu coñecemento desde o fomento dunha cultura de participación activa e positiva" e que "procura afastarse dunha visión centrada nos riscos pero non renuncia ao seu tratamento, que se procurará observando o conflito como unha oportunidade". Nesta materia trátase o concepto de intimidade e a súa "exposición pública"; estúdanse as novas formas de compartir coñecemento na rede, os distintos tipos de licenzas e propiedade intelectual e a cultura libre; explícase a fenda dixital; tamén a creación da identidade dixital, o dereito ao esquecemento e as ameazas á reputación na rede. E mesmo afóndase na cultura da participación ou o crowdfunding. A materia de Consumo responsable "busca formar consumidoras e consumidores responsables, informados, conscientes, críticos e solidarios" Outra materia novidosa é a de Consumo responsable, que "busca formar consumidoras e consumidores responsables, informados, conscientes, críticos e solidarios, como unha forma de previr o consumismo excesivo e os seus efectos negativos para a sociedade e o medio ambiente". Conta con bloques centrados na publicidade, na identificación do etiquetado ou no exercicio dos dereitos das persoas consumidoras. Ademais, analízase "a relación entre o consumo e a sostibilidade, coa identificación dos distintos tipos de comercio (globalizado, xusto e de proximidade) facendo fincapé no comercio xusto e no comercio de proximidade como mellores opcións cara un consumo responsable". Ciencia e tecnoloxía en Praza.gal ofrecida por


Como suporán, o colectivo dos empregados públicos que atende as funcións de xestión, tramitación, auxilio e medicina forense da Administración de Xustiza en Galicia é abondo amplo e plural, ideolóxica e vitalmente. Pois ben, o 75,5% deste colectivo participou nun referéndum para decidir sobre a proposta dos sete sindicatos con representación: folga indefinida dende o vindeiro mércores. O 73,3% votou a prol desta convocatoria en horario total e outro case 20% en horario parcial. Mais dun 93% dos votantes que representan máis do 70% do colectivo. Poucas veces se acadou no sector público galego un apoio tan amplo nunha reivindicación colectiva. Non se pode dicir que este colectivo teña feito un uso desaquelado do seu dereito, xa que é súa primeira folga dende que se transferiron estas funcións á Xunta de Galicia, no xa lonxano 1996. A última suba da que desfrutaron estes funcionarios foi a que acordou o Goberno de coalición BNG-PSOE no 2008. Sufriron, por outra banda, a supresión do complemento específico durante catro anos. Arestora os funcionarios galegos deste colectivo son os peores pagados de todo o Estado español. O noso País está tamén nos últimos lugares canto á informatización e artellamento da Oficina Xudicial , mesmo ben por baixo do territorio onde o Ministerio de Xustiza segue a desenvolver as súas competencias (Estremadura, Murcia, Ceuta, Melilla e as dúas Castelas). Algo impensábel hai só oito anos e que nos fai cuestionar a execución das súas competencias por parte da tan ben dotada orzamentariamente Axencia de Modernización Tecnolóxica de Galicia (AMTEGA) Malia que o conxunto do colectivo desconfía do director xeral de Xustiza, Juan José Martín, por non ser veraz nas súas propostas, a negociación semellaba mellorar coa mediación da Presidenta do Consello Galego de Relacións Laborais. Mais a Xunta refugou esta mediación e sentou canda o director xeral de Xustiza ao director xeral da Función Pública, José María Barreiro, demostrando abondo que non lle preocupa o mal estado da Administración de Xustiza. Na xustiza, como na sanidade pública, as retalladas da Xunta degradaron o servizo público e empeoraron as condicións salariais e de traballo en xeral. A folga indefinida vai agravar sensibelmente a xa adiada e sobrecargada Xustiza galega. Mais seica o importante é frear o procès. Publicidade


Summary: Breogán Riobóo (Narón, 1986) é o primeiro secretario xeral de Podemos Galiza, cargo para o que foi electo após recibir a candidatura que lideraba o 54 por cento dos votos.

Foi eleito novo secretario xeral de Podemos en Galiza nun proceso no que participou co seu voto por volta do 20 por cento das persoas que están inscritas na formación.. A participación dáse dentro dun contexto, e estamos a falar de case 4.000 persoas votando, cando noutras formacións estas cousas decídenas uns centos de delegados. Así que aquí xa se pode ver un cambio na forma de entender a política, unha aposta en que a xente sexa verdadeiramente quen decida. Da campaña a valoración a facer creo que deber ser positiva. Contactamos e falamos con xente, con movementos sociais, con plataformas... todo iso permite ter unha idea do día a día en Galiza Nun recente artigo en Sermos Galiza (' O derradeiro ano da política galega ') Antón Losada falaba, en referencia a Podemos,"dunha forza que pode colocarse como a segunda do país sen dicir unha soa palabra sobre Galiza". Van vostedes cubrir esa carencia? Desde o principio deste proceso, e xa no documento organizativo e político, plantexamos cuestións a debate sobre Galiza. Nós queremos facer un debate aberto coa sociedade, para ter claro cales son as necesidades e demandas do país. Temos moi claro que as cousas para aquí témolas que facer desde aquí. Hai problemas específicos galegos e temos que ser nós quen teñan que solucionalos. Ao longo deste proceso o que fixemos foi constituír Podemos como un partido galego. Para os comicios galegos, porén, xa se anunciou que Podemos concorrerá coa súa propia marca. Valorades acordos ou ir con outras forzas como AGE? É moi cedo para falar desas cousas, non estamos centrados nese debate. De aquí a alá poden pasar moitas cousas e hai que ver como van ser as dinámicas que se dean, as necesidades e comportamentos do propio pobo galego... Nestes meses puidemos ver círculos de Podemos en Galiza refractarios na cuestión sobre 'lo del gallego' e mesmo empregando topónimos deturpados'... Témolo claro, os topónimos son en galego. A xente que fale naquela lingua na que se sinta máis cómoda, mais a que hai que promocionar e defender é a propia, o galego. Debemos volver ao consenso sobre o galego, un consenso que se cargou o Partido Popular cunha política lingüística que non é de recibo. A entrevista completa con Breogán Riobóo pódela atopar no Sermos Galiza nº134, disponíbel na nosa loxa


O Tribunal Superior Eleitoral (TSE) do Brasil anuncia que Luíz Inácio da Silva 'Lula' é inelegível para o cargo de presidente do Brasil e, por isso, a sua proposta de candidatura foi rejeitada. A decisão baseou-se na "lei da ficha limpa", que diz que quem foi condenado por corrupção em segunda instância está impedido de concorrer à presidência. O jornal brasileiro Globo diz que a decisão entra em efeito imediatamente, mas ainda existe possibilidade de recurso ao próprio TSE ou ao Supremo Tribunal Federal. Agora, o Partido dos Trabalhadores (PT) tería dez dias para propor um novo candidato. A maioria dos juízes votou a favor de impedir Lula de candidatar-se: seis votos contra um. Edson Fachin foi o único juiz que defendeu que Brasil deveria seguir a decisão do Comité dos Direitos Humanos da ONU a favor do direito de Lula se candidatar.


Summary: "Estou emocionado; se non te emocionas nestes momentos non te emocionas nunca", dixo na mañá desta sexta feira, tras facer oficial a súa dimisión na Cámara galega.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, formalizou na mañá desta sexta feira, "emocionado pero tranquilo", a súa renuncia como máximo mandatario galego, unha decisión que activa o proceso da súa remuda no eido institucional, que finalizará coa investidura e toma de posesión do seu sucesor, o actual vicepresidente primeiro, Alfonso Rueda, quen completará o proceso cara a mediados de maio ao designar os membros do seu Gabinete. O quinto presidente da historia da Galiza desde a aprobación do Estatuto converteuse esta sexta, 29 de abril, no primeiro que renuncia ao seu cargo. Fíxoo logo de ser proclamado líder do PP estatal e como marca o procedemento, mediante a entrega dun escrito de renuncia ao xefe do Lexislativo, Miguel Santalices, co que se reuniu na Cámara galega. Feixoo, que despois participará nunha reunión extraordinaria do Consello da Xunta antes de ler unha declaración institucional para comunicar a súa dimisión á sociedade galega, chegou pouco despois das 9.45 horas ao Pazo do Hórreo, onde saudou algúns xornalistas e fotógrafos que estaban ás portas agardando a súa chegada. Feixoo despídese responsabilizando o Goberno español de non lograr ningún traspaso en 13 anos Subiu á sala de reunións do Grupo Parlamentario Popular para despedirse dos seus deputados. Pouco antes chegaran membros do seu equipo. "Estou emocionado; se non te emocionas nestes momentos non te emocionas nunca", dixo. Trece anos de Goberno Deixa a Xunta 13 anos e 11 días despois da súa primeira toma de posesión, o 18 de abril de 2009. Foi ese ano no que tivo a súa primeira vitoria electoral cunha maioría absoluta axustada que lle permitiu tomar o relevo da coalición formada por PSdeG e BNG, con Emilio Pérez Touriño como presidente Anxo Quintana como vicepresidente. Feixoo revalidou e ampliou as súas maiorías absolutas noutros tres comicios galegos consecutivos, o último decorrido en xullo de 2020, nun contexto marcado pola pandemia. Malia que alcanzou Manuel Fraga en número de vitorias consecutivas, non chegará a cumprir os case 16 anos que o presidente fundador do PP estivo á fronte do Executivo galego.


