Summary: Despois de ser interrogada polas autoridades israelís, embarcou nun avión en dirección a Madrid, onde chegará está mañá. O ex presidente tunisiano Moncef Marzouki e o deputado árabe da Knesset Basel Ghattas abandonaron tamén as instalacións nas que estaban retidos.

Ana Miranda foi xa liberada polas autoridades israelís, que a mantiñan retida na localidade de Ashdod, xunto cos restantes activistas, xornalistas e tripulación que viaxaban no Marianne de Gotemburgo en dirección a Gaza. Rumbo a Gaza, a organización que dende España dá soporte á III Flotilla da Liberdade, informa que a galega está viaxando nestes momento nun avión en dirección a Madrid, onde chegará ás 10.40 horas. O ex presidente tunisiano Moncef Marzouki e o deputado árabe do parlamento israelí Basel Ghattas tamén abandonaron xa as instalacións militares nas que estaban retidos. Onte á noite Ana Miranda xa puido falar por teléfono co consul de España en Xerusalén. O Marianne, escoltado pola Armada israelí, chegou ao porto de Ashdod ao redor das nove da noite. Aínda que o asalto foi "limpo", como destacaban as autoridades xudeas, e non se rexistraron feridos, Rumbo a Gaza informa de que un dos tripulantes si foi atacado cunha pistola eléctrica durante a abordaxe. Este luns celebráronse concentracións en solidariedade con Palestina e en apoio aos e ás activistas da Flotilla, en especial de Ana Miranda, en Vigo, A Coruña, Compostela, Ourense, Pontevedra, Ribeira e Foz. No acto celebrado en Vigo, diante do MARCO, denunciouse o asalto "ilegal e nun acto de pirataría" realizado por Israel ao barco da Flotilla cando navegaba en augas internacionais. Tamén se demandou dos gobernos galego e español que esixisen a garantía dos dereitos e a seguridade das persoas retidas, nomeadamente de Miranda, e a súa posta en liberdade. Sinalouse, igualmente, que Israel "leva décadas vulnerando os dereitos e a dignidade do pobo palestino e practicando o colonialismo coa complicidade da chamada comunidade internacional". O BNG defenderá este martes na Xunta de portavoces do Parlamento unha Declaración Institucional para que a cámara galega manifeste a súa "repulsa ante estes graves feitos e afirme "o seu recoñecemento das reivindicacións do pobo palestino e o seu dereito á autoderminación"; demandará igualmente do Executivo central que recoñeza o Estado palestino sobre as bases das fronteiras anteriores a 1967, "tal e como establece a resolución aprobada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 29 de novembro de 2012", votada favorablemente por España.


Summary: A Facultade de Filoloxía da USC acollerá, do 27 ao 30 de outubro, un Congreso que analizará, co nome de 'Alianzas e ameazas' a influenza dos Camiños de Santiago nas comunidades locais polas que pasan. Desde a Rede Galabra falan da promoción xacobea como "unha oportunidade perdida".

Que pensan as comunidades locais dos Camiños de Santiago? O fluxo de persoas peregrinas aumenta a autoestima e reforza a súa identidade propia ou, pola contra, é perturbador? A súa existencia é un incentivo para a economía e a produción local? Estas son algunhas das preguntas que tentarán obter resposta no Congreso Internacional "Comunidades Locais e Camiños de Santiago" que terá lugar na Facultade de Filoloxía da USC do 27 ao 30 de outubro. Os Camiños, impulsados desde a Xunta da Galiza como motor económico e turístico desde o Xacobeo 1993, non están exentos de conflitos que aumentaron nos últimos anos, agás coa presenza da pandemia, pola súa crecente masificación. Partindo dos estudos realizados polo grupo de investigación Rede Galabra de Estudos na Cultura, dirixido por Elías J. Torres, en Compostela, o evento científico profundará no debate do coñecemento das comunidades que viven de maneira directa e diaria o fenómeno xacobeo. Galabra, nun primeiro traballo a partir de máis de 400 entrevistas, xa descubriu algunhas das características que logo apareceron noutras investigacións. O protagonismo para as comunidades Emilio Carral, membro de Galabra e da organización deste congreso, explica a Nós Diario que a intención principal da súa realización "máis alá dos datos estatísticos habituais de visitantes" é "darlle o protagonismo ás comunidades que viven no Camiño, non ás entidades locais, como é o caso dos concellos". Unha pista sobre o desenvolvemento das comunicacións, debates e conferencias xa nos achega ao titular o propio encontro científico salientando 'Alianzas e ameazas'. Porén, buscarán tamén respostas a se merece a pena para as comunidades locais contar co Camiño, se hai interacción coas persoas que peregrinan ou se son só un fluxo de persoas que non se detén até chegar a Compostela. "No proxecto presentado hai tres meses e realizado en catro comarcas, desde Triacastela até Arzúa, observamos como hai algo diso, se cadra promovido desde a propia Igrexa que o que lle interesa é só que cheguen até a Catedral de Santiago e mesmo lles molesta que se continúe até Fisterra", explica Carral. "O Camiño pode morrer de éxito" "Constatamos como, no caso de Santiago, hai cada vez máis dificultade para o comercio local polo encarecemento dos prezos dos locais e o conseguinte desprazamento da poboación para mercar nas grandes superficies", sinala este investigador, "malia todo, vemos o Camiño como unha grande oportunidade que non vai ben encamiñada". Pon como exemplo o estudo que realizaron sobre a opinión e situación das casas de xantar no que trataron sobre que oferta culinaria tiñan, que produtos empregaban en relación á proximidade da súa procedencia e a importancia económica por estar situados na ruta Xacobea. "A primeira conclusión foi que o Camiño é unha oportunidade perdida para o desenvolvemento sociocultural", sentencia este investigador. Segundo o estudo, no Camiño a oferta gastronómica galega é moi baixa, non chega ao 30%, con pratos moi estandarizados que se repiten adaptándose "ao que se supón que queren comer". Aínda así, nas enquisas a contestación das e dos propietarios dos estabelecementos sinalaban que era moi importante apostar polo produto local "por ser un apoio á economía da zona e un indicador de sustentabilidade". Pola contra, o estudo indica que fóra do Camiño a oferta gastronómica galega era "algo superior". Tamén coincidían en sinalar que o Camiño era importante na identidade do seu municipio "cando os datos da investigación sinalaban que non deixaba se ser un transito de xente que deixaba diñeiro". Pouco gasto a primeira vez que se fai o Camiño Do traballo de investigación realizado en Compostela sacouse como conclusión económica que o gasto realizado, neste caso na cidade, era importante mais moi superior "cando a xente volvía por segunda ou por terceira vez" lonxe do "turismo a granel que se vende". Carral considera este dato relevante por ser un indicador de calidade. "Se unha persoa recunca nun destino, os comportamentos son moi distintos e os consumos son diferentes, chegando a favorecer os produtos propios" achegándose aos hábitos dos propios veciños e veciñas, "ou sexa, comportándose como viaxeiro e non como turista". O problema vén, para Carral, "cando se promove un turismo masificado que bota para atrás o de calidade". A sustentabilidade do turismo a debate No Congreso organizado pola Rede Galabra un dos temas que centrarán as diversas intervencións xirarán ao redor do turismo sustentábel e responsábel e da súa importancia para a calidade de vida das comunidades locais que habitan as diferentes localidades polas que pasan os Camiños.


Summary: Dando por feito que as matemáticas son unha ciencia exacta, a maioría absoluta con que o PP saca adiante as súas leis no Congreso español fará que a Lei Orgánica de Mellora da Calidade Educativa sexa, finalmente aprobada. Porén, na Galiza, a comunidade educativa quere facerse ouvir e facer, ao tempo, un "último esforzo" que deixe claro o rexeitamento a esta norma

Unha marcha polo ensino público o 28 de setembro, que arrincará ás 10.30 horas desde catro puntos dos arredores de Compostela e confluirá ás 12h na praza das Praterías; unha mobilización diante da consellaría de Educación o 16 de outubro; un manifesto da Cultura galega; greve en todo o sistema educativo o 24 de outubro, con manifestacións nas sete cidades e en Vilagarcía, Cee, Carballo, Lalín e A Mariña; e unha xornada de música e textos o 13 de novembro nas sete cidades. Son estas as accións de protesta que a Plataforma galega en defensa do ensino público anunciou, enmarcadas todas elas na "loita" contra a LOMCE, unha lei que o secretario xeral da CIG-Ensino, Anxo Louzao, cualificou de "letal e prexudicial para o sistema educativo galego". Canda el estiveron presentes na rolda de imprensa Carme Romero (AS-PG), Alberte Mera (Galiza Nova), Mónica Martínez (Comités), Fernando Lacaci (Federación ANPAS Compostela) e Elvira Lombao (Federación ANPAS Lugo), en representación dalgúns dos colectivos que fan parte desta plataforma. "Xa que vai nacer, queremos que naza morta", enfatizou a respeito da lei Fernando Lacaci, quen garantiu o apoio das asociacións de nais e pais a todas as accións citadas, así como o chamamento de cara á greve xeral que o 24 de outuro baleirará as aulas de todo o Estado. "A nós ninguén nos convocou; soubemos do paro pola imprensa", explicou Louzao ao lle preguntar polos contactos con outras forzas sindicais e/ou sociais que preparan mobilizacións a este respecto. Louzao lamentou que a Plataforma non fose tida en conta "malia ter organizado as manifestacións máis exitosas e a meirande parte dos actos na Galiza". Con todo, sinalou a pertinencia de confluír na mesma xornada de greve "aínda que os motivos de rexeitamento da LOMCE sexan distintos e, nalgúns casos, até antitéticos". O secretario xeral da CIG-Ensino enumerou a exixencia de "galeguización do ensino" e a "laicidade" como dúas reclamacións que se fan desde a Galiza e que evidencian "distintas perspectivas de organización" das mobilizacións en prol do ensino público. A situación particular do noso País fica reflectida neste novo curso académico, que arrincou con 3.000 docentes menos nas aulas, a aplicación do decreto do plurilingüismo, a destrución de unidades de infantil e primaria nomeadamente no rural, o mantemento dos convenios con centros privados que segregan o alumnado por razóns de sexo. Decisións todas elas estabelecidas desde a consellaría de Educación e que "adiantan a LOMCE e son diferentes ao resto do Estado". Así as cousas, como voceira das organizacións estudantís, Mónica Martínez, mostrou o apoio ás accións reivindicativas anunciadas e acusou o ministro de Educación, José Ignacio Wert, de "xogar co noso ensino, porque nos están a privar del". Concluíu Martínez sinalando que "non imos permitir que esta norma se aprobe sen que se escoite o noso rexeitamento".


Summary: Conferencias, debates, e funcións ao vivo son algunhas das actividades que conforman o programa do noveno Encontro dos Titiriteiros Galegos, que desenvolverase en Mondoñedo até mañá domingo 1 de decembro.

O noveno Encontro dos Titiriteiros Galegos desenvolverase en Mondoñedo até mañá día 1 de decembro, logo de case unha década da última edición e coincidindo co 35 aniversario da súa constitución en asociación. Conferencias, debates, e funcións ao vivo son algunhas das actividades que conforman o programa dun evento integrado por 22 das principais compañías de monicreques do país. Arturo Pérez, membro da organización, explica que o IX Encontro dos Titiriteiros Galegos nace coa vontade de "reorganizar o sector" e facer que as representacións de marionetas "volvan formar parte activa da vida cultural, especialmente no mundo rural, que é unha zona moi abandonada en canto o acceso á cultura". "Tamén pretendemos volver estar activos, activando os circuítos que tiñamos antes e abrir outros novos, e tamén queremos orzamento específico para os monicreques, é dicir, circuítos específicos que poidamos organizar, como facíamos antes", afirma Pérez, membro da compañía Spaghetti


Summary: A Fundación Franz Weber sinala que no mínimo 19 incidentes non notifican se houbo persoas feridas ou non.

