Summary: Pontón censura que, tras prometer o traslado, o presidente "se comportase como conselleiro delegado de ENCE" tras decidir o Goberno de España non seguir defendendo a prórroga nos tribunais. Feijóo resalta que a súa promesa implicaba trasladar a factoría "dentro da comarca de Pontevedra", onde non hai ningún punto que reúna as "condicións" de proximidade a peiraos, consumo de auga e electricidade, matiza

O traslado da factoría de ENCE fóra da ría de Pontevedra figurou explicitamente en dúas ocasións no programa electoral do PPdeG: en 2009, cando logrou a maioría absoluta que precisaba para desbancar o Goberno de coalición de PSdeG e BNG, e en 2012, cando alargaron esa maioría malia perder votos. Este mércores o presidente da Xunta veu afirmar que as súas promesas eran inviables. Pontón censura que, tras prometer o traslado da pasteira, o presidente "se comportase como conselleiro delegado de ENCE" tras decidir o Goberno de España non seguir defendendo a prórroga nos tribunaisNon foi ata 2015, en vésperas das eleccións municipais, cando o propio Alberto Núñez Feijóo escenificou un cambio de rumbo para devolver o PP a onde estivera durante os gobernos de Fraga, a defensa de ENCE na ría. Renunciaba así ao que o propio Feijóo definira como "decisión persoal" de seu, xa que "non cabe a posibilidade de manter ENCE na ría", afirmara en xuño de 2009. Das súas verbas deste 27 de marzo de 2019 cabe deducir que, en realidade, a proposta nunca fora lanzada coa intención de ser trasladada á realidade.Aquela vella promesa regresou este mércores ao pleno do Parlamento, onde a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, reprochou ao presidente que, tras decidir o Goberno de España non seguir defendendo a prórroga de ENCE ante a Xustiza, se "comportase como o conselleiro delegado" da pasteira, no canto de "liderar" o seu traslado fóra da ría. Pasou de prometer ese traslado, reprochou a líder do Bloque, a "saltar como unha hidra ante a decisión da Avogacía do Estado" que abre a porta á saída da ría.Feijóo resalta que a súa promesa implicaba trasladar a factoría "dentro da comarca de Pontevedra", onde non hai ningún outro punto que reúna as "condicións" de proximidade a peiraos, consumo de auga e electricidade, matizaEntre continuas mencións a "Batasuna", denominación da desaparecida formación abertzale que Feijóo emprega dende hai semanas para reprochar ao BNG a súa coalición con ERC e EH-Bildu nas eleccións europeas, o presidente da Xunta cargou con dureza contra o Goberno central polo que considera unha "decisión irresponsable". El, admitiu, levou o traslado de ENCE no programa electoral, pero co matiz de que ese traslado fose "dentro da comarca de Pontevedra". E non hai ningún punto na contorna pontevedresa que reúna as "condicións" de proximidade a peiraos, consumo de auga ou consumo eléctrico que require a pasteira, xustifica.O presidente erixe o PP en "única alternativa" para manter ENCE na ría e Pontón ínstao a "liderar o traslado, cumprir a lei e non quedar como un fariseo""Con estas condicións seguimos traballando" mentres o BNG "está en Pontevedra, ricamente, fumándose un puro", descualificou, para afirmar que a "única alternativa" para manter "os 5.000 empregos" que, di, están ligados á factoría "é o PPdeG". Para Pontón, Feijóo debería aclarar "cando enganou aos galegos", se "cando dicía en 2009 que non cabía a posibilidade de manter a ENCE", "en 2012, cando volveu presentarse co mesmo programa" ou agora.En calquera caso, a líder do Bloque asegura ter claro que "os únicos responsables" da situación actual "son a pasteira e o PP, porque quixeron saltar a lei" coa prórroga concedida polo Goberno de Mariano Rajoy en funcións. A Xunta, di, debera apostar por "que se cumpra a lei". "Lidere o proceso de traslado da pasteira, que aí é onde ten competencias, cumpra a lei e non quede como un fariseo". Deste xeito, considera, "recuperamos a ría e gañamos en saúde das persoas".


Summary: O narcotraficante José Ramón Prado Bugallo, alias Sito Miñanco, que permanece en prisión preventiva desde 2018, cre que nin o xulgado nin Institucións Penitenciarias poden garantir "o seu dereito á vida e integridade física".

O narcotraficante José Ramón Prado Bugallo, alias Sito Miñanco, que permanece en prisión preventiva despois de que fose detido por orde da Audiencia Nacional en febreiro de 2018, pediu ser excarcerado porque, pola pandemia de coronavirus, considera que pertence a varios grupos de risco. Cre que nin o xulgado nin Institucións Penitenciarias poden garantir "o seu dereito á vida e integridade física". Fontes da defensa do narco consultadas por Europa Press apuntan que tampouco se garante que teña acceso a un tratamento médico en caso de enfermar por COVID-19, e engaden que fallan medios de protección axeitados tanto no interior da prisión como fóra dela. Sito Miñanco foi detido en 2018 ao intentar introducir no Estado máis de 4.000 quilos de cocaína en dous operativos diferentes que foron truncados polos investigadores, e permanece en prisión preventiva dado que a causa segue en instrución na Audiencia Nacional. Paralelamente, foi xulgado a principios de 2019 pola Audiencia Provincial de Pontevedra por branqueo de capitais, e por iso foi condenado a catro anos de cárcere e a pagar unha multa de seis millóns de euros. O xuíz asume a responsabilidade Segundo explican estas mesmas fontes, unha vez que se acreditou no escrito (que presentou a defensa do narcotraficante con data 31 de marzo) que pertence a poboación de risco, o xuíz "asume persoalmente a posición de garante" e por tanto, aseveran, é "responsábel incluso penalmente da súa enfermidade, morte ou secuelas en caso de producirse".. Segundo estas fontes, Miñanco asegura no escrito que en caso de ser excarcerado durante este período de confinamento, ten un domicilio familiar no que residir, e suma a isto que hoxe en día o Estado español enteiro "é unha prisión domiciliaria para os seus habitantes", polo que non ve problema en pasar o período que dure o estado de alarma na súa casa.


Summary: Sindicatos denuncian que a empresa se sitúa "á vangarda" na aplicación dos "aspectos máis lesivos" da reforma laboral.

Máis do 95% dos traballadores e das traballadoras de Extel están secundando a xornada de folga de 24 horas convocada para esta segunda feira en rexeitamento ao "despedimentos por enfermar" e contra a modificación unilateral imposta pola empresa sobre os repousos médicos e o uso das horas médicas. Son dados da CIG, que critica que "unha vez máis", Extel (do grupo Adecco e que presta servizos para un xigante da telefonía como Movistar) "ponse á vangarda na aplicación dos aspectos máis lesivos da reforma laboral". A empresa, inciden os sindicatos, acolléndose a un real decreto de hai máis de cinco anos, "ataca directamente a nosa saúde" e despide a catro traballadores e traballadoras "de maneira ruín, en base ao artigo 52d do Estatuto das e dos Traballadores". "Esta é a agresión máis aos nosos dereitos dende o ERE a modificación substancial que vivimos nos últimos anos", alertou a sección sindical da CIG durante a concentración que tivo lugar no mediodía desta segunda feira diante das oficinas de Extel en Matogrande. Presentado conflito colectivo Dende a sección sindical da CIG rexeitan os argumentos ofrecidos pola dirección para xustificar esta modificación, xa que usa como pretexto a existencia dunha suposta fraude, sen ningún tipo de proba e co único obxectivo de afondar na precarización laboral. Diante disto, a central xa presentou conflito colectivo contra a decisión da empresa A CGT denuncia, de por parte, que a dirección da empresa exixe o nome e apelido dos facultativos e facultativas que se negan a dar unha baixa médica na vez dun parte de repouso, como acontecía até o de agora, o que para este sindicato vulnera o dereito á privacidade do persoal. Sinalan que o calendario de mobilizacións continúa cun paro de 4 horas o vindeiro día 16 co gallo do acto de conciliación que se realizará no SMAC ante a demanda de conflito colectivo imposta pola sección sindical desta central.


Summary: Nos actos que terán lugar en Ourense e que conmemoran o primeiros aniversario do seu falecemento participarán Luis Tosar, Tonhito de Poi e un espectáculo circense organizado pola Asociación Circo Nove.

Este sábado día 15 terá lugar o acto de homenaxe ao Padre Silva -fundador da Nación Benposta e do Circo dos Muchachos-. O evento, que se celebrará en Benposta, reunirá a Luís Tosar, que actuará acompañado por Piti Sanz, e Tonhito de Poi, ex-vocalista de Heredeiros da Crus. Na presentación, que tivo lugar en Compostela, Tosar destacou a importancia do Circo dos Muchachos e afirmou que "hoxe está claro a quen lle debemos o desenvolvemento desta arte escénica en Galicia e en España". O actor avogou pola necesidade de apoiar non só o circo senón "todo o espírito do Pader Silva", animando todo o mundo a participar e contribuír dalgunha forma a recuperar A Nación dos Muchachos. Pola súa banda, Tonhito de Poi lembrou a importancia que tivo o Padre Silva na súa vida e como o marcou en todos os aspectos. Destacou o seu labor defendendo o proxecto Benposta, salientando o feito de que nunca quixo ter protagonismo persoal, algo que o "namorou" e que culminou co seu "bautismo como benpostano". Lembrou ademais unha frase súa que lle serviu "sempre de inspiración": "A utopía é a enerxía que se fai ao camiñar". Tonhito de Poi lembrou unha frase do Padr Silva que lle serviu de inspiración: "A utopía é a enerxía que se fai ao camiñar" No acto de homenaxe ao Pai Silva estarán presentes como artistas invitados Anouk (Fufuai) e Chamito sound musis scaffold (Dj) e contarán coa actuación de Chimango Comando Rumbero. Tamén se prevé a celebración dun espectáculo circense que foi presentado polo presidente da Asociación Circo Nove, Manu Lago, que correrá a cargo desta agrupación en colaboración con outros profesionais do circo galego.


Summary: O grupo Bratzantifa, formado por Marina González e Lucía Amado, vén de gañar o VI concurso de Novos Valores que organiza cada ano o Festigal. Naceron co confinamento e sen intención de dar o salto aos grandes escenarios mais, ao gañaren o concurso, abrirán o Festigal cun concerto na noite do 24 de xullo. Nós Diario conversa con Marina González sobre este proxecto que xa está a dar que falar na música galega.