Summary: O PP denuncia o alcalde ourensán ante a Fiscalía e acúsao de prevaricar nas obras de urbanización da rúa na que se atopa a súa vivenda. Agustín Fernández rexeita as acusacións e anuncia accións legais contra os conservadores.

Hai dous grandes concellos do país cuxos gobernos hai moitos meses que apenas falan de política. Santiago e Ourense, Ourense e Santiago, transitan dende hai case dous anos por senllos camiños empedrados nos que o ritmo da marcha non o marca o proxecto de cidade, os debates cotiáns ou os plans de futuro, senón os xulgados. Nos dous extremos da autoestrada AP-53 choven acusacións de prevaricación e peticións de dimisión que cambian de bando político en función da cidade. Este xoves o escándalo foi de novo para o sur, desta volta por iniciativa do PP e co alcalde ourensán, o socialista, Agustín Fernández, como protagonista. Desta volta quen acusa é o voceiro conservador na cidade, Rosendo Fernández. O tamén vicepresidente da baltarista deputación ourensá anuncia que o seu partido vén de denunciar o rexedor na Fiscalía pola urbanización da rúa na que se atopa a súa vivenda con fondos do Plan E. O socialista, segundo o PP, pediu licenza para pavimentar o entorno da súa casa en 1991 e para facelo puxo sobre a mesa un aval de case 11.000 euros. En 2009, cando se ocupaba da Concellaría de Facenda, o goberno local aprobou as obras para toda a rúa por 200.000 euros e, unha vez rematadas, Agustín Fernández recuperou o seu aval previo informe favorable do propio Concello. O PP denuncia o alcalde ante a Fiscalía pola urbanización da rúa na que se ubica a súa vivenda Nesta sucesión de acontecementos o PP ve prevaricación, tráfico de influencias e malversación de fondos públicos e, con independencia do que resolva a Fiscalía, esixen a dimisión "inmediata" do alcalde. Pola súa banda o rexedor saíu ao paso das acusacións cualificándoas de "terrorismo político". Visiblemente alterado, segundo detallan os informadores que presenciaron a comparecencia, Fernández defendeu a legalidade das obras e o seu voto favorable ás mesmas. "Por que tería que absterme na Xunta de Goberno que aprobou a urbanización dunha rúa na que vivimos máis de 20 veciños?", preguntouse. Baixo esa lóxica, abonda, tería que absterse tamén en todos os asuntos que afecten o conxunto da cidade por ser veciño da mesma. "Un tema administrativo" O socialista ve nesta denuncia un novo capítulo do "acoso político" ao que o somete o PP, quen basea a súas acusacións nunha "mentira". Este, defende é "un tema administrativo e persoal" e nada máis ca iso, polo que resulta "lamentable" levalo á vía penal. El non chegou a acometer as obras por conta propia "porque era tecnicamente imposible" e cando se fixeron non achegou fondos igual que tampouco o fixo ningún outro veciño da rúa. Por todo isto, asegura, vai emprender accións legais contra o PP. Fernández anuncia accións legais contra os conservadores Este novo episodio político-xudicial prodúcese nun contexto no que o propio alcalde e dúas edís máis suman, en total, sete imputacións, a maioría derivadas de denuncias de particulares. Así e todo, o número de membros do goberno local é sensiblemente inferior ao de Santiago, onde o PP defende a continuidade de todo o gabinete no que 10 dos seus 13 membros teñen contas pendentes coa xustiza. En Compostela o asunto que derivou nun maior número de imputacións foi o intento de pagar con fondos públicos a defensa xurídica dun edil imputado na Pokémon. Segundo Alberto Núñez Feijóo este non é motivo para dimitir porque se trata dun asunto "administrativo".


Summary: O inicio do desconfinamento fai mudar os hábitos de consumo de móbil e internet das galegas.

O inicio do desconfinamento trae consigo un cambio nos patróns de consumo das galegas. Así o constata a compañía galega de cable R, integrada no grupo Euskaltel, que confirma un descenso de 15%, até 53,5%, na utilización de acceso a internet nas horas pico (as de maior consumo de forma simultánea), cando hai tan só un mes o incremento de tráfico era de 63%, "o que denota que as persoas xa comezaron a saír a practicar deporte e a pasear", apuntan desde a compañía. A entrada na fase 1 do desconfinamento tamén repercutiu no uso das liñas de voz móbil, que experimentaron unha débil redución de 5%, pasando de 60 a 55% en hora pico, mentres que o acumulado diario medrou 120%, máis do dobre, polo mantemento das comunicacións por parte das persoas cos seus familiares e amigos. O que non variou foi uso do Whatsapp, que mantén o seu crecemento en 300%, o mesmo que as ferramentas colaborativas de videoconferencia (Whatsapp, Skype, Teams, Zoom etc). Desde R xustifican este comportamento no feito de que as familias se conectan á rede de datos fixa, no canto de móbil, para navegar por internet, ver películas en streaming, realizar videoconferencias con familiares ou amigos, compartir xogos en rede ou teletraballar. R constatou tamén que nestes días o consumo medio de televisión é de 5,22 horas diarias, isto é 44% máis do habitual, aínda que é un punto menos que hai un mes, por efecto dos horarios de saída para pasear e xogar para as crianzas e as súas familias estabelecidas xa na fase 0. Por outra banda, os consumos de contidos infantís en televisión creceron 48%. A telefonía fixa, pola súa banda, subiu 90% no período analizado.


Summary: As fronteiras están fechadas pola pandemia, pero a natureza non cesa de moverse. Millóns de aves, alleas aos esforzos dos humanos para conter o virus, percorren o mundo buscando lugares aptos para criar ou climas propicios para pasar o inverno. Ao rematar a tempada reprodutiva, un enorme continxente destas criaturas emprende o camiño cara a territorios temperados para evitar a escaseza de alimento derivada das baixas temperaturas nórdicas. E moitas delas escollen a Galiza como o lugar idóneo para esperar a que pase o frío, volver ás zonas de reprodución e comezar así un novo ciclo.

