Summary: Pondaliana son 15 poemas de Eduardo Pondal con ilustracións de Leandro Lamas e música de máis dunha ducia de artistas. En formato libro disco, editado pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG) e A Mesa pola Normalización Lingüística, o traballo preséntase esta cuarta feira, 8 de maio, en Compostela, da man da Asociación Cultural O Galo.

O acto será ñas oito e media do serán no Espazo Enocultural Vide, Vide! e nel participarán o músico Xoán Padín, o escritor Francisco Rodríguez -coordinador do volume-, o presidente da Mesa Marcos Maceira e Pilar Reino, da AS-PG. Ao remate haberá un viño galego para as asistentes. Pondaliana naceu en 2017, centenario do autor de Queixumes dos pinos, por iniciativa da Sociedade Cultural Medulio de Ferrol. "A agrupación tomou como compromiso articular un espectáculo musical baseado no grande poeta galego", explica O Galo, "para evidenciar o valor, a vixencia e a adecuación para a música do variado xénero e estilo da súa poesía". Entre os músicos de Pondaliana atópanse Xoán Padín, Alberte López, Lidia Piñeiro, Roberto Vázquez, Alberte Maceiras ou Andrés Pazos.


Desde que comezou a epidemia do COVID-19, tanto o colectivo sanitario como moitas responsábeis políticas estánnos advertindo da escaseza de medios de protección en hospitais, centros de saúde e outros centros de atención sociosanitariaDesde que comezou a epidemia do COVID-19, tanto o colectivo sanitario como moitas responsábeis políticas estánnos advertindo da escaseza de medios de protección en hospitais, centros de saúde e outros centros de atención sociosanitaria (nomeadamente; residencias da terceira idade ou de persoas con diversidade funcional etc…). Estes anuncios son feitos, na maior parte dos casos, a modo de acusación, demanda, ou chamada de atención á (i)rresponsabilidade do Goberno central á hora de xestionar esta falta de medios. Ao mesmo tempo, outras novas falan da aportación solidaria de distintos colectivos: tatuadores, clínicas odontolóxicas e outras entidades e mesmo cidadás anónimas que están doando o seu material de traballo para paliar as deficiencias do sistema sanitario. Para rematar, vemos cada vez máis xente polas rúas ou nos seus postos de traballo utilizando luvas e mascarillas de protección, aínda que estas medidas non están recollidas nas recomendacións de prevención a seguir do Ministerio de Sanidade e do Servizo Galego de Saúde. Ditas recomendacións só contemplan o uso destos medios en persoas con sintomatoloxía respiratoria aguda, persoas que, por outra banda, deberan estar en isolamento na casa ou hospitalizadas se for preciso, e por tanto, baixo ningún concepto paseando pola rúa. Asemade, aquelas persoas que presentasen síntomas (tos, febre, dificultade respiratoria), nunca deben acudir de xeito presencial aos centros de saúde, senón que deben consultar a través dos teléfonos estabelecidos (en Galiza o 900 400 116, deixando o 061 só para emerxencias sanitarias). Entón, a que responde o uso masivo de mascarillas pola rúa? A que causa(s) pode obedecer? Unha causa podería ser o medo, ben sexa a resultar infectado ou a contaxiar a outros. É ben sabido que o medo ás veces pode ser de utilidade para tomar precaucións que nos axuden a adaptarnos a situacións difíciles, mais, antes de máis deberíamonos preguntar que medidas son realmente útiles nestos casos. E aínda máis, haberá medidas que sexan mesmo, contraproducentes? Para entendernos, levar mascarilla pola rúa é como levar un salvavidas no deserto, non vai a axudar moito e pode ser prexudicial. Se se ten que levar (porque se ten síntomas respiratorios agudos) non se debe estar na rúa nin no traballo. Se non temos síntomas respiratorios agudos, as recomendacións xerais son manter a distancia de seguridade, evitar tocar a cara, lavado de mans frecuente e ao tusir taparse coa cara interna do cóbado ou cun pano de papel e inmediatamente tiralo ao lixo. Usar mascarilla ou luvas pola rúa pode proporcionarnos unha sensación de falsa seguridade, que pode comportar a asunción de maiores riscos: tocar máis superficies expostas, tocarnos a cara para axustar a mascarilla e/ou lavar menos as mans do que deberíamosUsar mascarilla ou luvas pola rúa pode, polo contrario, proporcionarnos unha sensación de falsa seguridade, que pode comportar a asunción de maiores riscos tales como: tocar máis superficies expostas, tocarnos a cara para axustar a mascarilla e/ou lavar menos as mans do que deberíamos, todas elas conductas que aumentan o risco de contaxio. Isto mesmo vale para o persoal sanitario que non traballa en situacións de alta exposición (urxencias, persoal que traballa con enfermos que sexan sospeitosos de padecer ou teñan confirmada a infección polo COVID-19, persoal en estreito contacto con persoas en situación de grande vulnerabilidade como persoas idosas e/ou con enfermidades crónicas...). Tampouco é recomendado utilizar mascarilla ou luvas durante os desprazamentos polo interior dos centros sanitarios, primeiro porque non é útil, segundo porque pode ser contraproducente como xa se dixo antes e terceiro porque xera alarma innecesaria e da mal exemplo á cidadania, que tenden a adoptar estas medidas no seu día a día, de maneira errada como acabamos de ver. Por último, hai que facer fincapé no gran problema de abastecemento e de falta de equipos en hospitais e outros dispositivos de atención, problema que se ve agravado polo mal uso que se fai deles. Tampouco podemos esquecer aquelas empresas e particulares que intentando facer negocio do medo e do sufrimento de moitas persoas fixeron acopio deste material. As mascarillas e as luvas son necesarias sobre todo nos hospitais e nas casas das persoas en illamento, non na rúa, se as malgastamos ou facemos acopio innecesario delas, deixamos a quen nos coida, desprotexidoPor tanto e xa para acabar, se saímos á rúa alén do estritamente necesario, se non cumprimos o resto de recomendacións relativas á hixiene e a manter a necesaria distancia social, igualmente estaremos aumentando o número de contactos e a posibilidade de contaxio, aínda que levemos mascarilla e luvas. As mascarillas e as luvas son necesarias sobre todo nos hospitais e nas casas das persoas en illamento, non na rúa, se as malgastamos ou facemos acopio innecesario delas, deixamos a quen nos coida, desprotexido. Polo teu ben, polo de todos, para que haxa equipamento onde é máis preciso, fai un uso racional das medidas de protección, só cando sexan necesarias e estean indicadas serán eficaces. É precisa entón unha resposta a tódolos niveis, político e social, individual e colectivo. Só así conseguiremos frear os contaxios e protexer aos máis vulnerábeis.


Summary: Este domingo é o día en que Elnosa conclúe a súa concesión nos terrenos de dominio público terrestre que ocupa en plena ría. Portanto, a partir deste 29X a electroquímica non podería continuar a funcionar. Porén, si que o fará, sendo que o goberno central —díxoo por boca da subdelegada en Pontevedra, Maica Larriba— considera que a factoría pode manter a súa actividade mentres o Consello de Estado non resolver o expediente sobre a caducidade da concesión.

No horizonte do movimento socio-político que durante anos pelexou por unha Ría de Pontevedra libre do complexo Ence-Elnosa este domingo 28 de xullo de 2018 era unha cita marcada en vermello. O día en que concluía a concesión da factoría Elnosa, a electroquímica que se debruza sobre a ría. A ADPR tiña xa convocada unha concentración para este domingo, ás 19 horas, na Praza da Ferrería, para celebrar a marcha de Elnosa. A mobilización mantense, mais vai ter un ton abertamente reivindicativo, despois de que esta sexta feira a subdelegada do Goberno, Maica Larriba, deixase a porta aberta para que Elnosa continuase a súa actividade con normalidade sen importar que formalmente concluíse a súa concesión e mentres o Consello de Estado non resolvese o seu expediente. "É que non se trata de que caduque a concesión, é que se acaba", afirmou este sábado a concelleira e alcaldesa en funcións de Pontevedra, Carme da Silva (BNG). A continuidade de Elnosa "non é posíbel", dixo tallante. Que se abra a hipótese do mantimento da electroquímica en tanto o Consello de Estado non se pronunciar —ten até o mes de outubro para o facer— só se pode deber a que haxa "unha negociación por detrás", alerta a concelleira nacionalista, quen avanzou que os servizos xurídicos do concello combaterán "calquera trampullada" que faga servir Elnosa para tentar continuar na Ría. "Estaremos vixiantes e seremos contundentes", advertiu. A alcaldesa en funcións comparou a posición do goberno de Pedro Sánchez a respecto de Elnosa coa prórroga da concesión de Ence decretada polo Goberno Raxoi en xaneiro de 2016: en ambos casos tolérase a permanencia na ría dunha empresa "contaminante" sen ter "ningún amparo legal". Maica Larriba, por súa parte, explicou que a data do fin da concesión ficaba en suspenso até se resolver un expediente administrativo que, dixo, está "en vías de solución". A subdelegada do goberno deslizou que o probábel é que a resolución do Consello de Estado sexa contraria á permanencia de Elnosa. Porén, argumentou que o executivo debe respectar "os prazos que marca a lei" e agardar á resolución do asunto. A Asociación para a Defensa da Ría de Pontevedra (ADPR) tamén saíu ao paso das declaracións da subdelegada do Goberno español. A entidade afirma que é indiscutíbel que a concesión de Elnosa conclúe este domingo 29 de xullo. A tramitación do expediente de caducidade non ten xa sentido ao expirar o "título habilitante" que permitía á electroquímica explotar os terrenos.


Summary: O presidente en funcións "non cre" que as protestas do 14-N fosen "boas para os traballadores" e subliña que "a maioría da xente foi traballar e decidiu non facer folga"

Na xornada de folga xeral do pasado mércores o PP distribuíu entre os seus dirixentes un dos seus habituais argumentarios, dedicado neste caso ás protestas. Como revelou El Diario, os argumentos internos dos conservadores xiraban, esencialmente, en torno a que a folga non resolve a crise e ademais provoca perdas millonarias. Por outra banda, a formación de Mariano Rajoy cargaba as tintas contra o PSOE, por participar nas mobilizacións malia ser responsable da situación actual. Doce horas despois da finalización do día de folga Alberto Núñez Feijóo compareceu ante a prensa na súa calidade de presidente da Xunta en funcións e, ao ser preguntado pola súa valoración do 14-N optou por reproducir, con escasos matices, o argumentario do seu partido. Ao ser cuestionado polas "masivas" manifestacións que acompañaron o paro xeral Feijoo subliñou que ofrecería "a valoración miña" xa que "a súa -en referencia ao informador que lanzou a pregunta- xa a acabo de coñecer". O líder conservador e futuro presidente reelecto asegura ter o "máximo respecto" polas persoas "que decidiron acudir á folga, porque supón que perden o seu salario" do día, aínda que enfatiza que ese mesmo "máximo respecto" o estende á "maioría da xente, que foi traballar e decidiu non facer folga", exercendo "o seu dereito constitucional a acudir ao seu traballo". Feijóo manifesta o seu "respecto" por quen protestou pero tamén "pola maioría da xente, que foi traballar e decidiu non facer folga" Pero, alén desa manifestación de respecto, Feijóo, como moitos outros dirixentes do PP, sentenza que "a folga non resolve os problemas que temos na economía, non mellora a imaxe de España e non creo que sexa boa para os traballadores". "Comprendo perfectamente a preocupación e a decepción de moitísima xente que non ten traballo", asegura o xefe en funcións do Goberno galego, pero "cónstalle" que ese mesmo ánimo "é o do Goberno de España", no seu caso "pola situación económica que atopou" e polas "previsións de institucións europeas" sobre o "empeoramento da economía". "Como opinión, tamén", o líder dos conservadores galegos lanza os correspondentes dardos contra os socialistas. "Non podo comprender a participación dos que nos levaron a esta situación de recesión", porque, ataca, "que se atrevan a poñerse por tras das pancartas os líderes do PSOE é un esperpento". Alén disto, e preguntado pola posibilidade de que Xunta ou Goberno central muden algunha das súas políticas en resposta ás mobilizacións, Feijóo subliña: "claro que tomamos nota, de todo tomamos nota" pero "non imos resolver con folgas que temos débedas de miles de millóns" e "un déficit e unha débeda que asusta o resto de Europa".


