Summary: A Associaçom Galega da Língua (AGAL) nomea socios de honra tres pioneiros do reintegracionismo moderno na conmemoración do 40 aniversario da fundación da entidade.

A Associaçom Galega da Língua (AGAL) nomeou en asemblea este domingo 19 de decembro como socios de honra os profesores José Luís Rodríguez, José-Martinho Montero Santalha e Isaac Alonso Estravis, fundadores e aínda membros activos da AGAL. Homenagem aos sócios de honra #40aniversárioAGAL 🎊 pic.twitter.com/OUeWNMqPrE— a AGAL (@AGALgz) December 19, 2021 O nomeamento produciuse no marco das actividades que a entidade realizou este domingo para conmemorar os 40 anos do seu nacemento. Pola mañá inaugurouse na presenza de representantes de diferentes colectivos e institucións unha placa conmemorativa para lembrar o acto fundacional cos nomes das 40 persoas que promoveron en 1981 a entidade. Foi no mesmo lugar en que naceu a AGAL hai catro décadas: o Centro Don Bosco de Santiago de Compostela. Alí se realizou en 1981 a primeira asemblea da Associaçom. Naquela data, sinala a entidade nun comunicado, 50 persoas botaban a andar un proxecto chamado a mudar o rumbo da lingua no que supuxo o comezo do movemento reintegracionista moderno e do desenvolvemento sistemático desta escrita. Os homenageados dizem umas palavras #40aninversárioAGAL pic.twitter.com/mE4JeYV5CT— a AGAL (@AGALgz) December 19, 2021 Aliás, no interior do recinto enterraron unha cápsula do tempo con as avaliacións das persoas participantes sobre a situación actual da lingua galega e mais unha previsión da mesma en 2081. Ese é o ano no que se prevé abrir esta cápsula, a coincidir co centenario da AGAL. O contedor acolle así textos inéditos que só se darán a coñecer dentro de 60 anos. A xornada continuou cun xantar en que interviron diferentes socias e socios fundadores para lembrar aquel momento fundacional e recoñecer o traballo de toda unha vida desenvolvido por José Luís Rodríguez, José-Martinho Montero Santalha e Isaac Alonso Estravis no seo do reintegracionismo. O proceso de fundación da AGAL foi impulsionado por un numeroso grupo de persoas, moitas delas discípulas de Ricardo Carvalho Calero. Xavier Alcalá, José Luís Rodrigues, Aracéli Herrero, Xosé Ramón Pena, José Martinho Montero Santalha, Maria do Carmo Henríquez Salido, Joám Trilho, X. Rodríguez Baixeras, António Gil, José Maria Monterroso Devesa, Joám Carlos Rábade Castinheira, Joaquim Campo Freire ou Manuel Miragaia Doldám aparecen como algúns dos nomes máis destacados daquel proceso, sinala a AGAL nun comunicado enviado aos medios. Destacan desde a entidade que, "aínda que algúns deles se desvincularon do colectivo co tempo, sorprende como, logo de 40 anos de traxectoria, moitos continúan vencellados ao proxecto e á causa lusista, ademais de ser fundamentais no desenvolvemento doutros proxectos do movemento reintegracionista".


Summary: Hai activos cinco lumes que xa calcinaron máis de 3.300 hectáreas.

Os incendios continúan a asolar Galiza nestes días de inicio de setembro, cebándose especialmente na parte sur da provincia de Ourense. Cinco son os lumes activos, dous deles especialmente graves, con centos de hectáreas calcinadas e dificultades para controlalos: o de Oímbra e Muíños. En Oímbra decretouse o Nivel 2 por risco para as persoas e evacuouse unha aldea cercada polas lapas. Neste incendio van calcinadas máis de 1.500 hectáreas. Tamén se decretou o Nivel 2 en Muíños (xa desactivado) pois o lume ameazaba varias casas. O incendio asola o parque natural do Xurés, un entorno de gran riqueza ambiental. Arderon máis de 800 hectáreas e a propia Xunta recoñecía que a situación é crítica. Mais estes non son os únicos incendios que afectan a Ourense, segundo a Consellaría de Medio Rural que, cómpre lembralo, só informa daqueles que superan as 20 hectáreas: Lobeira, Lobios e Borobás completan o mapa dos lumes que estaban activos a comezos desta cuarta feira en Ourense. No de Lobeira xa se superaron as 50 hectáreas queimadas e no de Borobás as 500. O que si está controlado é o incendio que afectou á parroquia de Requeixo, en Chantada, e que arrasou máis de 104 hectáreas. Galiza padeceu nestes 5 anos 18.000 lumes forestais que queimaron 92.000 hectáreas de monte. Só no 2015 houbo no noso país 2.882 lumes forestais mais só 740 mereceron a categoría de 'incendios' para a Consellaría. Entre uns e outros supuxeron 11.800 hectáreas de superficie queimada, das cales perto de 4.900 eran de superficie arborada.


Summary: Salto cualitativo no confronto entre Catalunya e o Estado. A xuíza da Audiencia Nacional Carmen Lamela acaba de enviar a prisión, incondicional e sen fianza, a Jordi Sànchez e Jordi Cuixart, sob a acusación de sedición.

O encarceramento de Jordi Sànchez e Jordi Cuixart -presidentes da Assemblea Nacional Catalá e Òmnium Cultural- é unha medida cautelar que adopta a xuíza da Audiencia Nacional, Carmen Lamela, que lles imputa a comisión dun delito de sedición por pretensamente liderar os protestos que o pasado 20 de setembro se produciron na cidade de Barcelona após a intervención da Garda Civil contra consellarías do Govern, saldada con detencións de altos cargos. Sànchez e Cuixart son figuras moi relevantes do tecido social soberanista e o seu encarceramento significa unha nova escalada na tensión entre Catalunya e o Estado español, nun momento en que o Goberno de Rajoy continúa a amagar coa activación do artigo 155, o que deixaría en suspenso o autogoberno. A xuíza encarcera Sànchez e Cuixart, mais deixa en liberdade con medidas cautelares -retirada do pasaporte, proibición de saír do Estado español, comparecencia perante o xulgado cada día 15 días- o chefe dos Mossos D'Esquadra, Josep Luís Trapero. O delito de sedición envolve penas de prisión que até poden chegar aos 15 anos de prisión.


Summary: M.A.F. M, de 61 anos e veciño de Pontevedra, faleceu por aplastamento nun accidente co guindastre que manexaba.

Un traballador faleceu na mañá de hoxe por aplastamento nun accidente laboral rexistrado no Porto de Marín nunha operación co guindastre que manexaba. Así o informou o 112, que sinalou que o equipo sanitario desprazado non puido facer nada por salvarlle a vida após este accidente laboral, ocorrido sobre as 11,30 horas. Á zona o 061 desprazou unha ambulancia de soporte vital avanzado cuxo persoal confirmou o falecemento do home M.A.F.M., de 61 anos de idade, indicaron a Europa Press fontes sanitarias. Ademais de persoal do 061 acudiron ao lugar axentes da Garda Civil e da Policía Local para aclarar as circunstancias deste sinistro. Fontes do Instituto Armado sinalaron Europa Press que abriu unha investigación en relación á morte deste traballador, veciño de Pontevedra, para aclarar as circunstancias do accidente laboral. Un total de 28 persoas falecen en accidente laboral no primeiro semestre na Galiza. O noso país rexistrou un total de 11.493 accidentes laborais no primeiros seis meses do ano. Entre eles, ademais dos mortais, houbo 207 graves e 11.258 leves. Do total, 27 dos sinistros con falecidos na Galiza producíronse na xornada laboral e un en itínere. Estas 28 vítimas mortais supoñen unha menos que as 29 do primeiro semestre de 2019, aínda que este ano estivo marcado polo confinamento e o estado de alarma a raíz do coronavirus.


Summary: Político e escritor, Floren Aoiz (Tafalla, 1966) leva implicado na esquerda abertzale desde moi novo, asumindo diferentes responsabilidades políticas ao longo destes trinta anos. Actualmente é responsábel da Fundación Iratzar, centrada na "reflexión estratéxica". Eis un extracto da entrevista publicada no número 358 do semanario en papel Sermos Galiza.

A abstención foi a aposta de EH Bildu para a investidura de Pedro Sánchez. Será esa a opción tamén en setembro? É imposíbel saber o que acontecerá en setembro. EH Bildu decidiu non obstaculizar un goberno de acordo entre PSOE e Unidas Podemos. Esa oportunidade truncouse, mais non polos independentistas vascos e cataláns, senón por outras razóns que teñen a ver coa falla de visión estratéxica de quen se autorepresentan como herdeiros do 15M e, sobre todo, coa determinación dos poderes fácticos de impedir un acordo que precisaba do apoio do independentismo. Por outra banda, teñamos en conta que vén aí a sentenza do "Procés" e iso vai ter, sen dúbida, consecuencias. Ademais, as chiscadelas do PSOE a Cs e PP son clarificadoras. É evidente que o PSOE non quería un goberno que se parecese á interesante experiencia portuguesa. Sexa cal for o escenario de restauración conservadora que finalmente se impoña, tanto para unha maioría institucional de dereita autoritaria, como para unha nova centralidade PSOE‑Cs ou algo parecido, precisan a desmobilización desa gran forza social indignada que irrompeu no Estado nos últimos anos, e niso están. O drama é que os dirixentes de Unidas Podemos, incapaces de ler o que está a suceder, tragaron o anzol e traballan a marchas forzadas na súa autodestrución. Nun escenario de recentralización e de rearme do discurso unionista, que papel deben de xogar o soberanismo de esquerdas galego, vasco e catalán? Creo que pode haber algunha confusión co noso papel porque vivimos tempos moi convulsos nos que algúns mapas do pasado non nos serven para gran cousa. Hai quen interpretou que a abstención independentista ante Pedro Sánchez era responsabilidade de Estado, e é verdade, mais non responsabilidade co Estado español, senón responsabilidade cos Estados que aínda non temos mais queremos ter. En absoluto estabamos actuando en termos de gobernabilidade española, esa non é a nosa axenda. Debemos saber ler ben o tempo en que libramos a nosa loita. No ámbito do Estado español hai un refluxo dalgúns dos ciclos de loitas que desencadenou a crise de 2008: o proceso soberanista catalán enfróntase a importantes dificultades e complicacións; en Euskal Herria, o soberanismo de esquerdas consolidouse, mais a mudanza en Nafarroa non se puido repetir; o PNV é cada vez máis conservador… Neste contexto, a liña imperante é, coincidindo coas grandes tendencias a nivel europeo, un desprazamento xeral cara á dereita: privatizacións, recentralización, autoristarismo, novos recortes, democracias cada vez máis precarias. [Podes ler a entrevista íntegra no número 358 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa]


