Summary: O BNG sinala que o feito de que se contemple unha posíbel nova suspensión das eleccións desvela o "erro" de colocar os comicios en xullo, tal e como quere o presidente da Xunta.

"Non existen garantías sanitarias nin democráticas" para convocar as galegas e galegos ás urnas "en pleno estado de alarma", considerou esta sexta feira, 15 de maio, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, que voltou a cualificar de "temeridade" pór as urnas en xullo, tal e como pretende o presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo. Sobre a posibilidade de que os comicios caian o domingo 12 ou 19 de xullo, Pontón sinalou que "as présas de Feixoo" amosan a súa "irresponsabilidade e imprudencia", é emprazouno a "pensalo ben pola saúde de todas e non só para obter réditos electorais".Para a líder nacionalista, a reunión dos partidos convocada na quinta feira, 14 de maio, por Feixoo para procurar unha data para as eleccións "foi un puro formalismo", pois criticou que Feixóo "xa ten tomada a decisión" de votar en xullo. Pontón sinalou como ilustrativo do "erro de convocar agora os comicios" que a propia convocatoria "contemple a posterior desconvocatoria se as circunstancias o xustifican". A líder do BNG sinalou que este feito crea incertezas maiores e pon sobre a mesa "a falta dun criterio claro e rotundo que avale a seguridade sanitaria e democrática para ir ás eleccións". "Non coñecemos as condicións epidemiolóxicas e resulta impredicíbel saber que tipo de campaña se pode facer", sinalou Pontón, que criticou a "falta de garantías democráticas para a participación no proceso electoral" en xullo. O emprego en Alcoa Ana Pontón, xunto co deputado do Bloque no Congreso, Néstor Rego; e o portavoz na Coruña, Francisco Jorquera; mantivo un encontro con representantes do comité de empresa da antiga factoría de Alcoa na que analizaron a situación da fábrica que o propio persoal define como "dramática". O encontro produciuse após a nova compra-venda, apenas oito meses despois da venda tutelada polo Ministerio de Industria e apoiada pola Xunta, na que a antiga Alcoa pasou a mans do fondo suízo Parter Capital, como "solución" para dar continuidade á fábrica situada na Coruña. Porén, tal e como criticou o persoal e recordou Pontón, "nese tempo non se desenvolveu o plan industrial previsto e simplemente se entrou nun proceso especulativo para volver revender a factor". As nacionalistas exixiron investigar a venda e ter garantías de que nin Xunta nin Ministerio vaian avalar ningunha operación que non garanta o emprego e a actividade industrial.


Non houbo sorpresa. Malia aos ruxerruxes que apelaban a un eventual descarrilamento da alianza do PP con Democracia Ourensana, todo saíu segundo o previsto no segundo e crucial acto do pacto bipartito iniciado o pasado día 15 coa elección de Gonzalo Pérez Jácome como alcalde de Ourense. Os dous votos de DO sumáronse este venres aos 12 dos populares para que José Manuel Baltar fose elixido por terceira vez como presidente da Deputación ourensá e salvase, deste xeito, o seu transo político máis crítico.Os dous votos de DO uníronse aos 12 dos populares para que José Manuel Baltar fose elixido por terceira vez presidente da Deputación de Ourense, garantindo así a continuidade da primacía do baltarismo na provincia e a súa influencia no PPdeGOs resultados electorais do pasado 26M deixaron o PP de Ourense sen maioría absoluta na Deputación. O baltarismo víase así obrigado por primeira vez en tres décadas a pactar para reter o poder nas institución sen a que non é posible explicar o peso político da saga na provincia e do aparello ourensán no PP galego. As cábalas foron múltiples e o PSdeG, segunda forza da corporación, despregou contactos a múltiples bandas para tentar o cambio mediante un "pacto de rexeneración política para poñer fin ao caciquismo dos Baltar", en verbas de Gonzalo Caballero. Pero Baltar estaba disposto a xogar todas as cartas á súa disposición nunha partida na que non só estaba en xogo a Deputación. Tamén a supervivencia da poderosísima maquinaria electoral do PP de Ourense para poder poñela a traballar para que o PPdeG reteña a Xunta en 2020. Na persecución destes obxectivos foi sacrificado o ex-conselleiro Jesús Vázquez, alcalde de Ourense no pasado mandato impulsado por Feijóo para o posto que agora é do líder de DO, a quen o presidente da Xunta dixo considerar "letal" para a cidade.Tras ser reelixido Baltar louvou a "política de pacto e de acordo que hoxe se visualiza" como reflexo, ao seu xuízo, da "vontade soberana dos ourensáns"Pérez Jácome sustentou boa parte do seu crecemento político en cargar contra Baltar, a quen chegou a cualificar como un "psicópata", e en prometer botalo da Deputación. Pero este venres, xa como alcalde de Ourense, asistiu no Pazo provincial á reelección do herdeiro da saga política como presidente. Xa co bastón de mando na man, Baltar louvou a "política do pacto e do acordo que hoxe se visualiza aquí", nunha "nova investidura" que presenta como reflexo da "vontade soberana dos ourensáns". Porque en realidade, afirmou, el era o "único candidato" á presidencia.Os votos do PSdeG e do BNG foron para o candidato socialista e o da deputada de Ciudadanos, ex-voceira do goberno de Baltar, para si mesmaEntre mencións a persoeiros do galeguismo histórico como Otero Pedrayo ou Basilio Álvarez salferidas de eloxios a referentes femininas ourensás como a cardióloga Marisa Crespo, que á mesma hora recibía a Medalla Castelao, Baltar Blanco dixo ter o propósito de exercer unha "xestión con maiúsculas", coa "humildade como actitude permanente" e o compromiso de "reilusionar" a provincia. Fronte ás sombras do caciquismo que o seu agora socio, como o resto da oposición, denunciara durante anos, o barón popular mantén que o seu goberno seguirá ostentando o "liderado en transparencia" para "sorprender positivamente coa nosa gobernanza"De aquí a 2023, proclamou Baltar, Ourense estará á "altura que lle corresponde", encadrada nunha Galicia que precisa "maiores cotas de autogoberno como nacionalidade histórica, como nación cultural". Así, sen aplausos dos deputados de DO e con Baltar pai entre o público, Baltar fillo iniciou o seu terceiro mandato. Mentres, os 9 votos do PSdeG e o voto do BNG foron ao candidato socialista, Rafael Rodríguez Villarino. O voto da única deputada de Ciudadanos, Montse Lama, voceira do goberno de Baltar ata o pasado febreiro, foi para si mesma. Durante o discurso de Baltar un dos maceiros que participan nas sesións solemnes da institución sufriu un esvaecemento.


Summary: A ocupación por persoas doentes de Covid nos hospitais galegos volveu descender nas últimas horas, e hai 13 persoas menos ingresadas, á vez que tamén descenderon os contaxios diarios e, lixeiramente, o total de casos activos na Galiza.

Segundo os datos publicados esta sexta feira pola Consellaría de Sanidade, con información recollida até a quinta ás 18 horas, na última xornada detectáronse 3.679 casos novos de Covid na Galiza, fronte aos algo máis de 4.000 da xornada anterior. Con todo, os novos contaxios non baixan en todas as áreas sanitarias. Así, descenden nas áreas da Coruña-Cee, onde se detectaron 660 novos contaxios; Compostela-O Barbanza, que ten 647 enfermos novos; Pontevedra-O Salnés, con 390, e Ferrol, con 178. Pola contra, medraron os novos casos detectados nas áreas de Vigo, onde se rexistraron 894 novas infeccións; Ourense-Verín-O Barco, con 454, e Lugo-A Mariña-Monforte, con 417. A respecto do número de persoas que actualmente teñen a infección, subiu nas áreas de Lugo e Ourense, aínda que a cifra global do país caeu lixeiramente, pasando de 49.182 a 48.835 casos activos (347 menos). Por áreas, en Vigo hai 11.743 infeccións activas (91 menos); na área da Coruña hai 10.467 casos (271 menos); na área de Compostela hai 8.771 casos activos (48 menos); na de Pontevedra hai 5.212 persoas con Covid (55 menos); na área de Lugo hai 5.108 infectados (78 máis); na área de Ourense hai 4.901 casos (7 máis), e na área de Ferrol hai 2.328 casos activos (6 menos). Presión hospitalaria No que atinxe á presión hospitalaria, a ocupación de camas Covid descendeu na Galiza na última xornada, e actualmente hai 44 pacientes en UCI (tres menos) e 625 en hospitalización convencional (10 menos). Por áreas sanitarias, na da Coruña hai 12 pacientes en coidados críticos (dous máis); na área de Vigo hai 8 pacientes (un menos); na área de Compostela mantéñense 7 pacientes en UCI; na área de Pontevedra hai 6 pacientes; na área de Ourense seguen 5 pacientes en UCI, os mesmos que en Lugo (dous menos); e na área de Ferrol os pacientes graves baixaron de 3 a 1. Probas diagnósticas, altas e falecementos Esta sexta feira Sanidade confirmou o pasamento doutras sete persoas con Covid, de forma que o número total de vítimas desde o inicio da pandemia sobe a 3.022. Os últimos decesos comunicados son os dun home de 87 anos que morreu o pasado 2 de febreiro na área sanitaria de Lugo; un home de 83 anos que faleceu o 8 de febreiro na área sanitaria da Coruña; catro falecidos esta cuarta feira (muller de 93 anos na área de Ourense, muller de 86 anos na área de Lugo, home de 87 anos e muller de 96 anos, ambos os dous na área da Coruña); e unha muller de 90 anos que faleceu esta quinta feira na área da Coruña. Por outra parte, curáronse do Covid 414.927 persoas, das que 4.020 recibiron a alta epidemiolóxica nas últimas horas. Aliás, realizáronse máis de 3,6 millóns de probas PCR, 1,46 millóns de test de antíxenos e 1,43 millóns doutro tipo de probas.


O prezo da luz marcará esta cuarta feira un novo récord histórico. Pagarase a 189,90 euros por MWh e subirá un 3,93% respecto a esta terz feira, segundo os últimos datos publicados polo operador do Mercado Ibérico de Electricidade (OMIE) e superará o prezo histórico máximo até o momento de 188,18 euros por MWh rexistrados o xoves 16 de setembro. A franxa máis cara será de oito a nove da noite, cando o prezo por MWh dispararase a 208,47 euros. Pola contra, a franxa máis barata será de tres a catro da mañá, con 167,01 euros por MWh. O prezo medio diario da electricidade no mercado almacenista (pool), que serve para fixar parte do recibo de electricidade, marca este 26 de setembro o domingo máis caro da historia, até os 160,42 euros o megawatt hora (MWh), a pesar de que supón un descenso de 3,57% respecto ao rexistrado o sábado (166,36 euros). Tras bater senllos récords históricos tanto en xullo como en agosto, setembro xa ten na súa vitrina os maiores prezos rexistrados até o de agora no mercado almacenista. En agosto, e en plena onda de calor, o prezo foi marcando un novo récord tras outro, provocando que o prezo medio do mes alcanzase os 106 euros/MWh, o máis caro da historia, seguido de xullo, que xa marcou outro récord, cun prezo de 92,4 euros. Rebaixas na factura A redución do IVE a 10%, a suspensión do imposto de 7% á xeración eléctrica, o desconto do imposto da electricidade a 0,5% ou a contribución esperada de 2.600 millóns de euros por parte das eléctricas procedente dos denominados 'beneficios caídos do ceo', son algunhas das medidas acometidas polo executivo estatal para reducir o prezo da luz.


