Summary: Un PSOE claramente por encima dos 30 puntos e que supera en votos á suma de PP e Cs. Un mundo das confuencias en retroceso. Un Vox que interrumpe a súa emerxencia e descende. Eses son os principais trazos do barómetro do CIS de febreiro. Foi feito antes de Sánchez convocar as eleccións.

Todos os analistas concordan en que a) os inquéritos teñen menor valor predictivo cando aínda non están convocadas as eleccións e b) os métodos de análise que introduciu no CIS o sociólogo José Félix Tezanos, connotado dirixente do PSOE, están moi nesgados cara aos intereses demoscópicos do partido actualmente no goberno. O barómetro de febreiro rexista un importante aumento das expectativas electorais do PSOE. Se en xaneiro obtiña 29,9 por cento da estimación de voto, desta volta chegaría a 33,3 por cento. Aínda así moi lonxe do rexistro de Alfredo Pérez Rubalcaba en 2011, cando conseguiu 110 escanos e 38 por cento. Aquel era outro mundo na esquerda estatal, o mundo previo á irrupción de Podemos. Con todo, o PSOE lidera con comodidade a clasificación, até o punto de reunir máis voto que a suma de PP e Cs. Neste barómetro, soben os de Casado, ao totalizar 16,7 por cento dos apoios (14,9 en xaneiro), en tanto que Cs —os dous partidos da dereita funcionan en parte como vasos comunicantes descende, ao pasar de 17,7 a 15,3 por cento. Baixa máis Ciudadanos do que sobe o PP, o cal dá idea de que parte do electorado laranxa está migrando cara o PSOE. No flanco esquerdo, as confluencias lideradas por Podemos recúan levemente: o 15,4 de xaneiro vira nun 14,5 agora en febreiro. A caída é máis abrupta no caso de En Marea, quen, a xulgar polo inquérito, paga así a factura da súa axitación interna: a sondaxe prognostícalle 0,6 por cento fronte ao anterior 1 por cento (1,4 nas eleccións de xuño de 2016). Canto á ultradereita, o CIS frea Vox, o que contrasta poderosamente coas predicións dos institutos privados. O traballo da equipa de Tezanos outórgalle desta volta unha estimación de 5,9 por cento dos votos, 6 décimas menos que en xaneiro. No mundo do soberanismo, as noticias non son alentadoras. Baixan todas as formacions: ERC (de 4,7 por cento a 3,3), PDeCAT (de 1 por cento a 0,7), PNV (de 1,3 a 0,9) e EH Bildu (de 1,1 a 1). Este é o primero inquérito que publica o CIS após Sánchez ter anticipado as eleccións, mais non recolle os efectos políticos desa decisión pois o traballo de campo foi realizado entr o 1 e o 10 de febreiro, xusto 5 días antes de o presidente do goberno ter anunciado o avanzo dos comicios. O CIS son 3.000 entrevistas no conxunto do estado (apenas 199, mostra moi pequena, na Galiza).


Summary: Os EUA enviarán 625 millóns de euros en armas a Kíiv, e suman arredor de 17.000 millóns de euros en armamento enviado desde finais de febreiro. Ao tempo, a UE impulsa un novo paquete de sancións en contra de Rusia.

Os Estados membro da Unión Europea (UE) decidiron onte impulsar unha nova rolda de sancións en contra de Rusia, tras formalizar o presidente Vladimir Putin a incorporación dos oblast de Donetsk, Luhansk, Khersón e Zaporijia. Entre as medidas adoptadas está fixar un tope ao prezo do petróleo procedente de Rusia, extremo perante o que Moscova advertiu que implicará non vender aos países da UE. Amais, limita a importación de produtos rusos e a exportación de tecnoloxía. Aínda así, non se inclúe un límite ao prezo das compras de gas natural, que esta semana volveu propor a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, que reaccionou ás sancións destacando que "estamos determinados a continuar facendo que o Kremlin pague". Bulgaria ergue parte das sancións Xustificándose nas dificultades para acceder a carburantes, o Goberno búlgaro fixo público que permitirá ás empresas rusas provedoras de combustíbel para vehículos a motor incumprir as sancións aprobadas pola UE e operar no país até finais de 2024. Amais, os Estados Unidos (EUA) anunciaron un novo paquete de armas destinado a Ucraína de 625 millóns de euros. Desde finais de febreiro Washington enviou arredor de 17.000 millóns de euros de armamento ao país. Bulgaria levanta parte das sancións a Rusia por problemas de abastecemento Asemade, o presidente dos EUA, Joe Biden, sancionou unha lei que bloquea os fondos propiedade do Fondo Mundial Internacional resgardados no país que terían que ir dirixidos a Rusia e Belarús. Pola súa banda, o voceiro do Kremlin, Dimitri Peskov, confirmou o avance ucraíno no plano militar nas últimas xornadas e reiterou que as zonas "temporalmente abandonadas" serán recuperadas.


Summary: A asociación ambientalista advirte do impacto do plan do Goberno e a multinacional: "queren elaborar roupa "sostíbel" a partir da viscosa ou pasta de celulosa que se obtén do eucalipto".

Adega advirte: a Xunta vén de anunciar o seu apoio á multinacional Inditex para poñer en marcha unha fábrica de roupa "sostíbel" a partir de fibras téxtiles que substitúan as sintéticas, coa dotación de fondos europeos para a produción de viscosa. Para a asociación ambientalista este proxecto reincidiría "unha vez máis" no que considera "unha das maiores lacras ambientais" da Galiza: a eucaliptización dos montes galegos. Segundo datos da Xunta, prosegue Adega, máis do 60% da madeira que se produce Galiza é eucalipto, unha especie que, "a pesar de estar cualificada como exótica e invasora polo Comité Científico do Ministerio de Transición Ecolóxica, xa supera a día de hoxe o medio millón de hectáreas ocupadas no noso territorio". Aínda así, indican a asociación, a Xunta "séguelle dando pulo e presentando a proliferación do monocultivo de eucalipto como liña "estratéxica" para o desenvolvemento futuro do país, alternativa para a saída da crise e, curiosamente, como instrumento de loita contra o cambio climático". Adega incide en que esta iniciativa de Inditex é presentada como o "proxecto estrela" da Xunta para a captación dos fondos europeos de recuperación 'Next Generation'. "O decidido apoio da Xunta á produción de viscosa xa revela unha clara vontade do Goberno de seguir apostando polo incremento da produción e, por tanto, da superficie plantada con eucalipto", lamentan. Todo apunta, sinala Adega, a que a intención do Goberno galego é a de "promover un novo boom do eucalipto", ao que engade os "impactos ambientais" que implica a produción de viscosa, "xa que non é un proceso inocuo, pois precisa de procesos químicos altamente contaminantes e dunha inxente cantidade de auga". "Empresas amigas" Ás expectativas de Inditex para coa viscosa de eucalipto, Adega suma os obxectivos das que cualifica como "empresas amigas do actual Goberno galego" ligadas ao sector forestal, como Greenalia ou Ence.


O Boletín Oficial do Estado (BOE) publica hoxe o real decreto polo que se prorroga o estado de alarma até as cero horas do 26 de abril, aprobado onte polo Consello de Ministros tras a luz verde do Congreso dos Deputados. O texto argumenta que "esta segunda prórroga constitúe unha medida indispensábel" para tratar de garantir que os pacientes que requiran de hospitalización, ingreso nas unidades de coidados intensivos ou ventilación mecánica "non superen o limiar que impediría proporcionar a adecuada calidade asistencial en función dos recursos actualmente dispoñibles". "Mentres siga existindo transmisión, unha volta á normalidade podería implicar o inicio de novas cadeas de transmisión e un retroceso nos esforzos por controlar esta epidemia, o que ademais podería minguar a confianza dos cidadáns", engade o texto. Deste xeito, sostén que as análises realizadas a partir dos datos proporcionados pola Rede Nacional de Vixilancia Epidemiolóxica e a súa modelización "permiten concluír que unha segunda prórroga contribuirá a reforzar de forma decisiva en todo o territorio á contención da propagación da enfermidade para salvar vidas, evitar a saturación dos servizos sanitarios e manter posibles rebrotes en niveis asumibles polo sistema sanitario". Como se mencionaba, a nova prórroga estenderase até as 0 horas do día 26 de abril "para conseguir afianzar a evolución favorábel detectada en canto aos datos de transmisión, número de hospitalizacións, ingresos nas unidades de coidados intensivos ou decesos, co que poderá exporse un escenario no que poidan ir eliminándose progresivamente as medidas de contención", sostén o real decreto.


Summary: Representantes das diversas organizacións políticas da oposición participaron maiormente nas manifestacións centrais de Vigo para mostrar o seu rexeitamento ás políticas do PP e a esixencia de accións contundentes para a creación de emprego e contra a precariedade laboral e os recortes sociais.

Xavier Vence, BNG: "A sociedade ten que reaccionar diante da situación catastrófica" O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, participou na manifestación central da CIG en Vigo na que reclamou políticas activas para a creación de traballo digno e poñerlle freo á crecente precarización laboral. Como "catastrófica" cualificou unha situación caracterizada, infelizmente, por datos históricos con arredor de 300.000 desempregados e 100.000 mozos e mozas que tiveron que abandonar o país cara á emigración. Reparou de maneira especial o portavoz do BNG no aumento do desemprego no sector agrario e pesqueiro que perdeu, segundo cifrou, 5.700 empregos no primeiro trimestre do 2014, como efecto "das políticas aplicadas por Miguel Arias Cañete", candidato do PP ás europeas que, segundo Vence, "non merece un premio deste país". Segundo Vence, este primeiro de maio é unha data para "reivindicar máis traballo, traballo digno e non precario, que signifique o futuro para a xente". O PP, segundo dixo, non pode seguir ocultando unha "situación catastrófica" diante da que a sociedade ten que "reaccionar". Yolanda Díaz, AGE: "A cidadanía está farta" A viceportavoz de AGE, Yolanda Díaz participou en Vigo na manifestación convocada por CCOO e UGT e no seu inicio defendeu que "a cidadanía está farta, non ten para comer, non ten para pagar a luz. Están cortando a auga e a luz mentres impoñen repagamentos pola sanidade e pola educación". Reclamou, polo tanto, un "cambio na folla de ruta" dos gobernos do PP tanto central como galego que se dirixa a defender os postos de traballo fronte a uns datos que definiu como "catastróficos". Convidou á cidadanía á "saír á rúa a loitar" contra o saqueo das arcas públicas e co obxectivo de rescatar os dereitos sociais que están a sufrir progresivos recortes. Dirixiuse ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo para indicarlle que "violencia" son os datos da EPA: "Violencia é ter á xente na rúa, a máis de 100.000 familias con todos os seus membros no desemprego", dixo. Paulo Carlos López, CxG: "Demandamos á Unión Europea políticas activas de emprego" O secretario xeral de CxG mais o candidato ás eleccións europeas participaron nas manifestacións en Santiago nas que reclamaron políticas activas para a creación de emprego. "Hoxe estamos aquí para celebrar o Día da Clase Traballadora pero tamén para reivindicar máis dereitos laborais, máis seguridade e saúde laboral, e para demandarlle á Unión Europea políticas activas de emprego para situar como unha prioridade a loita contra o paro", sinalou o candidato Carlos Paulo López mentres que reclamou outra política económica e social diante dos alarmantes datos da EPA. Xosé R. Gómez Besteiro, PSdeG: "O PP levou a Galiza ao empobrecemento" O secretario xeral do PSdG, Xosé Ramón Gómez Besteiro acusou ao goberno do PP no goberno da Xunta e do Estado de levar a Galiza a un maior "empobrecemento". Besteiro participou na manifestación da UGT e CCOO en Vigo na que dixo que o desemprego era o principal problema para Galiza e criticou a inhibición do PP de Núñez Feijóo ao xustificar a súa inacción dicindo que "non hai competencias en políticas activas de emprego". Reclamoulle ao goberno da Xunta que mude o o camiño e que cambie de rumbo político xa que, segundo dixo, "o PP comprometeuse a crear emprego a xerar riqueza e estamos peor". Henrique Torres, Causa Galiza: "A situaçom sócio-económica é insorportável" O portavoz nacional de Causa Galiza, Henrique Torres, que chamou á participación nas manifestacións da CIG valorou nas redes sociais como "insoportábel" a situación socioeconómica que están a padecer @s traballador@s e o conxunto das clases populares do país. Rebeca Bravo, Nós-UP: "A mudança emanará de um povo organizado" Pola súa parte, a portavoz nacional de NÓS-Unidade Popular portou a pancarta da súa formación na manifestación da CIG de Vigo. No manifesto que a súa formación difundiu co gallo do primeiro de maio e repartiu nas distintas mobilizacións denuncian unha "paulatina deterioraçom das condiçons de vida da classe trabalhadora e do conjunto das camadas populares" cun retroceso progresivo nas condicións de vida, dereitos laborais e liberdades fundamentais. "A mudança e a transformaçom que a imensa maioria desejamos emanará de um povo organizado, movimentado e em luita, nom de promessas eleitorais e do fetichismo das urnas do capitalismo", sinalan mentras alentan á greve xeral e á ocupación das rúas en protesta contra "o nosso inimigo".


