Summary: A inflación subxacente escala até 3,4%, o seu nivel máis elevado desde 2008. Os prezos soben un 3%, a maior alza en 44 anos.

O Índice de Prezos de Consumo (IPC) subiu un 3% en marzo en relación ao mes anterior e elevou a súa taxa interanual máis de dous puntos, até 9,8%, o seu valor máis alto en 37 anos, concretamente desde maio de 1985. Co dato de marzo, o IPC interanual encadea a súa décimo quinta taxa positiva consecutiva, segundo os datos avanzados esta cuarta feira polo Instituto Nacional de Estatística (INE). Que medidas recolle o plan do Goberno español contra a crise? Segundo Estatística, o aumento do IPC interanual de marzo até 9,8% débese ás subidas "xeneralizadas" na maioría dos seus compoñentes, destacando a repunta dos prezos da electricidade, os carburantes e os alimentos e bebidas non alcohólicas, maiores en marzo deste ano que no mesmo mes de 2021. O INE incorpora no avance de datos do IPC unha estimación da inflación subxacente (sen alimentos non elaborados nin produtos enerxéticos), que aumentou en marzo catro décimas, até 3,4%, o seu valor máis alto desde setembro de 2008. Deste xeito, a subxacente sitúase máis de seis puntos por baixo da taxa do IPC xeral. Os prezos, disparados En taxa mensual, o IPC rexistrou en marzo un incremento de 3% respecto a febreiro, a súa maior alza mensual en calquera mes desde 2002, cando se cambiou a metodoloxía desta estatística para recoller mellor a evolución do mercado. Botando a vista máis atrás, tomando series anteriores, a repunta mensual de marzo é a máis elevada desde agosto de 1977. No terceiro mes de 2022, o Índice de Prezos de Consumo Harmonizado (IPCA) situou a súa taxa interanual en 9,8%, máis de dous puntos por encima da de febreiro. A Galiza, á cabeza na suba da inflación Pola súa parte, o indicador adiantado do IPCA avanzou un 3,9% en taxa mensual. Os datos definitivos do IPC de marzo coñeceranse o próximo 13 de abril.


Summary: Así llelo comunicou Facenda ás organizacións sindicais con representación na Mesa Xeral da Función Pública logo de o recorte retroactivo

A Xunta non pagará a parte da paga extra de 2012 non abonada indebidamente aos empregados públicos mentres non haxa sentenza do Tribunal Constitucional, segundo lles dixo este luns a conselleria de Facenda, Elena Muñoz ás organizacións sindicais con representación na Messa Xeral da Función Pública e que xa advertiron dunha futura resposta que avaliarán nos vindeiros días. Así o comunicou a CIG logo da xuntanza entre a conselleira e os sindicatos para saber como pretendía a Xunta dar cumprimento ás numerosas sentenzas qeu obrigan a devolver a parte indebida da paga extra que non se pagou aos traballadores públicos. Os ditames xa publicados foron todos favorábeis para o persoal laboral dependente de Portos de Galicia, do V Convenio da Xunta, das tres universidades, tanto para o persoal laboral PDI como PAS, Seaga, Turgalicia ou CRTVG e persoal funcionario do SERGAS e Ensino, polo momento. O ditames resolven que o persoal público non pode perder dereitos adquiridos antes da entrada en vigor do recorte A mediados de xullo de 2012 Mariano Rajoy anunciaba o seu primeiro gran paquete de recortes, executado dous días despois nun Consello de Ministros presidido polo rei e convalidado definitivamente no Congreso dos Deputados só cos votos do PP. Aquel marasmo de tesoiradas incluía, entre outras moitas medidas, a supresión da paga extra de decembro para o persoal público, que perdía unha das catorce partes nas que se divide anualmente o seu salario. Moitas administración, entre elas a Xunta e múltiples concellos, eliminaron esa paga extra de forma íntegra, obviando que facelo implicaba aplicar a lei de maneira retroactiva. Agora a Xustiza está empezando a repoñer a parte que non cumpría eliminar. Os sindicatos instan a que se faga efectivo xa o pagamento dos salarios deixados de percibir. A CIG demandou "que se deran instrucións para que todos os organismos e administracións dependentes da Xunta procedan xa a facer esta devolución" e fixo extensiva esta demanda aos concellos, "onde tamén hai sentenzas favorábeis, tras denunciar os custos que a vía xudicial está provocando á administración, que en moitos casos son superiores ao que custaría facer efectiva a parte correspondente á paga extra de 2012". Facenda xustifica a súa negativa en que a decisión vén do Estado e debe agardar polo Constitucional A conselleira de Facenda xustificou a súa negativa a acatar as sentenzas argüíndo que a decisión de non abonar a paga extra derivaba dun Real Decreto estatal que obrigaba á Xunta a aplicalo e que tiñan orde do Estado de agardar a que se ditara sentenza firme do Constitucional, segundo relata a CIG. O Goberno galego argumenta que non pode pór en marcha ningunha iniciativa propia porque dependen das decisións que se adopten a nivel de Estado. "Porén, si puido o Executivo presentar recursos a todas as sentenzas nas que cabía presentalo, tanto as referidas a persoal laboral como a persoal funcionario", lembra o sindicato nacionalista.


Summary: A drástica redución das partidas de axuda ao desenvolvemento obrigaron este ano moitas ONG a suspenderen proxectos humanitarios. E 2013 será aínda peor. España é o país da Unión Europea onde máis crece o rexeitamento a un aumento nas axudas.

Son decisións que se toman en despachos pero que teñen, a moitos quilómetros de distancia, consecuencias reais, palpables, desoladoras. Se os recortes levaron por diante bolsas e servizos públicos en España, fóra dela ensáñanse aínda máis cos débiles: nenos que perden a posibilidade de ir á escola en Centroamérica, familias que ven desaparecer bolsas de comida no Sahel ou empregos rurais que se evaporan en Haití. A drástica redución das partidas de axuda ao desenvolvemento obrigaron este ano moitas ONG a suspenderen proxectos humanitarios. E 2013 será aínda peor. O último Eurobarómetro demostra que a opinión dos españois sobre os esforzos para a Cooperación que deben facerse en época de crise está moi dividida. Un 48% pensa que se debería manter ou mesmo incrementar a axuda humanitaria, cando a media europea ascende ao 61%. Por contra, outro 48% está en contra de manter ou incrementar eses fondos ao desenvolvemento. Entre ese grupo, un 23% considera que deberían reducirse as axudas porque "non nolo podemos permitir", cando a media europea é do 18%. España é o país da Unión Europea onde máis crece o rexeitamento a un aumento nas axudas, independentemente dos compromisos adquiridos: un 26%, 9 puntos máis que hai un ano. A achega española para garantir e defender os dereitos humanos queda por baixo do 0,2% da RNB No plano do político, España está cada vez máis lonxe daquel compromiso de acadar o 0,7% da Renda Nacional Bruta (RNB): o orzamento para cooperación baixou un 70% desde 2010. E nos orzamentos para 2013 prevese unha nova redución, de 300 millóns. A achega española para garantir e defender os dereitos humanos queda por baixo do 0,2% da RNB. Unha política que, sinalan na Coordinadora de ONG para o Desenvolvemento (CONGD), acaba con 32 anos de traballo en cooperación. Así, mentres o presidente Mariano Rajoy falaba a finais de setembro ante a ONU da súa preocupación pola fame negra no Sahel e reiteraba o compromiso de España cos Obxectivos do Milenio -na última sesión de control no Congreso volveu gabarse da cooperación española- as contas públicas retrocedían a axuda humanitaria do noso país a niveis dos anos '90. "Con todo, crecen un 52% partidas coma a de acción exterior, destinada á presenza e representación de España no estranxeiro" Cos novos orzamentos a Axencia Española de Cooperación Internacional (AECID), encargada de coordinar as accións humanitarias, queda practicamente reducida á nada. "Con todo, crecen un 52% partidas coma a de acción exterior, destinada á presenza e representación de España no estranxeiro", apunta Mercedes Ruiz-Giménez, presidenta da CONGD. "Entendemos que haxa recortes, pero non son proporcionais nin á media dos axustes nin á redución da renda per cápita", asegura. "O diñeiro que recibimos non é estatal, é público", remarca. Estamos todos de acordo en eliminar case por completo axudas das que depende un prato de comida ou un pouco de auga potable nun mundo no que máis de 2,5 millóns de nenos morren ao ano de fame?, pregúntase. "Non competimos coas organizacións que traballan dentro de España, porque sempre traballamos de xeito conxunto con elas", aclara Ruiz-Giménez. Trátase dos nosos compromisos como país industrializado, categoría na que España foi incluída polo FMI en 1980. Até 1983 nós eramos beneficiarios desas axudas internacionais. Proxectos paralizados, débedas e despedimentos Intermón Oxfam despediu case o 20% dos seus 500 empregados, e Axuda en Acción o 25% A tesoira non só é estatal. A semana pasada a Comunidade de Madrid decidiu eliminar por completo as axudas, "salvo casos de emerxencia". Cataluña reduciunas xa á súa mínima expresión, deixando a ONG como Educación sen Fronteiras sen 20 dos seus 64 programas, como denunciou en xullo o seu director xeral, Xavier Masllorens. O orzamento da entidade pasou de golpe de 6,3 millóns a 3,8. A situación repítese tamén en grandes ONG. Intermón Oxfam despediu case o 20% dos seus 500 empregados, e Axuda en Acción o 25%. Para Intermón as reducións significaron, segundo os seus propios datos, unha caída no financiamento dun seis millóns de euros anuais. Isto deixou no aire a formación de 1.300 mestres en Mozambique ou as axudas a máis de 5.000 mulleres traballadoras en Marrocos. Os casos multiplícanse. O apoio a programas que levaban anos en marcha desapareceu dos orzamentos. Incluso algunhas convocatorias que xa foran aprobadas despois foron anuladas por decreto. E en moitos casos proxectos que xa estaban en marcha quedaron sen cartos. Aínda que non hai cifras oficiais, un estudo de ESADE e PWC calcula que entre un 20 e un 30% da ONG desapareceron A CONGD, que congrega máis de 450 entidades, denunciou hai unhas semanas ante a Defensora do Pobo unha débeda de 70 millóns de euros das administracións autonómicas. Deles, uns 30 millóns xa foron desembolsados pola ONGs, que deberon recorrer ao financiamento dos bancos para continuar cos proxectos sobre o terreo, o cal deixa a moitas endebedadas e mesmo ao bordo da desaparición. Aínda que non hai cifras oficiais, un estudo de ESADE e PWC calcula que entre un 20 e un 30% da ONG desapareceron. E as que non pechan as súas portas deixan na rúa boa parte dos seus traballadores: dous de cada tres, nas 100 principais organizacións dedicadas á axuda exterior, segundo un estudo da ONGD. Moitos deles, con todo, seguen traballando nas organizacións como voluntarios. O Goberno recomendalles ás ONGs que fagan alianzas con empresas privadas. "Hai que ter coidado con iso, porque teriamos que esixir un nivel de transparencia e boas prácticas que non todas as compañías están dispostas a aceptar" As críticas sinalan unha excesiva dependencia dos fondos públicos. E o Goberno recomendalles ás ONGs que fagan alianzas con empresas privadas. "Hai que ter coidado con iso, porque teriamos que esixir un nivel de transparencia e boas prácticas que non todas as compañías están dispostas a aceptar", explica Ruiz-Giménez. O certo é que as achegas privadas tamén descenderon. "Moitos socios seguen pagando as súas cotas, pero pediron reducilas porque teñen menos ingresos", explica. Cos Orzamentos en trámite no Congreso, a ONG lanzaron unha campaña para xuntar firmas e pedir que non se recorte en cooperación. Piden que se busquen novas fontes de financiamento como a taxa Tobin ou que polo menos as tesoiradas non se ceben cos máis débiles.


