Summary: Esta nova xeira, ao meu modo de ver, xa non pode asentarse só encol de vellas categorías que hoxe cómpre repensar dado o seu alto nivel de mutación. Estou a falar fundamentalmente das clases sociais, das propias ideoloxías decimonónicas ou dos partidos políticos,

Neste momento histórico ateigado de cambios e incertezas, non resulta tarefa doada ver por onde encamiñar o futuro político da socialdemocracia e da esquerda en xeral, para dar saída clara aos tempos incertos nos que vivimos a maioría da xente. É una constatación histórica que a socialdemocracia foi unha exitosa práctica política, froito dun tempo de postguerra ameazado polos cantos de serea revolucionarios que chegaban do leste europeo e que acabaría dando lugar a un pacto entre capital e democracia ao fin de promover o maior benestar e cohesión posíbel nunhas sociedades arruinadas pola guerra e ameazadas polo comunismo. E certamente que durante varias décadas o benestar consolidouse nas devanditas sociedades. Pero isto rematou coa caída dos réximes comunistas e a consolidación da globalización económica neoliberal. A partir deste intre o capital foi liberándose do control dos Estados ao tempo que fragmentaba as sociedades, facéndoas máis eclécticas. Pero tamén, á socialdemocracia íanselle debilitando os mecanismos necesarios para intervir na economía, que outrora lle permitiran desenvolver a súa función integradora, pondo unha parte da riqueza xerada ao servizo da maioría social. Esta nova situación, xa está hoxe a producir un importante aumento das desigualdades nas devanditas sociedades europeas, que nos países do sur, por distintas razóns, vivimos con maior agudeza. A globalización económica neoliberal cambioulle o escenario no que operou con eficiencia e comodidade durante varias décadas. Quedou con moi pouca capacidade operativa para defender os intereses da maioría social Á socialdemocracia, en consecuencia, a globalización económica neoliberal cambioulle o escenario no que operou con eficiencia e comodidade durante varias décadas e ao descompoñérselle a base real na que se asentaba, quedou con moi pouca capacidade operativa para defender os intereses da maioría social. Cómpre pois, con urxencia, redefinir a súa estratexia, xa que a vella realidade está a desaparecer e hai que vertebrar unha nova dende unha base social moi fragmentada, caracterizada por un individualismo consumista e desorganizado e onde se fai xa moi visíbel a desigualdade, a precariedade e a marxinalidade. Ante esta situación, coido que non se pode seguir por máis tempo como se nada pasara. A xente xa está a vivir con moito desespero o presente e ateigada de angustia por un futuro que albisca tenebroso. Xa que logo, coido que cómpre ir na búsqueda dese individuo desorientado pero único actor potencial nesta nova realidade, que poida, dende o respecto á súa singularidade socio-cultural, transformarse nun suxeito consciente dos seus dereitos e, dende aí, volver a organizar o social para poder enfrontar o poder alienador dun capital insaciable. Esta nova xeira xa non pode asentarse só encol de vellas categorías que hoxe cómpre repensar dado o seu alto nivel de mutación. Estou a falar fundamentalmente das clases sociais, das propias ideoloxías decimonónicas ou dos partidos políticos Pero esta nova xeira, ao meu modo de ver, xa non pode asentarse só encol de vellas categorías que hoxe cómpre repensar dado o seu alto nivel de mutación. Estou a falar fundamentalmente das clases sociais, das propias ideoloxías decimonónicas ou dos partidos políticos, hoxe convertidos en aparatos endogámicos moi distanciados da realidade social. Coido que cómpre dar un paso e sumar algo máis transversal e básico como son os dereitos das persoas e a defensa e potenciación da democracia. Trátase de irmos axeitando as categorías antigas, ao tempo que transformamos en medulares os dereitos individuais para, como di Anthony Giddens, que poida cada persoa realizar "o seu relato particular" ademais do pleno exercicio da democracia. Sen a defensa e potenciación de ámbalas dúas categorías, hoxe moi debilitadas polo poder dos mercados e a emerxencia dos fundamentalismos, non será posíbel que a cidadanía tome outra volta o timón da súa vida para andar libremente o seu camiño.


Summary: O presidente da Xunta carga contra o decreto de alarma prolongada e, a respecto dos proxectos que remitiu a Sánchez para optar a fondos europeos, di que non os fará públicos até que nas próximas semanas se coñezan os criterios da UE e do Estado sobre a avaliación das candidaturas.

Priorizando o Nadal e a Semana Santa sobre a situación sociosanitaria, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, valorou que o decreto de estado de alarma de Pedro Sánchez "é demoledor". O mandatario galego criticou que prever a alarma até o 9 de maio dana a reputación internacional do Estado e lanza ao turismo exterior unha mensaxe para que "esquezan" vir a Galiza e a España nesas datas de celebración. O grinch, aquel trasno verde que roubou o Nadal no conto infantil publicado en 1957 polo Dr. Seuss e que anos despois se encargou de inmortalizar Marvel na gran pantalla, retorna agora en forma de estado de alarma. Con 6.766 casos de coronavirus na Galiza, 868 falecementos e co contaxio cada vez máis descontrolado en residencias de maiores, Alberto Núñez Feixoo preferiu cargar contra o estado de alarma prolongado até maio por ser "demoledor" para a economía, xa que englobaría as festa do Nadal e a Semana Santa. En rolda de prensa desde San Caetano, o mandatario galego preguntouse que opinará un cidadán americano ou europeo ao ver que España terá un estado de alarma até o mes de maio: "dicímoslles que esquezan España no Nadal e na Semana Santa". "É un pau enorme para as expectativas de reconstrución da nosa economía e un pau sen precedentes ao sector hostaleiro e de servizos", dixo o presidente. Si ás restricións mais non con alarma Feixoo recoñeceu que para que os Tribunais Superiores de Xustiza non boten atrás medidas que apliquen as comunidades que teñan por obxectivo limitar a mobilidade e pór en marcha confinamentos, é "imprescindíbel" o estado de alarma, mais opúxose a que este se prevea até maio e demandou xestionar a pandemia "sen tanto alarmismo", avogando por unha reforma de lei orgánica de saúde que inclúa medidas excepcionais para así non ter que recorrer á alarma para conculcar dereitos fundamentais como a mobilidade. De facto, o presidente xa enviou un borrador de reforma a Pedro Sánchez, aínda que no PP non debeu caer ben que Feixoo exercese o papel que corresponde a Pablo Casado como líder da oposición, pois este aínda non levou tal proposta ao Congreso. O presidente si se situou a favor de restricións de horarios e de mobilidade, mais non de facelo con estado de alarma "e menos se vai acompañado de recoller obrigatorio. Lamento dar esta imaxe internacional", engadiu, a pesar de que estas medidas xa se están aplicando tamén en gran parte do mundo. Non podemos estar seis meses en estado de alarma, non hai un precedente na historia democrática, dixo Feixoo, sen reparar en que tampouco hai un precedente de pandemia mundial na historia próxima da Galiza. Blindar Galiza, polo de agora non O novo decreto de estado de alarma do Goberno español permite aos Executivos das comunidades autónomas decretar o confinamento perimetral dos seus territorios, unha cuestión que até o de agora estaba centralizada. Agora, após o recente fechamento de Madrid e outras rexións, Feixoo foi preguntado sobre a idoneidade de estabelecer un confinamento perimetral da Galiza e, aínda que non o desbotou nun futuro próximo, asegurou que polo de agora non se prevé aquí. O misterio dos 108 proxectos da Xunta No marco da Conferencia de Presidencias que esta segunda feira reuniu de maneira telemática Pedro Sánchez cos mandatarios autonómicos e a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, Feixoo interviu para reivindicar a necesidade de coñecer os criterios de reparto do fondo europeo de reconstrución que se estabelezan desde o estado e a UE. A este respecto, Nós Diario preguntou Feixoo cando fará públicos os 108 proxectos que a Xunta remitiu a semana pasada a Sánchez para captar fondos, unha cuestión que a este xornal non se lle deu resposta desde a Consellaría de Economía desde a sexta feira. Precisamente, BNG e PSdeG demandaron coñecer tales proxectos e volveron criticar a "opacidade" sobre os mesmos. Na súa resposta a este medio, Feixoo emprazounos a agardar unhas semanas a que se coñezan os criterios da UE e do Estado para valorar os proxectos, será entón cando se fagan públicos, pois non lle ve sentido a "concretar para desconcretar".


Summary: Sonia Méndez, Xacio Baño e Ángel Santos, que en abril publicaron un manifesto asinado por boa parte dos beneficiarios das axudas nos últimos anos, convocan o sector a unha xuntanza aberta o 28 de xuño en Compostela. Din que Fasero lles prometeu convocar as bolsas a finais de ano, para concedelas en xaneiro de 2013.

O filme de Oliver Laxe Todos vos sodes capitáns recolleu o premio da crítica da Quincena de realizadores de Cannes en 2010 partindo dunha das axudas ao talento que o AGADIC ofrecera en 2009. É un exemplo, quizais o máis rechamante, pero podíamos citar obras de Peque Varela, Alberte Pagán, Ángel Santos, Susana Rei, Claudia Brenlla, Pablo Millán, Jorge Morais, Victor Hugo Seoane e moitos e moitas máis. Realizadores e guionistas novos, cunha idea, gañas de levalas adiante e unicamente necesitados dunha mínima axuda económica. O 20 de abril Sonia Méndez, Xacio Baño e Ángel Santos lanzaron un manifesto que foi asinado por 41 dos beneficiarios e beneficiarias nos últimos tres anos, así como máis dun cento de profesionais do audiovisual galego. O texto destacaba que "a accesibilidade destas axudas, destinadas aos creadores individuais e non a unha empresa produtora, fai que o abano de propostas sexa moito máis amplo cá o de calquera outra convocatoria, propiciando o florecemento de múltiples miradas e favorecendo unha cinematografía máis fértil e heteroxénea". Ademais, engadía que a motivación do escrito non era "o interese persoal", pois "de feito moitos de nós xa non nos imos presentar a estas axudas ou incluso estamos puxando noutros epígrafes", dicían, "senón a conciencia da suma importancia que ten defender a súa continuidade". O manifesto sinalaba a importancia destas axudas "para moito dos festivais do noso entorno, aos que lle sería moi complicado encher a súa programación se as axudas non se mantiveran" O manifesto concluía que manter e potenciar estas axudas é "a mellor aposta para a consecución dun audiovisual con forza e plural; un audiovisual galego con futuro e decidida proxección internacional" e sinalaba a importancia destas axudas "para moito dos festivais do noso entorno, aos que lle sería moi complicado encher a súa programación se as axudas non se mantiveran". Din que o 16 de maio tiveron un encontro con Fasero, quen lles explicou que se mantén a intención de convocalas a finais de este mesmo ano (novembro) para que a resolución chegue a comezos do vindeiro, en xaneiro Agora, os mesmos impulsores do manifesto lanzan unha campaña para reivindicar a continuidade das axudas, e convocan unha xuntanza aberta para o día 28 de xuño en Compostela. Sonia Méndez, Xacio Baño e Ángel Santos din que o 16 de maio tiveron un encontro con Juan Carlos Fasero, quen lles explicou que neste ano 2012 non se convocarán as Axudas ao Talento, pero si que se mantén a intención de convocalas a finais de este mesmo ano (novembro) para que a resolución chegue a comezos do vindeiro, en xaneiro. Contan que Fasero lles comunicou a súa intención de convocar unicamente as axudas á produción, por falta de cartos, e a súa vontade de reformalas, para reducir os prazos das convocatorias plurianuais e aumentar a competencia entre os proxectos, concedendo axudas a menos proxectos en cada categoría. Ao fío disto, Méndez, Baño e Santos pregúntanse "que sucederá coa convocatoria de Talento cando a finais de ano a crise económica sexa maior que agora? Manterán a súa palabra?" Méndez, Baño e Santos pregúntanse "que sucederá coa convocatoria de Talento cando a finais de ano a crise económica sexa maior que agora? Manterán a súa palabra?" A liña de axudas "que, con menor investimento, maiores beneficios xerou no sector" As axudas ao talento tiñan inicialmente un límite de 30 mil euros para as longametraxes en formato dixital, 12 mil euros para guións, 10 mil euros para obras experimentais e 6 mil para curtametraxes de ficción ou documentais. Apenas o dez por cento dos proxectos presentados acadaban a bolsa. En total, estas axudas chegaran a representar apenas 400 mil euros, unha cantidade que foi minguando sucesivamente, ano a ano, a 300 mil, 150 mil o pasado ano, até chegar ao 2012, no que aínda non foron convocadas, cando habitualmente isto facíase nos primeiros meses do ano. Estas axudas chegaran a representar apenas 400 mil euros, unha cantidade que foi minguando sucesivamente, ano a ano, a 300 mil, 150 mil o pasado ano, até chegar ao 2012, no que aínda non foron convocadas Hai un par de meses a Coordinadora de Asociacións Profesionais do Audiovisual Galego, integrada pola Asociación de Actores de Galicia (AAAG), a Asociación de Técnicos (ATEGA), a de Directores (CREA), e a de Guionistas (AGAG) consideraba nun comunicado que a anulación total das axudas ó talento, "a I+D do noso sector", era unha medida "equivocada, pois é a liña de axudas "que, con menor investimento, maiores beneficios xerou no sector". De feito, o pasado ano representaron pouco máis do 4% de todas as axudas ofrecidas por AGADIC para o fomento do audiovisual. Blog pola continuidade das axudas ao talento


