Summary: O órgano acordou por 17 votos a favor, 13 en contra e unha abstención, a devolución ao goberno galego da norma. A maioría considera que atenta contra a igualdade de oportunidades, non cumpre a función compensatoria e penaliza a poboación do medio rural

O Pleno do Consello Escolar de Galicia acordou por 17 votos a favor, 13 en contra e unha abstención, a devolución ao goberno galego do novo decreto de comedores escolares. Coincidindo coa votación, fronte á sede do organismo tivo lugar unha concentración convocada polas plataformas en defensa do ensino público. CIG-Ensino defendeu unha emenda á totalidade coa que solicitou a retirada da proposta de Decreto polo que se regulan os comedores escolares dos centros docentes públicos non universitarios, porque "pon en tea de xuízo a igualdade de oportunidades, vulnera o dereito á educación e o deber de estar escolarizado, elimina o dereito ao comedor escolar gratuíto para o alumnado transportado, non cumpre a función compensatoria, nin moito menos social, e penaliza a poboación do medio rural". CC.OO.-Ensino destaca que se trata da terceira ocasión en que o Consello Escolar de Galicia resolve contra a Consellaría de Educación, tras as resolucións sobre o decreto do plurilingüismo e a lei de convivencia Pola súa banda, CC.OO.-Ensino destaca que se trata da terceira ocasión en que o Consello Escolar de Galicia resolve contra a Consellaría de Educación, tras as resolucións sobre o decreto do plurilingüismo e a lei de convivencia. De igual xeito, para AGE isto supón "un novo golpe ao PP tamén en materia de educación". Alternativa esixe "a inmediata retirada por parte da Consellería de Educación deste decreto", que é "rexeitado por toda a comunidade educativa". Na súa intervención no pleno, CIG-Ensino denunciou "a actuación da Consellaría de Educación" por "saltarse o procedemento legal que é preceptivo, a negociación deste decreto na Mesa Sectorial". Para o sindicato nacionalista "esta actitude evidenciou, unha vez máis o comportamento antidemocrático e autoritario da Consellaría de Educación que concibe os foros de negociación e participación como un estorbo". A CIG defendeu a elaboración dun novo decreto que garanta o uso gratuíto do comedor escolar a todo o alumnado beneficiario do transporte escolar e daquel cuxa renda mensual familiar non exceda tres veces o SMI CIG-Ensino defendeu a elaboración doutro novo proxecto de decreto que garanta o uso gratuíto do comedor escolar a todo o alumnado beneficiario do transporte escolar e daquel cuxa renda mensual familiar non exceda tres veces o salario mínimo interprofesional. E tamén "a habilitación de espazos necesarios en todos os centros públicos para que estes se poidan dotar do servizo de comedor" e a contratación "de persoal específico, coa cualificación necesaria e con relación laboral coa Consellaría de Educación, para atender o comedor".


Preocupado por todas as novas e datos que a diario podemos observar sobre o COVID-19 e o estado de alarma, coma mestre, tamén me preocupa o ignoradas que nesta crise resultan as necesidades das nosas nenas e nenos, tamén desde as institucións e responsables políticos da nosa educación formal, que están obsesionadas con aparentar unha normalidade que a todas luces non existe.Coma mestre tamén me preocupa o ignoradas que nesta crise resultan as necesidades das nosas nenas e nenosChamoume a atención a opinión que puiden leer nun foro de mestres galegos en Facebook, unha mestra especialista en audición e linguaxe, Iria, apuntaba eivas no plantexamento da Xunta de Galicia desde un enfoque legal e procedimental, pero a min interesoume máis a dimensión humana do problema.Gustaríame lembrar un termo importante ou así debera ser, do noso sistema educativo, "Educación Integral". As Nacións Unidas no seu documento final da Conferencia Mundial dos Dereitos Humáns do 1993 no que pedía "orientar a educación cara o total florecemento da persoa e cara ao fortalecemento dos dereitos e liberdades fundamentais. Trátase polo tanto dunha educación integral capaz de preparar a suxeitos autónomos e respetuosos dos dereitos e liberdades dos demais". Entendendo en tanto que a escola non pode nin debe centrase únicamente no intelectual, debe axudar ao estudantado no seu desenvolvemento integral, traballando con igual importancia no ámbito cognitivo, emocional e social. Ao fin traballar para que o noso alumnado teña a oportunidade de chegar a ser cidadáns con sentimentos equilibrados e coa posibilidade de desenvolver todas as súas competencias.De novo o sistema abandonará aos menos favorecidos que non chegarán aos requisitos marcados para rematar o cursoA adecuación dos contidos e programación da acción educativa debera sair dunha previa análise da realidade dos discentes (alumnas/os) que agora mesmo variou drástica e dramáticamente. É doado entender que non podemos facer o mesmo que nunha situación "normal". As necesidades dos pequenos son distintas e así tamén as circunstancias que os rodean, polo tanto pedirlle ao profesorado que se centre en seguir o currículo e dar toda a materia coma se nada é sinxelamente ridículo. Xa non polas eivas que temos no sistema, pois non hai suficientes medios materiais e ferramentas adaptadas ás circunstancias actuais, se non porque obviamos cuestións como a falta de equidade e igualdade de oportunidades (texto refundido LOE-LOMCE, L.O. 2/2006, do 3 de maio de Educación e L.O. 8/2003 do 9 de decembro de mellora da calidade da ensinanza).O rumbo de clase tamén está presente en todo o plantexamento, de novo o sistema abandonará aos menos favorecidos que non chegarán aos requisitos marcados para rematar o curso e avaliar aos peques, de novo, quen non avanzarán e pagarán académicamente o prezo máis alto, e serán as nenas e os nenos de familias sen recursos nin capacidade para abordar este reto académico e emocional, e todo para que os políticos de turno xustifiquen que cumpliron, que baixo o seu mando traballouse, non se perdeu o tempo. Poremos nas costas de moitos pequenos un peso que afundirá o seu futuro.De verdade o máis importante é alcanzar os obxectivos puramente académicos que mitigar a frustración e ansiedade dos nosos peques?Somos conscientes das realidades das familias e dos nosos peques? Supoñamos que conseguimos as ferramentas, medios e materias para traballar online, qué pasa cos numerosos puntos negros galegos nos que non hai acceso a internet? Qué pasa coas familias sen os coñecementos necesarios para axudar ás súas fillas e fillos? Que pasa coas familias sen recursos suficientes? Que pasa coas familias que tendo recursos e coñecementos para axudar aos peques, teñen que teletraballar? É se son 2 peques ou mais cantos ordenadores precisamos? De verdade o máis impotante é alcanzar os obxectivos puramente académicos que mitigar a frustración e ansiedade dos nosos peques? Non preferimos ter nenas e nenos felices e capaces de xestionar todas as emocións que esta dramática situación está a xerar? Non será máis acaído tratar de acompañar na medida do posible este encerro sendo un factor de equilibrio e xestión emocional, mediante xogos e actividades que aínda que poidan repasar materia, dinamicen o seu encerro? Podemos tratar de favorecer a comunicación entre o alumnado e as súas familias, xerar contido e actividades que teñan coma obxectivo afrontar a difícil situación pola que atravesamos. As mestras e mestres debemos axudar a que os "invisibles desta crise", como denomina o Filósofo e profesor de socioloxía César Rendueles, a infancia saia menos magullada, mais equilibrada e mais preparada para vivir.Por favor señores burócratas, cheguen a acordos para asegurar o máis importante da educación, a vida e felicidade das nosas fillas e fillos, xa haberá tempo para axustar contidos e estratexiasNesta traumática situación de peche, falta de liberdade, angustia e incerteza, os mestres e mestras serán unha arma coa que combater o virus na súa variante emocional. Non paga a pena comezar cunha listaxe de erros por parte da administración educativa. Non debullarei as ofensas, desprezos e desconfianza mostrada ao respecto da profesionalidade e capacidade do profesorado galego, que se derivan da actuación da Consellería de Educación. Non é o momento.Estamos nunha guerra contra o virus COVID-19, por favor señores burócratas, déixense de mirar máis os seus propios intereses que os dos nosos nenos e nenas, cheguen a acordos para asegurar o máis importante da educación, a vida e felicidade das nosas fillas e fillos, xa haberá tempo para axustar contidos e estratexias, seguramente asegurando unha inversión educativa á altura das necesidades. Agora precisamos menos Rottenmeier e mais Mary Poppins.Ánimo e saúde.


