Summary: Antonio e Eva coñecéronse na discoteca Paraíso en 1989. Esa mesma noite, Eva quedou embarazada e, pasados uns meses, casaron e tiveron a Alejandra. Trinta anos despois, Alejandra regresa á casa para filmar un documental sobre a vida de seus pais. Pero Antonio e Eva agora están divorciados, levan anos sen verse e a vella discoteca onde se coñeceran transformouse nun supermercado Eroski.

Unha das moitas curiosidades de Eroski/Paraíso é que está baseada na obra de teatro homónima do grupo Chévere pero, antes diso, foi concibida para ser unha peza audiovisual. Así que, após tres anos percorrendo os teatros do país, de parte do estado español e recalando en lugares tan insospeitados como París ou Braga, era bastante lóxico que acabara retomando a forma primixenia como película. Dirixen Xesús Ron, director artístico da compañía Chévere e director da peza teatral, xunto con Jorge Coira (O ano da carracha, 18 comidas) que aporta o pulso e a visión cinematográfica. O resultado é un híbrido de metaficción capaz de superar calquera expectativa, por moi elevada que sexa. Por suposto contan co mesmo trío protagonista da obra: Patricia de Lorenzo (Crebinsky), Miguel de Lira (A esmorga) e Cris Iglesias (Fariña). Nai, pai e filla respectivamente. A pequena familia mantén unha relación distante, froito do divorcio e do desarraigo da emigración. A xuntanza dos tres está provocada por un proxecto da filla, que se fixo cineasta en Barcelona, e quere filmar unha película sobre como se coñeceron os seus proxenitores na discoteca Paraíso, que agora é un supermercado Eroski. Entrementres o avó materno (Luís Martínez), con alzhéimer, observa detrás das cámaras. Pura metáfora... O filme comeza descolocando un pouco ao persoal dunha maneira que me trouxo á cabeza o Dogville de Lars von Trier. En Eroski/Paraíso os decorados non están pintados no chan mais si que transcorre (case) todo nun decorado, nunha set de rodaxe con toda a cacharrada de cables, luces e equipo técnico. Ademais, ao principio, a pantalla aparece dividida en dous partes, con encadres e movementos de cámara imprecisos, como se estivésemos presenciando un making-of ou unha filmación caseira. Unha vez captada a atención do público, e presentada a impulsora do proxecto cinematográfico (Alejandra/Iglesias), comezan as risas. O reencontro entre pai (Antonio/de Lira) e nai (Eva/de Lorenzo) é un verdadeiro esmendrelle. E non será o único gran momento. Hai moitos máis distribuídos entre os cinco capítulos que dividen un todo cheo de diálogos áxiles, naturais e retranqueiros aderezados con frases memorábeis e cheas de contundente lóxica... A do "pecado capital" é o "capitalismo" é soberbia. O latente espírito teatral está completamente diluído en puro cinema que non prescinde, nin un ápice, das posibilidades da técnica audiovisual. Desde grafismo animado, exteriores, referencias ao xénero musical e, claro, a dirección de fotografía da pluriempregada Lucía Catoira Pan (Dhogs), que aquí comparte crédito con Fidel Vázquez, membro xa do equipo técnico da obra teatral. Ademais a banda sonora corre a cargo de Xavi Font (A sombra da lei) e a música no grupo muradán Terbutalina. A canción de Dirty Dancing pon o broche a xenial escena de baile catalizadora de toda a historia. Unha película de humor que tamén conta con espazo para a reflexión a través de pequenas pinceladas da realidade que van aflorando tras os focos e o atrezzo. Aquí brilla con luz propia Patricia de Lorenzo que é capaz de mudar nun tris a expresión da súa personaxe, de eterno sorriso e risa contaxiosa, até o punto de contaxiarnos tamén a emoción. Aposto o que sexa a que as candidaturas aos Mestre Mateo acaban petando na súa porta. Eroski/Paraíso fala de paraísos de mentira, de soños de xuventude feitos anacos, fala da carraxe, de rancor, de vivir nun sitio pequeno onde non se pode ser un mesmo, fala do desarraigo, da emigración, do apego, da familia, da memoria, do cheiro, do amor, do desamor... da vida. Fala de tantas cousas en tan pouco tempo que resulta abraiante que, por riba, sexa unha comedia. Unha comedia atemporal, auténtica, reflexiva, emocionante, orixinal, sorprendente, divertidísima. A comedia total. Creará estilo. Eroski /Paraíso (Galiza 2019, 75 min.) Dirección: Jorge Coira e Xesús Ron Guión: Chévere Fotografía: Lucía C. Pan, Fidel Vázquez Música: Xavi Font Elenco: Patricia de Lorenzo, Miguel de Lira, Cris Iglesias, Fidel Vázquez, Luís Martínez, Ana Santos, Federico Pérez


Summary: CIG-Ensino lembra que os datos de adxudicación de destino demostran que haberá cando menos 999 docentes menos, unha cifra que aumentará cando se coñezan as vacantes das xubilacións que non se cubrirán. "O PP é unha máquina de destruír emprego na ensinanza pública mentres reforza a privada", di.

Cando menos, os centros públicos de Galicia comezarán o vindeiro curso cun baleiro de 1.000 profesores. A Xunta vén de publicar as listas profesionais de docentes interinos que iniciarán o seu traballo no mes de setembro e, tal e como destaca a CIG, o cadro de persoal do ensino medio terá 999 mestres menos dos que tiña hai un ano. Iso, como mínimo. CIG-Ensino advirte que a cifra de eliminación de docentes aumentarase cando se coñezan as vacantes de xubilacións que non se cobren Así, e segundo os datos facilitados polo sindicato nacionalista, a Consellaría de Educación vén de adxudicar seis prazas menos en Primaria e 993 menos en Secundaria. O Goberno galego asegura que non son listaxes definitivas, pero a variación será mínima. O que non é definitiva é a perda de docentes, xa que como aclara Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino, "o dato de eliminación de profesorado irá a máis cando se coñezan as vacantes de xubilacións que non serán cubertas", un dato que será público no vindeiro mes de setembro. "Nesta lexislatura, o PP leva destruídos 3.000 postos de traballo no ensino público mentres reforza o privado" En Secundaria, calcúlase que serán sobre 200 os profesores que accederán á xubilación e cuxos postos non serán cubertos, polo que a perda de docentes agudizarase, ao que hai que incluír a morea de recortes que a educación pública leva sufrido nos últimos anos durante o Goberno do PP. "Nesta lexislatura, o PP destruíu máis de 3.000 postos de traballo no ensino público, mentres se reforza o privado", engade Louzao, que advirte da "conflitividade" dun curso que se ve afectado tamén pola eliminación de unidades, o aumento das ratios por aula e, en consecuencia, "o empeoramento da calidade da ensinanza". Louzao enumera as "continuas agresións" que o ensino público leva sufrindo en Galicia nos últimos anos e lembra tamén que 161 docentes especializados en determinadas manterias "non teñen aínda destino e, con moita probabilidade, acabarán por non impartir hora ningunha da súa especialidade, sen saber tampouco cando se incorporarán ao seu posto de traballo". "O PP é unha maquina de destruír emprego e minar o ensino publico; stamos falando de profesorado interino que levan algún deles máis de 20 anos traballando", asegura. "Quen máis sufrirá estes recortes será o alumnado", recorda Anxo Louzao "Quen máis vai sufrir estes recortes son os alumnos, que xa non terán profesorado de apoio, nin especializado nin de atención á diversidade, por poñer varios exemplos", insiste Louzao, que advirte de continuas mobilizacións e que recorda que a "conflitividade xa existente" nos centros públicos aumentarase cando se confirmen os novos recortes. "Estamos a vivir e a sufrir permanentes agresións a todos os dereitos democráticos, ás conquistas sociais e laborais que non paran de poñerse en telas de xuízo", remata.


Summary: O PSdeG lucense e colectivos veciñais mobilízanse ante o Parlamento durante a defensa dunha moción a prol da apertura da unidade de hemodinámica do Hospital Lucus Augusti durante as 24 horas. O Sergas cualifica as acusacións dos socialistas como "graves, alarmantes e infundadas"

Lugo liderou a mortalidade por infartos en Galicia mentres a unidade que trata esta doenza no Hospital Lucus Augusti abría só en horario de oficina, de 8 da mañá a 3 da tarde e de luns a venres. A fonte desta afirmación son os datos oficiais do Rexistro Galego de Infarto (Regaliam), que o PSdeG logrou o pasado maio tras reclamalos á Xunta durante anos e advertir a Consellería de Sanidade con levala aos tribunais se non cumpría a obriga legal de llos achegar. Tras sete anos de protestas ese horario de atención ampliouse o pasado maio ata as 10 da noite, tamén durante as fins de semana, se ben colectivos veciñais e mais os propios socialistas lucenses reiteran a necesidade dunha apertura continua. Esa reivindicación volveu este martes ao Parlamento e o PP reduciuna a "demagoxia". O PSdeG mobilizouse ante o Parlamento durante o debate dunha moción pola apertura 24 horas da hemodinámica do HULA, prometida por Feijóo en 2011 A reivindicación do servizo de hemodinámica durante as 24 horas no HULA chegou desta volta ao Pazo do Hórreo por dúas vías: ao propio pleno parlamentario a través dunha moción do deputado socialista Julio Torrado, que estendeu a reivindicación de servizo continuado ao hospital de Ourense; e ao exterior da sede do lexislativo cunha concentración de representantes veciñais e políticos do PSdeG como a alcaldesa e alcaldes de Guitiriz, A Fonsagrada e Monforte, membros do grupo parlamentario, o secretario provincial do partido en Lugo, Álvaro Santos, e o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero. "Estamos fartos das mentiras do PP e do desprezo aos veciños da provincia", di Santos, quen reprocha que "leven sete anos negándonos hemodinámica 24 horas" e tamén atrancando o acceso aos datos. "O PP -sinala o tamén voceiro do goberno da Deputación- debe dotar a Lugo desta prestación sen escusas, sen máis mentiras" e tamén "facer pública a información íntegra do Regaliam", toda vez que este rexistro foi "creado para xustificar", precisamente, a necesidade ou non de pechar ou non durante varias horas ao día a unidade que atende os infartos. Neste sentido, lembran, os datos do Regaliam aos que si lograron acceder deixan claro que mentres a hemodinámica funcionou en horario de oficina en Lugo apenas unha de cada catro persoas que sufriron un infarto na provincia puideron ser tratadas no hospital Lucus Augusti. As tres cuartas partes tiveron que ser trasladadas a outros hospitais, fundamentalmente ao da Coruña. O Sergas volveu emitir un comunicado para rexeitar que a mortalidade por infartos en Lugo sexa maior que no resto do país e cualifica as acusacións do PSdeG de "graves, alarmantes e infundadas" Santos e os representantes veciñais evocaron ante a Cámara as numerosas mobilizacións en Lugo na defensa dos servizos hospitalarios prometidos por Feijóo para o ano 2011 no acto de inauguración do hospital, en febreiro daquel ano, e tamén o fixo Torrado durante a defensa da moción. "Temos os mellores profesionais, deámoslles os recursos necesarios", resumiu o parlamentario, quen alude ao propio Regaliam para sinalar a necesidade como evidente e instar o PP a "non agardar ás eleccións" para aceptar unha apertura continua que "todos sabemos que se vai facer, os mesmos profesionais dano por feito". No entanto, dende o Grupo Popular consideran que os socialistas teiman en "facer demagoxia e terxiversar a realidade" porque "en Galicia a atención a esta enfermidade é excelente". "A cifra de mortalidade media a 30 días acada o 3,5%", afirma o deputado Aurelio Núñez e a apertura ou non as 24 horas decídese "en función dos resultados" do Regaliam e "non por caprichos". Neste sentido, o propio Sergas volvía emitir este martes un comunicado en termos semellantes aos xa difundidos ante anteriores reivindicacións sobre a hemodinámica. Segundo Sanidade, as acusacións do PSdeG son "graves, alarmantes e infundadas" porque xa é "falso" que Lugo padeza unha maior mortalidade que o resto de Galicia por mor dos infartos.


