Levamos un par de semanas cun tema que está a ter transcendencia mediática polo que supón de menoscabo da función xudicial e da separación de poderes. A discrecionalidade coa que os diferentes gobernos democráticos usan a gracia da concesión de indultos choca frontalmente coa independencia xudicial. Que un goberno, cuxas únicas funcións son a executiva e a lexislativa se meta de cheo en decidir fora do marco que compete á xudicatura que uns pódense librar das penas decretadas por un xuíz, choca coa idea fundamental que emana da constitución española, tomada polos estados democráticos dende a revolución francesa, da división de poderes. A discrecionalidade coa que os diferentes gobernos democráticos usan a gracia da concesión de indultos choca frontalmente coa independencia xudicial O goberno de Rajoy, despois de conceder máis de 400 indultos, moitos deles por prevaricación, tráfico de influencias, alteración do prezo das cousas; na mayoría dos casos cargos públicos electos que teñen que velar polo interese xeral, decide denegar o indulto dun vigués de 43 anos veciño do barrio do Calvario. Nace o caso David Reboredo. Coñezo a David Reboredo dende que no curso escolar de 1983/84 comezamos os estudos de bacharelato no IES Castelao do Calvario, en Vigo. Daquela era directora do centro Marilar Aleixandre, e estudaba terceiro de bacharelato Carlos Aymerich. Era un centro ubicado nun populoso barrio obreiro de Vigo; digamos que aínda non se pode dicir que fora, como é hoxe en día, un barrio de clase media. Nese Instituto mesturábanse diferentes estratos sociais, coincidían os integrantes de famosos grupos musicais como Aerolíneas Federales e incluso permanecía no espírito do centro o paso dos xenuínos Siniestro Total. Tratábase dunha época na que o compañeiro Manuel Soto creou o famoso grupo policial do 092, os pitufos ou cerotes. David Reboredo era un rapaz menudo, tímido e educado. Era pequeno e fibroso e xogaba ao balonmán no clube que tiña a súa sede na rúa do Cristo, o Santa Cristina de Lavadores. Lembro a David coma un rapaz tímido pero intelixente, que tiña previamente unas notas elevadas. Pero, como dicía, o IES Castelao había de todo e, xa no primeiro curso deu co mellor de cada casa. Non direi nomes, porque en moitos casos, moitos deles xa non están connosco, pero calquera que estudara neses anos no IES Castelao, sabe ao que me refiro. Coñezo a David Reboredo dende que no curso escolar de 1983/84 comezamos os estudos de bacharelato no IES Castelao do Calvario, en Vigo O consumo de cannabis, maría… e vaite ti a saber que máis, era norma xeral en determinados grupos da nosa idade. Pequenos palos a compañeiros, pequenas transaccións de substancias. Como se dicía daquela, era o normal. Pero o normal convertíase en hábito e en forma de vida. Pasaron os anos e non volvín saber nada del, como de moitos compañeiros do bacharelato. Hai trinta anos o Facebook e as redes sociais non existían, por non existir nin había telefonía móbil. Trinta anos despois abro un diario e vexo a David, ao que o paso do tempo e a vida dentro do mundo das drogas lle pasaron factura. Disque despois de moitos anos e intentos, despois de consumir, traficar e ter detencións por roubos con violencia e tráfico de estupefacientes está rehabilitado e é una persoa integrada e útil para a sociedade; é una persoa comprometida socialmente, que axuda aos que están intentando deixar as drogas como fixo el mesmo. Hoxe, moitos daqueles compañeiros cos que comezou a coquetear coas drogas están mortos, pero el sobreviviu. O que non é xusto é que unha xustiza excesivamente lenta corte a nova vida de David e deixe nunha situación precaria o seu pai, un home cego octoxenario Posiblemente sexa xusto que teña que pagar a súa débeda coa sociedade, pero o que non é xusto é que unha xustiza excesivamente lenta corte a nova vida de David e deixe nunha situación precaria o seu pai, un home cego octoxenario. A reintegración social dos delincuentes é o que se persegue na política penitenciaria en España e David tivo que reintegrarse, como tantos outros, polos seus propios medios. Non é xusto que una vez reintegrado na sociedade teña que pasar pola cadea para facer o que presuntamente fixo pola súa conta. E resulta noxento que o goberno denegue o indulto cando está a indultar a xente que nos fai a todos cada día máis pobres. A reintegración social dos delincuentes é o que se persegue na política penitenciaria en España e David tivo que reintegrarse, como tantos outros, polos seus propios medios O goberno tiña que preguntarse se os afectados polos pequenos roubos e incluso agresións que cometeu David na súa enfermidade, porque lembremos que a drogadicción é una enfermidade, perdoarían a día de hoxe a David. Eu coido que si.


Summary: Yolanda Castaño ou María do Cebreiro en tradución ao inglés

"The whole sky is hunched. An intransitive thirst. // Talking a foreingn language / is like wearing borrowed clothes. // Helga confuses the words for land and landscape / (who would you be in another language?)". Escribe Yolanda Castaño pero a roupa empréstalla o tradutor e tamén poeta Keith Payne. Así o explican o segundo e o terceiro verso deste poema: "Falar nunha lingua allea / parécese a poñer roupa prestada". Listen and repeat: un paxaro, unha barba pertence ao libro A segunda lingua (Fundación Novacaixagalicia / Centro PEN, 2014), cuxa versión inglesa publícase agora na prestixiosa editorial Shearsman Books. "Yolanda Castaño escribe poemas de amor que non son lacrimóxenos. O seu amor pertence a misteriosos descoñecidos de diferentes países e linguaxes. Ela nunca é pedante", afirma o poeta polaco Adam Zagajewski na contracapa do volume, "os poemas de Yolanda Castaño son como champán". Second Tongue [A segunda lingua] é a súa última obra e, á vez, a última peza da ponte que o irlandés Keith Payne está a construír entre a poesía galega e o mundo anglosaxón, collendo o testemuño de xente como a profesora Manuela Palacios. Payne encargouse antes da versión inglesa d'O deserto (Apiario, 2015) de María do Cebreiro, tamén en Shearman Books o pasado ano, da de Diario de Crosses Green (Faktoría K, 2016) de Martín Veiga en Francis Bottle Publishers en 2018, e da antoloxía da propia Palacios Six Galician Poets (Arc, 2016). A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: A central nacionalista denuncia a represión sindical exercida pola empresa nos servizos que presta no matadoiro de Coren

A CIG vén de presentar unha denuncia ante a Fiscalía da Audiencia Provincial de Ourense contra a empresa Eulen por vulneración do dereito á liberdade sindical, xa que, segundo denuncia a central nun comunicado, "continúa a represión sindical á central nacionalista" nos servizos prestados pola empresa no matadoiro de Coren. Neste senso, explican que esta represión se manifesta tanto na negación do comité legalmente constituído, como na sanción ao presidente do mesmo ou no despedimento dun traballador, entre outros, unhas prácticas que, segundo a CIG, gardan relación coa represión padecida nos últimos anos na cárnica ourensá durante a campaña do sindicato en prol dos dereitos das "falsas autónomas". Tanto a dirección da CIG de Ourense como a Federación de Servizos do sindicato aseguran que non están dispostas a que se continúen a conculcar dereitos fundamentais contra traballadoras e sindicalistas na empresa Eulen, capitaneada por Micaela Feixoo, irmá do presidente da Xunta e unha das principais beneficiadas en licitacións públicas por parte do goberno do PP nos últimos anos. Comité lexítimo Segundo relatan, os problemas comezaron en maio de 2020, cando a CIG, con 4 delegados electos en 2019 e nun contexto dificultado polo estado de alarma, constituíu legalmente o comité ante a "incomparecencia cómplice" de UGT e USO, que un ano despois e logo das primeiras denuncias por parte da central nacionalista, conformaron un "comité fantasma" afín á empresa para suplantar o lexítimo. A dirección, pola súa parte, ignorou e negou toda representatividade ao comité presidido pola CIG, que vén de ser ratificado agora mediante unha sentenza do xulgado do social número 1 de Ourense, que anula tamén a sanción imposta ao presidente. Así e todo, critican, a empresa continúa a ignorar o comité lexítimo. Por este motivo, a central nacionalista decide agora "subir un chanzo máis" e presentar unha denuncia ante a Fiscalía para pór fin á "vulneración constante dos dereitos laborais e sindicais" por parte de Eulen, ao tempo que conminan este organismo a actuar contra a conculcación dun dereito fundamental tipificado no artigo 315 do Código Penal.


Summary: Son máis de 150 as hectáreas queimadas nos incendios que tiveron lugar a pasada fin de semana na Galiza. A Xunta vén de suspender as queimas e os permisos anteriormente concedidos, mentres que a Axencia Estatal de Meteoroloxía advirte do "risco extremo" de incendios en zonas costeiras da Galiza polos fortes ventos e polas temperaturas en ascenso que se prevén para a terza feira, 26 de marzo.

É marzo mais o mapa de risco de incendios previsto pola Axencia Estatal de Meteoroloxía para a terza feira, día 26, podería corresponder a calquera mes de verán, pois rexistra alerta "extrema" ou "moi elevada" en zonas do litoral galego debido aos fortes ventos e ás temperaturas elevadas que se esperan na Galiza. No que vai de ano, as hectáreas queimadas superaron as mil debido á ausencia de precipitacións e só a pasada fin de semana pasaron das 150. En Muras o lume, que se iniciou o domingo pasadas as 20.30 horas, afectou a unha superficie superior ás 75 ha. de monte raso. En Chandrexa de Queixa arderon 25 hectáreas nun incendio que comezou ás 12 horas do domingo. Tamén en Lobeira foron 25 as hectáreas queimadas nun lume que se iniciou o sábado pasadas as 23.45 horas. Son datos da Consellaría do Medio Rural, que dá conta dos incendios que superan as 25 hectáreas. O departamento da Xunta lembra que está a disposición da cidadanía o número de teléfono gratuíto 085, ao que deben chamar en caso de detectar algún lume forestal. Queimas prohibidas A Xunta de Galiza prohibiu desde esta segunda feira e até novo aviso as queimas de restos agrícolas e forestais debido ás condicións meteorolóxicas, que poderían dificultar o seu control. Tamén fican en suspenso os permisos xa concedidos. A decisión adóptase tras avaliar a evolución do tempo e analizar os diferentes indicadores que inciden no risco de incendio en temporada de alto risco. A prohibición afecta ás grelladas, co cal, non se poderán realizar fogueiras para a preparación de alimentos en zonas agrícolas, forestais e de influencia forestal, agás naquelas áreas habilitadas dentro de concellos que non se consideren zonas de alto risco. [Na imaxe do interior, detalle do mapa da AEMET referido ao risco de incendios na Galiza para a terza feira 26 de marzo]


Summary: Como chega o BNG ao Día da Patria? Que opcións ten a formación soberanista xa con vistas ás eleccións galegas? A nova entrega de Xosé Mexuto á rede galega de vlogues tenta dar resposta a estas perguntas.

Desde hai décadas o Día da Patria Galega é sinónimo dunha manifestación masiva, a que convoca o Bloque Nacionalista Galego e que percorre o casco vello de Compostela. A formación frentista chega a esta cita nunha situación comprometida no plano eleitoral, mais coa súa capacidade de mobilización social intacta. Como facer desta fortaleza cívica nas rúas unha alavanca para incrementar a percentaxe de voto é a grande tarefa política que ten o BNG por diante e sobre isto reflicte no seu vlogue o director de Sermos.


Summary: Aprobaron co 87% de votos a favor a proposta do Consello Nacional, que só contou cun 3,6% de voto en contra e un 9,3% de abstencións.

