Summary: As galegas do Crat UdC impuxéronse perante as catalás Gotics R.C. no partido disputado este sábado na Coruña. A fin de semana que vén enfrontaranse coa súa besta negra, o Inef-Barcelona, contra quen se xogan a liga

100-0. Foi o "resultado anecdótico" do encontro de rugby feminino que este sábado enfrontou na Coruña as locais Crat UdC coas Gotics R.C., recentemente ascendidas e últimas clasificadas da División de Honra. As galegas saltaron ao terreo de xogo "coa premisa de o dar todo" após saíren derrotadas na fin de semana pasada en Pozuelo. "Chegou un momento en que as nosas non baixaban o ritmo e as rivais xa o deron todo por perdido", sinala o treinador do Crat UdC, Rogelio Sabio, quen asegura que a moral da equipa nacional "volve estar ben alta". Con todo, o anecdótico respecto deste partido non foi unicamente o resultado. O encontro, que comezou ás 16.30h, foi retransmitido pola segunda canle da TVG a partir das 18h, sendo o primeiro de rugby femenino que consegue facerse un oco na grella da televisión pública. "Esperemos que non sexa o último", reclamou Sabio, quen subliñou que as bancadas estaban desta volta algo máis baleiras do habitual polo desprazamento do primeiro equipo masculino a Barcelona para disputar un encontro. Xustamente á cidade condal viaxarán as xogadoras do Crat UdC o domingo que vén para se enfrontaren á súa besta negra, o Inef, a quen nunca conseguiron ganarlle. Será unha batalla complicada pois as catalanas tamén se xogan a liga. "Como perdemos o outro sábado temos menos posibilidades, mais o aliciente de poder vencer esta equipa xa é suficiente", mentalízase Rogelio Sabio, malia saber que "moitas das opcións quedaron en Pozuelo".


Summary: Sería desexable que as distintas organizacións políticas que pensan presentarse as vindeiras eleccións autonómicas puxeran enriba da mesa as súas propostas para a creación de emprego xa que, como sinalaba, todo o indica que eso é o que mais parece preocupar a maioría dos/as galegos/as

Como teño repetido numerosas veces, o maior problema macroeconómico de Galicia é o emprego. Un problema sistémico pois como mostran as evidencias empíricas Galicia, ademais de ter un nivel de emprego –ocupación- dos mais baixos de Europa mantén, durante períodos longos de tempo, elevados niveis de desemprego que a válvula da emigración non é quen de tapar. Por si isto non fora suficiente na derradeira década entre o emprego creado o precario é moi maioritario aparecendo como substituto dun emprego de maior calidade e duración. Pasemos revista a realidade laboral da Galicia actual e comparémola coa de España e a Eurozona. A a taxa de desemprego en Galicia (11,74%) está claramente por riba da media na eurozona (7,5%: catro puntos de diferencia) pero mantense inferior a media española (13,78%). Un desemprego moi elevado a pesar de ter unha taxa de actividade (53,13%) baixísima (España 58,74%, Eurozona: 73,1%). Un desemprego que sería moi superior de non existir a citada válvula de escape da emigración. Un desemprego derivado da escasa capacidade de creación de emprego como proba o dato de que a taxa de emprego en Galicia (46,9%) está por baixo da media en España (50,6%) e a enorme distancia da taxa media na Eurozona (67,6%). Unha realidade que, como mostran tódalas evidencias, non mudou ningunha das reformas laborais neoliberais dos derradeiros anos (2010, 2012) que si ben é certo que facilitaron a creación dun certo emprego este, como sinalaba anteriormente, foi e segue sendo maioritariamente precario tal que situaron a Galicia e a España como lideres europeos en precariedade laboral. Poñendo de paso en evidencia que as susoditas reformas o que si fixeron foi facilitar a substitución de traballo fixo e de calidade por traballo temporal e precario: mais do 90% dos traballos creados nos derradeiros anos son precarios. Tendencia que levou a que, segundo fontes sindicais, na actualidade o redor do 40% dos traballadores galegos sexan laboralmente precarios. Unha precariedade que non é quen de impedir que nos derradeiros anos, segundo datos de Ministerio de Traballo, Galicia estea creando menos emprego que a media en España. En Galicia, xa que logo, o emprego converteuse no maior problema macroeconómico e social, nu problema de naturaleza sistémica. Algo que confirma a propia cidadanía galega cando sitúa ao emprego como principal problema a nivel social, e o paro e a precariedade laboral a nivel particular. Unha realidade que debera facer reaccionar as autoridades galegas, en primeiro lugar a Xunta de Galicia, cousa que non sucede: en este grave problema nin están ni se lles espera.A este "dolce far niente" é fácil atoparlle explicación. En primeiro lugar a que todo indica que as autoridades galegas, como lle sucede as españolas, descoñecen que medidas realmente impactan positivamente no emprego. Descoñecemento derivado, no mellor dos casos, da hipótese que defenden e que sostén que os problemas de emprego deben ser resoltos polo propio mercado quen é capaz, por si mesmo, de conducir ao pleno emprego. En segundo lugar a que si isto non sucede, si hai desemprego, pensan que as causas hai que buscalas nas clases traballadoras quen, por distintas razóns, non aceptan o traballo nas condicións que se lle ofrecen. Finalmente conclúen que si os traballadores as aceptaran non habería desemprego.Velaí que o papel que se lle asigna aos poderes públicos, como por caso a Xunta de Galicia e o mesmo Goberno español, é tanto o de facilitar esa flexibilidade nas relacións laborais –salarios e contratos- como o de eliminar, ou cando menos debilitar, as barreiras a esa flexibilidade -as centrais sindicais en primeiro lugar-. Claro que a realidade é moi teimuda. Así podemos ver como en Galicia, tal como sucede en España, a pesar das citadas reformas laborais que tiñan como obxectivos centrais os anteriormente citados, o desemprego se mantén en niveis moi elevados por mor, especialmente, da débil empregabilidade.Neste contexto sería desexable que as distintas organizacións políticas que pensan presentarse as vindeiras eleccións autonómicas puxeran enriba da mesa as súas propostas para a creación de emprego xa que, como sinalaba, todo o indica que eso é o que mais parece preocupar a maioría dos/as galegos/as.


Summary: Francisco José Millán Mon (Pontevedra, 1955) é desde 2004 deputado do Parlamento Europeo polo PP. Licenciado en Dereito pola USC, este diplomático de carreira aspira a recuncar o seu escano en Bruxelas.

Que balance fai para Galiza destes anos de integración na Unión Europea? O balance é en xeral moi positivo. Desde o ingreso de España na UE, Galiza recibiu máis de 20.000 millóns de euros en concepto de fondos estruturais, un auténtico "Plan Marshall". Estes fondos permitiron a Galiza modernizar a nosa economía e boa parte das nosas infraestruturas. Cales son as prioridades de Galiza na UE? Galiza xógase moito nestas eleccións europeas. Hoxe en día, as decisións que determinan o futuro dos nosos gandeiros, da nosa frota pesqueira, do noso sector industrial ou do noso financiamento non se toman soamente en Santiago e Madrid, senón sobre todo en Bruxelas e Estrasburgo. Por exemplo, como membro da Comisión de Pesca, esta lexislatura traballei polos intereses de todo o sector pesqueiro galego, e da industria transformadora e conserveira. Tamén continuaremos prestando atención prioritaria á implementación do Corredor Atlántico, no que finalmente quedou integrada Galiza. Nese sentido, que Europa propoñen desde a súa formación e cal sería o papel de Galiza nela? Como din os Tratados, a UE é unha unión de Estados e de cidadáns. O Partido Popular Europeo, como principal impulsor da Unión Europea, sempre defendeu unha unión cada vez máis estreita. Eu apoio a vocación europeísta de Galiza e defendo unha Europa que teña moi presente os intereses e necesidades de Galiza. Na medida en que avance o proceso de integración europea, o papel das rexións con competencias lexislativas debe ser tido máis en conta. Un instrumento básico para iso é o Comité das Rexións, que por certo tamén está reflexionando sobre o seu futuro institucional. Nesta lexislatura a Xunta foi especialmente activa no Comité das Rexións. A forza de Galiza como primeira rexión pesqueira de Europa quedou demostrada cando en maio de 2018 o Comité aprobou por unanimidade o ditame de Alberto Núñez Feixoo sobre o novo Fondo Europeo Marítimo e Pesqueiro. O Goberno de Núñez Feixoo defende os intereses de Galiza en Europa por moi distintas vías. A Xunta está en continuo contacto coas institucións europeas; son numerosas as visitas do seu presidente, de conselleiros e de directores xerais a Bruxelas para reunirse con responsábeis comunitarios; por outra banda é fundamental o papel da Fundación Galiza Europa. A loita contra o declive demográfico é un desafío que estará sempre presente na miña mesa de traballo Cal será a primeira iniciativa que proporá no Parlamento Europeo? Como é lóxico, a miña primeira iniciativa dependerá das circunstancias do momento, pero podo adiantar que a negociación do Marcos Financeiro Plurianual para o período 2021-2017 e os seus Regulamentos serán unha cuestión fundamental para Galiza. O Partido Popular Europeo opúxose aos recortes das políticas de cohesión, pesqueira e agraria, porque nin as novas prioridades nin o Brexit deben servir de escusa para desatender as necesidades dos produtores galegos. A loita contra o declive demográfico é un desafío que tamén estará sempre presente na miña mesa de traballo. A promoción dos Camiños de Santiago no marco europeo será outra das miñas prioridades. A defensa dos dereitos humanos nos países latinoamericanos onde tanta emigración galega hai, como Cuba ou Venezuela, é outra das cuestións de atención prioritaria. Vostedes non poden intervir no Parlamento en galego porque non é lingua oficial na Wurocámara. En que idioma se comunicará nas súas intervencións? No hemiciclo falo castelán. Por outra parte, no marco dos traballos do Parlamento e das reunións formais e informais, teño por costume intervir en castelán, inglés ou francés dependendo do foro e dos meus interlocutores. A propósito do idioma, que poden facer as eurodeputadas e eurodeputados galegos pola lingua desde o Parlamento? No seo dalgunhas institucións da UE, e no Comité das Rexións, existe a posibilidade de utilizar o galego en certos casos. No Parlamento Europeo hai que ter en conta que a partida orzamentaria dedicada á tradución e interpretación é xa moi elevada, e que a tendencia é a non ampliar, senón a recortar as cifras nesta partida. Eu son europeísta e como tal penso que a UE é unha historia de éxito A función e actividade dos partidos e grupos parlamentarios europeos son pouco coñecidas. En cal se integran vostedes e cal é a súa utilidade práctica para as galegas e galegos? A Eurocámara é un parlamento de grupos, non de solistas. Os eurodeputados do PP temos a sorte de integrarnos no Partido Popular Europeo, o grupo máis importante da hemiciclo. O PPE é o partido con máis capacidade de influencia e de forxar maiorías sólidas; é o partido ao que actualmente pertencen os presidentes da Comisión, do Consello Europeo e do Parlamento. No seo do PPE é máis sinxelo traballar para que os intereses de Galiza coincidan cos intereses de Europa. En contraposición, outros partidos irán a parar a formacións minoritarias que carecerán de capacidade de influencia real na toma de decisións importantes para os galegos. Nun contexto de ascenso da ultradereita, a Eurocámara aprobou en outubro unha resolución contra o avanzo do neofascismo en Europa e pola ilegalización da Fundación Francisco Franco. Como valora o aumento destas forzas en Europa e a existencia desta fundación? O ascenso de forzas extremistas e antieuropeas é preocupante. É un fenómeno que afecta ao conxunto da UE e pode debilitar a construción europea. Eu son europeísta e como tal penso que a UE é unha historia de éxito baseada na democracia, a liberdade, o estado de dereito, o respecto polos dereitos humanos e a igualdade. A UE e os seus Estados membros deben traballar para concienciar e educar na tolerancia e no espírito de compromiso e proxectar tamén estes valores no plano internacional.


Summary: Os líderes do G-20, o maior espazo de deliberación política e económica internacional, que dá conta de 85% do Produto Mundial Bruto, reúnense hoxe de emerxencia para abordar as consecuencias da pandemia da COVID-19. De novo, a vida das persoas máis desamparadas do planeta é a que está na liña de fogo.