As aves tamén son un termómetro que nos orienta sobre a temperatura da nosa saúde ecolóxica: son o grupo animal máis doado de detectar e, xa que logo, un indicador de consulta relativamente sinxela de como funcionan os nosos espazos naturais. Por iso, ao chegar xaneiro, varias ducias de ornitólogos sacan os seus telescopios e saen ao campo a contar as aves presentes nas zona húmidas, a censalas. Desde o ano 1967, os censos de aves acuáticas realízanse a nivel mundial, coordinados por un organismo global, Wetlands International, dedicado á protección de áreas húmidas e á súa xestión sustentábel. Xurxo Mouriño, biólogo e xestor ambiental, leva realizando estes censos desde comezos da década de 1980 e coñece ben os seus mecanismos. "Na Galiza, estes censos realízanse desde 1972, por iniciativa de varias asociacións como o Grupo Ornitolóxico Galego, xermolo da Sociedade Galega de Historia Natural, o grupo Erva ou o Grupo Naturalista Hábitat. En 1987, a Dirección Xeral de Conservación da Natureza da Xunta (hoxe, Dirección Xeral de Patrimonio Natural) asumiu a súa organización e coordinación". Desde 2015 a Xunta contrata a realización do censo a profesionais e a empresa de Mouriño, Arcea Xestión de Recursos Naturais, é a entidade consultora que ten desenvolvido a maior parte deses contratos. Segundo Mouriño, a media de aves que escollen o noso país para invernar nos últimos anos é de 130.000 (eran 170.000 na primeira década do século) e cerca do 65% son gaivotas. As zonas húmidas son pezas imprescindíbeis no mantemento de recursos tan básicos como a auga e teñen unha importancia fundamental na captación de carbono, algo que –nestes momentos en que o cambio climático se presenta como un dos principais retos que debe enfrontar a humanidade– debería valorizarse máis A sombra do cambio climático O descenso no número de individuos podería indicar un mal estado de saúde, mais non hai que precipitarse na avaliación dos resultados. O feito de que os censos se realicen a nivel global permite sacar conclusións máis afinadas, baixo as que se adiviña a sombra do cambio climático. "Por unha banda", explica Mouriño, "o número de gaivotas derrubouse nos últimos anos por culpa do selado de vertedoiros e dunha doenza paralizante que sofre a poboación de gaivota patiamarela desde hai anos. Por outra, algunhas especies simplemente cambiaron os seus hábitos invernantes como consecuencia do incremento das temperaturas. As rexións do norte e do leste de Europa teñen agora invernos máis suaves e iso provoca que algunhas especies prefiran dirixirse a estas zonas –que están máis perto dos seus territorios de cría– en vez de descender até estas latitudes. A visión local non é indicativa da situación da especie a nivel global." Existe a tendencia a que os invernos sexan máis cálidos, mais prodúcense moitas fluctuacións anuais que provocan irrupcións súbitas de determinadas especies nalgúns anos, mentres que noutros, estas mesmas especies desaparecen da nosa xeografía. Algúns estudos demostran que realizar a invernada perto dos territorios de cría beneficia os individuos e, á longo prazo, a especie. É o caso dalgunhas especies de patos buceadores, como o pato cristado (Aythya fuligula), cuxos efectivos na Galiza se reduciron moitísimo na última década mais que mantén o nivel das súas poboacións no conxunto do continente. A tendencia contraria tamén existe: algunhas especies de garza –a garza cincenta, a garzota e mesmo a garza branca, que desde hai oito ou dez anos é unha visitante escasa pero segura– e os cullereiros incrementaron a súa presenza nas zonas húmidas galegas como consecuencia do descenso da presión cinexética. Falando da caza de aves acuáticas, que constitúe un serio problema noutros lugares, Mouriño cre que "na Galiza, inflúe moi pouco no declive das aves acuáticas: por unha banda, porque as principais localidades de invernada están declaradas refuxio de caza e, por outra, pola propia estrutura habitacional do país. En moitos lugares, especialmente na costa, aínda que non estea prohibida a caza, o seu exercicio é inviábel pola cantidade de vías de comunicación e de construcións que se espallan por todo o territorio. De feito, o único sitio onde hai constancia de que se dá a caza de aves acuáticas na Galiza é no Baixo Miño". A importancia das zonas húmidas Os censos realizados no inverno teñen como principal obxectivo as zonas húmidas, un dos ecosistemas máis produtivos e tamén dos máis ameazados na actualidade. Mouriño destaca as contradicións existentes na revalorización que, nos últimos anos está a ter o papel destas áreas na saúde global do planeta. "A produtividade biolóxica destas zonas está moi recoñecida: son zonas dunha produtividade biolóxica importantísima, pola combinación de auga e terra, e cunha enorme cantidade de biomasa: son ecosistemas que, transformados, por exemplo, en arrozais ou en zonas de marisqueo teñen unha produtividade moi alta. O que non está tan asumido é o seu valor, digamos, de mercado. As zonas húmidas son pezas imprescindíbeis no mantemento de recursos tan básicos como a auga e teñen unha importancia fundamental na captación de carbono, algo que –nestes momentos en que o cambio climático se presenta como un dos principais retos que debe enfrontar a humanidade– debería valorizarse máis. Custa moito recoñecer este tipo de funcións que non teñen un rendemento económico inmediato, mais é un valor que está aí desde sempre. Ademais, son áreas relativamente escasas dentro dos ecosistemas do planeta, o que multiplica aínda máis o seu valor". Cinco espazos naturais galegos forman parte da Lista de Zonas Húmidas de Importancia Internacional sinaladas a partir da firma deste tratado: o Complexo Intermareal Umia-O Grove, a ría de Ortigueira e Ladrido, a ría de Ribadeo, a lagoa e o areal de Valdoviño, e o complexo formado polas praias, as dunas e a lagoa de Corrubedo. Na Galiza, as zonas húmidas contan cunha sorte relativa. "Se o vemos cunha perspectiva recente, o seu estado, en xeral, non é tan malo", explica Mouriño, "máis se o vemos con algo de perspectiva histórica, a situación é absolutamente calamitosa: perdeuse a principal zona húmida do país, a lagoa de Antela; o complexo lacustre da Terra Chá está esquilmado; as lagoas de Budiño (Porriño) están absolutamente esnaquizadas… Mantéñense zonas do litoral, as rías e os esteiros, mais no interior apenas contamos con nada máis. Algúns encoros transformáronse en hábitats de substitución dalgunhas especies acuáticas pero en absoluto compensan as perdas de anos anteriores". Precisamente para coidar destas xoias ecolóxicas asinouse o Convenio de Ramsar, que acaba de celebrar, o pasado 2 de febreiro, cincuenta anos. Trátase dun acordo internacional sobre a conservación e a utilización responsábel das zonas húmidas, que inicialmente se centrou na protección do hábitat das aves acuáticas, mais que co paso dos anos foi ampliando o seu ámbito de aplicación no sentido de protexer toda a biodiversidade destes ecosistemas. Cinco espazos naturais galegos forman parte da Lista de Zonas Húmidas de Importancia Internacional sinaladas a partir da firma deste tratado: o Complexo Intermareal Umia-O Grove, a ría de Ortigueira e Ladrido, a ría de Ribadeo, a lagoa e o areal de Valdoviño, e o complexo formado polas praias, as dunas e a lagoa de Corrubedo. "En xeral todas as rías galegas", puntualiza Mouriño, "e algúns tramos fluviais son importantes desde o punto de vista ecolóxico. O máis escaso aquí son as zonas humidas interiores, que foron asque máis sufriron as transformacións de orixe humana. A desaparición de Antela, por exemplo, causou un impacto ecolóxico que transcende as nosas fronteiras, que tivo consecuencias a nivel ibérico. Polos datos que existen, Antela era o lugar de nidificación de moitas especies que se perderon. En conxunción coa perda, polos mesmos anos, da lagoa de La Janda en Cádiz e da lagoa da Nava, en Palencia, foi unha catástrofe para a saúde ecolóxica da parte continental da península". Esta diferenza entre o estado de conservación das zonas marítimas e as do interior podería deberse a que as primeiras son a base dunha actividade económica de alto rendemento (pesca, marisqueo…) mentres que as segundas foron estigmatizadas como "paraxes improdutivas". Dalgunha forma, semella que estamos condenados a velo todo a través dun cristal produtivista. "En certa maneira, foi así", constata Mouriño, "xa que estas zonas de interior non só se consideraban como improdutivas senón que, ademais, eran vistas como áreas insalubres. Non había nelas unha produción económica importante e, se a había, non pasaba de ser de autoabastecemento doméstico: leña, estrume, algo de pesca…". No cómputo destes ecosistemas, tampouco debemos esquecer outras áreas que teñen unha grande importancia para o equilibrio ecolóxico como as turbeiras de montaña –como, por exemplo as do Xistral– que non son especialmente relevantes para a conservación de aves pero que son vitais e de altísimo valor ecolóxico. Hai que decatarse de que unha actividade realizada por uns poucos individuos pasa a ser unha agresión cando se realiza en masa. É algo do que non somos conscientes como sociedade, mais é preciso ter presente que podemos estar provocando impactos significativos sobre as aves e, en xeral, sobre uns ecosistemas que son os que nos soportan a nós Conservar para o futuro A pandemia puxo de manifesto a necesidade que temos de manter un certo contacto coa natureza, mais a actual tendencia a "ocupar" espazos naturais fráxiles como as zonas húmidas pode ter consecuencias contraproducentes. "Cada vez nos gusta máis gozar da natureza, pasear, andar en bicicleta, recoller cogomelos…", di Mouriño, "mais hai que decatarse de que unha actividade realizada por uns poucos individuos pasa a ser unha agresión cando se realiza en masa. É algo do que non somos conscientes como sociedade, mais é preciso ter presente que podemos estar provocando impactos significativos sobre as aves e, en xeral, sobre uns ecosistemas que son os que nos soportan a nós. Existe demasiada presión humana que é preciso avaliar para saber exactamente canta carga pode resistir unha determinada paraxe natural e actuar en consecuencia. Por exemplo, os hábitos de paseo de cans en zonas importantes para as aves está xerando moitos problemas que deberían ser regulados polas autoridades". Outras actividades máis agresivas tamén poden ter repercusións fatais para estes ecosistemas. O rexurdir dos parques eólicos ou das explotacións mineiras poden constituír un grave risco para as zonas humidas. "Non son un perigo directo", explica Mouriño, "porque non se van construír parques eólicos ou explotacións mineiras directamente en áreas protexidas, mais pode haber efectos inducidos desde esas instalacións, como no caso dos previsíbeis impactos que podían afectar a ría de Arousa desde a mina de Touro: a construción destas infraestruturas ten consecuencias que poden poñer en perigo os ecosistemas: por exemplo, por causa das augas residuais e os sedimentos –ademais de posíbeis vertidos– que producen. Aínda así, hai que estar moi alerta porque existen lugares onde foi imposíbel manter un espazo protexido por mor da presión industrial: ás gándaras de Budiño sufriron unha deterioración case irreversíbel sen que as autoridades competentes puideran ou quixeran remedialo". En todo caso, a natureza segue movéndose: aves como as aguias peixeiras, antes practicamente inencontrábeis por aquí, convertéronse en invernantes habituais no noso país. Outras que antes eran numerosas, como a galiñola negra, sufriron un declive moi acusado que acende todas as alarmas entre os conservacionistas. As flutuacións teñen ás veces unha causa natural, mais case sempre a man do ser humano se adiviña detrás dos cambios. Da nosa actitude ante estes visitantes invernais depende tamén, en gran medida, o noso futuro. A recuperación da lagoa de Antela, máis perto No marco do Día Mundial dos Humidais, celebrado este pasado martes, a ministra para a transición ecolóxica, Teresa Ribera, anunciou o compromiso do Goberno estatal para recuperar zonas húmidas que cualificou como "esenciais para a vida". Na súa intervención, citou específicamente a Lagoa de Antela, na Limia, entre os tres humidais do Estado perdidos no pasado e que agora se pretenden restaurar. O certo é que desde o anuncio da chegada dos fondos europeos para combater a crise derivada da pandemia, varias asociacións ecoloxistas traballan en elaborar un proxecto que permita a recuperación do que foi unha das grandes zonas húmidas europeas. Xurxo Mouriño considera que esta é unha noticia moi esperanzadora. "Un proceso precioso a nivel social. Na actualidade, a seca dunha lagoa con estas características para sementar patacas resulta absurdo, mais houbo un tempo en que se vía como un síntoma de progreso. Afortunadamente, hoxe podemos soñar cun futuro máis razoábel para Antela".


