Summary: Feijóo renuncia por segunda vez a tentar desbancar o baltarismo malia á investigación xudicial que afecta o barón ourensán. Negreira, Barreiro e Louzán retíranse nun clima marcado pola incógnita do futuro de Feijóo.

Feijóo elude tentar desbancar a Baltar e encoméndase ao fiscal para que o libre da denuncia Agás que se produza un altisimamente improbable terremoto político en Ourense antes da unha da tarde deste venres, José Manuel Baltar será por segunda vez consecutiva o único candidato á presidencia provincial do PP. Como hai tres anos, as direccións galega e estatal do partido renunciaron a tentar artellar unha operación para desbancar o baltarismo aínda que as circunstancias que os arrodean son ben distintas ás de 2013. O proceso xudicial arredor da denuncia polo presunto ofrecemento de traballo a cambio de sexo, no que Baltar ten que declarar como investigado -antiga imputación-, condiciona un panorama no que, malia todo, o ourensán chegará á primavera como único barón provincial que permanece no cargo. O arrecendo a cambio de ciclo impregna todo o PPdeG, agás en Ourense. A incógnita sobre o futuro político de Alberto Núñez Feijóo, que non desvelará ata o congreso autonómico de abril se aspirará ou non á presidencia da Xunta por terceira vez, condiciona un panorama no que os conservadores procuran compensar os sucesivos devalos electorais coa bandeira da "renovación". Así, tras as mudanzas no Goberno galego do pasado outubro e o ascenso interno de dirixentes como o exalcalde de Ferrol e actual conselleiro, José Manuel Rey Varela, os seguintes en dar un paso atrás serán tres dos catro presidentes provinciais. O primeiro en anunciar a súa retirada foi o coruñés Carlos Negreira. Tras un primeiro golpe electoral nas eleccións municipais, coa perda das alcaldías da Coruña, Ferrol e Santiago e mais a presidencia da Deputación, e un segundo impacto nas xerais, nas que deixou polo camiño dous escanos e máis de 100.000 votos, o exrexedor herculino anunciaba a súa marcha da política activa. No congreso da sucesión mediranse quen semella o seu sucesor natural, Diego Calvo, actual delegado territorial da Xunta e número dous do partido na provincia, e o exdeputado Javier Escribano, practicamente inédito na súa etapa no Parlamento, que tivo que abandonar tras ser imputado no caso Campeón, acusación que rematou arquivada. A priori, Calvo parte con vantaxe na carreira, toda vez que colleitou uns 1.800 avais para a súa candidatura e Escribano, menos de 200. Louzán despediuse anunciando unha moción de censura nun concello da provincia Despois de Negreira chegou a escenificación da retirada doutro histórico, Rafael Louzán. Desaloxado da Deputación de Pontevedra polos resultados das municipais do pasado ano, Louzán centra agora o seu labor na presidencia da Federación Galega de Fútbol, se ben permanece tamén como asesor no grupo provincial do PP. Tras a súa despedida anunciando o que foi un dos sinais de identidade, unha inminente moción de censura nun concello da provincia aínda por coñecer, as cábalas da sucesión están abertas. Unha liña máis continuísta sería a representada pola alcaldesa de Mos, Nidia Arévalo, que chegou á alcaldía en 2008 grazas precisamente a unha moción de censura apoiada nun tránsfuga. No entanto, nos últimos días cobra forza a hipótese de que quen tome as rendas do partido en Pontevedra sexa o actual secretario xeral do PPdeG e vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, cuxo relevo como número dous da formación en Galicia é unha posibilidade sobre a mesa dende hai semanas. Barreiro deixa o cargo en Lugo tras 14 anos e Candia perfílase como sucesora Unha semana antes dos congresos da Coruña e Pontevedra, na fin de semana do 12 e 13 de marzo, respectivamente, celebrarase o de Lugo, onde tamén haberá mudanza. Prevese que no serán deste xoves José Manuel Barreiro anuncie que, tras 14 anos, deixará o cargo no que sucedeu a José Luis Iravedra no ano 2002, aínda en pleno cacharrismo. Sen desbotar un eventual papel no congreso galego, Barreiro argumentará a necesidade de centrarse no traballo de voceiro do PP no Senado para deixar unha presidencia dende a que non conseguiu acadar o que foi un dos seus obxectivos, a presidencia da Deputación. Ese cargo si que o logrou, aínda que só por 4 meses e grazas ao alcalde exsocialista de Becerreá, Manuel Martínez, quen se perfila como posible sucesora, a alcaldesa de Mondoñedo, Elena Candia. Feijóo renuncia por segunda vez a tentar desbancar o baltarismo malia á investigación xudicial que afecta o barón ourensán Así as cousas, neste clima de mudanzas só haberá un apelido que permaneza no mapa do PP galego: Baltar. Cinco días antes da súa cita nos xulgados previsiblemente poderá celebrar unha nova vitoria interna en presenza dun Alberto Núñez Feijóo que, recunque na candidatura á Xunta ou non, non acumula na actualidade forzas dabondo para permitirse descabezar un dos esenciais celeiros de votos. En plena incerteza ante unha eventual perda do Goberno e ás portas do congreso galego o PP de Ourense comezará a artellar -e condicionar- a candidatura autonómica mentres, ademais, volve controlar a presidencia do Parlamento a través dun dos homes de confianza de Baltar, Miguel Santalices.


Summary: Os gobernos do Reino Unido e de Escocia anuncian un acordo sobre o plebiscito, que terá lugar no 700 aniversario da batalla de Bannockburn, como quería o SNP. Porén, Cameron consegue que as opcións se reduzan a si ou non á secesión, descartando unha opción intermedia que concedería máís autonomía a Edimburgo.

Os gobernos do Reino Unido e de Escocia anuncian un acordo sobre o plebiscito, que terá lugar no outono de 2014, no 700 aniversario da batalla de Bannockburn, como quería o SNP, unha das máis famosas vitorias das tropas escocesas sobre as británicas. O SNP tamén conseguiu que poidan votar as persoas que teñan entre 16 e 18 anos, informa a BBC. Porén, isto foi xa rexeitado por representantes do Goberno británico e do Partido Conservador. A cambio, David Cameron consegue que as opcións do referendo se reduzan a si ou non á secesión, descartando unha opción intermedia que concedería máís autonomía a Edimburgo, como defendía Escocia. David Cameron consegue que as opcións do referendo se reduzan a si ou non á secesión, descartando unha opción intermedia que concedería máís autonomía a Edimburgo, como defendía Escocia O acordo foi presentado nun comunicado conxunto do secretario de Estado para Escocia, Michael Moore, e a viceprimeira ministra escocesa, Nicola Sturgeon, que anunciaron que se conseguiu "un progreso substancial cara a un acordo definitivo" sobre o referendo. Os representantes de ambos os dous gobernos explicaron que nos próximos días continuarán as negociacións para ultimar os detalles e poder presentar un acordo definitivo aos primeiros ministros británico e escocés, David Cameron e Alex Salmond, antes da reunión que manterán o próximo luns en Edimburgo. Este anuncio chega só un día despois de que o Congreso rexeitase a celebración dun referendo semellante en Catalunya cos votos en contra de PP, PSOE e UPyD e os votos a favor de CiU, Esquerda Plural, Amaiur, PNV e o Grupo Mixto.


Summary: Política Social cifrou a participación do persoal na folga desta terza feira en 5,4%.

A CNT arrincou nesta segunda feira un primeiro período de folga en centros de día, servizos de coidado a persoas maiores e centros da Galiña Azul, que se estenderá até o vindeiro día 16, para reclamar medidas contra a temporalidade e melloras nas condicións laborais. En concreto, a folga estenderase durante 15 días ao longo dos próximos tres meses. Alén deste período en setembro, está convocada en outubro, da segunda feira día 3 á sexta día 14; en novembro, d 2 ao 11, e en decembro, do 12 ao 23. Reclamacións Entre os motivos que enumeran desde a sección sindical da CNT no Consorcio para endurecer as protestas está que o xerente non solicitase a Función Pública a convocatoria dun proceso selectivo propio, e que "desatenda as súas funcións, declarándose incompetente para negociar cando é o único que pode resolver o tema da temporalidade do persoal, como están a facer as xerencias doutros entes instrumentais". Persoal do Consorcio de Igualdade e Benestar convocado á folga lamenta a "nula vontade" de negociar A CNT explicou que "o único que pode parar esta folga" é a toma de terminadas medidas, como a "garantía dunha convocatoria única e específica" de "oposición non eliminatoria". Demandan tamén que se contabilice a formación impartida polo propio Consorcio, a retirada do concurso de traslados e unha "baremación xusta na que a experiencia contabilice 90%" e que "se contabilice a antigüidade no Consorcio o triplo que en calquera outra administración". Segundo os datos da Consellaría de Política Social, a participación na primeira xornada de folga foi de 7,3% das e dos traballadores, mentres que nesta terza feira cífrana en 5,4%.


Summary: Stop-desafiuzamentos Compostela queixouse da "trampa" que supón o decreto do Executivo español, informou de que non saben "nada" das 200 vivendas que a Xunta ía por a disposición das persoas desafiuzadas (na Galiza son 510 cada mes) e cuestionaron a moción aprobada no pleno en Compostela por sinalar que se traballará "na liña do sinalado por Rajoy e Feijóo"

O Goberno español recoñece que en todo o Estado hai máis de 38 mil casas sen xente. Porén, a finais de novembro, cando anunciou o seu decreto contra os desafiuzamentos, sinalou que dispuña unicamente de 6 mil inmobles baleiros para poñer, con alugueiros baixos, a disposición das familias contra as que a banca executa as hipotecas. O ministro De Guindos contabilizou tamén o número de familias que verían paralizado o seu desafiuzamento, e falou de 120 mil. O decreto, que saiu para diante no Congreso cos votos a favor de PP e UPyD, foi denunciado por numerosos colectivos sociais, incluída a asociación de consumidor@s Facua, que o tildou de "trampa" e recalcou que a paralización se fará só durante dous anos e que a norma non obriga aos bancos a renegociar o pagamento nin as condicións da hipoteca. Para alén da protesta social que se deu contra as execucións hipotecarias, xa foron máis dun e dunha @s afectad@s que se viron obrigadas ao suicidio. Contra a estigmatización socialSobre a "trampa" do decreto e sobre os "asasinatos" de persoas que xa non poden facerlle fronte á hipoteca e que se ven ás portas da exclusión social falaron esta cuarta feira tres voceiras da plataforma cidadá Stop-desafiuzamentos de Compostela. Baixo o lema Desafiuzar = Asasinar, o 28 de decembro haberá concentracións na capital galega (Praza Roxa, 20h), en Lugo (Praza Maior, 20h), Vigo, Cangas do Morrazo, Pontevedra, Ribeira, Ourense e Ferrol (Praza Amada García, 19h)Así as cousas, a plataforma cidadá enuncia que os casos que chegan a el@s en Compostela son "poucos", e identifican esta circunstancia "co modelo de sociedade en que vivimos" en que verse privad@ da casa por non poder pagala "é algo de que avergoñarse, leva parello un estigma social" que impide que as familias se revolvan contra os bancos. Visibilizar os casos, analizan, "é unha manifestación do fracaso". Os datos do Consello xeral do poder xudical, sen desglosar, contabilizan na Galiza unha media de 17 desafiuzamentos por día. A Rede galega contra a pobreza calcula que cada un deles afecta unha media de tres persoas, polo que no País serían pola volta de 50 as que quedan sen vivenda entre que o sol sae e se pon. Porén, a plataforma de Compostela traballa unicamente con 15 casos en total, se ben apuntan que en Vigo o mesmo colectivo leva máis de 30 casos e en Ribeira "chegáronlles 17 dunha vez". Mulleres con crianzas ao cargoO perfil das desafiuzadas é o dunha muller que pasou por unha situación de violencia machista e ten crianzas a cargo seu. Porén, trátase en todo caso de "traballadores con empregos precarios e que se lles concedeu unha hipoteca cando calquera avaliación do risco daría un impago", informan desde Stop-desafiuzamentos. Acrecenta a plataforma que non hai ningunha entidade bancaria que se libre de ser culpábel dun desafiuzamento pois en Compostela, nos 15 casos que levan, "temos de todos", e citan o Banco Pastor, o BBVA, Novagalicia Banco, o Banco Santander ou LaCaixa. En Compostela, Stop-desafiuzamentos reitera que o alugueiro social e a dación en pagamento son "as solucións máis xustas", e quéixanse de que polo de agora tanto o Executivo español, como o galego como o compostelán, os tres en mans do PP, "non pretenden solucionar o problema, senón titulares bonitos". Matizan que a moción presentada polo BNG en Compostela "era completa, ao recoller a penalización de entidades financeiras". Propúñase, efectivamente, que o Concello deixase de traballar cos bancos que botan xente da casa. Porén, non saíu adiante. "A que se aprobou foi a do PP, que di que seguirán a liña marcada por Rajoy e por Feijóo". Das medidas contra os desafiuzamentos anunciadas pola Xunta informan de que tampouco saben "nada". O colectivo Fartas e a "loita necesaria"Fronte á campaña en prol "dos titulares bonitos", Stop-desafiuzamentos Compostela foi titular nestes días en practicamente todos os medios da Galiza e en moitos do estranxeiro. O colectivo Fartas, que reivindicou o 'secuestro' do boneco do neno Xesús no portal de belén do Concello de Compostela, comunicouse coa imprensa a través desta plataforma cidadá. "Secundamos a súa acción porque fai parte dunha loita necesaria, e porque conseguiu chegar á cidadanía para reflexionar sobre a situación que afecta a milleiros de familias". O 'desafiuzamento' da figura ornamental tivo tal repercusión que cruzou alén mar: foi emitida no informativo de Uruguai.


