Summary: En 2011 emigraron ao redor de 150.000 portugueses. Mozos profesionais ou estudantes a metade da súa carreira buscan hoxe novos destinos nas antigas colonias: Mozambique, Angola, Brasil...

Portugal, un país dun dez millóns de habitantes que sofre a peor das crises da súa democracia, pasou de pais a fillos o camiño da emigración como saída á súa cíclica asfixia económica. Mozos profesionais ou estudantes a metade da súa carreira buscan hoxe novos destinos nas antigas colonias: Mozambique, Angola, Brasil... Sen medo. Como os seus pais e antepasados. André conta unha historia que escoitei xa, pero fronte a unha cervexa, cando o bar está a piques de pechar e os seus amigos o despiden. Chegan os últimos abrazos, falan da festa de mañá á que el non irá. "Ve ti no meu nome, por favor", ofréceme. Mañá ás nove da mañá sobe ao avión que lle levará a Mozambique. "El xa foi e volveu. El viviu alí quince anos", explica mentres presenta aos seus amigos e algúns señores do bar Os Canários, unha tasca estreita onde quedan cada tarde ao sete despois do traballo e cuxo nome lembra a antigos inmigrantes portugueses das Illas Canarias. "Levámolo nos xenes. É cíclico. Unha xeración tras outra. Cada dez anos uns teñen que marchar. Algúns quedarán e iralles ben. E outros marcharemos e iranos ben tamén" E non che da rabia ter que marchar? "Levámolo nos xenes. É cíclico. Unha xeración tras outra. Cada dez anos uns teñen que marchar. Algúns quedarán e iralles ben. E outros marcharemos e iranos ben tamén", explícame con paciencia. En parte confírmao a historia migratoria deste país daqueles intrépidos mariñeiros que no seu día partiron cara a tres continentes. A emigración é unha "constante estrutural" que chegou aos seus maiores niveis en épocas relativamente recentes, desde mediados do século XIX aos anos setenta, segundo un dos historiadores portugueses máis recoñecidos do país, Vitorino Magalhães Godinho. Da facultade ao aeroporto No primeiros catro meses de 2012, 85 portugueses déronse de baixa cada día do Instituto de Desemprego para emigrar A historia segue hoxe. Miles de portugueses nos principios da súa carreira profesional buscan o seu primeiro traballo remunerado, promoción social, unha relación salario e horas máis equilibradas que no seu país. No primeiros catro meses de 2012, 85 portugueses déronse de baixa cada día do Instituto de Desemprego para emigrar, segundo os datos do centro. En total, 10.200 persoas anularon a súa solicitude de traballo, máis do dobre que en 2008, cando foron 5.000 persoas. Da facultade van directos ao aeroporto. Segundo datos do secretario de Estado das Comunidades Portuguesas, en 2011 emigraron entre 120.000 e 150.000 portugueses Pero a maioría dos emigrantes portugueses non pasa polas portas da oficina de emprego. Da facultade van directos ao aeroporto. Segundo datos do secretario de Estado das Comunidades Portuguesas, en 2011 emigraron entre 120.000 e 150.000 portugueses, uns datos que rozan as maiores ondas de emigración dos anos sesenta e setenta. Se naquelas décadas, Francia era a terra prometida "un millón de portugueses asentáronse no cordón industrial de París naqueles anos" agora son Mozambique, Angola, Brasil e Inglaterra os destinos privilexiados. A esta nova onda migratoria contribúe o funil no que se enfrascou a economía portuguesa. O que fose o último imperio colonial europeo e no seu día unha potencia transoceánica vive pendente de "chegar a fin de mes" e render contas con reformas e severos axustes e recortes. No medio dunha crise política que derivou na dimisión do anterior primeiro ministro, o socialista José Sócrates, Portugal pediu en abril de 2011 un rescate de 78.000 millóns de euros para financiar a súa débeda e evitar a bancarrota. As urnas outorgaron o mando ao conservador Pedro Passos Coelho. Disposto a endereitar as contas, o seu Goberno amenceu cunha noticia que impactou os portugueses no seu primeiro debate no Parlamento. Un imposto extraordinario do 50% sobre a paga extra de decembro Dous meses despois, as urnas outorgaron o mando ao conservador Pedro Passos Coelho. Disposto a endereitar as contas, o seu Goberno amenceu cunha noticia que impactou os portugueses no seu primeiro debate no Parlamento. Un imposto extraordinario do 50% sobre a paga extra de decembro dos traballadores augou as compras do Nadal dos portugueses. Desde entón os portugueses recibiron recorte tras recorte como unha martelada tras outra: adeus ás pagas extras de vacacións, subida do IVE, máis impostos sobre a renda, encarecemento do transporte público e aumento do pago dos servizos médicos. O paro superará o 16%, segundo a previsión do Goberno, rompendo unha barreira histórica, e a caída do PIB alcanzará o 3%. E todo baixo o paraugas da troika, os representantes da Comisión Europea (CE), o Banco Central Europeo (BCE) e o Fondo Monetario Internacional (FMI). A resposta de moitos é a de André: emigrar. O "boom" das excolonias portuguesas André ten 28 anos. A súa paixón é o cinema, aínda que vive do mundo da publicidade. Ten traballo e gaña uns 1.000 euros ao mes nun país onde un 40% dos mozos até 34 anos alcanza 600 euros de media. Pero marcha. "O meu problema non é falta de traballo. O que pasa é que cando chega a crise esprémennos a horas", explica. "O meu problema non é falta de traballo. O que pasa é que cando chega a crise esprémennos a horas", explica Quere calidade de vida. "Do Trópico de Cáncer cara abaixo, polos raios de sol ou non sei que a xente é máis feliz. As persoas non se empeñan, non poden pedir créditos, comprar casas... Viven co que teñen e non teñen tantas preocupacións", reconta parafraseando o seu pai, que tamén marchou hai máis dunha década a Mozambique e co que se vai reencontrar. A antiga colonia portuguesa tamén ten unha das esperanzas de vida máis baixas de África, que rolda os 50 anos. E André sabe que se quere formar unha familia alí, terá que pagar colexios e seguros de saúde privados. Tamén recoñece as trabas burocráticas. Resume nunha frase o labirinto sen saída de meses para conseguir un visado: "Ao final tocoume pagar un whisky a un funcionario". Algúns buscan gañar diñeiro rápido en poucos anos para conseguir o que en portugués se chama "um pe de meia", un colchón financeiro suficiente para sentirse seguros no seu país. André ve algo máis na antiga colonia portuguesa. "Alí con estar formado é suficiente, podes chegar lonxe. Un pouco do teu coñecemento pode axudar moito, cambiar o país", explica. Oportunidades é a palabra máis repetida. Para confirmalo, pon un exemplo. Cando tiña 23 anos, recentemente licenciado, viaxou a Mozambique. Deu uns cursos a xente que quería aprender edición de vídeo. Un dos seus alumnos máis aplicados chamábase Benson. "Non sabía facer nada e ensineille o básico pero aquilo marcou a diferenza, permitiulle avanzar. Cinco anos despois chameino para dicirlle que volvía e ofreceume un traballo porque é o director dunha produtora. En cinco anos!", repite. Nese cinco anos Mozambique progresou a un ritmo que só ten un reducido grupo de países. En 2011 a súa economía creceu ao 7,4%, mentres que Portugal enfrascouse na peor das súas recesións económicas desde o inicio da democracia en 1974. Os grandes magnates angolanos "en especial, a filla do presidente, Isabel dous Santos" achéganse ao capital portugués con investimentos en sectores estratéxicos, como a banca e os medios de comunicación Ademais de Mozambique, o outro gran destino por excelencia dos portugueses é Angola, berce de diamantes, ouro e petróleo, e excolonia contra a que portugueses loitaron durante quince anos para conservar o seu territorio. As previsións para este ano son dun crecemento do 7%. Os grandes magnates angolanos "en especial, a filla do presidente, Isabel dous Santos" achéganse ao capital portugués con investimentos en sectores estratéxicos, como a banca e os medios de comunicación. Como moitos outros portugueses, André, con todo, ve inconvenientes: "As ofertas de traballo son de soldos incribles, pero é un país moi perigoso". Tamén está Brasil, "O Dourado" de moitos portugueses durante dous séculos. Unha mínima formación asegurábache un posto de traballo e un bo salario. A pesar de que o Goberno brasileiro xa está a pór trabas burocráticas, no primeiro semestre de 2012 a concesión de visados por traballo a portugueses aumentou un 63%. A descapitalización da sociedade A pesar de que o Goberno brasileiro xa está a pór trabas burocráticas, no primeiro semestre de 2012 a concesión de visados por traballo a portugueses aumentou un 63% Se se bota a mirada atrás na historia portuguesa, hai un episodio dolorosamente simbólico para o país: a fuxida dos seus propios reis en 1808 cara a Brasil. Portugal perdeu entón algo máis que a soberanía do Goberno, que cedeu á Coroa británica para defenderse da invasión napoleónica. Coa familia real partiron 15.000 persoas, na súa maioría a elite de comerciantes, intelectuais e avogados. A sangría demográfica e de capital humano mantense perenne ao longo da historia con golpes ao espírito deste pequeno país de 10,6 millóns de habitantes. A primeira gran onda de emigrantes, un millón e medio, partiu a Brasil e Estados Unidos durante o século XIX e principios do XX. Francia acolleu na década do sesenta un millón de portugueses, concentrados na periferia da Ille-de-Paris. Os avec, como se chama coloquialmente aos portugueses emigrados a Francia e Suíza, volven en masa coas súas matrículas estranxeiras recoñecibles cada verán falando un portugués afrancesado que os locais parodian. Francia acolleu na década do sesenta un millón de portugueses, concentrados na periferia da Ille-de-Paris Pero o caso de Luxemburgo é particularmente representativo. O pequeno país no corazón de Europa empezou a recibir emigrantes portugueses a finais dos anos setenta e representan un 14% da xente. Hai localidades como a cidade de Larochette nas que a poboación lusa supera á autóctona e un 60% das empregadas do fogar falan portugués. Non é de estrañar así que o primeiro gol marcado á selección portuguesa na fase clasificatoria para o Mundial de Brasil, no partido contra Luxemburgo, foi de Daniel dá Mota, fillo de portugueses emigrados.


Summary: Din que esa postura incumpre sentenzxas do TSXG que obrigan a dispensar ese tratamento nas prisións mentres non se resolve o conflito polo seu financiamento.

A Plataforma Galega de Afectados pola Hepatite C criticaron esta quinta feira a decisión do Servizo Galego de Saúde (Sergas) de manterse firme en se negar a suministrar aos reclusos os novos fármacos contra esta enfermidade malia existir unha sentenza que lle insta a iso en até cinco casos. Unha delegación da Plataforma mantivo un encontro co director xeral de Asistencia Sanitaria, Ramón Ares, para obter datos sobre doentes tratados en Galiza cos novos fármacos dentro do plan estatal de intervención. Na xuntanza, a plataforma insistiu en que o Sergas asumise o cargo da asistencia a enfermos de Hepatite C que están en prisión. Porén, sinalan nun comunicado, desde o Sergas reiteróuselle que se van manter firmes na súa decisión de non dispensar eses tratamentos nas cadeas, pois entenden que é cousa do Ministerio do Interior. A Plataforma de Afectados lembroulle a sentencia deste mesmo ano doTribunal Superior de Xustiza de Galiza que recoñecía a cinco reclusos galegos o dereito a recibir esta medicación sufragada polo Sergas mentres non se resolva a cuestión económica co Ministerio del Interior. "A posición da Consellería pode traducirse como que o único criterio para denegar ou subministrar o tratamento as persoas reclusas é que haxa unha resolución xudicial concreta sobre cada un deles. Chamamos a atención sobre as gravísimas implicacións que para a saúde e a vida destas persoas ten esta actitude (como establece a propia sentenza). As persoas reclusas están sendo privadas dun dereito fundamental, establecido polo alto tribunal galego".


Summary: A Guía propón orientacións útiles para cada concelleira e concelleiro nas súas tarefas de goberno ou oposición para colocar a lingua galega en toda a súa acción. Será entregada a cada representante dos concellos galegos segundo o comrpomiso adquirido polo presidente da Fegamp.

