Summary: Contraminacción, Salvemos Cabana e a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños únense a Bang! Bang Ciyanide, grupo europeo que xunta vinte organizacións de dez países, que se presenta hoxe e que loitará pola prohibición do uso do cianuro na minería en Europa.

Galicia únese á coalición europea contra a minería tóxica e a base de cianuro no continente. A rede Contraminacción, Salvemos Cabana e a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños forman parte desta unión de vinte organizacións non gobernamentais, grupos de acción e comunidades de máis de dez Estados de Europa que se unen contra a megaminería moderna e contaminante que "mutila o ambiente, produce contaminación por un longo período de tempo, utiliza grandes cantidades de produtos químicos altamente tóxicos como o cianuro e tamén, con frecuencia, despraza comunidades enteiras". A coalición busca prohibir o cianuro e preséntase hoxe aproveitando a audiencia ao proposto comisario de Medio Ambiente A coalición Bang! Ban Cyanide preséntase simultaneamente este luns en todos os países con representación nela aproveitando a audiencia ao proposto comisario de Medio Ambiente da Comisión Europea, Karmenu Vella. Porque é hoxe cando a Eurocámara comeza coas audiencias aos comisarios designados polo futuro presidente do Executivo comunitario, Jean-Claude Juncker, co obxectivo de examinar o seu historial, independencia e competencias para as súas carteiras. O obxectivo desta coalición é "unirse para loitar contra as minas tóxicas e a minería a base de cianuro en Europa", baseándose nas experiencias dos grupos e persoas que forman parte de Bang! Ban Cyanide, "involucradas nesta loita" e que viven "en zonas ameazadas por estas minería contaminante", como no caso de Galicia e, nomeadamente, de Corcesto. O grupo europeo advirte "sobre a ameaza común" pero "propón tamén unha solución común". "Unímonos para loitar contra as minas tóxicas e a minería a base de cianuro en Europa", advirten "Unímonos para loitar contra as minas tóxicas e a minería a base de cianuro en Europa. Moitas das persoas involucradas nesta loita vivimos en zonas ameazadas por estas minas tóxicas. Nós, ademais de falar sobre a nosa ameaza común, estamos a propoñer unha solución común", asegura a coalición, que aposta por que se prohíba a minería a base de cianuro a través dunha campaña que comezou xa en agosto en Rosia Montana, zona romanesa ameazada pola megaminería contaminante. O grupo europeo lembra que o Parlamento Europeo xa votara en 2010 a favor de prohibir a minería a base de cianuro "ante os inmensos riscos que supón esta tecnoloxías para a saúde humana e para o ambiente". A coalición pedirá á Comisión Europea que cumpra a resolución da Eurocámara, que votou a favor de prohibir o uso do cianuro "Queremos converter ese voto nunha realidade, pedindo ao Karmenu Vella, candidato a comisario de Medio Ambiente, que faga cumprir a resolución e actúe en consecuencia", di a coalición, que cre que "cando as persoas se unen, gañan". "Isto é o que sucedeu recentemente en Eslovaquia, onde se prohibiu a minería a base de cianuro", lembran. "Sabemos que a minería industrial moderna é un proceso químico con risco, que non xera riqueza senón que contamina o medio, produce pobreza e dependencia. Tamén sabemos que desarraiga ás persoas e ás comunidades. Cremos que Europa debe estar formada por comunidades fortes e saudables, cunha cidadanía que teña confianza no presente e no futuro", insiste unha coalición que denuncia que as actividades extractivas e o cianuro "están vinculados á corrupción e as decisións políticas impostas desde arriba". "Cremos que a verdadeira democracia prospera cando quen toman as decisións traballa para a xente e non polo poder e os beneficios", engade. "Negámonos a aceptar que unha sustancia química tan velenosa como o cianuro se poida seguir utilizando en grandes cantidades na minería en toda Europa, nunha zona densamente poboada", asegura Bang! Ban Cyanide, que insiste en que o cianuro "á altamente tóxico e pode levar rapidamente á morte". "Unha cullerada dunha solución de cianuro ao 2% mata a un ser humano, e os sempre recorrentes accidentes mineiros mostran o seu impacto devastador. Cremos que chegou o momento de esixir que os responsables europeos por fin tomen medidas e fagan que a minería a base de cianuro sexa algo do pasado", aclaran. Bang! Bang Cyanide manterá "contacto directo" cos eurodeputados para presionar a prol do veto á minería contaminante "Unimos forzas para facer que se aborde a dura realidade que supón a minería a base de cianuro", advirte a coalición, que levará a cabo "un contacto directo" cos eurodeputados para que "incorporar a prohibición da minería a base de cianuro estea na axenda do futuro comisario". Por iso, as deputadas e deputados da Eurocámara que se fixeron eco das preocupacións do colectivo interpelarán a Karmenu Vella durante as audiencias que terán lugar este luns 29 de setembro. A coalición contra a megaminería contaminante conta con organizacións de Bélxica, Bulgaria, Finlandia, Francia, Grecia, Alemaña, Romanía, Eslovaquia, España (nomeadamente Galicia e Asturias), Reino Unido, República Checa e Turquía. Ademais, dispón dunha completa páxina web con toda a información. "As grandes minas de ouro ao descuberto están en alza en toda Europa. Isto é algo que a cidadanía da UE, en xeral, ignora", rematan.


Summary: Até agora era o vicepresidente da entidade financeira, que vén de realizar xunta xeral de accionistas.

O ata agora vicepresidente de Abanca, Juan Carlos Escotet, relevará a Javier Etcheverría na presidencia da entidade financeira. Así se anunciou esta segunda feira na xunta xeral de accionistas de Abanca. Etcheverría retírase e o novo presidente da entidade xa anunciou que ía propoñer ao consello de administración que o nomeasen presidente de honra. A xunta de accionistas convocouse para aprobar as c0ontas de 2016 e o reparto de 315 millóns de euros en dividendo. Abanca fechou 2016 cuns beneficios que superaban os 333 millóns de euros, o que supón un incremento de 1,1% a respecto do exercicio anterior, 2015. O grupo Banesco, presidido por Escotet, comprou en decembro de 2013 Novagalicia Banco, unha adquisición na que desembolsou 1.003 millóns de euros, cantidade que xa pagou ao Frob. No resgate e fusión das caixas galegas investíronse máis de 9.000 millóns de euros de diñeiro público.


Summary: Nunca Máis e Greenpeace denuncian que ningún deles sentará no banco dos acusados no xuízo. Arias Cañete volve ser ministro, Fernández de Mesa é director xeral da Garda Civil e Álvarez Cascos foi presidente de Asturias. Mariano Rajoy era daquela vicepresidente e encargado de coordinar a xestión da crise.

Recordouno Nunca Máis e recórdao agora tamén Greenpeace. Os responsables políticos da catástrofe do Prestige non só non foron sancionados xudicialmente, senón que ascenderon ou continuaron coa súa carreira política, incluso acadando postos de responsabilidade máis altos que os que tiñan hai dez anos cando a marea negra de chapapote tinguía as costas e o mar galego. Xusto dez anos despois, e coincidindo co inicio do xuízo na Coruña, tanto a plataforma cidadá como a organización ecoloxista lembran que os responsables políticos daquela desfeita ecolóxica non sentarán no banco dos acusados da vista que dá comezo este martes e na que os dous principais imputados son o capitán do Prestige, Apostolos Mangouras, e o ex director xeral da Mariña Mercante, López-Sors. "A persoa que invoca agora á seriedade e ao bo facer é o mesmo que se gañou o alcume do 'señor de los hilillos", di Nunca Máis Xa o lembraba Nunca Máis a pasada semana, cando os seus voceiros advertiron do feito de que dous dos xefes de executivos dos que na actualidade dependen os galegos tivesen na época do Prestige altas responsabilidades. "A persoa que invoca agora á seriedade e ao bo facer é o mesmo que se gañou o alcume do señor de los hilillos polas súas declaracións", dixo Xurxo Souto, en referencia a Rajoy, tras lembrar tamén que Núñez Feijóo, presidente da Xunta, era daquela vicepresidente con Manuel Fraga. "Nós sabemos perfectamente quen é Rajoy e sabemos tamén ben que farían el e Feijóo se tivesen que volver actuar", aseguraron. Agora, é Greenpeace quen fai un repaso ás actuacións das persoas que daquela tiñan responsabilidades tanto na xestión do accidente como da marea negra ocasionada por mor das decisións tomadas. A listaxe é grande e empeza, nada máis e nada menos, que co actual presidente do Goberno de España. Mariano Rajoy Mariano Rajoy era en novembro de 2002 vicepresidente e portavoz do Executivo, ademais de ministro da Presidencia. Foi o encargado de asumir a coordinación da xestión da crise e, como voceiro, acusado "de non informar axeitadamente á sociedade sobre os datos realis da catástrofe ambiental do Prestige". Para a posteridade quedan xa declaracións súas, como aquelas nas que aseguraba que a marea negra non alcanzaría as costas ou que do buque saían "pequeños hilillos de plastilina en estiramiento vertical". Pero antes, sobre o 23 de novembro, aseguraba que o vertido "afectaba a unha parte importante da Coruña", pero que "non era unha marea negra", ademais de intentar tranquilizar á poboación explicando que "o fuel do Prestige" era "o menos tóxico de todos cantos vertidos sufrira Galicia". Ademais, tamén son lembrados os seus rexeitamentos da versión portuguesa da evolución da marea ou aquela frase do 4 de decembro, cando negaba que o cru chegase ás Rías Baixas, mentres milleiros de mariñeiros loitaban xa contra a marea negra cos seus propios medios. O 5 de decembro vese obrigado a recoñecer que o fuel seguía saínda do Prestige, aínda que o facía coa célebre frase dos "hilillos de plastilina". Tan só uns días despois, recoñece que eses fíos son 125 toneladas de fuel ao día. "Ningunha das funcións que tiña outorgadas Mariano Rajoy daquela foi desempeñada con solvencia", denuncia Greenpeace Para Greenpeace, "ningunha das funcións que tiña outorgadas Mariano Rajoy daquela foi desempeñada con solvencia, xa que como voceiro non informou nin comunicou á sociedade con claridade nin fundamento". Ademais, como ministro da Presidencia, "non foi capaz de coordinar os diferentes ministerios", o que provocou "unha xestión ineficaz da catástrofe". "Nova anos despois -recorda Greenpeace- Mariano Rajoy foi elixido presidente do Goberno sen ter que responder por ningunha das súas faltas e erros cometidos nos seus cargos en 2002 e sen ter que personarse no macroxuízo que comeza o 16 de outubro". Francisco Álvarez-Cascos O presidente de FORO Asturias e ex presidente do Principado era en novembro de 2002 ministro de Fomento. Tal e como recorda Greenpeace, o seu departamento era "o responsable da elaboración e posta en marcha dos plans de emerxencia en caso dunha catástrofe como a do petroleiro". Malia aprobarse en 2001 o Plan Nacional de Continxencias por Contaminación Mariña Occidental, "ningunha das actuacións se levaron a cabo segundo este plan e a falta de coordinación foi espectacular". Álvarez Cascos decidiu afastar o buque sen consultar con experto independente ningún Ademais, e esa é a principal critica que recibe, nin expertos independentes nin profesores universitarios foron consultados á hora de decidir afastar o Prestige das costas, nunha iniciativa que non contou con ningún informe científico a favor. "Asumo a ratificación de todas as decisión das capitanías, oídos os prácticos dos portos, e ausmo a responsabilidade de telas apoiado e de non ter introducido modificación ningunha" chegou a asegurar Cascos. Dez anos despois, será o daquela director xeral da Mariña Mercante, José Luis López-Sors, quen sente no banco dos acusados e cargue con toda a responsabilidade dunha decisión fatal para o desenlace da catástrofe. Nove anos despois, e tras fundar o seu partido, Álvarez-Cascos foi proclamado presidente de Asturias tras vencer nunhas eleccións, aínda que só duraría dez meses no cargo logo de convocar eleccións anticipadas. Miguel Arias Cañete Na época da catástrofe do Prestige, Arias Cañete era ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, e aínda que as súas competencias non debían ser importantes na xestión da marea negra, as súas decisións e opinións sobre o problema acabaron por enchelo de responsabilidades na xestión. Greenpeace acúsao de "minusvalorar a dimensión ambiental da catástrofe e de ser corresponsable coas decisións gubernamentais". Arias Cañete asegurou no principio da catástrofe que os caladorios de pesca podería abrirse en quince días Segundo a organización ecoloxista, a consecuencia das súas actuacións foi a "completa descoordinación coas consellerías de pesca, os pescadores, os mariscadores e os mariñeiros". Lémbrase cando, ao pouco de que o Prestige lanzara o seu primeiro SOS, Arias Cañete aseguraba que en quince días se poderían abrir os caladoiros de pesca. "Co remolque do Prestige a augas internacionais conseguiuse evitar un desastre ecolóxico do que o sector pesqueiro tería tardado anos en recuperarse", chegou a dicir Arias Cañete, queu foi célebre por dicir tamén, aos poucos días da catástrofe, que o vertido estaba "controlado" e que non derivaría "en consecuencias para as poboacións pesqueiras nin para as especies mariñas grazas á rápida actuación das autoridades". Dez anos despois, Miguel Arias Cañete volve liderar o Ministerio de Agricultura, Alimentación e MEdio Ambiente e conta con máis de 325.000 euros en participacións en empresas petroleiras. Jaume Matas Ministro de Medio Ambiente naquela época, é sinalado por Greenpeace e moitos outros colectivos como "responsable da ineficacia da limpeza das praias e de que non se realizara ningún plan integral para paliar os danos causados pola marea negra". "O Goberno actuou con dilixencia, eficacia e coordinación. Desde o primeiro momento tomou as medidas necesarias para evitar danos maiores ante un desastre desta natureza", asegurou nas primeiras semanas da catástrofe. En 2007 deixou a política logo de perder as eleccións ao Parlamento balear. Está imputado por doce delitos relacionados por corrupción cometidos durante a súa etapa no Govern. En marzo de 2'12 foi condenado a seis anos e dous meses de prisión. Arsenio Fernández de Mesa Fernández de Mesa era o delegado do Goberno durante a época do Prestige e nomeado tamén daquela vogal da Comisión interministerial para o seguimento dos danos causados polo buque. Mantivo "unha polítia de desinformación desde o principio e participou na decisión de afastar o petroleiro das costas galegas sen que expertos cualificados examinasen o barco". "O destino do fuel no fondo do mar é converterse en adoquín", dixera Fernández de Mesa, agora director xeral da Garda Civil Quedan xa para a historia algunha das súas frases nas comparecencias ante a prensa. "O destino do fuel no fondo do mar é converterse en adoquín", chegara a manifestar, logo de non aclarar en ningún momento os riscos ou de asegurar que era "case imposible" que o cru chegase ás Rías Baixas. Na actualidade é director xeral da Garda Civil e as súas manifestacións seguen sementando a polémica. Ademais, Greenpeace destaca na súa listaxe outros responsables políticos que daquela, polos seus cargos, tomaron decisións fundamentais en canto á xestión da catástrofe ou das súas posteriores consecuencias e que tampouco se sentaran no banco dos acusados durante o xuízo. Así, cita a Federico Trillo, daquela ministro de Defensa, que propuxo bombardear o Prestige e que agora é embaixador de España no Reino Unido; Ana Pastor, ministra de Sanidade e Consumo daquela e agora de Fomento; Javier Gárate, por entón director de Sasemar; Ángel del Real, capitán marítimo da Coruña; Serafín Díaz, inspector de Capitanía Marítima; Enrique López Veiga, conselleiro de Pesca,