Summary: Do 3 ao 7 de xuño celebrarase na Coruña o (S8) Mostra de Cinema Periférico, no que será protagonista o cinema brasileiro de vangarda, Ken Jacobs, Xacio Baño e o novo cinema galego. Falamos co seu director, Ángel Rueda

O (S8) Mostra de Cinema Periférico chega á súa sexta edición, consolidado como un encontro de prestixio internacional, que ano tras ano ofrece unha boa cantidade de alfaias cinematográficas, contando coa presenza de destacados autores do cinema experimental e de vangarda, achegando filmografías nacionais pouco coñecidas e, sobre todo nesta edición, servindo tamén de escaparate para os novos e novas creadoras galegas. A mostra espallarase pola Coruña a vindeira semana, do 3 ao 7 de xuño, pero xa o domingo ofrecerá un moi atractivo anticipo, a proxección no Teatro Colón da recentemente restaurada O Gabinete do Doutor Caligari, coa interpretación en directo da banda sonora do filme, a cargo de Eunice Martins. Ademais, a vindeira semana serán protagonistas o cinema experimental brasileiro, Ken Jacobs -un dos máximos expoñentes da vangarda estadounidense-, así coma Xacio Baño -a que se lle dedicará unha retrospectiva- e o novo cinema galego. "As estrelas do (S8) son as películas", salienta Ángel Rueda, director da mostra, incidindo na filosofía que vén conducindo o festival dende o seu nacemento. "Non estamos buscando unha fórmula efectiva, estamos constantemente preguntándonos cousas, explorando o carácter do cine como creación colectiva. Queremos aprender cousas, que os filmes nos sorprendan. Non lle dicimos a ninguén o que hai que ver, senón que queremos sobre todo abrir o espazo, dende unha perspectiva do cinema como algo en progresión", explica. "Sempre quixemos que o festival crecera pouco a pouco, nunca quixemos crear un monstro ingobernable, senón que o básico para nós é fortalecer unha idea", engade. O Gabinete do Doutor Caligari A obra mestra de Robert Wiene, filme pioneiro da vangarda mundial e máximo expoñente do expresionismo alemán, poderase ver como nunca antes se vira en España, grazas a unha soberbia restauración que recupera ao fin a súa metraxe íntegra e os pigmentos orixinais cos que foi coloreada a man en 1920. Ademais, a banda sonora da versión restaurada do filme, composta e interpretada en directo ao piano por Eunice Martins, será a guinda que converterá esta proxección nun evento único. Ver unha obra muda de vangarda de principios do século XX coma se tivese sido filmada onte mesmo "potencia, se cabe, a percepción da súa modernidade e a súa forza, ao tempo que a fai máis próxima", destaca Ángel Rueda, que salienta a oportunidade de poder amosar unha obra deste tipo na apertura da mostra: "Unha das esencias do S8 é entender o cinema como ferramenta de transformación social. E é así como funcionou no seu momento, por exemplo a través de filmes coma este. Xa hai anos fixemos proxeccións deste tipo con Metrópolis ou con filmes de Méliès". "Sempre pensamos que o cinema na súa orixe era en branco e negro e mudo, e para nada, o domingo poderemos ver esta película como se viu e escoitou nos anos 20, sendo conscientes do seu carácter rompedor", engade. Brasil, protagonista O (S8) dedica unha completa programación ao cinema brasileiro de vangarda, a través de autores coma Glauber Rocha, Nelson Pereira dous Santos (líderes do Cinema Novo) e Rogério Sganzerla, parte do chamado cine marxinal producido en Boca de Lixo. O (S8) traerá a Coruña á viúva de Glauber Rocha, Paula Gaitán, que presentará no festival as súas últimas creacións. Ademais, poderemos ver mostras dos traballos máis arriscados de produción contemporánea coa participación do colectivo Distruktur (residentes en Alemaña e co-fundadores de LaborBerlin) e do Duo Strangloscope. Por último, Marcos Bertoni, fundador do movemento Dogma 2002 e máximo representante do Super 8 brasileño, visitará a sexta edición do (S8) para demostrar como se pode facer cine de reciclaxe cos seus colaxes de found footage en pequeno formato. "Queremos abrir esta oportunidade para que os nosos creadores e creadoras vexan as coincidencias e oportunidades que os ligan cos autores e autoras brasileiras" "Había tempo que tiñamos en mente dedicarlle a mostra a Brasil, primeiro polas evidentes conexións que ten con Galicia, segundo porque é unha potencia cultural, e tamén porque queremos abrir esta oportunidade para que os nosos creadores e creadoras vexan as coincidencias e oportunidades que os ligan cos autores e autoras brasileiras", di Rueda. A programación fará un percorrido histórico pola cinematografía brasileira, dende Límite (1931), de Mario Peixoto ata a selección titulada Paraíso do concreto, que agrupa filmes realizados entre 2008 e 2015, nos que destaca por exemplo a obra de Ana Vaz, "próxima ao que fai aquí Lois Patiño, por exemplo. Interésanos establecer e amosar esas conexións", salienta Rueda. Ken Jacobs Pola mostra pasará unha das figuras máis importantes do cinema de vangarda, en activo dende finais dos anos 50: o neoiorquino Ken Jacobs. Coa influencia de cineastas como Jonas Mekas e Jack Smith, Jacobs conduce o cine máis alá do propio cine. O programa percorre dende os seus primeiros traballos con Smith ata os seus experimentos co 3D, con proxeccións que acollerá o CGAI. A participación Jacobs no (S8) completarase con dúas performances e cunha masterclass que terá lugar o sábado 6 de xuño. "Un momento excepcional para o cinema galego" A sexta Mostra de Cinema Periférico da Coruña poñerá o acento no cine galego máis suxestivo cunha selección que supera a vintena de obras (entre curtametraxes e longametraxes) coa presenza doutros tantos realizadores entre os que figuran: Eloy Domínguez Serén, Ángel Santos, Alberte Pagán, Carla Andrade, Xiana Gómez Díaz, Diana Toucedo, Lucía Vilela, Helena Girón, Samuel M. Delgado, Jaione Camborda, Juan Lesta, Belén Montero, Miguel Mariño e Otto Roca. Así mesmo, a mostra dedicaralle un foco especial a Xacio Baño (Xove, 1983), cuxas curtas deron a volta o mundo, pasando por festivais de prestixio como Locarno, Clermont-Ferrand, Mar del Plata ou Busan, con premios en Las Palmas, Málaga, Albacete ou o Shnit Film Festival suízo. Na Coruña poderán verse Estereoscopia, Anacos e Ser e Voltar, ademais doutros dous traballos de recente creación: Ai Capitán (2014) desenvolvido dentro do proxecto Nimbos, e Xolpor (2014), realizada grazas á iniciativa Chanfaina'Lab. "O cinema galego está a vivir un momento excepcional" -salienta Ángel Rueda- "E está moi ben que as súas obras se vexan en Locarno ou Nova York, pero nós tamén queremos que o público de aquí vexa as súas obras e os coñeza". Nese senso, haberá tamén un encontro de Xacio Baño e de Ángel Santos co público, o venres 5, no que os dous autores falarán dos seus procesos de creación e dos seus novos proxectos. Ademais, o festival festival acollerá a estrea mundial da película Volontè, obra colectiva realizada en Galicia que retrata a reunión, tras un ano de inactividade, do grupo de improvisación sonora experimental e noise do mesmo nome. Despois da proxección ofrecerase un concerto e un film-performance. De igual xeito, Marcos Nine presentará ao público coruñés o seu documental El viaje de Leslie, seleccionado na competición de non ficción da pasada edición do Festival de Cine de Málaga. "Dende o (S8) queremos contribuír a esa creatividade e a ese crecemento do cinema galego; son varios os directores que nos dixeron que algunhas das súas obras naceron despois de ver algún filme aquí" "Ademais da calidade dos autores e autoras galegos" -subliña Rueda- "tamén o público galego está cada vez mellor formado e ten máis interese polo cinema". Rueda salienta que "dende o (S8) queremos contribuír a esa creatividade e a ese crecemento do cinema galego e, modestamente, sentímonos moi orgullosos diso; son varios os directores que nos dixeron que algunhas das súas obras naceron dalgún xeito despois de ver algún filme aquí, ou dalgún dos encontros que organizamos con creadores consagrados". "Estanse facendo cousas moi boas aquí, e pásanos moito que imos a algún festival fóra de Galicia e fóra de España e a xente pregúntanos 'pero que é o que está pasando en Galicia?' e é certo, é algo do que podemos presumir", di. "Ademais" -conclúe- "creo que é importante sinalar a numerosa presenta de autoras, de directoras. Non é algo buscado, senón simplemente un reflexo da realidade".


Summary: Malestar na Confraría, que defende o seu dereito a pendurar no edificio unha reclamación do sector.

Os portos da Ría de Arousa están estes días inzados de cartelería de todo tipo chamando a participar na manifestación deste domingo en Compostela contra o proxecto mineiro de Touro-O Pino. Un proxecto mineiro que xera un amplo rexeitamento nesta comarca, preocupada porque a contaminación desa actividade chegue –vía Ulla- a augas da Ría e prexudique a actividade marisqueira e acuícola. Faixas en zonas portuarias, cartaces en lonxas, tamén en Pósitos… animan a asistir a esta manifestación. Unha desas faixas estaba na Confraría de Pescadores de Vilanova de Arousa mais foi retirada por persoal de Portos de Galiza, organismo da Consellería de Mar. Unha acción que se xustificou en que no edificio –propiedade de Portos- non pode haber propaganda política. A Confraría nega que a faixa sexa propaganda política e defende que é unha reivindicación do sector.


Summary: O protocolo do Centro Superior de Deportes (CSD) marca un máximo de 1.000 persoas como público nos estadios de 2º B. Deportivo da Coruña e Racing de Ferrol presentaron á Xunta outras cifras para unha competición que comezará esta mesma fin de semana coa participación de seis equipos galegos.

O inicio da competición na liga de Segunda B de fútbol comeza con atrancos e non poucas incertezas. A situación provocada pola pandemia da Covid-19 e a normativa deseñada para este deporte polas altas institucións complica o desenvolvemento habitual dos partidos e as posibilidades dos equipos modestos, a maior parte sen moitos recursos propios, de contar coa seguridade propia doutras tempadas. Tampouco se salvan os "menos modestos" con estadios cunha gran capacidade. Unha primeira parte do protocolo oficial presentado no seu día polo Consello Superior de Deportes (CSD) recomenda, que non obriga, a realización de tests PCR antes da volta esta fin de semana e 72 horas antes da competición. Ese non é un obstáculo agora para as entidades deportivas, que xa dispoñen do material necesario. O principal problema, relacionado directamente cos ingresos económicos de cada entidade, ten a ver coa presenza ou non de público na bancada e, de contar con persoas espectadoras no campo, saber cal sería a cantidade total permitida no momento de abrir os estadios. O CSD recomenda primeiro que non haxa máis 500 persoas no público para as instalacións cobertas e non máis de 1.000 espectadoras e espectadores nos estadios abertos. Aínda así, deixa a decisión final en mans das autoridades sanitarias que, no noso caso, serían competencia da Xunta da Galiza tal e como sinala a circular 14 da federación española no Protocolo de Actuación para a volta de competicións oficiais de ámbito estatal e carácter non profesional. Agardando resposta da Xunta da Galiza A poucas horas do inicio da competición, o Real Club Deportivo da Coruña anunciou que suspendía a venda de entradas para o partido deste domingo contra o Salamanca, e o Racing de Ferrol daba a coñecer que retiraba polo momento a súa campaña de aboamento. A razón destas decisións era que ambas as entidades deportivas presentaran á Xunta propostas de protocolos nas que solicitan aumentar o número de asistentes aos partidos por riba das consideracións normativas que sinalaba o CSD e tendo en conta a capacidade dos seus estadios. Desde o Dépor, a través dun comunicado, aseguran que as actuais circunstancias de situación epidemiolóxica e as medidas máis restritivas que valoran as autoridades sanitarias "obrigan ao Club a esperar acontecementos para determinar se se pode completar a venda de localidades previstas". O estadio de Riazor conta con capacidade para algo máis de 32.000 asistentes. No caso do Racing sinalan, en nota de prensa, que queren ser "transparentes cos nosos socios e seguidores" para cumprir "coa normativa de seguridade e saúde e o deber cos nosos socios de permitirlles a entrada". Fontes do club de Ferrol consultadas por Nós Diario aseguran que aínda non recibiron ningunha confirmación por parte do Goberno galego e, caso de que non acepten a súa proposta de capacide de público, que algúns medios de comunicación sinalan en 4.000 asistentes, valorarán as medidas a tomar. O estadio no que xogan, o municipal da Malata, ten capacidade para algo máis de 12.000 persoas. Seis equipos galegos en competición con seis asturianos e oito de Castela e León A competición na 2º B do fútbol estatal comezará os días 17 e 18 de outubro. A federación española estabeleceu 5 grupos e os seis conxuntos galegos que participan (Racing de Ferrol, Deportivo, Compostela, Pontevedra, Celta B e Coruxo) estarán no grupo 1 xunto a 6 asturianos (Oviedo B, Sporting B, Covadonga, Marino de Luanco, Lealtad e Langreo) mais 8 representantes de Castela e León (Numancia, CyD Leonesa, Valladolid Promesas, Burgos, Guijuelo, Salamanca UDS, Unionistas e Zamora). A primeira xornada con participación galega será o día 17 co Guijuelo-Celta B (17 horas). O resto de partidos serán o domingo cos encontros Unionistas-SD Compostela (16.30 horas); Coruxo-Zamora (17 horas); Racing Ferrol-Pontevedra (17 horas) e Deportivo-Salamanca (19 horas).


