Summary: O incremento dos contaxios por coronavirus fixo que a consellaría tomase esta decisión. Entre as medidas a aplicar neses municipios está que os estabelecementos comerciais pasarán poder cubrir só o 50% da súa capacidade.

A Consellaría de Sanidade vén de anunciar que seis novos concellos veránse afectados polas medidas restrictivas para intentar frear os contaxios por coronavirus. En concreto, a decisión do subcomité clínico de expertos que estuda a situación epidemiolóxica da Galiza afecta a Laxe, Lalín, Poio, Vilaboa, A Guarda e O Rosal. Entre as medidas anunciadas polo departamento do recén nomeado Julio García Comesaña para estes municipios está restrinxir a capacidade dos comercios, a restauración e a hostalaría ao 50%. A mesma norma afectará a bibliotecas, academias, autoescolas e centros privados de ensino non regrado entre outros. Os encontros de persoas non convivintes só poderán ter un máximo de dez participantes e recúrtanse as prazas en celebracións, velorios e igrexas e outros lugares de culto. Esta batería de novos parámetros para a veciñanza será publicada esta tarde no Diario Oficial de Galiza (DOG) e entrará en vigor ás á medianoite. Ademais, fontes do departamento da Xunta, advertiron da posíbel ampliación ou redución deste conxunto de medidas. A revisión farase nun prazo dunha semana. "No caso de celebracións como vodas, bautizos e comuñóns, non poderán superar o 50 % do aforo do salón de banquetes nin o número máximo de 50 persoas para lugares fechados e de 100 persoas no caso de celebrarse en espazos ao aire libre", indicaron, pero os actos previstos para esta fin de semana non se verán perxudicados. A intención de Sanidade é, según aclara, "poder actuar de xeito más selectivo e con maior rapidez ante a aparición de casos nunha zona concreta". É por isto que, ademais das medidas que hai activas en todo o país desde que comezou a pandemia, se están a "acoutar ao máximo a expansión do virus, restrinxindo e regulando determinadas actividades xa non por áreas sanitarias, senón por concellos, cidades ou mesmo barrios".


Summary: Afíramo a Plataforma 'Galiza, un Futuro sen Carbón', que fai tres anos de mobilización contra a queima do carbón e xa albisca a fin definitiva da mesma en 2022

Nos tres anos transcorridos desde a presentación pública da plataforma "Galiza, un futuro sen carbón", o 1 de decembro de 2018, o carbón pasou de ser unha das principais fontes de electricidade da nosa terra a ter un papel marxinal e os días contados. Afírmao a propia plataforma nun comunicado esta cuarta feira, sinalando que "é un avance moi importante no necesario e urxente abandono dos combustíbeis fósiles, que seguen a supor a maior parte do consumo de enerxía en Galiza, tanto primaria como final". A práctica desaparición do carbón do "mix enerxético" galego, explica, que será definitiva en 2022, "provocou un recorte sen precedentes das emisións galegas de gases de efecto invernadoiro (GEI) causantes da crise climática" Entre 2018 e 2019 (ano con datos oficiais máis recentes), afirma,as emisións totais de Galiza baixaron de 29,7 a 22,4 millóns de toneladas. "Foi un descenso de 7,3 millóns atribuíbel á redución das emisións de CO2 (o principal GEI) das centrais de carbón, que caeron de 10,1 millóns en 2018 a 2,5 en 2019." "Nos últimos tres anos verificouse o que sinalabamos no noso manifesto fundacional: "Non hai ningunha outra medida singular que hoxe permita diminuír, de xeito tan rápido e importante, as emisións de gases de efecto invernadoiro na nosa terra". Así, sinalan, "grazas ao colapso do carbón na produción eléctrica", as emisións de GEI de Galiza reducíronse 24% entre 1990 e 2019. "Na presente década, crucial para evitar unha catástrofe climática global, deberían diminuír polo menos até un 65%. Un obxectivo moi superior ao das políticas enerxéticas e climáticas galega e española, que non están en liña co Acordo de París". Din que para atinxir unha redución de cando menos 65% das emisións de GEI antes de 2030, "cómpre unha forte diminución no consumo de petróleo e gas fósil, que está está a substituír parcialmente o carbón na xeración eléctrica no noso país". Isto reflítese, engaden, no importante aumento da actividade das centrais de ciclo combinado de gas fósil das Pontes (Endesa) e Sabón (Naturgy) e da regasificadora de Mugardos (Reganosa) que as abastece. "En só tres anos, o carbón pasou de achegar 30-40% da produción eléctrica galega a tan só 1,5% no que levamos de 2021. A recente reactivación dun dos catro grupos da central de carbón das Pontes non supón unha marcha atrás na decisión de Endesa de pechala en 2022 e ademais subministrará unha cantidade moi limitada de electricidade".


Summary: Diversas organizacións, asociacións e colectivos convocan unha concentración contra as touradas o vindeiro 4 de agosto con que exixen a abolición deste tipo de tortura animal e a eliminación das axudas públicas á tauromaquia.

O concello da Coruña acolle máis un ano a feira taurina, como noutras ocasións a organización conta co apoio da administración local. Segundo o colectivo Galiza mellor sen touradas, a equipa de goberno subvenciona indirectamente a feira taurina pois "cede as instalacións e proporciona os medios precisos para a adaptación do Coliseum", espazo en que se desenvolve a feira entre os días 3 e 5 de agosto. Co gallo das touradas, distintas organizacións políticas, xuvenís e colectivos sociais, convocan unha concentración como mostra do seu rexeitamento a este tipo de actos. A Plaraforma Galiza, mellor ser touradas, así como Galiza Nova, o BNG, a asemblea do 15M, asociacións cultrais e diversos colectivos de protección animal convocan o vindeiro día 4 de agosto unha concentración contra as touradas, para rexeitaren o financiamento deste tipo de actos a través de fondos públicos. Para o BNG é un "suicidio" que o goberno municipal da cidade manteña as axudas públicas ás touradas, "sobre todo nun contexto de crise brutal, como o que estamos sufrindo, e cuns recortes que están a empobrecer a cidadanía". A concelleira da fronte nacionalista, Ermitas Valencia, lembrou que nun comezo o concello da Coruña aseguraba que a feira taurina se autofinanciaría e despois rematou por poñer cartos públicos "con total escurantismo e sen a posibilidade de coñecermos a canto vai ascender a axuda". Asi mesmo, a nacionalista reiterou a posición do BNG con respecto destes actos que cualificou como tortura e lembrou ao goberno coruñés a moción presentada polo seu grupo municipal encamiñada a acabar coas axudas públicas ás touradas, Valencia aseverou que a iniciativa contaba co "apoio de 20.000 persoas que o PP rexeitou". Pola súa banda, Galiza Nova, secundará a concentración baixo o lema Que lástema de bois!, as mocidades nacionalistas, recuperan a estampa de Castelao incluída no álbum Nós para amosar a súa incomprensión perante o que consideran "un insulto", así mesmo, rexeitan que "se promocionen e subvencionen a través de cartos públicos entrementres se recortan servizos sociais básicos para a maioría da poboación", polo que manifestarán o seu rexeitamento ás touradas. Asemade, aseguran que as touradas son un "espectáculo cruento, macabro e trasnoitado que nos fai envilecer como sociedade". Neste senso, a organización xuvenil, xunto con máis colectivos e asociacións, asinaron o pasado mes o manifesto promovido pola plataforma Galiza mellor sen touradas, en que exixen a abolición da tauromaquia. A concentración terá lugaro 4 de agosto na Praza de María Pita ás 19.00h.


Summary: Acto en lembranza do galeguista e todas as vítimas do fascismo.

O Concello de Teo rendeu homenaxe nesta quinta feira ao político e editor Ánxel Casal na Estivada da Ribeira (Cacheiras), o lugar no que o seu corpo foi achado o 19 de agosto de 1936 xunto ao do armeiro Pepiño Areosa, após seren asasinados polas tropas fascistas. "Celebramos un ano máis esta data especial, nesta ocasión con máis ganas ca nunca porque en 2020 non puidemos por mor da pandemia e o mal tempo. Casal foi unha figura moi importante e queremos lembrar o seu legado", sinala a Nós Diario a concelleira de Cultura, Mayte Argibay. No acto, alén dela, interviron o alcalde, Rafael Sisto; a alcaldesa en funcións de Compostela, Mercedes Rosón; a edil de Cultura de Arzúa, Aurora Varela, e representantes da asociación teense de memoria histórica A Oliveira, precursora desta homenaxe. Tamén participou a veciña do municipio Uxía Dono Liste, bisneta do comandante galego do Exército republicano Enrique Líster, un dos líderes durante a Guerra Civil do Quinto Rexemento de Milicias Populares. Uxía Dono leu a listaxe completa de persoas represaliadas en Teo en 1936. Así mesmo, o Concello entregou ás persoas asistentes, entre as que se atopaban familiares de Casal e Areosa, senllos exemplares da obra de Federico García Lorca Seis poemas galegos, editada, precisamente, por Ánxel Casal. "Con este acto queremos facer un exercicio de memoria e lembrar os nomes de todas as e os teenses represaliados polo franquismo", expuxo Argibay, quen agarda que o recordo destes persoeiros "sirva para que o que aconteceu non se volva repetir, nun momento coma o actual no que semella estar moi perto". Por outra banda, os grupos locais Aldomir e Suasebe, da Asociación Cultural A Mámoa de Luou, acompañaron coa súa música o evento.


Summary: A reforma da Lei Orgánica do Poder Xudicial prevé eliminar os 45 partidos xudiciais galegos, incluídos os de grandes cidades como Vigo, Compostela ou Ferrol, que lideran o rexeitamento frontal á proposta do Goberno central que comparten partidos, avogados, xuíces e fiscais.