Summary: Supoñen case o 58% da poboación e carrexan sobre a cabeza o sustento familiar de moitos fogares. Mais as súas voces non se escoitan. O 90% son analfabetas e fican caladas ante a violencia, a guerra e os malos tratos amparados por unha sociedade patriarcal que as relega a un segundo plano. Aínda estando prohibida, a mutilación xenital é práctica habitual contra as nenas, en forma de ablación ou infibulación. Para as sudanesas, unha cousa é a lei e outra, ben distinta, a vida

Elas son maioría. Representan case o 58% da poboación, e levan en boa medida o sustento familiar de moitos fogares. Mais apenas se escoitan as súas voces e moitas nin se atreven a protestar ante a violencia, a guerra e as situacións de malos tratos amparados por unha sociedade machista. Calquera análise ao redor das sudanesas pasa polo elevado índice de analfabetismo, que afecta ao 90% delas. A ignorancia afástaas das vías e das formas de reclamar os seus dereitos, e tórnaas presa de costumes e tradicións, relegadas desde que nacen a un segundo plano. No albo da pobrezaAs sudanesas viven un verdadeiro martirio no medio dunha cultura patriarcal. Guerras civís, opresión política e relixiosa, desastres naturais e unha crecente escaseza de alimentos castíganas cada día, enterrándoas na pobreza. Sudán quedou dividido en dous tras 20 anos de enfrontamentos. O conflito entre o Norte de maioría musulmá e o Sur cristián terminou cando en xaneiro de 2005, a instancias da ONU, foi asinado un acordo de paz entre o goberno de Xartum e o Exército de Liberación do Pobo de Sudán do Sur. Un referendo realizado en xaneiro de 2011 aprobou por abafadora maioría --98,83 por cento-- a independencia da nova República de Sudán do Sur, que foi efectiva o 9 de xullo do propio ano. Mais nin antes nin despois quedaron resoltos os conflitos tribais entre varios grupos étnicos, acentuados pola pobreza crítica. O conflito en Darfur pola auga --dada a aguda desertificación da rexión-- entre os Yanyauid e os africanos negros ten xa máis de 750 mil vítimas e algo máis de dous millóns de desprazad@s, a maioría mulleres e nen@s. Outro tanto sucede en Kordofán, dividido en norte e sur tras a escisión da nación africana, e en Abyei aínda en disputa, lugares onde se acumulan os maiores xacementos de petróleo do país. En Sudán do Sur están en guerra polo menos sete grupos armados que afectan a nove dos 10 estados. Nos intentos por desarticular os grupos rebeldes shilluk e murle, moitas aldeas foron arrasadas, centos de mulleres e nenas violadas, nenos usados como reféns para facer claudicar a nais e pais, e un número indeterminados de civís asasinad@s. Son situacións que vulneran os dereitos máis elementais das sudanesas, consideradas en calquera circunstancia como o sostén de moitas familias, e defensoras da súa prole nas condicións máis adversas da guerra. Mais, fame e guerra ao carón, o problema delas ten raíces máis profundas. Encher a boca con dereitos que non se cumprenAxiña que alcanzou a súa independencia, o nacente Sudán do Sur autoproclamouse como unha república democrática multiétnica, multicultural, multilingüe, multirreligiosa e multirracial. De igual maneira estableceu a separación entre a Igrexa e o Estado, e a igualdade de dereitos entre homes e mulleres. A Directora Executiva de ONU Mulleres, Michelle Bachelet, cualificou daquela esa chamada "transición democrática" como unha oportunidade para as mulleres sudanesas a fin de fortalecer o seu liderado, a súa autonomía e os seus dereitos cidadáns. As referencias históricas permiten estabelecer certa diferenza entre o tratamento ás mulleres do Sur, onde elas teñen un rol máis activo e son tidas en conta nalgúns ámbitos sociais e públicos. Con todo, aínda se atopan baixo escrutinio e sometidas aos homes. Ningún decreto cambia de súbito a conduta tradicional das persoas, e menos nunha nación dividida, onde nunha parte quedou algo substantivo da outra; familias, crenzas e tradicións fragmentadas, que poden a non dubidar incrementar as querelas, como realmente sucede hoxe. Lei vs. RealidadeOficialmente, as sudanesas poden votar desde 1975 e a discriminación ha ir desaparecendo dos códigos. As escrituras de leis e decretos preconizan igualdade de oportunidades entre homes e mulleres, e desde a Constitución está prohibida calquera forma de discriminación. A Lei islámica concédelles o dereito a dispor da súa propiedade sen interferencias, a recibir a herdanza da nai e do pai, aínda que elas reciben sempre a metade da correspondente a eles. De enviuvar, ela herdará unha pequena parte das propiedades do marido e os fillos maiores --homes-- recibirán a maior parte dos bens do defunto. Así o establece a Lei. A disolución dun matrimonio non será problema se é o home quen decide a separación. Unha muller musulmá non pode casar cun home de diferente relixión, a menos que se converta ao Islam, o cal non ocorre así para eles. Polo xeral as sudanesas non logran a súa real identidade até contraer matrimonio, a maioría deles arranxados durante a infancia e realizados unha boa parte en idades moi temperás. Aínda que un decreto gobernamental prohibe a discriminación por motivos relixiosos ou por sexo, na práctica viólanse constantemente. Ablacións e infibulacións: a mutilación do pracerBaixo o suposto de que axuda a pacificar os "espíritos malignos", a ablación ou circuncisión feminina practícase a case a totalidade das nenas entre catro e sete anos en Sudán. Desde 1941, segundo investigadores, está prohibida a infibulación --o cosido da vaxina, deixando só un pequeno orificio para os ouriños e o sangue menstrual-- como a máis severa forma de mutilación xenital, coñecida co nome de 'faraónica', pero na práctica continúa facéndose. A mal chamada ablación sunnita --contrario ao que se cre, nada ten que ver co Corán--, é a máis practicada. Esas prácticas provocan depresión e infertilidade. O índice de mortalidade materna é de dous mil 54 mulleres cada 100 mil nados vivos. As duras e desfavorables condicións de vida, sumadas á escaseza de servizos de saúde básicos, contribúen ao mal estado sanitario da poboación, a xuízo da responsable da oficina da Organización Mundial da Saúde (OMS) en Sudán do Sur, Abdinasir Abubakar. Corenta lategazos por un pantalónAsí se titula o libro da xornalista sudanesa da misión da ONU, Lubna Husein, onde narra como en xullo de 2009, xunto a outras 12 compañeiras, ela foi condenada a unha pena de 40 lategazos por vestir pantalóns. Unha vestimenta indecente para a lei islámica. Por iso foi conducida ao cárcere de mulleres de Omdurman, onde tras dous meses de forzas legais, a pena foi reducida ao pago dunha multa de 500 libras sudanesas, equivalente a 140 euros. Para esa nación, unha fortuna. Desde entón Husein dirixiu unha campaña contra o artigo 152 do Código Penal sudanés de 1991, para quen "cometa un acto indecente, un acto que viola a moral pública ou o uso de roupa indecente". A propia xornalista sostén que o referido artigo viola a Constitución de Sudán e o espírito da Sharia --a lei musulmá--, en vigor no norte de Sudán. Condenada a morrer lapidada por adulterioA moza de 16 anos Silva Kashif tivo menor sorte e recibiu, a pesar de aclarar que ela era cristiá, 50 lategazos nas costas, as mans e as pernas por vestir unha saia que apenas lle cubría os xeonllos. Algúns medios africanos dan conta que na actualidade unhas 700 mulleres cumpren condena nos cárceres de Xartum, capital de Sudán, por ir en contra da sharia, a pesar da liberdade de culto preconizada pola Constitución. Entre as detidas en Omdurman, en xuño de 2012, está Intisar Sharif Abdallah, unha nova nai dun bebé de catro meses, condenada a morrer lapidada, ao ser sentenciada por adúltera. Abdallah foi sancionada o 13 de maio, "sen acceso a un avogado e nun xuízo que se desenvolveu en árabe, idioma que ela non entende ben", acorde con medios informativos. A maioría dos medios encargáronse de denunciar que, de se desestimaren os reclamos a favor de Abdallah, a súa execución violaría mesmo a Constitución de Sudán, que prohibe a pena de morte "para mulleres embarazadas ou lactantes". Noutras condicións, unha condena xudicial a pena de morte non recibiría condena social algunha en Sudán.


Summary: 24 horas despois de declarar, fontes xudiciais comezan a desvelar algúns detalles sobre as versións dos tres sobreviventes do Vila de Pitanxo.