Summary: O presidente galo afronta esta quinta feira o seu primeiro paro xeral.

O goberno de François Hollande afronta esta quinta feira a súa primeira greve xeral, convocada polos sindicatos contra a reforma laboral impulsada desde o executivo galo. As catro grandes centrais (CGT, FO, FSU e SUD) son as que chaman a este paro de 24 horas, unha convocatoria á que tamén se suman as dúas organizacións de estudantes (Unef e UNL), que piden a retirada do proxecto de lei. "É unha suma de regresións" que "facilita o despedimento", denuncian os sindicatos e organizacións de esquerdas. O proxecto permite ampliar horarios de traballo e dá primacía aos acordos nas empresas sobre a lexislación laboral ou os convenios colectivos. "O debilitamento dos dereitos dos traballadores e a posibilidade de despedir con maior facilidade nunca serviron para loitar contra o desemprego", indican desde as centrais. A oposición a esta proposta de refoma laboral comezou xa a principios de febreiro, ao coñecerse algúns puntos que incluía a mesma. O pasado 9 de marzo máis de 450.000 persoas, segundo os organizadores, tomaron parte en diversas mobilizacións contra esta reforma. Agora, e nun paso máis, vaise á greve xeral, que terá consecuencias principalmente no sector público e no transporte.


Summary: O sindicato CIG acusa o Goberno galego de manter a mesma dirección do centro que existía antes da "suposta intevención", á que consideran "responsábel da situación actual de máis de 100 persoas contaxiadas".

A Confederación Intersindical Galega (CIG) vén de presentar unha denuncia ante a Inspección de Traballo de Ourense, así como ante a Subdelegación do Goberno e a Consellería de Sanidade contra a Consellería de Política Social e a súa Xefatura Territorial en Ourense pola actuación na residencia que a Xunta da Galiza acaba de intervir no Barco de Valdeorras. O sindicato considera "chocante" que a día de hoxe a dirección do centro sexa "a mesma que estaba antes da suposta intervención, e que é responsábel da situación actual, con máis de 100 persoas contaxiadas". Ademais, critican que "o persoal que se está trasladando a prestar ao Barco os seus servizos carece de formación e medios", polo que responsabilizan á Xefatura Territorial e á propia Consellería "das posíbeis consecuencias para a saúde das persoas". "O persoal é separado ao chegar e asígnaselle a unha planta de infectados a cada unha para facer funcións de auxiliar de clínica ou sericultora –explican-, e dúas delas nin sequera teñen formación clínica, pois todas son auxiliares coidadoras de escolas e non se lles esixe esa titulación, non tendo tampouco experiencia previa nos labores que se lle encargan nin se lles indica nin informa das actuacións preventivas que teñen que facer para non contaxiarse nin estender o virus". As traballadoras informaron ao sindicato de que a entrega de pixamas e EPI, realízase "con apenas cinco minutos de presentación á chegada, sen explicar o protocolo de colocación" nin impartindo "formación específica" sobre as tarefas a realizar". "E moito menos imparten formación ou información a nivel de prevención de riscos laborais nin específica perante o risco de contaxio do coronavirus", engaden. Porque a falta de información é outro dos aspectos fundamentais denunciados pola CIG, pois sinala que non foi "informada" da intervención deste centro por parte da Consellería de Política Social ou da dirección xeral de Función Publica, do chamamento do persoal, das súas condicións laborais con horario e xornada nin do plan de prevención de riscos laborais e ante a COVID-19, "de telo", conclúen.


O Goberno galego seguirá adiante en solitario coas súas subvencións e o sector, dividido, salienta que cando menos logrouse aumentar o seu importe dos compromisos de todas as administraciónsHaberá máis axudas á hostalería pero cada administración xestionará as súas, cando menos de momento despois de que a última hora deste venres se desen por rotas as negociacións que viñan mantendo Xunta, deputacións e concellos para crear un fondo común. En todo caso o sector, con diferentes posturas internas, salienta que cando menos logrouse aumentar o importe que todas as administracións están dispostas As diferenzas polas achegas e por quen debería xestionar as axudas estiveron presentes ata o final da negociación. As deputacións gobernadas polo PSdeG e BNG insistiron na súa última proposta en que cada administración puxese o 1% do seu orzamento, o que elevaría a máis de 100 millóns a nova achega da Xunta, que subira de 50 a 75 millóns a súa oferta inicial e que cifraba noutros 86 millóns o seu primeiro plan de rescate. Ademais, a Fegamp insistía tamén este venres no apoio a que fosen os concellos os que xestionasen as axudas, mentres boa parte do sector avogaba por que a Xunta exercese ese labor de maneira centralizada. A inclusión doutros sectores, ademais da hostalería, nas axudas puxo aínda máis atrancos nunha negociación que se deu por rematada cando a Xunta anunciou que comezará xa a tramitar a súa proposta pola súa conta ante a falta de acordo.Todo, mentres a hostalería exixe rapidez e coordinación cunhas axudas que consideran máis necesarias que nunca e amosa fendas nun sector que se volveu mobilizar e que asistiu á creación dun novo colectivo a nivel galego á marxe das actuais federacións provinciais. O sector da hostalería en Galicia reorganízase á marxe das veteranas federacións provinciais cunha nova plataformaXa o xoves, centos de hosteleiros e provedores protestaron na Coruña cunha longa caravana de vehículos que percorreu varias rúas da cidade para denunciar a súa situación. Convocados pola plataforma Shostalería --xurdida hai poucas semanas--, os profesionais piden máis axilidade e facilidades nas axudas, que sexan suficientes e abrangan máis sectores, así como a colaboración das administracións, ás que piden que "sexan conscientes da dimensión da crise a nivel socioeconómico".A Plataforma en Defensa da Hostalaría Galega acusa as actuais federacións de "presidencialistas" e da "escasa ou nula participación" das empresas adheridasA mobilización é unha máis dentro da hostalería, sobre a que bateu con forza o coronavirus e os peches e limitacións derivados que provocaron a destrución de milleiros de empregos, ademais daqueles incluídos en ERTE. Este venres, a Asociación Hostalaría Compostela tamén se mobilizou en Santiago reclamando "xa" un plan de rescate e en apoio de Hoempo (Asociación de Hostaleiros de Pontevedra, Poio e Marín), colectivo do que varios representantes percorreron en varios días o camiño entre a cidade do Lérez e a capital galega para unirse á demanda dunha "maior protección" do sector e do aumento da contía das axudas que, lembran, "son mínimas" na maioría dos casos. "Estamos morrendo", avisaron, nunha marcha acompañada tamén dunha importante caravana de vehículos de provedores do sector. Precisamente, estes tres colectivos (Shostalería, Hoempo e Hostalaría Compostela) veñen de impulsar a Plataforma en Defensa da Hostalaría Galega (PDHG), á marxe das xa consolidadas e veteranas asociacións provinciais, coa que pretenden "ser un instrumento áxil e eficaz para xestionar o actual momento de crise que atravesa o sector" e á que convidan a unirse a empresas doutros sectores vinculados, como produtoras, provedoras ou distribuidoras.O obxectivo, segundo din, é ser a base para a creación dunha futura Federación de Hostalaría Galega, que aglutine empresas con actividades económicas que prestan servizos ligados ao aloxamento e ao servizo de comidas e bebidas. Xorden logo de que, segundo explican, a crise da COVID "deixase en evidencia a fragmentación e debilidade organizativa do sector". "As mal chamadas axudas non son a solución ao problema do sector, son un punto máis; a Xunta intenta agochar a nefasta xestión e falta de iniciativa"O colectivo, que abrangue xa unhas 2.000 empresas, acusan as actuais federacións de "presidencialistas" e contar con "escasa ou nula participación" das empresas asociadas, así como o seu carácter excesivamente urbano que deixa sen estruturas organizativas moitas vilas. Ademais, advirten da "necesidade" de organizarse e unirse nun momento onde o sector "está ao límite da súa capacidade e ao borde da quebra económica" e insisten en poñer no centro do debate e actualizar o Plan de Rescate proposto en novembro para que "esa sexa a guía de actuación por parte das administracións". "As mal chamadas axudas non son a solución ao problema do sector, son un punto máis da nosa proposta. Esta desinformación é conscientemente posta en valor pola Xunta para intentar agochar a nefasta xestión e falta de iniciativa que ten a respecto deste tema", destaca a nova plataforma.


Summary: El Semblante, Covid Love e Canibalismo recibiron os premios a mellor curta estatal, internacional e galega, respectivamente

A oitava edición do FanCine de Lemos celebrou a súa gala de clausura onte sábado na adega Algueira en Sober. Na gala entregáronse os premios ás curtas gañadoras seleccionadas polo xurado formado polo actor Chechu Salgado, a actriz Sabela Arán e o director do Sombra Festival, Javier García. O acto de clausura culminou unha tarde de programación para amantes do cine fantástico, coa proxección dunha sesión de curtas a concurso, ademais dunha mesa redonda con Xavi Pons sobre a era dos videoclubes. Ás dez da noite comezou a gala de entrega de premios, presentada pola actriz Beatriz Serén. No acto estiveron presentes as autoridades dos tres Concellos implicados este ano no FanCine de Lemos, Monforte de Lemos, Sober e A Pobra do Brollón, así como da Deputación de Lugo. O premio a mellor curtametraxe estatal foi para El Semblante. Foi recibido por Carlos Moriano, un dos directores xunto con Raúl Cerezo. A mellor curtametraxe internacional foi Covid Love. O seu director, Rene Nuijens, estivo presente na gala a distancia a través dunha conexión telemática. O premio a mellor curtametraxe galega foi recibida por Diego Aballe, director de Canibalismo, quen recolleu o premio xunto con Amanda Seijas, produtora, e Fran Nogueira, actor. A curta está baseada na obra teatral de Marcos Abalde. A escrita experimental de Marcos Abalde procura vías para o cinema Ademais, a curta Loop de Pablo Polledri recibiu unha mención especial. O xurado salientou da peza "a súa visión dunha sociedade que entra en bucle contada no formato da animación tradicional". O xurado valorou en xeral o "altísimo nivel das curtas finalistas" e a dificultade que supuxo para seleccionar as gañadoras. As curtas gañadoras vanse proxectar hoxe domingo ás 18:30 horas na Casa da Cultura Lois Pereiro de Monforte, seguido dun coloquio con membros do equipo directivo do FanCine de Lemos. Despois, a programación trasládase aos Multicines Hollywood de Monforte, coas dúas últimas proxeccións desta oitava edición do FanCine. Ás 20:00 proxéctase o filme de anime xaponés Belle, de Mamoru Hosada, seguido ás 22:00 da estrea no Estado de Feral do mexicano Andrés Kaiser. O cinema "freak" como canteira de espectadores