O Consello de Ministros aprobou o pasado venres o anteproxecto da Lei Orgánica do Poder Xudicial (LOPX). De aprobarse tal e como está redactada, nada do mapa xudicial actual -no Estado e en Galicia- se parecerá ao que existe na actualidade. A intención do Goberno central é facer desaparecer os partidos xudiciais e que a sede de cada un deles estea na capital provincial. Eliminaríanse, xa que logo, os 45 partidos xudiciais que hai actualmente no país, que serían substituídos por tribunais provinciais de instancia. Acabaríase así cos de cidades tan importantes como Compostela, Ferrol ou incluso Vigo, a urbe máis habitada e a que más causas instrúe no país. Pero tamén se acabaría cos catorce da provincida da Coruña, os nove nos que se dividen Lugo e Ourense e os trece de Pontevedra. Betanzos, Ortigueira, Muros, Mondoñedo, Vilalba, Viveiro, Verín, Xinzo, O Carballiño, Vilagarcía, Cambados, Marín ou Tui serían algunhas das vilas que quedarían sen estas unidades territoriais xudiciais que integran diferentes municipios limítrofes. Os tribunais de instancia, con sede en cada capital provincial, só terán subsedes ou salas noutras cidades en casos moi excepcionais. A reforma da LOPX pretende eliminar os 45 partidos xudiciais galegos para deixalos en catro provinciais O rexeitamento por parte do sector da Xustiza é total e rotundo en Galicia. Sitúan esta nova reforma nun novo golpe dentro dun ataque "á cidadanía" e á igualdade por parte do Executivo do PP. Logo do intento de privatización dos rexistros civís e tras a implantación de taxas xudiciais, o ministro Gallardón "pretende destruír o tecido xudicial existente, asestando un duro golpe á xustiza de proximidade", tal e como denuncian os sindicatos. Estes advirten xa que a reforma da LOPX suprimiría os xulgados de paz e a maioría dos órganos xudicias máis achegados ás pequenas e medias poboacións. En definitiva, afastaría aínda máis a cidadanía da Xustiza e dun dereito fundamental. E non só xeograficamente. Ademais, os funcionarios de xustiza censuran tamén a redución da promoción interna do 50 ao 30% e a desaparición das audiencias provinciais como outras das reformas de Gallardón que rexeitan frontalmente. Sindicatos, avogados, xuíces e fiscais advirten de que o Goberno "afastaría a cidadanía da Xustiza" O caso é que a eliminación dos partidos xudiciais suporía que millóns de persoas e causas terían que ser trasladadas ás capitais de provincia en todo o Estado. Milleiros delas en Galicia, cunha poboación moi dispersa e rural con tantos núcleos de poboación como o resto de España. "Entre as taxas, os desprazamentos e estes atrancos, a xente cada vez estará máis lonxe da Xustiza", criticaron os sindicatos nas protestas que se reproducirán o xoves en varias localidades do país. "Os delincuentes e estes políticos cheos de corrupción terano máis doado agora", chegaron a dicir. Xuíces, fiscais, avogados, todos os partidos, boa parte dos alcaldes... Ninguén parece estar de acordo cunha reforma que tamén ameaza o emprego e que cren que supón un retroceso de décadas. Pero son os alcaldes ou cargos políticos das tres grandes cidades galegas que quedarían sen sede de partido xudicial (Ferrol, Santiago e Vigo) os que lideran as protestas. Caballero xa anuncia unha "gran mobilización" e Currás avisa que falará "con quen sexa" para evitar quedar sen sede de partido xudicial Abel Caballero, rexedor vigués, xa ancudiou que promoverá unha "gran mobilización" para exixir que a cidade sexa a sede principal do poder xudicial da provincia de Pontevedra e para que Vigo "non sexa sede desprazada" porque suporía "a desaparición do partido xudicial que máis causas xera en Galicia". Tinguido de novo de proclamas localistas, o alcalde cre que o "modelo uniprovincial" que propón o goberno "non funcionará porque é pretender que Vigo funcione supeditado a Pontevedra". Pero todos os partidos da corporación municipal, incluído o PP, amosaron a súa oposición ás intencións de Gallardón e presentaranlle alegacións ao ministro. Vigo, ademais de ser a cidade de máis poboación e causas, tamén conta coa maior taxa de litixios de toda Galicia, con case 300 casos por cada mil habitantes, segundo os datos do Consello Xeral de Poder Xudicial. En Compostela, pola súa banda, o alcalde Ángel Currás dixo estar disposto a falar "co Goberno central e con quen sexa" para defender a demarcación xudicial da súa cidade e para que "non se lesionen" os intereses da capital de Galicia e unha unidade que tamén é "dinamizadora económica" da urbe.


Summary: Artai Bringas, xogador de xadrez, vén de facerse co posto número 30 dun total de 27.651 participantes no maratón de inverno da plataforma Lichess, decorrido o pasado 28 de decembro. Bringas fala da complexidade de finalizar este tipo de maratóns, cuxa duración chega ás 24 horas de competición ininterrompida, e opina sobre a situación actual do xadrez na Galiza. Para Bringas "o xadrez é como unha adición sa" e pensa seguir competindo en próximos torneos.

Avante Pouca Parabéns polo posto 30 nun campionato con case 28.000 participantes. Como se sente? Este foi o segundo maratón que xoguei. En abril participei noutro no que quedei no posto 57. Esta segunda vez estaba máis preparado e xa contaba coa experiencia previa. Ambos os maratóns nos que xoguei resultaron ser moi semellantes pero neste último sentinme máis cómodo. Trátase dun maratón de 24 horas; é moi duro rematalo. As primeiras 12 horas estaba cheo de enerxía, pero as seguintes xa comezaron a ser máis difíciles debido ao cansazo. Para min, o peor son as tres últimas horas porque a presión é realmente dura e o corpo non pode máis.No que aos maratóns se refire, existen dúas modalidades: as presenciais que van por rondas, nas que todos os participantes compiten no mesmo número de partidas; e o sistema Arena presente nos maratóns de Lichess, que consiste en xogar o máximo número de partidas posíbeis con participantes de calquera nivel. Persoalmente, isto último é o que máis me interesa de Lichess: que participen desde xogadores principiantes até a elite mundial. De feito, eu mesmo competín contra o gañador deste maratón en dúas ocasións, e a primeira delas gañeille; foi incríbel. Os participantes que non somos profesionais, se queremos chegar a postos altos, debemos xogar arredor de 84 partidas neste tipo de campionatos. Eu desta vez participei en 359 partidas durante as 24 horas do maratón. Avante Media De onde lle vén esta paixón polo xadrez? Cando comezou a interesarlle?Comecei con catro ou cinco anos cando meu pai me ensinou a xogar. Daquela non me gustaba, pero, finalmente, acabei enganchándome. Cos anos uninme a un club de xadrez, o Laroca, en Nigrán. Non era un club moi grande pero os meus compañeiros e compañeiras eran moi agradábeis e sentinme moi ben nel. A verdade é que existe un gran nivel no xadrez galego. Contamos con clubs moi importantes na Galiza, de feito, un de Pontevedra, mesmo organiza un campamento de xadrez no verán. Hai moita afección e un gran nivel, así en 2008 e 2013 os campións de España foron dous galegos: David Lariño e Iván Salgado. Supoño que coñece a serie 'Gambito de Dama' que logrou moito éxito nos últimos meses. Pensa que puido impulsar un maior interese polo xadrez?Paréceme moi curioso que todo o mundo estea a falar desta serie, mesmo persoas que non xogaron nunca ao xadrez. Non sei o impacto que puido supor pero, desde logo, é moi probábel que moitas persoas comezaran a interesarse polo xadrez a raíz da serie. Ademais, a protagonista é unha muller e penso que está xenial que existan este tipo de referentes para animar a máis rapazas a participar. No mundo do xadrez segue existindo unha gran diferenza entre a cantidade de homes e de mulleres que xogan; elas sempre son moitas menos. Nestes últimos anos é certo que se foi normalizando a presenza da muller no xadrez e a día de hoxe hai xogadoras recoñecidas, pero a diferenza segue a ser moi grande. Espero que a serie axude un pouco. Avante Toda Como ve o seu futuro no xadrez? Seguirá competindo? Actualmente levo case un ano cun adestrador individual e tamén estou estudando moito porque me sinto moi animado. Quero seguir competindo, sen dúbida. Debido á pandemia, reduciuse o número de torneos presenciais pero, cando volvan, seguirei participando. Eu vexo o xadrez como unha adición sa; coido que cando alguén comeza a xogar é difícil que o deixe. Todas as partidas son diferentes, é imposíbel aburrirse pois sempre hai novidades. Adóitase pensar que o xadrez é un xogo aburrido, lento e difícil, mais non é así.


Summary: Centos de familias galegas teñen pensado coller o coche esta fin de semana para iniciar as vacacións ou para visitar a familia coincidindo coa ponte festiva. Un motivo de desfrute que, porén, pode verse afectado pola alza dos prezos nos hoteis e na hostalaría, e tamén nos combustíbeis e na luz, en máximos.

Esta fin de semana de agosto é a elixida por moitas galegas e galegos para dar comezo ás súas vacacións estivais. Segundo a Dirección Xeral de Tráfico (DXT), están previstos mais de 593.000 desprazamentos na rede viaria do noroeste, na que se inclúe Galiza, no marco da operación especial que deu comezo esta sexta feira. Son 120.000 máis que os previstos na anterior operación saída, a do pasado 1 de agosto. A autoridade de Tráfico avisa dunha trintena de puntos conflitivos nas estradas galegas, como poden ser os accesos ás cidades, as zonas costeiras, ou o alto do Fiouco, na Autovía do Cantábrico (A-8), onde a néboa adoita complicar a circulación. Pero a situación do tráfico de entrada e saída non será ao único ao que teñan que prestar atención as persoas que comecen agora as súas vacacións. A carteira tamén alerta de perigos. Unha das operacións máis habituais nos desprazamentos en vehículo privado é encher o depósito. Desta vez, facelo será até 22,5% máis caro que hai un ano no caso dos vehículos de gasolina e 19% nos de gasóleo. Do desgusto tampouco se libran os eléctricos, que verán como cargar as baterías será notabelmente máis caro que en 2020, e máis despois de fechar unha semana na que día tras día se superaban os máximos históricos no mercado. Con todo, este sábado o prezo medio baixará lixeiramente, até os 114,63 euros megawatt hora (MWh), fronte aos 117,29 euros de media que marcaba esta sexta feira. Un incremento de prezos máis acusado na Galiza Esta sexta feira, 13 de agosto, o Instituto Nacional de Estatística (INE) daba a coñecer os datos do Índice de Prezos de Consumo (IPC) do mes de xullo, que descenderon 0,8% respecto aos do mes anterior, pero que escalan en taxa interanual ─con respecto a xullo de 2020─ un 3,5%, seis décimas por riba do crecemento rexistrado de media no Estado español, que se situou o pasado mes no 2,9%. Os prezos suman na Galiza catro meses de subas interanuais consecutivas, pois desde a baixada de 0,2% rexistrada en febreiro, subiron 1,7% en marzo, 2,7% en abril, 3,3% tanto en maio como en xuño e agora 3,5%. Como recolle o INE, entre os capítulos con subas máis pronunciadas destacan a vivenda (11,3%) e ao transporte (9,4%). En variación mensual, os maiores incrementos foron os de hoteis, cafés e restaurantes (1%) e transporte (0,8%), xustamente as actividades máis ligadas ao turismo e ás que recorrerán boa parte das veraneantes que agora inician as súas vacacións. Do lado contrario, o IPC rexistrou baixadas anuais en comunicacións (-3%), bebidas alcohólicas e tabaco (-1,3%). En comparación con xuño, os prezos baixaron 12,4% en vestido e calzado e 0,8% en bebidas alcohólicas e tabaco. Boa planificación para evitar sorpresas Co gallo de evitar sorpresas, as persoas expertas recomendan planificar ben a viaxe antes de saír, analizar os gastos fixos nos desprazamentos e comparar prezos, por exemplo nas gasolineiras, onde as diferencias poden ser significativas. Facer as reservas con tempo nos aloxamentos turísticos tamén axuda a reducir a factura das vacacións. Neste ano, pola cambiante evolución da Covid-19, moitos estabelecementos ofrecen a posibilidade de modificar ou cancelar a reserva sen custo engadido até a véspera da chegada, por se xurde algún imprevisto. As expertas tamén inciden na necesidade de revisar ben a casa antes de marchar de viaxe e, sobre todo, agora que o prezo da luz anda disparado, non deixar conectado ningún aparello electrónico que non sexa estritamente necesario. Neste senso, recomendan desconectar termos eléctricos ou frigoríficos ─se imos marchar varios días─, xa que son os que máis enerxía consumen, mesmo cando non están a pleno rendemento. Así pois, nesta ponte festiva, con celebracións estivais en moitas vilas e cidades do país, cómpre prestar máis que nunca atención á carteira e confiar en que as subas de prezos tendan á moderación para que o regreso das vacacións non se faga aínda máis costa arriba.


Summary: Os lugares de memoria en Galiza demostran, por unha banda, que existe conciencia e iniciativa para recordar os crimes franquistas co fin de atinxir unha xustiza histórica a prol dos que perderon (perdemos) a democracia en España. Mais poñen de manifesto ao mesmo tempo as limitacións verbo da capacidade que ten a sociedade para manter viva a memoria.

