Summary: O fiscal superior de Galicia ofreceu unha conferencia en Vigo convidado por A Nave das Ideas. Cre necesario que haxa "xuíces, fiscais, peritos e policía xudicial especializada en corrupción" e unha nova "cultura cidadá que non acepte os comportamentos corruptos ainda que non sexan delictivos".

Hai moito que falar sobre corrupción e poucas persoas poden facelo con tanto coñecemento de causa como Carlos Varela, fiscal superior de Galicia. Convidado por A Nave das Ideas, Varela ofreceu unha conferencia en Vigo sobre a corrupción do sistema e nun ateigado salón de actos da Casa Galega da Cultura cualificou a corrupción de "enfermidade social". "É necesaria unha cultura cidadá, que non acepte os comportamentos corruptos, ainda que non sexan delictivos" Para combatela fixou dúas prioridades: unha referida á estrutura e aos procesos do sistema xudicial, no que reclamou un órgano específico para loitar contra ese problema e "xuíces, fiscais, peritos e policía xudicial especializada en corrupción". A segunda ten que que ver co corpo social: Varela salientou que "é necesaria unha cultura cidadá, que non acepte os comportamentos corruptos, ainda que non sexan delictivos". Tamén se referiu á anunciada creación no Parlamento dunha comisión de estudio para a elaboración dun plan de prevención da corrupción. O fiscal superior de Galicia valorou positivamente a medida pero recomendou "estar moi atentos" para conseguir que sexa un "mecanismo efectivo" e a devandita comisión cumpra coa súa misión. No acto estiveron presentes tamén un bo número de afectados e afectadas pola estafa das participacións preferentes e as subordinadas, que lle preguntaron a Carlos Varela sobre as perspectivas de solución do seu conflito e sobre a súa orixe. Varela dixo confiar en que a Xustiza estea "á altura" e sinalou que "o problema estivo en que fallou o mecanismo de control para limitar os excesos" engadindo a ese respecto que se está a estudar a responsabilidade legal dos membros do Banco de España. Avogou pola creación dunha estructura xudicial baseada en " múltiples xulgados individuais, ao xeito de pequenas illas" Varela tamén puxo o énfase na lentitude da Xustiza para resolver certos asunto e sinalou que é decote "áxil" nos delitos pequenos, pero que adoita "bloquearse" cos casos máis graves. Neste senso avogou pola creación dunha estructura xudicial baseada en " múltiples xulgados individuais, ao xeito de pequenas illas".


Summary: Mentres rexedores como o de Cangas ou Moaña se solidarizan cos afectados e incluso se pechan con eles, outros como os de Sanxenxo ou Ponteareas recorren ás forzas de seguridade para apagar as protestas.

Da solidariedade en Cangas á escola policial en Ponteareas. Entre estes dous extremos sitúase a posición dos alcaldes do PP daquelas localidades con maior número de afectados polas participacións preferentes. Aló onde as protestas continuas nos concellos veñen provocando nas últimas semanas a suspensión dos plenos ou o desaloxo dos peches dos aforradores. O alcalde de Cangas cancelou tres contas en Novagalicia e o de Moaña pasa a noite cos afectados Un dos primeiros en rachar coa argumentación e a liña marcada polo Partido Popular desde a Xunta foi o alcalde de Cangas, Enrique Sotelo, que anunciou a retirada das contas que o Concello tiña na oficina de Novagalicia Banco da localidade. Cancelou tres contas para "non ser cómplice" do que considera "unha estafa" e advertiu de que se non pechaba máis era só por problemas técnicos. Ao tempo, o rexedor desta vila do Morrazo adoita reunirse cos aforradores afectados e incluso se encerrou con eles en solidariedade coa súa protesta. A tan só uns poucos quilómetros de alí, na veciña localidade de Moaña, o tamén popular José Fervenza non dubidou en posar ante os medios cunha das camisetas que locen os afectados polas preferentes ou en pasar a noite xunto a eles no propio Concello. Este mesmo sábado, segundo anunciou en Radio Vigo, acordou tamén cancelar dúas contas que o Concello mantiña en Novagalicia Banco. O alcalde, lonxe de apostar polo desaloxo, evita a presenza de policías e reivindica unha e outra vez que é o seu "deber" axudar os veciños que considera "vítimas dunha grande estafa". Adoita aclarar tamén que no PP coñecen de sobra a súa postura e promete que non cambiará ata que se atope unha solución política para os moañeses afectados, pero tamén para os máis de 60.000 galegos atrapados e ameazados cunha quita mínima do 43% sobre os seus aforros. Tamén en Oia, o rexedor Alejandro Rodríguez ameazou con darse de baixa do PP xunto ao seu equipo de goberno se non se atopaba unha solución satisfactoria para os aforradores. Ademais, non estivo presente no congreso provincial popular celebrado a porta pechada en Silleda ante as protestas dos afectados. Os rexedores de Sanxenxo, Ponteareas ou Mos foron escoltados pola policía tras os últimos plenos Mentres a cúpula provincial do PP, con Rafael Louzán á cabeza, intenta unha posición conxunta e intermedia (nin apoio aos peches nin despregamento policial), as posturas sitúanse cada vez máis nos extremos. Así, ao tempo que en Cangas ou Moaña os rexedores apoian sen condicións os veciños, en Ponteareas o alcalde Salvador González Solla abandonou o pasado martes o consistorio escoltado por máis de trinta axentes, poucas horas despois de que o equipo de goberno optase por saír pola ventana do Concello. En Sanxenxo, a alcaldesa non dubidou en ordenar o desaloxo do consistorio logo de tres meses de peche pacífico por parte de varios dos afectados polas preferentes, unha decisión que rexeitan os aforradores, que denuncian o cambio de actitude da popular Catalina González. A súa homóloga en Mos, Nidia Arévalo, recorreu tamén á protección das forzas de seguridade para que a acompañasen aos plenos. Nos partidos da oposición, no entanto, a defensa dos aforradores e o rexeitamento á quita é común. Os rexedores do BNG veñen de manifestar en conxunto o seu apoio a calquera acción decidida polas diferentes plataformas de afectados. Incluso hai casos de petición de perdón e arrepentimento, como o do concelleiro nacionalista -de Anova- de Gondomar, Emilio García Crego, ex director nunha sucursal da antiga Caixanova e primeiro político en pedir perdón aos estafados se da súa xestión "se derivaron consecuencias difíciles de reparar para moitas persoas".


Ontem entraram em vigor as novas regras para as praias portuguesas. O Governo de Portugal publicou na segunda-feira o decreto de lei em que determina estas normas no novo ano balnear. Termómetros, locais de isolamento, multas a dobrar para estacionamentos indevidos, espaço de três metros entre toldos, e de 1,5 metros entre pessoas nas passadeiras são algumas das coisas que vão mudar. Não será também permitido alugar toldos o dia todo. O decreto de lei determina uma diferença entre grandes praias, com mais de 500 utentes, e praias pequenas, com dimensão para menos de 500 pessoas. As regras agora conhecidas também se irão aplicar às piscinas ao ar livre. O Governo enquadra as normas afirmando que "com base em dados de surtos anteriores de SARS e MERS, os cientistas estimam que há um baixo risco de transmissão do vírus que causa a doença COVID-19 através da água". E que "não existem, à data, estudos sobre a presença do SARS-CoV -2 na areia". "Porém, a ação conjunta da radiação ultravioleta solar, a alta temperatura que a areia pode alcançar durante o verão e o sal da água do mar favorecem a inativação de agentes patogénicos, tais como coronavírus", acrescenta. Ainda assim, o dever de precaução obriga à aplicação de medidas preventivas. Para gerir os eventuais problemas de saúde pública, os postos de primeiros socorros devem estar dotados com termómetros e equipamento de proteção individual, e compreender uma área destinada ao isolamento de casos suspeitos da COVID-19. Está prevista a existência de um plano de contingência para lidar com as situações consideradas suspeitas da doença, de acordo com as regras definidas pela Direção-Geral da Saúde (DGS), incluindo a identificação do local para onde se deve dirigir qualquer caso suspeito. Nas casas de banho, incluídas ou não no apoio de praia, a limpeza terá de ser reforçada. Nas instalações sanitárias passará a ser obrigatória a utilização de calçado, devendo higienizar-se as mãos, utilizar a máscara ou a viseira no interior da instalação, e ser cumprida a distância de segurança e as medidas de etiqueta respiratória. Piscinas As piscinas ao ar livre vão abrir a 10 de junho e muitas das novas regras começam na entrada que deve ser feita com máscara. A qualidade e salubridade da água vão ser fiscalizadas. O uso dos chuveiros, nos balneários, não será possível e a utilização dos cacifos tem novas regras.


Summary: Plataformas veciñais e entidades de defensa do medio ambiente da comarca de Santiago alertan da proliferación de vertedoiros ilegais en antigas canteiras.

Media ducia de entidades afectadas polo negocio do lixo na comarca de Santiago xuntáronse por primeira vez para para sinalar a ameaza que representan a contaminación derivada da falta de coidado dos residuos. "Quen non ten unha canteira a poucos quilómetros de onde vive? E un terreo? Pois en nada xa teñen a contaminación na porta da casa", conclúen. A plataforma Casalonga Limpa de Residuos (Teo) vén de convocar a un primeiro encontro ás plataformas e colectivos máis próximos cunha problemática similar á súa. Á xuntanza asistiron representantes de plataforma veciñal Mina Touro O Pino Non, da plataforma de afectados polo vertedoiro Santiago-Miramontes, da asociación veciñal Campo do Monte de Nemenzo (Santiago), da asociación medioambiental e cultural A Pedra que Fala (Santiago) e da asociación medioambiental a Rebolta Camanzo (Vila de Cruces). O negocio do século O lixo é o gran negocio deste século, defenden. "Os residuos non paran de crecer e o seu tratamamento ou é inexistente ou non respecta a legalidade", denuncian. Segundo constataron, na Galiza existe "un modus operandi" que guía o tratamento de residuos. Alertan dun incremento sostido do volume de residuos que se xeran e ao tempo que aumentan os beneficios das empresas que os xestionan. "Estanse a facer de ouro, pois descubriron que se pode cobrar por tratar os residuos sen facelo e por botalos en calquera burato dunha canteira esgotada sen construír un vertedoiro", afirman os colectivos nun comunicado. Conivencia da Xunta O principal problema que advirten é que "a Xunta da Galiza permite e aplaude este tipo de xestións, poñendo paus na roda aos colectivos denunciantes e con escasa ou nula inspección ambiental a estas empresas". As primeiras inspección serias non chegan até despois de moitas denuncias e queixas por parte da veciñanza que sofre as malas prácticas. "Calquera pode comprobar a través da información pública que hai máis de 500 canteiras sacadas en concurso público na Galiza que están a mercar empresas do lixo. O negocio está claro, en vez de construír un vertedoiro nos lugares onde a lei deixa, aproveitan o oco das canteiras para botar todo mesturado alí e logo tapar con terra". E isto disfrázano de restauración da canteira, engaden . Outra forma de operar as empresas para facer negocio, sinalan "é conseguir un predio calquera, aprobar un proxecto para tratar residuos e logo facer pequenas modificacións que non esixen exposición pública para acabar convertendo ese lugar, máis a súa contorna, en pequenos vertedoiros ilegais". A entidades convocadas pola plataforma Casalonga Limpa de Residuos puxeron en común os problemas derivados da instalación dun negocio de tratamento de lixo, unha agresión ao medio rural cuxas consecuencias económicas e ambientais acabará por empobrecer a calidade de vida e dos recursos naturais, agropecuarios socias e culturais na contorna.


Summary: A maxistrada dá dez días máis ás administracións para que consigan outra vivenda á parella viguesa e aos seus fillos. Stop Desafiuzamentos Coruña pide que se paralice o desaloxo dunha nai e a súa filla de doce anos en Miño.