O patrón do pesqueiro galego Vila de Pitanxo afundido en augas do Canada o pasado 15 de febreiro, Juan Padín, volveu insistir no día de onte que un dos sobreviventes do naufraxio, Samuel Kwesi, mente na súa versión do ocorrido, e mantén que foi unha parada repentina do motor a causa do naufraxio. Segundo fontes consultadas por Europa Press que desvelaron novos detalles da súa comparecencia, Padín asegurou que o testemuño de Samuel non se axusta á verdade. A Audiencia Nacional retira o pasaporte do patrón do 'Vila de Pitanxo' Para explicar a súa versión, indicou que nos documentos que recollen a velocidade do buque en cada momento pódese observar que en ocasións o barco ía a unha velocidade ou a outra minutos antes do seu afundimento (entre un e catro nós). Tal como subliñou na súa declaración, isto non podería suceder se o aparello estivese enganchado no fondo do mar, xa que o barco non podería desprazarse. Asemade, o patrón non soubo explicar por que non se usaron as bengalas de alerta e indicou que, a pesar de haber unha manta térmica no interior do Vila de Pitanxo, non foron capaces de collela para utilizala. Máis detalles Preguntado pola posibilidade de acender o motor auxiliar, o capitán deixou claro que si se podería facer, pero diso encargábase a sala de máquinas. Tamén explicou que tardaría entre 15 e 20 minutos, polo que "non houbo tempo" para facelo, xa que "foi todo moi rápido". Tamén asegurou que el si deu a orde de porse os traxes de supervivencia que había, un total de 31 para 24 tripulantes, pero que son os mariñeiros os que teñen que collelos e polos. Declaracións de Samuel Kwesi As mesmas fontes confirmaron a Europa Press que Samuel Kwesi, o terceiro sobrevivente do Vila de Pitanxo, relatou a mesma versión de anteriores declaracións, mais engadindo pequenos matices. Os tres superviventes do 'Vila de Pitanxo', citados a declarar esta segunda feira na Audiencia Nacional O mariñeiro insistiu en que o feito de que as redes embarraran no fondo do mar foi o causante de que o barco tivese unha entrada masiva de auga, e non unha parada repentina do motor, como si afirma o patrón do pesqueiro galego. Contradicións do sobriño do patrón O terceiro dos mariñeiros sobreviventes do Pitanxo e sobriño do patrón do pesqueiro galego, Eduardo Rial, manifestou numerosas contradicións na súa declaración, segundo constatan fontes xudiciais a Europa Press. A xustiza mostra "dúbidas" sobre a versión do patrón do 'Vila de Pitanxo' Nun momento da súa declaración, o Fiscal tivo que chamarlle a atención por relatar o ocorrido dunha maneira totalmente distinta a como o fixera en anteriores declaracións.


Summary: A central nacionalista denuncia o "progresivo proceso de desmantelamento deste servizo" e dí que nun prazo de cinco anos dos 3.600 traballadores que hai na Galiza poderían pasar a apenas 2.000

A empresa estaría a aplicar esta redución de efectivos coa conxelación da taxa de reposición de efectivos (deixa sen cubrir e desaparecendo os postos vacantes que se xeran por xubilacións, traslados ou por calquera outro motivo), co que non se cumpriría "a prestación dun servizo de calidade, que debería de ser a norma básica na que se tería que mirar este servizo público". A CIG alerta que que na provincia de Ourense perdéronse un 40% dos postos do rural en menos de 10 anos. A CIG-Correos advirte que se continúa a perda de postos de traballo a este ritmo, dos 3.600 traballadores que existen a día de hoxe en Correos en Galiza, "dentro de cinco anos estaremos pouco máis de 2.000 e ninguén se vai facer responsábel desa desfeita que nos levaría á práctica desaparición e á perda dun dos servizos vertebradores desta nación". A central tamén indica que non permanecerá de brazos cruzados e exixirá responsabilidades tanto do goberno actual como dos anteriores "que foron os que nomearon aos presidentes de Correos, que se dedicaron tan só a cobrar mentres ollaban impasivos como se empezaba o desmantelamento da empresa sen que fixeran nada para impedilo".


Summary: O pleno da Deputación lucense rexeita a proposta na que o PP ligaba a solidariedade co persoal de Endesa nas Pontes á esixencia da dimisión da ministra Ribera, á que sinalan como responsable do peche da térmica

Endesa vai deixar de producir electricidade nas Pontes queimando carbón. Unha decisión empresarial tan inevitable como acelerada por razóns como o elevado prezo do carbón que a eléctrica importa, a suba dos custos dos dereitos para emitir CO₂ á atmosfera e a necesidade de adaptación á Directiva de Emisións Industriais da UE, que esixe reducións drásticas doutros contaminantes causantes do cambio climático como o dióxido de xofre ou o óxido de nitróxeno.Todos estes factores están sobre a mesa dende hai anos e así o veñen advertindo numerosas voces expertas, que reclaman -polo momento, sen gran eco- que o debate público sobre o peche da térmica das Pontes e, por extensión, as propostas gobernamentais ao respecto fuxan das lecturas a curto prazo. Trátase de procurar unha "transición sustentable que rache coa dependencia enfermiza dunha comarca de certas empresas enerxéticas" e non de alimentar a "reconversión encuberta de Endesa", resumía hai poucos días en Praza.gal o profesor de Física Aplicada José Antonio Rodríguez Añón, coordinador do Máster en Enerxías Renovables, Cambio Climático e Desenvolvemento Sustentable da Universidade de Santiago, o único do Estado na materia.Voces expertas veñen reiterando a necesidade de que as propostas gobernamentais para afrontar a fin do carbón nas Pontes fuxan do curto prazoPero o tirapuxa partidario continúa, agás contadas excepcións, por outros vieiros. Así ficou claro a pasada semana no Parlamento e na xuntanza do presidente da Xunta con algúns dos máximos responsables de Endesa. E así volveu suceder este martes na iniciativa debatida a proposta do PP no pleno da Deputación de Lugo. En vésperas da mobilización na que veciñanza das Pontes e persoal afectado polo eventual peche trasladará as súas reivindicacións a Madrid, os populares procuraron sen éxito que o máximo órgano da institución provincial reclamase que a térmica volva producir electricidade con carbón de inmediato e, se non, reclamase a dimisión da ministra de Transición Ecolóxica, Teresa Ribera, quen a pasada semana respondeu nun artigo publicado no xornal La Voz de Galicia ás recorrentes críticas de Feijóo.A proposta do PP ligaba a solidariedade co persoal de Endesa á esixencia da dimisión da ministra RiberaPor mor da súa coñecida actividade a prol de medidas contra a crise climática tamén no ámbito da industria, Ribera foi situada no albo polos conservadores galegos dende a súa chegada ao Ministerio. Os de Alberto Núñez Feijóo chegaron a situar o peche das Pontes como froito dunha mera decisión da ministra e así o trasladaron na iniciativa debatida este martes en Lugo. Alén de manifestar a "solidariedade cos traballadores da central térmica nas Pontes", o texto a debate propuña pedir "medidas urxentes para garantir a inmediata reapertura da central (...). E, no caso contrario, a dimisión da ministra de Transición Ecolóxica" como "principal responsable da situación da central pontesa".Tomé: "Feijóo, que leva case once anos gobernando, di que vai facer agora un plan de reindustrialización e nin se ruboriza"A moción non atopou eco no PSdeG nin no BNG, socios do goberno provincial. "Non lles caiba dúbida do noso apoio aos traballadores de Endesa, o que non facemos é a política da foto á que vostedes están moi dados", retrucou o presidente da institución o socialista José Tomé, quen ironiza con que "semella que a política europea da descarbonización apareceu de repente, hai un ano". En troques, "cando gobernaba Rajoy, non existía". Tomé estende esta crítica á Xunta, onde "o señor Feijóo agora di que vai facer un plan de reindustrialización", o cal "ten tela", porque "este señor, que leva case once anos presidindo a Xunta, dáse conta agora de que ten que facer un plan industrial e nin se ruboriza" malia ter "competencia exclusiva de industria".Os votos de calidade do presidente -foi preciso pola ausencia puntual dunha deputada do PSdeG- tombou finalmente a moción do PP. Dende o goberno da Deputación lucense lémbrase, asemade, que os populares rexeitaron secundar unha declaración institucional por unanimidade na defensa do emprego nas Pontes, a cal para a líder dos populares, Elena Candia, non supoña máis ca "unha manobra de distracción".


Summary: Os contidos dixitais chaman á porta con forza: as novas linguaxes debuxan a creación audiovisual do futuro e crean as audiencias que terá a cultura galega nun porvir non demasiado afastado. O Carballo Interplay naceu como un festival pioneiro nestes novos formatos e pouco a pouco vai facéndose un sitio de honra dentro do xénero. A súa oitava edición mostra, ademais, o compromiso das artistas máis novas con causas sociais e políticas que responden aos retos da sociedade contemporánea. Desde hoxe e até o sábado 11, a creación máis fresca exhíbese en Carballo.

"Se o sistema cultural lle dá as costas á creación que procede das redes, estará dándolle as costas á realidade e non nos podemos permitir estar fóra da realidade". Quen así se expresa é Sonia Méndez, directora do Carballo Interplay, un festival que xa leva oito edicións pulando duns xéneros aos que lles custou ser aceptados polo establishment da cultura. "Nos comezamos o festival cando aínda non todo o mundo estaba familiarizado coa creación dixital, mais agora mesmo, se non tes en conta os contidos que proceden de internet, estás pechando as portas ás novas audiencias, ás persoas que constituíran o público do futuro", conclúe. O Interplay volve a Carballo coa pretensión de retomar a promoción da creatividade galega na rede. A 8ª edición do Festival de Contidos Dixitais reúne webseries, paneis de debate, obradoiros, estreas e premios que visan a transformar, visibilizar e contribuír ao desenvolvemento das novas -e xa non tan novas- canles de comunicación e creación audiovisual que se espalla polas redes. A cita ábrese hoxe coa estrea de Dinosauro, o resultado dun obradoiro de tres días no que unha ducia de estudantes e profesionais do sector audiovisual galego traballan xuntos para crear un capítulo dunha serie na que se parte da premisa de que sucedería se de súpeto, desaparecese a Internet. O primeiro capítulo desta serie gravouse en 2018 e algunha das súas entregas conseguiu ser galardoada nos Premios Mestre Mateo do Audiovisual Galego, na categoría de Mellor Serie Web. "A Academia Galega do audiovisual tamén foi pioneira integrando as web series nos seus premios, e o tempo acabou dándolle a razón", comenta Méndez. O 1º Encontro Transversal de Creación Galega Online Masters da Internet pretende debullar as diferenzas entre as principais redes, os tipos de público con que conta cada unha e, en resumo, as particularidades da creación dixital e a seu estado de saúde na Galiza Creación galega A partir do día 9 comeza o groso da programación desta edición co 1º Encontro Transversal de Creación Galega Online Masters da Internet, un foro de debate no que -moderadas por Alba Mancebo e a popular Esther Estévez-, moitas das principais figuras das novas narrativas dixitais (entre as que están Olaxonmario, Nee Barros, Malva, Carme D. Prol. Samuel L. Paris, Isaac González, Mira1cousinha, Agos Reigosa ou Jon Amil) discutirán sobre a crecente presenza dos podcast en galego, sobre o tratamento irónico da actualidade en Tik Tok, sobre a sorte que corre a iniciativa Twitch en Galego, sobre os contidos preferidos polas audiencias en YouTube ou sobre as últimas tendencias en Twitter. Un panel que pretende debullar as diferenzas entre as principais redes, os tipos de público con que conta cada unha e, en resumo, as particularidades da creación dixital e a seu estado de saúde na Galiza. "Abrir o debate a estas redes permite descubrir unha serie de creadoras que están traballando duna maneira moi interesante e que crean contidos en galego", explica Méndez. "Resulta moi importante ter en conta isto: a mocidade vai consumir este tipo de contidos de todas as formas e, se non os atopa en galego, a nosa lingua vai sufrir unha nova perda. Ten que existir unha comunidade galegofalante en cada unha destas redes e desde o Carballo Interplay, queremos axudala a reforzarse e mellorar". Nestes oito anos pasamos de considerar a internet como un lugar ideal a ver todo o mundo dixital, especialmente as redes, como o sitio onde agroma todo o malo: os discursos de odio, as fake news... Compromiso social A 8ª edición do evento, préstalle unha especial atención aos contidos sociais e políticos. Sonia Méndez subliña que "hai que decatarse de que nestes oito anos pasamos de considerar a internet como un lugar ideal a ver todo o mundo dixital, especialmente as redes, como o sitio onde agroma todo o malo: os discursos de odio, as fake news... Neste sentido parecíanos moi pertinente centrar o foco nas persoas que se organizan na rede para mudar estas correntes. Seguimos pensando que internet é unha ferramenta para cambiar o mundo e queremos destacar esta cara positiva da creación virtual". Neste sentido, o sábado 11, o panel "A internet de mudar as cousas" xirará sobre a idoneidade de internet como canle para a reivindicación política e social, sobre se aínda é posíbel crer que as redes poden operar coma un arma para cambiar o estado das cousas. Diversas mesas abordarán a contestación política nas redes desde o activismo, desde o humor e desde as vindicacións de clase e de xénero. Calidade en circuítos alternativos Na Sección Oficial compiten series de Arxentina, Chile, Ecuador, Canadá, Estados Unidos, Australia, Alemaña e Israel, ademais de Galiza e do resto do Estado. O Carballo Interplay presenta aquí unha completa panorámica das principais tendencias internacionais no mundo das series. Sonia Méndez destaca "a calidade das obras que se presentan. Como sempre, fixemos unha selección moi coidada, e creo que é importante que se vexan algunhas xoias que non están nas plataformas mainstream e que, por ese motivo, corren o risco de pasar desapercibidas. Paga a pena achegarse a esas creacións e, sobre todo, é moi interesante que as vexan as creadoras de aquí, que se afagan a ver produtos de persoas que están fóra da órbita das canles máis comerciais". Series producidas despois de gañar este premio tamén foron quen de se colocar como gañadoras dos premios Mestre Mateo. Foi o caso de Peter Brandon, da produtora Porco Bravú, ou de Xan, de Lucía Estévez e Miguel Canalejo. O premio O Interplay non é só unha plataforma de exhibición e quere intervir directamente na produción audiovisual xerada desde os novos medios. Para iso, convoca un premio a proxectos de serie en galego que conta cunha dotación de 3.000 euros. "É unha dotación directa do concello de Carballo", di Méndez, "que, desta forma, se converte, probabelmente, no produtor de web series máis importante da Galiza". Series producidas despois de gañar este premio tamén foron quen de se colocar como gañadoras dos premios Mestre Mateo. Foi o caso de Peter Brandon, da produtora Porco Bravú, ou de Xan, de Lucía Estévez e Miguel Canalejo. Encontro con Portugal No apartado profesional deste ano, o Carballo Interplay ten como país invitado a Portugal. "Con Portugal existe moita cooperación noutros ámbitos, mais no mundo dixital estamos un pouco máis desconectados", aclara Méndez. "Quixemos aproveitar esta edición para invitar a diferentes produtoras que traballan no mundo dixital e en contidos multiplataforma, e tamén á RTP Lab, o laboratorio dixital da televisión pública portuguesa. Queremos estabelecer ese diálogo e coñecernos porque unha das cousas máis interesantes que suceden no Interplay é, precisamente, a creación de sinerxías entre a xente que asiste. Moitas das creadoras que se coñeceron aquí acabaron traballando en proxectos conxuntos -como sucedeu cando traballamos con Arxentina como país invitado- e pensamos que o contacto con Portugal pode dar lugar a unha cooperación moi fértil e moi interesante.