Que significou gañar o certame Novos Valores? Foi unha sorpresa. Recibimos a nova por teléfono e cando vimos un número descoñecido, ao traballarmos as dúas en empregos temporais, pensamos que era a chamada dunha ETT. Esta anécdota é moi representativa de como funciona o noso grupo. Levamos unha grande alegría. En ningún momento contabamos con gañar. Presentámonos, mais sabendo que había moitas bandas xa algo profesionalizadas e mesmo que coñeciamos polos seus directos. Estabamos contentas e ao mesmo tempo xurdíronnos moitas dúbidas. Puxémonos a traballar ao momento. Mais aínda non o cremos. Como se formou o grupo? Ambas estabamos facendo un mestrado e traballando de cara ao público. Coa pandemia o noso sector estaba fechado. Soubemos de xente que facía música desde a casa e pensamos en facela nós tamén, descargamos unha aplicación e fixemos un tema un pouco en broma imitando o que escoitabamos de regaetton e trap. Puxémoslle de nome Imos po vermú e acompañámolo dun video clip. Tardamos en total seis horas en todo o proceso. Para nós era unha broma mais moitos dos nosos amigos comentaron que teriamos que facer máis temas, non lles pareceu para nada ridículo. Presentan o concurso 'Novos valores' do Festigal 2022 Gustounos a experiencia e aprendemos a empregar programas para gravar e fixemos temas máis en serio. Pensa que nese momento non había outras opcións de lecer, estaba todo fechado. Comezamos facendo música na cociña. Mesmo escóitase o barullo da casa! As letras dos temas teñen unha base biográfica? As nosas cancións falan de experiencias reais, anécdotas das nosas vidas. As dúas temos traballos moi precarios, vivimos en pisos e con relacións un pouco líquidas. Nas letras falamos de ter un traballo horríbel ou de pasar frío nas nosas vivendas. Son as mesmas experiencias que poden ter tamén as nosas amigas. Escoitamos moita música en galego e non atopabamos representadas estas experiencias de mulleres novas. Foi o oco que vimos e decidimos falar diso. Adoptamos ese discurso. Sempre dicimos que mesmo parece literatura epistolaria, na narrativa gústanos moito describir situacións nas que seguro que outra xente se ve reflectida. Todo o que aparece nas letras son experiencias autobiográficas. Como afrontan agora ese directo no Festigal? Afrontamos este directo con moita ilusión e con moito traballo. Colleunos un pouco de sorpresa. Non agardabamos con chegar a profesionalizar o proxecto. Por este motivo temos moitos temas que non estaban pensados para o directo. Antes non ensaiabamos e agora si. Ademais temos que rexistrar as pezas. Festigal adía a edición de 2021 e comprométese a retornar en 2022 cunha proposta "inesquecíbel" Agora ben, temos sorte de ter na nosa contorna xente que é profesional no mundo da música. No noso concerto anterior, Nuno, de Grande Amore, axudounos moitísimo. Explicounos como se facía un rider e deunos moitos consellos. Tampouco tiñamos material ao non contar con dar nunca un concerto e prestáronos todo. Estes músicos son os nosos referentes e son un apoio á hora de enfrontarse a un reto como pode ser tocar no Festigal, un evento tan grande e nunha data tan sinalada como o 24 de xullo. Sentímonos moi apoiadas tanto pola organización como polos novos valores e as nosas amizades. É moi bonito tocar, máis se é con amizades que están neste mundo, desde técnicos de son até fotógrafos. A nós o que nos parece moi punk é facer temas nós mesmas. Aprendemos moito todo este tempo nos circuítos dos centros sociais. Levamos o punk aos coidados desde o "faino ti mesma", buscamos democratizar o feito de facer cultura.


Summary: O Colexio Oficial de Traballo Social da Galiza censura a pasividade da Administración galega e insta tanto á Xunta como ás entidades locais a contratar profesionais que dean cobertura de forma continuada e ininterrompida aos servizos sociais.

O Colexio Oficial de Traballo Social da Galiza urxe a Política Social a reforzar "de inmediato" os equipos de servizos sociais co obxectivo de evitar que os colectivos máis vulnerábeis caian nunha situación de "extrema necesidade" tras a crise do coronavirus. "A Consellería de Política Social debe elaborar un plan que dea resposta e se anticipe á problemática social que se vai derivar do parón que implicou o coronavirus", advirte a xunta de Goberno da entidade, que insta á Administración a reverter a súa "actitude pasiva e apostar por unha coordinación sociosanitaria decidida. A falta dela levounos a esta situación de crise de recursos", destaca. Sobrecarga A través dun comunicado, as traballadoras sociais destacan que na Galiza non se está a cumprir a proporción recomendábel de traballadoras sociais, "que debera ser de un ou unha profesional por cada 1700 habitantes, especialmente nas cidades, onde os servizos sociais están totalmente desbordados". Como colaborador da Xunta no Teléfono de Atención Social, advirte o Colexio Oficial de Traballo Social da Galiza, é coñecedor da sobrecarga de tarefas que están a sufrir estas profesionais e, en xeral, os servizos sociais comunitarios galegos. Así, demanda que a Xunta "cumpra co seu deber de previr e anticiparse reforzando os equipos con contratacións estábeis, non con parches temporais". Entidades locais Co fin de asegurar unha asistencia adecuada, tamén se dirixe á Federación Galega de Municipios (Fegamp) para que procedan a contratar "de forma extraordinaria e urxente a traballadoras sociais que dean cobertura de xeito continuado e ininterrompido aos servizos sociais". Neste sentido, lembran que "a lei 2/2015, de 29 de abril, do emprego público da Galiza establece a posibilidade de contratar persoal funcionario interino de xeito inmediato e por un período de ate tres anos para suplir a necesidade de programas puntuais de urxente atención". Isto, din as traballadoras sociais, permitiría garantir "o dereito da cidadanía a unha asistencia integral e de calidade".


Summary: Hai 75 anos, as cidades xaponesas de Hiroshima, o 6 de agosto, e de Nagasaki, o 9 de agosto, foron atacadas polos EUA coa bomba atómica. O obxectivo, forzar a rendición do Xapón, malia que nos estertores da guerra e días de intensos bombardeos convencionais, o Imperio estaba a piques de capitular.

"De telo sabido, tería sido reloxeiro". É unha cita atribuída a Albert Einstein a respecto dos seus traballos sobre o uranio como fonte de enerxía e como estes levaron á fabricación da bomba atómica. Non está claro que o científico alemán ─como tantas outras frases que se lle adxudican─ pronunciase esas palabras. O que si é certo é que xa en 1939 mostrara arrepentimento polo seu papel no desenvolvemento da bomba nunha carta enviada ao daquela presidente dos EUA, Franklin D. Roosevelt. En 1951, volveuno manifestar. Nunha gravación que saíu a poxa en maio de 2019, afirmaba sobre o uso da bomba no Xapón: "Arrepíntome moito... Creo que foi unha gran desgraza". No audio, Einsten tamén consideraba que Roosevelt, a diferenza de Truman, "non a tería usado de estar vivo... estou convencido". Harry Truman chegou á Casa Branca nos estertores da Segunda Guerra Mundial tras o falecemento, o 12 de abril de 1945, de Roosevelt. O seu Goberno foi o que ordenou catro meses despois o bombardeo atómico de Hiroshima, o 6 de agosto, e de Nagasaki, o 9 de agosto, hai 75 anos. A Administración Truman vendeuno á opinión pública como un medio necesario, mesmo humanitario, de forzar a rendición de Toquio e evitar unha sanguenta invasión do Xapón. Entre 16 e 20 kilotóns Ás 8.15 horas locais daquel 6 de agosto ─tras varios días de intensos bombardeos convencionais sobre todo o Xapón─ o US B-29 Enola Gay deixaba caer sobre a cidade de Hiroshima, no suroeste da principal illa do país, a bomba nuclear bautizada como Little Boy ("meniño"), no primeiro uso na historia da humanidade deste tipo de armamento sobre poboación civil. Arredor de 80.000 persoas, 30% da poboación, morreron inmediatamente. Serían 140.000 a finais de 1945 e moitas máis durante os seguintes anos como consecuencia da radiación. Little Boy, feita con uranio-235 ─o único isótopo presente na natureza capaz de provocar unha reacción en cadea de fisión nuclear─, destruíu 70% da cidade, nunha explosión equivalente a polo menos 16 kilotóns de TNT (á desta semana en Beirut calcúlaselle 1,5 kilotóns). No momento da detonación, a temperatura elevouse varios millóns de graos. Tres días despois, ás 11.02 horas locais do 9 de agosto, os EUA lanzaban sobre Nagasaki, no noroeste da illa meridional de Kyushu, outra bomba nuclear, Fat Man ("home gordo", o xénero en inglés para "bomba" difire do galego). A detonación equivaleu a 21 kilotóns de TNT, destruíndo máis de 40% da cidade e matando 40.000 persoas no primeiro impacto, que serían 74.000 nos meses vindeiros. O Xapón, que entrara na guerra tras asinar a súa alianza con Alemaña e Italia en 1940 e provocara a intervención dos EUA en 1941 despois do ataque sobre Pearl Harbor, anunciaba o 15 de agosto de 1945, unha semana despois dos bombardeos sobre Hiroshima e Nagasaki, a súa rendición. Esta fíxose efectiva o 2 de setembro, poñendo fin á Segunda Guerra Mundial. 'Hibakusha' Ás 8.15 horas locais desta quinta feira, 75 anos despois, en Hiroshima fíxose soar unha campá e a continuación gardouse un minuto de silencio para conmemorar a data, nun acto no Parque da Paz onde estiveron presentes algúns dos superviventes do bombardeo, os chamados hibakusha "persoas afectadas pola bomba". Habitualmente ateigado de xente, a pandemia reduciu a presenza de público nesta edición. "Pídolle ao Goberno que asine, ratifique e se converta nunha das partes do Tratado sobre a Prohibición das Armas Nucleares", manifestou na súa intervención o alcalde da cidade, Kazumi Matsui. Os hibakusha consideran hipócrita a postura do Estado nipón, que permite a presenza de 50.000 soldados dos EUA no seu territorio e está protexido polas súas armas nucleares. Malia o seu compromiso a non contar con este tipo de armamento, Tokio aínda non subscribiu o tratado alcanzado en 2017 no seo da ONU. Asinárono até agora 122 Estados e ratificárono 40. Para entrar en vigor necesita ser validado por canto menos 50. O Xapón, ao igual que as potencias nucleares, quedou á marxe da iniciativa, que se suma ao Tratado de non Proliferación Nuclear. Este restrinxe a posesión de armas atómicas e entrou en vigor hai medio século logo de ser asinado pola gran maioría dos Estados do planeta, incluído o nipón. Días decisivos na cidade de San Francisco Poucas semanas antes do bombardeo atómico de Hiroshima e Nagasaki, entre o 25 de abril e o 26 de xuño de 1945, desenvolveuse a coñecida como Conferencia de San Francisco nesta cidade californiana. Neste último día, asinouse a Carta das Nacións Unidas que estabelecía a orde mundial de posguerra, co liderado dos EUA, a URSS, a China, o Reino Unido e ─posteriormente─ Francia, os vencedores da guerra. "A Carta das Nacións Unidas que vostedes acaban de asinar é unha estrutura sólida sobre a que podemos construír un mundo mellor [...] O mundo pode comezar a arelar un tempo en que a todos os seres humanos dignos lles sexa permitido vivir decentemente como xente libre", declaraba ante os representantes dos 50 Gobernos presentes Harry Truman. Días despois, o 16 de xullo, partía desde San Francisco a bomba cara a base de Tinián, nas Illas Marianas, a seis horas de voo de Hiroshima. O uso de armamento nuclear sobre poboación civil naqueles días de agosto incumpriu todos os preceptos e valores da Carta. Porén, non tivo ningún tipo de consecuencia xurídica xa que esta non entraría en vigor até o 24 de outubro.


