O PP perde a maioría absoluta en Baiona ao deixar o grupo unha concelleira e en Gondomar o alcalde do PSOE bota aos seus socios, o que se suma aos gobernos en minoría dos populares en Oia tras unha moción de censura e dos socialistas en Nigrán A estabilidade é unha excepción na historia política recente do Val Miñor e a proximidade das eleccións municipais de maio vén de recuperar a normalidade. Se hai dúas semanas o alcalde socialista de Gondomar decidía botar do goberno aos seus socios dunha marea local, agora é o alcalde popular de Baiona que gobernaba con maioría absoluta o que a perde ao marchar do PP unha das súas concelleiras. A seis meses dos comicios locais, Gondomar e Baiona súmanse así á situación que xa viñan vivindo os outros dous concellos da comarca: Oia, onde os populares gobernan en minoría tras unha moción de censura contra os socialistas ao comezo deste mandato, e Nigrán, onde son os socialistas os que gobernan en minoría desde o comezo do mandato pero onde paradoxalmente a estabilidade é a maior dos catro concellos. Nas eleccións municipais de 2015 en Baiona o gañador por maioría absoluta foi o popular Jesús Vázquez Almuiña, que chegara ao cargo en 2004 tras unha moción de censura. Consolidado cos anos como o gran referente do PP na comarca, en outubro de 2015 Feijóo nomeouno conselleiro de Sanidade e deixou a alcaldía de Baiona ao seu curmán, Ángel Rodal, que este luns quedou en minoría ao marchar do grupo do PP a súa ata o de agora responsable de Turismo, á que quita as competencias, pero sen deixar a acta de concelleira senón seguindo na Corporación como independente. Por tras da crise de goberno en Baiona está un conflito laboral do rexedor coa irmá da concelleira saínte, que quedou ocupando o posto de responsable de comunicación do Concello tras chegar a el como bolseira sen superar ningunha oposición Por tras da crise de goberno en Baiona está un conflito laboral cunha irmá da edil, que ocupa o posto de responsable de comunicación do Concello. Chegou a el tras facer prácticas como bolseira e, ao rematar o seu período, denunciar ante a xustiza e conseguir que esta a consolidase no posto como persoal eventual sen superar ningunha oposición. O alcalde decidiu eliminar por innecesario ese posto do cadro de persoal municipal, que non existira en anos anteriores, a través dos orzamentos para o próximo ano, o que na práctica suporá o despedimento da persoa que o ocupa ao non ser funcionaria de carreira. O propio alcalde, a través dun comunicado divulgado este luns, atribúe o conflito coa súa concelleira e o seu cesamento á negativa desta a absterse na votación deses orzamentos que suporán o despedimento da súa irmá. Vista do Val Miñor desde o alto da serra do Galiñeiro / CC BY-SA Praza Pública O conflito de Baiona, que deixa o PP en minoría a seis meses das municipais despois de máis dunha década de maiorías absolutas, súmase ao de Gondomar larvado durante os últimos anos e resolto hai dúas semanas coa expulsión por parte do alcalde do PSOE, Francisco Ferreira, dos seus socios de goberno de Manifesto Miñor, marea local encabezada polo ex-alcalde do BNG Antonio Araujo afastado no seu momento por unha moción de censura do PP con tránsfugas socialistas en 2009. Tras as eleccións de 2015 o goberno local formouno tamén outra marea local, Gondomar Concello Aberto, que aos poucos meses abandonou o executivo e deixouno nunha minoría que agora volve debilitarse aínda máis. "Ninguén dixo que os gobernos de coalición fosen fáciles, sabiamos que isto ía ser complicado; aguantamos por facer a pedagoxía política de que os gobernos de coalición viñeron para quedar", explica Araujo tras ser expulsado do goberno de Gondomar O desencadeante da ruptura entre PSOE e Manifesto Miñor foi a decisión dos segundos de rachar a unidade de voto do goberno e absterse na adxudicación do servizo de recollida do lixo por dubidar da súa legalidade. Porén, o portavoz desa formación, Araujo, admite que as discrepancias viñan de lonxe: "aguantamos por facer a pedagoxía política de que os gobernos de coalición viñeron para quedar", di, lembrando a fragmentación política decidida pola cidadanía de Gondomar nas urnas, que deron ao PSOE 4 concelleiros, ao PP outros 4, a Manifesto Miñor 3, a Gondomar Concello Aberto outros 3 e a un grupo de independentes ex-socialistas os restantes 3 edís. "Ninguén dixo que os gobernos de coalición fosen fáciles, sabiamos que isto ía ser complicado, e máis co PSOE que non acaba de entender por onde van os tiros, pode que Pedro Sánchez en Madrid si pero non aquí que chega todo máis tarde e coa personalidade do alcalde", explica. "Apostamos polo goberno de coalición porque foi o mandato popular", argumenta Araujo, que lamenta que a outra marea local marchase aos poucos meses "erradamente, porque de estar no goberno a situación sería diferente con seis concelleiros contra catro". "Aquí non hai nada seguro, en Baiona agora cae unha maioría absoluta do PP; o positivo disto é que por sorte acabouse o de levantar a man nos plenos de xeito acrítico", resume a situación Araujo. En Oia a alcaldesa do PP que chegou ao cargo tras unha moción de censura está en minoría e en maio foi reprobada polo resto da Corporación Pero a primeira crise de goberno do actual mandato no Val Miñor non foi a temperá saída do goberno de Gondomar Concello Aberto en xaneiro de 2016. Dous meses antes, en Oia, a alcaldesa socialista era apartada por unha moción de censura impulsada polo PP con Converxencia Galega, que dous anos máis tarde abandonaría o goberno local deixando ata o de agora en minoría á nova rexedora popular, Cristina Correa. A súa debilidade fixo que o pasado maio o Pleno da Corporación a reprobase por xustificar que un compañeiro de goberno evitase durante anos pagar as taxas do lixo. No cuarto concello do Val Miñor, Nigrán, o goberno local do PSOE encabezado por Juan González está en minoría desde o comezo do mandato, pero os seus sete concelleiros e apoios puntuais doutros grupos da oposición (o PP ten 6 edís, Nigrán Decide 2, BNG 1 e un independente outro) veñen servíndolle para gobernar con menos sobresaltos que nos outros tres concellos da comarca e que en pasados mandatos municipais.


Summary: A palabra de orde de Feijóo de aquí ao 25S é ou eu ou o caos. Pois ben, Ana Pontón devolveulle esta terza feira o golpe ao líder conservador: "Foi el quen creou o caos na vida de moitas persoas".

Pontón continúa a desenvolver unha moi intensa precampaña e esta terza feira foi a quenda da Póvoa do Caramiñal, concello en que visitou as instalacións de Congalsa, unha empresa que se dedica a transformar produtos derivados da pesca. No seu encontro cos meios, a candidata do BNG tivo en todo momento Feijóo no albo das súas críticas. "É incríbel que Feijóo se apresente como a salvación ante o caos cando o que realmente fixo estes sete anos foi crear caos en moitos ámbitos e foi quen creou caos na vida de moitas persoas que non teñen oportunidades e ven como son desafiuzadas das súas casas ou que non poden chegar a fin de mes", dixo. Ao "caos de Feijóo" a líder nacionalista contrapuxo o "proxecto de país solvente e serio que representa o BNG, no que as galegas e os galegos poden confiar para deixar atrás estes sete anos perdidos". Ao "caos de Feijóo" a líder nacionalista contrapuxo o "proxecto de país solvente e serio que representa o BNG Congalsa é unha compañía que se caracteriza, enfatiza o BNG através dun comunicado de imprensa, por ser un "exemplo de como xerar valor engadido e riqueza", dai que no marco da visita ás súas instalacións Pontón aproveitase para divulgar as propostas programáticas do BNG en materia de I+D+I. Nese sentido, a candidata do BNG á presidencia da Xunta dixo: "Precisamos un goberno que aposte pola investigación como un piar para un novo desenvolvemento de Galiza" e, destarte, lamentou que os sete anos de Goberno do PP na Xunta teñan situado Galiza nos niveis de I+D+i máis baixos de todo o Estado, con taxas inferiores ao 0,9% do PIB fronte á media estatal do 1,3 que, a súa vez, está moi por debaixo da media europea


Summary: Vítimas do franquismo e colectivos memorialistas accederon onte por vez primeira aos xardíns do Pazo de Meirás, que abrirán definitivamente ao público xeral o vindeiro domingo.

"Meirás volve como símbolo contra a impunidade franquista. A protagonista hoxe é a xente que durante anos mantivo as mobilizacións coa memoria viva dos seus familiares". Así exemplifica en conversa con Nós Diario o historiador e portavoz da iniciativa Defende Meirás, Carlos Babío, o que supón a recuperación do Pazo de Meirás. Para el, que o edificio retorne ao patrimonio público é un primeiro paso para "que a sociedade democrática resolva os seus problemas co pasado" e salde a "débeda" coas vítimas de Franco. O Concello de Sada convidou para presenciar a reapertura dos xardíns de Meirás durante as xornadas de onte, hoxe e mañá vítimas do fascismo na Galiza como Amable Carballeira, Xan Castro, Xesús Díaz ou Manuel Villares, e familiares de destacados loitadores contra a represión como Camilo Díaz, fillo de Isaac Díaz Pardo; María Flor Baena, irmá de Humberto Baena —un dos últimos fusilados no país— ou Amalia Bóveda, filla de Alexandre Bóveda. "O seu uso principal —sostén Babío— debe ser como gran centro da memoria democrática. Tamén ten que cumprir outras funcións de reclamo e de utilidade pública, mais en esencia debe ser un símbolo da memoria democrática e da loita antifascista galega". "Todo comezou nas tabernas. Un día, aquel vello que nunca falaba ergueuse e espetoulle aos franquistas: 'Meirás foi roubado'", afirma Fernando Souto, presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, un dos colectivos memorialistas convidados a este acto simbólico. "Alá polo 2005, cuspíannos e insultábannos cando levabamos as primeiras pancartas. Mais, porque nós, os colectivos memorialistas, estamos aquí, hai memoria", engade. Porén, a batalla xudicial non rematou aínda, xa que o último recurso presentado ante o Tribunal Supremo polos herdeiros do ditador podería devolverlles a propiedade do edificio. E tamén está por definir a titularidade dos bens móbeis que abrangue, unha cuestión na que os colectivos memorialistas apremen a Xunta para que os protexa coa denominación de Bens de Interese Cultural (BIC). "Na sociedade actual o simbolismo ten unha grande importancia, e debemos entender o símbolo de Meirás como o inicio da recuperación dun espolio tremendo. Cumpriría abrir o melón de como resarcir ás vítimas de crimes de lesa humanidade", argumenta Valentín García Bóveda, vicepresidente da Fundación Bóveda, quen insta a mirar cara ao futuro: "Hai anos dicíannos que non mirásemos cara ao pasado, mais miramos cara ao futuro e achamos que Meirás era do pobo. Quizais, se miramos ao futuro, temos moito que recuperar". Apertura ao público xeral Desde este domingo poderá acceder ao pazo o público xeral, mais todas as visitas guiadas están xa reservadas até o vindeiro 11 de xullo. Será a primeira vez na historia que unha entidade democrática xestione o acceso a Meirás e o relato que se expón ás e os visitantes.