A xuntanza telemática que o Eurogrupo mantivo na terza feira, tal e como se prevía, mostrou a disposición dos ministros de Economía da eurozona a activar o Mecanismo Europeo de Estabilidade (o fondo de rescate) aínda que non se chegou a ningún acordo concreto. A mutualización da débeda en forma de eurobonos (os xa coñecidos como "coronabonos") si que parece máis complicada ante a negativa dos Países Baixos e de Alemaña a compartir o peso da crise económica cos veciños do sur. "Cómpre aínda máis traballo", resumiu o presidente do Eurogrupo, Mário Centeno. Na xornada de hoxe, a UE terá outra ocasión de acordar medidas que dean resposta ás consecuencias humanas e económicas da pandemia da COVID-19. Participará por vía telemática, canda o resto de membros do G-20, nunha "cimeira de urxencia". Organismos internacionais O G-20 é o maior espazo de deliberación política e económica internacional e dá conta de 85% do Produto Mundial Bruto. Fan parte: Alemaña, Arabia Saudí, a Arxentina, Australia, o Brasil, o Canadá, Corea do Sur, a China, os Estados Unidos, Francia, a India, Indonesia, Italia, México, o Reino Unido, Rusia, Suráfrica, Turquía, a UE e o Xapón. España é convidado permanente. Arabia Saudía, que ostenta a Presidencia rotatoria, informou de que tamén participarán os líderes de Xordania, Singapur e Suíza, e de organizacións internacionais como a ONU, o Banco Mundial, o Fondo Monetario Internacional, a Organización Mundial da Saúde, a Organización Mundial do Comercio, a Organización da ONU para a Alimentación e a Agricultura, a Xunta de Estabilidade Financeira, a Organización Internacional do Traballo e a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos. Tamén participarán Vietnam, presidente da Asociación de Nacións do Sureste Asiático; os Emiratos Árabes Unidos, presidente do Consello de Cooperación do Golfo; e Ruanda, presidente da Nova Asociación para o Desenvolvemento de África. Sudáfrica, aínda que membro permanente, participará ademais como presidente da Unión Africana. Choque China-EUA A maioría dos principais líderes mundiais confirmaron nas últimas horas a súa participación. É o caso do presidente chinés, Xi Jinping, que o fixo onte, e do seu homólogo ruso, Valdimir Putin, que o fixo un día antes. Non o fixo o mandatario estadounidense, Donald Trump, aínda que se agarda a súa comparecencia. Esta xuntanza vén precedida da que os ministros de Economía e presidentes dos bancos centrais do G-20 mantiveron a comezos da semana. O enfrontamento entre os EUA e a China, con acusacións pola responsabilidade do brote en humanos do novo coronavirus ─e a guerra comercial e tecnolóxica como pano de fondo─, frustrou entón a adopción de medidas conxuntas contra a pandemia. "Mundo interconectado" A respecto da reunión de hoxe, o secretario xeral da ONU, António Guterres, afirmou ─nunha carta enviada aos líderes do G-20─ que é unha "ocasión extraordinaria" para abordar a crise. "As escolas están a pechar, as xa permanentes desigualdades están a aumentar, moitos países non son quen de dar resposta as enormes necesidades dos anciáns, e as mulleres, que representan 70% dos traballadores da sanidade, estanse a ver desproporcionadamente afectadas". Acordar medidas conxuntas "sería unha mostra de solidariedade coas xentes do mundo, especialmente as máis vulnerábeis", escribiu, ao tempo que lembrou que os países máis poderosos teñen "un interese directo en axudar os países en desenvolvemento". "Lembremos que somos tan fortes como o máis feble dos sistemas sanitarios do noso mundo interconectado", destacou. "A COVID-19 requirirá unha resposta como nunca antes. Economía de guerra en tempos de crise humana", dixo Guterres, que pediu un paquete de estímulo económico de "billóns de dólares". Aquí, incluíu medidas de política fiscal expansiva (máis gasto público), que deben ir acompañadas "por un claro rexeitamento das políticas proteccionistas". Ademais, o xefe da ONU exixiu "a eliminación de aranceis e restricións fronteirizas que afectan a distribución de material médico, medicinas e outros bens esenciais". "Todo o que non chegue a este compromiso levará a unha pandemia de proporcións apocalípticas que nos afectará a todos".


Summary: Participantes das xornadas sobre traballo sexual, que contaron coa presenza de sindicatos de prostitutas partidarios da regulación, celebraron un encontro coa comunidade universitaria na Facultade de Dereito da Coruña unha semana despois de que a reitoría da UDC prohibise desenvolver as palestras en Socioloxía.

Cinco minutos antes de comezar a comparecencia pública na sala de vistas da Facultade de Dereito da Universidade da Coruña, as organizadoras taparon a imaxe do monarca, pediron retirar as bandeiras e colocaron paraugas vermellos arredor da mesa tallada coa palabra LEX. Cinco traballadoras sexuais leron un documento que daba conta do falado estes dous últimos días nas xornadas sobre traballo sexual, cuxa celebración estaba prevista na Facultade de Socioloxía. Finalmente trasladáronse a un centro social na Coruña despois de que o reitor cancelase o evento en metade dunha polémica entre feministas. "O único colectivo que non ten recollido ningún tipo de dereito laboral son as prostitutas que están traballando para terceiros", dixo Conxa Borrell, secretaria xeral do Sindicato de Trabajadoras Sexuales OTRAS, que desde hai un ano intenta legalizarse pero está atopando a resposta negativa dos xuíces. "O que queremos é un contrato de traballo para as nosas compañeiras, e tense que debater en todas as universidades e téñolle que dicir á universidade que se equivocou". A UDC prohibiu a semana pasada a realización das xornadas, e as traballadoras revelaron que tiveran unha oferta da Escola de Relacións Laborais condicionada "a limitar en dous terzos as conferencias, incluír un par de profesores da Escola nas mesas, e deixar que rematase unha poñente favorábel ao abolicionismo". Rexeitaron a oferta e desenvolveron as xornadas no Centro Social A Comuna. Mais tamén recibiran un convite dun grupo de profesores de Dereito -desde onde ademais lanzaran un manifesto criticando a decisión da reitoría-, así que decidiron facer un alto e convocaron a prensa nesa Facultade. Pero non foi unha rolda de prensa. Había moita carga emocional no ambiente, polas presións destes días, bágoas emocionadas, aplausos exasperados, e a xente quería falar e dar as grazas, mentres na mesa Conxa Borrell foi acaparando todo o protagonismo. Había máis organizacións representadas, pero OTRAS falou por todas. "Vimos aquí denunciar a inxustiza social dun sistema capitalista que afoga sistematicamente as mulleres. O sindicato apenas ten un ano e ningunha de nós é licenciada en Dereito, pero aprendemos e estudamos moitísimo. O mes que vén organizaremos un curso de sindicalización para que todas as mulleres, todas, poidan aprender que é o sindicalismo". Crítica a TiganusNa mesa tamén interveu unha traballadora inmigrante. Cuberta cunha máscara, explicou que procedía de Rusia e lamentou non ter atopado aquí "o que esperaba da democracia". E engadiu: "a Amelia Tiganus [ex prostituta e activista abolicionista] páganlle 300 euros por dar unha conferencia, eu para gañar eses cartos teño que recibir clientes. Non me queixo, teño traballo, teño independencia económica". "Quérenos silenciar porque non nos conformamos co papel que o poder e unha parte da sociedade nos asigna: o papel de vítimas inxenuas, infantís e traumatizadas. Vésenos como un perigo porque damos unha versión distinta á da vítima perfecta, a que reproduce a linguaxe e os argumentos do abolicionismo salvacionista para manter a súa parte de poder na industria do rescate", leu outra das participantes. E rematou Borrell cualificando de "nacional-abolicionismo" a quen forzou a UDC a suspender as xornadas. E retou: "Que alguén veña agora e nos diga que as putas non somos feministas. Que alguén veña agora e nos diga que non estamos a loitar polos dereitos de todas. Que veñan e nos digan quen manda no feminismo."


Summary: Representantes da Mesa pola Normalización Lingüística (Galiza), Kontseilua (Euskal Herria), Ciemen e Plataforma per a Llengua (Cataluña), Escola Valenciana e Acción Cultural de o País Valencia (País Valenciá) e Iniciativa pel Asturianu (Asturias) valoraron a aprobación no Congreso de parte do manifesto 'Liberdade, igualdade, democracia'.

Representantes das entidades sociais de defensa das linguas do Estado valoraron esta quinta feira nunha rolda telemática conxunta a aprobación parcial da Proposición non de Lei (PNL) sobre a realidade plurilingüe e igualdade lingüística por parte do Congreso dos Deputados como a apertura dunha xanela e reafirmaron o seu compromiso de "seguir traballando conxuntamente para abrilas todas". A Mesa pola Normalización Lingüística (Galiza), Kontseilua (Euskal Herria), Ciemen e Plataforma per a Llengua (Cataluña), Escola Valenciana e Acción Cultural de o País Valencia (País Valenciá) e Iniciativa pel Asturianu (Asturies) consideran "un pequeno paso cara á igualdade" a aprobación da Proposición non de lei (PNL) rexistrada por BNG, Compromís, PNV, EH Bildu, JxCat, PDCAT, ERC, CUP, Más Madrid e Podemos co obxectivo de garantir o uso da lingua propia a toda a cidadanía e exixen ao Goberno do Estado que implemente as medidas aprobadas e que asuma as recomendacións de obrigado cumprimento que lle vén de facer, na mesma liña, o Consello de Europa. O presidente da Mesa, Marcos Maceira, defende a necesidade de que todos os poderes do Estado se comprometan co respecto real das linguas propias da súa cidadanía. "Desde a diferenza estabelecida na Constitución entre dereito de uso e deber de coñecemento, só para o español, até as máis de 500 disposicións legais de diferente rango xurídico", recorda Maceira, "a desigualdade entre a lingua oficial do Estado e o resto de linguas propias de cada territorio é manifesta". "Á emenda común a todas as linguas, que foi aprobada por unha ampla maioría parlamentaria, cómpre engadirlle outros deberes asumidos polo Estado a través da ratificación de tratados internacionais como Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias ou acordos como a Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos", asegura. Xanela aberta O secretario xeral de Euskalgintzaren Kontseilua, Paul Bilbao, salienta que "dunha vez por todas, conseguimos debater a xestión das linguas propias en función dos parámetros de xustiza, igualdade e liberdade. Porque, como dixemos en Madrid, está en xogo a democracia se millóns de habitantes do Estado son considerados cidadáns de segunda". Xunto a iso, Bilbao fixo fincapé na responsabilidade e a flexibilidade dos axentes: "Pola nosa banda houbo unha disposición total para chegar a consensos, por iso resultounos incomprensible que se nos pedise que renunciásemos ao principio da igualdade lingüística. No entanto, e aínda que parecía que se ía a rexeitar toda a proposta, finalmente, grazas á presión que exercemos, conseguimos abrir algunha xanela". O representante de Iniciativa Pol Asturianu, Iván Llera, fixo unha valoración sobre o punto que se aprobou ao redor da oficialidade: "En canto á nosa lingua, supón un gran impulso ao noso labor e, polo tanto, á actitude dos partidos que defenden a oficialidade na Xunta Xeneral. O Goberno asturiano manifestou en varias ocasións que en setembro de 2021 iniciaría o proceso de reforma do Estatuto de Autonomía. Agora poderemos incrementar a presión ante os partidos que apoian a oficialidade para abrir canto antes o debate sobre a reforma do Estatuto, así como para recoñecer ao galego ese status nos concellos de Eo-Navia ". Alexandra Usó, de Escola Valenciana, chamou a atención sobre como, no relativo ao catalán, "hai que conseguir que non haxa impedimentos para o seu uso, aínda que o nome da lingua sexa diferente en cada territorio, segundo os estatutos, catalán en Catalunya e Illas, valenciano en Valencia. Habería que pedir que o valenciano e o catalán sexan denominacións equivalentes e o texto debería servir para pedir á Avogacía do Estado que non volva pór en cuestión a separación lingüística". Toni Gisbert, de ACPV, pola súa banda, recordou que "o galego forma parte dun ámbito lingüístico máis amplo, o galego-portugués, separado polas fronteiras administrativas dos estados na Península Ibérica. A pesar das diferentes regras ortográficas para as variantes galega e portuguesa, a reciprocidade na recepción de medios de comunicación e audiovisuais axudaría a coñecer mellor entre os falantes estas variantes e a reconstruílas a través de modelos de verdadeiro galego".


Summary: Nas diferentes áreas sanitarias da galiza.

