Summary: O Ministerio enmarca nunha resposta a En Marea dentro da normalidade as recorrentes retencións e reduce a "xuízos de valor" a acusación de "mala xestión" por parte de Audasa Feijóo prima que Fomento asuma toda a peaxe de Rande e A Barcala antes de seguir pedindo a transferencia A CIG ocupa oficinas da construtora que amplía Rande para esixirlle seguridade tras a morte dun traballador HEMEROTECA | A falta de competencias volve impedir á Xunta actuar contra Audasa polos atascos da AP-9

Feijóo prima que Fomento asuma toda a peaxe de Rande e A Barcala antes de seguir pedindo a transferencia A CIG ocupa oficinas da construtora que amplía Rande para esixirlle seguridade tras a morte dun traballador HEMEROTECA | A falta de competencias volve impedir á Xunta actuar contra Audasa polos atascos da AP-9 Os recorrentes atascos nas proximidades dalgunhas áreas de peaxe e nos accesos a contornas urbanas son obxecto, especialmente no verán, de reiteradas queixas por parte de persoas usuarias da Autoestrada do Atlántico e tamén da oposición parlamentaria, que vén esgrimindo este mal funcionamento da AP-9 como un motivo máis para a súa transferencia a Galicia e mais para a imposición de sancións á súa concesionaria, Audasa. Ata agora a maior consecuencia destas protestas foi a apertura dun expediente sen impacto ningún para a empresa por parte do Ministerio de Fomento que agora, mentres a Valedora do Pobo mantén aberta unha queixa formal polo mesmo motivo, sae en defensa da compañía do grupo Itínere para desbotar que incorra nalgún tipo de "mala xestión". A pasada primavera, tras os engarrafamentos da Semana Santa que agravaron os non sinalizados desvíos polas obras de ampliación, a deputada de En Marea no Congreso Alexandra Fernández dirixiuse ao Ministerio para pedir explicacións ao respecsto. A resposta vén ser recibida pola parlamentaria e nela o departamento de Íñigo de la Serna, que vén ratificando persoalmente a súa oposición ao traspaso de competencias a Galicia, enmarca os atascos dentro da normalidade e xustifica o xeito de proceder da empresa concesionaria. O Ministerio enmarca dentro da normalidade as recorrentes retencións e reduce a "xuízos de valor" a acusación de "mala xestión" por parte de Audasa "Como calquera outra infraestrutura a autopista AP-9 é susceptible de sufrir retencións ocasionais en puntas de tráfico, como son días festivos ou temporadas vacacionais", sinala o Ministerio, quen asegura que estas situacións "adoitan preverse" para "adecuar os medios necesarios para palialas". "Pero isto non evita -agrega- que ás veces a demanda en curto espazo de tempo supere a capacidade da autoestrada, especialmente en zonas tan sensibles como as áreas de peaxe, que se ben están dimensionadas para unha demanda moi superior á media", poden chegar a provocar retencións de maneira "ocasional". "Esa é a situación que, ao parecer, se produciu a Semana Santa" na AP-9. Fomento advirte de que non vai "impoñer" descontos nas portaxes, que só pode decidir Audasa "en función dos seus intereses" Alén desta descrición dos feitos o Ministerio de Fomento sinala que a súa Inspección de Explotación, o órgano encargado de supervisar o funcionamento das autoestradas, non "informou dunha mala xestión por parte da sociedade concesionaria", cuestión que reduce a un simple "xuízo de valor" da deputada. O control "permanente" deste departamento, asegura o documento, xa está a "garantir" que Audasa "tome as medidas que procedan en función da gravidade das situacións" e abre expedientes como o de 2014 se o considera oportuno. "Pero neste caso os órganos de control non informaron de que exista unha xestión incorrecta". Neste sentido, Fomento remítese a aquel expediente de 2014 para manter que a paratir del "se elaborou un plan de ampliación de tres áreas de peaxe" conflitivas, as de Teo, Curro e Alba, "cun orzamento previsto aproximado de 7 millóns de euros" para obras que xa concluíron nos dous primeiros casos. Alexandra Fernández: "A resposta de Fomento é indignante, unha tomadura de pelo" A mesma resposta ratifica ademais o que Audasa xa avanzou nas súas contas anuais de 2016, a intención a aplicar canto antes unha suba de peaxes para compensar os gastos derivados dos acordos asinados por Audasa co Goberno central en 2011 e 2013, dos que derivan as obras de ampliación actualmente en marcha en Santiago e Vigo e as bonificacións de portaxe na contorna viguesa e do Morrazo. Neste contexto, Fomento insta a Fernández a desbotar a "esixencia de posibles descontos a usuarios habituais", xa que "dita medida debe entenderse como un desconto comercial que decide" a empresa "en función dos seus intereses" e "calquera outra forma de desconto que se pretenda impoñer" suporía "unha perda de ingresos da sociedade concesionaria" que implicaría que o Estado tivese que compensar a Audasa polas perdas. Para Alexandra Fernández a resposta de Fomento "resulta indignante" por demostrar que "defende os intereses comerciais da concesionaria" por riba dos xerais. "É unha tomadura de pelo" porque "debería implicarse na intermediación perante a concesionaria" para que a poboación "teña descontos, como noutras autoestradas do Estado". A resposta de Fomento está datada no pasado 3 de xullo, apenas 4 días despois de que a Secretaría de Estado de Relacións coas Cortes rexistrase no Congreso o informe co que o Goberno de Rajoy manobra para vetar por segunda vez a lei que, aprobada por unanimidade en Galicia, reclama a transferencia de competencias sobre a AP-9.


Summary: A operación deixaría Globalvía como minoritario e os fondos Corsair e APG como vencedores na pugna porfacerse co control da xestora da Autoestrada do Atlántico.

A AP-9 é un negocio. Un negocio "dos bos", un choio. Por iso esta infraestrutura posta en servizo a finais de 1979 leva tempo centrando o interese de fondos e investidores estranxeiros, e nestes meses está no albo dunha pugna e baile de accionistas ao redor da Autoestrada do Atlántico. Sacyr vende a súa participación en Itínere, empresa matriz da AP9, por 202 millóns de euros. Este paquete de accións en mans da construtora tiña dous pretendentes: Globalvía por unha banda e por outra os fondos Corsair e APG. E estes últimos son os afortunados. Sacyr vende á sociedade Itínere Investco BV, firma holandesa cuxo domicilio social coincide do doutras instumentais ligadas a APG e Corsair. En caso de se concretar finalmente a operación estes dous fondos consolidan o control de Itínere. Recentemente Liberbank vendeu 5,67% que tiña na concesionaria a unha sociedade instrumental domiciliada en Holanda e ligada a Corsair. Con estas operacións, este fondo logra 43,6% do capital de Itínere mentres Globalvia ten 40%. Batalla No verán saltaba a noticia: Globalvia, controlada por tres fondos de pensións [USS, canadiano; PGGM, británico; e OPTrust, holandés] ía facerse con 55,6% de Itínere (matriz xestora da AP-9), até agora en mans de Abanca, Kutxabank e Sacyr. Con esta operación de 723 millóns de euros acontecía, entre outras cousas, que desaparecían as últimas raíces galegas da AP-9. Globalia, con intereses nos EUA, Chile, ou Irlanda xestiona máis dunha vintena de autoestradas en varios países. Entre elas, as radiais de Madrid, que foron rescatadas polo Goberno de Mariano Raxoi. Mais esa operación de compra da AP-9 paralizouse. E non porque a Xunta ou o Estado movesen ficha senón porque outro fondo de pensións, desta vez holandés (APG), entrou en liza. APG anunciou que adquire 59% de Intinere xunto con Corsair, até agora maioritario nesta empresa. Querían frear así a aposta de Globalia e manter as rendas dun negocio tan gorentoso como a AP-9.


Summary: Juan María Atutxa, Gorka Knörr e Kontxi Bilbao, antiguos integrantes da mesa, foron inhabilitados por negarse a disolver o grupo parlamentar Sozialista Abertzaleak após a ilegalización de Batasuna en 2003.

O Tribunal europeo dos dereitos humanos (TEDH) estimou o recurso presentado por Juan María Atutxa, Gorka Knörr e Kontxi Bilbao e sanciona o Estado español por "violación do artigo 6.1 da convención europea de dereitos humanos", que versa sobre o dereito a un proceso equitativo. A decisión do TEDH chega 9 anos despois de que o Tribunal Supremo inhabilitara os 3 integrantes da Mesa do Parlamento vasco nunha decisión que, cinco anos despois, ratificara o Constitucional. Os feitos teñen a súa orixe na ilegalización de Batasuna en 2003. O Supremo español ordenou ao Parlamento vasco disolver o grupo parlamentar Sozialista Abertzaleak. A Mesa da Cñamara vasca negouse a disolver ese grupo parlamentar.


Summary: CIG presentou no rexistro do Parlamento galego as 13.731 firmas de apoio á ILP para a xestión pública dos aproveitamentos hidroeléctricos nos ríos galegos. Unha iniciativa máis do sindicato, remarcou o seu secretario xeral Paulo Carril, para que as administración asuman a enerxía como "un servizo público" no canto dun simple "ben de consumo".

Un total de 13.731 sinaturas recollidas nestes meses apoian a Iniciativa lexislativa popular (ILP) "Medidas para a nova xestión dos saltos e aproveitamentos hidroeléctricos no territorio de Galiza que a CIG rexistrara en novembro pasado no Parlamento. Perto 14.000 firmas que esta cuarta feira foron presentadas no rexistro da Cámara galega polo secretario xeral do sindicato nacionalista, Paulo Carril, acompañado de mebros da central e delegados e delegadas na industria electrointensiva. "Esta é una nova iniciativa, como as que fixemos a prol dunha Tarifa Eléctrica Galega ou dunha tarifa electrointensiva, para que os gobernos consideren a enerxía como un servizo público e non un ben de consumo", explicou Carril. Un país como Galiza, que exporta 40% da enerxía, non pode ficar de brazos cruzados e non adoptar medidas para que ese potencial reverta en beneficio da sociedade e da economía. "Hai que adoptar medidas, non pode ser que con estes presos da enerxía fechen empresas e haxa pobreza enerxética", indicou Carril, que lembrou que nos ríos galegos hai 166 centrais e saltos hidroeléctricos, cunha capacidade de prosdución de máis de 3.300 MW. Con 25% da enerxía de orixe hidroeléctrica somos o primeiro territorio do Estado neste campo. Galiza, o país dos 10.000 ríos e das máis de 160 centrais hidroeléctricas. Todas esas centrais (121 das chamadas mini hidráulicas, de menor potencia, e outras 45 que son gran hidráulica ) están en mans de empresas privadas. Máis de 90% da produción eléctrica instalada nas centrais hidráulicas galegas está en mans de Iberdrola, Naturgy (antes Gas Natural-Fenosa) e Endesa. A ILP pretende que os saltos e as centrais hidroeléctricas -que son concesións públicas outorgadas a empresas por un máximo de 75 anos, "sen ningún tipo de compensación para Galiza, malia o dano ambiental e social que provocan" - revertan de novo ao poder público e a Xunta, para a explotación deses encoros ben a través dunha empresa pública ou directamente. "Agardamos que no trámite parlamentar da ILP haxa unanimidade parlamentar e a iniciativa poida seguir adiante", apelou Paulo Carril.


Summary: A Plataforma galega en defensa do ensino público valorou positivamente a greve no ensino convocada por Erguer e que apoiou con 11 concentracións noutras tantas vilas e cidades.

A Plataforma galega en defensa do ensino público (PGDEP) valorou positivamente o seguimento da greve convocada por Erguer no ensino secundario e universitario. Considera que o nivel de protesta e mobilización destes meses amosan que o goberno central debería derrogar a Lomce e o galego abrir o debate para elaborar unha lei galega de educación. Anxo Louzao, portavoz da Plataforma e secretario nacional de CIG-Ensino, denunciou que malia a "os anuncios propagandísticos" do goberno do PP, "nin se derrogou a LOMCE, nin se derrogaron as reválidas". Cuestionou tamén o Pacto pola Educación presentado polo Ministerio "de forma propagandística". A este respecto denunciou que é "unha fraude" porque "tanto a súa concepción, como os seus obxectivos, nada teñen que ver coas nosas demandas".