Summary: O período vacacional e o bo tempo tira do emprego en Galicia, que rematou abril con 5.427 persoas menos inscritas nas oficinas de emprego, 23.524 menos que un ano antes. No mesmo mes o emprego medrou en 5.335 persoas, 21.112 máis que en abril de 2016 O mercado laboral galego, incapaz de dar emprego á minguante poboación xuvenil

A Semana Santa e o bo tempo tiran do emprego en Galicia. O número de parados rexistrados nas oficinas do antigo Inem descendeu en abril en 5.427 persoas respecto ao mes anterior (-2,6%), segundo os datos publicados este xoves polo Ministerio de Emprego e Seguridade Social. O sector servizos, nomeadamente a hostalería, maquillan unha cifra de desempregados que queda en 204.629, 23.524 menos que hai un ano. O paro rexistrado descendeu en 5.427 persoas durante o mes de abril axudada polo bo tempo e a Semana Santa Non muda, no entanto, a rotación, precariedade e temporalidade que definen as novas contratacións. No mesmo mes de abril, a afiliación á Seguridade Social aumentou en 5.335 persoas, 21.112 máis que no mesmo mes de 2016. Xa que logo, creáronse máis de 5.300 empregos no mesmo período no que se asinaron 74.091 contratos en Galicia, o que implica que o país segue na liña de cifras récord de contratación dos últimos anos. Créase un emprego por cada 14 contratos asinados, unha proporción que é case o dobre que a que se dá no conxunto do Estado, cun novo traballo por cada 7,6 contratacións: o número de cotizantes creceu en 212.216 no mesmo mes no que se asinaron 1.604.476 contratos no Estado. O paro rexistrado descendeu en case 130.000 persoas. Creáronse 5.335 empregos nun mes no que se asinaron máis de 74.000 contratos: un emprego novo por cada 14 contratos Ademais, como vén sendo habitual, o tipo de contratación continúa coa tendencia dos últimos anos, cunha elevada precariedade e temporalidade. Dos máis de 74.000 contratos asinados en Galicia durante o mes de abril, tan só o 8,4% (6.205) foron indefinidos, fronte aos case 68.000 temporais. Con todo, foron 6.150 contratos máis que os que se asinaron no país no mesmo mes de hai un ano e 3.262 menos que en marzo. Tan só o 8,4% dos contratos asinados foron indefinidos Son a hostalería e o comercio os que melloran as cifras do paro. De analizar os datos, dos 5.427 persoas que abandonaron as listas das oficinas de emprego, 3.784 son do sector servizos, fronte ás 272 menos en agricultura, as 626 menos na industria ou as 774 menos na construción. Mesmo entre o colectivo sen emprego anterior, o paro medrou en 29 persoas.


Summary: Junts pel Sí obtería entre 62 e 64 escanos. Completaría a absoluta a CUP, que se faría con entre 6 e 8 asentos no Parlament. O grande derrotado sería Catalunya si que es Pot, que apenas superaría os resultados en solitario de ICV.

A lei española prohibe a publicación de inquéritos na última semana de campaña, mais El Periódico de Andorra, meio que se edita nun Estado soberano e loxicamente non suxeito á xurisdición de Madrid, costuma divulgar traballos demoscópicos realizados en Catalunya nos días previos a que se abran os colexios eleitorais. Así o fixo esta sexta feira, pondo na rede unha enquisa feita a 800 persoas cunha marxe de erro de máis menos 3,46% para o conxunto da mostra. Os resultados confirman en liñas xerais as tendencias da primeira semana, mais apuntan certas variacións de última hora significativas. Atinxen nomeadamente a Catalunya si que es Pot. Segundo este inquérito, a marca de Podemos e ICV en Catalunya estaría a se desinflar, até o ponto de ser superada por vez primeira polo PSC e de moverse nos parámetros dos votos que até o de agora viña obtendo Iniciativa per Catalunya en solitario. O reparto de escanos que estima esta investigación demoscópica é o seguinte: Junts pel Sí, entre 62 e 64; Ciutadans, entre 20 e 21; PSC, entre 16 e 18; Catalunya si que es pot, 12-14; PP, entre 8 e 10; CUP, entre 6 e 8; e Unió, entre 5 e 6.


Summary: A proposta será debatida en pleno esta semana.

O pleno do Concello de Dodro, comarca do Sar, debaterá esta semana unha proposta para dedicar unha rúa a Xosé Ramón Reboiras, Moncho, nacionalista e veciño deste concello asasinado en Ferrol pola Policía española en 1975. Unha resolución da Alcaldía resolveu iniciar o expediente para a modificación do nomeamento da "Carretera de Imo" por "Rúa Moncho Reboiras", sobre a base da exposición recollida na proposta da Concellaría de Servizos sociais e Benestar. Homenaxes e lembranzas a Moncho Reboiras no 46 aniversario do seu asasinato O corpo de Reboiras foi velado na casa da familia de Lola de Loureiro ao pé da estrada AC-350 da súa aldea de Imo para ser enterrado no cemiterio parroquial, onde repousan os seus restos mortais. Esta é a estrada que agora se propón para levar o nome de Moncho Reboiras, unha iniciativa que o PP xa anunciou que non vai apoiar. Para o cambio de nome, o instrutor do informe, Xoán Bautista Mariño Abuín, practicou "as dilixencias oportunas, pescudas, consultas entre a familia, veciñanza, sindicatos, fundación e formacións políticas para acreditar os méritos concorrentes para a proposta de cambio de nome ", que se recollen nunha memoria xustificativa. Unha memoria na que se fai un repaso pola biografía deste veciño de Dodro, así como pola súa traxectoria de compromiso político e tamén polo legado que deixou após o seu asasinato. Ao longo destes anos, Dodro foi escenario de diferentes actos e iniciativas relacionadas con Xosé Ramón Reboiras, entre elas, por exemplo, "a aldea de Imo foi o lugar escollido para a pre estrea do 1º documental Moncho Reboiras. Acción e Corazón de Alberte Mera, sobre a súa figura no verán de 2020, desbordando todas as previsións do Concello de Dodro organizador da proxección", comno se recolle no infome. Actualmente hai dúas localidades que levan nos seus mapa de rúas o nome do nacionalista asasinado o 12 de agosto de 1975, Corcubión e Culleredo.


Summary: Aumenta a tensión entre o persoal a falta de meses para a apertura do novo hospital público-privado, que provocará o desmantelamento dos demais centros da cidade.

Esperas de até 14 horas, unha vintena de persoas agardando para ser ingresadas, decenas de doentes hospitalizados nos corredores, profesionais saturados e caos xeneralizado. Imaxes que se repetiron durante todo o pasado mes de decembro nos hospitais de Vigo, onde o colapso dos servizos de Urxencias foi a tónica dominante. Unha realidade que entronca co futuro da área sanitaria viguesa, que sufrirá este 2015 profundas reformas coa apertura do novo hospital. As folgas e as mobilizacións do persoal do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi) repetíronse durante os últimos meses do pasado ano, ante os continuos recortes, a precarización das condicións laborais e os indicios dunha paulatina privatización dos servizos. A maior manifestación de 2014 na cidade olívica foi precisamente contra o plan da Xunta, que prevé inaugurar a mediados de curso un novo hospital público-privado en Beade, aínda en construción, que se convertirá no centro de referencia. Milleiros de persoas encheron as rúas en defensa dunha sanidade pública que, consideran, está en perigo co modelo sanitario que está a impoñer o goberno de Alberto Núñez Feijoo. O frío non explica o colapso O colapso de decembro nos hospitais vigueses está relacionado, como ocorreu en toda Galiza, co aumento das enfermidades asociadas ao frío. Entre un 10 e un 20% máis de doentes acodiron ás Urxencias dos hospitais Xeral e Meixoeiro durante ese mes. Mais dende o persoal aseguran que este tipo de picos asistencias, como o invernal, están sempre previstos, polo que os atrasos e amoreamentos son unha evidencia clara das eivas do sistema. Esa é unha das razóns de que o persoal médico das Urxencias do Meixoeiro, que atende máis de 60.000 persoas cada ano, anunciara unha folga inédita, co apoio unánime de todos os traballadores e traballadoras. Denuncian que só tres profesionais atenden a quenda de noite entre o martes e o xoves, mentres os sábados e domingos suben a catro. Demandan tan só unha persoa de reforzo para dar resposta aos centos de doentes que se agolpan nas salas de espera. Así mesmo, os sindicatos CIG e CCOO denunciaron que os colapsos son produto da política de non substituir persoal, recolocando profesionais entre centros para cubrir vacacións ou baixas. Outro dos motivos sinalados, que explica o número de ingresados nos corredores dos hospitais, era a falta de camas, decenas de elas pechadas no pasado. O último día de 2014, a xerencia do Chuvi tivo que reabrir 60 camas nos hospitais vigueses, confirmando a saturación que negaba a Consellería de Sanidade durante decembro.


Summary: AGAL e Consellaría de Cultura anunciaron os proxectos divulgativos da figura, vida, obra e traxectoria de Ricardo Carvalho Calero, autor homenaxeado pola Real Academia Galega (RAG) con motivo do Día das Letras Galegas.

O secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García; o director xeral de Políticas Culturais, Anxo M. Lorenzo; o presidente da Associaçom Galega da Língua (AGAL), Eduardo S. Maragoto; o responsábel de Ouvirmos, Xosé Aldea; e a directora do Portal Galego da Língua, Charo Lopes, deron a coñecer en rolda de prensa virtual os proxectos divulgativos da figura, vida, obra e traxectoria de Ricardo Carvalho Calero, autor homenaxeado pola Real Academia Galega (RAG) co gallo do Día das Letras Galegas. Así, ao abeiro da colaboración entre o Goberno galego e AGAL ven a luz o portal Carvalho Calero 2020; o proxecto expositivo A voz presente (na súa versión dixital á espera de que as circunstancias motivadas pola COVID-19 permitan o arranque da itinerancia prevista en varios puntos da Galiza e Portugal); as unidades didácticas dirixidas ao ensino primario e secundario coordinadas por Teresa Crisanta V. Pilhado e Eduardo Maragoto e diagramadas por Uxio Outeiro; as guías de lectura de Scórpio elaboradas por Susana Sanches Arins e Teresa Crisanta V. Pilhado; así como diferentes tipos de materiais audiovisuais. 'A voz presente' Ademais dos materiais didácticos, escolares e divulgativos de Carvalho Calero implementados no Portal da Lingua Galega e na campaña #aculturasegue, no que se poden consultar en aberto a biografía e obra do autor, fotografías e traxectoria, a web da Consellería de Cultura e Turismo ofrece un avance dos contidos, en formato dixital, que configuran o proxecto expositivo A voz presente. Comisariada polos profesores Carlos Quiroga e Xosé Luís Rodríguez e deseñada e producida por Ouvirmos S.L cos obxectivos de "difundir a dimensión artística, humana e lingüística de Ricardo Carvalho Calero e de poñer en valor e resituar a súa figura e o seu legado" a exposición iniciará (en canto o permitan as restricións provocadas pola pandemia do coronavirus) unha itinerancia baixo dobre formato nos concellos de Ferrol e Santiago de Compostela, así como en diferentes lugares da Rede de Dinamización Lingüística, bibliotecas nodais e o Museu do Traje de Viana do Castelo. Tamén están dispoñibles na mesma web as unidades didácticas deseñadas pola AGAL coa finalidade de divulgar a figura de Carvalho Calero entre a comunidade educativa, en especial entre o profesorado de galego e de portugués de todos os niveis do ensino público non universitario. Baixo os títulos Á descuberta de Carvalho Calero, de Bernardo Penabade; Carvalho Calero e a literatura e Carvalho Calero e a lingua, ambas as dúas de Marisa Moredo Leirado, e Carvalho Calero para o ensino primario, de Laura García Diaz, faise un percorrido pola vida e a obra do autor, cunha detallada cronobiografía e diversas tarefas que teñen como obxectivo salientar o seu papel como estudoso da literatura galega, docente e lingüista. Carvalho Calero como exemplo de "unión" Eduardo Maragoto explica que o seu obxectivo foi "abordar a figura de Carvalho Calero en toda a súa dimensión" e "unir a toda a sociedade, obviamente sen deixar de destacar o seu reintegracionismo, pero sen confrontar". "Por iso nos abstemos de interpretalo desde posicións de parte actuais", apostila o presidente da Agal.


Summary: BDS-Galiza diríxelle reclama en carta á Presidenta do Parlamento de Galiza e ao Presidente da Xunta protección para Ana Miranda e o resto dos membros da III Flotilla da Liberdade con motivo das ameazas do Estado de Israel

En cartas dirixidas á Presidenta do Parlamento de Galiza, Pilar Rojo e ao Presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, BDS-Galiza reclama protección para Ana Miranda e todos os membros da III Flotilla da Liberdade que se dirixe a Gaza con motivo das ameazas procedentes do Estado de Israel. Na carta, BDS-Galiza pon en antecedentes sinalando que o estado e Israel xa chegou á eliminación física de activistas, como no 2010 no Mavi Marmara. Eses feitos fanlle temer ao colectivo "que a integridade física e moral dunha cidadá galega e dos resto dos tripulantes pode estar en perigo, enpatente violación dos Tratados Internacionais e do Dereito a Libre Navegación". Reclámanlle así a Pilar Rojo e Alberto Núñez Feijóo que lle faga chegar ao Ministerio de Asuntos exteriores a petición de adopción de medidas que aseguren a "integración física e moral da cidadá galega que fai parte da Flotilla e os demais integrantes da mesma".