Os lugares físicos de memoria, igual que a literatura, transmiten a memoria traumática que, sabemos, está a piques de desaparecer nas voces e nos ollos dos que presenciaron os feitos En Galiza hai trinta e dous monumentos que renden homenaxe ás vítimas dos crimes franquistas. Neste asunto levo traballando dende hai máis de tres anos. Despois de me ocupar das novelas galegas que exploran a Segunda República, guerra civil e franquismo, vinme mergullado nos lugares físicos de memoria que, igual que a literatura, transmiten a memoria traumática que, sabemos, está a piques de desaparecer nas voces e nos ollos dos que presenciaron os feitos. Os trinta e dous monumentos amosan unha intención de narrativizar os feitos por medio dunha intervención estética. Céntrome na efectividade destas obras á hora de transmitiren o coñecemento dos feitos traumáticos, non só ás persoas directamente afectadas senón á sociedade en xeral e tamén (sobre todo) ás futuras xeracións. Afondo nas consecuencias que teñen estes lugares de memoria sobre a memoria individual e colectiva. Coñecín o mural de Xosé Vizoso, erixido no Alto do Furriolo, en Febreiro de 2010. Inaugurado en agosto de 2006, o mural marcou o que puido ser un antes de despois a respecto da visibilidade pública da memoria dos asasinados neste lugar no concello da Bola. Segundo o artista, que traballou trinta anos como deseñador para o Grupo Sargadelos, o mural representa "una morea de cadáveres." A obra recorda unha mestura do Gernika de Pablo Picasso e a estética dos libros publicados por Ediciós do Castro. Son corpos fragmentados aínda que se pode discernir, á dereita, a cabeza do que podería ser o corpo social e á esquerda un pé dese mesmo corpo. O que apreciei neste mural, no nivel figurativo, era que este corpo social fragmentado polo franquismo segue a ser fragmentado por culpa dunha transición que deixou libres todos os asasinos. O promotor do mural foi a asociación Arraianos cuxo presidente, Aser Álvarez, comentou que a inspiración de levar a cabo a construción da obra lla transmitiu Elixio Rodríguez, sobrevivinte do cárcere do mosteiro de Celanova, que estivo a piques de morrer fusilado no Furriolo. Arraianos fixo un labor loábel de dignificación das vítimas e recuperación da memoria traumática. Na revista Arraianos publicaron dous volumes dedicados á esta cuestión (en 2005 e 2008) e realizaron xornadas a semana da inauguración do monumento no instituto de Celanova. O promotor do mural foi a asociación Arraianos cuxo presidente, Aser Álvarez, comentou que a inspiración de levar a cabo a construción da obra lla transmitiu Elixio Rodríguez, sobrevivinte do cárcere do mosteiro de Celanova, que estivo a piques de morrer fusilado no Furriolo Un documento interesante tamén é o DVD que sacou a asociación en 2008 con dúas curtametraxes; unha sobre Elixio Rodríguez e outra que fai unha recreación dramática sobre os asasinatos no Furriolo. Hai que sinalar tamén que á inauguración do mural asistiu, entre moita xente da esquerda en Galiza, o anterior vicepresidente da Xunta de Galicia, Anxo Quintana, que reafirmou o compromiso do goberno bipartito coa xustiza histórica. Porén, despois da publicación do segundo volume de Arraianos en 2008, semella que a asociación se desentendeu do mural e da memoria histórica. Cando voltei ao Furriolo en Xullo de 2013 atopei un escenario terríbel. Estaban esvaídas as cores e había manchas de pintura que se botara enriba. Mais o que realmente arrepiou foron unhas letras grosas en negro que lían: "Rojo Muerto Rojo Bueno" e "FRANCO," e a pintura dunha mira de escopeta sobre a cabeza do corpo social. Esas pintadas levaban alí cando menos un ano, moi posibelmente dous. Tornei hai menos dun mes e encontrei a obra en case idéntica situación. O mural daquela é, dende anos, un monumento franquista que incita á violencia, á matanza de demócratas. Hai dúas entidades que ao meu xeito de comprender as cousas teñen a responsabilidade de resolver esta vergoña canto antes: O concello da Bola e a asociación Arraianos Hai dúas entidades que ao meu xeito de comprender as cousas teñen a responsabilidade de resolver esta vergoña canto antes: O concello da Bola e a asociación Arraianos. María Teresa Barge, alcaldesa da Bola dende 2003, apoiou o levantamento do mural en contra dunha esperábel oposición do Partido Popular. Mais é certo tamén que a alcaldesa fixo pouco ou nada para que o lugar fose visitado. En calquera caso, é a súa obriga eliminar do seu concello expresións públicas de odio que poidan incitar a actos violentos. A asociación Arraianos, pola súa parte, ten responsabilidade xa que promoveu a construción da obra. Parece que unha vez falecidos os sobreviventes que asistiron á inauguración, o labor concluíra. Os monumentos conmemorativos tamén reflicten dalgunha maneira as situacións actuais das comunidades; reflicten o estado da memoria Ao tentaren representar determinados sucesos traumáticos, os monumentos conmemorativos tamén reflicten dalgunha maneira as situacións actuais das comunidades; reflicten o estado da memoria. En xeral, pódese dicir que os lugares de memoria en Galiza demostran, por unha banda, que existe conciencia e iniciativa para recordar os crimes franquistas co fin de atinxir unha xustiza histórica a prol dos que perderon (perdemos) a democracia en España. Mais poñen de manifesto ao mesmo tempo as limitacións verbo da capacidade que ten a sociedade para manter viva a memoria. E non só debido á oposición dos sectores reaccionarios que seguen defendendo o franquismo senón tamén á falta de estratexias intelixentes e visión dos que levan a cabo os proxectos memorialistas. Un dos fallos máis obvios por parte dos promotores do mural de Vizoso foi a súa localización. Malia estar perto de onde os falanxistas mataron, o lugar non é concorrido. Nin sequera pasan por alí os rallies que amaña o concello cada verán. Un dos fallos máis obvios por parte dos promotores do mural de Vizoso foi a súa localización. Malia estar perto de onde os falanxistas mataron, o lugar non é concorrido Por medio de consultas que realicei, entendín que a asociación Arraianos depositou a súa confianza no concello da Bola para que este se encargase do coidado e divulgación do mural. Porén, construír un monumento para esquecelo ao cabo duns poucos anos é igual que esquecer os eventos e as figuras que no seu momento se conmemoraron. A solución é doada. No caso de que se propuxese reparar a obra, isto tería que se acompañar dunha mudanza de lugar; por exemplo nun sitio moi visíbel desde a estrada que une Celanova e Xinzo de Limia, ou perto do concello da Bola en Lugar de Veiga. Mais se non houber un proxecto coordinado para ritualizar a conmemoración e seguir elaborando a memoria traumática que representa o monumento, a única solución será a demolición do mural.


Neste 2018 o Exército dos Panos volverá desfilar no entruido de Mazaricos. Farao o sábado, día 11, grazas á insistencia e ao labor das veciñas e veciños da parroquia de Arcos, que loitaron para que a súa tradición non desaparecese. Xa en 2017 lograran sacar á rúa o Exército dos Panos logo de cinco anos sen o facer. O desfile deste peculiar exército conta con máis dun século de historia. Sombreiros, caxatos, espadas… todo está listo para ridiculizar a invasión dos franceses na Guerra da Independencia. A Batalla da Ponteolveira segue a ter espazo na memoria de Mazaricos. Un exército, sen máscaras nin antifaces, acompañado do coro dos vellos e do coro dos cegos (estes coa cara tapada). Na tradición, quen formaba parte do coro dos vellos vestíase con farrapos e carautas e representaba a parte máis cómica deste entruido. Os cegos, que cantaban e contaban historias e eran os encargados de narrar, con sátira, o acontecido no último ano, solicitaban esmola ao finalizar a representación. Con ese diñeiro pagaban os gastos do espectáculo e da festa. Completábase o abano de personaxes do entruido de Mazaricos con vestimentas gremiais que abranguían diferentes oficios, desde o médico ao limpabotas. Na década dos sesenta, por mor da emigración, este tradicional entruido comezou a esmorecer. A partir dos noventa, a asociación veciñal da parroquia de Arcos resgatou a tradición e, en colaboración co Concello, agora é posíbel volver gozar do desfile do Exército dos Panos e das burlas herdadas do coro de vellos e mais do coro dos cegos. [Esta peza creouse para o A FONDO especial sobre o entroido publicado xunto ao Sermos Galiza 283, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: A Delegación do Goberno do Estado en Pontevedra confirmou que o aeroporto de Peinador en Vigo permanecerá fechado, cando menos até a segunda feira.

A Delegación do Goberno do Estado en Pontevedra adiantou neste sábado a posibilidade volver a abrir ao tránsito aéreo o aeroporto de Peinador en Vigo, clausurado por unha fochanca na súa pista de aterraxe. Segundo sinalaron a Europa Press fontes gobernamentais, "a fochanca mide aproximadamente sete metros de lonxitude e dúas de amplitude e está situado a 200 metros do limiar da cabeceira 19 da pista". A mesma foi detectada na quinta feira nunha revisión dos operarios da infraestrutura. Maica Larriba A subdelegada do Goberno en Pontevedra, Maica Larriba, quen visitou a sexta feira o aeroporto de Vigo sinalou que "nun primeiro momento, a fochanca era de pequenas dimensións e non comprometía a seguridade das operacións. Con todo, comprobouse o seu estado mediante revisións tras cada operación de chegada e saída". Larriba confirmou que a empresa Francisco Gómez e Cía vai acometer os arranxos e "que xa puxo en marcha as súas dúas plantas de aglomerado asfáltico quente de Santiago para empezar coa reparación canto antes". O buraco atopado nas pistas do aeroporto de Vigo obrigou a paralizar o tráfico aéreo, obrigando as compañías a cancelar os voos ou reprogramalos a outros aeroportos. Así, a o aeroporto compostelán de Rosalía de Castro notou este fenómeno.


Summary: Sete mostras de entre o máis salientábel da última produción fílmica galega compoñen a terceira edición da Escolma de Cinema Galego, este sábado en Sarria. "Na última década houbo un espertar que permitiu agromar o talento latente", considera Alberte Branco, Bertitxi, encargado de dirixir o encontro, "e queremos que na parte oriental do país haxa unha fiestra para visualizalo".

Agrupado baixo a por veces discutida etiqueta de Novo Cinema Galego, este "espertar" implica "a procura de novas linguaxes e outras maneiras de contar". Como as que achegan as proxeccións do sábado 24 de febreiro pola mañá no local de La Unión de Sarria: as curtas M Manuel Moldes Pontevdra Suite, de Ángel Santos, QVIASMA de Tono Mejuto, A Rapa das Bestas de Jaione Camborda e Matria de Álvaro Gago. "Son filmes que despuntan en festivais internacionais, en Cannes, en Locarno ou no Bafici de Bos Aires", di Bertitxi. Matria, de feito, vén se facer co Grande Premio da Crítica en Sundance e A Rapa das Bestas, con galardóns no Fidocs de Santiago de Chile ou en L'Alternativa de Barcelona. Pola tarde, en tres sesións sucesivas -ás 16.30, as 18.15 e as 20.15, todas na casa da cultura- será a quenda de Paisaxes da Capelada de Alberto Lobelle, Esquece Monelos de Ángeles Huerta e Dhogs de Andrés Goteira. Esta última é a gran vencedora das nominacións aos premios Mestre Mateo, con 17. Despois de cada pase, autores e traballadores das obras conversarán co público asistente. "En Galiza hai unha serie de mostras e festivas en que poder ver este cinema, pero o certo é que normalmente a súa audiencia é especializada. A vantaxe da Escolma de Sarria é que o 80% do seu público non é especializado e así poden confrontar con este cinema con alma e con discurso, á marxe do comercial. Ese diálogo é para min interesantísimo", explica Bertitxi sobre unha xornada organizada polo concello da vila e na que o acceso a proxeccións e outras actividades -os concertos nocturnos en La Unión de Oh! Ayatollah e Contenedor de mierda- é de balde. Renovación e mulleres Con fitos como os premios de Oliver Laxe en Cannes -por Todos vós sodes capitáns (2010) e por Mimosas (2016)-, o Novo Cinema Galego continúa reproducíndose. "Unha semana despois da Escolma son os premios Mestre Mateo e os filmes que máis candidaturas cpnseguiron representan a renovación", entende. Foron Dhogs e mais A estación violenta, de Anxos Fazáns. "A maiores, a renovación non se dá unicamente na dirección, tamén nos postos técnicos e nos postos creativo técnicos", engade. Outro factor que salienta Bertitxi, el mesmo director de fotografía con numerosos recoñcementos ás costas, é a presenza cada vez máis habitual da muller. "Este ano, chámame a atención que haxa, tamén por primeira vez, dúas mulleres nominadas a mellor dirección de fotografía", conclúe. Son Lara Vilanova por Trinta lumes e Lucía C. Pan por Dhogs.