Summary: Marco Varela a Carballido: "Non por estar no goberno es un Dios". Daniel Garcia Cotelo: "O de Carballido é a crónica dunha morte anunciada".

No marco da crise de goberno do goberno de Ponteceso, este sábado chegan 3 cartas de edís dirixidas ao alclade Lois Carballido. Carta de Carlos Penedo a Lois Carballido O alcalde do concello de Ponteceso está en politica por outros intereses que non son os intereses da veciñanza. A vocación poliíica queda en segundo plano. A millora veciñal de vivir nun concello mellor, con servizos necesarios para ter unha prosperidade, unha calidade de vida mellor, onde a Cultura é un dereito e o patrimonio e un ben cultural que temos que coidalo. Non poden desenrrolarse por estar o concello de Ponteceso colapsado por culpa do soldo do primeiro respondable. Na comisión de Facenda as contas do concello non están para tirar foguetes. Todo o conseguido co tripartido, na xestión económica, estase perdendo pola falta de responsabilidade polít ica. Son tempos de austeridade e non gastar ao tolo. Por aí, APIN presentou unha moción para rebaixar o soldo do alcalde. Todos sabemos o resultado da votación. En tempos do tripartito, mais do mesmo. Os tres grupos políticos fixemos un pacto de goberno, antes da sesión de investidura do alcalde. Problemas, moitos problemas, para manter firme o pacto. A gota que colmou a paciencia foi que o alcalde quería cobrar máis do pactado. Entendo a politica como unha ferramenta para resolver os problemas da xente. Un politico é un servidor público e é a veciñanza quen ordea. Calos Penedo, portavoz e concelleiro do BNG no goberno tripartito (2015 - 2019). Novas do caso #PSOEPonteceso 01-08-2020: Marco Varela a Carballido: "Non por estar no goberno es un Dios". 31-07-2020: Daniel Garcia Cotelo: "O de Carballido é a crónica dunha morte anunciada". 30-07-2020: Unha sentenza corrixe por fin a situación dos empregados do GES de Ponteceso. 29-07-2020: Carballido renuncia á súa minguada dedicación e pide o reingreso no Instituto. 28-07-2020: Mar de fondo nos grupos socialistas de Muxía e Ponteceso. 20-06-2020: 3 edís socialistas apoian a Faustino Lema, cesado "unilateralmente" polo alcalde por "opinar priorizando o interese dos veciñ@s". 14-06-2020: Faustino Santiago explica o seu cese como edil pontecesán: "Non é falta de confianza, é abuso de poder do alcalde". 28-05-2020: Carballido bota outro membro da súa corporación. 2019: Socialistas de Ponteceso critican ao alcalde 2019: Militantes socialistas de Ponteceso critican o incumprimento o procedemento na elaboración da lista.


Summary: O Goberno de Pedro Sánchez anunciou esta quinta feira que ten previsto aprobar unha suba do Imposto do Valor Engadido (IVE) ao 21% para as bebidas azucradas e as edulcoradas, como é o caso dos famosos refrescos.

O plan orzamentario que o Ministerio de Facenda remitiu onte a Bruxelas recolle a suba do IVE para as bebidas azucradas e edulcoradas. De saíren adiante os orzamentos, aos refrescos pasaríaselles de aplicar o tipo reducido do 10%, dos alimentos que non son de primeira necesidade, ao tipo xeral do 21%. Este incremento penaliza fiscalmente o consumo de produtos considerados non saudábeis, segundo o Goberno estatal, e ten como obxectivo loitar contra a obesidade infantil. Hai un ano, un grupo de expertas e expertos publicou un estudo na revista científica The Lancet que recomendaba gravar as bebidas ou alimentos con alto contido en azucre. Sinalaban a necesidade de rebaixalo por causar obesidade, enfermidades cardiovasculares e problemas dentais. Mais non é a primeira vez que se pon sobre a mesa un aumento do IVE nos refrescos. O ministro do PP Cristóbal Montoro tratou de estabelecer, sen éxito, un imposto destas características para ingresar 200 millóns de euros. Nunca chegou a prosperar pola presión do sector da remolacha de Castela e León. Catalunya, pioneira A medida que recolle o Goberno de Pedro Sánchez non é nova. Xa se aplica en Catalunya desde hai tres anos. Foi entón cando a Generalitat impuxo 8 céntimos extra por libro para as bebidas que contivesen entre cinco e oito gramos de azucre por cada 100 mililitros. Para as que o superasen, o gravame subía até os 12 céntimos. Unha medida que acabou nos tribunais polas reclamacións do sector. A última sentenza contraria á medida catalá non é firme, polo que a Generalitat continúa ingresando o diñeiro do gravame. Así, en 2017 conseguiu recadar 22,67 millóns de euros. Cantidade que en 2018 elevou até os 41 millóns. No último exercicio reduciuse até os 34,74 millóns. A medida forma parte dun novo paquete de actuacións fiscais para ingresar 6.847 millóns de euros máis en 2021 e 2.323 millóns en 2022, segundo expón o Ministerio de Facenda. Permiso de paternidade e Ingreso Mínimo Vital O Plan orzamentario tamén recolle o aumento gradual do permiso de paternidade, que aumenta de 12 a 16 semanas, o que permite a equiparación cos permisos de maternidade. Un "avance máis cara á igualdade real", salienta o Executivo español nun comunicado de prensa. O impacto do Ingreso Mínimo Vital tamén se incorpora no documento, que pon de manifesto que o déficit se recortará en 3,6 puntos o próximo ano até situarse no 7,7% do Produto Interior Bruto (PIB).


Summary: Denuncian que o proxecto de encauzamento do río ao paso pola vila provocará a tala de case duascentas árbores autóctonas e acusan ao concello de negarse a negociar alternativas.

O pasado mes de xuño o Ministerio de Agricultura e a Consellaría de Medio Ambiente asinaban un convenio para levar a cabo, a través da Confederación Hidrográfica del Miño-Sil, obras de "adecuación do cauce" do río Sarria ao seu paso pola vila do mesmo nome. En total, catro millóns de euros que buscaban, segundo os promotores da iniciativa, previr inundacións e "rexenerar" o centro desta localidade. Porén, no momento en que se coñeceron os detalles do proxecto, que inclúe unha profunda modificación da canle do río, coa eliminación dunha illa central, a tala de 178 árbores autóctonas e unha remodelación urbanística do Malecón, escoitáronse as primeiras críticas. Conformouse unha Plataforma Sarriana polo Río que, apoiada por Adega e AEMS-Ríos con Vida, celebrou a súa primeira asemblea aberta o pasado seis de xaneiro. Dende entón, ademais de iniciar unha recollida de sinaturas e mesmo organizou un concurso de debuxo e outro de fotografía co río como protagonista. A Plataforma considera que as obras son "unha aberración" e un "lavado de cara" e que non servirán para evitar as inundación, pois a única forma efectiva de paralas sería actuar máis arriba, para evitar a acumulación de auga nos treitos superiores do río. Pediron tamén que o Concello de Sarria puxese o seu proxecto a debate cos veciños e entidades sociais da vila, algo ao que o alcalde, José Antonio García (PP), se vén negando reiteradamente. O rexedor sinala que as obras son "moi importantes para o futuro de Sarria" e cualifica de "irresponsable" poñer en risco o investimento. Está previsto que as primeiras actuacións das obras comecen este mesmo mes de xaneiro. De feito, as árbores que está previsto que sexan taladas xa foron marcadas hai semanas cunha cruz vermella. En resposta, membros da Plataforma mudaron estas cruces por corazóns, mentres continúan realizando campañas de información e divulgación entre os veciños, para que sexan conscientes das consecuencias da execución deste proxecto que, denuncian, eliminaría zonas verdes do centro da vila.


Summary: Reproducimos o video. Leva por título 'O contrabando e o Feijóo' e é unha versión do narco-corrido 'Contrabando y traición', de Los tigres del Norte

NOTA: A imaxe con que ilustramos esta información pertence a El País


Summary: A Asociación galega de enfermaría familiar e comunitaria rexeita o decreto que limita a indicación de medicamentos entre @s enfermeir@s e denuncia que se fixo "de costas" ao colectivo e mesmo ás consellarías territoriais.

Desde a AGEFC aclaran, de antemán, que a norma publicada no Boletín Oficial do Estado (BOE) o 23 de decembro "dáche un dedo e quítache unha man". Isto é, dunha banda, regula unha parte fundamental do trallo deste colectivo profesional que xa viña sendo desenvolvida mais que ficaba nun limbo xurídico. Neste senso, explica Fran Represas, "permite receitar medicamentos que non están suxeitos a prescrición médica", tales como o paracetamol. Un produto que calquera persoa pode mercar en farmacia. "Se o cumprimos ao pé da letra, colapsaría o sistema", advirten. Porén, aqueloutros que exixen da "prescrición médica" para o seu suministro "podemos indicalos mais cunha diagnose previa do médico" que deberá ser autorizada "en cada momento". Un feito que, denuncian, pode supor o "colapso" da asistencia sanitaria. E é que, mesmo os "apósitos" empregados nunha "cura" deberán "vir indicados polo médico" ou as "vacinas" que fan parte do "almanaque de vacinación", como a da gripe. O decreto foi aprobado no mes de outubro polo Consello de Ministros mais non foi publicado até case dous meses despois no BOE cunha redacción, denuncian desde a AGEFC, que non tiña a ver no referido á indicación, uso e autorización de medicamentos co acordado no Consello interterritorial de Sanidade. Neste senso, o borrador asinado polas distintas Consellarías --entre elas a galega-- non se corresponde coa redacción final do artigo 3 do decreto. A redacción do decreto publicado difire do borrador aprobado polas Consellarías territoriais. Euskadi, Balears e Valencia avanzaron que o impugnarán Este feito motivou as críticas de territorios como Balears, Euskadi e Valencia que xa anunciaron a súa impugnación xunto cos colectivos profesionais. Pola súa banda, a Xunta aínda non se pronunciou ao respeito. "O gracioso é que vas á farmacia e un técnico indícache medicamentos" que, a partir de agora, @s enfermeir@s non poderán usar nen indicar sen autorización médica. "Son cousas sen sentido", asegura Represas quen, aliás, subliña un outro apartado do decreto. No concreto, o artigo 9 relativo aos "requerimentos que deben reunir os enfermeiros para obter a acreditación" que autoriza a indicación de medicamentos suxeitos a prescrición médica e mediante o que se exixe (apartado c) "ter adquirido as competencias necesarias" através da "superación do correspondente programa formativo" que ofrecen as organizacións colexiais de enfermaría. "Estamos totalmente en contra", subliñan, de teren que "pagar" por unha formación que, aseguran, adquiren nos seus estudos universitarios. "É un sen sentido" que respondería, cren, aos "intereses" destas organizacións.


Summary: Activo xurista desde hai máis de 60 anos, o avogado Nemésio Barxa coñeceu de primeira man o funcionamento interno da xustiza no período ditatorial e como pasou sen ningunha depuración interna ao período constitucional.