"Capitalism, your millennia are numbered" (Num grafite)Se "tudo bem", escreve Voltaire no prefácio de seu Poème sur le désastre de Lisbonne, é tomado no sentido absoluto e sem a esperança de um futuro, então essa palavra "não passa de um insulto aos males de nossa vida. O "tudo [está] bem" supõe, com efeito, que o sofrimento individual é necessário para a felicidade do todo. Que a fecilidade da totalidade prevalece, portanto, sobre a do indivíduo ("todos os seus males são bons nas leis gerais"). Nada é de graça, tudo tem o preço da dor. Há uma dor do agora que anuncia a recompensa de amanhã. O todo terá sua recompensa amanhã, graças à dor atual de um fragmento da totalidade: "infortúnios particulares fazem o bem geral; então, Pangloss ensinou Candide, quanto mais infortúnios existem, melhor tudo acontece" (Candide, cap. IV) O Bacharel de Paris também garantiu ao selvagem da Guiana:"No passado, uma dúzia de milhões foram exterminados: mas era para os outros voltarem a si" (Entretiens du Sauvage et d'un Bachelier, Second Entretien).Não é apenas um otimismo, observa Voltaire. Basicamente, é mais como uma "fatalidade desesperada" (Homélies prononcées à Londres em 1765, premièr homélie, "Sur l'atheisme"). O otimismo teórico de "está tudo bem agora" é acompanhado pelo pessimismo prático de "não há nada a esperar do futuro". Não há nada a fazer: tudo é feito, pois está tudo bem. "Não tem nada melhor para esperar" (ibid.).A passividade paralisante de "tudo está bem" não podia deixar de irritar ao Voltaire pois "tudo está bem" talvez contenha uma versão não dogmática do núcleo de toda religião sacrificial: tudo A dor pode ser necessária, pois tudo tem seu preço: o sangue resgata os erros cometidos se o "tudo está bem" pressupõe que todos são culpados e que a dor nada mais é do que uma punição merecida. Então, toda dor e violência podem ser justificadas, pois desempenham um papel, nem sempre conhecido no destino e na salvação dos crentes .E não é por acaso que nestes tempos de pandemia se recuperaram termos próprios do salvacionismo teológico ou com ressonâncias dele como "oportunidade" ou do que vem a tempo ou a propósito e é apropriado. Olhem a maré de recomendações de saúde e esporto para o tempo de confinamento como um sintoma mais de nosso tempo, caracterizado por um chamado permanente para fugir do corpo e de suas fragilidades. Observem como discursos e comunicações expulsam a palavra morte expulsando tudo o que significa aceitar seu próprio desassossego e angústia ante uma existência em que todos estamos de alguma forma ameaçados. Neste ponto, a questão é saber se mantendo aquela crença ou atitude do "tudo está bem" que geralmente é assumida sem muita oposição, ainda é possível uma nova direção do olhar que dê origem a outra atitude na qual abrir a possibilidade de perguntar-nos sobre o essencial. As condições de confinamento podem servir para nos perguntar novamente sobre o que é essencial para mostrar os limites do essencial do mundo, conforme descrito e reproduzido na versão neoliberal do capitalismo. Talvez as condições de confinamento nos devolvam um certo sentido da intempérie e sirvam para perguntar-nos sobre o que é essencial. Aliás, mostrar os limites do inessencial do mundo tal como é descrito e reproduzido na versão neoliberal e financieira do capitalismo.Quando a ideia de totalidade começar a esborralhar, atormentada pela experiência invasiva e intensa da dor individual e de casa um (que é a única dor que existe, mesmo quando compartilhada), ela será a primeira na economia da felicidade de cada pessoa quando essa dor parece inevitável (a dolorosa cura da doença, o treinamento ou a disciplina do corpo para adquirir uma habilidade apreciada, etc.), precedendo, exceto por exceções, o interesse conhecido do geral e do coletivo ou, em todos os casos, para o bem desconhecido da totalidade do real.Há uma segunda rejeição em Voltaire: da dor institucionalizada pela justiça de seu tempo. Em 1766, a publicação do livro Beccaria Dei delitti e delle pene (1764) desperta em Voltaire o desejo de escrever um Comentário sobre a dupla barbárie e o desprezo doutros mantidos nos processos judiciais de seu tempo. Mas essa segunda rejeição nos levaria a outros caminhos. Vamos ficar aquí com o que Voltaire significa ser livre: "não é querer o que se quer, mas fazer o que se quer". A vontade, como poder de escolha, é sempre determinada pelas ideias do entendimento ", nós necessariamente queremos, como consequência das ideias que nos foram apresentadas. "Se nossa vontade quisesse uma coisa sem razão (a vontade de indiferença), se nossa vontade fosse nossa própria razão".Mas um ato de vontade de acordo com Voltaire é sempre determinado por ideias, a alegada defesa da liberdade de vontade não tem sentido: sempre há o poder de querer.O "tudo está bem" é no nosso presente o discurso apocalíptico dos administradores da razão para tirar-nos para as mans do irreversível (no noso caso na doença ) e que nada se pode mudar. Nesse sentido, "tudo está errado" é o resultado inesperado da fábrica ideal neoliberal de "tudo está bem". É a homogeneidade tirânica do mesmo, que a pandemia (epidemia generaliza, que afeta a todos) favorece. Porém, Voltaire já alertou que a desigualdade social e económica, culpada de tantas "misérias" e "dependências" ligadas à limitação da liberdade sofrida por muitos homens em favor de alguns, é aceita apesar de tudo como um mal necessário que contradiz muito profunda e muito diretamente a liberdade proclamada nas democracias empraçadas. Por isso,embora a priori a pandemia afete a todos nós, ela pode levar ao aprimoramento e à regressão dos sistemas democráticos, ou seja, a uma maior perda ou limitação da liberdade, entendida como o poder de fazer o que nossa vontade determinou, mesmo na aceção de Locke, quando a ação desejada (sua atuação) não "depende" da vontade do sujeito em si, mas de outro sujeito (ou de outra causa externa).Sendo igualdade e liberdade simétricas (em Voltaire, igualdade refere-se sobretudo ao corpo e liberdade refere-se sobretudo ao pensamento). A defesa dos direitos humanos se referirá à igualdade de corpos e à desigualdade de pensamentos. Todos os corpos são iguais (na dor, no prazer, nas necessidades, na morte) e nenhuma violência tem o direito de ser exercida sobre eles para obrigá-los a obedecer à vontade dos outros. Todos os pensamentos podem ser iguais e nenhum pensamento tem o direito de se impor aos outros para apagar ou censurar suas diferenças. Nenhum, exceto a mudança na própria perceção, por exemplo, começar a descobrirmos que o mito do desenvolvimento esta-nos estrangulando. É por isso que Adorno foi capaz de dizer que "o tudo é falso".A capacidade de resposta à pandemia mostra que depende das circunstâncias de cada um de nós para além dos lugares comuns daqueles que pregam que não há fronteiras, porque o andazo colocou, se possível, mais à vista , agravando-as todas as desigualdades que já sabíamos. Já na placa de observação do microscópio, não há vírus fora de contexto. O coronavírus entrou na Itália com força devido ao turismo e às relações históricas com a China, mas também havia outras rotas, como as peregrinações históricas no Médio Oriente. A pandemia contém muitos e diversos fluxos, da globalização estrita de bens a outros que nos mostram uma globalização desigual e incoerente em que a mobilidade não é a mesma para alguns e para outros; não é o mesmo para aqueles que esperam atravessar o Mediterrâneo de sul para norte (refugiados,migração de fome, etc.) que para aqueles que o atravessam longitudinalmente num cruzeiro ou num navio militar.O compartilhamento de informações sobre saúde se tornou um requisito moral da globalização e demonstrou que a dependência de certos produtos com baixo valor agregado, como uma simples máscara, se ten tornado relevante para não paralisar a economia dum país. A era da globalização é uma oportunidade para uma coisa e seu oposto. A pandemia mais globalizada revelou quanto foi carregado o corpo com dependências: sem ir mais longe, a economia depende mais do que foi confessad e se mostrou indissoluvelmente ligada aos próprios corpos, quer explorando ou mobilizando sem concessões, quer retendo e postergando em muros e campos murados, quer tratando-os como uma mera coisa física a ser auto-consumida, quer enfin confinando-os para nos salvar melhor.Voltar á normalidade, esse não foi o problema? Confinado na natureza absoluta do agora, aumentada, se possível, pelo sofrimento ou pela proximidade da morte, o corpo procurará apesar de tudo a normalidade. O que é mesmo lógico depois da experiência da dor. Mas devemos desconfiar das certezas advindas do trauma e da experiência da dor, também das verdades fáceis e superficiais ("fatalidade desesperada") nas quais a inibição instintiva e narcísica parece ser a panacéia de todos os dramas culturais ou espartilhos ilustrados, na medida em que confere ao cientista uma dimensão salvífica à qual nosso tempo se acostumou, com ou sem razão. a duvidar algumas vezes (porque é verdade que o cientista nem sempre ou talvez nunca está isenta de ideologia ou conhecimento de sedução ou da mesma maneira que a pessoa seduzida não está necessariamente em "erro" nem o preconceito "erra"). Devemos desconfiar da ideia sacrificial da verdade sem paliação, ou o uso de metáforas como a guerra e a noção de que do negativo se alcança o positivo (a soma das contradições, quanto pior, melhor,etc) e a irrupção taumatúrgica de que natureza vai colocar as coisas em seu lugar, fazendo o trabalho por nós.Devemos retomar criticamente uma "normalidade" (leia aqui desigualdade) naturalizada. Como preservar um olhar que desnatura o que tem permeado nossa cultura com as ferramentas da sedução, o que levou Baudrillard a se perguntar no final do século passado sobre o dia seguinte ao "fim da orgia". Se ainda não nos tornamos definitivamente amnésicos, confinamento deve trazer de volta a intempérie. E o céu aberto não é a normalidade de regimes "criptoautoritarios" mas a olhada de não acreditar que o produtivismo sem límite seja normal, nem é normal uma democracia que,mesmo quando funciona sob uma constituição como os espanhola e outras ao seu redor, para concorrer a algumas eleições, deva ter milhões ou ter o apoio de uma burocracia partidária e de uma casta de negócios, imobilizando a distribuição de poder, que evite qualquer transformação. Nem é normal esse tipo de niilismo reativo, cujo desenvolvimento e elevação vai dos farpados muros fronteiriços à promessa de controle informativo-computacional universal aplicado cada vez mais aos corpos, ao interior de cada casa, em cada país com a razão, ou a desculpa, de ameaça de terrorismo ou pandémicas.Porque, como Voltaire nos avisou,o que é real ("tudo está bem") é apenas a ordem existente que os "vencedores" (como Benjamin diz nas Teses sobre o conceito de história) consideram racionais e desejam manter. Para a computação aplicada á medicina epidemiológica, é verdade que é útil saber como as pessoas estão confinadas e como elas se movem durante uma pandemia; mas apenas as pessoas decidem o que fazer com a computação. Lembre-se dos elementos-chave do comunismo original eletricidade + soviete – um conselho local ou de distrito eleito soberano- em relação à "normalidade" naturalizada de "tudo está bem", na medida em que serve para construir relacionamentos livres do domínio. O confinamento talvez traga de volta a questão da saúde e sua ancoragem tradicional em uma conceção imunológica, quer como salvadores, quer como potenciais criminosos do outro, e um demanda de segurança total que nada e ninguém nos pode garantir mas assim que sairmos do andaço, isso poderá alimentar desvios autoritários a troca de quem promete segurança socia. Tudo isso balançado entre um intre prévio desconfiança institucional e o seu escorregamento entregue à maior das credulidades. Confinamento nao é sequestro, mas um dos preços para sarimos do isolamento é continuar entregando dados (seguimento, controle e rastreabilidade) a troca de quotas e treitos de mobilidade. E como sair do isolamento ou da vida digitalizada é viver e fazer vida em comum, estamos dispostos a trocar? De fato, o comércio eletrônico e a computação em nuvem experimentaram a plena fruição dos corpos confinados dos quais ja estavam extraíndo informações,desde o início do século, á confiada maneira amazónica.O que é saúde? Se tudo não estiver certo e puder estar errado, talvez esse salto em aberto nos permita pensarmos de maneira diferente e não apenas da maneira dicotômica o corpo saudável ou doente, mas pensarmos o corpo encarnado en uma maneira de alimentar, consumir e producir social e não apenas asisar em como cada um será salvo. Afinal, quem é o "nós" em relação á saúde? Quem se sente desafiado por essa pergunta? Aqueles que desprezaram e desmontaram serviços de saúde públicos que consideram desnecessários? Por que deveriam os ricos justificar, legitimar ou fazer promessas de boa vida aos outros ou defender serviços públicos de saúde que não precisam porque para eles "tudo está bem"?Talvez tenhamos que sair do "quadro mental" moralizante e apreender antes o problema pensando que os serviços públicos não se devem à generosidade dos ricos nem emergiram duma suposta Europa de solidariedade que funcionaria como prótese última ou deus ex machina. No entanto, tenhamos em mente a dialética hegeliana do senhor e do escravo e o seu instinto mútuo de dependência recíproca ou de sobrevivência. Imagine-se, um e outro, como aprendizes.


Summary: Youtubers, elaboración de videoxogos, videocreacións, empresas TIC, desenvolvemento de software libre, apps, cultura maker... O galego afianzouse nos últimos anos no mundo dixital, demostrando ser unha ferramenta idónea para moverse nas redes e no sector das novas tecnoloxías.