A proposta do Consello Nacional do BNG de concorrer ás eleccións xerais nunha candidatura galega de unidade con personalidade xurídica propia foi amplamente apoiada polas bases da formación frontista. Durantes este último mes decorreron asembleas abertas nas comarcas do país, xuntanzas onde militancia e simpatizantes debateron, analizaron e opinaron sobre este asunto. Nun proceso de participación aberto ao conxunto da cidadanía, as asembleas abertas aprobaron co 87% de votos a favor a proposta do Consello Nacional. Un 3,6% de voto foi en contra e un 9,3% de abstencións. "Con este aval expresado nas asembleas abertas, a dirección do BNG mantén o obxectivo de promover un amplo proceso social que culmine coa conformación dunha gran candidatura galega de unidade", explican nun comunicado. "Sen exclusións, o BNG aposta en sumar con todas as forzas políticas, colectivos sociais e, sobre todo, con toda a cidadanía que comparta o obxectivo de dotar Galiza de voz soberana no Congreso, a través dun grupo parlamentario propio sen supeditación algunha a ningún outro grupo o estrutura estatal, conformando esa candidatura galega de unidade con personalidade xurídica".


Summary: A actividade humana e o cambio climático están a pór en perigo algunhas especies de aves na Galiza. A recente publicación do Libro Vermello das Aves de España, o maior estudo sobre a situación destes animais, certifica a desaparición dalgunhas e a posibilidade de que outras sigan o mesmo camiño. Conversamos coa Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) e o Grupo Naturalista Hábitat que analizaron polo miúdo este informe.

A publicación do Libro Vermello das Aves do Estado español por parte do Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico por parte da Sociedade Española de Ornitoloxía (SEO) certificou o mal estado de conservación de moitas especies animais no Estado español. Pasaron 17 anos desde a publicación en 2004 do anterior informe, un tempo máis que abondo para a necesaria avaliación dos datos que ano a ano daban a coñecer algunhas organizacións do Estado. O documento realizouse mediante a aplicación dos criterios actualizados da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) e reuniu os censos de moitas especies e grupos de especies. Inclúe, tamén, unha Lista Vermella que identifica as aves ameazadas e os factores que determinan o seu estado actual de conservación. Por último, propón actuacións no medio ambiente e nos propios animais que leven á recuperación das especies que se atopan en perigo da extinción. O presidente da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), Serafín González, considera este informe "moi sólido e exhaustivo o cal explica o tempo que levou a súa publicación" ademais de sinalar que o realizou "unha organización da maior solvencia no tema: SEO/BirdLife". As especies máis ameazadas na Galiza Non é doado sinalar que aves en concreto están en perigo de extinción no país. Como apunta Bibiana Lorenza Castiñeiras, do Grupo Naturalista Hábitat, "as aves non entenden de fronteiras políticas e as que están ameazadas a nivel estatal, se as atopamos na Galiza, seguen a estar en perigo. O mesmo sucede con aquelas que se atopen protexidas a nivel Europeo ou mundial". Por este motivo aclara que exceptuando as aves sedentarias (non migradoras) que se atopan exclusivamente en territorios singulares como Pirineos, Illas Canarias ou hábitats mediterráneos e aquelas cuxas rutas migratorias non pasan pola Galiza, "o resto de aves do catálogo tamén deben ser protexidas a nivel galego". En concreto desde este grupo naturalista apuntan que no libro vermello hai ao redor de 57 especies baixo algunha categoría de ameaza (de peor estado a mellor: en perigo de extinción crítico, perigo de extinción ou vulnerábeis) que crían ou invernan en territorio galego continental ou marítimo. Algunha como o abetouro común (Botaurus stellaris), en perigo de extinción crítico, atopa nas zonas húmidas no inverno a vexetación que precisa para refuxiarse. Se estes hábitats se destrúen ou se neles atopan ameazas, estas especies poderían non sobrevivir, o que contribuiría á diminución dos seus números. Por outro lado, aquelas especies que están en perigo de extinción tanto no Libro Vermello como no Catálogo Galego de Especies Ameazadas de 2007 son nove, das que se poden destacar: o mazarico real (Numenius arquata), a escribenta das canaveiras (Emberiza schoeniclus subsp. lusitanica), o sisón (Tetrax tetrax) ou a xa desaparecida da Galiza pita do monte (Tetrao urogaio). Algunhas especies como a avefría (Vanellus vanellus) ou a cerceta (Anas crecca) están en perigo de extinción por contar con niños na Galiza mais a nivel estatal non, mentres que outras como o picapeixe (Alcedo atthis) e a papuxa do mato (Curruca undata) aparece no Libro Vermello mais non no catálogo galego. "Aves como a píllara das dunas pasaron da categoría de vulnerábel á categoría de perigo de extinción; non obstante, os plans de recuperación aplicados a nivel galego e estatal permitiron pór freo á tendencia negativa e a poboación mantense agora estábel", aclara Lorenza Castiñeiras. Ademais, 16 especies están en estado vulnerábel para ambos territorios como a píllara das dunas (Charadrius alexandrinus), o corvo mariño cristado (Gulosus aristotelis) ou a tartaraña cincenta (Cyrcus pygargus). Hai varias novidades con relación ao Catálogo Galego que é de 2007 e ao Libro Vermello anterior, de 2004. Entre elas Bibiana Lorenza salienta que "paxaros que de todo o Estado español só criaban en illotes da costa galega" pasan a estar "desaparecidos", pois "non se ten constancia da súa cría e van camiño de estar extintos. É o caso do arao (Uria aalge) e a gaivota tridáctila (Rissa tridactyla)". Desde Habitat indican que outras especies de aves das que xa se tiña constancia do seu declive oficialmente e foron a unha situación peor son: a tartaraña cincenta (Cyrcus pygargus) e a gatafornela (Cyrcus cyaneus), o sisón e a becacina (Gallinago gallinago). "Aves como a píllara das dunas pasaron da categoría de vulnerábel á categoría de perigo de extinción; non obstante, os plans de recuperación aplicados a nivel galego e estatal permitiron pór freo á tendencia negativa e a poboación mantense agora estábel", aclara Lorenza Castiñeiras. Algunhas especies non están protexidas polo catálogo galego pero tense constancia do seu declive no territorio como é o caso de varias especies de picanzo (Lanius sp.), a rula europea (Streptopelia turtur) e o paspallás (Coturnix coturnix). O novo Libro Vermello xa amosa a tendencia negativa destas aves. Dentro da mala situación que debuxa o Libro Vermello, desde Hábitat atopan algúns datos positivos "en especies como o rabirrubio real (Phoenicurus phoenicurus), a paulatina recuperación da aguia peixeira (Pandion haliaetus) e a levísima melloría do voitre branco (Neophron percnopterus)". Cambio climático e espazos protexidos galegos Para Serafín González, o mal estado de conservación dalgunhas aves débese "sobre todo a cambios no uso do solo como coa súa urbanización ou a realización de infraestruturas", mais tamén a "cambios na agricultura e na gandaría pola forte intensificación nunhas zonas e abandono doutras, abuso de praguicidas, a contaminación e a sobreexplotación cinexética". Desde Hábitat sinalan que os principais problemas que teñen as aves son o cambio climático que afecta á vida de todas elas e o mal estado de conservación do seu hábitat do que dependen para alimentarse, refuxiarse e relacionarse. A estas, súmanse outras como: agricultura e gandaría intensivas, contaminación (herbicidas e pesticidas e verquidos mariños), as actividades recreativas humanas nos seus hábitats, as infraestruturas para enerxías renovábeis ou a caza. "Hai que ter en conta que para cada grupo de aves, varias destas ameazas actúan de forma conxunta o que complica aínda máis que se desenvolvan con éxito", asegura Lorenza Castiñeiras, "e a meirande parte destas aves dependen para sobrevivir de hábitats que están deteriorados", engade. A maioría das zonas húmidas galegas están protexidas por normativa europea (Rede Natura 2000 e convenio Ramsar) e a nivel estatal e galego, máis a pesar disto as aves en risco que delas dependen non melloran a súa situación. Estes espazos distribuiríanse en tres grandes apartados. No primeiro, as zonas húmidas, incluiríanse as zonas asolagábeis como marismas, lagoas costeiras e de interior, tubeiras ou encoros, entre outros. Pódense nomear moitos exemplos de zonas húmidas que se atopan en mal estado de conservación, como por exemplo: a lagoa de Vixián no Barbanza, a lagoa de Antela na Limia ou a lagoa de Cospeito na Terra Chá. A maioría das zonas húmidas galegas están protexidas por normativa europea (Rede Natura 2000 e convenio Ramsar) e a nivel estatal e galego, máis a pesar disto as aves en risco que delas dependen non melloran a súa situación. Exemplos de aves en perigo de extinción que dependen destes hábitats son a escribenta das canaveiras, que habita nos ecosistemas palustres que rodean moitas das lagoas costeiras e desembocaduras dos ríos. A mala xestión da vexetación xunto co uso de fertilizantes deixa esta ave, protexida a nivel europeo, do Estado español e galego, sen refuxio e sen insectos para os seus polos. Outras aves que dependen das zonas húmidas son a cerceta, que na Galiza cría nas lagoas costeiras, ou as aves de rapina que buscan nelas alimento. O segundo serían os hábitats mariños e os costeiros nos que as aves mariñas experimentan un gran declive a nivel mundial que tamén se percibe na Galiza. Aves como a pardela balear, o corvo mariño cristado e o arao teñen complicado competir polo alimento cos humanos e en demasiadas ocasións quedan enganchados nos aparellos de pesca. O caso do arao, para Lorenza Castiñeiras, debe servir de exemplo. "O arao, como moitas aves, aniña en illas próximas á costa galega e nos anos 60 era unha especie abundante coas maiores poboacións do Estado español na Galiza", conta. Anos despois denuncia que "algunhas persoas ían ás illas e roubábanlle os ovos" e logo "sufriron o impacto dos verquidos de barcos como o Prestige". Estas agresións, en combinación coa deterioración dos hábitats mariños, provocaron a desaparición das últimas parellas coñecidas que criaban na Galiza "e desde 2004 non se ten constancia de que o sigan facendo". Daquela, en 2007 pasou a estar en perigo de extinción no catálogo galego e xa o estaba anteriormente polo Libro Vermello "mais non foi abondo". Noutros casos foi prexudicial tamén o impacto da actividade humana en praias e acantilados e causou o declive de aves que precisan destes lugares para criar como a píllara das dunas e o corvo mariño cristado. O terceiro destes espazos serían os campos ermos e de cultivo seminaturais. Estes son hábitats heteroxéneos que dependen da acción do ser humano, onde as aves atopan alimento e ao mesmo tempo zonas con vexetación algo máis altas onde poder refuxiarse. Desde Hábitat advirten que "debido á intensificación da actividade agrícola, así como aos cambios no uso do solo polo abandono e a reforestación, aves como o sisón, o paspallás, o mazarico real ou a gatafornela, poderían desaparecer do territorio galego". Medidas urxentes para deter esta situación Con esta fotografía fixa da situación, desde Hábitat urxen a que as Administración actúen para protexer os espazos naturais destacando as zonas húmidas, as costas e o mar e as especies ameazadas pero non de forma pasiva, senón cunha protección dinámica, activa e baseada en estudos científicos. "Fai falla deseñar plans de conservación e recuperación das especies e plans de restauración dos hábitats co obxectivo de ser aplicados, con supervisión periódica e con fondos asociados", defende Lorenza Castiñeiras, "é necesario actualizar os catálogos de especies ameazadas e actualizar e aplicar plans de conservación e recuperación de especies de aves como se especifica na Lei de Patrimonio Natural e Biodiversidade", engade. Alén diso, chama a "coñecer e afondar nas ameazas que poñen en perigo os hábitats e as especies ameazadas para poder aplicar medidas eficientes que eliminen os seus efectos nos seres vivos". Este colectivo exixe levar a cabo unha xestión do territorio que sexa sustentábel atendendo as necesidades dos hábitats e das especies en perigo tendo en conta as perdas que para a biodiversidade causa a intensificación das prácticas agrogandeiras e forestais. Outras das medidas que propoñen é "prohibir a caza das especies que figuran nestes catálogos como o paspallás ou a rula" e investir en educación ambiental, pois cren que "é imprescindíbel achegar á xente estes hábitats e que coñezan estas e outras especies, para que podan valorar a biodiversidade galega e comprender as súas problemáticas". Responsabilidade das Administracións O presidente da SGHN ten claro de quen é a responsabilidade institucional para evitar esta desfeita e demanda "que as administracións competentes, Ministerio e Xunta da Galiza no noso caso, elabore, aprobe, financie e poña en marcha plans eficaces de conservación para as especies vulnerábeis e plans de recuperación para as especies en perigo de extinción". Mais este científico do CSIC no Instituto de Investigacións Agrobiolóxicas da Galiza non é moi optimista ao respecto. González considera que o Goberno galego "ten todas as capacidades e todas as competencias, mais a súa vontade de aplicalas e case nula". Pon como exemplo "o enorme atraso na elaboración e aprobación dos plans de conservación e recuperación, xunto coa decisión de seguir autorizando a media veda da rula europea e do paspallás na súa principal zona de cría, A Limia. A estratexia da avestruz da Xunta A Xunta da Galiza ten recibido numerosas queixas nos últimos anos por parte das asociacións conservacionistas do país. O presidente da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) está convencido de que "a súa estratexia neste tema é a do avestruz, por pór un símil "ornitolóxico" moi acaído". Segundo opina Serafín González, o que debería facer a Administración galega neste caso, e diante dos datos que evidencia o Libro Vermello, é "pór en práctica as súas múltiples competencias e obrigas legais: elaborar, aprobar e aplicar os plans de conservación ou recuperación, prohibir a caza das especies cinexéticas ameazadas (rula, paspallás, becacina) e exixir rigorosas avaliacións de impacto ambiental de todos os plans e proxectos que ameazan a biodiversidade".