Summary: Tres comidas en Corme é a entrada máis lida do blogue que Cheikh Fayé converteu no libro Ser Modou Modou. O autor volveu á vila mariñeira na procura da protagonista daquela historia para descubrir quen era aquela muller que lle dera de comer uns días de festa hai uns anos. Publicamos un extracto da reportaxe incluída no semanario Sermos Galiza 256.

"Unha vez en Corme, hai tres anos, unha señora, unha avoa, viume montar a tenda desde a súa xanela. Era moi cedo. Cando terminei, baixou ela co almorzo e díxome que traería a comida e a cea. Así foi durante os tres días da festa. Non me dixo o seu nome". Chámase Aurita. A protagonista de Tres comidas en Corme, unha das historias de Ser Modou Modou, o libro de Cheikh Fayé que comezou sendo un blogue, vive nunha casa da Praza da Ribeira e desde a súa fiestra vense o porto e o mar. Leva alí toda a vida. Casou, tivo fillos, xa ten bisnetos, enviuvou e segue pendente do negocio familiar. Un luns do mes de xullo Cheikh foi na procura daquela avoa para agradecerlle a hospitalidade e agasallala co libro. Aurita convidouno a un café e a un refresco. Tres comidas en Corme segue sendo unha das entradas máis lidas de Senegaliza. Cheikh Fayé (Gade Escale, 1962) vén de ver editado o seu libro pola AS-PG dous anos e pico despois de abrir a bitácora na rede. Neste tempo non parou de viaxar polas feiras e festas da costa, de Muros a Ortigueira, e tampouco de escribir. Non volvera a Corme. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 256 do semanario Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Especial de 8 páxinas ás portas dun 25X histórico. Entrevistas, reportaxes, opinións de Antón Losada, Mercedes Queixas e Pilar García Negro, entre outras. E moito máis. Xa á venda na nosa loxa.

O semanario Sermos Galiza chega ao seu número 155, que recén sae do forno cunha atención especial para este Día da Patria, unha cita novidosa en canto a formato e convocatoria e que se prevé histórica. A ela adicamos oito páxinas. Reunimos un 'painel' de expertos para que opinen sobre a convocatoria de manifestación unitaria e as posibilidades que se abren a raíz deste paso. Rosa Aneiros, Francisco Rodríguez, Marilar Aleixandre e Xosé Manuel Pereiro expóñennos as súas opinións ao respeto. Tamén entrevistamos catro persoas que asistirán a este 25 de Xullo. Persoas de diferentes perfís que nos contan por que asisten ao Día da Patria e que sentido ten esta data para elas. En '25 de Xullo: "Común temos a Patria" botamos man do poema de Celso Emilio Ferreiro para falar de como se xestou este 25X e a ilusión que se está a xerar. 'Unidade? Muller, depende' é o título do artigo do profesor de Ciencias Políticas Antón Losada. 'Espello, espellismos ante o Día da Patria', de Mercedes Queixas e 'Cambio de rodas' de Pilar García Negro son outros dous artigos de opinión en torno ao 25 de Xullo. O director de Sermos Galiza, Xosé Mexuto, escribe 'Soberanismo, rupturismo e legalidade'. E Cilia Torna cóntanos sobre a primeira vez que se entonou o Himno Galego na Praza da Quintana após o golpe de estado de 1936. En 'Algo cheira mal na planta de residuos de Nostián' destapamos a fraude da reciclaxe na planta de residuos que debería tratar o 65,58% do lixo da comarca da Coruña Inéditos de Díaz Castro Neste número tamén falamos duns inéditos de Díaz Castro descubertos en Mondoñedo, nunha casa familiar. Unha carpeta que contiña poemas, textos de ensaio... e da que falamos neste número 155. Na sección de Textos entrevistamos o ensaísta e filósofo italiano Nuccio Ordine (Calabria, 1958) do que publicamos en exclusiva un avanzo de 'A utilidade do inútil. Manifesto', obra na que defende as humanidades e que vai ser publicada pola editoral Kalandraka. Na sección de 'Okapi' debruzámonos no fútbol e literatura infantil da man de 'O álbum de Garrincha', de Beatriz Maceda. En Viaxes na Miña Terra percorremos a Illa de San Simón co colectivo Xea. E na contra-capa imos a Rianxo, onde o 31 de xullo e 1 de agosto vai decorrer o I Encontro de deseñadores galegos, unha cita imprescindíbel.


Summary: Enrique Pedrosa asume a dirección de Siemens-Gamesa en España co futuro da planta das Somozas no aire.

Siemens-Gamesa, a empresa que está a piques de fechar a súa planta de fabricación de pas para muíños eólicos nas Somozas, vén de nomear novo presidente para España. Trátase de Enrique Pedrosa, que compaxinará o seu novo cargo co seu actual posto na compañía como xefe rexional de eólica terrestre. Licenciado en Física e MBA pola Universidade do País Vasco, o novo responsábel de Siemens Gamesa no Estado español é un dos executivos máis experimentados na industria eólica. Incorporouse a Gamesa en 2002 e desde entón ocupou varios postos de responsabilidade na área comercial, como a dirección global de mercadotecnia, grandes contas e vendas. Após a fusión de Siemens e Gamesa, foi nomeado director de vendas e mercadotecnia do negocio de eólica terrestre (onshore) e en setembro de 2017 converteuse en conselleiro delegado 'onshore' para o Sur de Europa e África. Neste cargo reforzou a posición de liderado da compañía en países como España, Marrocos e Exipto. En 2019, pasou a ocupar o seu posto actual de 'chief regions officer' de 'onshore', con responsabilidade sobre as diferentes rexións da compañía. Varias plantas no arame Una das tarefas que terá por diante o novo director de Siemens-Gamesa será a de decidir o futuro da planta galega das Somozas. A compañía advertiu xa en varias ocasións que non ten pedidos en firme para o modelo de pas que alí se fabrican e que tampouco ten pensado investir na planta para que poida asumir carga de traballo doutros modelos de grandes dimensións, que a compañía si fabricará na planta de Vagos, en Portugal. Esta decisión podería deixar na rúa preto de trescentos traballadores e traballadoras na Galiza. Mellor sorte parece que vai correr a planta de Aoiz, en Nafarroa, onde o Goberno navarro e a compañía están negociando un plan para reabrir a factoría, fechada este mesmo verán. Segundo eses plans, a idea pasa por dedicar a factoría á reciclaxe de pas. Así o adiantou o conselleiro de Desenvolvemento Económico e Empresarial, Manu Ayerdi, quen apuntou que as negociacións entre a empresa e o Goberno navarro continúan en marcha co obxectivo de devolver a actividade a unha planta cun cadro de persoal similar ao das Somozas.


Summary: Através de pactos, o PSdeG podería encabezar os gobernos provinciais da Coruña, Pontevedra e Lugo. GRÁFICOS NO INTERIOR.

Das eleccións deste 25 de maio sairán as corporacións que rexerán os gobernos provinciais os vindeiros catro anos. O desplome do Partido Popular, o maior na súa historia nunhas municipais (200 mil votos menos) e a conseguinte perda das maiorías absolutas das que gozaba en boa parte do mapa político galego, déixano como forza política máis votada mais lonxe dos resultados recollidos en 2011, tamén nas Deputacións provinciais. Á espera dos dados oficiais fornecidos polo Ministerio do Interior o PP ficaría só co goberno de Ourense, en mans de Baltar, e perdería --de se alcanzaren acordos-- as provincias de Pontevedra e A Coruña. Da mesma maneira, fica fóra da Deputación de Lugo que se mantería, de se chegar a acordo, en mans do PSdeG e BNG. Os resultados deixan o Partido Popular sen dous feudos, nomeadamente o de Rafael Louzán en Pontevedra que cae após a maioría absoluta de Abel Caballero en Vigo e a caída de edís atinxida pola candidatura de Elena Muñoz (PP). A caída histórica dos votos ao Partido Popular, a maior da historia dunhas municipais, deixa o partido fóra de 3 dos gobernos provinciais Segundo os pronósticos a corporación ficaría 12 PSOE, 4 BNG e 1 Marea de Vigo. O mesmo acontece na provincia da Coruña onde o Partido Popular perdería o goberno recuperado hai 4 anos e cedería o bastón de mando, de haber acordo, a unha nova equipa. E é que entrarían a Marea Atlántica e Compostela aberta nun abano máis plural repartido tamén entre BNG e o PSOE. A grella repartiría entre PP (13), PSOE (8), BNG (5), Marea Atlántica (3), Compostela Aberta e Alternativa dos Veciños. Na provincia de Lugo o goberno da Deputación manteríase igual que as últimas dúas lexislaturas após un reparto de cadeiras idéntico ao de 2011, PP (12), PSOE (11) e BNG (2). O Partido Popular podería quedar, pois, cun único goberno provincial o de Ourense dirixido por José Manuel Baltar. O herdeiro do bastón que durante décadas aguantou seu pai fixo campaña electoral para recompilar apoios --embora seren eleccións indirectas-- e semella que será o único que se manteña. Ora ben, salienta a entrada de Democracia Ourensana que se faría con 2 deputad@s, 1 BNG, 8 PSOE e 14 para o Partido Popular. Composición das deputacións | Create infographics


Summary: Durante un reparto informativo en Arteixo, pediu a comparecencia do presidente galego para dar conta dos efectos que os recortes de Rajoy --que a Xunta apoiou-- terán para a sociedade e para a economía na Galiza. Valorou a suba do IVE como "peor que a anunciada no Congreso", ao se igualar co imposto aplicado nos estados intervidos por Bruxelas

En Arteixo, nun reparto de material informativo de cara ao Día da Patria, o candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, arremeteu contra a actitude do titular actual do Goberno galego, Alberto Núñez Feijóo, a quen convidou a "deixar de facer electoralismo en América" --está en Montevideo, de visita á colectividade de emigrantes galeg@s-- para "asumir a súa responsabilidade" explicando no Parlamento galego como lle van afectar á Galiza os recortes ideolóxicos impostos polo Executivo central. Cadraron xa na cuarta feira BNG e PSOE ao reclamaren a comparecencia de Feijóo na Cámara galega, pois o día en que Mariano Rajoy anunciou reducións na prestación por desemprego, a suba do IVE do 18 ao 21% ou a retirada da paga de decembro ao persoal da función pública, o presidente da Xunta estaba de viaxe en Aranjuez, pronunciando unha conferencia. Acompañado pola responsábel comarcal da formación nacionalista, Silvia Seixas, e pola vicevoceira do grupo parlamentar, Ana Luisa Bouza, Jorquera reprobou igualmente a actitude de Feijóo no Consello de Política Fiscal e Financeira celebrado a quinta feira. Mentres Castilla y León e Extremadura "mantiveron unha posición digna" ao non votaren a favor dos recortes, Galiza si que deu o seu visto e prace. As tres autonomías están gobernadas polo mesmo partido, o PP. E após tal decisión, "optou por fuxir e por embarcarse nunha viaxe de claros tintes preeleitorais, pagada con fondos públicos". Avaliando as medidas confirmadas na sexta polo Goberno español, nunha rolda de prensa ao remate do Consello de Ministros, Jorquera detívose na "brutal" suba do IVE, "moito máis dura da que anunciou Rajoy no Congreso" a cuarta feira. "Supón un salvaxe incremento de 13 puntos" nalgúns produtos e servizos que mudan o tipo impositivo que os grava, como a perruquería, a estética, os musicais, o cine, os concertos, o teatro ou a compra de lentes e lentes de contacto subirá do 8 ao 21%, ao igual que os servizos funerarios ou dentais, ao pasaren do tipo reducido ao tipo xeral. Porén, a suba notarase tamén nalgúns produtos que estaban xa no tipo xeral, mais cuxo imposto sobre do 18 ao 21%, tal é o caso das compresas e dos tampóns, por exemplo. Salientou que o tipo xeral sitúase 2 pontos por enriba do tipo xeral en Alemaña e Holanda e xa apenas 2 pontos por debaixo do que rexe en Grecia, Portugal e Irlanda, os tres Estados formalmente intervidos pola UE. "O impacto sobre o consumo será enorme con consecuencias devastadoras" para autónomos e pequeno comercio, cuxo tiro de graza llo deu Rajoy seguindo os cantos de serea das grandes superficies, ao aprobar a liberalización dos horarios das tendas e a posibilidade de ofrecer rebaixas durante todo o ano.


