Summary: Baixo o lema #ShutDownCanada decorren diversas accións de protesta contra a discriminación das comunidades indíxenas en Canadá. Desde bloqueos temporais de pontes e camiños de ferro até ocupacións de edificios públicos.

Xornada de loita e protesta en Canadá convocada por diferentes colectivos indíxenas agrupados na plataforma 'In Solidarity with all Land defenders' e que baixo o lema #ShutDownCanada chaman a paralizar o país de Norte-américa. Máis dunha vintena de accións de protesto están a se realizar ao longo de Canadá, desde bloqueos temporais de estradas e vías férreas a ocupacións de edificios oficiais, pasando por chamadas a non consumir ese día ou mesmo non viaxar ou non acudir o traballo. "O status quo de Canadá só beneficia á elite branca" "O voso sistema fallounos miserabelmente. Non hai democracia e o pobo ten a obriga de demandar democracia. O status quo de Canadá só beneficia á elite branca". Así comeza o manifesto da plataforma de colectivos indíxenas. Os diferentes pobos 'indíxenas' de Canadá, chámanse a si propios 'Nacións Orixinarias'. 'Aborixes' é como se lles denomina no Canadá anglófilo polo de 'indíxenas' no francófilo. Por que? O aumento de macroproxectos para explotar recursos naturais nos territorios dos indíxenas, o racismo, o desinterese das autoridades por investigar os numerosos casos de violacións e desaparicións de mulleres indíxenas, a desproporcionada taxa de indíxenas nas prisións, os altos niveis de pobreza (en comparación coa poboación branca), a falla de traballo, a represión policial... Todos estes motivos, e máis, están recollidos na chamada a esta xornada de protesto e mobilización que decorre esta sexta feira.


Summary: VÍDEOS | As gravacións da declaración de Andrés Cortabitarte nos xulgados de Santiago, ás que tivo acceso Praza.gal, amosan o cargo que autorizou a desconexión do sistema de control de velocidade nos Alvia a desviar responsabilidades cara a outras empresas e, sobre todo, sinalando o maquinista como único culpable do accidente

Andrés Cortabitarte foi director de Seguridade do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias durante sete anos, dende 2006 e ata escasas semanas antes do accidente de Angrois, no que o 24 de xullo de 2013 morreron 80 persoas e outras 144 resultaron feridas. Agora ocupa outro cargo de libre designación na empresa pública mentres se defende en calidade de investigado -antiga imputación- dos presuntos delitos de homicidios imprudentes e lesións por ser, segundo o xuíz, o responsable "dunha actuación deficiente, por incompleta e parcial", na avaliación dos riscos da curva na que descarrilou o Alvia. O pasado 27 de xullo, tres días despois do accidente, Cortabitarte compareceu por terceira ocasión ante o xuíz e por primeira vez accedeu a declarar. Fíxoo, a grandes trazos, para desviar responsabilidades cara a outras empresas e entidades, para asegurar que esa avaliación non era necesaria e, sobre todo, para tentar deixar claro que o único culpable do acontecido foi o maquista.Cortabitarte esforzouse en desviar responsabilidades a outras empresas e entidades e, sobre todo, en sinalar o maquinista como único culpableAs gravacións da súa declaración nos xulgados de Santiago, ás que tivo acceso Praza.gal, amosan o cargo que autorizou persoalmente en 2012 a desconexión do sistema de control constante de velocidade nos Alvia -o ERTMS, propio dos trens AVE- asegurando que a avaliación "integral" de riscos de cuxa ausencia o xuíz o cre responsable non era esixida pola normativa vixente neses anos e que, en sentido estrito, nin sequera "sabe" o que é porque "non existe". Tampouco "existe, nin aquí nin en ningún sitio", mantivo, a obriga de analizar os riscos dun punto concreto como a curva da Grandeira. Así o manifestou en resposta ao novo fiscal do caso, Mario Piñeiro, con quen mantivo o intercambio de preguntas e respostas máis tenso -Cortabitarte só respondeu ao xuíz, ao seu avogado e ao representante do Ministerio Público-.Alén de tentar esquivar esas responsabilidades na avaliación de riscos Cortabitarte esforzouse especialmente, como revelou este diario, en inculpar o maquinista do tren sinistrado, Francisco José Garzón. Así, ao ser cuestionado expresamente sobre "por que se produciu" o accidente o cargo de Adif apuntou unicamente ao "fallo humano do maquinista" como única "causa" do acontecido. O fiscal instouno neste punto a aclarar se existía ou non "algunha barreira" ou "mecanismo" que puidese "alertar" o condutor da distracción ou "minorar" os seus efectos. "Claro", afirmou o cántabro; a documentación de a bordo que indica as velocidades de cada treito e os sinais visuais da vía. Obviou na súa resposta, non obstante, que ademais da desconexión do ERTMS que el mesmo autorizou, no punto do accidente o sistema convencional de control puntual da velocidade, o ASFA, non estaba programado para evitar un rebasamento do límite de velocidade, algo que na actualidade si sucede."Non cómpre" prever o fallo humanoNun contexto no que Cortabitarte mesmo deu en desdeñar a versión do enxeñeiro que, como perito independente do caso, ditaminou que Adif non analizou os riscos como debía -"vaia clarividencia a dese perito", ironizou-, o cargo da empresa dependente do Ministerio de Fomento teimou en sinalar o "deixamento de funcións" do maquinista para facer ver a xuíz e fiscal que "o factor humano" é "primordial" nun sinistro coma este. No entanto, afirmou, non era necesario que os responsables de seguridade de Adif prevesen as consecuencias dun eventual erro coma este mesmo nunha liña que, como lembrou o fiscal, era "de altas prestacións, de alta velocidade". "Non se avaliou, non houbo previsión sobre o fallo humano nesta curva?", preguntou Mario Piñeiro. "Non, non fai falla", porque "non existe ningunha avalación dun punto determinado" da liña. Ao cabo, conclúe, o relevante é que o maquinista non "ollou" os sinais e se iso non sucede, "como se poñemos un floreiro" na vía.Nun sentido semellante Andrés Cortabitarte tamén tentou, ante as preguntas do fiscal ao respecto, restar importancia ao papel que tería o ERTMS para evitar o descarrilamento no caso de que estivese operativo aquel 24 de xullo. Ese sistema de control constante da velocidade, subliñou a Fiscalía, avisa o maquinista antes de chegar a un treito no que non actúa e, se o condutor non procede en consecuencia ante o aviso, o tren frea automaticamente. "Se circulase con ERTMS tería algún significado á hora do accidente, sería máis seguro?", preguntou o fiscal. "Non ten por que; tamén tiña que recoñecer o sinal [o maquinista] e non o fixo", retrucou.


Summary: Bernardo Valdés, professor do departamento de Economia Aplicada da USC, prossegue o fórum de debate de 'Nós Diario' sobre soberania alimentar.

Desde há décadas, a medida que avançou a denominada mundializaçom, os Estados centrais e os principais organismos económicos internacionais venhem apostado pola liberalizaçom do comércio internacional como a via para assegurar a segurança alimentar, combatendo a ideia da soberania alimentar das distintas naçons. As declaraçons de um membro do governo dos Estados Unidos mostram-no claramente: "A evolução de certos países em vias de desenvolvimento para a auto-suficiência alimentar é um conceito duma outra época. Importando géneros alimentares dos Estados Unidos, esses países economizariam dinheiro. Uma abordagem moderna do comércio quer que as melhores fontes de alimentação do Terceiro Mundo sejam os grandes produtores mundiais destes produtos, como os Estados Unidos". Um dos aspectos que caracteriza a mundializaçom é o surgimento de oligopólios mundiais num número crescente de sectores. O complexo agroindustrial nom foi uma exceçom a este processo. A transnacionais tenhem cada vez um maior controlo sobre a produçom alimentar. Os mercados de sementes, farmacêutico, de agroquímicos ou de alimentos estám fortemente concentrados. A liberalizaçom do comércio internacional acentuou o controlo das transnacionais sobre a cadeia agroalimentar. A guerra de Ucrânia evidencia os riscos da manter umha forte dependência dos mercados internacionais para o abastecimento alimentar (alta dos preços, risco de desabastecimento), mas nom é algo novo. As duas bolhas nas quotizaçons internacionais das principais commodities agroalimentares, a finais de 2007, começos de 2008 e a finais de 2010, supugérom umha ameaça à segurança alimentar para numerosos países. A situaçom foi especialmente grave para os países com menores níveis de rendimento per capita e fortemente dependentes das importaçons para a sua alimentaçom como a FAO sinalou. No caso galego deixou-se notar na drástica reduçom das margens das exploraçons gadeiras mais intensivas e na negativa evoluçom do défice agroalimentar. Usos florestais nom ordenados e abandono estám lastrando os resultados do sector agrário, favorecendo a nossa dependência alimentar Cumpre lembrar que apesar do peso que tem a agricultura na nossa economia, Galiza mostra umha preocupante dependência alimentar do exterior tanto para o abastecimento da sua populaçom como para a alimentaçom da sua cabana gadeira. Nom se trata dumha situaçom conjuntural senom que é umha constante desde há décadas. Segundo o Instituto Galego de Estatística em 2018 (último ano com dados publicados) o comércio agroalimentar galego apresentou globalmente um défice de 255 milhons de euros. Por bens som os produtos transformados e os produtos vegetais, tanto os destinados ao consumo humano como os utilizados para a elaboraçom de raçons para o gado, os que concentram o défice. Câmbio na política agrária Em boa medida explica-se, por umha parte, polo escasso desenvolvimento da indústria agroalimentar, devido ao posiçom periférica da Galiza na divisom internacional do trabalho da agroindústria. Por outra, polas características e resultados do processo de modernizaçom da agricultura galega. O ajuste agrário implicou umha forte reduçom de produçons vegetais tradicionais e umha marcada especializaçom gadeira muito dependente das matérias-primas importadas para a alimentaçom da cabana. Umha das características do modelo de acumulaçom imposto às naçons periféricas é precisamente a extraversom. Os seus principais sectores estám orientados cara aos mercados exteriores. O denominado processo de modernizaçom das agriculturas destes países implantou umha produçom especializada, orientada a aqueles produtos mais rendíveis para o capital. Ao mesmo tempo que o sector agrário galego mudou drasticamente a partir dos anos 60, persistiu um déficit na base territorial das exploraçons que impossibilitou para boa parte das mesmas a escolha de modelos menos intensivos e dependentes. O bloqueio no mercado de terras, a falta de ordenaçom territorial ou a carência de políticas públicas destinadas a favorecer o aproveitamento produtivo das terras som responsáveis do escasso peso da superfície agrária útil dentro da superfície total galega. Usos florestais nom ordenados e abandono estám lastrando os resultados do sector agrário, favorecendo a nossa dependência alimentar e ao mesmo gerando problemas ambientais cuja manifestaçom mais visível som os incêndios. Galiza necessita um câmbio radical nas políticas públicas. O conceito de soberania alimentar sublinha precisamente o direito dos povos a definir a sua política agrária. Precisam-se atuaçons que tenham como eixo vertebrador três elementos chave para reforçar a nossa soberania alimentar: 1.─ Diversificaçom e incremento da base territorial das exploraçons. Entre outros aspectos, isto incide na necessidade de pôr em produçom superfícies abandonadas ou infrautilizadas e de ordenar o nosso território.2.─ Desenvolvimento do sector da transformaçom. Precisamos dumha indústria com capacidade para acrescentar valor aos produtos gerados polo sector primário e que dê resposta aos câmbios no consumo.3.─ Reforço dos circuitos curtos de comercializaçom.


Summary: En comparecencia de imprensa após o Consello da Xunta, Alberto Núñez Feijóo asegurou que o presidente mexicano "avalou e ampliou" os acordos entre a petroleira mexicana Pemex e os estaleiros galegos. Porén, aínda non hai data para a construción dos buques floteis prometidos polo líder do executivo galego.