Summary: Naira Blanco acadou un meritorio 5º posto

Acodía esta fin de semana unha delegación da Selección Galega ao Torneo Internacional Cadete de Coimbra. E co kimono franxiazul competían dúas deportistas do Judo Club Bergantiños, Naira Blanco (-52 fg) e Lucía Pazos (-57). As costeiras volven con moi boas sensacións cos combates realizados e, sobre todo, co gran resultado de Lucía. A muxía conseguía a medalla de prata en -57 tras ganar os seus primeiros combates con moita superioridade e perder na final coa representante de República Checa. Excelente actuación de Lucía na súa primeira competición na categoría cadete. Lucía no segundo chanzo do poido O sábado foi a quenda de Naira. A coristanquesa alcanzou un meritorio 5º posto plantándose nas semifinais onde, perde coa outra representante de Galicia, que ao final resultou campiona. Loitando polo Bronce perdeu pola mínima realizando un grandísimo combate. En resumo, boa competición das nosas judokas que lles serve para acumular experiencia sobre o tatami de face aos próximos compromisos. Gran torneo para Naira e Lucía


Summary: 'Enfermeiras eventuais en loita' chama a acudir ás oposicións de Silleda vestidas de negro. Mentres, o apoio á súa loita vai a máis nas redes sociais, con vídeos de apoio e solidariedade de non poucos rostros públicos.

Este domingo 12 de maio máis de 8.000 persoas están chamadas a acudir a Silleda para participar nunhas oposicións que lles permita permanecer nas listas de contratación ou acceder a algunha das 830 prazas que oferta o Sergas. "Este domingo iremos de negro para demostrar que estamos en loita e de loito", chaman desde 'Enfermeiras eventuais en loita" co cancelo #OPEnegra. Unha chamada para visibilizar a precariedade deste colectivo. A campaña iniciada por este colectivo xa logrou facerse viral. Nela participan non poucos rostros coñecidos da política, a cultura ou a sociedade galega. Desde o actor Luis Tosar até o cociñeiro Pepe Solla, desde o xornalista Gonzo até políticos como Ana Pontón, Yolanda Díaz, Abel Losada ou Xulio Ferreiro. Até a orquestra París de Noia ou o conxunto Dakidarría se animaron a gravar pequenos vídeo de apoio ás demandas deste colectivo. Todos eles poden verse no Facebook do colectivo. Unha campaña para denunciar e dar a coñecer a "precariedade laboral que afecta cada vez a máis traballadoras" deste colectivo, así como á propia "calidade asistencial": inestabilidade laboral, eventualidade e temporalidade, imposibilidade de gozar do dereito a vacacións... Son algúns dos puntos denunciados.


Summary: Diríxena á conselleira de Medio Rural. Afirman que clausirar o programa, con 26 anos en antena, é "pechar unha ventá" a un sector socioeconómico fulcral.

Máis de 1.140 persoas asinaran xa a primeira hora desta quinta feira, 27 de abril, a petición impulsada pola Sociedade galega de pastos e forraxes e dirixida á conselleira de Medio Rural solitando que 'O Agro' e 'Labranza' non desaparezan da grella da TVG. As persoas asinantes sinalan que estes programas son "dende hai máis de 25 anos un referente da televisión pública de calidade e o principal escaparate cotiá do noso mundo rural ante o conxunto da sociedade galega". Lembran que o presidente da Xunta prometeu ao comezo desta lexislatura que esta ía ser a "lexislatura do rural". E para iso, indican, cómpre programas do rural, como 'O Agro' e 'Labranza', que "unha ventá á que asomarse para coñecer o que se estaba a facer de valor no agro, na gandería, na industria agroalimentaria, na artesanía, no desenvolvemento rural e no eido forestal". Os impulsores da iniciativa lamentan que os programas vaian desaparecer e que iso sexa "sen ningún tipo de xustificación nin aviso previo, cunha total falta de transparencia impropia dun medio público de comunicación, e sen ter en conta o seu importante rol como programa vertebrador da Galiza rural e urbana, cada día máis alleas e desconectadas unha da outra.". Corte de financiamento Segundo advertiu a CUT cando deu a coñecer a decisión de deixar de emitir 'O Agro', esta adoptouse por dous motivos: o recorte nun 75% do financiamento que desde a Consellaría de Medio Rural se adica a este programa e, por outra banda, á necesidade de mais redactores para o Telexornal, polo que xa desprazarían redactores do Agro a esa sección.


Summary: O Ibex 35 descendeu 2% nas últimas horas.

O valor do euro volveu marcar esta segunda feira un récord negativo ao situarse novamente por debaixo da paridade co dólar estadounidense. Coa apertura dos mercados bolsistas, o valor da moeda da Unión Europea caeu até os 0,99 dólares, o que supón o peor cambio da divisa desde febreiro de 2002. A previsión de caída do PIB estatal en 0,2% eleva o risco de crise económica A perda de valor do euro coincide coa baixada das grandes bolsas europeas, destacando as caídas en Francia, Alemaña e o Estado español, coas empresas que integran o Ibex 35 perdendo 2% nas últimas horas. De confirmarse esta caída, a bolsa española fechará esta segunda feira en número vermello, sendo o décimo terceiro día dos últimos catorce nos que se dá esta situación. Os directivos do IBEX 35 aumentan as súas retribucións en 10% A decisión deste sábado da compañía estatal rusa de gas Gazprom de cortar de maneira indefinida o subministro de gas ao centro de Europa a través do gasoduto Nord Stream 1 por "dificultades técnicas" provocou unha situación de tensión na economía europea que esta segunda feira viuse reflectida nas bolsas e no euro. Contracción do PIB e "recesión técnica" O pasado mes de agosto, cando se deu o anterior mínimo histórico na valoración do euro, o Bundesbank, banco central de Alemaña, advertiu do aumento significativo dos riscos que apuntan a unha contracción do PIB durante a segunda metade do ano, cando as presións inflacionistas poden aumentar até impulsar o IPC arredor de 10% este outono. O valor do euro volve situarse por debaixo do do dólar: A UE, en risco de "recesión técnica" "A probabilidade de que o PIB diminúa no semestre de inverno aumentou significativamente", sinalaba a entidade, que espera que a taxa de inflación alcanzará "novos máximos no outono", cando as subas de prezos no país poderían alcanzar "a orde de 10%". O Banco Central Europeo (BCE) advertiu de signos de desaceleración na zona euro. A representante alemá no directorio do BCE, Isabel Schnabel, recoñecía que os signos que apuntan a unha desaceleración do crecemento da zona euro abren a porta a que a economía da UE entre en "recesión técnica", mentres que probabelmente tardarán algún tempo en disiparse as presións inflacionistas. Os aforradores galegos perderon 7.532 millóns desde xuño de 2021 polo impacto da inflación Desta maneira, para a reunión do Consello de Goberno do BCE deste mes de setembro, Schnabel mostrouse favorábel que a entidade volva actuar "con decisión", xa que, ao mirar os datos máis recentes, as preocupacións que había en xullo, cando o Banco Central Europeo decidiu acometer unha suba de tipos de 50 puntos básicos, "non se aliviaron".


