Summary: Esixe a Xesús Vázquez que faga públicos os resultados da avaliación da situación da lingua propia nas escolas. "Só a verdade nos fará libres", titulan unha carta dirixida ao conselleiro.

Prolingua esíxelle ao conselleiro de Educación e Cultura, Xesús Vázquez, que faga públicos dunha vez os resultados da avaliación da situación do galego no ensino. A organización cualifica de "alarmante" a sáude do idioma propio nas escolas, especialmente nas primeiras idades educativas e nas cidades. Segundo aseguran nunha carta dirixida a Vázquez, o actual contexto do galego na educación supón unha perda de "liberdade lingüística". Prolingua cualifica de "alarmante" a saúde do galego no ensino, especialmente en Primaria e nas cidades Prolingua reclama así a avaliación e o seguimento dos tres últimos cursos nos centros educativos non universitarios, uns datos que estaban previstos por decreto, así como os efectos dos programas de fomento da lingua en cada centro. Ademais, solicita que se publique un paa de uso das linguas nos colexios e os seus proxectos lingüísticos, así como os procedementos que se seguen para a avaliación inicial das competencias en Primeira e Secundaria. O texto de Prolingua foille remitido tamén á Real Academia Galega, ao Consello da Cultura Galega e aos partidos políticos. "Está en perigo a liberdade lingüística de boa parte da cidadanía, de milleiros de nenos e nenas galegofalantes, esencial nunha sociedade democrática", aseguran, tras cualificar de "dramática incerteza" a situación para a lingua propia. A asociación lémbralle ao conselleiro que el mesmo recoñeceu que o galego non acaba nin un 11% nos centros das cidades Así, lembran que foi o propio conselleiro quen recoñeceu que o galego non acadaba nin o 11% de presenza nos centros das sete grandes cidades, o que supón "un retroceso sen precedentes no emprego da lingua galega nun período educativo decisivo para a consolidación das competencias de comunicación lingüística por parte de todo o alumnado". Segundo Prolingua, que se incumpra a lei e as distintas normativas en materia lingüística é evidente cando o 85 % do alumnado galego non pode desenvolver a súa etapa escolar en lingua galega. "Presentar os datos referidos a toda Galicia sen facer ningunha separación é un xeito de enmascarar a realidade. É unha evidencia que a utilización da lingua galega nos centros con alumnado de contornas non urbanas (case todos públicos) adoita ser alta. Pola contra, nos centros con alumnado de contornas urbanas a presenza da lingua galega adoita ser mínima ou anecdótica. De aí a necesidade de presentar os datos separados segundo o tipo de centro", asegura Prolingua nun texto que titula A triste realidade da lingua galega na Educación Infantil: Só a verdade nos fará libres.


Summary: Néstor Rego avoga por "recuperar" o fondo de rescate bancario, reducir o gasto militar, impostos ás grandes fortunas e nacionalizar as empresas de sectores estratéxicos.

O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, por medio dunha Interpelación urxente á Vicepresidenta terceira e Ministra de Asuntos Económicos e Transformación Dixital, reclamou esta cuarta feira que o Goberno expoña as medidas previstas para "garantir unha saída social e xusta" á crise económica trala pandemia da COVID-19. Néstor Rego insistiu en que "a crise social e económica desatada por esta emerxencia sanitaria non a poden pagar outra vez as mesmas, as traballadoras e os pobos". Neste sentido, sinalou que existen dúas alternativas para obter e mobilizar os recursos económicos e financeiros necesarios para saír desta crise: "quitarllo aos que menos teñen pola vía de recortes, redución de salarios e prestacións sociais, privatización de servizos públicos, socialización de perdas de grandes empresas… Ou que os poña quen máis ten". O deputado evidencia unha "ausencia de propostas de futuro" por parte do Goberno do Estado e propón unha serie de medidas entre as que salienta "recuperar a totalidade do diñeiro do fondo de rescate bancario". Rego lembra que "máis de 60.000 millóns de euros en recapitalización dos bancos" non foron devoltos e que "sumando o total das axudas entre activos tóxicos, garantías e outras medidas de liquidez, superaron os 186.000 millóns de euros". Reforma fiscal e nacionalización de empresas Na mesma liña, o nacionalista defende unha "profunda" reforma tributaria "para implantar unha política fiscal realmente progresiva e redistributiva", en definitiva, "para garantir unha maior xustiza tributaria". Unha medida que tamén implique "estabelecer un imposto ás grandes fortunas e empresas, como xa está en debate noutros países como Arxentina ou Italia". Así, aposta pola nacionalización das grandes corporacións nos sectores estratéxicos da economía, empezando polas que xa foron públicas e "nunca deberon ser privatizadas". "Non estamos falando de nacionalizacións temporais, eufemismo co que se envolve e adorna a vella receita neoliberal de privatizar as ganancias mais socializar as perdas", matiza. Como exemplo, Rego referiuse á previsión do Goberno de estabelecer "axudas" á compañía Iberia, polo que preguntou á Vicepresidenta en que condicións se fará: "Controlará o Estado a aeroliña ou simplemente se dedicarán recursos públicos esenciais para impulsar a protección social e a economía produtiva a resolver os problemas dunha empresa privada?". Mentres, avogou polo "control público" das empresas nacionalizadas. Por outra banda, reclama unha redución urxente do gasto militar. Segundo explicou, en 2019 o Estado gastou máis de 20.000 millóns de euros neste ámbito. Rego cuestionou as prioridades deste Goberno e preguntou como "explicarán á maioría social, ás clases populares golpeadas por esta crise, que primeiro van os tanques que os salarios ou as pensións dignas e comida na mesa". O representante do BNG na Cámara estatal ve "urxente" modificar o actual sistema de financiamento autonómico, que cualifica como "gravemente lesivo para os intereses da Galiza", para "implantar un modelo de concerto económico" baseado en que Galiza recada todos os impostos e teña a capacidade para decidir o destino que lles corresponde. "A solución aos problemas sociais e económicos da Galiza non vai vir de Madrid", asegurou Rego. "Se queremos capacidade para decidir é precisamente para poder non só reconstruír, senón construír unha sociedade nova, xusta, igualitaria e libre", engadiu.


Summary: A web do Sergas, colapsada no día en que se abrían as autocitas para a vacinación das menores de 20 anos.

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade da Xunta da Galiza vén de informar que, na súa última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 17.742, dos que 4.526 corresponden á área da Coruña, 2.114 son da de Lugo, 1.401 da de Ourense, 2.331 da de Pontevedra, 4.317 da área de Vigo, 1.999 da de Santiago e 1.054 da de Ferrol. Esta cifra marca un importante descenso de descenso de 453 casos con respecto ao día de onte (18.195), no que xa se rexistrara outra baixada considerábel, neste caso de 448. A nota negativa é que, do total de doentes positivos, 54 están en UCI, o que representa un alza dunha persoa con respecto ás 53 da pasada sexta feira. Ademais, 255 permanecen en unidades de hospitalización e 17.433 no seu domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 143.955 persoas curadas, rexistrándose 2.489 falecementos. Colapsa a web do Sergas A páxina web do Sergas colapsou esta mañá. A razón alegada pola Xunta é a avalancha de solicitudes de autocita para a vacinación das menores de 20 anos, que se habilitaban a partir deste sábado 25.000 prazas. A web, onde ademais das autocitas, están dispoñíbeis todos os datos a nivel galego sobre a pandemia, notificoulle 'erro no servizo' a toda aquela que quixese pedir quenda para a vacina, para, posteriormente, denegar o acceso á páxina en si. A versión de Sanidade é que o fallo no sistema débese ao "elevadísimo volume de entradas", e a que todas ocorreron "á primeira hora", aínda que non confirmaron cando poderá volver accederse ao portal.


Semella que foi onte e xa van aló dez anos. O Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNLG), no que tiven a honra de participar, foi aprobado por unanimidade no Parlamento galego en setembro de 2004. É, con certeza, un dos feitos máis positivos dos sucesivos mandatos de Manuel Fraga á fronte da Xunta de Galicia. Houbo quen prognosticou, xa na década dos setenta do pasado século, que o galego morrería antes de que pasasen trinta anos. Trabucouse, por fortuna, e o galego, malferido e atacado nos últimos tempos, resiste en moitas capas da sociedade. Segue a ser unha lingua viva e aínda maioritaria, que usamos a diario miles de persoas. Pero hai un serio problema: o seu uso é cada vez menor nas novas xeracións urbanas. Debemos traballar todos para evitar o lingüicidio, e nesa tarefa os sanitarios temos un papel importante para mellorar a saúde do noso idioma. O Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNLG), no que tiven a honra de participar, foi aprobado por unanimidade no Parlamento galego en setembro de 2004 Houbo un desenvolvemento lexislativo, despois da morte do ditador, que favoreceu a recuperación do galego. A Constitución de 1978, o Estatuto de Autonomía (1981), a Lei de Normalización Lingüística (Lei 3/1983) e o citado PXNLG (2004) foron avances moi importantes. A maiores do avance normativo houbo outros elementos moi positivos para revitalizar o idioma: a existencia de medios de comunicación en galego (TVG, radio e prensa escrita), o Xabarín e o Luar (elementos galeguizadores onde os haxa) e a perseverancia incombustible dos colectivos que traballan a prol da lingua e de boa parte da comunidade educativa, que non cesan no seu labor a pesar dos atrancos impostos desde o poder. No ámbito sanitario o galego está practicamente ausente. Sobrevive nos centros de saúde do medio rural, mais nos centros urbanos e nos hospitais a presenza da nosa fala é residual No ámbito sanitario o galego está practicamente ausente. Sobrevive nos centros de saúde do medio rural, mais nos centros urbanos e nos hospitais a presenza da nosa fala é residual. No PXNLG recórdase que "calquera manual deontolóxico dirá que o primeiro que precisa un enfermo é sentirse acollido de maneira personalizada. Neste caso, acollido na súa propia lingua, ese código lingüístico que leva directamente á afectividade da persoa que se quere auxiliar". Mais en Galicia dáse o fenómeno da ocultación da propia lingua: o paciente galegofalante inicia o contacto co médico en castelán, pois supón que ese é o seu idioma e pretende instalarse nese territorio lingüístico para facilitar a súa axuda profesional. É preciso, tal como reflicte o PXNLG, que os profesionais fagamos unha oferta positiva. Debe ser o profesional sanitario, de calquera nivel asistencial, "quen realice o camiño de aproximación lingüística ao paciente e non ao revés". Tamén se recorda no PXNLG que a utilización da lingua galega na área médica contribúe a desbloquear o galego e a impulsar o seu uso mesmo noutras áreas pola elevada consideración social que teñen os servizos sanitarios favorece que as medidas de normalización do galego que neles se poñan en práctica resulten exemplares e teñan un impacto positivo na poboación, así como polo gran número de contactos que os cidadáns teñen co sistema sanitario, que multiplica o rendemento das actividades de promoción do idioma que se efectúen no dito sector. Os profesionais debemos implicarnos nesta tarefa pois debemos garantir que ninguén se sinta discriminado polo uso do idioma e porque o uso compartido da lingua favorece a empatía e o entendemento entre o doente e o sanitario A sanidade é clave para o mantemento e a recuperación do idioma galego e os profesionais debemos implicarnos nesta tarefa pois debemos garantir que ninguén se sinta discriminado polo uso do idioma e porque o uso compartido da lingua favorece a empatía e o entendemento entre o doente e o sanitario. A implicación dos profesionais é clave, e tamén a Administración sanitaria debe apoiar o uso do galego nos servizos de saúde. Mais cómpre recoñecer que a porcentaxe de profesionais comprometidos co galego é baixa e que a Administración amosa, cada vez con máis descaro, o seu absoluto desprezo polo idioma. A chegada ao poder de Núñez Feijoo en 2009 (que alimentou o inexistente conflito lingüístico para conseguir rédito electoral) provocou un grave retroceso na galeguización do sector e freou as tímidas medidas impulsadas polo goberno de Pérez Touriño. Os altos cargos de Sanidade e dos hospitais empregan acotío o castelán, agás honrosas excepcións. A documentación interna dos centros sanitarios e as aplicacións informáticas non usan o galego como idioma principal. E todo isto sucede mentres segue vixente a Instrución 11/2005 sobre o emprego do galego nos documentos da Consellería de Sanidade e do Sergas, na que se establece con claridade que "deberá empregarse o idioma galego nas comunicacións escritas, orixinais ou normalizadas, que se produzan nos ámbitos de actuación da Consellería de Sanidade e do Sergas". Os altos cargos de Sanidade e dos hospitais empregan acotío o castelán, agás honrosas excepcións. A documentación interna dos centros sanitarios e as aplicacións informáticas non usan o galego como idioma principal O PXNLG fai unha análise da situación do idioma na sanidade, delimita os puntos fortes e débiles do galego no sector e propón unha serie de obxectivos e medidas a implementar para procurar a recuperación e potenciación do galego neste ámbito. Non se restrinxe só á relación médico-paciente nin á actividade asistencial pública e privada, senón que tamén explicita medidas aplicables non ámbitos da Farmacia, a Veterinaria, os Colexios profesionais e os centros de formación. Todas as medidas propostas son factibles e viables, con baixo custo e grande rendibilidade para a potenciación do idioma. Mais falta o principal: a decisión política. O actual goberno non impulsa medidas de mellora do idioma senón todo o contrario. Esa dinámica provoca que o galego estea cada vez menos presente nas actuacións públicas da Administración sanitaria e na vida cotiá dos centros sanitarios. Tamén ten unha presenza residual nos Colexios profesionais e nas Facultades de Medicina, Veterinaria e Farmacia. Un grupo de sanitarios crearon en 2011 a Irmandade da Sanidade Galega (ISAGA) que ten o propósito de recoller as propostas do PXNLG Ante esta situación de parálise un grupo de sanitarios crearon en 2011 a Irmandade da Sanidade Galega (ISAGA) que ten o propósito de recoller as propostas do PXNLG e impulsar unha rede crecente de profesionais comprometidos coa lingua para promover actuacións dirixidas a recuperar a presenza do galego no mundo sanitario. En liña co PXNLG reclamaron á Administración sanitaria, por medio dun manifesto, que se cumpra a Instrución 11/2005, de forma que o idioma galego figure en toda a sinalización interna e externa dos Centros Sanitarios, e que a documentación escrita elaborada nos Centros Sanitarios para usos internos e externos (circulares, notas interiores, folletos, follas de instrucións, formularios, etc.), sexa redactada integramente en galego. Tamén solicitan da Administración que nos servizos de recepción e de atención ao usuario de todos os centros sanitarios de Galicia, o saúdo e o primeiro contacto cos usuarios (telefónico ou de presenza física) se faga sempre en galego, que sexa a lingua inicial e preferente nos soportes informáticos e nos programas utilizados nos centros sanitarios e administrativos do Sergas, e que os directivos do Sergas utilicen acotío o noso idioma no desempeño do seu labor e nas comparecencias públicas. Fíxose entrega pública deste documento ao representante da Administración sanitaria no transcurso da III Asemblea anual de ISAGA, celebrada en novembro de 2013 na sede da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia. Aínda non houbo resposta. (Texto escrito a petición de Prolingua, para conmemorar os dez anos do PXNLG).