Summary: Carla Arca, creadora de Outra Idea, expón que as compresas de tea son moito máis duradeiras

Carla Arca, creadora da marca Outra Idea, explica os obxectivos e valores do proxecto. Desde hai dous anos, Arca confecciona compresas de tea co obxectivo de reducir os residuos plásticos e de achegar as mulleres máis a si mesmas. Ademais, Outra Idea pretende crear un espazo seguro que inclúa o colectivo trans. Arca analiza o futuro do proxecto tendo moi presente que é unha marca feita en Galiza e en galego, e asegura que iso vai seguir sendo así. Avante Pouca Como nace a marca Outra Idea? É unha mestura entre unha motivación persoal e outra laboral. A nivel persoal sempre me gustou traballar coas mans. Para min é algo case terapéutico. A motivación laboral chegou grazas a un taller que visitei en Barcelona que xusto facía compresas de tea. Foi nese momento cando probei a facelas eu mesma. Cando decidín ir máis alá e crear a marca, elixín o nome de Outra Idea porque pensei que podería simbolizar unha porta aberta a cousas novas, a outras ideas. Penso que os proxectos pequenos deberían presentar un aspecto persoal. A miña marca busca darlle outra perspectiva á menstruación. Eu cambiei a forma de entendela e iso provocou que me achegase moito máis ao meu corpo. Penso que ese é o obxectivo da marca: achegarnos a nós mesmas. Ademais, intento crear un espazo seguro lonxe dos produtos comerciais que tenden a dividilo todo por xéneros. Eu busco que a marca inclúa o colectivo trans dunha maneira na que todas nos sintamos cómodas. Cómpre destacar que a marca tamén dá apoio á autoxestión e aos proxectos pequenos. Penso que é moi importante saber o que se está comprando e a quen se lle está comprando. Avante Media Posto que leva o proxecto soa, que procedemento segue para producir as compresas? Eu traballo por encargo, polo que levo un rexistro de todos os pedidos que me chegan a través da conta de Instagram. Como traballo soa no proxecto, vou eu mercar as teas, despois córtoas, cósoo todo e, cando os pedidos están listos, lévoos a correos. As compresas están compostas dunha capa exterior que é 100% algodón e dentro levan unha capa absorbente de flanela e outra capa de PUL impermeábel. O PUL está recuberto dun pequeno plástico que é moi duradeiro, a diferenza das compresas habituais dun só uso. Que acollida tivo a estrea da marca?Moi boa, a verdade. Comecei coa marca hai case dous anos e nunca deixei de recibir mensaxes de ánimo e de agradecemento ao meu traballo. A min emocióname enormemente comprobar que a xente me devolve nas respostas esa sensibilidade e tenrura coa que traballo. Ademais, faime especial ilusión que a xente entenda os valores que transmito. Sempre tiven claro que Outra Idea é un proxecto galego que traballa en galego, e quero que siga sendo así. Por iso os pedidos son maioritariamente na Galiza. Avante Toda Vendo que é un proxecto a longo prazo, que plans de futuro ten para a marca? A verdade é que nunca pensei que puidese durar no tempo a nivel laboral. Foi cando me decatei do moito que me gustaba traballar nel cando decidín que non quería deixalo ir tan rápido. Si quero que dure, é a miña idea, crear cousas novas e seguir para adiante. De feito, acabo de mercar unha máquina para cortar as teas, o que me aforra moito traballo e me permite seguir mellorando. Ademais tamén quero ampliar a marca. Xa estou mirando de crear unha páxina web que lle dea máis visibilidade. Que importancia pensa que teñen este tipo de proxectos en relación ao ecoloxismo? A diferenza das compresas habituais que están feitas de plástico na súa totalidade e que só permiten un uso, as compresas de tea poden durar anos. Ademais, penso que é importante desfacérmonos da idea de "comprar e tirar". É preciso cambiar os hábitos de consumo, pois non chega só con reciclar. Tamén é necesario destacar que as compresas de tea son moito máis saudábeis, pois non presentaren ningún tipo de elemento químico. Os tampóns e compresas habituais están cheos de substancias daniñas para o noso corpo. Outra Idea busca que a xente teña unha menstruación máis consciente, ecolóxica e saudábel.


Summary: Mentres as plataformas en defensa do territorio saíron máis unha vez á rúa para se manifestar contra a mina de Corcoesto, a Xunta avanzou que seguirán adiante co proxecto porque "os 11 informes ambientais" elaborados avalan a iniciativa. BNG e AGE denunciaron as consecuencias ecolóxicas da creación da mina de ouro na comarca de Bergantiños. [Imaxe: María Abelleira]

O cianuro non é sustentábel. É prexudicial para o medio Permitir que unha empresa canadense fenda o país para expoliar os recursos naturais da Galiza non é "un proxecto de desenvolvemento sostíbel" como afirmou esta cuarta feira no Hórreo o conselleiro de Medio Ambiente e Territorio, Agustín Fernández. A mina a ceo aberto en Corcoesto é "o modelo clásico de expolio" empregado nos países subdesenvolvidos, dependentes. É un exemplo de "colonialismo", denunciaron @s deputad@s do BNG e AGE, Carme Adán e Antón Sánchez. Xunto a el@s, ás portas dun Pazo do Hórreo tomado pola policía, ducias de persoas manifestábanse --máis unha vez-- contra o proxecto mineiro de Corcoesto. No entanto, a Xunta de Galiza non escoita. Executa. E neste senso, avanzou que continuaría adiante co proxecto de acordo "coa normativa autonómica" e amparada nos "11 informes de impacto ambiental" que "avalan", din, a "sostibilidade" da mina. Desde as organizacións ecoloxistas, plataformas en defensa do territorio, gandeir@s e cidadanía advirten que a construción da mina en Corcoesto porá fin ao sector económico básico da comarca de Bergantiños: o agrogandeiro, en grande medida como consecuencia do verquido e almacenamento de substancias altamente contaminantes empregadas para a extracción do ouro (cianuro e arsénico). Aliás, denuncian que os postos de traballo que podería xerar o proxecto non reverterán na poboación da zona abocando á mocidade da comarca "a coller as maletas" --sentenzaba a nacionalista Carme Adán na Cámara. Porén, o executivo galego "fai ouvidos xordos" --apuntan desde a oposición-- e acusa ás demais forzas parlamentares de "alarmistas" ao tempo que abre o camiño a novos proxectos mineiros coñecidos nos últimos días como o da montaña luguesa --que afecta a dúas reservas da biosfera-- ou a Serra do Galiñeiro. Segundo o conselleiro de Economía, Francisco Conde, a Xunta de Galiza non pensa dar volta atrás á aprobación da mina de Corcoesto e asegura que seguirán adiante con aqueles proxectos que partillen os "principios" do goberno galego a respecto da minaría. A comezar, dixo, o carácter "sustentábel" e a xeración de emprego.


Summary: CIG-Mar achega unha escolma de imaxes onde se ve a flota cefalopodeira chinesa a faenar no caladoiro deste país africano e recortes da imprensa mauritana en que se informa dos novos acordos pesqueiros asinados coa China

Unha batería de imaxes que retratan barcos cefalopodeiros da China faenando en Mauritania servíu á CIG-Mar para confirmar que a expulsión da flota galga desas mesmas augas "non foi por un problema de esgotamento de recursos". Así o sinalou o responsábel deste sector na central nacionalista, Xabier Aboi, quen informou de que foi o propio Goberno español quen lle confirmou, a través da secretaría xeral de Pesca, que efectivamente os barcos chicos que andan ao polbo volven faenar no caladoiro deste país africano. Anunciou que "presionaremos" @s eurodeputad@s que non voten a favor dun acordo pesqueiro que permita o retorno da flota cefalopodeira galega ás augas mauritanas: "non se entenran de nada e non moven un dedo para se reuniren co goberno mauritano porque teñen que lle pedir permiso a Madrid", censurou Aboi. En rolda de imprensa, Aboi achegou un artigo publicado na imprensa mauritana en que se dá conta dos novos acordos asinados entre Mauritania e China, e preguntouse que fai alí a flota chinesa "se non hai polbo, como nos din". Fronte a este argumento, o secretario xeral da CIG-Mar citou máis unha vez o informe do Instituto oceanográfico español onde se dispón que a cota de pesca "podería até duplicarse", pasando de 30 a 60 mil toneladas anuais. Aliás, reclamou para as embarcacións chinesas os mesmos requisitos que se lle impuñan ás galegas, como que o 60% da tripulación sexa mauritana e realizar investimentos en terra, aspectos que China "non está a cumprir, por non falar dos barcos-chatarra que faenan nesas augas". Deixando claro que Galiza non pon en cuestión a soberanía de Mauritania sobre as súas augas, Aboi reclamou que "se lles sobra unha pesqueiría pola que a Unión Europea pagou 70 millóns, que polo menos se faga uso dela". Por derradeiro, chamou a atención tamén sobre a recente incautación nun barco chino de grandes cantidades de aves conxeladas destinadas ao consumo humano. Concretamente trátase de mascatos, unha ave protexida en Europa e que se etiqueta como peixe para que non sexa requisada nos controis. A información aparece tamén na imprensa mauritana, que fala de 20 colectores con 95.000 exemplares de dous quilos de peso.


Summary: A porcentaxe de persoas positivas en Covid-19 na Galiza que se atopan nos seus domicilios é do 94,3%, un 4,9 atópase en unidades de hospitalización convencional e un 0,8% en camas de Unidades de Coidados Intensivos.