A xuíza aprazará outros dez días o desafiuzamento dunha familia de Vigo -unha parella e os seus tres fillos- para que as administracións "se poñan en marcha" para conseguirlles outro lugar onde vivir ante a súa situación de "vulnerabilidade", unha vivenda que pagará co bono alugueiro da Xunta, a axuda ao aluguer do Concello e a Risga que están a tramitar. Mentres, na localidade de Miño, outra orden de despexo ameaza unha nai e a súa pequena de doce anos, que serán expulsadas do seu piso o mércores se o xulgado non dá marcha atrás, motivo polo que Stop Desahucios se concentrou este mediodía para apoiar as afectadas. A xuíza dá dez días ás administracións para que se "poñan en marcha" e consigan unha vivenda á familia de Vigo En Vigo, foi a presidenta da Federación de Asociación Veciñais de Vigo, María Pérez, quen anunciou a medida da maxistrada que leva o caso da familia. A muller está enferma e nin ela nin o home teñen traballo nin ingresos, polo que acumulan unha débeda duns 3.300 euros. A xuíza, segundo explicou o colectivo, aclara que se o xulgado non actuou antes foi porque a situación de vulnerabilidade e a documentación de oposición ao despexo foi presentada "fóra de prazo". "É unha situación moi grave, nunca tivo que terse producido o mal trago que pasaron, máis aínda habendo menores", explica Pérez. Agora, posto en marcha o mecanismo para deter o desafiuzamento outros días, a famila confía en que as administración lle consigan unha nova vivenda para realoxarse. "Menos plantiñas, ,menos adorniños e máis humanidade", declarou Inés, a muller afectada. Por outra banda, en Miño Stop Desafiuzamentos reclama a paralización do desaloxo previsto de Fátima Ajmil, unha muller que vive na súa casa coa filla de 12 anos. O piso é dos seus sogros e residen nel logo da separación do seu marido. Precisamente, a súa sogra -quen a apoiou nun principio- é quen agora reclama que abandone a vivenda. Stop Desafiuzamentos pide que a Fiscalía de Menores interveña no caso de Miño A plataforma censura que o lanzamento estea previsto xa para o día 25 cando o ditame aínda non é firme, tense presentado un recurso e non se tiveron en conta as necesidades da menor. As afectadas, segundo declararon, xa tiveron que vivir varios días nun coche e Stop Desafiuzamentos pide tamén que interveña a Fiscalía de Menores.


Summary: A iniciativa do BNG pedindo a transferencia ao noso país desas competencias contou co apoio de AGE e Grupo Mixto, a abstención do PSOE e voto en contra do Partido Popular.

O BNG defendeu esta terza feira unha proposición de lei para reclamar o traspaso de competencias a Galiza en materia de Salvamento Marítimo e loita contra a Contaminación Mariña, unha vella reivindicación do nacionalismo galego. O deputado do BNG Daniel Rodas argumentou que os recentes sinistros no mar poñen de manifesto que hai vixente no Estado español para o salvamento marítimo un modelo que é "inadecuado" para as peculiaridades do litoral galego. A seu xuízo, é urxente organizar en Galiza "un dispositivo propio", máis eficaz e profesional "baixo control público galego". O parlamentario denunciou os que cualificou de retrocesos nos sistemas operativos de seguridade e salvamento marítimo a través da "privatización" dos sistemas de radiocomunicación, os helicópteros de Salvamento "Pesca I" e "Pesca II" que deixan os labores de rescate en "mans de empresas privadas" e establece tarifas polas operacións de salvamento. O PP impide que prospere a iniciativa do BNG Pola súa parte, a portavoz do Partido Popular na comisión Paula Prado anunciou o voto en contra á Proposición nacionalista por entender que resulta máis efectivo que as competencias en materia de salvamentos marítimo e loita contra a contaminacións sexan responsabilidade do Goberno central, " como se demostrou no accidente do Prestige". O deputado nacionalista replicou que precisamente a "nefasta xestión da catástrofe do Prestige" e os sucesos deste ano, fan urxente a transferencia a Galiza.


Summary: Cavaco Silva anunciou a data através do portal web da Presidencia da República.

Mentres se mantén a incertidume a respeito dun goberno de xestión en Portugal, o presidente da República, Anibal Cavaco Silva vén de dar a coñecer a data na que terán lugar os comicios presidenciais. Será o 24 de xaneiro de 2016. Nun sucinto comunicado, a Presidencia dá conta da sinatura do decreto de convocatoria. Entrementres, Cavaco Silva deberá resolver a cuestión gobernamental e indixitar novo primeiro ministro. Nas últimas declaracións públicas, o presidente portugués deixou caer a posibilidade de que sexa nomeado un goberno de xestión que ficaría en mans da dereita e de Pedro Passos Coelho, embora non contar con maioría na Asemblea da República e existir un acordo de goberno entre as forzas da oposición, PS, BE e PCP.


Summary: Dous tripulantes salvaron a vida. O sinistro tivo lugar perto da Illa de Tambo, na Ría de Pontevedra. Dous dos mortos no naufraxio son os pais dos dous superviventes.

O mar volve tinguirse de traxedia en Galiza. O pesqueiro 'Novo Marcos de Campelo' bateu cunha batea mexilloeira nas proximidades da Illa de Tambo, un sinistro no que faceleron tres persoas, os 2 tripulantes e o patrón do barco. Un dos cinco tripulantes deste barco do cerco con base en Portonovo foi quen deu a voz de alerta após lograr chegar a terra nadando. Dous dos falecidos son os pais dos dous superviventes. Unha vez coñecido o naufraxio, axiña se estableceu un dispositivo de búsqueda e resgate , no que participan operativos de Salvamento Marítimo, a Xunta e a Garda Civil. Un pesqueiro, Churús, atopou o cadáver dun mariñeiro e resgatou outro tripulante. O 'Pesca 1' recuperou o corpo do outro mariñeiro falecido. Os buzos da Garda Civil atoparon o corpo sen vida do patrón perto do pecio. O barco regresaba a porto após descargar as capturas cando bateu contra a batea. O responsábel de emerxencias de Poio, en declaracións aos medios de comunicación, informou que o supervivinte do naufraxio nadou até terra durante hora e media. A colisición producíuse sobre as catro da mañá. Este supervivivinte explicou, segundo o responsábeld e emerxencias, que a maioría da tripulación estaba durmindo cando tivo lugar a colisión. "O pesqueiro envorcou e ficou coa quilla para arriba"


Summary: Este mércores 2 de abril celébrase o Día Mundial de Concienciación sobre el Autismo. Falamos con Esther Cuadrado, da Plataforma Galega pola Educación Inclusiva, que esixe un "compromiso político para recoñecer os afectados por trastornos de autismo como cidadáns de pleno dereito"

O autismo afecta ao redor de 40.000 persoas en Galicia, e máis de 3000 nenos e nenas, cunha incidencia que está por riba de un caso por cada 150 menores de idade (outras estatísticas o elevan a 1 caso de cada 88 rapaces). Unha importancia cuantitativa que para os afectados, as súas familias e os colectivos que traballan con eles o converte nun verdadeiro problema social, que esixe "un compromiso político" inmediato. "Nos Estados Unidos ten xa o mesmo tratamento que unha epidemia", destaca Esther Cuadrado, da Plataforma Galega pola Educación Inclusiva. De feito, afecta máis nenos que a a Síndrome de Down o cancro infantil e a diabetes xuntos. "Hai un problema de compromiso político para recoñecer os afectados por trastornos de autismo como cidadáns de pleno dereito" O autismo é un trastorno que afecta á comunicación e á interacción social, e que pode adoptar distintas formas e intensidades (por iso de fala de todo un espectro de afeccións). Non ten cura e non se coñece con exactitude a súa orixe, pero "existen intervencións psicoeducativas que permiten unha gran evolución naquelas persoas que teñen o acceso ás mesmas", destaca a Fundación Autismo Diario, da que Esther Cuadrado é representante en Galicia. "Hai un problema de compromiso político para recoñecer os afectados por trastornos de autismo como cidadáns de pleno dereito", destaca. "A cuestión é que non se recoñece o problema. Estamos falando de 1 de cada 88 nenos, e iso é unha barbaridade, e non se toman medidas, nin en España nin en Galicia". Moitas veces o autismo é coñecido como "a discapacidade invisible". "Non poden acceder a plans de atención temperá, xa que a sanidade pública ou non os contempla ou apenas se materializan nunhas poucas horas ao mes, que son de xeito evidente insuficientes", subliña Cuadrado, que engade que "si se fixo unha tarxeta sanitaria específica, pero cando tes que facer algunha proba médica, tes que mover todo o hospital, porque non hai protocolo ningún, non se toman medidas dirixidas a que esa persoa con autismo poida ter un acompañamento. As persoas que me atenden no hospital non saben o que significa esa tarxeta nin os dereitos que me outorga". "No ámbito educativo estamos chegando ao nivel de negarlles aos nenos a capacidade de comunicarse nun centro escolar, é coma se a un neno xordo lle atas as mans para que non moleste" "No ámbito educativo estamos chegando ao nivel de negarlles aos nenos a capacidade de comunicarse nun centro escolar, é coma se a un neno xordo lle atas as mans para que non moleste", afirma. "A ESO é un pozo sen fondo para unha persoa con autismo e o mesmo pasa coa Formación Profesional. Ás veces creo que dende as administracións quérese que estas persoas morran antes dos 16 anos, porque non lles ofrecen solucións, non lles ofrecen camiños", denuncia. "Se aos nenos non se lles detecta o trastorno con 24 meses, é para non ter que darlles un servizo de atención temperá, un servizo que custa cartos" Os primeiros signos do autismo son visibles a partir dos 18 meses de idade. "No Parlamento galego propúxose que se incorpore o M-Chat, que é un método de detección precoz, un test-diagnóstico con custe cero. Pero seguimos agardando a resposta", di, ao tempo que denuncia que "se aos nenos non se lles detecta o trastorno con 24 meses, é para non ter que darlles un servizo de atención temperá, un servizo que custa cartos". "Despois" -continúa- "como ese neno non tivo a atención que necesitaba e non se pode integrar cos demais nenos no ensino obrigatorio, é derivado a un centro de educación especial, converténdoo o resto da súa vida nun gran dependente. Por non facer un investimento inicial en dereitos, tratando ese neno como unha persoa, xérase un problema de dependencia para toda a súa vida. A falta de atención temperá aos afectados por autismo está creando dependentes de por vida"", conclúe. Denuncia que "se financia a segregación educativa, a segregación laboral de persoas con diversidade funcional" Para Esther Cuadrado "é unha cuestión, simplemente, de reivindicar que teñen que ter dereitos e ser cidadáns. E iso pasa polo compromiso político. Pero non o compromiso político de facer unha declaración, senón de tomar medidas e de asumir responsabilidades". Afirma que "cando unha persoa ten este problema, as administracións teñen a obriga de atendelo, e non derivalo a determinadas asociacións, para as que si hai cartos que financian servizos e accións que moitas vecen contraveñen a convención universal dos dereitos humanos". Denuncia a este respecto que "se financia a segregación educativa, a segregación laboral de persoas con diversidade funcional. E non hai servizos para que estas persoas poidan manterse nas súas comunidades, cando está demostrado con cifras que é moito máis económico. É unha segregación ideolóxica máis que por cuestións económicas". O emprego como integrador Os máis de 500.000 adultos con autismo apenas conseguen manter un emprego, iso no caso de que o consigan. As familias son sometidas a uns elevados niveis de tensións e ansiedade, así como a un empobrecemento asegurado. O autismo convértese así nunha sentenza para sempre, debido á súa invisibilidade, ao descoñecemento e ao estigma que estas persoas e as súas familias levan con elas. Entre o 76% e o 90% das persoas adultas con TEA non teñen traballo A este respecto, o manifesto da Confederacion Autismo España céntrase este ano na integracion laboral das persoas adultas con trastornos do espectro autista (TEA), destacando que entre o 76% e o 90% das persoas adultas con TEA non teñen traballo, polo que lles pide ás empresas "que lles dean a estas persoas a oportunidade de demostrar a su valía como traballadores". O texto destaca a importancia do traballo como forma ideal de inclusión na sociedade e como un grande avance na autonomía persoal e a independencia económica da persoa e salienta as capacidades que teñen as persoas con TEA, "coma a honestidade, a meticulosidade e a perseverancia, que as converten en excelentes candidatos para postos de traballo onde estas cualidades son imprescindibles". O secretario xeneral de Nacións Unidas, Ban Ki Moon, tamén realizou unha declaración oficial con motivo do Día Mundial do Autismo, na que sinalou que "educación e emprego son a clave. As escolas conectan os nenos coa súa comunidade. Os traballos conectan os adultos coa sociedade. As persoas con autismo merecen facer o mesmo camiño". As Torres Hejduk e a Torre de Hércules, azuis Na noite do 1 ao 2 de abril as Torres Hejduk da Cidade da Cultura e a Torre de Hércules sumaranse á iniciativa Light It Up Blue e iluminaranse de azul Na noite do 1 ao 2 de abril as Torres Hejduk da Cidade da Cultura e a Torre de Hércules sumaranse á iniciativa Light It Up Blue e iluminaranse de azul. Nesta iniciativa, impulsada a nivel internacional pola asociación norteamericana Autism Speaks, participan lugares tan destacados como o Empire State nos Estados Unidos, o edificio da Ópera de Sydney en Australia, as cataratas do Niágara en Canadá, o Cristo do Corcovado no Brasil, a noria de Londres ou a Torre Eiffel en París, que se visten de azul en sinal de apoio a todas as persoas con algún trastorno do espectro do autismo e as súas familias. De igual xeito, a Fundación Autismo Diario puxo en marcha a campaña "Sentenciados", para darlle visibilidade aos arredor de 50.000 menores e 500.000 adultos que en España padecen este trastorno. A campaña sinala que o Autismo se converte nunha "sentencia de por vida" debido ao descoñecemento e ao estigma que estas persoas e as súas familias teñen que soportar,


Summary: A Plataforma na Defensa do Sector Lácteo bloqueou este martes o Eroski de Sarria e mantén tractores en áreas comerciais de Lalín, Monforte ou A Coruña. En Lugo, o colectivo Agromuralla segue con 300 tractores no centro da cidade.