Summary: Jair Bolsonaro fomenta a violència até o ponto de mesmo ter alentado a cultura da violação. "Ele chegou a dizer para uma colega do Parlamento que não a estuprava porque não merecia"", disse o candidato do Partido dos Trabalhadores e do Partido Comunista do Brasil Fernando Haddad.

Bolsonaro até ameaçou com fuzilar a "petralhada" [a militância] do PT dias antes de ele próprio vir a ser esfaqueado no decurso dum acto eleitoral. A sua retórica é abertamente militarista, como corresponde com a súa condição de ex capitão do exército brasileiro e de apologista da ditadura militar. Uma das propostas estrela do candidato da ultra-direita é a liberalização do porte de armas. A população brasileira tem nos altos índices de criminalidade, mais de 60 mil homicídios ao ano, uma das súas maiores preocupações. Isso é o que explica que Bolsonaro ofereça como solução ir ao modelo estadunidense de fácil acceso ás armas, embora os EUA sejam também um dos países mais violentos do mundo (perto de 20 mil assassinatos/ano). Haddad não partilha a receita de Bolsonaro. "Armar a população não vai resolver. Quem tem que prestar o serviço de segurança pública é o estado. Se o estado não está prestando o serviço corectamente, nós temos que adequar o serviço", disse. Qual a proposta do candidato do PT e do PCdeG? Basicamente deitar mais competências securitárias no governo federal. Neste momento, disse, os órgaos centrais do estado cuidam pouco da segurança e, por tanto, têm que "assumir parte das responsabilidades, sobre tudo em relação ao crime oganizado". O culto de Bolsonaro á violência é tal que chegou a glorificar o militar que participou nas torturas à ex presidenta Dilma Rousseff, durante a época em que a líder petista militava nas guerrilhas que combatiam a ditadura. Essa pessoa que "tem como herói um dos maiores torturadores do continente" lidera as sondagens mas "vai perder". Haddad basea o seu optimismo na sua capacidade para liderar uma frente democrática e popular que barra o passo a um candidato misógino, homófobo e racista.


Summary: O seu novo disco consta de 10 cancións inspiradas en lugares de toda Galiza

As Catedrais Silenciadas, o terceiro traballo do músico Xabier Díaz coas Adufeiras de Salitre, sae á venda no día de hoxe. Para o artista, un dos nomes propios da música tradicional galega -ex membro de Berrogüetto e parte do proxecto aCadaCanto, xunto con Gaudi Galego, Xosé Lois Romero e Guillerme Fernández-, este novo álbum representa "un berro de alerta ante o progresivo despoboamento do rural galego e a conseguinte perda de identidade". Avalado polo éxito de No salón das Cereixas, o tema co que se presentou e que xa leva máis de 150.000 reproducións totais nas diferentes plataformas dixitais, no aspecto musical o disco entrelaza os sons da tradición autóctona galega con elementos doutras latitudes do mundo. Ademais de No salón das Cereixas, o LP está conformado por dez cancións baseadas nas recollidas de información que se efectuaron en diferentes lugares: Primeiro (Gargamala, Mondariz), Tentenublo (Xirazga, Beariz), As Catedrais Silenciadas (Monzo, Trazo), Amiga Siempre (Sanabria), Botei un ai! (San Salvador de Padreiro, Santa Comba), Unha, dúas, tres e catro (O Pereiro, A Mezquita), Agarrado de Vilar de Cabeiras (Cabeiras, Arbo), Muiñeiras ao puño (Soandres, A Laracha / Razo da Costa, Carballo) e Illas de Sal (Corcubión). Na variedade está o gusto Como todos os traballos do coruñés, este álbum actualiza diferentes tipos de formas musicais: hai pasobres como No salón das Cereixas, alalás como o tema que dá título ao disco, agarrados como o de Vilar de Cabeiras, ribeiranas como Tentenublo e até hai espazo para as tradicionais muiñeiras. En As Catedrais Silenciadas, Xavier Díaz e as Adufeiras de Salitre abordan, ademais, o problema da Galiza baleira e de todo o patrimonio material e inmaterial descoidado, para o que toman influencias musicais e non musicais, entre as que destacan a do poeta Xesús Rábade -que utiliza a ancestral forma da Tríada para expresarse en Twitter- ou a de Carme Toba Trillo, experta que informa sobre toda esa herdanza cultural galega "vencida polo abandono social e institucional". Este é o terceiro traballo conxunto de Xavier Díaz coas Adufeiras de Salitre, e nel nótase unha adquirida madurez que, quizais, non estaba nos seus discos anteriores, The Tambourine Man e Noró, a pesar que de que ambos contaron de gran recoñecemento da crítica especializada e do público, cun salientábel éxito de ventas. De feito, o primeiro deles chegou a entrar nos 10 primeiros postos da World Music Charts Europe. A música de raíz galega, que Díaz atopou nas aldeas durante tantos anos, combínase aquí cos instrumentos da música étnica e a harmonía modal, sobre os que o artista destaca que "esta mestura non sería posíbel sen a participación de Gutier Álvarez e Pedro Pascual", coarranxistas e coproductores do disco. Se o coronavirus o permite, Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre comezará a partir de abril unha serie de concertos pola Galiza, sendo as primeiras datas Lugo (4 de abril), Vigo (19 de abril) e A Coruña (26 de abril), que logo se estenderá tamén ás localidades de Madrid e Barcelona.


Summary: Nunha comparecencia longamente agardada no Palau da Generalitat, Puigdemont anuncia que cabe agora ao Parlament decidir "a resposta á aplicación do 155". O president afirma que esgotou até o final as vías do diálogo nun conflito que é "político e democrático".

"O compromiso coa paz e co civismo tense que manter nas próximas horas. Só desta maneira poderemos acabar gañando", dixo con solemnidade na coda do seu solemne discurso, un novo apelo desde o soberanismo a que o proceso de autodeterminación se conduza por vías exclusivamente pacifistas, fronte á escalada represiva do Estado. Ao se coñecer o contido do seu discurso, os miles de estudantes que enchían a Praça de San Jaume comezaron a corear o cántico "In-De-Pen-Den-Cia", a palabra de orde que ten guiado ao longo destes anos o procés de autodeterminación. Na súa comparecencia, Puigdemont explicou que considerou seriamente a convocatoria de eleccións porque é "o meu deber e a miña responsabilidade esgotar todas as vías para achar unha saída dialogada e pactada" a un conflito que, dixo, é "de natureza política e democrática". Segundo NacióDigital, Puigdemont resgatará da gaveta a declaración de independencia que se podería votar na quenda de propostas de resolución do pleno do Parlament a sexta feira "Ninguén poderá dicer que non o tentásemos", dixo. Con efeito, o president tentouno até o final. Ofereceu a Madrid unha cesión considerábel -a convocatoria de eleccións sen previa declaración de DUI, o que de facto esgazaba o bloco soberanista- a pedir en troca a suspensión do 155. Mais non obtivo ningunha garantía de que así fose ser. "Non hai ningunha garantía que xustifique a convocatoria de eleccións ao Parlament", alegou. Para o president, o PP "engadiu tensión nun momento en que cómpre distensión e diálogo". "A aplicación do 155 está fóra da lei e é inxusta e abusiva", dixo Puigdemont, para quen o que move o Estado neste momento -até o ponto de non recoller a luva das eleccións antecipadas sen DUI- é unha "intención vingativa" pola derrota que sofreron o 1-O, cando, embora a violencia policial, 2,2 millóns de persoas votaron na consulta autodeterminista. Unha partida en dúas pantallas A partida deste 26-O librouse en dous campos de xogo. Nun contendían o Govern co Estado. Noutro Puigdemont e a maioría do PDeCAT cos outros actores do soberanismo, quer os políticos -ERC e CUP- quer os colectivos soberanistas. Nun carrusel de emocións Puigdemont foi tildado de traidor en faixas na rúa e en chíos nas redes sociais no momento en que parecía inminente a súa comparencia para anunciar as eleccións anticipadas. As presións sobre o president foron moi intensas. Desde deputados do PDeCAT que anunciaban a súa saída do partido -Jordi Cuminal e Albert Batalla- até unha ERC que amagaba con abandonar o Govern se finalmente Puigdemont consumaba a convocatoria de novos comicios. Ao dar marcha atrás, e ao entregar a palabra a un Parlament con maioría independentista, Puigdemont rehabilita a súa figura e volta a se colocar ao fronte do procés. E agora? Segundo NacióDigital, Puigdemont resgatará da gaveta a declaración de independencia que se podería votar na quenda de propostas de resolución do pleno do Parlament a sexta feira.


Summary: A vicepresidenta primeira do Goberno e ministra de Asuntos Económicos e para a Transformación Dixital asegura que os prezos actuais da enerxía no mercado almacenista prevíanse para 2030 non para agora.