Summary: Un auto dun xulgado de Lugo recolle un informe de Sanidade da pasada fin de semana no que se apontaba ao "fracaso" das medidas para conter o brote.

"Non se pode desbotar unha posíbel transmisión comunitaria [da Covid-19 na Mariña] de baixa intensidade allea ao brote debido aos casos que aínda non se poden relacionar con el", "as medidas actuais dispostas para controlar a transmisión [do virus] fracasaron ou non foron abondo para impedir que a infección se difundise...". Son frases textuais do informe da Subdirección Xeral de Información sobre Saúde e Epidemioloxía do 4 de xullo pasado, sábado, e que indicarían que as mensaxes públicas que transmitían desde o Goberno galego eran moi diferentes das que manexaban internamente no Sergas. Este informe é citado nun auto do xulgado do contencioso-administrativo n º2 de Lugo, ao que esta segunda feira (6 de xullo) a Consellaría de Sanidade se dirixiu para que dese ratificación xudicial á decisión adoptada de fechar e confinar A Mariña a partir das 00:00 horas da segunda. O Xulgado dá esa conformidade, mais no argumentario para ratificar esa decisión de Sanidade é cando fai referencia (no punto terceiro) ao informe da mencionada Subdirección Xeral. Un informe no que, segundo recolle a resolución xudicial, fálase nesa altura dun cento de persoas infectadas, así como da "posíbel transmisión comunitaria" e do "fracaso" naquela das medidas adoptadas pola Xunta para combater o brote, de aí que ratifique a decisión de confinar a comarca. Nos comunicados do Sergas desta cuarta feira sobre o brote da Mariña, o Servizo Galego de Saúde indica que "todos estes positivos están relacionados co brote", o que, engaden, "permite garantir a trazabilidade dos casos e seguir na mesma estratexia de procura activa de contactos e realización de todas as probas necesarias de forma precoz para cortar canto antes a transmisión".


Summary: Os membros da Administración encargados de xestionar a catástrofe ecolóxica continuaron, na súa gran maioría, en diversos postos políticos despois do naufraxio.

A práctica totalidade dos principais dirixentes políticos que tiveron que xestionar a catástrofe do Prestige, principais destinatarios das protestas cidadás naqueles anos, continuaron acumulando diversos postos. Agás Manuel Fraga, falecido en xaneiro de 2012, e Jaume Matas, defenestrado da política a causa das súas condenas por corrupción, o resto de cargos da época continúan vinculados á política, a comezar por Mariano Rajoy, vicepresidente e principal voceiro do Goberno de José María Aznar nos meses posteriores ao naufraxio. Este foi o seu percorrido. d


Summary: Cada semana, o equipo Xea convida a coñecer o país desde a súa sección "Andar a Terra" do Semanario Sermos Galiza. Neste artigo ofrécenos un percorrido polas terras dóces do antroido, por unha xeografía definida pola bica, ben de nata, ben de manteiga.

Pódense facer múltiples divisións de Galiza en función do parámetro que escollamos, sexa de xeografía física, humana, lingüística, económica,... Pero quizais unha ben suxestiva e na que ninguén reparou nunca sexa a división en función do tipo de bica que se fai. A Galiza da costa ou do interior; a Galiza con gheada ou non, a Galiza rural e a urbana. A Galiza das bicas de manteiga ou a Galiza das bicas de nata. "Nas terras setentrionais de Castro Caldelas, A Rúa, O Bolo e A Pobra de Trives a bica manteigada manda. Na volta das aldeas de Maceda ao pé da Serra de San Mamede os felos son agasallados nas casas con deliciosas bicas deste tipo". É a bica unha sobremesa para os días de festa cuxa elaboración está moi estendida polas comarcas ourensás. Posibelmente noutros lugares do resto de Galiza se comeran ou coman bicas, recoñézanse por ese nome ou por outros como biscoitos ou queiques. Pero existe unha relación bastante estreita entre o antroido do sueste galego e o consumo de saborosas bicas, acompañadas de licor café cunha maridaxe esquisita, como agora se di. O noso incensante correr o antroido degustando bicas ao longo dos anos permitiunos estabelecer unha fundamental división de Galiza, entre aquela da bica manteigada e a da bica de nata. É o Macizo Central –que se articula a partires da Cabeza Grande e a Serra de Queixa- o núcleo de titanio das bicas e do antroido galego. E podemos sinalar o paralelo 42º07' Norte como o que delimita as dúas grandes tradicións lambereteiras: ao norte bica manteigada, ao sul de nata. Azucre, fariña, ovos, limón e levadura misturados en función da transmisión particular que en cada casa facían as mulleres de diferentes xeracións, son a base principal desta sobr emesa. Pode levar outros ingredientes, como canela, noces,... pero a diferenza básica que nos permite separar os dous tipos de bica é a inclusión na receita ben de manteiga de vaca ou ben de nata. Nas terras setentrionais de Castro Caldelas, A Rúa, O Bolo e A Pobra de Trives a bica manteigada manda. Na volta das aldeas de Maceda ao pé da Serra de San Mamede os felos son agasallados nas casas con deliciosas bicas deste tipo. Tamén en Sás de Penelas é lexendaria a fama das súas bicas con manteiga e, curiosamente, a traslación que dalí se fixo para elaborárenas en Pereiro de Aguiar non deu mudado o seu intenso sabor, quizais porque ambas localidades seguen na mesma latitude, por riba dos 42º07' N. "Laza, a 42º04' Norte, epicentro de tantas tradicións do antroido, tamén o é nas bicas de nata" Ao sul deste paralelo, as bicas de nata dan outra dimensión ao padal. Laza, a 42º04' Norte, epicentro de tantas tradicións do antroido, tamén o é nas bicas de nata, entre as que é típica a chamada bica branca, pois dos ovos só se utilizan as claras. O domingo de antroido vívese alí un intre de enorme relevo e significación: a bica do peliqueiro, onde estes dous elementos case sagros se atopan logo da estrea do peliqueiro. Soutelo Verde, O Castro ou Verín traen outras tantas evocacións de chocas, máscaras, bailes de antroido e de apretadas pero esponxosas bicas de nata. Esta separación norte-sul das bicas ten zonas de transición arredor do paralelo devandito, como aquela na que os foliós encarnan a celebración do antroido. Trátase de Vilariño de Conso, Manzaneda e Viana do Bolo onde as bicas presentan mesturas de elementos das dúas grandes divisións dándolle un carácter especial e propio, moi típico das áreas de fronteira. Coñecedores de que existen aldeas onde a manteiga se usa á par da nata para elaborar bicas, un comando do noso grupo desprazarase á montaña ourensá esta fin de semana para seguir descubrindo novas variantes locais de bicas e perseguindo –en van pero saborosamente- os derradeiros segredos da cociña popular.


Summary: Publicáronse un total de 1.763 títulos no noso idioma en 2014, un 23% máis que no ano anterior mais unha cifra aínbda moi afastada da época de antes da crise: 2.544 títulos en 2010. As referencias de libro de texto son as máis numerosas, con 692 títulos.

Un de cada catro libros que se publican en Galiza éo en formato dixital. 465 lanzamentos dun total de 1.763 publicados ao longo de 2014, segundo os dados do informe estatístico elaborado polo Ministerio de Cultura a partir dos rexistros de ISBN. As publicacións en galego incrementáronse un 23% no ano pasado a respeito de 2013; mais aínda nos movemos nun volume afastado dos rexistros que se acadaban en, por exemplo, 2010 (2.544 libros, un 30 por cento máis que en 2014). Manuel Bragado aponta no seu blog a primeira campaña escolar da LOMCE e o desenvolvemento do libro dixital, "cifra que duplica a do ano anterior e tamén a de 2010", como explicacións deste aumento de publicacións en galego no 2014 a respecto de 2013. Afirma, ademais, que "a hibridación do libro galego é un feito, xa que en 2014 ofreceu o 73,62 % dos seus títulos en formato impreso e xa o 26,37 % en diversos formatos dixital". Tipoloxías Por tipoloxías de edición, o libro de texto, 692 referencias, representa o 39,25 %, e o libro infantil e xuvenil, 362, o 20,53 %, polo tanto un 60,00 % da edición. A literatura, 411 rexistros, representa o 23,31 % da edición en galego. Os títulos traducidos doutras linguas, 224, supoñen o 12,70 % da edición en galego. "Continúa sendo unha anomalía que o castelán sexa a lingua máis traducida, xa que supón o 45,98 % destes rexistros, sendo o inglés con 56 títulos, o 25,00 % a segunda", aponta Bragado. Con respecto á edición pública, representou apenas 101, que é o 5,72 % do total. "Non deixa de ser curioso que a edición autonómica, realizada polo Consello da Cultura Galega e a Xunta de Galicia acade os 15 títulos, apenas o 0,85 % de toda a edición en galego de 2014". Editores Por último, no listado de editores de 2014 nos primeiros postos aparece Xerais con 301 rexistros (17,10 %), Obradoiro con 216 (12,30 %), Anaya con 151 (8,6%) e Galaxia con 141 (8,00 %).