Summary: Carballo ten xa a galería de murais nacida a partir da iniciativa Derrubando muros con pintura como o "segundo recurso turístico máis demandado" polas persoas visitantes

Din que Derrubando muros con pintura foi unha idea propia. Como xurdiu esta iniciativa tan innovadora?A innovación é relativa. Eu son desas persoas que cando intentan trasladar á realidade proxectos que gustan intenta buscar a maneira. Desde hai moitísimos anos a arte urbana no espazo público é algo que me atrae moito e serve para achegar novas fórmulas artísticas ao conxunto da sociedade porque conviven directamente coa arte. Por que era precisa?Para tentar humanizar o desastre urbano que houbo neste concello desde finais dos anos 60. A arte contemporánea tiña a oportunidade de actuar en tres aspectos fundamentais. Cales?Mellorar o aspecto físico coa arte en medianeiras e configurando un espazo público moito máis atractivo. En segundo lugar, íamos a dar a oportunidade de achegar un discurso e un debate sobre a arte á sociedade. E terceiro, desde a área de Turismo e Promoción Económica dariamos a coñecer o potencial do colectivo de artistas locais. Eses foron os alicerces, pero chegouse ao Rexenera Fest...Foi o obxectivo máis ambicioso. Deixando a un lado a modestia estase conseguindo que sexa coñecido a nivel internacional. Traer artistas de fóra é un sinal de identidade?O festival ten dous ingredientes: buscamos que veñan artistas de primeiro nivel e somos dos poucos festivais que son paritarios. E a pesar da nosa pouca idade como festival xa temos unha serie de firmas en Carballo das que mola ter. Ao mellor 20 dos cen artistas urbanos máis prestixiosos do momento deixaron a sinatura. Deuse o debate que buscaba entre a poboación?A medida que íamos pintar fomos decatándonos dunha cousa: a percepción social era moi positiva en dous sectores. Nos nenos e nenas de 3 anos até os 16 e nas persoas maiores de 55, que miran a arte como algo que lles alegra a vida. Hoxe case a totalidade da sociedade ve o proxecto como positivo Atrae o turismo?Non buscamos un turismo de masas pero hoxe o recurso turístico máis demandado en Carballo, ademais do surf, é a arte urbana.


Summary: Este verán as augas do mar Mediterráneo está a superar acotío os 30 graos centígrados por mor das ondas de calor mariñas, que poden xerar uns efectos devastadores entre as principais especies.

A temperatura do mar Mediterráneo está entre 3 e 5 graos centígrados por riba do usual nesta época do ano, superando constantemente a barreira dos 30 ºC, advertiu un grupo de científicos, o que leva ao límite a moitas especies, que ven "como, cada verán, supérase a súa temperatura óptima", indicou o biólogo mariño Gil Rilov, que estuda as consecuencias nas costas mediterráneas. A zona que está a padecer un maior impacto son as augas de Palestina, Israel, Líbano e Siria, que alcanzan temperaturas medias no verán superiores aos 31 ºC. Rilov sostén que a perda de biodiversidade que perciben nestas localizacións está movéndose cada vez máis cara a Grecia, Italia ou Catalunya. O investigador do Instituto de Ciencias do Mar de Barcelona, Joaquim Garrabou, explica a medios internacionais que "estamos empurrando o sistema demasiado lonxe, temos que tomar medidas sobre os problemas climáticos canto antes", respondendo a unha situación que cualificou como "preocupante". Estas ondas de calor mariña estanse a facer cada vez máis frecuentes e intensas, con todo, a diferenza das que acontecen sobre o mar, a súa duración é máis longa, afirma, incidindo en que afectan 90% de todo o Mediterráneo, que posúe entre 4% e 8% das especies mariñas coñecidas e arredor do que viven 500 millóns de persoas. Asemade, destaca que isto limita a capacidade dos mares de absorber o exceso de calor terrestre e dióxido de carbono, o que axuda a combater o cambio climático, "pero agora levamos o océano a un estado insalubre e non funcional", debulla Garrabou. Mortalidade masiva Xunta outros científicos, o investigador publicou en datas recentes un informe en Global Change Biology sobre o efecto das ondas de calor no Mediterráneo entre 2015 e 2019. A conclusión é que estes sucesos provocan unha "mortalidade masiva" de especies mariñas, rexistrando as súas consecuencias nunhas 50 especies, incluídos corais, esponxas e algas. Segundo os datos, os efectos principais das ondas de calor, situados entre a superficie e os 45 metros de profundidade, continuarán en incremento. Entre 1982 e 2018, a temperatura do Mediterráneo medrou 0,4 ºC cada década, nestes intres, o ritmo aumentou até 0,5 ºC cada dez anos. "A pregunta non é sobre a supervivencia da natureza, a pregunta é sobre que se seguimos nesta dirección quizais a nosa sociedade non teña un lugar onde vivir", cuestionou.


Summary: A película Arraianos, de Eloy Enciso foi a máis valorada pola crítica galega. 21 persoas da crítica e o xornalista escolleron os mellores filmes a convite de Acto de primavera, o blog xestionado por Xurxo González, José Manuel Sande e Martin Pawley.

A de Eloy Enciso é un dos filmes do novo cinema galego que máis repercusión ten tido en festivais internacionais, a comezar polo festival suizo de Locarno onde foi estreado. Montaña na sombra, de Lois Patiño, Anacos de Xacio Baño e La Brecha de Marcos Nine ocupan os primeiros postos da clasificación.A recén estreada película de Margarita Ledo A cicatriz branca, ocupa o quinto posto da lista. O premio "Acto de Primavera" escolles as películas máis votadas pola crítica entre os filmes estreados ao longo do ano, e entre elas hai algunhas que foron xa exhibidas en moitos festivais e salas e outras que comezan agora a súa andaina. Os promotores queren, con esta iniciativa, destacar o bo momento creativo que está a vivir o novo cine galego. En total entraron en votación un total de vinte e oito filmes diferentes estreados neste ano e con autoría galega ou con presenza maioritaria na súa produción. Listaxe de películas coa súa puntuación. 1. Arraianos (Eloy Enciso), 67 puntos, 15 mencións. 2. Montaña en sombra (Lois Patiño), 43 puntos, 12 mencións. 3. Anacos (Xacio Baño), 24 puntos, 6 mencións. 4. La Brecha (Marcos Nine), 20 puntos, 8 mencións. 5. A cicatriz branca (Margarita Ledo), 16 puntos, 6 mencións. 6. Dos fragmentos / Eva (Ángel Santos), 15 puntos, 6 mencións. 7. Los increibles (David Valero), 14 puntos, 4 mencións. 8. Nacional VI (Pela del Álamo), 13 puntos, 6 mencións. 9. Goitik behera, behetik gora (Vicente Vázquez, Usue Arrieta), 12 puntos, 5 mencións. Fóra (Pablo Cayuela, Xan Gómez Viñas), 12 puntos, 4 mencións. Lupita (Xurxo Chirro), 12 puntos, 4 mencións. 12. El sexo de los ángeles (Xavier Villaverde), 10 puntos, 3 mencións. 13. Vilamor (Ignacio Vilar), 8 puntos, 2 mencións. 14. O apóstolo (Fernando Cortizo), 6 puntos, 3 mencións. 15. Piedad (Otto Roca), 5 puntos, 2 mencións. Curta nº 3 (Xoán Escudero), 5 puntos, 1 mención. 17. Fantasmas #2 (Ángel Santos), 4 puntos, 1 mención. 8 (Cris Lores, Belén Veleiro, Ian Lorenzo, Liam Lores, Alberte Pagán), 4 puntos, 1 mención. [Ver vídeo] 19. Fraga y Fidel, sin embargo (Manuel Fernández-Valdés), 3 puntos, 1 mención. En el movimiento del paisaje (Lois Patiño), 3 puntos, 1 mención. Imágenes secretas (Diana Toucedo), 3 puntos, 1 mención. 22. Á luzada (Xurxo Chirro), 2 puntos, 2 mencións. Apocalypse (Alexandre Argibai), 2 puntos, 1 mención. La mirada del pintor (Rubén Pardiñas), 2 puntos, 1 mención. 25. Personal movie (Héctor Carré), 1 punto, 1 mención. Avión, el pueblo ausente (María Hervera, Marcos Hervera), 1 punto, 1 mención. Sefa sound system (Sabela Pernas, Sol Álvarez), 1 punto, 1 mención. Arrevoa os meus cabelos (Olalla Castro), 1 punto, 1 mención.