Summary: O Rei emérito designou o avogado Javier Sánchez-Junco Mans para que o represente

A Casa do Rei anunciou este domingo que Felipe VI renunciou á herdanza de Don Juan Carlos "que persoalmente lle puidese corresponder" e avanzou tamén que o Rei 'emérito' deixa de percibir a asignación que ten fixada nos Orzamentos da Casa de SM O Rei. Felipe VI renunciou tamén "a calquera activo, investimento ou estrutura financeira cuxo orixe, características ou finalidade poidan non estar en consonancia coa legalidade ou cos criterios de rectitude e integridade que rexen a súa actividade institucional e privada e que deben informar a actividade da Coroa", engade. O Palacio da Zarzuela emitiu este comunicado por mor das informacións publicadas por varios medios respecto a que Felipe VI aparece como beneficiario de dúas fundacións chamadas "Zagatka" e "Lucum". No primeiro caso, afirma que o Rei o descoñecía, mais que en tal caso renuncia a ela; no segundo, que tivo coñecemento por un despacho de avogados en marzo de 2019 e que en abril compareceu ante notario para manifestar que dirixira unha carta ao seu pai para que "se fose certa a súa designación ou a da Princesa de Asturias como beneficiarios da citada Fundación Lucum, deixase sen efecto tal designación, manifestando igualmente que non aceptaría participación ou beneficio algún nesa entidade". O comunicado afirma tamén que don Juan Carlos pediu "que se faga público" que "das dúas Fundacións anteriormente citadas en ningún momento facilitou información" ao seu fillo e que "designou para a súa representación ao avogado "Javier Sánchez-Junco Mans que, no exercicio do dereito á defensa, será a partir deste intre quen proceda a dar conta publicamente das informacións que lle poidan afectar". [EN AMPLIACIÓN]


Summary: O Festival de músicas de carácter global bateu marcas de asistencia en Galiza e se pecha coa entrega de premios ao selo Glitterbeat e a Mario Lúcio Sousa e a fadista portuguesa Mariza.

Após cinco días, chega ao seu final a edición do Womex 2014 que tivo lugar en Compostela cun importante eco. Participaron 2.400 delegado@s (+6,66% que a anterior edición) e 1.470 empresas (+16,66%) de 90 países e unha feira con 668 exhibidores de 47 países e un récord de 280 stands (+12%). Este domingo pecharase a edición cunha cerimonia de entrega de Premios que serán para o selo alemán Glitterbeat e @s artistas Mario Lúcio Sousa (Cabo Verde) e Mariza (Portugal). Para a organización, o balance do Womex "non pode ser máis positiva. Ademais de que fora edición con máis asistencia de delegados dos últimos cinco anos, cumpríronse os obxectivos estratéxicos marcados. Confirmouse Womex como unha ferramenta de transformación tanto para a cidade como para o sector musical galego e a forza de Compostela como un escenario e punto de encontro internacional", asegurou a organización nunha nota de prensa.


Summary: A coordinadora do partido na Galiza, Beatriz Pino, lamenta a emenda á reforma educativa aprobada polo PSOE, Unidas Podemos e Esquerra Republicana (ERC) e critica este dano á Constitución.

A representación galega de Ciudadanos é contraria a que o castelán "deixe de ser a lingua vehicular na educación" en todo o territorio do Estado. Após o conselleiro de Educación, Román Rodríguez, afirmara que o cambio pactado polo PSOE, ERC e Unidas Podemos era buscar un "conflito" onde non o hai, esta sexta feira a coordinadora de Ciudadanos na Galiza, Beatriz Pino, asegurou que a modificación é un "atropelo" á Constitución. Desde o punto de vista da formación laranxa, que se manifestou a través dun comunicado, a bautizada como Lei Celaá (que é unha reforma da LOMCE) "vulnera dereitos lingüísticos nas escolas dalgunhas comunidades" ao levar a cabo esta emenda. "Malia que a día de hoxe non é un problema na Galiza, preocúpanos moito o auxe do nacionalismo na nosa comunidade", sinala Pino. Ao seu parecer, esta evolución social é "alarmante". "Cremos firmemente que non podemos ficar de brazos cruzados porque sabemos perfectamente a pretensión real desde o Goberno central en conivencia cos seus amigos nacionalistas", asegurou. "Somos moi conscientes de que, da mesma maneira que xa pasou noutras comunidades, os nacionalistas e populistas van usar Galiza para seguir a debilitar España, para seguir dando outro golpe definitivo e non o imos permitir", advirte a representante de Ciudadanos.


Despois de catro anos sen escoitar cancións novas de Projecto Mourente, Carlos Valcárcel, regresa con A Pior, que xa se pode descargar. Máis ritmos, máis bases, máis pop, máis guitarras, máis música en galego para poñer a bailar a todo o barrio. Despois de ir A Pior, xa todo pode ir a mellor. Por que a espera de catro anos? Sobretodo porque o projecto é absolutamente independente e, portanto, nom rende contas nem datas à indústria musical. De facto, nom está na indústria, nem tampouco é uma atividade profissional. Isso permite que nom existam datas limite para fazer música ou que nom exista a necessidade de o projecto estar musicalmente ativo todo o tempo. A experiência de Kara.o.ke foi bem útil para aprender sobre isso todo. Ao ser sobretodo um projeto de lazer, o tempo livre pode chegar a ser escasso em determinados momentos e isso também ralentiza muito todo o assunto musical. Que ten de novo A Pior con respecto aos anteriores traballos? Mais presença do pop e mesmo do rock, com mais guitarras analógicas. E doutra parte, a qualidade final do som ficou imensamente melhor que nos anteriores álbuns graças ao trabalho e paciência do Tomás Ageitos. "Tivem sempre a sorte de ter vizinhos compreensivos, pero suponho que a mais de um ainda lhe havia acordar a minha família alguma tarde" Segues sem ter problemas cos veciños por gravar na casa? Pois nunca me protestárom. Já vivendo no Tremo e na Caldeiraria. A pior fixo-se já na Almáciga. Botou-se mais tempo com el, veu cantar mais gente e também vinhérom tocar o Martin Wu, o Roi, o Quincho... e tampouco nunca dêrom chio os vizinhos. Também é certo que sempre procurei usar auriculares e nom andar com música ao vivo além da hora da ceia. Tivem sempre a sorte de ter vizinhos compreensivos, pero suponho que a mais de um ainda lhe havia acordar a minha família alguma tarde. O gran problema da música galega está en todo o proceso que vai entre o disco gravado e editado e o receptor (medios, salas, difusión...)? Penso que si, sobretodo à música em galego, ainda que o Projecto Mourente nom sofre tanto dessa desconexom co mercado. Nom está na indústria e portanto nom precisa entrar no ciclo fama ~ dinheiro. Se entrar, já seria por pura cobiça! Pero está claro que para que uma atividade musical profissional, a tempo completo ou parcial, dê para comer, precisa-se gerar benefícios com ela . E os benefícios geram-se essencialmente a partir da fama, que trai os concertos e, se hai sorte, alguma apariçom na tv. "Se os média e os bares nom atendem à música local, torna-se entom mais difícil que ao redor desta se dê criado uma pequena indústria e, portanto, postos de trabalho" Bem sei que pode resultar simples ou óbvio lembrar todo isto, pero nom sei doutro jeito para fazer que os músicos locais cheguem ao público, a um mercado que os mantenha. O papel dos média e dos bares como precetores, e das salas como principais clientes, vai continuar sendo fundamental. Isto é assi mesmo para os grupos mais conhecidos. Com internet conseguiu-se chegar a muita mais gente, criou-se uma certa demanda e mesmo se começa a obter financiamento para projetos musicais, como o último álbum dos Cempés. Pero as vendas ainda nom dam para muito em geral e parece que isto ainda há ser assi bem tempo. Assi que se os média e os bares nom atendem à música local, torna-se entom mais difícil que ao redor desta se dê criado uma pequena indústria e, portanto, postos de trabalho. Nom estou a falar de que só se cubra ou se baile música galega ou em galego, pero si seria bom que os média e bares locais reflexionassem sobre o essenciais que som em todo isto. Penso que, para a música em galego, esta reflexom poderia começar nos bares frequentados por clientela galeguista, nacionalista ou o que for. Sem dúvida, é o público de base da música em galego. Infelizmente, a AMELGA parece nom estar em ativo. Poderia tornar-se numa excelente plataforma para desenvolver projetos de normalizaçom nesta linha, de colaboraçom direta entre músicos e bares. Isso poderia fazer-se também de novo desde as administrações, pero coas retalhadas nos orçamentos e a falta de consenso em Galiza sobre a política nom só lingüística, senom também cultural, as instituições administrativas tornam-se parceiros instáveis. Penso que a soluçom do problema tem que vir sobretodo dos próprios músicos. "Infelizmente, a AMELGA parece nom estar em ativo. Poderia tornar-se numa excelente plataforma para desenvolver projetos de normalizaçom nesta linha, de colaboraçom direta entre músicos e bares" Á música galega fáltalle frivolidade? Na música galega, na feita em Galiza, hai muitíssima variedade de estilos e atitudes. Pouco pode chegar a ser mais frívolo e popular que o tracklist das orquestras de verbenas, que mantenhem desde hai décadas um amplo aploio do público. Por que non pinchan a Mourente, Colectivo Oruga, Alex Casanova ou Carrero Bianco nos pubs e discotecas de Galicia? Tenho estado em bares e estar a soar a música do Projecto Mourente. É uma sensaçom mui estranha, na verdade. Pero o certo é que eram bares de colegas. Além disso é bem raro escuitar polos bares música galega, e sobretodo música atual en galego. Pero disto já esbardalhei bastante ou? Falaches da posibilidade dunha edición física do disco, que sería unha creación colectiva. Que tes en mente? "Por setembro proporemos um projeto de crowdfunding para fazer uma ediçom física" Em fuçom do número de descargas e do apoio nas redes sociais durante o verão, aí por setembro proporemos um projeto de crowdfunding para fazer uma ediçom física. Para isso já começamos a mirar possíveis colaboradores para o desenho ou a distribuiçom. Que estás escoitando ultimamente? Esta semana os temas da Eurovisom. Se nom, muito Nero, La Casa Azul, Carrero Bianco, Miike Snow, Fluzo e, claro, The Homens e os de sempre: Jimmy Somerville, Erasure, Pet Shop Boys etc. Vivir en Pontevedra vai mudar a tua música? Nem ideia, pero suponho que alguma influência terá. Acostumo implicar-me bastante nos lugares onde vivo. A Pior pódese escoitar, descargar e mercar aquí


Summary: Representantes sindicais temen que o frío poida empeorar a situación no Xeral e no Meixoeiro, onde case 50 persoas estaban esta segunda-feira á espera por falta de recursos.

A executiva comarcal da Federación de Sanidade de CC.OO. en Vigo volveu esta segunda feira a denunciar o colapso nos servizos de Urxencia dos hospitais do Chuvi, e asegurou que "seguen sobrecargados". Segundo sinalaron nun comunicado responsábeis do sindicato, esta segunda-feira a última hora da mañá, o servizo de urxencias do Xeral tiña 20 pacientes pendentes de ingreso, "dos que soamente tres tiñan asignada cama", pero que non podían ser ingresados ata as 17:00 horas. No caso do Meixoeiro, o sindicato sinalou que había 16 pacientes en observación e "os corredores sobrecargados", tres doentes pendentes de ingreso da noite anterior e que todo iso obrigou a reforzar o persoal de enfermería. Desde Comisións denuncian tamén que este colapso xera presión para o persoal, ademais de reducir a calidade do servizo, así como lembran que o frío pode empeorar a situación nos próximos días.


Summary: Núñez Feijóo participa en Barcelona nun mitin en que pide o voto para a candidata popular Alicia Sánchez Camacho. Na súa intervención, que tivo lugar no Centro galego da cidade condal o presidente en funcións da Xunta de Galiza e líder do PPdeG pediu "o voto da liberdade dos cataláns".

