Summary: O Deportivo pagoulle a quinta feira pasada a Facenda 43 millóns 600 mil euros. Con esa cifra dá por rematada a súa tormentosa relación coa Axencia Tributaria desde que o novo Consello de Adminstración se tivese que facer cargo da herdanza recibida, unha débeda de máis de 160 millóns de euros.

O clube herculino non figurará a partir de agora na lista das empresas debedoras de Montoro após lle pagar 82 millóns de euros nos últimos tres anos. Todos, correspondentes á débeda privilexiada. O concurso de acredores que deixou Lendoiro aos seus herdeiros no cargo só tivo unha pequena quita, 33 por cento. A do Celta por exemplo negociouse cunha rebaixa de até 85 por cento sobre algúns capítulos da débeda total acumulada. O resultado foi que ao Deportivo lle restaron 140 millóns de euros para pagar. Dos 140 millóns, 100 eran débeda privilexiada, e dos 100, máis de sesenta por cento, 62 millóns de euros, eran só de Facenda, en 2014. Este ano 2017 unha sentenza do Tribunal Supremo reordenou unha parte do concurso resolvido uns días antes da marcha de Lendoiro, obrigando a reconsiderar unha cifra. Os 21,7 millóns de euros que pertencían en principio á débeda subordinada tiñan que aparecer na privilexiada, polo que a asfixiante cifra co erario público ascendía a máis de 83 millóns de euros. E sen quita posíbel. De ningún tipo. Máis a pagar e menos tempo, porque o reloxo xa estaba a correr desde 2014. Facenda non reconsiderou ningún plan de pagos. A carteira de Montoro non ten previsto a revisión de novos planeamentos malia que os avatares xudiciais poñan en perigo o cobro do resto da mora. Facenda executa sobre o papel e punto, estea como estea a sociedade no momento do pago. Convén lembrar que cando Tino Fernández se reuniu con Facenda apenas uns días após aterrar na presidencia do Deportivo, a Axencia Tributaria no se fiaba dos novos directivos. Así llelo dixeron. Daquela, outros casos como o do Raio Vallecano tiñan os xerifaltes do fisco alporizados. A imaxe dos directivos do mundo do fútbol para Facenda era a de auténticos profesionais dos calotes. Houbo conversas moi tensas, con palabras moi grosas e ameazantes de Facenda nos primeiros dous meses da xestión de Tino Fernández. A seguir a sinatura do convenio singular con Facenda, lograda polo actual consello de administración, o clube tivo que desembolsar 20 millóns de euros, que estaban xa embargados sen posibilidade nengunha de dar marcha atrás para a entidade da Praza de Pontevedra. Facenda cobrou un tipo de xuro de 2% anual, uns intereses que medraban proporcionalmente durante os 10 anos da devolución da débeda privilexiada. Pero, ademais, Facenda se facía cunha porcentaxe, 25%, dos traspasos de futbolistas propiedade do Deportivo. Reservábase ingresos pola participación do equipo herculino na UEFA ou FIFA. Cobraba unha parte dos ingresos percibidos polo clube branco e azul cando un dos seus xogadores fose convocado pola selección do seu país. Tamén se aseguraba unha parte dos dereitos de televisión, unha parte da recadación das quinielas e outros mecanismos de solidariedade estabelecidos no convenio da Liga. Ademais, Facenda obrigou o actual Consello de Administración do Deportivo a realizar unha ampliación de capital social de seis millóns de euros, reservándose un mínimo obrigatorio -1,5 millóns de euros-, que en caso de non cubrirse abriría a porta á liquidación executiva do Deportivo. Facenda, para garantir o cobro do máximo posíbel dos 83 millóns de euros (de débeda privilexiada), asegurou a execución das seguintes garantías: dereitos de televisión, dereitos de traspaso sobre os futbolistas, ben como avais sobre os inmobles e elementos patrimoniais da sociedade deportiva, entre outros. Facenda cobrou un tipo de xuro de 2% anual, uns intereses que medraban proporcionalmente durante os 10 anos da devolución da débeda privilexiada Tamén convén lembrar que dos 83 millóns de euros -dito por Lendoiro en roldas de prensa, e así recollido máis tarde na sentenza do Tribunal Supremo que castigou o Deportivo co reordenamento da débeda privilexiada con 22 millóns de euros máis- 30 millóns de euros só eran de recargos de apremio, multas, sancións, actas e xuros que Facenda fora impoñendo ao clube por non estar ao día co fisco. Eses 30 millóns de euros son o que Lendoiro chamou débeda ficticia, mais que fixeron parte realmente das cuantías ás que o actual consello de administración tivo que facer fronte. Só na primeira semana dos novos responsables do Deportivo, cos cartos xustos para poder facer a viaxe dos xogadores para disputar a xornada e xa co concurso recén aprobado, Tino Fernández bateu coa sorpresa de que o clube «esquecera» pagar o IVE correspondente do último trimestre, o que lle supuña unha nova multa de Facenda, con 20% de recargo por saltar o prazo obrigado polo imposto. Acabada esta temporada, co equipo salvado, o Deportivo, coa lousa da sentenza do Tribunal Supremo, víase na picota por enésima vez. O límite salarial da entidade para a temporada 2017/18 quedaba sobre o chan da Liga. O Dépor disporía do orzamento máis baixo do campionato para acometer as contratacións de futbolistas da vindeira campaña. O resultado das ligas é case calcado á relación co límite salarial. Estatísticamente o equipo coruñés estaba abocado ao descenso antes de comezar a competir, segundo se observaba no cadro comparativo que se esperaba. A partir da sentenza, firme e sen posibilidade de ser recorrida con éxito, só quedaba afrontar a negociación. Non facía falta esperar ao resultado final da Liga. Por iso, Tino Fernández tratou o asunto con Facenda no primeiro orde de prioridades desde o momento en que se coñezou o varapau. De Facenda non atopou facilidades, só esixencias. De nada serviu o bon cumprimento da sociedade co fisco. Facenda non entendeu de sentimentos, nin de cambio de xestión, nin de seriedade financeira acometida, nin de control ordeado dunhas finanzas que pasaron dunha penosa situación técnica á solvencia administrativa da empresa. O Dépor pasou da creba a recibir osíxeno nos primeiros meses coa nova xestión. Conseguiuno fichando José Benito González-Dans, licenciado en Empresariais, e cinco veces premiado a nivel nacional e internacional pola súa profesionalidade á fronte das contas de empresas de gran envergadura. O novo director financeiro e director corporativo do Real Clube Deportivo da Coruña foi o home encargado de poñerlle xeito ás contas, o reordenamento dos pagamentos, de cumprir rigorosamente cos planeamentos esixidos en canto á pontualidade no pagamento dos salarios e das obrigas aos fornecedores e todo tipo de axentes relacionados co clube, como bancos acredores, administracións públicas como Seguridade Social e Facenda, e outros avatares varios que foron golpeando na porta da Praza de Pontevedra, resolvendo cada nova sorpresa, cada novo segredo agochado baixo as alfombras dos despachos. En vista de que as conversas con Facenda, pese a seren cordiais, non ían cara unha solución axeitada á positiva concorrencia da planificación deportiva, a Tino Fernández e o seu equipo económico só lles quedou unha saída. Atopar pulmón financeiro. Un crédito á empresa. As negociacións foron confidenciais, até o punto de que é resto de directivos non souberon da marcha delas até o final das conversas. Só Tino Fernández e o equipo económico do clube estaban ao tanto. O presidente deportivista entendeu que o socio de viaxe que o tiña que acompañar debía ser Abanca. A entidade financeira, agora en mans do banqueiro venezuelano Juan Carlos Escotet, puxo riba da mesa pouco a pouco as esixencias. As propias dun banco. As propias dun negocio financeiro, dun prestamista. O Deportivo tivo que preparar abondosa documentación para demostrar que en tres anos o clube lograra poñer a xestión en mans serias e confiables. Cadros de financiación exhaustivos, trazado dun business plan coherente e crible, novos proxectos comerciais en marcha, cadros de amortización axeitados, estimacións de ingresos futuros, dados sociais da fidelidade da masa social co clube, repatrimonización do clube, estudos comparativos cos seus directos competidores. Cada papel de ida tiña outro de volta. Unha nova esixencia. Cando Abanca tivo claro que o Deportivo tería a solvencia para devolver o crédito que ía solicitar, chegaron as condicións para a concesión do préstamo bancario. Á altura dun crédito de 45 millóns de euros. Un coste financeiro, é dicir, os xuros que son a marxe de beneficio para o banco, a proposta de garantías e unhas contrapartidas comerciais, como a publicidade que Abanca ía sacar desta cordial relación. Escotet -bon aficionado ao fútbol do seu país, fervente seguidor da selección de Venezuela, e sabedor da relevancia e do impacto económico que ten o deporte no mundo publicitario en América do Norte e do Sur- sabía que tiña ante si unha operación de imaxe magnífica. Deporte e publicidade en Estados Unidos, e nos países latinoamericanos que teñen a vista posta na mercadotecnia do veciño xigante do norte, conviven nunha simbiose perfecta. De aí que a visión de negocio de Abanca co Deportivo tiña que ir máis alá do beneficio económico. Tiña que pechar claves sociais relevantes para a entidade bancaria, e por ende, para as de Juan Carlos Escotet. Na contrapartida estaba o Deportivo, que o que precisaba negociar era tempo. Realmente co préstamo comprou tempo, un tempo necesario, para remansar augas excesivamente revoltas. Porque os 45 millóns de euros non mermaron a mochila recibida en 2014 co traspaso de poderes. A débeda é a mesma despois do préstamo. O único que muda desde a quinta feira é o prazo de amortización. O Dépor pagará en 15 anos o que tiña que pagar en 5 anos. A entidade herculina aforra case 9 millóns en xuros que ían parar ao peto de Facenda nese prazo de tempo, e pagará unha boa parte deles no triple de tempo e sen todas as esixencias pactadas no leonino convenio de Facenda, xa citado ao detalle anteriormente. O Dépor só lle debe a Facenda por débeda ordinaria 2.700.000 euros e por débeda subordinada 3.800.000 euros, que rematará de pagar no ano 2034. Co préstamo, o Dépor comprou tempo, un tempo necesario, para remansar augas excesivamente revoltas A escenificación do acordo produciuse na sede central do banco, na coruñesa Rúa Nova, no centro da cidade, nunha concorrida rolda de prensa. Co préstamo bancario, o Real Clube Deportivo de A Coruña poderá reestructurar os pagos os acredores pasados, fortalecer o seu proxecto institucional e deportivo e poderá fichar e ter futbolistas de maior calidade para acadar a súa meta: seguir en Primera División. O acordo non é só un empréstimo económico, tamén leva asociados outros compromisos. O máis visible verase no estadio, sendo que Riazor a partir de agora será rebautizado co nome da entidade, Abanca Riazor. Riazor será un apelido durante os próximos anos. Polo menos até 2025. Para que fose posible que o estadio mude o seu nome, só cando xogue partidos oficiais o Deportivo, foi necesario o compromiso e o visto e prace do alcalde da cidade, Xulio Ferreiro, que non puxo atrancos á operación. Cuestión que se resolverá na vindeira xunta de goberno do concello, onde os edís darán o apoio para o estadio ter nome e apelido os próximos anos. Esta condición era sine qua non para que Abanca dese o definitivo respaldo para a concesión do crédito. Na presentación, ambos os presidentes tratáronse como socios dun negocio. Trocaron flores sobre o significado de Abanca na Galiza, desde que o banqueiro venezuelano tomou as rendas da rescatada entidade financeira galega. O estado inxectou na entidade 9.000 millóns de euros, perdas xeradas pola excesiva exposición á burbulla inmobiliaria e pola estafa das preferentes. As marcas Caixa Nova, Caixa Galicia, e por arrastre, NovaCaixa Galicia e posteriormente Nova Galicia Banco, estaban absolutamente queimadas pola neglixente actuación das súas cabezas visibles, que hoxe cumpren penas de prisión no cárcere de A Lama, salvo a de José Luis Méndez, que cambiou o seu domicilio habitual a Madrid debido aos problemas que padece nalgúns locais públicos da Galiza onde Méndez é recoñecido. Escotet comprou o banco rescatado por 1.000 millóns de euros en catro prazos, mudou a marca, e puxo en marcha un plan de negocio tradicional. Prestar cartos e facer seguros. Nese plan tivo que incluír desfacerse dunha carteira de inmobles e negocios ruinosos que xa aprovisionou a perdas, e dos que só cabe contar con beneficio por mínimo que este sexa. Máis alá dos personalismos e dos intereses comuns, Juan Carlos Escotet quixo facer fincapé especial no significado da operación. Subliñou que este empréstimo "fai viable o Dépor e o fortalece para poder competir de forma moi diferente a cómo o fixo nas últimas temporadas. Este acordo inclúe un plan financeiro serio e unhas garantías de devolución que o fan posible. É unha aposta por un proxecto deportivo e un estadio á altura do clube, da cidade e da Galiza", explicou o banqueiro. Parte do crédito aportado por Abanca destinarase a unha reforma integral do estadio. Nos próximos anos, o inmoble sofrerá un cambio moi singular. Investirá 7 millóns de euros, a maior cantidade que recibiu Riazor desde o Mundial 82. Tino Fernández lembrou que, malia ter obtido o empréstimo, o clube continúa a deber os mesmos cartos [antes a Facenda, agora a Abanca]. "Imos ser máis competitivos pero temos que facer fronte á débeda porque non desapareceu. Seguimos tendo que ser austeros. Imos coidar estes cartos, e a confianza que se nos está a dar, como se fose o último euro que lle quedase os nosos fillos. Esta inxección de cartos pódese traducir ao longo dos vindeiros anos, pero seguirá habendo xente (outros clubes) que terán máis cartos ca nós", lembrou. Tino Fernández salientou que malia ter un importante préstamo o clube segue debendo os mesmos cartos Escotet -que definiu Tino Fernández como un home que respecta a palabra dada, o que o torna confiábel como destinatario do préstamo- atreveuse a poñer deberes aos xogadores. Como partícipe ou socio que é Abanca a partir de agora no proxecto do Deportivo, o banqueiro venezuelano dixo que se debe esixir o máximo aos futbolistas que vistan a camiseta do Deportivo, o que fai pensar que desde agora os futbolistas teñen dous presidentes que esixirán rendemento e resultados. Un financeiro, Escotet, e outro executivo, Tino Fernández. Malia ser inqueridos os presidentes por Sermos Galiza acerca das garantías que o Deportivo ten que depositar para o pagamento do crédito, no caso de que non se puidesen afrontar nalgún momento, apelaron á reserva de confidencialidade do documento asinado, aínda que o presidente de Abanca non desmentiu que esas garantías fosen contra os futbolistas que fagan parte do plantel dese ano en cuestión. Tampouco desvelaron que coste financieiro leva aparellada a operación, é dicir, o beneficio económico que Abanca obtén por prestar os cartos ó Deportivo. A confidencialidade das cláusulas do contrato saíu de novo a escea para esquivar a pregunta sobre os xuros que terá que pagar o clube por este empréstimo. Fernández e Escotet escudáronse na confidencialidade do contrato para esquivar a pergunta sobre os xuros que terá que pagar o clube por este empréstimo Co acordo oficializado fica por saber até que chanzo sobe o Deportivo canto ao límite salarial da vindeira temporada. Todo fai supoñer que suba por volta de 50% máis que o ano pasado, polo que o Deportivo podería gastar até un máximo de 35 millóns de euros no seu cadro de futbolistas e resto de asalariados. Esta semana coñeceranse algunas operacións que están en marcha. Unha delas, xa está confirmada, como a venda do arzuán Pablo Insua ao Schalke 04 alemán. O Deportivo negocia a posíbel marcha de Juanfran e a de Sidnei, entre outras. Tamén poderían estar na rampa de saída Arribas ou de Albentosa. Entre as altas confirmadas están a do talentoso punta arxentino Fede Cartabia, sendo que o Dépor se fixo cos seus dereitos en inverno, a do mediocentro uruguaio Federico Valverde, cedido polo Real Madrid, e a do brasileiro Guilherme após pagáranse 5 millóns de euros por facerse coa propiedade dos seus dereitos deportivos. Mais aí non fica todo, con máis diñeiro que gastar no peto, o Deportivo soña e traballa para tratar de lograr o regreso do novo fillo pródigo branco e azul: Lucas Pérez. Nota: As fotografías inseridas no texto, todas tiradas do web do Dépor, son (1). Escotet, á esquerda, e Fernández; (2). O estadio que apartir de agora se vai chamar Abanca Riazor; (3). Os xogadores do Dépor celebran a permanencia esta temporada