A Consellaría de Sanidade infmorou esta segunda feira que habilita en toda Galiza 32 espazos para que a cidadanía poida realizar probas diagnósiticas de forma gratuíta. Área Sanitaria A Coruña-Cee: Covidauto Ventorrillo(Ao lado do centro de Saúde). De 15:00 a 21:00h. *Autocitación. Casa do Mar da Coruña. Con Autocita De 9:00 a 15:00h. *Autocitación. Casa da Cultura en Cee De 15:00 a 20:00h Aeroporto de Alvedro Horario de 08:00 a 22:00h Estación de tren da Coruña Horario de 15:00 a 21.00h Área sanitaria Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos Edificio Delegación Territorial de Sanidade en Lugo De segunda feira a domingo de 15:30 a 20:30h Auditorio Carmen Estévez de Vilalba Terza feira, quinta feira e sábado, de 16:00 a 20:00 h Biblioteca municipal Sarria (Casa da Cultura) Segunda feira, cuarta e sexta, de 16:00 a 20:00 Casa do Mar de Burela De segunda feira a domingo de 12:00 a 18:00h Hospital de Monforte de Lemos De segunda feira a sexta, de 15:00 a 20:00h Polideportivo Municipal de Ribadeo Segunda feira, cuarta e sexta feira de 10:00 a 14:00h Sala multiusos do Concello de Viveiro Terza feira, quinta e sábado de 10:00 a 14:00h Área sanitaria Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras Casa da Xuventude de Ourense Ourense de segunda a sexta feira de 8:30 a 14:00 e de 15:30 a 21:00h Hospital Público de Verín Auto-covid Hospital Público do Barco de Valdeorras (Área de rehabilitación) Verín e O Barco de Valdeorras: De segunda a sexta de 15:00 a 21:00h Área sanitaria Pontevedra - O Salnés Recinto Feiral de Pontevedra De segunda feira a domingo de 8:30 a 13:40 e de 15:30 a 20:40h *Autocitación Sala de exposicións do Auditorio de Vilagarcía De segunda feira a domingo de 8:30 a 13:40 e de 15:30 a 20:40h *Autocitación Sala Nauta de Sanxenxo De segunda feira a domingo de 8:30 a 13:40 e de 15:30 a 20:40h *Autocitación Edificio da Tafona de Caldas de Reis De segunda feira a domingo de 8:30 a 13:40 e de 15:30 a 20:40h *Autocitación Museo Manuel Torres de Marín De segunda feira a domingo de 8:30 a 13:40 e de 15:30 a 20:40h *Autocitación Área sanitaria Ferrol Ludoteca da Praza de España do Concello de Ferrol. De segunda feira a domingo de 15:00 a 21:00h Área sanitaria de Vigo Estacións de Tren de Vigo(Urzáiz e Guixar) De 8,30 a 14:30h e de 15,30 a 20,00h Aeroporto de Peinador De 9,00 a 21,30h Área sanitaria de Santiago e A Barbanza Auditorio Vidal Bolaño (Campus Sur USC) De 14:00h a 20:00h Hospital da Barbanza De 15:30 a 20:00h *Autocitación Fundación de Exposicións e Congresos de A Estrada De 11:30 a 18:00h Lalín Arena De 11:30 a 18:00h Antigo Centro de Saúde de Melide De 11:30 a 18:00h Local da Cruz Vermella de Noia De 11:30 a 18:00h Estación de Tren Santiago de Compostela De 9:00 a 21:30h Aeroporto Rosalía de Castro De 9:00 a 21:30h Cribados itinerantes: - Area sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras (Todos eles requiren de autocitación): Segunda feira, 10 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 h: O Carballiño (Auditorio Municipal "Manuel María); Xinzo de Limia (Casa do Concello, Salón de Plenos) e Allariz (Fogar dos Maiores). Terza, 11 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 h: Ribadavia (Pavillón Polideportivo O Consello); Celanova (Auditorio Municipal Ilduara; O Cercado); Coles (Casa do Concello) e A Pobra de Trives (Auditorio Xulio Vázquez). Cuarta feira, 12 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 h: O Carballiño (Auditorio Municipal "Manuel María); Xinzo (Casa do Concello; Salón de Plenos); Maceda (Casa do Concello) Quinta feira, 13 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 h: Ribadavia (Pavillón Polideportivo O Consello); Celanova (Auditorio Municipal Ilduara; O Cercado); Castro Caldelas (Recinto de O Toural); Viana do Bolo (Casa da Cultura. Sexta feira, 14 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 h: O Carballiño (Auditorio Municipal "Manuel María); Xinzo (Casa do concello; Salón de Plenos); Allariz (Fogar dos Maiores); Bande (Casa do Concello; Salón de Actos). - Area sanitaria de Vigo A partir da cuarta feira día 12 realizaranse test de antíxenos noutros de Cangas (antiga Casa do Mar) e Tomiño (auditorio de Goián).


Summary: A Plataforma galega en defensa do ensino público entrégalle un escrito a Jesús Vázquez en que o instan a se colocar do lado "do clamor popular" ou a presentar a súa demisión

A Plataforma galega en defensa do ensino público entregou esta quinta feira un escrito no rexistro da consellaría de Educación para instar o seu titular, Jesús Vázquez, a que presione en Madrid para que a contrarreforma educativa de Wert, batizada como 'lei de mellora da calidade educativa', non supere a súa tramitación parlamentaria. Ou iso ou que demita. "Se vostede non se pon á fronte do clamor popular contra a LOMCE ou debe abandonar o seu cargo por actuar en nome do PP e non ao servizo do ensino público galego", sinala o texto entregado onde se lle advirte a Vázquez que está a refrentar "unha lei que liquida a igualdade de oportunidades [...] elitista, clasista e segregadora". Alén de tales cualificativos, a Plataforma subliña máis unha vez o ataque ás linguas propias das nacións que fan parte do Estado español, nomeadamente do galego, malia que, após dicir que lera a lei, o conselleiro di que é "totalmente respetuosa" con estes idiomas "e coa súa aprendizaxe". Porén, non só serán os centros educativos os que decidan cantas horas dedican á ensinanza nestas linguas senón que fican relegadas á condición de materias de especialidade, por debaixo da relixión católica, e impón ademais a obriga de que os gobernos dos territorios financien con diñeiro público escolas privadas onde se garanta o ensino integramente en español "para evitar a escolarización no noso idioma", declarou Anxo Louzao en representación da Plataforma. Aliás, a redución do 45% ao 35% a autonomía dos territorios con lingua propia para achegaren contidos ao currículo educativo fai que a realidade social, histórica e cultural da Galiza, para alén da lingüítica, fiquen fóra das escolas.


Summary: Após a convalidación do decreto 'anticrise' no Congreso dos Deputados, 'Nós Diario' conversa co portavoz do BNG na Cámara Baixa, Néstor Rego —cuxo voto foi decisivo nunha axustada votación— sobre os compromisos que a formación nacionalista "arrancou" ao PSOE no proceso de negociación do citado decreto.

—O do BNG foi un dos votos que permitiron a convalidación no Congreso do real decreto-lei 6/2022. Se ben desde a súa formación foron críticos nun primeiro intre, por que finalmente decidiron votar a favor? Non é que houbese un cambio de postura, sempre o criticamos por consideralo insufuciente porque non había medidas de calado que realmente fosen eficaces para conter a escalada descontrolada dos prezos. O prezo da electricidade, por exemplo, require dunha intervención decidida no mercado eléctrico. Por aí viña a crítica. Porén, tratábase de se as medidas do decreto, aínda sendo insuficientes, podían decaer ou manter a vixencia. E votamos a favor por responsabilidade política, por poñer diante os intereses da cidadanía e que continuasen, por exemplo, as axudas a sectores chave da nosa economía como a agricultura, o transporte ou a pesca, a subvención aos carburantes, a ampliación da contía do ingreso mínimo vital... Esa foi a primeira razón, situar os intereses da cidadanía por diante de calquera outra cuestión, xa que podía faltar unha maioría suficiente na votación. Conseguimos que o PSOE se comprometese a recuperar o proceso de participación pública na tramitación de parques eólicos de 50 a 75 MW e máis a revisar a zonificación feita polo Ministerio Logo hai tamén unha cuestión importante, arrancamos ao PSOE o compromiso —e digo que o arrancamos porque o PSOE é agora o que ten que cumprir na tramitación do proxecto de lei— de recuperar o proceso de participación pública na tramitación dos parques eólicos de entre 50 e 75 megawatts, unha das medidas incluídas no decreto coa que discordamos de forma radical e que foi criticada polo conxunto dos colectivos ambientalistas e de persoas afectadas polos eólicos. Esta mudanza na tramitación reducía garantías desde o punto de vista ambiental e eliminaba tamén ese proceso de participación pública, mais agora temos o compromiso de que na tramitación do decreto como proxecto de lei vaise recuperar ese procedemento e a posibilidade, por tanto, de presentar alegacións contra os proxectos as persoas afectadas. Tamén temos o compromiso de revisar a zonificación que fixo o Ministerio, unha das cuestións que están a causar máis descontento. Sabemos que non é o óptimo, gustaríanos que se eliminasen esas cuestións, mais o acordo permite un avance na recuperación dese proceso de participación pública e máis o compromiso de revisar a zonificación. O BNG apoiará o decreto 'anticrise' a cambio de "reactivar" as medidas pactadas no acordo de investidura —No proceso de negociación sobre o decreto, o BNG logrou que o Goberno estatal tamén se comprometese a "reactivar" a 'axenda galega' que se pactara no acordo de investidura de 2020. Cales diría que son as liñas chave desa axenda e por que se "reactiva" agora? A axenda galega estaba recollida xa no acordo de investidura, mais o PSOE até o de agora non foi moi dilixente á hora de cumprir os compromisos. Estabelecemos unha reunión de seguimento para o vindeiro 11 de maio na que faremos unha avaliación e veremos que pode saír adiante. Unha das chaves, recollida no pacto de investidura, é dar solución ao problema dos emigrantes retornados coa Facenda española. Neste sentido, presentamos unha proposición de lei para debater no pleno que esperamos saia adiante nas próximas semanas. Mais o que se trata é do compromiso de reactivar as medidas recollidas no acordo de investidura. Fomos moi críticos co PSOE por non ter demasiado interese en aplicar esas medidas, se ben algunhas saíron adiante, como os descontos na AP-9, o inicio dos traballos de rexeneración da ría do Burgo, a licitación da conexión ferroviaria co porto exterior da Coruña... Mais hai outras que non se moveron e que é imprescindíbel que avancen. —Cre que nestes dous anos houbo un grao de execución suficiente dese pacto de investidura? Efectivamente houbo cuestións que xa se puxeron en marcha, pero a estas alturas, na metade da lexislatura, consideramos que non foi suficiente e que se perderon moitas oportunidades, sobre todo en materia de infraestruturas. De feito, o BNG non apoiou os últimos Orzamentos Xerais do Estado porque eran insuficientes para poder avanzar. —O Goberno estatal sacou adiante este decreto 'anticrise' apoiado nas forzas soberanistas, e non na dereita, como en anteriores ocasións. Cre que isto pode marcar as preferencias do Executivo en relación aos seus 'socios'? Creo que o problema do Goberno de PSOE e Unidas Podemos é que non ten unha política decidida de cumprimento dos acordos, e non me refiro só aos pactos asinados con outras forzas políticas, senón aos compromisos programáticos que adquire coa cidadanía, como o programa electoral ou o do Goberno de coalición. Moitas veces dise que o BNG apoia o Goberno estatal, mais non é certo. Nós demos o noso apoio na investidura mais non temos un compromiso de apoio durante a lexislatura. Apoiamos aquelas medidas que consideramos positivas e rexeitamos as que son negativas. O PSOE incumpre os seus compromisos, como a non derrogación da reforma laboral e a consolidación dos aspectos máis lesivos —e por iso votamos en contra— ou non derrogar a reforma das pensións e manter cuestións como a suba a 67 anos da idade de xubilación... Ou a non derrogación da 'lei mordaza'. E esta lexislación represiva é precisamente o que máis ten aplicado o Goberno, por exemplo co caso da espionaxe ilegal que vimos estes días, algo inadmisíbel polo que xa pedimos a dimisión da ministra Margarita Robles. O PSOE púxose de acordo con PP e Vox para tombar unha proposta do BNG e outras forzas soberanistas para acabar coa impunidade do franquismo Por outra parte, o BNG presentou recentemente unha proposta xunto a outras forzas soberanistas para modificar dous artigos do Código Penal que acabasen coa impunidade do franquismo, pero o PSOE votou en contra con PP e Vox. Puxéronse os tres de acordo para garantir que se manteña a impunidade dos crimes do franquismo. A visión da actuación do Goberno por parte do BNG é moi crítica e lévanos a non apoialo en toda a lexislatura, senón só en medidas concretas se son positivas. Exiximos de forma permanente que cumpra o que prometeu, na defensa dos intereses da Galiza. A responsabilidade de poñelas en marcha é exclusivamente do Goberno, que se comprometeu e non o está a facer.


