Summary: Consenso nos órgaos de dirección do BNG en Compostela e A Coruña. Goretti Sanmartín e Francisco Jorquera teñen todo o respaldo para seren os cartaces do Bloque nas municipais de maio de 2019. As súas candidaturas vanse submeter esta sexta feira á consideración das asembleas locais respectivas (20 horas). Todo indica que obterán o seu apoio.

Goretti Sanmartín (A Estrada, 1964) é coordenadora da Executiva do BNG -en termos políticos a súa número dous-, concelleira en Santiago e vicepresidenta da Deputación da Coruña, alén de ser -na súa condición de filóloga e escritora- membro correspondente da Real Academia Galega. Francisco Jorquera (Ferrol, 1961), licenciado en Xeografía e Historia, é o presidente da Fundación Galiza Sempre, foi coordenador executivo do BNG e portavoz da formación nacionalista no Senado, no Congreso e no Parlamento de Galiza, neste último caso após asumir a candidatura do Bloque á presidencia da Xunta en outubro de 2012. Dado o consenso que suscitan os seus nomes quer nas bases quer na dirección do BNG, Sanmartín e Jorquera perfílanse como os cartaces da formación nacionalista para 2019 en Compostela e A Coruña, respectivamente. Na capital da Galiza, a vicepresidenta da Deputación da Coruña sucedería como número un a Rubén Cela após este ter renunciado a se voltar a candidatar por motivos estritamente persoais. Por súa parte, o presidente da Fundación Galiza Sempre tomaría o relevo de Avia Veira -que é a proposta, tamén de consenso, para asumir o número dous da lista- e estrearíase nunha area, a local, até agora inédita no seu dilatado currículo. Son candidaturas de grande peso político e mostran que o Bloque "vai a por todas" nas municipais, segundo enfatizan as fontes nacionalistas consultadas por Sermos. "Son figuras de moito relevo no nacionalismo galego. O acordo arredor delas é absoluto", acrecentan. O que farán as asembleas locais de Compostela e A Coruña esta sexta feira é dar a luz verde ás cabezas de lista. A composición do resto das listas fica para máis adiante. No BNG reina un contido optimismo. A organización está a rexistar altas e a impresión xeral que ten a dirección é que a sociedade galega fai unha avaliación positiva da xestión dos "concellos nacionalistas". O BNG, aliás, apresenta neste momento o aspecto dunha formación compacta e cohesionada, cunha líder, Ana Pontón, que cotiza á alza nos inquéritos. Todo iso contrastaría co estado en que se achan o PP -atinxido polos escándalos de corrupción e co liderado estatal no ar- e En Marea -fortemente abalada por unha crise interna que está moi lonxe de estar resolvida. O PSOE é outra historia. En Rodríguez de Viguri asúmese que a tendencia da formación socialista na Galiza é alcista, como sempre ocorre cando os ventos que sopran de Madrid son favorábeis para este partido. As municipais 2019 chegan, alén do máis, nun momento politicamente crucial, apenas a un ano de distancia das galegas. Serán un test da resistencia do PP e da capacidade da oposición para artellar unha alternativa. Vigo e Ourense, as incógnitas No resto das cidades galegas, Miguel Anxo Fernández Lores, Rubén Arroxo e Iván Rivas repetirán á frente das candidaturas do BNG en Pontevedra, Lugo e Ferrol. A incógnita está en Vigo e Ourense, en proceso aínda de debate. O mandato do Consello Nacional ás organizacións locais é que escollan cabeza de lista antes do Día da Patria Galega. Noticia actualizada ás 18:08 horas


Summary: Galería completa da concentración comarcal contra os recortes en pediatría

Centos de persoas de toda a Costa da Morte concentráronse esta tarde de venres 21 de febreiro na Praza 8 de marzo de Cee. Aos berros de "Feijoo escoita, estamos en loita", "Nin trampa nin cartón, queremos solución", "Non intermitente, pediatra permanente", ou "A loita non remata, queremos un pediatra", as familias manifestaron o seu tremendo enfado coa administración galega polas carencias do servizo de pediatría e polos continuos recortes en materia sanitaria.Representantes políticos do PSOE e do BNG da comarca amosáronse en primeiras filas, pero as verdadeiras protagonistas eran as familias que levan sufrindo durante anos un trato desigual con respecto ás familias das cidades. Familias de Cee, Dumbría, Carnota, Corcubión, Fisterra, Vimianzo, Muxía, Camariñas, Zas, Mazaricos…. familias de toda a comarca unidas nesta loita común. Vanessa Camafreita, responsable da Coordinadora Zas sen recortes en pediatría, a primeira plataforma en unirse aló por setembro de 2018, lembrou os recortes que lamentablemente nos unen a tod@s @s veciñ@s da comarca, como os do transporte público, os de dependencia ou os recortes en sanidade, que hoxe xuntou centos de persoas en Cee. "Non somos nin dun Concello nin doutro. Somos familias aos que se nos está negando o dereito a unha sanidade pública digna", resaltou Camafreita. Campaña de sinaturas A plataforma aproveitou a para continuar coa campaña de recollida de sinaturas que xa máis dun mes en marcha por toda a comarca. A finais deste mes de febreiro farán o primeiro reconto polas ducias de establecimentos que están colaborando na colleita. Vanessa Camafreita recollendo a sinatura do mesmo Anton Leston-Foto- Rafa Quintáns


Summary: PP e PNV rexeitan as emendas á totalidade da reforma da Lei de Hidrocarburos, que impide o rexeitamento das autonomías á fractura hidráulica. O BNG advirte que Galicia "quedará a expensas do que decida Madrid" e censura as compensacións que pretenden "acalar a protesta social".

Primeiro exame superado no Congreso para a reforma da Lei de Hidrocarburos que impulsa o fracking e que pretende recentralizar as competencias para evitar o veto que desde algunhas autonomías xurdiu contra a polémica fractura hidráulica, rexeitada xa por varios territorios. Xa na pasada semana, o proxecto de lei de reforma da norma superou a primeira proba grazas aos votos de PP, PNV, Foro Asturias e UPN, que tombaron as emendas á totalidade no pleno do Congreso, mentres CiU e UPyD se abstiveron. PSOE, Izquierda Plural e o BNG, ademais do resto do Grupo Mixto, reclamaron a retirada do proxecto, argumentando fundamentalmente a súa oposición por insistir nun modelo "caducado" baseado nos hidrocarburos e non nas renovábeis, por non contemplar medidas de estímulo á competencia no sector enerxético nin protección dos consumidores e polo seu impulso ao polémico fracking. Os votos de PP e PNV tombaron as emendas á totalidade da reforma da Lei de Hidrocarburos que impulsa e regula o 'fracking' Precisamente, é este impulso ao fracking -ou máis ben a regulación da fractura hidráulica que non existía- o elemento máis polémico dunha reforma que indignou o Bloque, que xa na súa intervención no pleno acusou o Goberno central de "tirar ao lixo a Memoria 2014 da Defensora do Pobo, na que se recomenda avaliar os riscos para a saúde que conlevan estas prácticas", ademais de censurar que obviase tamén o Informe do Instituto Xeolóxico e Mineiro sobre os riscos deste método. "Un informe que contén as recomendacións ambientais en relación ás medidas preventivas e correctoras a considerar en proxectos relacionados coa explotación de hidrocarburos mediante o fracking, que foi rexeitado de raiz polas empresas que presionan o Goberno", sinalou Rosana Pérez, que acusou o Executivo de alizarse coas empresas e ocultar os riscos deste método, como a contaminación das augas, a emisión de contaminantes á atmosfera ou a sismicidade inducida, entre outros moitos. Madrid quere regular a fractura hidráulica e evitar así o veto autonómico -como o de Navarra ou Cantabria-, que tivo que botar abaixo recorrendo ao Constitucional Pero Rosana Pérez lembra que o esencial da norma é, precisamente, regular o que non estaba regulado, favorecer a introdución do fracking e evitar o veto a un método que estaba a chegar xa desde varias autonomías. "A fractura hidráulica non estaba regulada, pero houbo autonomías como Cantabria, Navarra, Cataluña ou A Rioxa que, dentro das súas competencias, intentaron regular esta práctica para prohibila nos seus territorios; o Goberno español interpuxo recurso e o Constitucional botou abaixo as leis autonómicas", lembra a Praza a deputada nacionalista, que asegura que o Executivo "leva a cabo a refomra dunha lei xa existente" para evitar tamén unha rebelión "que ía in crescendo". Galicia non foi das que intentou vetar o fracking, pero o Parlamento si instou en varias ocasións a Xunta a que o regulase para evitar calquera risco ou asegurar a súa -improbable- seguridade absoluta. Así, a Cámara aprobou por unanimidade pedir ao Executivo galego que "acordase unha moratoria para a utilización da técnica da fractura hidráulica en Galicia mentres non se garanta a seguridade e inocuidade desta técnica para o medio ambiente e as persoas de acordo coa lexislación básica que a desenvolva". O Parlamento galego instou a Xunta a unha moratoria para o 'fracking' e a non autorizalo sen que se regulen as recomendacións da UE Xa en setembro do ano pasado, noutra proposición de AGE admitida, o Parlamento instou a Xunta a "non ditar resolución favorable e suspender os procedementos de avaliación ambiental de proxectos de fracking que, no seu caso, sexan solicitados, ata que non se desenvolva normativamente as recomendacións contidas na Recomendación 2014/70/UE", que pide un requisitos mínimos para a exploración e produción de hidrocarburos mediante esta técnica. Pero ademais, esta reforma legal tamén establece un novo Imposto sobre o Valor da Extración de Gas, Petróleo e Condensados co que se pretende beneficiar as autonomías e os concellos, "pero que só se determina na produción de hidrocarburos". Para Rosana Pérez, estes incentivos non son máis que o intento de "acalar a habitual protesta social nas zonas posiblemente afectadas polo fracking" a través dun "caramelo" para "comprar a cidadanía". E faino o Goberno central, segundo critica, "cunha intromisión nas lexislacións e competencias autonómicas", demostrando, de novo, "o seu exacerbado centralismo". A lei establece un imposto para compensar os concellos e as autonomías que o BNG ve como un "caramelo" para "calar a protesta cidadá" "Se houbese intención en Galicia de introducir a fractura hidráulica, as administracións autonómicas estarían a expensas do que decidise o Estado", insiste en advertir a parlamentaria do BNG en Madrid, que cre que, unha vez máis, o Executivo central "cedeu ás presións das empresas". "A súa chantaxe baséase en supostos investimentos multimillonarios e na creación de postos de traballo que rara vez se materializan", advirte quen tamén puxo de manifesto as experiencias xa vividas en países como os EUA, Suráfrica ou Canadá "onde se utiliza o fracking desde hai anos" e onde se "evidenciaron numerosos casos de sismicidade inducida polos pozos da fractura hidráulica, de contaminación de pozos e mananciais ou de vertidos á atmosfera de contaminantes canceríxenos".


Summary: O informe "Na procura de alternativas II" de Cáritas Inerparroquial recolle que 650.000 persoas están na Galiza en situación de exclusión social e 120.000 viven nunha pobreza que caracterizan de carácter severo. Responsábel de emprego e inmigración de Cáritas Interparroquial, membro da Plataforma polo emprego e do Foro da Inmigración, Miguel Fernández sitúa nas altas taxas e o desemprego prolongado máis na política de recortes as causas destes alarmantes datos.