A Guía para o uso do galego na Administración local, editada pola Mesa pola Normalización Lingüística, nace co obxectivo de que os concellos galegos asuman o compromiso de impulsar políticas activas en favor do galego e doten con recursos a planificación lingüística do concello, con actuacións transversais en todas as áreas municipais procurando o incremento do uso e o prestixio da lingua propia da Galiza. Para tal fin, a Mesa reuniuse esta mañá con Alfredo García, actual presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) coa finalidade de presentarlle a Guía. Na reunión participaron Marcos Maceira, presidente da Mesa, e Celia Armas, responsábel de Abertos ao galego. O presidente da Fegamp adquiriu ante eles o compromiso de «facer chegar a Guía a cada unha das e dos representantes dos concellos galegos que participen na asemblea da Federación Galega de Municipios e Provincias o próximo 29 de novembro». «As corporacións deben garantir a presenza da lingua galega na actividade municipal de xeito transversal», afirmou Maceira Na xuntanza, a e o representante da Mesa lembraron que os concellos galegos teñen o dereito e o deber de impulsar o proceso de normalización da lingua galega como lembra o artigo 5 do Estatuto de autonomía. Segundo sinalou o presidente da Mesa, «as corporacións deben garantir a presenza da lingua galega na actividade municipal de xeito transversal, implicando todas as áreas e todas as funcións, e non reducindo a normalización lingüística a unha soa área». As medidas propostas na Guía da Mesa parten dos acordos asumidos unanimemente por todas as organizacións políticas de Galiza. Concretamente, da Carta europea das linguas rexionais e minoritarias ratificada polo Estado español en 2001 e da Declaración universal de dereitos lingüísticos de 1996 asumida polo Congreso dos Deputados e polo Parlamento galego nese mesmo ano. Esta declaración está desenvolvida e concretada no Protocolo de Donostia para a garantía dos dereitos lingüísticos promovido por Kontseilua e impulsado por máis dun cento de entidades sociais de toda Europa, incluída a Mesa pola Normalización Lingüística e que conta co respaldo de institucións da relevancia da UNESCO, OSCE, UNPO, ELEN… A respecto das accións en cada área, a Guía parte doutro dos grandes acordos unánimes do Parlamento galego en relación á nosa lingua: o Plano xeral de normalización da lingua galega de 2004.


Summary: O imparable desemprego, as folgas xerais, as réplicas do 15M, o rescate ao bancos ou o éxito independentista en Cataluña poñen en dúbida o actual modelo estatal logo dun ano convulso no político e no social. Unha nova de Cadernos de Comunicación.

Achégase o final do 2012 e é tempo de facer balance. Un ano especialmente movido políticamente. Recollendo os ecos das mobilizacións do 2011 no 2012 houbo eleccións na Galiza, en Catalunya e no País Vasco, ademais dunha folga xeral e réplicas do 15M como Rodea el Congreso. Todo isto, máis o rescate aos bancos e a grande manifestación pola independencia o 11 de Setembro en Barcelona, poñen en cuestión o actual modelo de Estado, tanto no territorial coma no social. E, mentres, a monarquía española cada vez máis desacreditada polos seus excesos e extravagancias. O rescate, a manifestación independentista e as mobilizacións poñen en cuestión o actual modelo de Estado, tanto no territorial como no social Na política galega o ano comezou cunha pugna dentro do BNG da que aínda estamos á pagar as consecuencias. As escisións do Encontro Irmandiño e Máis Galiza desdebuxaron o soño colectivo dun nacionalismo galego plural, de esquerdas e autoorganizado. A figura de Beiras tivo un grande éxito electoral na súa coalición con EU, e ese é motivo de reflexións na casa común do nacionalismo e máis tamén fora. Pola súa banda, Compromiso por Galicia presentou a Xoán Bascuas á presidencia da Xunta con sorte dispar: tan só un 1% dos sufraxios. O nacionalismo de esquerda viviu permanentemente na rúa e con grande éxito, a diferenza do ocorrido nas urnas Cociña interna á marxe, o nacionalismo de esquerda en Galiza viviu permanentemente na rúa (con grande éxito, a diferenza das urnas) reivindicando a fin desta carreira interminábel cara á extinción dos dereitos sociais e económicos da cidadanía. A acción combinada dos gobernos Feijóo e Rajoy debuxaron un desgoberno austero que materialízase en mortes, listas de espera e na wertiana españolización dos nosos nen@s e moz@s. Como se dun parte de guerra se tratase, a esta tolemia colectiva temos que sumar a estafa das preferentes e a desgraza dos nosos sectores produtivos (nomeadamente o lácteo). E o paro, rachando récords negativos. Pero 2012 tamén foi o ano no que EH Bildu acadou a madureza política nas eleccións vascas. E o ano de Catalunya. Os milleiros de persoas que pediron a independencia nas rúas poden ser claves para entender a política os vindeiros anos no Sur de Europa. Son a esperanza que pode levar ao nacionalismo galego a redefinirse definitivamente e á plantexar abertamente, por que non, a secesión dunha España á que se lle rematou o proxecto político xurdido da transición. Para a emigración, un mal ano. As maletas de milleiros de mozos enchéronse para buscar traballo fora do país; ata incluso fora de Europa. Hai quen temos pedido un esforzo adicional na xénese dun vencello constante e permanente entre o país e a nova diáspora galega, que pase tamén por unha nova lei electoral, máis non só. Esa xente que marchou ten que voltar ao país e aportar o que saben; a súa experiencia. Se non pode ser hoxe, que sexa mañá. "Construír novos espazos críticos co sistema económico e político actual debe ser o noso compromiso para 2013" Construír novos espazos críticos co sistema económico e político actual debe ser o noso compromiso para 2013. Cadernos de Comunicación aportará o seu grao de area para facerlle frente aos que pretenden facernos crer que vivimos por enriba das nosas posibilidades. Porque os emigrantes somos parte do problema e queremos ser parte da solución. Seguiremos traballando con todas e todos vós para que 2013 sexa un ano tan ou máis convulso que o 2012, para darlle a volta a esta difícil situación. Só queremos un traballo digno no noso país, cunha educación e sanidade ao servizo das persoas nunha democracia plena. Fagamos iso posíbel.


Summary: Os novos contaxios afectan fundamentalmente ao colectivo de traballadores e traballadoras máis ao persoal residente e profesional dos centros de atención á diversidade.

Os casos de coronavirus entre o colectivo profesional e as persoas residentes dos centros de maiores volven aumentar na Galiza. Segundo o balence conxunto das consellaría de Sanidade e Política Social, o número de usuarias afectadas pola Covid-19 elévase até as 349, catro máis que as rexistradas un día antes. Nas últimas 24 horas detectáronse 31 casos positivos en media ducia de residencias da terceira idade. A residencia Paz e Ben de Tui, intervida pola Xunta, é a que máis casos activos mantén, 63 en total. Por detrás desta, destacan a residencia de Ribeira e a DomusVi de Vimianzo, con 59 e 56 residentes con coronavirus. Na última xornada tamén creceu o número de afectadas da residencia da Pastoriza, que despois de cinco altas e oito novos positivos entre as usuarias, xa suma 38. Soben os casos entre as traballadoras Con todo, o maior incremento de casos deuse entre o colectivo de traballadores, que pasou de 185 a 193 persoas coa enfermidade activa. O Sergas confirma 22 novos casos en 9 centros residenciais. Con todo, a situación mías complicada para os profesionais atópase na residencia Paz e Ben de Tui, na da Pastoriza e tamén na DomusVi de Vimianzo. Atención á diversidade Doutra banda, volvéronse detectar novos positivos nos centros de atención a persoas con discapacidade (CAPD), concretamente tres usuarios e cinco traballadores da residencia Pai Menni de Betanzos, e un usuario da residencia de atención á diversidade DomusVi Bóveda. Con estas incorporacións, son 13 as usuarias con Covid-19, 12 na Pai Menni e unha na residencia de Bóveda. No caso do colectivo profesional, hai 11 casos activos, sete na Pai Menni,un na residencia de Bergondo, outro no centro de atención a persoas con discapacidade da Coruña, un máis na residencia Casa Lamastelle de Oleiros e outro na DomusVi Bóveda.


Summary: 'Música en branco' lanza este sábado os itinerarios colaborativos polo populoso barrio da Coruña tras a presentación do seu novidoso proxecto.

Música en branco: memoria da Agra do Orzán colle folgos e aumenta as súas actividades. Logo da presentación o pasado luns desta iniciativa -unha intervención urbana que investiga, documenta, difunde e pon en valor a memoria musical e sonora deste popular (e populoso) barrio- e do comezo das Barriografías dirixidas por Xurxo Souto, o proxecto desenvolvido por Sinsaludio para o Concello da Coruña lanza agora os Paseos polo barrio, dirixidos por Cristina Anllo co obxectivo de constituír itinerarios de forma colaborativa vencellados á memoria e ás experiencias dos habitantes da Agra. Así, pretende implicar a súa veciñanza no seu trazado a través desta iniciativa aberta e colaborativa que se desenvolverá nas próximas semanas e que contará con tres partes diferenciadas. O proxecto 'Música en branco' lanza agora os 'Paseos polo barrio', itinerarios de sendeirismo urbano abertos á cidadanía A primeira delas celébrarase xa este sábado 25 de 17 a 20 horas no Centro Ágora, onde terá lugar un obradoiro colaborativo, aberto á participación dos veciños e as veciñas, co que se pretende establecer o percorrido destas catro rutas de sendeirismo urbano. No obradoiro, que conta cun máximo de 45 prazas, Cristina Anllo levará catro propostas de itinerarios que serán discutidas pola xente. "A intención é que a través do diálogo, do debate e da implicación dos asistentes se definan as rutas, atendendo á memoria dos veciños, e solucionando problemas de mobilidade peonil dun barrio que, pola súa situación e natureza, xoga un relevante papel vertebrador na cidade", explican os promotores de Música en branco. Na segunda fase destes Paseos polo barrio ofrecerase a posibilidade de "coñecer a pé a periferia urbana da Coruña mediante o percorrido das catro rutas deseñadas este sábado de forma colaborativa". As camiñadas ter terán lugar ao longo do mes de xuño, sempre en domingo, e cada unha delas contará coa presenza dun especialista na interpretación do medio físico. A participación está aberta aos veciños e en cada ruta poden inscribirse até un máximo de 25 asistentes. Para finalizar, no mes de outubro celebrarase un Obradoiro de Bombas de Sementes. Esta actividade permitirá intervir na biodiversidade dos bordos dos camiños deseñados. Ademais, crearanse unhas audioguías para que calquera poida percorrer libremente as rutas creadas ao son das experiencias e lembranzas sonoras dos participantes no seu deseño e no seu primeiro percorrido. "É dicir, a memoria dos asistentes aos roteiros de xuño permitirá que, meses despois, calquera veciño poida percorrer tanto o barrio como a súa historia sonora a través destas audioguías", explican. Os interesados en participar no proxecto poden escribir ao correo electrónico musicaenbranco@gmail.com.


Summary: Montse Dopico entrevista Manuel Portas, ao fío de Lourenço, xograr, a novela coa que gañou o García Barros.