Summary: O Congreso avalou a recuperación da sanidade universal que o Goberno de Pedro Sánchez puxo en marcha a través dun decreto lei. Colectivos sociais que levan anos batallando contra as consecuencias do recorte ven "un paso positivo" na reforma e instan o Executivo a emendar as "lagoas" para que ninguén fique fóra Sanidade retruca que "Galicia foi a primeira" en paliar os efectos da fin da sanidade universal HEMEROTECA | O Sergas limita a dous meses a atención posparto a mulleres inmigrantes

Sanidade retruca que "Galicia foi a primeira" en paliar os efectos da fin da sanidade universal HEMEROTECA | O Sergas limita a dous meses a atención posparto a mulleres inmigrantes A historia de Pedro é a do periplo dunha persoa que vive con VIH, pero atopouse coas trabas que, desde 2012, supuxo non ter permiso de residencia en España, a pesar de levar 20 anos vivindo aquí. A primeira, o medo a acudir ao hospital por estar en situación irregular. A segunda, o descoñecemento do persoal médico que, ao principio, non ofreceu a este home colombiano a atención que necesitaba, a pesar de que Galicia garante nunha normativa propia a cobertura sanitaria a quen padecen estas enfermidades. A terceira, quedar sen acceso aos fármacos cando se mudou a outras cidades en busca de traballo. Cando regresou a Galicia e comezou os trámites para recuperar de novo a atención sanitaria, a Policía abriulle unha orde de expulsión. Finalmente, co apoio de Médicos do Mundo, conseguiu deter a súa deportación e tramitar unha autorización de residencia por motivos humanitarios. Xa con cartón sanitario, Pedro continúa co seu tratamento e seguiu mellorando. O seu caso foi documentado pola Rede de Denuncia e Resistencia ao Real Decreto de reforma sanitaria (Reder). Hai seis anos, o 1 de setembro de 2012, entrou en vigor o decreto 16/2012 impulsado polo Goberno de Mariano Rajoy. Aquel día, miles de persoas 'sen papeis' que até daquela podían solicitar cita co seu médico de cabeceira e ser atendidas como calquera outro cidadán, quedaron dun día para outro excluídas do sistema sanitario. Borráronse os seus historiais médicos, desactiváronse as súas tarxetas sanitarias. Só serían atendidas en caso de urxencias ou cando se tratase de embarazadas e menores de idade. Máis de 870.000 tarxetas foron retiradas, segundo os datos que deu o propio Executivo. Pedro, de orixe colombiana, padece VIH e inicialmente non foi atendido no Sergas por non ter permiso de residencia; conseguiu mudar a situación grazas a Médicos do Mundo Este xoves o Congreso avalou a recuperación da sanidade universal que o Goberno de Pedro Sánchez puxo en marcha a través dun decreto lei. "O acceso ao Sistema Nacional de Saúde en condicións de equidade e de universalidade é un dereito primordial de toda persoa", enuncia o novo decreto, que recibiu o voto en contra do PP e a abstención de Ciudadanos. A lei elimina as figuras de persoa "asegurada e beneficiaria" que contiñan condicións que excluían aos inmigrantes residentes en España en situación irregular e recupera o dereito de todas as persoas, "nas mesmas condicións", á atención sanitaria. Para os colectivos sociais que levan anos batallando contra as consecuencias do decreto 16/2012, a nova lexislación é "un paso positivo", pero cara a unha meta "aínda distante" e piden ao Goberno que aprobe pronto o regulamento "para garantir a asistencia en igualdade de condicións" a todas as persoas que viven en España. "Este é un paso moi definitivo para achegarnos ao fin da exclusión sanitaria, pero o que se aprobou non implica que se elimine radicalmente calquera causa de exclusión. Aínda hai zonas de sombra", sostén Eva Aguilera, portavoz de Reder. Este xoves o Congreso avalou a recuperación da sanidade universal que o Goberno de Pedro Sánchez puxo en marcha a través dun decreto lei Entre elas menciona que o dereito á asistencia pública se supedite a que a persoa demostre, co empadroamento, que non se atopa en situación de estancia temporal, é dicir, que leve máis de 90 días en territorio español. "Preocúpanos que se esixa demostralo co empadroamento, porque o empadroarse é unha barreira puramente administrativa e moitas veces depende dos concellos", explica Aguilera. "Tamén nos preocupan eses 90 días ata que poden acceder ao cartón sanitario. Vemos un baleiro no que non se garante a asistencia con cargo a fondos públicos a menores, mulleres embarazadas, solicitantes de asilo, etc.", agrega. "Esperamos que estas lagoas se emenden no regulamento". 4.755 persoas excluídas Desde a aprobación da reforma sanitaria, as organizacións sociais comezaron a ver as súas oficinas cheas de casos de persoas a quen lles foi denegada a asistencia médica. Desde 2014, a plataforma Reder documentou os casos de 4.755 persoas que se viron excluídas desta atención, aínda que temen que os datos sexan maiores. "Foron seis anos de moito sufrimento innecesario para moitas persoas en situación moi fráxil, que sufriron o peor dos recortes. Os casos documentados non son moitos porque non son todos: son quen nalgún momento acudiron ás organizacións, pero non sabemos cantas persoas quedaron desatendidas", destaca a portavoz. Colectivos sociais que levan anos batallando contra as consecuencias do recorte ven "un paso positivo" na reforma e instan o Goberno de Sánchez a emendar as "lagoas" para que ninguén fique fóra Estas persoas só podían recibir asistencia en situacións excepcionais: mulleres embarazadas, menores de idade, situacións de urxencia, vítimas de trata en período de reflexión e persoas solicitantes de asilo. Con todo, a ONG denunciaron os erros sistemáticos nos centros sanitarios públicos á hora de cumprir con esta obrigación e a confusión imperante entre o persoal médico por mor da norma. As organizacións documentaron os casos de exclusión sanitaria de 194 mulleres embarazadas, 322 menores de idade, 45 solicitantes de asilo ou 443 persoas ás que se lles denegou ou se lles facturou a atención indebidamente cando pasaron por urxencias. En todos estes anos, houbo varios nomes propios, pero uno deles estivo presente en todas as denuncias da ONG, o de Alpha Pam, un mozo senegalés sen cartón sanitario que morreu de tuberculose en Mallorca en 2013. O caso acabou nos tribunais e a familia recorreu o seu arquivo o pasado setembro. Outras dúas mulleres, Soledad Torrico e Jeanneth Beltrán faleceron sen poder acudir de maneira normalizada ao médico. Segundo un estudo publicado en marzo de 2018 por investigadores da Universidade Pompeu Fabra (UPF) de Barcelona, durante o seu primeiros tres anos de aplicación, as restricións impostas polo decreto aumentou a taxa de mortalidade dos migrantes sen papeis nun 15%. Os casos documentados non son moitos porque non son todos: son quen nalgún momento acudiron ás organizacións, pero non sabemos cantas persoas quedaron desatendidas As organizacións sociais tamén se fixeron eco de casos como o de Milagros Villalobos, unha muller migrante embarazada que sufriu un aborto tras ser rexeitada varias veces por un hospital público valenciano. Ou o de Lourdes, de 71 anos, que a pesar de padecer osteorporose, diabete e hipertensión e contar con residencia legal por reagrupamento familiar, non era atendida nos centros sanitarios e sobrevivía grazas á asistencia da ONG e médicos desobedientes. Desde 2012, moitas persoas víronse privadas de coidados esenciais. A ONG denunciaron a situación de persoas con enfermidades graves, e documentaron 68 casos de cancro, 88 casos de enfermidades cardiovasculares, 116 de diabetes, 92 de hipertensión, 68 casos de saúde mental grave ou 45 casos de VIH. O papel da sociedade civil e as autonomías Protesta contra a fin da sanidade universal, ante un ambulatorio compostelán en 2012 / Praza Pública Con todo, a reforma do PP atopouse de fronte coa resistencia de parte dos profesionais sanitarios, que se negaron a aplicar a medida e seguiron atendendo ás persoas excluídas expóndose a sancións. É o caso da Sociedade Española de Medicina Familiar e Comunitaria que promoveu un rexistro de obxectores de conciencia que superou o milleiro de adhesións. Tamén xogaron un papel importante os grupos de información e acompañamento impulsados desde a ONG e plataformas cidadás ante a "inseguridade e a confusión" que este decreto supuxo, "o que prexudicou a persoas que si debían ser tratadas", sostén Reder. "Son moitas máis as persoas que se inhibiron de acudir á sanidade pública por temor á reposta que ían recibir. As persoas que tramitan o seu permiso de residencia o que máis temen é un posible enfrontamento coa administración pública. Que ao reclamar unha factura se xere algún tipo de conflito e te fichen", explica Aguilera. En Galicia o Sergas artellou o 'Programa Galego de Protección Social da Saúde Pública' que, segundo denunciaron entidades como o Foro Galego da Inmigración, SOS Sanidade ou Médicos do Mundo, incluía numerosas lagoas e limitacións A resposta das comunidades autónomas, algunhas das cales se declararon insubmisas ao decreto, tamén axudou a mitigar o impacto do decreto 16/2012. A día de hoxe, agás Castela e León, Ceuta e Melilla, case todas as autonomías contan con algún tipo de normativa ou medidas para que estas persoas puidesen acceder ao sistema sanitario público, aínda que desde a aprobación destas, Reder tamén documentou decenas de casos de migrantes excluídos. Cataluña, País Vasco, Navarra, Asturias, Andalucía ou Canarias rexeitaron a norma e regularon, dentro das súas competencias, nesta liña. No caso galego, o Sergas puxo en marcha o Programa Galego de Protección Social da Saúde Pública, con numerosas limitacións e lagoas que denunciaron sistematicamente entidades como Foro Galego de Inmigración, SOS Sanidade pública, Médicos do Mundo, Amnistía Internacional e a Asociación Galega de Medicina Familiar "O papel das comunidades foi determinante ao rebelarse, ao decidir non cumprir e desenvolver as súas propias normativas autonómicas, xa sexa en forma de rango de lei ou instrucións internas desde a administración. Se aplicasen o decreto a machada, o seu impacto sería moito maior", recalca a portavoz de Reder. Desde a plataforma, no entanto, apuntouse tamén aos "desequilibrios" e a arbitrariedade que causaron estes diferentes niveis de regulación: na práctica, ao seu xuízo, as persoas tiveron máis ou menos dereitos en función do lugar no que residían. "Cando se aprobou esta medida, fíxose con toda unha batería de discurso xenófobo. A mensaxe era: 'Ti vés de fóra e xa tes que estar a morrer para poder ser atendido'" Varios territorios e o Goberno central presentaron recursos ante o Tribunal Constitucional por diferentes motivos, como pola invasión de competencias e restrición de dereitos fundamentais. O Constitucional anulou as normas do País Vasco e a Comunidade Valenciana que trataban de garantir esta cobertura. Pola súa banda, varios organismos de Nacións Unidas e do Consello de Europa subliñaron que a reforma contravenía os convenios internacionais de dereitos humanos. A norma de exclusión sanitaria foi defendida durante o Goberno do PP como unha medida de aforro económico, como o copago farmacéutico. Con todo, a día de hoxe, non se probou este suposto impacto beneficioso nas arcas do Estado. Así quedou reflectido nos informes da Defensora do Pobo e tamén nun auto do Constitucional que restaurou a validez da Lei Navarra de Asistencia Sanitaria. Pola contra, a posición do Goberno foi a de afirmar que grazas a esta normativa a sanidade española seguía sendo universal. Así o volveu defender este xoves a portavoz popular, María Teresa Angulo, quen asegurou que "foi o PP o que garantiu a sustentabilidade do sistema sanitario e garantindo o seu carácter universal, público e gratuíto". Á espera de que se concrete o regulamento que dará forma ao decreto aprobado, para Aguilera hai un último motivo de preocupación, pero agora non só bota a vista atrás, a este seis anos, senón ao futuro. "Cando se aprobou esta medida, fíxose con toda unha batería de discurso xenófobo. A mensaxe era: 'Ti vés de fóra e xa tes que estar a morrer para poder ser atendido'. Isto deu vía libre a todas esas actitudes xenófobas que xa existían na sociedade e o propio sistema de saúde. Permitiuse que na opinión pública se asente a visión de que se pode discriminar ás persoas dun dereito humano en función da súa situación administrativa ou a súa nacionalidade. É difícil desmontar isto, e tememos que callase", sentenza.


