Summary: En A afogada, Rocío Leira introdúcenos nunha novela ideada como un mecanismo ben engraxado, capaz de desenvolver unha trama complexa onde as cousas non sempre son o que parecen.

Dúas novelas curtas avalaban xa a Rocío Leira como unha das voces a non perder de vista na narrativa galega dos últimos anos, un factor que sumar a outras dimensións da autora como a literatura infantil. Veleno en familia (2019) e aínda a xuvenil Trescatorcedezaseis (2020) formulaban orixinais puntos de partida achegados ao xénero criminal aínda cunha ollada diferente sobre el. A afogada / Rocío Leira / Xerais /2021 / 120 páxinas / 17 euros papel / 9,99 epub A afogada, XXII premio Ánxel Fole de Narración Curta do Concello de Lugo, continúa de forma notábel esa liña. Laura Suárez desaparece unha noite de esmorga tragada polo mar da Coruña, un escenario tristemente frecuente na historia da cidade, tal e como lembra a propia novela. Porén, hai unha serie de cousas que parecen non acabar de encaixar nun evento destas características. Que o corpo da finada non acabe de ser devolto polo mar, ou que as únicas testemuñas do feito sexan o seu mozo e a súa mellor amiga espertan as sospeitas de Manuel Cifuentes, rescatador marítimo da Garda Civil. Con este inicio, Rocío Leira introdúcenos nunha novela ideada como un mecanismo ben engraxado, capaz de desenvolver unha trama complexa onde as cousas non sempre son o que parecen. Cun recurso co que xa demostrou a súa valía noutras pezas como é o das perspectivas múltiples, a autora é capaz de manter, no seu curto percorrido de pouco máis de cen páxinas, o interese das persoas lectoras. Desta forma, e con predominio do monólogo interior, asistimos a distintos puntos de vista, desde o do investigador Manuel Cifuentes até os das presuntas testemuñas e tamén escoitaremos a voz da afogada e veremos retallos do seu diario. Un percorrido polo que van aparecendo temas colaterais, como o peculiar triángulo amoroso que protagonizaban as tres persoas implicadas no afogamento ou a posibilidade que exista, dentro deste, un caso de violencia machista. Porén, posibelmente o máis destacábel da narración sexa a construción deses personaxes como individuos cunha profundidade capaz de romper moitos dos tópicos das novelas que se constrúen ao redor dun tema criminal. Máis alo da perspectiva maniquea e tremendista que nos coloca tantas veces entre o ben e o mal absoluto como única visión dos temas sociais que impregnan o trasfondo da narrativa dos nosos tempos, Rocío Leira déixanos entrever, case nun alarde de equilibrio, outra posibilidade ben máis interesante e suxestiva. Unha proposta, en definitiva, ben construída e que se achega ao xénero de forma diferente.


Summary: Isabel Iglesias, Antonio Rigueiro, Santiago Lamosa e Guillermo Riesco remitíronlle un escrito á Confederación Hidrográfica do Miño-Sil no que afirman que este tipo de actuacións "van quedando anticuadas en sociedades avanzadas en aspectos ambientais"

Catro profesores da USC, pertencentes aos departamentos de Produción Vexetal e Enxeñaría Agroforestal, Isabel Iglesias, Antonio Rigueiro, Santiago Lamosa e Guillermo Riesco, veñen de remitirlle un escrito ao presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil no que critican o proxecto de encanamento do río en Sarria, sobre todo no referente á tala de amieiros, e lembran que este tipo de actuacións "van quedando anticuadas en sociedades avanzadas en aspectos ambientais, preferíndose actuacións brandas máis respectuosas co medio ambiente e a paisaxe". No escrito destaca, sobre todo, a presenza de Antonio Rigueiro, catedrático de Produción Vexetal e unha referencia en toda España no seu campo de investigación. Lembran que este tipo de actuacións "van quedando anticuadas en sociedades avanzadas en aspectos ambientais, preferíndose actuacións brandas máis respectuosas co medio ambiente e a paisaxe" O texto considera "cuestionable e inxustificada" a morte destas árbores de ribeira (Alnus Glutinosa), de "considerable idade", unha "especie autóctona" que está desaparecendo en gran cantidade en Galicia ao ser moi afectada pola enfermidade producida polo fungo Phytophtora alni". Lembran que hai "178 árbores" afectadas pola actuación, todas sas agás dúas. Afirman igualmente que o proxecto prevé "a destrución dun bosque de ribeira protexido pola Directiva Hábitat da Rede Natura. No escrito os catro profesores sinalan que é "fundamental a protección do arborado", que "contribúe de maneira moi significativa a mellorar a calidad ambiental da cidade". Tamén lembran que a presenza destas zonas verdes no centro das vilas ten igualmente efectos sociais positivos, así coma psicolóxicos: "a creación de lazos na comunidade, o benestar psíquico ou a redución do estrés". Sinalan que isto é aínda máis importante en Sarria, que "non conta precisamente cunha dotación de zonas verdes proporcionada á súa dimensión e poboación". No texto subliñan que os bosques de ribeira teñen unha gran importancia porque "fixan as marxes dos cauces, regulan a temperatura da auga e crean filtros verdes". Os investigadores explican que neste momento "a comunidade científica aposta polo desenvolvemento da infraestrutura verde na cidade" e pola "conservación do bosque urbano como espazos que permanecen na cidade como reflexo da natureza presente na zona antes da súa expansión". Conclúen destacando que este tipo de actuacións "van quedando anticuadas en sociedades avanzadas en aspectos ambientais, preferíndose actuacións brandas máis respectuosas co medio ambiente e a paisaxe", e propoñen a realización dun inventario do arborado existente e da súa valoración económica, e a súa conservación, xunto coa plantación de novas árbores para substituír ás que vaian desaparecendo. Consulta aquí o escrito remitido polos catro profesores ao presidente da Confederación Hidrográfica (.pdf)


Summary: Os 'baby boomers' condicionarán o novo mecanismo de equidade interxeracional que substitúe o actual factor de sostibilidade.

O Goberno español e os axentes sociais asinaron hoxe o acordo para a reforma do sistema público de pensións. Trátase dun documento que recolle como principais novidades a actualización das pensións co IPC, as penalizacións á xubilación anticipada e a supresión do coñecido como factor de sostibilidade, unha fórmula introducida polo PP na súa reforma de 2013 que será substituída polo que se coñece como mecanismo de equidade interxeracional. Este mecanismo, definido en termos xerais no novo acordo pero pendente de concretar ─as partes déronse de prazo até o vindeiro 15 de novembro para despois incluílo na reforma cunha emenda ao proxecto de lei─ producirá un "axuste moderado" sobre a pensión dos chamados 'baby boomers', as persoas nadas entre finais dos anos 50 do século pasado até os inicios dos 70. Así o advertiu nunha entrevista televisiva o ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá, quen explicou que o factor de sustentabilidade, introducido na reforma de 2013 e eliminado no acordo de pensións asinado onte, estaba "mal definido" porque vinculaba as pensións ao aumento da esperanza de vida, afectando a todas as futuras pensionistas, ademais de maneira indefinida. Escrivá recoñeceu que o problema de sustentabilidade das pensións está "moi concentrado conxunturalmente" na xeración das chamadas 'baby boomers', polo que o novo mecanismo estará encamiñado a que esta xeración, que é a "máis ancha" da pirámide poboacional, asuma "algo do esforzo" para moderar o gasto en pensións. "É un axuste bastante moderado. Non verán minguada a súa pensión, poderán elixir entre un axuste pequeno na súa pensión ou alternativamente poderían traballar algo máis. Temos aínda que concretar os detalles", explicou o ministro. Escrivá indicou que no acordo de pensións o problema da esperanza de vida abórdase procurando que a idade efectiva de xubilación se vaia achegando á idade legal e tamén co aumento gradual da idade de xubilación legal até os 67 anos. O ministro tamén se referiu á ampliación do período de cálculo da pensión, que se tratará o ano que vén, no seguinte bloque da reforma das pensións. Esta medida, insistiu, debe acompañarse dunha "maior xenerosidade" nas lagoas de cotización e da posibilidade de descartar os peores anos de cotización. Sobre a primeira pata da reforma, a asinada en Moncloa nesta quinta feira, o ministro agarda que chegue ao Congreso a principios de setembro e entre en vigor a finais de ano, para que algúns dos seus elementos, como a revalorización das pensións co IPC, poida estar vixente xa en 2022. Nada acordado Pola súa banda, os sindicatos responderon durante o acto de sinatura do acordo ás declaracións do titular de Inclusión, Seguridade Social e Migracións. Así, o secretario xeral de CCOO, Unai Sordo, deixou claro que non hai ningunha proposta agora mesmo encima da mesa que defina nada que teña que ver co novo mecanismo de equidade. "Comparto o que dicía Pepe ─en alusión ao secretario xeral de UXT─, non imos empezar a negociación hoxe, porque non parece o máis prudente, pero si quero facer unha reflexión con isto das xeracións e do gasto en pensións: o que ten que resolver España de forma permanente e democrático é que parte da riqueza que se xera no país está disposto a gastarse en pensións en cada momento histórico", sinalou Sordo, que lembrou que o Estado español gasta pouco menos de 11% do PIB en manter o sistema de pensións, mentres que a mediados de século este gasto vai subir até situarse por encima do 14% do PIB. "Para os sindicatos a resposta é que si, que hai que apostar por incrementar o gasto en pensións para garantir a suficiencia das pensións de agora e até 2048 e a partir de aí falamos de índices de financiamento e do que se queira", engadiu. Con todo, alertou de que o de sustentabilidade é un concepto "perverso e tramposo" xa que hai quen "desliza" que o sistema se teña que sufragar só con cotizacións cando non é así.


Summary: A detallada lectura sistemática das modificacións introducidas deixa un amargo sabor de boca; unha sensación de oportunidade perdida e, o que é máis importante, unha amplísima incertidume sobre as consecuencias da reforma, que sen dúbida vai agravar as xa intensas dificultades de planificación e xestión dos recursos docentes universitarios.