Summary: Sindicalistas, escritores, músicos, deputados no Parlamento e Congreso... 140 voces impulsan un manifesto en apoio ao mozo que vai ser xulgado en decembro por atentado contra a autoridade no despexo do Escárnio e Maldizer.

Chema Naia foi unha das centos de persoas que o 30 de maio de 2017 participaron en Compostela nas mobilizacións contra o desaloxo do CSOA Escárnio e Maldizer. Unhas mobilizacións interrumpidas por unha carga policial na zona vella da capital galega que acabou con Chema Naia inconsciente no chan apos un 'porrazo' na cabeza por parte dun axente antidisturbios, segundo denunciou o propio mozo, que agora, o 20 de decembro, se enfronta a un xuízo por "atentado contra a autoridade". 140 voces da sociedade galega impulsan un manifesto chamando as mobilizacións dos días 11 e 20 de decembro solicitando a absolución para Chema. O documento está aberto a novos apoios: "Por tras de Chema estamos moitas máis. Contra a represión, damos unha resposta social e política: impulsamos de forma mancomunada dúas mobilizacións para solicitar a total absolución de Chema e facemos un chamamento á sociedade e aos medios de comunicación para que ecoen este caso e o denuncien a todos os niveis", sinálase no manifesto. As persoas asinantes mostran a súa solidariedade con Chema Naia, para o que piden a súa absolución. Entre os asinantes do manifesto hai centros sociais, sindicalistas, sanitarios, escritores, músicos, desempregados, xornalistas, estudantes, traballadores da hostalaría e mesmo deputadas no Parlamento galego e no Congreso. As persoas asinantes mostran a súa solidariedade con Chema Naia, para o que piden a súa absolución. "Intentaron montar este relato para ocultar a brutalidade daquel día" Nunha entrevista en Nós Diario, Naia manifestaba que "intentaron montar ese relato para non recoñecer a brutalidade policial daquel día, cunhas 50 persoas feridas, algunhas de gravidade". "A Fiscalía dixo que un mozo de apenas 60 quilogramos de peso fora capaz de reducir dous antidisturbios. Non teñen probas, é a súa palabra contra a miña, mais xa sabemos que a súa presunción de veracidade está por riba da miña presunción de inocencia", indicaba.


Summary: Galiza Nova presentou o acto de homenaxe da mocidade a Rosalía de Castro e Castelao. Este acto forma parte das homenaxes habituais do día 24 de xullo, no Parque de Bonaval de Santiago de Compostela. Esta edición contará con concerto da banda Nao. Vídeo: Irene Pin

Os actos da véspera do Día da Patría continúan a agromar, co obxectivo de festexar o día lembrando ás figuras que loitaron pola cultura e identidade galegas. Os membros de Galiza Nova presentaron esta mañá o acto que terá o respaldo do Bloque Nacionalista Galego. Rubén Cela estivo presente no anunciamento do cartel, no cal se inclúen as intervencións de Ana Pontón, voceira nacional do BNG, e de Lucía Veciño, responsábel nacional da asemblea de mulleres de Galiza Nova. A xornada contará coa actuación da banda de rock Nao. "É un acto que Galiza Nova, a organización xuvenil do BNG, organiza todos os 24 de xullo" Alberte Mera, secretario xeral de Galiza Nova, foi o encargado de descubrir o cartel da homenaxe, que se atopa a piques de cumprir dúas décadas de historia. "Con este acto queremos lembrar a dúas persoas, dous símbolos: Rosalía e Castelao", afirmou Mera quen indicou a importancia actual de ambos referentes da cultura galega: "A vixencia do seu pensamento e das súas denuncias segue máis de actualidade que nunca", refiríndose aos problemas dos galegos emigrados nos últimos anos. Alberte Mera quixo lembrar, ademais, a bagaxe e o percorrido do evento: "É un acto que Galiza Nova, a organización xuvenil do BNG, organiza todos os 24 de xullo e no que ten participado xente da cultura como Isabel Risco ou César Cambeiro e músicos coma SÉS ou Bieito Romero, de Luar na Lubre". Por último, refiriuse a Nao como unha "banda de rock galego que está arrasando coas súas posturas reivindicativas de compromiso co país". "Para Nao é un orgullo participar nos actos que hai durante o 24 e o 25 de xullo" A propia banda estivo presente no anunciamento. O vogalista, Jasper, acodiu á presentación "Para Nao é un orgullo participar nos actos que hai durante o 24 e o 25 de xullo. É unha reivindicación que levamos no ADN da banda."


Summary: "Se me expulsan por defender os cidadáns... estou completamente orgulloso", afirmou o portavoz de AGE.

Suspensión dun mínimo de 15 días de soldo e de dereitos como deputado a Xosé Manuel Beiras após a súa expulsión esta cuarta feira do pleno do Parlamento. É a decisión disciplinaria que se impón ao portavoz de AGE polos feitos acontecidos durante o tenso debate sobre o resgate do Hospital de Vigo. Unha vez rematadas as quendas de palabra, o voceiro de AGE dirixiuse cara o escano do popular Miguel Tellado, golpeando a mesa en varias ocasións e acusándoo de estar "ríndose dos cidadáns" O presidente da Cámara, Miguel Santalices, chamouno á orde e expulsouno aplicando o artigo 108 do regulamento da cámara (promover "desorde grave coa súa conduta"). Beiras non se arrepinte do seu comportamento no pleno, como manifestou en Área Pública, da TVG, horas despois de sucedidos os feitos: "SE me expulsan por defeneer os cidadáns... estou completamente orgulloso". "Eso é o que fixen. Por enriba das normas está a xustiza, a ver se aprenden dunha puñetera vez", dixo tras considerar que os populares se riran da iniciativa que presentou o seu grupo para rescatar o Hospital de Vigo.


Summary: As galegas emigrantes non o teñen doado á hora de exerceren o seu dereito ao voto. Residentes no estranxeiro falan con Sermos Galiza sobre a precariedade, a procura de oportunidades laborais no estranxeiro, as dificultades para rexistrarse e solicitar o voto ou a falta de políticas para acompañalos. O cambio da lei electoral aumentou as garantías e supuxo o descenso da participación. Eis un estrato da peza publicada no número 369 do semanario en papel Sermos Galiza.