Summary: Os traballadores de Urbaser, en frontal desacordo cuns mínimos considerados "abusivos", irromperon no pleno municipal, onde o alcalde López Orozco lles recriminou non ter aceptado a "oferta digna" presentada hai uns días pola empresa

O Concello de Lugo aprobou este martes unha actualización do decreto de servizos mínimos para a folga de recollida de lixo na cidade, que chega ao seu día número 43. Os servizos mínimos, situados anteriormente entre o 50% e o 70% (aínda que durante o Arde Lucus eran do 100%), pasan a estar fixados no 100% en case todos os casos. Tanto na adminisytación, na recollida de residuos sólidos urbanos, bolseo, limpeza viaria e na administración. Só se manteñen no 50% na recollida de envases lixeiros, papel, cartón e vidro. A comparecencia foi interrumpida por máis de 30 traballadores, traballadoras e sindicalistas O alcalde de Lugo, José López Orozco, anunciou no pleno municipal os detalles deste decreto. A comparecencia foi interrumpida por máis de 30 traballadores, traballadoras e sindicalistas, que amosaron o seu frontal rexeitamento a uns servizos mínimos que consideran "abusivo" e que violentan o dereito de folga. Os traballadores acusaron o alcalde e o Goberno municipal de poñerse do lado da empresa, Urbaser, demandando ademais a dimisión do rexedor. A voceira de CIG-Servizos, Carmen Antas, acusou o alcalde de "facilitarlle" a Urbaser as circunstancias para que "a folga dure outros sesenta días". Tras a intervención do rexedor, os traballadores e sindicalistas permaneceron pechados no salón de plenos e foron identificados pola policía. López Orozco recriminoulles aos traballadores en folga que esta fin de semana rexeitaran "unha oferta digna" presentada por Urbaser López Orozco cualificou como "intolerable" que "os veciños de Lugo sigan sendo vítimas dun problema que non causaron" e recriminoulles aos traballadores en folga que esta fin de semana rexeitaran "unha oferta digna" presentada por Urbaser. No decreto aprobado este martes, o Concello denuncia o "incumprimento" dos servizos mínimos fixados a comezos de xuño, "por canto só nalgúns días determinados se utilizan os medios considerados como mínimos na recollida de RSU, sen que se teña recollido ningún día as fraccións de vidro e papel e, o que se considera como máis grave polas implicacións en materia de salubridade, o incumprimento total no relativo á limpeza viaria da cidade". Engade que "despois de 42 días de folga, e debido aos reiterados incumprimentos dos servizos mínimos, estase a producir o peor escenario previsto, con centos de puntos de risco sanitario para os cidadáns declarados pola Consellería de Sanidade, presenza de parásitos e roedores e putrefacción de materia orgánica".


Summary: Xa nos ameazaba o hoxe presidente do Goberno e por aquel entón candidato do PP, Mariano Rajoy, no debate contra Alfredo Pérez Rubalcaba. "Teño un plan", repetía. Esta frase, que podería ser de calquera vilán de cómic, é a que o levou directo á Moncloa (quizais porque non nos explicou en que consistía exactamente). Como todo vilán, necesitaba dun axudante, e tal é o papel de José Ignacio Wert. Entre os dous están a levar a cabo o seu plan, e os mozos, que disto dos cómics algo sabemos, xa imos vendo por onde van os tiros.

Xa nos ameazaba o hoxe presidente do Goberno e por aquel entón candidato do PP, Mariano Rajoy, no debate contra Alfredo Pérez Rubalcaba. "Teño un plan", repetía. Esta frase, que podería ser de calquera vilán de cómic, é a que o levou directo á Moncloa (quizais porque non nos explicou en que consistía exactamente). Como todo vilán, necesitaba dun axudante, e tal é o papel de José Ignacio Wert, O Ministro da Wertgüenza, como así o bautizaron as redes sociais, ou O Ministro dos titulares, xa que lle pega máis a cadeira de tertuliano de Intereconomía que a carteira. Entre os dous están a levar a cabo o seu plan, e os mozos, que disto dos cómics algo sabemos, xa imos vendo por onde van os tiros. Imaxínoos, refregando as mans entre o fume dos puros, ao tomar as decisións. "Mariano, teño unha idea, a primeira medida que tomaremos será recortar á metade as bolsas e axudas ao estudo de idiomas no estranxeiro. Así, os mozos non poderán aprender idiomas, e cando vexan que a única saída que lles queda é emigrar, pensaránllelo dúas veces, quedarán e aceptarán calquera emprego que lles ofrezamos. Así que aproveitando a reforma laboral, podemos poñer un contrato de formación dun ano, e ao rematar, os despediremos totalmente gratis, e que vaian encadeando contratos lixo ata os trinta, podemos despedir os seus pais por dous duros, contratalos a eles e que pareza que nos preocupa a xuventude". As liñas xerais son claras, recortar en ensino público mentres financian a privada. E se os mozos decidimos queixarnos, saír á rúa a protestar pacificamente, xa sabemos #quenéoinimigo destes viláns O plan comeza a debuxarse, pero xa traía marcadas as liñas no bosquexo. Primeiro cargáronse a materia de Educación para a cidadanía, decidiron alongar un ano máis o bacharelato, suprimindo o cuarto curso da ESO, para así falsear os datos sobre abandono escolar, (porque como eles á educación pública non lle dan valor, se deben de pensar que somos parvos, e non nos decatamos da xogada). As liñas xerais son claras, recortar en ensino público mentres financian a privada. E se os mozos decidimos queixarnos, saír á rúa a protestar pacificamente, xa sabemos #quenéoinimigo destes viláns. Outra idea xenial do señor Wert foi querer enlazar as bolsas coa excelencia do alumno, primarán as notas sobre a súa situación económica. Claro, todos sabemos que un alumno ao que os seus pais lle poden pagar a carreira, e él adicarse a estudar, estará en igualdade de condicións para sacar as mesmas notas que ese outro alumno que para poder pagarse a matrícula ten que traballar, cun contrato lixo dos que falabamos (e iso se ten a sorte de encontrar traballo). O plan xa ten un nome: Desmantelar o estado de benestar e destruír a igualdade de oportunidades. Non sei a vós, pero a min, nunca, en ningún cómic, houbo dous viláns que me desen tanto medo Como vemos, levan pouco de vida malévola, pero o plan xa ten un nome: Desmantelar o estado de benestar e destruír a igualdade de oportunidades. Non sei a vós, pero a min, nunca, en ningún cómic, houbo dous viláns que me desen tanto medo.


Summary: O futuro preséntase tan incerto como apaixonante, e os partidos socialdemócratas, entre eles o PSOE, teñen ante si un reto difícil de superar: enganchar aqueles votantes que, non hai tanto, confiaran neles.

O anuncio do ex primeiro ministro francés, Manuel Valls, de presentarse ás próximas eleccións lexislativas polo partido de Emmanuel Macron, A República en Marcha! (RPM), non pareceu sorprender excesivamente a ninguén. O Partido Socialista (PS), en palabras de Valls, está morto, e a única opción de conseguir a vitoria e plantar cara á fronte Nacional (FN) de Marine Le Pen é apostar por un partido novo de corte socio-liberal. Na primeira volta das eleccións presidenciais, celebradas o pasado 23 de abril, o PS obtivo o seu peor resultado electoral, case un 10 por cento por baixo do que cultivara en 2002, que ata o momento significaban os seus peores comicios. Estes resultados, lonxe de ser un caso atípico, continuarían a liña trazada nas últimas eleccións na maioría de estados europeos. Sirvan como exemplos os casos do Partido do Traballo (PvdA) nos Países Baixos nas eleccións de 2017 (no que foron os peores resultados da súa historia desde que se presentase por primeira vez a unhas eleccións en 1946), do Partido Socialdemócrata (SDP) nas eleccións parlamentarias finlandesas de 2015, ou os máis que coñecidos casos do PASOK en Grecia -tanto nas eleccións de 2012 como nas de 2015- e do PSOE en España, con máis afán nos últimos comicios xerais de 2016. Esta tendencia que xa fora identificada en 2015 polo politólogo Chris Hanretty, da Universidade de East Anglia, remontaríase mesmo aos anos 70. Así, esta caída continua dos socialdemócratas fíxose mesmo maior a partir de 2005, agravándose coa crise económica de 2008. A pregunta é clara, máis cando a porcentaxe de votos a partidos conservadores e liberais seguiu unha liña similar, mesmo incrementando o seu apoio se tomamos como referencia os anos 70. Por que os partidos socialdemócratas caeron en desgraza entre os seus votantes? As respostas máis interesantes a esta pregunta gardarían relación con dous fenómenos que, á súa vez, están conectados: (1) o da converxencia programática e (2) o do xurdimento de novos partidos. Explícome. Á sinxela resposta de que os partidos tradicionais de esquerda verían como os seus votos terminaban en novas formacións de todas as cores políticas, tal e como quedou constatado en Francia, onde votantes do PS terminaron apoiando ao FN e en España, onde os ex votantes do PSOE recalaron en Podemos, habería que engadir unha explicación alternativa: a similitude, en termos de propostas sociais e económicas, cada vez maior entre conservadores, liberais e socialdemócratas. As recentes transformacións nos sistemas de partidos dos países europeos vincularíanse, en gran medida, á incongruencia entre as respostas políticas dos partidos socialdemócratas no goberno en tempos de crises e as súas propostas programáticas. É dicir, debido á imposición da austeridade e a adopción de políticas de corte liberal, os partidos socialdemócratas (asociados con políticas redistributivas) terminaran por facer propio un discurso que, de seu, pertencía a outras formacións. Así, este cambio e confluencia programática provocaría un proceso de realiñamento dos votantes tradicionais de partidos socialdemócratas con outras forzas capaces de darlles resposta ás súas necesidades e sentimentos políticos, a maioría cun discurso claramente populista. Todo apunta a que o futuro dos partidos socialdemócratas, máis trala integración económica europea, está no aire. Se levamos esta cuestión ao territorio nacional seguen xurdindo interrogantes. Cabe preguntarse, no caso dos socialistas, que pasará agora que Pedro Sánchez gañou as primarias no PSOE. Será capaz de atraer os votantes descontentos que en 2015 e 2016 marcharon maioritariamente a Podemos? E de non ser así, onde irán os votantes de centro-esquerda que ata agora lle daban o seu apoio aos socialistas? Estarán estes satisfeitos coa dirección de Pedro Sánchez? E, máis en liñas xerais abrirá a caída dos partidos socialdemócratas unha fenda entre o electorado que terminará polarizando a competición política? Ou, pola contra pasarán os partidos que hoxe empregan un discurso populista a formar parte do establishment? En definitiva, o futuro preséntase tan incerto como apaixonante, e os partidos socialdemócratas, entre eles o PSOE, teñen ante si un reto difícil de superar: enganchar aqueles votantes que, non hai tanto, confiaran neles.


Summary: O Goberno galego xustifica a presenza da directora de Turismo de Galicia nun acto no que xurou "fidelidade" aos caldos de La Rioja. O evento, organizado pola Denominación de Orixe riojana, tiña como obxectivo que estes viños "sigan liderando" o mercado galego.

O pasado febreiro a directora de Turismo de Galicia, Nava Castro, era unha das convidadas a un acto celebrado no Hostal dos Reis Católicos de Santiago e dirixido polo presidente do Consello Regulador dos viños de La Rioja, Luis Alberto Lecea, e polo Gran Maestre da Confraría do Viño de Rioxa, Javier Gracia. "Pola súa traxectoria como defensora do Rioja" Castro ía ser nomeada Cofrade de Mérito da devandita Confraría xunto ao director do Parador compostelán e ao presidente dunha asociación turística portuguesa. O acto pasou practicamente desapercibido en Galicia, pero a Xunta viuse obrigada a dar conta del no Parlamento. Naquel acto de febreiro Lecea eloxiou a "vinculación histórica" entre La Rioja e Galicia. Non en van, explicou, o territorio galego "é para a nosa Denominación un dos seus mercados máis importantes, sobre todo cualitativamente e en valor, xa que os tintos de rianza, reserva e gran reserva acadan aquí maior cota de vendas que noutras rexións". O seu obxectivo, di, é manter a "fidelidade da hostalería galega" aos viños riojanos para "seguir liderando o mercado". Procede, neste contexto, a participación tan destacada da máxima representante do turismo galego e, polo tanto, tamén dos atractivos gastronómicos e vitivinícolas do país? O BNG pediu explicacións no Parlamento por este "insólito" acto, no que ve un "desprezo" ao sector do viño galego Para o grupo parlamentario do BNG "resulta insólito" que Castro, "non conforme con asistir" ao acto, xurase "solemnemente, coa súa man sobre unha botella de viño de dita denominación, a súa fidelidade ao viño da Rioxa". "Resulta cando menos esperpéntico que nunha nación como a galega, na que o sector vitivinícola conta con cinco denominacións de orixe, que están facendo un inxente esforzo para que os seus viños sexan identificados como produtos de elevadísima calidade, altos cargos do Goberno participen de forma activa e destacada nun acto que tiña como finalidade potenciar o mercado galego para os viños da Rioxa". Para o Bloque esta foi unha "actuación irresponsábel", ademais dun "claro desprezo" para o sector do viño galego polo que Turismo ten que responder. A Xunta defende que Castro foi "comendadora polo Camiño de Santiago" Esa resposta entrou no Rexistro do Parlamento o pasado 25 de marzo e nela, ademais de debullar as iniciativas do Executivo relacionadas coa promoción dos viños galegos, Turismo xustifica a asistencia de Nava Castro ao acto. Alí, di o Goberno, a directora de Turismo "foi comendadora polo Camiño de Santiago, un dos nosos produtos estrelas que nos identifica internacionalmente e que dá a coñecer a nosa terra a cada un dos millóns de peregrinos que proveñen de todos os continentes. "Como gran defensora do turismo de Galicia -di a Xunta- aproveitou a súa intervención para enxalzar estes recursos que nos fan especial: O Camiño de Santiago e os viños de Monterrei, Valdeorras, Ribeira Sacra, Rías Baixas e O Ribeiro". Senra recibiu duras respostas por defender a "soberanía alimentaria" galega Esta resposta da Xunta ao BNG cadra no tempo coas duras respostas recibidas pola candidata de Anova ás eleccións europeas, Lidia Senra, tras realizar unha defensa da "soberanía alimentaria" galega nunha entrevista televisiva. Nesa entrevista a histórica sindicalista agraria defendeu, entre outros aspectos, a necesidade de primar a defensa dos viños propios no país fronte aos doutras denominacións.