Summary: Makassar é a capital da provincia indonesia de Celebes do Sul. Entre 1512 e 1665 foi colonia portuguesa, pasando logo a dominio holandés e ao control da poderosa Compañía Neerlandesa das Indias Orientais aspecto este que aparece citado xa nos primeiros documentos do século XVII: "Nas fazendas para veniagas e comércio, não as há mais que na ilha de Timor, que está trinta léguas de Sólor, gram cópia de um pau cheiroso, mui estimado em todo este Oriente, que chamam sândalo, porque o vão buscar de muitas partes, e particularmente da China, como em seu lugar se dirá e do macassar onde também vão os holandeses".

Sándalo e macasar, o ouro verde destas illas durante centos de anos. Macasar, ese porto da Indonesia onde se adquirían os produtos para fabricar un óleo utilizado polos homes como reparador capilar. Os dous produtos formaron unha base comercial complementar e surtiron as boutiques da Europa, sendo, en palabras de Rui Cinatti dos produtos máis procurados de todo o Oriente, "e tão suspirada da ambição da Holanda, que por muitas vezes importunou o rei de Macassár, para que só com ela fizesse contrato". Para todo tipo de cabelo De todos os produtos utilizados para arranxar e fixar o cabelo, o aceite de macasar foi o máis popular. Fabricado cunha mistura de aceite de coco, de palma e un aceite de algunhas flores denominadas "ylang-ylang", amplamente difundido a través de anuncios nos xornais da época, prometía "fortalecer e facer medrar o cabelo, así como arranxalo e darlle forma". O aceite de Macasar obtense das sementes dunha árbore chamada kusum, que algúns denominan tamén carballo de Ceilán. O aceite extraído desta planta utilízase para a limpeza do cabelo. Durante a época vitoriana foi moi usado polos homes como acondicionador do cabelo. Na literatura, na imprensa podemos documentar facilmente a popularidade deste produto. Faino Lord Byron, no seu Don Juan, cando advirte que "en virtude, nada desta terra a podía superar; aforra o teu aceite incomparábel, Macassar!" Tamén Balzac pon en boca de César Birotteau, perfumista enriquecido polas súas descubertas, máis dunha ducia de referencias ás marabillosas propiedades do macasar. Pardo Bazán, en Misterio, preséntanos a operación de "desflecar una trenza, cuyos hilos cobrizos, olorossos a aceite de macasar, se le enredan entra las uñas" e nos seu Relatos cómicos Allan Poe cóntanos como vende rabos de gato preparados con aceite de macasar. Galiza non ficou allea a estas modas. O periódico La Oliva. Periódico de literatura e intereses materiales, oferece, na súa edición de 10 de decembro de 1856, un anuncio sobre este produto e El avisador, periódico coruñés, anuncia, na súa edición de 28 de novembro de 1863, entre os artigos "acabados de recibir de París" tarros de aceite de Macasar a 1 y 2 rs. Uno" e repite o anuncio, polo menos, nos dez números seguintes. Apareceu a necesidade de pór sobre cadeiras e butacas, na casa, nos teatros, nos asentos das carruaxes, nos camiños de ferro, o antimacasar El Correo Gallego, de Lugo, 1 de febreiro de 1861, anuncia a Libraría de Soto Freire como a única casa da provincia que ofrece perfumaría inglesa, entre outros "Polvos de hojas de rosas", a pomada "Ramilletes de la emperatriz" e, tamén "Perlas de Macasar" O antimacasar Como o macasar chegou a ter tanto uso, e manchaba tanto, apareceu a necesidade de pór sobre cadeiras e butacas, na casa, nos teatros, nos asentos das carruaxes, nos camiños de ferro, o antimacassar; un trozo de tecido que absorbía as manchas de aceite que deixaban as cabezas e evitar así denegrir as telas, como refere Pérez Galdós, en Ángel Guerra; "El sofá y los sillones no podían en rigor carecer de los antimacasares de rosetas de crochet, blancas con motita roja en el centro." Aínda que a palabra máis común para designar esta tela é antimacasar tamén se acabou chamando da mesma maneira o obxecto que manchaba e o que protexía: macasar. Así, en catalán (Peça generalment quadrada de roba, de filat, de ganxet, etc., que es posa com a adorn al respatller d'una cadira o sofà) e con ese significado atopámolo entre os obxectos que se mostran nunha Exposición Agrícola, Artística e Industrial en Colombia en 1919. Na sección "Sastrería" topamos "Un macasar presentado por la señorita Raquel Serralde; en "Tejidos" Un macasar, bordado en raso blanco", por Sixta Tulia Pazos e outro por Raquel Serralde. Este texto viu a luz por vez primeira no Sermos180


Seguindo o ronsel do Reciclaxe Churruca vigués ou do Vendesevende ferrolán, este venres celébrase en Compostela un mercado de segunda man para mercar e vender "libros, banda deseñada, discos, roupa e outras trangalladas gastroculturais a moi bo prezo". Será no café Bolengo Pop do ensanche compostelán (rúa Ramón Cabanillas, 17) entre as 6 e as 10 da tarde. Aínda está aberto o prazo para solicitar un lugar no que vender obxectos e haberá un posto de troco e un posto freelance ao servizo dos visitantes que teñan pouco que vender e non queiran responsabilizarse dun stand. O Cutregal - Cultura de segunda man conta cun blog e unha páxina de Facebook e preséntase afirmando que "a cultura si ocupa lugar, por iso queremos desfacernos das nosas posesións menos prezadas, confiando en que haxa alguén que as aprecie e lles dea o lugar que merecen nalgún andel da nosa Galicia".


Summary: Paraliza a construción por considerar irregular o proceder do concello en 2010. O goberno local anuncia que presentará recurso no TSXG.

O xulgado do contencioso-administrativo da Coruña emitiu sentenza a respeito da demanda presentada pola Asociación Ofimático 2010. O colectivo de promotores con terreos en Elviña denunciou irregularidades no proceso administrativo de licitación do proxecto e obras de construción do aparcadoiro parello ao parque industrial. Neste senso, a xuíza coida que a decisión adoptada polo Concello da Coruña en 2010 --en mans dun goberno bipartito-- non se axusta a dereito e exixe que a adxudicación se repita. Porén, desde a equipa de goberno local xa avanzaron que recorrerán a sentenza perante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG). Segundo o pronunciamento xudicial a licitación do proxecto e dos traballos de obra --que foran adxudicados a Accina-- non se podía facer de maneira conxunta ao non se dar "as condicións excepcionais" que xustificarían tal decisión, de acordo co fixado no artigo 108 da Lei de Contratos do Sector Público. No concreto, a administración debería ter achegado aqueles motivos de carácter técnico que terían obrigado a vencellar os estudos e os traballos da construción do aparcadoiro no Ofimático. Ao non ser así, a xustiza obriga o goberno local --en mans do Partido Popular-- a licitar de novo as obras. Así as cousas, desde María Pita xa avanzaron que recorrerán a decisión e mesmo agardan porder rematar os traballos no tempo que tarde en se pronunciar o Superior de Galiza. A sentenza podería demorar até 2 anos. Desde o grupo municipal do BNG aseguran que a sentenza "debería implicar a inmediata paralización" da execución das obras e a conseguinte modificación do Plan Urbanístico Municipal. As nacionalistas insisten en que "esta modificación debe facerse en beneficio do interese xeral da veciñanza, nomeadamente dos veciños e veciñas de Elviña, e non en beneficio dos intereses dos grandes promotores".


Summary: ENTREVISTA | Falamos con Victoria Portas, voceira da Coordinadora Estatal pola Defensa do Sistema Público de Pensións, nun día no que tiveron lugar 11 concentracións en toda Galicia en demanda de pensións dignas, cunha participación moi importante de persoas xubiladas e non xubiladas Galería de imaxes das concentracións

