Summary: Coa nosa lexítima vontade, como cidadáns e non súbditos que somos, de seguir participando activamente no debate sobre a construción do Novo Proxecto Común, cremos oportuno achegar uns retallos da nosa visión acerca do papel –e metodoloxía de mínimos– das asembleas nesta nova andaina da esquerda no país noso. Un artigo de Xurxo Martínez González, David Rodríguez e Manoel Santos

*Texto elaborado conxuntamente por Xurxo Martínez González, David Rodríguez e Manoel Santos Coa nosa lexítima vontade, como cidadáns e non súbditos que somos, de seguir participando activamente no debate sobre a construción do Novo Proxecto Común, cremos oportuno achegar uns retallos da nosa visión acerca do papel –e metodoloxía de mínimos– das asembleas nesta nova andaina da esquerda no país noso. Facémolo porque cremos que tan importante como o obxectivo é o método, mais sobre todo porque aínda non se produciron reflexións abertas e estruturadas sobre cal é o lugar a ocupar por estas asembleas, que nós consideramos a cerna do NPC; e cal é o papel nelas dos cidadáns e cidadás que, sobardando xa o peso construtor dos grupos políticos organizados cos que chegamos até aquí, deben agora tomar o verdadeiro protagonismo. 1. Previamente á celebración de calquera asemblea debe facerse unha convocatoria pública (e ben publicitada) cunha sincera invitación á participación de toda a cidadanía e non só daquela integrada nas redes e círculos dos grupos e correntes xa existentes. Trátase de facer sentir a todos e todas aquelas que estean interesadas en participar ou informarse que son benvidas e que as súas achegas son esenciais. A incorporación de persoas á asemblea debería ser só a título individual, sen privilexios nin cotas por pertencer a un grupo político. 2. O seguinte que debe facer unha asemblea é constituírse nun poder soberano e decidir como se vai chamar, pois en ningún lugar está escrito que esta deba levar o apelido A ou B, así como definir claramente o seu ámbito territorial. 3. Unha asemblea constituída debe nomear unha xestora. A xestora debe esforzarse por dar cabida obrigatoriamente a persoas independentes dos grupos políticos xa constituídos 4. A xestora debe esforzarse por dar cabida obrigatoriamente a persoas independentes dos grupos políticos xa constituídos. Algo que, ademais, é moi san como método de control de posibles componendas das correntes xa constituídas. 5. Ante a concorrencia dun número moi elevado de candidatos e candidatas a entrar na xestora un posible método dirimidor é o moi republicano do sorteo ao azar pois só a consideración da política como campo propio dunha elite dá por boa a existencia de cidadáns máis aptos ca outros para decidir sobre as cuestións do común. 6. As xestoras deben ser órganos principalmente administrativos ou coordinadores sen ningún papel político, salvo que, puntualmente, a asemblea lle encargue a elaboración de documentos para o debate. En todo caso, estes documentos deben estar abertos a unha reconfiguración, mesmo totalmente se fose necesario, pola propia asemblea que será a única lexitimada, ademais, para ratificar e dar validez a eses documentos. Deberíase comezar a argallar unha Grande Asemblea Nacional 7. Por ser o NPC un proxecto único pero con motores de distintos tempos, as asembleas están, segundo marca o motor de tempo máis rápido, chamadas a elaborar con urxencia documentos con liñas programáticas e organizativas para a concorrencia ás vindeiras eleccións. Para iso, consideramos que unha xestora coas características referidas nos puntos anteriores, ou un grupo de traballo creado expresamente para iso, redactará unha proposta á asemblea e esta discutirá, emendará e mellorará. 8. Tamén inserido no marco temporal máis urxente, deberíase comezar a argallar unha Grande Asemblea Nacional á que acuda a delegación (escolleita segundo relatamos no punto 5) das asembleas territoriais cos documentos elaborados por estas. Na Asemblea Nacional porase en común o traballo local a fin de decantar un programa e un primeiro bosquexo organizativo. 9. No tempo longo, e coa velocidade devagar que marca o outro dos dous motores, pensamos que as asembleas deberían aspirar a ser espazos ou foros sociais que funcionen como o lugar de encontro entre os movementos sociais e as organizacións políticas. Coidamos que no canto de se realizaren reunións bilaterais entre movementos cidadás cos partidos políticos, o seu será que ese colectivo social exprese a súa demanda nun foro aberto a toda a cidadanía, incluídos os propios grupos políticos. Debemos superar ese xeito de actuar baseado en xuntanzas reducidas e pechadas para abrírmolas ao pobo. Debemos poñer en funcionamento outros mecanismos de relación entre o eido da sociedade política e o eido da sociedade civil. As asembleas refundiranse ou reformularanse como ese novo espazo de diálogo entre a cidadanía e o partido político. Será este quen traslade as reivindicacións sociais ás institucións para converter á instancia política nunha caixa de resonancia do movemento cívico. Deberían aspirar a ser espazos ou foros sociais que funcionen como o lugar de encontro entre os movementos sociais e as organizacións políticas 10. Pensamos que, malia a asemblea estar permanentemente constituída, iso non significa que teña que estar continuamente reuníndose. As asembleas deben responder a unha necesidade clara por mor dun conflito ou pola necesidade de poñer en común temas de relevancia e interese (quen sabe se mesmo poden aspirar a convocar un foro social galego ou calquera outra iniciativa que poida xurdir no futuro). Mais non deben existir porque si, carentes ou vougos de contido. Crearmos estruturas enchufadas ao soro fisiolóxico non leva a ningures. Precisan dunha dinámica propia e dunha razón para a mesma. 11. A asemblea debe funcionar porque o movemento social reclame a súa convocatoria e non porque, segundo a conxuntura, lle poida interesar ao grupo político. Por iso, pensamos que é suficiente a existencia dunha demanda social manifesta ou a vontade dun só membro da xestora, para que a asemblea se deba reunir. 12. A asemblea é quen máis ordena. Por que non obrigar aos cargos electos dunha organización a render contas nestes foros? Por que non outorgar á asemblea, cuxas posicións políticas nunca poderán chocar cos principios da "igual liberdade" republicana, o poder revogatorio sobre o cargo político? Por que non recoller nos estatutos do partido político a submisión dos cargos electos á capacidade fiscalizadora das asembleas? Por que non crear un procedemento de revogación cando concorran as circunstancias que se estimen precisas pero que á vez non bloquee parvamente a acción dos cargos? Collamos o modelo dos comités de cidadanía argallados en América latina. O partido gobernante recolle nos seus estatutos un apartado que regula o novo contrato social entre o partido e o movemento social. Por que non traer ao noso país esta forma de organización? Recuncar nos modelos de organización xa coñecidos non é senón desbotar a capacidade creativa e imaxinativa de crearmos algo novo e renovador Procuramos, con isto, ofrecer fórmulas distintas aos patróns que coñecemos cos ollos pechos. Recuncar nos modelos de organización xa coñecidos non é senón desbotar a capacidade creativa e imaxinativa de crearmos algo novo e renovador; é a actitude do preguiceiro. Lanzamos estas achegas para un debate aberto e sometido á consideración pública pois aquí nin nós, nin ninguén, ten a potestade de sentar cátedra.


Summary: Duelo vasco galego na elite do balonmán

O Polideportivo Lasarre será testemuña a partir das 21 horas da noite de hoxe dun duelo vasco-galego na elite do balonmán estatal, pois Zubileta Evolution Zuazo Barakaldo recibe a visita do Conservas Orbe Rubensa Porriño nun encontro correspondente á décimo cuarta xornada da Liga Guerreiras Iberdrola. Ambos os equipos xa se enfrontaron na primeira volta, onde a formación galega foi quen de imporse -non sen dificultades- por un resultado de 33-31. Agora, volven verse as caras nun choque que promete continuar esa tónica de igualdade que se traduce na clasificación do campionato, onde a entidade do sur da Galiza ocupa a novena posición con 10 puntos mentres que a biscaíña é décima con oito. Porque a realidade é que desde a primeira xornada de campionato o Barakaldo leva gañado tan só tres partidos e sumado unicamente dous empates, o último contra o Caixa Rural Aula Valladolid na pasada xornada. Non obstante, o Balonmán Porriño vén de perder no seu último compromiso ante outro rival 'da súa liga', KH-7 Granollers, por un resultado de 36-29. O primeiro adestrador do Porriño, Ismael Martínez, compartiu antes do encontro as súas impresións sobre a evolución das súas xogadoras nestes inicios da segunda parte do campeonato, recoñecendo que non está "satisfeito" co traballo realizado até o de agora. "Temos que tratar de empezar a sumar desde xa, esquecernos dos macroobxectivos e centrarnos nos pequenos, como pode ser gañar hoxe", engadiu. Ismael Martínez tamén fixo un exercicio de memoria lembrando o encontro de ida, "que custou moito sacar adiante, pois o Barakaldo é un bo equipo". Ademais, sinalou os principais problemas cos que se atoparon: "Non podemos facer o que fixemos na primeira volta, pois fomos moi planas e elas sacáronnos moitísimas vantaxes". Por último, incidiu nos aspectos máis técnicos: "Elas son moi verticais, teñen un xogo un contra un moi eficaz, con xogadoras determinantes como Alba Sánchez, Magda Fernández, Maddi ou Paula". O preparador do Balonmán Porriño finalizou a súa comparecencia apuntando as chaves para volver cos puntos, algo que pasa "por estar xuntas na defensa, permanecendo unidas. Na ida estivemos ben aí, esa é a liña a seguir".


Summary: A compañía con base en Barcelona Ancorae Danza trae á Galiza a súa primeira creación, un espectáculo arredor dos corpos femininos no que o flamenco recibe a influencia da música e o baile tradicional galego. Esta exploración contemporánea apunta como futura liña de traballo do grupo que dirixe Andrea Jiménez.

Mesturar os ritmos do flamenco con música e baile tradicionais galegos resulta cando menos insólito. Esta é a orixinal proposta que viaxará por primeira vez á Galiza, da man de Ancorae Danza, compañía residente en Barcelona, esta sexta feira 4 de setembro. Luaº constitúe a carta de presentación dun colectivo que dirixe a coreógrafa Andrea Jiménez, estreada recentemente no Festival Grec de Barcelona e gañadora do Primeiro Premio de Danza de l'Institut del Teatre de Barcelona 2019. O título en galego deste espectáculo de danza con cinco bailarinas en escena fai referencia á transcendencia que os ciclos lunares teñen na concepción dunha dramaturxia que coloca a través deles o ciclo mentrual no centro, segundo explica Jiménez a Nós Diario. O título en galego deste espectáculo de danza con cinco bailarinas en escena fai referencia á transcendencia que os ciclos lunares teñen na concepción dunha dramaturxia que coloca a través deles o ciclo mentrual no centro Esta viaxe conceptual parte do flamenco, área na que ela está especializada, mais para investigar a sinerxía con outras danzas de raíz, unha filosofía que a coreógrafa sitúa como cerna da súa compañía e liña a transitar no futuro, nun marco de exploración da linguaxe contemporánea. Entre estes rastros doutras danzas cobra especial peso a galega, que se manifesta tamén con claridade na composición musical, a cargo da que se atopa o galego Mario G. Cortizo. Ensamblaxe electrónica para conectar tradicións O compositor dezano afincado en Barcelona introduciu numerosos elementos de raíz galega na banda sonora de Lua°, incluídas gravacións de campo tiradas do Arquivo do Patrimonio Oral Inmaterial (APOI) do Museo do Pobo Galego. Así mesmo, podemos escoitar unha cantaora de Huelva interpretando coplas galegas en estilo flamenco. Segundo conta Jiménez, foi un reto integrar estas dúas fontes sen caer do lado da "fusión", algo que desde o comezo quixeron evitar. Segundo conta Jiménez, foi un reto integrar estas dúas fontes sen caer do lado da "fusión", algo que desde o comezo quixeron evitar Tratouse máis ben de procurar a sinerxía, de conseguir ese punto de equilibrio no que as músicas se "tinguen" mutuamente. Neste senso, indica que unha parte importante do traballo fíxose sobre as letras de dúas coplas en concreto, a partir das que "se creou a peza enteira". Pois é xustamente a tradición oral a parte que teñen de conexión as diferentes músicas da Península e ese era o "link entre o flamenco e galego" que trataban de achar. Así xorde a electrónica como "ensamblaxe entre norte e sur, contemporaneizando tamén a música", cun traballo sutil no que se xoga coa indeterminación da orixe dos sons. Neste contexto, a métrica do flamenco aparece como escusa para crear as composicións por riba, de maneira orgánica. Orixes galegas e andaluzas A familia materna de Jiménez é galega, da zona de Monforte, polo que a propia directora medrou moi apegada ás sonoridades da gaita e a pandeireta, aínda que seducida polo flamenco -a outra banda da súa familia é andaluza- non chegou a afondar máis nas nosas músicas. Malia estar especializada nese estilo, "gústame bailar de todo", indica, "calquera música que teña unha raíz, que forme parte dun pobo e da tradición". Tender pontes Luaº chega ao noso territorio en Merza (Vila de Cruces), no Centro de Creación Odaiko, nun encontro que se artellará en dúas partes. Ás 17 horas a propia Jiménez conducirá un obradoiro que pretende achegar ao corpo, calquera que sexa, a corporeidade e a sonoridade flamencas a través da conciencia espacial e rítmica e, á súa vez, estabelecer relacións con outros bailes e estilos musicais para que cadaquén poida construír o seu propio prisma flamenco. A continuación, Ancorae ofrecerá unha pequena mostra de Lua° para divulgar a súa metodoloxía de traballo, dar a coñecer algúns segredos sobre a idea e o proceso de creación e manter unha conversa con profesionais do circuíto da escena artística contemporánea galega. Jiménez concíbeo como unha procura de feedback, case máis a modo de "ensaio aberto" que como unha exhibición. O obxectivo desta cita é "tender pontes" entre a escena galega e a catalá, sobre todo nun ano tan insólito coma este, para intercambiar impresións sobre como se está a xestionar a Covid-19 no sector.