"No mundo de Internet, se tes algo que te diferencia é máis doado que te atopen", dicía en 2014 Edita de Lorenzo, directora xeral da Asociación Puntogal, dous días antes da activación dos primeiros dominios. A realidade vén demostrando nos últimos anos que a lingua galega e as novas tecnoloxías non son incompatibles, senón que unha e outras benefícianse das súas sinerxías cando se combinan. O idioma, polo alcance universal das redes e a capacidade dos produtos dixitais de chegar ás novas xeracións, e as iniciativas innovadoras pola carga de proximidade e identidade que achega a lingua propia do país. O 17 de maio é, ademais do Día das Letras, o Día Mundial de Internet. Unha pura coincidencia pero que debe ser aproveitada. No sector das novas tecnoloxías atopamos empresas como Dinahosting que, de forma paseniña pero constante, foron crecendo ata se converter en grande compañías con capacidade de competir de igual a igual con estruturas moito máis grandes. E empregando o galego con total normalidade e sen complexos. Afortunadamente non é unha excepción. Son moitas as iniciativas empresariais nacidas nos últimos anos que se moven no mercado global sen renunciar ao uso do galego, dende Cilenis a Appentra, exemplo das ducias de spin-off xurdidas das tres universidades galegas. A lingua galega serve tamén para informar sobre novas tecnoloxías, innovación e ciencia, como demostran Código Cero, GCiencia, os desaparecidos Galiloxía e A Mac-eira -cuxo responsable entrevistamos na súa despedida- ou Mallando no Android, que ademais de manter a súa actividade informativa, abandeirou a campaña para acadar un Android en Galego. Precisamente o responsable de Mallando no Android, Iago Varela, destacaba hai apenas uns meses dende Mobile World Congress de Barcelona que "en Galicia temos canteira tecnolóxica, pero fai falla máis financiamento". O galego é protagonista nas tecnoloxías libres, tanto nas iniciativas de software libre coma nas de hardware libre. Empresas como IGALIA levan 15 anos crecendo, empregando con naturalidade o galego e demostrando que o software libre é tamén unha grande oportunidade de negocio, como destacaban trala súa participación na gran cita tecnolóxica barcelonesa. Un software libre que na última década fortaleceuse ao abeiro de iniciativas como Mancomún, cuxos responsables destacan que "para incrementar a penetración do software libre hai que fomentar os procesos colaborativos". E en galego tamén se fai e se difunde a filosofía maker, que crece en feiras, a través de Escornabots e tractores open source. E que dicir da actividade da Galipedia, que celebrou xa o seu 14º aniversario e mantén o seu crecemento, enriquecendo e completando os seus contidos grazas á actividade constante dos seus editores e editoras (hai poucas, pero hai) e grazas tamén aos eventos especiais (editatóns) que de cando en cando se organizan. As novas tecnoloxías achegan solucións específicas para todos os ámbitos, tamén para as zonas rurais, como demostra o Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA), que dende o 2010 traballa nunha liña de investigación educativa de análise das potencialidades da computación cloud e o software libre para mellorar a forma de traballar, colaborar, ensinar e aprender nas pequenas escolas rurais ou illadas. E tamén para os sectores produtivos, por exemplo para a venda de madeira ou para as explotacións gandeiras, unha aposta na que está a traballar con éxito a empresa afincada no Porriño Sinergia G6, cuxos responsables destacan que "o sector agrogandeiro demanda innovación tecnolóxica para maximizar marxes". Lingua galega e novas tecnoloxías van da man en moitas iniciativas culturais, coma o crecente sector dos libros electrónicos, con cada vez máis peso en selos como Xerais ou Galaxia, editorial que leva anos "contando contos a través da rede". Unha das persoas que máis ten apostado polas sinerxías entre o mundo dixital e a cultura galega é Fran Alonso, que hai uns anos destacaba nesta entrevista que "hai que afrontar os cambios con protagonismo: cando ti protagonizas os cambios saes beneficiado, cando te deixas levar polos cambios, os cambios arrástrante". En conversa con Praza Manuel Díaz Regueiro, presidente de Igaciencia, destacaba neste senso que "é na ciencia e tecnoloxía onde se produce a maior introdución de ideas e nova terminoloxía. Cómpre incorporalas á cultura galega para que non se fosilice e medre". Un ocio dixital en galego que contou co impulso de iniciativas como LEGA (Lecer Galego), un portal para recompilar, crear e promover recursos lúdicos dixitais con licencias libres, iniciativa da plataforma de crowdsourcing GalegoLab. En galego fanse ducias de apps para dispositivos móbiles e outras ferramentas dixitais. Unha das máis recentes é O Ximnasio dos Verbos, centrada ademais na aprendizaxe da lingua, pero hainas de todos os tipos: dende Waze, unha aplicación colaborativa de información en tempo real de tráfico, que xa conta cunha copiloto que fala galego (e que se chama Uxía); ou A liña do galego, unha app para axudar a vivir na lingua propia; un Trivial galego de ámbito comarcal; Bochoio, unha app para buscar emprego; e mesmo unha pandeireta para iPad e iPhone. O pasado ano o Equipo de Dinamización Lingüística do IESP A Cachada (Boiro) lanzou a competición STARgal co obxectivo de "demostrar que as TIC e o galego poden e deben ir da man se queremos construír unha sociedade máis sólida e preparada". STARgal inclúe unha competición de elaboración de videoxogos didácticos coa ferramenta Scratch a cargo de rapazas e rapaces de instituto. Na rede pódense ver algúns exemplos dos videoxogos realizados na pasada edición, coma este Pasapalabra centrado na figura de Manuel María, un xogo de preguntas e respostas sobre o autor da Terra Cha. Ou A auga Ben-dita, no que o xogador ou xogadora debe moverse coas frechas esquerda-dereita para coller as gotas de auga que levan oracións ben formadas, e deixar que caian ao chan as gotas con oracións mal formadas. Os centros de ensino de todo o país levan anos aproveitando as potencialidades sumadas das novas tecnoloxías e da lingua. Dende os colexios e institutos publícanse videopoemas, booktrailers, tutoriais e outro tipo de materiais audiovisuais, aproveitando o dominio que os mozos e mozas teñen destas tecnoloxías, gravando directamente cos seus móbiles e editándoos con facilidade. Ese mesmo instituto de Boiro foi o escenario no que se desenvolveu hai cinco anos a pioneira experiencia de Amores Prohibidos 2.0, unha obra de teatro en tempo real, impulsada por Chévere. E son os mozos e mozas dos centros de secundaria os principais creadores e consumidores de canles de youtube. Para aproveitar o poder que estas canles comunicatuvas están adquirindo entre a mocidade, hai uns meses lanzouse Youtubeir@s, un concurso de vídeos na internet que impulsan os servizos de normalización lingüística das tres universidades galegas e máis dos concellos da Coruña, Ames, Baña, Carballo, Mazaricos, Ourense, Pontevedra, Ribadeo, Santiago de Compostela, Teo e O Grove. "Incrementar o uso do galego nos contidos audiovisuais dunha das redes máis empregadas no mundo e incitar e facilitar que todas as persoas compartan as súas habilidades e criterios con vídeos autoproducidos", era o camiño buscado por este certame.


Summary: O maior impacto mediático da III Asemblea Nacional de Anova non foi o paso atrás de Beiras para dar o relevo a Antón Sánchez nen a baixa asistencia ao conclave, senón a lea en que se viron envolvidos integrantes de Xeira, as mocidades da FPG.

A lea produciuse após unha intervención de Beiras na tribuna que foi contestada con apupos por parte dun afiliado. A escena produciu un certo balbordo no plenario e derivou nunha lea entre ex militantes da FPG do Morrazo e integrantes de Xeira, as mocidades da FPG. As cámaras da TVG estaban presentes e recolleron o incidente. Xeira non demorou en pedir formalmente desculpas a meio dun comunicado do seu comité central. "Perante os feitos que onte empañaron a III AN de ANOVA, dende Xeira queremos manifestar o noso profundo rexeitamento e desaprobación destas intolerables conductas, que en ningún caso poden eclipsar o bo funcionamento e cordialidade xeral no que discorreu dita asemblea e a militancia de ANOVA durante este lustro", afirma a organización xuvenil. Xeira toma tamén a decisión de afastar de militancia os mozos envolvidos na lea. Sería unha suspensión temporal "ata que se demostre predisposición e formas para volver a militar", din. A dirección das mocidades da FPG empraza os militantes suspendidos de militancia a que, neste período de castigo disciplinario, participen nos talleres de formación que imparten "compañeiras" sobre "despatriarcalización das prácticas socio-políticas, aprendizaxe de coidados e compañeirismo". Para o comité central de Xeira, a "agresividade" e a "violencia entre iguais" son produtos estruturais do patriarcado, polo que os militantes envolvidos na lea terían de aprender a se comportar dunha forma despatriarcalizada. Mariano Abalo na RG Quen tamén avaliou o incidente, neste caso nunha entrevista na Radio Galega, foi Mariano Abalo, un dos fundadores da FPG. Cualificouno de incidente "bastante lamentábel" e "desagradábel" e felicitouse da "autocrítica" exercida pola dirección de Xeira. Abalo realizou tamén reflexións sobre o desenvolvimento da asemblea, ben como sobre o peso do nacionalismo de esquerdas na "unidade popular" e, entre outras cousas, defendeu que na unidade popular se continúen tendendo pontes ao BNG. A FPG quixo esclarecer a meio dun chío que as declaracións de Abalo non representaban a posición oficial do partido, senón que estaban realizadas a título exclusivamente persoal. Mariano Abalo Non é representante do noso Partido, xa que desde o último Congreso quedou fora da nosa dirección política.@GxDRadioGalega— FPG Galiza (@FPG_Galiza) 20 marzo 2017


Summary: As formacións políticas con representación parlamentar clamaron por "un cambio radical" nas políticas da Xunta no Día da clase traballadora. Cunha greve xeral no albo, BNG e AGE chaman a "reaxer" mentres PSdeG exixe a Feijóo que "se deixe de mentiras" e pule por "un acordo" social

Milleiros de traballador@s chamaron á greve polas rúas da Galiza este 1 de Maio. Fixérono nas mobilizacións convocadas pola CIG onde a clase operaria demandou unha xornada de loita contra as políticas neoliberais e unha taxa de desemprego do 23%. Entrementres, CC OO e UGT advogaron por un "pacto social" e o inicio dun proceso de negociación co goberno de Madrid. BNG chama ao pobo galego a se rebelar contra a dereita Á combatividade da central nacionalista sumábase o portavoz nacional do Bloque. Desde a multitudinaria manifestación que percorreu as rúas de Vigo o voceiro da organización frontista asegurou que "é preciso reaxer" perante "este proceso de desmantelamento industrial acelerado". O Bloque chamou á sociedade galega a se "rebelar" contra as políticas "da Xunta, do Goberno central e da Troika" para que "este país", salientou Vence "teña futuro". A organización frontista amosouse partidaria da convocatoria dunha greve xeral lanzada desde a CIG perante unha xestión política e económica do Goberno de Núñez Feijóo que fai de Galiza "un súbdito". AGE rexeita a negociación "con quen agrede os traballadores" O deputado de AGE Antón Sánchez valorou de maneira moi positiva a "boa resposta" que a clase traballadora do País deu nas rúas este Primeiro de Maio en contra da ofensiva que pon en xaque o dereito a un emprego e unha vida dignas. Malia lamentar "a falta de unidade sindical", axiña sinalou Sánchez que "comprendemos" que non se tivesen producido mobilizacións sindicais conxuntas. Compréndeno en relación á diferente maneira que teñen de afrontar CC OO-UGT por unha banda e CIG pola outra unha situación de emerxencia en que a cifra de desempregad@s na Galiza camiña cara ás 300.000 persoas. "Non é hora de sentar a negociar co Goberno", recalca o deputado de Alternativa, enfatizando que "con quen agrede os traballadores o que non se pode facer é dialogar". Polo tanto, AGE tamén se posiciona na liña de que na Galiza apremia a convocatoria dunha greve xeral. PSdeG lamenta que Feijóo non queira "saber nada de acordos" O secretario xeral d@s socialistas, Pachi Vázquez dirixiuse no 1 de maio ao presidente da Xunta ao que acusou de "non estar para Galiza, nin en Galiza". No PSdeG os ánimos están máis calmos e exixen a Núñez Feijóo "que se deixe de desculpas, de contos e de mentiras" mais rexeitan falar da convocatoria dunha xornada de loita de carácter xeral. O líder do PSdeG demandou un cambio de rumo nas políticas da Xunta e que se "poña a traballar" camiño "do crecemento económico e do emprego" pois, "non queremos acabar de xeonllos como os traballadores", salientou. Pachi Vázquez lamentou desde a mobilización da Coruña que Feijóo "non quere saber nada de acordos" para pular pola economía mais emprazou á cidadanía a "saír á rúa" para reivindicar "un acordo". O secretario xeral do PSdeG uníase así ao convite lanzado por CC.OO e UXT que reclaman unha "negociación" cos gobernos do PP para frear as consecuencias das políticas de axuste.


