Summary: Somos os nosos maiores. Porque aspiramos a ser os maiores doutros, estamos aprendendo dos nosos, imos detrás deles... e, en parte tamén porque non somos conscientes de que o somos, polo que seguiremos a nosa herdanza sen ter visión para desviármonos dela, de optar a mellorala.

Cento e moitos. Os números báilanme aínda. En Vilalba, a residencia de anciáns de toda a vida é o hospital-asilo, coñecida como 'O Hospital'. Sufriu unha hecatombe. Agora xa non sei se seguirá sendo coñecida así de aquí en diante. En Ribadeo, semanas despois, outra residencia, tamén hospital asilo, abondo máis pequena, achegouse a unha situación semellante. E son só dous centros, que me tocan máis preto, entre un mar deles.- Non importa a idade que teñamos, envellecemos. Todos. O de 'envelleceremos', xa depende.Unha residencia non é a única opción para seguir envellecendo máis aló de certo punto. Mesmo, segundo que tramos de idade e lugares, é unha opción abondo minoritaria. Mais o falar de residencias e COVID19 é algo que manifesta o trato que a sociedade da a unha certa franxa de idade, exposto en carne viva nunha frase como "'granxas de vellos' atacables pola enfermidade de xeito doado" -si, xa sei, o de 'granxas de vellos úsase tamén noutros contextos-. Mais hai outros aspectos, contando coas residencias ou non contando, que xa antes do coronavirus incidían na calidade de vida dos nosos maiores. Un dos máis punzantes é a soidade. Que pensa o maior da súa vida ós 80, 70, 90 anos? Que cambios espera? Que forma de vida? Esta última pregunta coido que é boa para facérnola a nós mesmos, a xente que non estamos en residencias de maiores porque, pensamos, 'aínda non somos maiores abondo para poñernos a pensar niso', ou sinxelamente porque a vellez aínda non forzou o noso decorrer diario. As residencias son só unha manifestación de que o trato a algúns maiores, convertido en acto de lucro, convértese á súa vez nunha lacra que contamina as relacións con todos os maiores. E non só con xente 'maior', senón que por extensión, 'coa xente'. Converter ós maiores en mercadoría contribúe a converternos ós non tan maiores tamén en simples suxeitos de trata. Só contribúe, que aí están outras manifestacións para facer real esa nosa conversión en obxectos.- Que esperanzas de vida, en anos, pero sobre todo en faceres, lle queda a unha persoa maior? A pregunta vai a máis agora, cando se confirma que o COVID19 xa rebaixou un ano as expectativas de vida das persoas en España. COVID que tamén as illou máis desas necesarias relacións persoais que todos necesitamos.Está de moda dicir -e poñer atención a- cousas como 'somos o que comemos', 'somos o que lemos', etc. O queiramos ou non, moito máis representativa que frases como as anteriores, é esta: somos os nosos maiores. Porque aspiramos a ser os maiores doutros, estamos aprendendo dos nosos, imos detrás deles... e, en parte tamén porque non somos conscientes de que o somos, polo que seguiremos a nosa herdanza sen ter visión para desviármonos dela, de optar a mellorala.


Summary: Os dous traballadores do sector do transporte foron condenados a tres anos de prisión por participar nun piquete de folga en 2008. Esta quinta feira 9 de xuño haberá unha concentración por eles en Vigo (20 horas, perante o Museo de Arte Contemporánea)

O seu non é un caso mediático. Apenas ocupan páxinas na imprensa local e non hai rastro dos seus nomes alén das fronteiras galegas mais estes operarios, vigueses, do sector do transporte, agardan desde hai tres anos por un indulto que non chega. Foron condenados en 2011 por un presunto delito contra os dereitos dos traballadores Foron condenados en 2011 por un presunto delito contra os dereitos dos traballadores no marco das mobilizacións que tiveron lugar en 2008 cando o sector pelexaba por un convenio colectivo xusto. Desde entón, agardan que o goberno español adopte unha medida coa que evitar o seu ingreso en prisión. Esta quinta feira, como acontece cada mes, unha concentración diante do Museo de Arte Contemporánea (MARCO) volverá reclamar o indulto solicitado ao goberno en 2013 mais sobre o que aínda non se pronunciou o executivo español. No tempo transcorrido os avatares xudiciais sucedéronse a contagotas. O Xulgado do Penal de Vigo suspendeu a execución da pena imposta --tres anos de privación de liberdade-- "mentres se tramita e non se resolva o expediente de solicitude de indulto". Porén, a Fiscalía oponse a que esta medida de graza lles sexa aplicada a Serafín Rodríguez e Carlos Rivas ao entender que as razóns argüídas, de carácter familias, persoal e laboral, non se axustan a dereito. Así, o Ministerio Público exixe o cumprimento da pena o que abocaría os operarios a entrar na cadea. "Entrar na cadea fúndeche a vida, perdes o traballo. Non é unha brincadeira", recoñecía Serafín en 2014 En febreiro de 2014, Serafín Rodríguez relataba en conversa con Sermos Galiza os acontecementos de 2008 e tamén denunciaba a "inxustiza total" que supoña a condena para el, para Carlos, mais tamén para as súas familias. "Como lles explico eu ás miñas fillas que o seu pai vai ir á cadea sen facer nada?", aseguraba. "Entrar na cadea fúndeche a vida, perdes o traballo. Non é unha brincadeira", sentenciaba. Sen novidades desde 2014 O tempo pasa e a procesión vai por dentro. Ambos os dous operarios "confían en que non pase nada" e o indulto chege, sinalan fontes sindicais consultadas por Sermos Galiza. "Eles estaban nunha folga legal, tocoulles como lle podía tocar a calquera", acrecentan. Desde 2014 "non hai novidades, nada". Aliás, nos últimos meses, cun goberno en funcións, coidan que pode transcorrer bastante tempo até que se resolva o seu caso. As solicitudes de indulto disparáronse desde 2010 pasando de 5.400 a 7.800 en 2014 Así as cousas, o executivo español concedeu entre 2008 e 2015 unha media de 15 indultos anuais. Os últimos aprobados no mes de marzo de 2016 con motivo da festividade de Pascua. En total 13 que atinxiron delitos contra a sanidade pública (11), roubo e estafa continuada nos que por vez primeira se incluíron as razóns nas que foi baseada a decisión. A desta quinta feira será a última concentración polo indulto de Carlos e Serafín, cando menos até despois do verán. Sucédense todas as segundas quintas feiras do mes mais as organizacións sindicais estudan a posibilidade de mudar de accións para dar un novo pulo á campaña en defensa dos dereitos destes dous operarios.


Summary: As mudanzas no Marco de Vigo e o anunciado peche do Museo de Arte Contemporánea Naturgy da Coruña son os dous últimos síntomas dunhacrise, a dos centros de arte contemporánea, que evidencia algunhas problemáticas de orixe.

A clausura do Museo de Arte Contemporánea (MAC) Naturgy da Coruña, o antigo Macuf, é apenas o último sinal dun corremento de placas tectónicas no mundo da arte contemporánea. O baixo perfil do CGAC en Compostela ou as protestas derivadas da finalización do contrato do ex director do Marco de Vigo corroboran a tese: algo sucede na institucionalidade da arte en Galiza. E aínda que a crise económica de 2008 marca un punto de inflexión, os motivos últimos hai que procuralos máis atrás. Polo menos así o considera a investigadora Agar Ledo. "Os museos de arte contemporánea precisan unha reformulación, e claro que están en crise. Mais esta crise ten as súas orixes no intre en que xorden", afirma. Tres características definiron aquel tempo, entre a década de 80 e de 90: unha conxuntura económica favorábel, a descentralización administrativa do proceso autonómico, e as políticas culturais baseadas en infraestruturas. O terreo ascendente que conduciu á apoteose neoliberal na mudanza de século implicou, para os museos, adscribirse ao modelo de turismo cultural, visibilidade espectacular, industria. "A crise de 2008 evidencia unha situación que, desde o inicio, estaba abocada ao fracaso", opina Ledo, que foi ademais responsábel de exposicións do Marco até o pasado febreiro. Esta paisaxe, xeralizada en occidente, muda despois de Lehman Brothers. A reformulación dos centros dedicados ás artes contemporáneas convértese en inevitábel. Porén, Ledo non percibe que a reflexión se estea a producir en Galiza. "O sector vive a situación nun certo estado de shock", considera o pintor Antón Patiño, "como acontece cando sucede algo fóra de control". El mesmo participou o pasado decembro nunha xornada do Consello da Cultura Galega dedicada a examinar "os espazos culturais da arte en Galiza". "O que pasa é imposíbel de asimilar, deixa un burato negro no sector das artes plásticas", di, en referencia ao peche do MAC. Mudanzas na cúpula de Gas Natural provocárono. O museo, inaugurado en 1995, arrincara da man de Luís Caruncho e Julián Trincado, daquela encargados da materia artística na vella Fenosa. Agora só "un milagre" pode salvalo. Ou salvar a importante colección de arte contemporánea que foi xuntando, arredor de 550 pezas. Patiño propón, e propuxo no Consello da Cultura ante cargos da Xunta, a seguinte fórmula: unha fundación pública ou un "consorcio estábel" en que participen Goberno galego, Concello da Coruña e Deputación. [A íntegra desta reportaxe aparece no Sermos329, disponíbel na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Summary: A veterana publicación atinxe o seu número 42

"Quen / aquela / á que lle caen os reloxos / todos os reloxos como un Iguazú / e os pulsos e o corazón se lle alumean / como se alumea o tempo / e arden as sombras", escribe Chus Pato nun dos dous poemas inéditos incluídos no último número da revista Dorna, subtitulada Expresión poética galega. Os textos de Pato pertence ao libro "en curso" Sonora, conforman unha das 25 achegas inéditas á sección de Creación da publicación coeditada pola Universidade de Compostela e a Consellaría de Cultura. A nómina de Dorna 42 combina, como é habitual, poetas sen estrear en libro e voces consagradas. Oriana Méndez, Marta Dacosta, Celia Parra, Estíbaliz Espinosa, Rosalía Fernández Rial, Lorena Souto, Xesús Constenla, Tamara Andrés ou Rexina Vega conviven con Ana Abad, Belén Senín, Benjamín Vidal, Serxio Abalo, Mario Pardo, Brais Lamela ou Sara Villar Aira. Fotografías de Alexandra R. Rey, do proxecto 12-25/71-84, puntúan o exemplar. Neste campo de probas poético, de periodicidade anual, existe ademais un territorio para a tradución. Voces de fóra, así se titula o apartado, acolle nesta ocasión versións galegas da poeta eslovena Kristina Kocan. "ás veces pola noite escoitamos / trens que invaden o noso / dormitorio un son que é nidio / no verán cando durmimos coa fiestra aberta / a miúdo son lentos", di Kocan en trens segundo a pon en galego Isaac Xubín. A eslovena ten 39 anos e a súa obra destaca entre a poesía recente do seu país. Dorna. Expresión poética galega naceu en 1981 da man da asociación cultural Dorna da Illa de Arousa. Ao ano seguinte pasou á Cátedra de Filoloxía Galega da Universidade de Santiago de Compostela. Na actualidade diríxea o catedrático de Lingüística Ramón Lorenzo e o seu comité de redacción fórmano as poetas Alba Cid e Ismael Ramos.


Summary: Oito grupos forman a actual Corporación de Tui, que goberna un cuatripartito de PSdeG, BNG, Son de Tui e o ex-alcalde popular Capón Rey. Rueda admite que xa iniciou a operación para recuperar unha alcaldía clave para a Deputación.