Summary: A narradora Alice Munro é a nova gañadora do Premio Nobel de Literatura 2013. Natural de Canadá, escritora en inglés, a narradora constrúe un mundo propio que deita, de maneira especial, por medio dos seus relatos.

Nacida en Ontario en 1931, desde moi nova Alice Munro comezou a escribir relatos desde moi nova, xénero que presidiría toda a súa carreira literaria. Escritora en inglés, Munro constrúe un mundo propio do que non é alleo a súa propia biografía. Autora de libros de relatos e novela, Alice Munro anunciou hai anos a súa retirada da literatura mais, malia iso, a súa obra continuou a medrar con novos títulos. Munro recoñece a forte influencia de autoras como Katherine Anne Porter, Eudora Welty, Flannery O´Connor ou Carson Mc Cullers. O nome da autora que sucede ao chino Mo Yan no Nobel de Literatura soara xa en varias ocasións como candidata ao premio da Academia Sueca. Polos libros de Alice Munro as mulleres transitan como protagonistas, con historias construídas por elas mesmas e que xiran arredor da súa maneira de se situar no mundo. En "O amor de Uma Boa Mulher" (Relógio d´Água) Munro achéganos á historias que suceden nas localidades de Ontario nas que residiu, protagonizadas por mulleres que buscan a súa liberdade. Mulleres son tamén as primeiras personaxes das vidas narradas que semellan reais de "Fugas" (Relógio d´Água) ou "A Vista de Castle Rock" (Relógio d´Água) unha antoloxía na que o seu ambiente persoal se torna literario. Con "O progreso do Amor", e os recentes "Amada vida" e "Demasiada Felicidade" péchase a conta de libros que a editorial Relógio d´Água ofrece da escritora agora Nobel en portugués. Historias normais de mulleres extraordinarias que, como a propia Munro, ten no cotiá material abondoso para a construción literaria. Alice Munro fai a decimoterceira escritora que consigue o Nobel de Literatura dos 110 galardóns outorgados. Ademais da nova premiada, tres autoras foron recoñecidas co premio literario maís agardado do ano neste mesmo milenio, a austríaca Elfried Jelinek, a británica Doris Lessing e a nacida en Rumanía mais escritora en alemán Herta Müller.


Summary: O director do SermosGaliza.Gal pon o foco no seu vlogue sobre a campaña catalá en curso. Ve nela dous vectores básicos que coliden, por un lado, a acción represiva do Estado, coa nova ofensiva do Tribunal Supremo sobre o soberanismo, e, por outro, unha sociedade vertebrada por abaixo.

"Estamos en campaña, na campaña catalá, e o Estado continúa igual, continúa utilizando unha única vía, a vía represiva", afirma Xosé Mexuto, en alusión á recente decisión do Tribunal Supremo de estender a investigación na súa causa contra o soberanismo a Marta Rovira (ERC) e Anna Gabriel como "cabezas visíbeis" do independentismo. Esa acción do poder xudicial español "equivale na práctica a criminalizar o independentismo no seu conxunto", reflicte Mexuto, para quen "o Estado utiliza todos os poderes que ten ao seu alcance contra Catalunya. O poder executivo, o poder xudicial e tamén as terminais mediáticas". "Que pasa?", acrecenta o director deste diario dixital, "pois que pode haber un efeito boomerang porque se algo ten demostrado a sociedade catalá nestes anos é que é unha sociedade vertebrada, con conciencia de si propia e que sabe o que quer". O combate catalán sería, pois, entre un Estado con todos os poderes ao seu dispor e un movimento social por abaixo con capacidade de mobilizar millóns de persoas. "O que está claro é que nese combate cabe calquera cousa menos a equidistancia", conclúe.


Summary: O presidente do goberno español confirmou a data nunha entrevista en Antena 3.

Mariano Rajoy confirmou esta quinta feira que as eleccións ás Cortes españolas serán o 20 de decembro. Así o anunciou na entrevista concedida á canle de televisión privada, Antena 3.


Summary: O 25-N foi o día escollido para a estrea do segundo espectáculo unipersoal da actriz Isabel Risco, Bravas. A nosa historia con saias e a rachar. Un relato, a través do tempo, das mulleres galegas, para evitar o silencio e a invisibilidade.

A estrea de Bravas tivo lugar en Carballo, no Pazo da Cultura, para un máximo de 30 persoas, posto que o concello, como toda a comarca de Bergantiños, conta co máximo nivel de restricións para evitar a propagación da Covid-19. "Bravas é unha viaxe espazo temporal polas nosas mulleres, porque cremos que foron moi importantes na transformación da nosa sociedade", conta Isabel Risco en declaracións a Nós Diario, "desta maneira dámoslles un altofalante, dámoslles voz ou polo menos intentámolo". A actriz conta que o espectáculo pretende traballar o individual e mais o colectivo, e así foi tamén o proceso creativo, para o que contou coa colaboración de Paula Carballeira, Xurxo Barcala ou Clara Gayo. "Cada unha amosou a muller en diferentes épocas desde a súa perspectiva e, no caso do século XXIII, traballei con Roi Vidal, nunha perspectiva aberta do futuro no que tratamos de conseguir a liberdade total e absoluta da muller", di a protagonista de Bravas, "e se logramos a liberdade das mulleres, o país vai detrás", sentencia. O espectáculo que se estreou onte conta con dúas ferramentas para reivindicar e visibilizar a muller, o humor e o documento. Respecto do primeiro, Isabel Risco asegura que "as galegas temos un humor peculiar, a retranca, que é o resultado da nosa propia historia, a dun país reprimido, oprimido". "As mulleres, ao mesmo tempo que vivimos nun país, dalgún xeito maltratado, sufrimos a nivel estrutural unha desigualdade brutal", engade Risco, "o noso humor é ferramenta de defensa, dámoslle a volta ao drama transformándoo en algo cómico como bálsamo", conclúe. Segundo a actriz de Bravas, "no eido do humor as mulleres aínda non conseguimos o noso espazo". No relativo ao documento histórico, a actriz analiza que "todo o mundo, polo menos en Occidente, sabe quen foi Xoana de Arco, pero se cadra hai moita xente que non sabe quen foi María Soliña, ou María Miramontes". "María Soliña foi quen de organizar entre mulleres a defensa da ría de Vigo", destaca, para engadir que "María Castaña foi unha especie de Robin Hood, ou a mesma Pepa a Loba, entre o mito e a realidade". Risco recalca que cre que "as xeracións máis novas deben ter eses referentes, non precisamos referentes de fóra, témolos aquí". Máis alá do contido e da mensaxe da montaxe teatral, as medidas sanitarias derivadas da Covid-19 tamén transformaron a estrea de Bravas. A redución da capacidade do patio de butacas foi algo que a fixo "sentir coxa, porque son un ser moi social e tamén, cando fas algo así, falo para amosarllo á xente". "O proceso do humor é, ademais, enerxético", di Risco, "e o público é o teu compañeiro, o teu aliado, aínda que esteas soa no escenario". Sobre esta anómala situación de 2020, a actriz destaca a seguridade no sector cultural. A este respecto afirma, "a xente coas máscaras fai un grande esforzo por ser expresiva e tamén ten ganas, ten falta de espectáculos". Contra o silencio e a invisibilización das mulleres na historia Bravas é o segundo espectáculo unipersoal de Isabel Risco, logo da experiencia de Nabiza girl. Desta volta bota man de textos de Clara Gayo, Paula Carballeira, Roi Vidal, Xurxo Barcala, Fran Rei e ela mesma, para levar á escena a muller galega de calquera tempo pasado, presente ou futuro. Coa dirección de Fran Rei, Isabel Risco propón un "xogo desde o teatro cómico e comprometido" dunha maneira "alegre e combativa", porque entende que "se non podemos bailar, se non é divertíndonos, tampouco é a nosa revolución". Bravas é unha produción. de Culturactiva e Maquinaria Pesada,"sobre mulleres sen medo, que forman parte dun valoroso clan que elas mesmas paren, crían, manteñen e constrúen cos alicerces da rebeldía, da rebelión, da ilusión", reza a sinopse da peza.


Summary: Unha trintena de localidades galegas acolleron mobilizacións contra a violencia machista, secundadas por milleiros de persoas, tras unha xornada de actos contra as agresións de xénero por todo o país

Milleiros de persoas, durante o día e, sobre todo, nas mobilizacións feministas do serán, fixeron visible este luns en Galicia o rexeitamento a todas as violencias machistas. A cor lila do movemento feminista anegou concentracións e manifestacións, pero tamén fachadas de edificios oficiais ou centros educativos, en moitos dos cales volveron estar moi presentes as cores escuras da campaña En negro contra as violencias machistas, a campaña agora impulsada por case 140 concellos que evoca a memoria das mulleres asasinadas e clama pola fin da violencia de xénero.Unha trintena de localidades galegas acolleron mobilizacións contra a violencia machista, secundadas por milleiros de persoasUnha trintena de mobilizacións e concentracións impulsadas polo movemento feminista nas sete cidades e nas principais vilas do país fixeron visible na rúa o rexeitamento ás agresións de xénero. "Rebelión, desobediencia, contra a súa violencia", "se é machista non é xustiza", "basta xa, nin unha máis; non queremos nin unha menos" foron algunhas das consignas escoitadas nas protestas impulsadas por plataformas como a Marcha Mundial das Mulleres e a Plataforma Feminista Galega, ademais de diversos colectivos locais e sectoriais, e apoiadas polas forzas políticas da oposición galega -nalgunhas participaron tamén membros do PP- e as principais centrais sindicais, como a CIG, CC.OO. e UGT.Entre os manifestos lidos nestas mobilizacións destaca o da Marcha Mundial das Mulleres, que neste 2019 se mobilizou baixo o lema Se é machista non é xustiza. Durante as protestas, a plataforma pediu non ficar "nun feminismo cómodo que mire ao lonxe as grandes transformacións lexislativas, ignorando a súa aplicación e as consecuencias que esta ten para a vida das mulleres". Neste sentido, o manifesto pide unha aplicación efectiva dos "avances formais que o feminismo organizado impulsou e conseguiu trasladar ás institucións en materia de violencia machista.Actos por toda GaliciaAntes das manifestacións do movemento feminista, múltiples puntos de Galicia acolleron actos institucionais e reivindicativos contra a violencia machista, dende os concellos ata os centros educativos e de traballo. No eido municipal volveron ter especial protagonismo os actos vinculados á campaña En negro contra as violencias machistas, a acción impulsada dende 2015 polo Concello de Santiago que nesta ocasión chegou xa a 138 municipios galegos e a tres das catro deputacións -todas agás a de Ourense-.Entre os principais actos de Galicia en negro neste 25N estivo a concentración celebrada en Compostela, onde alumnado de centros educativos da cidade expuxo as conclusións dos traballos en materia de igualdade e contra a violencia de xénero viñeron desenvolvendo durante os últimos meses. Noutros concellos, como é o caso de Lugo, a campaña tamén saíu á rúa; na capital lucense celebrouse o Camiño contra as Violencias, que finalizou cun acto reivindicativo e unha representación artística na Praza Maior lucense.


