Summary: ODS-Coia denuncia o caso dunha veciña de Vigo á que o concello obriga a agardar, cando menos, un mes perante un inminente corte do suministro.

Ana [nome fiticio] acudiu a segunda feira até os servizos sociais do Concello de Vigo após ter recibido un aviso da Acualia --empresa concesionaria do servizo municipal de auga da cidade-- advertíndolle que lle sería cortado o suministro por impagamento. Esta viguesa "fica sen ingresos mentres agarda pola RISGA que ven de solicitar", sinalan desde ODS-Coia. Perante o inminente corte Ana acude aos servizos sociais locais para impedir quedar sen auga. "Alí recibe como resposta aos seus problemas unha cita coa traballadora social para dentro dun mes e os impresos para solicitar unha Axuda de Emerxencia Municipal", explican desde o colectivo. Aliás, deberá entregar no rexistro municipal un certificado de pensións da Seguridade Social, o orixinal e unha copia da tarxeta que a identifica como demandante de emprego, o certificado negativo de percepción de prestacións do INEM, orixinal e copia do contrato ou recibo de aluguer e o recibo ou o aviso do corte de auga. Documentación, lembran desde ODS-Coia, que xa foi achegada aos servizos municipais coa solicitude da Risga. O Concello de Vigo demora un mes o primeiro encontro de Ana coa traballadora social malia que o corte do suministro é inminente "A muller ten aberto expediente no departamento de Benestar Social, ao ter cursada a solicitude de RISGA, polo que a morea de papeis que lle esixen para valorar a concesión da axuda xa os teñen no concello", apuntan. Esta realidade marcada polas demoras administrativas e unha peregrinaxe burocrática foi denunciada en diversas ocasións polas propias traballadoras sociais municipais. Na entrevista concedida a Sermos Galiza --asinada polo xornalista Cristian López, Erea Martínez, explicaba que as 17 empregadas atenden "17 mil usuarias potencias por traballadora cando o máximo son 8 mil". Máis do duplo. En conversa con este xornal, Martínez aseguraba que desde o goberno local de Vigo "queren que prioricemos dentro da miseria, do urxente, o máis urxente". Porén, acrecentaba no número 144 do semanario en papel, "esa persoa o mes seguinte está a pedir outra cita". A peregrinaxe burocrática Desde a Oficina de Dereitos Sociais de Coia denuncian que "seguir os pasos marcados polos servizos sociais, malia ficar sen ingresos, non asegura o dereito a ter subministro de auga". A Ana exíxenlle achegar, após ter solicitada a Risga, todos os documentos cos que xa contan os servizos sociais municipais Porén "si asegura", explican, "varias semanas de agarda para coñecer o resultado da solicitude", "un percorrido por diferentes administracións" ao que se lle engade "visitar a copistería para facer as pertinentes fotocopias" para alén da "incerteza de saber que unha necesidade básica como ter auga non está asegurada e que depende de circunstancias tan alleas a unha como que haxa orzamento dispoñible no concello, da valoración profesional que fagan sobre a túa situación, dos criterios non escritos dunha comisión de valoración" e mesmo "da carga de traballo da traballadora social". A realidade que atinxe Ana non lle é exclusiva. Erea Martínez explicaba a comezos do mes de maio que a situación social en Vigo "é máis grave do que se percibe. Na maioría dos casos a xente malvive". En boa medida, sinalaba porque "non ai un proxecto de intervención, de seguimento, de inserción real" que combata as causas do empobrecemento social. Desde ODS-Coia exixen "o dereito a vivir con dignidade a través da posta en marcha da Renda Básica das iguais e doutras medidas que aseguren o dereito a unha vida plena para todas as persoas" pois coidan que se está a "facer negocio coas nosas necesidades" através de políticas "mierábeis" baseadas "na caridade".


Summary: A poboación da UE sitúa a China como primeira potencia mundial na próxima década. A opinión das elites e da cidadanía europea diverxe en relación á China. Mentres os Gobernos da UE veñen de manifestar o seu apoio á estratexia de "guerra fría" do presidente estadounidense, Joe Biden, as sociedades apostan pola neutralidade e dan por feito a hexemonía chinesa nunha década.

Primeiro na reunión do G-7, despois no cumio da OTAN e, por último, na reunión bilateral coa Unión Europea (UE), o presidente dos EUA, Joe Biden, insistiu na necesidade de acordar unha política conxunta contra a China, a quen considera "a única potencia que de maneira sostida pode desafiar a orde internacional". Neste sentido, a semana antes dos encontros, un dos asesores de referencia en materia internacional da Administración estadounidense, Daniel Hamilton, afirmou que "esta é unha dimensión da seguridade na que a OTAN non fixo tanto como podería até o de agora e creo que o presidente lles vai pedir que fagan máis". As mensaxes de Biden e do secretario xeral da OTAN, Jens Stoltenberg, no encontro da organización do 14 de xuño en Bruxelas foron claras. Así, Stoltenberg afirmou que "estamos preocupados, pois as políticas chinesas coercitivas contrastan cos valores fundamentais do tratado de Washington. A China está a expandir rapidamente o seu arsenal, con máis cabezas nucleares". Nesa dirección, a declaración final do cumio considerou que "as ambicións declaradas e o comportamento asertivo da China presentan desafíos sistémicos para a orde internacional baseada en regras e para as áreas relevantes da seguridade da Alianza". A opinión dos parceiros da OTAN contrasta coa posición da poboación da Unión Europea. A este respecto, unha enquisa elaborada a comezo de 2021 polo Center for Liberal Strategies de Sofía para o Consello Europeo concluíu que a cidadanía de 11 Estados comunitarios obxecto do estudo defenderon maioritariamente que "o seu Goberno debería manterse neutral en calquera conflito entre os Estados Unidos e a China, mentres que non máis de 40% en ningún dos Estados afirmou que apoiaría Washington contra Rusia". A sondaxe realizada entre a poboación de Dinamarca, Francia, Alemaña, Bélxica, Hungría, Italia, Holanda, Polonia, Estado español, Portugal e Suecia salientou que "só 10% dos enquisados ven os Estados Unidos un socio fiábel". Sistema político "desfeito" A maioría dos enquisados amosáronse convencidos de que os Estados Unidos "están en declive" e o sistema político "desfeito". Neste sentido, o coordinador do estudo, Mark Leonard, aseverou que "os europeos gostan de Biden, pero non pensan que os Estados Unidos volvan como líder mundial" e indicou que "a maioría dos europeos son agora escépticos sobre a capacidade dos EUA de liderar o mundo". Na mesma liña, o 60% dos enquisados cren que "o sistema político estadounidense está desfeito", algo que avaliaron "positivamente" e como unha oportunidade para os seus Estados. A sondaxe realizada a 15.000 persoas de 11 Estados confirmou que máis de 65% do total dos entrevistados consideraron que "A China será a primeira potencia mundial na vindeira década". Así, por exemplo, o 79% dos enquisados no Estado español, o 72% en Portugal, o 72% en Italia e o 63% en Francia expresaron a súa certeza de que "A China superaría os EUA como a primeira superpotencia mundial na próxima década". A nova percepción sobre o papel futuro dos EUA levou tamén unha parte maioritaria da poboación a defender que a UE non delegue a súa defensa á OTAN, con porcentaxes do 72% en Portugal, do 71% en Suecia, do 70% en Francia e do 69% en Polonia. A nova Administración estadounidense prepara unha ofensiva para garantir a súa hexemonía durante as próximas décadas e nesa táctica resulta fundamental unha posición activa dos Gobernos europeos. A diferenza do Executivo de Trump, o Gabinete de Biden entende que confrontar con posibilidades á China require dunha acción concertada cos seus parceiros internacionais, coa OTAN como punta de lanza desa política. Neste contexto, o cumio da alianza militar que decorrerá en Madrid no vindeiro ano está chamado a xogar un papel chave e del agarda o Gabinete de Biden propostas concretas para confrontar o xigante asiático. As liñas da UE e da OTAN para este novo tempo foron xa adiantadas polo primeiro ministro italiano, Mario Draghi. O antigo directivo de Golmand Sachs e presidente durante practicamente unha década do Banco Central Europeo non dubidou en apostar a pasada semana por "unha Unión Europea máis forte para unha OTAN máis forte", sinalando que "a autonomía estratéxica europea é xustamente isto". A natureza da Unión Europea A natureza da UE é obxecto dun intenso debate político e doutrinal desde hai décadas. Para uns, o contrapeso ao poder estadounidense, con vontade de exercer de bloque rexional alternativo. Para outros, o capítulo europeo do proxecto dos Estados Unidos, subalternos aos designios de Washington. As palabras de Draghi son reveladoras.


Summary: @s promotor@s alicerzan nas bandeiras "da independencia e o socialismo, atravesadas pola loita feminista" a vertebración "deste novo proxecto" en construción.

A organización xuvenil Adiante disolveuse a principios deste mes tras case unha década de vida. Unha decisión coa que, aseguraban nun breve comunicado, daban "por finalizada esta etapa política". Coma o 'ave fenix' do que tanto gosta o imaxinario republicano irlandés (para simbolizar o inmorrente da loita contra o colonialismo británico), das cinzas do que popularmente se coñecía como "@s moz@s da FPG" está a abrollar un novo proxecto político sob as trabes da independencia e o socialismo. "Estamos aquí para organizarnos porque cómpre rematarmos con esta farsa á que pretenden que chamemos vida" Este proceso ten a denomización de MIR, Mocidade Independentista Revolucionaria. Foron "as siglas do primeiro sobrenome que tivo a nosa organización Adiante antes de se constituír formalmente alá polo ano 2004. Por esta razón tiramos de simbolismo para encetar un proceso emocionante que, alén de renomear a nosa organización, traerá consigo cambios substanciais na evolución da ferramenta de vangarda da mocidade comunista pola independencia de Galiza". "Somos a mocidade prohibida" Na presentación do proceso, @s participantes no mesmo afirman: "Somos a mocidade prohibida, a emigrada, a despedida, a esquilmada por un sistema concibido para o beneficio dos poucos sobre a explotación da maioría. E por iso, tamén, somos a maioría". Apuntan, tamén, que "estamos aquí para organizarnos porque cómpre rematarmos con esta farsa á que pretenden que chamemos vida, pois o que vivimos ten mellor o nome do espolio. As bandeiras da independencia e o socialismo, atravesadas pola loita feminista, vertebran o sentido deste novo proxecto que nos convoca e ao que vos damos benvida".


Summary: A Confederación Intersindical Galega realiza 27 e 28 de maio o seu VII Congreso, en Compostela, baixo o lema Coa CIG somos máis fortes. Participarán no mesmo máis de 700 delegados, que elixirán á nova Executiva Confederal e acordarán as liñas de traballo que rexerán a acción sindical no vindeiro período. Carril, secretario de Organización, encabeza a candidatura unitaria.

O secretario de organización da CIG no últimos catro anos, Paulo Carril, encabeza a candidatura unitaria para a nova executiva confederal que elixirá a central sindical nacionalista no seu VII congreso, que decorrerá o sábado 27 e domingo 28 de maio en Santiago de Compostela baixo o lema 'Coa CIG somos máis fortes'. Se ben aínda se poden apresentar candidaturas até 48 horas antes do inicio do Congreso, a candidatura de consenso indica que Carril ten todas as posibilidades de ser quen substitúa Suso Seixo, que deixa o cargo após 16 anos de responsabilidade no mesmo. Paulo Carril estivo 12 anos como secretario comarcal da CIG na Coruña, posto do que pasou a ter a responsabilidade como secretario de Organización en 2013. Seixo apresentou esta segunda feira o VII Congreso, canda Margarida Corral, e o responsábel de Comunicación, Francisco Miranda. No relativo ao ámbito organizativo, apostou en "mellorar nos métodos de traballo", cun sindicato "cada vez máis próximo" aos traballadores, cun funcionamento "moi participativo" e unha actitude "contraria ao pacto social". Diferenciou o sindicalismo da CIG fronte a UXT e CC.OO, os que acusou de "non promover a contestación e a mobilización", criticando que ambas as dúas teñen "unha política de colaboración, compadreo e entreguismo ao poder político". Fronte a iso, apostou polo modelo sindical, "completamente distinto", que representa a CIG. Subliñou ademais que é precisamente ese modelo o que levou á CIG a situarse como primeira central sindical de Galiza en afiliación, infraestrutura, capacidade mobilizadora e a unhas décimas de ser a primeira forza sindical en canto a representación nos centros de traballo. "Conseguímolo sen ceder para nada nos nosos principios e na nosa acción sindical: de combate, de contrapoder e contraria ao pacto social". Incidiu en que neste Congreso preténdese pór en valor a importancia da organización sindical, fronte á idea espallada polo neoliberalismo de que non hai clases sociais e que, polo tanto, "as organizacións sindicais tradicionais non temos moita razón de existir porque todos somos cidadanía, promovendo así o individualismo e a insolidariedade". Lonxe diso denunciou que realmente asistimos a un período no que se "está agudizando a loita de clases" e que, polo tanto, é fundamental que os traballadores estean organizados e "teñan capacidade para defenderse de forma colectiva". Explicou que para a CIG o actual modelo vai cara "un tipo de sociedade cada vez máis antidemocrático, no que quen toma as decisións que realmente despois condicionan as nosas vidas en todos os ámbitos son as institucións políticas e financeiras que funcionan totalmente á marxe do control da cidadanía". Por iso asegurou que os sindicatos seguen estando totalmente de actualidade, nomeadamente a CIG, entendendo que "tampouco serve calquera tipo de sindicalismo".