Summary: A Consellaría de Sanidade non endurece as restricións a pesar do aumento de casos e agardará a este venres para adoptar novas medidas, avaliando nese momento a evolución epidemiolóxica. Carnota e As Pontes pasan ao nivel básico de restricións, suprimindo o peche perimetral, e Narón ao nivel medio. As comarcas da Coruña e Santiago pasan a estar baixo "vixilancia especial "

DOCUMENTO | DOG extraordinario do 4 de xaneiro no que se actualizan as restriciónsO Día de Reis non existirán limitacións de mobilidade en ningún concello de Galicia, tampouco naqueles que na actualidade manteñen un peche perimetral. Porén, esta liberdade de circulación nas localidades con restricións cinguirase aos desprazamentos para realizar visitas familiares. E, ademais, estará vixente unicamente entre as 6 e as 23 horas do día 6 (o propio día de Reis). A Xunta adopta esta decisión a diferenza do sucedido na Noiteboa e Noitevella, cando a apertura se estendera dende as 0 horas do día anterior (23 ou 30) ata as 23 horas do día seguinte (25 ou 1). É dicir, fóra desas 17 horas do día 6, non estará autorizada a entrada e a saída dos concellos con peches perimetrais.A liberdade de circulación nas localidades con restricións limitarase aos desprazamentos para realizar visitas familiares. E, ademais, estará vixente unicamente entre as 6 e as 23 horas do día 6 (o propio día de Reis)Ademais desta decisión, o Comité Clínico da Consellaría de Sanidade, reunido este luns ao mediodía, acordou manter os actuais niveis de restricións na maior parte de Galicia, mudando unicamente a situación de Carnota e As Pontes (pasan ao nivel básico e polo tanto suprímese o peche perimetral) e Narón (pasa ao nivel medio e o seu actual peche perimetral compartido con Ferrol pasa a ser individual en ambos os dous casos). Todas estas decisións publicaranse no DOG este luns pola noite, entrando en vigor na medianoite do martes ao mércores.Este venres volverá reunirse o Comité Clínico para actualizar as restricións vixentes en toda Galicia, analizando ese día o efecto das festas de Nadal sobre a situación epidemiolóxicaO Comité Clínico acordou, ademais, que o actual peche perimetral en vigor para o conxunto de Galicia se estende ata o vindeiro 11 de xaneiro. É dicir, ata esa data non se permitirá a entrada ou a saída do territorio galego agás por razóns xustificadas (laborais ou familiares, principalmente). Ademais, e tal e como estaba previsto, o alumnado galego volverá ás clases este vindeiro venres día 8, desbotándose a posibilidade dun regreso o luns 11 no caso de que esa fose a recomendación dos expertos. Finalmente, tras analizar a evolución epidemiolóxica no conxunto de concellos galegos, o comité clínico tamén acordou engadir ao listado de vixilancia especial a todos os concellos das comarcas da Coruña e Santiago: Abegondo, Arteixo, Bergondo, Cambre, Carral, A Coruña, Culleredo, Oleiros, Sada, Ames, Boqueixón, Brión, Santiago de Compostela, Teo, Val do Dubra e Vedra.Este venres, de seguir a actual "tendencia á alza" nas cidades da Coruña e Santiago, o Comité Clínico "proporá medidas restritivas", propoñéndose "medidas concretas máis duras"A Xunta anuncia, así mesmo, que este venres volverá reunirse o Comité Clínico para actualizar as restricións vixentes en toda Galicia. A Consellaría de Sanidade sinala que se quere agardar ata esa data para analizar nese momento a situación epidemiolóxica existente e o efecto das festas de Nadal. Sanidade advirte especialmente do empeoramento da situación nas cidades da Coruña e Santiago, sinalando que este venres de seguir a actual "tendencia á alza" nas dúas urbes, o Comité Clínico "proporá medidas restritivas", propoñéndose "medidas concretas máis duras".Por outra banda, a Consellería de Sanidade confirmou que está previsto administrar 12.200 vacinas cada semana, segundo informou tras a chegada este luns dunha nova partida de doses, en concreto 18.500.Sanidade explica que o obxectivo da campaña que abrangue usuarios de residencias e traballadores destes centros é vacinar "todos os días" e que se reservarán un terzo para "garantir" a segunda dose en todas as persoas xa vacinadas.


Summary: A Consellaría de Educación envioulles unha circular aos centros sinalando que a nova Lei de Propiedade Intelectual non permite a proxección de filmes nas clases. Falamos con Manolo González, que cualifica de "sen sentido" a indicación e reivindica o valor pedagóxico do audiovisual

Ou iso parece, á vista da circular que nas últimas semanas a Consellaría de Educación lles remitiu aos centros de ensino, e da que este martes se fixo eco La Voz de Galicia. Ese texto lembráballes aos docentes a prohibición de proxectar filmes completos ou calquera outro material audiovisual na súa totalidade, segundo o previsto na Lei de Propiedade Intelectual. Nas aulas, sinala a norma modificada hai uns meses, si se poderán exhibir fragmentos de obras audiovisuais sempre que "tales actos se fagan unicamente para a ilustración das súas actividades educativas", que a difusión teña lugar no horario lectivo (isto é, non como parte dunha actividade extraescolar), "que se trate de obras xa divulgadas" e "que as obras non teñan a condición de libro de texto, manual universitario ou publicación asimilada". Na circular, Educación advirte de que, no caso de que non se respecten estes límites, as xestoras de dereitos poderán esixirlles aos centros autorización previa e mesmo poderían demandar compensacións económicas. En realidade a nova Lei de Propiedade Intelectual non modifica substancialmente a anterior nestes aspectos, pero a Consellaría xustifica o envío da nova circular na presión que recentemente tería recibido por parte das entidades que xestionan os dereitos de propiedade intelectual das produtoras. Ata agora, de feito, a lei (de 1996, modificada en 2006) permitía unicamente a proxección nas aulas de "pequenos fragmentos de obras". Para González, a prohibición de proxectar filmes completos nas aulas "non ten ningún sentido" e constitúe "un elemento desmotivador" Manuel González é pioneiro na formación audiovisual en Galicia a través do traballo que desenvolveu durante anos na Escola de Imaxe e Son da Coruña e hoxe segue reivindicando, coa práctica, a importancia pedagóxica do cinema na súa actividade docente no IES Concepción Arenal de Ferrol. Nas súas clases de Historia emprega habitualmente fragmentos de filmes, con tanto éxito que a súa canle de youtube (Cliphistoria), centrada na difusión de contidos didácticos sobre historia para o seu uso por estudantes, achégase aos cinco millóns de reproducións. Para González, a prohibición de proxectar filmes completos nas aulas "non ten ningún sentido" e constitúe "un elemento desmotivador", pois "se eu teño que pedir unha autorización para poñer un filme na clase para apoiar a materia que imparto, se teño que encher unha chea de papeis, seguramente o que farei será non poñer o filme", di. "O audiovisual abre as mentes e cambia unha persoa, interna e externamente. Os filmes son un elemento motivador, dinamizador, informativo e formativo. É lamentable que se poñan obstáculos burocráticos ou legais", destaca. Para González, "o problema é que o cinema non está presente nos centros de ensino. Un rapaz ten que saber quen é Delibes ou quen é Suso de Toro, pero non sabe quen é John Ford ou Hitchcock ou Chano Piñeiro ou Zarauza. Creo que é tan importante que os rapaces vexan Sempre Xonxa coma que lean unha novela de Otero Pedrayo". A cuestión fundamental desta prohibición, para o mestre, "é que demostra que non se entende o que debe ser o ensino. Denota unha falta de coñecemento absoluto sobre os procesos de socialización e aprendizaxe dos rapaces hoxe en día. A consecuencia é que un rapaz da ESO non ten ningún tipo de cultura audiovisual, aínda que practique esa mesma cultura audiovisual todos os días", explica. "O problema é que o cinema non está presente nos centros de ensino. Un rapaz ten que saber quen é Delibes ou Suso de Toro, pero non sabe quen é John Ford ou Chano Piñeiro" "Non creo que a ningún autor ou produtor lle preocupe ou estea en contra de que un mestre proxecte nunha aula un filme seu", comenta, e engade que "estas cousas non suceden en Francia". "A razón da boa saúde do cinema francés en boa medida vén da importancia que o audiovisual ten en todos os niveis educativos. E aí é onde os produtores cinematográficos españois deberían facer fincapé; cantos máis espectadores formados nunha cultura audiovisual haxa, mellor será para o cinema", conclúe.


Summary: Concentración de delegad@s da CIG-Ensino perante a Consellería para exixir a derrogación da circular que impón restricións neste eido.

Delegad@s da CIG-Ensino protagonizaron esta cuarta feira unha concentración perante a Consellería de Educación para exixir a derrogación da circular pola que se impoñen restricións na utilización de audiovisuais como ferramenta didáctica e para que se elimine o pago de 1,25 euros por alumn@ e ano que a Consellaría acordou coa empresa Motion Picture Licensing pola utilización de contidos audiovisuais. Ademais, e coincidindo coa concentración, o sindicato nacionalista entregou un total de 3.886 sinaturas recollidas entre o profesorado demandando a gratuidade destes materiais. O secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, cualificou a medida de "atropelo" e dixo que "é unha irresponsabilidade da Consellaría trasladar o problema aos centros educativos e limitar o uso dos recursos audiovisuais. Se hai conflito cos xestores deses dereitos, debe ser a Consellaría a que pague o uso dos mesmos e non os centros". Louzao lembrou que a Consellaría "non só non atendeu a proposta da CIG-Ensino, senón que, posteriormente, acordou cunha empresa privada a utilización dos contidos audiovisuais polo prezo de 1.25€ por alumno/a e ano". Diante disto, Anxo Louzao asegura que "é totalmente inaceptábel e inxustificábel que a Consellaría, en lugar de facilitar o uso gratuíto e total dos recursos audiovisuais, mercantilice e facilite un negocio a conta dos centros educativos, malia que ano tras ano teñen recortados os orzamentos para o seu funcionamento". A utilización, reprodución e exhibición de material de carácter audiovisual, fotográfico ou plástico é algo "inherente á práctica docente", lembrou o secretario nacional da CIG-Ensino, e incide en que "o seu uso é imprescindíbel na maioría das materias, xa que facilita, acompaña e ilustra a aprendizaxe, a comprensión, a reflexión e a visión crítica".


Summary: Os conservadores vetan a comisión de investigación sobre a presunta rede corrupta, solicitada por AGE e BNG e apoiada polo conxunto da oposición. Tellado, ex xefe de gabinete de Traballo, teima en que a denuncia da trama partiu da Xunta, aínda que a iniciaron dúas traballadoras.