Summary: CIG-Ensino demándalle á Consellaría que extreme as medidas de seguridade nas oposicións docentes.

CIG-Ensino denuncia que esta sexta feira, 15 de xuño, un documento presuntamente oficial da Consellaría, coa distribución das persoas matriculadas na especialidade de Educación Infantil, foi filtrado e distribuído en redes sociais, días antes de que a Consellaría, que aínda estaría na fase última de elaboración desas listaxes, faga pública a relación completa de persoas opositoras e o seu reparto nos diferentes tribunais. O sindicato amosa a súa preocupación por estes feitos. Esíxelle á Consellaría que publique canto antes as listas completas, que dea explicacións por este suceso e que extreme todas as medidas para que non se podan producir filtracións deste tipo. Protección de datos O documento ten visíbeis os números completos dos NIF das persoas aspirantes, co que todo parece indicar que se trataría das listaxes que se lle deben proporcionar ás presidencias dos tribunais para o acto de presentación e que non se tería custodiado correctamente. Chama a atención que a Consellaría introduciu nesta convocatoria a novidade de non publicar completos os NIF, limitando os datos a 4 díxitos.


Summary: A primeira fai referencia ás reiteradas verteduras da balsa de Bama ao río Brandelos, afluente do Ulla, e ao depósito de materiais contaminantes procedentes desta antiga corta mineira. A segunda tipifica como presuntos delitos contra o medio ambiente as verteduras contaminantes da balsa de Angumil ao dominio público.

A Fiscalía de Medio Ambiente do TSXG traslada ao xulgado dúas denuncias contra a mina de Touro-O Pino. Anúnciao Adega, que informa que nunha recente entrevista co fiscal delegado de Medio Ambiente e Incendios Álvaro García Ortiz, este confirmoulle que as informacións achegadas polos colectivos opostos ao proxecto mineiro de Touro e O Pino, xa deron lugar a dúas denuncias contra a empresa responsábel "A primeira denuncia presentada pola Fiscalía no xulgado de Arzúa fai referencia ás reiteradas verteduras da balsa de Bama ao río Brandelos, afluente do Ulla, e ao depósito de materiais contaminantes procedentes desta antiga corta mineira. A segunda denuncia tipifica como presuntos delitos contra o medio ambiente as verteduras contaminantes da balsa de Angumil ao dominio público". Alén disto, indican desde Adega, o Fiscal delegado de Medio Ambiente informoulles tamén de que ten abertas outras dúas dilixencias de investigación penal relacionadas coa contaminación provocada pola mina de Touro-O Pino: "O ministerio público está a investigar o tratamento das aguas provintes da antiga corta de Arinteiro e a aplicación de tecnosolos nas cabeceiras dos ríos; así como o proxecto de drenaxe temporal da mina para verter as augas dos regatos contaminados balsa da antiga corta de Vieiro". Responsabilidades penais Para Adega e a Plataforma en Defensa da Ría de Arousa resulta "evidente" que a contaminación provocada polos labores mineiros en Touro e O Pino deu lugar a "responsabilidades penais que deben ser depuradas pola Xustiza. Estas responsabilidades atinxen non só as empresas que ostentan a titularidade da explotación e operan na zona, senón tamén ás administracións que coñecendo a grave contaminación provocada pola antiga mina fixeron a vista gorda durante anos". Dende Adega e PDRA esiximos da Xunta que non demore máis a decisión de desbotar definitivamente o proxecto, obrigando aos titulares da concesión a restaurar por completo os terreos degradados e solucionar a contaminación das augas. O contrario, isto é, autorizar unha nova explotación como solución para os pasivos da anterior, suporía unha perigosa "fuxida cara adiante" que aumentará o territorio e a poboación afectada, e sen dúbida dará lugar a novas responsabilidades penais.


Summary: Un derbi intenso, non con grande futebol, mais si con moita disputa e electricidade, e con alternativas no taboleiro de marcas. Decidiuno un penalti. Decidiuno un porteiro. De Catoira. Sergio. Detivo no minuto 89 un penalti ao bosnio Medunjanin.

Foi un partido de protagonistas. Nolito. Hiper-activo e desequilibrante no primeiro acto do xogo. Abriu a billa no minuto 4, nunha acción marca da casa, pleno de electricidade. Cuenca. Talento de Can Barça agora ao servizo da causa branca e azul. Transformou un atinado servizo de Juanfran desde a dereita para, no minuto 54, caracolear na cova da área celeste e, cun sutil toque do seu pé dereito, colocar a bola na portería viguesa. E Larrivey, combativo como sempre, quen sobrevoou a área do combo coruñés, sempre tan inocente nas xogadas a balón parado, para tornar un córner botado por Nolito no 2-1. Era o minuto 71 e xa non se voltaría a mover o taboleiro de marcas. Mais a acción decisiva chegaría nos estertores do xogo. Minuto 89. Penalti após incursión de Cavaleiro, faiscante como sempre, e con desparpaxo para sementar o terror na zaga rival. O internacional portugués que se fai coa bola e que a quer pousar no ponto da máxima penalidade. O bosnio Medunjanin que se dirixe cara á el. O bosnio ten fixación polos penaltis. O bosnio que se apropria da bola. É o momento do xogo. Do partido. E aí aparece Sergio, 28 anos, o gardamallas de Catoira, o seu primeiro derbi. E caza o penalti. Despexa a bola. E aí acaba todo. Disputa frenética Foi un derbi intenso, de moita disputa, por veces frenético, sen marxe para o academicismo, con moita pelexa. O Celta tirou proveito da súa condición de equipa máis conxuntada e máis afeita á categoría. Tirou proveito tamén do estado de graza de Nolito e da astucia de Orellana. E talvez tirou tamén proveito da ausencia de JuanDo. Sen el o Deportivo ten moito menos futebol combinativo, está moito máis á mercé do rival. Como acostuma acontecer nestes xogos, decidiron os detalles. E os detalles foron case todo celestes. O apampamento coruñés dos primeiros minutos (non é normal que nun derbi che fagan un gol no minuto 3 de xogo, faltou concentración na zaga e talvez Lux puido facer algo máis perante o disparo de Nolito). As xogadas a balón parado, un mal endémico do Deportivo. E, para concluír, o lance heroico de Sergio, un deses momentos que marca a carreira dun futbolista, unha acción que decide un derbi. Como acostuma acontecer nestes xogos, decidiron os detalles. E os detalles foron case todo celestes Gaña o Celta e suma xa 9 pontos en 5 partidos. Cae o Deportivo, mais cae con dignidade, recompondo a figura após a desfeita de Riazor face o Real Madrid. Suma 4 pontos e, desde logo, o domingo non pode fallar na casa perante o Almería. Un bon derbi. Isto está comezando. E promete. Celta: Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Fontás, Planas, Radoja, Krohn-Dehli (Sergi Gómez, min.89), Álex López (Augusto, min.66), Orellana, Nolito (Jonny, min.82) e Larrivey Deportivo: Lux, Laure (José Rodríguez, min.77), Lopo, Sidnei, Luisinho, Bergantiños, Mendunjanin, Cuenca (Cavaleiro, min.69), Fariña (Toché, min.84), Juanfran e Postiga Goles: 1-0, min.3: Nolito; 1-1, min.54: Cuenca; 2-1, min.71: Larrivey Árbitro: Del Cerro Grande, do comité madrileño. Amonestou a Fontás, Luisinho, Orellana, Laure, Sidnei Campo: Estadio de Balaídos, 23.903 espectadores


Despois do espectacular carrusel deste domingo 30 de marzo en www.futboldacosta.com, as ligas van perfilando a súa recta final. Hoxe o ollo estaba posto en Ara Solis, cun derbi por todo o alto entre Fisterra e Baio, co ollo posto en Lalín, onde o Sigüeiro podía pinchar. Pero a cousa quedou como estaba tras sendos empates, co Sigüeiro con dous puntos de vanatxe sobre os fisterráns. A xornada tamén tiña o foco posto noutro derbi, o do sábado no Municipal de Vimianzo, que levou o Dumbría, deixando aínda ao Soneira pendente do descenso. Para o que a xornada si que valeu foi o cadro esteirán, pois vencía e aproveitaba para recurtar con todos os seus rivais por evitar o descenso. Agora, os blaugrana saen do descenso directo pero ocuparían unha das dúas prazas de arrastres (vexan a análise da situación dos arrastres de Corredoira). Tamén na Liga da Costa a parte alta queda como está, tralas vitorias de Mazaricos e Corme, que manteñen aos amarelos con 3 puntos de diferencia sobre os azulóns. Pero a que se pon tremendamente quente é a zona baixa. Na Preferente pintaba ben a xornada cos dous equipos poñéndose por diante na primeira metade, pero ao remate, un empate sen máis para o Sofán, e unha nova derrota para o Xallas que non lle permite relaxarse. O Cee vencía en Malpica, e o Lira e o Zas tamén sumaban os 3 puntos, deixando ao Montelouro (que caía nun novo derbi muradán ante o Volantes) moi complicada a salvación. Agora, ese único posto de arrastre a día de hoxe moi competido, pois o Buño caía en Verdillo, e o Muros en Xaviña ante o Cerqueda. Quedan pois con 30 puntos Malpica, Zas e Muros; con 28 Buño e Lira; e con 26 o Cee nese provisional único posto de arrastre. A 3ª baixou o telón nunha xornada onde todo o peixe estaba vendido. Emoción máxima en Cadetes e Veteranos En Xuvenís, xornada de poucas novidades, pois tanto Cabana, como Os Miúdos, como Corme goleaban sen problemas. En Cadetes, a cousa está que ferve. O Outes tiña media liga aos seus pés, pero non puido pasar do empaten Xaviña ante o Cerqueda polo que fica empatado co Zas. Co golaveraxe individual igualado, o Zas a día de hoxe ten 3 goles máis a favor que o Outes. En Veteranos, despois da vitoria da semana pasada, o Zas podía ter cantado o alirón en San Pedro, e perdía ante o Castriz ficando obrigado a repetir alomenos o mesmo resultado que o San Román na última xornada para levantar o título.Ademais, Mazaricos e Razo confirmaron o seu ascenso de xeito matemático, e o cadro amarelo está preto do título, pois lle vale un punto na última xornada para ratiticalo, esta a súa temporada de estrea no fútbol veteranos. Máis información . A Pipa: Analizando os temidos arrastres.