Lourenço é, a súa maneira, un rebelde. Un xograr que soña con ser trobador. Mais bate unha e outra vez co clasismo dunha sociedade desigual cunha elite tan parasitaria como ignorante e despreciativa. Como agora. Así é 'Lourenço, xograr' (Galaxia), a novela coa que Manuel Portas gañou o García Barros 2015. Que fala da nosa historia. E de nós. Deches con Lourenço cando che encargaron, hai anos, uns artigos para a Gran Enciclopedia Galega… Cando eu comezaba a estudar a lírica medieval, un profesor, Xosé Luís Rodríguez, encargounos a Pilar Tovar e a min unhas entradas para a Gran Enciclopedia Galega. Desde entón quedoume na memoria a figura do xograr Lourenço, a súa vida fascinante e o que se ría del a xente, nun tempo no que ser xograr e aspirar a ser trobador era algo inaudito. Iso fíxome cavila en que había moito clasismo arredor da lírica galego-portuguesa. O libro ten moito diso. É normal falar de clasismo, -palabra moderna-, nunha sociedade estamental. Pero na túa novela pintas unha nobreza que ten moito de frívola, ignorante e inútil… O que quería era pintar a sociedade da época, si, e niso traslúcese unha análise crítica. Non sei se é verosímil que un xograr faga as análises que fai Lourenzço, pero tamén chega ás conclusións que chega cando está desencantado, porque esa división social é unha barreira que sempre se lle pon diante. Lourenço era unha persoa cunha capacidade impresionante. De feito, todos querían tenzoar con el, así que debía de ser bo. Con outro dos poetas da época, João Soares Coelho, metéronse moito porque tivo o atrevemento de cantar as virtudes dunha ama de cría, unha muller de baixa condición. Así era aquela sociedade. "Lourenço era unha persoa cunha capacidade impresionante. De feito, todos querían tenzoar con el, así que debía de ser bo" De todas maneiras, o libro é homenaxe tamén a outros trobadores. Aires Nunes, por exemplo. Si, e iso apoiouse en moita documentación. De moitos trobadores non temos máis que referencias cruzadas, alusións… Non hai moita información. Tratábase, así, de construír unha historia verosímil a partir da documentación. E se non è vero… è ben trovato... Non sei se Lourenço estivo en Santiago. É novela histórica e novela de iniciación e de aventuras. Por non fuxir das etiquetas. O conflito bélico, a guerra civil de Portugal… dan moito xogo. O que dis é, si, na primeira parte do libro. Na segunda xa hai unha reflexión sobre a guerra que non é a dun rapaz. Os labregos sendo utilizados como carne de cañón e despois abandonados, porque quedabas tolleito e tiña que coidarte a túa familia. Ninguén máis miraba por ti. Dicías na presentanción no Airas Nunes que o mellor fora mergullarse no xeito no que vivían, na vida cotiá. Alén de batallas e intrigas palacianas. Nese sentido, hai moitos detalles. Como o que cheira un cuarto despois de ser compartido por varios homes… que daquela non se lavaban moito. Sitúo esa anécdota na casa de Rodrigo de Trastámara, que non a teño situada historicamente. Eu póñoa na Algalia de Arriba. Creo que non é inverosímil… Pero si, interesábame moito a historia humana: como vivían, como comían, como amaban… "Interesábame moito a historia humana: como vivían, como comían, como amaban..." Iso ten, ademais, relación coas túas dúas primeiras novelas. Como o feito de ser unha narración coral, sobre todo cara ao final. Especialmente interesante é a voz de María, a Balteira. Contrasta moito con outras personaxes femininas. Na primeira parte hai un narrador en terceira persoa que conta a historia e as aventuras dun xograr. Na segunda pareceume máis interesante que houbese distintas perspectivas sobre a realidade. A Balteira é unha personaxe moi potente, cunha mentalidade avanzada para a época. Afástase do modelo de muller recatada e submisa que está máis presente na poesía popular. No modo provenzal, porén, a muller é o cumio da beleza física e moral e o trobador, que ten que ter mesura, non debe nin dicir o seu nome. O xogo do amor é outro dos temas que aparecen no libro. Na visión popular, nas cantigas de amigo, a rapaza vai á fonte, á romaría… Todo é máis sinxelo. No amor provenzal, a muller é señora (senhor), e o home é o seu vasalo, porque eran realmente mulleres que tiñan poder: mulleres herdeiras, donas das propiedades. E o amor é máis requintado… e de plástico. "Na visión popular, nas cantigas de amigo, a rapaza vai á fonte, á romaría… Todo é máis sinxelo" A nosa historia, -dicías no Aires Nunes-, é para namorar do país. Pero o país foi vendido por unhas rendas. Por que escolliches esa etapa histórica? Afonso VIII -que na historia oficial é Alfonso IX- dispuxera desherdar a Fernando, fillo de Berenguela, a súa segunda muller, e deixar o trono ás fillas do seu primeiro matrimonio con Teresa de Portugal. Pero Berenguela, que era unha estadista, negociou con Teresa para deixarlles ás fillas unha pensión a cambio dos seus dereitos, e entón Fernando, que era xa rei de Castela, sucede ao seu pai na coroa de Galicia e León. Se non fose así, tería mudado bastante a historia. Escollín esa época histórica porque cadraba co esplendor da lírica galego-portuguesa. A propia guerra dos Castelos foi tratada nas cantigas. Predominaba a crítica ao Boloñés, Afonso, o candidato apoiado pola Igrexa, e non a Sancho II. E iso que era unha época de crise, con moita inseguridade nos camiños. A Igrexa interviña entón moito nos asuntos de Estado, aceptando ou anulando matrimonios e así pechando vías de sucesión. "A Igrexa interviña entón moito nos asuntos de Estado, aceptando ou anulando matrimonios" Sae tamén Afonso X. O rei culto. Que non foi o mellor para Galiza tampouco. Si, é que esa imaxe del sempre metido entre música e poemas é enganosa. É moi ditador, non dubida en machucar a quen faga falta para cumprir os seus obxectivos. Era moi ambicioso. Quere controlar non só a Península, senón ser a cabeza do Sacro Imperio Romano. E as Cantigas a Santa María son tamén un xeito de disputarlle o poder a Santiago, que estaba controlado polo poder eclesiástico. A etapa medieval é bastante frecuente como tema da nosa literatura. Pero con outros enfoques, como a materia de Bretaña. Seguimos a precisar ir a ese tempo para reforzar a nosa identidade? O pasado de "esplendor"... Non hai tanto desta etapa. Si se contou a historia de Xelmírez, por exemplo. Eu penso que é unha etapa moi interesante. Non por unha cuestión de vanagloria, e nunca mellor dito. Pero é que coñecer a nosa historia é moi importante. Naquel momento, se querías trobar tiñas que facelo en galego porque era a lingua de prestixio. Non ten sentido ter oculto ou descoñecer quen somos. "Eu penso que a medieval é unha etapa moi interesante. Non por unha cuestión de vanagloria, e nunca mellor dito" Mais que a literatura fose parte da construción nacional galega, nese sentido, tamén puido ser nalgúns aspectos unha limitación para a súa autonomía. Que pensas disto? Non creo que fose así. Todas as literaturas procuran a súa historia. É a identidade literaria dun pobo. Xa o facía López Ferreiro a fins do XIX… Despois tamén se falou desde a literatura de épocas posteriores, as guerras irmandiñas… Non creo que fose unha limitación. É que había unha carencia nese sentido. É interesante saber de onde vimos. Dicía Gracia Santorum na presentación que era o teu mellor libro. Non sei, pero se cadra si é o máis complexo. Pode selo no aspecto da documentación. Non coñeces os datos da xente da que falas, nin sabes como vivían. Por iso eu reivindico especialmente os investigadores que se dedicaron a deitar luz sobre a vida cotiá. Non todo é batalliñas. Lin artigos e teses feitas en Santiago, na Coruña, en Porto… e no Brasil. "Eu reivindico especialmente os investigadores que se dedicaron a deitar luz sobre a vida cotiá" Estaría ben poder ler o libro en portugués padrón. Pois non penses que atopei moito sobre o mesmo tema que trato eu na literatura portuguesa. Se o hai, eu non o coñezo. Estaría ben ter unha versión na outra variante da nosa lingua, si. Aínda que o mundo editorial portugués non está moi ben neste momento.


Summary: O líder cubano pronunciouse por vez primeira a respeito dos contactos bilaterais entre Cuba e a administración Obama.

"Defenderemos sempre a cooperación e a amizade con todos os pobos do mundo e, entre eles, os dos nosos adversarios políticos". Así se pronunciou Fidel Castro a respeito do novo período de relacións entre A Habana e Washington. Fíxoo através dunha carta remitida á Federación estudantil universitaria de Cuba --e publicada no portal de información Cuba Debate-- na que expón o seu "posicionamento esencial" fronte ao desxeo das relacións políticas e diplomáticas. Castro afirma de maneira taxativa. "Non confío na política dos Estados Unidos nen compartillei unha palabra con eles". Porén, deseguido acrecenta "sen que isto signifique, nen moito menos, o rexeitamento a unha solución pacífica dos conflitos ou perigos de guerra". Fidel Castro defende na súa misiva a "solución pacífica e negociada aos problemas" entre os EUA e " calquera pobo de América Latina", non só Cuba. Solucións que, apunta, deben axustarse aos "principios" do marco xurídico internacional. "Defenderemos sempre a cooperación e a amizade con todos os pobos", acrecenta, tamén cos "nosos adversarios políticos". "Defenderemos sempre a cooperación e a amizade con todos os pobos", dixo Fidel Castro, tamén cos "nosos adversarios políticos" Castro amosa na súa carta o humanismo que impregnou tradicionalmente o seu pensamento político, "os graves perigos que ameazan hoxe a humanidade terían que ceder paso a normas que fosen compatíbeis coa dignidade humana", sinala. "De tales dereitos non está excluído ningún país". Nas verbas do ex-presidente cubano mantense o conflito que atinxiu ambos os dous territorios durante máis de medio século e que, para alén do bloqueo económico, comercial e financeiro imposto á illa, incluíu intervencións militares como a invasión de Bahía Cochinos ou a Crise dos Mísis. Malia a súa crítica e escepticismo a respeito da política internacional estadounidense, Fidel Castro amosa o seu apoio ás negociacións iniciadas polo goberno da illa. Neste senso, di, "o presidente de Cuba", apunta en relación a Raúl Castro "deu os pasos pertinentes de acordo ás súas prerrogativas e ás facultades que lle conceden a Asemblea Nacional [de Cuba] e o Partido Comunista".


Summary: Polo día da Ilustración, a Biblioteca da Galiza inaugura esta quinta a exposición "Cándido Fernández Mazas: signos dunha quimera".

Con motivo do día da Ilustración, a Biblioteca da Galiza inaugura a exposición "Cándido Fernández Mazas: signos dunha quimera". Esta mostra, composta por documentos, libros, imaxes e obras do ilustrador na colección do Arquivo da Galiza, poderá visitarse até 10 de maio. Obradoiros e outras actividades nas bibliotecas públicas e escolas de deseño completan esta efeméride que conmemora o nacemento de Castelao. O día da ilustración é unha iniciativa promovida pola Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI) que procura reivindicar a disciplina, especialmente desatendida desde unha perspectiva histórica, lembrando cada ano unha figura relevante. Desde AGPI, a debuxante Beatriz Lema sinala a pertinencia de homenaxear en 2020 Fernández Mazas, pois trátase dun "autor moi descoñecido, mesmo polo público profesional". Beatriz Lema sinala a pertinencia de homenaxear en 2020 Fernández Mazas, pois trátase dun "autor moi descoñecido, mesmo polo público profesional" Cándido Fernández Mazas (1902 -1942) foi colaborador en publicacións como Nós ou Alfar. Etiquetado na xeración do 30, renovadora da plástica galega, a súa "participación nas vangardas foi fundamental", sinala o investigador José Manuel Bouzas, bo coñecedor da súa obra. Os corenta anos de vida dividiunos entre ilustración e escrita, co compromiso político de esquerdas sempre presente. Asinou baixo distintos pseudónimos en xornais como La Zarpa, Galicia, El Pueblo Gallego ou Política. Deixou tamén "algunhas das cubertas de libros máis importantes do momento, mesmo de Europa", apunta Bouzas. Na súa opinión, habería que preguntarse "por que artistas vangardistas de primeira coma el reciben un tratamento de segunda".


Summary: A Asociación Monte Pindo Parque Natural organiza un roteiro o sábado 13 de setembro para conmemorar o primeiro aniversario do lume que arrasou o Olimpo Celta.

A piques de se cumprir un ano do incendio que arrasou durante catro días o Monte Pindo, a Asociación Monte Pindo Parque Natural convoca un roteiro, (13 de setembro) co que conmemorar o aniversario do desastre. A actividade, que reinicia as accións após un período de inactividade na zona para "permitirmos que de maneira natural o monte fose recuperándose", asegura Mario Maceiras, secretario da Asociación. Logo dun ano do acontecido, desde Monte Pindo Parque Natural aseguran que a zona "se vai recuperando" malia, denuncian, "a inoperancia da Xunta". A Xunta mantén o veto sobre o programa de voluntariado SOS Monte Pindo E é que 355 días despois do incendio o goberno galego non deseñou ningún programa de recuperación do monte nen permitiu tampouco que, através do programa de voluntariado SOS Monte Pindo, fose a propia veciñanza a que iniciase as tarefas de reforestación. "Continúan sen levantar o veto", explica Maceiras en conversa con Sermos Galiza ao tempo que critica que a administración autonómica non dese resposta até o momento "ás chamadas" que desde o Concello de Carnota e distintos movementos sociais veñen facendo a prol da "extinción do convenio que liga a xestión do Monte Pindo á Xunta". A Xunta nen fai nen deixa facer Mario Maceiras exemplifica a "falta de interese" amosada polo goberno de Alberto Núñez Feijóo en relación co Olimpo Celta coa actitude da actual responsábel de Conservación da Natureza, Verónica Tellado, quen chegou a asegurar @s representantes da Asociación que "de se declarar algún Parque Natural nesta lexislatura, non sería o Monte Pindo", subliña Maceiras. A Xunta de Galiza declinou catalogar o Pindo como Parque Natural e rexeita extinguir a concesión que lle outorga a xestión deste espazo Esta actitude do executivo galego confronta coa axilidade amosada perante a destrución da Igrexa da Virxe da Barca (Muxía), ardida tamén hai un ano. En relación con este santuario --propiedade da igrexa católica-- a Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria financiou o proxecto de rehabilitación con fondos públicos. Unha proposta pola que pagou máis de 21.000 euros. En troca, e embora contar coa xestión do Monte Pindo, "non fixo nada", salienta Maceiras, para recuperar o espazo ecolóxico único que representa o Olimpo Celta. Ao tempo que tampouco escoitou as demandas sociais e políticas que reclaman a catalogación do Pindo como Parque Natural. Unha figura que dotaría este territorio dun órgao de xestión e o "financiamento preciso para estudar as problemáticas existentes" e axir perante elas. Naquela altura, o Partido Popular impediu catalogar a zona como "catastrófica" rexeitando activar unha partida orzamentaria que paliase as consecuencias do incendio. Os eucaliptos ocupan o espazo do carballo anano Ao longo desta ano, alertan desde a Asociación Monte Pindo Parque Natural, no monte están a aparecer "especies alóctonas" que, quer pola acción humana ou de maneira natural, están a substituír a vexetación autóctona, especialmente o carballo anano, que unicamente se atopa nesta zona. "Principalmente é eucalipto", explica Mario Maceiras, quen salienta os riscos destas "especies pirófitas" de se producir de novo un incendio. Desde a Asociación exixen á Xunta a eliminación destes exemplares e a repoboación coa vexetación propia do Pindo se ben desde o goberno galego non teñen previsto iniciar ningunha actuación neste senso. Así é, que o movemento veciñal insta a administración a devolver a xestión do Pindo "a quen ten vontade" por recuperar este espazo natural e ecolóxico único.