A Fundación Franz Weber cifrou en 39 os accidentes de caza producidos na Galiza no período 2007-2020. Segundo a asociación naturalista, houbo 59 incidentes, con ou sen persoas damnificadas, nos que polo menos cinco persoas faleceron, 24 sufriron lesións graves e 10 de carácter leve. Ademais, sinalou que polo menos 19 incidentes non notifican se houbo persoas feridas ou non. No conxunto do Estado español, asegurou que o número de vítimas mortais ascende a 63, coa excepción de Cataluña e Euskadi, mentres que as persoas feridas serían 483. A caza tamén contamina: 25 toneladas de chumbo vertidas no monte cada ano Así, a Fundación Franz Weber destacou que "ningún deporte nin actividade ao aire libre xera tal nivel de vítimas mortais, polo que insta as autoridades a comezar a establecer controis adicionais á caza". Así, demandou a xeneralización dos controis de alcoholemia e calquera outra substancia estupefaciente a cargo dos Axentes Medioambientais, reducindo deste xeito carga de traballo á Garda Civil, así como un maior labor inspector para renovar calquera licenza de caza. De forma paralela, os naturalistas insistiron en afastar a calquera menor de idade das cacerías dado o "risco real que existe para a súa integridade física e psíquica". A organización estima, ademais, que cada cazador verte aos montes galegos, cada tempada de caza, perto dun quilogramo de chumbo, que correspondería a unha media de 30 disparos con diferentes pesos de municións.


Summary: Os EUA comezaron esta semana a retirar tropas de Afganistán como parte do pacto cos talibáns asinado o 29 de febreiro. A guerra, a máis longa na historia dos EUA, agochou intereses políticos e deixou grandes beneficios para empresas militares privadas como Blackwater.

A intervención armada dos Estados Unidos en Afganistán iniciouse en 2001. Foi a resposta do daquela presidente, George W. Bush, aos ataques que o país sufriu o 11 de setembro dese ano levados a cabo con avións comerciais secuestrados. A Administración Bush culpou Osama bin Laden de ser o artífice deses ataques e os talibáns ─o movemento que gobernaba entón e desde 1996 o Afganistán─ de lle dar acubillo a el e á súa organización, Al Qaeda. Case dúas décadas despois, Washington asinou un acordo cos talibáns que podería supor o principio do fin da guerra máis longa na historia dos EUA. Para o Afganistán, porén, o conflito ten visos de continuar. O país leva máis de 40 anos en guerra continuada desde a Revolución de Saur, en abril de 1978, e a posterior invasión da URSS, en decembro do ano seguinte. Arredor de 80% da poboación nacida durante este período descoñece o que é vivir en paz. O Goberno afgán non participou das conversas nin do acordo, mais está previsto que manteña negociacións cos talibáns. O presidente Ashraf Ghani, que na segunda feira inaugurou un novo mandato, mostrárase publicamente contrario á liberación de presos desta facción político-militar fundamentalista islámica sunnita, mais as últimas informacións sinalan que houbo un cambio de postura. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Summary: A coligazón internacional prepara a nova campaña coa que tentarán rachar o bloqueo sionista imposto na Faixa de Gaza e que estará tripulada unicamente por mulleres.

A IV Flotilla da Liberdade será presentada o 8 de marzo. Coincidindo co Día Internacional das Mulleres a coligazón internacional dará a coñecer o Women's Boat to Gaza, unha embarcación tripulada unicamente por mulleres que tentará rachar o bloqueo que o Estado de Israel mantén sobre a Faixa de Gaza enviando "unha mensaxe de esperanza ao pobo palestiniano", sinalan desde a Flotilla da Liberdade. O obxectivo de Freedom Flotilla é rachar o bloqueo, amosar a solidariedade internacional con Palestina e pór en valor o papel das mulleres na loita popular Con esta iniciativa, que sitúa no centro da reivindicación ás mulleres, Freedom Flotilla quere recoñecer "as innegábeis aportacións e o indomábel espírito das mulleres palestinianas que son centrais na loita en Gaza, Cisxordania, dentro da Liña Verde e na diáspora", explica nunha entrevista publicada en Nena News a activista Wendy Goldsmith, integrante do comité canadense de Boat to Gaza. Solidariedade Neste senso, acrecenta Wendy Goldsmith, Women's Boat to Gaza, o obxectivo da campaña é tamén amosar a "solidariedade" internacional co pobo palestiniano através do "apoio das mulleres, dos homes, das organizacións non gobernamentais, grupos da sociedade civil" e dos eventos que terán lugar no marco da propia campaña "por todo o mundo". A autora do deseño que servirá de imaxe para a IV Flotilla é da activista sudafricana Atiyyah Mohamed O logotipo elixido para representar a cuarta edición da campaña internacional foi o resultado dun concurso no que participaron profesionais do deseño de todo o mundo. Finalmente foi seleccionada a proposta da activista sudafricana, Atiyyah Mohamed. A decisión respondeu á "claridade" coa que entenden recolleu o espírito do Women's Boat to Gaza. Cumpre lembrar que o pasado ano, a eurodeputada galega Ana Miranda, fixo parte da III Flotilla da Liberdade que foi interceptada e abordada polo exercito israelita a poucas millas do litoral gazatí. A tripulación, incluída a propia parlamentar do BNG, foi detida e trasladada a unha prisión do Estado de Israel desde onde foron deportad@s aos seus respectivos territorios de orixe.


Summary: Será a primeira muller en ostentar o cargo desde 1992. O líder esquerdista Jean-Luc Mélenchon augura "unha nova tempada de abuso social" após o seu nomeamento.

A ex ministra de Traballo de Francia, Elisabeth Borne, vén de ser elixida polo presidente, Emmanuel Macron, como nova primeira ministra após a renuncia de Jean Castex, que xa avanzara a súa saída mais agardou a que Macron achase unha persoa para substituílo á fronte do Executivo. A través dun comunicado recollido por France 24, o Elíseo informou de que esta decisión é "a elección da competencia ao servizo de Francia, dunha muller de convicción, de acción e de realización". Trátase, apuntaron, dunha persoa "con cultura de Estado, do territorio e da empresa". Borne será a primeira muller en ocupar o cargo desde 1992, cando o ostentaba Édith Cresson. Trátase dunha política que se integrou no partido de Macron, La République En Marche, após as eleccións presidenciais de 2017. A oposición francesa busca coalicións para vencer Macron nas parlamentarias Porén, no pasado foi membro do Parti Socialiste. Os seus antecesores no cargo, Jean Castex e Édouard Philippe, procedían de Les Républicans. Críticas de Mélenchon O seu nomeamento provocou as críticas do líder do esquerdista La France Insoumise, Jean-Luc Mélenchon, que afirmou que Borne "representa rodo o que non funcionou nos últimos vinte anos". Así, Mélenchon vaticinou "unha nova tempada de abuso social" en Francia co novo Goberno de Elisabeth Borne, que xa recibiu o encargo de designar os seus ministros e ministras e, mentres o anuncio non se faga efectivo, o equipo de Castex seguirá a gobernar en funcións. Tamén a ultradereitista Marine Le Pen considerou que esta decisión de Macron pon de manifesto "a súa incapacidade para unir e a vontade de continuar coa súa política de desprezo".


Summary: Beijing concebe Lisboa como um peão essencial no seu projeto de penetração na União Europeia. Esta terça feira, o presidente chinês Xi Jinping visitou o seu homólogo luso, Marcelo Rebelo de Sousa, no Palácio de Belém. China tenciona "aprofundar a parceria estratégia" com a UE e nessa perspectiva Portugal teria um importante papel a jogar, disse o líder da que em paridade de poder de compra já é a primeira potência económica do mundo.

Portugal vai fazer parte da Rota da Seda através do porto marítimo de Sines, uma ponte "entre Ásia e Europa", segundo a expressão empregue pelo primeiro ministro luso, o socialista António Costa. O envolvimento de Portugal na Rota da Seda —que se vai veicular através da assinatura dum acordo de cooperação, e não de integração— vai ser, porém, mais abrangente do que o de Espanha. Não é por acaso que Beijing considere Lisboa uma peça importante na sua política de expansão no continente europeu. De acordo com os últimos dados, Portugal concentra proporcionalmente o maior nível de investimento chinês no âmbito da União Europeia, a alcançar 5 por cento do PIB luso nos últimos cinco anos. China não só porá dinheiro no porto de Sines, mais também investirá num programa conjunto com Portugal —50 milhões de euros cada um dos parceiros— para o lançamento de satélites low cost. Após seu encontro desta terça feira com o presidente da República portuguesa, e numa breve comparecência perante os meios sem direito a perguntas, Xi Jinping voltou a defender o "multilateralismo e o comércio livre" como políticas que neste momento defrontam a China com os EUA de Trump. Por parte lusa, Marcelo Rebelo de Sousa também se pôs do lado contrário ao proteccionismo, mas ao tempo enfatizou que seu país tem "instituições e aliados" distintos dos chineses.


Summary: O persoal de El Ideal Gallego, Diario de Arousa, Diario de Ferrol e Diario de Bergantiños está chamado a secundar o protesto para pedir un Plan de Viabilidade que garanta os postos de traballo ao nivel de datas anteriores; o abono dos salarios adebedados e a súa regularización mensual.

CIG-Industria vén de anunciar a convocatoria dunha greve indefinida na Editorial La Capital -que publica os xornais Diario de Ferrol, El Ideal Gallego, Diario de Arousa e Diario de Bergantiños- a partir das 00:00 horas do vindeiro día 2 de setembro. Unha medida coa que se reclama un Plan de Viabilidade que garanta os postos de traballo ao nivel de datas anteriores; o abono dos salarios adebedados e a súa regularización mensual. O sindicato nacionalista denuncia que La Capital S.L. léva retrasando o abono dos salarios, "de maneira reiterada, ao longo de todo o ano 2014 e 2015 e a día de hoxe adebédanse ao persoal as mensualidades de xuño e xullo de 2015 e o 50% da paga de decembro de 2014". Persoal A CIG denuncia que, ademais, a empresa "está a acometer reducións no cadro de persoal que entende que poñen en perigo a continuidade da actividade". O sindicato destaca que embora ter solicitado ese Plan de Viabilidade e de reunirse coa empresa en varias ocasións para establecer un calendario de pagos sobre os salarios pendentes, a día de hoxe a situación continúa sendo de absoluta incerteza, tanto sobre o futuro dos postos de traballo, como para o cobro das mensualidades pendentes.


Summary: A segunda edición do xa asentado Festival Artenauta artellou un completísimo programa co mar como eixe vertebrador

Máis de 40 artistas déronse cita esta pasada fin de semana en Corcubión, no marco da segunda edición do Festival Artenauta. Un Festival das Artes da Costa da Morte que xa é unha referencia cultural en toda a zona, cun nivel envexable ata para as principais cidades do país, artellado por un pequeno grupo de brav@s "artivistas" vencelladas á Asociación Cultural Universidade Cromática das Virtudes. Un festival consolidado que serviu para integrar, concienciar e cultivar arte a través da mar, que foi a temática principal arredor da que xirou o programa. Fotos de Barca Caamaño A arte saía polas fiestras da vila de San Marcos, malia que o tempo obrigase a activar o Plan B, para facer boa parte das actividades a cuberto, volvendo a convertir a Capela do Pilar nun auténtico remanso de arte pagana. Arte e historia, como a recollida na presentación do documental interactivo arredor da Baleeira de Caneliñas; arte e cine, como o aprendido no Obradoiro de Federico A. Rioboo, ou na proxección do documental Albatross de Chris Jordan, que serviu de peche do festival. Así e todo as intervencións artísticas dos Borja Insua, Llou e compañía, instalados ao longo da vila, servían que sumerxir aos visitantes, e á veciñanza, nun ambiente vivo. O tempo, ademais deu varias treguas e permitu que a música blues dos Deteriorados se escoitase ao aire libre. Tamén Xosé Iglesias puido presentar o seu álbum ilustrado Nación Mar na rúa, e mesmo se celebrou un máis que fascinante obradoiro de cociña e cultura senegalesa coa comunidade senegalesa de Corcubión. Obradoiro senegalés O Casino acollía o mercado da arte con cousiñas de Lúa Gándara, Pelucas, LLou Insidias, Gypsea Creations, Robotizz ou os "señores importantes" de Natasha Lelenco. Mercado da arte no Casino Houbo tamén actividade na Casa da Cultura, coas dúas actuacións do grupo local, e premiado estatalmente, Farándula Velutina. Por un lado Lucía Senra Lado interpretou "Murphy" e mentres que Elisa Lema fixo o propio con "Punta, Tacón". E tamén no Cárcere Vello, co obradoiro de Serigrafía da man de Amore. A poesía, como non podía ser doutro xeito, tivo un protagonistmo singular, co divertimento llingüístico con María Lado e Lucía Aldao ou cos poemas musicados de The Inversos, con Suso Bahamonde e Eloi Traba: Os soportais da Casa da Cultura convertíronse na montaña dos Penedos na obra para cativos de Soraya Lema: Non faltou a participación da radiONeria, da man do "Sons de ninguén" de Miguel Vázquez Freire, que artellou 3 programas especiais para o festival: En defintiva, un completísimo programa que fixo gozar a centos de persoas, e que agardamos sirva para que as súas armadanzas continúen por moitos anos con este festival.