—Está entre os fundadores da Agrupación Cultural Auriense e tamén presidiu a Cultural de Vigo. Como é esa relación co galeguismo e que ten a ver coa súa familia? Nacín nunha aldea de Viana do Bolo (1935) e imaxino que falaría galego como todos os nenos. Miña mai, mestra, procedía dunha burguesía rural. Meu pai foi unha sorpresa despois de morto. Era mestre tamén, de cativo vino nunha foto con outros vestidos de camisa azul [o uniforme falanxista]. Na casa non lembro paixón polo franquismo pero non se rexeitaba. Eu de mozote até pensaba que aquilo era de esquerdas e alí estaba. Curiosamente, os libros editados en galego antes do 36 estaban na casa e líaos. Cando Sermos Galiza publicou o libro Mortos por amor á Terra, incluía unha relación grande de mestres depurados, e cal foi a miña impresión que vin meu pai e meu tío entre eles, quedei asombrado. Foi un caso de persoa que se adaptou para non ser expulsado, que era unha opción. Despois souben que foran fundadores do Partido Galeguista en Toén. O meu pasado negro é ese da Frente de Juventudes e despois nunhas organizacións xuvenís dos xesuítas en Ourense. Lembro tamén que polo 1953 houbera unha xuntanza de estudantes europeos en Francia, á que fun, e notei unha diferenza tan tremenda de mentalidade entre aqueles de fóra e eu que empecei a odiar a Franco. Tiña 18 anos. Máis adiante entrei no despacho de Amadeo Varela (outro mestre represaliado que se reconduciu profesionalmente na avogacía) e pouco tempo despois montei despacho propio e chegou a creación da Auriense. —Un fenómeno o do asociacionismo cultural galego propio desa década dos 60. Mantiña relacións cos galeguistas de Ourense, con Otero Pedraio, con Leuter Salgado, con Ferro Couselo e outros e empecei a recibir información do que eles viviran. Cando se aproba unha lei de asociacións, nós inscribimos a Auriense e é cando se constitúen a maioría delas, iniciadas pola Cultural de Vigo. No tempo todo isto coincide cun conflito moi intenso que é o da expropiación de terras para construír o encoro de Castrelo de Miño, en 1966, que asolagou un val dunha enorme produtividade e, pese á ditadura, mobilizouse a xente e tamén o mundo da cultural. Nese tempo, con quen máis colaboro é con Luís Soto, que trae de México a revista Vieiros. Daquel tempo é o Banquete do Hotel Roma que, convocado como homenaxe a Celso Emilio Ferreiro, mudou nunha sorte de Banquete de Conxo da época, con intervencións intensas como a de Otero Pedraio que falaba de imposición medieval, de Alonso Montero ou Méndez Ferrín. —Vostede xa empeza a partir deses anos unha relación continua co nacionalismo galego e tamén como avogado dos seus militantes en numerosas ocasións. A partir de aí empeza todo. Máis adiante, tiñamos parladoiro na miña casa ao que ían Blanco Amor, Paco Rodríguez, Lois Diéguez, Sanxoás, que estaba no meu despacho, Manuel María cando viña de Monforte. E desa época é tamén a miña relación moi intensa con Xosé Luís Méndez Ferrín. —Vostede aínda tiña cobertura social como avogado, pero as liberdades estaban suprimidas. Na ditadura era impensábel calquera crítica, nin municipal, nun medio de comunicación. Acórdome que nun escaparate de Ourense puxeron unha cachucha de porco con lentes escuros. O alcalde, que tamén usaba lentes, sentiuse criticado e sancionou e fechou o comercio. Eu tamén ía a un parladoiro na cafetería El Cortijo con xentes da dereita (Moncho Encinas, que fora gobernador en Pontevedra, Riestra, o das gasosas Troncoso…), e alí arredor da mesa de café alardeaban, e aparentaban unha oposición ao réxime que era falsa, vivían un clima de aparencias. O primeiro conflito interno grave no réxime foi a finais desa década dos 60, co choque entre falanxistas e opusdeístas nos Gobernos de Franco. Pero era un noxo de sociedade, catolicona, pacata, na que até se tomaba lista dos que non ían a misa,… dese tempo aínda vexo vestixios en procesións como a do Cristo da Vitoria en Vigo ou na de Fátima en Ourense. —Asistiu e defendeu represaliados políticos habitualmente, como era vivir xudicialmente aquelas circunstancias? A Unión do Povo Galego (UPG) fúndase no 1964 e pouco despois xa empecei a levar a defensa de detidos políticos, tamén no conflito de Castrelo de Miño. Era practicamente o único avogado que os defendía, aínda que eu era "un puto burgués" [risos] que dicían algúns, pero eu nunca fun militante da UPG. A moitos detidos cando tiñan que solicitar avogado dicíanlle que puxesen o meu nome. Algúns coñecéronme pasados os anos, porque eran a referencia que lles daban se caían presos. Moitas veces eran delitos de propaganda, que se lle chamaba, que consistían en reparto ou impresión de octavillas… Iso que agora parece unha pequena cousa, en tempos de ditadura podían ser anos de prisión ou multas desmedidas. A miña acción era nos xulgados porque ás comisarías xa non te podías achegar e era onde se producían as torturas ou os malos tratos. Algunha vez fun. Lembro o caso de Manuel Peña Rey en Ourense, pero nin o comisario, que era coñecido meu, me permitiu reunirme con el. Despois retorceron máis as cousas e a cada preso nunha redada obrigábano a ter un letrado diferente. En Ourense cheguei a atender os dez dunha caída, pero consideraron que eu facilitaba a comunicación entre eles. Entón tiñan que pedir avogado de oficio. Nos anos finais da ditadura foise endurecendo e calquera feito colocábano como sospeitoso de terrorismo, o asunto pasaba ao Tribunal de Orde Pública (TOP) e xa eran palabras maiores. O TOP foi o símbolo da represión e a arbitrariedade do réxime. —Vostede interveu en xuízos do TOP? Intervín naquel teatro algunhas veces. O presidente da sala mantiña unha tensión extrema durante horas, con constantes interrupcións e ameazas ante calquera murmurio do público, en xeral afín aos xulgados. Seguro que o público tamén estaría inzado de policías. Os avogados acostumámonos a non facer caso daquel trato despótico, pero a súa intención intimidatoria era clara. —O poder xudicial, coa amnistía, mantívose nun continuo sen depuración do franquismo á democracia. Os xuíces do franquismo nin se tocaron. O poder xudicial non tivo mudanzas máis alá de converter a excepcionalidade do TOP noutra anomalía como é a Audiencia Nacional (AN). Teoricamente é un tribunal penal pero na práctica tamén funcionou, e funciona, como tribunal político, moitas veces da "orde pública". —A excepcionalidade que se mantén é a supresión do dereito ao xuíz natural, onde se reside ou comete o delito. Que sentido ten manter esa discriminación en democracia? A persistencia de ETA foi o alibí, e houbo moitas críticas a esa excepcionalidade. Pero non se modificou porque o réxime que gobernarán alternativamente UCD, o PSOE e o PP, cun poder xudicial sempre de dereitas e moi centralista, busca a súa blindaxe. O que vimos no Brasil con Lula é un mecanismo, iso que se denomina lawfare, que tamén vivimos aquí, e con el procuran intimidar a esquerda, tamén o PSOE, e o nacionalismo… Aínda non se estudou abondo a desfeita que supuxo para os particulares, miles de afectados multados no proceso catalán da década anterior. —O Poder Xudicial (Tribunal Constitucional ou Consello de Poder Xudicial) debe corresponder a unha composición sociolóxica a renovar indirectamente en función dos resultados electorais. Os órganos de goberno xudiciais, se o sistema funcionase correctamente, deben reflectir as conviccións da sociedade. Se os xuíces se elixen entre eles non haberá esa representatividade. Pensa que máis da metade de xuíces están na Asociación Profesional da Maxistratura, que é de dereitas, os que están en Xuíces pola Democracia non chegan ao 30% e as outras dúas organizacións tamén son de dereitas. Sempre haberá un problema se as leis progresistas que aproben as Cortes, que son a sede da soberanía popular directa, pode botalas abaixo un Tribunal Constitucional ou un Consello Xeral do Poder Xudicial que hipoteticamente se elixise entre xuíces. O sistema funcionou equilibradamente, máis ou menos durante uns anos (lembro que eu fun proposto polo BNG como candidato ao Constitucional nun momento dado), pero agora a dereita leva anos pretendendo copar esas institucións baixo argumentos de falsa democracia como que os xuíces os elixan os xuíces. —Ademais da continuidade do franquismo, vostede fala moitas veces de castas xudiciais. Hai anos convidáronme na Escola Xudicial de Barcelona a unhas xornadas sobre linguas autonómicas. Quedei impresionado do sentimento de casta daquela xente que xa estaba na carreira, "¿Por qué tengo yo que saber gallego para ir a Galicia?", ouvías despois de tantos anos de democracia. Retrucáballes eu, "Se vai á Galiza terá que coñecer o dereito civil galego, e iso non é diferente de ter que coñecer a lingua cooficial de onde vostede vai exercer. Terá que entender o que fala a xente tamén". —A mudanza social que empezou nos 70, a pesar de todo ese substrato, acaba tamén entrando na xustiza. Si, e aínda hai pouco me sorprendeu que un xuíz en Ourense aceptase o sentimento e a decisión dun rapaz que pediu cambio de sexo, contando coa comprensión dos pais e dos seus profesores. A primeira xuíza que rexeitou a súa petición pedira un informe médico e desestimou esa vontade firme. Mais pasado un tempo o rapaz volve solicitalo e un xuíz no rexistro civil fala con el, o que non fixera a anterior xuíza, e escribe "dada a madureza que evidencia e a convicción con que o razoa, é claro que o seu sentimento é de muller e non de home", e inscríbeo como tal. Velaí a diferenza entre dous xuíces. Este é un caso singular, porque a maioría dos xuíces actuais, coas súas conviccións ideolóxicas conservadoras, resolverían como a primeira que o rexeitou. —Os xuíces teñen que adaptarse ás novas leis aínda que non lles gusten, tamén nos primeiros anos democráticos, cando chegou por exemplo a Lei de Divorcio, tan deostada pola Igrexa e a dereita. En xeral adaptáronse, non lle quedaba outra, pero na tramitación dedicábanse a dar "consellos" e non actuaban con imparcialidade. Acórdome dun xuíz, de orixe falanxista, no Barco de Valdeorras, que fixo constar por escrito que facía aquela sentenza porque era a súa obriga legal pero que estaba en total desacordo porque o divorcio lle parecía unha inmoralidade.


Summary: A crise do coronavirus incrementou de desigualdade en Galicia.

Tras case unha década da fonda crise financeira (a coñecida como Gran Recesión) que golpeou ás economías a nivel global, o incremento da desigualdade aflorou como consecuencia das políticas de austeridade impostas en Europa con man de ferro polos organismos non democráticos de gobernanza económica mundial (FMI, BCE, etc.) e secundada pola meirande parte das democracias continentais. Como sabemos, as decisión tomadas supuxeron despedimentos masivos, anos de seca na contratación de traballadores e transferencia de rendas públicas cara o sector bancario. Froito da crise, e segundo datos do IGE, a evolución do índice de Gini en Galicia experimentaba unha inusitada suba (+0,12) entre 2007 (0,275) e 2015 (0,287). Para aqueles que non estean familiarizados co indicador, o índice de Gini, creado pelo matemático italiano Conrado Gini, é un instrumento que mide o grao de concentración de renda en segmentos determinados da poboación. Este indicador serve para sinalar a diferenza entre os ingresos dos máis pobres e dos mais ricos e numericamente varia de cero a un, onde cero representa a situación de igualdade e un o extremo oposto. Aumento da pobreza Cando a meirande parte dos indicadores -incluído o de Gini- apuntaban cara a recuperación da Gran Recesión, a expansión da pandemia do coronavirus supuxo unha nova volta de torca á desigualdade. A crise sanitaria supuxo a paralización da produción e da actividade laboral en numerosos sectores, a destrución de parte do pequeno comercio e a redución do turismo á mínima expresión. Mentres tanto, escudándose nas vantaxes do mundo dixital, os xigantes coñecidos como GAFA (Google, Apple, Facebook, Amazon) e outros como Ali Babá facían o seu agosto. Froito da crise do coronavirus o índice de Gini volvía a amosar novos incrementos de desigualdade na autonomía [0,05 puntos nun único ano entre 2019 (0,261) e 2020 (0,266)]). En agarda dos datos oficiais para 2021, as primeiras estimacións apuntan a que o aumento dese exercicio deixaría o índice de Gini en valores próximos aos de 2007 (0,275). En resumo, posiblemente quince anos perdidos na batalla contra a desigualdade, cal Sísifo. Coa pandemia aínda sen superar, o estoupido da guerra na Ucraína supuxo unha espiral na alza dos prezos de combustibles e materias primas (cereais, aceite de xirasol, minaría, metais, etc.) da que aínda non vemos a fin, máxime cando o conflito Ruso-Ucraíno semella enquistarse. Esa tormenta perfecta de prezos (ver D. Sande, Nós Diario marzo 2022) veu intensificar a perda de poder adquisitivo dos cidadáns, unha perda que a anterior suba do salario mínimo en España apenas lograba mitigar en ausencia da guerra. Por este motivo cabería agardar que de novo a desigualdade siga crecendo en 2022. Coñecedores da nefasta realidade en termos de distribución da riqueza, un grupo de economistas apuntan nas últimos datas cara a toma de medidas que permitan paliar temporalmente o sufrimento inflixido aos elos máis febles da sociedade: desempregados, xuventude que non se pode incorporar ao mercado laboral, maiores cuxas pensións non chegan para cubrir as necesidades mínimas, traballadores de baixa cualificación, minorías excluídas (pobo xitano, etc.), e cidadáns medios, claro. Entre as medidas propostas destaca o control do prezo das enerxías, as subvencións a sectores específicos e estruturais en Galicia ávidos de combustibles (transporte, pesca, etc.), o gravame ás grandes empresas que se lucran do prezo dos combustibles e o impulso dunha política de rendas. Esta última estaría encamiñada cara novos acordos salariais e de beneficios empresariais, a fin de evitar que continúe o crecemento da pobreza e a perda de poder de compra dos consumidores. As rendas A priori un economista de corte progresista non tería nada que obxectar en relación ás propostas paliativas efectuadas. Agora si, a desigualdade é unha cuestión que merece un tratamento máis fondo nun escenario mundial e secular caracterizado pola globalización e os constantes shocks. Algúns destes shocks (crises, guerras, escaseza materias primas, etc.) acontecen a miles de quilómetros de distancia pero, nun efecto bolboreta froito da interconexión entre axentes, volverán repercutir no resto de economías de múltiples maneiras, cada vez máis. Polo tanto, nun sistema económico sacudido por constantes crises e baseado na acumulación de capital individual, a sociedade debe ser quen artellar solucións colectivas e a longo prazo para mitigar o problema da desigualdade. No escenario que se prevé para o século XXI posiblemente sería desexable partir dunha nova forma de entender o crecemento económico, o que implicaría maior creatividade nas políticas fiscais e redistributivas da riqueza, alén de medidas para facilitar o acceso á vivenda e ao mercado laboral, así como solucións que combatan os efectos do avellentamento da poboación e a fenda tecnolóxica, entre outras a longo prazo. Ben é certo que nunha interpretación cínica de Keynes, "a longo prazo todos mortos"…