Summary: A Organización Mundial da Saúde alerta da crise humana que atinxe Liberia onde as autoridades afirman que o virus está a supor unha ameaza para a existencia do propio país.

A falta de recursos económicos, materiais e humanos están a agravar a crise que atinxe Liberia desde o estourido do maior brote de ebola coñecido até o momento. Segungo a Organización Mundial da Saúde (OMS) o número de persoas infectadas aproxímase ás 5.000 e as mortas suman máis de 2.400. "Os dados están subestimados", afirman as autoridades da OMS, que demandan unha maior implicación da comunidade internacional. Os centros hospitalarios de Liberia, colapsados pola chegada diaria de nov@s doentes, non están a atender @s enferm@s que rematan por tornar ás súas moradas malia teren o virus. "Viñen para coidar de min, mais eles dixéronme que non hai lugares. Teño dor de cabeza e febre. Vou voltar para a casa", afirmaba en declaracións recollidas pola axencia de noticias AFP unha doente ás portas do complexo hospitalario de Monrovia, ateigado de xente. "Viñen para coidar de min, mais eles dixéronme que non hai lugares", asegurou unha doente no hospital de Monrovia Nas últimas tres semanas faleceron o 60% das persoas que tiñan contraído o virus do ebola en Liberia --o maior brote rexistrado até o momento. A enfirmidade atinxiu tamén, aínda que en menor medida, a outros territorios da África Occidental como Serra Leoa, Nixeria, Senegal e Guiné-Conacri, de onde partiu a epidemia, segundo as autoridades internacionais. A grave crise humana que se extende pola Liberia está a pór en risco a viabilidade do propio país, segundo declarou o ministro de Defensa liberiano, Brownie Samukai. "A Liberia está a enfrentar unha seria ameaza á súa existencia nacional", subliñou perante o Consello de Seguridade das Nacións Unidas o 9 de setembro. "O virus mortal do ebola causou", dixo, "a interrupción do normal funcionamento do noso Estado", incapaz de facer fronte a unha enfermidade incurábel, polo de agora. O goberno de Liberia di que o virus "causou a interrupción do normal funcionamento do Estado" No entanto, o médico estadounidense infectado polo virus e que foi tratado co soro experimental ZMapp nun hospital de Atlanta (EUA) xa recibiu a alta médica no mes de agosto após estabilizaren o seu estado e permitir que o corpo restituíra a perda de fluídos que carrexa a enfermidade. Pola contra, o cura español que tamén fora atinxido polo brote e trasladado a Madrid, finou seis días despois de comezar a recibir o tratamento. Axuda internacional Para combateren a enfermidade e colaborar coas autoridades liberianas a administración Obama anunciou o envío de 3.000 militares cuxas funcións serán, explican desde o goberno estadounidense, treinar a 500 profesionais do país na loita contra o virus. Aliás, avanzaron que construirán novos puntos de atención médica, se ben, as previsións iniciais eran construír un pequeno hospital con só 25 camas, o presidente asegurou que se edificarán 17 centros con perto de 1.700 camas. Tamén Cuba enviou un continxente médico a Serra Leoa para colaborar nos traballos de atención d@s doentes. No concreto, foron encamiñad@s 165 colaboradores, 62 son médic@s e 103 enfermeir@s, con máis de 15 anos de experiencia profesional.


Summary: O semanario Sermos Galiza sae do prelo esta semana cun A FONDO especial, de 16 páxinas, con motivo do Día da Muller que aborda este 8 de marzo desde diferentes perspectivas. Pode descargarse xa de balde.

O Sermos Galiza 287 chega esta quinta feira aos quiosques cun A FONDO especial, de 16 páxinas, sobre o Día Internacional da Muller Traballadora. Faino coincidindo co histórico paro de mulleres que terá lugar mañá, 8 de marzo. O caderno xa está dispoñíbel para a súa descarga nesta ligazón. Aínda que o semanario mantén unha inquebrantábel defensa coa perspectiva de xénero en cada un dos seus números, con motivo do 8 de marzo incorpora un caderno que aborda o Día da Muller desde diferentes olladas. Marga Corral, secretaria das mulleres da CIG, expón na peza "8 de marzo, mulleres en folga", a importancia da greve e o traballo que levou o sindicato nacionalista aos centros de traballo para divulgar as razóns do paro. Lola Ferreiro, doutora en Medicina e profesora no IES Lamas de Abade de Santiago, pon de manifesto os logros e avances acadados polo feminismo para as mulleres no artigo "Feminismo imprescindíbel", mentres que Iria Figueroa, secretaria de Organización de Erguer, recolle as reivindicacións das estudantes con motivo da greve no ensino. En "Eu por elas, nai, elas por min", Luz Darriba, artista disciplinar e colaboradora no semanario Sermos Galiza e no dixital sermosgaliza.gal, aborda a cuarta onda do feminismo e explica a greve como un convite para demostrarlle ao mundo que non pode funcionar sen mulleres. Carme Adán, catedrática de Filosofía e profesora no IES Politécnico de Vigo, mergúllase na igualdade no ensino e na xerarquía que se reproduce na meirande parte dos centros de ensino do país, en que as mulleres fican lonxe dos postos de dirección. En "Figuras inspiradoras", a doutora en Filosofía e profesora no IES Urbano Lugrís da Coruña, África López Souto, lévanos a coñecer e recoñecer a relevancia de nomes femininos que ficaron invisibilizados na historia da Galiza. O especial remata cunha información da xornalista Flavia Carou en relación á multitudinaria manifestación decorrida o 4 de marzo en Vigo. [Podes descargar nesta ligazón o caderno A FONDO especial do 8M de balde]


Summary: As eleccións sindicais en Navantia deixan, atendendo o cómputo xeral entre o corpo técnico e especialista dos centros de Ferrol e Fene, un resultado en que CCOO fica como sindicato maioritario a pesar de retroceder no seu liderado, perdendo 2 representantes. A CIG déixase 2 tamén e a CXT dá a sorpresa pasando de 0 a 3.

As traballadoras e traballadores dos centros de Navantia en Fene e Ferrol escolleron esta terza feira 9 de xullo a súa representación sindical. Comisión Obreiras gozaba dunha posición maioritaria mais coas novas eleccións déixase 2 representantes o que lle fai retroceder a pesar de continuar sendo o sindicato máis votado. Obtén 13 en total (9 en Ferrol e 4 por Fene). No comité intercentros (a nivel estatal) por Galiza terán representación CCOO, CIG e MAS Séguelle a Confederación Intersindical Galega, a pesar de tamén perder 2 representantes, un por cada centro. Fica así a central nacionalista con 5 en total (4 obtidos en Ferrol e 1 en Fene). Os tres perdidos na planta de Ferrol por CCOO e CIG van parar ao sindicato anarco sindicalista Confederación Xeral do Traballo (CXT), que dá a sorpresa nestas eleccións pasando de 0 a 3 representantes (todos por Ferrol). A Unión Xeral de Traballadores (UXT) logra 5 (3 por Ferrol e 2 por Fene), mentres que o Movemento de Alternativa Sindical (MAS) gáñalle en votos e faise tamén con 5 (4 en Ferrol e 1 en Fene). A escisión da CIG, Alternativa Independente, consegue o seu único representante por Fene. Nesta planta, debido a perda de número do cadro de persoal, pasouse de 13 a 9 representantes. CCOO agora terá que entenderse con outro sindicato para manter o presidente de comité de empresa, todo apunta a que se aliará coa UXT. Con todo, no comité intercentros (a nivel estatal) por Galiza terán representación CCOO, CIG e MAS, aínda que Marcelino Amaro, responsábel da sección sindical en Ferrol da CIG agarda que prospere a demanda que o sindicato nacionalista interpuxo dado que nas factorías de Puerto Real e San Fernando infláronse os censos, segundo indica, respecto do número de traballadoras e traballadores, o que podería dar un espazo máis folgado á representación galega no comité intercentros.


Summary: Adega denuncia a grave caída de fondos para o investimento ambiental nos Orzamentos de 2013, así como as nulas axudas coas que se "pretende silenciar" as entidades ecoloxistas. "Nin así conseguirán calarnos", advirte.

A Xunta deixa no desamparo o medio ambiente. Ou cando menos así se deduce dos Orzamentos do Goberno galego para 2013, que se afunden un 62% en canto ao investimento ambiental con respecto ás contas de 2009, tal e como denuncia Adega. A organización ecoloxista destaca ademais que a Administración de Feijóo "dedica cero euros á loita contra o cambio climático", a mesma cantidade (ningunha) destinada á erradicación das especies invasoras, para as Axendas 21 Locais ou para a educación ambiental. Os investimentos ambientais redúcense nun 62% con respecto a 2009 Adega pon o foco tamén no feito de que a Xunta non dedique nin un só peso en axudas ás entidades ambientalistas que, como destacan, son "axentes da participación pública e garantes da transparencia ambiental, un labor recoñecido en diversas Directivas e leis estatais e autonómicas". "Non só pretenden calarnos dedicando, como durante toda a era Feijóo, cero euros para actividades e funcionamento, senón que levan tempo sen convocar os organismos consultivos (Consello Galego de Medio Ambiente e Observatorio Galego da Biodiversidade) nos que temos representación meses, incumprindo as súas propias normas de funcionamento", denuncia a organización ecoloxista. "Nin así conseguirá calarnos", advírtenlle ao presidente do Goberno galego. A Xunta non dedica nin un só euro en axudas ás entidades ambientalistas, que denuncian que as queren "calar" Do mesmo xeito, Adega lembra que "á marxe do brutal recorte dos investimentos ambientais", tamén diminúen moito os capítulos de transferencias de capital e correntes para financiar proxectos, así como nas axudas de carácter ambiental a entidades ou concellos. "Debuxan unha situación preocupante", advirten, tras destacar que as axudas directas a Parques Naturais "acadan uns ridículos 23.333€ en 2013, fronte aos 360.000€ para o mesmo concepto en 2009", o que supón unha redución do 93%. A organización ecoloxista aclara que, de contabilizárense as axudas e medidas compensatorias a concellos en Rede Natura, á poboación local do interior e contorna dos Parques Naturais, o resultado "é unha caída do 68% nas transferencias de fondos propios nos Orzamentos 2013 con respecto ao 2009" (796.619 euros fronte a máis de 2,5 millóns). "O panorama dos Parques Naturais galegos para o 2013 é catastrófico, comprometéndose gravemente a súa viabilidade e o seu papel como santuarios da nosa biodiversidade máis fráxil", advirte. "Só falta que os privaticen coa escusa do seus escasos beneficios", engade. Todos os cartos destinadas ás axudas ambientais aos concellos van destinados á redacción dos PXOM Para Adega é tamén "moi revelador" que no capítulo de axudas ambientais aos concellos, todos os cartos -2 millóns de euros- se dediquen en 2013 á redacción dos PXOM, mentres que en 2009, estes mesmos cartos libráronse dende a Consellaría de Política Territorial e non dende Medio Ambiente. "Neste departamento, dedicáronse a maiores en 2009 para a mellora ambiental dos concellos un total de 3,4 millóns", lembra Adega, que critica que "as cousas de xestionar o formigón e a natureza se inclúan na mesma consellería", tras denunciar que Agustín Hérnández "escamotea 3,4 millóns aos municipios". Os cartos dedicados á xestión dos animais domésticos nos concellos pasan dos 450.000 euros de hai catro anos aos 20.000 de agora Tamén destaca a organización ecoloxista os "ridículos" 20.000 euros destinados para a xestión dos animais domésticos en todos os concellos do país, fronte aos 450.000 euros que se dedicaron en 2009 para un concepto que inclúe a xestión das canceiras municipais. "Provocará que se reduzan os acollementos pola vía do exterminio", denuncia. Ao tempo, destácase a redución do 52% nos orzamentos dedicados ao pago dos danos da fauna salvaxe, o nulo investimento en educación ambiental ou o intento de asfixiar e censurar a actividade dos grupos ecoloxistas. "Non abonda con rebaixar dos 1,2 millóns de 2009 a cero euros os cartos dedicados á promoción de actividades ambientais e de cooperación por parte do tecido asociativo, senón que a Xunta pretende tamén deixarnos sen voz", denuncia. "A Xunta pretende tamén deixarnos sen voz", denuncia a organización ecoloxista Ademais, lembra Adega que por segunda vez ten que acudir ao Valedor do Pobo para que a Xunta convoque en tempo e forma os organismos consultivos ambientais nos que están representados os grupos ecoloxistas. O Consello Galego de Medio Ambiente, que por lei debe reunirse semestralmente, leva sen facelo case un ano. E o Observatorio Galego da Biodiversidade, de periodicidade anual, leva sen convocarse dende o 22 de decembro de 2010. "É a austeridade de Feijóo; tamén fai recortes no cumprimento das leis", remata.