ois, verán, parece que depende. Seica temos un conflito, ou escisión, entre legal e lexítimo, onde o primeiro é obvio e o outro vai por barrios. Falamos, claro, dos postos de representación política obtidos en acto electoral; e si, en efecto, con aplicación inmediata ao proceso desenvolvido no ámbito nacionalista galego, de- ou re-construtor conforme se mire. Hai, en principio, dous puntos de vista. Un, o escano ou concellaría é da candidatura, sexa ou non partidaria; outro, da persoa elixida que toma posesión. Xogan aí principios diverxentes e o marco lexislativo xeral atribúello ao electo, que non causa baixa como non dimita: eis o legal, e nin aínda os máis preocupados polo transfuguismo seica atoparon modo ou motivo eficiente para mudar a norma. Pasa que esta non carece de argumento. En lóxica primaria, o deputado ou concelleiro adquire persoalmente un compromiso coa cidadanía, e a súa presenza na lista debe ser estimada coadxuvante na adquisición de sufraxio. Nalgún sistema, tal o británico ou o norteamericano, a relevancia do individuo é tal que se considera o elixido como representante directo dos electores; nos órganos lexislativos dos USA, votan a prol ou en contra do seu partido ou presidente segundo o caso, momento e sen atrancos. Entre nós, xaora, non hai listas abertas nin, coma onda os anglosaxóns, candidato individual para posto único. Suponse, logo, que o cargo público se debe aos seus votantes, pero tamén asume unha obriga con respecto á candidatura da que forma parte, tanto máis -posiblemente- se esta foi presentada por un partido político; velaí, probablemente, un dos motivos que sustentan eticamente a existencia dunha Lei Antitransfuguismo. E deixemos a cuestión legal. Porque o que a min máis me interesa, arestora, é a lexitimidade. Primeira cuestión: entender que a acta pertence, de seu e integralmente, ao partido converte o titular nun aplicador mecánico de encomenda ou consigna: caso extremo, o elenco de aplaudidores- apupadores que ás veces parece nutrir as bancadas no parlamento español; facilita a planificación e manobra das cúpulas directivas, xaora, pero tamén confire un aquel de monotonía e artificio que igual ata incide na moi vixente indiferenza pública. Non promovo eu que o parlamentario xestione o seu escano con total autonomía, moito menos que o 'negocie': pero algo da representación ou portavocía social reside na súa persoa, e o noso pensamento político non parece darlle moita cabida a tal idea que agora deixo, por prolixa. E aquí está o segundo asunto, de sentido bastante común: en eleccións municipais cobra particular notoriedade o aspecto persoal. Parte da credibilidade ou apoio a unha lista ten orixe partidaria xeral; parte, na executoria local do grupo e, cando menos, aspectos do programa presentado; unha porcentaxe achégana os membros da candidatura; e non pouca afección e defección adoita estar vinculada á sona e persoa do encabezador. Pode alguén, por méritos propios, chegar a alcalde nun lugar onde a súa (por exemplo) fronte concita identificación política menor: verbi gratia ese Fernández Lores que a miúdo me evoca os senadores demócratas por Montana. E difícil se volve radicar a identificación popular nun logotipo. Xaora, usualmente o devandito serve para posible reflexión teórica ou capítulo menor de gramáticas pardas. Ora ben, como xurdiu entre nós a non menos inusual ca típica ocasión excepcional, velaquí o terceiro chanzo: que será o que convén no caso de escisión partidaria? Xa que estas non alteran o curso político nin interrompen lexislaturas, atopámonos de súpeto con cargos públicos inicialmente adscritos a unha sigla que deixa de ser propia; en tales situacións, o administrador da marca adoita reclamar a totalidade do patrimonio e bens, alegando un fundamento que vou denominar -por unha vez- xustiza restitutiva. Non aceptar un reparto supón, ou parece, adxudicarlle á sigla a titularidade moral de todos os cargos; en lóxica representativa, paréceme excesivo, inadecuado. Se a ideoloxía e propósitos da parte escindida non entran en contradición co programa electoral que asumira; se os seus actos e procedementos non apuntan a confluencia cun partido xa existente; nomeadamente, se a separación obedece a lectura ou interpretación da que foi filosofía política basicamente compartida... diría eu, daquela, que ambos sectores parecen ter dereito a parte do capital institucional posuído no momento. Admito que é revesgado facer as partillas: en proceso xeral e parlamentario, habería que estimar tamaño da escisión, número de representantes e relevancia da representación; hai quen engade estes días, aínda, a conveniencia de asumir compromisos económicos, principalmente se hai débedas. No ámbito municipal, a lóxica radica máis na localidade, a lista e mailo seu impacto. Velis nolis, cumpriría un esforzo de avinza non baseado exclusivamente no cui prodest? Non sería para mal, entendo, se o proceso que vostedes saben enveredase por tal camiño. Aínda que agora esteamos en guerra e a reflexión seica leve, de momento, a sitio diferente.


Summary: @s gandeir@s galeg@s protagonizaron unha nova xornada da folga de entrega de leite en demanda duns prezos xustos. Malia as perdas económicas que esta medida "desesperada" lles ocasiona, uns 300 euros por explotación e día. Malias presións de algunhas empresas para que poñan fin á protesta. E malia o desleixo da Xunta, que tenta escurrir as súas responsabilidades na situación.

A folga de entrega de leite que comezou na madrugada da segunda á terza prosigue. @s gandeir@s non entregan nin un só litro de leite, nunha protesta cun seguimento total, segundo as organizacións convocantes. Demándase un prezo xusto para o produto, que na Galiza ten o prezo máis baixo do estado. O que pagan por un litro de leite non cobre, nin de lonxe, o custo de o producir. Por iso as 11.000 explotacións lácteas galegas están ao bordo do abismo. E por iso, esta folga. Na primeira xornada, foron máis de 6.000 toneladas de leite as que se deixaron sen entregar. Desde o inicio da protesta, pola volta de 12.000 toneladas quedaron sen repartir, cunhas perdas para os e as produtoras de máis de catro millóns de euros. Nas últimas horas, gandeir@s denunciaron o comezo de "presións" por parte dalgunhas empresas para que se poña fin a esta mobilización. Nomeadamente na comarca do Deza, máis tamén en lugares como Santa Comba. @s productores tamén queren que distribución e industria tomen nota do "dramático" da situación que atravesan as 11.000 explotacións leiteiras que hai na Galiza, a metade do total do Estado español. Nos últimos anos tiveron que pechar máis de 5.000 explotacións e se non hai un cambio, indican ese vai ser o futuro da inmensa maioría daquelas que quedan. A Xunta, con competencias mais sen vontade Lembrábano @s convocantes da protesta no inicio da mesma: a Xunta actúa en sectores como o naval ou Alcoa, onde non ten todas as competencias, entrementres no do leite, que si as ten, non move ficha. "É todo botar balóns fóra". Un exemplo diso foi o propio discurso de investidura de Feijóo esta segunda, onde se limitou a enumerar lugares comúns (sector estratéxico, compromiso da Xunta...) mais sen concretar se vai dar algún paso para solucionar o problema. E a conselleira de Medio Rural, Rosa Quintana, limítase a dicir que "entende" o malestar d@s gandeiros e que "estamos a traballar". Mais polo de agora, e ao igual que nestes últimos catro anos, o sector non viu medida algunha.


Summary: O anuncio de posíbel acordo entre ambos grupos automobilísticos non crea expectación entre as forzas sindicais.

A confirmación de contactos entre PSA Peugeot Citröen e Fiat Chrysler Automobiles (FCA) de cara a unha posíbel fusión entre ambas compañías está a ser seguida con interese desde Vigo. Segundo informa Europa Press algúns sindicatos como UXT fixeron un chamamento á cautela tras saber da nova polos medios de comunicación e por un correo electrónico da compañía. Manuel Domínguez, responsábel da CIG no comité de empresa PSA Citröen, asegura a Sermos Galiza que aínda non teñen coñecemento "oficial" deses contactos e sinala que "a preocupación que ten a día de hoxe o cadro de persoal de PSA Citröen non son as conversas con Fiat. "A preocupación en Vigo son as futuras condicións sociolaborais e económicas nese convenio que agardamos que abra dunha vez", engade, e pon como exemplo outras "conversas" que tiveron lugar con Renault e que logo "quedaron en nada". Desde CC OO o seu responsábel de Industria, Celso Carnero, afirma estar "á espera" dos acontecementos. "Hai tempo que analizamos o sector, onde xa había previsión deste tipo de fusións", indica.


Summary: O Frigoríficos do Morrazo vence por 28-26 no "derbi da ría" do balonmán galego grazas a unha gran remontada final encabezada polo seu capitán, Suso Soliño

Partido de tensión, de nervios, de agresividade... partido de rivalidade en definitiva o disputado este sábado no Gatañal. Un Gatañal que tiña gañas de volver recibir ao Octavio na liga Asobal tres anos despois e presentou o ambiente das grandes ocasións: metido no partido e facendo presión a rivais e árbitros desde o primeiro momento. Rafa Dasilva, veterano xogador do Octavio, ex do Cangas, era asubiado cada vez que interviña. En canto ao xogo, o Cangas gañou finalmente 28-26 cunha gran remontada final posibilitada pola achega do capitán Suso Soliño, autor de sete tantos, seis deles nos últimos vinte minutos, incluído o que certificaba o triunfo cangués no último minuto. O Gatañal rematou recoñecéndoo como heroe do choque ao berrar "Suso, Suso". O Octavio dominou no marcador a partir do tramo final da primeira metade, na segunda a súa vantaxe roldaba os tres, catro e ata cinco goles, pero os locais remontaron nos últimos doce minutos. A actuación dos colexiados Ballano Dueñas e Belloso Pérez foi moi protestada no Gatañal, sobre todo polas continuas faltas en ataque sinaladas aos cangueses, que lle custaron algún gol, e polos numerosos 'sete metros' que decretaron a prol dos vigueses. O Gatañal berraba "¡Manos arriba, esto es un atraco!", mentres os colexiados amoestaban o adestrador dos cangueses, Víctor García 'Pillo', polos seus acenos de disconformidade. Ata oito 'sete metros' lanzou o Octavio, sete deles transformados por 'Cerillo', que fallou o último a tres minutos do final. A actuación dos colexiados foi moi protestada no 'derbi da ría' Nos primeiros minutos as intensas defensas impoñíanse aos ataques e os goles non chegaban. O marcador mantívose igualado ata o empate a oito, a nove minutos da conclusión do primeiro acto. Entón o Octavio empezou a poñer terra de por medio grazas á boa defensa. Gozou dun 9-13 e foise ó descanso con 10-13. O Cangas saíu disposto a igualar o choque na reanudación con dous goles rápidos. Non obstante, o panorama cambiou pouco despois. Dúas exclusións posibilitaron que o Octavio volvese escapar no marcador, ata o 14-19 que figuraba aos dez minutos do segundo tempo, tras bastante tempo do Cangas sen ver porta. Pero entón volveu á pista Suso Soliño, capitán do Cangas de 37 anos, e marcou o gol número quince do Cangas. O Octavio mantivo a diferenza nos seguintes minutos cos goles do sueco Filip Kallman, autor de cinco tantos, de Pablo Cacheda e do asubiado Rafa Dasilva. David García fallou un penalti para o Cangas, que se sostiña polas paradas do gardameta Javi Santana. A diferenza para o Octavio era considerable pero non definitiva. Así chegabamos ao 19-24 a pouco máis de dez minutos para o final, cando todo cambiou. Grazas ós goles de Dani Cerqueira, autor de cinco tantos no partido, e, sobre todo, do incombustible extremo dereito Suso Soliño, o Cangas igualou a 24 a cinco minutos para o final. O marcador mantívose igualado por uns intres, nos que 'Cerillo' fallou un 'sete metros', ata que se chegou ó último minuto con empate a 26. Un gol do húngaro 'Levi' e un 'sete metros' transformado por Suso Soliño inclinaron a balanza para o Cangas no coñecido como "derbi da ría" . O conxunto de 'Pillo' suma a cuarta vitoria da temporada e ascende ata o posto trece da clasificación Un derbi dos dous únicos equipos galegos na Asobal que nas últimas cinco ocasións que se mediron saldouse con triunfo para o Cangas. O conxunto de 'Pillo' suma a súa cuarta vitoria da temporada e ascende ata o posto número trece dos dezaseis da Asobal e supera na táboa ao Octavio, situado agora na posición número catorce. Ambos deben seguir loitando para manter o seu posto na máxima categoría do balonmán español. Tamén foi tarde de homenaxes no Gatañal. O deportista español máis laureado nos Xogos Olímpicos con cinco medallas, o cangués David Cal, fixo o saque de honra e recibiu do presidente do Cangas unha camiseta co número cinco. Tamén levaron a homenaxe do club cangués catro persoas históricas para o club, Francisco Martínez Prieto, Benjamín Costas, José Iglesias Acuña e Penelas, con motivo do seu 50 aniversario.