Escribo estas liñas coa finalidade de partillar publicamente unhas reflexións sobre o incerto e frustrante alcance que ao meu xuízo ten a recente reforma introducida por sorpresa na Lei Orgánica de Universidades. A Conferencia de Rectores das Universidades Españolas (CRUE) levaba desde o ano 2012 insistindo perante o goberno do Estado sobre as nocivas consecuencias da taxa básica de reposición do 0% ou do 10% sobre a renovación xeracional, a carreira profesional e a captación de talento dos planteis docentes e investigadores das nosas universidades. Solicitouse reiteradamente que as prazas cubertas polo persoal xa existente non computasen como "novo persoal" aos efectos de esgotamento da taxa de reposición, sempre e cando se respectasen os teitos de gasto Polas peculiaridades legais do acceso e provisión das prazas dos corpos docentes universitarios, solicitouse reiteradamente que as prazas cubertas polo persoal xa existente non computasen como "novo persoal" aos efectos de esgotamento da taxa de reposición, sempre e cando se respectasen os teitos de gasto en Capítulo I determinados polas comunidades autónomas. A frustración, porén, chegaba cada final de ano cando as emendas impulsadas desde a CRUE ás leis estatais de orzamentos eran encafurnadas nas gavetas ministeriais. Tras algún avance positivo plasmado na lei de orzamentos xerais do Estado para o ano 2015 (a taxa de reposición do 50%), a sorpresa saltou este venres día 11 de setembro, cando o Consello de Ministros aproba o Real Decreto-Lei 10/2015, polo que se conceden créditos extraordinarios e suplementos de crédito no orzamento do Estado e se adoptan outras medidas en materia de emprego público e de estímulo á economía (BOE nº 219, de 12 de setembro do 2015). Na disposición final segunda deste Real Decreto-Lei, introdúcense novas redaccións dos artigos 62, 63 e 64 da LOU, relativos aos concursos de acceso aos corpos docentes, das que cabe notar os seguintes aspectos. O goberno estatal ven de optar por unha alternativa ben arriscada: a da modificacion permanente da LOU mediante Real Decreto-Lei Fronte á demanda da CRUE (a introdución dunha cláusula na lei xeral de orzamentos, que ten unha vixencia anual, para que se recuperase a taxa de reposición básica consumida pola creación de prazas estruturais de PDI que resultan cubertas por PDI xa integrado na correspondente universidade: o que se coñece como taxa de reposición dinámica), o goberno estatal ven de optar por unha alternativa ben arriscada: a da modificacion permanente da LOU mediante Real Decreto-Lei. Como di o seu preámbulo, "Aunque la aplicación de alguna de estas medidas se ha autorizado con carácter temporal en 2015, la maximización de sus efectos positivos requiere su consolidación en la arquitectura universitaria, mediante su incorporación en la Ley Orgánica de Universidades". As modificacións dunha cuestión tan importante para milleiros de profesores e profesoras universitarios se introducen de xeito permanente na LOU sen ningún tipo de negociación política ou sindical, ou de informes do Consello de Estado Este cambio do eixo normativo comporta, ao meu entender, a retirada das competencias de tutela do Ministerio de Facenda (en particular, da Dirección General de Costes de Personal y Pensiones Públicas), e o retorno do control superior dos recursos humanos universitarios ámbito propiamente educativo. Porén, as modificacións dunha cuestión tan importante para milleiros de profesores e profesoras universitarios se introducen de xeito permanente na LOU sen ningún tipo de negociación política ou sindical, ou de informes do Consello de Estado, que puidesen ter axudado á depuración técnica dos preceptos modificados. A xustificación da urxente necesidade que a Constitución demanda para poder utilizar licitamente o Real Decreto-Lei se reduce a "la urgente necesidad de proceder a su implantación en el curso académico 2015/16, que está comenzado" (preámbulo), o que dá a entender que, para alén dos seus lexítimos intereses electorais, é vontade do goberno estatal impulsar xa as fórmulas de promoción que se incorporan á LOU, invitando ás Universidades a lanzar modificacións sobrevidas das súas Ofertas de Emprego Público (OEP) de 2015. Deixa un amargo sabor de boca; unha sensación de oportunidade perdida e, o que é máis importante, unha amplísima incertidume sobre as consecuencias da reforma Porén, a detallada lectura sistemática das modificacións introducidas deixa un amargo sabor de boca; unha sensación de oportunidade perdida e, o que é máis importante, unha amplísima incertidume sobre as consecuencias da reforma, que sen dúbida vai agravar as xa intensas dificultades de planificación e xestión dos recursos docentes universitarios. Así, a "promoción interna" da que fala agora o artigo 62.2 LOU pode cualificarse de triplamente apócrifa. Non é o recoñecemento pleno neste ámbito da promoción como una expresión do dereito á carreira profesional de calquera funcionario público (art. 16.1 EBEP), dado que se limita: En primeiro lugar, ao acceso ao corpo de catedráticos de universidade (CU), sen que caiba utilizar esta "promoción interna" para acceder desde a figura de axudante doutor (AD) á de contratado doutor (CD), ou desde a CD a Titular de Universidade (TU), ou desde CD a CU. Trátase, ademais, dunha promoción interna aberta, pois non está pechada ou reservada a TU da propia universidade, dada a condición de corpos interuniversitarios dos TU e CU (neste sentido, recentemente, vid. STC 176/2015, do 22 de xullo). Restrínxese o número destas prazas de promoción interna a CU, dado que se vincula ao ofertado nese ano por quenda libre (oferta que seguirá "atada" á taxa de reposición de efectivos), pois "no podrán superar el número máximo de plazas que sean objeto de oferta de empleo público de turno libre, en ese mismo año, para el acceso a los cuerpos docentes del artículo 56 de esta misma ley". Estas restricións supoñen aplicar de xeito incoherente a estas prazas de promoción interna a lóxica da taxa de reposición (que só limita as prazas de novo ingreso), creando una sorte de quenda paralela Estas restricións supoñen aplicar de xeito incoherente a estas prazas de promoción interna (que non supoñen novo ingreso aos efectos de reposicion de efectivos) a lóxica da taxa de reposición (que só limita as prazas de novo ingreso), creando una sorte de quenda paralela, moi insuficiente para satisfacer as lexítimas expectativas de promoción profesional frustradas desde hai cinco anos entre os acreditados/as a cátedras. En efecto, unha interpretación literal deste precepto non permitiría utilizar neste cómputo as prazas permanentes de PDI laboral (CD) ofertadas pola OEP. Iso significaría, por exemplo, que a Universidade de Santiago non podería prover neste curso académico que comeza ningunha cátedra por promoción interna; a Universidade da Coruña, apenas 3, pois segundo os datos do Diario Oficial de Galicia, Santiago ofertou na súa OEP 2015 un total de 23 prazas de CD, mentres que a Coruña ofertou 7 prazas de CD, 1 CU e 2 de TU). Vigo aínda non publicou a súa oferta, aprobada en xullo polo seu consello de goberno. Cómpre sinalar tamén outros efectos perversos que xa se poden esculcar. O primeiro sería o que poderíamos denominar como inflación funcionarial das prazas de quenda libre. Isto é, a presión –bastante previsible– dos centos de acreditados a cátedras para que se convoquen por quenda libre prazas dos corpos docentes (funcionario), para así aumentar a convocatoria de prazas da quenda paralela de promoción a cátedras. O segundo efecto, conectado co anterior, é o claro desincentivo da utilización da taxa de reposición para a consolidación de emprego do persoal de categorías inferiores, especialmente persoal laboral. Ao contrario do que veñen facendo as universidades nestes anos de zozobra, a promoción ao nivel top pasaría a absorber os escasos recursos económicos de capítulo I, drenando recursos económicos para a consolidación do talento máis novo mediante a figura de contratado doutor. Defectos todos que poderían evitarse cunha interpretación flexible, mais razoable e coherente coa propia LOU, do parámetro a tomar para calcular a quenda paralela: a totalidade das prazas permanentes de quenda libre, tanto as laborais como as funcionariais. Un titular que promocione na súa propia universidade a catedrático, cun gasto bruto a maiores de arredor de 8.000 € para a súa universidade, si suporá un consumo de taxa de reposición Comentario aparte merece o novo artigo 63 da LOU, que supón o "empotramento" na delicada sistemática desta Lei da disposición adicional 96 da Lei de orzamentos do Estado para 2015: unha seudoregulación da "movilidad del profesorado" que habilita a que se presenten TU e CU a concursos de TU e CU, respectivamente, doutras universidades, metendo polo medio de rondón unha pasarela para os investigadores dos OPIs (nomeadamente, o CSIC) coa acreditación correspondente. So nestes casos, se aplicaría a cláusula de que "Las plazas vacantes cubiertas en estos concursos, en tanto no suponen ingreso de nuevo personal, no computarán a los efectos de la oferta de empleo público". De modo que, segundo o lexislador, un catedrático trasladado desde Murcia para ocupar unha cátedra vacante en A Coruña non é ingreso de novo persoal e non consume taxa de reposición, a pesar de que suporá un forte gasto novo de arredor de 56.000 € brutos anuais para o capítulo I da Universidade da Coruña; mentres que un titular que promocione na súa propia universidade a catedrático, cun gasto bruto a maiores de arredor de 8.000 € para a súa universidade, si suporá un consumo de taxa de reposición, ben na quenda libre, ben na quenda paralela que inaugura o artigo 62.2 LOU. Non se entende desde ningún punto de vista, incluído o electoral. Haberá que agardar a que sexan as comunidades autónomas as que se mollen "autenticamente" dando a súa interpretación de todo isto no trámite de autorización das ofertas de emprego público A incertidume desta incoherente reforma é máxima. Até o punto que apenas catro días hábiles despois, o 17 de setembro, o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte fixo chegarlles ás universidades un "documento" sen sinatura e data no que se intenta dar unha "interpretación auténtica" a tal sarillo normativo. Sendo improbable que na convalidación parlamentar do Real Decreto-Lei o goberno "retelle", haberá que agardar a que, en virtude do artigo 81.4 da LOU, sexan as comunidades autónomas as que se mollen "autenticamente" dando a súa interpretación de todo isto no trámite de autorización das ofertas de emprego público que lles remitan as universidades públicas do seu territorio.


Summary: Ourense, Santiago de Compostela, A Coruña, Pontevedra, Vigo, Foz e Ribeira acolleron neste serán concentracións -algunha delas saíu tamén en manifestación- nas que se reclamou a inmediata liberdade da tripulación do Marianne, da Flotilla da Liberdade, atacado por forzas israelitas.

Liberdade para a tripulación do Marianne, da Flotilla da Liberdade, abordado esta madrugada por Israel, foi a principal reclamación das concentracións que se desenvolveron nas cidades e en distintas vilas do país esta segunda feira. Alén de esixir a inmediata liberación das persoas apresadas, entre as que se atopa a voceira do BNG no Parlamento Europeo, Ana Miranda, as concentracións reclamaron os dereitos do pobo palestino e denunciaron un estado de Israel que tortura, secuestra e asasina. No momento en que se producían as concentracións en cidades e vilas, seguía sen se ter noticias do destino de Ana Miranda, única persoa na tripulación do Estado español, que continuaba detida e incomunicada. BDS, convocante das concentracións, continuaba tamén sen resposta do Parlamento de Galiza nin do goberno do Estado Español á quen se dirixiu para reclamar protección para a tripulación da Flotilla da Liberdade que se dirixía a Gala en misión humanitaria, para transportar alimentos e medicinas á poboación do campo.


Summary: Pemex confirma a adxudicación dos dous floteis aos estaleiros de Vigo e Ferrol, Barreras e Navantia. A noticia coñecíase por volta das tres da madrugada, con tres horas de retraso sobre o previsto e con cinco adiamentos desde a data inicial. Os traballadores de Navantia valoraron a nova en asemblea. Positiva, mais insuficiente, consideran, e advirten que seguirán as mobilizacións.

Pemex escolleu finalmente entre as dez opcións presentadas a Navantia e Barreras para a construción dos dous floteis. A petroleira mexicana pecha así un concurso que se convocou en xullo de 2013 e que tivo en expectativa a todo a Galiza, en especial, á comarca de Ferrol, xa que despois de que Pemex mercara o 51% das accións de Barreras a adxudicación á empresa de Vigo dábase por feito. Os estaleiros de Vigo presentaran tamén a oferta máis baixa, de 240 para a construción dun dos floteis. O comunicado oficial, publicado na propia páxina da petroleira mexicana, recollía que "tras a presentación das propostas técnicas e económicas, a oferta presentada por PMI Norteamérica S.A. de C. V. resultou gañadora co prezo máis baixo solvente", coa que se presentaban os estaleiros galegos. Pemex resolveu a adxudicación por 300 millóns de euros cada buque con PMI Norteamericana S.A. a filial coa que se presentaban Barreras e Navantia que contarán así con carga de traballo durante dous anos. O fallo aprazárase o pasado 30 de decembro por quinta vez, despois de estar prevista xa en setembro e posteriormente en novembro. Alivio triste En Ferrolterra a noticia supón un "alivio triste", segundo palabras do presidente do comité de empresa de Navantia que recollía a información da RG nada máis coñecerse a noticia, xa que non suporá o regreso ao mundo laboral dos máis de tres mil traballadores que perderon o seu emprego. Segundo sinalou o presidente do comité de empresa, Ignacio Naveiras, apenas se crearán empregos novos, "durante os trinta meses dos que se fala serán entorno a 500 empregos e a plantilla principal supera o 70%", estimou. Os postos de traballo novos que se xeren, dixo, "posibelmente se conten cos dedos da man". O comité de empresa estima que o sector naval perdeu arredor de 3.700 empregos desde setembro de 2011 nuns estaleiros que non teñen carga de traballo algunha desde o pasado decembro. A construción do flotel dará traballo a pouco máis da plantilla fixa do estaleiro, mais non abondará para recuperar os postos perdidos nunha comarca que tiña no dique flotante unha das posibilidades de aliviar a dura crise que atravesa. Mais a construción do dique flotante non está na axenda do Goberno do Estado, como tampouco o levantamento do veto que pesa sobre a antiga Astano. A construción comezará "canto antes" e os dous barcos hoteis terán que estar listos para mediados de 2016. Pemex, propietaria do 51% de Barreras, tiña xa adiantado que encargará cinco barcos ao estaleiro vigués que poden aumentar en tres máis nestes tres primeiros meses de 2014.