Summary: A profesora e investigadora da UDC publicou dúas obras fundamentais para pensar a integración das persoas inmigrantes en Galicia e no Estado.

A profesora e investigadora da Universidade da Coruña Belén Fernández Suárez é autora de 'La alteridad domesticada. La política de integración de inmigrantes en España: actores y territorios' (Bellaterra) e coautora, xunto con Renée Depalma, Ana Sánchez Bello e Verónica Verdía Varela de 'La integración sociocultural en Galicia. Políticas y prácticas sobre inmigración' (Catarata), dúas obras fundamentais para pensar a integración das persoas inmigrantes en Galicia e no Estado. Belén Fernández Suárez respondeu por correo electrónico as nosas preguntas sobre estes dous ensaios. "Hoxe existen forzas que fan que a posición "asimilacionista" quede nunha posición "central"O obxectivo xeral de 'La alteridad domesticada' é ver como se institucionalizan nos ámbitos estatal, autonómico e municipal as políticas públicas de integración de inmigrantes. ¿Por que poñer o foco aí, é dicir, como xorde esta investigación?O interese no estudio das migracións creo que pode ser compartido pola propia historia pasada e recente de Galicia, e os lazos tan fortes que nos unen a esas experiencias migratorias a través de familiares, amizades e coñecidos. Dentro dese campo, e como socióloga, a verdade é que sempre me pareceu moi cativador como pregunta de investigación descubrir a capacidade das políticas públicas (e limitacións) para mellorar a vida das persoas, pero tamén a súa capacidade de reprodución e institucionalización.En definitiva, descubrir ata que punto o cúmulo de decisións tomadas ten unha conexión co pasado -as vellas políticas destinadas á emigración-, unha capacidade de vida propia máis alá do seu éxito e fracaso, e finalmente, a súa petrificación como medidas nas institucións públicas. Considero que a forma na cal se produce a súa consolidación como políticas motivaría a súa continuidade porque as administracións públicas amosan un grao de cambio limitado e tenden a repetir os mesmos esquemas burocráticos e incluso argumentarios para manter esas políticas públicas en vigor.Distingues tres perspectivas: asimilacionismo, multiculturalismo e interculturalidade. Hoxe téndese a considerar o multiculturalismo "superado" -ao entender que implicaba segregación das culturas-, mais xorde un novo asimilacionismo. Con que consecuencias? Que é o que si pode ser aproveitable do traballo de Kymlicka para o proceso de integración das persoas estranxeiras no noso contexto?Na investigación efectivamente trátase e analízanse os tres modelos clásicos de integración cultural da poboación estranxeira: o asimilacionismo, o multiculturalismo e a interculturalidade. Case diría que hoxe en día o asimilacionismo é unha resposta social e tamén política asociada a percepcións conservadoras, pero se tivese que escribir agora sobre o tema tamén falaría dun proceso de segregación. Hoxe en día existen forzas que consideran que a poboación estranxeira non só debe amoldarse e perder os seus sinais identitarios nun proceso asimilacionista, senón que vai máis alá, negando a súa presenza, excluíndo esta poboación de dereitos sociais e civís, e incluso, ameazando coa súa expulsión masiva."As críticas desmedidas ao multiculturalismo polos principais partidos liberais e conservadores deixaron a esquerda sen modelo de integración porque parte dos seus axentes aceptaron esas críticas sen cuestionar o por que dese discurso descarnado".Hoxe existen forzas que fan que a posición asimilacionista quede nunha posición "central". Pero para min o gran problema é que esas críticas desmedidas ao multiculturalismo por parte de voces conservadores e polos principais partidos liberais e conservadores deixaron a esquerda sen modelo de integración porque parte dos seus axentes aceptaron esas críticas sen cuestionar o por que dese discurso descarnado contra o multiculturalismo.Para min o traballo de Kymlicka é fundamental para entender criticamente como esa ofensiva neoliberal contra o multiculturalismo serve para preparar o terreo do que despois será esa paradigma hexemónico da "integración cívica" e dos "esforzos de integración" por parte da poboación estranxeira, e incluso, xustificar que esa "non integración" debe conlevar a redución de dereitos.Kymlicka nos seus traballos desmonta o que a todas luces resulta obvio, as políticas específicas dirixidas á poboación estranxeira non alteran o resultado do proceso de integración que se escapa a un impacto reducido dunhas medidas cuxo investimento en partidas económicas é ridículo. O proceso de integración das persoas inmigrantes como calquera proceso social é complexo e está atravesado por moitas variables.Culpar estas políticas non se sostén á luz do seu impacto social. Kymlicka estuda o multiculturalismo na sociedade canadense que ten en común coa sociedade americana unha forma de estruturarse pola vía de grupos. Isto xa estaba na análise que facía Tocqueville no seu libro "Democracia en América", polo tanto, os grupos de inmigrantes estruturáronse en base á forma de funcionamento da sociedade americana e canadense, que é distinta da sociedade española."No conxunto do Estado Español existe unha idea moi forte e asentada no conxunto da sociedade de defensa da igualdade de dereitos e, neste sentido, unha gran aceptación de medidas que poidan ir nesta dirección de ampliar e equiparar dereitos"Pero que pode achegar Kymlicka á idea de integración na sociedade española? Pois que no caso de Canadá a idea de multiculturalidade está tamén relacionada coa existencia dunha nación sen estado con lingua propia como é o Quebec -e coa presencia de minorías indíxenas tamén-. Pensar os dereitos colectivos tanto grupais como por territorios pode ser un exercicio de "integración social" para estas identidades.Facelo abertamente pode ser unha forma de ampliar a democracia de forma aberta e participada. No Estado Español hai dereitos colectivos e grupais que se están exercendo pero que non se expresan de forma clara: por exemplo, o propio trato de favor recibido pola Igrexa Católica e o seu financiamento é un trato de favor a un grupo "minoritario" de persoas que practican a relixión católica de forma regular.Os partidos de dereitas impoñen o seu marco interpretativo sobre a realidade migratoria: a inmigración como problema, a "protección" das fronteiras, a competición cos "nacionais" por uns recursos escasos, a "perda" de identidade nativa… Mais a nivel social mantéñense posicións positivas (defensa da xustiza social, dos valores humanitarios…), aínda que ambivalentes. Como afecta isto ás políticas de integración?Penso que no conxunto do Estado Español existe unha idea moi forte e asentada no conxunto da sociedade de defensa da igualdade de dereitos e, neste sentido, unha gran aceptación de medidas que poidan ir nesta dirección de ampliar e equiparar dereitos. Isto é un factor positivo a nivel social. O que sabemos é que a preocupación sobre a "inmigración" sobe cando esta se converte nun discurso mediático e político no que efectivamente se incentiva unha visión negativa asociada a metáforas bélicas (asaltos, invasións, etc.), relacionada coa pobreza, e tamén con discursos de "chauvinismo de benestar" que asume que os beneficios deben ser principalmente para os "nacionais"."Na fase actual, onde existen discursos de odio abertos aos inmigrantes, non contamos na lexislación con ferramentas para combater o racismo e as agresións xenofóbicas"Cando estes discursos contrarios á inmigración crecen pola súa amplificación mediática e política as políticas de integración tenden a ser "ocultadas" por quen as está aplicando (especialmente polos partidos políticos) ou incluso "cuestionadas" en relación aos orzamentos que deben destinarse ás mesmas.Na fase actual, nunha fase onde existen discursos de odio abertos aos inmigrantes, non contamos na lexislación con ferramentas para combater o racismo e as agresións xenófobas, en parte, porque non se quixo avanzar e protexer nun grao maior a poboación de orixe estranxeira. Pensemos que se en España se articulan medidas de integración foi en parte polos sucesos racistas de El Egido do ano 2000, onde un suposto homicidio dunha moza por un rapaz estranxeiro de orixe magrebí con problemas psiquiátricos provocou unha vaga de violencia sen precedentes. Isto provocou a resposta política que sempre vai por detrás dos cambios sociais.A nivel legal, houbo algúns cambios nos últimos anos. A "crise" económica serviu moitas veces para tentar xustificar os retrocesos en dereitos mais, é unha cuestión máis ben ideolóxica? Cales son as diferenzas fundamentais no discurso respecto ao dereito á sanidade, vivenda, educación e servizos sociais das persoas estranxeiras entre os partidos de dereitas e de esquerdas? (PP, PSOE, Podemos, IU)En liñas xerais, a esquerda é proclive a manter ou aumentar os dereitos das persoas estranxeiras. Pero considero que existen posicións diferentes entorno a tres cuestións: control de fronteiras, dereitos políticos e a inclusividade nalgúns "dereitos sociais" concretos.A primeira diferencia entre os partidos de esquerda estaría en que o Partido Socialista como partido de goberno mantivo unha liña continua coas políticas do Partido Popular en materia de control de fronteiras, expulsións, acordos bilaterais con países limítrofes, o mantemento dos centros de internamento de estranxeiros (CIE), e o control interno a través das forzas de seguridade do Estado que implican identificacións, tramitación de ordes de expulsión, etc."O Partido Socialista optou por unha xestión conservadora do dereito ao voto que rebaixou a súa inclusividade e puxo barreiras no seu exercicio nos comicios locais"Fronte a estas políticas tanto Izquierda Unida como Podemos son moi críticos pedindo o peche dos Centros de Internamento de Estranxeiros (CIE) ou que España permita ás entidades sin ánimo de lucro o rescate a través de barcos das persoas inmigrantes e refuxiadas que están morrendo no Mediterráneo. O diferencia entre Podemos e Esquerda Unida estaría en que Podemos asume a axenda de reivindicacións de Esquerda Unida e tamén lle engade as que proceden de movementos sociais antirracistas e contrarios á existencia de fronteiras.O segunda cuestión na que existen diferencias é na do acceso ao dereito ao voto por parte das persoas estranxeiras. Aquí o Partido Socialista optou por unha xestión conservadora deste dereito que rebaixou a súa inclusividade e puxo barreiras no seu exercicio nos comicios locais. Para comezar só poden votar aquelas persoas estranxeiras de países nos que existe un convenio bilateral asinado que permite aos españois residentes nestes estados o dereito ao voto nas eleccións locais. Ademais, só se concedeu este dereito nas eleccións municipais, e para finalizar, é preciso solicitar o voto e incluso pagar unhas taxas para ter dereito ao mesmo. Isto provoca un índice de participación moi baixo entre as persoas estranxeiras que poderían exercer o mesmo. As posicións de Esquerda Unida que fixo desta demanda parte da súa bandeira cara á poboación estranxeira, e posteriormente, de Podemos son máis xenerosas.Finalmente, o Partido Socialista na súa acción de goberno puxo límites ao acceso a algúns dereitos como o acceso a vivenda pública para o que se precisa antigüidade, o dereito a prestacións por dependencia, ou a non equiparación absoluta do traballo doméstico ao réxime xeral da Seguridade Social e polo tanto aos dereitos laborais que conleva adiando este cambio e pospoñéndoo na axenda. Neste sentido, as formacións de Izquierda Unida e Podemos son contrarias a este tipo de medidas pois queren un Estado de Benestar máis xeneroso e inclusivo que o que podemos ter na actualidade.As diferencias entre o bloque de esquerdas e o bloque de dereitas -Partido Popular e Ciudadanos- estarían na concepción da inmigración só como laboral por parte destas forzas políticas, polo tanto, como temporal. Son defensores dunha política de control de fronteiras máis férrea, da aplicación dun maior control interno, e de que no mellor dos casos o acceso ao Estado do Benestar estea condicionado pola situación de regularidade da persoa estranxeira (incluso que se atope nunha situación activa no mercado laboral)."Coa chegada do Partido Popular ao goberno non se ampliou o número de convenios bilaterais que podería aumentar o número de persoas estranxeiras que poidan votar, é dicir, non se considera unha prioridade política"Penso que ambas forzas son favorables a restrinxir os dereitos sociais das persoas inmigrantes en situación administrativa irregular. No plano político o que podemos ver é que coa chegada do Partido Popular ao goberno non se traballou e ampliou o número de convenios bilaterais que podería aumentar o número de persoas estranxeiras que poidan votar, é dicir, non se considera unha prioridade política e pensan que o dereito ao voto debe vir marcado en parte pola concesión da nacionalidade española.A política migratoria do PP estivo centrada no 2000-2004 no control das fronteiras. Co goberno de Zapatero introdúcense algúns cambios que viran as políticas un pouco máis na dirección da interculturalidade como proceso bidireccional que implica as persoas inmigrantes e a sociedade receptora. En que sentido unha perspectiva asimilacionista ou ben intercultural condicionou neses anos as políticas respecto ás persoas estranxeiras? Cal é o enfoque, ao respecto, na actualidade?O relato sobre a integración das persoas inmigrantes é un campo que se atopa influenciando pola academia. O primeiro Plan Estratéxico de Cidadanía e Integración (2007-2010) foi elaborado polo académico Lorenzo Cachón (UCM) e o II Plan de Cidadanía e Integración (2011-2014) por Carlos Giménez (UAM). Estes plans son aprobados polo Foro para a Integración Social dos Inmigrantes.Pero máis alá do discurso que está en ambos plans as medidas, programas e políticas estaban máis baseadas nun enfoque social, laboral e educativo e con escaso peso das medidas máis interculturais como programas de mediación intercultural, cursos de aprendizaxe das linguas propias dos inmigrantes, apoio ao asociacionismo inmigrante, manifestacións culturais propias da poboación estranxeira... En definitiva, se miramos o peso das medidas pesaban máis as de integración social e educativa que aquelas que podían entenderse como propias da cultura das persoas inmigrantes. Polo tanto, a súa visión da integración primaba o asimilacionismo de facto."Se miramos o peso das medidas pesaban máis as de integración social e educativa que aquelas que podían entenderse como propias da cultura das persoas inmigrantes. Polo tanto, a súa visión da integración primaba o asimilacionismo de facto"Ao analizar os discursos políticos a nivel das comunidades autónomas, distingues varios modelos: o asimilacionista do PP e Ciudadans; o tamén asimilacionista de partidos como CIU, pero pluralista na relación centro-periferia; o asimilacionista no ámbito cultural pero con apoio á interculturalidade en ámbitos específicos coma a educación ou as prestacións do Estado de Benestar, onde sitúas o BNG; e o modelo de integración cívica intercultural de Izquierda Unida ou ERC, por exemplo. Podes explicar a diferenza entre estes modelos? En que consisten os que non son asimilacionistas no plano cultural e lingüístico?Para trazar unha tipoloxía de discursos sobre a integración da inmigración nun plano cultural temos que aplicar os mesmos eixes que dividen a clase política no Estado Español: centro-periferia e esquerda-dereita. Estas divisións políticas tamén teñen a súa influencia nos discursos sobre como deben incorporarse as persoas inmigrantes á sociedade de acollida.As forzas conservadoras españolas e as forzas nacionalistas de dereitas teñen en común un desexo de protección da cultura e da lingua que perciben como ameazadas ante a chegada de persoas con capitais culturais diversos, e ante isto a súa resposta é defensiva e asimilacionista. Para as forzas de esquerdas e nacionalistas -como o Bloque Nacionalista Galego e Esquerra Republicana de Catalunya- existe unha certa ambivalencia entre as súas posicións: defenden máis dereitos sociais e/ou políticos pero tamén programas de integración cívica onde a aprendizaxe da lingua e a cultura propias destes territorios é central. Isto non quita que exista percepción de ameaza e que facilmente se poida pasar a un discurso moi asimilacionista, pero a súa pertenza a un espectro de esquerdas fai que teñan que matizar o mesmo."As forzas conservadoras españolas e as forzas nacionalistas de dereitas teñen en común un desexo de protección da cultura e da lingua que perciben como ameazadas ante a chegada de persoas con capitais culturais diversos, e ante isto a súa resposta é defensiva e asimilacionista"No caso dos partidos políticos de esquerda os seus sinais de identidade son a defensa do público e do Estado do Benestar, da democracia e do aumento de dereitos cívicos e políticos, polo tanto isto trasládase ao campo cultural. Sen ter unha excesiva coherencia no discurso son quen poden propoñer un modelo pluralista de convivencia no que teña cabida o respecto á diferencia.Pero isto tamén colisiona con posicións partidarias e na praxe ten un encaixe complicado, por poñer un exemplo, o peso do feminismo igualitario no Partido Socialista fai que unha cuestión como a prohibición do uso do "velo" no espazo público se poida converter nun debate encontrado. Ante este tipo de controversias a clase política deixa bastante liberdade ás distintas faccións territoriais, o que fai que non se adopte ningunha posición salomónica ao respecto.En relación con iso, os partidos non teñen o mesmo discurso en todo o territorio do Estado. Comentas no libro que o discurso do PSOE catalán, por exemplo, non é o mesmo ca o do PSOE madrileño ou andaluz. Vistos os resultados das últimas eleccións (estatais e municipais), parece que o discurso antiinmigración máis ultra (o de Vox) prende de maneira desigual nas distintas comunidades autónomas. Que relación poden ter estes resultados desiguais cos discursos que xa tiñan o PP, PSOE e os partidos nacionalistas periféricos en Galicia ou Cataluña? E en Andalucía?Penso que os resultados de VOX nos diversos territorios teñen que ver con distintas cuestións: tradición histórica democrática antifascista, traxectoria do voto e prevalencia por escolla entre dereita-esquerda e centro-periferia, apoio social nos distintos territorios a posicións de extrema-dereita, e zonas nas que existe máis tendencia a incorporar novas opcións políticas no xogo parlamentario. A resultante de todas estas variables - e outras que podemos valorar- podería explicar que os parlamentarios de VOX en Madrid procedan principalmente de Andalucía, Madrid, Murcia, Comunidade Valenciana e Castela-A Mancha."A politóloga Chantal Mouffe sinalaba que VOX é un fenómeno protofascista Alt-Right máis similar ao de Jair Bolsonaro en Brasil que un partido populista de dereitas e anti-inmigración europeo polo seu ideario e discurso"A politóloga Chantal Mouffe sinalaba que VOX é un fenómeno protofascista Alt-Right máis similar ao de Jair Bolsonaro en Brasil que un partido populista de dereitas e anti-inmigración europeo polo seu ideario e discurso. Dentro dese discurso existen compoñentes de exaltación do pasado nacional español cunha reinterpretación da historia nesgada, un claro discurso contra a "ideoloxía de xénero" e antifeminista, unha visión anticuada da familia e das políticas familiaristas, unha posición contraria á inmigración, favorable a un estado forte pero combinado con rebaixa de impostos, un acento na visión securitaria do estado e nunha reforma penal claramente regresiva e aumentado as penas, e no centro do seu discurso unha loita furibunda contra a descentralización e as nacionalidades históricas, en definitiva, recentralizadora e asimilacionista.A nivel de políticas públicas, comparas Madrid con Cataluña ou Andalucía. O modelo catalán tería unha perspectiva máis bidireccional. Alén dos discursos, cales son as mellores políticas de integración de persoas inmigrantes?As políticas de integración de inmigrantes das tres autonomías están vinculadas con factores como o desenvolvemento das competencias das comunidades autónomas, o perfil e composición das migracións asentadas e os propios recursos económicos de cada comunidade autónoma. O primeiro que cabe destacar é que as autonomías precisaron de fondos estatais procedentes de Europa para desenvolver as súas políticas de integración dunha forma máis ampla. A día de hoxe a petición de recuperar estes fondos é unha demanda autonómica porque con fondos propios e despois dunha crise económica prolongada resulta complicado manter os programas para os gobernos autonómicos."En liñas xerais, o desenvolvemento de políticas innovadoras dentro do Estado lévanos a Catalunya"En liñas xerais, o desenvolvemento de políticas innovadoras dentro do Estado lévanos a Catalunya. No deseño de políticas de integración de inmigrantes podemos ver que o primeiro plan autonómico de integración foi aprobado en Cataluña, antes que o primeiro plan estatal. Foron as iniciativas políticas de partidos cataláns os que posibilitaron a creación dun fondo autonómico para deseñar estas medidas de integración e das que se beneficiaron o resto de autonomías. Neste sentido o modelo catalán é de entrada un modelo pensado no público, no desenvolvemento de estruturas, na contratación de técnicos a nivel local, na elaboración de perfís técnicos, na creación de pactos institucionais, e finalmente, máis coherente na súa implementación."O caso de Madrid implica un desenvolvemento tardío das competencias autonómicas que tamén fai que as medidas de integración sexan máis iniciativa do goberno municipal de Madrid que do propio goberno rexional"O caso de Madrid implica un desenvolvemento tardío das competencias autonómicas que tamén fai que as medidas de integración sexan máis iniciativa do goberno municipal de Madrid que do propio goberno rexional. Durante a época de expansión económica os gobernos do Partido Popular chegaron a crear Consellerías de Inmigración nas súas estruturas, pero o seu modelo sempre implica unha certa externalización en entidades do terceiro sector, fundacións, asociacións de inmigrantes, etc. A novidade do goberno do Partido Popular de Madrid está en apoiar un tecido social afín políticamente e que traballa con poboación estranxeira. A redución do gasto público fixo que este modelo se contraese moito a través da redución á mínima expresión das axudas pública para manter os seus centros específicos no territorio.Finalmente, Andalucía como porta de entrada de inmigrantes a través do sector da agricultura ten que articular unha serie de políticas de acollida importantes xunto coas medidas sociais para garantir as necesidades básicas. No caso andaluz implementouse un sistema municipal de programas de integración que trasladou aos concellos estes servizos. Tamén destacan o apoio a entidades do terceiro sector moi solventes en canto estrutura, máis que