Summary: O BNG acusa a Feijóo de axudar "a engordar as eléctricas". "Mentres cen mil familias galegas non poden pagar a luz, as eléctricas suman case 6.000 millóns de euros en beneficios".

O portavoz do BNG no Parlamento preguntou a Feijóo na sesión de control ao Goberno galego sobre se vai adoptar medidas e compromisos para acabar co que Francisco Jorquera cualificou como "espolio enerxético de Galiza". O portavoz nacionalista lembrou que Galiza é un país excedentario en electricidade mais, malia iso, "cen mil familias galegas viven en pobreza enerxética e 800 persoas morren ao ano por doenzas ou accidentes relacionados co frío". A tarifa subiu un 77% nos últimos anos, "o maior incremento da Unión Europea", varias empresas anuncian despidos por non poder asumir os custes enerxéticos, "a desfeita" do concurso eólico do Partido Popular e o parón decretado polo Goberno central provocan a ruína das renovables, Megasa e Alcoa poden perder 600 empregos directos. O presidente da Xunta, na quenda de réplica, descargou a responsabilidade dos prezos da electricidade nos gobernos socialistas. Sobre Alcoa, Núñez Feijóo instou a firma a que presente unha oferta "razonábel" na vindeira poxa e mesmo díxolle a Jorquera: "De Alcoa sabemos máis que vostede". Empobrecemento A vice-portavoz de Alternativa Galega de Esquerda Yolanda Díaz falou na sesión de control do aumento de pobreza en Galiza. "Hai 100.000 persoas en situación de pobreza enerxética e 18.000 fogares con nenas e nenos pobres", afirmou Díaz, "e vostede que vai facer? Non minta e responda". "Os fogares pásano mal e hai nenas e nenos con problemas para se alimentar con calidade", engadiu Yolanda Díaz, que tamén preguntou directamente a Núñez Feijóo se consideraba pobre ou non "a unha traballadora ou traballador no desemprego que cobra 426 euros ao mes". 'O Conseguidor' Na súa quenda de intervención, o portavoz do PSdeG repasou as "malas novas" desta semana, citando a queda demográfica, a crise do Naval ou as ameazas de peches de empresas. "Por certo, que facía nesas conversas con Pemex o seu particular Pequeno Nicolás, 'O conseguidor'?" inqueriu Méndez Romeu ao mencionar que os contratos coa petroleira non implicaron tantos empregos como anunciaba a Xunta.


Summary: O INE deu a coñecer as proxeccións demográficas para os vindeiros 15 anos, nos que Galicia podería perder case 150.000 habitantes, situándose por debaixo das cifras de poboación de 1940. Ademais, a idade media superaría os 50 anos e a porcentaxe de maiores de 65 anos chegará ao 31%

As alertas sobre o progresivo envellecemento da sociedade galega e a caída de poboación son constantes nos últimos anos. Esta semana, ademais, coñecéronse as proxeccións demográficas elaboradas polo INE para os vindeiros 15 anos, que prevén que as actuais tendencias se manteñan e mesmo se acentúen. A pesar de que as estimacións apuntan a que Galicia continuará recibindo máis inmigrantes que enviando emigrantes ao exterior (en 2017 o saldo migratorio foi positivo en case sete mil persoas e en 2033 a cifra proxectada sería semellante), a baixa taxa de natalidade e a minguante poboación moza levarían o número de nacementos a un mínimo, moi por debaixo das defuncións. Así pois, a poboación galega podería descender en case 150.000 persoas nos vindeiros 15 anos, situándose no ano 2033 nos 2.564.491 habitantes, unha cifra inferior á que se rexistraba en 1940. Nos últimos anos Galicia sempre se situou por riba dos 2,7 millóns de habitantes (2.708.339 nos últimos datos oficiais correspondentes a 2017), un nivel que podería perder xa neste ano 2018, de manterse o actual ritmo de descenso. Nas estatísticas proxectadas polo INE chaman a atención, sobre todo, os datos relativos á natalidade e ao envellecemento. A taxa de natalidade, situada na actualidade en 7,02 nacementos por cada 1.000 habitantes (un dos indicadores máis reducidos de todo o planeta), podería caer ata os 5,74. Así, o número total de nacementos nun ano (18.312 en 2017) reduciríase ata os 14.752, menos da metade das máis de 33.000 defuncións que se prevén para o ano 2033. Deste xeito, a idade media en Galicia podería superar os 50 anos nese 2033 (50,6), case catro máis que os actuais 46,8. Ademais, case un terzo da poboación superaría os 65 anos de idade (31,4%), sete puntos máis que a actual porcentaxe (24,6%). E todo a pesar de que o saldo migratorio previsto polo INE para ese ano 2033 é positivo para Galicia, tanto co resto de España (+405) coma co estranxeiro (+6.132). Os datos por provincias amosan unha situación de envellecemento especialmente acentuada para Ourense (idade media de 53,05 anos) e Lugo (51,75), pero tamén para A Coruña (50,35). Pontevedra (49,81) ficaría lixeiramente por debaixo dese nivel de 50 anos.


Summary: Abel Losada lamenta que "non fose tan dilixente como en 2006, cando cooperou coa extinción de incendios", mentres amosa a imaxe do presidente apagando un incendio cunha "mangueiriña". O voceiro socialista cre que o lume en Valdeorras demostra "o fracaso da política preventiva da Xunta".

O PSdeG cualificou este luns a Núñez Feijóo o "presidente inexistente" por permanecer "desaparecido" durante o grave incendio do Barco, que afectou a polo menos 1.500 hectáreas e obrigou a desaloxar varias parroquias da comarcar de Valdeorras. O portavoz do grupo socialista, Abel Losada, acusou o xefe do Executivo de só presentarse "para dar o pésame cando (o lume) estaba en vías de solución". "Feijóo desaparece cando hai problemas, busca responsables externos e prepara un espectáculo para colgarse a medalla" O voceiro socialista asegura que a estratexia de Feijóo consiste en "desaparecer cando hai problemas, buscar responsables externos e preparar un escenario teatral de corte mediático para colgar a medalla cando remata o problema co traballo de outros". Este foi, segundo Losada, a secuencia do incendio do Barco, que cre que amosou o "fracaso da política preventiva da Xunta". O PSdeG lamenta que Feijóo "non fose tan dilixente como en 2006, cando cooperou na extinción de incendios cunha mangueiriña" Ademais, o parlamentario socialista lamentou que Feijóo nesta ocasión "non fose tan dilixente como en 2006, cando cooperou coa extinción de incendios", dixo ironicamente, amosando a imaxe de Feijóo apagando un incendio cunha "mangueiriña". Para o PSdeG, a realidade é que houbo "un lume de nivel 1, moi grave, con cidadáns en perigo e vivendas arrasadas polo lume no corazón da provincia de Ourense". Segundo os socialistas, as graves consecuencias deste incendio son froito da "decisión da Xunta de recortar en políticas preventivas, protección de núcleos habitados e reducir as franxas de protección forestal". "E agora coñecemos que están privatizando os servizos de extinción", rematou.


Summary: A superficie de eucaliptos existente na Galiza poderá aumentar 3% até o ano 2025 e non comezará a reducirse até dentro dunha década.

Até 3% poderá aumentar a superficie de eucaliptos na Galiza até o ano 2025, seguido dun lustro sen cambios (2026-2030) e non será até a partir de 2031 cando comece o recorte de eucaliptos, cunha redución de só 4% sobre a actual (2031-2035). E entre 2036-2040 espérase alcanzar un descenso de 5%. Estas son previsións do novo plan forestal da Xunta -un documento aberto en que se traballa no Consello Forestal, que entrará en vigor este semestre para os próximos 20 anos-. A Xunta remarcou este domingo, 10 de xaneiro, que a posibilidade de crecemento de 3% será tomando como referencia a superficie de eucaliptos existente en 2018. As cifras provisionais do Inventario Forestal de Especies Produtivas do Norte Peninsular (IFNP), con datos de campo obtidos precisamente ese ano, en 2018, sinalan a presenza de 300.500 hectáreas de eucaliptais puros na Galiza, aos que se suman 121.700 hectáreas de forma mesturada con outras especies nas que se detecta a presenza de eucaliptos. O plan da Xunta é eliminar 5% desas máis de 420.000 hectáreas de eucaliptos actuais no ano 2040, de forma que 20.000 se convertan en masas doutras árbores. Pero durante este lustro esa superficie pode incrementar até 3% sobre a actual cifra (unhas 12.000 hectáreas). O plan forestal de 1992, que agora se revisa, prevía que en 2030 habería na Galiza unhas 245.000 hectáreas de eucaliptos. Unha cifra moi excedida na actualidade. A previsión do plan forestal -que se presentará no Parlamento galego antes da súa aprobación no Consello da Xunta este semestre- é aplicar un programa para a transformación de 20.000 hectáreas de eucaliptais "degradados" de aquí a 20 anos. "As formacións obxectivo serán os eucaliptais de baixa produtividade e en estado de abandono", explica o documento marco no apartado relativo ao programa para o control desta especie. De tal forma, actuarase especialmente naqueles eucaliptais que se atopen en zonas que "son reiteradamente obxecto de actividade incendiaria". As "medidas de redución" non terán repercusión negativa na "capacidade de abastecemento" da industria pasteira, de fibra vexetal ou de madeira A Consellería de Medio Rural estima que as medidas de redución "non terán repercusión negativa na capacidade de abastecemento" da industria pasteira, de fibra vexetal ou de madeira, entre outras, pois "as superficies para transformar correspóndense con áreas degradadas de escasa produción actual". No caso concreto do castiñeiro, o documento contén unha liña estratéxica pensada para a conservación e posta en valor desta especie. Actuarase sobre 8.000 hectáreas nos próximos 20 anos para recuperar soutos tradicionais, mentres se plantarán 16.000 hectáreas tanto para a produción de castaña como para a xeración de madeira. Tamén se activarán liñas de traballo para o control de especies invasoras como as acacias, cun programa que abarcará unhas 1.000 hectáreas. Para a valorización de usos, fomentarase que as superficies dedicadas a pastos e forraxes sexan 100.000 hectáreas no primeiro lustro, mentres dentro de 20 anos chéguese a 225.000 hectáreas.