Nadia Calviño descartou esta segunda feira a creación dunha empresa enerxética pública e advertiu que o Goberno ten intención de tomar medidas legais "inmediatas" contra as empresas hidroeléctricas que están a incorrer en "malas prácticas" polo baleirado de encoros. Esta acción propiciou xa unha apertura de expediente sancionador por parte do Ministerio para a Transición Ecolóxica contra as empresas responsábeis ás que vén de sumarse a Xunta da Galiza, a través da Consellaría de Medio Ambiente. Posíbeis sancións Tras centrar todas as críticas no Goberno estatal e obviar que tivo coñecemento da intención das hidroeléctricas con semanas de antelación, a Xunta abriu expediente ás empresas concesionarias que executaron o baleirado de Cenza, As Portas, Salas e Belesar (Iberdrola e Naturgy) mais á Confederación da Miño-Sil, órgano xestor da bacía onde se localiza a maior perda de auga encorada pola intervención das enerxéticas. "Imos terminar coas malas prácticas daquelas empresas concesionarias no ámbito hidroeléctrico. A nosa intención é utilizar instrumentos legais para poñer fin a esa mala praxe", subliñou Calviño en declaracións a TVE. A vicepresidenta remarcou que a enerxía hidroeléctrica e as renovábeis deben aumentar a súa penetración por ser as máis limpas, pero insistiu en que non se pode permitir unha xestión "inadecuada dunhas concesións públicas", de forma que por "razóns puramente de beneficios das empresas, teñan consecuencias negativas desde o punto de vista social e ambiental". Suba do prezo da luz A respecto do actual prezo da luz, Calviño asegurou que a medio e longo prazo anticipara un aumento dos prezos almacenistas polo incremento dos custos do CO2. "Pero ese aumento acelerouse moitísimo e os prezos que estamos a ter previámolos para 2030", apuntou. A vicepresidenta de Asuntos Económicos subliñou que o Goberno adoptou e está a traballar nun plan de choque para que a repunta dos prezos da electricidade non o paguen os cidadáns e as empresas, sobre todo as Pemes, aínda que insistiu en que os prezos do mercado almacenista non son os que automaticamente se pagan no recibo. En liña co dito polo presidente do Goberno, Pedro Sánchez, Calviño asegurou que a previsión do Executivo é que no conxunto do ano "se pague aproximadamente" o mesmo que en 2018 pola luz, "tendo en conta a inflación que houbo desde entón", precisou. O plan de choque no que traballa o Goberno para rebaixar os custos da factura, indicou, ampliará algunhas das medidas xa adoptadas, sempre de acordo co marco regulatorio comunitario, e co obxectivo de que sexan "eficaces". Empresa pública de enerxía Así, descartou medidas que "non responden as necesidades" e que realmente non serven para atallar os problemas, entre elas a creación dunha empresa enerxética pública, incidiu. "A evolución dos prezos nos mercados almacenistas non depende de que unha empresa sexa pública ou privada (...) Hai outras ideas e suxerencias que non van resolver en absoluto os problemas. Queremos tomar medidas adecuadas e non atallos que nos leven a males maiores no futuro", defendeu Calviño.


Summary: Donostia acollerá esta sexta a presentaciónda Asociación Cultural Pepe Rei. O colectivo, integrado por xornalistas e amig@s do periodista galego, márcase como obxectivo a aposta polo periodismo de investigación e denuncia social "fronte os abusos dos poderes establecidos"

A cidade de Donostia acollerá esta sexta feira a presentación pública de Pepe Rei Kultur Elkartea unha asociación cultural sen ánimo de lucro e que leva o nome deste xornalista galego e ten como finalidade a "defensa e promoción do periodismo de investigación e denuncia social". Este colectivo xurde impulsado por xornalistas e amig@s de Pepe Rei, que ostenta a presidencia do mesmo. "Tomamos como referencia o periodismo de investigación e denuncia social, instrumentos esenciais para Pepe Rei, como métodos máis efectivos para unha tarefa informativa auténtica e útil frente aos abusos dos poderes establecidos". Pepe Rei, nado no concello ourensá de Barbantes desenvolveu boa parte da súa traxectoria profesional en Euskal Herria, onde foi o xefe da equipa de investigación do diario Egin, pechado polo xuiz Baltasar Garzón en 1998 Pepe Rei, nado no concello ourensá de Barbantes desenvolveu boa parte da súa traxectoria profesional en Euskal Herria, onde foi o xefe da equipa de investigación do diario Egin, pechado polo xuiz Baltasar Garzón en 1998. Pepe Rei continuou o seu traballo na revista mensal Ardi Beltza, pero foi detido de novo en 1999 e en 2001, e a revista foi pechada por orde xudicial. Tras cinco meses en prisión, acusado polas Forzas de Seguridade de pasar información a ETA sobre posíbeis obxectivos, a Audiencia Nacional decretou a posta en liberdade de Rei. Rei publicou diferentes libros como El caso Reace, El Jesuita, sobre o lider do PNV Xabier Arzalluz; Garzón. La otra cara; Egin Investigación. Otra forma de periodismo; Intxaurrondo. La trama verde, sobre as torturas e corrupción neste cuartel da Garda Civil deste barrio donostiarra; ou La red Galindo, na que investigaba o lado escuro de quen fora máximo responsábel da loita contra ETA e implicado en casos de narcotráfico e guerra suxa contra a esquerda abertzale.


Summary: Como se agardaba, será Lidia Senra a persoa que ocupe o posto número 5 na lista de Izquierda Unida, o primeiro reservado para Anova. A ex-secretaria xeral do SLG acadou o 85% dos votos emitidos.

A porcentaxe de votos para Lidia Senra foi mesmo maior do que hai días se agardaba, despois da retirada de tres dos candidatos do coñecido como sector crítico -entre eles, o seu referente orgánico Luís Eyré Palleiro- e pola decisión de algunha das agrupacións de non participar no proceso. Un 85% dos votos emitidos escolleu Senra como a candidata de Anova para se integrar na lista de IU, no posto quinto acordado para a organización galega. O outro dos postos aos que Anova pode poñerlle nome levará o de Carlos Lorenzo Simón, de Ourense [na candidatura de IU irán tamén 2 representantes de Esquerda Unida e 1 de Espazo Ecosocialista]. O índice de participación, segundo informa a dirección de Anova, foi do 47 por cento da afiliación. Lidia Senra, con 419 votos, e Carlos Lorenzo, con 91, foron os que máis apoio acadaron para se incorporaren á lista coa que concorren ás europeas. Desde o gabinete de Anova destacan que os votos recibidos por Lidia Senra superan os apoios que obtivera a opción 1 no referendo interno realizado para resolver a forma de concorrencia nas eleccións europeas. Abstención d@s crític@s No referendo interno, a opción 1 -a de ir a Europa na listaxe de IU- obtivera 380 votos, face os 369 dos militantes que optaban por ir en coligación con forzas nacionalistas de esquerda e/ou con plataformas da esquerda rupturista española. É evidente que unha importante porcentaxe d@s afiliad@s que apostaron nesta última opción hoxe non se viron estimulados a iren votar, após a retirada da carreira de Luís Eyré Palleiro. Algunhas das agrupacións foron adiantando na rede os resultados das votacións, antes de que a organización ofrecera o cómputo xeral, entre elas, Santiago onde o respaldo a Lidia Senra foi grande, con 39 votos fronte aos 6 de Carlos Lorenzo Simón ou os 5 de Eduardo García e unha porcentaxe de participación dun 48%. En Ourense a diferenza non foi tan aguda debido, en boa medida, a ser a agrupación á que pertence o candidato Carlos Lorenzo Simón que acadou 32 votos, dez menos, de todas maneiras, que Lidia Senra que se fixo con 42 nunha mesa cunha porcentaxe maior de votos, o 66% da afiliación. Só 6 votos no Val Miñor Tamén fixeron públicos os datos do Val Miñor que dan conta da decisión de non participar no proceso de boa parte das persoas que aparecen no censo da organización. Desta maneira, só foron emitidos 6 votos, cunha abstención do 92,11% e unha participación do 7,89%, segundo fixeron constar a través das redes sociais desde a propia agrupación do Val Miñor. Os resultados da votación evidencian a existencia de comarcas cun moi alto porcentaxe de abstención, en especial, aquelas nas que o sector crítico é maioritario, as que manifestaron o seu desacordo coa integración na candidatura de IU. Ademais do caso do Val Miñor cun 92% de abstención, hai que sumar o do 93 % de Redondela, o 88% de Sober e Lemos, o 89 % da Limia, o 80% da Coruña ou o 76 % do Salnés, sobre a listaxe de militantes que manexa a formación. Desde Anova-IN destacan "a normalidade da xornada e a radicalidade democrática do proceso".


Summary: Os investigadores da Pokémon interviñeron conversas telefónicas nas que, ao seu xuízo, fica claro que a trama se fixo, mediante un concurso amañado, coa xestión dunha escola infantil de Santiago na que o persoal foi recomendado por cargos do Concello con coñecemento do alcalde, Ángel Currás.

Para o presidente da Xunta "non é o mesmo recibir diñeiro ou ter pedido diñeiro a alguén" que "outras cuestións", nin é o mesmo "falar de como accede un empregado á administración pública" que facelo de "empresas privadas que contratan a un ou a outro en función da indicación dun político". Alberto Núñez Feijóo realizaba este xoves ante a prensa esta tipoloxía do enchufismo ao ser cuestionado a respecto pola súa avaliación ética e política das condutas que están a saír á luz tras o levantamento parcial do segredo de sumario na operación Pokémon. Eses enchufes en empresas concesionarias da administración pública, menos graves para o presidente que os enchufes na propia admnistración, foron os que caracterizaron na posta en marcha dunha gardaría no barrio compostelán de Salgueiriños. Isto é, cando menos, o que consideran os investigadores de Vixilancia Aduaneira. Segundo un informe datado en setembro de 2012, no que o corpo que a xuíza Pilar de Lara utiliza como policía xudicial detalla as súas investigacións do meses anteriores, os investigadores detectan "presuntso delitos de branqueo, fraude, uso de información privilexiada, prevaricación, suborno e outros" na conduta dalgúns dos presuntos líderes da trama corrupta e de varios cargos municipais, políticos e funcionarios. Nesa documentación, a cuxo contido tivo acceso Praza Pública, os axentes apuntan "concretamente" aos responsables de Vendex José María Tutor e Alberto Quintana e a dous funcionarios do concello, quen "a finais do mes de xullo lles ofrecen, facendo uso dunha información privilexiada", o contrato para a xestión da gardaría. "Aínda antes de que saia a concurso", está "claro que a empresa (...) do grupo Vendex é, dende o primeiro momento, a adxudicataria do concurso". Os investigadores cren que o concurso foi "manipulado" para que Vendex fose a adxudicataria "dende o primeiro momento" Sempre atendendo ás conclusións tiradas polos investigadores, a suposta trama vestiu de legalidade o procedemento incluíndo nel dúas empresas máis que, presuntamente, competían polo contrato. "Co coñecemento e asentemento de Tutor" e a "colaboración" dunha das súas empregadas, explica o informe, facilitáronlle ao Concello "os datos das citadas empresas" e "realizan actos para que as mesmas propoñan ou oferten peores condicións, para que a adxudicación recaia directamente, como xa está previsto aínda antes de aprobarse o prego de condicións", en Sermasa, unha das empresas do grupo. Deste xeito, "aparentemente" cumpriríanse "os requisitos formais do procedemento", aínda que a participación doutras compañías fosen froito da "manipulación e a simulación". Persoal recomendado Unha vez encarreirada a adxudicación a Sermasa, as escoitas telefónicas ordenadas por De Lara permítenlles aos axentes concluír que o cadro de persoal foi seleccionado integramente pola vía do "enchufe", isto é, o que o propio Feijóo definiu como "contratar a un ou a outro en función da indicación dun político". Neste caso, os primeiros dous enchufes chegarían a través dun dos funcionarios presuntamente implicados, identificado como Xosé Manuel, quen os axentes "deducen" que "enchufou cando menos dúas persoas para que Sermasa as contrate" na gardaría, "presumiblemente en correspondencia coa sú actuación no curso do procedemento concursal". É neste punto no que se produce, para Vixilancia Aduaneira, a implicación do alcalde de Santiago, Ángel Currás, e da concelleira de Educación, Rebeca Domínguez. En agosto de 2012, explican os investigadores, "Tutor é recibido polo alcalde de santiago" e, "polas conversas intervidas (...), entre outros temas falan do tema do persoal a contratar por Sermasa". Acto seguido, Domínguez "remite por correo electrónico a Alberto o currículo da súa enchufada", unha persoa que é a "aposta número un" da edil para traballar na escola. Nos días seguintes "autoridades e funcionarios municipais concretan a entrega de varios currículos" máis, que "Rebeca lle ten que enviar a Alberto". Non obstante, ese envío ralentizouse porque "Rebeca lle di" ao responsable de Vendex que "o alcalde quere revisar todos os currículos" e "onde hai patrón, non manda mariñeiro". O alcalde nega que intervise , pero os investigadores coidan que hai persoal recomendado por el, pola edil de educación, por un concelleiro da oposición e por funcionarios Aínda que nos últimos días o propio Currás negou a súa intervención nesta selección de persoal, as conversas están inzadas de referencias nas que os responsables de Vendex explican, por exemplo, que "Rebeca só mandou unha rapaza, e que esta e a do alcalde poden ir a xornada completa e as outras, que veñen de intervención e doutros sitios, se lles explica que, de entrada, vai ser menos xornada". Tanto José María Tutor como Alberto Quintana, din os investigadores, optan por non circunscribir as recomendacións ao goberno municipal, e por iso "ofrecen tamén e concretan a posibilidade de empregar a terceiros enchufados da oposición política", concretamente vinculados ao edil do PSdeG Bernardino Rama, "en consideración ao cargo ou función que poidan desempeñar no futuro próximo", toda vez que "isto é cíclico" e "agora están estes, pero despois poden estar outros". O concelleiro socialista, comenta, "debeu flipar" co ofrecemento "para empregar á súa xente". Con toda a nómina de persoal a contratar xa estruturada, Vixilancia Aduaneira "observa" que "á hora de establecer a xornada de traballo se discrimina entre quen son enchufados polos de máis arriba", como o alcalde, "e outros que viñeron do Concello" pero "non tan directamente de arriba". Finalmente, os responsables de Vendex en Santiago "informan a tutor da finalización das entrevistas cos enchufados e que os contrataron a todos", ademais de "pedirlles máxima discreción", para que non "alardeen" da súa recomendación. A escola inaugurouse o 17 de setembro de 2012 coa presenza de, entre outros, Currás, Domínguez e Rama. O contrato, na web do Concello de Santiago