Summary: A comisión permanente do Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX) toma hoxe coñecemento dun documento proposta que inclúe unha centena de medidas organizativas e procesuais para incluír no plan de choque co que se pretende evitar un colapso da Administración de Xustiza ao remate do estado de alarma.

O Consello Xeral de Poder Xudicial (CXPX) remitirá "de inmediato" ao Ministerio de Xustiza, ás presidencias dos Tribunais Superiores de Xustiza, asociacións xudiciais e demais operadores xurídicos, a proposta, un documento de traballo, e polo tanto aberto a debate e inclusión de achegas, con medidas que, segundo informa o CXPX, buscan "axilizar ao máximo a resolución daqueles asuntos cuxa demora incida máis negativamente na recuperación económica e na atención aos colectivos máis vulnerábeis" e proporcionar á xudicatura e maxistratura "un escenario fiábel para a volta á normalidade, con mecanismos que lles permitan afrontar con menor dificultade o incremento das cargas de traballo ao que terán que facer fronte". A proposta recolle medidas de carácter xeral, como a aplicación de mecanismos de reforzo nos órganos que resulten sobrecargados, o estabelecemento de normas de reparto e especialización dos xulgados na orde civil excedendo o ámbito territorial do partido xudicial ou a habilitación plena do mes de agosto para a tramitación e resolución ordinaria dos procesos xudiciais. En materia de xurisdicional civil, o documento formula a aprobación de medidas lexislativas urxentes que permitan maior flexibilidade nas actuacións, como a posibilidade de outorgar os apoderamentos ' apud acta' até o momento previo á celebración do acto de audiencia previa ou a exixencia ás partes da achega dun correo electrónico ou teléfono nos seus escritos alegatorios para axilizar as citacións e notificacións perante eventualidades en defecto de procuradora. Tamén se contempla fixar criterios interpretativos que eviten respostas xudiciais enfrontadas e desincentivar as litigacións sen fundamento mediante a regulación específica da condena ao pago das costas procesuais ou a posibilidade de impoñer unha multa como consecuencia do mantemento de posicións inxustificábeis. No ámbito do dereito de familia, as medidas na orde xurisdicional civil expostas recollen o mantemento dos reforzos acordados até o momento nos Xulgados de familia, a inmediata posta en marcha dos xulgados previstos para marzo e xuño de 2020 e a inclusión dun trámite de incidente de execución rápido para a resolución das peticións de compensacións de réximes de visitas para proxenitores que durante a vixencia do estado de alarma non puidesen gozar do marcado por resolución xudicial. Na especialidade de mercantil, se aposta por medidas encamiñadas a racionalizar o traballo das oficinas xudiciais, evitando que as reclamacións en masa que neste momento non son prioritarias colapsen a tramitación dos procedementos de insolvencia. Tamén se quere axilizar a tramitación dos procedementos concursais e permitir unha nova negociación da súa débeda a quen está cumprindo un convenio, un acordos extraxudicial de pagos ou un acordo de refinanciamento. Na orde xurisdicional social, qencargada dos asuntos laborais, formúlanse reformas en materia procesual como a ampliación dos prazos de caducidade na mediación e/ou conciliación pre-procesual, a realización dos actos de conciliación e xuízo en dúas convocatorias diferentes ou a xeralización da comunicación telemática dos xulgados cos servizos de mediación, FOGASA ou órganos da administración e por potenciar o ditado de sentenzas " in voce", é dicir, orais. ;


Summary: O máximo dirixente da Asociación Galega de Empresas de Xardinería (Agaexar) sostén que a xente copia o nivel de coidado dos xardíns e zonas verdes que detecta nos espazos públicos coidados polas administracións

Que traballo desenvolve a Asociación Galega de Empresas de Xardinaría (Agaexar)? Está para apoiar todas as empresas e autónomos do sector dedicados a facer traballos de xardinaría ou relacionados co medio ambiente. Principalmente, facemos cursos de formación enfocados ás e aos traballadores que queiran mellorar a súa formación, demostracións de provedores con maquinaria, acudimos a feiras e eventos para estar ao tanto das novas tendencias... E tamén servimos de enlace coa Administración. Tamén están detrás do certame Vilas en flor.Somos organizadores conxuntamente coa Asociación de Viveiristas do Noroeste (Asvinor). O proxecto xurdiu hai anos en Francia e fóronse adherindo outros países. No Estado español comezouse por Catalunya e, logo, sumámonos outras asociacións. Vista a ansia dos concellos por participar, detectan unha maior preocupación polo paisaxismo?Comézase a ter en conta o coidado das zonas verdes nos concellos e valórase máis. A crise da Covid-19 axudou a que a xente lle apreciase máis o coidado destes espazos e dos xardíns. Aínda así, queda moito por facer, pois respecto a outras zonas como Portugal ou o Reino Unido estamos culturalmente un pouco máis atrás. Alí teñen máis implantada a cultura dos xardíns. Fala de traballos máis serios en terreos públicos ou privados?Dos dous porque, ao final, van da man. Se os xardíns públicos non están ben conservados, os privados vai ser un reflexo. A xente ten que ver o paisaxismo na rúa e pensar que o quere para a súa casa. O verán é unha época de máis traballo no sector?En xeral, non nos inflúe a época. A xardinaría ten diferentes tipos de labores como a plantación e coidado de xardíns na primavera e no verán e despois hai poda, hai rozas... Estase a apostar máis na planta autóctona?Plantas autóctonas temos moi poucas. Levamos séculos empregando algunhas que veñen de fóra como os magnolios e as camelias, que xa se consideran autóctonos, cando non o son. O que promovemos é que se empregue planta producida aquí.


Summary: Denuncian o "total abandono" por parte da Administración.

A Federación Empresarial de Transportes de Mercancías por Carretera da Galiza (Fetram) reclama á Xunta a apertura dos servizos de restauración nos corredores do transporte do país. "Solicitamos o acceso a un comedor, respectando as distancias e a desinfección, e ás nosas necesidades básicas de hixiene, cun mínimo de liberdade e seguridade", expresan, nun comunicado remitido aos medios este domingo. Deste modo, lamentan o "total abandono" que está a padecer o sector por parte do Goberno galego, unha situación da que xa informou Nós Diario esta mesma semana. "O noso confinamento nas cabinas só se soportaba con eses 45 minutos ou unha hora onde desconectar do noso traballo, sentar nunha mesa e comer un menú quente, e agora quitáronnos ese dereito", expoñen. Así mesmo, salientan que o sector do transporte ten unha incidencia "mínima" e "apenas apreciábel" da Covid-19. "As nosas reivindicacións son os nosos dereitos a unha saúde laboral", engaden, facendo fincapé en que moitas condutoras e condutores profesionais están a ser vítimas dunha "psicose" que os empurra a abandonar a profesión, "non só temporalmente". As e os transportistas denuncian que levan unha semana "nunha total e ensombrecida soidade e inquedanza".


Summary: Chega a cita máis esperada do ano no ámbito da cultura, o Culturgal, que neste 2017 fai o seu décimo aniversario. Sen dúbida, é este o proxecto coa rede máis ampla de colaboradoras e colaboradores institucionais, asociativos e empresariais. O Culturgal conmemora os seus dez anos cunha edición que presenta dúas novidades: a maior presenza da cultura portuguesa e a participación das artes plásticas contemporáneas. Eis un extracto da información publicada no Sermos en papel.

A gran feira das industrias culturais suma xa dous lustros e faino cunha programación especial en que Portugal e as artes plásticas contemporáneas representan as principais novidades da edición, que terá lugar entre o 1 e o 3 de decembro no Pazo da Cultura de Pontevedra. Considerado encontro actual de referencia obrigada para profesionais –no eido das industrias culturais é o proxecto coa rede máis ampla de colaboradores asociativos, institucionais e empresariais–, o Culturgal é sinónimo de públicos diversos que, cada ano, avalan o éxito da feira. E é que a actividade profesional compleméntase cunha ampla programación cultural para todas as idades e gustos e co escaparate en que podemos coñecer o que se coce na cultura de Galiza: as últimas propostas editoriais, musicais, audiovisuais, escénicas, de deseño… E outro ano máis, Sermos Galiza volverá estar presente con caseta propia neste encontro cultural de referencia. O presidente da asociación Culturgal, Manuel Bragado, salienta, en declaracións a este medio, que a fortaleza da feira reside na súa "forma mancomunada e cun criterio de país". Tamén destaca o "esforzo intergremial e interinstitucional" –Xunta de Galiza, Concello de Pontevedra, Deputación de Pontevedra e Ministerio de Cultura– que fan posíbel esta nova edición, que estrea imaxe, obra do grafista Pepe Barro, autor do deseño do semanario Sermos Galiza. "O amarelo sol da nova imaxe animada ilumina e expresa optimismo de cara ao futuro, que non autocompracencia", explica Bragado, quen insiste en que "sempre dicimos que o mellor do Culturgal está por vir ou, cando menos, esa é a nosa intención". [Podes ler a información íntegra no número 274 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Un dividido Tribunal Constitucional legaliza finalmente a formación da esquerda abertzale por un voto de diferenza

O Tribunal Constitucional vén de legalizar Sortu, a marca da esquerda abertzale ilegalizada no seu momento dentro da vaga de prohibicións que a xustiza española encetara contra as formacións indepentistas de Euskal Herria. Segundo fontes citadas polo xornal El País, tan só un voto de diferencia permitiu a legalización, aínda que varios maxistrados emitirán votos particulares a esta decisión, por ser contrarios á mesma. Creado en febreiro de 2011 Sortu adscribíase ideolóxicamente á denominada esquerda abertzale,e desde o propio intre da súa fundación foi considerada herdeira da ilegalizada Batasuna. O 23 de marzo de 2011, a Sala Especial do Tribunal Supremo estimou as demandas da Avogacía do Estado e do Ministerio Fiscal e denegóu a inscrición de Sortu no Rexistro de Partidos, por consideralo sucesor de Batasuna e non desvencellado da organización armada ETA.


Summary: No Sermos Galiza 263 conversamos con Antom Santos, ex preso independentista galego. Unha entrevista sobre a súa experiencia na prisión, sobre a súa reincorporación á sociedade galega após máis de cinco anos de reclusión e sobre as perspectivas de futuro que se abren perante o proxecto político que el defende para a Galiza. Eis un extracto da conversa.