Summary: O vindeiro 16 de novembro constitúese o Parlamento que aprobará o seu propio recorte, en virtude do incluído no programa do PP. Consulta no interior os deputados e deputadas que formarán o lexislativo da IX Lexislatura.

O vindeiro 16 de novembro o Parlamento de Galicia botará a andar a IX Lexislatura autonómica. Isto acontecerá nun pleno de constitución da Cámara presidido por Xosé Manuel Beiras -por ser o deputado de maior idade- que será tamén a última sesión inaugural dun período lexislativo galego no que senten nos seus escanos 75 deputados e deputadas. Será así en virtude da que fora proposta de última hora do PP no pasado mandato e que agora os conservadores sacarán adiante tras incluíla no programa electoral refrendado nas urnas o pasado día 21. A formación que encabeza Alberto Núñez Feijóo aplicaralle ao Parlamento un recorte de 14 escanos para deixalo en 61. A "austeridade" e a "eficiencia" no gasto público son os motivos nos que os populares sustentan unha decisión que non será inocua para futuras convocatorias electorais. Non en van, e agás que muden a súa aposta inicial, a reforma á sede da soberanía popular aplicarase unicamente para reducir deputados e deputadas, pero non para mudar ningunha regra de xogo máis. Así, polo tanto, permanecera intacto o mínimo de 10 escanos que lle corresponden a cada provincia, distribuíndose os 51 restantes en función da poboación. Deste xeito, as xa sobrerrepresentadas provincias de Lugo e Ourense, tradicionais celeiros de votos do PP, terán aínda máis peso en futuros comicios. Se a reforma estivese xa en vigor o PP tería maioría absoluta con 34 deputados Se este recorte estivese xa en vigor, a maioría absoluta xa non serían 38 deputados, senón 31, e o PP tamén os tería acadado o 21-O. Nomeadamente, estaría tres escanos por riba, situándose en 34. O PSdeG sería a segunda forza política, con 14 deputados, Alternativa Galega de Esquerda manteríase como terceira forza, con 7 actas, e ao BNG corresponderíanlle 6 representantes. Pero mentres isto non acontece ata 2016 sentarán no Pazo do Hórreo 46 homes e 29 mulleres que se agruparán en catro grupos parlamentarios. É precisamente a cantidade de grupos unha dos elementos máis novidosos da lexislatura, o cal obrigará tamén, moi probablemente, a redefinir algúns dos mecanismos de funcionamento das sesións parlamentarias, ademais de a axeitar novos espazos físicos na sede do Parlamento para acomodar os representantes de Alternativa Galega de Esquerda (AGE).


Summary: 621 votos a prol, 49 en contra e 13 abstencións poñen fin ao tortuoso proceso de saída da Unión Europea emprendido polo Reino Unido hai máis de tres anos. Ambas partes teñen ata final de ano para redactar o acordo definitivo que regule todos os aspectos da separación

Agora si. O Reino Unido di adeus á Unión Europea e estará fóra dela dende o 1 de febreiro. Tras un referendo cun axustadísimo resultado a prol do si e máis de tres anos e medio de caóticas negociacións que levaron por diante á primeira ministra encargada delas, Theresa May, houbo acordo. E ese pacto do pasado 17 de outubro vén de pasar o último trámite, o consentimento do Parlamento Europeo.O plenario da Eurocámara reunido en Bruxelas completou o paso final este mércores. 621 votos a prol, 49 en contra e 13 abstencións e un "arrivederci" do presidente, David Sassoli, que apelou á boa veciñanza e ás ligazóns do pobo británico co continente. Dicir "adeus", afirmou, parecíalle demasiado definitivo.Como informa Andrés Gil para eldiario.es dende Bruxelas, durante o pleno producíronse escenas de despedidas tristes entre eurodeputados que deixan o seu escano e os que quedan. Así e todo, o certo é que as institucións comunitarias estaban a desexar que chegase este día, unha vez que o Brexit tornou irreversible, moi especialmente tras a esmagadora vitoria dos Conservadores de Boris Johnson nas recentes eleccións xerais.E agora, que?As primeiras consecuencias do Brexit son fundamentalmente simbólicas. Ao existir un acordo aprobado, o 1 de febreiro Reino Unido non será membro da UE nin terá membros no Parlamento Europeo nin no Colexio de Comisarios. Non obstante, a efectos prácticos seguirá dentro do club comunitario mentres dure o período de transición. Ambas partes teñen de marxe até o 31 de decembro para alcanzar un acordo sobre a relación futura.UE e Reino Unido teñen ata final de ano para redactar o acordo definitivo que regule todos os aspectos da separaciónHai, daquela, apenas oito ou nove meses para redactar un acordo que atinxe a múltiples eidos. É fundamentalmente comercial, pero tamén deben quedar reflectidos os dereitos da cidadanía británica na Unión Europea e viceversa. Tamén cuestións altamente sensibles como a configuración definitiva dunha fronteira entre Irlanda do Norte e a República de Irlanda. E o xeito en que poderán ou non circular mercadorías, persoas...Polo momento, o acordo rubricado por Johson coa UE e ratificado polo Parlamento Europeo este mércores establece un Brexit sen controis en Irlanda do Norte e evita que se levante unha fronteira física coa República. Ao tempo, mantén a integridade do mercado único europeo: páctase que Irlanda do Norte permanecerá aliñada con certas normas do mercado único, pero o Parlamento norirlandés poderá decidir no futuro se deixa de aplicalo.


Summary: O Comité sanitario endurece as medidas en Ribadumia, Meaño, Meis, Cee, Dumbría e Muxía. Tamén acorda propoñer que pasen de Nivel 3 a Nivel 2 de alerta os concellos de Vedra, O Pino, Mugardos, Viveiro, Toén e San Cibrao

O comité sanitario decidiu propoñer que se relaxen as restricións establecidas en seis concellos, que pasarán do nivel 3 de alerta no que se atopaban a nivel 2. Mais, tamén, acordou propoñer o endurecemento das medidas noutros seis municipios Vedra e O Pino na área sanitaria de Santiago. Mugardos, Viveiro, Toén e San Cibrao pasan a Nivel 2, o que supón que algunhas das restricións que rexñian neles van ser levantadas. Pola contra, e tal e como anunciou o conselleiro de Sanidade, García Comesaña, vaise pedir un "esforo adicional" noutros seis municipios, que entran en Nivel 3 e no que se endurecerán as medidas restritivas, aplicándose o peche perimetral: son Dumbría, Cee e Muxía, na zona de Fisterra; e Ribadumia, Meis e Meaño na comarca do Salnés. Estes concellos entran no 'modelo Carballiño', con novas restricións en sectores como o da hostelaría. O conselleiro tamén indicou que entre os concellos de "especial seguimento" continúan Sarria e Chantada, "que rexistran unha boa evolución", e pasdan a estar A Rúa, Petín, Ordes e Ribeira. Principais cidades A respecto das principais cidades galegas, García Comesaña cualificou como "moi boa" a evolución da pandemia en Ourense e Santiago, mais nesta sexta feira non se adoptou medida de relaxación de restricións. so si, sinalou que de seguir esta evolución, en vindeiras avaliacións si que poderían adoptarse. Tamén incidiu na boa evolución de Vigo e Lugo. Como exemplo contrario situou Pontevedra, onde a evolución non é boa. A directora xeral de Saúde Pública detallou na súa intervención a situación das diferentes áreas. Carmen Durán explicou que a situación na Galiza ten unha tendencia descendente. Algo que o propio conselleiro sinalou no inicio da súa intervención, resumindo a situación epidemeolóxica galega como "positiva e á baixa". 'Desconfinamento' diferenciado rural / cidade O conselleiro avanzou que a principios da vindiera semana volverase reunir o comité sanitarioo e, riba da mesa, estará un documento para a desconfinamento na que está previsto que, ademais,se incorporen parte das propostas que o sector da hostalería realizou á Xunta. Deste modo, trataríase de facer unhas medidas intermedias e que se aplicarán por unha banda ás zonas urbanas e, por outra, ás rurais, poñendo o baremo nos 10.000 habitantes. Na vindeira segunda feira haberá unha reunión co sector da hostalería para terminar de pulir as medidas propostas e o martes está previsto elevar o documento ao comité clínico.


Summary: O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, asegurou que os últimos días da campaña electoral están a demostrar que "a coalición de dereita coa extrema dereita representa un ataque directo ao Estado da autonomía". Caballero falou deste xeito durante a súa visita matinal a Pontevedra o día no que celebrou actos nas catro circunscricións galegas.

"A extrema dereita quere facer un xaque mate ao Estado da autonomía e iso é un ataque contra o autogoberno de Galiza, contra as posibilidades de que Galiza teña mecanismos de incorporación na gobernabilidade estatal", dixo durante a visita a Pontevedra xunto ao secretario de Xustiza e Novos Dereitos do PSOE, Andrés Perelló. O líder do PSOE galego recordou que o propio o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, dixo que "quen ataca ao Estado das autonomías non pode gobernar España". Por iso, advertiu ao Partido Popular que "as forzas da dereita que están dispostas a pactar coa extrema dereita representan a mesma ameaza para o autogoberno, o mesmo xaque mate para o Estado da autonomía e as competencias do autogoberno galego". "Polo tanto, en defensa dos intereses de Galiza, en defensa da autonomía galega, en defensa do autogoberno galego, o voto ao PSdeG-PSOE é o voto que defende un galego construtivo, competencias e financiamento rexional contra riscos. da dereita coincidindo coa extrema dereita", insistiu. Feixoo, preocupado Caballero asegurou que Feixoo está "preocupado" porque sabe que "todos os seus teatros" van quedar en evidencia o domingo. "Os galegos queren xustiza, dereitos e liberdades", resumiu. Neste escenario, o líder socialista pediu o voto de todos os progresistas para que "non se produza un retroceso en liberdades e dereitos". "Porque o PP monta na parte de atrás da extrema dereita e ese avance das dereitas, pactar coa extrema dereita é algo que nos preocupa", dixo. Preguntado polas declaracións nas que o candidato do PSOE á Presidencia do Goberno, Pedro Sánchez, suxeriu que o Goberno controle á Fiscalía, Gonzalo Caballero asegurou que mentres a dereita está "en cuestións de confusión", os socialistas galegos continuarán "falando do que preocupa aos cidadáns".


Summary: As venezuelas e venezuelanos vivirán unha nova xornada electoral este domingo, cando terán lugar os comicios presidenciais. As sondaxes sitúan como vencedor o actual presidente, Nicolás Maduro.