Summary: A Dirección Xeral ten o código fonte e dispón de equipos lingüísticos que poderían asumir a tarefa de traducir os modelos.

A CIG-Xustiza demándalle á Dirección Xeral de Xustiza que inicie os trámites oportunos e poña os medios necesarios para implementar a aplicación Minerva en lingua galega "e que, dunha vez por todas, se cumpra a normativa en normalización lingüística e se respecten os dereitos da cidadanía, os/as traballadores/as e os/as profesionais desta Administración en relación co uso da nosa lingua". O secretario nacional de Xustiza da CIG, Xesús H. Sánchez, explica que as traballadoras e os traballadores deste sector non teñen a posibilidade de tramitar os expedientes na nosa lingua, xa que a aplicación Minerva non ofrece esa opción. Esta carencia, sinala, conculca o artigo 9.2 da Constitución española ao provocar unha desigualdade en detrimento das persoas galegofalantes e incumpre o plan xeral de normalización lingüística, así como o recollido na Carta europea as linguas minoritarias ou rexionais. Sánchez lembra que a Dirección Xeral de Xustiza posúe o código fonte da aplicación Minerva, "o que abre a posibilidade de implementala en lingua galega, xunto cos seus modelos". Ademais, xa dispón de equipos lingüísticos adscritos aos órganos xudiciais que poden asumir a tarefa de tradución dos modelos, tal e como se fixo con aplicacións anteriores. "Non existe, polo tanto, ningún impedimento para que o Goberno da Xunta poña a disposición das traballadoras e dos traballadores da Administración de xustiza esta aplicación en galego, cumprindo así coa súa obriga de promover e protexer a nosa lingua", asevera Xesús Sánchez.


Summary: Esta sexta feira, unha manifestación en Vigo defenderá os postos de traballo en Povisa e apoiará a folga de fame que tres traballadores e traballadoras manteñen desde hai catro días.

Dúas traballadoras e un traballador de Povisa permanecen en folga de fame para reclamar a readmisión de trece compañeir@s do centro. Esta sexta feira, unha manifestación percorrerá varias rúas da cidade de Vigo para mostrar a solidariedade cos folguistas e en sinal de protesta polos despedimentos. CIG, SGPS, UGT e CGT convocan a manifestación á que non se sumou nin CCOO, nin OMEGA nin dous independentes, do total do comité de empresa. A campaña de apoio ás mobilizacións continúa a sumar iniciativas como unha recollida de sinaturas que se iniciou a terza feira e que xa sube das 500 adherentes. Segundo sinalaron, as mobilizacións continuarán desenvolvéndose até que Povisa retire os despedimentos. O comité de empresa demanda tamén a intervención do Sergas e da Consellaría de Sanidade no conflito.


A investigadora Carmen V. Valiña vén de publicar 'Elas, as emigrantes. Mulheres da Terra de Soneira na Suíça' (ATravés), no que analiza a realidade existente tras as historias que cada verán chegaban á súa comarca desde terras helvéticasConta a investigadora Carmen V. Valiña que en Baio, a aldea na que naceu, na Terra de Soneira, a emigración a Suíza non era cousa dos libros escolares, senón unha realidade moi presente: nos coches que chegaban de Berna e Zurich cada verán, no discurso dos emigrantes que afirmaban que vivían entre luxos… Mais foi cando medrou, ao coñecer os estudos de xénero e o feminismo, cando comezou a preguntarse polas mulleres que foran tamén protagonistas dese fenómeno, a emigración a Suiza, que ela vivira desde crianza. Un dos resultados desta inquedanza é o libro 'Elas, as emigrantes. Mulheres da Terra de Soneira na Suíça', que vén de publicar ATravés. A autora respondeu as nosas preguntas por correo electrónico."Este trabalho que agora apresento é uma homenagem a todas essas mulheres, que ficaram a miúde ocultas dentro do genérico facto migratório galego, mas que têm histórias próprias e realidades específicas que contar", di o libro. En concreto, como nace a idea de facer esta investigación?A investigación é o resultado dunha bolsa en temas de xénero concedida pola Deputación da Coruña. Estou especializada neste tipo de cuestións dende hai case dez anos, e á hora de pensar nun tema de estudo reflexionei sobre a carencia de obras existentes sobre unha realidade que para min, como nada na Costa da Morte, tiven moi presente durante toda a miña vida: a emigración das mulleres cara Suíza."São muito escassas as obras que têm como tema central de trabalho o protagonismo da mulher galega nas correntes migratórias", dis, precisamente, no limiar. Por que pensas que acontece isto e en que medida foi unha limitación para a túa investigación?"Ata tempos moi recentes, considerábase que o único papel das mulleres na emigración era o de acompañante de pais, irmáns ou fillos"Esta circunstancia débese fundamentalmente ao feito de que, ata tempos moi recentes, considerábase que o único papel das mulleres na emigración era o de acompañante de pais, irmáns ou fillos. Non se consideraba que puidesen ter un proxecto migratorio propio. Iso obviamente dificultou a posible localización de obras dende un punto de vista de xénero específico, que seguen sendo bastante escasas no caso galego, a pesares de nosa longa tradición migratoria.Debido a esa razón vin claro que debía completar a aproximación bibliográfica co recurso ás fontes orais, dando voz ás propias mulleres para que me explicasen as súas motivacións de partida e a súa experiencia en Suíza. En definitiva, para que narrasen o seu traxecto migratorio con voz propia.A túa análise abrangue case sesenta anos, centrándose nos anos sesenta e setenta e no período que vai de 2008 á actualidade. Por que decides comparar esas distintas xeracións de emigrantes galegas? Cales eran as túas hipóteses de partida ao respecto?"Partía da hipótese de que as emigrantes máis novas viaxarían nunha maior porcentaxe en soidade e probablemente se insertarían no mercado de traballo suízo en postos máis cualificados"Decidín comparar ambos períodos por tratarse das dúas grandes vagas migratorias cara Suíza dos últimos tempos: unha coincidindo coa segunda posguerra mundial ata a crise do petróleo dos anos 70, e outra marcada pola crise económica mundial, que empurrou a moitas mozas e non tan mozas a retomar as vellas cadeas migratorias. Partía da hipótese de que as emigrantes máis novas viaxarían nunha maior porcentaxe en soidade e probablemente se insertarían no mercado de traballo suízo en postos máis cualificados que as súas antecesoras, habida conta do incremento do nivel formativo feminino en España durante as últimas décadas. O obxectivo é facer unha aproximación moi introdutoria e xeral para "colocar sobre a mesa" a cuestión da emigración feminina a Suíza. É, de feito, un traballo cualitativo feito con oito entrevistas. Tes intención de continuala? Pensas que debería facerse unha investigación similar (se cadra con instrumentos cuantitativos tamén) a nivel do país?"Sen o testemuño das mulleres hai unha parte vital da nosa historia como emigrantes que perdemos"Teño moitos máis contactos establecidos que quen sabe se no futuro poderán dar lugar a sucesivas investigacións… En todo caso, sería interesantísimo que este tipo de estudos con perspectiva de xénero adquirisen unha maior amplitude e se estendesen a toda Galicia, pois penso que sen o testemuño das mulleres hai unha parte vital da nosa historia como emigrantes que nos perdemos.As mulleres emigraron menos e máis tardiamente ca os homes, apuntas. Mais iso non debe levarnos a subestimar as diferenzas de padróns migratorios que ambos os sexos presentan. Por que "os modelos de análise das migrações masculinas não servem para as mulheres"?"Empregar os patróns masculinos para analizar as migracións femininas deixa fóra moitos elementos que non pertencen ao ámbito puramente económico pero que, sen embargo, teñen unha enorme influencia para debuxar a experiencia migratoria das mulleres dende tódalas súas perspectivas"Fundamentalmente porque son modelos que se centran no aspecto económico e de produtividade e deixan fóra da análise elementos que as emigrantes recollen constantemente nas súas entrevistas: o desgarro ao deixar os fillos en Galicia, as dificultades para a conciliación no caso de que viaxasen con elas, a xeración de novos roles de xénero e unha maior independencia no caso suízo, a diferenza entre a experiencia feminina na España franquista e a que viviron nunha Europa do norte moito máis aberta a nivel sexual ou de dereitos…En definitiva, empregar os patróns masculinos para analizar as migracións femininas deixa fóra moitos elementos que non pertencen ao ámbito puramente económico pero que, sen embargo, teñen unha enorme influencia para debuxar a experiencia migratoria das mulleres dende tódalas súas perspectivas.Nas décadas dos 60 e 70, dis, as emigrantes galegas foron discriminadas até tres veces: fronte aos homes e mulleres suízas e fronte aos homes galegos, que recibían maiores salarios e eran utilizadas en sectores máis valorados socialmente. Podes explicar isto?"Fronte aos homes galegos, eran percibidas dende os seus contextos de orixe con certa suspicacia nos casos nos que decidían viaxar soas, e cando o facían cos seus homes, polo menos nun inicio eran consideradas un apoio cara eles antes que emigrantes por dereito propio"Esta afirmación baséase nas dificultades específicas que por seren mulleres e estranxeiras as galegas atoparon nos seus traxectos migratorios: fronte á poboación suíza, tiveron nun inicio a barreira do idioma e en ocasións tiveron que enfrontarse a certas situacións de discriminación; fronte aos homes galegos, eran percibidas dende os seus contextos de orixe con certa suspicacia nos casos nos que decidían viaxar soas, e cando o facían cos seus homes, polo menos nun inicio eran consideradas un apoio cara eles antes que emigrantes por dereito propio.Ademais, percibían menores salarios e tiñan que desenvolver traballos con longas xornadas. Iso non quita que a emigración a Suíza, sobre todo durante o período franquista, lles abrise numerosas posibilidades e un recoñecemento laboral quen non terían acadado en España, de aí que as entrevistadas valoren moi positivamente a súa experiencia no país helvético.Segundo as cifras do Goberno suízo, entre 2011 e 2015 case a metade da emigración procedente de España estaba composta por mulleres. No 2009, a metade eran solteiras -o seu proxecto non está subordinado ao seu compañeiro-. Como están a mudar os patróns de migración a respecto diso? "Estou segura de que o cambio dos roles femininos na sociedade española dos últimos anos indubidablemente ten que ter motivado proxectos migratorios máis autónomos, no que a mellora profesional tería sido clave"Estas cifras xerais, curiosamente, non se repiten no caso das mozas que eu entrevistei. Habería que afondar máis na cuestión, pero polo que se refire á Terra de Soneira, semella que a emigración en parella segue sendo a opción máis frecuente: as entrevistadas marcharon tralos seus mozos ou maridos e atoparon traballo nas cidades nas que eles estaban empregados con anterioridade, polo tanto, dun xeito subordinado á emigración masculina.Habería que verificar, pero iso xa sería obxecto doutro estudo, ata que punto o feito de que as emigrantes teñan un maior nivel educativo ou carezan de parella inflúa no seu proxecto migratorio, pois estou segura de que o cambio dos roles femininos na sociedade española dos últimos anos indubidablemente ten que ter motivado proxectos migratorios máis autónomos, no que a mellora profesional tería sido clave.Unha das diferenzas que encontras entre a xeración dos 60-70 e a dos 2000 é que a segunda, ás evidentes motivacións económicas, engade a vontade de novas experiencias, a oportunidade de enriquecemento persoal… Que influencia pode ter nisto o maior acceso á información sobre Suíza, a través das novas tecnoloxías, como a posibilidade de migrar e ao mesmo tempo manter facilmente o contacto co país? "Non queren repetir os "erros" dos que marcharon antes: non desexan vivir separadas das parellas ou dos fillos"Todas as entrevistadas salientaban como un aspecto moi positivo as opcións que as novas tecnoloxías e a redución dos prezos dos voos ofrecen á hora de manter o contacto coa familia e os amigos, de xeito que a partida non resulta tan "radical" como para as súas predecesoras, que dificilmente podían visitar Galicia máis dunha vez por ano. Internet, as becas Erasmus ou mesmo a propia experiencia de veciños e familiares que xa partiran con anterioridade a Suíza tamén facilitou que visen este país como unha opción factible cando empeorou a situación económica en España."Máis aló da arela aforrativa que predominaba nos anos 60 e 70, desexan tamén aproveitar a experiencia para viaxar, coñecer xente nova, aprender un idioma…"Son tamén conscientes, grazas a esas experiencias previas, de que non queren repetir os "erros" dos que marcharon antes: non desexan vivir separadas das parellas ou dos fillos e, máis aló da arela aforrativa que predominaba nos anos 60 e 70, desexan tamén aproveitar a experiencia para viaxar, coñecer xente nova, aprender un idioma… A emigración para elas, en definitiva, é unha experiencia de desenvolvemento económico pero tamén persoal.Sobre todo para as maiores, a emigración implica ter un traballo remunerado, mais non unha mudanza dos papeis de xénero máis tradicionais, en canto a emprego. Por que se produce esa continuidade dos roles de xénero tradicionais? Como se relacionan coa precariedade?"Hai que entender que unha vez que se volve a Galicia, a presión do entorno por un lado e, en xeral, as opcións laborais ben remuneradas que os homes atopan por outro volven relegar ás mulleres ao rol de nais e amas de casa"Si se produce a miúdo unha mudanza dos papeis de xénero no periodo suízo: as parellas, tamén por un afán aforrativo, acostuman pasar máis tempo xuntos na casa ou con matrimonios amigos, de xeito que o ocio non está tan separado como o podía estar na Galicia rural dos anos 60 e 70, cos homes no bar e as mulleres na casa, por simplificar moito a ecuación. O feito de que as mulleres traballasen tamén lles daba un maior peso dentro da parella, que podían en ocasións aproveitar para negociar certos cambios de roles.Non obstante, semella que eses cambios desapareceron co retorno. Hai que entender que unha vez que se volve a Galicia, a presión do entorno por un lado e, en xeral, as opcións laborais ben remuneradas que os homes atopan por outro volven relegar ás mulleres ao rol de nais e amas de casa. Cando algunhas delas tentan retomar en Galicia un traballo, en xeral, debido á súa idade ou á maternidade, resúltalles difícil atopar opcións ben pagadas, o que sen dúbida lles xerou tamén unha certa incertidume a nivel psicolóxico e unha nova dependencia e precariedade respecto aos seus homes."Foram os melhores anos da nossa vida. Sabendo o que sabemos agora, não regressaríamos", di unha das mulleres. En xeral, como valoran a súa experiencia migratoria?"Suíza foi para elas un terreo de oportunidades tanto laborais como persoais e que, pese ao mito do retorno, en moitas ocasións a súa volta a Galicia resultou complexa e traumática"De xeito moi positivo. Creo que esa frase resume á perfección que Suíza foi para elas un terreo de oportunidades tanto laborais como persoais e que, pese ao mito do retorno, en moitas ocasións a súa volta a Galicia resultou complexa e traumática: non eran nin suízas en Suíza nin xa enteiramente galegas en Galicia. Sen dúbida iso tivo que significar unha profunda reflexión sobre a súa identidade e o seu papel nunha terra de orixe que cambiara fondamente nos anos nos que elas estiveron fóra.Algo mais que queiras dicir?Gustaríame que puideses destacar que son a directora de www.perifericas.es, Escola de feminismos alternativos.