Summary: As táboas en www.futboldacosta.com

Foi a nova máis destacada da xornada, a vitoria do Muros o sábado ante o San Lorenzo, que deixa aos dous equipos empatados na 4ª posición, permitindo que os 3 de arriba se distancien, pero moi lixeiramente. Non fallaron Ponteceso, Corme e Esteirana, se ben os dous primeiros tiveron que sufrir abondo para derrotar a Cerqueda e Buño. Polo medio Muxía e Cee relanzan a súa posición. Muros - San Lorenzo (1-0) Muros: Xandre, Ra (Dani), Pelos, Dani Jurjo, Juanchy, Xaco, Varo (Gesto), Saúl (Berni), Kiko (Flavio), Xavi, Ivi (Ramón de Lira). San Lorenzo: David Pena, Ures, Diego F., Javi Puñal, Raúl; Padin, Pablo Garrido, Diego Varela, Fuentefría, Alejandro Verdes, e Brais Cancela. Goles: 1-0, m.75: Ivi. Partido adiantado a tarde de sábado, no cal os dous equipos tíñanse moito respecto e non se tomaban ninguna situación de risco, sobre todo en fases de inicio do xogo. Esto levou a que se viran moi poucas ocasións polos dous lados e un partido pouco vistoso, aínda que de moita intensidade e loita sobre todo en fases defensivas. O balón era de cor celeste, e se Xavi e Kiko probaron primeiro a David, o meta carballés convertíase en heroe arando un penalti. Na outra banda o San Lorenzo mandou un balón ao longueiro. O guión non cambia na segunda, con moito respecto e poucas ocasións ata que aparece Ivi cun golazo de falta para decantar a balanza. Puido caer o segundo notutro tiro libre que bate no pau, mentres que o San Lorenzo achuchaba no treito final con balóns arriba. Muxía - Cabana (5-0) Muxía: Ángel Luís, Pereira, Michael, Maikel, Conguito; Adrián, Mauro, Víctor, Edu, Nogueira e Isma. Tamén xogaron: Reigía, Álex, Julián, Toja e Mario. Cabana: Víctor (Diego Suárez), Pablo Senande, Ismael, José, Dani Pose (Fernando Rodríguez), Aarón (Cristian), Manolo (Fernando Rey), Sergio, Moreno, Diego Cacha e Castro (Pablo Pose). Goles: 1-0, m.15: Pereiro tras unha bonita xogada colectiva; 2-0, m.25: Manu Nogueira; 3-0, m.55: Isma Pose; 4-0, m.65: Toja; 5-0, m.80 Toja. Vitoria clara do Muxía que aproveitou a falta de intensidade do Cabana e foi moi efectivo cara a porta, odo o contrario que os cabaneses que non foron capaces de marcar nin de penalti, cando con 2-0 aínda se puido ter metido no partido. O terceiro gol acabou co partido. Buño - Corme (1-2) Buño: Brais Álvarez, Espel (Martín, m.67), Manuel Varela (Brandon, m.86), David, Pablo Canedo, Miguel Dourado, Fran, Petis, Alesander, Zinho e Adrián. Corme: Suso, Brais Pombo, Pandi, Toniño, Dani Casal; Brais Torrado (Javi Peón, m.45), Sergio Sueiro, Adrián Doldán (Diego, m.82), Brais Corral, Lucas (Alejandro, m.55), Samu Costa (Javi Bermúdez, m.77). Goles: 1-0, m.22: Martín; 1-1, m.31: Pandi; 1-2, m.65: Alejandro. Partido igualado, que non reflectiu a diferencia que hai na táboa. O Buño de Mauro esperaba ben prantado pero sen pecharse demasiado, ante o dominio cormelán, e de cando e vez sacaban un zarpazo, como o de Zinho para abrir o marcador aos 20 minutos. Tivo aínda outra ocasión pero o tanto local foi anulado por fóra de xogo. O Corme subía a súa liña de presión, e o empate chegaría dende o curruncho, saque de esquina botado por Casal e Pandi remata o fondo da mallas. A segunda parte foi un dominio constante dos visitantes, onde o meta Brais fixo que o Buño aguantase no partido ata o final. Primeiro nun tiro de Casal dende a frontal que saca moi ben abaixo. Logo nun man a man con Samuel que logra tocar o balón e acabaría dando no travesaño. Non poderia evitar o meta local o remate de cabeza de Alejandro nunha falta executada por Casal. O Buño á contra puido empatar pero Brais salvou algunha ocasión que puido ser a sentenza dos cormeláns. Cee - Castriz (3-0) Cee: Joselu, Borja (Leo, m.46), Jorgito, Aitor, Coté, Ezequiel, Luís Lojo (Rubén Yaya, m.63), Josiño, Chema, Bruno e Patera. Castriz: Alvarito, Carlos Paredes, Alex Mourelle, Adrián (Brais Sendón, m.30), Espi, Chiki (Jesús 68'), Anxo, Iván Pastoriza, Pablo Martínez (Alex Forján, m.56), Rubén Blanco (Rompe, m.56), Sebas. Goles: 1-0, m.11: Ezequiel tras unhaboa internada de Borja; 2-0, m.33: Coté de cabeza nun córner botado por Ezequiel; 3-0, m.80: Leo. Empezou o partido sen dominador claro, pero nun erro da defensa visitante, permitiu aos ceenses colocarse por diante, e ter unha primeira metade moi cómoda ante un cadro xalleiro que, coma sempre que sofre un golpe, vense abaixo. O Cee dominaba o xogo e Coté marcaba de cabeza cun remate dende moi arriba, para ampliar a renda ao descanso. O Castriz tivo un par de contras de Sebas que non colleron portería. Na segunda metade intentaron cambiar o rumbo do partido os de Miguel Chouza, dando dous pasos adiante, pero o Cee soubo colocarse atrás, intentar manter o balón do seu lado, pero sen precisión. Os de Miguel Chouza tiveron un par de ocasións, como unha falta de Espi ao pau, ou Sebas marrou a bocajarro, pero co vento en contra facíase moi difícil a remontada, e mataron á contra os locais cun gol de Leo tras unha xenial asistencia de Rubén Yayá, amagando para regatear ó porteiro e definir perfectamente. Ponteceso - Cerqueda (4-3) Ponteceso: Rubén, Isaac, Moscoso, Juanjo, Luca, Alberto Recarey, Nando, Martín Puente (Maradona, m..55), Abel Torres (Eloy Álvarez, m..82), Charro (Mendieta, m..67), Xuco. Cerqueda: Darío, Marcos Pensado, Javi Pazos, Javi Souto, Breo, Lorenzo, Dani, Eloy, Iván Rojo, Estefan, Méndez. Goles: 1-0, m.6: Charro; 1-1, m.17: Iván Rojo de falta; 2-1, m.32: Charro aproveita un rexeite do pau a un tiro de Xuco tras un bo pase de Alberto Recarey; 3-1, m.42: Alberto Recarey; 3-2, m.56: Iván Rojo de penalti; 4-2, m.72: Xuco de penalti; 4-3, m.86: Iván Rojo. Ponteceso e Cerqueda, saltando con Óscar Santos, nas Redondas-Fotos-David Antelo e Brais Pose Partido pasado por auga nas Redondas, que non permitía moita combinación, pero si chegadas continuas ás dúas áreas. Adiantábase o cadro pontecesán pero pronto empataba o Cerqueda, con bos minutos creando perigo polas bandas. Pero o Ponteceso volviu coller o mando no ecuador do primeiro tempo, e do pé de Alberto Recarey saíron dous tantos antes do descanso, o terceiro un auténtico golazo. Saí máis enchufado o Cerqueda na segunda, presionando arriba e facendo dano, e pronto Iván Rojo transforma un penalti dubidoso para meterse de cheo no partido. Co 3-2, ademais dun tiro de Iván Rojo ao pau e un remate de Javi Souto nun córner, chega unha xogada clave, un man a man de Iván Mato, que regatea ao porteiro do Ponteceso e pide penaltipor derribo que o árbitro non ve. Á volta, o colexiado sinalaba penalti na outra área que Xuvo non perdoa, parafacer o 4-2, ante o que o Cerqueda non decae, volve recurtar e apreta ata o pitido final. Partido no que a UD quedou descontenta coa labor arbitral. Esteirana - Zas (4-0) Esteirana: Alex de Yi, Dani Corniños (Juan Formoso, m.80), Code, Tobío (Priegue, m.81), Adrian Maroñas; Pablo Rama (Pachi, m.71), Samuel Pensado, Alex Rama, Raúl Lestón, Elías Ruso (Simón Figueiras, m.77), Carajillo. Zas: Puyol, Bruno, Brais (Martin, m.77), Miguel (Xabi, m.46), David Velo (Damián, m.56), Kevin (Hugo, m.56), Manu, Adrián (Eloy, m.62), Manu Guillamet, Anderés, Molinos. Goles: 1-0, m.10:Carajillo; 2-0, m.40: Code; 3-0, m.60: Pablo Rama; 4-0, m.84: Raúl. Partido sen demasiada tensión, onde a Esteirana aproveitou a feble actuación da defensa zaseira, marcando xa moi pronto. O gol relaxou aos locais, que entrou nunha dinámica de erros tontos en pases fáciles que custaban algunha contra dos de Raúl Periscal, que non estaban tampouco acertados. Code facía o segundo pouco despois de Álex de Yi salvase o empate. Na segunda parte, pouco a pouco, foi mellorando o cadro local, e foron chegando os goles, mentres o Zas perdía as ocasións que tiña.Ao final, resultado algo abultado para o visto no campo, pero que tamén reflexa a situación dun Zas que acabou con 5 xuvenís sobre o céspede do Xosé Luís Vara. Un Zas en estado de emerxencia pero que conta con confianza para saír do pozo. Lira - Coristanco (3-2) Lira: Baba, Marcos (Maikel), Óscar, David, Eloi, Borja, Miguel, Toni, Oliver, Mamadou (Josiño) e Cristian (Costiña). Coristanco: Rubén, Samuel, Sergio (Diego, m.90), Rubio, Abelenda (Mato, m.68), Pazos, Alex, Dani (Fabián, m.81), Adrián (Villajos, m.56), Corral, Mario. Goles: 1-0, m.3: Toni; 1-1, m.11: Corral; 1-2, m.13: Samuel; 2-2, m.75: Oli; 3-2, m.80: Maikel. Fermoso partido o vivido en Lombáns, do melloriño do curso, con dous equipos intentsos facendo bo fútbol e con fases diversas e alternativas no xogo, así como chegadas ás áreas. Comezou marcando Toni para o cadro de Juan Rey, pero os de Juni reaccionaron e demostraron que non están aí por casualidade. Doulle a volta ao marcador con dous goles tempraneiros, e mandando ata o descanso. Saíron os locais moi enchufados na segunda, e creaban perigo, pero o empate non chegaría ata o treito final, xa cando o puntiño físico que mantiñan os lirachos permitíalles seguir facendo presión e inclinar o campo cara a meta de Rubén. Apareceu o capi, Oli, e pouco despois Maikel para volver a darlle a volta ao marcador e deixar na casa tres puntos importantes ante un gran Coristanco. Malpica - Baiñas (1-2) Malpica: Damian Gomez, Andy, Belar, Cristian, Laik, Migueliño, Alberto, Marquitos (Cristian Pace, m.46), Alberto Hombre (Juan Abelenda, m.75), Orgueira (Róber, m.67), Michi Castro (Costin, m.69). Baíñas: Brais, Rodri (Héctor, m.46), Samuel, San Fins, Eloy Trigo, Esteban, Toño, Abel, Baba, Canosa, Dieguito (Cristian Hermida, m.62). Goles: 1-0, m.14: en propia; 1-1, m.56: Baba de penalti; 1-2, m.88: Canosa tras un rexeite a un saque de banda. Con 13 xogadores presentouse o cadro de Barca, dous tocados e mesmo dous xogadores tiveron que acabar no hospital (Dieguito levou un bo golpe que tivo que ir ao Hospital e foi operado de urxencia por ter a narís rota; e Rodri tamén tivo que marchar fdacer probas por unha posible rotura nun dedo). Pero a brega que demostraron os vimiancesese en Pedra Queimada foi tremenda, nun partido de moito balón directo, moita pelexa, moito balon aéreo e segundas xogadas nun anegado campo que non estaba para calidade. Comezou marcando o Malpica, cun Michi Castro cada vez que collía o balón metía medo, pero a súa lesión na segunda metade mermou o potencial dos de Gurita. O Baíñas intentábao a balón parado, e nunha desas xogadas chega un penalti que transforma Baba ao comezo da segunda.. O segundo chega tras un saque de banda longo, tras un rexeite, xa no treito final do partido. As táboas en www.futboldacosta.com


Summary: Santander e Sabadell preparan novas regulacións de emprego para adaptar os seus cadros de persoal á nova realidade, o que conlevará fechamento de oficinas e saídas de persoal.

