Summary: Falamos con Zé Roberto da Silva, membro da Direção Nacional do Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra, que participará esta semana en Mondoñedo no X Encontro Europeo de Comités de Apoio ao MST.

Mondoñedo acollerá do 24 ao 26 de outubro o X Encontro Europeo de Comités de Apoio ao Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra, organizado polo comité galego de apoio ao MST. No encontro, que está sendo precedido pola organización de varias palestras: o pasado venres en Pontevedra, este xoves en Ribadeo, nas que representantes do MST, coma Rosa Oliveira (coordinadora da Secretaria Estadual en Salvador) ou Zé Roberto da Silva (membro da Direção Nacional) están a ofrecer un relato directo sobre a actividade do Movimento. Falamos con el, precisamente, para preguntarlle pola actualidade do MST, os problemas comúns de labregos e labregas en contextos tan distintos coma o galego e o brasileiro, ou sobre as eleccións presidenciais do país sudamericano, que este domingo celebran a súa segunda volta cunha grande igualdade nas enquisas entre Dilma Rousseff (lixeiramente por diante) e Aécio Neves. En que situación se atopan as loitas do MST a prol dos e das traballadoras rurais? En que está centrando a súa actividade? No Brasil ao comezo dos anos 90 introduciuse un modelo de agricultura baseado no liberalismo, que forzou grandes transformacións. As grandes empresas intensificaron os seus investimentos no campo brasileiro e a burguesía nacional asociada coa burguesía internacional traballaron fortemente na consolidación dese proceso. Os traballadores brasileiros foron excluídos e a reforma agraria e a pequena agricultura brasileira foron esquecidos. Xa nos anos 2000 este proceso intensificouse; a banca e os poderes financeiros atoparon en América Latina un campo fértil para buscar o seu lucro e para explotar os nosos recursos naturais e materias primas. Esa ofensiva do capital, ese modelo de agronegocio, trouxo para nós consecuencias gravísimas: o envelenamento do campo brasileiro, a destrución da nosa biodiversidade, introducindo técnicas moi prexudiciais. O campo pasou de producir alimentos a producir mercadoría. "Era preciso presentar outro modelo de agricultura que fose compatible coas necesidades do pobo brasileiro, un modelo que respectase o medio ambiente, baseado na agroecoloxía" O MST e o resto das organizacións da Vía Campesiña chegaron á conclusión de que era preciso enfrontar ese modelo presentando outro modelo de agricultura que fose compatible coas necesidades do pobo brasileiro, un modelo que respectase o medio ambiente, baseado na agroecoloxía. No último congreso do MST aprobamos un programa agrario que acelera o proceso de distribución da terra no Brasil e baseado na produción de alimentos saudables, sen velenos. Tamén loitamos por outros obxectivos, como por exemplo a defensa da educación pública, unha educación que atenda todas as necesidades dos traballadores rurais en todos os niveis. "Cando eliximos a Dilma para o Goberno fixémolo porque queriamos mudanzas, e houbo mudanzas, nestes 12 anos do Goberno do PT houbo unha mellora considerable" Este domingo celébrase a segunda volta das eleccións presidenciais? Cal é a posición do MST? A elección de Aécio Neves suporía a hexemonía do capital financeiro e das empresas transnacionais do agronegocio na nosa economía. Estas empresas terían un control maior sobre a nosa economía, e o Estado reduciríase ao mínimo, o mercado resolveríao todo. Algo semellante ao que xa sucedeu con outros gobernos anteriores do PSDB, coma o de Henrique Cardoso. As conquistas que obtivemos durante os gobernos de Lula e de Dilma: o aumento dos salarios, a distribución da riqueza... desaparecerían. En política exterior Brasil quedaría subordinado aos Estados Unidos, destruíndo por exemplo a unidade acadada no Mercosur e en Unasur. Cando eliximos a Dilma para o Goberno fixémolo porque queriamos mudanzas, e houbo mudanzas, nestes 12 anos do Goberno do PT houbo unha mellora considerable: por exemplo, nos gobernos de Cardoso só o 6% dos mozos e mozas chegaban á universidade, durante o goberno de Dilma esa porcentaxe superou o 15%. "Para avanzar nestas mudanzas será necesario reforzar a alianza entre o Goberno do PT e as organizacións sociais, xa que o Congreso vai aínda máis conservador do que era" Por suposto, hai moito aínda que mellorar: necesitamos melloras estruturais, necesitamos avanzar na reforma agraria, resolver problemas no transporte urbano, mellorar aínda máis a educación... A sociedade e as forzas sociais esixímoslle ao Goberno do PT máis mudanzas, pero para que isto suceda é preciso que o Goberno teña forza, e o Goberno non ten forza para ampliar esas mudanzas, porque infelizmente o noso Congreso é aínda un Congreso conservador. Para avanzar nestas mudanzas será necesario reforzar a alianza entre o Goberno do PT e as organizacións sociais, xa que o Congreso vai aínda máis conservador do que era. Estamos bastante confiados na reelección da presidenta Dilma. O pobo brasileiro e as organizacións sociais estamos a mobilizarnos para impedir o avance do neoliberalismo, cremos firmemente que a sociedade non vai permitir a volta deses conservadores. "O neoliberalismo non ten corazón, non ten piedade. Por iso é importantísima a organización local, rexional, estatal e internacional dos traballadores" Galicia e o Brasil son países ben distintos. Porén, supoño que hai problemas comúns que afectan os e as traballadoras das súas zonas rurais, non si? Conversando con distintas persoas estes días, aquí en Galicia, vexo que o mesmo que fixo o neoliberalismo no Brasil, destruíndo o pequeno e o medio agricultor, é o que está a facer en Europa. O neoliberalismo ten como meta a exclusión da maioría dos agricultores. Para eles quen decide a política debe ser o mercado, pero é preciso que haxa protección por parte do Estado, para que os pequenos agricultores poidan formar parte dos desenvolvemento económico en cada país. E iso só é posible se os agricultores están organizados e mobilizados para garantir esa inclusión. O neoliberalismo non ten corazón, non ten piedade. Por iso é importantísima a organización local, rexional, estatal e internacional dos traballadores rurais para que os agricultores teñan voz na organización da política agraria de cada país. Un dos grandes perigos que ameaza o campo europeo é o TTIP, un acordo de libre comercio equiparable ao ALCA cuxa aplicación finalmente se freou no Brasil? Non temos dúbidas. A Vía Campesiña, da que o MST forma parte, así coma outras organizacións do campo brasileiro, mobilizouse contra a creación da ALCA. A nosa preocupación é que se se produce unha vitoria electoral conservadora iso propiciará a introdución dunha ALCA en dirección a Europa. É por iso que o MST apoia a reelección de Dilma, que aposta por fortalecer as alianzas rexionais. Se finalmente entra en vigor un acordo de libre comercio así en Europa, non teñan dúbidas de que moita xente vai sobrar no campo. E quen vai sobrar? Os pequenos. Sen a protección dos Estados os pequenos produtores non poderán resistir. O único camiño para os agricultores destes países é a organización, a mobilización e a autodefensa. "Se finalmente entra en vigor un acordo de libre comercio así en Europa, non teñan dúbidas de que moita xente vai sobrar no campo. E quen vai sobrar? Os pequenos" O papel da muller e do feminismo no campo e nos movementos labregos centrarán parte das conversas deste encontro. Cal é a situación da muller das zonas rurais do Brasil? Unha das cuestións que máis debateu o noso movemento ao longo da nosa historia foi a importancia da participación da muller, e este foi un aspecto que foi gañando forza. Cremos que a transformación da sociedade pasa pola participación do home e da muller. E esa é a razón de que este tema sexa central no encontro que imos manter estes días, imos compartir e intercambiar experiencias neste ámbito.


Summary: A gala terá lugar no Centro Ágora da Coruña e tamén se entregará o Premio AELG 2013 Escritora Galega Universal, outorgado a Lídia Jorge, e os Premios da Crítica Galega.

A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega dará a coñecer este sábado os seus galardóns anuais nunha gala que terá lugar no Centro Ágora da Coruña a partir das oito da tarde. Os votos dos socios e socias da AELG reduciron os candidatos e candidatas a un reducido número de finalistas en cada unha das categorías. No acto tamén se fará entrega do Premio AELG 2013 Escritora Galega Universal, outorgado a Lídia Jorge, galardón que a distingue como autora "que combina a excelencia literaria co compromiso ético que o converte en referente na defensa da dignidade humana". De igual xeito tamén se recoñecerán os Premios da Crítica Galega nas categorías de Narrativa e Poesía (Begoña Caamaño, por Morgana en Esmelle e Manuel Álvarez Torneiro por Os ángulos da brasa). No acto tamén se fará entrega do Premio AELG 2013 Escritora Galega Universal, outorgado a Lídia Jorge, galardón que a distingue como autora "que combina a excelencia literaria co compromiso ético que o converte en referente na defensa da dignidade humana" E entregarase asemade o Premio Mestres e Mestras da Memoria, de nova creación, que se concede nesta primeira edición a Manuela Cortizo Medal e Ángel Rivas Veiga, "por toda unha vida de dedicación exemplar á transmisión oral de saberes e valores da nosa cultura popular tradicional". E o Premio Institucións, que se concede a quen contribuíse á divulgación da lingua e cultura galega, e que este ano será para o asociacionismo cultural "representado por aquelas asociacións que, nacidas nas décadas dos 60 e 70, aínda manteñen a súa vitalidade e activismo cultural" (Agrupación Cultural O Galo, Agrupaçom Cultural O Facho, Clube Cultural Valle Inclán, Agrupación Cultural Auriense, Agrupación Cultural Francisco Lanza, Agrupación Cultural Avantar, Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, Agrupación Cultural Lumieira, Sociedade Cultural Medulio, Associaçom Cultural Amig@s da Cultura de Pontevedra). Categorías Blogs Literarios Caderno da crítica, de Ramón Nicolás. Criticalia, de Armando Requeixo Versos e aloumiños, de Antonio García Teijeiro e Antón García-Fernández Ensaio Como falar e escribir en galego con corrección e fluidez, de Carlos Callón (Xerais) O labirinto da saudade, de Luís G. Soto (Laiovento) Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro, de Ramón Nicolás (Xerais) Literatura Infanto-xuvenil Eu, pel, de Teresa González Costa (Xerais) O corazón de Xúpiter, de Ledicia Costas (Xerais) O neno can, de Fina Casalderrey e Francisco Castro (Galaxia) Palabras de auga, de Marcos Calveiro (Xerais) Mellor traxectoria de Xornalismo Cultural en 2012 Ana Romaní Blanca-Ana Roig Rechou Carme Vidal Fran P. Lorenzo Iago Martínez María Solar Moncho Paz Ramón Nicolás Narrativa A noite branca, de Francisco X. Fernández Naval (Xerais) As voces baixas, de Manuel Rivas (Xerais) Morgana en Esmelle, de Begoña Caamaño (Galaxia) Tonas de laranxa, de María Lorenzo Miguéns e Manuel Lorenzo Baleirón (Xerais) Verde oliva, de Xavier Alcalá (Galaxia) Poesía Boca da cobra, de Francisco Salinas Portugal (Biblos) emily on the road, de Ramón Blanco (Acha Escrava Editora) Fase de trema, de Lorena Souto (Espiral Maior) O silencio, de Mario Regueira (Xerais) Os ángulos da brasa, de Manuel Álvarez Torneiro (Factoría K de libros) ruído de fondo, de Daniel Salgado (Xerais) Teatro Banqueiros, de VV. AA. -Francisco Pillado, coordinador- (Laiovento) Novo teatro fantástico, de Manuel Lourenzo (Laiovento) Tradución Cancioneiro, seguido das Rimas dispersas, de Petrarca, en tradución de Darío Xohán Cabana (Edicións da Curuxa) Carné de identidade, de Mahmud Darwix, en tradución de Moncho Iglesias e Samar Sabat (Barbantesa) Gretchen, miña nena, de Christine Nöstlinger, en tradución Isabel Soto (Oxford University Press) O home unidimensional, de H. Marcuse, en tradución de Jesús Saavedra (Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, Universidade de Santiago) O sentido dun final, de Julian Barnes, en tradución de Xesús Fraga (Rinoceronte)


Summary: Recoñéceo o goberno español en resposta a unha pregunta parlamentar de ERC. A requisa de 'esteladas' e 'estreleiras' en recintos deportivos ten xerado queixas de organizacións e colectivos.