Summary: Critican, entre outras cuestións, a inactividade do CCG, "sen producións propias nas últimas tempadas", e a opacidade, falta de publicidade e non rendición de contas na xestión do centro.

Profesionais da danza e artes do movemento denuncian a "mala xestón" e as "malas prácticas" desde o Centro Coreográfico Galego. Unha denuncia que fan este sábado, 8 de xuño, coincidindo coa estrea no Teatro Colón da Coruña do espectáculo Maestro Rodrigo promovido pola Agadic e a Fundación Victoria e Joaquín Rodrigo. Un espectáculo, afirman, sobre o que piden explicacións. Afirman nun comunicado que a comunidade profesional trasladou este malestar ao director da Agadic, Jacobo Sutil, "en reiteradas ocasións". Estes profesionais falan de que hai "inactividade do CCG (sen producións propias nas últimas tempadas) e a inexistencia absoluta dun Plan de actuación para as artes do movemento desde o CCG, que sinale os seus obxectivos, funcións, fundamentos, estratexias, programa de actividades, plan de usos e distribución dos recursos públicos empregados, entre outros". Tamén critican a "opacidade, falta de publicidade e non rendición de contas na xestión do centro e na xestión económica do mesmo (150.000 euros anuais)", para alén de sinalar a "deixación de funcións da directora no exercicio do seu cargo, que se fai evidente perante a inactividade do Centro e a falta de diálogo e de atención cara o sector profesional da danza en Galiza". Refírense tamén á "existencia de incompatibilidades, non xustificadas debidamente, entre o cargo da dirección do centro de natureza pública, e o mantemento de actividades de iniciativa privada no mesmo sector de actividade da danza". Os e as asinantes deste comunicado, a respecto da produción concreta que se estrea este sabado, piden unha "explicación razonada" de como e baixo que criterios tivo lugar a elección do elenco, así como as condicións laborais e económicas dos bailaríns, coreógrafo (Kenneth Tindall) e demais colaboradores. Tamén piden que se explique os criterios que xustifican a elección de Julia Méndez, filla da actual directora Mercedes Suárez, como bailarina principal, e motivos polos que non existe unha incompatibilidade de intereses. Asinantes: Alba Fernández (Cía Exire)Alexis Fernández (La Macana)Álvaro Reboredo (Compañía IO)Ana Vallés & Baltasar Patiño (Matarile)Andrea QuintanaÁnxela BlancoAsociación AAHPICABorja FernándezCaterina Varela (La Macana)Cristina Balboa (Funboa Escénica & Proxecto Pank)Cristina MonteroColectivo RPMDiego M. Buceta (Prácido Domingo)Escena GalegaEstefi Gómez (Cía Exire)Esther Latorre (Colectivo Glovo)Félix Fernández Festival Corpo(a)terraFran Martínez (Prácido Domingo) Gena BaamondeHelen BertelsHugo Pereira (Colectivo Glovo)Isabel Sánchez (Can Cun Quinqué, Festival Herdanza)Jaime Pablo Díaz (Nova Galega de Danza)Javier MartínJuancho Gianzo Laura Villanueva SánchezLeodán Rodríguez (La Incidente DT)Manu Lago (Galicia Danza Contemporánea)María RojaMarta Alonso Tejada (Traspediante)Mónica GarcíaPaula Quintas (Traspediante)Pedro Fresneda (Cía Ensalle)Raquel Hernández (Teatro Ensalle)Rut Balbís (Pisando Ovos)Sabela Mendoza (De corpos presentes)


Summary: A economía galega medrou 17,5% no segundo semestre e deixa atrás cinco trimestres consecutivos de caídas.

A economía galega dá signos de recuperación, e faino batendo rexistros históricos. No segundo trimestre do ano, o produto interior bruto da Galiza experimentou un crecemento de 17,5% en relación co mesmo período de 2020 ─marcado aínda polo confinamento e as restricións─. Porén, o dato máis relevante é que este incremento devolve o PIB a taxas positivas após cinco trimestres consecutivos de caídas interanuais. Os datos da contabilidade trimestral do Instituto Galego de Estatística (IGE) dados a coñecer hoxe revelan que, xunto a ese primeiro crecemento positivo, o PIB galego medrou 3% en taxa intertrimestral entre abril e xuño dúas décimas máis que a media estatal. As chaves desta recuperación atópanse, desde o punto de vista da demanda, na reactivación do consumo dos fogares galegos, cunha alza no segundo trimestre de 23,4%, en parte pola fin das restricións á mobilidade entre territorios. Tamén axudou o incremento do consumo das administracións públicas, que aumentou un 8,2%, máis do dobre que no conxunto estatal. A formación bruta de capital anotouse un ascenso do 17,8%. No que respecta á oferta, os servizos e a industria tiveron os maiores aumentos, cun 19,8% 18,7%, respectivamente, mentres que a construción incrementouse nun 9,3%. No entanto, o sector primario rexistrou taxas negativas, segundo precisa a Consellaría de Facenda, "debido a que foi o que menos sufriu o impacto da pandemia o ano pasado". Impacto no emprego Esta mellora da actividade dos diferentes sectores entre abril e xuño con respecto ao mesmo período do ano anterior deixa tamén bos datos en materia de emprego. Así, segundo reflicte a contabilidade trimestral do IGE o emprego, medido en termos de postos de traballo equivalentes a tempo completo, experimentou unha suba de 26,7%, sete puntos por encima da media de territorios do Estado español. En relación ao trimestre anterior, creáronse na Galiza 18.381 postos de traballo. Novamente a construción, 36,8% máis persoas traballando neste sector, volve tirar da recuperación, seguido do sector servizos, no que o emprego aumentou (29,6%). Neste ámbito, a reapertura da hostalaría e a volta do turismo foron as artífices deste crecemento. De feito, só a rama de comercio transporte e hostalaría apuntouse un avance de 53,8% neste período. Pola súa banda, na industria, os postos de traballo equivalentes a tempo completo creceron 23,3%, mentres que no sector primario quedou no 2%.


Summary: Un grupo de terroristas entra no Hotel Bombai matando indiscriminadamente a calquera que se lle poña por diante. Empregados e hóspedes tratarán de reverter a situación.

