Summary: Cada vez hai máis aplicacións para smartphones centradas no verán. Por exemplo, Meteoplayas, con información detallada do tempo e as condicións do mar de todos os areais de Galicia. Ou outras centradas nos portos deportivos do país.

Que tempo vai facer o venres na Lanzada? A que temperatura vai estar a auga o sábado? Vai haber ondas en Razo? Meteoplayas, unha aplicación para Android, permite coñecer para os vindeiros tres días o tempo xeral, a temperatura, a velocidade do vento, as precipitacións, a temperatura do mar e a altura das ondas de máis de 800 praias de toda Galicia. A aplicación, gratuíta, foi desenvolvida pola compostelá Selma Cabo Scharpf a partir dos modelos numéricos desenvolvidos por MeteoGalicia e dunha listaxe de praias elaborada por Intecmar. A aplicación permite seleccionar as túas praias favoritas, para unha consulta máis doada e pódese descargar na play store directamente para a súa utilización en móbiles Android. Pero non é esta a única aplicación lanzada recentemente que pode ser de utilidade este verán en Galicia. Os portos deportivos da Asociación de Clubs Náuticos de Galicia (ASNAUGA) presentou este luns as súas novas ferramentas de información para a rede e dispositivos móbiles. A aplicación de ASNAUGA permite saber onde se atopan situadas as instalacións e os clubes, así como os seus portos deportivos e que servizos teñen, ademais dos puntos de interese turístico. A aplicación gratuíta, xa dispoñible para Android e que nunhas semanas tamén o estará para os iPhones, permite atopar portos no mapa, consultar información e imaxes sobre un porto en particular e reservar estancias directamente dende a aplicación, que foi desenvolvida pola compañía viguesa Dosmasdos. Ducias de aplicacións Pero non son as únicas aplicacións das que podemos sacar proveito este verán. Dende hai un tempo e tamén de forma gratuita, podemos atopar Galicia Viva, con información dos espazos protexidos de Galicia e a posibilidade de descargar imaxes. Tamén ferramentas para coñecer o estado do tempo atmosférico, coma O tempo en Galicia ou Datos Meteo Galiza. De igual xeito a moi interesante Mareas de Galicia con datos sobre as horas e alturas das mareas nos principais portos da comunidade. E como non todo vai ser mar, tamén hai aplicacións sobre as festas en Galicia en festas 2012, sobre as orquestras en Orquestas de Galicia, para saber onde vai tocar esta semana a túa orquestra favorita e mesmo unha aplicación especifica sobre o Resurrection Fest 2012 que recentemente se celebrou en Viveiro. Outras aplicacións de interese en calquera momento son as desenvolvidas pola empresa Arriva para coñecer as rotas e horarios dos seus autobuses ou a guía de restaurantes Restaurantes Gallegos, con información de máis de 500 establecementos. Tamén relacionada coa gastronomia está Vexetais, unha guía dos establecementos de restauración e turismo rural con oferta vexetariana e vegana en Galicia.


Summary: As e os responsábeis desta empresa foron recoñecidos cun novo Chairman's Award. O premio será entregado de forma simbólica nun evento en liña que terá lugar esta quinta feira.

O grupo Conzacar, concesionario que mantén a única rede da marca Ford no entorno da Coruña, vén de ser recoñecida polo seu bo facer na atención ao público. A empresa recibirá nun evento online o Chairman's Award, un galardón que premia a calidade dos servizos á clientela. Este recoñecemento, que corresponde ao traballo feito o ano pasado, é xa o undécimo que merece Gonzacar. É outorgado por Ford Europa e ten unha grande importancia por recoñecer a calidade dos servizos que presta un concesionario ou unha rede (como neste caso). Se cabe, o valor é máis simbólico porque a multinacional baséase nas opinións das clientas e clientes para elixir ás e aos gañadores. Após este novo recoñecemento, Gonzacar pode presumir de ser o distribuidor de Ford "máis laureado" da Galiza. As súas sedes están na Coruña, Ribeira e Ferrolterra, máis tamén conta cun Ford Store en Compostela. O xerente do grupo, Marcial Castro, afirma que detrás deste éxito hai "unha aposta pola excelencia e o compromiso coa calidade de todos os seus traballadores e traballadoras". Após 27 anos de traxectoria, esta quinta feira a partir das 12 horas chegará o premio. Ao evento dixital asistirá o presidente de Ford Iberia, é dicir, para España e Portugal, Jesús Alonso.


Summary: O Executivo central non ofrece os datos sobre as viaxes que fixo nos últimos días do seu reinado acompañado de importantes empresarios, aos que ofreceu os seus contactos para pechar negocios.

O Goberno central négase a detallar o número de viaxes oficiais que levou a cabo El-Rei Juan Carlos I nos seus últimos meses de reinado, incluíndo a xira polo Golfo Pérsico, nin aclara que responsábeis públicos acompañárono en cada un deles e canto custaron aqueles nos que tamén participaron importantes empresarios, uns datos que lle reclamou no Congreso IU. Nesas viaxes, o anterior monarca usou os seus contactos, segundo se publicou na prensa máis partidaria da monarquía española, para facilitar grandes acordos económicos para as empresas do Ibex-35, algo que xa lle custou críticas no seu momento e que agora o Goberno négase a explicar, malia que poderían terse usado importantes cartos públicos para esa operación.


Summary: Ouvirmos reúne por primeira vez nunha publicación toda a obra poética realizada en galego polo poeta ourensán, con edición a cargo de Claudio Rodríguez Fer.

José Ángel Valente publicou o seu primeiro poemario en galego no ano 1981 baixo o título de 'Sete cántigas de alén' (Ediciós do Castro). Logo destes versos naceron outras composicións en galego escritas durante os anos oitenta e noventa, que foron reunidas en edicións progresivamente ampliadas co título de 'Cántigas de alén' en 1987, 1989 e 1996. A obra que agora publica Ouvirmos contén o ciclo completo de 'Cántigas de alén', incluíndo por primeira vez o poema "Na mar de Vigo" e a dedicatoria aos emigrantes de A Nosa Galiza de Xenebra no poema "Sub nocte". Unha recompilación, con edición a cargo de Claudio Rodríguez Fer, que por primeira vez reúne toda a obra poética realizada en galego por José Ángel Valente. O seu primeiro poema en galego, titulado "Finisterre" e datado en Ourense en 1947, publicouno no diario vespertino 'La Noche' de Santiago de Compostela José Ángel Valente (Ourense, 1929 – Xenebra, 2000) comezou a escribir sendo adolescente, en castelán, na Ourense da inmediata posguerra. O seu primeiro poema en galego, titulado "Finisterre" e datado en Ourense en 1947, publicouno no diario vespertino 'La Noche' de Santiago de Compostela, cidade onde daquela estudaba o poeta. Converteuse así nun pioneiro da publicación en galego por parte da mocidade posbélica ou de quen non tiña editado nada neste idioma antes da Guerra Civil. Valente instalouse en Madrid antes de cumprir 20 anos e non volveu residir en Galiza. Durante décadas, Galiza e o galego pasaron a ser subtexto da súa obra en castelán, segundo Ouvirmos. Pero o seu posterior afincamento en Xenebra, onde traballaban milleiros de emigrantes galegos, reconectouno coas súas raíces e co idioma. Comprometeuse coa causa da emigración e do exilio, e foi cofundador da sociedade emigrante A Nosa Galiza. Precisamente, unha conferencia pronunciada por Valente en A Nosa Galiza sobre a obra de Afonso X o Sabio no 1980, desencadeou no escritor a inspiración dos poemas que publicaría en 1981 na obra 'Cántigas de alén', ampliada progresivamente nas sucesivas edicións anteriormente citadas. O seu posterior afincamento en Xenebra, onde traballaban milleiros de emigrantes galegos, reconectouno coas súas raíces e co idioma. Comprometeuse coa causa da emigración e do exilio. Así, este volume editado por Ouvirmos ofrece o ciclo completo das 'Cántigas de alén', reunido por primeira vez, incorporando ademais o derradeiro poema en galego de Valente, "Na mar de Vigo", evocación da primeira vez que viu o mar, cando o seu pai o levou, sendo adolescente, a cruzar en barco a ría entre Vigo e Cangas de Morrazo. Segundo Ouvirmos, "o prestixio e valía da súa gran produción poética contrastan co descoñecemento da sociedade galega cara a un dos seus poetas fundamentais do século XX. Desexamos que esta obra contribúa a resituar e poñer en valor a figura e legado do poeta ourensán". Valente foi un dos máis destacados poetas da España do século XX. Integrante da xeración dos 50, foi recoñecido con múltiples premios como o Príncipe de Asturias, o Nacional de Poesía en dúas ocasións, o Reina Sofía de Poesía Iberoamericana ou o Premio da Crítica tamén por partida dobre. En Galiza foi recoñecido como fillo predilecto de Ourense en 2000 e como Doutor Honoris Causa pola USC en 1999.


Summary: Unha demanda da Alianza Rural galega, que integran Adega, CIG, Fruga e Organización galega de comunidade de montes.

As entidades que integran a Alianza Rural Galega (Adega, CIG, Fruga e Organización galega de comunidade de montes) mostran a través dun comunicado a súa "sorpresa" polo anuncio de Núñez Feixoo que no primeiro semestre de 2021vai aprobarse o Plan Forestal da Galiza, "3 anos despois de anuncialo e ano e medio despois de sometelo a exposición pública". "Preténdese aprobar agora de forma apresurada e sen debate social un documento que desde xuño de 2018 ficou metido nun caixón e sobre o que non se volveu falar nin en sede parlamentaria nin desde o goberno executivo, ficando paralizado sen razón aparente", indican. Ante tal situación, a Alianza Rural Galega pregúntase se o Plan forestal que agora pretende aprobar o actual Goberno e que este tilda de "estratéxico para o futuro do monte galego" é o mesmo que someteu a exposición pública en xuño de 2018, ou ben se se trata dunha nova revisión ou dun documento ex-novo e diferente ao xa coñecido. En todo caso, a Alianza Rural Galega considera que a versión de revisión do Plano Forestal xa coñecida e sometida a exposición pública xa naceu viciada e fica invalidada, principalmente, "por non proxectar os seus obxectivos e medidas a partir de datos certeiros sobre o estado actual, de distribución e composición dos diferentes tipos de formacións arbóreas na xeografía galega". Tal e como alegaron máis de 70 organizacións e colectivos, lembra a Alianza, "a proposta de modificación do Plano Forestal de 2018 baséase en datos absolutamente ficticios e desfasados sobre a situación da superficie forestal de Galiza, ao tomar como referencia os datos recollidos no IFN4 (Cuarto Inventario Forestal Nacional) que data de 2009, é dicir, de hai 11 anos". Porén, conforme a Lei 7/2012 de montes de Galiza, o plan forestal galego, como instrumento básico para o deseño e execución da política forestal galega, "debe elaborarse a partir da diagnose dos espazos e recursos forestais derivada da análise do Inventario Forestal de Galiza e doutros estudos ou análises que se consideren necesarios". Isto implica, afirman estes colectivos, que mentres non haxa un Inventario Forestal Galego non se poderá aprobar a revisión do Plano forestal de Galiza. Neste senso, "o pasado mes de xuño a Xunta e as universidades de Vigo e de Santiago de Compostela asinaban un acordo para elaborar o futuro inventario forestal galego, un instrumento que resulta chave á hora de identificar as deficiencias da situación forestal de Galiza e para poder asentar o futuro ordenamento do monte sobre datos que obedezan á situación real de ocupación das diferentes especies forestais".


Summary: A idade xa non lles permite ser enfants, mais con toda certeza seguen a ser terribles. Rompente, o Grupo de Comunicación Poética que revolucionou o mundo cultural galego, volve case corenta anos despois cun novo libro, Que hostia din os rumorosos, que demostra que a sociedade aínda non dixeriu os códigos líricos que manexan. A irreverencia, a iconoclastia e, sobre todo, o humor, presiden unha conversa que reflicte o ánimo de camaredería que os leva, segundo confesan, á súa actitude de vangarda, aceptada mais talvez aínda non comprendida.