Summary: Stop Desafiuzamentos Compostela levou a cabo unha campaña de autoinculpación logo de que varias persoas foran detidas tras intentar deter o desaloxo dunha familia hai máis de tres meses

Stop Desafiuzamentos Compostela levou a cabo unha campaña de autoinculpación logo de que varias persoas foran detidas tras intentar deter o desaloxo dunha familia en Aríns hai máis de tres meses. Varios activistas foron citados a un xuízo de faltas acusados de desobediencia e resistencia á autoridade, pero agora son xa máis de 200 persoas as que se autoinculparon ao considerar que "o dereito a defender a vivenda das familias é lexítimo e obrigatorio; que condenar a protesta social a base de multas e xuízos é outra forma de atacar as familias e permitir que os poderes económicos amparados polo poder político dos nosos gobernantes se saian coa súa". Máis de 200 persoas autoincúlpanse ao considerar que "é lexítimo" defender a vivenda das familias Logo desta campaña, e baixo o lema Eu tamén estiven en Aríns, Stop Desafiuzamentos entregará no xulgado o mesmo día 28, no que se celebrará a vista contra os activistas, estas máis de 200 autoinculpacións, ao tempo que se levará a cabo unha concentración de apoio aos encausados. Ademais, Stop Desafiuzamentos denuncia a actuación da policía naquel intento de desaloxo "pola presunta comisión dun delito de detención ilegal e un delito de falsidade de documento oficial", por un atestado policial que consideran qeu "foi voluntariamente falseado respecto dos feitos acontecidos en Aríns". Stop Desafiuzamentos denuncia unha presunta "detención ilegal e falsidade documental" por parte da policía "Ao noso entender, as persoas que alí estabamos e sobre todo os medios de comunicación que presenciastes e puidestes gravar o acontecido ese día podedes confirmar que en todo momento a nosa "resistencia" foi pacífica, entre outras cousas cremos firmemente que o desafiuzamento ía ser paralizado por terceira vez", asegura o colectivo, que lembra que " persoa que é detida e levada a comisaría era o mediador autorizado pola familia, a comisión xudicial e o mando policial". "Mentres ás persoas activistas se nos detén, multa e xulga o Consello Xeral do Poder Xeral informa de que en 2014 os lanzamentos aumentan en todos os territorios unha media do 7,3%", destaca Stop Desafiuzamentos, que aclara que "se advirte que os desafiuzamentos debidos ao non pagamento dunha hipoteca creceron un 40,6%, mentres que os que responderon ao non pagamento de aluguer diminuíron un 16,5%".


Summary: Nun comunicado enviado desde os cárceres, o Colectivo de presos independentistas galegos reclaman de toda a cidadanía galega unha participación "activa" nas mobilizacións soberanistas convocadas para esta xornada co obxectivo de converter Compostela "nun exemplo de dignidade e resistencia colectiva"

O Colectivo de presos intependentistas galegos --CPIG-- vén de facer público un comunicado en que chama "a toda a cidadanía galega a participar activamente nesta xornada de loita e reivindicación dos nosos dereitos nacionais", en referencia ao 25 de Xullo, Día da Patria. Desde os cárceres onde cumpren prisión preventiva submetidos á dispersión, Antom Santos, Roberto R. Fialhega 'Teto', Xurxo R. Olveira, Eduardo Vigo, Carlos Calvo e Hadriam Mosqueira 'Senlheiro' revólvense contra "a acelerada fascistización" do Estado español e confían en que o Día nacional sirva para converter a capital do País "nunha expresión de dignidade e resistencia colectiva ante as agresións do poder español". "Saúdo" ao soberanismo de esquerdas Após enviar "un saúdo" a todas as organizacións que nesta quinta feira reclamarán a soberanía nacional e o poder popular "como necesaria saída á opresión estrutural que a Galiza sofre", o Colectivo de presos chama a secundar a mobilización convocada por Causa Galiza "facendo sentir con forza o independentismo revolucionario nas rúas de Compostela". Ao igual que a manifestación do Bloque, tamén CG convocou a súa para as 12h na Alameda, polo que andarán as rúas da capital galega á mesma hora que a formación frontista. Porén, os seus camiños sepáranse para o acto final, que Causa Galiza realizará na Praza do Toural namentres o BNG continuará, coma cada ano, até a Quintana.


Summary: O Executivo galego anunciou onte a tramitación da primeira lei de ordenación do litoral galego despois de que o presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, lle trasladase á Xunta da Galiza en agosto a necesidade de modificar o Estatuto galego para poder levar a cabo a transferencia da competencia de Costas.

O presidente da Goberno galego, Alfonso Rueda, informou esta quinta feira do acordo do Consello da Xunta para comezar coa tramitación da primeira lei de ordenación do litoral galego. Este regulamento é promovi do polo Executivo galego en contraposición á Lei de cambio climático aprobada polo Goberno español en 2021. Na rolda de prensa posterior ao Consello da Xunta, Rueda defendeu que o Estatuto de Autonomía da Galiza si outorga ao Executivo galego as competencias de Costas, amparándose nun ditame solicitado pola propia Xunta ao Consello Consultivo. O Constitucional tomba o recurso da Xunta para ampliar as concesións privadas de terreos públicos máis de 75 anos Desde o momento da súa aprobación, a Lei de cambio climático recibiu críticas de entidades políticas, laborais e sociais pola súa afectación ás concesións de explotacións pesqueiras e mariscadoras. A Xunta encabezou nos últimos meses a oposición afirmando que a restrición de concesións privadas de terreos públicos a 75 anos é inconstitucional. Esta restrición ten como consecuencia que a factoría de Ence en Lourizán (Pontevedra) deberá abandonar a ría, algo que a Xunta tentaría evitar coa tramitación desta primeira lei de ordenación do litoral galego, despois de intentar incorporar a factoría, que está en solo estatal, ao Porto de Marín, baixo a competencia da Xunta. Aprobación de currículos Rueda tamén informou da aprobación definitiva dos currículos educativos correspondentes aos niveis de Primaria, Secundaria e Bacharelato. Cinco meses despois de que o Goberno estatal enviase os currículos ás autonomías, e case dúas semanas despois do comezo do curso escolar, a Xunta anunciou a súa aprobación. Rueda escusou esta demora nos "problemas derivados" da Lomloe. Porén, só a Galiza, Andalucía, Castela a Mancha e Murcia non publicaran aínda os currículos educativos. Por outra parte, Alfonso Rueda confirmou a ampliación de 3.400 prazas nas escolas infantís para crianzas de 0 a 3 anos que anunciou antonte na sesión de control no Parlamento galego. Bonos Activa Comercio Rueda tamén confirmou a aprobación da segunda convocatoria dos Bonos Activa Comercio, destinados á "impulsar o consumo" nun sector "tan afectado pola pandemia primeiro e pola situación actual agora", subliñou o presidente. En total, esta nova convocatoria estará destinada a 160.000 persoas, que poderán beneficiarse dun cheque de 30 euros para obter descontos de 5, 10 ou 15 euros, segundo cal sexa a contía total da compra. A receita de Rueda contra a crise: un bono comercio de 30 euros A Casa Cornide Ao ser preguntado pola posta á venda esta semana do ben patrimonial da Casa Cornide (A Coruña) por parte da familia do ditador Francisco Franco, o presidente galego optou por responder que prefire non falar de "cuestións xudicializadas", mentres a Xunta segue sen tramitar definitivamente o expediente BIC do edificio. A familia Franco pon novamente á venda a Casa Cornide


Summary: Continuamos coa singular proposta de Viki Rivadulla e a Biblioteca da Muller de Muxía, para recuperar a historia en nome de muller. Este mes de agosto de 2020, na Galería Mulleres, lembramos á Jane Goodall (Londres, 1934), a Científica primatóloga, etóloga antropóloga e activista medioambiental, que se coñeceu en todo o mundo pola súa vida pegada aos primates.

Soñaba xa canda nena con escribir sobre os animais en África. Aos 23 anos viaxa a Kenia, onde traballou co famoso antropólogo Louis Leakey , ata que este enviouna a Gombe, Tanzania, coa arriscada misión de investigar por primeira vez aos chimpancés salvaxes da zona. Coa soa compañía da súa nai e un cociñeiro, plantou a súa tenda na selva e comezou o seu proxecto de investigación que duraría en teoría 6 meses, e que continúa no presente tras aproximadamente 60 anos. Os resultados das súas exhaustivas investigacións de campo revolucionaron á comunidade científica. A súa perseveranza, intuición, empatía e capacidade de observación permitiron botar luz no ata entón descoñecido mundo dos chimpancés. O seu extenso traballo, proseguido por investigadores do Instituto Jane Goodall constitúe unha das investigacións de campo máis prolongadas sobre animais en liberdade. Con máis de 26 libros no seu haber, innumerables artigos científicos, e máis de 20 producións para cinema ou televisión, sen contar as miles de entrevistas ou artigos sobre ela, o seu traballo foi fundamental non só para difundir coñecementos sobre os chimpancés e outras especies, senón tamén para xerar empatía e afianzar a súa protección e a dos seus ecosistemas, ademais de convidarnos a reflexionar sobre nosa propia especie e promover un estilo de vida máis sostible nas nosas sociedades. É considerada unha das mulleres científicas de maior impacto no século XX. O documental sobre a súa vida e obra, "A viaxe de Jane", gañou o premio "Best Green Film" no Green Film Fest de Berlín, e foi preseleccionado entre os nomeados ao Óscar 2012 a Mellor documental.Jane Goodall é Doutora en Etoloxía pola Universidade de Cambridge e Doutora honoris causa por máis de 45 universidades do mundo. Foi distinguida con máis de 100 premios internacionais, incluído o Premio Príncipe de Asturias de Investigación en 2003 en España, o Premio Internacional Cataluña 2015, a Lexión de Honra da República de Francia, e o título de Dama do Imperio Británico. Do mesmo xeito, foi galardoada coa medalla Hubbard do National Geographic Society, o prestixioso Kyoto Prize en Xapón, a medalla Benjamin Franklin en Ciencias da Vida, o premio Gandhi/King pola Non Violencia, e a Medalla de Ouro UNESCO. En abril de 2002, Kofi Annan nomeou á Dra. Goodall como "Mensaxeira da Paz" de Nacións Unidas, e foi confirmada na súa misión en 2007 polo Secretario Xeral Ban Ki- moon. En 2009 foi nomeada como patrocinadora oficial do Ano do Gorila, pola ONU. En 2012 volveu participar da cerimonia na sede da ONU en Nova York.


Summary: O novo número do suplemento Coñecer, que atoparás este sábado 31 de outubro nos quiosques xunto con Nós Diario, rescata a figura de Alexandre Cribeiro, destituído como delegado de TVE na Galiza por transmitir na canle pública o retorno dos restos de Castelao. A folga nas minas de Freixo na Ribeira Sacra da II República ou Os Ultreyas e a misión permanente do galeguismo son outros dos contidos que atoparás.

Este sábado no quiosque, Nós Diario trae un novo número do semanario Sermos Galiza e tamén do caderno Coñecer, no que Susana Trigo rescata a figura de Alexandre Cribeiro, destituído como delegado de TVE na Galiza por transmitir na canle pública o retorno dos restos de Daniel Afonso Rodríguez Castelao. Eliseo Fernández Fernández escribe neste novo número de Coñecer sobre a folga nas minas de Freixo, un imprescindíbel "capítulo da loita obreira na Ribeira Sacra durante a II República". Silvia Fiallega Lorenzo fala do patrimonio en man común e da necesidade de conservalo, mentres que o poeta Lois Diéguez trae o O ouro de Montefurado a este Coñecer. Os Ultreyas e a misión permanente do galeguismo é o artigo co que o profesor Xosé L. Pastoriza Rozas colabora neste número, e A mítica Proentia é o título do texto da ex deputada Paula Verao. Ademais a xornalista Montse Fajardo achega Alejandra, A memoria resistente da viúva de José Mejuto. Atoparás este caderno no teu quiosque habitual acompañando 'Nós Diario' este sábado 31 de outubro. Se aínda non es subscritora ou subscritor podes inscribirte nesta ligazón.