Até o 25 de febreiro pódese visitar no CGAC unha retrospectiva da obra de Jeff Wall. Cita á que paga a pena acudir tanto polo traballo deste fotógrafo como polo dos creadores cos que dialoga en cada espazo do museo ―dicir que na exposición hai obra da flor e a nata da historia da fotografía. O nome da mostra é O sendeiro sinuoso, título, á súa vez, dunha das fotos incluídas na mesma. A imaxe mostra un deses farrapos verdes que quedan nas cidades entre predio e predio, entre estrada e estrada, un non-lugar de paso, unha paisaxe-cyborg (medio natural, medio artificial) na que o sentido práctico da xente e a erosión dun fluxo continuo de pisadas trazou, gastando a herba, un caminiño que nunca aparecerá nos mapas oficiais pero que, se cadra, une máis que moitas autoestradas. Nas palabras de Wall: "É un camiño feito polos seus usuarios, sen plan preestablecido, para facer algo que a administración habitual non puido ou non quixo facer, de modo que hai un indicio de desobediencia ou de independencia: a xente pode facer cousas que non podemos prever." A metáfora do sendeiro de Wall está a falarnos moito do noso tempo. Nun momento en que o Estado está a desprenderse (ou está a ser obrigado a desprenderse) de todas aquelas facetas dedicadas ao servizo público que lle eran propias, cobra cada vez máis forza a necesidade de que sexa a propia sociedade civil a que leve a cabo aquilo que as administracións non fan. Por todas partes xorden iniciativas cidadás que, coma ese sendeiro de Wall, trazan camiños sinuosos e alternativos. Un deses camiños abertos colectivamente é, por certo, este medio que estás a ler. Pero, é esta emerxencia da sociedade civil unha proba de que as teses neoliberais, coa súa fe no individuo emprendedor abafado polo burocratismo estatal, tiñan, finalmente, razón? Considero que non. En primeiro lugar porque a sociedade civil entendida ao modo da dereita (como a herdeira daqueles adiñeirados cidadáns activos do Antigo réxime que, a diferenza dos miserentos cidadáns pasivos, podían participar na res pública) lonxe de refugar do Estado sempre soubo facer moi bos negocios con e a costa del. En segundo lugar porque a emerxencia da parte máis consciente da sociedade civil (entendida ao xeito gramsciano como o lugar no que se producen as contradicións entre os distintos sectores sociais e onde se xoga a hexemonía que despois se traslada ás institucións) está a pór en evidencia que a vella gran separación entre o sector privado e o sector público xa non rexe (o cal é tanto como dicir que a hexemonía neoliberal é tan absoluta que o fagocitou todo). Así, esta emerxencia da sociedade é máis o síntoma da crise das institucións (e das organizacións mediadoras coma os partidos e sindicatos) que o trunfo do self made man individualista, autosuficiente e antiestatalista. Marx coidaba que todo Estado é un Estado de clase. Isto era algo moi evidente no seu tempo. E se ben na Europa do Estado do benestar de despois da segunda guerra mundial as cousas xa non eran tan claramente así, neste século XXI que por veces tanto se nos asemella ao século XIX, xa non só percibimos con toda transparencia a falta de neutralidade mínima das institucións, o seu baleiramento e a súa colonización polos intereses privados senón que mesmo somos capaces de verlle as eivas á nostalxia keynesiana que continúa (se é que se detén a pensar nestas cousas) a crer ecoloxicamente sostible unha economía de sector público forte baseada en "contratar unha cuadrilla para facer buracos e outra para tapalos" aínda que esta operación se teña que repetir en Europa, nos EEUU, no Brasil, na India, na China..., até deixar o planeta, de tanto buraco feito, coma un auténtico queixo gruiere. Así ―por pórmonos estupendamente dialécticos― das marxes da vella lóxica binaria entre o público e o privado estaríase a destilar un terceiro elemento diferente que os nega e os supera: o común. E que é o común? Común é todo o que necesitamos para podermos levar, colectivamente, unha vida digna para nós e para os que virán despois de nós. O común é tanto a base material do noso sustento (alimentación e ambiente sas) como aquilo que necesitamos en tanto que seres racionais e emocionais (afecto, estabilidade psicolóxica, información veraz, cultura...). O común sería un xeito de concibir a produción en tanto que produción do necesario. Equidistante da economía de consumo de masas e do modelo decimonónico baseado na exclusión das masas do acceso aos recursos. Na lonxitude de onda do común é que está a traballar esa sociedade civil que decidiu activarse. Pouco que ver, logo, co que fan o grupo de empresarios de cada país que, con moita pompa, gustan de chamarse a si mesmos a Sociedade civil (e que tanto recorda á tríada cura, farmacéutico e garda civil doutros tempos históricos). E pouco que ver, tamén, con formulacións como a da Big Society ideada na Inglaterra do goberno Cameron (e emulada pola Ana Botella que solicitaba, recentemente, voluntarios para as bibliotecas municipais madrileñas) que co seu apelo ao traballo de balde nas comunidades non busca tanto empoderar a estas comunidades ―reforzándolles o espírito desobediente e independente do que falaba Jeff Wall― como poder suprimir alegremente, cos menores danos electorais posibles, todos os servizos sociais estatais que aínda sobreviven antes de entrar de cheo na fase do darwinismo social e do sálvese quen poida pola que devecen.


Cada seis días prodúcese un feminicidio no territorio español. Suman o vinte por cento dos crimes; unha traxedia de proporcións enormes. A violencia machista é unha das principais causas de sufrimento na nosa sociedade. Combatela para erradicala converteuse por tanto nunha prioridade, pero é complexa, difícil de apreixar. As palabras fortes, os lemas que impresionan pola súa dureza, aínda que transmiten unha vontade evidente, non axudan a atopar solucións cando parten de análises erradas e derivan, como consecuencia, en falsos diagnósticos. Os falsos diagnósticos sociais teñen custos, igual que a observación equivocada dun médico e os cálculos errados dun enxeñeiro. Os falsos diagnósticos sociais teñen custos, igual que a observación equivocada dun médico e os cálculos errados dun enxeñeiroA violencia machista non é terrorismo. En moitas partes do mundo produce máis terror que o terrorismo, pero o terrorismo está conceptuado con relativa precisión, e remite a unha forma violenta e irregular de loita política, que require organización, elabora unha táctica de ataque, un plan grupal, co obxectivo de destruír o inimigo, ás veces para tomar o poder, outras para evitar que se tome, e outras unicamente para debilitar. Na violencia machista non se dan esas circunstancias. Hai quen usa o termo porque posúe unha elevada carga emocional e compensa en certa medida o sufrimento, pero o feito de usalo non resolve nada, e nada pode resolver desde o momento en que confunde a natureza do problema. Apelar ás primeiras acepcións da definición de terrorismo que en xeral dan os dicionarios (dominación polo terror, ou semellantes) carece de utilidade. Usar ese concepto para levar a auga ao rego é gratuíto, só pretende vincular a violencia machista ao terrorismo, por ser este especialmente insoportábel para a colectividade. As leis tampouco din outra cousa. Desde a reforma do Código penal español, de 1995, defínense como terroristas os delitos contra a integridade física, moral ou sexual, cando teñen como finalidade subverter a orde social, as estruturas do Estado, etcétera. A escola é unha factoría de conciencia que está vella, perdeu capacidade e non produce tan bos resultados como hai medio século ou dousChamar a levantar barricadas (Se non volvo á casa non poñades velas, poñede barricadas!) tampouco ofrece expectativas, porque as barricadas érguense para resistir nun espazo de enfrontamento civil colectivo, na rúa, na praza, no palacio, pero neste caso, unha vez erguidas, non hai ninguén do outro lado, nin o vai haber, porque os agresores das mulleres non teñen nada que gañar nin que perder en semellante lugar, xa que nada os ameaza nin nada os inhibe erguendo esas absurdas barricadas. Fica só o impulso, a alta tensión da consigna, épater la galerie, pero a traxedia colectiva persiste sen modificación. É só unha consigna, certo, quizás careza de maior importancia, é verdade, agás que houber intencionalidade das tendencias ultras (non o sei), tratando de abrir unha confrontación entre homes e mulleres para situarnos a nós, pola nosa natureza, nun lado da barricada. A ideoloxía e a mentalidade machista sustentan a violencia machista. Os individuos e os grupos que defenden explicitamente a ideoloxía machista, pódense combater, a pesar de que se enmascaren, porque teñen concreción, colectiva e individual. No entanto Jacques Le Goff afirma que as mentalidades son un obxecto de estudo impreciso e que cómpre estudalas nunha longa duración, debido á lentitude con que cambian. A mentalidade é o conxunto de representacións, de prácticas e de comportamentos, conscientes e inconscientes, e a ideoloxía é a relación imaxinaria dos individuos coas súas condicións reais de existencia. Son definicións de Althusser. Ao ser lenta a evolución das mentalidades, as solucións fanse máis difíciles. Non se trata dun áxil e "sinxelo" cambio material, que se pode levar a cabo só con bos argumentos, toma de posicións, combate social. O departamento de pornografía, dentro da factoría Internet, converteuse no máis poderoso creador de conciencia erótica e sexualCando se conclúe que a violencia machista é tamén un problema de mentalidade, como se fai ás veces, búscanse os lugares propicios para cambiala e dedúcese automaticamente que é na escola onde se debe transformar. Pero a escola é unha factoría de conciencia (como lle chamou Manuel Martínez Barreiro) que está vella, perdeu capacidade e non produce tan bos resultados como hai medio século ou dous. Emerxeron novas factorías da conciencia, a televisión, Internet, que desprazaron a esa e que traballan sen descanso. Transmiten ideoloxía sen cesar, crean os valores e modelan fondamente as mentalidades. A escola ten grandísimas dificultades para competir con elas. Para parte do asunto que nos atinxe, o departamento de pornografía, dentro da factoría Internet, converteuse no máis poderoso creador de conciencia erótica e sexual. O ensino é un remanso limitadísimo e impotente ante o tsunami das pantallasA pornografía é o paradigma, o modelo da conduta sexual predominante. Dino os psicólogos e os psicanalistas, os que mellor coñecen os interiores anímicos. A pornografía é cada vez máis violenta, degrada sen límite a muller, cousifícaa e convértea nun obxecto de desexo dispoñíbel, para facer canto se queira con el. O feminismo case non se entra no asunto, tal é a confusión. A proposta de abordar a mentalidade violenta e machista no ámbito da educación, mentres que as referencias ao consumismo pornográfico chegan a ser de loanza, é insostíbel. O ensino é un remanso limitadísimo e impotente ante o tsunami das pantallas.


Xosé Ramón Pena publica unha Carta aberta a Dolores Vilavedra en resposta ao texto publicado pola crítica literaria o pasado venes en Praza. Cara Loli: Permíteme que te nomee dese xeito; evidentemente, podería escoller outras fórmulas -Sra. Vilavedra, Prfra. Vilavedra...-, pero, como queira que nos coñecemos desde hai uns cantos anos, e como queira tamén que son dabondo aqueles que nos coñecen aos dous..., coido que non resultaría crible e, ademais, viría engadir unha ampulosidade inútil a estas liñas. É verdade que as consideracións que seguen, podería facerchas de forma privada; alén diso, dista de ser costume meu responder publicamente ás criticas acerca do labor que realizo na escrita. Non obstante, creo que as túas palabras, publicadas neste mesmo medio, en relación a Como en Alxeria -ao cabo, simplemente, unha novela e non outra clase de documento -foron moito máis alá de conformaren unha crítica literaria; mellor dito: en ningún momento configuran unha crítica literaria, a non ser, curiosamente no único parágrafo -e que, obviamente, che agradezo- no cal si falas de literatura: "...aínda que certamente acerta moito Pena no xogo de espellos e desdobramentos que subxace na trama". De aí, pois, que escolla, por unha vez, facer pública a miña discrepancia e, xa que logo, tentar argumentala. "Interésanlle as liortiñas do galeguismo á sociedade galega de arestora?": eis o titular da túa recensión. A resposta semella de Pero Grullo -ou uma lapalissada, que lle din os nosos irmáns da outra beira do Miño-: interesaralles, certamente, se estan ben narradas; e "pasarán" olimpicamente delas se, polo contrario, a habilidade de quen as relate devén nula. Interésanlle á actual sociedade do noso país as angueiras, amores/desamores, que sei eu, de D. García, Napoléon Bonaparte, Vicente Risco... Xosé Ramón Pena, Dolores Vilavedra? Como crítica, ensaísta, historiadora... da literatura, debes percibir a resposta tanto, ou moito mellor, ca min. "Liortiñas do galeguismo", escribes; que non "debates" ou "controversias": algo que denuncia desde o comezo iso mesmo que logo levas a cabo: nunca a recensión crítica dos méritos/deméritos que haxa en Como en Alxeria, pero si unha valoración (desvaloración) dos méritos/deméritos dos personaxes que circulan polas súas páxinas e das opinións, actitudes, actuacións... que manifestan. Porque velaí a nai do año, Loli: para nada lles explicas aos lectores se a novela está ben/mal estruturada; se os personaxes parecen cribes/incribles; se a trama devén/non devén resolta... Ti sabes que unha narración -volvo insistir que iso, e non outra cousa, é Como en Alxeria- ha de conter, polo menos, ficción, acción e, sobre todo, tensión da linguaxe. Hai/non hai algo diso nas páxinas que escribín? Como non ignoras, levo moitos anos dirixindo un suplemento de cultura; pois ben, esa é a indicación principal -por non dicir a única- que lles fago aos colaboradores: que expliquen, que argumenten... con base nun criterio semellante. Un criterio, polo demais e nin que dicir ten, do que non son propietario (nin falta fai que che recorde o seu importantísimo "pai"), pero que si comparto na totalidade. Loli: ti non xulgaches no teu comentario unha novela, senón outras dúas cousas, a saber: a) a (suposta) intencionalidade do texto -tacitamente atribúesme unha opción político-ideolóxica concreta ao escribilo- e b) fas un xuízo de valor sobre os personaxes que nel concorren: personaxes que, por moito que a ti che lembren/deixen de lembrar a outros da vida real, son mero produto do meu maxín. Xa que logo: están ben construídos?; móvense con soltura?; responden á tensión da linguaxe da que falamos? Ignoro que é o que pasou de veras pola túa cabeza cando comezaches a escribir unhas liñas nas que, dun xeito absolutamente disparatado -desculpa a franqueza- constrúes unha amálgama imposíbel: os recentes resultados electorais, a (suposta) frustración xeracional na que me inclúes e mais o estrago, prexuízo... que Como en Alxeria poida causar na xente nova ("E unha (...) estarrece só de pensar que esta novela poida caer nas mans dese público, porque non hai nada aquí que lle poida interesar"), á cal vexo que intentas "salvar" de calquera posibilidade de "caer no pecado." En fin; chegados aquí, recapitulo: "Interésanlle as liortiñas do galeguismo á sociedade galega de arestora?" Pois depende de como se narren. Sen acritude: interésanlle as teimas, prexuízos, neuroses... ideolóxicas dunha crítica literaria á sociedade galega de arestora? Como din algúns modelnos, ti mesma!