A primeira pregunta é obrigada: que hostia din os rumorosos? Antón Reixa: Iso ten que ver con casualidades absurdas como que o himno dos EUA e o da Galiza son os únicos que comezan cunha pregunta, polo que podemos considerarnos unha potencia. Esa é a semente de desconcerto que queremos espallar entre o público. Manuel M. Romón: É unha cuestión pertinente, a estas alturas, tratar de saber dunha vez que raio nos querían dicir as árbores estas. Non sería pertinente facer esta pregunta en Madrid, imaxino: que di o himno español? Unha das primeiras saídas fóra da Galiza de Rompente foi a unha homenaxe a Miguel Hernández da que, segundo contan as crónicas, tiveron que saír correndo e hoxe, retíranse os versos de Hernández dalgúns lugares públicos. Case corenta anos máis tarde, vosteden volven enarborando a mesma actitude literaria. Ven paralelismos entre os dous contextos históricos? A. R.: A grandes trazos, o gran debate político daquel momento era o que enfrontaba a reforma e a ruptura. Nós estabamos a favor da ruptura. Esa ruptura non se deu, e as consecuencias estamos véndoas agora. Nun nivel literario, eu creo que existe unha especie de modernidade atemporal na poesía que lle permite ser pertinente en calquera momento. Os textos que agora utilizamos no libro Que hostia din os rumorosos? e na performance Algo que levar á boca enlazan co que fixemos sempre. Iso é algo que na música, na que eu tamén traballo, non se dá. Nos Resentidos temos un comportamento no estudio que non é o mesmo que o dos millennials que están agora facendo música. Creo que os textos de Rompente son recoñecíbeis, malia que pasamos dun certo malditismo a un 'recoñecemento cordial' entre os poetas máis novos. Alberto Avendaño: Eu creo que existe unha textualidade Rompente, malia que os tres somos moi diferentes. Ás veces tres ingredientes distintos fan un cóctel perfecto. Literariamente, a nosa afinidade era moi sólida, e politicamente buscabamos o mesmo, aínda que, dalgunha maneira, aquilo saíu moi mal. E quero dicir unha cousa que podería parecer arrogante: hai movementos literarios que xorden en determinados momentos históricos -o surrealismo de entreguerras modifica a poesía posterior, a xeración beat modifica a poesía posterior...- e Rompente dá un golpe ao que sería a actitude lírica posterior. Constatar que esa actitude lírica tivo un sentido histórico é moi gratificante. "Eramos rabudos. Lembro que nos invitaran a unha homenaxe a Celso Emilio Ferreiro e non fomos porque había representación de partidos políticos de centro". Alberto Avendaño Falan do 'recoñecemento cordial' que perciben agora. Mais a súa poesía non foi entendida durante moito tempo. E digo que non foi entendida nun sentido moi primario: houbo unha antoloxía poética na que confundiron un índice de primeiros versos cun poema e chantárono alí, no medio doutros textos. M. M.: Era o índice de galletas kokoschka non. A min paréceme marabilloso, iso tamén é máxico. A. R.: María do Cebreiro contoume unha vez que na facultade editaran un folleto para protestar por non sei que homenaxe que se lle facía a Rosalía e que o titularon Fóra as vosas sucias mans de Rosalía de Castro, como o noso Fóra as vosas sucias mans de Manuel Antonio. Algo que nós tomamos dunha frase de Trotski sobre Rosa Luxemburgo. Nese sentido, sinto que existe un recoñecemento e unha audacia que non existía cando nós comezamos. A.A.: Tamén é normal que non nos aturasen. Eramos rabudos. Lembro que nos invitaran a unha homenaxe a Celso Emilio Ferreiro e non fomos porque había representación de partidos políticos de centro. E en realidade, seguen mirándonos con certa suspicacia. Cando lle comentei a algún amigo -que é unha persoa moi institucional- que íamos volver, a súa resposta foi: "Pero home non fodas!" Eu recomendo que se lea o noso libro, que é un libro actual, non do 76. A. R.: Non quería que volveses coas malas compañías. Eu ía máis por outro lado: ás veces dá a sensación de que a poesía galega aceptou o experimentalismo pero xa non tanto a vangarda. A actitude cultural coa que vostedes se presentaron non parece demasiado estendida na nosa literatura. A. R.: Iso ten que ver con iso que dicía Alberto, e que vai máis alá do conceptual, con esa casualidade cósmica -poñéndome cursi- de que tres tipos sumen. Sinceramente, o que máis me gusta nesta etapa é sentir a suma, afastarme desaa soidade do creador. Non creo que nunca nos movésemos moito das bases estéticas que tiñamos, pero estarmos os tres xuntos é un plus, especialmente nun escenario. M. R.: O da vangarda é un xuízo externo, está ben que se diga desde a crítica, pero a nosa actitude naquel momento tiña máis relación cos códigos da amizade que mantiñamos, que eu poño por riba desas definicións estéticas, e que por sorte seguimos mantendo. E neste último libro, están Antón Patiño, Menchu Lamas e Julián Hernández, que eran amigos daquela e seguen a selo hoxe. Iso é o que conforma unha actitude. Logo que a chamen como queiran. A. A.: Antón Patiño fala moito cando se refire a aqueles anos da "vangarda do riso", a que utiliza a distorsión alegre como parte da actitude de vangarda. Eu tamén creo niso que comentan Manolo e Reixa. Pero ademais, paréceme moi interesante distinguir entre vangarda e experimentalismo. Este último, moitas veces, é a maneira fácil de manter un certo postureo, combinar cousas que chamen a atención para simular unha sintonía coa vangarda. Pero eu creo que se nota moito cando alguén arrisca de verdade nun texto. Moitos dos que fan experimentación non son poetas, son químicos. Desde un punto de vista histórico, a vangarda capilarizouse e pasou a estar presente en todos os produtos culturais. Agora está moi asumido que hai que ser rupturista. Antón Reixa Pero é que ademais, cando facían as Follas de Resistencia Poética e as repartían en actos políticos introducían a literatura na loita social. Se cadra, hoxe habería que facer exactamente o contrario. A. A.: A utilización do familiar para distorsionar a realidade para que as audiencias vexan máis alá do que teñen diante sempre foi unha parte importante do que faciamos. Falabamos de actitudes estéticas e eses actos de repartir as Follas de Resistencia Poética -que era un subtexto do panfleto tradicional e que ofrecían textos que moitas veces eran moi crípticos, agás a consigna que os encabezaba- ou de levar unha pancarta en cirílico a unha manifestación eran unha estratexia que mantivemos con bastante coherencia. M. R.: Agora non volveriamos saír con esa pancarta, creo. Daquela tiña sentido, mais nun momento de desafección como o que vivimos, o que ten sentido é reivindicar os afectos. E nese sentido mantemos a coherencia. A. R.: Desde un punto de vista histórico, a vangarda capilarizouse e pasou a estar presente en todos os produtos culturais. Agora está moi asumido que hai que ser rupturista. Levándolle un pouco a contraria a Alberto, eu creo que existe un experimentalismo que é moi san; o que si ocorre é que ás veces se lle nota moito a carpintaría. A. A.: Claro, porque é impostado, que é o que eu quería dicir. Non é auténtico. A. R.: Creo que fomos capaces de domesticar esa impostación. O trasfondo político do seu traballo parece non ter cambiado: o seu primeiro título, Crebar as liras, está tomado de Curros Enríquez e este alude a Pondal. Non obstante, o contexto si que mudou. Sería posíbel hoxe emitir nalgunha radio aquel programa, "Rompente Radio Esquimal", que empezaba con "este é o comunicado do comando armado que hoxe controla esta emisora"? M. R.: Evidentemente non. Sería impensábel. Eu creo, modestamente, que tamén contribuímos a abrir espazos de liberdade. Eses espazos hoxe véxoos cada vez máis xibarizados, non creo que fose posíbel levar adiante unha iniciativa dese tipo. E creo que seguimos dándonos de hostias contra ese muro. A. R.: Isto que vou contar non é unha experiencia de Rompente pero si ten a ver coa nosa actitude. En 1992 enviei o programa que tiven na TVG, Sitio Distinto, a Canal+ Francia e contestáronme abraiados, non podían crer que aquilo se emitise nunha televisión en aberto. Cousas así xa non son posíbeis. Ten razón Manolo, hai unha especie de xibarización frívola dese tipo de produtos a cambio dunha saciedade e un baleiro absolutos. A. A.: Hai unha uniformización total. Se botamos a vista atrás, as televisións nin sequera emitían as 24 horas do día. Tampouco é moito pedir que nun horario de 24 horas durante sete días á semana haxa algún espazo que mostre algún tipo de disenso. Mais non hai cabida para nada que non sexa o discurso oficial. A. R.: Por iso a xente se está pasando maioritariamente á televisión á carta. Mais as mensaxes aí atomízanse, pérdese capacidade de intervir na sociedade. M. R.: Efectivamente, debería ser o espazo público o que se recuperase e, pola contra, vemos que está absolutamente devastado. A. R.: Esa atomización forma parte da natureza do ghetto dixital, que é inmenso, mais non deixa de ser un ghetto. Hai infinidade de cousas interesantes que están nas redes pero que non saen de aí. Aceptamos iso demasiado alegremente, e eu creo, como Manolo, que deberiamos pelexar máis por recuperar o espazo público. Rompente adoptou desde moi cedo a linguaxe dos medios de comunicación de masas -dunha maneira case visionaria- para difundir unhas mensaxes que non eran, precisamente, as que estes medios adoitan divulgar. Nese sentido, é curioso que os tres acabaron traballando nos mass media. M. R.: Pero foi unha relación sempre crítica, ou polo menos conflitiva. No meu caso, aquel galletas kokoschka non xa era un berro, se cadra moi naif, contra a serialización da arte. Mantiña unha actitude crítica que propuña repensar toda esa interferencia dos media nas artes e que creo que foi unha constante nosa. A. R.: Tamén houbo algo, creo, que nos pasou aos tres. Aquel ambiente de malditismo que non acababamos de aceptar levounos dalgunha maneira a andar infiltrados nos medios estándar, buscando algunha esquina na que introducir algo dese espírito vangardista, aínda que, ao final, eses produtos son o que son. Creo que foi unha especie de refuxio. M. R.: Infiltrados desde logo, porque eu non fun actor na miña puñeteira vida e tocoume facer diso durante moitos anos. A. R.: Ao final resulta que somos uns trotskistas. A. A.: A miña gloriosa experiencia nos EUA, ao final, foi saltar dun pozo a outro pozo. De traballar nunha cultura minorizada e de mostrar o orgullo dunha lingua propia sen complexos, que sempre é complicado, paso ao Washington Post, que é un medio moi prestixioso pero no que remato traballando no sector doutra lingua minorizada, como é o español nos EUA, e intentando convencer ao establishment anglo e branco de que é posíbel ter unha audiencia respectábel co castelán como lingua. Naturalmente, levei unha hostia e acabaron botándome. Ao final, esa capacidade de ir poboando o familiar para levalo adiante é a historia da nosa vida. A. R.: Tamén me gustaría dicir que esa infiltración foi unha forma de blindar a nosa poética. Eu nunca deixei de escribir malia vivir nese rodopío que son os mass media, nos que todo é para mañá. Creo que nos serviu para desprendernos desa impostación da sociedade literaria que aspira a gañar a institucionalización a calquera prezo. Nese sentido creo que cabe lembrar que Rompente quedou nunha especie de limbo a respecto da literatura recoñecida nos manuais, pero que tamén foron vostedes os que editaron dous libros que cambiaron a poesía máis "institucional": Seraogna, de Pexegueiro e Con pólvora e magnolias de Ferrín. A. R.: A verdade é que todo iso foi casual. Especialmente no caso de Ferrín, foi dunha gran xenerosidade querer que o seu libro saíse co carimbo de Rompente. Curiosamente, os que máis reverenciaron ese libro foron os que menos se achegaron ás estéticas que se deixaban ver alí. A. A.: Iso estivo moi ben, pero o golpe na mesa de Rompente está no Silabario da turbina e, especialmente nos tres libros de autor, galletas kokoschka non de Romón, As ladillas do travestí de Reixa e o meu Facer pulgarcitos tres, cos que fixemos de emprendedores cando esa palabra non existía e cos que logramos levar a editorial á bancarrota en tres meses. E aínda así logramos poñernos no radar. M. R.: Si, pero esa prehistoria tamén existe e, unha vez máis, tanto no caso de Pexegueiro coma no de Ferrín, está esa política de afectos, non de mercado. Todo en Rompente se desenvolveu así, e á marxe. A. R.: Estame gustando esa túa interpretación hippy de Rompente, Manolo. Viva o amor! [Nesta altura, Avendaño lembra que ten que coller un tren e abandona a conversa non sen antes facer referencia a un posíbel ménage à trois.] Algo que levar á boca mestura poemas novos e vellos -como o mítico "Galicia, gran carallo de sal"- e parece que non pasou o tempo, apenas se ven diferenzas entre os textos, mantéñense frescos. Segue vixente o proxecto cultural de Rompente? M. R.: O título do espectáculo, Algo que levar á boca, está moi ben escollido porque non deixa de ser un petisco, pensando sobre todo en que estamos publicitando unha biblia en verso, o volume Que hostia din os rumorosos? que sería imposíbel levar completo a un escenario. Ademais, que faga de ponte co noso pasado, ten un sentido literario de continuidade. A. R.: Seguindo o código afectivo que estabelece Manolo con sabedoría, entre nós non hai unha escisión entre o afectivo e o literario. É curioso ver, como apuntas, como non se fosilizou "Galicia, gran carallo de sal", segue sendo dunha rotundidade absoluta e supoño que iso demostra algo.Tampouco foi fácil atopar unha editorial que estivese disposta a publicar un libro deste tipo, fóra do estándar das coleccións habituais. M. R.: Ten un valor enorme ese risco que acepta a editorial Elvira. Temos que lembrar que o noso último libro, A dama que fala, que publicou Xerais, foi un auténtico desastre no aspecto editorial. Non se entendeu o noso proxecto de libro como obxecto artístico. Estamos máis centrados, mais a min non me disgustaría retomar esa ocupación do espazo público daquela forma, non me parecería mal volver a esa guerra de códigos. Mais iso agora é impensábel, só podes actuar en escenarios e non, por exemplo, no vestíbulo dun instituto, como faciamos daquela A dama que fala, o espectáculo, tamén foi a súa última performance. As diferenzas de produción son patentes. Gañaron en sabedoría nese campo. A. R.: Eu sempre digo que nós faciamos performances sen saber que se chamaban así. Hai un cartel daqueles anos anunciando unha intervención nosa no que se pode ler "poupurrí de Rompente". Non sabiamos como chamarlle a aquilo. E si, maduramos nese sentido. Aprendemos que se hai un tipo saltando por un aro ao tempo que recitas poemas, a atención do público vai estar máis no aro que nos textos, por exemplo. M. R.: Estamos máis centrados, mais a min non me disgustaría retomar esa ocupación do espazo público daquela forma, non me parecería mal volver a esa guerra de códigos. Mais iso agora é impensábel, só podes actuar en escenarios e non, por exemplo, no vestíbulo dun instituto, como faciamos daquela. Ademais perdemos en facultades físicas: xa non temos o corpo para facer o indio como antes. Porque o certo é que montabamos un verdadeiro circo. Para acabar: no espectáculo estabelecen claramente a existencia de dúas Galizas: Galiza-La Mancha e Galiza-León. A cal das dúas pertence Rompente? A. R.: Iso é pura entropía do Estado das Autonomías. Reivindicamos a nación murciana. M. R.: Rompente sempre estivo e segue estando na fronteira.