Summary: ENTREVISTA Menos dunha semana despois de que a RAG exixise á Xunta un cambio radical e inmediato na súa política lingüística, falamos co seu secretario, Henrique Monteagudo, que cre que agora é o PP quen "ten que facer unha reflexión" sobre cara a onde vai a lingua propia.

A Real Academia Galega (RAG) fixo pública o pasado venres unha declaración institucional, O galego dá vida, pola vida do Galego, en resposta aos moi negativos datos sobre a situación da lingua revelados nos últimos tempos polo INE e polo IGE. A RAG responsabiliza da situación, principalmente, ao Goberno galego, a quen lle esixe que "asuma" o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega aprobado por unanimidade no Parlamento en 2004 e que "poña en marcha" as "medidas previstas nel dun xeito programado, verificable e suxeito a avaliación", ademais de "emprender iniciativas concretas con prazos precisos" para evitar o esmorecemento do idioma. Menos dunha semana despois daquel chamamento, ao que a Xunta contestou dicindo que non ha mudar nada, falamos con Henrique Monteagudo, secretario da Academia, que aposta por unha "reflexión interna" no PP para virar unha tendencia que pon en "risco" a lingua propia. Por que agora esta reflexión e esta declaración institucional? Realmente, a reflexión sobre o uso do galego na Academia é continua e as achegas ou declaracións, habituais. Xa o ano pasado fixémoslle unha petición á Xunta para que publicase os datos sobre a presenza do galego no ensino primario, algo que atendeu, polo que tampouco é tanta novidade que se pronuncie sobre estes temas. Aínda así, é evidente que os datos do IGE foron unha especie de punto de inflexión, viñeron poñer cifras a unha tendencia que se adiviñaba de decadencia. Son uns datos moi impactantes. Ademais, veñen confirmar os temores que xa se agardaban de que certas medidas lexislativas, coma o decreto do plurilingüismo, era esperable que tivesen un efecto nocivo sobre o galego. As cifras estatísticas veñen confirmar todo isto do que xa advertiamos. "Os datos do IGE viñeron poñer cifras a unha tendencia que xa se advertía decadente; son impactantes" A Xunta retrucou case obviando o chamamento e advertindo que non vai mudar a súa política lingüística. Non parece que fagan moito caso á RAG? O Goberno da Xunta e a Real Academia Galega teñen un desacordo claro, en particular sobre o decreto do plurilingüismo. As dúas institucións teñen asumido que este é un motivo de desacordo, nós temos recorrida a norma e o proceso xudicial aínda non rematou. Está claro que non concordamos, pero en ningún momento estas diferenzas supuxeron un obstáculo para a interlocución ou unhas relacións institucionais normais. Pero non parece que no Goberno galego haxa vontade de mudar ou dar ese xiro que lle reclaman... A min dáme a impresión, desde o meu punto de vista persoal e polo contacto frecuente que teño coas persoas ao cargo da política lingüística na Xunta, de que hai unha reflexión que o propio partido do Goberno ten que ir facendo e interiorizando. Non sei onde vai acabar, pero estámoslles dando elementos para que fagan esa reflexión, non só desde a RAG, senón tamén desde outros estamentos sociais. Esperemos que dando estes argumentos a Xunta se decate de que houbo unha serie de cousas que se dicían que eran mentira, que non eran tal e de que houbo decisións prexudiciais. Ten que haber unha reflexión interna no PP... Pero que outra cousa podemos facer desde a Academia? O Goberno goberna e a RAG dá a súa opinión como alto organismo encargado de defender o galego e asesorar sobre determinadas cousas, pero a partir de aí, a reflexión debe vir dos políticos. "A reflexión ten que vir do partido do Goberno e tena que ir facendo e interiorizando; a RAG dálle elementos para que a faga" Nota arrepentimento no PP logo daquela campaña electoral na que o galego foi arma electoral para acabar saíndo tan prexudicado? O PP é un partido moi grande, con sectores diferentes, e abrangue case a metade do corpo electoral galego, polo que hai diferentes sensiblidades sobre o galego. Eu creo que no PP de Galicia maioritariamente non hai vontade de fastidiar o galego, non o creo que se queira facer de forma deliberada. Na medida na que se lles poñen sobre a mesa argumentos e van observando as concecuencias de determinadas decisións, penso que reflexionarán sobre o asunto e o farán internamente. Sería moi atrevido dicir que percibo arrepentimento; en todo caso, iso depende moito das persoas coas que fales. "Non creo que no PP haxa unha vontade maioritaria de fastidiar o galego nin que se faga de xeito deliberado" Pero desde o PP e desde a Xunta mesmo sacan cousas positivas dos malísimos datos estatísticos sobre o uso do galego, non é demasiado rebuscado? Eles teñen que buscarlle o lado máis favorable, pero con estas estatísticas téñeno moi complicado porque son moi contundentes, máis aínda do que se tería esperado e, de feito, creo que no futuro habería que matizalas. O que está enriba da mesa fala con moita claridade para quen queira oílo. As conversas que tivemos coa Xunta foron claras e expuxémoslle claramente que eses datos obrigan a unha reacción, unha reacción que non debe ser só da Xunta, e por iso desde a RAG interpelamos tamén a diferentes sectores sociais. Pero estamos a tempo? Non corre o galego un serio risco? Risco si que corremos, está claro. Levamos moi mal camiño e con esta tendencia, de non modificarse, os fillos dos nosos fillos non van falar galego porque estes non van ser capaces de transmitirlles o galego aos pequenos. Se xa nos custa a nós transmitírllelo e que o manteñan, imaxinemos o que lles pasará a eles se isto non cambia. Dito isto, claro que estamos a tempo porque, malia todo, a posición do galego entre as linguas minoritarias de Europa aínda é favorable. "É claro que o galego corre risco de seguir por este camiño, pero aínda estamos a tempo" Foi peor a aplicación legal da política lingüística da Xunta do PP ou o desprestixio do idioma? Esta é unha das cousas que é máis difícil de facerlles entender aos responsábeis políticos. Sendo moi importante a norma, para a sociedade as normas legais teñen un valor simbólico, do que se busca, da mensaxe que hai detrás delas. A mensaxe que recibiu a sociedade galega desde hai uns anos atrás foi un sinal de abandono e quizais quen a lanzou non pensou ou non se decatou de que podía ter esa lectura, pero a lectura que fixo a cidadanía foi que quen sabe, manda e dirixe nos dixo que isto da lingua había que deixalo porque non vai a ningures. Foi a interpretación que se lle deu. As medidas legais son unha plasmación dese outro estado de opinión que, no fondo, é o máis importante. No caso da lingua, se un goberno adopta leis restritivas para un idioma o que expresa é que a súa aspiración é un idioma restrinxido, que vaia cara a abaixo. "A mensaxe que recibiu a sociedade galego foi de abandono do galego, de que había que deixalo porque non ía a ningures" Á marxe da estratexia política e institucional, a que se leva a cabo por parte das diferentes entidades defensoras do idioma parécelle a axeitada? En xeral o que nos fai falta a todos é unha viraxe social. Iso non significa aliviar a responsabilidade dos responsables políticos, pero en Galicia polarizamos moito a cuestión da lingua cara a aspectos estritamente políticos, partidarios, legais... E esa perspetiva foi un pouco unilateral. A reacción ante os ataques ao idioma non pode ser pedir regulamentos e normas, porque claro que fan falta, pero á sociedade non a vas conquistar así. Na Transición non tiñamos nada, nin goberno nin nada; todo esaba en contra, pero houbo unha dinámica de entusiasmo cara ao galego que permitiu avanzar. Non debemos perder de vista que onde se xoga esta batalla é nos valores sociais, nas imaxes que se lle transmiten á sociedade... Non restemos importancia ás leis, pero a quen temos que interpelar é aos distintos sectores sociais, que son aos que temos que convencer. Agora ben, entrar agora en polémicas con entidades non beneficia a ninguén porque cada agrupación é soberana para definir as súas estratexias e o que temos que facer é respectarnos e pelexar polo galego como mellor saiba e poida cadaquén.


Summary: "Aquelas que presenten algún tipo de vulnerabilidade poden e deben acollerse a unha baixa médica e non acudir ao seu posto de traballo", indicou o ministro de Sanidade..

As persoas que presenten vulnerabilidade ante o coronavirus, como as que teñan unha idade avanzada, as embarazadas, ou aquelas que padezan afeccións médicas anteriores terán dereito a obter a baixa laboral. Así o manifestou este sábado o ministro de Sanidade, Salvador Illa, durante a rolda de prensa telemática desde A Moncloa logo da reunión co presidente do Goberno, Pedro Sánchez. "Aqueles que presenten algún tipo de vulnerabilidade poden e deben acollerse a unha baixa médica e non acudir ao seu posto de traballo", sentenciou o ministro. Neste contexto, fixo fincapé en que só está permitido saír do domicilio para ir ao traballo, naquelas actividades permitidas, "cando non se poida teletraballar". Ademais, o responsábel de Sanidade advertiu de que se unha persoa presenta sintomatoloxía, por leve que sexa, "non debe acudir ao traballo", debe poñerse en contacto telefónico cos servizos médicos da súa comunidade autónoma e "non incorporarse até que se confirme que non hai perigo". O ministro destacou que tampouco deben incorporarse ao traballo aquelas que estiveran en contacto estreito con persoas que presentasen síntomas ou que fosen diagnosticadas coa COVID-19. "Aquelas persoas vulnerábeis á enfermidade por idade, estar embarazadas ou padecer afeccións anteriores tampouco deben de ir ao seu posto de traballo, deben poñerse en contacto coas autoridades médicas para que lle dean a baixa", incidiu Illa.