En 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística (IGE), residen no exterior 519.646 persoas. Neste mesmo ano o Censo Electoral de Residentes Ausentes (CERA), que rexistra a poboación que habita no estranxeiro, contabiliza 457.909 galegos e galegas. Desta cifra, votaron nas eleccións do 28 de abril 12.234 persoas, 2,67%. O electorado exterior nunca foi especialmente activo, mais tras a reforma da lei electoral en 2011 afundiuse. Nos comicios de 2008, 325.266 galegas e galegos estaban chamados a participar e 33,87% así o fixo. Unha vez entrou en vigor o cambio de normativa, o chamado comunmente "voto rogado" impulsado por PP e PSOE co apoio de PNV e CiU, nas seguintes eleccións, as de 2011, votou 4,32% do censo alén do Cebreiro. O cambio da lei electoral defendeuse como un mecanismo para atallar as fraudes cometidas no voto exterior. Borrar a foto dos festíns que ofrecían os partidos ás comunidades no estranxeiro e nas que "rogaban" o seu voto. Eliminar a papeleta das ausentes, as que faleceran e cuxo nome permanecía nun censo sen actualizar. Porén, a norma tamén supuxo un dique para a participación de moitas emigrantes, como as que marcharon da Galiza coa onda da crise económica. 2013 foi o ano con maior saldo migratorio ao exterior, no primeiro trimestre 6.378 persoas marcharon, segundo o IGE. En 2019 residen no exterior 519.646 galegas e galegos, dos que 457.909 están inscritos no Censo Electoral de Residentes Estranxeiros Falta de oportunidades Segundo a Secretaría do Exterior da Xunta da Galiza once países concentran 95% da emigración galega. Os Estados Unidos, Francia ou o Reino Unido son algúns dos destinos máis habituais das galegas. E "precariedade" unha das palabras máis repetidas polas que contaron a Sermos Galiza a súa singradura no estranxeiro desde estes países, así como as dificultades para exercer o voto. Xavier Carriba reside en Londres desde hai catro anos e medio. "Como programador as oportunidades de desenvolvemento profesional na Galiza son limitadas. Tras a crise os salarios e as ofertas caeron polo chan, sobrevivía malamente", di. María Sabucedo, tamén desde a capital británica, explica que ademais da falta de oportunidades emigrou por razóns emocionais. "A perda da miña rede de amigos debido á emigración xeneralizada e o feito de que o meu compañeiro viñera vivir aquí foron o detonante para dar o paso", conta. A lucense Sara Gómez trasladouse a París hai poucos meses: "Decidín vir pola falta de oportunidades e o medo a quedarme estancada nos anos de universidade. Non foi unha decisión doada. Emigrar supón renunciar a toda unha vida e é un proceso no que resulta difícil sentirse acompañada". Cando atopou vivenda, tras semanas de busca, deu con Manuel Simón, emigrante galego coma ela. El chegara a Francia tras pasar por Irlanda e Suíza. "Rogar" o voto "A lingua é poderosa, por iso non me gusta que o procedemento se chame 'rogar o voto'. Nós non temos que rogar nada a ninguén", matiza Sara. Ela e Manuel déronse de alta como residentes temporais en Francia "cun documento sinxelo de cubrir". Despois completaron o impreso para "rogar" o voto, "que ben poderíamos ter tramitado en liña". Desde o 21 de outubro poden recibir as papeletas e teñen até o 6 de novembro para enviar o voto por correo certificado. "Existe a posibilidade de que reembolsen os cartos, pero o procedemento non é claro", explican ambos. O procedemento é o mesmo para todas as persoas residentes no estranxeiro, mais as oportunidades mudan segundo o lugar de residencia xa que a inscrición no CERA é presencial. "En Francia hai dez consulados, coñezo xente á que lle resulta imposíbel votar pola distancia, diñeiro e tempo necesarios", denuncia Sara. Nunha situación similar atópase o melidense Vicente Vázquez, asistente lingüístico de lingua española nunha universidade estadounidense. Actualmente vive en Arkansas e o consulado máis próximo atópase en Huston, Texas, a cinco horas en coche. "No meu contrato pon que non se poden suspender clases e as fins de semana as oficinas están pechadas". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 369 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, anunciou a posta en marcha da Lei de Prezos Xustos, que pretende "equilibrar e sanear a economía" do país, á vez que activou un Estado Maior para garantir o abastecemento alimentario.

O presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, anunciou unha lei que estabelecerá que as marxes de ganancia para o empresariado non poderán superar o 30%. Fíxoo durante un discurso posterior ao Consello de Ministros realizado no palacio de Miraflores e no cal Maduro salientou que o país bolivariano vai "cara ao saneamento das perturbacións na cadea económica, produtiva, distributiva e comercializadora". A iniciativa feita pública polo mandatario venezuelano suporá a "segunda fase" da ofensiva económica lanzada polo Executivo co obxectivo de "protexer o pobo da usura e a especulación". No plano práctico, garantirá a revisión de todo o proceso económico e establecerá as devanditas marxes de ganancia. 14 anos de cadea por usura ou contrabando de alimentos O texto recolle tamén as sancións ás cales se enfrontará quen incumpran a citada lei. En concreto, contempla severas penas en caso de usura e contrabando de alimentos, que poden chegar até os 14 anos de cárcere. Por iso, pide á cidadanía que non se deixe "manipular" polos "delincuentes que rouban o pobo". "Aquí ninguén vai vir con nerviosismo nin apuro, porque así funcionan os delincuentes, as mafias, crean falsas necesidades ou crean crises para que saian as divisas da República a mans da burguesía parasitaria", sentenciou Maduro durante a súa intervención pública. Aliás, o mandatario subscribiu acordos bilaterais con países coma Cuba, Arxentina, Colombia e Uruguai en virtude dos cales ficará garantido o abastecemento de alimentos e produtos de primeira necesidade.


Fernando Vázquez (Castrofeito, A Coruña, 1953), o actual adestrador do Deportivo, estivo a finais de xaneiro no meu barrio de Labañou, convidado polo Colexio Calvo Sotelo (onde colaboro no adestramento do equipo xuvenil), para dar unha charla aos alumnos do centro e aos rapaces que integran as distintas categorías de fútbol base. Foi un encontro distendido e ameno e o técnico contestou, durante máis dunha hora, a todas as preguntas dos numerosos asistentes. Plantexáronlle cuestións de todo tipo, algunhas sinxelas e outras máis comprometidas, pero en todo momento deu mostra da súa habilidade para a conversa e o debate. Fernando vive o fútbol con auténtica paixón. Son famosas as súas carreiriñas pola banda cando o seu equipo consegue un gol. Así o viviu sempre Fernando vive o fútbol con auténtica paixón. Son famosas as súas carreiriñas pola banda cando o seu equipo consegue un gol. Así o viviu sempre. Cando estudaba en Santiago, recén saído do Seminario, xogou no equipo do Negreira, na Liga da Costa, aquela competición esixente e intensa, de campos enlamados e xogadores rudos, onde destacaba como centrocampista organizador, con gran visión do xogo. Alí coincidín con el unha tempada, aínda que eu máis ben quentaba a banqueta. Non fixo carreira como futbolista, a pesares do seu evidente talento, mais si como adestrador. Comezou moi novo cando, despois de rematada a carreira, compaxinaba o seu traballo como profesor de Instituto cos adestramentos nas escolas deportivas na súa terra natal. O CD Lalín foi o primeiro equipo que adestrou como profesional, e conseguiu levalo dende rexional até a Segunda B. Así comezou, en 1986, unha longa e brillante carreira na que pasou por diversos equipos (Lalín, Rácing de Ferrol, Lugo, Compostela, Oviedo, Mallorca, Betis, Las Palmas, Rayo Vallecano, Valladolid, Celta e Deportivo) e tamén actuou como seleccionador de Galicia (xunto con Arsenio Iglesias) durante varias tempadas. Destacou como descubridor de talentos, pois foron moitos os xogadores que, co seu apoio, debutaron en Primeira División e iniciaron unha carreira exitosa no mundo do fútbol (Tristán, Joaquín, Güiza, Ruben Castro etc). Os cronistas sinalan de Vázquez a súa condición de estudoso do fútbol, polo que algúns o teñen alcumado como "profesor", se cadra lembrando a súa primeira profesión. Máis as súas lecturas non se restrinxen só ao mundo do balón: é un home culto e con inquedanzas intelectuais e sociais (hai uns meses participou nun documental contra da mina de Corcoesto). Gran admirador de Sacchi e Cruyff, tamén destaca como estratega e pola súa habilidade para a motivación persoal e o reforzamento do grupo. Esas foron as súas bazas durante a súa traxectoria profesional. Despois de seis anos sen adestrar foi chamado para dirixir o Dépor co difícil obxectivo de manter o equipo en Primeira División. "Unha chamada á unha da mañán cambioume a vida", dixo nunha entrevista En febreiro de 2013 –hai agora un ano- fíxose cargo da dirección do Deportivo, despois dunha mala racha de resultados de Oltra (outro excelente adestrador) e da penosa espantada de Domingos Paciencia. Tiveron que pasar case 18 anos desde os seus inicios –con oito tempadas en Primeira e dúas en Segunda-, para chegar ao equipo dos seus soños. Porque Vázquez é un deportivista confeso, e nunca ocultou as súas simpatías por este equipo. O seu último traballo como adestrador foi precisamente o Celta (gran rival do Dépor), onde foi cesado en 2007, cando o equipo estaba perto do descenso. Neste país anómalo o que debería ser natural convértese nun signo de distinción. Nesta cidade, tan desgaleguizada pola nefasta influencia doutro Vázquez (o ex-alcalde), a actitude de Fernando ten un enorme valor para a recuperación do idioma no mundo do fútbol e na vida cotiá Despois de seis anos sen adestrar foi chamado para dirixir o Dépor co difícil obxectivo de manter o equipo en Primeira División. "Unha chamada á unha da mañán cambioume a vida", dixo nunha entrevista. Estivo a piques de acadar a meta. Recoperou animicamente ao equipo e soubo crear unha excelente conexión coa afección, que o acolleu como un líder. Aínda que o equipo descendeu no último momento, Riazor segue a confiar no adestrador. Fernando Vázquez, coa súa actitude honesta e o traballo incansable, reforzou a confianza colectiva a foi quen de tecer unha rede afectiva coas bancadas semellante á que existía nos tempos de Arsenio e o Súper Dépor. Na charla-coloquio celebrada en Labañou amosouse afable, paciente e afectuoso. E expresouse en todo momento en galego, feito que me interesa destacar, pois a utilización do galego en todos os ámbitos, de maneira habitual, debe ser un obxectivo daqueles que amamos esta terra e a súa cultura. Neste país anómalo o que debería ser natural convértese nun signo de distinción. Nesta cidade, tan desgaleguizada pola nefasta influencia doutro Vázquez (o ex-alcalde), a actitude de Fernando ten un enorme valor para a recuperación do idioma no mundo do fútbol e na vida cotiá. Algúns xogadores (Ínsua, Luís…) xa seguen o seu exemplo. Saúde, mestre.