Summary: O ex ministro de Fomento, nunha entrevista na SER Galiza, estima en 5.100 millóns de euros o que deixarán de percibir @s pensionistas galeg@s nos próximos 6 anos a consecuencia do que cualificou como "un recortazo que se vai consolidar".

Nas últimas semanas, fontes próximas a Blanco viñan sustentando a tese de que o ex ministro e ex vicesecretario xeral do PSOE se presentaría ás primarias socialistas para elixir o candidato á presidencia da Xunta após o Tribunal Supremo ter arquivado a causa aberta contra el. Blanco non alimentou hoxe esas espectativas, nunha súa entrevista coa xornalista da SER Galiza Aida Pena. Máis ben todo o contrario. Interpelado directamente a ese respeito, o que fora man dereita de Zapatero contestou: "Non creo na bicefalia. Sempre pensei que o candidato á presidencia da Xunta debe ser o secretario xeral do partido". Isto resultaría nun apoio á candidatura de Besteiro, quen vai ser eleito secretario xeral após se impor a Manuel Vázquez nas recentes primarias realizadas no PSdeG. Perguntado se apoiaba entón a Besteiro, Blanco foi evasivo: "Eu díxenlle o que acabo de dicer, que non creo nas bicefalias". Fontes próximas a Blanco viñan sustentando a tese de que o ex ministro e ex vicesecretario xeral do PSOE se presentaría ás primarias Para Blanco, o PSdeG ten de ofrecer un "proxecto unitario e con vocación maioritaria" que lle permita liderar "a esquerda e o progresismo" para derrotar a Feijóo. O líder do PPdeG é o presidente da Xunta, mais "quere irse a Madrid", dixo Blanco, en alusión ás ambicións de Feijóo a substituír a Rajoy na Moncloa. Pensións Sobre a recente contra-reforma do sistema público das pensións, Blanco fixo unha crítica moi contundente. "En 6 anos, os pensionistas en Galiza deixarán de recibir 5.100 millóns de euros. Máis de 800 millóns de euros ao ano. É a primeira vez que se fai un recortazo así, un recortazo que se vai consolidar. Isto é especialmente grave para Galiza. No noso país as pensións son menores [as máis baixas do Estado] e en moitos casos constitúen o sostén familiar", dixo. O ataque ás pensións ligouno á redución das bolsas. "Están desmantelando o Estado do Benestar. Sen dicelo, pero o están a desmantelar. Por outro lado, ese é desde sempre o programa da direita". Durante a entrevista, Blanco referiuse en todo momento a Galiza como o seu país, mais sen deixar por iso de expresarse en español.


Summary: CRONOLOXÍA E MAPA INTERACTIVO As construtoras do viaduto do Carballiño que se veu abaixo en setembro de 2007 aceptan pagar unha maior indemnización civil ás vítimas a cambio de evitar o xuízo. Este venres cúmprense 16 anos do inicio das obras da alta velocidade galega HEMEROTECA | As outras cifras do AVE: as obras en Galicia acumulan sete mortos

HEMEROTECA | As outras cifras do AVE: as obras en Galicia acumulan sete mortos As construtoras do viaduto do Carballiño que se veu abaixo en setembro de 2007 aceptan pagar unha maior indemnización civil ás vítimas a cambio de evitar o xuízo O 7 de setembro de 2007 un viaduto que se estaba a construír sobre o río Arenteiro, no Carballiño, para a liña de AVE Ourense-Santiago veuse abaixo mentres varios obreiros traballaban na colocación dunha das súas lousas superiores. Un capataz vigués de 45 anos da construtora Comsa morreu e outros catro traballadores portugueses resultaron feridos. Este luns, case dez anos despois, estaba fixado o inicio do xuízo penal, con catro técnicos da Unión Temporal de Empresas (UTE) formada por Comsa e FCC, adxudicataria da obra, como imputados aos que a acusación particular pedía catro anos de cárcere por homicidio imprudente e lesións imprudentes. Porén, tras unha negociación previa, as empresas e as súas aseguradoras aceptaron incrementar as indemnizacións a aboar na vía civil a cambio de evitar o xuízo. As obras do AVE galego acumulan xa sete mortos A familia do falecido recibirá unha indemnización total de 274.000 euros, dos que xa cobrara 196.000. Pola súa banda, os catro feridos, que tamén recibiran xa parte dos cartos, obterán entre 5.000 e 30.000 euros de indemnizacións totais. As contías supoñen un 40% máis do establecido para os falecementos e as lesións que presentaron os afectados no baremo de accidentes de tráfico, o que se adoita utilizar tamén para outro tipo de sinistros con correccións á alza. Con estas indemnizacións incrementadas na vía civil a cambio de que non se celebrase o xuízo, non haberá pois responsables penais deses feridos nin desa morte, a primeira rexistrada na construción do AVE galego hai dez anos. Unhas obras que acumulan xa sete falecidos, aos que hai que engadir os 80 viaxeiros mortos no accidente de Angrois do que o próximo luns se cumpren catro anos. Este venres cúmprense 16 anos do inicio das obras da alta velocidade galega Precisamente este venres cumpriranse 16 anos desde a colocación da simbólica primeira pedra da alta velocidade galega, nas proximidades de Santiago, o 21 de xullo de 2001, a cargo dos presidentes Aznar e Fraga, do ministro Álvarez-Cascos e do conselleiro Cuiña. 16 anos despois, a comezos deste ano Fomento e Xunta volveron dar unha nova data de previsión para a súa entrada en funcionamento total, agora a comezos de 2020.


Summary: A loita guerrilleira contra o fascismo ten antecedentes na revolta de 1934 en canto accións políticas ilegais e na expresión popular xeneralizada e espontánea dos días de xullo do 36 nos que se tratou de frear o golpe militar.