Aquí en Alabama nunca pasa nada. En realidade agosto nunca será un mes, tan só a elipse nun sutil tránsito cara a nada. FLASHFORWARD, "PROLEPSE" no antigo dialecto eurogrecolatino, aquela greguería irreversíbel. Serán ELLOS, os elegantes, os listos, os más mejores, eses eternos aprendices do idioma inglés con convencida mirada chinesa no sometemento humillante do inferior en plano picado Circa 0202 A. C. C. (Antes de todo Cristo Crucificado) Lembro cando vivirei en Missouri, Alabama, no estado sureño do hemisferio norte da segregación. Hermano, separar es tan sano... es lo mejor. Talibán tú. Borriquito como tú. Tururú. Daquela, as beirrarúas quedarán rixidamente circunscritas aos verdadeiros posuidores copyright right right tea party all right da verdade verdadeira. Así son ELLOS, os ilustres homes varóns machos machotes soberanos do mundo hispanohablante, exclusivos emisarios no idioma monolingüe. Serán ELLOS, os elegantes, os listos, os más mejores, eses eternos aprendices do idioma inglés con convencida mirada chinesa no sometemento humillante do inferior en plano picado. ¡Olé! Naquela altura os lombos serán xa pura reverencia afeita aos contornos do káiser alemán. Como non podería ser doutra forma, as Reais Academias e a Tuna Compostelana correrán a mandar adhesión. Decreto Lei. Amén. A liberdade liberalista consistirá na ausencia de límites de velocidade nas autoestradas de pago para a mínima minoría, así que polos carreiros lamacentos iremos o resto todas e todos nós A liberdade liberalista consistirá na ausencia de límites de velocidade nas autoestradas de pago para a mínima minoría, así que polos carreiros lamacentos iremos o resto todas e todos nós; xente vella en idade de xubilación sen retiro, desempregados, cifras de inmigrantes ilegais en estudos demoscópicos, parados, mulleres, parados, profesionais en risco de escravitude, homosexuais ou heterosexuais non chapados e contrachapados á antiga prescrición; enfermeiros, desempregados, xornalistas, mestres, desempregados, dependentes desafiuzados de corpo e vivenda, estudantes, mineiros, desempregados, científicos, parados, prostitutas, médicos, cadáveres de mulleres con fetos en proceso de aborto, artistas, máis desempregados. Amén. Cando a diferenza sexa a maioría, esta quedará excluída do único. Decreto Lei. O goberno estará, coma sempre, facendo os deberes con ademán de neno titorizado no castigo: copiando oitenta e oito mil millóns de veces Donde dije digo, digo Diego. Hablemos con la propiedá cervantina que da la lengua común. O Decreto Lei 8/0202 obrigará a que os mamíferos funcionariais que aínda traballen no eido da servidume usen nos espazos comúns o brazalete co "P" de Puta Borralla Púb(l)ica. Cómpre marcar a diferenza co límite de déficit púb(l)ico como corresponde. Que se jodan. O único que vén interesando algo é a reinvención dunha nova lingua coa que obrigar a repetir punto por punto os mesmos erros que se cometerán no período de entreguerras, nos momentos prebélicos mundiais a grande escala? Será naquel verán do sur, ai Alabama, aquí nunca pasa nada, cando prohibirán vivir sen decatarse, cando o estado das autonomías quedará relegado a unha combinación en liña de bingo na lotaría, cando dixeron que habería que cambiar os plans de estudo por seren plans e ademais ousaren pretender a aprendizaxe. E xa metidos en fariña, evitar a análise da historia, porque en efecto, de que servirá estudar o futuro se en realidade este é algo moi vello e xa pasado, cando ademáis o único que vén interesando algo é a reinvención dunha nova lingua coa que obrigar a repetir punto por punto os mesmos erros que se cometerán no período de entreguerras, nos momentos prebélicos mundiais a grande escala? Grecia foi o camiño de referencia, pasiño a pasiño, paseniño, unha brétema abafadiza e nunca inesperada. Mollou sen que se notase. Toda catástrofe debe facer constar o seu particular Amancer Dourado para entrar nos parámetros requeridos pola Troika Naquela altura Krugman, o ianqui malnacido e traidor, terá que calar baixo o inerte neboeiro do verán no sur confederado da recuperación imposíbel; para todo o demais pasarán o rato pasmando coas mañas de Feij009 mirando de trucar con botox electoral as regras da forza da gravidade porque ao cabo, o presi & team teñen corazonciño de rato genovés e tamén lles doe nos adentros da ialma gallega cando ven que as carnes van caendo polo propio peso do tempo. De sobremesa ofrecen a enésima reinvención en territorio Far West de como vir a bater a chanca coa ascendencia galega como pretexto para reinventar o baltarismo, ese xénero, ou ir mirando se tal de adiantarse á era louzanista, o caso ir metendo o fusiño. Donas e cabaleiros, Universal Pictures Serie B presenta a Mario Conde en cómo hacer experimentos agitando gasesosa y dinamita a un tiempo; o dito: toda catástrofe debe facer constar o seu particular Amancer Dourado para entrar nos parámetros requeridos pola Troika. Se Mario non o consegue, que por favor veña xa Julio Iglesias do ganchete de Juan Pardo ou que se nos deixen de lerias e resuciten dunha vez a Charlon Heston para que nos veña a presidir a asociación do rifle. Entrementres, a curia andará celebrando a aparición milagreira do Códice Calixtino traendo ás Pussy Riot para amenizar a espera da recuperación por bronquite de Tom Jones en Compostela Entrementres, a curia andará celebrando a aparición milagreira do Códice Calixtino traendo ás Pussy Riot para amenizar a espera da recuperación por bronquite de Tom Jones en Compostela. Esas seguro que no te pisaron colegios para señoritas como dios manda. Le temps s'en va e Walter Benjamin repite insistente que para mañá non haberá prognóstico. Se cadra coincide co mesmo pasado de trasantonte. ¿Cómo están ustedes? ¡Bieeeeeeeeennnnn!.


Summary: Publicamos a seguir un escrito do historiador Bernardo Máiz Vázquez que foi encamiñado á redacción de Sermos Galiza como réplica ao artigo "Nacionalismo a man armada", de Cilia Torna, texto sobre a participación de galeguistas na loita armada contra a ditadura.

Bernardo Máiz Vázquez (1950) é un historiador ferrolán, autor, de entre outras obras, Resistencia, guerrilla e represión. Causas e Consello de Guerra, Ferrol 1934-1955 (2004, A Nosa Terra) e Castelo de San Felipe: cárcere e morte (2010, Embora). Este é o texto que encaminhou á Redacción de Sermos Galiza: "Primeiro con interese e despois con sobresalto, veño de ler na edición dixital de SERMOS GALIZA do día 27 deste agosto un articulo de Cilia Torna (supuño é seudónimo), sobre nacionalistas galegos na guerrilla antifranquista e quedo desacougado, e, si, tamén molesto. Debo sinalar que non é a primeira vez que me sucede con algunha entrega de amateurs metidos a historiadores da nosa contemporaneidade, ás veces, no seu protagonismo, xente perigosa para a historia de Galiza. Neste caso, por descoñecemento ou a mantenta, a/o autora/autor do artículo erra-imaxina-manipula a verdade e a historiografía. Por descoñecemento ou a mantenta, a/o autora/autor do artículo erra-imaxina-manipula a verdade e a historiografía Por suposto que sobre a loita armada antifranquista en Galiza e sobre o mínimo do nacionalismo galego nela aínda queda moito por escribir, mais seica e disque algo vai feito dende que na década dos setenta comezamos investigar dúas persoas e despois, brillantemente, tantas outras, editando ducias de libros e folletos, rodando varias películas, montando exposicións sobre a oposición galega ao franquismo, labor, publicacións e difusión que o/a tal Cilia semella -falsamente- descoñecer, pois se non é pouco intelixente o que escribe no último parrafo e pouco ou ningún favor lle fai ao meu amigo Uxío Breogán Diéguez citándoo como única referencia. Finalmente, non se pode andar a querer descubrir América, ou a pólvora, unha ducia de veces ignorando as navegacións ou experimentos químicos anteriores".


Summary: O BNG pediu un posicionamento das forzas con representación no Parlamento da Galiza en contra do acordo da Asemblea de Madrid sobre a ilegalización de partidos soberanistas como pode ser o propio Bloque. Só o PP votou en contra.

O PP foi a única formación representada no Parlamento galego e que se posicionou en contra da proposición non de lei do BNG que pedía a reprobación do acordo de Vox, PP e Ciudadanos na Asemblea de Madrid a favor da ilegalización de formacións independentistas e soberanistas. O deputado do BNG Luís Bará afirmou que o PP goberna coa "ultradereita" aprobando medidas en contra dos dereitos das mulleres e a democracia pero tamén en Galiza están introducindo os "cabalos de Troia, fascistas, de ultradereita e machista cando pola porta de atrás falan do veto parental ou o inexistente síndrome de alienación parental". Bará reiterou que a "democracia é máis grande que España" pero ao Partido Popular parece que lle costa entendelo e preguntou de que lado están, en contra ou " do lado da democracia e do autogoberno de Galiza tamén cuestionados por esas forzas coas que pacta o Partido popular". Após agradecer o apoio dos grupos parlamentarios da oposición, o deputado nacionalista lamentou o voto en contra do e asegurou que con este proceder, o PPdeG "queda retratado".


Summary: Hai algo máis dunha semana, o Ministerio de Fomento celebraba os 25 anos da chegada do AVE a España. A realidade de Galiza, e máis concretamente da comarca de Ferrolterra, é ben distinta. Por non se tomar as medidas precisas, Ferrolterra está sen unha conexión ferroviaria útil para a cidadanía.