Summary: Para iso será necesario que se "incrementen" o número de doses recibidas e "a comercialización de antíxenos desenvolvidos por outras farmacéuticas".

A directora xeral de Saúde Pública, Carmen Durán, considerou que a vacinación de toda a poboación galega pode concluír "antes de final de ano" no caso de que "se incrementen o número de doses recibidas e se comercialicen antíxenos desenvolvidos por outras farmacéuticas, tal e como se prevé". Nunha entrevista concedida á Cadena Ser sinalou que resulta "indubidábel" que a vacinación na Galiza avanza "a un ritmo moi importante", e lembrou que, segundo as previsións de recepción de vacinas avanzadas polo Goberno español, as entregas de doses incrementaranse no verán, o que permitirá alcanzar a inmunidade de grupo a mediados de agosto. En canto á vacinación de menores, lembrou que xa se abordou na última comisión nacional de saúde pública e que a Axencia Europea do Medicamento (EMA, polas súas siglas en inglés) deberá pronunciarse ao respecto. Así, apuntou que a administración de doses a estas persoas podería comezar antes de finalizarse a das de maior idade, e insistiu en que se deberá decidir se se comeza coas máis maiores deste grupo ou coas que presenten patoloxías. Así mesmo, lembrou que en torno a 95% das maiores de 60 anos recibiron polo menos unha dose na Galiza, e puxo o foco na dispersión xeográfica da poboación, o que "pon obstáculos" á vacinación domiciliaria. Así, indicou que neste momento comezouse a administración de doses ao colectivo de entre 59 e 50 anos, que suma 400.000 persoas, e esperou que conclúa o próximo mes, cando podería iniciarse a vacinación dos menores de 50 anos. Astrazeneca Carmen Durán tamén lembrou que a próxima semana abordarase a vacina que se debe administrar ás persoas menores de 60 anos que xa recibiron a primeira dose de AstraZeneca na Comisión Nacional de Saúde Pública. Así, volveu a apostar por inocular a segunda dose co antíxeno da mesma farmacéutica 12 semanas despois da primeira, e lembrou que a posición que defenderá Sanidade a próxima semana alíñase coas recomendacións da EMA e a propia multinacional. A tamén integrante do comité clínico que asesora á Xunta indicou que en Israel permitiron non utilizar a máscara en espazos públicos cando se alcanzou 50% da poboación vacinada sen que se observase un aumento dos contaxios. Por iso, apuntou que cando se alcance esa porcentaxe de vacinación será preciso "ver que estudos hai sobre a mesa" sobre a capacidade para transmitir o virus das persoas inmunizadas para expor unha relaxación das medidas sanitarias. En canto á aparición de novas variantes, a directora xeral de Saúde Pública lembrou que a india "transmítese máis", pero "prevense exactamente igual", co uso de máscara e o mantemento da distancia de seguridade.


Summary: Horas antes, milleiros de persoas tomaban a residencia presidencial, no estoupido dunha revolución popular que culmina meses de protestas contra as autoridades.

O primeiro ministro de Sri Lanka, Ranil Wickremesinghe, anunciou este sábado a súa dimisión, no mesmo día do estalido dunha revolución popular despois de meses de protestas contra o Goberno pola devastadora crise económica que asola a nación. Nunha concisa mensaxe publicada na súa conta de Twitter, o presidente do Goberno anunciou a súa saída do cargo "para garantir a continuidade do Goberno, incluída a seguridade de todos os cidadáns". Horas antes, milleiros de persoas tomaban a residencia presidencial, no estoupido dunha revolución popular que culmina meses de protestas contra as autoridades pola crise económica que asola a nación, a máis grave desde a declaración da súa independencia. do Reino Unido.Unidos en 1948. A primeira hora da tarde, de feito, o edificio foi incendiado. Manifestantes toman a residencia presidencial de Sri Lanka Unha boa parte da rabia desatada pola crise económica de Sri Lanka dirixiuse cara ao presidente e á familia Rajapaksa, que constitúe a dinastía política máis poderosa de Sri Lanka, e que desde finais de 2019 ocupa os cargos de presidente, primeiro ministro, ministros de Finanzas e varios outros altos cargos do gabinete. Sri Lanka segue afundida nunha crise devastadora na que a economía colapsou por completo e na que o goberno non pode permitirse o luxo de importar alimentos, combustíbel nin medicamentos. A venda de gasolina foi suspendida, as escolas pecharon e as intervencións médicas e cirurxías están a ser atrasadas ou canceladas debido á escaseza de medicamentos e equipos, e a ONU advertiu recentemente de que o país se enfronta a unha grave crise humanitaria. O euro, en mínimos históricos, achégase á paridade co dólar


Summary: Valores naturais e varios lugares declarados de Interese Xeolóxico nun roteiro pola costa de Malpica de Bergantiños.

O concello de Malpica de Bergantiños forma parte do tramo de litoral coñecido como Costa da Morte, unha sucesión de cantís abruptos entre os que se atopan algunhas praias e que inclúe as illas Sisargas. Unha costa que acolle importantes valores naturais, protexida no LIC/ZEC e ZEPA "Costa da Morte" e con varios lugares declarados de Interese Xeolóxico ("Praia de San Miro e muíños de Ceán", "Rasas Cuaternarias do Cabo Santo Hadrián" e "Cizallas nas praias de Esteiro e Seaia"). Paraxe: Costa da Morte / Concello: Malpica / Percorrido; 36 km (en coche) / Dificultade: Baixa Dada a dificultade de acceso a moitos lugares, a lonxitude do percorrido (duns 75 km en coche), a variedade da costa de Malpica e o seu interese, propomos a posibilidade de facelo en dúas xornadas (mellor fóra de época turística), tendo como referencia a vila. Para achegármonos a algúns sitios de interese hai que facelo a pé. Se queremos facer todo o percorrido camiñando é preciso tomalo con calma para gozar das impresionantes vistas, de cada recuncho, ou dos elementos culturais, sen esquecernos dun paseo pola vila e o porto. Desde Malpica saímos pola estrada de Carballo até chegar á primeira rotonda para saír a Buño e, rodeándoa case por completo, saímos cara a Cambre. Desde Cambre podemos ir por Aviño á praia das Torradas, ou ir á praia dos Riás e achegarnos desde ela á das Torradas, camiñamos un pouco e aforramos uns quilómetros de coche. Desde os Riás temos que volver a Cambre para ir a San Miro ou, ao pouco de deixar a praia, collemos a primeira pista á dereita, de terra, en bo estado, que nos leva á estrada que baixa a San Miro, case ao pé da praia. Desde San Miro volvemos a Cambre para ir ao Ceán, ou seguimos a pista de terra que sae do remate do asfalto, que tamén nos leva ao lugar. No Ceán collemos á dereita cara a Ardeleiro e, na metade do camiño, á pista de terra, boa, pola que nos achegaremos aos muíños da Ribeira. Vistos os muíños e a contorna volvemos á estrada, collemos á dereita e xa estamos en Ardeleiro, onde collemos á dereita para cruzar o lugar e logo outra vez á dereita. Da primeira curva da estrada sae unha pista de terra, boa, pola que podemos achegarnos á punta Percebeira -cantil espectacular e vistas dos muíños e de Malpica- e á punta do Boi. Volvemos á estrada e seguimos á dereita, un longo tramo recto, e no remate da recta volvemos ir á dereita para circular máis preto do mar e ver, desde arriba, o illote do Castelo e a punta Muxeiro antes de chegar á capela de San Antón e desde alí baixamos polas rúas da vila até o porto de Malpica para rematar a primeira parte da viaxe. O percorrido en coche son uns 20 km desde a praia dos Riás, 7 máis se nos achegamos á praia das Torradas por Aviño e 9 km chegar de Malpica a Cambre.


Summary: O Movemento Galego da Saúde Mental recupera esta protesta para esixir do Goberno galego un maior compromiso orzamentario e de dotación de persoal. Esixen tamén a posta en marcha de medidas integrais, que atendan aos factores económicos e sociais que levan ás persoas a quitar a vida.

Este 10 de setembro celébrase, coma todos os anos, o Día Mundial da Prevención do suicidio, unha xornada na que entidades médicas e outras organizacións sociais buscan poñer o foco sobre esta problemática, adoito invisible ou silenciosa, pero que continúa a ser unha das principais causas de morte externa entre a poboación galega. As badaladas son tamén unha forma de visibilización pública "para confrontar o estigma do suicidio que frea en moitas ocasións a petición de axuda"No ano 2018 foron 288 as persoas que morreron no noso país por esta causa. A cifra descendeu en relación a anos anteriores (chegara a ser de 371 no 2014), pero segue a duplicar, por exemplo, o número de falecidos e falecidas en accidente de tráfico. Entre os anos 2008 e 2014 o suicidio foi a principal causa externa de morte en Galicia. Dende entón, só foi superada polas caídas accidentais, cun peso cada vez maior debido ao envellecemento da poboación.A taxa de suicidios sitúase en Galicia entre os 10 e 12 falecementos anuais por cada 100.000 habitantes, un dato só superado lixeiramente por Asturias e que se sitúa moi por riba da media española (7 casos/100.000, segundo o INE). O suicidio é moito máis habitual nos homes (unha taxa de 16 casos por cada 100.000 individuos) ca nas mulleres e a súa incidencia é directamente proporcional á idade. Con todo, a franxa de idade na que se producen máis casos nos varóns é entre os 40 e os 49 anosNo 2018 foron 288 as persoas que morreron no noso país por esta causa e chegaron a ser 371 no 2014Este martes o Movemento Galego da Saúde Mental (MGSM) convoca unha nova 'Badalada' en Santiago de Compostela, recuperando a campaña que levara a cabo con anterioridade para lembrar ás persoas falecidas e ás súas familias, para reivindicar a posta en marcha de medidas concretas que axuden na prevención do suicidio e tamén como unha forma de visibilización pública "para confrontar o estigma do suicidio que frea en moitas ocasións a petición de axuda". O encontro terá lugar ás 8 da tarde, na Praza da Quintana.O MGSM reclama tamén máis estudos e investigación sobre os factores individuais e sobre todo sociais que levan as persoas a quitar a vida. E, igualmente, esixe a posta en marcha de medidas integrais, no ámbito sociocomunitario, que acompañen as medidas clínicas.O Movemento Galego da Saúde Mental recupera esta protesta para esixir do Goberno galego un maior compromiso orzamentario e de dotación de persoal.A campaña "Badaladas pola prevención do suicidio" desenvolveuse ao longo do ano 2016 reclamando o compromiso do goberno galego para a elaboración do Plan Galego de Prevención do Suicidio (publicado finalmente en 2017). "A pasividade, cando non explícita oposición, do goberno galego para levalo a cabo, nuns anos nos que o número de mortes por suicidio alcanzaban unhas cifras intolerables, volvíase algo inaudito", lembran dende o MGSM."A evidente infradotación de persoal tradúcese nunha presión asistencial que impide realizar unha atención sanitaria integral, multidisciplinar"Porén, a aprobación do plan ficou limitada pola ausencia de compromisos orzamentarios e de asignación de recursos humanos e pola ausencia de moitas das medidas e actuacións previstas. "É moi positivo que corrixisen a deriva negacionista ou simplificadora dunha realidade tan complexa como é o suicidio, pero desde o Movemento Galego da Saúde Mental seguimos a esperar a publicación do cronograma de execución do mesmo, o orzamento plurianual asignado e a previsión de incremento de dotación profesional necesario", sinalan.Ademais, o MGSM denuncia que "o plan segue a basearse case exclusivamente no ámbito sanitario". "A evidente infradotación de persoal tradúcese nunha presión asistencial que impide realizar unha atención sanitaria integral, multidisciplinar, en condicións axeitadas de tempo, duración ou intensidade. Os protocolos só funcionan se se poden levar a cabo", engade a entidade.O Movemento Galego de Saúde Mental considera que a prevención do suicidio debe ser unha "absoluta prioridade" dentro das políticas sanitarias, económicas, educativas e de protección social. "A prevención require coñecer de forma precisa a realidade complexa do suicidio, pero aínda non temos respostas. Agora anuncian, dous anos despois da elaboración do plan, o inicio dunha colaboración coa universidade para a realización de estudios epidemiolóxicos, ao tempo que valoran a diminución do número de mortes por suicidio como produto do mesmo sen realizar un estudio do efecto real destas medidas", sinalan. A prevención do suicidio debe ser unha "absoluta prioridade" dentro das políticas sanitarias, económicas, educativas e de protección social"É un despropósito nunha Administración que ten a obriga de adoptar políticas sistemáticas de protección social e da saúde, que persistan no tempo, mesmo en condicións socioeconómicas adversas que se sabe están relacionadas co aumento de problemas de saúde mental e sufrimento psíquico", indican.O plan do ano 2017 incluía mecanismos que buscan unha mellor coordinación entre distintas administracións e institucións, pero non destinou máis financiamento ou persoal para reforzar as áreas afectadas, algo que non só foi criticado polo MGSM, senón tamén pola oposición política no seu conxunto. Ademais, a Xunta -malia recoñecer a elevada incidencia do suicidio en Galicia- optou por desligalo de factores sociais e económicos, (fronte ás recomendacións da OMS), centrándose unicamente en elementos individuais e, sobre todo, trastornos mentais."Vía rápida de actuación ante a conduta suicida"Esta semana o SERGAS anunciou a posta en marcha dunha "vía rápida de actuación ante a conduta suicida". Este protocolo faciltará o acceso á atención especializada de saúde mental aos pacientes con conduta suicida, mellorando a súa accesibilidade ao sistema sanitario para un axeitado diagnóstico e tratamento.Este foi un dos acordos aos que se chegou na segunda reunión do Consello Interdepartamental de Coordinación para a prevención e atención das condutas suicidas en Galicia. Ademais desta medida, o Consello tamén aprobou outras propostas, como a utilización do 061 como teléfono único do suicidio, tanto para as persoas en risco como para o seu entorno; e avanzar na colaboración co Instituto de Medicina Legal de Galicia (Imelga) para mellorar a información sobre o suicidio e levar a cabo programas asistenciais en grupos de risco, como familia e achegados de falecidos por suicidio.Entre as accións levadas a cabo no marco do Plan de Prevención do Suicidio destaca a actualización dos protocolos de prevención do suicidio no ámbito hospitalario. Tamén se puxo en marcha o protocolo de prevención do suicidio no ámbito escolar e a formación de bombeiros e persoal de intervención de primeira liña, mediante a Academia galega de emerxencias, e de profesionais sanitarios, a través da Axencia de coñecemento en saúde. Así mesmo está previsto o establecemento de comités multidisciplinares de prevención do suicidio en todas as xerencias de xestión integrada, ademais doutras medidas. Un xornalismo "responsable"Na celebración do Día Mundial para a Prevención do Suicidio, o Colexio de Xornalistas lembrou a necesidade de colaborar desde o xornalismo "con información responsable" na prevención deste problema. O Colexio chama a seguir as recomendacións da Guía práctica para o tratamento informativo dos suicidios incluída nas Recomendacións profesionais sobre información e sufrimento humano Informador. "Cómpre falar, desde o xornalismo, da prevención do suicidio ou dos medios e saídas dispoñibles para evitar esa morte, así como da atención aos afectados", sinala a entidade.