Banco Santander ten previsto revelar esta sexta feira as cifras do novo Expediente de Regulación de Emprego (ERE) que pretende aplicar e sobre as que se baseará a súa negociación cos sindicatos. A intención do banco é levar a cabo un plan de transformación e eficiencia para axustar a súa dimensión ás novas realidades. Esa transformación afectará ao seu cadro de persoal na Galiza, así como á rede comercial, aos servizos centrais e ao centro corporativo de Madrid, mais os sindicatos tratarán de que a incidencia na rede de oficinas sexa mínima, xa que defenden que as persoas que as visitan achegan case a metade da rendibilidade bruta do negocio directo coa clientela, e que, ao mesmo tempo, constitúen un importante foco de captación. Esta nova reestruturación prodúcese tan só un ano despois de que a entidade presidida por Ana Patricia Botín culminase o anterior proceso de feche de oficinas, que borrou do mapa galego 130 sucursais e supuxo a desaparición de algo máis de 200 empregos. A Covid-19 e o auxe da banca por internet fan que a xente pise menos as oficinas, de aí que a banca leve anos reducindo a súa rede comercial. En 2020, no conxunto do Estado español, as dez principais entidades fecharon 947 sucursais, deixando a rede total con 18.400 oficinas. Da listaxe non escapa ningunha. Abanca sitúase á cabeza das entidades medianas en feche de oficinas. Nos seis primeiros meses do ano suprimiu 52 sucursais, en parte como resultado da integración de Banco Caixa Xeral, que rematou o pasado mes de marzo. O novo baile de fusións, iniciado por Bankia e Caixabank, ao que se sumaron nas últimas semanas Unicaja e Liberbank co inicio das conversas formais, pode traducirse en máis feches e recortes de persoal na Galiza, á marxe das que decida cada entidade dentro da súa estratexia. ERE no Sabadell O Banco Sabadell, que de momento non entra no baile aínda que figura en moitas das quinielas, tamén está en proceso de adelgazamento. Segundo as últimas informacións, a entidade que preside Josep Oliu propón un máximo de 45 saídas na Galiza, dun cadro de persoal formado por 461 persoas repartidas en 105 oficinas, moitas delas herdeiras do Banco Gallego. Na negociación cos sindicatos, a dirección aceptou prexubilacións a partir dos 56 anos, polo que esas baixas poderían ser cubertas por esta vía. Ssegundo os datos de CCOO, no país hai 60 profesionais que superan os 57 anos e 90 por riba dos 55 anos. O sindicato pediu para a xente que se acolla ás prexubilacións, 80% do salario anual asignado até a primeira idade de xubilación ordinaria ou aos 64 anos, sen tope máximo, e incluír o cobro do variábel do exercicio anterior, proposta esta última que foi aceptada pola dirección, que tamén accedeu a que formen parte do proceso voluntario as persoas en excedencia por coidados de descendentes ou familiares, así como ao mantemento das condicións financeiras do persoal que se acolla ao axuste como se estivesen en activo. As negociacións para fixar as condicións definitivas entre a dirección e os sindicatos aínda seguen en marcha. Fusións sen repercusións Caixabank foi unha das entidades que máis oficinas fechou na Galiza en 2019, un total de 35, con máis de medio cento de empregados afectados. A anunciada fusión con Bankia, que dará como resultado a primeira entidade do Estado español por volume de activos, reducirá aínda máis a competencia no mercado financeiro galego, mais en principio non suporía feche de oficinas no rural, aínda que si nas cidades. CaixaBank ten na Galiza 740 empregados e 150 oficinas, namentres Bankia conta cun cadro de persoal de 120 persoas e cunha rede composta por 17 sucursais urbanas. Á vista destas cifras, os sindicatos consideran que a repercusión da fusión "será mínima" e as saídas "voluntarias". O mesmo acontece con Unicaja e Liberbank, con escasas duplicidades no país e sen oficinas no contorno rural.


Summary: As últimas medidas estabelecidas polo Goberno español para frear o avance do coronavirus afectan a un sector pesqueiro e marisqueiro xa castigado pola caída das vendas como consecuencia do feche dos negocios de restauración, un dos seus principais clientes.

O sector pesqueiro galego comeza a padecer os efectos da crise do coronavirus. Pese a que o peixe e o marisco seguen a chegar aos mercados e puntos de venda de alimentación, as traballadoras empezan a sufrir as consecuencias das medidas fixadas polo Goberno español e mesmo temen o cese da súa actividade, estratéxica para a economía galega. As últimas restricións na mobilidade das persoas fan que máis de 240 mariñeiros galegos de cerco estean atrapados a día de hoxe en Euskadi. Como explica a Nós Diario Andrés García, portavoz da Asociación de Armadores Cerqueiros da Galiza (Acerga), "os desprazamentos están a ser moi complicados, mesmo hoxe fixeron dar a volta a un grupo de mariñeiros que quería volver á casa. Tamén pasa cos barcos con base en Malpica que están na Coruña". As novas restricións limitan á metade da capacidade o uso de furgonetas e, no caso dos coches, a unha única pasaxeira. "Os mariñeiros queren faenar, pero exixen unhas instrucións claras e concisas por parte do Goberno de Madrid", sinala García, quen apunta que sen a mobilidade garantida a flota podería parar "e iso supón un gasto enorme", sobre todo cun bo nivel de capturas e prezos "razoabelmente bos". Tamén son altos o prezo do marisco, pero como denuncia Xosé Iglesias, mariñeiro de baixura, "o problema é que non hai quen as queira", e o mesmo sucede co polbo, xa que son produtos cunha alta demanda no sector da restauración, agora practicamente parado. Tamén coas percebeiras, que xa non saen por non poder colocar o seu produto. De feito, Xosé xa está a pensar en mudar de arte para deixar de coller robalizas ou linguados para apostar no peixe miúdo, como pescada, samonete, xurelos ou fanecas, que teñen mellor saída. "A ver se a xente se tira, porque se non hai clientela para comprar, a nós vainos sentar coma un mazazo", advirte. "E iso que no mar aínda non hai coronavirus!", engade. Sen dereito ao cese Ao igual que Xosé, Verónica Veres, presidenta da Federación Galega de Redeiras O Peirao, amósase "moi preocupada" pola situación que está a desencadear o contexto excepcional de alerta polo coronavirus. Como recoñece a este diario, "estamos mal porque non podemos facer o noso traballo. As que teñen que andar polos portos están paradas, porque non se poden desprazar, e as que traballan na casa teñen para unha semana". A esta difícil situación súmase que moita da materia prima que precisan para facer o seu traballo vén desde Italia e a China, dous dos focos principais da pandemia. Queren cesar a súa actividade, ao igual que fan outros sectores, pero non poden. Onte mantiveron unha xuntanza para analizar a súa situación, pero antes xa mandaron unha carta á Xunta na que exixen que a súa actividade quede recollida no decreto que permite beneficiarse do cese da actividade. Ademais, denuncian que o seu é un traballo no que xa de por si "as medidas de hixiene non son as mellores" o que, sen o material de prevención adecuado, tamén supón un risco engadido. Medidas de apoio A caída na demanda de peixe e a considerábel baixada de prezos en determinadas lonxas levou a que diversas organizacións e o Bloque Nacionalista Galego, a través da deputada Ana Miranda, pediron a Bruxelas activar e flexibilizar o Fondo Europeo e Marítimo de Pesca (FEMP) para mitigar o impacto que o cese das actividades pesqueiras e marisqueiras pode ter na economía das familias que viven destes sectores na Galiza. Na mesma liña, a Cooperativa de Armadores do Porto de Vigo (ARVI) reclama ás administracións a adopción de medidas que faciliten o mantemento da actividade pesqueira co gallo de garantir o abastecemento á poboación. Nun comunicado, a cooperativa de armadores advirte da posibilidade de que as medidas de restrición de circulación estabelecidas no Estado español e a nivel comunitario afecten ao desempeño do seu labor. En concreto, aseguran que a caída de prezos derivada do feche da hostalaría e as dificultades para distribuír subministros representan as principais "preocupacións" das asociacións da cooperativa. Ante esta situación, que se ve agravada pola imposibilidade de renovar as tripulacións e enviar técnicos aos barcos, os armadores de Vigo reclaman ás institucións a prestación de apoio económico a tripulantes e empresas no caso de que as medidas aplicadas pola crise sanitaria impliquen a suspensión da actividade pesqueira. Ademais, a cooperativa anunciou que vén de iniciar un traballo en colaboración coa Confederación de Empresas Pesqueiras (Cepesca), a Asociación de Organizacións Nacionais de Empresas Pesqueiras da Unión Europea (Europeche) e a Asociación Europea de Organizacións de Produtores Pesqueiras (AEOP) de cara a conseguir a aplicación de medidas por parte da Xunta, o Goberno estatal e a propia Unión Europea que permitan garantir a actividade do sector mentres dure a crise sanitaria polo coronavirus.


Summary: O líder de Unidas Podemos, Pablo Iglesias, asumirá a Vicepresidencia Segunda de Asuntos Sociais se o Goberno de coalición sae adiante no Congreso

O secretario xeral de Podemos e líder da coalición de Unidas Podemos, Pablo Iglesias, asumirá a Vicepresidencia Segunda de Asuntos Sociais, que terá sede propia fóra do complexo da Moncloa, e dela dependerán os catro Ministerios que corresponderán á súa formación, así como dúas ou tres secretarías de Estado, a condición de que a investidura de Pedro Sánchez vaia adiante a vindeira terza feira, como está previsto. O organigrama do que será o primeiro Goberno de coalición desde a recuperación da democracia xa está pechado, pero a comunicación oficial non se fará até que Sánchez sexa reelixido na segunda votación da sesión de investidura do día 7. Con todo, xa está claro que a repartición de Ministerios entre as dúas formacións que integrarán o Executivo deixa a Unidas Podemos cunha Vicepresidencia, que correrá a cargo de Iglesias, e que terá competencias de Asuntos Sociais, e catro Ministerios que lle renderán contas, polo que non dependerán das vicepresidentas do PSOE, segundo informan a Europa Press fontes das negociacións. Yolanda Díaz, futura ministra de Traballo A falta desa comunicación oficial, os Ministerios que lle corresponderán a Podemos serán o de Igualdade, que encabezará a actual portavoz parlamentaria e 'número dous' do partido morado, Irene Montero; o de Traballo, coa deputada de Galicia en Común Yolanda Díaz á fronte; o de Universidades, que liderará o sociólogo e economista próximo a En Comú, Manuel Castells; e o Ministerio de Consumo, de nova creación, que asumirá o coordinador federal de Esquerda Unida, Alberto Garzón, segundo informaron eldiario.es e Cadena Ser, e desde EU rexeitaron desmentilo. Sánchez e Iglesias selaron o seu pacto para conformar un Goberno de coalición no Estado pouco despois da celebración das eleccións xerais do pasado 10 de novembro, pero as negociacións para organizar o novo Executivo e repartirse as competencias estendéronse até o de agora. Aínda que nun primeiro momento estaba previsto que Podemos e os seus socios entrasen no Goberno cunha Vicepresidencia e tres Ministerios, finalmente os morados conseguiron unha carteira máis para o líder de Esquerda Unida; carteira que será de nova creación e que terá competencias de consumo, até o de agora dependentes do Ministerio de Sanidade, e sobre asuntos relacionados co xogo e as casas de apostas, unha cuestión que Unidas Podemos considera chave e que dependía do Ministerio de Facenda.


Summary: Desde este domingo só se pode entrar ao país veciño por Tui e Verín (e, cun horario restrinxido, por Salvaterra). 50% do tránsito total do Estado cara a Portugal concéntrase na fronteira pontevedresa.