Para entender que levou a moitos á conclusión de que había que chegar as mans debemos ter en conta o que o fascismo é. Parte da concepción dunha xerarquía natural ou divina dos seres humanos que lexitima a aqueles superiores a dominar os demais, e xa que logo, considera que a violencia é o xeito normal de lograr a obediencia dos inferiores, de conquistalos, de sometelos, de reducilos ao servizo do proxecto elevado daqueles caudillos que ocupan esa xefatura polas súas virtudes inherentes e non polo consentimento popular. Polo tanto a ameaza fascista que se estendía por Europa e que viña de trunfar en Alemaña é considerada por algúns sectores, a altura do ano 1934, que non se podía parar só "polas boas", pois o adversario non representaba unha ideoloxía máis fronte á cal abondaba con amosar as bondades da propia, senón que estaban fronte da negación de todo ideario, topábanse diante dun programa verificado de exterminio. Polo cal o antifascismo, que é plural e na súa maior parte pacifista e contrario ao uso da forza, acaba nalgúns casos a partillar, xustificar accións e mesmo levar a cabo loitas de tipo violento fronte a ese movemento aniquilador que perciben como un perigo certo nestes momentos. O fascismo non representaba unha ideoloxía máis fronte á cal abondaba con amosar as bondades da propia, senón que significaba a negación de todo ideario e representaba un programa verificado de exterminio A isto hai que sumar a desafección da República, cada vez maior na clase obreira e nos sindicatos e partidos de esquerda, que xunto coas organizacións nacionalistas, se sentían frustrados e decepcionados por un réxime que non atendía as súas demandas mentres ollaban con fascinación cara outros procesos revolucionarios e de liberación nacional que tiveran unha compoñente bélica. Neste contexto o indulto ao golpista Sanjurjo e a entrada da CEDA no Goberno considerouse sinal de alarma suficiente como para levar a cabo medidas de forza que en distinto grao se van producir ao longo do Estado a comezos de outubro de 1934, e que na Galiza terán o PSOE e a UGT como dirección política principal, e a folga xeral e a sabotaxe como xeito de expresión máis común, aínda que tamén se deron confrontos máis graves como aconteceu en Ferrol. Ao fin a represión militar e a inhibición doutros sindicatos importantes como a CNT, que estaban desgastados polas súas propias batallas, impediu que esta acadara maior intensidade. Algo que seguramente estaba na intención dalgúns dirixentes socialistas pero que non era o propósito da maioría dos partidos de esquerda, nin de moitos membros do propio PSOE. Agora ben, estes sucesos de 1934 van constituír unha das coartadas que usarán os golpistas para imputarlle a provocación da guerra as propias forzas republicanas, tamén, no caso de xullo do 36, van alegar a existencia dunha revolución comunista fronte a cal se reaccionaba, como se non existise unha trama fascista previa organizada para tomar o poder. En definitiva, téntase alegar a lexítima defensa fronte a unha suposta agresión para botarlle a culpa ás vítimas da súa propia represión. A revolución de 1934 na comarca de Tabeirós-Terra de Montes Lonxe dos centros de Vigo e Ferrol, ou Monforte no que o PSOE e a UGT tiñan grande incidencia, tamén se produciron folgas e actos de sabotaxe fronte á deriva fascista que se denunciaba. Isto foi respondido contundentemente polo exército e a Garda Civil. Así, no caso que nos ocupa da Estrada e Terra de Montes, son apresados e xulgados por Consello de Guerra dirixentes socialistas e republicanos. Os sucesos de 1934 van constituír unha das coartadas que usarán os golpistas para imputarlle a provocación da guerra ás propias forzas republicanas Este é o caso de Carlos González Estévez, Sabino Bugallo Valiñas, José Torres Paz, Francisco Varela Garrido, de Cerdedo, acusados de instigadores dun movemento subversivo que "se tramaba en las parroquias rurales por paisanos en número considerable provistos de armas de caza y cortas" e ao alcalde Antonio Sueiro por "sustentador de los que atravesaron en la carretera árboles y piedras". Neste sentido tamén é detido o alcalde da Estrada, Jesús Ignacio Puente Fontáns, acusado de conivencias cos folguistas que cortarán as comunicacións con este concello. Os membros dos piquetes son tamén arrestados e xulgados: Manuel Pereira Rial, Manuel Vázquez Otero, Higinio Carracedo Ruzo e por último, Manuel Coto Chan no que nos deteremos máis neste traballo, se ben todos os nomes devanditos serán comúns aos acontecementos de xullo do 36, resultando a maioría deles asasinados polos franquistas que xa lle tiñan botado o ollo. O concelleiro e deputado provincial do PSOE Manuel Coto Chan é condenado a 1 ano, 8 meses e 21 días de prisión, xunto con Higinio e Manuel Vázquez, acusados do corte da liña telegráfica e telefónica con Pontevedra en Matalobos, e con Lalín, en Callobre, a noite do 5 ao 6 de outubro do 1934, causando uns danos valorados en 25 pesetas. Coto por isto irá parar ao Penal de El Dueso, en Cantabria, e non será liberado até 14 de febreiro de 1936. Mais, sobre esta folga xeral compre deterse un pouco naqueles que inicialmente teñen as acusacións máis graves (asalto ao cuartel da Garda Civil) como é o devandito caso dos veciños de Cerdedo. O certo é que os feitos acontecidos non pasaron de ser unha sabotaxe de obstrución da estrada de Pontevedra a Ourense, mais tratan de atribuírlles unha pretensión hiperviolenta. Para isto tentan basearse nas súas lecturas e na posesión dunhas armas das que tiñan licenza. No caso do alcalde, Antonio Sueiro Cadavid, topan na súa casa dinamita, cartuchos, mechas e detonadores, mais demostra que ten autorización para usar nas obras que está a facer. O caso é que se amplían os rexistros a máis dirixentes socialistas de Terra de Montes como José Cortizo Fortes, que se califica de "comunista peligroso" ou ao socialista Alfredo Iglesias para dar conta fundamentalmente da literatura marxista ou anarquista que posuían, que son encadeados por esta circunstancia. De feito pregúntase expresamente polas ideas políticas como se iso fose probatorio da existencia dunha potencial acción delitiva. Algo que xudicialmente vai ser difícil de soster nestes momentos, pero o levantamento de 1936 vai permitir vencer este obstáculo legal. Así temos que tamén son detidos e xulgados na Estrada José Vidal Puga, José María Pena López, Antonio Castro Fontanes e Manuel Campos Vázquez mais nestes momentos a represión sobre eles vese freada polas mínimas garantías legais dun Estado que se dicía de dereito, a pesares de estar no bienio negro en mans da reacción. A este grupo acúsanos de pretender colaborar cos de Cerdedo nos seus plans de tomar o cuartel da Garda Civil. E para isto logran sacarlle baixo ameaza unha confesión a Vidal Puga e xa postos, engádenlle a pretensión tamén de tomar o cuartel da Estrada. O caso é que recollidas as declaracións por parte do xuíz, Fermín Bouza Brey, conclúe este que non son culpábeis de nada e ponos en liberdade. A Garda Civil volve a detelos e ábrelle un segundo atestado. Neste caso xa os remite á xurisdición militar, e engádese á causa que se estaba a librar contra os veciños de Cerdedo. A instrución feita por Bouza vai lastrar e contradicir o relato fantasioso construído polos gardas até tal punto que finalmente o xulgado militar se ve na obriga de sobreser a causa. Agora ben, esta experiencia vai marcar tanto aos represores como aos represaliados na segunda volta deste confronto dous anos despois. O pobo toma as armas Para dar conta da resposta armada popular ao golpe do 36 imos transcribir as palabras dun dos protagonistas da resistencia, Manuel Coto Chan, ao que nos referimos anteriormente: "En La Estrada la noticia corrió como reguero de pólvora, empezando a llegar elementos del Frente Popular: en avalancha, habiendo a las ocho de la noche como unos mil hombres armados de escopetas y pistolas, para defender el municipio de un posible ataque faccioso. El Ayuntamiento quedó abierto en sesión permanente bajo la presencia del titular; se consultó a Pontevedra que medidas se debían tomar. El Gobernador contestó que se mantuviese el orden a todo trance y que se detuviera a todos los elementos considerados peligrosos. Os enfrontamentos en Pontevedra de 20 de xullo de 1936 constatan a desigualdade manifesta entre un exército regular con armamento pesado e a aviación ao seu favor, e a xente do pobo, con escopetas de caza no mellor dos casos Me nombraron Delegado de Orden Público, cargo que desempeñé hasta el día 22 día que nos hemos disuelto pacíficamente, durante esos cuatro días no se ha molestado a ningún vecino de La Estrada, reinó el orden más absoluto y el mayor respeto para todos los ciudadanos sin distinción de matices políticos. Cosa que los fascistas no han hecho con nosotros". Organízase a requisa de armas, a busca e captura dos elementos facciosos e finalmente o desprazamento a Pontevedra o 20 de xullo no que se produce o enfrontamento coas tropas, e con isto, a constatación da desigualdade manifesta entre un exército regular con armamento pesado e a aviación ao seu favor, e a xente do pobo, con escopetas de caza no mellor dos casos. O 21 a Garda Civil destitúe a corporación e toma o poder na Estrada. O primeiro alcalde franquista, Pedro Gil Crespo, testemuñará que o concelleiro comunista José Rodríguez Sangiao ese mesmo día se presentou no cuartel para falar co Alférez Xefe, quen finalmente lle encarga a Gil que o acompañe para recoller armas e dinamita, cousa que fixo, quedando citado para o día seguinte ás 5 da tarde para entregar máis. Ás 8 rematou a recollida entregando estas directamente no cuartel. Parece que a idea deste concelleiro do PCE era evitar que se vertera máis sangue e se minimizara os castigos aos que se rebelaran contra o exército. Logo deste acto de boa fe os recentemente cesados cargos municipais acordan ir comer fronte ao cuartel, e alí mesmo son apresados e conducidos aos penais de Pontevedra e finalmente a San Simón, até que son fusilados moitos deles o 5 de xuño de 1937. Entre eles o propio José Rodríguez, o alcalde, e outros concelleiros e dirixentes do Frente Popular. O monte organízase Custaba crer que estaban diante dun fenómeno represivo tan cruel a respecto de períodos pasados. Mais pouco a pouco tómase conciencia do que representa o fascismo baleirándose a vila e as aldeas e enchéndose os montes. Mais a situación á intemperie de primeiras improvisada non era sostíbel no tempo. Constituíse de xeito espontáneo unha rede de axuda aos que estaban fuxidos. Fóronse artellando diferentes xeitos de control para avisar das incursións falanxistas e teceuse unha estrutura de "socorro" para colaborar coas familias dos afectados. Neste labor o papel das mulleres vai ser esencial. Finalmente tenta darse a esa resistencia clandestina unha dirección política. Neste sentido en xullo de 1938 constitúese o "Comité Popular Anti-fascista da Estrada" e escóllese como primeiro responsábel a Higinio Carracedo Ruzo, segundo a Lorenzo Puente, e terceiro a Luciano Louzao. Acórdase establecer comités "de jóvenes de ambos sexos" en todas as parroquias e nunha circular nomeando unha delegada como responsábel desta estrutura podemos ver que a encomenda é tomar nota de todos os que participaran nas matanzas buscando probas para poder acusalos cando chegue a hora, e finalmente inventariar as armas coas que se conta e a xente que está disposta a empuñalas cando se precise. Aqueles activistas de 1934 serán exhibidos como trofeos e Coto entra na Estrada sangrando e atado ao cabalo do xefe falanxista Mais o 28 de novembro de 1938, debido a unha delación, 26 falanxistas e catro garda civís subiron a dar caza aos dirixentes deste Comité, tamén chamado "dos condenados a morte". Achéganse á aldea de Castro Ramiro, na parroquia da Somoza na Estrada para rexistrar a casa de Higinio Carracedo Ruzo, como fixeran outras veces, pero desta volta tiñan a certeza de que se atopaba alí. Finalmente encontran nunha corte contigua, baixo unha pía, a Manuel Coto Chan e José Silva Rey, un rapaz que desertara para ingresar nas filas do comité. Estes son torturados até que confesan que na casa efectivamente está Carracedo. Volven rexistrar e desde o interior dun forno no que este se atopaba encana a un falanxista e arroxa unha granada caseira construída por el contra un dos fascistas que estaba axexando a piques de descubrilo. Desátase un tiroteo e rodease a casa coa intención de plantarlle lume. Na casa estaba Carracedo coa súa muller Isaura Pazos, irmás e fillos. Diante desta situación decide saír enfrontarse directamente cos facciosos. El contra os 30 non é quen de salvar a vida. Aqueles activistas de 1934 serán exhibidos como trofeos e Coto entra na vila sangrando e atado ao cabalo do xefe falanxista. Finalmente será condenado a morte, se ben a pena é conmutada pola de traballos forzosos en Brunete. Onde consumirá a súa saúde até que en 1944 é indultado, quedando en liberdade condicional, e ao cabo de dous anos falece na Estrada.


Summary: A ONU afirmou a finais de xuño que a súa investigación confirmaba que foi Israel quen asasinou a xornalista palestina.

Familiares da xornalista palestina de Al Jazeera Shireen Abu Akleh, asasinada por un soldado israelí durante unha operación do exército de Israel contra a poboación de Yenín, en Cisxordania, reuniuse esta terza feira co secretario de Estado dos EUA, Anthony Blinken, para exixir "xustiza" e unha "resposta significativa" polo asasinato da correspondente, que tiña a nacionalidade estadounidense. A ONU confirma que a xornalista palestina Abu Akleh foi asasinada por Israel En concreto, a sobriña de Abu Akleh, Lina Abu Akleh, explicou que Blinken, "se ben formulou algúns sobre o asasinato de Shireen, aínda se agarda que a Administración responda de forma significativa aos chamamentos de xustiza". "Blinken díxonos que ten o deber de protexer todos os cidadáns estadounidenses. Faremos que o cumpra. Nada por debaixo dunha investigación estadounidense que leve a unha rendición de contas real é aceptábel e non pararemos até que ningunha outra familia estadounidense ou palestina teña que sufrir a mesma dor que nós", afirmou a través de Twitter. Autoridades israelís agriden a poboación palestina no funeral da xornalista de 'Al Jazeera' A correspondente foi asasinada o pasado 11 de maio. Abu Akleh, que ía debidamente identificada cun casco e un chaleco coa palabra "Press" ("Prensa" en inglés), foi abatida por un soldado israelí dun disparo na cabeza. Resposta de Blinken Pola súa parte, Blinken destacou que "o intrépido xornalismo" de Abu Akleh "fíxolle gañarse o respecto das audiencias de todo o mundo". "Expresei os meus máis profundas condolencias e o compromiso de buscar a rendición de contas pola súa tráxica morte", engadiu. O pasado 24 de xuño, a Oficina da ONU para os Dereitos Humanos fixo público un informe que recolle que, tras analizar "todas as informacións recompiladas" por investigadores independentes, as evidencias confirman que Israel foi quen asasinou a xornalista de Al Jazeera. Acusan Israel de matar unha xornalista catarí en Palestina A portavoz da oficina da ONU Ravina Shamdasani constatou que "os disparos non chegaron de palestinos armados, como defenderon inicialmente as autoridades israelís", e definiu como "alarmante" o feito de que as autoridades de Israel non iniciaran despois de case dous meses unha investigación criminal sobre o asasinato. Para elaborar o informe, os investigadores recolleron as versións das forzas armadas israelís e da Fiscalía Xeral de Palestina. Segundo os testemuños de ambas partes, non existía actividade armada por parte de grupos palestinos no momento do asasinato.