O novo voceiro do Partido Popular en Galiza, o parlamentario Miguel Ángel Tellado Filgueira, vén de se estrear na radio nacional das e dos galegos. Daba a súa primeira entrevista Tellado como portavoz da dereita (española) na Galiza, en substitución de Paula Prado, diante do que tocaba tratar diversas cuestións de actualidade. O cambio de Prado por Tellado –forzado pola imputación daquela ao abeiro da Operación Pokemon-, non semella vaia representar novidades de fondo, ao contrario, no que atinxe á liña a seguir por este partido político En síntese, se como de Il Gattopardo de Lampedusa se tratara, púidose verificar que na devandita formación política algo foi cambiado para que todo seguira igual. O cambio de Prado por Tellado –forzado pola imputación daquela ao abeiro da Operación Pokemon-, non semella vaia representar novidades de fondo, ao contrario, no que atinxe á liña a seguir por este partido político. Tampouco na súa posta en cena e a súa liña discursiva. Destacaba, nesta orde de cousas, Miguel Tellado na Radio Galega (RG) que o PP na Galiza gozaba dunha moi "boa forma", sendo o seu o partido que 'representa os intereses da maioría social' (confundindo obter o apoio dunha maioría social con defender os seus intereses…). Unha maioría social que relaciona(ba) este voceiro coa necesaria 'construción de España', arredor da que hai que sumar... En todo este discurso, a Galiza en canto suxeito político (non digo, obviamente, en canto nación explicitada) nen apareceu nen se lle agardaba. Tampouco as mulleres e homes, mozas e mozos, golpeados por un salvaxe capitalismo en reaxuste... A estas alturas do xogo, obviamente quen subscrebe non agardaba un cambio substancial na folla de rota do PP na Galiza, mais si no discurso mediático, aproveitando o cambio na portavocía. Un momento óptimo para tentar desvincularse (hipocritamente, claro) da corrupción á que se liga a membros destacados deste partido, así como dunhas políticas nefastas para esa maioría social que, segundo o voceiro de estrea, seguiría a apoiar ao partido gobernante a nivel español e galego. E claro, nun tempo no que vincularse ao goberno Rajoy é máis un lastre (quer pola esquerda, quer pola dereita e ultradereita –como se pode ver coa non nata 'Lei Gallardón'-) que mérito a pór en valor, un pensaba que este voceiro -e os que lle escreben o guión- farían fincapé no goberno da Xunta de Galiza e o seu ariete, sr. Feijoó. O PPdeG é, naturalmente, español. Sóbralle ese 'G' que en chave sucursalista asumen os cadros que na Galiza operan ao servizo dos intereses da dereita española Ora, isto non foi así, porque o PPdeG ten o seu epicentro en Génova 13, Madrid. O PPdeG é, naturalmente, español. Sóbralle ese 'G' que en chave sucursalista asumen os cadros que na Galiza operan ao servizo dos intereses da dereita española (desexando máis a vida madrileña que a galaica). Sería desexábel, especialmente no actual contexto unha dereita (nacional) galega -por moito que non fósemos coincidir con ela no seu programa social e económico, e non só...-, que ultrapasara a existencia daquela forza española de dereitas na nosa Terra, á que nada lle interesa o presente da Galiza e o futuro de soberanía por construír.


Summary: A crecente indignación popular na India após o asasinato dunha moza en Nova Delhi, reflicte o clamor das mulleres contra todas as formas de violencia exercidas, neste país e en tantos outros.

As masivas mobilizacións decorridas ao longo dos últimos días na India reflicten que o acontecido a pasada semana coa morte dunha estudante após ser violada, foi a faísca que acendeu un conflito longamente silenciado. Neste senso, Kavita Krishnan, secretaria da All India Progressive Women's Association (AIPWA) e editora da publicación Liberation do Partido Comunista da India; denuncia a inacción do goberno fronte aos abusos e violencias exercidas contra as mulleres, mais tamén exixe --xunto a outras moitas activistas-- a necesidade dunha urxente transformación social que rache coa lexitimación enquistada das violacións na India. Violacións que son xustificadas polas autoridades Kavita coñece ben a realidade das mulleres do seu país e enumera infinidade de casos en que mozas violadas, foron acusadas de seren responsábeis da súa propia violación polas autoridades policiais e gobernamentais. Sowmya Visvanathan, xornalista, foi asasinada a tiros hai uns anos na capital da India. Após a súa morte, a policía asegurou que "Sowmya fora unha atrevida ao estar na rúa ás tres da madrugada", relata nun artigo publicado pola activista en Carta Maior. Thangjan Manorama Chanu de Manipur foi violada e asasinada (con disparos nos xenitais) por soldados, o goberno negouse a xulgalos argüíndo que os membros do exército non poden ser sometidos a un procesamento penal de acordo que marco normativo que regula --e protexe-- ás Forzas Armadas. De igual maneira lles aconteceu a Neelofer e Aasiya --menores de idade-- violadas e asasinadas por membros do exército na rexión de Cachemira. Os culpábeis nunca foron xulgados. Kavita: "As violacións son a forma patriarcal de castigar ás mulleres por ser o que son e a maneira de (re)afirmar a dominación masculina" "As violacións son a forma patriarcal de castigar ás mulleres por ser o que son e a maneira de (re)afirmar a dominación masculina", denuncia Kavita quen acrecenta, "a violencia sexual é de facto unha forma de impor a disciplina patriarcal ás mulleres", ao empregar o "medo" a seren violadas como un elemento de control e dominación machista exercida contra calquera muller que procure desafiar as regras do patriarcado. A sociedade ampara e lexitima a violencia contra as mulleres Neste senso, as mozas son privadas de estudaren nunha universidade afastada da súa casa ou obrigadas a empregaren unha determinada vestimenta en aras dunha posíbel violación. Así o denuncia Kavita Krishnan quen asegura que "os pais están utilizando o caso da violación de Nova Dheli como un exemplo do que pode acontecer cando se sae de paseo". Desta maneira, a violencia sexual e "as medidas para combatela exalan, afirma Kavita, un ar saturadamente patriarcal", pois a sociedade normalizou, aceptou e xustificou o feito de impor férreas restricións ás mulleres que "demostren non incitar á súa propia violación". Segundo o goberno "se as mulleres saen soas á rúa ás dúas da madrigada, non deben queixarse da súa inseguridade", recolle a activista india. "Hai que desenvolver mudanzas en todos os niveis do sistema" Aliás, a negación da xustiza xunto coa hostilidade amosada "polos partidos políticos dominantes e a maquinaria estatal" fronte aos movementos feministas, contribúen á perpetuación desta espiral de violencia contra as mulleres que somentes poderá ser mudada, afirma Kavita, a través da exixencia "de mudanzas en todos os niveis do sistema". Non só será preciso un cambio lexislativo que penalice a violación --como aseguran desde a imprensa transnacional após o asasinato acontecido en Nova Dheli, senón que será fundamental a formación e o desenvolvemento de mecanismos que rachen coa "cultura xusificativa da violencia de xénero", asevera Kavita. Porén, apunta, para conseguilo, será preciso que "cando as persoas saian á rúa, berremos as nosas consignas: defendamos o dereito á liberdade das mulleres sen medo!".


Summary: Axentes da Garda Civil de Tráfico levantaron até 54 sancións ás vías galegas por feitos como ter sinais coa palabra 'peaxe' e non 'peaje'

Axentes da Garda Civil de Tráfico sancionaron até en 54 ocasións(con multas de 3.000 eurospor cada unha) ás autoestradas galegas por ter sinais rotulados en galego, segundo informa La Voz de Galicia. Estas sancións farían referencia, segundo o xornal coruñés, a que os sinais postos coas que manda parar aos vehículos para pagar as peaxes están en galego e inglés. E iso non podo ser, segundo a Garda Civil e a lei española. Teñen que estar en español. A Mesa estuda accións xudiciais pola eliminación dos sinais en galego nas autoestradas e rexeita as multas Ou sexa, que eses sinais, nos que se poñía peaxe e toll son para Tráfico unha violación do regulamento xeral de circulación, pois non está en español. Consecuencia: Desaparición do galego Esta avalancha de denuncias da Garda Civil xa tivo efectos inmediatos: as autoestradas comezaron a poñer colantes coa lenda peaje sobre a galega peaxe. Deste xeito, os sinais das autoestradas en Galiza fican en español e inglés. Ao gosto da lei española. A Mesa estuda accións xudiciais pola eliminación dos sinais en galego nas autoestradas e rexeita as multas impostas


Summary: Villares lembra o recente acordo de En Marea, PSdeG e BNG para investigar os recortes sanitarios e anima a "facelo de novo" porque Galicia está "orfa de goberno" Feijóo recorre ao personalismo para confrontar con Pedro Sánchez no principal debate sobre Galicia: "Eu estou aquí"

Feijóo recorre ao personalismo para confrontar con Pedro Sánchez no principal debate sobre Galicia: "Eu estou aquí" "Que se respete un poco, que se respete un poco". Un destacado membro do PPdeG increpou deste xeito o voceiro de En Marea tras enumerar varias críticas ao Goberno de Alberto Núñez Feijóo, un Executivo que para Luís Villares deixou o país "á intemperie" e para o que cómpre tecer unha "alternativa" que responda ás aspiracións da "maioría social". "Esa alternativa ten que ser plural e cooperativa, porque diversa é a sociedade" e por iso, cre Villares, debe basearse en acordos entre as forzas da actual esquerda parlamentaria. Os pactos, agrega, deberían comezar no propio debate de política xeral. Para o voceiro de En Marea "Feijóo e o PP representan o pasado" e tanto a súa propia formación como PSdeG e BNG, "forzas diversas", poden volver "poñerse de acordo" como xa o fixeron "na defensa da vida e da saúde da xente" para abrir unha comisión de investigación sobre os recortes na sanidade. "Estamos en condicións de facelo de novo", proclamou dende a tribuna, a comezar por "acordar emendas" conxuntas aos vindeiros Orzamentos da Xunta e a seguir por concretar o "amlo consenso social" para "desmercantilizar" servizos públicos como a auga, a sanidade, a educación ou a prevención e extinción de incendios, citou. Podería continuar, agregou, por unha "reforma estatutaria de carácter social" con "valores sociais compartidos". Villares lembra o recente acordo de En Marea, PSdeG e BNG para investigar os recortes sanitarios e anima a "facelo de novo" Este treito final, máis propositivo, chegou despois dunha parte de diagnóstico e crítica máis ampla que suscitou visibles protestsa nas bancadas do PP. Galicia, dixo Villares a Feijóo, "non merece un presidente coma vostede" que por "aforrar 300 euros" propicia o falecemento dunha persoa no PAC da Estrada sen atención médica, acusou. "Temos un pobo esforzado, pero orfo de Goberno" e cun presidente que está, sobre todo, "pendente de si mesmo" e propiciando "actuacións sectarias" nas cidades onde o PP non goberna, afirmou citando casos como o da fachada marítima da Coruña ou a residencia de Lugo. O voceiro de En Marea reprocha a Feijóo que avale "comportamentos casposos" no seu partido e o presidente da Cámara ínstao a retirar varias expresións referidas ao PP Do punto de vista de Villares estes anos de "intemperie" deixaron "ao descuberto" que no Goberno padecen unha evidente "insensibilidade social", pero tamén que carece de "proxecto para o país" e exerce a "tacañería en valores democráticos" mentres desatende retos pendentes como a "descarbonización" da economía, a planificación ferroviaria interior ou as áreas metropolitanas. Os grandes asuntos non son atendidos pero tampouco, lamenta, conflitos puntuais suscitados polos "comportamentos casposos nas filas do seu partido", acusou citando as recentes declaracións do alcalde de Vilanova de Arousa sobre a presidenta da Deputación de Pontevedra, pero tamén referíndose ao presidente da Deputación de Ourense, a quen cualificou de "acosador" polo caso do presunto ofrecemento dun emprego a cambio de sexo que a xustiza rematou arquivando. Esa referencia a José Manuel Baltar, así como a cualificación de dirixentes da CRTVG como "sicarios" do PP ou advertir de que entre os "amigos dos que hoxe gobernan" están "os que andan con chisqueiros" no monte deu lugar a que, no remate do seu discurso, Villares fose apercibido polo presidente do Parlamento, Miguel Santalices, quen tamén esixiu a retirada do comentario segundo o cal "algúns no PP se senten fillos dos que dispararon a Bóveda". Previamente Santalices fora increpado polos seus propios compañeiros do PP por non chamar á orde ao voceiro de En Marea. "Se ofende o decoro da Cámara retíroas todas agás a referida a Baltar", zanxou Villares mentres, dende a tribuna de oradores, o veterano Xosé Manuel Beiras consideraba que quen debera "retirarse" é o propio Santalices. Beiras abandona o salón de sesións mentres Santalices apercibe a Villares / Praza Pública