Summary: Consola saber que todavía existen homes bos, homes como César Bona e tantos outros mestres, pais e cidadáns honestos que loitan por converter un sistema educativo mediocre nun sistema xusto, de calidade e para todos

"Fai falla un cambio educativo xa", así de claro se manifestaba hai poucas semanas César Bona, mestre seleccionado entre os 50 mellores do mundo, nunha entrevista concedida a un xornal galego. O certo é que a opinión deste extraordinario mestre, cuxo talento e vocación pola ensinanza son exemplares e están contribuindo notablemente a estimular o interese da sociedade polo ámbito educativo, parece reflexar o sentir dunha parte moi importante do sector educativo que reclama un xiro copernicano nas políticas de xestión educativa levadas a cabo tanto no noso país como na nosa comunidade autónoma. Así, os case catro anos que José Ignacio Wert estivo á fronte do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte caracterizáronse por ser o período da nosa democracia no que a sociedade, e en especial os colectivos relacionados co ámbito educativo, amosaron un maior desencanto e en ocasións indignación coas políticas promovidas dende o Ministerio de Educación. Sen dúbida a aprobación da enésima reforma educativa, a LOMCE, pese á oposición de asociacións de profesores, pais e sindicatos foi a gota que colmou o vaso consolidando o profundo distanciamento entre o goberno e a sociedade. Este enfrontamento entre cidadanía e goberno representa a pugna entre dúas tendencias opostas: o progreso fronte a involución. Aínda que poida resultar paradóxico, esta circunstancia recorda bastante o acontecido na España do século XVIII, brillantemente descrita por Pérez-Reverte na súa última novela Hombres buenos, na que narra a aventura de dous académicos da RAE que poñen rumbo a París na búsqueda da prohibida Encyclopédie, símbolo da razón e das luces, e que na súa viaxe deberán facer fronte ós obstáculos que a España máis cerril e ignorante se encargará de porlles no camiño. Aquela España de contrastes aseméllase bastante á actual, especialmente no que ó sector educativo se refire, con dúas correntes de considerable forza loitando ambas por facerse paso e evitar o avance da postura oposta. Existe por unha parte a corrente dos homes bos, que aglutina a unha parte importante do profesorado, así como a familias e axentes sociais que, sendo conscientes das serias deficiencias das que o noso sistema educativo adolece, apostan por unha revolución pedagóxica que nos permita dar resposta ás demandas da sociedade actual. Esta corrente, ó igual que facían os partidarios do progreso na España do XVIII, sustenta a súa postura no pensamento crítico e nas ideas que expertos en educación como Howard Gardner, Daniel Goleman ou Ken Robinson viñeron proñendo nos últimos anos. Pero, como diciamos anteriormente, no noso país está presente tamén a corrente oposta, representada na súa maior parte polo Ministerio de Educación e no caso de Galicia pola Consellería de Educación, que en lugar de escoitar o que intelectuais, profesores e familias teñen que aportar, prefiren mirar para outro lado mantendo a súa postura tradicional, a que reduce a educación a cifras, datos e porcentaxes. Esta postura pechada recorda á de aqueles que no XVIII se opuxeron á entrada das novas ideas procedentes do outro lado dos Pirineos e censuraron todo aquilo que simbolizaba razón, coñecemento e progreso. Aqueles que, como os sectores máis conservadores da Igrexa Católica, vían na Encyclopédie e nas ideas de Voltaire, Rousseau ou Montesquieu unha ameaza ó réxime establecido. Ante este panorama consola saber que todavía existen homes bos, homes como César Bona e tantos outros mestres, pais e cidadáns honestos que loitan por converter un sistema educativo mediocre nun sistema xusto, de calidade e para todos. Só o tempo nos dirá se os bos gañan finalmente a partida. Iso significará que teremos gañado todos.


Summary: Dúas grandes exposicións deste ano dedicadas a Castelao supuxeron o aumento dun 45,7% dos visitantes ás mostras temporais deste Museo.

O Museo de Pontevedra contabilizou no ano 2016 o mellor dato en canto a afluencia de visitantes dos últimos anos, rematando o exercicio cun total de 107.478 visitas. A Deputación de Pontevedra, responsable da institución, recoñece que "se ben é certo que o maior número de visitantes está directamente ligado á reapertura das Ruínas de San Domingos, tamén é salientable que as exposicións temporais do Sexto Edificio experimentaron un incremento do 45,7% con respecto ao 2015". En total foron 48.123 as persoas que visitaron as mostras temporais, cuxo eixo fundamental foron as dúas grandes exposicións programadas para conmemorar o Ano Castelao: 'Castelao Artista' e 'Meu Pontevedra', que centraron a programación entre o 1 de abril e o 11 de setembro. "Á vista destes datos, estamos traballando na boa dirección para converter a este Museo nunha referencia, xa non só a nivel provincial senón a nivel galego e internacional" asegurou o deputado de Cultura, Xosé Leal, que adiantou que neste 2017, Ano do Patrimonio, "procuraremos dar a coñecer que este Museo alberga unha das coleccións máis completas e valiosas para comprender a cultura galega a través de toda a súa historia, desde a arte castrexa até os tempos actuais". En canto á asistencia a actividades complementarias das exposicións e actos propios do Museo o número de persoas asistentes ascendeu a 15.888, o que supuxo un incremento do 14,8% con respecto ao 2015. Resultaron especialmente exitosas as actividades programadas en relación a Castelao para público infantil, como foi a presentación da guía de Os Bolechas con 155 persoas, a representación en versión monicreques de 'Os vellos non deben de namorarse' a cargo de Fantoches Baj con 643 asistentes en diferentes pases; e a celebración da Noite dos Museos a carto da Escola Superior de Arte Dramática con 300 persoas. Por meses, destaca considerablemente o número de visitantes correspondente ao mes de agosto que ascende a 30.503 coincidindo coa reapertura das Ruínas de San Domingos, que volveron estar a ser visitables a partires do 3 de agosto, xusto na data na que se cumprían os tres anos do incidente que obrigara ao seu peche. Á recuperación deste espazo histórico e tan simbólico do conxunto de edificios que conforman o Museo de Pontevedra, hai que sumarlle a reapertura da Sala de Investigación, que tamén permanecera tres anos pechado.


Summary: A convención electoral de En Marea para o 28-A sintetizouse nun compromiso: o partido que dirixe Luís Villares comprométese a apoiar unha "maioría social de progreso". Ao tempo, presentou un programa electoral con "299 medidas urxentes para Galiza".

A formación afirmou que "traballará para conformar unha maioría alternativa en clave democrática nas institucións do Estado, pero priorizando as necesidades e os investimentos para Galiza". Segundo expuxo Villares no encontro deste sábado en Compostela, a súa intención é facelo "sen conceder ningún cheque en branco". "Non deixar ninguén atrás", "ampliar dereitos e fomentar investimentos e a cohesión social" ou "oportunidades para que os que marcharon poidan volver e os que non naceron poidan facelo" son elementos que salientou como parte do "contrato social" que propón. Villares tamén presumiu da "coherencia" da súa organización, "o maior aval para estas eleccións". Rodeado de candidatas e candidatos ao Congreso e ao Senado, pediu "a confianza de galegas e galegos" para converter Galiza "nun espazo de convivencia e oportunidades". Emprego, infraestruturas e as "potencialidades" do país foron os eixes do seu discurso. Falou da AP-9, da necesidade de que Galiza asuma máis competencias ou do saneamento das rías. "Non nos resignamos a formar parte da España baleira, da España pobre", dixo, "queremos xerar renda e riqueza, emprego e benestar. E non permitiremos que sumar para os demais supoña restar para nós, como aconteceu co último orzamento do Estado, que reduciu o investimento en Galiza un 40%". A maiores, o portavoz de En Marea asegurou que o seu proxecto "recolle o espírito do 8M e do 15M". O cambio climático, a derogación das reformas laborais, o pequeno comercio, a morte digna, as kellys ou as redeiras tamén apareceron no seu discurso da convención decorrida en Compostela este 6 de abril.


Summary: Pablo Romeu é un estudante de Comunicación Audiovisual en Santiago de Compostela que comezou este ano a súa carreira dentro do panorama musical galego. Baixo o sobrenome de Rhome, Romeu comezou a experimentar cos xéneros urbanos e latinos. O seu nome púxose no foco cando publicou unha colaboración de maneira conxunta co dúo Verto Temazos. O seu tema, Ambiente, resultou un furor nas redes sociais, e colocou Romeu como outro dos novos artistas galegos que revitalizan o panorama musical.

-Cando comeza a interesarse polo mundo da musica? Desde pequeno sempre quixen dedicarme á música. Nunca o pensara como unha opción seria porque non fun a ningún conservatorio nin a ningunha escola de música. A medida que crecín, decidín que quería aprender pola miña conta e, a base de mirar titoriais e falar con amizades que entendían do tema, comecei a aprender pouco a pouco sobre produción musical. Isto foi en segundo de carreira. Ao principio só producía bases de hip hop e urbanas moi sinxelas, mais penso que mellorei bastante rápido, porque nesa época metín moitas horas. Acabei tendo un coñecemento avanzado sobre produción musical. Iso serviume para comezar a compor cousas máis elaboradas. A medida que me sentín máis seguro, atrevinme tamén a facer cancións miñas e cantalas eu mesmo. O que fixen foi buscarme a vida para facer algo que me fixese sentir ben. Penso que me foi ben polo de agora. -Encadraría os temas que compuxo até o de agora nalgún estilo musical en concreto? Do que teño publicado até o de agora, podería dicirse que reggaeton ou, en xeral, xéneros urbanos. Pero a verdade é que teño varias cousas sen sacar que se poden achegar un pouco máis ao pop ou ao experimental. Gústame moito tocar diversos xéneros, pero estes que che dixen agora son os que tamén escoito de maneira maioritario, xunto ao hip hop estadounidense da vella escola. O meu obxectivo é intentar flutuar entre o maior número de xéneros musicais posíbeis. A medida que teña novas influencias irei cambiando a miña música. -Cantos temas ten publicados polo de agora? Co que saíu esta quinta feira, son seis xa os sinxelos que saquei. Estes primeiros temas penso que definen un pouco esta primeira época na que simplemente estou dentro dunha zona de confort na que me divirto moito. Xa comezan a expresar algo maior, pero son sobre todo cancións que buscan divertir e coas que eu o paso moi ben. Diría que son unha primeira base mediante a cal eu me presento, e para que a xente saiba de min de cara a cando máis adiante publique novidades. -A maioría dos seus temas están escritos en lingua galega. Porén, ten dous en castelán. A norma que rexe que os temas sexan en galego ou en castelán non é outra que o proceso de creatividade, que me nace nunha ou noutra lingua. Primeiro produzo a música e logo vou improvisando. Estou cómodo nas dúas linguas. Agora o meu público maioritario é galegofalante, sobre todo desde que fixen a colaboración con Verto Temazos. Son consciente da importancia que ten producir arte en lingua galega, e é algo que teño moi en conta, pero non quero producir só música en galego porque a xente o demande. Quero que os meus temas en galego flúan do meu interior. -Cales son os seus plans de futuro para a súa carreira musical? Seguir sacando temas sempre que poida. Rematei este ano a carreira en Santiago, e o próximo ano comezo un mestrado en Madrid. Intentarei seguir adiante na música e crecer todo o posíbel. É algo que me enche bastante como persoa, máis alá do que consiga logo a nivel laboral. Sinto a necesidade de dedicarme á música, e até que me aburra seguirei intentando tirar para arriba. Gustaríame producir a unha escala máis profesional. Falar dos temas que me interesan. Podería condensalo en que quero tomarmo máis en serio do que xa mo tomo, que forme parte da vida adulta que comezo a vivir.