Summary: O Executivo galego dá agora este paso a pesar das reiteradas queixas da Comunidade de Montes de Tameiga (Mos).

A delegada territorial do Goberno galego en Vigo, Marta Fernández-Tapias, anunciou que o Consello de la Xunta dará o visto e prace esta quinta feira á declaración de interese autonómico para o proxecto que o Real Club Celta de Vigo quere pór en marcha en Mos, a chamada 'Factoría do Deporte Galego-GalizaSports 360'. Tal e como informou a Xunta nun comunicado, o pasado 15 de marzo, o Real Club Celta de Vigo presentou ante a Secretaría Xeral para ou Deporte a solicitude de declaración de interese autonómico do proxecto 'Factoría do Deporte Galego-Galicia Sports 360', ao amparo da Lei 1/2021, do 8 de xaneiro, de ordenación do territorio. A veciñanza comuneira de Tameiga avisa: "Traballan para roubarnos o monte" O Executivo galego dá agora este paso a pesar das reiteradas queixas da Comunidade de Montes de Tameiga (lugar do concello de Mos onde se construiría a 'Factoría do Deporte Galego-GalizaSports 360'), que vén mostrando a súa oposición a este proxecto do Real Club Celta de Vigo. "Eles falan moito da universidade do deporte, dos centros de laboratorio e investigación, pero ao final todo é negocio, puro e duro", afirmaba a este xornal o coordinador da Comunidade de Montes de Tameiga, Gonzalo Pérez, antes de se coñecer este novo paso da Xunta. Sobre a declaración de interese autonómico, Pérez aseguraba que "é o mecanismo no que traballan para roubarnos o monte, unhas oito hectáreas no Chan da Cruz, no que ademais dun estadio máis grande que o de Balaídos din que queren facer concertos e meter zona de restauración e xerar e xerar. Ben pois todo iso que buscan xerar pódese facer perfectamente sen ocupar e destruír máis territorio". Tameiga "non achanta" ante a "campaña de acoso" da alcaldesa de Mos "O máis valioso que ten o monte son os acuíferos e os pozos que se fixeron hai 40 anos para a recollida da auga de chuvia", algo que, en palabras de Pérez, "periga" ante a intención do Celta amparada agora pola Xunta e a alcaldesa do municipio, Nidia Arévalo.


Summary: Festas tradicionais ameazadas, actividades deportivas suspendidas, sangría nas caixas de concellos e asociacións culturais e veciñais... A lei aprobada en solitario polo PP en decembro para os espazos portuarios galegos comeza a pasar factura. Eis un extracto da reportaxe, publicada no Sermos Galiza 304.

Tradicionalmente os terreos portuarios foron na Galiza moito máis que un simple espazo ligado ás actividades económicas derivadas do mar. Son puntos de convivencia veciñal, emprazamentos privilexiados para acoller festas parroquiais, festivais, actividades deportivas e culturais, mesmo feiras... Mais todas estas funcións e utilidades semellan que van ser pasado, sobrepasadas polo rolete da Lei de Portos que o PP aprobou en solitario a finais de 2017 e cuxas consecuencias comezan a se deixar ver con nitidez. Carril e Vilaxoán son dúas localidades arousás que pivotan en torno ao seu porto, non só en canto a actividade comercial senón tamén en relación ao seu día a día. As comisión de festexos de Carril de tanta raigame e seguemento como o Apóstolo, San Fidel ou o festival Ameixa Rock xa deron a voz de alarma. Son eventos que se fan en espazos xestionados por Portos de Galiza porque non hai outros. As novas fianzas exixidas, os trámites requiridos vense como "insuperábeis" polas comisións. [Podes ler a información íntegra no número 304 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O primeiro ministro grego defende a soberanía grega en Moscova na véspera dun novo cobro do FMI.

Alexis Tsipras, reuniuse esta cuarta feira (8 de abril) co seu homólogo ruso, Vladimir Putin. A xuntanza, desenvolvida en Moscova, enmárcase nun contexto complexo tanto para Grecia como para Rusia en canto á súas relacións coa Unión Europea. As sancións impostas entre a UE e Rusia froito do conflito na Ucraína xunto coa tensión crecente entre o goberno de Syriza e os seus socios comunitarios a respeito da débeda marcaron un encontro do que se tiraron múltiples e diversas leituras. Desde os sectores europeístas ven no encontro entre Atenas e Moscova unha xogada psicolóxica en vésperas do pagamento de 450 millóns de euros ao Fondo Monetario Internacional (FMI). O achegamento de Tsipras cara á Putin afonda nunha ferida aberta e posiciona a política exterior grega para alén da estratexia comunitaria. O propio presidente heleno lembraba a súa capacidade para desenvolver unha acción exterior "multifacética". "Grecia é un país soberano" defendeu Tsipras en comparecencia de imprensa. Plan de acción conxunto A inquedanza paira nas principais capitais europeas, nomeadamente en Berlín, que olla con incertidume unha hipotética axuda financeira de Moscova a Grecia. Porén, o propio presidente ruso esclareceu en resposta aos medios de comunicación que o mandatario heleno non procurara na xuntanza axuda económica senón estreitar as relacións comerciais entre ambos os dous países en sectores como o agrícola, o enerxético e transportes. "Grecia podería tornarse nun dos principais centros europeos de distribución de enerxía", sinalou Putin após emprazar Tsipras a conectar Grecia ao gaseoduto ruso-turco que proxectan construír no Mar Negro. No encontro, ambos os dous xefes de goberno asinaron un Plan de acción conxunto (2015-2016) e que re-estabelecerá os intercambios comerciais e investimentos entre Rusia e Grecia.


Summary: Vilas e cidades do país acolleron accións reivindicativas co gallo do Día para a eliminación da violencia machista.

Desde cartaces e caixas que lembraron os nomes das sete mulleres asasinadas no país no que vai de ano até manifestacións polas rúas, quixeron facer visíbel este 25 de Novembro a violencia que acotío padecen as mulleres. Convocadas a mediodía pola CIG e ao serán pola Marcha Mundial das Mulleres e outros colectivos feministas, Galiza revirouse contra todas as formas de violencia mesmo representándoa con pequenas pezas de micro-teatro como en Lugo. A Deputación luguesa decidíu levar á cidade amurallada exemplos reais de comportamentos machistas e violentos. Da man da compañía Microefectos Dramatúrxicos distintas rúas e prazas de Lugo acolleron representacións teatrais coas que a institución quixo "concienciar" a veciñanza sobre "esta problemática social". Tamén en Vigo as rúas se encheron, desta volta d@s máis nov@s para amosar o seu rexeitamento á violencia exercida contra as mulleres na rede. Unha maré lilá percorreu a cidade olívica para denunciar o control e opresión através de redes sociais e outras tecnoloxías dixitais. As xeracións máis novas foron un dos principais receptores das distintas campañas desenvolvidas este ano arredor do 25 de Novembro. Mais as tradicionais concentracións e mobilizacións conviviron nesta ocasión con multitude de accións locais, máis simbólicas, que quixeron conmemorar tamén esta data. O Morrazo ou Silleda tamén saíron a algunhas das súas prazas máis senlleiras para rexeitaren o machismo e a violencia contra as mulleres. Acarón da imaxe de Camilo José Cela ou Cangas organizacións, asociacións e colectivos berraron que "o machismo mata".