-O informe "Na procura de alternativas II" contempla que 650.000 persoas están en situación de exclusión en Galiza. Que supón iso a nivel social? Supón que existe unha grande desigualdade social por unha banda e por outra que a situación de altas taxas de desemprego prolongadas no tempo, provocan que moitas persoas van pasando a situacións de pobreza, ás veces atenuadas por apoios familiares ou veciñais, pero que pouco a pouco van xerando un grupo de persoas cada vez máis numeroso con grandes dificultades para levar unha vida normal, con poucos ou ningún ingreso e que teñen que recorrer a axudas sociais. -120.000 galegas e galegos viven xa baixo pobreza severa. Que medidas se teñen que activar para mudar esta situación de emerxencia? Para nós, as medidas teñen que ver con dúas liñas, por unha banda manter unha política que garanta ingresos mínimos para as persoas a través de prestacións, rendas mínimas ou calquera outra modalidade, pero que aínda que sexan cantidades pequenas manteñan uns certos ingresos de forma continuada. Cumpriría ir artellando un modelo de renda básica universal, no que xa se está a traballar nalgúns lugares (hai unha subcomisión no Parlamento Catalán), que evite ás situación de exclusión social máis severasPor outra banda, os recursos destinados ás políticas sociais, que descenderon entre 1/3 e ¼ nos últimos catro anos, deben incrementarse e orientarse cara a actuación que faciliten a inserción e integración socio-laboral, manter as actuacións máis asistenciais, por ser imprescindibles, pero tamén ás que permiten loitar de forma real contra a exclusión social, sacando persoas adiante. Nesa liña compre tamén que a percepción social da exclusión social como fracaso persoal das persoas afectadas vaia cambiando cara a unha percepción como autentico problema social e global, quizais o máis importante da nosa sociedade neste momento.No horizonte debemos pensar nun modelo económico distinto, menos produtivista, menos vencellado ao sector financeiro, con menos carga de traballo retribuído e máis carga de traballo social e solidario. -A política de recortes está a propiciar unha maior exclusión social? Como se manifesta? Si de forma clara o FOESSA 2013 de Cáritas Española indica unha relación directa entre recortes e aumento da exclusión social e ademais aparecen reflectidas tamén consecuencias relacionadas coa perda de dereitos no campo social, sanitario, educativo. Os recortes van contra a universalidade de servizos, porque se hai que pagar por servizos que antes non había que pagar, como hai persoas que non poden pagar na práctica eliminamos dereitos para esas persoas. Maniféstase na renuncia obrigada a abordar tratamentos médicos, a mercar libros de texto, a coidar a persoas dependentes, etc -Está a mudar o perfil da pobreza? Está, tende a estenderse o perfil cara a persoas e familias que procedían de familias e situacións que considerábamos "normalizadas". Son suxeitos máis formados e máis "capaces" que tamén poden facer maior presión social na defensa dos seus dereitos. Este factor entre comiñas pode ser positivo para conseguir unha resposta social ampla fronte a Exclusión Social -Informes recentes da Rede Galega contra a Pobreza alertaban da volta da fame a Galiza. O momento é crítico? Nós pensamos que a fame non é problema con tal, aínda que si hai casos, xa os había antes tamén, de mala alimentación ou subalimentación, que sobre todo entre menores son perigosos. Pero o problema non é tanto está cuestión tan básica, senón outras que teñen que ver con pagos de alugueiro, subministracións, gastos en roupa, cultura, lecer e outros. Eu sempre poño o exemplo que para un neno que xaque nun equipo de fútbol, poder comprar unha botas aínda que sexan das máis baratas pode ser máis importante que comer, pola vergonza e rabia que ten que sufrir esa rapaz. Non debemos focalizar na comida, senón nuns ingresos que permitan unha vida sinxela pero digna para as persoas. -Que mudanzas políticas serían precisas para facer fronte ao continuado aumento do desemprego e a pobreza? Xa indiquei con anterioridade, que compriría fomentar ás políticas de formación e emprego públicas, as administración deben comprometer recursos e ofertar alternativas laborais e ocupacionais para as persoas con garantía de ingresos mínimos, senón será difícil saír. E xusto ao revés do que se está a facer, pero creo que compre pensar en alternativas tipo New Deal, antes que nesta austeridade que condena a pobreza cada vez a máis persoas. -Vostede traballa directamente co colectivo inmigrante, sempre desfavorecido na sociedade. Como está a vivir a crise? Estase a dar un regreso aos países de orixe? Dun xeito parecido ao resto, son persoas e familias que adoitan ter menor apoio socio-familiar, polo que sofren antes a escaseza. Os seus empregos son en sectores que pronto xeraron alto paro ao comezo da crise e nese sentido a situación pode ser máis complicada; pero tamén teñen entre comiñas avantaxes, relacionadas coa súa mobilidade territorial e laboral e coa menor esixencia de dereitos laborais. Mulleres, por exemplo que traballaban na hoste lería, se teñen que volver a traballar como empregadas de fogar internas, son capaces de facelo de forma rápida. Non está pensando en volver, salvo algún casos dalgunhas familias por motivos concretos. En xeral o predominio de poboación migrante procedente de Latinoamérica e África con intención de facer aquí un proxecto de vida a longo prazo fai que incluso se manteñan, a pesar da Crise, os procesos de reagrupamento familiar. Esperan como tod@s resistir e superar a Crise. Algún colectivo como os romaneses ou os marroquin@s poden ser máis movibles, no sentido de que veñan e volten con máis facilidade.


A pandemia do coroavirus ademais de provocar un grande número de mortes tamén tirou por terra os dogmas neoliberais que defenden o axuste fiscal, a privatización de activos públicos, a desregulación laboral e a ortodoxia monetaria como claves para o crecemento económico, a creación de emprego e o benestar social.Cando levan transcorridas pouco mais de catro semanas dende que se declarara a pandemia en España, e aproveitando as medidas que puxo en marcha o goberno español para tratar de mitigar os danos provocados nos circuítos de comercialización e distribución, que tamén afectan a produción, un feixe de empresas decretaron o seu ERTE particular nun ritmo intensivo tal que, cando escribo estas liñas, superan os 250.000 os traballadores afectados (20% dos activos) en Galicia.Tal tsunami social non tería sido posible sen unha lexislación laboral neoliberal, como a favorecida polas reformas laborais de Zapatero e Rajoy, que facilitan enormemente o despido. Unhas reformas laborais que se fundamentaron no argumento, carente de rigor científico, de que si hai desemprego é por que os/as traballadores/as non aceptan o salario que lle ofrecen os empresarios. Si durante a grande recesión se puxo en evidencia que tales reformas non servían para crear emprego senón que posibilitaban tanto que se mantiveran un nivel de desemprego moi elevado canto se precarizara o emprego hasta niveis descoñecidos na democracia. Agora coa pandemia tales reformas evidenciaron a súa eficacia a hora de destruír emprego e abrir a porta a situacións realmente escandalosas: empresas que aplican un ERTE pero que obrigan aos seus operarios a seguir traballando.Con relación a austeridade fiscal moitas voces, algunhas de grande prestixio, denunciaron repetidamente que "a austeridade mata". Unha evidencia que agora faise unha realidade dramática coa crise do coroavirus cando uns servizos sanitarios que sufriron enormes recortes (gasto, persoal, medios,instalacións) vense totalmente desbordados e, xa que logo, impotentes para atendela demanda sanitaria. Unha situación que non se transforma nun destrutor tsunami por mor do excepcional comportamento da maioría dos/as traballadores dos respectivos servizos nacionais da saúde.Dado o impacto que un virus, un simple virus, está provocando a nivel practicamente mundial cabe preguntarse como non foi posible prevela súa aparición para así estar preparados cara combatelo. Hai que dicir con toda claridade que non é verdade que este virus collera de sorpresa a todo o mundo e, xa que logo, a tódolos gobernos. Non é verdade. Por un lado, agora sabemos que un organismo tan relevante como O PENTÁGONO xa avisara, no ano 2017, do perigo dunha nova pandemia e da falta de material sanitario e de equipamentos suficientes para afrontala. Asemade destacados científicos chamaran a atención sobre o mesmo perigo e polas mesmas datas. Sendo así, como non se fixo nada?. Non terá que ver esta ignorancia cos grandes recortes que sufriu a investigación científica? e, por caso, co enorme poder das multinacionais farmacéuticas que turran por que se reduzan a investigación pública para así incrementalas ganancias coa venta de fármacos?.Diante destas evidencias parece bastante claro que si queremos facer fronte, e con certo éxito, a dobre crise provocada pola pandemia e a recesión económica hai que facelo contrario do que se fixo ata agora. E facelo rápido por que a urxencia do momento así o esixe e o tempo corre en contra.


Summary: Con Danièle Huillet (1936-2006) formou unha das parellas máis radicais, formal e politicamente, do cinema europeo moderno. A eles débense filmes como canonazos, monumentais, difíciles, intansixentes, belos: Non reconciliados (1965), Crónica de Ana Magdalena Bach (1968), Moisés e Aarón (1975). Jean-Marie Straub (1933) visitará Compostela este 27 de agosto.

A Sala Numax e o Concello de Santiago organizan o encontro de Straub cos seus espectadores galegos dentro do ciclo A cor das palabras. Será ás seis da tarde e incluirá a "proxección en exclusiva" da última peza do cineasta, a curtametraxe Xentes do Lago (2018). Ao día seguinte, terza feira 28 de agosto, ás sete e media, presentará a derradeira sesión do programa dedicado á súa obra -e mais de Huillet- que leva varios meses na carteleira do cinema compostelán. Veranse os filmes Comunistas (2014), A guerra de Alxeria (2014) e O acuario e a nación (2015). A Straub, opositor constante á sociedade do espectáculo e defensor dun cinema extremo, conectado con outras disciplinas -literatura e pintura sobre todo-, que procura a desintoxicación da ollada contemporánea, acompañarano varias amigas e compañeiras. O gran cineasta portugués Pedro Costa, que en 2001 filmou os métodos de traballo de Straub e Huillet na magnífica Onde xace o teu sorriso?, será un deles. O profesor italiano Giorgio Passerone, actor de Xentes do Lago, e a actriz e produtora suíza Barbara Ulrich, estreita colaboradora de Straub, completan a expedición straubiana a Galiza. Que tamén conta coa axuda do Museo Reina Sofía de Madrid, da distribuidora Belva Films e da entidade La Plantación de Ourense.


Summary: A sanidade pública revólvese contra as políticas da Xunta de Feixoo. O persoal dos PAC, agrupado na plataforma PAC en pé de guerra, convoca para este 20 de maio, segunda feira, unha vixilia en protesta contra o deterioro do servizo.

"Anos queimados pola sobrecarga asistencial e a perda dos dereitos laborais", afirma a plataforma, que lembra os máis de 18 meses que as traballadoras e os traballadores dos puntos de atención continuada (PAC) do Sergas levan en loita contra os recortes. Súmanse á protesta todas as áreas sanitarias de Galiza. Así, haberá concentracións na Coruña (Obelisco, 21.30 horas), en Pontevedra (no Concello, 21.00 horas), en Vigo, Ourense, Ferrol e Compostela (nos PAC, 21.30) e en Viveiro (no PAC, 20.30 horas). Desde o 7 de xaneiro, o persoal sanitario dos PAC atópase en folga indefinidia, unha greve "invisíbel" debido ao 100% de servizos mínimos estabelecidos pola Xunta. O movemento PAC en pé de guerra xurdiu en 2017 na zona de Vigo e estendeuse desde alí a toda Galiza. Sobrecarga asistencia, complementos de festivifade e nocturnidade conxelados desde 2010 e cómputos de xornada que penalizan períodos de incapacidade temporal e permisos retribuídos foron algúns dos motivos detrás dos inicios da protesta.