Summary: Oito charlas breves a cargo doutras tantas persoas transmitirán de maneira visual, entretida e divertida ideas, argumentos e consellos para influír positivamente sobre o futuro do galego na segunda edición do Lgx15, que organiza a CTNL.

O futuro do galego é negro se o pintas de negro. Agora, se queres empregar máis cores e darlles vida o futuro para o galego será das cores do arco da vella. E esa é a cor da que gosta a Coordenadora de Traballadores de Normalización da Lingua (CTNL), por iso entrega unha pincel diferente a varias persoas para que as combinen e debuxen un idioma de futuro. Iso é o LGx15, que este ano chega á súa segunda edición. Vai ter lugar na sala Capitol (Compostela) o vindeiro 24 de novembro. Van ser oito charlas breves, dun máximo de 15 minutos, e en que as persoas convidadas falarán de lingua, pero tamén de tecnoloxía, de música, de artesanía, de gastronomía, de autoaxuda, de underground.Aí estarán Alberte Lamazares (labrego, que tratará un dos principais usos da lingua: falar), Belén Regueira (comunicadora, convertida ese día en conselleira para neofalantes), Elena Ferro (zoqueira, quen falará sobre a necesidade de defender o noso), Diana Fernández e David Díaz (blogueira/o de Bolboretas no bandullo, que mesturarán ingredientes culinarios e lingüísticos), Marcus Fernández (webmáster de Código Cero, que falará das TIC en galego), María Yáñez (costureira de Internet, que demostrará que hai vida despois do Xabarín coa primavera "millennial"), Mark Wiersma (músico estadounidense, quen nos levará até o ano 2050 coa lingua e o son) e Rosalía Fernández Rial (profesora e poeta, que aclarará como a nosa lingua é latente de todas as demais). "Diferentes temas para axudar a reflexionar sobre o futuro da nosa lingua con novos argumentos e alento reforzado", como sinala a CTNL. Non faltaráá, claro, a música ao vivo, humor e improvisación, pois contarase coa actuación do grupo Poetarras e conducirán o acto os regueifeiros Josiño da Teixeira e Luís O Caruncho. As entradas para este evento xa están á venda ao prezo de 6 euros (na rede en www.salacapitol.com, e fisicamente nos próximos días na Tenda A Reixa de Compostela. O día do evento, en caso de quedaren dispoñibles, custarán 10 € na billeteira). LGx15 conta coa colaboración económica da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.


Summary: Falamos do alarmante devalo demográfico, entrevistamos Xurxo Souto, debullamos por que miles de empresas de todo o Estado se fugan a Madrid e adentrámonos na flora e fauna 'exótica invasora' que hai en Galiza. Todo isto, e moito máis, xa na nosa loxa.

A última proxección demográfica do INE sinala que Galiza perderá perto do 10% da súa poboación actual dentro de quince anos e que non haberá un saldo vexetativo tan negativo en todo o Estado. O país esmorece e a reacción política non vai máis alá de medidas cosméticas. Falamos disto na reportaxe 'Un país que esmorece', que tamén nos dá pé a preguntarnos sobre a efectividades das políticas de natalidade. 'As invasoras que toman Galiza'. Segundo dados da Xunta de Galiza, existen un total de 192 especies exóticas invasoras no país. A meirande parte, o 60 por certo, correspóndese con plantas. Explicamos cales son e as ameazas que implican. Un dato, "o impacto potencial económico da erradicación chega aos 12.700 millóns de euros ao ano (uns 24.000 euros por minuto)". O Goberno de Feijóo agasalla as familias que teñen un bebé cunha cesta con produtos para o coidado das crianzas, mais esquece o seu deber de fomentar o idioma propio do país no ámbito familiar. De feito, a cesta inclúe un CD con arrolos en castelán. 'Cestas, bebés e exclusión do galego'. Pasaron 25 anos desde que o Parlamento de Galiza aprobase a autovía entre A Coruña e Carballo, "sempre sen peaxe". O PP incumpre as súas promesas, a cidadanía mobilízase a través de distintas plataformas e o alcalde de Arteixo négase a asumir a responsabilidade do PP polo mantemento desta peaxe. 'Cando o PP defendía a gratuidade da autoestrada AG55'. Rajoy presidente e Plan Retorna 'Rajoy consegue todos os seus obxectivos ao desarmar o PSOE'. Rajoy podería ter forzado unhas terceiras eleccións e probabelmente tería obtido máis escanos na cámara. Porén, o seu obxectivo real é a división da esquerda e satelizar o PSOE. Ese propósito cumpriuse mellor coa abstención de Ferraz. E falamos con Rocío de Frutos, a deputada ourensá que votou Non á investidura de Rajoy. "Pedro Sánchez ten o meu apoio se decide presentarse". A volta a Galiza das persoas emigradas menores de 35 anos, 90 mil desde o ano 2009, prioridade para o BNG. Galiza está a drenar populación cara ao resto do Estado e do planeta a un ritmo brutal. Isto estase a traducir nunha queda demográfica que ameaza a economía e o benestar do país. O BNG propón o Plano Retorna para favorecer a volta a casa. '88 millóns para o Plano Retorna'. O doutor en Ciencias Sociais, Julio C. Gambina (Bos Aires), debulla o novo escenario internacional, caracterizado pola resistencia das principais potencias capitalistas a renunciaren ao seu rol hexemónico, a disputa de novos actores globais como China e Rusia. Fenómenos que inscribe nun marco de múltiples crises de alcance sistémico. 'Mudanzas na disputa pola hexemonía mundial'. 'Um ano de governo do PS em Portugal'. O primeiro ano do novo governo português supôs frear as políticas de agressão ditadas pela Troika e iniciar uma tímida recuperação de direitos. No entanto, visou também as limitações de uma mudança pilotada em minoria pelo sistémico Partido Socialista. 'Venezuela, entre o diálogo e a fractura definitiva'. Poucos días despois de se cruzaren mutuas acusacións de golpismo, o chavismo e a oposición poñen en marcha un diálogo baixo o abrigo internacional. Ambas as partes concordan en rebaixar a crecente tensión política e social. Capitalidade e privilexios Ser capital do Estado garántalle a Madrid unha vía privilexiada de ingresos, o Imposto de Sociedades: empresas e compañías que operan e fan negocios en todo o Estado mais tributan en Madrid. Ministerios e a inmensa maioría de organismos públicos, así como a maioría das firmas de accionariado estranxeiro, teñen sede en Madrid. Con todos eses ingresos pode facer unha política tributaria de baixos impostos que atrae empresas de todo o Estado. Só no primeiro semestre, 3.738. 'Madrid, paraíso fiscal'. En análise, a segunda parte de 'Galiza, a perspectiva internacional'. "O mar non é pasado, o mar é futuro". Entrevistamos Xurxo Souto. 'Contos do mar de Irlanda' (Xerais, 2014) é o libro en galego máis vendido en 2015, un libro que recupera e transmite a memoria de homes e mulleres do mar, voces anónimas cargadas de historias que aínda están por ser ouvidas. Conversamos co autor e colaborador de Sermos Galiza sobre como xurdiron as cen arribadas, a importancia do mar na Galiza e o seu proxecto literario bravú. "Como non o coñecemos, os terrícolas tendemos a ver o mar como algo folclórico, decimonónico ou como algo soberbio. Cando realmente o motor do mar na Galiza son as grandes cidades, Vigo e A Coruña". Non falta a sección Fóra de Serie, nin 'andar e ver' co colectivo Xea a nos levar ao Cuíña, nos Ancares. Nin a contra-capa, a selfie entrevista... e moito máis. Tamén neste número as críticas e achegas de Mario Regueira, Andrés Castro, Marga Doval, David Otero, Xoán Costa..


Summary: Porto orixinal do mito xacobeo, con varias historias relacionadas co Apóstolo, e arranque da derradeira etapa do camiño portugués, Padrón ten moitos puntos de interese que se poden ligar nun roteiro.

Padrón asenta na veiga do tramo final do curso do río Sar, pouco antes de este desembocar no Ulla; é unha vila de tradición e fonda raíz xacobea. Porto orixinal do mito, con varias historias relacionadas co Apóstolo e arranque da derradeira etapa do camiño portugués, mais non só. Tamén é un centro comercial da zona, no que se celebra feira todos os domingos, e un bo lugar para andar e ver, no que facendo un roteiro duns 6 km podemos achegarnos aos puntos de máis interese. Paraxe: O Sar / Concello: Padrón / Percorrido: 6 km / Dificultade: Baixa Comezamos no campo da feira e pola beira do río percorremos o paseo do Espolón, onde veremos os recordatorios de dous dos padroneses máis importantes (Rosalía de Castro e Camilo José Cela), até chegarmos á igrexa de Santiago onde se atopa o "Pedrón", a ara romana na que segundo a tradición amarrou a barca que trouxo ao apóstolo e da que tomou o nome a vila. Cruzamos a ponte de Santiago para achegarnos á fonte do Carme e deixándoa atrás e indo á esquerda subimos a costa e á escaleira que nos leva ao adro do convento do Carme, un miradoiro sobre a vila. A panorámica mellorará cando volvendo á fonte e deixándoa á dereita imos ás escaleiras polas que subimos a Santiaguiño do Monte (área de lecer, capela, miradoiro...). Baixamos polo camiño da subida e coa chegada á ponte xa rematan as dificultades de relevo, porque o resto do percorrido é completamente chan. Volvemos cruzar o río e atravesamos a vila para ir ao Xardín Botánico Artístico que acolle especies curiosas e algunhas protexidas no catálogo da Xunta de Galiza (palmeira do Senegal, secuoias,...). Desde el, pola rúa que vai á estación do tren, cruzamos a canle pola que se xebra parte do caudal do Sar, unha canle construída para evitar os alagamentos que as enchentes provocaban cada inverno na contorna. Despois de pasar a vía do tren imos á esquerda para ver e visitar a casa museo de Rosalía de Castro (hai que ter en conta os horarios). Desde aí volvemos atrás para cruzar as vías e, seguindo os indicadores, ir á dereita, a Iria, para coñecer a igrexa, o cemiterio da Adina e as súas antigas oliveiras, e, xusto de fronte da igrexa, o museo de Camilo José Cela, tamén visitábel. Desde aquí volvemos á vila para rematar o percorrido. Podemos facelo pola beirarrúa da estrada ou desviarnos polo camiño dos peregrinos, máis tranquilo, e deixarnos ir logo polas rúas do centro até onde comezamos. Nunha visita máis demorada podemos achegarnos a Herbón, máis coñecido pola sona dos seus pementos que pola súa igrexa románica, onde tamén podemos ver o convento e as sobreiras do seu adro, e, baixando ao río, as pesqueiras da lamprea; uns 8 km ida e volta pola estrada que vai a Carcacía e Pontevea.