Summary: "Pódese interpretar de moitas maneiras, pero hai moitas formas de combater. Nós falamos de combater mais de forma humanitaria, axudando ao pobo ucraíno", dixo esta cuarta feira na 'Radio Galega'.

O alcalde de Agolada, Luís Calvo (Partido Anticorrupción e Xustiza), foi esta terza feira noticia en todo o país polo seu "ofrecemento" por escrito a "combater" contra o Exército ruso en Ucraína. A carta, dirixida ao embaixador de Ucraína no Estado español, Serhiy Pohorelzew, expresaba o seguinte, alén de ofrecer tamén a colaboración do Concello na acollida de persoas refuxiadas e o envío de axuda humanitaria: "Tanto eu propio como o Sr. Tenente-Alcalde, Óscar Val García, estamos á súa total disposición para ir combater contra as forzas opresoras rusas en canto vostedes o consideren oportuno. Queremos expresarlle o noso máis sincero apoio e colaboración desde este Concello". O alcalde de Agolada ofrécese voluntario a combater en Ucraína Porén, esta cuarta feira Calvo matizou as súas palabras nos micrófonos de Galicia por Diante (Radio Galega): "Pódese interpretar de moitas maneiras, pero hai moitas formas de combater. Uns fanno con armas, outros con sancións económicas, outros fechan o espazo aéreo, etc. E nós imos combater o invasor axudando aos refuxiados, dándolles aloxamento e comida", afirmou. Neste senso, sinalou que "sería unha contradición que digamos 'non á guerra' e logo botarmos man ao fusil", e insistiu en que nin el nin Val son militares. "Que pintamos o tenente de alcalde e eu con dous fusís? Falamos de combater mais de forma humanitaria, axudando ao pobo ucraíno", enfatizou o rexedor de Agolada. Con todo, apuntou: "Dado o caso, se temos que ir a Ucraína, axudaremos a montar tendas de campaña, hospitais móbiles, axudar as persoas maiores e a cativada, coidar dos enfermos e os feridos nos hospitais de darse o caso...". Polo de agora, dixo, non recibiu resposta ningunha ao seu ofrecemento por parte da Embaixada de Ucraína en Madrid. A guerra en Ucraína, en directo De Castroverde a Polonia para recoller persoas refuxiadas Dous veciños de Castroverde emprenderon unha viaxe en senllos coches cara á fronteira de Polonia con Ucraína para ofrecer a oito persoas as prazas dispoñíbeis e vir á Galiza para fuxir da guerra. A idea destes lucenses é chegar esta cuarta feira ao mediodía á fronteira Medyka e alí ofrecer a súa axuda. Aínda que non pecharon ningunha acción concreta con ningunha ONG, Héctor Pérez, o veciño de Castroverde que recrutou un amigo para facer esta viaxe de ida e volta, informouse a través dunha irmá que traballa en servizos sociais de Madrid e cun contacto coa comunidade ucraína no Estado español. "Son moi susceptíbel con este tema", recoñeceu a Europa Press Pérez, quen asegurou que o detonante foi o caso da nena de seis anos falecida nun hospital de Mariupol. Así, pensou que aínda que era "arriscado", tiña que "facer algo", unha idea na que atopou Paulo Ribeiro. Para Héctor Pérez, "calquera persoa que tivese catro días faría o mesmo". "Son 800-900 euros cada un, non estamos tan lonxe".


Summary: Tal día como hoxe, 7 de xaneiro, pero de 2020, Pedro Sánchez era investido presidente polo Congreso, obtendo luz verde para formar o primeiro Goberno de coalición do Estado desde a II República. Un dos acordos que posibilitaron a investidura comprometía a rebaixa das peaxes da AP-9 (o asinado co BNG). Un ano despois as portaxes desta autoestrada non só non baixaron, senón que foron na que máis subiron do Estado. Orzamentos, reparto de fondos e blindaxe ante a Covid-19 foron outros dos puntos quentes entre España e a Galiza nestes 12 meses.

2020 remataba co traspaso do Pazo de Meirás ao público, logo de que a xustiza estimase integramente a demanda interposta polo Estado e declarase este propietario do pazo, en mans da familia Franco durante décadas. En 2020 tamén se deu a suba de 5,5% do salario mínimo interprofesional, situándose en 950 euros ao mes en 14 pagas. A fin da Lei Wert no ensino, a regulación da eutanasia ou a suba das pensións para 2021 constan nos fitos do Executivo que afronta, ao mesmo tempo, varios confrontos na Galiza. O incremento dos prezos das peaxes aplicado o 1 de xaneiro na AP-9 provocou un aluvión de críticas sobre o PSOE e Unidas Podemos, após teren anunciado que os orzamentos do Estado traerían bonificacións e rebaixas nesta autoestrada. O PSOE aseguraba esta semana que estaba a traballar para logralo, mais o certo é que mesmo os orzamentos do Estado contaron con forte oposición na Galiza á dereita e esquerda. Tanto o PP e o Goberno da Xunta como o BNG cargaron contra as contas do Estado por deixaren un investimento na Galiza para 2021 de 832 millóns, o que supón unha redución das partidas de até 11% respecto ao que estivo recibindo o país até o de agora cos orzamentos de Montoro de 2018. De feito, as contas do actual Executivo supoñen o investimento máis baixo dos últimos 15 anos para a Galiza, mentres que o investimento global medrou nos orzamentos por riba de 68%. Fondos de recuperación Os criterios para o reparto entre as comunidades autónomas do fondo Covid estatal de 16.000 millóns (dividido en catro tramos) para facer fronte aos estragos económicos da pandemia deixaron Galiza mal parada. As ordes aprobadas atenderon factores como o número de probas PCR realizadas ou de ocupación de unidades UCI e camas hospitalarias por comunidade, sen atender factores da realidade galega como o encarecemento do custo dos servizos que implica a súa prestación nun país con gran dispersión e envellecemento poboacional. Así, o reparto total dos 16.000 millóns encabézao Madrid (3.346 millóns), seguido de Catalunya, Andalucía e o País Valencià. As catro xuntas levan máis da metade do fondo, mentres que a Galiza fica moi por baixo, con 735 millóns. O agravio no reparto das partidas estatais repítese tamén na distribución que fai España entre as comunidades do fondo React-EU, unha das liñas da Unión Europea fronte á pandemia. A distribución, centralizada polo Estado, deixa para Galiza 441 millóns, 4,4% do total do fondo que recibe España (10.000 millóns). O presidente da Xunta cargou contra Sánchez por priorizar Catalunya a cambio dos votos de ERC para sacar adiante as contas do Estado. Porén, a que máis sae beneficiada é Andalucía, que xunto a Catalunya, Madrid e Valencia volve levar a metade do fondo. Os indicadores para o reparto reinciden en ignorar a realidade galega, atendendo, segundo a orde de Facenda, a unha medición do impacto da pandemia na riqueza da comunidade, no desemprego e, en particular, no desemprego xuvenil. Negativa a intervir Alcoa 2021 comeza coa crise da planta de Alcoa en San Cibrao (Cervo) sen aínda ver luz. Cun ano de demora, o Consello Ministerial daba luz verde en decembro a un estatuto electrointensivo acollido con decepción polos sindicatos que alertan de que non valerá para asegurar unha tarifa asumíbel, estábel e predicíbel para o sector. Aliás, o Estado segue sen efectuar a intervención pública de Alcoa que exixe o cadro de persoal salvar o emprego e a produción. Blindaxe e reposición "O virus non entende de fronteiras", repetían no Goberno de España -tamén desde a Xunta- para oporse ao fechamento de Madrid e das comunidades que formacións nacionalistas e algúns Gobernos autonómicos pedían para os seus territorios ante o espallamento do virus. Finalmente, meses despois, entendeuse que o fechamento salvaba vidas e efectuouse. Seguindo en materia sanitaria, os partidos galegos, Parlamento e Xunta instaron ao longo de 2020 o Goberno español a retirar a taxa de reposición do persoal sanitario que impide que se poidan ofertar polas comunidades autónomas todos os postos que se estimen precisos. Tanto esta cuestión como a conexión ferroviaria interior, con cercanías, e exterior, con España e Portugal, semella que seguirá a ser motivo de reivindicación na Galiza fronte ao Estado durante os tres anos de mandato que restan e que Sánchez quere completar.