Os gandeiros galegos continúan coas mobilizacións ante as cadeas de distribución, bloqueando algún hipermercado e denunciando que empresas como Alcampo, Lidl, DIA, Eroski ou Carrefour ou non cumpren o acordo lácteo asinado ou seguen sen repercutir no gandeiro as subas de prezo que si notan os consumidores en cada cartón de leite. Os gandeiros bloquearon o Eroski en Sarria e manteñen outros semellantes en Lalín, A Coruña ou Monforte No sexto día de protesta, a Plataforma na Defensa do Sector Lácteo Galego bloqueou o Eroski de Sarria cuns quince tractores e medio cento de gandeiros levaron a cabo unha "compra simbólica" de leite que foi doada ao Banco de Alimentos. Ademais, continuaron tamén co bloqueo que manteñen en Lalín das zonas de carga e descarga dos camións de Eroski e máis de Lidl, onde recibiron o apoio do alcalde lalinense, Rafael Cuíña, tal e como fixera xa nas tractoradas do pasado mes de setembro. Ao tempo, ducias de tractores seguen atrancando o paso nas áreas comerciais de Alcampo e Carrefour na Coruña, onde a falta dunha autorización administrativa impediu os gandeiros levar a cabo unha mobilización ante o Lidl do polígono da Agrela, algo que si prevían facer na mesma cadea de supermercados de Monforte de Lemos. Ademais, en Lugo, o colectivo Agromuralla -que actúa á marxe da Plataforma e das organizacións agrarias- mantén uns 300 tractores arredor da Muralla da capital lucense e continúa realizando tamén accións reivindicativas ante diversos hipermercados, xunto cunha asemblea que se celebrará a partir das 22 horas. Agromuralla mantén 300 tractores rodeando a Muralla de Lugo Tanto uns como outros gandeiros reclaman a reacción da Xunta ante a súa "ruína" e o "roubo" ao que, segundo din, os someten as cadeas de distribución. Insisten nun compromiso por escrito destas para que cumpran co acordo lácteo, pero as empresas seguen sen aclarar por que esa suba de entre 3 e 5 céntimos en cada cartón só a nota o consumidor, pero non o prezo que as industrias pagan aos gandeiros, que seguen a cobrar de media 27 céntimos, por baixo dos custos de produción.


Summary: A compañía estatal norueguesa Statkraft prepara o seu desembarco na Galiza e no Bierzo a través dos parques eólicos Barxas, Prada e Rebordechao, que afectarían numerosos espazos protexidos e especies animais en perigo de extinción. A empresa, con presenza en todo o Estado, só instalará eólicos dentro de territorio galego.

A empresa norueguesa Statkraft, de titularidade pública, prepara o seu desembarco na Galiza e no Bierzo con tres parques eólicos —Barxas, Prada e Rebordechao— que sumarían 81 aeroxeradores e unha potencia total instalada de 445,5 megawatts (MW). Debido ás súas dimensións, os tres están a ser tramitados a través do Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco), mais só o de Rebordechao ten aberto aínda o prazo para presentar alegacións —até o vindeiro 21 de setembro—. Aliás, a Xunta da Galiza informou desfavorabelmente sobre os tres proxectos ao estaren previstos alén das áreas de desenvolvemento delimitadas no Plan Sectorial Eólico. Barxas A solicitude de autorización administrativa do parque eólico Barxas foi publicada no Boletín Oficial do Estado (BOE) o 9 de xuño. De se aprobar, comporíase de 22 turbinas eólicas e unha potencia de 121 MW que se situarían nos municipios bercianos fronteirizos de Barxas, Oencia, Trabadelo e A Veiga do Valcarce; porén, as liñas de alta tensión percorrerían máis de 50 quilómetros (km) nos termos municipais de Larouco, Petín, A Pobra de Trives, Folgoso de Courel, Quiroga, San Xoán de Río e Vilamartín de Valdeorras. Aliás, nunha área de 20 km os aeroxeradores e o cableado afectarían a Zona de Especial Conservación (ZEC) Ancares-Courel, e até dous km do Camiño Francés. No que concirne ao impacto sobre a fauna, a empresa certifica a presenza na contorna de até 23 especies recollidas no Catálogo Galego de Especies Ameazadas (CGEA). Prada O parque eólico Prada contempla 31 aeroxeradores cunha potencia total de 170,5 MW, nos concellos do Barco, Carballeda de Valdeorras e A Veiga —sometido a información pública no BOE o 17 de agosto—. Os muíños máis próximos ficarían a dous quilómetros de distancia da ZEC Macizo Central, e a escasos 3,6 km do pico Pena Trevinca, o máis elevado do país. Así as cousas, 30 das 31 turbinas eólicas situaríanse dentro dunha das áreas delimitadas no Plan de xestión do lobo para a súa protección e do Plan de recuperación do sapoconcho común, hoxe en perigo de extinción. O anteproxecto de Prada tamén alude ao risco de colisión e electrocución das aves e quirópteros que inzan nestes espazos, así como a fragmentación dos seus hábitats, "o que prexudicará a dinámica das poboacións". Rebordechao Por último, o parque eólico Rebordechao publicouse no BOE este 10 de agosto, e constaría de 28 aeroxeradores que sumarían 154 MW de potencia instalada e terían un impacto directo sobre as localidades de Laza, Maceda e Vilar de Barrio. Un total de 16 especies vulnerábeis e unha en perigo de extinción —a becacina— veríanse afectadas polas instalacións. Así mesmo, os muíños invadirían parte da ZEC Río Támega e a ZEC Bidueiral de Montederramo, co consecuente impacto sobre a fauna e a flora autóctonas. A turbina máis próxima ficaría a cinco quilómetros do parque natural do Invernadoiro. Statkraft, á caza de "zonas economicamente deprimidas" Statkraft é o maior produtor de enerxías renovábeis de Europa e ten presenza en 17 países. Na actualidade está a tramitar no Estado español diferentes proxectos de xeración enerxética provenientes de diferentes fontes como a solar, mais só na Galiza e no Bierzo prevé instalar aeroxeradores eólicos. Na memoria dos seus proxectos xustifica a elección defendendo a idoneidade de construír os parques en "zonas economicamente deprimidas" que, afirma a empresa, se verán "beneficiadas" coa arribada dos muíños aos concellos afectados. Tamén alude ao "gran potencial" que ten o vento no emprazamento escollido, e argumenta a "necesidade de reducir a dependencia enerxética do exterior", a pesar de que a Galiza exporta actualmente 30% dos megawatts totais xerados anualmente.


Summary: Con pouco máis de 18 anos marchou para a Suíza. Alá coñeceu o seu home e alá traballou máis de once anos. Elena Vázquez é unha dos milleiros de persoas que forman parte do colectivo emigrante ao que Facenda lles está a reclamar importantes cantidades en multas e intereses por non teren declarado a pensión da emigración. Co seu caso achegámonos ao que ela considera un novo e "inxusto castigo" para homes e mulleres que tiveron que marchar do país para sobrevivir.

-Cantos anos estivo na emigración? Marchei con 18 anos recén cumpridos, en febreiro de 1968 e regresei en 1979. Eramos unha familia moi numerosa e primeiro marcharon os dous maiores a Suíza e logo fun eu. Alí coñecín a meu home que marchara xa anos antes. -Como foron eses anos lonxe do país? Meu home traballou nunha fábrica quince anos. Eu estiven en Suíza once e medio, primeiro dous traballando nun hospital, logo sete nunha fábrica de electricidade e finalmente dous máis de volta nun hospital. -Por que deciden regresar? Meu home solicitara traballar en Alcoa. Veu facer unha entrevista e aceptárono. Tiñamos claro que cando tivesemos un fillo queriamos coidalo e preferiamos que fora na Galiza. Cando puidemos fixemos por regresar e aquí naceu a nosa filla. -Que lle reclama agora Facenda? Quedei viúva en 1999. Oito anos antes a meu home detéctanlle un cancro e pensionárono de inmediato. Cando morre miña filla estaba en primeiro de carreira. Ao facer a declaración en Facenda notifico todos os ingresos porque miña filla tiña unha bolsa e quería que todo estivese ao día. Informo de que teño unha pensión de viúva de alá de 250 euros e dinme que non teño que declarala. En 2001 volvo facer a declaración e comento o mesmo e respóndenme que como era unha pensión de 270 non tiña que declarala. Cando a miña filla xa non tiña bolsa de estudos mandábanme o borrador a casa e eu o que facía era asinalo, porque xa non tiña outros ingresos que os que eles me dixeran que non tiña que declarar. Volvín facer a declaración a Facenda en 2007 porque tiña un neno en acollida e comentábanme que me ían devolver o que me retiñan. No 2008 devolvéronme 76 euros. No 2009 víñame a devolver 2 euros e xa non o levei ao banco. Despois, como non alcanzaba os 22.000 euros e me dicían que a pensión non entraba xa non fixen a declaración. -Cando lle chegaron as cartas nas que se lle notificaba a sanción? No mes de xuño chegáronme catro cartas, con moi pouco tempo para pagar. Reclamábanme máis de sete mil euros por atrasos de catro anos e tiven que pagar todo xunto e recorrer a miña filla para axudarme. Teño unha pensión de 856 euros máis a de alá que agora é de entre 480 e 490 -600 francos suízos- e tivera gastos na casa co cal non tiña o importe que me esixían. Chegáronme catro cartas xuntas, unhas co recargo e outras cos intereses, catro cartas o mesmo día ao mesmo enderezo. Agora pídenme que pague 2.584 máis entre recargos e multas e danme de prazo até o vinte de decembro. Neste ano 2012 por unha pensión de 17.000 euros paguei 2.369 porque din que teño dúas pagas e teño obriga de facela. -Que pasa se non paga esta nova cantidade que lle esixen? Pois poden poñerme un recargo de até o cincuenta por cen de multa. Se aprazo o pago tería un interese do 5%. Cando fun comentar o caso a Facenda e deixei claro que fora alí onde me dixeran que non contaba a pensión de fora, o único que me comentaron é que "sería unha moza de prácticas". Fomos unha presa ben fácil. -O problema está entón en ter dous pagadores? Claro, pero hai xente que traballa nun banco e logo ten outro traballo ou tamén médicos que están na privada e na pública mais nós nunca tivemos dous traballos, estivemos primeiro na Suíza e logo aquí, e a pensión recibímola polo traballo de alá e o de aquí. En principio eu tiña que comezar a cobrar a miña pensión polos anos traballados alá en Suíza en breve pero estou tan indignada que ao mellor renuncio a ela porque pode ser que non me compense recibila. Todo o que gañamos os emigrantes empregámolo aquí, pagando os nosos impostos ou facendo as nosas casas, son cartos que trouxemos de alá e non sei a razón para que agora nos castiguen desta maneira. -Vostede participa nas reunións do Colectivo de Emigrantes Retornados da Mariña, as persoas que están na mesma situación estanse a mobilizar? Non na medida na que debesen. Tiñamos que facer piña, pero moitos emigrantes non queren remover, fan por pagar o que lle reclaman e, ás veces por vergoña, non confesan a situación na que ese atopan. Mesmo teño unha persoa próxima que di que non recibiu as cartas e acabo de enteirarme de que tiña que pagar oito mil euros. -Coñece a algún emigrante que tivera intención de defraudar? Diría que o 90% como mínimo non quería defraudar. Cando vas facer a declaración a Facenda e dinche que non a fagas se non chegas a 22.000 euros ao ano quedas tranquila, confías no que che din. Estamos a ser castigados por ter emigrado. Por exemplo, quen ten unha invalidez do 50% non ten que facer a declaración e eu coñezo algún caso do 70% ao que lle reclaman por ter unha paga de fóra. -Que reclaman como colectivo? Que eliminen as multas, as sancións e os intereses. Ningún banco paga o 5% dos interese e a nós é o que nos cobran. Se unha persoa traballa corenta anos nunha empresa cobraría 22.000 euros e non tería que pagar mais, no noso caso, cobrando iso temos obriga de pagar por ter traballado fora. Castíganos por ser emigrantes. É inxusto que á hora da xubilación esteamos a ser castigados. Grazas aos emigrantes aquí se puido vivir e agora é así como nos pagan. Para o que a emigración foi para este país tiñan que ter en conta a nosa situación. Traballamos fóra e xa padecemos por iso, é inxusto que agora nos poñan un castigo máis. De xustiza era que contemplasen a nosa situación e non nos considerasen como persoas que mantiveron dous traballos ao tempo.