Summary: A taxa de positividade cae a un 3,3%.

A presión hospitalaria mantén a tendencia descendente na Galiza con 59 ingresados menos con Covid-19 con respecto á xornada anterior ao situarse con 634 pacientes con coronavirus. Tamén volveron a reducirse os casos activos, que supoñen 7.292. Así se reflicte nos datos actualizados pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18:00 horas desta terza feira, que inclúen 133 pacientes con Covid en UCI -13 menos- e 501 noutras unidades -46 menos-. Os ingresados con coronavirus baixan en seis do sete áreas sanitarias, xa que soben lixeiramente na de Santiago e Barbanza, onde hai 18 en UCI -un menos- e 70 noutras unidades -cinco máis-. Os casos activos manteñen, así mesmo, a tendencia descendente e sitúanse en 7.292 na Galiza, o que supón 456 menos que a xornada anterior. Xa están por baixo do milleiro en cinco do sete áreas: 983 na de Pontevedra e O Salnés; 807 na de Santiago e Barbanza; 767 na de Ferrol; 748 na de Lugo e 509 na de Ourense. Por contra, seguen por riba desa cifra de mil casos activos de Covid-19 a área sanitaria de Vigo, con 1.127; e a da Coruña e Cee, que conta con 2.351. En canto aos novos contaxios diarios detectados por calquera tipo de proba, aumentaron lixeiramente a 279, dos que 223 son positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas. Destes últimos, 58 corresponden á área da Coruña e Cee; 48 á de Vigo; 38 á de Santiago e Barbanza; 28 á de Pontevedra e O Salnés; 25 á de Lugo; 16 á de Ferrol e 10 á de Ourense. Pola súa banda, a taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- reduciuse a un 3,3% tras aumentar a 4,8% a xornada anterior, polo que segue por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) marca como máximo para dar por controlada a pandemia. Desde o inicio da pandemia faleceron despois de ser diagnosticados con Covid-19 un total de 2.196 persoas, tras notificar na noite da terza feira Sanidade a morte doutro nove persoas, entre elas un home de 40 anos que presentaba patoloxías previas.


Summary: Outro 25% (con ingresos entre 12.000 e 20.000) obterá tan só entre un 0,5% e un 0,7% de aforro. A redución do IRPF aplicarase nunha tarifa única en 2015. Para evitar a coexistencia de dúas estruturas do imposto, o novo gravamen estará a medio camiño entre os tipos vixentes e os previstos para 2016.

Para aplicar xa no segundo semestre deste ano a rebaixa fiscal anunciada hai uns días polo presidente do Goberno, Mariano Rajoy, o Ministerio de Facenda aplicará unha tarifa única impositiva ao longo de 2015, a medio camiño entre os tipos vixentes e os previstos para 2016, evitando así a coexistencia de dúas estruturas do imposto. Deste xeito, o novo gravamen mínimo podería situarse no 19,5% (fronte ao actual 20% e o 21% que estará en vigor o vindeiro ano) e o máximo, no 46% (entre o actual 47% e o futuro 45%). Rajoy destacou a pasada semana que a medida, que estaba prevista para xaneiro e que foi adiantada sei meses non respondía á proximidade das eleccións. A rebaixa fiscal, polo tanto, comezará a facer efecto neste ano fiscal, pero algunhas persoas beneficiaranse máis dela que outras. Aínda que o Goberno central destacou que cada cidadán tería cada mes unha media de 15 euros máis no peto, isto é así porque mentres algúns (as rendas máis baixas) non notarán beneficio ningún ou este será moi reducido, mentres que as rendas máis altas e as grandes fortunas (a rebaixa fiscal tamén se aplica ás rendas do aforro) si percibirán un grande incremento dos seus ingresos. O 45% dos declarantes galegos, que ingresan menos de 12 mil euros anuais, non se beneficiarán da medida En primeiro lugar, a rebaixa fiscal non beneficiará en absoluto ás persoas que ingresan menos de 12.000 euros brutos anuais. Na actualidade ao redor do 45% dos declarantes galegos teñen cada ano un ingreso inferior a esa cantidade, segundo datos da Axencia Tributaria, polo que a medida do Goberno non lles afecta positivamente. Ademais, a rebaixa fiscal será maior proporcionalmente para aquelas persoas con maiores ingresos: así, aqueles e aquelas con ingresos entre 12.000 e 15.000 euros só recibirán un 0,5% máis cada mes (uns 5 euros) e aqueles e aquelas que gañan entre 15.000 e 20.000 euros obterán un 0,7% máis cada mes (9 euros). Os galegos e galegas que ingresan entre 12.000 e 20.000 euros brutas cada ano representan ao redor do 25% do total. A rebaixa fiscal que o Goberno aprobará este venres comeza a ter efectos máis importantes nos niveis de renda seguintes: un 0,8% entre os 20.000 e os 25.000 euros (13 euros máis cada mes) e un 0,9% entre os 25.000 e os 30.000 (17 euros máis cada mes). Os galegos e galegas nestes dous grupos de ingresos son ao redor do 13% do total. Son as rendas por riba dos 30.000 euros anuais as que notarán de verdade os efectos da rebaixa fiscal. Porén, os galegos que gañan máis desa cantidade cada ano son pouco máis dun 13% Son as restantes rendas, por riba dos 30.000 euros anuais, quen notarán de verdade os efectos da rebaixa fiscal. Porén, os galegos que gañan máis de 30.000 euros brutos cada ano son pouco máis doutro 13%. E aqueles e aquelas que pagan o tipo máximo do IRPF (que baixará do 47% ao 45%) son só o 2% do total de declarantes, ao redor de 25 mil persoas en Galicia. Eles e elas si notarán nas súas contas os beneficios da medida, cun incremento dos seus ingresos de entre o 1,9% e o 3,6%. En efecto, os cidadáns e cidadás ingresarán cada mes, de media, 15 euros máis. Pero a realidade é que case a metade non ingresará nada e que para ao redor do 60% os efectos da rebaixa fiscal serán case inexistentes. Da mesma maneira que se unha persoa ten dúas casas e outra non ten ningunha, esas dúas persoas teñen unha media dunha casa cada unha.


Summary: Em abril de 2019 produz-se um caso inédito na nossa história: Um partido político de âmbito estatal, na sua rama galega, En Común-Podemos, propõe no seu programa eleitoral a identidade galego-portuguesa e toma em consideração uma entidade que vem do movimento popular reintegracionista, a Academia Galega da Língua Portuguesa