Summary: Unha derrota (en Balaídos), un empate (no Anxo Carro) e unha vitoria (no Colombino). Así foi a xornada para as equipas galegas. O Celta continúa sen gañar na casa. O Dépor está en ascenso directo por vez primeira na liga e o Lugo suma e segue en boa liña.

O Celta caiu o sábado ante un combo difícil de manexar, o Rayo de Paco Jémez. Os de Luis Enrique son a única equipa que non se ten estreado aínda como vitoriosa na súa casa en todo o campionato. Foi un intercambio de golpes, cun problema para os celestes: o Rayo foi moito máis contundente. Destarte, a equipa celeste, que viña de gañar en Sevilla (0-1), fecha a decimoterceira xornada do campionato con só 12 pontos (cun promedio inferior a un por xornada), co que se debruza perigosamente sobre a zona que conduce á Segunda División (non está nela por mellor gol average do que os seus rivais directos, un deles precisamente o Rayo, que agora toma vantaxe no gol average particular). No Anxo Carro o fútebol foi o tirapuxa de todos os domingos, con alternativas e ocasións en ambas balizas. O Lugo amarrou un ponto fronte a unha equipa perigosa, que, lembremos, si foi quen de se facer coa vitoria en Riazor. Lugo: 22 pontos en 13 xogos A equipa de Setién mantivo fidelidade a seu guión: bon trato á pelota e chegadas con perigo. O gol foi do seu futbolista tecnicamente máis dotado, o mediocampista Carlos Pita. O Lugo mantense en postos de ascenso, se ben xa non directo, ao totalizar 22 pontos en 13 xogos. Quen está en ascenso directo, por vez primeira na temporada, é o Deportivo, quen deu unha puñada sobre a mesa ao gañar no campo do líder, o Recreativo, e suma xa 23 pontos. Un gol do arzuán Pablo Insua, o segundo no que vai de liga, nunha xogada de estratexia, deu o triunfo aos de Fernando Vázquez. A equipa coruñesa non acusou as baixas (JuanDo non foi aliñado por un leva lesión de omoplata) e superou claramente o Recreativo nunha moi boa segunda metade. Estreouse con boas sensacións Diego Seoane, como estremo direito. O dianteiro foi Luís Fernández. O de Burela estivo moi participativo e callou un moi bon partido. Cheira a titular a partir de agora.


Summary: A usuaria afectada denuncia o desbordamento de Atención Primaria e Urxencias, e acusa os xestores da situación.

A parella de Leticia Martín, unha veciña da Coruña de 43 anos, foi diagnosticada con Covid-19 o pasado 20 de decembro por medio dun autotest. A pesar de dirixir un negocio de hostalaría e non poder facer teletraballo nin respectar a distancia social mínima como indica a normativa, a directriz que recibiu do Servizo Galego de Saúde (Sergas) foi manter o estabelecemento aberto e non facer corentena. Todo isto sen ter en conta o carácter de conviventes e de ser un contacto "hiperestreito", sinala Martín. Deixando a un lado a recomendación, decidiu illarse e fechar temporalmente o bar, sostendo que consideraba un risco esaxerado a súa presenza tendo en conta que é a encargada de preparar o xantar e atender a clientela nun espazo onde moita xente quita a máscara. Malia que os primeiros días non padeceu síntomas da infección, o 24 comezou a sentir a afección, o que foi confirmado cun test de antíxenos ese mesmo día no Centro de Saúde San Xosé (A Coruña), onde se atopa a súa profesional de cabeceira, e días despois por unha PCR no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac). Tras uns días con moita tose, febre, e perder o olfacto, os síntomas foron remitindo até que o 3 de xaneiro, despois da corentena, confirmou que non tiña coronavirus, polo que lle dan a alta. Non obstante, a tose nunca parou, polo que estivo chamando durante 24 horas ao seu centro médico sen obter resposta. Xa o 4, decide ir presencialmente ao San Xosé, explica, que lle ofrece unha cita para o 17 de xaneiro, e após debater, bríndanlle a posibilidade de ver a un médico se agarda varias horas. Unha vez atendida, foi derivada rapidamente ao Chuac, que a través dunha placa descubriu a presenza dunha pneumonía, o que a motivou a presentar unha queixa denunciando a situación e mais unha nota de agradecemento ao persoal da sanidade pública. Desde esa xornada, salienta que a atención sanitaria redúcese a encher un cuestionario na aplicación do Sergas e a unha chamada diaria dunha enfermeira. Incluso, ao concertar por vía dixital unha cita en Atención Primaria o 5 de xaneiro, co fin de dar seguimento á enfermidade, a data que se lle brindou foi o 19 de xaneiro, 14 días despois. Martín láiase do colapso que presenciou no Chuac, apuntando "o movemento constante de doentes en padiolas ou cadeiras de rodas na procura de onde os meter". Asemade, reitera o bo trato que recibiu dos profesionais sanitarios, defendendo que "é moi reprochábel que despois de dous anos o protocolo siga sendo igual de inútil e inxusto tanto para persoal médico, de enfermaría ou pacientes", acusando os xestores do Sergas de non actuar para evitar o desbordamento que sofre Atención Primaria e Urxencias, "cobran moito para facer tan pouco e tan mal", resolve. Nese sentido, reclama cambios no protocolo de corentenas para evitar gromos como o que tería provocado de manter o seu estabelecemento aberto.


Summary: O presidente español dixo que ese país ficaría fóra da UE de se independizar. Unha opinión dita en comparecencia oficial que está a ser moi criticada polos medios de comunicación escoceses e mesmo británicos. O propio goberno escocés saíu ao paso e veu dicirlle a Rajoy que do que non saiba, que non fale.

Mariano Rajoy, presidente do goberno do Reino de España, compareceu oficialmente con François Hollande, presidente da República de Francia, após unha xuntanza oficial entre ambos os dous gobernos. No transcurso da súa intervención oficial, Mariano Rajoy, presidente do goberno do Reino de España, e coa intención de zouparlle ao proceso soberanista catalán, afirmou que Escocia ficaría fóra da Unión Europea de se independizar. Hai quen interpretou que España ameazaba con vetar unha Escocia independente na UE Mais as declaracións de Rajoy caeron como unha bomba en Escocia, por consideralas unha inxerencia nun proceso de autodeterminación no que nada pinta o Estado español. E quen tería que pintar algo, Reino Unido, comprometeuse xa hai meses a aceptar o resultado da consulta independentista que Escocia fará en 2014. Por certo, tampouco en Londres sentaron ben as declaracións de Rajoy, como recolle a BBC. "Señor Rajoy, lea" O propio goberno escocés saíu a través dun voceiro oficial ao paso da opinión de Mariano Rajoy para lle recomendar que antes de falar lese o amplo documento (case 700 páxinas) no que se detalla todo o que ten a ver co proceso que se está a viver na vella Alba. E, de paso, para insinuar que do que non se sabe é mellor que non se fale. En Escocia e Reino Unido pregúntanse que tal lle sentaría a Rajoy que presidentes de estados europeos se puxesen a opinar sobre o proceso soberanista catalán Tamén no mundo educativo o que dixo Rajoy foi acollido con sorpresa e indignación. Segundo Vilaweb, na Universidade de Glasgow, Thomas Lundberg, preguntou se esas declaracións anticipan un posíbel veto de España a que unha Escocia independente estea na Unión Europea. "Acción hostil" "Ese veto" suporía, indica Lundberg, unha "acción hostil non só contra Escocia, senón tamén contra o Reino Unido" pois Londres deu luz verde á realización da consulta escocesa en 2014. Mesmo magazines británicos de tendencia consrvadora (The Spectator) cargaron contra Mariano Rajoy polas súas frases sobre Escocia.


