Summary: Marcos Calveiro vén de gañar o IX Premio Repsol de Narrativa Breve con Fontán, novela que percorre a vida de Domingo Fontán, autor da Carta Xeométrica de Galicia

Marcos Calveiro vén de gañar o IX Premio Repsol de Narrativa Breve con Fontán, novela biográfica de corte histórico que percorre a vida de Domingo Fontán, autor do primeiro mapa topográfico e científico de Galicia, a Carta Xeométrica de Galicia. O xurado -conformado por Olivia Rodríguez, Dolores Vilavedra, Santiago Lopo e Carlos Lema- escolleu o orixinal de Calveiro por se tratar dunha obra que relata con sinxeleza e bo estilo uns feitos da historia científica galega pouco coñecidos. Ademais, o xurado considera que a obra contribúe a divulgar a través da literatura o traballo de científicos e intelectuais liberais que no século XIX crearon unha idea de Galicia que influíu nas posteriores xeracións. A novela sairá publicada este outono na Editorial Galaxia. Marcos Calveiro une este galardón a súa nómina de recoñecementos. Con anterioridade recibiu, entre outros moitos, distincións como Premio da Crítica Galega por Festina Lente, o Premio do Barco de Vapor por O carteiro de Bagdad, o Premio Lazarillo por O pintor do sombreiro de malvas ou o Premio Merlín por Ollos de auga. Vén de ser galardoado por unha novela na que percorre a vida de Domingo Fontán, un personaxe do que confesa sentirse obsesionado dende fai anos. De onde nace o seu interese? O interese vén da primeira vez que atopo o seu nome e sei da historia da carta xeográfica do mapa. Debín ler con 16 ou 17 anos Arredor de si, de Otero Pedrayo. Nese libro hai unha escena mítica na que Adrián Solovio queda marabillado diante do mapa de Fontán. Pouco despois vin un artigo de Cunqueiro dedicado ao mapa de Fontán e practicamente vén dende aquela. Levo toda a vida lendo todo o que atopo sobre Fontán. Paréceme un tipo extraordinario, un tipo que sobe a un burro e que durante 17 anos viaxa só e, con moi poucos medios técnicos, traza unha marabilla científica de Galicia. Un adiantado do seu tempo. De aí vén a obsesión. É un deses galegos practicamente descoñecidos que conseguiron grandes logros e que hoxe están aí esquecidos por todo mundo. Como el, hai moitos. "Paréceme un tipo extraordinario, un tipo que sobe a un burro e que durante 17 anos viaxa só e, con moi poucos medios técnicos, traza unha marabilla científica de Galicia. Un adiantado do seu tempo" Sobre todo no ámbito científico, non? A verdade é que hai unha xeración de científicos galegos do século XIX que ou ben estaban en Galicia ou ben andaban por Europa adiante e que tiñan contacto coa mellor ciencia da época. Sobre todo, da francesa. O que foi mestre de Fontán, Xosé Rodríguez, paseou polas mellores universidades europeas. Temos científicos galegos membros da Royal Society inglesa ou do Observatorio Astronómico de París, que se carteaban cos mellores científicos, que participaron na medición do meridiano ou noutros grandes procesos. Pero son persoeiros que quedaron un pouco esquecidos. Pasa hoxe tamén cos científicos galegos. Ou están aquí de bolseiros malvivindo ou teñen que marchar fóra para que os recoñezan. Cando lles conceden un premio fóra, ás veces regresan polo traballo dilixente da Xunta e do resto de institucións. A ciencia ten ese problema. Estamos ante unha novela histórica, mais tamén de formación. A infancia, polo tanto, xoga un papel importante no libro. Interesábame, sobre todo, o rapaz. Como alguén dunha aldeíña do concello de Portas, Porta do Conde, acaba tendo un papel tan importante? Como esperta a vocación científica nun rapaz de aldea? De onde vén esa pulsión para medir o mundo? O seu mundo, evidentemente, era Galicia. A novela conta a súa vida dende que nace até que morre, pero hai moitos episodios da infancia. É dicir, temos un libro dividido en sete partes e cada unha desas partes principia cun episodio da súa infancia. Unha infancia que, imaxino, o marcou para a súa posterior carreira científica. Despois, estamos nun século, o XIX, moi convulso en Galicia. Falamos da Guerra contra os franceses, a represión dos liberais, a represión na Universidade por ser liberal... Hai un feixe de cuestións políticas e ideolóxicas. Fontán foi deputado en Madrid moitos anos, defendendo a causa de Galicia. É un século moi convulso, no que pasaron moitas cousas e el estivo inmerso directa e persoalmente en moitas desas cuestións. "Temos científicos galegos membros da Royal Society inglesa ou do Observatorio Astronómico de París, que se carteaban cos mellores científicos. Pero son persoeiros que quedaron un pouco esquecidos" En que aspectos era un adiantado no seu tempo? Se o pensas, malia ser un señor decimonónico, liberal e catolicón, non deixa de ser un protonacionalista. Sempre tivo Galicia por diante de calquera interese persoal. El consideraba fundamental que Galicia tivese unhas boas comunicacións co resto do España, loitou moito con iso. O primeiro percorrido do ferrocarril en Galicia, entre Santiago e Carril, faise sobre o seu mapa. En Madrid tivo moitos conflitos sendo deputado porque el sempre considerou que para que Galicia tivese o papel que tiña que ter, as decisións non se podían tomar en Madrid. Tiñan que ser sobre o terreo e dende Galicia. Niso, no seu pensamento, é case un protonacionalista. E despois, fixo unha tarefa titánica de facer unha carta xeométrica, un mapa científico, que foi moi usado e que non foi superado até moitísimos anos despois. Tamén tivo unha fábrica de papel en Lousame, foi empresario. O tipo deulles a todos os paus. E sempre tendo a Galicia por diante, por riba dos intereses persoais, económicos e tamén dos familiares. É un home que tivo moitísimos fillos e que debeu telos, supoño, abandonados. Porque imaxínate 17 anos en burro por Galicia. Non sei canto tempo pasaría na casa, supoño que moi pouco. Participou, ademais, na creación das Deputacións galegas. Estivo en practicamente todo os saraos. "Interesábame, sobre todo, o rapaz. Como alguén dunha aldeíña do concello de Portas, Porta do Conde, acaba tendo un papel tan importante? Como esperta a vocación científica nun rapaz de aldea?" Ademais da infancia, entendo que todos eses aspectos da súa vida se recollen na novela. Que fragmentos da súa vida están retratados máis polo miúdo? A ver, a súa estadía na Universidade de Santiago é fundamental, o seu coñecemento como alumno de Xosé Rodríguez, o matemático de Bermés, do que hai moi pouca información, e despois momentos máis persoas da súa vida. Non sei, pois por exemplo as dificultades que tivo para imprimir a súa propia carta, que tivo que pagar da súa conta e todo o relacionado coa súa familia. Despois, el aprendera linguas cun francés que fuxira da Revolución Francesa e que quedara como acollido na casa do seu tío en Noia. E despois hai unha pequena introdución científica, por definila dalgún xeito, na que trato de narrar a obsesión que había no século XIX por medir a terra e saber o tamaño exacto da Terra. El participa neses procesos. Máis directamente Xosé Rodríguez, pero tamén falo de todos eses astrónomos e xeógrafos ingleses e franceses que trataron de medir o meridiano da Terra. Todo un traballo que Fontán aproveita para a súa carta xeométrica. Mesmo pola novela chega a deambular Xulio Verne. Porque ten relación con Galicia. Non digo xa as 20.000 leguas de viaxe submarina ou o capitán Nemo. Ten unha relación anterior e moito menos coñecida polo gran público. Practicamente ignorada por todo o mundo. "Pola novela chega a deambular Xulio Verne. Porque ten relación con Galicia. Non digo xa as 20.000 leguas de viaxe submarina. Ten unha relación anterior e moito menos coñecida polo gran público" E que se pode adiantar desa relación? Ai, non! Para iso hai que ler a novela, porque ademais levou moitísimo tempo descubrir esa relación. O matemático de Bermés aparece nunha novela de Verne co apelido cambiado. E Xulio Verne frecuentou moito os faladoiros dos científicos franceses cando era noviño. Cando non era un escritor coñecido, tivo relación con moitos dos personaxes científicos que aparecen na novela. E hai unha relación directa con Galicia máis alá do Capitán Nemo. Leva dende moi novo furando na historia de Fontán. Cando decidiu poñerse a escribila finalmente? Como foi o proceso de documentación? Levo anos cunha carpeta no ordenador que se chama Domingo onde fun vertendo toda a información que atopei sobre el. Aí teño que destacar o traballo fundamental dunha fundación, da fundación da súa familia, que se chama Fundación Domingo Fontán e que ten moitos dos seus documentos persoais dixitalizados e á disposición a través da rede. Penso que é unha documentación bibliográfica impresionante, que debería estar nunha institución pública galega e a disposición de todo o mundo. "Estes anos eu viaxei moito visitando centros de ensino. Cada vez que ía algún lugar e cadraba preto algún dos lugares de referencia para Fontán, achegábame" Realmente, o proceso de escrita durou todos estes anos. Estes anos eu viaxei moito visitando centros de ensino. Cada vez que ía algún lugar e cadraba preto algún dos lugares de referencia para Fontán, achegábame. Subín moitas curotas de montes que el visitou para trazar o mapa, visitei a súa casa en Porta do Conde que aínda existe, agora ocupada por outra familia... É dicir, visitei moitos lugares nos que el estivo. Tamén a primeira recta que mediu, en Santiago, pola zona de Boisaca; a recta que logo mide no Corgo para a triangulación do mapa... Foi un traballo de moitos anos. A novela leva escrita un par de anos e neste tempo, como non escribín ningunha cousa nova, pois funa reescribindo, adaptándoa e mudándoa até esta versión definitiva que foi premiada co Repsol. Despois deste premio, a súa seca literaria ten pinta de rematar? Refírome ao que contaba hai uns meses en Biosbardia nunha entrevista na que recoñecía que levaba dous anos escribindo e que xa non lle parecía imprescindible escribir para vivir. Non, a seca non rematou. Esta novela estaba metida nun caixón. É que agora estou de taberneiro aquí no Café Badía, en Vigo, e non teño moito tempo para poñerme a escribir. Aínda teño un par de novelas no caixón, vou sacar unha infantil agora, saquei unha xuvenil fai un meses... Aínda teño fondo de armario, que se di. Tampouco teño a pulsión, esa obsesión, que tiven con Fontán ou con outras novelas, de escribir e escribir, Supoño que teño que atopar unha historia ou un personaxe que entre no meu corpo coma unha gripe e que teña que botalo fóra. "Eu pensaba que non podía vivir sen escribir, pero estes dous anos serviron para me decatar que podo vivir sen escribir e que hai cousas máis importantes na vida" Por cuestións persoais e familiares da miña vida, ultimamente estiven moito máis ocupado con outras cousas que na escrita. Eu pensaba que non podía vivir sen escribir, pero estes dous anos serviron para me decatar que podo vivir sen escribir e que hai cousas máis importantes na vida. O premio pode servir de incentivo, de mecha para que prenda outra vez algo... Si, claro. Evidentemente é un acicate. Ademais, este é un libro que eu tiña ganas de publicar si ou si, aínda que fose sen premio. Porque penso que é un personaxe que merece un recoñecemento. Porque quitando que el está enterrado no Panteón de Galegos Ilustres, non hai moito máis. Pero vaia, todo o mundo se lembra de Rosalía e dos escritores, pero ninguén se lembra de que Fontán tamén está aí. Parece que o Panteón é só Rosalía. A Fontán non lle fan ofrendas. E non estaría mal algunha homenaxe. O mapa é extraordinario: colocounos no mundo. A carta xeográfica española faise trinta anos despois da del, coa participación dunha compañía de enxeñeiros do exército, con cen tipos e tardan non sei cantos anos en facela. Fontán fixo todo ese traballo el só, foi un empeño persoal. Ademais, ti imaxina un tipo subido nun burro durante 17 anos percorrendo a Galicia... Eu é que alucino. Aí hai unha serie, un documental, unha película. Hai toda unha epopea épica para contar. "Parece que o Panteón é só Rosalía. A Fontán non lle fan ofrendas. E non estaría mal algunha homenaxe. O mapa é extraordinario: colocounos no mundo" Volve unha vez máis a novela histórica. Xa llo preguntei en máis dunha ocasión, pero ese interese pola novela histórica... Mira, é que eu fun un friki na adolescencia. Lin a Enciclopedia Galega enteira. E apareceron unha serie de persoeiros galegos que fixeron cousas realmente extraordinarias e están esquecidos. Realmente coñecemos moi mal a nosa propia historia. E a historiografía españolista decimonónica ocupouse ben de borrar calquera rastro do Reino de Galicia e de moitas das cousas que fixeron os nosos antepasados. E a min estas cousas préndenme na cabeza. E teño en carteira mínimo media ducia máis de galegos extraordinarios que fixeron cousas impresionantes e dos que practicamente ninguén sabe nada. De aí vén o meu gusto pola historia e a historia de Galicia, que sempre foi moi mal contada e deturpada. E se pregunto por algún deses persoeiros, contaríame algo sobre eles? Non vou falar moito deles, porque se cadra fago unha novela sobre algún deles. Teño un par deles que son extraordinarios. Un deles está relacionado con grandes descubrimentos e grandes navegacións. O outro está relacionado coa Revolución Rusa. Son persoeiros dos que ninguén fala. Mesmo un deles ten unha biografía en inglés que aínda non conseguín. Ando detrás dela. Non a dou cazado! Pero hai un montón de xente esquecida da nosa historia. E ademais, moitos deles, como Fontán, eran protonacionalistas. Evidentemente, no tempo que viviron e nas circunstancias relixiosas, culturais e sociais que lles tocou vivir. Son xente que levaban Galicia por bandeira e resulta unha mágoa que estean perdidos. Sacalos á luz pódenos servir de exemplo para que no futuro fagamos mellor as cousas como país... A ver. "Teño en carteira mínimo media ducia máis de galegos extraordinarios dos que practicamente ninguén sabe nada. De aí vén o meu gusto pola historia e a historia de Galicia, que sempre foi moi mal contada e deturpada" Como vai o Café Badía? Aquí imos servindo cafés. Non temos queixa. En principio, o bar vai ben. Imos tirando. Non é para facernos millonarios. Moito choio, botas moitas horas aquí... A xente respondeu ben, malia ser un local diferente ao que se estila aquí, en Teis. A vantaxe que temos é que temos un xardín e unha horta fantásticos, parece que estás nun reduto. Un remanso de paz no medio do caos deste barrio. E tamén aproveitan para facer presentacións e actividades... Pois mira, fixemos xa algún concerto. E a semana pasada presentamos o último libro de An Alfaya, proximamente presentaremos o meu novo libro. Tamén estamos pensando en facer algún vermú literario... Pero non só escritores, tamén científicos ou músicos, que veñan aquí, inicien unha conversa e que a xente poida participar. Así tamén damos certa animación cultural no barrio. Porque aquí, quitando o Centro, fanse poucas actividades. En principio, a xente parece que respondeu. O outro día había cen persoas na presentación do libro de An Alfaya. E non eran só amigos, coñecidos, xente da editorial... Non, era moita xente do barrio. A xente responde cando fas cousas. Volvendo a esa entrevista de Biosbardia. Até que grao se fixo imprescindible escribir para vostede? Dende que publiquei a miña primeira novela en 2006 até fai un par de anos... Pois foi unha obsesión. Empataba unha novela con outra. Pasaba o día escribindo e viaxando por aí... E a verdade, foi algo obsesivo, quizais un chisco enfermizo. Case acaba comigo, coa miña familia, con todo o que tiña ao redor. Todo era escribir, escribir, escribir... Creo que escribín moito en pouco tempo. Agora estou de relax, recuperando... Coma se estivese nun balneario literario. Ao barbeito e agardando un pouco. "Empataba unha novela con outra. Pasaba o día escribindo e viaxando por aí... E a verdade, foi algo obsesivo, quizais un chisco enfermizo. Case acaba comigo, coa miña familia, con todo o que tiña ao redor" Resulta angustiosa a seca? Teño novelas no caixón, sigo publicando e agora Ollos de auga vai saír ao castelán con Anaya a primavera que vén. Libros sigo tendo e sigo publicando. Ao principio si que me preocupou moito. Porque eu pensaba seguir na mesma dinámica, pero logo as circunstancias persoais e familiares, pois leváronme por outros camiños. E a literatura quedou en segundo plano. Agora, evidentemente, non o preciso para vivir. Non teño esa pulsión de ter que estar escribindo. E non o boto en falta tampouco. "Non teño a capacidade doutra xente de tomar notas, de escribir un guión e deixalo aparcado durante uns meses. Son incapaz. A min sáeme todo de golpe da cabeza. Eu escribo a impulsos" Mira, eu cheguei a escribir dúas ou tres novelas ao ano. Era obsesivo. Cheguei a escribir dúas novelas á vez. Un día escribía unha e ao día seguinte, dáballe a outra. Alternaba. Tiña as ideas na cabeza e pensaba que se agardaba a rematar unha, a outra non sairía. Ademais, eu escribo sen facer un guión previo, sen tomar notas nin nada. O que me sae nun momento da cabeza, teño que metelo directamente no ordenador porque me esquezo. Non teño a capacidade doutra xente de tomar notas, de escribir un guión e deixalo aparcado durante uns meses. Son incapaz. A min sáeme todo de golpe da cabeza. Eu escribo a impulsos. Unha vez quixen ser un escritor de oficio e con método, escribín un guión, estrutura, os personaxes... A novela aí quedou: abandonada. Fun incapaz.