Oito grupos forman a actual Corporación de Tui, que goberna un cuatripartito de PSdeG, BNG, Son de Tui e o ex-alcalde popular Capón Rey En 1998 quen era rexedor de Tui desde 1991, o popular Miguel Ángel Capón Rey, foi apartado da alcaldía por unha moción de censura promovida por un compañeiro de partido, Antonio Fernández Rocha. Aquel foi o inicio dunha progresiva división interna na dereita local, con sucesivas escisións do PP, e escisións das escisións, que remataron nas eleccións municipais de maio de 2015 dando lugar á Corporación máis fragmentada de Galicia, con 17 concelleiros repartidos en oito partidos, e cun goberno cuatripartito de PSdeG, BNG, Son de Tui e o propio Capón Rey coa súa Alternativa Tudense. Unha situación cuxa reversión vén de iniciar o PP coa vista posta nunha posible moción de censura a curto prazo e na recuperación dentro de dous anos dunha alcaldía clave para gobernar a Deputación de Pontevedra. Logo da censura que en 1998 apartou a Capón Rey da alcaldía, o seu sucesor, Fernández Rocha, gobernou ata 2011 cando, asediado pola súa imputación por varios delitos urbanísticos, deixoulle a cabeza de lista do PP ao seu xenro, Moisés Rodríguez, que mantivo o poder. Porén, durante ese tempo a dereita non parou de dividirse e as eleccións de 2015 arroxaron o resultado de maior fragmentación de toda Galicia: O PP, encabezado novamente por Rocha, gañou malia obter só 4 dos 17 concelleiros da Corporación, seguido de PSdeG (3), a Converxencia 21 do liberal Carlos Vázquez Padín (2), BNG (2), Ciudadanos Tudenses (2), a Alternativa Tudense creada por Capón Rey (2), Son de Tui (1) e Alternativa Popular de Tui (1). Foi investido alcalde o socialista Enrique Cabaleiro, co apoio de seis dos oito partidos e 11 dos 17 concelleiros: PSdeG (3), Converxencia 21 (2), BNG (2), Capón Rey (2), Son de Tui (1) e AP de Tui (1). Porén, nin Converxencia 21 nin AP de Tui forman parte do goberno. A correlación de forzas e a implicación ou non no goberno revela ata que punto os escindidos do PP querían castigar en maior ou menor medida o seu anterior partido. Rueda admite que xa iniciou a operación para recuperar unha alcaldía clave para a Deputación Con esta situación, a pasada semana, xusto despois de que o alcalde de Sanxenxo escindido do PP lle devolvese a alcaldía ao popular Telmo Martín, o presidente provincial do partido e vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, admitiu a súa intención de buscar unha reunificación similar da dereita en Tui. Fíxoo ao tempo que en Tui anunciaban a súa dimisión ata tres portavoces distintos da dereita: Rocha no PP, Manuel González en Ciudadanos Tudenses e José Manuel Sousa en AP de Tui (os dous últimos foran membros de gobernos previos de Rocha). A súa marcha, e a doutros varios concelleiros das súas listas, cumpre unha vella petición do líder de Converxencia 21, o liberal Padín, que vén reclamando hai anos unha renovación da política local e que ten na súa man, coa actual configuración da Corporación, decantar a balanza do goberno local cara a esquerda ou cara a dereita. Unha operación na que, de momento, quedaría fóra o veterano Capón Rey, membro do actual goberno de esquerda e que se presenta como o popular escindido con máis inimizade cara o seu vello partido. O congreso local do PP, convocado para este próximo sábado, preséntase como a primeira fase desa reunificación da dereita en Tui.


Summary: Dezassete entidades reintegracionistas —centros sociais, meios de comunicação, associações culturais ou as escolas infantis Semente- assinam o manifesto Cada ano que a RAG renega dele, Carvalho Calero é mais reconhecido autor das Letras Galegas!

O texto critica o que denominam "censura" da Real Academia Galega sobre o intelectual ferrolão. No último plenario da instituição, 16 académicas decidiram com o seu voto dedicar o Día das Letras de 2019 a Antón Fraguas. Oito membros votaram a prol de Carvalho. Fontes próximas à presidencia afirmaram após uns dias estarem dispostas a lhe render homenagem sempre e quando se "partir dum consenso que integre todas as sensibilidades". "Nom com sectarismo sistemático é que se fai um país", afirma o documento, "nem negando-se a reconhecer quem, legitimamente, pensa de maneira diferente ao que marcam os cánones autonómicos". Os colectivos assinantes falam de "desprezo" e "silêncio cúmplice da Junta da Galiza". "O tecido associativo de base que durante esta década reclamou o reconhecimento oficial de Carvalho Calero nom o fijo para convencer a RAG de nada", acrescenta o manifesto, "figemo-lo para garantir que as ideias de Carvalho, compartilhadas por importantes setores do galeguismo já muito antes da Académia existir, pudessem ser conhecidas por mais e mais galegos e galegas". As entidades que apoiam o texto comprometem-se a continuar a difundir a vida e a obra "dum dos grandes da história galega contemporánea, autor de umha significativa obra literária nos máis diversos géneros e destacado teórico do reintegracionismo lingüístico".


Summary: As persoas que seguen a Liga Atlántica de Billarda saben que Begoña Ríos (Bueu, 1973) é un dos grandes nomes da competición. Membro de Corredoiras, o equipo da súa localidade, a gran dominadora da Conferencia Rías Baixas repasa para Nós Diario a evolución que viviu esta disciplina nos últimos anos.

É vostede un dos nomes habituais da Liga Atlántica de Billarda, onde compite concretamente na Conferencia Rías Baixas defendendo as cores de Corredoiras de Bueu. Mais, como e cando se produciu o seu primeiro contacto coa billarda? Os meus irmáns xogaban, doutra forma a como se fai agora, pero si que lle daban. Eu comezaría aproximadamente hai 10 anos, a raíz dun convite a adestrar por parte dunha compañeira que xoga comigo en Corredoiras. Gustoume e desde aquela xa non parei, foi como amor a primeira vista (ri). Como son eses adestramentos nun club de billarda? Nós en Bueu levámolos a cabo no Campo da Estacada un par de veces por semana, aínda que eu non podo ir en moitas ocasións. O que facemos, basicamente, é unha competición entre nós. A billarda chegou á súa vida hai 10 anos, pero, desde cando compite? Desde o principio, gustoume e xa non parei de xogar até hoxe. E faino con moito éxito, pois o seu é un dos nomes 'top' na categoría feminina. Cantos logros acumula na súa traxectoria? En categoría feminina levo sete anos sendo campioa da Conferencia Rías Baixas. Non contaba cando empecei, porque lembro que o primeiro día que participei nun campionato estaba perdidísima, a cousa foi xurdindo co tempo. Begoña e Tania, Tania e Begoña, levan varios anos repartíndose as primeiras posicións na clasificación feminina. Hai rivalidade? Levámonos ben. No campo sempre hai algún pique, pero eu lévome ben con todo o mundo, non quero problemas pola billarda (ri). Un ano máis, está vostede encabezando a clasificación da Conferencia Rías Baixas na presente tempada 2022/23, como agarda que vaia decorrendo a clasificación? Agardo que todo vaia ben e completar unha boa campaña, pero podes ter problemas en forma de lesión ou enfermidade, cousa que xa me pasaron no pasado e que me impediron rematar a tempada, e acabar perdendo. E sei perder, pero gústame gañar. Vostede é historia viva da billarda no país, pois viviu a evolución tan grande que sufriu a disciplina nos últimos anos, incluíndo a súa constitución como deporte. Cales deses cambios recentes son os que máis destacaría? A xente seguimos sendo máis ou menos a mesma, pero si que hai un maior número de nenos e nenas, e iso é bo. O que non agardaba cando empecei a xogar era acabar saíndo na televisión [desde 2022 a TVG retransmite tres eventos anuais] nin que me fixesen entrevistas como esta. Que lle falta á billarda para ensanchar aínda máis esa base de xogadores e xogadoras? Quizais xogar en sitios máis públicos, por dicilo dalgún modo, onde poida haber ou pasee moita xente para que te poidan mirar e facerche preguntas. Aínda que, como di, cada vez hai máis crianzas, e a que tamén hai unha boa cantidade de mulleres, a maioría dos practicantes son homes. Como está considerada a muller no mundo da billarda? Hai quen di que debería haber unha liga feminina á parte, pero eu prefiro seguir xogando cos homes, porque non hai nada malo niso. Podes ter un día bo ante calquera e logo un día malo e perder mesmo cun neno, a billarda é así. Porque a billarda ten unha característica moi particular, que é que pode ser practicada por xentes de practicamente todas as idades. Até cando pensa que estará xogando? Até que me aguante o corpo.


Summary: Esquerra Republicana de Catalunya apoia finalmente a candidatura á Presidencia da Generalitat de Jordi Sànchez. Líder da Assemblea Nacional Catalana, Sànchez atópase en prisión preventiva desde o pasado 16 de outubro.

A decisión dos republicanos, que se coñeceu esta mañá nunha entrevista en RAC1 co seu portavoz Sergi Sabrià, supón un paso adiante na conformación do Goberno catalán. "Avanzamos moito nas conversas nas últimas horas", declarou Sabrià, "os nomes non serán ningún problema". En canto o Parlament oficialice a candidatura, Sànchez solicitará á Audiencia Nacional a súa posta en liberdade para poder asistir á investidura. "Esquerra non será nunca un freo para ter axiña un goberno", afirmou o portavoz republicano.


Summary: Varios departamentos estatais, sobre todo o Ministerio de Fomento, convocan "visitas" e realizan anuncios de investimentos en territorio galego malia á prohibición dos actos de autobombo dende a convocatoria oficial dos comicios.

O pasado 20 de marzo Mariano Rajoy, Ana Pastor e Alberto Núñez Feijóo inauguraban un anaco do que nun futuro será a autovía Santiago-Lugo, o proxecto concibido nos tempos de Felipe González e impulsado nos de Zapatero que adoita saír a pasear en cada período electoral. Aquel acto converteuse, en certo xeito, nunha metáfora da carreira de inauguracións que os diferentes gobernos protagonizan, case ata a caricatura, dende que a reforma da lei electoral de 2011 prohíbe estes actos en período electoral, isto é, dende que se convocan formalmente as eleccións. No entanto, algúns departamentos gobernamentais continúan a convocar eventos de autobombo presentados como "visitas" ou anuncios, no canto de como inauguracións. Dende que, o pasado 27 de outubro, Rajoy convocou os comicios do 20-D, non foron poucas as ocasións nas que diferentes departamentos ministeriais bordearon a prohibición electoral. No caso galego é sobre todo o Ministerio de Fomento o que vén convocando este tipo de actos tendo como protagonista á ministra, Ana Pastor, que ademais de membro do Executivo é tamén cabeza de lista por Pontevedra, provincia na que xa desenvolveu cinco actos no que vai de mes mentres, paralelamente, o seu departamento realizaba diversos anuncios de investimentos referidos a Galicia. Así, o propio 27 de outubro Pastor asinaba publicamente convenios para "rexeneración e renovación de 55 áreas urbanas en Galicia" e o mesmo día o Ministerio anunciaba a adxudicación dunhas obras da travesía da N-640a ao seu paso por Vilagarcía. Xa en novembro, a ministra convocou o día 4 unha visita ao Campus de Vigo, onde "percorreu as instalacións" do parque científico e tecnolóxico da institución académica. Ao día seguinte debullou os investimentos do seu Ministerio en materia ferroviaria no Foro Ourense Nueva Velocidad. Apenas dous días despois, o 6 de novembro, Ana Pastor regresou a Pontevedra para asistir en calidade de ministra á vixésima edición do Premio Joven Empresario de Pontevedra. Na mesma xornada Fomento remitía á prensa un comunicado para advertir da publicación no BOE do "contrato para a redacción do proxecto de trazado e construción" da ampliación da ponte da Pasaxe, na Coruña. O ministro de Educación visitou un museo que funciona en Santiago dende hai 3 anos Á semana seguinte, o día 10, entraba en xogo outro ministerio, o de Educación. O seu titular, Íñigo Méndez de Vigo, convocou a prensa en Santiago para protagonizar unha visita ao Museo das Peregrinacións e da Cidade, que funciona no antigo edificio do Banco de España da capital galega dende o verán de 2012. A ministra de Fomento multiplica as visitas e actos na provincia de Pontevedra, na que é cabeza de lista polo PP para o 20-D O día 13 continuaron os anuncios en materia de obras, co Goberno central informando á prensa de que ten previsto "subvencionar con 11,9 millóns de euros a autoestada do mar entre Vigo e Nantes. O día 16 o departamento de Ana Pastor relataba, a través de Adif, que viña de iniciar a perforación dun dos túneles da liña de alta velocidade entre Madrid e Galicia. Noutro comunicado indicaba o mesmo día que viña de adxudicar, por algo máis de 3 millóns de euros, "a rehabilitación do firme" dun treito da autovía A-6 ao seu paso polos concellos de Aranga, Coirós, Oza-Cesuras e Betanzos. Nesta última semana a titular intensificou un chisco máis a súa axenda galega, nomeadamente, pontevedresa. Así, o pasado mércores reuniuse co equipo directivo do Porto de Vigo e realizou unha visita á súa terminal de contedores. O xoves presentou persoalmente na Cañiza a "campaña de viabilidade invernal da Rede de Estradas do Estado" nun acto aberto á prensa. Ás portas da fin de semana, este mesmo venres, o Ministerio de Fomento informou de que o Consello de Ministros "autoriza a celebración do contrato das obras" do treito Melide-Arzúa da A-54, a mesma autovía visitada por Rajoy, Pastor e Feijóo en outubro. Asemade, o Ministerio informa, nunha convocatoria destinada só a xornalistas gráficos -sen preguntas- de que o vindeiro luns Pastor "visitará o conxunto catedralicio de Tui, onde o Ministerio acometerá obras de acondicionamento de varias dependencias".