Que galego e português são a mesma língua é uma evidência filológica historicamente enunciada por eruditos galegos e portugueses, mais tarde estudada pela Linguística Românica e, finalmente, formulada com clareza pelos filólogos Celso Cunha e Lindley Cintra em 1984 na sua Nova Gramática do português contemporâneo1. A atual divisão concetual em duas "línguas" é um fenómeno político moderno que responde a interesses diferentes do estudo da realidade linguística. O movimento reintegracionista tem lutado, especialmente desde a década de 70 até ao momento atual, pelo direito da população galega a que a nossa língua e cultura sejam respeitadas e promovidas como parte do mundo lusófono.Esse fenómeno que concetualmente divide galego e português é produto da política peninsular: Primeiro, a criação unilateral do Estado espanhol em 1812, depois o centralismo canovista e a corrupção borbónica que dominou esse Estado e, nos últimos tempos, a longa noite de pedra franquista, onde o galego foi proibido, o progressivo afastamento de um Portugal independente e uma Transição espanhola antigaleguista. O galego-português é uma língua atrapada entre vários Estados. Na parte galega, o distanciamento político de Portugal favoreceu a máfia do localismo isolacionista que hoje vigora nas instituições e couta os nossos direitos, a nossa educação e o nosso desenvolvimento nacional.Visto que este é um problema político, a solução terá de ser política. Agora que conhecemos, graças à bravura catalã, aonde é que levam os confrontos jurídicos sobre direitos fundamentais no Estado espanhol, a via política revela-se como a única frutífera para a mudança de paradigma linguístico. Neste sentido, em abril de 2019 produz-se um caso inédito na nossa história: Um partido político de âmbito estatal, na sua rama galega, En Común-Podemos, propõe no seu programa eleitoral a identidade galego-portuguesa e toma em consideração uma entidade que vem do movimento popular reintegracionista, a Academia Galega da Língua Portuguesa. Assim pode ler-se nos seus artigos 141 e 145, que reproduzimos a seguir:141 ▶ Recoñecemento da lingua galega como lingua internacional. Declaración e definición da lingua galega como lingua internacional pola súa conexión co mundo da lusofonía e por compartir a mesma lingua cunha comunidade de falantes de máis de 200 millóns de persoas, permitindo a comunicación e interconexión sen necesidade de que exista mediación. 145 ▶ Creación dunha Casa da Lusofonía. Crear a casa da Lusofonía con sede en Galicia como forma de estimular as relacións de Galicia e o Estado español co conxunto de países que integran a lusofonía. Establecer contacto coas institucións precisas para a súa posta en marcha, ademais do Ministerio de Asuntos Exteriores e a AECID, a Xunta de Galicia e o ámbito municipal galego onde se determine a sede para constituir o consorcio para a súa posta en funcionamento. Implicar as institucións relevantes para garantir o desenvolvemento deste proxecto: Consello da Cultura Galega, Real Academia Galega, Academia Galega da Língua Portuguesa, Instituto Galego de Análise e Desenvolvemento Internacional (IGADI). Naturalmente, depois de quase cinquenta anos de reintegracionismo ativo, estas medidas podem parecer insuficientes e mesmo mal formuladas. Por exemplo, uma voz distante adverte que a marca "Casa da Lusofonia" está atualmente registada, em prevenção da possível usurpação que noutra altura aconteceu com as Galescolas. Falta uma referência explícita à Lei Paz-Andrade. Outros pontos desse mesmo programa empregam a expressão "cooficial", conceito fantasma que serve para ocultar a verdadeira situação subordinada das línguas do Estado diferentes do castelhano, e, por cima, nomeiam o Instituto Cervantes como referência para o galego sem ter em conta o Instituto Camões.O programa do Podemos não é perfeito, possivelmente nem seja aproximado, de facto o partido não leva na prática a teoria que expressa no ponto 141. Mas, é um documento acordado, público e comprometedor para o partido. Seria bom que a necessidade não nos deixasse incapazes de perceber o que ele representa: 1) O reconhecimento político, a nível estatal, de todo o movimento reintegracionista, 2) O sucesso da via lusista, que hoje sofre o apartheid linguístico brutal por parte do governo da Xunta e do âmbito editorial e 3) A vontade política, partilhada por boa parte da população, de formar e desenvolver a cidadania galega dentro do espaço internacional lusófono.Lembremos que este paulatino crescimento das propostas reintegracionistas nos programas eleitorais galegos tem começado nas eleições municipais de 2015, onde os grupos Compostela Aberta e Ourense en Común propuseram claramente a implementação nos seus concelhos da Lei Paz-Andrade, lei autonómica para o aproveitamento dos vínculos com a Lusofonia. Agora, quatro anos mais tarde, vemos que um partido de âmbito estatal propõe também claramente vários pontos nessa mesma linha. O que estão a fazer estes novos partidos é o lógico e o normal, o qual num país como o nosso pode chegar a ser insólito.Um amigo insiste-me: "Isabel, pode ser oportunismo, não confies". Só o facto de pensarmos o reintegracionismo como alvo de oportunismos já diz muito do valor político do nosso movimento. Ninguém vê oportunidade num fracasso. Portanto, se for oportunismo, será porque estamos a ter sucesso. Aqui entra no jogo o medo à traição tantas vezes experimentada. O pessoal não quer ser traído, não quer decepcionar-se e tira importância ao facto de ver reconhecido o alvo principal de todo o seu trabalho diário e vital, a identificação linguística de galego e português. Nesse sentido decepcionar-se antes de tempo é como uma vacina, assim as pessoas ficam tranquilas, sem esperar Ítacas, nessa estranha zona de conforto onde domina o apartheid.Um outro sintoma do valor do reintegracionismo é a sua presença em todas as formações políticas galeguistas. É preciso esperar as Ítacas! O surpreendente é que nenhum dos outros partidos reflete no seu programa eleitoral os objetivos reintegracionistas. Eu, como defensora da língua comum, fico atónita do pouco caso que nos fazem essas formações, algumas delas nada novas e que arrastam uma longa história, mesmo académica, de desencontros com a Lusofonia. Solidarizo-me com as companheiras e companheiros que trabalham nesses âmbitos e veem as suas demandas sistematicamente ignoradas nos objetivos programáticos. É paradoxal que sejam aqueles considerados "afins à Espanha" os que reconheçam abertamente a identidade linguística galego-portuguesa. Mas, o que nos deve espantar de verdade é a falta de reconhecimento dos ditos partidos "soberanistas".O programa é um contrato social. Não temos que confiar nos partidos. Aliás, eles dão-nos numerosas provas de não podermos confiar neles. Temos é de trabalhar socialmente sempre. Depois, votar num programa. E, finalmente, exigir e vigiar o cumprimento desse contrato social. O incumprimento do programa é motivo de revogação fulminante, de crítica dura e perda de apoios. Se EC-P somente lançou essas propostas para pescar votos sem intenção de as cumprir, a réplica terá de ser contundente e o fracasso será deles. O que nós podemos fazer é estarmos aí, como sociedade civil, primeiro pressionando para que estas iniciativas existam em todos os partidos, depois exigindo o seu cumprimento uma vez no governo. Assim é como se avançou na aquisição de direitos humanos, sexuais e reprodutivos, assim é como funcionam as manifestações de pensionistas, e assim terá de ser com os direitos ambientais, nacionais e linguísticos. Perdemos os direitos se não os defendemos, e os direitos que ainda não conseguimos há que os reclamar com paciência, constância e inteligência. As Ítacas nunca chegam porque é preciso caminhar. E já sabemos que vamos devagar e sem atalhos.A cada dia mais gente fora do âmbito reintegracionista sabe da potencialidade da língua portuguesa, os benefícios económicos, culturais e humanos que o seu conhecimento e emprego traz para as gentes galegas. Boa amostra disso foi a aprovação por unanimidade, em março de 2014, da vigorante Lei Paz-Andrade. Agora é preciso que esse reconhecimento tenha o espaço que merece nas instituições galegas, portuguesas e espanholas. Leiamos e comparemos os programas dos partidos para estas eleições estatais e que cada quem tire as próprias conclusões.1A formulação inicial desta evidência linguística foi em 1971 pelo filólogo português Lindley Cintra no seu artigo "Nova proposta de classificação dos dialectos galego-portugueses", publicado no Boletim de Filologia, 22, p. 81-116, disponível em http://cvc.instituto-camoes.pt/hlp/biblioteca/novaproposta.pdf. Anexo. Programas para as eleições estatais de 2019:BNGEn MareaEn Común-Podemos


Summary: A formación avaliará a súa continuidade ou saída do movemento político logo da retirada de Podemos, CxG e Iniciativa por Ourense.

Ourense en Común continúa remexéndose após a anulación do proceso de primarias que rematou coa convocatoria dunha nova votación fixada para o 11 de abril. Porén, antes de se producir, unha das formacións que integran este movemento político xurdido cara ás eleccións municipais de maio, podería darse de baixa. E é que Anova analizará nunha asemblea convocada para esta cuarta feira (8 de abril) ás 20h se continúa ou non en Ourense en Común. Segundo o voceiro de Anova, Alfonso Diz, na formación "hai xente moi desgustada" polo decorrer dos acontecementos no seo da maré. Porén, Diz afirma que "verán todas opcións, desde a continuidade até a saída". Anova decidira o 19 de febreiro de maneira unánime non presentar candidatura propia aos comicios de maio e apoiar Ourense en Común. No entanto, nos últimos días diversas persoas manifestaron a súa vontade de revocar tal acordo. Pola súa banda, o ex-candidato de Ourense en Común á alcaldía, Xosé Mosquera, xa manifestou a vontade da súa formación a coligarse con Anova da que dixo é "chave".


Summary: A banda despídese tras catro anos cun EP de 25 minutos de duración. Cinco cancións sen título nun disco sen título. Das Kapital dará algúns concertos antes de facer efectiva a disolución definitiva dun grupo que sempre recoñece o extremo da súa proposta.

Un EP de 25 minutos pon o ramo á existencia de Das Kapital. "Cinco cancións sen título nun disco sen título", din, que comeza co recitado de artigos da Constitución Francesa de 1793 e remata cun aviso de incendio –"o Antigo Réxime toma o control"-, despiden os catro anos de traxectoria dunha banda que foi quen de estourar o conservadurismo musical tan aburridamente querido na escena galega. Foron extremos porque o tempo era extremo. A gravación –a terceira despois de Ruído negro (2011) e Grecia (20013)- estará dispoñíbel no bandcamp do grupo –a partir da semana que vén. Nela, e como afirma o propio Das Kapital "radicaliza a súa aposta sonora e por primeira vez emprega un complexo tecido percusivo analóxico procesado electronicamente. Cun ollo nas polirritmias ensaiadas por Einstürzende Neubauten ou Cut Hands e outro na asfixia dos tempos en curso, a banda procura alertar da posibilidade da derrota e emite un berro de auxilio". Nunha semanas haberá nas rúas unha pequena edición en cedé do derradeiro traballo de Das Kapital, que ofrecerá algúns concertos antes da súa disolución definitiva. Das Kapital di adeus. Agur eta Ohore.


Summary: A votación será o próximo domingo 5 de xullo despois de non chegar un acordo co Eurogrupo.

O primeiro ministro de Grecia, Alexis Tsipras, anunciou esta madrugada a convocatoria dun referendo o próximo 5 de xullo onde o pobo heleno decidirá se acepta a última oferta da Unión Europea. Tsipras, nun discurso en directo, cualificou de "inaceptábeis" as medidas impostas pola Troika e cumpriu a súa promesa de convocar unha votación en caso de cruzar as liñas vermellas marcadas polo Goberno heleno. "Os acredores piden medidas que prexudicarán a clase traballadora e os pensionistas", manifestou, e engadiu que "desde hai seis meses o Goberno deu a batalla en condicións de asfixia económica para reverter a austeridade". Por ese motivo, asegurou, convoca un referendo "por nós, pola futuras xeracións, pola soberanía e a dignidade do noso pobo". Tsipras pedirá unha moratoria do actual rescate -que remata o día 30- para que o pobo grego "decida sen presión". Este sábado está fixada unha reunión extraordinaria do Eurogrupo para tratar de desbloquear as negociacións. Mais durante as últimas xornadas, as declaracións dos líderes europeos e de representantes gregos anticipaban que o acordo estaba lonxe de acadarse. A palabra "ruptura" apareceu en escena, aínda que as posicións están máis próximas que no inicio das conversas. En tres días, remata a prórroga do actual pacote de rescate da Troika. Tsipras pedirá unha moratoria para que o pobo grego "decida sen presión". Varios ministros gregos anunciaron que votarán non no referendo que, porén, non significaría a saída da Unión Europea.


Summary: Beatriz Pino, candidata á Presidencia da Xunta por Ciudadanos, asegura que o partido laranxa "estaría aí" se Núñez Feixoo precisase a "suma" para gobernar.

Ciudadanos "estaría aí" se o actual presidente da Xunta e candidato do Partido Popular, Alberto Núñez Feixoo, precisase a "suma" para gobernar. Así o asegurou a candidata á Presidencia da Xunta por Cudadanos, Beatriz Pino, nunha entrevista. "Iso si, sen quedar diluídos", matizou. Sobre se Ciudadanos Galicia apoiaría tamén un acordo don Núñez Feixoo no que participase Vox, Pino deixou esta posibilidade en mans do PP. "É un escenario que estaría en mans do PP en todo caso se é o que ten finalmente a chave para gobernar Galiza. Habería que propoñerllo a eles", manifestou Pino, acrecentando que o que se trata "é de poñer en marcha Galiza e facer políticas para os galegos". Pino lembrou que Ciudadanos xa tratara de chegar a acordos cos populares para acudir de maneira conxunta á cita coas urnas e defendeu que a súa formación teña capacidade de influencia no futuro Goberno da Xunta, convencida de que cómpre "unha nova vontade política". Tras cuestionarse os motivos polos que Galiza carece de AVE a Madrid e censurar a falta de oportunidades para a mocidade, Pino puxo en valor as propostas do seu partido fronte a un Núñez Feixoo a que ve "arrastrando os pés". A candidata laranxa negou "falta de coherencia" entre as críticas á "falta de ritmo" do presidente do Goberno galego a súa disposición a apoialo. "Non me veredes facendo unha emenda á totalidade do que puidese facer Feixoo até agora", aclarou, para reivindicar capacidaade da súa formación "de asumir e de admitir que se fixeron cousas ben". "O que pasa é que moitas outras non se fixeron ben", argumentou. En troques, marcou distancias co PSdeG, ao que afea o seu "achegamento" ao nacionalismo. De cara a cita coas urnas, Pino márcase o obxectivo de obter un escano por cada circunscrición e nega que a formación laranxa tivese "bandazos ideolóxicos".