Summary: A Academia GAlega vén de presentar a web Primavera das Letras que pon a disposición da comunidade escolar diversos recursos didácticos relacionados co Día das Letras Galegas e co homenaxeado este ano, Manuel María.

O CEIP Curros Enríquez, no barrio coruñés de Monte Alto, onde Manuel María viviu os derradeiros anos da súa vida, acolleu esta mañá a presentación de Primavera das Letras, un proxecto da Real Academia Galega pensado para fornecer o profesorado, a través das novas tecnoloxías, de recursos didácticos que permitan traballar os contidos educativos relacionados co Día das Letras Galegas alén dos días previos ao 17 de maio e desde unha perspectiva interdisciplinar. A cerna desta iniciativa é a páxina web Primavera das Letras, desde a que se achegarán distintos recursos didácticos, dirixidos sobre todo ao alumnado de infantil e primaria. O proxecto está aberto tamén ás familias e a calquera usuario, que poderán acceder aos materiais pendurados neste espazo virtual de acceso libre. Durante a presentación o alumnado recitou poemas de Manuel María e narrou a vida do poeta chairego. Por outra banda, o secretario da RAG, Henrique Monteagudo, engadiu que con estes recursos preténdese contribuír a estender a celebración e que "o Día das Letras Galegas sexa algo máis ca un día". De feito, Primavera das Letras fornecerá de novos recursos a comunidade educativa ao longo de toda a primavera, desde fichas didácticas a actividades interactivas, até o mes de xuño. Os contidos estarán ademais accesibles na web todo o ano co propósito de poderen ser empregados en calquera momento, xerando pouco a pouco un banco de recursos que pretende ser útil para toda a comunidade escolar.


Summary: Porén, contra esta decisión aínda cabe recurso de apelación perante a Audiencia Provincial da Coruña.

O Xulgado de Instruccion número 2 de Betanzos vén de desestimar o recurso presentado contra o arquivo e sobresemento da causa aberta contra os integrantes do grupo coñecido como os '19 de Meirás', denunciados pola Fundación Francisco Franco e a familia do ditador. Así o notifican os '19 de Meirás' en relación a unha denuncia que se presentou após aquela acción simbólica realizada no 2017 no pazo de Meirás para exixir a súa devolución ao patrimonio público. Nun comunicado, os seus integrantes destacan a decisión do xulgado "reiterando o sobresemento e arquivo da causa". No entanto, lembran que, contra a mesma, aínda cabe recurso de apelación perante a Audiencia Provincial da Coruña. A Xustiza arquiva a causa contra 'os 19 de Meirás' que ocuparon o pazo en 2017 Sobre a ocupación do pazo de Meirás, en 2017, reiteran que se tratou "dun acto simbólico" realizado en agosto dese ano "para reclamar o que é de xustiza: que o pazo ten que ser devolto ao pobo galego", sosteñen, sobre a demanda que os levou a protagonizar este acto. "Por moito que os herdeiros da ditadura franquista tenten acalar a voz das e dos demócratas que denunciamos o espolio do franquismo non o van a conseguir", afirman tamén en relación aos bens da familia Franco obtidos durante esa etapa. O pasado 19 de xullo as persoas que realizaran aquela acción simbólica voltaron ao pazo cando se facían catro anos da protesta. A consecuencia daquela mobilización, a Fundación Francisco Franco e os herdeiros do ditador presentaron unha querela contra os activistas no xulgados de Betanzos a día de hoxe pendente de resolver. "Que nos denuncien o que queiran, non poden roubar a dignidade do pobo galego" Unha situación diferente é a de Néstor Rego, cuxa causa se derivou pola súa condición de aforado ao Tribunal Supremo, que determinou o arquivo da mesma, ao non atopar "carácter delituoso dos feitos suficientemente xustificado e ademais non alcanzar os indicios existentes de participación do aforado a mínima solidez exixida".


Summary: O edil popular Andrés Martínez suxeriu a unha moza de 21 anos que foi co seu bebé a pedir traballo no Concello de Villarrobledo (Albacete) que dese o fillo en adopción "ou te metes puta".

Ángeles María Herreros, 21 anos de idade e desempregada. Foi acompañada do seu bebé ao Concello de Villarrobledo (Albacete) para preguntar pola posibilidade de ter un emprego e así, afirmou, "dar de comer á miña fillla", segundo ela mesma narrou na Cadena Ser. A resposta que recibiu por parte de Andrés Martínez, edil responsábel da área de Emprego, foi: "Ou o das en adopción (o bebé) ou méteste puta". Esta versión foi ratificada pola sogra da moza, Isabel Martínez, quen tamén se achegou posteriormente ao consistorio albaceteño a pedir explicacións ao concelleiro e recibiu a mesma resposta. Ataque de ansiedade Herreros e Martínez, que sufriron un ataque de ansiedade no Concello e foron atendidas polos Servizos de Emerxencia 112 e a Policía Local, anunciaron a súa intención de demandar o edil do PP.


Summary: Reclama dúas esculturas do Mestre Mateo en mans dos Franco.

Un xulgado de primeira instancia de Madrid admitiu a trámite a demanda civil presentada polo Concello de Santiago de Compostela contra os Franco polas dúas esculturas do Mestre Mateo que esta familia ten no seu poder, segundo adianta a Cadena Ser. Na argumentación xurídica da demanda, o Concello "contrapón que as pezas foron compradas polo Concello de Santiago nunha acción perfectamente legal e documentada, mentres que non existe ningún documento que xustifique que as dúas esculturas acabaran no poder da familia Franco". Na demanda pídeselle ao xulgado que declare que as dúas esculturas pertencen ao Concello de Santiago e que se condene a Carmen Franco a que as devolva á Corporación municipal para sexan obxecto de exposición permanente no Museo da Catedral de Santiago. A demanda presentada hai un mes inclúe informes de expertos que identifican as esculturas de Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel e contextualízanas historicamente. A asesoría xurídica do Concello trata, ademais, de adiantarse a posíbeis argumentos de defensa da Familia Franco como que o delito prescribise. Mais iso non pode suceder pois son bens que fan parte do patrimonio do Estado, non prescriben. Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel son dúas pezas feitas no séculos XII e XIII polo Mestre Mateo. Dúas pezas talladas entre 1188 e 1211 por Mateo para que figurasen no Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela


Summary: A formación supera os 13.500 inscritos no país, situándose como unha das comunidades que achega maior número de simpatizantes. A provincia da Coruña é a terceira do Estado con maior ratio de afiliados, cuxo número se incrementou nun 140% nos dous últimos meses.

Con case nula estrutura, Podemos irrompeu nas pasadas eleccións europeas en Galicia con preto de 85.000 votos e situándose como a cuarta forza por detrás de AGE e un chisco por riba do BNG. Malia carecer de caras visíbeis no país e mesmo de sedes, a formación que lidera Pablo Iglesias foi tamén aquí a gran sorpresa electoral. Pasados cinco meses, varias enquisas sitúan o partido como clara alternativa de goberno no Estado e a súa escasa visibilidade autonómica non impide que a súa implantación vaia medrando. "Galicia é un dos territorios de maior implantación de Podemos", asegurou esta fin de semana en RNE a compostelá Carolina Bescansa, unha das fundadoras da formación, residente en Madrid desde hai anos e profesora na Facultade de Ciencias Políticas da Complutense. "Están a agromar moitos círculos e a xente está traballando desde o principio", engadiu unha das caras visíbeis do partido. Galicia achega máis de 13.500 afiliados a Podemos, sendo unha das autonomías con maior implantación Atendendo ao número de inscritos, a importancia de Galicia na base militante de Podemos semella cada vez maior. Segundo os últimos datos difundidos pola formación -e que son sempre provisionais ante a continua inscrición de cidadáns vía web-, o país achega 13.566 inscritos a un total de máis de 216.000 no conxunto do Estado. Son, xa que logo, arredor do 0,59% do censo electoral, 59 por cada 10.000 persoas adultas, unha proporción semellante á media estatal e que sitúa Galicia entre as comunidades autónomas con maior implantación. Destacan, por riba de todas, Asturias -con 7.243 inscritos, uns 78 por cada 10.000 censados- e Madrid, con máis de 40.000 afiliados e un 0,77% do censo eletoral. A continuación, sitúanse -dependendo das variacións diarios que se producen na listaxe- a Comunitat Valenciana, Galicia, Euskadi, Aragón e Cantabria, cuns resultados semellantes en proporción tanto á súa poboación como ao número de adultos con dereito a voto. O número de inscritos en Podemos incrementouse en case un 140% nos dous últimos meses en Galicia Foron os últimos meses, coa necesidade de inscribirse para poder participar no proceso asembleario que remata neste mes e que define o instrumento político de Podemos, cando o número de inscritos de disparou, tanto no conxunto do Estado como en Galicia. No país, o aumento nos dous últimos meses foi de preto do 140%, ao pasar dos algo máis de 5.500 inscritos cos que o partido contaba a principios de setembro aos preto de 13.600 da actualidade. Case 8.000 afiliados máis nuns 60 días. E se hai unha provincia que destaca nese aumento é A Coruña, que conta con 7.265 inscritos, o que a sitúa como a terceira con maior ratio de afiliados no conxunto do Estado, só por debaixo de Madrid e Asturias, moi preto de Bizkaia (outro dos territorios con máis simpatizantes) e con máis da metade do total de militantes da formación en Galicia. Desde Pontevedra, segundo os datos de Podemos, inscribíronse 4.256 persoas, fronte ás 1.092 desde Lugo e as 953 desde Ourense. No lado oposto sitúanse, á marxe de Ceuta e Melilla, Illes Balears e Cataluña, onde a implantación é bastante feble. A Coruña, con máis de 7.200 inscritos, é a terceira provincia con maior ratio de afiliados no Estado En Galicia, os afiliados de Podemos concéntranse sobre todo nos espazos urbanos -especialmente nas cidades de Vigo e na Coruña, aínda que os inscritos espállanse por todo o territorio. Con estas cifras, Podemos situaríase en Galicia como a segunda forza en número de afiliados, tan só superada polo PP, con máis de 100.000, e por riba dos arredor de 11.000 do PSdeG, dos máis de 7.000 do BNG, dos 1.400 de EU e dos preto de 1.000 de Anova. Non obstante, hai que ter en conta que, a diferenza do que ocorre co resto de formacións, a inscrición no partido que lidera Pablo Iglesias é gratuíta e non supón o pago de cota ningunha. Para recadar fondos, estableceuse un sistema de achegas periódicas mediante doazóns mensuais, trimestrais ou anuais de entre 5 e 50 euros. Podemos superaría o PSdeG en número de afiliados, aínda que o rexistro no partido non implica o pago de cota ningunha Pola contra, só as persoas que se rexistran en Podemos teñen dereito a participar nas votacións desta asemblea constituínte aínda activa, tanto á hora de definir o modelo do partido como os membros dos órganos de dirección. Ademais, os inscritos deben acetpar unhas condicións xerais que imlica a aceptación "dos estatutos do partido e dos acordos éticos, organizativos e políticos que aprobe a asemblea cidadá e demais órganos do partido, así como dos métodos de participación e das fórmulas de decisión que lexitimamente se establezan". Aquel que se rexistra pasa a ser, segundo aclara a web, "membro de Podemos" cos "dereitos e obrigas recoñecidas pola lexislación española a todos os inscritos en partidos políticos".


Summary: As plataformas dixitais que asinaron coa Comisión Europea en 2016 un código de conduta contra os discursos de odio na rede retiraron de media 71% dos contidos denunciados en 2019, segundo a avaliación publicada esta semana por Bruxelas, que valora os avances mais continúa a criticar a falla de transparencia das redes sociais.