Summary: Desde 2007 os meses de xullo sempre rexistraron menos desemprego que xuño. O 70% dos novos empregos creáronse no sector servizos. O 93% dos contratos asinados o mes pasado foron temporais.

Os datos do desemprego do pasado mes de xuño, ao rexistraren un descenso estatístico de 12.031 persoas en relación ao mes anterior, teñen sido empregados polo Goberno galego como evidencia que visaría a recuperación económica que proclaman. Mais, existen razóns para tanta euforia? Para alén das aparencias, debullarmos nos datos acredita que pouco ou nada temos que celebrar. 240.279 galegos e galegas en paro. 118.100 á espera dun posto de traballo por máis de dous anos. 101.000 non perciben ningunha prestación. 93.700 fogares do noso país teñen a todas as súas persoas activas no desemprego. Xa son máis as persoas que cobran o subsidio de 426€ mensuais (59.460) que as que ingresan a prestación contributiva, de 768,7€ de media, (57.886) (INFORMACIÓN COMPLETA NO N. 108 DO SEMANARIO SERMOS GALIZA)


Summary: Malia levar o mesmo nome que o seu primeiro disco, esta vez en siglas, estamos ante o novo traballo dos suecos Hardcore Superstar, unha das bandas máis carismáticas do panorama do metal nórdico e que fai hard rock sen complexos, cun toque macarra que a converte nunha desas bandas imprescindíbeis na discoteca de todo bon amante do rock.

Pode que o título elixido para o disco non sexa unha casualidade, nin tampouco falla de imaxinación, xa que no seu interior atopamos 10 temas que son unha volta a súa orixe, con un son de hard rock oitenteiro e alonxándose do street metal ao que apuntaban nos seus últimos traballos, algo que moitos agradecemos, xa que o rumbo que levaban non era moi atinado. Dende o tema de apertura "Don't mean shit", xa atopamos ese clásico son da banda que descubre por onde vai ir o álbum. Uns riffs moi salvaxes que sorprende gratamente xunto coa actitude que desprende o tema e que se perfila como un dos imprescindíbeis en directo. "Party 'Til I'm Gone", leva como base un riff que lembra moito a Lenny Kravitz. Un tema directo e consistente que da paso "The Cemetery", un dos mellores temas do disco cunha base ao "London Calling" dos Clash, é que amosa o que é a pura esencia da banda cun toque punk nas voces e uns retrousos saídos dos oitenta que farán a delicia dos fans máis clásicos.. "Off With Their Heads"é un tema cargado de boas intencións, pero que non chega. Convértese nun "máis do mesmo" pero de baixa calidade que da paso a "Fly", o tema máis longo do disco. Unha balada de case 8 minutos que chega a facerse pesada aínda que seguramente para algúns será un dos temas favoritos do disco. Nada que ver con "The Ocean" que engana co seu inicio suave para mudar nun dos temas máis salvaxes do disco, unha verdadeira xoia que sen dúbida vai ser un clásico da banda. "Touch the Sky", é un medio tempo que se afasta un pouco da tónica xeral do disco, camiño dun son máis comercial. "Growing Old" mistura ambientes setenteiros con guitarras potentes nuns cambios de tempo que sorprenden e que realmente funcionan moi ben dando ao tema a frescura que precisa. Chegamos así a "Glue", que foi elixido como primeiro sinxelo. Un tema feito para os amantes dos riffs e que a min persoalmente lémbranme aos Motley Crue. O álbum pecha con "Messed for Sure"que ben podería ser un convite a escoitalo de novo dende o primeiro tema. Unha canción que amosa aos Hardcore Superstar das mellores épocas. HCSS é un moi bo traballo dos suecos, que volven pola senda que lles deu o éxito. Hard Rock sen experimentos, sen aditivos con guitarras potentes e cun recendo oitenteiro marca da casa. Un disco para escoitar varias veces seguidas. Hardcore Superstar nas redes: Web: http://www.hardcoresuperstar.com/ Facebook:https://www.facebook.com/OfficialHardcoreSuperstar Twitter: @HcssOfficial Listaxe de temas 1. Don't Mean Shit2. Party 'Til I'm Gone3. The Cemetery4. Off With Their Heads5. Fly6. The Ocean7. Touch The Sky8. Growing Old9. Glue10. Messed Up For Sure


Summary: Nas tendas de Zara e Lefties de Marineda City (A Coruña), Inditex decidiu implantar 14 caixas de autocobro "onde a multinacional utiliza ás clientas para que fagan as funcións das traballadoras autocobrándose co único obxectivo de aforrar cartos na contratación de persoal", denuncia a CIG.

Nas tendas de Zara e Lefties do Centro Comercial Marineda, Inditex decidiu implantar 14 caixas de autocobro "onde a multinacional utiliza ás clientas para que fagan as funcións das traballadoras autocobrándose co único obxectivo de aforrar cartos na contratación de persoal", denuncia a representación da CIG na empresa. Carmiña Naveiro lembra que desde o sindicato xa se solicitou da dirección de Zara España S.A en distintas ocasións a súa retirada e proceda á contratación do persoal necesario e se free o deterioro das condicións laborais. "É vergoñento que unha empresa que obtén miles de millóns en beneficios utilice as máquinas para suplantar ás traballadoras antepoñendo os seus intereses económicos á saúde e seguridade das traballadoras". Na Coruña Inditex implantou 14 caixas de autocobro "onde a multinacional utiliza ás clientas para que fagan as funcións das traballadoras autocobrándose co único obxectivo de aforrar cartos na contratación de persoal" Por iso, as traballadoras pídenlle á clientela que faga o seu pagamento nas caixas de sempre, onde atende persoal e que "pense primeiro nos postos de traballo que se perden aumentando os millóns de beneficios de Inditex a conta da nosa precariedade e da perda de postos de traballo no futuro". Nos últimos anos son cada vez máis frecuentes as denuncias pola redución de postos de traballo motivada pola automatización de procesos produtivos e de atención á clientela. Dende os servizos de atención telefónica ás peaxes das autoestradas, pasando polas gasolineras. En Audasa, por exemplo, o número de traballadores e traballadoras non deixa de descender: no primeiro semestre do ano o número medio de empregados e empregadas no cadro de persoal foi de 209, catro menos que o ano anterior e moi lonxe dos 290 de hai unha década. De igual xeito, a Confederación Galega de Persoas con Discapacidade (COGAMI) e a Unión de Consumidores de Galicia (UCGAL) posicionáronse publicamente contra as gasolineiras sen traballadores. En cambio, o Goberno galego defendeu publicamente en varias ocasións o modelo de gasolineiras sen persoal, sinalando que a súa existencia favorece a competencia e que iso axudará a rebaixar os prezos. Mobilización do persoal de Lefties contra a "explotación laboral" Traballadoras da tenda de Lefties do Centro Comercial As Cancelas, en Santiago de Compostela, mobilizáronse este xoves para denunciar a "explotación laboral" que din sufrir. Tras concentrarse ás portas do centro comercial percorreron os corredores para rematar cunha concentración ás portas da propia tenda entre cánticos de "estamos explotadas, estamos explotadas, en Lefties nos explotan e Amancio non fai nada". A CIG leva varios anos demandando que Inditex incremente o persoal indefinido nas tendas Lefties. "O que hai actualmente é insuficiente. Tal é así que nos sucesivos estudos psicosociais realizados entre as traballadoras, os resultados constatan que cada vez a situación é peor. Este exceso de carga de traballo tanto física como psíquica repercute na saúde e na seguridade de todo o persoal", denuncia o sindicato. "O exceso de carga de traballo tanto física como psíquica repercute na saúde e na seguridade de todo o persoal", denuncia a CIG Carmiña Naveiro, representante da CIG no comité de empresa de Zara España S.A. lembra que a instancias da central sindical a finais do ano pasado se repetiron nas tendas Lefties da provincia da Coruña as enquisas para detectar os riscos psicosociais nas tendas. "O último estudo descubriu que a situación non só seguía igual, senón que mesmo o risco era moito máis elevado", explica. Naveiro sinala que a dirección da empresa é coñecedora disto dadas as reiteradas denuncias da CIG: "A dirección da empresa malia saber en que condicións desenvolve o seu traballo o persoal négase a adoptar as medidas necesarias para eliminar estes riscos aínda que está obrigada a facelo".


Summary: Teixido. San Andrés de Lonxe. Mitos e ritos obtivo en 1972 o Premio de Etnografía Federico Maciñeira, pero nunca viu a luz. Agora o ente provincial e a editorial Engaiolarte fan realidade os desexos da autora, nunha coidada edición presentada este xoves.

En 1972 Xohana Torres gañou o Premio de Etnografía Federico Maciñeira da Deputación da Coruña coa obra Teixido. San Andrés de Lonxe. Mitos e ritos. Porén, ese libro nunca foi publicado. A autora, que faleceu o pasado 12 de setembro, sempre tivo o desexo de ver publicada esta obra, cuxa edición revisou ata pouco antes do seu pasamento. Agora a Deputación da Coruña e a editorial Engaiolarte fan realidade por fin a publicación de Teixido. San Andrés de Lonxe. Mitos e ritos, que foi presentado este xoves na Fundación Granell, en Santiago de Compostela. O libro preséntase nunha moi coidada edición, que inclúe fotografías realizadas por Xulio Xil. En 1972 Xohana Torres gañou o Premio de Etnografía Federico Maciñeira coa obra. Porén, o libro nunca foi publicado No acto participaron a vicepresidenta da Deputación da Coruña e responsable da área de Cultura, Goretti Sanmartín, e o editor e amigo da escritora, Xosé Puga. Goretti Sanmartín salientou que "o libro é unha alfaia e con esta edición queremos facer unha homenaxe e un acto de desagravio por non ter sido publicado no seu momento este volume que recibiu hai corenta e seis anos un premio da Deputación da Coruña". Sanmartín lamentou que Xohana Torres non puidera ter visto publicado o libro e lembrou o "entusiasmo creativo que mantivo até os últimos tempos da súa vida e tamén na propia edición deste volume que se suma á bibliografía desta muller que era tamén polifacética á hora de visitar todos os xéneros literarios". O libro mostra, engdiu, "a preocupación da escritora pola nosa cultura e identidade, polas lendas e a paisaxe, seguindo a pegada de Otero Pedrayo que indica que hai que tripar e coñecer o territorio". "Este era o libro que máis ilusión lle facía e así llo transmitiu tamén a Goretti Sanmartín cando a visitou. Lembraba que o escribira cando non había documentación e cando a unha muller que chegaba a investigar non a tiñan en conta" Mentres, Xosé Puga, editor de Engaiolarte amigo da autora ao longo de 35 anos, destacou que "este era o libro que máis ilusión lle facía e así llo transmitiu tamén a Goretti Sanmartín cando a visitou. Lembraba que o escribira cando non había documentación e cando a unha muller que chegaba a investigar non a tiñan en conta". Aínda que Xohana Torres non puido velo impreso, "imaxinou o libro porque eu mesmo llo contei", dixo Puga. "Viviu este libro e emocionouse coa súa edición e mesmo lle caían as bágoas cando miraba a maqueta, xa que tiña unha espiña cravada que por fin puido quitar", engadiu. Xosé Puga comentou igualmente que nos últimos anos Xohana Torres insistía con frecuencia na defensa de que o de San Andrés de Teixido era o "único mito universal galego" e lembrou xornadas de traballo en que a escritora revisou o texto, fixo emendas e mesmo creou un poema para o volume en que relaciona o santo de Cedeira coa Virxe de Chamorro de Ferrol. "Xohana amou a lingua, a terra, a paisaxe", destacaba Marilar Aleixandre neste artigo publicado pouco despois do seu pasamento.


