Summary: Nun momento de crise o movemento a favor do decrecemento como alternativa de futuro comeza a abrise un oco en Galiza. Aposta pola primacía das relacións sociais sobre a produción e o consumo de produto inútiles ou nocivos, mentres se reduce o tempo dedicado ao traballo para repartilo entre máis persoas como solución ao paro

É ambientalmente sustentábel que a economía volva medrar? Nun contexto mundial de crise, no que en nome dunha futura prosperidade se sacrifican servizos públicos e dereitos laborais, comeza a coller forza unha proposta radicalmente contraria: decrecer. Unha alternativa que busca a primacía das relacións sociais sobre a produción e o consumo de produto inútiles ou nocivos, mentres se reduce o tempo dedicado ao traballo para repartilo entre máis persoas como solución ao paro. Esta é a explicación que dá un dos ideólogos do movemento, o fracés Serge Latouche. Unha cara máis coñecida do decrecemento é o profesor Carlos Taibo, que defende volver á produción local, a autoxestión e a democracia directa á vez que se reduce drasticamente a industria automobilística, as necesidades de transporte ou a construción e reducir o consumo de enerxía. De seguir o camiño actual as sociedade humanas estarán destinadas a unha perda brutal de calidade de vida a medida que os recursos dispoñíbeis comecen a escasear. Segundo diversos textos do movemento, de non producirse un transición controlada, o cambio de modelo producirase de xeito drástico e entre revoltas sociais. Segundo o propio Latouche "aspiramos a mellorar a calidade de vida e non a aumentar o PIB". O drecemento busca poñer as relacións sociais por diante da economía Que non hai recursos para todos non é unha idea recente, senón que entrou no debate xa nos anos 70 co informe Os límites do crecemento do Club de Roma. Esta publicación supuxo unha das primeiras chamadas de atención sobre a inviabilidade ao longo prazo do modelo económico actual, se ben fallou nos tempos das súas predicións. Porén, o Club segue a manter a súa postura, sobre todo agora que o mundo xa supera os 7.000 millóns de habitantes e se agudizan problemas como o cambio climático e o acceso á auga potábel. Unha das causas polas que loita o movemento decrentista é prepararse para o momento no que a produción de petróleo comece a descender, coñecido como "peak-oil". O petróleo é un dos alicerces da economía actual, e abandonalo non é doado. Estímase que a partir de 2035 a produción de petróleo comezará a baixar, segundo o a Axencia Internacional da Enerxía, mais augura unha "idade dourada do gas" e dos seus derivados. Porén, para moitos decrentistas, xa se está a vivir ese "pico". No ano 2011 en todo o mundo se produciron máis de 83 millóns de barrís de petróleo en todo o mundo, mentres que se consumiron maís de 88 millóns, segundo as estadísticas mundiais da enerxía da petroleira BP. Amais o alto prezo deste recurso, que o ano pasado custaba 113 dólares o barril, fai que se comecen a explotar outros tipos de petróleo máis contaminantes e que até o de agora non eran rendíbeis. Os defensores desta proposta rexeitan as acusacións de tecnófobos, antiprogresistas ou de pretender limitar o desenvolvemento dos países empobrecidos. Carlos Taibo pon énfase na necesidade de que os países máis industrializados cambien o seu modelo e reduzan drasticamente o seu consumo e as emisións de gases de efecto invernadoiro. A AIE calcula que o 20% da poboación mundial aínda non ten acceso á electricidade. Unha das loitas do movemento é abandonar o petróleo Os decrecentista tamén rexeitan frontalmente o concepto de desenvolvemento sustentábel, porque o consideran "bricolaxe conceptual". En 1987 a ONU definiuno como un crecemento que asegure as necesidades do presente sen comprometer a capacidade das xeracións futuras de satisfacer as súas. Desde o Cumio da Terra de 1992 en Rio de Janeiro fíxose popular e se converteu nun mantra político, pero para Carlos Taibo non é máis que "palabrería baleira". En Galiza o drecemento vaise abrindo camiño aos poucos da man de asociacións como Véspera de Nada, que participan na creación dunha cooperativa integral galega. Segundo o activista Manuel Casal queren contribuír a unha Galiza "capaz de saír adiante e de satisfacer as necesidades básicas da xente na inevitable costa abaixo que temos por diante".


Summary: O líder conservador procura como objetivo garantir a governança em minoria através de acordos com o Partido Socialista nas questões principais.

As legislativas de 2015 deixam o centro-direita em minoria de escanos (102 de 230 mandatos) mais disposto a governar e uma oposição de esquerdas maioritária na Assembleia da República saída das urnas (118 deputad@s) mais que não tem qualquer hipótese de fazer governo. O Partido Socialista por boca do seu candidato e secretário-geral, António Costa, já descartou essa possibilidade na própria noite eleitoral. Desde a coligação ganhadora (Portugal à Frente -PSD e CDS- ) anunciaram que para a governança têm os olhos deitados no PS. "Não deixaremos de ir ao encontro daqueles que, como é o caso do PS, no novo parlamento se filiam numa opção europeia e respeitando as regras da zona euro. Mais de 70% do parlamento pertence a essa filiação europeia. A nossa tarefa mais emergente é a de poder dotar o país de um Orçamento do Estado em 2016, que cumpra objectivos essenciais, manter Portugal com um défice abaixo de 3%, para poder garantir redução da dívida e terreno sólido para crescer com mais intensidade", afirmou o líder da coligação e primeiro-ministro, Passos Coelho. Quer desde o Bloco, (19 escanos) quer desde a CDU (17 parlamentares) advogam por abrir um cenário em que não governe a direita Quer desde o Bloco, (19 escanos) quer desde a CDU (17 parlamentares) advogam por abrir um cenário em que não governe a direita. "Do que Portugal precisa é de um plano de urgência que junte forças, de curar as feridas da pobreza, de investimento para emprego, aumentar o salário mínimo e afastar as ameaças às pensões. Precisa da tranquilidade e da certeza de que faremos o nosso melhor contra a chantagem financeira. A dívida deve ser reestruturada para que haja saúde pública, escola de qualidade e estabilidade nas pensões", afirmou Catarina Martins, candidata do Bloco. De por parte, Jerónimo de Sousa, primeiro candidato da CDU, julga que a perda da maioria absoluta por parte do centro-direita deita um quadro em que "o PS tem condições para formar Governo". O líder do PCP prometeu rejeitar "qualquer tentativa de formação do Governo ou de aprovação do programa de Governo". E Francisco Lopes, do Comité Central e apontado como o melhor colocado para suceder Jerónimo de Sousa, salientou que a direita só poderá vir a conseguir o governo se "alguma força que tem estado na oposição favorece a criação desse Governo", disse em óbvia referência ao PS.


Summary: Galiza mantén a tendencia descendente de hospitalizados con Covid-19 con 448 ingresados, 24 menos que a xornada anterior, deles 93 en UCI, e tamén en canto a casos activos, con 4.453.

Galiza mantén a tendencia descendente de hospitalizados con Covid-19 con 448 ingresados, 24 menos que a xornada anterior, deles 93 en UCI, e tamén en canto a casos activos, con 4.453, cando se fai un ano do primeiro positivo confirmado na Galiza -na área da Coruña e Cee-. Segundo os datos actualizados esta quinta feira pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18:00 horas desta cuarta feira, hai 93 ingresados con Covid en UCI, catro menos que a xornada anterior, e 355 noutras unidades, 20 menos. Os pacientes Covid hospitalizados redúcense en seis do sete áreas sanitarias galegas, agás na de Ourense, onde se manteñen sen cambios con dous en UCI e 34 noutras unidades. Os casos activos seguen a tendencia descendente até situarse en valores da primeira quincena de outubro, con 4.453, o que supón 233 menos que a xornada anterior. Segundo os últimos datos actualizados, descenden no sete áreas sanitarias galegas. Por contra, os contaxios diarios detectados con calquera tipo de proba proseguen unha tendencia ascendente paulatina desde o inicio da semana – a segunda feira sumou 103, a terza feira 117 e a cuarta 173-, con 191 esta quinta, dos cales 161 foron positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas. En canto á taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- mantense nun 2%, tras situarse lixeiramente por baixo desa cifra desde o inicio desta semana. Deste modo, segue por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa como máximo para dar por controlada a pandemia. Desde o inicio da pandemia, hai xa un ano, faleceron 2.259 persoas diagnosticadas con Covid-19, despois de notificar as autoridades sanitarias na noite desta cuarta feira 3 novas vítimas.


Summary: Os recortes no ensino do rural lucense levan o colexio de Folgoso do Courel a loitar por manter o seu transporte escolar local e o centro de Baamonde a combater en contra da unificación co Virxe do Corpiño de Begonte. Este último concello votará no pleno que se fará na sexta feira a aprobación da unificación.

O alumnado do colexio de Folgoso do Courel chega todos os días á súa escola grazas ao labor dos transportistas que recorren as estradas montañosas da comarca, con rutas moi específicas e adaptadas á localización espallada dalgúns estudantes. Son taxistas locais, con 6 turismos e un microbus, que levan ás 33 alumnas e alumnos do CIP Poeta Uxío Novoneyra ao seu centro e que ven perigar o seu posto de traballo. A Xunta da Galiza dispuña un prazo de presentación de ofertas para a licitación do contrato do transporte escolar, agora suspendido, para o Concello de Folgoso do Courel, que "prexudicaba o alumnado", fai saber en conversa con Nós Diario a presidenta da ANPA do citado colexio, Pilar Veiga. "Somos un concello de montaña, con alumnas e alumnos que viven moi lonxe da escola e que son recollidos no seu propio fogar porque é inviábel que poida camiñar 6 quilómetros para chegar ao centro". O contrato recollía o lote de 7 concellos para a xestión de transporte público, o que contemplaba a "suspensión de varias paradas, mais sen teren en conta a orografía e as estradas do Courel, o que podería supor un impedimento para os microbuses que pasarían a xestionar o transporte". Tras varias semanas en loita e debido á presentación das alegacións da Valedora do Pobo á proposta da Consellaría de Educación, "conseguiuse a paralización da presentación de ofertas, pero iso non implica que se vaia cumprir cos nosos requisitos, xa que poden sacala de novo da mesma forma", explica Veiga. Aínda que por parte do Goberno galego aseguran que "están a facer todo o posíbel e que ningún neno vai facer máis quilómetros, non o queren confirmar por escrito", puntualiza a presidenta. Por iso, a ANPA non vai deixar de loitar e, a través da voceira do BNG en Bruxelas, Ana Miranda, presentan esta semana unha iniciativa na Comisión de Peticións do Parlamento Europeo, "para denunciar a discriminación causada pola decisión do Goberno galego que vulnera o dereito á igualdade no acceso á educación ao non ter en conta as condicións específicas de montaña e a vulneración da normativa europea respecto ao uso dos fondos Feder cos que se está a financiar actualmente o transporte escolar na Galiza". Eliminación do colexio de Baamonde Outro dos casos de abandono do ensino rural é o do CEIP Baamonde. O Goberno local de Begondo, concello ao que pertence este centro, sorprendeu a ANPA Vidueiro cunha reunión no mes de decembro na que lles notificaba o inicio dos trámites para solicitar a unificación do colexio de Baamonde co Virxe do Corpiño de Begonte. "A escusa era que ese centro está a dar gastos, que en realidade van ás contas da Consellaría de Educación, e que esas instalacións serán para a creación dun conservatorio profesional de música", explica Paula Iglesias, a secretaria da ANPA a Nós Diario. Ao día seguinte, a asociación puxo en marcha unha serie de mobilizacións para concienciar a veciñanza do rexeitamento desta nova. "Nós non estamos en contra de que se faga o conservatorio, pero non á custa do noso colexio", defende Iglesias, xa que mesmo asiste alumnado das parroquias de Guitiriz e Vilalba. Ao longo destas semanas recibiron o apoio da veciñanza e do BNG e PSOE na Deputación lucese, pero a pandemia está a complicar que se sigan coas reivindicacións presenciais. "Esta sexta feira o pleno do Concello votará sobre a unificación dos colexios e o propio alcalde xa nos dixo que ía saír adiante, porque ten maioría absoluta". No que respecta á alternativas, Iglesias asegura que o rexedor "as ignora completamente, xa que lle propuxemos que os alumnos e as alumnas de Begondo viñesen ao noso centro, que ten mellores instalacións e conta con máis terreo".