As eleccións deste domingo serán as vixésimo cuartas após o triunfo da revolución bolivariana en Venezuela, en 1999, da man de Hugo Chávez. As principais sondaxes coinciden en sinalar como vencedora a Fronte Ampla da Patria, a coligazón de formacións políticas que apoian o actual presidente, Nicolás Maduro, que vencería con perto do 60% dos apoios, segundo a última enquisa de ICS coñecida. O cónsul de Venezuela na Galiza, Martín Pacheco, teno claro. Nunha entrevista realizada por Xosé Mexuto para Sermos Galiza na que expuña as claves da cita electoral, Pacheco prognosticaba que "a paz vai vencer a vitoria". O voto da oposición dividiríase entre Henri Falcón, que acadaría o 25,4%, e Javier Bertucci, cun 16,2%. Falcón xa advertira publicamente a súa intención de reformar a constitución para impoñer, entre outras medidas, a dolarización completa da economía. De se confirmaren os prognósticos non sería necesario unha segunda volta para designar Maduro presidente venezuelano. A participación prevese elevada malia a estrutural abstención no país, que adoita situarse no 20%. Están chamadas ás urnas para elixir o presidente e os membros dos Consellos Lexislativos Estatais máis de 20 millóns e medio de persoas, que votarán nos máis de 14 mil centros de votación distribuídos en todo o país. Estarán vixiadas e vixiados por máis de 300 mil funcionarias e funcionarios, que tratarán de manter a orde pública e custodiar a maquinaria electoral. Zapatero aposta no diálogo José Luis Rodríguez Zapatero, ex presidente do Goberno español, acudirá ás eleccións como acompañante internacional. Diante dos medios, Zapatero apostou no diálogo fronte ás sancións contra Venezuela.


Summary: A Fiscalía, porén, pedía para Enrique Tenreiro un ano de cárcere por un suposto delito contra a liberdade de conciencia e por interromper un acto relixioso.

A Sección Primeira da Audiencia Provincial de Madrid vén de absolver o escultor galego Enrique Tenreiro dos delitos contra a liberdade de conciencia e de actos de profanación e danos na tumba do ditador Francisco Franco na basílica do Val dos Caídos, un lugar no que o 31 de outubro de 2018 pintou unha pomba da paz con pintura vermella e escribiu a palabra "liberdade". O artista coruñés realizou esta performance na véspera do Día de Defuntos pola reconciliación das e dos españois, lembrando que nin Benito Mussolini nin Adolf Hitler gardan sepultura en lugares públicos e que o féretro do ditador estaba "fóra de lugar" nun mausoleo "pago por todos", segundo explicou durante o xuízo. Este acto produciuse no medio do debate que se xerou na sociedade ante a exhumación dos restos do ditador, que finalmente foi trasladado en outubro de 2019 ao cemiterio de Mingorrubio, situado no Pardo. A Audiencia madrileña acorda agora a súa absolución en contra do criterio do fiscal, que solicitaba un ano de cárcere por un delito contra a liberdade de conciencia por interromper un acto relixioso. A Asociación para a Defensa do Val dos Caídos solicitou dous anos e medio de cárcere ao incluír un delito de profanación na acusación. O escultor defendeu durante o xuízo que se tratou dunha acción de protesta e alegou que realizou a pintada a fume de carozo ao decatarse de que se ía a celebrar unha misa ao "ver uns curas", algo que descoñecía. Segundo defendeu, comprou unha entrada para a basílica, mais descoñecía que se ía a producir unha misa. Na gravación do día que ocorreron os feitos obsérvase como Tenreiro se sitúa fronte á lápida e, tras apartar as flores sobre a tumba de Franco, debuxa con pintura vermella unha pomba da paz co lema 'Pola liberdade'. Ao ser detido por membros de seguridade, berrou: "Pola liberdade e a reconciliación dos españois, para que non haxa ningún bando vencido!". Após ser reprendido polos visitantes da basílica, o home respondeu: "Non estou en contra da unidade de España, mais Franco matou moitísima xente". Segundo o seu relato, non se realiza esta pintada nunha lápida calquera, mais na do ditador estaba xustificado. "É lícito ter enterrado a un ditador que quitou a liberdade a varias xeracións e que contribuíu a causa unha guerra? Parecíame que esa tumba estaba fóra de lugar", alegou no xuízo. A Fiscalía incidiu durante o xuízo en que a acción se desenvolveu con "evidente desprezo cara aos sentimentos relixiosos dos presentes e amparándose na súa concepción socio-política da sociedade", e ademais tivo lugar "mentres os nenos da Escolanía estaban a acceder ao coro e os sacerdotes celebrantes da eucaristía dirixíanse ao altar maior". La última performance de Enrique Tenreiro.Sin palabras.Video de Pedro Armestre pic.twitter.com/j9LqCytEZJ— Galería Artbys (@GArtbys) October 31, 2018 Os danos económicos desta acción, segundo a documentación presentada pola Delegación de Patrimonio Nacional do Real Sitio de San Lorenzo do Escorial, ascenderon a 510 euros por labores de limpeza da pintada e devolución de entradas. Tenreiro, de 52 anos, ten formación en técnicas de escultura e entre 1999 e 2004 estivo enrolado na escola Pablo Picasso de escultura da Coruña, aínda que a meirande parte do material na súa páxina web corresponde a distintas performances que veu realizando os últimos anos. O escultor paseou pola praza de María Pita a peito aberto e cunha gran cruz ás súas costas, simbolizando o calvario. Con esta acción o creador quixo denunciar "a cruz" que supón a Cidade da Cultura "para a cultura na Galiza". Ese mesmo ano noutra performance no centro de Nova York sacou unha toalla e un bañador e tombouse sobre o asfalto. En varias das súas esculturas e accións Tenreiro critica o papel da monarquía, e refírese aos Borbóns como 'bombóns'. Na súa páxina web pódense visualizar as performances 'Demasiados bombóns para este réxime' e 'A Coroa dos Bombóns polo chan'. O escultor provén dunha saga de artistas, entre os que destacan Antonio Tenreiro (1923-2006), un dos grandes artistas contemporáneos galegos, e Jaime Tenreiro (1955-2018), que destacou como artista de vangarda.


Summary: Segundo un estudo publicado pola organización de consumidor@s e usuari@s Facua, as cinco empresas que ostentan o monopolio eléctrico español --Hiberdrola, Endesa, Gas Natural Fenosa, E.On e Hidrocantábrico Enerxía-- aceleraron o incremento dos prezos xustamente ao estalar a crise capitalista.

En dez anos, a privatización da electricidade no Estado español traduciuse nun incremento medio dos prezos nun 78%. Entre 2003 e 2013, o monopolio que ostentan cinco grandes operadores privados --Endesa, Iberdrola, Gas Natural Fenosa, E.On e Hidrocantábrico Energía-- levou á cidadanía a pagar de 43,47 euros aos 77,37 que tivo que abonar en outubro do ano que vén de rematar. O que empeza arrinca cunha nova subida da luz. Tomamos os dados dun informe realizado pola organización de consumidor@s e usuari@s Facua en que analiza o incremento dos prezos da electricidade entre 1993 e 2013. Na documentación que inclúe o devandito documento obsérvase como as empresas antes citadas aproveitaron o estalido da crise capitalista, datado en 2008, precisamente para pisar a fondo o acelerador na escalada dos prezos. De aí en diante, o consumo medio incrementouse en máis do 60%, pasando dun recibo mensal de 50,20 euros en xaneiro de 2008 a 80,47 euros en marzo de 2013. En tres anos duplicouse o número de familias que piden axuda para pagar a luz Esta subida imparábel dos prezos derivou en que as cinco empresas eléctricas non pecharan exercicio ningún sen beneficios. A luz no Estado español é a terceira máis cara dos países que fan parte da Unión Europea, unicamente superada por Chipre e Irlanda. E o 60% desa enerxía que se consome no Estado prodúcese na Galiza. En volume de negocio, Iberdrola é a quinta empresa máis próspera do territorio da UE; Endesa é a sexta e Gas Natural Fenosa é a décima. Namentres a presión social levou ao Goberno español a non permitir que estas empresas engordasen máis aínda os seus capitais incrementando os prezos nun 11,5% a partir de xaneiro --Rajoy si permitirá, porén, unha suba do 2,3%--, en 2012 foron 400.000 os fogares do Estado que sufriron cortes de luz ao non poder facer fronte aos recibos. Entre 2007 e 2010 o número de familias que piden axuda a organizacións coma Cáritas para pagar a luz multiplicouse por dous. En 2014 @ usuari@ medi@ pagará no mínimo 1,78 euros máis cada mes pola electricidade.


Summary: Un grupo de xente de todo o Estado relacionada co mundo da cultura, o ensino e a política vén de asinar un manifesto en que esixen "respecto aos dereitos democráticos" dos presos políticos cataláns. "O Estado que non respecte eses dereitos non se comporta de forma democrática", consideran.

O breve texto, apenas tres parágrafos, é froito "da urxencia", segundo sinala a Sermos Galiza un dos seus promotores, o escritor Suso de Toro, que alerta do "contexto ideolóxico completamente autoritario" en que se está adentrando o Estado español. Xustiza efectiva é o seu título e apóiano coa súa sinatura xornalistas como Rosa María Artal, Cristina Fallarás, Javier Gallego ou Xosé Manuel Pereiro; profesores como Antón Losada, César Rendueles ou Javier Pérez Royo; ou escritores como Isaac Rosa, Manuel Rivas, Chus Pato, Mercedes Queixas, Antón Reixa, Bernardo Atxaga ou Cesáreo Sánchez Iglesias. "Os dirixentes políticos e sociais cataláns presos formulan un dilema que non podemos obviar sen nos sentir cómplices da inxusta situación en que se atopan", sinala o documento difundido esta segunda feira, "están presos por pretender as súas reclamacións políticas e fixérono pacificamente". "Reclamamos ao poder xudicial e demais instancias do Estado a súa inmediata liberdade e que o Tribunal Constitucional deixe de obstaculizar os recursos de amparo que estes concidadáns presentaron até oito veces", di. Para os e as asinantes, "non se trata de compartir ou non as súas posicións políticas, trátase de reclamar que se respecten os dereitos civís duns concidadáns". Asinantes Bernardo AtxagaCarlo FrabettiPedro FeijóoIban ZalduaXosé Manuel PereiroRosa María ArtalJavier Pérez RoyoIsaac RosaSuso de ToroManuel RivasBeatriz TalegónPedro FeijóoCarolina del OlmoAntón LosadaCristina FallarásFrancisco CastroÓscar PazosJavier RebolloCésar RenduelesVítor VaqueiroAitor MerinoRexina VegaPaul FallonLourenzo Fernández PrietoCesáreo Sánchez IglesiasSantiago Alba RicoMaría Eugenia Rodríguez PalopJavier Gallego GarridoAlfons CerveraJaime PastorSergio Pascual PeñaJosé Antonio Pérez TapiasMercedes Queixas ZasJorge Cagiao y CondeRamón CotareloFrancisco CastroXosé María Álvarez CáccamoManel FontdevilaAntón ReixaChus PatoXurxo SoutoXoán Antón Pérez-LemaFrancisco Alonso VillaverdeDaniel Salgado


Summary: O grupo de pandereteiras galego-belgas están en plena xira de presentación do seu novo disco, e poderemos escoitalas en Galiza a partir de febreiro