Galicia, xullo de 2007. A preocupación cidadá pola corrupción está por baixo da media do Estado e o líder da oposición, Alberto Núñez Feijóo, propón que cada grupo do Parlamento "teña dereito a impulsar dúas comisións de investigación por lexislatura sen necesitar o apoio do resto da Cámara". Aquela proposta nunca saíu adiante, nin co Goberno de PSdeG e BNG nin tampouco no retorno do PP. Así, para crear unha comisión de investigación segue sendo necesario o aval da maioría absoluta do lexislativo, a mesma que os conservadores empregaron esta mañá para vetar a comisión de investigación sobre a trama Zeta de falsos cursos de formación, solicitada conxuntamente por AGE e BNG e apoiada polo resto da oposición. Trátase, xustifican, de non "politizar" o asunto. Despois de que, durante as últimas semanas, o levantamento do segredo do sumario permitise coñecer a estrutura da trama corrupta que presuntamente lideraba Gerardo Crespo, incluíndo a declaración de supostos sobres de diñeiro negro "destinados ao PP" e múltiples conexións persoais ou políticas cos populares, Alternativa e Bloque non ven máis saída que a investigación e asunción de responsabilidades políticas. "Por dignidade, asuman a investigación", reclama dende AGE Juan Fajardo, quen advirte de que a trama non está composta de "catro listos que se fan de ouro", senón que consiste nunha rede de "intercambio de favores" cos cartos públicos como combustible. "Non sei se se decatan de que están sobre un auténtico volcán, da dimensión da indignación social ante os continuos casos de corrupción", subliña o nacionalista Jorquera, quen salienta ademais que diversas revelacións do sumario poden non constituír "un ilícito penal" pero ser "incompatibles co servizo público". "Por iso hai que investigar no ámbito político", explica. Esa aposta atopou tamén apoio no PSdeG, que a través de Marisol Soneira sinala que neste caso se abordan "cousas gravísimas", como que "o presidente da Xunta informou unha persoa de escoitas da Policía". "En calquera país o presidente dá explicacións e denuncia o calumniador, se é calumnia", afirma. En todo caso, o "problema" vai alén do concreto e chega á "concepción ética", lamenta. Jorquera: "Non sei se se decatan de que están sobre un auténtico volcán de indignación social ante os casos de corrupción" Para escenificar o rexeitamento a estes argumentos o PP escolleu o seu novo voceiro, Miguel Tellado, quen ademais foi xefe de gabinete da Consellería de Traballo entre 2009 e 2011, anos nos que, segundo a UDEF, a trama aínda operaba. Aínda que o propio sumario acredita que o caso estourou en 2011 pola denuncia de dúas ex traballadoras das empresas investigadas, Tellado teima en que a denuncia partiu da Xunta "por iniciativa propia". Por isto e porque "xa hai unha investigación xudicial en marcha" cre que "non procede a creación da comisión de investigación". Tamén porque aprobala significaría "politizar" o asunto e "desprestixiar a formación" e, por extensión, ao persoal público que "avalía" as subvencións. Tellado teima en que a denuncia partiu da Xunta, aínda que a iniciaron dúas traballadoras O ex man dereita da conselleira Beatriz Mato ve nesta solicitude pouco máis ca unha "estratexia da oposición" para "converter a política galega nunha lameira". "Pretenden facer un xuízo sumarísimo, abrir unha causa xeral, ser inquisidores do século XXI" e mesmo "axustizar o Goberno", acrecenta. Así e todo, o número tres de Feijóo no PPdeG aproveita a tribuna para pedirlle explicacións ao PSdeG polos "correos electrónicos" que Crespo lle dirixiu ao ex conselleiro de Traballo Ricardo Varela -en idéntico ton remitiullos ao propio Feijóo- e pola operación Pokémon, caso polo que tamén lle reclama contas ao BNG. "Tentan sacar tallada política dun asunto que, por moito que lles doa, non atallaron cando gobernaban", agrega, antes de acusar "o bipartito" de concederlle ás entidades de Crespo máis axudas que o PP". Fajardo: "Teñen medo a que quede claro a que unha trama corrupta pagaba sobres en negro ao PP" "Quere que se investigue a concesión de cursos tamén durante o bipartito? Ningún problema!", retou Jorquera, quen lamenta que Tellado se refuxie nunha estratexia de "mente, que algo queda" ao tempo que lembra que propio Bloque xa preguntou pola trama en 2010 "e vostedes contestaron que todo marabilloso". "En todas as revelacións do que se fala é de pago de sobres en negro ao PP", subliña o nacionalista, nun contexto no que, dende AGE, Fajardo se amosa convencido de que a negativa a investigar ten a súa orixe no "medo a que quede claro que unha trama de corrupción" achegaba eses "sobres" aos populares. "Alguén ten medo a que un amigo do presidente que acostuma a pernoctar en Monte Pío compareza neste Parlamento?", pregúntase, en referencia ao presunto conseguidor da rede, Pachi Lucas.


Summary: Sería un recoñecemento a Castelao e Rosalía, complementario aos actos que os diversos partidos terán ese día

Compromiso por Galicia fai un chamamento a "todas as organizacións políticas, sindicais, culturais, sociais e de toda índole do noso País" para o vindeiro 25 de xullo tomar parte nun acto "cívivo" e "unitario". Compromiso por Galicia avoa `por facer unha homenaxe "popular, do conxunto do País" á Rosalía de Castro e Daniel Castelao. Xoán Bascuas, secretario xeral de CxG, sinala as ventaxes de co-organizar en réxime de auto-convocatoria un acto nacional que en ningún caso pretende substituír as actividades previstas por partidos, institucións ou outras entidades para o vindeiro Día da Patria. Para Bascuas, un acto destas características, "é de interese do conxunto do país e que debería estar participado pola maioría do tecido asociativo de Galiza, sen exclusións e sen protagonismos partidistas"


Summary: A Fiscalía anti-corrupción pide para cinco ex-directivos de NCG tres anos de prisión por se adxudicar 19 millóns de euros en prexubilacións, cifra equivalente ao 29% do valor da entidade.

Tardará aínda uns meses (calcúlase que para a primavera de 2015) mais a imaxe producirase: directivos da Novacaixagalicia, nada da fusión de Caixa Galicia e Caixanova, sentados no banco dos acusados da Audiencia Nacional. O titular do Xulgado nº2 da AN, Ismael Moreno, dictou un auto polo cal anuncia a apertura de xuízo oral o ex-director de Novacaixagalicia José Luis Pego, o ex-director adxunto Javier García de Paredes e o ex-presidente Julio Fernández Gayoso, así como os ex-directivos Gregorio Gorriarán e Óscar Rodríguez Estrada. Tamén será xulgado o avogado Ricardo Pradas. A Fiscalía considera que son responsábeis dun delito de apropiación indebida e alternativamente estafa. Pide tres anos de prisión por se adxucicar prexubilacións de 18,9 millóns de euros cando a entidade foi intervida dúas veces polo FROB. Estes case 19 millóns de euros representaban por volta do 29% do valor atribuído á entidade financeira antes da segunda intervención do FROB. O auto do xuíz da AN dá un prazo de 20 días para que presenten escrito de defensa e para que, de forma solidaria, presenten unha fianza polo importe da cantidade que se lles reclama, eses 18,9 millóns de euros. Escotet: Malos xestores O actual responsábel de Abanca (banco nado a partir daquela fusión das caixas galegas) afirmou na Cadena Ser que, a raíz do que se coñece, nas caixas galegas "houbo malos xestores que cometeron grandes erros". Cómpre lembrar,a demais, que a CIG presentou na Audiencia Nacional unha querela criminal contra os ex-directivos das caixas de Aforros galegas (Caixa Galicia, Caixanova, novacaixagalicia) e de NCG Banco, SA (novagalicia banco) pola emisión de participacións preferentes. A querela está presentada contra os ex-directores xerais das Entidades, así como contra as persoas que integraban a Comisión Delegada dos Consellos de Administración dende o 2003.


Summary: Pouco resistente pero moi eficiente. Así describe o catedrático de Microbioloxía da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Jesús López Romalde, o novo coronavirus. En conversa con Nós Diario, repasa algunhas das evidencias científicas que marcan o presente e o futuro da pandemia da COVID-19.

—Desde cando se coñece a familia dos coronavirus e que se sabe do SARS-CoV-2? A familia dos coronavirus coñécese desde hai anos. De feito, en 2002, tivemos unha epidemia provocada polo SARS-CoV, que foi o causante da síndrome respiratoria aguda no sueste de Asia (SARS). En 2012 presentouse a MERS, responsábel doutra epidemia, a da síndrome respiratoria no Oriente Medio. Son virus de orixe zoonótica, que en determinadas circunstancias pasaron ao ser humano causándolles a enfermidade. O SARS-CoV-2, tamén. Todas as evidencias científicas indican que se trata dun virus de orixe animal. A partir do estudo e comparación da secuencia do xenoma do virus, sabemos, ademais, que o virus humano máis parecido ao novo coronavirus é o SARS-CoV, mais tamén se detectou un coronavirus de morcego bastante similar, menos parecido pero moi semellante. Falta saber como se deu o salto entre especies. Normalmente non se produce de forma directa desde o hóspede primario ao ser humano, senón mediante unha especie intermedia na que o virus sofre os cambios que necesita para infectar o ser humano. Díxose que puideron ser os pangolíns, pero está por confirmar. —Que certezas hai sobre o comportamento do novo coronavirus? Todos os datos parecen indicar que goza dunha transmisibilidade elevadísima, o que indica, ademais, unha boa adaptación ao seu novo hóspede. Esta alta capacidade de contaxio ten que ver, tamén, coa baixa estabilidade no ambiente do virus. O SARS-CoV-2 é un virus envolto. Ten unha cobertura lipídica, procedente da membrana da célula humana que infecta, que o fai máis sensíbel aos factores ambientais, de aí que o lavado de mans con auga e xabón ou os produtos de limpeza doméstica sexan tan eficaces. Hai estudos de supervivencia do novo coronavirus, en diferentes superficies como o plástico ou o cartón, que indican que pode chegar a permanecer activo até 72 horas. Trataríase da supervivencia máxima, mais tamén é importante destacar a vida media do virus no ambiente, que non pasa das seis horas. Nese tempo a inefectividade do virus redúcese á metade. "Todas as evidencias científicas indican que se trata dun virus de orixe animal". —Fala dun virus pouco resistente, pero eficiente e intelixente. A calquera patóxeno o que lle interesa é ter unha capacidade infecciosa moi elevada e que o hóspede que parasita non morra moi axiña para garantir a súa transmisibilidade. É o que está conseguindo o SARS-CoV-2 a diferenza dos coronavirus precedentes. Todos os datos de mortalidade son tráxicos, con todo, as cifras que se están rexistrando sinalan unha taxa inferior á que provocaron tanto a SARS como a MERS, con taxas de letalidade moi altas. Mataban tan rápido os seus hóspedes que non tiñan tempo de propagarse. Esta eficiencia propia do novo coronavirus, sumada á gran proporción de pacientes asintomáticos, facilita a dispersión do virus e concentra a taxa de mortalidade máis alta en pacientes con patoloxía previas. —Como se prevé a evolución do virus nos próximos meses? É de esperar que, co cambio estacional, a variación das condicións de temperatura, humidade e, sobre todo, radiación ultravioleta faga diminuír a incidencia do virus, xa que non é moi forte ante estes factores ambientais. É probábel que no outono e na seguinte temporada invernal se poidan producir novos ascensos. A incidencia que poida ter entón o novo coronavirus vai depender da porcentaxe de persoas inmunizada, por iso son tan importantes os estudos seroepidemiolóxicos que se están empezando a facer para determinar que proporción da poboación estivo en contacto co virus e que porcentaxe xerou anticorpos para defenderse del. Esta información vainos dar moitas pistas sobre a severidade dos brotes que se poidan dar no futuro e sobre a mellor forma de prepararse para contelos. "Aos patóxenos interésalles ter unha capacidade infecciosa moi elevada e que o hóspede que parasitan non morra para garantir a súa transmisibilidade". —Neste sentido tamén é partidario de facer estudos epidemiolóxicos a partir das augas residuais. O meu equipo, ao igual que outros moitos no resto do mundo, trata de determinar os niveis de novo coronavirus presentes nas augas residuais co fin de ofrecer unha mellor estimación do estentido que está e da poboación que entrou en contacto con el. Ademais, estes estudos deixan medir os niveis basais de SARS-CoV-2 cando o virus non ten incidencia entre a poboación, o que nos permitiría dar a voz de alarma ante a aparición dun novo brote. Se eses niveis aumentaran significaría que o virus volve circular nunha determinada área, aínda que a poboación se amose asintomática. Así, poderían acordarse medidas de contención antes de que siga avanzando. O medio ambiente, argumento clave Jesús L. Romalde desbota a posibilidade da produción artificial do novo coronavirus. Dunha banda, confírmano as análises das secuencias xenómicas. Doutra, sinala o escaso coidado da contorna natural, un abandono que tamén axuda a explicar a aparición de novas doenzas como a COVID-19. "O ser humano leva moito tempo invadindo ambientes naturais. O contacto con animais salvaxes fai máis probábel a transmisión de virus e enfermidades". "O ser humano leva moito tempo invadindo ambientes naturais e entrando en contacto estreito con animais salvaxes que antes permanecían afastados. Este achegamento fai máis probábel a transmisión de virus e enfermidades entre especies". O microbiólogo asegura que a ameaza dunha pandemia como a que estamos vivindo conta desde hai tempo con avisos e evidencias científicas suficientes, que haberá que seguir considerando no futuro. Sobre a chegada do virus a Galiza, asegura que son precisos máis estudos, pero todo apunta a que foi anterior ao 4 de marzo, data do primeiro positivo.