Summary: O BNG pisa o acelerador na recta final de campaña, marcada pola súa marxinación nos meios de titularidade pública galega. O BNG ve nas manobras dirixidas a conseguir o seu "silenciamento" o sinal de que o españolismo está nervoso ante a capacidade de resistencia do nacionalismo galego. A formación frentista acha que foi a máis en campaña. "Somos o voto que lles doe", resumen

Por que atacan órgaos controlados directa ou indirectamente polo PP o BNG neste tramo final de campaña? Por que manobraron para que se reducise a só 18 segundos o tempo dedicado á formación nacionalista nos blocos informativos da RG e a TVG? A impresión dentro da dirección nacionalista é que o PP está preocupado pola liña ascendente do BNG. Daí a intensidade dos seus ataques, non só perceptíbeis nos meios públicos, senón tamén nos privados que están na súa órbita, como se puxo de relevo na agresiva entrevista a Xavier Vence na televisión sabonita. "Somos o voto que lles doe", proclamou Ana Miranda no mitin desta quinta feira na Coruña, o penúltimo de campaña. A mesma lenda que se pode ler no atril das e dos oradores, e que despraza, nestes dous días finais do combate eleitoral, o lema oficial, Corazón na Galiza, Futuro na Terra. A impresión dentro da dirección nacionalista é que o PP está preocupado pola liña ascendente do BNG "Somos molestas", dixo Miranda empregando o feminino inclusivo, porque "o BNG reaxiu con dignidade e rebeldía" ante a marxinación da que é obxecto na CRTVG. "Mas non nos calarán", proclamou, aregando a un público entregado. "Somos molestas porque defendemos a Galiza sen ataduras e porque nos opomos a este sistema", alegou. "Non molestan as retóricas baleiras, molesta a nosa vontade de seguir sendo un pobo en pé". A candidata nacionalista perguntouse retoricamente por que o BNG recebe tantos ataques mentres "outros" son mellor tratados. E contestouse a si propria: "Non molestan as retóricas baleiras, molesta a nosa vontade de seguir sendo un pobo en pé". O ambiente no mitin foi de entusiasmo absoluto, nun ateigado auditorio na Ágora coruñesa, electrizado en algúns momentos pola vibrante presentación de Isabel Risco. Militantes e simpatizantes dan a impresión de estaren moi activos nestes últimos días de campaña, a bon seguro aguilloados polo que estiman como ofensiva españolista para amordazar a candidatura nacionalista.


Summary: A sentenza sobre desobediencia converte o president no primeiro en ser inhabilitado no exercicio do cargo e inclúe unha multa de 30.000 euros.

O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña (TSJC) condenou o presidente da Generalitat, Quim Torra, a medio ano de inhabilitación e unha multa de 30.000 euros por non retirar o lazo amarelo cando llo solicitara a Xunta Electoral Central (JEC). ). A sentenza por desobediencia fai que o líder de Junts per Catalunya (JxCat) sexa o primeiro presidente condenado no exercicio do seu cargo, e chegou só dúas horas despois de que se fixese pública a sentenza favorábel da xustiza europea sobre Oriol Junqueras. No xuízo do 18 de novembro, Torra admitiu que desobedecía a orde da xunta electoral que lle obrigaba a retirar a pancarta co lazo amarelo. O TSXC considera que "o presidente da Generalitat, Joaquim Torra, desobedeceu, sen ningunha circunstancia que modificase a súa responsabilidade, a decisión da Mesa Electoral Central de que, unha vez convocadas as eleccións do 28 de abril, ordenase a retirada da simboloxía partidista exhibida nos edificios públicos, comunicouno en tempo e forma e deu un prazo para a devandita retirada sen que fose atendido.


Summary: Irene Pin, Iria Iglesias e Natalia Porca son as creadoras da primeira web serie interactiva de ciencia ficción rodada na Galiza. "Para facer ciencia ficción non precisas grandes efectos especiais, o que atrapa dun universo de ciencia ficción é a historia", asegura Pin, creadora do universo distópico do proxecto.

A través da súa pantalla, a persoa espectadora pode decidir o rumbo que toma nun universo onde a memoria das persoas e mais o seu pasado foron borrados. A webserie Amnesia 3.0. estreouse hoxe no festival Carballo Interplay. O público puido albiscar unha simulación deste proxecto que a súa directora, Irene Pin, ideou hai seis anos cando cursaba o grao de Comunicación Audioviosual en Compostela. As rutas de Amnesia "Estudando páraste a pensar moito sobre o punto de vista que empregas ao escribir historias e eu tiña a inquedanza de como sería tomar decisións como espectadora", explica a Nós Diario. A convocatoria de axudas para webseries do festival serviu para que rescatase este traballo académico da man das súas amigas e profesionais do audiovisual Natalia Porca e Iria Iglesias. Hai distintos itinerarios que desvelan máis ou menos información do universo de Amnesia 3.0, avanza Pin O proxectado en liña no Interplay é unha simulación, posto que os espectadores non puideron tomar decisións sobre a trama dividida en tres episodios. "Na webserie hai distintos itinerarios que desvelan máis ou menos información do universo de Amnesia 3.0 e que desembocan en diferentes finais", precisa Pin. Un convite para que o público xogue e probe as diversas combinacións. "Sería interesante comprobar se a xente se decide máis por un ou outro roteiro", reflexiona. A memoria na distopía Neste proxecto a directora e guionista aborda as súas inquedanzas arredor da memoria. "Cando se vive nunha sociedade tan baseada na inmediatez, existe o risco de que a memoria fique atrás, cando é a base da nosa identidade", manifesta ela. Para abordar esta e outras inquedanzas acudiu ao xénero da ciencia ficción distópica, pouco explorada no audiovisual do país. Cando se vive nunha sociedade tan baseada na inmediatez, existe o risco de que a memoria fique atrás, di a directora "Divírtome moito escribindo ciencia ficción, imaxinando outras realidades, son evasivas mais á vez axudan a reflexionar sobre o que che preocupa da túa propia. Das distopías o que máis me adoita interesar é o funcionamento do universo, por que se chega a ese punto", expresa Pin. En Amnesia 3.0. é a través dos itinerarios que o público se ve exposto aos conflitos do universo creado por ela. A gravación destes roteiros non foi doada, se ben a directora a considera a parte máis satisfactoria do proxecto. Ao trío orixinal uniuse unha ex compañeira de estudos, Cristela Torres. O elenco conta con Daniel Celester, Sara Ferro, Vanessa Dorrei, Monti Castiñeiras e Duarte Galbán. "Desde o primeiro minuto funcionamos moi ben como equipo, foi moi bonito e divertido", relata Pin. A metraxe peneirouse nun ano de montaxe. Para facer ciencia ficción non precisas grandes efectos especiais, sostén Pin Coa súa experiencia, o equipo puxo en práctica a crenza que as animou a presentarse á convocatoria do Interplay. "Para facer ciencia ficción non precisas grandes efectos especiais, o que atrapa dun universo de ciencia ficción é a historia", asegura Pin. Os que si incorpora a serie para dar corpo ao seu universo corren da man de Rocío López xunto con Iria Iglesias. O que tamén amosa Amnesia 3.0. é que se pode crear ciencia ficción sen grandes orzamentos. Pin destaca que a independencia na súa produción tamén permitiu á equipa unha maior liberdade creativa. Nesta narración múltiple explóranse cuestións como o colapso ecolóxico da sociedade capitalista, o uso das tecnoloxías ou o papel das emocións e dos recordos. Gustaríanos desenvolver máis aínda o mundo da serie, asegura a directora Son moitos os interrogantes que fican abertos nos episodios que se poderán ver a comezos de 2021. "Gustaríanos desenvolver máis aínda o mundo da serie, no confinamento fixemos unha videochamada de equipo e todos coincidimos nas ganas que temos de que haxa unha segunda temporada", asegura Pin. O guión, engade, xa está escrito. A pegada galega no festival Ademais de Amnesia, o Carballo Interplay acolleu a estrea de Xan, unha webserie dirixida por Lucía Estévez con guión de Miguel Canalejo. Esta comedia, que protagoniza o propio Canalejo, conta a historia dun rapaz milennial coa capacidade de non dicir nada. No bloque galego proxectáronse as webseries Destapando Casares, Os 20 do XX, Capitán Breomán, Save e amigos, Mataría Microserie, Adegas da Memoria e S.E.X.


Summary: O PSdeG acolle en Compostela a xornada organizada polos socialistas europeos para reflexionar sobre a política económica no continente, na que Besteiro participou xunto aos ex presidentes Touriño e Laxe.

"Unha Europa na que o benestar e a competitividade económica sexan compatibles". É a premisa que a Alianza Progresista dos Socialistas e Demócratas, o grupo no que se inscribe o PSOE no Parlamento Europeo, lanzou este venres en Santiago. Tras anos de crise económica global pero tamén de fonda crise no panorama socialdemócrata o PSdeG exerceu de anfitrión para reflexionar sobre as posibilidades políticas de transitar "da austeridade ao crecemento" e, asemade, desmarcarse das axendas de recortes dos últimos anos, presentadas en clave de reformas que, admiten, "só provocan máis empobrecemento e máis débeda". Os eurodeputados José Blanco e Jonás Fernández ou o mediático economista José Carlos Díez compartiron protagonismo ao longo dunha xornada na que se deu unha escena practicamente inédita ata hai escaso tempo, como é a participación en primeira liña nun acto de partido dos dous ex presidentes socialistas da Xunta, os tamén economistas Emilio Pérez Touriño e Fernando González Laxe, xunto ao actual secretario xeral, José Ramón Gómez Besteiro. A de Touriño foi, precisamente, unha das principais voces da primeira quenda de intervencións, cun discurso especialmente crítico coa política económica da actual Xunta. "Con Feijóo, Galicia encabezou as políticas austericidas que nos levan ao desastre", afirma. Touriño: "Os cidadáns agardan de nós capacidade de liderado" Neste escenario, o ex presidente coida que os socialistas galegos e españois e os socialdemócratas en xeral deben buscar o seu "propio camiño" no actual panorama político para "conectar coa cidadanía para a resolución dos seus problemas". "Os cidadáns agardan de nós capacidade de liderado", afirma, nun sentido semellante ao expresado por González Laxe, quen coida que a formación debe traballar para poder volver ser alternativa de Goberno no Estado e tamén en Galicia, cuxo futuro económico debe pasar, ao seu xuízo, por "aumentar a conectividade con Europa polo mar". "Frear a desigualdade" Tras estas intervencións o líder dos socialistas galegos inscribiu a xornada celebrada na capital nunha aposta por amosar Europa como unha vía de "futuro" fronte "aos que ven Europa como unha escusa de actuación para impoñer a austeridade ou como escusa para ofrecer a súa mensaxe política". O espazo político da Unión Europea, sinala, é o axeitado para un "cambio de rumbo na política económica que abandone o dogma da austeridade". Tamén en Galicia, di, esa é a receita para "frear a vaga de desigualdade e contribuír ao xiro cara ao crecemento". Besteiro cre "paradoxal" que o incremento da débeda en Galicia non servise "nin para crecer, nin para aforrar" A xuízo de Besteiro tras máis de media década de crise xa é posible afirmar que a austeridade virou en "falacia", porque ademais de "desigualdade e empobrecemento" tamén trouxo consigo "débeda". No caso galego, subliña, a débeda vén de chegar ao 18% do PIB tras aumentar en máis dun 100% nos anos do Goberno de Feijóo. "Mesmo tomando a débeda para crecer, o paradoxal é que nin se creceu, nin se aforrou", lamenta. Neste escenario, subliña, cómpre lembrar que a situación de crise derivou "dun fallo grave do sector privado" ante o que "a dereita optou por atacar exclusivamente ao sector público", que debe ser "forte" e "eficiente", conclúe.