O instrutor non considera probado máis de tres anos e medio despois de iniciarse o caso que "o falecemento dos doentes lles sexa imputable causalmente aos investigadosO xuíz instrutor da investigación penal polas mortes de varios doentes de hepatite C polas que a Fiscalía acusou a varios cargos da Xunta de homicidio por "razóns orzamentarias" vén de arquivar o caso máis de tres anos e medio despois por considerar que non hai indicios de que fosen responsables dos falecementos. O maxistrado Andrés Lago Louro así o decidiu nun auto con data deste luns que pode ser recorrido e que chega máis de tres anos e medio despois da denuncia da Fiscalía.A decisión do xuíz supón o sobresemento provisional da causa e arquivo das actuacións respecto ao director de Asistencia Sanitaria e á subdirectora de Farmacia do Sergas, que foron investigados como presuntos responsables de delitos de homicidio por imprudencia grave profesional e prevaricación por, presuntamente, non facilitar o tratamento de pacientes de hepatite C. O xuíz destaca que os medicamentos "se atopaban aínda en fase case experimental" e xustifica que o Sergas deseñas procedementos para a súa aplicación"Non podemos afirmar que a morte ou falecemento dos pacientes lles sexa imputable causalmente aos investigados", indica o maxistrado, quen subliña que "o falecemento sobreveu por causas alleas á demora, omisión ou dilación na tramitación das peticións ou solicitudes de aplicación dos novos fármacos". O xuíz destaca que os medicamentos "se atopaban aínda en fase case experimental e cuns resultados que aínda eran incertos, de aí a necesidade de que as autoridades sanitarias deseñasen mecanismos ou procedementos destinados a precisar con sumo coidado aqueles casos en que estaría indicada a súa aplicación".O auto sinala que tampouco se pode concluír que, se se lles aplicasen aos pacientes os novos fármacos, se evitaría o seu falecemento. "Se analizamos o exhaustivo informe que foi emitido polo Instituto de Medicina Legal de Galicia (Imelga), a conclusión que se extrae é que o falecemento dos pacientes se produciu por causas alleas á subministración dos novos fármacos", di o xuíz, quen engade que do informe forense infírese que os novos tratamentos antivirais "o que conseguían era unha eficacia moi alta á hora de eliminar o virus da hepatite C, pero iso non quere dicir que os pacientes curasen".O xuíz di que o procedemento deseñado polo Sergas para administrar os fármacos é "moi similar ao aplicado noutras comunidades autónomas"O procedemento deseñado polo Sergas para garantir o acceso dos pacientes aos novos medicamentos da hepatite C, segundo o auto, é "moi similar ao aplicado noutras comunidades autónomas". O maxistrado sinala que na data dos feitos os novos tratamentos "nin sequera se atopaban plenamente admitidos pola Axencia Europea do Medicamento, de modo que o seu acceso só podería facerse de modo extraordinario como uso compasivo para aqueles pacientes nunha situación de especial gravidade". Ademais, indica que as autoridades sanitarias debían "cinguirse ás esixencias do titular da patente, neste caso Gilead, único laboratorio que os fabricaba".


Summary: A Comisión de Centro, pola contra, acusa a xerencia de facer "ouvidos xordos" ante as "reiteradas demandas de persoal" e convoca unha manifestación para o 20 de xaneiro.

A xerencia do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac) manifestou esta segunda feira, en resposta ás denuncias sindicais sobre a falta de persoal, que se procura dar o "máximo apoio" contratando "todo o persoal de enfermaría e facultativo dispoñíbel para cubrir as ausencias". Con todo, nun comunicado, afirma que isto "como é sabido, está limitado pola dispoñibilidade de profesionais". "Nun momento en que a atención asistencial mundial está centrada na pandemia", engade. "Nunha situación tan complicada e inédita que se alongou tanto no tempo, enténdese perfectamente o esforzo que está a realizar o persoal dos centros sanitarios, ao que manifestamos o noso recoñecemento", expón tamén. A xerencia, porén, defende a xestión en relación ao persoal. Así, apunta que "se incrementou nos últimos anos a estrutura do persoal do Chuac, alén de estabilizar o total do número de prazas do hospital e do resto da área sanitaria nestas categorías, e iniciouse xa o trámite para a estabilización de 101 prazas das 225 correspondentes ao exercicio 2022", remarca. Novas mobilizacións Este comunicado chega o mesmo día no que a Comisión de Centro do Chuac convocou unha manifestación para esta quinta feira, 20 de xaneiro, para demandar máis unha vez "máis persoal" e "condicións de traballo dignas". Así o informaron, en rolda de prensa, os representantes dunha Comisión de Centro con representación da CIG, CCOO, UXT, CSIF, Omega, Satse e USAE. A manifestación partirá ás 19 horas da Casa do Mar e concluirá na chaira do Obelisco. Desenvolverase co lema 'Sen persoal non hai sanidade'. "A pesar das reiteradas demandas de persoal, a xerencia fixo ouvidos xordos", criticou Lucía Peón, presidenta da Comisión de Centro.


Summary: Os casos activos continúan a subir e superaran os 14.000.

Ao cumprirse dez días desde a fin da ponte de decembro e a unha semana do Nadal, a Galiza volve notificar outros 1.250 contaxios por coronavirus, polo que esta cifra volve superar o seu récord e atópase por encima do milleiro por cuarta xornada consecutiva. Deste modo, os casos activos séguense incrementando e son xa 14.797. Con todo, a presión hospitalaria non creceu nas últimas horas, senón que se reduciu. Así, de acordo cos datos publicados na mañá deste sábado 18 de decembro pola Consellaría de Sanidade, actualizados até as 18 hora da sexta feira, as persoas ingresadas con Covid-19 sitúanse en 270 na Galiza, sete menos que un día atrás. Isto é posíbel porque descenderon a 221 as e os pacientes en planta, nove menos; mentres que subiron a 49, dous máis, as que están en unidades de coidados intensivos (UCI). Con todo, a presión hospitalaria sobe en catro das sete áreas sanitarias. Na de Vigo, son xa 95 as e os pacientes que requiren ingreso -dous máis-, dos cales 21 están críticos -un máis-. Tamén subiron as hospitalizacións na área de Pontevedra-O Salnés, que contabiliza 47 (+4), das que nove están en UCI (+1); na de Lugo-A Mariña-Monoforte, con 17 (+2), cinco delas en coidados intensivos (+1); e na de Ferrol, con 10 (+1), tres delas en críticos (sen cambios). Mentres, a presión asistencial mantense na área de Santiago-Barbanza, que ten 21 ingresados, 20 en planta (+1) e só un na UCI (-1). Hai dúas áreas nas que baixan as hospitalizacións. É o caso da de Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, onde hai 51 ingresados (-10), dos que cinco están en coidados intensivos (+1); e a da Coruña-Cee, con 29 (-6), cinco deles (-1) críticos. Máis de 14.700 casos Os casos activos de Covid-19 continúan en ascenso a menos dunha semana da Noiteboa e sitúanse en 14.797 nos datos deste sábado. Isto débese a que Sanidade detectou máis contaxios (1.250) que altas (795) nun día, ao que se engaden catro falecementos. As infeccións activas ascenden en todas as áreas sanitarias fóra da de Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, onde descenderon en 85, até as 2.712 en total. No lado oposto, a de Vigo é a que rexistrou o maior incremento de pacientes Covid, até os 4.743 en total (+182). Séguea a de Santiago-Barbanza, que sobe a 1.372 (+124); e a da Coruña-Cee, con 2.216 casos activos (+118). A área de Pontevedra-O Salnés contabiliza 2.250 pacientes Covid (+35); a de Lugo-A Mariña-Monforte, con 949 (+58); e a de Ferrol, con 555 casos activos (+19). Mantéñense os novos contaxios Os novos contaxios mantéñense por cuarta xornada consecutiva por encima do milleiro, ao subir lixeiramente a 1.250, que implican tres máis que os 1.247 do día anterior. É, de novo, a cifra máis alta desta sexta onda da pandemia. As persoas contaxiadas na Galiza desde o inicio desta pandemia ascenden a 207.053. Segundo os últimos datos actualizados polo Ministerio de Sanidade na tarde do 17 de decembro, Galiza conta cunha incidencia acumulada a 14 días de 511,95 casos por 100.000 habitantes, polo que segue lixeiramente por encima da media estatal, que está en 511 puntos. As persoas falecidas diagnosticadas con covid-19 desde o inicio desta pandemia na Galiza ascenden a 2.718, ao notificar onte Sanidade tres novas vítimas.


Hai libros que ao collelos entre as mans nos causan unha profundísima emoción, porque hai libros que representan os momentos máis luminosos dun tempo e dunha literatura, que foron escritos a contracorrente, nunha soidade espantosa, sen un fío de luz. É o caso, por exemplo, de O camiño de abaixo, de Xohán Casal (A Coruña, 1935-1960), na edición de 1970, a que publicou Ediciós do Castro con ilustración de Luís Seoane na capa, prólogo e ilustracións de Reimundo Patiño e poema-homenaxe de Manuel María. Veu logo a edición de 1985 e a de Xerais de 2005, ampliada a primeira e con estudo introdutorio de María Teresa Bermúdez a segunda. Mais permítanme que lles diga que aínda tratándose do mesmo autor e da mesma obra, este lector non vive esa emoción como con aquela primeira edición que agora teño diante dos meus ollos e que adquirira nos meus anos mozos en Ortigueira. O camiño de abaixo / Xohán Casal / Ediciós do Castro / 1970 / 131 páxinas Xohán Casal e Reimundo Patiño coñécense na Escola de Altos Estudios Mercantiles da Coruña no ano 1949. Os dous teñen 14 ou 15 anos. O primeiro sofre unha doenza incurábel do corazón e o segundo unha enfermidade ósea. Esa mesma mañá, camiñando xuntos despois de saír das clases, Xohán Casal, que ten a sorte de gozar dunha boa biblioteca familiar, fálalle ao seu novo amigo de autores como Mallarmé e Verlaine. Algúns anos despois será Patiño o que fascine a Casal con varias obras de Castelao que seu tío Antón Patiño lle trouxera de Bos Aires. Nese momento Xohán Casal, como acto de fidelidade ao seu pobo, toma a firme determinación de abandonar o castelán e de escribir en galego, e iso que non coñece a ninguén que escriba en galego. É a partir de 1956 cando comeza a relacionarse con outros escritores mozos como Manuel María, Xosé Luís Franco Grande ou Avilés de Taramancos e a través deles descobre os libros de Galaxia ou os escritores do exilio. O 9 de xaneiro de 1960 viaxa a Compostela para pasar o día con Ramón Piñeiro e falar da publicación dos seus relatos na colección Illa Nova. Regresa de Santiago moi feliz e coa idea de alugar unha máquina de escribir para pasar os textos. Ao día seguinte, ás nove da mañá, cando dous dos seus amigos acoden á súa casa, atópanno morto no leito. Tiña só 24 anos. Varias décadas despois Manuel Rivas falará del como "o Kafka coruñés". Efectivamente, neses anos cincuenta ninguén escribe en lingua galega como Xohán Casal, Gonzalo R. Mourullo ou X. L. Méndez Ferrín. Son tres autores que renovan radicalmente a narrativa galega, tanto desde o punto de vista formal como temático. A influencia da literatura europea en xeral e do mundo de Kafka en particular está moi presente nos relatos de Casal. É a súa unha prosa moi diferente á dos autores da Xeración Nós e incluso á que chega ás súas mans de escritores máis próximos a el en idade. É a narrativa dun mozo que de non morrer tan prematuramente lle daría á nosa literatura unha obra que o colocaría entre os mestres da prosa galega contemporánea.