Summary: Xunta e sindicatos volven á mesa de negociación logo de catro semanas de paro, con milleiros de procedementos suspendidos e unha importante rebaixa salarial para os traballadores que secundan a protesta.

Xusto un día antes de que se cumprise un mes de folga indefinida na Xustiza galega, sindicatos e Xunta decidiron volver sentar na procura dun acordo que poña fin a un conflito que acumula vinte xornadas de paro efectivo. Son, segundo cálculos dos propios traballadores, arredor de 14.000 xuízos aprazados e moitos milleiros máis de procedementos adiados: desde certificados de defunción até de nacemento, o que impide ou dificulta a obtención de pensións de viuvez, entre outros trámites. Un conflito ao que se buscará poñer fin nas conversas que se retomarán este xoves ou venres, á espera de concretar unha data. O Executivo ofreceu dúas opcións debido á folga do 8-M: ou este xoves ás 14 horas ou o venres ás 12. A convocatoria está asinada polo director xeral de Función Pública, José María Barreiro, persoa a quen os sindicatos non queren na negociación. O comité, finalmente, decidiu propoñer a reunión o venres "para non coincidir coa folga das mulleres que está convocada en toda Europa para o día 8". "Entendemos que o xoves debe ser para este paro feminino e os traballadores de Xustiza, que levamos un mes en folga, non podemos quitar o protagonismo ás mobilizacións das mulleres", aclaran. Xunta e comité de folga buscan un acordo xusto cando se cumpre un mes de folga e vinte xornadas efectivas de paro Mentres, xa hai xuízos aprazados até 2019 e mesmo 2020. Ao tempo, o funcionariado da Administración de Xustiza en Galicia acumula un importante desconto nas súas nóminas logo de catro semanas de folga. Segundo os datos que achegan os representantes dos traballadores, cada un dos que secunda o paro ve descontado uns 67,5 euros de media por día de paro, nunha franxa que vai desde os 62 euros de recorte duns funcionarios e os 73 doutros dependendo do seu posto. Atendendo aos datos oficiais de seguimento que ofrece a Xunta --moito menores dos que dan os sindicatos--, son arredor de 1.050 os funcionarios que secundan o paro de media cada xornada desde o pasado 7 de febreiro. Facendo o cálculo, son algo máis de 1,4 millón de euros os que deixaron de cobrar os traballadores até este mércores, cantidade á que habería que engadir a rebaixa aplicable á parte proporcional das pagas extras. Xa que logo, bastante máis de 1,5 millóns e uns 1.350 euros de menos de media a cada folguista. O persoal da Xustiza xa perdeu máis de 1,5 millóns de euros en soldos durante a folga Logo dos reproches mutuos entre o comité de folga e o vicepresidente da Xunta e máximo responsable no ámbito da Xustiza, Alfonso Rueda, Goberno e sindicatos volven sentar esta semana. As dúas partes asumen o atasco xudicial que está a sufrir Galicia. Mesmo a Administración o fai, malia que os seus datos de seguimento do paro rebaixan en moito as cifras dos convocantes, un colectivo de 2.700 persoas ao que se uniron tamén os forenses. As cifras da Xunta, menores aos datos sindicais, asumen que máis de 1.000 traballadores secundan o paro cada día e de xeito constante desde hai un mes Mentres os sindicatos cifran entre o 80% e o 90% a porcentaxe de traballadores que secunda o paro cada día, a Xunta sitúao entre o 37% e o 40%, incluíndo nos cálculos o persoal que non acode a traballar por baixa xustificada nin os máis de 700 traballadores que cada día cumpren cos servizos mínimos. Sexa como for, os datos que cada día facilita a Consellería de Presidencia recoñecen que en cada unha das xornadas de paro foron máis de mil os funcionarios que o secundaron. E tamén que o seguimento mantense estable e constante desde o inicio: nos dous primeiros días de marzo, segundo o Goberno galego, secundaron a folga máis empregados públicos que no primeiro día de paro. Alfonso Rueda, malia a súa negativa durante días e despois de racharse as negociacións, asume agora que non será "inamobible" en ningunha oferta, "tampouco na económica", aínda que aclara que en ningún caso a súa proposta se achegará ao incremento de 2.700 euros anuais que reclaman os sindicatos, aos que intenta dividir. Nas conversas, moitas outras reclamacións, como a "discriminación" no desconto das baixas que sofre o funcionariado de Xustiza galego ou as amortizacións, consolidación de reforzos e substitucións pendentes. Mentres, a folga continúa a demorar procesos xudiciais, como o xuízo previsto contra o alcalde de Barreiros por outorgar licenzas ilegais para 2.966 vivendas nun só ano. Tamén a investigación sobre o accidente de Angrois, ao adiarse dúas declaracións previstas para esta semana nos xulgados de Santiago, ou as declaracións no proceso aberto pola morte de pacientes por hepatite C e pola que se investiga dous cargos da Xunta por presunto delito de homicidio imprudente.


Summary: A formación nacionalista rexeita a decisión de "recortar" ás traballadoras e traballadores públicos e pensa que agravará a crise nas economías locais.

O Bloque Nacionalista Galego ten claro que a supresión da paga de Nadal ás traballadoras e traballadores públicos é inxusta e "socialmente contraproducente para saír da crise, ao contraer aínda máis o consumo". Por este motivo pensa presentar mocións en todos os concellos galegos e que sexan @s propias concelleir@s @s que decidan. Para o BNG "son o preludio de recortes para os traballadores e traballadoras do sector privado" No texto da moción que presentará o BNG nos concellos manifestase e solicítase "o rexeitamento da Corporación municipal ás medidas reguladas polo Real Decreto-Lei 20/2012, do 13 de xullo", polo que implica de "perda de poder adquisitivo, que terán un efecto indirecto sobre o consumo no concello e no tecido económico local" e "compensar a perda do poder adquisitivo das empregadas e dos empregados públicos municipais, instando á Alcaldía a que adopte as medidas necesarias para atinxir ese obxectivo". Para @s nacionalistas estes recortes no sector público "sempre son o preludio de recortes para os traballadores e traballadoras do sector privado".


Summary: Unha das sorpresas do Culturgal virá nas alforxas de Eladio y los Seres Queridos, que nos presentan 'Cantares', un disco no que versionan temas populares galegos tanto tradicionais como de autores como Batallán, Andrés do Barro, Fuxan os Ventos ou Miro Casabella.

Nos últimos tempos, Eladio xa acostumaba a rematar os seus concertos con estes temas, así que para que para os seus seguidores tampouco foi unha viraxe tan radical. "Foi algo bastante espontáneo. Cando non se me ocorría nada polas noites, gravaba estas cancións en solitario. Ao ter cinco ou seis temas empezamos a pensar en facer un disco para regalarlle aos nosos pais", conta o vigués. "É algo que tiña que facer, unha especie de débeda coa nosa infancia. Son as cancións que eu escoitaba no coche cando ía cos meus pais, así que supoño que tamén é un exercicio de nostalxia", explica. "Hai clásicos fermosísimos, que foron levadas ao folc ou á música de orquestra, pero non ao pop. Non estaban nesa clave case nunca, así que tiñamos que facelo. Había aí un baleiro, porque a conexión entre o pop e a música popular é evidente. O pop pode estar detrás da forma de facer cacncións tanto d'A Roda como de Metallica". "Bóla extra" Este traballo, "que o pensamos como unha bóla extra entre o anterior disco e o próximo", non será distribuído nas tendas nin xirarán só con este repertorio. "Gravámolo todo na casa. Non hai estudo, nin orzamento, nin masterización, non hai nada. Fixemos unha tiraxe moi pequena e só o imos vender na web e nos concertos". E no Culturgal, onde poderá escoitarse o sábado 3 ás 20.30, e adquirirse. Esta selección particular do cancioneiro galego é, segundo se pode ler no propio disco, "un agarimo para os nosos pais e para os nosos fillos... para que non as esquezan". E tamén para que "os non galegos descubran parte do noso cancioneiro". De Emilio Cao a Miro Casabella O disco inclúe once temas: "Fonte do araño" (Emilio Cao), "Marín por ti", Flor da Murta, "A Bruxa" (A. Seoane, Milladoiro), "Cantiga de amigo" (Johan de Requeixo – Fuxan os ventos), "Meu amor é mariñeiro" (Fuxan os Ventos), "Camariñas" (A. Seoane), "Havemos de ir a Viana" (Homem de Mello – Oulman), "Quen poidera namorala" (Batallán – Cunqueiro), "Teño saudade" (Andrés do Barro) e "O meu país" (Miro Casabella). "Eu de neno fun gaiteiro e lembro tocar moito "Fonte do Araño, de Emilio Cao", confesa esta referencia do pop galaico, que antes de botar a andar o seu proxecto en solitario fixo dúo con Tony Lomba (cunha potente vis cómica) e formou parte de Los Tres Sudamaricones. Tamén recoñece ser fan de Fuxan os Ventos, que "para min era o auténtico grupo folc galego", aínda que quizais a súa favorita do disco sexa o "Quen poidera namorala" de Batallán: "Ten unha estrutura de cantiga de amigo cunha fondura brutal. É Cunqueiro facéndose o medieval con Batallán".


Summary: Ana Pontón convida a participar da manifestación do 25 de xullo a todas as persoas "que queren unha saída xusta, social e galega" da crise.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, presentou esta segunda feira a campaña da formación nacionalista de cara ao Día da Patria Galega, que decorrerá por todo o país e culminará coa gran manifestación que cada ano percorre as rúas de Compostela. Baixo o lema 'Gañarmos o futuro, a nova Galiza en marcha', Pontón convidou a participar destes actos a todas as persoas "que queren unha saída xusta, social e galega" da crise. "Co lema deste 25 de xullo queremos trasladar a mensaxe de que o cambio político está en marcha co BNG, un cambio que pasa por facernos valer como país", precisou a líder da oposición no Parlamento galego. Este Día da Patria, afirmou Pontón, ten como pano de fondo "unha situación de cambio político que se vai deixar sentir xa nas eleccións municipais" Así, subliñou que o Día da Patria deste ano "ten como singularidade" unha escalada de prezos "que impacta na maioría social", e que ten tamén como pano de fondo "unha situación de cambio político que se vai deixar sentir xa nas eleccións municipais". Neste contexto, Pontón destacou que a súa formación "está a pór sobre a mesa propostas solventes para axudar ás familias, á clase traballadora, ás persoas autónomas e ás pequena e medianas empresas que sosteñen a maior parte do emprego". "Todos os gobernos deberían pór as persoas no centro das súas políticas, salvar a economía real, salvar a maioría social e evitar que esta crise a paguen os mesmos, as mesmas de sempre. As condicións e vida dos e das galegas é, a día de hoxe, a principal preocupación do BNG ante a maior crise de prezos en corenta anos", salientou. A ollos de Pontón, o Goberno de Alfonso Rueda está "ausente e cun presidente insubstancial que en vez de aportar solucións busca escusas e a quen botar as culpas", ao mesmo tempo que o Executivo estatal "prioriza o gasto militar sobre os servizos públicos e a recuperación económica". "Este 25 de xullo é un día para reivindicar que gañen os e as traballadoras, as familias, as persoas autónomas e as pemes e, por iso, convidamos a mobilizarse a todas as persoas que queren que nesta crise gane a maioría social fronte ás eléctricas, as petroleiras e as grandes multinacionais. Convidamos, en definitiva, a mobilizarse a todos os galegos e galegas que defenden algo de tan sentido común como que un traballador e traballadora poidan chegar a fin de mes", argumentou Ana Pontón. Por último, presentou o Bloque como a "ferramenta" para "ese cambio galego", a través do traballo "con humildade, pero con toda a convicción para seguir sumando máis cidadanía para ese cambio".


Summary: O ano xudicial abriuse onte no Tribunal Supremo baixo a Presidencia do rei, Felipe VI, e coa disputa entre PSOE e PP pola falla de acordo para a renovación do Consello Xeral do Poder Xudicial, que ten o seu máximo representante, Carlos Lesmes, con dous anos de prórroga desde a fin do seu mandato.