Galería de imaxes das concentracións Un gran número de galegos e galegas manifestáronse este xoves nas cidades e vilas galegas -e tamén no resto do Estado- en demanda de pensións dignas. A maior parte dos e das participantes eran xubilados e xubiladas e unha das principais demandas nas concentracións convocadas por MODEPEN (Movemento Galego pola Defensa das Pensións Públicas) e outros colectivos era a suba das actuais pensións por riba do actual 0,25% anual, que se sitúa por debaixo do IPC. Porén, nas mobilizacións había tamén manifestantes máis novos e novas, os e as pensionistas do futuro, pairando no ambiente a preocupación polas pensións do mañá e polo sostemento do actual sistema público, ameazado polo baleirado do fondo de reserva, pola redución do número de cotizantes e pola presión dos fondos privados. As mobilizacións de Vigo e A Coruña foron as máis numerosas, pero tamén houbo unha participación importante en Pontevedra, Lugo, Cangas, Noia, Tui ou Vilagarcía. Para esta tarde estaban convocadas máis concentracións en Compostela, Ourense e Ferrol. Falamos con Victoria Portas, integrante de MODEPEN e voceira da Coordinadora Estatal pola Defensa do Sistema Público de Pensións. Como valoras a participación nas concentracións deste xoves? Superou as vosas expectativas? Si, consideramos que a participación foi moi positiva. As expectativas eran altas, porque levabamos meses traballando con distintos colectivos de todo o Estado, pero o número de asistentes en todas as concentracións foi moi alto. "O problema aféctanos moito máis a nós, ás persoas que aínda non estamos xubiladas. A xeración máis prexudicada é a do baby boom, a que hoxe ten entre 50 e 60 anos" Nas protestas víronse sobre todo persoas xubiladas ou a piques de facelo, pero este é un tema que necesariamente nos afecta a todos, aos pensionistas actuais e aos do futuro, non si? É que realmente nos afecta moito máis a nós, ás persoas que aínda non estamos xubiladas. A xeración máis prexudicada pola crise das pensións é a do baby boom, a que hoxe ten entre 50 e 60 anos, porque nos afectan as sete reformas do sistema de pensións que xa se aplicaron e estamos vendo que se nos van aplicar moitas máis. Eu, co mesmo tempo traballado que os meus pais e cunha cotización semellante, vou ter unha pensión un 40% ou un 50% inferior, se seguimos así. Hai que ter en conta que en Galicia as pensións medias son das máis baixas de todo o Estado, así que imaxina como van ser as futuras pensións das nosas xeracións. Encamiñámonos todas a pensións de subsistencia, a pensións mínimas. "É indiscutible e innegociable que as pensións, como mínimo, suban ao mesmo nivel que os prezos. Outra demanda fundamental é que as pensións teñen que ser garantidas polos orzamentos xerais do Estado" Nas mobilizacións deste xoves puxéronse sobre a mesa reivindicacións máis de fondo, encamiñadas a demandar o mantemento do sistema público da pensións e tamén reclamacións inmediatas, como a esixencia de que as pensións actuais crezan por riba do actual 0,25% anual. Que medidas inmediatas reclamades? Levamos anos cunha suba do 0,25%, que nunha pensión de 600 euros supón un incremento de 1,5 euros anuais; mentres, desde o 2011, a suba acumulada do IPC foi superior ao 6,9%. É indiscutible e innegociable que as pensións, como mínimo, suban ao mesmo nivel que os prezos. Outra demanda fundamental é que as pensións teñen que ser garantidas polos orzamentos xerais do Estado. Non queremos que pasen a formar parte dos orzamentos, queremos seguir contando cun sistema de apoio e de reparto interxeracional, pero queremos que cando os ingresos xerados polo aforro da clase traballadora non sexa suficiente para pagar pensións dignas esa parte que falta sexa complementada polos orzamentos. E que reformas de fondo son necesarias? Pensando no medio e longo prazo hai que facer unha reforma en profundidade, comezando por derrogar as leis de 2010 e 2011. Hai que facer fincapé en incrementar os ingresos e non -como se fai sempre- en recortar pola parte dos gastos. Hai que lexislar para incrementar os ingresos. Hoxe erguémonos coa nova de que os empresarios están pedindo que os contratos de aprendizaxe se prolonguen ata os 45 ou máis anos. Iso suporía unha perda económica tremenda para as arcas da Seguridade Social. Primeiro, porque esas persoas cobrarían moito menos, e os empresarios terían que pagar só 40 euros ao mes á Seguridade Social, en vez que aboar o 28% da súa nómina. As grandes empresas pretenden ter man de obra barata e cotizar de forma insignificante. "Por mor da última reforma das pensións o cálculo faise coas cotizacións dos últimos 25 anos, que por mor da crise é moi baixa en moitos casos. De nada valeu que antes traballaran 40 anos" Está tamén o problema que atopan moitas persoas para cotizar o número de anos esixidos para cobrar unha pensión completa ou as dificultades que moitos e moitas están atopando precisamente nos anos inmediatamente anteriores á súa xubilación, os máis importantes para o cálculo... Efectivamente, agora mesmo esixen xa ter 38 anos cotizados. E hai persoas que si os teñen, ou máis aínda, porque comezaron a traballar moi novas. Pero algunhas destas persoas están a ter problemas a partir dos 50, 55 ou 60 anos, sobre todo porque a raíz da crise económica quedaron sen emprego e saíron completamente do mercado laboral, ninguén os quere. Ademais, os propios subsidios de desemprego para os maiores de 55 reducíronse notablemente. Por mor da última reforma das pensións, levada a cabo polo PP, o cálculo fáiselle coas cotizacións dos últimos 25 anos, que por mor da crise é moi baixa en moitos casos. De nada valeu que antes traballaran 40 anos. Dicías antes que a xeración que máis ía sufrir de forma inmediata a crise do sistema de pensións era a do baby boom, as persoas que agora teñen entre 50 e 60 anos. De que xeito lles vai afectar? O problema é que no presente xa estamos a sufrir a degradación das condicións de traballo: altos niveis de desemprego, recorte salarial, incremento da precariedade e dos contratos temporais... Non é o mesmo traballar de forma continuada, que traballar uns meses si e outros non, uns días si e outros non, a cotización non é a mesma. As nosas pensións van ser irrisorias e, ademais, imos chegar á xubilación ao mesmo tempo unha porcentaxe de poboación xunta moi grande. "O problema é que no presente xa estamos a sufrir a degradación das condicións de traballo: altos niveis de desemprego, recorte salarial, incremento da precariedade e dos contratos temporais... A cotización non é a mesma" Fronte á crise do sistema público de pensións e ao baleirado do fondo de reserva a única solución que se escoita dende algúns sectores é un chamamento a aforrar -algo que non todo o mundo pode facer- e a abrir plans de pensións privados. É o momento que moitas empresas estaban a agardar para que a iniciativa privada entrase a fondo nun ámbito no que ata agora a súa participación fora tímida? Deberiamos preguntarnos por que a banca e as aseguradoras queren entrar nun sistema que se di que non é sostible. Claro que é un ámbito interesante para elas. Estamos falando de que aínda con salarios baixos, aínda con contratos precarios, a Seguridade Social move uns 125.000 millóns de euros anuais. A banca e os fondos de investimentos queren apropiarse de todos eses cartos. Ademais, a UE está a impulsar plans de pensións privados paneuropeos que calculan que poden captar 700.000 millóns ata o ano 2030. Polo tanto vemos que non é unha cuestión de cartos, senón unha cuestión de política: ou facemos política para o capitalismo, ou facemos política para a cidadanía. "Vemos que non é unha cuestión de cartos, senón unha cuestión de política: ou facemos política para o capitalismo, ou facemos política para a cidadanía" Levades moito tempo mobilizándovos, pero pensades que as concentracións deste xoves poden ser un punto de inflexión, que poden colocar este tema nun lugar protagonista na axenda dos medios, dos partidos e da xente? Levamos moito tempo traballando e facendo mobilizacións, pero ata agora a maior parte dos medios de comunicación e dos partidos tiñan silenciado este tema. Non interesaba que se falaba deste tema, porque se trata de 9,5 millóns de votos que algúns partidos poden perder. Levamos anos escoitando que o actual camiño é a única alternativa e que todos nos estamos apertando o cinto por igual. Dende MODEPEN levamos dous anos e medio traballando, custounos moito chegar ata aquí, non sei se será un punto de inflexión, pero o que si é certo é que hoxe o Goberno sabe que existimos, a xente da rúa viu as mobilizacións e é consciente de que hai un problema, e as concentracións foron tan numerosas que os medios non puideron ocultalas. E non imos parar ata que consigamos o que demandamos. É certo que hoxe nas concentracións só había pensionistas, pero imos convencer tamén a esa parte da poboación que alí non estaba e que é a máis afectada: a xeración do baby boom. Imaxina unha mobilización conxunta dos actuais pensionistas e desa xeración do baby boom, suficiente para encher as rúas e obrigar ás institucións a escoitarnos. Isto é o que as pensionistas lle din a #FatimaBañez mentres lle devolven a través do recipiente correcto as cartas que recibiron coas "subas" das súas pensións. #PensiónsDignas pic.twitter.com/WPrzq8WybU — Marea de Vigo (@MareaVigo) 22 de febrero de 2018


Summary: O Foro Económico sinala que o PIB da Galiza está aínda 3,5 puntos por baixo do nivel previo á crise

A Galiza consolidou no terceiro trimestre de 2021 a reactivación da actividade económica, cun crecemento interanual de 3,2%, cinco décimas por riba da media estatal. Con todo, segundo destacan as expertas do Foro Económico da Galiza no seu cuarto Informe de Conxuntura Económica, o PIB real galego aínda se atopa 3,5 puntos por baixo do nivel previo á crise. Porén, como destacan os autores do informe, os economistas Fernando González Laxe, Patricio Sánchez, Santiago Lago e José Francisco Armesto, a devandita reactivación da economía galega, en materia de emprego, concéntrase fundamentalmente no sector servizos e contrasta cos importantes descensos da ocupación na industria manufactureira e na construción. Entre os servizos todas as ramas agás a hostalería presentan unha mellora da ocupación, en tanto que no ámbito da industria manufactureira tan só a industria alimentaria aumenta a súa ocupación respecto aos valores do ano anterior. As taxas de actividade medran, igual que o fai a ocupación. No período analizado, o descenso do paro de longa duración chega a 4,1%. Tanto a poboación ocupada (medra 2,8% respecto ao ano anterior) como as afiliacións (2,6%) obteñen neste último trimestre o nivel previo á crise, aínda que este crecemento non evita que a Galiza se manteña entre os territorios con menores taxas de actividade (só por diante de Asturias) e ocupación (a quinta pola cola). Pagan as mulleres Un dato sobre o que inciden os economistas do Foro é a calidade do emprego que "non mellora na mesma intensidade, dado o maior dinamismo da ocupación a tempo parcial respecto da ocupación a tempo completo (10,4% e 1,7%, respectivamente) e un incremento dos asalariados con contrato temporal máis intenso que o dos que teñen un contrato indefinido (8,4% e 0,6%). Outro aspecto sobre o que chaman a atención é "a elevada desigualdade entre homes e mulleres" no emprego a tempo parcial, xa que tres cuartas partes do emprego parcial corresponden ás mulleres. Isto tradúcese en que case a cuarta parte das mulleres teñen un emprego a tempo parcial fronte a 6,2% no caso dos homes. No que atinxe ao desemprego, as persoas menores de 25 anos, as estranxeiras e as que só contan con estudos primarios seguen a ser os colectivos máis afectados polo desemprego. Baixa produtividade En canto á produtividade, o último informe de conxuntura do Foro Económico revela que neste capítulo a Galiza segue por baixo da media estatal, se ben o diferencial reduciuse ao longo do período analizado. Así, en termos de PIB por hora traballada, a Galiza representaba en 2014 o 87,8% da media estatal, fronte a 93,8% no último trimestre do ano. "Unha vez máis cómpre insistir na baixa produtividade do sector manufactureiro en relación ao conxunto do Estado que representa 71,9% no último trimestre fronte a 78,2% antes da crise económica iniciada en 2019", apuntan os autores do informe do Foro Económico nas súas conclusións.


O blog Diario de Palestina analiza os importantes aconcementos que tiveron lugar un dia coma hoxe nos territorios ocupados, dende a partición de Palestina en dous en 1947 até a votación que hoxe permitirá o seu recoñecemento como membro observador da ONU. O 2 de novembro de 1917, Balfour, secretario de Relacións Exteriores británico, mandaba unha carta a Rothschild, un dos dirixentes do movemento sionista, apoiando a creación dunha patria para o pobo xudeu. Xa daquela resoaba unha das frases máis repetidas na historia da creación do estado de Israel: "unha terra sen pobo para un pobo sen terra," como escusa perfecta para acubillar ao pobo xudeu no deserto de Xudea e Samaria. O 29 de novembro de 1947 a ONU votaba a favor da partición de Palestina e da creación dun estado xudeu independente: Israel O 29 de novembro de 1947 a ONU votaba a favor da partición de Palestina e da creación dun estado xudeu independente: Israel. Xa a principios de século houbera debates sobre a mesma cuestión: por unha banda estaban os grupos sionistas que clamaban o terreo ao que acababan de chegar como propio; pola outra os árabes nativos, enraizados no seu estado laico. O 29 de novembro de 1977, a ONU declaraba ese día como o Día internacional de solidariedade co pobo palestino. Dende entón, cada 29 de novembro celébrase na sé das Nacións Unidas unha especie de recordatorio polo pobo palestino; algo que pasa totalmente desapercibido en Palestina, onde a lembranza da partición das súas terras non ten data precisa, pero que este ano si servirá para que as bandeiras do seu pobo saian as rúas en todas as cidades e vilas. O 15 de novembro de 1988, Arafat, presidente da OLP, declaraba a independencia do estado palestino O 15 de novembro de 1988, Arafat, presidente da Organización para a Liberación de Palestina, declaraba a independencia do estado palestino; un acto de protesta sen recoñecemento, que buscaba un compromiso internacional, e que aceptaba a idea do lugar como asentamento das tres relixións monoteístas, dando a entender que se aceptaba a creación do estado palestino nas fronteiras de 1967. A día de hoxe, o 15 de novembro é un festivo nacional convertido en día de descanso e que carece de significado para a maioría da poboación. O 29 de novembro de 2012 a ONU vota que Palestina sexa admitida como un estado observador non membro. A admisión podería dar entón acceso ao Tribunal Penal Internacional, unha posibilidade que non se acepta no Reino Unido, quen tamén pide un compromiso real de negociación con Israel, dende onde se intenta evitar o tema, asegurando que o exército continuará velando pola súa poboación, incluíndo o máis de medio millón de colonos de Cisxordania. O 29 de novembro de 2012 pode ser unha data histórica para o pobo palestino ou pode quedar como outra cifra máis na listaxe numérica de acontecementos O 29 de novembro de 2012 pode ser unha data histórica para o pobo palestino ou pode quedar como outra cifra máis na listaxe numérica de acontecementos. Na propia Palestina, o cambio non se contempla; non só porque as reunións da ONU vense como simples xuntanzas, senón tamén porque non todo o pobo está coa decisión. Unha decisión que significaría recoñecer as fronteiras de 1967 e, polo tanto, renunciar á Palestina histórica. Un feito que non contempla o primeiro ministro Hanieh, quen apoia a creación dun estado palestino nas fronteiras do 67, sen por iso renunciar ao resto de Palestina.


Summary: Apetamcor afirma que faltan profesionais e destaca o aumento dos custos.

A Federación Galega de Transportistas-Apetamcor, organización maioritaria das pequenas e medianas empresas e persoal autónomo do transporte de mercadorías por estrada da Galiza, denuncia que o aumento dos custos de explotación das empresas transportistas nos últimos meses (fundamentalmente o carburante nun 35%) e a non repercusión desta suba nos prezos do transporte que está levando a moitas destas xa a teren que traballar a perdas e por tanto, á súa descapitalización e ruína. Esta foi a principal queixa que transmitiron á Conselleira de Infraestruturas e Mobilidade da Xunta de Galiza, Ethel Vázquez, nunha reunión mantida a pasada segunda feira en Compostela. A Federación Galega de Transportistas-Apetamcor, organización maioritaria das pequenas e medianas empresas e persoal autónomo do transporte de mercadorías por estrada da Galiza, denuncia que o aumento dos custos de explotación das empresas transportistas nos últimos meses (fundamentalmente o carburante nun 35%) é brutal Nun comunicado, Apetamcor advirte que "esta situación non é soportábel no tempo moitos meses máis e, de continuar así, pódese desembocar nun escenario onde non sexa posíbel garantir o aprovisionamento e o abastecemento da poboación, agora que comezan as campañas de Nadal". Aseguran que esta situación prodúcese porque "até agora unha ampla maioría das empresas cargadoras contratantes dos servizos de transporte son moi reticentes a aceptar unha necesaria actualización de prezos que compense esta suba dos custos". Falta de profesionais do transporte Desde esta organización aseguran que outro dos problemas é "a necesidade de reverter a escaseza de condutoras e condutores profesionais". Ademais, apuntan como "dramática" a situación que viven os transportistas de portavehículos afectados pola convulsa situación que está a vivir o sector da automoción, e os problemas aínda non resoltos derivados da case inexistencia na Galiza de áreas de descanso para as e os profesionais do sector.