Summary: As directivas e directivos das empresas galegas aumentaron a diferenza salarial coas traballadoras en 2.600 euros no último ano.

Os salarios na Galiza experimentaron crecementos superiores a 3% de media. Porén, o reparto foi desigual. As persoas a cargo de postos de dirección levaron a mellor parte, cunha suba de 4,9% de media nos seus salarios brutos. A pesar de que as traballadoras e traballadores tamén viron incrementadas as súas retribucións en 5,42%, a fenda entre empregadas e directivas faise máis acusada con respecto ao ano anterior. As persoas expertas apostan en mellorar a cualificación das traballadoras para reducila. Por sectores, a banca é o sector que mellor remunera ás súas directivas, un feito que chama a atención dos autores do informe Evolución salarial 2007-2019, elaborado pola escola de negocios EADA Business School e ICSA Grupo, sobre todo tendo en conta a reestruturación financeira, que desde 2007 eliminou máis de 100.000 postos de traballo no sector. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Partidos e grupos ecoloxistas esíxenlle á Xunta que paralice os traballos de secado do humidal, declarado zona sensible, até que se aprobe o plan de conservación do mesmo.

A lagoa da Frouxeira, humidal de importancia internacional e que conta con 5 figuras de protección (ZEPVN, humidal protexido, humidal sensíbel, LIC, ZEPA, e Ramsar), segue sendo motivo de polémica. A Xunta leva meses abrindo canles para o seu baleirado e secado, de xeito ilegal ademais, ao non contar a lagoa cun Plan de Protección. Segundo a Lei 9/2001, a Consellería de Medio Ambiente debería ter aprobado un plan de conservación dende hai once anos, pero non foi ata finais do pasado ano que a Dirección Xeral de Conservación da Natureza someteu a información pública o Plan de conservación do humidal protexido Lagoa e areal de Valdoviño. A SGHN vén de presentar as súas alegacións a este plan, comezando pola devandita denuncia de que incumpre a Lei 9/2001 "ao non respetar os prazos establecidos e non establecer as normas uso e xestión". O propio plan recoñece que "en 2003 e 2009 danouse con maquinaria pesada a coiraza externa da lagoa ", polo que a SGHN pide "que se depuren as responsabilidades legais, administrativas e/ou profesionais". A entidade salienta, de igual xeito, que a pesar de que o texto recoñece "a vulnerabilidade que sobre a evolución natural das lagoas costeiras teñen as accións antrópicas mantidas no tempo" o propio documento da Xunta considera "necesario de forma periódica proceder á recuperación do tramo final da canle de desaugue", sen "a imprescindible información científico-técnica sobre os ciclos hidrolóxicos da lagoa e recuperación natural da barreira" e "sen establecer un horizonte temporal a partires do cal, grazas as actuacións de restauración hidrolóxica e ecolóxica, a lagoa recuperase o seu funcionamento natural", segundo a entidade ambientalista. A SGHN cualifica igualmente como "eivas moi importantes" do plan "que nin siquera se contemple unha seria ordenación urbanística e a necesidade da eliminación total ou parcial da pista polo bordo leste da lagoa A entidade cualifica igualmente como "eivas moi importantes" do plan "que nin siquera se contemple unha seria ordenación urbanística e a necesidade da eliminación total ou parcial da pista polo bordo leste da lagoa que ten efectos moi perxudiciais sobre hábitats fundamentais para o mantemento de moitas especies características do humidal. De igual maneira, hai unhas semanas ADEGA denunciara os traballos realizados pola Xunta, sinalando que o Goberno galego "improvisou na Frouxeira e meteu as escavadoras pasando por riba das recomendacións do Parlamento e de toda a lexislación ambiental galega, estatal, europea e internacional". E lembrando que os responsables "desta chafallada e do estado actual da lagoa, convertida nun deserto", son o dimitido director xeral de conservación Ricardo García-Borregón e o xefe do servizo provincial de conservación Carlos Muñoz, "ambos por certo denunciados pola Fiscalía no caso do dragado ilegal da ría de Ferrol". O Goberno galego "improvisou na Frouxeira e meteu as escavadoras pasando por riba das recomendacións do Parlamento e de toda a lexislación ambiental galega, estatal, europea e internacional" Pola súa banda, Alternativa Galega de Esquerda (AGE), instou este mércores á Xunta a que "non acometa ningunha actuación sobre a lagoa da Frouxeira en Valdoviño ata a aprobación do Plan de Conservación para acabar coas constantes agresións que está sufrir este espazo protexido". AGE denuncia que "as continuas aperturas artificiais da lagoa provocaron unha progresiva colmatación do vaso da lagoa coas negativas consecuencias para a diversidade do ecosistema, a súa estrutura e o seu funcionamento". Para AGE, as afectacións son de tal magnitude na lagoa "que autorizan a súa inclusión no Rexistro de Montreux, elemento da Convención Ramsar, para chamar a atención sobre os sitios nos que se provocaron e se están a provocar cambios negativos nas características ecolóxicas e que necesitan que se preste unha atención prioritaria a súa conservación".


O conflito do Sahara Occidental ten o seu inicio nun proceso de descolonización non concluído e bloqueado sistematicamente polo Reino de Marrocos, mediante unha ocupación militar ilegal do territorio e a presión sobre terceiros países en busca de apoios para as súas pretensións. Este proceso descolonizador debería concluír coa celebración dun referendo de autodeterminación. Referendo avalado por diferentes resolucións de distintos organismos internacionais (Resolución 1514 das NN. UU. do 14/12/1960, resolucións da Asemblea Xeral e a Cuarta Comisión das NN. UU., Tribunal Internacional de Xustiza (1975), resolucións do Consello de Seguridade da ONU, resolucións da Unión Europea, Unión Africana, Congreso e Senado de España, etc.) España é responsable desta situación xa que foi a potencia colonizadora, etapa que durou case un século, finalizando coa firma dos ilegais Acordos Tripartitos de Madrid no ano 1975, propiciando así a ocupación do Sahara Occidental por parte de Marrocos e Mauritania. España segue sendo, segundo a ONU e o dereito internacional, potencia administradora "in xure" deste territorio, pero no canto de exercer como tal situouse a favor do invasor favorecendo as pretensións anexionistas de Marrocos. España promoveu iniciativas para a firma de acordos preferentes entre a UE e Marrocos que inclúen o territorio do Sahara Occidental (acordos pesqueiros, agrícolas, extracción de minerais, etc.). Vendeu material militar a Marrocos, material que quedou sobradamente demostrado que foi utilizado para a represión e o xenocidio sometido polo reino alauita sobre a poboación saharauí. Ningún dos diferentes gobernos españois denunciou abertamente esta situación de xenocidio e vulneración dos dereitos humanos nin denunciou a ocupación por parte de Marrocos, utilizando na maioría das ocasións un falso dobre linguaxe co que pretende contentar a todas as partes. Tendo en conta que o referendo de autodeterminación é a única saída legal e xusta para os procesos de descolonización, proceso co que Marrocos se comprometeu formalmente coa firma do Plan de Paz do ano 1991, e que España segue sendo a potencia administradora "in xure" do territorio é obrigación do goberno español tomar, dunha vez por todas, as medidas oportunas para a celebración do devandito referendo. Cumprindo así coa débeda histórica que ten coa que foi no seu día a 53ª provincia española.


Summary: O Consello da Cultura Galega acolleu na tarde de onte unha sesión de debate sobre a realidade social e política no mundo do mar no período republicano e no primeiro franquismo. Unha historia de traballo duro, loita sen concesións, conflitividade e represión sen tregua tras o golpe franquista de 1936.

As xornadas promovidas polo Consello da Cultura Galega, baixo o título de Memoria e historia do traballo no mar na Galiza, 1931-1939. República, asociacionismo mariñeiro e represión franquista, acolleron algúns dos máximos expertos na materia. O encontro, organizado polo membro da sección de Patrimonio e Bens Culturais da institución Francisco Xavier Redondo Abal, afondou na importancia do asociacionismo mariñeiro na Galiza nas primeiras décadas do século XX, especialmente durante a Segunda República. As sesións permitiron reflexionar sobre a realidade da loita de clases no mar, as conexións entre política institucional e sindicalismo e o novo marco represivo após xullo de 1936. A este respecto, os organizadores significaron que "o auxe do asociacionismo mariñeiro xurdiu da loita contra os tradicionais pósitos de pescadores, cuxas iniciativas conciliadoras, paternalistas e interclasistas sempre foron rexeitadas polos novos protagonistas, agora encadrados en potentes sindicatos de clase" As palestras, presentadas pola profesora titular de Historia de América na USC, Pilar Cagiao, correron a cargo de recoñecidos especialistas no tema. Así, Emilio Grandío falou sobre as reaccións ante os cambios político-sociais na II República na Galiza; Bernardo Máiz reflexionou arredor da lexislación naval militar; Eliseo Fernández analizou as evasións por vía marítima baixo a ditadura, e Dionisio Pereira achegouse ao asociacionismo mariñeiro entre 1931 e 1936. A loita de clases Precisamente Dionisio Pereira, que leva décadas investigando a conflitividade e o asociacionismo no mundo do mar, sinalou que "o proceso conflitivo de cambio tamén veu acompañado dunha eclosión do asociacionismo no sector, representativo das diversas capas do colectivo mariñeiro, cada vez máis conscientes dos seus intereses e organizadas para a súa defensa, un proceso que acada o seu cénit na II República, período no que o antagonismo de clases no mar agudízase e amosa a súa faciana máis conflitiva". Pereira indicou que "no eido do societarismo de clase no mar, durante a II República a CNT foi, xa que logo, amplamente hexemónica, malia que a UGT continuou dominando nalgúns portos como Redondela, Muros, Fisterra, Muxía, Redes, Illa de Arousa, ou consolidando importantes minorías nalgúns sindicatos confederais, por exemplo en Cangas ou Marín, nos que o PCE contou cunha importante influencia". O historiador coruñés destacou que "no intre do golpe militar, o asociacionismo mariñeiro de clase maiormente agrupado na CRG-CNT, era unha forza social de primeira magnitude nas cidades e vilas costeiras galegas, que só puido ser destruída mediante a represión exercida polo réxime franquista, que a substituíu polo modelo tutelado, corporativo e autoritario representado, daquela, polas Confrarías de Pescadores". As evasións marítimas Eliseo Fernández volveu nas xornadas desenvolvidas no Consello da Cultura Galega sobre un tema que vén traballando desde hai moitos anos. Así, en relación coa rede de evasións marítimas durante a ditadura lembrou que "para as persoas perseguidas, o mar significou unha porta entreaberta para zafar da represión, e a forte implantación do sindicalismo mariñeiro favoreceu as saídas por vía marítima". Fernández significou que "as fuxidas producíronse durante todo o período da Guerra Civil e mesmo algunhas tiveron lugar despois, chegando a guerrilla a utilizar unha saída por vía maítima desde Vicedo en 1946". Neste sentido, cifrou os operativos en "70 fuxidas que orixinaron a saída de máis de 650 persoas". O investigador ferrolán explicou que "as fuxidas tiveron lugar desde portos de toda a costa galega, aínda que cumpre destacar o porto da Coruña, onde tiveron lugar máis dunha ducia de fuxidas".


Summary: A estrada de Grixoa de Esternande e San Salvador, a gran esquecida polo Concello de Santa Comba.