Summary: Nicetrip é a marca baixo a cal Antón Lezcano asinou unha enorme cantidade de deseños, algúns tan icónicos como a bandeira galega coa silueta dunha vaca que opuxo á española con touro. Agora, a crise obrígalle a cerrar a súa tenda na Coruña, pero anuncia que seguirá "creando e facendo país".

O deseñador Antón Lezcano González (Ferrol, 1970) anunciou o inminente peche da súa tenda no coruñés barrio de Monte Alto, onde vendía os produtos da súa marca creativa, Nicetrip, pioneira en mesturar imaxinación, humor e galeguidade en camisetas e outras prendas, se ben a súa actividade foi máis lonxe e chegou até a edición de libros ou campañas institucionais. Agora, comeza unha nova etapa, na que promete que "non abandonará a creatividade". -Pecha a súa única tenda após 13 anos de actividade... -Como tantos negocios pequenos, fágoo obrigado pola crise xeral. E máis en concreto, na Coruña prexudicado como tantos outros pola política de favorecer ás grandes superficies, que está a resultar nefasta para o pequeno comercio, que só ten apoios para concursos de escaparates. Ademais, a tenda depende dos ingresos que consiga, que á vez dependen tamén dos que teña a xente para poder gastar, e a xente está sen un peso así que non hai movemento económico. Así é. Non obstante, estou contento. -Contento??? -Durei 13 anos facendo o que eu quería e poñendo o meu grao de area para facer país, algo que ultimamente non se exercita demasiado cando en realidade deberiamos reivindicarnos máis como galegos. Eu así o fixen e a maiores conseguindo sacarlle un sorriso á xente con deseños e creatividade. -Acábase a tenda, pero Nicetrip como tal non desaparece. -Non. Todo o meu traballo está rexistrado. Home, aínda estou liquidando o que teño na tenda, tanto para afrontar gastos de peche como para dar o próximo paso que en principio será unha tenda por internet. -Unha tenda virtual é o seu horizonte. Ben, pero conte antes un pouco como naceu a tenda física e a marca. -O inicio foi hai trece anos, cando antes da final de Copa do Dépor contra o Real Madrid no Bernábeu, o que foi o centenariazo, deseñei a bandeira galega coa silueta da vaca, para contrapoñela á española con touro de Osborne que, en efecto, dominou a bancada madridista pero atopouse con múltiples galegas deste tipo, e outras, enfronte. Cando aquilo, eu non esperaba tamaño éxito e que esa idea alcanzase tanta dimensión como símbolo de identidade. Daquela eu xa tiña varios deseños feitos e decidín abrir a tenda, que se converteu na típica de barrio pero cunha clientela marabillosa e moi diversa. Mesmo teño clientela fixa de fóra que vén por aquí cada vez que pasa por Coruña. Hai vascos ou cataláns que sen vivir en Galiza son fixos, ademais de termos distribuído material até América do Sur. -A icona é a bandeira da vaca, pero supoño que haberá algúns deseños máis polos que sinta especial cariño. -Si, todos os que están inspirados en Monte Alto. É un barrio moi agradecido, con moito sentimento que creo que captei, o que provocou un gran feedback, até o punto de que a pesar de que tiven encargos, nunca aceptei facer camisetas relativas a outro barrio que non fora este onde teño a tenda, que pecha, e non é casualidade, á vez que un montón de locais que abriron case cando eu. -Falaba antes de deseño galego e centrado en Galiza, que xoga e reinventa elementos propios. -Si, aplico iso nas camisetas pero tamén como deseñador para outro tipo de encargos ou formatos ou mesmo acabando en iniciativas tan felices como editar libros. A partir da bandeira da vaca houbo un efecto chamada para cousas de todo tipo, xa que eu sempre andei, e sigo, ligado a cuestións deste edido, por exemplo fun profesor oito anos na escola de publicidade aquí na Coruña, que tamén pechou por falta de alumnos. Porque parece que hai interese en eliminar a creatividade galega. Pero, como teño claro despois de ver a reacción de tanta xente á que lle estou moi agradecida, así como a toda a que pasou por aquí estes anos, é que non o van conseguir. Pecho unha tenda pero seguirei facendo cousas. A creatividade non ma vai cortar ninguén. Nin a min nin a un montón de xente neste país. Esta entrevista publicouse no semanario 132, dispoñíbel na nosa LOXA


Summary: O 27 e 28 de febreiro Vigo acollerá o Hackathon Sanjurjo Badía un evento para aprender ou para competir, adaptando hardware de consumo para facer innovación e desenvolvendo tecnoloxías aplicadas ao medio mariño.

"Levamos séculos vivindo do mar, pero nunca tentamos facer tecnoloxía para o mar". O Hackathon Sanjurjo Badía nace como un intento de "revolucionar os desenvolvedores para movelos a facer instrumentos para os barcos que en Galicia se constrúen, para innovar como se pesca, ou para soster os nosos bancos de peixes". "Son moitas as innovacións que leva un barco, son moitas as oportunidades de que Galicia volva a ser un referente", destacan os seus organizadores. O evento terá lugar en Vigo do 27 ao 28 de febreiro e vén de abrir as súas inscricións, gratuitas e limitadas a un máximo de 100, con almorzos, comidas e ceas de balde, grazas ao patrocinio de Marine Instruments, R, Abanca e Softwhisper. "Son moitas as innovacións que leva un barco, son moitas as oportunidades de que Galicia volva a ser un referente", destacan os seus organizadores O Hackaton está aberto a todo tipo de público, profesionais e estudantes (principalmente do mundo do desenvolvemento software e deseño industrial), que formarán grupos para crear prototipos relacionados co sector marítimo. Os gañadores e gañadoras recibirán fantásticos premios. Ademáis, celebráranse de forma paralela varios workshops, que comezarán dende un nivel básico e irán aumentando de nivel a medida que avance a fin de semana, unha estupenda oportunidade para aqueles e aquelas que estean interesadas en ampliar os seus coñecementos. Profesionais e estudantes (principalmente do mundo do desenvolvemento software e deseño industrial) formarán grupos para crear prototipos relacionados co sector marítimo O hardware utilizado será o UDOO Neo, "que aúna o mellor de dous mundos: Raspberry Pi e Arduino", segundo os responsables do evento. Cada equipo recibirá un kit que incluirá unha UDOO NEO Extended, xunto a todo o materíal de electronica necesario para o seu proxecto. "As placas UDOO son un combinado feito a base de RaspberryPi, Arduino, Sensores e Conectividade. Lista para permitir adentrarnos pola porta grande no mundo de Internet Of Things", sinalan, destacando que conxuga "a simplicidade de Arduino na xestión de sensores, xunto coa flexibilidade dun micro-ordenador basado en ARM", proporcionando "unha poderosa placa de prototipo capaz de executar Linux ou Android". O pasado ano celebrouse a I edición do Hackathon Vigo, limitada a unha competición de desenvolvedores de 12 horas, na que os participantes tiveron que crear aplicacións que achegasen valor. Forman parte do equipo organizador Jesús Sayar, que traballa dende Vigo para a empresa madrileña The Cocktail, unha das principais consultoras dixitais da capital e todo un referente do ecosistema Ruby on Rails en España. E Eloy Coto, que traballa dende o Porriño para a empresa londinense Foehn; foi un dos primeiros españois no Google Campus de Londres, representando aos gañadores do SeedRocket España- Webphone.


Summary: Os EUA e a Unión Europea non apoiaron a resolución de condena aprobada pola Comisión de Dereitos Humanos da ONU. Israel tíldaa de "farsa" e di que "alenta o terrorismo".

O Consello de Dereitos Humanos da ONU acordou este 23 de xullo iniciar unha investigación por crimes de guerra na Faixa de Gaza. A alta comisionada das Nacións Unidas neste eido, Navi Pillay, xa amosara ao longo da xornada de onte un posicionamento moi crítico con Israel, unha actitude que contrastou coa equidistancia mantida pola organización internacional ao longo de dezasete días de bombardeos. "A lei humanitaria internacional ten sido violada até un alcance que podería constituír crimes de guerra", sinalou Pillay. Unha opinión partillada por boa parte d@s 47 representantes que compoñen a Comisión. Neste senso, 29 países votaron favorabelmente á resolución de condena a Israel e pola que se constitúe un órgao independente e internacional para a investigación das posíbeis violacións do dereito internacional que se están a producir en Gaza. No texto acordade condénase a "masiva operación militar [...] que implicou ataques desproporcionados e indiscriminados, e resultou en graves violacións dos dereitos humanos da poboación civil palestina". Asemade, tilda a "agresión" como "só a última dunha serie" que abrangue, tamén, "o cerco masivo, arrestos e asasinato de civís na Cisxordania ocupada". Alxeria, Arxentina, Austria, Brasil, Chile, China, Congo, Costa Rica, Costa de Marfil, Cuba, Etiopía, India, Indonesia, Kazajistán, Kenia, Kuwait, Maldivas, Mexico, Marrocos, Namibia, Pakistán, Perú, Filipinas, Rusia, Arabia Saudí, Serra Leona, Suráfrica, Emiratos Árabes, Venezuela e Viet Nam, apoiaron a resolución. Entrementres, a maior parte dos Estados membros da UE abstivéronse. Austria, República Checa, Estonia, Francia, Alemaña, Irlanda, Italia, Reino Unido e Romanía declinaron amosar o seu apoio ao pobo palestiniano e condenar os ataques israelitas xunto a Benin, Botswana, Burkina Faso, Gabon, Xapón, Montenegro, Corea do Sur e Macedonia. Os EUA foron o único país que rexeitaron a proposta de resolución achegada pola alta comisionada de Dereitos Humanos. Na súa intervención o portavoz da administración estadounidense nen sequera se referiou aos asasinatos cometidos polo exército israelita e que deitan máis de 700 vítimas --na súa maioría civís e crianzas. En troca, condenou as "agresións terroristas" que atribúe a Hamas e defendeu o dereito á lexítima defensa de Tel Aviv. Israel di que as Nacións Unidas "alentan o terrorismo" con resolucións como a aprobada pola Comisión de Dereitos Humanos Unha idea que desacredita o dereito internacional ao basear o exercicio dese dereito no principio de proporcionalidade, algo que non se está a aplicar en Palestina. Antes da votación os EUA tamén se opuxeron á creación dunha comisión de investigación para determinar se se produciron crimes de lesa humanidade, crimes de guerra e demais violacións do ordenamento xurídico internacional no marco da operación militar 'Bordo Protector'. Tel Aviv di que a "xente decente" debe rexeitar a resolución da ONU Para Israel a medida adoptada pola Comisión de Dereitos Humanos constitúe unha "farsa" que, din, "debe ser rexeitada por toda a xente decente", afirmou nun comunicado de imprensa o primeiro ministro, Benjamin Netanyahu ao fío da decisión da ONU. Segundo Netanyahu "en troca de investigar a Hamas" que ao seu entender, comete "un dobre crime de guerra por disparar cohetes contra civís israelitas e escudarse en civís palestinos" o Consello pide investigar o seu goberno. O goberno sionista asegura ter adoptado todas as precaucións "para non causar ningún dano a civís" como "lanzar panfletos de advertencia, facer chamadas telefóncias" e mesmo "enviar SMS" á poboación gazatí que, no entanto, non ten cara á onde fuxir habida conta do bloque da Faixa. Embora a decisión das Nacións Unidas condenar a súa actuación, Israel afirma que continuará adiante coa ofensiva mentres, dixo Netanyahu, "vostedes" continúan "alentando o terrorismo".