A rede ferroviaria galega ten implantado un modelo que só se relaciona con Madrid, sen importar como son as conexións vía férrea co resto das cidades galegas. A comarca, por suposto, non se libra deste tráxico modelo. Como xa puxo de relevo Sermos Galiza, Galiza queda fóra do Corredor Atlántico e o modelo que temos só une entre si as cidades da Coruña e Vigo, e elas as dúas con Madrid. Non hai conexións dignas da Coruña con Ferrol, nin conexións de Vigo co Norte de Portugal por que non interesa. O que lle está a interesar aos gobernos do Estado é comunicar TODAS as cidades coa capital do estado. Ferrolterra illada da Galiza A cidade departamental é unha urbe controlada polo propio estado mais que a ten abandonada e marxinada. Así se reflicte nas súas comunicacións coa Coruña por tren: para chegar á Coruña saíndo dende Ferrol dispoñemos de 3 trens de Media Distancia que fan as paradas intermedias da comarca, son nas horas da tarde e o custo anda nos 4€. Os outros 4 trens que saen en dirección á Coruña dende Ferrol realmente teñen destino Madrid, son trens Alvia, turista con enlace, ou é o Tren Hotel, que saen en horario de madrugada, de mañá, outro de tarde e o último á noite. Estas viaxes teñen un custo que andan nos 12€, e no que por riba elimínanse as paradas intermedias, só paran en Pontedeume, Betanzos e Betanzos-Infesta. A isto temos de sumarlle o tempo que se tarda en facer estas viaxes (debido ás escasas velocidades que poden tomar os trens) que é o redor de unha hora ou hora e media, dependendo do tipo de tren en que se viaxe. Porén queda claro que hai máis interese en comunicar Ferrol con Madrid que coa Coruña ou co resto da Galiza. Polo feito de non querer facer un tren competitivo fronte á opción de autocarro ou dos vehículos proprios, en 1995 Renfe intentou eliminar estes servizos. A Xunta, por presión política, aceptou pagar a Renfe parte dos custos para que non fosen eliminados. Durante estes anos eses cartos puideron servir para facer e pagar unha compañía ferroviaria galega, mais esa nunca foi unha opción. Un novo modelo do ferrocarril O modelo de trazado ferroviario que teriamos que aplicar non pode estar en base a chegar a Madrid, debería estar en función de chegar ao resto das cidades e lugares da Galiza. Para iso teriamos de coller o trazado actual, rectificarlle as curvas, poñer dupla vía, polo que terían de ser reconstruídas as pontes todas, facer unhas estruturas adecuadas ao medio pero de nova andamiaxe, teríase que electrificar e poñer unha variante a Betanzos, e non termos de entrar en Betanzos-Infesta. Como tamén deberían facer paradas os autocarros cerca dos apeadoiros, así como lugares de estacionamento para carros e bicicletas, ou un posto de empréstamo de bicis para que os viaxeiros podan intermodalizar as súas viaxes e lles sexa máis cómodo. Nos orzamentos do estado de 2010 (BOE n.º 309, 24/12/2009) había unha partida destinada ao corredor do Eixo Atlántico Ferrol-Coruña de 4 millóns de euros, dos que non se gastou nada, agochouse nunha gabeta e nunca foi ditaminada. Uns presupostos que poderían ter sido úteis para mellorar as vías, electrificalas ou cubrilas como mínimo, nun primeiro momento, entre a estación e a Ponte das Cabras por ser o tramo de menor impacto. Agora estase a pagar o que noutro momento do pasado algúns se negaron a facer, por seguir cos preceptos que lles daban en Madrid. Nos orzamentos do estado de 2010 (BOE n.º 309, 24/12/2009) había unha partida destinada ao corredor do Eixo Atlántico Ferrol-Coruña de 4 millóns de euros Pero chegou o momento de que o estado vai ter que facer algo na comarca, xa que empeza a haber problemas serios na rede ferroviaria, como son, por exemplo, o caso das pontes de Neda e Pontedeume. Estas pontes necesitan dunha nova estrutura ou como mínimo un mantemento. Debido ao seu deterioro, xa non poden aguantar máis de cinco anos sen que teñan de ser reparadas. Estamos nun momento crítico da infraestrutura, xa que ou nestes cinco anos pecha ou será vítima de remendos inúteis. O problema de Feve O caso de Feve aínda é máis agudo que o anterior. Nas vías de Feve non se investiu nada, nin sequera o que se planificara investir con fondos europeos, que se trataba de facer unha dupla vía, electrificación da rede… A táctica da empresa é a de expulsar os viaxeiros e logo dicir que non é viábel porque non é utilizada. Cada vez recórtanse máis liñas e quedan uns horarios ínfimos. Polo que a cidadanía cada vez a utiliza menos. Convértese así nunha roda sen fin. Actualmente a liña que vai dende Ferrol até San Sadurniño é a que ten máis combinación de horarios, aínda que non se axustan moito a horarios laborais ou escolares. Esta liña fai paradas nos apeadoiros máis accesíbeis da comarca (S. Xoán, Santa Icía, Xuvia, Sedes, Pedroso…). A táctica da empresa é a de expulsar os viaxeiros e logo dicir que non é viábel porque non é utilizada Nos días laborais hai uns doce traxectos entre Ferrol e San Sadurniño, saíndo o primeiro ás 6:30 da mañá e o último ás 21:30, tendo o traxecto unha duración media de 25 minutos. E comparando co traxecto en autocarro ou mesmo no propio carro afórrase moito tempo, xa que é un traxecto rápido. Se callar sería unha boa opción se esquecésemos que estes trens teñen moitas deficiencias, os seus horarios non son nada puntuais, sen falar de algún que outro incidente que poida acaecer e deixe os viaxeiros parados e teñan de ser recolocados noutro tren e ás veces noutro tipo de transporte. A isto hai que sumarlle que moitas veces a xente que esta esperando nos apeadoiros intermedios encóntranse de que o tren elimina esa parada, quedando sen servizo. Pero se comparamos agora o traxecto de Ferrol até Ribadeo nun día laboral as frecuencias horarias redúcense a máis da metade. O primeiro horario é ás 8:20 e o último ás 19:05, e a viaxe ten unha duración de algo máis de tres horas. Algo que non é nada útil para poder ter unha boa comunicación entre as cidades. Agora que Feve e Renfe son a mesma empresa, esta podería acometer certas solucións, como pode ser acomodar servizos de unha a outra. Así un estudante de Ribadeo tería a opción de coller un tren até Ferrol e de alí a Coruña nun espazo curto de tempo e podéndolle saír así unha viaxe máis económica. Pero a realidade é outra ben diferente. A Xunta non quere competencia ningunha, e menos en relación a rede ferroviaria, como si teñen outras comunidades como Murcia, Euskadi ou Catalunya. Isto podería ser a salvación para que as cidades galegas puideran ter unha alternativa ao tráfico rodado e á aglomeración urbana de carros, podendo seguir comunicadas. O tren a Caneliñas Este é o outro tema clave do tema ferroviario na comarca. Ferrol ten un porto exterior, ao que lle falta unha peza importante. Sen ela o porto é un contrasentido. Falta unha conexión ferroviaria. Que, din, vai comezar neste mes de maio. A Xunta non quere competencia ningunha, e menos en relación a rede ferroviaria, como si teñen outras comunidades como Murcia, o País Vasco ou Catalunya O principal problema non é a conexión en si, senón a falla dunha boa boa rede ferroviaria até chegar ao porto, para que leve as mercadorías ao resto de Galiza e do estado. As vías férreas polas que ten de saír o comercio están nun estado deplorábel. Amais de que realmente non fai falla unha conexión ferroviaria ao porto exterior, cando o acceso ferroviario ao porto interior tampouco se utiliza. E vese, nas propias dársenas baleiras, depósitos enormes de madeira. A este problema súmaselle o trazado, un trazado sur que levanta un viaduto de catro piares na dársena da Malata e un túnel baixo os montes de Brión, o que terá un impacto medioambiental bastante forte. E poderá ser o fin do marisqueo da Malata, así como da vida da enseada que poderá quedar seca. Unha enseada que xa de por si ten bastantes problemas de limpeza e que sofre verquidos, pero na que sorprendentemente aínda hai un banco marisqueiro. No 2013, nunha visita da ministra de Fomento, Ana Pastor, ao verse aclamada polos colectivos que piden o trazado norte para o tren ao porto exterior quixo falar con varios representantes das diversas asociacións contrarias ao modelo proposto. Propúxolles que estudaría a proposta, e que non pretendían destruír nada, senón todo o contrario. Mais o trazado a construír nuns días vai ser o dito nun primeiro momento, o trazado sur. Deste xeito é como Ferrolterra permanece illada por vía ferroviaria, sen un servizo de clara utilidade pública, baseada nos intereses de Madrid e sen poder comunicarse ben coas cidades máis próximas a ela e que poderían dar máis beneficio económico a comarca. Para que isto non aconteza é necesario darlle un pulo importante para que poida competir cos demais servizos públicos por estrada, tanto en prezo como en tempo, e a idea de chegar a Coruña en media hora deixe de ser un soño e pase a ser unha realidade. A comarca merece uns servizo ferroviarios de calidade.


Summary: Débora Campos é activa cidadá da Galiza exterior. Xornalista, membro da RAG e presidenta da Asociación Internacional de Estudos Galegos, cociña dende Bos Aires o A Fondo desta semana.

Campos é filla da emigración. Nacida en Bos Aires, de nai e pai galegos, coñece de primeira man a vivencia do país ao lonxe. Nela abonda o A Fondo desta semana. O caderno de análise de Sermos Galiza, nesta entrega dedicado ás comunidades galegas no exterior, chegará a quinta feira aos quiosques do país, conxuntamente co número 120 do semanario. -Comunidades galegas emigradas é un tema abondo amplo. Como decidiches concretalo na coordenación deste A Fondo? -Dalgunha maneira busquei achegar o lado B desas comunidades galegas emigradas. Saír do estereotipo. Toda a Galiza sabe qué é o Centro Galego de Bos Aires, pero moitos galegos descoñecen o traballo extraordinario que fai o Instituto Santiago Apóstol polo ensino en galego na diáspora. Velaquí o punto de vista. -Será un A Fondo para desmontar tópicos, para coñecer novas caras da emigración… -Esa foi a intención, cando menos. As comunidades galegas perviven no mundo, pero tamén agroman outras maneiras da emigración, outras maneiras de ser cidadáns galegos fóra da Galiza. "Esa foi a intención, desmontar tópicos. As comunidades galegas perviven no mundo, pero tamén agroman outras maneiras da emigración, outras maneiras de ser cidadáns galegos fóra da Galiza." -Que persoas colaboraráhn neste suplemento? Por que pensaches nelas? -Poderedes ler dúas historias da emigración máis recente: unha que chega á Galiza, a do escritor Eduardo Estévez, e outra que sae da Galiza, a do escritor Francisco Castiñeira. Dúas historias de vida, cunha profesión en común, pero camiños opostos (ou non tanto?). Logo, os alumnos e as alumnas do A Fondo quinto ano de bacharelato da única escola galega oficial fóra da Península, o Instituto Santiago Apóstol, contarán por que están formándose en galego na cidade de Bos Aires. Dende os Estados Unidos, o profesor Gabriel Rei-Doval, un dos grandes impulsores do galego nese país, dá conta dunha operación académica moi audaz: a visibilización dos estudos galegos como disciplina científica na maior potencia do mundo. E, para pechar, a especialista Micaela Fernández Darriba bota unha ollada á emigración en clave feminina. Porque pasan os anos, pasan as xeracións e as mulleres seguimos sendo as que fomos. GALEGAS EMIGRADAS -É, a das mulleres emigrantes, unha historia aínda por coñecer? -É unha historia por coñecer. O traballo de Micaela Fernández Darriba leva anos percorrendo esas historias anónimas, tanto como fai o colectivo de galegas emigradas Herbas de Prata por traballar con elas na autoestima e na visibilización das problemáticas que lles son propias. Non chega unha edición de A Fondo, tristemente, para mirar un universo tan enorme. -Que supón, hoxe en día, ser muller e emigrante? -Supón ser invisíbel para as narracións canónicas sobre o tema. Supón o mesmo que ser muller e traballadora, ou muller e ilegal, ou muller e científica: traballar o duplo para que che paguen o mesmo que aos teus compañeiros; postergar calquera proxecto familiar porque as empresas non son moi sensíbeis a estes desexos persoais; e supón, como ben di Micaela Fernández Darriba, ser unha trapecista sen rede. "Ser muller e emigrante supón ser unha trapecista sen rede" EMIGRACIÓN E ESCRITA -Francisco Castiñeira fala dende a súa experiencia de escritor e emigrante. É este un binomio con características específicas? -O que fai especial a historia de Francisco Castiñeira é que el escolleu funcionar como escritor dentro do sistema literario galego vivindo en Alemaña. Esas maneiras da pertenza, da cidadanía, son sempre desafiantes porque os Estados non son tan flexíbeis e aínda pensan as nacionalidades e os dereitos en función de relacións que xa non existen. Por outra banda, a historia de Francisco Castiñeira funciona en diálogo coa do escritor Eduardo Estévez, que fixo un camiño oposto: de América Latina á Galiza, do castelán ao galego. Porque tamén él é un poeta galego, pero porque si, porque lles gusta, porque lles peta e queren e dálles a gana. "Galiza é un pobo espallado no mundo. Un pobo que escribe, que fai música, que ten empresas e fai negocios. O día que o goberno galego se decate dese potencial, outro galo cantará" -Na túa opinión, que achega a escrita dende a emigración á literatura galega? -Achega a certeza de que a Galiza é moito máis cun recanto da península Ibérica. Galiza é un pobo espallado no mundo. Un pobo que escribe, que fai música, que ten empresas e fai negocios. O día que o goberno galego se decate dese potencial, outro galo cantará para todos vós e todos nós. -Eduardo Estévez fálanos dunha emigración de ida e volta ao longo do tempo, cando el emigrou á Galiza da que proviña a súa familia. Por que decidiches abordar esta realidade no A Fondo? - Sobre todo porque a emigración é moito máis doada hoxe e moito máis flexible. É dura coma sempre foi. É unha merda porque quen marcha faino porque non atopa o que necesita na súa terra. Pero as maneiras da cidadanía son hoxe moitas e moi interesantes. E falo da cidadanía pero tamén das profesións e dos lazos familiares. FACER HOXE AS AMÉRICAS "Fai máis polo futuro e a visibilización da Galiza Rei Doval co seu proxecto académico de creación dun MLA Galician Language, Literature and Culture Forum, que calquera político que asina un acordo no exterior que logo ninguén lembrará" -Foi esta unha situación que se deu a coñecer sobre todo nos anos do boom económico en España e do "corralito" en Arxentina. Segue a producirse? -Prodúcese á inversa. Vemos chegar cada semana mozos e mozas españois que desembarcan en América Latina cunha formación profesional que os seus devanceiros nin imaxinarían daquela e coa mesma necesidade dun futuro. As crises, cada vez máis, son un magnífico negocio que uns fan hoxe alá, mañá aquí, para que os ricos sexan máis ricos e os pobres máis pobres. Unha crise non é outra cousa que unha extraordinaria transferencia de riqueza dunhas mans ás outras. E aí andamos os galegos hoxe e os latinoamericanos onte: dun sitio para outro, vítimas deses sementadores de tempestades e os seus operadores políticos. -Que motivou a escolla de Vítor Freixanes como entrevistado neste A Fondo? -Víctor Freixanes e o equipo da Editorial Galaxia están levando adiante unha verdadeira cruzada. Na metade da crise, sen débedas nin grandes ocos financieiros, saen ao mundo a capitalizar esa presenza galega, sementada en décadas e décadas de emigración polo mundo adiante. O selo Mar Maior, que xa foi presentado en Bruxelas e en Madrid e que vai dar os seus primeiros pasos nos vindeiros meses na Arxentina, é unha aposta por interpelar aos lectores do mundo dende a nosa célula de universalidade que é a Galiza. Aos lectores galegos ofreceranos a posibilidade de mercar libros en galego a través dunha plataforma dixital. E aos lectores arxentinos, ou madrileños ou belgas, achegaralles na súa lingua o mellor dos escritores galegos. -Que supón unha iniciativa como a que promove Gabriel Rei Doval en Estados Unidos, o proxecto académico de creación dun MLA sobre Literatura, lingua e Cultura Galega nos Estados Unidos? -Supón, nin máis nin menos, que existir como tema, como desafío, como interese no corazón do sistema científico mundial. Fai máis polo futuro e a visibilización da Galiza Rei Doval co seu proxecto académico de creación dun MLA Galician Language, Literature and Culture Forum, que calquera político que asina un acordo no exterior que logo ninguén lembrará. Porque aí estase sementando futuras investigacións, futuros papers, futuros galicianistas que miran o que temos con admiración e interese. Ben o di mellor ca min: "Galicia, coidamos, debe adquirir entidade de seu e ofrecer por si mesma e sen peaxes externas unha contribución relevante ós debates culturais, literarios e lingüísticos neste subcontinente norteamericano que lidera tantos ámbitos no mundo académico internacional".