A vitoria do Partido Popular nos comicios do 21-O e a re-validación da súa marioría absoluta, malia a perda de votos, están a situar a Alberto Núñez Feijóo como unha das figuras fortes no seo do Partido Popular. Neste senso, o presidente en funcións da Xunta de Galiza, viaxou a Catalunya esta fin de semana para apoiar a Alicia Sánchez Camacho, candidata á presidencia da Generalitat nas vindeiras eleccións do 25N. Feijóo, interviu nun acto de campaña desenvolvido no Centro galego de Barcelona e animou a apoiar ao Parido Popular como única opción fronte "aqueles que levaron a Catalunya até este punto" en que dixo os seus problemas veñen "do fracaso continuado e colectivo de PSC, ERC, ICV e CiU". Cun discurso unionista, o líder d@s populares galeg@s criticou con dureza os partidos soberanistas e asegurou "nós non nos presentamos para axitar bandeiras senón para pagar facturas" e subliñou, "a favor do progreso de Catalunya e dos cataláns". Aliás, afirmou que "fronte aos discursos territoriais" o Partido Popular defende o discurso "das persoas" polo que pediu o voto "da liberdade dos cataláns" mais aclarou "e non falo de ideoloxías, territorios nacionalismos ou España". As enquisas achegan a CiU á maioría O último inquérito publicado este mesmo domingo polo xornal catalán La Vanguardia apunta cara a unha posíbel maioría absoluta de CiU, situando ao soberanismo nunha importante representación parlamentar que viría reforzada polo aumento de escanos obtidos por ERC, ao que a enquisa lle outorgaría entre 15-17 parlamentares fronte @s 10 que obtivera nos comicios pasados. Doutra banda, o Partido Popular de Alicia Sánchez, situaría moi próxima aos escanos do PSC verbo dunha importante perda de apoios sufrida por esta formación. @s socialistas cataláns continuarían coa tendencia xeralizada padecida polos partidos socialistas e ficaría con 10 escanos menos, e baixando.


Summary: Mils de vivendas na Galiza están a destinarse ao alugueiro turístico a cabalo do éxito das plataformas dixitais que facilitan este servizo. Un boom que tamén ten consecuencias, e non poucas, para a poboación residente. Xa son 6.000 as vivendas turísticas rexistradas mais o número de existentes multiplicaría até por 5 esa cifra. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 311 de Sermos Galiza.

Este 2018 parece que vai ser o ano da explosión na Galiza do fenómeno dos alugueiros turísticos, unha realidade que existía de vello mais que en 2011 tivo un punto de inflexión coa aparición de grandes plataformas dixitais (Airbnb a máis coñecida e popular) que permiten comercializar este tipo de prazas, inmobles... en todo o planeta e a prezos baratos. Iago Lestegás, arquitecto e doutor en rexeneración urbana e desenvolvemento económico, lembra que o alugueiro de pisos ou casas a turistas existe desde hai anos: "Eu lembro a miña familia en Foz facéndoo". Mais coas novas plataformas e extensión do turismo este fenómeno está a aumentar vertixinosamente e con el as consecuencias, problemas e prexuízos que pode xerar: aumento de alugueiros, mingua da oferta de arrendamentos para a poboación local e, en casos extremos, mesmo a expulsión da poboación local daquelas zonas máis copadas por este negocio. "En xullo había activos na plataforma Airbnb 653 anuncios de alugueiros turísticos en Compostela", explica Lestegás en conversa con Sermos Galiza, "e 64% desas ofertas eran vivendas enteiras: iso contradí ese argumento de que son familias que alugan un cuarto para completar a renda familiar ou que isto é algo da economía colaborativa, é un negocio". Algo ao que apontan dados como, por exemplo, o estudo encargado polo Concello de Santiago e que detectou que moitos dos pisos de uso turístico non eran de particulares mais si de empresarios hostaleiros. Esta análise tamén calculou que este tipo de negocios moven na cidade anualmente 8,5 millóns de euros que non son fiscalizados. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 311 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Non está aínda nada claro a que se comprometen as partes, mais a simples asinatura do acordo é un momento histórico. Pyongyang consegue un rotundo triunfo diplomático ao asinar un documento coa potencia hexemónica. China aplaudiu a entente. Sobre a mesa, unha vaga declaración en relación á desnuclearización da península.

Kim nunca se negou a dar pasos cara á desnuclearización do norte, mais exixía en troca a fin das manobras conxuntas entre o sur capitalista e os Estados Unidos. Esa podería ser a esencia do acordo, mais -a falta de se coñecer os pormenores do documento- podemos avanzar que dificilmente se terá alcanzado un compromiso por escrito nese sentido. Outra cousa é a vontade expresa polos líderes no seu histórico face to face. Será o primeiro dunha serie de encontros, avanzou Trump en declaracións á imprensa. "Vai convidar Kim a visita a Casa Branca?", perguntáronlle os meios ao comandante en chefe nortemericano. Fiel ao seu estilo, Trump contestou: "Absolutamente". En realidade, os termos do documento son extremamente vagos e non van máis alá de compromisos entre ambos países alcanzados en 1994 e 2005. "O presidente Trump comprométese a oferecer garantías de seguranza á República Popular Democrática de Corea e o presidente Kim Jong-un reafirma o seu compromiso inabalábel coa completa desnuclearización da península coreana", reza a declaración. Unha maior concreción do acordo fica para reunións posteriores entre altos cargos de ambos gobernos, mais a esencia do documento é puramente política: Trump apúntase un tanto histórico (o de emular o desxeo con China protagonizado por Nixon na histórica cimeira con Mao en 1972) e Kim racha definitivamente o isolamento internacional da Corea socialista. Obxectivamente, a cimeira é un grande suceso da diplomacia norcoreana, que gaña recoñecimento internacional. Kim pasa de ser un friki e un apestado a ser lexitimado polo líder da primeira potencia económica e militar do planeta. "É un home moi talentoso e ama moito o seu país", dixo Trump de Kim. A cimeira comezou cunha reunión dos dous líderes sen asesores nen intérpretes por espazo de 40 minutos. O encontro xa en si propio adquiría estatura histórica: era a primeira vez que os máximos dirixentes dos EUA e Corea do Norte se vían cara a cara, despois de os seus países libraren unha cruenta guerra a mediados do século pasado (1950-1953). Ao termo do encontro, os líderes mostráronse exultantes, cada un ao seu xeito. "As conversas foron mellor do que ninguén podía imaxinar", proclamou Trump. "O mundo vai ver cambios enormes", acotou Kim. Satisfacción de Beijing Entre bastidores, China olla compracida o desenvolvimento dos acontecimentos. A distensión na península é un obxectivo estratéxico para o goberno de Xi Jinping. China non está en condicións neste momento -co PIB a medrar menos que no comezo do século- de se embarcar nunha carreira armamentista, o que sería inevitábel se o conflito na península coreana fose a máis. Calquera avanzo cara unha solución puramente diplomática é un balón de oxíxeno para Beijing. Só o feito de os líderes nor-coreano e nortemericano "sentaren xuntos e teren un diálogo en pé de igualdade ten un importante e positivo significado e cría unha nova historia", afirmou o ministro chinés de Asuntos Exteriores, Wang Yi, quen enfatizou a necesidade de estabelecer un "mecanismo de paz" para a península. China pide, aliás, que á luz desta declaración a comunidade internacional considere a opción do levantamento das sancións económicas que pesan sobre Pyongyang pola implementación do seu programa nuclear.


Summary: "Deixemos que se mova a Xustiza", di o presidente tras o cambio de postura do PSOE, agora favorable a unha comisión parlamentaria, e a imputación do ex-director de Seguridade de Adif As vítimas, "satisfeitas" co cambio do PSOE, cren que a Audiencia "corrobora que a Administración fixo algo mal" O PSOE cambia de criterio e pedirá unha investigación no Congreso sobre o accidente do Alvia

As vítimas, "satisfeitas" co cambio do PSOE, cren que a Audiencia "corrobora que a Administración fixo algo mal" "Deixemos que se mova a Xustiza", di o presidente tras o cambio de postura do PSOE, agora favorable a unha comisión parlamentaria, e a imputación do ex-director de Seguridade de Adif "Se se quere facer unha comisión de investigación para buscar responsabilidades políticas posibles, pois unha vez que teñamos o veredicto da Xustiza, entón, si que se poden concretar responsabilidades políticas máis claras". Esa é a nova postura matizada do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sobre as peticións que veñen facendo as vítimas do accidente de tren de Angrois de que se abra unha comisión de investigación parlamentaria que analice as responsabilidades políticas do sinistro. Un matiz, o de que a comisión política se abra cando remate a causa xudicial, ausente dos seus rexeitamentos previos e que aparece ao tempo que a nova dirección do PSOE cambia a postura do seu partido e vai pedir agora esa investigación política, e cando a xustiza vén de imputar o ex-director de Seguridade de Adif, Andrés Cortabitarte, no cargo entre 2006 e 2013, con PSOE e PP. Tras o accidente do 24 de xullo de 2013, PSOE e PP, cuxos ministros de Fomento José Blanco e Ana Pastor puxeron en servizo respectivamente a liña de AVE e o tren sinistrado, rexeitaron en repetidas ocasións tanto no Congreso dos Deputados como no Parlamento de Galicia as peticións de investigacións políticas formuladas por BNG, AGE, En Marea, Podemos ou Esquerda Unida. Porén, as súas posturas comezaron a cambiar cando hai un ano a Axencia Ferroviaria Europea emitiu un informe no que atacou duramente a investigación oficial do sinistro realizada polo Ministerio de Fomento, que influíu á súa vez na instrución xudicial. A causa xudicial reabriuse para analizar responsabilidades máis alá do despiste que sufriu o maquinista do tren, Francisco José Garzón, que non freou a tempo antes da curva de Angrois, e os dous partidos comezaron a virar os seus discursos, ata o punto de que a nova dirección do PSOE quere agora unha investigación na que comparezan os propios Blanco e Pastor. Feijóo evitou valorar se a soidade do PP na súa negativa a unha investigación política pode ser vista como un intento de protexer á ex-ministra popular Ana Pastor Este xoves ao presidente Feijóo preguntóuselle que argumento pode dar para que a soidade na que queda agora o PP na súa negativa a unha investigación política non sexa vista como un intento de protexer á ex-ministra popular Ana Pastor. Feijóo non respondeu á cuestión e optou por dicir que "a Xustiza estase a mover, deixemos que se mova", en referencia á ratificación o mércores por parte da Audiencia Provincial da Coruña da imputación de Cortabitarte por non prever o risco dun exceso de velocidade por erro humano. "A investigación máis completa e máis profesional é a que está a producirse no ámbito xudicial, eu creo que iso é o que queren todas as vítimas e desde logo é o que quere Galicia", primou Feijóo, quen a continuación engadiu que "se se quere facer unha comisión de investigación para buscar responsabilidades políticas posibles, pois unha vez que teñamos o veredicto da Xustiza, entón, si que se poden concretar responsabilidades políticas máis claras". O presidente da Xunta insistiu en que a súa prioridade é "que a investigación se complete, os xuíces actúen con absoluta contundencia e nos digan se hai algún responsable máis que o maquinista; ninguén discute que ese maquinista levaba ese tren a 193 quilómetros por hora e se hai algunha responsabilidade, por acción ou omisión, que se nos diga quen pode ser responsable, e aí seguro que a Xustiza nos vai dar información probada". A actual composición do Congreso fai que o cambio socialista permita que a comisión de investigación política saia adiante se o resto de partidos manteñen as súas posturas Fronte ás situacións anteriores, nas que o PP contaba con maioría absoluta ou co apoio do PSOE á súa negativa, a actual composición do Congreso dos Deputados fai que o cambio socialista permita que a comisión de investigación política saia adiante se o resto de partidos manteñen a postura favorable á mesma que viñeron amosando ata o de agora. En abril do ano pasado, o PSOE si deu o seu apoio a que se debatese no Pleno unha petición de En Marea, á que os socialistas acabarían votando igualmente en contra. Porén, o simple feito de que o PSOE facilitase aquel debate foi considerado polo portavoz parlamentario do PP, Rafael Hernando, como "miserable" e "deleznable". Malia que son as propias vítimas a que piden esa investigación, o popular chegou acusar aos grupos que propiciaron aquel debate de "utilizar os mortos dun accidente con motivos políticos".