Sen data para o inicio da construción dos dous floteis estrela anunciados pola Xunta de Galiza. O líder do executivo galego asegura que Peña Nieta "avalou" o acordo adoptado entre a filial de Pemex (PMI) e os estaleiros de Navantia e Barreras. Aliás, dixo, estes foron ampliados a través do compromiso de construción de buques de flota menor tamén para a petroleira, entre os que se atoparían "barcazas, remolcadores e buques tanques", sinalou Alberto Núñez Feijóo. No entanto, o líder do executivo galego non apuntou cando comezarían a ser construídas estas embarcacións, que doutra banda, a Cámara de Comercio mexicana asegurou que se construirían alí. Segundo o presidente galego, na xuntanza desenvolvida co mandatario mexicano, Peña Nieto tería amosado a vontade do seu goberno de continuar adiante coa "construción da base loxística" de Pemex no Porto exterior da Coruña e, alén do máis, tería mostrado interese na incorporación da petroleira mexicana ao accionariado dun dos estaleiros galegos. Alberto Núñez Feijóo asegurou estar a "negociar" a súa participación. Porén, apuntou, as condicións en que esta se desenvolvan "deberán ser fixadas" con posterioridade e non correrán a conta "do Goberno galego". "Un resultado esperanzador" na viaxe a Mexico Alberto Núñez Feijóo amosouse satisfeito polos resultados obtidos da viaxe a Mexico. Segundo o líder do executivo galego, o presidente mexicano "avala e amplía a relación" entre Pemex e os estaleiros galegos. A reunión con Peña Nieto saldouse cun "resultado esperanzador" para o sector naval, mais tamén para outros como o lácteo, afirmou Feijóo. Neste senso, o presidente da Xunta anunciou que o executivo galego iniciou contactos en Mexico para permitir a exportación de leite galego ao país azteca. "Ou vendemos fóra ou haberá complicacións", sinalou.


Summary: Esta fin de semana chega carregada de ofertas para o teu lecer. Cantos na Maré ofrece diferentes encontros a carón de artistas como o angolano Paulo Flores e a alentexana Celina da Piedade. Sés estará presentando o seu novo álbum en Narón. En Compostela, Yolanda Castaño ofrecerá un novo recital poético multimedia. E, para as crianzas, non faltará teatro, música e un festival de curtas con obradoiros incluídos!

Sexta feira Cantos na Maré: actividade complementaria Pontevedra Libraría Paz 20.00h O artista angolano Paulo Flores ofrecerá unha charla/ bate-papo centrada no Semba, unha das danzas e xéneros máis populares de Ángola. Viaxando entre contos Lugo Biblioteca Pública 18.00h A cargo de Chespir teatro, contos cheos de sons e cores para que os bebés sintan multitude de sensacións. Para crianzas de 0 a 3 anos. Cu-cú, tas-tás Arteixo Auditorio do Centro Cívico Cultural 18.00h Espectáculo visual e musical infantil que xoga con conceptos sinxelos de opostos, para traballar a capacidade de atención das crianzas. A OSG e Xabier Mariño Estrea absoluta de Paisaxes Escuras A Coruña Palacio da Ópera 20.30h Estrea absoluta da obra Paisaxes Escuras, do compositor galego Xabier Mariño, coa Orquestra Sinfónica de Galiza, dirixida por Ilan Volkov. Sábado Cantos na Maré: actividade complementaria Pontevedra Bar Gramola 13.00h Obradoiro de Canto alentexano a cargo da artista Celina da Piedade, unha das voces máis destacadas do panorama lusófono. Recital poético multimedia de Yolanda Castaño Santiago de Compostela Biblioteca de Galiza 18.30h Diálogo entre a linguaxe audiovisual e as novas tecnoloxías a cargo de Yolanda Castaño, unha das poetas máis coñecidas. Un recital de textos acompañado da proxección de breves vídeopoemas con bases musicais, configurando un novo e atractivo xeito de comunicar os seus versos, nunha posta en escena moderna. Para mocidade e adultos, a partir de 14 anos. O secuestro da bibliotecaria A Rúa Centro Cultural Avenida 14.01.2017 Espectáculo infantil a cargo de Sarabela Teatro. Unha bibliotecaria raptada e un brote de varíola entre a banda de secuestradores complica a situación. Ses Narón Pazo da Cultura 20.30h Concerto presentación do seu cuarto traballo, Opoñerse á extinción, disco que vai do rock ao blues pasando pola canción de autor latinoamericana. O afiador Ortigueira Teatro da Beneficencia 20.30h Espectáculo de maxia do Mago Teto. Maxia e teatro, cunha roda de afiador dos anos 30 e elementos típicos dos afiadores como coitelos, tesoiras... PequeFilmes Santiago de Compostela Museo Centro Gaiás Até domingo Chega o primeiro festival de curtas infantís de Galiza. Proxectaranse un total de 40 curtametraxes de animación, con catro títulos galegos: O Xigante, Einstein-Rosen, Curricán e Fruit Island. As curtas están destinadas a dúas franxas de idade: de 5 a 8 anos e de 9 a 12 anos. Ademais, ofrecerán catro obradoiros diferentes para as crianzas se divertiren ao tempo que coñecen o mundo da sétima arte. Domingo Cuarto dos desexos Vigo Galería Lab In Até 15.01.2016 Unha exposición colectiva de arte contemporánea en que se reúne o mellor da produción anual da galería, composta por artistas galegos ou vinculados a Galiza. A mostra inclúe pezas únicas e inéditas de Ana Soler, Marina Núñez, Vicky Uslé, Amaya González Reyes e Jorge Perianes, ademais de obra en papel de Rosa Neutro, Irene Cruz, entre outros. O lobo e a lúa Pontevedra Teatro Principal 15.01.2017 12.00h Espectáculo infantil de Baobab Teatro. Premio Barriga Verde, a obra conta a historia dun lobo que chama pola lúa. Para crianzas a partir de 3 anos.


Summary: Na igrexa de San Xián de Moraime de Muxía

O saqueo do patrimonio cultural galego realizado pola familia Franco vai máis alá do célebre caso das estatuas do Mestre Mateo. A usurpación destas alfaias medievais abriu recentemente un litixio entre os herdeiros do ditador e o Concello de Compostela. Outro conflito menos coñecido pero non menos significativo leva xa anos en marcha na Costa da Morte: o que sostén a veciñanza en defensa das pías bautismais románicas da igrexa de San Xián de Moraime, en Muxía, espoliadas por Carmen Polo nos anos 60. O BNG da zona convocou hoxe, á unha e media do mediodía, unha concentración perante o templo para reclamar a devolución das pezas. A historia presenta non poucas analoxías coa das esculturas do Mestre Mateo. Carme Polo, esposa de Francisco Franco, visitou a mencionada igrexa e interesouse polas pías, daquela no patio da casa reitoral. Pediunas para levalas ao pazo de Meirás, en Sada, e ordenou ao crego José Barrientos que obtivese os permisos. Ao día seguinte pasou un camión para recollelas. Segundo explica o BNG, "nunca se tramitou ningún permiso". Barrientos comunicoullo por escrito ao arcebispado. O vicario da diócese decidiu non reclamar naquel momento as pías. Diante do notario En 1980, o crego fixo constar ante notario o sucedido case 20 anos antes. Outro sacerdote, Celso Alcaina, deu fe e realizou algunhas xestións na Xunta e mais no Goberno central, sen resultado. En 2010, o daquela alcalde de Muxía -Félix Porto, do PSdeG- remitiu unha carta ao Executivo de Feixoo para que "se adoptasen as medidas necesarias para a recuperación das pías". Non houbo resposta. Hai dous anos, a Xunta afirmou que, ao se tratar de patrimonio da Igrexa, non lle correspondía reclamar as pías. Desde o BNG, porén, entenden que ao se tratar o templo de San Xián de Moraime dun Ben de Interese Cultural, o Goberno galego "ten a obriga de velar pola súa conservación, protección, salvagarda e seguridade". Ademais lembra a existencia dunha comisión mixta entre a Xunta e a Igrexa que, entre as súas tarefas, ten a de "actuar como órgano de asesoramento da consellaría para a protección, conservación, fomento e difusión do patrimonio de titularidade eclesiástica con valor cultural". Nin a Igrexa nin a Xunta tomaron medidas para recuperar as mencionadas pías. O BNG levará unha proposición non de lei ao respecto ao Parlamento da Galiza. Tamén o Partido Socialista levou o asunto á Cámara galega.


Summary: Reiteran que o acordo avalado polo goberno español "non garante nada" e anuncian unha "vixiancia férrea" sobre industria e distribución.

Os gandeiros galegos volverán mobilizarse en outubro se desde agora até entón comproban que se manteñen os baixos prezos do leite. Este é un dos acordos atinxidos na xuntanza da Plataforma en defensa do sector lácteo galego que decorreu esta sexta feira en Compostela. Os produtores van exercer unha "vixiancia férrea" sobre industria e distribución, así como sobre primeiros compradores. "Os motores dos tractores seguen encendidos", manifestou un representante do sector sobre a posibilidade de retomrar as tractoradas. A maior parte dos gandeiros galegos rexeitan o acordo asinado esta semana en Madrid, unha oposición que argumentan en base a que ese documento só é unha "mera declaración de intencións" que non recolle nin prezos dignos para o leite, nin medidas sancionadporas por incumprimentos.


Summary: Desde o 10 de agosto, Cemma contabilizou 29 interaccións desta especie ameazada con embarcacións nas costas galegas.

Afeitas a convivir coa presenzade embarcacións, non é habitual que as candorcas que migran desde o estreito de Xibraltar até augas do norte pasando por Galiza se acheguen a elas. Porén, desde o 10 de agosto a Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (Cemma) contabilizou 29 interaccións de exemplares desta especie con veleiros. Como consecuencia, seis embarcacións tiveron que solicitar axuda aos servizo de Salvamento Marítimo despois de que os danos provocados polo contacto dos animais lles impedisen a navegación. Apenas hai precedentes nos rexistros de comportamentos similares desta especie, tal e como informou a Comisión Baleeira Internacional, a organización referente no estudo dos cetáceos. A súa excepcionalidade levou expertos e expertas da Galiza a poñerse en contacto con homólogos en Portugal ou no sur do Estado español a través do Grupo de Traballo de Candorcas Atlánticas. Porén, o "inusual" destes encontros dificulta precisamente a súa comprensión. Así o expuxo nunha conferencia a doutora en Ciencias do Mar Ruth Esteban, que nos seus estudos das familias de candorcas en augas do estreito de Xibraltar tampouco detectara previamente este tipo de interaccións. Esteban agregou que si tiña constancia de candorcas que aprenderan a aproveitarse das capturas de atún vermello, a súa principal fonte de alimentación, dos pesqueiros do estreito. A curiosidade e achegamento das candorcas aos barcos non é a única novidade. Na súa migración cara ás augas de Noruega e Islandia, esta especie transitaba pola costa galega mais nunca se detivera nas súas augas durante tantos días. É máis, sinalaron a posibilidade de que os tres grupos detectados, con máis de doce exemplares, retornen tras adentrarse no Cantábrico. Deles, uns exemplares xuvenís, dous dos cales presentan feridas, protagonizaron moitas das interaccións, seguramente guiados pola "curiosidade". Limitación da navegación na Galiza O Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico solicitou á Dirección Xeral de Salvamento Marítimo que limite a navegación de embarcacións de recreo entre Ferrol e Cedeira para protexer os navegantes e mais as candorcas, unha especie ameazada. As investigadoras e investigadores tamén lanzaron un chamamento a evitar o alarmismo na poboación.


Summary: O presidente celeste aborda a súa situación de ambos os xogadores.

Mouriño falará. O presidente do Celta protagonizará hoxe ás 10.30 horas unha comparecencia de prensa na que analizará -tal e como aclarou o club- "única e exclusivamente a situación dos xogadores Santi Mina e Denis Suárez", que adestran á marxe dos seus compañeiros. O máximo mandatario celeste ofrecerá así resposta a unha situación que está desestabilizando a pre tempada do club nun contexto no que as fichaxes non acaban de chegar e as que chegan non convencen. Xa na segunda feira, 1 de xullo, volverá atender os medios de comunicación, nesta ocasión para falar do resto de asuntos que ocupan e preocupan ao afeccionado e afeccionada do Celta. Movementos importantes no Rácing de Ferrol Os Diaños Verdes continúan perfilando o seu novo cadro de xogadores de cara á vindeira tempada, rexistrando onte unha alta e unha baixa de gran relevancia. Esta última é a do dianteiro David Rodríguez, titular indiscutíbel a pasada tempada, na que anotou nove goles que fixeron del o segundo máximo anotador ferrolán, só por detrás de Joselu (14). O destino do veterano asturiano de 36 anos será un rival directo do Rácing na loita polo ascenso, o Raio Maxadahonda. A contraparte positiva foi a confirmación da chegada de Luca Ferrone. O sorrentino, que ten 29 anos e actúa habitualmente como lateral dereito, acumula unha ampla traxectoria na terceira categoría do fútbol estatal, militando a última tempada nas filas do Atlético Baleares, onde xogou 34 encontros como titular. Todas aquelas persoas que queiran seguir as evolucións do Rácing nestes estadios iniciais da pre tempada terán unha boa oportunidade o próximo 6 de agosto (18 horas) no Campo Municipal Pepe Barrera de Ribadeo, onde porán a proba as súas forzas cun rival de categoría superior, un Club Deportivo Lugo que onte comunicou que Roberto Fernández -ex xogador de equipos como Celta, Sporting, Granada ou Osasuna- dirixirá o Xuvenil B albivermello. Irene Ferreras, presentada no Deportivo Abanca A nova adestradora do Dépor feminino, Irene Ferreras, foi presentada na xornada de onte. Alí, a preparadora recoñeceu que o obxectivo é "o máximo", e recoñeceu que o branquiazul é un club "diferente".