O presidente do Tribunal Supremo (TS) e do Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX), Carlos Lesmes, sinalou onte, durante a apertura do ano xudicial na sede do Supremo, que a parálise na renovación do órgano de maxistradas e maxistrados representa "unha seria anomalía" e lembrou que a Constitución española fixa en cinco anos a duración de cada mandato. "Véxome na obriga de exhortar novamente aos poderes públicos concernidos a renovar a institución sen maiores dilacións", apuntou. De feito, o mandato do propio Lesmes á fronte do CXPX leva case dous anos de prórroga, xa que caducou o 4 de decembro de 2018. Fora daquela cando se acordara que o maxistrado Manuel Marchena substituiría Lemes, mais a operación viuse abaixo ao transcender publicamente unha mensaxe en que Ignacio Cosidó, portavoz do PP na Cámara Alta, presumía de que con Marchena a dereita seguiría a controlar "pola porta de atrás" o sala do TS que xulgaría as e os líderes sociais e políticos soberanistas cataláns na causa contra o procés. O PP subliñou onte nun comunicado público que foron os ataques do vicepresidente segundo do Goberno e líder de Podemos, Pablo Iglesias, ao rei Felipe VI tras coñecerse a saída de España do seu pai, Juan Carlos I, os que frustraron a negociación para a renovación do CXPX. Desta forma responderon os populares ao presidente do Goberno, Pedro Sánchez, logo de que na mañá de onte este revelase que o líder do PP, Pablo Casado, se comprometera no verán "ao 99%" a renovar institucións como as do Poder Xudicial. De feito, Sánchez acusou Casado de "romper a súa palabra". Segundo o comunicado do PP, Casado transmitiu á Moncloa que, "co Goberno arremetendo contra a Xefatura do Estado, o pacto de renovación institucional non podía avanzar". No acto de apertura do ano xudicial, a fiscala xeral do Estado, Dolores Delgado, fixo balance e ao falar do caso do procés, defendeu que se tratou dun exemplo de "normalidade institucional" e de aplicación da "legalidade". Así mesmo, anunciou que haberá "nos próximos días" unha instrución que aborde o tratamento do "fenómeno delitivo das ocupacións de morada", cuestión que colocou como prioridade. Felipe VI obvia a fuga de seu pai no arranque do curso no Supremo Entre vivas ao rei, Felipe VI de Borbón entrou na sede do Tribunal Supremo para presidir o acto de inicio do ano xudicial, como marca o protocolo, aínda que non pronunciou ningún discurso e a situación do seu pai, o rei emérito Juan Carlos I de Borbón, ficou fóra de plano. Precisamente, as e os fiscais do TS manteñen unha investigación aberta para delimitar as actividades ilícitas de Juan Carlos I e para dirimir ademais se estas estarían ou non protexidas pola inmunidade que tiña cando era xefe de Estado. Quen non estivo na apertura do ano xudicial foi precisamente o emérito, xa que desde inicios de agosto se atopa fuxido nos Emiratos Árabes Unidos após verse rodeado polas investigacións que iniciou a Fiscalía suíza para esclarecer se branqueou cartos a través da súa ex parella Corinna Larsen.


Summary: Poucas figuras chegan ao 17 de maio nas condicións de Ricardo Carvalho Calero, do que pode dicirse que viviu nunha sorte de Día das Letras xordo, constante e sostido polas persoas e organizacións comprometidas coa súa figura e a súa memoria.

Se cadra é por iso que a afluencia de títulos deste ano ten máis presente unha óptica divulgativa que moitas veces faltou con outros autores, cando certas dimensións das persoas homenaxeadas entraban por primeira vez no coñecemento do público. Abecedario de Ricardo Carvalho Calero / Rafael Fernández Lorenzo / Morgante / 2019 / 106 páxinas / 14 euros Abecedario de Ricardo Carvalho Calero non é, nese sentido, un libro de ensaio con material de investigación inédito que veña ofrecer grandes descubertas. O seu propio formato apela ludicamente á disposición de entradas alfabéticas que van conformando ese mosaico no que adiviñamos o perfil do ferrolán ao fondo, deseñado xa con moitos dos seus detalles. É, por tanto, un libro que tampouco precisa dunha lectura lineal, e serve perfectamente para ter a man e ir botando un ollo deixándose levar polo azar ou a curiosidade, ou ben como complemento a outros estudos enfocados máis convencionalmente. Unha proposta que conta cun modesto pero ben escollido apartado documental e na que non falta unha bibiografía completa do autor. Tampouco falta nada da perspectiva biográfica de Carvalho Calero neste volume, con frecuencia contada con certas pinceladas de humanidade que dan cor a unha figura que ás veces foi presentada cunha reverencia que facía difícil de aflorar esoutra óptica. É así no relato das condicións da vida estudantil na Compostela de preguerra, por exemplo, nas relacións persoais con outros autores, como Cunqueiro ou Seoane, na valoración da figura de María Ignacia Ramos, ou nesas confesións do Carvalho Calero que desfruta escribindo en clave biográfica ou fantástica. Non se critica a persoa falecida no medio dun funeral e algo semellante acontece co Día das Letras e as súas figuras, especialmente este ano no que a Real Academia moveu, con pouca fortuna, a celebración oficial ao día do Samaín. Fernández Lorenzo reivindica o Carvalho Calero que viviu nun ostracismo forzado pola súa estratexia cara á lingua, e tamén lembra algunhas polémicas relacionadas coa casa natal do autor. Non se fala dalgunha das últimas cuestións relativas á súa perspectiva de xénero nin da faceta, moitas veces disonante, que tivo como crítico literario na posguerra. E porén tampouco estamos ante o relato idealizado clásico, tan común cando se fala do ferrolán. Fernández Lorenzo ofrécenos case un xogo para coñecer o autor, unha lectura distendida co rigor que precisa a divulgación.


Summary: As pequenas salas de cinema sobreviven á pandemia causada pola Covid-19 malia a problemática das restricións de capacidade, a diminución de estreas de grandes filmes comerciais e o medo das persoas a estaren en espazos fechados. Os profesionais destes estabelecementos insisten en que estamos diante dun lugar seguro. En conversa con 'Nós Diario', propietarios de pequenas salas da Galiza expoñen a situación que está a vivir o sector.

"Distancia de seguridade coas persoas, mais non coa cultura". Así animan desde Minicines Central da Estrada o público para que non deixe de acudir ás salas para ver filmes. A situación da pandemia creada pola Covid-19 freou de cheo "a mellora que estabamos vivindo desde o 2016, cun público que acudía máis ao cine para entreterse e cunha maior oferta de grandes películas", indica o propietario do cine estradense, Luís Rivadulla, en conversa con Nós Diario. Durante o mes de abril de 2019, as dúas salas que compoñen o Minicines Central chegaron a ser visitadas por 1.500 persoas, "neste mes estamos sobre 500 ou 600, que supón o público mínimo que precisamos para non ter perdas económicas", sinala Rivadulla. Coa pandemia, "a xente ten máis medo a estar nun espazo fechado e por iso evita vir ás salas", comenta Santiago Díaz, propietario do Cine Avenida de Caldas de Reis. Estes espazos contan con distancia de seguridade entre butacas, "o público non ten ninguén nin aos lados nin detrás nin diante porque deixamos filas enteiras sen utilizar", explica Díaz. Ademais, suman os protocolos de desinfección de mans, da propia sala ao final de cada función e a expedición das entradas de maneira dixital co seu correspondente número de teléfono asociado por se houbese que comunicar algún contaxio. Mais isto último non ten sido preciso, "nós nunca tivemos que comunicar ningún contaxio nos nosos cines desde que comezou a pandemia", comenta o propietario de Novocine Leiro 3D, Ernesto Romero. O Ministerio de Sanidade elaborou no mes de outubro do ano pasado un informe da incidencia da Covid-19 por sectores no que expuña que non se dera ningún gromo en ningunha sala de cine de todo o Estado español. Restricións de capacidade e toque de recoller Outro dos factores que está a repercutir negativamente é o límite de capacidade nas salas, que vai variando dependendo do nivel de risco no que se atope a localidade do estabelecemento. O cine Seixo de Marín conta cunha sala con capacidade de 200 butacas, das que os seus responsábeis só poden facer uso de 60 polas actuais restricións existentes no concello. Ana Belén Carballo, filla do propietario do cine, Perfecto Carballo, comenta ao xornal que "á xente cústalle ir ao cine, mais por sorte temos un público moi fiel que acode á sala independentemente da película que lle botes". Esta sala, que polo xeral vai variando semana a semana a súa carteleira, "encheuse co filme Cuñados, o cal mantivemos durante dúas semanas seguidas", destaca Carballo. O éxito deste filme galego tamén fixo que Romero enchese a súa sala de Leiro durante varios días. Sendo esta actividade máis propensa a atraer público cara á noite, o toque de recoller afectou a oferta de funcións nos cines. "As películas que duran máis de hora e media son complicadas de proxectar a unha hora que atraia xente, mais nós apuramos ao máximo os minutos para poder ofertar unha sesión ás 21 horas e que a xente teña tempo de volver ás súas casas sen problema", expón Rivadulla. Atraso de estreas "Por que a xente non vai ao cine? Porque non hai películas. E por que non hai películas? Porque a xente non vai ao cine", así resume Rivadulla outra das problemáticas do sector, que ve como cada vez máis "as grandes distribuidoras como Disney, Sony ou Warner atrasan as estreas de filmes que poderían chamar a atención de moitas persoas", indica. "Isto fai que optemos por ofertar máis cine de autor, dentro do que xa viñamos facendo", apunta. Xa non é só o atraso das estreas nos cines, senón tamén "que directamente as levan ás plataformas dixitais e nos deixan de lado", sinala Carballo. "Existe moita competencia audiovisual actualmente, os centos de canais de televisión e as novas plataformas dixitais de contidos tamén nos afectan", engade Díaz. Axudas da Xunta O pasado día 28 de abril, o Goberno galego publicaba no Diario Oficial da Galiza (DOG) as primeiras subvencións ás salas de cine galegas cun orzamento de 350.000 euros. Os responsábeis dos estabelecementos cualifican de positiva esta achega e, "malia que nunca é suficiente, porque os cines supoñen un gran custo económico" -puntualiza Rivadulla- "é algo bo que se nos concedan estas axudas e temos en conta que todos os sectores, tanto culturais como hostaleiros e demais, tamén precisan das súas subvencións, hai que repartir para todos", comenta Díaz. "As axudas algo compensan, mais nun cine hai que ter en conta moitos gastos, desde mantemento, luz, auga, persoal empregado, impostos, filmes e un longo etcétera", apunta Romero. "Para ter un cine pequeno coma o noso, ten que gustar e estar dedicado a el. Antes da pandemia tiven que cambiar de proxector, o que implicou un investimento de 35.000 euros, polo que tiven que endebedarme para poder seguir adiante". Estas pequenas salas da Galiza tenden a ser negocios de moita tradición, que incluso pasa de xeración en xeración, como acontece no caso da familia Carballo en Marín. "A miña avoa e o meu avó abriron este cine no ano 1943, que logo levou meu pai e agora estamos a dirixir a miña parella mais eu", indica Ana Belén Carballo. Tamén o cine de Leiro leva moitos anos en funcionamento, "desde 1983 dirixo esta sala, mais a miña historia no sector do cine remóntase ao ano 1966", apunta Romero. Estes cines "cada vez estanse a valorar máis, porque as administracións decátanse de que ter salas de proxección nas súas localidades serve para xerar movemento de persoas que, ao non vivir nas cidades ou preto delas, acoden ao cine como unha maneira de entreterse", comenta Rivadulla. "Non é preciso acudir ás grandes salas dos centros comerciais para desfrutar plenamente dun filme porque, ao final, a película remata da mesma forma en ambos os lados", conclúe. Os cineclubs como alternativa Xa sexa pola falta de cines perto das súas zonas ou unha oferta que non cobre a demanda de parte da sociedade, os cineclubs da Galiza ofrecen, sen ánimo de lucro, filmes alternativos que non sempre se poden atopar nas grandes salas do país. Cineclubs como o Padre Feixoo, nado ao comezo do curso 1970-71 dentro da actividade cultural da Escola de Maxisterio de Ourense, ofertan proxeccións alternativas ás comerciais. Durante este mes de maio a entidade ten programado un ciclo sobre os traballos de Wong Kar-Wai, cineasta de Hong Kong gañador do Premio ao Mellor Director do Festival de Cinema de Cannes; e outras proxeccións rubricadas polas figuras de Éric Rohmer e Luís López Carrasco, este último cun premio Goya ao mellor documental. Pola súa banda, o Cineclub Pontevedra tamén dedicará parte da súa programación deste mes ao director chinés, como parte dunha colaboración que os cineclubs pertencentes á Federación de Cineclubs da Galiza ten co Centro Galego de Artes da Imaxe-Filmoteca da Galiza. Ademais tamén proxectarán a triloxía da clase obreira do finlandés Aki Kaurismäki. O cineclub Ádega de Vilagarcía de Arousa, nado tamén nos anos 70, programa para o mes de maio a proxección en versión orixinal de Hoxe comeza todo en homenaxe á morte do seu director, o francés Bertrand Tavernier e, como especial polas Letras Galegas, Lúa vermella, do director Lois Patiño. Pola súa banda, o cineclub do Carballiño programa para este mes de maio os filmes Esquecemento e León, de Xavier Bermúdez, Cuñados, o galarrdoado documental Nación, de Margarita Ledo, e O horizonte, filme suízo que tamén se proxectará en versión orixinal en francés.