Xa está na rúa o quinto álbum do grupo de pandereteiras galego-belgas Ialma, titulado 'Camiño'. Case vinte anos despois de comezaren a xuntarse para cantar e logo dun parón de cinco anos desde o seu último álbum ('Simbiose', 2011), Ialma regresa cun novo traballo no que contan a súa historia e a das súas familias e no que queren facer unha homenaxe aos galegos e galegas que se atopan emigrados. 'Camiño', que leva como subtítulo 'De Bruxelas a Santiago', é un canto á historia da emigración dos seus pais enlazada coa historia da súa propia emigración, que segue a evolucionar "porque un camiño nunca se para", din. "É un camiño de loita, cultural, de diversidade, de descubrir e de contactar co público e coa xente doutras culturas. É un camiño que levamos percorrendo moitos anos e que cantamos a través das nosas cantigas". Ialma regresa cun novo traballo no que contan a súa historia e a das súas familias e no que queren facer unha homenaxe aos galegos e galegas que se atopan emigrados. O traballo inclúe 13 temas, algúns tradicionais e outros de feitura 'trad' con letras contemporáneas, de autor, compostas por Brais Fernández, construíndo un repertorio de cantos nos que encontramos a pegada das súas raíces galegas, mais adaptadas á súa nova realidade: a das mulleres de hoxe en contacto con diferentes culturas, linguas e estéticas. Amais, o álbum tamén comprende letras reivindicativas e de compromiso social, como o é un tema dedicado ás persoas refuxiadas porque, tal e como indica Marisol Palomo, a historia destas persoas "é a mesma que a historia dos nosos pais e avós". Unha historia cíclica, que se repite e que debemos lembrar, "a miña avoa veu cunha maleta metida no tren con tres fillos. É exactamente a mesma imaxe que vemos hoxe. Esa é a historia das catro de Ialma. Uns viñeron como mineiros, outros fuxiron da Guerra, outros foron fusilados, é como unha homenaxe á nosa historia e chamando a intentar cambiar o futuro". Alén diso, con este disco Ialma pretende tamén lanzar un canto á diversidade cultural, pois durante a elaboración deste traballo "descubrimos novas culturas musicais", "o que nos permitiu enriquecernos e coñecernos mellor", afirman, definindo así a evolución que fixo o grupo durante os últimos anos. A posta en escena nos concertos inclúe, entre tema e tema, unha narración de diferentes historias a cargo de Marisol Palomo, encargada de transmitir ao público as historias das súas familias a través dun diálogo entre nena e avoa. Como distintivo, a posta en escena nos concertos inclúe, entre tema e tema, unha narración de diferentes historias a cargo de Marisol Palomo, encargada de transmitir ao público as historias das súas familias a través dun diálogo entre nena e avoa. O grupo Ialma está composto por Verónica Codesal, Magali Menéndez, Natalia Codesal e Marisol Palomo. Nos directos contan tamén con Didier Laloy ao acordeón diatónico e Quentin Dujardin na guitarra e dirección artística, que tamén é o responsable da produción e dos arranxos do disco. 'Camiño' é o seu quinto disco logo de 'Simbiose' (2011), 'Nova era' (2006), 'Marmuladas' (2002) e 'Palabras darei (2000). Nestes case 20 anos de actividade teñen colaborado con Mercedes Peón, Kepa Junkera, Carlos Núñez ou Eliseo Parra, entre moitos outros. As Ialma xa arrancaron a súa xira por Europa, con concertos en Bélxica, Austria e Francia, e a partir de febreiro poderemos velas en Galiza: o 24 de febreiro en Padrón (Casa de Rosalía), o 25 en Compostela (Riquela), o 26 na Sala Garufa (A Coruña) e o 27 no Clavi de Lugo.


Summary: Este sábado, a partir das seis da tarde, expertos e activistas de Catalunya, Portugal, Holanda e Galicia analizarán a situación actual das touradas, as subvencións que reciben a posibilidade de que sexan prohibidas en Galicia. Os seus organizadores sinalan o 2015 como obxectivo para eliminar as touradas na Coruña.

Este sábado pola tarde celebrarase na Coruña a Conferencia Internacional pola Abolición da Tauromaquia, organizada por Galicia, Mellor Sen Touradas e CAS-International. Este venres os responsables destas dúas entidades, encabezados por Rubén Pérez e Marius Kolff (director de CAS-International) mantiveron encontros cos grupos políticos da oposición municipal, PSdeG-PSOE, BNG e EU. O encontro co PSdeG-PSOE, representado por Mar Barcón e Yoya Neira, foi igualmente "distendido", segundo Pérez Sueiras, aínda que tivo un carácter distinto aos outros dous, "pois o PSdeG foi o gran baluarte das touradas na cidade" Rubén Pérez Sueiras salientou a este respecto que a coincidencia con BNG e EU é "total", pois teñen "un posicionamento definido a prol da fin das subvencións ás touradas". O encontro co PSdeG-PSOE, representado por Mar Barcón e Yoya Neira, foi igualmente "distendido", segundo Pérez Sueiras, aínda que tivo un carácter distinto aos outros dous, "pois o PSdeG foi o gran baluarte das touradas na cidade". Porén, Rubén Pérez dixo confiar en que o seu paso pola oposición, así coma a renovación do seu grupo municipal "poidan levar a un cambio de criterio". O responsable de Galicia, mellor sen touradas dixo que non quería centrar o debate en "touradas si, touradas non", senón en "subvencións si, subvencións non", porque considera que se non hai subsidios públicos, a feira non poderá continuar. A este respecto, cre que a única empresa que se presentou ao concurso para organizar a feira "pensarao dúas veces en anos vindeiros", cando vexa o escaso éxito que ten na Coruña. En calquera caso, Pérez Sueiras sitúa como obxectivo o ano 2015, ano electoral, coma a fin definitiva das touradas na Coruña. E concluíu: "subvencionar un espectáculo no que se tortura un animal non debería ser unha prioridade para ningún goberno". Os encontros cos grupos Pérez Sueiras sitúa como obxectivo o ano 2015, ano electoral, coma a fin definitiva das touradas na Coruña Marius Kolff puxo o énfase na imaxe da Coruña en Europa, principalmente nos países que el coñece máis directamente, Holanda e Bélxica. Kolff destacou o rexeitamento que as touradas xeran nos turistas europeos e en como moitos deles rexeitan viaxar a cidades que teñan corridas de touros. Isto afecta moi especialmente ao turismo de cruceiros, no que os seus usuarios sempre se sorprenden de que unha cidade coma A Coruña conte cunha feira taurina e mesmo a promocione, no canto de apoiar outros atractivos. Kolff destacou o rexeitamento que as touradas xeran nos turistas europeos e en como moitos deles rexeitan viaxar a cidades que teñan corridas de touros Xosé Manuel Carril, voceiro do BNG no Concello, realizou un percorrido histórico pola presenza de touradas en Galicia e na propia cidade da Coruña para demostrar que a tradición no noso país é case inexistente. Pola súa banda, César Santiso, concelleiro de Esquerda Unida considera que o goberno municipal volve a enganar á cidadanía subvencionando de maneira encuberta á feira taurina e engadiu que "a actitude do goberno municipal semella inaceptábel, pois utiliza unha triquiñuela, como sacarse da manga un concurso ecuestre como coartada para habilitar o Coliseum para as touradas a conta do Concello, é dicir con cartos municipais, é dicir de todos e todas".


En Italia o 7% das familias vive na miseria absoluta e o 13% gaña menos de 990 euros ao mes; en só dous anos duplicouse a taxa dos que admiten pasar privacións. En Reino Unido, nos seis longos anos de crise, o número de persoas que precisa axuda de institucións benéficas multiplicouse por vinte. En Grecia está o 27% da poboación en paro, o 35% nos bordes de pobreza e a exclusión mentres o 30% da xente non ten acceso á sanidade pública. España retrocedeu tres lustros en benestar e renda respecto á media europea; o número de persoas atendidas por Cáritas pasou de 370 mil a 1.3 millóns; é o segundo país europeo no que máis medrou a desigualdade desde 2007. Ainda podemos achegar máis datos: o 26% da poboación activa está no paro; morreron máis de 200 mil empresas; é o país europeo no que máis baixaron os salarios; dous millóns de familias non teñen ningún ingreso, e os máis novos e preparados foxen na busca dun futuro mellor. Un estudo publicado por Eurostat advirte que o grao de benestar de España está agora moito máis lonxe da media europea (un 92%) e non semella que, a curto prazo, deixe de minguar. Todo parece indicar que a Unión Europea xa non é un proxecto social: está parasitada polos poderes económicos que teñen as institucións secuestradas e postas ao seu servizo Todo parece indicar que a Unión Europea xa non é un proxecto social: está parasitada polos poderes económicos que teñen as institucións secuestradas e postas ao seu servizo. Diante da crise global, que eles mesmos provocaron, os omnipotentes mercados impuxeron as súas receitas económicas, que provocaron a socialización das perdas (pagamos co noso diñeiro as débedas dos bancos) e fixeron xogos malabares coa prima de risco e outros indicadores para xustificar o saqueo das arcas públicas, a laminación do Estado de benestar e a suspensión dos dereitos laborais e civís. A clase política foi cómplice destas actuacións: está invadida de "cabalos de Troia" que traballan ao servizo do capital, sen reparar no grave dano e no terrible sufrimento que están a provocar en capas cada vez máis amplas da poboación. Moitas persoas de clase media, que vivían sen quebrantos nin inseguridades hai seis anos, agora apretan o cinto e teñen cada vez máis dificultades para chegar a fin de mes. Resulta aterradora esta caída masiva no desamparo; é preocupante observar a intensidade e a rapidez deste empobrecemento xeral. "He pedido mucho a los españoles, pero el tiempo se lo devolverá con creces", dixo Rajoy nunha recente comparecencia. Pero é que, para moita xente, xa non hai tempo As medidas políticas impostas desde o poder foron sempre na mesma dirección: salvar e apoiar aos poderosos e empobrecer aos pobres. En vez de aplicar unha fiscalidade progresiva -de xeito que os que máis teñen sexan os que contribúan á recuperación global- e perseguir aos grandes defraudadores –o 94% das empresas do Ibex evade impostos en paraísos fiscais-, aplicaron o austericidio: castigos rigorosos sobre os traballadores, os enfermos e os pensionistas. "He pedido mucho a los españoles, pero el tiempo se lo devolverá con creces", dixo Rajoy nunha recente comparecencia. Pero é que, para moita xente, xa non hai tempo. As graves dificultades económicas das familias e a falta de perspectivas de futuro están a provocar situacións de auténtica desesperación. A desigualdade destrúe a cohesión social, é corrosiva: "corrompe a las sociedades desde dentro", dicía Tony Judt. A política está desprestixiada a e democracia, como mellor forma de goberno, está sendo cuestionada. Joaquín Estefanía lembraba nun artigo que as medidas impostas pola troika, que subestimou o impacto da austeridade na vida da xente, baseáronse nun informe do FMI que, tempo despois, demostrouse que tiña graves erros metodolóxicos. Pero hai un debate aberto: cómpre saber se as receitas aplicadas estiveron equivocadas (foron erros) ou se son sinxelamente falsas (manipulación ideolóxica). É moi probable que os impulsores destas medidas non tiveran en conta as consecuencias do austericidio (paro, empobrecemento masivo, mortandade de empresas...) xa que tiñan claro o obxectivo: "favorecer una determinada agenda, favorable a una distribución regresiva de la renta y la riqueza". A cidadanía ten que ser capaz de dar unha resposta. É preciso canalizar o descontento da gran maioría e reverter a situación actual Tamén sinala Vicenç Navarro nun artigo que as enormes desigualdades de España "están basadas en la excesiva influencia de la banca y la gran patronal sobre el Estado; su abusivo poder sobre el Estado es la mayor causa de la pérdida de legitimidad de la democracia". Tamén recorda que o 20% da xente máis rica posúe máis renda que o 60% da poboación: ese 20% é o que domina a vida política e mediática no país. Cómpre darlle a volta a esta situación. As políticas do PP están a levar a moitas familias a situacións de desesperación. A cidadanía ten que ser capaz de dar unha resposta. É preciso canalizar o descontento da gran maioría e reverter a situación actual. De non ser así a pobreza e a desigualdade seguirán sendo unha ameaza para cada vez máis persoas, que ven cegado o seu futuro.