Antom Santos é un ex preso político de 38 anos que pasou cinco e pico na cadea e volveu ao país cunha mensaxe: "Non esaxeremos as dificultades que temos, que son grandes, pero tamén o son para moitos sectores sociais en moitas partes do mundo. Fuxamos do vitimismo". Hoxe milita en Causa Galiza, leva un anel do seu casamento con María Osorio, outra presa política que segue na cadea, e un teléfono móbil de botóns e sen whatsapp como proba da paréntese que sufriu a súa vida. "Tampouco este bar está no mesmo sitio que estaba", di antes de comezar a entrevista. -Que é o cárcere? -É unha institución para recluír a xente que non ten lugar nesta sociedade, fundamentalmente por razóns de clase e de pobreza. Segrega fisicamente e intenta formarte en lóxicas de obediencia total, para que o ser humano se comporte como unha máquina que recibe estímulos de submisión e, en función de como responde, recibe certos beneficios. Non só castiga, senón que tamén atrofia, faite perder habilidades sociais e pode provocar problemas psicolóxicos. -Pode describir algún mecanismo desa submisión? -Son pequenas cousas. Por exemplo, entréganche a comida por unha ventá a media altura pola que só colle a bandexa. Tíranche despois a roupa que vén da lavandería enriba da comida. Miras por aquel burato e pides por favor se poden abrir a porta para darche a roupa na man. Algúns facíano, outros non. As veces pensas que es un paranoico. Que non están indo por ti. Se consegues estar unha etapa longa nun mesmo sitio, cunhas condicións minimamente dignas, tes certa paz. Os cambios continuos rómpente. A min, nun ano, varias veces, cambiáronme de módulo, de prisión... E unha ruptura de estabilidade emocional. -Por que entrou na cadea? -Foi en novembro de 2011. Detiveran unha serie de militantes en Compostela e Vigo. Eran operacións que se viñan repetindo. Un venres pola noite caín eu e despois María, a miña compañeira. En Lugo, onde residíamos. Facíamos unha vida normal e pública. Tivemos sorte, entre aspas, porque o luns xa estabamos declarando na Audiencia Nacional. A lei antiterrorista permite até cinco días de incomunicación. Estás legalmente desaparecido e ficas totalmente desorientado. -Aplicáronlle a lei antiterrorista. É vostede un terrorista? -Os meus compañeiros e eu, porque isto é unha cuestión colectiva, recoñecemos no xuízo a nosa militancia no independentismo. Somos militantes políticos, sen máis, e facemos o noso traballo político á luz do día. Entón, a palabra terrorista queda fóra de lugar, é totalmente imprecisa para definirnos. [A íntegra desta entrevista, unha dupla páxina, aparece no Sermos Galiza 263, disponíbel na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Summary: Presentado onte a 42ª edición da carreira, que contará con tres tramos nos concellos de Outeiro de Rei, do Corgo e de Friol e se disputará este sábado.

Un total de 127 pilotos participarán na 42ª edición do Rally San Froilán, que se disputará este sábado nos concellos de Outeiro de Rei, O Corgo e Friol, e que foi presentado hoxe na Praza de San Marcos de Lugo, fronte ao Pazo Provincial. Con esta proba retómase o calendario do Campionato Galego de Rally, parado tras a disputa da primeira carreira pola crise sanitaria da Covid-19. Víctor Senra, Iago Caamaño, Alberto Meira ─gañador da última edición─, así como Adrián Díaz, Francisco Dorado e Antonio Fernández, son algúns dos candidatos a ocupar os postos do podio. Serán tres pasadas en cada un dos tres tramos nos itinerarios marcados nos concellos de Outeiro de Rei, do Corgo e de Friol. No desenvolvemento do rally seguirase o protocolo elaborado pola Federación Galega de Automobilismo, seguindo as indicacións da Secretaría Xeral para o Deporte. Isto é, uso de máscara e distancia física de 1,5 metros. Ao longo da tarde de hoxe, os vehículos realizarán as verificacións técnicas e administrativas precisas para participar na competición. Será no aparcadoiro do Auditorio Gustavo Freire. "Un rally incríbel" No acto de presentación, o deputado provincial de Deportes, Efrén Castro, subliñou "o esforzo levado a cabo pola Escudaría Miño Lucense para adaptarse ás novas circunstancias" da Covid. Ademais, pediu a colaboración de todas as persoas "participantes e afeccionados para que o Rally San Froilán, que xa é emblemático, aumente a súa lenda saíndo adiante tamén nun ano tan complicado coma este". Pola súa banda, a presidenta de Miño Lucense, Maite Vilanova, remarcou o nivel dos participantes, "temos un rally incríbel, quizais a mellor lista de inscritos que se podería ter neste momento". E informou de que será retransmitido en directo na web e na páxina de Facebook da escudaría.


Summary: O préstamo non flúe no mercado bancario pero alternativas cooperativas como COOP57 si axudan a financiar proxectos con obxectivos sociais. É o caso do colectivo de xestión cultural ZEMOS98.

Toda decisión económica é unha decisión ética. Este é o principal argumento da banca que non é especulativa senón solidaria. O lector, a lectora, preguntarase se hai seica unha banca que non preste diñeiro hoxe para recibir máis diñeiro mañá. Tamén se preguntará se existe algunha solidariedade neste sistema que non sexa a que se teñen entre si os banqueiros. "Se os investimentos son transparentes, os obxectivos son éticos, os fins son sociais, a xestión do banco é democrática e hai unha preocupación social e ecolóxica, entón falamos de economía solidaria", explican desde a Xarxa d'Economia Solidària (XES), unha rede de organizacións e cooperativas catalás de consumo, produción, intercambio, comercialización e financiamento co obxectivo de construír unha economía sustentable para o desenvolvemento persoal, social e ambiental. Isto non é teórico. Esta economía está a construírse, aínda que é posible que os grandes valos publicitarios dos bancos, os logos nos aleróns dos coches de carreiras ou os fondos europeos de rescate á banca non nos deixen velo. No ano 2011 COOP57 realizou 180 operacións de crédito e só negou catro de todas as solicitudes que recibiu, "todo o contrario do que está a pasar na banca convencional" A cooperativa de servizos financeiros, éticos e solidarios COOP57 forma parte da Xarxa antes mencionada. COOP57 deixa diñeiro, pero non é un banco. Nin unha caixa. Nin unha financeira de préstamos persoais rápidos. "Aínda que a situación sexa dura, seguimos dando crédito e somos os únicos que o seguimos dando", explica Ramón Pascual, o seu coordinador xeral. No ano 2011 realizaron 180 operacións de crédito e só negaron catro de todas as solicitudes que recibiron, "todo o contrario do que está a pasar na banca convencional", lembra Pascual. Non é o mesmo A economía solidaria non é o mesmo, aínda que os termos se confundan, que a chamada I.S.R. ou Investimento Socialmente Responsable, que é o que impulsan as Caixas de Aforros Esta cooperativa non ten clientes, senón socios, e soamente concede préstamos a estes, que achegan 1.000 euros para entrar. En 2010 recibiu algo máis de 8 millóns en achegas e prestou 6,2 millóns duns euros que unicamente poden destinarse a proxectos de economía social que promovan a ocupación, o cooperativismo, o asociacionismo e a sustentabilidade. A economía solidaria non é o mesmo, aínda que os termos se confundan, que a chamada I.S.R. ou Investimento Socialmente Responsable, que é o que impulsan as Caixas de Aforros en foros como o celebrado o pasado 17 de outubro en Madrid, Spainsif. Aquela xornada inaugurouse coa presenza de Vicente Martínez Pujalte, portavoz do PP na Comisión de Economía e Marcos Pena Pinto, presidente do Consello Económico e Social de España. Alí achegábase este dato: a finais de 2011 investíronse 57 millóns de euros en I.S.R., un 71% máis que a finais de 2009. "O capitalismo postcrise será cun rostro máis humano", dixo nese foro Martínez Pujalte. É dicir, o investimento responsable é un bo investimento. "As Caixas de Aforros non son responsables nin democráticas, eles din que son transparentes pero a súa estrutura non o é", explica o portavoz da XES ao ser preguntado pola diferenza entre "economía solidaria" e "investimento socialmente responsable". "Ollo coa mercadotecnia verde", engade. Virtuoso e non vicioso Ramón Pascual afirma que moven máis diñeiro agora que nunca, e que "o crecemento vai ser espectacular". "Usamos instrumentos fora do marco que funcionan con rigor e que fan outras cousas que mesmo os bancos éticos teñen dificultades para facer". O colectivo de xestión cultural ZEMOS98 ten previsto solicitar un préstamo de 98.000 euros a COOP57, de quen son socios desde outubro de 2011. "Únenos un proxecto común", explica Sofía Coca, de ZEMOS98. "Un dos motivos é que a taxa de morosidade de COOP57 é moi baixa, por baixo da das entidades financeiras convencionais". Das case 200 operacións de crédito que realizan nun ano, tan só en seis ocasións tívose que recorrer aos avalistas debido ao fracaso dos proxectos e a imposibilidade de devolver os cartos. "Durante estes anos de actividade, algunhas entidades financiadas pasaron por dificultades e tiveron problemas para efectuar os pagos do préstamo" -continúa Sofía- Estas situacións resolvéronse renegociando ou aprazando o pago para poder superar o momento crítico. Hai que ter en conta que as entidades que piden préstamos son á vez socias de COOP57, de forma que tamén cren no proxecto e se corresponsabilizan del. Todas xuntas creamos un círculo virtuoso". Das case 200 operacións de crédito que realizan nun ano, tan só en seis ocasións tívose que recorrer aos avalistas debido ao fracaso dos proxectos e a imposibilidade de devolver os cartos Ramón expón o seguinte caso: unha socia pide 50.000 euros cun aval mancomunado -aval persoal, non patrimonial- por dez avalistas, a razón de 5.000 euros cada un. As cousas van mal, a crise sacódeos, e ao cabo dun tempo aínda deben 25.000 euros que non poden retornar. "Se se considera que actuaron de boa fe", reúnense cos avalistas e expónselles fórmulas para tentar colleitar o capital e inmediatamente déixanse de xerar intereses. As fórmulas poden ser, por exemplo, cotas de 100 euros durante 25 meses. Prestar o futuro Nestes instantes, ZEMOS98 está a recompilar avais, para o que abriu unha campaña pública e extensiva a todo aquel que confíe no seu proxecto, que está relacionado coa transformación da cultura e a sociedade mediante unha produción crítica do coñecemento e un enriquecemento do procomún. "Queremos iniciar un proceso de independencia con respecto á banca tradicional, desprecarizar os proxectos nos que estamos inmersos, afianzar os lazos de confianza coa nosa comunidade e aproveitar para facer unha campaña de promoción da economía social e solidaria", explican na súa campaña #avaloZEMOS98. "Avalo a ZEMOS98 polo seu traballo en favor da cultura aberta, porque vale a pena explorar novos modelos de sustentabilidade e por todos os proxectos futuros que necesitamos", di Juan Freire A falta de 15 días para que acabe a campaña de recollida de confianzas "que pode ser de 100, 500, 1.000, 2.000 euros ou máis", teñen xa o 62% do total. "Avalo a ZEMOS98 polo seu traballo en favor da cultura aberta, porque vale a pena explorar novos modelos de sustentabilidade e por todos os proxectos futuros que necesitamos", di Juan Freire, biólogo, profesor universitario e emprendedor, un testemuño máis entre 140 que falan de confianza, de modelos diferentes, de economía de afectos ademais da dos cartos, de accións necesarias. "Cremos que sempre estivemos preto da economía social e solidaria pero agora dámonos conta de que temos que autonomearnos así", analiza Coca. "A débeda que temos [cos bancos] débese, en parte, a que a cultura é inmensamente rica para a cidade pero xeralmente deficitaria para os seus xestores. Situarnos ao lado da economía social supón unha reconciliación co noso modelo produtivo e o intento de ser máis consecuentes, non só desde o punto de vista financeiro, que sen dúbida é un motivo que apreta, senón tamén de como nos relacionamos coa realidade social da que formamos parte. Sen dúbida, só nós somos responsables dalgúns dos motivos que nos levaron até aquí. Doutros, con todo, somos testemuñas dun sistema que depreda sen control as nosas vidas, os nosos lazos e a nosa garantía, non xa de futuro, senón de presente máis inmediato".


Summary: Martiño Vázquez Mato é o candidato á alcaldía da cidade das Burgas por Ourense en Común. Defende o municipalismo e os concellos como espazos onde atender as demandas da rúa e onde introducir outra forma de facer política, poñéndoa "ao servizo de" e non "en beneficio de", sinala neste cuestionario que respondeu a través do correo electrónico.