Summary: As autoridades sanitarias informaron de numerosos pasamentos por todo o país. Moitos deles están directamente relacionados coas residencias de maiores. Xa son 944 mortos desde o inicio da pandemia.

Galiza ten que lamentar a estas horas unha das xornadas máis negras desde que a aparición do coronavirus no país. As autoridades sanitarias informaron de que ao longo deste día faleceron 21 persoas.A cifra é récord, cando menos na segunda onda da pandemia, onde o máximo comunicado era 13 perdas nun día. O primeiro falecemento desta nova vaga deuse a principios de agosto. Malia que houbo noites con moi malas noticias, os números de hoxe son especialmente alarmantes. Desde o 11 de abril non se daba unha afección tan importante do virus, que naquel día provocou 23 decesos. Hai escasos minutos o Sergas falou de 21 vítimas. Segundo se comunicou, a gran maioría das persoas falecidas superaban os 70 anos e un bo número eran usuarias das residencias de maiores, que se teñen convertido nun núcleo de contaxios moi importante. En concreto, hai que lamentar o falecemento dun home de 96 anos e outro de 84, que eran atendidos no hospital de Vigo. Asimesmo, no Vithas Nosa Señora de Fátima finou unha muller de 92 anos. As tres vítimas residían no xeriátrico de Salvaterra do Miño. Ademais, o Chuvi certificou outros tres pasamentos, neste caso de persoas non procedentes de centros residenciais. Tratouse dun home de 82 anos e dúas mulleres que tiñan 103 e 95 anos. Na Coruña tamén houbo varias persoas polas que non se puido facer máis. O Sergas tivo información dun usuario da Ballesol de Oleiros de 92 anos (ingresado no Quirón) e outro varón de 93 anos que estaba en atención domiciliaria. No HM Modelo-Belén morreu unha coruñesa de 84 anos, e no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC) faleceron dúas persoas que superaban por pouco os 80 anos de idade. As residencias do interior Na área sanitaria de Ourense tivo lugar o pasamento dunha residente de 85 anos de Nosa Señora dos Anxos, en Ribadavia. Tamén houbo vítimas dos centros Nosa Señora dos Milagres de Barbadás e da instalación Val de Monterrei. Neste caso as doentes estaban ingresadas nos hospitais de Ourense e Verín, respectivamente. As autoridades sanitarias tamén explicaron que perdeu a vidas polo virus un home de 79 anos que estaba en atención domiciliaria na contorna de Lugo. No Complexo Hospitalario de Santiago (CHUS) non superaron a infección un varón de 69 anos e unha muller de 89 que procedían da infraestrutura San Miguel de Silleda. Por último, sóubose da morte de dous pacientes (de 86 e 89 anos) na demarcación de Ferrol, outro de 57 no CHOP e unha doente de 89 anos que era atendida no Montecelo e que tamén chegara procedente dunha residencia de maiores. Con estes datos a cifra de pasamentos derivada dos contaxios polo coronavirus chegou xa a 944.


Summary: O denunciante, residente en Mislata, Valencia, censura a negativa do médico que o atendeu a ofrecerlle a documentación en catalán mais a coacción duns policías que facían cola e que lle berraron: "Pídelo en gallego, gilipollas".

Segundo recolle o diario local dBalears, un veciño de Mislata, Valencia, denunciou que foi vítima dunha dobre discriminación por intentar obter a documentación sobre a vacina contra a Covid-19 en catalán. Joan F. Prim acudiu a pasada segunda feira, 7 de xuño, ao seu punto de vacinación para obter a documentación necesaria para poder recibir a segunda dose de AstraZeneca. Como esta era a súa escolla -non a de Pfizer- debía asinar o consentimento de excepción de responsabilidade que acordou o Goberno para o caso das persoas menores de 60 anos pendentes da segunda picada que xa recibiran AstraZeneca. "Pídelo en gallego, gilipollas" Prim reclamou a documentación en catalán, mais só lla ofreceron en castelán. Ante a súa demanda, Joan F. Prim asegura que o médico que o atendeu lle negou este dereito e engadiu: "Ou asinas ou poño que renuncias e quéixaste á Consellaría, que isto é un centro de vacinación". Segundo explicou a vítima, como o médico se expresou berrando, tres axentes de policía fóra de servizo que facían cola no mesmo punto, achegáronse para apupalo e apremalo a marchar, dicíndolle: "Pídelo en gallego, gilipollas". Ante as presión e a ameaza de que quedaría sen vacinar, Prim asinou a documentación en castelán, mais fixo constar no propio consentimento a súa desconformidade co feito de que non estivese en valenciano.


Summary: O Pazo de Meirás reabría esta cuarta feira as súas portas e un nutrido grupo de persoas realizou desde o seu interior, accedendo mesmo ao alto dunha das súas torres, un acto simbólico de denuncia do uso deste imóbel, espoliado ao pobo polos golpistas de 1936, por parte do fascismo español. Unha faixa xigante, co lema "O Pazo é do Pobo Galego. Franquismo Nunca Máis" e coroada pola estreleira, expresaba o sentido desta acción.

"Que nos devolvan o roubado. Franquismo nunca máis", rezaba a outra das faixas despregadas durante este acto simbólico. O BNG convocou de urxencia unha concentración de apoio a esta acción realizada por "activistas da memoria histórica" e entre os que figuraban destacados militantes da formación frentista como Bieito Lobeira, Rubén Cela e Néstor Rego. Rego, nun vídeo ao que tivo acceso Sermos, presentou o acto como unha "ocupación" do Pazo de Meirás por parte dun "grupo de galegas e galegos, de demócratas, de patriotas, de nacionalistas". Trataríase dunha "acción simbólica" para "reclamar que definitivamente este Pazo volte ao pobo galego". Hai que acabar coa "ignominia" que supón que 80 anos despois de o pazo "ser espoliado ás veciñas e aos veciños por medio da coacción, por medio do terror" o imóbel continúe a ser propiedade da familia Franco. O pazo debe voltar a ser "patrimonio público do pobo galego". "Non ten ningún sentido esta continuidade da propiedade na familia Franco. Carece de toda decencia democrática que sexa xestionado por unha Fundación como a Francisco Franco que debería ser ilegal, mais que é legal e que con recursos públicos fai apoloxía do fascismo, do franquismo e da ditadura", dixo Rego. "Decidímonos a actuar para o conxunto da sociedade galega ser consciente de que hai que acentuar a demanda democrática, de decencia mínima democrática, de que o Pazo de Meirás volte ao pobo galego", acrecentou. 🔴 URXENTE. Activistas da memoria histórica fan ocupación simbólica de Meirás. Concentración de apoio diante do pazo para esixir a devolución pic.twitter.com/o1ApEo5ght— BNG (@obloque) 30 agosto 2017 #OPazoÉdoPobo é a etiqueta posta en circulación en twitter para reforzar a "conquista" simbólica do Pazo, en expresión utilizada por @obloque.


Summary: Provocará "unha transferencia masiva de diñeiro aos países ricos", sosteñen.