A pandemia condiciónao todo e o Día das Letras Galegas non é ningunha excepción. Dez anos despois das grandes mobilizacións contra o decreto que suspendeu a obriga de impartir un mínimo da metade das materias escolares en galego, a plataforma que canalizou aquelas protestas cívicas, Queremos Galego, celebra un 17 de maio que en condicións normais tería as características para ser masivo: domingo, bo tempo e peticións para o Goberno que saia da inminente cita coas urnas.Queremos Galego anima a pendurar das fiestras bandeiras galegas ou carteis e a divulgar nas redes mensaxes a prol do uso normal do galego nun Día das Letras marcado pola pandemiaPero nada diso poderá ser por mor das restricións para evitar contaxios do coronavirus. Así e todo, Queremos Galego quere que este non sexa un domingo máis. "Se a cuestión da lingua non se menciona especificamente como tal, creamos a impresión de que xa non precisamos unha acción permanente ou, aínda peor, de que nos conformamos resignadamente co que hai", di Pilar García Negro na súa carta aberta a Ricardo Carvalho Calero, texto co que a plataforma evoca o autor homenaxeado neste Día das Letras e o seu traballo a prol do uso normal do idioma."Benquerido profesor, non esquivamos a nosa responsabilidade", sinala unha misiva que se encadra nun programa de actos dende o que Queremos Galego chama a facer visible a reivindicación a prol do galego nas fiestras, nas varandas e nas redes sociais. Baixo o lema Precisamos do galego: xustiza, igualdade e cohesión, o colectivo anima a pendurar este 17 de maio das fiestras bandeiras galegas ou carteis que ofrece para a súa libre distribución. Tamén, a divulgalas coas etiquetas #PrecisamosDoGalego #QueremosGalego e mais #Eufalogalego. O colectivo insta o Goberno da Xunta, "ao actual e ao que viñer", a inverter a "inacción dos poderes públicos en relación ao galego" na última décadaCon estas accións, sinala o presidente d'A Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, Queremos Galego quere facer ver que "a lingua é cohesión social" porque "unha lingua normal é falada" por persoas diversas, "independentemente de calquera diferenza social, política ou de idade". Pero para logralo, advirte, cómpre pór fin á "inacción dos poderes públicos galegos e estatais en relación ao galego". Por este motivo, resalta, a mobilización deste 17 de maio tamén segue a dirixirse ao Goberno da Xunta, "ao actual e ao que viñer" tras as inminentes eleccións. "É incríbel -considera- que despois de máis dunha década de mobilizacións e da alerta por parte da sociedade da emerxencia lingüística que vive a nosa lingua, a Xunta insista en desprezar o galego", considera. Esta reivindicación estará tamén presente na ofrenda floral ante o busto de Carvalho Calero en Santiago que membros de Queremos Galego, "gardando o debido distanciamento", realizarán ás 11:30 deste Día das Letras.'A fala' a moitas voces "para desconfinar a lingua"Entre as accións preparadas por Queremos Galego para este Día das Letras destaca tamén a difusión do videoclip dunha nova versión musical d'A fala, de Manuel María, musicada por Uxía e Sérgio Tannus coa vontade de tornar nun canto colectivo en colaboración con bandas e artistas como Tanxugueiras ou Faia. O colectivo anima a saír ás fiestras ás 13h do Día das Letras e, coa súa música, cantar os emblemáticos versos.A difusión desta nova versión, sinalan, "representa un canto de esperanza, de forza e de resistencia da nosa lingua", que debe ser "desconfinada". No traballo impulsado polos devanditos artistas colaboran creadoras de múltiples eidos: Carlos Blanco, Rosalía Fernández Rial, Areta Bolado (A Panadaría), Patricia Vázquez, Mónica Caamaño, Lois Pérez, Tatán R. Cunha, Eladio Santos, Xoán Curiel, Magín Blanco, Chico César, Ceumar ou Tinoca Zimba.


A plataforma de afectados critica a falta de explicacións do Goberno un ano despois da súa reunión co ministro de FomentoO 4 de setembro do pasado ano o ministro de Fomento, José Luis Ábalos, reuníase coa plataforma de vítimas do accidente de Angrois ocorrido o 24 de xullo de 2013 e pedíalles "perdón en nome deste Goberno". Naquel encontro as vítimas lembráronlle que, á marxe da investigación penal, España aínda non realizou unha investigación técnica independente do sinistro, como vén reclamando a UE, e Fomento comprometeuse a estudar o xeito de garantir mellor a independencia das comisións de investigación técnica de todo tipo de accidentes. Un mes despois, o 4 de outubro, as vítimas solicitaron un novo encontro co ministro para coñecer os avances nesa materia, pero un ano máis tarde seguen agardando por unha resposta tanto de Ábalos como do presidente Pedro Sánchez, ao que recorreron tras o silencio do primeiro.Na investigación penal do accidente polos 80 mortos da curva de Angrois a causa está pendente de que a Audiencia Provincial da Coruña avale ou rectifique a proposta do xuíz instrutor de abrir xuízo contra o maquinista e o daquela director de Seguridade na Circulación de Adif por non habilitar medidas que evitasen o erro humano do primeiro. Porén, o despiste do condutor foi a única causa que apuntou un ano despois do sinistro a análise que fixo do mesmo a Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) do Ministerio de Fomento, daquela con Ana Pastor á fronte."É indignante que nin sequera se nos conteste", din as vítimas, que lembran unhas declaracións de Ábalos asegurando que as recibiría "cada vez que faga falla"Esa investigación técnica foi despois descualificada pola Axencia Ferroviaria Europea por centrarse só no erro humano e non ser independente, e a Comisión Europea vén reclamando desde hai anos que España realice unha nova análise independente como esixe a normativa europea. Posteriormente Fomento reformou a CIAF e agora a UE xa si a considera independente, cuestión que vén empregando Fomento, tanto co PP como co PSOE, para argumentar a súa imposibilidade de pedirlle que reabra a investigación. Pero a UE segue considerando que a investigación segue sen ser correcta.Ante esta situación de bloqueo, un ano despois e sen ter aínda resposta de Ábalos a esa falta de investigación técnica independente do sinistro, as vítimas emitiron este xoves un comunicado e un vídeo nos que critican o seu abandono. "Levamos 365 días solicitando reiteradamente unha reunión a través dos medios de comunicación, por carta, por correo electrónico e por teléfono, a través do seu director de Gabinete, o señor Vázquez. Sen ir máis lonxe, a pasada semana dirixíndonos por escrito á secretaría particular do ministro e ao secretario de Estado, Pedro Saura. É indignante que nin sequera se nos conteste", din as vítimas, que lembran unhas declaracións de Ábalos asegurando que as recibiría "cada vez que faga falla".As vítimas consideran que a Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios está "realizando unha grave deixación de funcións e faltan ao obrigado cumprimento da directiva europea de seguridade ferroviaria"A plataforma de vítimas salienta que coa súa negativa a facer unha investigación independente por considerar que a xa realizada e criticada pola UE era correcta, a CIAF está "realizando unha grave deixación de funcións e faltan ao obrigado cumprimento da directiva europea de seguridade ferroviaria", polo que reclaman que Ábalos cese aos membros da comisión e cree unha nova investigación independente como reclama Bruxelas. As vítimas tamén lembran que non queren só que se depuren as responsabilidades penais do accidente, competencia dos xulgados, senón tamén "as técnicas e as políticas".


Summary: Nove de cada dez traballadores secundaron a convocatoria e a tenda non puido realizar vendas durante boa parte do día. A mobilización continuará o vindeiro sábado, cunha nova xornada de paro, que se estenderá a establecementos de toda España.

A primeira xornada da folga intermitente convocada polos traballadores e traballadoras da FNAC na Coruña saldouse cun completo éxito. Dos 50 empregados cos que conta a tenda, só acudiron ao seu posto dous directivos, dous traballadores eventuais e un único traballador contratado de forma estable. A consecuencia foi que o establecemento abriu, pero sen empregados, e polo tanto non puido realizar ningunha venda até que ás catro e media da tarde se decidiu situar un dos traballadores eventuais á fronte dunha caixa. Ademais, as portas pecháronse unha hora antes do habitual. Fronte á tenda, na popular e transitada praza de Lugo, os e as traballadores situáronse durante todo o día con faixa que facían referencia á "precariedade" que din sufrir e á "cultura do medo" que denuncian está instaurada na empresa. Tamén reivindicaron con carteis e octavillas a readmisión dunha das súas compañeiras, despedida recentemente. "Facemos unha valoración moi positiva, tivemos un apoio masivo e conseguimos todos os nosos obxectivos. Abriu, pero non puido facer caixa até as catro e media da tarde, foi un pouco ridículo", destaca un dos representantes dos e das traballadoras en folga, Santiago Calderón, que conclúe que "forzamos a empresa a que tomase nota". Calderón destaca igualmente a "comprensión e empatía cos nosos problemas" recibida por parte da maior parte dos clientes da FNAC, "tamén a través das redes sociais". Como nota curiosa, mesmo o alcalde coruñés, Carlos Negreira, achegouse a falar con empregados e empregadas concentrados ante a tenda. O establecemento abriu, pero sen empregados, e polo tanto non puido realizar ningunha venda até que ás catro e media da tarde se decidiu situar un dos traballadores eventuais á fronte dunha caixa A folga repetirase o vindeiro sábado 29 e continuará así, todos os sábados, de forma indefinida. Esta semana, ademais, uniranse os e as traballadoras de máis da metade das tendas de toda España, entre elas as de Murcia, Madrid, Barcelona, Bilbao, Zaragoza e Valencia, nalgúns casos con folgas dun día, coma na Coruña, e noutros con paros parciais de dúas horas. Nestes momentos están renegociándose as condicións laborais de todo o cadro de persoal, e os e as traballadores demandan unha mellora "ou, cando menos, deixar de perder dereitos", como sinala Santiago Calderón. Nun comunicado difundido hai uns días as e os traballadores da FNAC da Coruña din estar "fartos de ver como os beneficios da súa empresa crecen cada ano, mentres aumenta a precariedade laboral e minguan os salarios" e de que "o traballador a tempo completo" sexa "unha especie en extinción" e con soldos que non superan os 900 euros, cunha absoluta falta de "conciliación familiar". "A política da empresa sempre se encamiña a reducir horas. Se despiden unha persoa que traballa 40 horas, contratan outra que traballa 30, e a maior parte está a media xornada, con horarios tan cambiantes que fan imposible compatibilizar este traballo con outros", sinala Calderón. Naquel comunicado tamén subliñaban que a empresa "espreme a reforma laboral ao límite mentres ingresa millóns". A folga repetirase o vindeiro sábado 29 e continuará así, todos os sábados, de forma indefinida. Esta semana, ademais, uniranse os e as traballadoras de máis da metade das tendas de toda España O domingo, ademais, celebrouse a primeira das actividades culturais que terán lugar en paralelo con esta folga intermitente, e que servirán tanto para difundir as reivindicacións dos traballadores, coma para recadar unha pequena cantidade de cartos que sirva para alimentar unha caixa de resistencia. Cantautores (como Fran Castro, Pedro Granell, Eugenia Primrose e Julio Trice) e DJs (como Dani Peligro, Martín, Analís e Xan Barral) actuaron no Uptown Bar da rúa San Roque, a carón da Praza de España, nunha sesión vermú na que tamén se leu un manifesto pola dignidade dos traballadores e traballadoras e pola fin da precarización laboral.