Summary: As doutoras Martínez e Seoane demostaron como unha rexión do cerebro regula a produción de graxa no fígado a través de ratos modificados xeneticamente Ángel Carracedo, no Parlamento: "Gastamos un mundo en investigadores boísimos que acaban producindo para outros"

Ángel Carracedo, no Parlamento: "Gastamos un mundo en investigadores boísimos que acaban producindo para outros" O grupo de investigación NeurObesidad da Universidade de Santiago realizou nos últimos anos diversos descubrimentos nos ámbitos da endocrinoloxía e o metabolismo, achando novos mecanismos para entender e abordar a obesidade. O seu traballo vén de dar novos froitos da man de dúas doutoras deste grupo, Noelia Martínez e Patricia Seoane, que nun artigo científico publicado na revista Cell Metabolism amosan como comprobaron que, a través das modificacións xenéticas, é posible provocar a perda de peso "sen variar a cantidade de comida inxerida". O traballo e Martínez e Seoane demostra que o hipotálamo -unha glándula do cerebro- é o responsable de regular a produción de graxa no fígado. Estas graxas, sinalan, son "enviadas a través da circulación sanguínea" ao tecido adiposo pardo, que é "onde se queiman, aumentando o gasto calórico". "A graxa parda -detallan- é a que non almacena lípidos, senón que os queima para obter enerxía, que se disipa en forma de calor". As investigadoras galegas identificaron este mecanismo, pero tamén o demostraron. Fixérono, resaltan dende a USC, "xerando por primeira vez un rato" con deficiencias na proteína AMPK nas súas neuronas do hipotálamo. Esta proteína actúa "nos primeiros pasos da produción de lípidos", de graxa. A estes ratos foilles eliminada a proteína "selectivamente nunhas poucas neuronas nunha rexión" do hipotálamo e as doutoras "corroboraron" que "comparados con outros sen manipular, estes animais presentan un menor peso corporal por unha maior activación da graxa parda sen que se producise variación ningunha no volume de alimento inxerido". As doutoras Martínez e Seoane demostaron como unha rexión do cerebro regula a produción de graxa no fígado a través de ratos modificados xeneticamente En síntese, resumen, "perden peso comendo o mesmo". Este avance é para Noelia Martínez e Patricia Seoane de especial interese porque reafirma o interese "do tecido adiposo pardo como posible diana terapéutica no tratamento da obesidade". Así e todo, advirten, "aínda resta moito camiño por andar", o que non impide que o seu descubrimento "abra unha nova vía no tratamento de enfermidades metabólicas", xa que "ata agora non existían datos que vinculasen a acción central das hormonas" da tiroides coa función do fígado. Esta investigación ve a luz apoiada en estudos previos desenvolvidos no Centro de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas da USC (CiMUS) e recolle as teses de doutoramento das dúas investigadoras. Ten financiamento do programa Starting Grant do Consorcio Europeo de Investigación e, paralelamente, tamén da Xunta, xa que a doutora Martínez realiza na actualidade estudos postdoutorais no Instituto Gulbenkian da Ciência, en Lisboa, cun contrato promovido pola Consellería de Educación. Ciencia e tecnoloxía en Praza.gal ofrecida por


Summary: No primeiro trimestre do ano Abanca dará por finalizada a súa integración coa división española de Banco Caixa Xeral. Abrirase entón un escenario para analizar novos movementos no mercado. O seu presidente, Juan Carlos Escotet xa avanzou que a súa idea é seguir crecendo a golpe de adquisicións e que ten marxe para facelo.

O baile de fusións no sector financeiro parece estar a piques de comezar. As entidades van poñendo as cartas sobre a mesa. Hai uns días, o Banco Sabadell abría a porta ás fusións. Bankia sona como posíbel compañeira de viaxe, pero as grandes entidades, Santander, BBVA e Caixabank de momento tampouco quedan fóra da ecuación. Onde vai a haber movementos seguro, segundo as persoas expertas, é nas entidades medianas, onde Abanca, a entidade galega, parte con vantaxe fronte as súas rivais. Esta cuarta feira, o responsábel de Análise de Institucións Financeiras da axencia de cualificación S&P Global Ratings, Luigi Motti, indicou que nun entorno de baixos tipos de interese as entidades están chamadas a buscar melloras na eficiencia, redución de custos, dixitalización e unha maior segmentación de clientas. Neste senso, apuntou que ve "máis probábel" que se produzan fusións entre os bancos medianos "pola maior capacidade de xerar economías de escala e para abordar mellor os retos do mercado e os retos do proceso de dixitalización". Para afrontar este escenario de concentracións, a entidade galega presidida por Juan Carlos Escotet conta cun excedente de capital de 1.326 millóns de euros sobre o seu requisito de solvencia CET1, o de referencia para o Banco Central Europeo (BCE). Esta cantidade permitiríalle a Abanca adquirir sen esforzos a Liberbank (valorada en 943,8 millóns de euros), á que xa intentara lanzar unha OPA cando negociaba para fusionarse con Unicaja Banco, e tamén con algo máis de esforzo a esta última entidade, cunha capitalización en bolsa de 1.456 millóns de euros. O modelo de comprar para crecer estalle a dar moi bo resultado a Abanca, que nos últimos anos sumou o negocio minorista de Deutsche Bank en Portugal, e o de Caixa Geral no Estado español. A fusión legal e a integración dos sistemas informáticos con esta última entidade rematará, segundo as previsións de Abanca, neste primeiro trimestre de 2020. Despois poderá centrarse de novo nas compras. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: A empresa que xestiona o servizo entrou en concurso de acredores e as súas débedas con Facenda bloquearon os pagamentos ao persoal mentres paira a posibilidade de que a nova adxudicataria renuncie ao contrato. As traballadoras preparan unha folga indefinida e a CIG reclama o rescate do servizo

A empresa New Model's vén sendo dende hai media década a adxudicataria do servizo de estilismo da Televisión de Galicia. O último contrato logrouno en xullo de 2016 por un importe de 156.600 euros e un prazo de execución dun ano. No entanto, a compañía comezou a acumular problemas económico e en novembro do pasado ano un xulgado de Pontevedra certificou a súa declaración voluntaria en concurso de acredores, dando lugar a unha espiral na que quedaron atrapadas as súas traballadoras, que acumulan xa catro meses sen cobrar e preparan mobilizacións e unha folga indefinida. Segundo informa a CIG, a declaración concursal de New Model's produciuse dous meses despois de que a Axencia Tributaria embargase as súas contas para cobrar débedas pendentes coa Facenda pública. Así, a CRTVG pagaba con normalidade o servizo, pero o diñeiro ía parar directamente a Facenda ata sumar unha contía de 70.000 euros. Así e todo, sempre segundo a central sindical, débeda da empresa co fisco é moi superior a eses 70.000 euros, polo que continúa sen poder obter a necesaria certificación da Axencia Tributaria segundo a cal xa non ten pagamentos pendentes, condición imprescindible para poder volver cobrar da canle pública. A empresa que xestiona o servizo entrou en concurso de acredores e as súas débedas con Facenda bloquearon os pagamentos ao persoal Neste crebacabezas hai aínda unha peza máis. O pasado marzo, cando as traballadoras levaban xa tres meses sen soldo, a administración concursal de New Model's pediu que a CRTVG lle pagase "as cantidades retidas". Facíao "achegando un criterio interpretativo" da propia AEAT segundo o cal "cando un debedor concursal efectúe pagamentos aos que está obrigado por contrato" se existe un requirimento xudicial ou da administración concursal -como é o caso-, non haberá problemas legais para el. Esta é a situación de parálise que que levou as traballadoras a mobilizarse. "O pasado 16 de marzo -explica o sindicato- a CRTVG trasladou ás traballadoras" a "decisión de enviar un escrito á administración concursal" para "comunicar a intención de abonar a New Model's as cantidades pendentes" pero non facelo ata o 1 de abril. "Alarga absurdamente o prazo e prolonga innecesariamente o sufrimento das traballadoras", sinala a CIG, que agrega ademais que o movemento da compañía pública "non contribúe a disipar o temor" da empresa que dende os primeiros días de marzo ten adxudicado o servizo, Acicala Estilismo, gañadora dun novo proceso de contratación, tamén por un ano, por 142.200 euros. A compañía pública admite a posibilidade de que a nova empresa adxudicataria do servizo poida renunciar ao contrato para evitar ter que asumir débedas de New Model's Existe a posibilidade, di o sindicato, de que Acicala Estilismo "teña que asumir débedas que New Model's puidese ter contraídas con Facenda, a Seguridade Social" ou as propias traballadoras, que serán subrogadas -continuarán traballando coa nova compañía-". Non en van, "como así lles comunicou a CRTVG ás traballadoras", podería "resultar finalmente" que a nova empresa decida renunciar ao contrato. Se iso sucedese, explican, o criterio dos responsables de contratación do ente público é que "habería que tramitar un novo expediente de contratación" para adaptarse á nova lei de contratos. Ese novo expediente "xa non podería incluír a obriga de subrogar as traballadoras" e os seus postos de traballo ficarían "no aire". Petición de rescate e mobilizacións As compañeiras de estilismo da TVG levan 4 meses traballando de balde. Adebédanlles 5 mensualidades. Están en loita. E os compañeiros con elas. Solución xa! #EstilismoDaTVGEnLoita pic.twitter.com/zYu2QY1Y8I — Lorena Pose (@LorenaPose) 19 marzo 2018 As traballadoras preparan unha folga indefinida e a CIG reclama o rescate do servizo Dadas as circunstancias nas que se viron atrapadas as traballadoras, a CIG considera que o acontecido é boa mostra de que "as privatizacións, baseadas en criterios mercantilistas de lucro, non garanten o emprego e os dereitos laborais" do persoal "e comprometen a calidade e continuidade do servizo público". Cómpre, daquela, que a CRTVG "rescate" o servizo de estilismo e pase a prestalo directamente. O mesmo, agrega, debería suceder con "calquera outro servizo da actividade principal" da Corporación Radio Televisión de Galicia "que teña carácter estrutural". Este é o pano de fondo co que as traballadoras porán en marcha o seu calendario de mobilizacións. A primeira será este xoves, cunha concentración nas instalacións da canle pública en San Marcos, e se nada muda comezarán unha folga indefinida en defensa dos seus postos de traballo o día 30 deste mes. Tras transcender a súa situación as traballadoras están a recibir numerosas mostras de solidariedade de persoal da propia compañía, cunha campaña de recollida de sinaturas que xa rolda as 600 adhesións e a difusión de pronunciamentos públicos de apoio, como o vídeo que encabeza estas liñas, no que os xornalistas de informativos Tati Moyano, Lorena Pose e Alfonso Hermida reclaman unha solución para o conflito laboral e a fin da "humillación" laboral das súas compañeiras.


Summary: A Audiencia Nacional ordenou o peche de todas as sedes que Herrira ten en vilas e cidades vascas, así como a clausura de 32 perfís de twitter, 125 de faceboock e 38 páxinas web, e o bloqueo das súas contas bancarias. O operativo segue aberto. A Audiencia Nacional acusa @s detid@s de "enaltecemento, integración e financiamento de banda armada"

Desde primeiras horas da mañá desta segunda feira, ducias de axentes da Garda Civil están a desenvolver unha xigantesca redada contra Herrira, o movemento polos dereitos d@s pres@s polític@s vasc@s, en cumprimento dunha orde da Audiencia Nacional española. Axentes do corpo armado levan detidas 18 persoas en diferentes localidades de Euskal Herria, para alén de irromper nas sedes de Herrira en Hernani, Iruña, Gasteiz e Bilbo. Nesta última cidade, a garda civil confundeuse e tomou a sede de Eusko Alkartasuna no canto da de Herrira. A Audiencia Nacional acuso @s detid@s de "enaltecemento, integración e financiamento de banda armada" A operación, que segue aberta, foi ordenada polo Xulgado de Instrución nº6 da Audiencia Nacional, inclúe o peche das sedes, o bloqueo das contas bancarias e mesmo o feche de perfís de twitter, faceboock e webs. Dinámica de guerra O operativo do estado español xa está a xerar as primeiras reaccións en Euskal Herria, onde se considera que o mesmo resposta a "dinámicas de guerra" que debían ficar no faiado do pasado. Herrira é un movemento cidadá que centra o seu traballo na defensa dos dereitos d@s pres@s políticos vasc@s. Cómpre lembrar que en 2001 o xuíz Garzón ilegalizara, no marco da 'razzia' aberta contra organizacións e entidades da esquerda abertzale, as Xestoras Pro Amnistía (Amnistiaren Aldeko Batzordeak), o organismo que traballaba no eido anti-represivo.


Summary: O gasto en alimentación, disparado pola alza dos prezos e aguzado após a guerra en Ucraína, supón xa máis da metade do gasto total das explotacións gandeiras.