Summary: "Crear tres áreas integradas independentes en Lugo vai en contra do que defendemos", asegura o PP, tras unha emenda de modificación do PSdeG, que esixía orzamentos e xestión independente para Cervo e Monforte, onde descarta tamén a UCI e o arranxo da fachada.

O PP insiste en rexeitar unha área sanitaria independente en Monforte e descarta a UCI e o arranxo da fachada do hospital, segundo denuncia o PSdeG, que defendeu este venres no Parlamento unha emenda de modificación á iniciativa dos populares sobre a área sanitaria integrada de Monforte. Así, os conservadores rexeitaron o punto no que os socialistas solicitaban "unha xerencia integrada propia e con orzamento independente" para a localidade do Lemos."Crear tres áreas integradas independentes en Lugo vai en contra do que defendemos", asegurou a voceira popular. Esta afirmación, segundo o PSOE, "retrata por fin o Goberno galego e deixa clara a súa postura malia os intentos de confuncir a cidadanía". "Crear tres áreas integradas independentes en Lugo vai en contra do que defendemos", di o PP Tamén o PSdeG, a través da deputada Carmen Acuña, reclamaron o PP que tomase medidas concretas como o arranxo da fachada do hospital, un compromiso "incumprido polo PP desde hai anos cun orzamento de 400.000 euros", así como a posta en marcha das instalacións da UCI, creadas na etapa do bipartito, dotándoas dos profesionais necesarios. No entanto, os populares descartan poñer en marcha este servizo en Monforte, malia contar con todas as infraestruturas. "Coa falta de demanda non será posible dar un servizo de calidade", xustifica o PP, que nin tan sequera deu unha resposta nin mencionou a posibilidade do arranxo da fachada. Carmen Acuña foi moi dura coa estratexia do PP e as continuas iniciativas sen contido con respecto ás áreas sanitarias "coas que trata de redimirse ante a opinión pública con manobras burdas e infantís" e "ademáis de retratarse, roza o ridículo", afirmou a socialista. "O PP trata de redimirse con manobras burdas e infantís", critica o PSdeG "Traer esta iniciativa de urxencia só se entende se o que queren é chegar despois ao territorio e vender á súa maneira o que fixo a oposición, e tanta insistencia o único que demostra é que están á defensiva e moi preocupados con este decreto", destacou Carmen Acuña. O único punto votado a favor polos socialistas foi o de instar á Xunta a que "garanta a continuidade e calidade dos servizos", despois de que o PP aceptase incluír que tamén se lle esixa que "amplíe a carteira de servizos". Os socialistas rexeitaron o resto da iniciativa, "totalmente baleira de contido", ao rexeitar o PP unha área sanitaria independente e as melloras concretas para o hospital de Monforte. Xa hai mes e medios, milleiros de persoas manifestáronse en Monforte convocados pola Plataforma En Defensa da Sanidade Pública en defensa do hospital comarcal e en contra da centralización da xestión sanitaria de toda a provincia en Lugo. A mobilización contara co apoio de toda a sociedade civil da comarca, dende as asociacións de empresarios até os sindicatos e de todos os partidos políticos agás o PP. Entre os veciños e profesionais existe o temor de que o traslado da xestión á capital leve a medio prazo a un recorte nos servizos que se prestan no hospital comarcal e citan exemplos semellantes do Hospital do Barco ou do Salnés, que viron reducido o seu persoal ao depender de áreas sanitarias meirandes. As mobilizacións na comarca de Lemos trasladáronse tamén a outra área afectada pola centralización da xestión na capital provincial, A Mariña, que protesta contra esta decisión do Goberno galego.


Summary: O Superior galego dá, nunha sentenza, a razón ao bipartito PSOE-BNG na súa decisión de aplicar a Lei de Memoria Histórica para desposuír de todas as honras ao fundador da Legión no pasado período municipal, cando gobernaban en coalición na Coruña

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza --TSXG-- vén de avalar a retirada do título de fillo predilecto de A Coruña a José Millán Astray, fundador da Legión, xeneral franquista, xefe de radio, prensa e propaganda na ditadura e procurador nas Cortes, nomeado por Franco. O mesmo que berrou "¡Muera la inteligencia!" a Miguel de Unamuno, reitor da Universidade de Salamanca, despois de que este replicase o discurso dun fascista poucos días despois do golpe de estado de 1936. Nunha sentenza de principios de maio que se coñeceu nesta terza, o Superior galego desestimou o recurso de apelación interposto pola Asociación Cultural e Deportiva Veteranos de La Legión contra a sentenza de 28 de abril de 2011. Queixábanse de que o Concello coruñés retirase as honras ao fundador de La Legión. A Xustiza resolveu agora que a retirada das honras é legal, mais polo medio houbo un cruzamento de sentenzas e apelacións. O recoñecemento eliminouse durante a lexislatura anterior --co Goberno municipal en mans dunha coalición de PSOE e BNG--, en aplicación do artigo 15 da Lei de Memoria Histórica, no que se prevé a retirada de "escudos, insignias, placas e outros obxectos ou mencións conmemorativas de exaltación persoal ou colectiva da sublevación militar, da Guerra Civil ou da represión da ditadura". A filla de Millán Astray presentou o primeiro dos recursos. E a principios de xullo de 2011 o xulgado do contencioso-administrativo nº 3 da Coruña acordou devolver o título honorífico ao falanxista, mais non apoiou a restitución da estatua nin o nome da praza na que estaba colocada. Argumentaron que a condición de fillo predilecto da cidade foi concedida en 1922, catorce anos antes da sublevación militar e, por conseguinte, entendeu o xulgado que "non cabe aplicar a Lei de Memoria Histórica". Daquela, tanto Carlos Negreira como o novo Goberno municipal (PP) anunciaron que non presentarían un recurso contra esa sentenza, e que manterían a Millán Astray como fillo predilecto. O 28 de abril de 2011 coñeceuse unha nova decisión que ratificaba a retirada das honras, e que "foi ocultada á cidadanía" por parte do Goberno municipal, segundo denuncia agora o BNG da Coruña. Veteranos de La Legión si coñeceron a sentenza, e recorrérona. O acordo que agora se fai público vén desestimar aquela apelación. Así, a sentenza que foi obxecto de recurso "confirmaba xa a legalidade da actuación de retirarlle todas as honras e distincións". Denúnciano desde o BNG da Coruña, apuntando a que a ocultación tanto da sentenza de 2011 como desta última supón "máis unha proba da falta de transparencia na xestión municipal". A formación frontista valorou a sentenza do TSXG, e cualificárona de "estacazo" á decisión adoptada polo Goberno local de non recorrer o acordo do Xulgado Contencioso Administrativo nº 3 da Coruña, de 1 de xullo de 2011, que devolvía as honras ao falanxista. "Había argumentos legais suficientes para recorrer" subliñou o BNG.