Summary: Narón acollerá o domingo 8 de decembro a quinta edición desta cita en apoio ao proxecto de inmersión lingüística en galego.

Narón será o escenario que este domingo, 8 de decembro a partir das 18:00 horas, da quinta edición do Festival da Semente. Teatro Circo Danza "N+1" ofrecerán un espectáculo circense. A presentadora será a pallasa Natalia Otero. A música terá o protagonismo da man de Davide Salvado e Fransy González, que presentarán en primicia o espectáculo que están a preparar para facer concertos. Os prezos: de balde até dous anos, de tres a oito só 3 euros e 8 euros para as persoas a partir dos doce.


Summary: Despregamento de máis de 2.500 controis en todo o territorio.

Axentes da Garda Civil, a Policía Nacional e a Policía Autonómica propuxeron para sanción 638 persoas por incumprir a normativa Covid-19 durante esta fin de semana no marco de controis levados a cabo en toda Galiza.. Segundo precisou a Delegación del Gobierno, entre esta sexta feira e este domingo 2.417 efectivos da Policía Nacional e a Garda Civil participaron en 1.401 despregamentos mediante os que se controlaron 21.463 persoas e 15.508 vehículos. A Delegación do Goberno fixo un chamamento á responsabilidade cidadá en relación ao cumprimento das medidas sanitarias e subliñou a importancia de respectar as indicacións das forzas e corpos de seguridade do Estado. Pola súa banda, a Policía Autonómica tramitou 64 denuncias e identificou a 597 persoas no marco de 112 dispositivos establecidos en 35 municipios da comunidade para deter a propagación do coronavirus. No marco dos dispositivos controlouse o cumprimento das medidas sanitarias establecidas en locais abertos ao público, como a utilización de máscara, o mantemento da distancia de seguridade, o aforamento e o horario de peche


Summary: Conversamos con Arturo de Nieves, sociólogo e co-autor do livro Galego, português, galego-português, editado por ATravés

Arturo de Nieves é, junto a Carlos Taibo, o autor de Galego, português, galego-português, editado por ATravés. Com ele analisamos as respostas que 56 figuras da cultura galega dão a respeito da condição da ortografía oficial ou de qual deve ser a relação da Galiza com a lusofonia. Aliás, fazemos-lhe a ele as três perguntas que os dois autores puseram riba da mesa para a redacção desta obra. Correspondem com as três primeiras desta entrevista. Pensa você que a ortografía do galego é a ajeitada ou estima que seria preferível empregar outra diferente? Seria preferível empregar outra diferente e por vários motivos. Em primeiro lugar porque a ortografía aprovada em 2003 utiliza como padrão normativizador a norma do espanhol, que é a língua de interferência, e isto depaupera a qualidade do idioma. "Ainda que doa dizê-lo, penso que as subvenções funcionam como um mecanismo de divisão no campo cultural galego" Porém, tem consequências também a nível sociolingüístico porque se reconstrói a hexemonía da língua espanhola sobre a galega. Portanto, considero que deveria adoptar-se o acordo ortográfico da lusofonia, que é o padrão comum do galego no Mundo. Pensa que galego e português são duas línguas diferentes ou bem são a mesma? Remeto-me a Carvalho Calero e digo que são codialetos dum diassistema linguístico, da mesma maneira que podemos dizer que um australiano fala a mesma língua que um escocês. São variantes de uma mesma língua, ainda que cada uma com o seu sotaque e com as suas variações. Cual pensa que devera ser a relação da Galiza com a lusofonia? Bem mais intensa do que é hoje em dia. Tem muitas vantagens não só no âmbito económico, que aqui são já evidentes, mas também a nível cultural, de intercâmbio universitário; seria muito interessante, e também num sentido mais amplo, introduzir oferta cultural lusófona ou portuguesa na Galiza para capacitar a população galega a entrar em contacto com essa outra variante internacional. "Esta normativa oficial é consecuencia da nosa derrota histórica". É uma afirmação que aparece no livro e que está escrita nessa normativa oficial. Há mais pessoas que a empregam malia manifestar-se contrárias a ela. Por que? Eu o único que posso fazer sobre esta questão é especular e nesse sentido, ainda que doa dizê-lo, penso que as subvenções funcionaram (em passado) como um mecanismo de divisão no campo cultural galego, por considerar subvencionáveis só os textos redigidos na chamada normativa oficial. O que aconteceu historicamente no galeguismo é que havia pluralidade no uso da norma e não havia nenhum tipo de exclusão. Acho que as subvenções o que fizeram foi fomentar que a norma habitual fora a mal chamada oficial. O efeito foi perverso. "O sistema educativo tem que servir para pôr em valor a competência numa língua de uso internacional" E bon, suponho também que muitos autores queriam publicar e não tinham mais remédio que o fazer na norma ILG. Também isto é criticável porque há outros autores, como Carlos Quiroga, que publicou há pouco em Portugal e distribuíram a sua obra com um jornal português, que manteve uma praxe de escrita no acordo ortográfico e isso não impediu que a sua obra se desse a conhecer. Para além do debate de normas, estamos diante de um problema sociolingüístico e de uma desafeção no uso da nossa língua que é maior nas mulheres. Por que há tantos homens opinando neste livro? Elas são exactamente a quarta parte. (ri) A responsabilidade aqui sim que é inteiramente nossa. Assumimos a culpa. Não sei a relação de homens e mulheres porque o nosso inquérito inicial contemplava mais questionários e, se bem inicialmente a relação era mais equitativa, esta viu-se alterada polo facto de não todas as pessoas inquiridas terem decidido colaborar. Estivemos um ano inteiro pressionando para que a gente nos respondesse e isto foi o que conseguimos. Mas sim, seria interessante que fosse maior a presença de mulheres opinando. No prólogo fazeis fincapé em que @s responsáveis polític@s se abstiverom de responder. Diria que continua a ser este um tema polémico e, de alguma maneira, posicionarse sobre esta questão ainda resulta arriscado. E é preciso contemplar também a possibilidade de que não tenham uma posição formada sobre esta matéria. Quais são as dificuldades de editar ou de aceder a livros da lusofonia na Galiza? Penso que com internet há que relativizar muito porque o acesso aos conteúdos há. É mais bem um problema de socialização e do sistema educativo. Eu eduquei-me num centro galego e a visão que se dá do português é a de uma língua estrangeira com a que não temos mais relação que a lírica medieval. O sistema educativo tem de servir para pôr em valor as potencialidades do estudantado. Neste caso, uma potencialidade evidente dos galegos é que temos competência numa língua de uso internacional. "A minha utopia não seria tanto que os reintegracionaistas chegáramos à hexemonía; o que quero é que se abra o debate civilizado sobre esta questão" O epílogo que achegam é descritivo das respostas. Gostaria de saber que conclusão tira você desta experiência. Penso que a maior parte dos discursos que existem sobre a língua estão presentes no livro. Uma das conclusões importantes para mim seria que podemos afirmar que não há nada parecido a um consenso. É um tema aberto e as pessoas que são a favor ou em contra da norma oficial empregam muitas vezes o mesmo argumento para a defender ou para a atacar, por exemplo, as raízes históricas ou etimolóxicas. A minha utopia não seria tanto que os reintegracionaistas chegásemos à hexemonía sobre esta questão. Eu não me importo tanto que não se discuta que galego e português são a mesma língua e que todo mundo empregue o acordo ortográfico. O que quero é que se abra o debate civilizado sobre esta questão, fugindo de um passado bastante triste e de linhas divisórias entre pessoas que no final estão na mesma coisa: a defesa da língua.


Summary: Colectivos e organizacións alertan da gravidade e dimensión do problema: castros, mámoas, xacementos, destruídos nas tarefas forestais. Queren que xustiza e administración actúen.

Hai uns días un castro era arrasado en Mondoñedo pola maquinaria empregada para facer unha plantación de eucaliptos. Un estrago que, segundo os valedores do patrimonio, non poden valorarse como casos illados. "Estamos perante un problema grave, dunha dimensión preocupante", considera Fins Eirexas, de Adega. O problema, como aponta Manuel Gago, profesor e experto en Patrimonio, é "a expansión da industria forestal e o impacto negativo que está a ter por todo o país no patrimonio, algo do que non se está a falar abondo". "É un problema moi grave, dunha dimensión preocupante: Cómpre que Fiscalía e administracións adopten medidas" O colectivo Mariña Patrimonio constatou máis de 30 lugares protexidos (mámoas, castros...) destruídos durante talas e traballos relacionados co eucalipto. Nada que nos deba estrañar se temos en conta, como denuncia este colectivo da mariña lucense, que a metade dos 500 xacementos arqueolóxicos "que ten inventariados Patrimonio no norte de Lugo teñen eucaliptos enriba". Se Ence non existise... Estamos, pois, perante un "problema xeralizado". Fins Eirexas di que habitualmente na súa asociación reciben novas dalgún novo dano ou impacto negativo sobre patrimonio galego por este tipo de tarefas e labouras forestais, ligadas á expansión do cultivo de eucalipto. "Se ENCE non existise, se non houbese toda esta presión por eucaliptizar o país até o último recuncho, este problema sería moito, moito menor". No norte de Lugo, de 500 xacementos arqueolóxicos inventariados, a metade están invadidos polos eucaliptos. Porén, esa problemática de agresións patrimonioais tan "xeralizada" non acaba de espertar reacción na sociedade e nas administracións, como recoñecen os colectivos. O representante de Adega un exemplo: o castro de Baroña. "Se un madeirista planta aí eucaliptos a indignación social sería inmensa e habería actuación política e xurídica". Porén, que se estraguen ducias de xacementos, mesmo catalogados, inventariados ou incluso protexidos, non xera esa reacción. E iso é o que queren procurar, "que se visibilice a gravidade da situación e que iso leve actuar". Como visibilizar ese problema? Adega e Mariña Patrimonio están a traballar man con man na documentación dunha serie de agresións ao patrimonio na zona norte de Lugo. "Un traballo de campo a fondo, abranguendo todos os aspectos, para despois comezar unha denuncia que faga que Fiscalía, administración e medios de comunicación teñan que asumir a gravidade do problema".


Summary: A sentenza xudicial considera probado que o propietario "malia coñecer o valor arquitectónico" do inmoble, de 600 anos de antigüidade, provocou "un grave dano ao patrimonio histórico". Porén, sinala que, aínda que dentro do Conxunto Histórico Artístico de Betanzos, a casa non ten unha protección individualizada.