Realmente, os conceptos comezan a escasear. E tamén a capacidade de nomear o escapismo dos gobernantes da cuestión pública nos concellos, na nación e no estado á hora de minimizar, xustificar e argumentar sobre a presenza da corrupción. Pero non podemos pechar os ollos ante esta realidade antidemocrática: todos os demais sentidos alporízanse ante as tramas de corrupción que se espallan polas distintas xeografías do territorio (exemplo paradigmático que, a min, cando menos, me produciu moitos sentimentos negativos: a suposta conversa recollida nas escoitas telefónicas onde o acusado Sr. Espadas diría "que tal empresa faga como fai a outra" para acadar...que?). Prodúceme vergoña como se erguen os medos que a xustiza ten para asumir certos retos, tal como se manifestou despois das inculpatorias declaracións do antigo socio de Urdangarín E prodúceme vergoña como se erguen os medos que a xustiza ten para asumir certos retos, tal como se manifestou despois das inculpatorias declaracións do antigo socio de Urdangarín. Mais retornemos aos conceptos, o máis importante, como diría o protagonista interpretado por Manquiña: putrefacción, descomposición ou degradación poderían ser termos igualmente válidos para acompañar estas palabras como título. Optei por diarrea estrutural, porque a diarrea é a consecuencia das condicións insalubres, tal como acontece, por desgraza, nos países empobrecidos, onde é unha das causas de morte máis frecuente. A corrupción é unha diarrea aguda que pode conlevar a morte...da democracia, se non se aplican remedios de saneamento estrutural. Yolanda Díaz, vicevoceira de AGE, obrigaba a Núñez Feijóo a responder sobre "que acontecía no seu partido" no tocante á multitude de casos de corrupción que, en Galicia, afectaban a destacados membros da súa organización política No Pleno do Parlamento de Galicia, na pregunta ao Presidente (13 de febreiro de 2013), Yolanda Díaz, vicevoceira de AGE, obrigaba a Núñez Feijóo a responder sobre "que acontecía no seu partido" no tocante á multitude de casos de corrupción que, en Galicia, afectaban a destacados membros da súa organización política. A resposta foi un exercicio malabar de escapismo, de non asumir a realidade na que vive e escudarse noutras comunidades autónomas, cando na pregunta o caso Bárcenas só servía de referencia paradigmática. Nada nos dixo Feijóo sobre Galicia. Nada. E non obstante, ao día seguinte, xoves, toda Galicia convulsionaba pola repercusión que estaban tendo os rexistros e detencións practicados en Compostela. E, de novo, o presidente constataba que "non é normal" (declaracións que foron vendidas como contundentes) Só faltaría!!! E que habería que dar desculpas: ao día seguinte era Currás quen as daba. Lamentable! Agardan pechar a escandalosa situación que vive o Concello de Compostela (acusacións, sospeitas, imputacións, detencións, presións de todo tipo...) cunha simple desculpa?? Isto non é o patio dun colexio. Falamos da cousa pública, do espazo que non é de ninguén porque é de todas as persoas. A corrupción mata a democracia. Así de sinxelo. E os cargos públicos deben ser modélicos á hora de preservar a ética que debe impregnar a súa conduta...e exercer a carga de responsabilidade que emana do cargo. O que me interesa remarcar é a condescendencia xeralizada que escoitei nalgúns medios de comunicación, onde opinólogos e tertulianos inventaban todo tipo de argumento para situar a corrupción como innata e propia do ser humano Máis aló dos pronunciamentos de eleccións anticipadas, reclamadas desde EU Compostela e desde o BNG local, así como desde outros movementos sociais da cidade, para que sexa a voz do pobo a que se pronuncie sobre o futuro goberno do seu concello, o que me interesa remarcar é a condescendencia xeralizada que escoitei nalgúns medios de comunicación, onde opinólogos e tertulianos inventaban todo tipo de argumento para situar a corrupción como innata e propia do ser humano. Con vistas a que? a protexer o goberno de Feijóo? Non creo neste tipo de determinismo. Sería como aceptar que a ética, a conduta honrada, e a boa praxe política son imposibles en democracia. Non. Certo é que a cobiza das persoas pode dar lugar a actos corruptos. Pero canto menos control e regulamentación exista, canta menos participación cidadá e transparencia exista, máis doado será levar a cabo ditos actos. E esas carencias danse porque, hoxe, ao sistema capitalista, á dereita ultraliberal, interésalle máis a maridaxe público-privado, a metáfora da porta xiratoria. O privado ten afán de lucro e beneficio...sempre! E moita da corrupción existente, como vemos na trama Pokemon e na ramificación Manga, ten que ver coas concesións de contratos a empresas privadas no eido público. Concesións que repousan en negociacións que acontecen fóra do espazo regulado, controlado pola cidadanía. Negociacións que conforman o mundo B: o diñeiro non declarado, o dos sobresoldos ilegais, o das amnistías fiscais (noxento comprobar como os enriquecidos levaron o seu diñeiro a paraísos fiscais e agora se benefician dunha amnistía que sempre denunciamos por antisocial e canalla), o das comisións, o dos favores e subornos, o de contratos a dedo con diñeiro público, o apaño de postos de traballo públicos, etc. Ten moito que ver coa penetración e imposición da utopía capitalista ('todos somos ricos'), coa cultura do pelotazo e do enriquecemento rápido, e co modelo de "crecemento" baseado no urbanismo O noso país quizais viva atrapado na carencia de limpeza democrática procedente desa transición inmodélica e amnésica. Quizais. Mais considero que ten moito que ver coa penetración e imposición da utopía capitalista ('todos somos ricos'), coa cultura do pelotazo e do enriquecemento rápido, e co modelo de "crecemento" baseado no urbanismo e a privatización de servizos públicos. A corrupción é unha diarrea que emana da estrutura viciada e baleirada de ética, unha diarrea que pode levar á morte da democracia De feito, en Irlanda, país rescatado, o chamado Tribunal de Mahon, tal como recolle Elvira Méndez Pinedo (La revolución de los vikingos. La victoria de los ciudadanos, Planeta, 2012, pp. 178-179) investigou a corrupción no sector urbanístico e as súas conexións coa política durante dúas décadas (subornos de promotores inmobiliarios a políticos para recualificar terreos para promocións urbanísticas, por exemplo...: non resulta familiar este feito?) e chega á demoledora conclusión, publicada a finais do 2012, de que "a corrupción afecta a todos os niveis da vida política irlandesa" e implicaba a Bertie Ahern, ex primeiro ministro. O dito, a corrupción é unha diarrea que emana da estrutura viciada e baleirada de ética, unha diarrea que pode levar á morte da democracia.


Summary: Carlos Labraña, un dos máis sólidos autores da literatura infantoxuvenil galega, presenta Contra o reloxo, unha historia orixinal e con moitas dimensións capaces de espertar interese e sorpresa.

É case unha inercia falar da clásica precariedade da literatura dramática galega e, dentro dela, da peculiar situación do teatro pensado para a xente máis nova. Porén, o certo é que hai realidades que poñen en cuestión moitos destes puntos de partida. Poder falar de Carlos Labraña como un dos máis sólidos autores da literatura infantoxuvenil galega é inherente a destacar como a súa xa longa carreira se construíu tomando como xénero central o teatro para crianzas. E isto só é posíbel pola aposta de editoras que, como Galaxia, manteñen unha acusada sensibilidade cara a este formato, un dos que máis inesperadamente poden achegarse ao público novo. É certo que a relevancia que ten este tipo de teatro presenta aínda moitas carencias, e non sería xusta a comparación con outros xéneros como a narrativa, pero polo menos podemos dicir que hai partido e que á literatura dramática galega aínda lle quedan minutos para seguir demostrando a súa valía. Contra o reloxo / Carlos Labraña (il. de Fonso Barreiro 'Fon') / Galaxia / 2021 / 128 páxinas / 10,70 euros Xustamente de minutos e das formas de medir o tempo é que nos fala esta nova obra de Labraña, unha historia que nos coloca no escenario dunha reloxaría de vila, un espazo tan inspirador como pouco explotado literariamente e que concede á obra unha aura moi especial capaz de rexer todo o seu desenvolvemento. A cuestión do tempo ábrese ás máis variadas interpretacións e conexións con ideas filosóficas complexas. Non podemos dicir que esta dimensión reflexiva sobre o tempo estea completamente ausente na obra, pero si que o que toma as súas rendas son elementos moito máis dinámicos e relacionados coa acción. Lembrando por momentos outras historias teatrais e cinematográficas con enredos que xogan co absurdo e coas situacións disparatadas, Contra o reloxo depáranos un enredo cheo de acontecementos inesperados, sorpresas e malentendidos. Pola reloxaría dun don Pedro que baralla a súa xubilación pasan multitude de personaxes e cousas sorprendentes, incluída a chegada de misteriosos envíos, un intento de roubo e a aparición dun veciño alporizado coas molestias que o negocio lle leva causando dende hai anos. É un fondo que marca a filiación da obra cun teatro dinámico e moi vinculado á acción, pero que non impide que os xogos que resucitan o pasado e alteran o fluír predeterminado dos reloxos poidan tamén facer a súa aparición e supor unha parte importante do contido dunha trama que, por momentos, mesmo pode achegarse á ciencia ficción. Unha historia orixinal e con moitas dimensións capaces de espertar interese e sorpresa.


O feminismo voltou a dar unha lección no mundo de que hai moitas conquistas que facer ainda, moito que avanzar. De Galiza a Chile o movimento feminista a nivel mundial move marcos de patriarcados e neoliberalismo engarzado no sistema laboral, vital e afectivo. Feminismo "Históricas que non histéricas", levaba unha moza chilena na manifestación de onte no outro Santiago, onde me atopo. Exactamento, facendo historia polas transformacións que empuxa o feminismo para mudar leis e facer cambios. A descalificación é o argumento mais sinxelo de quen non fai nada nin ve que haxa nada por facer. No caso de Chile, a primavera feminista de 2018 abriu un horizonte que estaba esnaquizado por un sistema capitalista depredardor traducido en reducir ás mulleres en obxectos, en productoras, en reducir dereitos. E as mulleres do mundo dixemos que non, que abondaba. Saimos ás rúas polos dereitos como as mulleres da atención domiciliaria ou do sector da conserva; saimos ás rúas contra a violencia porque xa abondada de calar. Lucía García: "Somos a metade da poboación, é inadmisíbel ser consideradas cidadás de segunda" Unha sociedade sen discriminación ten que ser inclusiva, aperturista, incorporar mecanismos legais para evitar a discriminación. En Chile din para todes. Foron sen dúbida as mulleres as que provocaron o cambio de Goberno na segunda volta o pasado mes de decembro en Chile. Cando hoxe andei polas alamedas visualizábase ben, son moitas, cada vez mais novas, nais e fillas, de todas as diversidades e cores, moitas. Elas moveron os marcos como feministas para provocar o cambio. A Marcha Mundial das Mulleres convoca un Encontro Nacional na Estrada Penso se en Galiza podemos facer algo igual. As mulleres de todos os eidos da nosa Terra tamén poderiamos mover os marcos. Igual que Piñera, Feijoo é un presidente machista e arrogante, que dalle igual o futuro das mulleres galegas, senon teria feito outras políticas inclusivas, no laboral, contra a violencia de xénero, na conciliación, na loita contra a desigualdade. Para él non é unha prioridade. En Chile van ter o primeiro goberno feminista da historia, non porque sexa un Goberno consciente dese enfoque somente, senon porque saben que se deben ao mandato popular dos movimentos feminisitas, das pluridiversidades feministas dos territorios e causas, dos dereitos sexuais e reproductivos que tamén van marcar unha axenda politica feminista e de cambio. Iguais e con dereitos. Aranxa Vicens: "Formamos sobre cuestións como por que está mal conmemorar o Día da Hispanidade" Por iso en Chile a marcha do 8 de marzo chámase folga feminista, porque aquí a axenda marcárona as mulleres e senon se respeita a folga prolongarase. O feminismo hai que tomalo en serio. Onte dixéronno tamén as galegas nas rúas.