Summary: Este xoves celébrase o Día Internacional para a Erradicación da Pobreza. Cruz Vermella e Xunta presentaron unha 'Guía de recomendacións' para os medios de comunicación á hora de informar sobre as persoas sen fogar. Calcúlase que máis de 1.200 persoas viven na rúa en Galicia.

A situación das persoas sen fogar adoita estar invisibilizada nos medios de comunicación. E cando aparecen nalgunha información o tratamento non sempre é o correcto: as noticias céntranse no morbo, a linguaxe empregada non é axeitada, non se afonda nas circunstancias destas persoas, que nunca son as protagonistas da noticia, apenas un suxeito sen voz. Este mércores presentouse en Compostela a guía "Senfogarismo. Recomendacións para medios de comunicación", elaborada por Cruz Vermella e a Xunta de Galicia, coa coordinación do xornalista Luís Pardo (Cadena Ser) e ilustracións de Miquel Fuster, que coñece de primeira man a realidade das persoas sen fogar, porque viviu na rúa durante varios anos.Subliñouse que "se poden potenciar as informacións en positivo a través de historias concretas e casos de éxito"Na presentación da guía, na véspera do Día Internacional para a Erradicación da Pobreza que se celebra este xoves, destacouse que "fai falta mellorar a calidade da información que se publica sobre as persoas sen fogar, evitando dar pé ao discurso de odio e discriminación nos medios de comunicación a través da promoción de estándares éticos e do respecto á liberdade de expresión". E subliñouse que "se poden potenciar as informacións en positivo a través de historias concretas e casos de éxito".Calcúlase que máis de 1.200 persoas viven na rúa en Galicia (segundo os datos dun estudo publicado no ano 2017), sendo Compostela a cidade na que esta situación se dá con máis frecuencia, en termos relativos (2,59 casos por cada 10.000 habitantes). Dúas de cada tres son de nacionalidade española e case nove de cada dez son homes. A maior parte carece de emprego, pero calcúlase que ao redor do 15% si traballa de forma regular, pero case sempre na economía sumerxida.Calcúlase que máis de 1.200 persoas viven na rúa en Galicia, sendo Compostela a cidade na que esta situación se dá con máis frecuenciaA guía pregúntase se estas persoas son "perigosas", destacando que "en realidade, corren perigo". Segundo o devandito estudo, case a metade das persoas sen fogar en Galicia foron vítimas dalgún delito (46,5%), aínda que sete de cada dez (69%) non o denunciaron.Tamén se desbota o comentario de que as persoas sen fogar "viven na rúa porque queren", salientando que ao 91,10% destas persoas lles gustaría dispoñer dun aloxamento, preferiblemente un piso de uso individual (37,8%) ou compartido (35,6%). E que como non o teñen, a súa alternativa para non durmir na rúa adoita ser un albergue. "Nalgúns casos, estes centros non dan resposta ás súas necesidades, algunhas tan sinxelas como poder aloxarse coa súa parella ou levar con elas á súa mascota", explícase."Darse conta de que detrás de cada persoa que vemos hai unha causa diferente axudaranos a non simplificar, a non falar de categorías. A falar de persoas"Entre as principais recomendacións que presenta o documento, saliéntase que "o senfogarismo define unha circunstancia dunha persoa, non é unha categoría". Explícase que "son moi variadas as causas que levan a unha persoa a vivir na rúa ou en vivenda precaria, e diferentes tamén as formas de enfrontar a vida cando non tes o amparo dun fogar. Darse conta de que detrás de cada persoa que vemos hai unha causa diferente axudaranos a non simplificar, a non falar de categorías. A falar de persoas".Así mesmo, sinálase que "as palabras que utilizamos para referirnos ás persoas sen fogar importan e moito". Neste senso, dise que "algo tan doado como referirnos a persoas sen fogar e non como 'os sen fogar' ou 'os sen teito' xa axuda a humanizar a aquelas que se atopan nesta situación". Tamén se rexeita a utilización de termos como "indixente", "mendigo" ou "vagabundo", que se refiren a situación moi concretas e, en ocasións, inexactas, pois "mendigo" é só aquela persoa que practica a mendicidade (apenas o 40% das persoas sen fogar en Galicia) e "vagabundo" aquel que non habita un espazo concreto, cando o 61% das persoas sen fogar están empadroadas de forma estable nun concello determinado.Sinálase que "as palabras que utilizamos para referirnos ás persoas sen fogar importan e moito"A guía explica así mesmo que podemos establecer distintas categorías de exclusión residencial, dende as persoas "sen teito" (persoas sen aloxamento de ningún tipo, que viven nun espazo público) ás persoas "sen fogar" (que viven nun aloxamento temporal, nun refuxio, nunha pensión ou nunha institución, pero que non dispoñen de vivenda). Entre as persoas que viven na rúa en Galicia, o 22% escolle os caixeiros automáticos para pasar a noite, outro 13% durme dentro ou debaixo dunha estrutura (estacións, pontes, túneles...), pero a maior parte (41%) faino directamente nalgunha rúa ou praza, sen máis protección.Ademais, moitos outros habita algún tipo de "vivenda insegura" (persoas que viven temporalmente e de forma involuntaria con familiares ou amizades ou nunha vivenda sen contrato de arrendamento ou cunha orde de desafiuzamento) ou "vivenda inadecuada" (persoas que habitan chabolas de asentamentos ou vivendas non aptas para a súa habitabilidade).Nos últimos anos foron varias as ocasións nas que determinadas informacións publicadas nos medios de comunicacións galegos foron criticadas polo seu tratamento destes temas. Sucedeu, por exemplo a finais de 2015 cunha información publicada por El Correo Gallego, e a crítica repetiuse un ano despois cunha noticia publicada polo xornal compostelán sobre unha persoa indixente, da que chegou a difundir o seu nome e apelidos e fotografías, ademais de dar detalles morbosos sobre a súa vida e pedir a súa "incapacitación".O documento suxire evitar a publicación de imaxes "dun corpo tendido entre cartóns do que apenas asoman un gorro de lá ou uns zapatos", pois "axuda á cousificación da persoaEntre as recomendacións finais, a guía aposta pola publicación de informacións "en positivo", é dicir, "historias humanas con protagonistas aos que se lle poida poñer nome e cara". Neste senso, pídese "evitar informar do senfogarismo dende a compaixón e o paternalismo ou enfocándoo só como unha cuestión de orde pública, xa que en realidade se trata dun problema con moitas causas e estariamos quedando só con algún dos síntomas".De igual xeito, o documento suxire evitar a publicación de imaxes "dun corpo tendido entre cartóns do que apenas asoman un gorro de lá ou uns zapatos", pois "axuda á cousificación da persoa, xa que a privamos de características propias da súa humanidade". E, por suposto, reclama que todas as imaxes que se publiquen das persoas sen fogar conten previamente co seu consentimento.Nos últimos anos entidades como o Colexio de Educadoras e Educadores Sociais (CEESG) fixeron tamén recomendacións a medios e xornalistas, botando man do Código Deontolóxico publicado polo CPXG e tamén do manual promovido pola Rede Europea de Loita contra a Pobreza (EAPN): "Mira a las personas sin hogar. Guía de estilo para periodistas". De igual xeito, neste artigo Lucía del Río criticaba a xestión que sobre este tema está a realizar o actual goberno municipal de Santiago de Compostela, a cidade galega con máis persoas sen fogar, en termos relativos á súa poboación.


Summary: A Xunta de Persoal denuncia a falta de reactivos para realizar analíticas. O servizo loxístico integral foi privatizado o pasado 19 de marzo, o que está provocando o desabastecemento deste e doutros materiais básicos para o funcionamento do Hospital da Coruña.

Hai unhas semanas completouse a privatización do centro loxístico que lles subministra material a todos os centros sanitarios de Galicia. Apenas dúas semanas despois comezaron a producirse as primeiras consecuencias desta decisión. A Xunta de Persoal do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC) denunciou este mércores graves problemas de reposición de material sanitario, que provocaron que ao redor de 400 mostras depositadas no laboratorio de Bioquímica no puidesen ser analizadas por falta de varios reactivos, entre eles sodio, potasio ou cloro. As 400 mostras foron remitidas de volta aos médicos peticionarios por "falta de reactivo por desabastecemento do provedor". Na sección de Hormonas tamén faltaron reactivos durante tres ou catro días. E o desabastecemento afectou tamén a Urxencias, onde non se puideron realizar análises que os traballadores consideran imprescindibles. A situación foi denunciada polo sindicato médico Omega, maioritario na Xunta de Persoal, e polos restantes sindicatos con representación: UGT, CIG e CCOO. Todos culpan deste problema á externalización do servizo de loxística e pregúntanse que pasará cando outros servizos esenciais, coma o de esterilización, sexan privatizados. Nun comunicado, a Xunta de Persoal da Área Sanitaria da Coruña cualificou de "gravísima" a "situación que se está dando nos laboratorios do CHUAC dende a posta en marcha o pasado 19 de marzo da central loxística, isto é, dende a privatización do servizo de compras de material". O desabastecemento, curiosamente, coincidiu cunha visita ao CHUAC de Alberto Núñez Feijoo, para inaugurar as novas instalacións do servizo de urxencias que se porán en marcha antes do verán. Hai dous anos a Xunta sacou a concurso o servizo loxístico integral do Servizo Galego de Saúde, que foi adxudicado a Severiano Servicio Móvil, S.A. por un importe total de 88.317.631,3 euros. Uns meses máis adiante o SERGAS encargoulle a Galaria, Empresa Pública de Servizos Sanitarios, S.A. o seguimento do servizo loxístico integral "para o control, seguimento, supervisión e coordinación do correcto cumprimento da execución do contrato". Os sindicatos salientan que nos últimos anos, mentres a loxística dependía directamente do SERGAS, xestionada por persoal do servizo público de saúde nas súas respectivas áreas sanitarias, nunca se produciu carencia ningunha nos subministros que impedise a realización de probas diagnósticas. E, ademais, non tiña custe engadido. A privatización que non cesa A metade do orzamento do SERGAS para o ano 2014 está destinado a pagar as sucesivas privatizacións de servizos realizadas nos últimos anos A metade do orzamento do SERGAS para o ano 2014 está destinado a pagar as sucesivas privatizacións de servizos realizadas nos últimos anos. Así, dos 3.326 millóns de euros cos que conta o servizo público de saúde (un 16% menos que en 2010), 1.624 millóns pasan directamente ás empresas privadas beneficiadas dos concursos de externalización, e outros 289 millóns van a concertos e empresas públicas de xestión privada. Algunhas destas cesións á empresa son o novo Hospital de Vigo, a actividade da empresa privada de xestión sanitaria Galaria (que en Vigo, por exemplo, se ocupará dos servizos de Hemodinámica e Cirurxía cardíaca, a Radioterapia e Medicina Nuclear ou a Resonancia Magnética), a renovación do concerto con Povisa, a concesión da ampliación do Hospital do Salnés á multinacional francesa Cofely-Suez, socia de La Caixa/Adeslas, a privatización do servizo de hemodiálise ou a xestión privada do centro oncolóxico de Galicia Algúnas das decisións do Goberno galego, coma a concesión do servizo de mantemento á empresa zaragozana Ibérica de Mantemento, xa están a xerar problemas, coma o adiamento de centos de citas de radioloxía ou diálise, ou a falta de incubadoras no Hospital Universitario Lucus Augusti. "Tras rematar a privatización dos servizos non sanitarios, o principal obxectivo do goberno de Feijóo nos últimos anos é a privatización da asistencia sanitaria, acudindo á chamada colaboración público privada" Tamén foi moi sinalada a privatización dos servizos de alta tecnoloxía por 88 millóns de euros anuais, tanto polo seu elevado custe económico, coma polo que implicaba, "a supresión definitiva da idea de que unha empresa pública sexa a encargada de definir as necesidades tecnolóxicas do SERGAS", en palabras de Ana Luísa Bouza. No Parlamento a deputada de AGE Eva Solla aseguraba que a renovación da maquinaria lle custaría ao Sergas uns 50 millóns de euros, e os aparatos "serían da súa propiedade". A Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública denunciou recentemente que "tras rematar a privatización dos servizos non sanitarios, sen reparar na forte vinculación que existe entra e a súa labor e a calidade da asistencia, o principal obxectivo do goberno de Feijóo nos últimos anos é a privatización da asistencia sanitaria, acudindo á chamada colaboración público privada (CPP)". A CPP, segundo o Consello de Contas, permite realizar investimentos públicos sen que se vexa afectada a débeda pública, trasladando a orzamentos futuros un volume de cartos que pode ser ilimitado, sen control parlamentario, e polo tanto, moi exposto á fraude


Summary: A selectividade realizarase entre o 22 de xuño e o 10 de xullo e a convocatoria extraordinaria poderá ser até o 10 de setembro.