Summary: O BNG leva hoxe a pleno a cuestión do seu paradoiro

En 1966, pouco antes da disputa da Copa do Mundo de fútbol, o trofeo -por aquel entón aínda coñecido como copa Jules Rimet-, desapareceu a mans dun ladrón, que esixiu un rescate de 15.000 libras. Non obstante, sete días despois o canciño Pickles localizouno agochado a carón dunha árbore, tornando nun heroe nacional. Pode que o seu análogo galego, en comparación, non resulte un caso tan atractivo mediáticamente, pero os e as seguidoras do extinto Club Deportivo Ourense, o que fora principal equipo da Cidade das Burgas desde a súa fundación en 1952 e que foi liquidado oficialmente en 2015 a causa das débedas, esixen saber onde se atopan os trofeos que gañou ao longo das súas máis de seis décadas en activo. Tanto é así que o BNG, da man do seu voceiro provincial, Bernardo Varela, vén de solicitar á Deputación de Ourense "que aclare publicamente onde están esas copas e trofeos", cuestión á que o organismo presidido por José Manuel Baltar podería contestar -ou non- no pleno da instutición previsto para o día de hoxe. Segundo explicou Varela a Nós Diario, "logo da bancarrota do Club Deportivo Ourense abriuse un proceso concursal no que, entre outras cousas, foron almoedadas todas as copas e trofeos". "Nesa poxa pública de 2015 a oferta da Deputación de Ourense foi superior á da Unión Deportiva Ourense (UDO), escuadra herdeira espiritual do desaparecido CD Ourense e á que foron a parar boa parte dos socios e dos xogadores", engadiu. Ese palmarés que quedou en mans do ente provincial inclúe, entre outros, a Copa Real Federación Española de Fútbol gañada en 204, dous Luís Otero -incluída a primeira edición do histórico torneo de verán, disputada en 1959-, oito trofeos de Terceira División, dous de Subcampión de Segunda División B, sete copas de segundo clasificado de Terceira División e un trofeo do Campionato Galego de Afeccionados. Nada se sabe desde aquela duns trofeos que, como afirma Bernardo Varela "teñen máis valor sentimental que económico, pero que non por iso deben estar en paradoiro descoñecido". Polo tanto, ademais de respostas inmediatas sobre a súa localización, esixen que, aproveitando as obras de remodelación do estadio do Couto, habiliten un espazo "para poder exhibir ese legado deportivo de Ourense".


Summary: O sindicato CUT opta pola vía xudicial após confirmar co Sergas que non foi a Administración quen detraeu medio millón de euros na asignación da subcontrata

A concesionaria do servizo de limpeza dos catro hospitais públicos de Compostela, a empresa Clece, vén de ser denunciada pola súa posíbel relación coa substracción de medio millón de euros da contrata. O diñeiro estaba asignado unhas pagas extraordinarias que a empresa "decidiu negar unilateralmente e sen xustificación" a 300 traballador@s. A denuncia, pola vía penal, interpúxoa o sindicato CUT após preguntar á xerencia do Complexo hospitalario de Santiago (CHUS) se fora o Sergas quen detraera tal cantidade á empresa. "A Administración respondeunos que non", sinala a central nunha nota remitida á imprensa en que informa de que os contactos coa xerencia do centro foron "previos" á decisión de poñer os feitos en coñecemento dos tribunais. Para alén disto, a CUT exixe que os comités de empresa "e a cidadanía" teñan acceso "ao detalle" dos pactos económicos das contratas para "fiscalizar" a asisnación de diñeiro público a entidades privadas, información que lles está a ser negada "reiteradamente" ás centrais sindicais.


Summary: A portavoz do BNG critica que o presidente galego poña a economía "por riba da saúde.

Pontón a Feixóo: "non completou a vacinación nas residencias e lanza a pantasmada de vacinar toda Galiza en dous meses" A portavoz nacional, Ana Pontón, pediu extremar as precaucións ante unha pandemia que mantén altos niveis de contaxios, falecementos e continúa a rexistrar unha importante presión hospitalaria. Neste contexto, insistiu en pedir un confinamento de dúas semanas para cortar os contaxios e salvar vidas á espera de que a "esperanza" da vacina chegue a maior parte da poboación. Por iso, Pontón demanda da Xunta un plan de vacinación detallado, con persoal, medios e estratexia e critica que, en lugar de presentar ese plan no Parlamento, o presidente da Xunta se dedique a facer "autobombo". "É imperdoábel que Feixóo use a pandemia para facerse autobombo, máxime nun tema tan sensíbel como a vacinación. Estamos vendo como nun mes aínda non foi quen de completar a vacinación nas residencias (40.000 persoas entres usuarias e traballadoras) pero leva días coa 'pantasmada' de que pode vacinar 2,7 millóns de galegos e galegas en dous meses", denunciou. Para a dirixente nacionalista, a vacinación é unha cuestión capital para derrotar á Covid e non pode ser utilizada de maneira oportunista, "para facer anuncios propagandísticos mentres que no Parlamento seguimos sen saber nada do plan de vacinación da Xunta". Pontón tamén convidou a valorar o feito de que o antídoto a unha pandemia estea nas mans dunhas multinacionais farmacéuticas que se rexen polo lucro en detrimento da saúde. A portavoz do BNG recriminou ao xefe do Executivo que "poña a economía por riba da saúde. En referencia ao debate da Lei de transferencia da AP9, que esta terza feira se debate no Congreso, a nacionalista espera que sexa o definitivo e que a transferencia pase a ser unha realidade canto antes para ter unha AP9 "galega e libre de peaxes".


Summary: A súa candidatura racha o compromiso de ser eleita como presidenta da Comisión unha dirixente política previamente sancionada polas urnas nas eleccións ao parlamento europeu do pasado 26 de maio.

A candidatura da dereitista Ursula von der Leyen, ministra de Defensa alemá, vai ser submetida esta terza feira (por volta das 18 horas) ao referendo da Eurocámara. Non vai gañar por goleada precisamente. Terá en contra as formacións soberanistas (ERC e EH Bildu, socios do BNG nas europeas), o grupo Verde-Alianza Libre Europea (en que estará integrada, no momento de tomar posesión do seu escano, Ana Miranda), a esquerda de orixe non socialdemócrata (Die Linke, Podemos...), e até parte do grupo parlamentar socialista. Curioso, porque entre as os seus opositores están, canda franceses e belgas, aqueles cos que cogoberna Von der Leyden en Berlín, o SPD. O Partido Socialista portugués e o PSOE si apoian a candidata conservadora alemá. Alegan que Von der Leyden asumiu no seu programa certa relaxación das políticas ortodoxas de Bruxelas en materia monetaria, compromisos en relación ás políticas sobre as alteracións climáticas, o avanzo cara á unión bancaria europea e a constitución dun seguro de desemprego para o conxunto da UE. Soberanistas e esquerda non outorgarán o seu voto a Von der Leyden pola súa falta de concreción en asuntos clave. "Na súa audiencia coa ALE", relata a Sermos Ana Miranda, "non se comprometeu a nada serio en temas tan importantes como a política social, a ecoloxía, a defensa ou as migracións". Para ser efectivamente eleita presidenta da Comisión e tomar posesión do seu cargo o próximo 1 de novembro, a conservadora alemá —que tornaría na primeira muller en alcanzar o máximo cargo executivo da UE— precisa o apoio de no mínimo 374 escanos.


Summary: O secretario xeral para o Deporte, José Ramón Lete Lasa, reuniuse virtualmente coa xunta directiva da Unión de Federacións Deportivas Galegas (Ufedega) para trazar os pasos a dar neste "momento complicado".

O secretario xeral para o Deporte, José Ramón Lete Lasa, presidiu durante a mañá de hoxe unha nova reunión virtual coa xunta directiva da Unión de Federacións Deportivas Galegas (Ufedega). O mandatario galego enviou aos distintos presidentes das federacións deportivas da Galiza unha mensaxe de unión "nun momento complicado" no que a Secretaría Xeral para o Deporte sinala estar traballando "man a man" co tecido deportivo galego na toma de decisións conxuntas que "beneficien" á totalidade do sector. Esta xuntanza enmárcase nunha serie de encontros virtuais que a Secretaría Xeral para o Deporte realiza periodicamente para que todo o deporte galego avance "de xeito unánime na mesma dirección". En canto as medidas máis importantes xa tomadas pola Xunta da Galiza no eido deportivo, o secretario xeral informou que, a resolución que prorroga seis meses os recoñecementos de alto nivel para os deportistas galegos que finalizan a súa condición no ano 2020 vén de ser asinada e que será publicada no Diario Oficial de Galicia nas vindeiras datas. A extensión deste recoñecemento noutros seis meses implica tamén a extensión de todos os beneficios que leva aparellados. Cómpre salientar tamén que no mes de maio, a Escola Galega do Deporte porá en marcha o bloque común das actividades de formación deportiva, na modalidade a distancia, coa colaboración da Unión de Federacións Deportivas Galegas. Os expedientes de pago dos 58 convenios de colaboración coas federacións deportivas da Galiza; a convocatoria a clubs deportivos, sociedades anónimas deportivas e seccións deportivas para o desenvolvemento de actividades deportivas; así como o Plan de Patrocinio Publicitario dos Equipos de Alta Competición de Galicia da Fundación Deporte Galego, "seguen a súa tramitación habitual", informan. E no que atinxe á resolución das competicións deportivas suspendidas que dependen das federacións galegas, o secretario xeral para o Deporte escoitou as dúbidas e propostas dos responsables da Ufedega, "tendo en conta as particularidades de cada federación", co obxectivo de poder tomar unha decisión conxunta que favoreza a todo o tecido deportivo galego nas próximas reunións. Neste sentido, Lete Lasa informou os presidentes das distintas federacións deportivas galegas que a Secretaría Xeral agarda resposta do Consello Superior de Deportes (CSD) tras a comunicación enviada o pasado 30 de marzo na que se solicitaba información sobre as decisións adoptadas respecto das competicións deportivas oficiais de ámbito estatal nas distintas modalidades.