Summary: Desde a Federación de Asociacións da Ribeira Sacra lamentan que a xustiza "permite facer aos poderosos e aos veciños vixíaos con lupa".

A Federación de Asociacións da Ribeira Sacra informou no día de onte da denuncia interposta ante a xustiza contra o presidente da Fundación San Pedro de Rocas, no concello de Esgos. Este pasou a disposición xudicial por intentar evitar as obras na contorna de acceso ao mosteiro, un proxecto impulsado polo presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar. Comezan as obras que afectan a contorna de San Pedro de Rocas A federación lembra que, "malia a investigación aberta pola xustiza e agora pola policía autonómica sobre esta intervención promovida pola Deputación de Ourense, as máquinas destruíron muros históricos e árbores centenarias". Os colectivos na defensa do mosteiro critican que se trata dun "manifesto atentado patrimonial" que "xa non ten volta atrás", e pregúntanse "que tipo de protección existe para os elementos catalogados como BIC na Ribeira Sacra ante unha actuación que atenta de maneira directa, evidente e notoria contra o patrimonio histórico xusto no berce mesmo da Ribeira Sacra". Comeza a corta de árbores nas inmediacións do mosteiro de San Pedro de Rocas Lamentan que, aínda que a fiscalía deixou libre sen cargos o presidente da Fundación, "estas formas de presión constante, de chantaxe e sinalamento público por defender o patrimonio evidencian até que punto vivimos nun mundo patas arriba: quen defende o patrimonio é citado no xulgado e quen o destrúe conta coa permisividade do poder". Razóns "absurdas" para as obras Segundo a Federación de Asociacións da Ribeira Sacra, as razóns esgrimidas pola Deputación de Ourense para desenvolver as obras, centradas na seguridade viaria, son "absurdas", xa que "nesta estrada non se rexistran accidentes ningún na Dirección Xeral de Tráfico (DXT)". A Deputación de Ourense ameaza o mosteiro de San Pedro de Rocas Pola contra, asegura que o único que motiva Baltar a seguir adiante con estas obras é promover "un turismo non respectuoso co lugar, invasor e masivo:", e pon de exemplo que "a escasos 10 metros da igrexa entran autobuses de gran porte". Neste sentido, dubidan da protección outorgada pola declaración de Ben de Interese Cultural (BIC) na Ribeira Sacra, porque "uns poden facer o que queren e os que habitamos o territorio padecemos a máis estrita lexislación", e denuncian que que a xustiza "permite facer aos poderosos e aos veciños vixíaos con lupa". A Xunta premia o mosteiro de San Pedro de Rocas mentres a Fiscalía investiga as obras no BIC "Observamos como acotío existen actuacións de grandes dimensións que son permitidas polas Administración, como sucede en San Pedro de Rocas ou en zonas de Rede Natura en que se producen grandes talas de bosque ribeirao", lamentan.


Summary: Proposta do noso crítico de rock e outras lerias para este día de san Valentín.

Aínda que o 14 de febreiro sempre será lembrado pola matanza de san Valentín, hai algunha xente que adica esta data a lembrarlle a súa persoa amada, o moito que a quere. Se es destes últimos, que tal se en vez de dicirllo con flores disllo con rock? Velaí a miña selección para que pasedes unha romántica velada a ritmo dalgunhas das mellores baladas da historia do rock. 1./ Nazareth - Love Hurts En 1974, os escoceses Nazareth gravaban esta versión do "Love Hurts" dos Everly Brothers para incluíla no sexto álbum "Hair of the dog". Foi a versión que mais éxito acadou internacionalmente, chegando aos primeiros postos das listas a que consagrou a esta banda. 2./ Kiss – Beth En marzo de 1976, Kiss lanzaban o seu cuarto de disco, "Destroyer", que incluía como penúltimo tema esta balada cantada polo batería Peter Kriss e que foi o seu cuarto single. Beth é o tema da banda que que alcanzou os postos mais altos nas listas de vendas 3./ Rolling Stones - Angie Aos primeiros postos das listas subiu en 1973 esta balada dos Stones incluída no seu álbum "Goats head up soap". Angie é todo un clásico que non pode faltar nunha cita romática. 4./Sangre Azul – El silencio de la noche Sangre Azul é unha desas bandas que sobe como a escuma ás listas de vendas pero con curta traxectoria. Este tema pertence ao seu cuarto de derradeiro disco "El silencio de la noche", editado en 1989. Toda unha delicia. 5./Europe – Carrie The Final Countdown foi todo un éxito de vendas en 1986 para os suecos Europe. Carrie foi o terceiro single do disco e unha balada que entenreceu moitos corazóns ao longo do mundo. 6./Scorpions - Still Lovin' You Se hai unha banda de rock baladista por excelencia son os alemáns Scorpions. Still Loving You foi o segundo single do seu álbum de 1984 "Love at first Sting". Unha power ballad imprescindíbel. 7./Iron Maiden – Wasting Love En 1992 Iron Maiden edita o seu disco "Fear of the dark" no que inclúe esta impresionante balada, que elixiría como terceiro single. Unha das mellores baladas do hard rock. 8./WhiteSnake -Is This Love En 1987, a voz de David Coverdale rexistraba esta impresionante balada incluído no disco "Whitesnake", grazas ao cal até aos que non lles gustaba o metal coñecían este tema. 9./Angeles del Infierno – Si tú no estás aquí 666 era o disco que os guipuscuanos Angeles del Infierno editaron en 1988. A pesar de tan satánico título, incluía esta fermosa balada feita para prender os chisqueiros en todos os concertos que soaba. 10./ Led Zeppelin - Stairway to Heaven A balada por excelencia e este mítico tema dos Led Zeppelin. Hai quen dixo que eran moitas cancións en unha, que era unha obra mestra ou que era a mellor canción xamais composta. Sexa como sexa dende 1971 coa aparición de "Led Zeppelin IV" que incluía este tema, nada volvería a ser igual na historia do rock Como sempre digo nestes casos, elixín 10, pero tiña moitas máis. Desfrutade do "rock&love" e escribe a vosa banda sonora.


Summary: Esta fin de semana faleceron outras días mulleres, de 90 e 94 anos, na Residencia DOMUSVI de Vimianzo

Continúa medrando a incidencia do coronavirus na Costa da Morte. Así se ratifica da cifra de positivos totais nos 19 concellos QPC, que supera as cifras da segunda onda do mes de novembro. Hoxe son un total de 758 positivos, que representa máis do doble de casos en apenas 10 días. Son varios os concellos multiplican ata por 6 a teórica cifra de 250 casos / 100.000 habitantes, a Taxa aproximada de Incidencia acumulada a partir da cal comezan a tomar medidas serias. A porcentaxe de positivos, a nivel galego, supera estes días o 10%, e iso que se están realizando máis probas ca nunca (na última semana superan as 2.000 as feitas diariamente na área sanitaria).Así mesmo, volve subir o número ingresados con covid no Hospital Virxe da Xunqueira, e hoxe luns xa son 12 os ingresados. Ademais, un home de 92 anos con patoloxías previas, falecía este mesmo domingo. O número de casos de Bergantiños é a que máis sobe, sobre todo en Carballo, A Laracha e Laxe. Pero a gran perocupación do Sergas céntrase na comarca de Soneira. Ata o punto de que é a primeira vez que Luís Verdes, o xerente del Area Sanitaria de A Coruña e Cee, se refire concretamente á nosa zona. "Tras analizar a evolución e o tempo transcorrido en tasas elevadas., temos decidido leva a cabo un cribado poboacional masivo nos concellos de Vimianzo (con 131 casos activos) e Camariñas, que se suma aos xa feitos durante as últimas semanas a diversos colectivos de maiores exposición (axuda en domicilio, hostalería, transporte…). Temos seleccionada xa poboación entre 18 e 60 anos deste dous concellos, un total dunhas 6.000 persoas; 1.500 en Camariñas, e 3.500 de Vimianzo que serán citados na na Casa da Cultura, xunto coa poboación de Camelle e Ponte do Porto". "Esta medida xunto coas probas de antíxenos e as solicitudes de PCR dos profesionais do Centro de Saúde e o PAC esperamos que nos axuden a controlar a incidencia na comarca", sinalou Verdes. Datos do día 17-01-2021 Máis artigos sobre o covid 14-01-2021: Vimianzo pon o foco… nos clubs. 13-01-2021: COVID: Carballo, Cee, Camariñas, Laxe e Vimianzo, no nivel máximo de restricións / Chegan as primeiras vacinas ao HVdX. 13-01-2021: COVID: Vimianzo pon o foco nos bares. 12-01-2021: COVID: A Xunta limita a mobilidade en todos os Concellos e obriga a pechar a hostalería ás 18:00h. 11-01-2021: COVID: As cifras sinalan un aumento do 40% nos novos positivos na última semana . 07-01-2021: COVID: A tendencia volve ser á alza. 04-01-2020: COVID: Vimianzo non se libra e Carnota recupera a mobilidade. 29-12-2020: COVID: 9 concellos, tralo peche de Carnota e Muros, rematan o ano con especiais restricións. 28-12-2020: COVID: Vimianzo, Xallas e Fisterra, as zonas onde se manteñen o virus. 22-12-2020: COVID: O Plan de Nadal inclúe excepcións entre o 23 e o 25. 16-12-2020: COVID: Santa Comba, Mazaricos, Carnota, e Fisterra pasan ao nivel medio-alto de restrición. 15-12-2020: COVID: 9 do 10 positivos do IES de Fisterra son usuarios de autobús. 14-12-2020: SERGAS fai un novo cribado en Camariñas, Mazaricos e Santa Comba 11-12-2020: COVID: Camariñas e Zas entran no peche perimetral de Vimianzo; A Laracha, Cabana e Malpica relaxan restricións. 10-12-2020: Preocupan os gromos no IESP Pedra da Aguia e no IES Fin do Camiño. 10-12-2020: COVID: "Vasos comunicantes" de norte a sur. 06-12-2020: Coa do IES Pedra da Aguia, son 6 as aulas pechadas por covid na comarca. 04-12-2020: COVID: As cifras de Bergantiños iguálanse ás do resto da Costa da Morte. 02-12-2020: COVID: Como afecta a nova "desescalada" e a reapertura progresiva da hostalería na Costa. 01-12-2020: COVID: Así está a situación do coronavirus na Costa da Morte.


Summary: Os celestes derrotaron o Espanyol (0-2) nun partido aberto.

Un gol de Rossi no minuto 90 e outro de Sisto no tempo de desconto (93') deron ao Celta unha vitoria en Barcelona que pon os celestes con 7 puntos, fóra do descenso e na metade da táboa. Un triunfo logrado após un partido intenso e igualado no que o Celta quixo a bola e xogou con ambición. O Espanyol non recuou e foi por momentos un encontro de ida e volta, no que ambas as dúas escuadras tiveron as súas oportunidades. Se a primeira metade foi claramente celeste, na segunda niveláronse as forzas e ocasións. Na recta final do partido, o empate a ceros semellaba que ía ser o resultado co que se conformaban tanto galegos como cataláns. Mais Rossi tirou de instinto depredador e, aproveitando un erro da defensa no fóra de xogo, marcou de vaselina. Tres minutos despois, Sisto apuntalou a vitoria cun segundo gol para os celestes. Ficha técnica RCD Espanyol (0): Diego López, Javi López, David López, O. Duarte, Víctor Sánchez, Diop, Javi fuego, Marc Roca (Hernán Pérez, min.46), Reyes (Jurado, min.67), Baptistao (Caicedo, min.50) e Gerard Moreno. RC Celta (2): Sergio Álvarez, Jonny, Cabral, Roncaglia, Sergi Gómez (Hugo Mallo, min.82), Marcelo Díaz (Pablo Hernández, min.75), Radoja, Wass, Sisto, Bongonda (Rossi, min.70) e Iago Aspas. Goles: 0-1, min.90: Rossi; 0-2, min.93: Sisto.