Na rolda de prensa que decorreu na mañá da sexta feira e na que a Consellaría de Sanidade informou das novas medidas de restricións que se adoptan desde as 15 horas de hoxe e mais da incidencia nos lugares que máis preocupan ao Sergas, informouse da presión asistencial que padece a sanidade galega. Xosé Flores, xerente do Sergas, informou de que a maior parte da xente infectada atópase a día de hoxe no seu domicilio. Trátase dunha porcentaxe do 94,3%. O 4,9% atópase hospitalizada en unidades convencionais e o 0,8% tiveron que ser ingresados en unidades UCI. A respecto do peor momento da pandemia, Flores informou de que a hospitalización en camas convencionais é un 56,98% menor. Tamén é menor a de camas UCI, un 61,24%. O xerente do Sergas afirmou que a capacidade asistencial "está garantida" mais sinalou que "isto non deixa de ser motivo de preocupación polo aumento de hospitalizados". Cualificou de "altos" os niveis de presión na Atención Primaria, que alén da asistencia controla os casos positivos e, en ocasións, os dos seus contactos. E situou entre 3.500 e 3.700 ao día as chamadas ao 061, cifras que se manteñen nas últimas semanas. As chamadas motivadas pola Covid-19 comprenden o 12%. Informou de que nos últimos dous días diminuíu un 5% o número de pacientes que asiste ás Urxencias, mais afirmou que aumentan (non apuntou a cifra) quen accede á hospitalización debido á Covid-19. O Sergas pon atención, pola presión asistencial, no hospital de Ourense. Tamén preocupa, dixo Flores, Ferrol. Os últimos datos a respecto das hospitalizacións, que foron actualizados na mañá de hoxe por Sanidade, indican que as persoas ingresadas descendeu en cinco, até se situar en 476. Ascenden os pacientes ingresados en camas UCI, que continúan en ascenso. Son xa 69.


Summary: Enésimo accidente de traballo nas obras do AVE. Desta vez, no tramo de Laza a Cerdedelo, onde un operario resultou ferido de gravidade. A CIG denuncia as condicións "terceiromundistas" en que se desenvolven as obras.

A pasada quinta feira, 30 de novembro, un traballador das obras do AVE resultou ferido de gravidade nun accidente laboral no treito de Laza a Cerdedelo. Un sinistro do que informa a CIG, que alerta sobre a falla de seguridade e sobre as condicións "terceiromundistas" en que se desenvolve o proxecto da alta velocidade galega. O secretario nacional da CIG-Construción, Plácido Valencia, ponde manifesto que "as obras realizadas con diñeiro público volven ser noticia por estar dirixidas máis ao negocio de certas empresas que a prestar servizos á cidadanía". O sindicato denuncia que o "entramado descontrolado" de UTE e empresas subcontratadas resulta un "cóctel pernicioso" para a seguridade no traballo e para os dereitos das traballadoras e traballadores. Critica, ademais, que "o Goberno do PP, a Inspección de Traballo e a Seguridade Social fan desleixo de funcións e non poñen as medidas precisas para evitar este regueiro de sinistros, por moita denuncia que fagamos". Diante deste novo accidente, a CIG presentará unha nova denuncia perante a Inspección de Traballo e a Seguridade Social en Ourense para reiterar "a necesidade "non de ir pasear polos túneles do AVE da man das encargadas e encargados e das xefas e xefes das obras, senón de comparecer nesas instalacións a falar coas traballadoras e traballadores con reserva e privacidade para evitar represalias, e investigar con medios profesionais as condicións terceiromundistas das obras do AVE".


Summary: Pontón responsabiliza PP e PSOE da crise industrial da Mariña e urxe os Gobernos galego e español a intervir Alcoa e dar pasos para evitar que factorías como Vestas, ademais de Alcoa, fechen.

En vésperas da folga xeral convocada na Mariña para 17 de novembro co obxectivo de reclamar futuro na comarca ante a crise industrial e o fechamento continuado de empresas, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, mantivo esta segunda feira un encontro en Burela con responsábeis económicos e sociais. A Mariña "perdeu nos últimos anos máis de mil empregos no sector industrial e leva meses en vilo pola situación de Alcoa", dixo a nacionalista. Ademais de responsabilizar PP e PSOE da crise industrial da comarca, demandoulles actuacións para evitar que empresas como a factoría de Alcoa en Cervo ou a de Vestas en Viveiro tamén fechen. Así, insistiu na intervención pública de Alcoa e demandou á Xunta e ao Goberno do Estado que "dean un paso adiante" nesa liña e instou PSOE e PP a apoiar a emenda presentada polo BNG aos orzamentos do Estado de 2022 en que precisamente se pide a intervención da factoría. De facto, o deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, incidiu en que non garante polo momento o seu apoio aos orzamentos do Estado por non conter "concrecións" con respecto ás súas emendas e porque non aprecia "grande interese negociador" por parte do Goberno de PSOE e Unidas Podemos, polo que instou a conversar. "Gustaríanos votar a favor dos orzamentos porque significaría que son bos para a Galiza. Pero se isto non é así, evidentemente non vai ser esa a posición do BNG", dixo. Empresas estratéxicas "Alcoa é a única fábrica de produción de aluminio primario de todo o Estado, se fecha, o que agora producimos na Mariña producirase fóra e teremos que importalo", explicou Pontón. "Temos que producir e defender a nosa industria porque non se pode seguir con esta dependencia do mercado asiático", engadiu. Pontón sinalou tamén o paradoxo de que Vestas, factoría que produce elementos para parques eólicos, vaia fechar en pleno boom eólico. Propuxo que se vincule a instalación de novos parques a proxectos industriais no territorio para traducir a explotación do vento en creación de emprego. Entre as demandas do BNG para a comarca está a creación dun plan de reactivación económica coa implicación de todas as administracións; avanzar nas infraestruturas pendentes a nivel viario, ferroviario e portuario e o impulso de sectores produtivos como o agrogandeiro.


Summary: Ao termo do plenario da RAG, o secretario da institución, Xosé Luís Axeitos, compareceu perante a imprensa, na compaña de arredor de 20 académic@s, para ler un comunicado. En resumo: non se acepta a demisión de Ferrín como numerario (si, como presidente), non se vai cobrir a súa vacante, apróbanse as contas de 2012 e o orzamento de 2013 e críase unha comisión que, a meio dun protocolo, regulará as futuras contratacións.

Axeitos estivo na lea da Academia desde o principio. Foi el quen destapou, en entrevista con La Voz de Galicia, o conflito interno na institución. El quen deitou graves acusacións contra @s numerari@s nucleados arredor do ILG e o CCG. Hoxe, ao rematar a sesión plenaria, compareceu cunha grea de académic@s para ler un comunicado de resumo da reunión, aprobado por unanimidade polo Pleno. Segundo dixo, o pleno da RAG lamenta a renuncia de Ferrín como presidente e valora como positiva a súa xestión, ao tempo que non aceptan a súa renuncia como numerario, polo que se decide non cobrir a súa vacante. Axeitos informou de que as contas de 2012 e o orzamento de 2013 tamén foron aprobados, e por unanimidade, polo plenario. As contas para 2013 serán penduradas na web da RAG "para evitar calquer problema de opacidade", dixo literalmente. Asemade, o plenario acordou constituír unha comisión que, a meio dun protocolo, regulará as futuras contratacións.


Summary: Esta fin de semana completouse en Compostela unha nova edición do Outono Códax Festival. Unha cita ineludible para os e as amantes do soul, blues, rhythm & blues, rock and roll ou o country. Crónica de Miguel Calvo.