Summary: Parlamentares das catro forzas políticas con representación na Cámara galega aterraron na cidade de El Aaiún (Sáhara Occidental) esta sexta feira para amosar a súa solidariedade co pobo sahariano e demandar o cumprimento dos acordos que instan a convocatoria dun referendo de autodeterminación.

Unha delegación do Parlamento galego viaxou esta sexta feira (28 de febreiro) até El Aaiún con motivo do debate sobre a Operación MINURSO (Mission des Nations Unies pour l'Organisation d'un Référendum au Sahara Occidental). E é que as Nacións Unidas decidirán nas vindeiras semanas se manteñen ou non a operación no Sáhara Occidental e, de facelo, en que condicións permanecerán no territorio. A delegación interparlamentar galega está conformada por representantes das catro forzas da Cámara, Montse Prado (BNG), Xabier Ron (AGE), Carmen Gallego (PSdeG-PSOE) e un deputado do Partido Popular. Tamén así por integrantes da asociación Solidariedade galega co pobo sahariano. O seu obxectivo é desenvolver unha campaña de solidariedade que inste as Nacións Unidas e as autoridades marroquinas a respectaren e garantiren o cumrprimento do dereito de autodeterminación para o pobo sahariano --nas condicións en que foi acordado. Segundo fontes próximas á delegación consultadas por Sermos Galiza, @s parlamentares dubidaban de se Marrocos permitiría a súa entrada en El Aaiún ou se, pola contra, serían expulsad@s tal e como aconteceu hai unhas semanas cunha outra comitiva de solidariedade británica. As autoridades marroquinas expulsaron hai tres semanas unha outra delegación vinda do Reino Unido Porén, arredor das 18.15 horas, @s representantes institucións galeg@s aterraban no aeroporto de El Aaiún e desprazábanse xa cara o campo. Alí permanecerán --sempre que non sexan expulsad@s polas forzas de seguridade marroquinas-- até o domingo (2 de marzo). Na viaxe está previsto que se reúnan con activistas para a defensa dos Dereitos Humanos no Sáhara. Unha Operación de Nacións Unidas para convocar o referendo de autodeterminación Cumpre lembrar que a MINURSO foi constituída en 1991 para garantir a celebración dun referendo de autodeterminación, en aplicación do acordo adoptado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas. Neste senso, a súa encomenda foi a elaboración dun censo electoral que continúa pendente, ao igual que a propia celebración da consulta. Aliás, a Operación MINURSO non está capacitada para garantir o cumprimento dos dereitos humanos no Sáhara habida conta que, ao contrario do que acontece noutros territorios, non conta con competencias para actuar e exixir a Marrocos que cese na súa ofensiva contra o pobo sahariano, desterrado no deserto e concentrado, en boa medida, nos campos de refuxiad@s, onde se suceden as violacións de dereitos fundamentais por parte das autoridades marroquinas. Neste senso, a delegación apoiará as reivindicacións das organizacións locais que exixen a ampliación competencial da MINURSO e o cumprimento do acordo adoptado polo Consello de Seguridade das Nacións Unidas en que esta foi constituída.


Summary: O presidente español, Marino Rajoy, está convencido de que o independentismo "non estará satisfeito" coa reforma da Constitución española porque, dixo, "nin o meu partido nin a maioría dos grupos están a favor da liquidación de unidade".

Logo da reunión mantida co rei, Rajoy lanzou unha mensaxe ao independentismo ao sinalar que non cambiará a Constitución no ámbito dos parámetros da independencia. "Nin o meu partido nin a maioría dos grupos están a favor da liquidación de unidade ou da soberanía nacional", salientou. Neste sentido, advertiulles ás e aos independentistas que non ficarán "contentos" coa reforma da constitución, unha reforma que non se acometerá nesta lexislatura. De aí que haxa quen advirta do inverosímiles das declaracións de Rajoy, cando quedarían apenas tres meses para a fin deste mandato. Ademais, o presidente español insistiu en que "non haberá ningunha secesión" e no Estado español, argumentando que iso significa "ignorar séculos de historia, lazos, afectos colectivos e de todas as cousas que fixeron e se poden facer conxuntamente". Tamén puxo de manifesto que "non ten sentido forzar a xente a decidir se queren ser" só catalán ou español e europeo. "Garanto que non se vai forzar ninguén a decidilo", engadiu. Por último, expresou a súa sorpresa por aquelas persoas que afirman que coa maioría parlamentaria ou co 51% dos votos pode comezarse o camiño cara á independencia, "cando se precisa do apoio de dous terzos do Parlamento para iniciar unha modificación no Estatuto".


Summary: Que sexan maiores de 18 anos e a subministrar 28 días despois de recibida a segunda.

A Axencia Europea de Medicamentos ( EMA) decidiu esta segunda feira que unha terceira dose da vacina anticovid-19 da BioNTech/ Pfizer e da Moderna só deberá ser administrada na Unión Europea (UE) a persoas con "sistemas inmunitarios gravemente debilitados", tras 28 días. "O comité de medicamentos humanos da EMA concluíu que unha dose extra das vacinas anticovid-19 Comirnaty [nome comercial da vacina do consorcio farmacéutico BioNTech/ Pfizer] e Spikevax [nome comercial da vacina da Moderna] pode ser administrada a persoas con sistemas imunitarios gravemente enfraquecidos, polo menos 28 días tras a súa segunda dose", indica o regulador da UE en comunicado de prensa. A axencia xustifica que este aval xorde despois de varios "estudos demostraren que unha dose extra destas vacinas aumentou a capacidade de producir anticorpos contra o virus que causa a covid-19 en doentes con sistemas imunitarios enfraquecidos". "Aínda que non haxa probas directas da capacidade de producir anticorpos nestes doentes protexidos contra a covid-19, espérase que a dose de reforzo aumente a protección polo menos nalgúns doentes", adianta a EMA, asegurando que "continuará a monotorizar calquera dato que xurdan sobre a súa eficacia" e que engadirá información sobre esta 'luz verde' aos fármacos. A EMA sinala que as doses de reforzo da vacina anticovid-19 da BioNTech/ Pfizer "poden ser consideradas" para persoas con máis de 18 anos, tras seis meses da segunda dose, para aumentar os anticorpos. "O comité de medicamentos humanos da EMA avaliou datos sobre a Comirnaty que revelan un aumento nos niveis de anticorpos cando unha dose de reforzo é dada aproximadamente seis meses tras a segunda dose en persoas de 18 a 55 anos de idade e, con base nestes datos, concluíu que as doses de reforzo poden ser consideradas polo menos seis meses tras a segunda dose para persoas con 18 anos de idade ou máis", indica a EMA en comunicado de prensa.


Summary: O PP perde votos na Mariña, unha zona fortemente afectada pola crise industrial, cos despedimentos de Alcoa; e mais coa crise sanitaria, co rebrote do coronavirus que deixou sen voto ás persoas positivas na Covid-19, sen que o Goberno galego nin a Xunta Electoral habilitasen medidas para garantir o dereito ao sufraxio de toda a poboación. O PSdeG tamén baixa e o BNG é a forza que máis sobe. A participación na Mariña Central cae até 10 puntos.

Co 100% do voto escrutado na comarca da Mariña Central, epicentro do rebrote do coronavirus e onde o Goberno galego e a Xunta Electoral deixaron as persoas positivas na Covid-19 sen opcións a poderen votar, o PP perde en votos e porcentaxe de apoio. O PSdeG perde apoios e o BNG é a forza que máis sobe en votos. Nestes comicios do 12 de xullo, os de Alberto Núñez Feixoo perden 2,65% de apoio na comarca da Mariña Central, respecto dos resultados recollidos nas anteriores eleccións galegas, en 2016. Fica o PP con 6.164 sufraxios (48,01%), perdendo 1.546 votos. A forza que máis apoios gaña é o BNG, que obtén 3.699 (gaña 2.405 votos máis que en 2016) e obtén 28,8% dos votos. Baixa tamén o PSdeG, que se deixa 874 votos e fica en terceira posición, por detrás do nacionalismo, con 2,167 votos e 16,88% de apoio. Na Mariña Occidental, con 96,54% do voto escrutado, os resultados son semellantes. O PP logra maioría, con 5.622 votos (perde 1.378 e cae 3,83%), séguelle como segunda forza o BNG, con 3.874 votos (31,16%), subindo 23,82% en apio; e o PSdeG obtén 2.142 (cae 2,68%). Na Mariña Oriental co 100% do voto recontado, o PP obtén 51,12% e 4.024 votos, polo que perde 553 sufraxios; mentres que o BNG gaña 1.025 votos e faise con 2.036, tendo 25,87% de apoio. Séguelle o PSdeG con 1.276 votos (perde 407) e baixa 2,57% de apoio. Baixa a participación A participación neste proceso baixou na comarca da Mariña Central de 64,58% a 55,99%; na Occidental baixou de 66,54% a 61,97%, mentres que na Oriental caeu de 65,51% a 58,86%


Summary: As negociacións estiveron a piques de descarrilar, pero de madrugada chegou o acordo : o "prazo de execución da venda" fica ampliado ata o 31 de xullo, límite para que Parter presente as súas garantías financeiras. O Ministerio cre que o pacto "pecha o círculo" e asegura o mantemento do 100% do emprego

Alcoa e Parter pecharon este mércores a venda das plantas da Coruña e Avilés ao fondo de investimento suízo. O antigo propietario e o posible comprador resolveron a maior parte das cuestións que hai uns días bloquearan o proceso, comezando polas esixencias de liquidez requiridas pola multinacional norteamericana. Pero un novo obstáculo emerxera no camiño: a negativa dos representantes do persoal (sobre todo dos da factoría asturiana) a asinar previamente este acordo entre Alcoa e Parter. Así continuou ata a madrugada do xoves ao venres, cando a representación sindical logrou novas garantías e a venda ficou desbloqueada.Este xoves semellaba que os contactos ían rematar sen acordo ao se mantar o rexeitamento frontal do comité de empresa de Alcoa-Avilés a ratificar o documento esixido. A empresa daba de prazo ata o domingo para que os representantes asinasen a acta de finalización das negociacións que lles entregou este mércores. De non facelo, o proceso de venda das plantas e a continuidade dos empregos podería estar en serio risco.As negociacións estiveron a piques de descarrilar, pero de madrugada chegou o acordo : o "prazo de execución da venda" fica ampliado ata o 31 de xullo, límite para que Parter presente as súas garantías financeiras"A reunión finaliza sen acordo ningún respecto diso porque seguimos mantendo a nosa firme posición de non ratificar un proceso de venda no que non participamos", resumía o comité asturiano tras unha xuntanza na que Alcoa tampouco modificara a súa posición inicial e mantivera as súas esixencias do mércores e os documentos que quere que os traballadores apoien. Estes documentos contaban co apoio de case todas as partes, incluído o Ministerio de Traballo e os avogados de CC.OO a nivel estatal. Sobre esta base foi como continuaron os contactos durante a madrugada e contra as tres chegou o desbloqueo: "o prazo de execución da venda" fica "ampliado" ata o 31 de xullo, límite para que Parter presente "as garantías financeiras que acordou con Alcoa", explica o comité nun comunicado. Esas garantías supoñen investimentos de 13 millóns na Coruña e outros tantos en Avilés. Mentres, "mantéñense as condicións laborais actuais".O Ministerio cre que "o acordo pecha o círculo" e se Parter cumpre a súa parte, "haberá futuro industrial e laboral" co mantemento do "100% do emprego", segundo a oferta do fondoO secretario xeral do Ministerio de Industria, Raúl Blanco, ratificaba a primeiras horas do venres o acordo. En declaracións á Cadena SER o alto cargo resaltou que "Parter Capital garante o 100% do emprego" e "o acordo de hoxe pecha o círculo" e só "pendentes" dese prazo do 31 de xullo. "Se esas garantías se cumpren, realizarase a venda e haberá un futuro industrial e laboral". Se non se cumpren, agrega o persoal, "executarase" o ERE.Concretamente, a proposta de Parter garante o mantemento do 100% do emprego durante dous anos (agás os traballadores que acepten baixas voluntarias e prexubilizacións) e, partir de 2012, de dous de cada tres postos de traballo na planta herculina. Serían 250 empregos dos actuais 375 con que conta a factoría, e Parter di estar disposto a incrementar o número de empregos ata os 375 actuais sempre que as condicións do mercado da enerxía sexan as óptimas para volver poñer en marcha a electrólise. É dicir, sempre que o estatuto de consumidores electrointensivos que prepara o Goberno central lles asegure un prezo máis reducido para a electricidade, duns 40 euros o megavatio, 12 menos que os 52 actuais.As dúbidas do persoalO persoal criticou dende o primeiro momento que a compañía engadise este requisito ás súas condicións para pechar a vendaOs receos do persoal sobre esta ratificación, maiores en Asturias que en Galicia, levaban xa un tempo pairando sobre o proceso. Esta esixencia non figuraba no acordado entre Alcoa e traballadores o pasado mes de xaneiro e o persoal criticou dende o primeiro momento que a compañía engadise este requisito ás súas condicións para pechar a venda. Xa dende a pasada semana os traballadores subliñaban que rexeitaban asinar "o resultado dunhas negociacións nas que non tomamos parte" e afirmaban que esta condición era un intento de Alcoa de "lavar as mans" se posteriormente xorde calquera problema co novo propietario das plantas. Por exemplo, Alcoa quere que os traballadores asinen uns documentos que detallan entre outras cuestións os avais financeiros de Parter, uns avais que o persoal non puido comprobar.As reticencias foron moito maiores en Asturias que en GaliciaA xuntanza deste mércores pola tarde entre os representantes do persoal e directivos de Alcoa finalizou sen acordo ás once da noite despois de varias horas de conversas. Este xoves ás 15 horas as dúas partes estaban de novo convocadas a unha reunión en Madrid, que contou coa mediación do Ministerio de Traballo. O Goberno central estivo a apoiar a posición dos traballadores, sinalando que non teñen por que asinar eses documentos, aínda que deslizou outras fórmulas que poidan contentar á multinacional e contribuír a pechar o acordo. Este venres o persoal é informado polos sindicatos sobre as condicións pactadas.