Se todo vai como se prevé, este sábado 13 de xuño haste converter no novo alcalde de Compostela. Quero con estas liñas convidarte a considerar varias cuestións, de cara ao teu mandato. Precisamente a primeira delas ten que ver coa etimoloxía desa palabra: agardo que desde o grupo de Compostela Aberta tendades unha man aos outros grupos municipais, non para facer o que vós ou eles queiran, senón para facer o que manden as e os composteláns. Xa sabes que a democracia directa é para min a única digna de ser considerada verdadeira democracia, e tes xente en C.A. que comparten ideas no mesmo sentido, así que se debería notar na vosa práctica de goberno. A xente quere —e é quen de— decidir todo o que lle afecta. E na medida en que llelo permitades facendo que sexa o povo quem mais ordene, estou convencido de que ides asegurar a continuidade do voso proxecto para a cidade. Pero o principal motivo da miña carta non é a teima pola democracia real xa, senón lembrarche que ti es un alcalde diferente a todos os demais que vai gobernar os diversos municipios do Estado Español. Ti es único porque fuches o primeiro rexedor local en todo o Estado (cando estabas á fronte da corporación municipal en Teo, ano 2009) en recoñecer que existe un problema chamado Peak Oil ou Teito da extracción mundial de petróleo e que iso nos expón, a todas as persoas que habitamos nas sociedades industrializadas, a unhas consecuencias devastadoras. Agora tócache, polo tanto, unha enorme responsabilidade: ser o primeiro alcalde dunha capital na Europa en converter a súa cidade nun modelo de adaptación a ese inminente novo estadio post-enerxía-fósil da humanidade. Sabemos que en Teo finalmente pouco ou nada se fixo máis alá daquela declaración, ou polo menos nada que chegara ao noso coñecemento, aínda que —se cadra— no nacemento de iniciativas coma o banco de alimentos ou o mercado labrego si tivera algo que ver esa conciencia do Peak Oil e co plan de medidas que en xuño de 2013 vos fixéramos chegar nunha das nosas xuntanzas. En calquera caso asumimos a nosa parte de culpa os que promovemos aquela declaración, pois ti amosácheste sempre disposto a acompañar pero requirías unha iniciativa local que partise das propias organizacións sociais, e da que desde Véspera de Nada fomos incapaces. Este é un erro que agora estamos tentando corrixir en diversos lugares do país, como por exemplo no tamén veciño concello de Ames, mediante grupos que actúen a nivel local como interlocutores do goberno municipal e das diversas forzas políticas e movementos sociais, que traballen tanto na concienciación como na transformación práctica destas localidades cara a un modo de vida menos dependente do petróleo e máis resiliente fronte a este colapso histórico en cuxas primeiras etapas nos atopamos. Esperamos que ti tamén tomaras nota do que se puido facer e non se fixo en Teo, para evitar que pase o mesmo en Compostela, e que aquí e agora si que haxa avances concretos e palpables no camiño a unha maior resiliencia social e económica fronte a este colapso enerxético en cerne. Non nos podemos permitir máis demoras nin máis indecisións, Martiño. Así, por exemplo, gustaríame verte axiña practicar co exemplo cobrando parte do teu salario como alcalde nunha moeda local (aínda que no voso programa non vos atrevérades a dicir que as iades crear ou promover desde o concello e vos limitárades a propor a divulgación das xa existentes, que non é que sexa pouco pero resulta escaso visto o visto noutros lugares) como fai o alcalde de Bristol. E, por suposto, que a xente puidese pagar parte dos impostos e taxas municipais con esa moeda. Iso, como exemplo de actuacións decididas no terreo da resiliencia económica. Noutras áreas habíame gustar verte/vervos enchendo Compostela de hortas urbanas, espazos verdes produtivos, bosques comestibles en toda a contorna, pero que vaian moito máis aló do testemuñal, e se cheguen a converter en fonte de sustento para unha parte considerable da súa veciñanza. Ou peatonalizando o Ensanche, substituíndo —tanto nas áreas urbanas coma nas rurais— mobilidade privada dependente do petróleo (isto é: coches) por mobilidade pública colectiva movida con enerxías alternativas e locais; e por suposto a bicicleta, unindo por carril bici co Milladoiro e outros núcleos urbanos da bisbarra, etc. Ah, e non quero deixar pasar a ocasión, no tema comarcal, de che mencionar que se avanzades en ideas como a da fusión de concellos, sexa cun criterio de aforro enerxético e racionalidade, e apostando decididamente por devolver soberanía a cada barrio, a cada núcleo urbano, a cada parroquia rural: é dicir, máis ca fusionar as entidades grandes, confederar as unidades máis pequenas. Iso sería o coherente co futuro de relocalización pospetróleo que nos agarda. Tamén me gustaría ver, omnipresentes polas rúas da cidade, campañas que promovan o necesario cambio cultural, non só na mobilidade, senón no consumo, no traballo, no lecer, en todo o noso modo de vida, pois se precisamos nada menos que mudar de civilización, a cultura e os valores sociais van ser un eixo transcedental, como xa debes ter en mente tras ler a nosa Guía para o descenso enerxético. Ou que repensases cousas que di a prensa que dixeches durante a pasada campaña acerca da terminal de mercadorías do aeroporto, porque, como ben sabes, a aviación comercial vai ser das primeiras vítimas do devalar da enerxía fósil. Ogallá che preocupe máis a extensión de mercados locais (de produtoras/es locais) por todos os barrios e parroquias e menos as grandes infraestruturas deste mundo industrializado que está a agoniar. Ou estudar de que produtos críticos vai ir carecendo a xente de Compostela a medida que o transporte internacional se encareza, primeiramente, para despois se ir reducindo a niveis pre-mundialización. Ou pensar a mellor maneira de divulgar a gravidade da situación que temos xa enriba a cada un dos diversos sectores sociais, desde os colexios á universidade, pasando por asociacións veciñais ou culturais, comercios, empresas e todas e cada unha das persoas que viven e traballan na capital do noso país. Ademais, se o facedes con forza e abertamente (sen disimulos medoñentos como o de vestir medidas pospetróleo co disfrace ambiental), imaxina por un intre o eco que podería chegar a ter a nivel internacional que a cidade de destino do Camiño de Prisciliano (perdón, do galileo Yaqob bar Zibhdi, alias Sant'Iago) se converter nun referente desa mudanza civilizatoria que se precisa en todo o mundo, e que se incorporen á peregrinación espiritual-relixiosa novos conceptos que requiren un espallamento urxente a nivel internacional, como o Peak Oil, a relocalización, o decrecemento, a resiliencia, a economía poscrecemento, a mudanza civilizatoria... Lamentaría moitísimo que perdeses de vista, pola voráxine da política do día a día, que che vai tocar ser alcalde desta emblemática cidade durante os que probablemente han ser os catro anos máis decisivos na Historia da Humanidade (e non o digo eu, senón o Manifesto Derradeira Chamada, que ti tamén asinaches o ano pasado, e que espero non esqueceras). E permíteme que, lembrando precisamente ese manifesto e á vista da túa recente asistencia a unha conferencia de Vincenç Navarro, te convide a que repases o enfrontamento deste economista socialdemócrata-neokeynesián precisamente cos postulados do propio manifesto que asinaches, e a que lle prestes polo menos a mesma atención ao que vai contar unha persoa cunha perspectiva radicalmente oposta á de Navarro, o vindeiro luns 15 de xuño na facultade de Filosofía da túa nova cidade. Esta persoa é Luis González Reyes e presentará unha obra que considero imprescindible para entender o pasado, o presente e o futuro da nosa especie desde unha ollada integral antropolóxica-económica-política-enerxética: En la espiral de la energía. Ademais é un home con ideas moi concretas sobre como abordar o necesario decrecemento desde a praxe política municipal coa óptica do ecoloxismo social. Anótao na túa axenda, fai o favor: é ás 20 h do vindeiro luns. Gostaría de te ver alí, por coherencia coa túa sinatura do manifesto, e para que non vaia pensar ninguén que prestas máis ouvidos a ese vello neokeynesianismo ancorado en imposibles crecementos impulsados polos poderes públicos, e —xa que logo— non só inútil senón mesmo perigoso. Hai moito por sachar desde o concello, Martiño. Nós fixemos o posible por apuntarvos unha extensa batería de ideas, pero ti tes xente no teu propio equipo ben capaz de poñelas en marcha e de engadir outras igualmente útiles e interesantes para a urxente transformación que precisamos. Aínda que resulta innegable que as candidaturas alternativas que tiñades máis opcións de gañar fostes as máis tímidas recollendo expresamente nos vosos programas de goberno medidas que lles chamasen ás cousas polo seu nome e que sacasen ao primeiro plano un colapso difícil de vender electoralmente: non hai máis ca comparar o voso programa e mais o da Marea Atlántica —xente tamén que coñece de sobra o problema do Peak Oil— co da Marea de Vigo, por exemplo, que recolleu o 100% das medidas propostas por Véspera de Nada. Ben sabemos que é máis doado ser radical e arriscado cando tes poucas posibilidades de gañar, e por iso non me parece tan grave a ausencia ou presencia discreta do problema nos vosos programas. O grave sería que, unha vez coas rendas do goberno municipal nas vosas mans, non désedes a radical viraxe de dirección que cómpre dar, estivera ou non explicitada nun programa electoral. E remato xa a miña carta, Martiño, cun medo ...e unha esperanza. Resultoume un tanto estarrecedor ver que presentaches a túa candidatura onde a casa de Ánxel Casal, porque non podo deixar de relacionar o que lle pasou a el coa ameaza de que este proceso de colapso civilizatorio nos leve de novo a algunha caste de fascismo asasino. Cando xa non queda para todos, sabes ti ben que os hai que non dubidarán en eliminar aos que lles supoñan un atranco na súa rapina dos restos deste mundo de exuberancia material que se esborralla irremediablemente. Así que non podes permitirte pecar de tímido á hora de vacinar á xente sobre o que nos vén, porque sería cederlles a iniciativa a este tipo de ideoloxías, que se acubillan nas sombras asomando cada vez con máis descaro as súas maquilladas facianas. Diciades no voso programa que queriades tomar consciencia "sen alarmismo" do "esgotamento progresivo do modelo de crecemento económico capitalista actual, baseado no consumo de enerxías fósiles", para avanzardes na transformación de Compostela nunha cidade pospetróleo. Eu pídoche que non poñas a venda antes ca ferida, que a xente non é tan parva como ás veces tendemos a pensar, e que se explicades ben a gravidade do que nos vai tocar vivir, non vos van acusar de "alarmistas": hano comprender, hánvolo agradecer e ides xerar así unha inmunidade contra os cantos de serea asasinos da insolidariedade totalitaria. No voso programa propoñiades que Compostela liderase "unha transición cara a sociedade pospetróleo". Vaiche tocar a ti, Martiño, ser ese líder, o que ten a responsabilidade do pioneiro de marcar o camiño. E se o fas con coherencia e valor, vas contar nese camiño co apoio de máis xente da que cres. Moitos azos, Martiño! Atentamente, Casdeiro.