O Ministerio de Educación e Formación Profesional e as Consellarías de Ensino acordaron esta cuarta feira, 25 de marzo, realizar as probas de bacharelato de acceso á universidade (EBAU) entre o 22 de xuño e o 10 de xullo, permitindo que a convocatoria extraordinaria se poida realizar até o 10 de setembro. Así se decidiu na reunión telemática da Conferencia Sectorial de Educación, convocada para abordar a incidencia da crise do coronavirus no sector educativo, onde as clases presenciais están suspendidas desde hai máis dunha semana para evitar o contaxio. Nun comunicado do Ministerio de Educación, sublíñase que "estas datas propostas para a realización da EBAU dependerán da evolución da pandemia", aínda que se estabeleceu que as cualificacións se publiquen antes do 17 de xullo para a convocatoria ordinaria e antes do 18 de setembro no caso da extraordinaria. Agora, cada comunidade decidirá os días nos que se realizarán as probas nas súas universidades, dentro desa froquita. O encontro "foi proveitoso", dixo a ministra de Educación Isabel Celáa. "Só quedaron pendentes as datas das ofertas de emprego público que determinaremos a semana que vén", precisou.


Summary: A coalición preséntase este sábado en San Domingos de Bonaval, en Compostela.

As negociacións entre En Marea, Compromiso por Galicia e o Partido Galeguista remataron esta sexta feira no rexistro da Xunta Electoral baixo o nome Marea Galeguista, co que concorrerán ás eleccións do vindeiro 12 de xullo á Presidencia da Xunta. A coalición, que aínda ten prazo para presentar as súas candidaturas, preséntase este sábado en San Domingos de Bonaval, en Compostela, ás 11 horas. Son os tres partidos principais os que asumen a titularidade da coalición electoral, segundo confirmaron a Nós Diario. Así, estas mesmas fontes sinalan que En Marea representa na coalición a todas as mareas municipais que permanecen vencelladas ao partido. Até o 8 de xuño, data na que remata o prazo para presentar as candidaturas na Xunta Electoral, as formacións realizarán os seus procesos internos de selección para despois confluír e elexir unha candidata á Presidencia da Xunta. Con esta, son catro as coalicións que participarán nas eleccións galegas. Pois a Marea Galeguista súmase a Galicia en Común-Anova Mareas, Espazo Común (a formación impulsada polo ex secretario xeral do PSdeG Manuel 'Pachi' Vázquez, xunto a Recortes Cero e Os Verdes), e Unidos por el futuro! (a alianza de Unidos por la Solidaridad Internacional, Democracia Efectiva e Unión Demócrata del Pueblo).


Summary: Logo da polémica polo proceso de desmantelamento que está a sufrir o CGAI, agora vimos de saber que o CGAC (Centro Galego de Arte Contemporánea), dependente tamén da Consellaría de Cultura e Educación, está a preparar a amortización de dúas prazas máis, o que supón a guinda a un proceso de recortes que supuxo nos últimos 8 anos unha redución de 11 traballadores no principal centro de arte contemporánea de Galiza.

A Consellaría de Cultura está nestes momentos a negociar unha RPT (Relación de Postos de Traballo) na que propón a amortización de dúas prazas no museo (unha de coordinación de exposicións e outra de actividades), ademais da conversión da praza do director nunha praza de funcionario de grupo A. Esta decisión afonda na política de recortes que o Goberno leva realizando desde 2009, que supuxo, ademais dunha importante redución do orzamento xeral, que non se cubriran baixas (hai 4 neste momento) nin postos eliminados. Neste momento o CGAC dispón de 11 traballadores menos que en 2008. Segundo os traballadores, o desmantelamento é tan grave que "postos tan relevantes no organigrama dun museo como responsable do departamento de prensa, conservador xefe ou responsable de mantemento están desocupados desde hai anos". A estes tres uniríanse ademais un posto en biblioteca e un no departamento de actividades e proxectos educativos. O desmantelamento é tan grave que "postos tan relevantes no organigrama dun museo como responsable do departamento de prensa, conservador xefe ou responsable de mantemento están desocupados desde hai anos" Alén disto, a proposta da Consellaría inclúe modificar o perfil do posto de director, que pasaría de ser un posto de libre elección (nos últimos anos fíxose a través dun concurso público) a ser ocupado por un funcionario de nivel A, "coa evidente perda de liberdade e calidade que isto suporía". Despedimento A amortización destas dúas prazas suporía o despedimento dunha profesional encargada da coordinación de exposicións, e tamén do mantemento da web e das redes sociais, dado que desde 2009 se eliminou o posto de responsable de comunicación. Os traballadores afirman que levan anos "facendo tarefas que non nos corresponden. O posto de prensa, por exemplo, vai rotando entre nós, que facemos o que podemos porque non temos esa formación, pero facémolo por responsabilidade". Os traballadores afirman que levan anos "facendo tarefas que non nos corresponden. O posto de prensa, por exemplo, vai rotando entre nós, que facemos o que podemos porque non temos esa formación, pero facémolo por responsabilidade". A outra das prazas que pretenden amortizar corresponde ao departamento de actividades, que neste momento non está ocupada por estar a persoa en excedencia. 24 traballadores Neste momento o CGAC conta con 24 traballadores (4 deles de baixa sen seren substituídos), incluíndo xerente e director, Santiago Olmo, que segundo afirman desde o cadro de persoal, é contrario a este novo recorte que dificultaría aínda máis o desenvolvemento das súas actividades. O CGAC é o centro de referencia en Galiza da arte e da cultura contemporánea. Abriu as súas portas en 1993 e depende directamente da Consellaría de Cultura e Educación, o que supón una anomalía sen ningún tipo de autonomía de funcionamento, como acontece na maioría dos museos, que dependen de fundacións. Paralelismo co CGAI O caso do CGAC está a acontecer de forma paralela aos recortes no CGAI (Centro Galego de Artes da Imaxe), que tamén se encontra neste momento nunha situación moi delicada despois de que na Mesa xeral de negociación de empregados públicos, celebrada o día 30 de maio, a Administración da Xunta seguira adiante coa súa proposta de amortizacións e despedimentos, concretados no 40% do cadro total do CGAI e no 50% da plantilla da área de proxeccións.


Summary: "Hoxe foi a noite máis feliz da miña vida na profesión", dixo actriz arxentina, filla de galegos, Esther Goris despois da estrea esta segunda feira no 28 Festival Internacional de Cine de Mar de Plata do seu primeiro filme como directora. En "Morriña. Nostalgia de la tierra natal", un dos nomes máis recoñecidos das artes escénicas na Arxentina atópase coa súa condición de filla da emigración galega.

Nas imaxes que a propia Esther Goris publicou na rede como promoción da súa primeira película como directora sorprende o pronunciado sotaque galego da nai. Na conversa entre nai e filla, aberta e sincera, entremestúranse as imaxes de Galiza e o seu encontro coa Arxentina de destino. Cunha exitosa traxectoria no cine e o teatro, na que o seu nome se popularizou coa interpretación de Evita na película de Juan Carlos Desanzo en 1996 e á que ese foron sumando títulos como Los enemigos, Años rebeldes ou El día que Maradona conoció a Gardel con Jorge Perugorría, a actriz lánzase á dirección cun filme persoal, autobiográfico mesmo, no que se achega á inmigración desde o seu propio relato familiar. "A idea de dirixir unha película sobre os inmigrantes comezou a rondarme con tanta obstinación que non tiven máis remedio que facela. Decidín contala en torno a Rosalia e Severino, os meus pais: dous labregos galegos que como tantos outros se lanzaron a este continente mítico en busca dun destino posible", explica Esther Goris, do inicio dun proxecto que se atopou por vez primeira co público esta segunda feira no 28 Festival Internacional de Mar de Plata. Porén, o proxecto muda ao morrer seu pai na Galiza, poucos días antes do inicio da rodaxe en Arxentina. "Horas despois de seu enterro decidín comezar de todas maneiras a película. E como meu pai xa non podía, a interlocutora de miña nai fun eu", sinala a directora que participa tamén no documental, na conversa íntima e á vez pública coa súa nai. O título, na lingua da nai "Falei con ela varios dias diante dunha cámara: o resultado é este relato íntimo, biográfico, a miúdo autobiográfico. Porque amén dos aconteceres políticos e sociais que atravesaron un século, queda exposta aquí a trama pequena e ordinaria que entreteceu unhas vidas: as de meu pai e miña nai. Mais tamén a miña", explica Esther Goris deste filme no que conservou o título en galego, lingua que se intúe familiar na fala marcada da nai. Actriz, escritora e guionista, Esther Goris ten unha longa e exitosa traxectoria no cine, no teatro e na televisión da Arxentina. Entre outros traballos foi guionista de Ni Dios, ni patrón, ni marido, na que se narra a historia dun grupo de obreiras anarquistas que deron vida ao diario feminista La voz de la mujer, interpretou a Coco Chanel no teatro, a Evita no cine e escribiu a biografía de Ágata Galiffi. En teatro dirixiu tamén El otro sacrificio, da que ela mesma é autora. "Nunca, en anos de profesión, tiven un día máis feliz que o de hoxe na estrea de "Morriña". Se non fora polo público... que sería de nós?", escribe Goris na súa conta de twitter despois da estrea no Festival Internacional de Mar de Plata, do que saíu, segundo di, "coas risas e as bágoas dos espectadores na proxección".


Summary: Xornadas laborais "abusivas e estresantes", incumprimentos en prevención de riscos, insuficiencia de persoal e "minoración" na atención directa aos e ás usuarias. Son as denuncias que o Comité de empresa dos centros dependentes de Benestar transladaron a Beatriz Mato nunha 'misiva' de 7 metros de longo por 1,5 de ancho.

O Comité de empresa dos centros dependentes da consellaría de Traballo e Benestar na Coruña dirixiron á titular deste departamento, Beatriz Mato, unha carta de 7 metros de longo por 1,5 de ancho en que lle transladaron máis unha vez o seu rexeitamento ás consecuencias que os recortes practicados desde a Xunta están a ter na atención aos e ás usuarias. Así, denuncian xornadas laborais "abusivas e estresantes" que carrexan "sobreexplotación laboral" e fan "imposíbel" a conciliación da vida persoal e profesional para @s traballador@s, os "incumprimentos" en que redunda a consellaría en materia de prevención de riscos, a insuficiencia de persoal, a "minoración" de medios e materiais que repercute na atención directa ás persoas e que non se lles entregue a roupa axeitada para desenvolver a súa actividade. A intención da carta-pancarta que entregaron no rexistro da xefatura territorial da Coruña foi denunciar públicamente a "nefasta" xestión de Mato e a "falta de diálogo" que mantén de cara ao Comité de empresa á hora de procurar unha solución que satisfaga as demandas d@s traballador@s.


Summary: Rexedores de diferentes partidos concentráronse ante a Xunta para pedirlle a Feijóo que abandone a "arrogancia" e aposte polo "diálogo" para solucionar a problemática que xera a suba "desmesurada" do canon.