Summary: A finais de xaneiro arrincarán os actos nas principais cidades do país onde membros do Labour se apoiarán no movemento obreiro para defender a independencia como "unha oportunidade para mellorar a vida de todos os escoceses"

Dirixentes do Partido Laborista escocés puxeron en marcha unha campaña polo 'si' ao referendo a través da organización Laboristas pola Independencia. O seu voceiro, Allan Grogan, defende que votar en prol da independencia é "unha oportunidade de mellorar a vida de todos os escoceses" que queda de manifesto, segundo sinala, co "forte apoio" que a formación ten no movemento obreiro. Grogan fundou Laboristas pola Independencia en 2012 para aglutinar a integrantes e simpatizantes do partido após as frustracións nas bases desta formación porque non se daba un apoio explícito ao 'si'. En novembro dese mesmo ano realizouse o primeiro evento públcio na universidade de Glasgow e agora encetarán unha serie de actos nas principais cidades escocesas para completar a campaña de cara ao referendo do 18 de setembro. A primeira será o 23 de xaneiro en Glasgow, con dirixentes do partido e dirixentes da loita obreira e coa presentación da independencia como oportunidade para facer de Escocia unha nación máis xusta e igualitaria. Entre as persoas que falarán estará Allan Grogan; Sir Charles Gray, ex líder do Consello rexional de Strathclyde; Jeane Freeman, ex asesor especial de Jack McConnell; Deborah Waters, número dous do partido laborista pola independencia e integrante do partido laborista; e Bob Thomson, un ex presidente do partido laborista escocés, quen falará sobre os beneficios do modelo da Commonwealth en Escocia. Un dos últimos en apoiar o traballo de independencia foi John Mulvey, ex líder do Consello rexional Lothian.


Summary: O porta-voz parlamentar do Partido Popular não quis revelar esta segunda-feira qual será o posicionamento do grupo maioritário até a reunião que manterão na vindoura segunda-feira

Em resposta à pergunta formulada por Sermos Galiza, o porta-voz parlamentar Pedro Puy recusou avançar qual será o sentido de voto do Partido Popular a respeito da Iniciativa Legislativa Popular Valentin Paz-Andrade. A proposta que será debatida em pleno no próximo dia 14 de maio contou com o apoio da formação maioritária para a sua entrada na Câmara e sua posterior inclusão na ordem do dia da sessão. Porém, @s populares ainda não revelaram qual será o seu posicionamento final a este respeito. Sem o apoio d@s populares, a tramitação da iniciativa seria inviável tendo em conta a maioria absoluta de que goza o Partido Popular na Câmara. A proposta, que começou a andar no ano passado, por ocasião da homenagem a Valentim Paz-Andrade como figura central do Dia das Letras Galegas, atingiu 17.000 assinaturas, duas mil mais das que necessitava para ser registada no Parlamento. O seu objetivo é pular pela incorporação do português para o ensino regrado na Galiza, uma proposta que abriria às crianças galegas as portas da lusofonia.


Summary: Un dos últimos representantes da xeración orixinal de cantores de intervención latinoamericanos, o uruguaio Daniel Alberto Viglietti Indart, morreu onte en Montevideo. Tiña 78 anos. Unha vintena de elepés conservarán a súa voz, que cantou en todo tempo e lugar a prol das explotadas e os condenados e que se fixo particularmente célebre con dúas obras elaboradas co poeta Mario Benedetti.

Como Violeta Parra, Atahualpa Yupanqui, Víctor Jara ou José Afonso, mitos da canción antiimperialista, Viglietti comezou interesándose polo folclore. Era a primeira metade dos anos sesenta. Recuperar as tradicións populares desprezadas polas clases dominantes conformaba a estratexia emancipadora compartida por estes músicos. Coa radicalización das loitas e o avance dos movementos sociais, a súa lírica foi acompasándose aos tempos. A esa etapa pertencen discos como Canciones para el hombre nuevo (1968), Canciones para mi América (1968) ou Canto libre (1970) en que, a maiores dunha poética propia, bota man de textos de César Vallejo, Lorca ou Rafael Alberti. A desalambrar, incluída no primeiro dos traballos do 68, fíxose popular grazas á intepretación de Víctor Jara. En 1973, un golpe de Estado militar obrigouno a exiliarse. Dez anos de silencio discográfico contrastan co seu activismo antiditadura: recitais, concertos, conferencias. Caída a xunta militar uruguaia regresou ao seu país e, daquela, edita os dous volumes de A dos voces, as gravacións realizadas con Benedetti, compañeiro político e de exilio. Nos últimos anos dedicou boa parte dos seus esforzos á busca, conservación e difusión, vía medios de comunicación audiovisual, do folclore latinoamericano. Morreu tres días despois do seu último concerto, a pasada sexta feira en Piriápolis (Uruguai).