Summary: Persoas voluntarias plantarán nunha roga centos de bidueiros, carballos, freixos e erbedeiros nunha zona do monte veciñal que estaba colonizada polo eucalipto.

Onde antes había eucaliptos agora vai haber freixos, carballos, ameneiros ou erbedeiros entre outras árbores autóctonas galegas. É o resultado da actuación e do compromiso das Brigadas Deseucaliptizadoras no monte veciñal en man común de Froxán (Lousame), primeiro a ser recoñecido polo Programa das Nacións Unidas para o Ambiente como Área Conservada por Pobos Indíxenas e Comunidades Locais (ICCA). "Iremos plantar esas mil árbores precisamente nas zonas deseucaliptizadas durante os últimos meses polas Brigadas Deseucaliptizadoras, pechando o ciclo de restauración iniciado co empeño de todas as brigadistas", indican desde o portal do colectivo. Unha acción que se vai desenvolver o vindeiro 2 de febreiro. As brigadas naceron en abril do ano pasado. En apenas oito meses lograron fechar o ano con máis de 500 de hectáreas inscritas e 350 brigadistas participantes. As 'Brigadas deseucaliptizadoras' defínense como unha iniciativa de voluntariado ambiental para recuperar a biodiversidade e combater a eucaliptización de Galiza. A primeira destas brigadas, a da comarca do Barbanza, lanzouse públicamente o 21 de abril. Joam Evans, da comunidade de Froxán, de onde saíu a idea para este proxecto que aposta na implicación social para pular pola recuperación da biodiversidade dos montes do país sinalaba naquela: "Hai un movemento social que está disposto a implicarse para transformar o monte galego".


Summary: A sombra de Santi Mina sobrevoa un equipo virtual, mais non matematicamente salvado.

Os xornalistas deportivos acostumamos a apuntalar esa máxica industria do fume que é o fútbol acompañándoa de frases rimbombantes, dunha épica tan máxica como artificial non poucas veces fomentada polos seus propios protagonistas e que representa, mellor que ningunha outra, a frase do lendario técnico do Liverpool (1959-74) Bill Shankly cando dixo iso de que "algúns cren que o fútbol é só unha cuestión de vida ou morte, pero é algo moito máis importante que iso". Nada máis lonxe da realidade. O fútbol forma unha parte non pequena, en ocasións xigantesca, das vidas de moitas persoas -incluído quen subscribe estas liñas-, pero cousas como a condena por abuso sexual ao dianteiro do Celta Santi Mina demostran o equivocado que estaba Shankly. Demóstrao que en Vigo non se fale de por que táctica optará o Chacho Coudet para tratar de fechar definitivamente hoxe ante o Alavés (Balaídos, 18.30 horas) unha permanencia na Primeira División que é virtual, mais aínda non matemática. Nin sequera de quen ocupará o posto do '21' na punta do ataque, apartado do equipo pola directiva, máis todo apunta a que será o brasileiro Thiago Galhardo. Con el formaría dupla atacante Iago Aspas, escoltados no medio do campo por Franco Cervi, Brais Méndez, Fran Beltrán e Renato Tapia, fechando a parcela defensiva Javi Galán, Néstor Araújo, Joseph Aidoo e Kevin Vázquez, con Matías Dituro na portería. Cuestionados pola situación arredor de Santi Mina, os seus compañeiros preferiron pórse de perfil. Brais, en rolda de prensa, afirmou: "Deixareino claro, só falarei de asuntos deportivos, ese é un tema do que non vou falar". Pola súa parte, Iago Aspas, a un medio madrileño [El Larguero], recoñeceu que non falara co dianteiro, engadindo que tanto el como os seus compañeiros querían "centrarse no deportivo" e "manterse á marxe". "Para o lado que te poñas, non vas ir ben nunca", apostilou. O Lugo quere festa en Ibiza Na Segunda División, o partido do Club Deportivo Lugo tamén garda relación cos feitos protagonizados por Santi Mina, pois hoxe ás 21 horas visita o campo do Ibiza, equipo no que milita David Goldar, defensa central que estaba co xogador do Celta no momento duns feitos polos que el resultou absolto, aínda que a acusación o considerara "cooperador necesario". Non rematan aquí as conexións entre os dous conxuntos galegos da elite, pois a escuadra albivermella afronta este partido correspondente á xornada 39 practicamente salvado, mais un desastre nas últimas catro xornadas podería levala á terceira categoría, polo que un triunfo permitiríalle "fechar un gran ano con tranquilidade", como recoñeceu antes do choque o adestrador lucense, Rubén Albés. O Dépor gaña sen sequera montar no autobús Precisamente desa categoría na que nin en broma queren caer os da cidade da Muralla pretenden fuxir Deportivo da Coruña, Rácing de Ferrol e Celta B. O primeiro suma tres puntos esta fin de semana sen sequera baixar do autobús, pois tiña que xogar ante o desaparecido Estremadura Unión Deportivo e, xa que logo, gaña automaticamente por 2-0, segundo ditaminou a Federación Española de Fútbol. Con respecto aos Diaños Verdes, estes aspiran a desbancar os branquiazuis do segundo posto ligueiro, que teñen a tres puntos cando quedan 12 por disputar, meta que pasa por lograr o seu oitavo triunfo nos últimos 10 partidos ante un bo equipo como é Unionistas (hoxe, 19 horas). Por último, o filial celeste será o único conxunto galego que xogue no día de mañá, concretamente ás 12 horas ante a Cultural Leonesa.


Summary: Os produtores do filme afirman ter "espectativas moi optimistas" para as vendas dos dereitos por territorios ao tempo que manteñen unha programación de proxeccións por cidades e vilas de toda Galicia.

O Apóstolo non gañou o Goya ao que estaba nomeado, o de mellor longametraxe de animación. A favorita, a taquilleira Las aventuras de Tadeo Jones, levou este premio e outros dous, converténdose nunha das grandes triunfadoras da noite. Pero o Goya estanlle servindo a O Apóstolo como escaparate para darse a coñecer e como pasarela de lanzamento, sobre todo para a súa distribución internacional. Os problemas para a súa distribución en cinemas mantéñense pero agora queda aínda un longo proceso no que as vendas dos dereitos fóra de España van ter un gran peso. A presenza do filme nos Goya "respaldou a súa calidade e deulle prestixio, o que está a favorecer as ventas internacionais", segundo os seus produtores. Neste momento estanse a negociar as ventas por territorios e "as espectativas son moi optimistas", afirman A presenza do filme nos Goya "respaldou a súa calidade e deulle prestixio, o que está a favorecer as ventas internacionais", segundo os seus produtores. Neste momento estanse a negociar as ventas por territorios e "as espectativas son moi optimistas", afirman. En paralelo, mantense unha programación de proxeccións por cidades e vilas de toda Galicia en espazos de todo tipo: públicos, de fundacións, de asociacións... Para os responsables de Artefacto Produccións, "a idea de conseguir unha rede de espacios alternativos onde proxectar as películas nace como unha necesidade de que a película poda ser vista pola xente, agora mesmo non é suficiente para amortizar o gasto de producción, pero pode que no futuro sí que sexa unha alternativa real". O Apóstolo é primeira película de animación stop-motion estereoscópica realizada en Europa, un proxecto galego no que dende 2008 traballaron con mimo ducias de profesionais, contou con Philip Glass para a creación da Banda Sonora e obtivo recoñecementos en festivais coma Moscú, Málaga, Sitges, Bogotá ou Buenos Aires. A película obtivera un compromiso da súa distribuidora para ser estreada o pasado 31 de outubro, véspera de Defuntos, en 80 salas de todo o Estado. Finalmente non foron 80 senón 25. En moitas das cidades nas que estaba prevista a súa proxección (Sevilla, Bilbao, Donostia, Murcia, León…) a película non chegou a estrearse, e noutras coma Madrid quedou relegada a salas afastadas do centro ou a horarios incómodos para a meirande parte dos espectadores. Nestes momentos Artefacto Produccións segue traballando en novas creacións. Están en dintintos momentos da súa produción dúas longametraxes en coprodución internacional: Organistrum e Dream Prince,e unha tv-serie infantil: Renata a araña.


DOCUMENTO | Acordo entre sindicatos e PSA coa mediación do Consello Galego de Relacións LaboraisEmpresa e sindicatos avaliarán dentro dun mes a efectividade das medidas acordadas coa mediación do Consello Galego de Relacións LaboraisSete novos postos de traballo cuxo funcionamento será avaliado dentro dun mes. Ese vén de ser o logro acadado polos sindicatos da fábrica de PSA Peugeot-Citroën en Vigo un mes despois de iniciar as súas mobilizacións en denuncia da sobrecarga de traballo que estaban a sofrer os traballadores dunha liña de montaxe. A comezos do pasado mes de maio UGT, CCOO e CIG comezaron convocar protestas por considerar que a sobrecarga de traballo en determinados postos da fábrica estaba a afectar á seguridade laboral e a poñer en risco a saúde dos traballadores. Primeiro representantes dos tres sindicatos pecháronse en oficinas da factoría e, ante a negativa da dirección a dialogar, convocaron paros e manifestacións para os días 17 e 22 de maio que a propia empresa admitiu que tiveron efecto na súa produción. Dous días despois, a dirección da fábrica aceptaba por primeira vez na súa historia unha mediación externa, a cargo do Consello Galego de Relacións Laborais.CCOO, UGT e CIG iniciaron hai un mes mobilizacións pola sobrecarga de traballo que denuncian que está a afectar á saúde laboral do persoalEsa mediación iniciouse o pasado luns pero non foi ata ben entrada a noite deste xoves que, ante a falta de acordo das partes, a mediadora presentou unha proposta que foi finalmente aceptada tanto pola dirección da fábrica como pola maioría dos sindicatos. Entre estes últimos tamén se incorporou á mediación o sindicato independente maioritario na fábrica, que inicialmente se mantivera alleo ás protestas, mentres que CUT, que se incorporara ás mobilizacións dos outros sindicatos, rexeitou finalmente o acordo. A proposta levará á empresa a crear sete novos postos de traballo, así como outras medidas organizativas, de mellora da empregabilidade, relacionadas coa velocidade da liña de montaxe ou de información e formaócin. Unha comisión de seguimento avaliará dentro dun mes a efectividades das medidas agora acordadas. Os tres sindicatos impulsores das protestas din que "non dan por pechado o conflito, pois cómpre agardar a que transcorra o prazo dun mes para verificar a efectiva implantación de todas as medidas propostas" na mediación.