Alcaldes do BNG, PSdeG, Anova e Compromiso volveron concentrarase en Compostela para mostrar o rexeitamento á suba da factura que pagan a Sogama en máis dun 33% e demandar do goberno galego que acepte abrir unha negociación. Os rexedores avogan ademais pola apertura dunha mesa de negociación sobre o modelo de xestión de residuos. O alcalde de Monforte, Severino Rodríguez (BNG) leu o manifesto conxunto, escrito no que se pide ao presidente da Xunta, Núñez Feijóo, que deixase de actuar "con arrogancia" e que acepte abrir un diálogo e negociación sobre o 'taxazo'. Estes concellos valoran tamén presentar un recurso contra a suba do canon e mesmo un peche na Xunta. "Desmesurada" Mais a man tendida ao diálogo é a aposta principal, lembran. Inisten en que a suba "desmesurada" do canon de Sogama prexudica en primeiro lugar á cidadanía, e poñen sobre a mesa que Xunta e a propia empresa asumen parte desa factura. Este protesto vense sumar ao que os alcaldes realizaron a semana pasada. Daquela, o alcalde de Monforte, deixara claro que os rexedores que se opoñen ao taxazo non van a aplicar esta suba por tratarse dunha "imposición inxusta e inmoral". "É unha subida desproporcionada e inxustificada que só se pode entender na medida en que Núñez Feijóo da prioridade á conta de resultados de Sogama e da empresa Gas Natural-Fenosa que as os problemas dos concellos e das familias", subliñara Xavier Vence.


Summary: O extesoureiro do PP interpuxo unha demanda contra o Partido Popular por despido improcedente, segundo informa El País. Bárcenas mantén que desde marzo de 2010 até o pasado 31 de xaneiro foi asesor do PP

Luis Bárcenas interpuxo unha demanda por "despido improcedente" contra o PP, segundo informa o xornal El País. O extesoureiro popular afirma que traballou para ese partido como asesor entre marzo de 2010 e o pasado 31 de xaneiro, día en que foi dado de baixa sen o seu consentemento. Durante eses meses recibiu unha paga de 21.300 euros brutos ao mes. Na súa demanda, Bárcenas conta que comezou a traballar para o PP en 1982, "coa categoría de licenciado". No Partido Popular desenvolveu diversos cargos e responsabilidades até o 31 de xaneiro pasado.


Summary: A través dun blogue creado pola Consellaría de Política Social na rede de escolas infantís da Galiza, A Galiña Azul, difundirán xogos e propostas para que nais e pais conten con material didáctico.

A Consellaría de Política Social da Xunta da Galiza puxo en marcha un blogue a través da rede de escolas infantís A Galiña Azul. A idea é, segundo comunicado do propio organismo público, "procurar que as nais e pais galegos teñan acceso a xogos, pautas e propostas para entreter aos seus fillos e que continúen aprendendo durante esta etapa de confinamento". O primeiro vídeo de benvida é unha canción en castelán interpretada por Rozalén e o grupo Estopa creada en 2017. As imaxes pertencen a un traballo dos equipos Ourense Centro Interxeracional colaborando o persoal da escola infantil co persoal do centro de día. A intención da creación deste blogue, segundo Política Social é, "ademais de avanzar no proceso educativos das nenas e nenos de 0 a 3 anos, serve para que as nais e pais coñezan de primeira man o traballo que se desenvolve durante o curso nas escolas infantís da Xunta da Galiza".


Nos últimos 35 anos o Estado español potenciou a Sanidade Pública dunha maneira espectacular ata convertela nun servizo exemplar, moi valorado polos cidadáns e modélico para o resto do mundo. Dende a Lei Xeral de Sanidade (1986) houbo un impulso político firme e continuado que permitiu o desenvolvemento dos novos e modernos hospitais públicos e a creación de centenares de Centros de Saúde, antes inexistentes. A mellora da formación pola vía MIR, a creación da especialidade de Medicina de Familia, a incorporación de novas tecnoloxías e a entrega entusiasta de numerosos profesionais permitiron a construcción dun dos mellores sistemas sanitarios existentes. O Sistema Nacional de Saúde (SNS), sustentado en dous niveis asistenciais, Atención Primaria (AP) e Atención Hospitalaria (AH), demostrou ser moi eficiente e contribúe de forma importante á mellora da vida das persoas.Mais todo isto está en risco. Nos últimos tempos as políticas impulsadas dende o poder polo Partido Popular (PP) van encamiñadas a suspender a atención sanitaria como un dereito das persoas para convertela nun negocio. Este gravísimo proceso de extirpación dun dereito para transformar a saúde nunha mercadoría dase en todo o territorio estatal, pero aplícase dun xeito moi intenso e perseverante no noso país. Os severos recortes practicados están a provocar efectos moi prexudiciais.Galicia incorporouse tarde ao desenvolvemento da AP (decreto de 1993), pois o PP estivo en contra desde os inicios e alineouse sempre cos sectores máis reaccionarios do sector. Pese a todo a sanidade galega e o nivel de AP melloraron de maneira notable nas últimas décadas. Hai 50 anos os médicos pasaban consulta no propio domicilio e a carencia de medios era absoluta. As primeiras promocións de médicos de familia tivemos unha profunda implicación e unha actitude de absoluta militancia que favoreceu a implantación do novo modelo da AP, en contra das resistencias de certos grupos profesionais e do propio goberno do PP.O goberno progresista (2005-2009) impulsou de forma notable a Sanidade Pública e mellorou o primeiro nivel asistencial (con aumento de recursos, dotación de medios e incremento de persoal). Puxo en marcha un ambicioso plan de mellora da AP que non chegou a desenvolverse pois foi paralizado de inmediato polo PP cando ocupou de novo o poder da Xunta (tamén anulou o proxecto de hospital público de Vigo para impulsar un proxecto privado que provocou e provoca graves disfuncións nesa área sanitaria). Núñez Feijóo é un experto privatizador, coñecedor desde antiguo do negocio sanitario; a eso se dedicou desde o primeiro día: a desmantelar a sanidade pública e a crear espazos de negocio para grupos afíns e as grandes multinacionais do sector (aseguradoras privadas, empresas de tecnoloxía e industria farmacéutica).En AP, ademáis de suspender a aplicación do plan de mellora tamén suprimiu as Xerencias de AP (que tiñan o seu orzamento e capacidade de decisión propia); foron fagocitadas por unha xerencia única hospitalaria (EOXI), de tal forma que o primeiro nivel asistencial perdeu autonomía de xestión e pasou a ser un apéndice menor dos grandes monstruos hospitalarios. A perda de orzamento, de medios e de persoal foi progresiva e continuada. Non houbo convocatorias de prazas para AP e outras foron amortizadas. Os contratos eventuais do persoal son cada vez máis precarios e degradantes; a Administración maltrata aos profesionais con ensañamento. A sobrecarga asistencial é cada vez maior. A aparición de problemas sanitarios pola dificultade de facer unha atención de calidade é evidente. O amoreamento de padiolas nos Servizos de Urxencia é cada día máis ofensivo para a dignidade humana. Hai uns meses morreu un paciente no PAC da Estrada e provocou unha grande alarma social. Hai unha denuncia na Fiscalía polo falecemento de dous pacientes na Urxencia do CHUS (dirixido por unha prima de Núñez Feijóo). A protesta social e profesional comeza a ser máis intensa: hai folga nos PACs e nos Servizos de Urxencias, e unha dimisión en masa dos xefes de servizo de AP en Vigo. Din que non hai persoal para mellorar os servizos. Tamén iso é falso: se convocasen unha oposición presentaríanse cen persoas para cada praza. Pero os profesionais, se poden, fuxen dunhas condicións laborais intolerables.Nos últimos dez anos a calidade asistencial dos Centros de Saúde sustentouse no esforzo e na entrega de moitos profesionais que agora, no límite da súa resistencia, protestan e reclaman solucións. Ante a alarma social a Xunta responde coa creación de grupos de traballo, integrados por profesionais afíns, aos que encarga o deseño dun novo modelo de AP, dando a entender que o existente non é bó. Realmente non se precisa un modelo novo: o necesario é restaurar o dano causado coas decisións adoptadas por eles mesmos. O actual deterioro non é froito da manifesta incompetencia dos dirixentes. Pola contra, é o resultado dun plan trazado previamente e executado desde o poder político coa complicidade dalgúns profesionais, que colaboraron desde os seus postos de xestión no desmantelamento da AP. Pero aínda é posible recuperar a dignidade: só é preciso un cambio político.


Summary: O dianteiro da Fiorentina Giuseppe Rossi é o futbolista eleito polo Celta para tentar preencher o oco deixado no plantel pola marcha de Nolito. Rossi deixou números excelsos á súa pasaxe polo Villarreal, mais non triunfou no calcio.

Rossi chegou a ser internacional absoluto italiano e máximo goleador da súa selección nos xogos olímpicos de Beijing 2008. Ten 29 anos e non parece no mellor momento da súa carreira, mais é un futbolista con talento e Berizzo confía en tirar o mellor del nesta temporada en que o Celta non comezou precisamente con bon pé (derrotas na casa perante o Leganés e no Bernabéu, neste último caso após oferecer unha boa imaxe). As estatísticas goleadoras de Rossi son, en todo caso, alentadoras. Na súa época no Villarreal, entre 2007 e 2013, fixo 80 goles en 181 partidos. Na Fiorentina, a produción baixou en termos absolutos porque tamén xogou moitos menos partidos: 17 goles en 25 xogos. O pasado exercicio, cedido no Levante, completou boas actuacións e conseguiu 6 dianas en 17 encontros. O Celta non facilitou as cifras do traspaso deste futbolista e limitouse a informar de que o acordo aínda non está fechado, embora o xogador xa se atopa na cidade para pasar o recoñecimento médico. A Fiorentina ten os dereitos do xogador até 2017. Non ficaría aquí o capítulo de incorporacións da equipa celeste. O Celta ten posto os seus ollos no media punta serbio Aleksandar Katai, do Estrela Vermella.


Summary: Arredor de quince poetas de Vigo homenaxearán esta terza feira na Feira do Libro a Mª do Carme Kruckenberg. A súa biógrafa, Mercedes Queixas Zas, coordinará o acto.

Voces da poesía danse cita na Feira do Libro de Vigo esta terza feira para homenaxear á escritora recentemente finada. María do Carme Kruckenberg residiu boa parte da súa vida en Vigo e é nesta cidade onde se lle están a tributar algunhas das primeiras homenaxes. A desta terza feira está promovida pola editorial Galaxia e coordinada por Mercedes Queixas Zas, autora da biografía da escritor, Vivir, unha aventura irrepetíbel (Galaxia) Poetas de distintas xeracións participarán neste encontro que se desenvolverá a terza feira ás 20.30 horas. Antón Reixa, Marilar Aleixandre, Xosé María Álvarez Cáccamo, Marta Dacosta, Francisco Álvarez Koki, Lucía Novas, Eladio Medel, Neves Soutelo, Jose Manuel Ledo Santiso, Anxeles Pena, Xosé Henrique Rivadulla Corcón, Silvia Bardelás, Francisco Castro e a propia Mercedes Queixas Zas confirmaron a súa asistencia a unha das primeiras homenaxes á autora que foi lembrada xa na libraría Lila de Lilith de Santiago e tamén a pasada semana en Vigo, o Proyecto Ewa inaugurou o grande mural cun retrato da escritora na rúa Roupeiro. A obra, creación do artista hiperrealista Puhinger, foi inaugurada cun acto no que recitaron as poetas Elvira Ribeiro, Silvia Penas, Neves Soutelo, Tiziana Cerabino e Patricia Sánchez, acompañadas pola celista Susana Blanco.