O direito à livre determinaçom dos povos é um princípio reconhecido em Direito Público Internacional e referendado em múltiplas resoluçons polos organismos internacionais competentes. Constitui um autêntico ponto de fuga ou norte -segundo prefiramos a metáfora geométrica ou geográfica- de qualquer força nacionalista que exerça como tal. Trata-se de um princípio reitor, como o da sociedade sem classes para o movimento socialista. Fórmulas utópicas ambas, talvez, mas capazes de cifrar a essência e horizonte de todo um projeto político. Liberdades e igualdades, em definitiva, nobres enunciados nascidos da autêntica Revoluçom da Europa, a que consagrou as liberdades individuais e coletivas do citoyen e da patrie. Galiza, exausta trás os últimos comícios autonómicos, cala. Um mau costume infelizmente habitual Espanha, um enigma histórico em opiniom Sánchez-Albornoz, anda um pouco sublevada. Renge o ordenamento constitucional e escacham os partidos a turno que lhe servem de suporte. Catalunha acaba de declarar-se "sujeito político e jurídico soberano" em procura decidida de umha consulta pública que a aproxime ao "direito a decidir". O País Basco observa com prudente recelo o processo escudando-se na sua blindagem tributária: "a nossa singularidade económica está já reconhecida", argumenta o nacionalismo penebista. Galiza, exausta trás os últimos comícios autonómicos, cala. Um mau costume infelizmente habitual. O que nom tem cancelas é a loquacidade interesseira do presidente da Junta que, consciente do êxito dos seus oráculos na paróquia político-mediática de Madrid, proclama: "Hoxe, Galicia paga e Cataluña pide", afirmaçom grosseira mais própria da chefatura de contabilidade de um partido que da equanimidade exigível a um presidente. O argumento catalám merece, como mínimo, respeito acreditam-no 85 votos parlamentares de um total de 135. A democracia representativa aconselha respeito esmerado nestas circunstáncias. Pese aos esforços dos partidários da Espanha substantiva e intemporal por denigrar a resoluçom do Parlamento catalám, é difícil reduzir o seu processo a mera arroutada circunstancial orfa de apoios. Umha recente manifestaçom de um lobby tam ponderado e respeitado como o Cercle d`Economia que preside Josep Miquel Piqué e conta com personalidades tam reconhecidas como Josep Ramoneda ou Antom Costas, merece especial atençom. Em assuntos de identidades e crenças a prudência é umha virtude aconselhável. Pese aos esforços dos partidários da Espanha substantiva e intemporal por denigrar a resoluçom do Parlamento catalám, é difícil reduzir o seu processo a mera arroutada circunstancial orfa de apoios O silêncio por incomparecência de Galiza emproa o seu status singular para umha irremissível homologaçom com as Comunidades que identificam a seu relato histórico com a da Espanha intemporal. Castelao removerá-se inquieto em Bonaval observando através do seu olho de vidro como regressa ominoso o trinta e seis. A reserva em sede parlamentar do imprescritível direito da Galiza a decidir o seu futuro em tempo oportuno, sem transferir tal prerrogativa a umha instáncia alheia, é obriga irrenunciável salvo renúncia tácita. Os direitos defendem-se, no foro parlamentar, sede institucional do autogoverno, nom no pretenso parlamentiño de cartón sede da autoanemia como gostam denigrá-lo em favor do centralismo os aguerridos nacionalistas sem trampa nem cartom. É assi, e nom de outra maneira, como se lavra o autogoverno. Contodo, qualquer moçom neste sentido abre um abano de incertezas. Duas especialmente pertinentes: É bom promover a iniciativa visto nom ser possível alcançar consenso majoritário? Poderia colidir tal debate com a incompreensom por parte de umha cidadania abafada pola crise e orfa de preparaçom? Os direitos defendem-se, no foro parlamentar, sede institucional do autogoverno, nom no pretenso parlamentiño de cartón sede da autoanemia como gostam denigrá-lo em favor do centralismo os aguerridos nacionalistas sem trampa nem cartom Publicava estoutro dia o jornal digital Sermos Galiza um interessante artigo sobre a questom da autoria de Francisco Rodríguez. Com o tom alusivo/elusivo tam do gosto do dirigente para inserir avisos a navegantes, o respeitado líder do BNG proferia algumhas sentenças que venhem ao caso: "Triste resulta escoitar voces pretensamente nacionalistas afirmando que non é este o momento de defender o dereito a decidir do pobo galego, concretamente no Parlamento de Galiza...". Devemos prestar atençom a este novo episódio da pugna entre o BNG e AGE em assunto tam espinhento: "...no Parlamento Galego está(n) condenada(s) ao fracaso, hoxe por hoxe, calquera proposta ou reivindicación...Autoriza este fracaso anunciado a eximirse de presentala(s) e defendela(s) en sede parlamentar? Non estamos para formular só o que o PP ou calquera partido de ámbito estatal poidan tolerar...". Mália o meu moderado apreço polo particular estilo de Francisco Rodríguez, concordo plenamente com a sua tese de fondo. Com umha pequena reserva: chega 23 anos tarde. Em março de 1990, o PSG-EG apresentava umha iniciativa parlamentar para promover o reconhecimento do direito à autodeterminaçom de Galiza Em março de 1990, o PSG-EG apresentava umha iniciativa parlamentar para promover o reconhecimento do direito à autodeterminaçom de Galiza. Convido os interessados a lerem a crónica da sessom no ABC de 14-03-1990. Lembro claramente o debate da iniciativa, defendida por Camilo Nogueira. O ponto quinto rezava: "A naçom galega tem direito à sua autodeterminaçom, o qual reside no Parlamento de Galiza como representaçom colectiva do povo galego". Infelizmente nom contou com a aquiescência do BNG que decidiu unir o seu voto em contra na ocasiom aos do PP e o PSOE. Os quatro votos favoráveis ao ponto procedérom do PSG-EG e de Coalición Galega. Dali a pouco, canso do jogo de espelhos parlamentar, tomei a decisom de ceder a minha acta de deputado. Todo relato político tem calendário; naquela altura, Fraga contrapujo a categoria de autoindentificaçom à de autodeterminaçom, ao PSOE chegou-lhe com evocar o quadro autonómico vigente. Tempo e política. Camaradas Rodríguez e Beiras: quanto tempo perdido!


Summary: A través dun "enlace dixital" emitido nas redes sociais criticou a Lenín Moreno pola súa deslealdade ao traizoar a "revolución cidadá" iniciada en 2007.

A confrontación entre o ex presidente de Ecuador, Rafael Correa, e o seu sucesor, Lenín Moreno, continúa a agravarse. Correa volveu criticar con dureza o desempeño do novo presidente por desleal e por ter traizoado a "revolución cidadá" iniciada, precisamente, coa chegada de Correa á presidencia na altura do ano 2007. O exmandatario chegou a cualificar a Moreno de "cabalo de Troia" e chamou as súas bases a se revolveren para reiniciar a "revolución cidadá", en suspenso --segundo Correa-- desde a toma de posesión do novo presidente, o pasado 24 de maio. Correa volveu criticar con dureza o desempeño do novo presidente por desleal e por ter traizoado a "revolución cidadá" Nunha emisión ao vivo na rede social Facebook, de cincuenta e sete minutos de duración, que xa recibiu por volta de case 2 millóns de reproducións, o exmandatario quixo dar resposta desde Bélxica --onde vive desde hai unhas semanas por motivos familiares-- ás graves acusacións e descualificacións das que ten sido obxecto a súa acción de goberno. Falsidades Correa acusou o actual mandatario de falsear deliberadamente a situación da débeda pública do país para xustificar un "paquetazo" de reformas regresivas que permitan financiar algunhas das "promesas demagóxicas" realizadas por Moreno durante a campaña. Citou por exemplo o anuncio de construción de 300 mil novas vivendas para a súa entrega gratuíta, medida que non ten neste momento partida nos orzamenos estatais. Correa, fixo valer a súa condición de experto economista para desmontar os cálculos "inflados" utilizados por Moreno para cualificar de irresponsábel a xestión do seu antecesor, a quen serviu como vicepresidente durante seis anos. Segundo os datos do exmandatario a débeda pública só tería aumentado un 1% durante os seus dous mandatos e continúa a ser unhas das máis baixas de todo o mundo, a pesar do importante investimento en infraestruturas e servizos. Correa acusou o actual mandatario de falsear deliberadamente a situación da débeda pública do país para xustificar un "paquetazo" de reformas regresivas O expresidente advertiu o pobo ecuatoriano da existencia dun plan para destituir o actual vicepresidente, Jorge Glas, leal a Correa e a quen Moreno retirou todas as súas competencias hai poucos días despois de que Glas criticase a súa ruptura co realizado na última década e cos principios de Alianza País. Correa volveu denunciar a campaña "sucia" emprendida pola dereita e os medios de comunicación "corruptos" para envolver o seu goberno e o actual vicepresidente en casos de corrupción. Cabalo de Troia "Non nos puideron vencer nas urnas, quérennos vencer co cabalo de Troia" dixo Correa no treito final, nunha clara alusión a Moreno para deseguido enviar unha mensaxe dirixida á súa base social. "Non se desanimar, non perdan a esperanza. Son tempos difíciles, pero debemos estar presentes. A única saída para sair disto é vencer novamente. Forza queridos compatriotas e até a vitoria sempre". O expresidente advertiu o pobo ecuatoriano da existencia dun plan para destituir o actual vicepresidente, Jorge Glas, leal a Correa e a quen Moreno retirou todas as súas competencias hai poucos días Correa anunciou a súa intención de realizar novas emisións ao vivo, nun formato que baptizou como "enlace dixital", como continuación das comparecencias semanais que como presidente fixo nos chamados "enlaces cidadáns", que Moreno decidiu suspender.


Summary: 'Ti non es de aquí?' é, na actualidade, un dos escasos xogos de mesa en galego dispoñíbeis no mercado. Obra de OZOCOgz, procura un lecer que non estea rifado coa cultura e a aprendizaxe sobre a historia e a realidade de Galiza.