O Estado multa nos estadios de fútbol o duplo de afeccionados por levar a bandeira independentista catalá que por levar a bandeira franquista. Admíteo o goberno na resposta por escrito a unha pregunta de ERC no Senado e da que informa Nació Digital. Foron dez as sancións abertas entre 2011 e 2017 a raíz de levar 'esteladas' mentres que a raíz das bandeiras españolas 'pre-constitucionais', como se describen na resposta, abríronse catro. Ao igual que ten feito o goberno ou as a Dirección Xeral de Policía a preguntas de organizacións como BNG ou colectivos como Dereitos Civís sobre a requisa de 'estreleiras', recoñecen que a 'estelada' non é unha bandeira prohibida. "Por si soa non supón ningunha infracción da Lei 19/2007 contra a violencia, o racismo e a xenofobia no deporte". Iso si, engaden, dependendo do contexto (lugar, condicións…), exhibir esa bandeira pode xerar reaccións contrarias na afección rival, polo que a 'estelada' pode ser retirada para evitar "mal maior". Un argumento que tamén se ten dado a respecto da bandeira galega coa estrela vermella. Tal e como sinalan en Nació Digital, na resposta do executivo español aclárase que as propostas de sancións orixinadas por levar bandeiras independentistas non o son por estes feitos, senón por vir acompañadas doutros comportamentos si sancionábeis por lei, como negativas a seguir as indicacións dos axentes ou da seguridade privada.


Summary: O que fora candidato do PSC Miquel Iceta entra no Goberno do Estado español para facerse cargo da carteira que deixa Darias, é dicir, a de Política Territorial. Desta maneira Pedro Sánchez reestrutura a súa equipa para dar vía libre a que Illa entre na carreira electoral en Catalunya.

O presidente do Goberno do Estado español, Pedro Sánchez, anunciou hoxe a reestruturación do seu equipo após a marcha do ministro de Sanidade, Salvador Illa, para concorrer ás eleccións á Generalitat. Tal e como se especulaba hai semanas, Carolina Darias faise cargo do posto que queda libre na carteira máis importante en plena pandemia. A que até agora era ministra de Política Territorial e Función Pública, Carolina Darias, encargarase da xestión sanitaria en plena terceira onda da Covid-19. Terá que afrontar esta nova etapa coa evolución epidemiolóxica en ascenso de contaxios. Mentres Illa traballa na campaña en Catalunya de cara á cita electoral do 14 de febreiro, o que era líder do PSC e candidato á Generalitat, Miquel Iceta, da o salto á política española substituíndo a Darias en Política Territorial. Foi Iceta o que, segundo o xa ex ministro, chamou para afrontar o reto dos comicios catalás e quixo dar un paso atrás cedendo a cabeza visíbel do partido. Sánchez informou dos cambios após trasladar a información á Casa Real. Malia ser un cambio pequeno en cantidade -e grande a nivel de importancia polas variacións en Sanidade na situación actual, supón a primeira remodelación no Goberno español de coalición entre o PSOE e Unidas Podemos agora que se fixo un ano da toma de posesión. Porén, a mudanza só afecta a ministerios en mans dos socialistas e aseguran que é un "axuste puntual" desde hai semanas. De cara ao papel de Darias en Sanidade, procúrase unha continuidade na xestión dado que a ministra xa viña participando con el nas reunións do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde e no proceso de vacinación.


Summary: O Executivo queda só co apoio do PP ao último paquete de recortes, defendido no pleno polo ministro de Facenda, que volveu meter medo ao advertir xa da liquidación de servizos públicos "porque non hai cartos para pagalos". Rajoy auséntase do debate e regresa tan só para votar a favor dunhas medidas que a oposición considera "un ataque brutal" ao pobo.

O Congreso dos Deputados vén de convalidar o Real Decreto-Lei que consuma o durísimo recorte aprobado polo Consello de Ministros o pasado venres. E o Goberno valida o paquete de axustes co único apoio do PP e a súa maioría absoluta, xa que ata o único representante de UPN optou ao final pola abstención, deixando aos conservadores sós no apoio a unhas medidas criticadas con dureza por todos os partidos da oposición. O Executivo recibiu 180 votos a favor, todos populares, fronte a 131 en contra e a devandita abstención. Os deputados de Amaiur, Izquierda Plural, ERC e BNG ausentáronse no momento das votacións en protesta polo "xeito de gobernar" e ante o que consideran "un ataque brutal" contra os dereitos laborais e sociais do pobo. Mentres, e durante o debate en pleno, o ministro de Facenda insiste en meter medo e advirte de que sobran servizos públicos e que, como "non hai cartos nas arcas públicas", non se poderán pagar todos. "Non todo cabe na oferta de servizos públicos", asegurou Cristóbal Montoro, nun pleno do Congreso onde defendeu o último e duro paquete de recortes do Goberno e no que non estivo o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, que apareceu tan só para votar. Rajoy auséntase do pleno durante o debate, o que criticaron os grupos da oposición Xa que logo, quedou aprobado un decreto-lei que foi debatido nun pleno tenso e no que a total soidade dos populares quedou amosada unha vez máis. E quedou manifesta nunha xornada na que o Executivo volveu quitar a careta un pouquiño máis. "Hai que renunciar ao que non é financiable, ao que non é posible; o que non se pode pagar é ineludible quitalo porque lastra a vida dos cidadáns. Hai que reducir servizos públicos porque cómpre facelo se queremos éxitos e porque nos convén para crecer", asegurou Montoro, que volveu cargar contra os traballadores públicos. "Hai que reducir servizos públicos e renunciar ao que non é financiable", advertiu Montoro, que volveu cargar contra os funcionarios O pasado mércores ameazounos coa nómina, que disque está en perigo, e este xoves volveu insinuar que son vagos e traballan pouco, tal e como lembraron varios grupos parlamentarios da oposición. De feito, Montoro chegou a dicir que non lles rebaixaba a súa nómina, senón que se aprobaba "un retraemento da súa paga" de Nadal. "Os funcionarios teñen que traballar máis; o seu soldo págao toda España, non o pagan eles cos seus impostos", insistiu un ministro que defendeu en solitario as medidas do Goberno. A metade da bancada popular estaba baleira e Rajoy non aparecerá até a hora da votación, algo moi criticado polo resto de partidos. Montoro acabaou metido en leas e polémicas con varios parlamentarios. O primeiro deles, co socialista Alfredo Pérez Rubalcaba, que cualificou os membros do Goberno de "incompetentes e mentireiros". Segundo o líder do PSOE, as medidas do Executivo non provocan "máis axustes, máis desemprego e máis sufrimento". "Creo que é un erro", asegurou. Jorquera pediu ao Goberno que "convoque un referendo ou devolva a soberanía aos cidadáns" Foron todo reproches a un Montoro que chegou a cualificar de "demagoxia fiscal" as propostas da maioría de grupos parlamentarios de crear un imposto ás grandes fortunas ou poñerlle couto á fraude fiscal. Así llo pediu o voceiro do BNG, Francisco Jorquera, que pediu ao Goberno que "disolva o Parlamento e devolva a soberanía aos cidadáns". Ademais, o parlamentario nacionalista asegurou que o PP "está a facer o contrario do que prometeu, incorrendo nunha auténtica fraude". "Xa ninguén os cre. É falso que non teñan máis remedio. En sete meses dilapidaron a confianza dada pola cidadanía", asegurou Jorquera, que acusou o Executivo de "non mover un dedo para combater a fraude fiscal, que por si mesma representa unha merma de ingresos superior ao recorte". Do mesmo xeito, o voceiro do BNG lembrou que "a suba do IVE ou a suspensión da paga extra dos funcionarios provocará unha caída no consumo e máis crise". Así, tanto Jorquera como os portavoces de Amaiur, ERC e Izquierda Plural anunciaron que non só non apoiarían as medidas debatidas no pleno, senón que se ausentarían da votación "en protesta por este xeito de gobernar".


Summary: Centos de delegad@s do veterano partido republicano toman parte estes días no Ard Fheis, asemblea nacional, que o Sinn Fein realiza en Castlebar (Mayo). Unha cita marcada pola defensa da soberanía, a economía , o dereito a vivenda e o rural irlandés.

'Unha nova república: Máis fortes xunt@s'. Baixo esta palabra de orde está a se desenvolver en Castlebar (no condado de Mayo) o Ard Fheis do Sinn Fein. Unha cita na que están a tomar parte centos de delegad@s do veterano partido republicano procedentes dos 32 condados da Illa, os 26 da República e os 6 do Ulster, sob goberno británico. O SF, ten 14 deputados no Parlamento de Dublín (tivo o 10% dos votos nas eleccións), e posúe responsabilidades de goberno na Asemblea de Irlanda do Norte (territorio baixo soberanía británica). O apoio electoral a esta formación nos seis condados ronda o 26% dos votos, sendo o SF a segunda forza política. Soberanía, sen aditivos No Ard Fheis, e segundo informan desde An Poblacht e da RTE radio televisión pública irlandesa, as máis de 250 mocións a debate céntranse en cuestións como a economía produtiva, a defensa do dereito a vivenda ou do rural da Illa, nunha situación de despoboamento e forte crise (como en Galiza),así como o reforzamento da educación e sanidade pública. "Debatimos e analizamos como tecer as estratexias para ir construíndo unha Irlanda unida, que sexa soberana, dona de seu, e en beneficio da sociedade", sinalan desde a executiva. Referendo Cómpre lembrar que O voceiro republicano, Gerry Adams, afirmara hai unhas semana que xa é hora de dar a voz ao pobo. Entende que unha Irlanda unida e soberana "xeraría emprego, prosperidade e investimentos", incidindo na soberanía como unha ferramenta acaída para combater a crise e optar por un outro modelo de desenvolvemento, en beneficio da maioría social da illa. "Xunt@s somos máis fortes", asegurou o responsábel do Sinn Fein. A organización nacionalista destaca que a ausencia de violencia armada e que as importantes transformacións políticas e demográficas en Irlanda do Norte (onde as e os unionistas xa só representan o 40% da poboación) fan preciso ese referendo, pois o establishment que leva décadas instaurado xa non representa a realidade.