Summary: Por outra parte, Esperanza Aguirre loa o actual presidente da Xunta: "É a persoa máis axeitada por experiencia, intelixencia e carreira para dirixir o PP".

O vicepresidente primeiro da Xunta da Galiza e conselleiro de Presidencia, Xustiza e Turismo, Alfonso Rueda, non quixo revelar esta sexta feira se será el quen suceda o presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, no caso de que finalmente sexa elixido novo líder do Partido Popular a nivel estatal. "Eu e o resto das persoas do Goberno e as persoas das que se está a falar estamos a disposición do que toque facer, e eu aí non vou ser a excepción", indicou, en declaracións aos medios antes de participar nun acto en Vigo. Feixoo pretende nomear a dedo o seu sucesor á fronte do PP galego Rueda explicou que é Feixoo "o que marca os tempos" e haberá que esperar a ver que acontece o próximo mes de abril, cando o PP elixa o seu novo presidente no Congreso extraordinario. Preguntado sobre se a nivel persoal aceptaría presidir a Xunta se así llo propuxesen, Rueda indicou que polo de agora non tivo ese ofrecemento e eludiu "falar de hipóteses". "Bastante teño co meu traballo do día a día e coas responsabilidades que teño agora", subliñou. Aguirre loa Feixoo Por outra parte, a ex presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre, asegurou esta sexta feira que Feixoo será "unha grande axuda para a política española e europea" e, con el, "por suposto que o PP se recuperará". O PP convoca oficialmente o seu Congreso Extraordinario para o 1 e 2 de abril "É a persoa máis axeitada por experiencia, intelixencia e carreira para dirixir o PP", enfatizou Aguirre. Na mesma liña se pronunciou Enrique López, conselleiro de Presidencia, Xustiza e Interior de Madrid e a quen a prensa estatal situaba como o "favorito" de Xénova para suceder Isabel Díaz Ayuso na Comunidade: "Estou a disposición do partido e de quen vai ser o seu presidente, Alberto Núñez Feixoo, que ten todo o meu apoio e colaboración", aseverou.


Summary: Un roteiro polo litoral de Carballo cun un enorme valor biolóxico e xeolóxico.

O litoral de Carballo ábrese na cara que mira ao Norte da Costa da Morte. É un litoral exposto, aberto ao océano nunha lonxitude duns 12 quilómetros, e nel podemos distinguir tres partes: na oeste, os cantís de Razo, desde o linde con Malpica ata a praia de Razo; no centro, os grandes areais que pechan a lagoa de Baldaio; e no leste, outra zona de cantís, entre os que hai praias que cobre a marea alta, até o linde con Laracha. Ten un enorme valor biolóxico e xeolóxico polo que está protexido dentro do LIC/ZEC "Costa da Morte" e na ZEPA "Espazo Mariño da Costa da Morte". Paraxe: Costa da Morte / Concello: Carballo / Percorrido: 50 km (circular desde Carballo) + camiñadas / Dificultade: Baixa Acolle unha importante flora, con especies de interese nos cantís, dunas e marismas, que inclúe varios endemismos da zona. En canto á fauna hai que destacar a gran riqueza dos hábitats costeiros e o número de aves acuáticas, especialmente migradoras en paso e invernantes que o frecuentan. A zona tamén é unha importante área de pesca e marisqueo e, recentemente, de interese turístico. É un espazo no que non se fan moitas paradas pero todas son de interese e con posibilidade de completalas con camiñadas. De Carballo imos a Razo e seguimos cara a Santa Mariña onde, antes de chegar ao lugar, un desvío de terra permítenos baixar á punta do Chan de Razo, moi visitada polos seus recortados cantís, entre as puntas Ferreira e Corveiro, nos que hai coídos, furnas e un labirinto de illotes. Volvendo a Razo temos que facer un desvío ao Porto de Razo, un abrigo natural que acolle as únicas instalacións portuarias do concello de Carballo e, ademais, unha zona desde a que se abranguen, nunha ampla panorámica, os máis de 5 quilómetros dos areais de Razo e Baldaio, só separados pola saída ao mar dos regos que baixan do monte Neme, de Oza e de Pardiñas, que se xuntan na mesma area. A seguinte parada facémola na praia de Razo, con área de lecer e servizos. Desde esta praia podemos camiñar para percorrer as praias de Razo e Baldaio e a lagoa (uns 7,5 quilómetros, circular). Despois, pasando por Cambre, Lema e Rebordelos, rodeamos a lagoa para ir á Pedra do Sal onde temos que facer outra parada (desde onde podemos facer tamén a ruta anterior) e coñecer a Pedra do Sal e a súa contorna. De aquí en diante a estrada afástase da liña da costa polo que, se queremos seguila, temos que circular por pistas de terra ou achegarnos por estradiñas locais a un par de sitios, como as Praias de Montefonte e Leira -un espazo que tamén se pode percorrer por debaixo dos cantís se está a marea baixa-, e camiñar logo para irmos aos outros puntos de interese como a Furna Furada, o oco e o grande arco que se orixinou cando se afundiu o terreo, outras furnas que hai ao seu pé e outro arco máis pequeno.


Summary: O lume comezou esta sexta feira na parroquia de Infesta e as lapas chegaron ao pé das casas no lugar de Guimarei.

Un incendio activo na parroquia de Infesta, Monterrei, leva calcinadas xa máis de 150 hectáreas e as lepas chegaron mesmo ao pé dalgunhas casas no lugar de Guimarei. Nos traballos para estabilizar o lume están activas 12 brigadas con 5 motobombas, 6 helicópteros e 2 avións. Tamén está a Unidade Militar de Emerxencias e a BRIF de Laza. Varias zonas da provincia de Ourense sufriron nestes últimos días incendios, como A Mezquita, onde a superficie afectada foi de 37,32 ha de monte raso, ou Rións, onde arderon case 25 Has. No incendio de San Clodio de Ribas arderon 126 hectáreas, das cales 96 foron de monte arborado e 30 de raso.


Summary: O líder de Podemos di que o 20-D mostra que España é "plurinacional" e sitúa o seu partido como o "pegamento" para manter unido o país cun "proxecto" compartido.

"Absolutamente favorábel a que haxa un grupo parlamentar catalán, un grupo parlamentar valenacián e un grupo parlamentar galega". Pablo Iglesias expresou na súa comparecencia desta segunda feira para valorar os resultados eleitorais a súa aposta en que En Marea, En Comú Podem, e Compromís-Podemos teñan grupo parlamentar diferenciado. Díxoo en resposta a preguntas dos xornalistas e afirmando que eses grupos "son a mellor garantía da plurinacionalidade" do Estado. Foi esta, plurinacionalidade, unha das palabras máis repetidas por Iglesias durante a súa intervención."España é plurinacional", dixo, á vez que defendía Podemos como o partido que pode garantir a unidade de España en torno a un novo proxecto. O referendo en Catalunya é algo "imprescindíbel", manifestou, ao tempo que defendía que Podemos pediría nel "un Si a un proxecto con España" e presdentaba a formación como a única que en Catalunya e resto do estado "defende que haxa un referendo". "Estadistas" Non foi 'plurinacional' a única palabra que Pablo Iglesias repetiu na súa intervención. 'Estadista' foi outra delas. "Estamos no momento dos estadistas" para poder atinxir un "acordo de compromiso histórico". Máis partidario de falar do que debe nutrir "a nova transición" que de falar de investiduras, o de Podemos situou no seu discurso cinco grandes eixos para abrir a porta á posibilidade dun acordo ou pacto. A reforma electoral, a blindaxe de dereitos sociais, o dereito a decidir o revogatorio do presidente do goberno e a reforma da xustiza. Condicións debulladas co PSOE como principal destinatario. Pablo Iglesias anunciou que encetaría unha rolda de contactos con todas as forzas políticas representadas no Congreso para expoñer estes cinco grandes pontos. "Toca calma e altura de miras", explicou, "xa non hai bipartidismo. Chegou a hora dos estadistas".


Summary: Os socialistas presentan emendas alegando que transferir a súa propiedade "podería comprometer" a aprobación de bonificacións ás peaxes por parte do Goberno. O BNG advirte: "Non imos aceptar un trato discriminatorio a Galiza".

O PSOE presentou no Congreso varias emendas á lei orgánica que transferirá á Xunta a AP-9 (cuxo trámite foi desbloqueado esta mesma semana pola Mesa da Cámara), de modo que este traspaso soamente afectaría á "administración e explotación" e non á súa titularidade, que continuaría sendo estatal. O Grupo Socialista pretende que a Autoestrada do Atlántico siga pertencendo á Rede de Estradas do Estado, en contra do establecido no texto orixinal da lei aprobada por unanimidade no Parlamento de Galiza ─tamén cos votos a favor do PSdeG─ e remitida ás Cortes. En concreto, a modificación que propón os socialistas á normativa incide no artigo 1 para suprimir a transferencia da titularidade á Xunta, que só tería "competencias sobre a administración e explotación" desta vía. Segundo a exposición de motivos da enenda, o PSOE advirte que a aprobación da lei de traspaso "podería comprometer" a aprobación no seo do Goberno estatal daquelas bonificacións ás peaxes da AP-9. E é que esta vía, a 1 de xaneiro de 2021, presentaba "a terceira tarifa media máis alta das autoestrada explotadas por empresas privadas" da rede española de estradas. Para corrixir esta situación, o Executivo español ─explica o Grupo Socialista─ "está a abordar a aplicación dun esquema de bonificacións da peaxe en todos os tramos da autoestrada sen precedentes en Galiza e en España", cunha partida duns 50 millóns de euros. Por iso, o PSOE ve "máis adecuado" que se suscite a transferencia "de determinadas competencias sobre a administración e a explotación" da infraestrutura "manténdose en principio, a titularidade por parte da Administración Xeral do Estado". As emendas tamén propón suprimir o artigo 2, que no texto orixinal fala daquelas funcións e servizos que pasarían a mans de Galiza. Para explicar este cambio, os socialistas alegan que os términos da transferencia tomarán forma na Comisión Mixta Estado-Xunta e non ven necesario que estean recollidos na lei "por unha cuestión de simplicidade técnica". Primeiro a rebaixa, di Caballero Preguntado a respecto disto este sábado, 19 de xuño, en conferencia de prensa, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, insistiu en que a "prioridade central" dos socialistas é conseguir "rebaixas históricas" no custo da infraestruturas e que "duren até a fin da concesión" en 2048. Neste contexto, o dirixente galego asegurou que hai agora mesmo "unhas negociacións duras e tensas" entre o Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana e a concesionaria, Audasa, que hai que "priorizar" para que as rebaixas cheguen este verán. A pesar do sentido da emenda presentada polo Grupo Socialista no Congreso, Caballero comprometeu que o PSdeG "mantén a súa posición" de transferir a titularidade da AP-9 á Xunta "cando estea garantida a rebaixa das peaxes". "Esta é a miña posición e trasladéillela ao partido e ao Ministerio", recalcou o secretario xeral. "Agravio" con respecto a Catalunya e Euskadi Pola súa banda, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, manifestouse con rotunidade: "Non imos aceptar que a transferencia da AP-9 sexa unha transferencia minguada e de segunda". "Non imos aceptar este agravio, este trato discriminatorio para Galiza", advertiu, para lembrar a continuación a transferencia "plena" a Euskadi e Catalunya de autoestradas similares á A-P9, mentres no caso galego "todos son paus nas rodas". "Tivemos paus nas rodas por parte dos Gobernos do PP e agora vemos un Goberno socialista que quere facer unha transferencia a medias e que claramente significa unha tomadura de pelo para os galegos e as galegas", reprobou. Para a portavoz nacionalista, o que se pretende dende o Executivo central "é facer unha transferencia minguada, como se os galegos e as galegas non puidésemos xestionar as nosas autoestradas e tivésemos que estar pendentes do que decidan en Madrid". En declaracións realizadas este sábado na manifestación convocada por Iniciativa Galega pola Memoria ante o Pazo de Meirás, sinalou que "esa transferencia, pola que levamos tanto tempo loitando, tense que facer con plenitude e non pode ser unha transferencia de segunda".