Un informe elaborado pola Xunta da Galiza en colaboración coa Fundación Juana de Vega sobre os custos de produción das gandarías de Tenreira Galega Suprema conclúe que o prezo mínimo estimado para cubrir custos é de 6,20 euros quilogramo en canal, mentres que o prezo actual fica entre 5,10 e 5,20 euros. O conselleiro do Medio Rural, José González, recoñeceu que "intuían que o sector estaba a vender a perdas", pero agora con este informe "comprobouse". Na presentación do informe, o conselleiro destacou que o gasto en alimentación das explotacións galegas no ano 2021 supuxo 54% do total. Unha cifra que neste 2022 "aumentou moito debido á invasión rusa de Ucraína" porque fixo subir o prezo das materias primas. O Agro reclama da Xunta medidas para mobilizar terras cara á produción de trigo Así, o informe sinala que, con estes prezos, en 2021 os gandeiros galegos deberían cobrar 5,65 euros kg/canal, pero ingresaban sobre 5 euros. Agora, coa suba de prezos, estímase que deberían de cobrar 6,20 euros kg/canal. Neste senso, o informe presentado esta segunda feira na Escola Galega de Administración Pública reflicte a evolución dos prezos das materias primas desde decembro de 2021. Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística (INE) e deste mesmo documento, 'Estimación de prezos de pensos', os pensos subiron máis de 25% nos últimos meses, mentres que o do millo aumentou máis de 35%. Aliás, o trigo e a cebada rexistran incrementos de perto de 30% e a electricidade, o gas e outros combustíbeis subiron case 22%. Após coñecerse estes datos, o conselleiro incidiu en que é preciso que se cumpra a Lei de Cadea Alimentaria e que o prezo da Tenreira Galega Suprema aumenta, cando menos, un euro para que poida ser rendíbel. Así, subliñou que requirirán á distribución, á industria e tamén aos gandeiros que cumpran co protocolo de carne asinado e se cumpra a prohibición de venda a perdas. Axudas directas Por outra parte, José González avanzou que neste primeiro semestre teranse que facer efectivas as axudas negociadas co Goberno estatal do fondo de reserva de emerxencias europeo e do diñeiro que achegará o Estado —60 euros por vaca nutriz— Aliás, para paliar a posíbel falta de liquidez, o conselleiro anunciou que a próxima semana publicarán no Diario Oficial da Galiza o anticipo da PAC sen custos financeiros para os gandeiros galegos. Ademais, indicou que habilitarán en xuño unha liña de financiamiento de até 25 millóns de euros para facer préstamos de liquidez cunha contía limitada aos 35.000 euros por explotación. O sector agrogandeiro perdeu máis de 23.000 postos de traballo desde 2009 O secretario xeral de Unións Agrarias, Roberto García, en declaracións aos medios após a presentación deste informe, demandou que, "igual que para o sector do leite hai unha aplicación razoábel de aproximadamente 210 euros por vaca", a carne debería ter unha axuda similar xa que "é o sector máis sacrificado". Por iso, García criticou que as axudas directas anunciadas por parte da Xunta para o sector da carne "sigan sen concretarse" e recoñeceu que "se o sector está peor que o do leite, o obxectivo debería pasar porque a axuda non fose inferior". Polo tanto, calculou que a Administración galega tería que complementar os 60 euros por vaca que achegará o Estado antes de final de xuño cuns 120 euros. Na mesma liña veñen pronunciándose o Sindicato Labrego Galego (SLG) e mais a Federación Rural Galega (Fruga). "Das 19.000 granxas do sector da carne na Galiza, só chegaron esas axudas a 4.600 explotacións", denunciou recentemente Isabel Vilalba —secretaria xeral do SLG—, quen exixiu que, após o fallo do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG), a Xunta "habilite o orzamento necesario para paliar esta discriminación que está recoñecida por sentenza". Os sindicatos agrarios piden equiparar as axudas ao vacún de carne ás do leite A este respecto, o coordinador xeral da Fruga, Manuel da Cal, compartiu ás críticas do SLG pola discriminación por parte de Medio Rural a unhas explotacións que, como apuntou, "son as que axudan a manter o territorio". Aínda que entenden que se foi o propio conselleiro González o que recoñeceu que a situación do vacún de carne era "peor" que a do leite, "o lóxico sería que a Xunta intente axudar". A Fruga cre que é Agricultura a que debería equiparalas para que non sexan os galegos e as galegas as que paguen este "trato discriminatorio".


Summary: Sermos Galiza fala con Xesús Anxo López Pintos após coñecerse a sentenza que condena ao sindicalista por un delito de atentado á autoridade a unha pena de seis meses de cárcere e ao pago dunha indemnización de 840 euros ao policía que denunciou.

Sete anos pasaron desde aquela mobilización en Ferrol na que fora detido o sindicalista Xesús Anxo López Pintos. Sete anos que se resolveron, polo momento, con catro días dun xuízo que foi seguido por todo o mundo sindical nun período convulso dominado por decisións xudiciais polémicas. Como se sente logo de varios días de xuízo e logo da sentenza? Estou bastante fastidiado polo "inxusta" que é a xustiza. É o mundo ao revés. A persoa humillada, machacada, detida e con abusos xa na detención, como se pode ver nos vídeos, é a condenada. O absolto é o policía. A Fiscalía xa non quixo saber nada desde o principio e tivemos que recorrer para sentalo aí. A sentenza estaba redactada desde o principio. Só deixaron o espazo para a xente que foi a declarar como testemuñas. Fixeron unha pequena referencia e xa está. A acción sindical xa estaba abondo diluída pola Lei mordaza. Esta sentenza é un toque de atención para non moverse. Agora calquera persoa vai ter medo mirando o que me pasou a min ou outros casos semellantes. Para min é vergonzoso, síntome humillado. Aínda vexo as imaxes do que aconteceu. Que implica esta sentenza? Eu estaba en suspensión dunha sentenza anterior duns feitos que aconteceran no 2001 e foron xulgados no 2010 polo tema dunhas mariscadoras. Tardou tanto que cando foi o xuízo moitas estaban xubiladas ou morreran, Os feitos polos que se me xulgou agora estaban no 2012, dentro do período de suspensión. Nun apartado da sentenza din que como os feitos eran moi anteriores non estarían pola labor de que entre na cadea. De todas maneiras hai que agardar que a sentenza sexa firme. A fiscalía pola contra quería meterme na cadea. Foi por min desde o primeiro momento. Tratou mal as testemuñas que nós achegamos, buscoulles contradicións. Cando falaba o policía o trato era diferente. Afectoulle ver outra vez o policía? Tiven que velo estes catro días no xuízo logo de sete anos. Eu tiven a posibilidade de dicir unhas últimas palabras no xuízo. Afirmei que se teño que ir á cadea iría coa cabeza alta mais o que máis me doía era que quedara fóra e impune unha persoa, funcionario público, que maltrata. O que me fixo a min pode facelo a outros. E aínda por riba levará os cartos que impón a sentenza. Con esta sentenza póñenlle unha lousa á loita obreira Que representa esta sentenza no mundo sindical? Isto foi unha lousa que se lle puxo á acción sindical. Acabar co sindicalismo sempre foi unha opción capitalista desde sempre. O capitalismo nunca creu na democracia. Quen se atreverá a facer agora unha acción con algo de barullo? Cando lles convén en sindicatos como Jusapol non fan nada. Na sentenza quedou claro que na concentración de Ferrol non houbo violencia e o único ferido fun eu. O Tribunal cuestionou que eu contara os golpes de porra que levei, dez en concreto. Conteinos. Ao décimo caín. Había máis de trescentas persoas e fun o único detido. Penso que temos que unimos os que cremos na verdadeira democracia. Podemos ter gobernos nos concellos, nas deputacións, no Estado,... se non temos a clase obreira e a clase social detrás non valerá para nada. Cando queiras facer algo machácante. Tes aí os casos de Catalunya e Euskadi. Conseguirán os obxectivos a base de ter forza social. Aquí falta unidade. Agora mesmo fas un pequeno corte de tráfico, chega a policía e carga e se non corres xa poden acusarche de atentado. É normal que a xente colla medo. Vivimos nun Estado parapolicial total E para a clase política? Aquela noite estabamos todas as forzas sindicais e logo viñeron a declaran de todos os sindicatos. Se amarran á clase traballadora tamén farán o mesmo con calquera partido político de esquerdas. Diante disto a clase obreira e a clase política que queremos un mundo mellor temos que estar unidos. Podemos xogar co minifundismo mais non servirá de nada. Eu agora estou xubilado e podía "estar tranquilo" logo de moitos anos de estar na loita. Sempre fun unha persoa que estivo diante. Cando a policía viña a cargar Pintos estaba aí. Todas as folgas xerais onde había piquetes con todos os sindicatos querían que eu os dirixira. Eu era o obxectivo. Vivimos nun Estado parapolicial total. Quen nomea aos xuíces? O poder xudicial. Quen nomea o poder xudicial? Agora mesmo PP e PSOE. Loitabamos por que non pechara a empresa Poligal e ao final pechou, con 200 familias na rúa, a maior parte levaban traballando nela 30 anos e agora están no paro. Ferrol e Vigo sempre foron a vangarda da loita obreira e a eles iso non lles interesa. Con esta sentenza póñenlle unha lousa á loita obreira. Hai que mudar todo. Nestes momentos temos que ir todos co mesmo obxectivo: tumbar o réxime do 78 que segue aí. O urxente é parar isto. Nestes momentos temos que ir todos co mesmo obxectivo: tumbar o réxime do 78 que segue aí Que opinión lle merece a actuación policial? Díxenlle ao propio tribunal que seguen formas franquistas na policía. O réxime do 78 deixou todo amarrado. Seguíu a mesma policía que había no franquismo, os militares, os deputados... Lembro que policías que actuaron e feriron xente nos sucesos do 72 logo tiveron unha xubilación de policías. Funcionarios que dirixiron torturas e que coñecemos todos en Ferrol seguen e aínda están vivos hoxe. Non foi só Billy el Niño. Hai moitos Billy el Niño por aí. Hai outros locais que coñecemos en Ferrol. Isto é pequeno e coñecémonos todos. Os da Coruña coñecerán os da Coruña. Esa xente seguiu e segue aí. E o peor e que seus fillos, seus netos vinculados seguen e cunhas ideas terroríficas. Recorrerá? Vaise recorrer cun recurso de casación. Logo quedaría o Supremo, o Constitucional e, en todo caso, por último o Tribunal de Estrasburgo.


Summary: A formación nacionalista exixiu ao conselleiro de Educación, Román Rodríguez, que faga públicos os datos reais de profesorado para o curso académico que comeza esta semana.

O portavoz parlamentario de Educación do BNG, Manuel Lourenzo, advertiu do "recorte letal" para o sistema educativo galego que está a levar a cabo a Xunta da Galiza neste comezo de curso académico. Case 800 docentes menos: o BNG critica o "tesoirazo" da Xunta en Educación No principio de curso "máis duro en varios lustros", Lourenzo criticou que o Executivo de Alfonso Rueda "non achegou solucións nin propostas concretas". O deputado nacionalista ve "incomprensíbel" a "ausencia" de currículos "claros e ben definidos". "Cando a maioría das autonomías teñen os deberes feitos, a Xunta segue no 'canto peor, mellor'", lamentou, ao tempo que incidiu na situación "aterradora" para as familias, nun contexto de inflación "desorbitada", con custos "que non teñen precedentes" nos últimos anos. A Xunta define como "adecuación" dos cadros de persoal o "tesoirazo" de 800 docentes denunciado polo BNG Nun sistema educativo no que, segundo o Bloque, "sete de cada dez alumnos non recibe ningún tipo de axuda", o nacionalista cuestionou "onde están" a Consellaría de Educación e o seu responsábel, Román Rodríguez, o Partido Popular e o presidente galego. Concretar as cifras de profesorado Lourenzo exixiulle á Xunta que deixe "a manipulación, a mentira e a vaguidade características de cada inicio de curso" e concrete "cantos profesores hai en persoal", excluídos os de reforzo para distintos programas. O PSdeG urxe pór fin á "política de recortes" da Xunta após a dimisión conxunta da directiva dun instituto guardés O responsábel de Educación do BNG subliñou que "o único publicado é a orde do 2 de agosto no DOG", unha resolución provisional da que se extrae "que hai máis de 700 profesores menos que o ano pasado". "Iso di o DOG e non imos permitir que a Xunta continúe con esta estratexia", subliñou. Neste sentido, criticou que o Goberno galego "fala de 31.000 profesores e está a mesturar profesores de persoal e profesores de reforzo", co obxectivo de "maquillar un dato que o deixa en evidencia". "Non é o BNG, son as familias, o profesorado e o alumnado" os que denuncian un "recorte absolutamente letal para o sistema", reiterou. [VÍDEO] Cedeira únese contra o recorte de profesorado que a Xunta quere levar a cabo no IES Punta Candieira Para o BNG, é preciso "saír máis reforzados desta pandemia", pero Lourenzo asegurou que o PP está "a empregala para xusto o contrario", cunha "única proposta" que é "levar" a Galiza "ao ano de maiores recortes". "Por iso non dan datos e falan con claridade do número de profesores", concluíu o deputado nacionalista.