Summary: O 'Amar pelos dois' co que o cantor lisboeta triunfou en Eurovisión xa é tamén un chisco "amar polos dous", ironizou Sobral, porque "na Galiza também a senten como sua"

Antes de que, en maio de 2017, Salvador Sobral dese a Portugal o seu primeiro triunfo en Eurovisión, o músico lisboeta xa levaba moitas horas de voo musical. Pero, con toda probabilidade, nunca enchería salas e auditorios con tanta facilidade se non fose por aquel inusitado triunfo con aquel Amar pelos dois, un tema melódico que podería ser moitas cousas, pero nunca o que a estas alturas de século XXI pode considerarse eurovisivo, con máis lume e espectáculo panorámico -da Panorama- que música ou sentimentos.Tras encher titulares por todo o continente co seu triunfo e despois, co seu estado de saúde, Sobral volveu aos escenarios con novas músicas, con moita máis popularidade e tamén con moito máis agarimo de público ao que antes non chegara. Agarimo, e moito, foi o que houbo esta semana nos dous días consecutivos nos que subiu ao escenario do Auditorio de Galicia, en Santiago. Primeiro, para recoller un dos premios da III Gala aRi[t]mar, certame a prol das ligazóns galego-portuguesas que organiza a Escola Oficial de Idiomas da capital galega. E ao día seguinte, este 1 de novembro, cun concerto xunto á súa banda no mesmo escenario organizado dende Luneda Producións. Agarimo, e moito, foi o que houbo esta semana nos dous días consecutivos nos que o cantor lisboeta subiu ao escenario do Auditorio de GaliciaAntes de actuar en Compostela a Salvador Sobral explicáronlle que non cumpría que mudase do portugués ao castelán, idioma que domina, para falar ante o público galego. "Já fui avisado", dixo cun sorriso ao inicio do seu concerto do primeiro de novembro. Sobre o escenario compostelán Sobral non aforrou simpatía, movementos nin idiomas. Danzou, brincou, foi e veu, riu e fixo rir... e cantou en portugués, inglés e español temas como Nem eu, You've changed ou Cerca del mar con fasquías de jazz. Tamén adentrándose en terreos como o hip-hop en poderosos retrousos que o levaron a preguntar ao público ata que punto se sorprenderan a despregar tal enerxía daquel "coitadinho" que, "doente", fora a Eurovisión. O 'Amar pelos dois' xa é tamén un chisco "amar polos dous", ironizou Sobral, porque "na Galiza também a senten como sua"E, por suposto, chegou "a canção", ironizou. Referíase, obviamente, ao seu Amar pelos dois, que xa é un chisco tamén "amar polos dous", dixo. Porque "na Galiza também a senten como sua". E por iso a cantou a coro co milleiro de persoas que inzaban o patio de butacas.Salvador séntese cómodo en Galicia. Se cadra, mesmo un chisco namorado do país que o recibiu entre néboas e do que xa leva amigos como o pianista Abe Rábade, con quen compartiu escenario nos dous concertos. "Abe Rábade é galego do norte e eu sou galego do sul", di o cantor. "Toda Espanha semelha estar virada de costas para Portugal, mas aí está a Galiza, eternamente apaixonada" e por iso sente "algo de lástima". "Às vezes penso que este sentimento não é recíproco, que em Portugal não sabemos muito da Galiza", dixo nunha reflexión que ás poucas horas xa estaba a se espallar polas redes. "Mas eu vou chegar lá e dizer por toda a parte que venham cá. Já fomos um. Por que não continuarmos a sê-lo, ainda que for de outra maneira?", cuestionou. A súa primeira achega foron versos de Celso Emilio Ferreiro con Abe Rábade ao piano e mais unha (case) improvisada interpretación do Alalá das Mariñas.


Summary: AGE leva ao Parlamento unha moción baseada nunha proposta de Varoufakis e Galbraith para reformar a Eurozona e demanda "solidariedade" co pobo heleno. O BNG critica igualmente a actitude mantida pola troika. Este martes están convocadas concentracións en Compostela e Lugo.

A situación límite que atravesa Grecia e o conxunto da UE, trala ruptura das negociacións entre a troika e o Goberno de Atenas, chegará ao Parlamento galego. Alternativa Galega de Esquerda presentará unha proposición non de lei sobre políticas macroeconómicas na Eurozona que toma como base a Modesta proposición para resolver a crise da Eurozona realizada polos economistas Yanis Varoufakis, James K. Galbraith e Stuart Holland. A proposición foi presentada este luns en rolda de prensa por Xosé Manuel Beiras, que lle reclamou á Xunta "solidariedade" co pobo grego e unha aposta dende Galicia "por políticas económicas anticíclicas" para "aliviar" as "consecuencias do neoliberalismo". Beiras reclamoulle á Xunta "solidariedade" co pobo grego e unha aposta dende Galicia "por políticas económicas anticíclicas" para "aliviar" as "consecuencias do neoliberalismo" A Modesta proposición analiza as orixes e os efectos da crise que afecta aos países da periferia europea afondando en catro ámbitos: "o bancario, a débeda pública, a falta de investimentos e a crise social", todos eles "aplicábeis á realidade de Galiza", sinalou Beiras. "Entre o caso grego e o caso español existen evidentemente grandes semellanzas" -engadiu- "e se a Xunta nin sequera está disposta a adoptar algunhas destas modestas medidas amosará que, definitivamente, está ao servizo de delincuentes, de desalmados, dunha metamorfose do nazismo á que lle dá igual o que lles pase aos cidadáns". "O extremismo está do lado dos poderes europeos, non do lado do Goberno grego", concluíu, continuando a argumentación iniciada o sábado por Varoufakis, que destacou que resultaba "irónico" que a proposta de "consultar" unha decisión coa cidadanía fose cualificada de "extremista" Beiras conclúe que estamos ante "o momento histórico máis crucial de Europa nos últimos 50 anos" O portavoz de AGE salientou que "o extremismo e o radicalismo" están nas posicións mantidas polos poderes europeos e o sistema, "non no lado do Goberno grego". Beiras denuncia que a UE "non quere escoitar propostas racionais, razoábeis e humanitarias", como as que propón Atenas, "porque non queren que sexa un exemplo para Italia e, despois, para o Reino de España. Menos aínda na actual conxuntura política". Para o líder de AGE, a troika pensou que "podía tratar a Tsipras como a Papandreu, pero toparon coa convocatoria do referendo". Beiras conclúe que estamos ante "o momento histórico máis crucial de Europa nos últimos 50 anos". Vence salientou na súa conta de twitter que "o veto da Troika ao referendum grego demostra que as finanzas e a UE esganan a soberanía e a democracia" Tamén dende o BNG se demanda solidariedade con Grecia e se critica a actitude mantida pola troika e os poderes comunitarios. O portavoz nacional Xavier Vence salientou na súa conta de twitter que "o veto da Troika ao referendum grego demostra que as finanzas e a UE esganan a soberanía e a democracia" e engadiu que "no fondo, non é só que a débeda grega sexa insostíbel/impagábel, o que é insostíbel é o capitalismo rentista que se bombea con máis débeda e papel". 6 días para o referendo Jean-Claude Juncker pediu este luns publicamente que os gregos e gregas voten si: "Un non querería dicir, independentemente da pregunta, que Grecia di no a Europa" Dentro de seis días a cidadanía grega pronunciarase sobre a oferta realizada pola troika ao Goberno de Atenas para desbloquear o rescate. O Executivo de Tsipras deixou clara a súa aposta por rexeitar a proposta, que o primeiro ministro cualificou de "chantaxe" e "inaceptable". Fronte a el sitúanse a maior parte dos partidos da oposición (encabezados por Nova Democracia, Pasok e To Potami), e tamén a propia Comisión Europea, cuxo presidente, Jean-Claude Juncker, pediu este luns publicamente que os gregos e gregas voten si: "A mensaxe dun non será desastroso para os acontecementos posteriores. Un non querería dicir, independentemente da pregunta, que Grecia di no a Europa", salientou. Tamén se manifestaron a prol do non a meirande parte dos dirixentes dos gobernos europeos. Pola contra, Podemos manifestou o seu apoio a Syriza e á convocatoria do referendo por "dar a palabra á cidadanía" ante a "chantaxe dos acreedores". Polo momento, as dúas primeiras sondaxes publicadas preguntando sobre a intención de voto no referendo grego do vindeiro domingo ofrecen unha vitoria do si á oferta do FMI: 47,2% fronte a 33% (Kapa Research) e 57% fronte a 29% (ALCO). Este luns pola noite Tsipras dirixirase á cidadanía grega a través da televisión. Krugman: "O ultimátum foi, en realidade, unha manobra para reemprazar o goberno grego. E aínda que no che guste Syriza, algo así debería preocupar a calquera que crea nos ideais europeos" O Nóbel de Economía Paul Krugman publicou un artigo no New York Times no que sinala que el votaría non no referendo: "Eu votaría non, por dous motivos. O primeiro, por moito que a saída do euro nos asuste a todos —eu incluído—, a verdade é que a troika está esixindo que o réxime das políticas dos últimos cinco anos se manteña indefinidamente. Que esperanzas ofrece iso? (...) E o segundo é que as implicacións políticas dun voto a favor do si serían profundamente perturbadoras. Está claro que a troika fixo un Corleone á inversa: fixéronlle a Tsipras unha oferta que non pode aceptar, posiblemente á mantenta. Así, o ultimátum foi, en realidade, unha manobra para reemprazar o goberno grego. E aínda que no che guste Syriza, algo así debería preocupar a calquera que crea nos ideais europeos". Stiglitz: "Os gregos poderían obter a opción de deseñar un futuro que, aínda que quizais non sexa tan próspero coma o pasado, é moito máis esperanzador que a inadmisible tortura actual. Eu sei o que votaría" O tamén Premio Nóbel Joseph Stiglitz escribiu este luns que "é difícil aconsellar os gregos como votar. Ningunha das alternativas será doada e ambas as dúas implican grandes riscos. Un voto favorable significaría unha depresión practicamente sen fin. Pode que un país esgotado -un que vendeu todos os seus activos e no que a xente nova máis preparada emigrou- puidese finalmente ver a súa débeda perdoada; isto podería suceder na vindeira década ou na década seguinte. Pola contra, un voto negativo abriría cando menos a posibilidade de que Grecia, coa súa forte tradición democrática, puidese tomar o seu destino nas súas mans. Os gregos poderían obter a opción de deseñar un futuro que, aínda que quizais non sexa tan próspero coma o pasado, é moito máis esperanzador que a inadmisible tortura actual. Eu sei o que votaría". Concentracións en Compostela e Lugo Este xoves están convocadas concentracións en Compostela (praza do Toural, 20.30) e Lugo (ante a Subdelegación do Goberno, 19.30). O acto de Compostela, baixo o lema A Democracia non admite chantaxes: Tod@s con Grecia, chama a solidarizarse co pobo grego, que "está sendo vítima dun brutal ataque sen precedentes por parte das institucións anteriormente coñecidas coma a Troika". A convocatoria de Lugo, Pola dignidade do pobo grego, ten obxectivos semellantes, e está convocada por ACE, entre outras organizacións.


Summary: O PSOE pide o acondicionamento da praza

Un forte temporal levara en decembro de 2015 o ciprés centenario da Praza do Concello. O seu espazo fora ocupado por un carballo, pero a madeira daquel ciprés foi aproveitada para a arte. Onte tivo lugar a inauguración dunha escultura realizada polo artesán carballés Fabián Lage, que aproveitou a madeira centenaria para acondicionar o parque da Praza do Hospital tamén con papeleiras, xardineiras e bancos. O proceso artístico e de reciclaxe levou tres anos, 1.800 horas de traballo e 10.000 liscos de póla de ciprés só nos bancos, papeleiras e xardineiras. E cunha escultura que vai "máis aló do que os nosos ollos ven" en verbas de Lage, e a pesar de parecer negra nun primeiro momento, ofrece unha amla gama de cores segundo dá o sol. Para Lage "'Alén' é vida despois da morte, un renacemento que nos permita vivir e convivir con dignidade. Unha necesaria actitude vital que nos incita a buscar espazos de rebeldía e liberación polos que poder fuxir de tantas gaiolas, reais e imaxinarias, que nos manteñen atenazados". Melloras na Praza do Hospital Precisamente o PSOE aproveita para pedir nunha moción o acondicionamento da praza, pois "sofre dende fai tempo, unha serie de carencias que non só o volven pouco útil para o fin creado, como espazo lúdico para os nenos de ata 8 anos, senón que ata o tornan en perigoso precisamente para este colectivo. Tanto a falta dun mantemento axeitado, como a de vixilancia e control sobre as actividades incívicas, fan que o seu deterioro agudícese e acelere máis aló do normal por mercé do natural transcorrer do tempo". O mal funcionamento das fontes, pintadas obscenas, lousas do chan estragadas, o tobogán aboiado, cacas de can... son algunhas das deficiencias que denuncia o grupo socialista.