Summary: DOCUMENTO | O vicepresidente da Xunta enviou a súa oferta por carta aos sindicatos horas despois de anunciala ante os medios, na que esixiu que "se suspendan os paros mentres se produce a negociación". Os representantes dos traballadores din que "non existe motivo ningún que xustifique" suspender a protesta DOCUMENTO | Carta íntegra de Rueda aos sindicatos da Xustiza Feijóo acusa os partidos da oposición de "estar agora detrás do conflito na Xustiza"

DOCUMENTO | Carta íntegra de Rueda aos sindicatos da Xustiza Feijóo acusa os partidos da oposición de "estar agora detrás do conflito na Xustiza" Alfonso Rueda lanzou o órdago: sentará a negociar co comité de folga do persoal de Xustiza en Galicia sempre que este desconvoque o paro que suma 16 días efectivos e máis de tres semanas. Os sindicatos rexeitaron unha opción que consideran --ao igual que a oposición-- unha "chantaxe" e advirten de que seguirán cunha protesta que acumula entre 8.000 e 9.000 xuízos suspendidos. Queren que o vicepresidente da Xunta se incorpore á negociación e ofreza unha solución para logo valorar a fin ou non da folga. Rueda advírtelles aos sindicatos que se incorporará á negociación "sempre e cando se suspendan os paros" A oferta de Rueda chegou a través dos medios de comunicación e "horas despois", segundo os sindicatos, o comité recibiu unha carta do vicepresidente. "Non deixa de ser curioso", aseguran. Nela, o número dous da Xunta e máximo responsable do sector da Xustiza di non ter "inconveniente" en "participar" nas conversas "xunto co director xeral de Xustiza e o de Función Pública", este último vetado polos representantes dos traballadores. E advirte de que só se incorporará a estes encontros "sempre e cando se suspendan os paros mentres se produce a negociación e a cidadanía deixe de verse afectada por esta parálise nos xulgados galegos". Rueda lémbralle na misiva, á que tivo acceso Praza.gal, ao presidente do comité de folga que "van xa 16 xornadas de paro" e que "malia os servizos mínimos" este "está a causar unha considerable parálise nos xulgados galegos e notables prexuízos para toda a cidadanía". Ademais, advírtelle de que o comité de folga "abandonou ata en tres ocasións a mesa de negociación" na que a Xunta tería ofrecido "unha xenerosa oferta económica que sitúa os salarios dos funcionarios e funcionarias galegos por riba da media estatal en todas as categorías laborais, o cal precisamente era unha das principais reclamacións sindicais". "O único responsable de que a Xustiza estea paralizada é o propio Alfonso Rueda", advirte o comité de folga O comité de folga responde asegurando que "o único responsable de que a Xustiza estea paralizada é o propio Alfonso Rueda" ao que acusan de "negar dende o minuo un calquera opción de negociación, mantendo unha actitude prepotente e mentindo constantemente aos medios sobre as reivindicacións". Aseguran que Xunta e conselleiro "néganse a asumir o mandato de todo o Parlamento" e critican de novo a José María Barreiro, director xeral de Función Pública, ao que censuran polo seu ton negociador e de quen piden a súa marcha da mesa. "Non existe motivo ningún que xustifique que suspendamos as mobilizacións", aseguran os sindicatos O comité insiste en "deixar claro" a Rueda que "non se van suspender as mobilizacións" porque, explican, "non existe motivo ningún que o xustifique e moito menos porqueu o solicite a persoa queu estivo escapada da mesa utilizando interlocutores que nada teñen que ver con Xustiza". "Se o conselleiro quere desbloquear o conflito, teno moi fácil: que nos cite inmediatamente a unha reunión, presentándose cuha oferta seria e xusta para o noso colectivo,a partir da cal poidamos empezar a negociar de verdade", din. "Nese caso, as organizacións sindicais estamos dispostas a estudar todas as posibilidades para chegar a un acordo", rematan en resposta a unha misiva na que o vicepresidente amosa a súa "firme e decidida vontade" de chegar a ese acordo "canto antes". Polo momento, segue lonxe.


"Pensávamos no passado, imaginávamos o futuro. Ficamos tristes, tivemos medo, sentimos raiva, doeu-nos dentro. Protestamos. Fomos para a rua gritar. Há 3 anos que decidimos deixar de esperar e começar a caminhar sós, sem tutelas e sem pedir licença a ninguém. E hoje somos umha realidade Reivindicamos, exigimos. Esperamos. E nada. Mais tarde perguntas, gente, ira, um sonho, umha ideia, outro sonho, mais ira, mais ideias, algumha esperança. Vamos!! E fomos. Há 3 anos que decidimos deixar de esperar e começar a caminhar sós, sem tutelas e sem pedir licença a ninguém. E hoje somos umha realidade, pequena mas sólida, precária mas cheia de esperança. Semente Compostela tem escola a funcionar; Semente Vigo tem escola em setembro de 2014; Semente Ferrol anda à procura da sua e nom há demorar a aparecer. Na Galiza algumhas nom queremos desaparecer; algumhas nom vamos deixar que nos engulam. Algumhas acreditamos na força da organizaçom popular. Apoia-nos. Trabalha connosco Na Galiza algumhas nom queremos desaparecer; algumhas nom vamos deixar que nos engulam. Algumhas acreditamos na força da organizaçom popular. Apoia-nos. Trabalha connosco. Constrói tu também o País que queremos para as nossas filhas!" Neste papelinho há pouco mais de 150 palavras. Está asinado pola Semente Compostela mas... essas palavras escreveu-nas umha mai. Umha mai que escreve um texto lindo e poderoso para que a gente que o leia acredite na força da organizaçom popular. Nós, a muita gente que levamos três anos a trabalhar com a Semente, cremos na energia da organizaçom popular. E cremos nisto nom só porque seja um dos nossos ideais, um dos nossos princípios, um dos nossos horizontes de expetativas... Nom: desde há três anos está a ser a nossa realidade do dia a dia. Realmente nom é que creamos que a organizaçom popular pode mudar as cousas. Nom, realmente estamos a viver, a constatar, a comprobar que isso é assi. A Semente obriga-nos a ser persoas sonhadoras e realistas ao mesmo tempo A Semente obriga-nos a ser persoas sonhadoras e realistas ao mesmo tempo. A Semente está a fazer que nos comuniquemos, que compartamos, que colaboremos, que nos relacionemo, que criemos, que construamos, que nos enfrontemos coletivamente aos obstáculos, que nom som poucos. A Semente é a nossa experiéncia mais emocionante de autodeterminaçom: real, sólida, precária, esperançadora e, sobre todo, aberta à participaçom de quem algumha vez creu ou cre hoje em dia que o País que queremos para as nossas crianças, para nós, temos que construí-lo nos, entre muita gente. A Semente é a nossa experiéncia mais emocionante de autodeterminaçom: real, sólida, precária, esperançadora e, sobre todo, aberta à participaçom E já que isto funciona graças ao trabalho da gente... a tua participaçom é tam necessária e imprescindível como sempre foi, como sempre deveu de ser, como sempre será. Contamos contigo. Contamos com nós! Obrigad+s!


Summary: O filme de Oliver Laxe é un dos tres escollidos

A Academia de Cine vén de comunicar que as películas españolas preseleccionadas para a 93 edición dos Óscar son 'O que arde' de Oliver Laxe, 'El hoyo', de Galder Gaztelu-Urrutia, e 'La trinchera infinita', de Goenaga, Garaño e Agirre. Non será ata o 3 de novembro cando a Academia de cinema anunciará cal destas tres películas será o título que finalmente representará o Estado español. A terceira longametraxe de Oliver Laxe continúa así sumando recoñecementos. O que arde rexistrouse nos Ancares. Elexía e homenaxe ao mundo rural, relata en 85 minutos a historia de Amador Coro e a súa nai. Coro acaba de saír de prisión despois de ser condenado por provocar un incendio. As relacións humanas e o paseniño ritmo cotián da montaña, a cultura campesiña que se esvae e os desaxustes producidos polas mudanzas, valéronlle á peza de Laxe un bo feixe de premios e galardóns nestes meses. Nunha entrevista en Nós Diario, Oliver Laxe manifestaba: "Son galego, non estou separado da natureza. Non estou nunha dialéctica coa ela. Fixen este filme de maneira natural. Non foi "quero facer un filme no que a natureza sexa importante". Estou disolto nela. Sempre fago filmes no rural. E sempre que podo vivo no rural, na natureza. E iso nótase. De feito, estou habitado por esa natureza, por aquel val. Desde pequeno, é un espazo que me habita, tenme secuestrado. Son unha expresión máis dese val, unha ferramenta del. Unha raíz invertida. Hai raíces que van cara á terra e hai raíces que son os seres humanos, unha extensión máis".


Summary: Nun momento no que o fútbol europeo está totalmente paralizado, para matar o ruxe ruxe o modesto conxunto inglés do Leyton Orient promove unha iniciativa que congrega a 128 dos mellores equipos de Europa, incluído o Celta, para unha competición online de Fifa denominada #UltimateQuaranTeam

O fútbol europeo está completamente parado. Non hai liga en Francia, Alemaña, Italia, España, Inglaterra... o que está a facer que para as seareiras de todo o continente o confinamento se faga aínda máis duro se cabe. Mais tamén os xogadores e os equipos botan en falta o ruxe ruxe da competición, que entraba na súa etapa decisiva, tendo en conta sobre todo que este é ano de Eurocopa e Xogos Olímpicos. Por iso, o Leyton Orient FC, un humilde conxunto londinense que milita na League Two, -a cuarta categoría do fútbol inglés-, que a pesar das súas circunstancias actuais conta cunha rica historia, pois foi fundado no ano 1881, decidiuse a organizar un torneo de fútbol... virtual. A través do uso na rede social Twitter do hashtag #UltimateQuaranTeam, en referencia ao Ultimate Team, un dos modos máis populares do Fifa 20, o videoxogo de fútbol máis vendido da actualidade, fixo un chamamento a que 64 equipos se unisen para participar nun torneo de fútbol online para ofrecer un espectáculo distinto aos afeccionados e, de paso, instalos a quedar na casa. A resposta por parte dos clubes de toda Europa foi tal que axiña tiveron que dobrar a cantidade de equipos participantes, e finalmente serán 128 as escuadras que tomarán parte na Quarantine Cup. Ademais, paralelamente, lanzaron unha campaña de recadación de fondos con fins solidarios. No Estado español, o Celta será o único equipo con representación, que se enfrontará a conxuntos como o propio Leyton Orient, Manchester City, Roma, Aston Villa, Feyenoord, Olympique de Marsella ou Hamburgo. Cada equipo designará un xogador, que poderá ser un traballador do club -futbolistas, técnicos...- ou incluso un afeccionado, que no caso do Celta aínda é unha incógnita. No día de hoxe realizarase o sorteo do cadro de eliminatorias, así como o calendario de partidos, dos que os conxuntos participantes informarán a través das súas redes sociais.


Summary: Quizais fose interesante sinalar que o idioma galego está presente nas Crónicas de Froissart. Tanto é así que a propia muller do duque de Lancaster o usaba. Lembremos que o historiador Francisco Rodríguez xa advertiu que o pai de Constanza de Castela, o rei Pedro I, usou esta lingua por ser educado nela.