Tres sábados marabillosos. Iso nos regalou Raíña Productions e A Reixa, co patrocinio de Martín Códax... Outro Outono Festival de sorprendente calidade, algo que a estas alturas xa damos por sentado. É un auténtico privilexio para Santiago de Compostela que se realicen eventos desta magnitude. Se en anos anteriores a calidade musical -e histórica- foi pasmosa (LaLa Brooks das Crystals, Maxine Brown, Barbara Lynn, The Chiffons...), nesta edición non se perdeu un chisco de bo gusto, elegancia e excelencia. Unha cerimonia cada vez mais prestixiosa para emocionarse cunha epifanía de soul, blues, rhythm & blues, rock and roll, country... e o que faga falla. Seguen presentes este outono os grandes nomes da música popular contemporánea, as mellores bandas da actualidade musical internacional e ese saudable oco para os conxuntos que traballan esta morea de gloriosos xéneros en terras galaicas. I Vaiamos por partes: O sábado 20 de setembro comezou a festa na compostelá Sala Capitol. Abriron os galegos The Lakazans, que mesturan con descaro clásicos do blues, soul, rock ́n roll e country, ademais de algunha que outra canción propia. Músicos competentes, dúas boas voces femininas e un excelente armonicista que cumpriron á perfección a súa función de ir caldeando a velada. Unha temperatura que se elevou cando saíron ás tablas os portugueses TT Syndicate. Trátase dun grupo realmente divertido que supurou rhythm & blues polos catro costados e cuxo delirante e engomiñado frontman mesturou bo humor, rock and roll e monólogos en portuñol para delicia dunha audiencia cada vez mais entregada. Boa música interpretada dende Oporto para o mundo. Tras isto chegou o prato forte da noite: a banda de Sonny Knight, os Lakers. Despois de unha intro estilo soul do "Sweet Leaf" de Black Sabbath (!!) que deixou á audiencia coa boca aberta, o home saíu ao escenario desprendendo magnetismo e carisma. Natural de Mississippi (USA), este ex-camioneiro, ex-combatente de Vietnam e músico cunha carreira marcada pola mala sorte (mais de tres décadas intentando ocupar o posto que lle corresponde entre o mais alto da música negra) deixounos claro que aos seus 66 años ao fin está saboreando o éxito que inexplicablemente lle foi negado todo este tempo. Knight non parou de roer nun chicle en todo o concerto, sen por isto mermar o mais mínimo a súa mais que evidente calidade vocal e, toalla en man para secar o inevitable suor que provoca a súa música, ametrallou ao público con munición pesada de xenuino funky e soul. Un excelente setlist no que se incluíu, a parte dos mellores temas do seu álbum "I'm Still Here", unha versión do "Day Tripper" dos Beatles tallada en ébano, un "Did You Sleep Last Night?" de Leadbelly que nos puxo a pel de galiña a todos, e mesmo unha deliciosa "Sugar Man" de Sixto Rodriguez moi ben levada ao seu terreo, xa que as carreiras de ambolos dous artistas teñen moitísimo en común no que á relación entre calidade e éxito se refire. En total, mais de unha hora de directo sen tregua, na que o esixente público do festival deu renda solta ao baile desenfreado e rendiu pleitesía a un deses casos de soulman esquecidos e xustamente recuperados grazas a festivais como o Outono. II Na segunda noite do festival (sábado 27) xa se respiraba a expectación. Moito mais público ateigou a Capitol para ver a unha auténtica lenda da música. Pero antes, había que ir entrando en materia, e iso proporcionáronnolo The Absenters. Estes coruñeses saben tocar e a simpática (e visiblemente emocionada) Carla Green sabe cantar. Mágoa que o técnico de son non lle dera un pouco mais de volume. En fin... non me ía queixar, xa que en poucos minutos aparecería ante min unha das grandes lendas do soul de todos os tempos, cuxo nome merece estar xunto ao de Aretha ou Etta James. A mesmísima Irma Thomas en persoa, arroupada por un grupo de excelentes "músicos mercenarios" españois (Julián Maeso ao teclado, entre outros...), obsequiounos cunha das noites mais emocionantes do festival. 73 anos moi ben levados os desta muller, que tras descalzarse uns zapatos que parecían incomodala, trasladounos esa noite directamente a Nova Orleans. Unha noite calenturienta, máxica, sensual e sudorosa, plena de Música con maiúsculas, como se a Capitol de Santiago virase de súpeto nun escuro tugurio de Louisiana. E a Thomas desencadearía pouco a pouco o seu propio Katrina, saído dunhas cordas vocais sobrenaturais, que devastou como un furacán sónico os nosos oídos e as nosas almas. Soul do bo, lento ou rápido, pantanoso ou sofisticado... Todo xenial. Dende "Breakaway", "Cry On" e "Hitting on Nothing", tan ben versioneadas fai uns anos polos Detroit Cobras, ata os seus inmortais éxitos dos 60's "Take a Look" ou "It's raining", pasando, por suposto, polo seu "Time is on my Side", que como moi ben explicou, xa gravara moito antes que Jagger e Richards a fixeran pasar por súa. Que excelente concerto nos dou esta señora...! Humilde, aínda que presumindo de galardóns (ese Grammy, ese Blues Hall of Fame...). Sempre sorrinte, aínda que malhumorada nalgún momento concreto ("No more smoke...", amenazou ao técnico que se pasou co fodido falso fume...), auténtica e honesta como poucas (recoñeceu que tiña que facer uso dun Ipad para lembrar esas letras que non cantara en anos... "e como sigades bebendo, vós tampouco lembraredes..."), e ás veces sibilina, improvisando casi a capella un "I've Been Loving You Too Long" de Ottis Redding para horror duns músicos que non o esperaban. Non importou... Todos eles cumpriron acompañando moi eficazmente a esta monarca do soul e estimulando a cada tema a alma da audiencia como só esta música pode facelo. E como colofón, unha apoteósica "Forever Young" de Dylan, que chegou a provocar torrentes de bágoas en mais dun duro rockeiro. Todos nos emocionamos con ela, e agradecida, retirouse acompañada dun marido/manager/gardacostas, curioso personaxe que xa aparecera varias veces no escenario cunha copa de coñac na súa man chea de aneis de ouro. En resumo, un xenial e emocionante concerto, no que os seus músicos deron a talla sobradamente (e levantaron mais de unha ovación), e ela brilou como o que é: unha raíña. III O terceiro día (11 de outubro) púxose a guinda deste suculento pastel. Uns espectaculares Mad Martin Trío interpretaron o seu rockabilly a todo volume mentres parecían pasalo de marabilla, e é ben sabido que iso é algo que adoita contaxiarse ao público. Bombardeáronnos cun setlist propio e alleo, interpretado con enerxía e bo facer. Moi boas sensacións deixou o case recen nacido conxunto compostelano para gozar do seguinte prato. Hannah Williams e os seus Tastemakers son un sólido conxunto británico no que destaca sobre todo a súa líder e voz (tamén ocasional trompetista). A carismática Hannah Williams, descalza sobre o escenario da Capitol, foi unha desas cantantes que o sacrifican todo por transmitir sentimento cunha voz desgarradora, aínda que esta saia da súa gorxa como un torrente sen domar e desbocado. a súa excepcional voz mostra un abano de matices que van do áspero ao suave, do íntimo ao salvaxe, pero sempre dándoo todo cunha actitude impecable e unha personalidade arrolladora. Cancións de amor e desamor que non poden ser senón auténticas e vividas, dada a intensidade coa que a vocalista as interpretou. Ás veces case chorando, outras mirando a un membro concreto da audiencia con lascivia (pasándose a lingua polos beizos), moitas veces rindo, bailando e gozando da música, e outras xogueteando co público para ver se facían mellores coros no sector dereito ou no esquerdo. En definitiva, devorando un escenario que semellaba dominar á perfección. A banda, moi correcta, á altura da súa cantante. Interpretaron temas do seu aclamado álbum "A Hill of Feathers", ademais de fantásticas versións, como o "I'm a Good Woman" de Barbara Lynn ou o "Sunny" de Bobby Hebb. Soul e Funk perfectamente interpretado, aínda que se cadra (permítanme esta subxectiva crítica) abusaron demasiado das baladas, edulcorando en exceso a velada, pero permitindo á Williams demostrar que é un dos vozarróns do actual panorama internacional. O desenfreo; elegante, iso sí; poríano os Giants e o gran Ray Gelato, que teñen o honor de ser chamados "Os padriños do Swing". O telón foise abrindo e apareceu unha Big Band de sete traxeados membros interpretando Swing, Jump n' Jive, Mambo, R&B, Tarantela e outras diversas músicas que fixo imposible o non bailar á audiencia. Se Irma Thomas nos transportara a Nova Orleans o sábado anterior, esta noite Ray Gelato fixo o propio co Cotton Club do Harlem dos anos 40 e 50, e case se podía sentir o espírito de Louis Jordan e Louis Prima no escenario. Bebendo de vez en cando un vaso de licor ao mais puro estilo crooner, secando o suor co seu pano, e arengando ao público con chasquear de dedos e palmas, Gelato e uns fantásticos Giants parecían sacados dunha película de Scorsese. Seguramente o Joe Pesci mais enlouquecido tería disfrutado con versións de swing italianizado como "Buona Será Signorina", "Angelina", "Oh Marie" ou "I Ain't Got Nobody", popularizadas por Louis Prima, "Tu vuo'fa l'americano?" de Carosone ou "That's Amore" de Dean Martin. E tamén con temas propios como a latina "Mambo Gelato" ou "Bar Italia". Creo que con tal repertorio, está claro que este británico de nacemento quere resaltar as súas orixes italianas. Ray Gelato dou mais de unha lección, xa fora pola súa estupenda voz (cantando, ou cun recurrente scat), ou polo seu saber estar no escenario, cunha clase que só se pode ver remitíndonos á vella escola. A metade de concerto, e botando man dunha metáfora púxilística, Gelato regalounos un duelo de saxos tenores entre el (recordemos que a súa gran vocación sempre foi a de saxofonista) e Ollie Wilby, dándonos a oportunidade de ver un excepcional combate entre dous grandes músicos, sen menosprezar aos demás ventos, baixista e piano. Cara ao final soou a gloria "Night Train" (outra canción versioneada por Prima!) un "Sing, Sing, Sing" ao Benny Goodman (non esquezamos que foi escrita por... Si, outra vez: Mr. Louis Prima!!) que levou á audiencia ao delirio, sobre todo polo impecable solo de batería de Seb Krom, e tras un "Zooma Zooma" que fixo parecer á Capitol a voda de "O Padriño", xa se vía vir: a inevitable "I'm just a gigolo" deixounos cun excelente sabor de boca. Un festival extraordinario, outro ano mais. Non quero nin pensar a quen nos van traer no outono do 2015 (porque non repetir en verán, ou en primavera...?) pero eu de vos, amantes da música, xa iría mirando pa adquirir unha entrada. A boa música está garantida.


Summary: O Consello Europeo propón elevar o limiar de voto preciso para obter escano do 2% ao 5% por circunscrición, o que faría case imposible que obtivesen representación partidos soberanistas como o BNG, que xa traballan para evitar que o Parlamento Europeo dea o visto e prace á mudanza.

As formacións nacionalistas e sen implantación en todo o Estado ven ameazada a súa representación no Parlamento Europeo. Será así de saír adiante a proposta que o Consello da UE, integrado polos gobernos dos países membros, fixo este xoves de elevar o limiar de voto preciso nas eleccións europeas para obter representación do 2% ao 5% en cada circunscrición. O Consello da UE propón elevar o limiar de voto preciso para obter representación do 2% ao 5% en cada circunscrición A mudanza está pensada para as circunscricións únicas estatais e con máis de 35 escanos, o que afectaría principalmente a España e Alemaña, e será votada na Eurocámara na sesión plenaria do vindeiro mes de xullo. Precisaría o apoio da maioría absoluta do Parlamento Europeo e, no caso de que así fose e de que este apoio fose amplo, podería mesmo entrar en vigor nos comicios de maio de 2019, aínda que si estaría seguro xa para os de 2024. O cambio afectaría de maneira moi directa as formacións nacionalistas como o BNG, que mantén representación desde hai anos na Eurocámara da man de Ana Miranda. O sistema de circunscrición única en España provoca que os partidos soberanistas acudan en coalición ás eleccións. Nas últimas, de 2014, Os Pobos Deciden, formada por EH Bildu, Bloque e outras pequenas formacións canarias e asturianas, apañou máis de 325.000 votos en todo o Estado, a inmensa maioría en Euskadi, Navarra e Galicia. Sumou pouco máis do 2% dos sufraxios no conxunto de España pero superou o limiar e acadou un escano, que compartiron a propia Miranda e Josu Juaristi. BNG, Bildu, ERC, Ciudadanos ou EQUO non terían obtido representación en 2014 de terse aplicado este sistema electoral Co novo sistema, a coalición na que se incluíu o BNG non tería conseguido representación, pero tampouco L'Esquerra pel Dret a Decidir, na que se incluía ERC e acadou o 4% dos votos. Por pouco acadaríaa Coalición per Europa (Convergència, Unió, PNV, Coalición Canaria e CxG) pero tampouco o farían formacións como Ciudadanos ou Primavera Europea (EQUO). Anova, que se integrou na candidatura da Esquerda Plural, acadara un dos seis escanos e sentou a Lídia Senra na Eurocámara. A importancia da reforma provocou que xa desde hai semanas representantes dos partidos máis afectados estean mantendo xuntanzas cos diferentes grupos do Eurocámara para evitar a maioría absoluta que activase este novo sistema, tal e como confirman a Praza.gal fontes parlamentarias. Aínda que todo parecía indicar que podía saír adiante, as presións son importantes e a proposta non ten seguro o visto e prace en Bruxelas. Neste posible cambio xoga un importante papel o cambio de goberno en España tras o triunfo da moción de censura impulsada por Pedro Sánchez. O apoio das formacións nacionalistas a Pedro Sánchez impulsa o rexeitamento á reforma desde España Tal e como confirman as mesmas fontes, o apoio de partidos nacionalistas como PNV, PDeCAT ou ERC á moción engade presión ao Executivo socialista para que pida a retirada da proposta, unha opción que se podería ter producido xa, ou impulse o voto negativo dos parlamentarios do PSOE. "Cremos que non vai saír, que se adiará a reforma, pero non poñemos a man no lume", confirman. Parte dos membros do grupo liberal (ALDE) e do conservador (CRE), así como moitos de ALE e de GUE-NGL (Esquerda Unitaria Europea) están en desacordo cun novo modelo que reduciría a pluralidade e facilitaría o control da Eurocámara por parte dos grandes partidos. A proposta chega logo de dous anos e medio de negociacións e inclúe tamén medidas para evitar o voto irregular e facilitar a participación, o establecemento de distintos sistemas de voto que inclúan a posibilidade de facelo por internet, a visibilización dos logos das formacións políticas a nivel europeo nas papeletas ou determinar sancións para as persoas que voten en dous países europeos na mesma cita coas urnas. "É unha proposta contraria a que Galiza teña presenza, de interese para os grandes grupos, que eliminarían diversidade", di Miranda (BNG) No Estado español, as eleccións europeas celébranse en sistema de circunscrición única, unha forma que non é así en moitos outros países europeos que dividen o seu territorio en varias, como o Reino Unido ou Francia. Desde a vindeira lexislatura, España contará con 59 escanos, que son cinco máis dos que tiña até o de agora por mor da repartición parcial dos eurodeputados británicos que abandonan tras o brexit. Ana Miranda, parlamentaria do BNG no grupo ALE-Os Verdes, confirma os contactos con diferentes formacións para evitar a aceptación da Eurocámara a esta reforma. "Desde o Bloque consideramos esta proposta contraria a que Galiza teña presenza; é de grande interese para os grandes grupos políticos porque eliminarían así todo tipo de diversidade, tamén nacional, e farían moi difícil a presenza de partidos soberanistas, que terían que acudir todos unidos en coalición", explica que advirte da práctica imposibilidade de obter representación en solitario para formacións como PNV, ERC, Compromís ou o propio BNG. A reforma de Fraga aplicada na UE De saír adiante, a reforma electoral que se prevé para as eleccións europeas acabaría por asumir o polémico sistema implantado polo Goberno de Manuel Fraga para os comicios galegos. Na primeira década da autonomía galega os procesos electorais estiveron rexidos primeiro pola normativa estatal e despois por unha lei de eleccións amplamente consensuada que fixaba o limiar para acceder ao Parlamento no 3% dos votos de cada circunscrición. No entanto, a finais de 1992, o PP de Manuel Fraga empregou a súa primeira maioría absoluta para mudar as regras do xogo antes de se someter a unha nova cita coas urnas. Coa intención declarada de poñer fin á "atomización ideolóxica" e aplicar unha "lóxica adaptación" do sistema ao "nivel de implantación social das forzas políticas", os conservadores elevaron a barreira do 3% ao 5%, onde permanece. Fixérono malia a oposición de todas as demais forzas políticas, en tensos debates nos que destacou a xa histórica imaxe de Xosé Manuel Beiras a bater cun zapato no taboleiro do seu escano.