Summary: O verdadeiramente difícil no acceso ao poder como muller vén cando queres dar unha batalla colectiva, en alianza con outras mulleres, para reinventar o propio concepto de poder e de liderado

Na Antiga Grecia, como en Roma, só había dúas excepcións polas que as mulleres podían tomar lexitimamente a palabra en público: unha era en calidade de vítimas e outra en ocasións puntuais para defender intereses sectoriais; é dicir, para falar de cousas de mulleres. Explícao ben a catedrática de Clásicas Mary Beard no seu libro "Mujeres y poder" editado por Crítica. Beard tamén explica como esta situación se ten prolongado en grande medida até os nosos días.A min nunca me chamou moito escribir sobre as cousas que como muller me preocupan e afectan directamente: a violencia sexual, a maternidade, a discriminación, os teitos de cristal… Malia que si me gusta –e me calma– ler ás mulleres que os tratan, prefiro escribir de ordenación territorial, do mundo rural ou dos incendios. Veño escapando, tamén estes anos, dos espazos de militancia feminista, malia consideralos valiosos e imprescindibles. E síntome ás veces un pouco culpable –menos despois de ler a Mary Beard–, por non querer estar neles, senón nos dos homes. Nos espazos de poder que eles dominan e que nos afectan a vida a todas: a nós e a eles.Chegar aos espazos de poder sendo muller non é doado, tanto na pequena escala das organizacións ou empresas como nas grandes escalas dos poderes económicos e de Estado. As vías para chegar son maioritariamente dúas e contrapostas, e susténtanse nos piares do binarismo de xénero. Como muller podes comezar a actuar, chancear, pensar e ata vestirte coma un home (resignificando ás veces certos elementos do vestiario feminino: un bolso, un pinta-beizos, uns tacóns altos…) para ser unha deles, un "colega". A outra vía é facer uso do poder que as iniquidades do patriarcado che conceden para utilizalas no teu beneficio, é dicir, podes exercer de fermosa ou de feble e deixarte desexar ou protexer por un home poderoso, ou por varios. Ningunha das dúas fórmulas me convenceu nunca. Aínda que teño que recoñecer que, de noviña, algo teño experimentado con ambas.Custoume tempo descubrir que o verdadeiramente difícil no acceso ao poder como muller vén cando queres dar unha batalla colectiva, en alianza con outras mulleresCustoume tempo descubrir que o verdadeiramente difícil no acceso ao poder como muller vén cando queres dar unha batalla colectiva, en alianza con outras mulleres. Chegar, pero chegar para que cheguemos todas, para mudar as formas e reinventar o propio concepto de poder e de liderado. Para cuestionar percepcións e dinámicas herdeiras dunha tradición clásica cuxo problema radica non tanto en que a metade da humanidade estivese ausente dela. O verdadeiro problema é que a tradición clásica que arrastramos e, en moitos casos reivindicamos –canto aprendiz de Cicerón, de Maquiavelo hai por aí!–, construíu os conceptos de debate, oratoria e discurso público como atributos exclusivos da virilidade, intimamente ligados a ela. Acceder ás estruturas do poder sabéndote unha intrusa que nin fala, nin actúa coma un home, e que tampouco exerce un rol supeditado, nin está aí para ocuparse dos "temas das mulleres", ai!, ese é o verdadeiro desafío. Teño asomado o nariz algunha vez aos espazos de poder orgánico no contexto diso que demos en chamar "nova política". Máis por confusión dos meus compañeiros que por méritos propios (pois é doado confundir a miña voz sosegada coa febleza e a falta de ambición, intúo). Os espazos que hexemonizan os homes –coa compracencia e a colaboración dalgunhas mulleres– soen ser lugares desagradables nos que moitas adoitamos entrar con ganas e saír fumeando, cheas de dúbidas, coa cabeza anegada polo eterno dilema: marcho e sego sendo a que son ou dou a batalla co grande risco de acabar convertida naquilo co que quería acabar? Eu sempre marcho –cabilando se hai cecais xeito de plantexar todo isto sen recorrer a metáforas bélicas–. Outras, as miñas heroínas, fican na retagarda, aguantando estoicas e valentes para as que veñan detrás –non atopei xeito–.Se algún día quixese asomar o nariz á política de novo, faría dúas cousas: a primeira sería rodearme de mulleres sabias e poderosasSe algún día quixese asomar o nariz á política de novo, faría dúas cousas: a primeira sería rodearme de mulleres sabias e poderosas. E a segunda sería artellar esta proposta de redefinición das estruturas do poder arredor dunha vella idea que non é tan inxenua como parece: exercer a política dende a bondade.A bondade, como característica persoal, independentemente do xénero de quen a posúa, adoita a debuxar un sorriso irónico na cara de quen coñece as ambaxes do poder de calquera clase: nas organizacións políticas, nas universidades, nas empresas… Pero a bondade xamais é deixarse derrotar. A bondade require unha coraxe moi pouco habitual, require unha enerxía creadora capaz de opoñerse ás mesquindades. Require autoesixencia e cuestionamento moral. Esixe trocar competición, desconfianza e gloria por unha aposta íntima cara o ben común e a madurez psicolóxica. Require cultivar os afectos e as lealdades. Unha reflexión sincera sobre as nosas propias miserias. E unha batalla intensa contra o propio ego. Así redefiniría eu o liderado. E boa falta temos del agora mesmo, a xulgar pola actualidade política, tanto en Galicia como en España.


Summary: A Administración dos Estados Unidos anunciou unha suba do 25% ás exportacións da UE a partir do 18 de outubro e abre outra guerra comercial na que implicaría a produtos agroalimentarios galegos

A Organización Mundial do Comercio (OMC) autorizou os Estados Unidos esta pasada cuarta feira 2 de outubro impoñer aranceis por valor de 7.500 millóns de dólares a produtos europeos como resposta á axuda da Unión Europea (UE) ao sector da aviación. É a resposta de Donald Trump na guerra sectorial que están a levar a cabo Boeing e Airbus. Galiza é un dos países afectados, ao contar cunha crecente presenza empresarial nos Estados Unidos. As exportacións galegas a ese país americano entre xaneiro e xullo de 2019 supuxeron, segundo datos do Instituto Galego de Estatística (IGE), un total de 336 millóns de euros. Unhas 1.000 empresas contan con ligazóns importantes e traballan con ese país e mesmo a Xunta animou con encontros e visitas as relacións comerciais. En febreiro, Feixoo visitou os Estados Unidos e unha misión comercial formada por catorce empresas viaxou alá no mes de maio deste mesmo ano. Viño, conservas e queixos os produtos máis prexudicados A listaxe de produtos afectados é extensa. Vai desde o viño até os mexillóns pasado polo leite. No caso do viño a DO máis afectada sería a de Rías Baixas con 50 adegas. O presidente da Asociación Galega de Viticultura, Roberto Rivas, é contundente na súa primeira valoración. "É moi mala noticia", asegura a Sermos Galiza, "Os Estados Unidos son o principal comprador no estranxeiro de viño galego, o noso mellor mercado e este tipo de decisións non nos facilita as cousas". Rivas é o responsábel da Adega Moraima, de Barro, que dedica un 70% da súa produción á exportación. "E un 40% vai para os Estados Unidos". Esta empresa fechou este ano un acordo con México, mais contaba con manter as vendas no país veciño. Produtos lácteos, como o caso do queixo, tamén estarán afectados por estes aranceis. Unha das empresas que conta cos Estados Unidos como o seu mellor cliente é a Queixería Prestes de Vilalba. Maikel Fernández, o seu xerente, indica a Sermos Galiza que a exportación a ese país implica un 30% da produción da variedade San Simón, Tetiña e Azul. "Vai ser un auténtico problema, agora que tiñamos un acordo cunha cadea norteamericana para a nosa comercialización". Preocupación no sector da conserva A Asociación Empresarial de Fabricantes de Conservas de Peixe (ANFACO) trasladou a Sermos Galiza a preocupación que mantén todo o sector diante estas medidas da Administración estadounidense. O seu secretario xeral, Juan Vieitez, non entende "por que os produtos do mar se incluíron na listaxe de produtos afectados, considerando que este sector é alleo á disputa comercial entre a UE e os EEUU, non pertence a ningún elemento da cadea de valor de produción aeronáutica". Vieitez sinala que na listaxe preliminar difundida, os produtos da pesca e da acuicultura afectados polo arancel de 25% son algunhas preparacións e conservas de marisco como o mexillón, as ameixas, os berberechos e as navallas. O secretario xeral de ANFACO advirte que "a lista non é a definitiva, polo que supón unha ameaza que poida xeneralizarse e estenderse a novos produtos". En ningún destes casos as empresas tiveron comunicación algunha por parte da Administración galega das medidas que se tomarán caso de confirmarse a aplicación destes aranceis.


Moi prezado presidente:Quero pedirlle teña a ben aceptar as desculpas de quen foi un feliz neno emigrante en Montevideo polas atrocidades cometidas desde 1492 no moi noxento "proceso civilizador" que levou adiante o Reino de España. Nacín en Tines (aldea do concello de Vimianzo) pero con cinco anos, collido da man da miña nai, embarquei no "Cabo de Hornos" para ir xunto a meu pai que levaba xa un tempo na capital uruguaia. Sei que vostede coñece o exemplar labor educativo do ensino público na República Oreintal do Uruguai. O que quizais non saiba é que as bases fundamentais da reforma educativa foron obra de Xosé Pedro Varela, mestre descendente da emigración galega. Varela dixo algo que coido ten moita importancia: La ilustración del pueblo es la verdadera locomotora del progreso.Se fago esta referencia persoal aos meus anos de infancia e adolescencia en Montevideo é para que sexa vostede indulxente con aqueles cidadáns españois que non tiveron a sorte de formarse nunha escola do Uruguai. Foi no ensino primario onde aprendín a respectar os valores democráticos que trasmitía a figura senlleira do nobre Artigas. O pai da patria foi sempre irmán e compañeiro dos poboadores orixinarios. Eu admiraba aquel home (descendente de aragoneses) que falaba varias linguas indíxenas e que mateaba na compaña dos máis desfavorecidos. Aínda que non sabía o significado do colonialismo, o certo é que sentía repugnancia cando lía sobre as actividades de Cortés ou Pizarro. Supoño que se quedase en Tines, de seguro vía aos moi cativos conquistadores como valentes cabaleiros que buscan un tesouro en América.Hai algo que desexo sinalar para que vostede, don Andrés Manuel, saiba que é en Galicia onde menos descerebrados temos que se sintan ofendidos pola petición de perdón por desfeitas cometidas na invasión a terras americanas. Aquí somos máis líricos que épicos. Quizais porque nunca faltou o caldiño quente e un anaco de pan de centeo para mantenza da familia nos longos invernos de friaxe. Os galegos foron sementar para erquer un niño afastado das fortes tormentas. Non deixaron o seu paraíso por ambición ou interese particular. Foron buscar un futuro mellor para os seus descendentes. Os nosos emigrantes leron a Eduardo Galeano e aplauden cada unha das páxinas de "Las venas abiertas de América Latina". Os "ofendidos" son infelices que descoñecen o valor ético dunha desculpa sincera. Coido que moitos destes "ofendidos" esqueceron a recomendación de Antonio Machado: Nunca perdáis contacto con el suelo porque solo así tendréis una idea aproximada de vuestra estatura. Sinto vergonza allea cando vexo notas de algúns xornalistas (máis ben son mercenarios de certos medios de incomunicación) que só espallan odio e resentimento contra todo o que beneficie aos que menos teñen. O seu pedido de perdón é moi razoable e ademáis non custa nada pero a mafia mediática, en vez de reflexionar, sae entolecida a encher de agravios a quen quere sandar vellas feridas. Sei que vostede non confunde a estes covardes desinformadores coa maioría cidadá dos que sen reparos pedimos perdón polos crimes de séculos pasados. Reciba un cordial saúdo desde Santiago de Compostela deste humilde emigrante que non esquece as portas abertas do xeneroso presidente Cárdenas. ¡VIVA MÉXICO!


Summary: Alumnado de 4º da ESO e de Bacharelato do IES Lamas de Abade realizou unha enquisa entre case un milleiros de estudantes de catro institutos da cidade, aos que preguntou sobre a utilización que fan dos seus smartphones e o efecto que isto lles produce