Summary: Demanda a norma por vulnerar os dereitos fundamentais recollidos no Convenio Europeo para a protección dos dereitos humanos.

A Academia presentará unha demanda perante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos contra o decreto 79/2010 para o plurilingüismo no ensino non universitario, coñecido popularmente como decretazo. Faráo como "novo paso" na "defensa" dos dereitos lingüísticos das crianzas en idade escolar e por encomenda "de nais e pais", segundo sinalou nun comunicado de imprensa a institución após o acordo plenario adoptado o 17 de marzo. Foron familias de crianzas en idade escolar as que reclamaron que a Academia continuase adiante na defensa dos dereitos lingüísticos Segundo a RAG o decreto 79/2010 e "varias das decisións tomadas ao longo do procedementos xudiciais seguidos contra esta norma ante o TSXG, o Tribunal Supremo e o Tribunal Constitucional" vulneran "os dereitos fundamentais recollidos no Convenio Europeo para a protección dos Dereitos Humanos". Desde as familias e a Academia sinalan que "despois de cinco anos de aplicación comprobamos que a norma vulnera o dereito a ser iguais dos nosos fillos e fillas con independencia da lingua" e "afonda na desigualdade histórica" o que "conduce a enormes dificultades para exercer o dereito a falar galego, e a levar unha vida en galego como persoas adultas". Imposibilidades que, sinalan, "son imposíbeis de superar para nenos e nenas en idade escolar aos que se lles transmite a idea de que a súa lingua non é útil", recolle a carta remitida por familiares á RAG. As familias e a propia Academia sinalan que após 5 anos de aplicación o decreto "vulnera os dereitos" das persoas galegofalantes Neste senso, a Academia sinala que "desde a súa aprobación" decidiron "esgotar todas as vías xudiciais contra unha norma que infrinxe a legalidade, lesiona os dereitos das persoas galegofalantes e está en flagrante contradición co compromiso que o Reino de España suscribiu ao asinar a Carta europea de linguas rexionais e minoritarias". Destarte, lembran que "o propio Consello de Europa manifestou o pasado mes de xaneiro a súa preocupación polo efecto negativo da "redución gradual" do galego no ensino de Galiza". Unha valoración recollida no informe elaborado a respeito da aplicación da Carta e no que se subliña que no ensino infantil o galego só está presente no 6,57% das poboacións con máis de 50 mil habitantes.


Summary: Os alcaldes da comarca súmanse á denuncia dos sanitarios. "Por primeira vez", din, a Xunta rexeita estabelecer reforzos extras nos meses de estío

Persoal médico e de enfermaría dos concellos Baiona, Nigrán e Gondomar enviaron esta semana un escrito á Xunta asinado por 49 profesionais da área reclamando o tradicional reforzo de costa na Atención Primaria durante a tempada estival "A demanda triplícase neste período e os profesionais que exercemos a nosa actividade laboral nestes centros non podemos asumir o volume xerado nin nos podemos responsabilizar de ofrecer unha axeitada atención", sinalan os sanitarios. Apoio da mancomunidade "A correcta atención sanitaria da nosa poboación e dos visitantes que recibimos é un dereito avalado constitucionalmente e que está en serio risco. O propio persoal sanitario da comarca está alertando do caos que se aveciña de non rectificar a Xunta", advirte Juan González, presidente da Mancomunidade e alcalde de Nigrán. Denuncian a falta de reforzos de costa na sanidade durante o verán Canda os rexedores de Gondomar, Francisco Ferreira, e Baiona, Carlos Gómez, vén de reunirse co persoal médico e de enfermaría do Centro de Saúde do Val Miñor para apoiar os profesionais na súa demanda de máis sanitarios durante a tempada estival. Segundo constataron, e informan nun comunicado, a atención na comarca resulta xa deficitaria ante o rexeitamento da Xunta a estabelecer o tradicional reforzo de costa formado por médico, enfermeira, PSX e, adicionalmente, unha dotación extra no Punto de Atención Continuada. Urxencias e desprazados A negativa da Xunta a reforzar estes municipios turísticos é "histórica", din. E a isto "súmase a non reposición da terceira ambulancia da que sempre dispuxo o Val Miñor, manténdose igualmente en dúas pese ao exponencial incremento da poboación". Comesaña: "Os galegos poden ir tranquilos aos seus centros de saúde" Apuntan un problema para a atención das Urxencias en xeral, pero tamén "para atender á xente desprazada de fora", advirte Juan González, quen xunto a Ferreira e Gómez, reclama unha solución inmediata tendo en conta a grande afluencia que se agarda na comarca xa desde este primeiro fin de semana de xullo.


Summary: A Facultade de Historia acolle este venres un acto de conmemoración do aniversario das protestas estudantís, no que intervirán varios dos e das súas protagonistas.

O maio do 68 de París, de Praga, de Berkeley, de México... sucedeu tamén en Compostela. E sucedeu en marzo, cunha intensa mobilización estudantil en plena ditadura no que tamén agromaron outros movementos, coma Voces Ceibes, de cuxo nacemento tamén se conmemora este ano o 50 aniversario. A Fundación 10 de marzo e a Universidade de Santiago celebran este venres o acto en recordo das protestas, que terá lugar no Paraninfo da Universidade (Facultade de Xeografía e Historia) a partir das 19.30 horas. Participarán Juan Viaño Rey (reitor da USC) e Ricardo Gurriarán, historiador e membro da F10M e comisario da exposición Do Gaudeamus Igitur ao Venceremos Nós. Ademais, intervirán protagonistas da época como José Antonio González Casanova, que era catedrático de Dereito Político na USC, Blanca Caamaño González, que estudaba Historia, Vicente Álvarez Areces, estudante de Matemáticas, e Emilio Pérez Touriño, estudante de Económicas. A axitación naquela Compostela de hai 50 anos comezara xa a finais de 1967. En novembro celebráranse eleccións estudantís na Universidade, con vitoria do Sindicato Democrático Libre, que dinamizou con numerosas actividades a vida universitaria. Porén, dende o inicio atopou moitos obstáculos impostos polas autoridades universitarias, coma o decano da Facultade de Ciencias, Joaquín Ocón. O 24 de decembro varios estudantes foron detidos e postos á disposición do TOP. E o 15 de xaneiro de 1968 comezou unha folga estudantil e a finais de mes tivo lugar unha manifestación que incluíu a queima de exemplares de El Correo Gallego. Houbo tamén folgas obreiras en Vigo e cortes de tráfico e enfrontamentos coa policía en Compostela, que se saldaron con novas detencións de estudantes. A prensa local dedicoulles un editorial que sentenciaba "a Universidade ten que ser depurada desta inmunda escoria". A prensa local dedicoulles un editorial que sentenciaba "a Universidade ten que ser depurada desta inmunda escoria" En marzo as protestas intensificáronse. O 9 de marzo os e as estudantes iniciaron un peche de tres días no reitorado, situado na actual Facultade de Xeografía e Historia, esixindo a destitución de Ocón, considerado o principal instigador da represión contra o estudantado. Nos días seguintes organizáronse asembleas, con participación multitudinaria. Porén, tamén recruou a represión: sete alumnos foron expulsados e outros seis perderon a matrícula e as cargas policiais enviaron ducias de feridos ao hospital, ao tempo que oito estudantes ingresaron no cárcere da Coruña. O 26 de abril chegou o concerto inaugural de Voces Ceibes na Facultade de Medicina. Apenas uns días antes da celebración do 1º de maio, que serviu para poñer de relevo a unión de estudantado e obreiros na súa protesta contra a ditadura. cos estudantes repartindo propaganda obreira "baixo moito control e vixilancia policial", segundo apunta Ricardo Gurriarán. A mobilización comezara a decaer en abril, pero en maio viu conseguidos varios dos seus obxectivos, coa marcha de Ocón e a anulación de boa parte das sancións impostas. Vieiros | O 68 comezou en Compostela Vieiros | 40 aniversario de Voces Ceibes


Summary: Procuro estar sempre atenta aos movementos da tradición, é dicir, aos movementos cara a adiante da música tradicional.

Tradicional de todas partes, non só da Galiza. Teño especial devoción por este estilo e gústame escoitar todas as mesturas posíbeis, aínda que o resultado non sexa do meu agrado. Ela sabe a sol / Najla Shami / Doce pezas / 30 euros Ao mesmo tempo, debemos ter sempre un ollo nos referentes musicais e non esquecelos porque aínda que xa non fagan música, sempre estarán aí, e o seu pouso, forma parte incuestionábel da actualidade. Hai unha artista que levo escoitando uns días e que para min é a sabia mestura de estilos e culturas diferentes: Najla Shami é única. Admiro moito o seu rexistro vocal sereno, que me conmove, e tamén esa conexión fermosa con Palestina. Recordo escoitala unha vez no parque José Martí, en Oleiros, nunha concentración a favor do pobo palestino. Volto moitas veces a aquela emoción que ela nos transmitiu e aínda se me pon pel de pita. Najla editou no 2019 Ela sabe a sol, o que para min é o disco que máis a representa. Nel atopamos cancións cheas de vida, como diría Guadi Galego, harmonías doces e tardes de verán no xardín (estilo pre covid). Hai moito agarimo na forma de cantar de Najla, para min referencial. Hai cancións onde se mesturan ritmos e linguas diferentes que dan lugar a auténticas viaxes musicais, e xa sabemos das propiedades máxicas da música. Pero falando de mesturas, hai outra que tamén me ten hipnotizada. Chámase Lido Pimienta, é unha cantautora de ascendencia afrocolombiana e Wayú, e aínda que fai un xénero algo máis electrónico, ten pezas fermosísimas nas que podemos escoitar a tradición da música de raíz como en "Pelo Cucu". Nela fala dunha rapaza de pelo crecho e das penurias que iso lle fai sufrir. Soa un coro constante de mulleres e percusións. A peza, de súpeto, volveuse un canto de traballo feminino. Hai outro corte que ten por título "Miss Colombia", igual que o disco, no que aparecen mesmo testemuños de cantores como Rafael Cassiani, a voz dun dos grupos folclóricos de maior importancia de Colombia. Lido Pimienta, como outras cantoras actuais, tamén xoga con loops vocais e vai construíndo así cancións limpas, sinxelas e directas, amasadas cunha voz acristalada. Os temas despois medran até se converteren en auténticas xoias, como pasa con "Para transcribir", que recomendo escoitedes entrada a noite. E pechando o día das mesturas, un dos temas máis extraños do disco chamado "Eso que tú haces", no que hai un xogo paralelo de voces e ritmos. Ao principio pode resultar algo monótono, pero debe ter esa faísca que prende lumes por dentro, porque queres escoitala máis dunha vez.


Summary: É un dos indiscutíbeis protagonistas do último lustro da vida política do país e agora co-protagoniza -xunto co co-autor Daniel Salgado- o libro de conversas A contradición permanente. Conversa sobre cinco anos de política convulsa (2012-2017) (Ed. Xerais). O volume ten algo de relato dunha derrota -de ton elexíaco, de laio polo paraíso que non se puido conquistar-, aínda que Martiño Noriega (A Coruña, 1975) se esforza por non ficar atrapado pola melancolía e por indagar sobre os vieiros que poden levar ao futuro. A súa aposta polo mantra da unidade popular -a concertación de soberanistas e esquerda estatal- é inequívoca e estratéxica.