A demolición da fachada da Casa Gótica de Betanzos, de 600 anos de antigüidade, e un dos símbolos do casco histórico da vila, sairalle de balde ao seu responsable, cando menos de momento. Case seis anos despois de que o propietario, José Luis Lousa, levase a cabo o seu derrube e de que o Concello iniciase un proceso xudicial contra el, demandado o pago dunha forte multa e a restauración completa do inmoble, o Xulgado do Penal nº 4 da Coruña vén de facer pública a sentenza, absolutoria para o propietario. O fallo considera probado que o propietario "malia coñecer o valor arquitectónico" do inmoble, provocou "un grave dano ao patrimonio histórico", derrubando e realizando posteriormente o desmonte de gran parte da fachada "de maneira sistemática" No fallo considera probado que o propietario "malia coñecer o valor arquitectónico" do inmoble, provocou "un grave dano ao patrimonio histórico", derrubando e realizando posteriormente o desmonte de gran parte da fachada "de maneira sistemática". Ademais, declara que durante anos e "sen licencia de tipo ningún", realizou unha serie de "manipulacións que acabaron coa fachada principal desmontada, agás a parte correspondente ao primeiro piso, mantendo en pé tan só a fachada lateral, apuntalada e nun estado deplorable". A sentenza tamén subliña que o propietario "non efectuou as medidas de conservación oportunas e permitiu o deterioro do inmoble" e que non respetou "as ordes emitidas polo Concello de Betanzos". Porén, e a pesar de todos estes argumentos, a mesma sentenza salienta que o edificio, pois a pesar de estar situado dentro do perímetro do Conxunto Histórico Artístico de Betanzos, protexido dende 1970, "non foi obxecto dunha singular protección" por non ter sido declarado "de forma individualizada" como Ben de Interese Cultural e, polo tanto, conclúe o fallo, "non procede a condena ao acusado como autor dun delicto do artigo 321 do Código Penal", que persegue a quen "derribe ou altere gravemente edificios singularmente protexidos". A xuíza aclara que só entra a valorar este delicto que se lle imputaba, e non outros posibles, coma o de "desobediencia", que non fora plantexado pola acusación, o Concello de Betanzos, e que si podería conducir a un castigo ao responsable deste desastre patrimonial. O Concello pode interpoñer agora un recurso de apelación ante a Audiencia Provincial. A xuíza aclara que só entra a valorar este delicto que se lle imputaba, e non outros posibles, coma o de "desobediencia", que non fora plantexado pola acusación A Casa Gótica foi construída no século XV para o rexedor Lope García de Vilousaz. Segundo a ficha 253 do Plano Especial de Protección e Ordenación do Casco Histórico de Betanzos, só se permitía realizar nela obras destinadas á rehabilitación, conservando sempre a estrutura e materiais do seu exterior. José Luis Lousa adquiriuna en 1991 para convertela na súa vivenda e estudio. Afirma que o estado do inmoble era moi malo, "con ratas suficientes para encher todo Betanzos" e que fixo "todo o que puido" até que en 2007 quedou sen traballo e polo tanto sen capacidade económica para rehabilitar a casa. Segundo a ficha 253 do Plano Especial de Protección e Ordenación do Casco Histórico de Betanzos, só se permitía realizar nela obras destinadas á rehabilitación, conservando sempre a estrutura e materiais do seu exterior O xuízo desenvolveuse ao longo do pasado mes de novembro. Nel, a acusación pedía para o propietario a imposición dunha multa de 10.800 euros e a obrigac de restaurar a vivenda depositando previamente o custe mínimo das obras, cuantificadas en 61.939 euros. Pola contra, a defensa acollíase ao argumento, finalmente aceptado, de que o edificio non ten unha protección singular e de que a fachada non fora "demolida", senón "desmontada" para evitar accidentes e que o propietario conserva, numeradas, todas as pezas.


Summary: O número de contaxios por coronavirus na área de Vigo aumentou 24% até chegar aos 633 casos positivos, segundo os últimos datos da Xunta. É precisamente esta a cidade que viu fechar máis centros sanitarios, entre eles o Policlínico Cíes e o Hospital Xeral.

Os datos fornecidos polo Sergas este sábado indican que o número de persoas infectadas con coronavirus na área de Vigo aumentou 24% e sitúase, así, á cabeza no número de contaxiadas e contaxiados, cun total de 633 casos positivos. A área máis castigada polo coronavirus na Galiza é a que nos últimos anos viu como se fechaban máis centros sanitarios. Mentres a Xunta da Galiza, segundo informou o propio presidente, Alberto Núñez Feixoo, localiza hoteis que poidan servir para acoller persoas coa COVID-19 ante un eventual desbordamento de hospitais, o Policlínico Cíes está fechado. Podería albergar, segundo a plataforma SOS Sanidade Pública, 150 camas. Tamén conta cunha boa infraestrutura o Hospital Psiquiátrico do Rebullón, que fechou en 2016. O Centro de Especialidades de Coia foi abandonado en 2015 e o da Dobrada en 2017. O feche máis emblemático foi o do antigo Hospital Xeral, que unha vez se puxo en marcha o Álvaro Cunqueiro, ficou inoperativo. A plataforma SOS Sanidade Pública pedira que os anexos fosen destinados a uso sanitario, mais o seu anexo 1 pasou a formar parte do proxecto da Cidade da Xustiza. Estas infraestruturas sen utilizar suman un total de 517 camas. SOS Sanidade Pública empraza a Xunta de Galiza a telo en conta, posto que o Goberno galego asegurou que estaba en busca de hoteis para os habilitar con recursos sanitarios ante un eventual pico da pandemia.


Summary: O "AVE a Lugo" nunca existiu. O que si existe e xa está en marcha é o plan de melloras da vía convencional, que inclúe accións como a electrificación e a supresión de pasos a nivel. O socialista Ábalos mantén que esas melloras estarán rematadas en 2021 e Feijóo retruca que "Lugo non terá AVE" nese ano

O "AVE a Lugo" nunca existiu. Unha lectura dos sucesivos Orzamentos Xerais do Estado ratifica que a liña de alta velocidade de Ourense á capital lucense nunca pasou dos estudos previos e de promesas máis ou menos vagas. A máis pirotécnica ata a data segue sendo a de Alberto Núñez Feijóo que, como candidato á presidencia do Goberno galego prometera o 10 de xaneiro de 2009 construír esa liña férrea "con cartos da Xunta". Dez anos despois, volve tornar a cuestión en bandeira electoral, agora coa vista posta nas eleccións xerais do 10N.Fronte á teimosía de abondosos gobernos e líderes, no ano 2017 o Goberno de España, daquela aínda co PP, comezou a admitir pola vía dos feitos que Lugo non vai ter AVE. O que haberá será un acceso á liña de alta velocidade que pasa por Ourense mediante a modernización das atrasadas vías que unen ambas urbes. O plan a en execución inclúe a electrificación, a mellora da plataforma actual e a supresión de pasos a nivel. Estúdase, adicionalmente, a posible construción de variantes dos treitos do trazado máis obsoleto.O "AVE a Lugo" nunca existiu. O que si existe e xa está en marcha é o plan de melloras da vía convencional, que inclúe accións como a electrificación e a supresión de pasos a nivelComo avanzara o propio Ministerio de Fomento en tempos de Rajoy e asumiu o Goberno do PSOE, estas melloras das vías actuais permitirán reducir no horizonte de 2021 -tamén se anunciaran obras adicionais, pero sen prazo- a unha hora o tempo de viaxe en tren de Lugo a Ourense. O proxecto fora asumido polas diversas institucións da provincia a xeito de mal menor e Fomento mesmo organizara unha visita á zona na que evidenciara o deficiente servizo ferroviario tendo que botar man de autobuses á única variante xa executada con características de alta velocidade -apenas 7 quilómetros na Pobra de San Xiao-Ata aquí, a realidade e os plans en marcha. A eles véñense de engadir recentemente os primeiros pasos para construír un novo túnel en Oural que substitúa ao actual, unha infraestrutura inaugurada a finais do século XIX pola que apenas collen os trens actuais e que xa suscitou numerosas queixas de maquinistas pola súa perigosidade. Segundo o actual ministro de Fomento en funcións, José Luis Ábalos, o ano 2021 segue sendo a referencia para esa mellora na "conexión Ourense-Monforte-Lugo" e así o reiterou o sábado nun mitin preelectoral do PSdeG en Lugo.Ábalos afirmou en Lugo que as melloras da vía férrea xa en marcha estarán concluídas en 2021 e Feijóo concluíu na cidade ao día seguinte que "Lugo non terá AVE no 2021"Vinte e catro horas despois o presidente da Xunta aproveitaba un acto do PP en Lugo para cargar contra Ábalos a conta dese prazo. "Tal e como vai, Lugo non terá o AVE no 2021", proclamou Feijóo, que asegurou que no PP "tiñamos prevista esa data" -o prazo era para a mellora da vía convencional, non para a construción dunha liña de alta velocidade- pero que xa non será posible porque o Goberno de Pedro Sánchez está "sesteando". Na mesma liña, a preguntas da prensa este luns en Lugo o titular da Xunta reiteraba que a data ofrecida por Ábalos para as melloras da liña é "incorrecta" porque "non vai haber AVE en Lugo en 2021"."Ante a evidencia dos feitos xa só lle queda a mentira"As verbas de Feijóo molestaron especialmente no seo dos socialistas, tanto por poñer en dúbida a data ofrecida por Ábalos como polo feito de dar a entender que o ministro e secretario de organización do PSOE estaba a prometer a construción dunha liña de alta velocidade ferroviaria e non as obras de mellora xa en marcha. A xuízo da secretaria xeral do PSdeG na provincia, a deputada Patricia Otero, o que o presidente e líder do PPdeG vén demostrar é que "xa só lle queda a mentira, o engano e a manipulación ante a evidencia dos feitos".Patricia Otero, secretaria do PSdeG en Lugo: "A Feijóo tíñalle que caer a cara de vergoña por vir falar do AVE a Lugo despois de comprometerse en 2009 a facelo con fondos autonómicos""A Feijóo -di Otero- tíñalle que caer a cara de vergoña política por vir falar do AVE a Lugo", a comezar polo feito de que "na campaña das eleccións de 2009 se comprometeu a realizar o AVE entre Lugo e Ourense con fondos autonómicos" e tal cousa nunca sucedeu. "O Goberno do PP tivo responsabilidades tanto no Executivo central como na Xunta e non investiron un can, esa é a súa verdade", reprocha a socialista.Para o PSdeG lucense o prazo ofrecido por Ábalos para as obras en marcha non só é válido, senón que evidencia que "o Goberno de Pedro Sánchez está impulsando obras moi relevantes nas infraestruturas da provincia". Mentres, lamenta, Feijóo "só vén a Lugo a pedir o voto coas mans baleiras" e por iso "tenta confundir os lucenses sobre os seus propios fracasos e enganos", conclúe a parlamentaria.


Summary: No barómetro de decembro, o cuestionado oráculo de José Félix Tezanos volta a colocar o PSOE en liña descendente. Se en novembro a escadra de Pedro Sánchez alcanzaba 31,2 por cento do voto, desta volta ficaría en 28,9. Mentres tanto, o conglomerado liderado por Podemos sofre unha caída con tintes dramáticos, do 18,1 por cento pasaría a apenas 14,9. En Marea, en troca, duplicaría os seus resultados a respecto do mes anterior, do 0,6 a 1,2.

O PSOE continúa a liderar o ranking de preferencias do electorado español, mais cada vez con menos apoios. Contodo, o partido liderado por Pedro Sánchez avantaxaría o segundo clasificado, o PP, en 9,8 puntos, 28,9 fronte a 19,1. Non é má noticia para Pablo Casado que por segundo barómetro consecutivo o CIS coloque o PP por diante de Cs. Os de Rivera deíxanse desta volta 0,3 décimas polo camiño, até totalizar 17,9 por cento do voto estimado. O lenzo da dereita completaríao Vox, que continúa o seu ascenso, ao pasar de 2,7 por cento a 3,7 por cento, o que presumibelmente lle garantiría representación no Congreso e non só pola circunscrición de Madrid. En todo caso, a estimación de voto para a ultradereita é moi inferior á que lle están a outorgar institutos demoscópicos privados. O prognóstico de Tezanos é desta volta bastante inmisericorde coas confluencias que capitanea Pablo Iglesias. A oscilación a respecto de novembro é abrupta, ao ceder 3,2 puntos, unha caída que sorprende pola súa envergadura sen que neste último mes se teña detectado ningún fenómeno especialmente significativo arredor da marca rupturista que puidese xustificar tal debacle. Safaría, porén, a confluencia galega, paradoxalmente nun momento en que se debruza sobre o abismo, até con perspectivas escisionistas no horizonte. O CIS prognosticaría 1,2 por cento de voto para o partido instrumental, xusto o duplo da estimación de novembro. Canto ás forzas soberanistas catalás, baixa unha décima ERC (4,7 por cento), en tanto que o PDeCAT volta aos seus rexistos normais (de 0,8 a 1,4), En Euskadi, o PNV deixa atrás a pouca verosímil predición de novembro (0,8) e retoma o seu tradicional liderado, cun 1,4 por cento que lle permite superar a esquerda abertzale. EH Bildu tería desta vez 1,1 por cento, unha décima máis que no barómetro anterior.