Summary: Estas medidas aplicaranse, cando menos, até marzo de 2023.

A primeira ministra de Escocia, Nicola Sturgeon, anunciou esta terza feira un paquete de medidas de emerxencia para intentar atallar a crise derivada do encarecemento do prezo da enerxía nos últimos meses. Escocia fai historia e fixa por a lei a gratuidade dos produtos para a menstruación O plan do Goberno escocés recolle, entre outras, a conxelación da suba do prezo dos alugueiros e o veto dos desafiuzamentos, cando menos até o mes de marzo de 2023. Aliás, Sturgeon tamén anunciou un incremento das axudas sociais, "condicionado" a que a nova primeira ministra de Reino Unido, Liz Truss, aumente o financiamento de Escocia. A líder do SNP explicou que "o Executivo escocés non ten poderes para evitar que a factura enerxética continúe subindo, pero pode tomar medidas para asegurar que os alugueres non o fagan. "Moderación salarial", o remedio do Estado español para a espiral inflacionista As medidas, que son de aplicación inmediata, teñen por obxectivo "dar seguridade á xente en canto a ter un teito en inverno", asegurou a primeira ministra escocesa. Escocia, "condicionada" por Liz Truss Sturgeon insistiu en que calquera medida que Escocia queira aplicar nos vindeiros meses non poderá ser efectiva até que a conservadora Liz Truss asente o seu novo equipo de Goberno e presente o seu programa para o conxunto do Reino Unido. Liz Truss, candidata a suceder Boris Johnson: "Estou preparada para apretar o botón nuclear" Neste sentido, a primeira ministra de Escocia advertiu que, "se Truss baixa os impostos, dunha maneira irresponsábel e regresiva, e reduce o gasto en servizos públicos, isto tería un efecto inmediato sobre o orzamento escocés". "Seguiremos aplicando a máxima presión sobre o Goberno británico", engadiu, "para que facilite os fondos adicionais que necesitamos tan desesperadamente".


Summary: Promove actos na honra de Teresa dos Cucos e Aurelio Ramos Ogando pola súa traxectoria e traballo en favor da tradición oral. A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG) entregará estes premios nunha gala que terá lugar no Centro Cultural O Vello Cárcere de Lugo esta sexa feira.

A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG) non frea na súa intensa actividade cultural e vén de revelar os nomes merecedores dos Premios Mestras e Mestres da Memoria 2021, que non son outros que Teresa dos Cucos e Aurelio Ramos Ogando. A sección de Literatura de Tradición Oral do colectivo decidiu recoñecer o labor destas dúas persoas, que foi chave para "manter viva unha parte fundamental da nosa memoria colectiva e o saber popular". "Unha cantarea é o mellor xeito de expresarmos o que sentimos", reflexiona a nova mestra da memoria Teresa dos Cucos amosou desde moi nova o interese polo canto tradicional tendo achegado o coñecemento das coplas de tradición oral e non recollidas nos libros a Mercedes Peón, Xurxo Souto, Sés, Xabier Díaz ou Tanxugueiras. Unha das súas frases célebres é que "unha cantarea é o mellor xeito de expresarmos o que sentimos". Aurelio Ramos é un contador valorado en Beariz e máis aló dos límites municipais. "É ben coñecido pola súa facilidade de palabra, o seu humor, a súa disposición e posúe distintos e notábeis talentos: tanto pode coller a gaita para animar unha festa como improvisar un discurso en verso ao xeito dos brindeiros", destaca a AELG. Os premios serán entregados esta sexta feira ás 18 horas nun acto oficial no Centro Cultural O Vello Cárcere de Lugo.


Summary: Coa alba de 27 de setembro de 1975 retumbaban os disparos no Hoyo de Manzanares. O réxime franquista fusilaba por última vez, apenas dous meses antes de falecer o ditador. Entre as vítimas, dous vigueses: Xosé Humberto Baena e José Luis Sánchez-Bravo. O movemento social e da memoria réndelles tributo este 27 de setembro de 2021, 46 anos despois dos asasinatos que conmoveron o mundo.

Após a noite máis longa chegou a alba e con ela os últimos fusilamentos da ditadura franquista. Hai 46 anos, a 27 de setembro de 1975 (apenas quedaban dous meses de vida ao ditador), tres pelotóns asasinaron no Hoyo de Manzanares (Madrid) o antifranquista zaragozano de 27 anos Ramón García, para acto seguido segaren as vidas dos vigueses José Luis Sánchez Bravo, de 22 anos; e Xosé Humberto Baena, de 24. Os tres estaban vinculados ao Frente Revolucionario Antifascista e Patriota (FRAP). Á par, en Barcelona, foron executados Juan Paredes, de 21 anos; e en Burgos Ángel Otaegui, de 33, pertencentes a ETA. Após 46 anos, seguen agardando xustiza e reparación. Como cada 27 de setembro o movemento social e da memoria democrática honra as cinco vítimas asasinadas pola ditadura. A cita é esta segunda feira, ás 18 horas diante dos restos mortais de Baena, no cemiterio de Pereiró, en Vigo. "A memoria da loita antifranquista é patrimonio de todas e todos os antifascistas de onte, pero tamén de hoxe, máxime cando asistimos ao agromar de prácticas fascistas nas rúas e nos aparatos de dominación do Estado", sinalan na convocatoria do acto os impulsores da homenaxe. Xuízo farsa Sánchez-Bravo foi acusado polo réxime, nun xuízo sen garantías e sen posibilidades de defensa real, de facer os informes que terían posibilitado o asasinato do tenente da Garda Civil Antonio Pose. O aragonés Ramón García foi acusado do asasinato. No documentario Os últimos fusilados-Crónica dunha xeración o avogado Juan Aguirre relata como os letrados recibiron unha copia do sumario tan só unhas poucas horas antes do xuízo. Non sabían de que os acusaban nin lles permitiron falar cos presos. Na primeira xornada do Consello de Guerra, conta Aguirre, tanto el como o resto de defensores civís foron expulsados da sala. "Protestamos polas irregularidades e sacáronos violentamente. Levaban as pistolas na man e dicíanos que nos ían matar. Fixéronse cargo da defensa os avogados militares que non coñecían a causa, nin as probas, nin as declaracións, nin as actuacións". E nese xuízo farsa García Sanz e Sánchez-Bravo foron condenados a morte Xosé Humberto Baena foi acusado por un delito do que era inocente: a morte do policía Lucio Rodríguez, a 14 de xullo de 1975 en Madrid. Naquel momento Baena estaba en Portugal, "aínda que as probas abafadoras da súa inocencia foron ignoradas na farsa de xuízo á que foron sometidos", relata a súa irmá, Flor Baena, nun artigo publicado hai un ano, con motivo do 45 aniversario do fusilamento. "Mesmo unha testemuña presencial do asasinato declarou á policía en até tres ocasiones que o meu irmán non era o asasino que ela vira. A terceira vez, en comisaría, un xefe da policía díxolle, mentres xogaba cun revólver, que se esquecese do asunto". Flor Baena tamén relata que cando seu pai reuniu probas da inocencia de Xosé Humberto e quixo reabrir o xuízo, queimárolles a casa e "pegáronlle catro tiros ao noso can". A muller de Sánchez-Bravo, Silvia Carretero, tiña 21 anos e estaba embarazada cando foi detida e torturada pola Garda Civil en Badaxoz pola súa militancia na Federación Universitaria Democrática Española (FUDE), a sección universitaria do FRAP. Foi encarcerada en Madrid sen xuízo, até que, grazas a un informe médico e debido ao seu embarazo, quedou en liberdade provisional. Carretero aproveitou ese momento para refuxiarse en París, onde naceu a filla de ambos. Salvaxemente torturados Baena narrou nunha carta as torturas ás que foi sometido polas forzas do réxime: "Lanzábanme dun extremo a outro da parede, golpeándome con puños e porras (...) Golpeábanme cun pau na planta dos pés (...) Golpeáronme repetidamente a cabeza contra un moble metálico. Nun dos golpes arrincáronme unha moa, aínda que no parte médico figura só a palabra carie". "Papá, mamá: executaranme mañá" "Papá, mamá: executaranme mañá. Quero darvos ánimos. Pensade que eu morro, pero que a vida segue. Recordo que na última visita, papá, dixéchesme que fose valente, como un bo galego. Funo, asegúrocho. Cando me fusilen mañá pedirei que non me tapen os ollos, para ver a morte de fronte". Así se despediu, hai hoxe 46 anos, Xosé Humberto Baena, minutos antes de ser asasinado. A xutiza fechou as portas ás familias das vitimas, que fican agora pendentes da Lei de Memoria Á familia de Baena fecháronlles todas as portas na loita por desmontar a inxustiza. Presentaron recurso no Tribunal Supremo, que foi rexeitado. Despois recorreron ao Constitucional, con parello destino. O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos de Estrasburgo contestou que non podía facer nada porque España en 1975 non asinara o Convenio Europeo de Dereitos Humanos. Hai uns anos uníronse á causa presentada na Arxentina xunto a outras vítimas da Guerra Civil e o franquismo (tamén a viúva de Sánchez-Bravo denunciou na Arxentina). Mais segundo a Lei Orgánica do Poder Xudicial só se pode presentar un novo recurso no Supremo se achegan novas probas, das que a familia non dispón. "Esgotei todas as vías e instancias xudiciais en España e Europa e ante a ONU", relatou Flor Baena hai un ano no seu artigo. Precisamente, en 2020 pediu axuda á ministra de Memoria Democrática, Carmen Calvo, e a outros membros do Goberno e de grupos do Congreso para facer xustiza, xa que o anteproxecto de lei de Memoria Democrática non permitía anular os xuízos inxustos dos últimos executados polo franquismo. Flor Bena sinalaba hai un ano que a súas esperanzas estaban postas en que a Lei de Memoria Democrática anulase eses xuízos inxustos. Mais a redacción que por entón tiña o artigo 5.3 excluía a anulación do caso dos executados o 27-S de 1975, así como o de Salvador Puig Antich, executado en 1974, acusados de asasinato. Mudanza no proxecto de Lei O proxecto de lei de Memoria Democrática xa está agora no Congreso dos Deputados e agárdase que nas vindeiras semanas inicie a súa tramitación parlamentaria e o proceso de debate de emendas. A diferenza do anteproxecto, o proxecto que recibiu o Congreso acolle unha frase defendida polo movemento da memoria e recomendada ademais polo relator da ONU para a promoción da Verdade, Xustiza e Reparación co obxectivo de que fose polo que fosen xulgadas as vítimas, se lles aplique a nulidade da sentenza. Desta maneira, e á espera de como quede o texto final da lei, posibilitaríase co novo engadido a restitución e reparación dos cinco fusilados o 27-S. Desta maneira, o artigo 5.3 no proxecto queda así (o engadido resáltase en negriña), á espera das emendas e o debate no Congreso dos Deputados: "Igualmente, decláranse ilexítimas e nulas, por vicios de forma e fondo, as condenas e sancións ditadas por motivos políticos, ideolóxicos ou de crenza por calquera tribunais ou órganos penais ou administrativos durante a Ditadura contra quen defendeu a legalidade institucional anterior, pretenderon o restabelecemento dun réxime democrático en España ou tentaron vivir conforme a opcións amparadas por dereitos e liberdades hoxe recoñecidos pola Constitución, independentemente da cualificación xurídica utilizada para estabelecer esas condenas e sancións". Á Alba O inesquecíbel tema Al Alba, de Luis Eduardo Aute está desde sempre asociado aos cinco fusilados polos franquismo. Porén, o cantautor falecido en 2020 recoñeceu nunha entrevista realizada catro anos antes que o tema nacera como unha canción de amor e que foi a cantante Rosa León, que daquela puña voz aos temas, quen dixo: "Isto parece que é alguén a quen van fusilar"·. "Xa estaban sentenciados os condenados a morte do 27 de setembro de 1975 e nos concertos Rosa lles dedicaba a canción con gran risco pola súa parte. Nese sentido, a canción quedou vinculada aos fusilamentos", explicou Aute.