Summary: Ruiz-Gallardón rectifica e anuncia que as mulleres agredidas terán xustiza gratuíta. Vinte e catro horas antes, os populares tombaron unha proposta do PSOE para que as vítimas non tivesen que pagar por divorciárense dos seus agresores

"Haberá unha Xustiza para ricos e o pobre terá que axeonllarse". O presidente do Consello da Avogacía Galega, Antonio Platas, expresábase nestes termos hai apenas dúas semanas no marco dunha protesta contra as novas taxas xudiciais, o plan xa en vigor que grava notablemente o acceso á Xustiza e que, segundo todas as asociacións de avogados, xuíces e fiscais, pon en risco o dereito efectivo á tutela xudicial que marca a Constitución. Este martes no Congreso dos Deputados celebrábase unha votación a través da cal o PP tivo a oportunidade de aliviar o efecto destas taxas nun dos elos máis febles da cadea: as mulleres vítimas da violencia machista, a través dunha proposta do PSOE. Pero rexeitouno. Pero, vinte e catro horas despois, o máximo valedor das taxas, o ministro Alberto Ruiz-Gallardón, anunciaba a marcha atrás. En resposta á deputada socialista Carmen Montón o ministro asegurou que o Goberno central aprobará "en breve" unha reforma da normativa que rexe a asistencia xurídica gratuíta, de tal xeito que as mulleres vítimas de violencia, así como os menores que sufrisen abusos ou maltrato, as persoas discapacitadas, as vítimas de trata e as persoas afectadas polo terrorismo non terán que pagar taxas e tampouco o custo do avogado ou do procurador. Ruiz-Gallardón aproveitou ademias para considerar "profundamente insolidaria" a petición do PSOE, xa que reclamaba a exención de taxas, que, di, só supoñen "o 10%" dos gastos que deben afrontar neste tipo de procesos. Rexeitado vinte e catro horas antes A rectificación chegaba despois de que, no mesmo pleno do Congreso, os conservadores tombasen a iniciativa da socialista Ángeles Álvarez encamiñada a aplicar "medidas de apoio aos fillos e fillas" das mulleres que sofren violencia, a iniciativa socialista reclamaba "declarar a exención obxectiva da taxa para a interposición de demanda e presentación de ulteriores recursos en todos os procedementos civís que se tramiten ante os Xulgados de Violencia sobre a Muller. Tratábase, polo tanto, de que as mulleres que se atopan nesta situación non só non teñan que pagar por denunciar o seu agresor -os procedementos penais xa están exentos-, senón tampouco por divorciarse del. Unha muller vítima de violencia machista que queira divorciarse do seu agresor ía ter que pagar ata 800 euros "A Lei de Taxas Xudiciais no seu conxunto supón un atropelo aos dereitos fundamentais e á propia Constitución e por iso a recorreremos na súa totalidade", subliña a autora da proposición, para quen a "discriminación e indefensión para todos os cidadáns" que provocan as taxas de Ruiz-Gallardón son "particularmente" graves para as vítimas de violencia. "Non nos vale a parcialidade anunciada pola ministra", Ana Mato, "de excepcionar as mulleres con fillos menores", subliña a socialista, que se pregunta ademais se, en opinión do gabinete de Mariano Rajoy, as vidas das mulleres sen fillos "valen menos". "Non nos pidan consenso para que soportemos recortes que porán en situación de risco ás mulleres e os seus fillos e fillas", advertiu Álvarez durante o debate, o que fixo especial fincapé en que a Administración non debe "converterse nun obstáculo máis no catálogo de dificultades que as mulleres atopan para saír da violencia". Así e todo, semella que finalmente ese obstáculo non existirá e, polo tanto, unha muller vítima de maltrato que queira divorciarse do seu agresor non que pagar 300 euros, se o proceso é de mutuo acordo, ou ata 800, se non é tal, tal e como prevía inicialmente o Goberno. As taxas xudiciais, no BOE


Summary: Os docentes da Facultade de Filoloxía e Tradución Burghard Baltrusch e Antía Monteagudo son os encargados de organizar o ciclo Vozes Mulheres nas literaturas en língua galega e portuguesa, aberto ao público e que constará de recitais e faladoiros do 3 de novembro ao 1 de decembro. Neste ciclo divulgativo e de estudo participarán especialistas portuguesas afincadas en Francia, Reino Unido e Portugal, así como a galega Chus Nogueira, da USC. Centraranse no estudo de autoras lusófonas e galegas como Chus Pato ou Isabela Figueiredo.

Cal é o obxectivo deste ciclo? O principal obxectivo deste ciclo é relacionar as investigacións que facemos dentro do proxecto da cátedra de poesía e política cos estudos de xénero, centrándonos nunha materia que se imparte na Universidade de Vigo, Xénero e Literatura, coa vista posta na literatura galega e na lusofonía. Ademais, queremos corresponder co convenio que a cátedra ten co Centro Cultural Portugués de Vigo. Queremos dar un novo impulso ao diálogo transfronteirizo. A idea tamén é retomar a presencialidade despois de tantos meses de pandemia. Que tipo de actividades teñen pensado desenvolver no marco do ciclo? O ciclo vai combinar recitais, para os que contamos coas poetas Chus Pato e Luz Fandiño, que serán comentados e que terán unha parte posterior de debate e de preguntas. Imos levar unha parte do alumnado da Universidade de Vigo para que interveña no faladoiro e desenvolveranse nun espazo público, polo que quen queira asistir tamén poderá facelo, como maneira de conectar coa sociedade. A maiores, tamén convidamos varias especialistas. Temos a profesora Egídia Souto, da Université de la Sorbonne Nouvelle; Cândido de Oliveira Martins, da UCP-Braga; Ana Bela Almeida, da University of Liverpool; e Chus Nogueira, da Universidade de Santiago. Tratarán diferentes temas relacionados coa lusofonía e a poesía galega actual. Vencellaremos a divulgación co estudo teórico. Este ciclo forma parte dun proxecto de traballo e estudo maior? O ciclo, ademais de estar vencellado a unha materia específica, tal e como mencionei antes, está asociado a un proxecto de investigación sobre o poético e o político. Dentro deste proxecto, tamén nos interesa levar a cabo encontros entre investigadoras e creadoras. Nese sentido, imos manter unha continuidade. Xa tivemos antes do verán un faladoiro sobre unha poeta portuguesa que gravamos e que está dispoñíbel para quen o queira ver nos arquivos dixitais da Universidade de Vigo. Despois deste ciclo haberá novos faladoiros, simposios... Será un proxecto a dous ou tres anos vista. Que importancia ten para a Universidade de Vigo organizar un encontro destas características? É importante para todas aquelas titulacións de Humanidades que incorporan os estudos de xénero, dunha ou outra maneira. Tamén é fundamental que o noso alumnado por un lado e o público en xeral polo outro poidan entrar en contacto con creadoras e con investigadoras de universidades de orixe e formación distintas, máis complementarias. É importante que o alumnado vexa como investigadoras de Francia e Reino Unido, por exemplo, desenvolven perspectivas sobre a poesía lusófona e galega. A cosmopolitización da investigación é outro dos obxectivos. Como se levou a cabo a escolla das poetas que serán estudadas ao longo do ciclo? No caso de Ana Luísa Amaral, é unha das poetas con maior peso dentro da literatura portuguesa na actualidade. Ela recibiu este ano o Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana. Conta cunha gran proxección en Portugal e internacionalmente. No caso de Isabela Figueiredo, escritora de ficción e cunha forte capacidade de expresión poética, xurdiu na primeira década do século, e hoxe en día é unha das autoras en portugués que máis vende. Chus Pato é unha das poetas galegas vivas máis prestixiosas a nivel internacional. O mozambicano Mia Couto foi un dos candidatos a premio Nobel este ano, e aínda que non o chegou a gañar é un futuríbel candidato a conseguir este galardón dentro duns anos. É un dos autores africanos máis importantes na actualidade.


Summary: As dúas coruñesas casaron o 8 de xuño de 1901 na Igrexa de San Xurxo. Fuxiron a Porto e de alí a Bos Aires perseguidas pola xustiza española e a moral cristiá.

No serán da segunda feira BNG-Nós Candidatura Galega desenvolveu un acto co que visan instaurar o Día da Visibilidade lésbica galega o 8 de xuño. Fixérono rendendo homenaxe a Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga, dúas mulleres da Coruña que casaron nesa data mais en 1901 converténdose no primeiro casal lésbico da Galiza e do Estado español. Coñecéronse na Escola Normal de Mulleres mais non sería até se tornaren en mestras, na comarca de Bergantiños, cando comezarían a súa relación A súa historia remóntase aos estudos de maxisterio de Marcela na Escola Normal de Mulleres. Foi aí onde coñeceu Elisa, traballadora do centro. Axiña ambas as dúas mulleres desenvolveron unha estreita amizade que aos poucos foi tornando en máis. Marcela tiña 18 anos e Elisa 23, segundo relata no seu libro, Elisa e Marcela. Alén dos homes (NigraTrea, 2003) o investigador e profesor da UDC, Narciso de Gabriel. Porén, non sería até a volta de Marcela de Madrid, a onde a enviou a familia para a afastar de Elisa, cando comezarían unha relación. Ambas as dúas tornaran mestras na comarca de Bergantiños, Elisa na escola rural de Couso e Marcela na de Traba e embora moraban a 11 quilómetros de distancia, iso non impedía Elisa camiñar de noite para durmir coa súa compañeira. A vontade por normalizaren a súa relación por mor dos atrancos levounas a deseñar un plan. O casamento Elisa comeza a espallar a idea de que marcha emigrada para A Habana mentres que Marcela anuncia o seu casamento cun mozo inglés, Mario, como recolleu o xornalista Carlos C. Varela na reportaxe O exílio portuense das "Safo Galegas" publicada polo xornal portugués Mapa. "Que saia esa! Que saia o marimacho!", berraba a veciñanza de Vimianzo que exixía ver os xenitais de Elisa Así comeza a transformación de Elisa en Mario. Deixa bigode, viste roupas masculinas e comeza a fumar. Preséntase na Coruña como protestante e inicia os trámites para poder casar con Marcela, a comezar por se bautizar. O 8 de xuño de 1901 casan da man de Victor Cortiella, párroco na Igrexa de San Xurxo, quen descoñecía a verdadeira identidade de Elisa. De facto, segundo as pescudas de Narciso de Gabriel, só a nai de Marcela sabía do travestismo de Elisa. Porén, as dúbidas sobre a identidade de Mario comezan a erguer sospeitas entre a veciñanza de Calo (Vimianzo) onde residen. Finalmente recoñecen Elisa á que exixen examinar os xenitais para verificar que se trata dunha muller. "Que saia esa! Que saia o marimacho!", berra a multitude. O conflito salta á imprensa e tamén chega aos tribunais. A imprensa e a fuxida a Porto O 22 de xuño a primeira do xornal La Voz de Galicia titulaba, "Asunto ruidoso: un matrimonio sin hombre". E non fica aí. Días despois, o 24 de xuño, publica un artigo asinado por un presunto doutor que acusa "Mario-Elisa e Marcela" de "enfermas cuya neuropatía no castigan los códigos, pero que tienen un departamento a ocupar en el Manicomio de Conjo, en donde quizás no logren ser curadas, pero si estudiadas por el sabio Sánchez Freire, y por lo menos allí recluidas evitaremos que se propague su enfermedad, que suele ser contagiosa por el ejemplo, y que por fortuna en nuestras provincias gallegas no sólo no abunda, sino que es rarísima". O xuíz da Coruña, Pedro Calvo, emitiu o 1 de xullo unha orde de búsqueda e captura contra as dúas mulleres, que fuxiran para Porto. A Garda Civil de Vigo e a policía portuguesa comezarían a buscalas. No Porto moran en varias pensións, a primeira en Bonjardim (A Mesquita), a segunda na Praça da Batalha, onde foron detidas o 16 de agosto. Por orde do comisario Adriano Acácio de Moraes son interrogadas e trasladadas á prisión de Aljube. Postas a disposición xudicial son acusadas dun delito de indocumentación, falsidade documental e travestismo no caso de Elisa. Posteriormente son encarceradas na Cadeia da Relação. A imprensa portuguesa inicia unha campaña de recollida de diñeiro através de subscricións populares coas que axudar as dúas mulleres galegas. "O Jornal de Notícias xuntará 18.000 reis, O Norte 1.000, O Primeiro de Janeiro 1.500… Tamém no Café Lisbonense [nel traballara Elisa] onde, aliás, recollen roupa de loito para Elisa, cuxa tia acababa de falecer en Santiago de Compostela. O fotógrafo José Rodrigues entregalles 17.000 reis que obtivera de vender un retrato que lles tirara na prisión", sinala Carlos C. Varela no Mapa. Símbolo internacional Marcela e Elisa son postas en liberdade o 29 de agosto mais detidas de novo polo que non sairían definitivamente da prisión até máis tarde descoñecéndose a data concreta. Eduardo Galeano e Isabel Coixet interesáronse pola historia de Marcela e Elisa Voltarían a Dumbría mais o cuestionamento social, baseado na moral cristiá, faríaas marchar para Vigo e finalmente coller un barco con destino a Bos Aires. Antes, terían unha crianza. Unha meniña. Segundo o libro de Narciso de Gabriel, o Jornal de Notícias recolleu que perante a expectación mediática causada polo nacemento, Elisa enfrontouse á imprensa "É cousa doutro mundo que unha mulher teña um fillo ou unha filla? Non hai nada máis natural. Non somos criminais". Xa na Arxentina Marcela casaría cun home 24 anos maior cá ela, segundo as investigacións de Narciso de Gabriel. Elisa acompañábaa xunto coa crianza facéndose pasar por irmá. O casamento teríase disolto en 1904 após descubrir o home a relación entre as dúas mulleres. A historia destas galegas, símbolo do movemento LGTBiQ embora a súa historia ser aínda descoñecida na Galiza, será levada ao cinema pola directora catalá Isabel Coixet. O guión foi presentado e enriquecido no Festival de Cans en 2012. Pola súa banda, o escritor uruguaio Eduardo Galeano recolleu a súa historia no libro Los hijos de los días cun texto intitulado 'Sacrílegas' **Imaxes. (Capa). Fotografía tomada no día do casamento. (2). Primeira páxina da Voz de Galicia o 21 de xuño de 1901 dando conta da nova. (3). Imaxe tomada na prisión portuguesa.