"Eu prefiro xogar un Trivial ou un xadrez sobre o taboleiro, e ver o rostro de quen xoga comigo. Hai algo de rebeldía en reivindicar o xogo de mesa". Así explica o deseñador gráfico Eladino Cabanelas a súa aposta nas fichas, as preguntas, o cartoné, o aprender ludicamente, en tempos da ciberdiversión. Ti non es de aquí? chámase o "xogo de mesa cultural educativo" que vén de poñer no mercado da man de OZOCOgz. "Trátase dun xogo de mesa en formato tradicional de taboleiro, tarxetas con preguntas e fichas", define o produto na páxina web da marca, "no que se pretende poñer a proba os coñecementos que as persoas participantes teñen sobre Galiza". Sobre un mapa do país, 875 preguntas divididas en cinco bloques organizan as partidas. Un dedicado á lingua, literatura, toponimia. Outro, a prehistoria, Idade Media e política en xeral. Un terceiro, a patrimonio e artes diversas. O cuarto a música, cinema ou deportes. E o quinto, a xeografía, economía ou fauna e flora. "Había tempo que, como deseñador, tiña na cabeza a idea de facer un xogo de mesa", relata Cabanelas a Sermos Galiza, "porque vía que existía unha eiva na materia". De feito, só lembra "hai anos" un xogo de mesa en galego. Xa non está dispoñíbel. "Ademais, atraíame este campo". Preguntas Ao contrario que a célebre fórmula do Trivial Pursuit, en que o participante debe escoller a resposta axeitada entre varias posíbeis, en Ti non es de aquí? é a opción errada a que debe descubrir o xogador ou xogadora. Por caso, expoñen na web: "Collemos unha tarxeta de Lingua-literatura. No título lemos 'Sinónimos', seguido das catro opcións: hórreo, cabaceiro, pombal, canastro". O obxectivo consiste en detectar a palabra non sinónima de entre as catro propostas. "Se hai alguén que non coñece as opcións, pode aprender co xogo. Por exemplo, unha tarxeta sobre A Coruña en que se menciona a Torre de Hércules ou o castelo de Santo Antón pode servir como elemento educativo para alguén que non coñeza a cidade", sinala Cabanelas. A descrición oficial de Ti non es de aquí? así o certifica: "Está deseñado como xogo de sociedade para persoas cuns coñecementos culturais medios sobre Galiza. Poderán xogar nenos e nenas a partir dos 12 anos de idade, aínda que o ideal sexa o alumnado desde a ESO en diante". Iso si, sen dados. En Ti non es de aquí?, as xogadoras e xogadores avanzan a forza de atinar as cuestións formuladas nunha das 875 tarxetas. Ou de atinar as respostas trampa, máis ben. Percorren coas súas fichas as 76 casiñas dispostas sobre un mapa de Galiza. A chegada coincide coa capital, Santiago de Compostela. E en catro puntos decídese boa parte da súa sorte, con grandes saltos adiante ou con retrocesos significativos en función das respostas. Ademais, "hai sete casiñas marcadas co número tres e oito co número dous. O resto de casiñas fan referencia ás diferentes temáticas identificadas pola súa cor e o debuxo correspondente". Do téxtil ao lecer Ate a creación de Ti non es de aquí?, Cabanelas e OZOCOgz dedicábanse sobre todo ao deseño de camisolas. O seu debuxo dun zoco ilustrado ao xeito das célebres zapatillas estadoundienses da marca Converse funcionou como icona e disparou o proxecto. "O noso buque insignia", di ao respecto a páxina web, "converterse ao galego é o que se leva". O Converterse tiña a forma do anagrama das mencionadas zapatillas deportivas. "Pero hai xa un tempo que nos diversificamos e iniciamos unha liña de papelaría, con cadernos ou chapas", explica o deseñador Eladino Cabanelas, "pouco a pouco fomos madurando a idea do xogo de mesa. Agora á fin a fixemos realidade". Ti non es de aquí? adáptase á definición canónica de xogo de mesa. Neste caso, exercita a memoria e fornece materiais para ampliar coñecementos e curiosidades sobre o país. "Pódese xogar tamén por equipos. Ofrece moitas posibilidades", engade Cabanelas. Poderase mercar en librarías e papelarías de toda Galiza e tamén na tenda que OZOCOGz mantén na rede. A maiores, iniciaron contactos con institutos, universidades e equipos de normalización lingüística de todo o país. Todo por un lecer de proximidade, aberto á cultura e á aprendizaxe sobre Galiza, entretido e transversal a practicamente todas as idades.


Summary: O Parlamento galego acolleu esta cuarta feira a primeira sesión de control ao presidente da Xunta, Alfonso Rueda, após o inicio do curso político. BNG e PSdeG centraron as preguntas ao dirixente galego na situación económica e social do país, co foco posto nos sistemas educativo e sanitario da Galiza.

Chegaba o presidente da Xunta ao Parlamento galego coa tarefa de defender a xestión do seu Goberno, na que foi a primeira sesión de control da oposición no comezo do curso político. Rueda desbota adoptar medidas para facer fronte á inflación na Galiza Após a primeira xornada do pleno, que decorreu esta terza feira e que estivo centrada na crise económica e na situación educativa na Galiza, hoxe foi a quenda de que a portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Ana Pontón, e o portavoz parlamentario do Partido Socialista da Galiza (PSdG), Luís Álvarez, preguntasen a Rueda pola súa xestión durante os primeiros meses de mandato. A orde do día outorgou a primeira intervención ao portavoz socialista, que quixo centrar a súa pregunta ao presidente galego no comezo do curso escolar. Álvarez comezou a súa alocución facendo referencia á comparecencia no Parlamento do conselleiro de Educación, Cultura e Universidade, Román Rodríguez, na que defendeu que as acusacións de recortes por parte de sindicatos de ensino e oposición son "total e absolutamente falsas". Galiza perdeu en 13 anos até 841 docentes no ensino público Para o deputado socialista, a intervención de Rodríguez "non foi nin sintética nin crítica, foi autocompracente". Ao tempo, criticou que o responsábel de Educación definise como "caótico" o comezo do curso escolar. Neste sentido, Álvarez preguntou a Rueda cal era a súa valoración do inicio das clases no país. Resposta de Rueda En resposta, o presidente da Xunta acusou o PSdeG de buscar titulares sensacionalistas e de exercer o "tremendismo", ao tempo que insistiu na idea de que o comezo do curso escolar está a ser incerto. O dirixente do Partido Popular (PP) tamén aproveitou a súa quenda para defender "as medidas postas en marcha polo Goberno galego", e destacou os investimentos do seu Executivo e o "baixo" nivel de abandono escolar na Galiza, "inferior ao do conxunto do Estado español". A Xunta define como "adecuación" dos cadros de persoal o "tesoirazo" de 800 docentes denunciado polo BNG "Xa en 2009 ese nivel era 4 puntos inferior ao da media estatal", contrapuxo o portavoz parlamentario do PSdeG, quen asegurou que "nin a educación na Galiza é Mordor, como asegurou o conselleiro [Román Rodríguez] en anteriores intervencións, nin tampouco somos os mellores". Inflación e sanidade A continuación foi a quenda da portavoz nacional do BNG, que sinalou que a sociedade galega sufriu durante o verán a suba xeneralizada de prezos e a situación do sistema sanitario galego público, con especial énfase na Atención Primaria. A inflación ascendeu en agosto na Galiza até 11%, medio punto porcentual máis que a media estatal Sobre a crise inflacionaria que afecta o país, Pontón lembrou o dato do incremento de 11% do IPC no mes de agosto, publicado antonte polo Instituto Nacional de Estatística (INE), ao tempo que criticou que o Executivo de Alfonso Rueda non adoptase "medidas de impacto para facer fronte ao encarecemento xeneralizado de produtos básicos como alimentos, vivenda e combustíbeis. "Como non van estar en contra de abaratar a luz, se traballan para as eléctricas", salientou Pontón, para despois engadir que a Xunta non defende a Galiza pois "está presa" das estratexias políticas ditadas polo PP a nivel estatal. O PP vota en contra de regular os pisos turísticos en Compostela Ante a pregunta da dirixente nacionalista de que medidas tiña pensado adoptar o Goberno galego para intentar atallar os problemas do país, Rueda optou por atacar o BNG e a súa portavoz nacional, acusando a formación política de "levar 40 anos de vida con discursos negativos e catastrofistas", e a Pontón de "viaxar a Chile en agosto de vacacións" mentres a Xunta "traballaba polo país". "Deixe de atacar a portavoz nacional do BNG, e comece a traballar polos galegos e galegas", respondeu Pontón ante os murmurios da bancada dos deputados do Partido Popular. Subvencións do Xacobeo A dirixente nacionalista criticou na súa réplica o uso de subvencións do Xacobeo por parte do Executivo galego para "repartir entradas gratuítas de concertos entre cargos do PP". Pontón referiuse ao concerto do cantante madrileño C Tangana, que tivo lugar en Vigo o pasado 23 de agosto e no que varios centenares de cargos do Partido Popular accederon con entradas financiadas pola Xunta, entre eles o presidente do PP estatal, Alberto Núñez Feixoo, e o presidente de Andalucía, Juan Moreno Bonilla. Concertos Xacobeo: da millonada aos artistas de fóra ás migallas para a música galega "Pasa vostede tanto tempo de viaxe no coche oficial que desconectou da realidade", asegurou Pontón, ao tempo que denunciou o "despilfarro" de 2,5 millóns de euros que a Xunta da Galiza destinou ao concerto de Muse, tamén realizado en Vigo, a través dos patrocinios do Xacobeo. Pontón tamén afeou que Rueda manifestase descoñecer o motivo de que a Administración galega gastase eses 2,5 millóns de euros na actuación musical, coa escusa de que non se ocupa "especificamente diso". A este respecto, a portavoz nacionalista criticou que o presidente galego falase desa maneira dos fondos achegados polos galegos e galegas cos seus impostos. "Se fosen os seus recursos, estaría vostede máis preocupado", engadiu. Debate do estado da nación galega Por último, Pontón demandou que o Goberno galego convocase canto antes un Debate do estado da nación galega para coñecer cal é a "situacion real do país. O PP rexeita 90% das propostas defendidas pola oposición Rueda non respondeu a esta cuestión, e aproveitou a súa intervención final para adiantar que o Consello da Xunta de hoxe aprobará unha nova convocatoria do Bono Activa Comercio para negocios locais.


Summary: O PP tumba no Parlamento galego unha proposición para paralizar a poxa da factoria.

A oposición no Parlamento galego ─BNG e PSdeG─ acusou o vicepresidente segundo e conselleiro de Economía, Francisco Conde, de "esconderse" ante a crise da empresa Maderas Iglesias, cuxo futuro pasa, segundo o director do Igape, Fernando Guldrís, pola existencia dun plan "realista e viábel" para manter a actividade e os preto de 150 postos de traballo dunha factoría que chegou a empregar a 800 persoas no Porriño. A situación desta empresa centrou gran parte da Comisión 6ª de Industria, Enerxía, Comercio e Turismo cunha pregunta formulada polo BNG ao director do Igape e o debate dunha proposición non de lei presentada polo PSdeG que foi rexeitada polos votos en contra do PPdeG, grupo maioritario na Cámara. Na formulación da pregunta, o deputado nacionalista Luís Bará criticou o conselleiro Francisco Conde por estar "desaparecido" cando, anos atrás, "facía fotos" e sinalaba Maderas Iglesias como "exemplo" de refinanciamento após a crise de 2008. Na mesma liña, o socialista Martín Seco indicou que "detrás" da situación que atravesa esta empresa está "o fracaso de moitos anos de nula política industrial" por parte da Xunta. Ambos os deputados puxeron o acento na "falta" de resposta do Executivo do PP sobre o plan de viabilidade ou a proposta investidora presentada para dar continuidade á actividade da empresa. Respecto da proposición non de lei, PSdeG e BNG acordaron solicitar a Conde a convocatoria dunha reunión de urxencia co comité de empresa e empregar os instrumentos legais que permitisen paralizar a poxa, mais o texto foi rexeitado cos votos do grupo popular.


Coñecer "o que hai por tras deles" para tentar "paralos". É a intención das xornadas O auxe do neofascismo e da extrema dereita en Europa. Perda de dereitos e liberdades, que este 15 e 16 de marzo organiza na Coruña o Grupo da Esquerda Unitaria Europea-Esquerda Verde Nórdica (GUE/NGL) en colaboración coa Universidade coruñesa e a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña.A eurodeputada Lídia Senra e varias das relatoras desta serie de coloquios presentaron este venres un evento que parte da base, din, da necesidade de coñecer as dinámicas tras o ascenso da extrema dereita. "Non cremos que ninguén queira volver a situacións pasadas nas que se prohibía falar e escribir en galego ou reunirse na rúa máis de tres persoas", exemplifica, nun contexto no que a esquerda, coida, tamén debe preguntarse "por que as súas propostas non chegan á sociedade en xeral."O neofascismo está xa presente en 18 parlamentos europeos", alerta unha das relatorasUnha das participantes nas xornadas, Pastora Filigrana, avogada do Sindicato Andaluz de Traballadores (SAT) coida tamén que eventos coma este deben servir para que a esquerda "se pare a pensar" en "por que moita xente non se sente identificada con ela, por que non capta o seu descontento". E isto sucede, alerta, mentres "o neofascismo está xa presente en 18 parlamentos europeos" e "un deles é o de Andalucía". "É posible que esta representación aumente" e por iso "urxe entender os porqués do que está ocorrendo.O presidente da CRMH da Coruña, Fernando Sluto, o reitor da UDC, Julio Abalde, e a propia Senra abriron este venres na tarde unhas xornadas. Tras eles, a investigadora da Universidade de Viena Gabriele Michalitsch, a estudosa británica Sophia Siddiqui e a propia Pastora Filigrana foron protagonistas do coloquio Retrato da extrema dereita en europa. O "retrato da extrema dereita en Europa" ou o papel dos medios e das redes sociais na difusión das súas mensaxes son algúns dos temas abordados nas xornadasA xornada do sábado comezará ás 11 cunha sesión sobre o papel dos medios e as redes sociais na divulgación e propagación das mensaxes da extrema dereita, "do racismo ao machismo". Nela participarán os xornalistas Juan Miguel Baquero e Claudia Morán, o profesor Antón Losada e mais Natalia Monje, responsable de comunicación de Ecos do Sur, moderados por David Lombao.O sábado pola tarde as xornadas deteranse na análise Liberdades, dereitos civís e dereitos humanos na sociedade actual. Debaterán ao respecto Adama Sow, membro da asociación Sen Papeis da Coruña, o membro da Executiva da CIG Miguelanxo Malvido e Edurne Goikoetxea, membro de Altsasu Gurasoak. A mesa estará moderada polo profesor de Dereito David Soto, da Universidade da Coruña. Irene Tomé, no nome da CRMH e Senra pecharán as xornadas. Todas as sesións celébranse no Paraninfo da UDC (Rúa Maestranza, 9) e tamén poden seguirse ao vivo en YouTube con son orixinal ou tradución simultánea ao galego.