En relación co sinalado, resulta curioso o capítulo 42 do libro III das devanditas Crónicas, pois indícase que o mariscal Thomas Moreaux cando se aproximou ás portas de Pontevedra entrou en contactos cos seus habitantes para buscar o apoio da causa do de Lancaster. Para se facer entender con facilidade levaba canda si "un inglés que entendía ben o galego: traducíalle a ese idioma todas aquelas palabras segundo llas ían dicindo" ("Le maréchal avoit de-lez lui un Anglois qui bien savoit entendre le Galicien ; si lui disoit en Anglois toutes ces paroles, si comme ceux les disoient"). No mesmo capítulo, pero sendo Baiona o escenario, un heraldo dos cabaleiros ingleses –denominado Coimbra e que era portugués– aproximouse ás barreiras da referida urbe e alí atopa unha multitude de vilegos moi mal armados. Aquel, que coñecía ben o noso idioma, comentoulles: "Homes desta vila –dixo nun bo galego– que decidistes facer?" Noutro episodio (capítulo 57), estando os duques de Lancaster en Betanzos, estabelécese unha conversa entre ambos ao escoitar a seis representantes desa cidade que, obviamente, se expresarían en galego. Xoán de Gante non lles responde e propón que o faga a súa muller, pois "entendéraos moi ben na súa lingua". Constanza revirouse cara aos betanceiros e contestoulles en galego: "Adonc se retourna la dame devers les hommes, et leur dit en galicien (...)". A teor disto, comprendemos que Constanza, amais de coñecer a lingua castelá, tamén sabía e usaba a galega. Destas tres citas dedúcese un par de cuestións que cómpre resaltar: por unha banda que o séquito e a corte dos duques de Lancaster van provistos de intérpretes para se comunicar coa veciñanza e, amais disto, que o idioma galego é o propio deste país, polo que non se dirixen en castelán ou outra lingua. Lembremos que o idioma portugués non será denominado como tal até 1430, como lembra o profesor Fernando Venâncio en Assim nasceu uma língua. Até antes dese ano os tres reinos atlánticos da Península (Galiza, O Algarve e Portugal) usaban un mesmo idioma coas súas respectivas peculiaridades e este non era outro que o galego. A época de Afonso Vde Portugal Este acontecemento que marca un punto de inflexión na lingua de ambos territorios coincide co reinado de João I e Filipa de Lancaster, que terán por sucesor a Duarte I e este a Afonso V de Portugal. O último de tales monarcas, canda a conquista de Tánxer, estará a conceder diversos privilexios a vilas e cidades galegas lindeiras co seu reino. Segundo documentación conservada na Torre do Tombo de Lisboa, nos primeiros días do mes de xullo de 1462 o portugués, viúvo de Sabela de Avis, emite cartas confirmatorias daquelas mercés que lle concedera ao "concelho e homens-bons" da vila da Guarda e o seu territorio de "livremente vizinharem" co lugar de Guayam (Goián). Diplomas do mesmo tipo fóranlles outorgados aos moradores de Valença para andaren libremente e "vizinharem" cos galegos, aos do Castro Leboreiro para que puidesen asentar en Milmanda (Celanova) e Araúxo (Lobios); e aos de Baiona, Salvaterra, Tui e os seus termos para que actuasen do mesmo xeito no reino de Portugal. Xoana de Portugal, muller de Henrique IV. / Genealogia dos Reis de Portugal. British Library Coidamos que ao monarca lle eran interesantes as relacións fronteirizas, aínda que entre as súas aspiracións puidesen estar as de acadar, se for posíbel, o reino galego. Quizais se lle abre unha oportunidade en decembro de 1474 canda o pasamento de Henrique IV de Castela, polo que se apresura a contraer alianzas matrimoniais coa sucesora deste, a infanta Xoana. Xoana de Trastámara ou "A Beltranexa" Pero non vaiamos tan axiña no decurso dos acontecementos. Certo é que logo da morte en xullo de 1468 de Afonso de Castela, fillo de Xoán II e medio irmán de Henrique IV, facíase visíbel un escenario distinto na carreira sucesoria ao trono. Este, que xa gobernaba dende 1454, bate cunha importante rival, a tamén irmá por liña paterna Isabel de Castela, infanta escolleita por sectores nobiliarios para ser a futura raíña. Alén dos conflitos e tirapuxas existentes, a concordia dos Toros de Guisando, que ten lugar o 19 de setembro de 1468, deixará en suspense esta situación durante uns anos. Mais Isabel era recoñecida como futura herdeira dos reinos. Porén, algo tivo que ver que se unise en segredo con Fernando de Aragón ao ano seguinte para que Henrique –en verbas de E. Pardo de Guevara– anulase o acordo e proclamase como herdeira a dona Xoana. Así, logo de chegar o óbito do rei, informa a Chronica do Prinçipe dom Ioam que "don Fernando e a rainha donna Isabel, per suas espias que tinhão em Plasença, foram auisados dos sposouros del rei dom Afonso e da rainha donna Ioanna, e de que quomo se intitularão Reis de Castela, de Leão, e de Portugal", amais obviamente da Galiza. A situación da sociedade galega era a dun país que estaba a rematar a Gran Guerra Irmandiña, administrado por irmandades municipais que apostaron pola causa lexitimista de Henrique IV, de aí que a partir de Guisando –segundo López Carreira– a nobreza resulte reforzada e a división social favorecida. Consecuencia disto tamén foi que algúns cabaleiros se asentasen en Portugal, como así fixo o propio Pedro Álvarez de Soutomaior, "galego de naçam", e que canda as guerras de sucesión da Beltranexa coa Católica "tomou ha çidade de Tui, e Baiona do Minho, e has teue por Portugal, com outros lugares vezinhos, atte fim destas guerras, chamándosse Visconde de Tui". Poderíase dicir que a defensa da causa lexitimista galega estaba personifica no propio Pedro "Madruga", e a de Isabel de Castela no arcebispo Alonso de Fonseca. Ao primeiro dos bandos tamén pertencían Pedro Álvarez Osorio e Rodrigo Henríquez de Castro (titulares sucesivos no condado de Lemos); e ao segundo, Rodrigo Alonso Pimentel (conde de Benavente). Fonseca, mercé do seu apoio, obtén nos primeiros días do mes de marzo de 1475 que Fernando e Isabel obriguen a Pedro Álvarez de Soutomaior, a Lopo Sánchez de Moscoso e ao mariscal Sueiro Gómez de Soutomaior a levantaren o cerco da igrexa de Compostela e a devolveren ao prelado numerosas vilas (Malpica, Muxía, Padrón, Pontevedra, Redondela e Vigo) así como determinadas fortalezas. Coa batalla de Toro, Galiza como compensación Dentro do contexto da Guerra de Sucesión, de aí a un ano ten lugar a batalla de Toro, na que se enfrontan o exército de Afonso V de Portugal e Xoana de Castela co de Fernando e Isabel que remata asegurándolle o trono á Católica, malia que ambos combatentes se cren vencedores. Chegado o debido momento, o rei Afonso –logo de analizar "quantas difficultades se opunham já ha seus negoçios"– diríxese ao cardeal Pedro González de Mendoza, leal á política castelá-aragonesa, e asegúralle o seguinte: "(...) que ele açetaria paz e amizade com hos Prinçipes dom Fernando, e donna Isabel pelo modo seguinte: que vista ha aução que elle quomo sposo da rainha dona Ioanna, filha del Rei don Anrrique, tinha nos Regnos de Castella, lhe soltassem liuremente algua parte do senhorio della, que esta seria ho regno de Galiza com todos seus termos e senhorios limitados, e has çidades de Çamora e Touro, com todos seus castellos e termos, para liuremente ajuntar tudo ha Coroa de Portugal sem nenhuna clausula de tributo, nen obrigação de seruiço (...)". Poucos anos máis tarde os "Reis Católicos" principian, alén dun férreo control militar no noso reino, a persecución dos nobres que apostaron pola facción portuguesa. Aos condes de Lemos esquílmanlle parte dos seus dominios, pasando O Bierzo a ser controlado pola casa de Benavente e, consecuencia disto, comezando a separarse este territorio do reino galego. A oposición do mariscal Pardo de Cela aos mandados de Isabel e Fernando remata coa súa decapitación, e asegura X. García Oro que nin os claros partidarios da nova monarquía foron recompensados na súa xusta medida. A política centralista dos "Católicos" era moito máis crúa e non só procuraba a limitación do poder da nobreza, reprimindo "os débiles brotes de rebeldía", senón que se axudaron dos alcaldes maiores para iniciar un labor depurador e de represión, alén de impulsar a figura do Gobernador Maior do Reino da Galiza, "delegado e executor da coroa". Para rematar este apartado achegamos un extracto dos Anales de la Corona de Aragón de Jerónimo Zurita, bastante coñecido, por certo, pero sen dúbida concluínte en relación coa doma e castración do reino galego: "En aquel tiempo se començó a domar aquella tierra de Galizia: porque no solo los señores y cavalleros della, pero todas las gentes de aquella nación, unos contra otros muy arriscados y guerreros; y viendo lo que passava por el Conde [de Benavente], que era gran señor en aquel reyno, se fueron allanando y reduciendo a las leyes de la justicia, con rigor del castigo". A teor dos comentarios de Francisco Carballo, con Fernando e Isabel "Galiza perde o poder de autorregularse, convértese nun Reino dirixido 'virreinalmente' pola Audiencia e intégrase no espacio económico propio do incipiente sistema mundial". E a lingua galega...? Dentro do plano idiomático, como advirte Ramón Mariño Paz, unha parte da baixa e media nobreza comeza a recoller as súas últimas vontades en lingua castelá e, bebendo das investigacións de Henrique Monteagudo, os grandes do noso reino gustan de emular o que fan os seus análogos casteláns, "empoleirados no cume dos poderes de Galicia". Na liña disto, o Gremio de Cambiadores de Compostela, nunha súa ordenanza de 1490, regulaba que: "njnguun confrade de dita confraría quando seuer a canbear non posa falar njnguna lenguaje estranjera aynda que a sabea, saluo nosa lyngoage galega, ou castellana". O proceso diglósico xa estaba servido e a difamación e o desprestixio tamén. Servíndonos de guía novamente os estudos de Monteagudo, velaquí as afirmacións que o historiador español Gonzalo García de Santa María lanzou no prólogo de Las vidas de los santos religiosos (1486-1491): "Y porque el real imperio que oy tenemos es castellano (...) deliberé de poner la presente obra en lengua castellana (...). Ay aliende esso en la misma Castilla, como son diversos reynos en uno ayuntados, algunas tan grosseras y ásperas lenguas como es Galizia, Vizcaya, Asturias y Tierra de Campos, que ni aquellas ni lo muy andaluz es avido por lenguaje esmerado, ca, lo uno, de muy grueso y rudo se pierde, y, lo otro, de muy morisco en muchos vocablos a penas entre los mismos Castellanos se entiende". De certo, o racismo lingüístico comezaba a alborexar. Epílogo sen concluír No que atende ás pretensións portuguesas de acadar o control de todo o atlántico peninsular cómpre dicir que estas volven aboiar pasado o ecuador do século XVII. Cando Portugal se libera do xugo castelán, achega Alexandre Borges, estívose a piques de "conseguir a cedência da Galiza a Portugal como uma das condições do tratado de paz com Espanha". Tempo atrás, o conde de Castelo-Melhor, após as vitorias do Alentejo, concibira invadir a Galiza, como advirte Manuel Rodrigues Lapa dende as páxinas de Grial. Son tempos nos que sobe ao trono luso Afonso VI, mais canda José I "O Reformador" agroma unha nova tentativa. Desta volta, sinala Alexandre Peres Vigo, que certo viaxeiro francés publicaba en 1765 unha descrición titulada État politique, historique et moral du royaume d'Espagne. A teor do que se verte nela, seica se urdira un plan estratéxico-militar para acadar a unidade lingüística, étnica e xeográfica de ambos países. Emporiso, tanto o idioma galego como a nación que o fixo nacer seguen a perdurar na historia do reino máis antigo de Europa. E velaquí seguimos...


Summary: Falamos con Inácio Pavón, da CIG, sobre a greve en Ambuibérica, a concesionaria do servizo do transporte sanitario urxente do 061. Unha empresa dun ex-alcalde e deputado do PP que se está a facer, denuncian, con gran parte do mapa de ambulancias da Galiza.