Summary: O sector leiteiro atópase, máis unha vez, na agonía. Cómpre un ente que faga de árbitro e que garanta que os prezos que a industria paga por cada litro de leite cubran, polo menos, os custos de produción. A Xunta vén de dicir que fará ela as veces de mediadora. Xa o dixo noutras ocasións, e faltou á verdade. Tomámoslle o pulso a este novo preacordo e contámosche por que se tira co leite

Após dous días de folga nas entregas do leite, un principio de acordo que a Xunta negociou primeiro con representantes da industria e transladou despois aos sindicatos convocantes --Xóvenes Agricultores, Unións Agrarias e Sindicato Labrego-- levantou temporalmente o paro. Nas asembleias, @s traballador@s do agro debateron sobre a pertinencia de se fiaren da palabra da consellaría do Medio Rural, que xa en 2009, naquela mobilización que levara os tractores ás cidades, dixo que os prezos do litro de leite cubrirían os custos de produción e a súa palabra ficou en papel mollado. Nesta sexta o leite galego volveuse entregar. Porén, segundo puido saber este xornal, gandeir@s de lugares como Sarria ou Santa Comba revolvéronse contra a idea de ceder antes de ter riba da mesa un acordo en firme e as garantías de que se vai cumprir. Ás asembleias o levantamento do paro chegou como unha decisión xa tomada, e contra esta postura revolveuse o propio SLG. A súa secretaria xeral, Isabel Vilalba, recoñeceu que a última palabra tiña que lles ter correspondido aos e ás labregas. Desamparad@s"Non é verdade que os gandeiros quixesen parar a folga. A percepción que teñen é de desamparo. Non é a primeira vez que se lles conta esta historia, mais non tivo nunca repercusións na práctica. Cando dentro de 15 días lles digan que hai que saír pinchar cartóns de leite, ninguén se vai mobilizar". Pura Ferreño é técnica da cooperativa agraria provincial da Coruña, e traballa en contacto directo con gandeir@s que secundaron a folga nas entregas. A súa opinión partíllaa Sofía Ramos, de cuxa explotación ubicada na comarca de Tabeirós non saíu neses dous días nin unha pinga de leite. "Por que tiramos co leite?", di Sofía, perante o reproche de moitas persoas que din partillar a loita agrogandeira por un prezo digno para o seu produto, mais non entender por que se derrama un alimento de primeira necesidade. "Tiramos co leite porque é o único xeito que temos de nos facer ver, de chamar a atención, e de que o goberno galego nos ouza e presione a industria", explica a gandeira. Acrecenta Pura que o que se pretende é "desabastecer a industria para sentar a negociar canda ela nunha postura que se semelle o máis posíbel á igualdade de condicións". Ambas as traballadoras son conscientes do que supón derramar leite, nomeadamente nos tempos que corren: "xustamente porque é un alimento de primeira necesidade, que o paguen como tal!", reméxese Pura. Botando man das cifras, @s produtor@s reciben 29 céntimos por cada litro de leite en orixe, sen IVE e descontando as cualidades. Porén, os custos de produción soben até os 36 céntimos, tomando en conta que pola volta dos 18 céntimos custaría a alimentación das vacas. Como se sostén unha explotación agrogandeira? "Tirando dos aforros, mais eses aforros están xa a se esgotar", puntualiza Sofía, quen a finais deste ano se verá obrigada a transpasar o seu gando a outras mans. O rural galego leva anos coa soga ao pescozo, e os únicos respiros non os dá a industria, senón o prezo do concentrado. Cando este baixa, deixa unha marxe. Mais agora mesmo, ao igual que acontecera en xullo de 2009, cando os tractores se mobilizaron, o concentrado custa máis que o litro do leite. En 2007 pagábase por este produto 43 céntimos o litro; en 2009, 26 céntimos. As mobilizacións do agro: nihil novi sub sole"Ser é un artigo de primeira necesidade, mais para nós o prezo que ten é ridículo", recalca Sofía Ramos, que leva coa explotación desde 1998. "Non asinamos un contrato sabendo canto imos cobrar, senón para que nos recollan o leite durante ese ano", acrecenta. "Estamos moi afeitas a ver como nas folgas a xente corta o tráfico ou queima rodas, pois tirar co leite é o noso xeito de revelar contra unha situación que nos obriga a pechar". Os números danlle a razón á labrega. Hai uns 15 anos o número de explotacións na Galiza era de 68.421; en 2008 había 14.079; e co último goberno de Feijóo pecharon mil cada ano. "Eu estudei Agrónomos en Lugo e lembro que nos '80 os gandeiros xa estaban na rúa polas cotas", apunta Pura. Efectivamente, en 1987 miles de gandeir@s subiron aos seus tractores e paralizaron Galiza. Vestiron as vacas frisonas con epitafios e leváronas á cidade. As faixas das protestas berraban ao unísono 'Non á cota!'. Once anos despois, en 1998, repetiuse a historia. Desta volta o lema era 'Non ás multas da supertaxa'. Cambiaran os rodeos que daban os gobernos, cambiaran os argumentos dos sindicatos e as vacas xa non peregrinaban á cidade. Mais o panorama era o mesmo: o agro galego afundía. Un dos seus piares, o sector lácteo, desangrábase. En 2003 milleiros de gandeir@s concentráronse na capital da Galiza para exixiren un prezo digno para o leite, que cubrise como mínimo os custos de produción. En 2009, con ese mesmo obxectivo, os tractores voltaron ser protagonistas. Os e as gandeiras non renuncian á utopía de viviren do seu traballo. Cando o propio goberno veta o acceso á terra e abre as portas a grandes distribuidorasNo canto de tirar co leite, por que non o reparten gratis? "Unha explotación leiteira o que ten é o produto en crú", explica a técnica Pura Ferreño, subliñando que non se pode comercializar nin pór a disposición d@s consumidor@s sen pasar os controis sanitarios e un proceso de pasteurización, proceso que, xustamente, é o que lle corresponde á industria. "As vacas hai que muxilas todos os días e as explotacións teñen unha capacidade limitada de almacenamento", continua detallando. Son moitas as explotacións que fixeron a solicitude ao Banco de terras para alugar eidos. Terían así máis espazo a cultivar e reducirían os custos de produción. Pura calcula que son ao redor de 400 as peticións que o PP, desde a Xunta, deixou sen contestar. Porén, a consellaría do Medio Rural vén de desmantelar os centros comarcais e de despedir 23 traballador@s da Axencia de desenvolvemento rural --Agader-- argumentando que non hai carga de traballo. Est@s promotor@s elevan até o milleiro a cantidade de expedientes que fican sen tramitar, só os relacionados co Banco de terras. Por derradeiro, a técnica da cooperativa da Coruña analiza máis unha situación que "non se dá por casualidade": a aterraxe na Galiza de multinacionais que poñen en marcha grandes superficies comerciais. Hoxe en día ocupan o espazo equivalente a 90 campos de fútbol. "O PP permite que as grandes distribuidoras campen ás súas anchas e o gandeiro xa non negocia os prezos do leite. A distribuidora di canto quere gañar e a industria fai a conta para atrás". O resultado: cartóns por debaixo dos 50 céntimos nos estantes dos supermercados.


Summary: 25 anos despois da súa marcha da Coruña, o galés John Benjamin Toshack continúa mantendo vinculación coa Galiza a través dunha protectora de animais ferrolá, Arco da Vella, coa que el e a súa dona levan sete anos colaborando e a través da cal xa ofreceron unha vida mellor a tres cadelas co nexo común dun pasado moi duro.

Subamos xuntos á máquina do tempo para viaxar até unha época, mediados dos anos 90, no que as pandemias eran cousa das películas americanas, Ricky Martin e as Spice Girls monopolizaban as listas de éxitos e o Deportivo da Coruña non só xogaba na primeira División, senón que tiña como obxectivo gañar o título de Liga. Finalizada a época Arsenio, Lendoiro afrontou en 1995 a necesaria renovación do equipo confiando no experimentado John Benjamin Toshack, quen nunha tempada atípica que supuxo a despedida de numerosos nomes propios do 'Súper Dépor' como Bebeto, Liaño, Aldana ou López Rekarte, finalizou o campionato ligueiro en novena posición. Non obstante, o galés conquistou o segundo título na historia do club -a Supercopa de España-, o xigantesco trofeo do Teresa Herrera do 50 aniversario e alcanzou as semifinais da Recopa de Europa, caendo eliminado a mans do PSG de Raí, Djorkaeff, Loko, Dutruel, Loko, Anelka e compañía, abondo para gañar o dereito de dirixir o equipo durante unha tempada máis. Lamentabelmente, e a pesar de que contaba con xogadores do nivel de Rivaldo, Martins, Songo'o, Naybet, Fran, Mauro Silva ou un Paco Jémez co que Toshack protagonizou un dos mellores diálogos na recente historia do fútbol -"Mister, dóeme cando lle pego", comentou o adusto central, ao que JB respondeu, "Paco, a todos nos doe cando lle pegas"-, o galés abandonou A Coruña en febreiro de 1997 en medio dunha guerra aberta co vestiario e boa parte do público de Riazor, así como entre críticas da prensa local por "vivir en soidade nun hotel" e "de costas á cidade". Un amante dos animais Non obstante, a posterior -e existosa- experiencia de Javier Irureta, que se aloxou sete anos no hotel María Pita, demostraría que iso non equivalía a unha menor implicación, e o vínculo que a día de hoxe mantén John Benjamin Toshack coa protectora de animais galega Arco da Vella revela que, quizais, o galés non viviu tan "de costas" á terra que o acolleu durante ano e medio hai xa un cuarto de século. Segundo explican responsábeis da asociación ferrolá a Nós Diario, a pesar de non residir na Galiza o veterano adestrador e a súa dona, Mai Angulo Archs, colaboran con ela "desde hai sete anos", un tempo no que "adoptaron tres cadeliñas connosco, Gala, Esperanza e Snow Queen". Ademais, destacan que os animais adoptados pola familia Toshack "son do tipo que normalmente ninguén quere levar: maiores, que teñen algunha patiña rota, mamás de cachorros ou maltratados", así como o "apoio" e o "trato excepcional" que sempre recibiron dos Toshack, "unha xente marabillosa que sempre se preocupa de nós e de axudarnos en todo cando necesitemos". Esta protectora de Ferrolterra nada en 2007 está centrada no rescate na rúa e en sacar os animais das canceiras, xestiona a adopción de 2.000 cans anualmente -a pesar de integrala tan só catro persoas, todas voluntarias, e de "non contar con apoio institucional de ningún tipo"- e actúa non só na Galiza, senón por todo o Estado. Por iso, desde a súa páxina de Facebook están a desenvolver accións para recadar fondos, como mercados benéficos virtuais -"xa que agora os físicos non podemos facelos"-, onde venden produtos como calcetíns ou colares para cans.