noutros territorios.O segundo libro, 'La integración sociocultural en Galicia', formúlase como obxectivo principal entender as perspectivas dos inmigrantes sobre a propia integración. O primeiro capítulo sinala a comunidade galega como un territorio referencial para o estudo da mobilidade humana, entre outros motivos pola "superdiversidade migratoria". Por que é Galicia especialmente interesante para o estudo deste tema? (Tendo en conta que non está moito na axenda política nin mediática).Galicia é un espazo xeográfico privilexiado no que se entrelazan procesos migratorios históricos e contemporáneos, en definitiva, un territorio caracterizado por unha superdiversidade migratoria que superpón nun mesmo contentor espacial mobilidades diferenciadas: a emigración transoceánica a América desde a metade do século XIX á metade do século XX, a emigración a Europa nos anos 60 ata a crise do petróleo, o retorno de emigrantes, a chegada de inmigrantes económicas con vínculos previos con Galicia e sen vínculos previos, a "nova emigración" galega a Europa despois da crise económica, e finalmente, o incremento da inmigración na etapa de recuperación económica."Galicia constitúe un obxecto de estudo privilexiado e dotado dunha enorme diversidade e riqueza de matices"Todo estes factores converten Galicia nun obxecto de estudo privilexiado e dotado dunha enorme diversidade e riqueza de matices. Sen falar das particularidades da inmigración en Galicia: a súa presenza no sector pesqueiro, os cambios no sector da agricultura que atrae inmigración do Este de Europa nos cultivos de arandos no interior de Lugo, o sector forestal como un polo atractor de man de obra estranxeira, a presenza invisible da comunidade portuguesa en Galicia, etc.Coa "crise" e, en canto a políticas públicas, pásase de poñer énfase na interculturalidade a poñelo na diversidade, considerada desde o punto de vista individual. Nos concellos, imponse un modelo de integración orientado a fundamentar o "esforzo de integración" da poboación estranxeira, que prioriza a inserción laboral en detrimento doutras cuestións. E, en xeral, as políticas de intervención redúcense, no ámbito autonómico e local, á inclusión social, no marco da "austeridade". Que consecuencias teñen estes cambios para a integración das persoas inmigrantes, sobre todo a nivel local? Que se debería priorizar, ademais da inclusión laboral?Durante a crise económica, incluso despois do goberno bipartito, foise reducindo o investimento en programas de integración de inmigrantes. As subvencións da Xunta de Galicia diríxense a financiar entidades do terceiro sector e concellos. Estas axudas diríxense a priorizan programas de integración laboral, de mellora de competencias lingüísticas e de reforzo educativo do alumnado estranxeiro, de asesoría xurídica, cursos de esforzo de integración, e de forma marxinal, a mediación intercultural."Durante a crise económica, incluso despois do goberno bipartito, foise reducindo o investimento en programas de integración de inmigrantes"Son fondos xestionados pola Xunta de Galicia pero de procedencia europea. A maioría de entidades do terceiro sector e de concellos dependen destas axudas para manter os seus programas. Estes programas son fundamentais para mellorar a vida das persoas inmigrantes, para lograr obter un permiso de traballo e residencia, para reagrupar ás súas familias, para poder comunicarse aprendendo a lingua de destino, para mellorar o rendemento académico de menores estranxeiros no sistema educativo, etc. Con moi poucos recursos lógrase un gran traballo de axuda e orientación a moita poboación estranxeira. A redución destes programas conleva o empeoramento e a información da que dispón un porcentaxe importante de poboación estranxeira residente, que por outro lado, é un dos colectivos máis afectados pola crise e un dos que máis lles está custando baixar as súas taxas de desemprego e pobreza."Deberiamos priorizar unha inserción integral que implique a un equipo técnico amplo, e en rede no que flúa a información entre os diversas entidades do terceiro sector, ben formado e con sensibilidade intercultural"Deberiamos priorizar unha inserción integral que implique un equipo técnico amplo, e en rede no que flúa a información entre os diversas entidades do terceiro sector, ben formado e con sensibilidade intercultural, e que posibilite información para lograr cubrir as necesidades básicas. O problema que temos cos programas de inmigrantes son os mesmos que os dirixidos aos distintos colectivos de atención especializada dentro dos Servizos Sociais. Temos un piar do Estado do Benestar infradotado e desenvolvido no que se debe investir en profesionalización, atención e na xestión dunha poboación máis diversa."É preciso un pacto social para rebaixar as elevadas taxas de exclusión e vulnerabilidade social"É preciso un pacto social neste sentido para rebaixar as elevadas taxas de exclusión e vulnerabilidade social. Desde esa base é posible construír un terceiro sector forte e unha especialización na atención a inmigrantes que tiñamos, pois moitos destes programas e profesionais teñen unha experiencia enorme na atención a este colectivo, pero están a desmembrarse e a ser traspasados os profesionais a outras áreas.Na análise dos discursos dos profesionais especializados na atención á poboación estranxeira, detectades en Galicia o predominio de dous perfís: o "socialdemócrata igualitarista" e o "asimilacionista civilizatorio". En que consisten estes perfís? Cal sería para vós o perfil máis axeitado? (Porque penso que non é ningún dos catro que atopastes).Estes perfís están baseados en discursos das técnicas locais que traballan coa poboación estranxeira, e en ocasións, podes ver nun mesmo discurso perfís distintos porque hai os enunciados sempre son líquidos e non excesivamente coherentes. Pero tratábase dun intento de clasificar as distintas visións sobre a integración cultural coa que nos atopamos entre os "burócratas da diversidade".Os discursos dos asimilacionistas civilizatorios serían aqueles que se atopan máis cómodos co concepto de Habermas de "patriotismo constitucional", aínda que adoitan demandar máis esforzos por parte do "outro". Tratarían de impoñer as normas e imaxes que a través dun complexo mecanismo psíquico son aceptadas polos grupos societais como a súas normas e o seu ideal de sociedade. Estes profesionais especializados cren que as persoas estranxeiras deben realizar un esforzo por cumprir a lei porque consideran as nosas normas máis evolucionadas."Os discursos dos asimilacionistas civilizatorios serían aqueles que se atopan máis cómodos co concepto de Habermas de "patriotismo constitucional", aínda que adoitan demandar máis esforzos por parte do "outro"Estos traballadores públicos asumirían implicitamente a implementación dun xiro restritivo nas políticas locais de integración de inmigrantes, demandando a través do esforzo cívico unha maior asimilación á sociedade de acollida. O estranxeiro debe converterse nun bo inmigrante e para elo debe someterse ao "estado de coidado" que guiará o seu proceso de integración para culminar nunha exitosa autonomía e asimilación cultural. Neste proceso as respostas de exclusión poden ser diversas: o traballador público pode quedar nun rol autoritario á hora de impoñer o seu criterio a través de contratos sociais marcados pola xerarquía desigual de ambos interlocutores.Nese repertorio autoritario a xerarquía de valores da igualdade prima sobre a diversidade. Adoitan defender visións republicanas acerca do público, e amosar unha preferencia polos programas universais, evitando os programas específicos deseñados só para inmigrantes. No seu discurso enfatízase a cultura como proceso evolutivo e tamén se reforzan visións culturalistas e estereotipadas das identidades das persoas que frecuentan estes programas. A súa idea de integración está ligada á do cidadán perfecto, o bo salvaxe integrado.Nos discursos "socialdemócratas igualitaristas" a exclusión da poboación está baseada en criterios económicos e de desigualdade entre nacionais e estranxeiros no acceso a recursos económicos. A resposta a estes procesos de exclusión consiste na necesidade de aumentar o gasto social para reducir as inequidades sociais. A súa visión da integración é económica e ten unha influencia do marxismo."Nos discursos "socialdemócratas igualitaristas" a exclusión da poboación está baseada en criterios económicos e de desigualdade entre nacionais e estranxeiros no acceso a recursos económicos"O primeiro que hai que destacar é que contamos con excelentes profesionais formados e capacitados, pero falta como en todos os desempeños profesionais unha reflexión colectiva do que supón a acción profesional e como isto afecta á vida das persoas inmigrantes, como tamén os profesionais interiorizamos prexuízos que é preciso autocuestionarnos. Pensamos que ese tempo para o debate é necesario para levar a cabo unha actuación antirracista e favorecedora da diversidade na sociedade.As persoas que traballan no terceiro sector (ONGs), inciden na necesidade de facer estensible o concepto de cidadanía (que desde o Estado de Benestar inclúe dereitos sociais) ás persoas migrantes. Isto entronca, por exemplo, cos discursos de asociacións antirracistas que insisten en que non se presente aos inmigrantes como a solución a problemas da cidadanía do país de acollida como a baixa natalidade ou as dificultades para pagar as pensións, senón como suxeitos (e non obxectos) co dereito a estar por si mesmos, non en función das necesidades de outros. Que pasos adiante poderían darse neste aspecto?Penso que sobre a base do discurso de técnicos das entidades do terceiro sector que teñen unha enorme formación e capacidade crítica podemos sumar ese discurso antirracista e decolonial que está emerxendo tamén en Galicia. A visión utilitarista, laboral, temporal e economicista existente fai que a presencia das persoas inmigrantes se considere como ilexítima. É preciso ese xiro crítico conceptual e epistemolóxico para concibir a presenza migratoria como un dereito individual e colectivo que teñen as persoas e grupos humanos á mobilidade e a ser respectados como o somos o conxunto de persoas que podemos encarnar outro tipo de diversidade.Penso que como uns primeiros pasos é preciso ese encontro entre profesionais de ONG, técnicos locais, membros de asociacións de inmigrantes clásicas, membros do movemento antirracista e decolonial, e demais profesionais da diversidade para que se produza de forma conducida esa aproximación, ese diálogo. Penso que desde ese encontro é posible seguir dando pasos e trazar unha axenda para incorporar estes enfoques máis alá da mediación intercultural, a formación ou o ámbito da arte ou das manifestacións culturais.En canto ao que entenden por integración as persoas migrantes, nas vosas entrevistas saen a dimensión socioeconómica (acceso ao traballo, vivenda, educación, sanidade); a político-legal (dereitos da cidadanía) e a cultural (respecto á diversidade cultural e relixiosa), nun sentido antiasimilacionista (queren preservar as súas linguas e culturas), e intercultural (diversidade como oportunidade para o enriquecemento mutuo, dereito á diferencia, etc). Polo que se pode deducir, o concepto de "integración" das persoas migrantes é máis intercultural que o dos profesionais que traballan con eles nos Servicios Sociais, e seguramente dos que deseñan as políticas de intervención nas Administracións e, sobre todo, do manexado pola maioría dos partidos políticos. Houbo algún avance nos últimos tempos neste sentido (nunha perspectiva intercultural da intervención, quero dicir), a nivel galego? En liñas xerais, na investigación quedounos moi claro que a idea de "interculturalidade" -quizais non dunha forma explícita- está moi presente no tecido asociativo inmigrante e nas persoas inmigrantes. Como poboación racializada sofre en maiores doses a vulnerabilidade social, peores condicións laborais e finalmente, un acceso ao Estado do Benestar que é cuestionado por parte dos discursos políticos e sociais (aínda que non os maioritarios). Na parte cultural, relixiosa e lingüística -especialmente colectivos como o marroquí- ve os seus dereitos parcialmente cercenados como pode ser a realización de manifestacións culturais no espazo público, á práctica relixiosa, ou á case imposibilidade da aprendizaxe da lingua propia no sistema educativa galego."En liñas xerais, na investigación quedounos moi claro que a idea de "interculturalidade" -quizais non dunha forma explícita- está moi presente no tecido asociativo inmigrante e nas persoas inmigrantes" Por non falar do racismo expresivo ou directo que sofren na súa convivencia coa sociedade de destino, comentarios despectivos e comportamentos discriminatorios que teñen que escoitar no día a día. Existe un importante "gap" na incorporación da diversidade na planificación das políticas públicas, as políticas son deseñadas sen ter en conta as demandas da poboación estranxeira e tendo máis en conta que lle poden parecer á poboación autóctona estes programas."As políticas públicas son deseñadas sen ter en conta as demandas da poboación estranxeira e tendo máis en conta que lle poden parecer á poboación autóctona estes programas"Penso que a nivel galego, e especialmente a escala municipal, o traballo feito e case invisible para o público polos gobernos da Marea Atlántica e de Compostela Aberta, sendo máis acusado no caso da Coruña desde a Concellería de Igualdade e Diversidade, foi moi interesante e innovador. Para comezar a aposta por sumarse ás cidades refuxio denunciando o incumprimento da carta de dereitos humanos e a inacción do goberno central á hora de non acoller refuxiados e nin tan sequera axudar ou impedir a súa morte no Mediterráneo ofrecendo a posibilidade de socorrer os mesmos no mar. Estes gobernos tiveron en conta a opinión de entidades do terceiro sector e asociacións de inmigrantes coas que houbo reunións permanentes e espazos de intercambio."Penso que a nivel galego, e especialmente a escala municipal, o traballo feito e case invisible para o público polos gobernos da Marea Atlántica e de Compostela Aberta foi moi interesante e innovador"No caso da Coruña deseñáronse programas cun claro enfoque intercultural e executados por un tecido de entidades do terceiro sector asentadas na cidade que traballan coa poboación inmigrante. Un exemplo disto foi o proxecto piloto para incentivar a participación do colectivo de mulleres no servizo doméstico a través do Gabinete de Imaxinación Política e contando co colectivo Territorio Doméstico e Ecos do Sur, e financiado a través dunha convocatoria pública do CoLab. Houbo xornadas de difusión da perspectiva decolonial, e toda esa densidade do tecido social que traballa con este colectivo e esa vontade política a intervir e facer políticas para as persoas refuxiadas e inmigrantes axuda a que emerxan novos tipos de asociacionismo na cidade e á mellor formación do propio tecido técnico. Son experiencias que aínda están sen investigar pero que sen dúbida se viron truncadas polo cambio político.Outro capítulo deste mesmo libro vincula as imaxes negativas sobre a inmigración transmitidas polos medios de comunicación co racismo cotiá sufrido, por exemplo, por migrantes marroquís e procedentes da África subsahariana, a pesar de mostrar España niveis de rexeitamento expresado á inmigración baixos en relación co resto de Europa. De que maneira, é dicir, en que aspectos concretos do seu discurso, os medios promoven ese racismo (ou microrracismo, que tamén se lle chama, como unha expresión do racismo cultural)?Os medios de comunicación son transmisores de estereotipos negativos, e xustamente, unha cousa que nos chamou a atención é que para as persoas inmigrantes estas visión culturalistas e racistas están máis presentes nas producións fílmicas, e máis concretamente, nas series de produción española ou galega, que en contidos de tipo máis informativo. Dentro dos graos de manifestacións xenófobas ou racistas en Galicia o que atopamos son moitos casos dese racismo cotiá ou expresivo."Para as persoas inmigrantes estas visión culturalistas e racistas están máis presentes nas producións fílmicas, e máis concretamente, nas series de produción española ou galega, que en contidos de tipo máis informativo"Loxicamente dentro da expresión do mesmo hai casos: simplemente aplicar estereotipos e outros de belixerancia racial. A lexislación permite este tipo de manifestacións e comportamentos ao non condenalos e perseguilos. Digamos que ningunha sociedade está exenta do racismo e da xenofobia, e que a porcentaxe de persoas que en Galicia se asocia con niveis de rexeitamento alto son baixos en relación aos países europeos. Pero existe esa relación entre intensificación de novas falando de inmigración e maior preocupación da cidadanía, polo tanto, é preciso informar pero á vez tomar conciencia crítica e tamén regular como determinados medios están a emitir as súas noticias con nesgos discriminatorios para determinados colectivos. Penso que é preciso regular esta cuestión sen menoscabar o principio de libre expresión, o binomio igualdade e liberdade deben equilibrarse tamén na produción realizada polos medios de comunicación.Na construción da identidade europea, española e/ou galega en contraste coa alteridade foránea, o imaxinario sobre a muller magrebí correspóndese co dunha persoa sometida pola relixión, pasiva e sumisa. Desde unha visión estereotipada da muller "occidental" como ilustrada, moderna e libre fronte á muller "inmigrante" ignorante, pobre, atrasada, tradicional e sumisa, (e inferior, polo tanto). Redúcese, así, a complexidade da realidade a través do discurso da vitimización, submisión, etc, das mulleres magrebís, converténdose a velo nun símbolo desa submisión. Neste mesmo capítulo fálase sobre a percepción do profesorado sobre este mesmo tema. Que se podería facer desde as escolas para loitar contra este imaxinario que inferioriza as mulleres magrebís?"Ningunha sociedade está exenta do racismo e da xenofobia, e que a porcentaxe de persoas que en Galicia se asocia con niveis de rexeitamento alto son baixos en relación aos países europeos"Durante un tempo mentres houbo fondos estatais había profesorado especializado na atención ao alumnado estranxeiro, especialmente adicado ao aprendizaxe da lingua cando estes acababan de chegar. Estes profesionais que traballaron directamente con alumnado magrebí tiñan unha sensibilidade importante, incluso, moitos e moitas deles aprenderon árabe ou visitaron Marrocos simplemente para facer mellor o seu traballo. As axudas desapareceron e estes profesionais continuaron o seu traballo no sistema educativo en centros probablemente case sen presenza de alumnado estranxeiro. Dígoo porque este mesmo profesorado pode facer un papel fundamental á hora de tratar este tipo de cuestións e debates pola súa proximidade a este colectivo. É un valor que está inserto no sistema educativo e ao que probablemente non lle esteamos a tirar rendemento.O que nos ensinaron as fantásticas etnografías realizadas no sistema educativo por sociólogos e antropólogos é que o profesorado leva á aula as súas preferencias e que estas en forma de subxectividade se manifestan de forma moitas veces imperceptible. A sobrecarga de traballo do profesorado e a súa burocratización fan que non existan espazos para falar da práctica educativa e de como tratar a transmisión destes estereotipos no sistema educativo."En Galicia temos catro profesores de lingua e cultura árabe financiados polo goberno de Marrocos naqueles centros con presencia de alumnado marroquí"Tamén penso que temos mediadoras interculturais en Arteixo e en Vilaboa cunha experiencia prolongada de décadas traballando con mulleres magrebíes, e que elas á súa vez poderían realizar formacións ou axudar no seu deseño xunto con este profesorado que tivo implicación directa con alumnado magrebí. Incluso en Galicia temos catro profesores de lingua e cultura árabe financiados polo goberno de Marrocos naqueles centros con presencia de alumnado marroquí, a súa inclusión na planificación das guías docentes e nas actividades educativas podería ser maior para así poder combater ese tipo de visións estereotipadas e denigrantes da muller magrebí.Para finalizar quería engadir que tamén o profesorado asume en ocasións unha posición contraria ao "velo" debido á propia posición do feminismo igualitarista e do laicismo francés onde foi prohibida esta prenda no espazo público. Non debemos esquecer que este debate divide o movemento feminista, pero que a posición hexemónica adoptada pola clase política é contraria ao uso desta prenda (curiosamente con maior aceptación entre os partidos conservadores, liberais e nacionalistas de dereitas, mentres que a esquerda está dividida entorno a este tema).E xa por útimo, como poderiamos resumir as demandas do tecido asociativo inmigrante e, en xeral, dos vosos informantes, cara ás Administracións?As demandas do tecido asociativo inmigrante son comúns ás doutros colectivos organizados. A cancelación das axudas públicas a estas entidades, que só reciben fondos esporádicos dos concellos, fan que a súa estrutura sexa moi feble -non hai apenas persoal contratado-, non teñen locais onde reunirse, e non teñen fondos -máis alá dos propios- para levar a cabo ningún tipo de actividade. Polo tanto demandan maiores axudas públicas.Tamén son conscientes de que a crise económica provocou que moita poboación estranxeira en Galicia perdese o seu emprego, e isto conlevou situacións de extrema necesidade, co que tamén demandan maiores axudas para as persoas inmigrantes en situación de exclusión social, axudando estes colectivos a moitas persoas durante a recesión económica e incluso na actualidade onde moitas persoas seguen en situacións de vulnerabilidade."Os colectivos de inmigrantes tamén están interesados en transmitir a súa lingua e cultura aos seus descendentes, por isto tamén lles gustaría ter posibilidades para que fosen a clases"Os colectivos de inmigrantes tamén están interesados en transmitir a súa lingua e cultura aos seus descendentes, por isto tamén lles gustaría ter posibilidades para que fosen a clases: isto en cidades de maior tamaño poboacional como Madrid e Barcelona é posible pero en Galicia é máis complicado, o que non quita que se estean organizando para intentar facer escolas e dar clases de forma informal.Estas entidades tamén valoran a existencia de foros ou mesas de diálogo para ter un contacto e transmitir as súas necesidades ás Administracións, especialmente a través dos concellos. A petición para a Xunta de Galicia é a de voltar a articular unha liña de axudas para este tecido asociativo, que non suporía moitos recursos pero que lles permitiría maior visibilidade social. Finalmente, os colectivos marroquís solicitan cuestións coma un cemiterio musulmán que non existe en Galicia para poder ser enterrados aquí, e que se facilite o dereito á práctica relixiosa, e súmanse ao resto de demandas do tecido asociativo.