Summary: O número dous da revista sae do forno tras o Nadal e dedica a súa portada a Darío Rivas, o galego emigrado en Arxentina que pasados os 90 anos impulsou a querela contra a ditadura franquista desde aquel país.

A revista Luzes sae do forno tras as festas do Nadal camiño xa das casas dos subscritores e dos seus puntos de venda habitual. Logo do seu exitoso primeiro número, a publicación que dirixen Manuel Rivas e Xosé Manuel Pereiro agasállanos despois de Reis cunha capa na que sobresae a mirada digna de Darío Rivas, "o home que venceu a Franco". A historia deste galego afincado en Arxentina que, superados os 90 anos, impulsou a querela contra os crimes da ditadura fascista no país austral é un dos temas principais que Luzes achega neste novo ano. Un número dous que trae tamén a crónica de Bieito Iglesias sobre unha "Compostela criminal", protagonista nos medios pola Pokémon, o accidente de Angrois, o caso Asunta ou o roubo do Códice Calixtino, ou a entrevista ao catedrático de Dereito Penal, Carlos Martínez-Buján, sobre a sentenza do Prestige e todas as súas eivas. Unha revista que nos regala un Suso de Toro inédito, conversas con Fernández-Savater ou Anxos Sumai, unha viaxe pola cidade da chatarra máis grande de Marsella ou o debate entre David Rodríguez e David Peón sobre a saída (ou non) do euro. Son só algúns dos contidos cos que Luzes volve alumear neste comezo de ano e no que inclúen tamén o seu manifesto mensual, que se reproduce íntegro a continuación: Os depósitos de esperanza «Deixade pasar as ondas do mar!» Esa foi a consigna primeira da manifestación que percorreu as rúas da Coruña no luscofusco do pasado 21 de decembro. Convocaba In Nave Civitas, un grupo que festexa cada ano a obra de Urbano Lugrís —tamén coñecido por Ulyses Fingal, o pintor submarino— ao tempo que vindica o goce e a protección do patrimonio artístico público. «Menos derrotismo e máis surrealismo!» Alí por onde pasou, ese andar performativo transformaba a xeografía urbana e producía unha revolución óptica. O pestanexar inquieto das olladas no dilema de aprender ou non a ver de novo. Os paraugas pintados, abríndose ao xeito de artefactos vivos, buliron no ar como bandeiras vangardistas. A transgresión iconográfica, o arrincar a tradición da gaiola do conformismo, foi un dos grandes achados do Nunca Máis. As cruces inzando a praia coma un cemiterio insurxente, as maletas de emigrante como portadoras de esperanza, os paraugas como bandada de gansos salvaxes. Velaí esa ironía icónica de novo en acción. Chea de humor, marabilla e rebeldía. A deste Nadal, foi a convocatoria que máis xente xuntou o Ulyses Fingal. Algo quere dicir: moito. Nestes tempos ruíns, nun mundo, o noso, que semella ter aceptado «a súa caída» (La terre du future, Yannick Dahan), resignado a que se espalle o baleiro e se encha de pesadelo, é imperativa a procura de depósitos de esperanza. Esa laboriosa procura contra a estupidez é o que merece ser chamado cultura. E xornalismo. Ou mellor dito ao revés: a cultura e o xornalismo que pagan a pena son os exercen a laboriosa tarefa de loitar contra a estupidez. Facemos nosos os paraugas surrealistas. LUZES é parte dun universo alternativo que non aspira ao inalcanzábel senón a configurarse como existencia.


Summary: A xornada, impulsada pola Real Academia Galega, decorrerá en Compostela do 21 ao 23 de setembro.

Un congreso internacional impulsado pola Real Academia Galega (RAG) abordará a toponimia no Camiño de Santiago, con participación de persoal investigador procedente de distintos países. O encontro decorrerá do 21 ao 23 de setembro, na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela (USC). O congreso promoverá, ademais, novas investigacións sobre os nomes a través dunha chamada á sistematización dos estudos científicos sobre a toponimia nos roteiros xacobeos. A aplicación das novas tecnoloxías, o turismo, a rehabilitación do patrimonio, a cartografía ou a historia serán outros dos eixos dunhas xornadas marcadas, segundo a organización, polo "europeísmo e a multidisciplinariedade". A presentación deste encontro tivo lugar nesta quinta feira na sede da RAG coa presenza do presidente da institución, Víctor F. Freixanes; a académica de número e coordinadora do encontro, Ana Boullón; o reitor da USC, Antonio López, e o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García. Con inscrición gratuíta até o 12 de setembro, o congreso profunda na liña iniciada na VI Xornada de Onomástica Galega, que a RAG dedicou en outubro de 2021 á onomástica no Camiño. Ana Boullón: "A onomástica permítenos crear a nosa biografía xeográfica, individual, familiar e colectiva" Así o explicou Ana Boullón, que remarcou que se buscará na xuntanza ter "unha visión máis ampla sobre o valor e significado da toponimia no Camiño de Santiago". "Como 'os francos' que viñan máis aló dos Pireneos", citou, sobre nomes que pertencen á toponimia do mesmo. Tanto o reitor da USC como o presidente da RAG reivindicaron, á súa vez, a necesidade de "coñecer e conservar" estes nomes. Pola súa parte, Valentín García remarcou a información que achegan sobre a cultura e as historias do Camiño de Santiago. "Como patrimonio inmaterial", precisou.