Summary: Afirman que "non se trata" dos litros de auga que se tirarán, senón da "mensaxe que se traslada á poboación" de que "pode seguir esgotando recursos críticos como a auga".

Ecoloxistas en Acción Rías Baixas vén de cuestionar que o Goberno local de Vilagarcía fomente "malgastar" auga na Festa da auga que a localidade celebrará o vindeiro 16 de agosto a pesar da alerta de seca que sofre o país e no medio dunha vaga de incendios. Será o retorno deste popular evento do verán após dous anos de pandemia, malia que non voltará cun formato idéntico ao de 2019 por mor da situación actual derivada da seca. Cancelada a Festa da Auga en Vilagarcía e o combate naval pola Covid O Concello avanzou que este ano, por mor da escaseza de auga, non se utilizarán mangueiras nin haberá inchábeis acuáticos para as crianzas. "Será unha Festa da auga máis artesá, mollarémonos de un en un", precisaron. Mais desde Ecoloxistas en Acción inciden en que "non se trata" dos litros de auga que se tirarán, senón da "mensaxe que se traslada á poboación" de que "pode seguir esgotando recursos críticos, como a auga, sen que isto cause graves consecuencias". Os ecoloxistas preguntan que "autoridade moral" terá o Goberno local de Vilagarcía para demandar aos veciños e veciñas medidas drásticas de aforro no consumo de auga se se prolonga a seca, cando organiza unha festa que a "malgasta". Así, a organización ecoloxista solicita ao Concello de Vilagarcía que "rectifique e converta a festa da auga nunha oportunidade para concienciar aos veciños da importancia de facer un consumo responsábel dun recurso cada vez máis crítico". Críticas á Xunta De forma paralela, desde o colectivo poñen o foco na "falta de medidas" para modernizar a rede de abastecemento "obsoleta" da que dispón a Galiza, que provoca perdas de auga, e culpa o Goberno galego de non adoptar medidas para preservar as zonas húmidas e os acuíferos durante décadas. En consecuencia, "reducíronse case á metade", precisan.


Os concellos de Oleiros, As Pontes de García Rodríguez e Santiago de Compostela foron os que contaban coas maiores rendas per cápita da Galiza no ano 2020. A área coruñesa, con Oleiros á fronte, é a que conta con maior renda per cápita Así o recolle o Atlas de Distribución de Renda dos Fogares que publicou esta sexta feira o Instituto Nacional de Estatística (INE), que recolle os niveis de renda per cápita e renda do fogar de todos os concellos do Estado español. Un ano máis, Oleiros continúa a ser o concello galego que rexistra o maior nivel de riqueza por habitante, cunha media de 16.403,37 euros. Séguenlle As Pontes, con 15.482,06 euros per cápita; e Santiago, con 14.648,64 euros por persoa de media. Oleiros repite como o concello de maior renda per cápita da Galiza Do outro extremo da lista están os concellos de Avión (7.565,33 euros per cápita), Fisterra (9.224,49 euros) e Boborás (9.299,69 euros por persoa). Neste sentido, 70,6% dos municipios do país sitúase por baixo da media estatal en canto a renda per cápita. Renta media por fogar En canto aos niveis de renda media por fogar, Oleiros tamén foi o que rexistrou o maior nivel, con 43.578,19 euros por cada fogar. Porén, neste caso os concellos que lle seguen son Nigrán (37.408,65 euros) e As Pontes (37.043,38). A pobreza cébase co rural galego Avión (16.190,01 euros), Beariz (18.023,66 euros), e A Lama (19.107,41 euros) foron os concellos con menor nivel de renda por fogar en 2020, segundo os datos publicados polo INE.


Summary: Só unha de cada catro persoas que fan a declaración da renda en Galiza optan por financiar a igrexa católica. Un 24,7% que son 7 puntos por baixo da media española, que está en 32,15%.

Apenas un de cada catro galegos e galegas que fan a declaración da renda poñen o X no cadro correspondente para autorizar que 0,7% da súa factura fiscal vaia para a Igrexa católica. Un cadro que riscaron 24,7% das persoas que presentaron a declaración na Galiza, unha porcentaxe que é 7 puntos inferior á media española, que se sitúa en 32,15%. E unas décimas menos que os galegos e galegas que si facían esa asignación na campaña pasada (24,9%). De feito, Galiza é o segundo territorio do Estado español onde menos porcentaxe de contribuíntes autoriza que parte da súa declaración se destine á igrexa católica. Só Catalunya, con 16,9%, ten ratios máis baixos que Galiza, segundo os dados da propia Conferencia Episcopal, que presentaron esta semana. De feito, e nos últimos anos, a porcentaxe de galegos e galegas que riscan o X da Igrexa na declaración vai minguando: eran 27% en 2016, foron 26% en 2017 e en 2018 foron 25,9%. Na campaña de 2019, 24,9% e na última, 24,7%. No último exercicio marcaron o X da Igrexa na Galiza 328.000 declarantes. Iso reportou ás arcas eclesiásticas máis de 11 millóns de euros. En total, no conxunto do Estado, recadaron 301 millóns, a cifra máis alta desde o inicio deste sistema de asignación tributaria. Con Catalunya e Galiza, o terceiro territorio no podio de menos contribuíntes á igrexa son as Canarias, con 25,6% E as que máis No outro estremo sitúase Castela-A Mancha, onde 45% das persoas elixen que parte do seu IRPF vaia para a institución relixiosa. A Rioxa, Estremadura, Murica e Castela León superan 40% das persoas declarantes que riscan cun X os cadros para a Igrexa. Nese 25% de galegos que optan por destinar 0,7% da súa factura fiscal á Igrexa católica englóbase tanto a aqueles que poñen o X no cadro da Igrexa Católica como os que riscan as dúas opcións, é dicir, que elixen que parte do seu IRPF vaia a esa institución relixiosa e tamén a entidades de fines sociais.


Summary: O pleno municipal aprobou a moción de 'Galicia, Mellor Sen Touradas' e Asociación Libera, que aplauden a aprobación da moción. A proposta contou con case 15.000 sinaturas de apoio en Change.org

O pleno do Concello de Lugo aprobou a moción da plataforma 'Galicia, Mellor Sen Touradas' e da Asociación Animalista Libera para declarar o municipio 'libre de touradas', co compromiso de que o goberno non subsidiará ou apoiará esta clase de eventos. A aprobación pon fin a unha campaña iniciada polos colectivos animalistas e abolicionistas que chegou a recoller perto de 15.000 sinaturas e contou cos votos positivos do propio PSOE e dos grupos municipais de Lugonovo, BNG e Alternativa Cidadá de Esquerdas, mentras que o Partido Popular e os dous edís de Ciudadanos abstivéronse, sumando 14 votos a favor e 11abstencións. Deste xeito Lugo convertiuse no concello número 18 en sumarse a unha Galiza libre de touradas,. Ademáis das dezaoito localidades que sumaron a esta rede, as deputacións da Coruña e Pontevedra aprobaron a finais de 2015 sendas iniciativas para bloquear calquera subsidio ás touradas, convertíndose nos únicos entes provinciais que se manifestaron contrarias á tauromaquia no conxunto do estado español.


Summary: CCOO afirma que isto beneficia vinte mil traballadoras e traballadores da sanidade pública.

A Federación de Sanidade de Comisións Obreiras de Galiza anuncias que vén de lograr "que máis de vinte mil traballadoras e traballadores da sanidade pública sexan incluídos na carreira profesional do Sergas e das entidades adscritas á Consellaría de Sanidade". O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG), explica, deulle a razón ao sindicato e considera que a dita carreira "forma parte das condicións de traballo, polo que non pode haber discriminación ningunha". Nunha conferencia de prensa, a secretaria xeral de CCOO-Sanidade, Emilia Lamas, o seu antecesor, Ángel Cameselle, e a secretaria de Organización da Federación, Luz Fernández, explicaron que a carreira profesional do Sergas parte dun acordo logrado o 29 de outubro de 2017, no que a Administración se comprometía a negociar esta demanda como parte das esixencias sindicais para desconvocar a folga que estaba prevista no ámbito sanitario. A secretaria xeral de CCOO-Sanidade, Emilia Lamas, lembrou que "a acta do acordo recolle que a carreira profesional sería para todo o persoal". Porén, o pacto entre a Consellaría de Sanidade e os sindicatos CIG, UGT, CSIF, SATSE e CESM, "deixaba fóra a numerosos colectivos, máis de vinte mil persoas", afirman desde Comisións. CCOO-Sanidade iniciou o ano pasado a vía xurídica. O TSXG admitiu a trámite en decembro a demanda presentada polos servizos xurídicos do sindicato e agora, un ano despois, coñécese a sentenza. A sentenza do TSXG, explica Comisións, deixa sen efectos tres puntos da carreira profesional do Sergas. En primeiro lugar, anula o grao inicial da carreira, que carecía de melloras económicas. Tamén anula a restrición de participación exclusiva do persoal fixo no réxime transitorio e excepcional; deste xeito, poderá participar todo o persoal que cumpra o requisito de tempo traballado, sexa cal for o seu vínculo coa Administración. Finalmente, anula o requisito de ter obtido a condición de traballadora ou traballador fixo antes do 31 de decembro de 2011 para poder participar na convocatoria do ano 2020. Unha vez que se execute a sentenza —sexa por vontade da Administración ou tras unha nova sentenza do Tribunal Supremo que ratifique a actual—, os efectos laborais e económicos aplicaranse retroactivamente desde o 1 de xaneiro de 2019 para todo o persoal excluído.


Summary: UUAA agarda que nas emendas do texto aprobado polo Consello de Ministras e Ministros para a súa tramitación haxa rectificacións.

A organización Unións Agrarias (UUAA) únese ás distintas voces e colectivos sociais e do rural que alertan do contido do "Proxecto de Lei de Protección dos dereitos e benestar dos animais" que ven de ser aprobado polo Consello de Ministras e Ministros para a súa tramitación, debate e votación no próximo curso parlamentario, a partir de setembro. Denuncian falta de control e contratos abusivos da industria ás granxas de carne O sindicato, a través dun comunicado, agarda que "impere o sentido común e que durante o período de emendas e de trámite parlamentario se eliminen da nomeada norma as partes máis lesivas para o rural e que nada aporta ao aumento da protección animal". Nese sentido, UUAA fai un chamamento para que se atendan as demandas de comunidade científica, asociacións de veterinarias e veterinarios, e o propio informe da Comisión Estatal de Mercados e Competencia que advirte de distintos aspectos que atentarían contra a normativa europea neste eido. Disparates 'urbanitas' Do texto oficial cualifican de "disparates urbanitas" propostas como a de crear e tramitar un "núcleo zoolóxico" a partir de cinco animais, como podería ser o caso dunha explotación na que haxa catro gatos para manter a raia aos roedores, e dous cans de garda. O agro galego mobilízase en protesta polas dificultades das explotacións gandeiras Ademais, rexeitan propoñer "un exame para ter ou coidar un animal de compaña, para o cal animalistas subvencionados examinarían a persoas do rural que levan decenios coidando e criando cans". Da mesma maneira, están en contra "da obriga de castrar a todos os cans e gatos dun sexo cando se teñen convivindo machos e femias" polo que aseguran que se na Galiza "a día de hoxe 500.000 cans censados, aos que imos ter que castrar a metade para non estar fora da Lei, non se ve en que pode axudar á protección dos animais, antes ben ao contrario polos efectos das castracións no benestar animal".