Que supuxeron estes catro anos para o seu concello? Podería resumirse en que todo segue igual que en 2015 pero máis vello. Foi un mandato de maltrato continúo á cidade, ao medio e á veciñanza. Perdemos catro anos. Houbo quen estivo encantado coa súa xestión. Empresas que prestando un servizo precario cobraron moi ben. Especuladores que agora pagan menos impostos e teñen as súas demandas recollidas nun PXOM aprobado a porta pechada. Mesmo bancos aos que se lles pagou toda a débeda municipal. O Partido Popular non terá xa débedas con bancos pero si coa veciñanza. Como valora o traballo desenvolvido pola alcaldía? Jesús Vázquez comprometeuse hai catro anos con miles de veciñas en mellorar a súa calidade de vida e coidalas, a elas e a propia cidade. Catro anos despois os datos demostran que incumpriu a súa palabra. Mentres amortizaba débeda rebaixaba en seis puntos o investimento real do concello de Ourense. Puxo por diante o pago de débeda aos bancos que os parques, melloras nos barrios, no transporte, nos servizos públicos... O Partido Popular non terá xa débedas con bancos pero si coa veciñanza. E o traballo realizado polo seu partido? Foi construtivo. Fixemos o mesmo ou máis que outros grupos tendo a metade de representación. Presentamos máis de 140 iniciativas a pleno das que o goberno fixo caso omiso. Fiscalizamos o labor do goberno coma ninguén, indo incluso á xustiza se era necesario, e traballamos moitísimo na presentación de melloras a ordenanzas e propostas recollidas nos barrios ou por colectivos e plataformas. Sempre cedemos o noso micro a quen o necesitase e sempre apoiamos iniciativas que cremos que son boas para Ourense, independentemente de quen as presentase. Ourense en Común non é un partido, e aí é onde está a diferenza. Cal é a principal necesidade do seu concello? O primeiro e máis importante porque condiciona o resto é o desemprego. A debilidade do noso tecido económico non xera suficiente emprego e obriga a xuventude a marchar. A tendencia é que na próxima década no municipio de Ourense baixemos dos 100.000 habitantes. Isto resta activos e capital humano para transformar Ourense nunha cidade mellor que coide e atenda as necesidades de todas as persoas. Hoxe en día a situación é de semi abandono, e sófreno por igual os servizos municipais, as persoas e os propios barrios. O primeiro e máis importante porque condiciona ao resto é o desemprego No primeiro trimestre de 2018 a provincia de Ourense contaba con 130.000 persoas activas, porén no cuarto eran xa 900 persoas menos (129.100 persoas). Indicadores negativos igualmente visíbeis na taxa de actividade (47,7%) e na taxa de ocupación (41,5%), sendo ambas as máis baixas de España e moi lonxe da media galega (53,0% e 46,6% respectivamente). É preciso reverter esta situación. En relación a iso, cal será a primeira medida que impulsará no novo mandato se está no goberno? Un plan de emprego municipal, con partida orzamentaria propia e recorrente, enfocado aos colectivos de maior risco dentro da cidade, mulleres, mocidade e maiores de 50 anos. O desemprego é un problema real en Ourense, de feito, é en todas as enquisas de percepción cidadá a primeira preocupación para a veciñanza. Urxe a aprobación dun Pacto Local polo Emprego, en colaboración con entidades do tecido económico e social de Ourense Urxe a aprobación dun Pacto Local polo Emprego, en colaboración con entidades do tecido económico e social de Ourense, para favorecer a creación de emprego estábel e de calidade no noso municipio. Malia as reducidas competencias que a administración local ten en materia laboral son posíbeis, urxentes e necesarias medidas de activación do emprego. Necesitamos fuxir da dependencia do sector servizos e fomentar outros sectores estratéxicos nos que a administración local ten moito que facer: recuperación do sector primario co impulso da nosa IXP, apoio á innovación por exemplo impedindo a deslocalización do mestrado de aeronáutica, cambio radical no enfoque termal mirando este como un recurso para o desenvolvemento económico sustentábel local (xeotermia, cosmética...) e non só como augas de baño.


Chamábase Antonia Cervigón pero todos a coñecían como "A Terranova". Non era nin máis nin menos que unha traballadora da Fábrica de Tabacos da Coruña orgullosa do seu oficio e consciente da súa clase. Cando a finais de febreiro de 1833 os responsábeis da factoría decidiron diminuír a carga de traballo e, de facto, reducir os xornais do cadro de persoal non dubidou en pórse á fronte dunha protesta que rematou por converterse na primeira folga de mulleres da historia do movemento obreiro galego. O 3 de marzo de 1833, as máis de 2.000 traballadoras da Fabrica de Tabacos da Palloza declaráronse en folga e concentráronse a partir das sete da mañá diante do seu posto de traballo, acompañadas de familiares, para impedir o acceso ao mesmo daquelas compañeiras que decidiran non sumarse á protesta O 3 de marzo de 1833, as máis de 2.000 traballadoras da Fabrica de Tabacos da Palloza declaráronse en folga e concentráronse a partir das sete da mañá diante do seu posto de traballo, acompañadas de familiares, para impedir o acceso ao mesmo daquelas compañeiras que decidiran non sumarse á protesta. Un día antes remitiran unha carta á dirección da empresa onde denunciaran as novas condicións de traballo, "xa que provoca grandes escándalos, dándolles traballo en horas irregulares e obrigándoas a facer contra toda lei" e deixaran clara a súa decisión de non volver ao traballo até que non lles garantizasen "a volta ás antigas regras". A xornada de 3 marzo foi de gran tensión na Coruña. As folguistas non dubidaron en arroxar pedras e outros obxectos contundentes ás persoas que tentaban entrar a traballar, non tardando en aparecer no lugar membros da milicia cos que se enfrontaron de diverso xeito, chegando a denunciar o oficial ao mando que "ao baixar a costa de santa Lucía fun apedrado e insultado con palabras e voces bastantes escandalosas", rematando finalmente por disolverse a mobilización. O tenente coronel Ildefonso Perich, autoridade militar ao mando da represión da protesta, testemuñou na causa xudicial aberta contra as traballadoras da fábrica que saíu da mesma cun cabo e oito soldados "co fin de desfacer por ben ou por mal o pelotón de xente tan disforme", sinalando máis adiante que antes de cargar advertiulles que "as mulleres a fregar os pratos ás súas casas, os homes cada un á súa ou a cavar ao campo" para rematar ameazando que " a muller ou home que se opoña irá ao cárcere, e se, por desgraza algún home persiste na resistencia, quitáballe a vida". O Capitán Xeral da Galiza desconforme coa xestión que se estivera a facer da mobilización, ordenou endurecer as medidas represivas, iniciándose arrestos masivos na Coruña que levaron ao cárcere mulleres da mesma madeira rebelde que "A Terranova". A represión non tardou en bater contra as dirixentes da folga. O día 6 de marzo o gobernador anunciou o inicio dunha causa xudicial que debía ser instruída pola autoridade militar, comezando o día seguinte a deter as principais dirixentes da protesta. Así, ese mesmo día, encarceran a Antonia Cervigón "A Terranova" e canda ela as súas compañeiras Antonia Araúxo, Josefa González, María Cortes e María Cañas, interrogadas e sometidas a duras torturas polas autoridades. O Capitán Xeral da Galiza desconforme coa xestión que se estivera a facer da mobilización, ordenou endurecer as medidas represivas, iniciándose arrestos masivos na Coruña que levaron ao cárcere mulleres da mesma madeira rebelde que "A Terranova". Foron case un cento, entres elas Clara Viñas, Juana Bellón, Josefa Vázquez, Ceferina Vázquez, Manuela de Parga, Josefa González, Dolores García, Josefa Peirallo, Dolores Fariña, María Cortes ou Manuela Estacións. As mulleres non tardaron en saír en liberdade após un xiro inesperado no procedemento, se ben a causa reabriuse en xaneiro de 1834, provocando a fuxida de boa parte das encartadas da cidade, ditándose outra orde de detención no mes de setembro. Malia que o 7 de outubro de 1834 foron indultadas pola raíña rexente María Cristina, atendendo a diversas solicitudes achegadas desde A Coruña, "a Terranova" foi excluída da medida de graza, non volvéndose a saber máis dela.


Summary: Bañistas de areais da Mariña e do occidente asturiano presentan problemas dermatolóxicos (picores, reaccións alérxicas...) segundo afirma Verdegaia. A administración fala de algas tóxicas como explicación mais entidades ambientalistas e Cepesma sospeitan das verteduras de Alcoa.

Desde hai unhas semanas bañistas de praias da Mariña lucense e do occidente asturiano presentaron diversos problemas dermatolóxicos, de picores a reaccións alérxicas e mesmo queimaduras, segundo denuncia a organización ambientalista Verdegaia, que pide á Xunta que se "investigue a orixe deste problema". A prensa asturiana está a tratar o tema en profundidade e fala de centos de persoas afectadas. A administración achaca esas reaccións en bañistas á presenza de pequenas algas tóxicas. Mais a explicación non convence a organismos como o Cepesma (Coordenadora para o Estudo e Protección dos Mamíferos Mariños). O seu director, Luis Laria, cualificaba na prensa de "ridícula" esa explicación: "É ridículo falar de afloramente desas algas, algo que non se produce nesta zona até setembro". "Alcoa traballa con 250.000 toneladas de sosa cáustica, tendo obsoletas as balsas de decantación desde 1999, que son as que evitan as verteduras" Para Laria, a explicación a estes problemas hai que procuralos na factoría de Alcoa (en San Cibrao). Afirma incluso que remitiron un informe á Xunta de Galiza mais que a administración optou por dar carpetazo, algo que atribúe aos "moitos intereses económicos" que existen. Nese informe Cepesma parte de que Alcoa traballa con 250.000 toneladas de sosa cáustica "tendo obsoletas as balsas de decantación desde 1999, que son as que evitan as verteduras". Cepesma afirma que detectou en 11 puntos da costa elevadas concentracións de sosa cáustica. Para Verdegaia "chama a atención o absoluto silencio informativo dos medios de comunicación galegos, en contraste cos xornais locais asturianos, que levan semanas achegando información sobre o tema".


Summary: O Concello de Rianxo desenvolve o proxecto para a restauración do Castelo da Lúa (século XIII) e mais da casa familiar de Rafael Dieste (1900). Trátase de dous proxectos con fondos da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (AGADER) e da Deputación da Coruña.