Quen podería atreverse a cuestionar os estamentos de poder do sistema cultural galego? Non moita xente. Pois Pedro Feijoo, o autor de Os fillos do mar, faino na súa segunda novela, A memoria da choiva (Xerais). Nunha historia na que a violencia extrema é a porta que conduce á descuberta das facianas de Rosalía que os que construíron o seu mito preferiron agochar. Porque non pode haber sacralización sen limpeza de expediente. O escritor debulla nesta entrevista as claves deste libro. E confesa, en segredo que só poderá desvelarse despois da súa morte, quen son as persoas reais nas que se inspirou para construír os seus personaxes. Así que moito ides ter que esperar. Mentres, podedes ir imaxinando. Porque Praza calará como unha tumba. Hai nesta nova obra algo de novela negra, algo de novela histórica… como en Os fillos do mar. Recuncas porque era o mellor xeito de contar o que querías? Eu son como a xente que acaba de sacar o carné… vou aprendendo. E se cadra si botei man de estruturas que me foron funcionando. Si que me interesaba repetir a sensación de lectura áxil, de lectura entretida, de ritmo rápido que parece que producía Os fillos do mar. Porque quero pasar por enriba dos prexuízos que hai contra a literatura galega, do tipo "yo es que en gallego no te leo, filliño". Por iso vou a resortes que axuden a unha lectura fácil... "Se consigo que os lectores identifiquen esa maneira de escribir co meu estilo, pois se cadra son lectores que se van sumando ao sistema literario galego" Se cadra esa foi unha das causas de que, co teu terceiro libro, te converteses en autor dun "best-seller" en galego… Os fillos do mar era o terceiro libro, pero o primeiro de ficción, porque os outros dous eran ensaios. E creo que si, que se funcionou tan ben, tivo que ver con iso. Quería falarlle ao lector de ti a ti, que houbese esa cordialidade na relación co lector… e funcionou. E se consigo que os lectores identifiquen esa maneira de escribir co meu estilo, pois se cadra son lectores que se van sumando ao sistema literario galego. E iso é o que quero. Explícao ben Bragado: de cada título tes uns 1.500 lectores que son militantes. Cantos máis poidamos engadir, será un pouco máis que gañemos para a nosa literatura. O fío do libro está marcado por versos de Rosalía de enorme violencia. Un personaxe defínea como alguén que, sobre todo, sentiu moita dor. Toda a obra ten un sentido de fondo de desmitificar, desacralizar os mitos da cultura galega. Como Rosalía. A intención é esa, si. A figura de Rosalía sérveme para representar nela a toda a cultura galega. O que conto na novela, do profesor Solano que lle di a Sofía, cando acaba de descubrir algo importante, que hai cousas sobre a cultura galega que non se poden contar, pasoume a min. E quedei abraiado. Porque a cultura é nosa. Por que hai cousas que non podemos saber dela? A cultura é do pobo, non é da Universidade, nin da Real Academia Galega nin do Consello da Cultura Galega. "Non entendo esa loita constante que hai dentro das institucións. Se queren loitar polo poder, que monten un negocio, pero que non utilicen ferramentas que son do pobo e para o pobo" Ademais de sacralización de figuras, apuntas na novela, precisamente, ás principais institucións culturais do país: loitas de poder, ambicións encontradas…. Por unha vez, non son os políticos ou os banqueiros os postos en cuestión. É o sistema cultural. Cando creas unha ficción arredor da figura de Rosalía hai portas ás que tes que chamar e, claro, a Fundación Rosalía é unha delas. Non sería crible non falar da Fundación, ou da Casa-Museo, ou da Universidade. Pero é verdade que quería chamar a atención sobre iso que dis. É como se un paciente precisa unha operación, e o médico se pon a discutir coa enfermeira ou con outro médico. Non entendo esa loita constante que hai dentro das institucións. Se queren loitar polo poder, que monten un negocio, pero que non utilicen ferramentas que son do pobo e para o pobo. Non todo é ficción. O vídeo do que falas, mostra de como o franquismo exhibiu como un trofeo a Gala, a derradeira filla viva de Rosalía, existe. Xa me pasara iso antes. Estás a romper a cabeza para buscar unha ficción e chega a realidade para darche dúas labazadas, porque é máis incrible que a ficción. Pasoume na novela anterior co dos galeóns da ría. Respecto a Rosalía, o incrible é que teñamos tantas lagoas aínda sobre ela, que aínda teña tanto peso o traballo de desfeita da súa biografía que fixo Murguía. O que eu quero é axudar a que a xente teña curiosidade, que busque. O vídeo existe, e nel está esa muller que mira para ti. Hai unha parte da nosa historia que está aí, que temos que coñecer, non vaia ser que acabe desaparecendo. "Respecto a Rosalía, o incrible é que teñamos tantas lagoas aínda sobre ela, que aínda teña tanto peso o traballo de desfeita da súa biografía que fixo Murguía" Por que escolliches, como fondo da trama, o tema da descendencia de Rosalía? Se cadra atribuírlle bisnetos é un xeito de compensar a mágoa que nos dá que non os tivese. Escollín un mito e Rosalía é, nese aspecto, case coma Breogán. Xente moi vella, que desapareceu como o aire… O tema da descendencia dábame moito xogo para mover a máquina. Nesa época, nese estamento social, ter sete fillos e ningún neto que sobrevivise era raro. Despois está a cuestión do fillo de Ovidio, o fillo pintor de Rosalía. El non sabía que a súa noiva estaba embarazada, e Gala e Alejandra queimaban as cartas dela para que Ovidio non o soubese nunca. Dicían que a muller era unha xitana de mala vida, pero non, era unha modelo da escola de arte. Esta historia do fillo de Ovidio contoulla Gala a Alonso Montero… "Os personaxes de Diego eran case trasuntos de personaxes reais. No meu caso, cando son personaxes inspirados en xente real non tento agochalo. E despois hai moitos outros personaxes que son, directamente, inventados" Cando Ameixeiras publicou Asasinato no Consello Nacional houbo algunhas polémicas sobre se personaxes reais estaban ou non ben "retratados". Preocúpache que pase iso co teu libro? Porque é evidente que ten personaxes inspirados en persoas reais. Solano ten un aire a Alonso Montero, por exemplo. Eu creo que a miña novela non é, nese sentido, como a de Diego. Os personaxes de Diego eran case trasuntos de personaxes reais. No meu caso, cando son personaxes inspirados en xente real non tento agochalo. E despois hai moitos outros personaxes que son, directamente, inventados. Non é algo que me preocupe, de todas maneiras. Por que non vou poder situar unha trama de corrupción na Fundación Rosalía? En Alemaña publicouse un libro no que Hitler esperta en Berlín na actualidade. É un total delirio sobre Alemaña e Europa vista cos ollos de Hitler hoxe. Se os alemáns poden xogar nunha ficción cun elemento da súa historia que representa algo absolutamente terrible, significa que a súa cultura é o bastante sa para rir de si mesma ou consigo mesma. Se nós non podemos, será que a nosa cultura non está tan ben como nos contan. Cando unha ficción se inspira en temas de actualidade como as rivalidades na Fundación Rosalía ou na RAG existe o risco de que, pasado o tempo, a obra perda interese. Pensaches niso? Se cadra co tempo cousas como a da metedura de zoco de Aquiles en twitter xa non se ven tan actuais… Pero tampouco me preocupa iso. Rosalía é o gran referente. E ou a situación da nosa cultura se normaliza en 20 anos e entón xa non son necesarios os debates que formulo, ou moito me temo que a cousa vai seguir de actualidade. E esa é outra das razóns polas que escollín a Rosalía. En Os fillos do mar o referente histórico principal era a batalla de Rande. Con Rosalía é máis doado. Falabamos dela hai 40 anos e dentro doutros 40 seguiremos falando, agás que o meu primo o presidente consiga acabar coa nosa cultura. "Rosalía é o gran referente. E ou a situación da nosa cultura se normaliza en 20 anos e entón xa non son necesarios os debates que formulo, ou moito me temo que a cousa vai seguir de actualidade" Saúdos ao teu primo presidente. Eu tamén teño un primo famoso, que sae nas novelas de Diego Amexeiras. O teu asasino, Adriano, mata cun sadismo incrible. Por certo, era necesario tanto sangue na novela? Mira que es retorcido. Así desquítome. Porque de Os fillos do mar dicían que era unha novela tan amable, tan riquiña… Gústannos as películas como Seven ou O silencio dos cordeiros. E eu pregúntome, por que non buscar esa violencia dentro e non só fóra? En poemas de Rosalía hai violencia abonda. Ao que ía. Pode parecer unha contradición que un personaxe tan violento, tan movido polo odio, reivindique a presenza social da poesía. Aínda que se cadra o que queres facernos pensar é, precisamente, por que poesía e violencia parecen antónimas? Claro. Por que a poesía non vai estar cargada de violencia? Se cadra aínda nos pesa moito esa imaxe da poesía como algo bonito que serve para namorar. Adriano é tan violento porque aprendeu a selo nos versos de Rosalía. A súa raiba nace do que está a pasar coa que considera a súa nai, Rosalía, que é un xeito de falar do que está a pasar coa nosa cultura. A súa nai, cre el, acaba soterrada nun monte de mentiras. Eu falo por boca de Adriano, para queixarme das institucións que manipularon a Rosalía, da xente que nos dixo que temos que pensar ou non dela. Se cadra hai en min máis de Adriano do que eu quixera… pero a min chégame con matar xente nas novelas. "Por que a poesía non vai estar cargada de violencia? Se cadra aínda nos pesa moito esa imaxe da poesía como algo bonito que serve para namorar. Adriano é tan violento porque aprendeu a selo nos versos de Rosalía" Menos mal. Ao principio da novela Sofía fala da necesidade de que coñezamos a verdadeira Rosalía, frente ás manipulacións das que foi obxecto, como as artelladas polos que pasearon a Gala como reliquia. Mais na novela, precisamente, a mesma Universidade que reivindica a Rosalía verdadeira agocha parte da realidade sobre ela. É que a figura de Rosalía foi obxecto dun maniqueísmo tan agresivo e descarado que volver encarreirar a cousa é bastante complicado. Igual nos intentos de corrixir as manipulacións tamén houbo xente á que se lle foi a man, non sei. Non pretendía, de todas maneiras, criticar iso. Si que quería poñer acento, a través do personaxe de Sofía, na falta que temos dunha biografía completa de Rosalía. Victoria Álvarez de Ojeda sabe moito diso. Pero fáltanos documentación, segundo din. É como en A vida de Brian. Seguimos esperando. E que esteamos a falar disto tantos anos despois da morte de Rosalía é un síntoma de que algo vai mal. "A figura de Rosalía foi obxecto dun maniqueísmo tan agresivo e descarado que volver encarreirar a cousa é bastante complicado" No ensaio Canon y subversión, coordinado por María do Cebreiro e Helena González, apúntase -faino Dolores Vilavedra, por exemplo-, a que ás veces as revisións sobre a interpretación de Rosalía, as teses que trataron de superar a manipulación, caeron en novas mistificacións. A iso me refería antes. Creo que hai certa intuición sobre iso na túa novela. Era consciente diso cando escribín o libro pero tampouco quixen afondar niso. Hai algo que Sofía lle di a Aquiles, que vai sobre as liortas intestinas que ela vive. E volvemos á metáfora da Vida de Brian, e o Frente Xudaico Popular e o Frente Popular de Xudea. Pero, o que dicía: diante de tanto lixo como atoparon, non era nada doado encarreirar o tema de quen era Rosalía en realidade. Se se me foi a man con esa crítica, non era a miña intención. Aquiles e Sofía son caracteres típicos da novela negra. Intelixentes, sagaces… e maltratados polo amor. Por que os personaxes de novela negra teñen que ser uns fracasados emocionais? Non é demasiado estereotipo? Pois non é que eu quixese seguir o canon da novela negra. A cousa xa comezara con Simón e Mariña de Os fillos do mar. Unha vez un xornalista preguntoume se iso de crear personaxes fracasados tiña algo de reflexo da miña biografía… Esta é unha novela máis negra, máis thriller, … pero eu tampouco son consciente de seguir os tópicos do xénero. O que ocorre é que as persoas que caen sempre de pé, que son heroes perfeitos, non me resultan cribles, non me gustan. Tamén interpreto a vida así. Murguía está pero non está na novela. El inicia o camiño da sacralización de Rosalía. Houbo polémicas sobre como a trataba, sobre a súa actitude con ela e cos fillos… A biografía de Barreiro sobre el axuda a aclarar cousas. Aínda que o teu primeiro personaxe asasinado dálle a volta ao rumor e di que ela era unha suicida en potencia que mesmo podía ser unha maltratadora, coa súa violencia. O dese personaxe era unha forma de mostrar a maneira grotesca na que se chega a mostrar desprezo pola nosa cultura, dicindo calquera barbaridade. No caso de Murguía, era importante para a trama porque el foi o primeiro manipulador da biografía de Rosalía. E insisto en que el foi o primeiro presidente da Real Academia Galega. Desa Real Academia que foi o paradigma do que van facer despois con Rosalía os estamentos de poder da nosa cultura. Eu inventei a carta 21, pero as 20 cartas anteriores existen, e din cousas que non se nos quixeron contar. Aquiles traballa nunha revista de ufoloxía que investiga unha interesante tese: Núñez Feijoo podería ser, en realidade, un extraterrestre. E iso, di o xornalista, explicaría moitas cousas. Que opinas ti? Temos que dar a exclusiva? Se cadra escribín a novela enteira só para poder contar iso. E si, eu creo que, ou Feijoo é un extraterrestre, ou eu mesmo o son. Porque que sexa unha boa noticia que uns de Venezuela merquen por 1.000 millóns unha caixa rescatada con 9.000 millóns, debe ter unha explicación comprensible só para marcianos. Como o da debacle de Pescanova. "Non quero facer descricións de catorce páxinas, porque para iso xa está Caneiro e non vou facelo mellor ca el. Para min é suficiente cunha imaxe" Quedamos entón coa idea de que é Pedro Feijoo o marciano. Falabas ao principio da importancia da fluidez do texto. É moi fácil de ler. Hai moito diálogo, primeiras persoas, cambios de narrador…, e moita intriga. Pensei todo o tempo que era Diego o asasino. Como concibiches a estrutura narrativa? Pois está ben a túa tese. Gústame preguntarlle á xente quen cría que era o asasino. Pode parecer que teño dominio dun amplo abano de rexistros, pero non. Estou aprendendo. Houbo en Os fillos do mar unha serie de fórmulas que ao lector lle resultaron cómodas, e repetinas. Non quero facer descricións de catorce páxinas, porque para iso xa está Caneiro e non vou facelo mellor ca el. Para min é suficiente cunha imaxe. Cando releo, se vexo que me saíu unha felípica borro todo. Prefiro o diálogo rápido, o humor… Dentro da miña torpeza, tento que sexa así.


Summary: A idea de construír un aeroporto en Rianxo vense abaixo cando un político de Lisboa argumenta que a localización se atopa no medio dunha ruta de aves migratorias. Concretamente de rulas turcas. Todo parte dun malentendido na máis pequena comunidade portuguesa, asentada na localidade arousá.

Eis a sinopse de Abaixo o aeroporto en Rianxo, unha comedia do grupo Teatro de Balugas de Barcelos que se representará este sábado, 10 de marzo, no Auditorio de Rianxo. Organizada polo veterano Grupo de Teatro Airiños, a función é resultado dun intercambio. Airiños visitou Barcelos en decembro. Baixo a dirección de Cândido Sobreiro, Abaixo o aeroporto de Rianxo "é unha comédia ja clásica, ensaiada novamente e específicamente para subir ao cenário em Rianxo". Fundado en 2007, o Teatro de Balugas "inspira-se na cultura popular do Minho. É teatro feito na aldeia, acreditando que este trabalho comunitário manterá viva a identidade desta, em quanto espaço de criação, numa luta contra o desaparecimento do mundo rural". Nota: escena de Abaixo o aeroporto de Rianxo.


Summary: A segunda edición da Gala do Libro Galego foi máis equilibrada nos premios e confirmou que a concentración parcelaria nos premios do sector do libro era máis que necesaria.