Summary: A traballadora veu " arbitrariamente denegado" o seu dereito para reconducir a súa redución de xornada diaria "do 50 ao 62,5%" segundo as súas novas necesidades de conciliación.

CUT informou de que o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) estimou un recurso de suplicación dunha afiliada e instou o Xulgado do Social número 4 de Reforzo de Vigo a ditar unha nova sentenza en materia de conciliación da vida persoal, laboral e familiar. O TSXG considera nula a sentenza número 212/2021 ditada o 3 de maio, que desestimou unha demanda dunha traballadora contra Peugeot Citroën Automóbiles España S.A. A traballadora solicitaba que se declarase o seu dereito para reducir xornada conforme ás súas necesidades de conciliación particulares e que se declarase vulnerado o seu dereito fundamental á igualdade ao non recibir "resposta razoábel" por parte da empresa. Engade que tamén veu " obstruída" a súa petición co argumento de que "os acordos existentes na empresa impiden a libre determinación da redución de xornadas de persoal" Segundo relata o sindicato, a traballadora veu " arbitrariamente denegado" o seu dereito para reconducir a súa redución de xornada diaria "do 50 ao 62,5%" segundo as súas novas necesidades de conciliación. Engade que tamén veu " obstruída" a súa petición co argumento de que "os acordos existentes na empresa impiden a libre determinación da redución de xornadas de persoal". Antecedentes En xuño de 2019, o TSXG recoñecía o dereito dunha operaria da factoría de PSA Citroën en Vigo a elixir unha xornada laboral de segunda a sexta feira de 10:00 a 14:00 horas para conciliar a vida laboral e familiar. Unha sentenza "histórica", afirmaba daquela a CUT, sindicato que presentou a demanda. Esta central explicaba que a traballadora demandante precisaba "por conciliación" estar adscrita á quenda de maná e cun horario fixo de 10:00 a 14:00 horas mais a empresa non atendeu esa petición. A empresa, indica a CUT, botou man do acordo de xornada asinado por varios sindicatos e "obrigou a traballadora a escoller un dos horarios de dito acordo, en horarios rotativos de 06:00 a 12:00 e de 16:00 a 22:00 ou fixo de 12:00 a 16:00 horas".


Summary: Achegámonos a Soutomaior por coñecer o castelo e, sobre todo, por coñecer e pasear polos seus coidados xardíns que acollen unha gran diversidade de especies botánicas entre as que se atopan árbores únicas, polas súas características e o seu desenvolvemento, (algunhas incluídas no Catálogo de Árbores Senlleiras da Xunta de Galiza) nas que destaca unha fermosa e variada colección de camelias (máis de 300 exemplares dunhas 25 especies, e numerosos cultivares), as coníferas (abetos, alciprestes, araucarias, calocedros... e, sobre todo, a monumental secuoia vermella de tres toros con case dez metros de perímetro).

Tampouco faltan outras árbores de folla caediza e especies autóctonas (carballos, castiñeiros, érbedos...), os fentos arbóreos de máis altura do país e numerosos arbustos e plantas de flor. O Castelo de Soutomaior atópase no concello do mesmo nome, situado nun outeiro desde o que se abrangue o val do río Verdugo. Foi construído no século XII e reformado ao longo do tempo, pasando de ser construción defensiva a pazo agrario e logo sitio residencial. A estrutura e o aspecto actuais do edificio conformáronse a partir de 1870, cando os Marqueses de la Vega de Armijo e de Mos deciden fixar nel a súa residencia de verán e crearon o parque e os xardíns. O terreo abrangue 25 hectáreas que, ao longo dos anos, tiveron distintos usos e aproveitamentos. En 1982 foi adquirido pola Deputación Provincial de Pontevedra, que restaurou o conxunto de construcións e os xardíns, creou un bosque autóctono galego, un viñedo con variedades autóctonas da Galiza, un souto, unha colección de camelias e de roseiras e plantou novas especies ornamentais. Cando a Deputación mercou o castelo contaba con 19 exemplares de camelia xapónica, das máis antigas da Galiza; en 1986, incorpóranse novos exemplares, adquiridos en viveiros galegos, franceses, ingleses, de California e de Nova Zelandia e outros procedentes de doazóns feitas por particulares; e séguense a engadir cultivares de especial interese que aumentan cada ano o número de especies e variedades. O espazo pódese percorrer con diversas intencións e por múltiples itinerarios, que poden variar segundo o noso interese e a época do ano: un itinerario curto polo espazo do castelo e o xardín; un itinerario medio até a capela de San Caetano, onde se celebra, no mes de agosto, unha romaría popular; e un itinerario algo máis longo que inclúe un percorrido polo souto e os viñedos. Podemos completar máis de tres quilómetros de camiñada e investir de dúas a catro horas. Para poder visitar este espazo hai que ter en conta as datas e os horarios.


Summary: Os ecoloxistas do Salnés denuncian que seguen adiante as obras de ampliación do Clube Náutico a costa das praias de Panadeira e dos Barcos.

Continúan as obras de ampliación dos pantaláns do Clube Náutico de Sanxenxo, un proxecto denunciado desde o principio pola plataforma SOS Panadeira, e o Colectivo Ecoloxista do Salnés (CES) alerta do impacto das actuacións. Principalmente nas praias de Panadeira e dos Barcos, no casco urbano desta vila das Rías Baixas. "A continuidade das obras do club náutico sobre o areal de Panadeira e dos Barcos, a pesares da forte oposición dos seus usuarios representados pola plataforma SOS Panadeira, non demostra máis que a pouca sensibilidade que se ten hacia un uso sostible da costa para todos e non para uns poucos", manifestan desde o colectivo ambientalista. Se ben o CES recoñece que o tramo litoral urbano de Sanxenxo "está xa moi alterado ambientalmente debido ás diversas infraestruturas que dun xeito pouco sostible se veñen facendo dende fai décadas neste concello", o proxecto de ampliar o Clube Náutico representa "un suma e sigue nesta política de atentados á costa".


Summary: A mostra coproduce a próxima obra de Voadora, 'Othello'

A Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia vén de anunciar que Marta Pazos, directora artística e de escena de Voadora, será recoñecida nesta edición co Premio de Honra Roberto Vidal Bolaño ao mérito nas artes escénicas. A MIT de Ribadavia, que se celebrará do 17 ao 27 de xullo, renderá homenaxe a unha profesional que define como "unha das creadoras escénicas máis puxantes do panorama teatral contemporáneo" e que, co seu labor, "propiciou a consolidación dun equipo interdisciplinar no que priman a música e a suxestiva plástica escénica como principais sinais de identidade". "Este premio é a constatación dos valores que fomos descubrindo, do acompañamento que este festival foi realizando, das portas que nos fomos axudando a abrir e do moito que lle queda por voar a esta creadora galega universal", apunta a dirección da MIT nun comunicado. Neste senso, a organización do encontro escénico salienta "a actividade crecente, as investigacións constantes na linguaxe artística contemporánea e a fulgurante proxección de Marta Pazos", que se manifestan "na cantidade de convites que recibe para dirixir, estrear ou coproducir proxectos con diversas institucións de prestixio no ámbito escénico coma o CDG, CDN, Festival de Almada ou o Teatro Español". Pola súa banda, Pazos agradeceu o recoñecemento e definiu a mostra como "moito máis que un festival ou punto de encontro". "A MIT é unha casa á que volver e da que sempre saímos renovadas polo cariño, apoio e os novos horizontes que abren", sinala, ao tempo que lembra que o festival, nos últimos anos, coproduciu dous espectáculos de Voadora que naceron a partir de textos de William Shakespeare: Soño dunha noite de verán e A Tempestade. Ao fío, Pazos avanza que o espectáculo que fechará esta triloxía de pezas clásicas, Othello, tamén será coproducida coa MIT e basearase na posverdade e nas violencias machistas.


Summary: Falamos con Edita de Lorenzo, directora da Escola de Enxeñaría de Telecomunicación, elixida primeira directora xeral da Asociación Puntogal, que xestionará o desenvolvemento do dominio galego.