Rianxo ateiga importantes tesouros patrimoniais e culturais de grande importancia non só para a vila, senón para o conxunto histórico e identitario de Galiza. Desta volta, e grazas tamén aos fondos destinados pola AGADER (Axencia Galega de Desenvolvemento Rural) e a Deputación da Coruña, o concello está a traballar na rehabilitación, restauración e posta en valor do Castelo da Lúa (século XIII) e da casa familiar de Rafael Dieste (1900), unha aposta pola recuperación do noso patrimonio que nace cunha vontade didáctica co foco na participación activa da veciñanza e das persoas visitantes. Castelo da Lúa O Castelo da Lúa sitúase nunha pequena península que recibe o nome de Punta do Pazo, ao carón da praia da Torre e nunha posición estratéxica excepcional. Construído no século XIII, o castelo atópase agora embarcado nun proxecto de restauración e acondicionamento dirixido polo arqueólogo Mario César Vila e o restaurador Gonzalo Buceta. "Queremos traballar, ademais da parte arqueolóxica, a didáctica e de revertemento deste traballo na sociedade", salienta César Vila O Castelo da Lúa foi escavado por primeira vez no ano 2001 para máis tarde, entre os anos 2007 e 2008, construír a pasarela que actualmente sobrevoa o xacemento, "As primeiras intervencións de envergadura estámolas facendo agora de cara á posta en valor do xacemento e para o use e desfrute por parte da veciñanza", explica César Vila, encargado da dirección arqueolóxica. "Estamos intentando facer unha arqueoloxía nova na Galiza, con proxectos integrados por equipas multidisciplinares de traballo que actúen non só na execución da obra, senón na fase previa á intervención e na redacción da memoria", sinala o arqueólogo. Neste proxecto participan arqueólogos, restauradores, canteiros, persoal de obra encargado da maquinaria, historiadores, topógrafos… Precisamente estes últimos son os encargados de aplicar as novas tecnoloxías en 3D para ter imaxes máis precisas do xacemento e poder empregar esa información a nivel virtual: "Todo o que non se poida ver ou reconstruír na realidade, trasladarémolo ás distintas plataformas dixitais para que se poida entender. Hoxe podemos achegarnos ao xacemento por medio de paneis informativos, pero con estes recursos telemáticos podemos complementar esta información a través de códigos QR, blogs e outras plataformas", indica. Mínima intervención O Castelo da Lúa é un dos poucos castelos na Galiza e no noroeste peninsular escavados por completo. A pesar disto, e tal e como explica César Vila, o proxecto non está enfocado á súa reconstrución: "Os xacementos non se reconstrúen. Non temos a información suficiente para saber como era no século XIII e, amais, o custo económico sería desorbitado. Os criterios que seguimos actualmente son os de mínima intervención, de forma que se poida entender o castelo sen mudalo". Para César Vila, o máis positivo do proxecto é a reacción dos máis pequenos durante as súas visitas: "Chegan sen prexuízos, coa mente aberta e dispostos a escoitar e aprender. Formulan preguntas e problemáticas e danse de conta de cuestións que aos maiores lles pasan desapercibidas. Valoran realmente a magnitude das cousas, por iso queremos traballar, amais da parte arqueolóxica, a parte didáctica e de revertemento deste traballo na sociedade". Casa de Rafael Dieste Construída a principios do século XX, a casa familiar da familia Dieste foi mercada polo Concello de Rianxo hai escasos anos co fin de rehabilitar o exterior da mesma. Desta volta, a intervención realizarase no interior e ten como obxectivo a súa reconversión nunha Casa-Museo aberta ao público. As intervencións no Castelo da Lúa e na casa matriz de Rafael Dieste son dúas actuacións de grande peso para a recuperación patrimonial de Rianxo Ao igual que a casa matriz de Manuel Antonio, a dos Dieste localízase na Rúa de Abaixo, formando unha sorte de "espazo museístico no centro da vila e arredor de dous persoeiros fundamentais da nosa cultura", tal e como indica o alcalde de Rianxo, Adolfo Muíños. O 80% do orzamento dedicado a esta intervención provén da Deputación da Coruña, deixando un 20% restante ao cargo do Concello de Rianxo. "Con esta actuación resólvense os problemas de accesibilidade existentes, permitindo a entrada aos dous andares que compoñen a casa a calquera persoa interesada en visitala", explica Muíños. A planta baixa estará enfocada á creación dunha zona expositiva e unha pequena sala de conferencias, mentres que na de arriba se buscará recrear a forma de vida dos Dieste na súa casa orixinaria, entre os anos 1900 e 1920. Está previsto que as obras rematen entre os meses de marzo e abril do ano próximo. Despois da restauración da casa matriz dos Dieste, a única que aínda fica sen intervir na vila rianxeira sería a dos Castelao: "Ao estar en mans privadas as negociacións son máis dificultosas. Xa se ten demandado a implicación do Goberno galego, tendo en conta que estamos diante dunha persoa de referencia para o conxunto do país", indica o alcalde. Dúas obras de gran peso As intervencións no Castelo da Lúa e na casa matriz de Rafael Dieste son dúas actuacións de grande peso para a recuperación patrimonial de Rianxo. O concello tamén ten prevista a compra do Pazo de Rianxiño, datado no século XVIII. A idea da corporación municipal é que se reconverta nun centro de día, "adquirindo o pazo para un uso social e de desfrute para a cidadanía". Publicado no Caderno de Verán que acompaña o semanario nº304 do Sermos Galiza.


Summary: Os homes ingresarán na cadea de Estremera, en tanto que as mulleres entrarán na prisión de Alcalá Meco.

Marcha atrás nos planos de Institucións Penitenciarias. En principio estaba previsto separar os presos políticos cataláns en cinco cadeas distintas. Finalmente só será en dúas. 6 homes irán a Estremera e 2 mulleres a Alcalá Meco. Os outros dos presos políticos independentistas -Sánchez e Cuixart- están desde 16 de outubro en Soto del Real, separados en dous módulos distintos.


Summary: En maio de 1932, García Lorca visitaba Galiza, nunha viaxe que lle había de inspirar os "Seis poemas galegos". Este sábado 31 de maio, unha maratón de poesía e música lembra aquel acontecemento en Betanzos.

Unha imaxe na que Federico García Lorca posa no cruceiro de Santa María de Azogue en Betanzos deixa pegada daquela viaxe na que, en certa medida, naceron os "Seis poemas galegos" que o escritor andaluz asinou na nosa lingua. O sábado, 31 de maio, a poesía e a música celebrarán a literaria viaxe de Lorca nesa mesma localidade, cunha maratón de música, literatura e arte que organizan a adega Latras, a Libraría Biblos, as asociacións Lar de Unta e Amigos do Casco Histórico, o PEN Clube de Galicia e a Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega, coa colaboración do Concello, Desde as 11 da mañá comezará a xornada literaria-musical que se prolongará durante todo o día. A Praza Fernán Pérez de Andrade será o escenario no que se iniciará unha convocatoria aberta á que se convida a participar cunha lectura de poemas propios ou alleos por un tempo máximo de cinco minutos cada persoa. Alumnos do curso nternacional do CIEC exporán as súas obras nunha xornada que se abre a calquera tipo de propostas culturais. Ás 13.30 horas desenvolverase na mesma praza o concerto "Federico García Lorca, Amando en galego" de 2naFronteira composto por Carmen Penim e Maurizio Polsinelli que iniciaron en 2010 un traballo cos poemas de Lorca en lingua galega que editaron no disco Alma.


Summary: Rusia denuncia novos bombardeos ucraínos contra a planta pouco antes de que a OIEA fixera público o seu informe.

"A pesar de que o bombardeo en curso aínda non provocou unha emerxencia nuclear, segue a representar unha ameaza constante para a seguridade nuclear", destacou o informe publicado onte polo Organismo Internacional de Enerxía Atómica (OIEA) sobre a súa visita á central nuclear de Zaporiyia (Ucraína), controlada polas Forzas Armadas rusas desde marzo. A preocupación polo estado da planta, con múltiples zonas afectadas que inclúen a área de almacenaxe do combustíbel nuclear, leva a entidade a recomendar que "se deteñan inmediatamente os bombardeos no lugar e nas súas proximidades para evitar máis danos", así como garantir a "seguridade do persoal operativo e manter a integridade física para soportar operacións seguras". Nesa liña, alerta de que "o persoal ucraíno que opera a planta baixo a ocupación militar rusa está baixo constante tensión e presión", informando de que están a traballar 907 persoas cando o normal era 1.230 para cubrir tres quendas, e cualificando a situación de "non sostíbel, podendo levar a un aumento dos erros humanos con implicacións para a seguridade nuclear". Malia que o mellor para garantir a seguridade "sería que este conflito armado rematase agora", a OIEA recomenda tomar medidas provisionais para evitar un accidente nuclear, destacando que "isto se pode conseguir mediante o estabelecemento inmediato dunha zona de protección e seguridade nuclear", e ratifica que están listos para comezar as consultas coas partes. En todo caso, fican na central dous expertos da axencia internacional. O director xeral, Rafael Grossi, que liderou a misión que entrou na instalación nuclear a pasada quinta feira, explicou perante o Consello de Seguridade da Organización das Nacións Unidas os resultados do informe. Novos bombardeos Horas antes da súa publicación, o voceiro do consello rexional da administración cívico-militar, Vladimir Rogov, denunciou que o Exército ucraíno bombardeou a contorna da central nuclear e a cidade de Energodar, na que se sitúa, provocando danos na liña eléctrica que obrigaron a desconectar a subministración procedente da planta, a máis grande de Europa. 24 horas antes, foi preciso desconectar o último reactor que ficaba activo por un incendio provocado por outros bombardeos. Pola súa banda, as autoridades de Kíiv insisten en que é Moscova quen está a atacar as zonas que ten controladas o Exército ruso no contexto do conflito. Non obstante, o informe da OIEA non atribúe os bombardeos a ningún dos dous bandos.Arredor diso, a misión diplomática rusa en Viena (Austria), onde ten a sede a OIEA, publicou fotos de restos dun ataque na área da planta nuclear, explicando que pertencían a proxectís ucraínos e apuntando un incremento dos bombardeos desde agosto. No documento, a entidade indica que hai vehículos militares rusos na planta, que para o Kremlin son para custodiar a integridade da central, mais non informa de artillería pesada, como viña denunciando o Executivo que dirixe Volodimir Zelenski, presidente ucraíno. Asemade, a OIEA sinala que o equipo militar "socava o sistema de protección física". Ucraína desacreditou nas últimas xornadas a misión da entidade Apenas unhas horas despois de que o equipo de expertos da OIEA cruzara cara á zona controlada por Rusia, as autoridades ucraínas comezaron a cuestionar o traballo da OIEA. Zelenski criticou a Grossi por non exixir inmediatamente a desmilitarización da planta e por non obrigar Rusia a aceptar a entrada de xornalistas que Kíiv considera "independentes". Entrementres, un dos seus asesores, Mijailo Podoliak, trasladou dúbidas sobre a capacitación da misión e reclamou á axencia que se centrara só en cuestións relativas á "enxeñería nuclear". Na súa última alocución antes da publicación do texto, o mandatario ucraíno volveu denunciar ataques das tropas rusas á central nuclear, o que, defendeu, "significa que ao Estado terrorista non lle importa o que diga a OIEA". Ao tempo, pediu incrementar as sancións contra Rusia.


Summary: A conxelación do documento, elaborado por eurodeputad@s que visitaron as rías de Ferrol, Vigo e O Burgo, retrasa máis unha vez a aprobación do mesmo. E, con ela, a posibilidade de tomar decisións sobre a contaminación

As rías galegas? Ben, grazas. Esa semella ser a única opción dos populares europeos (galegos e españois incluídos) sobre a contaminación nas rías. O informe elaborado por eurodeputad@s na súa visita a Ferrol, Vigo e O Burgo está paralizado, conxelado. A presidenta da comisión de peticións do Parlamento europeo accedeu a que se consultase aos servizos xurídicos sobre unha serie de cuestións relativas a este informe. Unha decisión que implica un novo retraso na aprobación do documento. E van xa máis de 5 meses. Para a parlamentar do BNG, Ana Miranda, este novo retraso está a xerar un malestar cidadá en Galiza, e que o parlamento europeo non está a dar solución a un problema grave como é o da contaminación nas rías. O eurodeputado galego do PSOE, Sánchez Presedo, pola súa banda, coosidera que co tempo que pasou desde que a comisión veu a Galiza "xa tiña que haber unha decisión".


Summary: Os traballos de campo continúan xa que "as vides non entenden de pandemias", polo que nin se pode vender o produto nin acollerse ás medidas laborais habilitadas polo Goberno do Estado.

A Asociación Galega de Viticultura (AGV) asegurou nesta terza feira, 31 de marzo, que o sector está "contra as cordas" como consecuencia da pandemia da COVID-19. O feche de locais de hostalería e a imposibilidade de exportar o produto está a obrigar as adegas a recortar gastos a "recorrer, como noutros sectores, a medidas laborais ou redución doutros insumos". Porén, quéixanse de que "o sector vitivinícola, e nomeadamente as adegas, non se poden acoller a ningunha das medidas laborais habilitadas polo Goberno do Estado para as empresas e autónomos", xa que ─explican─ "as vides non entenden de pandemias" e "seguen os seus ritmos biolóxicos", polo que "hai que seguir facendo os traballos de campo" para garantir a próxima colleita de uva e os viños do seguinte ano. Propostas de apoio económicos Neste sentido desde a AGV piden que se habilite "con urxencia" un plan específico de apoio ao sector vitivinícola galego, "sen desbotar outro tipo de axudas similares ás previstas noutros sectores económicos". Nomeadamente, falan de "flexibilidade fiscal" mediante moratorias tales como liquidación do IVE, taxas e outros impostos; apoio ao "mantemento do emprego activo", con moratoria das cotas da Seguridade Social dos traballadores propios e autónomos; "financiamento", con liñas de crédito públicas a tipo de xuro 0%, e "moratoria dos créditos hipotecarios" durante o estado de alarma. Implicación da Xunta Tamén, a AGV solicitou á Xunta un plan para "o día despois" que apoie a "valorización dos nosos viños entre os consumidores, dentro e fóra da Galiza, e a recuperación do consumo", e así llo trasladou na pasada quinta feira, 26 de marzo, á Consellería do Medio Rural.