Summary: O BNG defenderá no Parlamento que o goberno aprobe un plan de igualdade laboral perante a "precariedade" e "discriminación" que atinxe as mulleres galegas, nomeadamente as máis novas.

Esta segunda feira (7 de marzo) o BNG organizou en Compostela unha charla-coloquio con mulleres mozas para abordar a realidade que as atinxe, principalmente no eido laboral. A portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, estivo acompañada pola responsábel da Asemblea de Mulleres de Galiza Nova, Lucía Veciño, a deputada Carme Adán e a responsábel de Acción Feminista, Noa Presas. No encontro distintas mulleres partillaron experiencias laborais e denunciaron a precariedade que as atinxe En declaracións aos medios de comunicación Lucía Veciño explicou que o obxectivo da xornada é achegar as "propostas do BNG e Galiza Nova sobre políticas de xénero" para alén de "escoitar de viva voz" a realidade que atixe as mozas galegas, acrecentou Ana Pontón. Neste senso, denunciou Lucía Veciño, as mulleres máis novas viven unha "tripla discriminación" na Galiza, como galegas, mozas e traballadoras cunha "fenda salarial moi pronunciada, sobre todo nas faixas de idade máis novas", sinalou en referencia ao informe publicado pola CIG a pasada semana sobre a situación socio-laboral das mulleres galegas. Plan de emprego Perante esta realidade a deputada Carme Adán avanzou que presentarán unha Proposición non de lei no Parlamento para exixir a creación dun plan de igualdade laboral "que analice, compense e investigue a fenda salarial" pois está é na Galiza "a máis alta do estado" situándose por riba do 23%. Aliás, "temos as pensións máis baixas do estado sendo a das mulleres as máis baixas", dixo en relación a unha "situación económica alarmante" como a que a atinxe as mulleres do país. A fenda salarial na Galiza sitúase por riba do 23% Desde 2009, denuncia o BNG, "perdéronse da orde de 50 mil mozas filiadas á Seguridade Social" por mor das taxas de emigración xuvenil e destruíronse "por volta de 4.700" empregos ocupados por mulleres, polo que urxen a aplicación de "medidas reais" que revertan esta situación mais tamén que pulen pola "conciliación en igualdade" en troca das "medidas de propaganda" impulsadas polo goberno do Partido Popular, censurou Adán a respeito do cheque bebé que impulsou a Xunta. Feminicidio Pola súa banda, Ana Pontón, asegurou que continuarán a reclamar a incorporación ao marco xurídico do concepto de "feminicidio" através dun novo Estatuto de Vítima que recoñeza todas as mulleres en situación de violencia machista e permita a activación dos protocolos sen necesidade de que exista unha denuncia xudicial. Pontón criticou a re-elección de Baltar á fronte do PP de Ourense pola investigación que se mantén aberta sobre acoso sexual Segundo a voceira nacional do Bloque os "poderes públicos" non están a artellar unha "resposta acaída" á situación actual e defendeu o feminismo como un elemento "absolutamente necesario" que "debe empapar toda acción pública". Na véspera do Día Internacional das Mulleres Pontón denunciou a re-elección de José Manuel Baltar como presidente provincial do PP de Ourense perante o proceso xudicial aberto por un presunto delito de tráfico de influencias e acoso sexual. Cómpre lembrar que a xuíza instrutora decidiu continuar adiante coa pescuda de acoso após chamar a declarar a denunciante como imputada e como agredida. "Urxe que se aclare", dixo Ana Pontón, e de se confirmar reclamou a súa "destitución fulminante".


Summary: A partir das 11 horas do sábado o sistema electrónico para a votación interna de En Marea ficou suspendido por decisión da actual dirección do partido por unha presunta "intrusión" no censo electoral.

Aínda que entre as 9 e as 11 horas deste sábado as inscritas e inscritos ao proceso interno de eleccións ao Consello da Marea puideron votar a través da web https://medrando.enmarea.gal, a partir de entón o sistema (Agora Voting) ficou bloqueado a instancias da dirección de En Marea e, en consecuencia, as primarias ficaron paralizadas. Anunciouno pasadas as 11.30 horas en rolda de imprensa o representante legal da dirección do partido perante a Axencia Española de Protección de Datos, Gonzalo Rodríguez. Informou de que a decisión veu determinada por unha suposta "intrusión" do Comité Electoral –na órbita do sector crítico– no censo do partido. A solicitude de paralización das votacións produciuse, segundo Gonzalo Rodríguez, a instancias da resolución emitida na tarde da sexta feira, día 30 de novembro, pola Comisión de Garantías, órgano no que é maioría o sector próximo a Villares. Aliás, o representante de En Marea perante a Axencia Española de Protección de Datos anunciou que a dirección da formación política estuda recorrer aos tribunais polo que considera unha "intrusión non autorizada" de membros do Comité Electoral no citado censo. Precisamente, tras coñecerse na tarde da sexta feira a resolución da Comisión de Garantías, o Comité Electoral sinalaba publicamente que as votacións seguían adiante. A candidatura Coidando a Casa, liderada por Luís Villares, emitía un comunicado de imprensa na madrugada do sábado para advirtir de que acataba a decisión da Comisión de Garantías, mentres que Entre Todas, a encabezada por David Bruzos, informaba a Sermos Galiza de que daba por válido o parecer do Comité Electoral ao entender que é o órgano ao que lle compete velar polas eleccións ao Consello da Marea. Ao redor das 12 horas, a conta de Twitter de Podemos Galicia indicaba "Diversas compañeiras coméntannos que están a ter problemas para poder votar nas primarias de @En_Marea. Tras verificalo, informámosvos de que o proceso atópase suspendido. Seguiremos informando. Moitas grazas e desculpade as molestias". Bruzos: "O Comité Electoral insiste nas plenas garantías democráticas" Ao pouco de se coñecer a decisión da dirección actual de En Marea de paralizar o proceso de eleccións primarias, David Bruzos, cabeza de lista de Entre Todas, a candidatura que aglutina o sector crítico, comparecía diante dos medios para nun primeiro momento valorar o desenvolvemento da xornada electoral. "Entre Todas, o interese último é que as inscritas poidan exercer o dereito que teñen a votar e a decidir a futura dirección de En Marea e con todas as garantías". Na súa intervención, Bruzos fixo fincapé en que é o Comité Electoral quen ten a competencia en todo o que atinxa ás eleccións primarias de En Marea. "Nós temos a información de que o Comité Electoral insiste nas garantías democráticas", afirmou, "pensamos que [as votacións] deberían seguir". Preguntado por xornalistas, puxo de manifesto que a Comisión de Garantías "funciona de forma irregular" e que "non ten competencias" no que respecta ao proceso de eleccións internas. Tamén sinalou que o Comité Electoral é un órgano "independente".


Summary: A ministra español móstrase favorábel a atender o nivel de renda.

A vicepresidenta terceira do Goberno español e ministra para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Teresa Ribera, mostrouse esta segunda feira partidaria de que a bonificación de 20 céntimos de euro ao combustíbel deixe de ser xeneralizada no caso de que se prorrogue máis aló do 31 de decembro e que se concentre nos sectores e familias que máis o necesitan. O Goberno estatal non rebaixará o IVE sobre as bombonas de butano "A subvención de 20 céntimos por litro foi unha decisión de emerxencia deste verán, con prezos moi elevados dos combustíbeis, nos que a reacción rápida requiría que fose unha medida xeneralizada e de aplicación sinxela, mais cada vez é máis importante concentrar o esforzo en quen máis o necesita, xa sexa por razóns profesionais, xa sexa por nivel de rendas das familias", sinalou a ministra española. Ribera subliñou que o estabelecemento dos abonos gratuítos ao transporte é unha medida "máis inclusiva" que a bonificación aos carburantes. "Sabemos que antes do verán era imposíbel ser preciso e discriminar entre familias, mais nestes momentos fomos aprendendo como concentrar o esforzo fiscal e orzamentario naqueles ámbitos nos que é máis eficaz e xusto", defendeu. Diferente acceso ao transporte público Porén, Ribera non atendeu nas súas declaracións á diferenza de desenvolvemento dos transportes públicos no Estado español. Deste modo, a eliminación da bonificación tería un efecto negativo para boa parte da sociedade galega. O prezo do gasóleo subiu 67% nun ano Gran parte da cidadanía da Galiza vese na obriga de empregar o vehículo particular ante a ausencia de alternativas de transporte colectivo en xeral, e de tren -sobre o que se estabeleceron os abonos gratuítos- en particular. Neste sentido, boa parte da poboación galega que non forma parte do eixo atlántico -mellor conectado por transporte público colectivo que o resto do país- veríase obrigada a pagar un maior prezo polo combustíbel ao desprazarse en coche. A fin dos motores de combustión colle Galiza sen infraestrutura suficiente para os eléctricos Mesma situación que padecerían aquelas persoas que residen en núcleos de poboación non próximos aos centros urbanos, un problema acentuado nun país cunha estrutura dispersa como a da Galiza.


Summary: A Secretaría Xeral de Política Interior pide que lle remita os documentos traducidos ao castelán.

A organización Agora Galiza denuncia as dificultades que está a ter no seu proceso de inscrición no rexistro de partidos políticos como consecuencia de remitir a documentación necesaria para ese proceso en galego. "Tem bloqueada a tramitaçom do expediente no Registo de partidos políticos até que lhe remitamos a documentaçom traduzida para espanhol", afirman. Sempre segundo a versión de Agora Galiza, desde Interior indicáronlles que até que lle remitan toda a documentación tradudica ao castelán non poderán tramitar a inscrición da organización. "Estamos pois perante umha vulneraçom dos direitos coletivos do povo trabalhador galego, do direito a empregarmos o nosso idioma", afirman.


Summary: Chefa Carballo Pombo cóntanos en primeira persoa como é vivir con síndrome de Usher

Chefa Carballo Pombo vai por Carballo, onde vive, ou polo seu Zas natal, sen problema ningún. E de feito, os que nos cruzamos con ela non notarán nada. Pero Chefa, ten hipoacusia, ou xordeira parcial, dende ben pequeniña, e tamén sofre retinosis pigmentaria, unha das consecuencias do síndrome de Usher, un dos tipos de cegueira parcial máis descoñecidos para a sociedade. Precisamente por iso, ela, como tesoureira da comprometida Asociación Aloumiños, é unha das responsables de que a entidade carballesa se una á campaña "Teño Baixa Visión", xunto coas a Asociación Tiresias Galicia de discapacidade visual: B1 B2 B3, a Asociación Galega de Glaucoma, e Acrómates, Asociación de afectados por acromatopsia e monocromatismo de conos azuis. Unha campaña que nace cun distintivo, un claro e visible ollo verde, para que a sociedade poidamos visibilizar a "baixa visión", facilitar a comprensión ante a problemática que conlleva, mellorar a interacción social das persoas que teñen a condición e sensibilizar á poboación sobre a súa existencia. "É un traballo de campo complexo, porque é dicíficl chegar á xente. En xeral, á xente cóstalle moito recoñecelo. Podemos pasar perfectamente desapercibidas. A min a primeira vista, non notas nada, non uso bastón ou can guía como outra xente que padece de Usher, e precisamente porque non temos nada visible queremos que se nos visibilice con este distintivo, o ollo verde", explica Chefa. A historia de Chefa é a mesma que a doutras 6 familias da Costa da Morte que visitan a cotío o Hospital Virxe de Xunqueira, pero tamén hai outr@s afectad@s que se tratan nos centros da Coruña. Na comarca temos moitos casos por temas de consanguinidade, xa que se trata dunha enfermidade xenética e, ademais, dexenerativa. A súa vida é un continuo desafío. Dende os 9 anos usa audífonos, e arredor dos 20 comezou a desenvolver a retinosis pigmentaria (como soe ser habitual no segundo grao do síndrome de Usher). "Normalmente confunden a retinosis pigmentaria con miopia. De feito a min diagnosticáronma, por casualidade, aos 27 anos, cando as lentiñas da miopía me comezaron a facer dano nos ollos, cambiei e probei as gafas pero non aguantei máis dun mes. Era imposible andar pola rúa porque chocaba con todo obstáculo que tivese no camiño, persoas, mobiliario urbano…" A día de hoxe ten un rango de visión de arredor do 10%, pero ao ser unha enfermidade dexenerativa a cousa aínda pode evolucionar. "Non temos cegueira total, por uso tamén hai dar a coñecer e informar á xente do que significa o concepto 'baixa visión'". "Polo día, se estou nunha zona coñecida, case non me afecta, se cadra algún obstáculo que non esperas. Pero se estou nun lugar de descoñezo é máis probelmático. Se chego a un lugar novo, o primeiro que fago é pararme e recoñecer o territorio. O que máis me afecta é a cegueira nocturna, que me impide absolutamente facer vida pola noite", explica. Proxecto dende Aloumiños O proxecto pola bisbarra que prepara Aloumiños será presentado nun futuro cercano. Incluirá, ademais da presentación do Ollo Verde en sociedade, campañas directas de concienciación e visibilización, achegando especialistas á bisbarra, e sacando á rúa as gafas de realidade virtual para que os propios veciñ@s poidan sentir o que é ter case cegueira. Pero ademais tamén irán polas escolas, facendo unha serie de xogos para concienciar dende a base. "A verdade é que son os que mellor nos comprenden", sinala Chefa.