Como era de esperar, no Campionato do Mundo de Sprint Junior e Sub-23 de piragüismo que decorreu en Szeged (Hungría), a Galiza mantívose no máis alto deste deporte a nivel mundial. As piragüistas galegas seguen a recoller os froitos dun incríbel traballo nun deporte en que Galiza é unha verdadeira potencia internacional. Entre as campioas destaca a pontevedresa Antía Jácome. A actual campioa de Europa, proclamouse tamén campioa do Mundo en Hungría (C1 200 metros) cunha boa regata que lle deu a medalla de ouro por diante da chinesa Changwen Shuai e da canadense Sophia Jensen. Un ouro non foi suficiente Con todo, ese ouro non ía ser suficiente para Jácome, sendo que, unhas horas máis tarde, a natural de Pontevedra subíase á embarcación C2 con Diego Domínguez (O Grove) para disputar a final do C2 Mixto 500 metros Sub-23. A parella galega realizou unha das carreiras máis tácticas do campionato en que desde o inicio se mantiveron nos tres primeiros postos logrando cruzar a liña de meta en primeira posición. Galiza segue a arrasar en piragüismo: Pleno de clasificacións no primeiro día do Mundial Junior e Sub-23 As boas noticias para o piragüismo galego non se detiñan aí. Precisamente Diego Domínguez, xunto co seu irmán, Noel Domínguez, lograban a medalla de prata na final de C2 500 metros Sub-23 nunha proba en que demostraron a súa impresionante forza. Ademais, tamén lograron unha medalla de bronce na proba de C2 1.000 metros Sub-23. Ambos deron a súa mellor versión conseguindo un meritorio terceiro posto sendo superados tan só pola parella húngara formada por Balazs Adolf e Daniel Fejes, que foron ouro, e os ucraínos Astem Chetvertak e Pavlo Borsuk. Por se fose pouco, Noel Domínguez proclamábase tamén subcampión do mundo na categoría C1 5.000 metros. Máis Ouros Pola súa parte, na final de C4 500 metros, unha embarcación con tres galegos, Manuel Fontán, Martín Jácome e David Barreiro conseguía o ouro no C4 500 metros nunha actuación verdadeiramente dominante en que se impuxeron desde o inicio. Antía Jácome e Adrián Sieiro logran o ouro no europeo de piragua Estes resultados demostran, máis unha vez, que o piragüismo galego goza dunha incríbel saúde e que o país conta con algunhas das mellores piragüistas do planeta.