Summary: Reunirase nos próximos días con "xentes e organizacións" para buscar "vínculos de colaboración". Anxo Quintana, que lidera o movemento cidadá, descartouse como eventual candidato dunha Marea Galega. "Sería bo que non fora unicamente o reflexo dun acordo entre partidos", sinalou o exvicepresidente da Xunta.

Somos Nós aposta por unha candidatura unitaria sen siglas e coa cidadanía como protagonista nas vindeiros eleccións xerais e ofrécese como punto de encontro para articulala. A plataforma reuniuse este domingo para realizar a súa primeira Asemblea Xeral, que definiu a posición do colectivo de cara ás lexislativas, aprobou os estatutos definitivos e nomeou a primeira xunta directiva. A ese respecto, pronunciouse o líder de Somos Nós, Anxo Quintana, que avanzou que nos próximos días comezarán a reunirse con "xentes e organizacións" para buscar "vínculos de colaboración" co fin de crear esta Marea Galega. "Na próxima lexislatura, no ámbito estatal, van a se decidir cousas moi importantes e Galiza non pode ficar ausente neste proceso nin tampouco aspirar a estar unicamente como espectadora", sinalou Quintana en declaracións aos medios, recollidas por Europa Press. Quintana alentou a unha candidatura que recolla un "sentir aberto, amplo e inclusivo" de Galiza. O exvicepresidente da Xunta considerou que "sería bo que non fora unicamente o reflexo dun acordo entre partidos" e que o liderado parta da cidadanía. Nese sentido, Quintana descartouse como eventual candidato dunha gran candidatura galega de unidade que -asegurou- "é necesaria para ter unha representación propia nas cortes xerais para defender os intereses de Galiza pero tamén para participar na construción da vontade colectivo do Estado". Por ese motivo, alentou a unha candidatura que recolla un "sentir aberto, amplo e inclusivo" e ofreceu Somos Nós como "punto de encontro" entre formacións políticas e movementos sociais. "En todo o que poidamos colaborar para xerar ese movemento cidadá, estaremos dispostos a facelo, mais sen outro protagonista, porque non somos unha organización política".


Summary: A sentenza impídelle a unha filial de ENCE incluír esta especie nun viveiro na comarca asturiana de Navia pola súa capacidade expansiva e "de afección para o medio natural e os ecosistemas". Esta variedade, moi resistente ao frío, estendeuse nos últimos anos por Galicia.

Coñecida é a capacidade expansiva do eucalipto e os efectos negativos que ten para a biodiversidade e a calidade dos solos naqueles lugares nos que prolifera. Porén, cada variedade ten as súas características, e nos últimos anos comezou a introducirse en todo o noroeste da Península o nitens, máis resistente ao frío que a variedade máis común en Galicia, o globulus. Se o globulus adoita crecer por debaixo dos 400 metros de altitude, o nitens pode facelo en alturas superiores e, ademais, resiste mellor o vento. Isto fixo que nos últimos anos se realizasen cada vez máis plantacións coa nova variedade. Nos últimos anos comezou a introducirse en todo o noroeste da Península o nitens, máis resistente ao frío que a variedade máis común en Galicia, o globulus A Audiencia Nacional vén de facer pública unha sentenza que pon un freo á expansión do nitens. O veredicto confirma unha decisión do Ministerio de Agricultura e Medio Ambiente, que excluíra esta variedade de eucalipto dun viveiro de plantación de 10.000 metros cadrados na comarca asturiana de Navia. Celulosas de Asturias (Ceasa), unha filial de ENCE, recorrera a prohibición ministerial, pero a sentenza reafirma a exclusión. O veredicto subliña a "capacidade expansiva" do Eucalipto nitens, debido á súa "capacidade de proliferar en condicións térmicas estritas" O veredicto apóiase nun informe do Goberno de Asturias e outro do Comité Científico do Catálogo Español de Especies Ameazadas e subliña a "capacidade expansiva" do Eucalipto nitens, debido á súa "capacidade de proliferar en condicións térmicas estritas", sinalando que pode "resultar prexudicial para o medio natural". A sentenza recoñece que o nitens non está rexistrada como especie invasora pero si a define, recollendo o citado nun dos informes como unha "especie exótica naturalizada, moi perigosa polo seu carácter invasor e pola súa potencial capacidade para transformar o medio e bloquear o ecosistema". O texto apoia a decisión do Ministerio pois -lembra- "o interese do concesionario" está "subordinado ao prevalente interese público", definido "pola conservación do medio, a selección de concesións e a necesidade de poñerlle fin ao deterioro e alteracións irreversibles do medio". A decisión foi moi celebrada polos grupos ambientalistas asturianos, coma a Coordinadora Ecologista de Asturias, que cualificou a sentenza de "importantísima" e instou o Goberno a "vixiar con celo que esta especie non se plante" ou "que se poida chegar a estender de forma natural por algunhas zonas da rexión, como outras plantas invasoras". Así mesmo, alertaron de que o nitens "colonizou" xa "parte de Galicia". A superficie ocupada polo eucalipto en Galicia duplicouse entre 1996 e 2011 O eucalipto representa máis da metade da madeira cortada cada ano en Galicia. En 2010 a cifra acadou os 3.5 millóns de metros cúbicos, sobre un total de 6,8 millóns no conxunto da especies, segundo os datos de Medio Rural. O volume total de madeira de eucalipto cortada fórase incrementando dende os 1.7 millóns de 1994. Neste tempo, segundo o Inventario forestal do Ministerio de Medio Ambiente, a superficie ocupada polo eucalipto en Galicia duplicouse, dende as 138.500 hectáreas contabilizadas en 1996 ata as 396.000 de 2011.


Summary: A CIG alerta de que a falta de investimentos nos estaleiros condiciona o futuro do sector naval na ría de Ferrol.

Traballadores e traballadoras do naval ferrolán marcharon hoxe desde o estaleiro até a praza de Armas de Ferrol, onde realizaron unha concentración, para demandar carga de traballo e os investimentos necesarios para pór o sector no século XXI. O responsábel da sección sindical da CIG-Navantia Ferrol, Marcelino Amado, afirmou que é o momento de incrementar a presión para esixir investimentos e carga de traballo "que é o que máis nos urxe, pois temos por diante un ano e medio sen obra nova, xa que os traballos das fragatas non está previsto que comecen até mediados de 2022". Aínda que xa hai unha importante destrución de emprego nas auxiliares, esta será aínda máis acusada na primavera do próximo ano, cando marche o segundo buque da mariña australiana, advertiu. Só con presión, di, poderán conseguir que o Goberno español consigne os investimentos necesarios para actualizar e ampliar as instalacións de Navantia na ría de Ferrol "porque isto é o que o nos vai permitir ter carga de traballo no futuro, competir nos mercados e acceder a novos negocios", explicou. Mais a realidade non fala tanto de apoios como de boicots. Segundo Amado, a dirección de Navantia ten abandonadas actividades tan relevantes como Carenas, que a CIG sempre defendeu como esencial para o estaleiro. "Para fomentar esta actividade precisamos do novo dique", salienta Amado, lembrando que malia estar no proxecto estratéxico a construción desta obra, estase demorando de maneira interesada. "Mentres nos demais países os diques están cheos, nós témolos baleiros. As infraestruturas de Carenas quedan obsoletas, non se aproveitan tampouco as sinerxías coa planta de gas e incluso se minusvalora e torpedea o desenvolvemento de Turbinas", lamentou. Tamén denunciou o abandono do estaleiro de Fene, dedicado en exclusiva á eólica mariña. Non hai aposta no I+D+I nin por actividades de valor engadido, senón que Navantia aluga as instalacións a Widnar "co risco de que este sexa o seu destino final e quede nada máis que para funcionar como almacén". Por todo isto, o naval ferrolán non desbota confluír con outros sectores nunha gran mobilización comarcal tendo en conta a grave crise que atravesa Ferrolterra a todos os niveis.


Summary: O STEG explica a campaña coa que pretende "esquivar" a proba imposta pola lei Wert e que fará ránkings dos centros. Pide aos pais que non leven os fillos a clase ese día e a Xunta pretende que sexan os docentes os que corrixan os exames, o que iría contra a propia Lomce.

"Non cometemos ilegalidade ningunha; o único que intentamos é facer menos mala a aplicación da Lomce". Explícao David Bruzos, secretario de acción sindical de STEG, que vén de lanzar unha campaña de boicot en contra da reválida que terán que levar a cabo os alumnos de 3º de Primaria no vindeiro mes de maio. É unha forma de amosar o rexeitamento contra a Lomce e contra unha das medidas máis discutidas. E unha maneira de evitar algunha das consecuencias máis "prexudiciais" que a aplicación da normativa supón no ensino. O STEG asegura que a campaña de boicot á reválida "non é ilegalidade ningunha": "Intentamos facer menos mala a aplicación da Lomce" Así o aclara o STEG, que explica que a nova lei educativa aprobada polo PP "en contra de toda a comunidade estatal" contempla, entre outras moitas medidas "perniciosas", a realización de "avaliacións diagnósticas externas" que terían que comezar neste presente curso en 3º de Primaria. O sindicato di "opoñerse" a estas probas porque "entran en contradicción coa avaliación continua, porque someten a un estrés innecesario a alumnado de 8 anos de idade e porque cos resultados destas probas tense previsto establecer ránkings que servirán a posteriori para determinar que centros deben levar máis recursos, rompendo os principios de equidade e igualdade de oportunidades". O sindicato lembra que se pretenden listas de centros "bos, regulares e malos" segundo as reválidas e que estas listaxes servirán logo para destinar "máis e mellores recursos a uns e privar deses recursos a outros, rompendo a equidade e a igualdade de oportunidades". Ademais, a partir do curso 2015-16 estas reválidas limitarán tamén "as opcións de continuación de estudos en niveis superiores para o alumnado que obteña malos resultados nelas". "Condenarán desde 3º de Primaria a unha parate non pequena do alumnado ao fracaso escolar e á exclusión", asegura. Durante este curso, esas probas só terán carácter orientativo, polo que "non realizalas non acarreará consecuencias legais nin académicas". Ante esta situación, o STEG pide aos claustros e consellos escolares que se "pronuncien masivamente" contra a realización destas reválidas e solicita ás nais e pais do alumnado que non os leven ao centro educativo ese día para "amosar o desacordo coa devandita proba e reivindicar a súa eliminación". É a súa maneira de "esquivar ou eludir" a proba. O STEG reúnese coas anpas galegas para informar de como "esquivar o eludir" a reválida que impón a Lomce en 3º de Primaria Tal e como lembra Bruzos, ademais, a finais deste ano haberá eleccións xerais no Estado "e todo parece indicar que o PP non revalidará a maioría absoluta". "Non sei se terá moito sentido seguir adiante coa aplicación dunha lei que non parece que teña moito futuro", asegura, tras aclarar que o STEG xa comezou a rolda de contactos con diversas anpas galegas e que a acollida respecto da súa campaña "está sendo boa". "Non leves a túa filla/o ese día ao centro", resume o lema da campaña, que intenta escenificar o rexeitamento a unha das medidas máis controvertidas dunha Lomce que foi fortemente contestada xa polo alumnado e o profesorado durante varias manifestacións, folgas e actos reivindicativos. A idea xorde froito dunha serie de medidas elaboradas pola confederación sindical estatal na que se inclúe o STEG e que fixo unha guía para evitar a aplicación da Lomce. A Xunta pretende que sexan os docentes quen corrixan os exames, o que iría contra a propia Lomce, que impón unha "avaliación externa" A iniciativa implica os pais, pero tamén os profesores, que nalgún caso advirten xa de avisos da Consellería de Educación que irían en contra da normativa que explicita a Lomce. Segundo fontes ás que accedeu Praza, a Xunta avisa xa de que o control nestes primeiros exames de proba, así como a súa corrección, correría a cargo dos propios docentes, polo que xa non sería unha "avaliación externa", como di a lei, ao tempo que se cargaría de máis traballado ao profesorado. Ante esta situación, é moi probable que o boicot non veña só das familias que se unan á campaña, senón de moitos profesores que aludan mesmo á ilegalidade da proposta.