Summary: Despois de solicitar unha redución de xornada por lactación, a traballadora -experta no manexo de sónar- foi relegada laboralmente e as únicas funcións que lle foron asignadas foron as de limpeza e pintado. O Xulgado do Contencioso de Ferrol recoñece o seu dereito "a ser declarada en situación de Incapacidade Temporal como consecuencia de continxencia profesional"

F.A.R., cabo primeiro do exército, ingresou nas forzas armadas no ano 1996, formándose na especialidade de Sónar en Cartaxena e sendo destinada nos 21 anos seguintes en catro fragatas da Armada con base en Ferrol e Cádiz. Posúe tres medallas por operacións internacionais, unha mención honorífica, unha felicitación escrita polo "extraordinario traballo" desempeñado no Sónar e unha medalla de bronce "á constancia". O Xulgado do Contencioso-Administrativo nº 1 de Ferrol vén de recoñecer o dereito da traballadora demandante "a ser declarada en situación de Incapacidade Temporal como consecuencia de continxencia profesional"No ano 2010 quedou embarazada da súa primeira filla, reincorporándose á Fragata Méndez Núñez (con base en Ferrol) despois da súa baixa por maternidade e solicitando posteriormente unha redución de xornada por lactación. Nese momento fóronlle encomendadas funcións distintas ás que lle correspondían por categoría e formación. No ano 2013 quedou de novo embarazada e novamente solicitou unha redución de xornada por lactación, sendo relegada á Brigada X dentro da Fragata Méndez Núñez onde as únicas funcións que lle foron asignadas foron as de limpeza e pintado.A militar realizou numerosas queixas verbais e escritas e finalmente solicitou unha baixa laboral por unha situación de estrés, depresión e ansiedade, que foi diagnosticada por diversos profesionais, tanto públicos como privados. Un dos psicólogos sinalaba no seu informe unha sintomatoloxía que incluía "crises de ansiedade, medo, preocupación, irritabilidade, cansazo, tristeza, incontinencia emocional, pranto, sensación de indefensión, ansiedade condicionada á contorna laboral e continxente a unha situación laboral estresora onde se sente inxustamente tratada e penalizada por mor de conciliar a súa vida familiar e a súa vida laboral".Despois de solicitar unha redución de xornada por lactación, a militar foi relegada laboralmente e as únicas funcións que lle foron asignadas foron as de limpeza e pintadoNun comezo, a sanidade militar recoñeceu a súa situación como "enfermidade profesional", pero despois mudou o seu criterio, negándolle ese carácter e cualificando a situación como baixa "por enfermidade común". A Armada desestimou ademais o tres recursos presentados pola demandante, que finalmente recorreu á vía xudicial. O Xulgado do Contencioso-Administrativo nº 1 de Ferrol vén de recoñecer o dereito da traballadora demandante "a ser declarada en situación de Incapacidade Temporal como consecuencia de continxencia profesional", condenando deste xeito ao Ministerio de Defensa.A sentenza debulla os feitos relatados pola demandante e recoñecidos pola Armada, que defende que a relegación da traballadora ás funcións de limpeza e pintado constituía "unha limitación de retribucións e servizos conforme á norma", xustificándoa en que pola súa redución de xornada por lactación quedaba limitada "a prestación de servizos nas misións no estranxeiro e nas misións de navegación no mar". E negando, polo tanto, que se producira unha "lesión nos seus dereitos como traballadora militar".A sentenza inclúe a testemuña doutra militar que afirma que tras pedir unha redución de xornada por maternidade tamén foi "relegada como a demandante a tarefas de limpeza e pintado das distintas fragatas"O ditame salienta que o Ministerio de Defensa non foi quen de probar a ausencia de discriminación e de marxinación laboral por un tempo "que pode ser considerado longo á vista da posibilidade de cronicidade do cadro clínico residual da paciente". Hai dous anos un psiquiatra destacou "a existencia dun cadro depresivo de intensidade moderada, con presenza de desesperanza e interferencia laboral", comentando "a referencia a un importante número de condutas no contexto laboral percibidas como acoso de intensidade moderada".A sentenza inclúe así mesmo a testemuña doutra militar que afirma que, despois de solicitar unha redución de xornada por maternidade, tamén foi marxinada a "funcións que non son nin moito menos as propias da súa categoría profesional e dos seus postos de traballo anteriores, quedando relegada como a demandante a tarefas de limpeza e pintado das distintas fragatas". Ao igual que neste caso, estoutra traballadora presentou varias instancias a modo de protesta, pero estas non foron contestadas "e nalgunha ocasión entendeuse a existencia de silencio administrativo negativo", engade a sentenza.


Summary: Valentina Formoso presenta Do estigma á estima, unha obra na que fai propostas para un novo discurso lingüístico e novas estratexias nun ensino onde o alumnado mantén os mesmos prexuízos cara á lingua propia que hai anos.

Valentina Formoso, profesora e voceira da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (Cgendl) vén de publicar Do estigma á estima. Propostas para un novo discurso lingüístico. Publicada por Xerais, a obra parte dunha investigación cualitativa sobre o discurso arredor da lingua galega do alumnado de Secundaria e reflexiona e ofrece alternativas para deter a tendencia desgaleguizadora dos últimos anos. Formoso propón novas estratexias de planificación lingüística para actuar no ensino, mais tamén para mudar as representacións negativas e reforzar as positivas, xa que para ela a clave do futuro da lingua reside en "atender de xeito urxente ao imaxinario social sobre a lingua galega, en especial ao que posúen os galegofalantes". O título do libro déixao claro: pasar "do estigma á estima". "Ese é precisamente o obxectivo; tal e como están as cousas, é fundamental incidir na recuperación da estima do idioma ao tempo que facemos outras moitas cousas pola normalización; se non é así, será moi complicado avanzar", asegura a autora a Praza. "O golpe máis grande foi descubrir que os alumnos tiñan os mesmos prexuízos que cando eu ía ao instituto", di a autora A obra parte do traballo de investigación sobre o discurso lingüístico nos centros de ensino levado a cabo por Formoso, á que lle sorprendeu moito a falta de avances en canto á querencia ao idioma. "O golpe máis grande que levei foi descubrir que o alumnado tiña os mesmos prexuízos e utilizaba o mesmo argumentario cara ao galego que cando eu ía ao instituto; e todo malia que agora xa hai equipos de normalización nos centros, unha chea de actividades a prol da lingua e moito traballo detrás", lamenta. "O argumentario era idéntico: que para que ían usar o galego, que non o sabían falar ou que non lles servía para nada", engade. Os prexuízos son grandes nas zonas urbanas, pero tamén no rural e naqueles rapaces galegofalantes que en moitos casos acaban por renegar da súa lingua. Por iso, para Formoso "é fundamental aumentarlles a estima aos que falan galego". "Hai que facerlles crer dunha vez que o que eles falan valen", insiste, logo de reflexionar sobre as "equivocacións" que tamén cometen os profesores. "Trabucámonos cando non valoramos a fonética e só nos centramos na gramática, en parte porque o sistema está así e nin tan sequera existen os exames orais", asegura, convencida de que "hai que mudar o ensino da lingua e o traballo dos equipos de normalización para incidir na estima ao idioma e na eliminación de prexuízos". "Os galegofalantes teñen prexuízos propios, como os que asocian o seu idioma ao rural ou á pobreza" Así, Valentina Formoso lembra que os galegofalantes "teñen prexuízos propios" e diferentes a aqueles que non empregan o galego ou o falan menos. "A lingua está asociada ao rural, a ser pobre e de clase baixa ou nacionalista; hai todo un estereotipo arredor de quen fala galego e debemos traballar para acabar con eses estigmas e para que se manteña o idioma", engade. Porque ese é tamén un dos erros nos que Formoso repara na súa obra. "Durante todos estes anos percibín que o ámbito da normalización está encamiñado a recuperar falantes, pero para nada en manter os falantes que xa tiñamos", explica. "É moi habitual escoitar incluso a compañeiros dicir que non hai nada que normalizar nas zonas galegofalantes porque aí xa é maioritario o galego, cando logo vemos como estes rapaces van vivir á cidade e deixan de falar a súa lingua", di. "A normalización centrouse en recuperar falantes, pero non en manter os que xa tiñamos" Cambiar o discurso lingüístico é o obxectivo, aínda que os atrancos son moitos. Tamén chegan desde a Administración, que pouco fai por aumentar esa estima da lingua, especialmente nos últimos anos. "Os poderes públicos son os primeiros que deben esforzarse en darlle estima ao idioma, pero as mensaxes que se estiveron mandando nos últimos anos non favoreceron en nada", asegura Formoso, que revela unha recente conversa cun responsable de política lingüístico en Euskadi. "El tiña claro que o obxectivo era a estima do éuscaro e só hai que ver como recuperaron eles a súa lingua e como nos foi a nós", engade. A estes prexuízos que chegan desde a propia administración engádenselle tamén as características sociolóxicas dun pobo como o galego. "Non son experta no tema, pero si creo que a situación do galego tamén ten que ver coa falta de estima que en xeral temos como pobo; non nos queremos demasiado e sempre apreciamos o de fóra", remata antes de non dubidar en cualificar de "crítica" a situación do idioma propio no país. "Non é bo ser vitimista, pero hai que recoñecer que a situación do galego é crítica" "Non é bo andar flaxelándose nin ser vitimista, pero si que hai que recoñecer a situación. Todo é reversible, pero hai que poñer os medios. Empeorouse moito nos últimos anos a situación da lingua, sobre todo en canto ao discurso, o que provocou que nos centros de ensino vexamos cada día menos profesorado e menos alumnado interesado en empregar a lingua", finaliza.


Summary: A última de Will Smith. "Un filme entretido aínda que non sorprenda", di o noso crítico de cinema, Andrés Castro.

FOCUSAno: 2015Duración: 105 min.Nacionalidade: estadounidenseDirectores: Glenn Ficarra e John RequaGuión: Glenn Ficarra e John RequaFotografía: Xavier GrobetMúsica: Nick UrataElenco: Will Smith, Margot Robbie, Rodrigo Santoro, Adrian Martinez, Gerard McRaney, BD Wong, Brennan Brown, Robert Taylor, Stephanie Honoré SINOPSENicky (Will Smith), un experimentado estafador, percibe na atractiva Jess (Margot Robbie) un enorme potencial. Tras adestrala nas artes do oficio deixa que entre na súa banda para dar un golpe que podería retiralos. Ningún dos dous contaba con empezar un romance, e moito menos con namorarse, o que podería ser extremadamente perigoso. "Un refrito de dixestión rápida con bastante fundamento que non deixa mal sabor de boca" CRÍTICAWill Smith ponse baixo as ordes do dúo formado por Glenn Ficarra e John Requa, amigos desde o instituto de cine, e responsables das interesantes Philip Morris, quérote! e Crazy, Stupid, Love, para dar vida a un estafador profesional hiper-vitaminado, namoradeiro e cun fino sentido do humor que acolle a unha descarreirada e atractiva loira -chámalle parvo- para adestrala nas artes do oficio. Após ensinarlle todo o habido e por haber no mundiño dos estafadores, comeza o flirteo pertinente e, como non, namóranse. Pero claro, logo dun golpe perfecto, decátanse que deixarse levar polos sentimentos pode ser handicap na carreira do engano. Pasan os anos e recibe un traballiño de espionaxe dentro da Fórmula 1 e, por suposto, aparece ela. Pero oh sorpresa, ela é a moza do atractivo Rodrigo Santoro, que fai o rol do dono da escudaría. Ata aquí todo bastante previsible. Pero calma, porque a chea de tópicos, momentos musicais a ritmo de funky e lugares comúns da primeira media hora non é máis que o mcguffin para falar de cousas algo máis interesantes: oportunidades perdidas, segundas oportunidades, celos, proxectos de futuro e de confianza. Pero... como confiar en alguén que basea a súa vida no engano e na farsa? Aquí está o quid da cuestión. Will Smith cumpre expediente con nota acompañado por unha Margot Robbie que pon algo máis que corpo e cara bonita, pero sobre todo destacan os secundarios, con roles suficientemente traballados para que a cousa flúa con ritmo. O bochudo Adrian Martinez funciona á perfección como alivio cómico, así como o brasileiro Santoro, sempre solvente. Tamén destaca a presenza do BD Wong que organiza un pique apostas no medio dun partido de fútbol americano nunha das escenas claves do filme. Bo traballo de casting. Focus ten un certo parecido con Un romance moi perigoso. Parecido razoable que non se molesta demasiado en disimular, senón que se potencia cunha estética cravadiña ao "estilo Soderberg" de mans do director de fotografía mexicano Xavier Grobet. Homenaxe ou plaxio? Practicamente parece como se colleran a película de Clooney e J-Lo, cambiaran as personaxes, déranlle unha volta e pasaran todo pola peneira do blockbuster para así achegarse ao gran público. Con todo a película entretén e, aínda que non sorprenda demasiado, tampouco o pretende. Xa sabemos de antemán que nunha de estafadores nada vai ser o que parece e haberá sorpresa final... e niso non decepciona. Mais o interesante do filme acaba sendo o que pasa mentres se vai cociñando o plan perfecto: un romance con bastante que contar. Mágoa que quede un pouco diluído no medio do refrito de xéneros. Un refrito de dixestión rápida con bastante fundamento que non deixa mal sabor de boca dando por bo aquilo de que "o que nin rouba nin mente, non é boa xente". Entretida.