Summary: O remate positivo dos conflitos laborais non gozan apenas de difusión na prensa. Nós Diario realiza un breve repaso por algunhas das "batallas" sindicais que marcaron este período de pandemia provocada pola Covid-19 no que as organizacións tiveron dificultades para reunirse e realizar mobilizacións e outras protestas.

A situación de pandemia na Galiza non paralizou o traballo sindical. Malia os problemas que xurdiron como consecuencia das medidas sanitarias que se adoptaron desde marzo de 2020, comezando polo estado de alarma e continuando polas diferentes fases que impedían a normalidade nas organizacións, eses meses conseguíronse algunhas "vitorias" por parte da clase traballadora. As fontes sindicais consultadas recoñecen que houbo moitas pequenas "batallas" gañadas mais outras aínda perduran no tempo. O secretario confederal de Negociación colectiva da CIG, Francisco González Sío, cre que facendo balance "houbo máis mobilizacións das que se pensaba", tendo en conta as limitacións. Lembra a Nós Diario que até o verán do ano pasado as primeiras loitas "foron polos expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE) e pola aplicación sen control do teletraballo". Daquela algúns conseguiron pararse, un éxito parcial para a central nacionalista. A vitoria máis importante nese período foi, para este sindicalista, o recoñecemento en maio de 2020 do persoal laboral que durante anos traballaba como falso autónomo en Novafrigsa, do Grupo Coren. Pedro Comesaña, portavoz de CCOO, engade que nese sector foron varias as sentenzas favorábeis. "Comezou cunha denuncia hai moitos anos na empresa Frigolouro do Porriño que pasou á Inspección de Traballo e que afectaba na Galiza a 1.300 traballadoras e traballadores en compañías como Cogal ou Coren", apunta a Nós Diario. O recoñecemento deste persoal como pertencente ás empresas conseguiu "que tiveran máis dereitos e rematar con esta lacra do sector cárnico". Aínda así lembra que a maior parte están recorridas e rematarán no Tribunal Supremo "que terá que ditaminar se temos razón ou non". As loitas chegaron a case todos os sectores Case non hai un sector onde non conseguiran gañar os sindicatos. Entre as máis importantes está o téxtil, que este ano viu como H&M mudaba de postura e non fechaba as súas tendas, ademais de recolocar o seu persoal en Vigo. Do mesmo ramo Violia, contrata de Inditex, acordaba continuar co seu persoal. No eido municipal cederon empresas como Vitrasa ou o propio Concello de Vigo diante dos bombeiros. A Xunta, por outro lado, negociaba un acordo coas e cos técnicos forestais. No epicentro da pandemia As residencias foron un dos apartados máis sensíbeis en todo este período. En maio houbo mobilizacións por parte do seu persoal pola intención de recortarlles os seus dereitos laborais. "A Xunta recuou nun momento en que era importante facer valer a súa forza pola situación na que estaban, cun convenio de 2012", lembra Sío. Tamén as ambulancias foron á folga en xullo pola falta de compromiso en manter os postos de traballo. "Fixéronse asembleas e mobilizacións e conseguimos que o Goberno galego aceptara continuidade deste persoal". Desde a CUT salientan a vitoria das traballadoras da limpeza do Centro Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS). "Ao non ser público sempre estamos con cambios", comenta María José Rodríguez, delegada sindical deste sindicato. Ao facerse co servizo, Ilunion deixou na rúa oito persoas fixas e 24 eventuais. "A folga nin chegou a facerse efectiva ao ver a empresa a forza que tiñamos as compañeiras", lembra a Nós Diario. As traballadoras de axuda no fogar tamén gañaron. "Déronse conta do importante que son estes servizos que están nas mans dos concellos que teñen uns orzamentos moi pequenos que pagan o persoal con condicións moi precarias", relata Sío. Pon como exemplo o caso do Concello da Cañiza que recoñeceu a súa condición laboral. Industria, grandes empresas e téxtil No medio da pandemia, houbo folgas en grandes empresas, como a de automoción BorgWarner, que anunciara un despedimento colectivo de 103 traballadores. A mobilización conseguiu un acordo e non se aplicou o expediente de regulación de emprego (ERE). Outra das empresas do sector, Denso, tivo que ceder melloras salariais importantes e rotacións nos postos de traballo. Tamén Amazon caeu neste período nos xulgados. "Seguimos presentando denuncias sobre o que considerábamos unha infracción laboral durante a pandemia", explica a Nós Diario Rubén Bernárdez, delegado sindical de UXT nas instalacións desta multinacional. "Moitas empresas aproveitaron a sensación de falta de cobertura pola situación para infrinxir as normas, cousa que non conseguiron nunha meirande parte". En todo caso, os sindicatos coinciden en que a maior vitoria foi a gran participación en todas as mobilizacións que se realizaron e que aínda continúan.


Summary: A banda de heavy-thrash galego de Vilagarcía e Pontevedra gravou un videoclip para o seu tema 'O pirata Drake'

'O Pirata Drake' é o novo videoclip da banda galega de heavy-thrash. Foi grabado no camarote da Numancia do Museo de Pontevedra, no Museo da Carabela Pinta do Concello de Baiona, no Concello de Pontevedra, no Campiño de Santa María na Coruña, na Torre de Hércules e en Vilagarcía. Fíxose cun orzamento cero, coa axuda na realización, grabación, maquillaxe e dirección artística de alumnos de Belas Artes, Arantza Pardo e Gala Valdés. A banda conta con dous traballos, "O son da terra" e "Segredos e Lendas", e grabará para DVD o seu directo dentro do Showcase 15 bolos nas festas de Pontevedra, o 2 de agosto na praza do Teucro.


Unha década despois da lei coa que Feijóo ía poñer orde nos "chiringuitos" do bipartito, a gran maioría herdados de Fraga, o órgano fiscalizador censura que o Goberno galego segue a obstaculizar a súa supervisión ao non crear un rexistro dos mesmos como se obrigou por leiEn 2009 o presidente Feijóo chegou ao Goberno galego prometendo poñer orde e aforro na xestión por parte do bipartito de PSdeG e BNG dos "chiringuitos", como denominaba á administración paralela da Xunta creada na súa inmensa maioría durante os gobernos de Manuel Fraga, do que el foi vicepresidente. O primeiro gran paso para cumprir a súa promesa foi a aprobación da Lei 16/2010 de organización e funcionamento da Administración xeral e do sector público autonómico de Galicia, que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2011. Nesta década que agora se cumpre o Consello de Contas, o ente fiscalizador das administracións galegas, sinalou varias veces como "residual" o aforro logrado pola supresión dalgúns entes paralelos e agora, dez anos despois, o Tribunal de Cuentas estatal vén de certificar que, ao tempo, Galicia foi a comunidade autónoma que máis novos entes paralelos creou, 50, o 26,9% das novas creacións en todo o Estado. Ademais, tanto o Consello de Contas como o Tribunal de Cuentas censuran os obstáculos que o Goberno galego lles pon desde hai unha década para poder fiscalizar a administración paralela ao negarse a crear un rexistro da mesma como a propia Xunta se comprometeu por lei en 2010.Hai un mes o Congreso dos Deputados publicou no Boletín Oficial del Estado (BOE) as súas conclusións e validación, asumíndoo como propio, dun informe específico elaborado polo Tribunal de Cuentas estatal "sobre os procesos de extinción de entidades das Comunidades Autónomas como consecuencia da reestruturación do seu sector público". Un documento que reclama aos gobernos autonómicos que faciliten a supervisión da reestruturación da administración paralela e actualicen a información a respecto da súa situación en cada momento, algo que no caso de Galicia vén dificultado pola negativa do Goberno galego a cumprir coa obriga que estableceu a lei de 2010 de crear un rexistro de entidades e depositar nel as contas anuais de cada unha para que as fiscalice o Consello de Contas galego.A Xunta demora desde hai unha década a integración noutros departamentos do persoal que traballaba en entes suprimidos, o que lles permite seguir a cobrar soldos moi superioresO informe do Tribunal de Cuentas tamén compara os procesos de reestruturación da administración paralela durante o período 2010-2016 en todas as comunidades autónomas, o que permite engadir matices aos informes que ata agora viña elaborando o Consello de Contas galego. Este xa viña advertindo de que a supresión de entes paralelos presentada por Feijóo como un aforro "histórico" non era tal porque as súas actuacións e investimentos seguen a ser asumidos por outras áreas da administración e os seus gastos ordinarios, fundamentalmente de persoal, se mantiñan porque a maioría deste tamén fóra recolocado noutros departamentos. De feito, a Xunta segue a demorar desde hai unha década eses procesos de traslado de persoal de entes suprimidos, o que fai que siga a gastar máis neses soldos que se rematase de integralos no resto da administración. E agora mesmo vai mudar a lei para que parte dese persoal de entes paralelos, entre os que hai altos cargos do Goberno galego, perpetúe os seus soldos máis elevados. Os 50 novos entes paralelos que a Xunta creou entre 2010 e 2016 foron o 26,9% dos postos en marcha por todas as comunidades autónomasAgora o informe do Tribunal de Contas permite constatar que un dos obstáculos ao aforro na administración paralela, o de que ao tempo de que se suprimiron entes fóronse creando outros, sitúa a Galicia como a comunidade con peor evolución de todas. O documento recolle os datos do Consello de Contas que sinalan que nese período a Xunta suprimiu 99 entes, a metade deles, 48, fundacións, das cales 34 eran as fundacións comarcais creadas polos executivos de Fraga nos anos noventa e a cuxos xerentes, varios deles cargos do PP, o Goberno de Feijóo recolocou en postos creados específicamente para eles en oficinas de emprego.Pero fronte a esas supresións a Xunta creou no mesmo tempo outros 50 novos entes, o 26,9% dos 186 creados por todas as comunidades autónomas, moi por diante da segunda na lista, Andalucía, con 26 novos entes creados. O propio Tribunal de Contas sinala no seu informe que no caso de Galicia "a baixa dun gran número de entidades supuxo a creación doutras novas, principalmente coa forma xurídica de Axencia", das que da ducia existentes en Galicia once foron creadas na última década.Feijóo criticou a Contas por usar datos estatais para fiscalizar os entes paralelos da Xunta, pero esta segue sen crear o rexistro galego ao que se comprometeu por lei hai agora 10 anos e remite a un inventario do Goberno central Cando hai ano e medio o Consello de Contas galego volveu reiterar noutro dos seus informes periódicos que o aforro da Xunta en entes paralelos fora "residual", o Goberno galego intentou primeiro sen éxito que o órgano fiscalizador borrase do documento final esa valoración. Non o conseguiu e cando se fixo público e Feijóo foi preguntado por el o presidente defendeuse atacando a Contas por empregar para facer a súa análise do sector o inventario do mesmo que ten o Goberno central."De administración paralela en Galicia sabemos máis na Xunta", dixo Feijóo, criticando que contas empregase os datos do Goberno central sobre a Xunta malia que o ente fiscalizador tivo que facelo tras censurar durante anos que o Goberno galego segue sen crear unha década despois o rexistro ao que se obrigou pola lei que entrou en vigor en 2011. Pero ao tempo que Feijóo restaba validez aos datos do Goberno central como fonte de Contas, a web de transparencia da propia Xunta, no apartado que ten reservado ao rexistro de entidades que nunca se creou, remite como toda e única información ao respecto a un enlace ao inventario estatal.