Os traballadores de Ambuibérica, concesionaria do servizo de transporte sanitario urxente do 061 na Costa da Morte, Compostela-Barbanza e Baixo Miño, están convocados a dúas xornadas de greve. Falamos con Inácio Pavón, da CIG, sindicato convocante do protesto que decorre o 21 e 23 deste mes para pedir que a empresa cumpra co convenio, como fan outras empresas máis pequenas. - Por que se chega á decisión de convocar dúas xornadas de greve? - Cando en decembro hai o cambio de contrata do transporte sanitario urxente faise cunha parte importante do lote unha empresa dun ex-alcalde e ex-deputado provincial do Partido Popular en Castela-León, Carlos Magdanelo. Unha empresa que concursa cunha oferta dun 7% por baixo da proposta, o que é 'ir a perdas', con rebaixas nos lotes que agora queren pagar con recortes aos traballadores. Esta empresa, Ambuibérica, está ademais a mercar pequenas empresas como Ambulancias do Salnés, Ambulancias de Pontevedra, Ambupadrón... co que está a centralizar o sector nas súas mans. - Esa centralización é prexudicial? - O que fai é concentrar para rebaixar as condicións laborais, equiparándoas por abaixo. Hoxe é a concesionaria con maior peso en Galiza no servizo de transporte urxente. Un peso que aínda vai aumentar cando se faga pública a concesión dos servizos programados non urxentes. Estaba previsto que se abrira o sobre a semana pasada,mais decidiron adialo. A decisión de convocar a greve vén porque non se cumple o convenio, nin en salarios nin en horas traballadas. - Algo que denunciades é que esta empresa que acaba de desembarcar en Galiza é vella coñecida por ter diversos conflitos laborais noutros territorios - O Tribunal Supremo condenouna a pagar 37 millóns de euros por non subrogar o persoal en Castela-A Mancha. Foi condenada por represión sindical en Cantabria e ten conflitos en Euskal Herria. En Aragón tivo unha sanción de 300.000 euros por facturar viaxes falsas, algunhas delas de persoas falecidas... Son exemplos que nos permiten ver de que tipo de empresa estamos a falar. Ambuibérica opta ás concesións en Galiza ofrecendo abaratar os servizos, mais iso faino a costa dos traballadores, con baixos salarios e exceso de horas. - Insistides na responsabilidade da administración, que opta por se poñer de canto neste conflito A administración é responsábel. Ten que obrigar a que as empresas que traballan para ela a través de contratas, cumpran. Non poden poñerse á marxe, pois a empresa recibe diñeiro público, da administración, polo servizo. Teñen que garantir que se cumpran as condicións laborais e a prestación do servizo coa maior calidade posíbel. A maioría das novas contratacións que se fan son en prácticas,con xente que facendo as mesmas xornadas que os outros cobran só 700 ou 800 euros, e con quendas de 24 horas. Non dicimos que non se fagan contratos en prácticas, pero teñen que regularse e teñen que ter un límite.


Summary: Precarios critica que ao primeiro programa de contratos presentado polo Goberno galego en dous anos só poden acceder os beneficiarios das bolsas Ángeles Alvariño de 2008 e esixe que se abra a todos os doutores que cumpran os requisitos esixidos.

A Xunta vén de anunciar a convocatoria de contratos de investigación para doutores. Faino despois de que nos últimos dous anos non o fixese e ademais cunha serie de requisitos nas súas bases que xa espertaron as criticas de boa parte dos investigadores novos e novas de Galicia e do colectivo Precarios. Á convocatoria, que consiste basicamente nunha prórroga dun ano máis de contrato, só poderán acceder beneficiarios do antigo programa Ángeles Alvariño de 2008, só dese ano, polo que se converte nunha convocatoria ad hoc que discrimina por exemplo os Alvariños de 2007 ou 2009. Precarios denuncia que a convocatoria "favorece a endogamia en detrimento da excelencia" e pide que que se cambie a convocatoria (aínda non publicada no DOG) para que poidan acceder todos os investigadores que cumpran os requisitos que teñen os Ángeles Alvariño do 2008 en canto a mobilidade e criterios de calidade, "sen limitación do tipo de contrato que disfrutasen con anterioridade". A Xunta argumenta que os beneficiarios de 2007 puideron presentarse á convocatoria do programa Parga Pondal de 2010, pero para a entidade "trátase dunha escusa pouco convincente, dado que a esa convocatoria estaba aberta tamén aos beneficiarios do programa Ángeles Alvariño de 2008". Precarios denuncia que a convocatoria "favorece a endogamia en detrimento da excelencia" e pide que que se cambie a convocatoria para que poidan acceder todos os investigadores que cumpran os requisitos Representantes dos beneficiarios do programa Ángeles Alvariño do 2007 reuníronse co Director Xeral de Universidades e a Secretaria Xeral de Promoción Científica, quen lles manifestaron a intención de que, na vindeira convocatoria para a segunda fase de posdoutoramento (segundo a Xunta na primavera de 2013) se lles daría cabida con outra modalidade "endogámica exclusiva para eles", demostrando segundo Precarios "unha vez máis a improvisación por parte dos responsables de elaborar os programas de recursos humanos do plan I2C". Precarios pide que as convocatorias se abran para que poidan participar todos os investigadores e investigadoras que cumpran os requisitos. A parálise da investigación en Galicia O Plan Galego de Investigación, Innovación e Crecemento 2011-2015 (I2C) leva xa dous anos en vigor, nos cales o apoio da Consellería aos investigadores en fase posdoutoral consistiu simplemente en prorrogar contratos dos programas do anterior plan executado polo bipartito (denominado INCITE) que xa estaban comprometidos nas convocatorias orixinais. De feito, as convocatorias de recursos humanos publicadas ata agora ao abeiro do plan I2C limítanse a axudas predoutorais e de estadías do 2011, e ás recentemente convocadas axudas predoutorais do 2012. Até 2009, o antigo plan INCITE contemplaba un programa de axudas para doutores recentes que iniciaban a súa primeira fase de posdoutoramento (programa Ángeles Alvariño) e outro de investigadores posdoutorais con experiencia que entraban na segunda fase (programa Parga Pondal). A última convocatoria deste segundo programa produciuse no 2010, moi recortada (só 15 prazas, menor tempo e menor salario que en anteriores convocatorias e ausencia de compromiso de estabilización).


Summary: Todas as cidades presentan estes días (algunhas xa o fixeron a pasada semana) unha completa programación de actos e as bandeiras LGTBI+ coas cores do arco da vella locen en edificios públicos, mercados e rúas. Hai 40 anos tiñan lugar as primeiras mobilizacións no Estado español.

Este xoves 28 de xuño celébrase o Día do Orgullo LGTBI+, lembrando os disturbios de Stonewall en Nova York, que tiveron lugar en 1969 (o ano que vén celebrarase o 50 aniversario). Todas as cidades galegas presentan estes días (algunhas xa o fixeron a pasada semana e localidades como Lalín mesmo se adiantaron máis) unha completa programación de actos e as bandeiras LGTBI+ coas cores do arco da vella locen en edificios públicos, mercados e rúas. Hai 40 anos, en xuño de 1978, tiñan lugar as primeiras mobilizacións no Estado español. En Pontevedra, a Deputación lucirá na súa fachada a bandeira LGTBI ao longo da fin de semana para sumarse as celebracións do día do Orgullo 2018, destacando que este ano se conmemora "o corenta aniversario das primeiras manifestacións no país". A presidenta provincial, Carmela Silva, sinalou que "este xoves é o día no que a sociedade se pon de lado das persoas. É certo que cada vez temos unha sociedade máis aberta, máis comprometida e máis igualitaria pero aínda queda moito por avanzar". "Aínda queda moito camiño na igualdade efectiva, tanto lexislativamente como no día a día, polo que é necesario manter os símbolos que visibilizan a loita nesta defensa dos dereitos do colectivo LGTBI", destaca a Deputación. Ademais, ás 12 da mañá de mañá deste xoves terá lugar no Concello o acto simbólico co que se conmemora o Día do Orgullo LGTBI. Varios membros da Corporación Municipal, encabezados polo alcalde Miguel Fernández Lores posarán no balcón da Casa Consistorial co símbolo multicolor. Na Coruña, a programación arrincou xa o pasado 8 de xuño, coa inauguración da rúa Elisa e Marcela, situada na zona de San Roque de Fóra. Este xoves 28, a cidade acollerá unha manifestación, que partirá ás 20 horas do Obelisco para chegar a María Pita. O sábado terá lugar a Festa polos dereitos e as liberdades LGTBQI, contará coas actuacións da cantautora Alicia Ramos, Las Bajas Pasiones, Marina e Pedriño DJSet. A concelleira de Igualdade e Diversidade, Rocío Fraga, destacou que a programación constitúe "unha proposta ambiciosa e diversa que reivindica e recoñece as loitas das persoas trans" e que foi realizada en colaboración cos colectivos LGTBI+ da cidade. En Lugo, Concello, Deputación, ALAS e ARELAS organizan esta semana unha completa programación, que arrincou este luns coa lectura dun manifesto e o izado da bandeira LGTBIQA+. Este ano as actividades teñen como lema "Visibilizémonos, movémonos, empoderámonos. Polo dereito a ser diversxs". Este xoves 28 de xuño, ás 19:00 horas, o membro da Selección Nacional de Waterpolo Víctor Gutiérrez participará nun faladoiro titulado "Deporte profesional sen armarios. Dificultades e consecuencias". Será na Sala do Vello Cárcere. Ás 20:30 horas, o bailarín e coreógrafo lugués Juan Carlos Zahera será o encargado de ler o pregón no patio do Vello Cárcere. Ás 21:00 horas, sairá do patio do Vello Cárcere a manifestación do Orgullo HOLI-COLOR pola diversidade. Continuará o percorrido por Campo Castelo, rúa San Pedro, rúa Doutor Castro, Praza de Armañán, rúa Nova, rúa Bispo Basulto, Praza de Santa María, e remata no Templete da Praza Maior. Ferrol celebrou este mércores o groso da súa programación polo Día do Orgullo, baixo o lema Orgullo de Cidade. Ao mediodía descolgouse a bandeira LGBTI do balcón principal do Pazo Municipal, cuxa fachada foi tamén iluminada durante a noite coas mesmas cores do arco da vella. Ademais, a terraza do Jofre acolleu a charla coloquio LGTBQI+ 'Camiño da Igualdade'. A continuación, no mesmo teatro representouse a obra Elisa e Marcela, de Panadaría Teatro. Ademais, nos días previos María Álvarez, debuxante do cómic lésbico Yupiyeyo, ofreceu a charla "¿Hai alguén aí?" sobre a a visibilización das diversidades sexuais desde as artes gráficas e banda deseñada. En Vigo, Esquerda Unida organizou este mércores a charla: "Mulleres e saúde", no marco dos actos que a formación organiza esta semana para conmemorar o Día do Orgullo LGBTI, baixo o lema: "Vivir libremente, vivir dignamente". Nela, a deputada Eva Solla salientou que "As mulleres LGTBI enfrontan moitas máis dificultades no acceso ao dereito básico da saúde polos recortes ou pola escaseza en formación das e dos profesionais". Ademais, o sábado ás 20.30 horas terá lugar unha manifestación que partirá dende a Praza da Pedra, organizada pola Asociación Nós Mesmas. A marcha, baixo o lema "Orgullo é reivindicación. Nin disfóricas nin incongruentes: revolución trans", centrarase na loita polos dereitos das persoas trans, a despatoloxización completa e a autodeterminación do xénero. Prégase ás organizacións políticas e sindicais, se sitúen á cola da manifestación, deixando diante a todas as organizacións sociais, asociacións e resto de grupos apartidistas e que non leven bandeiras do partido/sindicato que representan. En Compostela os actos tiveron lugar a pasada semana, baixo o nome de Compostela Diversa, unha programación organizada polo Concello en colaboración cos colectivos AmiZando, Arelas, Avante e Ultreia e que combinou a parte reivindicativa coa máis lúdica e festiva e con propostas para os nenos e nenas. O venres 22 de xuño actuaron De Vacas, Sabela King & The Heartbreakers, La Prohibida e Moreno Moreno. E o sábado 25 foi a quenda de Putochinomaricón, ademais de Broken Peach, Fantástica DJ e Bribatta. Ademais, este xoves a Libraría Chan da Pólvora acolle a presentación da nova edición de Seis poemas galegos, de Federico García Lorca, protagonista este ano do Día do Orgullo Galego, que conxuga a reivindicación dos dereitos das persoas LGTBI e a conmemoración da aprobación do Estatuto de Autonomía de 1936, Unha ducia de fitos da historia do movemento LGTBI


Summary: Delegados de CIG, UXT e CCOO iniciaron o fechamento esta segunda feira en protesto polo alto ritmo que se impón aos operarios e operarias na liña de montaxe, nomeadamente no sistema 2.