Summary: Após facerse público o anteproxecto da Lei de Memoria Democrática, 'Nos Diario' recolle as primeiras impresións desde a base social que leva reivindidando a memoria histórica durante décadas, que se ben recoñece certos avances ou aspectos positivos no texto, chama a atención sobre a permanencia da impunidade que se reflicte especialmente na Lei de Amnistía de 1977, un punto fundamental sen o que, coinciden, non pode existir verdadeira xustiza.

Consello de Ministras e Ministros do Estado vén de aprobar o anteproxecto de Lei de Memoria Democrática, un texto de 66 artigos que viran arredor do recoñecemento das persoas que padeceron "persecución ou violencia por razóns políticas, ideolóxicas, de conciencia ou crenza relixiosa, de orientación e identidade sexual", durante o período que vai de 1936 até a promulgación da Constitución de 1978. Con todo, aínda que se recollen accións que viñan sendo reivindicadas durante anos, as voces das integrantes do movemento memorialista, que atopou na sociedade civil o seu auténtico azo de supervivencia, reclaman que se mantén vixente o alicerce fundamental sen o que non pode existir a xustiza: a impunidade. Para Xoán Carlos Garrido, á agarda dunha lectura detida do texto, o feito de que non se contemplen mudanzas da Lei de Amnistía significa "esquivar o problema". "Mentres esta exista é moi difícil traballar, xa non na impunidade, senón na propia investigación", afirma o sindicalista e historiador. Así, por investigar unha persoa responsábel dun asasinato na época "pódente denunciar a ti", comenta. Ademais, Garrido atende á falta de coherencia coa lexislación a nivel internacional: "Non cabe na cabeza de ninguén que se poida perdoar alguén que non é condenado". Lavado de cara "Calquera mellora é ben recibida, unha conquista", celebra Garrido. Porén, considera que os propósitos do texto responden máis a limpar a imaxe que o Estado ten internacionalmente, "penosa a nivel de dereitos humanos", cuns avances que chegan tarde, ante unha "situación insostíbel quer a nivel interno quer externo". Mais de haber vontade, a Lei de Amnistía debería estar no punto de mira. "Calquera mellora é ben recibida, unha conquista", celebra Garrido Montse Fajardo, xornalista e integrante da Iniciativa Galega Pola Memoria (IGPM), tamén pendente dunha lectura máis detida, manifesta que o anteproxecto recolle cuestións moi importantes, como o relativo ás foxas ou á investigación, mais a priori deixa fóra a impunidade. A respecto da primeira, asúmese como responsabilidade da Administración estatal garantir o dereito á verdade das vítimas, para o que se mencionan medidas como o impulso ao mapa de foxas, o protocolo de exhumacións ou a creación do Banco Nacional de ADN de Vítimas da Guerra Civil e a Ditadura. Recóllese tamén a elaboración dun Censo Nacional de Vítimas da Guerra Civil e a Ditadura, ou a regulación, para garantir a súa protección, do acceso a fondos e arquivos públicos e privados. Matías da Torre, voceiro da IGPM, sinala isto último como fundamental para a investigación, consciente de que a eliminación das trabas actuais pasa pola modificación da base xurídica. Da Torre fai mención de todos eses aspectos que responden a unha serie de demandas que levan a facer durante anos, como a retirada da simboloxía franquista ou a revogación de distincións, títulos e honores outorgados no período. Con todo, lamenta que o texto saíse sen un proceso previo co tecido que leva sostendo e reivindicando a memoria durante décadas. "Se se quere que as cousas vaian consensuadas, o lóxico é que se fagan así", di, aínda consciente de que non é o habitual. Para alén do máis, expresa o descontento pola ausencia da súa entidade na xuntanza convocada onte polo Ministerio con colectivos da memoria, cando son unha rede que representa 30 grupos, e agarda que si haxa un período de achegas e alegacións. Nunha valoración preliminar, para Da Torre o anteproxecto recoñece "carencias da anterior lei de 2007, que era moi tímida e mesmo así, en moitos casos, non chegou a cumprirse". É por iso que chama a que moitas das liñas que se formulan no anteproxecto "non queden nunha declaración de intencións, que non sexa unha oportunidade perdida". Continúa a impunidade Cunha argumentación semellante, se ben o historiador Dionisio Pereira tamén entende cuestións positivas, advirte con prudencia que cómpre agardar a ver como se materializan e, nunha primeira impresión, valora negativamente o anteproxecto. Aínda que destaca que non hai unanimidade na análise dalgúns puntos, expostos con ambigüidade, pensa que non se avanza no tema fundamental da impunidade e que, precisamente por iso, o texto fai avances moi curtos en relación á actual Lei de Memoria Histórica, que xa considera "capada". "Agardamos que a lei non sexa unha oportunidade perdida", comenta Da Torre Da Torre apela á necesidade dunha "mudanza no marco legal existente", seguindo as directrices en materia de dereitos humanos da Organización das Nacións Unidas, ao que o Estado español semella aínda resistirse, sen admitir "crimes de lesa humanidade que non prescriben e deben ser perseguidos". "Sen a derrogación da impunidade non pode haber xustiza, é un placebo", sentencia Pereira. A creación que anuncia o texto dunha Fiscalía de Sala para a investigación dos feitos producidos durante a Guerra Civil española e a Ditadura. "Para que serve unha fiscalía co contexto da impunidade?", pregunta Pereira. O historiador fai ao tempo referencia a algúns detalles do anteproxecto que considera significativos, como a anulación dos consellos de guerra, algo que, segundo contextualiza, xa se fixo en Catalunya en 2017. O texto declara o carácter nulo de todas as condenas e sancións impostas no intervalo polos órganos de represión franquista, considerados ilexítimos. Mais a anulación "non contempla que o Estado asuma a súa responsabilidade", matiza Pereira, nin unha reparación ás vítimas, algo que pon en relación co comportamento de Francia ou Alemaña. Desafíos por cumprir A ilegalización da Fundación Franco tampouco fica clara para Pereira, mais o presidente desta xa anunciou que, de finalmente ser así, a entidade inscribirase noutro Estado para continuar coa súa actividade de enaltecemento do ditador. "Ademais non se ilegaliza o franquismo", acrecenta Pereira, "hai 260 leis aínda vixentes e unha persistencia de adxudicacións infestadas de complicidades co réxime". Da Torre, neste senso, tamén chama a atención sobre o recoñecemento do papel da Igrexa na represión, o recoñecemento da guerrilla e a inclusión no currículo non só dunha perspectiva histórica, senón tamén en do incumprimento dos dereitos humanos. Por último, menciona a pertinencia dunha descentralización das políticas públicas da memoria, pois non todos os territorios viviron as mesmas realidades. "Aquí houbo represión desde o primeiro momento, pero noutros lugares existiu fronte armada", matiza.


Summary: "En ningún sitio figura que se tivese cedido nada ao municipio", aclara o Arcebispado de Compostela, que alegará á solicitude do Concello, que lle pide a "rectificación voluntaria" da inmatriculación indebida de máis de 1.300 metros cadrados

O Arcebispado de Santiago de Compostela insiste en que os terreos que lle reclama o Concello da Coruña son da súa propiedade e xa anuncia que presentará "as alegacións oportunas" logo de que o goberno local coruñés lle reclamase por escrito que rectifique a inmatriculación que fixo de parcelas "de dominio público municipal", tal e como adiantou Praza. A Arquidiócese compostelá, consultada por este diario, advirte que xa recibiu a circular do Concello coruñés con data de 24 de novembro e que xa pasou a documentación á súa asesoría xurídica para que recorra unha reclamación de máis de 1.300 metros cadrados de terreo colindantes a tres centros parroquiais rexistrados polas autoridades eclesiásticas malia seren áreas propiedade da administración local, segundo acredita a administración local no seu escrito. "En ningún sitio figura que se tivese cedido nada ao municipio", di o Arcebispado, que alegará a reclamación do Concello "A documentación sobre o inventario que obra en poder do Arcebispado acredita a titularidade eclesial dos terreos dos tres templos", insiste o Arcebispado, tal e como fixera mesmo antes de ter na súa propiedade a circular enviada polo Concello. "En ningún sitio figura que se tivese cedido nada ao municipio", aclara un voceiro da Arquidiócese, que dá por feita a propiedade das tres parcelas, mentres que o goberno local insiste en que foran inmatriculadas indebidamente. A Área de Rexeneración Urbana e Dereito á Vivenda do Concello enviou o luns 16 de novembro ao Arcebispado unha circular na que "insta" a Igrexa "á rectificación voluntaria da inmatriculación" de tres terreos ao seren de propiedade municipal e estar rexistrados no catastro como se fosen da autoridade eclesiástica. As reclamacións refírense a unha praza fronte á parroquia da Resurrección situada no Barrio das Flores e que ocuparía 678 metros cadrados, así como unha zona das rúas achegadas e máis o adro ou praza situadas xunto á Igrexa de Santiago e á colexiata de Santa María, ambos os dous espazos na Cidade Vella e que ocuparían 256 e 470 metros cadrados respectivamente. O Arcebispado, consultado por este diario, xa aclarara que "no caso dos adros dos dous templos da Cidade Vella, é evidente que ambos os dous espazos son de uso público, pero de titularidade eclesial", mentres que no que se refire ao templo da Resurrección, no Barrio das Flores, asegura que "os rexistros de propiedade eclesiástica circunscríbense única e exclusivamente á edificación parroquial, sen que se rexistrase praza ningunha, tal e como aparece nas informacións". O Concello, tal e como explica na circular enviada, recolleu información sobre as inmatriculacións feitas pola Arquidiócese de Santiago "por se puidesen incluírse espazos de dominio público local". Examinados os arquivos municipais, a Técnica de Administración Xeral do Departamento de Patrimonio Urbanístico comprobou que se inmatricularan espazos que eran de propiedade municipal. Fontes do executivo local insisten en que a Igrexa se "auto-adxudicou" terreos alleos e poñen o exemplo da parroquia do Barrio das Flores, onde "só o perímetro do centro lle corresponde á autoridade eclesiástica, aínda que apareza rexistrada como propiedade súa moito máis espazo". O Concello coruñés dou un prazo de dous meses á Igrexa para que proceda á rectificación das inmatriculacións indebidas, tendo o Arcebispado de Santiago quince días para presentar alegacións desde a data de recepción. O prazo remataría, xa que logo, sobre o 8 de decembro. No caso de que non houbese resposta, a administración local xa anunciou que acudiría á vía xudicial, proceso que quedará adiado agora ata que se analicen as alegacións presentadas. O Concello da Coruña ve "probable" que a Igrexa se apropiase de máis terreos municipais O goberno local da Coruña non só considera probada documentalmente a inmatriculación indebida, senón que non descarta que a Igrexa se apropiase de máis terreos municipais. Fontes de María Pita ven "probable" que se atopen máis casos no inventario que levan meses realizando desde que o novo executivo accedera ao poder. En todo caso, todo parece indicar que esta inmatriculación indebida de terreos municipais por parte da Igrexa xorde dunha reforma da lei hipotecaria de 1998 durante o goberno de Aznar, que lle permitiu en exclusividade inscribir lugares de culto e outras propiedades que non estivesen rexistradas. Chegou a rexistrar unhas 4.500 propiedades en todo o Estado ao seu nome aproveitando que as certificacións e testemuñas que esixía a burocracia foi substituída por unha simple certificación do Bispado sen necesidade de posuír título de dominio ningún sobre o ben. Un dos casos máis polémicos foi o da Mezquita de Córdoba.


Summary: Galiza é un dos grandes produtores de enerxía hidráulica do Estado cunha capacidade de xeración de 3.738 megawatts, que representa aproximadamente o 18% da potencia total estatal. Porén, como acontece con outras fontes enerxéticas os encoros están en mans de compañías coa sede social fóra da Galiza.