O turismo constitúe xa unha das principais actividades económicas na Galicia, achegando 5M de visitantes (case dous visitantes por residente) que inxectan na nosa economía uns 6.400 M€/ano, o 11% do noso PIB. Cómpre asumirmos esta realidade. Mais por mór das nosas deficiencias á hora de captarmos turismo de fóra da península ibérica (pola falla de marca-país de noso e polas deficiencias do noso sistema aeroportuario) obtemos só unha media de 2,4 pernoctas fronte ás 3,5 á 4 doutros destinos no Estado e na Europa. O repto é o de acadarmos a sostibilidade turística, medrando máis o gasto por visitante.Porque o problema é que estamos diante dunha saturación parcial. Velaí as medidas restritivas das visitas ás illas Cíes, á praia ribadense das Catedrais ou ao Pórtico da Gloria. O turismo de peregrinación a Compostela é un modelo de éxito canto á dinamización dos Camiños Francés ou de Fisterra-Muxía. Mais presenta un grave problema de saturación en determinadas áreas do casco histórico compostelán, evidente entre a fin de semana anterior á Semana Santa e mediados de novembro. Tamén en Fisterra. E, fóra da dinámica do turismo de peregrinación, Sanxenxo ten xa problemas de masificación moi importantes.Constituiría un imposto turístico unha solución a esta saturación parcial? Imposto, si, pois que unha taxa non é posíbel- Éstas só poden gravar o uso dos bens de dominio público ou actividades de Dereito Público como os estudos universitarios ou as fotocopias dun expediente administrativo. Este imposto só podería ser creado polo Parlamento de Galicia, xa que os concellos non poden crear tributos.O inconveniente é que estaríamos a gravar a pernocta, no canto do uso das infraestruturas ou facilities públicas. Mais é difícil facelo doutro xeito, medir a entrada doutra maneira. Si conviría tamén gravar, agora si con taxas, algúns servizos puntuais como os de uso de WC e duchas nas praias.A chave é aplicarmos este imposto de xeito que sexa abondo moderado para non botar fóra ao turismo que interese, que penalice máis aos apartamentos turísticos e que se coordine cunha continuada acción inspectora de detección e legalización dos aloxamentos turísticos non declarados.O corolario, como opina o experto Rubén C. Lois, catedrático da USC e director xeral de Turismo do bipartito (2005-09) é destinar neutralmente a recadación a fins exclusivamente de reposición e mellora das infraestruturas ambientais ou viarias afectadas pola enxurrada turística, de xeito que os concellos poidan investir ou chequear o efectivo investimento dos recursos recadados polas pernoctas en cadanseu concello.


Summary: O director galego Óliver Laxe participará por terceira vez no Festival de Cannes. Farao na selección oficial da sección Un certain regard co seu novo filme, O que arde.

O certame de cinema de Cannes, un dos máis prestixiosos a nivel mundial, contará con presenza galega. E é que vén de seleccionar a programación do novo filme do galego Óliver Laxe, que competirá coa súa nova fita, O que arde, na sección Un certain regard. Non é a primeira vez que Laxe acode a Cannes. Xa fora premiado coas súas dúas anteriores longametraxes: Todos vós sodes capitáns, que recibiu o Fipresci da Quincena de Realizadores, e Mimosas, co Grand Prix da Semana da Crítica. O que arde estrearase a finais de 2019 nas salas, coa distribución de Numax. A trama desenvólvese nos Ancares ao longo das catro estacións do ano e narra dúas historias en paralelo: a dun veciño que regresa á vila após saír do cárcere acusado de provocar un incendio e a de dous brigadistas que se comezan a traballar na loita contra os incendios. Nun encontro organizado polo Festival Internacional de Cinema de Ourense (OUFF) co público, o director sinalou como principal responsábel dos incendios o abandono de rural e expresou o desexo de que a película sirva "como un xemido de orfandade deste mundo que morre".


Summary: Ataque Escampe están a presentar o seu novo disco, 'Primeiros bicos'. Un traballo coherente coa súa traxectoria discursiva, mais un pouco diferente no musical.