O australiano Anthony Maras debuta na longametraxe coa recreación, en modo thriller, dos atentados terroristas acontecidos en Bombai en novembro de 2008 polo grupo xihadista Lashkar Taiba. Atacaron, de maneira coordinada, varios puntos da capital india: unha estación de tren, unha cafetería, un cine, un colexio, un hospital, dous hoteis... mais Hotel Bombai centra o groso dos acontecementos nas instalacións do Taj Mahal Palace. A trama comeza nun punto que conecta directamente onde remataba Os cabalos de deus (ver Sermos Galiza nº170): os terroristas chegan ao seu destino preparados para atacar. Após causar o pánico en varias localizacións da cidade, a multitude corre espavorecida para agocharse onde pode. Varias persoas tratan de facelo no luxoso Taj Mahal Palace, pero os terroristas entran con elas. Uns cantos hóspedes e empregados farán fronte aos terroristas. As vítimas preséntanse en típicas historias cruzadas dunha película de catástrofes. De feito, por un intre, apunta a filme tipo A xungla de cristal (1988, John McTiernan), pois o baril Armie Hammer (A rede social, Call Me by Your Name) anda polo hotel e semella ser o heroe da peli. Pero en Hotel Bombai non hai heroes nin heroínas ao estilo Hollywood. Aquí móstranse heroes e heroínas co pánico no corpo, egoístas por momentos, empáticos noutros, valentes e covardes ao mesmo tempo... En definitiva, persoas de a pé que reaccionan e toman decisións, moi humanas, nunha situación límite. No reparto coral aparecen outras facianas coñecidas na que destaca Dev Patel (Slumdog Millonaire, Lion) que, ademais de producir o filme, métese na pel dun dos camareiros do hotel. Jason Isaacs (Lucius Malfoy na saga Harry Potter) fai de hospede ruso podre de cartos e cun corazón algo menos ruín do que parece nun principio. Tamén ten minutos a estrela internacional india Anupam Kher (A grande enfermidade do amor) que fai de xefe de cociña. O resto do elenco está formado, maioritariamente, por actores e actrices autóctonos do lugar onde acontecen os feitos, aportando ese grao de credibilidade necesario para que a película funcione. Un filme nada compracente que mestura thriller con terror real. O guión, escrito por Maras e John Collee (Master and Commander), foi documentado a fondo a través de entrevistas cos superviventes e, incluso, coas conversas telefónicas reais entre os terroristas, a fin de recrear o pesadelo e a desesperación vivida naquel novembro negro coa maior minuciosidade posíbel. Unha recreación, iso si, moito menos abafante e dura que a proposta no filme Utoya. 22 de xullo (2018, Erik Poppe). Así que non se alarmen. Hotel Bombai lembra un dos episodios máis tráxicos do século XXI ao tempo que nos invita reflexionar sobre unha preocupante cuestión: nos países occidentais apenas tivo repercusión. A noticia quedou diluída na prensa escrita entre as páxinas internacionais. Non abriu os telexornais. Tampouco houbo conexións en directo. Non houbo programas especiais. Nada de bandeiras da India con crespón negro. Nada de cancelos de #jeSuisMumbai nas redes sociais. Indiferenza total. Difícil explicar un só motivo deste comportamento decadente, pero vén corroborar que para que a sociedade e os medios mostren "algo de interese" e "seguimento" seica debe de haber, como mínimo, certa proximidade, unha proximidade tanto xeográfica como relixiosa. A partir de aí, por suposto, tamén inflúe a cor de pel das vítimas, as afinidades históricas co país, se visitamos ou non o lugar, se hai compatriotas mortos ou feridos, se un/unha influencer se fai eco da masacre... Si, así de triste. Hotel Bombai está cheo de suspense, acción, drama, é impecábel tecnicamente e ten moi boas interpretacións pero, sobre todo, é un filme necesario que serve de homenaxe a todas esas vítimas esquecidas en "atentados de segunda". Hotel Mumbai (Australia-EUA-India, 123 min.) Dirección: Anthony Maras Guión: John Collee e Anthony Maras Fotografía: Nick Remy Matthews Música: Volker Bertelmann Elenco: Armie Hammer, Dev Patel, Jason Isaacs, Angus McLaren, Nazanin Boniadi, Anupam Kher, Tilda Cobham-Hervey, Natasha Liu Bordizzo, Suhail Nayyar, Sachin Joab, Alex Pinder, Gaurav Paswala, Amandeep Singh


Summary: Pontevedra acolle a 'V Xornada de Onomástica' o vindeiro 7 de novembro

Os nomes comerciais identifican todo tipo de produtos, como bares, restaurantes ou tendas, e tamén deixan unha importante pegada na paisaxe lingüística, até o momento pouco estudada entre os e as especialistas nos nomes propios da península Ibérica. Por iso, a Real Academia Galega (RAG) promoverá a reflexión sobre as tendencias na denominación dos estabelecementos e dos produtos comerciais e sobre o seu papel na normalización lingüística na V Xornada de Onomástica Galega, que terá lugar o vindeiro 7 de novembro no Museo de Pontevedra. Este ciclo, que vén desenvolvéndose desde o ano 2016 grazas á colaboración entre a propia RAG, a Deputación e o Museo de Pontevedra, está aberto á participación da cidadanía, que terá até o vindeiro 15 de outubro para inscribirse enviando un correo electrónico a publicacions@academia.gal. O valor da marca As académicas Ana Boullón e Luz Méndez coordinan un programa que contará con voces da filoloxía e da dinamización lingüística xunto a outras do mundo empresarial e da creación de marcas. No encontro examinaranse algúns dos sectores implicados na concepción de nomes comerciais, o valor das marcas galegas ou as estratexias de márketing empregadas. Entre outros actos, a xornada contará cun relatorio sobre a denominación da disciplina dedicada ao estudo dos nomes das marcas a cargo do coordinador do Seminario de Onomástica, o académico Antón Santamarina, e outro sobre o valor dos nomes para as marcas, as empresas e os dominios en internet do profesor da Universidade de Vigo Benigno Fernández Salgado. Pola súa banda, a profesora da Universidade de Santiago de Compostela María Álvarez de la Granja falará dos recursos lingüísticos das marcas comerciais e a profesora Sara Míguez referirase á relación das marcas coa paisaxe lingüística desde o caso particular de Redondela. O presidente da RAG, Víctor F. Freixanes, trazará unha viaxe pola historia a través das cabeceiras galegas, á que sucederá unha achega sobre os nomes das adegas e dos produtos da denominación de orixe do Ribeiro a cargo de Raquel Pérez Tizón. Ademais, Elena Ferro, Xosé González Martínez, Irene García e Raquel Boo protagonizarán unha mesa redonda.


Summary: A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, participou onte en Vigo nun almorzo informativo no Círculo de Empresarios, encontro que aproveitou para propor un "grande acordo de país" para a reactivación económica e social da Galiza post COVID-19 que sume as forzas políticas, os axentes sociais e universidades cun Goberno galego que a propia Pontón aspira a liderar após o 12 de xullo.

"Estamos nun momento de crise, nun momento decisivo que vai marcar o futuro e non podemos seguir cun país parado, porque iso implica seguir perdendo posicións", salientou onte Ana Pontón ante o empresariado en Vigo. "Galiza ten que decidir en que liga quere xogar e a chave ten que basearse na ciencia e na innovación, que será unha cuestión prioritaria dun Goberno do BNG", asegurou a líder nacionalista e candidata a presidir a Xunta. A ese respecto, Pontón tamén indicou as chaves da política de desenvolvemento que ten o Bloque: duplicar o investimento en I+D+i en catro anos, crear mecanismos para reter e captar talento e poder transferir o coñecemento ao tecido económico e social. Así, a nacionalista apostou pola creación do InnoGal, a semellanza do Ikerbasqué, a fundación vasca para a ciencia promovida polo Goberno de Euskadi para contribuír ao desenvolvemento da investigación científica. No encontro co empresariado Pontón recalcou que non hai "solucións simples nin fáciles" para manter a actividade económica, o emprego e a xustiza social, mais destacou o seu compromiso de liderar un Goberno que actúe como un "catalizador positivo" do tecido produtivo. "A riqueza do país xéraa o tecido empresarial e a clase traballadora e o Goberno ten que ser un catalizador. Precisamos un aparato produtivo eficaz para afrontar o reto dun mundo globalizado e nunha economía competitiva", alegou. Igualmente, subliñou o seu convencemento de que as empresas "deben estar en igualdade de competir, principio que se altera se teñen un trato preferente por parte da Administración ou cando se aplican condicións laborais precarias e de baixos salarios". "Hai que ter en conta a capacidade real do Goberno que no caso da Galiza ten competencias limitadas no ámbito económico polo Estado e a UE, mais non se impide, dentro do actual marco competencial, utilizar a capacidade de incidencia en cuestións como as infraestruturas, solo empresarial e planificación para facilitar a actividade económica e a xeración de emprego.


Summary: As persoas con Covid-19 hospitalizadas na Galiza volvéronse reducir con respecto á xornada anterior en 61 e sitúanse en 1.084, delas 228 en UCI. Tamén os casos activos seguen a tendencia descendente e caen en 749 até os 15.894.

Así se constata nos datos publicados na mañá da sexta feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas da quinta feira, nos que se reflicte que hai 856 persoas con coronavirus en unidades de hospitalización convencionais, 55 menos que a xornada anterior, e 228 en UCI, seis menos. Os pacientes ingresados con Covid-19 descenden en seis das sete áreas sanitarias galegas, mentres que na de Vigo, aínda que se manteñen en 27 os hospitalizados en UCI, soben a 122 -cinco máis- os que permanecen noutras unidades. De novo o maior descenso de pacientes ingresados corresponde á área da Coruña e Cee, onde hai 75 en UCI -un menos- e 215 noutras unidades -19 menos-; seguida da de Pontevedra e O Salnés, con 20 -sen cambios- e 100 -o que supón 14 menos-, respectivamente. Na área de Ferrol soben en dous os pacientes con Covid en UCI até os 23, pero baixan a 119 os que están noutras unidades -14 menos-; mentres que na de Santiago e Barbanza caen a 40 o críticos -seis menos- e baixan a 97 os doutras unidades -cinco menos-. Pola súa banda, no distrito sanitario de Lugo descenden a 25 as persoas ingresadas en UCI con coronavirus -unha menos- e a 66 as que permanecen noutras unidades de hospitalización -cinco menos-; e na de Ourense 18 continúan en críticos e baixan a 137 as que se atopan noutras unidades -tres menos-. Casos activos Galiza conta a día de hoxe con 15.894 casos activos, o que supón 749 menos que a xornada anterior e máis de 3.350 menos que ao comezo desta semana, na que se mantivo até o momento a tendencia descendente. Esta sexta feira, os casos activos descenden en todas as áreas sanitarias que rexistran 4.590 no caso da Coruña e Cee; 2.626 na de Vigo; 2.188 na de Santiago e Barbanza; 2.027 na de Pontevedra e O Salnés; 1.569 na de Ourense; 1.457 na de Ferrol; e 1.437 na de Lugo. Baixan os contactos detectados mais tamén descende o número de probas Así mesmo, redúcense lixeiramente, os contaxios diarios detectados por diferentes probas a 648. Así, os contaxiados soben a 107.316, deles 25.243 corresponden á área da Coruña e Cee; 20.231 á de Vigo; 17.338 á de Santiago e Barbanza; 14.216 á de Ourense; 11.628 á de Pontevedra e O Salnés; 11.153 á de Lugo; e 7.507 á de Ferrol. Deses 648 novo contaxios, 603 foron positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas. Deles, 232 na área da Coruña; 91 na de Vigo; 68 na de Pontevedra e O Salnés; 62 na de Lugo; 56 na de Ferrol; 52 na de Santiago e Barbanza; e 42 na de Ourense. Realizáronse 1.556.867 PCR até a data, o que supón un incremento de 9.739 con respecto ás rexistradas até a quinta feira. No que respecta á taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- repuntou a un 6% tras roldar o 5% a xornada anterior despois de baixar a un 4% a segunda feira por primeira vez desde o 24 de decembro e situarse nun 3,6% esta terza. Con todo, colócase de novo sobre o 5% que marca a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia. 2.056 persoas falecidas Galiza rexistrou 2.056 falecidos con Covid-19 desde o inicio da pandemia, despois de comunicar esta quinta feira Sanidade 17 novos falecementos correspondentes a varios días.