Summary: A aniquilación. O espolio. O sometemento. Son os temas de fondo de 'Alcatrán' e 'O tsunami', o poemario e a peza dramática cos que Marcos Abalde vén de gañar, respectivamente, o premio Johan Carballeira de Poesía e o Abrente de Textos Teatrais.

'Alcatrán' fala da aniquilación dun pobo, mais tamén de esperanza. Por que? Chegamos ao 2020 cun grao de destrución e sufrimento do pobo galego moi acusado, sobre todo da sociedade rural. Xa levaba uns cantos anos falando da historia obreira de Ferrol e desta volta sentín a necesidade de explicar a historia labrega do Xistral. Hai historias de resistencia e dignidade sorprendentes en contextos moi difíciles, cunhas políticas económicas de espolio que fan imposible mesmo a propia reprodución biolóxica da poboación porque faltan as condicións materiais. A descrición do proceso colonial podería ser a de calquera outro lugar, de feito. Si. É como se vivísemos ancorados no século XIX. Un exemplo son os montes comunais: como as comunidades foron expulsadas do seu aproveitamento… E así foi tamén como naceu o capitalismo en Estados Unidos, ou Inglaterra, ou o mesmo que pasou en África… As formas de sometemento, de anulación da alma indíxena, son as mesmas. O ensino en Galiza hoxe é unha institución colonial que actúa como se non tivésemos un nome, un pasado, unha historia. Co franquismo toda a sociedade civil que se fora construíndo desde o século XIX desapareceu e con ela a memoria da historia obreira, republicana, se queres feminista… A reconstrución desa historia é recente e a violencia e o negacionismo, brutais. "O ensino en Galiza hoxe é unha institución colonial que actúa como se non tivésemos un nome, un pasado, unha historia" O léxico do poemario está moi coidado. Os versos son como sentencias… Por que? É o idioma da montaña. E estou falando deste poemario dunha maneira moi intelectual, pero para min é moi íntimo, porque o que tentei foi facer de intermediario entre a miña filla e a súa bisavoa. É a lingua dunha xente non escolarizada que a usa cunha vontade de estilo. Teñen unha expresión moi coidada. Un galego insubmiso á converxencia co castelán, que non ten medo de mostrarse. Porque iso é o que pasa moitas veces: temos medo de ser diferentes, de ser galegos, porque non queremos ser agredidos. O galego non é, en realidade, unha lingua oficial. É unha oficialidade subalterna, como dicía Carvalho Calero. As mulleres son moi protagonistas no poemario. Algún motivo especial? A bisavoa foi quen me ensinou a comprender de maneira máis profunda a dignidade de todas as formas de vida. Onde nós vemos un prado, unha masa verde, un deserto verde, ela sabía nomear os distintos tipos de herbas cos seus poderes, as súas propiedades. Porque tiñan un xeito de vida moi contraditorio co capitalismo que mostraba unha resistencia moi forte ao desprezo, á obxectivización, á mercantilización de todo. A civilización foi exterminio. O progreso é falso. É outra idea que se repite no poemario. No franquismo enchían a boca falando dos anos de paz, mais non hai paz, non hai progreso nin benestar, o que hai é unhas condicións laborais salvaxes e uns índices de suicidios, de alcoholismo, de desemprego e de empobrecemento brutais. E se a autodenominada democracia non chega á economía é que non temos democracia. Vivimos no Antigo Réxime. Non idealizar/ a carencia, di un dos versos. Nin o rural, en xeral. Deixoume moi sorprendido un cartaz de Vox que dicía "Galicia é campo". Que é iso, propaganda para os turistas? O rural é espolio, é privación material e espiritual. Todo o país está cheo de aldeas abandonadas. As vagas migratorias continúan. É un maltrato diario, unha violencia física, psicolóxica e simbólica. E na aldea tamén hai loita de clases, ricos e pobres, superviventes e resistentes e moita dignidade antifascista. Mais a visión idealizada e colonial é a que interesa vender. A experiencia material da maior parte da poboación é a carencia. A Arcadia é para os ricos. E, canta máis desconexión coa terra, máis aceptación do espolio: Ence, os eólicos, os eucaliptos... "A experiencia material da maior parte da poboación é a carencia. A Arcadia é para os ricos" Como en 'O tsunami'. Como xorde Nessie, o protagonista desta peza? É a primeira vez que tento escribir unha comedia. Dunha comicidade perversa porque Nessie é un tipo chungo. Estamos gobernados por psicópatas coma el. E é todo un delirio, unha fantasía, unha pornografía social: os partidos escollen os peores porque son os únicos que aguantan aí. Mais todo é farsa, mentira, esperpento. Por que a escolla da lagoa das Pontes? Impactoume moito vela e ademais é verdade que fora Feixoo inaugurala. É un símbolo do delirio en que vivimos. Estou fascinado co tamaño da lagoa e impactado pola destrución que supuxo: a mina que se tapa coa lagoa. Había parroquias debaixo que quedaron asolagadas. É a normalización da aniquilación. En 'Alcatrán' hai moita contención no verso. Un cambio quizais na escrita.... Hai moita depuración, si. Foron catro anos de traballo. Cada vez vou depurando máis, facendo máis "arte povera": menos é máis. Ademais, estou canso de ler libros pouco traballados… Eu son obsesivo e podo corrixir moito.


Summary: Segundo a axencia internacional "tres de cada catro mortos son civís". O exército israelí fixo incursións por terra na Franxa de Gaza e prepara unha dura ofensiva no Norte, que fai fuxir á desesperada á poboación local.

A Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados de Palestina en Oriente Próximo (UNRWA) informou de que d@s case 150 palestin@s que foron asasinad@s na Franxa de Gaza desde o inicio da operación militar israelí 'Marxe Protectora' tres de cada catro vítimas eran civís. Dedúcese que o resto eran considerados militares por pertencer a organizacións armadas que loitan contra Israel e a súa ocupación de territorio palestino. Desde o inicio da ofensiva o pasado martes, decenas de palestin@s morreron polos incesantes bombardeos da aviación israelí, que -segundo un portavoz da UNRWA, Chris Gunness- lle quitaron a vida a moitas mulleres e nen@s, que tamén serían dous terzos d@s ferid@s, que son máis de 700, segundo esta fonte. A Alta Comisionada da ONU para os Dereitos Humanos, Navi Pillay, puxo en dúbida a lexitimidade de Israel para bombardear determinados obxectivos, á vista do alto número de baixas civís que está deixando o seu ataque. Policía Por outra banda, a pasada noite como mínimo unhas quince persoas foron asasinadas, entre elas varias mulleres e nen@s, despois doutro ataque do Exército de Israel, neste caso dirixido contra a casa do Xefe da Policía de Gaza, segundo informaron as autoridades palestinas. Así mesmo, o Exército israelí tería entrado por terra en territorio da Franxa para manter enfrontamentos con presuntos militantes de Hamas. Así mesmo, Israel xa anunciou unha ofensiva que se espera sexa a máis dura dos últimos días no Norte de Gaza, onde a poboación está intentando fuxir logo de que octavillas avisasen da inminencia do ataque. Alén das denuncias dalgunhas das súas axencias, a ONU segue sen tomar medidas firmes malia a gravidade da situación.


Summary: Diversos colectivos sociais concentráronse esta mañá na T1 do aeroporto de Barajas, en Madrid, en solidariedade con cidadáns saharauís que levan cinco días en folga de fame, na sala de non admitidos do aeródromo, en protesta polo trato que reciben das autoridades españoles que lles están denegando a petición de asilo mentres comezaron as expulsións.

Os saharauís que empezaron o luns a protesta, entre 45 e 55 persoas segundo as fontes, queixanse dos obstáculos que lles puxeron para iniciar os trámites de asilo, mesmo ficaron sen asistencia xurídica das organizacións especializadas. Entre as deficiencias, os colectivos sociais sinalan tamén aos servizos de tradución. Explican que mulleres solicitantes de asilo tiveron que facer o seu relato diante de homes, ou que as historias traducidas non se corresponden co que dixeron nas entrevistas por descoñecemento dos tradutores da súa lingua. As asociacións que convocaron a concentración, entre elas SOS Racismo, a Red Española de Inmigración y Ayuda al Refugiado e a CGT Confederal, condenan a "arbitrariedade do proceso de non admisión, denegación e admisión a trámite" e denuncian que, nalgúns casos, houbo violencia física por parte da Policía nas expulsións. En total, cifran en 61 as expulsións nestes días, sen que aos solicitantes se lles garantira o regreso aos campos de refuxiados de Tinduf de onde procedían. E tamén advirten que as persoas en folga de fame están en condicións hixiénicas precarias e con pouco espazo para durmir.


Summary: A asociación desenvolve unha acción coa que dar visibilidade á violencia contra as mulleres colocando 200 zapatos perante o Parlamento e a Catedral.

A asociación contra a violencia machista, Ve-la luz, está a desenvolver esta cuarta feira (8 de xullo) unha acción na capital da Galiza coa que dar visibilidade ás mulleres asasinadas nos últimos anos. Neste senso, as activistas colocaron nas dúas beirarrúas que lindan co Pazo do Hórreo até 200 zapatos de cor vermella acompañados de cartaces nos que se poden ler o número de feminicidios e agresións machistas rexistradas. A campaña 'Zapatos vermellos contra a violencia de xénero' extenderase ao longo da xornada e, pola tarde, despregarase na Praza do Obradoiro. Ve-la luz quixo representar através do zapato como "prenda testemuñal" o "asasinato dunha muller e/ou menor vítima" de violencia machista "así como o rexeitamento a este tipo de actos". Esta acción foi desenvolvida após o crime machista acontecido en Arbo no que foron asasinadas Beatriz Rodríguez Mariño e Sergio Rodríguez. Segundo o xulgado de instrución nº3 de Ponteareas, que investiga o feminicidio, trátase do segundo asasinato machista no que vai de 2015 na Galiza. A ex-parella de Beatriz Rodríguez, A.D., foi detido e atópase en prisión incondicional sen fianza á espera do xuízo.


Summary: A activista Pilar Fernández é unha das impulsoras do manifesto pola unidade "O día da nación galega, o día de tod@s".