Foron varios os cronistas que no último festival de Cannes apuntaban que a temática apocalíptica da tempada cinéfila 2011-2012, a fin do sistema, parece que será substituída nos vindeiros meses por sentimentos positivos como única saída á crise moral e económica que atravesamos. Os nenos son a esperanza, din. Ou iso semellan querer comunicar Moonrise Kingdom, o último de Wes Anderson -de estrea hoxe en España- ou a gañadora da Palma de Ouro, Amour, de Michael Haneke. Algo de Haneke ten Iceberg, pero non precisamente da súa última e -segundo din- positiva obra. Máis ben recorda a Funny Games ou Caché, pola crueldade que as súas imaxes desprenden, e pola solemne e fría posta en escena Algo do mestre austríaco ten Iceberg, de Gabriel Velázquez, pero non precisamente da súa última e -segundo din- positiva obra. Máis ben recorda a Funny Games ou Caché, pola crueldade que as súas imaxes desprenden, e pola solemne e fría posta en escena. Di o director salmantino que as súas referencias están en Larry Clark e no Gus Van Sant de Elephant. Non llo imos negar, pois tanto por temática de rapaces fedellos como por estética, eses dous nomes son só algúns a engadir a unha listaxe que ben podería incluír a Antonioni, Víctor Erice ou a un primeiro Ken Loach. Se cadra o único problema de Iceberg é que, logrando convocar todos estes grandes nomes e apropiarse deles, termina por tomarse demasiado en serio e provoca apatía, querendo voluntariamente agredir o espectador, se cadra tensando demasiado a corda. Tamén ten a necesidade narrativa de ligar as súas tres historias, como se un devir máis libre dos acontecementos non fose resultar cinematográfico. Dito brevemente: segue con excesiva fixeza un guión firme. E, por último, algunhas das súas metáforas resultan un tanto evidentes e simples. Se cadra o único problema de Iceberg é que, logrando convocar todos estes grandes nomes e apropiarse deles, termina por tomarse demasiado en serio e provoca apatía Porén, sería un delito non mencionar que, cos seus defectos, é un filme que respira cinema do bo, repleto tamén de moitas virtudes. Pero que conta Iceberg? Máis que desenvolver unha clara liña narrativa, suxire tres emocións ante a responsabilidade de facerse adulto. Unha rapaza escapa dun colexio de monxas, dous nenos dedícanse a matar o tempo molestando os demais, outro deambula sen rumbo no que intuímos é o proceso de superación dunha perda recente. A paterna? O filme comeza co accidente dun coche que non se mostra. Só vemos a sombra do vehículo, abalanzándose cunha velocidade incontrolable cara a súa destrución. Quen queira ver no filme, como un servidor, unha metáfora da fin do estado de benestar, ten elementos máis que de sobra para establecer esta interpretación Quen queira ver no filme, como un servidor, unha metáfora da fin do estado de benestar, ten elementos máis que de sobra para establecer esta interpretación. Non existe un só adulto na película, como se estes estivesen extintos por unha praga -ben a podería ter programado Sitges como filme apocalíptico, case de zombis-. Ante o panorama de nulo proteccionismo, xorde a dinámica da xungla. O home é un lobo para o home. Neste punto, a cinta achégase a O señor das moscas, no seu afán de erixirse como bisturí sociolóxico da mocidade, cos seus bullies e vítimas cando non os miran no patio do cole. É un filme sobre a responsabilidade do libre albedrío, se é que algo así existe, ou iso parece representar o protagonista cando, escopeta en man, decide finalmente non vingarse dos seus maltratadores. Poucas películas recentes son tan crueis e provocan unha sensación de desamparo tal. Parte da culpa téñena os rapaces protagonistas, actores non profesionais que foron elixidos a través dun curioso proceso de vídeos de YouTube, promulgado dende varios institutos de Salamanca, onde se rodou enteiramente Iceberg. Unha das localizacións é un negocio de aluguer de barcas, como -por pura casualiadade- na maxistral Himizu, do xaponés Sion Sono; rodada co desastre de Fukushima como tema de fondo, e que conta tamén cunha parella de intérpretes adolescentes excepcionais. Ambos son filmes tamén sobre esa responsabilidade da mocidade de reinventar un sistema apodrecido, só que Velázquez e Sono non semellan ter nela as esperanzas dos máis recentes Anderson e Haneke. O sentimento de desamparo e inseguridade que provoca Iceberg é algo a destacar O sentimento de desamparo e inseguridade que provoca Iceberg é algo a destacar. As súas imaxes, ao longo dos seus 85 minutos, transmiten unha angustia difícil de definir, unha tensión que non deixa ao espectador acomodarse na butaca. Esa descrición dun ambiente malsán e desesperanzador é a principal virtude dun filme que non está feito para aqueles que non gusten de sentirse violentados na sala escura. Gocen dela, mais non compren flocos de millo, que se atragoan. Máis información, n'A Cuarta Parede