Summary: Os colegas suxeríronlle a Joaquín Isidoro que se metese na cabina do disc jockey para non estorbar, e alí pasou o resto da noite. Volve varias noites e o 'pincha' pídelle que o cubra unha hora. Menos de dez anos despois é número un en varios países e volve tolos a auditorios xaponeses de 50.000 persoas

Corren os primeiros oitenta e todo o Mediterráneo catalán vibra cun deporte tan improbable coma o motocrós. Toni Elías pai voa sobre unha Derbi e centos de rapaces cruzan o barrio zumbando sobre unha Vespino e soñando con ser coma el. Entre eles hai un rapaz valenciano, de nome Joaquín Isidoro, que bota cada día horas no ximnasio e sobre a moto preparándose para competir no seu primeiro Campionato de España, despois de curtirse durante anos en perigosas carreiras ilegais. Como é un tipo competitivo e un obseso dos detalles, a semana antes do seu debut vai visitar o circuíto no que se abre a proba. Hai pouco que choveu e parece que a pista está húmida, pero el quere coñecer o percorrido ao que vai ter que enfrontarse no debut como profesional, así que abotoa o mono de coiro, prende o motor e abre gas. Non é o seu día de sorte. Nunha das curvas a moto derrapa e cáelle enriba dunha perna. Inmediatamente, sente como os ligamentos se separan do óso coma cordas de guitarra ao se romperen. Sobre a lama, Joaquín sabe que a súa carreira como piloto acaba de rematar, mesmo antes de comezar. El mesmo confesará en varias entrevistas posteriores que, despois de meses de preparación, o golpe élle imposible de soportar. Bota case medio ano metido na casa, deprimido e sen gana de ver a ninguén, ata que uns amigos moi insistentes o acaban por arrastrar a unha discoteca en Cullera. El entra torpemente, atrapallándose coas muletas, que molestan aos bailaríns e aos bebedores. Os colegas suxírenlle que se meta na cabina do disc jockey para non estorbar, e alí pasa o resto da noite, abraiado: o picadiscos enlaza cancións de funk, manexa o humor da sala, fai que o público suba e baixe de pulsacións, contrólaos coma un hipnotizador ás súas vítimas. Os colegas suxírenlle a Joaquín que se meta na cabina do disc jockey para non estorbar, e alí pasa o resto da noite. Volve varias noites e o 'pincha' pídelle que o cubra unha hora. Menos de dez anos despois é número un en varios países e volte tolos a auditorios xaponeses de 50.000 persoas E volve varias noites ao mesmo lugar, enganchado ao movemento xiratorio dos vinilos, ata que pouco despois o pincha lle pide que o cubra unha hora mentres el sae facer unhas cousas fóra do local. É doado, dille, faise así e asá e xa está. De acordo, malo será, di el, e acaba botando case toda a noite poñendo cancións, falando polo micro e cantaruxando cousas que se lle van ocorrendo sobre a marcha mentres a xente se retorce sobre a pista de baile. Naceu para isto. Menos de dez anos despois, co estilo orixinal xa depurado, acabará vendendo centos de milleiros de discos, sendo número un en varios países e volvendo tolos a auditorios xaponeses de 50.000 persoas con cancións de base techno sobre as alegrías que dá a droga recreativa. Farao vestido cun mono de motocrós, en recordo da súa vella paixón, e sentirá, despois de cada concerto, un arreguizo de dor no xeonllo que tronzou mentres revisaba o circuíto, pouco antes de converterse en profesional. Pero quen quere ser piloto podendo ser Chimo Bayo, o rei da Ruta Destroy.


A Fiscalía de Madrid ditaminou nun auto do pasado martes que as mensaxes da Fundación Franco denunciadas por Esquerda Unida (EU) por exaltación do franquismo non constitúen un delito de odio, polo que acordou o arquivo das dilixencias. A denuncia fora interposta no outono pasado polos dirixentes de EU Eva Solla, Rubén Pérez e José Maria Tubío, que entendían que a Fundación Francisco Franco, a través da súa conta de Twitter, incorrera "na exaltación do franquismo ao elaborar e distribuír material relativo á ditadura, facendo apoloxía dela", polo que estaría incorrendo nun delito de odio tipificado no artigo 510 do Código Penal. A denuncia lembra que Alemaña bloqueou o acceso á conta de Twitter desta Fundación por un vídeo que homenaxea a vitoria do fascismo na guerra civil ou unha información de que a entidade considera que a exhumación dos restos do ditador constitúen "unha vexación que vai contra a dignidade da súa memoria", entre outras cousas. A fiscal cre que "non se desprende" das mensaxes denunciadas "actuación ningunha de forma directa ou indirecta que promova, favoreza ou incite ao odio"Para a fiscal xefe María Pilar Rodríguez "non se desprende a existencia da realización de actuación ningunha de forma directa ou indirecta que promova, favoreza ou incite ao odio, hostilidade, discriminación ou violencia respecto dalgún dos colectivos e a favor dalgún dos motivos expresamente previstos no artigo 510 do Código Penal". Ademais, engade que aínda que o discurso do odio e discriminación "non ten amparo nin cobertura nos dereitos constitucionais de liberdade de expresión e liberdade ideolóxica, tamén o é que a ideoloxía, do mesmo xeito que os sentimentos, non é algo que poida prohibirse, polo que as súas manifestacións externas e públicas, na medida que non constitúen unha incitación, favorecemento ou incitación ao odio, hospitalidade, discriminación ou violencia contra colectivos discriminados, non constitúen ilícito penal". Eva Solla, coordinadora nacional de EU e vicepresidenta do Parlamento de Galicia, manifestou a súa sorpresa por coñecer, dende os medios de comunicación, a resposta da Fiscalía. "Lamentamos que renuncie a investigar a apoloxía dun réxime sanguento como foi o réxime franquista", dixo."Vivimos nun país que semella non entender o dereito á liberdade de expresión, que se ben castiga a persoas que veñen do mundo da cultura ou do sindicalismo, intenta protexer a quen fai apoloxía dun réxime que levou por diante a vida de milleiros de persoas", engadiu Solla, que anuncioui que a formación estudará "que facer" en canto reciban a resposta oficial da Fiscalía.En Marea volve preguntar ao Estado pola Casa CornidePor outra banda, o deputado de En Marea, Antón Gómez-Reino, e a voceira no Congreso Yolanda Díaz rexistraron na Cámara unha batería de preguntas sobre a titularidade da Casa Cornide da Coruña e fixeron unha solicitude de información ao Goberno central despois de recibir unha resposta na que se desmarca da situación deste histórico edificio barroco da Cidade Vella da Coruña. Na súa contestación, o Executivo central asegurou que non tivo nada que ver coa Casa Cornide desde que en 1962 a cedeu ao Concello da Coruña a cambio dunha parcela en Cidade Escolar, onde agora se ubica o Conservatorio de Música. Entre outros documentos, En Marea solicita a copia da escritura pública de permuta, copia da comunicación dirixida polo Ministerio de Educación ao Concello da Coruña ou a copia do informe da Dirección do Conservadorio de Música.


Summary: Na reunión mantida con Stop-desafiuzamentos ás 8h desta quinta feira informou de que non haberá vivenda para a octoxenaria. Insistiu na opción dunha residencia xeriátrica e recomendou que procurase por si propia axudas de emerxencia social. As mesmas solucións son as que facilitará o Concello para @s veciñ@s ameazadas por unha execución hipotecaria

A plataforma Stop-desafiuzamentos A Coruña cualificou de "decepcionante" a xuntanza que mantiveron esta quinta feira co concelleiro de Servizos Sociais, Miguel Lorenzo, para coñecer cales son as solucións que o Concello está disposto a por riba da mesa para Aurelia Rey e para o resto de veciñ@s da cidade ameazadas polas execucións hipotecarias. Segundo informaron en rolda de imprensa posterior á reunión, Lorenzo desentendeuse da octoxenaria, que ten de prazo até o 1 de maio para atopar unha vivenda e abandonar o noveno andar do nº9 da rúa Padre Feijóo, en virtude dun acordo coa familia Pereira, propietaria do inmoble, cuxas condicións non transcenderon á luz pública mais que, segundo puido saber Sermos Galiza, carrexarían unha indemnización de 5.000 euros para a inquilina. Boas palabras, mais sen solucións"Dixo que non hai posibilidade de piso, que a única posibilidade é a residencia e que vaia ela ao centro cívico que lle corresponde e pregunte polas axudas que podería recibir". Así as cousas, que as persoas afectadas polos despexos procuren por si propias subvencións de emerxencia social foi a única solución achegada polo concelleiro, a quen Stop-desafiuzamentos lle reprocha as "boas palabras" coas que supliu a falta de propostas. No encontro, que durou por volta de 45 minutos, Miguel Lorenzo mostrouse "moi preocupado" e "aberto a dialogar". Pediu que a plataforma lles transladase "as nosas ideas e achegas para traballar con elas desde o Concello", ao que a plataforma respostou que "a nosa intención non é facer o traballo de Servizos Sociais". Malia isto, si que colocaron a necesidade de recurrir ás 20 mil vivendas que o colectivo cuantifica como baleiras na cidade herculina, así como a procura de bolsas de alugueiro para familias ameazadas de despexo. Segundo informan desde a plataforma cidadá, Lorenzo interesouse tamén polo acordo asinado entre Aurelia Rey e a familia Pereira, do que non logrou saber ren. Aliás, manifestou o seu "descontento" pola presenza de concelleir@s do BNG na súa oficina esta segunda feira, cando Stop-desafiuzamentos intentaba reunirse con el e, perante a negativa, ocuparon as dependencias da concellaría, na rúa Fernández Latorre 64-66. Tamén se queixou de que transcendese á imprensa o contacto telefónico que mantivo coa nacionalista María Xosé Bravo en que a informaba de que non podería fixar unha reunión coas e cos activistas ao non levar canda si a axenda.


Summary: Oftalmólogo, humanista, investigador e pioneiro inventor de procedementos para o coidado dos males dos ollos, o doutor Antón Beiras deixou memoria da súa traxectoria, tamén nos propio sector da sanidade que o día 2 de marzo lle rende homenaxe en Vigo.

A Irmandade da Sanidade Galega máis o Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra renderanlle o día 2 de marzo homenaxe ao doutor Antón Beiras nun acto que terá lugar ás 12 hora coa colocación da placa conmemorativa na casa na que exerceu como médico na rúa Policarpo Sanz para se desenvolver posteriormente un acto no Centro Social Novacaixagaliza, na mesma rúa. Alén da súa faceta como médico e investigación, Antón Beiras mantivo un claro e militante compromiso antifranquista alén de defender durante toda a súa vida un ideario galeguista que se materializou, entre outras moitas actividades, na súa participación na Editorial Galaxia.Antón Beiras foi compañeiro da profesora, pedagoga e fundadora do Colexio Rosalía de Castro de Vigo, Antía Cal deixou escrita a biografía da parella no libro Este camiño que fixemos xuntos (Galaxia).Carme Pérez Vaquero preenta un acto no que tamén participan o presidente do colexio de Médicos de Pontevedra, Luís Campos, a médica Amaia Izaguirre, o profesor Xesús Alonso Montero, o historiador Ricardo Guarriarán, o politico e sobriño do homenaxeado Xosé Manuel Beiras mais o secretario de Política Lingüística, Valentín García.


Summary: No remate de 2014 había en Galicia 217.516 traballadores e traballadoras autónomas, cun incremento de 3.143 persoas. Forbes sinala que España é un dos países que poñen máis obstáculos a este colectivo, como tamén lembran entidades como Autónomos de Galicia. Falamos co seu presidente, Lisardo Domínguez.