Portugal blindou este domingo as súas fronteiras por mor do agravamento da situación sanitaria. Deste modo, as e os cidadáns lusos non poden abandonar o país por terra, mar ou aire até o vindeiro 15 de febreiro, agás determinadas excepcións: volta ao lugar de residencia, visitas a familiares de primeiro grao, transporte de carga ou correo, emerxencias médicas ou humanitarias, desprazamento a Azores ou Madeira ou por motivos laborais. O mesmo ocorre á inversa: só se permite a entrada a territorio luso ao transporte internacional de mercadorías, os vehículos de emerxencias e socorro e as persoas traballadoras que o acrediten "debidamente". Con todo, igual que acontecera canda a primeira vaga da Covid-19, o país veciño só habilitou tres puntos de tránsito entre Portugal e Galiza. Trátase dos enclaves de Tui-Valença, Verín-Vila Verde da Raia (Chaves) e Salvaterra-Monção. Os dous primeiros fican abertos as 24 horas do día, mentres no segundo caso só se permite o paso en horario de 8 a 10 e de 19 a 21 horas (hora da Galiza). En consecuencia, durante o estado de emerxencia portugués queda restrinxido o acceso ao país veciño a través de Tomiño (cara a Vila Nova de Cerveira) e Arbo (en dirección Melgaço). As pontes de Tui e Verín funcionan as 24 horas; a de Salvaterra, só de 8 a 10 e de 19 a 21 horas Galiza ten, polo tanto, apenas dous dos oito puntos fixos de acceso entre o Estado español e o país luso, a pesar do desigual reparto do tránsito de vehículos. A fronteira entre o sur de Pontevedra e o norte de Portugal, a pesar de representar só 5% da extensión da raia, concentra arredor de 50% do tráfico total entre ambos os estados, unha alta cifra de vehículos que agora só pode utilizar a vía tudense para acceder á outra beira do Miño por motivos laborais. "Nós apoiamos todas as medidas sanitarias, como non podía ser doutro modo, e non pedimos que nos deixen cruzar a Portugal para dar unha volta ou tomar un café, senón que se facilite ao máximo o desprazamento das e dos traballadores galegos e portugueses", relata a Nós Diario a alcaldesa de Tomiño, Sandra González. Este concello conforma, xunto ao seu veciño luso Vila Nova de Cerveira, a Eurocidade Tomiño-Cerveira, un enclave no que, até o de agora, a veciñanza non entendía de fronteiras: "Moita xente vive nunha beira do río e traballa na outra con total normalidade", engade a rexedora. Unha desas persoas é Manuel de Castro, odontólogo natural de Viana do Castelo que se despraza case a diario a Tui e Gondomar por motivos laborais. Utiliza o paso de Goián, en Tomiño, "para evitar o tráfico" que frecuentemente acostuma a concentrarse na entrada de Tui, a única que pode transitar estas dúas semanas: "Xa acontecera o mesmo en marzo de 2020, especialmente os primeiros días. Logo foise normalizando, mais a media mañá sempre había atascos", expón, en declaracións a este xornal. Oposición dos concellos de ambos os países A Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) do Río Miño oponse á decisión do Goberno luso de fechar as pontes que conectan con Tomiño (transitada por perto de 6.000 persoas ao día) e Arbo (3.000), e limitar a que dá acceso a Salvaterra (9.000), concentrando todo o tránsito pola máis utilizada, a de Tui (máis de 16.000 viaxantes diarias). "Á altura de dúas protestas conxuntas de municipios en ambos os dous lados da beira do río Miño, asistimos a probas de traballadores desgastados, psicolóxica e economicamente, por centos de quilómetros innecesarios na súa rutina diaria", explica, nun comunicado, o presidente da AECT e rexedor da Câmara Municipal de Cerveira, Fernando Brito Nogueira, que esta segunda feira mantivo un encontro telemático co vicepresidente da agrupación e deputado provincial en Pontevedra, Uxío Benítez, a alcaldesa tomiñesa, Sandra González, e o delegado do Goberno estatal na Galiza, Javier Losada. Concellos galegos e portugueses da AECT do Río Miño exixen a reapertura dos pasos fechados Na reunión, os concellos afectados pediron a Losada que traslade ao Ministerio de Exteriores as súas demandas e que este, na medida do posíbel, inste a Portugal a reabrir estes puntos de acceso. "Isto evidencia un descoñecemento da fronteira entre o Estado español e Portugal, que é asimétrica, xa que a metade do tránsito se concentra no río Miño. O único que pedimos é que se estabelezan os mesmos controis que en Tui nas demais pontes, algo que non están a facer para aforrar os custos", salienta Uxío Benítez, en declaracións a Nós Diario. Ese custo, afirma, "trasládase ás e aos cidadáns, que teñen que erguerse dúas horas antes e facer 30 ou 40 quilómetros extra para acudir ao seu posto de traballo". Benítez, por outra banda, considera que o papel pouco relevante da Xunta nesta cuestión, cuxa mediación está en mans de Exteriores, "demostra a importancia que dá Feixoo ás relacións con Portugal", ao tempo que insta a pór en marcha unha "tarxeta cidadá transfronteiriza" que permita identificar de forma áxil a quen traballan á outra beira do Miño. Os concellos de ambos os dous países reuníronse a segunda feira a última hora da tarde para artellar unha resposta conxunta fronte aos gobernos español e portugués, a fin de reverter "o mesmo erro que se cometera o ano pasado" co fechamento das pontes.


Summary: A Federación sinala que o importe que se lle paga ao gandeiro segue sen cubrir os custos de produción.

Por volta de 80 granxas cada mes teñen que botar o fecho en Galiza como consecuencia dos baixos prezos do leite. A Federación rural galega (Fruga) volve advertir da difícil situación que atravesan as explotacións leiteiras no país e que se traduce, afirma Elías Somoza (responsábel da organización agraria) en que cada díase ven obrigadas a fechar unha media de dúas granxas en Galiza. "É un dado indicativo da situación que se vive. E as que aínda fican poden pasar por unha situación difícil", manifestou en declaracións recollidas por EP. O feito de que o importe que se lle paga ao produtor non dea nin para cubrir os custos de produción está no xerme deste feche de explotacións, afirma Somoza, indicando que embora pasar xa máis de dous meses desde que se asinou o pacto de prezos en Madrid, a situación apenas variou. Así, a Fruga constanta que os prezos seguen a se mover en moitas ocasións entre "os 26 e 28 céntimos por litro". O que non permite nin sequera cubrir custos. A Plataforma en defensa do sector lácteo criticou recentemente que a nova conselleira de Medio Rural siga sen recibilos, embora a difícil situación que atravesan milleiros de gandeiros.


Summary: É ampla a lista de familias ás que acompañamos durante as súas vacacións a través do cinema. A ela hai que engadir dúas que se puideron ver na sección oficial de Cineuropa: O noso último verán en Escocia e Turist.

Xa sexa por culpa do clixé do american way of life ou polos anuncios sobre corruptas cidades de vacacións, o caso é que o concepto de vacacións en familia é para moitos un oxímoro. O cine sabe xogar coas filias e fobias que produce esta actividade tan cotiá e próxima, dende comedias de enredos ata melodramas, é ampla a lista de familias ás que acompañamos durante as súas vacacións. Á devandita lista hai que engadir outras dúas que se puideron ver na sección oficial de Cineuropa: O noso último verán en Escocia (What we did on our holidays) e Turist, dous filmes que máis alá de ter puntos argumentais en común deixaron pouso no festival por diferentes motivos. A primeira é O noso último verán en Escocia (What we did on our holidays) unha película sobre un matrimonio que malia estar en proceso de separación viaxa cos seus tres fillos a Escocia para celebrar o aniversario do avó, a quen, por problemas de saúde, lle ocultan o grao de descomposición da familia. Se a este punto de partida lle sumamos a excentricidade dos tres nenos e a rebeldía do avó, temos todos os ingredientes para unha comedia amable que pon o acento na disparidade dos personaxes. A disfuncionalidade da familia, recoñecida e autoconsciente, recorda en canto ao ton a Little Miss Sunshine e como nesta búscase o humor explotando a diferenza. Aínda que en certos momentos O noso último verán en Escocia ten unha postura máis ou menos rompedora cara a algunhas normas ou convencións sociais, finalmente claudica nun epílogo que non quere resultar molesto nin deixar un sabor agre ao espectador. O final feliz é o xesto definitivo que enterra as posibilidades dunha película que podería ter arriscado máis. En calquera caso, parece que convenceu entre o público xa que esta comedia americana se sitúa de momento como a película con mellor valoración da sección oficial. 'O noso último verán en Escocia' sitúase, de momento, como o filme con mellor valoración na sección oficial do festival A outra película en cuestión non é tan doada nin vai convencer a todos pero vén avalada polo premio do xurado na sección "Un Certain Regard" en Cannes e o recente triunfo no Festival de Cine Europeo de Sevilla. En Turist unha familia ideal pasa as súas vacacións de inverno esquiando nos Alpes, todo transcorre con normalidade ata que un día, comendo na terraza do restaurante, se produce un alude e mentres a nai protexe os seus fillos, o pai sae correndo para salvar a súa vida. A avalancha detense antes de chegar ao restaurante e todo queda nun susto, pero a reacción do pai -tan humana e miserable á vez- desencadea o drama familiar. Turist é unha película de non-catástrofes e, de paso, unha das mellores do que levamos de Cineuropa Estamos afeitos ás películas de catástrofes na neve e Turist xoga con iso, explota esta idea en varias ocasións, co alude pero tamén coa escena da néboa ou o autobús, móstranos continuamente catástrofes que poderían ter sido pero ao final non, e isto é case peor. As miradas, os silencios, as contradicións... todo empeza a poñerse sobre a mesa para afrontar as consecuencias do acontecido e esa tensión patente é a que consegue transmitir o sueco Ruben Östlund a través da intelixente posta en escena. A situación da parella, que pende dun fío, vese acuciada polo ideal do contexto, coma se nun hotel de luxo encravado nunha paisaxe tan fermosa todo fose máis ridículo, e efectivamente é. O director explota á perfección esta circunstancia cando contrapón o frío e a elegancia das montañas coa calor e as emocións do hotel. E de aquí derívase o que é o gran logro da película: conseguir manter o suspense como unha gran morea de neve que ameaza con caer en calquera momento. En Turist o que importa non é tanto o que pasa como o que podería pasar, é unha película sobre non-catástrofes e, de paso, unha das mellores do que levamos de Cineuropa.


Summary: Trátase dunha enfermidade que atinxe, segundo a UE, 14 millóns de europeas mais na Galiza só existe unha unidade específica para o seu tratamento.