Summary: O Concello alega contra a renovación da AAI e argumenta que a pasteira ten "reiterados" incumprimentos urbanísticos e ambientais.

O proceso administrativo iniciado pola Xunta para renovar a Autorización ambiental integrada (AAI) a ENCE non é viábel, entende o goberno local de Pontevedra. O executivo considera que a concesión a Ence debería de estar "caducada" polos "reiterados" incumprimentos da empresa en materia urbanística e ambiental. Así o manifestou a concelleira de Urbanismo, Carme da Silva, que explicou as alegacións remitidas polo Concello á Xunta contra a prórroga da AAI. "Se a Xunta renova esta autorización estaría a vulnerar a legalidade vixente", dixo a concelleira, lembrando que a permanencia da pasteira en Lourizán incumpre mesmo as propias directrices da Xunta en ordenación do territorio e do plan de ordenación do litoral. Aliás, non se podería prorrogar esa AAI por non estar resolto en firme o expediente de caducidade da concesión por Costas, ao que se engade que está pendente de resolver o recurso contencioso contra a prórroga de 60 anos a Ence adoptada polo goberno de Rajoy en funcións. Tamén apontan desde o Concello a incumprimentos ambientais, en cuestións como parámetros biolóxicos ou en verteduras, para fornecer o argumentario contrario á prórroga á autorización ambiental.


Summary: O BNG recreou a proclama de Antolín Faraldo para a constitución da Xunta Provisional de Goberno de Galiza no mosteiro de San Martiño Pinario. O acto foi unha forma de reclamar a implementación dun rótulo homenaxeando aos Mártires de Carral.

O Bloque Nacionalista Galego vén de organizar un acto simbólico ao pé do mosteiro de San Martiño Pinario, en Compostela, co obxectivo de reclamar a instalación dunha placa en homenaxe aos Mártires de Carral como forma de recordar os acontecementos da Revolución Galega de 1846. O actor Lucho Penebade interpretou a proclama de Antolín Faraldo para a constitución da Xunta Provisional de Goberno de Galiza. Con esta acción, a forza nacionalista busca reivindicar a memoria colectiva do pobo galego. Neste sentido, a candidata á alcaldía de Santiago, Goretti Sanmartín, afirmou que "hai que recoñecer Compostela como o escenario onde a Xunta Superior do Reino de Galiza fixo a proclama contra os impostos, a centralización e os abusos do poder". O BNG tamén avoga pola recuperación destes capítulos históricos en aras de crear un sentimento de país. Así pois, Sanmartín expresou a necesidade "de que se coñezan estes episodios e o seu significado para crear un sentimento colectivo de pertenza a un pobo diferenciado". Un pobo que, segundo explica, loitou contra a discriminación e un trato colonial por parte das Cortes españolas. Denuncia á Xunta Electoral A candidata á alcaldía aproveitou o acto para denunciar o impedimento da Xunta Electoral Provincial á realización dunha homenaxe aos Mártires de Carral. O vindeiro 27 de abril estaba prevista a representación teatral dun texto de Manuel María sobre os mártires e a revolución, organizada pola plataforma cidadá Vía Galega. Sanmartín respondeu a esta negativa declarando que "parece que volvemos seguir en tempos de represión e silenciamento para non facer posíbel as ideas e esa liberdade de expresión que reivindicamos".


Summary: A Confederación de Empresarios de Pontevedra emite unha nota de prensa sobre unha reunión do seu presidente, Jorge Cebreiros, con tres cargos do partido de Rivera na que só dá voz a estes para gabar o acordo entre as dúas partes

A Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP) emitiu este martes unha nota de prensa coa que informa dunha reunión entre o seu presidente, Jorge Cebreiros, e responsables autonómicos e locais de Ciudadanos. Nese comunicado a patronal pontevedresa só dá voz a Ciudadanos para salientar o "total entendemento" das dúas partes. Segundo a nota de prensa, Cebreiros mantivo un "encontro institucional", como o denomina a CEP, cos "secretarios de programas do comité autonómico, provincial e vigués de Ciudadanos, María de los Ángeles Fernández Ramil, Miguel Ángel Castro e Manuel Morgada, respectivamente". A continuación a nota só recolle declaracións de Fernández Ramil cualificando de "frutífero" o encontro, enumerando os temas tratados (emigración, AVE ou demografía) e rematando cun desexo de futuro. "Esperamos que este fose o primeiro de próximos encontros, xa que por ambas partes houbo un total entendemento, resultando un intercambio enriquecedor tanto polas ideas, como polas opinións", remata a nota coa que a CEP dá voz a Ciudadanos. A CEP emite unha nota sobre unha reunión do seu presidente con tres cargos de Ciudadanos na que só dá voz a estes para gabar o acordo entre as dúas partes A patronal pontevedresa foi sinalada polo anterior presidente da patronal galega, Antón Arias, como unha das responsables da súa propia dimisión tras amosar Arias un discurso máis progresista do que viña sendo habitual nesa entidade.


Summary: A primeira longametraxe de Diana Toucedo explora a fronteira entre a realidade e a ficción, con actrices e actores non profesionais e ambientada no Courel. Entrevistámola cando vai presentar Trinta Lumes no Númax de Compostela. Eis un extracto da conversa, publicada no número 333 de Sermos Galiza.

Trinta Lumes demorou varios anos de rodaxe. Por que? Foi un longo proceso por varios motivos. Primeiro, porque en 2012 conseguimos unha axuda da Agadic e, nese momento, as partidas orzamentarias dividíanse en catro anos a causa da crise. De entrada, levounos a abrir un proxecto durante catro anos, cousa que para a produción é un pouco loucura. Mais, ao final, sentiamos que tamén podía xogar ao noso favor. Eu estiven dous anos indo ao Courel cada dous ou tres meses, e intentaba ficar unha semana, 15 días. Comezamos un proceso de investigación e penetramos, fixemos relacións sólidas, máis fortes, coa xente de alí. Eu non quería ser vista como unha persoa que vén de fóra. Ás veces levaba unha cámara pequerrecha, ás veces estaba cun amigo gravando, e acabamos facendo unha especie de casting natural de certos personaxes. Atopamos aqueles elementos que debían estar no filme. Todo este proceso permitiunos que a cámara se volvese un elemento invisíbel de cara ás persoas. E iso era moi importante. Como afectou ese paso do tempo ao filme? Modificáronse moitas cousas, pero isto é bonito. Ás veces, cando fas as primeiras notas dun proxecto, pasan logo por mil camiños, procesos, etapas, mesmo digresións, que ás veces levan moi lonxe. E logo, cando rematas, e volves a esas ideas orixinais, decátaste de que en certa medida volviches aí. Cando acontece é síntoma de que as cousas se fixeron como agardabas ou como tiñan que ser. Porque, no fondo, conseguiches plasmar esa idea de partida. A min interesábanme varios conceptos vinculados á morte, ao tempo, ás formas de vida, ás tradicións e mesmo á construción dos mitos. Ao me achegar ao Courel puiden coñecelos moi a fondo. Decateime de que esas cuestións estaban presentes e podíaas levar ao filme. Aínda que un dos puntos de partida principais era o colexio. Pasei moito tempo nel, gravando clases e os nenos, á procura do seu punto de vista sobre o mundo que os rodea. Mais no filme ocupan finalmente unha porcentaxe moi pequena. E o lugar non mudaba? Si, totalmente. Ao principio isto era un problema absoluto de rácord, porque os nenos, sobre todo os máis pequenos, medraban moi á présa e notábase moito a diferenza. É certo que logo concentramos a maior parte da rodaxe en outubro e novembro. Queriamos que o corazón temporal do filme fose nesa época, pola chegada do outono, o repregamento cara ao interior, a mudanza na paisaxe... E despois a apertura a partir dese día de Halloween, Samaín, Día de Defuntos e de Todos os Santos. Porén, tamén rodamos no inverno, para recoller o que sucedía na paisaxe, ou na primavera e o verán. Pero si, no colexio advertiamos que os nenos medraban, mudaban. Ao se vincular cun ano, a diferenza existe pero era viábel que o espectador non se dese de conta. Pensabamos en broma que tiñamos que ir con coidado, a ver se iamos facer o Boyhood galego [ri]. O filme posúe forte vontade documental, non só polo lugar senón tamén por usar actores non profesionais, mais despois introduce o elemento fantástico. Que procura con esta torsión? O filme comezou sendo un documentario puro. É un dos terreos en que eu máis me movo e quería partir de aí, desa realidade, para empezar a construír. Foi durante a rodaxe cando de súpeto nos decatamos de que o filme tiña que ir máis alá na estratexia e agarrar mesmo ferramentas de ficción para poder ser máis realista, aínda que poida soar estraño. Estando alí e observando cousas da vida mesma, percibín que esa realidade e o fantástico teñen un vínculo. Aí é onde traballan os mitos, as lendas, as supersticións, as crenzas. Ese universo é nalgúns casos máis espiritual ou mesmo relixioso, e pode emerxer no cotián. O reto final na montaxe foi ese, como pasar do natural, do real, do retrato dunha realidade, a esa construción de ficción e do fantástico a partir dun personaxe e dun acontecemento. Para min facía de bisagra ou de canal a desaparición de Alba. Por iso tamén empezamos en parte a ver a forma do filme cando nos decatamos de que, partindo desa desaparición, podía emerxer ou xurdir algo con estrutura, algo forte. Que sentido pode ter nas nosas vidas unha desaparición? Que tipo de ausencia crea? Que tipo de baleiro? [Podes ler a entrevista íntegra no número 333 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A Plataforma SOS Sanidade Pública comezou a principios do pasado mes de febreiro a promover unha Iniciativa Lexislativa Popular en defensa do Sistema Sanitario Público. En maio terán altamente superadas as 15.000 sinaturas de apoio necesarias para que se acepte a trámite, pero a actual maioría absoluta do PP no Parlamento galego ameaza con impedir que poida seguir adiante. Falamos con Manuel Martín, voceiro da plataforma.