A potencia hidráulica instalada na Galiza é 3.738 megawatts. Segundo os dados ofrecidos por Rede Eléctrica Española para 2020, a capacidade de xeración do país só é superada por Castela e León cunha produción de 4.399 megawatts, situándose tras Galiza, Estremadura con 2.278 megawatts. Pola contra, Cantabria, Madrid e Euskadi atópanse á cola do Estado en xeración hidráulica, cunha capacidade de produción que en ningún caso é superior a 180 megawatts. O Instituto Enerxético da Galiza (Inega) sinala que 322 megawatts proceden da minihidráulica, isto é a xerada por centrais dunha potencia inferior a 10 megawatts e 3.437 megawatts da grande hidráulica. O complexo da grande hidráulica está conformado por 45 centrais repartidas pola totalidade do territorio galego pero cunha presenza moi destacada nas concas do Miño e do Sil. A grande hidráulica O negocio da grande hidráulica está na súa practica totalidade en mans de Iberdrola, Naturgy e Endesa. Agás Xeal con 126, 8 megawatts no río Xallas, Navarro Generación con 25,6 megawatts no río Mandeo, Patrimonio Hidroeléctrico de Galiza con 12,8 megawatts no Ulla e Patrimonio do Lérez con 13,2 megawatts entre Cotobade e Campo Lameiro, o resto destas centrais hidráulicas son propiedade de Iberdrola, Naturgy e Endesa, que controlan o 92% da produción. Iberdrola é o primeiro operador hidráulico da Galiza. A multinacional, con sede en Bilbo, conta cunha capacidade de xeración de 1.558 megawatts e 13 encoros, téndolle renovado os Gobernos do Estado a licenza para continuar explotando diversas presas na Galiza máis alá do prazo fixado na concesión inicial. A empresa dirixida por Ignacio Sánchez Galán presenta como accionistas de referencia ao fondo soberano de Catar con 9,72%, a Kutxabank con 3,60%, a Norges Bank con 3,17% e ao fondo de investimentos estadounidense Blackroc. O trato de favor a Iberdrola pola Xunta é obxecto de repetidas críticas por diversas organizacións e entidades galegas. A este respecto, é coñecida a presenza de coñecidos dirixentes do Partido Popular no seu consello de administración, entre eles o ministro de Interior de José María Aznar, Angel Acebes, así como a relación entre o máximo directivo da compañía , Ignacio Sánchez Galán co presidente galego, Núñez Feixoo. Precisamente, Galán, imputado por actividades ilícitas encargadas ao comisario Villarejo, vén de ser homenaxeado recentemente pola patronal coruñesa, nun acto coa presenza de Feixoo. Naturgy Naturgy é o segundo produtor hidráulico da Galiza con 1.120 megawatts e 12 encoros. A mercantil, xurdida da absorción de Fenosa por Gas Natural, explota parte das centrais erguidas no seus momento por Pedro Barrié de la Maza, favorecido polas súas relación co réxime franquista. A falla de coñecer o resultado final da OPA lanzada polo fondo australiano IFM, a compañía eléctrica con sede social en Madrid está participada pola entidade financeira La Caixa con preto de 30% do capital, polo sociedade británica de capital risco CVC Capital Partners con 20%, pola GIP III Canary 1 S.A.R.L, división enerxética do fondo de investimentos estadounidense Global Infrastructure Partners con 20% e pola empresa do gas alxerina Sonatrach con 4%. Endesa conta con 375 megawatts e 6 encoros na Galiza. A eléctrica é unha das xoias da coroa do sector público estatal privatizada polo Goberno de José María Aznar, que pasado o tempo vai facer parte do seu consello de administración. A sociedade, que actualmente aposta por desenvolver varios proxectos na Galiza unha vez clausurada a súa central das Pontes, ten o seu enderezo fiscal en Madrid e é propiedade de Enel, compañía enerxética italiana de capital público, que controla o 70% das accións da compañía. O sector hidráulico é unha das formas de produción eléctrica que máis beneficios xera. Segundo sinala a Nós Diario, o membro do colectivo de debate enerxético Bidán, Fernando Branco Parga "estamos falando dunha actividade cuns beneficios que se sitúan entre o 500% e 1000% en función do prezo da enerxía. Tanto é así que a enerxía hidráulica recibe o que no sector se denominan "beneficios chovidos do ceo", é dicir, estas concesións tiveron un grande incremento na súa conta de resultados desde 1997 sen que repercutise en prestacións sociais nos territorios onde se construíron". O factor Aznar A reforma do sector eléctrico aprobada por Aznar é chave para entender o negocio hidráulico. Así, en palabras de Branco Parga "a grande maioría das concesións fixéronse cando a retribución da produción hidroeléctrica estaba fixada polo Goberno do Estado pero desde 1997, a súa retribución xa depende do mercado marxinalista, igualándose á retribución da produción eléctrica independentemente da tecnoloxía empregada na súa elaboración".


Summary: A investigación e difusión da Memoria Histórica na Galiza asume a nova situación e procura novas estratexias. O historiador Dionisio Pereira achega algunhas ideas

Xa pasaron seis anos desde a celebración en 2006 do "Ano da memoria" na Galiza. A Illa de San Simón convertérase no símbolo da recuperación da verdade histórica agachada mesmo desde os gobernos que viñeron na mal chamada transición. Quen non lembra os actos de homenaxe ás vítimas dunha das maiores represións que sofreu o noso país? Pouco a pouco as testemuñas falaban do horror e a barbarie até ese momento silenciadas. Era a verdadeira transición que moitas persoas agardaban desde aquel negro mes de xullo de 1936. Trinta e un anos despois da morte do ditador inaugurábanse monumentos, publicábanse traballos de investigación, presentábanse xornadas coa intervención das persoas protagonistas reais daquel xenocidio. Que pasou para que esmorecera, en parte, o interese por recuperar e lembrar acontecementos que non deberían quedar no anonimato? "Estamos nun punto de inflexión", asegura Dionisio Pereira, historiador e membro, entre outras da Iniciativa Galega pola Memoria, un punto de encontro das diferentes asociacións, fundacións, colectivos e persoas que están a traballar pola recuperación da memoria histórica na Galiza. "Daquel case medio cento de grupos que existiron hai uns anos, algúns xa non traballan esta temática. Pódese dicir que neste momento non pasan dos 20 de colectivos que en toda Galiza teñan unha mínima actividade", afirma con rotundidade. Hai excepcións, iso si, como a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña ou a Asociación Viguesa pola Memoria Histórica. Novas estratexias"As actividades céntranse moito en homenaxes para visibilizar, creando espazos simbólicos propios mais entendo que agora a propia base social xa se empeza a resentir", apunta Pereira. Esta contundente afirmación reivindica un cambio de estratexia máis achegado á realidade socio-política que vivimos. E a súa aposta é valente. "Habería que detectar que hai de franquismo na nosa sociedade, de que maneira a transición pactou coa continuación do franquismo sociolóxico, a influenza do ideario da ditadura que segue determinando social e politicamente, mesmo economicamente o país". Xusto o tabú máis presente e perigoso para os investigadores. O mesmo Dionisio Pereira foi demandado despois dunha denuncia por dar a coñecer nomes de represores nos seus traballos. Para afirmar que aínda segue presente ese pouso do franquismo Dionisio Pereira achega mesmo a opinión de importantes voces do mundo científico internacional. "O historiador portugués Fernando Rosas dicía que estaba estrañadísimo da dureza coa que as forzas de orde pública cargaban nas manifestacións", pon como exemplo. "Eu plantexáballe que se fixara no que estaba acontecendo en Grecia, Portugal e Italia coa repentina reforma do código penal do PP era inadmisíbeis mesmo nestas circunstancias económicas extremas".A desmemoria do PPO goberno galego deixou de investir en investigación e difusión dese período histórico desde a chegada do PP a San Caetano. "Non existen axudas", sinala Pereira quen denuncia, ademais, que a Xunta deixou de mercar libros que tiveran como temática a memoria histórica. Os exemplos chegan mesmo a propia universidade con casos como o da web do proxecto "Nome se voces" que arestora está sen pagar o servizo, "un dos compromisos aos que se chegou coa Consellaría".O incumplimento da Lei de Memoria histórica por parte das autoridades foi a máis despois da vitoria do PP nas eleccións ao Congreso dos Deputados e faltan recursos. "No tema do acceso á documentación os arquivos non están en condicións. Falta persoal e hai limitacións por falta de fondos", sinala o historiador.


Summary: Xoan Bascuas anunciou que serán presentad@s nun acto político a comezos de novembro. Compromiso desmárcase desta maneira das candidaturas cidadás que están a xermolar nalgunhas cidades.

A organización galeguista avanzou esta cuarta feira (13 de agosto) que terán candidat@s para as eleccións municipais de 2015 este mesmo outono. Así o anunciou o secretario xeral de Compromiso por Galicia, Xoan Bascuas, nun comunicado de imprensa. Será o 31 de outubre e após un proceso de "eleccións primarias abertas á cidadanía" como serán eleitas as cabezas de listaxe de CxG. Unha decisión que apunta cara ao desmarque da formación liderada por Bascuas en relación coas candidaturas cidadás que se están a artellar na Coruña e Vigo. CxG di que a escolla non é "contraria" ás alianzas e coligazóns Se ben, Xoan Bascuas afirmou que "non é contraditorio coa posibilidade de alianzas e coligazóns con outras forzas políticas ou movementos cidadás, dependendo en última instancia da vontade de cada Agrupación, xa que teñen autonomía neste sentido". Bascuas defende que o proceso aberto en Compromiso casa coa posibilidade de se integraren noutras alianzas e coligazóns, se ben, a organización galeguista xa terá eleitas as cabezas de listaxe en Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Vigo, Santiago e Pontevedra Porén, as mareas de Vigo e Coruña deixan claro nos seus manifestos públicos que os procesos encetados visan a participación individual das persoas que os integran o que sería contrario á incorporación de organizacións que elixisen xa os nomes que encabezarán as súas candidaturas. Un feito que contrasta coa información feita pública hai unhas semanas onde CxG anunciaba que serían as súas agrupacións locais as que determinasen a fórmula de concorrencia aos comicios de 2015. Neste senso, o secretario xeral da organización galeguista asegurou que en pouco máis de dous meses desenvolverán un "acto político" no que serán presentadas publicamente as persoas elixidas co obxecto de se poren a traballar decontado nos comicios máis interesantes para Compromiso. A partir dese momento, subliñou, "tocará formar un grupo de traballo e trasladar á xente o noso proxecto de cidade" en concellos como Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Vigo, Santiago e Pontevedra. O procedemento de escolla rexerase por un regulamento que permite a presentación de candidaturas por parte da militancia, mais tamén de simpatizantes e cidadanía que asuman os principios básicos de Compromiso. Segundo o secretario xeral da formación, algunhas persoas xa amosaron "en diversos foros" o seu interese por se proporen candidatas. Neste senso, terán entre tres e sete días para facer campaña incluída através dos "medios locais de comunicación, públicos ou privados.


Summary: A cidade francesa de Estrasburgo acolleu a primeira sesión do Parlamento europeo do ano. Foi tamén o pleno inaugural para o ex president da Generalitat, Carles Puigdemont, e para o ex conseller Toni Comín, recoñecidos como europarlamentarios grazas á sentenza do Tribunal de Xustiza da UE favorábel a Oriol Junqueras o pasado mes de decembro.

O Parlamento europeo reuniuse por primeira vez en 2020 esta segunda feira, 13 de xaneiro, en Estrasburgo (Francia). Tamén foi o primeiro pleno para o ex president da Generalitat, Carles Puigdemont, e para o ex conseller Toni Comín, ambos os dous exiliados pola súa participación no referendo de 1-O. Estes líderes independentistas, electos pola candidatura de Junts per Catalunya, foron aceptados como membros da Cámara grazas á sentenza do Tribunal de Xustiza da UE que en decembro recoñeceu a inmunidade do líder de ERC, Oriol Junqueras e, por tanto, aceptou a súa condición de eurodeputado. Con todo, o republicano non puido acudir esta segunda feira a Estrasburgo, xa que a pasada sexta, 10 de xaneiro, o Tribunal Supremo (TS) anulou o seu escano en base á sentenza coa que o propio Supremo o condenou pola causa do procés. O presidente da Eurocámara, o socialdemócrata italiano David Sassoli, deu a benvida aos dous políticos soberanistas e explicou que o Parlamento tomou constancia da aceptación de Puigdemont, Comín e Junqueras mais, tendo en conta a decisión da Xunta Electoral Central e do Tribunal Supremo españois, pasaba a deixar "vacante" o escano do republicano. Polo de agora, os dous eurodeputados de Junts están sen grupo, aínda que xa expresaron a súa intención de integrárense no da Alianza Libre Europea-Verdes, onde están formacións como Esquerra ou o BNG. A Eurocámara estudará a solicitude de suplicatorio Tamén hoxe o presidente do Supremo, Carlos Lesmes, remitiu a Sassoli a solicitude de suplicatorio de suspensión da inmunidade dos dous parlamentarios cataláns, instada polo maxistrado instrutor da causa do procés, o xuíz Pablo Llarena. O suplicatorio foi tamén a opción que recomendaron nos seus informes ao Supremo tanto a Fiscalía como a Avogacía do Estado. O suplicatorio acompañouse do auto de Llarena onde o xuíz pide a retirada da prerrogativa alegando que os feitos imputados son anteriores ao momento das eleccións europeas. A Eurocámara anunciou que procederá a estudar a petición e Puigdemont emprazou xa aos escanos do PSOE a votaren en contra de levantar a inmunidade, en cumprimento da promesa de Pedro Sánchez de abandonar a vía da xudicialización do conflito político en Catalunya.