Un disco que "parece gris e aburrido, como a túa vida, pero... sabías que o gris e aburrido pode agochar grandes sorpresas?". Así presentan Ataque Escampe o seu novo traballo, Primeiros bicos. Nada gris, por dentro. Alegre, bailable. Celebrativo: da vida, da empatía, do encontro colectivo que enfronta, precisamente, a destrución do que a todos nos pertence. Político, -din eles-, mais doutro xeito: desde a emoción. Falamos con Samuel Solleiro, Roi Vidal e Miguel Mosqueira, membros, xunto a Álvaro Trillo e Lois G. Carlín, da actual formación de Ataque Escampe. Presentastes o disco hai pouco na Capitol, en Santiago. Como ides de concertos? Roi: Ben. Agora temos manager, ademais, e xa se encarga el diso. Miguel: Estaremos o 22 de abril no Pichel, o 12 de maio na Mardi Gras, na Coruña, no verán en Miño, en Cambados… Xa iremos dicindo. Mais si que é verdade que agora tampouco aceptamos todo se non nos ofrecen unhas condicións boas. Samuel: Aburguesámonos. (Ri). Non: seguimos a ter un prezo razoable. Pero antes, cada vez que nos ofrecían algo, tiñamos que discutir entre nós se ir ou non. Agora xa hai un filtro. Roi: Si, o manager xa mira que sexan unhas condicións dignas. Referímonos a iso. Di Barrio Sésamo que "non sei por que carallo estou tan feliz". E despois Mondariz-Balneario que "asumo que a felicidade non chegará xamais". É como unha aceptación da realidade: estar feliz sabendo que a felicidade non vai vir. Por que? Samuel: Neste disco innovamos en distintos aspectos, pero iso que comentas xa estaba en discos anteriores, como Violentos anos dez: un optimismo moi matizado, ou un pesimismo relativo. Unha actitude que achega as letras á realidade, no sentido de que a realidade non é nin alegría nin tristeza sen límite. Todo está máis matizado. "A realidade non é nin alegría nin tristeza sen límite. Todo está máis matizado" O disco chámase Primeiros bicos. Xa en O disco vermello había referencias xeracionais: Os problemas crecen, Street fighter…, e en relación con elas, se cadra, unha maior conciencia do paso do tempo. Sabendo de onde vimos… Hai unha continuidade nese aspecto? Roi: Neste disco si que está máis presente o paso do tempo. É un dos temas centrais, de feito. Samuel: No disco anterior tamén pode estar, pero de maneira máis ficcionada. A voz narrativa podía ser unha señora alemá de 100 anos… No disco novo somos máis ambiguos: podemos ser nós ou non. Miguel: O título evoca unha serie de hai 20 anos e, ao mesmo tempo, a idea literal é a de algo novo, algo que comeza… "O título ten relación coas dúas liñas temáticas do disco: o paso do tempo -que é un xeito, claro, de falar da morte-, e a mirada atrás: a adolescencia" Roi: O título ten relación coas dúas liñas temáticas do disco: o paso do tempo -que é un xeito, claro, de falar da morte-, e a mirada atrás: a adolescencia. Miguel: O de Primeiros bicos tamén evoca a linguaxe dos emoticonos, que é inxenua, adolescente, que convive coa violencia estrutural do tempo que vivimos... Samuel: Xa xogamos máis veces con títulos coñecidos: Os problemas crecen, A grande evasión... O que facemos é coller un sintagma recoñecible e darlle un sentido diferente. Que significa Os problemas crecen Non era unha serie sobre problemas, realmente. Nós utilizamos ese título para falar de precariedade, fronte a esa cara amable… Miguel: Ademais, Primeiros bicos era unha serie secundaria. Samuel: En Francia si era xeracional, pero aquí víase un pouco de rebote, porque a botaban ao lado de Son Goku… De todas maneiras, o disco non parte dunha idea concreta. "Antes si que partiamos dunha liña temática concreta. Neste disco non foi así. As letras foron saíndo" Roi: Antes si que partiamos dunha liña temática concreta. Neste disco non foi así. As letras foron saíndo… e penso que o resultado é mellor. Samuel: Si, por iso as últimas letras que escribimos xa son máis explícitas. Pero antes delas viñeron unhas cinco que saíron así, simplemente. Cando lles vimos a conexión seguimos máis por aí. "O do paso do tempo tamén está relacionado con sentirnos fóra de lugar. Como Alan Lomax: un estadounidense que estivo aquí, fóra do seu lugar" Miguel: O do paso do tempo tamén está relacionado con sentirnos fóra de lugar. Como Alan Lomax: un estadounidense que estivo aquí, fóra do seu lugar… O sentirnos fóra de lugar ten que ver con iso, con non encaixar nun contexto máis xuvenil… Claro, que tamén é un xeito de rir de nós mesmos... Este é un disco, -xa o dixestes vós-, máis bailable, máis alegre no musical. En Noites de agosto estaba xa a verbena, a festa como lugar desde o que ollar a "traxedia persoal e colectiva que acabou por envolvelo todo". Neste disco, por exemplo, en Papá borracho, pode haber un contraste entre unha historia que non é moito para rir e unha música moi alegre… Samuel: Si pode haber algo diso, de desconexión entre música e letra. E a verdade é que é máis difícil facer unha canción que transmita alegría que a clásica balada, a clásica lenta… Mais o que se me ocorre, en relación co que dis, é que quizais cada disco dialoga non co anterior, senón con dous antes. Primeiros bicos pode dialogar con Noites e agosto e con A gran evasión. O disco vermello e Violentos anos dez dialogarían máis entre eles… "Primeiros bicos pode dialogar con Noites e agosto e con A gran evasión. O disco vermello e Violentos anos dez dialogarían máis entre eles" Miguel: Ademais, estamos nunha época na que se fala do común, da unión, desde unha perspectiva de transformación da realidade. Máis que ir á contra, estamos a favor de algo, que é empatía cos iguais. E a alegría é unha forma de empatía. Roi: Houbo quen nos dixo que este era un disco menos político. E non o é. Só é menos explícito. Samuel: Si hai unha idea de comuñón colectiva que se transmite a través da música. Roi: A través da celebración da vida. Samuel: Barrio Sésamo, por exemplo, ten unha letra moi política. "Houbo quen nos dixo que este era un disco menos político. E non o é. Só é menos explícito" "Vén vivir comigo a 1986", di esa letra. E cita a Felipe González. E Canción triste de Hill Street. A iso me refería antes co de que hai no disco unha conciencia de vir dun determinado lugar. Do que fixeron mal nos 80. Samuel: É como unha visión de hoxe, desde os fantasmas da época. Cunha idea de desencanto, si. Roi: Coa idea de que as cousas non cambiaron o que deberan. "As cousas non cambiaron o que deberan" Samuel: Barrio Sésamo ía ser unha canción sobre arrabaldes, sobre marxes. Acabou aparecendo unha segunda voz narrativa que lle dá un significado máis fondo. E, si, ten que ver con quen somos e de onde vimos. Felipe González non podía faltar. Xa falastes tamén noutras entrevistas da influencia de ritmos latinoamericanos, africanos, estadounidenses… En realidade, a música americana estivo sempre no que facedes. 'Violentos anos dez'... Roi: África está ultimamente máis. Si que hai un rollo tropical, do hemisferio sur, pero tamén é porque agora temos na batería a Álvaro Trillo, que pode incorporar ritmos máis complexos que eu, a verdade, non daba feito. Miguel: A música con síncopas gústanos para bailar. Tampouco hai un motivo máis ideolóxico… Samuel: Tamén inflúe o feito de que hoxe temos fácil acceso a músicas de todos os lados. Se non fose así, sería máis aburrido. O pop, o indi, pode ter certa tendencia a caer no machacón, na repetición… Nós partimos doutros ritmos para, a partir deles, e aínda aplicándolles estratexias pop, obter unha maior riqueza. Na música que escoito eu agora mesmo, por exemplo, se me poño a pensar..., pois hai pop, e rock, pero igual hai máis salsa, cumbias, rap… En xeral, tamén pode dicirse que hai unha evolución no son. Non sabería precisar por que. Samuel: O feito de traballar cun produtor nótase. Ata agora produciamos nós. Desta volta tivemos unha persoa, Julio Vilariño, que unificou o son. Despois hai outra cousa, que é que procuramos non introducir elementos que non poidamos levar ao directo. Iso levounos a non caer nesa sorte de horror vacui dos discos anteriores. "Procuramos non introducir elementos que non poidamos levar ao directo" Quero dicir, que antes, como cun ordenador podes meter o que queiras, non tiñamos medo de introducir o que fose, se nos parecía que quedaba ben. Ao final, quedaba un traballo bastante de posprodución. Mais neste disco non é así. Leva os arranxos que poidan facerse en directo. Non se dobran instrumentos, por exemplo. As letras son, se cadra, neste disco, máis abertas. Xa antes eran como pequenas historias, pequenas narracións. Mais neste acentúase iso. E mestúranse humor e amargura. Como na letra que pregunta cal é o Castromil para ir máis lonxe de aquí. Miguel: Son máis abertas porque hai menos narración e máis imaxes dispersas que forman parte dun mesmo universo. Son máis fragmentarias e iso fainas máis abstractas. O motivo é que nos gusta esa estética. Samuel: Tamén é coherente co que falabamos antes da relación entre os discos, que se vai alternando, de dous en dous. A gran evasión e Noites de agosto tamén xogaba a iso. Os outros son máis explícitos. Miguel: Ademais, dicir as cousas demasiado claras é limitar o papel de quen escoita. É tomalo por parvo, e é aburrido. "Dicir as cousas demasiado claras é limitar o papel de quen escoita" Samuel: O que comentas do humor ten que ver co que falabamos antes tamén. Na vida non é todo risa nin todo traxedia. Miguel: Temos referentes cos que estamos moi de acordo a nivel de discurso. Como, no cine, Kaurismäki. O seu xeito de falar de personaxes marxinais, subalternos, que viven nun contexto duro, en películas nas que hai humor, e empatía, e emocións..., e cun contraste entre o tráxico e o cómico… "Temos referentes cos que estamos moi de acordo a nivel de discurso. Como, no cine, Kaurismäki. O seu xeito de falar de personaxes marxinais, subalternos, con humor e empatía" Xa que falades de cine. Hai moitas referencias ao cine, a televisión, música… xa en anteriores discos vosos. Pode haber algo de homenaxe á cultura de masas. Que tamén conforma a vosa xeración. Ben, en A grande evasión hai referencias á literatura, á filosofía…, aínda que se supón en principio que é un disco máis diso, de evasión. Roi: Non é só por nós. A nosa infancia foi nos 80. E agora hai un cambio cultural no que o que podiamos entender como cultura de masas empeza a ter unha presenza, a ser considerada de forma distinta. As series teñen prestixio, a banda deseñada e mesmo os videoxogos son considerados arte… Miguel: Tamén é porque as referencias á cultura de masas serven para que a xente se identifique. "Hai un cambio cultural no que o que podiamos entender como cultura de masas empeza a ter unha presenza, a ser considerada de forma distinta" Samuel: A cuestión é que veñan a conto, no sentido da empatía da que falabamos antes. Falar de Barrio Sésamo ou de Ghost tamén permite crear un vínculo emocional… E despois tamén hai que dicir que plaxiamos bastante. A ver, que todo o mundo plaxia... Nós o que facemos é poñer unha lista de xente "espoliada", de agradecemento aos referentes. Saíu antes o tema das emocións… O disco chámase Primeiros bicos. Corazón fala de feeling, de emocións, e di "quero ás miñas vísceras. Sempre me sorrín". Hai amor, no disco. Mais amor ao colectivo. E non creo que sexa só un tema xeracional. Samuel: No disco anterior tamén hai presenza diso. Igual é porque nos facemos maiores… Roi: No bo sentido. O que eu penso é que pasamos de facer letras moi bonitas na súa pel exterior, pero superficiais, a letras que chegan máis á xente, con máis chicha, e isto ten que ver coa experiencia vital. "Pasamos de facer letras moi bonitas na súa pel exterior, pero superficiais, a letras que chegan máis á xente, con máis chicha" Miguel: Falamos de personaxes que non son triunfadores. Iso ten máis potencial que falar de xente moi feliz… "En relación coas emocións, é neste momento a nosa forma de facer letras políticas" Samuel: En relación coas emocións, é neste momento a nosa forma de facer letras políticas. Letras dirixidas ao colectivo, sen facer canción protesta ou un panfleto. Ademais, manter un proxecto independente na música tamén ten que ver moito con isto: co amor, coa emoción. Tamén é como facer unha homenaxe á xente que te escoita. Devolver o que che dá. A voz, neste disco, tamén ten máis presenza… Roi: Non creo. Pero pode ser que alguén que coñeza o grupo se fixe máis na voz, pero é porque cambiou. É un elemento diferenciador da nova etapa. Samuel: Tamén é porque hai dúas voces, que dialogan entre elas, bastantes coros… Pero en realidade a voz está máis baixa. Para nós foi un desafío tamén, ao marchar Álex Charlón, readaptarnos. As voces traballámolas bastante por iso. Non queriamos imitar a voz de Álex. Tratábase de iniciar unha nova etapa cos recursos que tiñamos no grupo. Ademais, eramos un grupo xa antes moi colectivo, e por iso non tan dependente dunha soa persoa. Roi: Tamén cando cambiamos o batería notouse, claro. Entra alguén novo e aproveitamos o que achega. O que pasa é que a novidade chama máis a atención cando xa tes o ouvido afeito ao anterior… Saíu tamén antes o tema, ao falar da referencia a Kaurismäki, e agora, ao falar do amor: a presenza da subalternidade nos vosos discos. Os non gañadores… Desde Violentos anos dez está ben claro. Miguel: Na música popular pesa a identificación cun grupo social e nós buscamos aproximarnos á xente que sofre, que pasa penurias… "Na música popular pesa a identificación cun grupo social e nós buscamos aproximarnos á xente que sofre, que pasa penurias…" Samuel: Sempre tivemos a idea de ir ás raíces, cos menos intermediarios posibles. En Violentos anos dez xa está iso expresado, mais timidamente e coas habilidades que tiñamos nese momento. Por iso iamos ao soul, ás músicas negras…, tentando non ter que pasar polo filtro do rock. Xa desde Noites de agosto están ademais o bolero, a cumbia… Nese sentido vamos ás músicas de Nova Orleáns, de África, de América Latina… "Sempre tivemos a idea de ir ás raíces, cos menos intermediarios posibles" O disco pode escoitarse en Bandcamp e tamén mercarse en vinilo-CD. Roi: O vinilo, que leva un CD dentro, ten unha portada opaca, gris, que se pode raspar. Se raspas aparece o deseño, e hai catro deseños distintos, con letras en rosa, que é tamén un xeito de xogar coa idea do cursi… Samuel: É unha estética inspirada na da música trap, que é moderna e retro. Roi: E algo bonito que nos está a pasar é que a xente utiliza o material gris da portada para facer os seus propios debuxos. O disco funciona, así, como un libro-obxecto que se pode personalizar. Samuel: Somos fetichistas do obxecto físico nese sentido. Porque pensamos que ofrecer un obxecto bonito é unha maneira de estimular a compra do disco. Non é que sexamos uns freaks dos vinilos. Non é porque o vinilo se escoite moito mellor e todo iso. Falamos bastante de Violentos anos dez, o voso disco se cadra máis celebrado. E Galicia es una mierda? Onde quedou? Non hai tanto tempo tampouco: 9 anos. E si que hai bastante diferenza con respecto aos outros discos. Roi: Galicia es una mierda foi o primeiro disco, e en realidade era unha recompilación de cancións que tiñamos feitas nese momento. Foi gravado cunhas condicións moi distintas a agora, non coidabamos moito a sonoridade… Samuel: Tamén é que tardamos en chegar a un formato máis estándar, que xa temos no segundo disco. Pero en Galicia es una mierda non tiñamos baixo, nin batería. Era moi pobre musicalmente, pero tiña un título moi destroyer que chamou a atención. Roi: Tamén era un momento moi bo para a música. Estaba, por exemplo, o programa de Xurxo Souto… O título e as letras chamaron moito a atención naquel momento… Miguel: Era como un manifesto, máis agresivo, que era máis fácil que chamase a atención nese sentido. Cando xa te coñecen como grupo, xa podes ter un perfil máis baixo... Samuel: Tamén nos tocou factura, no aspecto dos concertos, porque claro, era cando tocabamos peor. Roi: Si, e despois houbo que librarse da sona de ter un mal directo. Non creo que teñades agora, para nada, esa sona. Pero eu referíame ao discurso. Era distinto. Saído doutra etapa vital. Samuel: O que si había era un sentimento que se poñía e que se explotaba ao máximo. Era como todo malo, todo dramático, sen un contrapunto positivo. Tamén había cancións que eran pura ironía, como a propia Galicia es una mierda... Roi: O primeiro disco era naíf e expresionista. Agora facemos "dramedias" realistas. A medio camiño entre drama e comedia. "O primeiro disco era naíf e expresionista. Agora facemos "dramedias" realistas. A medio camiño entre drama e comedia" Miguel: Estabamos buscando a nosa propia voz. Algo máis que queirades salientar? Colaboracións, ficha técnica… Samuel: As colaboracións foron improvisadas, en realidade. Temos a Úrsula Rial e a Carlos Quintá, que fan coros en E eu que chorei con Ghost. Estabamos traballando no estudio con Carlos, que é o noso técnico, e xurdiu así. Despois, un día, pensamos que en Mondariz-Balneario podía molar ter unha guitarra, pasou por alí Benxamín Otero e gravouna… E Julio Vilariño Cabezas colabora cos pedais e feedback en Un raio de sol negro, Barrio Sésamo e Vida eterna... O disco é coprodución de Julio e nosa para Discos da Máquina. O deseño e fotos é de David Silva. Mar Catarina fíxenos un vídeo tamén, Sonia García o vestiario… O disco foi gravado, mesturado e masterizado por Carlos e Alberto Quintá… e non sei se esquezo a alguén.


Summary: De 60 días até fin de ano e nunha decisión que a empresa xustifica na falta de microchips

A dirección da planta de Stellantis en Vigo (antes PSA Peugeot Citroën) expúxolle ao comité de empresa a aplicación dun expediente temporal de regulación de emprego con duración de 60 días e que afectaría 3.749 traballadores e traballadoras (o que non quere dicir que se teña que aplicar necesariamente ese tempo nin que afecte todos os operarios). Segundo trasladaron a Europa Press fontes da empresa, esta medida púxose sobre a mesa ante o "problema conxuntural" da falta de pezas que afecta toda a industria de automoción, derivada da chamada crise dos microchips (semiconductores), e supón dar cobertura legal a un mecanismo que permita afrontar as paradas de produción por eses problemas de subministración. A proposta de ERTE da empresa recolle a aplicación a 3.749 traballadores, que son aqueles empregados a tempo completo e indefinidos; e empezaría a aplicarse despois de Semana Santa, cun máximo de 60 días de suspensión, após esgotar todas as medidas de flexibilidade pactadas.