Summary: Paralelamente, un grupo do IES Agra de Raíces de Cee disfruta estes días da xa tradicional viaxe de intercambio cun centro da Bretaña francesa.

O IES Fernando Blanco xa ten os 3 equipos finalistas para a 8ª edición Gran Final da VIII Olimpíada Cultural O saber ten premio. Unha edición que conta co patrocinio económico da Estación de Servizo Bazarra, Aplicaciones Informáticas Costa da Morte-Compucee e Ferretería Severo Roget. Este curso houbo 9 equipos participantes, cada un dos equipos estaba composto de 5 alumnos e alumnas que tiñan que ser: 2 de bacharelato, 2 de ciclos formativos de grao medio ou superior e 1 alumno/a da ESO, de ciclo básico ou EPA. Despois dunhas reñidas eliminatorias, con desempates incluídos, os equipos clasificados cos seus membros son: Avión azul: Carmelo Cambeiro Domínguez (1º ESO); Christian Vieites Iglesias (1º Bacharelato B); Adrián Rodríguez Priegue (1º Bacharelato C); Bruno Lariño Nieto (1º CM Mantemento electromecánico); Rubén Sande Lado (1º CM Electromecánica de vehículos). End Game: Brais Velay Vázquez (1º Bacharelato B), Adriana Toba Casal (1º Bacharelato A), Samuel Caamaño Suárez (1º CM Electromecánica de vehículos), Juan Santiago Trillo Traba (2º CB Electricidade e electrónica), Adrián Berbia Traba (1º CM Electromecánica de vehículos). Te Boté: Pedro Gallart Mancha (1º CM Xestión administrativa), Juan Bautista Marcote Pérez (1º CM Xestión administrativa), Sabela Castro Sar (2º Bacharelato C), Saulo Rey Domínguez (2º Bacharelato C), Patricia Pérez Álvarez (2º ESO). A Gran Final será o próximo venres 12 de abril a partir das 9:30 e estará presentada polo xornalista Fran Hermida. Intercambio francés para o alumnado do Agra Un grupo de 16 alumn@s e 2 profesores do IES Agra de Raíces de Cee están a desenvolver a xa tradicional viaxe de intercambio cun centro da Bretaña francesa, en Redon. Alí, dende o 26 de marzo e ata o 2 de abril, ademais de convivir cos seus compañeiros franceses e as súas familias, terán a oportunidade de coñecer a rexión e visitar, entre outras cousas, a cidade de Rennes e o castelo de Mont Saint Michelle. Os alumnos franceses visitarán proximamente a Costa da Morte no mes de Abril.


Summary: "Ágora" e "Outrora" son os dous primeiros volumes da Obra Completa de Roberto Vidal Bolaño que en poucos días chegarán ás librarías. Edicións Positivas, que inician a publicación de todos os escritos do autor das Letras Galegas 2013, propón un sistema de subscrición para implicar no proxecto

Coa publicación dos dous primeiros volumes, Edicións Positivas inicia unha campaña de subscricións co fin de acadar implicación nun proxecto que pola súa dimensión supón un "magno esforzo" para a editora. As persoas que se subscriban á obra completa gozarán dun desconto do 21% do prezo en libraría.No primeiro volume, "Agora" recolleranse algunhas pezas das cales aínda queda memoria polo seu paso polo escenario. Integral, Animaliños, Anxeliños!, Criaturas, Rastros e Saxo Tenor, inclúense nesta primeira entrega que achegará o público lector a algunhas das pezas dramáticas de Roberto Vidal Bolaño. Canda el, ás librarías chegará "Outrora", con outras seis pezas clave na dramaturxia contemporánea galega: Mar revolto, A burla do galo, Doentes, As actas escuras, Días de Gloria e Agasallo de Sombras, que será o volume máis amplo da colección, con 475 páxínas.Sae do prelo un proxecto en que Edicións Positivas leva tempo traballando, mesmo antes de que a Academia decidise a designación de Roberto Vidal Bolaño como autor homenaxeado no Día das Letras Galegas 2013. A Obra Completa publicarase en seis volumes de máis de 2.000 páxinas na súa totalidade, en que se recollen non só a súa obra dramática senón tamén as adaptacións (A ópera de a patacón, Percival e Os papalagui) e os textos non dramáticos de pensamento e audiovisual.A editora que dirixe Paco Macías será o selo en que tamén sairá publicada a biografía de Roberto Vidal Bolaño en que está a traballar o seu fillo Roi Vidal.


Summary: Falamos con Sérgio Caetano, representante do Movimento pela Abolição das Corridas de Touros de Portugal, que participará este sábado na Coruña na Conferencia Internacional pola Abolición da Tauromaquia.

Sérgio Caetano, representante do Movimento pela Abolição das Corridas de Touros de Portugal, foi recebido o mês passado por Pedro Passos Coelho, primeiro ministro português, a quem lhe transmitiu que "a maioria dos portugueses não gosta e quer ver abolidos estes espectáculos". Caetano participará este sábado na Coruña na Conferencia Internacional pola Abolición da Tauromaquia, no que também intervirá Rui Silva, da Plataforma Basta de Touradas Por que alguns partidos políticos seguem sem apostar em a abolição naqueles locais nos que uma imensa maioria da população (por exemplo Galiza) recusa este espetáculo? Penso que isso é uma questão de tempo até que o poder político ouça finalmente as populações e perceba que a abolição das touradas é uma evolução natural da nossa sociedade que só tem a ganhar com isso. E na Galiza é claro que a esmagadora maioria da população não gosta de touradas, mas ainda prevalece a vontade da indústria taurina que sendo cada vez mais pequena, tem ainda um peso forte junto do poder político. Para além do problema das corridas de touros, inclusive naqueles sítios nos que deixam de se celebrar, subsísten outras formas de crueldade para os animais. Como lutar contra estas outras torturas? Infelizmente há ainda localidades onde se promovem outras formas de insensibilização para o sofrimento dos animais, mas penso que as gerações mais novas têm outra sensibilidade que devemos promover. É algo que, eu penso, não se pode combater de forma hostil contra essas populações mas sim procurando sensibilizar as gerações mais novas e a classe política para os malefícios da crueldade. "Na verdade a maior parte do território não tem qualquer relação com a tradição tauromáquica e por isso não faz sentido que ela seja promovida com recurso a fundos públicos" É a estratégia de associar corridas com cultura o último recurso dos taurinos para salvar uma atividade cruel mas que ademais subsiste graças a subvenções? Sim, aqui em Portugal isso também acontece e a indústria taurina conseguiu nos últimos anos promover a ideia de que a tauromaquia é um património cultural nacional quase intocável... Isso não corresponde à verdade e aos poucos estamos a conseguir inverter essa ideia. Na verdade a maior parte do território não tem qualquer relação com a tradição tauromáquica e por isso não faz sentido que ela seja promovida com recurso a fundos públicos. Esta actividade é marginal a uma sociedade que evolui para valores mais positivos e é graças a uma série de excepções e subsídios públicos que se consegue manter activa na sociedade do século XXI. Agora que se fala tanto da marca españa, como cres que afeta à imagem de Espanha no exterior as touradas? Acho que afecta cada vez mais, e isso percebe-se quando há notícias de que em Espanha se proíbem as touradas em algumas regiões, ou se limita a realização dos espectáculos. Essas notícias são muito bem acolhidas no estrangeiro e dão a ideia que afinal os espanhóis não são aquele povo agressivo e com tendência para a crueldade que infelizmente acabou por se projectar no exterior. "Essas notícias são muito bem acolhidas no estrangeiro e dão a ideia que afinal os espanhóis não são aquele povo agressivo e com tendência para a crueldade que infelizmente acabou por se projectar no exterior" És otimista? Vendo a evolução dos últimos anos, achas que poderemos ver o final das corridas de touros e outros espetáculos de crueldade para os animais? Sim, claro. Sou muito optimista, mas também sou realista, e sei que, infelizmente, a crueldade com os animais e com as pessoas vai continuar a acontecer. Mas estou certo que muito em breve vamos finalmente erradicar as corridas de touros da nossa Península, e isso será, sem dúvida, um passo muito importante no reconhecimento de uma sociedade que já não tolera o maltrato e a crueldade e promove o respeito por todos os seres vivos. Em termos pedagógicos a abolição das touradas será uma mensagem fortíssima com um carácter muito positivo para nós e para o mundo.


Summary: Centos de mariñeiros galegos das flotas de altura e mercante están en época electoral lonxe de Galiza, polo que non poden exercer o dereito de voto. O deputado Daniel Rodas insta ao executivo a que habilite o voto a través de internet para estes tripulantes.

Que os centos de mariñeiros galegos aos que a cita electoral colle embarcados lonxe de Galiza poidan votar. Esta é unha demanda tradicional do nacionalismo galego que o deputado do BNG Daniel Rodas volveu expor nesta quinta feira, co horizonte dos comicios europeos (25 de maio). Rodas instou ao goberno español a que habilite o voto a través de internet para que os mariñeiros das frotas de altura, gran altura e mercante (embarcacdos durante meses) poidan exercer o seu dereito ao sufraxio. O parlamentar do BNG presentou neste sentido unha proposición non de lei no Parlamento de Galiza (semellante a outra presentada polos nacionalistas no Congreso) para pedir "medidas urxentes" coa finalidade de "garantir a participación dos mariñeiros embarcados" nos comicios. Rodas lembrou que segue sen se dar solución a un "problema" que "sempre quedou en promesas incumpridas" polo goberno. En Suecia habilítanse mesas a bordo presididas polo capitán. En Estonia os mariñeiros nesa situación poden votar por internet Falla de vontade política Rodas apuntou a que a normativa actual, que require a presenza nun porto do Estado español para poder votar, é ás claras insufienciente. Hai mariñeiros galegos que pasan campañas de seis meses nas Malvinas, período no que non se achegan a un porto 'español'. E si que hai estados, con nacionais nesa situación, e que se molestaron en lles facilitar o cumprimento dese dereito. Puxo Rodas o exemplo de Suecia, onde se habilítan mesas a bordo do barco presididas polo capitán. E Estonia, onde os mariñeiros nesa situación poden votar por internetm a través do seu 'DNI' electrónico. Se non se adoptan eses medios para os galegos embarcados é, considera Daniel Rodas, que non hai vontade política por parte dos diferentes executivos.