Summary: Os resultados obtivéronse en voluntarios 42 días despois da inxección da primeira dose.

Rusia anunciou que Sputnik V, a vacina contra o Covid-19 que está a desenvolver o Centro Nacional de Epidemioloxía e Microbioloxía Gamaleya en Moscú, é 95% efectiva, segundo os resultados preliminares. Nun comunicado, o Ministerio de Saúde de Rusia dixo que os resultados foron obtidos en voluntarios 42 días despois da inxección da primeira dose. O equipo di que estes datos "positivos" obtivéronse durante a segunda análise dos datos provisionais dos "maiores ensaios clínicos aleatorios controlados con placebo" da historia rusa, que implicaron 40.000 voluntarios: 22.000 vacináronse coa primeira dose e máis 19 mil coa primeira e a segunda. Non se detectaron efectos secundarios graves nos participantes, pero algúns informaron de efectos leves e a curto prazo, como dor no lugar da inxección e síntomas similares aos da Covid-19 como febre, febleza, fatiga e dores de cabeza Non se detectaron efectos secundarios graves nos participantes, pero algúns informaron de efectos leves e a curto prazo, como dor no lugar da inxección e síntomas similares aos da Covid-19 como febre, febleza, fatiga e dores de cabeza. A vacina tamén se avaliou 28 días despois da primeira dose e sete días despois da segunda dose (ou placebo) e demostrouse que era do 91,4% de efectividade nos 39 pacientes que desenvolveron a enfermidade. "Os expertos do Gamaleya Center confirmaron unha vez máis a alta eficacia da vacina Sputnik V, a primeira vacina rexistrada no mundo contra o novo coronavirus baseada nunha estratexia ben estudada de vectores adenovirais humanos", sinala o comunicado.


Summary: Os secretarios xerais dos principais sindicatos de clase de Galicia reflexionan neste Día Internacional dos Traballo sobre o minguado mercado laboral galego, as políticas económicas e o futuro do movemento sindical Galicia comezou 2017 coa terceira maior suba do paro do Estado A economía galega medra tanto como antes da crise con 150.000 persoas menos a traballar Galicia bate récords de contratos cun 11% menos de persoas traballando que antes da crise

Galicia comezou 2017 coa terceira maior suba do paro do Estado A economía galega medra tanto como antes da crise con 150.000 persoas menos a traballar Galicia bate récords de contratos cun 11% menos de persoas traballando que antes da crise Galicia chega ao Primeiro de Maio con novos datos da EPA, os que colocan o país coa terceira maior suba do desemprego no primeiro trimestre do ano, un incremento que equivale a tres cuartas partes do aumento do paro en España. Cunha taxa de actividade semellante á de antes da crise, as cifras reflicten 160.000 persoas menos a traballar e 108.800 máis no paro que a comezos de 2008. Ademais, a precarización, a temporalidade e a emigración, sobre todo de xente moza, continúan a definir e empobrecer o mercado laboral galego, tal e como coinciden en sinalar os secretarios xerais das tres principais organizacións sindicais de Galicia. Entre a CIG (máis de 65.000), UGT-Galicia (máis de 63.000) e CCOO-Galicia (arredor de 45.000) xuntan perto de 175.000 afiliados no país. Aínda poucos, segundo coinciden en sinalar Xesús Seixo, José Antonio Gómez e Xosé Manuel Sánchez Aguión, líderes das centrais, neste Día Internacional dos Traballadores. Nesta entrevista, os tres responden ás mesmas preguntas, nas que se intentan debullar os principais problemas laborais e de política económica en Galicia, así como o futuro do movemento sindical. Cales son os problemas claves no mundo laboral en Galicia? Xesús Seixo (CIG): Un dos problemas clave do mundo laboral en Galiza é a perda de dereitos laborais e sociais que se deu nos últimos anos como consecuencia das contrarreformas laborais sucesivas que fixeron os gobernos españois e que tiveron como consecuencia unha enorme precarización do mercado laboral e unha caída moi importante dos salarios e das garantías contractuais. Outro dos problemas clave é a falta de emprego e as consecuencias que diso derivan e que provocaron uns altos índices de emigración da xente moza. "A perda de dereitos laborais, a precarización, a falta de emprego e a emigración da xente moza son os problemas claves do mundo laboral en Galiza", di Seixo (CIG) José Antonio Gómez (UGT): O problema máis preocupante é o desemprego. Galicia está entre as comunidades autónomas que máis emprego perde de 2007 a 2016 e moitas familias galegas están nunha situación límite por culpa do desemprego de longa duración, que chega case ao 60% dos desempregados galegos. As mulleres seguen levando a peor parte e os mozos seguen véndose obrigados a abandonar Galicia en procura dun futuro mellor ante a falta de expectativas. Os mecanismos articulados desde a Xunta para frear os problemas asociados ao desemprego e a precariedade laboral non funcionan. A Administración autonómica ten que romper o círculo vicioso do mercado laboral galego. A pesar de que o crecemento económico en Galicia é evidente, esta melloría non vén da man dunha mellora na cantidade nin na calidade do emprego. "A Xunta ten que romper co círculo vicioso do mercado laboral galego", di Gómez (UGT) Xosé Manuel Sánchez Aguión (CCOO): O principal problema é a falta de emprego, derivada da ausencia de políticas económicas que favorezan a súa creación, así como a crecente precarización, que fai que traballar non implique saír da pobreza. Tampouco podemos esquecer a falta de políticas de apoio aos nosos sectores produtivos e o recorte na protección social. Que beneficios está a ter esta chamada recuperación económica na clase traballadora? CIG: A clase traballadora non está percibindo a recuperación económica. Séguese a destruír emprego de carácter fixo e o que se está a crear é de carácter temporal, a tempo parcial, por horas. Non se está a ver unha recuperación de poder adquisitivo dos salarios e, de feito, o peso dos salarios no PIB non se está a recuperar. Polo tanto a recuperación económica, unha vez máis, vai parar aos beneficios das empresas e do capital, pero non está contribuíndo a mellorar a calidade de vida nin as condicións de traballo da grande maioría da clase traballadora. "A clase traballadora non percibe recuperación económica, que vai parar aos beneficios das empresas e do capital", engade a CIG UGT: A pretendida recuperación só se está a dar en termos macroeconómicos que non están chegando aos traballadores. É preciso que as rendas salariais crezan en termos reais, recuperando o poder adquisitivo perdido desde 2009 e mellorando a súa capacidade de compra. O noso país non pode seguir baseando o seu crecemento na continua rebaixa de custos laborais. Debemos impulsar outro modelo de crecemento, máis produtivo, eficiente e sustentable, que permita que as empresas sexan máis competitivas xerando á vez máis riqueza, e que a repartición dos froitos dese crecemento sexan máis xustos e equilibrados. Por iso é imprescindible que os salarios crezan e gañen poder de compra. "O indicador máis claro de que non hai recuperación para os traballadores é que o peso das rendas do traballo non medra", di Sánchez Aguión (CCOO) CCOO: É un feito innegable que hai recuperación da actividade económica, e que esta se traduce en creación de emprego. Outra cousa é o tipo de emprego que se crea: temporal, parcial e con salarios -en moitos casos- indecentes. O indicador máis claro de que non hai recuperación para a clase traballadora é que o peso das rendas do traballo na riqueza non medra, senón todo o contrario. Unha manifestación da CIG en Vigo / CIG É fundamental a derrogación da reforma laboral? CIG: Si, é fundamental, sobre todo en materia de contratación e de flexibilización de xornada. Hai que ir a un tipo de contratación moito máis estábel e a xornada completa, non a que se está implantando. Pero é fundamental tamén derrogar a reforma da negociación colectiva, porque é un instrumento esencial para a clase traballadora mellorar as súas condicións salariais. Na reforma o que se fixo foi debilitala o máis posíbel o que está contribuíndo a esa perda de condicións e de calidade de vida da clase traballadora. Sabemos que é un aspecto clave no que a patronal ten moito interese e ten presionado de forma moi significativa aos gobernos españois, tanto do PSOE como do PP, para que a promoveran porque saben que así debilitan a clase traballadora e quítanlle moita capacidade reivindicativa. UGT: A desvalorización das condicións de traballo impostas polo Goberno, a través das sucesivas reformas laborais como receita para saír da crise, están a ter unhas consecuencias nefastas en termos de dereitos laborais, de saúde laboral e de condicións de traballo. Polo tanto, cremos que é necesario derrogar as últimas reformas laborais, que instauraron a precariedade como norma de contratación. A prioridade debe ser crear emprego indefinido, estable e con dereitos CCOO: Cómpre derrogar as dúas reformas laborais e toda a normativa que as desenvolve. Tamén, devolver o papel que lle corresponde á negociación colectiva, recuperar salarios e modificar a contratación a tempo parcial, o contrato de emprendedores ou os contratos formativos. "A Xunta limitouse a facer seguidismo das políticas neoliberais promovidas polos gobernos españois e a Unión Europea", di a CIG Cales son as principais eivas da política levada a cabo pola Xunta en materia económica? CIG: A principal eiva é que se limitou a facer seguidismo das políticas neoliberais promovidas polos gobernos españois e pola propia UE, facendo mesmo en moitos casos desleixo da defensa dos sectores produtivos de Galiza. Outra das eivas importantes é insistir en negar a realidade sociolaboral e económica. A Xunta está empeñada en que aquí todo funciona moi ben e nega todo o que se di respecto da falta de postos de traballo e da emigración da mocidade, pretendendo que pareza que é unha invención das forzas sociais e políticas da oposición. Iso en si mesmo supón unha auténtica irresponsabilidade por parte da Xunta con consecuencias moi dramáticas para a nosa sociedade, porque é evidente que se non se recoñecen nin aceptan as realidades existentes tampouco se ofrecen alternativas e é de feito o que está a pasar. A Xunta ten unha total e absoluta pasividade. O sector industrial galego está perdendo peso moi importante no PIB; estase producindo unha caída moi importante da poboación activa que afecta fundamentalmente aos menores de 35 anos e, fronte a iso, desde a Xunta non se ofrece alternativa ningunha persistindo no seu seguidismo das políticas do goberno español ou da UE. Non actúan como goberno galego responsábel que ten que ofrecer alternativas á nosa sociedade, senón en función dos intereses do PP, por unha banda e dos intereses económicos da oligarquía española, pola outra. "O austericidio 'feijooniano' é unha das principais eivas da política da Xunta en materia económica", asegura Sánchez Aguión UGT: As que teñen que ver coa xeración de postos de traballo e coa calidade do emprego. O Goberno galego ten que asumir unha serie de eixos de actuación urxentes que pasan por un plan de impulso da actividade económica, cambiando austeridade por crecemento; un plan de emprego vinculado tanto ao crecemento como a cobertura de necesidades sociais; un plan industrial de carácter estratéxico e de catro anos; un plan estratéxico de infraestruturas; un plan de ingresos públicos que recupere unha parte do perdido dende o 2009; un plan de incremento do gasto social para rexenerar os recursos destinados a sanidade, educación, a protección das persoas dependentes, a protección social e as políticas de igualdade e todo o que conforma o denominado Estado de benestar. CCOO: As principais eivas son ausencia de políticas que aposten pola recuperación económica e o emprego de calidade, a renuncia a que o investimento público exerza un papel de motor da actividade e o austericidio feijooniano. Unha mobilización de CC.OO e UGT Notan un descenso na mobilización social? De ser así, por que cren que ocorre? CIG: Si, o descenso estase dando, non tanto nos conflitos puntuais nas empresas, nas que se segue mantendo certo nivel de conflitividade e de mobilización. O que está sendo complicado é aglutinar eses conflitos e darlle unha perspectiva máis global facendo ver que toda esa conflitividade laboral responde ás mesmas políticas e ao mesmo modelo económico e laboral que promove o PP e que o capital ten deseñado para Galiza. Coido que ten moito que ver con toda a precarización que se deu no mercado laboral, toda a perda de dereitos, de emprego, a falta de perspectivas de mellora en todos estes aspectos. O feito de que se vaia consolidando esa precarización e esa falta de dereitos ten xerado, por unha banda, certo nivel de frustración e, pola outra, moito temor á hora de mobilizarse, por medo a perder o posto de traballo. Iso é unha realidade que temos e que, como central sindical, estamos intentando superar pola vía de manter moito contacto cos centros de traballo e moitas reunións cos nosos delegados e delegadas sindicais, facéndolles ver que a única maneira de mudar as cousas e de presionar o goberno e o Parlamento españois para que se lexisle a favor da clase traballadora é a través da mobilización e da presión social. O que se ten demostrado tamén a estas alturas é que as forzas políticas españolas da teórica esquerda moito prometeron durante a campaña electoral, pero agora manteñen unha actitude de total pasividade á hora de promover proxectos de lei que vaian no camiño de recuperar dereitos perdidos e de tirar abaixo todo o retroceso que houbo en materia laboral nos últimos anos. Seixo: "As forzas políticas españolas da teórica esquerda moito prometeron durante a campaña, pero manteñen unha actitude de total pasividade" UGT: Non. Dende o inicio da crise e o inicio de políticas de recortes no eido económico, social e laboral, a mobilización social é continua. Pode que non sexan grandes mobilizacións nas que conflúen moitos sectores, pero son moitísimas mobilizacións de sectores sociais que xorden en defensa dos seus postos de traballo, das condicións de traballo e de seguridade nas empresas, dos dereitos de negociación colectiva, dos servizos públicos ou polas liberdades fundamentais. UGT e CCOO coinciden en que non houbo un descenso na mobilización, contra a opinión da CIG, que ve certa "frustración" CCOO: Cada día hai moitas mobilizacións en centros de traballo; as folgas medraron nos últimos anos e a resposta cidadá aos recortes de dereitos e liberdades foi constante. Non pensamos que retroceda a mobilización, senón que hai outras fórmulas de protesta. Con todo, é certo que tanto a situación económica e laboral, como o novo marco represor das mobilizacións -nomeadamente a Lei mordaza- pode influír nalgúns segmentos da sociedade. "Mentres a política de CCOO e UGT siga a ser a de colaboración co poder político e económico, as posibilidades de acordo son poucas", di a CIG O 1º de Maio adoita celebrarse por separado por parte dos sindicatos. Ven, no contexto galego, unha maior posible colaboración? CIG: Desgrazadamente non. CCOO e UGT fan claramente seguidismo das políticas das súas organizacións sindicais estatais, que consideramos que son totalmente contrarias aos intereses das clase traballadora e que van na dirección contraria ao que había que facer nestes momentos. Parécenos que, con todo o que pasou aquí, coa propia situación nova que se dá no Parlamento español, no que o PP perdeu a maioría absoluta, seguir mantendo esta política de pasividade, de desmobilización, de intentar buscar acordos co PP e coa patronal, acordos que no principal non van precisamente no camiño de derrogar todas as reformas laborais que se fixeron nos últimos anos, é seguir insistindo e pondo como liña de carácter estratéxico a política de Pacto Social. Unha política que a experiencia ten demostrado que é absolutamente equivocada; que para o único que serviu foi para que a clase traballadora perdera dereitos e se desmobilizase; que levou a certo nivel de frustración e levou a unha falta de conciencia da súa capacidade para mudar as cousas. Nese sentido, entendemos que mentres a política de CCOO e UGT siga a ser esa, de colaboración co poder político e económico, desde logo posibilidades de acordo hai moi poucas, máis alá dos acordos puntuais que poida haber nos centros de traballo, ante unha situación conflitiva ou nun convenio colectivo. Pero mesmo nese ámbito tamén con moitísimas limitacións. UGT: Dende hai moitos anos, UGT e CCOO vimos mantendo unha unidade de acción que se manifestou como moi beneficiosa para o conxunto dos traballadores. Aínda que con outros sindicatos esta unidade de acción non foi posible ou só foi puntual, si mantemos coincidencias na defensa dos intereses dos traballadores, malia que non vaiamos xuntos detrás da mesma pancarta. "A nosa obriga é procurar canles de entendemento entre as organizacións sindicais; temos un obxectivo común", di Sánchez Aguión (CCOO) CCOO: Somos organizacións sindicais que temos un obxectivo común: a mellora das condicións de vida e traballo dos galegos e das galegas. Temos en fronte un Goberno cuxas políticas rexeitamos e unha patronal coa que disputamos a riqueza xerada nas empresas. Polo tanto, é a nosa obriga procurar canles de entendemento. Unha protesta sindical na defensa dos servizos públicos Cren necesaria unha maior afiliación sindical? Está a afiliación a niveis demasiados baixos para o que lles gustaría? CIG: A nós gustaríanos que o 100% da clase traballadora estivera afiliada. Sería altamente positivo. A mellor defensa que ten a clase traballadora fronte todas estas políticas de recorte de dereitos, de precarización das condicións laborais e ante a imposición deste modelo de relacións laborais claramente contrario a un que garanta dereitos e calidade de vida, a mellor defensa é a organización e, por tanto, a afiliación ás organizacións sindicais. A grande oposición ás políticas neoliberais tería que vir das organizacións sindicais. Por iso para o neoliberalismo as organizacións sindicais somos o inimigo a bater e por iso teñen tanto interese en debilitarnos. Mesmo as políticas laborais de flexibilización e individualización das relacións laborais van no camiño de intentar que a clase traballadora non sexa solidaria, non se organice e, polo tanto, sexa moito máis vulnerable ante estas políticas tan antiobreiras e tan antisociais. Polo tanto para nós, insisto, a organización e a afiliación son básicas e é o único mecanismo que temos a clase traballadora para saír vitoriosos desta loita contra estas políticas de recorte de dereitos e de precarización das nosas condicións de vida e de traballo. "É moi necesario explicarlle á xente que non vivimos das subvencións nin dos Orzamentos Xerais do Estado", advirte UGT UGT: Si, é precisa. O sindicalismo é un elemento vertebrador do Estado, pero o sindicato gasta os seus recursos en defender todos os traballadores, non só os seus afiliados. É moi necesario explicarlle á xente que non vivimos das subvencións nin dos Orzamentos Xerais do Estado, a meirande parte dos nosos recursos veñen das cotas das persoas afiliadas. Neste sentido, o sindicato considera inxusto que unha actividade que beneficia ao conxunto dos traballadores sexa custeada só por unha parte, os afiliados das organizacións sindicais, Non queremos subvencións. Queremos que se nos compense polo que facemos e polo que investimos en defender o interese común. CCOO: A nosa forza é a colectividade: os traballadores e as traballadoras, de maneira individual, non gañaremos a batalla ao capital. Por esta razón, cantas máis persoas sexamos, maior capacidade de reivindicación e negociación teremos. CCOO supera en Galicia as 45.000 persoas afiliadas e, a día de hoxe, comezámonos a recuperar do forte retroceso xerado pola crise. O noso obxectivo para os próximos anos é incrementar a afiliación, mesmo superar os niveis anteriores á crise, porque aí radica a nosa forza.