Un informe de Forbes publicado hai unhas semanas constataba que os traballadores e traballadoras autónomas atopan moitos máis obstáculos en España ca na maior parte dos países europeos. Un colectivo numeroso, que representa ao redor do vinte por cento da poboación activa, e que en Galicia pechou o 2014 con 217.516, cun novo incremento de 3.143 persoas ao longo do ano. Un colectivo numeroso, que representa ao redor do vinte por cento da poboación activa, e que en Galicia pechou o 2014 con 217.516, cun novo incremento de 3.143 persoas ao longo do ano Os autónomos e autónomas españolas deben pagar unha cota mensual de 260 euros (ademais das correspondentes declaracións trimestrais de IVE e IRPF). A situación é moi distinta en Francia, por exemplo, onde os autónomos non pagan cota ningunha no seu primeiro ano de actividade pero mesmo así teñen dereito gratuíto a asistencia sanitaria, xubilación e incapacidade temporal. Ou no Reino Unido, onde os autónomos pagan unha cota mensual entre os 13 e os 58 euros; ademais, non se fan declaracións trimestrais de IVE, que se paga anualmente dependendo dos beneficios obtidos. Tamén Italia (onde os autónomos só pagan se obteñen beneficios), Portugal (onde non se paga cota nin IVE, aínda que si deben abonar o 25% dos seus ingresos) ou Holanda melloran a situación de España. Tan só atopamos un contexto máis negativo en Alemaña, onde os autónomos e autónomas deben pagar unha cota mensual de 140 euros (se superan os 1.700 euros de ingresos) e un seguro médico entre 150 e 200 euros. Semella que as medidas postas en marcha polo Goberno para facer algo máis doada a actividade dos novos e novas traballadoras autónomas, coma os descontos na cota mensual para novas altas, quedan moi lonxe da situación dos países do resto da UE. Esta medida, presente na Lei de Emprendemento, só recorta durante seis meses a 53 euros o pagamento da habitual cota de 260 e ademais só se aplica ás persoas que se acaban de rexistrar. "Moita da xente que se deu de alta coa tarifa plana xa se deu de baixa, hai que analizar polo miúdo as altas e baixas que houbo" Lisardo Domíguez, presidente de Autónomos de Galicia (AUGA) valora como positiva unha medida que o colectivo levaba reclamando moitos anos, pero xúlgaa insuficiente. "Moita da xente que se deu de alta coa tarifa plana xa se deu de baixa.Hai que analizar polo miúdo as altas e baixas que houbo", destaca. Neste sentido lembra que as cifras de traballadores autónomos, en constante crecemento nos últimos anos, revelan un número moi importante de persoas que se rexistran como única forma de cotizar, de traballar, ante a imposibilidade de facelo nunha empresa como asalariados: "Moitos dánse de alta como autónomos porque non lles queda outra, ao igual que moitos emigrantes retornados nos anos setenta o que facían era abrir un bar porque non podían facer outra cousa". "A realidade é moi crúa. Se queres traballar, tes que te facer autónomo", engade. "Os autónomos non temos horarios, non podemos poñernos enfermos Para ser autónomo hai que telo todo moi claro e facer unha aposta moi grande por cumprir un soño" Mesmo a pesar de medidas de impulso para os novos e novas autónomas, a realidade é que a idade media destes traballadores segue a ser elevada, o que fai que Domínguez se pregunte polos efectos reais que "están a dar os proxectos de fomento ao emprendemento xuvenil nesta comunidade". De feito, os autónomos e autónomas galegas teñen unha idade media superior aos 45 anos. No conxunto do Estado sete de cada dez autónomos (o 69,8%) é maior de 40 anos. "Para ser autónomos ou autónomas hai que ter moita coraxe" -destaca Lisardo Domínguez- "Os autónomos non temos horarios, non podemos poñernos enfermos. Para ser autónomo hai que telo todo moi claro e facer unha aposta moi grande por cumprir un soño". "Os autónomos loitamos día a día por sacar o noso traballo adiante a pesares dos fracasos. O emprendedor de verdade é aquel que a pesares dos fracasos segue levantándose e volve a intentalo deica conseguir alcanzar o seu soño", engade. No 2011 entrou en vigor a tan demandada prestación por desemprego para os autónomos; porén, máis de tres anos despois o 80% das peticións de acollerse a esta figura son rexeitadas O presidente de AUGA fai referencia a outra das grandes demandas do colectivo, que dende hai anos reclama ter acceso a un seguro por desemprego coma o que teñen os traballadores e traballadoras asalariadas. No 2011 entrou en vigor a tan demandada prestación por desemprego para os autónomos; porén, máis de tres anos despois o 80% das peticións de acollerse a esta figura son rexeitadas, o que leva a AUGA a cualificar esta medida como un "quero e non podo que non termina de converterse nunha realidade". Lisardo Domínguez critica tamén a ausencia dunha verdadeira cultura emprendedora en Galicia, e denuncia que tampouco dende a administración se fomenta de forma axeitada o seu desenvolvemento. "Temos que afacernos a que non todos podemos ter unha praza fixa. E a que iso de ter un traballo para toda a vida xa se acabou", di. Domínguez destaca neste senso a Cátedra Extraordinaria do Traballo Autónomo na USC, a única existente en Galicia e a segunda que se constitúe en España, e que foi impulsada pola súa organización. "Temos que construír unha cultura emprendedora distinta á que temos, porque practicamente non existe", destaca. "Que se deixen de facer parches, non se pode estar improvisando continuamente a nivel lexislativo" Domínguez e moi crítico coa resposta da administración ás demandas e á problemática dos e das traballadoras autónomas: "Que se deixen de facer parches, non se pode estar improvisando continuamente a nivel lexislativo". E advirte de que "Algún día terán que facernos caso. Temos unha teima dende hai tempo, que queremos levar a cabo o antes posible, que é a de ser quen de parar todos os autónomos durante unha hora, para que se note a nosa forza e a nosa importancia na sociedade e na economía. E digo unha hora, porque un día sería imposible, non nolo podemos permitir". "O día que sexamos quen de traballar de forma organizada, cada un no seu sector, este país vai saber o que valen os autónomos", conclúe.


Summary: O de Caaveiro forma parte dun macroparque co que a promotora quere instalar 611 megawatts de potencia na zona a través de seis polígonos

O proxecto de Enel Green Power España para instalar un parque eólico de 14 aeroxeradores e infraestruturas de evacuación nos concellos de Fene, Neda, Cabanas, A Capela, San Sadurniño e As Pontes está a xerar un rexeitamento xeneralizado entre a veciñanza do seis municipios afectados. O período de información pública do estudo de impacto ambiental e da solicitude de autorización administrativa previa finaliza esta terza feira, día 27, e en total son xa preto dun milleiro as alegacións presentadas, tanto das administracións locais como da propia cidadanía, xa sexa a título individual, xa sexa a través das plataformas de oposición á devandita instalación. O de Caaveiro (78 megawatts) forma parte dun macroparque co que a promotora quere instalar 611 megawatts de potencia na zona a través de seis polígonos. Á marxe do de Caaveiro, o proxecto inclúe outros cinco: o de Badulaque (90 MW e que afecta os municipios de Valdoviño, Cedeira, Cerdido, Moeche, As Somozas e As Pontes); Barqueiro (de 150 MW nos concellos de Ortigueira, Mañón, O Vicedo, Cerdido, Moeche, As Somozas e As Pontes); Moeche (de 53 MW en San Sadurniño, Moeche, As Somozas e As Pontes); Santuario (de 180 MW nas Pontes, Xermade, Vilalba e Guitiriz) e Tesouro, de 60 megawatts, nas Pontes e A Capela. Neste último, o prazo para presentar alegacións tamén conclúe esta terza feira. O tenente de alcalde de Cabanas, Iago Varela, confirmou que o Concello presentará esta segunda feira as súas alegacións. Son sete e súmanse ás que presentaron as veciñas e os veciños nas últimas semanas. Informe desfavorábel da Xunta Ademais das afeccións á fauna e a flora, ao patrimonio cultural, ás actividades agropecuarias e forestais, aos programas de turismo e ao propio benestar dos habitantes -pola proximidade das instalacións a algunhas vivendas-, as obxeccións remiten tamén ao informe desfavorábel da Xunta por estar proxectado fóra das áreas de desenvolvemento eólico fixados na súa normativa pola Administración autonómica. En Neda, por exemplo, alegaron preto de medio milleiro de veciñas e veciños. No caso de San Sadurniño, o seu alcalde, Secundino García, lembrou que a través do servizo de asesoramento activado para canalizar o rexeitamento da cidadanía recolléronse 180 alegacións, ás que hai que sumar as que rexistrarán varios veciños e veciñas a título individual. O propio Concello, explicou este mediodía, presentará as súas nas próximas horas, que están en sintonía coas que xa se tramitaron, ademais de engadir o informe desfavorábel da Xunta. "Entendemos", sinalou García, "que a intención da promotora de instalar este parque non prosperará".


Summary: O sector destaca que non hai cancelacións malia o empeoramento da pandemia e garante que é "seguro" para que as visitas poidan chegar a Galiza durante a ponte. A media de habitacións ocupadas nos hoteis está entre o 80 e o 85%, mentres é algo máis baixa no turismo rural.

O sector turístico galego reivindícase como "seguro" e a confianza das e dos viaxeiros estalle a dar a razón. Malia a entrada na sexta onda da pandemia, o empresariado estima que a ponte de decembro deixará bos datos e as expectativas son altas após outros festivos deste outono que xa resultaron satisfactorios. O Clúster de Turismo da Galiza calcula que as casas rurais estarán entre o 60 e o 65% de ocupación, mentres que nos hoteis agardan "entre o 80 e 85%" porque, di, non se están a rexistrar grandes fluxos de cancelacións debido ao empeoramento da epidemia. "O medo sempre o vai a haber, e haberá cancelacións, pero están a ser mínimas e, de producirse, daranse por algo distinto á Covid. Produciranse por outro tipo de cousas, que se produciron sempre, como por razóns climatolóxicas; pero non pola Covid", afirma o presidente da agrupación, Cesáreo Pardal. No entanto, para garantir o menor risco posíbel pide ás viaxeiras que cumpran as medidas sanitarias, como pode ser o uso da máscara, pois non convén relaxarse nestes momentos. Isto no que respecta ás e aos turistas, porque as empresas defenden que Galiza demostrou que é un "destino seguro", tanto polas pautas de seguridade dos propios estabelecementos como pola atención sanitaria. Hai outro factor que o sector ve chave para que as expectativas da ponte sexan altas: a finalización o próximo 15 de decembro do prazo para consumir o diñeiro que resta por gastar do bono turístico da Xunta. A Ribeira Sacra e Vigo, as zonas máis atractivas Por zonas, confíase no poder de atracción da Ribeira Sacra e tamén da campaña publicitaria do alumeado de nadal de Vigo, cidade que "abeirará o cheo" nas prazas hoteleiras. Así o apunta o presidente da Federación de Hostalería de Pontevedra, César Ballesteros, que subliña as "moi altas expectativas" que existen na cidade ante estas datas. "Moi posiblemente chegamos ao 100 por 100 de ocupación. Pode haber algunha habitación na cidade pero a maioría dos hoteis imos estar cheos", destaca Ballesteros, propietario do Hotel Baía, que recoñece a existencia dun antes e un despois para o sector da cidade desde a aposta pola iluminación.


Summary: O titular da Xunta e a presidenta do lexislativo desfanse en eloxios cara á institución parlamentaria mentres sustentan a súa redución. "O menosprezo cara ao Parlamento delata actitudes totalitarias", proclama o xefe do Goberno galego.

"De nada valerá que os autócratas adxectiven a súa presunta democracia, a súa fobia ao Parlamento retrataraos ate a historia". Esta afirmación ben podería ser pronunciada por algún dos tres grupos da oposición galega, que nestes días traballan na procura dunha posición común fronte á redución de escanos no lexislativo galego que o PP impulsa en solitario. Pero quen a lanzou foi, precisamente, o presidente da Xunta, que por un intre aparcou o seu papel de principal valedor da tesoirada á Cámara pola vía da reforma electoral unilateral para glosar as bondades do parlamentarismo non só en Galicia, senón no conxunto do continente europeo. Este luns a xefa do lexislativo galego, Pilar Rojo, asumía a presidencia de quenda da Conferencia de Asembleas Lexislativas Rexionais de Europa (CALRE) de mans da socialista Françoise Dupuis, presidenta do parlamento de Bruxelas capital. Fíxoo nun acto institucional organizado no Pazo do Hórreo "presidido", segundo a Xunta, polo propio Feijóo, que nunha intervención en castelán considerou que os parlamentos foron, en toda Europa, capaces de concretar "conceptos que semellaban abstractos, como pobo ou sociedade". Dende que existen parlamentos "ninguén poderá usurpar en van a representación popular sen ser chamado ditador ou tirano". "O menosprezo cara ao Parlamento delata actitudes totalitarias", proclamou Feijóo Porque o parlamentarismo, abonda Feijóo, é sinónimo de "liberdade". Entre críticas máis ou menos veladas ao proceso soberanista catalán o presidente gardou por un día o recorte que é estrela da súa axenda parlamentaria para sublimar os valores do poder lexislativo, "institución que alberga a conexión en harmonía entre o individuo e a comunidade", "reflicte unha complexidade social e esixe un ánimo conciliador que algúns -asegura- non poden entender ou non poden soportar". Porque "o menosprezo cara ao Parlamento -advirte- delata actitudes totalitarias". Feijóo alerta contra a "fobia e aprensión á democracia" que implica rexeitar o parlamentarismo, rexeitamento que trae consigo a "maldición inexorable" de converter as "tiranías" en "caducas" e a propia Pilar Rojo obvia tamén na súa declaración de intencións como presidenta da CALRE a tesoirada que vai sofrer a institución que preside. Así, a segunda autoridade da autonomía avoga por un "parlamentarismo forte" que "camiñe ao ritmo da sociedade". "O Parlamento é o marco axeitado para fraguar consensos" e neles "temos que acadar novos acordos que favorezan aos nosos representados", explicou. Rueda asegura que a oposición "non quere un Parlamento con menos custo", obviando que xa propuxo rebaixar soldos Mentres en Compostela os discursos teimaban en comprobar se o Parlamento era quen de arroibarse en Madrid o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, devolvía ao cuestión a un plano moito máis terreal, ese onde a tesoira xa paira sobre o hemiciclo. Inmóbil no recorte, Rueda resume a posición de PSdeG, AGE e BNG en que "non queren un Parlamento máis reducido e con menos custo" obviando, entre outros aspectos, que a oposición aposta por rebaixar salarios sen recortar escanos. Tras participar nunha reunión de partido sobre a reformas das institucións públicas o número dous de Feijóo evidenciou que "xa o dixemos moitas veces", o recorte ao Parlamento "tiñámolo no noso programa electoral" e "querémolo cumprir" porque "cremos que é o que a xente está pedindo". "A historia ensínanos onde co nducen as decisións simplistas, foi duro de aprender e debemos telo sempre presente", proclamou Feijóo no acto do Pazo do Hórreo.