A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG), a Asociación Galega de Editoras e da Federación de Librarías de Galicia volveron xuntarse para convocar os Premios da II Gala do Libro Galego 2017, que foron entregados o pasado sábado no Teatro Principal de Santiago para "recoñecer a excelencia do traballo literario realizado no ámbito editorial ao longo do ano 2016 en Galiza". Poden ver a gala completa neste vídeo en Youtube. Na categoría de narrativa o gañador foi Xosé Monteagudo coa novela 'Todo canto fomos' (Galaxia), "unha gran novela con pouco recoñecemento", segundo o xurado, que lle recoñeceu a súa calidade e ambición á hora de reflectir a realidade dunha época. En poesía Antía Otero acadou o galardón coa obra 'O cuarto das abellas' (Xerais), da que se destacou que "crea un mundo propio a través das imaxes", "un diálogo coa literatura que conmove o lectorado". No apartado de ensaio, o premio rematou nas costas de Mercedes Queixas e o seu 'Labrego con algo de poeta: biografía de Manuel María' (Galaxia), definida polo xurado como unha obra "moi pedagóxica, de fácil lectura e moi divulgativa, con funcionamento moi exitoso nas librarías". O colaborador do Sermos Henrique Harguindey resultou gañador na categoría de tradución grazas á obra 'Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña', publicado pola editorial especializada Rinoceronte. Nesta ocasión o xurado valorou "a dificultade técnica de imitar o estilo doutra época e valora positivamente a idoneidade e necesidade a escolla esta obra para a tradución ao galego". En literatura infantil e xuvenil a gañadora foi Ledicia Costas, unha das máis exitosas narradoras neste eido, que xa ten acadado outros múltiples galardóns. Desta volta a obra recoñecida foi 'Jules Verne e a vida das mulleres planta' (Xerais), na que o xurado estimou "o proceso de transformación moi imaxinativo empregando o recurso da muller planta, a partir do que se teceu unha historia moi imaxinativa e plástica, que permite unha lectura moi visual". En libro ilustrado volveu gañar unha das editoriais especializadas, Kalandraka, co libro 'Canta connosco', de Óscar Villán, "pola súa fluidez e narrativa" e pola "súa plástica orixinal, que escapa da redundancia co texto, achegando un significado propio co seu deseño". E, finalmente, en teatro a obra recoñecida foi 'Moito Morro Corporation. Sociedade Limitada' (Galaxia), de Carlos Labraña, a quen se lle recoñeceu "o feito de ser capaces de introducir nunha obra unha cuestión de actualidade". O xurado tamén salientou o feito de que sexa un libro orientado a un público que non soe consumir este xénero, "polo que se valora a necesidade de darlle valor ao teatro infantil". Iniciativas recoñecidas Alén das obras premiadas, nesta Gala galardoáronse varias iniciativas no mundo do libro, como a plataforma de crítica literaria feminista A Sega como mellor proxecto literario na rede, de quen se gabou a "capacidade de artellar a varias mulleres facendo crítica, resaltando a vertente feminista da plataforma". En canto á iniciativa bibliográfica, a gañadora resultou o proxecto "Aula sen paredes" de Rosalía Fernández Rial e Edicións Positivas, onde o xurado valorou "a metodoloxía empregada e a introdución de linguaxe non verbal" nun dos "poucos traballos de didáctica probada en galego". O ciclo "Vermú entre libros" da pontevedresa Libraría Paz levou o galardón á mellor iniciativa cultural ou de fomento da lectura, da que se destacou o seu "esforzo e reducido orzamento" alén da súa "aposta por un modelo empresarial moi axeitado para dinamizar o mundo da libraría". En xornalismo cultural, premio que acadou na pasada edición Sermos Galiza, o gañador foi o programa da TVG Zig-zag Diario "pola constancia da atención ao xornalismo cultural, sustentada na necesidade de espazos culturais dentro da televisión pública". Premios honoríficos Ademais, entregáronse os premios honoríficos de cada unha das entidades convocantes. A Federación de Librarías de Galicia outorgoullo á Libraría Platero, de Ourense; a Asociación de Galega de Editoras premiou e recoñeceu a traxectoria como editor de Ánxel Casal, e a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega concedeu o galardón Escritora Galega Universal á autora portuguesa Hélia Correia.


Summary: As botas de Pione Sisto encamiñan a contundente vitoria dos celestes sobre o Eibar (0-4), nun encontro vibrante.

Un 0-4 non é un resultado que abunde nas estatísticas do Celta, por iso a súa consecución é motivo de ledicia e orgullo na armada celeste. Máis aínda cando un marcador tan contundente chega após un arranque de tempada que non era do máis convincente: en cinco partidos, tres derrotas, unha vitoria e un empate. O cero a catro en Ipurúa é o mellor bálsamo contra o desacougo que aniñaba en parte da afección celtista. O Celta soubo armar o partido contra un Eibar rochoso, con presión, nada disposto a que a súa casa sexa unha visita doada. O marcador final pode transmitir unha imaxe que non foi: que o partido foi un paseo para o Celta. Nada diso. Os celestes xogaron mellor, sabendo aproveitar as súas oportunidades e tirando de estratexia a balón parado, unha opción que esta vez resultou. O equipo galego marchou ao descanso cunha vantaxe de tres goles, saídos das botas de Pione Sisto. O danés marcou un gol e deu a asistencia nas outras dúas. Sisto e un enorme Tucu como director do xogo son os alicerces nos que se construíu a vitoria celeste. O Eibar non foi rival doado, como amosa que na primeira metade mandou dous balóns ao pau. O Celta soubo manter o resultado na segunda metade, poñendo o ramo co gol de Wass, o cuarto para o Celta. Ficha técnica Eibar (0): Dmitrovic, Capa, Gálvez, Paulo, Cote (Juncá, min.46) Bebé, Dani García, Escalante, Inui, Charles (Jordan, min.63) e Kike. Celta (4): Rubén, Hugo Mallo, Cabral (Fontás, min.64), Sergi Gómez, Jonny, Lobotka, Wass, Tucu Hernández (Jozabed, min.75), Iago Aspas, Sisto e Maxi Gómez (Guidetti, min.76). Goles: 0-1, min.17: Cabral; 0-2, min.25: Sergi Gómez; 0-3, min.39: Tucu Hernández; 0-4, min.73: Wass. Árbitro: Fernández Borbalán, do comité andaluz. Amoestou Escalante, Dani García, Cabral. Campo: Ipurúa, 5545 espectadores.


Summary: As grandes fortunas aforraron 427.000 millóns polas políticas fiscais.

O estado da xustiza fiscal é a publicación de referencia para coñecer o alcance da fraude a nivel internacional. A investigación edítase con carácter anual e ten como entidades impulsoras a Alianza Global para a Xustiza Fiscal, conglomerado de organizacións da sociedade civil, o grupo de análise Tax Justice Network e Public Services International, federación sindical que agrupa 700 sindicatos e máis de 300 millóns de traballadores do sector público de todo o mundo. O prestixio deste estudo derívase da metodoloxía empregada que difire da utilizada pola maioría de traballos análogos. Neste sentido, destaca por utilizar os dados de informes agregados desagregados por países publicados pola OCDE para estimar as perdas fiscais corporativas de todos os Estados. Isto permite, observar e medir directamente o abuso fiscal, certificando o desaxuste entre os lugares onde as empresas multinacionais declaran as súas ganancias e aqueles onde desenvolven unha actividade económica real. O relatorio só repara nas perdas directas porque considera que as indirectas xorden como un efecto secundario das primeiras. A este respecto, o informe entende que os Gobernos reducen os tipos efectivos corporativos legais para contrarrestar as perdas directas debido ao "abuso fiscal corporativo", atraer empresas multinacionais e, en última instancia, aumentar os ingresos fiscais a través da "competencia fiscal", que para os autores da investigación constitúe unha idea errada porque provoca uns ingresos fiscais aínda máis baixos para todos os Estados. Unha fiscalidade para favorecer as fortunas Os Estados deixaron de ingresar 427.000 millóns de dólares en impostos como consecuencia "dunha fiscalidade pensada para favorecer as grandes fortunas". Segundo se recolle no estudo, en "2020 de 427.000 millóns de dólares que deixaron de recadar os Estados de todo mundo, 245.000 millóns perdéronse debido a que as empresas multinacionais transferiron as súas ganancias a paraísos fiscais a fin de ocultar os beneficios que obtiveron realmente nos países nos que operan". A seguir, o traballo sinala que "182.000 millóns de dólares perdéronse debido a que as persoas adiñeiradas ocultaron activos e ingresos non declarados no estranxeiro, fóra do alcance da lei". Os autores do informe responsabilizan desta situación ao poder dos grandes grupos económicos para determinar as políticas fiscais dos diferentes Estado. Neste sentido, sinalan que "os sistemas fiscais da maioría dos países do mundo programáronse para priorizar os intereses dos xigantes corporativos máis grandes e dos millonarios, sen limitacións xeográficas, por riba das necesidades da sociedade. En casos máis extremos, os sistemas fiscais programáronse para favorecer amplamente o abuso fiscal por parte dos máis ricos". A lóxica dos paraísos fiscais enténdese no marco desta correlación de forzas, como territorios programados para permitir que as empresas multinacionais transfiran ganancias e así diminuír artificialmente as súas contribucións fiscais xenerais ao Estado.


Summary: Os detalles dese fondo, do que 10.000 millóns estarán destinados a gastos sanitarios, serán trasladados aos presidentes autonómicos este domingo. O presidente do Executivo español anunciou unha nova liña de préstamos a autónomas e Pequenas e Medianas Empresas.

Nunha rolda de prensa desde o Palacio da Moncloa, o presidente do Goberno español, o socialista Pedro Sánchez, anunciou a solicitude dunha nova prórroga do estado de alarma así como a posta en marcha dun fondo autonómico especial dotado de 16.000 millóns de euros. Sánchez avanzou así a solicitude da cuarta prórroga desde que a medida entrou en vigor coa publicación do Real Decreto que a regula o 14 de marzo. Para conseguila, precisaría dunha maioría simple nos votos a favor de deputadas e deputados. O presidente español tamén apunto unha serie de novas medidas que regularán a fase 0 da desescalada, en vigor desde a segunda feira, 4 de maio. Ademais das xa anunciadas, Sánchez advertiu que o uso das máscaras no transporte público será obrigatorio. A maiores, lembrou que a partir do día 4 restaurantes e bares poderán abrir para entregar comida encargada por teléfono e con horarios preferentes para maiores e dependentes. Os comercios e locais de servizo como librarías, salóns de peiteado, ferreterías, ou obradoiros de arranxo de roupa ou calzado poderán atender clientela por cita previa e con horarios de atención preferente a maiores.Tamén abrirán ao público os arquivos e poderán volver adestras as deportistas de elite Fondo especial autonómico O presidente do Goberno español tamén avanzou este sábado a aprobación dun fondo especial non reembolsábel destinado ás Comunidades Autónomas "para a reconstrución social e económica" tras a crise sanitaria e dotado de 16.000 millóns de euros. Na rolda de prensa ofrecida desde o Palacio da Moncloa, o xefe do Executivo español asegurou que os detalles deste fondo serán trasladados este domingo no encontro semanal dos presidentes autonómicos. Do importe total prometido por Pedro Sánchez, 10.000 millóns de euros estarán destinados ao gasto sanitario, o eido que más investimentos está a requirir durante a crise orixinada pola COVID-19. En canto ao monto restante, 5.000 millóns de euros serán empregados para paliar as consecuencias da "caída económica" orixinada polo parón na actividade e 1.000 millóns reverterán en gasto social. En 2020, recalcou o líder do Goberno español, as comunidade autónomas recibirán do sistema de financiación autonómico 7.906 millóns máis que en 2019. Préstamos a PEMES e autónomas O líder do Executivo tamén avanzou unha liña de avais públicos, dotada duns 24.000 millóns de euros, e reservada na súa maioría a Pequenas e Medianas Empresas (PEMES) e a autónomos. Este novo tramo de préstamos aprobarase a vindeira terza feira durante o Consello de Ministras. Unha vez habilitadas esta liña de créditos terase consumido máis de 60% dos 100.000 millóns de euros do programa de axuda ao financiamento de empresas. Será o Instituto de Crédito Oficial, o ICO), o organismo encargado de xestionar os préstamos, mentres que as entidades financeiras participantes asumirán o custo do aval. O requisito para acceder a esta garantía, segundo avanzou Pedro Sánchez, é que as solicitantes non estiveran en situación de morosidade a 31 de decembro ou en procedemento concursal a 17 de marzo de 2020. Isto é, a súa debilidade económica debe estar ligada necesariamente á crise provocada pola COVID-19. O presidente do Goberno español recoñeceu queixas desde as propias PEMES e autónomas debido aos trámites para obter os avais en determinadas entidades, sen especificar cales. "Tentamos mellorar a xestión dos mesmos", indicou.


Summary: Un total de 46 asociacións defenden políticas alternativas en relación con esta especie dada a negativa da Xunta a aceptar que estea protexida.