"Non é un trato xusto [...] Beneficiará de maneira abafadora os países ricos e incrementará a desigualdade", sinalaba Oxfam nun comunicado a respecto do acordo alcanzado o pasado sábado polo grupo das sete maiores potencias económicas do mundo (G7). O pacto estabelece unha taxa global ás multinacionais de polo menos 15% e contempla un mecanismo para que estas empresas, cunha "marxe de beneficios de 10% como mínimo", paguen 20% alí onde operan e non só onde teñen as sedes. Os asinantes cualificaron o acordo de "histórico", mais Oxfam sostén que suporá que "miles de millóns de dólares en impostos perdidos nos paraísos fiscais anualmente fluirían cara aos países ricos onde as grandes multinacionais como Amazon ou Pfizer teñen as súas sedes ─independentemente de se as súas vendas e beneficios se fan realmente en nacións en desenvolvemento". "O G7 non pode esperar que a maioría dos países acepten as migallas da súa mesa", sostivo. Christian Hallum, experto fiscal da ONG internacional, insistía esta segunda feira en declaracións a Reuters que o acordo "sen dúbida abéirase aos ricos e é inxusto cos pobres". Provocará "unha transferencia masiva de diñeiro aos países ricos", que é onde as grandes empresas teñen as sedes. Reparto dos dereitos fiscais Nos mesmos termos que Oxfam pronunciáronse tamén onte desde a Rede para a Xustiza Fiscal (Tax Justice Network), coalición internacional independente de expertos e activistas que loitan contra a evasión de impostos, a competencia fiscal e os paraísos fiscais. ONG e grupos de economistas, como a Comisión Independente para a Reforma Fiscal das Empresas (Icrict, nas siglas en inglés) solicitan desde hai anos un mínimo global de 25%. Nese aspecto incidiu Joseph Stiglitz ─no do 25%─ nunha entrevista onte no medio estadounidense Democracy Now!. O Nobel de Economía sostivo que se trata dun acordo "histórico" mais inadecuado para evitar a evasión fiscal. O 25% é para Icrict un piares básico da reforma necesaria. Mais antepón outro: o reparto igualitario dos dereitos fiscais. Isto é, un equilibrio entre o lugar onde está a sede e o lugar onde esas compañías producen os beneficios á hora de recadar. Hai unhas semanas o Foro Africano para a Xestión dos Impostos (ATAF), en representación de 38 países do continente, presentou no G20 unha proposta neste sentido. Do G20, que inclúe potencias económicas como China ou Rusia, agardan os líderes do G7 apoio ao acordo. Xa o teñen da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento (OCDE), que rexeitou os argumentos das ONG.


O 82,3% dos participantes na III Asemblea Nacional de Anova outorgaron este sábado en Pontevedra o seu apoio á única lista presentada e encabezada polo deputado autonómico Antón Sánchez para conformar a nova coordinadora do partido, que o 1 de abril elixirá o seu portavoz, con toda probabilidade o propio Sánchez. O ascenso do deputado supón un paso máis na saída progresiva da primeira liña do partido que el mesmo impulsou de Xosé Manuel Beiras, a piques de cumprir 81 anos, logo de non aspirar tampouco a renovar o seu escano como deputado autonómico nas eleccións do pasado 25 de setembro. Tamén supón un paso a un lado do outro ata agora co-portavoz de Anova, Martiño Noriega, cuxo cargo público como alcalde de Santiago fará que siga a manter peso político e proxección mediática na formación. O 82,3% dos participantes na III Asemblea do partido outorgan o seu apoio á lista única encabezada polo deputado autonómico para conformar a nova coordinadora, que o 1 de abril elixirá o seu portavoz Esta III Asemblea Nacional chega despois da asemblea constituínte celebrada en xullo de 2012 logo da escisión do BNG, da primeira asemblea de xuño de 2013 e da segunda asemblea de outubro de 2014. Nesta ocasión, os 700 militantes con dereito a voto elixían unha coordinadora nacional, máximo órgano de dirección entre asembleas, integrada por 50 persoas. Os críticos coa lista oficial denominada de consenso, como o deputado autonómico Davide Rodríguez ou a deputada no Congreso Alexandra Fernández, que finalmente non presentaron lista alternativa, lamentaron que non houbese maior vontade de integración por parte da nova dirección. Porén, descartaron calquera escisión e amosaron a súa "lealdade" ao proxecto tanto desde os seus cargos institucionais como a nivel interno. Beiras deu por pechado o seu "epílogo político": "É o momento de que eu pase a outra forma de combate", dixo Pola súa parte, durante a súa última intervención como portavoz nacional da formación, Beiras instou os seus a fortalecer a unidade popular a través de En Marea, onde tamén participan militantes doutras formacións de esquerdas como as mareas locais, Podemos ou Esquerda Unida. Pero o histórico líder nacionalista tamén lles pediu que non esquezan que o obxectivo último é a "emancipación social e nacional do pobo galego". Sobre si mesmo, Beiras deu por pechado o seu "epílogo político": "É o momento de que eu pase a outra forma de combate", dixo. Durante a súa intervención produciuse un altercado cando, mentres Beiras apelaba á unidade no nacionalismo e a esquerda, algúns entre o público do auditorio, que diversas fontes identificaron como próximos á FPG, elevaron a voz con protestas, que foron contestadas cunha petición de respecto por parte do secretario de Organización saínte, Rafael Dopico. Isto fixo que aumentasen aínda máis os berros e se chegasen a producir empurróns e patadas entre os implicados, segundo informaron diversos medios e amosou unha gravación da Televisión de Galicia. Logo do altercado, Beiras abandonou o escenario entre un sonoro aplauso. Orientado o futuro de Anova, queda por resolver o bloqueo existente na coordinadora de En Marea, que aínda non elixiu os seus portavoces case dous meses despois das primarias do 22 de xaneiro.


Summary: A CIG promove unha Iniciativa Lexislativa Popular para garantir a enerxía como servizo público e combater a pobreza enerxética.

Após o rexeitamento da iniciativa para o crecemento económico e a creación de emprego proposta pola CIG, tombada polo Partido Popular no Parlamento, a central sindical nacionalista promoverá unha outra ILP cunha das propostas que compuñan aqueloutra iniciativa. ILP de Medidas para Garantir a Enerxía como Servizo Público e Contra a Pobreza Enerxética, é o nome da campaña de recollida de sinaturas --no mínimo 10.000-- coa que a CIG visa pular polo dereito á enerxía e por políticas que combatan a pobreza enerxética no noso país. A campaña prolongarase até o mes de outubro. Suso Seixo, secretario xeral da central sindical, e Fernando Blanco (CIG-Industria) presentaron publicamente a iniciativa coa que, aliás, visan abrir un intenso debate social arredor desta cuestión, sinalan, "extratéxica para Galiza". "Parecía absurdo que, sendo como é Galiza unha das principais zonas produtoras e exportadoras de electricidade do Estado, aquí puidera haber dificultades para continuar coa actividade produtiva de empresas polo feito de seren grandes consumidoras", afirmou Seixo ao explicar as razóns que motivaron a promoción desta ILP. Seixo subliñou a relevancia económica que ten o sector enerxético polo seu carácter estratéxico para Galiza, o seu importante peso no PIB e o seu papel determinante "á hora de facer as nosas empresas máis competitivas, favorecer a instalación de novas empresas no noso país e polo tanto favorecer a creación de emprego". "Se fosemos un país soberano recorreríamos a calquera medida que favorecera o desenvolvemento económico e social do noso país" Así mesmo, advertíu que hai máis de 100.000 fogares que padecen pobreza enerxética, que teñen dificultades para pagar o recibo a final de mes e que non poden garantir unhas condicións mínimas de habitabilidade, sobre todo en épocas de inverno. "Estamos falando de moitos cidadáns e cidadás que teñen que pasar por situacións moi precarias cando aquí estamos exportando enerxía". "É absurdo que esteamos pasando por este tipo de penalidades", asegurou, "se fosemos un país soberano para tomar decisións en materias como esta, recorreríamos a calquera medida que favorecera o desenvolvemento económico e social do noso país, pero como dependemos dun sistema que se regula no ámbito do Estado, estamos sufrindo esta situación". Pola súa banda, Fernando Blanco debruzouse sobre a loita por unha tarifa eléctrica galega e pola compensación daqueles territorios que, como Galiza, son produtores enerxéticos. Con estas medidas compensaríase os prexuízos sociais e ecolóxicos desta actividade podutiva. "Nin as centrais térmicas de carbón, nin as de gas, nin o asolagamento de vales para as hidráulicas, nin a ocupación de montes para as eólicas son actividades inocuas. Afectan ao territorio e afectan as poboacións deses territorios", sinalou. Asemade, acrecentou, "termos unha tarifa eléctrica máis baixa sería un elemento para o desenvolvemento económico e industrial fundamental e sería de xustiza para unha poboación como a galega que ten as pensión e os salarios máis baixos do estado".