Son máis de 20 anos sentíndose esquecidos. Os veciñ@s das parroquias de Grixoa e Esternande, no linde con Coristanco, consideran que o Concello fai caso omiso das súas plegarias. Unhas peticións que non vai máis alá do arranxo dunha estrada, a que vai de Grixoa de Esternande e San Salvador e que se atopa nun estado lamentable. A gota que colmou o vaso acontecía no pasado pleno do mes de decembro, cando sobre a mesa estaba a reforma integral da vía a conta do POS 2020 proposta polo alcalde e único edil de CxG. Pero os votos negativos do seu socio de goberno, o grupo socialista, e a falta de dous edís do PP, botaban abaixo a proposta. Así, a Asociación de veciños de San Salvador e a de Grixoa de Esternande-Minas de Varilongo decidiron saír á rúa, e así o notaron este pasado sábado 4 de xaneiro. "Estrada Xa!!" ou "Santa Comba morre. Inversión no rural Xa", foron algunhas das pancartas que os máis dun centenar de veciños (ademais dos dous lugares tamén había de zonas colindantes como Castriz ou mesmo Coristanco) amosaron polas rúas xalleiras. Partiron da Casa do Concello e pasearon as bocinas e as pancartas por varias rúas da vila, ata a Casa da Cultura (ida e volta) recibindo o apoio masivo da veciñanza. Cargaron tanto contra o PSOE como contra o PP, e só Monste Almozara (CxG) e o voceiro do BNG, un Alexandre Antelo sen representación no pleno, acodiron á apoiar esta "xusta reivindicación". Todo por convertir a corredoira nunha estrada transtitable ("non queremos unha autoestrada", explica un dos voceiros, Xosé Abelenda). Unha demanda máis que básica no comezo da terceira década do século XX.


Summary: Foi no telexornal emitido pola primeira canle o 6 de xullo, na información en que daban conta do peche da central de Garoña, inaugurada polo ditador en 1971.

"Foi o 21 de setembro de 1971 cando o caudillo Francisco Franco accionou os mandos para que se puxera en marcha a que fora daquela a segunda central atómica de España". Foi o texto que leu un redactor da televisión pública española namentres se emitían imaxes que repasaban a historia da central de Garoña, ampliando a información sobre o seu peche. Nunha resposta escrita á pregunta parlamentar formulada por Izquierda Plural, o director de RTVE, Leopoldo González-Echenique, recoñeceu que no telexornal emitido o 6 de xullo na primeira canle da televisión española se falou do ditador como "el caudillo", que foi "un erro", que el non partilla esa denominación e que desde a dirección de informativos xa se lle pediron explicacións ao redactor, do cal destacan a súa "profesionalidade" e a súa "ampla e recoñecida traxectoria". Segundo informou a axencia de noticias Europa Press, o traballador explicou que tratara de ser "o máis aséptico posíbel" e que empregou o termo 'caudillo' "coa única intención de explicar que posición tiña Franco naquel momento" (o 21 de setembro de 1971) A deputada de Izquierda Plural que formulou a pregunta, Laia Ortiz, quixo saber se a corporación tiña intención de se desculpar, así como de proceder ao cesamento tanto do director de informativos como das persoas responsábeis da edición do texto que se leu en off canda as imaxes de Franco. "Todo erro merece unha desculpa e a adopción das medidas oportunas para evitar que se volva cometer no futuro", sinalou González-Echenique, aclarando que non vai cesar a ninguén polo acontecido.


As Eurocidades nacen como acordos entre municipios próximos, vinculados historicamente pero pertencentes a distintos Estados da UE. Estas están baseadas no principio de compartir recursos e sinerxías para a promoción conxunta. O seu obxectivo no longo prazo consistiría, pois, en converterse nunha única cidade cun só goberno. Actualmente existen no Estado español seis Eurocidades: Bayona-San Sebastián na fronteira con Francia; e Badajoz-Elvas, Guadiana, Chaves-Verín, Salvaterra-Monção e Tui-Valença na raia lusa. Se ben a existencia de todas elas é unha mostra evidente dos esforzos realizados no eido da cooperación transfronteiriza, sen dúbida destaca o caso galego-portugués con tres Eurocidades. Na súa conformación interviñeron, entre outros axentes, tanto as administracións locais como a AECT Galicia-Norte de Portugal. As AECT son agrupacións de entes territoriais, con personalidade xurídica propia, que teñen por misión fomentar precisamente esa cooperación transfronteiriza, transnacional e interrexional coa fin de reforzar a cohesión económica, social e territorial (Tratado de Funcionamento da UE. Diario Oficial da Unión Europea, art. 175, de 26 de 10 de 2012, páx. 127). Cada unha das Eurocidades galegas presenta contextos e realidades diferenciadas. Así, Chaves-Verín, a pesar da distancia xeográfica entre os dous principais núcleos poboacionais que a conforman, exerce a súa influencia en máis de 100.000 habitantes se temos en conta os territorios do Alto Tâmega e de Monterrei-Verín. Ambas cidades acordaron colaborar nos campos da cultura, o deporte, a educación, entretemento, ordenación do territorio, patrimonio, protección civil, saúde, turismo, aproveitamento e protección do río Tâmega, do medio ambiente e dos recursos naturais. Esta colaboración materializouse en proxectos como a Eurorrexión Termal e da Auga, a Gobernanza Experta en Conurbacións Transfronteirizas ou a Valorización do Corredor Ambiental do Río Tâmega, entre outros. A Eurocidade Tui-Valença foi a segunda en ser constituída. Esta unión considerouse desde a Xunta de Galicia como unha oportunidade económica, comercial, empresarial, tecnolóxica, turística e académica para ambas poboacións. Se ben neste caso non existe a barreira da distancia quilométrica do caso anterior, si que separan ás dúas poboacións, ademais do río Miño, razóns históricas que están aínda enraizadas en moitos dos seus habitantes. A pesar da existencia de proxectos comúns (algúns deles de dubidosa rendibilidade coma o tren turístico), destaca a chamativa circunstancia da ausencia dun transporte público combinado entre ambas poboacións -actualmente só é posible ir de Tui a Valença nun vetusto tren con dúas frecuencias diarias, non coincidindo estas cos enlaces de transporte para outras localidades desde a estación lusa, unha clara programación para a eliminación do servizo-. En efecto, a mobilidade entre ambas poboacións só existe de forma limitada e para determinado tipo de actividades. Así, os relevantes mercados de comercio que ambas localidades celebran contan con clientes de ambas as dúas beiras do río, pero non se produce a mobilidade entre os traballadores destes da mesma maneira. A pesar da existencia dunha facultade de Xestión de Empresas en Valença do Instituto Politécnica de Viana do Castelo, os tudenses e estudantes de poboacións veciñas non consideran realizar estudos universitarios alí e si en Vigo ou Pontevedra. De igual maneira, se os estudantes portugueses quixesen matricularse nos ciclos de formación ofertados na beira galega, non terían máis que problemas. A cooperación no ámbito sanitario é tamén moi limitada, aínda que existe algunha iniciativa de atención transfronteiriza. Pero…que mellor maneira de poñer en valor o fantástico patrimonio histórico e cultural de Tui que facilitando a mobilidade e interacción plena cos veciños do sur que facilite os fluxos monetarios e estimule a creación de comercio local nun casco histórico necesitado de reformas normativas e de rehabilitacións? Sen dúbida unha actuación na liña de aumentar a oferta para os visitantes facilitaría a introdución da cidade en maior cantidade e calidade de circuítos turísticos. O terceiro e último caso que xurde en Galicia é o da Eurocidade Salvaterra-Monção, se ben as dúas cidades quedaron ligadas xa o 29 de marzo de 1.995 coa construción da Ponte Internacional que as une. Nesta unión destaca a proximidade dos máis de 20.000 metros cadrados do Pólo Industrial da Lagoa, xunto á vitucultura dous dos elos dinamizadores fundamentais do territorio. A zona industrial, situada próxima a Monção, estimula o tráfico de mercadorías, a prestación de servizos e o fluxo de traballadores galegos cara territorio luso. O goberno do país veciño logrou poñer en circulación gran cantidade de solo industrial a prezos moi reducidos, incorrendo nun dumping que xa non é só salarial, mentres da beira galega os terreos da Plisan nas Neves non tiveron máis que dificultades xurídicas para ser postos en marcha. Tal e como pode observar o lector, existen dificultades que cómpre enfrontar. Sen embargo, son moitas as áreas nas que é posible colaborar e as potencialidades económicas destes territorios son enormes. Por que non afondar nelas un paso máis tratando de avanzar cara ese obxectivo de converter ás Eurocidades en experiencias plenas de cooperación transfronteiriza e, por que non dicilo, en auténticos laboratorios para futuras experiencias Eurorrexionais? Non somos quen de ver que a planificación e a toma de decisións futuras das políticas poderán vir determinadas por novas configuracións espaciais máis eficaces e eficientes, e diferentes ás actuais? En caso de non tratar estas cuestións estaremos condenados a, no mellor dos casos, tratar de perpetuar o actual modelo de xestión que converte a estas entidades locais en agrupacións de interese económico realizadas única e exclusivamente para captar unha certa cantidade de Fondos Europeos que se materializarán en proxectos puntuais e sen continuidade no tempo. Por que non dar un paso máis e abordar as medidas estruturais necesarias para avanzar?


Summary: O colectivo de gandeiros anuncia que agardará a ter unha reunión con outras organizacións a nivel estatal. Deste paro desmarcáranse UUAA e o Sindicato Labrego Galego.

Para esta cuarta feira, o colectivo de gandeiras e gandeiros Agromuralla tiña convocada unha folga de entrega de leite en protesta polas condicións do sector. O paro foi desconvocado e aprazado, segundo explica o presidente desta organización, José Luís Pérez, até contar cun maior apoio a nivel estatal. A proposta inicial desta medida de presión implicaba a folga indefinida e non contou, de inicio, co apoio doutras organizacións como o Sindicato Labrego Galego (SLG) ou Unións Agrarias (UUAA). Desde Agromuralla sinalan que agardan manter unha xuntanza, previsibelmente o 20 de decembro en Valladolid, con gandeiras e gandeiros de diferentes partes do Estado español para acordar esa folga de entregas, xa que "non ten moito sentido" facela en solitario. Demandan unha suba de 41 céntimos por litro A intención desta folga de entregas implicaba que non circularan camións de leite polas estradas. A petición deste colectivo é que se aplique unha suba no prezo do leite que se paga a gandeiros até chegar aos 41 céntimos por litro. Por este motivo xa realizaron o pasado 4 de novembro unha mobilización en Lugo na que arrodearon a muralla da cidade. Daquela, o seu presidente sinalara que o sector está nunha "situación límite" por ofrecer "un produto de calidade que non vai acorde ao que se paga" polo que exixían un aumento "para que saian as contas".