Summary: Un concello négase unha vez máis a facer un libro de familia en lingua bretoa.

O pequeno Taliesin naceu no hospital de Pabu, perto de Guingamp (departamento Côtes-d'Armor), na Bretaña, en maio de 2021. Entón os seus pais, Anna e Tudwal Le Lay-Girard, solicitan un libro de familia expresando o desexo de que este documento fose bilingüe francés-bretón, algo que permite a lei. Case ano e medio despois, e malia as numerosas xestións realizadas pola, non lograron ter ese documento. "Consideramos esta petición lexítima en Bretaña e máis aínda para a nosa casa, onde a educación do noso fillo se fai en lingua bretoa", explican os pais, que enviaron unha carta ao alcalde da vila, para denunciar esta situación que consideran discriminatoria. "Unanet evit ar brezhoneg": miles de persoas toman Kemper na defensa da lingua bretoa Desde maio de 2021, os pais de Taliesin puxéronse en contacto repetidamente co concello de Pabu. "Dixéronnos que había que validalo, despois que estaba en marcha, despois que se esqueceron, despois que estaban á espera de noticias da imprenta", lamentan. Por último, o 22 de setembro, despois de volver chamar ao concello, os servizos comunicáronlles que para ter o libro en bretón habería que imprimir 2.000 exemplares e que o Concello non podería sufragar este custo. "Lembramos que esta petición é legal e que o departamento de Côtes-d'Armor asinou un plan lingüístico que ten como obxectivo potenciar a lingua breton nos servizos públicos (artigo 2.2)", sinalan os pais de Taliesin. Os pais Taliesin pídenlle ao alcalde de Pabu "que reconsidere a súa decisión de prexudicar os 30.000 falantes bretóns da área da Maternidade de Pabu e cree, sen demora, un caderno familiar bilingüe ao alcance de todos".


Summary: No fondo da ría de Vigo atópase a enseada de San Simón, e ao fondo desta sitúase Arcade, xusto na desembocadura do río Verdugo, pouco despois de este confluír co Oitavén.

Esta localización tan especial entre as augas doces do río e as salgadas da ría fan deste punto un lugar curioso, pois malia estar moi lonxe de mar aberto, moi metido terra a dentro, non deixa de ter un contacto marítimo, cun porto e unha vida económica moi vencellada aos recursos deste ecosistema, como son os marisqueiros. Paraxe: Enseada de San Simón / Concello: Soutomaior / Percorrido: 2 quilómetros, máis camiños / Dificultade: Baixa Un paseo acondicionado hai pouco por toda a ribeira desde o porto até Ponte Sampaio vainos permitir realizar un percurso cómodo e breve, lonxe dos vehículos, que podemos complementar coa posterior visita a outros puntos que iremos observando de camiño. Para chegar ao porto de Arcade pasaremos por riba do trazado do camiño de ferro, preto do que foi a fábrica de Carburos, nunha zona de recente e forte urbanización. O porto domina toda a enseada, sendo o último lugar navegábel da mesma. Aquí a fondura é pouca e os grandes contrastes nas mareas descobren extensas chairas intermareais e canles que continúan desaugando o río e regatos máis pequenos. Neste punto a enseada é máis esteiro que ría propiamente. Vese desde Rande e as illas de San Simón e San Antón ao sur, até o monte de Cotorredondo enfronte, e as illas Alvedosas moi achegadas xa á terra na punta Ulló. A carón do peirao de Arcade sobrevive unha pequena e fermosa carballeira con árbores altas e vellas preto do mar, enriba do areal da Muxeira. Este será o punto de partida polo camiño que está na beira da praia de Matilde, nunha zona lamacenta como corresponde a un fondo de ría. Enfronte vemos a fábrica fechada de louza de Pontesa e un pequeno illote, illa do Castelo, cheo de vexetación exótica e que puido acoller no cumio unha fortaleza de control deste paso estratéxico. Xusto despois o paseo xira e pasa por baixo das tres pontes paralelas na mesma desembocadura do Verdugo: a da estrada xeral, a vella ponte de ferro do tren e a máis recente da nova liña, construída máis dun século despois cunha forma moi semellante á que ten a carón. Pasado o estreitamento da desembocadura, o tramo final do río até a ponte de Sampaio, que xa se enxerga, alárgase. Da outra beira aparece unha outra illiña, máis pequena aínda que a anterior, chamada insuela ou illa de Medal, por ter pertencido no século pasado a este artista e que agora pode visitarse. Encaramos xa o último treito da camiñada coa vista posta na ponte medieval á que nos achegamos. Esta, de dez bóvedas apuntadas e 144 metros de longo, une as parroquias de Arcade con Ponte Sampaio, histórico paso norte-sur e lugar da célebre batalla contra o francés, onde as tropas mandadas polo marechal Ney non deron atravesado o río en 1809. De non continuarmos pola beira de Ponte Sampaio, o camiño de volta ao punto de partida debe facerse pola mesma ruta en sentido contrario, pois acurtar o camiño polo medio de Arcade non é tan plácido como acompañar o río e o mar, nunha contorna tranquila e agradábel. Outras opcións son remontar o Verdugo en Ponte Sampaio, cara á praia fluvial da Xunqueira, ou ir en sentido contrario cara á xa citada insuela e logo pasar a fábrica de Pontesa cara a punta Ulló e as saíñas de Vilaboa, das que xa temos falado nesta sección.


Summary: A directora de Nós Diario, María Obelleiro, será unha das poñentes que participen nos faladoiros das I Xornadas Tecendo Xornalismo.

As I Xornadas Tecendo Xornalismo, organizadas pola Fundación Luzes e a Revista Luzes en colaboración coa Deputación da Coruña, decorrerán os días 7 e 8 de outubro no Pazo de Mariñán, no concello de Bergondo. Desde mañá, interesantes xornadas organizadas pola @FundacionLuzes no pazo de Mariñán. Obrigada @sihomesi e demais compañeiras e compañeiros por contar connosco para a palestra da mañá do sábado. Podedes anotarvos ou seguilas vía streaming. https://t.co/WQsIUIF2nb— María Obelleiro (@MObelleiro) October 6, 2022 As xornadas abordarán os diferentes retos e obstáculos aos que se enfrontan o xornalismo e os medios de comunicación na actualidade. Durante os tres faladoiros que decorrerán, intervirán diferentes profesionais relacionados e relacionadas co ámbito da información. O encontro 'Galeusca de directores' analiza os desafíos do xornalismo Así, o día 7 terá lugar o primeiro faladoiro, baixo o título Tabús e silencios nos/dos medios, no que intervirán o editor do medio dixital CTXT Miguel Mora; a ex redactora de Televisión Española (TV) e columnista de opinión Rosa María Artal; e o ex director de El País Jesús Ceberio. O catedrático de Comunicación da Universidade Rei Xoán Carlos (URXC) Víctor Sampedro, será quen modere esta conversa. Xa o día 8 pola mañá decorrerá a segunda palestra destas xornadas: A contracorrente, O xornalismo activista, na que participarán a directora de Nós Diario, María Obelleiro; a directora adxunta de CTXT, Vanessa Jiménez; e o codirector da revista Q Code, Angelo Miotto. Neste caso, será o codirector de Luzes Xosé Manuel Pereiro quen modere este segundo faladoiro. María Obelleiro: "O xornalismo en galego é posíbel a pesar da Xunta" Finalmente, o mesmo día pola tarde rematarán as xornadas, cun último faladoiro no intervirán a escritora e reporteira especializada en Oriente Medio Olga Rodríguez; o xornalista de investigación do medio Internacional Rui Araújo; e o reporteiro de radio e ex correspondente nos Balcáns André Cunha. Este último faladoiro, baixo o título Un mundo revolto. De Iraq a Ucraína, será moderado polo presidente da honra de Reporteiros sen Fronteiras, Alfonso Armada.


Summary: O país máis imperialista da terra inventa outro imperialismo inimigo para xerar unha nova guerra fría e meternos aos cidadáns, que estábamos por fin tranquilos neste aspecto por algo que críamos superado, nunha incerteza aterradora.

Os rusos antes eran comunistas e os norteamericanos contábannos o que iso supoñía para noso sistema de vida polo que había que prepararse para responder a unha Unión Soviética cuxa ideoloxía pretendía impoñer unha ditadura nada menos que do proletariado. Así comezou a denominada guerra fría que case nos leva a unha guerra nuclear. Agora os rusos fixéronse bos, deixaron o comunismo e integráronse no capitalismo como os norteamericanos, forman xa parte do noso mesmo sistema de vida, entón a que ven ese impresionante e sofisticado despregamento armado USA nos países fronteirizos con Rusia? Isto indúcenos a pensar que entón os rusos seguen sendo moi malos, debe ser porque simplemente son rusos, e a pesares do que digan, na realidade o que pretenden é invadir os países que lle rodean para convertelos ao rusismo, e aí está o amigo americano para que iso non ocorra. Pero claro se os rusos observan que os que están rodeados por tan impresionante maquinaria de guerra son eles, por que non poden pensar que son os que corren o perigo e do que se trata e de invadilos a eles? Polo tanto, parece lóxico que a resposta pola súa banda sexa tomar todas as precaucións rearmándose o máis posible para defenderse dunha invasión da OTAN. Deste xeito o bucle desenvólvese e agudízase temerariamente con impredicibles consecuencias. Claro que se de invasións e apoios a ditaduras e derrocamento de réximes de países alleos falamos gañan os norteamericanos por goleada, que llo pregunten ao Vietnam, Irak, Panamá, Haití, numerosas ditaduras latinoamericanas e outras. Así, cando críamos que derrubando o muro de Berlín finalizaba a guerra fría e o mundo podería por fin vivir en paz sen a ameaza dun armaggedon no enfrontamento armado entre as dúas potencias nucleares de ideoloxías totalmente opostas, observamos que volve o temor cando o imperio americano empeza a utilizar toda a súa maquinaria propagandística para facernos crer que os rusos non eran malos por ser comunistas se non por ser rusos, e o país máis imperialista da terra inventa outro imperialismo inimigo para xerar unha nova guerra fría e meternos aos cidadáns, que estábamos por fin tranquilos neste aspecto por algo que críamos superado, nunha incerteza aterradora. Por que non chocan as cinco os "comandantes en xefe" de ambos países, meten os tanques nos seu garaxes, e dialogan e arranxan os seus intereses capitalistas nunha mesa, de xeito que se nalgún caso teñan que ir a unha guerra que esta sexa económica onde pode haber perdas ou ganancias pero ao menos non serán humanas, e así déixannos a todos tranquilos?. O dicharacheiro Revilla presidente da comunidade cántabra, ás veces di verdades como puños é unha delas foi cando afirmou que o exército USA asumía o 3% do PIB, pero que agora subía ao 6%, e as armas son para utilizalas, pois se non, quedan obsoletas, enferrúxanse e non valen, sería tirar os cartos. Todo coincide cos titulares que lía no xornal El País dixital o fin de ano: "EE.UU prepara en el este de Europa el mayor despliegue desde la guerra fría" e o voceiro sentenciaba "Una brigada de hierro frente a la amenaza rusa". Aí están unha demostración das armas do 6%, e aí está a propaganda que nos meten: "guerra fría" "amenaza rusa" cando a única ameaza que eu vexo é a da OTAN rodeando a casa rusa, porque non vexo que a casa americana estea rodeada por ningures. A esquerda internacional debería tomar boa nota e tomarse moi en serio isto para paralo, porque de nada serve loitar contra a pobreza particular se estes irresponsables rematan enviando a todo o mundo á prehistoria, entón a pobreza será absoluta. Por certo, Obama levou o premio Nobel da Paz.