Summary: Fanse vintecinco anos de presenza nacionalista en Pontevedra. Un cuarto de século desde aquel 1987 en que Miguel Anxo Fernández Lores entraba en solitario no consistorio que pasaría a presidir en 1999. O BNG conmemora o aniversario e a mudanza dunha cidade nova.

Unha exposición no Pazo da Cultura dando conta do antes e despois do BNG no goberno da cidade, o acto público de homenaxe a Lores que tivo lugar na noite de onte e mais unha xuntanza de concelleiros e concelleiras de todas as corporacións nestes cuarto de século son algunhas das iniciativas que conmemoran os 25 anos do nacionalismo no Concello de Pontevedra. Os nacionalistas do goberno municipal aproveitaron a celebración para presentar unha remodelación do goberno máis acaída ao tempo de crise. A optimización dos recursos xunto cun reforzamento das áreas de economía, servizos sociais e xuventude son as liñas que conduciron a remodelación do goberno que Miguel Anxo Fernández Lores ven de apresentar en Pontevedra. Ao seu dicir, perséguese tirar as posibilidades económicas do Concello "especialmente atender a cuestións de emerxencia social, facer unha especial adicación a temas de xuventude" adenais de se preocupar de asuntos económicos e territoriais. Fortalécese tamén a figura do coordinador do grupo, Cesár Mosquera, co fin elaborar unha "programación de prioridades" A remodelación ten lugar en plena conmemoración dos 25 anos de nacionalismo en Pontevedra, data que se cumpre desde aquel 1987 no que Lores entraba como concelleiro único do BNG no consistorio da cidade do Lérez para exercer unha oposición que, aos poucos, iría afortalando a súa presenza na corporación. Catro representantes acadaríanse nas seguintes eleccións nas que se iría perfilando a alternativa de goberno nacionalista. "Tiñamos un plan para dinamizar e poñer en valor esta xoia, este concello decadente e paralizado" explican deste tempo na mostra.A sete concelleiros pasaría o nacionalismo en 1995. "Son anos nos que se foi gañando a confianza da cidadanía en base a un traballo social e institucional de auténtico compromiso co futuro de Pontevedra. Un equipo sólido, que se mantén no tempo, tanto na oposición coma no goberno, cunha gran firmeza" destacan destes últimos catro anos ate que, en 1999 Miguel Anxo Fernández Lores leva ao nacionalismo a gobernar en solitario con dez concelleiros e comezar as medidas que producirían o que chaman un "cambio vertixinoso" na cidade. Peonalización, eliminación da raiá das festas, inaxistencia ás procesións e desvinculaciónn das touradas, regreso das festas ao centro, nacemento da Feira Franca, recoñecementos a Castelao e Bóveda e recuperación da memoria histórica son algunhas das medidas que se singularizan na mostra na que se recollen os últimos vintecinco anos de historia da cidade. "Os sectores máis conservadores reaccionaron, pero a cidadanía contestou coa Festa da Calidade Urbana, na inauguración da nova Glorieta de Compostela, que simboliza o cambio de tendencia" explican. Explican o modelo urbano como un deseño "atento ás necesidades da cidade e dos seus habitantes, dinámica, expansiva, socialmente cohesionada, de alta calidade ambiental e urbana, cun rural desenvolvido e cunha xestión sustentábel". Liñas que continuarían cando en 2003, a nacionalista se converte na lista máis votada do concello e volve gobernar desta volta en coalición co PSOE, bipartito que continúa na actualidade. O saneamento do río e a ría foi tamén un dos seus principais obxectivos e un dossingulares logros. "A promesa de bañarse no Lérez unha vez concluída a obra do saneamento foi cumprida para asombro de moitos cidadáns. Hoxe, o río é escenario de importantes campionatos deportivos de nivel internacional. Unha acción institucional na que se implica a cidadanía e contribúe a elevar a autoestima urbana" sinalan dun dos logros dos que máis se gaban en Pontevedra, unha cidade que conta tamén co recoñecemento exterior pola transformación do modelo urbano e o incremento da calidade de vida dos viciños e viciñas.


Summary: O conxunto coruñés quedara a un paso do campionato feminino nas pasadas temporadas. Unha vitoria contundente na final da División de Honra contra o Getxo (39-5) coroa ás xogadoras do CRAT.

Á quinta foi a definitiva. As xogadoras do CRAT Universidade da Coruña afrontaban a final da División de Honra feminina como favoritas, após unha temporada perfecta. E non deixaron escapar o título, que en pasados anos estivera moi preto, cunha vitoria contundente contra o Getxo, por 39 a 5. Un ensaio histórico que converte ao conxunto coruñés no primeiro equipo galego en alzarse co campionato estatal de rugby. O CRAT non deixou marxe á sorpresa. O seu rival chegaba á final en Xixón coa bitola de equipo revelación, mais xa avisara da súa capacidade cunha vitoria na primeira xornada do campionato en terras coruñesas. No esquecemento quedan xa as tres finais perdidas e un terceiro posto, durante as últimas catro temporadas. Un club pioneiro, que conseguiu asentarse na elite do rugby feminino e que agora entra nas páxinas da historia do deporte galego cun trunfo para o recordo. "Tiñamos que gañar e saíu todo de cara. Xa non somos un equipo de rugby moi bo, senón o mellor equipo de España, e galego. É a mellor promoción para a canteira, chave para o futuro deste deporte que non para de crecer», aseguraba o seu presidente, Alfredo López, en declaracións recollidas pola La Voz de Galicia. O Teucro volve á Liga Asobal O Teucro xa é equipo da Liga Asobal. O conxunto pontevedrés acada o ascenso dúas xornadas antes do remate da temporada regular e malia perder o último encontro, este sábado, contra o Barcelona B. Botoulle unha man o veciño vigués, o Academia Octavio, que venceu este domingo ao segundo clasificado, o Adelma, concedéndolle ao Teucro o pase matemático. O equipo de Pontevedra volve seis anos despois á Asobal. Galiza contará de novo con dous representantes na máxima categoría do balonmán, xunto ao Frigoríficos do Morrazo, que ten asegurada a continuidade na liga estatal. O Dépor mereceu a vitoria Riazor despediu ao seu equipo con aplausos. O Deportivo tentouno durante todo o encontro, foi mellor e tivo as ocasións para levarse un importante trunfo. Malia merecer a vitoria, non conseguiu pasar do empate ante o Vilareal (1-1) e suma xa 13 xornadas sen vencer. A ameaza do descenso segue moi viva. A intensidade dos coruñeses quedou clara tras encaixar o gol de Jaume Costas. Un minuto despois, Borges igualaba o marcador que, pese aos intentos do Deportivo, quedou en táboas. Un punto que sabe a pouco para os xogadores de Víctor Sánchez del Amo, que teñen tres finais por diante para asegurarse a permanencia na máxima categoría do fútbol estatal. Breogán e Ourense, camiño á ACB Os dous equipos galegos de Adecco Oro estarán presentes nas semifinais polo ascenso á ACB. O Ourense certificara o seu pase esta semana, mentres que o Breogán sufriu no partido de desempate. O conxunto lucense gañou con épica, sobre a bucina na prórroga, e fixo tremer un abarrotado Pazo dos Deportes. Breogán e Ourense poderían encontrarse na final pola única praza de ascenso, para sumarse ao Obradoiro na elite do baloncesto español. Os lucenses xogarán contra o Valladolid, mentres que os ourensáns terán que facelo contra o Lleida, a súa besta negra durante a temporada regular. O Ferrol en fase de ascenso a costa do Celta B Xornada desigual para os equipos galegos de Segunda División B. Dous encontros enfrontaban a conxuntos nacionais. O Racing de Ferrol visitou Barreiro para medirse o Celta B (2-3) e afian. O filial vigués conseguiu remontar por dúas veces, pero un soberbio Joselu sentenciou o partido cun triplete e o pase do equipo ferrolán á fase de ascenso. Aspiracións de ascenso que viu escapar o Compostela, que vencía pola mínima ao Oviedo, líder destacado, que conseguiu empatar a falta de dez minutos. O equipo da capital terá que vencer os dous encontros e esperar que o Logroñés, na cuarta praza, os perda. O Celta B precisa un punto para asegurar a permanencia matemática nas dúas xornadas que restan. Coruxo e Somozas, na zona tranquila e sen opcións, disputaron o outro partido entre galegos. O equipo de Vigo gañou por un gol a cero. O Obra aguanta, pero cae ante o Madrid (76-85) O Obradoiro conseguiu plantarlle cara ao líder da ACB até o terceiro cuarto. Á volta do descanso, o Real Madrid conseguiu romper o encontro. O equipo compostelán non deu o partido por perdido e loitou para reverter a vantaxe sen éxito. Adam Waczynski e Trigueros foron os mellores do Obradoiro, mentres que Gustavo Ayón foi con diferencia o máis notable dos brancos e o MVP do partido.


Summary: Falamos con Tareixa Navaza, unha das xornalistas de referencia da historia da televisión en galego, sobre o lanzamento de 'O Diario Galego', o proxecto de Sermos para 2019.

Navaza agarda que 'O Diario Galego' practique un xornalismo "galego, en galego, sen manipulacións e sen autocensuras". "É imprescindíbel un xornal feito para a cidadanía e non para compracer os poderes político e económico", afirma. "Un meio que interprete o mundo desde Galiza", engade. 'O Diario Galego' é máis "necesario" se cabe "tendo en conta a involución que estamos a sofrer", considera a xornalista. Que xornal gostaría de ter entre as mans en 2019? Pois un periódico que "outorgue moito espazo á cultura e que tamén se ocupe das nosas veciñas e veciños, de Portugal". "E o que espero é que non me decepcione. Tenho moitas esperanzas postas neste xornal!", conclúe.


Summary: Das 2.000 vivendas protexidas iniciadas en 2009, último ano do bipartito, pasou a só 9 en 2016-2017.

O Estatuto de autonomía galego fixa que a Xunta ten competencia exclusiva en materia de vivenda. Mais a xestión que desta competencia fixo o Goberno galego dista de ser aceptábel á vista dos datos ofrecidos no Parlamento polo grupo socialista: nestes catro anos reducíronse "ao mínimo" as políticas de vivenda pública e ficaron sen se executar 100 millóns de euros. As previsións de gasto en vivenda pública pasaran dos máis de 200 millóns de euros de 2009 -último ano do goberno de coalición entre socialistas e nacionalistas- aos 68 millóns aos que se viron reducidos nos últimos catro anos, xa pasada a crise e cun goberno galego insistente en discursos de que estabamos na "recuperación económica". O Programa de Acceso á Vivenda, por exemplo, ficou reducido a "menos dunha sexta parte", segundo Fernández Leiceaga, portavoz socialista, desde os 108 aos 17,5 millóns de euros. Os datos de vivendas protexidas iniciadas en 2009 superaron as 2.000 mentres que en 2016-2017 esa cifra reduciuse a 9. Ademais, apenas se cualificaron 16 vivendas protexidas en todo tipo de réximes, o que supón 0,17% das 9.132 de todo o Estado. No programa de Axuda ao aluguer de mozos e persoas necesitadas, en 2018 só executaron 700.000 euros dun programa de 3,7 millóns, co que só axudaron 350 persoas das 4.000 que o solicitaran. A construción de vivenda social en Galiza está en mínimos. En 2017 houbo na Galiza 12 vivendas protexidas rematadas, a cifra máis baixa entre todas as comunidades do Estado español. A anos luz da vivenda social en Madrid e Barcelona, mais tamén de territorios con menos poboación ca nós, como Euskadi, Aragón, Asturies, Estremadura ou Castela-A Mancha.


Summary: A Irmandade do Libro decidiu premiar a Chus Pato na modalidade de autor ou autora do ano. Os galardóns que cada ano concede a Federación de Librarías de Galiza entregaranse o próximo 5 de abril.