Summary: O Deportivo baixou a Segunda División B sen tan sequera saltar ao céspede nunha das xornadas máis frenéticas e esperpénticas en toda a historia do fútbol.

En calquera outra circunstancia, e con permiso da alegría que representa para o fútbol galego a salvación do Clube Deportivo Lugo, a noticia do día sería o descenso a Segunda B do Deportivo da Coruña. Un equipo que hai cinco anos finalizaba a Liga de Primeira en 16ª posición. Que hai dez descendía a Segunda logo de dúas décadas consecutivas na máxima categoría. E que hai 20 levantaba o título de campión por diante de Madrid, Barcelona e compañía. Pero non. A noticia do día é o inmenso escándalo tecido arredor do fútbol español e dunha Liga de Fútbol Profesional -dirixida polo ultradereitista Javier Tebas- que protagonizou un espectáculo infame e patético. Pouco menos de dúas horas antes de que comezase a derradeira xornada do campionato de Segunda División, que contaba con horario unificado, o Diario de Cádiz -ao César o que é do César- adiantaba que varios xogadores do Fuenlabrada, o rival do Real Club Deportivo, foran diagnosticados positivo en coronavirus. A noticia espallouse á velocidade do raio e as informacións confirmaron que o Fuenlabrada, que levaba desde que aterrara en Alvedro durante a mañá de onte facendo vida normal pola cidade da Coruña -paseando pola céntrica e habitualmente masificada rúa Real, por exemplo- e nas instalacións do Hotel Finisterre, contaba non con cinco, como se comentaba inicialmente, senón con 12 persoas positivas entre xogadores e cadro técnico. Loxicamente, o Fuenlabrada non se presentou no Estadio Municipal de Riazor e posteriormente fíxose público que se atopaba confinado no propio hotel polo Servizo Galego de Saúde. O conxunto madrileño xustificouse nun breve comunicado indicando que os afectados non tiñan "sintomatoloxía" e que respectaran o "protocolo sanitario". Mais o propio presidente da Liga afirmara un par de meses atrás que "se aparecesen cinco afectados nun clube, denotaría certa neglixencia". Está por ver cal será a reacción da LFP ante o que, atendendo ás verbas de Tebas, é unha clara "neglixencia", especialmente tendo en conta que o avogado da escuadra madrileña é o fillo do presidente da Liga, no que podería ser interpretado como un conflito de intereses. Un xiro de guión 'telenovelesco' Contra todo prognóstico a xornada desenvolveuse con normalidade coa única excepción do Dépor-Fuenlabrada entre as protestas de numerosos equipos como Albacete e Raio Vallecano, que criticaron a "adulteración" da competición que supuña esta medida, chegando os madrileños a denunciar "ameazas" de sancións en forma de perda de puntos en caso de negarse a xogar. "Convocamos unha reunión extra a pedimento da Liga con Consello Superior de Deportes (CSD), RFEF e Liga na que se decidiu que se suspendese unicamente o Deportivo-Fuenlabrada, unha decisión que se toma para protexer a saúde dos xogadores de ambos os equipos, e tómase a medida excepcional, debido a que adoitan xogarse todos os partidos ao mesmo tempo, de suspender só un por unha cuestión de lóxica pura que é que se celebre todo o que se poida en condicións sanitarias seguras", indicou o Consello Superior de Deportes. Difuminando as liñas entre información e opinión, esta medida era a todas luces un claro despropósito, pois cando se xogase o partido adiado entre Deportivo e Fuenlabrada, o coruñés podería ser xa equipo de 2ªB. Ou no caso contrario, se Lugo e Albacete -os outros equipos que pelexaban por salvar a categoría- perdesen, Dépor e Fuenlabrada poderían xogar a empatar para lograr cadanseus obxectivos (o play-off, no caso dos do sur de Madrid). Chegadas as 21 horas, e xa sobre o céspede, lucenses e manchegos fixeron os deberes e gañaron cadanseus partidos, condenando o Dépor ao inferno da Segunda División B. Mais este culebrón que parece saído da mente do máis retorcido dos guionistas está lonxe de rematar. A última hora da noite de onte, e en rolda de prensa, Fernando Vidal, presidente do Deportivo, indicaba que el non se consideraba "equipo descendido". "Neglixente", "vergoñento", "lamentábel"... foron só algunhas das duras verbas que saíron da boca dun Vidal que se mostrou rotundo: chegará á xustiza ordinaria para evitar o descenso do Dépor.


Summary: Mil duascentas cantigas, algunhas de Meendinho, Don Dinís ou Afonso X, conforman o Cancioneiro da Vaticana, unha das fontes principais da lírica medieval galaico portuguesa e peza mestra da tradición literaria europea. Visitará Galiza por primeira vez dentro da mostra Galicia, un relato no tempo, organizada pola Xunta.

Non será a única icona da cultura galega que faga parte da mostra, concibida pola Consellaría da Cultura como a primeira de gran formato encadrada no Xacobeo 21. A Bibiloteca Apostólica Vaticana que garda o Cancioneiro garda tamén un Códice Calixtino, un Liber Sancti Iacobi. E tamén estará en Galicia, un relato no tempo. O Liber Sancti Jacobi do Vaticano é, xunto ao orixinal de Santiago, "un dos tres únicos códices calixtinos iluminados, o que permite observar detalles gráficos perdidos no orixinal compostelán, como o propio rostro do emperador Carlomagno". Segundo a información achegada polo Goberno galego, este Liber Sancti Iacobi "foi escrito coa vocación de conectar Compostela e Galiza co resto de Europa, creando a lenda da aparición de Santiago ao emperador Carlomagno e a súa chegada a Compostela". A cesión pechouna esta quinta feira en Roma o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez. "Se o Pergamiño Vindel ou A derradeira lección do mestre foron dous grandes logros", explicou Rodríguez nun comunicado, "esta nova exposición suporá un fito cultural moi notábel". Presentarase no inicio de xullo e abrirá as portas en novembro na Cidade da Cultura en Santiago de Compostela. "A mostra reunirá nunha exposición pezas esenciais da cultura galega", explica Cultura na mencionada nota, "entre as que se atopan obras que viaxarán por primeira vez a Galiza grazas aos acordos de colaboración que se están a xestionar con prestixiosas institucións de Europa e América". Máis alá do Cancioneiro da Vaticana e o Códice Calixtino, non transcendeu de que se trata.


Summary: Profesor en Princeton, ofreceu este xoves unha conferencia en Compostela, no Foro CEA organizado pola USC e o grupo Histagra. Nas súas investigacións afonda no papel dos movementos sociais e da cultura na construción da memoria das sociedades

"A historia habítanos, mesmo sen darnos conta. Hai un diálogo co pasado con elementos conscientes e elementos inconscientes. A xente non sabe de onde veñen esas voces do pasado, pero esas voces do pasado falan de loitas e de experiencias colectivas que nos constitúen". Xermán Labrador (Vigo, 1980) é profesor asistente na Universidade de Princeton; nas súas investigacións afonda no papel dos movementos sociais e da cultura na construción da memoria das sociedades. É, sobre todo, un estudoso da contracultura e da cultura underground dos anos setenta e oitenta en España, mais -lonxe dunha intención museificadora- procura sempre achar as conexións, os fíos invisibles que chegan ata o presente, ata os movementos sociais e políticos actuais e as representacións culturais contemporáneas. Labrador ofreceu este xoves unha conferencia no Foro CEA, organizado pola USC e o grupo Histagra, baixo o título Culpables por la literatura. Transición, democracia, contracultura y memoria. "Xa dende finais dos sesenta, a hexemonía cultural non é do Franquismo, é da seguinte xeración. Niso que chamamos cultura estaba a enerxía social. Aí están os proxectos dun mundo novo, toda unha redefinición do que é vivir xuntos, da vida en común" No 2014 entrevistámolo en Praza, nunha conversa na que reclamaba a necesidade dunha maior pluralidade de relatos sobre o noso pasado inmediato: "Que haxa unha pluralidade de formas de contar o pasado, que se demostre a riqueza democrática na pluralidade de discursos sobre o pasado. Aí xogámonos unha parte da saúde da democracia". Denunciaba que no proceso de Transición "a cidadanía foi expulsada do proceso porque tiñan medo de que se producise algún tipo de cambio profundo na estrutura da propiedade", ficando o propio proceso político e o seu relato dominados por unha serie de elites políticas e procesos institucionais. Da cultura á contracultura Iso tamén sucedeu na cultura, que tivo un papel fulcral no proceso de democratización: "O Franquismo, mesmo estando operativo, mesmo cando aínda podía matar, xa non tiña a hexemonía cultural. Xa dende finais dos sesenta, a hexemonía cultural non é do Franquismo, é da seguinte xeración. Niso que chamamos cultura estaba a enerxía social. Aí están os proxectos dun mundo novo, toda unha redefinición do que é vivir xuntos, da vida en común. Aínda se mantén unha utopía de xuntar política e cultura: anticipar a transformación da sociedade nos procesos de transformación cultural", di Labrador. "Atopamos dúas ou tres xeracións nas que toda a súa actividade parte da enerxía xerada neses anos nesa esfera cultural", engade. Unha (contra)cultura que tamén foi institucionalizada e cooptada a partir dos primeiros anos da década dos oitenta. "A cultura ponse ao servizo da normalización das institucións democráticas, e case sempre acomodándose a un gusto estético máis convencional. Nos oitenta crece a cultura vinculada ás institucións públicas, dentro do proxecto cultural do PSOE triunfante no 82. Nesa época víase como algo normal, do mesmo xeito que as asociacións de veciños se tiñan que disolver nos concellos democráticos unha vez que os partidos de esquerda se fixeran co poder local". "Trátase dunha decantación dunha lóxica cultural, comezando pola separación do ámbito da cultura e o da política, que durante toda a segunda metade dos setenta sempre ían xuntos" A consecuencia foi que só uns anos despois "quen non está a producir cultura dende unha institución, xa non vai ter o recoñecemento, a autoridade, o público e a capacidade de comunicar. As cousas xa pasan noutros sitios", explica. "Pódese facer cultura, pero a xente tamén ten que comer. E as posibilidade de facer cultura autónoma a partir do ano 1981 están moi dificultadas. Non se trata dunha conspiración no ámbito da cultura, senón dunha decantación dunha lóxica cultural, comezando pola separación do ámbito da cultura e o da política, que durante toda a segunda metade dos setenta sempre ían xuntos", di. A cultura dominante "articulábase sobre a necesidade da normalidade permanente, é dicir, sobre o medo á anormalidade" Houbo quen non entrou nos circuítos -dende Basilio Martín Patino a Rafael Chirbes- ficando invisibilizados durante anos. Houbo quen acabou peor. "Entre a xente que continuou facendo cultura autónoma nos oitenta houbo tamén moitos que acabaron mal, perderon mesmo a capacidade de seren entendidos, perdéronse nos seus paraísos artificiais e en moitos casos deixaron de escribir. Decote aqueles que ocupaban as posicións de avanzada viraron en pouco tempo na figura do tolo, do borracho ou do ionqui", sinala. A cultura dominante asentábase nuns canons moi determinados, sobre a equiparación dunhas determinadas formas culturais dominantes e sobre unha certa idea do progreso material dunha España en crecemento e "articulábase sobre a necesidade da normalidade permanente, é dicir, sobre o medo á anormalidade", explica Labrador. Fíos tecidos entre xeracións Nas súas investigacións Labrador afonda tamén nas relacións interxeracionais tecidas a través dos movementos sociais e da cultura. Tanto nas fendas que se producen (coma a que deu entre a xeración que viviu a Transición e a inmediatamente posterior) coma nos encontros que se deron, antes ("as asociacións de veciños, os ateneos ou mesmo o mundo quinqui son espazos de socialización interxeracións") e agora ("o 15M, as PAH, mareas..., teñen espazos completamente interxeracionais, como tamén sucedía nos setenta"). "A historia habítanos, mesmo sen darnos conta. Hai un diálogo co pasado con elementos conscientes e elementos inconscientes. A xente non sabe de onde veñen esas voces do pasado que falan de loitas e de experiencias colectivas que nos constitúen" E incide decote nas relacións que se tecen entre distintas épocas, conscientes ou inconscientes: "A historia habítanos, mesmo sen darnos conta. Hai un diálogo co pasado con elementos conscientes e elementos inconscientes. A xente non sabe de onde veñen esas voces do pasado, pero esas voces do pasado falan de loitas e de experiencias colectivas que nos constitúen". "No 15M vese como se atopa xente que antes non se coñecía entre si, vese como hai pais e fillos que por fin se entenden, como a loita política foi capaz de transmitir esa memoria cultural", di. "As cousas non nacen hoxe, teñen un tempo, queiras ou non estás habitado historicamente. O paradoxal da cultura actual é que se pensa a si mesma como iniciática, como auroral, e canto máis adánica se reclama, máis reproduce as formas que historicamente a constituíron", salienta. Unha relación cultural e simbólica que tamén ten unha base material: "Eu defino o paso dos setenta aos oitenta como un paso do común ao público. Nos noventa hai un paso do público ao privado, e a finais dos 2000, cando o privado queda co público, a xente di: 'pero isto non era público? Pois daquela que regrese ao común'". "Os loitadores veciñais que nos setenta lograron a construción de centros de saúde ou escolas nos seus barrios, están a ver na súa vellez a destrución do máis grande que fixeron como xeración", conclúe.