Asociacións ecoloxistas e en defensa da biodiversidade fan un chamamento a todas as administracións, sindicatos de gandeiros e sociedade en xeral a "aproveitar a oportunidade de buscar un marco novo de relación co lobo". O pasado 4 de febreiro a Comisión Estatal para o Patrimonio Natural e da Biodiversidade aprobaba a incorporación dos lobos na Listaxe de Especies Silvestres en Réxime de Protección Especial. Este ditame "manifesta o consenso da comunidade científica sobre a necesidade de buscar un novo marco de relación coa especie. A xestión desenvolvida até o de agora non solucionou os conflitos que a presenza da especie xera nin garante a súa conservación", explican as asociacións a través dun comunicado aos medios. Un total de 46 entidades emitiron un comunicado no que expón alternativas ás políticas feitas até o de agora. En primeiro lugar, destacan que neste novo escenario "non cabe unha xestión cinexética ou sistema de 'cotas' que supoñan a morte indiscriminada de exemplares", mais pódese permitir de modo "público, motivado e baixo especificacións e circunstancias concretas", a captura ou morte de exemplares. Para alén do máis, "a xestión dos danos que o lobo ocasiona sobre a cabana gandeira debe basearse en que as explotacións poidan dotarse dos medios e técnicas que lles permitan adaptarse á presenza de lobos no seu territorio". Para a agrupación, "a axuda por parte da Administración á adquisición de mastíns, cercados de recollida e garda e a adopción de novas tecnoloxías de seguimento do gando, entre outras" deben ser a pedra angular da xestión dos danos. Por outra banda, consideran que "é necesario compor un novo sistema de compensación de danos". "O procedemento actual non é capaz de evitar usos fraudulentos e facer unha adecuada avaliación do prexuízo ocasionado en caso de ataque dos lobos a unha explotación", apuntan no documento. "Desde o punto macroeconómico os danos provocados pola especie, aínda considerando as carencias sinaladas, non son relevantes e poden ser asumidas polo conxunto da sociedade; poden ser moi notábeis e críticos para explotacións particulares", sinalan as 46 asociacións.


Summary: Feijóo asegura que "en oito ou dez semanas" se coñecerá se a petroleira Pemex lle fará encargos a estaleiros galegos e admite que se reuniu cos financeiros Carlos Slim e Olegario Vázquez Raña para "falar da situación económica de Galicia e "atraer investimentos".

Non é a primeira vez que Galicia procura saír do abafamento económico ollando cara á outra beira do Atlántico. Durante séculos de inmigración, boa parte da poboación galega atopou en América as oportunidades que non era quen de lograr no país. No ano 2012 e en plena depresión económica Galicia volve pór os ollos no continente americano, aínda que a través da Xunta, por canles institucionais e semella que para lograr dúas finalidades diferentes. O luns 16 de abril o Goberno galego anunciaba por sorpresa que o presidente, Alberto Núñez Feijóo, ía viaxar a México. Esa mesma noite incorporábase á comitiva do titular do Executivo central, Mariano Rajoy para un desprazamento do que apenas se ofrecían detalles, nin da axenda nin dos obxectivos. Apenas se explicaba que ía traballar a prol da "internacionalización" das empresas galegas. Dous días despois, un discurso de Rajoy dende o país mexicano desvelaba que era o que tiña que ver a viaxe con Galicia. A petroleira Pemex, propiedade íntegra do Goberno mexicano, podería estar interesada en construír barcos nalgún estaleiro galego. Se ben no ámbito comunicativo a viaxe non foi precisamente un éxito para o Executivo, Feijóo si se anotaría un tanto se, finalmente, frutifican unhas negociacións que, asegura, se prolongan dende hai varios meses e que encabeza el mesmo en compaña do conselleiro de Industria, Javier Guerra. Dende o entorno do presidente asegúrase que a decisión de viaxar a México só se tomou no momento en que a Xunta logrou "incluír na axenda" da reunión de Rajoy co presidente do país, Felipe Calderón, a cuestión do naval galego, e unha vez alí o propio Feijóo reuniuse tamén con directivos da petroleira estatal mexicana. Á volta da viaxe e tras a reunión semanal do Consello, desprazada ao venres, o titula rda Xunta amosábase satisfeito polo resultado das conversas. "Profundouse nas negociacións" ata o punto de que nas xuntanzas cos responsables de Pemex "establecemos unha folla de ruta", consistente en que "en oito ou dez semanas" a petroleira decidirá se constrúe en Galicia barcos "da súa frota menor". No entorno do presidente asegúrase que a viaxe a México foi decidida ao lograr "incluír na axenda" o "posible acordo" con Pemex Polo momento asegura Feijóo que os criterios de "seriedade e responsabilidade" lle impiden revelar "o contido e alcance" do "principio de acordo" no que atinxea "número de barcos, empregos directos e indirectos" ou os estaleiros nos que se construirían os buques -ao ser cuestionado por se serían instalacións públicas ou privadas limitouse a zanxar: "sector naval galego"-."Hai moitísimos estaleiros no mundo e Pemex nunca fixo ningunha embarcación en Galicia, polo que lle "vai facer unha proposta concreta ao sector naval galego" e "a partir de aí é necesario concretar prezos e número de pedidas". Segundo o presidente Galicia "está na final" e é "a primeira que lle vai facer a proposta" á empresa, a maior compañía de América Latina, subliña. Posible investimento en Novagalicia Banco Pero non é esta a única procura que o Goberno galego fai en México. A raíz dunha información publicada polo diario El Mundo Feijóo apostou por revelar outro encontro, este mantido en Galicia, con dous importantes financeiros do País. Despois de que o rotativo madrileño asegurase que o presidente da Xunta estivera presente nunha xuntanza "secreta" en La Moncloa entre Mariano Rajoy e os empresarios Carlos Slim e Olegario Vázquez Raña, Feijóo aclarou que non estivo nese encontro, aínda que si "solicitou" que o presidente español os recibise. Un día despois -a mediados da pasada semana-, aclara, "tiven un xantar no restaurante do Grove" cos financeiros, na que se falou "da situación económica de Galicia" e da posibilidade de "traer investimentos". Por tras destes contactos non estaría o naval, senón a posibilidade de que Vázquez Raña investise en Novagalicia Banco. Feijóo reuniuse con Carlos Slim e Vázquez Raña no Grove e asegura que PSdeG e BNG o "critican" por "buscar investimentos" para Galicia Todas estas xestións válenlle ao presidente para tentar darlle a volta política ás críticas recibidas durante os pasados días dende PSdeG e BNG, molestos coa escasa información que a Xunta ofreceu sobre a viaxe a México. "Gustaríame traer investimentos para Galicia, páganme para iso e a miña obriga é intentalo". "Agrádame que me critiquen por iso os responsables da oposición, que entendan que non se deben buscar investimentos na comunidade ou pedidos para o naval". di.


Summary: Os positivos por coronavirus detectados nas últimas 24 horas na Galiza disparáronse a 413, unha cifra que se sitúa en niveis de finais de marzo. Máis da metade das infeccións diarias, unhas 235, rexístranse na área sanitaria de Ourense, que marca récord histórico debido aos dous novos brotes en dúas residencias, con máis de 150 casos.

Segundo o parte desta sexta feira da Consellaría de Sanidade, con datos a última hora da quinta feira, os casos activos de Covid-19 -persoas que aínda padecen a enfermidade- sitúanse en 4.264 en total, 181 máis que hai un día. En canto aos curados, son xa 21.106, o que significa que ao longo da última xornada se deron 246 altas. Ademais, nos últimos datos de Sanidade constan 776 falecidos diagnosticados de coronavirus, dous máis. En concreto, na tarde da quinta feira notificouse a morte dun home de 61 anos no Hospital Montecelo de Pontevedra -pai dunha das traballadoras da planta avícola de Cambados na que se rexistrou un brote- o doutro home, de 57, que estaba ingresado no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO). Así mesmo, Sanidade informa de que até o momento se realizaron 537.192 probas fronte ás 531.410 do parte anterior, o que supón 5.782 PCR en 24 horas. Destas, 8,2% arroxou resultado positivo, máis do dobre con respecto á xornada anterior, cando foi o 4%. Desde o inicio da pandemia, Galiza sumou un total de 26.146 casos de coronavirus. No día de hoxe a Xunta deu a coñecer os mapas de incidencia do virus, con datos do día 7 de outubro. Nese momento había nove concellos en alerta vermella. Datos por áreas sanitarias Por áreas sanitarias, a de Ourense, Verín e O Barco anota 235 novos contaxios, o que supón a cifra máis alta de toda a pandemia e máis da metade dos detectados en toda Galiza nas últimas 24 horas. Teñen relación con este aumento os dous surtos detectados nas residencias de Pereiro de Aguiar e de Monterrei. Ademais, as persoas coa enfermidade soben a 1.351. Cabe destacar que, nesta área, a porcentaxe de positividade das probas realizadas sitúase xa no 19,5%. A segunda área con máis contaxios diarios, 51 nas últimas 24 horas, é a de Vigo, que conta con 433 casos activos. Segue a esta a de Santiago e O Barbanza, con 49 novos positivos e 552 persoas coa enfermidade aínda activa. Na área da Coruña e Cee, detectáronse 31 novos positivos por PCR e os casos activos son 757. A maiores, son 20 novos na de Pontevedra e O Salnés, que conta con 573 pacientes, e 18 novos diagnósticos na de Lugo, A Mariña e Monforte, con 494 casos activos de Covid-19. A área de Ferrol é a que menos positivos detectados nas últimas 24 horas suma, con 8, mentres que o número actual de pacientes se sitúa en 104.


Summary: O doutor Iriarte gravou os latexos do corazón e gravounos nun vinilo. Sobre ese experimento, o músico Germán Díaz creou o seu "Método Cardiofónico", un novo disco que presenta o vindeiro día 17 en Compostela.

Dos son das cardiopatías a un traballo musical contemporáneo. Así é Método Cardiofónico, o título do novo disco do músico Germán Díaz, que se basea no traballo que o doutor Iriarte gravou nos anos corenta cos distintos latexos do corazón para explicar ao seu alumnado os diferentes sons das cardiopatías. Os sons cos que se converteron en recursos didácticos para Iriarte están agora no inicio do novo traballo de Díaz que emprega instrumentos mecánicos que len cartóns perforados para a sorpresa do audiotorio. Canda a zanfona, Germán Díaz emprega no seu novo espectáculo o órgano de barbaría, caixa de música, rolmónica cromática ou playasax, instrumentos singulares que se suman á gravación de loops en directo que ofrecen como resultado final un directo no que a improvisación se suma aos sons preparados nos cartóns perforados. Benxamín Otero no oboe e David J. Herrington na trompeta e tuba acompañarán a Díaz na presentación no Teatro Principal de Compostela o vindeiro 17 de setembro. O que está considerado un dos mellores zanfonistas do mundo presentará a seguir o seu novo traballo o 18 na Casa do Pobo de Cangas e o 19 e 20 ofrecerá dous concertos privados en Teo e Ourense dos que estaban previsto na campaña de micromecenazgo do disco. Nacido en Valladolid, o zanfonista conta cunha prestixiosa traxectoria individual recoñecida a nivel mundial ademais de ter participado en numerosos proxectos como a banda sonora do filme Vilamor de Ignacio Vilar ou os traballos musicais de Najla Shami, Marful, Baldo Martínez, Marcos Teira ou Ugia e Fred Martins.


Summary: O Mirante Os últimos estudos demoscópicos amosan un crecemento dos socialistas e, en menor medida, de Podemos. A formación que lidera Pedro Sánchez achégase máis ao PP, que se mantén como primeira forza pero segue a caer nas súas expectativas de voto.