Summary: O presidente da Xunta participou nun acto xunto á vicepresidenta do Goberno español no que insistiu en vellos discursos contra os adversarios e nas escusas para diminuír a presenza da lingua galega, sen referencias ao desemprego ou á crise. "Somos unha parte de España", dixo.

O presidente do PPdeG, Alberto Núñez Feijóo volveu teimar no discurso de atacar aos rivais electorarais en base a esaxeracións sen fundamento e pediu o voto d@s galeg@s ante as eleccións europeas do día 25 de maio para que non representen a Galiza "nin os amigos de Bildu nin os de Resistencia Galega", en alusión ao BNG e tamén a AGE. Nun acto electoral celebrado no pavillón de deportes municipal de Ourense, xunto coa vicepresidenta do Goberno de España, Soraya Sáez de Santamaría, Feijóo pediu a pouco máis dun millar de asistentes, que se mobilicen para "dar un último impulso" ao PP. "Temos que volver confirmar que en Galiza somos o partido maioritario e que en España seguimos sendo o da maioría e todo iso xogámonolo o día 25", engadiu. Feijóo aproveitou o Día dás Letras Galegas para insistir tamén en realidade paralelas e falou da "data do idioma que caracteriza ao noso pobo", e defendeu a "liberdade para usalo" cun "bilingüismo cordial". "Porque somos un pobo e queremos que nos vexan como o que somos, unha parte de España,", asegurou.


Summary: A banda de Arlington (EUA) actuará este domingo en Vilaxoán, onde incendiará o escenario coa súa proposta na que o reggae ensambla co hip-hop, o rock e sons latinos.

Soja (Soldiers of Jah Army, verso dun tema de Peter Tosh), un dos principais referentes mundiais do regage, visitará Galiza no que pode ser un dos concertos do ano no noso país. Será no marco das Revenidas, o festival de Vilaxoán que xa hai tempo que gañou a pulso un posto entre as mellores citas musicais de Galiza, e non só. Soja actuará este domingo 23 a partir das 23:00 horas nun escenario, o das Revenidas, afeito a aturar festa e baile a rachar. Traerán a súa proposta na que o reggae serve para ensamblar sons e actitudes diversas que van desde o hip-hop e o rock até o espíritu do hardcore. Unha oportunidade única para quen se achegue até a vila arousá para gozar dunha das propostas máis innovadoras. Desde o seu nacemento en Arlington (Virxinia, EUA) en 1997, Soja levan realizando xiras por todo o mundo, converténdose nun dos referentes mundiais do novo reggae. O último dos nove álbumes na súa discografía presentouse en agosto do 2014; Amid The Noise and Haste. Teñen levado numerosos recoñecementos e mesmo foron nominados aos Grammy. Mais Soja non é o único prato apetitoso deste Revenidas15: De Banda Bassotti a La Raíz, de Heredeiros da Crus a Los Chikos del Maíz, pasando por Nao, Terbutalina, Zoo ou The Mahones, entre moitos outros. E, ademais, circo na rúa, sardiñada...


Summary: Tralo efectista despregue de medios para repatriar e tratar os dous relixiosos españois da afección de ébola, calquera diría que aos responsábeis do Sistema Nacional de Saúde non lles doen prendas con tal de salvar unha vida. No balance das xerencias hospitalarias e dos servizos públicos de saúde pesa moito o resultado da ecuación custe-beneficio.

Hai apenas uns meses que Antonio A. V., un doente de 70 anos aqueixado dun tumor gastrointestinal en fase mestastásica chamado GIST, viu como o Sergas rexeitaba a solicitude do seu oncólogo para tratalo con regorafenib, a súa única oportunidade terapéutica despois de que deixara de respostar aos demais tratamentos. A razón esgrimida foi que ese medicamento, aplicado xa nos Estados Unidos, Xapón ou Canadá, non está aínda homologado en Europa. Poderían terllo concedido por uso compasivo, tal como lle concederon a Miguel Pajares a súa dose de zmapp, só testada con animais, para tratar o ébola. Pero non o fixeron. Pouco antes de que Miguel Pajares fora repatriado, Rafael, enfermo de cancro de próstata de 68 anos tratado no CHUAC, denunciou publicamente que tras un longo ano de trámites burocráticos, o Sergas denegoulle a abiraterona solicitada polo seu urólogo. Este mismo medicamento, de eficacia probada, fóralles denegado dous anos antes a, alomenos, catro enfermos do CHUS que deixaran de respostar á quimioterapia convencional. A Manuel, un dos afectados, estábaselle suministrando ketoconazol como única opción terapéutica. Se buscan vostedes no VADEMECUM que é o ketoconazol atoparán que se trata dun "antimicótico para o tratamento de fungos e levaduras". Leron ben —e non, non estamos en África. Hai máis casos. Está M. González, enfermo de cancro de próstata a quen se lle negou o tratamento con abiraterona despois de que deixasen de funcionar os inhibidores hormonais previos á quimioterapia. No seu caso a decisión tomouna a sanidade madrileña, a mesma que decidiu desaloxar os doentes da sexta planta do desmantelado Hospital Carlos III para aloxar os dous relixiosos e dispensarlles todos os coidados necesarios para devolverlles a saúde. Está Mikel Z., un home de 50 anos a quen o servizo de saúde do País Vasco lle denegou o acceso á pirfenidona, único medicamento capaz de retardar a progresión da fibrose idiopática que padece, mortal de necesidade, malia ter sido aprobada hai tres anos pola Axencia Europea do Medicamento e estar actualmente dispensada en países tan lonxanos como Francia, Alemania, Reino Unido ou Italia. Están Mario Cortés e os miles de enfermos de hepatite C, privados do acceso a sofosbuvir, un medicamento capaz de erradicar esta doenza no 95% dos casos, pero cuxo uso compasivo está sendo denegado na maioría das CCAA, que fan caso omiso das recomendaciones da AEMPS (véxase a denuncia da Asociación Española para el Estudio del Hígado). Tralo efectista despregue de medios para repatriar e tratar os dous relixiosos españois da afección de ébola, calquera diría que aos responsábeis do Sistema Nacional de Saúde non lles doen prendas con tal de salvar unha vida Tralo efectista despregue de medios para repatriar e tratar os dous relixiosos españois da afección de ébola, calquera diría que aos responsábeis do Sistema Nacional de Saúde non lles doen prendas con tal de salvar unha vida. Pero, visto o visto, calquera diría que según que vida. Porque os outros enfermos —os de cancro, os de hepatite C, os de fibrose idiopática, os de esclerose múltiple…—, eses cidadáns anónimos que pagan relixiosamente os seus impostos en España, esperan coa vida en vilo a que se lles dispensen os tratamentos que tan urxentemente necesitan. Estoutros enfermos, que non valen nin un titular do telexornal, tamén van morrer sen que as autoridades sanitarias aceleren o movemento dun só papel para impedilo. No balance das xerencias hospitalarias e dos servizos públicos de saúde pesa moito o resultado da ecuación custe-beneficio Sabemos que as razóns non confesadas desta situación son de índole económica. Estes tratamentos son caros e no balance das xerencias hospitalarias e dos servizos públicos de saúde pesa moito o resultado da ecuación custe-beneficio. Pero despois do esforzo económico e loxístico realizado para tratar sanitariamente a dúas persoas, vai ser moi difícil explicar por que os outros enfermos non son merecentes dun esforzo semellante.


Summary: César Santiso, concelleiro da coalición na Coruña, presenta unha moción para o seu debate no pleno. O obxectivo é potenciar a agricultura ecolóxica, crear novas oportunidades de emprego e recuperar espazos para a cidadanía.

O grupo municipal de Esquerda Unida – Os Verdes na Coruña presentará unha moción para crear unha rede de hortas urbanas na cidade a partir dos espazos verdes infrautilizados, abandonados ou degradados. Así, segundo a formación, ademais de ofertar unha actividade alternativa de lecer, deporte e contacto coa natureza, como a horticultura, posibilita ás persoas máis necesitadas unha fonte adicional de recursos. Así mesmo, defende a coalición, deste xeito fomentaríase a agricultura ecolóxica. O voceiro de EU-V, César Santiso, lembrou en rolda de prensa que preto do 20% da poboación coruñesa se atopa en risco de exclusión social, e dicir un de cada cinco coruñeses están no limar da pobreza por mor da crise e a conxuntura económica. Así mesmo, explicou que as hortas urbanas fan a función de formación para persoas desempregadas "de cara a facilitar a súa reconversión cara unha actividade primaria como a agraria que inexorabelmente debemos retomar e que axudará a cambiar o modelo produtivo". Esquerda Unida salienta que o sector da agricultura ecolóxica leva décadas en constante crecemento, incrementando o pasado ano a súa facturación nun 28%, uns 22 millóns de euros en Galicia Esquerda Unida salienta que o sector da agricultura ecolóxica leva décadas en constante crecemento, incrementando o pasado ano a súa facturación nun 28%, uns 22 millóns de euros en Galicia, e incrementando as terras cultivadas nun 8% até acadar 15.300 hectáreas, das cales máis de 12.000 se atopan en Lugo e Ourense. A formación de esquerdas subliña que a agricultura ecolóxica utiliza técnicas sustentables e menos dependentes do petróleo, con ausencia total de pesticidas, plagicidas e agroquímicos, "o que permite ofertar produtos diferenciados de maior calidade, sans e respectuosos co medio ambiente, ademais de avanzares na soberanía alimentar ao evitar a dependencia das grandes multinacionais agroquímicas". César Santiso afirmou que "esta é una iniciativa eficiente que reutiliza espazos para goce da cidadanía, esperamos que todos os grupos políticos da corporación teñan altura de miras e apoien esta proposta que supón beneficios para a cidadanía".