Summary: Do 10 ao 16 de agosto desenvólvese a XVIII edición de "Viñetas desde o Atlántico" o salón do cómic que este ano amplía as súas exposicións até o 20 de setembro. Destaca a maioritaria presenza de autoras nesta iniciativa dirixida por Miguel Anxo Prado.

Se unha pasea estes días pola Coruña poderá dar con algúns dos súper heroes e súper heroínas que saen do papel das bandas deseñadas para se colaren nas rúas da cidade con motivo de "Viñetas desde o Atlántico". Coa chegada do salón do cómic, que se celebra desde 1998 baixo a dirección de Miguel Anxo Prado, a cidade vístese de banda deseñada e volve converterse nun referente internacional no mundo das viñetas. En conversa con Sermos Galiza, Miguel Anxo Prado explícanos que nesta XVIII edición "Viñetas desde o Atlántico" non contará con ningunha temática central, mais si hai un feito salientábel que distingue este salón do cómic dos anteriores, unha presenza maioritaria feminina, con Chloé Cruchaudet, Mai Egurza, Ana Miralles, Ana Oncina e Raquel Córcoles. "Por vez primeira, haberá máis autoras protagonistas que autores", indícanos o director do evento cultural, que fai fincapé no feito de que "non é nada premeditado nin anecdótico, pois non foron convidadas por ser mulleres, senón pola calidade e a acollida da súas obras". De feito, salienta que as cinco autoras convidadas representan a "amplísima variedade de rexistros dos últimos vinte anos". Neste sentido, Miguel Anxo Prado sinala que "a normalización no mundo do cómic era unha materia pendente". "Até hai uns anos, o mundo co cómic era maioritariamente masculino e, aos poucos, sobre todo grazas ao manga –cunha produción infantil dirixida ás nenas- conseguiuse interesar as primeiras lectoras", engade. Cumpre nesta edición a maioría de idade, "unha metáfora qu eindica que tanto o salón como a banda deseñada chegaron a súa madurez", di Miguel Anxo Prado "Viñetas desde o Atlántico" cumpre nesta edición a maioría de idade, "unha metáfora que indica que tanto o salón como a banda deseñada chegaron á súa madurez", destaca o director. "O propio traballo que imos ver exemplifica a madurez do medio, agora pódese tratar calquera temática cun amplo abano de estéticas posíbeis, até o punto de facer da banda deseñada unha linguaxe universal como medio de expresión e comunicación", afirma. Miguel Anxo Prado advirte de que a maioría de idade do cómic tamén posúe "o seu punto traumático, como o ten a maioría de idade dunha persoa". Refírese a que cando un medio madura, "a oferta segméntase moitísimo e desaparecen as cifras enormes". E é que "cando o público madura, perfila máis os seus gustos e faise excepcional atopar fenómenos de masas". Un ecosistema diverso O ecosistema diverso que caracteriza a XVIII edición de "Viñetas desde o Atlántico" vén representado polas artistas participantes xa citadas e polos autores convidados Martín Romero, López Cruces, Keko e Alfonso Zapico. Martín Romero é o único dos nove autores e autoras protagonistas nado en Galiza. Trátase dun dos ilustradores máis interesantes da actualidade, cun estilo poderoso que o levou a trunfar no mercado francés. O seu último traballo publicado, Episodios lunares, unha obra hipnótica, recolle oito relatos gráficos relacionados coa lúa, coas lembranzas da infancia e coas lendas populares. Ademais dos autores protagonistas, visitarán o salón convidados e convidadas polas editoriais cando menos seis artistas: Enma Ríos, Miguel Montenegro, David Rubín, Sento Llobel, Javier Olivares e Kiko da Silva. Onde visitar as mostras? O Kiosko Alfonso acolle as exposicións de Keko, Ana Oncina, Martín Romero Alfonso Zapico e Chloé Cruchaude, así como todas as conferencias do festival e os encontros profesionais nos que os autores e autoras protagonistas impartirán as clases maxistrais. O Palexco acubilla as mostras de Mai Egurza, Joaquín López Cruces e Raquel Córcoles, máis coñecida polo seu nome artístico Moderna de Pueblo, e o Palacio Municipal de María Pita só acollerá unha exposición: a de Ana Miralles. Ademais, a sala municipal Salvador de Madariaga será a sede dunha exposición global sobre o cómic galego. Toda a programación do Salón do cómic está dispoñíbel na web www.vinetasdesdeoatlantico.com.


Summary: A tripulación de Tirán gañou na final senior masculina, a de Meira na feminina e en xuvenís a vitoria foi para a embarcación de Cabo de Cruz

O remo galego tivo unha cita obrigada esta fin de semana en augas da Ría de Vigo, onde decorreu o Campionato Galego de Traiñeiriñas (embarcación de banco fixo con seis bogadores e un patrón/a). Mais unha vez, e nas tres categorías principais a competir (senior masculina, feminina e xuvenil) volveu amosarse a calidade e nivel competitivo das tripulacións de banco fixo na Galiza, un deporte que está a ter unha idade de ouro en canto a participantes e nivel debido en grande medida ao traballo e esforzo diario dos clubes. Na categoría senior masculina, a tripulación de Tirán foi a gañadora, ondeando así por terceiro ano consecutivo a bandeira galega do campionato de traiñeiriñas. Moaña chegou en segundo posto, seguida polas embarcaciósn de Chapela (3ª), Vilaxoán (4ª) e Cabo de Cruz en quinta posición. No que atinxe á categoría feminina, Samertolameu conquistou a primeira praza, aventaxando as de Moaña ás segundas clasificadas (Cabo de Cruz) en 33 segundos. O terceiro posto foi para as vogadoras de Bueu. E xa por último, a bandeira na categoría xuvenil foi erguida pola tripulación da traiñeiriña de Cabo de Cruz, gañadora da final, ao superar a Amegrove (2ª), Esteirana (3ª, a 17 segundos) e Rianxo, que ficou en cuarta posición. A embarcación de Ares foi quinta. Agora, a Castro Urdiales a polo estatal A vindeira fin de semana terá lugar en Castro Urdiales (Cantabria) o Campionato estatal de traiñeiriñas. Galiza agarda obter un bo resultado, aínda que será difícil repetir o éxito acadado recentemente no estatal de bateis, onde as tripulacións galegas gañaron en absolutamente todas as categorías.


Summary: A Cidade da Cultura, o Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco) e o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) achegan novas exposicións. No Museo Centro Gaiás o público poderá ver máis de cen obras desde o século XVIII até a actualidade.

Tres exposicións abren as súas portas ao público en tres espazos diferentes: a Cidade da Cultura, o Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco) e o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC). Raniero Fernández: O fotógrafo da Galiza dos anos 50 e 60 A maior delas é a mostra que Camiños creativos que se exhibe no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura coa idea de facer un percorrido pola relación entre arte e movemento desde o século XVIII até a actualidade. Nesta proposta poden verse obras asinadas por grandes mestres da pintura e da fotografía –como Turner, Constable, Courbet, Corot, Rousseau, Sorolla ou Cartier-Bresson– e referentes da creación máis actual: desde David Hockney a Julian Opie, Jeppe Hein ou Cristina Iglesias. Son máis de cen obras -moitas delas nunca antes exhibidas na Galiza- procedentes dunha trintena de museos e coleccións de oito países de Europa. A mostra está comisariada pola conservadora do Holburne Museum en Bath (Reino Unido), a galega Monserrat Pis Marcos. Novas exposicións no Marco e no CGAC O museo vigués, pola súa parte, celebra o seu 20º aniversario coa exposición Marco. Academia Roma. Processi 148, en coprodución coa Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID) e a Academia de España en Roma. A mostra, comisariada por Enrique Bordes, reúne obras e proxectos de 21 artistas da promoción 2020-2021, residiron na sede da Academia de Roma. Tono Arias: "Se quero achegar algo á fotografía teño que darlle á xente cousas que non pode ver" Por último, no CGAC abre as portas Camiños III, a continuación do proxecto comisariado a catro mans por Alberto Carton e Santiago Olmo, con trece artistas que mostran accións performativas en vídeo, cadernos e mapas, como fontes de información.