Summary: Vén de saír do prelo recentemente a obra Para que non me esqueza (Edicións Fervenza), Premio de Poesía Avelina Valadares. O seu autor, Manuel López Rodríguez, tamén recibirá esta sexta feira o Premio de Poesía Arume para a Infancia 2021 que concede a Asociación Neira Vilas. Escribe desde 1994 e, malia a súa xuventude, xa traballa recompilando toda a súa obra.

O público xa pode ter acceso ao seu libro Para que non me esqueza, Premio de Poesía Avelina Valladares. Que procura no diálogo que introduce con outras e outros poetas? Ben. Para min o "que" é moito menos importante que o "como". Interésame máis, a día de hoxe, o "como está escrito" que o "que se conta". En realidade é un libro que trata da despersonalización que as relacións socioafectivas provocan sobre o individuo. Busquei, ao mesmo tempo, tecer, en efecto, un diálogo de maneira explícita, con escritores dos que gusto. Adoro ofrecer varias lecturas e interpretacións para os textos que escribo. Leva moitos anos escribindo, afirma que desde que tiña 16. Lembra o momento en que a poesía entrou na súa vida? Si. Perfectamente. Foi despois dunha clase de literatura no instituto. A profesora esmiuzounos un poema de Rubén Darío na clase e quedei collido. Nunca na miña vida lera poesía e foi toda unha sorpresa! Esa mesma noite escribín os meus dous primeiros poemas desde a xanela da morada dos meus pais, en Noia. Hai moitos comezos e non tantas continuidades. Cal é a razón de que continuara escribindo? Iso xa é máis difícil de responder. Para min foi unha descuberta, e supoño que atopei nesta disciplina unha maneira de creatividade co que me sentín identificado. Fun mudando temas e formas, pero nunca máis o deixei. É máis: a poesía impregnou a miña vida de tal maneira que absolutamente todo xira arredor dela. É un prisma a través do cal mirar o mundo, unha obsesión. Ser poeta consiste en escribir poesía mais, no meu caso, implica asemade o código a través do que vivo, sinto, vexo, relaciónome coa xente... Supoño que ese pouso quedou en min desas primeirísimas lecturas do XIX. Hai autoras e autores que foxen das redes sociais, non é o seu caso. Mesmo conta cunha canle de Youtube. Que influencia teñen na súa vida? Na miña vida persoal pouca, mais á hora de promover o que fas son imprescindíbeis. Hai creadores que teñen a fortuna de ter ao seu dispor programas de televisión, radio, prensa escrita... Eu suplo esa carencia con Facebook, Youtube... Por outro lado as redes sociais permítennos crear redes de colaboración que doutra maneira serían imposíbeis. Formou parte do colectivo literario 'Sacou' de Noia. Que función teñen os colectivos literarios na Galiza actual? Formaba, si. 'Sacou' desapareceu aló polo 2003 ou 2004. Segue existindo a "marca identificativa" para os que alí estivemos. Sobre os colectivos literarios e faladoiros foron moi necesarios a finais dos 90 e supoño que tamén antes. Todo iso agora mudou. Supoño que, precisamente, as redes sociais colleron o relevo. Tamén é certo que dá a impresión de que actualmente hai "menos unidade de acción". Ten falado de "traballo poético" con cinco horas diarias de dedicación. Cre que é posíbel vivir do "oficio" de poeta? Véxoo moi difícil, e menos na Galiza. É certo que nunca tanta poesía se leu, mais tamén é verdade que as lectoras e lectores seguen sendo testemuñais. O oficio lévanos a querer facer as cousas ben, a traballar arreo, a afondar nas formas e na experimentación, sen ter en conta quen nos poida ler ou quen poida mercar os nosos libros. Buscamos a perfección estética como seres humanos que somos; a arte por enriba da artesanía. Eu escollín esta "profesión" como moitos escolleron outra. En realidade non fago nada diferente ao que fixo Dickinson, Kerouac, Cezanne ou Van Gogh, por exemplo.


Xornada de moitas novidades no 'Caso Fuenlabrada'. A pesar de contar, segundo eles mesmos recoñecen, con 18 positivos en coronavirus na Coruña e oito en Madrid, o conxunto madrileño mostrou publicamente o seu desexo de, "se os resultados negativos dos test se manteñen", xogar o encontro da derradeira xornada da liga de Segunda División que estaba previsto que disputasen en Riazor ante o Real Club Deportivo hai xa dez días. Este movemento de ficha da entidade presidida por Jonathan Praena colleu de improvisto o mundo do fútbol, mais se algo parece ser á tónica en todo o relacionado con este 'Caso Fuenlabrada' é que, como di ese vello slogan comercial, "nada é imposíbel". Os positivos multiplícanse na Liga de Fútbol A situación de caos na Liga de Fútbol Profesional (LFP), cun Tebas que até hai poucas datas parecía intocábel e que en pouco tempo podería verse diante dun tribunal, é total. Se até o de agora a Covid-19 tan só penetrara dentro das filas do Fuenlabrada, xa son cinco os equipos afectados. Primeiro informou o Real Madrid do positivo do dianteiro Mariano, e máis tarde farían o propio Sevilla, Real Zaragoza e Almería. A diferenza do acontecido cos futbolistas do Fuenlabrada, e tal vez aleccionados sobre o que non hai que facer, os clubes trataron de operar con transparencia e anunciaron a suspensión dos adestramentos e o illamento domiciliario dos profesionais. Deportivamente, estes novos positivos aumentan o descontrol no que está sumida a Segunda División, pois tanto Zaragoza como Almería estaban programados para disputar os play-off de ascenso. Como responderá Javier Tebas?


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza investigará se influíu na contratación de persoas no Concello cando era responsábel da axencia de emprego e se autorizou o pago de facturas 'inflada'.

A sala do Civil e Penal do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) notificou mediante un auto que acepta a competencia para investigar á deputada e ex-portavoz do PPdeG Paula Prado. Investigaraa por presuntos delitos de fraude e tráficos de influencias. Esta investigación centrarse en tres feitos: autorización do pago dunha factura municipal cun sobrecusto de 3.000 euros con motivo da representación dun espectáculo en 2012, influencia na contratación de persoas en empresas concesionarias do Concello de Compostela cando era responsábel da axencia de colocación; e a intervención na resolución de dous expedientes dun local de lecer.


Summary: Tras deixar unha vida anterior para se converter en pastora de abellas en ecolóxico no Macizo Central, a responsábel de Sovoral Mel fai fronte ao impacto dos incendios nas súas abellarizas e ao "desleixo" da Administración cos pequenos apicultores.

En 2011 Lucía Afonso pediu unha excedencia no seu traballo e deixou Vigo para pensar ben se regresar ou non. Marchou a Verín, á casa familiar, onde seu pai criaba abellas como afeccionado. O primeiro día decidiu acompañalo ás alvarizas. "Botei alí da mañá a noite e ao volver dixen: quero dedicarme a isto". Desde 2013 está á fronte de Sovoral Mel, unha empresa familiar na que ademais dela participan as súas irmás. Tiña claro que quería producir mel en ecolóxico, ao escoller como novo espazo de traballo o Macizo Central, unha zona virxe na que plantar ou medicar as abellas non é unha opción. Apicultores galegos lamentan a perda de miles de colmeas "improdutivas durante anos" Na Galiza os "puntos ecolóxicos" son escasos, di, xa que precisan un radio de tres quilómetros en toda a volta libre de autoestradas, tendidos eléctricos, invernadoiros ou poboacións grandes. O seu está entre o lugar de Camba e Manzaneda, un territorio que colle parte da serra do Invernadeiro e parte do Fial das Corzas. Abrasadas polo lume O incendio declarado a finais de xullo nese enclave protexido acabou con parte das súas colmeas. "O desleixo é tremendo. A xente do rural non existimos e se somos pequenos moito menos". Afonso asegura que o fogo que acabou con parte das súas abellas foi intencionado, ao se iniciar "nunha regateira que só os que somos de aquí sabemos acceder. Despois coincidiu que plantaron en Chandrexa e no Invernadeiro. Xuntáronse os tres e foi imparábel". Segundo explica foi imposíbel parar o lume porque non había medios. "Cando me avisaron e cheguei alí a imaxe era para chorar. Había só dous forestais. Esas eran as brigadas, de dúas e tres persoas que non podían facer nada ante aquel incendio monstruoso". O problema é cando chegue o mes de marzo e se atopen con que non vai haber queiruga, ericáceas, castiñeiro, xesta de alta montaña, lavanda, herbas do cazador, melaza... En catro días non subiu un só camión motobomba e os medios aéreos, relata, centrábanse en apagar o fogo que afectaba a zona da Edreira, onde "ardía un piñeiral da Xunta da Galiza". "Non podía crer que deixasen abandonada a única explotación ecolóxica do Macizo por salvar uns piñeiros na montaña de enfronte mentres ardía o Invernadeiro". Así que sen máis recursos que os propios e a axuda dos forestais "que o deron todo nunhas condicións extremas", optaron por coller o sacho e cavar un cortalumes para salvar as abellarizas que quedaban. Os esforzos deron algún resultado antes de que as lapas se volvesen desbocar. "Sorte que choveu". Perdas A Lucía Afonso ardéronlle unhas 50 colmeas. Pero o problema maior é a desaparición de todo o pasto apícola que debera alimentar as abellas que sobreviviron a partir da primavera. "Até dentro de tres ou catro anos morreu todo, non van ter comida".Agora, di, pasarán o inverno co mel que lles queda. "Este ano sacaremos o mínimo así que terán para comer, o problema é cando chegue o mes de marzo, saian fortes da invernada e se atopen con que non vai haber queiruga, ericáceas, castiñeiro, xesta de alta montaña, lavanda, herbas do cazador, melaza... Nada". E nada, tamén, é o que quedou en na lata montaña onde coida boa parte das súas abellas. Explícao nun vídeo que compartiu con Nos Diario, da súa primeira visita ao apiario danando polo lume: "Estes son os restos que quedan de colmeas que estaban polinizando, purificando o aire, producindo mel, osixendno todo, fertilizando a terra... Absolutamente nada. isto é un asasinato de animais". A colleita deste ano dana por perdida. Esta semana farán repaso das colmeas e unha estimación dos litros de mel que van deixar de recoller. Será o momento, tamén, de decidir o futuro das que resistiron -unhas 150-. Entre as alternativas está a de buscar outra localización para as abellas. "Unha zona de alta montaña só a imos atopar en Lugo, pero vai ser moi complicado dar cun espazo acaído para a produción en ecolóxico". Reforestación Con todo, o maior empeño de Sovoral Mel é recuperar o contorno natural. Xa están a deseñar distintas iniciativas para recadar fondos e reforestar a zona arrasada polo lume. Mais tamén estudarán as liñas de axuda do Goberno galego. "A vía que adoita abrir é a de pagar uns cartos por colmea, que é absurdo. É o menos importante", di Afonso. Ela, que traballa con métodos biomecánicos e fai unha selección apícola co fin de recuperar unha abella da zona, o que busca é protexer por en valor ese labor. O monte galego, "na UCI": 700.000 toneladas de terra vexetal están en risco de erosión "E sería máis doado se a Administración soubese de nós. Pero somos apicultoras e pequenas. Aquí chegaron varios xefes da Xunta e todos tiñan localizados os núcleos, unha explotación de vacas, o piñeiral da Xunta, pero de nós non sabía ninguén".