Summary: O Goberno municipal, malia o rexeitamento da oposición, encarecerá o recibo da auga en máis de 13 euros por recibo, provocando que a cidadanía pague un sobrecusto sobre o valor real do sevizo

Máis de 13 euros por recibo. É o que, de media, subirá a auga no Concello da Coruña tras as modificacións propostas nas ordenanzas fiscais e de prezos públicos por parte do Goberno municipal do PP, unhas ordenanzas que están á espera de ser aprobadas definitivamente. Os grupos políticos da Corporación municipal, PSOE, BNG e EU-Os Verdes, xa amosaron a súa oposición ao que consideran "un roubo" e veñen de facer públicas as súas alegacións ás ordenanzas co fin de que o alcalde, Carlos Negreira, corrixa o incremento do recibo da auga.En virtude da modificación das ordenanzas, ao 87% dos e das subscritoras da auga na cidade da Coruña, que teñen contratado 1,5 m3/h, o PP encareceralles a auga o ano que vén, nunha media de 13 euros por recibo. Ademais ás persoas subscritoras de 1,5 m3/h cámbiaselles o caudal contratado deses 1,5 m3/h a 2,5m3/h. Porén, o cambio real do servizo é unha fraude xa que, por limitacións técnicas, é imposíbel que cunhas instalacións de 1,5m3 poida facerse uso do caudal de 2,5m3/h. A suba máis considerábel ten a ver coa taxa de sumidoiros, que se duplica, e coa taxa de depuración, que o PP aumenta un 460%. Ademais desta suba, o Goberno municipal estabelece unha nova taxa de 12 euros por dar de alta o servizo e tamén sufrirán un incremento dun 1,5% no prezo da auga aos concellos limítrofes da Coruña.Sobe a auga e soben os beneficios de EmalcsaO Grupo Municipal do BNG puxo de manifesto, unha vez coñeceu o contido das novas ordenanzas fiscais, que a veciñanza da Coruña xa está a pagar un sobrecusto sobre o valor real do servizo, tal e como se evidencia nos beneficios da Empresa Municipal de Augas da Coruña, Emalcsa. Segundo os datos do Rexistro Mercantil, o resultado de explotación da empresa medrou no 2011 un 62% respecto do ano anterior e acadou un beneficio neto de 4,6 millóns, no 2011. Á vista destes datos, os nacionalistas concluíron que Emalcsa é unha fonte extraordinaria de beneficios, resultado, basicamente, do sobrecusto do servizo, que recae na cidadanía da Coruña e nos Concellos aos que Emalcsa lles subministra a auga (Sada, Bergondo, Oleiros, Cambre, Culleredo e Arteixo). De non corrixir o Goberno municipal, co encarecemento do recibo da auga, a empresa municipal de augas incrementará aínda máis os seus beneficios millonarios o ano que vén.Pola outra banda, a Lei 8/1989, de 13 de abril, de Taxas e Prezos Públicos, obriga a que as taxas municipais dun servizo como o da auga e do abastecemento deben cubrir os custos de explotación do servizo, pero non máis. Porén, na Coruña, a realidade tradúcese en que a cidadanía está a pagar pola auga un prezo máis alto do que debería.Os beneficios de Emalcsa pagan os caprichos do PPComo complemento da externalización do servizo público da auga, o Concello constituíu en xuño de 2009 a Fundación Emalcsa, S.A., creada, inicialmente, como organismo social para complementar as demandas da cidadanía en temas fundamentalmente sociais. Porén, a chegada do PP ao Goberno municipal traduciuse nun cambio nos estatutos desta fundación, a través da que Negreira externaliza proxectos opacos para a Corporación municipal e para a cidadanía.Así, na actualidade, a través da Fundación Emalcsa fináncianse iniciativas que escapan ao control dos grupos da oposición. É o caso da iniciativa Coruña Futura, cun custo 698.000 euros, ou do Plan de Mobilidade Urbana Sostíbel, que lle custa 550.000 euros. A oposición lamenta que mediante o encarecemento do recibo da auga, Negreira financie "proxectos escurantistas" que nin PSOE, nin BNG, nin EU-Os Verdes nin a cidadanía poden fiscalizar.O BNG denunciou a suba da auga en asembleas abertas ao longo da cidadePrecisamente, esta mañá, PSOE, BNG e EU-Os Verdes presentaron alegacións contra as ordenanzas fiscais e de prezos públicos, nomeadamente, contra o encaremento do recibo da auga. Ademais das alegacións das formacións políticas, o Grupo Municipal do BNG fixo entrega de máis de 1.800 alegacións de veciños e veciñas a nivel particular. A oposición da cidadanía ao encarecemento do recibo da auga en forma de alegacións é froito da campaña que realizaron os nacionalistas ao longo da cidade. O BNG da Coruña convocou en cada barrio asembleas abertas para dar a coñecer "a estafa", en palabras de Xosé Manuel Carril, portavoz do Grupo Municipal.O nacionalista, que considera lamentábel que o PP considere un ben de primeirísima necesidade, como é a auga, como un ben de luxo e como un negocio, critica "o furor mercantilista excluínte de Negreira". "É inconcebíbel que paguen máis polas necesidades básicas as persoas que menos teñen", sinala Carril, que salienta que "o roubo do PP ao peto da cidadanía ten unha contestación clara e evidente en forma de alegacións". O portavoz do BNG no Concello da Coruña sinala que "ante o saqueo da auga a xente responde advertindo que non se pode seguir con esta política de asfixia social en beneficio único e exclusivo dunhs elites".