A poeta Chus Pato é a creadora recoñecida co premio anual á mellor autora ou autor que cada ano concede a Federación de Librarías de Galiza. Polo de agora, é o único nome que se deu a coñecer xa que os dos gañadores das outras seis modalidades decidiranse na última reunión do xurado que terá lugar en Rianxo o próximo día 5 de abril, data na que tamén se entregarán os premios. A 23 edición dos recoñecementos da Federación de Librarías premia así unha poeta da que o xurado valora a súa traxectoria literaria, a súa voz persoal e a proxección internacional da súa obra. Chus Pato publicou en 2013 o seu novo libro Carne de Leviatán, un título que a autora explicaba como o peche do ciclo que iniciou con Urania (1991) e se concretou a partir de m-Talá (2000). Con dez libros publicados, a obra de Chus Pato constrúe unha traxectoria poética que responde a súa defensa da imposibilidade da poesía sen pensamento, unha afirmación que confirma en cada unha das novas propostas. A de Chus Pato é unha voz complexa mais, ao tempo, recibida con entusiasmo no panorama literario cada vez que publica un novo libro.


Summary: O Goberno español abre a porta a que Audasa perciba compensacións polo impacto da Covid-19 nas súas contas, mesmo ampliando o período da concesión da AP-9

A crise derivada da pandemia da Covid-19 fixo que o tráfico na autoestrada AP-9 quedase reducido á mínima expresión. Audasa, a concesionaria do vieiro que vertebra Galiza de norte a sur, dicía entón que non tiña pensado solicitar compensacións pola caída de tráfico, mais o Estado español vén de publicar no Boletín Oficial do Estado (BOE) unha disposición para o reequilibro económico dos contratos de concesión que abre a porta a que a concesionaria reclame parte dos danos económicos xerados pola crise do coronavirus. O Goberno de Pedro Sánchez, que mantén en suspenso as xestións para a reversión a Galiza da titularidade da autoestrada, especifica neste artigo que "cando a marxe bruta de explotación durante o período de vixencia do estado de alarma fose negativo, compensarase ao concesionario coa menor das seguintes cantidades". As cantidades en cuestión son o importe necesario para que a marxe bruta de explotación durante o estado de alarma chegue a cero ou, no seu defecto, a diferenza entre a marxe bruta de explotación durante o estado de alarma e dita marxe durante o mesmo período do ano anterior. A este respecto, enténdese como marxe bruta de explotación a diferenza entre ingresos xerados e gastos ocasionados, sen incluír amortizacións nin provisións "debidamente acreditados" polas actividades de explotación da concesión. Neste apartado non se considerarán os ingresos e os gastos de investimento ou financiamento, as moratorias ou condonacións pactadas pola concesionaria, nin os salarios das traballadoras e traballadores incluídos en Expedientes de Regulación Temporal de Empleo (ERTE). Máis anos de concesión Segundo recolle o BOE, o reequilibro consistirá "na ampliación do prazo de duración da concesión (nunca máis do prazo de vixencia do estado de alarma), para o que se considerará un crecemento anual acumulativo dos ingresos de 2% con respecto aos de 2019. Tamén, a efectos de actualización monetaria, a taxa de desconto será o rendemento medio no mercado secundario da débeda do Estado a 10 años dos primeiros 6 meses de 2020, ou no seu defecto, dos últimos seis meses dispoñíbeis, publicados polo Banco de España, incrementado nun diferencial de 200 puntos básicos.


A xente do común levamos xa tempo escoitando a sisudos e ben mantidos economistas dicíndonos que para saír desta crise é imprescindible expandir o gasto público; e ao mesmo tempo, a outros tantos afirmando que o que hai que facer é achicalo A xente do común levamos xa tempo escoitando a sisudos e ben mantidos economistas dicíndonos que para saír desta crise é imprescindible expandir o gasto público; e ao mesmo tempo, a outros tantos afirmando que o que hai que facer é achicalo. E algúns organismos de referencia no eido económico, tal como o FMI, o BMI ou a OCDE, encerellan aínda mais o nobelo e aconséllannos que bailemos con Ricky Martin "un pasito palante, María, un pasito patrás", un día que o aumentemos e dous días despois que o diminuamos. Pero como é posible que as mentes preclaras da ciencia económica aconsellen medidas mutuamente contraditorias e excluentes? Que pensariamos das matemáticas se para o profesor Cibrán Arxibai dúas mais dúas foran tres, e para o seu colega Tobi de Bermés foran cinco? É realmente a economía unha ciencia ou só un feixe de opinións, comenencias e prexuízos ideolóxicos? Un corpo científico, en calquera eido, non se constrúe sobre a unanimidade automática en cuestións particulares, senón sobre un conxunto comunmente aceptado de procedementos para resolver as posibles diferenzas Un corpo científico, en calquera eido, non se constrúe sobre a unanimidade automática en cuestións particulares, senón sobre un conxunto comunmente aceptado de procedementos para resolver as posibles diferenzas nas cuestións que van xurdindo e cando hai abondos datos dispoñibles. A teoría da relatividade de Enstein non foi aceptada de présa e correndo pola meirande parte dos físicos, nin o propio Enstein pretendía que así fose sen pasar pola peneira das probas empíricas. Cando o comportamento da luz durante unha eclipse de sol proporcionou a proba desta teoría, os resultados inesperados convenceron a outros científicos de que Enstein levaba razón. O que distingue á ciencia é precisamente que as teorías mutuamente contraditorias non poden coexistir indefinidamente, senón que unha das dúas prevalece e a outra desaparece. Na combustión, a teoría do "flogisto" á teoría do osíxeno; na astronomía, a teoría de Ptolomeo deu paso á de Copérnico. Pola contra, ideoloxías e crenzas mutuamente contraditorias poden coexistir durante séculos coma dúas rectas paralelas, sen unha solución posible ás súas diferenzas. A análise sistemática de termos coidadosamente definidos e a confrontación sistemática das súas teorías coa evidencia empírica, son parte de calquera estudio científico. É evidente que a economía avanzou nesa dirección dende os seus inicios. Porén, a economía non pode levar a cabo experimentos controlados, o que lle empece dotar as súas teorías da precisión e respectabilidade que si teñen outros campos do saber. Pero esta eiva non só afecta á ciencia económica. Poñamos por caso a meteoroloxía. Aínda que ninguén cuestiona os principios científicos nos que se basea a predición do tempo, a incerteza que arrodea ás infindas combinacións de factores que poden concorrer nun lugar concreto e nun día en particular, fan que a previsión de calquera suceso meteorolóxico só poida darse en termos de probabilidade asociada. Que caia unha tronada en Cadrón a semana que ven é un acontecemento que a meteoroloxía pode asociar a unha probabilidade "x"; agora ben, non lle podemos pedir que nos diga a cantidade de raios que lle van caer nos cornos á vaca Teixa ou á Marela. Outra que tal baila é a ciencia médica. Tampouco ninguén dubida da seriedade dos principios que a sustentan, pero do que é mal, todos sabemos da súa imprecisión. Un médico non che pode asegurar o día exacto da cura, nin tódolos efectos secundarios; e aínda que non cho diga, xamais pode descartar unha complicación, por baixa que sexa a súa probabilidade. Ademais da súa falla de precisión, a economía, a meteoroloxía e maila medicina comparten algo mais: as tres son tema de conversa universal. De que falamos cos descoñecidos, ou cando xa non temos de que falar? Pois do tempo que fai ou vai facer, dos achaques do corpo ou do escorrida que tes a carteira. E todos temos algunha noción de meteoroloxía, de medicina e de economía; as mais das veces, por ditos e refráns transmitidos de xeración en xeración dende o principio dos tempos. Os economistas, como individuos, teñen as súas propias preferencias, prexuízos e comenencias, o mesmo que tódalas persoas; pero a incidencia que poidan exercer aquelas é moi distinta nos diferentes eidos da ciencia Os economistas, como individuos, teñen as súas propias preferencias, prexuízos e comenencias, o mesmo que tódalas persoas; pero a incidencia que poidan exercer aquelas é moi distinta nos diferentes eidos da ciencia. Por exemplo, non vexo probable que a ideoloxía dun matemático inflúa no posicionamento diante dun teorema controvertido e aínda non comunmente aceptado; porén, si é mais que probable que a ideoloxía dun médico lle faga tomar posicións sobre asuntos coma o aborto, a eutanasia ou os métodos anticonceptivos; ou que a ideoloxía dun economista lle faga ver só os pros de tal ou cal medida de política económica, e esquecerse por completo dos contras, que case sempre hai tamén. E que dicir das comenencias? Cantas firmas farmacéuticas non estarán detrás de artigos nas revistas especializadas de medicina? Non o sei, pero a lóxica de como funciona o mundo dime que poden ser moitas. E cantos modelos teóricos ad hoc non financiaría o FMI, o BMI ou a OCDE para darlle consistencia científica ás receitas do Consenso de Washington? Prefiro nin pensalo. Incluso eu mesmo estaría disposto a elaborar toda unha nova Teoría Xeral que guindara o demo de Keynes no mais fondo do inferno, de vez e para sempre. Iso si, sempre que pagaran a miña honra como é debido.


Summary: A Lei de Patrimonio Natural impulsada pola Xunta entrou recentemente en tramitación parlamentaria. O Goberno fala de "protección", mais ecoloxistas e forzas da oposición denuncian que a súa redacción actual coloca o urbanismo por riba da conservación da natureza. Eis un extracto da información publicada no semanario en papel Sermos Galiza número 354.

Os principios xerais do proxecto de Lei do Patrimonio Natural conforman o seu artigo segundo. O apartado f) dos mesmos é claro, directo, e asegura "a prevalencia da protección ambiental sobre a ordenación territorial e urbanística". Esta afirmación, común á maior parte da lexislación ambiental europea, cadra coa mensaxe que o Goberno galego intentou transmitir o día en que a conselleira defendeu o texto no Parlamento de Galiza. Mais difire das alertas que, ao respecto, emiten organizacións ecoloxistas, e mais das valoracións das forzas da oposición. Tamén difire do que o propio documento di unhas páxinas máis adiante. O artigo 50, dedicado aos efectos dos plans de ordenación de recursos naturais, recolle excepcións á mencionada prevalencia, agrupadas como "razóns imperiosas de interese público de primeira orde". Estas deberán ser aprobadas polo Consello da Xunta tamén a proposición dos concellos. O movemento ambientalista percibe aquí unha porta aberta á discrecionalidade. "Din que a lei garante a prevalencia", sinala a Sermos Galiza Serafín González, da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), "pero non queda claro, porque estabelece salvedades en terreos adscritos a uns PXOM que na Galiza moitas veces non están adaptados á Lei do Solo". González non só se refire ao plan de ordenación de recursos naturais, senón tamén a outras figuras de conservación do patrimonio natural como os plans reitores de uso e xestión ou os plans de conservación, "que poderán ser modificados a discreción polo Goberno galego e os concellos, atendendo a intereses alleos á conservación do patrimonio natural e pasando por riba das decisións do Parlamento galego". A conselleira de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez, expuxo na Cámara que a lei "virá substituír e actualizar a Lei de Conservación da Natureza aprobada hai 18 anos". Esta realidade é o único aspecto positivo que o actvista detecta na nova formulación: "Inclúe as normativas europeas e estatais dos últimos anos, pero non supón ningunha contribución á materia". E contén importantes zonas escuras. "As zonas húmidas están practicamente esquecidas. Apenas recolle o inventario existente pero sen máis", critica. No último século e medio desapareceron, segundo os datos da SGHN, a metade dos humidais da Galiza. "A nova lei non estabelece a actualización do inventario nin medidas adicionais de protección", denuncia o comunicado "Escuro futuro da natureza no Parlamento galego", subscrito por oito entidades e asociacións de defensa da natureza. O proxecto normativo, que na súa fase previa de elaboración –encargada pola consellaría a unha empresa privada– desbotou a maioría do case milleiro de alegacións presentadas desde a sociedade civil organizada, incorpora o estraño requisito dunha superficie mínima para a declaración de parques naturais (vid. despece). Non cita o Observatorio Galego da Biodiversidade, creado polo Decreto 260/2007, nin o seu papel consultivo. [Podes ler a información íntegra no número 354 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Eva Mejuto (Sanxenxo, 1975) é doutorada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela. Ten publicadas diversas obras como 22 segundos, onde trata a historia dun mozo trans, ou Memoria do silencio, unha novela que se desenvolve na Galiza durante a Segunda Guerra Mundial. Agora mesmo está a traballar na obra A memoria diversa, un libro que forma parte do proxecto homónimo da Deputación da Coruña.