A fins desta primavera vanse celebrar as eleccións ao Parlamento Europeo, prognosticándose unha moi baixa participación electoral e unha clara orientación do voto cara opcións de extrema dereita e da esquerda antisistema, manifestando deste xeito o rexeitamento da cidadanía europea á UE e aos seus efectos na vida cotián da cidadanía europea. Semella, tamén, que este fenómeno será moito mais nidio nos Estados do sur da Europa. A fins desta primavera vanse celebrar as eleccións ao Parlamento Europeo, prognosticándose unha moi baixa participación electoral e unha clara orientación do voto cara opcións de extrema dereita e da esquerda antisistema Os europeístas dos primeiros 50 do século XX apostaban pola construción federal e partillaban do pacto da postguerra, construído pólos democristiáns, social-liberais e socialdemocratas arredor do Estado de benestar, a cohesión social e a economía de mercado. Mais axiña a vella CEE xirou cara unha construción económica limitada de pequenos pasos, o chamado avance funcionalista, que arquivou a idea federalista e a construción política, deseñando unha complexa e pouco democrática urdime institucional que compatibiliza un Parlamento elixido democraticamente, uns ominipresentes Estados que monopolizan as decisións dos Consellos Europeo e de Ministros e un Banco Central Europeo alleo a todo control democrático, ao que se lle veta financiar directamente aos Estados e se lle orienta ao control da inflación, deixando inermes aos Estados e territorios do Sur da Europa diante da ausencia de ferramentas fiscais e orzamentarias por parte da UE. Unha Unión, asemade, que só orzamenta para desenvolver as súas políticas pouco mais do 1% do PIB europeo, fronte ao 6-7% do gasto federal USA. Para contar a decepción europea de Galicia compre non só falar das graves chatas da construción europea, senón tamén dos prexuízos xerados por unha política española Porén, para contar a decepción europea de Galicia compre non só falar das graves chatas da construción europea, senón tamén dos prexuízos xerados por unha política española que desarmou a agricultura, pesca e construción naval do noso país e desnaturalizou a política de equilibrio territorial europea, alicerzada nuns Fondos Estruturais de xestión obxectiva e rexionalizada, para substituíla, en grande parte, por uns Fondos de Cohesión, manexados dende Madrid e investidos nomeadamente en Madrid, Andalucía e o Centro peninsular. Hai solucións? Habelas hainas, malia que moi complexas. E son mais rendíbeis e practicábeis as transformadoras desta UE ca as que apostan por esfarelar a mesma ou abandonar a súa estrutura. Habemos ter opción de debullalas nos nosos encontros vindeiros.


Summary: Lugo, Vigo, Pontevedra e Compostela elixiron en senllas asembleas as súas direccións e secretarías comarcais

Após o Congreso confederal decorrido os pasados 25 e 26 de maio a Confederación Intersindical Galega vén de renovar os seus órganos comarcais. En Lugo, Antonio Niño Saavedra foi eleito como novo secretario comarcal e toma o relevo de Xosé Ferreiro. Xunto a eles Carmen Antas, Jorge Caldeiro Diaz, D M Neira Fraga, Lois Neto, Miguel Vazquez e Xosé Paz conforman a nova executiva. A asemblea, desenvolvida no Gran Hotel xirou arredor do lema "Organización, Loita, Soberanía: Ferramentas contra a crise" e contou con máis de 250 delegad@s. En Compostela, Anxo Noceda foi re-eleito secretario comarcal nun conclave desenvolvido baixo o lema "O sindicalismo galego afortalando a loita de clases". A nova executiva contará con Renato Núñez Da Silva, Rafael Peña Vidal, Lucía Freire Ces, Laura Bugalho Sánchez, Ánxela Martínez Parada, Xosé A. Maio Abeixón, Eduardo Sebio Molguero e Iago Carreira Trigo. Tamén así Vigo acolleu a súa VI Asemblea na que Serafín Otero foi re-eleito secretario comarcal. A nova dirección contará con Anxo Igrexas, Pilar Rodríguez, Rosa Chantada, Francisco Xavier González, Consuelo Lago, Iván García, Marta Gonzalo, Beatriz Caamaño, Manuel Zabala, Ricardo Posada e Raquel Pérez. Baixo o lema "En pé contra o desemprego, a precariedade e o empobrecemento, por unha Galiza ceibe e sen explotación" perto de 300 delegad@s tomaron parte da asemblea na que as consecuencias da crise económica para a comarca marcaron as intervencións. En Pontevedra, Marcos Conde asumiu a secretaría comarcal e tomou o relevo de Rafael Iglesias.


Summary: O Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) acumula máis de 14.000 expedientes sen resolver, denuncia o BNG.

Perto de 21.000 persoas en Galiza levan até dous anos esperando a cobrar as indemnizacións por despedimento que debe abonar o Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), un fondo que acumula máis de 14.000 expedientes sen resolver. O BNG denunciou no Parlamento de Galiza esta situación. A parlamentar Montse Prado dixo que Fogasa tarda ata dous anos en pagar a porcentaxe do 40% que lle corresponde asumir das indemnizacións, ao que hai que engadir os meses de tramitación previos. "21.000 galegos e galegas desesperadas porque ao drama de ter perdido o seu emprego se suma que non cobran as indemnizacións que lles pertencen, non poden afrontar o pago da hipoteca, nin facer fronte ás débedas que lle reclama a mesma Facenda pública que lles debe diñeiro, non poden nin comprar comida", denunciou Prado. A deputada non considera "inocente" que o Fogasa faga unha dobre tramitación cando a empresa non asume a porcentaxe de indemnización que lle corresponde, porque é unha maneira de "maquillar" o déficit. "Prefiren presumir de obxectivo do déficit por riba do dereito a comer da clase traballadora e a costa de afundila na miseria", criticou.


Summary: O colectivo advirte de que a última convocatoria de contratos posdoutorais "precariza aínda máis a investigación en Galicia, diminuíndo as posibilidades de progresión e limitando o atractivo de Galicia para iniciar a carreira investigadora", cunha redución no número de axudas e na súa remuneración económica

O colectivo InvestiGal-Rede Galega pola Investigación denuncia que a última convocatoria de contratos posdoutorais lanzada pola Xunta "precariza aínda máis a investigación en Galicia, diminuíndo as posibilidades de progresión e limitando o atractivo de Galicia para iniciar a carreira investigadora"."Parece que a Xunta busca o desmantelamento do principal programa de captación de doutores/as en vez de realizar unha aposta que garanta o retorno do investimento público e fortaleza a competitividade do sistema de investigación galego"A entidade critica que o programa dirixido pola Subdirección Xeral de Promoción Científica e Tecnolóxica Universitaria "introduce unha serie de cambios" na convocatoria de axudas de apoio á etapa de formación posdoutoral, equivalentes á antiga modalidade A, "que son lesivos para os/as solicitantes con respecto a convocatorias anteriores, precarizan notablemente as súas condicións laborais e desincentivan a atracción de talento e a consolidación da carreira investigadora en Galicia". "Isto supón un agravio comparativo para as persoas candidatas e as sitúan en desvantaxe co persoal investigador doutor que obtivo estas mesmas axudas durante os anos 2012-2019", denuncia.Investigal critica, sobre todo, que o número de axudas é "insuficiente". A convocatoria actual aumenta o número de axudas ata 49, 3 máis con respecto aos 46 contratos ofertados na convocatoria do 2019. Porén, "este aumento é falso", explica o colectivo, "xa que asumindo que o ano 2020 quedou en branco e, se relativizamos o número de axudas a dous anos (2020 e 2021) en vez de un (2021), o número de axudas ofertadas reais vese reducida á metade".Investigal alerta de que hai unha "redución significativa das remuneracións salariais do persoal investigador" e critica que o número de axudas queda reducido á metadeAsí mesmo, alerta de que hai unha "redución significativa das remuneracións salariais do persoal investigador", pois a nova convocatoria elimina a fase de retorno que si tiña a antiga Modalidade A, na que os investigadores e investigadoras que obtiveron estas axudas entre o 2012-2019 debían permanecer investigando en Galicia durante o terceiro ano (e derradeiro) do contrato posdoutoral, e xustifícao coa idea de dotar de máis "flexibilidade" á hora de que as estadías no estranxeiro poidan desenvolverse ao longo dos 3 anos que duran os contratos. Con todo, explica Investigal, o programa só financia estadías no estranxeiro durante un máximo de 24 meses, polo que as persoas beneficiarias permanecerán un mínimo de 12 meses investigando en Galicia. Durante estes 12 meses o salario destas persoas será de aproximadamente 1.500€ brutos mensuais, moi afastados dos 2.000€ brutos mensuais que percibe o persoal investigador que obtivese a mesma axuda entre 2012-2019, denuncia o colectivo. Outra novidade da convocatoria é a redución a un máximo de 30 horas a docencia impartida en graos e másters universitarios, fronte ás 80 horas que imparten os que obtiveron a mesma axuda entre 2012-2019, engade Investigal."Parece que a Xunta busca o desmantelamento do principal programa de captación de doutores/as da nosa comunidade en vez de realizar unha aposta firme por este perfil de investigadores posdoutorais que garanta o retorno da inversión pública e fortaleza a competitividade do sistema de investigación galego", conclúe Investigal nunha nota de prensa.InvestiGal considera que "baixo estas condicións o programa de axudas posdoutorais está abocado ao fracaso". "Isto supón que case 7 millóns de euros de diñeiro público se tiren ao lixo cada ano por unha xestión nefasta na contratación de doutores/as para o sistema galego de ciencia", engade a entidade, que solicitou unha reunión urxente cos responsables da convocatoria co fin de "reconducila", dado que aínda existe marxe antes da súa publicación definitiva no DOG. "Baixo estas condicións o programa de axudas posdoutorais está abocado ao fracaso", di Investigal. "Isto supón que case 7 millóns de euros de diñeiro público se tiren ao lixo cada ano por unha xestión nefasta na contratación de doutores/as para o sistema galego de ciencia", engadeA entidade lembra "a importancia dos/as investigadores/as posdoutorais no sistema de I+D+i, que constitúen un persoal altamente formado (doutor) coa experiencia necesaria para realizar actividades de investigación con autonomía, o que deriva nunha alta produtividade e que xera coñecemento de alto valor engadido e un importante retorno económico e social".E subliña que a Real Academia Galega de Ciencias relacionou recentemente a alta produtividade das Universidades da rexión norte de Portugal (1,71 publicacións/profesor·ano) con respecto ás tres Universidades galegas (1,05 publicacións/profesor·ano) co "importante número de investigadores posdoutorais que as Universidades portuguesas manteñen nas súas estruturas".Convocatoria tardía da Modalidade B, da que dependen 37 investigadores de alto nivelAsí mesmo, a Xunta anunciou a convocatoria das axudas para completar a formación posdoutoral, da cal depende o futuro dos 37 investigadores e investigadoras de alto nivel que se atopan na actualidade en situación de desemprego debido aos atrasos da Xunta de Galicia na presentación desta convocatoria. Concederanse 24, polo que un terzo dos investigadores e investigadoras quedará fóra.Con varios meses de atraso, a Xunta anunciou a convocatoria das axudas para completar a formación posdoutoral, da cal depende o futuro dos 37 investigadores e investigadoras de alto nivelAs persoas afectadas por esta situación vén reclamando a convocatoria das axudas dende o mes de outubro, para conseguir que se resolvesen antes de que rematasen os seus contratos en decembro, cousa que xa sucedeu, paralizando ademais as súas investigacións e afectando á actividade dos seus departamentos. Investigal subliña que a Xunta afirmara que previamente á convocatoria era necesaria a resolución da avaliación da Modalidade A, requisito finalmente eliminado no borrador da convocatoria "e que pon de manifesto unha vez máis a falta de vontade por parte da Xunta de Galicia para manter a dignidade laboral dos seus traballadores", denuncian.


Summary: A Real Academia Galega vén de anunciar que renderá homenaxe ao poeta Bernardino Graña (Cangas do Morrazo, 1932) a vindeira sexta feira, 18 de marzo.