Apértase o pelotón de cabeza e a escapada do PP semella estar a piques de ser neutralizada. O panorama electoral debuxado polas eleccións do 24M no conxunto do Estado tradúcese, en boa medida, nas expectativas de voto cara ás eleccións xerais, previstas para o vindeiro outono. Esta é a principal conclusión a edición de xuño d'O Mirante, o panorama electoral elaborado polo sociólogo Carlos Neira para a Asociación de Medios en Galego que nesta ocasión amosa que o PP segue a caer mentres o crecemento de PSOE e Podemos permite albiscar un panorama no que a suma de ambas formacións se achegaría á maioría absoluta do Congreso dos Deputados. Para observar esta análise, realizada mediante o método house effects -baseado en tirar os datos dos inquéritos de todas as casas demoscópicas, calcular o seu nesgo e achar un promedio entre elas-, cómpre advertir de que só tres das enquisas publicadas nas últimas semanas realizaron o seu traballo de campo despois das eleccións municipais. Estes estudos máis recentes amosan escasos cambios no panorama electoral cara ás xerais, o que viría demostrar que o 24M se inscribiu no ciclo electoral no que actualmente está instalado o Estado. O dato máis destacado é o crecemento do PSOE, que gaña máis de un punto e podería ter ata 100 escanos Partindo desta base o dato máis destacado é o crecemento do PSOE, que gaña máis dun punto a respecto da anterior edición d'O Mirante e podería achegarse aos 100 escanos no Congreso, apenas 10 menos dos que ten na actualidade. Tamén medra Podemos, aínda que menos que os socialistas. O partido que encabeza Pablo Iglesias estrearíase nas xerais como terceira forza, co 19,3% dos votos e entre 65 e 76 escanos. Así as cousas, ambas formacións, pero especialmente o PSOE, estarían cada vez máis próximas do PP, que apenas resiste na contorna do 25% do voto, practicamente 20 puntos menos que nas eleccións de 2011. A análise ratifica a sobrevaloración de Ciudadanos nos inquéritos nos últimos meses Por tras dos que virían ser os tres grandes partidos do novo Congreso estaría Ciudadanos, que se mantén en niveis idénticos aos de hai un mes, cun 14,7% de estimación de voto que vén demostrar que, como sinalaron anteriores edicións d'O Mirante, o partido e Albert Rivera estivo moi sobrevalorado en diversos inquéritos, caso por exemplo dos elaborados por Metroscopia e publicados por El País. A edición máis recente do barómetro electoral do xornal de PRISA amosa unha caída de Ciudadanos que, realmente, é unha aproximación ao seu nivel real. Alén dos postos de cabeza os datos indican que IU seguiría a caer, baixando xa do 4%, e que UPyD desaparecería definitivamente do Congreso, ficando con menos do 1% dos votos a nivel de todo o Estado. No ámbito das forzas soberanistas e nacionalistas prima a estabilidade a respecto de anteriores panoramas electorais coa excepción de Compromís, formación que se ve reforzada polo seu resultado autonómico, e tamén por Geroa Bai, que se aseguraría un escano. Pola banda do BNG os inquéritos outórganlle un 0,64% dos votos, 4 centésimas máis que na anterior análise que lle permitirían reter os dous escanos, se ben os datos de intención directa non lle son tan favorables.


Summary: A Asociación para a Saúde Emocional na Infancia e na Adolescencia dá a coñecer os datos do programa Punto de Apoio Emocional (PAE) que iniciou en marzo de 2020.

A Asociación para a Saúde Emocional na Infancia e na Adolescencia (Aseia), con sede en Ourense, ven de elaborar un informe centrado no traballo realizado nos dous últimos anos no programa Punto de Apoio Emocional (PAE). A carencia de pediatras e matronas, camiño de se converter nun problema crónico Este programa naceu na Galiza en marzo de 2020, unha semana despois de ter sido decretado o Estado de Alarma que supuxo o confinamento da poboación diante a situación de pandemia. O obxectivo inicial da iniciativa foi ofrecer atención telefónica a adolescentes e persoas coidadoras de nenas e nenos, que neses momentos non podían acceder a outro tipo de recursos. Unha vez rematada esa situación decidiuse continuar co recurso, xa que segundo indica a entidade nun comunicado "as demandas seguen a chegar, polo que continuamos a ofrecer un primeiro apoio e a posibilidade de derivación a quen o precisa". Análise dos datos recollidos Agora, dous anos despois, realizaron unha análise dos datos recollidos, ao considerar que "ofrecen información de interese tanto para a sociedade como para as profesionais que se dedican ao coidado da saúde emocional na infancia e adolescencia e ao acompañamento a familias". Un dos datos que máis chama a atención é que UN 80% das chamadas recibidas foron realizadas por mulleres coidadoras, na súa maioría nais. Por outro lado, a configuración de familia maioritaria é a conformada por unha muller e filla ou fillos, é dicir, as monomarentais. Novas experiencias de coidado fomentan un rural máis activo Desde a entidade apuntan que estes "son datos relevantes, xa que nos fan pensar en que o modelo social no que as mulleres desenvolven o rol dos coidados segue a estar vixente, quedando os homes nun segundo plano". Por último, o informe salienta que as problemáticas que maior presenza tiveron nas chamadas foron aquelas relacionadas con aspectos de carácter ansioso e depresivo, "dando conta dunha infancia e adolescencia marcada por unha actualidade desesperanzada". Por este motivo, desde a entidade lembran que "as persoas adultas temos a responsabilidade de ofrecer un maior apoio e acompañamento para que poidan desenvolver as súas vidas con plenitude".


Summary: O desemprego rexistrado quedou en maio en 199.638 persoas, o que supón un descenso interanual do 9,45%. Os 6.800 novos empregos do mes de maio rexistráronse mentres se asinaban 87.595 contratos

As grandes cifras do desemprego rexistrado, indicador que mide as inscricións no Servizo Público de Emprego, foron positivas no que atinxe a Galicia no pasado mes de maio. A baixada de 4.991 rexistros a respecto do mes anterior, un 2,44, supón que nas listas do paro haxa inscritas na actualidade 20.826 persoas menos que hai un ano, un descenso interanual do 9,45% que deixa a cifra total en 199.638, o que supón descender da barreira das 200.000 por segunda vez en apenas un ano. O desemprego rexistrado no país acentúa deste xeito a súa tendencia ao regreso a niveis do ano 2009, como o crecemento económico, pero o ritmo non é o mesmo na outra face da moeda do mercado laboral, a creación do emprego. Non en van, na actualidade están afiliadas á Seguridade Social unhas 60.000 persoas menos que hai oito anos. O desemprego rexistrado quedou en maio en 199.638 persoas, o que supón un descenso interanual do 9,45% As boas cifras do desemprego rexistrado o pasado maio, feitas públicas este venres, son moi semellantes ás do verán de 2009 e tamén ás do 2016, coa diferenza de que neste 2017 o descenso por baixo das 200.000 inscricións chegou un chisco antes, o que pode suxerir que o arrastre das contratacións da Semana Santa é maior que noutros exercicios. Desta volta, ao contrario que noutras ocasións, a xeración de emprego é superior en termos absolutos ao descenso das inscricións no paro, con 6.836 afiliacións medias máis á Seguridade Social que no mes anterior, unha suba do 0,71%. No balance interanual sucede algo semellante: saíron das listas do paro 20.826 persoas as cotizacións medias soben en 22.125. Así e todo, a economía galega aínda precisaría dun amplo período de creación de emprego neto para ascender das algo máis de 970.000 persoas a cotizar en maio de 2017 ata volver rachar a barreira do millón de empregos, algo que sucedeu por última vez no verán de 2011. Os 6.800 novos empregos do mes de maio rexistráronse mentres se asinaban 87.595 contratos Como vén sucedendo dende a fin da recesión económica, boa parte do incremento do emprego está apoiado na temporalidade e nunha ampla rotación -un mesmo posto de traballo cuberto por varias persoas-, factores favorecidos polas dúas últimas reformas laborais. Así, os datos de maio afondan na tendencia de bater récords de contratos que vén experimentando a economía galega. Os 6.800 novos empregos do mes de maio rexistráronse mentres se asinaban 87.595 contratos -uns 13 contratos por emprego, de media-, dos que 80.855 eran temporais e os restantes 6.740, indefinidos, o que supón que a contratación temporal medra a un ritmo do 19,10% mensual e a indefinida, a un 8,62%. A evolución interanual de ambas variables é, no entanto, semellante e mesmo un chisco positiva para a banda dos indefinidos: 14,92% de medre interanual dos contratos indefinidos fronte ao 14,36% da temporal. O sector servizos é o que máis contratos rexistra Dentro dos abondosos contratos temporais asinados en maio a maior parte deles, uns 63.200, rexistráronse no sector servizos, destacando dentro deles as contratacións eventuais por circunstancias da produción (36.923) e as de obra e servizo (18.384). Nos contratos indefinidos tamén destaca o sector servizos, con 4.956, seguido da industria (785), a construción (620) e a agricultura (379). A evolución da contratación segue a ser, deste xeito moito máis vigorosa que a da afiliación á Seguridade Social: os contratos medran por riba do 14% interanual, pero o emprego total apenas supera o 2,3% de crecemento con relación ao ano anterior. Menos da metade das persoas rexistradas no desemprego cobra algunha prestación Esta evolución do emprego prodúcese mentres menos da metade das persoas rexistradas no Servizo Público de Emprego como demandantes dun posto de traballo reciben algún tipo de prestación por desemprego. Segundo os datos do Ministerio de Emprego eran o pasado abril -esta información ofrécese cun mes de demora- eran, concretamente, 95.212 persoas a recibir algún tipo de achega por desemprego e só 38.398 cobraban unha prestación contributiva. Isto supón que a taxa de cobertura da protección por desemprego estaba situada nese mes un chisco por baixo do 47%.


Summary: Aumentan tamén as agresións sexuais con penetración, 56 en Galicia ao longo do 2018, a cifra máis elevada dende o ano 2011. O seu número medra en todas as zonas urbanas.

O número total de delitos contra a liberdade sexual rexistrados pola Policía continúa a aumentar en Galicia. No ano 2018 foron 540, o que supón un aumento do 17% con respecto ao ano anterior, cun incremento acumulado do 59% dende o ano 2013. Crecen tamén as agresións sexuais con penetración, 56 o pasado ano, no que supón a cifra máis elevada dende o ano 2011. Estes datos, publicados este xoves polo Ministerio do Interior, chegan a tres semanas da celebración da folga feminista do 8 de marzo que de novo terá a liberdade sexual e a loita contra as agresións como un dos seus puntos fundamentais.Crecen tamén as agresións sexuais con penetración, 56 o pasado ano, no que supón a cifra máis elevada dende o ano 2011Os delitos contra a liberdade sexual inclúen non só as violacións, agresións sexuais e abusos sexuais, cometidos de forma maioritaria por homes e sufridos de forma maioritaria por mulleres, senón tamén outro tipo de comportamentos delitivos, como corrupción de menores ou pronografía de menores, aínda que o número total de casos nestes apartados é reducido. En 2017, no conxunto de delitos, o 96% dos agresores foron homes, fronte a un 4% de mulleres. O 84% das vítimas son mulleres, fronte a un 16% de varóns (o 70% das vítimas masculinas eran menores de idade).Por provincias, o número de delitos aumenta na Coruña (de 180 a 217), Pontevedra (de 182 a 203) e Ourense (de 46 a 72) e diminúe en Lugo (de 51 a 48). De igual xeito, as agresións sexuais con penetración redúcense na provincia lucense (de 10 a 5), e aumenta na Coruña (de 16 a 20), Ourense (de 5 a 7) e moi especialmente en Pontevedra (de 13 a 24). A estatística amosa un incremento xeneralizado das violacións nas zonas urbanasPor concellos, as cidades nas que se produciron máis agresións sexuais con penetración foron Vigo (cun aumento de 4 a 9), A Coruña (de 2 a 5), Pontevedra (de 0 a 4), Ourense (de 3 a 4), Compostela (a cifra mantívose en 4), Lugo (de 1 a 3) e Carballo (de 0 a 3). A estatística amosa polo tanto un incremento xeneralizado das violacións na Galicia urbana, cando menos daqueles feitos que foron postos en coñecemento da Policía.Nos dous últimos anos o impulso do movemento feminista, as campañas de visibilización e denuncia (dende o #Metoo ao #PrimeiroAcoso) e casos coma o da Manada puxeron as agresións sexuais no primeiro plano da actualidade e colocáronas no centro do debate público. "Unha muller que denuncia debe sentirse cómoda, debe haber medios para investigar esa denuncia e, finalmente, o que non pode haber é amparo social e banalización ante as agresións", destacaban nesta entrevista Pilar Estévez (Plataforma Feminista Galega) e María Montenegro (Marcha Mundial das Mulleres).