Summary: O ex-presidente de Burkina Faso converteuse nun símbolo do panafricanismo e do anticolonialismo

Un xulgado militar de Burkina Faso inicia estes días un xuízo que chega con trinta e catro anos de atraso. O asasinato do presidente Thomas Sankara o 15 de outubro de 1987, fusilado polos militares na residencia presidencial nun sanguento golpe de estado. A xustiza do país decidiu reabrir a investigación en febreiro de 2020, tras a desclasificación por parte do Estado francés de documentos da conspiración. Crese que detrás do golpe estaban o Estado francés, Costa de Marfil, a "Françafrique" (como se designa a relación neocolonial de Francia coa súas ex colonias), Libia e posiblemente mercenarios do liberiano Charles Taylor e a CIA. En total, hai catorce acusados. O principal acusado é Blaise Compaoré, entón ministro de Estado e teoricamente mellor amigo de Sankara, que asumiu a presidencia de Burkina Faso despois do golpe de estado. Está acusado de atentado contra a seguridade do Estado, complicidade no asasinato e ocultación de cadáveres Sankara converteuse nun símbolo do panafricanismo e da loita contra o colonialismo. Coñecido como o Che africano, este revolucionario gobernou entre 1983 e 1987, anos nos iniciou unha importante transformación social e cultural en África: loitou contra a desertificación: plantáronse dez millóns de árbores en quince meses. A taxa de escolarización pasou do 6% ao 22%, promoveu grandes campañas de vacinación e mellorou a situación das mulleres: prohibiu a ablación xenital e a poligamia e incluíu algunhas no goberno. En 2016 o Instituto de Ciencias Forenses "Luis Concheiro", da Universidade de Santiago de Compostela, fundado por Anxo Carracedo. analizou uns retos que se crían que podían ser de Sankara. Todas estas políticas fixéronse sen a axuda de ningún poder e, de feito, en 1987 propuxo nunha cimeira da Organización da Unidade Africana unha unidade para non pagar a débeda externa. O obxectivo era acabar cunha relación dependente co resto do mundo, principalmente co Estado francés. Golpe de estado Compaoré gobernou desde o golpe que derrocou e asasinou Sankara, revogando as nacionalizacións feitas por Sankara e anulando as políticas que impulsara. Nun sentido similar, na política internacional renunciou a calquera pretensión de acabar co neocolonialismo, de crear un movemento panafricanista ou de transformar as relacións norte-sur. O cambio de réxime contou coas simpatías da antiga potencia colonial, Francia. Gobernou durante décadas até que tivo que fuxir a Costa de Marfil en 2014, coa axuda do exército francés, tras unha vaga de protestas contra a súa intención de modificar a constitución para optar a unha nova elección. A familia de Sankara levaba trinta e catro anos buscando xustiza, pero o goberno de Compaoré bloqueou calquera solicitude de exhumación dos restos, que foran desmembrados e enterrados nunha sepultura anónima. Artigo orxinal de A. Solano en Vilaweb


Summary: O representante en Europa da Fronte Popular para a Liberación de Palestina participou hoxe nunha nova conversa do ciclo 'Diálogos desde a periferia' promovido pola Fundación Galiza Sempre. Durante a súa intervención lamentou que existan comparacións entre "Israel e Palestina".

A situación de Israel e Palestina, en plena "Intifada", ten a súa complexidade mais o representante en Europa da Fronte Popular para a Liberación Palestina, Fayez Badawi, explicou de forma moi sinxela o por que da resistencia do seu pobo. "Non queremos vivir como refuxiados palestinos pero tampouco queremos morrer como cordeiros", afirmou, aludindo á súa incorporación ao movemento cando tiña 12 anos e a preferencia de moitas e moitos coma el de "morrer" antes que estar sometidos a Israel. Nunha conversa co presidente da entidade promotora, Rubén Cela, no marco dunha nova sesión de 'Diálogos desde a periferia' -o ciclo organizado pola Fundación Galiza Sempre-, Badawi lamentou o tratamento que se fai en "Occidente" do conflito porque se compara aos dous bandos "cando eles son as vítimas e Israel o verdugo". "Israel é un estado terrorista", dixo moi afectado pola imaxe que se está a dar no resto do mundo. Así preguntouse onde está a comunidade internacional para axudar ao tempo que respondeu que parecía "secuestrada polo califato". Fronte a esa falta de apoio exterior, como sinalou, dixo estar moi "orgulloso" das e dos palestinos porque amosaron "unidade nacional para defender o patrimonio cultural". E tamén os seus dereitos, porque "van case 50 mortos, a maioría civís e entre eles dez crianzas". "Israel está a bombardear edificios civís, está a asasinar civís para castigar ao pobo palestino", lamentou, acusando ao "réxime fascista" de empregar nesta loita "armamento prohibido" e mesmo "fósforo branco" (un axente incendiario que provoca queimaduras de gravidade). Neste sentido, acusou a "Occidente" de ser "cómplice" do sucedido e do que segue a ocorrer. Así, rexeitou que se xustifiquen os ataques "por Hamas" porque estase a ver afectada toda Palestina. De feito, denunciou que foi preciso montar un hospital de campaña en Xerusalén "porque Israel non deixa que os feridos cheguen aos hospitais". Por iso asegurou que ese estado "teme á resistencia".


Summary: O Cineclube de Compostela leva doce anos ofrecendo todas as semanas propostas cinematográficas moi afastadas do cánones habituais nas salas comerciais. Todos os mércores no local da Gentalha do Pichel,

Cada mércores, ás 21:30, a sede social da Gentalha do Pichel acolle unha sesión de cinema organizada polo Cineclube de Compostela. Os asistentes teñen a oportunidade de ver certos filmes que non aparecen de modo frecuente nos circuítos comerciais (e alternativos) da escena cultural compostelá. As proxeccións son gratuítas, mais case ningún dos asistentes accede sen aportar un euro en concepto de bono-axuda, a proposta da organización. Tras o remate do filme Lección de Historia, dirixido polo matrimonio de cineastas franceses Straub-Huillet, charlamos con cinco dos membros do Cineclube sobre o presente da asociación e o futuro da cultura non comercial en Galiza. "Amais de achegar cinema, tamén se tenta traballar un pouco sobre el", dinos Lara Rozados, pertencente á organización "Amais de achegar cinema, tamén se tenta traballar un pouco sobre el", dinos Lara Rozados, pertencente á organización. Non queren que os identifiquemos como directivos, xa que a asociación é "absolutamente horizontal". A procura de debate, de reflexión, a través de mostrar filmes cunha mensaxe singular, e que utilizan modelos comunicativos novidosos e experimentais. "Sempre intentamos suscitar preguntas, máis que dar respostas", apunta Lara. "O que importa é que os que veñan que se sentan implicados coa película e coa idea que temos á hora de poñer as películas" No tocante aos espectadores, téñeno claro: prima a calidade sobre a cantidade. Outra das colaboradoras, Cristina García, afirma que "o que importa é que os que veñan que se sentan implicados coa película e coa idea que temos á hora de poñer as películas". De feito, son conscientes de que tiveron opcións de atraer máis xente ás proxeccións. Porén, o seu obxectivo dista de encher as salas. "Cando proxectamos O anxo exterminador enchemos a Sala Yago. O anxo exterminador é un moi bo filme, pero decatámonos de que iso non era o que buscabamos", explica Iván Cuevas, un dos membros máis antigos. Houbo uns anos de "falta de renovación, tanto de público como da xente que seleccionaba as películas". Non obstante, aseguran que o superaron ben, e agora están tendo unha afluencia consistente e, de maneira máis importante, unha audiencia aberta á reflexión. A isto axudou un grupo de estudantes de Xornalismo na USC, que fixeron un proxecto de voluntariado coa asociación. Curiosamente, algúns dos membros fundadores do Cineclube estudaban Xornalismo no momento da creación, arredor do ano 2001. "Determinada parte do tecido asociativo e do tecido cultural de Santiago requiría de un local propio e libre onde non dependese doutras institucións e de aí a idea de vir aquí foi por formar parte de algo máis grande" O local da asociación cultural Gentalha do Pichel, é ademais un centro de referencia das actividades culturais alternativas da capital galega. O Cineclube mudouse a este emprazamento porque "determinada parte do tecido asociativo e do tecido cultural de Santiago requiría de un local propio e libre onde non dependese doutras institucións e de aí a idea de vir aquí foi por formar parte de algo máis grande", segundo explica Iván. Isto tamén permitiu que hoxe en día exista unha "clara presenza do Cineclube na vida cultural desta cidade, guste ou non guste", como asegura Moncho Fernández. A afección polo cinema levou algunhas das persoas que colaboran no Cineclube a emprender proxectos audiovisuais independentes. Entre eles, dous minidocumentais colectivos con forte contido social: Salvemos o río e Hai que botalos. O Cineclube de Compostela tamén é un lugar onde os novos artistas teñen a opción de presentar os seus traballos cinematográficos. Desde a organización afirman que comparten a idea de que "todos somos artistas, só temos que explotar esa condición da maneira que conveñamos para aportar algo á arte". Julio Vilariño puntualiza: "temos unha concepción do cinema como todo: a creación, a recepción do público, pero tamén as relacións con outras manifestacións culturais ou as reaccións que o filme produce na sociedade". Julio Vilariño puntualiza: "temos unha concepción do cinema como todo: a creación, a recepción do público, pero tamén as relacións con outras manifestacións culturais ou as reaccións que o filme produce na sociedade" O último proxecto que queren levar a cabo cruza fronteiras e sae do estritamente cinematográfico. Está relacionado cos Grundtvig Project, que tratan de impulsar a aprendizaxe permanente. "Atopamos unha rapaza checa que nos dirixiu a unha asociación que está restaurando un antigo cine, e buscaba alguén que fixese o propio en Galiza", contan. Contactaron con ela e, así mesmo, cunha asociación polaca que ten o mesmo obxectivo. O obxectivo é "un plan de dous anos de colaboración República Checa-Galiza-Polonia". Agora agardan pola aprobación da Unión Europea para poñelo en funcionamento. Polo momento, o soto do número 21 da rúa Santa Clara de Compostela seguirá a exhibir unha clase de cinema afastado dos lugares comúns do celuloide comercial, sempre cunha intención de xerar inquedanzas nos espectadores e aportar novas percepcións ao panorama cultural compostelán.


Summary: A asociación ecoloxista ADEGA demanda a urxente constitución do Consello da Minaría e a paralización dos permisos en tramitación. Esixen a retirada do Plano da Minaría por promover a megaminaría contaminante.

O Plano Sectorial de Actividades Extractivas -Plano da Minaría- vai permitir, segundo Adega, abrir as portas a novas explotacións mineiras en terreos que até agora estaban vedados, respondendo, ao seu ver, aos intereses das transnacionais mineiras. "O Plano da Minaría de Feijóo considera a totalidade do territorio galego como explotábel e non establece límites para o uso de técnicas agresivas como a cianuración ou o "fracking"" denuncian. Adega esixe por iso a retirada do plan e a paralización dos permisos mineiros en tramitación ademais da constitución urxente do Consello da Minaría. Incorpora a asociación ecoloxista dez puntos que se deben contemplar neste ámbito, entre outros, a necesidade de que a extracción non dependa dos intereses das empresas, o uso de solucións tecnolóxicas avanzadas, a protección do medio ambiente, do patrimonio histórico-arqueolóxico e cultural e os usos do solo, a conservación dos sistemas agroforestais ou a prohibición da extracción a ceo aberto. Recolle o documento a conveniencia de que non se concedan permisos de exploración, investigación e explotación mentres non se constitúa o Consello da Minaría e entre en vigor o Plano Sectorial de Actividades Extractivas polo que esixen a suspensión de todos os permisos e concisións en tramitación.