Luís Rei Núñez adoita empregar as máscaras doutros nomes para falar de compromiso e de cultura. Castelao, Dieste, Urbano Lugrís, mesmo a Luz Pozo que se agocha detrás da protagonista de Toda a Vida, sérvenlle para afondar nas contradicións e resistencias que esconden todas as vidas. Pero neste caso, e non só por tratarse de poesía, a reflexión sobre a propia existencia agroma desde o primeiro poema, que leva como título o ano de nacemento do autor. Desde aí achégase á felicidade da infancia e da xuventude, á paixón do amor e as súas servidumes, á reflexión, ao vencello tenso entre soidade e comunidade e, finalmente, á morte e á memoria. As sílabas do mundo / Luís Rei Núñez / Kalandraka / 2021 / 13 euros / 136 páx. Mais aínda que apareza o nome do poeta e as datas chaves que enmarcan parte do seu devir e a das persoas próximas, non podemos deixar de identificarnos co que di. A procura da comprensión sobreponse aos recursos estilísticos, dúas características da lírica de Luís Rei Núñez que tamén aparecen aquí. A métrica e a rima coidadas, a precisión estrófica, a referencia á tradición poética nos motivos e nas citas ou a musicalidade, "A ría é un xoieiro / que só garda melodías", saboréanse máis ao contrastalas coa escaseza na poesía contemporánea. Pero non se trata dun virtuosismo fachendoso. Acompañan sempre o contido, como se ve nos recursos de repetición, alegres para os poemas da mocidade, graves no ton de ladaíña que presaxian a ausencia. Podería ser un poemario río ou unha viaxe manriqueña. E algo diso hai. Pero adáptase mellor a un libro bosque. Ten moito de vexetal na concorrencia das árbores e das cortizas que son a pel do mundo. Respiran as grandes preguntas, case sempre abeiradas desde o escepticismo que dá a distancia, incluso cando se reflicte unha concepción platónica do amor, "O big-bang do teu reino / extirpoume os anos en que ti non estabas", que en moitas ocasións desemboca no fastío: "longas avenidas / poboadas de pombas / sen forzas para o voo". Pero os poemas que máis conmocionan atópanse ao final, cando a proxección cara o futuro é o paradoxo de non existir. Os coros do hospital de Oza cantan o sufrimento dun fillo que non dorme mentres os corpos son conquistados pola asepsia atea da medicina: "Lágrimas de lombrigas esvaran con gume de Taramundi / goteiro abaixo". Ante a espera narcotizada, só queda o consolo do rexistro, mentres dure, xa que "a vida é un almacén de memoria". Alén doutros méritos, como o reencontro con todas as dimensións do xénero poético, turban os últimos textos da morte dos pais porque, á fin, non somos tan diferentes.


Summary: Carmela Silva e César Mosquera lamentan que Rueda e Mato "fagan de intemediarios para regalarlle a ENCE unha parcela e un pazo público" e ratifican que "a resposta é non". O vicepresidente acusa o ente provincial de "obstaculizar" un investimento de 5 millóns.

DOCUMENTO | Pacto asinado pola Xunta con ENCE tras a prórroga de 60 anos á factoría "A Xunta veu facer de intermediaria de ENCE e nós non estamos de acordo. A resposta é non". O vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, e mais a conselleira de Medio Ambiente, Beatriz Mato, acudiron este luns á sede da Deputación de Pontevedra: que a institución provincial accedese a ceder a ENCE as instalacións do Pazo de Lourizán que a pasteira puidese instalar alí o seu centro tecnolóxico e, a cambio, rehabilitase o emblemático edificio. A presidenta da entidade pontevedresa, Carmela Silva, e mais o seu vicepresidente, César Mosquera, aseguraron estar dispostos a "colaborar" coa Xunta, pero non con ENCE, que non poderá facerse co pazo. O histórico complexo de Lourizán é propiedade da Deputación pero, en virtude dun convenio actualizado no ano 2000 e que non expira ata 2021, o Goberno galego pode facer uso del para desenvolver alí "un proxecto ambiental que inclúa a investigación da xestión sostible do monte", usos museísticos e un espazo público, lembra Silva. Se a proposta fose "que a Xunta desenvolve ese proxecto ambiental e efectúa obras de conservación, a Deputación colaboraría", afirma. Pero o que Rueda e Mato poñen sobre a mesa é "entrarmos no pacto do PP con ENCE", agrega Mosquera. "A Xunta veu facer de intermediaria para regalarlle a ENCE unha parcela e un pazo público: a resposta é non" "Se queren regalarlle a ENCE unha parcela e un pazo público para que desenvolva o seu proxecto, a resposta é non", enfatiza a socialista, quen amosou á prensa o dossier achegado á xuntanza polos responsables do Goberno galego, elaborado pola empresa papeleira. "Esta Administración non está disposta a avaliar un proxecto dunha empresa privada que di que quere achegar recursos porque tivo 60 anos máis de concesión", porque "este goberno está en contra de que ENCE se manteña na ría", zanxa, aliñando así a postura coas reclamacións que fixeran colectivos como a Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) e pechando a porta ás reclamacións da compañía. Contrariedade de Rueda Rueda acusa a PSdeG e BNG de "obstaculizar" un investimento de 5 millóns de euros A negativa de socialistas e nacionalistas foi acollida con contrariedade por Rueda. O tamén presidente provincial do PP pontevedrés ve consumada a obstaculización "dun investimento de 5 millóns de euros en Lourizán", a cantidade contemplada no pacto asinado por ENCE e a Xunta para a posta en marcha dun "novo centro de investigación que dinamice o emprego especializado na explotación sostible dos recursos forestais" e "realización dos traballos para fixar a súa sede mediante rehabilitación de edificio ou construción dun de nova planta". A Xunta, admite o número dous de Alberto Núñez Feijóo, acudiu á Deputación pontevedresa "de parte da empresa" despois da "solicitude" que ENCE formulou ao Goberno galego. Pero a entidade provincial, acusa, impide que "o pazo e a comarca" tornen en "referencia do I+D a nivel nacional no eido forestal", unha "obra que sería moi bonita" porque implicaría a "rehabilitación do pazo". A Xunta, conclúe Rueda, "lamenta que a Deputación cambiase de idea" e insta a "recordar" que o Goberno galego "puxo todo da súa parte para que a recuperación do pazo fose unha realidade". Agora, afirma, o Executivo galego procurará que este centro se instale noutro emprazamento da comarca de Pontevedra.


Summary: Alba Antía Rodríguez e Patricia Valle dirixiron as sucesivas intervencións arqueolóxicas na Cibdá de Armea, en Allariz, e Adolfo Fernández é o director científico do proxecto Armea. Os tres, investigadores do Grupo de Estudos de Arqueoloxía, Antigüidade e Territorio da Universidade de Vigo, asinan o fascículo sobre "A cibdá galaico-romana de Armea. Unha nova entrega do coleccionábel 'Confín dos verdes castros e valeroso clan!'.

A primeira pregunta, obviamente, é que a Cibda de Armea é un espazo habitacional romano, mais non un castro. A que se debeu que nun principio o asentamento fose considerado un castro? Está fechado ese debate cos datos dispoñíbeis na actualidade? Supoño que a inclusión do termo de castro foi debido a unha tendencia por denominar así a xacementos situados en lugares elevados e que se atopaban fortificados. Cando foi clasificado como monumento histórico artístico designouse como castro descartando Cibdá, que era realmente como se designaba naquel intre. Armea sitúase nunha elevación sobre o val da Rabeda, organízase en terrazas mais non presenta elementos topográficos identificábeis con murallas, foxos ou parapetos. Tamén é posíbel que a presenza do monumento con forno ou sauna castrexa nas inmediacións e a aparición dun importante conxunto da chamada "plástica castrexa", incluídos dous torsos de guerreiro, levasen considerar o sitio como un poboado da idade do Ferro. Parece claro que temos que reformularnos estes conceptos xa que en Armea os novos elementos de plástica (trísceles, hexascele e rosáceas) recuperados con metodoloxía científica aparecen asociados ás domus de cronoloxía romana dos séculos I ao III d. C. Porén, non descartamos que exista en Armea un horizonte prerromano que podería situarse no entorno dos outeiros dos Fornos e dos Pendóns, onde non se fixeron prospeccións até o momento. Non resulta estraño que mesmo sendo Armea unha zona habitacional non se atoparan -até o de agora- estruturas defensivas en pedra? Podería ser viábel un espazo cun espazo de procesado e fundición de metais que non tivera este tipo de estruturas "defensivas"? O que temos atopado nos limites da zona onde se concentran os restos son muretes que soportan socalcos, sen ben é certo que no leste da Cibdá existe unha gran acumulación de pedra que podería corresponderse cun muro de maior entidade ou incluso unha muralla que non ten sido sondeado ata o de agora. O barrio habitacional que podemos ver cando nos achegamos a Armea constrúese a finais do séc. I d.C., en plena época dos emperadores da dinastía Flavia. O espazo de función de refugallos de bronce atopouse baixo a rúa central do barrio romano. Porén, a cronoloxía atribuída a ese espazo no seu momento de funcionamento son ás décadas iniciais do séc. I d.C. No seu entorno máis inmediato atopamos varios muros que socalcan a ladeira que cae cara a zona onde pasa a vía mais non poden ser considerados como elementos defensivos. A cronoloxía desta primeira ocupación da Atalaia coincide coa cronoloxía do xacemento do Monte do Señoriño, unha vivenda construída ex novo a inicios do séc. I d.C. ao pé da vía que podería ter contado con funcións administrativas. Estes datos lévanos a considerar que o lugar se desenvolve xa nun momento inicial da presenza romana no interior da Gallaecia, a finais do reinado de Augusto, se cadra polo interese da administración romana no control das explotacións mineiras da contorna. A riqueza dos elementos arquitectónicos existentes pode indicar para Armea un centro administrativo -potencialmente rico- relacionado co tramo da vía romana que pasa ao seu carón? Se non é así, que outras teorías poderían encaixar nesta riqueza de elementos e de vaixelas de procedencia relativamente lonxe? A riqueza dos elementos arquitectónicos de Armea poderían estar indicando unha sociedade podente cuxa riqueza podería deberse á explotación dos recursos mineiros do Monte Medo, unha das minas de ouro-estaño máis importantes do Noroeste. Isto tamén podería explicar o seu desenvolvemento a inicios do séc. I d.C., xa como un núcleo romano impulsado polo interese de Roma na adquisición de metais, especialmente o ouro. Como lle explico aos futuros arqueólogos galegos, as vaixelas e outros elementos (como os vidros) que aparecen en Armea, a pesares de provir efectivamente de zonas afastadas como Italia ou o sur da Galia, non deixan de ser pezas habituais en calquera xacemento con cronoloxías entre o cambio de Era e finais do séc. I d.C. Existe certo tópico de considerar a estas vaixelas como obxectos de luxo que non se corresponde coa realidade. Son pezas importadas pero chegan en cantidades importantes xa que son producidas de xeito industrial. O realmente exclusivo e ao alcance de moi poucos eran as vaixelas en prata. Cando se comeza a producir estas vaixelas coñecidas como terra sigillata na zona da actual Rioxa (que imitaba aquelas da Galia e de Italia), chegan ao Noroeste por milleiros converténdose en pezas ao alcance de todos que se usaban e tiraban cando estaban escachadas. Subscríbete As subscritoras e subscritores recibirán as entregas do coleccionábel, de terzas a sextas feiras, cada día con Nós Diario, ben en papel ben para a lectura na nube, en función da modalidade elixida. Se non es asinante, podes sumarte en nosdiario.gal, ou ben podes reservar o diario en papel nos quioscos.