O aumento dos ritmos e cargas de traballo están a levar os operarios da automoción até o extremo, someténdoos a unha sobrecarga física e mental. Os sindicatos levan tempo alertando desta situación, nomeadamente na factoría PSA Citroën de Vigo. Nestes meses houbo diferentes accións, desde greves a manifestacións, para denunciar esa realidade. Esta segunda feira, comezou unha nova, co fechamento de delegados de CIG, UGT e CCOO na coñecida como 'Casa Branca', o terceiro andar do edificio de PSA Peugeot Citroën, onde se ubican as instalacións da dirección da empresa. Os sindicalistas lembran que a empresa sabe cal é o ritmo na liña de montaxe e os efectos que iso ten sobre o persoal. "Non poden obviar a súa responsabilidade polo que está a acontecer, e moito menos exixir máis productividade aos traballadores, externalizar máis operacións, ou reducir máis postos", indican estes representantes. Anuncian que manterán o feche até que a empresa "reconsidere" a súa postura. Vai haber concentracións de apoio ao encerro nas diferentes quendas de traballo nesta factoría. Cara B Galiza representa 15% dos automóbiles producidos no Estado español, competindo con Catalunya polo primeiro posto en territorios líderes na automoción. O sector no noso país achega unha facturación anual de máis de 8.300 millóns de euros –14% do PIB–, 19 mil postos de traballo directos – 12% do emprego industrial– e máis de 8 mil na industria auxiliar, ou o 30% das exportacións galegas. Macrodados que reflicten un sector que é un alicerce na economía galega. Mais a automoción ten unha cara B. "A automoción galega factura máis de 8 mil millóns de euros, si, mais mentres tanto agrava o empeoramento das condicións de traballo até niveis máis que preocupantes", indicaba Xoán Xosé Bouzas, da CIG-Industria, hai uns meses en conversa con Sermos Galiza. O aumento dos ritmos e cargas de traballo e a sobrecarga física e mental á que están sometidas as traballadoras e traballadores do sector representan o eixo sobre o que pivota a produtividade da automoción. "Os ritmos de traballo son cada vez máis duros, fortes e intensos, son insorportábeis", describía hai uns meses Paco Sío, daquela delegado da CIG en GKN, unha auxiliar con 980 operarias e operarios. Tamén en conversa con Sermos Galiza, Vítor Mariño, da CUT en Citröen, lembraba que "hai moito tempo" que a carga de traballo supera o nivel do soportábel. As cifras están aí, como teñen denunciado a CIG e a CUT. De por volta de 5.500 operarias e operarios que hai na factoría de Balaídos, uns 400 están de baixa, a metade deles desde o pasado mes de abril.


Summary: A reforma suprime catro das actuais áreas sanitarias e crea a estrutura de distritos, blinda os convenios do Sergas co sector sanitario privado e reduce a capacidade de acceso a contratos por parte do Consello Galego de Saúde. As únicas emendas relevantes que foron incorporadas ao texto son as do PP HEMEROTECA | A reforma sanitaria blinda por lei pactos do Sergas co sector privado como o que a Xunta oculta ao Parlamento

HEMEROTECA | A reforma sanitaria blinda por lei pactos do Sergas co sector privado como o que a Xunta oculta ao Parlamento Foi a primeira gran manifestación do ano en Galicia tras meses de protestas por todo o país, especialmente nas comarcas máis afectadas e tamén a primeira mobilización cidadá, sindical e política que o PP galego afrontou tentando facer ver que estaba baseada en mentiras. A reforma sanitaria que introducirá relevantes cambios na lei de saúde do ano 2008 pasa este martes de novo polo pleno do Parlamento para recibir o visto e prace definitivo cos votos da maioría absoluta dos populares e mentres, na rúa, as plataformas en defensa da sanidade pública volven mobilizarse. Tras a multitudinaria manifestación do 4 de febreiro dende SOS Sanidade Pública, así como por parte de En Marea, PSdeG e BNG, instouse os conservadores a frear a reforma e abrir un proceso de "diálogo". No entanto, as únicas achegas relevantes que foron incorporadas ao texto durante o trámite de emendas foron as redactadas polo propio PP, entre as que destaca a cobertura legal para a chegada ao Servizo Galego de Sáude de persoal médico de fóra da Unión Europea. As únicas emendas relevantes que foron incorporadas ao texto son as do PP, entre as que destaca a que dá cobertura legal á incorporación de persoal médico de fóra da UE Será así como, agás sorpresa maiúscula, entren en vigor todas as mudanzas no Sergas que vén defendendo a Xunta. A máis palpable será a supresión de catro áreas sanitarias -A Mariña, Monforte, O Salnés e O Barco-, pasando de 11 a 7 que á súa vez se dividen en ata 14 distritos sanitarios. Non obstante, a reforma tamén introduce aspectos que serán menos perceptibles na atención médica diaria á cidadanía, pero relevantes en canto ao funcionamento interno da sanidade pública. Como veu relatando este diario, o novo texto da lei de saúde -que xa fora reformada en ata cinco ocasións polo Goberno do PP- dará cobertura legal aos acordos con empresas sanitarias privadas como o que permitiu a unha multinacional estadounidense "testar" os seus produtos e servizos en hospitais públicos galegos. Tal e como revelou Praza.gal, eses convenios incluían anexos con condicións concretas -como o emprego de persoal e diñeiro público- que a Consellería de Sanidade se negou a revelar a doentes que os pediron formalmente, así como á oposición parlamentaria. A reforma suprime catro das actuais áreas sanitarias e crea a estrutura de distritos, blinda os convenios do Sergas co sector sanitario privado e reduce a capacidade de acceso a contratos por parte do Consello Galego de Saúde Outro dos puntos que cambiará na lei, á que se incorporan conceptos económicos como a aposta por tornar o "sector sanitario" nun dos "motores de desenvolvemento económico" que aumente a súa "achega ao produto interior bruto", é a posibilidade de acceder a contratos públicos por parte dos órganos de participación cidadá no sistema sanitario público. Estes órganos, como o Consello Galego de Saúde, quedan fixados na lei, pero perden o dereito específico de "coñecer e ser informado dos contratos de servizos sanitarios, dos concertos e dos programas de subvencións, así como da avaliación do informe do seguimento relativo a eles", que ata agora si tiña. Novas protestas Manifestación en Burela contra a reforma Sanitaria / CC BY-SA-NC CIG Mentres no hemiciclo do Parlamento estea a desenvolverse o debate definitivo sobre a lei, no exterior do Pazo do Hórreo concentraranse membros das plataformas sanitarias. "Consideramos inaceptable a actitude do Goberno", din dende SOS Sanidade, quen lamenta que o Goberno non só "rexeitase todas as emendas de devolución" da oposición, senón que nin sequera "contestou á petición de abrir un proceso de diálogo". "Reiteramos -din- a petición de retirada dun proxecto que desmantela os hospitais comarcais, somete a Atención Primaria ás xerencias hospitalarias" e ademais "privatiza a formación, investigación e innovación sanitaria" mentres "recorta a participación social no control do Sergas". "Sorprende que informar a poboación e mobilizarse por non estar de acordo coa reforma lles pareza facer política e facer unha modificación en profundidade da lei sexa non politizar", resaltan dende a plataforma sanitaria da Mariña Unha das plataformas sanitarias máis activas nestas protestas, a da Mariña, tamén estará presente na mobilización ante o Parlamento. Nestes meses, explican nun comunicado, "conseguimos coa nosa loita molestar e mesmo logramos que algún político do PP mariñán se avergoñase do que o seu partido está a facer coa sanidade pública na comarca". Así e todo, lamentan que nas semanas previas á aprobación definitiva o xerente da Estrutura de Xestión Integrada de Lugo, Ramón Ares, reitere "sen pudor" en "publirreportaxes e entrevistas a páxina completa" que "non se debe facer política coa sanidade", en referencia ás protestas. "Sorprende", di a plataforma, que "informar a poboación do que vai significar esta reforma, mobilizarse por non estar de acordo e presentar reclamacións por agardar máis dun ano para certas probas lles pareza facer política" e, no entanto, "facer unha modificación en profundidade dunha lei sexa non politizar". "Pode -ironizan- que reformar unha lei sexa facer encaixe de bolillos".


Summary: Non toda a arquitectura ten que ser permanente. Hai arquitectura case sen peso, lixeira, pero cargada de ideas e intencións. Con teas, plásticos e luz pódense facer intervencións moi interesantes. O estudio de arquitectura coruñés Flu-or está especializado en facer moito con case nada.

Os grandes monumentos estaban feitos de pedra, deste xeito pensábase que serían eternos. Os materiais pesados e duros fan que a arquitectura permaneza inalterábel no tempo. Mais non sempre é así, hai obras que deben desaparecer ao pouco de nacer. Edificios ou intervencións que tan só teñen que durar uns meses. Tamén hai obras que teñen a intención de ser reversibles, que ao desaparecer non deixen pegada. O estudio de arquitectura e deseño Flu-or vén de recibir o recoñecemento do xurado da bienal española de arquitectura pola súa obra efémera "Tribuna". Hai que destacar que das 20 obras premiadas en todo o estado, cinco son galegas (catro das cales xa foron tratadas en anteriores números do Sermos Galiza), o que dá conta da boa saúde da que goza a nosa arquitectura. Flu-or posúe sede na Coruña e actualmente está formado por Juan M. Salgado e Luís M. Santalla. Naceu como un grupo de estudantes inquedos na universidade, do que tamén formaban parte Gutier de la Torre e Yago Liste. Como estudantes de arquitectura e cheos de ganas de facer cousas, crearon un colectivo para activar unha gris facultade. Durante os últimos anos da carreira implicáronse e propuxeron todo tipo de intervencións culturais, festivas e accións creativas. Para desenvolver as súas actividades alugaron un local en Monte Alto que reformaron. Inspirados polo espírito punk do "Do It Yourself", e ao non contar con moitos cartos, fixeron a reforma coas súas propias mans. Como o aluguer do local era moi caro para a economía duns estudantes decidiron compartir o espazo con outra xente. Así naceu un espazo colaborativo que comparten con deseñadores, informáticos e outros profesionais. Estas relacións favorecen un clima creativo que se enriquece coas diferentes achegas. O que deseñan non conta cunha gran sofisticación tecnolóxica, pola contra, só fan cousas que saben facer coas súas propias mans. Ao rematar a carreira deciden profesionalizarse. Así, nace o estudio no local que antes fora fogar do colectivo de estudantes. Agora formado polo 50%, aínda que seguindo o espírito do local, colaboran con diferentes profesionais dependendo da obra. Como arquitectos, manteñen a mesma actitude de cando eran estudantes. Na súa obra tratan de buscar sempre a frescura. Non se limitan dentro de ningún estilo, buscan a solución correcta dependendo do caso. Foxen das solucións evidentes, buscan algo novo, mais cun espírito práctico. O que deseñan non conta cunha gran sofisticación tecnolóxica, pola contra, só fan cousas que saben facer coas súas propias mans. Danlle moita importancia á boa construción do que fan, independentemente do tamaño. De facto, nas primeiras obras e montaxes, tanto se encargaban do deseño como da construción, eran arquitectos e albaneis ao mesmo tempo. "Procedemos de familias do rural e estamos habituados ao traballo físico. Construíamos coas nosas mans antes de ser arquitectos. Non pensamos en alta tecnoloxía, deseñamos cousas que podemos facer nós mesmos", di Luís Santalla. Arquitectura téxtil Seguindo a filosofía do estudio deseñaron un pavillón temporal na Coruña, proxecto que foi premiado na bienal. Comisariado por Juan Nieves, o espazo debería ser un lugar de reunión e debate para a cidadanía. Estaría situado nunha praza, ao carón da antiga Fábrica de Tabacos. Deseñaron un volume transparente, impactante e atractivo, cun interior aberto pero cuberto. Tiña capacidade para 100 persoas e durou seis meses. A estrutura deseñárona con pezas metálicas de andamio, foi montada por unha empresa especializada e pasado o tempo desmontouse. O resto do edificio era tan só plástico, teas e luz. A envolvente e rechamante cor amarela é unha simple tea mosquiteira desa cor, no interior, un PVC transparente protexe da chuvia e do vento, e as luces instaladas de noite fan de reclamo da instalación. Esta arquitectura está feita por teas e pódese pregar e gardar, para poder montar de novo. É unha arquitectura que cabe nunha caixa. Este tipo de obras fannos reflexionar sobre o innecesario de moitas obras que quedan sen uso ao pouco de construírse, e o bo que sería que se puidesen desmontar e gardar nunha caixa. Durante o que durou o pavillón, tiveron lugar concertos, exposicións e reunións no seu interior; obtivo o resultado agardado: foi un foco de actividade cidadá. Agora agarda nun almacén do concello a un novo uso. Flu-or contou coa colaboración de Alba González neste proxecto. O estudio tamén desenvolve arquitectura téxtil en intervencións permanentes. Outra intervención temporal que desenvolveron Juan e Luís, neste caso colaborando con Adrián González e Alexander de Caires, é o vestíbulo do teatro Valle-Inclán de Lavapiés. Como gañadores do concurso internacional, foron até Madrid para montar a obra coas súas propias mans. De novo unha arquitectura desmontábel, etérea e lixeira. A proposta consistiu en colgar 70 teas para crear un novo teito no vestíbulo, deste xeito simbólico sacábase a tremoia escénica cara a fóra. Recreando un teatro fóra do teatro, a rúa transformábase no patio de butacas. Deste xeito anunciábase a nova tempada teatral, finalidade da intervención. Ademais disto, deseñaron, construíron e montaron uns mobles modulares que servían tanto como bancos como de expositores para os libretos do teatro. Aínda se pode visitar durante este mes. O estudio tamén desenvolve arquitectura téxtil en intervencións permanentes. Este é o caso dunha das súas primeiras obras: a libraría Moito Conto da Coruña. Contaban cun local moi estreito e longo que ao fondo posuía un patio con luz natural. Non había un grande orzamento, así que as obras tiñan que ser sinxelas e mesmo se ocuparon os arquitectos de construílo. Existen dúas partes diferenciadas. A entrada, é moi sobria e escura, como un pasadizo, que dirixe ao fondo. Ao chegar alí, contrasta a luz e a amplitude. Destacan no local as dúas pirámides de tea que filtran e potencian a luz dos lucernarios do patio. A libraría conta con moita vida cultural, e todas as actividades realízanse baixo as pirámides de tea. Ademais, como noutras obras, parte do mobiliario foi deseñado e montado por eles. Cara a dentro Mais non todo é efémero e livián nas súas obras. Cunha actitude práctica enfróntanse a cada proxecto de forma diferente. Froito do encargo dun familiar, deseñaron unha vivenda en Arteixo. Contaban cunha parcela estreita, en costa e coas casas dos veciños moi próximas. A única condición que lles puxeron foi que tiña que ser cómoda e estar toda nunha soa planta. Para evitar as miradas dos veciños, tan só se abren cara atrás e adiante, mais non querían ter unha casa escura. Para solucionalo, os arquitectos deseñaron a casa ao redor do patio, así este proporciona toda a luz que lle faltaba. E tamén crea relacións visuais: a habitación dos pais mira ás dos fillos, a cociña mira á entrada e o salón mira ao sur e ao patio. O patio é o protagonista e conta cun limoeiro plantado que lle dá frescor e recendo a toda a vivenda. En canto á construción a vivenda é sinxela, pero con detalles moi coidados. Fundamentalmente usaron formigón, aceiro, madeira e zinc. Poderían tela feito coas súas propias mans, pero por axilizar, encargouse a unha construtora.