A casa nova, símbolo da procura dunha vida mellor para uns pais de clase traballadora, foi un soño efémero no que a poeta afonda en 'Tempo fósil', o seu último libroA casa nova, símbolo da procura dunha vida mellor para uns pais de clase traballadora, foi un soño efémero. Derruída ao pouco de ser fundada, pouco máis deixou ca cascallos. Ruínas. Refugallos. Ou a tumba dos ósos dos animais. Porque nada parece permanecer no tempo que habitamos. Malia que, quizais, nada se destrúa definitivamente. Porque todo se rexenera, regresa, dalgún xeito. Nestas claves móvese 'Tempo fósil' (Chan da Pólvora), o último libro da poeta Pilar Pallarés.A autora explorara xa o paso do tempo e os procesos de destrución e rexeneración que entraña nos seus anteriores libros. En 'Sétima soidade' enfrontaba o baleiro, a nada. Asumindo o ser humano como ser limitado, en tránsito. 'Livro das devoracións' afirmaba, porén, a vida. A vida como tránsito cara á morte. A morte como tránsito cara á vida. 'Leopardo son' chamaba a "atreverse a vivir fóra dos propios límites, fóra da fronteira". En 'Tempo fósil' continúa a asunción dos ciclos de destrución-construción, de morte-vida, e de aí, quizais, a calma. Coma nun círculo que volve confluír con 'Sétima soidade'. Falamos con Pallarés, que respondeu as nosas preguntas por correo electrónico."Da ruína da razón nace a palabra/ que busca regresar, romper o cerco". Por que nace a palabra da ruína da razón? Que relación hai entre estes versos e a túa decisión de publicar pouco (pasaron 7 anos desde a última vez)?"Deixo que ideas, sensacións e intuicións vaian levedando até que unha imaxe que parece chegar por si soa de algures ou un ritmo sexan o detonante do poema"A palabra esixe nacer "da ruína da razón" para non estar predeterminada por esta, isto é, coutada pola lóxica das relacións causa-efeito, polos límites espaciais e temporais, pola moral de todo tipo. Ten que ver con escreber, (máis que publicar) pouco?Seguramente, porque non é doado para min libertarme da razón. Deixo que ideas, sensacións e intuicións vaian levedando até que unha imaxe que parece chegar por si soa de algures ou un ritmo sexan o detonante do poema, co mínimo control da razón. O discurso que desta xorde é sempre previsíbel.Neste mesmo primeiro poema do libro pode lerse: "o incendio da memoria/ mentres se parte o esternón da casa". O libro nace do feito da destrución da casa familiar con motivo da ampliación do aeroporto de Alvedro. Que te impulsou a escribir nese momento?"A casa foi derrubada, con outras setenta, a finais de 2011"A casa foi derrubada, con outras setenta, a finais de 2011. Eu acababa de publicar naquel momento 'Leopardo son' e literariamente andaba noutros territorios, mais escrebín entón tres poemas que co tempo foron o xerme do libro. Un deles é o que o abre, e non tiña outro obxecto que fixar na memoria, para min, algo do que desaparecía coa casa, neste caso as árbores e plantas da horta e do xardín, seres vivos ignorantes da destrución á que estaban destinados.Outro é o que comeza "Soña / un fémur co seu can". Ten a ver cun texto en prosa que perguntaba "onde estarán os ósos dos animais da casa?", os que facían da horta un pequeno camposanto. Os dous poemas ficaron aí, e só varios anos despois deron orixe ao poemario."Aquí os nenos nunca xogaron a atopar tesouros./ Eles eran os primeiros poboadores/ e este só chan de exilio./ Raíces, como moito", di o terceiro poema. Por que era aquel lugar "chan de exilio" para os nenos?"Non hai nostalxia no libro, porque o que desaparece é un lugar en moitos aspectos odiado"Porque a construción da casa nun terreo herdado, nunha leira na aba dun val, sen viciños, sen outros nenos, foi o primeiro desterro. Talvez por iso non hai nostalxia no libro, porque o que desaparece é un lugar en moitos aspectos odiado.Doi a "morte" da casa porque é o soño dunha vida mellor para os pais, porque apenas fundada xa é condenada á desaparición, porque nada parece deixar rasto. Doi tamén a condena de todos os seres vivos non necesariamente humanos que a poboan e que son arrasados.O libro está cheo de imaxes da ruína, (ou do fósil, o resto) que queda despois da destrución. E penso que non é só pola destrución da casa. En que sentido é este libro iso, resposta á destrución, en xeral? "En realidade a destrución da casa é, en parte, unha cortina de fume, porque na base está a destrución da familia"En realidade a destrución da casa é, en parte, unha cortina de fume, porque na base está a destrución da familia. En todo caso, non é máis que unha nova versión da miña obsesión polo tempo e os procesos de destrución e rexeneración, ou talvez a tentativa, unha vez máis, de que a palabra salve.O título naceu dun verso e a imaxe deste, o "tempo fósil", non foi pensada ou calculada, senón que apareceu, revelouse. Ao mellor estame a dicer que nada se destrui definitivamente, que todo se rexenera e regresa, que dentro do aparentemente inerte hai unha faísca que condensa a vida.A terra está moi presente no libro. Como algo, por exemplo, que si queda. Aínda que nada, ou pouco, poida construírse sobre ela. (De feito, pode ser o que nos tapa cando morremos). Que é a terra neste poemario? E o mar? "No libro está efectivamente a idea de que nada se pode construír sobre a terra. Nada hai sobre ela, senón baixo ela"A terra é a que cobre os ósos dos animais da casa no camposanto da horta; a que na eira da primeira infancia, anterior ao exilio, reservaba para os nenos tesouros (os anacos de louza de vidas anteriores, dun tempo no que prendía o noso); a do inmenso terraplén que converteu o mundo en tumba.Agora caio en que no libro está efectivamente a idea de que nada se pode construír sobre ela. Nada hai sobre ela, senón baixo ela. O mar só aparece unha vez, non? Adivíñase no alén dos outeiros que encerran o val, non sei se como intuición do que hai despois da destrución."E ASÍ VINGAR a infancia, ser nai para matar a nai", di un dos poemas. No poemario está a infancia, e as figuras da nai e do pai. En que sentido? Por que a nai non ri, non canta e estra espenucas que mancan?"Os pais representan o soño fundador dunha vida mellor das clases populares e a súa insignificancia para o poder económico"Os meus amigos saben, ao ler o libro, que estou a falar da destrución da familia, aínda que o disimule. E, non sei, a casa é a construída polo pai coas propias mans, mais iso só me importa a min. Son os meus pais, mais tamén representan o soño fundador dunha vida mellor das clases populares e a súa insignificancia para o poder económico, ou ao mellor a imposibilidade de fundar e deixar memoria neste tempo histórico.A nai que nen ri nen canta non é a nai, senón a nai da nai, isto é, a avoa. É a nai a que quere vingar a súa infancia. Xa sei que colide con tanta poesía sobre xenealoxías femininas e demais, pero é o que hai."A túa dor é o estadio primeiro da súa dor,/ unha forma embrionaria", di outro dos poemas. Este poema, e outros coma os dous de 'Ayotzinapa', convidan especialmente a unha lectura política do poemario. En que sentido?"Escrebín varios poemas do libro en 2015, convalecente na miña casa e impactada polas mil imaxes dos (aspirantes a) refuxiados sirios a tentaren entrar en Europa"Escrebín varios poemas do libro en 2015, convalecente na miña casa e impactada polas mil imaxes dos (aspirantes a) refuxiados sirios a tentaren entrar en Europa. Teño arquivadas moitas fotografías.A perda dunha casa é só un minúsculo ingrediente da dor inmensa que eles experimentaron e experimentan. Hai estratos na dor, e algúns son só iniciais. E, ao mesmo tempo, a dor terríbel provocada por unha guerra, non chega a abolir as pequenas, as que se manifestan como desencanto, desacougo, tedio. Están aí, atravesando a grande dor."Malditos os ecos subrepticios da beleza", di outro poema. En conexión con outro que fala da beleza de flores inútiles: os pais teñen un xardín no que medran flores. Como nun soño de progreso (ter un xardín en vez dunha leira). Noutro poema está o luz de verán coa súa beleza inútil. Eco e sombra son tamén ideas que se repiten no poemario… Por que? Por que a voz poética se afasta do engano da beleza, ou do eco?"De irrelevancias e refugallo está feita a vida, non si?"A voz poética rexeita "as mañas de ourives" da palabra porque a literatura embelece sempre, na medida en que dá un sentido ao que só é caos, en que estrutura, depura e prescinde do irrelevante.E de irrelevancias e refugallo está feita a vida, non si? Mais o poema é sobre todo a miña revolta contra un ritmo, o do hendecasílabo, que me tiraniza e que me couta á hora de escreber, porque o poema esixe moitas veces máis violencia ou máis desacougo."Cortesía da morte, / vida,/ cunha semente de tempo xermolando dentro", di outro dos poemas. O paso do tempo, a morte (e a vida), están moi presentes tamén neste poemario. Non hai algo un ollar nostálxico ao pasado (á infancia). Nin hai excesiva confianza no futuro (ao que se chama desfuturo). Hai máis ben, se cadra, unha aceptación da vida como tránsito cara á morte. Por que?A vida como un tránsito cara á morte e a morte como tránsito cara á vida, dentro dun proceso de destrución e rexeneración. Nada moi diferente do que sustentaba o 'Livro das devoracións', por exemplo."Esta inercia de ser non é vida", dicía o primeiro verso de 'Leopardo son'. No limiar deste libro, Eva Veiga falaba de "fame de ser", o cal implicaba transformación, metamorfose, "resistencia do que debe morrer" e "temor do que virá". Non podo evitar relacionalo con 'Tempo fósil' e coa súa reflexión sobre o que se destrúe, o que non permanece, deixando que abrolle algo que, tamén, nos asusta. Cal é a conexión entre 'Leopardo son' e 'Tempo fósil' nese sentido?"Para min a poesía é máis unha pergunta ca unha resposta"Acabo de mencionar o 'Livro das devoracións' e podería ter mencionado a sección de 'Leopardo son' que se titula "Femme Lazare", esta moi especialmente. Todo flúe e todo permanece. Ou todo vai cara á nada e a palabra quere ser dique que reteña as augas para sempre. Non o sei. Para min a poesía é máis unha pergunta ca unha resposta.En 'Livro das devoracións' hai tigres. E Bestas. E gatos. En 'Leopardo son' hai unha leoparda. En 'Tempo fósil' hai gatas… Ademais de que poidan gustarche os felinos, en todos estes libros hai algo, tamén, de reflexión sobre os humanos e a súa relación coa súa propia animalidade. En que sentido?"Os animais saben, viven na conformidade co que son (que non na resignación), posúen unha arte de vida que os humanos perdemos hai tempo"En 'Tempo fósil' hai felinos, mais sobre todo un can, que é todos os cans soterrados na horta. El é a voz poética de varios poemas, é o que vela faraóns. A miña visión máis precisa do humano en nós e da animalidade en nós está no poema 'Variación 2' do 'Livro das devoracións': "o meu ser animal esquece e persevera", " a miña face humana / nega-se ao instinto da reconciliación". Os animais saben, viven na conformidade co que son (que non na resignación), posúen unha arte de vida que os humanos perdemos hai tempo, especialmente no Occidente.'Entre lusco e fusco' é un poemario moi diferente dos demais, no fondo e na forma. Como o ves desde hoxe?Como a pura adolescencia. É a poesía como coñecimento e auto-coñecimento, do eu coas súas torturas (con moito tremendismo adolescente) e do eu a descobrir un país e unha lingua, a adquirir unha ideoloxía e unha conciencia de clase… E é a influencia todopoderosa de Pablo Neruda e Celso Emilio Ferreiro, co soño inxenuo de poder achar na palabra unha faísca da súa luz.A escrita dos poemas lévame ao Vigo do tempo da revolución portuguesa e do golpe de Estado contra Allende en Chile; a publicación do libro, á confabulación de amigos como Francisco Pillado Rivadulla con Seoane ou Díaz Pardo para o dar ao prelo, ás tertulias de exiliados na casa de Paco Pillado ou dos Dieste.