Summary: O Parlamento Galego acorda por unanimidade solicitar ao Estado a transferencia das competencias de bolsas de estudo. A deputada do BNG, Olalla Rodil, apresentou esta iniciativa coa que se procura que o goberno galego sexan quen xestione esta materia "que agora usurpa o Estado", asegurou. A pretensión é aumentar o autogoberno galego e adaptar as axudas ao estudo á realidade do país e do alumnado galego.

O Parlamento Galego votará esta cuarta feira 10 de xullo unha iniciativa do BNG que xa acadou o visto bo de todos os grupos da cámara e pola que se solicitará ao Estado español a transferencia das competencias en materia de bolsas e axudas ao estudo. Sería así a Xunta a encargada de xestionar unha competencia que agora "usurpa" o Estado, denunciou a deputada nacionalista Olalla Rodil, encargada de apresentar a iniciativa. O obxectivo non é outro que incrementar o autogoberno e usar esa nova competencia para adaptar as axudas á realidade do alumnado galego. "Esta proposta defende e amplía o autogoberno do noso país, pois conta con competencia plena en materia de ensino mais o sistema de bolsas depende do Ministerio de Educación e arrastra enormes problemas de xestión", explicou Rodil "Esta proposta defende e amplía o autogoberno do noso país, pois conta con competencia plena en materia de ensino mais o sistema de bolsas depende do Ministerio de Educación e arrastra enormes problemas de xestión que están a prexudicar a alumnado, fundamentalmente universitario", explicou Rodil na defensa da proposición non de lei que será votada no pleno desta cuarta feira. Segundo apresentou Rodil, a petición unánime desta transferencia inclúe que veña acompañada da dotación orzamentaria e do persoal correspondente, tendo en conta que no curso 2018/2019, case 27 mil estudantes solicitaron una bolsa para cursar os seus estudos universitarios, mais só foron beneficiarias 18.000 persoas cunha media de 2.000 €. Precisamente a deputado remarcou que esta é unha contía que está lonxe de cubrir as necesidades económicas do alumnado, "especialmente daquelas persoas que se ven obrigadas a marchar da casa e, ademais, foi reducíndose nos últimos anos como consecuencia dos recortes aplicados desde 2013 polo goberno español nesta materia", denunciou. Engadiu para ilustrar esta demanda, que en 2012 a axuda media situábase en 2.700 euros para o alumnado galego. Para as e os deputados do BNG, esta transferencia permitirá corrixir as actuais deficiencias dunha xestión centralizada: insuficiencia nas axudas e retrasos no pagamento, "obrigando ás familias a asumir costes moi elevados" do que se benefician as entidades financeiras, "como o todopoderoso Banco Santander que fai negocio coa necesidade do alumnado a través das súas oficinas nos propios campus", denunciou Rodil. A ese respecto, a deputada incidiu en que é "especialmente gravoso para as familias do rural, xa que con independencia do nivel de renda familiar, a aplicación dos actuacións criterios do Ministerio provocan unha denegación sistemática das axudas sen ter en conta que superar determinado patrimonio no rural non implica un alto nivel de renda. Madrid descoñece e non ten en conta a realidade social e económica galega", indicou Rodil.


Summary: Os paraugas están de moda en Lalín. A Concellaría de Turismo vén de instalar un ceo de paraugas multicores na rúa Colón para facela máis atractiva e para dinamizar comercial e socialmente a vila.

Os paraugas como instalación multicor nas rúas é tendencia. En lugares como Belgrado (Serbia), Águeda (Portugal), Bath (Reino Unido), Getafe ou Valdepeñas (España), Alacant (País Valenciá), Fuzhou (China) ou Bos Aires (Arxentina) arrasaron. A moda chega a Lalín da man da Concellaría de Turismo, que cubriu este sábado a rúa Colón con ducias de paraugas decorativos que forman un gran parasol. A iniciativa do departamento que dirixe Francisco Vilariño ten como obxectivos embelecer a rúa dunha maneira visual, orixinal e divertida; facela un espazo máis atractivo para potenciar a chegada de visitantes e dinamizar a actividade social e comercial da vila. En declaracións aos medios, o concelleiro nacionalista dixo estar seguro de que a instalación –que foi protagonista de centos de fotografías nesta fin de semana– será exitosa e actuará como un reclamo para turismo e veciñas e veciños. "A proposta repercutirá positivamente no comercio e na hostalería desa e doutras rúas e, polo tanto, contribuirá a sumar un factor máis na potenciación económica do municipio", asegurou Vilariño, quen indicou que "estas son as datas máis propicias para colocar a estrutura de paraugas, non só porque protexerán a rúa do sol durante a época estival, senón porque permanecerán até finais de setembro e será un elemento máis de dinamización durante as festas das Dores".


Summary: Este venres presentouse no Museo do Pobo a programación arredor do Día das Letras Galegas, que neste 2019 homenaxea o intelectual, que foi fundador e presidente da entidade. Os actos centrais da Real Academia terán lugar no concello de Cerdedo-Cotobade, onde naceu

DOCUMENTO | Programación do ano FraguasO Museo do Pobo acolleu este venres a presentación dos actos programados arredor do Día das Letras Galegas, que neste 2019 homenaxea a Antonio Fraguas, que foi precisamente fundador e presidente desta institución. A programación buscará recoñecer a importancia da "cultura popular" e tender pontes entre "as raíces da cultura galega" e as novas xeracións. "A nosa cultura ten unhas raíces profundas e nelas é onde está a forza do futuro", afirmou Víctor F. Freixanes, presidente da RAG.Os actos centrais da Real Academia terán lugar o 17 de maio no concello de Cerdedo-Cotobade, onde naceu Fraguas. Alí celebrarase o pleno extraordinario a institución.Aantes, o 28 de febreiro, presentarase tamén en Cerdedo-Cotobade o proxecto web Primavera das Letras. Será nun acto no colexio de Carballedo, da man da súa comunidade educativa e da do colexio de Tenorio, as dúas escolas de Cotobade.Freixanes chama a enlazar as xeracións "que viven no mundo globalizado e das tecnoloxías da comunicación" coas "raíces dos avós, da memoria dunha cultura que non naceu onte"Primavera das Letras fornecerá o alumnado de infantil e primaria de recursos lúdicos e didácticos arredor da vida e da obra de Antonio Fraguas e premiará traballos sobre el desenvolvidos nos centros educativos no marco do concurso Contádenos o voso Día das Letras. A RAG tamén lle dedicará contidos especiais no Portal das Palabras, o espazo de divulgación do léxico galego promovido coa Fundación Barrié.O Ano Antonio Fraguas será "unha boa oportunidade para reivindicar as raíces populares do idioma e da cultura popular que o etnógrafo tanto estudou e contribuíu a dignificar, seguindo o ronsel da Xeración Nós e do Seminario de Estudos Galegos ao que el mesmo pertenceu", destacou Freixanes, que salienta a necesidade de enlazar ás xeracións "que viven no mundo globalizado e das tecnoloxías da comunicación" coas "raíces dos avós, da memoria dunha cultura que non naceu onte".Os actos centrais da Real Academia terán lugar o 17 de maio no concello de Cerdedo-Cotobade, onde naceu FraguasEn novembro será o momento de profundar no seu legado da man dos especialistas que participarán no simposio organizado pola Real Academia Galega, o Museo do Pobo Galego e o Consello da Cultura. O encontro terá lugar os días 26, 27 e 28 no Museo e mais na Academia. No apartado das exposicións, a Xunta de Galicia promoverá a mostra itinerante Antonio Fraguas, memoria dun soño. Viaxe a unha Galicia orgullosa de si mesma, que será presentada no mes de abril. Haberá tamén mostras bibliográficas en bibliotecas de todo o país, relatorios sobre o homenaxeado ou concertos, como o organizado polo Consello da Cultura Galega e que protagonizará a orquestra folk Sondeseu o 16 de maio.O Concello de Cerdedo-Cotobade tamén ten previsto a celebración dun concerto o propio 17 de maio e un espectáculo sobre a historia da cultura galega previsto para o mes de abril. Entre outras iniciativas, reeditará o Cancioneiro de Cotobade e organizará roteiros polos espazos do municipio relacionados coa vida de Antonio Fraguas.


Summary: En dous meses Israel matou 33 persoas palestinas en Cisxordania, feriu máis de mil e arrestou máis de 500, entre elas 35 parlamentarios. O Estado israleí realizou, ademais, a maior confiscación de terras dos últimos 30 anos e tentou deportar unha deputada. Escribe Olga Rodríguez dende Palestina.

Non hai mellor maneira de entender os efectos da ocupación israelí que viaxar por Cisxordania. Neste territorio palestino ocupado, trufado de valados, muros, checkpoints e estradas de uso exclusivo para israelís, os palestinos viven atrapados, illados por imposición. Cisxordania é como un queixo gruyere: un conxunto de cantóns palestinos desconectados e separados polos asentamentos xudeus e as estradas, nas que as sinalizacións só indican os nomes das colonias e ignoran a existencia das localidades palestinas. Desde a aplicación dos Acordos de Oslo, cidades cisxordanas como Ramala, Belén, Nablús ou Hebrón atópanse sen continuidade territorial, como illas illadas nun mar dominado por Israel. O Estado israelí construíu quilómetros de estradas israelís que unen as colonias xudías entre si e con Xerusalén e que actúan a modo de fronteiras para os palestinos, xa que a boa parte deles prohíbeselles cruzalas. Desde xuño a escalada de violencia israelí aumentou nesta área palestina. Polo menos 33 palestinos morreron por ataques do Exército de Israel. 1.397 resultaron feridos por soldados ou colonos israelís. E máis de 500 foron arrestados baixo a figura da detención administrativa, que permite manter en segredo os cargos e por tanto condena aos presos a non dispor dun xuízo. Entre estes detidos hai 35 parlamentarios. Desde o inicio de setembro foron arrestados outros 127 palestinos. Ademais, tras o masacre en Gaza e o cesamento do fogo, levou a cabo a maior confiscación de terreo palestino en Cisxordania dos últimos 30 anos. Orde de deportación contra unha parlamentaria Dentro da campaña de persecución israelí aos parlamentarios palestinos produciuse un feito inédito até a data: o intento de secuestro e deportación dun dos membros do Consello lexislativo, a parlamentaria Khalida Jarrar. O pasado 20 de agosto, en plena madrugada, decenas de soldados israelís irromperon na súa casa cunha orde de detención administrativa. "Eu estaba soa coa miña filla, entraron na casa dicíndome que tiñan que levarme a Xericó. É dicir, secuestrábanme por considerarme unha ameaza á seguridade israelí. Rexeitei asinar a orde. Díxenlles: sodes un poder ocupante, matades á miña xente, derrubades as nosas casas, arrestades e vides en metade da noite a secuestrarme. Sodes vós os que debedes abandonar esta terra, porque a estades ocupando", conta Jarrar en conversa con El Diario, nunha pequena habitación do Consello Lexislativo palestino en Ramala, onde vive refuxiada desde entón. "Benvidos á miña nova casa de Ramala", dinos, cun ton de amargura. Desde o seu intento de secuestro por parte das forzas israelís, Jarrar recibe a diario decenas de visitas de palestinos e de activistas internacionais. Esta semana reuníronse con ela en Ramala europarlamentarios da Esquerda Unitaria Europea, entre eles integrantes de Podemos, EU e Bildu, quen se interesaron pola súa situación e mostraron a súa solidariedade tanto con ela como cos parlamentarios palestinos arrestados este verán. "Antes, había en Cisxordania 150 persoas detidas baixo arresto administrativo, que permite o encarceramento sen cargos nin xuízo durante tempo ilimitado. Agora, xa hai máis de 500 arrestados" "Coa ocupación, con regras de apartheid, coa demolición de vivendas, Israel está arrinconando máis e máis aos palestinos. Os parlamentarios palestinos arrestados teñen dereito a un xuízo xusto, este Parlamento europeo ten que facer algo máis que unha mera condena", denunciou este martes, desde Bruxelas, Martina Anderson, unha das europarlamentarias que acaba de regresar de Cisxordania. Jarrar subliña que a represión israelí aumentou considerablemente nos dous últimos meses. "Antes, había en Cisxordania 150 persoas detidas baixo arresto administrativo, que permite o encarceramento sen cargos nin xuízo durante tempo ilimitado. Agora, xa hai máis de 500 arrestados. Demoleron vivendas, especialmente no val do Xordán e en Hebrón, ordenaron a confiscación de máis terra, asasinaron 25 persoas, hai centos de feridos. Vivimos acantonados. A única solución é a resistencia popular e a reacción da comunidade internacional para que dunha vez obrigue a Israel a respectar a lei", sinala. A pesar de ser parlamentaria, Khalida non ten liberdade de movementos. Foi convidada pola Unión Europea en varias ocasións, pero Israel sempre lle denegou o permiso de saída. Tampouco pode viaxar a Xerusalén nin a Gaza. Vive, como tantos outros palestinos, atrapada en Ramala. Integrante da Fronte Popular e defensora do boicot a Israel como ferramenta para obrigarlle a terminar coa ocupación, Jarrar subliña a importancia de impulsar unha negociación que non estea auspiciada baixo o paraugas de Estados Unidos e de buscar a unión palestina con novos liderados. "Para iso é preciso que se celebren eleccións", indica. "Mátannos, arréstannos, quítannos terras. Non vos esquezades de Cisxordania", remata. Hebrón Hebrón é unha das cidades cisxordanas que están a ser escenario da campaña de represión israelí tras as manifestacións en solidariedade con Gaza. Nela, o trafego constante dos viandantes, as conversacións ao redor dos postos de froita e verduras do mercado, o balbordo dos nenos que corretean polas beirarrúas, contrastan co silencio e a tensión permanente que se viven unhas rúas máis aló, en plena Cidade Vella, onde unha comunidade de colonos xudeus radicais ocupa ilegalmente territorio palestino, en pleno centro da urbe, protexidos por uniformados israelís. Baixo a atmosfera de aparente normalidade, Hebrón vive semanas difíciles. Aquí o Exército de Israel matou recentemente a Khalil Al-Anati, un neno de once anos de idade. "Teñen o poder e poden facer o que gusten; o futuro xulgará a indiferenza da comunidade internacional" Nunha das tendas máis antigas de Hebrón, con aparencia de cova inserida no armazón de calexas, Nawal, unha muller moi respectada na súa comunidade, explica como este último mes as forzas israelís entraron frecuentemente até o corazón da urbe para levar a cabo rexistros e arrestos. "Veñen interrogar á xente, andan nerviosos buscando túneles, preguntan se aquí nas tendas temos túneles, de onde a onde?, pregunto eu", di rindo con amargura. "Mataron a nosa xente en Gaza. Que queren, matarnos a todos? Teñen o poder. Poden facer o que gusten. É así de dramático. O futuro xulgará a indiferenza da comunidade internacional?, lamenta.