Summary: "Ata que non entremos realmente na democratización real dos fogares e da vida cotiá, e nun reparto igualitario da asunción de responsabilidades, non se solucionará a fenda laboral de xénero", explica a economista Carmen Castro

A fenda salarial entre homes e mulleres é un feito. Os traballadores galegos cobran un 22% máis que as mulleres, unha situación que se produce en boa medida polas dificultades que as mulleres atopan para acceder a empregos con mellores condicións ou a niveis profesionais mellor remunerados, un teito de cristal ou chan pegañento que deriva principalmente doutra fenda, dunha situación de desigualdade estrutural fóra do ámbito laboral, na vida. "Ata que non entremos realmente na democratización real dos fogares e da vida cotiá, e nun reparto igualitario da asunción de responsabilidades, non se solucionará a fenda laboral de xénero"As mulleres deben responsabilizarse en maior medida que os homes das tarefas de coidados: o fogar, os fillos e fillas, as persoas dependentes..., unha dupla ou tripla xornada laboral que frea o seu acceso a determinados postos de traballo. De novo os datos están aí: o 22% das traballadoras galegas teñen empregos a tempo parcial, unha porcentaxe que nos homes é do 6% e o 93% da poboación galega que traballa a tempo parcial para coidar a familia son mulleres. E as estatísticas tamén amosan que a partir do momento en que unha muller ten fillos ou fillas, as súas retribucións comezan a afastarse máis das que reciben os varóns, que en cambio non se ven penalizados pola paternidade. Por non falar dos casos máis extremos nos que as traballadoras sofren acoso laboral, como lle sucedeu a Patricia Estévez en Termocalor, ou ven como os seus contratos non son renovados.A folga convocada para este 8 de marzo é laboral, estudantil, de consumo e tamén de coidados, incidindo moito o movemento feminista neste último aspecto, que non se pode separar dos demais. Os coidados non son un compartimento estanco, senón que determinan e acrecentan as outras desigualdades. E, como destaca a economista Carmen Castro (Plataforma Feminista Galega), mentres non haxa corresponsabilidade no fogar, as demais fendas non desaparecerán, independentemente do que fixen as leis ou programas de igualdade. "Ata que non entremos realmente na democratización real dos fogares e da vida cotiá, e nun reparto igualitario da asunción de responsabilidades, non se solucionará a fenda laboral de xénero", destaca Castro. "Hai que poñer o foco de atención en como nos está afectar o chan pegañento, é dicir, como quedamos atrapadas en niveis profesionais cos menores niveis de renda e dereitos laborais e coas maiores condicións de precariedade", di."A fenda precariza as vidas e traslada unha imaxe de vulnerabilidade e de desigualdade a todas as mulleres"Aínda hai unhas dúas horas de diferenza entre o tempo de traballo total que realizan as mulleres e o que realizan os homes. "A consecuencia é que a nosa incorporación ao traballo remunerado realízase nunhas condicións de maior precariedade, ocupando a maior parte dos empregos a tempo parcial. Deriva tamén na fenda salarial, pois a etiqueta de menor dispoñibilidade afecta tamén aos salarios que cobramos", explica.Carmen Castro advirte de que estas dinámicas "afectan a todo tipo de mulleres", tanto as que teñen boas carreiras profesionais e empregos ben remunerados como ás que están máis precarizadas: "A fenda precariza as vidas e traslada unha imaxe de vulnerabilidade e de desigualdade a todas as mulleres, mesmo ás que ocupan postos directivos, que ven dificultada a súa promoción profesional". Porén, Castro advirte de que "ás mulleres que están máis precarizadas, en sectores de maior vulnerabilidade, aféctalles moito máis". Por exemplo, todo o sector de emprego do fogar, ou as coidadoras de persoas dependentes nos centros de atención, ou as camareiras de piso. "Son sectores hiperfeminizados que carecen de dereitos laborais básicos", lembra, advertindo tamén da "racialización de determinados empregos" e do crecemento de actitudes racistas, que se engaden a unha situación de precariedade e de maiores obstáculos polo feito de seren mulleres. Múltiples xornadas e múltiples discriminacións.As solucións"As referencias desiguais seguen estando nos fogares e os nenos e nenas ven quen limpa o baño e quen se limita a poñer a mesa"Como mudamos esta realidade? "A vía educativa é fundamental. Non dá resultados a curto prazo, pero é fundamental traballar aí, é fundamental que as crianzas vexan outro tipo de referentes e que os procesos de aprendizaxe social se realicen dende unha base igualitaria", di Carmen Castro, que advirte de que "é difícil investir en educación para a igualdade se non mudamos a realidade de hoxe, porque as referencias desiguais seguen estando nos fogares e os nenos e nenas ven quen limpa o baño e quen se limita a poñer a mesa".Castro achega outras vías de solución: "Para mudar esta realidade requírese primeiro unha interpelación aos homes". "Aínda que son cada vez máis quen están poñendo en cuestión o modelo de masculinidade hexemónica e a súa ausencia nos ámbitos de coidados, o certo que a porcentaxe de varóns que pensa así non é aínda significativa", advirte. En segundo lugar, Carmen Casto fai un chamamento a "interpelar os poderes públicos para que poñan en marcha políticas con capacidade para mudar esa realidade". "Esas políticas non deben ser bonos de tempo ou axudas directas ás familias para facer máis levadeira esa situación, senón investir en emprego público, reforzar ou volver artellar un sistema de servizos públicos de proximidade e de atención aos coidados, que sexa garantista e universalista. Ou a reforma dos permisos por nacemento para que sexan igualitarios. Hai unha serie de políticas que poden ter un efecto inmediato", di."Hai unha serie de políticas que poden ter un efecto inmediato. Hai que investir en emprego público, reforzar ou volver artellar un sistema de servizos públicos de proximidade e de atención aos coidados"Neste senso, Castro advirte de que "se está a producir unha intensificación do proceso de envellecemento da poboación e a atención ás persoas maiores e a calquera persoa dependente segue estando nas mans das mulleres". "O feito de que a sociedade en conxunto non asuma colectiva e publicamente a responsabilidade de como vai garantir este tipo de dereito de coidados que temos todas as persoas amosa que esta é unha sociedade que pretende crecer de xeito monetizado a costa do que realmente importa para a vida", di. "Ten que haber un maior investimento en políticas de coidado activas que pasen por crear emprego público e reverter os procesos de privatización dos servizos de atención ao domicilio, de xeito que pasen á xestión directa dos concellos", reclama.O novo permiso por nacemento igual e intransferibleCarmen Castro forma parte da Plataforma por Permisos Iguais e Intransferibles de Nacemento e Adopción (PPiiNA) que dende hai anos avoga por aumentar e igualar os permisos de paternidade e maternidade para conseguir que os homes se corresponsabilicen dende o inicio da crianza dos seus fillos e fillas, loitando así contra a fenda de xénero e o reparto desigual de coidados. O Goberno central aprobou a pasada semana o decreto que incrementará os permisos de paternidade de xeito que no 2021 cheguen ás 16 semanas que neste momento teñen as mulleres."É un bo paso para que os homes conten con maiores responsabilidades no coidado, pero non é abondo para o coidado dunha criatura que acaba de nacer""O feito de que se equiparen os permisos e que sexan intransferibles e plenamente remunerados é unha moi boa noticia, aínda que non é a reforma que estabamos a pedir dende a PPiiNA", di Carmen Castro, que explica que "o problema é que o decreto obriga a que as 6 primeiras semanas sexan obrigatoriamente simultáneas, impedindo que unha parella biparental poida decidir se alongan o tempo tomándoas de xeito consecutivo". "Isto é produto dunha resistencia a ver os homes asumir a súa corresponsabilidade en exclusiva. E a consecuencia pode ser que nas parellas heteronormativas, cando as dúas persoas teñan ese permiso simultáneo, a inercia faga que a nai asuma o papel de coidadora principal e que os seus compañeiros sexan os coidadores axudantes ou asistentes", lamenta. "É un bo paso, pero non é abondo. É un bo paso no sentido de que os homes conten con maiores responsabilidades no coidado e funcionará como acelerador do cambio social, pero non é abondo para o coidado dunha criatura que acaba de nacer. A partir desa equiparación habería que ir incrementando o tempo para que cando menos os permisos cubrisen o primeiro ano de vida do neno ou nena", reclama. "Ademais, hai que reforzar esta medida con outras, investindo na creación de emprego público no ámbito dos coidados, porque se non, estaremos mantendo esa distorsión entre o obxectivo de avanzar en igualdade cunha realidade de que a maior parte do traballo de reprodución das nosas vidas segue estando precarizado", engade.


Summary: Representantes do asociacionismo cultural de base galego xuntáronse en Outeiro de Rei, nunha cita que intentará consolidarse para poñer en común experiencias e iniciativas e que tamén serviu para lembrar a figura do falecido poeta.

Medio millar de persoas, a grande maioría representantes do asociacionismo cultural de base galego, déronse cita este sábado en Outeiro de Rei da Terra Chá en resposta ao chamado conxunto da Fundación Manuel María de Estudos Galegos, a federación Galiza Cultura e a Asociación Cultural e Musical Solfa de Compostela, nun encontro no que tamén colaborou a Deputación de Lugo. A Fundación Manuel María asegura que propuxo converter este Convivio da Cultura Galega "nunha cita anual consolidada, que nace coa pretensión de ser un punto de encontro, de amizade, de diálogo e de mutuo coñecemento e recoñecemento entre todas aquelas entidades que desde abaixo fan hoxe cultura galega no sentido máis amplo, cada quen ao seu xeito e desde as súas coordinadas". Así, a Fundación asegura que "o Convivio quere ser ese lugar onde, a través dunha estrutura lúdica e diversa nas expresións, vérmonos, escoitar, falar e aprender as unhas das outras". "Amosar o que cada quen fai e ver ou escoitar o que outras e outros fan", segundo as palabras do secretario, Alberte Ansede. "O Convivio quere ser ese lugar onde vérmonos, escoitar, falar e aprender as unhas das outras", asegura a Fundación Manuel María Do encontro aberto, segundo explicou a Fundación Manuel María nunha nota pública, "saíu o propósito común de manter anualmente a celebración do Convivio como unha actividade estábel e de, asemade, explorar en común e poder ir estabelecendo novas fórmulas de colaboración, mutuo coñecemento e intercambio de iniciativas e experiencias. Constatando como moitas entidades nacen e traballan para facer cultura desde a base en contextos locais e comarcais enténdese como moi importante chegar a xerar unha rede que permita saber que se fai en cada lugar, que propostas funcionan ou que iniciativas son exportábeis ou adaptábeis a outros lugares". A xornada incluíu contacontos por parte do colectivo Fabaloba ou un concerto de Pepe Vaamonde Grupo Entre as diversas actividades do Convivio estiveron as visitas á Casa-Museo de Manuel María, a actuación das bandas de música de Rábade-Begonte e Solfa de Compostela, unha ofrenda á tomba do poeta, un xantar ao ar libre, contacontos por parte do colectivo Fabaloba ou a música de Pepe Vaamonde Grupo.


Summary: O ex-alcalde de Compostela foi condenado a 2 anos de prisión e unha multa de 582.000 euros por un non pagar 291.000 euros de IVE da venda de vivendas dunha inmobiliaria.

O ex-alcalde de Compostela, Conde Roa, non irá a prisión. Foi condenado a 2 anos de cadea ao ser considerado pola xustiza como o autor dun delito fiscal por non pagar 291.289 euros do IVE correspondente a unha venda de vivendas por parte da inmobiliaria da que era administrador único. A setenza do Xulago do Penal nº1 de Compostela tamén lle impón unha multa de 582.000 euros, que é o duplo do defraudado. No fallo xudicial tamén se lle inhabilita para exercer como cargo público durante eses dous anos, aliás de 5 anos para non poder exercer en actividades a ver co sector inmobiliario.