Aínda que a gran nova deste luns era a presentación das primeiras 93 páxinas web que empregarán o .gal, o acto celebrado no Museo do Pobo serviu tamén para que a Asociación Puntogal anunciase o nomeamento da súa primeira directora xeral, Edita de Lorenzo, directora da Escola de Enxeñaría de Telecomunicación (ETSE) na Universidade de Vigo, e profesora titular do departamento de Teoría do Sinal e Comunicacións dende 1998. Ourensá, forma parte da directiva de Coditel (Conferencia de Directores de Enxeñería de Telecomunicación), do Coetg/Aetg (Colexio Oficial/Asociación de Enxeñeiros de Telecomunicacion de Galicia) e foi cofundadora da sección española do WIE (Women in Engineering). Acadado o dominio galego na rede, e despois de que este 25 de xullo comece a estar plenamente operativo a través desas devanditas 93 webs, o reto que ten por diante a asociación é a xestión, promoción e desenvolvemento do dominio. Primeiro, dende o 15 de setembro, a través das fases Abrente (para marcas rexistradas e dominios actualmente existentes) e Carreira (de poxa), e a partir de decembro coa fase aberta, na que calquera empresa, entidade ou particular poderá facerse co seu propio .gal. Falamos con Edita de Lorenzo sobre o traballo que Puntogal ten por diante e sobre as posibilidades e vantaxes que achegará esta marca identificativa. "A escolla das candidaturas seleccionadas na fase de pioneiros non é casual; estas webs son moi importantes polo respaldo que lle dan ao dominio. O uso que se lle dea ao dominio nas páxinas é o que vai facer que se vexa" Que retos e tarefas inmediatas afrontades dende a Asociación? O primeiro que temos que facer é pechar todos os procesos que lles permitan ás webs pioneiras comezar a usar o .gal a partir deste 25 de xullo. Se as webs que comezarán a operar o 25 de xullo son as bases da casa, agora hai que seguir construíndo, fortalecendo a estrutura profesional da propia asociación, que até agora desenvolveu o seu labor de maneira voluntarista. En setembro traballaremos na fase de Abrente, na que reservan as marcas, tanto as que ten rexistradas a ICANN coma as rexistradas en Galicia; é unha fase na que queremos traballar con coidado e con marxe de tempo. Teremos que facer difusión e promoción do dominio e das súa vantaxes. En certa maneira, a escolla das candidaturas seleccionadas na fase de pioneiros non é casual; estas webs son moi importantes polo respaldo que lle dan ao dominio. O uso que se lle dea ao dominio nas páxinas é o que vai facer que se vexa. E, finalmente, a etapa clave comezará en decembro, que é cando todo o mundo poderá acceder ao puntogal, e é desa demanda do que vivirá o dominio. Tedes algunha previsión, ou obxectivo, do número de dominios .gal aos que se poderá chegar nos vindeiros meses? O certo é que estamos moi inmersos no traballo do día a día, nas últimas semanas en concreto na selección de candidaturas do Programa Pioneiros. Por iso non manexamos unha previsión concreta ou unha imaxe conxunta. A resposta na fase de Pioneiros foi bastante ampla e bastante boa, polo que podemos ser optimistas. Temos que saber vender, e facernos entender na sociedade polo valor engadido que isto ten. "Para moitas marcas galegas o dominio será importante para reflectir que son galegas. E se cadra aínda será máis importante para as marcas de fóra, porque esa identificación non a teñen xa de seu" Dende Puntogal tense sinalado en varias ocasións a oportunidade que o uso do dominio pode supor para as empresas e para calquera que queira asociar a súa marca a Galicia. Incidiredes nestes aspectos? Si, ese factor é fundamental no noso labor de difusión, e no noso obxectivo de que se entenda e se vexa a oportunidade de negocio que leva aparellada. Hai empresas que decidiron facer a aposta dende o primeiro momento, e moitas outras que seguramente darán o paso agora ou máis adiante. O dominio ten unha compoñente identitaria moi importante a nivel persoal ou grupal, pero tamén no ámbito empresarial, de xeito que os seus clientes vexan esta asociación con Galicia, que tamén os identifica con eles. Para moitas marcas galegas o dominio será importante para reflectir que son galegas. E se cadra aínda será máis importante para as marcas de fóra, porque esa identificación non a teñen xa de seu. Porque ademais, hai que ter en conta que non só é a páxina web, senón o dominio dos seus correos electrónicos. Falando con empresario dinme que para chegar a Brasil lles é máis doado se se identifican como galegos que se simplemente o fan como españois. Co que significa Brasil nestes momentos. Quen di Brasil di outros países nas que as comunidades galegas teñen moita importancia ou unha bagaxe histórica. Creo que é moi importante dende o punto de vista económico. Despois está o tema das búsquedas. No mundo de Internet, que é unha cousa que medra cada día, se tes algo que te diferencia é máis doado que te atopen, e que aparezas antes nos buscadores. "As empresas e entidades do sector das TIC entenden a importancia do dominio. Seguramente entenden elementos e factores que si lles temos que explicar a empresas doutros sectores" Tamén se sinalou a importancia do .gal para o desenvolvemento da sociedade da información en Galicia e para as empresas TIC galegas. Percibides un interese especial nese ámbito? As empresas e entidades do sector entenden a importancia do dominio. Seguramente entenden elementos e factores que si lles temos que explicar a empresas doutros sectores. Para moitas delas Internet é ademais o seu único escaparate, saben o que significa ter un dominio, un apelido en Internet, esa diferenciación. A visibilidade que achegará o puntogal tanto en Galicia coma nas comunidades galegas no exterior será unha grande axuda para o desenvolvemento de moitas empresas. "Estar no escaparate e cunha referencia como é o .gal é fundamental dende o punto de vista comercial, económico e social" Ás portas do nacemento real do dominio, queredes destacar algo dende a asociación? Simplemente cómpre salientar que estamos comezando, que isto irá cara adiante na medida en que todos e todas o apoiemos. E que temos que velo como unha oportunidade, unha oportunidade de consolidar algo nun mundo tan pouco palpable como é o de Internet, pero que hoxe en día move moitísimos fíos. É clave estar cada vez mellor posicionados en Internet. Estar no escaparate e cunha referencia como é o .gal é fundamental dende o punto de vista comercial, económico e social.


Summary: As formacións políticas emitiron sendos comunicados en que amosaron repulsa perante o acontecido.

BNG e a esquerda abertzale emitiron cadanseu comunicado após coñeceren a nova das tres activistas asasinadas en París na pasada cuarta feira. Desde a organización frontista, condenaron de "maneira enérxica" o acontecido e instaron á xustiza gala a actuar "coa maior celeridade" á fin de dar coas persoas responsábeis dos asasinatos. Tamén así, @s nacionalistas galeg@s e a esquerda abertzale amosaron a súa "solidariedade coa causa do pobo curdo" e especialmente "coa diáspora".


Summary: Co orzamento minguado case á metade respecto da anterior edición -de 300.000 a 170.000 euros- e a presentación realizada a unha semana do comezo, o Festival de Jazz de Vigo Imaxina Sons resiste unha edición máis, e van oito. Do 21 ao 30 de xuño a cidade de Vigo volve a ser referencia do jazz cunha programación dirixida polo compositor e músico Nani García.

As propostas galegas e portuguesas consolidan o seu espazo no festival sendo a responsable de inauguralo a estrela emerxente do jazz luso Luisa Sobral. "Ao longo deste último ano recibimos moitas comunicacións, sobre todo de músicos, para que contratasemos grupos locais, grupos galegos ou da contorna máis próxima. Como unha maneira de apoiar ao jazz próximo en tempos difíciles", explicou Nani García na presentación do festival, auspiciado polo concello de Vigo. Novos talentos como o batería Iago Fernández que presenta o disco Agromando (sábado 23, Conservatorio Superior de Música de Vigo), os vigueses de Suelen Estar Quartet co seu laboratorio de sons contemporáneos (martes 26, MARCO) e a aventura europea da Orquestra Voland (sábado 30, Praza da Constitución), co saxo Roberto Somoza ao fronte, representan o presente e o futuro do jazz en Galicia. Germán Díaz, que a estas alturas xa pode ser considerado galego, amosará ao público o seu "Método cardiofónico" (Luns 25, MARCO), proposta musical baseada nas investigacións dun cardiólogo, e o pianista compostelán Abe Rábade forma parte do quinteto de Pablo Martín Caminero (Domingo 24, Conservatorio). Hai máis que facer no Imaxina Sons. De Portugal chegan, por unha banda, Luisa Sobral e o seu proxecto vitalista (Xoves 21, Terraza do Auditorio Mar de Vigo) cunha voz que lembra a Norah Jones e acompañada dunha boa banda de jazz, e, noutra punta do espectro musical, Rodrigo Amado Motion Trio, expoñente do free que colabora desta volta co saxo británico Paul Dunmmall (Venres 22, Conservatorio Superior de Música). As figuras consagradas do jazz son menos que noutras edicións, pero cabe destacar a participación do alemán Joachim Kühn (Sábado 30, Auditorio Municipal) e do tunecino Dhafer Youssef (Venres 29, Praza da Constitución) co seu laúde e a súa mestura de jazz e música de raíz. "Se a pasada edición había unha querencia polo británico e o nórdico, este oitavo festival olla máis cara o sul, cun aire máis mediterráneo", apunta Nani García. É Imaxina Sons un festival de jazz, pero non un festival purista. Escenarios como o do MARCO ou o Auditorio Municipal acollen propostas arraianas destinadas a públicos que procuran o risco. Por esa razón o seu director Nani García considera natural a inclusión de espectáculos como o do sempre sorprendente pianista Carles Santos xunto ao colectivo Cabo San Roque (Venres 21, Auditorio Municipal), famoso pola construción de máquinas que son auténticas orquestras mecánicas. "Para unha festival coma este é unha obriga contar con propostas que teñen que ver coa contemporaneidade, coa improvisación, aínda que non sexan jazz", sinala García. Dos once concertos, seis son gratuítos e cinco custan entre 3 e 5 euros. Toda a info do festival en:www.imaxinasons.com


Summary: Así mesmo, cifras de UNICEF afirman que unha de cada dez rapazas menores no mundo foron vítimas de abusos sexuais, namentres en Galiza e o Estado crecen os asasinatos machistas.

Cada 22 minutos denúnciase unha violación na India, onde as cifras de abusos machistas contra as mulleres disparouse un 1.250 por cento nos últimos 40 anos, en rexistro que chega até 2013, ano que marcou, de longo, o maior número de casos computados polas autoridades: 33.707. No entanto, e si se atende aos datos doutras fontes, onde unha cuarta parte de indios consultados admite cometer polo menos un acto de violencia sexual, a cifra podería ser entre 50 e 200 veces maior. Por outra banda, tamén se coñeceu hai un día outra estatística que sinala que unha de cada dez menores en todo o mundo foi vítima de violacións ou actos sexuais forzados e unha de cada tres adolescentes casadas sufriu algún tipo de violencia física, sexual ou emocional, segundo os datos do informe 'Oculto a plena vista' publicado polo Fondo da ONU para a Infancia (UNICEF).


Summary: A oposición en pleno apoia a iniciciativa lexislativa popular en defensa do servizo sanitario "universal, gratuíto e de calidade" con "xestión directa" por parte da Xunta

A pasada lexislatura autonómica comezou co debate dunha iniciativa lexislativa popular. Era a promovida pola denominada Red Madre, unha plataforma auspiciada polo Foro Español de la Familia que pretendía aprobar unha "rede de apoio á muller embarazada" xestionada por esa organización antiabortista pero financiada con fondos públicos. A maioría absoluta do PP, daquela acabada de estrear, deulle luz verde á tramitación do texto e, posteriormente, á súa aprobación definitiva. Este martes o Parlamento acolleu o primeiro pleno da nova lexislatura e, de novo debateuse unha ILP. Quen a promovía era outra plataforma, SOS Sanidade Pública, e a maioría absoluta conservadora, agora ampliada, impediu xa non a súa aprobación, senón a súa tramitación. Co presidente da Xunta ausente do seu escano e a conselleira de Sanidade chegando co debate xa mediado, o voceiro de SOS Sanidade, Manuel Martín, defendeu dende o atril de oradores preceptos que, con diversas formulacións, figuran ou figuraron en múltiples programas electorais de diversas formacións. A saber: "recuperar a sanidade pública como servizo universal, gratuíto de de calidade", "recuperar a xestión pública e directa" de todos o servizos do Sergas, "mellorar a capacidade resolutiva en atención primaria" e "promover" as áreas sanitarias que a Xunta está a reestruturar. A intención, explicou Martín, é que non se "introduzan os valores de mercado" na sanidade, porque iso implica "liquidala". O voceiro de SOS Sanidade sinala que "introducir valores de mercado" na sanidade equivale a "liquidala" Ás máis de 40.000 sinaturas que a plataforma xuntou para a súa ILP por todo o país engadíronse durante o pleno os tres grupos da oposición. O BNG, a través de Carlos Aymerich, apoiou a lei porque cómpre frear "as ofensivas de privatización" que, di, xa están a ser concretadas no Sergas, como "as iniciativas eufemisticamente chamadas de colaboración público-privada". Ademais, sinala o nacionalista, as reclamación de SOS Sanidade son aínda máis necesarias despois de que o PP xa "incrementase o copagamento". Pola súa banda, a voceira de AGE na materia, Eva Solla, -que intervía en pleno por primeira vez-, remitiuse á súa propia experiencia como traballadora sanitaria para darlle soporte á ILP é preguntarlles aos conservadores se consideran "á xente parva", dado que as empresas privadas "actúan con ánimo de lucro", tamén na sanidade. "Sei de primeira man o que significa traballar na privada, que tende a recortar custos de material e de empregados e empregadas", nun contexto no que "a sanidade xa non é universal" e aínda o será menos despois de que se implante o "vergoñento" copagametno no transporte sanitario non urxente. "É a loita de clases pura e dura -resume-, o rico, que a pode pagar, terá asistenica e o pobre, como moito, terá beneficencia". O apoio á iniciativa chegou tamén da banda do PSdeG, que por boca da súa deputada Carmen Acuña reivindicou "o sistema sanitario que creamos nós mesmos" mentres censurou que o PP tente "desbaratar" a sanidade pública "reducíndolle os orzamentos alegando que é un desbalde". A oposición en pleno apoiou a iniciativa lexislativa popular Tras as mostras de adhesión chegou o agardado veto. O voceiro sanitario do PP, Miguel Santalices, "valora a profesionalidade" dos integrantes de SOS Sanidade, mesmo asegura "non ter interese en saber cal é a militancia" política dos membros da comisión promotora da ILP. O seu partido, asegura, mesmo comparte "a filosofía que recollen na súa exposición de motivos", pero non "as fórmulas de xestión". Os conservadores defenden a "colaboración" co sector privado e non o "demoniza". E non aproban a lei de SOS Sanidade porque "non é bo facer demagoxia nun terreo fértil" pero, ademais, porque "botou en falta" que "nos botasen unha man" nas reivindicacións do PP en tempos do bipartito. "Botei en falta que ninguén erguese o dedo". A presidenta ordenou a votación e a aritmética parlamentaria actuou. Mentres, Manuel Martín aseguraba que as reivindicacións do colectivo continuarán, tamén na rúa, onde permanecían membros de SOS Sanidade mentres se producía o debate no hemiciclo.