O frío. O desasosego. O tempo perdido. Os sentimentos que a ninguén parecen importarlle. A dobre moral dunha sociedade que olla para outro lado e agocha nun buraco os problemas que non é quen de resolver. A inxustiza dunha xustiza que non é igual para todos. As actrices Clara Gayo, Rula Blanco e Rocío González non precisan máis que da palabra e do movemento dos seus corpos para meter ao público nas pezas fundamentais do sistema carcerario. Nunha obra, Queda terminantemente prohibido sufrir nas paredes, que incomoda. Que convida a repensar o concepto dominante de delincuencia nun tempo de grandes estafas de guante branco e precarización das vidas da maioría da poboación. Falamos con Clara, que é tamén a autora do texto, e que está a representar ademais con Iria Pinheiro o espectáculo Área de descanso. Outra labazada na face dun capitalismo depredador, alucinado e mentireiro. "O tema da distribución está moi difícil. Non hai quen o faga, e é un traballo moi frustrante: moitas chamadas para conseguir unha soa función, explicar o mesmo unha e outra vez a programadores que moitas veces non coñecen o teu traballo, pelexar con concellos que queren pagar cada vez menos..." Queda terminantemente prohibido sufrir nas paredes estará en Compostela en setembro, non si? Estades a ter moitas funcións? Sufrir nas paredes estará a mediados de setembro na Zona C, si. Non é unha obra doada para a distribución, porque o público ten que estar perto, e non demasiado cómodo. Gustaríame que puideramos facela en espazos abandonados, edificios en desuso..., tamén pensamos en locais veciñais... Imos probar na Zona C, a ver como resulta, e despois xa veremos. Área de descanso estivo hai pouco no Salón Teatro, pero tampouco temos moitas funcións. O tema da distribución está moi difícil. Non hai quen o faga, e é un traballo moi frustrante: moitas chamadas para conseguir unha soa función, explicar o mesmo unha e outra vez a programadores que moitas veces non coñecen o teu traballo, pelexar con concellos que queren pagar cada vez menos... É realmente complicado. Sufrir nas paredes está moi pensada desde o corpo: a expresión, o movemento... que nos falan de frío, inquietude constante, sensación de tempo perdido... Si, traballamos desde o baleiro escénico. Como non tiñamos un peso para facer esta obra, arranxamos así. Ademais é un bo xeito de reflectir o baleiro que existe nunha cadea. Tiñamos claro que ía ser un traballo moi actoral, moi corpóreo. A falta de liberdade empeza polo máis básico: o frío, a calor, a fame... necesidades que non tes autonomía para cubrir. Para min era moi importante tamén transmitir a sensación de paso do tempo, por iso as pausas, as conversas que se interrompen e despois se retoman... "Na obra represéntase por exemplo a funcionaria, que di que para ela é só un traballo. E a presa pensa que a funcionaria puido elixir, e ela non. A funcionaria escolleu presentarse a esa oposición" O avogado non ten tempo, o xuíz tampouco... pero parece que as presas teñen que ter todo o tempo do mundo. Pensamos no tempo como un investimento, un valor de mercado. E, é certo, todo o abano de profesións que teñen que ver co sistema carcerario non saen moi ben paradas na obra. Están, polo xeral, moi ocupados para preparar a defensa, para preguntar por que... Na obra represéntase por exemplo a funcionaria, que di que para ela é só un traballo. E a presa pensa que a funcionaria puido elixir, e ela non. A funcionaria escolleu presentarse a esa oposición. O texto é teu. Como te documentaches para facelo? En principio foi unha proposta de Rocío González e Anabel Gago. Despois Anabel non puido, e no seu lugar entrou Rula Blanco. Tivemos o apoio de A Artística de Vigo: Alfredo Rodríguez e Olga Cameselle. Estou moi orgullosa deste texto, a verdade, e daríame moita mágoa que quedase aparcado... Escribino nuns tres meses, no verán. E non me documentei moito. Foi de corazón. Colaborei varios anos coa asociación PreSOS, e o que me importaba nesta obra era reflectir as emocións das persoas presas. O obxectivo é que nos decatemos do que significa vivir na cadea. Na obra hai tres mulleres, e non é casualidade. Moitas mulleres acaban no cárcere por complicidade, por encubrimento... por amor. Das tres mulleres, unha quere suicidarse, outra está sempre pensando en saír, a outra é máis visceral e négase máis, pelexa máis coa situación... Tentei nin facer algo panfletario, nin agocharme detrás da poesía para non dicir o que quero dicir. As persoas presas saben que cometeron un erro, pero, de que serve ese castigo tan horrible? Gustaríame que o espectáculo axudase a crear un debate social sobre iso. Descendeu a delincuencia? Non. Entón, cal é o problema? "Colaborei varios anos coa asociación PreSOS, e o que me importaba nesta obra era reflectir as emocións das persoas presas. O obxectivo é que nos decatemos do que significa vivir na cadea" A obra apunta moito ao esquecemento social das persoas presas. Como pode non importarche o que sucede nun lugar onde podes acabar da noite para a mañá?, di. Si. A cadea estaba antes na cidade, e agora está afastada, onde ninguén a ve... Neste tempo de crise e desesperación, calquera pode chegar a facer cousas que nin imaxina por necesidade, por defender o seu, e así acabar en prisión. Entón, se cadra temos que pensar na inhumanidade da institución en si. Pero como é algo incómodo, preferimos non entrar nese debate. Mais, quen é o malo? Teriamos que repensar o noso concepto de delito. "O imaxinario dominante é o do pederasta, asasino... e por iso a xente pide máis cárcere... Non saben o que significa realmente estar anos encerrado" Ao mirar as estatísticas do INE, vese que a enorme maioría dos reclusos o son por delitos contra a saúde pública e contra o patrimonio: drogas e roubos. Pero o imaxinario social é outro: asasinos en serie, violadores, terroristas... Si, todo é metido no mesmo saco e funcionan moito os estigmas. O imaxinario dominante é o do pederasta, asasino... e por iso a xente pide máis cárcere... Non saben o que significa realmente estar anos encerrado. E iso é o que tentamos explicar con esta obra. Tentamos que o público se meta nesa sensación de agobio, de falta de liberdade para todo. Nese aspecto, fixemos un espectáculo descarnado, sen piedade co público, porque queremos que sinta esa incomodidade. Outra reflexión interesante que está presente na obra é a do perfil socioeconómico das persoas presas. "Miña nai limpaba casas...". Diversos estudos están a apuntar a unha criminalización da pobreza a nivel global. Un informe da avogada de Amnistía Internacional María Naredo sinala que o 85 por cento das mulleres presas no Estado español o son por roubo, furto e tráfico de drogas, e que sobre un vinte por cento do total son estranxeiras e xitanas. Das xitanas, case o 60 por cento son analfabetas, e o 87 por cento son nais. Das estranxeiras, son sobre todo de Marrocos e Colombia, o cal se explica pola inmigración clandestina e a participación no elo máis feble da cadea de comercio de drogas como último recurso para saír da miseria... Si, está claro que a maioría son fillos de xente traballadora. E non hai que esquecer a dobre moral da sociedade: quen paga polos seus delitos e quen non. Sáeche peor roubar unha galiña que roubar 1.000 millóns. A cuestión é que vivimos nun sistema que nos vende un monte de mentiras. Ogallá nunca che falte de nada: traballo, piso, coche, vacacións e alguén que te queira, dicimos na obra. Pero non pasa iso. E é un caldo de cultivo. Non pode ser que haxa nenos que pasan fame e frío. Non pode ser que todo o mundo diga "este rapaz vai acabar mal" e que ninguén faga nada por evitalo, víndoo vir. E é certo que no cárcere hai de todo, pero o sistema ten moita responsabilidade ata con esa persoa tan mala e ignorante, que o é porque viviu nunha xungla desde pequena. "Quen é o último culpable? De onde procede o mal? Todo o mundo ten dereito a ter un teito digno e a ter que comer todos os días, e agora ademais cada vez é máis difícil porque se está derrubando o Estado de Benestar" Creo que temos que repensar o noso concepto de delito, e de mal. Quen é o malo? Onde está a liña entre o ben e o mal e por que se traspasa? Quen é o último culpable? De onde procede o mal? Todo o mundo ten dereito a ter un teito digno e a ter que comer todos os días, e agora ademais cada vez é máis difícil porque se está derrubando o Estado de Benestar. Non teremos unha sociedade libre se imos deixando tirada á xente que se perdeu. Tamén Área de descanso apunta moito ás mentiras que se nos contan. Pero noutra clave: a do cabaré, o humor... Área de descanso é un traballo de supervivencia. Xa que as cousas están como están, metémonos nun coche e aí vai, "on the road". Pero en clave de cabaré, con lentejuela e purpurina. É un cabaré, claro, con crítica social e picardía, con moita retranca. E contemporáneo, pois é do ano 2011. No texto hai chiscadelas a moitos temas de actualidade. A estafa das preferentes, por exemplo, ou a reforma laboral. E moitas chanzas con diversas persoas: desde Roberto Varela ata Ferrín e unha RAG con moi poucas cadeiras para mulleres... O certo é que temos un texto, pero tamén improvisamos moito. Tes o público aí, que en calquera momento che pode dicir calquera cousa... O texto é meu, pero tamén contén moitas ocorrencias de Iria, que son moi boas. Hai en todo o texto unha crítica da crise como un gran engano. É a idea? Si, a crise como un gran invento, pois a catro vailles moi ben e ao resto moi mal. A crise está a ser dura, pero para nós, para a maioría social. A cuestión é que fas todo o que se supoñía que tiñas que facer. Estudas a carreira, traballas, buscas mozo, mercas piso porque segundo dicían saía mellor mercar que alugar... e chegas aos 35 anos e bótante á rúa e quedas sen nada. Todo era mentira. Entón, que facer? Colles o coche e marchas. Ese é o sentido da obra: diante da desesperación colectiva, humor. Calquera crise é unha oportunidade para volver comezar. Collamos o coche, ou o que sexa, e empecemos algo. E ademais, xa que non temos nada, pois tampouco nos poden quitar moito coa crise. O problema sería ter un monte de cartos no banco... "A cuestión é que fas todo o que se supoñía que tiñas que facer. Estudas a carreira, traballas, buscas mozo, mercas piso porque segundo dicían saía mellor mercar que alugar... e chegas aos 35 anos e bótante á rúa e quedas sen nada" Diche Iria nun momento que "o feminismo che vai pasar factura". Hai detalles que parece que veñen de anécdotas persoais vosas: como cando vos din que marchedes a Madrid... Si, Iria dime que o feminismo me pasará factura e eu contesto que non teño moitos gastos. É habitual que che digan que se es actriz tes que traballar na TVG ou marchar para Madrid. E nós dicimos, ¡vete tú, no te jode!. Tamén o xogo de as mulleres temos que empadroarnos/empoderarnos veu porque eu me confundía... Tentamos que fose un diálogo áxil, pero tampouco podes meterte en moitas profundidades, senón procurar a risa cunha estrutura de sketchs, de xeito que se perdes a atención nun momento non te perdas no espectáculo. Porque está pensado como un espectáculo que se podería facer nun bar. No medio metemos unha parodia das películas dos anos 40-50, con eses primeiros planos de actrices que son como perfectas esfinxes. E nesas historias hai tamén certa autocrítica, por exemplo da rivalidade feminina por causa dun home. Tampouco hai nesta obra nada no escenario. Só unhas cadeiras e uns micros. Nin hai case música, malia que facedes un baile ben peculiar. O vestiario é dos chinos? Nesta obra tamén traballamos co espazo baleiro, si. O certo é que sempre traballo así, co mínimo. Porque todo encarece moito: as luces, a música polo que tes que pagarlle á SGAE... Estamos pensando ata en utilizar candís, facer como se facía antes... O certo é que Iria canta moi ben, pero a min non me tira moito o tema musical, prefiro o actoral. En canto aos chinos, teño que dicir que fan moito polo cabareteirismo deste país. Viva China! "Ela, tan cabareteira, fai rir pero solta o que lle dá a gana sobre política, dille a calquera calquera cousa... eu xa lle digo que un día lle van pegar" Como vos encontrastes Iria e ti? Sodes moi distintas, e iso axuda na obra, non si? Pois nas Ultranoites da Nasa. Iria ía facer un espectáculo no Verbum, chamoume, e así foi. É certo que somos moi distintas. Ela, tan cabareteira, fai rir pero solta o que lle dá a gana sobre política, dille a calquera calquera cousa... eu xa lle digo que un día lle van pegar. Ela achegou moita constancia e ilusión, e aprendín moito con ela sobre como hai que tomar este mundo do espectáculo, sobre a actitude que hai que ter, a confianza nun mesmo... Ela demóstrache que é posible... Agora estou traballando na distribución das dúas obras, que é ben difícil. Teremos que facelo dun xeito estratéxico, pensando ben os lugares...