Summary: A empresa quere explotar unha mina a ceo aberto, de case 700 hectáreas, para extraer cobre de forma intensiva, día e noite, durante os próximos quince anos. Miles de veciñas e veciños opóñense a que se retome a actividade mineira, que deixou no pasado unha importante pegada ecolóxica na zona aínda sen resolver e que ameaza o futuro da comarca. Hai convocada para este domingo, día 25, unha manifestación-tractorada no Concello de Touro. Eis un extracto da reportaxe publicada no Sermos Galiza 285.

O que durante tempo fora un rumor, a reapertura da mina de Touro, converteuse en posibilidade o pasado agosto, coa exposición pública do proxecto. Os propietarios da explotación que durante tres décadas ficou abandonada, deixando sen restaurar a pegada ecolóxica de extraccións e contaminacións do pasado, pretenden retomar agora a actividade entre os concellos de Touro e o Pino. Mais atoparon cunha crecente oposición veciñal, social e institucional, que ve no proxecto a ruína da zona, un espolio que causará un impacto ambiental irreversíbel e un problema para a saúde e a economía da comarca. O próximo domingo, 25 de febreiro, está convocada unha manifestación-tractorada onde pretenden amosar o amplo rexeitamento á volta da actividade mineira. "O que non recuperaron en máis de trinta anos, din que van facelo agora nun ano, unha vez remate a explotación. É dicir, destruíndo durante quince anos máis, para logo non facer nada", apunta a presidenta da Plataforma Veciñal Mina Touro-O Pino NON, Isabel García. Para o colectivo, non existe ningún beneficio en reabrir a mina, na que se prevé o duplo de actividade que na etapa anterior, entre os anos 1973 e 1986. Un pasado que non esquecen, porque segue presente nas súas vidas. Varios estudos científicos, algúns financiados pola propia Xunta, confirman que as drenaxes ácidas e as verteduras teñen afectado as augas do Ulla a través de afluentes contaminados polos restos da actividade mineira, e que desembocan na ría de Arousa. O último incidente tivo lugar só hai un días polo desbordamento dunha balsa da mina, segundo denunciou a Asociación Aldea Viva. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 285 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Hai detidos en Compostela, A Coruña e Ourense. A operación continúa aberta.

Oito persoas foron detidos esta terza feira en Compostela, A Coruña e Ourense no marco dun operativo da Policía española a raíz das mobilizacións en defensa do CSOA Escárnio e Maldizer na capital da Galiza. A operación continúa aberta e non se desbotan novas detencións. A primeira detención, un militante de Briga, tivo lugar a primeira hora da mañá en Compostela. A partir de aí foron sucedéronse os arrestos. Europa Press aponta que as forzas de seguridade procederon ao longo destes días a analizar diverso material gráfico das mobilizacións que tiveron lugar estes días na defensa do centro social ocupado. O propio delegado do goberno español na Galiza, Santiago Villanueva, recoñecía hai uns días nunha entrevista na Radio Galega, que as forzas de seguridade facían seguimento de persoas polo simple feito de se manifestar. Unhas declaracións que o delegado facía a raíz das 116 identificacións que a Policía española fixera durante a manifestación do sábado 10 de xuño en Compostela contra o desaloxo do CSOA Escárnio e Maldizer. A Dirección Xeral de Policía tramitou a través da Subdelegación do goberno español na Coruña por volta de 400 propostas de sanción administrativa contra persoas que tomaran parte naquela mobilización. Estas 116 persoas identificadas nesa mobilización serán propostas para sanción por dúas faltas graves: desobediencia ou resistencia á autoridade e por "negarse a disolver reunións e manifestacións en lugares de tránsito público cando o ordenen as autoridades". As multas nestes casos oscilan entre os 601 e os 30.000 euros. Aliás, aqueles que foron identificados no interior das instalacións do antigo colexio Peleteiro enfróntanse a unha falta leve "por ocupación do inmóbel", que podería supor unha multa de entre 100 e os 600 euros. Mais este regueiro de propostas de sanción non acaba aquí. A Policía tamén proporá sanción para outras 16 personas "que portaban paus", a dez "que levaban escudos que foron comisados" e a dous "por escalar os muros do colexio Peleteiro".


Summary: Entre este ano e 2021.

Inditex decidiu fechar entre 1.000 e 1.200 tendas entre 2020 e 2021, das que entre 250 e 300 están situadas no Estado español, segundo informou a propia empresa esta cuarta feira, após anunciar perdas de 409 millóns de euros, as primeiras desde que saíu a Bolsa en 2001, como consecuencia do impacto económico da crise sanitaria do Covid-19. O grupo fundado por Amancio Ortega, que reduciu 60% o seu dividendo total, desde os 0,88 a 0,35 euros, e ten posposto un ano o pago do extraordinario, precisou que o valor neto contábel deste plan de absorcións (peches) é de 308 millóns de euros e incluíuse na conta de resultados do primeiro trimestre 2020. Inditex, que conta cunha rede de 7.412 establecementos a 30 de abril, explicou que devandito plan, que inclúe entre 500 e 600 unidades cada ano, céntrase en tendas ao final da súa vida útil, sobre todo dos formatos novos e cuxa venda se pode recuperar en tendas próximas e 'online'. Do total de tendas a fechar entre este ano e o que vén, entre 250 e 300 corresponden a Zara, seguido de Pull & Bear (entre 140 e 165) e Bershka (entre 135 e 160). "Aínda que o resultado antes de impostos correspondente ás tendas a absorber representa entre 3% e 4% do total do grupo, espérase compensalo plenamente co aumento de vendas de tendas próximas e 'online' e polas eficiencias xeradas pola mellora na función de compra e a xestión de inventarios, impulsando un maior volume de vendas a prezo completo a longo prazo", explicou a firma téxtil, que precisou ademais que este plan representa entre 5% e 6% das vendas totais. Do total de tendas a fechar entre este ano e o que vén, entre 250 e 300 corresponden a Zara, seguido de Pull & Bear (entre 140 e 165) e Bershka (entre 135 e 160). "Unha rede de tendas de alta calidade, nas mellores localizacións e con venda 'online' espérase que xeren un crecemento das vendas comparables a longo prazo de entre o 4% e o 6% anuais", explicou Inditex, que espera que estas iniciativas "resulten en maiores niveis de rendibilidade e menor intensidade de capital".


Summary: A Igrexa decretou onte a prolongación do Ano Santo 2021 durante todo o ano 2022 polas circunstancias excepcionais que rodean a súa celebración por mor da pandemia de Covid-19.

O nuncio apostólico para o Estado español, Bernardito Auza, anunciou a prolongación do Ano Santo 2021 a 2022 ao concluír a eucaristía coa que finalizou a apertura da Porta Santa, xusto antes de que dese comezo o voo do botafumeiro na catedral de Compostela. Auza tomou a palabra para dar lectura a un decreto da penitenciaría apostólica, datado a inicios deste mes de decembro, no que, tendo en conta as circunstancias que se viven pola pandemia da Covid-19, o Papa acorda prorrogar o Ano Santo durante todo o 2022. O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, foi o primeiro en reaccionar ao anuncio e agradeceu a decisión, que cualificou como "unha opción por riba das expectativas" da Xunta e que augura, na súa opinión, un 2022 "excepcional". "O que tiñamos planeado para 2021 imos facelo en 2022", avanzou Feixoo "É unha noticia que non é boa, é boísima", engadiu o presidente do Goberno galego, "Roma decatouse de que este Xacobeo ten que ser distinto". Máis unha vez, fiou a recuperación da economía galega ao turismo, "os galegos imos aproveitar para relanzar Galiza". Afirmou que o primeiro semestre de 2021 será "máis intimista", para os galegos, e poderase ir "abrindo" a medida que se vaian "xeneralizando as vacinas". "O que tiñamos planeado para 2021 imos facelo en 2022", avanzou Feixoo, de maneira que se espera unha mudanza na planificación do programa que a Xunta impulsa con motivo do Xacobeo.


Summary: Francisco Jorquera denuncia que o Partido Popular utiliza de "escusa" a Unión Europea para negar a construción do dique flotante cando existe outro na Baía de Cádiz construído con recursos públicos.

Menos laiarse e botar balóns fóra e máis asumir responsabilidades e moverse para defender o sector naval galego. O voceiro do grupo parlamentar, Francisco Jorquera, emprazou desde Ferrol á Xunta de Galiza a que "asuma as negociacións co goberno do Estado para a construción dun dique flotante nos estaleiros de Navantia na ría de Ferrol e levantar o veto que impide a carga de traballo". Para Jorquera, estase ante unha "burla e engano" do PP, que "non tivo escrúpulos" para prometer dique e carga de traballo e esquecerse destes compromisos tras gañar as eleccións A fronte nacionalista denuncia que o PP utiliza de "escusa" a Unión Europea para negar a construción do dique flotante en Ferrol, "cando existe outro na Baía de Cádiz construído con recursos públicos". Para Francisco Jorquera estase ante unha "nova burla e engano" do Partido Popular que "non tivo escrúpulos" para introducir na súa axenda política a construción do dique flotante e a carga de traballo dos estaleiros de Ferrol e esquecerse destes compromisos tras gañar as eleccións no Estado. O voceiro do grupo nacionalista asegurou que "non existe vontade política por parte do Partido popular" para levantar o veto a Navantia e que este se prorrogue até o 2015, data na que vence. Explicacións no Congreso Cómpre lembrar que a deputada do BNG no Congreso, Rosana Pérez, vén de solicitar as comparecencias do Ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, e do Presidente da SEPI, Ramón Aguirre, para que expliquen na Cámara a negativa a construír o dique flotante nos estaleiros públicos de Navantia en Ferrol. Pérez lembra que esta infraestructura "foi unha promesa do actual Presidente da Xunta na campaña eleitoral. Hoxe en día a cidadanía de Ferrolterra e os traballadores de Navantia se senten enganados". Rosana Pérez quer saber por que a SEPI tardou tanto en anunciar que non se fará o dique, "a que se debe o retraso no anuncio cando se escusa en que a UE non o permite por consideralo ilegal. Sendo así, non tiñan que sabelo de antes?".