O referendo de autodeterminaçom escocês de 18 de setembro de 2014 conseguiu atrair a atençom pública mundial como poucas vezes consegue um processo desta índole. O facto de a partida se jogar na democracia mais admirada e sólida do mundo conferiu especial releváncia ao evento, como já acontecera com os referendos de Quebec de 1980 e 1995. Canadá e a Gram-Bretanha, nada a ver com países assediados por fantasmagorias obsoletas, impróprias do nosso tempo informado e interdependente, do argumentário habitual dos oficiantes do statu quo. Umha liçom inesquecível para as democracias que nom dam superado o qualificativo pejorativo de "jovens democracias". Espanha, por exemplo O processo constitui umha desqualificaçom dos princípios que consagrárom os estados nacionais westfalianos desde 1648, baseados no reconhecimento da soberania jurisdicional incondicional de cada um e na proibiçom de intervir nos assuntos internos dos restantes. A Uniom Europeia é umha construcçom pós westfaliana em andamento: ja nom há apenas assuntos internos. A claridade da pergunta formulada, o escrupuloso respeito de Westminster e Buckingham perante a consulta e o exemplar comportamento do movimento nacionalista escocês e da totalidade da cidadania envolvida é o autêntico património de culturas políticas maduras. Umha liçom inesquecível para as democracias que nom dam superado o qualificativo pejorativo de "jovens democracias". Espanha, por exemplo. Depois de Escócia vem Catalunha. O processo catalám dificilmente vai culminar o seu processo numha votaçom irreprochável e pacífica como a escocesa, mas, já ditou a sua liçom de civismo e nom vai ser possível esquecê-la. A rota das liberdades colectivas e o seu contido mesmo, devem acompassar-se ao pulso de um tecido cívico informado e comprometido. Nom valem atalhos que nom passem pola activaçom da consciência cívica. Reclamar o pleno reconhecimento das naçons culturais existentes, como a galega, nom é incompatível com o devido respeito às posiçons adversas, partidárias de potenciar o acervo comum como garantia de convívio e progresso Reclamar o pleno reconhecimento das naçons culturais existentes, como a galega, nom é incompatível com o devido respeito às posiçons adversas, partidárias de potenciar o acervo comum como garantia de convívio e progresso. É parte da dialéctica identitária de toda sociedade plural. O obstáculo imediato é mais bem o cansativo discurso centralista que insiste em conferir o dom de perenidade a um texto constitucional que é apenas o número oitavo em duzentos anos: 1812, 1834, 1837, 1845, 1869, 1876, 1931 e 1978. O florido repertório intelectual com que se pretendem denegrir as "demandas de reconhecimento" – balcanizaçom, cantonalismo decimonónico, armadilha de elites regionais com fins inconfessáveis, antieuropeísmo aldeano, etc. – deveria tentar confrontar-se com as ponderadas razons esgrimidas polo filósofo canadiano Charles Taylor em favor das "demandadas de reconhecimento"1. Um assunto de actualidade. O conflito histórico catalám nom vai dissolver-se por ensalmo como já aprendera o presidente Azaña. O basco e o galego tampouco, sejam quaisquer que forem os seus tempos e particularidades. O jogo do café para todos é umha pesada rémora que nos legou a interessada leitura do artigo 2 da Constituiçom espanhola que, embora enfatize a indissolúvel unidade da pátria, também estabelece a (reprimida) diferença entre nacionalidades e regions, logo após pervertida pola conjura do nacionalismo espanhol com os nacionalismos rémora2 em seguida sobrevindos. O jogo do café para todos é umha pesada rémora que nos legou a interessada leitura do artigo 2 da Constituiçom espanhola Reparemos nos estatutos de segunda geraçom, nascidos da reforma do catalám de 2006. Todos nascem confirmados com os santos óleos nacionais. O artigo primeiro de todos eles serve para elevar à dignidade de nacionalidade histórica o respectivo território. Além do catalám, que merece o qualificativo por imperativo histórico, adoptam tal denominaçom os estatutos valenciano (2006), andaluz (2007), aragonês (2007) e balear (2007). O andaluz, ainda define à comunidade no seu Preámbulo como "realidad nacional", a proposta do ex-ministro da UCD Clavero Arévalo. Blas Infante conformava-se com um símbolo da fé mais discreto: "Andalucía por sí, para España y la Humanidad". Nom estará de mais lembrar que o desmaiado intento de revisom do texto estatutário na Galiza ficou interrompido porque as senhorias implicadas no assunto se assustárom sobremaneira quando alguém propuxo aludir no Preámbulo à "naçom de Breogám" do nosso hino oficial. O estatuto valenciano alcança níveis de virtuosismo emulatório dificilmente superáveis. Na sua disposiçom adicional segunda estabelece: "qualquer modificaçom da legislaçom do Estado que, com carácter geral e no ámbito nacional, implique unha ampliaçom da competência das Comunidades Autónomas será de aplicaçom à Comunidade Valenciana". É a conhecida como cláusula Camps. O personagem, ao contrário de Clavero Arévalo, nom precisa de presentaçom. Talvez convenha recordar que as descontraídas redacçons dos "estatutos de segunda geraçom" coexistem com um amplo movimento em prol da devoluçom de competências ao poder central. Fino vai ter que se mover o bisturi federalista para tratar com igualdade o que deve ser igual e com discernimento o que é diferente. Umha terceira fornada de estatutos de novíssima geraçom poderia produzir resultados letais. Si, de acordo, qualquer rémora tem direito a sonhar-se baleia, mas só na medida em que seja capaz de sonhar um desafio a Moby Dick. As demandas de reconhecimento som extraordinariamente persistentes quando assentam em sólidos alicerces identitários, a língua como primeiro. Umha terceira fornada de estatutos de novíssima geraçom poderia produzir resultados letais. Si, de acordo, qualquer rémora tem direito a sonhar-se baleia, mas só na medida em que seja capaz de sonhar um desafio a Moby Dick Os politólogos mais perspicazes do momento – nada a ver com os casinos domésticos – baralham actualmente a possibilidade de abrir umha nova etapa autonómica presidida polos princípios de assimetria e plurinacionalidade. Recém-saído do duche escocês, o Prime Minister David Camerom referia-se com orgulho británico – onde, como é sabido, cabe sempre cabe um ponto de ironia – "às nossas quatro naçons". Excelente mostra de pragmatismo para um país tam fosco como o que habitamos. O PSOE ensaia agora no tabuleiro de xadrez da política espanhola umha prudente abertura de signo federalista. Umha abertura plurinacional e assimétrica apontaria ao alvo certo sempre que contar com mestres xadrezistas no tabuleiro, qualquer abertura alternativa de signo defensivo correria o risco de alentar os que preferem jogar rugby para dirimir a contenda. Apontava Mexuto a estes objectivos como tarefa inadiável. Abstinha-se de aludir aliás ao baixo nível da consciência nacional, autêntico ego te absolvo do imobilismo estratégico E agora o nacionalismo galego. Que aprendeu, que deveria fazer? Confesso que gostei do tom da crónica valorativa da autoria do director do Sermos Galiza, Xosé Mexuto, acerca da consulta escocesa. Fugindo da timorata tentaçom defensiva de "aqui nom passou nada que nos incumba", Mexuto atreve-se a destacar que a autêntica vitória do processo reside na conquista do direito a ser consultado, e esta, na existência de umha sólida presença parlamentar, institucional e social. Apontava Mexuto a estes objectivos como tarefa inadiável. Abstinha-se de aludir aliás ao baixo nível da consciência nacional, autêntico ego te absolvo do imobilismo estratégico. Que figemos, que fixo, o nacionalismo galego durante os últimos cinquenta anos para que o povo se desentenda da sua mensagem? Pouco mais que contrapesar o inerte possibilismo bipartidista, sempre disposto a esquecer "lo de Galicia" ante as fraternais demandas dos companheiros com mando em Madrid. Crispaçom por um lado, submissom por outro. O nacionalismo galego desaproveitou o legado da consciência republicana da geraçom de Castelao. Democracia? Foi qualificada de miragem e engano a nom ser a da variedade "real" que era outro falar O nacionalismo galego desaproveitou o legado da consciência republicana da geraçom de Castelao. Democracia? Foi qualificada de miragem e engano a nom ser a da variedade "real" que era outro falar. Mestres? Argélia (1954-1962), Vietname (1959-1975), Cuba (1959), guerrilha latino-americana dos sessenta, setenta, oitenta. O nacionalismo galego criou teorias, estratégias, tácticas; levantou com admirável esforço frentes, sindicatos e coordenadoras vizinhais. Denunciou ante a cidadania o engano estatutário e a recuperaçom do corpo de Castelao. Também, por desgraça, denunciou dissidentes, divergentes e discrepantes, mesmo achou traidores. Eram tempos em que as organizaçons se fortaleciam mediante expulsons. Depois vinhérom as crises, cada vez mais destrutivas. A última especialmente. O assemblearismo para todo serviu salvo para fazer frente ao problema crucial: a organizaçom de um partido para umha sociedade plural. Serviu si como biombo para guardar princípios inoperantes e como instrumento para equilibrar pequenas egolatrias e diferenças. Fora do círculo, o litúrgico latim dos oficiantes, quando transcendia, apenas se entendia. A imprensa explicava-o à sua maneira. Á que convinha aos poderes provedores das consabidas mensagens do sentido comum e das muito tangíveis dádivas por bom comportamento. O moinho inexorável da história foi moendo velhas certidons, como o comunismo patriótico e só ficárom incólumes as estátuas totémicas: o imperialismo, o europeísmo, o neoliberalismo, o espanholismo, o entreguismo. Lemos em Bioy Casares: "O mundo atribui os seus infortúnios às conspiraçons e maquinaçons dos grandes malvados. Entendo que se subestima a estupidez". A literatura sempre acerta com as palavras, como os moinhos de vento de Sancho. A magnitude da agra aberta ao labor do nacionalismo galego é proporcional ao tempo estragado em desafiar gigantes que eram moinhos A magnitude da agra aberta ao labor do nacionalismo galego é proporcional ao tempo estragado em desafiar gigantes que eram moinhos: "Vamos moi atrasados, non podemos perder un minuto, non podemos perder de vista o esencial, poñámonos á tarefa" concluía a sua crónica Xosé Mexuto. Nom podemos por menos de concordar. Surfar sobre a conjuntura política sem praticar mudanças é tam fácil como consolador. O assunto é que o exercício cede o protagonismo ao bipartidismo turnante da Restauraçom estabelecida e nom serve como protecçom frente a newcomers: Podemos, por exemplo. Surfar sobre a conjuntura política sem praticar mudanças é tam fácil como consolador Conviria indagar no quê e no para quê do nacionalismo, mas, antes de nada talvez, na sua distribuiçom no tabuleiro político presente. Quantas modalidades de nacionalismo há hoje sobre o cenário? 1- Taylor, Charles (2009): El multiculturalismo y la política de reconocimiento, Fondo de Cultura Económica, México. 2- Rémora: Espécie de peixes teleósteos dos mares tropicais, que possuem corpo fusiforme, e um disco cefálico com o qual se fixa a outros peixes, tartarugas, golfinhos e baleias. Quer dizer, Catalunha.


Summary: Gardo sentimentos opostos, incluso contraditorios, respecto a Martha Marcy May Marlene. Cando disgrego e examino os diversos elementos que compoñen o filme de Sean Durkin, estimo que cada unha das pezas foron consideradas, elaboradas e executadas dun xeito afortunado e suxestivo. Tamén a ensamblaxe e articulación das partes orixinan un conxunto harmónico e atrainte. Porén, o resultado antóllaseme insatisfactorio e non logra contentarme. Sinto que a partitura e os instrumentistas son axeitados, mais a súa melodía soa un tanto discordante.