A Plataforma SOS Sanidade Pública comezou a principios do pasado mes de febreiro a promover unha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) en Defensa do Sistema Sanitario Público. En maio terán altamente superadas as 15 mil sinaturas de apoio necesarias para que se acepte a trámite, pero a actual maioría absoluta do PP no Parlamento galego ameaza con impedir que poida seguir adiante. As chamadas Plataformas para a Defensa da Sanidade Pública levan máis de quince anos funcionando en algunhas das diferentes áreas sanitarias de Galiza. Coas políticas de recortes e privatizacións no Sergas dos últimos tempos estes colectivos cidadáns estendéronse por todo o país e agrupáronse ao redor da Plataforma SOS Sanidade Pública, unha alianza estratéxica entre as organizacións que representan os cidadáns, os traballadores e os sectores sanitarios progresistas, co obxectivo de defender e mellorar o sistema público. Sindicatos, médicos e enfermeiros a título individual, asociacións de veciños, asociacións de enfermos, ONG's, organizacións de profesionais e Concellos progresistas e partidos como PSdeG-PSOE, BNG ou Esquerda Unida integran SOS Sanidade Pública a día de hoxe. Manuel Martín, presidente da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública e portavoz da plataforma, fai un repaso á situación actual do Sergas. Por que decidiron promover a ILP neste momento? A sanidade pública galega corre un serio risco de privatización como consecuencia das políticas de recorte que está poñendo en marcha a Xunta de Galicia coa escusa da crise económica. Na Iniciativa Lexislativa Popular esiximos o mantemento do carácter público do sistema sanitario, eliminar as fórmulas de financiamento e xestión privada dos centros sanitarios que está introducindo a Consellaría de Sanidade e a potenciación da Atención Primaria para mellorar a súa capacidade resolutiva e evitar a derivación aos hospitais de pacientes que poderían ser diagnosticados e tratados nos centros de saúde se estes contaran cos recursos necesarios, evitando así demoras na atención e nas listas de espera. Que resposta están tendo por parte da cidadanía? O gran número de sinaturas que conseguimos en pouco tempo mostran o enorme apoio de xente ó sistema público e o rexeitamento á súa privatización. O prazo para recoller as 15 mil sinaturas necesarias acaba en maio, pero esperamos duplicar ou triplicar o número de firmas esixidas para a súa tramitación parlamentaria. Contamos co apoio do BNG e do PSdeG-PSOE, pero a maioría absoluta do PP fai que probablemente non sexa aprobada polo Parlamento malia o enorme respaldo cidadán á mesma. "Esperamos duplicar ou triplicar o número de firmas esixidas para a súa tramitación parlamentaria" Como se están efectuando as recollidas? Están a poñerse mesas nas portas dos centros sanitarios, nas prazas públicas, nos centros de traballo..., é dicir, que alí onde se congrega a xente estamos recollendo sinaturas. Tamén se están realizando presentacións audiovisuais e debates en locais públicos e na rúa, actos de lectura con representantes da cultura, concentracións fronte a centros sanitarios, manifestacións, peches de protesta de delegados sindicais... Pretendemos arroupar a Iniciativa cun gran debate e mobilización social e profesional. Fagamos unha radiografía do actual sistema sanitario. Os hospitais xa non traballan pola tarde, polo que os quirófanos, laboratorios ou servizos de radioloxía só son utilizados durante media xornada, o que esta multiplicando as listas de espera e as derivacións a centros privados. O Plan de Mellora de Atención Primaria que pretendía incrementar o equipamento dos centros de saúde e a capacidade resolutiva dos mesmos foi abandonado de maneira definitiva, suprimíronse servizos de ambulancias, están a desmantelarse áreas sanitarias, suprimíronse os servizos de radioloxía nas urxencias dos hospitais comarcais, pecháronse laboratorios, privatizouse a central de chamada, a centrais de compra e a plataforma informática, suprimiuse a atención ós inmigrantes e ás persoas sen recursos, cóbrase por emitir o cartón sanitario. Ademais, paralizouse a construción de 66 centros de saúde, paralizáronse os plans de mellora dos hospitais de Ourense, a Coruña, Santiago e Ferrol, paralizouse a ampliación do Hospital de Pontevedra e o proxecto de Novo Hospital de Vigo foi recortado e asignado a uns grupos de empresas construtoras e bancos para salvalos da ruína multiplicando por sete o custo a pagar con diñeiro público. Non contento con isto, Núñez Feijoo anunciou que pensa facer pagar aos enfermos nos hospitais pola comida ou a limpeza e que os pensionistas abonen unha parte das receitas. Todo isto esta reducindo a calidade da atención e incrementando de maneira importante as listas de espera e a marxinación dos que máis atención necesitan, como son as persoas maiores, os enfermos crónicos e as persoas sen recursos. "Despedíronse medicos e enfermeiras interinos dos hospitais, suprimíronse máis de mil prazas previstas para os centros de saúde, reduciuse o soldo e elimináronse incentivos como a carreira profesional" Como se ven afectados os facultativos polos cambios nas políticas de persoal? Despedíronse medicos e enfermeiras interinos dos hospitais, suprimíronse máis de mil prazas previstas para os centros de saúde, reduciuse o soldo e elimináronse incentivos como a carreira profesional, volveuse aos contratos lixo de horas ou días sen seguridade social… Todo isto repercute tamén na calidade da atención e está creando un ambiente de frustración e malestar moi perigoso. As listas de espera maquíllanse? En total hai 285.500 pacientes en espera, publicados polo Sergas. Se a isto lle engadimos os pacientes na lista oculta que supoñen o 50% do total, hai uns 428.756 pacientes que estarán pendentes de asistencia sanitaria hoxe. Isto é unha barbaridade inaceptable polo temor e incerteza que xera en miles de galegos. Os orzamentos dedicados a sanidade reducíronse nos últimos exercicios? Reduciuse en 300 millóns o orzamento en tres anos, que vén ser o custo de construír un hospital de 1.400 camas. A crise é o argumento pero sabemos que unha parte importante do diñeiro para sanidade se esta derivando a outras actividades. "Se a esta brutal redución do orzamento sanitario lle engadimos que o financiamento privado é sete veces máis custoso, o escenario final é que o sistema vai sufrir un colapso financeiro incompatible co seu mantemento" Que efectos tería unha progresiva privatización do sistema sanitario público? Se a esta brutal redución do orzamento sanitario lle engadimos que o financiamento privado dos novos hospitais e centros de saúde é sete veces máis custoso, o escenario final é que o sistema vai sufrir un colapso financeiro incompatible co seu mantemento. Parece que a Xunta aposta polo copago e por acabar coa universalidade da atención, dous dos principais signos de identidade da nosa sanidade pública. Se non cambian as cousas a sanidade pública galega pode ter os seus días contados. Estase denegando a atención sanitaria ás persoas que perden o dereito ao paro ou que se atopan en situación de marxinación social. Isto é o mundo ao revés, xa que lle suprimen servizos a quen máis o necesita. É previsible que se dea nos próximos anos un aumento da mortalidade na nosa comunidade autónoma, asociada ós recortes na atención sanitaria. "É previsible que se dea nos próximos anos un aumento da mortalidade na nosa comunidade autónoma, asociada ós recortes na atención sanitaria" Daquela hai risco real de que se introduza a fórmula do copago aquí nun período breve de tempo? Evidentemente, se se reducen os ingresos e aumenta o diñeiro que se traslada ao sector privado, a única maneira de facer cadrar as contas (se non se lle aumentan os impostos ós máis ricos) é facer pagar á xente cando acuda ó seu medico. Isto é un imposto á enfermidade que dificultará de maneira importante o acceso á atención sanitaria a aqueles que menos cartos teñen, que empezan a ser maioritarios se temos en conta que o paro afecta a máis do 25% da poboación, que a pensión media rolda os 600 euros e que máis do 60% dos asalariados gañan menos de 1000 euros ao mes. Que valoración fai do goberno de Feijóo en materia sanitaria en relación cos anteriores e cáles son as perspectivas que ve no novo Executivo estatal? Mentres o goberno bipartito incrementou o orzamento entre o 7 e o 11% anual, este goberno do PPdeG reduciuno. Os recortes nos orzamentos autonómicos anunciados por Rajoy para cadrar o déficit obrigarían a seguir recortando recursos e actividade, para garantir unhas enormes ganancias aos mercados (bancos e fondos de investimento estranxeiros e españois). Plataforma S.O.S. Sanidade Pública


Summary: O economista Manuel Lago desmonta con datos oficiais o balance económico do que presume o candidato do PP, ao que acusa de "mentir e falsear" cando asegura que a evolución do paro ou do déficit foi mellor que no resto de España. "O país retrocedeu dez anos en canto a PIB, emprego e benestar", asegura.

"É falso que a Galicia lle fose mellor durante a crise e é unha mentira das grandes que o déficit e a solvencia no país tamén fosen mellor". Con contundencia, con brevidade e achegando datos do INE ou do Banco de España, o economista Manuel Lago fixo balance económico da lexislatura de Feijóo nos tres anos e pico que leva gobernando a Xunta. "Galicia retrocedeu durante o Goberno Feijóo en dez anos en canto ao PIB, o emprego e o benestar" Fíxoo nun coloquio o pasado venres con estudantes na Facultade de Socioloxía da Coruña. O obxectivo: desmontar a tese que fala da teórica solvencia e bo facer do Goberno galego nunha Galicia que, como recorda Lago, "retrocedeu durante o último Executivo do PP en dez anos en canto ao PIB, o emprego e o benestar". Malia as continuas alusións do PP e do seu candidato ao control do "déficit" e aos "deberes feitos" que lle permitirían conseguir a recuperación nos vindeiros anos, o prestixioso economista teno claro. "Galicia ten unha economía en dobre recesión, unha crise en W e inédita". Pero non o ten claro só el, senón os datos que corroboran cada un dos argumentos de Lago, que recoñece que a crise golpeou forte en todos os territorios de España, pero que insiste en que "Galicia perdeu o seu diferencial positivo con respecto ao Estado". E foi, como engade, por culpa dos recortes de Feijóo. "No que ten razón o presidente da Xunta é en que el comezou primeiro a facer axustes". Pero fixo tantos e sobre sectores tan sensibles, que lastrou a economía e a recuperación ata límites históricos. Galicia destruíu 135.000 empregos en algo máis de tres anos e medio "O caso do emprego foi brutal", relata Lago. Cando Feijóo chegou ao poder, no primeiro trimestre de 2009, traballaban en Galicia 1.168.000 persoas, mentres que agora o fan 1.033.000, polo que Galicia destruíu 135.000 empregos en algo máis de tres anos e medio. De todos estes traballos destruídos, o 90% foron de persoas menores de 30 anos, mentres que o paro xuvenil (nos menores de 25) elevouse ao 45%. "É mentira que nos vaia mellor que o conxunto de España, xa que mentres a caída de emprego no Estado durante os últimos catro anos foi do 9%, en Galicia o descenso elevouse até o 12%", insiste o economista, que considera que "un país democrático e pequeno coma este non se pode permitir tal taxa de paro". Así, no primeiro trimestre de 2009 había 162.700 persoas en desemprego en Galicia, fronte ás 275.900 na actualidade, pasando a taxa do 13% ao 21%. "É como se toda a cidade da Coruña e a súa área de influencia estivese desempregada", destaca. "O incremento de parados en España nos últiimos tres anos e medio foi do 40%; en Galicia, do 70%" Porque o incremento de parados en España nos últimos tres anos e medio foi do 40%, unha cifra elevadísima. En Galicia, ese incremento chegou ao 70%, algo que demostra que "Feijóo mente cando insiste en que a evolución do desemprego tamén foi mellor que no Estado", engade Lago, que lembra que "só Asturias" se comportou peor que o país durante o tempo que Feijóo gobernou a comunidade autónoma. "A culpa destes malos datos e deste austericidio téñenna os recortes levados a cabo pola Xunta", aclara Lago, que lembra que entre o Orzamento de 2009 e o de 2011 houbo un descenso do 25%. E foi aforro, pero centrado "no investimento público", que caeu case á metade, o que explica que os axustes acabaran por destruír emprego e paralizar a economía galega. Máis aínda, se se ten en conta que os recortes cebáronse "coa educación, o investimento público e as políticas sociais". "É absolutamente falso e unha falacia que Feijóo sanease as contas; acumulou tanta débeda pública como nos 28 anos anteriores" "Todo o discurso de Feijóo céntrase na solvencia, no déficit e no equilibrio, pero é unha falacia de Feijóo; é absolutamente falso que sanease as contas", explica o economista, que lembra que o actual Goberno do PP endebedou Galicia máis que todos os gobernos anteriores durante os 28 anos restantes de democracia e autonomía. A débeda pública cando Feijóo chegou ao poder era de 3.923 millóns de euros. A actual elévase aos 7.627 millóns, o que supón un aumento de 3.704 millóns. Para Lago, os datos só demostran que o actual presidente da Xunta "é un endebedador e un despilfarrador". Pero ademais, o economista acusa a Feijóo de "tramposo", logo de aludir aos desvíos de centos de millóns de euros nos orzamentos denunciados polo Consello de Contas. "Se o PP aprobase aquela Lei de Transparencia que prometían, Feijóo hoxe estaría preso, procesado ou inhabilitado", finaliza Lago, que advirte tamén sobre que o xefe do Executivo galego presuma sempre de non acudir ao Fondo de Liquidez Autonómica (FLA). "Ese FLA é un mecanismo de recentralización que consiste nun acordo entre o Goberno central e os bancos para que os bancos non presten cartos ás autonomías, senón ao Executivo de Madrid, para así ter controladas as comunidades; é Montoro xogando a ser Merkel en España", remata.


Summary: A operación foi alcumada 'Gardiá do mar' e visa frear a chegada de persoas refuxiadas e migrantes procedentes de Libia.