Summary: Coa sexta vaga podería rematar o reconto diario de casos positivos e cómpre un novo sistema de vixilancia epidemiolóxica que a comunidade experta centra na poboación de risco: persoas inmunodeprimidas, maiores e embarazadas.

O Ministerio de Sanidade traballa na definición dun novo sistema de vixilancia que determine os pasos a seguir unha vez superada a sexta vaga da pandemia. Desde primeiros de ano, as autoridades sanitarias avanzaron un cambio de modelo que aínda non é definitivo. Será progresivo, advirte a comunidade experta, xa que non existe un receitario único que guíe a toma de decisións e advirta das medidas concretas máis acaídas. Sobre a mesa hai alternativas que o relatorio de alertas e plans de preparación e resposta do Ministerio está a avaliar. Desde a retirada progresiva das máscaras nos centros de ensino, que o Goberno galego aínda considera precoz, mesmo en zonas exteriores, até unha xestión diferente dos casos positivos e dos seus contactos, que o Executivo de Núñez Feixoo consideran necesaria. A Xunta da Galiza foi das primeiras en trasladar ao Goberno estatal unha rebaixa das corentenas de sete a cinco días. Unha decisión que a Organización Mundial da Saúde aínda non apoia pero que o Centro para o Control e Prevención de Enfermidades dos Estados Unidos (CDC) asumiu a finais de 2021 para a poboación xeral. Non máis reconto de positivos Especialistas en inmunoloxía defenden a recomendación do CDC e aconsellan unha proba de antíxenos negativa ao final dese período estimado de contaxio. Con todo, unha vez controlada a sexta onda da pandemia, apuntan un cambio de xestión máis profundo que pasa por mudar as condicións de diagnóstico, illamento e corentena para a maior parte da poboación, limitando as probas e os confinamentos a ámbitos sociosanitarios e a grupos de risco concretos. "É evidente que non podemos manter como indicador único a incidencia de casos positivos, entre outras cousa porque supón unha gran carga para o sistema de saúde que non se pode asumir durante moito máis tempo", advirte o catedrático de Microbioloxía da USC Jesús López Romalde a Nós Diario. "Deberíamos centrar os esforzos nas persoas enfermas e vulnerábeis". Persoas maiores, inmunodeprimidas e embarazadas centran o interese da vixilancia clínica e epidemiolóxica que comeza a reclamar persoal médico. A inmunidade fronte ao coronavirus aumenta e dispoñen de máis ferramentas para facerlle fronte entre a poboación sa, mais non desprezan a capacidade do SARS-CoV-2 para causar dano nos grupos de risco: enfermidade grave, ingresos e mortes. Catro escenarios Covid A pandemia da Covid avanza. Os escenarios cambian. A Axencia de Seguridade Sanitaria do Reino Unido vén de publicar un informe que analiza cara onde pode evolucionar. Ofrece catro marcos posíbeis a medio e longo prazo: o primeiro asume unha nova vaga de contaxios o próximo inverno menos grave que a actual, ligada á duración da inmunidade, á eficacia das vacinas e ao impacto controlado de novas variantes. O segundo asume unha gravidade similar, de acordo cun escape inmune maior e unha menor eficacia dos tratamentos dispoñíbeis. Os dous últimos apuntan unha repercusión maior do virus, máis pesimista. Nestes supostos entrarían en xogo unha deficiente xeneralización das vacinas e variantes cun alto escape inmune, ademais da ausencia de restricións. Augas residuais e centros sentinela para vixiar a Covid Se coa sexta vaga decae o reconto diario de positivos urxe un novo sistema de vixilancia capaz de medir e anticipar medidas de control sobre o SARS-CoV-2. Unha das alternativas é unha rede sentinela como a que existe para a gripe, centros de referencia ─hospitais e de Atención Primaria─, que reportan os casos detectados e permiten extrapolar a incidencia ao resto da poboación. "Pode ser unha boa idea sen perder de vista que temos outras ferramentas epidemiolóxicas moi válidas", precisa López Romalde en referencia á vixilancia en augas residuais. "Está dando resultados moi bos para avaliar e predicir entre 7 e 10 días cambios de tendencia na poboación. No Estado hai un programa que implica máis de 40 estacións ─que inclúe as de Pontevedra, Vigo, Ourense e Lugo─. Ademais, é unha boa ferramenta para a detección de novas variantes", conclúe.


Summary: Galicia pechou 2011 cunha taxa de paro do 18,3%, máis de catro puntos porcentuais por debaixo da media estatal. A cifra supera ampliamente a previsión que a Xunta fixera nos Orzamentos do exercicio pasado. Daquela o executivo que preside Alberto Núñez Feijóo contaba con non superar o 15,1% de desemprego. O PP galego defende que o diferencial coa media española segue a ser moi elevado.

Nun escenario de recesión económica, a destrucción de emprego vai ser unha dinámica durante, cando menos, o que queda de ano. Esta é a conclusión dos expertos e a evidencia de que a xa chamada Gran Recesión vai seguir destruindo postos de traballo de maneira masiva. Malia que institucións como Funcas ou o FMI prevén que a taxa de paro en España siga subindo ata un 24%, a Xunta, na presentación dos Orzamentos para 2012, pensa reducir a porcentaxe de desemprego na comunidade. É o segundo ano consecutivo en que o Executivo galego avanza melloras no mercado laboral. Na presentación das contas públicas para 2011, a daquela conselleira Marta Fernández Currás prognosticou unha taxa de paro do 15,1% para pechar o exercicio. Non obstante, a Enquisa de Poboación Activa (EPA) vén de cifrar a relación de parados respecto da poboación activa nun 18,3%. Isto é, máis de tres puntos porcentuais por riba da estimación da Xunta. O Executivo central, comandado por Mariano Rajoy, prorrogou os Presupuestos Generales del Estado (PGE), co cal aínda non fixo pública a estimación de Moncloa en canto a crecemento do Produto Interior Bruto (PIB), déficit ou desemprego. Mais as previsións elaboradas por distintos organismos como a Fundación de Cajas de Ahorros (Funcas), o Banco de España ou a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento (OCDE) son todas pesimistas. Ningunha delas conta cunha mellora da taxa de paro para este ano. Núñez Feijóo si. E os orzamentos, xa aprobados no Parlamento, baseánse na previsión da Consellería de Traballo de que Galicia logrará reducir a porcentaxe de desempregados. En concreto, e tal e como aparece na presentación dos Orzamentos, o Goberno galego considera que hai posibilidades de que a taxa de desemprego se reduza ata un 16,4% da poboación activa. Isto é, dous puntos por debaixo da porcentaxe actual ou unha volta á última referencia que se achega a esas cifras: último trimestre de 2010. Desde aquela, e dacordo cos datos da última EPA, hai 37.000 parados máis en Galicia. Pola estrutura económica e as características do mercado laboral, España non crea emprego neto cun crecemento do PIB inferior ao 2%. O FMI vén de determinar que, lonxe de medrar, a recesión será aguda (ata un -1,5% do PIB para 2012).


Summary: No escenario do Teatro Principal de Compostela e coa escenografía de Criaturas sobre as táboas. Este é o marco escollido pola Real Academia Galega (RAG) para celebrar a homenaxe institucional a Roberto Vidal Bolaño o próximo día 17 o Día das Letras Galegas.

No Teatro Principal de Compostela acollerá o próximo día 17 ás 12 horas a homenaxe institucional que cada ano a Academia tributa a quen se homenaxea no Día das Letras Galegas. Desta volta, a figura do escritor, director, e actor entre outras moitas facetas de Roberto Vidal Bolaño conduciu a que o espazo escollido para a homenaxe sexa un teatro, as táboas que o autor tantas veces pisou. Do escenario do Principal non se moverán para a homenaxe a escenografía de Criaturas, a obra de Roberto Vidal Bolaño que se representa os días 16 e 17, despois de que BailadELAS ocupara o mesmo espao os días 13 e 14. Con Criaturas regresa ao escenario Teatro do Aquí, a última compañía de Vidal Bolaño mentres que en BailadELAS, a actriz Laura Ponte recupera Teatro Antroido, a compañía na que o autor iniciou o camiño da profesionalización. Unha hora antes, ás 11 da mañá, colocarase unha placa na casa de Compostela, no barrio de Vista Alegre, no que naceu Vidal Bolaño. Na víspera, no Salón Teatro de Compostela, a Consellaría de Cultura promoverá tamén un acto de homenaxe ás 18 horas, no teatro no que o autor foi velado.


Summary: "Esta é unha oportunidade de ouro, xa que é abrir unha porta cara a un mercado moi importante e fundamental no mundo do cómic", recoñece o autor.

O debuxante José Domingo comeza a publicar neste mes as versións anglosaxonas do seu premiado álbum Aventuras de un oficinista japonés. O selo Nobrow é o encargado da edición do Reino Unido, que se lanzou este outubro. Ademais, a mesma editorial tamén levará o libro ás librarías estadounidenses a partir do próximo ano. "É unha editorial de referencia, un selo indie e que traballa moi ben a estilografía. Publicar nunha editorial coa súa reputación resulta un gran apoio", recoñece José Domingo, quen vive na Coruña e traballa, xunto a compañeiros como Alberto Guitián ou Roque Romero, no estudo de ilustración La Pelu. "Esta é unha oportunidade de ouro, xa que é abrir unha porta cara a un mercado moi importante e fundamental no mundo do cómic" A publicación deste libro en inglés podería supoñer o inicio dun maior espallamento, xa que o ilustrador recoñece que, "aínda que polo momento non hai nada pechado", está a manter conversas con diversos selos para a posible publicación noutros mercados como o alemán, o italiano ou mesmo o xaponés. Haberá que agardar as outras traducións, mais a versión inglesa xa é unha realidade para un libro que foi galardoado como o Mellor Cómic Español no Salón do Cómic de Barcelona, unha cita de referencia no sector da banda deseñada. Para o seu autor, a tradución do libro significa un paso adiante na súa carreira e na proxección da banda deseñada feita dende Galicia. "Agora hai que esperar como o libro chega ao público nuns mercados que son moi diferentes e complexos. Esta é unha oportunidade de ouro, xa que é abrir unha porta cara a un mercado moi importante e fundamental no mundo do cómic", explica a Praza o propio José Domingo. O humor do absurdo Relata as histriónicas peripecias que un traballador xaponés ten que vivir para regresar a casa despois dunha xornada de traballo que, seguramente, foi tan absurda como as súas propias aventuras O libro de José Domingo, cuxa versión castelá publicou a editorial Bang, relata as histriónicas peripecias que un traballador xaponés ten que vivir para regresar a casa despois dunha xornada de traballo que, seguramente, foi tan absurda como as súas propias aventuras. O pobre oficinista, sumido nunha rutina de vertixe, enfróntase aos máis peculiares transos para regresar o seu domicilio. Cans voadores, pantasmas nipoas, revoltas populares e monstros mutantes protagonizan algúns dos episodios de bizarrismo que o protagonista ten que atravesar nun libro que, para José Domingo, ten a súa razón de ser no humor. "É unha obra fundamentalmente de humor, cómico, no que prima a diversión, pero que tamén pretende manter un compoñente gráfico moi importante e un aspecto visual atractivo", resume o ilustrador, quen xa está a traballar en "dúas novas ideas" dende o seu estudio compartido da Coruña, mais polo momento non quere adiantar moito. José Domingo naceu en Zaragoza en 1982, mais a súa actividade profesional e artística está vencellada a Galicia. Pasou polas facultades de Belas Artes de Pontevedra e Salamanca, cursou un máster de creación e produción dixital da Universidade da Coruña e acabou traballando en Dygra Films. Colaborou con historias curtas en revistas e fanzines como Barsovia, Fiz e Retranca e, xunto a Kike Benlloch, publicou a novela gráfica Cuimhne: El fuego distante. En Dygra coñeceu, entre outros a David Rubín, e xunto a el e Bernal Prieto, deciden montar un estudio de traballo na Coruña. Ese lugar coñécese hoxe por La Pelu, porque conserva a decoración do anterior negocio: un salón de beleza para señoras. Nese local, Rubín creou a primeira parte de El Héroe e José Domingo, pola súa banda, ideou Aventuras de un oficinista Japonés, que agora chega na súa tradución ao inglés.