Summary: Dentro da colección Monografías de Nós Diario preséntase o libro O escudo do Reino da Galiza. Unha (re)visión (inter)nacional da autoría do investigador Héitor Picallo. Terá un prezo especial para subscritoras de 7,90 euros e, para as persoas que cubran a cartilla que sae hoxe co xornal, de 15,90 euros.

Despois do éxito que tivo en setembro de 2020 o coleccionábel do O escudo do Reino da Galiza distribuído co xornal Nós Diario houbo moitas peticións para que Sermos Galiza elaborara unha publicación específica. Así é que na próxima semana sae á rúa un libro monográfico onde se recolle a investigación ampliada e corrixida. O periplo está guiado por Héitor Picallo (Cuntis,1974), investigador, ilustrador e autor dunha ampla bibliografía onde a cuestión histórica e patrimonial ocupan un lugar de relevo. Un escudo presente desde o século XIII O libro editado -con 224 páxinas a toda cor e máis de 150 ilustracións- amplía en 8 capítulos o traballo inicial do coleccionábel de hai un ano. Facendo unha revisión do publicado para ofrecer unha visión máis completa da orixe do escudo galego. As primeiras versións coñecidas do escudo do Reino da Galiza datan dos anos finais do século XIII. Así no Segar´s Roll, un armorial -libros de armería con descrición de emblemas heráldicos- inglés elaborado arredor de 1282 aparecen recollidos 24 escudos reais, entre eles os de España, Navarra, Portugal, Aragón ou Galiza, representado "en campo azur, tres cálices de ouros ben ordenados". O traballo conta cun preámbulo traducido a sete idiomas: alemán, español, catalán, euskera, francés, inglés e xaponés e un prólogo de Johanes Kabatek, catedrático da Universidade de Zúric onde se ocupa da cátedra de Lingüística Iberorrománica e de Lingüística Románica. É membro correspondente da Real Academia Galega desde 2002. A maiores, o libro, ten un epílogo asinado por Carlos L. Bernárdez, licenciado en Xeografía e Historia e recoñecido ensaísta no campo literario e artístico. O escudo tamén aparece de maneira diferente na Galiza e no estranxeiro. Así, mentres no noso país amósase incorporado ás armas do Reino de Castela desde o século XVI, en Europa figura só, situado en pé de igualdade con outras posesións territoriais do monarca. A explicación desta realidade apunta a motivos claramente políticos e informa sen ningún xénero de dúbidas sobre a natureza e a forma de incorporación da Galiza á coroa castelá. Un escudo de orixe laica Os motivos relixiosos non están presentes nas primeiras representacións do escudo galego. A respecto do cáliz, o deseñador Pepe Barro afirma que "os cálices medievais non son só obxectos litúrxicos, son pezas comúns nas mesas da nobreza –o resto da poboación bebía en cunca–, logo debo concluír que o primeiro escudo da Galiza é absolutamente laico". Nesta liña, Héitor Picallo documenta que os primeiros escudos onde os cálices teñen unha significación relixiosa datan da década dos corenta do século XV, sinalando como exemplos o Armorial de Redinghoven de Múnic, o Armorial Bergshammar de Estocolmo e o Armorial Gymmich de 1445, conservado na Biblioteca Real de Bélxica. As cruces non aparecen no escudo da Galiza até a segunda década do século XVI. A presenza internacional do escudo do Reino da Galiza A importante presenza do escudo en Europa dá conta da dimensión internacional do Reino da Galiza. Se a cartografía árabe ou europea achega até o século XV unha Galiza diferenciada de España, denominación reservada durante a maior parte da Idade Media para referirse á área peninsular de hexemonía musulmá, a heráldica informa do relevo internacional da Galiza e da súa consideración como unha realidade que preserva aínda un carácter diferenciado nas posesións dos reis da casa de Austria. Unha oferta especial para persoas subscritoras Por só 7,90 euros -incluíndo no prezo o envío ao domicilio- remitindo un correo electrónico cos datos persoais a subscricion@nosdiario.gal Unha oportunidade para quen merque Nós Diario Por 15,90 euros e cubrindo unha cartilla con 5 cupóns da semana do 21 ao 25 de setembro, o libro poderase adquirir no punto de venda do xornal. Un libro esencial a disposición do público A un prezo xeral de 29,90 euros a publicación estará dispoñíbel nas librarías de toda a Galiza para que todas e todos poidamos gozar coa súa lectura


Summary: A partir do venres 19 e ata o martes 23 de abril as librarías sacan os libros á Praza da Constitución na XXIV Feira do Libro e a VI Festa da Lectura, do Libro e da Palabra, a primeira das once citas ao aire libre na campaña de Feiras da Federación de Libreiros.

Con nova imaxe e nova páxina web, as Feiras do Libro inician a súa andaina coa chegada do bo tempo e a primera cita é en Ferrol, na Praza da Constitución onde, a partir do día 19 quedará aberta a XXIV edición da Feira do Libro que cadra coa VI Festa da Lectura, do Libro e da Palabra. A inauguración oficial será ás 19:00 horas, con intervencións oficiais e actuación do Real Coro Toxos e Frores. Mália que a apertura é á tarde, desde a mañá ás 10:00 prográmanse actividades infantís e as casetas estarán abertas ao público desde as 11:00. Ao dicir do director da feira e presidente da Agrupación de Libreiros de Ferrolterra, nesta edición agárdanse "boas expectativas e noviades, como a atención ao libro dixital, a caseta outlet con libros de ocasión, as presentacións nas casetas ou o ambigú-cafetería". Do 19 ao 23 haberá en Ferrol tamén posibilidade de participar nunha morea de actividades que a Feira oferece. Espectáculos teatrais, presentacións de libros, maxia, actividades infantís para colexios ou contacontos conforman un programa idde eado para todos os públicos nos que se insiren diversos espazos para presentacións de libros de carácter local, con Ferrol como protagonista. Maquinaria Teatro coa obra "Touporroutou" de Vidal Bolaño, Maxia de Mago Toño, contacontos de Paula Carballeira ou o Principiño de Maquinaria Teatro forman parte da oferta de espectáculos da feira. De Ferrol a Rianxo O listado de participantes comprende á Libraría Cortizas (Ferrol), Metrópolis Cómics (Ferrol,con especialidade en cómic), Central Libnestrera Dolores (Ferrol, dedicada ao libro naval e militar), Espacio Lector Nobel (Ferrol), Libraría Cartabón (Vigo, especializada en libro dixital) e A Serpe Edicións. Canda estas casetas, a Feira abrirá unha destinada á Biblioteca Infantil destinada ao público cativo e outra á Caseta Outlet na que se poderán adquirir libros descatalogados e de ocasión. O calendario oficial de feiras do libro novo que organiza a Federación de Libreiros de Galicia continuará en Santiago de Compostela do 27 de abril ao 5 de maio para seguir en Lugo, entre o 14 e o 19 de maio; Pontevedra, do 21 ao 26 de maio; Ourense, do 4 ao 9 de xuño; Vigo,do o 28 de xuño e máis o 7 de xullo; A Coruña, do 1 ao 11 de agosto; Viveiro, entre o 13 e o 16 de agosto; Foz, do 17 ao 20 de agosto; Monforte de Lemos, entre o 21 e o 24 de agosto; para rematar en Rianxo, do 25 ao 28 de agosto.


Summary: Íntima, profunda e fermosa película de contrastes que retrata un modo de vida tradicional en vías de extinción a través dunha historia emotiva, sutil e poderosa ao mesmo tempo, co pano de fondo da denuncia contra a sobreexplotación do planeta.

A cineasta de Ulán Bátor afincada en Alemaña, directora de O can mongol e A historia dun camelo que chora, Byambasuren Davaa, abrangue unha traxectoria onde a liña entre o documental e a ficción adoita ser difusa. Até o de agora predominaba a parte documental, contando con elenco non profesional facendo de si mesmo. En Queixo de cabra e té con sal xa traballa con actores e actrices profesionais, aínda que tamén con nómades reais, iso si, só para roles secundarios. Un estilo que achega maior verosimilitude a unha historia que semella incríbel, pero que está inspirada nun dos espolios a grande escala máis descoñecidos do planeta. Queixo de cabra e té con sal / Byambasuren Davaa / Mongolia-Alemaña / 2020/ 96 min. Amra ten once anos. Vai ao cole no Mercedes convertíbel vermello de seu pai, gústalle xogar ao móbil e compartir vídeos de internet co seus amigos e devece por participar no concurso de televisión Got Talent. Amra vive na estepa mongol coa súa familia. Moran nunha iurta, lonxe da cidade, tentando manter o estilo de vida nómade tradicional, mentres lidan cos avances da vida moderna, sen refugar as comodidades dalgúns. Zaia, a nai, coida do rabaño de cabras e da irmá pequena de Amra, mentres o pai, Erdene, traballa de mecánico e vende queixo no mercado local. Todo é idílico. As paisaxes, as postas de sol nas interminábeis chairas, os ritos ancestrais, as tarefas diarias... Pero detrás de tanta beleza e paz, excelentemente filmadas, agóchase unha ameaza latente que pon en perigo este modo de vida: grandes empresas mineiras andan á procura de ouro e están a empregar calquera subterfuxio para botar de alí a xente e poder espoliar a zona e os recursos. Erdene resiste ao asoballamento negándose a aceitar os xenerosos cartos que lle ofrecen, erixíndose como referente para unha veciñanza dividida que non sabe ben que facer. Pero un fatídico accidente despexa o camiño das multinacionais provocando que Amra deba decidir entre cumprir o soño de seu pai, ou o seu propio. Íntima, profunda e fermosa película de contrastes que retrata un modo de vida tradicional en vías de extinción a través dunha historia emotiva, sutil e poderosa ao mesmo tempo, co pano de fondo da denuncia contra a sobreexplotación do planeta e dos recursos naturais. En concreto, das montañas, gurgullóns, ríos e lagos de Mongolia, secos e arruinados por mor da cobiza do ouro. Abraiante fotografía, agarimo na atención aos detalles e un elenco en estado de graza proporcionan unha experiencia cinematográfica para amantes das paisaxes e dos filmes de corte etnográfico con moito que contar.


Summary: O portavoz nacional, Xavier Vence, e o portavoz na FEGAMP, Francisco García, consideran que a normativa " legaliza calquera trágala que Sogama decida impoñer os municipios".

O BNG considera que a resolución da Xunta do 15 de decembro de 2014 que fixa as condicións de adhesión a Sogama significa, na práctica, "dar cobertura legal a esta empresa para que modifique unilateralmente as condicións cos concellos que, ata agora, se pactaban en convenios bilaterais entre as dúas partes". O portavoz nacional, Xavier Vence, e o portavoz na FEGAMP, Francisco García, denunciaron que a normativa supón unha "patente de corso" para Sogama e converte a Xunta no "brazo recadador" da empresa "poñendo a conta de resultados de Gas Natural -Fenosa por diante en lugar de defender o interese da veciñanza e dos concello". De feito, asegura a fronte nacionalista, en caso de discrepancia sobre a facturación, "no prazo de 30 días e a simple petición de Sogama, a Xunta descontará a cantidade impagada da asignación mensual do Fondo de Cooperación Local". "Un despropósito", afirma Xavier Vence. Recursos O BNG anunciou que vai actuar nunha dobre dirección para frear esta normativa. Desde os concellos, dixo, presentará un requirimento administrativo perante a Consellería de Medio Ambiente para suspender esa normativa. En caso de que o goberno faga oídos xordos, "os concellos do BNG darán un paso adiante e presentarán un recurso contencioso administrativo ante o TSXG, para que o alto tribunal pare esta resolución". A outra vía de actuación é propoñer que a FEGAMP impugne a resolución da Xunta para defender a autonomía municipal e o interese común