Summary: A diversificación das actividades e a extensión por toda a cidade de Pontevedra ampliou a oferta a pùblicos de todas as idades.

A XX edición do Salón do Libro de Pontevedra dixo adeus cun acto de clausura protagonizado polo alumnado do RockLab. Poñíase así o ramo a tres semanas de actividades. A concelleira de Cultura, Carme Fouces, sinalou que "non é posíbel agradecer unha a unha ás miles de persoas, público incluido, que fixeron posíbel o Salón, que é un traballo colectivo" mais quixo salientar especialmente o papel do concelleiro Luis Bará. Por volta de 26.000 persoas de todas as idades gozaron da programación do Salón que festexou os seus 20 anos diversificando a oferta para abranguer todos os públicos e chegar a cada recuncho da cidade. Entre as novidades desta edición destaca os encontros lectores destinados a público adolescente 'Lemos e somos VIP', a troca de libros coordinada polo IES Torrente Balleste e as ANPAS - na que se deu unha nova vida a máis de 5.000 libros - ou a actuación musical 'Alegría' de Sergio Tannus e Marta Bravo na Residencia de maiores de Campolongo. A organización destaca desta edición a consolidación dos públicos adolescentes, a baixada da ratio de escolares por día en fomento da calidade das actividades e a expansión do Salón pola cidade. A lusofonía como cultura convidada supuxo unha aposta chave ao achegar profesionais chegados de Brasil, Angola, Cabo Verde ou Portugal que participaron activamente do programa.


Summary: A orquestra de percusión ibérica visitará Galicia a fin de semana do 2 ao 4 de outubro e ofrecerá tres concertos, un total de dez obradoiros de formación e encontros de intercambio artístico xunto a músicos galegos na Casa Gasamans (Ames).

Coetus, orquestra de percusión ibérica, realizará xunto a Eliseo Parra e o dúo arxentino Luna Monti e Juan Quintero unha residencia artística conxunta baixo o título Ir y venir, na que se combinará unha serie de concertos con diferentes cursos de formación e encontros abertos co público. Deste xeito, a formación catalá estarán na Casa Gasamans (Ames) os días 2, 3 e 4 de outubro, ofrecendo un amplo programa de actividades musicais e gravarán ademais directos durante os seus concertos como material para próximos proxectos. Toda a información pódese atopar na web www.iryvenir.info. O obxectivo de Coetus é obxectivo é a recolleita e posta en valor da abondosa colección de instrumentos de percusión da Península Ibérica Coetus é un atrevido proxecto de orquestra de percusión ibérica dirixido por Aleix Tobías e cuxo obxectivo é a recolleita e posta en valor da abondosa colección de instrumentos de percusión da Península Ibérica. Deste modo, a formación explora e reivindica os instrumentos de percusión, a maioría pouco coñecidos, que ao longo da historia serviron para acompañar as cancións, os romances, as festas e os bailes das diferentes culturas que conviven na península. A proposta, polo tanto, é afondar nos sons de todos estes instrumentos para crear unha linguaxe propia, inspirada nos ritmos tradicionais e nos diálogos coa voz. Para conseguilo sobre o escenario, atopamos un total de 21 músicos de Coetus, reforzados coa presenza do mestre Eliseo Parra, figura imprescindible para entender a restauración das nosas músicas tradicionais. En Ir y venir, Coetus e Eliseo Parro xúntanse nesta ocasión con Luna Monti e Juan Quintero, dúo arxentino de músicos, nun proxecto que chegará a Galicia en outubro como unha experiencia pioneira e inédita no noso país. Trátase dunha residencia artística na que a formación ofrecerá un total dez obradoiros de formación, abertos á inscrición para músicos profesionais e afeccionados, na fin de semana do 2 ao 4 de outubro. A programación formativa desta residencia artística comezará o propio venres 2 de outubro cunha sesión de Baixo Electrónico no Folclore, impartido por Guillem Aguilar. A partir dese momento, ofreceranse masterclass de Caixón flamenco, coa intérprete Acari Beltrán; Percusión Ibérica, con Aleix Tobías; Arranxos vocais, con Luna Monte e Juan Quintero, ou de Construción de Instrumentos, con Alberto Carreño. Durante esta residencia artística da formación, ofreceranse tres concertos nas noites do 2, 3 e 4 de outubro, todos celebrados na Casa Gasamans (Ames) Durante esta residencia artística da formación, ofreceranse tres concertos nas noites do 2, 3 e 4 de outubro, todos celebrados na Casa Gasamans (Ames) ante un aforamento de 150 localidades. A primeira das actuacións será o venres 2 de outubro ás 22.00 horas e nel actuarán Coetus xunto a Eliseo Parra e Luna Monti e Juan Quintero. O sábado 3 de outubro, tamén ás 22.00, os mesmos músicos subirán ao escenario. Como colofón, o domingo 4 de outubro, ás 20.30 horas, celebrarase o derradeiro dos concertos, neste caso de Coetus e Eliseo Parra. As entradas están á venda dende este venres 11 de setembro, a través de Codetickets. A formación volve actuar así en Galicia despois de dous anos sen visitar o noso país, tras un exitoso concerto celebrado no Teatro Principal en Santiago de Compostela en 2013. Coetus ofrece, ademais, a posibilidade de pasar as tardes en encontros especiais e íntimos ao redor da música como aperitivo previo aos concertos. Deste xeito, cada unha das tardes desa primeira fin de semana de outubro celebraranse encontros cos músicos participantes nesta residencia artística de Coetus, nos que se realizarán improvisacións musicais, conversas e intercambios no que participarán diversos músicos galegos, ademais de contar cun café e merenda para os asistentes. Durante estas tardes musicais co grupo, celebraranse ademais actuacións de Xosé Lois Romero e Aliboria. Os compoñentes da orquestra de percusión recoñecen a riqueza e a vitalidade da nosa música tradicional, moi presente nas diferentes manifestacións artísticas, tanto dende un punto de vista profesional como en festas e celebracións Malia que Coetus é unha formación radicada en Cataluña, para este proxecto escolleu Galicia polo seu interese e afinidade artística. Os compoñentes da orquestra de percusión, tras diversas visitas ao noso país, recoñecen a riqueza e a vitalidade da nosa música tradicional, moi presente nas diferentes manifestacións artísticas, tanto dende un punto de vista profesional como en festas e celebracións. Para Coetus, a pegada da música tradicional en Galicia contrasta coa doutros territorios ibéricos no que se teñen somerxido e na que as expresións tradicionais se atopaban soterradas.


Summary: O Folión é identidade, é identidade galega.

É interesante falar do Folión de Carros (Chantada) entre moitos outros motivos polo que para a conservación da identidade galega e o seu significado se refire. Cando nomeamos o Folión de Carros, estamos a nomear unha festa da que se conservan documentos que datan o seu nacemento, polo menos, en 200 anos atrás: unha festa con dous séculos de vida. O termo folión adquire en Chantada, o denominado "Corazón da Galiza", un significado distinto e único no noso país. Así mesmo, esta vila luguesa acolle o sábado das súas festas patronais o acto central e máis interesante das mesmas. O Folión de Carros é unha orixinal representación gremial de todos os faceres da vida O Folión de Carros é así, como recollía, nunha especie de definición, un impreso ourensán do ano 1839 "unha orixinal representación gremial de todos os faceres da vida (da Galiza da época): carpinteiros, latoeiros, zapateiros, fiadoras, zoqueiros, muiñeiros, panadeiros, etc." Todas estas representacións, sobre plataformas de madeira, tiradas por xugadas de vacas ou bois, sobre as cales se escenifican os distintos motivos da vida cotiá da época dos gremios que antes nomeabamos. Pola afirmación anterior, son moitas as pistas que fan pensar que a orixe do Folión de Carros poida remontarse á Idade Media xa que por un día os gremios abandonaban o seu illamento e uníanse así nunha especie de manifestación conxunta que agora constitúe un atractivo xa catalogado como "Festa de Interese Turístico". Son moitas as pistas que fan pensar que a orixe do Folión de Carros poida remontarse á Idade Media O conxunto do Folión pretende ser así unha imaxe do noso país, do aspecto que ofrecía a vida galega. E son os xoves os que agora se encargan de realizar a montaxe dos carros e de manter a tradición e a cultura do pobo galego. O Folión é historia e crea historia. Xa en 1989, e con moitos anos de Folión detrás, nace a Asociación Amigos do Folión, que ten como finalidade a conservación dunha festa que representa o carácter galego, a súa historia, a súa cultura e, como non podía ser doutro xeito, pon tamén de manifesto numerosas inxustizas e problemas sociais que a miúdo vemos como se repiten dende anos atrás (coma a emigración ou o abuso do rural galego, por exemplo). Para rematar, e nunha especie de conclusión final, podemos dicir que todo aquel que guste de lembrar as súas raíces ten o 27 de Agosto unha cita co Folión, nunha vila, Chantada, que se viste para a ocasión e vive ese día, amarrada aos costumes máis antergos e representativos da Galiza. O Folión é historia; o Folión crea historia, o Folión crea lenda. O Folión é identidade é identidade galega.


Summary: UGT e CIG pídenlle á Consellería que obrigue os hospitais a "manter as súas traballadoras e traballadores", poñendo os seus recursos materiais e humanos "a disposición do sistema sanitario público". HM está a desfacerse de persoal a través da non renovación de contratos e pedíndolles que tomen agora as súas vacacións

Este martes coñecíase, a través dunha exclusiva publicada por eldiario.es, que o grupo hospitalario privado HM (con 5 centros en Galicia) lles estaba a pedir ás súas traballadoras e traballadores que tomasen vacacións para aforrar custos no medio da crise do coronavirus. O Hospital da Rosaleda, en Santiago, propiedade do grupo, reaccionou a esta nova rexeitando que se produciran despedimentos no centro, porque "a realidade é que non se renovaron contratos temporais con persoal que non está en primeira liña de batalla" do coronavirus, afirmaban. Admitía ademais que "convidou" a "grupos de empregados" a "acollerse a diferentes opcións de reorganización laboral".UGT e CIG pídenlle á Consellería que os obrigue a "manter as súas traballadoras e traballadores", poñendo os seus recursos materiais e humanos "a disposición do sistema sanitario público"Nas últimas horas os sindicatos posicionáronse publicamente nesta cuestión, reclamando UGT que o Ministerio de Sanidade e a Consellería de Sanidade "adopten as medidas necesarias para evitar que se produzan recortes de persoal nos hospitais privados en Galicia". O sindicato reclama que nestes momentos de crise a sanidade privada "deixe de pensar en beneficios económicos e se poña ao dispor da cidadanía". UGT denuncia, ademais, "que non exista a coordinación necesaria entre o Ministerio de Sanidade e a Consellería Sanidade para xestionar dunha maneira efectiva todos os recursos sanitarios de Galicia". Para a CIG a actitude de HM é "desleal e irresponsábel coas medidas excepcionais dirixidas a garantir a dispoñibilidade de centros e de profesionais"De igual xeito, a CIG denuncia a "deslealdade" da sanidade privada por pechar as súas instalacións en plena emerxencia sanitaria. A central nacionalista demanda da Consellaría que os obrigue a manter abertas as súas instalacións, "mantendo as súas traballadoras e traballadores e poñendo os seus recursos materiais e humanos a disposición do sistema sanitario público", aplicando as competencias que a administración posúe ao abeiro da declaración do estado de alarma para a intervención e coordinación de empresas privadas.María Xosé Abuín, secretaria de CIG-Saúde, lembra que estes centros hospitalarios da sanidade privada de Galicia "traballan durante todo o ano cunha importante carga asistencial derivada da sanidade publica". Por iso considera que o seu comportamento é "desleal e irresponsábel coas medidas excepcionais dirixidas a garantir a dispoñibilidade de centros e de profesionais, para facer fronte á asistencia crecente derivada do coronavirus".HM Rosaleda di que cumpre "escrupulosamente con todas as directivas, decretos e medidas aprobadas polos organismos e institucións competentes"Nun comunicado de prensa, a dirección do Hospital HM Rosaleda destaca que "está traballando dende o mesmo día en que se decretou o Estado de Alarma para cumprir escrupulosamente con todas as directivas, decretos e medidas aprobadas polos organismos e institucións competentes". Nese senso, afirma que "a actividade do hospital está por debaixo do 25% dun día normal, polo que é necesario unha reorganización de todo o persoal non adscrito a servizos asistenciais" e que está "reforzando os servizos asistenciais relacionados coa atención da Covid-19, como é o de hospitalización".