O acto terá lugar no Auditorio de Nigrán a partir das 17 horas, nas vésperas do Día da Poesía, que se festexa o 21 de marzo. A directora da Sección de Literatura da RAG, Marilar Aleixandre, será a encargada de conducir o evento, que está previsto que comece coas palabras do presidente da Academia, Víctor Freixanes, e do alcalde de Nigrán, Juan González Pérez. Segundo informou a RAG, o académico Xesús Alonso Montero pronunciará a 'laudatio' do homenaxeado e os tamén membros da academia Ramón Lorenzo e Ana Romaní recitarán versos da súa autoría xunto a Xosé María Álvarez Cáccamo, Alexandre Ripoll, Lucía Novas, Alexandre Nerium, Marta Dacosta, Elvira Ribeiro, Héitor Mera e Miro Villar. A inmensidade poética de Bernardino Graña Tamén participarán no recitado Rosalía e Navia Franco Barreiro, fillas de Xosé Luís Franco Grande (1936-2020), que tiña previsto participar nesta homenaxe "ao seu amigo" que tivo que ser posposto pola pandemia. Produción literaria A Real Academia Galega destaca de Bernardino Graña a súa pertenza á xeración das 'Festas Minervais' da Universidade de Santiago de Compostela, nas que foi premiado en distintas ocasións. Foi tamén un dos integrantes do Grupo Brais Pinto nos anos nos que continuou os seus estudos en Madrid xunto a Xosé Luís Franco Grande, Ramón Lorenzo, Xosé Luís Méndez Ferrín, Xosé Fernández Ferreiro e Reimundo Patiño, entre outros intelectuais e artistas que apostaron pola "renovación da cultura galega en pleno franquismo". Un relato coral para Bernardino Graña A produción literaria do escritor abarca desde a poesía até o teatro ou a narrativa, como a novela Protoevanxeo do neto de Herodes (2005), gañadora do Premio Eixo Atlántico, ou A fuga a Exipto (2016). A RAG especifica que como narrador publicou "sobre todo" obras dirixidas ao público infantil, con máis dunha vintena de volumes desde que obtivo o premio do II Concurso Nacional de Contos Infantís O Facho con Ou león e ou paxaro rebelde (Galaxia, 1969). Bernardino Graña é membro da Real Academia Galega desde o ano 2010. O escritor ingresou na institución, nun acto celebrado en Cangas do Morrazo, a súa localidade natal, cun discurso titulado 'Contos populares e Rosalía'.


Summary: ANÁLISE O conflito laboral derivado do enfrontamento que o conselleiro delegado mantén cunha sindicalista é o último dos atrancos dunha empresa emblemática que acumula despedimentos, ameaza co peche e segue a afrontar obstáculos tras superar unha grave crise O persoal de Sargadelos en Cervo revoga a sindicalista sinalada pola empresa

O persoal de Sargadelos en Cervo revoga a sindicalista sinalada pola empresa Un conflito laboral impulsado por un claro enfrontamento persoal entre o conselleiro delegado e unha sindicalista. Este é o último dos atrancos que pon en grave risco o futuro da histórica Sargadelos, empresa fundada hai máis de 210 anos, símbolo de Galicia e do galeguismo e protagonista de numerosos problemas económicos e laborais nos últimos anos. Nas últimas semanas, máis de vinte traballadoras foron despedidas da principal factoría da empresa en Cervo, onde outras tantas, ata sumar 49, están ameazadas con seguir o mesmo camiño. Logo de que un xulgado de Lugo rexeitase a petición de tutela de dereitos fundamentais reclamada por UGT, o conselleiro delegado e máximo accionista, Segismundo García, continuou cos despedimentos e os ataques ao sindicato e insistiu na posibilidade de peche, como xa fixera na asemblea na que, o pasado 17 de agosto, anunciou as medidas aos traballadores e aos medios de comunición á vez. O conflito laboral derivado do enfrontamento persoal que o conselleiro delegado mantén cunha sindicalista é o último dos atrancos dunha empresa con anos de convulsión O pasado venres, unha asemblea de operarias revogou a Rogelia Mariña, antiga delegada de UGT e enfrontada ao propietario, que colleu o temón da compañía hai anos e é máximo accionista desde 2016. Foi unha das condicións que puxera García para non só parar os despidos senón readmitir varias das persoas xa cesadas. O sindicato, con todo, advirte de que non retirará ningunha das demandas que busca "a defensa dos dereitos dos traballadores" nunha compañía que recoñece que incumpre en numeroso preceptos a lexislación laboral. García, sempre belixerante cos sindicatos e mesmo coa normativa, acusa a UGT e a Mariña de dificultar a recuperación económica de Sargadelos, que presume ao tempo de notable mellora logo de pasar por varios ERE e concurso de acredores nos últimos tempos. A sindicalista, despedida en 2016, tivo que ser readmitida e indemnizada tras sentenza xudicial. O conselleiro delegado alude con frecuencia tamén ao gasto de 800.000 euros que a empresa tivo que asumir ao pouco de saír de concurso tras ser declarado ilegal o ERE executado en 2010 e no que a actitude de Rogelia Mariña fora cuestionada tamén na factoría. A demanda a aquel expediente fora imposta pola CIG. Segismundo García pide a marcha da ex-delegada sindical de UGT e a retirada das demandas contra a empresa para deter os despedimentos Agora, o máximo accionista sinálaa e pide a súa cabeza e a retirada das súas demandas e as do sindicato para deter os despedimentos. Mariña leva tempo reclamando que a equiparación do soldo das persoas contratadas tras o último expediente de regulación co salario das que xa estaban antes. UGT acusa a García de "chantaxe" e de utilizar o cadro de persoal como "refén". Ademais, advirte de que non retirará as denuncias que só buscan defender os dereitos dos traballadores nunha compañía que, lembran, recoñece que incumpre máis de 250 preceptos da normativa laboral. É este o último dos conflitos que afronta Sargadelos, que en 2014 culminou un concurso de acredores que levou a un ERE de extinción rematado co despedimento de 70 traballadores. Un ano antes, outro ERE temporal de seis meses de duración afectara a meirande parte do cadro de persoal durante o primeiro semestre. En 2010 outro expediente máis de regulación afectara 26 postos de traballo, pero foi anulado polo Supremo hai pouco. A empresa superou nos últimos anos varios ERE e un concurso de acredores tras as diferenzas que acabaron coa saída de Díaz Pardo Sargadelos arrastra aínda un pasivo duns 2 millóns de euros pero goza dunha situación tranquila. A fábrica de Cervo rexistrou nas últimas contas unhas perdas de algo máis de 100.000 euros tras un beneficio de máis de 800.000 no curso anterior. Cerámicas do Castro, a factoría de Sada, gañou máis de medio millón. Superou, xa que logo, unha crise que tornara tamén en enfrontamentos persoais hai xa máis dunha década. Daquela, Isaac Díaz Pardo, pintor e intelectual galeguista que retomou a empresa a finais dos anos 40, propuxo crear a Fundación Sargadelos para xestionar as distintas empresas do grupo, o que provocou as diferenzas entre os propietarios. Finalmente, nunha tensa reunión, a xunta da compañía decidiu apartar do consello a Díaz Pardo e os seus fillos. Dende entón, Sargadelos pasou por distintas fórmulas de xestión ata que Segismundo García se fixo co control. Polo medio, varios ERE, concursos de acredores, débedas e despedimentos puxeron en risco a súa continuidade, a mesma que agora está en dúbida tras as ameazas do máximo accionista. É un novo golpe nunha empresa que foi sempre máis ca unha empresa. Fundada en 1806 como fábrica de cerámica polo enciclopedista e afrancesado marqués de Sargadelos, e retomada en 1947 por Isaac Díaz Pardo. Foi o impulso do intelectual o que converteu a firma nun símbolo que identifica a Galicia en todo o planeta, e o que, ademais, a inscribiu no ADN da oposición cultural e política á ditadura. Así a concibiu o falecido Isaac, que fomentou ese carácter de manifesto, de proclama, de xerador de discurso que aínda mantén a factoría. Sargadelos é o exilio, interior e exterior, dos esquerdistas galegos (Luís Seoane, Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Núñez Búa, Antonio Baltar, Blanco Amor, Laxeiro, Arturo Cuadrado...). A través de Sargadelos (e todo o que o rodeou), transmitiuse o legado, as palabras e o proxecto colectivo da xeración republicana. Como escribiu Manuel Rivas, "alguén tiña que facerse cargo da esperanza e Isaac foi o elixido". Factoría de Sargadelos en Cervo / © Sargadelos A historia dunha empresa que é moito máis Queda pouco daquel Sargadelos, pero non hai galego que non siga vendo Galicia en cada unha desas figuras e debuxos que identifican a súa cerámica. Aquilo que xurdiu da iniciativa ilustrada de Antonio Raimundo Ibáñez, marqués de Sargadelos, no inicio do século XIX tras a inauguración dunha fábrica de louza nesa parroquia de Cervo. Na súa primeira etapa, foi o fillo do fundador quen asumiu a empresa tras a morte deste. Ampliou a fábrica, que chegou a producir 20.000 pezas ao ano nos anos trinta do século XIX. José Ibáñez asociouse con Antonio Tapia e coa dirección do rancés Richard foron mellorando os produtos e incorporando a estampación e a policromía. Sargadelos xurdiu da iniciativa ilustrada de Antonio Raimundo Ibáñez a principios do século XIX En 1845, Luis de la Riva y Cía. arréndanlle a administración de Sargadelos aos Ibáñez. Naquela altura, un milleiro de familias traballaban para unha fábrica da que saían máis de 200 caros e 22 buques de cabotaxe con máis de cen fornadas de louza. Aumentou a calidade e a variedade do produto baixo a dirección do británico Edwin Forester. Pouco despois, a familia Ibáñez recobra a xestión e asóciase cos coruñeses Atocha e Morodo en 1873. A calidade baixa e os investimentos detéñense, presincidindo dos ceramistas estranxeiros máis expertos. As perdas provocados polos preitos familiares dos Ibáñez provocan o peche de Sargadelos, cuxa historia e pezas tornan en mitos. "O deseño e a calidade xuntáronse coa historia, convertendo a marca Sargadelos nun referente icónico do que é e representa Galicia" A finais dos anos 40 do século XX, Díaz Pardo impulsa en Sada o taller cerámico que acabaría por converterse no complexo de Cerámica do Castro. Foi antes de inaugurar o novo Sargadelos en Cervo anos despois. Aparecen series limitadas, figuras orixinasi de artistas plásticos e unha porcelana fina e branca. Isaac aumenta as experiencias cerámicas na Arxentina, onde contacta con exiliados galegos como Luís Seoane. O legado galeguista e republicano funda o Laboratorio de Formas, mentres as formas dos produtos abstracto-xeométricos tomados do románico e do barroco galegos convértense en símbolo da empresa e do propio país. "O deseño e a calidade xuntáronse coa historia, convertendo a marca Sargadelos nun referente icónico do que é e representa Galicia", conta a propia empresa, que alude na súa web á superada "etapa convulsa" de principios de século, ás "novas liñas de produto" que explora na actualidade e ao aumento das cifras de negocio. Pero a convulsión, con todo, continúa.