O recente ditame da Organización Mundial do Comercio favorable aos Estados Unidos de América (EUA) implica, tras quince anos de disputas, que o Goberno estadounidense pode impoñer aranceis á Unión Europea de ata 7.500 millóns de dólares anuais en compensación polas axudas de gobernos comunitarios a Airbus e o consecuente, segundo a OMC, prexuízo para a americana Boeing.Atendendo á lista divulgada polo Goberno dos Estados Unidos, os novos aranceis afectarían no caso galego a exportacións que acadan uns 30 millóns de euros anuaisAínda que o proceso continúa aberto, o Goberno de Donald Trump divulgou xa unha primeira lista de produtos afectados por estas novas taxas, de ata o 25%, que a Casa Branca encadra a efectos prácticos na súa política proteccionista e de guerras comerciais malia proceder da década anterior á súa chegada ao poder. Esta primeira listaxe inclúe produtos que, a priori, traerán consigo un impacto na economía galega. Non en van, entre os produtos ameazados por aranceis de ata o 25% están, entre outros, os viños e os mexillóns. Ou, o que é o mesmo, un negocio duns 30 millóns de euros anuais.Os produtos máis exportados dende Galicia aos EUA non se verían afectados, o que si acontecería por exemplo cos peixes, moluscos e crustáceos e máis co viñoUnha ollada á balanza comercial galega cos EUA amosa que, a priori, os novos aranceis non atinxirían aos produtos máis exportados á outra beira do Atlántico, caso dos procedentes da refinaría de Repsol na Coruña ou de Inditex. No entanto, si afectan ao sector primario e agroalimentario. Non en van, as exportacións galegas de viño -incluídas no epígrafe "viños e outras bebidas" no gráfico sobre estas liñas- superaron en 2018 os 14 millóns de euros, segundo datos recompilados polo IGE, tras un notable esforzo do sector en introducirse o mercado estadounidense. No caso dos peixes, moluscos e crustáceos -dentro do epígrafe "animais vivos e derivados-, o volume exportador acadou o pasado ano os 19,12 millóns.Tras os anos da recesión as exportacións galegas cara aos EUA estabiizáronse na contorna dos 500 millóns de euros anuaisAtendendo á información que o Instituto Galego de Estatística recompila no Departamento de Aduanas da Axencia Tributaria, as exportacións galegas aos EUA están aínda lonxe do seu máximo histórico, pero experimentaron unha notable recuperación con relación aos peores anos da crise.Así, o pasado 2018 superaron os 500 millóns de euros por quinto ano consecutivo. Movéronse entre os 500 e 600 millóns de euros anuais dende o ano 2015, cando culminou a recuperación dende a forte caída da crise, cando estas exportacións aos Estados Unidos pasaron en apenas tres anos de case 700 millóns anuais a apenas 370. Isto é, unha redución de practicamente a metade nun trienio.Nunha primeira reacción dende algúns dos sectores afectados mestúrase preocupación e prudencia. Pero tamén de profundo malestar, dado que este sería un dano colateral para ás empresas agroalimentarias nun conflito do que son alleas, toda vez que ten a súa orixe no sector aeronáutico.


Summary: O xacemento da Punta de San Pedro de Benquerencia está catalogado e a súa cualificación urbanística é de solo non urbanizable de protección patrimonial. Adega e Mariña Patrimonio demandan que Xunta e Concello inspeccionen a situación e "paralicen as actuacións contrarias a dereito"

O Castro da Punta de San Pedro de Benquerencia, no concello de Barreiros, está sendo empregado este verán como aparcadoiro de caravanas, segundo denuncian Mariña Patrimonio e Adega. O xacemento, situado entre as praias da Pasada e Arealonga, está incluído no catálogo das Normas Subsidiarias de Planeamento da localidade e a súa cualificación urbanística é de solo non urbanizable de protección patrimonial. As dúas entidades salientan que o uso que se lle está dando "non é compatible" con estas figuras de protección e denuncian que "esta práctica podería estar provocando danos no xacemento". Mariña Patrimonio e Adega demandan que as administracións competentes "comproben se o uso que se está a dar no Castro da Punta de San Pedro é conforme á legalidade" e que, no caso de non selo, "se paralicen as actuacións contrarias a dereito nun ben patrimonial incluído no catálogo de bens protexidos polo planeamento urbanístico". Neste castro, dunhas dúas hectáreas de superficie e que "conta cunha muralla e un foxo que o defenden de terra firme", foi levada a cabo un exploración en superficie nos anos noventa e alí atopáronse obxectos de bronce, unha fíbula de pedra, pesos, un buril e fusiolas, asi coma restos de cerámica local, cerámica común romana, anacos de ánfora e Terra Sigilatas. Datouse unha ocupación posterior ao século I d. C. Na web de Patrimoniogalego.net xa se advirte de que o seu estado de conservación (mesmo sen a presenza de vehículos) é "regular". Coméntase que o castro ocupa practicamente a totalidade do promontorio no que se asenta e que "non se descarta que parte del fora xa derrubado polo mar debido ao cambio do nivel da liña costeira que se orixina ao longo do tempo". Mariña Patrimonio e Adega levan anos denunciando a desprotección e a destrución de numerosos xacementos no norte de Lugo, agresións que en moitos casos están relacionadas coa industria madeireira e a explotación sen control do eucalipto, pero que noutros tiveron como orixe a construción a A8, como sucedeu co castro da Roda. Información sobre o castro en Patrimoniogalego.net


Summary: Duro ataque de Josep Borrell ao Grupo PRISA en xeral e en concreto ao diario El País, rotativo claramente posicionado co sector crítico do PSOE e partidario do acordo con Rajoy.

Nunha entrevista na SER, Josep Borrell, defensor da tese de que a secretaría xeral de Sánchez está plenamente vixente, argumentou que non hai ningunha disposición estatutaria que prescriba o cesamento do secretario xeral como consecuencia da disolución da Comisión Executiva Federal. "Onde está dito nos estatutos que o secretario xeral debe cesar cando a Executiva fica coa metade menos un dos seus membros", perguntouse enfático, e a seguir deu coa resposta: "En ningunha parte". Foi nese momento cando o primeiro gañador dun proceso de primarias na historia do PSOE -derrotou en 1998 o secretario xeral Almunia, aínda que, acosado polo oficialismo, acabaría demitindo- lanzou un duro ataque a El País: "O titular de El País 'Sánchez se atrincheira após o seu cesamento' indúceme unha pergunta: o verbo cesar ten un suxeito. O seu cesamento? Quen o cesou?", inquiriu o político socialista, quen dixo tamén sentir pena polo "comportamento deste xornal". Non hai tal destitución, argüíu Borrell. "Ao secretario xeral do PSOE", explicou, "só o pode cesar o Congreso ou unha moción de censura no Comité Federal plantexada polo 20 por cento dos seus membros e aprobada pola metade máis un". "Ao secretario xeral do PSOE só o pode cesar o Congreso ou unha moción de censura no Comité Federal plantexada polo 20 por cento dos seus membros e aprobada pola metade máis un" Nengún destes supostos se tería producido e "que eu saiba", acrecentou Borrell, "o Grupo PRISA non pode cesar aínda o secretario xeral do PSOE". "Este é un titular absolutamente falsario e pergúntome se está escrito por erro ou con intención", dixo quen tamén fora ministro de Obras Públicas nun goberno de Felipe González. O diario El País ten editorializado en reiteradas ocasións que a saída ao bloqueo político pasa por unha abstención do grupo parlamentar socialista que viabilice a investidura de Rajoy. O día despois do golpe de man dos críticos contra Sánchez o xornal de PRISA cualificou o secretario xeral do PSOE de "insensato sen escrúpulos".


Summary: En decembro a lei foi modificada para permitir votar a todas as persoas que foran incapacitadas. Porén, este mércores a Xunta Electoral publicou unha instrución que permitirá os partidos facer constar na acta os casos nos que sospeite que o sufraxio non é exercido libremente. As entidades do sector alertan de que a medida "cuestiona" a capacidade de decisión destas persoas

O pasado mes de decembro foi modificada a Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG), que ata ese momento impedía o voto das persoas que foran declaradas incapaces por mor dalgunha discapacidade. A nova norma adaptábase así á Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade e a medida, longamente reclamada polas entidades deste ámbito, foi amplamente celebrada por estas. Porén, este mércores o BOE publicou unhas instrucións da Xunta Electoral Central que, en parte, limitan aquela modificación legal.Os e as representantes dos partidos poderán facer constar na acta a identidade dos e das votantes con discapacidade se consideran que o sufraxio non é exercido de forma consciente, libre e voluntariaNo texto indícase ás Mesas Electorais que deberán admitir "o voto de calquera persoa con aparente discapacidade que se atope inscrita no censo electoral" e sinala que "as persoas con algunha discapacidade poderán valerse de alguñen que as acompañe". Con todo, afirma que "no caso de que algún membro dunha Mesa Electoral ou algún dos interventores ou apoderados adscritos a esa Mesa" considere que "o voto dunha persoa con discapacidade non é exercido de forma consciente, libre e voluntaria, poderao facer constar na acta da sesión", pero, iso si, "non se impedirá que o devandito voto sexa introducido na urna". A acta identificará o elector sinalado "unicamente polo número do seu Documento Nacional de Identidade"A Xunta Electoral Central explica que adopta esta medida para asegurar a disposición legal que indica que o voto "debe exercerse de forma 'consciente, libre e voluntariamente'" e para evitar posibles "problemas interpretativos" que non quedaron "resoltos" polo lexislador, fixando así "un criterio que poidan seguir" as diferentes Mesas Electorais. Fai referencia ás denuncias efectuadas en moitas ocasións (de forma particular en Galicia) sobre a posible carretaxe de votos levada a cabo por algúns partidos.Entidades como o Comité Español de Representantes de Persoas con Discapacidade (CERMI) ou a Federación Down Galicia xa reaccionaron de forma moi crítica á disposición da Xunta Electoral. Este mércores CERMI declarou que a medida "cuestiona as condicións do voto deste colectivo" e pediu a súa anulación. E este xoves Down Galicia cualificou como "intolerable" unha decisión que supón que "as persoas con discapacidade verán cuestionada, unha vez máis, a súa capacidade de decisión".Para Down Galicia a medida supón que "as persoas con discapacidade verán cuestionada, unha vez máis, a súa capacidade de decisión"Para Delmiro Prieto, presidente da entidade, "é incrible que por cada pequeno avance na consecución dos dereitos das persoas con discapacidade, haxa un retroceso de varios anos na súa situación". Cualifica a medida de "persecución" ás persoas con discapacidade, "ás que se lles presupón unha menor capacidade inherente á súa discapacidade e, neste caso concreto, son colocadas nunha clara situación de desvantaxe á hora de exercer o seu dereito fundamental ao voto"."Parece que os mesmos xuíces que no seu momento rexeitaran todos os pasos que se estaban dando a favor, agora introducen isto, que non sei se podemos interpretalo como unha perrencha. E o único que se lles ocorre é habilitar os representantes políticos que están nunha mesa para que poidan sinalar a unha persoa", comenta. E pregúntase polas consecuencias desta medida: "Van anotar o DNI dunha persoa que votou. Cal pode ser o percorrido seguinte desta medida? Que alguén poida impugnar despois esa urna se sospeita que esa persoa non debería ter votado? Isto non é serio""Cal pode ser o percorrido seguinte desta medida? Que alguén poida impugnar despois esa urna se sospeita que esa persoa non debería ter votado?", pregúntase Delmiro PrietoFinalmente, Delmiro Prieto reflexiona sobre os efectos que poden ter en cada un dos casos concretos de persoas con discapacidade que vaian votar: "Eu vou ir votar co meu fillo, que leva votando toda a vida, porque nunca estivo incapacitado e que nunca tivo ningún problema. E como leva na cara escrito que ten Síndrome de Down, non quero nin imaxinar que alguén se permita facer unha anotación na acta. É incrible que sigan pasando estas cousas".A Federación Down Galicia, que solicitará a anulación desta disposición, pídelles aos partidos políticos que "non caian na tentación de cometer este erro" e que renuncien polo tanto a sinalar na acta estes casos.