Conversamos no seu despacho do Pazo de Raxoi, altos teitos, estancia espaciosa, dimensións palaciegas. -O libro titúlase A Contradición Permanente e hai moitas contradicións dentro del, como non podía ser menos nun volume que leva ese rótulo. Hai unha cousa que me interesou moitísimo en varios fragmentos do libro. Cara ao final dis: "Preocúpame certo pesimismo existencial, a imaxe de que non hai nada que facer". Dis que te preocupa ese pesimismo, mais o libro tamén destila un certo ar pesimista, até melancólico. -Si, é un libro asentado na constatación de que hai un peche de ciclo, coa reedición do goberno central por parte do Partido Popular e a nova presidencia de Rajoy após a abstención do PSOE e tamén coa reedición da maioría absoluta en Galiza co Goberno Feijóo. Aí enténdese que hai un peche de ciclo, ou un peche da fiestra de oportunidade destes últimos cinco anos e detectámolo tanto eu como Daniel [Salgado, co-autor do libro] nas conversas e é o que nos anima a deixar unha constatación destes anos. Todo iso ratificouse co proceso catalán, co recorte de direitos e liberdades... O libro remata o día en que o xefe de Estado comparece o 3 de outubro para dalgunha maneira constatar que o proceso regresivo está en marcha. Despois da emenda á totalidade, das altas expectativas abertas estes anos, coa posibilidade de abrir procesos constituíntes e un novo pacto social en base ao acordo das nacións a decidir, vemos que se cadra esa oportunidade pasou e que toca seguir traballando. Escoitei un vez a un amigo dicer que é un libro pesimista, pero que non renuncia a nada. Quédome con esa parte optimista. -Mais o pesimismo ás veces tamén é desmobilizador, non? -Pode ser. Podemos falar máis de melancolía. Era un estado anímico que tamén está medido en base ás expectativas abertas. En todo caso, se botas contas sobre os resultados do espazo en construcion a nível de Estado, coa obtención de alcaldías, cos resultados no país nas autonómicas, pois entón dis ti: en cinco anos son conquistas moi importantes que ao mellor a nível do país só se conseguiran co BNG na década dos 90. Mais aínda así a emenda [ao réxime de 1978] era unha emenda á totalidade. -Era todo ou nada. -Era abrir a acción do goberno [á rúa], era recuperar as institucións desde o convencimento de que non teñen a fórmula para resolver a totalidade dos problemas, pero que era necesario acceder a elas porque dalgunha maneira estaban secuestradas. E eu creo que esa melancolía bebe do resultado a partir do último ano, do 2017 que acabamos de pasar. -Noutro fragmento dis: "As condicións obxectivas seguen aí, pero non somos capaces. E se nós, a esquerda, non somos capaces, se cadra vén a extrema direita a dicer que si o é". Quen parece que si vén é Ciudadanos, non? -Eu creo que está na extrema direita. -Ciudadanos está na extrema direita? -Eu creo que si. A ver. Ciudadanos impugna a formalidade do discurso da participación, da transparencia, das novas formas, e nese sentido eu creo que usurpa esa reivindicación formal, pero no fondo é moito máis recentralizador que o Partido Popular, aposta moito máis nunha política abertamente neoliberal de exclusión e ten un discurso en moitas ocasións terribelmente xenófobo, non?, que nega a plurinacionalidade do Estado e que nega o que foron as conquistas do estado de benestar. A min preocúpame moito esa competencia que se poda estabelecer agora entre Cs e o PP, a ver quen é máis de direitas. Aí imos perder todos. A demoscopia fala de que hai unha ampla maioría desa suma, do PP e de Cs, independentemente de quen lidere ese espazo. -E co PSOE sen distanciarse excesivamente, hai unha especie de trípode. -Si, a posición do PSOE tamén aparece no libro. Facemos unha leitura moi crítica do que foi a súa claudicación, no momento en que hai esa abstención a Rajoy, no momento en que hai ese golpe de moqueta contra o seu secretario xeral Pedro Sánchez. O libro remata cando Pedro Sánchez se reincorpora á secretaría xeral aupado polas bases e aí, aínda que hai algún aceno de esperanza, rematamos coa constatación de que ao final, nos momentos importantes, tanto de reforma constitucional, arredor do 155, de reordenación territorial, de direito a decidir dos pobos, o PSOE sempre pecha filas en clave de réxime de 1978. E non acaba nunca de decantar a posibilidade de abrir unha nova etapa. Ben, será a súa responsabilidade histórica. -Deixando bastante orfa a parte da súa base eleitoral. -Totalmente. Faise unha distinción entre a base social e o aparato. A base social aquí no país si que se segue asentando en termos que podemos considerar galeguistas e socialdemócratas e que está moi afastada desa leitura [da lealdade ao réxime de 1978]. E foi esa base social a que recuperou a secretaría xeral para Pedro Sánchez. Sistematicamente é enganada polo aparato e polas hipotecas que ten o Partido Socialista. Son o meu peor inimigo e aínda que teño conviccións fortes o paso todo por un proceso dialéctico de dúbida e tendo a empatizar con outras posicións -No libro explicas que te comezas a distanciar do Bloque durante o bipartito, mais que agora, cando ti propio estás a ter unha experiencia de goberno, comezas a empatizar coas dificuldades que se atopan desde un executivo. Outra vez a contradición permanente. -Si, eu son unha persoa... son o meu peor inimigo e aínda que teño conviccións fortes o paso todo por un proceso dialéctico de dúbida e tendo a empatizar con outras posicións. E lembro perfeitamente o proceso de responsabilidades do goberno no bipartito [executivo de coligazón entre o PSdeG e o BNG, anos 2005-2009], as eivas, as contradicións que tamén había na base social e militante do Bloque con determinadas accións de goberno, que as houbo e moi grandes, sobre todo no aspecto simbólico, que ao mellor era innecesario... pero logo tamén houbo bastante incomprensión por conquistas na acción do goberno e polas dificultades. Eu agora que estou no rodopío dunha institución que é a capital do país, moi condicionado por poderes fácticos, e por presións, con moito foco e moi golpeado moitas veces, lembro que non debeu ser fácil. Aí empatizas co que debeu ser a responsabilidade de goberno de moita xente nun goberno bipartito, que nunca é como un goberno monocolor. -Poste na pel dos que estiveron nese goberno e pensas: se callar nos pasamos un pouco de freada nas críticas. -No espectro do nacionalismo, do soberanismo de esquerda, no ADN vai unha autocrítica que é positiva, pero que ás veces non está ben medida. E que ás veces non empatiza coas dificuldades dos que están en primeira liña, na trincheira, e iso é porque moitas veces... -Porque se tende a ver rapidamente un traidor, está pasando en Catalunya, é doado ver traidores ao teu arredor. -Si, é fácil pontificar desde fóra, pero enfrentarte a situacións desde dentro é complexo e, ben, eu si que creo que no bipartito non se mediu ao mellor a carga simbólica de xestos que pretendían amosar aperturismo a sectores sociais que potencialmente podían ser representados polo nacionalismo, pero que non se entenderon así. Porque ao cabo [eses sectores] non se achegaron ao Bloque e a propia base social do nacionalismo rexeitou ese tipo de xestos. Pero, claro, é moi fácil falar logo a posteriori. -O teu caso non é o máis frecuente, aínda que tampouco sexa tan raro. Refírome a túa evolución ideolóxica. Dis no libro que "radicaliceime nestes anos". Digo un pouco estraño porque a tendencia maioritaria nos cadros políticos da esquerda soe ser evoluír desde posicións digamos marxistas a posturas máis tépedas, máis ou menos socialdemócratas. Ti fixeche xusto o camiño inverso. Estarías neste momento en posicións anticapitalistas? -Eu cando falo cos compañeiros dos Comités Abertos de Facultade (CAF), cando quedamos a tomar algo, sempre lembro que na miña época de estudante era unha persoa que dentro do nacionalismo me podía ubicar en posicións federalistas e nunha socialdemocracia clásica, en posicións de esquerda clásica. E é certo que nestes anos intelectualmente si que evoluín, non sei se evoluín eu ou se se moveu o eixo, mais eu movinme cara posicións claramente soberanistas no identitario e na esquerda, cara posicións anticapitalistas. Pero, claro, tiven que conciliar todo iso con responsabilidades institucionais e iso non é fácil e menos nun espazo que non é monolítico. O espazo da unidade popular é terribelmente complexo e aí hai unha nova contradición. Eu creo que na dialéctica -no libro se fala de que hai que saber elixir as batallas- hai que intentar dalgunha maneira conciliar os principios con determinadas conquistas e determinadas renuncias. Non é doado. -Hai un momento en que falas de Anova case como un artefacto do pasado. Mesmo chegas a dicer, a unha pergunta de Daniel Salgado, que non funcionou como "renovación, como actualización política e cultural do nacionalismo" e dis que a súa achega fundamental, através de figuras referenciais como Beiras ou Ferrín, foi a de restarlle credibilidade á acusación de entreguismo ás forzas políticas estatais. Mais a sensación que tiven lendo foi a de que case consideras Anova unha fórmula superada. -No libro hai unha reivindicación do espazo da unidade popular. Todo o mundo reivindica a unidade popular, agora case ninguén fala xa de nova política. Eu creo que iso tamén xera contradicións, e no libro tamén se fala de que a nova política non pode quedar só no formal, na participación, na transparencia, que ten que impugnar o estado das cousas. Polo tanto, o que si que constatamos na construción da unidade popular é que sempre funciona eleitoralmente, pero logo é difícil de lle dar credibilidade no día a día porque as partes que a compoñen non desarman a posición de parte na construción colectiva. Non hai que renunciar nen o lugar de onde vimos nen o que somos, pero hai que acreditar que o resultado de toda esa suma é o que acaba reflectindo a toda a xente que te apoia. E iso é moi complexo. Porque segue habendo moito patriotismo partidario no espazo que unicamente desaparece no momento eleitoral, pero que se rearma despois de cada elección. É certo que pode ser que na década dos 90 iso tamén pasara, pero dunha maneira diferente, no BNG, dentro do que era unha fronte nacionalista. Pero aquí no espazo da unidade popular -que vai desde posicións federalistas a independentistas, e desde unha socialdemocracia a unha esquerda anticapitalista- pasou dun xeito máis acelerado. Nese proceso Anova é moi xenerosa. Entregou o seu capital e foi quen pagou máis custos por entregalo. Non se dedicou a construír unha posición de parte sólida no organizativo e estivo sempre pendente de referencialidades persoais. Ferrín, Beiras, Antón Sánchez, Alexandra, Fernán Vello, Lidia Senra no seu momento... E si que pode que pagase un alto custo e siga pagando a día de hoxe, pero non se entendería Anova fóra doutras coordenadas, non se entendería adoptando un rol propio, diferenciado, fóra do espazo da unidade popular, mimético cunha CUP por pór un exemplo. Evoluíu neste espazo e neste espazo é onde debe pervivir ou morrer. -Ao teu xuízo, Anova debería camiñar cara á dilución nese espazo? -Eu non son moi de desarmar as posicións de parte definitivamente, pero [Anova] si debería camiñar cara entender que achega a leitura soberanista, a tradición nacionalista e unha esquerda moi combativa dentro dun espazo que é moito máis complexo. Iso entendeuno todo o mundo. Nun espazo de unidade popular cada parte está intentando permanentemente impoñer a súa leitura ao resto e iso é un sensentido. Podemos, cando participa, quere impoñer a súa leitura ao conxunto, ou Esquerda Unida, ou Anova, ou as mareas que xa teñen unha personalidade propia no municipal... a leitura urbana sobre a rural... É moi complicado. O espazo pode disputar hexemonías, pero ten que ter leitura de país. -No libro debrúzaste amplamente sobre as contradicións da confluencia. Falas por exemplo de que se "camiña cara á mimetización cos partidos de fórmula tradicional" e que se continúa sen acreditar na unidade popular, que é un tótem, mais que logo na praxe se cuestiona permanentemente. -Aí está por que o libro é incómodo. -Cres que o libro é incómodo? -No espazo político [da unidade popular], si. Pero o libro foi escrito un pouco para intentar explicar as complexidades do espazo. Había unha necesidade un pouco de explicación, de dicer "home, o motor da unidade popular nestes cinco anos non foron os integrantes do espazo da unidade popular, foi a xente que o demandaba". Ese foi o motor. A dúbida é se ese motor vai estar aí, cando o espazo non está á altura da demanda social. Esa é a dúbida. E o que se intenta dicer é que houbo moi pouco tempo, moita xenerosidade, pero ao final as posicións de parte nunca se chegaron a desarmar, e esa é unha eiva que até agora foise perdoando, en AGE, nas mareas municipalistas, pero non sei até que ponto a xente vai continuar a arroupar o espazo se [por parte dos partidos que fan parte da confluencia] non hai unha asunción real do potencial que ten a unidade popular. Nun espazo de unidade popular cada parte está intentando permanentemente impoñer a súa leitura ao resto e iso é un sensentido -Sobre ese axente social, sobre ese motor, dis no libro: "Creo que hai un esgotamento da enerxía social, polo menos para canalizar un cambio nunha saída pola esquerda á situación actual". E eu o que me pergunto é se non terá algo que ver niso certo repregamento institucionalista das forzas rupturistas e se dentro desas forzas rupturistas non hai algún sector que ao que aspira realmente é a domesticar esa enerxía social. -Si a todo. Si a todo. Si ao que dis. No eixo social todos lembramos o inicio da crise, e as grandes mobilizacións que houbo. Eran mobilizacións en que toda a xente do nacionalismo, o soberanismo, a esquerda, participaba activamente, os activistas, as plataformas sociais, podemos falar dos desafiuzamentos, das preferentes, da precarización do emprego, dos recortes laborais... Eu creo que en todo ese proceso de mobilización faltou a mobilización final, que sería a mobilización de mobilizacións. A coordenación. Había un movimento contra as preferentes moi potente. Certo que houbo un intento, no que foi o espazo das Marchas da Dignidade, pero un intento que non arrastrou a totalidade do espazo que estaba no combate social, e refírome a sectores moi representativos. Entón aí hai un momento e unha leitura en que hai unha aposta clara por "imos tomar as institucións para devolverllas á xente, temos o convencimento de que as institucións non poden ser transformadas pero polo menos que non nos agredan sistematicamente". E aí nese fin canalízanse todas as enerxías. E por iso esa pequena melancolía de "conseguíronse moitas cousas, pero seguen os mesmos nas institucións", agredindo a xente. E paralelamente o proceso social de combate e indignación está desactivado e tamén dentro da vía institucional hai xente que prefire dalgunha maneira asumir ese principio da normalidade que nos intentan impoñer en condicións que non son normais neste momento. -Esa enerxía social como se reactiva? -Que gran pergunta, que gran pergunta. [Após uns segundos de silencio]. Non o sei. Non o sei. Non o sei. Non o sei. A xente pasou de indignarse e de pelexar a intentar sobrevivir e en moitos casos a marchar do país. A cantidade de persoas que están marchando, formadas e concienciadas politicamente... isto ponnos nunha situación complicada como país