O Goberno galego carga contra o central despois de que a concesionaria lle reclamase executar a resolución xudicial que anulou a decisión unilateral de Rajoy de reducir á metade a compensación polas peaxes de Rande e A BarcalaHai agora un ano o Tribunal Supremo anulou a decisión tomada unilateralmente en 2017 polo Goberno de Mariano Rajoy de reducir á metade a compensación a Audasa que viña pagando a medias coa Xunta por liberar de peaxe os treitos de Rande e A Barcala da AP-9. Un ano despois, Audasa vén de solicitar formalmente ás dúas administracións que cumpran a sentenza e paguen o que lle deben, o que esta fin de semana provocou que o Goberno galego emitise un comunicado cargando contra o Goberno central, ao que acusa de "apoiar" que Audasa "manteña" o seu suposto "enriquecemento inxusto", cuestión desbotada polo Supremo na súa sentenza, que a Xunta omite.En 2006 a Xunta gobernada por PSdeG e BNG e o Goberno central do PSOE decidiron asumir a medias o pagamento das peaxes de Rande e a Barcala para que eses dous treitos resultasen gratis para os usuarios. Co tempo esa cifra chegou a ascender a arredor de 12 millóns de euros ao ano, 6 pagados pola Xunta e outros 6 polo Goberno central.En xullo de 2017 o Ministerio de Fomento, daquela encabezado polo popular Íñigo de la Serna, reduciu á metade de xeito unilateral esa compensación argumentando que a supresión da peaxe directa provocara un efecto chamada, un aumento do tráfico neses treitos moi superior ao experimentado no resto da AP-9, e que iso, aplicado ao pagamento por cada vehículo, lle estaba a supoñer á concesionaria un "enriquecemento inxusto" a cargo das arcas públicas que asumiran esas peaxes liberadas. Unha decisión de pasar a pagar a metade que o Goberno central tomou amparándose nun ditame do Consejo de Estado, presidido daquela polo popular José Manuel Romay Beccaría.Fomento argumentara en 2017 que o sistema de cálculo da compensación estaba a supoñer un "enriquecemento inxusto" para Audasa, pero o Supremo rexeitounoAquela decisión de Fomento de variar a fórmula de cálculo da compensación permitiu non só reducir á metade a compensación senón tamén que o ministerio decidise pasar a asumir en solitario o custe, eximindo del á Xunta, cuestión que foi presentada como un logro polo presidente Feijóo.Pero hai un ano o Supremo anulou a decisión de Fomento, o que implica que hai que volver a pagarlle a Audasa as contías previstas anteriormente así como o que non se lle pagou desde 2017. Esa sentenza chegou xa co PSOE novamente no Goberno central, e o Goberno galego vén defendendo que como o anterior Executivo de Rajoy decidira asumir en solitario o pagamento da factura, agora debe seguir facéndoo o actual e non volver á situación anterior que repartía os custos coa Xunta. Pola contra, o Goberno central considera que a sentenza do Supremo que anula a decisión de 2017 supón volver á situación anterior e que a Xunta teña que asumir a metade do pagamento, e así llo reclamou xa. A Xunta lembra o ditame do Consejo de Estado presidido por Romay Beccaría que apelaba ao suposto "enriquecemento inxusto" de Audasa, pero oculta que o Supremo non o viu asíAgora, a chegada da carta de Audasa reclamando á Xunta a súa metade do pagamento leva ao Goberno galego a acusar ao ministerio de actuar unido a Audasa "en contra dos intereses dos galegos". No seu comunicado, o Goberno galego lembra o ditame do Consejo de Estado que apelaba ao suposto "enriquecemento inxusto" da concesionaria, pero oculta que o Supremo non o viu así. Unha ocultación coa que a Xunta acusa ao Goberno central de "apoiar que ese enriquecemento se manteña".A nova polémica entre Xunta e Goberno central chega despois de que o ano 2021 comezase cunha nova suba das peaxes da AP-9 á espera de que o Executivo de Pedro Sánchez cumpra coa súa promesa de rebaixar as peaxes na autoestrada, para o que conta xa cunha partida nos orzamentos do Estado. Porén, o Goberno central argumenta que a tramitación da norma que lle permitirá aplicar eses descontos impídelle ofrecer unha data para a súa entrada en vigor. Esas explicacións non convencen ao BNG, que apoiou hai agora un ano a investidura de Pedro Sánchez a cambio, entre outras cuestións, de rebaixas na AP-9. Uns descontos cuxo atraso leva agora aos nacionalistas a ameazar con mobilizacións se non se aplican de xeito inmediato.


Summary: Os populares din que "non se pode criminalizar" a Benigno López "cando achega a súa opinión", mentres o PSdeG anuncia que pedirá a súa destitución a través dunha iniciativa parlamentaria amparándose na propia Lei do Valedor

En medio das masivas críticas da oposición e de varios colectivos sociais, o PPdeG sae en defensa do Valedor do Pobo. O deputado popular, Román Rodríguez, di que "non se pode criminalizar unha institución cando achega a súa opinión" e engade que as declaracións de Benigno López son só "a súa propia opinión". O Valedor do Pobo defendera os recortes aplicados polo Executivo central e a Xunta como "xustos, imprescindibles e innecesarios" e propuxera suspender a Lei da Dependencia, o que provocara a dimisión da Vicevaledora, Dolores Galovart, encargada das área social da institución, e en desacordo coas polémicas declaracións de Benigno López. No entanto, o PPdeG defende a súa actuación a través dunha rolda de prensa de Román Rodríguez, que cre que o Valedor "ten a súa visión". "Non se pode criminalizar unha institución cando achega a súa opinión" "Nós podemos compartir algunhas cuestións e outras non", explicou o popular, aínda que remarcou que "en certa medida" o Valedor do Pobo "é un altofalante da sociedade" e "traslada á opinión pública o que di a sociedade". Logo de mostrar o seu "máximo respecto" pola institución, Román Rodríguez sinalou que "a oposición é moi libre de pedir as dimisións que queira", pero asegura que non lle parece "especialmente coherente que se use o Valedor cando interesa e cando non interesa non". "Non é coherente que a oposición use o Valedor cando interesa e cando non interesa non" Ademais, o deputado popular censurou a actitude do PSdeG por anunciar a dimisión da Vicevaledora "para ter un maior impacto mediático" e pouco despois de que o presidente da Xunta anunciase no Debate do Estado da Autonomía a súa intención de suprimir a figura dos vicevaledores. Precisamente, o PSdeG reiterou este sábado a solicitude de dimisión do Valedor e anuncia que presentará unha iniciativa parlamentaria para pedir a destitución de Benigno López amparándose no artigo 5º, 4ª da Lei do Valedor, que establece como causa de cesamento o "notorio incumprimento das obrigas e deberes do seu cargo". O parlamentario Pablo García explicou en rolda de prensa que Galicia "non precisa para nada un Valedor do Goberno e do PP" e apuntou que "as institucións sempre deben estar moi por riba das persoas". "Non precisamos para nada un Valedor do Goberno e do Partido Popular" "Se nalgún momento é necesario o Valedor é neste mais que nunca para defender os intereses das persoas no momento en que se están recortando e tirando polo chan tantos dereitos dos cidadáns", explicou Pablo García, que pediu a Benigno López que "defenda os intereses do pobo e dos cidadáns" e que aclarou tamén que as declaracións de Pachi Vázquez, nas que pedía "recortar" o alto comisionado, referíase "á persoa e non á institución". A Mesa tamén pide a súa destitución Ademais, ás peticións de dimisión de Benigno López uniuse tamén A Mesa pola Normalización Lingüística, que volveu a reclamar o cesamento do Valedor do Pobo, por "non parar de acumular despropósitos e ataques contra os dereitos cidadáns que debería defender". A organización sinalou, a través do seu presidente, Carlos Callón, que "López carece do rigor e da credibildiade para continuar no cargo". A Mesa ten expresado xa en diferentes ocasións a súa "profunda disconformidade" co "proceder radicalmente pro-PP e moi pouco institucional" de López, a quen non considera "capacitado para exercer un cargo de consenso e que mellore a convivencia".


Summary: O Festival das Revenidas de Vilaxoán, unha cita esencial do verán musical, é algo máis que un monllo de concertos: é a cultura galega a navegar polo mar de Arousa.

A orixe está no mar: as "revenidas" son as sardiñas propias de Vilaxoán que, din os entendidos, teñen un sabor propio. A música tamén está na orixe: "Sómosche de Vilaxóan / da terra das revenidas / onde se canta moi ben / e se bañan as mantidas". Cántase tan ben que a festa local acabou transformada nunha das citas musicais máis importantes do verán galego. E unha das que conta cunha personalidade máis pronunciada, froito desa convivencia co mar que marca o evento desde os seus comezos. A festa das Revenidas coincidía co período de salgado da sardiña, mais este ano Vilaxóan (Vilagarcía) terá que esquecer o peixe: por mor das restricións derivadas da pandemia non se poderá celebrar a tradicional sardiñada, e tampouco se poderá habilitar a zona de acampada. Unhas restricións que Xoán Quintáns, da organización do festival, cre "un pouco inxustas, se comparamos a situación coa doutros eventos como a Volta Ciclista que vimos hai pouco aquí ao lado. Todo se complica moito e os números non darían se non fose polas axudas públicas e privadas. Houbo que facer un esforzo titánico, mais o festival saíu adiante. É unha mágoa o da sardiñada porque é un acto social no que conviven moitas xeracións e, en realidade, as revenidas existen case desde que existe o mar". Non está documentado que sexa desde que existe o mar, mais a festa das Revenidas ten unha historia moi longa, seguramente asociada á instalación da industria conserveira catalá na zona. Mais o golpe de Estado de 1936 e a posterior ditadura interromperon a tradición até que, no ano 2004, a Asociación Repichoca logrou "resucitala" e convertela nun evento que transcende os límites da Arousa. Para compensar a falta de sardiñas, a parte da canción preséntase particularmente potente neste 2021: Tanxugueiras, Laura Lamontaigne, Los Chikos del Maíz, Pauliña, A Banda da Loba, Guadi Galego, Mounqup, Boyanka Kostova ou Xabier Díaz e as Adufeiras do Salitre son só algunhas das figuras que pasarán por algún dos tres escenarios cos que conta esta edición do festival. "Fixemos o cartel pensando en manter a esencia do que debería ser o festival", explica Quintáns, "e tamén tratando de apoiar as persoas que fan música na Galiza, que debido á situación sanitaria, non están pasando polo seu mellor momento en canto a contratación. Revenidas quere estar ao lado da música galega, tanto das bandas emerxentes como Verto, Tanxugueiras ou Mounqup, coma das máis veteranas, como Guadi Galego ou Xabier Díaz". Identidade mariñeira Vilaxoán presume da súa cultura mariñeira, e Revenidas destila paixón polo mar e pola cultura galega: pola música, pola lingua, pola arte... Mais Quintáns advirte da perda de actividade que está a sufrir a vila. "A reconversión industrial, a perda dos mariñeiros no mar de Noruega, o feche de conserveiras... provocaron un decaemento moi acentuado da vida social. No marco actual, estase perdendo moita poboación e moita personalidade". A proliferación de eventos gratuítos para mostrar a música galega está moi ben, mais tamén contribúe a desvalorizala Neste contexto, Revenidas retoma algúns dos sinais de identidade máis destacados da vila -entre os que non é o menor o espírito de combate-, e expande esa personalidade por toda a Galiza. "Nós non queremos xogar na liga dos grandes festivais", matiza Quintáns, "a nosa vocación é facer un festival importante, mais permanecendo fieis ao sitio do que vimos: apostamos na música e na cultura galegas, na sustentabilidade, na igualdade e na lingua. E ás veces resulta difícil: non é habitual atopar un festival dedicado á música galega que sexa de pago porque vivimos na sociedade en que vivimos e ao propio, en moitas ocasións, non lle damos o valor que ten. A proliferación de eventos gratuítos para mostrar a música galega está moi ben, mais tamén contribúe a desvalorizala, a pensar que detrás das bandas non hai toda unha serie de persoas que ten que vivir do seu traballo. E iso acaba creando un círculo vicioso no que todos acabamos perdendo". Historias do mar Revenidas, en realidade, xa comezou onte co roteiro que, guiado por Xurxo Souto, explica algúns dos segredos que o mar oculta neste recuncho da ría de Arousa. "Xa organizamos roteiros así outros anos, porque moita xente non coñece a historia asociada ás industrias do mar de Vilaxoán. A primeira batea da Galiza, por exemplo, situouse aquí. E o feito de que o acompañemos cun showcooking ten a ver non só coa calidade indiscutíbel dos produtos da ría, senón tamén con que o primeiro restaurante galego que obtivo unha estrela Michelín foi o célebre Chocolate". Esa paixón polo mar estará moi presente nos "Concertos a bordo", que teñen lugar no histórico Chasula, unha embarcación representativa dos barcos de pesca e da construción naval galega, recuperado e adaptado para actividades de turismo activo e coñecemento do medio mariño. A experiencia -como case todas as asociadas ás Revenidas- vai máis alá do musical: os participantes en cada un dos concertos, nunha viaxe polo interior da ría de Arousa, poderán ver de perto como funciona unha batea e participar nunha degustación de produtos gastronómico da ría. "E asistir a un concerto nun escenario máxico", apostila Quintáns.