Summary: A preocupación medra nos Estados Unidos de América, onde San Francisco e Nova York xa declararon o estado de alarma.

O Ministerio de Sanidade informou este sábado da segunda morte por infección por varíola do mono no Estado español, tras notificar o día anterior a primeira, que se rexistrou na Comunitat Valenciana. Falece a primeira persoa no Estado español pola varíola do mono O home falecido, de 31 anos, permaneceu ingresado na Unidade de Coidados Intensivos do Hospital Universitario Raíña Sofía de Córdoba, segundo detallou a Xunta de Andalucía nun comunicado. Segundo os datos da Rede Estatal de Vixilancia Epidemiolóxica (RENAVE), a día 29 de xullo, notificáronse un total de 4.298 casos confirmados de varíola do mono no Estado español. Sanidade eleva a tres os casos confirmados de varíola do mono Este caso trátase da primeira morte en Andalucía e a segunda a nivel estatal despois da rexistrada na Comunitat Valenciana e que se produciu por encefalitis asociada á infección, tal e como detallou a Consellaría de Sanidade Universal. Sanidade advertiu de que o Estado español é "na actualidade un dos máis afectados a nivel global". "Durante os meses de maio e xuño de 2022 presentou unha tendencia ascendente de casos notificados que continúa no momento actual", alertou. Alerta nos Estados Unidos de América A gobernadora de Nova York, Kathy Hochul, declarou nas últimas horas o estado de emerxencia polo brote de varíola do mono xa que a súa Administración rexistra máis de un de cada catro casos da enfermidade notificados nos Estados Unidos de América (EUA). Un só mundo e unha soa saúde contra os virus do futuro "Estou a declarar unha emerxencia estatal por desastre para fortalecer os nosos esforzos continuos para enfrontar o brote de varíola do mono", anunciou a gobernadora de Nova York nun comunicado. A gobernadora indicou que máis dun de cada catro casos de varíola do mono dos EUA atópanse no Estado de Nova York, alcanzando case 1.400 casos notificados. Horas antes, as autoridades da cidade de San Francisco declararon tamén o estado de emerxencia pola crise sanitaria da varíola do mono.


Summary: O conxunto branquiazul recibe unha humillante goleada (2-8) ante un conxunto branco que antes tremía en Riazor pero agora se pasea agradecendo tamén os desastrosos cambios na defensa que aplicou o adestrador dos locais.

Cando poucos días antes de que comezase a tempada, a nova directiva do Deportivo decidiu despedir de xeiro fulminante ao adestrador galego Fernando Vázquez, entre os argumentos que utilizaron destacou tamén, malia non sempre de xeito público, o que afirmaba que se trataba dun técnico "moi defensivo". O de Castrofeito, en vista do plantel que tiña, decidira facer prioritario o funcionamento atrás. E acadou o ascenso, Pero no seu lugar chegou Víctor Fernández, supostamente glamouroso e ofensivo. E con el, o Dépor vén de asinar unha das maiores humillacións xamais sufridas en Riazor, ese estadio -cuxa afección volveu ser de 10- que antes facía tremer ao Real Madrid, pero que agora foi un monicreque en mans brancas, que venceron por 2-8 (non se lembra goleada en casa semellante) aproveitándose do ataque de protagonismo do adestrador do Dépor, que cambiou a defensa que funcionara en Eibar e que este sábado se converteu nun coador, onde Lux se uniu á desfeita, para beneficio do espectacular ataque da multinacional madrileña. Non se lembra unha goleada así en Riazor, durante a cal dou a sensación de que ao corpo técnico dáballe igual encaizar catro ou oito, malia o prestixio histórico do Deportivo Oito tantos encaixou o conxunto branquiazul. Tres de Cristiano, dous de Bale e Chicharito e outro de James. Medunjanin e Toché polos locais. Na zaga do Dépor, Víctor Fernández dou entrada a Diakité, na vez dun Lopo supremo na última xornada. Pero fichaxes mandan. E ridículo foi o comportamento dos centrais deportivistas. E o funcionamento defensivo en xeral, pouco traballado na pizarra, culminado por unha vergoñenta actuación do porteiro, que segue en mala forma. A maiores, desde o banco non se ofreceron solucións en vista da catástrofe, como se para un club histórico como o Dépor fose o mesmo recibir ante a súa afección catro goles que oito. E non. Foi humillado, nun partido que pode marcar para mal o comezo do curso branquiazul a non ser que o martes, en Balaídos, os coruñeses sexan outra cousa. Exactamente, todo o contrario.


Summary: A pasteira arranca a sesión cun descenso de 5%.

O IBEX35 é tamén un termómetro dos resultados electorais. Permite tomar a temperatura de como as grandes empresas acollen un ou outro resultado das urnas. En principio, a vitoria do PSOE e a derrota da 'tridereita' (PP, Cs e Vox) no asalto á Moncloa neste 28 de abril non ten repercusión significativa neste medidor. Así, e como indican desde Cinco Días, o único valor do IBEX35 que reacciona de forma significvativa ao resultado electoral Ence, que iniciou a sesión cunha caída de 5%. O valor da pasteira está en retroceso desde que o goberno español decidise retirar a defensa xudicial da prórroga que no seu día concedeu o goberno Mariano Rajoy a Ence. A outra cara da moeda serían empresas ligadas a enerxías renovábeis e que suben por volta de 9%.


Summary: O conxunto coruñés caer na prórroga ante o Vic nas semifinais da segundo competición estatal de hockei a patíns e queda sen o título que buscaba.

Empezou moi ben o torneo cunha goleada ante o Cerceda (8-1) pero as semifinais da Copa resultaron fatais para o Liceo, que caeu ante o Vic pola mínima (1-2) e ficou eliminado dunha competición na que tiña depositadas moitas esperanzas. Jordi Bargalló adiantou aos galegos, pero o empate preto do asubío final obrigou a disputar a prórroga, onde Ferrán Font anotou o gol que clasificou aos cataláns, que contaban con grande apoio nas bancadas do pavillón de Blanes onde se xoga a competición


Summary: O Blusens Monbus logrou certificar a permanencia na Liga Endesa tras unha vitoria merecida ante o Valencia Basket (76-62). O encontro tivo momentos de emoción polo que se xogaba a equipa galega mais o Obra non quixo dar lugar a sobresaltos e mandaron no marcador durante todo o partido. Esta vitoria dá matematicamente a praza na máxima categoría unha tempada máis.

Alberto Corbacho (20 puntos), Oriol Junyent (17 puntos) e Stephane Lasme (15 puntos e 8 rebotes) foron os xogadores que máis destacaron no partido por parte do Valencia o xogador máis perigoso foi Caner-Medley (17 puntos).O partidoUn parcial de 0-10 inicial con antideportiva de Deron Washington sobre Víctor Claver e tres triplos consecutivos, acenderon as alarmas no banco de Moncho Fernández. Aínda así o técnico local confiou nos seus e preferiu non pedir un tempo morto e, pouco a pouco, foi encontrando os seus froitos, pois a diferenza se reduciu (9-12, m.7). A defensa local era asfixiante tras o baixón inicial e en canto Stephane Lasme se puxo a funcionar chegou o empate (14-14) coincidindo co final do primeiro período, aínda que o bo refacho continuou ao principio do seguinte. De triplo en triplo, entre Alberto Corbacho e Ebi Ere, para os de casa e Brad Newley e Richards Kuksiks para a Valencia a diferenza mantívose ao principio, pero chegou a ser de cinco puntos a favor do cadro galego no minuto 18 tras un roubo seguido dunha rápida transición de Milt Palacio (29-24). Malia un novo baixón na defensa do Obradoiro, Ere demostrou que estaba moi metido no partido e con outro lanzamento exterior mandou o partido ao descanso cun 34-30. Aínda que o conxunto galego, da man de Corbacho, ampliou a vantaxe tras a reanudación, a Valencia recorreu a Nik Caner-Medley para, con sete puntos consecutivos, seguir de cheo no encontro (50-49 ao final do terceiro cuarto). Unha canastra rápida de De Colo seguida da cuarta falta de Lasme e un triplo de Caner-Medley xearon o Fontes do Sar. Todo parecía perdido para os locais cando unha técnica a AJ Ogilvy por protestar deu aire ao Blusens.Pazo, Corbacho e Junyent rubricaron a reacción do equipo galego, que se lanzou descaradamente a polo partido sen que a Valencia puidese impedilo (64-56, m.38). Sar entrou en éxtase, e non era para menos: Blusens Monbus volve facer historia.Estatísticas do partido76 - Blusens Monbus (14+20+16+26): Rodríguez (5), Bulfoni (-), Deron Washington (-), Hopkins (2), Lasme (15) -cinco incial-, Palacio (6), Ebi Ere (8), Kendall (4), Junyent (16), Nguema (-) y Corbacho (20).62 - Valencia Basket (14+16+19+13): Markovic (2), De Colo (12), Claver (9), Caner-Medley (17), Faverani (4) -cinco inicial-, AJ Ogilvy (2), Newley (13), Pietrus (-) y Kuksiks (3).Árbitros: García Ortiz, Arañar Martínez Díez.Pavillón: Multiusos Fontes do Sar. 5.900 espectadores.