Summary: O que foi secretario xeral de Alianza Popular despois de Fraga e tamén asesor do Partido Comunista Español (PCE) ficha agora pola organización que lidera Pablo Iglesias ás eleccións europeas.

Jorge Verstrynge é a última incorporación aos círculos de Podemos. Segundo recolle o portal de información español eldiario.es, o que foi secretario xeral de Alianza Popular despois de Manuel Fraga converterase en conselleiro da organización liderada por Pablo Iglesias e mesmo tomará parte nun acto público organizado por Podemos en Madrid. "Son xente valente e honesta", asegurou Verstrynge en relación ao movemento político xurdido para os comicios ao Parlamento europeo. Nun comunicado de imprensa o que en tempos tamén fora tamén asesor do Partido Comunista Español (PCE), na época de Francisco Frutos como secretario xeral, asegura que non fará parte das listaxes electorais mais que si participará nalgúns dos actos que a formación organice. Nos últimos anos, Verstrynge amosou o seu rexeitamento ao PP e PSOE chegando a tomar parte mesmo nun escracho organizado pola Plataforma de Afectad@s polas Hipotecas (PAH) perante a morada da vice-presidenta do goberno español, Soraya Sáenz de Santamaría. O que foi deputado nas Cortes españolas entre 1982 e 1989 declarou nas súas memorias --intituladas Memorias de un maldito-- ter iniciado a súa carreira política no seo do neofascismo fracés para, posteriormente, situarse no que el cualifica como nacional-comunismo. Asemade, dixo sentirse admirador dun dos líderes falanxistas durante a Transición española, o tamén deputado José Antonio Girón.


Summary: A finais de xuño a Audiencia Provincial de Madrid absolveu Luis Gonzalo Segura, ex tenente do Exército do Estado, por chamar "corrupto" o xefe da UME. Falamos con el sobre o xuízo, a extrema dereita no Exército e a expulsión do galego Marcos Santos por asinar un manifesto antifranquista.

O xuízo ao ex tenente Luis Gonzalo Seguro baseouse no rechouchío en Twitter dunha nova na que falaba da corrupción dentro da UME vencellada á mala alimentación dos militares e sinalaba o daquela xefe da unidade, tenente xeneral Miguel Alcañiz, ao que Segura definiu como corrupto baseado nesa información. -Sorprendeulle a acusación por rechouchiar unha nova e acusar de corrupto o xefe da UME? Si, é moi escandaloso porque neste caso eu creo que son coñecidas e sabidas as deficiencias en canto a alimentación que hai no Exército. No mellor dos casos son neglixencias, e no peor hai unha serie de intereses económicos. Desde outro punto de vista non me sorprende porque estou a revelar moitas cousas que non lles gusta, é unha forma institucional de reprimir a unha persoa mediante denuncias que buscan o desprestixio persoal, xa que se adoitan acompañar de distintos comunicados e dun afogo económico, desta última acusación absolvéronme, pero non condenaron en costas o Ministerio e terei que pagar o avogado, é bastante duro. -Denunciaba que a pesar dunha partida de 640.000 euros para a Unidade Militar de Emerxencias había comidas que consistían nun sándwich con catro lascas de chourizo, como funciona este mecanismo? Hai unha dieta da cal che descontan o diñeiro que se supón que se gasta en darte de comer, pero se gasta menos do que debería ser e neste caso ponse en perigo a vida daqueles militares que están a apagar un incendio, que estes militares teñan que ir comprar comida ou auga porque non lla proporcionan é vergoñento. Cal é o problema? Que se estás a dar dietas aos militares cada vez que saen fóra, e ao tempo estas gastando 640.000 euros en racións de aprovisionamento, evidentemente a pregunta é, utilizaches as racións de aprovisionamento? Cando? Se gastas 640.000 euros en racións e á vez pagas para que vaian comer teralo que explicar xa que é algo, como mínimo, sospeitoso. -Que alegou o Exército no xuízo? Explicou que o tenente xeral non tiña responsabilidade na alimentación. É obvio que o tenente xeral non estaba a repartir bocadillos, mais por suposto que é responsábel, con máis razón se a alimentación é de forma deficitaria, prodúcese así en múltiples ocasións e unidades baixo o seu mando. -A vostede denunciouno directamente Margarita Robles, a ministra de Defensa? Si, nin sequer o Ministerio de Defensa, foi ela de forma persoal. É moi surrealista porque falo dun tenente xeral [o xefe da UME] que creo que é maiorciño e conta con ferramentas suficientes como para denunciarme, mais o afectado non me denuncia, é delirante. Que pasa? Eu critiqueina en varias ocasións e a sensación é que se está a perseguir un crítico. Teño dúbidas de que pesou máis en Robles. Estamos a falar dunha maxistrada que tería que ter coñecemento de que ese chío non era delituoso, e de feito así o ratificou a propia Audiencia Provincial. -Cal é o custo en vidas da corrupción no Exército? Falamos dunha auténtica carnicería, tanto en aeronaves como vehículos blindados ou con explosivos en mal estado, falamos de centos de vidas, só en vehículos militares faleceron 40 persoas en 30 anos. -A extrema dereita está infiltrada no Exército español ou é maioría? É algo maioritario. Certo é que despois hai moitos matices, moitas veces a ultra dereita trátase coma se fora un ente homoxéneo e non o é. Isabel Díaz Ayuso, Santiago Abascal e un neonazi son ultradereita, mais non teñen nada que ver uns e outros, como hai diferenzas entre Donald Trump e Marine Le Pen. O que fixen foi analizar unhas 200 seccións electorais con cuarteis cos resultados electorais de 2009 nos que participa Vox por primeira vez, e o que acontece é escandaloso, nestas seccións atópaste cunha distorsión enorme ao redor da extrema dereita. -Que risco hai dun golpe de Estado? No chat no que falan de fusilar 26 millóns de persoas déixano moi claro, e din que non se pode dar un golpe militar porque non sería ben visto en Europa. O que lles frea é que un golpe de Estado non sería ben visto, isto é gravisimo. Porque non significa que non teñan vontade de dalo, senón que o consideran unha boa solución mais que non sería aceptada. O contexto internacional cambia, e se pasan dez anos, nunha Europa coa extrema dereita gobernando en Francia e en moitos países, cun escenario electoral no que unha esquerda (non falo do PSOE) estea a piques de gobernar no Estado...Se cadra iso son circunstancias nas que sería aceptábel para eles o golpe de Estado. Igual que o foi en Bolivia e noutros países. Estamos a xogar con lume. -Quería preguntarlle pola situación do cabo Santos, os militares retirados do manifesto franquista foron sancionados? Non sabemos o que pasou con estes militares franquistas porque Defensa alega protección de datos, mais só expulsaron o cabo Santos e de maneira vergoñenta. Se analizamos, por exemplo, o que paso en Francia hai dous meses cando varios militares, entre eles altos mandos, enviaron unha carta ultradereitista, vemos que o xefe do Estado Maior do Exército xa anunciou que serían expulsos. Isto demostra até que punto alí hai unha vontade clara de parar a extrema dereita. En Alemaña disolveron unidades e expulsaron centenares de militares con tendencia ideolóxica ultra dereitista. -Foi expulsado do Exército por denunciar a corrupción, agora hai persoas nesa situación? Non o creo. Se hai militares demócratas, quen vai levantar o brazo despois do que pasou co cabo Santos.? Se hai militares honestos que non aceptan a corrupción, quen vai levantar a man despois do que me fixeron publicamente? Estamos a falar de casos para dar exemplo. E isto que supón?, que eses militares demócratas e honestos nunca van dar o paso. En cambio, os militares de ultra dereita, nazis, fascistas e demais, van dar o paso? Si, xa que a día de hoxe non houbo ningunha sanción para dar exemplo. Para eles é moi sinxelo e eu creo que nun país demócrata tería que ser ao revés.


Summary: ENTREVISTA | Xabier Paz vén de publicar Aníbal e a pintora (Xerais), novela que pescuda na artista barroca Artemisia Gentileschi na Roma do século XVII