Summary: Unha nova concentración reclamou en Vigo o indulto para estes dous traballadores condenados a prisión por participar nun piquete informativo.

CIG, CCOO e UXT retomaron neste 2015 as concentracións para reclemaren do Goberno español o indulto para Carlos Rivas e Serafín Rodríguez, os dous traballadores condenados a prisión por participar nun piquete informativo durante unha folga legal na demanda dun convenio colectivo xusto para o sector do transporte. Varias ducias de persoas volveron a se concentrar perante o Marco de Vigo para apoiar a Carlos e Sera e pedir que o executivo central lles conceda o indulto. "O ingreso na cadea de Carlos e Sera suporía unha declaración de guerra" afirmou Alberte Gonçalves, secretario da CIG-Vigo. A central nacionalista lembra que o executivo presidido por Mariano Rajoy xa lle denegou o indulto nun primeiro intento, "polo que é fundamental seguirmos a reclamar na rúa que se lles conceda o indulto para evitarmos que dous traballadores acaben en prisión por defenderen os dereitos da nosa clase". Neste senso, apostan en continuar coa presión social sobre o novo ministro de Xustiza, Rafael Catalá, e o propio presidente do Goberno central "para que resolvan dunha vez e de maneira afirmativa a solicitude de Carlos e Serafín e poñan fin ao sufrimento innecesario que padecen eles e as súas familias ante esta cruel incerteza".


Summary: As universidades de Santiago, Compostela e Vigo rexeitan a rebaixa salarial, os recortes en becas e investigación e reivindican a "unidade de actuación" das tres institucións

res universidades galegas emitiron un comunicado conxunto no que rexeitan de forma enérxica a rebaixa salarial "imposta pola Xunta" e que supón, afirman "un novo ataque aos traballadores públicos de Galiza". Ataque, engaden, que ven engadirse "aos xa realizados polos gobernos, do Estado e autonómico, nos últimos anos". Tamén manifestan as universidades galegas que tras estes "ataques", hai unha "base ideolóxica que persigue a minorización do público en beneficio doutras iniciativas". Castigo aos máis febles Así, entenden que o recorte en salarios, a paralización das convocatorias de emprego ou a campaña "de considerar aos traballadores públicos como privilexiados" son só un chanzo máis "no desprestixio do público". Denuncian no comunicado que, aliás, no que atinxe ás universidades, a isto hai que engadir os recortes en investigación e á aplicación indiscriminada de normas e leis orzamentarias que "mesmo dificultan a captación de recursos externos". "E o alumnado, particularmente aquel con menos recursos económicos, a parte máis feble da comunidade universitaria, sufre a diminución de becas". Por iso, as tres universidades de Galicia consideran "necesario" facer "visíbel" a súa "unidade de acción" no rexeitamento a estas medidas.


Summary: O cabodano do lendario boxeador 'Pantera', a historia de superación de Jesús Suárez, a posibilidade de que un dos mellores xogadores de todos os tempos xogase no Celta ou o aniversario dun decaído Trofeo Teresa Herrera completan esta semana o suplemento deportivo de Nós Diario, que abre cunha reportaxe histórica sobre os primeiros pasos do deporte do stick no noso país.

Nos anos 30 produciuse un grande avance no deporte feminino, tanto na Galiza como no resto do mundo. Mais o caso do hóckey resulta especialmente particular, pois son as propias mulleres as que se autoxestionan e crean os seus propios equipos, antes incluso de que o fixeran os homes. Considerado pola prensa da época como unha mestura de golf e fútbol -até o punto de ser definido como "o fútbol das señoritas"-, para algunhas mulleres o hóckey era tan só unha forma de ocio, pero para outras era un vehículo para acadar maiores dereitos e autonomía. Así, en novembro de 1932 xorde o primeiro equipo galego, o Vigo Hóckey Club, da man de Luz Vizcaíno Coloma e a curiosísima Anita Bakker -non confundir coa marabillosa cantante de soul-, unha alemá radicada en Vigo desde os cinco meses de idade capaz de falar catro idiomas, realizar estudos superiores en Alto Comercio e Economía, fundar un conxunto deportivo exclusivamente feminino que ela mesma presidía e que tiña unha directiva formada unicamente por mulleres e, ao mesmo, sentir devoción por Adolfo Hitler. A neta do inventor do submarino Practicamente ao mesmo tempo que o Vigo Hóckey Club nacía o Atlántida Hóckey Club. A súa promotora foi María Antonina Sanjurjo, a neta de Antonio Sanjurjo Badía, un coñecido inventor da época quen, entre outros enxeños, creou a primeira máquina de vapor galega ou un submarino que defendería as Rías Baixas dun hipotético ataque ianqui durante a guerra de 1898. (Podes ler o artigo íntegro de 'O día que elas colleron o stick' no suplemento Xogar, no teu Nós Diario de hoxe (e de todas as terzas feiras), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, Omar Bello escribe sobre a historia de superación de Jesús Suárez en 'Fútbol para abrir os ollos'; Rodri Suárez e Berto Villamarín deixan as súas opinións nas seccións 'Meta voante' e 'Pé a terra', e o Trofeo Teresa Herrera protagoniza o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: A Coordenadora Nacional de Anova, que se reuniu este sábado, advoga por que o Día da Patria Galega sexa unha "celebración da cidadanía" e non "das forzas políticas"

Primeira reunión da Coordenadora nacional de Anova após a súa Asemblea Nacional dos días 8 e 9 de Xuño. Ao seu termo, o órgao de dirección da forza política que lidera Beiras emitiu un comunicado en que dá conta do seu desexo de que o Día da Patria Galega 2013 sexa unha celebración da sociedade e non das organizacións políticas. Porén, Anova si vai levar esta proposta ás órganizacións políticas. En concreto, fontes de Anova dan conta de que manterán contactos co BNG -foi o BNG quen se dirixiu en primeira instancia á forza política integrada en AGE para ter un encontro, dentro da xeira de contactos que a formación frentista está a realizar con outras forzas soberanistas- e con Compromiso por Galicia. O BNG: Galiza, pola Soberanía! O BNG, por súa parte, non contempla hipótese distinta á de convocar o Día da Patria Galega como tal BNG e vaino facer baixo o lema de "Galiza, pola soberanía", tal e como anunciou onte o seu portavoz nacional, Xavier Vence, após o acordo adoptado nese sentido polo Consello Nacional da organización frentista. Para a formación nacionalista, neste momento é importante que as forzas políticas soberanistas, desde o principio da auto-organización, mostren sen ningunha ambigüidade o seu compromiso como tais coa conquista da soberanía. O BNG sempre concebiu o Día da Patria Galega, enfatizan, como unha convocatoria aberta á participación do conxunto da sociedade galega.


O libro A saúde como negocio publicouse en galego na primavera de 2012. Dous anos despois Edicións Laiovento pensou traducilo ao castelán para distribuílo fóra de Galicia. Unha vez revisados todos os textos démonos conta de que a realidade dos feitos foi contundente. As peores predicións, anticipadas no libro, cumpríronse e foron superadas. A actuación dos gobernantes foi implacable: en tan pouco tempo, retrocedemos máis de tres décadas. Dinamitaron a lexislación vixente co funesto Real Decreto 16/2012 e iniciaron un camiño de longo percorrido cara á privatización do sistema. Detrás das decisións políticas -impostas por decreto, furtando o debate parlamentario e abusando da maioría absoluta- hai unha ideoloxía clasista que pretende recuperar unha Sanidade dualizada (aseguramento privado para os podentes, beneficencia para todos os demais), e hai tamén unha decidida intención de apropiarse dos orzamentos destinados á Sanidade pública, que hoxe representan ao redor do 40% do diñeiro das comunidades autónomas. As peores predicións, anticipadas no libro, cumpríronse e foron superadas. A actuación dos gobernantes foi implacable: en tan pouco tempo, retrocedemos máis de tres décadas O cambio provocado nestes anos foi tal que a maioría dos textos utilizados perderon vixencia. Por esa razón incorporáronse capítulos novos que reflicten e analizan a situación actual. La salud como negocio é, xa que logo, un libro novo, que pretende aportar luz sobre o que están facendo os gobernantes coa nosa Sanidade: executan un implacable desmantelamento do sistema público para xerar espazos de negocio ás empresas afíns e ás grandes multinacionais da Sanidade. Aporta datos e análises que reflicten a extraordinaria magnitude deste proceso, que pode deixar aos nosos sucesores sen a protección sanitaria que tanto custou construír ás xeracións precedentes e a nós mesmos. "A este combate contra a tiranía contribúe, no laboratorio das ideas e na práctica da denuncia valente, este libro, unha obra colectiva dun grupo de profesionais comprometidos na defensa da Sanidade pública" No prólogo do libro Xosé Manuel Beiras enmarca as actuacións dos gobernantes no contexto dunha crise sistémica global que "dota de sentido á crecente agresión contra os sistemas sanitarios públicos para abolir o dereito do cidadán común a unha Sanidade universal e gratuíta, e converter a saúde nun negocio para o capital privado, como denuncia este libro desde o mesmo título". Contra estas actuacións é preciso que os cidadáns desencadeemos un furacán de ideas e de rebelión cívica: "a este combate contra a tiranía contribúe, no laboratorio das ideas e na práctica da denuncia valente, este libro, unha obra colectiva dun grupo de profesionais comprometidos na defensa da Sanidade pública". "Detrás dos recortes hai outro obxectivo: agrandar o sector privado a custa de reducir o sector público" O profesor Vicenç Navarro recorda, na introdución do libro, que estamos vendo en España un ataque frontal á Sanidade pública, unha das conquistas sociais máis notables que conseguiron as clases populares nos anos oitenta. Afirma que "detrás dos recortes hai outro obxectivo: agrandar o sector privado a custa de reducir o sector público. Isto está a acontecer masivamente en España, respondendo aos intereses do capital financeiro que, aliado co complexo sanitario industrial, está a destruír a Sanidade Pública". Navarro considera que este libro é un dos mellores documentos que se publicaron en España sobre o que está ocorrendo na Sanidade pública: "É unha mina de información; escrito dun xeito ameno, fácil de ler e comprender, conxuga paixón e compromiso pola xustiza social cun gran rigor e credibilidade na súa documentación. É, sen dúbida, un libro que se converterá nun punto de referencia para todos aqueles movementos sociais que loitan para conseguir un mundo e unha Sanidade mellores. Debería ser unha lectura obrigatoria nas institucións de ensino do país".


Summary: Cancelado o acto polas medidas de contención ante coronavirus

Se a Universidade da Coruña Sénior chega á comarca de Soneira, a Universidade de Santiago faino en Bergantiños. A USC trae a Ponterceso, as súas xornadas achegamento á universidade, no marco do programa "A USC camiña", os días 17 e 18 de marzo. Unha cita na que o alumnado de secundaria e bacharelato dos institutos e colexios da comarca Bergantiños, e de Soneira, poderá coñecer de preto toda a oferta programática da universidade compostelá, para ter máis información á hora de elixir carreira. O programa inclúe exposicións, mesas redondas, unha área de deportes e xogos, outra de obradoiros e investigación e 11 stands con información sobre titulacións e servizos da USC. "A USC camiña" propón dúas xornadas cheas de actividades: o día 17, de 09:30 a 14:00 e de 16:00 a 20:00 horas, e o 18, de 09:30 a 14:00 horas, os mozos e mozas de toda a provincia poderán achegarse ás catro áreas nas que estará distribuído o espazo: escenario principal, onde se realizarán exposicións curtas e mesas redondas; área de deportes e xogos, onde poderán interactuar, dirixidos por monitores da USC; área de obradoiros e investigación, na que poderán colaborar na realización de actividades e talleres relacionados con distintas titulacións e a investigación, e 11 stands con información sobre titulacións de Ciencias da Saúde, Ciencias, Arte e Humanidades, Ciencias Sociais e Xurídicas, Enxeñaría e Arquitectura, así como sobre distintos servizos da USC (oficina de información universitaria, cultura, residencias ou voluntariado, entre outros).É intención que da USC que a Feira de Orientación rote nos seguintes anos por outros concellos da zona que teñan IES. Aquí hai a información detallada e o formulario de inscrición.