Summary: Após seis meses vetadas as Iniciativas Lexislativas Populares achegadas por SOS Sanidade Pública e a plataforma Pre-escolar na Casa, serán debatidas no primeiro Pleno da lexislatura. Así o anunciou o voceiro parlamentar do BNG, Francisco Jorquera após a Xunta de Portavoces desenvolvida esta segunda feira.

Presentadas as sinaturas que exixe a lei (15.000) hai seis meses, as Iniciativas Lexislativas Populares achegadas polas plataformas cidadás SOS Sanidade Pública e Pre-escolar na Casa serán levadas á Cámara na primeira sesión plenaria da lexislatura. A Mesa parlamentar --con maioría do Partido Popular-- vetara a súa tramitación durante o anterior curso político, malia a insistencia do Bloque Nacionalista Galego que exixía a súa tramitación. Mesmo chegaran @s nacionalistas a se rebelaren contra o proceder do órgano reitor da Cámara impedindo que a sesión do Pleno transcorrese con normalidade, após negárenselle en reiteradas ocasións a introdución de puntos na orde do día --nomeadamente o debate das devanditas ILP. As ILP foron vetadas pola Mesa parlamentar en xuño, após seis meses serán debatidas no Pleno No BNG denunciaban que o grupo popular --maioritario na Cámara-- "non quere escoitar o que ten que dicir a xente e prefire menoscabar a democracia", aseveraba naquela altura a voceira do grupo nacionalista, Ana Pontón. Porén, medio ano despois de seren vetadas, as ILP serán debatidas no primeiro pleno --a proposta do BNG, cuestión da cal se congratulaba Francisco Jorquera, no entando, o voceiro nacionalista aseveraba que "o apoio ao debate destas iniciativas non pode servir de coartada para cubrir a súa cota de respecto ao pluralismo". Jorquera denuncia que o PP aprobase as comparecencias na comisión de investigación "a convenencia do goberno" Así as cousas, o Partido Popular amosou esta segunda feira que a súa conduta no Parlamento será firme, ao igual que a pasada lexislatura. Neste sentido, a Xunta de Portavoces aprobou a constitución da comisión de investigación a respecto da fusión da caixas, porén o Partido Popular aproveitou a súa maioría absoluta para denegar a comparecencia de membros do goberno na mesma, nomes que foran propostos polos grupos da oposición. Abel Losada, voceiro parlamentar do PSdeG denunciou a actitude d@s populares e asegurou que esta dá boa conta "do continuísmo derrotista do executivo de Feijóo", afirmou. Pola súa banda, desde o BNG denunciaron que "esta non é a mellor forma de comezar a lexislatura", pois entenden que a Xunta de Portavoces aprobou as comparecencias "a conveniencia do goberno".


Summary: A decisión de Donald Trump de suspender o financiamento da Organización Mundial da Saúde foi censurada por Gobernos e expertos de todo o mundo. Os seus críticos din que busca desviar a atención da súa xestión da crise do coronavirus. Porén, máis alá da política, a medida ten implicacións que afectan a saúde de numerosas persoas.

A finais de febreiro loaba a Organización Mundial da Saúde por "traballar duro e moi intelixentemente", e agora acúsaa dunha "grave mala xestión" e de "ocultar a propagación do coronavirus". A finais de febreiro, porén, Donald Trump vía o camiño expedito cara á reelección nas presidencias de novembro, e agora os Estados Unidos converteuse no país, de largo, con maior número de contaxios e de mortes por coronavirus. Aínda que está na liña das políticas que propugna, contrarias ás institucións multilaterais, os seus críticos cren que é un movemento máis para arriar en banda. Para non asumir responsabilidades e manter as súas opcións de cara aos comicios do outono. Segundo unha recente enquisa da CNN, a sociedade estadounidense censura maioritariamente a xestión da crise por parte de Trump. Un 52%, catro puntos máis que hai un mes. Un dato na liña doutras sondaxes destes días. "Durante os últimos meses, Trump acusou en numerosas ocasións os medios, os gobernadores, os membros demócratas no Congreso e o ex presidente Barack Obama de ser responsábeis dos numerosos casos que saturan os hospitais", afirman no New York Times Michael D. Shear, correspondente na Casa Branca, e Donald G. McNeil Jr., xornalista especializado en pandemias do rotativo nun artigo conxunto. Richard Horton, editor da prestixiosa revista científica The Lancet, publicaba no Twitter a súa opinión ao respecto: "A decisión do presidente Trump de retirar os fondos á OMS é simplemente isto: un crime contra a humanidade. Cada científico, cada traballador sanitario, cada cidadán debe resistir e rebelarse contra esta horríbel traizón á solidariedade global". Tamén Bill Gates, fundador da Fundación Bill & Melinda Gates ─o segundo maior contribuínte da OMS despois do Goberno estadounidense─ manifestou que "suspender o financiamento da Organización Mundial da Saúde durante unha crise sanitaria mundial é tan perigoso como soa". E Robert Redfield, director do Centro para o Control e a Prevención de Enfermidades nos EUA ─designado para o posto polo propio Trump en 2018─ afirmou no programa This Morning, da canle de televisión CBS, que a OMS é "un gran socio", e preferiu non comentar como a afectará a retirada de fondos anunciada pola Casa Branca. Un laboratorio de Wuhan Malia as críticas xeneralizadas, tamén desde os Gobernos ─o xefe da diplomacia da Unión Europea, Josep Borrell, comentou no Twitter que "non hai razón que xustifique esta decisión"─, Trump teima na súa estratexia. Na cuarta feira (madrugada de onte na Galiza), ameazou con suspender a actividade parlamentaria culpando o Partido Demócrata da situación, unha medida sen precedentes. Ademais, informou de que o seu Goberno está tratando de determinar se o novo coronavirus saíu dun laboratorio en Wuhan, a cidade chinesa epicentro do brote do SARS COV-2. Ao respecto, o seu secretario de Estado, Mike Pompeo, declarou que Beijing "necesita ser sincero" sobre o que realmente sabe. O Ministerio de Exteriores chinés negou onte as acusacións baseándose nas declaracións previas da OMS, que tamén desbotou esa posibilidade. Polio, ébola, COVID-19... A suspensión do financiamento desta axencia da ONU por parte dos EUA ten implicacións graves que van alén das estratexias políticas. No bienio 2018-19, dos 893 millóns de dólares que doou o país norteamericano, máis de 650 millóns foron parte das chamadas contribucións voluntarias (as que van máis alá das que lle corresponden como membro por tamaño e riqueza). É dicir, un diñeiro que foi directamente a financiar as actividades da OMS sobre o terreo, tal e como explica Mark Leon Goldberg, editor de UN Dispatch. Así, por exemplo, os EUA investiron máis de 158 millóns de dólares nos últimos dous anos na loita por erradicar a polio ou parálise infantil, unha enfermidade infecciosa que afecta o sistema nervioso. A contribución estadounidense e o traballo da OMS foron chave para erradicar case por completo do planeta esta doenza, endémica só no Paquistán e no Afganistán aínda que controlada. O orzamento da OMS para o bienio actual, 2020-21, aprobado polos ministros de Saúde en maio de 2019, ascende a case 4.850 millóns de dólares, 9% máis que no anterior. Desta cantidade, mil millóns están reservados para África, onde a OMS combate actualmente unha dobre ameaza: a COVID-19 e un novo brote de ébola na República Democrática do Congo. África, o continente máis pobre do mundo e o que rexistra maiores niveis de mortalidade infantil por enfermidades evitábeis cunha vacina.


Summary: Os outros dous operarios aos que lles caeu enriba a estrutura continúan hospitalizados en planta e evolucionan "favorabelmente", segundo fontes da Xunta.

Un dos traballadores feridos no accidente laboral ocorrido na pasada sexta feira ao derrubarse parte do escenario principal en montaxe do festival de música O Son do Camiño permanece estábel ingresado na UCI. Así o veñen de notificar a Europa Press fontes da Xunta da Galiza, que detallaron que os tres pacientes fican hospitalizados "sen mudanzas", o máis grave "estábel" na UCI do Hospital Clínico da capital galega; mentres que os outros dous seguen en planta e evolucionan "favorabelmente". O sábado pasado o director xeral de Emerxencias e Interior, Santiago Villanueva, sinalou que o traballador que se atopa en estado grave "aparentemente caeu desde arriba", mentres que os outros tiveron lesións após caerlles enriba o escenario. Que sabemos do derrubamento do escenario principal do festival no Monte do Gozo? A respecto das causas do accidente laboral, o director xeral pediu agardar polos informes de Inspección de Traballo e do Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral (Issga), así como do informe da Policía Nacional, que xa foron trasladados ao xuíz. Villanueva instou así a evitar "elucubracións" sobre o que puido acontecer e remitiu a esa investigación que agora se está a producir, mentres o presidente galego, Alfonso Rueda, apuntou a priori a un "refacho de vento" como causa da caída da estrutura. Aliás, segundo transcendeu nas últimas horas en diferentes medios de comunicación —e puido confirmar este xornal—, o escenario que caeu no Monte do Gozo de Compostela foi o mesmo que só uns días antes, o pasado 1 de xuño, utilizaron os Rolling Stones no Wanda Metropolitano de Madrid. É un palco frecuentemente montado e desmontado —e desprazado— por diferentes cidades. A organización do festival, pola súa parte, informou de que terá lugar nas datas previstas, os días 16, 17 e 18 de xuño, isto é, esta mesma semana, cun escenario de menores dimensións.