Hai unha década o Parlamento europeo aprobou unha declaración institucional para pór o foco na endometriose. Unha doenza que atinxía naquela altura, e segundo as autoridades comunitarias, por volta dos 14 millóns de mulleres europeas. Porén, 10 anos despois, "pouco se ten avanzado" na información, prevención e tratamento desta doenza. Nomeadamente, na Galiza. A endometriose é unha "enfermidade inflamatoria estróxeno-dependente de orixe descoñecida que afecta aproximadamente o 10-20% das mulleres en idade fértil de calquera raza-etnia e grupo social". Así a definen desde o Sistema Nacional de Saúde na guía elaborada polo Ministerio de Sanidade español en 2013. No concreto trátase dunha doenza que provoca o crecemento e implantación de tecido endometrial --membrana mucosa que reveste as paredes do útero-- fóra deste órgao. "É unha enfermidade moi complexa porque non se coñece a orixe", explica en conversa con Sermos Galiza, Carme Varela, integrante de querENDO e doente de endometriose. "Fórmase porque a capa interior do útero coloniza outras partes do corpo. Algunhas poden ir aos ovarios, as trompas de falopio mais tamén ao intestino, os riles ou mesmo aos pulmóns". Unha "viaxe", explica, que embora ser tipificada como "benigna" crea "un conflito de intereses" cos órgaos que ocupa provocando graves complicacións médicas. "Hai quen perdeu un ril ou a quen tiveron que cortarlle un anaco de intestino", afirma, cando a enfermidade se atopa nun grao de desenvolvemento elevado. A demora nas diagnoses --dunha media de 8 anos-- devén da sintomatización da enfermidade. Fortes dores que, polo xeral, son consideradas propias do ciclo menstrual Demoras na diagnose As persoas atinxidas de endometriose son clasificadas en 4 graos en función da gravidade da doenza. Unha diagnose que "a maior parte das veces chega tarde" coas consecuencias que iso carrexa. A media sitúase en 8 anos mais algunhas doentes, como Carme, tiveron que agardar máis dunha década até seren diagnosticadas. A demora nas diagnoses devén da sintomatización da enfermidade. Fortes dores que, polo xeral, son consideradas propias do ciclo menstrual. Mais tamén por unha falta de información e especialización médica notoria. "A desinformación é xeralizada. Moitas doentes temos que procurar información pola nosa conta e á hora de facer unha diagnose atopámonos cun tratamento paternalista no que as mulleres non facemos parte do proceso de toma de decisións", sinala Varela. Os tratamentos que reciben son en primeiro termo hormonais, pois a doenza está vencellada ás hormonas segregadas polos ovarios (estróxenos). "Nos primeiros graos da enfermidade proporcíonanse pílulas anticonceptivas", mais cando a doenza se agrava "non hai tratamentos específicos" e as pacientes son tratadas con "medicamentos para combater o cancro de próstata, por exemplo". Tratamentos que os propios laboratorios recomendan en doses baixas, pola súa agresividade mais que "a nós se nos están a dar por riba do recomendado", apunta Carme Varela. "Nos primeiros graos da enfermidade proporcíonanse pílulas anticonceptivas", mais cando a doenza se agrava "non hai tratamentos específicos" Aliás, en moitas ocasións, denuncian, evidénciase nos tratamentos a "falta de investigación para se adaptaren ás particularidades de cada doente". Neste senso, na Galiza non existe ningunha unidade especializada de endometriose e, naqueles casos en que é precisa a cirurxía, as doentes son derivadas a hospitais "fóra da comunidade", principalmente La Paz en Madrid. O grao de descoñecemento arredor desta enfermidade non se atopa só entre a comunidade médica onde hai "xinecólogos que a descoñecen", senón tamén entre a propia cidadanía. Un exemplo da invisibilidade que atinxe as doentes de endometriose exemplifícana desde a Asociación querENDO no propio dicionario da Real Academia Galega (RAG) no que non aparece recollido o termo. Mais, di Carme Varela, "isto é algo simbólico" nunha realidade complexa mesmo de explicar. A dor, un factor de xénero "É difícil facer entender a alguén que che baixou a regra e non podes ir traballar por mor dunhas dores terríbeis", afirma. O descoñecemento xeralizado da doenza carréxalles ás doentes importantes problemas laborais para, por exemplo, accederen a baixas ou permisos. "Temos problemas para que se nos recoñezan as baixas e hai mesmo a quen lle plantexan a alta cando case nen se move", denuncia. "É difícil facer entender a alguén que che baixou a regra e non podes ir traballar por mor dunhas dores terríbeis" "É unha doenza incomprendida por unha razón de xénero" pois, explica, "tradicionalmente fomos educados para considerar que a dor nas mulleres é algo máis natural que nos homes". Para Carme Varela, fica claro que no caso deles "é impensábel que poidan pasar unha media de 8 anos con dor e que non sexan diagnosticados". Asemade, recoñece, "hai moitas mulleres que perderon o traballo" como resultado de baixas continuadas por mor das dores. En Galiza incúmprense o 90% das recomendacións Perante esta realidade doentes de endometriose de Galiza decidiron unirse e fundar a asociación querENDO. "Estabamos bastante soas, viamos que había cousas que non se están a facer ben e embora poidan ser inevitábeis para nós entendemos que outras mulleres poderían optar a mellores protocolos" de se uniren para exixir información, investigación, recoñecemento e mudanzas. Moitas doentes de endometriose teñen dificultades para accederen a unha baixa laboral Desde a aprobación da declaración europea en 2005 e a elaboración da Guía de atención para doentes de endometriose no Estado español, na Galiza "non se mellorou nada", denuncia Varela. "Só hai unha unidade de endometriose en Vigo" mais con limitacións a respeito doutras que funcionan ao 100% noutros territorios como Barcelona, Madrid ou Valencia". Neste senso, acrecenta, no noso país "falta o 90%" das recomendacións recollidas na devandita guía. Após o seu xurdimento como asociación solicitaron xa unha xuntanza coa conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, para lle expor as súas demandas e preguntarlle pola acción política do goberno galego neste eido. Unha pregunta que tamén elevaron á Comisión europea através d@s eurodeputad@s galeg@s Ana Miranda, José Blanco e Lidia Senra. Fe de grallas. Este artigo foi editado ás 21:34 horas após unha aclaración achegada desde a asociación querENDO. Na Galiza existe unha unidade especializada en Vigo que, no entanto, posúe carencias e limitacións até o punto de se derivaren as doentes máis graves a Madrid. Ora ben, desde a asociación denuncian a inexistencia dun protocolo de derivación claro para Galiza.


Summary: A imaxe social das persoas coa síndrome de Down ou discapacidade está inzada de prexuízos e estereotipos, pero hai unha boa distancia entre precisar apoio para facer algo e non ser capaz de facelo.

Contido tirado de Desmontando tópicos, o espazo de Down Galicia no Obradoiro de Praza Pública A imaxe social das persoas coa síndrome de Down ou discapacidade está inzada de prexuízos e estereotipos. De entre todos os atrancos que teñen que superar no seu día adía, está a loita constante por demostrar que poden participar e aprender na escola cos seus compañeiros e compañeiras. Hai unha boa distancia entre precisar apoio para facer algo e non ser capaz de facelo. Se ata hai pouco as persoas coa síndrome de Down non aprendían era sinxelamente porque non se lles ensinaba. Hoxe en día, e grazas ao esforzo das familias, das entidades do terceiro sector, e dun gran número de profesionais docentes comprometidos, existen recursos e metodoloxías para que as persoas con dificultades, sexan estas do tipo que sexan, poidan manter o ritmo dos seus compañeiros e compañeiras nunha aula ordinaria. De verdade é posible que unha persoa con discapacidade intelectual avance no colexio? Hai unha boa distancia entre precisar apoio para facer algo e non ser capaz de facelo Si, de verdade é posible. Fina Pereiras, profesora de primaria actualmente xubilada, foi mestra dunha rapaza coa síndrome de Down durante 5 cursos e asegura que aínda que tiña un ritmo diferente, co apoio e os recursos apropiados estudaba os mesmos contidos que os seus compañeiros. No seu caso, afirma que se apoiou moito no asesoramento das técnicos de educación das entidades Down e no do persoal de orientación do centro educativo. Entorpecen o funcionamento da aula? A través da súa experiencia particular, Fina Pereiras asegura que a convivencia con unha persoa con máis dificultades beneficia ao conxunto da aula porque aprenden a apreciar a diferenza e fomentan un ambiente enriquecedor no que aprenden uns de outros e se inculcan valores como o da solidariedade, a igualdade e o respecto. Fóra do centro educativo precisan moitas clases particulares? A aplicación da LOMCE está a supoñer cambios importantes; un dos máis preocupantes é o da discriminación e segregación Ao igual que calquera outro alumno pode precisar clases particulares. Pero o verdadeiramente importante é que conten con apoio naqueles aspectos concretos nos que teñen as dificultades. Como cada alumno ou alumna ten as súas particularidades, desde as entidades Down en Galicia trabállase cos rapaces e rapazas segundo as súas necesidades individuais e sempre con recursos que teñan aplicación práctica na súa vida cotiá. Por exemplo, nas dificultades de comunicación o apoio irá máis ligado á logopedia, no caso de ter dificultades coas matemáticas a intervención será a través de situacións concretas e reais, como o manexo do euro, o uso do reloxo ou o calendario. Estas apoios realízanse en coordinación coas familias e co centro educativo, co que as técnicos de educación das entidades Down realizan un traballo continuo de asesoramento e colaboración en temas como a adaptación de materiais para facilitar a súa comprensión, como mellorar a comunicación e as relacións entre compañeiros ou para partillar estratexias de ensino e aprendizaxe. Periga a inclusión educativa? A aplicación da LOMCE está a supoñer cambios importantes no sistema público de educación. Un dos máis preocupantes é o da discriminación e segregación ás que pode abocar ao alumnado con dificultades, sexan dificultades de aprendizaxe, económicas, de adaptación social, ou de contornas familiares complexas. Seguir lendo en Desmontando tópicos, o espazo de Down Galicia no Obradoiro de Praza Pública Desmontando tópicos, o espazo de Down Galicia no Obradoiro de Praza Pública


Summary: Receitas de sacos de cabaciña recheos de espinacas e queixo de cabra, salmón en papillote con verduras e crema de ovo.

Primeiro prato: Sacos de cabaciña recheos de espinacas e queixo de cabra Os sacos de cabaciña son un xeito ben orixinal e vistoso de comer verduras, e, grazas ao queixo de cabra, teñen un sabor intenso e delicioso. Ingredientes (18 unidades)1 cabaciña mediana100 g de queixo madurado de cabra 300g de espinacas1 alloaceite Elaboración: Lavamos as espinacas e salteámolas con aceite e o allo cortado en láminas finas. Cando estean cociñadas engadimos o queixo en tacos e remexemos até que se derreta e se mesture coas espinacas. Resevamos. Lavamos a cabaciña e sen pelala cortámola en láminas non moi grosas polo lado máis longo; o ideal é empregar unha mandolina para que saian co mesmo grosor pero podemos facelo cun coitelo. Empregaremos as láminas máis anchas, e deixamos o resto para outra ocasión. Collemos dúas e colocámolas sobre unha superficie formando unha cruz; no centro botamos cunha culler un pouco do recheo e pregamos as puntas cara o centro para pechar o saquiño. Virámola para que non abra e repetimos o proceso até ter todos os saquiños. Logo fritímolos nunha tixola cun pouco de aceite até que collan algo de cor polos dous lados. Ao sacalos colocámolos en papel absorbente para eliminar o exceso de aceite. Segundo prato: Salmón en papillote con verduras Unha receita saborosa, sinxela e moi saúdábel, xa que cociñamos os alimentos no seu propio vapor. Ingredientes2 toros de salmón2 cenorias½ pemento verde½ pemento vermello2 patacas2 cebolaspementa moída1 rama de romeutomiñoPapel de aluminio1 chorriño de viño branco Elaboración: Pelamos as patacas e as cebolas e cortámolas en láminas finas. Cortamos os pementos e as cenorias á xuliana para que non queden moi grosos. Cociñamos o salmón en paquetes de papel de aluminio, un para cada toro: cortamos un anaco de aluminio duns 60 cm de longo e dobrámolo marcando as dúas metades. No centro dunha delas colocamos unha cama de pataca e cebola deixando libre os bordos e botámoslle un pouco de sal. A seguir poñemos enriba o salmón e aderezámolo con sal, pementa moída e tomiño. Por último engadimos a cenoria, os pementos e o romeu e botámoslle un chorro de viño. Para pechar o envoltorio dobramos a outra metade sobre a primeira e nas beiras facemos 4 ou 5 dobreces sobre si mesmas para que non escape o vapor. Quentamos o forno a 200 graos, metemos os paquetes con coidado de que non rompan e deixámolos 20 minutos. Agardamos un anaco e abrimos con precaución para non queimarnos. Servimos o salmón sobre as patacas e coas verduras de gornición. Sobremesa: Crema de ovo A crema de ovo é unha das sobremesas máis populares pero non adoitamos facela na casa. Con esta sinxela receita non volveredes mercala nunca máis. Ingredientes4 ovos175 g de azucre1 litro de leite2 culleradas de maicena8 galletas maría1 rama de canela1 limóncanela en pó Elaboración: Tiramos a monda do limón cun pelador con coidado de non sacar a parte branca. Apartamos un vaso do leite e o resto poñémolo a lume medio, nunha pota pequena, co azucre, a monda do limón e a canela en rama, remexendo até que empece a ferver; retiramos do lume e deixamos infusionar durante 10 minutos. Logo, quitamos a monda do limón e a canela. Ao leite que reservamos engadímoslle aos poucos a maicena e mesturamos ben antes de engadir máis para evitar que forme bolos. Cando teñamos a maicena disolvida, botámola nun cunco, engadimos os 4 ovos e batemos até que quede unha mestura homoxénea. A seguir botamos a mestura na pota co leite quente e poñemos a lume baixo, remexendo seguido cun batedor de varas até que espese. Cando vexamos que ten a consistencia desexada, retiramos do lume e servimos en cuncos. Agardamos que arrefríe, colocamos as galletas enriba e botamos canela en po ao gusto. Metémolas na neveira e servímolas frías.


Summary: Un estudo da Federación Galega de Empresas Inmobiliarias (Fegein) certifica o aumento da venda de pazos na Galiza. Dificultades no seu mantemento e atrancos burocráticos na rehabilitación son, para esta entidade, a causa de que medren as transaccións e empeore a situación dos inmóbeis.