Gardo sentimentos opostos, incluso contraditorios, respecto a Martha Marcy May Marlene. Cando disgrego e examino os diversos elementos que compoñen o filme de Sean Durkin (trama, personaxes, posta en escena, fotografía, montaxe, interpretación...), estimo que cada unha das pezas foron consideradas, elaboradas e executadas dun xeito afortunado e suxestivo. Tamén a ensamblaxe e articulación das partes orixinan un conxunto harmónico e atrainte. Porén, o resultado antóllaseme insatisfactorio e non logra contentarme. Sinto que a partitura e os instrumentistas son axeitados, mais a súa melodía soa un tanto discordante. O argumento atráeme: unha moza aturdida tenta reintegrarse nos hábitos e condutas de vida burgueses, logo de dous anos illada nas montañas de Catskill, "abducida" por unha comuna-secta-harén que a despoxou da súa identidade e vontade Reviso cada ingrediente na procura do condimento ou aderezo que amera a miña degustación. O argumento atráeme: unha moza aturdida tenta reintegrarse nos hábitos e condutas de vida burgueses, logo de dous anos illada nas montañas de Catskill, "abducida" por unha comuna-secta-harén que a despoxou da súa identidade e vontade. Os personaxes son valiosos e os intérpretes realizan un traballo convincente e meritorio. Martha, a quen da vida unha extraordinaria Elizabeth Olsen, bambéase á beira do abismo, entre e o presente e o pasado, a realidade e a acordanza, o xuízo e a neurose. É unha rapaza vulnerable e desorientada, apoucada e magoada, receosa e hermética. É imprevisíbel e actúa a refoladas entre medorentas e impetuosas. Todo indica que está seriamente perturbada. A súa irmá, Lucy, e o marido desta, Ted, tentar ser prudentes e pacientes coa moza, celebrando a súa reaparición e evitando interrogala sobre os dous anos de ausencia. Ao igual que a propia Martha, ámbolos dous son conscientes de que a moza padece un perigoso desequilibrio emocional, mais a introversión e retraemento da rapaza non lles permite comprender a gravidade do trauma que sufriu. É aquí onde entran os dous elementos máis cativadores do filme: a inquietante comuna e o seu turbador líder. John Hawkes encarna a Patrick, a alma mater dunha camarilla que abduce e adoutrina a adolescentes descarreirados (preferiblemente de sexo feminino). A comuna preséntase como unha granxa sosegada, autosuficiente e afastada da voracidade capitalista e consumista. Un lugar de repouso e liberación espiritual. Mais, aos poucos, os novos membros son amestrados e envelenados mediante un tenue, paulatino e constante lavado de cerebro disfrazado de cálida salvagarda. A construción psicolóxica da personaxe protagonista fíltrase a través de ámbolos dous tempos e espazos. A través dunha lúcida e atinada montaxe paralela comprobamos a transformación de Martha en Marcy May, e a posesión e sometemento efectuados por Marcy May cando a moza trata de recuperar a súa vida como Martha As labores, as pautas de conduta ou os valores morais do grupo son decididos por Patrick, un líder carismático mais abafante, persuasivo mais renarte, atento mais severo, doce mais ameazador: "Zoe, coida desta rapaza. Por unha vez na súa vida precisa que alguén coide realmente dela", ordena a unha das súas acólitas no seu primeiro encontro con Martha. Logo mira fixamente á protagonista e afirma: "Martha... Semellas unha Marcy May". O cambio de nome é só a primeiro argucia pra arrebatar á moza á súa identidade: "á xente lévalle tempo atopar o seu propio lugar nunha nova familia", anímaa outra secuaz con ton maternal. Patrick penetra nas rapazas, tanto psíquica como físicamente. Todas elas deben pasar por un ritual de iniciación que inclúe ser violadas polo seu líder mentres elas están sedadas: "é para purificarte do tóxico do teu pasado", espétalle unha rapaza mentres asegura que a envexa e que daría o que fose por revivir "a súa primeira vez". As desacougantes lembranzas da comuna introdúcense mediante flashbacks que se alternan co desgonzado presente, no que Martha vive na apracible casa-á-beira-do-lago da súa irmá. A construción psicolóxica da personaxe protagonista fíltrase a través de ámbolos dous tempos e espazos. A través dunha lúcida e atinada montaxe paralela comprobamos a transformación de Martha en Marcy May, e a posesión e sometemento efectuados por Marcy May cando a moza trata de recuperar a súa vida como Martha. O outro nome do título, Marlene, e o alcume co que tódalas rapaces da comuna deben presentarse se responden ao teléfono, case o único contacto que teñen co exterior. A atmosfera tensa e sombría que palpita en ámbolos dous espazos lémbranme a senllos filmes de Michael Haneke. A idílica casa da lagoa, por unha banda, remíteme á asfixiante residencia de fin de semana da familia protagonista de Funny Games (1997); mentres que a granxa comunal lémbrame á envelenada aldea rural d'Á cinta branca (Das weisse Band, 2009). En tódolos casos latexa unha ameaza tenue mais omnipresente, que acaba por eclosionar en brotes de violencia verbal ou física. A atmosfera tensa e sombría que palpita en ámbolos dous espazos lémbranme a senllos filmes de Michael Haneke A medida que avanza o filme, a rapaza deambula cada vez máis desorientada entre presente e pasado, cordura e tolemia, grazas a unha espléndida planificación na posta en escena e un soberbio traballo de fotografía, que permiten á montaxe entrelazar con notable efectividade ámbolos dous tempos e espazos. O propio espectador é arrastrado tamén na crecente desorde da rapaza, de xeito que a posta en escena, a fotografía e a montaxe conspiran pra confundir e diluír as fronteiras entre o que acontece no tempo real e na memoria da protagonista. Xa o dicía Borges: "somos a nosa memoria, somos ese quimérico museo de formas inconstantes, esa morea de espellos rotos". E, malia e todo, aínda que todos estes elementos están planificados e executados dun xeito estimable, continúo a sentirme insatisfeito, un tanto contrariado. Posiblemente son dous os factores que provocan este descontento, ámbolos dous cuestións de verosimilitude. Por unha parte, non logro crer (e xa non digo comprender) certos comportamentos de Martha logo de fuxir da comuna e refuxiarse coa súa irmá. A súa reintegración implica reaprender certas convencións sociais e desfacerse de condutas "incongruentes" que adquiriu durante os dous anos nas montañas. En efecto, non me creo a naturalidade coa que a rapaza realiza comportamentos "desviados", como se non fose consciente deles En efecto, non me creo a naturalidade coa que a rapaza realiza comportamentos "desviados", como se non fose consciente deles. O exemplo máis extremo é, probablemente, meterse na cama da súa irmá mentres esta ten sexo co seu marido. Unha cousa é que unha seita che lave o cerebro durante dous anos e outra moi distinta, penso eu, é que te comportes como unha especie de Mowgli amnésico. Non o vexo convincente, como tampouco considero de todo convincente certos aspectos extremos da vida na comuna, que semellan responder máis a ideas sobre seitas estendidas no imaxinario colectivo que ao poderoso feitizo dun líder implacable. Porén, este aspecto pódese pasar por alto grazas á admirable e fascinante interpretación do hipnótico John Hawkes, quen invoca unha evidente e pretendida similitude con Charles Manson. Máis información sobre cinema en A Cuarta Parede


Summary: O programa cooperativo Apego conta con máis eco. Once novos concellos adheríronse á iniciativa, que xa chega a 23 municipios e a máis de medio millón de persoas.

Socializar en galego a infancia é posíbel co programa Apego, unha iniciativa que atinxe o medio millón de habitantes. Despois de que en 2015 A Baña, Carballo, Carnota, Narón, Negreira, Ferrol, Ourense, Pontevedra, Redondela, Rois, Santiago e Vigo se sumaran ao programa, en primavera de 2016 fixérono, grazas ao impulso inicial da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL), os concellos de A Coruña, Ames, Mazaricos, Moaña, Muros, Oleiros, Ponteceso, Rianxo, Ribadeo, Teo e Vimianzo. Deste xeito, ábrense as posibilidades de que as familias poidan incorporar o galego á crianza dos seus fillos e fillas. O programa incorporou máis recursos ás accións que vén realizando desde o pasado ano. Con dous novos vídeos, os servizos de normalización transmiten os obxectivos do proxecto, o seu funcionamento e divulgan ferramentas útiles para incorporar o galego na crianza dos rapaces e das rapazas. Aliás, as persoas usuarias de Apego teñen á súa disposición unha caixa con información e recursos en galego; propostas de achegamento dos nenos e das nenas á lingua e á cultura galega con naturalidade desde as primeiras idades e convocatorias de actividades.


Summary: Beatriz Sestayo presentou unha batería de iniciativas para que a Xunta dinamice "dunha vez" este programa de axudas públicas. A retirada da esixencia de avais ou o urxente nomeamento do director ou directora do Plan Ferrol, entre as reclamacións da parlamentaria.

A deputada do PSdeG-PSOE Beatriz Sestayo rexistrou este martes no Parlamento unha serie de iniciativas co obxectivo de "dinamizar o Plan Ferrol". A parlamentaria esíxelle á Xunta que "escoite a voz dos implicados na dinamización da economía e do emprego dunha comarca que ten chegado ao 32% de desemprego". "Non se pode ser prepotente mentres Ferrol esmorece na desesperanza", afirma Sestayo. Entre as iniciativas figura por exemplo "que o Goberno do PP elimine a esixencia de avais ás empresas, unha durísima condición que os socialistas retiraran e que o Partido Popular decidiu imponer de novo". "Resulta absurdo que cando a principal dificultade para a creación de empresas e o desenvolvemento de novos proxectos é a falta de concesión de créditos, as administracións populares impoñan a esixencia de avais bancarios que difícilmente poderán conquerir", subliña. Sestayo criticou tamén "a deixadez" da Xunta, e ve como "outro síntoma da súa absoluta despreocupación" o feito de que o Plan Ferrol leve seis meses sen director, nomeadamente dende que cesou o anterior. "Unha vez máis, a hipocresía do PP aparece: mentres co discurso falan de mantemento do Plan, na práctica obstaculizan a súa viabilidade", asegura.


Summary: A presidenta do Brasil inicia de forma oficial o seu segundo mandato con discurso feminista e no que tamén destacou que nos doce anos que leva gobernando o PT "36 millóns de persoas saíron da pobreza extrema".

A presidenta de Brasil, Dilma Rousseff, tomou posesión solemne esta quinta-feira do seu cargo en Brasilia e, ante @s parlamentari@s do Congreso Nacional, asegurou que encara o seu novo mandato co "alma chea de ledicia" por representar a "millóns de mulleres guerreiras e anónimas" no posto máis alto do Estado. Acompañada do presidente do Congreso, Renan Calheiros, e do vicepresidente do Goberno, Michel Temer, e ante un numeroso grupo de líderes estranxeiros, a presidenta xurou o seu cargo ante a Constitución e no seu discurso repasou os logros dos seus primeiros catro anos de mandato e os seus proxectos para os próximos catro. Rousseff falou da necesidade de cambios e de reformas, fixo referencia á necesidade de promover o crecemento económico e, nun dos momentos máis aplaudidos, aludiu aos casos de corrupción en Petrobras, remarcando que hai que defender á compañía estatal dos seus "depredadores internos e dos seus inimigos externos". Así mesmo, recordou que Brasil é a sétima economía mundial, que as taxas de desemprego están nos seus mínimos históricos, e que nos anos de Goberno do Partido dos Traballadores (PT) -os oito do seu antecesor Lula dá Silva e os catro baixo a súa xestión- máis de 36 millóns de persoas saíron da pobreza extrema.


Summary: De Vacas, Chotokoeu e Ruxe Ruxe forman o cartaz do III Xostra Rock, o festival que leva a mellor música galega a Viana do Bolo. Nesta ocasión, os concertos desenvolveranse o 11 de agosto, nunha contorna inmellorábel, a Praza Maior.

Viana do Bolo acolle, un ano máis, o Xostra Rock, o festival creado en 2015 que vai gañando enteiros para se consolidar na axenda de verán do país. Nesta ocasión, actuarán De Vacas, grupo que acadou unha importante relevancia ao versionar en galego temas actuais; Chotokoeu, banda de folc rock con raíces na cultura tradicional, e Ruxe Ruxe, un dos grupos de rock máis punteiros no panorama nacional. A cita, na tarde-noite do 11 de agosto, na Praza Maior. En declaracións a Sermos Galiza, o alcalde de Viana do Bolo, Secundino Fernández, salienta o compromiso do consistorio capital da comarca de Viana coa cultura galega, coa música do país e coa mocidade. "É o terceiro ano que organizamos o Xistra Rock, o primeiro ano foi cando chegamos ao goberno", sinala, en alusión a 2015. En apenas dous meses, lembra, o Goberno municipal esforzouse por achegar outros estilos musicais que transcendesen o das orquestras. "Organizamos a primeira edición ás présas, pois comezamos o mandato en xuño, mais a segunda edición xa tivo un cartaz máis elaborado, en que destacaba a presenza de Sés, e este ano seguimos coa mesma dinámica", afirma, "priorizamos música galega e actual". O Xistra xurdiu "porque había unha eiva musical na programación de verán do concello; gastábase moito diñeiro e só viñan orquestras, nós queriamos diversificar", explica o alcalde nacionalista. "O obxectivo pasaba por favorecer outro tipo de músicas dentro do ambiente festeiro", di. Alén de apoiar os conxuntos galegos, Secundino Fernández advirte da importancia de "traer ao interior grupos que habitualmente actúan nas zonas costeiras, nas zonas máis poboadas". "Apenas hai oportunidade de ver bandas no rural e co Xistra queriamos demostrar que aquí tamén se pode escoitar boa música e que a mocidade, e as persoas non tan novas, poden desfrutar dos festivais de verán", subliña. O rexedor do Bloque insiste en que o Xistra "non é un acto máis das festas patronais, organizámolo como unha actividade con entidade de seu". Reparto de bandeiras Por outra banda, o Concello de Viana do Bolo vén de publicar o bando "Queremos decidir nós no noso para ter unha Galiza próspera" con motivo do Día da Patria. No texto anuncia o reparto de bandeiras galegas entre a veciñanza "para que poida facer visíbel ese orgullo de galegas e galegos". Quen queira contar cunha bandeira de Galiza, poderá facelo se se presenta no concello a segunda feira, día 24, entre as 10h e as 14h.