-Como xurde a idea de realizar este libro sobre a memoria do colectivo LGTBIQA na Galiza? Isto parte dunha iniciativa que comezou en Madrid hai cousa de dous anos, na que se comezaron a compartir unha serie de publicacións no eixo da memoria do colectivo. O documental da RTVE Nxs somos, non ten ningunha referencia galega e deume bastante rabia esa ausencia do país na memoria do colectivo. A partir de aí pensei en traballar nunha novela sobre o tema, mais precisaba documentarme e realizar entrevistas para que a xente do colectivo me contase a súa historia, sobre todo xente a partir de 60 e 70 anos. Este proceso, co proxecto da Deputación coruñesa, "A memoria diversa", pasou de ser unha novela a unha publicación de entrevistas, coas súas fotografías realizadas por Carmen Cerviño, e unha parte de documentación que tamén queremos engadir á publicación do libro. -Presentou esta iniciativa hai unhas semanas, mais o libro publicarase no outono, cal é o seu obxectivo? A través deste traballo queremos que quede constancia da historia que viviron estas persoas, que foron multadas, represaliadas, silenciadas e mesmo encarceradas durante o Franquismo. Cando traballei no libro da Memoria do silencio, atopeime co problema de que moitas testemuñas xa non estaban con nós e non quero que se sigan perdendo voces que nos conten a historia. Ademais, a idea é facer ver a rapazada que os dereitos cos que o colectivo contamos actualmente é grazas a moita xente galega que estivo loitando e que vexan, non só todo que se evolucionou, senón tamén todo o que se pode perder cos actuais discursos de odio. -Como está a ser o proceso das entrevistas? O traballo está a ser as veces un pouco complicado, porque a xente maior, a partir de 60 ou 70 anos, non sempre quere contar a súa historia, porque a represión e criminalización sufrida pesa aínda moitísimo. Malia isto, teño boa parte das entrevistas feitas e seguimos traballando para dignificar as voces e o traballo que se leva realizando durante estas décadas na loita privada, pública, social e política polos dereitos do colectivo LGTBIQA. -Das entrevistas que leva realizado, que testemuño lle sorprendeu máis? Sorprendeume especialmente o testemuño de Trinidad Falcés, unha muller trans da Coruña de 80 anos, que estivo varias veces no cárcere, en instalacións destinadas concretamente para a xente do colectivo en lugares como Barcelona ou Cáceres. Ademais, ela formou parte da primeira manifestación en prol dos dereitos do colectivo que se realizou na cidade barcelonesa en 1977. Outro aspecto que tamén me sorprendeu moito destas entrevistas é que eu pregunto a todas se lles houbese gustado nacer na actualidade e, malia que eu pensaba que me responderían que si, practicamente toda a xente me dixo que non, porque toda a loita que viviron axudaron a facer camiño para conseguir máis dereitos para o colectivo. -Cal é o aspecto positivo ou negativo que máis lle comentaron nas entrevistas? Pois algo en que todo o mundo coincide é que, malia que si que existen moitos avances de cara a igualdade do colectivo na sociedade, sobre todo se o comparamos coa situación de hai dez ou vinte anos, esta non é real. Todos me destacaban os casos de abusos, acoso e mesmo tentativas de suicidio que existen dentro do colectivo porque aínda existe ese rexeitamento á xente que conforma o colectivo LGTBIQA.


Summary: Cada estado porá 10.000 millóns de dólares para esta ferramenta destinada a financiar proxectos en países en vías de desenvolvemento. Os BRICS tamén pulan por un fondo común para combater a crise

Os ministros de Finanzas dos cinco estados que compoñen o grupo coñecido como BRICS (Brasil, Rusia, India, China e Sudáfrica) acordaron crear un Banco de Desenvolvemento. Unha decisión adoptada en Durban, no marco do cumio que na cidade africana manteñen os xefes de estado destas cinco nacións. Un dos puntos principais deste encontro era avaliar e estudar vías de cara a unha maior económica independencia económica de Occidente, alén dunha aposta por incluír o continente africano. Nesta liña, o Banco de Desenvolvemento procura principalmente financiar proxectos de infraestruturas en países en vías de desenvolvemento. Cada un dos cinco estados poría 10.000 millóns de dólares. Este banco e un fondo anti-crise actuarían de contrapesos ao Fondo Monetario Internacional (FMI) e Banco Mundial. Os BRICS representan o 43% da poboación mundial e producen un 25% do Producto Interior Bruto (PIB) do planeta, queren se dotar de institucións e mecanismos comúns. Aliás, os BRICS tamén pulan por crear un fondo común cunha parte das súas reservas de divisas (máis de 4,4 billóns de dólares) para se axudar en caso de crise e falta de liquidez, evitando recorrer ao FMI. Estes cinco estados tamén aspiran a crear unha axencia de cualificación, un mecanismo de reaseguros, un consello de empresarios ou unha clasificación das Universidades.


Summary: Implicadas/os No Desenvolvemento celebra a sétima edición do festival Implícate! Noite de música e palabra solidaria. Será o 13 de xaneiro no Teatro Principal de Santiago de Compostela, coa participación de Budiño, Sés, Xoán Curiel, Quique Peón, Carlos Negro, Eva Veiga ou Anxo Angueira.

Implicadas/os No Desenvolvemento celebra a sétima edición do festival Implícate! Noite de música e palabra solidaria. Será o 13 de xaneiro no Teatro Principal de Santiago de Compostela a partir das oito da tarde, nunha gala presentada por Yolanda Castaño e Luís Tosar. O obxectivo é facer un chamamento á solidariedade das galegas e galegos, unindo nesa noite a cultura galega e a solidariedade galega. O propósito principal deste evento é dar a coñecer o traballo desta organización de cooperación ao desenvolvemento galega, invitar ao público a ver o mundo con outros ollos, a reflexionar, e a cambiar o mundo, dende Galicia, dende a conciencia crítica e a acción clara. O festival contará coa participación de Budiño, Sés, Xoán Curiel, Quique Peón, Carlos Negro, María Canosa, Eva Veiga, Anxo Angueira, Roberto Vilar, Rubén Ríos e Estíbaliz Veiga O festival contará coa participación de Budiño, Sés, Xoán Curiel, Quique Peón, Carlos Negro, María Canosa, Eva Veiga, Anxo Angueira, Roberto Vilar, Rubén Ríos e Estíbaliz Veiga. Implicadas/os no Desenvolvemento busca doazóns para cubrir gastos de organización do festival Implícate! que ascende a 2.500 euros. Unha opción para colaborar é, por suposto, mercar a entrada, cun custe de 12 euros (8 para os e as estudantes). Tamén está dispoñible unha fila cero (cunha achega mínima de 5€) para as persoas que non poidan asistir ao evento pero desexen facer a súa achega. E igualmente pódese facer unha doazón directa a través de transferencia bancaria na conta de Implicadas: NOVA CAIXA GALICIA: 2080 0531 11 3040010798.


Este artigo é só unha primeira tentativa de aproximación ao complexo problema hoxe exposto pola sucesión de folgas nas minas dá África do Sur e a brutal represión policial e patronal que se seguiu. Os eventos tamén expuxeron a fraxilidade do goberno de Jacob Zuma en lidar coa situación, comprimido entre unha masa de mineiros altamente insatisfeitos cos salarios, as condicións de traballo e coa percepción dunha falta de representación sindical e a situación de dependencia do sector en relación a patróns e financiamentos internacionais. Zuma, que nomeou unha comisión de enquisa – logo do evento máis dramático da serie, a morte de 34 mineiros sobre violencia policial aínda en agosto deste ano – está sobre fogo cruzado, tentando acougar aos mineiros descontentos e ao mesmo tempo aplacar os temores dos investidores internacionais non sector mineiro, particularmente dos Estados Unidos e da Unión Europea. Segundo datos dos movementos sindicais sudafricáns, o sector mineiro emprega 500 mil traballadores directos e 400 mil indirectos. Segundo datos dos movementos sindicais sudafricáns, o sector mineiro (diamantes, platino e ouro) emprega 500 mil traballadores directos e 400 mil indirectos. As condicións de traballo son tradicionalmente durísimas e arriscadas. Entre 1900 e 1994 morreron 69 mil mineiros en accidentes de traballo, e máis dun millón ficaron seriamente feridos ou inválidos. Entre 2001 e 2011 os números respectivos foron 2301 e 43 mil. Os salarios son moi baixos: a maioría recibe algo entre 360 e 500 dólares por mes. En calquera caso, a principal reivindicación dos mineiros, no comezo dos movementos, das folgas e dos enfrontamentos, era unha suba do 300% nos salarios. E os movementos e folgas comezaron – a partir da mina de Marikana, propiedade da empresa Lomin – liderados polos «rockdrillers», aqueles que traballan coas brocas directamente diante da rocha viva, e que son os máis vitimados polos accidentes. Moitos deles veñen dun país -Lesoto- que é un enclave montañoso dentro da África do Sur. Para sorpresa de moitos, o Lesoto é considerado o país máis alto do mundo (non é o Tíbet, nin o Nepal), pois a altitude máis baixa de seu territorio fica a 1400m por enriba do nivel do mar, e seu punto culminante atinxe case 3500m. Hai un culto permanente da coraxe e da exposición ao perigo entre os mineiros do Lesoto, o que pode axudar a explicar tamén as tensións inmediatas dos conflitos. As folgas comezaron con movementos chamados de «wildcat» – folgas sen apoio sindical. Mais pronto foron politizadas internamente ao movemento sindical pola disputa entre dúas organizacións: dun lado, a tradicional National Union of Mineworkers (NUN), afiliada ao Congress of South African Trade Unions (COSATU) que, xunto co Partido Comunista, integra a rede de apoio do African National Congress (ANC), partido do presidente Zuma; do outro, a recentemente creada Association of Mineworkers and Construction Unions (AMCU). Houbo unha serie de acusacións mutuas, coa AMCU acusando a NUN e a COSATU de proximidade cos patróns, o goberno e a policía; á súa vez, a NUN acusou a AMCU de favorecer a radicalización das protestas para avanzar entre os traballadores. Houbo unha serie de acusacións mutuas, coa AMCU acusando a NUN e a COSATU de proximidade cos patróns, o goberno e a policía. Á súa vez, a NUN acusou a AMCU de favorecer a radicalización das protestas para avanzar entre os traballadores. Hai informes tamén, con máis acusacións mutuas, que os conflitos entre as organizacións sindicais desandaran en enfrontamentos violentos, con vítimas dun lado a outro, inclusive nefastas. A policía reaccionou de maneira extremadamente violenta, particularmente nas protestas de Marikana. Nunha represión que lembrou os acontecementos de Eldorado/Carajás, alegando ser atacada ata por armas de fogo, lanzou sobre unha multitude de traballadores, matando 34. Moitos destes foron mortos por disparos polas costas, mostrando que foron atinxidos mentres procuraban fuxir. A matanza lembrou aínda moitas semellantes ocorridas ao tempo do apartheid, provocando ondas de protestas dentro e fóra da África do Sur. Mesmo tras o fin do apartheid, o apartheid social continúa gravísimo na África do Sur, esixindo un maior compromiso internacional en por fin á desigualdade neste país. Mesmo despois de negociacións en Marikana (hai informes de que os traballadores aceptaron un reaxuste do 22% e un aboamento inmediato de 2000 rands, algo como 240 dólares), as folgas espalláronse por outras minas. No episodio máis recente a Anglo-American Platinum anunciou o despedimento de 12 mil traballadores das súas minas, tras estes rexeitaren a volver ao traballo, o que certamente agravou as tensións en torno ao conflito. Preliminarmente, a situación mostra dúas cousas. A primeira é a necesidade do movemento internacional de traballadores de afondar o seu coñecemento e proximidade cos movementos sindicais da África do Sur. A segunda é a realidade de que, mesmo tras o fin do apartheid, o apartheid social continúa gravísimo na África do Sur, esixindo un maior compromiso internacional en pór fin ou polo menos diminuír a desigualdade neste país. Podes ler este artigo en Cadernos de Comunicación e Análise


Summary: As hospitalizadas son 222, das que 26 están en UCI.