Summary: Entrevistamos a Camarada Nimoy, grupo vigués que casa swing, jazz, rock, surf... e constrúe un estilo de seu tanto musical como narrativo malia prescindir de cantante.

Camarada Nimoy con apenas dous anos xa é unha referencia da nova escena galega, un grupo que é quen de tecer unha nova e orixinal proposta musical prescindido de voces e letras. "Igual precisaríamos unha etiqueta e non a temos" recoñecen nesta entrevista. A extinta 'Dioivo' definíraos como a BSO (Banda Sonora Orixinal) para unha Galiza de ciencia-ficción. Insuperábel. Jazz, Surf, Psicodelia, Lounge, Krautrock...É Camarada Nimoy un grupo apaixonado pola mistura e o inclasificábel? Todos os xéneros nomeados na pregunta nos gustan! O que escoitas vai ter presenza no que fagas, iso é unha realidade, aínda que non queremos ser un grupo estereotipado. A necesidade expresiva que nos levou a montar este artefacto sonoro e visual flúe como a saliva na boca cando tes fame, e non marcamos no proceso compositivo un rumbo conceptual, escoitamos moita música e entón iso fai que se vaia cara a moitos lugares a vez a hora de tentar describilo, pero o certo é que logo temos un son moi recoñecible e moita naturalidade nas formas de facelo. Igual precisaríamos unha etiqueta e non a temos, todo se pode clasificar supoñemos. E ese gusto Leonard NIimoy que xa plasmades no propio nome do grupo? Gústanos moito a polifacética obra musical, literaria e fotográfica deste vexetariano coñecido por interpretar a Spock en Star Trek, ademais de que, a nosa imaxinación nos levara a reinterpretar ese personaxe treki cara un camarada dunha república socialista no espazo exterior. Por iso usamos a imaxe de Spock co puño dereito levantado en vez de ter o clásico saúdo vulcaniano dos dedos separados O de facer música instrumental é para non ter que aturar as preguntas de "por que cantáis en gallego" / "porque cantades en español"? Ha ha ha, Esa é boa!! A nós, a pregunta que nos toca é máis xenérica aínda: por que non cantades?Todos os nosos temas teñen títulos en galego, somos un grupo instrumental que usa o seu idioma . Coa peculiaridade da nosa proposta ben poderían formularse infinitos por qués, se cadra, tantos, que poden ser tantas cuestións que quedan anuladas cando a xente ve que nos movemos noutros parámetros.Unha banda instrumental no rock ( no surf, jazz etc si!!) non era o máis común por aquí, aínda que iso esta cambiando, presentamos o noso LP xunto a Unicornibot o ano pasado na Zona C de Compostela co espazo cheo e coa xente pasándoo 'de medo'.Xustamente estes días na Iguana (venres 26 de setembro) tocamos cos Messer Chups -grupo ruso de surf basicamente instrumental- e houbo moitisima xente, foi moi divertido. A voz e as letras non son o único xeito de que na música haxa liña narrativa. Moito mais expresiva pode ser unha melodía que unha letra non acertada, é chamativo ver como esa suposta necesidade cara o publico da que moitos falan, cunha especie de líder cantante letrista e demais logo se apoie moitísimas veces en letras que por dicilo dalgún xeito, non teñan demasiado valor analizadas desde o punto de vista literario. Iso si, apreciamos moitisimo cando esta fórmula funciona, so cuestionamos que non sempre é así, que son ideas preconcibidas. Tamén cremos que hai forma de comunicación non verbal na música, do mesmo xeito que unha mirada pode valer máis que unha explicación. Nestes dous anos de traxectoria tivestes unha gran acollida e receptividade en Galiza, o que non é moi habitual para un grupo galego... Bon, a nosa acollida é razoablemente boa para a nosa forma de entender e dimensionar as cousas, gústanos tamén ser sinceros e tentar non botar moito por fora, ha ha ha!. Somos unha banda cunha traxectoria humilde e tentamos ser honestos, só saímos de Galiza polo de agora para facer unha mini-xira portuguesa o ano pasado: Vila Real, Guarda e Viana do Castelo. Sentimos moita atracción por Portugal e como moitos vigueses, gústanos moito Porto e a súa vida musical. Estamos vendo ultimamente, como cando tocamos no WOS INC de Compostela, que si parece haber unha boa acollida para bandas galegas en Galiza non demasiado convencionais; é unha realidade que os grupos do colectivo da Metamovida enchen a Capitol, o cal desde o punto de vista da independencia e auto-produción nas propostas musicais marca un antes e un despois, fronte a anterior forma de funcionar. "Gústanos moito a interacción entre a a música e a imaxe; mais aló de ser un grupo con proxeccións como elemento ornamental prescindible. Poderíamos falar de "música visual" Se cadra axude ao que comentas na pregunta o feito de que basicamente estiveramos tocando en Galiza, en espazos como pequenas tendas de discos como o Honky Tonk en Vigo (referente para calquera comprador de musica das Rías Baixas) en centros auto-xestionados como o distrito 09, pobos abandonado como Saumede, sitios onde nunca tocou un grupo surf como a Casa das Artes de Vigo abrindo a interesante mostra de arte contemporáneo Procesalia ou mesmo o Liceo mutante. Non sei, cremos que estamos a facer as cousas dun xeito non demasiado común tampouco á hora de levar o noso artefacto sonoro a espazos, e a xente lle chama a atención. Ademais de que tamén noso primeiro LP o gravamos nos Estudos desamparados ( Coia profunda :) ) con xente do distrito 09. Todo o fixemos nos, deseño do disco distribución, seguimento coa fábrica para a prensaxe do vinilo... FTM (faino ti mesmo) por vena. Todo isto sumado ao noso xeito de presentar os directos con proxeccións que tamén nós facturamos pode que sexa positivo para ter certa empatía do público de aquí. Pero dentro todo dunhas dimensións, posto que somos unha banda humilde como dicía, imos pouco a pouco dándolle a todo nos mesmos como podemos, non temos apoios para facer as cousas doutro xeito. "En Galiza hai agora un 'fogonazo'; un boisimo e interesante momento creativo" Os vosos directos teñen unha posta en escena moi coidada, onde case a música pasa ser unha especie de banda sonora das imaxes que se proxectan.. Gústanos moito a interacción entre a a música e a imaxe; mais aló de ser un grupo con proxeccións como elemento ornamental prescindible. Poderíamos falar de "música visual". Leramos no ensaio "The allied artists", como Roger Fry facía referencia a uns paisaxes de kandinsky falando de eles deste xeito; (música visual) onde marcaba tres puntos de apoio:o son, a imaxe e a abstracción. Cando tocamos; as imaxes que proxectamos non funcionan como un videoclip, se non que vai nesta dirección e o resultado é un todo onde interactúan todos estes elementos sonoros e visuais. É curioso, non valerían estas proxeccións para un videoclip e a percepción do espectador é moi diferente se as ve con nós tocando nun espazo. Dámoslle moita importancia a isto. Tamén se vos nota o gosto por facer uns vídeos mi coidados, e cada un deles ten un 'lanzamento' nas redes sociais. É este outro aspecto que 'mimades'? Os canles de balde aos que temos acceso bandas como a nosa van por aí, polas redes sociais. Tampouco somos dos que fan unha relixión delas posto que as cousas non son sempre tan brancas ou negras como parecen, pero é indiscutible o avance e empuxe de internet e as redes socias para a difusión do traballo dun músico fóra dos circuítos comerciais habituais. Agradecemos que vos parezan moi coidados os vídeos, tratamos de facer as cousas do mellor xeito que podemos, e sempre contamos con xente próxima que se involucra no proxecto; o cal é aínda máis atractivo posto que estamos sen pensalo dando saída a unhas necesidades creativas dentro dun grupo de persoas que non son unicamente os músicos, pero que son igualmente, como bromeamos, son "camaradas". A realidade é que non hai cartos, pero iso non pode frear o que temos dentro e nos apetece e podemos facer un grupo de xente. "Funciona mellor unha proposta arriscada entre o noso entendemento e esquemas musicais que unha máis acomodada ou convencional" Con traxectorias tan diversas e diferentes (procededes de Skacha, Keltoi, Trem Fantasma, Transilvanians, To Nowhere...) cal foi o cemento que vos uniu en torno a un proxecto como Camarada Nimoy? A necesidade expresiva de facer música cos recursos ferramentas e vocabulario que coñecemos, nada mais. E sorpresa! Funciona mellor unha proposta arriscada entre o noso entendemento e esquemas musicais que unha máis acomodada ou convencional. Dá que pensar, pasamos a vida seguindo esquemas preestablecidos cando se poden facer outros partindo de algo tan forte como o que levas dentro. Como vedes o panorama musical de Vigo, unha cidade que sempre se caracterizou por ter unha escena ampla, heteroxénea e en ebullición? E o panorama galego? Vigo ten xa unha tradición importante a nivel musical ou inter-disciplinar incluso, poderíamos falar case de finais dos 70 ata agora e analizar os movementos de vangarda que ainda non tan trascendentes como outros, si foron significativamente rompedores e importantes a hora de pensar nunha Galicia de modernidade a nivel artístico. Non nos gustan os localismos nin mirarnos en plan revival oitentero constantemente, iso xa está! hai cousas moi interesantes que se están a facer agora por xente moi nova aquí, como son a xente da Seara , que editan discos, revistas, etc e tamén por toda Galicia. Poderíamos nomear a Santos Morcegos de A Guarda, Phatom Dragsters Ourense, Transilvanians de Vigo, Travesti Afgano da Coruña; Unicornibot de Pontevedra, Puma Pumku de Compostela, bueno, e os relativamente recentes desaparecidos Fantasmage de Vigo, Lendrone da Coruña ou Telephones Rouges do Grove que nos gustaban especialmente, e moitísimos máis, non mola estenderse na listaxe pero que ninguén pense que estes son todos e estamos pasando de alguén, nin de 'coña', hai moitísimos que poderiamos seguir poñendo!! Resumindo; que en Galiza hai 'fogonazo' si; un boisimo e interesante momento creativo e penoso momento económico e laboral, así son as cousas... Proxectos de futuro? Estamos xa preparando os temas do noso novo LP ao que o precederá un single, estamos dándolle forma a todo e levamos tocado tanto este verán que incluso lle dimos un aire novo sen pensalo aos temas do anterior. Pensamos que estamos en bo momento Esta pregunta non é obrigatoria respondela: Xa vos fartastes das comparacións con Man or Astro-man? Ha ha ha!!... Non! Non nos cansaremos nunca de escoitar piropos como ese!! unha das nosas múltiples personalidades que habitan no cerebro do noso artefacto é MAN OR ASTRO-MAN? Hei, e outra Delia Derbyshire!! Aii! se seguimos non paramos!!


Summary: Ao igual que as enquisas do CIS e da EiTB, o Sociómetro de Lakua sitúa o PNV como a forza máis votada, seguida de EH Bildu.