Summary: Prevén tramitala de maneira urxente para que os seus efectos teñan valor antes de 2013. O PSOE propón obrigar os bancos a ofrecer períodos amplos de cotas brandas aos hipotecados con problemas económicos.

Goberno e PSOE puxéronse de acordo para impulsar unha lei con carácter de urxencia que permita frear a sangría dos desafiuzamentos. A vicepresidenta, Soraya Sáenz de Santamaría, reuniuse coa vicesecretaria xeral do PSOE, Elena Valenciano, durante máis de dúas horas nun encontro que, segundo fontes coñecedoras del, terminou cun acordo de fondo e de forma por parte de ambas as dúas partes. O Goberno e o principal partido da oposición están de acordo en que a reforma se tramite de maneira urxente para que os seus efectos poidan ter valor antes de final de ano O Goberno e o principal partido da oposición están de acordo en que a reforma se tramite de maneira urxente para que os seus efectos poidan ter valor antes de final de ano. Polo momento, as negociacións implicaron tan só os dous principais partidos políticos a pesar de que este mesmo mércores o líder de IU, Cayo Lara, pediulle a Rajoy na Moncloa que non o mantivese á marxe do acordo. A luva lanzouna Alfredo Pérez Rubalcaba durante o debate da pasada semana no Congreso, onde convidou o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, a traballar xuntos para buscar solucións ao drama hipotecario que atravesan moitas familias. Logo dos xestos de Rajoy e Rubalcaba na tribuna, a vicepresidenta do Goberno telefonou a Elena Valenciano e quedaron para reunirse esta semana. Se as intencións dos dous principais partidos chegan a bo porto, esa futura lei sería o primeiro grande acordo entre Goberno e oposición desde que Rajoy é presidente. O PSOE propón obrigar os bancos a ofrecer períodos de cotas brandas prolongados aos hipotecados con problemas O PSOE propón obrigar os bancos a ofrecer períodos de cotas brandas prolongados no tempo a aqueles hipotecados que non poidan facer fronte aos seus pagos. Segundo a proposta socialista, o banco e o seu cliente deberán retomar a relación de pagos normal cando a situación económica do hipotecado permítao. No seo do PP son conscientes da necesidade de pór freo a unha escalada de desafiuzamentos que saben irá en aumento, creando un evidente conflito social. Os dirixentes populares non ocultan xa que o código de boas prácticas bancarias, impulsado por Rajoy, é ineficaz na loita contra os desafiuzamentos, xa que non obriga ás entidades bancarias a practicamente nada.


Summary: O Tribunal Supremo descarta aceptar a petición a favor da ducia de condenados polo proceso soberanista de Catalunya.

Os fiscais do Tribunal Supremo oponse á concesión dos indultos solicitados a favor das e dos 12 políticos condenados pola súa participación no 'procés' soberanista de Catalunya, debido á gravidade dos feitos e a que non atoparon razóns de xustiza, equidade ou utilidade pública que xustifiquen aplicar a medida de graza, segundo consta nos informes que elaboraron para cada un deles. O Ministerio Público negouse a informar favorabelmente sobre estes indultos, nin sequera de forma parcial, alegando que "esta institución ten un carácter excepcional e só cando concorran circunstancias moi especiais de xustiza, equidade ou utilidade pública -que aquí non se aprecian e que nunca se deben identificar con motivacións de índole política ou derivadas de acordos políticos- pode servir para adecuar as penas previstas". "As penas impostas non se poden considerar inxustas en atención á gravidade dos delitos cometidos, tampouco adoecen de falta de equidade, xa que cumpren rigorosamente co principio de proporcionalidade das penas", indican. Tamén aluden a que as sancións permitir "soster a utilidade pública desta iniciativa de graza non é o máis recomendábel cando se pretendeu a ruptura do marco básico regulador da convivencia democrática". Falta de arrepentimento Presentáronse peticións de indulto para o ex vicepresident catalán, Oriol Junqueras; as e os ex conselleiros Dolors Bassa, Joaquim Forn, Josep Rull, Raül Romeva, Jordi Turull, Santi Vila, Meritxell Borràs e Carles Mundó; os líderes sociais Jordi Cuixart e Jordi Sànchez; e a ex presidenta do Parlament, Carme Forcadell. No caso de Junqueras, a Fiscalía engade que segundo os informes da prisión, non se menciona que acredite arrepentimento polos feitos cometidos.


Summary: A CIG Saúde denuncia a convocatoria de milleiros de prazas nas Forzas Armadas mentres en Galiza se destruíron en catro anos 3.000 empregos na sanidade pública.

"Obsceno". Así tildan desde a central sindical nacionalista o anuncio feito público polo Ministerio español de Defensa no que informa da convocatoria de 4.000 prazas para o exército en 2014. Un feito que converte, segundo o propio goberno español, a Defensa como o "principal oferente de emprego" para este ano. CIG-Saúde lembra que na Galiza se destruíron 3.000 postos de traballo en sanidade desde 2011 Desde a CIG-Saúde denuncian que "nun contexto de crise económica como a que se vive, a poboación precisa cando menos duns servizos públicos fortes que cubran as necesidades básicas (sanidade, educación, servizos sociais...)" e non, sinalan, "convocatorias de prazas para as Forzas Armadas, servizo totalmente prescindíbel, que non achega nada ao benestar da cidadanía". A central sindical lembra que através do Real Decreto 30/2011 e dos sucesivos orzamentos, o Goberno estatal conxelou a cobertura de prazas de emprego público, limitándoas ao 10% de reposición no caso de servizos esenciais como é a sanidade, o que supuxo a destrución de 3.000 postos de traballo nos últimos tres anos. "Está claro", aseguran desde a CIG-Saúde, "que para este Goberno é máis esencial un exército e o armamento que unha sanidade pública de calidade para toda a poboación" e por iso, indican, "o Estado español vende armas a Israel coas que poidan asasinar en Gaza persoas indefensas, moitas delas nenos e nenas".


Summary: O chamado sector crítico acudirá ao Congreso do PSdeG cunha muller de perfil baixo en Galicia, pero que articula unha estratexia a longo prazo. Cumpríronse os prazos e as expectativas dalgúns nomes destacados na formación. Pachi Vázquez terá rival

Funcionou a máquina do chamado sector crítico do PSdeG. Movéronse as pezas e hai candidatura alternativa a Manuel 'Pachi' Vázquez á secretaría xeral dos socialistas galegos. Será Elena Espinosa, exministra con José Luis Rodríguez Zapatero, a elixida por ese polo disconforme coa dirección actual para abrir as fiestras da formación e deixar entrar ese cambio ao que aspiran moitos membros da mesma. A nova confirmouna Europa Press con fontes internas da formación. Espinosa, política cun perfil baixo en Galicia, toma a palabra e deberá explicar por que a súa é mellor candidatura que a de Vázquez. Como indicou Praza, esta é, en todo caso, unha operación a dous tempos. O primeiro é o propio Congreso Nacional, no cal concorrerán dúas persoas: Pachi Vázquez e Elena Espinosa. Aínda que a persoa elixida polos críticos -neste caso a exministra- non lograse o cargo que actualmente desempeña Vázquez, unha porcentaxe importante de apoios abriríalles o camiño ao segundo momento, o dunhas eleccións primarias para decidir o candidato á Xunta. Así o apuntaron a este diario fontes internas do partido, que cren que nese momento si habería claras posibilidades de formular unha alternativa ao exalcalde de cara ás próximas eleccións autonómicas.


Summary: Pola crise derivada da pandemia do coronavirus

O Foro Económico da Galiza actualizou as súas previsións económicas para este ano, de forma que estima que a caída do Produto Interior Bruto (PIB) galego polo impacto do coronavirus oscilará entre 8,5% e 12,7%. Hai xusto un mes, o Foro Económico cifraba o descenso da economía galega para 2020 entre 5,6% e 7,4%, unha previsión que vén de empeorar. O feito é que as afectacións "están a ser máis prolongadas e intensas do que prevían as primeiras análises". Estes economistas avisan de que Galiza enfronta "un shock económico" durante 2020. De feito, consideran "indispensábel" evitar un novo confinamento, pois afirman que podería acentuar o retroceso do PIB até 19%. Así, debuxan dous escenarios probábeis en función da intensidade do impacto da pandemia, cun horizonte de recuperación a medio prazo. Para iso utilizáronse dúas metodoloxías, a primeira consiste en anticipar a evolución trimestral ao longo de 2020 en 30 ramas de actividade e, por outra banda, utilízase un modelo de equilibrio xeral dinámico que anticipa a reacción dunha economía ante unha perturbación exóxena (a COVID-19). No escenario A prodúcese unha diminución do PIB do 8,5%, no que se recuperarían no último trimestre as taxas intertrimestrales positivas. Esta é a perspectiva "optimista" pola que apostan os analistas da economía galega e que se produciría se se respectan as medidas sanitarias e se a evolución da pandemia mantense no ritmo de contención actual. Diferentes escenarios No segundo escenario considérase que os efectos da Covid-19 van máis aló do confinamento e da consecuente imposibilidade de traballar, cunha alteración do funcionamento normal da economía no terceiro e cuarto trimestre. Os datos son peores e estímase que a caída do PIB chegaría a 12,7%. Neste caso non se produciría recuperación no último trimestre do ano e habería que esperar ao primeiro trimestre do 2021 para ver taxas positivas. Así mesmo, o Foro Económico analiza que ocorrería se houbese un rebrote de contaxios no outono, coa consecuencia dun novo confinamento. Este caso, habería un "gravísimo efecto" para a economía galega, que tería unha contracción de en torno ao 19%. Os estudos que analizan a evolución dos distintos sectores sinalan que no estado de alarma o impacto máis relevante produciuse nas actividades de hostalaría, lecer e restauración; así como no comercio non vinculado a actividades esenciais e na industria de fabricación de automóbiles. Este informe de conxuntura contou co profesor da Universidade de Vigo José María Da Rocha Álvarez, ademais do equipo habitual coordinado por Fernando González Laxe, Santiago Lago, José Francisco Armesto e Patricio Sánchez Fernández.


Summary: 170.461 pacientes agardan en toda Galicia para acceder ás consultas hospitalarias, 21.470 deles e delas tres meses ou máis. As áreas sanitarias de Compostela, Vigo e Ourense rexistran os maiores incrementos. O tempo medio de espera, con todo, descendeu lixeiramente

Un total de 170.461 pacientes están en Galicia en lista de espera para acceder a consulta de especialidades hospitalarias, segundo os datos feitos públicos polo SERGAS o pasado venres. A cifra amosa unha evidente tendencia á alza nos dous últimos anos, dende os 133.302 que se rexistraban en decembro de 2014 e os 163.272 de decembro de 2015. O incremento nos dous últimos anos é do 27,88%. O tempo medio de espera en Galicia, con todo, descendeu lixeiramente neste período, pasando dos 50,3 días de 2014 e os 51,4 de 2015 ata os 47,3 de decembro de 2016. Ferrol (65 días), Vigo (59) e A Coruña (53) son as áreas sanitarias cun tempo de espera maior, mentres que Ourense (32) e Pontevedra-Salnés (29) pechan a lista. En canto ao número total de pacientes en espera, as áreas sanitarias de Compostela (+48%), Ourense (+42%) e Vigo (+28%) rexistran os maiores incrementos, aínda que en todas as zonas se produce un aumento: Pontevedra (+22%), A Coruña (+21%), Lugo (+18%) e Ferrol (+17%) No que respecta aos e ás pacientes que pasan máis de tres meses na lista de espera, en decembro de 2016 sumaban 21.470 en toda Galicia, un pouco menos que doce meses antes, pero case cinco mil máis que en decembro de 2014. Por área sanitaria destacan Vigo (8.450), A Coruña (6.368) e Ferrol (4.038), co maior número de persoas nesta situación.