Summary: A semana que vén comezará a rodaxe de A Esmorga, a nova película de Ignacio Vilar. Despois de Pradolongo e Vilamor, Vilar enfróntase ao reto de levar ao cine a novela de Blanco Amor na que experimentará unha "nova maneira de contar". Rodará na nosa lingua, como as anteriores películas, a única posibilidade que el entende para transmitir a grandeza da novela e para seguir a construír cinema galego.

-O anuncio do inicio da rodaxe dunha longametraxe galega é unha noticia extraordinaria neste tempos. Está o financiamento pechado? Case ao cen por cen e iso si que é noticia. É a primeira vez que a TVE merca os dereitos dunha película en galego. Temos ademais axudas de AGADIC, a TVG, o Concello de Ourense, a Deputación de Ourense e o Instituto de Artes do Ministerio de Educación e Cultura. Agora estamos negociando con empresas privadas que xa entraron nas anteriores películas miñas. -Por que esa implicación con A Esmorga? Contan varios factores. É unha grande novela da literatura universal e os precedentes de Pradolongo e Vilamor tamén axudan. Pradolongo leva xa máis de 450.000 espectadores e iso tamén contribúe. Dicir que é unha novela clásica significa que está fora do tempo mais tamén que está vixente no presente. O que trata A Esmorga sigue sendo actual. Son tres personaxes que non logran realizarse como persoas porque as condicións políticas, sociais e ambientais non os axudan. Tamén acontece na sociedade actual. -A rodaxe comeza xa, están os nomes dos protagonistas? Comezamos a rodar agora sen actores, con secuencias de paisaxes. Levamos xa semanas escollendo os protagonistas e nestes momentos temos seis nomes. Para a semana que vén xa saberemos quen son os tres actores dos personaxes principais. -Até cando se prolongará a rodaxe? Queremos captar a atmosfera que transmite a novela que é fundamental para contar a historia e por esta razón imos alongar a rodaxe até o 30 de marzo, o que non é habitual. Para nós é moi importante captar a luz de A Esmorga. A película vai ser moi respectuosa coa novela. Temos a sorte de que se desenvolve na zona antiga de Ourense que aínda se conserva como no tempo en que Blanco Amor escribe a obra. -A novela fora levada xa ao cine naquela película española La Parranda. En 1967 por Gonzalo Suárez que rodou na conca mineira. Defendo que A Esmorga hai que collela desde dentro e o idioma é fundamental para transmitir a súa grandeza. A Esmorga é Ourense. É o noso idioma. Se non é así, é difícil chegar ao que significa. -Onde tivo moita fortuna foi no teatro, coas dúas propostas de Sarabela. Vin a segunda e quedei tan impresionado que foi cando pensei que era o momento de lanzar a historia. A obra de Sarabela conseguía transmitir todo o que a novela ten. -Con Pradolongo e Vilamor, desenvolveu unha liña creativa que vai ter continuidade neste novo filme? En canto traballo creativo, A Esmorga vai significar unha nova forma de contar historias no cine. A Esmorga, aínda que non pareza, ten moito de aldea galega, a que quere chegar ao centro da cidade porque é onde están as forzas vivas. Como director estou nun momento no que quero experimentar outra forma de contar e quero facelo nesta película. -Definiu o seu como "cinema galego" por estar rodado na nosa lingua. Esta nova película será tamén cinema galego, puro e duro. O que define o cine galego é, fundamentalmente, a lingua. -Nas anteriores películas experimentou unha nova maneira de distribución, percorrendo o país cunha caravana. Seguirá nesa liña con A Esmorga? Seguirei. Os cines están en mans das multinacionais e para o cine galego a distribución é moi complexa, é moi difícil que chegue ás salas comerciais. Se non optas por unha distribución deste tipo a película non chegará aos espectadores. A fórmula que realizamos con Pradolongo e Vilamor foi un éxito porque a xente respondeu e conseguimos difundir a nosa cultura e a nosa lingua.


Summary: Esta segunda feira tivo lugar na Coruña o primeiro recital de Poetas di(n)versos de 2017. Rosa Enríquez (Valdeorras) e Nimrod (Chad, África central) foron a e o responsábel de abrir o oitavo ano do ciclo, dirixido pola poeta Yolanda Castaño. O obxectivo destes encontros, que se realizan de maneira estábel ao longo do ano, é que a poesía galega dialogue coa poética mundial. Falamos con Rosa Enríquez, colaboradora de Sermos.

-Vés de estrear, xunto a Nimrod -nado no Chad, na África central- o oitavo ano do ciclo de Poetas di(n)versos, dirixido por Yolanda Castaño. -Estou moi contenta de participar neste ciclo. Creo que é moi interesante para a literatura galega na medida que pon en contacto poetas galegos e galegas con outras persoas que se adican á literatura tamén e que son de diferentes lugares do mundo e teñen diferentes linguas. Paréceme moi necesario o diálogo intercultural. Este ciclo que organiza Yolanda, que está moi ben pensado, creo que é moi preciso. Estamos nun momento de abrirnos a outras culturas e formas de ver, sentir e pensar. -Neste encontro realizaches un percorrido polos teus últimos libros. Recitaches unha pequena selección de cada un deles, desde os máis intimistas e persoais até os que implican conciencia social e dignidade. Por que esa escolla? -Hai unha cuestión práctica detrás desta decisión que é que dispoñía de 20 minutos, entón iso condicionou un pouco a lectura dos textos. Se quería ler un texto longo tiña que ler logo outro máis curto para que non durase demasiado. Estiven buscando textos dunha lonxitude similar que fosen representativos e interesantes para ese momento. Así que escollín tres de Desobediencia, tres de Atlas de Chaguán, tres de Espectros e tres de Historia do meu corpo en labaradas. "Paréceme moi necesario o diálogo intercultural" -É o francés, ademais da relación poética e que sodes dúas persoas criadas no interior, o que te vencella con Nimrod. Profesora desta lingua e poeta, hai algún fío? -Eu escribo fundamentalmente en galego, pero utilizo ás veces outras linguas, entre elas as que máis coñezo que son o francés e o castelán. En Atlas de Chaguán hai algúns versos en portugués tamén. E si, si que inclúe o estudo do idioma francés, da cultura francesa, a literatura, o cine...todo iso inflúe no que escribo. Síntome moi vencellada a esa cultura porque a coñezo. Quédame moito por coñecer, por suposto [risos]. "Vivimos nun mundo no que as imaxes están por todas partes" -Estás activa en diversos medios de comunicación, entre eles, es columnista no Sermos dixital, onde adoitas escreber sobre crítica de cinema. Sendo as dúas artes da visión, cal cres que é a conexión principal entre a poesía e o cinema? -Creo que hai unha conexión grande. Se falamos do cine independente, que é no que máis estou interesada en escribir, creo que si que hai unha conexión entre a poesía e o cine. Por exemplo, neste último filme de Óliver Laxe, si que hai poesía. De algunha maneira sostense o tempo e o espazo. Está como suspendido. E algo así é o que pode acontecer coa poesía. Nese sentido si que hai unha conexión, hai moitas imaxes que son poemas en películas. O artigo que vai saír agora [no Sermos Galiza] sobre Frantz, dirixido por François Ozon, ten un compoñente máxico e hai momentos nos que algunha escena é un poema visual. Ademais, non é só cousa miña. Moitas persoas, escriban ou non poesía, teñen unha conexión coas imaxes, porque vivimos nun mundo no que as imaxes están por todas partes: nas redes sociais, en internet, no google, a fotografía, o cine. Estamos todos moi influídos pola presenza das imaxes. A cousa está en saber que imaxes se fan suxerentes e en cales podemos atopar esa poesía da que me falas. Creo que hai directores de cine que ofrecen iso. No cinema galego hai varios, nomeei a Laxe, pero tamén Lois Patiño. A fotógrafa Carla Andrade, por exemplo, as súas imaxes ás veces parécenme poemas. -Ademais de varios poemarios, es autora de 'Unicrom', novela xuvenil de ciencia ficción e fantasía. Tes pensado escreber máis sobre este xénero? -Esa novela é unha cousa puntual. Aconteceu porque tiña un blogue -que xa non está activo- e comecei a escribir aí textos sobre seres doutros planetas. A min gústame moito a ciencia ficción e comecei a construír algo e participaron moitas persoas facendo comentarios. Cando xa levaba tempo no blogue con esa historia, animáronme a construílo ben e tiven a fortuna de que a publicase Sotelo Blanco, pero non, non teño pensado facer máis narrativa. Son lectora fundamentalmente de poesía e ensaio, pero narrativa leo menos. Entón non, non estou interesada en escribir narrativa.


Summary: A CIG denuncia unha estratexia de dixitalización "á brava" que afecta á clientela.

O anuncio dun expediente de regulación de emprego (ERE) no cadro de persoal do BBVA en todo o Estado español motivará unha campaña de mobilizacións en contra, segundo vén de anunciar a sección sindical da CIG desta entidade bancaria. A central nacionalista considera nun comunicado que a filtración aos medios de comunicación do despedimento colectivo busca preparar o terreo "sobre o suposto impacto" e que "forma parte da estratexia que ten o BBVA" co "mesmo guión e pasos" que xa empregaron outras entidades de "anuncio público, filtración interesada, negociación máis aparente que real e sinatura dun ERE por parte do sindicalismo domesticado". Alén diso, na CIG denuncian que o obxectivo é "amedrentar o persoal para que se vaia facendo á idea e busque unha saída individual" que, polo que ocorreu noutros procesos semellantes, advirten, "non existe". Menos horas de atención á clientela e dixitalización Outra das denuncias da central sindical é a introdución no banco dunha estratexia de dixitalización "á brava" que afecta á clientela, busca poder fechar centros de traballo rendíbeis e destruír milleiros de empregos "como vía de maximizar os beneficios a curto prazo". A CIG denuncia que o BBVA está restrinxindo servizos á clientela que van desde a redución horaria dos servizos de caixa até mesmo cobrar aos clientes e clientas por operar nas oficinas. Aseguran que sobra "unha Dirección herdeira directa da anterior que puxo ao BBVA na picota", e non o persoal, e adianta que "se hai despedimento, hai conflito". A campaña de mobilización comezará o vindeiro día 16 de marzo cunha concentración diante da dirección territorial da zona noroeste que a entidade bancaria ten na Coruña.


Summary: Tamén se debatiu sobre a estratexia de futuro da Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) Río Minho, que pasa por unha maior cooperación entre os territorios do sur galego e o norte luso.

A rexedora do Concello de Tomiño, Sandra González e o presidente da cámara municipal de Vila Nova da Cerveira, Fernando Nogueira (que tamén é director da Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) Río Minho), presentaron hoxe o proxecto de eurocidade que teñen en común á nova presidencia da Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Norte (CCDR-N), un organismo similar á Xunta no norte do país luso. No encontro, ambos alcaldes destacaron o traballo de colaboración feito até o momento nesa cidade Cerveira-Tomiño, mais tamén falaron de proxectos de futuro. Na reunión presentaron máis polo miúdo o Parque da Amizade, un espazo que formará parte da rede de itinerarios verdes transfronteirizos polo Miño. Aliás, analizáronse cuestións como as pasarelas peonís. Á nova representación da CCDR-N tamén lle concretaron algunhas das ideas que teñen para captar fondos europeos nos próximos anos que sigan avanzando nesa idea de espazo conxunto con servizos compartidos. Malia que agora o coronavirus manteña as dúas beiras do río separadas. Cooperación en todas as comarcas Por outra parte, falouse da estratexia do río Miño transfronterizo 2030 e a necesidade da creación dunha Intervención Territorial Integrada (ITI). A estratexia do río Miño busca a planificación da futura cooperación transfronteiriza entre as comarcas da raia e o norte de Portugal. Un documento que se presenta como un verdadeiro estudo do territorio no que se recoñecen debilidades e potencialidades do mesmo. A figura ITI suporía un programa de accións con fondos europeos entre 2021 e 2027 en colaboración coas Eurocidades.