Summary: Sputnik Labrego escavará de novo nos montes de Casaio en 2021, por derradeira vez, os vestixios da 'Ciudad de la Selva', cuxa historia cobrará ademais forma de documental, incluíndo secuencias de animación. Para sufragalo, abriu hoxe unha campaña de micromecenado.

A arqueoloxía adoita relacionarse automaticamente co estudo de culturas antigas, mais non só. Esta disciplina pode achegar información sobre feitos moito máis recentes. Así o demostra o traballo de Sputnik Labrego, que permitiu estabelecer coa súa novidosa achega nos montes de Casaio "a derradeira fronte de batalla da Guerra Civil española". Trátase do asentamento coñecido como 'Ciudad de la Selva', que reunía, fundamentalmente, galegos e asturianos opositores ao réxime franquista. Unha historia tan apaixonante que tiña que se converter nun documental. Revolución historiográfica "Os datos marcan un antes e un despois ao sinalar que o enfrontamento armado remata en 1946", explica Miguel Riaño, o director do audiovisual que rescatará estes feitos para a pantalla. Isto leva a falar de dous termos que en principio admite que el mesmo confundía e que con frecuencia se empregan como sinónimos: maquis e guerrilleiro. O primeiro, que bebe do francés, faría referencia ás persoas que marcharon do Estado. Porén, "os guerrilleiros nunca chegaron a saír", di, senón que a comporían os que foron nun primeiro momento fuxidos por mor da súa militancia ou significación política no momento do golpe de Estado de 1936, obrigados a se refuxiaren no monte para evitar a represión. "Consérvase a acta fundacional da Federación de Guerrillas de León-Galiza en 1941, coa súa base en Ciudad de la Selva, termo acuñado por eles que recollen en castelán", di o director. "A partir de aí xa non son fuxidos, senón guerrilleiros", subliña Riaño. Desde este punto de inflexión, coa esperanza posta no desenvolvemento da II Guerra Mundial, o asentamento tornaría esa "última fronte". "Era un monte tan mesto que nin a Garda Civil, que non era da zona, nin os falanxistas o coñecían ben", relata Riaño "Era un monte tan mesto que nin a Garda Civil, que non era da zona, nin os falanxistas o coñecían ben", relata. Isto explica o dilatado tempo que sobreviviu a resistencia, até ser afogada pola forte presión sobre a rede de estraperlo que a sustentaba. Tratábase dun enclave estratéxico no contrabando que se movía no Bierzo, Valdeorras, Asturias e Portugal. A constatación desta guerrilla constitúe "unha revolución desde o punto de vista historiográfico", pois "unha cousa é que haxa un contrapoder ao status quo e outra que exista unha fronte, que foi ademais a última", sintetiza, co que se racha aliás coa idea da Galiza como territorio no que o franquismo varreu a oposición desde o minuto cero. Por outra banda, a Galiza atópase na vangarda desta sorte de estudos historiográficos. O director de Sputnik Labrego, Carlos Tejerizo, sinala de feito que beben da experiencia previa e pioneira no Estado de Xurxo Ayán arredor da batalla de Repil, lugar da parroquia de Chavaga, en Monforte de Lemos, xa no límite coa Pobra do Brollón. As estruturas Sputnik Labrego traballa en Casaio desde 2017, estudando este conxunto de campamentos que a Federación de Guerrillas de León-Galiza estabeleceu como base de operacións. No monte atópanse moitas "construcións rudimentarias" usadas pola guerrilla, denominadas "chozos", seguindo o nome tradicional do pastoreo, indica Riaño. Dos preto de 50 que podería ter habido segundo a documentación, atopáronse 20, moitos deles derrubados pola extracción de lousa na zona. No monte atópanse moitas "construcións rudimentarias" usadas pola guerrilla, denominadas "chozos", seguindo o nome tradicional do pastoreo O éxito no traballo do grupo permite falar hoxe dun dos xacementos deste tipo "mellor documentado de Europa occidental a nivel arqueolóxico", di Tejerizo. Así, conseguiron moita información relativa a aspectos como a vida cotiá, a presenza da muller ou a organización. Situarían así no estrato da época achados curiosos, como cremas da marca Mielina ou corta uñas, o que "indica que non era xente do monte, senón que viña das cidades", traduce Riaño. Tamén apareceron outro tipo de cousas, como penicilina ou armas. A derradeira escavación Por volta de xuño ou xullo de 2021 o equipo retornará a Casaio para levar a cabo a derradeira campaña. "Sempre é bo acabar os proxectos e cos tres anos que levamos temos datos abondo", comenta Tejerizo. O obxectivo é así "fechar o mapa de Ciudad de la Selva", un lugar que "se sabía que existía", mais do que se posuía pouca información. Se queres seguir a ler só tes que ir ao quiosque máis próximo polo Nós Diario ou facer a compra na nosa loxa online. Que non che volva pasar isto: tramita xa mesmo a túa subscrición!


Como se se tratase dunha macabra rutina, Rajoy e o seu séquito atacan de maneira constante as mulleres polo simple feito de selo. Dende Gallardón querendo exercer o control sobre o noso corpo, o das verdadeiras mulleres, pasando por unha Ministra de Sanidade que elimina as campañas contra o que ela denomina violencia no entorno familiar, até as declaracións do Presidente das Cortes Valencianas, propoñendo que se lles enseñen as ecografías as mulleres que deciden abortar libremente. Este recente Estado do malestar, creado polo PP, que privatiza as necesidades, que quita prestacións e arrebata dereitos básicos como a sanidade, a educación e os servizos sociais, está afectando de maneira singular ás mulleres E como telón de fondo a toda esta vomitiva verborrea, o desmantelamento que a dereita está a facer de todo o Estado de benestar. Este recente Estado do malestar, creado polo PP, que privatiza as necesidades, que quita prestacións e arrebata dereitos básicos como a sanidade, a educación e os servizos sociais, está afectando de maneira singular ás mulleres. Boa mostra dos recortes no ámbito social son a retirada das cotizacións a Seguridade Social e das pensións contributivas aos cuidadores de dependentes, que en Galicia afectará a máis de 15000 persoas, e que amosa a cara máis insensible dun Goberno que abandona aos dependentes e que descarga a responsabilidade dos coidados no traballo gratuito das mulleres. Sen dúbida todos estos feitos non son illados, senón que responden a un ataque en bloque a liberdade de todas nós. Pero, por qué? De maneira paralela aos avances en materia de igualdade e liberdade impulsados polo Goberno socialista de Zapatero, o PP adquiriu naqueles anos moitos compromisos políticos coa xerarquía eclesiástica. Eran tempos en que as manifestacións convocábas Rouco Varela, os megáfonos eran sustituídos polos micrófonos dos atriles das igrexas donde se lían os manifestos, as miles de persoas que saían a protestar acudían en autobuses pagados co recaudado polo cepillo da parroquia, e o enemigo común sempre era o mesmo: a igualdade. Todo aquilo non foi gratuíto, agora que gobernan, os sectores da extrema dereita e da xerarquía eclesiástica presionan para recortarnos dereitos, para que volvamos estar tuteladas e sexamos tratadas como menores de idade. Hai anos que intentamos pechar definitivamente ese camiño, o que nos ligaba inexorablemente a maternidade, ao plano dos sentimientos, que nos ataba á casa Hai anos que intentamos pechar definitivamente ese camiño, o que nos ligaba inexorablemente a maternidade, ao plano dos sentimientos, que nos ataba á casa e aos engranaxes sociais que nos presionaban para chegar a ese estándar establecido de muller 10. É o momento de non dar tregua, de pelexar contra este sistema patriarcal que o Partido Popular se preocupa de fortalecer cada día, de non renunciar aos dereitos que tanto nos costou conseguir, e de facelo unidas,coa cabeza levantada e mirando ao frente orgullosas da nosa condición de mulleres.


Summary: Médicos do Mundo advirte de que a Xunta dificulta que as persoas migrantes en situación irregular poidan acceder á atención sanitaria aínda que vén asegurando que llela "garante". En 2012 Sanidade limitoulles servizos como a atención posparto.

No outono de 2012 o Goberno central estaba xa inmerso na súa vaga de recortes sanitarios, un paquete que incluía a restrición do acceso á sanidade pública para as persoas inmigrantes que non tivesen regularizada a súa situación no Estado. Naquela altura a Xunta anunciaba a posta en marcha do Programa Galego de Protección Social da Sáude Pública, un programa co que, aseguraba, "garantía o acceso á asistencia aos inmigrantes irregulares sen recursos". Case dous anos despois, profesionais do ámbito sanitario alertan de que o Sergas mantén diversas "barreiras" que impiden unha asistencia sanitaria completa para este colectivo. Médicos do Mundo vén de analizar o impacto dos dous primeiros anos de reforma sanitaria de Rajoy, un documento no que asegura que os recortes puxeron "máis vidas en risco" e no que analiza a situación para as persoas inmigrantes en cada autonomía. Despois de que, xa de inicio, a Xunta puxese obstáculos como limitar a atención posparto aos dous meses posteriores á "data probable" do parto, a organización advirte de que as medidas do Goberno galego son "insuficientes" e asegura ter constancia de "numerosos casos, mesmo menores de idade e mulleres embarazadas", de doentes "a quen se lles denega a atención sanitaria cando a precisan". Nalgúns casos, di Médicos do Mundo, inmigrantes que acuden ao Sergas nin sequera son "informados da existencia" do programa que lles permitiría acceder á prestación sanitaria nin "sobre se cumpren os requisitos de acceso". "Ademais da falta de información nos centros de saúde sobre a existencia deste programa ou sobre com tramitar o acceso -detalla o informe- as entidades sociais aluden ás propias cifras oficiais" para alertar de que moitas persoas están a quedar fóra. "En maio de 2013 non chegaban a 1.000 as persoas que se beneficiaban do programa" e en setembro "a cifra só chegou a 1.196". "Nun inicio a Xunta apuntou que poderían chegar a ser 9.000 as persoas estranxeiras en situación administrativa irregular" en territorio galego. A finais de 2013 o programa beneficiaba a apenas 1.000 persoas e a propia Xunta "apuntou que poderían chegar a ser 9.000" os estranxeiros en situación irregular As denuncias de colectivos como Médicos do Mundo ou o Foro Galego da Inmigración, subliña o estudo, impulsaron a Consellería de Sanidade a unha "ampliación do prazo durante o cal se aplica o procedemento de incorporación rápida e a activación do sistema automatizado de aviso", unha operación que facilita a inclusión no programa. Así e todo, requisitos como "a obrigatoriedade do empadronamento en Galicia de maneira continuada por un período mínimo de 183 días" e "a obriga ata hai poucos mees dun documento de identificación en vigor" tamén complicaron a situación destas persoas. "Particularmente difícil é a situación das persoas procedentes de países cos que España ten convenios bilaterais e, en función dos cales, se regula o acceso á atención sanitaria". Estas persoas, "en principio, non poderían acceder ao Programa Galego de Saúde Pública", pero "un requisito para poderen acollere a eses convenios bilaterais é dispoñer de tarxeta sanitaria no país de orixe", requisito que "gran número de persoas en situación administrativa irregular e vivindo en situación ou risco de exclusión social raramente poden cumprir". Neste caso, "estas persoas vense inmersas nun circuíto pechado que as leva dunha xanela a outra ata que se resolve a súa admisión".


Summary: A CRTVG incumpriu os protocolos informativos para o tratamento da violencia machista, segundo denuncia o Comité de empresa.

Algúns dos telexornais da Televisión da Galiza dos pasados días 16, 17 e 18 de setembro trataron o triplo crime de Valga como un suceso convencional, empregando linguaxe que normalizaba a violencia machista e sen contextualizar coas opinión de expertas. Ademais, ofrecíanse detalles morbosos sen interese informativo. Tampouco se incluíu na maioría dos casos a mención ao teléfono de denuncia da violencia machista, e cando se fixo foi sen advertir de que non deixa pegada na factura telefónica. Estas son algunhas das críticas do comité de empresa da CRTVG á cobertura deste feminicidio. O comité denuncia especialmente a reiterada emisión das declaracións da irmá do asasino confeso no día 18 de setembro. Isto vulnera, afirma, as recomendacións do Colexio de Xornalistas e do propio Consello de Administración da TVG en canto ao uso de testemuñas próximas ao agresor. "Sei que o fixo porque mo dixo e botou ás mans á cabeza" é o titular que abriron varios telexornais, coas declaracións da familiar de costas á cámara, mais identificada con nomes e apelidos, atribuíndo o acontecido a un arrebato de loucura. Desde o Comité de empresa esixen respecto polo traballo profesional no departamento de Informativos. As representantes das traballadoras reclaman que a dirección non obrigue nin transmita ordes que incumpren quer os códigos deontolóxicos, quer as obrigas legais que teñen como servizo público, xerando ademais situacións de tensión na redacción.