Pilar Fernández participou esta terza feira na reunión convocada polas persoas promotoras do chamado con organizacións sociais, políticas e sindicais para conseguir que o Día da Patria deste 2015 sexa o máis plural posíbel. Nesta conversa que mantén con Sermos Galiza a título individual, Pilar Fernández -colaboradora deste xornal- apela, en reiteradas ocasións, á paciencia. Como xurdiu a idea de impulsar o manifesto? O manifesto pola unidade chegou a min vía Suso de Toro e xurdiu pola necesidade de botar a andar unha convocatoria de xente do común, de persoas que queremos unha convocatoria de unidade para o Día da Patria. Na idea desa unidade sumeime ao manifesto. Despois de presenárllelo aos medios, agora toca transmitilo e darlle toda a publicidade posíbel para conseguir unha convocatoria plural, do maior número de cores e con xente do común, que é a que realmente reclama un 25 de xullo de unidade. Que lectura fai da súa acollida? Hai moi boa resposta. En dous días, recolléronse máis de 700 sinaturas de persoas de distintos ámbitos sociais. Hai moitas ganas de que aconteza un Día da Patria unitario. O que pedimos agora é que todo o mundo participe e se integre. Atopámonos nun momento moi particular, un momento de efervescencia, de cambios, e é máis preciso que nunca que todo o mundo participe e que a sociedade se conciencie dos cambios que nos veñen enriba. Sempre centrándonos na existencia de Galiza e na importancia que temos como galegos e galegas. Galiza facémola entre todos e todas desde distintos puntos de vista. Todos e cada un de nós ten o dereito e a responsabilidade de reivindicarnos como nación galega. Que impresión ten da reunión de onte? Foi organizada polas persoas convocantes do manifesto e aberta a moitas organizacións sociais, políticas e sindicais. Sempre desde o meu punto de vista, hai boa predisposición a integrarse, moi bo ambiente e moi boas intencións. É importante que todo o mundo se integre e participe desa convocatoria e é importante integrar xente sen filiación. Polo de agora non podo dicir máis nada, esperamos ter noticias nestes vindeiros días. Escocia foi quen de mobilizar a sociedade civil pensando no ben común e foi o caso escocés o que me ratificou na idea da unidade de acción Como sería para Pilar Fernández un Día da Patria unitario? Para min sería un día de todos e todas, un día en que todo o mundo saia a rúa a reivindicar que somos unha nación e que Galiza existe. Evidentemente, baixo o meu punto de vista, ten que estar á cabeza a sociedade civil, que debe ter ese papel prioritario. Sen os de a pé non se fai nada. A nivel persoal, pensa que, finalmente, haberá un 25 de xullo unitario? Si, definitivamente, si. Hai que insistir e transmitir, pensar en positivo, en grande, en todos e todas. É moi necesario rachar coa tendencia de facer calar Galiza, por iso temos que demostrar que temos voz. Unha voz plural, de moitas cores, de moitos sectores. Temos que facer partícipe xente que non está directamente vinculada á política. Neste sentido, gustaríame apelar á miña experiencia no proceso escocés, que me demostrou que hai xente do común, que non milita en ningún partido e que non pertence a ningún sindicato nin asociación que entrou con ánimo no debate e que foi quen de entender que era necesario un mundo mellor. O caso escocés ratificoume na idea da unidade de acción. Escocia foi quen de mobilizar a sociedade civil pensando no ben común. Como os galegos e as galegas non imos ser quen? Podemos facelo e podemos ser quen de xestionalo. E máis, nun día tan especial como o Día da Patria, un día que é noso.


Summary: Os sindicatos alzan a voz ante as intencións do Goberno español de conxelar o salario as traballadoras e traballadores públicos. Critican que son sempre o primeiro obxectivo cando se trata de realizar recortes no gasto e negan que nos últimos anos o seu poder adquisitivo se teña incrementado.

O Goberno español ten que tapar un burato nas súas contas de 60.000 millóns de euros. Unha das medidas que contempla, aínda que agora afirma que o tema non está enriba da mesa, é a conxelación dos salarios das funcionarias e funcionarios públicos, unha medida que foi duramente contestada desde este colectivo. A ministra de Economía, a galega Nadia Calviño, defendía que nos últimos anos este colectivo gañou poder adquisitivo, xa que a alza dos soldos públicos foi superior á subida da inflación. O Goberno xoga co feito de que os prezos están moi contidos pola caída da actividade. O IPC está en negativo (-0.5 en xullo), polo que unha conxelación non suporía unha perda de poder adquisitivo para estas traballadoras. Para o secretario nacional de CIG-Administración Pública, Xabier Picón, "é unha falacia que as funcionarias e funcionarios gañasen poder adquisitivo nos últimos anos". Como lembra a Nós Diario, coa rebaixa salarial do Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero en 2010 e as "reiteradas conxelacións dos gobernos do PP", a perda de poder adquisitivo deste colectivo "está próxima a 10%". Picón, que apunta que a mesa de negociación das Administracións Públicas segue pendente de xuntarse, considera que a conxelación "non sería unha saída xusta". Na súa opinión, o Executivo español pode compensar o desaxuste pola vía de incrementar os ingresos cunha redistribución fiscal máis xusta que permita, ao mesmo tempo, reducir a diferenza de oito puntos en materia de presión fiscal coa media da Unión Europea. "Os recortes non deberían ser nunca en salarios nin en políticas sociais", engade. Felipe Balboa, secretario de organización da federación de Servizos Públicos de UXT Galiza, comparte a súa opinión. Considera que a conxelación salarial do funcionariado "non é a medida máis axeitada para reducir o gasto" da Administración, e menos nunha situación de contracción da economía. 'Paganinis' do Goberno "Somos os que sempre pagamos as crises, primeiro con Zapatero no Goberno do Estado español e despois con Feixoo na Xunta", que, como recorda, entre 2013 e 2016 eliminou o complemento específico nas pagas extra das funcionarias e funcionarios, cun impacto de 3.000 euros de media por traballadora e ano, "que nunca se restituíu". Balboa exixe ao Goberno español e á Xunta "que deixen de lanzar globos sonda e se poñan ao que teñen que facer, que é contratar máis profesores e menos pantallas, que non xeran riqueza algunha". Pola súa banda, Jose Francisco Sánchez Brunete, secretario de organización de CSIF Galiza, considera un "cachondeo" a proposta do Executivo de Pedro Sánchez. "Estamos fartos de ser os paganinis do Goberno de España. É un despropósito que o corpo de funcionarios sexa o peto onde os políticos metan a man", lamenta. E o feito de que Galiza estea polo fondo da táboa en retribucións "tampouco axuda", matiza. "É un insulto á condición de empregado público", insiste Sánchez Brunete. "Cando na casa non dan as contas non podes meter a man no peto do veciño", exemplifica o responsábel de CSIF, e moito menos castigar colectivos como os corpos de seguridade ou as persoas que traballan na sanidade "que están a facer un grande esforzo e a dar o mellor de si nesta pandemia. Son heroes e non podes pagarlles así". No seu lugar, avoga por reducir asesores e estruturas de goberno "que xeran moito gasto superfluo para comprar vontades políticas". "Hai moito onde recortar", conclúe. Atrasos e mobilizacións A cuestión salarial ten moitas frontes abertas. Onte mesmo, UXT e CSIF advertiron ao Goberno español de que, se non cumpre coa subida e os atrasos que debe ao persoal laboral da Administración Xeral do Estado (AXE) haberá mobilizacións. "Non parariamos até que tivésemos a consecución das nosas reivindicacións", apuntou o responsábel de UXT na negociación do Convenio Único da AXE, Gabriel Filipini, que afirmou que mesmo se contempla o chamamento á folga do persoal laboral se non se logran os obxectivos. Segundo os sindicatos, os atrasos nas nóminas das 40.000 persoas vinculadas a este convenio suman unha débeda de entre 357 e 1.325 euros, con efecto do 1 de xaneiro de 2019. "Foi asinado en marzo e vendido entre bombo e prato polo Goberno", lembra a representante de CSIF, Milagros Dorronzoro, que insiste en que o único que están a exixir é que se lles pague a estas traballadoras e traballadores o que se lles debe.


Summary: Especialistas en investigación dos EUA avanzaron en 2016 nunha vacina contra un coronavirus, após as dúas vagas epidémicas de 2002 e 2012, mais a falta de financiamento impediu que seguise avanzando nunha investigación que hoxe tería suposto un avance na busca da vacina para a COVID-19, segundo publica a BBC, que fala doutras experiencias similares.

O mundo viña recibindo advertencias do que podía supoñer unha pandemia como a da COVID-19, que leva 2,16 millóns de persoas infectadas a nivel global, máis da metade deles en Europa. O brote aparecido na provincia chinesa de Cantón en 2002 que foi denominado como SARS (síndrome respiratoria aguda severa, nas súas siglas en inglés) e, unha década máis tarde, a enfermidade coñecida como MERS (síndrome respiratorio de Medio Oriente) multiplicaron as buscas de vacinas a estes patóxenos, diante da letalidade dos brotes. Entón, ante a presión por buscar unha cura, chegou a haber propostas candidatas listas para iniciar os ensaios clínicos. De feito, segundo recolle a BBC na súa publicación, un equipo científico de Houston, Texas, en Estados Unidos, dispuña en 2016 dunha posíbel vacina contra o SARS que provocou a epidemia de 2002. O que ocorreu, segundo relatan as investigadoras, e que non lograron obter financiamento e quedou suspendida, como ocorreu con outras arredor do mundo, sempre co mesmo patrón: falta de mercado unha vez controlado o brote e, polo tanto, de financiamento, ante o desinterese de farmacéuticas e gobernos. Hoxe, existen ducias de vacinas para coronavirus, pero todas dirixidas aos brotes infecciosos en animais, dado que, como sinalan as forntes investigadoras, a prevención de enfermidades evita custos millonrios na industria avícola e gandeira. Hoxe sábese que as dúas epidemias anteriores procedía de enfermidades de orixe animal pero que pasaron ao ser humano, a mesma hipótese que se baralla na actual pandemia. O novo coronavirus é familia próxima do que iniciou a epidemia de 2002. As expertas contactadas pola BBC coinciden ao sinalar que de terse mantido o programa de investigación para SARS, hoxe a comunidade científica que traballa contrarreloxo estaría en mellor posición para conseguir unha vacina para a COVID-19, ao contar coa experiencia e coñecer os problemas das distintas probas, e gañaría un tempo que hoxe se amosa como fundamental para frear a propagación e a letalidade da epidemia. As probas até poder empregarse en seres humanos aínda demorarán meses o tratamento.


Summary: MOV3 presentou en Pontevedra o directorio de marcas e tendas de roupa producida localmente, cun uso responsable dos recursos naturais e un trato digno ás persoas