en canto a futuro. Son as xeracións mellor formadas, con conciencia política, e temos un sangrado masivo neste momento. E a xente que combateu está intentando neste momento sobrevivir. Todos temos exemplos. Na casa. Na familia. Nos amigos. -Tremenda esa frase, a de que "a xente que combateu está intentando sobrevivir". -Eu creo que é así. É polo menos o que eu percibo. Na miña contorna vexo xente que tiña a súa hipoteca, os seus fillos, o seu emprego que lle permitía vivir con dignidade, e estes anos estivo longas temporadas en paro, ou encadeando contratos de días, de semanas, de meses, tivo problemas para pagar a hipoteca, as familias tiveron que axudarlles. Son persoas que foron agredidas terribelmente. Non serán as mesmas persoas que iniciaron a crise. -Na agresión perderon a enerxía para loitar? -Eu creo que cando te agreden desa maneira e non consegues cambiar o estado fundamental das cousas, e non consegues mudar as institucións [alusión a que o PP mantén o goberno no Estado e na Galiza]... Cando non consegues iso... a xente, claro, cansa... sobrevivir no día a día non é fácil. Como reactivar esa enerxía? Os procesos de mobilización nalgún momento voltarán. Eu o medo que teño é que neste estado das cousas a xente procure saídas pola extrema direita. Xa pasou en Franza. Está pasando en moitas partes de Europa. -Os que estades nas institucións non teríades que saír un pouco dos despachos e estar máis a pé de campo? -Eu intento, non sei o resto, non perder a conexión coas mobilizacións e entender que o institucional é só unha parte... Eu levo moitos anos nas institucións e, aínda sendo escéptico a respeito delas, creo que desde logo poden actuar como trincheiras de defensa perante moitas agresións. Pero o principio e o fin da calidade de vida da xente non está só no traballo das institucións, está tamén noutros ámbitos. Está na construción cultural e na loita polos direitos laborais... Eu intento dalgunha maneira estar nos dous ámbitos. Tampouco creo que a solución estea en institucionalizar a rúa, en poñer os referentes institucionais na rúa. Os movimentos dos que estamos a falar -de organización e de indignación colectivas- eran movimentos espontáneos. Evidentemente había xente das institucións e das organizacións e dos sindicatos, pero o motor era moita xente que mesmo nunca se organizara politicamente. E era un movimento de defensa cidadá. Como reactivar iso? Non se pode facer artificialmente. Ten que acontecer. E non sei se agora se dan as condicións obxectivas. -Unha das achegas valiosas do libro é toda a parte en que falas da comunicación e do xornalismo... -Ese capítulo... [e bótase a rir] Este libro é incómodo para o espazo político [da unidade popular], si. Pero o libro foi escrito un pouco para intentar explicar as complexidades dese espazo -É estraño que un político en activo fale con tanta franqueza do xornalismo. Mesmo traspasas a barreira do politicamente correcto e colocas até o propio xornalista un pouco no albo da crítica. Digo porque saes un chisco dese discurso de que "unha cousa é a empresa e outra, o xornalista" e acabas por dicer que tamén o mensaxeiro ten responsabilidades. É tamén un libro incómodo para as e os xornalistas? -Si, si. E para o espazo mediático. É certo que non se pode extrapolar ao conxunto do espazo mediático. Fican espazos quer no individual quer no colectivo de resistencia fronte tanta indignidade. Vin a necesidade de contar o que pasa. E cóntoo desde a posición dunha persoa que está baixo o foco do espazo mediático e que é consciente de que para trasladar as posicións políticas é moi importante estar aí. Pero tamén hai que contar o que leva acontecendo desde hai moitos anos e o que se deteriorou nos últimos tempos. Hai un deterioro terríbel en moitos grandes grupos mediáticos e moitas cabeceiras. As posicións mínimas deontolóxicas do xornalismo non se respeitan en demasiadas ocasións. Falamos diso. Falamos da dependencia que moitos meios teñen do financiamento público, unha dependencia case clientelar. Falamos de moitas maneiras de facer. Disparar. Non contrastar. Non rectificar. Guionizar unha axenda de prioridades que non está na rúa. -No caso de Compostela, unha axenda contra-informativa, contra o goberno local. -No caso de Compostela e creo que moitas veces no caso do país. Evidentemente tamén do Estado e xa non falemos de Europa, co que pasou con Grecia. Claro, os grandes medios, xa desde a época dos 90 derivan de grandes poderes económicos e iso fai que sexa moi cuestionábel como fan o seu labor de fiscalización da maioría das cousas que acontecen. -Afirmas nun momento que practicamente xa non les a imprensa nen escoitas a radio. -Escoito música. E leo xornais dixitais, semanarios. O meu código é neste momento ler, iso, Luces, o Grial, o semanario de Sermos, Praza, o dixital de Sermos, Sin Permiso, ao mellor eldiario a nível estatal. Imprensa en papel... intento informarme do que afecta o concello de Santiago. Aquí despachamos a imprensa todos os días pola mañá. Pero o que ten pasado estes anos en Composela é terríbel. -No conflito concreto con El Correo Gallego agardabas esa ferocidade pola súa parte...? -Sabía que ían ter unha posición crítica, pero non imaxinaba que fosen traspasar determinadas liñas. As liñas de non rectificar informacións falsas, difamar, entrar no persoal, mesmo da demanda por vía penal por unha publicación en rede social que era veraz en contestación a unhas acusacións deles que falaban dun reparto inxusto da publicidade institucional do concello cando eles tiñan unha débeda coa Seguridade Social e non podía haber reparto. Por contestar iso demándanme por revelación de segredos polo penal e pídenme inhabilitación e outras cousas que non veñen ao caso. Ficou arquivada e non chegou nen a xuízo. Pero aí eu constatei até onde estaban dispostos a chegar. -E canto á experiencia concreta neste campo, un goberno galego hexemonizado pola confluencia, pola unidade popular, que política de comunicación tería que seguir? -Interesante pergunta. Se iso acontece, sentarémonos a falalo [risas] -Mais que criterios deberían informar esa política de comunicación? -Nós aquí en Santiago diminuímos moito a achega da publicidade institucional, que era obscena, mesmo se compraba información, se compraban entrevistas, reportaxes que non eran reportaxes. Estouno dicendo con informes mesmo de Intervención e Secretaría. Diminuímola case 40 por cento. Tentamos referenciar os meios pola súa importancia, mais tamén fixemos unha aposta por meios máis minoritarios porque nos parece importante tecer unha rede. Non sabemos se iso ten un impacto real, pero polo menos pretendíamos non lle dar as costas aos que intentan manter liñas alternativas ou de contra-información ao existente. Non é moi transgresor, mais é o que puidemos facer. Que facer a nível do país? É unha grande pergunta. Para comezar ter uns meios de comunicación públicos que non actúen como están a actuar os actuais. Eu comprobei como operan. Cando ti ves unha cámara da TVG na sala de imprensa sabes que vai facer seguidismo dalgunha información que sacou ABC, ou a COPE ou El Correo Gallego e nunca por temas de interese. Perderon totalmente o equilibrio. E os meios terían de recuperar a dignidade. E polo menos informar con veracidade, os públicos, e a respeito das grandes cabeceiras tería de haber unha política de aposta nos meios alternativos, polas redes e unha grande presenza na rúa. Nós chegou un momento en que aquí tivemos que baixar á rúa. E comprobamos dúas cousas: que baixando se aclaran moitas cousas e que a axenda mediática non é a axenda da rúa. A xente ten outros problemas. Se o mundo mediático marcase a tendencia política non estaría gobernando Trump nen tería acontecido o Brexit nen tería chegado o tripartito a Portugal nen Compostela Aberta estaría aquí, nen a Marea Atlántica... Hai moita xente que neste momento vai a contracorrente do espazo mediático hexemónico. Antes non acontecía. Cando ti ves unha cámara da TVG na sala de imprensa sabes que vai facer seguidismo dalgunha información que sacou ABC, ou a COPE ou El Correo Gallego -No libro falas de que dalgunha maneira é nos espazos pequenos, no ámbito local, municipal, onde si é posíbel facer políticas de transformación. Mais despois tamén -a voltas coa contradición permanente- reflexionas sobre que a marxe de manobra é cada vez máis pequena. -Os concellos están secuestrados. Sen razón. Se os concellos no conxunto do Estado achegan 3,5 por cento da débeda pública das institucións, por que sofreron as medidas máis potentes das políticas de recortes en materias como as taxas de reposición, o teito de gasto...? -E conseguistes socializar esa información, que chegase á xente esa visión? -Está bastante socializado en cuestións moi simples: Montoro é malo [ri], esa idea está moi asumida pola xente. Hai alcaldes que levan moitos anos. Lores, por exemplo. Podes falar con eles ou con outros alcaldes e diranche que a marxe para facer políticas transformadoras se limitou moito. Por exemplo, todo o que ten a ver coa perda de persoal. Aquí hai 20 por cento menos que hai uns anos no cadro de persoal municipal porque coa taxa de reposición non se puideron cobrir baixas. Todo o que ten a ver co teito de gasto... podes facer unha política económica boa, mais non che deixan reinvestir os remanentes se diminúes débeda. Ou todo o que facilita o sistema de concesión municipal e todo o que en idéntica medida dificulta terribelmente calquera recuperación polo público dalgúns servizos. Todo está feito para aumentar o espazo de influencia do privado nos concellos tanto no persoal como na prestación de servizos como na dependencia financeira. Isto aconteceu estes anos, non acontecía hai 10 ou 15 anos. Hai que ser conscientes diso. Hai moitas limitacións. Aínda así, a institución [o concello de Compostela] está máis osixenada, fala cos veciños... pero é complicado, habería que comezar desde o local para reconstruír o país en todas as cousas das que viñemos falando. Mais iso é moi doado dicelo. -A crítica que se fai a Compostela Aberta, a básica, é que lle falta proxecto de cidade. Ti que dis a iso? -Eu creo que non. Creo que estamos a definir un relato de cidade compartido, socializado, con moita xente. Outra cousa é que poda ser alternativo aos relatos de cidade clásicos. Hai unha aposta moi grande polo social, con moita aposta orzamentaria, con medidas como a renda social que é pioneira no Estado -neste ano déronse máis de 200 na cidade-, multiplicamos por cinco ou por seis as axudas, as bolsas aos comedores escolares, é unha aposta social moi grande que se recoñece mesmo na cuestión demoscópica, que se valora positivamente. Intentouse reactivar e estase facendo unha aposta moi grande polo cultural, polas zonas verdes, pola recuperación do Río Sar, o Río Sarela, os sendeiros que a xente está ocupando. Mais tamén temos en conta que esta é unha grande cidade, a capital do país. Atendemos os problemas concretos das veciñas e dos veciños, puxemos en marcha contratos de mantimento, a cidade estaba moi deteriorada, e non esquecemos as grandes obras, aínda que as grandes obras non son nen o principio nen o fin. Hai mecanismos de participación social moi potentes, primeiro co tecido social, logo cos orzamentos participativos, estamos continuamente en reunións de barrio, pisamos moito a rúa. Movémonos nesas coordenadas. Ese é o modelo e con ese modelo tocará sacar conclusións diante da xente, claro. -Imos pondo fin á conversa e se che parece falamos da cuestión inevitábel do liderado. No libro dis dúas cousas: que houbo bastante presión para ti seres candidato en Compostela e que houbo tamén algunha, pero non tanta, para nun momento determinado asumir tamén ser o cartaz eleitoral nas eleccións galegas de 2016. -No primeiro caso foi unha presión clara e no segundo, mais ben foi unha sondaxe. Mais tamén as persoas que me sondexaron sabían que tiña unha difícil xustificación aceitar o reto de gobernar a capital do país e irse ao ano e medio, nun momento en que a cidade viña de tres alcaldes na última lexislatura, con múltiples casos de corrupción e imputacións e estaba con necesidade de recuperar un pulso de normalidade. Aí non houbo ningún tipo de marxe, moitas veces nen para escoitar. No primeiro caso, eu entendín que as razóns colectivas polas cais se me interpelaba ao final foron máis importantes do que as miñas persoais. Eu, sen que iso significase afastarme inteiramente da política, tiña outro proxecto vital, outros tempos, outras necesidades, entre elas recuperar o exercicio da medicina, tiña mesmo a sensación de que despois de dúas lexislaturas en Teo era a miña última oportunidade e logo tamén había un compromiso familiar. Rompino porque vin claro que as razóns eran máis potentes no plano colectivo. Logo tamén se dixo: se se gaña en Santiago, se se gañan as cidades, o cambio vai ser imparábel. Daquela ficamos como avanzadillas, esperando polos reforzos. Pero os reforzos non chegaron. -Agora especulemos coa hipótese de Feijóo non se apresentar en 2020, cousa que entra dentro do probábel, e que se intensifican as presións sobre ti para asumires un liderado galego... -Estamos moi lonxe diso. -De que se vaia Feijóo ou de que se intensifiquen as presións? -Non, do 2020. Fican moitas cousas por diante. Como se vai sustanciar esta fase de regresión? Aí está claro que o momento das municipais non vai ser menor. Imos testar se a regresión tamén arrastra ou leva por diante todas as conquistas das institucións ou se as institucións resisten e avanzan. E logo está a miña posición persoal, que ningúen se cre, mais eu, tamén o digo no libro, sempre fantaseo coa fuxida, aínda que ao final acabe sumindo responsabilidades. Mais eu até que pase o verán non vou decidir se vou repetir, inclusive nas locais. Téñoo anunciado publicamente, en entrevistas, e sábeo o espazo político. Sei que ten pouca credibilidade, porque todo o mundo dá por suposto que hai ciclos de no mínimo 8 anos para unha acción de goberno, e eu son sensíbel a iso, pero quero que o grupo de goberno estea centrado nun ano importante para a cidade e eu persoalmente tamén no verán quero decidir que vou facer. -Se decides ficar aquí [no concello], estarías decidindo non estar no liderado galego, non? -Home, eu entendo que en condicións normais esa sería a cuestión, claro. -É unha decisión alternativa. Estás decidindo entre as dúas cousas? -Non. Estou a decidir entre fuxir ou quedarme [risas]. -Estaste desmobilizando ti tamén? -Non, o que pasa é que eu levo 10 anos con compromiso institucional alto e iso vai no lombo. -Pero sería un pouco estraño, non?, digo deixar o concello após só 4 anos no goberno... -Si, si, asumo iso. Asumo que ninguén me cre cando digo que o decidirei en setembro [ri]. Se cadra é que necesito estar nesa dúbida para estar tranquilo. Non sei. Teño unha maneira peculiar de funcionar, pero é unha cuestión para reequilibrarme eu. -E tes claro cal podería ser o teu relevo en Compostela Aberta? -Direi o clásico, que é un espazo potente e desde logo sorprendeume que despois destes anos o nível de participación continúe a ser moi alto. Hai un espazo colectivo e persoas con peso específico na cidade e que cada día son máis referenciais. O tempo xa o dirá. A min iso non me toca: se exerzo a República non podo andar actuando de monarca. Todas as fotografías que aparecen nesta entrevista son da autoría de Laura R. Cuba