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, esta sexta feira, o número de casos activos de coronavirus na Galiza ascende a 2.727. Deles, 655 son da área da Coruña, 167 da de Lugo, 432 da de Ourense, 142 da de Pontevedra, 743 da área de Vigo, 470 da de Santiago, e 118 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 26 permanecen en UCI, 196 están en unidades de hospitalización e 2.505 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 7.138 persoas curadas, rexistrándose 589 vítimas mortais. O número de PCR realizadas é de 111.600. No que respecta a residencias de anciás a cifra de persoas infectadas é de 612, das que 363 son usuarias e 249 traballadores e traballadoras. En canto a falecementos, son 266, case a metade do total.


Summary: A publicación do contido do inventario realizado por técnicas da Consellaría de Cultura levantou unha gran polémica entre a cidadanía pola extensa lista de tesouros agachados no Pazo de Meirás durante décadas.

A revelación de que o inventario practicado no pazo de Meirás por orde da Xustiza deu con case 700 pezas consideradas importantes para o patrimonio público -unha nova compartida por todos os medios de comunicación- acabou por converter a propiedade do municipio de Sada nun dos temas do día nas redes sociais e mesmo en Trending Topic en Twitter. Co alcalde de Sada, Benito Portela, asegurando que o documento é "incompleto, impreciso e omisivo", nas redes víronse críticas moito máis duras e até sátiras da situación. Unha usuaria pediu: "Carmencita que leve as fotos do avó e demais exemplares e que deixe todo o demais". "Os profetas Abaham e Isaac, da Catedral de Santiago, volverán a ser de todos. Ladróns, fillos e netos de ladróns e golpistas asasinos, nin cen anos de perdón", completaba antes de engadir o cancelo de Meirás. Outros participantes neste debate público indicaban que o recollido polas especialistas da Consellaría de Cultura era "interesante, mais sen sorpresas" porque xa agardaban algo como o sucedido. No entanto, louvaron o traballo de Patrimonio Nacional co seu escrito sobre a titularidade dos bens. "Levo dúas horas seguidas lendo o inventario de bens do pazo de Meirás. Duro competidor lle saíu ao catálogo de Ikea", ironizou outra persoa, rebaixando o ton grave desta ocultación. Comparacións Outra autora engadiu "Meirás ten dentro tanta riqueza cultural que con só vender unha cadeira vivían dez anos. E para máis inri todo é patrimonio nacional, nin sequera é deles". Houbo quen opinou que este tipo de comportamentos son os que defende "a ultradereita franquista, non o esquezamos". E mesmo comparativas: "E a monarquía do pazo de Marivent, okupación idéntica ao pazo de Meirás". Neste cruce de opinións a través das plataformas sociais, e lembrando que a familia do ditador intentou sacar propiedades do inmoble antes da entrega provisional ao Estado, tamén houbo tempo para preguntar que sucede coas "fincas e casas que lles quitaron aos veciños". No capítulo de peticións de futuros usos xurdiu a proposta de fornecer un "albergue para xente sen fogar".


Summary: Boris Johnson anunciou o comezo da desconfinamento. Polo de agora a maior parte das medidas só aplicarán en Inglaterra, xa que a xestión do coronavirus está descentralizada.

O pasado domingo, Boris Johnson anunciou o comezo do desconfinamento. Nun discurso televisado escaso en detalles e con moitos condicionais, anunciou un novo sistema de alertas que servirá de guía para ir relaxando as restricións en función do risco de contaxio. Houbo que agardar até o día seguinte para que o goberno publicase un documento cos detalles da desescalada.Estas medidas aplicaranse só en Inglaterra, xa que boa parte da xestión da crise do coronavirus está descentralizada e os gobernos de Escocia, Gales e Irlanda do Norte non concordan coa estratexia de Boris JohnsonEntón, que mudou? Pois de entrada poderase quedar con outra persoa de fóra do fogar sempre que se respecte a distancia de seguridade e se faga en exteriores. Isto compleméntase co levantamento das restricións para facer deporte, até o de agora limitado a unha vez por día.Pero quizáis a novidade máis importante é a volta ao traballo en determinados sectores, particularmente na construción e na industria. Isto queda condicionado a que as empresas poidan garantir que os traballadores manteñan a distancia de seguridade entre si.Estas medidas aplicaranse só en Inglaterra, xa que boa parte da xestión da crise do coronavirus está descentralizada e os gobernos de Escocia, Gales e Irlanda do Norte non concordan coa estratexia de Boris Johnson. Nicola Sturgeon, a ministra principal de Escocia, foi moi crítica co novo eslogan do goberno de Londres, que abandona a consigna de "queda na casa" e substitúea pola instrución máis xenérica de "está alerta".Na fronte económica e para evitar despedimentos masivos, o goberno anunciou a extensión dun programa polo que paga o 80% do salario dos empregados que quedaron sen carga de traballo por mor do coronavirus. Inicialmente estaba pensado que estas medidas rematasen en xuño, pero a presión de sindicatos e oposición fixo que se extendese até outubro. Ana Inés Jabares Pita: a mente detrás do escenarioNo podcast desta semana, en Té con Gotas entrevistamos a Ana Inés Jabares Pita, escenógrafa e deseñadora de vestiario que leva case unha década traballando para algunhas das compañías de teatro e ópera máis prestixiosas do Reino Unido.Esta coruñesa afincada en Londres foi gañadora do premio Linbury, único galardón de escenografía en Europa e antes da crise do coronavirus estaba traballando en dous proxectos para a Royal Shakespeare Company e a English National Opera.Na entrevista explica que o seu traballo consiste en "crear narrativas a través do espazo" e debulla o seu proceso de creación, desde que le o guión por primeira vez até que comezan os ensaios.


Summary: A xuíza cítao a declarar o 8 de xuño.

Esta terza feira a Audiencia Provincial de Ourense citou en calidade de investigado por un presunto delito de suborno e tráfico de influencias a José Luis Baltar, pai do actual presidente da Deputación de Ourense. Fíxoo a xuíza que instrúe o caso de suposto acoso sexual polo que está a ser investigado José Manuel Baltar (fillo). Baltar pai prestará declaración como imputado/investigado o 8 de xuño, un día despois de o facer o que na altura era asesor xurídico da Deputación e máis o director do hotel no que terían mantido relacións sexuais a denunciante e o actual presidente provincial de Ourense.


Unha condena por abuso sexual. A Real Academia recolle o seguinte: Abuso sexual: 1. m. Der. Delito consistente na realización de actos atentatorios contra a liberdade sexual dunha persoa sen violencia ou intimidación. Aténdome á definición anterior supoño que que cinco homes che pechen o paso na esquina dun portal non é intimidante. Cos seus metro oitenta de estatura e algúns deles con moita forza porque son Garda Civil e militar. Supoño que que te penetren pola boca, a vaxina e o ano felicitándose por tal fazaña porque eles son moi machos non é violencia. Que fagan todo isto sen preservativo, tampouco. Porque seguro que ela o quería. Vaia porca, seguro que ía por aí en minisaia e algo buscaría. A violación desta muller obedeceu a esa cultura patriarcal. E a sentenza, tamén. Evidentemente, como non houbo ningún tipo de violencia nin intimidación, deciden deixala tirada medio espida, dándose noxo a ela mesma mentres é capaz de percibir o cheiro corporal de cinco homes que lle tiraron do pelo e fórona pasando, inmobilizada pola cadeira, duns a outros como se fose unha boneca. Seguindo esta lóxica de que non houbo intimidación nin violencia quítanlle o móvil porque como ela o estaba pasando en grande pois para que non sexa todo festa. Dezaoito anos contra cinco homes que non xuntaron entre todos un ápice de humanidade ou empatía para parar a barbarie. Pero é que claro: eles son homes que fan o que lles peta e ela andaba por aí facendo o que non poden facer as mulleres: vivir libres. Tampouco quero esquecer que nese grupo de whatsapp da "Manada" había 21 homes que viron o que estaban facendo os seus colegas moi machos e a todos lles pareceu normal. O certo é que a todos eses (homes, sobre todo) que se lles enche a boca dicindo que ela consentiu porque non se defendeu desexaríalles que estivesen nese mesmo portal con cinco homes que lles dobrasen a altura, o peso e a forza a punto de meterlla por onde se lles ocorrese. A ver que facían. Se defenderse ou evadirse a calquera outro sitio para ver se, polo menos, non che rompen os dentes… Non entres en shock porque un xuíz non vai entender que non te defendeses ante cinco homes tamaño monovolume. O que igual si comprende é que eles interpretasen a túa pasividade como consentimento O caso é que iso é un abuso sexual porque vivimos nun Estado no que a educación sexual é moi escasa e onde os adolescentes cubren este campo educativo co porno. Aos 21 homes pareceulles normal porque non se lles ensina aos homes que non se pode violar mulleres. Ensináronnos a nós a taparnos, a escondernos, a invisibilizarnos. Vivimos nun estado onde os adolescentes se educan a base de porno, de Torbe, de Santiago Segura, do maltratador do Betis ao que a grada apoiou, de "Piqué, Shakira es de todos", dun porno onde a liberdade sexual é a dos homes mentres que a das mulleres vai ligada aos desexos masculinos. A cultura patriarcal está reflexada perfectamente no porno. Probade a ver uns cantos vídeos a ver en cantos hai violencia explícita contra a muller. Igual vos cae a cara de vergoña. E se, desde logo, para excitarvos precisades ver un vídeo dun grupo de homes humillando a unha muller en situación de inferioridade igual sodes vós quen tedes que facer unha fonda autocrítica e unha revisión do que significa que temos a metade da poboación mundial. A violación desta muller obedeceu a esa cultura patriarcal. E a sentenza, tamén. Total, que a partir de agora haberá que berrar moitísimo se alguén te quere violar. Berrar, morder, arañar, dar patadas, pechar as pernas e todo o que se che ocorra. E aínda así, se levabas minisaia e te deches un pico previamente cun dos violadores e, ademais, tras a violación fas vida normal pode que o teñas chungo tamén. O caso: non entres en shock porque un xuíz non vai entender que non te defendeses ante cinco homes tamaño monovolume. O que igual si comprende é que eles interpretasen a túa pasividade como consentimento. Non foi abuso, foi unha violación, estúpidos!


Summary: O Pleno municipal aprobou por unanimidade unha proposición presentada polo grupo municipal do BNG que suprime as subvencións a "actos sexistas".