Summary: Tal día como esta quinta feira de 1964, o entón presidente dos Estados Unidos, Lyndon B. Johnson, asinaba a Lei de Dereitos Civís que remataba coa segregación nos espazos públicos en base á cor da pel. A norma supuxo un antes e un despois na historia do país, que non obstante non logrou acabar coas tensións raciais.

Arredor dun cuarto da poboación dos EUA veu ao mundo nun país onde unha parte da cidadanía non tiña iguais dereitos que o resto, simplemente pola cor da pel. O 2 de xullo de 1964, hai esta quinta feira 56 anos, promulgábase a Lei de Dereitos Civís tras a asinar o daquela presidente, Lyndon B. Johnson. A partir de entón, non pode ser negada a atención á cidadanía negra ou de calquera outra minoría en lugares como xulgados, cines, piscinas ou restaurantes, onde ou ben se lles impedía a entrada ou se lles reservaba un lugar separado dos brancos. A Lei de Dereitos Civís de 1964 tamén prohibe a discriminación laboral con base en cor, relixión, sexo ou orixe, e está considerada como o feche de ouro dos avances lexislativos do movemento polos dereitos civís. Mais para chegar a este punto percorreuse un longo camiño e, tal e como se puxo de manifesto durante este último mes tras a morte de George Floyd, non acabou coas tensións raciais. Antes da lei "Os EUA non serán completamente libres até que toda a súa cidadanía sexa libre", declaraba o 11 de xuño de 1963 o presidente John F. Kennedy, nun histórico discurso ao país, onde anunciaba que impulsaría a norma. Un Kennedy que, porén, cando en 1961 entrou na Casa Branca adiou a aprobación de novas medidas antidiscriminatorias. Os acontecementos de Alabama dese ano 1963 fixérono actuar. En xaneiro, o novo gobernador de Alabama, George Wallace, no seu discurso inaugural afirmaba: "segregación agora, segregación mañá, segregación para sempre". En resposta a estas palabras, o reverendo Martin Luther King Jr. e o movemento polos dereitos civís do Estado lanzaron unha serie de protestas en Birmingham, a principal cidade de Alabama, marcadamente racista naquela altura. King acabou preso o 12 de abril, Venres Santo, e as manifestacións posteriores ─pacíficas─ acabaron cunha violenta represión policial, con duras imaxes que percorreron o mundo. Kennedy deu entón o histórico paso adiante, mais tan só cinco meses despois era asasinado en Dallas, Texas. Johnson, o seu vicepresidente, asumía entón o cargo e a responsabilidade de sacar adiante a lei, que tivo unha grande oposición por parte dos membros dos Estados sureños no Congreso. Alegaban que era inconstitucional e conculcaba os dereitos individuais. "Fagamos que esta sesión do Congreso sexa coñecida como a sesión que fixo máis polos dereitos civís que o último cento de sesións xuntas", declarou Johnson no seu primeiro debate do Estado da Unión. A lei foi aprobada nas dúas cámaras do Congreso coa maioría demócrata e o apoio de parte da bancada republicana, e promulgábase o 2 de xullo. Convertíase na primeira norma contra a discriminación racial desde a Reconstrución (1865-1877), a turbulenta época que sucedeu á Guerra Civil. De entón son as 13ª, 14ª e 15ª emendas da Constitución. A primeira aboliu a escravitude, a segunda deu a cidadanía aos escravos liberados e a terceira, o dereito de voto. Con todo, en numerosos Estados, especialmente do Sur, a través dunha serie de normas e aproveitando a súa falla de alfabetización, mantívose a cidadanía negra privada de dereitos. Despois da lei A norma, un éxito do movemento pacífico despois de máis dunha década de loita, non contentou a un crecente número de persoas, nomeadamente mozas e mozos negros, que consideraban que as protestas contra a segregación deixaban fóra problemas máis profundos como a pobreza e o racismo sistémico. Conceptos como "orgullo racial" e "autodeterminación", defendidos por Malcom X ─asasinado en 1965─, así como os movementos anticoloniais e de liberación nacional en África, América Latina e Asia fixeron florecer a finais desa década e durante a seguinte o movemento Black Power ("poder negro"), enfocado a un empoderamento social, político e económico de seu, máis que á integración nunha sociedade dominada polos brancos. Dentro deste movemento enmárcanse grupos como o partido Black Panther ("panteira negra"), que en base aos preceptos de Malcom X buscaba lograr estes obxectivos "por calquera medio necesario". Nacido en 1966, a actividade orixinaria era formar patrullas de cidadáns armados para desafiar a brutalidade policial contra os negros en Oakland, California.


Summary: O Concello de Lugo acolleu esta cuarta feira unha reunión da Comisión de Desenvolvemento sostíbel, Urbanismo e Medio ambiente que tratou o rogo presentado polo Partido Popular para que o Goberno municipal actuase contra o mural que recolle uns versos de Manuel María sobre os Mártires de Carral. Urbanismo comunicou que a pintura tiña permiso e que non a borrarán.

"Foi polo mes de abril do século dezanove / ¡Un berro forte baril a toda patria conmove! / Solís en Lugo berrou un berro de rebeldía / ¡Galiza enteira acorda! / ¡O pobo enteiro se erguía!". Estes son os versos de Os Mártires 1846, un poema de Manuel María sobre os mártires de Carral que desde a pasada fin de semana viste un muro de San Roque e que realizou o colectivo Madia Leva. Estes versos son para o PP "independentistas" e están acompañados de "símbolos á marxe da constitución". De aí que chegase a presentar esta cuarta feira na Comisión de Desenvolvemento sostíbel, Urbanismo e Medio ambiente do Concello de Lugo un rogo co fin de pedir a retirada do mural. Na iniciativa, á que tivo acceso Sermos Galiza, reclámase a "retirada inmediata de simboloxía independentista no parque de San Roque". Sinálase, ademais, que o PP recibiu "numerosas queixas" derivadas, recolle o documento, "da existencia dunha pintada cunha bandeira independentista e a sinatura dunha asociación independentista vinculada ao nacionalismo galego, situadas ditas pintadas no muro do Parque de San Roque. "Este tipo de simboloxía que recolle dito graffiti dá publicidade a unha asociación independentista e recolle ademais unha bandeira que non concorda nin coa Constitución Española nin co Estatuto de Autonomía de Galicia", conclúe a exposición de motivos. No rogo, o PP esixía a retirada inmediata da "pintada da bandeira independentista así como do nome da asociación vinculada ao nacionalismo e independentismo galego [por Madia Leva]". Con autorización Fontes municipais confirman a Sermos Galiza que ningún concelleiro do PP chegou a intervir na comisión ao respecto e simplemente deu lectura do rogo a concelleira do ramo. A postura do Goberno municipal foi clara: a pintada non se vai borrar porque ocupa un espazo de propiedade municipal e conta coa autorización precisa. O BNG sinalou, en boca do seu portavoz municipal, Rubén Arroxo, que "o PP de Lugo está tan desfeito que quere converter a política municipal no Sálvame Deluxe". Xosé Chorén, de Lugonovo, afirmou que a actitude do PP representa "un ataque agudo de ignorancia".


Summary: A startup Phottic acolle na súa plataforma online un gran número coleccións de imaxes recollidas por diversos concellos (Fene, O Vicedo, O Barco de Valdeorras, Viveiro, Celanova, As Pontes, Maceda, Arteixo ou Carballo) comunidades escolares (en Navia de Suarna) ou entidades sociais e particulares

A startup galega phottic.com acolle na súa plataforma online máis de 15 mil fotografías, procedente dun gran número de coleccións promovidas por diversos concellos, como Fene, O Vicedo, O Barco de Valdeorras, Viveiro, Celanova, As Pontes, Maceda, Arteixo e Carballo. Outras recollas de fotografías foron impulsadas por comunidades escolares (coma a do CPI Plurilingüe Doutor Daniel Monje de Navia de Suarna) ou por iniciativas como O Faiado da Memoria de Vilagarcía ou entidades sociais coma a Asociación de Padres de Discapacitados Psíquicos de Bergantiños (Aspaber), Mar de Paixón: Fútbol na Costa da Morte, Mar de Invernía, as fotos de músicos galegos da Colección de Bieito Romero, ou as imaxes históricas de clubs como o Deportivo da Coruña. Phottic.com é unha plataforma de uso gratuíto para a xestión documental do patrimonio fotográfico. A empresa, que naceu hai poucos meses, busca "recuperar as historias do mundo, a través da fotografía, converténdose nunha páxina de referencia para calquera usuario que desexe ordenar coleccións fotográficas". "O seu deseño consegue que o traballo de recollida non se perda no timeline das redes sociais", explican os seus responsables. A web "permite clasificar, ordenar, datar, e xeolocalizar imaxes, pero, o que é moito máis importante, documentar ditas fotografías e compartir ese coñecemento co resto do mundo, virtualmente, evitando que se perda a nosa memoria social e creando un importante patrimonio cultural". O conxunto destas 15 mil imaxes que de momento forman parte do arquivo de Phottic "ofrécenos non só unha visión moi concreta e detallada da vida cotiá dun pobo e das súas xentes ou de Galicia en xeral, senón unha ollada universal á historia da humanidade. Mediante as coleccións que se comparten en phottic.com, as vellas fotos dos álbums familiares recobran un novo sentido e pasan de formar parte dunha pequena historia colectiva, a converterse nunha didáctica visión do que fomos para comprender mellor o que somos", subliñan dende a startup. Phottic funciona así mesmo como unha rede social: os usuarios e usuarias pódense inscribir, subir e xeolocalizar as súas imaxes e valorar as dos demais. Pódense facer procuras por títulos, temas e etiquetas, pero tamén polo lugar no que estas fotografías foron tiradas e polo ano na que están datadas. A aplicación permite ademais comparar unha foto antiga dunha cidade ou vila co seu estado actual en Google Street View. Entre as últimas imaxes engadidas atopamos varias do Entroido, moi apropiadas para estas datas, con fotografías de Arteixo, Maceda, As Pontes ou Carballo de distintas décadas do século pasado. Na páxina tamén se poden adquirir algúns libros de fotografías que recollen unha escolma dalgunha das coleccións que están integradas en Phottic, coma O Faiado da Memoria de Vilagarcía ou Mar de Paixón da Costa da Morte. A memoria de Navia de Suarna Entre as últimas incorporacións á plataforma, destaca unha colección de máis de 500 imaxes de Navia de Suarna, recollidas pola comunidade escolar do CPI Plurilingüe Doutor Daniel Monje, que xuntou máis de dúas mil fotografías entre a veciñanza e outros arquivos. Navia, lembranzas con futuro pódese consultar na web e permite que calquera usuario desde calquera parte do mundo pode achegarse á historia deste concello da montaña luguesa e á vida e costumes das súas xentes. As 500 imaxes documentadas (ás que se irán sumando outras) amosa os momentos cotiás dos naviegos e permite coñecer como se relacionaban as súas xentes, cales eran os seus costumes, as súas festas ou os seus traballos. "Temos que ser conscientes de que debemos conservar este patrimonio fotográfico aproveitando os medios dixitais que se nos ofrecen xa que a nosa memoria é moi fráxil e sabemos das limitacións propias do soporte papel das fotografías" Francisco Trashorras, director do instituto de Navia, amósase "moi satisfeito" coas novas oportunidades que se abren para difundir esta colección e fai un chamamento "para que todos aqueles que teñan algún deses documentos gráficos o acheguen a estes álbums que queremos compartir con todos". Trashorras asegura que "temos que ser conscientes de que debemos conservar este patrimonio fotográfico aproveitando os medios dixitais que se nos ofrecen xa que a nosa memoria é moi fráxil e sabemos das limitacións propias do soporte papel das fotografías". O cadro directivo do CPI de Navia quere tamén facer público o seu agradecemento a todos os naviegos e naviegas que "colaboraron desinteresadamente neste traballo de compilación fotográfica e que tiveron o coidado impagable de conservar estes documentos gráficos xa que grazas a eles as novas xeracións poden coñecer mellor as súas orixes".