Alumnado de 4º da ESO e de Bacharelato do IES Lamas de Abade de Santiago de Compostela realizou unha completa investigación sobre o uso que os adolescentes entre 12 e 17 anos da cidade fan do teléfono móbil e os efectos que esta utilización lles produce. O Instituto de Investigación de Gadgets Tecnolóxicos, impulsado polo mestre de Filosofía e Psicoloxía Francisco Javier Pérez Carrasco presentou este martes os resultados da enquisa, formada polas respostas de case un milleiro (964) de estudantes de catro institutos da cidade: IES Lamas de Abade, IES Cacheiras, IES Pontepedriña e Colegio La Salle.Participaron 964 estudantes do IES Lamas de Abade, IES Cacheiras, IES Pontepedriña e Colegio La SalleA enquisa, moi ampla, preguntou sobre o momento no que se fixeron co seu teléfono móbil, os elementos que máis valoran neles, o tempo que cada día lle dedican, o tipo de usos ou de aplicacións que empregan con máis frecuencia e a súa opinión sobre os efectos positivos ou negativos que este uso provoca, por exemplo, na súa capacidade de atención e concentración, na súa capacidad de expresión lingüística, na súa privacidade ou na súa sociabilidade.O 80% tivo o seu primeiro móbil antes dos 13 anosA primeira conclusión é que os e as adolescentes reciben o seu primeiro móbil entre os 12 e 13 anos (o 60%), aínda que case un 20% xa conta con un da súa propiedade antes dos 11 anos. En resumo, case un 80% tivo o seu primeiro móbil con 13 anos ou menos. Ademais, adoitan mudar de aparello cada 2 ou 3 anos (o 53%), pero un 27% fai este recambio cada menos tempo.O 20% usa o móbil 5 horas ou máis nos días lectivos. E o 22% pasa das 8 horas nos días non lectivosO 46% dos e das entrevistadas usa o móbil tres ou máis horas de media nos días lectivos e o 77% supera ese tempo nos días non lectivos. Nos días lectivos o 20% usa o móbil 5 horas ou máis. Nas xornadas nas que non teñen clase o 47% supera as 5 horas diarias de utilización. É dicir, case a metade dos e das adolescentes usa o móbil máis de 10 horas cada fin de semana. Ademais, o 22% pasa das 8 horas diarias de uso nos días non lectivos.O 88% recoñecer usar o móbil en horario escolar. Mentres, o 46% di empregar o smartphone máis aló das once da noite e o 23% máis tarde da medianoite.Whatsapp é a aplicación máis utilizada, mencionada por máis do 95% dos e das enquisadas, un pouco máis que Youtube (93%). A certa distancia aparece Instagram (57%) e xa moi lonxe Twitter (14%) ou Facebook (10,8%). O 82% usa o móbil para chatear, o 69% para escoitar música, o 64% para ver series ou vídeo e o 35% para xogar.Unha porta á información pero que dificulta a atenciónO 46% di empregar o smartphone máis aló das once da noite e o 23% máis tarde da medianoiteEn canto ás actitudes con respecto ao móbil e os efectos que causa, os e as entrevistadas destacan de maneira abrumadora (un 94%) que o móbil mellora a súa "capacidade para obter información". Pola contra, o seu uso non tería efectos positivos sobre a capacidade de atención, a capacidade para memorizar información ou a súa capacidade de estudo.As conclusións do informe, nas que participaron estudantes da materia de psicoloxía de 2ª bacharelato do Lamas de Abade, subliñan neste senso que "sendo un dispositivo que amplía de modo extraordinario a información accesible, compromete as destrezas cognitivas que permiten a súa asimilación comprensiva e o seu uso significativo". Un aparello "emocionalmente neutro"Non vinculan o móbil a un maior control parental nin tampouco por parte de compañeiros ou coñecidosOs e as entrevistadas destacan, ademais, que o móbil non mellora a súa "paciencia", pero tampouco lles crea situacións de "ansiedade" ou "tensión". Así mesmo, non vinculan o móbil a un maior control parental nin tampouco por parte de compañeiros ou coñecidos. O geupo de estudantes de Psicoloxía que analiza o informe conclúe a este respecot que este aparello "é vivido polos usuarios adolescentes como un cachivache emocionalmente neutro, inocuo, que non inflúe nas emocións dos seus usuarios, nin nas agradables -felicidade, tranquilidade, paciencia...-, nin nas desagradables -intranquilidade, nerviosismo, envexa, furia...-".


Summary: A cobertura na UCI, por baixo da media estatal.

Xa son 54 as doentes ingresadas nas Unidades de Coidados Intensivos (UCI) dos centros hospitalarios galegos. Segundo os datos fornecidos polo Servizo Galego de Saúde (Sergas), as persoas infectadas polo coronavirus non paran de medrar na Galiza e multiplicouse por seis a ocupación destas unidades ao longo da última semana. Ao tempo, o número de persoas hospitalizadas continúa aumentando, situándose en 337 na xornada de onte, 67 máis que o día anterior. O número de prazas das UCI galegas está en 274. Se ao comezo da epidemia do coronavirus a cifra de camas habilitadas nestas unidades era de 160, durante a pasada semana, o Sergas incorporou máis espazos que pasan a ter esa condición. As novas camas proceden das seccións de reanimación, unhas áreas con menor actividade a consecuencia da cancelación de operacións e cirurxías para facer fronte á pandemia. A Consellaría de Sanidade considera posíbel aumentar esta dotación con 50 novas camas. A cobertura das unidades de coidados intensivos da Galiza está por baixo das necesidades da súa poboación. Mentres o Estado español sumaba a finais de febreiro 4.044 camas UCI, 3.058 na pública e 896 na privada, o que representaba 8,28 prazas por cada 100.000 habitantes a cifra reducíase na Galiza a 5,92 prazas por cada 100.000 habitantes. A fenda é tamén moi elevada en relación a nacións como Alemaña, con 29,2 camas por cada 100.000 habitantes, Italia con 12,5 camas por cada 100.000 habitantes ou Francia con 11,6 camas por cada 100.000 habitantes. Falla de camas nos hospitais "As camas son importantes nos hoteis pero non tanto nos hospitais", sinalaba en 2016 o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, nunha comparecencia no Parlamento da Galiza. Porén, a opinión das especialistas é diferente, ao consideraren o número de camas dun sistema de saúde un dos indicadores máis fiábeis para a medir a súa calidade e capacidade. Así, unha porcentaxe elevada de camas por número de habitantes identifica unha sanidade ben organizada e cos recursos debidos para prestar unha atención axeitada á súa poboación. A falla de camas hospitalarias é unha realidade no sistema sanitario galego. Sumando as prazas da sanidade pública e privada, Galiza conta con 333,1 camas por 100.000 habitantes, situándose por riba de Andalucía, País Valenciá ou Madrid, pero por baixo de Catalunya ou de Castela-León. Galiza fica moi lonxe da media comunitaria, 504,3 camas por 100.000 habitantes, onde destaca Alemaña, con 820,2 camas por 100.000 habitantes, pero tamén de países como o Xapón, con 1.340 camas por 100.000 habitantes; Rusia, con 820 camas por 100.000 habitantes, ou China, 420 camas por 100.000 habitantes. As políticas de recortes do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, teñen reducido a mínimos históricos a capacidade de hospitalización do sistema sanitario galego. Só entre 2010 e 2014 deixaron de funcionar na Galiza arredor de 800 camas nos complexos hospitalarios, diminuíndo a súa cobertura na última década en 10% Neste sentido, a Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública denuncia como "a tendencia continúa na Galiza, a diferenza do acontecido noutros territorios a partir de 2018, onde se comeza a percibir unha mudanza en relación cos anos anteriores". A perda de prazas nas unidades de coidados intensivos e no conxunto do complexo hospitalario galego non é máis que outra manifestación do proceso de deterioro do sistema de saúde levado adiante na etapa de Feixoo. As patoloxías asociadas ao coronavirus converten agora as UCI nun elemento chave na loita contra a pandemia, até o punto de dirixir as autoridades sanitarias boa parte dos seus esforzos ao reforzamento das mesmas. O colapso das unidades de coidados intensivos é a principal preocupación da comunidade sanitaria diante do coronavirus. A día hoxe, este escenario fai parte das hipóteses de traballo das responsábeis da sanidade da Galiza, onde o período de hospitalización medio por doente é superior á media estatal, como consecuencia do avellentamento da súa poboación. O tempo de estadía no hospital é outro dos factores que inflúen na capacidade de resposta das UCI. O acceso das pacientes ás UCI atende ás disposicións elaboradas pola Sociedade Española de Medicina Intensiva, Crítica e Unidades Coronarias. Segundo se estabelece no protocolo asinado, "en situación de saturación ou desbordamento é necesario primar a atención daqueles casos potencialmente máis recuperábeis", abrindo a porta á exclusión da atención sanitaria dalgúns perfís de pacientes. Os retallos páganse Non hai nada de improvisación na política sanitaria de Feixoo. Bo coñecedor do sistema de saúde, comezou a vida pública ocupando responsabilidades na administración sanitaria até presidir o Instituto Nacional de Salud (Insalud), con Aznar. O programa sanitario do presidente galego responde a unha proposta ideolóxica que significa o privado sobre o público e onde a doente non ocupa o lugar central dentro do sistema. A súa herdanza non deixa dúbidas. O orzamento galego de saúde non supera 9% do PIB; o gasto sanitario esta por baixo da media estatal; o investimento no sistema publico redúcese en 18% en 10 anos; as achegas á rede privada aumentan en máis de 40% e as camas hospitalarias sitúanse en mínimos históricos.


Summary: A experiencia portuguesa colocaba enriba da mesa unha prioridade urxente: evitar unha ruptura incontrolada dos aparellos da ditadura. Por iso, a partir do 20 de novembro de 1975, comezou aquí unha historia moi diferente da que nacera poucos meses antes nas rúas de Lisboa e do Porto.

Agora que se cumpren 40 anos da revolta acaecida en Portugal, resulta imposíbel evitar as lembranzas daqueles días posteriores ao 25 de abril de 1974. Para un militante do MCG (Movemento Comunista de Galiza) que asumía as servidumes derivadas do combate clandestino contra o franquismo, a visión directa da manifestación do 1º de maio no Porto foi o mais parecido ao descubrimento do paraíso imaxinado na longa noite de pedra compartida durante tantos anos. A sorpresa que causou a acción dos integrantes do MFA entre as formacións antifranquistas foi moi elevada A sorpresa que causou a acción dos integrantes do MFA entre as formacións antifranquistas foi moi elevada. Carentes dunha información de calidade contrastada a respecto do que se estaba movendo no país veciño, algúns estabamos instalados na crenza de que as ditaduras ibéricas só podían ser derrubadas mediante unha forza social que fose quen de cuestionar o propio sistema capitalista vixente en ambos Estados. As nosas análises non contemplaban a posibilidade dun cambio político que fixese compatíbel o establecemento dun réxime democrático co mantemento, no substancial, das premisas definitorias do sistema económico dominante na Europa occidental. A partir dese momento a ilusión foi buscar os escenarios que facilitasen unha verdadeira ruptura democrática co franquismo Visto dende o territorio galego, o 25 de abril foi unha oportunidade decisiva para axustar os ideais revolucionarios que profesabamos á realidade na que viviamos. A partir dese momento a ilusión foi buscar os escenarios que facilitasen unha verdadeira ruptura democrática co franquismo. O risco do mimetismo seguía presente no noso universo mental: diriximos a mirada cara o Exército e onde antes só atopabamos cómplices activos da violencia represiva, descubrimos, con satisfacción, a presenza dunha meritoria –aínda que moi minoritaria- UMD (Unión Militar Democrática) que pretendía mudar o papel que xogaba a institución no réxime de Franco. O 25 de abril foi, sen dúbida, unha fonte de aprendizaxe para as forzas antifranquistas pero tamén serviu de aviso aos sectores do réxime que eran conscientes da inviabilidade da súa continuidade mais alá da desaparición física de Franco A envexa que sentiamos diante dos acontecementos que se vivían en Portugal e o forte desexo de rematar coa ditadura insoportábel que padeciamos non nos permitiu calibrar axeitadamente o principal factor diferencial que neutralizaba calquera pretensión analítica uniformizadora: o dominio colonial do réxime salazarista. Tal e como recoñeceu Otelo Saraiva de Carvalho na súa recente estancia en Pontevedra, as aventuras militares africanas precipitaron a reacción organizada dos oficiais demócratas que querían outro futuro para o seu país. No caso do Estado español non existían circunstancias específicas capaces de crear fendas relevantes nun Exército que promovera –e gañara- un levantamento contra a II República. O 25 de abril foi, sen dúbida, unha fonte de aprendizaxe para as forzas antifranquistas pero tamén serviu de aviso aos sectores do réxime que eran conscientes da inviabilidade da súa continuidade mais alá da desaparición física de Franco. E tamén foi unha advertencia para os poderes económicos e os partidos dominantes nos Estados europeos mais determinantes. Para uns e outros, a experiencia portuguesa colocaba enriba da mesa unha prioridade urxente: evitar unha ruptura incontrolada dos aparellos da ditadura. Por iso, a partir do 20 de novembro de 1975, comezou aquí unha historia moi diferente da que nacera poucos meses antes nas rúas de Lisboa e do Porto.


Summary: Carmen Santos (Porto do Son, 1981) é secretaria xeral de Podemos na Galiza desde 2016, cargo ao que renuncia no proceso asemblear en que está sumido o partido. A principal valedora de Carolina Bescansa, que pugna con Antón Gómez-Reino por dirixir a formación morada, afirma que deixa a Secretaría Xeral, que require de moito traballo interno, para se centrar no ámbito institucional.