Summary: A nova postura da Fiscalía Xeral do Estado, que ve "probable" e "conveniente" unha delegación galega de Anticorrupción, crea esperanza no cumprimento dunha demanda que a fiscalía superior galega vén formulando sen éxito e sen apoio da Xunta O ex-delegado da Xunta en Ourense será xulgado por malversación, fraude e falsidade

Precisa Galicia unha Fiscalía Anticorrupción? A resposta a esta pregunta vén sendo afirmativa dende hai anos pola banda dos máximos representantes do Ministerio Público en Galicia e tamén en parte da oposición parlamentaria do país. No entanto, dende que hai cinco ano o daquela fiscal superior de Galicia, Carlos Varela, remitira formalmente a petición á Fiscalía Xeral do Estado -xa a reiterara verbalmente e nas súas memorias anuais dende a súa chegada ao posto- esta demanda apenas tivo eco e, ademais, non contou co apoio da Xunta. No entanto, o actual fiscal xeral, José Manuel Maza, abriuse a finais de marzo a mudar o escenario. Unha Fiscalía Anticorrupción en Galicia é "conveniente", dixo.Aquela petición formal de Varela, desvelada en 2014 pola desaparecida edición galega do xornal El País, apoiábase nun informe elaborado pola fiscalía provincial de Lugo, cuxos xulgados xa eran na altura centro dunha intensa actividade a respecto de casos sobre presuntas condutas corruptas, como a operación Campeón ou a Pokémon e as súas derivadas. Neste sentido, no propio ano 2014 Varela abondou na súa petición cun informe no que afondaba nos seus argumentos para pedir unha "sección especializada" para facer fronte a este tipo de "delincuencia complexa en Galicia".O anterior fiscal superior e mais o actual reclamaron unha delegación de Anticorrupción "polo nivel de problemática" que Galicia "ten nesta índole"Ao ano seguinte, en 2015, Carlos Varela foi remudado na Fiscalía Superior de Galicia por outro titular de orientación conservadora, Fernando Suances. A mudanza no perfil do fiscal -Varela, membro da Unión Progresista de Fiscais (UPF), recoñeceu en diversas ocasións a súa sensibilidade progresista e galeguista- non implicou un novo criterio a respecto do departamento anticorrupción. Así, en 2016 Suances consideraba en declaracións á Radio Galega que "a creación dunha unidade especializada en Galicia da Fiscalía Anticorrupción" podería "axudar a tramitar asuntos desta índole dunha forma mellor e máis eficiente". Na mesma liña, o pasado xaneiro o fiscal superior reiteraba, en declaracións a ABC, que Galicia, "polo nivel de problemática que ten nesta índole, cremos que debe ter un fiscal especializado".O Fiscal do Estado considéraa "conveniente"O recorrente debate rexurdiu no país hai apenas un mes. Foi ao fío dunha reflexión do fiscal delegado de Medio Ambiente, Álvaro García Ortiz, tamén presidente da UPF. No transcurso dunha entrevista coa Cadena SER o que tamén fora fiscal no xuízo do Prestige reiterou a súa adhesión á "demanda do fiscal [superior] anterior e do actual", xa que "é estraño que non haxa un fiscal anticorrupción aquí" e a súa ausencia supón "un mal retrato, unha visión equivocada do que está ocorrendo. "Non coñecemos os mecanismos de branqueo, de contratación e de inspección fiscal" e, neste eido, sinalaba, un fiscal "especialista" podería "facer mellor as cousas".José Manuel Maza, fiscal xeral do Estado: "É moi probable que se cree, a miña opinión é favorable, paréceme moi interesante"García Ortiz agregaba, no entanto, que alberga escasa "esperanza", xa que "a creación de prazas na Fiscalía non é unha das prioridades deste goberno" e daquela, anticipaba, esta "incomprensible" ausencia seguiría existindo. Así e todo, poucos días despois o fiscal xeral do Estado mudaba o escenario durante a inaguración dos novos xulgados da Coruña, no edificio da antiga fábrica de tabacos. Preguntado ao respecto pola prensa, Maza considerou "conveniente" esta creación se "non hai ningún obstáculo" e "por agora, non parece que o haxa". "Creo -agregou- que é moi probable que se cree; a miña opinión é moi favorable, paréceme moi interesante un fiscal delegado da Fiscalía Anticorrupción en Galicia".O PP galego non cre que haxa casos de corrupción dabondo "que fagan precisa unha Fiscalía Anticorrupción"A posición do Fiscal Xeral do Estado, toda unha viraxe dos seus antecesores durante o Goberno do PP no Estado, Eduardo Torres Dulce e Consuelo Madrigal, pero tamén durante o período de Cándido Conde-Pumpido, elixido en tempos do PSOE, bate tamén coa postura oficial dos populares galegos. Non en van, apenas tres días antes da visita de Maza a vicevoceira parlamentaria do PPdeG e voceira deste grupo en asuntos de xustiza, Paula Prado, argumentaba a preguntas dos xornalistas que en Galicia "non hai un número de casos que faga precisa unha Fiscalía Anticorrupción", e por iso a formación conservadora non apoiara as iniciativas da oposición -a última, rexistrada por En Marea- para instar a Xunta a reclamala. "Non se pode facer o que fan os grupos da oposición", isto é, pedir unha Fiscalía Anticorrupción "para xerar a apariencia de que existe unha corrupción que, en ratio, en Galicia non se dá", o que implica "unha boa noticia para Galicia", indicaba.Se, finalmente, a Fiscalía Xeral do Estado accede a crear esta unidade delegada da Fiscalía Anticorrupción, esta sería a duodécima delegación aberta. A galega uniríase ás delegacións de Anticorrupción nas tres provincias da Comunitat Valenciana, as dúas de Canarias, a de Balears, Murcia, Barcelona e ás catro que operan en Andalucía.


Summary: Un bypass entre as liñas A Coruña-Lugo e Ferrol-Betanzos permitiría que nesa última localidade os convois non teñan que cambiar de sentido de circulación para completar as súas viaxes, solución xa analizada en polo menos seis informes oficiais desde 2003

Un 'bypass' entre as liñas A Coruña-Lugo e Ferrol-Betanzos permitiría que nesa última localidade os convois non teñan que cambiar de sentido de circulación para completar as súas viaxes, solución xa analizada en polo menos seis informes oficiais desde 2003Ademais de discorrer por un trazado antigo e cheo de curvas que demoran as súas viaxes, os trens entre Ferrol e A Coruña tardan arredor dunha hora e cuarto, o que fai que estean a perder usuarios, porque, entre outros obstáculos, en Betanzos teñen que dar marcha atrás. Alí as liñas A Coruña-Lugo e Ferrol-Betanzos únense en dirección a Lugo, pero non hai conexión directa entre Ferrol e A Coruña. Ese posible enlace, o denominado bypass de Betanzos, vai ser novamente estudado polo Ministerio de Fomento, para o que se dá outros dous anos de prazo tras admitir que desde principios de século conta xa con outros seis estudos oficiais nos que analizou esa solución.O Ministerio de Fomento vén de publicar este 2 de xaneiro no Boletín Oficial del Estado (BOE) a licitación do concurso público para a redacción do estudo informativo do ramal de Betanzos cun orzamento máximo de 302.500 euros e un prazo máximo de elaboración de 24 meses. Nos pregos de condicións, Fomento sinala que para elaborar os novos traballos a empresa de enxeñaría que resulte adxudicataria deberá ter en conta outros estudos previos nos que xa se analizou a posibilidade dunha conexión directa para os movementos ferroviarios entre A Coruña e Ferrol sen ter que dar marcha atrás en Betanzos. Aparcado o AVE A Coruña-Ferrol contemplado nas previsións orixinais do Eixo Atlántico, Fomento estuda melloras na vía actual para reducir os tempos de viaxeEn concreto, Fomento cita o estudo informativo A Coruña-Ferrol de 2003, o estudo informativo A Coruña-Betanzos de 2003, o estudo informativo do Eixo Atlántico no treito Uxes-Betanzos de 2006, o estudo informativo do Eixo Atlántico no treito Betanzos-Ferrol de 2012 e, en particular, o estudo informativo do Eixo Atlántico no treito A Coruña-Betanzos de 2006 e, baseado nel, un estudo de alternativas concretas para o ramal de Betanzos elaborado en 2016. Unha sucesión de estudos motivada pola desaparición de todas as planificacións públicas da inicialmente prevista extensión do Eixo Atlántico ferroviario de alta velocidade desde Ferrol ata a fronteira portuguesa pero do que finalmente só se executou o treito entre A Coruña e Vigo: a falta de AVE entre A Coruña e Ferrol, Fomento estuda outros xeitos de axilizar a circulación con modificacións máis baratas das liñas actuais. No último estudo concreto das alternativas do ramal de Betanzos de 2016 xa se propuxeron e compararon tres alternativas concretasNo último estudo concreto das alternativas do ramal de Betanzos de 2016 xa se propuxeron e compararon tres alternativas concretas, que serán as que o novo estudo informativo agora licitado deberá tomar como base. A primeira desas alternativas, a considerada intermedia canto a aforro de distancia e tempo, contemplaba un túnel de 942 metros e un viaduto de 205 metros; a segunda alternativa, a que permitiría o percorrido máis directo, prevía un túnel de 1.052 metros e outro de 1.100 metros; e a terceira alternativa, a máis semellante á situación actual, contemplaba un viaduto de 750 metros.Agora, cos prazos de licitación e elaboración, o novo estudo sobre esas mesmas posibles solucións para facer algo máis rápidas as viaxes entre A Coruña e Ferrol non estaría dispoñible ata 2021. A decisión de acometer ou non a obra sería aínda posterior.


Summary: Continúa a batalla na Coruña por evitar a privatización de parte da fachada marítima da cidade, en concreto os terrenos que ocupan o Hotel Finisterre e o complexo deportivo adxacente coñecido como A Solana.

A Comisión en Defensa do Común convocou esta sexta feira aos meios para anunciar novas mobilizacións en defensa da reversión ao espazo público dos terrenos, sen o pagamento de ningunha contrapartida económica. Mentres, o concello continúa a apostar na vía da poxa, embora a súa oferta -1,3 millóns de euros- estea moi lonxe de satisfacer as apetencias da Autoridade Portuaria, que tería unha proposta de 10 millóns por parte do actual titular da concesión. "O concello ten que manterse firme. Tería que facer unha grande convocatoria cidadá. En definitiva, conseguir a reversión dos terrenos á cidade como equipamentos públicos", declarou esta sexta feira Ricardo Vales, portavoz da Comisión cidadá. A Comisión defende que mesmo se estude a hipótese da expropiación duns terrenos que en orixe constituían a praia do Parrote e que foron espoliados pola ditadura. "Hai algúns estudos xurídicos que mesmo falan da expropiación. Eu non son xurista, mais hai xente que está traballando niso e recabaremos un informe para ver se o concello o pode facer", dixo Vales, para que non ten senso ningún pagar por un ben que pertence ao patrimonio público. A Xunta non lle ve ningún problema á privatización dun espazo público que foi espoliado baixo a ditadura Mentres, o alcalde da cidade, Xulio Ferreiro, afirmou esta sexta feira, no discurso de fin de ano, que o goberno local se nega a "que se exerza a especulación cos espazos públicos da nosa cidade". "A fachada marítima constitúe unha xoia e só ten un dono lexítimo, a xente da Coruña", dixo, ao tempo que avaliou que "aplicar lóxicas de mercadillo sobre o futuro da cidade é o camiño máis curto para conducirnos a un estrepitoso fracaso". Até o momento, concello e comisión discrepan nun ponto esencial deste asunto: aquel entende que a vía para recuperar os terrenos é a poxa, esta defende que a reversión debe ser gratuíta. A Autoridade Portuaria, por súa parte, alega que precisa o diñeiro para enxugar a súa débeda. A Xunta, que ten representación no consello de administración do porto coruñés, afirma que no caso de a subasta resultar na venda a mans privadas iso "non suporía ningunha diferenza para os cidadáns", pois complexo deportivo e hotel levan "décadas tendo un uso privado".