A Comisión Europea presentou esta semana os datos da quinta avaliación do Código de Conduta 2016 contra os discursos de odio na rede. O Executivo comunitario valorou como positivos globalmente os resultados, que mostran que as plataformas dixitais ─entre estas, Facebook, Twitter ou Instagram─ analizaron 90% dos contidos denunciados nas primeiras 24 horas. De todo ese material sinalado como supostamente ilegal, foi retirado finalmente 71%. O 6 de decembro de 2008 entrou en vigor na UE a "Decisión marco relativa á loita contra determinadas formas e manifestacións do racismo e a xenofobia mediante o Dereito penal". Esta criminaliza "a incitación pública á violencia ou ao odio dirixida contra un grupo de persoas ou contra un membro dese grupo definido en referencia á raza, á cor, á relixión ou crenza, á ascendencia ou á orixe nacional ou étnica". Un delito "realizado coa difusión, por calquera medio, de escritos, imaxes ou outros soportes". Estes discursos inclúen a "apoloxía pública, negación ou trivialización flagrante dos crimes de xenocidio, crimes contra a humanidade e crimes de guerra". O 31 de maio de 2016, tras a popularización masiva das redes sociais e co fin de responder á proliferación dos discursos de odio racista e xenófobo online, a Comisión, canda as catro principais empresas tecnolóxicas do mundo ─Facebook, Microsoft, Twitter e YouTube─, presentou o Código de Conduta para atallar este problema dentro da UE. Liberdade de expresión Neste último informe evidéncianse varios progresos. Por exemplo, en 2016 só 40% dos contidos eran analizados nas primeiras 24 horas en contraste co 90% actual, e só 28% foi retirado polo 71% deste rexistro. A metodoloxía é a mesma en todos os exercicios, segundo explicaron desde a Comisión, para permitir unha comparación no tempo o máis axustada posíbel. A quinta avaliación levouse a cabo durante un período de seis semanas, desde o 4 de novembro ao 13 de decembro de 2019. Foi elaborada por 34 organizacións da sociedade civil e cinco institucións públicas, que analizaron o caso de 4.364 notificacións de todos os Estados membros agás Dinamarca, Luxemburgo, Malta e Países Baixos. Analizados os datos, a Comisión Europea valorou positivamente o respecto das plataformas dixitais á liberdade de expresión, evitando retirar contidos denunciados que en realidade non entran dentro do cualificado como discurso de odio. Tamén salientou que as compañías respondesen e mantivesen informados os usuarios sobre a decisión a tomar co contido en 67,1% das denuncias, case dous puntos máis (65,4%) que no anterior exercicio. Non obstante, nesta última cuestión o Executivo considera que hai un amplo marxe de mellora, xa que tan só Facebook ─que recibiu máis da metade das 4.364 notificacións analizadas─ informa sistematicamente da evolución dunha queixa. Lei de Servizos Dixitais "O Código de conduta continúa a ser unha historia de éxito para atallar os discursos de odio online", sinalou a comisaria de Valores e Transparencia, Věra Jourová, na presentación do informe. "Ofreceu melloras urxentes respectando ao tempo os dereitos fundamentais" e "creou colaboracións valiosas entre as organizacións da sociedade civil, as autoridades nacionais e as plataformas tecnolóxicas", dixo. Polo seu lado Didier Reynders, comisario de Xustiza, manifestou que malia ser bos resultados, as "plataformas deben de fechar a fenda observada nas máis recentes avaliacións, particularmente na comunicación cos usuarios e na transparencia". Neste sentido, anunciou que a futura Lei de Servizos Dixitais ofrecerá un marco claro e mellorará a loita contra os discursos de odio na rede, que podería incluír medidas "obrigatorias" para as plataformas. A norma en que traballa a Comisión, aberta á consulta pública na web EUSurvey da UE, nutrirase dos resultados obtidos desde 2016. "Chegou o momento de asegurar que todas as plataformas teñan as mesmas obrigas en todo o mercado único, e de clarificar na lexislación as responsabilidades destas para facer que os usuarios estean máis seguros online. O que é ilegal offline fica ilegal online", engadiu Jourová.


Summary: Unha representación da Coordinadora Galega de Atención Primaria compareceu en rolda de imprensa para informar sobre os motivos e obxectivos dunha greve na que reclaman mudanzas importantes nun servizo que leva anos en deterioro. Demandan que se abra unha Mesa de Diálogo pola Atención Primaria, na que estean presentes sindicatos, asociacións profesionais, sociedades científicas, para elaborar un novo acordo sobre a Mellora do servizo.

O 9, 10 e 11 de abril todas as categorías laborais do servizo de Atención Primaria en Galiza están chamados a secundar unha folga que os convocantes agardan que sexa "histórica". Rexistrada a folga a pasada sexta feira, 29 de marzo, unha ampla representación da Coordinadora Galega de Atención Primaria compareceu esta segunda, 1 de abril, para debullar un paro que, sinalan, quer defender e reinvindicar "dignidade" para o servizo. Cinco son os puntos que as organizacións convocantes da greve consisderan "irrenunciábeis" e que centran as demandas de cara á administración. Orzamento. O orzamento actual non serve para atender as necesidades dun servizo de calidade. Os e as profesionais piden un aumento progresivo do mesmo até acadar – nun prazo de 4 anos- 25% do total de orzamento da sanidade pública galega. Capacidade de planificar. Creación dunha Xerencia de Atención Primaria, en pé de igualdade coa de Atención Hospitalaria, e que teña capacidade de planificar e xestionar o orzamento ou os recursos humanos propios. Máis persoal. Demándase a convocatoria "inmediata" de todas as prazas necesarias en todas as categorías de Atención Primaria que o precisen. Pídese eliminar as limitacións derivadas da taxa de reposición e que se vaia tendendo a unha diminución das ratios actuais de pacientes por profesional. Acabar coa precariedade laboral. Ínstase a modificar o modelo de contrato acordado na mesa sectorial, o Nomeamento estatutario eventual de continuidade no ámbito Sergas, e melloralo. A fin da precariedade é "imprescindíbel" para garantir 2a calidade da asistencia". Solución para o problema dos PAC (Puntos de Atención Continuada). Solicitan que se garanta unha prestación asistencial "segura e de calidade". Para negociar estas demandas, as convocantes da folga solicitan a apertura dunha Mesa de Diálogo pola Atención Primaria, na que estean presentes sindicatos, asociacións profesionais, sociedades científicas, para elaborar un novo acordo sobre a Mellora da Atención Primaria."Queremos máis tempo para cada consulta, máis persoal en todas as categorías e rematar coa precariedade", resumen. "Máis de mil profesionais estamos na Coordinadora", apontaba en conversa con Sermos Galiza Xosé Dios, médico e membro da Coordinadora, que consideraba que a folga "vai ser histórica". Xa o é, apunta, desde o momento en que é a primeira que se fai na sanidade galega que nun servizo engloba a todos os sectores: médicos, persoal administrativo, matronas, enfermeiras (se ben o sindicato de enfermería Satse non apoia)... As propostas feitas desde a Xunta para este servizo non convencen a Dios, que considera que non son abondo para facer fronte ao problema, para alén de criticar a actitude da Consellaría, "que un día promete máis de 100 medidas, uns días despois son sete, despois outras...". Tamén mostrou o seu malestar a respecto das últimas declaracións de Feixoo, que di que non ten coñecemento da folga. "Pois se non sabe, que se informe, e que saiba como está a sanidade", instouno.


Summary: Novo Goberno no Estado e vellas reclamacións da Galiza. O acordo de investidura entre PSOE e BNG abre a porta a reiniciar a transferencia habitual de competencias

En canto a competencias, Galiza está igual hoxe que en 2009, cando o Partido Popular, con Alberto Núñez Feixoo á cabeza, recuperou a Xunta e rematou coa experiencia do bipartito de Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana, a última vez que o país conseguiu ampliar a súa capacidade de xestión fronte o Estado. Agora, co primeiro Goberno de coalición progresista no Estado e o pacto asinado entre PSOE e BNG no Congreso, vólvese falar das competencias aínda pendentes e ábrese a porta a convocar a Comisión mixta de transferencias entre o Estado e a Xunta, que depende da vontade de ambas institucións. Carlos Aymerich, profesor de Dereito Administrativo da Facultade de Dereito da Universidade da Coruña, salienta a xestión do tráfico e da seguridade viaria como fundamentais. "Xa se tratara co bipartito pero houbera unha oposición do Goberno do PSOE. Agora, co precedente de Navarra, agardo que se avance", apunta. Outro punto chave é a xestión integral do control da vixilancia pesqueira e do salvamento marítimo, explica Aymerich, permitiría unha "mellor coordinación" dos efectivos e unha "aposta pola xestión pública". Sobre os asuntos pendentes no Estatuto de Autonomía que se poderían mover agora, Aymerich destaca o artigo 55, que fala da transferencia a Galiza das empresas públicas industriais ou financieiras de carácter estatal ou, cando non sexa posíbel, que a Administración galega teña representación nos seus órganos de dirección. "Isto significaría que en Aena ou en Navantia Galiza estivese directamente representada", explica. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: A Confederación de Anpas Galegas levou a cabo a "I Xornada de Anpas Galegas no rural", un espazo para o debate e reflexión sobre a educación no rural galego. País, colaboración, cultura, identidade ou participación son as palabras coas que se definen nesta primeira xornada

O 19 de novembro a Confederación de Anpas Galegas realizou no Courel a "I Xornada de Anpas Galegas no rural. O ensino, integrador do desenvolvemento", un encontro que serviu de plataforma para o debate e o intercambio de experiencias e a procura de solucións para os problemas actuais da sociedade no rural galego, alimentando a visión desde a escola e a educación. Durante a xornada contaron con doce palestras que abarcaron temáticas diversas, desde a explicación do que eran as escolas de ferrado até información sobre montes veciñais e economía de colaboración e ecoloxía, así como as experiencias persoais de xente que vive e/ou traballa no rural. Neste primeiro encontro estiveron presentes os catro grupos políticos representados no Parlamento Galego. Desde a Confederación de Anpas Galegas agradecen "que estiveran os catro, aínda que é certo que o representante do PP non fixo propostas", non obstante, "os outros tres representantes si presentaron os seus diagnósticos e as súas propostas que unifican a afirmación da existencia dun problema e a necesidade de tratalo desde unha perspectiva de País". Unha das propostas principais que callou nesta I Xornada foi "a demanda xeneralizada dunha Lei Educativa Galega que inclúa a nosa propia realidade para ser estudada e valorada". Neste senso, a Confederación de Anpas Galegas sustenta a necesidade de trazar políticas concibidas desde unha perspectiva interna e tendo en conta a realidade do rural galego porque "Galiza é o rural, mesmo as cidades son o rural, e se estamos desde hai décadas esnaquizando esa certeza é porque non estamos a ver a nosa realidade desde unha perspectiva interna, senón que estamos a aceptar como bos outros xeitos de vida e de organización que non se corresponden coa nosa cultura, coa nosa historia, coa nosa percepción da vida e do traballo". Amais, consideran necesario adaptar o rural "ás novas realidades económicas e sociais", e defenden "que termos no rural unha vida actualizada, moderna e profundamente galega".


Summary: O ministro de Exteriores ruso informou o seu homólogo chinés sobre o "progreso da operación militar especial" e o estado das negociacións con Kíiv. Ademais, ambos volveron incidir na "natureza contraproducente das sancións unilaterais ilegais" de Occidente e acordaron fortalecer a súa vinculación.