Summary: A Secretaria de Cultura da Xunta vén de rexeitar a petición da Plataforma das Artes Escénicas para do Salón Teatro en Compostela, sede do CDG, para organizar unha asamblea aberta o próximo día 28.

Despois de eliminar dos orzamentos máis de metade do constatado o pasado ano para actividades culturais e unha vez aínda non respondeu ás reclamacións do sector para recuperar os circuitos culturais e a Rede de Teatros ademais de esixir o nomeamento do responsábel de AGADIC, o PP ven de incrementar a tensión co sector da cultura ao se negar a facilitarlles o Salón Teatro para a organización dunha asemblea aberta que a Plataforma de Artes Escénicas tiña convocado para o día 28 de xaneiro.A Alternativa Galega de Esquerda (AGE) pediu explicacións a través do seu deputado Xesús Ron no Parlamento cunha interprelación na que pide explicación do "uso das infraestruturas públicas para garantir o dereito de participación cidadá". Lembra Ron que o Salón Teatro, sede do Centro Dramático Galego, ten entre os seus obxectivos de funcionamento "apoiar aos creadores e profesionais artísticos".


Summary: "Alguén que non coñezo levou este acordeón. O meu queridísimo Casragnari, pequeno, en sol, sen a tapa que cobre as voces da melodía". Así advertía o músico e profesor Xurxo Souto o roubo do seu acordeón, un instrumento ao que profesa "un inmenso cariño".

"Non sei se pode haber algo máis feo nesta vida que roubarlle o acordeón a Xurxo Souto", preguntábase o profesor e divulgador Manuel Gago. "Quen pode ser tan ruín para roubarlle o acordeón a Xurxo Souto?", salienta o cineasta Alfonso Pato. "Devolvede o Castagnari, por favor! Non é un acordeón, é unha máquina de facer medrar o país e levar felicidade a quen o escoita, mais non vos enganedes, é máxico e non vai funcionar noutras mans que non sexan as de Xurxo", advirte a artista Viki Ribadulla... son ducias as reaccións de destacados nomes da cultura que se solidarizan con Xurxo Souto, a quen roubaron o seu acordeón. Aconteceu no barrio coruñés do Ventorrillo, a pasada segunda feira, e subtraéronllo do seu coche. "Non ten moito valor pero téñolle un cariño inmenso", escribía o propio músico nas súas redes sociais. "Por favor, se o vedes, avisádeme e dicídelle que mo devolva -non son unha persoa rancorosa- a quen mo levou", exhortaba Xurxo Souto. "Que o mundo do mar sexa invisíbel é unha gran estafa" "Foi unha pequena casualidade, tíñao no coche, na maleta, parei un momentiño e deixei a porta aberta, alguén mo levou, e foi un despiste porque deixou un paraugas", explica, en conversa con Nós Diario. "Que mo devolva no barrio, que alí coñecémonos todos, e eu doulle o seu paraugas, así ficamos todos contentos", di. O Castagnari do músico é o suficientemente recoñecíbel para que non pase desapercibido, pois é o único destas características -sen a tapa que cobre as notas da melodía- na contorna da Coruña. O acordeón é diatónico, "moi humilde", mais "un compañeiro sentimental moi importante para min". Leva con Xurxo Souto máis de 20 anos, após comprarllo a Manuel Cociña, de Perlío, "a quen eu chamo o 'doutor do acordeón', porque é un sabio que navegou todos os mares do mundo, e a xente da terra somos o centro do mar con música do acordeón", engade. Xurxo Souto atópase "sorprendidísimo" polo "tsunami de cariño que estou a recibir estes días", "emocióname sentir tanto cariño da rede de amizades grandes que teño, e isto, máis unha vez, demostra a nosa condición de pobo de artistas". Amósase seguro de que aparecerá e promete "unha festa moi bonita" cando recupere o seu instrumento.


Summary: O primeiro ministro francés, Edouard Philippe, acolle esta quinta feira unha xuntanza entre os asinantes do Acordo de Noumeá, o proceso que deu comezo á descolonización do arquipélago.

"Estou determinado a que a segunda consulta sexa tan irreprochábel como a primeira". O primeiro ministro de Francia, Edouard Philippe, afirmaba esta pasada terza feira as súas intencións de cara á xuntanza que deu comezo esta quinta en París entre os asinantes do Acordo de Noumeá, capital de Nova Caledonia. O 19º Comité de Asinantes deste acordo, que deu comezo en 1998 ao proceso de descolonización progresiva do arquipélago, ten como principal obxectivo o de convocar un segundo referendo -dos tres previstos no pacto- sobre a independencia deste territorio situado na Oceanía. En principio, a consulta organizaríase ao longo do ano 2020. No novo referendo as e os cidadáns deste, actualmente, territorio de ultramar francés deberán decidir sobre a transferencia dos cinco poderes que aínda ostenta o Estado francés (moeda, xustiza, policía, defensa e asuntos exteriores), así como tamén sobre a organización da cidadanía e a nacionalidade, e o seu acceso a un estatuto internacional de plena soberanía. Segundo de tres No primeiro referendo, en novembro do ano pasado, unha maioría de 56% optou por manter o statu quo. As sondaxes estiman que o resultado podería ser similar nesta vindeira consulta. De ser así, habería un terceiro referendo, tal e como estabelece o Acordo de Noumeá. Segundo o presidente do Goberno de Nova Caledonia entre xuño de 2009 e marzo de 2011, Philippe Gomès, os grupos contrarios á independencia queren adiantar o máximo posíbel as datas deste segundoe hipotético terceiro referendos, mentres que os separatistas -afirma- rexeitan rexistrar para o voto os indíxenas que non aparecen xa nas listas electorais.


O presidente galego reduce a unha "mala interpretación" as diferenzas entre Xunta e Goberno central sobre os respectivos estudos epidemiolóxicos do coronavirusOs reproches constantes a todo tipo de decisións do Goberno central sobre a crise do coronavirus que vén lanzando Feijóo chegan tamén a anuncios aínda non concretados como o lanzado este sábado por Pedro Sánchez de que a partir do 27 de abril vaise "aliviar" o confinamento da infancia. Sánchez avanzou que os expertos están a tomar como "punto de referencia" os 12 anos, sen dalo como seguro, ao que este domingo, tras unha nova reunión por videoconferencia dos presidentes autonómicos, Feijóo respondeu cun novo reproche: "Non se entende moi ben por que 12 anos".Tras sumarse hai unha semana ás diversas voces que viñan reclamando algún tipo de facilidade para que nenos e nenas poidan saír á rúa nalgún momento, o anuncio de Sánchez este sábado de que así será a partir do 27 de abril, sen concretalo, levou a Feijóo a amosar a súa satisfacción. Porén, afeou que "esa competencia abocouna para si de forma moi celosa o Goberno central" e dixo non entender por que os 12 anos e non os 14 anos que é a idade límite para atención pediátrica no sistema público de saúde. Feijóo reclama a Sánchez unha "folla de ruta para o desconfinamento" ao tempo que pide agardar aos estudos epidemiolóxicos antes de decidir a posible apertura por territoriosNa súa comparecencia deste domingo Feijóo reiterou reproches previos ao Goberno central como demoras na toma de decisións, descoordinación, falta de subministros e engadiu novos como a necesidade de contar canto antes cun protocolo sobre o uso de mascarillas ou cunha "folla de ruta" aproximada sobre os pasos a dar durante o desconfinamento. Porén, ao tempo o presidente galego pediu agardar a ter estudos epidemiolóxicos antes de pronunciarse sobre como acometer esas seguintes fases de xeito territorial.Sobre eses estudos epidemiolóxicos, e despois de que o sábado Sánchez reclamase a Feijóo que axude no que avanzara o Goberno central antes de que a Xunta anunciase outro máis amplo, este domingo o presidente galego reduciu as discrepancias a unha "mala interpretación". Segundo Feijóo, na reunión por videoconferencia deste domingo Sánchez non lle dixo nada ao respecto e el mesmo, asegura, ofreceulle os datos que obteña o galego, do que salientou que nunha primeira vaga chegará a 50.000 persoas fronte ás 4.000 previstas polo estudo estatal en Galicia.Sobre a situación das residencias Feijóo admite que "seguro que tivemos bolsas de ineficiencia, sobre todo ao principio"A preguntas dos xornalistas sobre a xestión por parte da Xunta das residencias de maiores, onde se está a producir unha maior incidencia do virus e se están a detectar diversas eivas de funcionamento, Feijóo admitiu que "seguro que tivemos bolsas de ineficiencia, sobre todo ao principio", pero gabou que o goberno galego se "fixo cargo" de varias malia que "a maioría son privadas, nin sequera da comunidade autónoma". Nada dixo Feijóo de que a Xunta leve anos renunciando a construír residencias públicas nin de que, por riba da súa titularidade, a autonómica é a administración que ten as competencias para controlar ese tipo de establecementos.Tras rematar a comparecencia de Feijóo, o Goberno galego informou de que na tarde deste domingo o presidente manterá un novo encontro cos representantes da oposición, cos que non se reúne desde hai dúas semanas.


Summary: As forzas políticas xurdidas logo da Asemblea Nacional do BNG están a tecer novas alianzas á fin de aumentaren o seu número de apoios e oportunidades electorais Anova e Compromiso –que saían da man do BNG-- atópanse na actualidade lonxe de chegaren a acordo.

Tense escoitado e lido moito nestas últimas semanas a respecto das organizacións políticas xurdidas da escisión no Bloque NacionalistaGalego. Anova-Irmandade Nacionalista e Compromiso x Galicia, procuran crear novas alianzas político-electorais logo de que o Día da Patriadeixara albiscar a súa falla de entendemento e apoios. Os documentos políticos aprobados en senllos procesos asembleares e a xeración denovas sinerxias, falan por si propios. Compromiso x Galicia escora á dereita Máis Galiza, Ecogaleguistas e Acción Galega presentouse ao mundo, baixo as siglas CxG, como unha coalición "galeguista de centro – progresista". Unha complexa etiquetaxe que permite dar acubillo entre as súas filas a persoeiros coma Rafael Cuíña, ex-militante do Partido Popular, escindidos do PsdeG-PSOE e membros de Alternativa Popular Galega, anteriormente integrad@s no PPdeG. De ideoloxía social-demócrata, CxG presenta un programa electoral sen grandes novidades froito da base ideolóxica que o integra, encamiñadoa unha (re)formulación do sistema capitalista (urxida pola crise económica e financeira) de acordo cun modelo máis social e sustentábel. De cohorte europeísta, defende no seu ideario o proxecto de integración económica e monetaria da UE e apuntan a que sexa reformado e ampliado a través da creación dun Tesouro común --proposta defendida tamén por partidos españois--. A súa saída do BNG evidenciábase inevitábel por mor das diverxencias ideolóxicas que existían entre Máis Galiza e os sectores maioritariosda fronte patriótica. A partir da Asemblea de Amio, procurarían tecer relacións estreitas con sectores próximos á dereita até achegárense,como vimos nestes días, a Terra Galega, unha organización que xurdiu da man de ex-militantes do PPdeG e independentes de ámbito local. Aproposta de CxG semella ir encamiñada a sumar forzas entre descontent@s da dereita galega baixo o pano dun novo "galeguismo", supostamente aberto á sociedade, no que salienta a influencia e contactos do "popular" Rafael Cuíña. Anova – Irmandade Nacionalista e a EU española Os irmandiños de Beiras, que abandonaban o BNG xunto con Máis Galiza, desmarcáronse axiña do proxecto político impulsado por Pérez Bouza,Báscuas, Táboas e Cuíña. Cunha liña política nacionalista e "altermundista" promovían a horizontalidade e a militancia de base. O daquela Novo Proxecto Común abrangueu entre as súas filas á Fronte Popular Galega e Movemento pola Base –logo da saída de Causa Galiza e do Colectivo de Marín--. Apupos houbo na súa Asemblea Constituínte por non declarárense anti-sionistas, empregaren unha linguaxe sexista ou nomear unha coordinadora "dende arriba", cuxos nomes non sorprenderon a ninguén. Un acto do Día da Patria sen demasiada repercusión, urxíu a procura de novas relacións políticas que abrisen posibilidades electorais ante aescaseza de apoios. O seu dirixente, Xosé Manuel Beiras falaba días antes do 25 de xullo de "confluencia" con outros proxectos políticos. A mensaxe, que semellaba dirixida a CxG, foi recollida inesperadamente por Esquerda Unida, que abría a posibilidade dunha coalición electoral semellante á grega Syriza. Anova saiu ao paso da proposta de EU e deixará en mans da súa asemblea a creación dunha "fronte electoral ampla" na que o independentismo da FPG e o suposto altermundismo beirista conflúan cunha forza política española. A proximidade das eleccións nacionais galegas e a incapacidade das forzas escindidas para conformaren unha alternativa política sólida, exixen a xeración de alianzas. A proposta do Partido Popular de reducir o número de deputad@s a 61 e mesmo aumentar o limiar electoral, complicarían a entrada de novas formacións ao Parlamento galego, polo que a suma de votos semella estarse a converter na principal motivación destas novas confluencias.