Summary: O número de días de ausencia por cumprimentos de sancións na canle pública pasou de dez durante 2011 aos 110 do pasado ano. O comité denuncia "as mans lixeiras" da dirección para deter as denuncias por "manipulación informativa"

"É un dos momentos con máis represalias na TVG; nunca as mans do departamento de recursos humanos foron tan lixeiras para abrir expedientes". Fontes do comité de empresa insisten en denunciar a "manipulación informativa" crecente que nos últimos tempos se está a dar na canle pública galega. Por iso, e polo que cualifican de "aumento da represión", decidiron sacar á luz un blog no que denuncian esta situación e na que se analiza o tratamento das novas e as diferentes "varas de medir" segundo os protagonistas nos telexornais, actualizándose acotío comparando moitas das noticias coas que se ofrecen noutros medios. O comité xustifica a creación do blog polo "aumento da represión e a manipulación na TVG" Segundo fontes dos representantes dos traballadores, foi o incremento das denuncias dos seus compañeiros e do "temor" ás represalias por parte da dirección da CRTVG o que os levou a dar este paso adiante, consensuado nunha asemblea co cadro de persoal da canle pública. "É un problema histórico que se repite ciclicamente, pero a raíz dos últimos casos de corrupción política, pisouse o acelerador na manipulación e tamén recibimos máis queixas dos redactores", explican estas fontes a Praza. "Algúns foron directamente apartados de certas informacións sensibles, que adoitan acabar nas mans dos xornalistas máis precarios ou novos, que son os máis cargados con informacións que non se atreven a ordenarlles aos redactores máis veteranos", explica. Se non hai máis queixas públicas é, segundo o comité, "pola represión e o medo a ela". "A protesta castígase", insisten, e para argumentalo achegan datos sobre o incremento dos días de ausencia de traballadores na TVG motivados por cumprimentos de sancións, o que demostraría o aumento das "represalias" e dos "castigos" aos traballadores que critican a "manipulación informativa". O número de días de ausencia por cumprimentos de sancións na TVG multiplicouse por máis de dez durante 2012 Segundo as mesmas fontes do comité, o número de días de ausencia por cumprimentos de sancións na TVG multiplicouse por máis de dez durante 2012, ao pasar das dez xornadas laborais de 2011 ás 110 do pasado ano, o que supón un incremento do mil por cento. As cifras xorden dos datos de absentismo laboral que a compañía dos medios públicos facilita aos traballadores e no que se comproba o elevado incremento das ausencias derivadas das suspensións por sanción. Estas sancións poden aplicarse por chegar tarde ao traballo, por estragar material de traballo e incluso por "deslealdade", unha figura que, segundo as mesmas fontes, se utilizaría para amedrentar os traballadores que se opoñen á liña informativa imposta pola dirección. "As represalias son determinantes para que os xornalistas se midan nas noticias que elaboran ou á hora de protestar", explican. Pero é a rigorosidade coa que agora se aplica o réxime sancionador de faltas leve a que denuncian os traballadores. "As represalias son determinantes para que os xornalistas se midan nas noticias que elaboran ou á hora de protestar" Ademais, o comité lembra tamén as ameazas vertidas pola dirección da compañía, "incluso en sede parlamentaria", ao entender que as protestas dos afectados polas prefrentes na sede da CRTVG se fixeran coa colaboración dalgún traballador. "Chegaron a ameazarnos con investigacións e sancións penais", insisten, tras recordar tamén as advertencias aos xornalistas que levaron a cabo un informativo reivindicativo no Toural. "Con estes dirixentes, o temor e o medo á represión ou aos expedientes sancionadores é brutal", conclúen. Mentres, os exemplos de "manipulación" que denuncian os traballadores no blog son variados. Desde o comité explícase que hai unha morea de formas de terxiversar ou virar unha noticia para o lado que lle convén á dirección. Desde a omisión sistemática de protestas ou informacións delicadas para o PP e as administracións que goberna ata a repetición masiva da afiliación política dun encausado en casos de corrupción, sempre que sexa dun partido diferente ao conservador.


Summary: A illa de Ons contaba a mediados de século pasado con 500 habitantes. Actualmente vívese nela un conflito veciñal debido ás restricións no acceso que a Xunta quere implantar sobre as persoas residentes e as súas familias. Sermos Galiza conversa sobre a historia, situación e perspectivas de futuro da poboación local con tres persoas que representan diferentes xeracións da illa: Cesáreo Pérez, María Xosé Pérez e Adrián Ferrer. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 362 do semanario en papel Sermos Galiza.

O arquipélago formado polas illas de Ons, Onza e o illote das Freitosas (Bueu) leva habitado desde a Prehistoria. Así o amosan os diversos vestixios descubertos e conservados até a actualidade, como o caso dos machados neolíticos. Posteriormente, o territorio albergou un asentamento castrexo e contou con diversas edificacións que sinalizan unha colonización cíclica da illa de Ons ao longo da historia, cun volume de poboación que foi variando. De feito, froito dos asaltos acontecidos nos séculos XVI e XVII, así como do saqueo a mans das tropas francesas en 1585 e dos berberiscos en 1601 durante o ataque a Pontevedra, a poboación foise desprazando a territorio continental en busca de maior seguranza. En Abordo das Ons, un completo libro sobre a historia das illas autoría da escritora Marta Lemos Jorge, recóllese como após a invasión napoleónica se favoreceu a recolonización das illas e a construción de elementos defensivos para facer fronte a posíbeis novas incursións. Consérvanse desa iniciativa diversos restos que lembran as fortificacións que noutra hora se ergueron no barrio de Pereiró e o chamado castelo de Roda, no barrio de Curro. Lemos achega ademais información polo miúdo sobre como en 1941 o Ministerio do Exército da ditadura franquista inicia a expropiación das illas de Ons e de Onza, sendo taxadas nun millón de pesetas. En 1943, o réxime pretendeu construír unha base de submarinos no arquipélago que afortunadamente nunca viu a luz. Na acta de expropiación consta que ao finalizar cada ano as e os insulares debían satisfacer os arrendamentos ao Ministerio polas súas propias vivendas e leiras. Os ingresos polos dereitos de caza e pesca tamén debían ser pagados ao poder estatal. Ademais, o escrito puntualiza que as persoas habitantes poderían ser desaloxadas en calquera momento logo do aviso cun ano de antelación por parte da autoridade militar. Nos anos 40 e 50 do século pasado vivían na illa de Ons unhas 500 persoas, había un cento de vivendas, unha escola, un edificio médico… a poboación incluso estaba estruturada en barrios, con topónimos que aínda se manteñen hoxe. En apenas dúas décadas o territorio perdeu case a totalidade da súa poboación fixa, debido a que os servizos non evolucionaron respecto das poboacións veciñas de Bueu e Portonovo, lugares onde empezaron a residir as persoas da illa. Neses anos, as embarcacións a motor substituíron as tradicionais dornas, mais as novas xa non podían atracar nos espigóns da illa, pois nunca chegaron a ser reformados para albergalas. Por este motivo, os mariñeiros comezaron a atracar en Bueu, a pasar as noites en terra e, pouco a pouco, foron mercando casas no continente. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 362 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Biopic do programador e magnate da informática Steve Jobs a través da presentación do lanzamento de tres produtos en tres momentos históricos distintos

Case sen tempo a recuperarnos do oportunista biopic perpetrado fai dous anos sobre a figura de Steve Jobs cun Ashton Kutcher que rozaba o ridículo, chega agora unha nova achega arredor da vida e obra do co-fundador de Apple a cargo, desta volta, do británico Danny Boyle, que dirixe baixo os parámetros do guión escrito pola man do respectado e controvertido dramaturgo Aaron Sorkin que, curiosamente, tamén adaptara a outro magnate da informática: o creador de Facebook Mark Zuckerberg no filme de David Fincher A rede social; traballo polo cal obtivo o Óscar a Mellor Guión Adaptado. Con Steve Jobs meteuse xa no peto o Globo de Ouro a Mellor Guión mais non poderá correr a mesma sorte nos Óscar 2016 xa que este ano non está nomeado. Baseándose na biografía autorizada de Walter Isaacson a trama divídese en tres actos. Tres momentos na vida de Steve Jobs que coinciden con tres das emblemáticas presentacións de sobre o respectivo lanzamento de senllos produtos: o Macintosh en 1984, o NeXT no 88 (tras ser expulsado da compañía) e remata coa presentación triunfal do iMac en 1998. A acción desenvólvese entre bambalinas a modo dunha sorte de Birdman tecnolóxico con insercións de flash-backs, ben dosificados iso si, de momentos chave na vida de Jobs. Danny Boyle perde en estilo cedendo ás influencias de Iñárritu, porén logra un interesante biopic atípico. Para empezar non trata que o actor se pareza "exactamente" á personaxe que interpreta. Si é certo que Michael Fassbender (Macbeth, 12 anos de escravitude) ten un aire (desde lonxe) e quizais se asemella nos xestos, pero en absoluto se opta por esa exactitude física case obsesiva que hai ás veces, a maior gloria de maquilladores e creadores de próteses nasais, que acaban por enmascarar por completo a interpretación. Aquí non. Aquí Fassbender ten liberdade interpretativa sen ter que aturar máscaras, perrucas, horas de maquillaxe nin atrezzo de ningún tipo. Liberdade de movementos para facer o que mellor sabe: actuar. Non por nada leva xa unhas cantas nomeacións entre as que destaca a dos premios BAFTA e a recente anunciada nos Óscar... O mesmiño que Kate Winslet (Titanic, Sentido e sensibilidade) que fai o rol da secretaria persoal de Jobs nun soberbio papel no que está irrecoñecible. A pesares de contar con menos minutos, ela si obtivo galardón a Mellor Actriz Secundaria nos Globos de Ouro. Non queda á zaga Seth Rogen (Lea embarazosa, The Interview) que cambia a traxectoria de cómico escatolóxico para sorprender a propios e estraños cun rol dramático encarnando a Steve Wozniak, co-fundador de Apple e mellor amigo de Jobs. Sen dúbida a mellor interpretacións da súa carreira que, ao meu parecer, merecía o mesmo trato que Winslet por parte da Asociación da Prensa Estranxeira de Hollywood. O filme destaca pola presenza do extraordinario reparto e por uns diálogos lixeiros e punzantes cargados de palabras técnicas e sentimentos encontrados. "Pode un gran home ser un home bo?" reza unha das frases promocionais do filme. En Steve Jobs móstrase, sen xulgar, ao xenio: un home de ego enorme, apaixonado de Bob Dylan, de inxenuidade case infantil e cunha autodeterminación a proba de bombas... mais tamén un home con enormes carencias, sobre todo no campo social, afectivo e familiar. O espectador deberá sacar as súas propias conclusións. Haberá quen comprenda porqué fixo o que fixo, pero tamén haberá a quen se lle caia definitivamente o mito. Unha boa elección para esta tempada pre-Óscar. STEVE JOBS (Estados Unidos 2015, 122 min.) Dirección: Danny Boyle Guión: Aaron Sorkin Fotografía: Alwin H. Küchler Música: Daniel Pemberton Elenco: Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen, Jeff Daniels, Michael Stuhlbarg, Katherine Waterston, Sarah Snook, Perla Haney-Jardine, Ripley Sobo, Makenzie Moss