O Sociómetro, a sondaxe do goberno vasco, aponta que o 25S das urnas sairá unha ampla maioría abertzale ao ser PNV e EH Bildu primeira e segunda forza respectivamente. Un resultado que tamén apontaron inquéritos anteriores, como o do CIS ou o da cadea de radio televisión pública de Euskadi, EiTB. O Sociómetro sitúa o PNV con 26 escanos, 1 menos que o que atinxíu en 2012 e 1 menos do que lle dan aos jeltzales as enquisas de CIS e EiTB. EH Bildu acadaría 17 escanos, 4 menos que nas eleccións vascas de 2012. Podemos irrompería con forza, segundo esta sondaxe, con 15 escanos, mentres que o PSOE obtería 9 (7 menos que hai catro anos) e o PP, 8 (2 menos). Ciudadanos non entraría no Parlamento. Este traballo aponta que o PNV sería o máis votado nas tres provincias, empatando en escanos (8) con Eh Bildu en Guipuzkoa. Nesta provincia habería empate técnico entre jeltzales e esquerda abertzale (30%). En Bizkaia o triunfo do PNV é innegábel. Lograría 11 escanos por 5 de Podemos e 4 de Eh Bildu. En Araba o PNV atinxiría 7 deputados, por 5 de Eh Bildu, 5 de Podemos, 5 do PP e 3 do PSOE.


Summary: De seren hoxe, 23 de outubro, as elección catalás, ERC sería a vencedora, seguida moi de perto por Junts. As forzas independentistas ficarían próximas ao 50% de apoio mais obterían unha ampla maioría absoluta.

Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) gañaría as eleccións ao Parlament catalán de aconteceren agora. O independentismo obtería unha ampla maioría absoluta na Cámara con entre 72 e 75 escanos (a maioría está en 68), mais non chegaría ao 50% dos votos que marcou como obxectivo, ficando en 47,7%, segundo a nova enquisa do Centre d'Estudis d'Opinió (CEO) da Generalitat. ERC sería primeira forza con 35-36 escanos e 23,4% do voto, seguido moi de perto por Junts (JxCat), con 31-32 deputados e 19,4% de apoio. O PSC quedaría en terceiro lugar con 24-25 escanos. Ciudadnos perdería unha vintena de deputados e ficaría con 16-17 actas. Comuns obterían 8-9, o PP sobe até 7-8, a CUP tamén aumenta até os 6-7 e Vox entraría con 4 ou 6 escanos. O apoio á independencia continúa en 48,7% no que respecta á pregunta do CEO sobre que relación se prefire que haxa entre Catalunya e o Estado. Nesta mesma cuestión, ser unha comunidade autónoma española sitúase en 50,1% e formar parte dunha España federal é a opción preferida, con 74,1%. A maioría das persoas enquisadas tamén prefire que a solución pase por un referendo pactado con España (82,5%). Que non haxa votación e seguir como se está é a opción que apoia 51,7% e declarar a independencia 'unilateralmente' conta con 37,3% de apoio. Á pregunta do ceo sobre se 'quere que Catalunya se converta nun Estado independente?' o apoio á separación medra respecto do último estudo, pasando de 42% ao 45,5%. Pola contra, o 'non' á independencia baixou catro puntos: de 50,5% ao 46,3%, co que fica a menos dun punto por riba do 'si'.


Cando se viven tempos nos que hai que reivindicar o obvio, que difícil resulta introducir ademais modernas formas de pensamento, novas linguaxes e novos xeitos de facer política. Pois ben, cando estabamos algúns na procura de novos horizontes para o século XXI, as ideoloxías do século XIX e as formas de actuar da primeira metade do século pasado entraron como un bulebule e ten toda a pinta de que non están dispostas a marchar de boa gaña. Así que conviría volver a repasar algúns dos erros que nos levaron aquí e recordar algunha que outra obviedade para poder avanzar. O caso é buscar os instrumentos ao servizo da política e non poñer a política ao servizo dos instrumentos Primeira obviedade Somos cidadáns e nos autoorganizamos ou non en partidos, colectivos, grupos sociais, clubs de lectura ou no que nos pete. Unímonos con outros e outras pola proximidade de obxectivos e por que construímos unha misión conxunta. É en base a iso, e non as metodoloxías, ao que construímos ou non espazos comúns. Cando os espazos comúns son moi comúns nos organizamos de xeito individual interpares (caso dos partidos), cando o común é de carácter estratéxico, de obxectivos pero non de misión, o facemos buscando formulas unitarias pero plurais (caso de federación de partidos ou cooperativas políticas). Se os obxectivos e a misión non coinciden pero necesitas sumarte con outros para defender algo que esta sendo atacado, como neste caso o ben común ou Galicia, entón buscamos formulas conxunturais (coalición ou alianzas electorais). O caso é buscar os instrumentos ao servizo da política e non poñer a política ao servizo dos instrumentos. Nesa construción da hexemonía, o carácter nacional é a pedra angular para a súa vertebración, por iso non ten sentido propoñer que o social (ou o eixo esquerda-dereita ) está por riba do eixo nacional, nin propoñer o contrario Segunda obviedade A xente autoorganízase seguindo formulacións de ideas que logo teñen plasmación nunha proposta programática e nunha política de alianzas. Obviamente o debate cultural de ideas debe ser dialéctico, non ideoloxicista, de xeito que permita construír espazos comúns a pesar das posibles diferenzas, de xeito que os instrumentos que constrúas poidan ser hexemónicos e vertebrar a amplos espazos sociais. A construción dunha hexemonía de cambio, nas pautas democráticas e nos intereses comúns, necesitan de proxectos re/interpretados desde a esquerda. Tratase de construír un espazo da esquerda renovadora, capaz de integrar a sectores socias progresistas non de esquerdas, diferente pois ao esencialismo dogmático ou ao monoclasismo corporativista. Nesa construción da hexemonía, o carácter nacional é a pedra angular para a súa vertebración, por iso non ten sentido propoñer que o social (ou o eixo esquerda-dereita ) está por riba do eixo nacional, nin propoñer o contrario, senón entender que so é posible vertebrar un programa de cambio social desde unha perspectiva nacional. Por iso eu non son nacionalista (no senso ideolóxico) senón galeguista (no senso político) como expresión maioritaria dun proceso de cambio e de construción do autogoberno do meu país. O galeguismo político non pode ser entendido como un disolvente nin da esquerda nin do nacionalismo Nesa liña, o galeguismo político non pode ser entendido como un disolvente nin da esquerda nin do nacionalismo. O galeguismo político é a expresión da cultura nacional e republicana que permite encontrarse no mesmo proxecto a xentes de esquerda e xente non de esquerda que defende nos intereses do país e das súas xentes. Terceira obviedade Todos os proxectos teñen unha dimensión poliédrica onde interactuan elementos horizontais e verticais, liderados persoais e liderados corais, corporativismos constructivistas e permeabilidade social. Todos estas dimensións necesarias e complementarias. O cuestionamento que o 15M fai da democracia baseada na ditadura dos partidos non se solventa coa construción endogámica formal desde abaixo, senón coa apertura real a novos sectores sociais O cuestionamento que o 15M fai da democracia baseada na ditadura dos partidos non se solventa coa construción endogámica formal desde abaixo, senón coa apertura real a novos sectores sociais ata o momento non interpelados e mesmo excluídos. Un proceso constituinte é poliédrico, desde o momento que interactuan colectivos e grupos preexistentes con intereses de parte. Así pois, o que debe deixar claro a política de participación do século XXI é a vontade da cooperación política, o asentamento na realidade local das decisións centrais e na participación externa na elección das candidaturas por medio de primarias ou formular similares que impidan que os partidos sexan clubs privados onde unha minoría, os afiliados e as afiliadas, deciden por milleiros de electores que depositan nesa organización a súa confianza. Saída Hoxe existen varios niveis de unidade e converxencia posibles froito da amplitude de intereses compartidos ou non. Existe un primeiro nivel de interese, cando menos pola miña parte e de outros, na construción dun partido da esquerda nacional renovadora, nivel hoxe dificultado pola atomización e dispersión das xentes Existe un primeiro nivel de interese, cando menos pola miña parte e de outros, na construción dun partido da esquerda nacional renovadora, nivel hoxe dificultado pola atomización e dispersión das xentes, que sendo a maioría no galeguismo, se sitúan neste espectro. Hai xentes da esquerda renovadora en CxG (en Espazo Ecosocialista, + Galiza e mesmo nunha boa parte de AGA), no NPC (EI, FOGA), no BNG (Abrente) e mesmo nalgúns outros espazos non nacionalistas coma EU ou Equo. Un segundo nivel é a necesaria construción dunha cooperativa estratéxica, en formato legal de federación de partidos, do galeguismo político de carácter transformador (binomio CxG-NPC). Un terceiro nivel de alianza electoral ou de acordos post-electorais, segundo sexa o momento, con outros espazos necesarios para desprazar á dereita política e os oligopolios Un terceiro nivel de alianza electoral ou de acordos post-electorais, segundo sexa o momento, con outros espazos necesarios para desprazar á dereita política e os oligopolios, nomeadamente PSdeG, BNG e alianzas máis ala de Galicia con outros colectivos de esquerdas e proxectos nacionais doutros lugares do estado. Asistimos a un quebracabezas de reconstrución complicado. Os tres niveis son igual de importantes, pero os tres indefectiblemente pasan pola unidade partidaria da esquerda nacional renovadora si queremos saír da especie de cul de sac no que por momentos nos queren meter os sectores extremistas.


Summary: O pasado 7 de abril publicábase no Diario Oficial da Galiza a modificación do Estatuto da Axencia Galega de Industrias Culturais (Agadic), en principio unha sinxela modificación burocrática que non debería ter maior repercusión na escena cultural galega. Segundo a Xunta da Galiza trátase exclusivamente de "reforzar a súa estrutura para avanzar no servizo ás industrias culturais". Non obstante, a regulamentación sempre deixa albiscar cales son as políticas que sustentan, e as políticas culturais da Xunta levan moito tempo sendo cuestionadas polos profesionais do sector.