Summary: O presidente exiliado na Arxentina reafírmase na designación, o domingo, de Luis Arce e David Choquehuanca como candidatos ás eleccións presidenciais do 3 de maio.

"A Revolución Democrática e Cultural do Estado Plurinacional de Bolivia continuará adiante, cos irmáns Luis e David, polos dereitos conquistados polo pobo nestes 14 anos e para construír un futuro de paz e liberdade para a Patria", escribiu onte na súa conta do Twitter o presidente constitucional boliviano, Evo Morales. La Revolución Democrática y Cultural del Estado Plurinacional de Bolivia seguirá adelante, con los hermanos Luis y David, por los derechos conquistados por el pueblo en estos catorce años y para construir un futuro de paz y libertad para la Patria. pic.twitter.com/U7ivmfrWiF— Evo Morales Ayma (@evoespueblo) January 20, 2020 Fíxoo un día despois de que Luis Arce e David Choquehuanca foran designados como candidatos do Movemento ao Socialismo (MAS) á Presidencia e á Vicepresidencia do país nas vindeiras eleccións do 3 de maio. Arce foi ministro de Economía de Morales durante case todo o seu mandato. Está considerado como un moderado e artífice do progreso económico de Bolivia durante os últimos tres lustros, polo que a súa elección parece encamiñada a atraer o voto das clases medias no país. Choquehuanca foi dirixente da Confederación Sindical Única de Campesiños e do Movemento Campesiño Indíxena; é membro da comunidade aymara de Cota Cota Baja, no departamento de La Paz, e a súa lingua materna é o aymara, circunstancias que o conectan cos pobos orixinarios no país. Outro dos candidatos que soaba con forza para encabezar a lista, Andrónico Rodríguez, de 30 anos, non foi considerado finalmente polo MAS. Apoio a Andrónico Evo Morales, tamén xefe de campaña da formación, explicaba as razóns tras a xuntanza do domingo en Bos Aires, onde está exiliado e se produciu a elección dos candidatos aos comicios presidenciais. "Quero dicir á mocidade que tiña moita esperanza e fe en Andrónico. Respectamos e valoramos isto; era verdade que nas enquisas ía primeiro, eu pelexei pola súa presenza, mais ás veces hai que saber sacrificarnos por un proxecto político", dixo Morales. Este viuse na obriga de ceder ante a maioría dos dirixentes do MAS de nove departamentos bolivianos e do Pacto da Unidade (a alianza de organizacións indíxenas e agrarias de base), reunidos na capital da Arxentina e que pedían a alguén con maior experiencia. O MAS necesita "aliados na cidade e no campo", e "Arce garante a economía nacional" mentres que "Choquehuanca achega un coñecemento científico dos indíxenas orixinarios", explicou Morales. "Espero que a mocidade me perdoe", engadiu.


O estaleiro Vulcano debe retomar os traballos do ferri "Villa de Teror" este luns para entregalo a Trasmediterránea o 29 de maio e garantir así as nóminas para os traballadores e industria auxiliar.A débedas están a afogar o histórico estaleiro vigués, que sen un apoio financeiro que o sustente, só pode aspirar polo de agora a rematar o único buque que ten nas súas instalacións para facer os pagos das nóminas aos traballadores (levan cinco meses sen cobrar) e á industria auxiliar, cunha quita do 25%. Segundo informan fontes sindicais, o acordo acadado entre as partes (Xunta, Banco Santander, Pymar, Trasmediterránea, auxiliares e esteleiro) implicaba a reactivación da actividade no buque este luns 25 de marzo. Nese momento pagaría o 30% do adebedado e no remate o 45%. Con este acordo o estaleiro garantiría a súa actividade ata finais de maio e logo, nada.Chama a atención que nun momento no que tanto a patronal como os sindicatos coinciden en que existe un repunte no sector naval, unha factoría de grande capacidade como Vulcano non teña ningún contrato firmado. A explicación non é outra que a súa situación financeira, que desanima os armadores interesados en construír na factoría de Guixar. Chama a atención que nun momento no que tanto a patronal como os sindicatos coinciden en que existe un repunte no sector naval, unha factoría de gran capacidade como Vulcano non teña ningún contrato firmado. A explicación non é outra que a súa situación financeira, que desanima os armadores interesados en construír na factoría de GuixarDesde a CIG explican que hai un ano que solicitaran -sen éxito- á Xunta que entrase no accionariado de Vulcano, aínda que fose cunha porcentaxe pequena, pero sería unha garantía para os armadores, como se fixo no caso de Barreras. Daquela, o Goberno galego negociou con Pemex a súa entrada como accionista maioritario, no que na práctica supuxo salvar ao estaleiro, que se atopaba en concurso de acreedores, igual que o está Vulcano. A empresa da familia Santodomingo "ten que cumplir cun convenio, cunhas cantidades a pagar e calquera acredor pode solicitar a liquidación do asteleiro se non se lle paga, é un risco para calquera armador", indica César Rodríguez, responsable do naval na CIG para a comarca de Vigo.Presión socialista no Parlamento para garantir os pagos Co obxectivo de acadar a implicación do Goberno galego na situación do estaleiro vigués, o portavoz de Industria do Grupo Socialista, Abel Losada, presentou unha inicativa no Parlamento, na que lle pide á Xunta que reúna ás partes implicadas na situación de Vulcano e acade que lle pague as contías que adebeda aos traballadores e ás auxiliares. A proposición non de lei foi aprobada hoxe na Comisión de Industria do Parlamento.Losada apunta a "situación crítica" do estaleiro, mentres o persoal acumula cinco nóminas impagadas e sen garantías de financiamento para rematar co ferri actualmente en construción "e poder cobrar, polo tanto o que se lles debe a traballadores, provedores e auxiliares externos".O responsable socialista sinalou que "á marxe da estratexia empresarial privada", o Goberno galego estivo ausente á hora de prestar apoio financeiro, dunha estratexia de innovación industrial, de formación de capital humano ou da busca de apoio á comercialización de produto. Subliñou que "se a houbo, a verdade é que no caso de Vulcano ou ben fracasou ou ben esta foi discriminatoria a favor de Barreras".Reclamou a implicación do goberno galego co futuro do estaleiro vigués, que neste momento "é cero", e advertiu que o seu peche "sería dramático para a cidade de Vigo", logo de anos nos que o estaleiro foi incapaz de sumarse ao "carro do crecemento" e de "insertarse de novo no mercado internacional da construción naval". Losada criticou que Feijóo se arrogue o crecemento do naval pero mire para Madrid cando se trata de afrontar a situación de Alcoa, Ferroatlántica, Isovat ou Poligal.En concreto, en virtude da iniciativa aprobada hoxe por unanimidade, o Parlamento galego insta á Xunta de Galicia a "Manifestar o seu total compromiso coa finalización da construción do ferri que actualmente está nas gradas do estaleiro; tomar a iniciativa para reunir a todas as partes implicadas no proxecto para tentar chegar a un acordo global que permita aos traballadores cobrar os salarios que se lles deben e o pago aos provedores e empresas auxiliares; implicarse na supervisión da xestión da construción, tal e como se comprometeu dende o inicio da mesma, e activar un plan conxunto cos demais axentes económicos que consolide a continuidade do tecido industrial cos seus postos de traballo, unha vez finalizada a construción naval".


O sábado pola mañá seis integrantes da Rede Feminista despregaron o sábado unha faixa na Catedral de Santiago, pedindo a liberdade das activistas rusas e con críticas, sobre todo, a Gallardón e á reforma da lei do aborto. Ás doce e vinte do mediodía o grupo iniciou a acción sorpresa, coa cabeza cuberta con medias de cores de cores, ao igual que a banda de punk perseguida por Moscova. Penduraron do balcón da catedral a faixa, na que se podía ler Pussy Riot, Liberdade. Só uns minutos despois os gardas de seguridade retiraron a tea, pero o acto reivindicativo estaba cumprido, á vista de todos os turistas que se atopaban na praza nese momento, e dos medios de comunicación. Unha vez desaloxadas do edificio, o grupo continuou a súa protesta ao pé da catedral, con berros de "Presas á rúa, a loita continúa", "As presas agora, queremos velas fóra", "Non pasarán, aborto libre", "Non pasarán o PP e Gallardón" ou "Fóra rosarios dos nosos ovarios", centrando a reivindicación nas críticas á reforma popular da Lei do Aborto.


Summary: Será a "festa da música e a palabra" e desenvolverase o 5 de abril en Teo. Coa lenda "Tes fame?" inicia a súa andaina o "I Certame de Canción de Autor en Galego Concello de Teo". Un vídeo no que aparecen coñecid@s cantautores e cantautoras anima á participación.

A idea vén do cantautor Xoán Curiel, mestre de guitarra e composición en Teo, que lle propuxo ao concello celebrar un certame que premiase e promovese a nova creación de cancións en galego. "Pon en valor a canción de autor e xa ía sendo hora", afirmou Curiel na presentación na que participou tamén Uxía, membro do xurado do certame, para quen "é unha iniciativa necesaria nun momento de moita diversidade cultural e moita riqueza". O acto de presentación contou tamén coa participación da concelleira de Cultura, Carme Hermida e o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García. O premio consistirá, entre outras cousas, na gravación dun disco, unha serie de concertos e promoción en prensa. As bases pódense consultar na web do concello de Teo. O nome da persoa gañadora darase a coñecer no festival que se celebrará o 5 de abril e no que participarán os oito finalistas seleccionados polo xurado. A participación no Certame estase a animar cunha campaña nas redes sociais por medio do vídeo que explica o lema da convocatoria: "E ti, tes fame?" no que participan coñecidos cantautores e cantautoras como Magín Blanco ou Najla Shami. Segundo Curiel, a necesidade de crear na lingua é "o instinto primario que queremos saciar con este certame".


Summary: Reacción de EH Bildu ao último golpe a ETA. Arnaldo Otegi afirma que o Estado español continúa instalado nunha lóxica de guerra porque acredita que lle dá reditos eleitorais.

A análise de EH Bildu é que os Estados, quer o español quer o francés, non teñen a menor vontade de distensión con ETA, daí que acaben de arrestar o seu chefe militar, Mikel Aristorza, e que se neguen a falar coa organización armada a respeito do seu desarmamento e da cuestión dos presos. Para Otegi, ao Goberno español "non lle interesa a paz" e iso é o que explica o feito de que tente obstaculizar "todos os avanzos que se poden producir". "Nós estamos traballando a lóxica da paz, mais hai un goberno que traballa a lóxica da guerra", dixo Otegi en conferencia de imprensa. O líder da esquerda independentista acrescentou a seguir: "A inmensa maioría deste país apoia a lóxica da paz". En Euskadi, avaliou Otegi, a lóxica da guerra só ten o respaldo de 9 parlamentares dos 75 da Cámara vasca, o que fai do PP "un partido decrecente que vai á marxinalidade política".