O ministro de Exteriores de Rusia, Sergei Lavrov, chegou na cuarta feira á China na primeira visita ao xigante asiático desde o inicio da invasión de Ucraína. Unha viaxe na que mantivo unha reunión co seu homólogo chinés, Wang Yi, antes dunha conferencia multilateral sobre o Afganistán. "Estou convencido de que ao final desta etapa, a situación internacional será moito máis clara. E que nós, xunto con vostedes e os nosos partidarios, avanzaremos cara a unha orde mundial multipolar, xusta e democrática", manifestou Lavrov, nunha nova xornada de bombardeos rusos sobre Ucraína, concretamente contra Chernigov, malia as promesas de contención. As relacións entre Rusia e a China estreitáronse nos últimos anos, unidas polo enfrontamento común con Estados Unidos. A visita do presidente ruso, Vladimir Putin, ao seu homólogo chinés, Xi Jinping, a principios de febreiro serviu para afianzar esa amizade "sen límites" e para criticar a expansión da OTAN. Beijing busca manterse neutral na guerra que Rusia lanzou contra Ucraína: por un lado defende a soberanía territorial do país agredido, pola outra négase a condenar a ofensiva bélica, que como Moscova cualifica de "operación militar especial". Asociación estratéxica Segundo un comunicado posterior do ministerio ruso, Lavrov informou a Wang sobre o "progreso da operación militar especial" e o estado das negociacións con Kíiv. Ademais, ambos volveron incidir na "natureza contraproducente das sancións unilaterais ilegais" impostas por Washington e os seus aliados e acordaron fortalecer a súa asociación estratéxica. Pola súa parte, Wang sinalou que as relacións bilaterais resistiron as últimas turbulencias internacionais e que existe a vontade mutua de desenvolver os seus lazos. Palabras referendadas polo portavoz de Exteriores, Wang Wenbin, quen salientou ante a prensa que "non hai límite" para a cooperación entre ambos os dous países, así como "para os nosos esforzos para lograr a paz, salvagardar a seguridade e oporse á hexemonía". Intensa diplomacia O encontro produciuse en Tunxi, na provincia oriental chinesa de Anhui, onde o Goberno chinés acolle desde onte até hoxe dúas xuntanzas paralelas sobre o Afganistán. A primeira reúne os ministros de Exteriores dos países limítrofes (China, Paquistán, Irán, Taxiquistán, Turkmenistán e Usbequistán) ademais de Lavrov e do xefe da diplomacia talibán, Amir Khan Muttaqi. Tamén se desenvolve unha reunión da chamada "Troika estendida" (China, Rusia e EUA mais o Paquistán). Wang visitou Kabul a semana pasada, na primeira de alto nivel desde que os talibán retomaron o poder en agosto. E hoxe Lavrov viaxará á India, coincidindo coa visita dun alto representante da Casa Branca ao país, que até agora se mantivo neutral na guerra de Ucraína. Ademais, mañá tamén se desenvolverá por videoconferencia a cimeira China-Unión Europea, que reunirá o presidente do Consello Europeo, Charles Michel, e a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, con Xi e co seu primeiro ministro, Li Keqiang. O tema principal: a guerra de Ucraína.


Summary: O roteiro polo inmoble evita calquera alusión á ditadura ou ao xeito no que a familia do xeneral fascista conseguiu as Torres. O guía non só non critica o ditador, senón que o define como "generalísicmo" e recoñece por el "unha profunda admiración". Eurodeputados visitan o Pazo de Meirás para implicar a Eurocámara na expulsión dos Franco

Nin guerra civil, nin ditadura, nin fascismo, nin réxime totalitario. Na visita ao Pazo de Meirás non escoitará nada diso. O guía que percorre as diferentes estancias, xardíns e terreos que conforman as propiedades dos Franco en Sada opta por usar, en numerosas ocasións, a palabra "generalísimo" para definir a Franco ou "guerra española" para referirse ao conflito desatado polo golpe de Estado de 1936. Tampouco palabra ningunha sobre o xeito na que o ditador se fixo co inmoble máis aló da alusión ao "notable" --Pedro Barrié de la Maza-- que impulsou o agasallo que a cidadanía tería feito ao antigo xefe de Estado. O guía da visita a Meirás define a Franco como "generalísimo" e a guerra civil como "guerra española" O percorrido polo Pazo remítese a explicacións históricas e artísticas das diferentes zonas e obras que garda e ao branqueamento da figura dun ditador que, a teor das explicacións do guía, podería pasar por calquera outro dirixente político ou destacado militar. Non estraña. O encargado das explicacións é membro da Fundación Francisco Franco (FFF), histórico ultradereitista coruñés e antigo guerrillero de Cristo Rey. Tamén impulsor da asociación Meigas de las Hogueras de San Juan, subvencionada entre polémica pola Xunta e difusora de apoloxía franquista nas súas publicacións en internet. Carlos Fernández Barallobre foi o elixido para exercer de guieiro cando a FFF anunciou que se faría cargo das visitas ás Torres de Meirás. Foi a propia Fundación Franco quen avisara de que empregaría estas visitas guiadas para gabar a figura do ditador, ao tempo que a Xunta advertía de que estaría vixiante ante a posibilidade de que o Pazo se convertese nunha oda ao franquismo. Durante o percorrido que varios xornalistas compartiron este venres con cinco eurodeputados, o guía intenta evitar o eloxio pero obvia calquera crítica. "É a versión light", recoñece un historiador coñecedor do roteiro, que advirte de que as palabras virarían en maiores gabanzas se os visitantes non fosen, precisamente, políticos que pulan pola recuperación da Memoria Histórica. O guía contratado pola Fundación Franco recoñece a súa "admiración" polo ditador e critica os intentos por devolver o Pazo ao público Non ocorre o mesmo ao final da visita, nun ambiente máis distendido e fóra do gran grupo que entrou no Pazo. O guía recoñece a súa "profunda admiración por Franco", sinálao como "salvador da República do golpe de estado da esquerda en 1934" e asegura que "recolleu unha España ferida" para "colocala como décima potencia mundial". Considera que sobre o ditador hai "un estigma" e mesmo se atreve a recriminar aos políticos que sigan falando tanto del logo de máis de 40 anos da súa morte. "Gustaríalle a vostede que lle quitasen unha propiedade privada da súa familia para facela pública?" Non entende as críticas á súa figura e cre que o feito de que usase Meirás como residencia de verán e celebrase no Pazo os consellos de ministros permitiu que A Coruña goce agora da refinería, polígonos industriais, un porto, dúas residencias e "importantísimas obras". E indígnase cando requiren a súa opinión sobre as voces que piden a recuperación do inmoble para o patrimonio público. "Gustaríalle a vostede que lle quitasen unha propiedade privada da súa familia para facela pública? É moi fácil contalo agora, 80 anos despois, tomando unha cervexa, falar do que sucedeu en 1937, en plena guerra española, pero as cousas foron como foron", advirte. Non é tan vehemente na visita no interior do Pazo, onde un garda de seguridade intenta evitar por todos os medios que se tiren fotos de calquera das estancias. Advírteo varias veces e chama á orde. Nin el, nin outro encargado do inmoble, nin o membro da Fundación Franco parecen afeitos a tanto visitante nin interese. Pero hai unha excepción coas cámaras dos teléfonos móbiles: a capela. Alí dentro ata os eurodeputados posan xunto ás esculturas de Abraham e Isaac que formaban parte da Catedral de Santiago e que reclama Compostela. "É unha provocación", di un dos expertos na historia do inmoble que acompaña a expedición. A visita impide acceder a estancias do andar superior: "Son partes privadas; o que facía a Xunta era cousa súa" Preguntado o guía sobre esa demanda de Santiago sobre as esculturas, Barallobre retruca: "Ese non é o meu labor, pregunten ao Concello". Tamén cando alguén lle advirte de que coas visitas organizadas pola Xunta incluíanse os cuartos da planta superior, agora vetados. "Son partes privadas; o que facía a Xunta era cousa súa", di respecto dun Ben de Interese Cultural (BIC) do que se obriga a abrir as portas ao público, unha encomenda que di que cumprirán mesmo en agosto, cando a familia do ditador chega a Meirás, malia que nos últimos anos sempre houbo atrancos. Fachada lateral do Pazo de Meirás, durante a visita dos eurodeputados / CC-BY-SA Praza Pública Non os hai para contemplar os numerosos cadros que representan a Franco. Con gorra carlista e camisa azul, con uniforme de xefe de Estado ou brazo en alto, realizando o saúdo fascista ás tropas en África e baixo a lenda "volverán banderas victoriosas", parte dunha estrofa do Cara al sol. O cadro preside a impresionante biblioteca que o ditador mandou construír no Pazo, que recibe os visitantes cun busto do xeneral fascista ante un enorme escudo franquista coa aguia de San Xoán. "Xa o usaron os Reis Católicos, non é franquista", di o guía. Escudos hai máis. Da familia Pardo Bazán e da de Franco, este último incorporado posteriormente á fachada dun Pazo construído a finais do século XIX sobre as ruínas dun antigo edificio derrubado "polas tropas de Napoleón durante a Guerra de Independencia española". Nos xardíns, pezas traídas do Pazo de Dodro --algo ao que non se fai alusión-- e mesmo unha casa en miniatura, hórreo incluído, que fora regalada á filla do ditador sendo esta pequena. Ademais, unha pista de tenis, un camiño decorado con máis esculturas e varios ferrados de terreo. "Ampliouse de de tres a seis hectáreas". Tampouco se explica como. "Entrar pola porta do Pazo é retroceder a unha ditadura, ao pasado", di Izaskun Bilbao, eurodeputada do PNV "Entrar pola porta do Pazo é retroceder a unha ditadura, ao pasado", dicía a eurodeputada Izaskun Bilbao tras a visita. Nas paredes, moitas cabezas de cervos e mesmo dun búfalo, pinturas do propio Franco, bustos e recordos de Emilia Pardo Bazán. "E impronta galega", aclara o guía ao sinalar as cunchas de vieira ou cruces de Santiago que o ditador mandou colocar no teito da biblioteca. Entre os visitantes, Juan Pérez Bello, neto dunha muller que, presionada polos franquistas en 1938, tivo que deixar a súa vivenda e as súas escasas leiras, pegadas ao Pazo, para permitir a ampliación dos terreos para a familia do ditador e entre o "terror", como lembraba, que a represión fascista estaba impoñendo en Sada e en toda a comarca. Diso tampouco se falou nada na visita guiada.


Summary: "Estou moi feliz, encantada de que leve o meu nome un estadio que para min é moi especial", di a xogadora, a quen a corporación compostelá homenaxea por ser "unha referencia para o fútbol base, especialmente para o fútbol feminino, que leva tempo a loitar para ter o mesmo recoñecemento e visibilidade que o masculino" HEMEROTECA | Verónica Boquete: "O fútbol feminino avanzou máis en tres anos que nos últimos quince"

HEMEROTECA | Verónica Boquete: "O fútbol feminino avanzou máis en tres anos que nos últimos quince" Estadio Municipal "Verónica Boquete" de San Lázaro. A ata agora mellor futbolista galega de todos os tempos dará nome ao estadio compostelán por acordo unánime dos catro grupos da corporación municipal da capital galega. Así o ratificou este xoves a Comisión de Condecoracións do Concello, paso previo a que o pleno municipal a aprobe de vez co apoio do grupo de goberno (Compostela Aberta) e mais do PP, o PSdeG e o BNG. "É unha referencia para o fútbol base de Compostela, especialmente para o fútbol feminino, que leva tempo a loitar para ter o mesmo recoñecemento e visibilidade que o masculino" A concelleira santiaguesa de deportes, Noa Morales, confirmou xunto a María Corral (PP), Milagros Castro (PSdeG) e Goretti Sanmartín (BNG) a dupla intención desta homenaxe á futbolista galega, nada na cidade e actualmente membro do plantel do Beijing PG Phoenix, da Superliga chinesa. Recoñécena polos seus múltiples méritos deportivos, mais tamén por ser "un exemplo de deportividade e motivación para a infancia", moi especialmente para as nenas. "É unha referencia para o fútbol base de Compostela, especialmente para o fútbol feminino, que leva tempo a loitar para ter o mesmo recoñecemento e visibilidade que o masculino", agrega Morales. Os catro grupos da corporación consideran que este é "o mellor xeito de recoñecer" oficialmente "a impresionante traxectoria profesional da futbolista compostelá" e "a súa influencia positiva na sociedade", así como "a súa gran implicación na nosa cidade co fútbol base", eido no que desenvolve diferentes actividades, como un campus para nenos e nenas. Noa Morales (Compostela Aberta), Goretti Sanmartín (BNG), María Corral (PP) e Milagros Otero (PSdeG), anunciando o recoñecemento a Verónica Boquete / Concello de Santiago Boquete: "Estou moi feliz, encantada de que leve o meu nome un estadio que para min é moi especial" Verónica Boquete recibiu a distinción do Concello de Santiago con obvia satisfacción. En declaracións á Radio Galega, Boquete amosouse "orgullosa de poder formar parte da historia do fútbol" de Santiago e "moi feliz" por que a decisión estea apoiada pola unanimidade da corporación. "Estou encantada de que leve o meu nome un estadio que para min é moi especial", xa que "alí crecín vendo o fútbol". A SD Compostela, que xoga os seus partidos como local no estadio, tamén aplaudiu a iniciativa e ve "un orgullo poder xogar" nun campo co seu nome. "Merecido recoñecemento á mellor futbolista da historia do país e un emblema para a nosa cidade", considerou o club. A xogadora galega, a piques de partir cara a Uruguai para colaborar coa FIFA no marco do Mundial sub-17, ten aínda por decidir se continuará ou non a disputar a liga chinesa a vindeira temporada ou se opta por un novo destino. Antes de militar no Beijing PG Verónica Boquete pasou por clubs como o Paris Saint-Germain, onde logrou o subcampionato da Champions, torneo onde xa se impuxera en 2015, cando xogaba no Fráncfort, equipo ao que chegara procedente do Tyresö sueco. ¡Emocionada, orgullosa, feliz e sobretodo agradecida! Que o Estadio de San Lázaro pase a levalo meu nome é o maior recoñecemento posible e a mostra mais grande de cariño. Na miña terra, da miña xente. ¡Infinitas grazas COMPOSTELA! — Verónica Boquete (@VeroBoquete) 8 de novembro de 2018


Summary: De "situación insostíbel". Así cualifican fontes do grupo parlamentar de En Marea a situación que viven e que leva a maioría de deputadas e deputados a poñer sobre a mesa a destitución de Luís Villares como portavoz parlamentar. Para esta terza feira hai convocada unha reunión en que se tratará o relevo do tamén portavoz do partido instrumental.