Summary: O 26 de xuño de 1931, o xornal estadounidense 'Chicago Tribune' informaba que "na esquina noroeste de España, naceu unha nova nación, a República da Galiza, que aspiraba á dignidade dun Estado federal". A información, asinada polo seu correspondente no Estado, o escritor John dos Passos, afirmaba que "en Ourense, un pequeno grupo de conspiradores, tocou campás e fixo sonar sirenas antes do amencer desta mañá, proclamando a República da Galiza. Con Catalunya esixiron autodeterminación no marco federal".

Hai 90 anos, o 25 de xuño de 1931, ficaba proclamada en Ourense a República galega. Arredor da unha da madrugada, unha gran manifestación, conformada maiormente por operarios das obras dos camiños de ferro chegados de todas as comarcas ourensás, así como do Deza, partiu de diante do edificio do Goberno Civil e desprazouse á casa do concello, onde penetraron un grupo de persoas que retiraron a bandeira española, izaron a galega e deron por declarada a República, saudada efusivamente pola multitude congregada fóra. A xornada do 25 de xuño en Ourense estivo precedida dun intenso proceso de axitación e mobilización. Así, o 23 de xuño, tras a dimisión do alcalde e dos concelleiros, en sinal de protesta coa actitude do Executivo estatal, unha manifestación composta por operarios e poboación da vila tomou o concello do Carballiño, promulgou o Estado galego e plantou lume á bandeira española. O día seguinte, corporacións e organizacións sindicais fixeron un chamado a unha asemblea masiva en Ourense, co obxectivo de facer máis patente a presión ao gobernador civil, na súa condición de representante do Estado. Os sucesos de Ourense tiveron como detonante a suspensión das obras dos tramos galegos do ferrocarril Madrid-A Coruña polo Goberno provisional republicano. Nesta protesta, concorreron as reivindicacións concretas de orde laboral, os traballos ocupaban naquela altura na Galiza máis de 15.000 persoas, e a conciencia de agravio do país, concretada no malestar polos atrasos dunhas obras proxectadas en 1885 e na decisión do Executivo de Madrid de priorizar actuacións en infraestruturas noutras partes do Estado, como por exemplo en Bilbo, a cidade do dirixente socialista e ministro de Facenda, Indalecio Prieto. "Conxúrovos a que fagamos a nosa revolución, proclamando a nosa independencia e abrazándonos, se fai falla, a Portugal, a nosa irmá", sinalou Alonso Ríos Unha lectura á prensa galega daqueles días dá conta do estado de opinión social a respecto da suspensión das obras do ferrocarril. Neste sentido, foi significativo un editorial de El emigrado da Estrada, que sinalaba: "A suspensión formulará un problema aterrador para 15.000 obreiros condenados ao paro forzoso, e o que aínda é máis lamentábel, para nós os galegos, coincidiu esta paralización das obras do noso ferrocarril cunha concesión que se lle fixo ao de Bilbo". O mesmo xornal sintetizou o problema afirmando que "o pobo galego non podía nin debía consentir que o humillasen, privándoo dunha das súas maiores aspiracións e dándolle trato de desigualdade a respecto doutras rexións". A proclamación Compostela foi outro dos escenarios chave da xeografía daquel conflito. O mesmo día que se proclamou en Ourense a República galega, un mitin decorrido na Alameda da capital da Galiza, acordou, segundo a crónica de El Pueblo Gallego, "imitar o exemplo de Catalunya, proclamando o Estado galego como medio de evitar no sucesivo as continuas desatencións á Galiza por parte do poder central". Porén, a decisión debeu agardar até o 27 de xullo para facerse efectiva. Ás 19 horas dese día, a Alameda acolleu un mitin masivo onde tomaron a palabra o militante de Esquerda Galeguista Xosé Carnero Valenzuela, o dirixente sindical asasinado en 1936 Eduardo Puente "O Nécoras" e os nacionalistas retornados da emigración arxentina Pedro Campos Couceiro e Antón Alonso Ríos. "Galiza está en pé, en aberta revolución, para conseguir a súa liberdade, a autonomía e a independencia absoluta", afirmou Carnero Valenzuela, antes de dar paso a Eduardo Puente, quen engadiu que "neste momento non nos interesa a República española, senón a galega" chamando a "demandar unha Galiza soviética se fai falla". Pola súa banda, o adherente da Sociedade Nacionalista Pondal Campos Couceiro, presentado pola prensa como "o Macià galego" destacou que "é preciso recadar de xeito revolucionario e intenso a autonomía como Portugal e Catalunya, porque o Estado central atounos sempre, sempre nos oprimiu baixo todos os sistemas e formas de goberno". As persoas presentes no mitin da Alameda decidiron trasladarse en manifestación ao pazo municipal da Praza do Obradoiro. Segundo a crónica de El Pueblo Gallego, "a manifestación dirixiuse ao concello, izándose a bandeira azul e branca no edificio e proclamándose o Estado galego. O pobo pediu clamorosamente que Alonso Ríos ocupase a presidencia da Xunta revolucionaria e entón dixo que esta era do pobo". Alonso Ríos, na súa intervención, deixou claras as intencións do movemento, afirmando que "a verdadeira vontade galega, democraticamente revolucionaria, aínda non deixou ouvir a súa voz, e eu conxúrovos cidadáns a que fagamos a nosa revolución, proclamando a nosa independencia e abrazándonos, se fai falla, a Portugal, a nosa irmá". A conciencia da marxinación Malia que abondou coa decisión do Goberno español de retomar as obras para rematar coa protesta, o recurso á independencia certificou a existencia dun estado de opinión no país consciente da súa marxinación e da capacidade para valerse por si mesmo. Mesmamente, non se explicaría a proposta dunha Galiza separada de España como medida de presión fronte a Madrid se non fose socialmente hexemónica a consideración de que o país saía prexudicado na súa relación co Estado e que este operaba como un impedimento para a mellora das condicións materiais de vida do pobo galego. O conflito acadou unha dimensión nacional malia que a súa intensidade foi maior naquelas comarcas onde se estaban executando as obras do ferrocarril. Unha mostra foi a proclamación da República galega neses mesmos días en localidades como Vilar de Barrio, Maceda ou Baños de Molgas, estando prevista a súa instauración nas xornadas seguintes noutros concellos do país. A este respecto, El Emigrado sinalou o 29 de xuño, tras dar conta da proclamación da república galega en Ourense e Compostela, que "tamén se tería secundado este último día aquí na Estrada e noutros pobos da Galiza de non recibirse un telegrama de Madrid comunicando a continuidade das obras". Os sucesos de xuño de 1931 tiveron unha réplica en marzo de 1932. Naquela altura, máis unha vez diante de decisión gobernamental de paralizar as obras do camiño de ferro, Ourense volveu vivir unha nova proclamación dunha República galega, no marco dun proceso de gran mobilización social e operaria, duramente reprimida polas forzas da orde, que abriron lume contra os manifestantes en diversos puntos da cidade das Burgas, chegando a deixar sen vida o mozo nacionalista Xenaro Ortiz Neira, a quen a sección local do Partido Galeguista non dubidou en recoñecer como "mártir civil da Galiza resurxente a quen debemos seguir sempre e non esquecer xamais".


Summary: A sociedade española confronta o reto de saír da grave crise económica e institucional que padece. Para iso son necesarias novas políticas públicas que logren sacarnos do lamazal. Porén, acredito en que estas só son posíbeis se se produce un xiro copernicano na cosmovisión predominante, especialmente nos países do sur de Europa. Debemos recoñecer que o mercado concorrencial xeralmente produce resultados eficientes debido ás súas virtudes informacionais e de incentivos e que, por tanto, o Estado debe reservarse un rol subsidiario: só debe estar presente alí onde o mercado falla.

A sociedade española confronta o reto de saír da grave crise económica e institucional que padece. Para iso son necesarias novas políticas públicas que logren sacarnos do lamazal. Porén, acredito en que estas só son posíbeis se se produce un xiro copernicano na cosmovisión predominante, especialmente nos países do sur de Europa. As políticas públicas deben complementar a iniciativa privada, mais nunca substituíla. O contrario conduce a un intervencionismo económico estatal excesivo que traba a prosperidade Debemos recoñecer que o mercado concorrencial xeralmente produce resultados eficientes debido ás súas virtudes informacionais e de incentivos e que, por tanto, o Estado debe reservarse un rol subsidiario: só debe estar presente alí onde o mercado falla. Por tanto, as políticas públicas deben complementar a iniciativa privada, mais nunca substituíla. O contrario conduce a un intervencionismo económico estatal excesivo que traba a prosperidade. Debemos aceptar que a distribución xerada pola libre concorrencia dos individuos nos mercados libres é intrinsecamente xusta xa que respecta unha regras do xogo iguais para todos e retribúe a cada quen segundo a súa contribución á sociedade. Así, a redistribución estatal da renda debe centrarse en evitar e combater a pobreza –ineludíbel debido ao carácter azaroso da existencia- e fornecer de oportunidades a todos para participar. Tamén, as institucións deben garantir que as regras sexan os mesmas para todos, velando para que non se corrompan endoxenamente -debido ao abuso de posicións dominantes ou a acordos colusivos privados- e evitando que sexan as propias políticas as que concedan privilexios especiais a certos grupos de interese. O Estado pode producir os mesmos, ou peores, resultados indesexábeis frecuentemente atribuídos aos mercados. As decisións públicas non as toman planificadores benevolentes, mais individuos cos seus propios intereses e motivacións que poden orientar a acción pública por camiños moi diferentes Debemos reconsiderar a nosa análise da actuación pública e da privada, aplicando as mesmas hipóteses de comportamento tanto aos actores privados como aos públicos e sendo conscientes de que a actuación estatal confronta as mesmas, ou mais, restricións informacionais e de incentivos que a acción privada. E por tanto, como unha inevitábel consecuencia, o Estado pode producir os mesmos, ou peores, resultados indesexábeis frecuentemente atribuídos aos mercados. As decisións públicas non as toman planificadores benevolentes, mais individuos cos seus propios intereses e motivacións que poden orientar a acción pública por camiños moi diferentes, mesmo opostos, aos do interese común, aínda que consistentes con certos intereses particulares. Como unha consecuencia, as políticas públicas non necesariamente están orientadas a asentar unha sociedade no camiño da prosperidade e, mesmo en moitas ocasións, son estas propias políticas as que desvían unha sociedade deste fin. Así, non abonda constatar que o mercado o fai mal para xustificar a intervención estatal, é preciso tamén argumentar que o Estado o pode facer mellor. Debemos recapacitar sobre a relación entre distribución e crecemento. Comezando coa seguinte pregunta: que é mellor, un mundo no que fulano gañe 100 e mengano 200 ou un mundo no que fulano gañe 1.000 e mengano 4.000? Debemos recapacitar sobre a relación entre distribución e crecemento. Comezando coa seguinte pregunta: que é mellor, un mundo no que fulano gañe 100 e mengano 200 ou un mundo no que fulano gañe 1.000 e mengano 4.000? Unha visión estritamente igualitarista levaríanos a preferir a primeira situación, porén implicaría ignorar que na segunda situación tanto fulano como mengano gozan dun maior benestar. Desafortunadamente, moi a miúdo non podemos optar por mais igualdade e mais crecemento pois existe un trade-off entre distribución e prosperidade. Se nos deixamos cegar polos desexos redistributivos hipotecaremos a prosperidade pois destruiremos os incentivos ao esforzo. Mais que na igualdade na distribución da renda, as políticas públicas deben centrar a súa atención na mobilidade social -na oportunidade que teñen os individuos de mellorar a súa sorte independentemente da súa condición- que si é complementar do crecemento pois canta mais mobilidade mellor será o aproveitamento que unha sociedade faga dos talentos dos individuos. Debemos abandonar a visión de que o mundo e a historia é un xogo de suma cero, no que o que gañan uns pérdeno outros Debemos abandonar a visión de que o mundo e a historia é un xogo de suma cero, no que o que gañan uns pérdeno outros. Esta concepción derívase frecuentemente da tese marxista de que a historia é un proceso dialéctico, concretado no capitalismo na loita entre capital e traballo pola apropiación do excedente. Porén, moitas mudanzas poden incrementar o excedente social e, por tanto, beneficiar a todos sen prexuízo de ninguén. Así, as políticas públicas non sempre están deseñadas para beneficiar a uns a costa doutros. Particularmente, aquelas que xeren prosperidade han beneficiar á gran maioría. Ademais, capital e traballo no son categorías de análise adecuadas para agrupar intereses. O conflito de intereses é moi a miúdo entre os propios propietarios do capital (corporatista vs. concorrencial, por exemplo) ou entre os propios traballadores (desempregados vs. empregados ou estábeis vs. precarios). Así, as diverxencias sobre determinadas políticas proveñen mais destas contradicións que dunha pretendida rivalidade entre capital e traballo. Acredito en que se estas mudanzas na cosmovisión predominante se producen, entón estaremos en moita mellor posición para confrontar os retos que nos depara o futuro.