Summary: O Goberno galego teima no modelo de axudas parciais aínda que lle sae máis caro que o de préstamo universal e anima a estender os bancos de libros das ANPAS para contrarrestar o efecto da súa propia retallada.

O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a facilitar o acceso das familias galegas aos libros de texto, facendo compatibles as axudas a aqueles que máis o necesiten coa solidariedade e coa cooperación na progresiva extensión de iniciativas de banco de libros impulsadas pola comunidade educativa de cada centro e, ao mesmo tempo, propiciando a dispoñibilidade de materiais e contidos educativos dixitais". A pasada semana o PP sacaba adiante esta iniciativa no pleno da Cámara. Nun inusitado xiro de guión, os conservadores lanzábanse a defender os bancos de libros creados por asociacións de nais e pais e algúns concellos para paliar a fin do programa de préstamo universal implantado en tempos do bipartito e substituído polas axudas parciais do actual Executivo. Agora é a propia Xunta a que anima á "solidariedade" das familias como antídoto ás consecuencias da súa propia medida. A denominada Gratuidade Solidaria, alcume creado pola Consellería de Educación para os devanditos subsidios, vén revelándose como un mal negocio para as familias, pero tamén para a propia Administración. Despois duns primeiros compases convivindo co sistema de préstamo agora xa é a única vía de axudas do Goberno galego para mercar manuais escolares e a Consellería vese obrigada a ampliar o seu financiamento porque queda sistematicamente sen cartos. Así, o sistema impulsado polo gabinete de Alberto Núñez Feijóo xa supera en máis dun 40% o impacto que tiña nas arcas públicas o modelo de préstamo. Todo isto, mentres o propio Goberno prevé excluír neste 2014 a 30.000 estudantes máis das súas subvencións. As axudas parciais chegan a menos alumnado que o modelo de préstamo e sáenlle máis caras á Consellería Neste contexto, e mentres as comunidades escolares combinan a organización de bancos de libros coa reclamación da volta ao sistema anterior, un informe da Defensora del Pueblo apostaba abertamente a finais de 2013 polo modelo de préstamo. A institución que dirixe a popular Soledad Becerril recomendáballes ás Administracións públicas, en plena vaga de recortes, "aplicar preferentemente sistemas de préstamo e reutilización dos libros de texto, pola súa maior eficiencia e menor custe" e "favorecer esta utilización no ensino obrigatorio". Ademais de ser máis económico, argumentaba, este sistema supón unha "indubidable contribución ao proceso educativo do alumnado e á adquisición de hábitos cívicos e de convivencia". Becerril non aposta, polo tanto, pola acumulación de libros de texto nas vivendas do alumnado, eloxiada sistematicamente pola actual Xunta. A Consellería evita as recomendacións da Defensora Dado o panorama xeral e co informe da defensoría estatal na man a oposición parlamentaria galega dirixiuse ao Goberno por enésima vez para instalo a mudar de postura e pedirlle contas polas súas decisións. Así, por exemplo, PSdeG e BNG solicitáronlle á Consellería de Educación unha valoración do informe e unha avaliación dos resultados da súa "gratuidade solidaria". Ademais, no caso dos socialistas, reclamáronlle "datos referidos ao financiamento dos libros de texto" dende 2008 ata a actualidade. Os grupos non obtiveron boa parte da información que pedían, pero si a orientación política da Consellería para os vindeiros tempos: da gratuidade solidaria á "solidariedade" familiar. A Xunta aposta por "propiciar que esta solidariedade se estenda ao conxunto do sistema educativo" "A Consellería pode aceptar e compartir o espírito das recomendacións da Defensora del Pueblo, se ben o feito de que esta institución fale da preferencia por un sistema non supón a exclusión doutras opcións", xustifica o departamento de Jesús Vázquez. Nesta liña, asegura "manter o seu compromiso de axudar na adquisición de libros de texto a quen máis o necesita" e, "ao mesmo tempo", dar "pasos para introducir, a partir do próximo curso, a novidade de incorporar unha oferta de material educativo dixital". Pero, que acontece mentres as familias teñen que seguir pagando os libros do ensino obrigatorio e, teoricamente, gratuíto? "A Consellería entende que o modelo de acceso aos libros de texto é unha cuestión complexa que afecta ás Administracións educativas, aos centros, ás familias, aos libreiros e aos editores", argumenta. Paralelamente, di, "recoñece o valor de experiencias xurdidas da propia sociedade, como os bancos de libros das ANPAS". Por isto o Goberno identifica a "necesidade de propiciar que esta solidariedade e esta cooperación poidan estenderse ao conxunto do sistema educativo da nosa comunidade".


Summary: Vilagarcía celebrará a festa do San Roque sen eventos multitudinarios para evitar as grandes concentracións de persoas, coa Festa da Auga e o combate naval cancelados debido á situación sanitaria.

As festas de Vilagarcía de Arousa quedarán este ano sen a Festa da Auga e o combate naval, que foron cancelados debido á situación sanitaria. A subdelegada do Goberno estatal en Pontevedra, Maica Larriba, presidiu esta cuarta feira, 4 de agosto, a xunta local de seguridade do Concello xunto ao alcalde, Alberto Varela.Durante a reunión coordináronse os dispositivos policiais que levarán a cabo para garantir a seguridade e o cumprimento das medidas contra a Covid-19 durante as festas. En risco alto segundo as últimas restricións aprobadas pola Xunta, Vilagarcía limitará as capacidades de público na celebración de actos e foron suspendidas a Festa da Auga e o combate naval. Policía Local e Policía Nacional prestarán especial atención e vixilancia á posíbel celebración de botellóns, segundo destaca a Subdelegación. Con este fin, sinalizaranse e prohibirán os accesos a praias e parques, que continúan fechados. Entre a 1 e as 6 horas está prohibida a permanencia de grupos de persoas excepto os formados por conviventes. Ademais, Tráfico reforzará a vixilancia de consumo de drogas e alcol ao volante con controis móbiles.


Summary: A secretaria xeral da Mocidade Nacionalista Galega, Balbina Gándara, afirma que este mozos e mozas "perden o tempo", pois considera "total e absolutamente imposible que o PSdG-PSOE asuma posicións galeguistas"

A Secretaria Xeral da Mocidade Nacionalista Galega, Balbina Gándara, vén de facer un chamamento "ao sector crítico das XSG" para a súa integración na MNG. Gándara considera "total e absolutamente imposible que o PSdG-PSOE asuma posicións galeguistas", ademais de tamén crer "improbable" que "mude a súa política económica e social". A MNG diríxese en especial aos integrantes da candidatura Somos Presente, artellada para o recente congreso das Xuventudes Socialistas. "Se os mozos e mozas de Somos presente queren desenvolver un proxecto político que teña o centro de decisión en Galicia, combativo cos recortes que estamos a sufrir e coa política de austeridade, á vez que propositivo, na Mocidade Nacionalista Galega teñen o seu referente. Nós tendémoslle a man para construír xuntos", salientou Gándara. Neste senso, a máxima representante da MNG cre que "é moi importante que os galeguistas e os socialdemócratas compartan organización, na mocidade e tamén no ámbito partidario, neste caso en Compromiso por Galicia", polo que incita os socialistas a "reflexionar cal é verdadeiramente o seu sitio".