Para comprender a situación actual, talvez haxa que remontarse a marzo de 2013, cando os sectores culturais galegos recibían con "sorpresa e perplexidade" o nomeamento de Jacobo Sutil como novo director da Agadic. Sutil, cun longo currículo nas áreas financeiras e da administración dentro do mundo da construción, carecía de experiencia na xestión cultural e o seu nomeamento non foi visto como un "bo síntoma" por parte das asociacións profesionais do mundo da cultura. En realidade, aquela escolla respondía a un cambio nas políticas culturais da Xunta que había ter consecuencias fatais para a cultura institucional.Até aquel momento, a Agadic, dirixida por Juan Carlos Fernández Fasero, seguira unha política máis ou menos continuísta a respecto da estabelecida polo goberno bipartito, creador da Axencia, mais a partir da entrada en escena de Sutil, os conflitos comezaron a sucederse: redución de orzamentos, diminución da autonomía dos centros de produción, desmantelamento das redes de distribución… Os efectos da crise de 2008 serviron como pretexto para un notábel descenso da actividade dos centros dependentes da Agadic e, cando a economía foi recuperando o alento, o dinamismo anterior nunca foi recobrado. Os orzamentos tampouco. Cando en 2019 se debatía o Proxecto de Orzamentos Xerais para 2020 –cando a economía, supostamente, estaba recuperando o pulso–, o conflito chegou ao seu punto máximo: o orzamento do Centro Dramático Galego (CDG) pasaría dos 600.000 euros de 2019 aos 350.000 en 2020; no caso do Centro Coreográfico Galego (CCG), a cifra reduciríase de 150.000 a tan só 50.000 euros; e o Centro Galego das Artes da Imaxe ficaría con dúas partidas de 120.000 euros e 12.000 fronte aos 150.000 e 15.000 de 2019. Ante a avalancha de protestas, comunicados e preguntas parlamentares, o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, anunciou por sorpresa o novo Estatuto da Agadic que agora vén de aprobarse, no que se considerou, na altura, unha manobra de distracción. O sector amosou a súa perplexidade e manifestou que ninguén se puxera en contacto coas asociacións profesionais para negociar ou, sequera, confirmar que se estivese redactando un novo Estatuto. O sector cultural exixiu que a Consellaría retirase o proxecto do Estatuto e que se reunise coas diferentes asociacións para abordar a súa modificación, mais tamén para emprender un cambio de rumbo na xestión dunhas políticas culturais "que non son acordes á realidade profesional, nin as necesidades artísticas nin as demandas da cidadanía". Ao longo deste tempo, Agadic recibiu as propostas das asociacións, mais non houbo negociación nin unha redacción consensuada na redacción do novo Estatuto. Sabela Mendoza, membro da Plataforma de Artes do Movemento, cre que "é difícil vaticinar o que pode pasar con esta reforma, mais non parece que veña coas garantías suficientes para achegar resposta ás peticións que se veñen dando desde os distintos sectores nos últimos anos". Unha ferramenta útil? Co novo documento xa aprobado a cuestión é agora se será unha ferramenta útil para transformar as políticas culturais e satisfacer as xa vellas reivindicacións do sector, así como para facer fronte aos novos desafíos derivados da pandemia da Covid-19. Polo de agora, representantes das asociacións móstranse prudentes, aínda que non son moi optimistas sobre a posibilidade dun cambio real. Sabela Mendoza, membro da Plataforma de Artes do Movemento, cre que "é difícil vaticinar o que pode pasar con esta reforma, mais non parece que veña coas garantías suficientes para achegar resposta ás peticións que se veñen dando desde os distintos sectores nos últimos anos. Non dá unha resposta contundente aos problemas da cultura. É probábel que estea máis dirixido a resolver problemas de organización dentro da propia Agadic –que talvez é necesario– mais non contempla as principais peticións do mundo da cultura. De feito, cando se presentou este borrador a finais de 2020, xa houbo moitas peticións no período de emendas que non foron atendidas". O paradoxo aquí reside en que a Consellaría de Cultura está promovendo un proxecto participativo para elaborar un Plan integral para a danza, ao tempo que reduce a súa importancia ao aglutinala coa música neste novo departamento. O sector da danza é, se cadra, o gran perdedor desta reforma: o anterior departamento de Produción Coreográfica –do que depende o Centro Coreográfico Galego– pasa a formar parte dun departamento máis amplo, o de Música e Danza. O anterior texto atribuíalle ao seu director "a dirección artística" e as decisións sobre plan de programación anual do CCG, mais o novo documento limita as súas funcións a un xenérico "exercer a dirección do Centro Coreográfico Galego" e sen facer referencia á programación. O paradoxo aquí reside en que a Consellaría de Cultura está promovendo un proxecto participativo para elaborar un Plan integral para a danza, ao tempo que reduce a súa importancia ao aglutinala coa música neste novo departamento. "Desde hai tempo, vimos pedindo que se manteña un departamento que poida atender as especifidades do mundo da danza", apunta Mendoza. "A Xunta insiste en que non se lle resta importancia con esta reforma, mais as dúbidas están aí: existe o medo de que se estea a traballar nun plan que, por falta de recursos, pode quedar en papel mollado. Por outra parte, a sensación do sector, xa antes do anuncio desta desaparición como entidade separada, era de "parálise". O modelo do CCG desatendía a diversidade da creación de base e nos últimos tempos estaba a sufrir un proceso de redución de recursos económicos e humanos que o conducían ao desmantelamento; este movemento non parece que vaia reforzar a súa autonomía". Manuel Alonso, de Músicas ao Vivo, tamén cre que unir música e danza nun mesmo departamento provocará disfuncións. "Polo que levamos escoitado, parece que a persoa que vai dirixir ese departamento terá un perfil máis ligado ao mundo da danza, posto que vai dirixir o Centro Coreográfico. E cremos que é obvio que a música ten a entidade suficiente como para ter un departamento propio". Alonso tampouco cre que o cambio no Estatuto teña que vir acompañado de políticas novas. "A nós, en principio, parécenos que este é un cambio que ten máis que ver coa organización da propia Axencia que con mellorar as políticas". Desde Músicas ao Vivo detectan "unha visión xeral moi mercantilizada da cultura, na que se deixa de lado as e os creadores mais o persoal traballador. Todo está enfocado cara ás empresas, cara ao aspecto industrial da cultura, e isto non responde á realidade do sector. Visión mercantilista Pero daquela, cales son as principais eivas que o sector ve na política cultural da Xunta? Alonso di que desde Músicas ao Vivo detectan "unha visión xeral moi mercantilizada da cultura, na que se deixa de lado as e os creadores mais o persoal traballador. Todo está enfocado cara ás empresas, cara ao aspecto industrial da cultura, e isto non responde á realidade do sector. Nós xa vimos dunha situación de precariedade case endémica e este cambio acrecentará ese problema. Para poder realizar proxectos exíxennos unha estrutura empresarial á que a maioría das persoas que traballan no sector non pode acceder". Xosé Barato, presidente da Asociación de Actores e Actrices da Galiza, coincide nesa apreciación: "Desde hai anos estanse modificando as leis para beneficiar os intereses das empresas, mais eses intereses non sempre coinciden cos das persoas que crean e que traballan no sector. Penso que esa é a proba da inexistencia dunha política cultural digna dese nome", explica. Alonso cre que a chave está en que "o sector público debe liderar os cambios, especialmente nestes tempos en que a pandemia distorsiona moito o mercado. Ademais, o deber da Xunta é apostar polo talento local, mais estamos vendo como, por exemplo, hai festivais e ciclos que contan con axudas da Xunta da Galiza e que traen unha maioría de artistas de fóra do país e mesmo algún que non conta con ningún artista galego". O CGAI, refundado O anterior Centro Galego das Artes da Imaxe (CGAI) –que igual que o Centro Coreográfico leva un ano e medio sen dirección– pasa a denominarse agora Filmoteca da Galiza e, o departamento de Política Audiovisual ao que pertence, asume entre as súas funcións "impulsar a recuperación, catalogación, custodia e difusión das producións e obras do patrimonio audiovisual e fotográfico galego co fin de proporcionar un maior coñecemento das artes da imaxe". O CGAI tamén viña padecendo múltiples recortes en orzamento e, especialmente, en persoal, o que provocou unha gran protesta en 2016 na que se denunciaba o seu desmantelamento, unha palabra que xorde unha e outra vez cando se fala dos centros dependentes da Agadic. En 2006 o orzamento do CGAI era de medio millón de euros e agora é de algo máis de 120.000. O cadro de persoal chegou a contar co duplo de persoas en relación coas que traballan agora no centro. Iso levou a certo desleixo a respecto, por exemplo, do patrimonio. Non se están cumprindo as funcións naturais dunha filmoteca José Manuel Sande, crítico cinematográfico e traballador do centro, cre que a chave no futuro do Centro "dependerá da escolla do director. O CGAI sempre funcionou como un centro autónomo que agora pasa definitivamente a depender da estrutura da Agadic, pero como institución que ten unhas competencias ben trazadas exixe unha cabeza visíbel que sexa quen de impor certas liñas de traballo. E aí haberá que ver que tipo de proceso de elección se vai escoller, que perfil se vai buscar… Esta modificación do Estatuto deixa moitas incógnitas". E tamén do orzamento que se lle dedique. Sande precisa que "en 2006 o orzamento do CGAI era de medio millón de euros e agora é de algo máis de 120.000. O cadro de persoal chegou a contar co duplo de persoas en relación coas que traballan agora no centro. Iso levou a certo desleixo a respecto, por exemplo, do patrimonio. Non se están cumprindo as funcións naturais dunha filmoteca". Volver á Lei de Creación da Agadic Se cadra, a maior mudanza a respecto do borrador presentado pola Xunta dáse no campo do teatro e pode considerarse como un "éxito" da profesión: naquel borrador, o director do CDG pasaba de poder "decidir" o plan de programación anual do centro e "seleccionar e contratar" as compañías os artistas encargados de cada espectáculo a simplemente "propor" ambas as cuestións, nunha transformación que reducía a autonomía do centro. Finalmente, no texto aprobado non se muda nada do artigo que prevía eses cambios. Xosé Barato considera que a volta atrás nestes puntos foi unha batalla gañada, "mais o que nós pretendiamos era que se cumprise o que se expón na propia Lei de Creación da Agadic: dotar os centros dependentes da Axencia de autonomía, dun estatuto propio e dunha entidade autónoma de xestión". Efectivamente, a Disposición Transitoria Segunda da Lei de Creación da Axencia Galega de Industrias Culturais di, literalmente, que "quedan provisionalmente adscritos á Agadic os centros de produción, arquivo, información e investigación cultural dependentes do Igaem, en tanto non se cree un ente específico para a xestión e coordinación dos centros de produción cultural de titularidade pública". "É un mandato legal, mais semella que todo iso quedou esquecido", subliña Barato.


Summary: O balón roda en Rusia, que acapara os focos internacionais coa disputa do Mundial de Fútbol 2018. A cita chega nun momento oportuno para mover a un segundo plano os escándalos que, durante os últimos tres anos, veñen sacudindo a cúpula do fútbol mundial. Cultura do silencio, subornos, branqueo de capitais, asociación ilícita... a lista de acusacións que acumulan exaltos mandatarios da FIFA parecen máis propias dunha causa contra o crime organizado que contra un organismo deportivo. Eis un extracto da reportaxe, publicada no número 301 de Sermos Galiza.

Máis de 40 directivos foron detidos e 75 cargos foron expulsados desde que o 27 de maio de 2015 saíu á luz o coñecido como FIFA Gate, o máis grave dos casos de corrupción no fútbol mundial. As investigacións xiran sobre o principal cometido do organismo: decidir onde se vai celebrar o maior evento futbolístico do mundo cada catro anos. Todos os indicios apuntan a que a compra de votos foi un mecanismo determinante na elección de edicións pasadas do Mundial; sospeitas que se estenderon á presente convocatoria en Rusia e, con máis forza, sobre a seguinte cita en Catar, no ano 2022. As xustizas suíza e estadounidense estudan evidencias que se remontan a 1991. Os pagos en negro, os favores económicos e as presións políticas terían condicionado a sede dos mundiais de fútbol, como recoñeceron xa algúns dos detidos. Seguindo a mesma lóxica, na trama aparecen envoltos altos cargos de multinacionais que –apuntan as pesquisas xudiciais– conspiraron cos seus homólogos da FIFA para enriquecerse de forma ilícita cos dereitos de retransmisión e dos patrocinios relacionados cos eventos. A maioría dos cartos que xestiona o organismo futbolístico proveñen precisamente destas dúas fontes: as televisións e os anunciantes. Só no período de 2015 a 2018, no seu momento máis crítico, a FIFA recoñeceu ingresos (oficiais) superiores aos 4.800 millóns de euros. Malia perder algúns importantes patrocinadores, após destaparse os casos de corrupción, durante a cita en Rusia prevé que facturar outros 2.800. A finais do pasado, algunhas grandes corporacións de comunicación, como Fox Sports, Globo ou o Grupo Televisa, foron acusados por presuntos subornos a mandatarios do organismo para facerse con dereitos televisivos, entre elas, a filial Imaxina do grupo español Mediapro. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 301 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O accidente produciuse no parque asturiano de Tineo, cando o traballador, de 36 anos, caeu desde unha altura de 45 metros.

Un traballador de 36 anos faleceu esta cuarta feira nun parque eólico de Tineo (Asturies). O falecido, A. G. P. pertencía a a unha empresa da Coruña e, segundo fontes da Unión Xeral de Traballadores (UXT), sufriu unha caída desde o alto dun aeroxerador no parque eólico de Pico Gallu. A caída produciuse desde uns 45 metros de altura. Á noticia referíronse os deputados e as deputadas asturianas no pleno da Xunta Xeral do Principado de Asturias (XXPA), cuxo debate versaba arredor dunha iniciativa sobre sinistralidade laboral. Os datos do Issga Segundo os datos do Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral (Issga), correspondentes a 2020, na Galiza non mellora a situación de sinistralidade nos últimos anos. Ademais, o ano pasado, coa particular situación vivida de pandemia, confinamento e fechamento dalgunhas actividades como protagonistas, tiveron lugar 24.511 accidentes de traballo con baixa. Deste total, un 90,99% ocorreron en xornada laboral (22.302 accidentes) e o 9,01% restante no desprazamento do domicilio ao centro de traballo ou viceversa (2.209 accidentes). En relación co ano anterior, 2019, os accidentes de traballo con baixa en xornada laboral diminuíron un 24,45% e os accidentes in itinere descenderon un 29,27%. En canto a mortalidade, os datos indican que en 2020 morreron 59 persoas en accidente de traballo (52 en xornada laboral, dúas mortes menos que en 2019, e 7 in itinere). Segundo as estatísticas do Ministerio de Traballo, Galiza rexistrou unha incidencia de 5,31 accidentes mortais por cada 100.000 traballadoras e traballadores, mentres que a proporción na media do Estado español foi de 3,27. Na clasificación estatal sería o cuarto territorio con maior índice de accidentes mortais.