Summary: Manteñen as mobilizacións contra a ameaza de peche que a multinacional ten sobre a factoría coruñesa, onde traballan 400 persoas.

O cadro de persoas de Alcoa decidiu en asemblea intensificar as mobilizacións e protestos para amosar o rexeitamento aos plans da empresa de facer un despedimento colectivo na factoría coruñesa (e non só nela). Os traballadores acordaron bloquear a circulación de camións desde ou cara á planta, evitando así a saída de placas de aluminio. Nas primeiras horas desta terza feira convenceron a tres camioneiros de que desen a volta. O obxectivo: evitar que hoxe saian da factoría as 200 toneladas de placas de aluminio previstas. Fontes do cadro de persoal destacan que os profesionais do transporte entenden as demandas e loita dos traballadores de Alcoa. Os operarios ergueron barricadas de neumáticos incendiados e anuncian que manterán protestos como o corte de tráfico ou manifestacións. Unha das manifestacións que percorrerá A Coruña será esta sexta feira. Queren que sexa masiva e se involucre a veciñanza da cidade. Falouse mesmo con representantes de Navantia e outras empresas para que tomen parte na mobilización.


Summary: A carreira Ar Redadeg quer recadar un mínimo de 100.000 euros para investir en diferentes proxectos a prol do idioma de Breizh, desde as escolas Diwan até iniciativas culturais, empresariais ou de lecer.

Cada dous anos unha carreira percorre unha zona concreta de Breizh (Bretaña) para recadar fondos a prol do bretón. É Ar Redadeg, unha iniciativa que naceu en 2008 e que se realiza con carácter bianual. Ar Redadeg finánciase diante a "compra" por parte de particulares, entidades, empresas e administracións, dos kilómetros do traxecto da carreira. Nesta edición son 1.800 km os que se 'venderon'. Esta sexta edición arrancou esta sexta feira en Kemper. A iniciativa abrangue tamén diferentes actividades, desde concertos, xogos, exposicións… O bretón, lingua céltica, é falado por máis de 200.000 persoas mais comprendido por volta de 325.000. A maior parte das falantes están no oeste e o suroeste de Bretaña e conforman 13% da pobación, segundo Kristen le Gars, experta neste idioma. 70% d@s falantes ten máis de 60 anos . Mais cómpre mencionar que houbo un lixeiro aumento de falantes, concretamente, no oeste de Bretaña, entre a mocidade de entre 15-19 años. Diwan Unha parte da recadación desta carreira vai para as escolas Diwan, escolas en bretón. O 23 de maio de 1977, en Gwitalmeze, unha pequena vila mariñeira de pouco máis de 6.000 habitantes, situada no departamento do Fisterre, botaba a andar a primeira escola 'Diwan', unha posta polo ensino con inmersión lingüística en bretón. Era a primeira 'semente' – que é o que significa diwan- para frear o progresivo ermo que o bretón tiña entre mocidade e infancia de Breizh. Na actualidade son 46 os centros desta rede de escolas en bretón e o número de alumnos supera os 4.200.


A autovía Santiago-Lugo (A-54) non estará rematada na súa totalidade ata polo menos 2022, dúas décadas e media despois da posta en servizo do seu primeiro treito, que conecta co aeroporto de Lavacolla. O último treito pendente da infraestrutura, o único no que aínda non comezaron as obras, uns 16 quilómetros entre Melide e Arzúa, vén de ser contratado a través dun concurso que foi inicialmente anulado e logo repetido para que nel o aforro primase cun 70% sobre as características técnicas, valoradas só cun 30%. Se o prezo de partida eran 157,6 millóns, a obra foi adxudicada á unión temporal de empresas (UTE) formada por Construcciones Sánchez Domínguez Sando e Copisa Constructora Pirenaica por 88,6 millóns. Fomento oculta o prazo de execución deste último treito (a licitación, que pode ser rebaixada, foi por 60 meses, o que o levaría a 2023) pero xa os prazos do penúltimo, entre Palas e Melide, impiden que estea en servizo ata 2022. Fomento vén de adxudicar os 16 quilómetros pendentes entre Melide e Arzúa tras anular un concurso previo e primar o aforro sobre as características técnicas, o que rebaixou o custo de 157 a 88 millóns A autovía Santiago-Lugo vén sendo empregada como promesa de futuro nunca concretada polos sucesivos gobernos centrais. O seu primeiro treito, que serve de enlace entre Santiago e o aeroporto de Lavacolla, púxose en servizo en 1999, pero houbo que agardar ata marzo de 2015 para que os vehículos circulasen polos seguintes treitos, no outro extremo da autovía, entre o seu remate no seu enlace coa A-6 en Nadela e Guntín. En outubro daquel ano inaugurouse, coa presenza do presidente Mariano Rajoy, o que ata o momento é o último treito posto en servizo, entre Guntín e Palas de Rei. Coas obras entre Lavacolla e Arzúa xa iniciadas pero con sucesivos paróns, naquel acto anunciouse que os dous últimos treitos pendentes da infraestrutura, entre Palas e Melide e entre esta última vila e Arzúa, iniciarían as súas obras en 2016. Pero non foi así. O penúltimo treito, Palas-Melide, non estará rematado ata finais de 2021 e o seu custo foi rebaixado de 121 a 70 millóns Os dous treitos centrais da A-54, Palas-Melide e Melide-Arzúa, viron demorarse e cambiar os seus trazados por condicionantes ambientais impostos polo seu paso polo espazo protexido da serra do Careón. Pero unha vez aprobado o trazado definitivo, a licitación das obras aínda seguiría a rexistrar problemas. Os dous treitos saíron a concurso a finais de 2015, pero uns meses despois Fomento decidía anular eses procedementos e convocar novas licitacións nas que os criterios económicos pesasen un 70% do total fronte ao 30% dos criterios técnicos. Con eses novos criterios, o treito Palas-Melide licitado por 121 millóns de euros foi adxudicado a Acciona por 70 millóns. As obras comezaron o pasado verán, coa presenza do ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, e teñen un prazo de execución de 51 meses, polo que non estarán rematadas ata finais de 2021. Fomento oculta se o prazo de execución finalmente contratado para o treito Melide-Arzúa rebaixa ou non os 60 meses propostos na licitación que impedirían que estea en servizo ata 2023 No caso de Melide-Arzúa, mentres que no anuncio no BOE da formalización do seu contrato publicado o pasado 3 de xaneiro aparece a rebaixa de 157 a 88 millóns entre o importe de licitación e o de adxudicacións, nada se di do prazo de execución, que na licitación estaba fixado nun máximo de 60 meses, isto é, cinco anos que levarían a súa apertura ata 2023 pero que pode ser rebaixado na oferta que realice a construtora gañadora. Porén, ao contrario que noutras adxudicacións, o Ministerio de Fomento nin emitiu unha nota de prensa publicitándoa nin indicou o prazo de execución finalmente contratado nin no BOE, nin no Diario Oficial da UE, nin na web de contratos do Estado. Este diario preguntou hai días directamente a Fomento polo prazo de execución finalmente adxudicado pero aínda non obtivo resposta.


Summary: Os prezos disparáronse a finais deste 2016 cun aumento en decembro, en taxa inter-anual, de 0,8 por cento. A consecuencia, a devaluación relativa de pensións e salarios. O IPC estaría neste momento en 1,5 por cento, no conxunto do Estado. A Moncloa acaba de subir as pensións para o 2017 só en 0,25 por cento.

O INE (Instituto Nacional de Estadística) atribúe o reagromar da inflación no Estado ao aumento dos prezos dos combustíbeis (gas e petróleo). O barril brent cotizouse este mes de decembro nos 57 dólares o barril, 9 máis dos que rexistaba no mes de novembro. A decisión da OPEP de fechar un chisco a billa da produción estaría na orixe deste aumento. En decembro o IPC aumentou en 0,6 por cento a respeito de novembro e en 0,8 por cento en termos inter-anuais, o que situaría a taxa en 1,5 por cento. Os prezos comezaron a experimentar unha tendencia alcista a partir do mes de setembro, en que rexistaron un aumento de 0,2. Até ese momento estaban en números negativos, dado o baixo nível da demanda interna. É un factor exóxeno -o dos combustíbeis- o que estaría a provocar agora o retorno do fantasma da inflación. De se fechar nestes números o exercicio -até xaneiro o INE non terá os resultados definitivos da súa pesquisa-, 2016 será o máis inflacionario dos últimos catro: en 2013 os prezos subiron apenas o 0,3 por cento, en 2014 houbo deflación (queda dos prezos en 1 por cento) e en 2015, situación de equilibrio, isto é, os prezos ficaron en 0 por cento. O último dado galego disponíbel -de novembro- colocaba Galiza entre as comunidades autónomas máis inflacionarias, con 1,1 por cento de incremento no que ía de ano, só superada por Asturias (1,2 por cento). Perda de poder adquisitivo En resumo, no conxunto do Estado soben os prezos o 1,5 por cento e fano por enriba de salarios e pensións, o que loxicamente leva aparellada unha perda do poder adquisitivo das grandes maiorías sociais. Destarte, en 2016 o promedio de incremento dos salarios, de acordo cos convenios de ámbito estatal, estivo en 1,08 por cento, en tanto que no caso das funcionarias e dos funcionarios apenas alcanzou o patamar de 1 por cento. As pensións só aumentaron en 0,25. En todos os casos, por debaixo do medre do IPC. A tónica vaise manter en 2017, sendo que esta sexta feira o Consello de Ministros aprobou para 2017 un aumento das pensións tamén de 0,25 por cento. Todo indica que non só non se recuperará o poder adquisitivo perdido en 2016, senón que aínda en 2017 as pensións tamén sofrerán un proceso de devaluación. Inflación media En todo caso, meios próximos ao pensamento económico ortodoxo, como o Cinco Días, tentaron esta sexta feira persuadir o público de que o aumento do IPC non resultará na merma do poder adquisitivo das maiorías sociais. O dado ao que se aferran é que a inflación media -a que non ten en conta os prezos enerxéticos ou os produtos alimentarios non elaborados- é de -0,2 por cento en termos inter-anuais.