Summary: Após 18 horas detido, o expresidente francés foi posto en liberdade con cargos.

Nicolás Sarkozy foi posto en liberdade na madrugada da cuarta feira após 18 horas detido. Un feito sen precedentes no país. O expresidente francés saiu da comisaría con cargos imputado por presuntos delitos de corrupción, tráfico de influencias e violación do segredo de instrución. Sarkozy tería tomado parte nunha rede que lle proporcionaba información a respeito do proceso xudicial que investiga un presunto delito de financiación ilegal durante a campaña ás presidencias francesas de 2007. Neste senso, tamén o seu avogado, Thierry Herzog, foi imputado pois segundo o maxistrado do Tribunal Supremo encargado da instrución, sería o letrado quen informaba a Sarkozy do decorrer xudicial do caso. A cambio, Sarkozy teríalle axudado a Herzog a conseguir un posto na administración de Mónaco. Cumpre lembrar que foi neste proceso electoral de 2007 cando Sarkozy chegou ao Elíseo. O xuíz investiga se o partido do exmandatarió percibíu aportacións económicas enviadas polo finado Muamar Al-Gadafi, na altura presidente de Libia.


Summary: Coeditado polo Consorcio de Santiago e Teófilo Edicións, Xoán David Díaz publica un dos capítulos da súa tese, neste caso, o referido ás Fondas e Hoteis da Compostela burguesa (1878- 1930). No traballo de doutoramento, máis amplo, este historiador da arte trata a evolución hoteleira das sete cidades. No volume compostelán, céntrase na evolución turística e hoteleira que viviu Compostela á par do auxe da burguesía

Cal é a razón de estudar os estabelecementos hoteleiros nese período?Este traballo é unha parte da tese, que estuda a historia dos hoteis urbanos nas sete principais cidades. Pareceume que sintonizaba coa historia urbana da Galiza, de desenvolvemento das cidades nun país que, ao fin e ao cabo, ten moito peso do ámbito rural. Aínda que a época contemporánea está marcada polo crecemento das cidades e da clase burguesa, o rural aínda ten un peso moi forte. Ver como afloraban estes elementos de contraste resultaba moi interesante para o meu traballo. Dentro dese desenvolvemento urbano, o concepto de hotel, tanto como tipoloxía de aloxamento como se falamos arquitectonicamente, era especialmente interesante por tratarse dun termómetro dos hábitos da burguesía e do seu desenvolvemento social. Que motiva ese rango de datas, 1878-1930?O rango principal da tese vai desde 1779 até 1948, mais neste caso, o que me interesaba era acoutar a aparición do primeiro estabelecemento equiparábel a un hotel en Santiago, que é a Fonda Suíza da Conga. A data de feche corresponde coa fundación do Hotel Compostela, o máis importante da Galiza no seu momento, por ser o que estaba mellor dotado. Previamente a 1878 podemos atopar algúns aloxamentos que xa empezan a ser interesantes, pero non deixan de ser precedentes. A Fonda Suíza é o primeiro estabelecemento, en Compostela, equiparábel a un hotel moderno. O Hotel Compostela ten un desenvolvemento a grande escala do que son os espazos comunitarios, é dicir, salóns, comedores, espazos de conversa, vestíbulos... Teñen unha relevancia importante neste hotel que non tivera nos estabelecementos anteriores. Isto é o que diferenza o hotel moderno, unha maior atención ao aproveitamento das áreas colectivas. Había relación entre a peregrinación e a hostalaría? Para o desenvolvemento do sector hoteleiro, nun primeiro momento, o feito de que Compostela fose cidade de peregrinación, parece ter, ironicamente, pouca importancia. Realmente atopamos unha cidade que, nas primeiras décadas do século XX, ten unha dotación de aloxamentos moi precaria. Incluso na exposición galega de 1909 incídese, unha e outra vez, en que esa dotación é insuficiente. Tanto é así que os hoteis e fondas que existían tiveron que alugar cuartos en edificios de vivendas para poder abastecer a demanda. Comparado coas cidades da súa contorna, A Coruña ou Vigo, Compostela tiña problemas de capacidade de prazas. Nas primeiras décadas do século XX non é decisiva a peregrinación para a conformación da industria hoteleira, vai máis en relación co desenvolvemento do turismo, algo que xa afectou igual á Coruña, a Vigo e a outras cidades. No período que estudou, de 1779 a 1948, hai grandes diferenzas entre as sete principais cidades?Si. Temos dúas cidades cun pulo bastante forte, a primeira delas é Vigo, sobre todo, que é onde aparece o primeiro hotel de importancia considerábel en 1879, que é o Continental. Na Coruña, aínda que ten bastantes estabelecementos a finais do XIX, todos eles son denominados fonda; digamos que apela a esta palabra máis tradicional, aínda que xa vai desenvolvendo unha infraestrutura enfocada ao turismo. E cidades con menos forza son Lugo, Ourense... Pero aínda así, é curioso o caso de Lugo, que ten o primeiro hotel, o Méndez Núñez (1880), que aínda segue en funcionamento, ininterrompidamente desde a apertura. Do resto, practicamente ningún hotel da época está operativo e nalgúns casos nin existe o edificio.


Summary: Achégase o peche do festival que adoita marcar as tendencias para o resto do ano e Tito Rodríguez revela a súa quiniela para os Tiger Awards que se entregarán esta fin de semana.

11.644 cafés despois, 4.350 rolos de baño gastados e cunha repercusión de case 5.000 mensaxes en Twitter, o Festival Internacional de Cinema de Róterdam vaise extinguindo. Mañá saberemos quen son os gañadores dos Tiger Awards deste 2012. Logo de ver todas as películas desta sección eu xa teño as miñas favoritas, aínda que me faltan por comentar as últimas dúas. Egg & Stone, da cineasta chinesa Huang Ji, sorprendeume gratamente. O filme móstranos o día a día de Honggui, unha adolescente en puberdade que agarda desesperadamente a chegada da menstruación. A pequena, encerrada nun cuarto sen luz, pasa as horas angustiada por un segredo que de descubrirse sería o díxome díxome da vila mineiro no que habita (e no que naceu a directora). Vive baixo a tutela dos seus tíos, unha parella que apenas se fala debido á infertilidade da muller. El é outra historia, unha peza de coidado escondido tras a faceta dun respectable médico. A historia é lineal, de feito só hai un flashback. O plano do ciclorama dun estudo de fotografía devólvenos a cara da protagonista, que contempla pensativa un recordo. O contraplano dío todo: a escenificación dunha foto dela co seu tío. Non fan falta palabras, aínda que Ji non renuncia ao diálogo. O máis revelador prodúcese nunha mesa da cociña na que o tío lle bota en cara á súa muller a súa incapacidade de concibir un fillo. A conclusión: "esta é unha oportunidade que non podemos deixar escapar... criarémolo coma se fose noso". E realmente é seu. As paisaxes brumosas e cubertas dunha fina choiva dan lugar a un sol que se alza por detrás das montañas tras un evento que o cambiará todo e que a realizadora celebra con fogos artificiais. A pedra, froito do amor inocente entre dous rapaces, castigará ao malvado. No camiño, unha mirada cara os tradicionalistas costumes do país, cara unha misoxinia extrema nas pasaxes dos mitos espiritistas que cualifican a unha muller de pecaminosa por ensuciar co seu sangue a auga do río. O son xoga un papel fundamental, e Huang Ji edúcanos desde o inicio para que prestemos atención a unha paisaxe sonora esaxerada que servirá para esconder o desagradable ou resaltar o transcendental. Moito me gustou Egg & Stone, pero aínda máis Voice of My Father. Codirixida por Orhan Eskiköy e Zeynel Dogan, a turca é unha longametraxe que apela á memoria histórica desde o presente e sen recorrer ao estereotipado xénero bélico. É unha clase maxistral do uso da voz en off, que neste caso le as cartas que se enviaban marido e muller en forma de cintas de casete, xa que a nai (que tamén é dun dos directores) non sabe ler nin escribir. Aos poucos vaise desentrañando unha traxedia familiar fraguada pola brutal represión dos musulmáns cara aos kurdos a finais dos 70. A anciá espera sentada a que volva o seu fillo Hasan, que deixou o país logo de unirse á guerrilla. O outro, Mehmet, intentará lembrar a súa infancia e a voz do seu pai morto. A nostalxia é un elemento de gran peso, e a viúva (sempre vestida de rigoroso negro) é perseguida por recordos sonoros que a fan sentir culpable. A cámara móvese polas estancias para buscar aos personaxes mentres escoitamos as cintas contarnos a historia (son flashbacks auditivos). O seu contido é o 50 por cento da película e empata en importancia co que vemos na pantalla. Nacen como son extradiexético, é dicir, non está motivado por un elemento presente no plano, cunha única excepción que detona o desenlace da obra. O plano do final cita ao do inicio, pechando o círculo dunha 'película redonda'. Tres visionados máis completaron unha gran xornada de cinema: Ace Attorney do xaponés Takashi Miike (baseada no videoxogo de CAPCOM do mesmo nome); L'hiver dernier de John Shank, que nos leva ao norte de Francia para mostrarnos o drama dun granxeiro oprimido pola decadencia dun oficio; e para rematar o día a favorita do ano para Werner Herzog, The River Used to Be a Man, que lle valeu ao tamén alemán Jan Zabeil o Premio ao Mellor Director Novo na pasada edición do Festival de Cinema de San Sebastián. De todas elas quedo coa última, unha sorte de revisión sobre Aguirre, la cólera de Dios nunha viaxe por un laberíntico río africano. Procedo agora a desvelar as miñas favoritas para os 'tres Tigres' (permítome catro opcións por aquilo da probabilidade estatística): Voice of My Father (Turquía/Alemaña/Francia): Pola súa capacidade para abordar o tema da memoria histórica desde un punto de vista orixinal e pola súa capacidade para emocionar solapando presente e pasado mediante o son e a imaxe. Living (Rusia): Pola súa mirada descarnada sobre a traxedia humana e, no persoal, por servir ao espectador de obxectivo catártico para enfrontarse á vida e tamén á morte. De jueves a domingo (Chile): Polo seu aproveitamento do encadre e a súa mestría no uso do plano secuencia, capaz de contarnos unha viaxe sen necesidade de deixar o interior dun coche; e por establecer a tese de que "os nenos non son parvos". Clip (Serbia): Polo seu cariz extravertido no retrato da sexualidade adolescente, valéndose da linguaxe dos mozos contemporáneos, e pola súa valentía. Volta á realidade e afastándonos da especulación (non imos ir demasiado lonxe), o Premio ao Mellor Proxecto de CineMart 2012 foi concedido a Duncharon, da grega Athina Rachel Tsangari, tamén directora de Attenberg e produtora de Alps e de Canino. Todas elas pertencentes ao novo movemento do cinema grego, o que me leva a pensar que L levará un Tigre. E tampouco me estrañaría que Neighbouring Sounds, do brasileiro Kleber Mendonça Filho, ligase no IFFR. Pero teremos que esperar a mañá para disipar todos estes interrogantes. A sorte está botada, que gañen as mellores. *Esta crónica é unha colaboración d'A Cuarta Parede para Praza Pública Web do Festival de Rotterdam Infórmate sobre cinema lendo A Cuarta Parede