A cimeira da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) acordou esta fin de semana reunida en Varsovia, despregar unha operación militar no Mediterráneo Central. O obxectivo é frear o fluxo de persoas migrantes e refuxiadas que parten desde a costa libia cara á territorio comunitario nunha das rotas máis perigosas que actualmente se atopan activas. A operación foi alcumada durante o encontro como 'Gardiá do mar' e vén a reforzar a despregada anteriormente no Mar Exeo, entre as illas gregas e Turquía. Após o fechamento das fronteiras interiores da UE na rota dos Balcáns e da sinatura do acordo con Turquía, o Mediterráneo central tornouse nunha das principais vías de acceso Os detalles do acordo de colaboración entre a OTAN e a UE non se coñecerán até o mes de setembro mais, en verbas do secretario xeral da OTAN, Jens Stoltenberg, visa actuar sobre a "inestabilidade" provocada pola "peor crise migratoria e de refuxiados desde a II Guerra Mundial" así como a onda de atentados terroristas que atinxiron "as nosas cidades", dixo en relación aos estados membros da alianza. Após o fechamento das fronteiras interiores da UE e a sinatura do acordo entre a Unión e Turquía para converter este último nun tapón ao fluxo de persoas refuxiadas, o Mediterráneo central tornouse de novo nunha das principais vías de acceso ao continente europeo. As embarcacións proceden case na súa práctica totalidade de Libia, un estado falido após a operación militar despregada polos EUA, Franza, o Reino Unido e o Estado español en 2011. Sen goberno nen control efectivo sobre a poboación e o territorio, as mafias que trafican con persoas desenvolven a súa actividade aproveitándose da situación límite na que se atopan persoas que fuxen da guerra ou da fame. Mediterráneo central como vía marítima Segundo os dados fornecidos pola Organización Internacional para as Migracións (OIM) no que vai de ano (até o 6 de xullo) por volta de 230.885 persoas refuxiadas e migrantes entraron en Europa através do Mediterráneo desembarcando nas costas de Italia e Grecia. Aliás, 2.920 persoas faleceron tentando chegar, mil máis que no mesmo período de 2015. 2.920 persoas faleceron tentando chegar Na súa maioría, as operacións de resgate desenvólvense na Canle de Sicilia. Nos últimos meses os lugares de orixe das persoas resgatadas foron Eritrea, Nixeria, Somalia, Sudán, Siria e Gambia en Italia. Siria, Afganistán, Iraq, Paquistán e Irán en Grecia. Cómpre lembrar que desde o 20 de marzo de 2016 as persoas refuxiadas e migrantes que chegan a territorio grego son deportadas a Turquía após a entrada en vigor do acordo bilateral asinado entre ambos os dous territorios co obxectivo de as "disuadir".


Summary: As deputadas no Congreso español e o Parlamento galego demandan explicacións ao executivo do Estado español e a Xunta pola sanción e retirada das sinais de tráfico en lingua galega

O Bloque exixe que os executivos español e galego dean conta das razóns polas que a Dirección Xeral de Tráfico vén impoñendo sancións ás concesionarias das autoestradas por posuíren a sinaléctica na lingua propia de Galiza. Para a parlamentar nacionalista, Ana Pontón, o acontecido constitúe "un esperpento" e reflite "unha mostra máis do desprezo" cara ao galego polo que a Xunta de Galiza debe explicar que medidas botará a andar para "impedir" que isto se repita. Tamén así, desde o BNG exixirán que o Ministerio español de Fomento que explique as motivacións que levan a tráfico a protexer "unha lingua a costa doutra" e se emprenderán as mesmas medidas contra o goberno español por non garantir sinaléctica en lingua galega na maior parte das autoestradas do país cando, din, o galego é a lingua propia de Galiza.


Summary: Quico Cadaval será o primeiro en rachar o malfado da obra de Valle-Inclán co galego ao dirixir 'A cabeza do dragón', a primeira montaxe do arousán na nosa lingua que se estreará o 3 de marzo en Compostela. O 1 de xaneiro expira, coa liberación dos seus dereitos, a prohibición da familia de representarse en galego, euskera e catalán.

- Es o primeiro que vas dirixir unha montaxe de Valle-Inclán en galego, unha vez liberados os dereitos.- Houbo representacións alegais, ou ilegais, pero é a primeira vez que se fai unha representación legal, dunha compañía teatral, nun circuito de teatros, si. - Cóntame destas ilegais.- Houbera unhas lecturas cando foi o ano Valle-Inclán en 98, da man de escritores galegos. E logo eu sei que houbo algunha escolar na que se representou 'Divinas palabras', co título cambiado, puxéronlle o subtitulo de título, 'Traxicomedia da aldea'. - Isto supoño que xa o tiñades preparadísimo agardando o que Cándido Pazó chama a "desamortización valleinclanesca". - Estábamos agardando a que se liberara, e os anos cumpríronse neste 2016, pero acontece que non é efectivo até o primeiro de xaneiro do ano seguinte a que venzan os dereitos. Non era para ser os primeiros, senón para celebralo. - E adiantádesvos ao CDG por uns días, que estreará o 31 de marzo de 2017. - Eu creo que non nos adiantamos, simplemente que nos siguen. Para adiantalos tiñan que ir eles de camiño, entón nós adiantalos, pero como non foi así... Houbo unha falta de ambición para celebrar o 150 aniversario, aínda que o 151 vai ser un ano moi bo para Valle. Houbo unhas programacións así de baixo nivel. De feito, o Museo de Valle-Inclán da Pobra programou unha conferencia miña. Non se pode caer máis baixo. [risos] - Ademais apuntades a ser a gran produción do ano, con oito actores, unha xira potente, tamén por Portugal, música orixinal... Cóntanos un pouco como vai ser. Porque ademais en teoría é teatro infantil.- Non, non é. Foi moi difícil poñer o xénero e ao final o que eliximos como subtítulo noso é "Farsa fantasiosa". Eu pódoche dicir dez textos que demostran que non é teatro infantil, como por exemplo: "En España onde ninguén come no único sitio que se rin é no Congreso dos Deputados". Iso non é teatro infantil. "O primeiro ministro di que todas as mulleres, sexan raíñas ou regateiras, son todas anarquistas". Tampouco é teatro infantil. "Cando as arcas do reino están baleiras, os pallasos e os poetas embarcámonos a dar conferencias nas Américas". Ou "desde que os reis son constitucionais perderon aquel instinto orador que compartían con tigres, lobos e leóns, porque xa non teñen bastante ácido clorhídrico para diluír a carne". E está dentro dun asunto lexendario, o que fai Valle é coller a lenda do dragón. E a verdade é que toca de varias maneiras as relacións entre os homes e as mulleres, entre a violencia e a dominación física evidente, a verbal, e co príncipe e a princesa, aparece o suposto amor romántico onde sospeitamos que hai algo do outro. Agora si, o autor titula "Farsa infantil de la cabeza del dragón", pero nós non a imos caracterizar como infantil, porque iso automaticamente fai que se retire moito público, que cremos que lle pode interesentar moito, adultos sen fillos, basicamente. - É un texto moi pouco representado, non?- Si, pero non chega a maldito. Estreouse no ano 11 ou 12, non tivo moita resoancia, as únicas reseñas que temos da prensa é que trata moi ben o texto e moi mal a representación. É unha obra que está a medio camiño entre a época modernista e a esperpéntica. Entón parece así como un pastiche. Como dicía Carvalho Calero, Valle-Inclán pertence á literatura en castelán, e como di Castelao, é o maior escritor en lingua galega - E Valle ten sona de ser difícil de representar. - Si, é unha lenda, si [risos], un tópico. A verdade é que como el escribe de maneira tan narrativa, conta as escenas detalladamente, pois non estamos afeitos a iso. Estamos afeitos a que o autor poña só accións esenciais sen diálogo e logo xa na montaxe decides como vai o resto. E hai xente que di que é imposible de representar porque se di "hai un barco naufragando ao lado do mar, as súas ondas levan os mariñeiros que afogan", iso non se pode representar, pero é a primeira escena d'A Tempestade' de Shakespeare. Despois hai que ver o talento e a imaxinación da compañía para representar as cousas imposibles. É moi posible e moi recomendable, por certo, montar Valle-Inclán. - E con esta liberación de dereitos cres que vai haber unha enxurrada de representacións en Galiza?- A verdade é que isto necesitaba un compromiso do teatro público, porque as obras emblemáticas, que son 'As comedias bárbaras' ou 'Divinas palabras', necesitan un compromiso, se non é do CDG, calquera outro compromiso público. Non sei se vai haber un aluvión, pero penso que se fará nas escolas e que se aproveitarán as versións que imos poñer nós agora a disposición, as dúas obras que monta o CDG e máis a nosa. E algo máis farán algúns afeccionados prestixiosos, como 'Airiños', que creo que teñen algún plan por aí, de feito están traballando con Contos, con obra non dramática. O 150 aniversario celebrouse mal en Madrid, precisamente, onde hai tanto diñeiro para o teatro, onde el escribiu e viviu. Ben, a maioría da súa obra escribiuna aquí, as boas, polo menos, na Pobra. - O CDG vai representar dúas obras dunha triloxía. Por parte da Asociación de Actores e Actrices houbo críticas ao feito de que non se represente a triloxía completa. - A min non me interesa. Eu non vou entrar nas direccións dos espectáculos nin na do Centro Dramático. Faime moita graza, nada mais: "tiña que facerse tal!" [risos] - Este ano celebrouse o 150 aniversario de Valle. Cres que quedou un pouco coxo polo feito de non terse representado en galego?- Non sei, evidentemente é lamentable que teñamos que agardar a que se extingan os dereitos para que se poida facer en galego e entrar na normalidade, porque isto é entrar na normalidade. Eu creo que tamén houbo unha falta de ambición para celebrar o ano, aínda que o 151 vai ser un ano moi bo para Valle. Houbo unhas programacións así de baixo nivel. De feito, o Museo de Valle-Inclán da Pobra programou unha conferencia miña. Non se pode caer máis baixo. - Foi unha pobre programación porque era pobre ou porque non había montaxes?- Non había montaxes, pero puideron contratar compañías que a fixeran en español, se é que había algunha, que non o sei. Quero dicir, como dicía Carvalho Calero, Valle-Inclán pertence á literatura en castelán, e como di Castelao, é o maior escritor en lingua galega [risos]. Nesta discordancia o 150 aniversario celebrouse mal en Madrid, precisamente, onde hai tanto diñeiro para o teatro, onde el escribiu e viviu. Ben, a maioría da súa obra escribiuna aquí, as boas, polo menos, na Pobra. Hai algo aí no ambiente... [risos de novo] - Dis que se celebrou mal en Madrid?- Si, porque onde se poden facer representacións non as fixeron, é ao que me refiro. Se houbese un espectáculo seguramente o contratarían os teatros galegos, pero supoño que non había. Eu non son moi de aniversarios, de todos modos. Evidentemente calquera quere facer as 'Comedias Bárbaras', pero para iso falta un Don Juan Manuel de Montenegro. E se non tes ese actor é mellor que non a fagas, podes facer o ridículo. - Ben, é unha oportunidade para rescatar autores e, polo que parece, Valle non está moi representado. - Valle-Inclán tivo montaxes moi canónicas, houbo unha montaxe de 'Divinas palabras', outra de 'Martes de carnaval', que pode ser o que provoca a saudade desta xente que protesta porque non se fan as tres xuntas. Normalmente facer un espectáculo de oito ou nove horas é desafiar ao público demasiado. Eu creo que vin –entre montaxes portuguesas e andaluzas- case toda a obra representada. Non vin a 'Cabeza de dragón', e iso que a fixo a Aula de Teatro da USC, no centenario do 98. - E respecto do que dicía Carvalho e Castelao verbo de Valle, ti onde te sitúas?- Obxectivamente o que di Carvalho é así: é unha obra en castelán, pero a nosa cultura, o noso territorio, a nosa historia, está cunha presenza extraordinaria. Entón, desde ese punto de vista pode pasar a formar parte do noso sistema. Agora, tal e como escribiu, é sistema da literatura en español. Agora, o que di Castelao é indiscutible, e tamén o dicía o propio Valle: "eu dotei de sentido estético esta terra". De todos modos é unha discusión que non me interesa moito. E, volvendo á obra, escolla da 'Cabeza de dragón' foi moi minuciosa. Evidentemente calquera quere facer as 'Comedias Bárbaras', pero para iso falta un Don Juan Manuel de Montenegro. E se non tes ese actor é mellor que non a fagas, podes facer o ridículo. Ou tes un Macbeth ou non fas un Macbeth. Entón esta ten a vantaxe de ser moi teatral, no sentido de que permite moito xogo en escena, logo ten un carácter exotista, que permite ambientalo en moitos lugares, permiten coreografías, loitas co dragón, e ao final optamos por esta.