-Que balanzo fai da súa xestión á fronte de Podemos na Galiza? -É positivo porque cando asumín as rendas do partido era un momento moi complicado, de gran confrontación despois da dimisión en bloque para que caese Breogán Riobóo. Un momento en que o partido estaba moi dividido. Houbo que facer un traballo moi grande de pacificación e de unión dentro das nosas diferenzas e eu tiven que estar moi centrada nestas tarefas. Aínda que fixemos cousas, a min gustaríame ter estado máis centrada en cuestións de clave política mais sen a pacificación interna era imposíbel. Conseguimos a pacificación e a unión e de feito a candidatura que eu avalo é unha candidatura de integración, onde hai xente que traballou desde 2014, que traballou despois de 2016, xente da lista de Ángela Rodríguez, xente da lista de Riobóo, xente que non era de ninguén. Estou contenta porque coa outra candidatura hai boa relación, a pacificación foi real, independentemente de que sexan dous modelos distintos para o partido. -Cales son eses modelos de partido? -Hai unha parte que cremos que un Podemos forte, que teña autonomía, é fundamental para lograr o bloque de unidade que vai facer fronte ao PP, onde se tecerán alianzas pre e postelectorais con distintas forzas para ter unha maioría social suficiente para ter unha alternativa a Feixoo baseada nun programa e hai xente que ve unha confluencia sen ter un modelo consolidado coma nós, que si temos un modelo territorial claro. Non cremos en espazos mixtos, mestizos, sen ter pechado iso antes. A outra candidatura avoga pola confluencia en abstracto, non vemos moi ben cal é o seu proxecto e é o que quereriamos saber e creo que aos inscritos é o que lles debería importar. "Son nacionalista do xeito que vía o nacionalismo en clave federalista Castelao" -Un dos momentos chave do seu mandato é o lanzamento e conformación de En Marea na Galiza, que remata co seu salto ao Parlamento. Que destaca dese proceso e da súa actividade parlamentar? -Téñolle moito respecto a cada un dos deputados do grupo e damos cada un o mellor de nós. Temos diferenzas en relación a como se ten que articular a unidade mais temos claro o programa practicamente en todo. Si que diferimos no modelo territorial. Desde a candidatura de Carolina [Bescansa] apostamos máis por un proceso constituínte que por estar referenciándonos en Catalunya. Non vemos igual como se artella o problema territorial real que existe no Estado. Sen partir dunha tese independentista, Carolina teno moi claro, e eu, como Carmen Santos, que son nacionalista do xeito que vía o nacionalismo e o autogoberno galego en clave federalista Castelao, creo que hai que poñer sobre a mesa un proceso constituínte que poida abrir a vía dunha reforma constitucional profunda. -Que a leva a presentar a súa renuncia á dirección de Podemos e a non continuar á fronte da Secretaría Xeral? -O meu papel e o meu obxectivo cumprinos. Foron dous anos moi intensos e agora, despois de traballar de maneira incansábel en procesos internos, apetéceme centrarme en temas máis programáticos e de modelo. A Secretaría Xeral require moito traballo interno e eu podo facer un papel fundamental noutro eido institucional a nivel Galiza, ao igual que Carolina a nivel estatal, e iso vai ser moi bo para construír á alternativa a Feixoo. -Que lle responde a quen di que Bescansa é unha paracaidista sen vinculación a Galiza e a quen considera que a súa candidatura representa un xiro centralista en Podemos? -Carolina estivo desde o minuto un implicada coa organización na Galiza, coas cuestións galegas e por respecto aos deputados do grupo confederal de En Marea non quixo coller ese protagonismo. Houbo unha petición unánime da dirección e de gran parte das bases para que ela viñese cando eu decidín que outra persoa continuase co labor que eu viña desenvolvendo. Ela non é en absoluto paracaidista porque sempre estivo e tivo sempre unha relación con todos nós. Quen renega dunha persoa como Carolina está rexeitando todas as galegas e galegos que están vivindo fóra de Galiza por unha cuestión da nefasta xestión de Feixoo e os problemas do mercado laboral e de modelo que ten Galiza. Quen renega de Carolina está poñendo o dedo acusador ao chamarlle paracaidista a calquera que queira volver a Galiza e está pendente da nosa terra, iso é antigalego e antiamor a Galiza. "É a primeira vez que vou asistir ao plenario de En Marea e Carolina tamén vai asistir" O 27 de outubro En Marea celebra o seu plenario. Cal é a súa postura ao respecto? Imos participar en todo o que sexa contribuír para seguir ampliando os espazos de cambio e mellorar os espazos de cambio desde a lóxica dos programas e dos modelosVou asistir a ese plenario. É a primeira vez que vou asistir e Carolina tamén vai asistir. E a xente que impulsa este proxecto vai intentar asistir para intentar mediar no conflito que hai desde un punto de vista de modelo e de programa. Nós queremos participar como organización.


Summary: Entre este luns e o xoves os seus afiliados e afiliadas votarán se a formación se suma a Compostela Aberta, crea unha nova plataforma cidadá ou non concorre de ningunha forma. As restantes asembleas locais de Podemos realizarán votacións nas vindeiras semanas.

O pasado mes de outubro a Asemblea de Podemos aprobou (páxina 13 do seu documento político) que a formación non concorrería ás eleccións municipais con esta marca, pero si animou os círculos locais a participar en iniciativas municipalistas "que cumpran cos requisitos da nova política e as posibilidades de vitoria e cambio". As eleccións municipais, destacaba o texto, "deben servir para visibilizar, especialmente nas grandes cidades, as posibilidades de desborde e dunha nova maioría, así como para afianzar comunicación e alianzas con moitos sectores da cidadanía mobilizada". A decisión, en calquera caso, debería ser adoptada autonomamente polas persoas inscritas en cada localidade. En cidades e vilas de todo o Estado hai tempo que Podemos participa de forma evidente nas plataformas cidadás (por exemplo en Guanyem Barcelona ou en Ganemos Málaga), aínda que a súa participación non se fixo oficial ata as últimas semanas. En Madrid, de igual xeito, Podemos aprobou impulsar conxuntamente con Ganemos Madrid unha "candidatura cidadá de unidade popular". En Galicia, semella que a confluencia pode ser máis doada na Coruña (coa Marea Atlántica), Ourense (Ourense en Común) ou Pontevedra (coa Marea Pontevedra), pero en calquera caso a participación de Podemos e a fórmula para facelo posible aínda debe ser debatido e votado polos círculos. E o mesmo, nas restantes cidades e moitas vilas do país. Se a resposta é afirmativa, proponse unha segunda cuestión: se Podemos se "integra, suma ou apoia" a Compostela Aberta ou se crea "unha plataforma cidadá, un proxecto novo" Unha das cidades nas que esa confluencia está en debate é Santiago. As máis de 800 persoas inscritas no círculo local de Podemos están convocadas esta semana a decidir se a formación participa nas eleccións municipais de maio, e de que forma o fai. As votacións, en formato electrónico, comezaron este luns pola mañá e estarán abertas ata o xoves ás doce da noite. A consulta, vinculante, consta de dúas preguntas; a primeira é "Se Podemos Compostela vai estar presente nas municipais dalgunha forma". E, se a resposta foi afirmativa, proponse unha segunda cuestión: se Podemos se "integra, suma ou apoia" a Compostela Aberta ou se crea "unha plataforma cidadá, un proxecto novo ao que convidaremos a sumarse ao todos os cidadáns e colectivos da cidade, incluíndo por suposto a Compostela Aberta". O Consello Cidadán elaborou un documento cos pros e os contras que tería para Podemos Compostela sumarse a Compostela Aberta, e tamén as vantaxes e desvantaxes de crear unha nova plataforma O Consello Cidadán Municipal fixo pública unha análise das opcións e a súa valoración de Compostela Aberta, sinalando que na súa opinión "cumpre cos requisitos especificados no documento Político". Porén, tamén defende que "a creación da nova plataforma habilitaría un espazo orixinal, un instrumento de cambio, que sería necesario definir xunto cos cidadáns e colectivos que se comprometan na súa construción". O Consello Cidadán elaborou así mesmo un documento cos pros e os contras que tería para Podemos Compostela sumarse a Compostela Aberta, e tamén as vantaxes e desvantaxes de crear unha nova plataforma, e que foron debatidos nunha asemblea celebrada o pasado 29 de xaneiro. Entre os puntos positivos desa integración en Compostela Aberta, destácase que "existen contactos establecidos co mundo da cultura, da educación e a mobilidade de cara a comezar cos traballos de redacción dun programa electoral" e tamén que "a experiencia electoral previa dalgún dos seus membros, ademais da posible participación de partidos consolidados, achegaría coñecementos, experiencia e potencial electoral". Entre os negativos, sinálase que "acaban de empezar e algúns observadores consideran que xa están amortizados como proxecto", "a existencia de membros que poden relacionarse coa vella política, xente cunha traxectoria política previa que pode interferir na imaxe dun proceso novo, cidadán e independente" ou que "o proceso estivo moi mediatizado por Anova e EU, o seu comportamento partidista apartou a bastante xente do proceso, xente que pode resultar difícil recuperar". En canto á opción de conformar unha nova plataforma, destácase que "atraeríamos con maior facilidade a persoas non involucrada politicamente", que "representaría dunha forma máis clara a imaxe de Podemos e o seu potencial tirón mediático e electoral" e que "sería máis doado controlar que non se convertese nunha sopa de siglas camuflada". Entre os contras desta fórmula, cítase a "escaseza de tempo para comezar o proceso de formación", a necesidade de "recoller sinaturas de apoio no caso de ir como Agrupación de Electores" e que sería "difícil explicar a decisión de non integrarnos nunha plataforma xa existente que cumpre cos requisitos establecidos no documento político".


Summary: Proxectarase esta terza feira no Teatro Colón da Coruña, ás 20:00 horas. Tamén se presenta o libro 'Unha guía imperfecta', que ofrece unha proposta práctica para axentes culturais que traballan en proxectos internacionais e queren promover prácticas de xestión respectuosas coas linguas minorizadas.

Coincidindo coa celebración esta terza feira do Día europeo das linguas, o Teatro Colón da Coruña acolle a proxección dun documentario que narra a experiencia de encontro pola diversidade que xuntou culturas da costa atlántica europea, 'Tosta'. O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira e a delegada na Coruña Celia Armas, xunto coa vicepresidenta da Deputación, Goretti Sanmartín, presentaron a iniciativa. A Mesa é a representación galega neste proxecto, promovido dentro da programación de Donostia 2016, Capital Europea da Cultura.. "Tosta reivindica a diversidade lingüística desde o punto de vista das linguas minorizadas. O proxecto puxo en valor a diversidade coa participación de sete países con linguas minorizadas". Irlanda, Gales, Escocia, Cornualles, Frisia, Galiza e Euskal Herria. Protagonismo Marcos Maceira salientou o éxito do proxecto Tosta á hora de mostrar "os problemas e a proximidade que teñen todas estas linguas en situación de minorización". En canto ao libro que agora se presenta, Maceira fixo fincapé en que é o "resultado práctico do que se viu no desenvolvemento dunha iniciativa en que as linguas que estaban minorizadas tiveron o protagonismo". O proxecto terá continuidade con motivo da conmemoración da Capital Europea da Cultura en Leeuwarden, Frisia, "en que estará de novo presente a lingua galega que é,a mellor maneira de dar a coñecer a nosa música, paisaxe ou literatura". A preguntas sobre a situación do galego a respecto doutras linguas minorizadas que participaron en Tosta, Maceira apuntou que "se nos comparamos co córnico estamos mellor porque estaba practicamente desaparecido mais hoxe conseguiu ter falantes, é dicir, sumar, fronte a nós que estamos a ver como diminúen. En comparanza co bretón, estamos en mellor situación ao ter lexislación na materia. Mais o galego éa única lingua do Estado que non ten dereitos básicos elementais para utilízalo no ámbito do consumo, que si teñen catalán e éuscaro".


Summary: Antes do día 30 de maio, prazo límite para presentar a documentación perante a ICANN, a asociación PunroGAL presentará nunha mesa redonda o seu traballo ao público.

A asociación PuntoGAL leva desde o verán do 2006 traballando pola consecución dun dominio propio para Galiza. Desde aquela un cento de entidades e máis de 10.000 persoas sumáronse á iniciativa que teñen outros países como Catalunya. Agora a candidatura para un dominio de internet de primeiro nivel para a lingua e cultura galegas está a piques de remitirse en prazo e forma. A ICANN, o ente que goberna as direccións de internet, pechará o prazo para remitir as propostas o día 30 de maio, mais a Asociación puntoGAL xa completou todos os trámites económicos, técnicos e administrativos para a solicitude do .gal. A Asociación puntoGAL xa completou todos os trámites económicos, técnicos e administrativos para a solicitude do .gal. Con motivo da remisión da candidatura do puntoGAL, a Asociación organiza unha presentación e unha mesa redonda na Biblioteca da Galiza o martes 29 de maio ás 12 horas, en que participarán representantes da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia, da Fundació Puntcat (que xestiona o .cat, o dominio da lingua e cultura catalás), a Secretaría Xeral de Política Lingüística, Consello da Cultura Galega, EGANET, Asociación Galega de Editores e Código Cero. O acto, segundo informan desde a asociación, servirá tamén para explicar os prazos do exame da ICANN e as futuras formas de rexistro do .gal.