O Concello de Lugo deixará de conceder subvencións a aquelas festas que conteñan "actos sexistas" como a escolla de raíñas nas celebracións patronais. A decisión foi adoptada por parde do Pleno muncicipal e de maneira unánime após unha proposición presentada polo Bloque Nacionalista Galego (BNG). Segundo a concelleira nacionalista, Maite Ferreiro, este tipo de actos son contrarios ás políticas de igualdade que promove o goberno local dirixido pola socialista Lara Méndez. Festas da Milagrosa Neste senso, lembrou o acontecido recentemente nas festas dun barrio da cidade no que a propia alcaldesa deu leitura ao pregón e no que crianzas eran proclamadas como raíñas da festividade. Recentemente o BNG abandonou o pregón nas festas da Milagrosa onde se elixiran crianzas como raíñas das festas Ambas as dúas persoas representantes do Bloque na localidade abandonaron o acto após comunicar á organización que non farían parte de eventos que incluísen este tipo de "actos sexistas". "O BNG non participa nen é cómplice da utilización da imaxe das mulleres como reclamo ou obxecto decorativo", asegurou a concelleira nacionalista durante a sesión plenaria. Todos os grupos políticos con representación no concello (PP, PSOE, Lugo Novo e ACE) apoiaron a medida que deberá ser concretada de maneira administrativa polo executivo local. Nos últimos anos o rexeitamento popular a este tipo de actividades provocou a súa progresiva desaparición porén, aínda se manteñen nalgúns lugares como o Barrio da Milagrosa de Lugo que suscitou o debate político na cidade amurallada.


Summary: Agora, con Pedro Sánchez como presidente do Goberno de España, o PSOE atópase de novo ante unha pregunta decisiva para a cal carece dunha resposta ideolóxica e programaticamente sólida: como formular e implementar políticas laicistas dun xeito pragmático e sen pór en perigo a centralidade do partido?

Cando se fundou o PSOE, en 1879, a igrexa católica amosábase radicalmente contraria a calquera compromiso coa Ilustración e co Estado liberal. Na encíclica Quanta cura, de 1864, o papa Pío IX condenara os "principais erros desta nosa triste idade", entre os cales estaban a liberdade relixiosa, o socialismo e o cuestionamento do status e da autoridade da igrexa. Non sorprende, polo tanto, que o PSOE se escorase cara a posturas anticlericais. Pero non foi até o ano 2000, co acceso de José Luis Rodríguez Zapatero á secretaría xeral do PSOE, cando o laicismo se converteu nun elemento central da axenda do partido. O sorprendente é que os socialistas sigan sen poder facer unha proposta laicista solvente, de maneira que agora, con Pedro Sánchez como presidente do Goberno de España, o PSOE se atopa de novo ante unha pregunta decisiva para a cal carece dunha resposta ideolóxica e programaticamente sólida: como formular e implementar políticas laicistas dun xeito pragmático e sen pór en perigo a centralidade do partido? Agora o PSOE atópase de novo ante unha pregunta decisiva para a cal carece dunha resposta ideolóxica e programaticamente sólida: como formular e implementar políticas laicistas dun xeito pragmático e sen pór en perigo a centralidade do partido? En realidade, todos temos pendente un debate sosegado sobre os costumes simbólicos das nosas autoridades. Asumimos tan acriticamente as prácticas neonacionalcatólicas, é dicir, estamos tan afeitos a convivir con todo tipo de violacións simbólicas da aconfesionalidade do Estado, que agora, tras a toma de posesión estritamente aconfesional de Sánchez e do seu gabinete (incluído o seu único membro católico practicante, a ministra portavoz e ministra de Educación e de Formación Profesional, Isabel Celaá), é cando nos decatamos do anacrónico que sempre –desde Adolfo Suárez até Mariano Rajoy– foi este acto celebrado ante A Biblia e un crucifixo. O curioso é que a propia norma xurídica que regula esta toma de posesión, o Real decreto 707/1979, do 5 de abril, polo que se estabelece a fórmula de xuramento en cargos e funcións públicas (BOE do 6 de abril), non alude en ningún momento á colocación de símbolos relixiosos no lugar onde se organiza o acto, conque a decisión de impor ou non a presenza destes símbolos parece depender das preferencias protocolarias da xefatura do Estado. Nas tomas de posesión, os católicos adoitan recorrer ao xuramento, mentres os que non se manifestan como católicos prefiren normalmente a promesa. O presidente do Goberno de España e os ministros toman posesión dos seus cargos na sala de audiencias do palacio de La Zarzuela, ante unha mesa onde se situaron tradicionalmente dous elementos propios do universo simbólico católico: un crucifixo (unha imaxe de culto que representa a execución de Xesús de Nazaret polos romanos) e mais un valioso exemplar d'A Biblia de 1791, que pertenceu ao rei Carlos IV, aberto polo "Libro dos números" (cuxo capítulo 30, sobre "Os votos e as promesas", contén –dato curioso– unha detallada e patriarcal regulación das manifestacións da vontade da muller). O crucifixo e mais A Biblia mesmo se colocaban cando ningún dos integrantes do executivo central xuraba o seu cargo, como sucedeu tras as eleccións lexislativas xerais do 9 de marzo de 2008. Hai que precisar, en honor á verdade, que nisto España non era un caso illado. De feito, son moitas as democracias cuxos actos de toma de posesión conteñen elementos relixiosos. Os nosos poderes públicos van ser escrupulosos e prudentes á hora de estabelecer os límites da súa participación en actos relixiosos? A poderosa igrexa católica vai admitir a redefinición do seu lugar na nosa democracia? O problema podía xurdir se alguén esixía a retirada dos símbolos católicos ou a presenza de símbolos doutras confesións. A estas alturas xa non é inimaxinábel que haxa ministros musulmáns, por exemplo. Pero se é posíbel organizar esta cerimonia simplemente ante a Constitución aberta polo seu artigo 99, como acaba de suceder con Pedro Sánchez e o seu equipo, podemos sentar entre todos as bases dun debate público sereno e rigoroso sobre esta materia? Os nosos poderes públicos van ser escrupulosos e prudentes á hora de estabelecer os límites da súa participación en actos relixiosos? Cando van ser os nosos políticos respectuosos coa aconfesionalidade constitucional do Estado e deixar de aproveitarse das celebracións católicas para captaren votos? A poderosa igrexa católica vai admitir a redefinición do seu lugar na nosa democracia? Os nosos concidadáns católicos renunciarán a todo privilexio, tendo en conta a protección de que goza a súa liberdade relixiosa e a xenerosidade con que esta sociedade trata a súa confesión? O laicismo de Pedro Sánchez aínda está por acreditar, pero a súa toma de posesión foi toda unha lección. Esperemos que sexa só a primeira. Publicidade


Summary: O actual secretario xeral da central nacionalista concorrerá como único candidato ao Congreso confederal desta fin de semana. Candidatura íntegra no interior

Segundo informou a Confederación Intersindical Galega (CIG) Suso Seixo concorrerá á re-elección como secretario xeral encabezando a única listaxe á Executiva confederal da central nacionalista. A seguir publicamos a candidatura completa 1.- Xesús Seixo Fernández. 2.- Elvira Patiño Ogea. 3.- Francisco Xabier Cartelle Pérez. 4.- Manuel Currás Meira. 5.- Miguel Anxo Malvido Cabirto. 6.- Margarida Corral Sánchez. 7.- Anxo Pérez Carballo. 8.- Ramiro Oubiña Parracho. 9.- Xosé Francisco Miranda Vigo. 10.- Antolín Alcántara Álvarez. 11.- Anxo García Torres. 12.- Paulo Carril Vázquez. 13.- Obdulia Diniz Carlos. 14.- Laura Bugallo Sánchez 15. María do Tránsito Fernández Fernández 16. Asunción Castiñeira Fernández 17. Alberte Gonçalves Herrero 18. Francisco Xabier González Sío 19. María Placer Vila Rodríguez 20. Fernando R. Acuña Rúa 21. Susana Riveira Fernández 22. Marta Dacosta Alonso 23. Xesús Anxo López Pintos 24. Dolores Martínez Castelo 25. Xosefa Romero Alvarez 26. Adolfo Martín Naya Fernández 27. María Dolores Rodríguez Vázquez 28. Antonio López Rivera 29. Serafín Otero Fernández 30. Cristina Martínez Padín 31.Cristina López Lobariñas 32. María Esther Vila Vázquez 33. Manuel Domínguez Pereira 34. Concepción Freire Montes 35. Xosé Fernández Piñeiro 36. Rafael Iglesias García.


Summary: Tomamos a parte polo todo e pensamos que existía unha maioría social que desexaba unha ruptura frontal co pasado

Nas primeiras eleccións ao Parlamento do Estado celebradas despois da morte de Franco, as persoas que mantiveramos unha actividade mais intensa e militante contra a ditadura tiñamos unha posición asentada sobre dúas conviccións básicas. Por unha banda non aceptabamos as restricións que caracterizaban esa convocatoria electoral (non legalización de todas as organizacións políticas existentes, inexistencia dunha ruptura total co réxime franquista, unha regulación dos comicios pensada para favorecer ás forzas que tiñan pactado o proceso de transición) mais tamén queriamos aproveitar a oportunidade para superar as devanditas limitacións mediante un bo resultado nas urnas. É por iso polo que, ademais do PSOE e do PCE, todas as formacións de esquerda e nacionalistas (agás as vinculadas a ETA Militar) decidimos participar na cita do 15 de Xuño de 1977. O boicot era unha opción teórica que non foi asumida pola práctica totalidade do universo antifranquista. Sabiamos que a composición do Congreso e do Senado resultarían determinantes na futura configuración do sistema político que estaba nacendo. Eramos conscientes de que o papel da nación galega no artellamento do Estado español dependería dos votos que recibiramos as forzas que defendiamos o dereito de autodeterminación e a creación de institucións de autogoberno. O coñecemento que tiñamos da sociedade galega derivaba da nosa participación na mobilización social desenvolvida nos últimos anos da ditadura e no axitado tempo transcorrido dende a morte física de Franco (20 de Novembro de 1975). Non tiñamos -como aconteceu despois- as ferramentas analíticas derivadas dos estudos demoscópicos especializados. Xa que logo, tomamos a parte polo todo e pensamos que existía unha maioría social que desexaba unha ruptura frontal co pasado e que, por tanto, non ía secundar as propostas formuladas por aquelas opcións -nomeadamente o PSOE e o PCE- que pactaran un programa moderado de reformas cunha parte dos herdeiros do réxime franquista (dirixidos, primordialmente, por Adolfo Suárez e a UCD). Os resultados do 15 de Xuño foron un desmentido radical das nosas expectativas. Gañou a "nova" dereita creada polos sectores mais intelixentes do vello réxime (e no territorio galego o triunfo aínda foi mais esmagador), fracasaron rotundamente o PCE e os nacionalismos de esquerda e acadou un peso relevante o PSOE de Felipe González, pouco visíbel nos anos duros da ditadura, dopado financeiramente dende a socialdemocracia alemá e depositario da confianza dos sectores populares que desexaban un cambio pero que tiñan medo a Carrillo, Pasionaria e a outras figuras que evocaban os tempos da tráxica guerra civil. O nacionalismo galego presentouse dividido naquela cita electoral (PSG, BNPG, PG) a pesar de que un ano antes existía unha plataforma -o Consello de Forzas Políticas Galegas (CFPG)- que agrupaba forzas diversas (UPG, PSG, Partido Galego Socialdemócrata, MCG e Partido Carlista de Galiza) e tiña un programa con propostas ambiciosas nos ámbitos da política e da economía. A desaparición do CFPG abriu unha dinámica divisionista que remataría no comezo da década dos noventa coa presenza dun Bloque refundado mediante a converxencia da case totalidade dos segmentos antes fraccionados. Foi precisamente no ano 1996 cando o nacionalismo político acadou a presenza no Congreso que non fora quen de facer realidade o 15 de Xuño de 1977. A carencia dunha representación política nacionalista no Parlamento que ía escribir unha carta constitucional tivo, obviamente, importantes consecuencias no desenvolvemento posterior do novo réxime na Galiza. Poden apuntarse dous grandes factores explicativos de semellante ausencia: a pouca importancia que lle deu unha ampla maioría do corpo social galego -a diferenza do que sucedeu nos territorios vasco e catalán- á necesidade dunha presenza específica do galeguismo nas Cortes do Estado e a incapacidade das formacións políticas existentes nese universo para ofrecer unha alternativa unitaria e atractiva nese momento decisivo da historia galega contemporánea.