Os resultados de En Marea nas eleccións xerais (que non logrou pasar do 1,08% dos apoios) deixaron o portavoz do partido instrumental, e tamén portavoz do grupo parlamentar, Luís Villares, nunha situación delicada. A formación política, que nos anteriores comicios xerais se presentara con Anova, Podemos e Esquerda Unida e que lograra cinco escanos, chegou a ser superada por PACMA nas circunscricións de Pontevedra e da Coruña. Neste contexto, o grupo parlamentar de En Marea discutirá esta terza feira nunha reunión o relevo de quen é o líder da oposición no Hórreo. Fontes do grupo próximas a Podemos e Esquerda Unida informan a Sermos Galiza de que a decisión será adoptada polas propias parlamentares, apelando á "autonomía" do grupo parlamentar e incidindo en que non é movemento ningún por parte destas organizacións políticas. As mesmas fontes sinalan a este medio que existe "unha parte importante dos deputados e das deputadas, que suman unha maioría clara, levan meses dicindo que Villares non representa a maioría". "Ademais, é evidente que non se esforza o mínimo por representar a maioría", insisten estas fontes, que poñen de manifesto que a situación de inestabilidade no grupo parlamentar foi demorándose até pasadas as eleccións xerais. Á "insostibilidade" dos últimos meses -a maior crise tivo lugar hai un ano, co conflito xurdido ao redor da deputada Paula Quinteiro- súmanse os exiguos resultados electorais de En Marea. A meirande parte de parlamentares do grupo lamentan que Villares "non fixese ningún tipo de xesto" após acadar o 1,08% das papeletas nos comicios estatais, aos que o sector próximo á dirección de Villares decidiu presentarse en solitario. En Común-Unidas Podemos conseguiu algo máis de 235.000 votos nas eleccións xerais. Apoios que lle valeron as actas pola Coruña, con Antón Gómez-Reino á cabeza, e por Pontevedra, con Yolanda Díaz. "Non sabemos que resultado vai dar a reunión de mañá [está convocada ao termo da conclusión da sesión plenaria], mais está convocada e vaise celebrar", salientan as fontes, que lembran que "máis alá de que se efectúe o relevo do portavoz, Villares só ten con el catro deputados". Davide Rodríguez, Paula Vázquez Verao e Pancho Casal son os deputados máis próximos ao portavoz. Como posíbel substituto soa con forza o nome de Manuel Lago, aínda que de prosperar o relevo de Villares podería poñerse sobre a mesa unha portavocía rotatoria. Fontes achegadas á dirección de En Marea, encabezada por Villares, sinalan que non hai certeza de que a reunión desta terza teña o obxectivo de debater e destituír o actual portavoz nin de crear unha portavocía por quendas, e apuntan a que este debate saíu de novo para volver á tensión.


Summary: Despregará unha trintena de patrullas.

Unha trintena de patrullas do Exército, tres máis que en 2020, e dous equipos de mantemento móbil vixiarán os montes galegos contra o lume no marco da 'Operación Sentinela'. O Consello da Xunta autorizou a sinatura dun convenio entre o Ministerio de Defensa e a Consellaría do Medio Rural para esta actuación coa que se busca a disuasión de prácticas incendiarias. A Consellería do Medio Rural financiará o importe dos gastos que se producen nesta colaboración, uns 470.000 euros, mesma cantidade que o ano anterior. Persoal do servizo de extinción acusaba a Xunta de "improvisar a xestión" dos lumes forestais O dispositivo pode incrementarse no caso de que aumente o risco de incendio. Se o risco chega a moi alto, a dotación sería de 75 patrullas e dous helicópteros de vixilancia. A finais do mes pasado, persoal do servizo de extinción acusaba a Xunta de "improvisar a xestión" dos lumes forestais. A representación das e dos traballadores do servizo contraincendios da Xunta na central CIG-Administración acusou a Xunta de ter a organización do dispositivo de control dos lumes "en cueiros" cando comeza a tempada de maior risco nos montes galegos.


Summary: O Servizo de Patrimonio Documental e Bibliográfico da Deputación catalogou e dixitalizou fotografías que levaban décadas gardadas e agosta pasan a estar dispoñíbeis para quen queira a través do buscador Atopo.

"Poñer cara a personaxes que formaron parte da cúpula franquista do Goberno represor e non só poñer cara ás vítimas", manifestou María Ortega, deputada de Memoria Histórica da Deputación de Pontevedra, ao presentar o resultado do traballo desenvolvido polo Servizo de Patrimonio Documental e Bibliográfico da Deputación: a catalogación e dixitalización de 971 imaxes do 'Movemento' franquista na provincia. As imaxes que compoñen este fondo abranguen un espazo temporal de 8 anos, de 1951 a 1959, que se corresponden cos mandatos de tres gobernadores civís, á súa vez xefes provinciais do Movemento: Elías Palao Martialay (1951-1956), Alberto Martín Gamero (entre febreiro e abril de 1956) e Rafael Fernández Martínez (1956-1961). As fotografías organízanse en 22 albumes concibidos como expedientes de prensa da Xefatura. Dixitalizáronse 971 imaxes para favorecer a súa conservación e facilitar a súa posta a disposición a través do metabuscador Atopo. Con respecto á súa catalogación e contextualización levouse a cabo un importante traballo de documentación (apoiado nos recortes de prensa existentes nos albumes e noutras fontes bibliográficas e documentais) para facilitar a identificación de actividades e de persoas, principalmente cargos políticos da época. A imaxes poden agruparse en diferentes temáticas ou categorías, todas elas determinadas polas actividades políticas da Xefatura e do Goberno civil. Así, atopamos imaxes de actos propiamente internos do Movemento (visitas de cargos ministeriais, nomeamentos, reunións de cargos ou xefes locais…), de actos de louvanza do réxime franquista (conmemoración en honra dos caídos, do fin da Guerra civil, da fundación das falanxes galegas...), fotografías que reflicten aspectos sociais (actividades relacionadas coa beneficencia e co auxilio social, entregas de vivendas da obra sindical…) e dun modo destacado imaxes de visitas e percorridos do gobernador civil correspondente polos concellos e comarcas da provincia, na maior parte dos casos co fin de inaugurar obras e infraestruturas, convertidas en verdadeiros acontecementos sociais para a súa veciñanza. Este conxunto de fotos vencéllase directamente á colección de fotografías da Xunta de Axuda a Municipios e á colección do Servizo de Cooperación, e componse de máis de 4.000 fotografías que reflicten a vida política, económica e social dunha época. O departamento de Memoria Histórica enviiou unha ligazón ás asociacións para que saiban da existencia deste fondo.