"Pensamos que outros xeitos de traballar son posibles. En MOV3 camiñamos cara a eco sostibilidade, o uso responsable dos recursos naturais e a produción local, comprometéndonos co consumo consciente e o respecto e trato digno ás persoas". Así se presenta, no seu manifesto, a Plataforma Galega de Moda Sostible, MOV3, un proxecto que botou a andar hai uns meses e que este venres fixo pública a súa web, un directorio online de produtoras, deseñadoras e tendas que traballan creando, confeccionando e vendendo roupa con eses criterios. Despois de varios meses de obradoiros, xuntanzas e actividades formativas, MOV3 presentouse en sociedade, buscando amosar que hai alternativas á hora de vestir, e poñendo estas alternativas ao alcance dos e das consumidoras interesadas. MOV3 presentouse en sociedade, buscando amosar que hai alternativas á hora de vestir, e poñendo estas alternativas ao alcance dos e das consumidoras interesadas A Casa das Campás de Pontevedra acolleu o venres o acto de presentación da iniciativa, no que interviron Nanda Couñago, directora da Asociación Amarante Setem, e a deseñadora e consultora en moda sostible María Almazán. Couñago explicou que a iniciativa naceu coa idea de pór en valor as alternativa téxtiles existentes ou en nacemento en Galicia e dar resposta á crecente demanda da sociedade galega de facer un consumo responsable de roupa, que fortalecese e apoiase o medio ambiente, con criterios sociais, aposta pola produción local e trazabilidade do produto. Pola súa banda, Almazán subliñou que que MOV3 naceu da inquietude de pór en común o mundo do deseño consciente cos movementos sociais e tamén axudar ás persoas que queren consumir doutro xeito e se senten perdidas na busca de alternativas. "Esa é unha das patas de MOV3, xuntar individualidades que fagan que se vexa que en Galicia está a pasar algo e crear sinerxías para o consumidor que queira achegarse a esta proposta", engadiu. 17 iniciativas "Optamos por un modelo de deseño con identidade propia que defende tanto o valor artístico das pezas como a súa calidade e durabilidade" A web recolle a actividade de case unha vintena de marcas e deseñadoras galegas que decidiron apostar por este xeito de confeccionar as súas prendas. Ademais, amosa o traballo e as iniciativas dun grupo de estudantes de deseño que comezan a dar os seus primeiros pasos, cos seus primeiros proxectos. Como se destaca no manifesto da Plataforma Galega de Moda Sostible: "Pensamos que outros xeitos de traballar son posibles. Optamos por un modelo de deseño con identidade propia que defende tanto o valor artístico das pezas como a súa calidade e durabilidade. En MOV3 camiñamos cara a eco sostibilidade, o uso responsable dos recursos naturais e a produción local, comprometéndonos co consumo consciente e o respecto e trato digno ás persoas. Quédanos moito por percorrer, xa estamos en mov3mento". Le Chanelas: Unha marca de roupa que nace de axuntar arte e moda. As pezas realízanse en series limitadas ou son pezas únicas. As características principais destas pezas son os deseños orixinais, os estampados artísticos, os tecidos naturais e a comodidade. Racataplan: Racataplan deseña e produce roupa para nenos de 0 a 3 anos. Cada prenda é deseñada e producida no rural galego por mulleres que coidan o detalle en cada peza. Son un pequeno proxecto que se desenvolve nunha pequena vila de Ourense, en Viana do Bolo. Portal 48: Portal 48 é un proxecto de Ana Seoane e Rocio G.Juncal, un espazo que permite o desenvolvemento de ideas abertas a todos os apaixonados pola creación. Mandacarú: Mandacarú é unha marca galega de roupa ecolóxica e de comercio xusto que nace en 2006 para ofrecer unha alternativa ao mercado téxtil establecido. "Esa é unha das patas de MOV3, xuntar individualidades que fagan que se vexa que en Galicia está a pasar algo e crear sinerxías para o consumidor que queira achegarse a esta proposta" Marujita Alegre: Os seus deseños inspíranse en multitude de viñetas sonoras reflexo das grandes paixóns da súa creadora, María Baqueiro: a música e os cómics. Erizo Violeta: De Erizo Violeta saen Tipis, Casiñas e accesorios para nenos e para casa como coxíns ou mandís, elaborados en tecidos con estampaciós únicas en teas ecolóxicas. La Canalla: Fan pezas únicas (de colección e a medida) e, dende La Canalla ao rescate interveñen sobre prendas que outras persoas traen para transformar en pezas canallas. Cestola na Cachola: Cestola na Cachola é unha cooperativa que nace en 2013 da man de tres persoas que decidimos unir as súas experiencias previas no mundo da ilustración, o muralismo e a economía social e solidaria. Rafael J. Cameselle: O seu obxectivo é xuntar preocupación estética e funcionalidade cunha introdución progresiva de tecidos ecolóxicos e criterios sostibles no noso método de traballo. Ash Santos: Ash Santos (Vigo, 1986) é un artista cuxa obra se move entre os campos da pintura, ilustración, intervención, performance e son. Xiro: Unha marca de moda sostible especializada en suéter-sudadeira e prendas denim para todas as idades. Adanegra: Taller de Artesanía Téxtil de e para mentes e corpos de Muller. A súa conciencia ética parte do coñecemento do Corpo, o que os leva a facer roupa que se acomode a el, …non a inversa. Non fan patronaxe convencional e sempre crean a peza única. O roupeiro de Tatán: No Roupeiro do Tatán tentan manter un equilibrio entre a calidade, o deseño e o prezo, reunindo na nosa tenda marcas da Península e procedentes do resto de Europa. Iván R: Logo de once anos traballando como ilustrador e deseñador para diferentes editoriais, cine, moda, tv, prensa, publicidade... fixo unha paréntese nos seis estudos de escenografía para comezar a traballar no departamento de deseño da fundación Fabrics For Freedom. Pilar Ullod: Licenciada en estudos superiores de deseño téxtil e moda de Galicia. A procura dun aspecto andróxino e o deseño de pezas básicas son as bases sobre as que se asentan as súas coleccións. Cabra Pyrenaica: Unha marca-tenda que pretende ofrecer produtos en base a conceptos como o deporte (entendido como actividade aberta a todos o mundo e como cultura) o deseño e a sostibilidade


Summary: O portavoz de Anova, Antón Sánchez, insiste en que "ninguén sobra" para "derrotar" o PP.

O portavoz de Anova e deputado do Grupo Común da Esquerda, Antón Sánchez, aposta por unha confluencia de Podemos e EU coa súa formación e mais Compostela Aberta e Marea Atlántica. Cal son esas diverxencias de fondo que están a dificultar as conversas con Podemos e Esquerda Unida? Nós sempre apostamos polo espazo máis amplo posíbel onde todo o munda suma, desde a esquerda federalista e o soberanismo ás mareas municipais, onde ninguén sobra. Polo tanto, nunha alternativa electoral para derrotar a Feixoo teñen que estar todos os espazos recoñecidos. Fronte a iso, até o de agora o que nos semella é que queren que sexa un proxecto máis de Unidas Podemos que de todo o espazo. Aspiramos a sumar porque cremos que aí está a chave da derrota da dereita neste país. É unha cuestión de nomes? Nego a maior. Non é unha cuestión de nomes. E nego que vaian ser un impedimento. Nós priorizamos o político e ese acordo sobre a cuestión nominal. Isto é unha cuestión de enfoque político, de como queremos que sexa o espazo. Estamos a traballar con todo ese campo de xente que ten apostado por sumar forzas en moitos concellos do país e con eles queremos artellar ese suxeito que un protagonista principal nas mareas municipais. O soberanismo é a parte que non lle encaixa a Podemos? Non, eu non diría iso. Hai unha proposta de suma de todo ese espazo e nós cremos que temos que estar todas sen exclusións, que ten que ser un proxecto común e non unha adhesión ao proxecto de Unidas Podemos. A responsabilidade é artellar unha fórmula decisiva para derrotar a Feixoo e por nós non vai quedar. Estamos traballando con todas as mareas para esa alternativa. Como valora o chamamento á unidade das mareas municipais próximas a En Marea, coa que Anova negou negociar? Sempre estivemos dispostos a dialogar con todas as mareas. O que sempre dixemos é que hai unha fórmula que suma, que ten que dar cabida a todas as mareas do país. E aí percibimos que a xente pide unha fórmula sen exclusións. Xogámonos moito nestas eleccións.


Summary: A Consellaría de Sanidade continúa a negarse a cubrir as baixas e as vacacións dos facultativos do centro médico de Arcade, o único centro médico que queda en activo no Concello de Soutomaior. A situación provoca atrasos e cancelacións sen citas sen previo aviso, mesmo para conseguir receitas de doentes oncolóxicos.

O 24 de setembro, Sonia, nome figurado, pedía cita no seu médico de Atención Primaria, que atende no consultorio de Arcade (Soutomaior) para renovar a receita do Letrozol, un inhibidor da aromatasa (tratamento anti-hormonal) para previr a recorrencia do cancro de mama ER+. "Non había cita até o 5 de outubro", sinala, en declaracións a este medio. O 5 de outubro, Sonia permaneceu co teléfono móbil durante todo o día á espera da chamada do facultativo, mais non soou. "Tiven a sorte de que o día 6, ás 8 da mañá, en canto abriu o centro de saúde, colleron o teléfono á terceira e explicáronme que non chamaran porque non había médico e que non sabía cando volvería haber", explica. A paciente pon de manifesto que informou a quen lle atendeu ao administrativo do centro de saúde precisaba a receita do Letrozol e citouna para sete días despois: "Díxome que a ver se entón tiñamos médico". Hoxe, 9 de outubro, a través da internet, a cita máis próxima co médico en Arcade é para o 19. "É algo recorrente, levamos anos denunciándoo sen que o Partido Popular faga nada", pon de manifesto Manuel Lourenzo, portavoz municipal do BNG e deputado no Parlamento da Galiza. Presentou o mes pasado novas iniciativas parlamentares para reverter unha situación que se prolonga no tempo. Tres médicos para 7.400 habitantes "Desde o inicio da pandemia e sen explicación ningunha, o consultorio de Soutomaior está fechado e só funciona o de Arcade. Para unha poboación de máis de 7.395 habitantes só hai tres médicos e cada un deles ten un cupo brutal de pacientes, uns 1.800, cando se recomendan non máis de 1.200", salienta, en declaracións a Nós Diario. "Exixímoslle ao Partido Popular que cese con este maltrato á sanidade pública, aos seus traballadores e traballadoras e á veciñanza do noso concello e farémolo no concello, no parlamento e alá onde faga falla", conclúe Lourenzo. O concello veciño de Vilaboa, con 5.874 habitantes, ten catro médicos. Cando a pediatra de Arcade ou a de Vilaboa se ausentan por baixas ou permisos, a que resta ten que desdobrarse para atender nos dous municipios. Sen material para analíticas a bebés A falta de persoal súmase á falta de recursos materiais. O día 28 de setembro, unha nai tivo que acudir ao consultorio para someter a unha análise de sangue ao seu bebé e derivárona a Pontevedra por carecer o ambulatorio de material para pinchar crianzas. Cos casos de Covid-19 en aumento e despois de visitar o centro de saúde de Arcade tivo que dirixirse co fillo de tres meses a Pontevedra.


Summary: As análises microbiolóxicas confirman a presenza desta clase de fungos, segundo adianta GCiencia. Oposición e plataformas pola sanidade pública insisten na paralización total do traslado e piden "explicacións e claridade" á Xunta para "non aumentar a alarma social"

A 'liorta' chega ás redes sociais As análises microbiolóxicas realizadas no recentemente inaugurado hospital de Vigo revelan a existencia de numerosas colonias de distintos tipos de Aspergillus, segundo asegura GCiencia citando fontes hospitalarias. O pasado venres, o Sergas decidiu paralizar o traslado ao novo centro hospitalario de Beade tras a aparición de xermes en zonas de novas unidades e ata que se garanta a "máxima seguridade" a través de novos controis microbiolóxicos que se están levando a cabo. As análises microbiolóxicas revelan a existencia de Aspergillus, segundo adianta 'GCiencia' Segundo GCiencia, e a falta de que se elabore o informe definitivo, os resultados preliminares xa confirmaron a presenza desta clase de fungos -Aspergillus- en distintas zonas do centro, no que o pasado venres quedaron suspendidos os ingresos de pacientes e se pecharon as zonas cirúrxicas, a UCI e determinadas unidades especialmente sensibles. Segundo este medio, as fontes sanitarias descartan que exista risco de contaxio para os pacientes ingresados, xa que todas as zonas contaminadas permanecen clausuradas e son obxecto de traballos de desinfección, pero o positivo nas análises si que son un importane atranco para o plan de apertura do Álvaro Cunqueiro, xa que a súa orixe se atribúe a unhas obras que aínda están lonxe de finalizar totalmente. A diferenza das bacterias, que resultan admisibles ata un determinado número de colonias por metro cúbico, o Aspergillus nun centro hospitalario debe ser cero, de acordo coas recomendacións da Sociedad Española de Enfermedades Infecciosas y Microbiología Clínica, segundo aclara GCiencia. O Aspergillus é un patóxeno ben coñecido en Galicia, xa que en 1998, no hospital do Meixoeiro, en Vigo, provocou a morte de seis pacientes e unha grande alarma social. A infección polo fungo produciuse no quirófano 11 da Unidade de Cirurxía Cardíaca, que estaba xestionada polo Instituto Galego de Medicina Técnica (Medtec). Ante a "alarma creada entre a poboación", o BNG xa vén de solicitar no Parlamento galego a creación dunha comisión de investigación sobre este asunto e a privatización do control e supervisión do hospital. Sería, a aparición do Aspergillus, a "proba evidente dunha mala calidade na construción e a falta de equipamentos e servizos". Ademais, a xunta de persoal do hospital solicitou a convocatoria "urxente" do Comité de Saúde Laboral tras criticar a "opacidade" do Sergas, que non nega a aparición do fungo pero se remite aos resulados definitivos das análises. Os problemas non rematan aí, nin moito menos. Ás denuncias de traballadores por aparición de ratos, pingueiras ou desperfectos únense tamén as de pacientes e usuarios que relatan incomodidades ou a imaxes dun teito desprendido e de cuartos enchoupados. Os sanitarios critican tamén as "eivas" en canto a persoal e materiais cando faltaban poucos días para un traslado definitivo que agora está paralizado, polo menos toda esta semana. Ademais, as resonancias séguense a facer, cando menos ata outubro, nun camión aparcado no exterior do centro hospitalario e os elevados prezos do párking -12 euros por día sen alternativa gratuíta- continúan centrando moitas das críticas. SOS Sanidade pública pide a "paralización total" do traslado porque "as présas só eran políticas" SOS Sanidade Pública, ao igual que xa fixeran o BNG ou AGE a pasada semana, pide "a paralización total" do traslado ao novo hospital por falta de garantías sanitarias e de seguridade. "Non hai présa porque as présas eran políticas e o que era unha arma electoral viróuselles en problema electoral", asegura Manuel Martín, voceiro do colectivo, que cre que o adiamento da mudanza ao novo centro hospitalario non é máis que "a constatación" do que a súa asociación "leva denunciando desde hai meses". "O peor de todo é que xa o advertimos e que as deficiencias non só non se arranxaron senón que aumentaron", insiste. "O que era unha arma electoral viróuselles en problema electoral" "Non é ningunha sorpresa o que está a pasar; o que si é sorpresa é que nin a Consellería de Sanidade, nin o Sergas nin a empresa concesionaria corrixiran nada e non dean explicación ningunha. A Xunta ten que ser transparente porque se está a crear unha importante alarma social que aumentará se non se explican as cousas", insiste o voceiro de SOS Sanidade Pública, que reclama tamén que se abra unha comisión de investigación para analizar toda a problemática, que se elabore un plan de emerxencia para arranxar as deficiencias máis urxentes e que se anule o contrato coa firma concesionaria "por incumprimento". Esta última reclamación será tamén a que SOS Sanidade Pública realice ante a Comisión Europea esta mesma semana, onde intentará que Europa tome cartas nun asunto que desembocará nunha gran manifestación o vindeiro día 3 de setembro. Esa era a data prevista para a finalización do traslado definitivo ao Álvaro Cunqueiro e data elixida par aunha marcha convocada pola xunta de persoal da área sanitaria viguesa e apoiada pola Plataforma para a Defensa da Sanidade Pública. Pedirá deter os recortes e reclamará "un hospital 100% público, sen menos camas e con laboratorio central" no que será -ou debería ser- o centro de referencia para todo o sur de Galicia. SOS Sanidade Pública reclama unha comisión de investigación e un plan de emerxencia que arranxe as deficiencias urxentemente A polémica polas deficiencias e graves problemas co traslado fixeron incrementar a indignación social e son xa varios os colectivos en defensa da sanidade pública da comarca, así como formacións políticas e plataformas sociais, os que apoian unha marcha para a que se fletarán autobuses desde diversas localidades. Por outra banda, o alcalde de Vigo, Abel Caballero, considera que a máis que posible "contaminación" por fungos no hospital é "un grave erro" e unha "conxuntura inadmisible". Ademais, dixo que as "deficiencias estruturais gravísimas" como a "ausencia" dun laboratorio central ou a paralización do traslado son "dunha gravidade extrema".