Xabier Paz vén de publicar Aníbal e a pintora (Xerais), novela que pescuda na artista barroca Artemisia Gentileschi na Roma do século XVII. Tras Renacer (Xerais, 2008), o autor coruñés afincado en Vigo dende hai tres décadas continúa unha serie que afonda na gran cultura europea e que completará cun libro que terá a Galileo como protagonista. Artemisia conseguiu abrirse pazo como pintora cun enorme talento, malia as dificultades que se lle presentaban como muller e a pesar de sufrir outros obstáculos engadidos: orfa de nai aos doce anos, foi violada e sufriu un dilatado e infamante proceso público. Como nace a historia? En que momento comezaches a trazar a novela e as figuras de Artemisia e Aníbal? Todo comezou cando dei cun cadro en Internet. Era a reprodución dun dos mitos bíblicos máis representados, Susana e os vellos. O cadro, para min descoñecido, era de factura impecábel, algo estuario nas figuras; o corpo de Susana contundente e desprovisto de calquera traza de erotismo, a diferenza da meirande parte das representacións dese tema. Por outra banda, semellaba obra dun mestre tardo-renacentista nas cores brillantes e na perfección das dobras. Procurei o autor e resultou ser autora e para a miña sorpresa, unha moza de dezasete anos nacida en 1593. O cadro datado en 1610 fora pintado por Artemisia Gentileschi. Fun tomado por unha curiosidade insólita que durou non menos dos seis anos nos que fun enchendo o oco da miña ignorancia sobre a pintora, o tempo que tardei en escribir Aníbal e a Pintora. O personaxe de Aníbal xurdiu cando me puxen a escribir, representa a conciencia dunha obsesión, o intento imposíbel de aprehender o pasado, neste caso a vida enteira de Artemisia, de escribir a biografía total de alguén. "O personaxe de Aníbal xurdiu cando me puxen a escribir, representa a conciencia dunha obsesión, o intento imposíbel de aprehender o pasado, neste caso a vida enteira de Artemisia, de escribir a biografía total de alguén" Foi complexo o proceso de documentación para a novela? Non sabería dicir se foi complexo. Para min foi algo case inevitábel, necesario. Coma rañar un proído. Necesitaba coñecela e tentei facelo, lin canto chegou o meu coñecemento. Había catro novelas escritas por mulleres e unha serie de ensaios no ámbito anglosaxón, ademais dun catálogo dunha exposición do pai e de ela e, por suposto, as actas do proceso que padeceu cando o pai denunciou a violación que ela sufrira, das que agora xa hai tradución española. En 2012 inaugurouse unha exposición monográfica sobre Artemisia en Milán co correspondente catálogo que é magnifico e coincidiu coa edición dun feixe de cartas de amor dela descubertas había pouco. Como era esa Italia, esa Roma do século XVII? Italia era o escenario privilexiado da pugna política e militar entre o papado e os príncipes cristiáns pola hexemonía europea. Nese momento Roma non é tan grande coma Nápoles, pero concentra toda a diplomacia europea, e todas as ordes relixiosas teñen nela o seu centro. É a capital da Contrareforma cos xesuítas coma forza ascendente dentro da Igrexa Católica, ademais Roma é o gran taller da Cristiandade, domina o poder ideolóxico e económico do Vaticano, a curia, os cardeais moven a economía da cidade e proporcionan traballo a centos de artistas. No século XVII Roma érguese coma capital da Cristiandade, vale dicir do mundo occidental. No plano social abundan os mendigos, os soldados desocupados e faltan mulleres. Sen permiso especial non se poden portar armas, pero as noites romanas son un matadoiro continuo e, cometido un delito, hai ducias de santuarios: igrexas, conventos, embaixadas, onde refuxiarse da xustiza. "Como elixir un lugar sobre calquera outro de Roma? Se hai unha cidade inabarcábel e interminábel é Roma. Por resultar imposíbel estar no Panteón sen o barullo da xente, podo dicir a Igrexa de Santa María del Popolo chea de marabillas" Tes algún recuncho predilecto en Roma, un lugar que sempre recomendarías visitar? Como elixir un lugar sobre calquera outro de Roma? Se hai unha cidade inabarcábel e interminábel é Roma. Por resultar imposíbel estar no Panteón sen o barullo da xente, podo dicir a Igrexa de Santa María del Popolo chea de marabillas e, dentro dela, a capela Cerasi con dúas obras mestras do Caravaggio e unha de Annibali Carraci. Sempre me chama a atención ao contemplar a riqueza artística dalgunhas épocas (por exemplo o Barroco nesa Italia) o contraste que parece existir entre a beleza desas obras (pictóricas, arquitectónicas, escultóricas...) -convertidas en tesouros eternos- e unha realidade social (de guerras a pestes, pasando por fames) que ás veces tamén sufrían os autores e autoras. Non sei se a ti tamén che sucede algo semellante. Parece conxénita a desigualdade nas sociedades humanas construídas sobre o sufrimento da maioría, en cada época co seu xeito de explotación, pero sempre, polo menos desde que existe a propiedade privada, sobre dominio e a explotación exercidos por unha exigua minoría. Como tamén semella permanente a rebelión da xente esmagada. Hoxe en día unha boa parte da Humanidade non pode manterse, uns oitocentos millóns de persoas pasan fame e cada quen deberiamos traballar para mellorar o mundo, un anaco do mundo e cada quen coma considere, pois na vida debe haber un momento para cada cousa, como di o Eclesiastés: "Hai un tempo para todo". Non podemos vivir en perpetuo estado de alarma todas as horas da nosa vida. Os soños e a beleza son tan necesarios para vivir coma a mantenza. Os artistas son seres humanos que gozan e padecen coma o resto só que a eles, para lle dar un sentido a súa vida, cómprelles consagrar parte dos seus días á actividade creadora, sempre no medio do sufrimento humano. "Non podemos vivir en perpetuo estado de alarma todas as horas da nosa vida. Os soños e a beleza son tan necesarios para vivir coma a mantenza" Céntraste na figura dunha pintora. Ao fío da investigación que realizaches para esta novela, como eran as condicións das mulleres artistas nese tempo, as súas posibilidades de desenvolverse e de ver recoñecido o seu traballo? Até onte, coma quen di, as mulleres non eran consideradas persoas libre e autónomas, senón seres inferiores, sen dereitos e menores de idade toda a vida, tuteladas por un home, fose pai, irmán ou esposo. Por mulleres, as artistas estaban totalmente relegadas, unha realidade que só mellorou ben entrado o século XX. Mesmo as que tiñan certo éxito dependían do pai ou, xa casadas, do esposo. Poucas tiñan capacidade para asinar contratos e facer pagos, unicamente as que eran admitidas nas Academias, nas organizacións gremiais de pintores. Ademais, a Igrexa consideraba indecoroso que as obras das mulleres entrasen nos templos. As mans das mulleres, xa se sabe, son instrumento de pecado, foi a man de Eva quen ofreceu a mazá pezoñenta a Adán. Artemisia conseguiu ser membro de dúas Academias, a de Florencia e a da Roma, e mesmo pintou dous grandes lenzos para a basílica de Pozzuoli, perto de Nápoles. Con todo, por ser muller pintora non recibiu unha consideración semellante á dos pintores e debeu loitar por obter ese recoñecemento e reclamou un pago semellante ao deles até o final de súa vida. Nas súas cartas podemos ler as súas protestas. "Por mulleres, as artistas estaban totalmente relegadas, unha realidade que só mellorou ben entrado o século XX. Mesmo as que tiñan certo éxito dependían do pai ou, xa casadas, do esposo" A novela ten, en certa forma, varias novelas no seu interior. Ademais, o percorrido que realiza o lector crúzase co que levan a cabo os personaxes na procura das pegadas de Artemisia Gentileschi. Enriquece todo isto a experiencia lectora? Cada experiencia lectora é única e intransferíbel, cada quen poderá falar do que supuxo a súa lectura. En Aníbal e a Pintora hai varios planos, varias voces. Está a obsesión de Aníbal pola pintora, os seus escritos e as conversas co amigo lembradas por este que conta lembranzas, transcribe cartas e documentos de Artemisia e quere rematar e mesmo rescribir, a historia de Aníbal coa pintora; está a voz dela en primeira persoa e tamén a presenza discreta dun narrador en terceira persoa, unha voz que está fóra e coa súa visión domina todo e a todos. Hai ao cabo, un plano actual, contemporáneo que se relaciona coa biografía de Artemisia e o mundo barroco. Que efectos poda ter este artefacto en cada persoa lectora non o sei. A novela histórica engancha, ten lectores fieis e achega elementos que sempre enriquecen os relatos. Mais, ao teu xuízo, que vantaxes e que riscos ten o xénero histórico para os autores? Supoño que de cando en vez a todos nos gusta visitar escenarios máis ou menos exóticos e, de camiño, deprender cousas coa lectura. Non sabería falar en xeral de vantaxes e riscos para os autores. O certo que novela histórica é un concepto onde caben cousas tan diferentes coma As Memorias de Adriano de Marguerite Yourcenar; El recurso del método de Alejo Carpentier; ou a mais filosófica e densa A Morte de Virxilio de March Broch ou La catedral del mar de Ildefonso Falcones e unha morea de supervendas. Para min a peripecia histórica é unha pauta, un molde onde verter preocupacións atemporais, digamos universais. Neste caso a violencia sobre a muller, idea reforzada co capítulo dedicado a Beatrice Cenci; a impotencia da arte para aprehender totalmente a realidade; a fantasma de incesto; o papel do traballo e da actividade profesional e artística na emancipación persoal… "Alén da linguaxe, valoro o equilibrio entre o de dentro e o de fóra, é dicir entre os sentimentos e paixóns e a realidade social e histórica ou sexa entre a definición dos personaxes e a descrición da época" Para min o importante en toda novela é o tratamento literario. Alén da linguaxe, do manexo do idioma, cousa da que non se adoita falar moito, valoro o equilibrio entre o de dentro e o de fóra, é dicir entre os sentimentos e paixóns e a realidade social e histórica ou sexa entre a definición dos personaxes e a descrición da época. Nas narracións históricas existe o perigo de deixarse seducir pola época e perder alento narrativo por caer no ensaístico. Ou, por mencionar outro risco, talvez un dos máis presentes, o anacronismo, esquecer a mentalidade do momento con todas as súas facetas e adxudicarlle aos personaxes valores quer morais quer sociais impropios da época. O xénero histórico deu nos últimos anos obras interesantes na literatura galega. Estás de acordo? Tes algunha novela predilecta entres elas? Non sempre atopo ese equilibrio do que falo e boto en falta un tratamento máis fondo da época. Entre as recentes lembro con agrado a lectura de O encargo do señor Castelao, de Luis Rey Núñez e O Espello do mundo de Ramón Nicolás, que me soubo a pouco. "Aínda que queiramos cultivar a fábula de que sempre somos os mesmos, aínda que nos empeñemos en cultivar unha identidade case estática, non é certo: nin as nosas células son as mesmas nin vemos o mundo da mesma maneira" Comentabas que as historias che roldan na cabeza durante bastante tempo antes de escribilas. Pero que sucede unha vez que publicas o libro? As historias e os personaxes seguen evolucionando, seguen influíndote? Formalmente, a publicación do libro pecha a historia. Cando tes diante o obxecto-libro, hai un salto, e a partir de aí hai un artefacto que existe por si. O que pasa é que na cabeza quédache a idea dos personaxes, da época, como un escenario no que vas construír, mesmo inconscientemente, o que vén detrás. Por iso uns libros inflúen nos seguintes, como un marco no que despois emerxen novos estímulos. Este impacto que unhas obras teñen noutras é o mesmo que lle sucede a unha persoa cando adquire un novo coñecemento: un cambia, un transfórmase un pouco a medida que vai aprendendo cousas. Aínda que queiramos cultivar a fábula de que sempre somos os mesmos, aínda que nos empeñemos en cultivar unha identidade case estática, non é certo: nin as nosas células son as mesmas nin vemos o mundo da mesma maneira. "Carezo da virtude da concentración duradeira e adoito ando con varios enredos en paralelo, utilízoos para refrescar a mente en momentos de atoamento ou fartura" Estás xa con algún novo proxecto? Que será o próximo que poderemos ler de ti? Carezo da virtude da concentración duradeira e adoito ando con varios enredos en paralelo, utilízoos para refrescar a mente en momentos de atoamento ou fartura. Ademais, coma no meu caso as lecturas para documentarme non teñen unha orde estrita, o proceso resulta un enguedello, inda que para min sexa entretido iso de non saber cal é, polo menos durante un tempo, o proxecto principal. Neste caso o que ía ser A pintora, o sabio e o santo inquisidor polas presenzas de Galileo e San Belarmino, quedou acoutado como Aníbal e a Pintora. Agora mesmo teño rematada una sorte de biografía de Galileo con aumentada presenza das mulleres da súa vida. Con este libro dou por rematada a triloxía itálica que comezara con Renacer. Hai tempo que andan a perseguirme os vultos de Xelmírez a raíña Urraca ben que non se deixen apreixar entre tantas deslealdades e traizóns mutuas. E para que non se diga que teño aversión a falar do que teño entre mans, non sei se darei cabo ás aventuras do insigne pontevedrés e desventurado cosmógrafo, navegante, descubridor, soldado, escritor e astrónomo do S. XVI, Pedro Sarmiento de Gamboa. Xa veremos se outros temas máis actuais que se andan a manifestar testáns sen permiso, non empecen ou adían o remate dese proxecto. NA TENDA DE PRAZA | Aníbal e a pintora, na Tenda de Praza


Summary: O movemento República en Marcha! podería atinxir a maioría absoluta na Asemblea Nacional. O novo goberno, en que se incorporan perfís do PS e dos Republicanos, será o brazo executor do proxecto presidencial de Macron. A nivel internacional o Elíseo aposta en profundar a integración europea e en recuperar papel a nivel mundial como potencia dentro da OTAN. Analizamos os tempos en Francia no Sermos Galiza 247. Eis un extracto.