Summary: O mesmo que acontece co Día das Letras Galegas, outra das vítimas da situación provocada polo coronavirus é a celebración do Día das Artes Galegas, que tiña que ter os seus actos centrais o pasado 1 de abril en lembranza da mesma xornada do ano 1188, data inserida na epígrafe do lintel do Pórtico da Gloria, que certifica que aquela obra foi dirixida polo Mestre Mateo.

Este ano o Día das Artes está dedicado ao arquitecto Domingos Antonio de Andrade (1639-1712). Aínda que nado en Cee, a vida e obra de Andrade estivo ligada a Santiago de Compostela, onde se formou no ambiente universitario vinculado ao mundo construtivo da catedral. En 1662 comezou a traballar para a sé compostelá, cando nela se asiste a unha espectacular remuda arquitectónica e decorativa que dotará o templo da forma coa que chegou aos nosos días. Andrade foi un home de sólida formación intelectual que mesmo chegou a escribir un tratado intitulado Excelencias, antiguedad y nobleza de la Arquitectura (1695), unha defensa da arquitectura como actividade artística, mais tamén como labor baseado en sólidos alicerces técnicos e profesionais. Ao tempo, no libro sinala o papel propagandístico que a súa xeración asume para a arquitectura galega e subliña como esta, cos seus éxitos de ciencia construtiva, fai as cidades "insignes", e que ese é o papel que se lle asigna en Compostela, considerada unha nova Roma. Porén, o principal do seu labor é construtivo, sobresae a súa actuación na Quintana, onde define o espazo con tres intervencións relevantes: a Torre do Reloxo, a Sancristía coa reforma do Pórtico Real e a Escaleira da Praza das Pratarías. No primeiro caso, Andrade remodela a antiga torre do século XIV -da que aproveita o primeiro corpo- e ergue sobre ela unha estrutura cúbica, á que vai acrecentar outras decrecentes, para rematar nunha lanterna circular cunha pequena cúpula. A súa esvelteza serve de contrapunto á horizontalidade do cerramento da Quintana. Os seus motivos ornamentais serán moi repetidos posteriormente. No Pórtico Real crea fórmulas decorativas e un tratamento de marcos e portas que será modelo para o barroco compostelán, cun último corpo sobre un van, manifestando a súa audacia escenográfica. Outras obras relevantes son as que realiza no convento de Bonaval, que afectan a fachada, claustro e interiores, pero o máis destacado é a espectacular escaleira de caracol, que comunica celas e cuartos, quizais derivada de Palladio, unha escaleira tripla que se enrola en espiral, tan pura na súa concepción que é tan radicalmente xeométrica que carece de relanzos e que por si soa amosa a xenialidade dun arquitecto orgulloso da súa habilidade profesional e consciente do valor do seu labor ao servizo da súa colectividade.


Summary: Baltar negou ante a xuíza De Lara que, como reflicten as intervencións telefónicas, se reunise cos presuntos líderes da trama corrupta na campaña das municipais de 2011 despois de que o seu candidato ourensán propuxese suprimir o pagamento por aparcar na cidade.

Ourense, 17 de maio de 2011. Naquel Día das Letras faltaban apenas cinco días para as eleccións municipais e estaba previstro que o daquela vicepresidente primeiro do Goberno de España, Alfredo Pérez Rubalcaba, acudise a ofrecer un mitin en Ourense para apoiar o PSdeG. O PP ourensán, que en días previos se preguntara se o socialista acudía á cidade "a falar do caso Faisán, do 11-M ou a explicar a súa ineficacia ante a crise", deu en convocar a prensa por sorpresa ante un parquímetro do centro da cidade. Alí o seu aspirante á Alcaldía, Rosendo Fernández, anunciou que, se gobernaba a cidade, o PP aprobaría "a supresión do pago da ORA para que os ourensáns poidan aparcar gratuitamente en todas as rúas". Segundo a investigación da operación Pokémon a empresa Véndex, adxudicataria do servizo, tentou por diversos medios que isto non acontecese, iniciando unha cruzada semellante á que mantiña noutras cidades do país e poñendo, din os investigadores, cartos sobre a mesa. A xuíza que instrúe o caso, Pilar de Lara, preguntoulle a respecto deste episodio ao ex líder dos populares ourensáns, quen daquela aínda presidía a Deputación provincial, José Luis Baltar. Na súa declaración ante a maxistrada en calidade de imputado, a cuxo contido tivo acceso Praza Pública, o pai do actual presidente do partido e da deputación negou coñecer os responsables de Véndex, José María Tutor e Adrián Cordero e negou, por extensión, que estes contactasen, se reunisen con el e o subornasen para desactivar a proposta de Rosendo Fernández, cuxa eventual execución lle provocaría á empresa un cuantioso prexuízo económico. Baltar negou a xuntanza con presuntos membros da trama que reflicten as intervencións telefónicas e rexeita que lle desen 6.000 euros Aínda que as conversas telefónicas intervidas por Vixilancia Aduaneira reflicten que Tutor e Cordero falaban con preocupación da proposta -"está mal da cabeza", dicían do candidato- e da concertación dunha xuntanza con Baltar para instalo a retirala o patriarca da dereita ourensá nega os encontros e mesmo a proposta. "Eu non teño nin idea de nada de que eu falase con esa xente", dille a De Lara, ao ser cuestionado polo encontro que, segundo a gravación telefónica, se concertara para o 20 de maio na sede da Deputación. "Estráñame moito que falen de xuntanzas cando eu, durante a campaña, non vou pola deputación" grazas a "un pacto" dos grupos políticos da institución, di, en virtude do cal "durante a campaña suspendemos as reunións para dedicarnos á campaña". Neste contexto, Baltar admite que nas súas conversas os responsables de Véndex poderían estar a "referirse ao programa do PP de Ourense", pero "o PP non tiña ningún programa a respecto da ORA" na cidade. Polo tanto, mantén, se "o candidato", Rosendo Fernández, "fixo algunha manifestación" sobre o tema "sería a título persoal". O ex presidente nega, no entanto, que en conversa con Tutor ou Cordero cualificase de "merda" esa proposta ou lles explicase que se trataba dunha "cousa de campaña" sen máis percorrido. "Non creo que saia da miña boca", porque "eu non vou descualificar en plena campaña ao meu candidato", sinalou, ademais de negar que, como din os investigadores, Véndex completase a súa persuasión cara a el cunha entrega de 6.000 euros nesa mesma xornada. Cese das críticas á ORA de Lugo A de Ourense non foi, segundo a investigación do caso, a única concesión de ORA pola que a empresa se dirixiu ao PP para que non entorpecese os seus plans. Tamén sucedeu, cando menos, di Vixilancia Aduaneira, no Concello de Lugo, onde os conservadores sentan na oposición dende 1999. No caso lucense, di a investigación, o achegamento produciuse no verán de 2012, despois de que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulase a concesión da ORA municipal a Doal, empresa do grupo Véndex. Neste contexto o PP local instaba con intensidade o goberno do socialista Xosé López Orozco a executar a sentenza. Facíano con duras críticas que cesaron, di Vixilancia Aduaneira, tras un encontro de Tutor co presidente provincial e portavoz no Senado, José Manuel Barreiro. Segundo a investigación, o PP de Lugo cesou as críticas á concesión da ORA tras unha xuntanza de Véndex con Barreiro Como xa informou este diario, un informe da investigación explica que "unha semana despois" de que o PP de Lugo "dubidase da validez das multas da ORA" Tutor mantivo un "encontro" con Barreiro "no parking do aerporto da Coruña". A xuntanza, organizada segundo o informe por un funcionario do Concello lucense, produciuse aproveitando a chegada de Barreiro dende Madrid e, dende esa data, o PP "non volve manifestar publicamente a súa dúbida da validez da concesión da ORA en Lugo". Segundo Vixilancia Aduaneira, ademais da xuntanza do aeroporto produciuse outra na sede do PP lucense o 6 de xullo dese mesmo 2012, controlada directamente polos axentes. Barreiro admite que os encontros se produciron pero non que recibise cartos da trama, supostas entregas polas que o Tribunal Supremo valora investigalo.


Summary: Xurxo Borrazás publica Brevedume (Galaxia), un libro chispeante e tamén reflexivo. A literatura e a vida aparecen tratados con ironía e escepticismo: "Co mundo da cultura gardo as distancias como coa tenda gourmet de El Corte Inglés". Borrazás, que naceu en Carballo en 1963 pero vive en Vigo desde 1990, nega que sexa un transgresor e sostén que ás veces o único que fai é inspirarse no que oe nas tabernas. O libro pódese ler fragmentariamente, como un café que se toma para comezar ben o día.

Desde o 2010, ano no que sae Covalladas, non volviches publicar ficción. Por que motivo? Penso que lle pasa a moitas persoas. A partir de certa idade a relación coa ficción vólvese máis difícil. É como unha intolerancia alimentaria. Tampouco leo moita novela. En cambio, outros xéneros si. Tampouco a boto de menos. Teño algunhas cousas escritas pero sen présa de que saian. Cada vez cústame máis facer iso que chaman "suspensión da incredulidade". O ensaio si que me interesa ou os textos híbridos. Creo tamén que para escribir novelas hai que ter forza física, non só concentración. Cos anos perdes enerxía para iso. Comezaches nos noventa. Daquela estaba de moda a metaliteratura. É dicir, unha novela moi subxectiva, escéptica, irónica, que mostra a súa estrutura como un teatro que deixa ver os decorados. Pero agora parece que volvemos á novela decimonónica? Parece que si. Volvemos á novela francesa ou rusa, coma se non pasase o século XX polo medio. Non sei se é decisión dos autores ou é o sistema que indica que iso é o que interesa. Desde o postmodernismo non houbo máis ismos. Agora é todo como natural, cando nada é natural. Tes que tomar decisións constantemente, pero escrébese coma se só houbese unha escritura posíbel. Empezaches da man de Carlos Lema, en Sotelo Blanco. Sénteste parte daquel grupo? Entre Jaureguizar, Malvar, Queipo, Xavier López ou eu hai moitas diferenzas. Tampouco tiven nunca moita relación con outros escritores. Levas anos reclamando que se escriba máis desde as marxes. Usaches a metáfora de que a portería está no centro pero hai que atacar polas bandas. Pero a min un editor díxome: "Eu non teño problema en editar libros así, sempre que haxa público". É dicir, é viábel esa literatura? Creo que non, visto así. Supoño que as miñas vendas son tales que non me estrañaría que un día un editor me reclame danos e prexuízos. Pero iso depende do que queira o editor, se quere compensar libros que se venden moito con outros que fornecen outras cousas. De todos modos, eu non creo que escriba libros raros nin transgresores. Son libros se cadra pouco habituais no sistema literario galego. Pero pódoche citar centos de libros que se editan en todo o mundo e que son realmente transgresores. En todo caso, en Brevedume, moitos son chistes, algúns rozan o refrán e hai cousas que oín nas tabernas. Fuches cualificado moitas veces de autor experimental. Pero no experimentalismo e na literatura postmoderna non hai tamén ás veces certa pedantería intelectual e, noutros casos, talvez incapacidade para facer unha obra de formato convencional e ao mesmo tempo profunda e interesante? Un é fillo das súas lecturas e momentos. Hai momentos para todo. Pero iso sería como dicir que a arte abstracta revela incapacidade para pintar paisaxes realistas. Hai pintores abstractos que fan un bodegón para demostrar que tamén saben pintar así. A min a novela realista resúltame allea, non forma parte do meu tempo. As artes e as ciencias van da man. Son fillas da mesma época. Hoxe non tería sentido A educación sentimental. O orixinal de Brevedume era moito máis longo. Que pasou? Cando llo presentei ao editor díxome que o reducise á metade. Fíxeno e xa me parecía unha barbaridade. Quizais debido á vaidade do autor, tómalo como unha ofensa. Cando o presentei de novo dixéronme que o volvese reducir á metade. Pareceume imposíbel, pero fíxeno e quedou mellor. É unha lección que se recibe do xornalismo. Unha vez mandáronme recortar un artigo é vin que ao facelo quedaba máis claro. O texto non é sagrado, pódese modificar. Eu lin moito de música e de pintores, comentaba moito da vida dos artistas, todo iso quedou fóra. Tamén había cousas persoais, ao estilo dun diario, pero tamén quedaron fóra. Non o lamento. Cioran fixo textos pequenos, Aira fai novelas de cincuenta páxinas, como aquelas de vaqueiros de Estefanía. É suficiente. Un formato como o de Brevedume fai que, cando revisas, te formules sempre a idea de quitar, nunca a de engadir que é o que pasa coas novelas. Das túas opinións dedúcese que a literatura se parecería máis á música que, por exemplo, á socioloxía. É unha intuición, difícil de explicar. Os músicos tocan xuntos, hai unha identificación fóra da linguaxe. Tamén sucede cos xogadores dun equipo de fútbol. A linguaxe non é a única forma de comunicación. Recorres á linguaxe cando non tes ningunha outra forma de entenderte. Esa comunicación entre todas as artes e ciencias é dificilmente verbalizábel pero todo o mundo a entende. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Summary: Onte, unhas horas antes de que comezara outro 25 de abril, tiña lugar no Teatro Municipal de Tui, organizado pola Eurocidade Valença Tui, o concerto Tributo a Zeca Afonso que viña demostrar ao público que enchía a sala a actualidade da súa canción, as súas letras seguen a reclamar a xustiza e a liberdade.