Summary: Os ministros de Asuntos Exteriores da UE apoian unha "resposta clara e contundente" contra o goberno de Bashar Al-Assad. Fixeron pública unha "posición acordada" na que evitan dicir se apoiarían un ataque militar a Siria sen informes da ONU.

Acusan ao goberno de Bashar Al-Assad de promover o ataque con armas químicas do 21 de agosto nas aforas de Damasco e, con ese argumento, os ministros de Asuntos Exteriores da UE veñen de consensuar unha postura conxunta que se concretaría nunha "resposta clara e contundente" ao goberno de Siria. Cualifican de "violación flagrante do Dereito Internacional, un crime de guerra e un crime contra a humanidade" o ataque do que acusan ao goberno sirio nunha declaración conxunta que fixo pública a Alta Representante de Política Exterior e de Seguridade Común da UE, Catherine Ashton despois de se ter reunido co secretario de estado dos EU, John Kerry. "Unha resposta clara e contundente é crucial para deixar claro que estes crimes son inaceptábeis e que non pode haber impunidade" sinálase no comunicado no que se defende que a comunidade internacional "non pode quedar de brazos cruzados". Tratan, ao seu ver, de "impedir crear un precedente perigoso para a utilización e armas químicas en Siria outra vez e en calquera outra parte". Representantes exteriores dos gobernos da UE dan por feito segundo "unha ampla variedade de fontes" a existencia do ataque do que fan responsábel ao goberno sirio "porque é o único que posúe axentes de armas químicas e os medios para a súa entrega en cantidades abondosas". A "contundentes resposta" aprobada por representantes dos 28 ministerios exteriores non bota luz á cuestión de si apoiarían unha intervención militar americana sen a existencia previa do informe de inspección da ONU.


Summary: A actividade, que se celebrará o sábado 8 de novembro, terá como temática central o Día da Ciencia en Galego. Búscase mellorar os contidos da enciclopedia en liña relacionados coa ciencia e favorecer o contacto entre os membros da comunidade galega da Wikipedia.

A Galipedia necesítate! Este sábado 8 de novembro a comunidade galega da enciclopedia en liña Wikipedia celebra o seu primeiro editatón, un evento que procura, sobre todo, dous obxectivos: por unha banda incorporar á enciclopedia entradas que até agora non contan coa súa correspondente información en lingua galega ou mellorar esta información, no caso de que estea incompleta. Por outro lado, búscase visibilizar a comunidade da Wikipedia galega, favorecer o contacto entre os seus membros e facilitar a incorporación de novas persoas. A actividade terá como temática central o Día da Ciencia en Galego, que se celebra este martes 4 de novembro. É por iso que os termos que se insta a incluír ou a actualizar teñen que ver en boa medida coa ciencia e con científicos e científicas galegas. Ademais, o evento está organizado pola Biblioteca Intercentros do Campus de Lugo (que acolle as sesións, a partir das 10.30 horas), Proxéctate en galego, ademais de pola comunidade xestora da Galipedia. Colaboran, así mesmo, Wikimedia España e a Nerd Nite Compostela. Pódese participar no editatón de xeito virtual, dende a casa, colaborando na creación ou mellora desta entradas, pero os seus organizadores instan á asistencia presencial, para incidir precisamente nesoutros obxectivos de construción e coñecemento da comunidade. Ademais, a sesión comezará coa intervención de Elisardo Juncal (Galipedia), que realizará unha introdución á Galipedia e á edición co Editor visual. Así mesmo Manuel Díaz Regueiro (Igaciencia), presentará as actividades do Día da Ciencia en Galego, e Carlos Rodríguez-Rellán, profesor da Facultade de Historia da USC ofrecerá unha palestra co título "A Arqueoloxía Experimental e a apocalipse zombi: pequeno manual de supervivencia para nerds". Entre os artigos que se pretenden crear neste editatón están, por exemplo, os dedicados aos investigadores Richard Buckminster Fuller, Marcelino Álvarez Muñiz, Jesús Andreu Lázaro, Manuel Baraja Fernández, Tomás Batuecas Marugán, Fermín Bescansa Casares, Antonio Casares Bellido, César Sobrado Maestro, María Mercedes Álvarez Lires, María del Pilar de Torres Luna ou Alberto Pazos Labrador. Tamén os que dean conta de conceptos e obxectos coma sensor, intensidade de radiación, ponte autoportante, proxeria ou zurdo. Igualmente, quérense mellorar os artigos que falan de Ángela Ruiz Robles, Marie Curie, Isaac Díaz Pardo, Isaac Newton, Ramón María Aller Ulloa, María Wonenburger, estatística, calculadora ou física, entre moitos outros. Os organizadores pídenlles aos posibles participantes que, asistan presencialmente ou non, se inscriban previamente, para facilitar a organización do traballo. Día da Ciencia en Galego. Outras actividades Esta nova edición do Día da Ciencia en Galego, a quinta, centrará as súa actividades en Lugo e estará dedicada, sobre todoa estudar e difundir as figuras e a obra de Isaac Newton e Xosé Rodríguez González, o matemático de Bermés. Nacido en Bermés, unha parroquia de Lalín, en 1770 e finado en Santiago de Compostela en 1823, foi un científico galego da Ilustración e home liberal. Fillo de labregos, aos 28 anos acada a cátedra de Matemáticas e realiza frecuentes viaxes por Europa para intercambiar coñecementos e ampliar estudos, entra en contacto cos traballos dos grandes científicos da época: Laplace, Arago... Participa con Arago, precisamente, no estudo da triangulación do meridiano entre Dunquerque e Barcelona, traballa para a coroa británica nunhas medicións xeodésicas no Pacífico e imparte cursos na universidade alemá de Gottinga. Durante a invasión francesa foi comisionado da Xunta Central para trazar un mapa da Península e fixar un sistema máis exacto de Pesas e Medidas. Coa volta do poder absolutista foi marxinado e considerado como afrancesado. Luns 3 de novembro Ás 19 horas, na Galería Sargadelos de Santiago de Compostela inaugúrase a exposición Arte e Ciencia, organizada por Igaciencia, na que destacan os apartados de Op Art, Cuasicristais, Fullereno, perfís na arte, Escher, Juan Gris, e a exposición -inédita en España- de obras artísticas creadas en impresoras 3d. Martes 4 de novembro A partir das 12 horas, o Salón de Actos da Deputación de Lugo acollerá unha videoconferencia, dende Euskadi, de Luís Liz Marzán, experto en Nanotecnoloxía. A partir das 17 horas comeza unha visita guiada á exposición Sensores, organizada por Igaciencia, na sede da Deputación Provincial de Lugo. Ás 18 horas, no Auditorio da Casa do Saber (edificio da Vicerreitoría), dous docentes da USC (Roberto Iglesias e Manuel Andrade) ofrecerán unha clase maxistral sobre robots ("O nacemento dunha nova xeración de robots") e navegación espacial ("Da maçã de Newton à sonda espacial Rosetta".). Finalmente, ao seu remate farase (se o tempo o permite) unha observación astronómica dende a Muralla.


Summary: Abogados Cristianos pedía a permanencia na igrexa de Santa Eulalia dunha cruz que rende homenaxe a José Antonio Primo de Rivera e que xa foi retirada este ano. Na Galiza aínda fican máis de 600 símbolos franquistas.

O xulgado do contencioso-administrativo número 2 de Pontevedra ditou auto desestimando a solicitude da Fundación Abogados Cristianos de paralizar de forma cautelar e urxente os traballos de retirada dunha cruz dedicada "aos caídos" e en homenaxe ao falanxista José Antonio Primo de Rivera na igrexa de Santa Eulalia, en Vilagarcía de Arousa. Na súa resolución, a xuíza indica que esta fundación carece de lexitimidade para solicitar esta medida, porque "nin é titular do dereito á liberdade relixiosa nin invoca ou acredita un dereito de acción pública urbanística para poder interesar nada en relación coas decisións que afectan o patrimonio da igrexa". Aliás, tras lembrar que hai un acordo co arcebispado de Compostela e o visto e prace de Patrimonio da Xunta para esa retirada, sinala que a parte recorrente non acreditou "a existencia dos danos irreparábeis aos que fai referencia, pois non debe de esquecerse que a cruz se atopa na fachada da igrexa, a cal pertence ao patrimonio eclesiástico". Porén, o pasado mes xa se retirou a cruz e parte da simboloxía que compuña o espazo, como a placa que lembraba os "caídos", e este marzo concluíu o proceso. Máis de 600 símbolos aínda presentes O sociólogo e investigador Manuel Monge publicou recentemente o libro Os restos do franquismo na Galiza, que contabilizaba 602 símbolos do franquismo. "A listaxe non para de medrar, cada día aparecen novos símbolos e hoxe son xa 650 repartidos por 90 concellos", expuxo, en declaracións a Nós Diario, en marzo do pasado ano. A cidade da Coruña lidera a clasificación, con 102 [segundo o reconto feito daquela], entre os que destacan os múltiples recoñecementos a alcaldes da ditadura como Sergio Peñamaría, quen en 1939, como tenente da Lexión, "participou nun masacre represivo no Barco de Valdeorras", un concello que si lle retirou os honores e que en 2019 instou o consistorio coruñés a facer o propio.


Summary: Reclama que os fondos cheguen a quen os precisa

Bruxelas acolleu esta terza feira unha xuntanza entre a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e a comisaria europea de Cohesión, a portuguesa Elisa Ferreira, a quen a nacionalista trasladou as necesidades da Galiza e as prioridades que estima que deben terse en conta á hora de distribuír, xestionar e aplicar os fondos de recuperación económica, incluídos os Next Generation. Na reunión, na que tamén participou a portavoz do BNG en Europa, Ana Miranda, Pontón defendeu catro cuestións "chaves" para o país". Así, a nacionalista falou de "xestión descentralizada dos fondos -é dicir, que se xestionen desde a Galiza e non desde Madrid-, que cheguen ao tecido produtivo real, pemes e autónomos; trato preferente para a Galiza nas partidas de transición enerxética para minimizar o impacto da descarbonización, e reforzar servizos públicos e sociais". "E todo isto baixo unha premisa: que os fondos non se vinculen "a ningún tipo de recorte", engadiu. "Estamos nun momento de transformacións profundas e é importante que a Galiza reciba un trato xusto para enfrontar con garantías os desafíos de futuro e ese é o obxectivo das propostas trasladadas á comisaria de Cohesión", explicou a nacionalista após o encontro. Pontón trasladou ademais a satisfacción por compartir coa comisaria a importancia das relacións entre a Galiza e Portugal.