Summary: O escritor británico faleceu esta segunda feira aos 90 anos

O escritor, pintor e crítico de arte John Berger faleceu esta segunda feira aos 90 anos en París. O autor inglés é un referente. Un artista polifacético que ensinou ás súas lectoras e lectores a comprender mellor a súa contorna. A reparar en todos os detalles. A observar o mundo. Berger formouse como artista plástico e converteuse nun dos teóricos da arte máis influentes. Modos de ver é o conglomerado do seu pensamento, unha das obras máis importantes da historia da arte. Antes de ser publicada como libro, foi emitida en 1972 como serie de televisión pola BBC. Aí podíase observar o propio Berger explicar a súa teoría da arte e demostrar o valor oculto de cada obra. O que aí detrás. No mesmo ano publicaba G, coa que gañou o Booker Prize. Son moitas e moitos os autores galegos que non o esquecen. Manolo Rivas publicou esta segunda feira en El País unha emotiva homenaxe. "Lémbroo outro anoitecer en Galiza na hora de entre can e lobo, arredor dun lume, nun monte próximo ao río Mandeo de Betanzos. Ano de 1994. Escoitaba moi atento a información de que o ser vivo con máis sinónimos na lingua galego-portuguesa é a luciérnaga, empezando pola súa denominación máis popular: vagalume. Máis de cen nomes. Aquela noite, na Espenuca, os seus ollos tiñan o brillo de luciérnagas. De maneira moi discreta, debuxaba nun caderno cos tizóns máis pequenos da fogueira. Adoraba a luz, penetrábase no misterio", escribe Rivas. Mais non foi o único, o crítico literario Ramón Nicolás publicou en twitter este chío: "Porca terra, inesquecible, en tradución de Xoán Abeleira. Descanse en paz John Berger." Teresa Moure dedicoulle en Facebook estas agarimosas palabras: "O escritor vivo que mais admirava partiu hoje. John Berger, um gigante. O peso da porca terra há de ser leve para quem nos deu olhos para ver. Será por isso que meu corpo decidiu ferver..." Berger tamén foi poeta. Un grande poeta. Mais a verdade é que a poesía está presente en toda a súa obra. A descrición minuciosa e detallada. Non se limitaba a explicar, senón que entraba nos relatos para non saír nunca máis. As editoras e poetas Dores Tembrás e Antía Otero tamén o lembran no Facebook. "O ano non puido comezar peor. Morreu John Berger", afirma Dores Tembrás. "Grazas por ensinarnos a mirar #JohnBerger", escribe Antía otero. "O compromiso de Berger era escribir", sinala Rivas. Agora, grazas a iso, sempre seguirá vivo entre as páxinas da súa extensa obra.


Summary: O ministro de Educación, José Ignacio Wert, vincula as reivindicacións independentistas de Catalunya "coa dirección do sistema educativo" e anuncia que pagará colexios privados con cartos públicos para que ensinen español nos territorios bilingües

"Non é o que digan as leis, que din ben claro que todo o mundo ten dereito a que o castelán sexa a lingua vehicular. Non é o que digan os tribunais. Eu garanto que faremos efectivo ese dereito". De plató en plató, o ministro de Educación, José Ignacio Wert, vai debullando as implicacións ideolóxicas e recentralizadoras que agocha a letra pequena da contrarreforma educativa aprobada hai uns días polo goberno español. Desta volta, Wert dixo que existen "algunhas evidencias" que vinculan as reivindicacións independentistas de Catalunya "coa dirección do sistema educativo". Empeñado en que nalgúns territorios non se pode estudar en español, manifestouse "firmemente decidido" a resolver "este problema". Manifestou o ministro a súa disposición a ingresar cartos públicos nas contas de colexios privados que garantan un ensino en español nos territorios bilingües. Así, Educación asinaría acordos con estes centros e, se @s proxenitor@s dunha crianza matriculada na pública non están conformes coa porcentaxe de aulas impartidas naquela lingua, entón ingresaría nunha escola privada pagada polo estado. Segundo adianta un xornal español, o ministerio batalla tamén unha mudanza lexislativa, aínda que sinalou Wert que sería esa unha vía máis complicada porque para a desenvolver cumpriría "un mínimo de tres anos". Ao seu entender, as mudanzas que o PP aplicará no ensino servirán para "eliminar o desenfoque que tinxiu o proceso educativo en España". Cuestionou o principio de equidade ao sinalar que o gasto por alumn@ en Euskal Herría é "o dobre" que en Andalucía e albiscou "unha solución práctica" ao redor da inmersión lingüística: "non podemos permitirnos 17 sistemas", espetou Wert após insistir en que a aprobada recentemente "non é unha lei ideolóxica".


Summary: A perda, a ausencia, os remorsos, o legado, a multiculturalidade e o loito a destempo son os grandes temas desta obra magna absoluta que logra mesturar con éxito Chekhov e Murakami.

A estatística di que se un filme está indicado ao mesmo tempo para Mellor Filme Internacional e Mellor Filme (a secas), nos Premios Oscar, acabará levando o de Mellor Filme Internacional. Sucedeu así coa Roma de Cuarón, o Amour de Haneke, Tigre e Dragón de Ang Lee, A vida é bela de Benigni e con Z de Costa-Gavras. Só hai unha excepción: Parasitos de Bong Joon-ho, que fixo pleno. A excepción que confirma a regra. Por tanto, salvo sorpresa, Drive My Car vai levar o Oscar "Internacional" e, quizais, tamén as estatuíñas douradas de Mellor Dirección e Mellor Guión Adaptado, aínda que a competencia aí antóllase máis difícil. Drive my car / Ryûsuke Hamaguchi / Xapón / 2021 / 179 min A película está adaptada do primeiro conto, de título homónimo, da colección de historias curtas Men Without Women, de Haruki Murakami. Hamaguchi toma o relato de Murakami como base para construír un férreo guión, coescrito con Takamasa Oe, bastante fiel ao orixinal, no fondo, pero enriquecido coa obra de Anton Chekhov Tío Vania, obra que o dramaturgo Yûsuke Kafuku debe adaptar para unha xira teatral que comezará en Hiroshima. Isto acontece despois do extraordinario prólogo de corenta minutos –lembremos que o filme dura 3 horas– onde coñecemos o protagonista e a súa muller. Manteñen unha curiosa relación amorosa, en aparencia plena, onde as relacións sexuais son catarse para a narración de historias de futuros guións para televisión. Do erotismo e a creación pasamos ao pesimismo dun Kafuku afundido que se refuxia no traballo de adestramento do elenco actoral. O seu método é sistemático, monótono. Algo que lle axuda a non pensar. Mais pronto irá facendo migas coa súa nova chofer, Misaki Watari, que ten unha historia persoal tamén de perda, o cal leva a Kafuku a enfrontarse á verdade. Drive My Car opta pola narración oral presencial, incluso nos flash-backs. Non hai secuencias de lembranzas; todas son narradas a viva voz polos propios personaxes que aparecen en escena. A priori pode parecer unha forma de contar bastante tediosa, mais Hamaguchi consegue facer maxia a partir de diálogos precisos e espazos orgánicos de obxectos cohesivos, en especial a relación que se establece co Saab 900 vermello, unha personaxe máis do filme. A perda, a ausencia, os remorsos, o legado, a multiculturalidade e o loito a destempo son os grandes temas desta obra magna absoluta que logra mesturar con éxito Chekhov e Murakami evocando, ademais, o derradeiro filme de Louis Malle, con guión de David Mamet, Vania na rúa 42. Atención ao marabilloso epílogo. Vai dar que falar.


Summary: A comunidade educativa acusa un enorme cansazo polas constantes situacións de reforma e contrarreforma. Farían ben as administracións en recuperar o respecto aos principais actores do sistema, buscando a complicidade social para a diagnose dos múltiples factores que se relacionan co fracaso escolar. E farían mellor en renunciar á imposición ideolóxica de propostas que só poden deteriorar o sistema público do que son responsables.

Nesta particular conxuntura económica e sociopolítica asistimos con desacougo á operativización político-administrativa de propostas nidiamente regresivas en dereitos e conquistas sociais, envoltas na aparente "naturalidade" dun discurso ditado desde a prepotencia ideolóxica neoliberal, asentado nunha nesgada combinación de datos para lexitimar unha volta a tempos escuros nos que a educación era unha patente reservada só a aquelas persoas cuxa orixe social e dispoñibilidade económica as convertía en directas beneficiarias de oportunidades de todo tipo. A posta en escena do ministro Wert na súa primeira comparecencia parlamentaria cun discurso inzado de concesións á igrexa e aos sectores máis radicais da dereita, orfo dos obrigados matices que a poliédrica cuestión educativa demanda, atendeu a un guión ben coñecido: acusación de ineficiencia do sistema público, recuperación da "calidade" e procura da "excelencia" apoiándose nun sistema de selección académico-económico, que agoira máis concertación e polo tanto máis privatización do ensino. Unhas breves referencias ás etapas: advertencia de que a primeira educación (0-3) non é tal, senón conciliación, retornando ao asistencialismo das garderías; e anuncio de cambios na estrutura da secundaria, previsiblemente ao servizo do mesmo obxectivo segregador. Substitución da materia "Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos" por "Educación Cívica e Constitucional", atenta a manter aos escolares no limbo -alén de controversias e manipulacións ideolóxicas- reforzo do inglés e das TIC. Acompañando a letra coa música da enésima contrarreforma: promesa de incentivos na formación e selección do profesorado, e no seu recoñecemento como "autoridade pública". Un discurso inzado de dardos para crebar a credibilidade do sistema público e dos valores que o sustentan, con acusacións veladas aos seus principais actores Un discurso inzado de dardos para crebar a credibilidade do sistema público e dos valores que o sustentan, con acusacións veladas aos seus principais actores: a procura da equidade do modelo comprensivo de ensino como coartada duns preocupantes datos de fracaso escolar e de abandono prematuro, unida á constante referencia á "recuperación" do esforzo, o mérito e a disciplina, como se estivesen extraviados nos últimos tempos. Unha gravísima sentenza, inédita para quen é o máximo responsable do sistema educativo -"la educación pública ha dejado de contribuir a la sociedad"- máis aínda cando as liñas de acción propostas para reverter a situación están pensadas ao servizo do sector privado, baixo a coartada da liberdade de elección das familias. Aludiu Wert á opacidade do sistema educativo e, para afondar na cultura da avaliación, ofrece probas e estándares que faciliten a comparación e as boas practicas; esquecendo que a única rendición de contas, sendo desde logo mellorable, só se práctica desde os servizos públicos, permanentemente na lupa da opinión pública. Alén da propaganda e a mercadotecnia das ofertas que fan negocio coa educación, as comparacións deben facerse respectando variables fundamentais. O ensino público é o único que non practica o dereito de admisión, e traballa con grupos heteroxéneos desde o punto de vista da súa procedencia social, intereses e expectativas. Velaí, nesa complexidade, a contribución á cohesión social que pretende ignorar o ministro. Desmentindo atribucións alimentadas polo discurso conservador, os datos achegados polo Informe Pisa/OCDE conclúen que non hai evidencias que suxiran que os centros privados axudan a elevar o nivel de rendemento do conxunto do sistema educativo e que ,cando se compara sobre a base da mesma tipoloxía do alumnado -procedente de contornos socioeconómicos avantaxados-, non hai diferenzas significativas que apoien as presuntas vantaxes da privada. Se se producen diferenzas no traballo con alumnado diverso en canto á procedencia social, asunto do que se ocupa case en exclusiva a rede pública e ao que nin sequera está obrigada a concertada, subvencionada mesmo cando segrega o alumnado baixo diversos subterfuxios. Unha reforma que apela á "calidade moral da nosa democracia" debe promover liñas de acción política que atendan estas evidencias, ou pola contra estará convertendo o ensino público nun gueto intolerable. Farían ben en renunciar á imposición ideolóxica de propostas que só poden deteriorar o sistema público do que son responsables. A comunidade educativa acusa un enorme cansazo polas constantes situacións de reforma e contrarreforma, e persiste unha inercia que lastra a presunta eficacia dalgunhas medidas. Farían ben as administracións en recuperar o respecto aos principais actores do sistema, buscando a complicidade social para a diagnose dos múltiples factores que se relacionan co fracaso escolar, un problema de carácter máis social que exclusivamente pedagóxico. E farían mellor en renunciar á imposición ideolóxica de propostas que só poden deteriorar o sistema público do que son responsables. A escola como lugar para a socialización do coñecemento e das emocións é un territorio vulnerable, un espazo no que se xogan partidas vitais de suma importancia e, por tanto, non pode converterse nun campo de probas en permanente experimentación, e moito menos nun campo minado. A procura dun horizonte de calidade e de excelencia só pode vir da man dunha ampla corresponsabilidade social coa institución escolar -á altura dun tempo histórico convulso e esixente- e require un cambio de mentalidade: abandonar a mediocridade e o acomodo que representa a defensa da educación como patrimonio individual ou familiar ao servizo dos intereses e valores particulares de determinados sectores sociais.