Summary: Galiza ten que agardar até finais de 2019 para poder ter o AVE, un transporte do que gozan xa gran parte dos territorios e que implicou o investimento de 51.175 millóns de euros de diñeiro público. Unha cantidade inxente, da que deron boa conta grandes firmas de obra pública, para un transporte que non representa nin o 2% da mobilidade das pasaxeiras e pasaxeiros. Eis un extracto do publicado no número 266 de Sermos Galiza.

En 1992, hai 25 anos, o primeiro tren de Alta Velocidade que circulaba polo Estado completaba o seu percorrido inaugural entre Madrid e Sevilla. Narcís Serra, entón vicepresidente do Goberno e hoxe imputado pola súa xestión á fronte de Catalunya Caixa, comandou aquela primeira expedición en medio dun auténtico xúbilo por aquel "salto á modernidade". Na Galiza a primeira pedra da Alta Velocidade púxose case unha década despois, en 2001. Desde entón, entre arres e xós, o noso país benefíciase de 475 quilómetros desta rede. Ningún deles, iso si, coas máximas posibilidades. Son 233 quilómetros de servizo entre Madrid e Zamora e 242 quilómetros no interior da Galiza. Isto é o que hai na Galiza do AVE. O Estado español compite en número de quilómetros (só superado pola China) e en velocidade (222 Km/hora de media, máis que o Xapón). Mais non en rendibilidade económica e social. Verdades O valor asegurábel de todo o AVE na Galiza é duns 2.500 millóns de euros. Moito menos que o investimento nel. Nestes 25 anos, máis de 51 mil millóns de euros de diñeiro público investíronse no AVE no Estado. Un transporte que non chega a representar o 2% da mobilidade das pasaxeiras e pasaxeiros. A Alta Velocidade move 25 millóns de persoas anuais mentres que só as liñas de proximidade andan camiño das 500 millóns de persoas. E son precisamente as liñas de cercanías e convencionais as que están a ser sacrificadas na Galiza coa desculpa do do AVE. "Aquí todo o investimento público para o ferrocarril foi para o AVE, co cal as liñas de ferrocarril convencional, as máis importantes, que son servizo público, están abandonadas", confésanos Ángel Valladares, da Confederación General del Trabajo (CGT) na Galiza. [Podes ler a reportaxe completa no número 266 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Concluíu sen acordo a reunión do Eurogrupo en Bruxelas, após 4 horas de debate e negociación. Atenas non está disposta a aceitar a extensión do programa de austeridade imposta pola Troika. As posicións semellan moi distantes. Shäuble, o ministro de Finanzas alemán, cualificou de "irresponsábel" o novo goberno grego.

Unha fonte do governo grego dixo a Reuters que o rascuño de resolución apresentado na reunión do Eurogrupo era inaceitábel para o goberno grego por implicar a extensión do actual programa da Troika. Syriza gañou as eleccións sobre a base dun programa contrario ás políticas de austeridade da Troika que, ao seren aplicadas con absoluta dureza en Grecia, resultaron no empobrecimento dos sectores populares do país heleno e na contracción do seu PIB nun 25%. O seu aliado de coligazón, Gregos Independentes, unha escisión de Nova Democracia, tamén concorreu perante o eleitorado cun programa contrario á extensión do acordo coa Troika. Tsipras, portanto, ía a esta reunión do Eurogrupo cun mandato eleitoral ben claro, mais bateu coa oposición firme da Alemaña, a potencia hexemónica na UE. Particularmente agresivo estivo esta segunda feira o ministro xermano de Finanzas, Wolfgang Schäuble, quen, antes de comezar a reunión, cualificou o goberno grego como "irresponsábel". "Teño pena dos cidadáns gregos. Elixiron un goberno que de momento axe dunha forma bastante irresponsábel", dixo nunha entrevista a unha emisora de radio alemá. Atenas debe facer fronte ao vencemento de créditos a moi curto prazo: 3.500 millóns a 20 de xullo e 3.200 a 20 de agosto Se Atenas non quer estender o actual programa da Troika, como conseguirá o financiamento preciso para non colapsaren as súas finanzas? A pergunta pairou todo o día sobre o Eurogrupo. Fontes do Goberno Tsipras avanzaron que a solución pasaría, ao seu xuízo, por emitir máis débeda pública de curto prazo que lle permita cumprir todos os seus compromisos financeiros até setembro [o actual programa que suxeita a Grecia á Troika limita aos 15.000 millóns de euros a débeda pública que Grecia podería chegar a emitir]. Despois de Setembro, Atenas estaría disposto a negociar cos seus parceiros europeus, mais non coa trepia BCE-Comisión Europea-Fondo Monetario Internacional. Ultimato do Eurogrupo E como fica a partida após o goberno grego recusar a extensión do contrato coa Troika? Fontes do Eurogrupo dixeron a France Press que agardarán até final da semana para ver se Atenas muda de ideia. Bruxelas espera que a presión dos mercados faga insustentábel a resistencia de Grecia. O problema imediato para o goberno de coligazón grego é achar fontes de financiamento para lle facer fronte aos pagamentos de créditos concertados polo anterior executivo de Nova Democracia: perto de 3.500 millóns de euros que teñen de ser pagos a 20 de xullo e outros 3.200 millóns cuxa amortización debe ser feita a 20 de Agosto. A maior parte destes créditos están en mans dos bancos centrais dos estados que compoñen a zona euro.


Summary: O Día Nacional de Galicia é un bo momento para deterse un chisco e ollar cara ao país. Pensamos que sería unha boa idea frear un minuto e repasar a nosa hemeroteca máis recente para acharmos pezas coas que construír a Galicia do futuro máis próximo, a Galicia que vén

O Día Nacional de Galicia é un bo momento para deterse un chisco e ollar cara ao país. Son tempos cambiantes, case efervescentes no político e no social -e, no económico, xa non digamos-. Neste escenario, pensamos que sería unha boa idea frear un minuto e repasar a nosa hemeroteca máis recente para acharmos pezas coas que construír a Galicia do futuro máis próximo, a Galicia que vén. Xuntamos 25 pezas para este 25 de xullo e con elas montamos un crebacabezas que, seguro, podería ter moitas máis. Coidamos que poden ser uns bos alicerces para celebrar hoxe e coller folgos para, mañá, seguir construíndo. 1. O persoal dos servizos públicos Os mesmos que se viron minguados en 3.000 efectivos nos últimos anos mentres vían como as súas remuneracións decrecían. Os mesmos que, moi maioritariamente, sosteñen cada día os servizos esenciais, tamén e sobre todo durante a dura crise económica. 2. A escola pública Que debe ser escola de cidadanía e de igualdade. E para iso cómpre comezar por que sexa realmente pública, gratuíta á hora de ser empregada e consciente do país no que ensina. 3. A universidade Pública e financiada axeitadaente para ser fonte de coñecemento, de pensamento crítico e desenvolvemento sustentable para Galicia. 4. Os concellos Os que foron froito da efervescencia do 24M e os que xa viñan desenvolvendo políticas en beneficio da maioría social. Os municipios galegos como primeiro sostén de res pública para o conxunto do país. 5. O agro Como medio de vida, orixe de alimentos de calidade e base para unha vida respectuosa co medio. 6. A lingua Para podermos describir o mundo en galego sen ter que dicir e reivindicar un día si e outro tamén que o facemos en galego. 7. A natureza Porque non hai Galicia sen solo, sen árbores, sen rías saneadas ou sen cidades que ollen cara á súa contorna. Porque é, ao cabo, a casa común. 8. O movemento feminista Impulso continuo para unha sociedade máis xusta e xénese de innumerables avances sociais. Escola de cidadanía e garante de dereitos na Galicia que vén. 9. A diversidade Un país no que cadaquén sexa en liberdade como se sinta e ame como desexe. 10. As industrias culturais Como mellor reflexo dunha actividade económica que reverte directamente no país, como mostra de que para ser orixinal cómpre ter en conta as orixes e, dende elas, abranguer o mundo enteiro. 11. A memoria A Galicia que vén non vén da nada, senón de algures. E para saber de onde vimos cómpre non perder a lembranza dos homes e mulleres que loitaron pola liberdade, xa fose no monte contra os golpistas, na escola contra a ignorancia ditatorial ou en Irak, polo dereito á información en plena invasión. 12. A ciencia Para esquecermos aquilo de "que inventen eles" e exportarmos valor engadido e non cerebros. A ciencia feita, reflexionada en Galicia e tamén en galego, a ciencia que defende a evidencia científica mentres é crítica con quen tenta valerse dela para fins espúreos. 13. Os ollos abertos ao mundo Porque dende este recuncho do mundo pódese ver o mundo enteiro. Porque o que pasa aféctanos e debera interesarnos. Porque a pluralidade enriquécenos sen deixarmos de ser nós. 14. A economía do ben común Non haberá desenvolvemento económico xusto na Galicia que vén se este deixa polo camiño unha parte da sociedade, xa sexa porque non ten traballo ou porque o traballo que ten non lle garante traspasar o limiar da vida digna. Unha economía que non aposte polo desenvolvemento salvaxe nin sacrifique a natureza por unhas poucas ganancias a curto prazo. 15. O traballo digno Vinculado á económia do ben común está o traballo en condicións dignas. Porque no país que vén sería desexable que cada vez menos xente durmise pola noite pensando se ao día seguinte poderá ir traballar en condicións de dignidade. 16. O país que produce Unha aposta por que as persoas que dirixen o país abran a caixa de ferramentas de Galicia e dean co xeito en que poden tirar mellor rendemento de cada unha delas no canto de abandonalas á súa sorte. 17. A liberdade Un país no que a expresión, a información, a manifestación ou a crítica pública sexan libres. No que o medo non pase, aos poucos a formar parte do corpo legal. 18. A creatividade Unha aposta por que na Galicia que vén non haxa fronteiras mentais e no que a creatividade estoure sempre que cumpra. Para que no futuro de Galicia se poida cantar, bailar, deseñar, escribir... 19. A mocidade e os maiores O país envellece e faino moito máis do que debera. No entanto, isto non implica que haxa que desentenderse dos maiores e, moito menos, das nenas, dos nenos e da mocidade. Se a comunidade se implica no coidado e este deixa de ser algo íntimo, se cadra o país deixa de ir tan vello. 20. A vertebración territorial Unha Galicia que vén na que non sexa máis doado e mesmo máis barato emigrar a Londres que viaxar polo eixo atlántico. Un país no que as infraestruturas se planifiquen pensando na súa utilidade e racionalidade e non na pirotecnia das inauguracións. 21. A transparencia nas institucións Porque se son de todas e todos, todas e todos debemos poder saber o que teñen, como traballan, cara a onde van e, sobre todo, como afectan as súas decisións á vida da xente. Unha Galicia que vén na que os datos que deberan ser públicos deixen de ser misterios máis ou menos insondables. 22. As pequenas loitas que fan un país grande Un país no que a xente non só mire para o seu embigo ou, no seu defecto, para o seu Twitter. Unha Galicia que vén no que a vida colectiva sexa quen de conseguir cousiñas pequenas que, xuntas, fan o país grande. 23. O respecto polo patrimonio Porque é noso, pero tamén de quen virán. Porque fala do que somos e a súa destrución nos retrata como pobo. Porque patrimonio non ten por que significar negocio. 24. O xogo limpo Para que ninguén saia xogar aos asuntos públicos coas cartas marcadas ou, directamente, a facer trampas. 25. Os medios de comunicación de noso. Un país no que todas e todos poidamos tecer rede, falarnos no noso idioma e contarnos o que pasa, o que importa, o que vai mal, o que mellora e o que cómpre celebrar.