A venda de patrimonio é un tema polémico. Dúas propiedades históricas estiveron, e están, de actualidade: o Pazo de Meirás en Sada e a Casa Cornide na Coruña. Estes dous exemplos saltaron aos medios de comunicación pola súa traxectoria e relación coa familia Franco, no primeiro dos casos conseguíndose a recuperación pública do inmóbel. Máis anónimas figuran outras propiedades que continúan en mans privadas e, moitas veces, nun estado de conservación lamentábel. É o caso dos pazos que inzan o territorio galego, a maior parte declarados como Bens de Interese Cultural (BIC), e para os que Fegein reclama unha atención especial. Segundo o Inventario Xeral de Patrimonio da Xunta da Galiza, existen na actualidade 900 pazos no país, mais un estudo de Fegein engade que 250 deles están en venda. Esta entidade salienta o aumento da oferta destas propiedades, 50 máis na comparativa interanual, concluíndo que "hai máis pazos que nunca en venda desde que temos datos dos mesmos". Moitas ofertas non son públicas "ao non estar anunciados, senón que están na carteira de clientes de consultores inmobiliarios ou despachos de avogados sobre todo de Madrid", aseguran. En relación aos prezos, as diferenzas son notábeis e van dos 180.000 até os 5 millóns de euros. Impacto da crise O presidente de Fegein, Benito Iglesias, asegura a Nós Diario que os pazos declarados BIC na Galiza "son unha lousa burocrática, fiscal e económica demasiado pesada para a maioría dos seus propietarios". Explica que "unha parte deles comercializábanse nas últimas dúas décadas para negocios de hostalaría con encanto, mais a actual situación deixounos na UCI económica". Sinala que o seu "alto custo de mantemento e unha constante rehabilitación e reforma dos mesmos non está ao alcance de moitos dos seus propietarios, sobre todo daqueles que exercen a súa propiedade por herdanza e cuxa conxuntura económica failles moi difícil sostelos en óptimas condicións de conservación". Esta sería a razón pola que ao final "derivan na súa posta á venda". Rehabilitación e fondos Next Generation Desde Fegain demandan que debería aproveitarse "o reto da rehabilitación integral destas nobres edificacións, co cal non só pedimos, senón exiximos, axilidade administrativa, simplificación de trámites cun portelo único para a rehabilitación e que Patrimonio deixe os eternos prazos que en demasiadas ocasións frustran o intento de mellorar as devanditas edificacións". Denuncian, tamén, que o tempo de espera dunha licenza municipal de obras "que supera os 15 meses". En relación á rehabilitación, esta asociación de inmobiliarias destaca a axuda que virá por parte dos fondos Next Generation, como os 3.420 millóns de euros destinados a investimentos no programa de rehabilitación.


Summary: O concello do Bierzo acorda iniciar o proceso para mudar a súa denominación entre a oposición de Navia de Suarna ou Cervantes.

A intención do municipio berciano de Candín de pasar a denominarse Ancares vén de provocar a polémica. Os concellos de Navia e Cervantes xa anunciaron que presentarán alegacións ao procedemento impulsado á outra beira do linde provincial, unha medida que foi contestada tamén por colectivos como Patrimonio dos Ancares, que ofrece unha detallada explicación da orixe do topónimo. O municipio berciano de Candín iniciou o proceso para cambiar a súa denominación a AncaresOs alcaldes das localidades lucenses de Navia de Suarna e Cervantes teñen a intención de convocar cadanseus plenos nos que recorrerán o acordo adoptado polo corporación de Candín a mediados do pasado mes de decembro e buscarán o apoio da Xunta de Galicia e da Deputación de Lugo. Os concellos de Navia e Cervantes xa anunciaron que presentarán alegacións ao procedemento impulsado por CandínDesde Candín entenden que o termo Ancares debería ser a denominación deste municipio de menos de 300 habitantes ao entender que fai referencia unicamente a esta localidade, onde nace o río Ancares, e non á serra compartida entre o Bierzo e Lugo. O acordo plenario xorde, segundo explican desde a parte berciana, dunha reivindicación social de décadas e que abrangue baixo a denominación de Ancares unha comarca de varios núcleos da parte leonesa. Desde Galicia advírtese da antiga presenza do topónimo en terras galegas ou do feito de que o Porto de Ancares, como ratificou o Instituto Xeográfico Nacional en 2017, atópase no municipio de Navia de Suarna. "Está claro que na parte galega xa existía o topónimo Ancares antes da suposta 'usurpación' do nome a partir dos anos sesenta do pasado século XX", di o colectivo Patrimonio dos Ancares respecto da reivindicación e dos argumentos de Candín. En declaracións á Cadena COPE, o alcalde de Candín, José Antonio Álvarez, defendeu o procedemento iniciado, "totalmente legal e transparente", e asegura que con el non se pretenden apropiar de nome ningún nin "cuestionar que Galicia empregue os nomes que a lei lle permita". "Non queremos prexudicar a ninguén", asegurou. Respecto dos motivos da proposta, o rexedor asegura que o obxectivo é "manter e conservar o nome dos Ancares" e di que "non é unha iniciativa que xurda agora". "Desde hai moitos anos, sempre houbo ese sentimento; é unha petición que vén circulando desde sempre", insiste Álvarez, que di que só se trata de "canalizar o sentir dos veciños" e que é "obriga" do Concello poñela en marcha.


Summary: Trocalibros diríxese ás familias dispostas a permutar os manuais pero que non entran no banco de libros escolar. Está aberta ao alumnado entre 3º de Primaria e 2º de Bacharelato e prohibe a esixencia de contraprestacións económicas.

O Concello de Pontevedra vén de lanzar Trocalibros, unha plataforma de intercambio de libros escolares para familias que teñan os seus nenos e nenas en centros de ensino da localidade. A iniciativa está pensada para todas as familias dispostas a permutar os manuais pero que non entran no Banco de libros escolar. Os requisitos para participar son moi sinxelos: estar matriculado ou matriculada nun centro de Pontevedra; cursar entre 3º de Primaria e 2º de Bacharelato; que os libros estean en bo estado; e, finalmente non pedir contías económicas. O Goberno local salienta que se trata "dunha experiencia novidosa en todo o Estado" e o seu éxito "será maior cantas máis familias participen". A iniciativa está pensada para todas as familias dispostas a permutar os manuais pero que non entran no Banco de libros escolar O proxecto xurdiu despois de que as concellarías de Benestar Social, Educación e Novas Tecnoloxías detectaran a existencia dun grupo importante de poboación que quedaba fóra do sistema de préstamo de libros da Xunta de Galicia (e do banco de libros escolares, polo tanto) pero que estaban en disposición de intercambiar os libros dos seus fillos e fillas, ampliando, polo tanto, a vida útil dos manuais. O Concello de Pontevedra creou hai uns anos un banco de libros de intercambio, obtendo bos resultados. Porén, o proxecto tivo que ser desmontado unha vez que a Xunta de Galicia implantou o sistema de préstemo de libros e de bancos de libros nos centros de ensino, cos manuais subvencionados ás familias que si cumprían os requisitos. Aquel banco deixou fóra un grupo amplo de poboación que está en disposición de seguir intercambiado os libros dos escolares, polo que o Concello realizou ao longo deste curso unha plataforma dixital na que os pais e nais interesados poderán intercambiar os manuais de balde. Ademais do aforro económico, o intercambio de libros ten, ademais, outras vantaxes, como reducir a cantidade de refugallo, crear unha conciencia social (e escolar) fronte ao consumismo, e construír unha sociedade máis sustentable e solidaria. O funcionamento da plataforma é moi sinxelo: As familias deben facerse usuarias da plataforma e introducir no sistema os libros que ofrecen e os libros que solicitan. Se eses libros foron ofrecidos por algunha familia, o sistema facilita os datos de contacto para proceder á cesión. O Concello de Pontevedra pídelles a todas as familias que o necesiten que fagan uso da plataforma, subliñando que "cantas máis familias e cantos máis libros se ofrezan, máis oportunidades terán todas elas". Os requisitos: estar matriculado ou matriculada nun centro de Pontevedra; cursar entre 3º de Primaria e 2º de Bacharelato; que os libros estean en bo estado; e, non pedir contías económicas Os requisitos Os e as escolares deben estar cursando estudos en centros educativos da cidade. O intercambio abrangue os cursos dende 3º de primaria e ata 2º de bacharelato. Os libros deben estar en bo estado. Non se pode pedir ningunha cantidade económica polos manuais. O intercambio é de balde. Web da plataforma


Summary: Os partidos que pactaron a reforma neoliberal da Constitución española por mandato de Bruxelas abstíveronse en campaña de defender as políticas que aplicarán apartir do 26-M, mentres o BNG foi a única forza política parlamentaria que puxo a Galiza no centro da contenda eleitoral.

A crónica desta campaña en Galiza non pode pasar por alto dúas evidencias. Primeira, a Troika -que é quen manda en Europa e que é quen continuará a mandar- non ten quen a defenda. Segunda,que a única forza política parlamentaria que se preocupou de que Galiza fose obxecto e suxeito da campaña foi o Bloque Nacionalista Galego e a súa entusiasta candidata, Ana Miranda. A Troika é un ente que non ten ningunha lexitimidade democrática. Está formada polo Banco Central Europeu, a Comisión Europea e, ollo, o Fondo Monetario Internacional, unha institución financeira controlada polos EUA. A Troika é, portanto, un artefacto en mans de Berlín e Washington, a ferramenta da mesma alianza que está a xestar, de costas viradas á cidadanía, un tratado de libre comercio entre a UE e os Estados Unidos de América. O BNG foi albo de ataque por parte do españolismo por aliar en campaña o protagonismo de Galiza e a crítica radical á UE (...) Pois ben, na campaña o partido maioritario, o PP, non ousou defender as políticas da Troika, embora as aplique sen rechistar e sen as cuestionar o máis mínimo. Non o fai porque sabe que esas políticas son profundamente anti-populares, porque -e os máis recentes inquéritos do CIS así o poñen de manifesto- non ignora que a sensibilidade anti-UE está a aumentar a pasos axigantados na sociedade. Obviamente, tampouco ataca o PP a Troika, nen propón nengunha alternativa. (...) A sombra de Felipe Mentres, o PSOE fabula con outra Troika. Outra Troika é posíbel. O problema, para Valenciano e Rubalcaba, non está en que Hollande e Valls vaian cortar o gasto público en 50.000 millóns de euros, senón en que Durão Barroso non é socialdemócrata. Durante toda a campaña, claro, o PSOE fuxiu da sombra proxectada por Felipe González no pórtico da contenda eleitoral cando, en connivencia con Cañete, advogou abertamente por un goberno de concentración bipartidista no Estado. A perspectiva dun goberno de coligación como o de Alemaña deixaba sen discurso a Valenciano, co cal Rubalcaba mandou parar, cunha declaración -non haberá goberno de coligación mentres eu sexa secretario xeral- que ninguén se toma a serio en Ferraz. Canto a AGE, o seu discurso foi basicamente o de IU, unha invectiva abstracta contra a Troika, con moi pouco peso das mensaxes nacionalistas e/ou soberanista (xa non digamos independentista), convencidos de que o seu eleitorado está máis no PSOE que no BNG e con certo temor a que a irrupción de Podemos -a mesiánica operación do mediático Iglesias- lle reste atractivo nos círculos máis novos e próximos a movimentos como o 15-M. Incentivar a abstención Esta non foi a campaña imaxinada por Rajoy. A campaña imaxinada por Rajoy era ningunha campaña. Ningún ruído. Ningunha polémica. A campaña da menor mobilización posíbel. O PP entende que o 25 de Maio só vai dar mobilizado a pouco máis da metade do seu eleitorado potencial. Ese é neste momento o seu teito. Daí que xogase con descaro a baza da abstención. O PSOE, tamén, aínda que, a raíz da declaración machista de Cañete, variase a última hora o seu deseño e elevase algo o ton, coa esperanza de así persuadir os abstencionistas máis próximos ás súas siglas. (...) A Troika chega até aí. O BNG foi o albo de ataques por parte do españolismo -que utilizou a UPyD como ariete para reducir a presenza do Bloque na televisión e na radio galegas- por aliar en campaña o protagonismo de Galiza e o cuestionamento da UE, sendo congruentes coa frase de Xosé Manuel Carril, número 2 a Bruxelas, "o BNG é a antítese da UE". A versión íntegra deste artigo podes achala nos quiosques do país, no número 97 de Sermos Galiza, disponíbel tamén na nosa loxa.


Summary: Dirixida por Jorge Coira e Xesús Ron, a versión cinematográfica de Eroski Paraíso, a celebrada obra teatral de Chévere, abrirá o Festival de Cans. Será a súa estrea mundial o 23 de maio. "Que a primicia de Eroski Paraíso sexa en Cans, con xente tan vinculada ao festival como Ron, Coira ou Chévere, é moi emotivo", explicou o director do certame, Alfonso Pato.

Eroski Paraíso trata das mutacións dunha vila galega, simbolizadas na transformación dunha sala de festas en hipermercado. Teatro documento, protagonizado por Miguel de Lira, Patricia de Lorenzo e Cristina Iglesias, a súa transformación en filme "foi un reto", segundo explicou Xesús Ron. "A peza queda nun terreo intermedio entre o teatro e o cinema puro", comentou Jorge Coira. Coira e Ron acompañaron a Pato esta quinta feira, na presentación dalgúns detalles de Cans, que decorrerá na parroquia do Porriño entre o 22 e o 25 de maio. Fernando Epelde, de alcume Chisme, escribiu a canción oficial, Falando de Cans. E Nikis Galicia encárgase da imaxe e da camisola oficial. A partir da terza feira 9 de abril, as entradas da sección oficial estarán dispoñíbeis na tenda virtual do festival.