Filósofo amigo que deu a voz ao pobo é unha definición que lle acae ben ao compositor que nos segue lembrar a necesidade de saírmos á rúa cando lle escoitamos "o que faz falta dar poder à malta". Cheo no teatro para asistir a un espectáculo de máis de noventa minutos memorábeis, a cargo de Cervomusic, baixo a dirección artística de José Paulo Ribeira, coa presenza no escenario este ano por primeira vez de intérpretes de Valença, o coro da Académia de Música Fernandez Fão e a Associação Musical de São Pedro da Torre, a través do seu proxecto Ard'Notas. O espectáculo ofreceu un percorrido pola biografía do homenaxeado, a través dunha voz en Off (de Antonio Neiva) que nos trasladaba da infancia de Aveiro a de Moçambique, que continuaba na abafante etapa na casa do tío de Belmonte, para espertar en alegre mocidade en Coimbra, do matrimonio e nacemento dos dous fillos no Beco da Carqueija, , da súa falta de "atitude militar" en Mafra, das dificultades económicas que obrigan a enviar os fillos a Moçambique, do compromiso e da loita contra o Estado Novo, do profesor nas marxes dos programas oficiais expulsado, da persecución e do símbolo da liberdade, da longa enfermidade e da morte. Voz que acompañaba a proxección de textos escollidos por Sofia Guardão do propio Zeca Afonso en primeira persoa, que nos achegaba ao seu pensamento, as súas contradicións e conviccións ao longo do seu curso vital. Conducía esta traxectoria a música do Zeca que levou ao escenario a cincuenta persoas, e que botou a andar coa Orquestra "Ard'Notas" que prendeu a emoción coa interpretación de "Milho Verde". Cae o pano e a guitarra de Luís Pinto introdúcenos nunha atmosfera de marabilla para que nos acariñe a voz impresionante de Sílvia Pinto, que nos sorprende entrando entre butacas para achegarse ao escenario. Cando volve a abrir o pano agárdannos José Paulo Ribeiro no piano, a guitarra e a voz de Paulo Baixinho, Paulo Freitas na percusión, o baixo de Paulo Gaspar e o saxofón de Paulo Franco. A "Canção de embalar" de Cantares de Andarilho (1968) enmarca o nacemento do Zeca, segue "A formiga no carreiro" e "Era un redondo vocabulo" de Venham mais cinco (1973) para musicaren os anos de Moçambique e Belmonte, de seguido, "O que faz falta" de Coro dos tribunais (1974) e a "Balada de outono" de Fado de Coimbra (1960) para os tempos de formación e mocidade, "Os indios da Meia Praia" de Com as minhas tamanquinhas (1976) e "Vejam ben" de Cantares de Andarilho (1968) para o tempo militar de Mafra, "Os vampiros" de Baladas de Coimbra (1963) e o recitado de Quadras de José Afonso por Joaquim Guardão acompañaron o tempo da persecución, da madurez política e do cantor interceptado pola Pide, para abrir o camiño do profesor que "queria pôr os alunos a funcionar como pessoas", o tempo para gozarmos de "Maio maduro Maio" e sentirmos a emoción daquela canción composta en 1964 "Grândola Vila Morena" de Cantigas de Maio (1971) momento en que tamén entra no escenario o coro Vocalis Polyphonia. Este non era aínda o remate, a canción popular da Beira Baixa, con música de Zeca, "Maria Faia" lembraba o home que afirmou non arrepentirse de nada e que non aceptou a condecoración Ordem da Liberdade en 1983, ano dos últimos concertos xa na compaña da esclerose lateral amiotrófica, mentres nos cantan "Traz outro amigo também" do álbum do mesmo título de 1970, "A morte saiu à rua" de Eu vou ser como a toupeira (1972) e "Tu Gitana" de Galinhas do Mato (1985) derradeiro disco de José Afonso, que conta coa participación doutras voces amigas, como a de Helena Vieira que interpretaba este fermoso tema do Cancioneiro de Vila Viçosa. Un texto de Zeca Afonso afirma no fondo do escenario a certeza do deber de loitar onde sexa contra a opresión, admite que a revolución sexa unha utopía, mais coma el, vai sendo hora de nos comportar como se fose tanxíbel. Despois do tema que dá título ao álbum Venhan mais cinco (1973), das despedidas e dos agradecementos, da alegría e emoción do traballo ben feito, dos coros orgullosos dos políticos, dalgunha política despistada, das promesas de hai que facer máis cousas coma estas, cando algúns dos cravos vermellos que pousaban no piano, en cada atril, que adobiaban os cabelos das mozas do coro, da cantante e que prendían nas chaquetas dos músicos, dos mozos do coro, cando algúns destes cravos fican abandonados, comprobo que Zeca Afonso é un temporal e que no chan están á espreita os cravos, o seu legado, a protesta necesaria, esa que nos obriga a saír á rúa xa cada día. E desde hoxe cada día poida que alguén máis sexa consciente da obriga necesaria de que o portugués se estude nos centros de ensino da Galiza, que deixe de ser unha lingua de segunda, cando o é, na Eurocidade Valença Tui.


Summary: O segundo intento en doce horas de desencallar o buque tamén fracasa.

O segundo intento para sacar o buque 'Blue Star' da costa das Mirandas, en Ares, realizado ás 2,45 horas da madrugada desta segunda a terza feira, 10 de decembro, coa preamar, tamén fracasou. O operativo concluíu sobre as 3,15 horas, após constatarse que a acción dos dous remolcadores despregados no lugar non conseguían retirar o barco quimiquero da zona rochosa na que permanece desde o pasado 24 de novembro. Foi este o segundo intento en apenas doce horas, após executar sobre o mediodía da segunda feira unha nova manobra, que logrou desprazar o buque uns oito metros a babor na súa zona de popa. Pero de novo as condicións do mar non foron tan fortes como estaba previsto. Así, con ondas que apenas chegaron ao tres metros o buque con bandeira de Malta e máis de 120 metros de eslora apenas notaba o movemento no seu casco. Aprazada Na operación volveron a participar os remolcadores 'Boka Pegasus' e 'Union Princess', contratados pola empresa holandesa SMIT Salvage, designada polo armador do barco sinistrado para as tarefas de rescate. Ademais, seguiron de perto todo o operativo outros dous remolcadores, o 'Vehintiocho', dunha empresa de Santander e que tamén foi contratado por SMIT Salvage, e o 'Don Inda', remolcador de Salvamento Marítimo, que se atopa na zona por se é necesaria a súa colaboración. Segundo fontes consultadas por Europa Press, o operativo de rescate non volverá activarse até polo menos esta quinta feira, día 12, cando se espera mar de fondo con ondas de cinco a sete metros, unhas condicións que se estiman necesarias para darlle flotabilidad ao buque sinistrado.


Summary: Máis dun milleiro de docentes quedaron sen emprego na primeira lexislatura de Feijóo, namentres a partida orzamentaria destinada ao ensino da relixión abultou máis aínda en 2013 até se igualar a aqueloutra destinada a comedores escolares

Após incrementar a partida destinada a docentes de relixión nos orzamentos de 2013, até a equiparar, con 27,7 millóns de euros, ao que custa o mantemento dos comedores escolares, a consellaría de Educación está a utilizar o profesorado de relixión para impartir outras materias. A denuncia vén de facela pública CIG-Ensino, considerando "gravísima" a "actitude prevaricadora" alentada polo departamento que dirixe Jesús Vázquez. Segundo tivo coñecemento a central sindical, nalgúns casos est@s docentes ocupan o 50% do horario impartindo outras materias, como acontece no CEIP Doiras, no concello de Cervantes. Acrecenta o sindicato que a inspectora deste centro público, Celsa González, non só non mostrou a súa disposición a corrixir esta irregularidade senón que informou de que non é esta a única escola onde profesorado de relixión dá aulas doutras materias do currículo. Tal comportamento, que se dá namentres a consellaría despide profesionais interin@s das diferentes especialidades, amosa "a deriva confesional e ideolóxica que o PP pretende transladar" ao ensino "máis aló da lexislación vixente, xa de por si fornecedora do adoutrinamento relixioso". CIG-Ensino solicitará da Xunta os horarios académicos de todo o territorio lucense para comprobar que a "ilegalidade" foi corrixida. Máis dun milleiro de docentes despedidos con FeijóoO gasto que a consellaría de Educación destina ao cadro de persoal que imparte a materia de relixión (católica) nos centros públicos da Galiza contrasta non só co despedimento de máis dun milleiro de docentes nunha lexislatura, senón tamén coa redución de aulas, o que leva a que un bo número del@s teñan poucas horas lectivas. Comparando a relación de postos de traballo do profesorado contratado para dar aulas en infantil e primaria co número de unidades nos colexios da Galiza e a proximidade entre estas, sobrarían ao redor de 50 mestr@s, e ningunha del@s imparte as horas lectivas que cobra. Por derradeiro, os perto de 28 millóns de euros destinados á educación relixiosa supoñen un investimento catro veces maior daqueloutro realizado para o fomento do galego (7,4 millóns) e dúas veces maior que o reservado para libros de texto.


Summary: Cualifican o actual Goberno de " socialcomunista apoiado por filoetarras e independentistas", un Executivo que pon en perigo a "cohesión nacional"

Até 73 ex mandos do Exército de Terra xubilados enviaron unha carta ao rei Filipe VI en que tachan o actual Goberno de " socialcomunista apoiado por filoetarras e independentistas", un Executivo que pon en perigo a "cohesión nacional". A carta, publicada por El País, envíana compoñentes da XXIII promoción da Academia Xeral Militar, que asumen o discurso de Vox. En concreto, na misiva mostran o seu apoio e lealdade ao monarca "nestes momentos difíciles para a Patria" e aseguran que o Estado español vive unha situación de "deterioración", na que a "cohesión nacional" corre graves riscos, "tanto na súa vertente política como económica e social". A carta está asinada por mandos de diferentes rangos retirados, desde tenentes xerais como José María Fernández- Bastarreche, até xenerais e comandantes xerais como Ángel Gil Barberá e Francisco Fernández Sánchez. Os asinantes, segundo o rotativo, ingresaron na academia militar durante o franquismo, en 1964, e superan os 70 anos de idade, polo que son libres para expresarse politicamente "ao recuperar todos os seus dereitos como cidadáns". Con todo, a carta subscríbena como militares e lembran que a misiva vai dirixida ao rei español, "quen de acordo á Constitución é o capitán xeral de todos os exércitos". A carta dos mandos retirados do Exército de Terra prodúcese poucos días despois de que se coñecese unha misiva similar de xefes xubilados do Exército do Aire. Todos eles pertencían á XIX promoción da Academia Xeral do Aire, con sede en Murcia. Discrepancias Fontes do Ministerio Defensa aseguraron á Ser que "entre os activos do Exército a carta non tivo ningún seguimento". Engadiron ademais que ao único a quen prexudica esta carta é ao rei, a quen os asinantes queren facer cómplice. O Foro Milicia e Democracia ( FMD), herdeiro da extinta Unión Militar Democrática ( UMD), perseguida pola ditadura franquista, criticou que estes mandos, que supoñen ao redor da metade das súas respectivas promocións, pretendan arrogarse a representación da súa totalidade, asumindo o discurso político de Vox. "Unha cousa así sería impensábel en Francia, o Reino Unido ou Alemaña," afirmaron