Das 600 persoas mortas pola Covid-19 en Galicia un 46% morreron nas residencias da terceira idade. E máis do 25% nas residencias de Geriatros e demais sociedades do grupo Domus Vi, sobranceando os 50 mortos dos 150 residentes de San Lázaro-Santiago de Compostela e as 29 persoas mortas na Residencia de Aldán-Cangas (dun total de 100 infectados sobre 142 residentes), e 27 de Barreiro-Vigo. A primeira non foi intervida pola Xunta e as outras dúas si.Estes números chocan cos das residencias públicas onde case non houbo infectados nin, xa que logo, falecidos. E teñen moito a ver coa xestión do servizo sociosanitario que os distintos actores privados desenvolven no noso País diante da neglixente actuación da Xunta de Galicia, na súa tripla función de comitente dps contratos públicos de xestión das residencias públicas de xestión privada, concertadora das prazas financiadas con fondos públicos nas residencias de xestión privada e Administración competente para a autorización de apertura e inspección do funcionamento dos operadores privados neste eido asistencial.Ademais chove sobre mollado. O Consello de Contas denunciaba no seu informe de 2017 que no 2014 houbo 65 actas de inspección e no 2015 57 que constataron graves incumprimentos en residencias de xestión privada. Moitos destes incumprimentos atinxían ao miolo da cuestión: o incumprimento dos ratios mínimos de persoal (0,35 traballadores/persoa dependente usuaria). En ningún destes casos resolveríase a deficiencia nas seguintes visitas inspectoras. En ningún destes casos a Xunta seguiu un procedemento sancionador nin impuxo sanción ni medida correctora ningunha. Mentres, o presidente da Xunta, preguntado "ad hoc" no decurso das súas comparecencias cotiáns durante esta tempada de pandemia, negou tres veces (como San Pedro no Evanxeo) coñecer un informe que constitúe de seu unha das preocupacións anuais sobranceiras das persoas que ocupan un alto cargo na Xunta de Galicia. U-la causa da catástrofe humanitaria nas residencias de xestión privada de Domus Vi e doutros operadores fronte á ausencia de casos nas públicas do Consorcio Galego de Servizos Sociais? Porqué no primeiro caso estase a gañar cartos, malia que non se cumpran as ratios de asistencia e no segundo estase a coidar das persoas usuarias.Cando semella que o perigo desta primeira ondada da Coivid-19 está a pasar falta aínda un mea culpa do Presidente da Xunta que permitiu, coa súa inacción, que existisen as circunstancias de base que permitiron esta catástrofe humanitaria. E falta tamén unha explicación pública do grupo Domus Vi e da súa CEO viguesa. Geriatros obtivo no 2018 unha marxe positiva de explotación de 15 M € sobre os 85 M€ facturados. Gaña moito máis por usuario do que gasta na súa alimentación. Na vida existe moita máis causalidade ca casualidades.


Summary: Un inicio consciente da moderna banda deseñada galega.

En marzo de 1971, no número 35 da revista de variedades Chan, editada pola emigración galega en Madrid e dirixida por aquel entón por Raimundo García "Borobó", os lectores tiveron a ocasión de ler por vez primeira e, "en exclusiva", unha historieta dun aínda descoñecido Xaquín Marín. Publicada a toda páxina baixo o título de O emigrante, a peza desenvolve a historia dun home que, matinando na chea de cartos que ía facer na emigración, amosa fachenda sobre o seu regreso á terra nun grande e elegante coche. O derradeiro cadriño revelará un tráxico final do coitado volvendo nun grande e elegante coche fúnebre. Xunto a imaxe, a retranqueira sentenza "e voltou" pretendía acabar coa visión distorcida dunha emigración que consegue cartos a eito e sen dificultade. O fenés inauguraba así o "ciclo da fame", un conxunto de seis historietas onde a denuncia da desigualdade social, o falso progreso e a procura da subsistencia son o eixo común. Alén das cualidades propias desta serie de historietas, a súa importancia reside en que constitúen un inicio consciente da moderna banda deseñada galega. Isto non quere dicir que non tivésemos experiencias previas de banda deseñada en galego. Desde precursores como Román Navarro no século XIX até as coñecidas tiras de Castelao ou os Contos galegos de Torres ou Cebreiro, posuímos testemuñas dun antergo interese por transmitir cultura, humor e denuncia social por medio da linguaxe verbo-icónica. Mais se podemos considerar O emigrante como a pioneira da banda deseñada galega é porque, fronte ao carácter certamente precursor e ocasional daquelas pezas, agora iríanse espallar a moreas, con numerosos artistas publicando en todo tipo de formatos e medios. Así e todo, o comezo do cómic na Galiza nos anos 70 non foi algo casual, senón que respondeu á vontade e á necesidade de traer este medio ao galego. A publicación desta primeira historieta debeuse ao encontro en Madrid con Reimundo Patiño, a través do cal Marín pretendía integrarse na Estampa Popular Galega, que por aquel entón xa esmorecía. Patiño, fundador e guieiro de innumerábeis proxectos e grupos artísticos, (desde a mencionada Estampa até Brais Pinto, á Liga Nórdica, A Gadaña, Redor, etc.) percibiu na súa pintura un marcado compoñente narrativo e, consciente da necesidade de incorporar o cómic ao eido cultural galego, convidouno a reconducir a súa arte cara á narración gráfica. De aí abrollaría o grupo (outro máis) Fusquenlla, do que, ademais, sairía no ano 1975, con historias dos dous artistas, o álbum 2 viaxes. Tres anos antes, en 1972, Reimundo daba a coñecer no taller Redor de Madrid, a súa peza mural O home que falaba vegliota, 12 pranchas serigrafadas que abeiraban unha narración gráfica distópica e coa que pretendía facer uso dos seus presupostos estéticos e sociais, entanto que buscaba "crear unha arte de urxencia, facer unha arte que sexa do noso tempo e do noso país". A tarefa non era doada. Expoñer no Madrid do tardofranquismo unha obra experimental en galego que denunciaba a persecución da nosa lingua supuña todo un acto excéntrico e radical. Mais así era Patiño. E sempre daba no albo. A súa intención de achegar a novena arte e o seu compromiso social ao maior número de persoas foi acadada. Tras visitar o seu Vegliota, os fillos de Isaac Díaz Pardo, Xosé e Rosendo, xunto con Chichi Campo e Luís Esperante, decidiron crear o Grupo de cómics do Castro, a partir do cal as exposicións de banda deseñada (incluídas pezas de Patiño e Xaquín Marín, Pepe Barro, ou Ricardo Lázaro) sucedéronse por toda Galiza grazas ao apoio dunhas activas asociacións culturais. O éxito estaba asegurado e os obxectivos cumpridos. O eco social e político que estaba a levantar esta mostra itinerante foi abondo como para chegar a ser atacada por fatos franquistas, rachando e incluso queimando algunhas das pranchas expostas. Sexa como for, a banda deseñada galega estaba xa implantada en todo o territorio. Todos os xornais incluían nas súas páxinas tiras e pranchas dos novos autores que comezaban a expresarse por este medio. Mentres que revistas como Axóuxere ou Vagalume achegaban a nosa lingua aos máis novos por medio de historietas máis convencionais, artistas como Antón Patiño apostaban por atrevidos álbums experimentais e mesmo xurdían os primeiros fanzines. Aínda que o soño de Reimundo Patiño e Xaquín Marín de crear unha banda deseñada galega cunha estética e trazos de seu non chegou a callar e xa os anos oitenta encanaron un novo rumbo do medio no noso país, o ronsel deixado por estes pioneiros abriu un camiño grazas ao cal podemos hoxe en día presumir de ter unha sólida nómina de autoras e autores de recoñecido prestixio. Pola contra, boa parte deles vense abocados a ser, como na nosa historieta pioneira, ben no xeográfico, ben no editorial, emigrantes que teñen que buscar fóra o modo de vivir da súa arte, no entanto, agardamos que estes si consigan volver sans e salvos.


Summary: O deputado Luís Bará, voceiro do principal grupo da oposición en materia de Medio Ambiente, levou ao Parlamento a proposta de que senten a Xunta, o Estado, os sindicatos e a propia compañía para negociar. Amosou preocupación despois de que o presidente de Ence advertira da posibilidade de que decorra un "susto ambiental maiúsculo" por falta de inversión na factoría de Lourizán.

O traslado, ou non, de Ence da ría de Pontevedra segue na actualidade galega. Para chegar a un acordo que propicie o abandono de Lourizán por parte da empresa, o BNG urxiu esta cuarta feira a unha negociación multilateral na que participen "Xunta, Estado, forzas sindicais e Ence". Así o puxo sobre a mesa o deputado nacionalista Luís Bará, responsábel dos asuntos medioambientais do Bloque, nunha intervención no Parlamento. A idea tomou máis forza no seo do principal grupo da oposición na Galiza despois das últimas declaracións do presidente e conselleiro delegado da compañía, Ignacio de Colmenares, que falou aos sindicatos da posibilidade de que se dese un "susto ambiental maiúsculo por deficiencias nas instalacións relacionadas co desinvestimento da fábrica de Pontevedra". Desde o punto de vista de Bará estas declaracións foron a cima dunha "escalada de chantaxe, presión, intimidación e violencia". Así lembrou o asalto ao Consistorio de Pontevedra por un pequeno grupo de traballadores. Sobre este suceso o alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, recoñeceu publicamente que temeu pola súa integridade física. Dada a suposta "presión mafiosa" de Ence no contexto de disputa actual, o nacionalista insistiu na necesidade dun novo proxecto industrial e unha política forestal distinta que permita recuperar os terreos que ocupa a celulosa para o pobo. Así lamentou que o Partido Popular amosase a súa negativa á proposta de sentar todas as partes. "Son vostedes unha fraude", espetou aos populares. Mesmo puxo o foco sobre o ex conselleiro Agustín Hernández porque este asegurara no seu día que "se ENCE non se traslada será unha fraude e, agora, o PP afirma que o BNG quere pechar a fábrica cando durante cinco anos defendeu o traslado". O Por outra banda criticou que o portavoz dos populares, Manuel Santos utilizara un estudo "para constatar que non pode ser traslada", pois supostamente ese informe "foi elaborado pola consultora" da mesma empresa.


Summary: A constancia e loita de veciñanza galega e portuguesa de ambas as beiras durante trinta anos logrou que proxecto do Salto de Sela para Vide (As Neves) non sexa unha realidade. Trailer no interior.

Durante 30 anos veciñanza da Galiza e de Portugal mobilizouse para evitar a construción dun encoro no tramo internacional do Miño, consciente do impacto que este proxecto ía ter na contorna. Unha loita que comezou a finais da década dos 70 e na que se implicaron centos de persoas de ambas as dúas beiras para evitar que o Salto da Sela fose unha realidade na parroquia de Vide, no concello das Neves. O Salto é un documental que recolle e homenaxea toda esa loita. Vaise proxectar o 9 de agosto na Casa da Auga de Vide, a parroquia onde querían construír o encoro. O documental vai recollendo as diferentes etapas desta oposición e pondo en valor todo o que o río Miño dá nesta zona do sur do noso país. Adrián González, recente graduado en Comunicación Audiovisual, é o autor de O Salto, e xa ten varias obras anteriores: a reportaxe As Neves Zona 0 (2017) ou as curtametraxes Mans Mortas (2016) e Castelos de Fame (2015). Leva a cabo este documentario como homenaxe "a aqueles que loitaron polo común, por un patrimonio cultural e medioambiental que se vería en grave en perigo coa construción deste encoro. A supervivencia de especies autóctonas, as pesqueiras, a arte da pesca da lamprea, a economía e o estilo de vida ao redor do río tal e como é agora... todo isto estaba en xogo co proxecto do Salto de Sela".