Summary: Máis de 2.500 megawatts en tramitación en proxectos de grande hidráulica na Galiza.

A hidráulica é unha das formas de produción eléctrica que máis beneficios xera. Se nos últimos anos xa pasaba por ser unha das tecnoloxías enerxéticas que máis dividendos achegaba ás compañías do sector, a alza do prezo da luz anuncia beneficios históricos para finais deste ano. Segundo un traballo elaborado polo colectivo de debate enerxético Bidán, tomando como referencia o prezo medio do megawatt en cada unha das anualidades e a produción eléctrica de orixe hidráulica certificada para Galiza por Rede Eléctrica Española (REE), "as centrais hidroeléctricas instaladas nas concas galegas xeraron ás empresas eléctricas entre 2011 e 2020 unhas ganancias de aproximadamente 4.049 millóns de euros". Galiza é unha grande potencia hidroeléctrica. Actualmente dispón de 166 centrais, 45 de grande hidráulica e 121 de pequena hidráulica, cunha potencia instalada de 3.738 megawatts, que representa aproximadamente 24% da electricidade desta orixe xerada no Estado e 18% da potencia total en funcionamento. Precisamente, a xeración de orixe hidráulica na Galiza en 2020 foi de 7.917.294 megawatts hora, situándose os beneficios das compañías concesionarias das centrais hidroeléctricas en aproximadamente 268 millóns de euros, ao fixar o megawatt un prezo medio no mercado grosista de 33,96 euros. Porén, 2020 resultou un exercicio negativo en prezo e produción para o sector hidroeléctrico, a diferenza de 2018 onde xeraron 8.555.807 megawatts hora, a un valor no mercado de 57,29 euros o megawatt, superando as ganancias 490 millóns de euros. As potencialidades hidráulicas do país convérteno nun lugar desexado para as compañías enerxéticas. Isto explica, en boa medida, a nova febre hidroeléctrica que afecta Galiza con numerosos proxectos en marcha, a maior parte dos cales están impulsados por empresas de capital estranxeiro. Sen ir máis lonxe, en só cinco deles, promovidos por Iberdrola, Naturgy, Capital Energy, Magtel e Reganosa-EDP prevense desenvolver 2.400 megawatts de orixe hidráulica, que van afianzar o liderado das compañías foráneas no sector. Tanto é así,que Ibedrola, Naturgy e Endesa controlan 81% da produción hidráulica galega, cuxo destino principal son os mercados externos, particularmente o madrileño, cuxos consumos eléctricos están asociados á capacidade de produción da Galiza. Capital Energy no lago das Encrobas A compañía madrileña Capital Energy, propiedade do ex xenro de Florentino Pérez, Jesús Martín Buezas, impulsa unha instalación hidráulica no lago das Encrobas en Cerceda. Segundo se recolle no portal do Ministerio de Transición Enerxética, a mercantil aspira a desenvolver "un proxecto hidroeléctrico reversíbel" entre os concellos de Cerceda e Carral, cunha potencia instalada de 366,46 megawatts e coa intención de empregala como central de almacenamento de enerxía. Pola súa banda, Iberdrola traballa nun proxecto para unir os encoros de Cenza e O Bao, no concello de Vilariño de Conso, incrementando a súa capacidade de produción en 900 megawatts. A andaluza Magtel ten solicitado autorización para erguer un central hidráulica reversíbel cunha potencia de 160 megawatts a carón dos encoros de Prada e Santa Eulalia, situados nos concellos da Veiga e do Bolo. A obra implica, en palabras de Adega, "furar o Macico Central" nun "territorio incluído na proposta de ampliación da Rede Natura que comezou a tramitar a Xunta no ano 2008". Ao tempo, Naturgy impulsa outra instalación análoga entre as presas das Conchas e de Salas, localizadas nos municipios de Bande e de Muiños, cun investimento de aproximadamente 350 millóns de euros e unha capacidade de xeración de 340 megawatts. A galega Reganosa e a portuguesa EDP prevén "situar un almacenamento enerxético cunha potencia instalada de xeración de 570 megawatts" nas Pontes. Segundo a proposta "este almacenamento consistirá nunha central hidroeléctrica de bombeo que empregará como depósito inferior o propio lago, e como superior, un novo encoro que permitirá unha mellor xestión do sistema eléctrico". Neste caso, a instalación está asociada a un proxecto que tamén inclúe unha planta de hidróxeno de 100 megawatts e novas dotacións eólicas cunha capacidade de xeración de 270 megawatts. Os seus promotores aspiran a beneficiarse das axudas públicas do programa Next Generation para acometer o investimento e contan co apoio do Goberno galego.


Summary: PP e PSOE introduciron emendas apoiándose mutuamente mentres que a edil do BNG abandonou a sesión por "esperpéntica".

Os números. Eis os protagonistas do debate e votación dos Orzamentos no Concello da Coruña. O reparto de edís e a aritmética marcaron a sesión coa que resultaron aprobadas as contas para 2016. A Marea e o PSOE votaron a favor mentres que o PP se abstivo após teren sido incorporadas emendas co voto conxunto de socialistas e populares. Pola súa banda, a representante do BNG, Avia Veira, abandonou o salón de plenos, dixo, ao non contar cos "informes preceptivos" a respeito dalgunhas das emendas que se sometían a votación e que foran achegadas unhas horas antes de dar comezo o debate. Avia Veira (BNG): "Negámonos a lexitimar co noso voto que se aproben emendas que se contradín" Veira tildou de "esperpéntico", "irresponsábel e temerario que se debatan, voten e aproben documentos que nin foron avaliados polos servizos e que os propios técnicos municipais non tiveron tempo de informar" polo que, asegurou á súa saída, o grupo municipal do Bloque non participaría da votación. Reclamou a retirada do punto de votación até contar cos informes, unha petición que foi rexeitada polo alcalde quen dixo "Eu son alcalde e creo que esta cidade necesita xa uns orzamentos, por responsabilidade non podemos parar o Pleno, cada un terá responsabilidade sobre o que vote". Xulio Ferreiro (En Marea) acusou o PSOE de "chegar a un acordo exprés co PP" en troca de actuar "en función dos intereses da cidadanía" PP e PSOE votan xuntos A proposta do grupo de goberno municipal, no entanto, sufriu modificacións após a aprobación, co apoio de PP e PSOE, dalgunhas das emendas presentadas por cada un destes grupos. Cumpre lembra que A Marea conta con 10 edís, os mesmos que o PP, mentres que o PSOE ten 6. Segundo o alcalde coruñés, Xulio Ferreiro, o PSOE optou por "chegar a un acordo exprés co PP que busca bloquear a acción de Goberno" en troca de actuar "en función dos intereses da cidadanía". O rexedor da Marea mesmo asegurou no pleno que en conversa privada o portavoz municipal do PSOE, José Manuel Dapena, lle chegou a dicir que non podía "non podía traizoar o seu pacto co PP" no que tildou de "moción de censura encuberta". Pola súa banda, Dapena falou dunha "casualidade" o apoio mutuo entre PP e PSOE. Os números son os que son e a suma de socialistas e populares sorpasa a do conxunto do grupo municipal da Marea que, finalmente, votou de maneira favorábel ás contas no seu conxunto.


Summary: O catedrático de Historia da Educación na Universidade da Coruña volve publicar unha obra arredor da historia de Elisa e Marcela, á que chegou de casualidade mentres investigaba os procesos disciplinarios do maxisterio galego durante os séculos XIX e XX. Nesta obra, publicada por Xerais, ademais de contar o relato deste matrimonio pioneiro, faise unha análise pormenorizada do proceso xudicial ao que tiveron que enfrontarse as dúas protagonistas e da repercusión pública na prensa galega, madrileña, portuguesa e bonaerense.

Cales foron os motivos polos que quería contar esta historia? Animeime a estudar o caso porque era unha historia singular. Nunca atopara un expediente disciplinario a mestras da Galiza nas que se dese esta circunstancia. Como había poucas fontes dispoñíbeis, tiven que ir recollendo datos da prensa e algúns dos arquivos para poder reconstruír a súa traxectoria. Que dificultades se atopou á hora de documentarse? A historia reconstruíuse até onde se puido, segue a haber bastantes lagoas. A documentación fundamentalmente tiven que recollela da prensa, que fixo unha cobertura moi pormenorizada da historia. A partir das reportaxes e crónicas que se foron publicando, comezamos a fiar a historia e tamén atopamos algo de documentación existente no Arquivo Histórico Universitario de Santiago e tamén da de Alcalá de Henares. Como o segundo escenario onde localizamos a Elisa e Marcela foi en Portugal, alí tamén demos con algo de información a respecto dos documentos nos que se solicitaba a extradición a España. Alí, no Arquivo do Ministério dos Negócios Estrangeiros, foi onde atopei a fotografía da parella que lles fixera Sellier na Coruña. Esta fotografía ten un labor moi importante en toda esta historia porque nos permite coñecer como eran as dúas mulleres. No caso das fontes persoais, si que visitei Dumbría mais a xente non lembraba moito, entón non eran testemuñas moi fiábeis. "Despois do proceso xudicial, volveron ao anonimato" No libro explica que a partir da súa emigración á Arxentina, xa non se sabe nada máis delas. Por que non hai ningún rexistro ou por que deixou de interesar á prensa a historia? Nesta nova edición, publicada por Xerais, hai un epílogo onde se contan unhas novas que me chegaron recentemente e que polo tanto non estaban no anterior libro publicado por Nigra Trea. Puxéronse en contacto comigo unha bisneta de Marcela, o que axudou a esclarecer o percorrido deste matrimonio na Arxentina, e tamén unha parente de Elisa. É difícil reconstruír toda a súa historia porque ao final son xente do común que nun momento se viron envoltas nunha enorme repercusión mediática mais cando se calmou todo, deixaron de chamar a atención. O caso que converteu un matrimonio de dúas mulleres nun matrimonio sen home na Arxentina só chamou a atención a partir da denuncia de Jensen, o novo marido de Elisa. Despois do proceso xudicial, volveron ao anonimato. Foi difícil decidir cal era o xeito máis adecuado de contar esta historia? Para min foi algo que se veu cociñando. Eu tiña claro que contar a historia era o primeiro, mais tamén había que analizar a repercusión que tivera porque a prensa de todas partes interesárase moito e foi un caso internacional. Ademais, penso que era necesario interpretar esta historia, ver o significado que tivo e para iso, na primeira versión do libro, publicada en 2011, hai unha segunda parte onde se analiza a historia desde varias perspectivas: o travestismo, o hermafroditismo, o lesbianismo e o feminismo. Nesta segunda versión, esta parte sintetizouse e converteuse nun único capítulo que chamamos "Amigas e amantes" e que dá o subtítulo á obra. Pero para esta versión pareceume moi importante tanto o resumo do proceso xudicial como contar coas testemuñas da Arxentina recentemente introducidas. "No século XIX ou no XX non teño constancia de ningún matrimonio destas características" A Panadaría levou a historia ao teatro e Isabel Coixet xunto con Netflix ao cine e mesmo se está a facer un tour pola cidade da Coruña. Hai unha moda arredor de Elisa e Marcela? Hai un interese por ser un caso moi singular. Se nos remontamos ao século XVI, si que hai outro caso semellante mais no XIX ou no XX non teño constancia de ningún matrimonio destas características. Penso que o feito de que no Estado español se aprobase en 2005 a lei do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, sendo neste senso un país pioneiro en Europa e no mundo, fixo que esta historia suscitase máis interese porque dalgunha maneira constitúe un precedente.