Summary: No septuaxésimo aniversario da liberación do campo de concentración de Auschwitz polo exército soviético repasamos os volumes de literatura infantil e xuvenil que achegan o horror da guerra a nenos e nenas.

Hoxe, 27 de xaneiro, conmemórase o 70 aniversario da liberación do campo de concentración de Auschwitz e é tamén o Día internacional das Vítimas do Holocausto. En todo o mundo, Auschwitz converteuse nun símbolo do terror, de xenocidio e de Holocausto. Foi establecido polos alemáns en 1940, nos suburbios de Oswiecim, unha cidade polaca que foi anexada ao Terceiro Reich dos nazis. O seu nome foi cambiado a Auschwitz, que tamén se converteu no nome de Konzentrationslager Auschwitz. A razón directa para crear o campamento foi o feito de que as detencións en masa de polacos estaban a aumentar máis aló da capacidade das prisións "locais" existentes. Inicialmente, Auschwitz ía ser un campo máis de concentración do mesmo tipo que os nazis estiveran establecendo desde principios de 1930. Funcionaba así ao longo da súa apertura, mesmo cando, a partir de 1942, tamén se converteu no máis grande dos campos de exterminio. A literatura está ateigada de novelas, de libros para adultos, de tramas bélicas, de intriga, do auténtico terror vivido, pero como trata este tema a nosa LIX (literatura infantil e xuvenil)? Como podemos achegar a un público máis novo a este tema? Podemos atopar obras para todos os públicos e en distintos formatos, desde novela ata libro ilustrado, álbums como A historia de Erika, unha cativa xudía que se salva dos vagóns da morte porque os seus pais a lanzan desde un deles, de Ruth Vander Zee para nenos a partir dos dez anos e ilustrado polo reputado Roberto Innocenti, recoñecido co Premio Christian Andersen, ou O principio, de Paula Carballeira e Sonja Danowski, a partir dos sete e que trata o tema da guerra cunha mensaxe de esperanza, ambos publicados por Kalandraka. Fume, en Oqo, de Antón Fortes e Joanna Concejo, un volume que fala da vida e da morte no campo de exterminio e a partir dos dez anos ou A fuxida, de Berta Dávila e Inma Doval, en Biblos e que trata dos nenos desprazados pola guerra, a partir dos catro anos. Xa en formato novela, con plan lector, podemos encontrar A rapaza da fiestra, para cativos a partir de dez anos, de Xavier Estévez, na colección Ala Delta de Tambre-Edelvives, que conta a historia de Lucas, un rapaz holandés que vive durante a ocupación e que garda un segredo, comunícase cunha rapaza coa axuda dun telescopio. Xerais publicou no seu día O violín de Auschwitz de Mª Àngels Anglada, na colección xuvenil Fóra de Xogo, a historia dun rapaz, Daniel, un luthier xudeu, que no campo de concentración de Auschwitz debe fabricar un violín para un comandante. Na súa reclusión mantén unha esperanza, ser compensado polo traballo, e aprecia a existencia alí do amor e da solidaridade. 'Reencontro' converteuse nun libro traducido e lido en todo o mundo Galaxia ofrece na colección Costa Oeste da man de Fred Uhlman, Reencontro, que conta a historia de Hans, que é fillo dun médico xudeu e Konradin, que é un aristócrata descendente dunha das familias máis vellas de Alemaña. As súas afinidades e o seu xeito de ver as cousas convérteos en amigos íntimos, pero cando Hitler chega ao poder, Konradin entra no exército nazi e Hans ten que marchar. Esta novela, publicada por ver primeira en 1971, converteuse rapidamente, sen ningún tipo de promoción, nun libro traducido e lido en todo o mundo. Para quen queiran aproximarse un chisco máis á presenza das guerras na literatura infantil e xuvenil editouse unha antoloxía Por último, Faktoria K de Libros ten entre os seus títulos, O neno do pixama a raias, de John Boyne para rapaces de doce anos en diante. Unha historia, en que o protagonista, Bruno, un neno de nove anos, se muda coa súa familia a unha casa xunto a unha cerca. Cercas como esa existen en moitos sitios do mundo, só desexamos que non te atopes nunca con unha. Para os rapaces que queiran aproximarse un pouco máis ás guerras e a presenza delas na literatura infantil e xuvenil, en colaboración con Gálix e coa Xunta editouse unha antoloxía didáctica en Xerais coordinada por María Jesús Agra Pardiñas e Blanca-Ana Roig Rechou que leva por título A memoria das guerras na literatura infantil e xuvenil en lingua galega e que é un compendio de textos. O corpus seleccionado ten como elo unificador o galego, aínda que o orixinal fose escrito noutra lingua, organizándose arredor de cinco eidos temáticos: "campos de concentración e refuxiados", "consecuencias directas ou indirectas das guerras e posguerras sobre a infancia e a mocidade", "episodios bélicos do pasado descubertos por adolescentes", "actuación da infancia e da adolescencia nos conflitos bélicos" e "os conflitos bélicos e posbélicos como pano de fondo". Esta antoloxía, dirixida a un lectorado entre os dez anos e a fronteira entre a mocidade e a madureza, ten toda ela carácter narrativo, incluíndo textos de autores galegos.


Summary: Persoal sanitario e investigador chama a diferenciar as secuelas da Covid-19 persistente e estima que a maior parte dos casos están sen diagnosticar.

As galegas e galegos que pasasen o coronavirus recibirán nos seus móbiles unha enquisa voluntaria sobre síntomas persistentes e secuelas para determinar se é necesario a súa derivación a unha unidade postcovid, que tratarán de forma directa a aquelas persoas que estivesen hospitalizadas. Así o explicaron distintos expertos durante un seminario web decorrido esta quinta feira, 15 de abril, e que foi inaugurado polo conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, para dar a coñecer as unidades postcovid creadas nas sete áreas sanitarias, así como as súas funcións e o modo en que traballarán. Estas unidades tratarán de forma automática durante 12 semanas -o tempo en que se estima que persisten máis síntomas ou secuelas- aos pacientes Covid que fosen hospitalizados. Con todo, a intención da Consellaría de Sanidade é que o servizo se estenda a todas as persoas que padeceron a enfermidade e poden presentar secuelas, de modo que reciban unha atención multidisciplinar. Aínda que o acceso será posíbel desde a Atención Primaria, Sanidade enviará a todas as e os pacientes rexistrados como positivos por Covid-19 unha invitación para realizar a enquisa para determinar se poderían padecer secuelas ou Covid-19 persistente e, no seu caso, derivalos á unidade postcovid de referencia. Unha ferramenta estandarizada A doutora Pilar Rodríguez Ledo, médica de Primaria, destacou durante o seminario a importancia de contar cunha enquisa estandarizada de cribado para coñecer o grao de afectación de cada paciente. Esta mesma ferramenta permitirá ter máis información sobre a evolución da enfermidade a longo prazo. Para iso, deseñouse unha enquisa en base aos síntomas 'maiores' ou máis frecuentes dos pacientes que pasaron a Covid-19 (como dificultade para respirar, cansazo extremo, febre ou febrícula, mareos ou perda de peso, entre outros) e en base a outros que, ou non son tan frecuentes ou non tan discriminativos, como cefalea, trastornos de ánimo, perda de gusto, síntomas dixestivos ou ansiedade. Ledo diferenciou entre as persoas que pasaron a Covid-19 e teñen secuelas -sobre todo homes, de idade avanzada e con outras patoloxías- e aquelas que presentan 'Covid-19 persistente', isto é, síntomas da enfermidade mais unha vez negativizan as probas. Neste caso, as máis afectadas son mulleres de mediana idade e sen outras patoloxías. Con esta situación, a experta advertiu de que non están aínda identificados "a maioría dos pacientes" con Covid-19 persistente, dado que se trata de persoas mozas, sen unha vixilancia tan intensa. "Moitos non saben que é o que teñen, moitos non consultan, outros si, mais ante esta presentación sintomática tan variada, non é doado", apostilou.


Summary: Un Celta eléctrico en ataque, pletórico na recuperación da bola e na liña de criación e moi sólido atrás, despachou cun contundente 4-1 a visita do Valladolid a Balaídos. Os 3 pontos significan a permanencia matemática.

Balaídos viu a mellor versión do Celta xusto cando máis o necesitaba, no tramo final do campionato cando máis valen os pontos e un bon momento de forma te pode manter na elite, de igual xeito que, no reverso tenebroso, unha mala xeira te pode devolver aos avernos da Segunda División. Non se consumiran nen 10 minutos de xogo e xa tremeran por dúas veces os paus da baliza do Valladolid. O Celta presionaba moi arriba, cun Madinda moi poderoso na recuperación, na liña de tres cuartos, e con Orellana ao seu, na sala de máquinas, a xerar futebol ofensivo de moitos quilates, mentres que Nolito e Charles percutían arriba, pesadelos para a defensa castelá. Un torrente de fútebol que en apenas media hora xa sentenciara o encontro, con senllos goles de Nolito e Charles. O obxectivo da tempada está conseguido. Agora, a planificar o vindeiro curso. Continuará Luis Enrique ou o técnico celeste recebirá a chamada de Andoni Zubizarreta e porá rumo ao Camp Nou? O pano caiu sobre o xogo no minuto 46, após o tempo de lecer, cun novo gol de Nolito. O Celta foi en todo momento inalcanzábel para o Valladolid. Desta volta, os de Luis Enrique, eléctricos durante todo o xogo, combinaron a súa consabida capacidade para monopolizar a bola (é a cuarta equipa con máis posesión na súa casa de todo o campionato) con gol nos últimos metros. A fórmula perfeita do treinador asturiano. O Celta é décimo e ten xa 43 pontos, 6 máis dos que sumou o pasado exercicio. Está 10 pontos por enriba do antepenúltimo clasificado cando só fican 9 por disputar. O obxectivo da tempada está conseguido. Agora, a planificar o vindeiro curso. Continuará Luis Enrique ou o técnico celeste recibirá a chamada de Andoni Zubizarreta e porá rumo ao Camp Nou? Celta: Yoel, Hugo Mallo (Aurtenetxe, m. 20), Cabral, Fontás, Jonny, Krohn-Dehli, Madinda, Rafinha (Augusto, m. 60), Orellana, Nolito e Charles (Mario Bermejo, m. 66). Valladolid: Jaime, Rukavina, Rossi, Mitrovic, Rueda, Bergdich (Jeffren, min.71), Peña, Álvaro Rubio (Víctor Pérez, min.63), Larsson (Manucho, min.46), Óscar e Javi Guerra. Goles: 1-0, min.36: Nolito; 2-0, min.28: Charles; 3-0. Min.46: Nolito; 4-0, min.48: Mitrovic en propia puerta; 4-1, min.74; Manucho. Árbitro: José Antonio Teixeira Vitienes, do comité cántabro. Amonestou a Ávaro Rubio), Jesús Rueda, Bergdich. Balaídos: 17.106 espectadores. Antes do comezo do xogo, houbo un emotivo minuto de silencio en memoria de Tito Vilanova, ex xogador celeste entre os anos 1992 e 1995.