Summary: A Agrupación Cinematográfica Galega puxo en marcha o proxecto Arquivo Galego de Cine Doméstico, un repositorio de filmes amateurs, gravados en 16 milímetros ou Super 8, e que se poden consultar online. Falamos con Pablo Gómez, un dos seus membros

As imaxes da memoria teñen movemento, teñen sons, teñen cores e texturas. Nos últimos anos numerosas iniciativa puxeron en marcha procesos de recuperación e catálogo de arquivos fotográficos, alén doutros ligados a publicacións impresas e outros documentos. Pero a memoria audiovisual galega polo de agora redúcese principalmente ás imaxes do No-Do, aos arquivos de TVE ou da TVG, xa a partir de 1985 neste caso. Está aquí a memoria oficial, a memoria institucional, así coma o relato xornalística. Pero que pasa coa memoria do cotiá, coas imaxes familiares coas olladas non oficiais? As cámaras de cinema comezáronse a facer populares e domésticas coa extensión do Super 8. Só uns poucos afeccionados contaban con algunha, pero as súas gravacións supoñen hoxe o arquivo máis fiel de como se vivía na Galicia dos anos 50, 60 ou 70. O que ofrecen é a dixitalización de balde do filme, que lle entregan de volta aos seus propietarios xunto coa película orixinal. Eles só quedan cunha copia dixitalizada Os promotores da Agrupación Cinematográfica Galega, con sede en Vigo, botaron a andar recentemente o Arquivo Galego de Cine Doméstico, un repositorio, dispoñible online, no que irán colgando e xeolocalizando as películas que vaian recuperando, ben como resultado das súas procuras, ben porque os seus propietarios se puxeron en contacto con eles. O que ofrecen é a dixitalización de balde do filme, que lle entregan de volta aos seus propietarios xunto coa película orixinal. Eles só quedan cunha copia dixitalizada, para a súa difusión na web ou simplemente para o seu arquivo (se os donos rexeitan difundila). "Somos un grupo de xente que sempre nos dedicamos ao audiovisual, sexa como freelances, sexa como contratados, e na nosa actividade sempre fomos traballando con formatos antigos nas nosas pequenas producións", destaca Pablo Gómez, un dos seus promotores. Entre os filmes que xa se poden ver na web, destacan a imaxes dun safari gravado en África en 1975 ou outra película filmada por un galego en Bulgaria. Ademais, no seu arquivo hai moitos materiais que proceden de galegos emigrados, por exemplo en Venezuela, traballando en vilas de produción petrolífera, ou en Arxentina. Tamén as imaxes dunha balea disposta a ser despezada nunha vila mariñeira galega. Ou a visita da rei Juan Carlos a unha localidade galega en plena Transición. "Hai cousas marabillosas", conta Pablo Gómez, "vodas, comuñóns, bautizos, festas, comidas no campo... Cine familiar completamente, pero estes filmes son un cine absolutamente existencialista, retrata o acto de existir na súa esencia máis clara" Pero, sobre todo, hai imaxes do dia a día, vídeos familiares que foron gañando valor co paso dos anos e das décadas, e que vistas dende o presente adquiren unha grande importancia mesmo antropolóxica. "Hai cousas marabillosas", conta Pablo Gómez, "vodas, comuñóns, bautizos, festas, comidas no campo... Cine familiar completamente, pero estes filmes son un cine absolutamente existencialista, retrata o acto de existir na súa esencia máis clara". Engade que "son películas que teñen todas as características do cinema privado: o tipo de gravación, o punto de vista, a ubicación da persoa que grava. Por exemplo, na película da visita do rei, o estilo é o punto de vista é moi diferente á da gravación institucional". "Temos moito traballo de dixitalización por diante, pero como aínda non temos financiamento, máis que o que achegamos nós mesmos, imos moi de vagar", explica: "Temos a esperanza de conseguir dentro de pouco unha máquina dixitalizadora, para escanear fotograma a fotograma, porque até agora viñemos dixitalizando a través de proxección. Daremos un salto importante en termos de calidade". Tamén teñen a intención de poñerse en contacto cos colectivos de emigrantes galegos noutros países, para atopar máis material fílmico. Pablo Gómez engade que "non temos apoios institucionais, polo de agora. Non os buscamos nin eles nos buscaron a nós. Pero non nos interesa a axuda institucional se perdemos autonomía. Queremos manter a nosa independencia". En calquera caso, si que botan en falla un meirande compromiso das institucións no proceso de recuperacións destes materiais. Semella que a memoria audiovisual é a grande esquecida, e polo se agora só se está arañando a superficie: "Hai moitas iniciativas de recuperación de arquivos fotográficos, pero parece que non pasa o mesmo cos arquivos fílmicos. Parece que as institucións non o entenden, cando en realidade é o mesmo: 24 fotografías por segundo", di Pablo Gómez. "Hai moitas iniciativas de recuperación de arquivos fotográficos, pero parece que non pasa o mesmo cos arquivos fílmicos. Parece que as institucións non o entenden, cando en realidade é o mesmo: 24 fotografías por segundo" Outra xente está a traballar nesta mesma dirección, un camiño no que os coruñeses Lili Films (Ángel Rueda e Fernando Pujalte) foron pioneiros hai uns anos, e no que tamén está inmerso o Proxecto Socheo da Guarda. O seu responsable, Xurxo Chirro, destacaba que "vivimos nunha sociedade onde hai unha profusión desmesurada de imaxes e, para darlles maior utilidade, hai que atopalas, clasificalas, ordenalas e poñelas a disposición de posibles interesados. A idea e intentar rescatar o pasado, reestruturalo no presente e redimensionalo cara ao futuro". E sinalaba que o proxecto quere sinalar tamén a "fraxilidade" da memoria, que pode ser salvada e difundida grazas ás novas ferramentas tecnolóxicas dispoñibles.


Summary: A estas alturas, a Xunta xa tramitou 1.907.909 Certificados Covid. Porén, continúa a vacinación daquelas persoas que perderan a quenda e as que demandaron atención mediante o sistema da autocita.

A campaña de vacinación fronte á Covid-19 abeira xa o 90% da poboación considerada diana e 2.202.695 persoas, segundo as autoridades sanitarias, xa dispoñen da pauta completa. Na última xornada recibiron a segunda picada 1.994 persoas, polo que o 89,74% das galegas e os galegos aos que vai dirixido o proceso actual contarían cos fármacos para reducir o seu risco fronte ao contaxio do coronavirus. Ademais, estes números facilitados este sábado pola Consellaría de Sanidade, implican que foran tratados o 81,58% dos habitantes da Galiza. Segundo o Cronómetro de vacinación, o persoal sanitario administrou 4.287.354 doses dos distintos fármacos do total de 4.352.189 chegadas ao país até o momento.Por grupos de poboación, en función da súa vulnerabilidade, segundo a idade contan con pauta completa 1.998.348 persoas, así como 15.647 cidadáns de alto risco; 17.594 dependentes non institucionalizados; e 26.600 persoas que si residen en institucións.Así mesmo, no que alude á probabilidade de exposición, contan coa pauta completa 72.823 profesionais do ámbito sanitario e 27.245 do socio-sanitario; ademais de 44.070 traballadores esenciais. En calquera caso, volve facerse chamamento para acudir ao sistema de autocita para poder vacinarse. Xunto coas galegas que están a recorrer a esta ferramenta, están sendo inoculados os fármacos a aquelas cidadás que entraron na recuperación da axenda por non poder ir nas súas correspondentes quendas de idade. Ao tempo que continúa o proceso, a Xunta explicou que na actualidade xa leva emitidos un total de 1.907.909 Certificados Covid, dos que 1.836.990 foron certificados de vacinación, 43.405 de resultado de proba diagnóstica e outros 27.514 comprobantes de ter superado a enfermidade.


Summary: O festival adíase até 29 de xuño ao 2 de xullo de 2022

O Resurrection Fest Estrella Galicia decidiu adiar a súa edición deste ano a 2022 ante a situación actual pola pandemia do coronavirus, do mesmo modo que ocorreu en 2020 coa suspensión do festival. Así, a 15ª edición do Resurrection Fest realizarase do 29 de xuño ao 2 de xullo de 2022, na fin de semana habitual dos últimos anos. "Afortunadamente, cremos que esta será a definitiva, xa que por fin vese a luz ao final do túnel grazas á vacinación masiva e esperamos que nos próximos meses volvamos á normalidade", valora a organización nun comunicado. Sobre o cartaz de 2022, avanza que será "moi bo", no que se manterán "moitísimas" bandas e haberá "novas sorpresas". "Será un dos mellores carteis que xamais tivemos, e esperamos anuncialo proximamente". A organización lamenta que a suspensión do festival durante dous anos producira "perdas millonarias e de moitos postos de traballo", case 4.000 entre directos e indirectos, afirma. Devolución de entradas Igualmente, todas as entradas para o festival (abonos, Resucamp, viaxes) serán válidas o ano que vén sen necesidade de facer nada. Así, o festival chama a que se garden as entradas para poder "seguir adiante con forza e facer a edición máis épica" da súa historia. Agradece que o ano pasado as devolucións fosen "mínimas". Dado que as entradas están esgotadas, o festival explica que habilitará proximamente unha plataforma para revender eticamente e de maneira segura os pases a algún amigo ou familiar, ademais de poder tramitar a devolución da entrada sen problema. "Vémonos en Viveiro!", conclúe a organización.


Summary: O Campionato de España, escaparate galego.

A capital andaluza, Sevilla, acolle o LII Campionato de España de Inverno Júnior Sub-23 e sénior, onde participarán 845 deportistas pertencentes a 113 clubs de todos os currunchos do Estado que se darán cita no Guadalquivir ao seu paso pola illa da Cartuxa. Alí, a representación galega estará formada por 30 equipos e 273 padexeiros e padexeiras, o que supón 32% do total de participantes. Esta competición desenvolverase ao longo de todo o día tanto mañá sábado como o domingo 20 de marzo, coa novidade de que a clasificatoria para as finais de 5.000 metros será sobre a distancia de 3.000 metros en liña, na que obterán o pase para a final as 70 primeiras. Ademais, a categoría máster adquirirá maior protagonismo e terá as súas propias competicións por idades tanto nas embarcacións individuais como nas dobres. Na clasificación xeral por equipos o Kaiak Tudense parte con opcións de loitar polo podio, para o que contará con 27 deportistas. Os principais rivais dos do sur da Galiza serán o Club Escola de Piragüismo Aranxuez e o Club Náutico Sevilla. Outras formacións cun elevado número de participación son Fluvial de Lugo, con 22; Piragüismo Rías Baixas, con 20 e o Club As Torres, con 19 padexeiros e padexeiras. A Liga Galega de Traíñas comeza o 18 de xuño Cambiando de deporte, máis sen deixar de lado o medio acuático, a Liga Galega de Traíñas (Liga LGT) comezará a súa nova tempada o sábado 18 de xuño cunha regata de presentación. Esta campaña 2022 tamén será especial polo novo récord de participación na categoría feminina, pois serán nove as traiñeiras na liña de partida: Cabo da Cruz, Chapela, Perillo, Tirán, Ribeira, Rianxo, Pobra, Castropol e Mugardos.


Summary: A AC O Galo organiza a presentación pública do caderno crítico editado pola Fundación Moncho Reboiras. Ás 20h no Vide Vide.

Esta sexta feira terá lugar en Compostela a presentación pública do caderno "Que se agocha tras a Unión Europea? Unha aproximación crítica" recentemente editado en formato electrónico pola Fundación Moncho Reboiras, coa colaboración do Concello de Pontevedra. O acto, organizado pola Asociación Cultural O Galo, decorrerá a partir das 20h no Espazo Eno-Cultural Vide Vide (rúa da Fonte de Santo Antonio nº 10). Nel tomarán a palabra Suso Seixo, Secretario xeral da CIG e Presidente da Fundación Moncho Reboiras, Manuel Mera, director da fundación e coordinador da obra e máis Xabier P. Igrexas, co-autor do caderno. Serán presentados pola Vicepresidenta do Galo, Isabelle Kerdudo. Ao remate do acto abrirase un tempo para o coloquio entre os autores e as persoas asitentes e degustaranse uns viños galegos. A UE supón un límite para a efectiva soberanía de Galiza, de acordo cos autores A obra que se presenta pretende, segundo os autores, "achegar as principais chaves para comprendermos a orixe e desenvolvemento do chamado proceso de construción europea". No texto debúllase en chave crítica o papel económico, social e xeoestratéxico da UE e o rol que xoga a moéda única. Amais describe a denominada "troika", que lugar se lle ten asignado a nosa nación na UE e como este supón un límite para a efectiva soberanía de Galiza. Inclúe tamén unha escolma de "olladas críticas" coa UE e o euro, de autores diversos como M. Etxezarreta, Samir Amin, Ignacio Ramonet ou P. Carvalho. O caderno pódese descargar de balde (PDF) nesta ligazón.