Wendy Brown afirmou que "Asociar ao estranxeiro coa diferenza e o perigo é tan antigo como a comunidade humana" ¿Hai unha especificidade contemporánea nesta asociación? Neste texto asúmese que si. Recórrese ao "nativismo" para explorar a lóxica sociopolítica que explota a idea: "Primeiro, meu país" coma sentimento de grandes grupos de nativos que atopan nesa idea a solución política ás deficiencias e desafíos aos que están expostos no seu día a día.O nativismo opera e aliméntase de accións locais e transatlánticas. Steve Bannon, nun acto da Fronte Nacional en Francia dixo: "Deixade que vos chamen racistas. Deixade que vos chamen xenófobos. Deixade que vos chamen nativistas (...) Que sexa un motivo de orgullo. " Do mesmo xeito, en España, o líder do partido VOX dixo: "Os insultos de Pablo Iglesias, Pedro Sánchez ou Quim Torra, colocámolos como medallas no peito." Por outra banda, certo activismo xuvenil europeo como Xeración de Identidade, Social Home Madrid ou Schild & Vrienden co seu lema "Fronteiras seguras, barrios seguros" esixen un peche de fronteiras porque "a xente europea está a morrer porque somos tolerantes con aqueles que non respectan a nosa identidade".Co nativismo reflexiónase sobre un entendemento entre persoas onde o importante é localizar "quen pertence e quen non pertence a unha nación, quen é máis nativa e quen é máis estranxeira e, polo tanto, quen é un perigo para a nación". O nativismo, di Aitana Guía, toma forma nun conxunto de "políticas eclécticas" que redefinen "quen son as persoas reais dunha determinada unidade política e que, polo tanto, deberían ter máis dereitos e poder para decidir as características desa sociedade diante dun grupo considerado exóxeno e incapaz de asimilar as características esenciais do grupo orixinal". Entón, o nativismo enténdese como un "mecanismo para redeseñar os límites entre eles e nós, e xustificar o mantemento dos privilexios dun determinado grupo".As causas do nativismo actual, segundo os que o estudan, son: 1.- A expansión da poboación nativa entre os excluídos durante as recentes crises económicas; 2. A perda de confianza dos nativos ante o Estado e 3. A transformación demográfica nas sociedades occidentais e o seu impacto na poboación nativa. Con estas causas, obsérvase que o nativismo non é por si mesmo unha posición política constitutivamente antiinmigrante, senón que a súa construción é complexa porque ten unha "visión do mundo" que dota a unha certa comunidade política (Estado) dunha versión da súa historia que é único, desde un orgulloso sentido de pertenza e ao que debe defenderse. Así, apelando ao Primero meu pais, combínanse unha versión nostálxica dunha nación e unha actitude anti-estranxeira na que as posicións anti-inmigrantes son consecuencias e non causas dun xeito de entender como se define e organiza a convivencia das persoas.Para evidenciar como opera o nativismo contemporáneo amósanse posicións hostís cos "estranxeiros" como axentes e portadores de valores e comportamentos non desexados para a "naturalmente boa" convivencia entre os nativos.O líder do Partido da Liberdade, Geert Wilders, é unha voz destacada entre os circuítos transnacionais que promoven a islamofobia. Para Wilders, hai unha batalla pola supervivencia dos Países Baixos como "unha nación recoñecible" porque a Holanda está a ser presionada por perder as súas "antigas raíces" ante o ataque do "multiculturalismo, o relativismo cultural e un Estado super europeo"; todo isto, di Wilders, promovido por unha "elite egoísta" que "socava" os Países Baixos e cuestiona a identidade holandesa. Así, para este líder nativista, ante "a presenza xeneralizada" do islamismo no territorio holandés, débese recoñecer que nos Países Baixos hai que ser holandés por natureza.O caso italiano reflicte como se crean as condicións institucionais para asociar á inmigración irregular co crime no ambiente europeo. O decreto de inmigración recentemente aprobado (outubro de 2018) endurece as condicións para solicitar asilo, limita a protección dos inmigrantes en situacións de maior vulnerabilidade e facilita as expulsións. Nun ataque frontal, o goberno italiano, coa figura máis visible de Matteo Salvini, desacreditou toda a actividade de axuda humanitaria no mar Mediterráneo. Antes do bote Aquarius, Salvini dixo: "Italia só vai ver este barco nas tarxetas postais porque as regras hai que respetalas", entón "as ONG estranxeiras, con persoal estranxeiro, con financiamento externo e bandeira estranxeira xa non tocarán territorio italiano. "Doutra banda, co seu Make America Great Again, o goberno de Donald Trump promove a violencia política e racial desde as institucións. Despois de estigmatizar a México e as persoas mexicanas coas súas declaracións "persoas con moitos problemas, que traen drogas, crime; son violadores ... " chegou a institucionalización do nativismo coa creación da VOICE (Voice of Immigration Crimen Engagement) en 2017. VOICE está dentro do Departamento de Seguridade Interna e nace para defender aos afectados por actividades delictivas de criminais estranxeiros. Isto, xunto coas reaccións de Trump arredor das manifestacións de supremacía branca en Charlottesville (Virxinia) (con consignas como "os xudeus non nos substituirán" ou "a vida dos brancos importa/white lives matters") e os seus discursos en campaña durante o 2018 para renovar o Congreso: "Se queren máis caravanas, se eles queren máis crime, voten aos Demócratas..." obsérvase unha presidencia estadounidense dirixida por un nativista que debuxa a presenza de inmigrantes como unha invasión do seu país.Así, os inmigrantes, xa ben con condición legal de regular ou de irregular, enfróntanse a un nativismo no norte global traducido en políticas de fronteiras e inmigración definidas por unha lóxica de "securitización" que se impón sobre os dereitos das persoas en movemento. Deste xeito, estas políticas con diferentes ámbitos e campos de implementación (plataformas de aterraxe, subcontratación e peche de fronteiras, aumento das deportacións, limitacións das opcións legais de residencia...), están baseadas nun acordo tácito onde a seguridade das sociedades desenvolvidas lógrase evitando a presenza de axentes con valores e actitudes non desexadas e incompatibles. 1 Este texto foi finalista no 43 concurso de ensaio El Ciervo-Enrique Ferran (Migrantes nun novo Mundo). Publicouse en lingua castelán no "El Ciervo, año LXVIII, No. 773, enero-febrero, 2019"2 Estas reflexións son a terceira achega dunha serie de artigos para Praza Pública sobre o fenómeno global das migracións, froito dunha investigación sobre persoas refuxiadas en Galicia financiada polo programa de bolsas de investigación da Deputación da Coruña 2017-2018.


Summary: A situación a día de hoxe é insostible. Cos profesionais dos Centros de Saúde saturados, con axendas de traballo imprevisibles pola falta de profesionais, e tendo que asumir as ausencias previstas e imprevistas, mentres atopan múltiples problemas para poder remitir a un paciente que o precisa a un especialista do Hospital.

A Atención Primaria atopase nunha grave situación de perigo provocado pola sobrecarga de ter que atender cada vez máis pacientes, que cada vez son máis complexos, con menos recursos. A falta de novas médicas e médicos de familia que se incorporen ao sistema está a facer que as e os actuais xa non poidan dar máis de si. Chegou a hora de que a Administración asuma as súas responsabilidades de xeito inmediato. No ano 2007 a administración sanitaria acordara con sindicatos e profesionais da Atención Primaria a posta en marcha do chamado Plan de Mellora, que pretendía dotar de recursos materiais e humanos á Atención Primaria para que puidera facer fronte aos retos do futuro: o incremento da esperanza de vida e a xestión dos pacientes con patoloxías crónicas. No ano 2009 este Plan de Mellora foi paralizado sen chegar a consolidar nin tan sequera as prazas de profesionais xa orzamentadas. A partires deste momento comezou un cambio na política sanitaria que marxinou á Atención Primaria, chegando a desaparecer a súa estrutura de dirección coa creación das Estruturas Organizativas de Xestión integrada (EOXI) claramente centradas na atención hospitalaria. A recente modificación da Lei de Saúde non fixo máis que consolidar este modelo. Pero, tal e como estaba previsto, as necesidades non se modificaron e continuou medrando o número de pacientes crónicos e maiores de 65 anos, que agardaban unha resposta do seu sistema sanitario público que permitira que, ademais de anos de vida, puideran gañar calidade de vida. Para desgracia da cidadanía e das e dos profesionais da Atención Primaria, os recursos que temos actualmente son claramente insuficientes para facer o traballo que se nos pide. E ese traballo se fai nunhas condicións tan penosas, de sobrecarga e impotencia, que fai que as e os estudantes de medicina non queiran facer especialidades relacionadas coa Atención Primaria, como a Medicina de Familia, ou os especialistas, cando poden elixir, prefiran traballar nos hospitais, como no caso da Pediatría. Xunto a isto, en moitas áreas sanitarias, padecemos unha estrutura hospitalaria que non é capaz de dar resposta axeitada en tempo e forma ás necesidades asistenciais, o que se traduce en importantes listas de espera, tanto cirúrxicas como de exploracións complementarias e de consultas, o que sobrecarga aínda máis o traballo da Atención Primaria que ten que asumir a ansiedade dos pacientes mentres agardan por unha consulta, unha proba ou unha intervención. Con todo isto, a situación a día de hoxe é insostible. Cos profesionais dos Centros de Saúde saturados, con axendas de traballo imprevisibles pola falta de profesionais, e tendo que asumir as ausencias previstas e imprevistas, mentres atopan múltiples problemas para poder remitir a un paciente que o precisa a un especialista do Hospital. Atópanse con que as ferramentas que tiñan que ser unha axuda, como as diferentes formas de tele medicina, remataron converténdose en verdadeiras barreiras de acceso, que non achegan nin integran os niveis asistenciais senón que os distancian e os enfrontan. E que dicir das e dos profesionais dos Puntos de Atención Continuada (PACs) que levan máis de 6 meses de conflito e que, diante da pasividade da administración, teñen convocada unha folga, que non é máis que un sinal de desesperación diante da súa incapacidade para dar resposta á atención continuada, ás urxencias e ás emerxencias que se producen. E so demandan que se lles conte a xornada que realizan de xeito xusto, sen penalizar por permisos que noutros ámbitos do SERGAS non penalizan. E isto é fundamental cando se están vendo obrigados a realizar máis xornada da súa ordinaria. O Presidente da Xunta e o Conselleiro de Sanidade teñen que asumir a súa responsabilidade e o fracaso das súas políticas sanitarias que nos trouxeron a esta situación. Teñen que facer unha aposta decidida pola Atención Primaria, con medidas como a recuperación das estruturas de xestión da Atención Primaria, con capacidade de xestionar orzamento e recursos humanos; e a dignificación do traballo das e dos profesionais, para volver a facer atractivo o traballo na Atención Primaria. Ao mesmo tempo, hai que incrementar a capacidade docente das áreas sanitarias para o que é preciso coidar ao persoal que se dedica a formar ás novas xeracións de especialistas, así como incentivar e prestixiar este traballo. Precisamos, tamén, unhas estruturas hospitalarias que permitan que as e os profesionais da Atención Hospitalaria se relacionen de xeito directo cos da Atención Primaria, nun espazo de coñecemento e colaboración mutua, sen barreiras e cos recursos necesarios para permitir respostas áxiles que eviten as actuais demoras non asumibles. Pero aínda que, no mellor dos casos, estas medidas foran postas xa en marcha, tardaríamos algúns anos en ter resultados, polo que precisamos medidas excepcionais fronte a unha situación excepcional. Se continuamos facendo o mesmo (nada), a situación non fará máis que empeorar. Precisamos procedementos administrativos que permitan facerlle contratos estables, que respecten o dereito á conciliación persoal e laboral, a tódolos médicos de familia dispostos a traballar na Atención Primaria. E, deste xeito, rematar co encadeamento de contratos por días ou gardas. Precisamos establecer procedementos regrados para cubrir as incidencias que se poidan producir cando un profesional non pode acudir a realizar o seu traballo, especialmente nas fins de semana. Non pode ser que neses casos a única posibilidade sexa chamar por teléfono ás e aos profesionais que non tiñan que traballar ese día para que acudan, co conseguinte incremento de xornada e distorsión familiar. Para resolver esta continxencia, habería que establecer un mecanismo de gardas localizadas. E para paliar, temporalmente, a falta de profesionais, precisamos incentivar ás e aos profesionais que estean dispostos a comprometerse a facer máis horas da súa xornada ordinaria. Para que isto se poida facer ben, a Administración ten que dar unha resposta negociada ao conflito dos PACs, e que así estes profesionais, xunto cos dos centros de Saúde, ambos sobradamente comprometidos co sistema sanitario público, poidan aportar o seu compromiso de facer máis carga de traballo, pero sempre de xeito voluntario, retribuído e organizado. Só o compromiso real coa Atención Primaria por parte da Administración pode evitar que a situación desesperada de hoxe remate nunha situación de crise sen precedentes. Publicidade