Summary: A Mesa convoca para esta cuarta feira ás 12.30 horas unha concentración diante do Centro Hípico Casas Novas, en Arteixo, após a humillación que as monitoras someteron a unha pequena por falar galego. O complexo é propiedade de Amancio Ortega, fundador de Inditex.

"Non máis humillacións por falar galego", é o lema da concentración que a Mesa pola Normalización Lingüística convocou para esta cuarta feira ás 12.30 en sinal de protesta polo trato humillante ao que someteron a unha nena participante no campamento de verán do centro hípico Casas Novas polo feito de falar galego. A nena, segundo a denuncia recibida na Mesa, tivo que abandonar o campamento despois dunha semana na que aturou desprezos por parte das monitoras en frases como "es que a ti non ten entiendo como hablas. Te explicas tan mal así" ou "Yo si te hablo castellano tu obligación es hablarme en castellano" coas que querían impoñer a lingua á pequena. A Mesa pediu intervención da Secretaría Xeral de Normalización Lingüística e agora convoca unha concentración perante a sede do Centro Hípico Casas Novas para esixir respecto polo galego e a paralización de humillacións polo uso da nosa lingua. O complexo hípico, situado na parroquia de Larín, no concello de Arteixo, é propiedade do fundador de Inditex, Amancio Ortega.


Summary: O goberno da Xunta acaba de aprobar o proxecto de reforma da Lei de Saúde. Unha nova ofensiva, segunda a oposición, contra a sanidade pública. A chave do asunto, afirma Montse Prado -responsábel de Sanidade do grupo parlamentar do BNG- é a concepción que ten o PP da sáude. Feijóo sería unha máquina de privatizar que ve na sanidade unha mercadoría máis coa que facer negocios. Como paralo? "Erguendo unha fronte social en defensa da sanidade pública", enfatiza a parlamentar do BNG. É a entrevista política do Sermos277. Eis un avanzo da conversa.

-Cais son os trazos básicos desta reforma -ou non sei se chamarlle contrarreforma- da lei de saúde que impulsa o PP? -Esta modificación da Lei de Saúde de 2008 que acaba de aprobar o Consello da Xunta só é un elo máis na cadea de decisións que leva tomado o PP, fundamentalmente desde que Feijóo voltou ao goberno en 2009. O obxectivo é ben claro: pór a sanidade privada como mínimo á altura da pública, no canto de ter esta como prioritaria. O horizonte final é que mesmo o sector privado teña preeminencia. Un dos banzos desa política foi a aprobación en 2013 da Lei de Garantías Sanitarias, un texto que pretendía darlle rango legal á derivación de doentes e recursos á sanidade privada. Non é casualidade que a apresentación desta reforma da Lei de Saúde vaia parella no tempo coa reunión de Feijóo coa patronal da sanidade privada e coa aprobación por parte da Xunta do decreto que desenvolve esa lei de prestacións sanitarias do ano 2013. Que significa isto? Pois que os tempos que se estabelecen na lei e no decreto, de 45 días para probas diagnósticas ou 60 días para intervencións cirúrxicas, non son cumpríbeis. Está a haber unhas listaxes de espera indecentes e se non hai un auténtico plano de choque para implementar recursos e dotar de persoal a sanidade pública, pois eses tempos non se van cumprir. Por tanto, o que se estabelece aí é o marco legal onde se deriven doentes e recursos á sanidade privada. A patronal da sanidade privada madrileña ou a nível europeu está a desembarcar na Galiza Isto é unha teorización? Non, isto é unha realidade. Calquera cidadán que vaia por calquera estrada de Galiza ve como o aumento de anuncios de clínicas privadas é unha constante, de anuncios de seguros tentando captar clientes, ou podemos atoparnos con que por exemplo un recoñecido hospital privado de Santiago está a implementar en 10 camas a súa UCI ou un hospital privado de Vigo está a facer o propio en 20 camas. E por outra banda vemos como a patronal da sanidade privada madrileña ou a nível europeu está a desembarcar na Galiza. Na Galiza hai un nível de renda que permita pensar a estas empresas privadas que van ter un campo de negocio exclusivamente na sanidade privada? Non. É evidente que teñen claro, que teñen negociado xa co PP, que o que van ter é unha derivación inxente de recursos públicos cara á sanidade privada. Aumento de camas, aumento de infraestruturas... -Todo isto estaría conveniado coa Xunta e todo isto teríase falado nesa reunión clandestina da patronal galega da sanidade privada con Feijóo, un encontro que non figurou na axenda oficial do presidente da Xunta? -Esa reunión foi un elo máis. Feijóo fai o que mellor sabe facer. Que é privatizar e ocupar o goberno para derivar recursos públicos a empresas privadas, na súa inmensa maioría compañías de fóra da Galiza. A súa traxectoria está aí, el comezou coas privatizacións, estando no ministerio [de Sanidade] en Madrid, da man de Romay Beccaría [ministro]. É a súa folla de rota. A íntegra desta entrevista, unha dupla páxina, aparece no Sermos277, disponíbel na nosa loxa e nos pontos de venda habituais.


Summary: A Generalitat confirma que vén de solicitar a súa adhesión ao mecanismo de liquidez autonómica aprobado polo Goberno central. Montoro nega que Valencia estea intervida, pero os investidores non dan tregua a España. O bono español a dez anos mantén un interese superior ao 7%.

Anunciouno o portavoz e vicepresidente do Consell, José Císcar. A Generalitat Valenciana vén de solicitar a súa adhesión ao mecanismo da liquidez autonómica aprobado polo Consello de Ministros para "facer fronte aos vencimientos de débeda en 2012" e, ademais, poder "atender o pago doutros provedores, entre eles as farmacias e moitos outros". A comunidade gobernada polo PP desde hai máis de 15 anos solicita así un rescate cuxa cantidade non está definida pero que será "dabondo para cubrir os vencementos de débeda". Ao mesmo tempo, a prima de risco española desbócase a máis dos 600 puntos e sitúase en niveis insostibles, co bono a 10 anos cun interese superior ao 7% e o Ibex caendo. Os investidores non dan tregua a España. A prima de risco supera os 600 puntos, co bono español a 10 anos por riba do 7% O fondo, segundo explicou Císcar, evitará á Generalitat retirar liquidez de partidas sociais e o encarecemento dos préstamos ante "unha eventual renegociación que agora non será necesaria" ademais de poder permitir centrarse nos pagos a outros proveedores. Segundo a Generalitat, o rescate non implica novos axustes neste ano, malia que asegura que cumprirá co plan de estabilidade aprobado polo Goberno de Valencia e que garante que non se superará o límite do 1,5% de déficit. «Se non se vence o déficit non sairemos da crise», argumentou o vicepresidente, quen indicou que por ese motivo a Generalitat «asume voluntariamente» o compromiso de enviar mensualmente ao Ministerio de Facenda información sobre o seguimento do plan de axuste previsto. Montoro nega que a petición da Generalitat Valenciana supoña unha intervención, aínda que admite novas condicións Mentres, o ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, negou que a petición da Generalitat supoña unha intervención, aínda que si admitiu novas condicións para ter acceso a ese fondo de salvamento. O Goberno, polo menos neste caso, xa non poderá falar, como acotío, da herdanza recibida. A Generalitat emite unha nota tamén na que nega que o mecanismo sexa un rescate e advirte de que outras autonomías acudirán a el e que non suporá novos axustes.


Summary: O colectivo de pensionistas é un dos máis golpeados pola pobreza na Galiza. Os últimos datos achegados pola Rede europea de loita contra a pobreza e a exclusión social na Galiza (EAPN) certifican esta situación e sitúan os pensionistas galegos como os máis pobres do conxunto do Estado español.

O informe sobre O estado da pobreza na Galiza que acaba de presentar a Rede europea de loita contra a pobreza e a exclusión social na Galiza vén confirmar as tendencias apuntadas por anteriores traballos publicados nos últimos meses. O documento sinala que "25,2% da poboación galega estaba en risco de pobreza e/ou exclusión social no ano 2021" Na mesma liña, indica que "678.000 persoas residentes na Galiza están en risco de pobreza e/ou exclusión social". Ao tempo, afirma que se asiste a un proceso de feminización da pobreza tras incrementarse en 8.000 as mulleres en situación de exclusión en relación ao pasado exercicio. Cae a pobreza, menos para as mulleres 356.299 pensionistas son pobres A situación ten particular gravidade entre os pensionistas. Os datos de EAPN-Galiza destacan que "356.299 galegas e galegos reciben unha pensión cun importe inferior ao mínimo considerado para non ser pobre, 46,3% do total. 56,6% no caso das mulleres e 30,8% no dos homes". Segundo EAPN, considéranse pobres aquelas persoas cuns ingresos inferiores ao chamado limiar da pobreza, isto é, 60% por baixo da media da renda estatal equivalente en unidades de consumo, cifrada en 2021 en ingresos menores a 9.535 euros ao ano nun fogar de unha persoa, ou de menos de 20.024 euros ao ano nun fogar con dous adultos e dous menores. Condicións de vida EAPN-Galiza amósase particularmente preocupada polas condicións de vida das e dos pensionistas. A este respecto, defende "unha análise específica das condicións especiais da poboación maior de 65 anos", porque "a gran maioría ten a pensión como único ingreso, por tanto, a súa situación de pobreza depende absolutamente de decisións políticas e en ningún caso do seu esforzo persoal". Neste sentido, lembra que "máis de 88% son pensións de xubilación e viuvez e para a gran maioría deste grupo as súas rendas están practicamente determinadas polo importe da pensión que reciben". O relatorio de EAPN-Galiza destaca que "Galiza ostenta a máis elevada porcentaxe do Estado de pensións por baixo do limiar de pobreza [46,3%], tanto para mulleres como para homes". Asemade, sinala que "máis da metade das mulleres (56,6 %) teñen pensións con importes por baixo do limiar da pobreza e case un terzo dos homes (30,8%) están na mesma situación", destacando que "se se consideran só as pensións de viuvez, 63,8% atópase nesta situación". A Galiza ten o dobre de persoas sen fogar que a media do Estado español Na mesma dirección, recorda que "a porcentaxe de pensións na Galiza baixo o nivel de pobreza é 10,8 puntos porcentuais máis elevado que a media estatal". As pensións na Galiza presentan diverxencias de carácter territorial, ligadas ás diversas especializacións produtivas do territorio. Neste sentido, en Ourense as pensións por baixo do limiar da pobreza chegan a 54,1%, en Lugo a 53,9%, na Coruña a 43,6% e en Pontevedra a 42,7%. A este respecto, EAPN-Galiza indica que "destaca o caso de Ourense, que ten os datos máis altos de pensións con importes inferiores aos limiares de pobreza e pobreza severa non só da Galiza, senón do total de todas as provincias de España". Pobreza severa A EAPN inclúe na categoría de pobreza severa aquelas persoas que viven en fogares cuxos ingresos por unidade de consumo son inferiores en 40% á media da renda estatal, unha cifra notabelmente inferior á empregada para definir o risco de pobreza e, por tanto, o indicador agrupa persoas que están nunha situación límite. Neste sentido, o limiar de renda utilizado no ano 2021 para considerar que un fogar está en pobreza severa é de menos de 530 euros mensuais para un fogar de unha persoa e de menos de 1.112 euros mensuais para un fogar de dúas persoas menores e dúas adultas. 162.355 pensionistas na pobreza severa O colectivo de pensionistas na Galiza é moi vulnerábel. Segundo se recolle no informe de 10 de setembro de 2022, dado a coñecer esta semana por EAPN, 162.355 pensionistas galegas e galegos atópanse en situación de pobreza severa, salientando o relatorio que "atópanse nesta situación 39,2% das prestacións de viuvez, recibidas maioritariamente por mulleres". Asemade, lembra que a Galiza é tamén a comunidade autónoma "cun maior índice de pensións por baixo do limiar da pobreza severa para ambos os sexos: 13,4% para os homes e 27,7% para as mulleres".