Summary: O nivel de radiación, 1.800 milisieverts por hora, é abondo para matar a unha persoa exposta durante 4 horas

Máis de dous anos despois do tsunami que devastou Xapón e produciu fugas radioactivas na central nuclear de Fukushima , segue a haber problemas para controlar a situación. Nesta ocasión, a radiación na proximidade dun tanque de almacenamento de auga contaminada nesa central multiplicouse os seus niveis por 18 nesta última semana. A operadora da central, Tepco, recoñece que a radiación detectada é de 1.800 milisieverts por hora, é abondo para matar a unha persoa exposta durante 4 horas. A lei nipona situou o nivel seguro de exposición anual a radiación en 50 milisieverts, o que supón que os detectados serían altamente perigosos. A empresa non descarta que esta situación prodúzase por unha nova filtración de auga contaminada dos tanques


Summary: O deputado Juan Fajardo cre que o control que se exerce sobre os receptores desta renda de integración "é maior que o de calquera cargo público".

Alternativa Galega de Esquerda denuncia "que a Xunta controla máis a quen percibe a Risga que a calquera cargo público". O deputado Juan Fajardo compareceu este martes en rolda de prensa para criticar o "reparto da miseria" e a "explotación laboral" que están a "institucionalizar" concellos do PP ao contratar traballadores "sen dereitos" a través da Renda de Integración Social de Galicia (Risga), que cobraron o ano pasado preto de 11.500 persoas. A Xunta advirte por carta aos usuarios da Risga que "non deben exercer a mendicidade nin a prostitución", segundo AGE Segundo AGE, nas cartas que remite a Xunta aos usuarios da Risga advírtese da obriga de "non exercer a mendicidade nin a prostitución, nin incidir ou compeler á práctica de calquera delas a ningún membro da unidade de convivencia". "Esta obriga, propia do século pasado, non aparece na lei en vigor", denuncia Fajardo, que cre que "é absolutamente lamentábel que a Administración deste país siga usándoa". A actual Lei de Integración Social data do pasado ano e non inclúe nada semellante, segundo asegura AGE. "O nivel de control e seguimento ao que a Xunta somete a calquera persoa que percibe a Risga, normalmente menos de 400 euros por unidade familiar", critica con dureza Fajardo, "é moito maior que o de calquera cargo público e político". Así, lembra que cando un alto cargo toma posesións non lle recomendan "que non pasee con narcotraficantes, que non teña contas en Suíza ou que non quede con cartos públicos". Segundo o parlamentario de Alternativa, os únicos requisitos que se lle deberan esixir aos perceptores da Risga son os que xa figuran na norma e que se sintetizan nun itinerario de inserción socio laboral. Alternativa denuncia que varios concellos contratan usuarios da Risga para "funcións laborais con exceso de horas e sen dereitos laborais" Pola contra, segundo AGE, o que está a acontecer en varios concellos gobernados polo PP achégase "máis a un retroceso a outras épocas en que non existían dereitos laborais". A Xunta, a través dunha orde, habilitou aos municipios para contratar persoas usuarias da Risga e o resultado, expón Juan Fajardo, son "contratos lixo, que non cotizan, e que institucionalizan a opresión e a explotación". O traballo en brigadas municipais, recrutado sen que o Goberno de Feijóo estabeleza criterios obxectivábeis, é o prato de cada día. "Repártese a miseria e véndese á moto aos explotados", afirma. Con ingresos –os da Risga- nunca superiores aos 400 euros por familia, estas persoas "realizan funcións laborais con exceso de horas e sen ningún dereito laboral". "Quedan en mans de alcaldes sen escrúpulos, que no PP os hai e moitos", alerta Fajardo. AGE considera "indigno e impresentábel" que a conselleira de Benestar e Traballo se dedique a "pasear por Galiza para tirar fotos con alcaldes e non para", en palabras de Juan Fajardo, "solucionar o peor problema que ten, que hai xente que non pode vivir". "A Xunta non entende nada do que está a pasar", conclúe. O grupo parlamentario pedirá por escrito información ao Goberno de Feijóo sobre a utilización da Risga nos concellos.


Summary: Vence advirte de que o proxecto de Lei de Seguridade Cidadán agravará esta situación, "con cambios profundamente regresivos" que reducen "garantías xudiciais" e abren a porta á "arbitrariedade e indefensión dos informes de parte"

O BNG denuncia a "criminalización e represión sistemática" da protesta social contra as políticas de goberno do PP. "Primeiro recortan dereitos e despois reprimen a protesta contra eses recortes", sinala. "Centos de persoas por toda Galiza padecen a estratexia represiva, sistemática e insidiosa do PP e dos seus órganos gobernativos e policiais", subliñou o portavoz nacional Xavier Vence, acompañado por responsables do Bloque e por un numeroso grupo de persoas como testemuñas do acoso e das sancións sufridas pola súa protesta "pacífica e democrática" na rúa. "Centos de persoas por toda Galiza padecen a estratexia represiva, sistemática e insidiosa do PP e dos seus órganos gobernativos e policiais", subliñou o portavoz nacional Xavier Vence A loita contra os desafiuzamentos, contra a estafa das preferentes, a defensa do dereito ao aborto, a denuncia de recortes nos servizos públicos, a denuncia contra a emigración xuvenil por falta de oportunidades, ou a denuncia por portar simboloxía galega en eventos deportivos como a volta ciclista, son algúns dos casos obxecto de persecución e represión policial a instancias da Delegación do Goberno. "Queren calar a cidadanía non só con porras, moi visibles diante dos medios de comunicación, tamén por outras vías opacas para silenciar á xente, para meter medo e para frear a indignación ante as políticas empobrecedoras, espoliadoras, antiobreiras e de recortes de dereitos en todos os ámbitos do PP", denunciou Vence. Vence advertiu de que o proxecto de Lei de Seguridade Cidadán agravará esta situación, "con cambios profundamente regresivos" que reducen "garantías xudiciais" e abren a porta á "arbitrariedade e indefensión dos informes de parte" que elaboren as forzas de seguridade, e mesmo se recolle a creación dun rexistro central de infractores. "O BNG está ao lado dos que sofren e se defenden e dos que loitan por unha sociedade máis xusta e teñen a valentía de enfrontar as medidas regresivas e involucionistas do Goberno", concluíu Vence. Entre estas "testemuñas da represión" estaban cargos do BNG, coma o portavoz parlamentario, Francisco Jorquera, quen afirmou que o seu "delito", coma o dunha multitude de veciños e veciñas da Coruña, foi "tentar que unha anciá de 72 anos, -a señora Aurelia-, non quedase na rúa". "Mentres os que amparan feitos tan inxustos están nos seus postos", denunciou, "os que loitamos para que se faga efectivo o dereito a unha vivenda digna sofremos multas, xuízos e violencia policial". "O BNG está ao lado dos que sofren e se defenden e dos que loitan por unha sociedade máis xusta e teñen a valentía de enfrontar as medidas regresivas e involucionistas do Goberno", concluíu Vence Desde a Plataforma de Afectados polas Preferentes de Compostela, Marta Domínguez afirmou que o seu delito foi "defender aos que lles roubaron os aforros", e con eles estivo protestando nas inmediacións do lugar no que se celebraba a voda do fillo do ex ministro de Xustiza, Ruíz Gallardón, "que acabou coa xustiza gratuíta". Dani Carballada será xulgado o 26 de novembro por realizar un mural na defensa do aborto nun muro dunha estrada sen ningún valor patrimonial: "Aínda sendo home estarei sempre polo dereito xusto de que as mulleres decidan se queren e cando queren ser nais", afirmou. Desde Galiza Nova, Alba Castanedo, estudante de 20 anos, sinala que o seu delito foi portar un faixa de protesta contra un "acto propagandístico" do PP sobre emprego xuvenil. "Teño todo o dereito do mundo a expresarme e a denunciar que a mocidade aquí non ten traballo e ten que emigrar e non me van parar por moitas multas e policía que nos envíen", dixo.


Summary: Máis teatro galego e máis espectáculos a pé de rúa. Así se adapta a XXXVII Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas á "nova normalidade" pos Covid-19. Desde esta quinta feira, e até o día 18 de xullo, o teatro terá a vila do Morrazo, e o seu Auditorio Municipal, como epicentro con todas as medidas de seguridade precisas.

"Abrimos esta edición para sentir o latexo do público. Das nenas e nenos, das familias, das persoas maiores, das que viviron soas o desastre da pandemia, das xentes de Cangas, do Morrazo, da Galiza, de calquera rincón da terra que se acheguen a esta vila acolledora, festiva e de luz, de mar e de area, a esta vila que leva no sangue o becho do teatro". Así arranca a Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, que desde esta quinta feira, día 9 de xullo, volve con máis protagonismo da escena galega que nunca. Preto de 80% dos espectáculos que se verán son de compañías galegas, "para favocecer o noso produto interior bruto cultural", sinalou María Armesto, directora artística da Mostra. "Queremos manter vivo o festival, normalizar as cousas e axudar a manter o sector na Galiza, pois non se esperan bos tempos para o teatro galego", engade Juan José Pérez, director do Auditorio Municipal de Cangas. A actriz, escritora, intérprete e realizadora de contacontos Paula Carballeira estará a cargo do pregón inaugural, que dará paso á obra Commedia, da compañía galega Contraproducións. Un espectáculo dirixido e escrito polo dramaturgo Cándido Pazó, que desde a súa estrea na Galiza en 1993 converteuse nun dos fitos do teatro galego. Na sexta feira, o día 10, o Auditorio Municipal acollerá a obra Napoleao ou o complexo de Èpico, unha coprodución da Mostra e da portuguesa Compañía do Chapitó. Ese mesmo día, dentro da programación de rúa, estrearase no país a obra Dolce e Salato, da compañía italiana Carpa Diem. Un proxecto que amosa o amor polo circo dos creadores. Outra estrea na Galiza protagoniza a xornada do sábado, a do espectáculo de rúa Tónbola, da compañía euskara Hika Teatroa. Unha obra que conta as peripecias dunha familia de 'tomboleiros' e a súa cabra para sobrevivir en Europa. Entre as actividades programadas para a fin de semana, a compañía galego-brasileira Asacocirco interpretará o sábado, na parroquia canguesa do Hío, Circo de lume, un espectáculo de pura acción cheo de efectos visuais. A vindeira semana, o día 13, arrancará coa estrea absoluta do espectáculo Hell Brothers, unha coprodución da galega Cirkompacto coa Mostra, que tamén se poderá ver na terza feira. Trátase dunha peza para público xuvenil que conta a historia de Rejhuz e Glakghs Setén, fillos de Satanás. Tamén o día 13, Déborah Vukušić despregará no Auditorio Municipal, da man da compañía DeUve, a súa primeira obra, Guerra de Identidade, na que representa a relación co seu pai, Bozídar Vukušić, xogador de balonmán no Cangas e criminal de guerra. Liberto, da compañía galega Rebordelos; Dúas donas que bailan, da galega Teatro do Atlántico; As boas actrices, coproducida pola compañía galega 3 e a Mostra; The Primitals, da madrileña Yllana & Primital Brothers; e As virxes salvaxes, da galega Teatro do Noroeste, son outras das obras que se poderán ver no festival. Mulleres en Acción A brecha laboral Mulleres das artes escénicas e audiovisuais antes e despois da pandemia é o título do III encontro Mulleres en Acción, no marco do festival, que o sábado debullará "medidas que axuden a cambiar a inxusta realidade que viven as profesionais do sector". A nova realidade será abordada en dúas mesas redondas sobre o presente e o futuro do sector e as transformacións que cómpre realizar. Será o día 15 no Salón de Plenos do Concello. Un esforzo para cumprir coas normas "Pedimos un esforzo ao público para que colabore. A ser posíbel, que ninguén compre entradas na billeteira. Evitemos o papel e as colas", salienta o director do Auditorio de Cangas, Juan José Pérez, que lembra que a capacidade nas actividades estará ao 50%. As entradas poden mercarse a través de Ataquilla.com. Os tradicionais espectáculos de rúa, ao teren que realizarse en espazos acotados e con reserva, van deixar de ser de balde e pasarán a ter un prezo simbólico de 1 euro; polo que haberá butacas preasignadas nos distintos emprazamentos.