Emmanuel Macron asumiu a Presidencia marcando músculo. O novo máximo dirixente da República francesa aproveitou as súas primeiras semanas no cargo para despregar con intensidade e enerxía as bases dunha axenda política que tenciona, por unha banda, galvanizar a súa vitoria electoral e por outra modificar de maneira definitiva o mapa político desprazando ás marxes o bipartidismo clásico. O proxecto presidencial de Macron debrúzase, como xa o fixo a súa candidatura electoral, cun discurso que procura colocar as súas posicións, nada centristas nin moderadas, no centro do taboleiro político por volta de dinamitar definitivamente a socialdemocracia sistémica, organizada no Partido Socialista, e a dereita neoliberal dos Republicanos. Unha caste de novo bonapartismo republicano que, para se consolidar, ten avanzado posicións en tres ámbitos de grande relevo: a configuración dun goberno "plural" pero absolutamente ligado ao proxecto presidencial de Macron, a recuperación de peso internacional e traballar de cara a atinxir unha maioría absoluta na Asemblea Nacional que evite calquera risco de bloqueo parlamentario da súa axenda. [Podes ler a análise íntegra no Sermos Galiza 247, á venda na loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: No conxunto do país o descenso foi do 33%, máis acentuado nas provincias da Coruña, Pontevedra e Ourense e menos na de Lugo. Lalín é o concello con máis explotacións, seguido de Vilalba, A Estrada, Lugo e Santa Comba, e é tamén o que reúne un maior número de vacas (15.116), por diante da Pastoriza, Mazaricos e Sarria Galicia acumula unha década de peches de explotacións mentres só aumentan as de máis de 100 vacas

Galicia acumula unha década de peches de explotacións bovinas mentres só aumentan as de máis de 100 vacas Na última década Galicia perdeu un terzo das súas explotacións de gando bovino, dende as 51.796 que había no ano 2007 ata as 34.440 que existen na actualidade. Un descenso de máis de 17 mil granxas que se mantivo o pasado ano, cunha nova redución, de ao redor de 800. O descenso é aínda maior se comparamos a cifra actual coa que se daba no ano 2002 (63.414). A tendencia é que desparezan as explotacións de menor tamaño; por exemplo, hoxe hai 5.535 granxas menos de unha ou dúas vacas que no ano 2007. E, pola contra, increméntanse as de máis de 100 animais. Isto fai que o número total de vacas nas granxas galegas sexa hoxe (536.948) moi semellante ao de hai unha década (551.291) e que a cifra total de cabezas de gando bovino sexa mesmo superior (960.413) ao de 2007 (954.325). Cambia, pois, o mapa e a destribución das granxas, que en determinadas comarcas antes se multiplicaban por todo o territorio e que agora tenden a concentrarse en empresas dun tamaño meirande. Atendendo aos datos por concellos, observamos que o descenso no número de explotacións é xeral, pero afecta en maior medida ás provincias da Coruña (-37%), Ourense (-39%) e Pontevedra (-37%) e moito menos ás comarcas lucenses (-27%). Se nos fixamos unicamente nas comarcas nas que as explotacións de gando vacún teñen unha maior importancia, atopamos grandes diferenzas entre o comportamento de Lugo (-23%), Os Ancares (-20%) ou Sarria (-20%), con descensos menores; o de Terra Cha (-29%), Terra de Melide (-26%) ou Arzúa (-30%), aínda por debaixo da media galega; e os de Santiago (-45%), Betanzos (-36%), Ordes (-34%) ou Bergantiños (-45%). En calquera caso, os descensos máis significativos danse en comarcas (O Morrazo, O Salnés, A Coruña, Pontevedra, Muros...) nas que as granxas bovinas xa eran previamente menos numerosas. Nestas zonas practicamente se reduciron á metade dende o ano 2007. Así pois, o mapa resultante da distribución das explotacións de gando bovino por concellos é moi semellante ao de hai unha década, pero consolídase a tendencia á á súa concentración nunhas comarcas determinadas, no centro da provincia de Lugo (Terra Cha, Lugo, Sarria, Os Ancares, A Ulloa, Chantada...), no interior da da Coruña (Arzúa, Terra de Melide, Santiago, Betanzos, Xallas...) e tamén nas pontevedresas Deza e Tabeirós-Terra de Montes. Lalín, Vilalba, A Estrada, Lugo, Santa Comba, Sarria, Friol, Silleda, Mazaricos, A Pastoriza, Ordes e Arzúa son, por esta mesma orde, as doce localidades cun maior número de granxas, superando as 700 nos casos de Lalín e Vilalba. A relación de concellos cun meirande número de vacas é semellante e está encabezado por Lalín con 15.116, aparecendo despois A Pastoriza, Mazaricos, Sarria, Castro de Rei, Santa Comba, Vilalba e Friol, con máis de dez mil animais en cada caso.


Summary: O asasinato dun mozo negro desarmado a mans da policía ten sido argumento de libros, películas e cancións en EUA, reflectindo unha realidade que non desaparece polo simple feito de haber un presidente afroamericano. Hai 25 anos estrenábase 'Do The Right Thing', un filme que desde a propia comunidade negra recomendan ver a Obama

Michael Brown tiña 18 anos e faleceu despois de reciber 6 tiros da polícia, 2 deles na cabeza. Estaba desarmado e era negro. Mozo negro morre por disparos da policía é unha realidade que non é extraordinaria en EUA. A última, por agora, versión desta vella historia aconteceu en Ferguson (Misuri). A morte de Brown provocou unha vaga de protestos e as autoridades responderon decretando toque de queda e, así o decidiu o gobernador de Misuri Jay Nixon, á mobilización da Garda Nacional. Mark Steyn, analista do Washintong Post, publicou un artigo ('A ver quen lles di nada') no que alertaba da forte militarización da policía estadounidense, afeita a resolver os problemas a tiros. No artigo, publicado no Estado español polo xornal El Mundo, lembra aos lectores que o de Brown non é un caso aillado. De feito houbo varios Michael Brown nestes anos. En LA, en Chicago, en NY ou en Detroit e Nova Orleans. Mozos negros desarmados abatidos pola policía. Nomes como Sean Bell, cuxo auto recibiu 50 tiros dos axentes cando marchaba do clube onde celebraba a súa despedida de solteiro. Ou Timothy Tomas, de 19 anos, abatido nunha calexa cando voltaba a casa de mercar tabaco. Un axente considerou que a caixa de cigarros era un arma. Thomas era o cuarto afroamericano abatido pola policía de Cincinnati en seis meses. Ou Amadou Diallo, que recibiu 41 tiros a cargo de tres axentes da policía neoiorquina. Ía desarmado. A policía alegou que o confundira cun "violador". Foron absoltos. Ou en 2012 Darius Kennedy, de 51 anos. Aínda que este caso foi distinto. Esgrimiu un coitelo aos policías. Metéronlle 12 tiros en plena rúa. Lexítima defensa. "Vouche contar a historia da man dereita e a man esquerda" En 1989 estrenábase o filme 'Do the right thing' de Spike Lee. Unha película na que un mosaico de personaxes deambulan entre colores, calores e rap para configurar o devalar dun día en Brooklyn que remata co asasinato pola policía de Radio Rahim, un grandullón afroamericano de xigante radiok7 no ombreiro. O filme presaxiou tempos duros. Meses despois saían á luz as imaxes de Rodney King (conductor negro mallado bestialmente por policías) que fixeron ferver a comunidade afroamericana de EUA. A absolución dos axentes que protagonizarion a malleira por un xurado de brancos prendeu a mecha: disturbios en Los Ángeles, con mortos, feridos, detidos, tendas e comercios arrasados e o exército despregado nas rúas como se estivesen a entrar en territorio inimigo (en certo sentido, érao) O berro daquela revolta: 'No justice, no peace'. Volveu agromar en Ferguson. A banda sonora corría a cargo dos Public Enemy, cualificados polo FBI naquela altura como unha ameaza para os Estados Unidos. Declarábanse a CNN dos barrios negros. Letras de combate e denuncia bebendo de Malcolm X e dos Black Panthers martilleadas a ritmo de rap ruidoso e contundente. O branco Springsteen Mais a historia dos Michael Brown non foi só contada por negros, tamén foi narrada por brancos. No ano 2000 Bruce Springsteen gravou 'American Skin' (41 shots), no que contaba a historia real dun mozo de 22 anos asasinado por tres policías, que lle dispararon 41 veces. Boa parte da policía estadounidense (predominantemente de raza branca, of course) virou costas ao Boss para sempre. O presidente negro A morte de Michael Brown produciuse cun presidente negro na Casa Branca. Un presidente que foi perdendo cotas de popularidade entre a poboación afroamericana, que nunha parte significativa non o sinte como un dos seus. Michael Brown non é o primeiro negro morto de disparos pola policía durante o mandato de Obama. O presidente pediu en todos os casos que se esclareceran os feitos para facer xustiza e evitar que se repetisen. Semella que non tivo moito éxito.


Summary: O Grupo Común da Esquerda presentará emendas á lei de ordenación do territorio no Parlamento da Galiza.

O portavoz do Grupo Común da Esquerda Antón Sánchez criticou esta sexta feira as intencións do proxecto de lei de ordenación do territorio que está en pleno trámite parlamentario e anunciou que presentará unha emenda de devolución porque supón "unha vulneración da autonomía municipal" e "un trato de favor para as empresas eléctricas". Sánchez explicou que esta nova lei vén modificar a que xa existe nesta mesma liña do ano 1995. Unha norma que tiña como principais obxectivos "a elaboración de políticas integrais en distintos niveis (económico, industrial, ambiental, patrimonial, cultural...), solucionar o desequilibrio entre o Eixo Atlántico e o interior do país e mais impulsar a coordinación supramunicipal". "O normal sería facer unha avaliación do que funcionou e do que non. Pero nada disto fixo Feixoo porque non lle interesa o interese xeral. Esta lei só busca o beneficio duns determinados intereses privados", sinalou o portavoz. Neste sentido, Sánchez evidenciou que esta lei tamén inclúe certas modificacións que lles quitan prerrogativas aos concellos, como a supresión da obriga de obter licenza urbanística municipal. Un punto que para Sánchez é "unha vulneración da autonomía municipal" e "unha diminución das ferramentas que os concellos teñen para se defenderen da especulación". "É vergoñento que a Xunta se ampare no interese autonómico e público para estas modificacións que só favorecen as eléctricas. Cando unha eléctrica constrúe un parque eólico mira exclusivamente polo seu interese privado. Non se pode facilitar desde a Administración a ocupación do territorio galego sen que os habitantes desas zonas saquen ningún beneficio, como se leva anos demostrando que ocorre co modelo que defende o PP", expuxo, para censurar que "Feixoo quere deixar atadas e ben atadas as reformas que lle piden determinados lobbies".


Summary: Acusa o Goberno do Estado de non cumprir a Carta Social que asinou e critica a precariedade laboral "no sector privado e no público" chegando a afirmar que "o salario mínimo non garante un nivel de vida digno".

O salario mínimo establecido no Estado español para os traballadores do sector privado e dos contratados da función pública "non garante un nivel de vida digno", segundo sinalan as conclusións do Comité Europeo de Dereitos Sociais do Consello de Europa, que evalou o cumprimento da Carta Social Europea e do seu protocolo adicional, ambos asinados polo Goberno de Madrid, que agora é acusado de incumprilos por cuestións como a precariedade laboral. Na súa análise sobre España, o Comité conclúe que a situación non está conforme co recollido no artigo 4 da Carta de 1961, xa que "o salario mínimo dos traballadores do sector privado non garante un nivel de vida digno", algo que tamén é aplicable para "o persoal contratado na función pública". Así mesmo, o Comité do Consello de Europa conclúe que o Estatuto dos Traballadores non garante no Estado un incremento da remuneración ou do tempo de libranza polas horas extras. Por outra banda, as conclusións do informe sosteñen que a situación en España non é conforme ao contemplado no artigo 4.4 da Carta de 1961 ao considerar que o preaviso esixido nos contratos de traballadores indefinidos e temporais "non é razoable" en distintos casos, incluíndo o despedimento cando un contrato expira ou os seus obxectivos foron alcanzados, así como tampouco pola liquidación dun empleador que é unha persoa xurídica.