O exconselleiro de Gas Natural Fenosa, Filipe González Márquez, vén de publicar unha filípica contra Artur Mas perfumada de apelo ao seny (siso) dos cataláns. Certo é que González non é Demóstenes nen Mas Filipo de Macedonia, nen é a súa tribuna escrita máis unha entre os medios públicos e privados. Quen foi profeta da transición e do "cambio" procura determinacións "patolóxicas" para non ter que lembrarse de que houbo un tempo en que esquerda e dereita non eran o mesmo e que a experiencia democrática non pode reducirse ao seu momento institucional. "Es lo más parecido a la aventura alemana o italiana de los años 30 del siglo pasado. Pero es difícil expresarlo así por respeto a la tradición de convivencia de Cataluña" vén de escribir en El País. Perante unha afirmación tan brutalmente apodíctica e inxusta ou ficamos calados ou ainda pasmados temos de ir debullando contraexemplos nun escenario cada vez máis dominado pola apoteose do discurso do temor. Se ben González se limita a afirmar o que afirma sen achegar provas, argumentos ou base estatística, a comparación intolerabel supón unha oportunidade para constatarmos a vacuidade do supremacismo que ten como obxectivo a subordinación do momento ideolóxico e o terreo cambiante da sociedade catalá aos imperativos do calendario electoral castellano-madrileño. Tal é a arrogancia que se permite comparar o acontecimento catalán de 2015 coa Alemania nazi e a Italia fascista ignorando de paso o que fixeron os hexemonistas españois antes e despois do 36. Quen aplica a chamada regra das analoxias nazistas de Godwin, ten de mencionalas ben porque ficou sen argumentos -perdeu rubor en evitar unha asimetría demasidado visibel e banalizadora- ou ben porque precisa dunha reducción ao absurdo que Gonzalez non se molesta en desenvolver. Así os cataláns a favor do dereito a decidir, os do 9N, serían parvos que falan vernáculo e viven no profundo das covas. Non teñen sentido da historia, porque como di Onfray un "soberanista é un can". Pola contra, os do Sí á Constitucion do 78 e á OTAN tiñan un sentido do convívio hipertrofiado, escrutaron con avidez crítica o tratado de Maastricht e logo de teren gorentado solidariamente dos 800.000 postos de traballo ainda lles quedaron azos para leren ao ciorano Savater en El País. O candidato do PPC, Xavier García Albiol, vén de afirmar que "a brincadeira rematou", reafirmando así que o PP rexistrara esta terza unha proposición de lei urxente no Congreso para reformar a lei orgánica do TC que lle outorgaría postestade executiva ao alto tribunal para punir a quen non cumpra a súas sentenzas. Non é a derradeira nin a primeira lexislación ad hoc (Aznar reformou o código penal para sancionar a Ibarretxe) e as coaccións que ainda están por vir forman parte da lóxica do resentimento e do temor. Mas iso xa o reclamaba Savater hai un mes. Non é a derradeira nin a primeira lexislación ad hoc e as coaccións que ainda están por vir forman parte da lóxica do resentimento e do temor Hogano, o noso heroi descubre a realidade, persignase diante dos exvotos neoliberais polo ben que fomentan o vínculo social e non dubida en porlle lindeiros ao pensabel. Ah, a auga bendita da constitución! E a análise política, u-la? Velaquí as pérolas: "y se empiezan a oír voces de rechazo a los que no tienen "pedigrí" catalán"…"en el límite de la locura". Que González procure toda caste de determinacións "patolóxicas" reflicte de feito a súa resistencia a recoñecer calquera resistencia á hexemonía castellano-madrileña no seo do estado español. Recentemente, fun convidado a explicar a miña experiencia catalá após diáspora galega hai vinte anos entre un público de emigrantes de identidade española en Catalunya (nomeadamente andaluces, murcianos e manchegos). Os organizadores pedíronme facelo en castelán e non sobardar os límites do "autonómico" malia poder facelo en catalá perante un público que o entende e ter o meu país na emigración un dos eixos conformadores da súa identidade nacional. Tratábase de cinguir a diversidade cultural nos límites do preámbulo da Constitución (onde se fala da existencia de "una sola nación española") sen que se albiscara algures a deducción lóxica da diversidade das nacións e do nacionalismo político. Pedíanme que me amputara para ser intelixibel e empatizar mellor. Non obstante, para González son os nacionalistas das nacións minoritarias quen preguntan polo "pedigrí", mutatis mutandis. Cando un afirma iso non pode logo inferir doses de esencialismo, de legalismo ideolóxico, de argumentum ad quantitatem, "España como Estado nación y de la lengua que compartimos con 500 millones de personas". O dereito á identidade só o ten a nación española, non as outras tres que constituirian o aparello burocrático do Estado español de ser este un estado plurinacional. Eís a parte chocante da argumentación de González. En vez de comezar a debullar cómo expandir a democracia española alén da pars pro toto na súa forma de única nación alicerzada na política estatal bipartidaria, fai unha reviravolta para transferirlle a culpa de xeito paternalista aos cataláns, xa que estes mália estaren dotados dunha "tradición de convivencia" que gaba, veñen de ser estrañamente abducidos: "¿Cómo es posible que se quiera llevar al pueblo catalán a una especie de Albania del siglo XXI?, pregúntase. Curioso xeito de producir o común, o máis parecido a un apelo á fe, a unha conversión relixiosa na que abonda con acreditar nela para que os cataláns extraviados, conscentes da súa própria potencia, volvan ao rego. No canto de tomar a serio a Savater e reclamar tamén para os cidadáns españois o dereito a decidir que queren exercer os cidadáns cataláns, decide satanizar a Mas dende o muro da legalidade infranqueabel, ignorando de paso que quen pide outro reparto de poder e de mudanza de rexime non se cingue ao desexo dunha só persoa nin a Catalunya. Segundo se deriva da comparativa de González, calquera intento de expandir a democracia acelerará o devalo da democracia Portanto, segundo se deriva da comparativa de González, calquera intento de expandir a democracia acelerará o devalo da democracia. O texto merece ser repetido: "Es lo más parecido a la aventura alemana o italiana de los años 30 del siglo pasado". Segundo o expresidente do goberno español de preguntarlle aos interesados seguindo os criterios da aritmética democrática derívase necesariamente totalitarismo. Os cataláns deberían ter coidado con estes amigos. Quen fai do legalismo a súa política non ten nada a dicer, capitula, renuncia á razón crítica para acabar considerando que quen procura outra narrativa afora do paradigma legalista considérase unha tolemia ilegal, un desatino comparabel ao ascenso do totalitarismo. Nunca hai legalismo ideoloxico dabondo para a esquerda falsaria - a do "De entrada no", "Por el cambio", a LOAPA e o GAL- que disolveu, entre outras subordinacións, a diferencia esencial entre partidos democráticos de centro esquerda e de centro dereita. O mestre do panfleto non precisa finezza para constatar a culminación do seu legado. Ao cabo, hai tanta diferencia ideolóxica entre González e Rajoy como entre Mango e Zara. Quen fora habelencioso manipulador do pathos españolista no que alicerzan os reflexos políticos da dereita, que lle permitiran apresentar medidas contra as camadas populares, acaba por reprocharlle ao soberanismo catalá aquilo que non quer, ou non pode, recriminar a si mesmo. Porque baixo o exceso filípico permanece, mais unha vez, o que non é cuestionado. Que mentras a globalización neoliberal mina a lexitimidade das democracias occidentais, a democracia, en tanto que baseada na regra da lei, só funciona entre persoas que se senten parte dun estado que represente a sua realidade nacional e senón procuran alicerzar outro Estado que presente millor os seus intereses. Por outras palabras, "a tradición de convivencia" dos cataláns é atinada só e só si fan a escolla certa que, segundo González, é a de España. O voluntarismo filipista a favor do consabido ilustra ben o paradoxo da situación: a adesión non se pode decretar. E menos cando se descalifica dun xeito tan brutal renunciando de paso á pedagoxía política. A tendencia crecente a moralizar a política mudando os antagonismos por outra oposición- digamos entre o ben e o mal- é máis unha mostra do esvaecemento da esquerda estatalista ao non ser capaz de ofrecer máis que legalismo A tendencia crecente a moralizar a política mudando os antagonismos por outra oposición- digamos entre o ben e o mal- é máis unha mostra do esvaecemento da esquerda estatalista ao non ser capaz de ofrecer máis que legalismo – como receita pròpria da dereita- fronte a quen abre espazo para un novo contido. De feito, a reacción de Filipe González ao xesto formal de rexeitamento dos cataláns só aparentemente vén a encher o aparente silencio de Rajoy. Ambos e dous esixen estado-nación española perante a resposta soberanista. O que realmente calan é a urxencia da cuestión - inseridos como estamos nunha crise da idea de representación- baixo o balor da "servidume voluntaria" e do retrouso do "todos unidos". Na miña opinión, un horizonte singularmente estreito xa que non describe unha estratexia a longo prazo para soerguelo. Pola contra, as estratexias do Estado español, nomeadamente logo do afundimento financieiro de 2008, van cara unha orde menos democrática e máis predadora, comodamente acubillada nos tribunais, no discurso do temor e na inaceptabel regra de Godwin. Girona, 1 de setembro de 2015


Summary: O xornalista Antón Lopo publica no Sermos Galiza 231 unha nova entrega da serie de entrevistas "Extintivos". Nesta ocasión, conversa con Anric Massó, o inquietante poeta e arqueólogo de Bueu, que foi o primeiro estudoso en formular unha norma ortográfica lusista para o galego. Eis un extracto da entrevista.

Algúns extintivos están nunha posición tan extrema que se extinguen durante o proceso editorial. É o caso de Anric, lendario personaxe da poesía e da arqueoloxía galega que, precisamente, foi a orixe desta serie de entrevistas: o seu silencio misterioso, a súa loucura, as turbulencias da súa traxedia, o espectro no que quedou convertido en vida… Mantivemos dous encontros na súa casa [2014], pero a redacción da entrevista adiouse nunha cadea de circunstancias adversas, entre elas o feito de que apenas houbese material útil de traballo. Só despois de morrer el [marzo de 2015], o seu fillo Noé entrou nos arquivos persoais e puidemos reconstruír a década escintilante [1955-1965] na que Enrique Massó se converteu en Anric e decidiu refundar [en plena ditadura] a cultura galega. Día 1 A muller de Anric Massó [Matusa] avanza cara á sala. Abanea a cabeza e quéixase, "estes días anda teimudo". Ás veces, mesmo se altera e ela debe adoptar unha actitude forte ["só eu sei controlalo", aclárame]. É unha muller esvelta [segue unha estrita dieta sen hidratos] con pantalóns de pano axustados e pelo curto en caracois. "Des que estiveches aquí [explica Noé] perdeu moito. Algúns días nin me recoñece". [Coñecémonos no 2009, cando lle pedín que me aclarase aspectos biográficos da súa amizade con Uxío Novoneyra. Agora reencontrámonos nunha entrevista imposible: falar de poesía cun poeta enfermo de alzheimer, erosionado de haloperidol.] A sala está a escuras. Anric correu as cortinas e xoga co interruptor da luz: acende e apaga a lámpada. Cada vez que a acende, observa as bombillas con xesto científico. Matusa retira as cortinas e trata de distraelo, "tes unha visita". El sorrí pero volve ao seu. Noé dálle unhas palmadas nos ombros, "Enrique, imos dar un paseo con este señor. Quere falar contigo". A idea agrádalle. Abandona o xogo e enfía a porta da casa. Matusa deteno e negocian [sen moita resistencia por parte del] un abrigo e unha bufanda. Máis difícil resulta convencelo de cambiar as zapatillas polos zapatos. Ao final, accede porque Matusa lle di que hai moitas nubes e "pode chover". El considera que nas nubes se dá unha confluencia de designios misteriosos e en canto sae ao exterior [á finca], esculca o ceo, dun azul primaveral con cúmulos que se desprazan rápidos. Pon unha man a xeito de viseira para que o sol non o moleste, pero o sol deslúmbrao por entre os dedos e enguriña os ollos, de gacio nórdico. Ten o pelo roxo [encanecido]. "Se un raio atravesa unha nube [murmura en ton revelatorio] é que non temos inimigos na profesión". [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza 231, nos pontos de venda habituais e na loxa online]


Summary: "Despois de tantos anos escoitando falar dos mojitos de La Habana, o que se pagou con diñeiro público no aniversario do Igape foron as copas de alta graduación dos traballadores", ironizou o deputado do PSdeG Abel Losada no Parlamento sobre as celebracións do aniversario da institución, que supuxo un gasto de, cando menos, uns 65.000 euros.

O pasado 30 de novembro o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo presidiu o acto de celebración do vixésimo quinto aniversario do Instituto Galego de Promoción Económica (Igape). Un dos titulares que saíron daquel acto, celebrado no compostelán Palacio de Congresos de Galicia, foi o recoñecemento expreso do xefe do Goberno a todos os directores da historia desta institución dependente da Consellería de Economía, incluíndo expresamente a Joaquín Varela de Limia, un dos dous directivos da institución condenados no caso Campeón, aos que a Xunta non acusara no proceso, algo que si fixera con outros dos procesados."Despois de tantos anos escoitando falar dos mojitos de La Habana, o que se pagou con diñeiro público no aniversario do Igape foron as copas de alta graduación dos traballadores", ironizou o deputado do PSdeG Abel LosadaAquel evento e o conxunto das celebracións do XXV Aniversario da institución regresaron este xoves ao Parlamento, concretamente no marco dunha pregunta do deputado socialista Abel Losada ao actual director do Igape, Juan Cividanes, a respecto do sector naval. A pregunta de Losada chegaba despois doutra do PP centrada, precisamente, no aniversario da entidade, o que levou o deputado socialista a introducir un comentario sobre os eventos organizados para celebralo.Losada considerou "moi acaído" falar desa celebración "despois de levar anos escoitando neste Parlamento falar dos mojitos da Habana nun acto de fomento e difusión internacional da cultura galega". O deputado evocaba así unha das acusacións máis reiteradas do PP na oposición sobre o suposto "desbalde" da Xunta nun acto da Feira do Libro da capital cubana en 2008, onde Galicia era país convidado -os célebres mojitos eran parte dun aperitivo que custara 1.626 dólares, segundo fora publicado daquela-."Démoslles unha placa de metacrilato e, efectivamente, convidámolos a un 'cubata'", admitiu no Parlamento o director do Igape"No aniversario do Igape no Hostal dos Reis Católicos o que se pagaba con diñeiro público eran as copas de alta graduación dos traballadores" e "parece que alí non estaban difundindo ningunha cultura galega especialmente relevante", ironizou Losada. Xa que "escoitamos falar tanto tempo dos mojitos, eu reivindico tamén os cubatas"; concluíu.Na súa quenda de resposta o director do Igape quixo matizar a "información" dao deputado. "O 25 aniversario celebrouse no Palacio de Congresos e houbo un recoñecemento ás 37 persoas que facían vinte e cinco anos no Instituto" con "responsabilidades sobre a xestión dos fondos públicos". A ese persoal veterano "démoslles unha placa de metacrilato" e "efectivamente, convidámolos a un cubata", admitiu o directivo da Xunta.Os gastos do Igape ligados á celebración do seu aniversario ascenderon, como mínimo, a 65.096 eurosEfectivamente, o acto central daquel aniversario celebrouse no Palacio de Congresos, se ben tamén implicou gasto público na empresa pública Paradores, propietaria do devandito Hostal dos Reis Católicos, así como noutras empresas. A máis cuantiosa, de 18.137,90 euros, foi a abonada á empresa concesionaria do recinto compostelán. No entanto, o Igape tamén abonou, cando menos, unha ducia máis de pagamentos co concepto "Servizos Xornada 25 aniversario Igape" ligados ao propio evento e a accións relacionadas coa efeméride. Estas abrangueron dende servizos de organización de congresos ata edición dun libro e a produción dun vídeo. En concreto, a pagada a Paradores ascendeu a 4.515,72 euros. En total, os gastos ligados á celebración do aniversario ascenderon, como mínimo, a 65.096 euros.