Summary: Di que Podemos é unha "forza decisiva" mais lémbralle que obtivo mellores resultados en candidaturas de unidade que en solitario.

Para Xosé Manuel Beiras as eleccións do domingo marcan "o fin dun ciclo político" e manteñen "a grande oportunidade de darlle o finiquito ao réxime da II Restauración Bubónica". O veterano dirixente nacionalista e co-portavoz de Anova considera que nestes comicios a "gran derrota do PP" foi causada polas "mareas", polo que apelou á "cidadanía activa" que apostou nesas fórmulas e tomou parte nos procesos de unidade a que "isto continúe" nas seguintes eleccións. Beiras puxo as vitorias de Ada Colau en Barcelona e Manuela Carmena en Madrid como exemplos, mais dixo que o cambio foi "cualitativamente máis forte" en Galiza, onde o triunfo das 'mareas' en 3 das principais cidades galegas racha "o cliché" dun territorio "conservador e de dereitas". Amosou a súa confianza en que as cúpulas das organizacións con vocación rutpurista entendan que o protagonismo debe ser "da cidadanía", que é "o motor deste cambio" e non das formación, que deben limitarse a "acompañar". "A unidade multiplicou, non só sumou" Beiras referiuse a Podemos como "forza decisiva", mais lembroulle que os mellores resultados nas eleccións foi alí onde Podemos concorreu en candidaturas de unidade e non en solitario. "A unidade multiplicou, non só sumou", declarara un pouco antes, ao cualificar de "exemplar" o que pasou o 24M: "Foi exemplar. Candidaturas case sen cartos, sen endebedarse coa banca, sen axudas públicas. Con todo en contra, salvo a cidadanía".


Summary: O goberno de Carlos Negreira cedeu a histórica instalación a un club marítimo, o que xerou unha campaña en contra do asociacionismo do barrio, que reclama un plan integral para a zona.

Entregarlle un recinto histórico a unha entidade privada. Esa foi a medida tomada polo concello da Coruña respecto do Faro de Oza, cuxa recuperación leva anos convertida nunha demanda da veciñanza do seu barrio, que agora retomou as mobilizacións pero en contra do que consideran "privatización" dun espazo público de grande valor e posibilidades para un uso social. Polo tanto, non foi aceptada a versión do goberno local do PP, que aseguro que cedía o Faro, sen uso desde hai anos, ao Club Marítimo O Puntal, para que este o xestionase de forma aberta. "Queremos que o seu funcionamento dependa dunha institución, non dunha entidade privada", afirma Emilio Vega, da asociación de veciñ@s Oza-Os Castros-Gaiteira. Unha recollida de sinaturas está acompañando esta iniciativa, que tamén pide un "plan integral" para a zona, onde tamén están abandonadas as instalacións do estaleiro Valiño, que os habitantes do barrio consideran "recuperábeis" e temen que tamén sexan privatizadas, cando as cren útiles para o uso público. "Queremos que o funcionamento do Faro dependa dunha institución pública, non dunha entidade privada", di a Asociación do barrio O Club O Puntal promete que o seu uso do Faro de Oza estará pensado para a colectividade, pero desde a asociación de veciñ@s lembran que para iso xa están as institucións. O Puntal, ademais, xa dispuxo de puntos de amarre nesa mesma zona. "Queda demostrado que cando queren, póñense de acordo sen problema ningún. Cando se trata de favorecer aos seus amigos, poñendo o patrimonio público ao servizo de entidades privadas para o seu beneficio, de contado chegan a acordos e convenios", denuncia o asociacionismo do barrio en mención ao Concello e á Autoridade Portuaria. "Cacicada" "O noso colectivo veciñal seguirá a reclamar que o patrimonio de todos e todas se poña ao servizo dos veciños e veciñas e dos colectivos sociais do barrio; seguiremos loitando polo Faro de Oza para que poida ter un uso social. Esta cacicada non freará as nosas demandas, todo o contrario, seguiremos pelexando contra esta decisión inxusta, arbitraria e, dende o noso punto de vista, posiblemente ilegal", anunciou a Asociación de Veciñ@s nunha nota. As súas demandas xa atoparon eco na oposición en María Pita, por exemplo entre o BNG. E non se descarta sequera levar o asunto á Xustiza.


O BNG asegurou este venres que só a presenza dos deputados da súa formación no Congreso dará "garantía" de que a transferencia da AP-9 a Galicia comece "a conta atrás" logo das eleccións do 28 de abril. A voceira nacional do Bloque, Ana Pontón, particiou nun acto simbólico na saída da autoestrada en Vigo e cargou contra as forzas estatais porque "veñen de guais" a Galicia para "prometer o que non fixeron en catro anos". Ana Pontón carga contra as forzas estatais por "vir de guais" agora a Galicia a "prometer o que non fixeron en catro anos"Así, Pontón ironizou advertindo de que a Semana Santa en un "destino predilecto" para partidos de ámbito estatal para facer "turismo electoral" e criticou actuacións como as de Ana Pastor, Pilar Cancela ou Yolanda Díaz, preguntándose "onde estaban" durante os últimos catro anos. Respecto á presidenta do Congreso, lembrou que estaba "vetando o debate da AP-9", e á candidata socialista recriminoulle que estivese "calada" mentres Pedro Sánchez subía "a estafa das peaxes dúas veces en oito meses". En canto á cabeza de lista de En Común-Unidas Podemos, asegurou que apoiou "un recortazo de 750 millóns nos peores orzamentos para Galicia en 17 anos". "Este é o legado das forzas estatais nesta lexislatura", criticou Pontón, que insistiu en que "só un BNG decisivo" garantirá "acabar con este espolio" tras poñer como exemplo o que "pode facer" unha forza como o BNG tras conseguir a transferencia da AP-68.


Summary: O Santiago Futsal perde en Sar e o Liceo Coruña segue adiante na Liga Europea

A derrota do Santiago Futsal no en Sar diante do Caja Segovia por 4-5 foi con polémica. Os galegos mantiveron un bo nivel de xogo e controlaron en todo momento ao seu rival. Foi tras unha protestada decisión do árbitro ao non sinalar unha dobre pena máxima que os de Compostela baixaron o nivel. Nos últimos minutos os locais case recuperan o marcador mais non foi posíbel o empate. Após deste resultado o Caja Segovia, rival directo dos galegos, afástase e deixa ao Santiago Futsal na zona media da clasificación.O Liceo pasa a cuartos de finalOs da Coruña seguen a facer historia. Coa vitoria diante do Oliveirense en Riazor por 6-3 o Liceo conseguiu unha praza para os cuartos de final da Liga Europea. Non era un partido fácil, as dúas equipas coñecíanse ben e saíron a gañar. Os da Coruña tiveron sempre o marcador a favor mais os portugueses achegáronse en varias ocasións ao empate. Ao Liceo tocaralle na seguinte rolda unha equipa catalá, o Barcelona ou o Igualada.


Summary: Adrián Noia, estudante de Filoloxía na USC e escritor novel, publicou no mes de xullo a súa novela 'O país dos raposos', que recibiu o segundo galardón nos Premios Xuventude Crea 2021. Noia explica que se trata dunha novela distópica na que se abordan temas morais e de actualidade. Ademais, o autor tamén se refire ao seu inicio no mundo da literatura e opina sobre a relevancia dos certames literarios.

—De que trata O país dos raposos?É unha novela distópica sobre un país que se ve alterado polo golpe de Estado que dá un grupo terrorista entre cuxos membros están implicadas persoas do lugar. A obra conta a historia de dous irmáns que se ven obrigados a participar no golpe e de como conseguen sobrevivir dentro da organización. Ao longo da novela vese como se vai construíndo o país a base de violencia e dominación até conseguir eliminar a resistencia. É unha historia con bastante violencia na que trato varios contrastes morais. Tamén abordo temas actuais relacionados coa homosexualidade ou as violencias contra a muller. Son todas cuestións que ocorren na actualidade e que nos afectan a todas nós. —A obra foi galardoada co segundo premio de Xuventude Crea de novela curta. Como recibiu o recoñecemento?Foi moi inesperado. Xa o presentara a outros certames e non tivera sorte. Cando me comunicaron que recibira o segundo premio, quedei impresionado. Foi unha sorpresa moi positiva. Creo que supón a fin dunha primeira etapa de escritura. Despois de presentarme a varios certames de relatos, deixei de escribir até que comecei esta novela. Enfronteime a ela como se fose un reto, como unha proba coa que demostrar que era capaz de finalizala. Coido que o conseguín, e máis despois de saber o do premio. —Cando comezou a interesarse pola literatura?Agora teño 21 anos e estudo Filoloxía Hispánica. Sempre me interesou a literatura; a lectura e a escritura son dous hábitos constantes na miña vida. Comecei a escribir relatos aos 15 anos que presentaba a un concurso que se organizaba no meu instituto, o IES Xelmírez I (Santiago de Compostela). Daquela sempre estaba atento aos certames que atopaba para participar cos meus textos. Roberto Abuín: "A convivencia nas residencias crea ligazóns emocionais que estimulan a creación artística" —O sistema educativo motiva o alumnado a interesarse pola literatura?En parte si e en parte non. Considero que en certas etapas educativas non se deberían ler certas obras clásicas sen antes crear un hábito de lectura entre o alumnado. Eu recordo ler na ESO a Garcilaso de la Vega ou a Góngora e coido que non son lecturas adecuadas para a rapazada desa idade. Sería máis útil comezar con novelas máis amenas e actuais. No meu caso, na materia de Lingua Galega e Literatura, o profesorado entendía esta situación e recordo ler obras máis adecuadas e que realmente gustaron entre o alumnado que na materia de Lingua Castelá. —Di que a lectura sempre estivo presente na súa vida. Cales son os seus referentes?No que respecta á literatura galega, gústame Diego Ameixeiras. Ten unha forma de escribir moi sinxela e próxima ás persoas lectoras, non resulta nada pomposo, e trata temas realmente interesantes e actuais. Por suposto, Manuel Rivas tamén é un referente. A nivel internacional, coido que a miña autora favorita é Margaret Atwood, a autora de O conto da criada. Cando lin a historia, na que se tratan situacións distópicas, algo propio da autora, interesoume moito a temática. Foi en parte grazas a esa novela que me animei a escribir O país dos raposos. —Que importancia teñen os certames literarios para promover obras dos noveis?No caso dos premios Xuventude Crea, considero que está moi ben. O que quizais falla é o apoio posterior ao certame. Unha vez se recibe o galardón e o recoñecemento do público, semella que se esquecen por completo das persoas premiadas. Suponse que este tipo de certames pretenden fomentar a escritura entre a xuventude, e coido que ese apoio debería manterse un pouco no tempo, acompañarnos no comezo do camiño. Se publico unha obra premiada pola Xunta, que menos que mostrar un certo interese. Con todo, en xeral considero que é unha boa iniciativa.