Summary: As libreiras danse cita en Compostela para partillaren experiencias

Durante o día de onte, as libreiras galegas celebraron a segunda edición das súas xornadas profesionais, unha xuntanza que procura estabelecer liñas de renovación permanente do sector, achegando axudas e propostas para manter en auxe a súa actividade ante os cambios dos novos mercados. Así, tratáronse diferentes aspectos, como a transformación dixital, o uso das redes sociais ou a aposta pola internacionalización, fomentando a presenza en feiras e mercados de Portugal. O evento está organizado pola Federación de Librarías da Galiza co apoio da Consellaría de Cultura. Como representantes da Xunta, participaron o director xeral de Políticas Culturais, Anxo M. Lourenzo, e o secretario xeral técnico da Consellaría de Economía, Emprego e Industria, Borja Verea. Desde a Federación consideran que o programa conseguiu abarcar unha serie de aspectos profesionais que permiten "avanzar na consolidación e afrontar a competencia que supón os cambios comerciais e sociais que se están producindo". Ao longo do encontro, as participantes debateron sobre programas de axuda, novidades fiscais e as novas comunicacións. O economista Rubén Armenteros centrou un relatorio sobre a incidencia das novidades fiscais no sector e técnicos do Igape informaron sobre as convocatorias do programa Galiza Exporta, que inclúe apoios para chegar a novos mercados. As asistentes tamén levaron a cabo experiencias prácticas de comunicación e de aproveitamento das redes sociais para os seus negocios. Antón Pedreira, dono da picheleira Libraría Pedreira, que formou no pasado parte da equipa directiva da Federación, aprecia que o gran problema do sector vén "arrastrado de longo pola falta de promoción e campañas de lectura", unha responsabilidade que recae na ausencia de implicación institucional. Así mesmo, sinala que se leva anos reivindicando a recuperación da Dirección Xeral do Libro, pois dentro do esquema da Consellaría de Cultura e Turismo o seu sector inclúese no "mesmo saco" que outras industrias e manifestacións culturais que funcionan con dinámicas ben diferentes. Con todo, Pedreira valora de maneira positiva o impacto que estas xornadas teñen como unha ocasión para "pór en común experiencias", sobre todo arredor das redes sociais. A loita contra os xigantes de internet María Couceiro, propietaria doutra das históricas librarías compostelás —bautizada co seu apelido— aprecia como principal eiva do sector a "falta de unión contra as grandes plataformas dixitais". Fronte ao funcionamento dos mercados globais a través da rede e o dominio de xigantes como Amazon, a estratexia pasa na súa opinión pola aposta no local e o apoio colectivo. Couceiro considera, ademais, que o futuro implica necesariamente "a especialización, en calquera cousa", porque doutro modo resulta imposíbel competir e abarcalo todo. A produción do libro galego atravesa, para Pedreira, un momento positivo, quer en cantidade quer en calidade. "Hai quen merque libros", porén, "falta ese apoio da Administración". Neste senso, sinala que malia falarse moito de internacionalización, na práctica "non se está a facer". As librarías como dinamizador cultural Se cadra como resposta ás novas dinámicas de competencia cos xigantes da comercialización por internet, as librarías víronse obrigadas en boa medida a reinventarse continuamente. Na súa intervención, Anxo M. Lourenzo destacou o papel que estes negocios veñen desenvolvendo como elementos de dinamización cultural. Igualmente, Pedreira destaca o rol que entidades como a súa exercen como "espazos de cultura", nos que non só se venden libros, senón que se acaban organizando gran cantidade de actividades diversas. Esta dimensión ficaría para el tamén desatendida desde o punto de vista administrativo. Pedreira apunta cara a modelos como o de Catalunya, no que desde os propios concellos se fomenta o traballo deses espazos, ou mesmo se apoian reducións no pago do IVE.


Summary: As propostas da Comisión europea no 'Libro Branco para loitar contra o cambio climático na UE' ameazan, segundo Adega, "con derramar o progreso realizado na redución de emisións, o desenvolvemento das enerxías limpas e a eficiencia enerxética".

A Unión Europea cede na loita contra o cambio climático aos intereses de eléctricas e nucleares. Esta é a reflexión que Adega fai das propostas da Comisión no 'Libro branco para loitar contra o cambio climático na UE'. Así, a Comisión propón para o 2030 unha redución interna do 40% nas emisións de gases de efecto invernadoiro con respeito a 1990, un obxectivo para as enerxías renovábeis do 27% no conxunto da UE (non para cada estado) e adía os obxectivos de aforro e eficiencia enerxética. Estas cifras, alienta a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza, están "moi por baixo do compromiso internacional da UE para diminuir o quecemento global por baixo dos 2°C como recomendaron os expertos do IPPC, e merma o liderado que a UE viña desenvolvendo nas negociacións para a adopción dun novo acordo internacional sobre o clima en París, no 2015". Intereses Para a EEB (Oficina Europea do Ambiente) da que fai parte Adega, os obxectivos da UE para o 2030 deberían ser "cando menos unha redución do 60% nas emisións de gases de efecto invernadoiro, unha porxentaxe obrigatoria do 45% de enerxía procedente de fontes renovábeis e un 40% de aforro enerxético". A Asociación lamenta que, "outra volta, e baixo o pretexto do libre comercio, a Comisión Europea volve antepoñer os intereses económicos dos contaminadores á protección do ambiente e á loita contra o cambio climático".


Summary: A banda de rap Dios ke te crew aproveitou o confinamento para crear novos temas de cara á saída dun novo disco. Malia que lles gustaría estar xirando, tamén entenden que a súa música non está pensada para que o público esté sentado

Como se presenta o verán para a banda?Dada a situación distópica que vivimos, caéronse os posíbeis bolos. En teoría imos estar no Festiletras, en Ponteceso, en setembro, que estaba fechado antes da pandemia. Hai traballo interno neste tempo?Agora estamos preparando un novo disco. Aproveitamos este parón obrigado para crear e o plan é sacar un EP en canto se poida. Non temos data pero estamos a traballar en novos temas. Non intentan negociar máis concertos?A verdade é que non nos apetece demasiado tocar nesta situación, para xente sentada e separada. Obviamente é mellor que estar parados pero tamén depende do estilo que fagas de música. Hai certos estilos cos que non ten demasiado sentido estar sentado; é un pouco raro. Preferimos dedicar este tempo a crear. En que liñas vai o próximo proxecto? Inspirounos o coronavirus?Non podo adiantar moito do que estamos escribindo porque estamos no proceso. Supoño que algo tocaremos do tema. Mais isto necesita un tempo de asimilación porque as cousas están cambiando. Xa veremos, de momento non hai ningunha canción falando disto. O último disco 'O ciclo da serpe' tivo unha boa resposta?Estabamos moi contentos até que ocorreu todo. A xente acolleuno moi ben, fixemos presentacións 'guays' en 'festis' e salas... A sensación co público foi xenial: entrabamos nun transo sanador nos concertos. Tamén xiraban por España. Acéptase o galego?Si funciona porque, ao final, a música funciona. Creemos que o idioma non é unha barreira senón todo o contrario. Pero non tocamos todo o que nos gustaría fóra porque falta infraestrutura para exportar todo o traballo que se fai aquí fora de Galiza. Falta en xeral, non falo do noso caso en concreto. Seguen contando cos 'grafittis' e o break en escea?Ao comezo levábamos xente pintando en directo e a outros colegas que bailaban break. Pero esto xa non o facemos nos concertos. Agora levamos un show cun artista audiovisual, A. L. Crego.


Summary: O PP celebra o vindeiro domingo o seu tradicional mitin tras obter os peores resultados da súa historia municipal en Galicia. Nas súas visitas estivais por Galicia Rajoy deixou un recado a respecto do futuro de Feijóo ao afirmar que é "o mellor candidato" para a Xunta.

Nas pasadas municipais o PP retivo a súa maioría absoluta en Soutomaior por 89 votos, os que lle faltaron ao BNG para sumar o seu sexto concelleiro nun municipio no que, nas eleccións de 2011, os conservadores lograran un folgado triunfo, con 9 edís fronte a 4 da oposición. Se non fose por ese axustado resultado, o tradicional acto de "inicio do curso político" que o partido da dereita celebrará o vindeiro domingo na vila pontevedresa estaría arrodeado dun clima, se cabe, aínda máis enrarecido na que, se as vindeiras citas coas urnas así o propician, podería ser a derradeira foto de Mariano Rajoy e Alberto Núñez Feijóo protagonizando este acto como presidentes dos gobernos de España e Galicia e líderes do partido nos seus respectivos ámbitos. Malia tentar minimizalo por múltiplas vías a cúpula do PPdeG é consciente de que afronta o decisivo curso 2015-2016 tras acadar o peor resultado municipal da súa historia en Galicia, afondando así nun devalo de apoio cidadán que, paradoxalmente, comezou en 2012, cando Feijóo logrou a súa segunda maioría absoluta. Esta caída foi a que provocou un verdadeiro terremoto político na provincia na que o presidente da Xunta asenta en boa medida o seu liderado, a da Coruña, pero tivo tamén consecuencias nada desdeñables en Pontevedra, onde o bo resultado do BNG na capital da provincia combinado co espectacular triunfo de Abel Caballero en Vigo lle arrebatou aos populares a Deputación que presidira o propio Rajoy, baixo cuxo mandato a institución provincial adquiriu o castelo de Soutomaior. O PP celebra o tradicional mitin tras obter os peores resultados da súa historia municipal en Galicia Toda esta treboada implica que o vindeiro domingo vaia sentar na fortaleza que agora dirixe unha coalición de socialistas e nacionalistas moito menos poder institucional que hai un ano. Daquela ao carón de Rajoy e Feijóo sentaba o presidente da Deputación, Rafael Louzán, agora en retirada, e xusto ao lado aplaudía o alcalde da Coruña e home forte do partido, Carlos Negreira, na actualidade líder da oposición herculina e deputado provincial coruñés, tamén na oposición. "Non hai forza política que nos pare", proclamou Feijóo no mitin de 2014, no que augurou a inminente aprobación das reformas electorais estatal e autonómica, que nunca chegaron, ademais de augurar un gran triunfo conservador na contenda municipal. O domingo sentará en Soutomaior moito menos poder institucional que hai un ano Nesta ocasión o clima será tamén preelectoral en Soutomaior, onde disque ameazará chuvia. O acto suporá o lanzamento definitivo dos populares cara á campaña das eleccións xerais, para a que Rajoy queceu nas últimas semanas en Galicia. En actos en Ordes, Mondariz Balneario, Celanova -sen Baltar- e Portomarín o titular do Goberno central e candidato á reelección prodigouse en fotografías con cidadáns, foi máis alá que a propia Xunta ao asegurar que o prezo do leite é "inxusto" e tamén realizou declaracións sobre Feijóo que nalgúns foros foron lidas como pouco retóricas e menos inocentes. A Rajoy preguntóuselle por enésima vez a respecto dun eventual futuro de Feijóo en Madrid e retrucou que o actual presidente galego é "o mellor candidato" que o PP pode ter para as eleccións galegas de 2016. Nas súas visitas estivais por Galicia Rajoy deixou un recado a respecto do futuro de Feijóo ao afirmar que é "o mellor candidato" para Galicia O convite de Rajoy a que Feijóo fique onde está foi aplaudido por notables do partido en Galicia, como o voceiro parlamentario, Pedro Puy, e reiterado por outros cargos como a aínda presidenta da Deputación de Lugo, Elena Candia. Todos eles compartirán o domingo un acto preelectoral no que se prevé que Rajoy saque peito polos Orzamentos acabados de aprobar e se erixa en garante da "recuperación económica" fronte á "esquerda radical". Ninguén sabe se dentro dun ano Rajoy retornará a Soutomaior como presidente e pedindo votarlle a alguén que non sexa Feijóo para a Presidencia da Xunta. Ou se Feijóo abrirá o curso cargando contra un Goberno de España que xa non presida o PP. Propósito de emenda, crónica política no Obradoiro de Praza Pública


Summary: Albert Pla presenta "Miedo" no Auditorio da Galiza, sábado 25 de xaneiro ás 20.30 horas, nun espectáculo que combina música, textos teatrais e tecnoloxías vangardistas

O Auditorio da Galiza acollerá Albert Pla o vindeiro 25 de xaneiro. O novo espectáculo do catalán, "Miedo", afonda no emprego da música, textos teatrais e tecnoloxías vangardistas para debullar unha experiencia poética multimedia. O texto propón unha viaxe íntima por todas as etapas do home, desde a infancia até máis alá da vida terrea. Fuxindo dos límites de artes e xéneros, Pla presenta un periplo no que o medo alimenta os nosos pensamentos, nun repaso ateigado de ironía.Chega á Galiza após a estrea mundial en Buenos Aires, sumando un total de 28 funcións co teatro cheo.