Summary: O fundador de Fuerza Nueva finou aos 96 anos. O pasamento do que liderou a extrema dereita española prodúcese no momento en que esta se re-estrutura arredor de Vox, o partido de Ortega Lara.

Blas Piñar faleceu esta terza feira (28 de febreiro) en Madrid. O fundador de Fuerza Nueva e deputado en Cortes españolas pola coligación Unión Nacional converteuse en líder histórico do fascismo español re-constituído após a restauración da monarquía española en 1975 arredor de distintas siglas e coligacións electorais como Alianza Nacional 18 de xullo ou máis recentemente con Alternativa española. Segundo El Mundo, Mayor Oreja abandona a carreira eleitoral para non competir eleitoralmente co partido de Ortega Lara O pasamento de Piñar coincide coa re-estruturación da ultra-dereita española que está a se agrupar arredor do partido encabezado polo ex-funcionario de prisións Ortega Lara. Este novo proxecto reclama entre outras a "supresión do Estado das autonomías" e a instauración dun "estado unitario" cun só goberno e un parlamento. Vox, o novo partido da ultra-dereita española O xurdimento desta formación está a remexer as bases do Partido Popular. Neste senso, o europarlamentar e ex-presidente do PP de Cataluña, Alejo Vidal-Quadras anunciou recentemente a súa baixa no PP e a súa incorporación a Vox. Unha decisión que o propio Vidal-Quadras atribuía entre outras razóns a unha desafección co programa político popular e coa falta de democracia interna que atribúe á dirección do partido. Asemade, salientou que a postura do goberno español e o PP a respeito do proceso soberanista catalán é pouco contundente. Os últimos movementos no PP e o rexeitamento de Jaime Mayor Oreja a encabezar a candidatura ás eleccións europeas -segundo El Mundo, o ex ministro de Interior abandona a carreira eleitoral para non se enfrentar a Ortega Lara- albiscan unha re-organización do sector máis radical entre @s populares que mesmo podería devir en novas baixas para o partido que pasarían a se afiliar a Vox.


Summary: Após 14 días de xexún, Chus, Carmen e Edu abandonaron o protesto ao evidenciaren "problemas serios" de saúde nos controis. A asemblea de traballador@s acordou manter as mobilizacións.

A piques de cumprírense dúas semanas desde que deu comezo a greve de fame de tres representantes do comité de empresa de Povisa, a asemblea de traballador@s decidiu esta segunda feira dar por rematado o protesto. E é que as dúas persoas que mantiñan o xexún, Chus e Carmen --após abandonar Edu o sábado-- evidenciaban xa "problemas serios" de saúde nos controis que rotineiramente lles eran practicados. Segundo informaron, o abandono visa evitar posíbeis danos físicos derivados da inanición e logo de teren perdido perto de 8 quilos. Nos últimos días, @s compañeir@s de Povisa e as demais persoas que integran o comité de empresa xa lles solicitaran que cesasen no protesto perante a actitude da dirección do hospital. Logo de se acordar o fin da greve de fame a presidenta do comité, Chus Neira, quen mantivo até o final a folga criticou a Povisa, a conselleira de Sanidade e a delegada territorial pois ningunha delas se reuniu c@s traballador@s ao longo deste tempo. Malia todo, o cadro de persoal continuará coas mobilizacións para denunciar o despedimento de 13 empregad@s e exixir a súa readmisión. A primeira delas terá lugar este terza feira diante do hospital a partir das 12.30 horas, onde se desenvolverá unha concentración de traballador@s, doentes e utentes en defensa do emprego e da calidade asistencial.


Summary: O Goberno acusa o club de non dar información "precisa" sobre o desprazamento dos Riazor Blues e destitúe os coordinadores de seguridade da entidade galega e do Atlético. A oposición recrimina a actuación do Executivo e lembra que tiña suficientes datos como para actuar antes.

A culpa é do Deportivo. Ou iso parece querer deixar claro o Goberno central. O secretario de Estado de Seguridade, Francisco Martínez, culpou o club galego de trasladar información "imprecisa" á policía sobre a viaxe dos Riazor Blues a Madrid, que acabou cunha enorme pelexa e co asasinato do afeccionado ultra branquiazul Francisco Romero Taboada, Jimmy, a mans do grupo neonazi do Frente Atlético. O Goberno acusa o Deportivo de non dar información "precisa" sobre a viaxe dos ultras e destitúe os coordinadores de seguridade do club galego e do Atlético Así, Martínez anunciou a destitución dos coordinadores de seguridade de Deportivo e de Atlético de Madrid durante a súa comparecencia na Comisión de Interior do Congreso dos Deputados, na que deu conta, xunto ao secretario de Estado para o Deporte, Miguel Cardenal, do que ocorreu o pasado domingo 30 de novembro a poucos metros do estadio Vicente Calderón. O Sindicato Unificado de Policía (SUP) non tardou en criticar o cesamento do coordinador de seguridade do Deportivo, inspector ao que define como "magnífico profesional", ademais das "formas", xa que asegura que este se enterou da súa substitución "polos medios de comunicación". "É lamentable que se descargue a responsabilidade no elo máis baixo da cadea do Ministerio de Interior", aseguran nun comunicado, tras aclarar que o funcionario "trasladou en tempo e forma toda a información da que dispoñía". De feito, o secretario de Estado leu integramente o correo electrónico remtido o xoves 27 de novembro polo coordinador de Seguridade da entidade coruñesa no que se indicaba que logo de falar "co xefe de seguridade do Deportivo parece ser que viaxarán uns 50 integrantes de Riazor Blues. Non podemos asegurar a compañía que os leva... O normal é que se despracen na mesma mañá do domingo". Ademais, asegura que ao día seguinte se informou por teléfono de que os ultras conseguiran algunhas entradas e asegurábase que "era posible" que se xutnasen cos Bukaneros. O secretario de Estado confirma que o Deportivo advertiu da viaxe dos Blues, pero cre que a información non foi suficiente As comunicacións confirman, xa que logo, que o Deportivo informou do desprazamento dos Blues -algo que asegurou tamén a policía na Coruña e a Delegación do Goberno en Galicia, malia que a Delegación do Goberno en Madrid e a policía na capital do Estado o negaran nun principio. Non obstante, para o secretario de Estado a información non foi dabondo e cualifícaa de "imprecisa". Por iso, e ante a ausencia de antecedentes violentos entra ambos os dous grupos, non se declarou de "alto risco" o partido. Pero hai máis, xa que o secretario de Estado de Seguridade asegurou tamén que a Brigada Provincial de Información de Madrid informou de que o Frente Atlético quedara para almorzar nun bar a primeiras horas da mañá. Tampouco lle pareceu relevante ás forzas de seguridade, que non acudiron a vixiar o devandito almorzo. "A información dos clubs é inprescindible para que as forzas de seguridade poidan facer o seu traballo con rigor", argumentou. E continuou: "O Deportivo non transmitiu información detallada e concreta sobre o desprazamento dos Riazor Blues" e engadiu que se abrirá unha investigación sobre o procedemento polo que os ultras conseguiron entradas. Malia que había indicios da viaxe dos Riazor Blues, coñecemento dunha quedada para almorzar de ducias de ultras e incluso que os ultras da Coruña conseguiran entradas, a policía non fixo nada. E a brutal pelexa acabou cun asasinato. A resposta da oposición política foi inmediata. O PSOE -que pediu a dimisión da delegada do Goberno en Madrid, Cristina Cifuentes- lembroulle ao secretario de Estado que "tiña suficientes argumentos para tomar medidas". "Desde A Coruña advírtenlle que haberá desprazamento e saben que o Frente Atlético quedou ás sete da mañá", asegurou o representante do grupo socialista. A oposición ao completo recriminou a actitude do Goberno; o BNG recrimina que nada se fixese malia saber da quedada de ultras do Frente Atlético Ademais, o BNG, a través da súa deputada Rosana Pérez, recordou tamén que "houbo un asasinato". "Non se poden equiparar ambas afeccións; hai verdugos que seguen sen aparecer. En trinta minutos non se referiu ao Frente Atlético e podía ter un pouco máis de obxectividade", asegurou a parlamentaria nacionalista, que asegurou que a cidadanía "segue sen saber se houbo ou non quedada, pero si sabían que que había afeccionados que quedaran para almorzar ás 7 da mañá. Que pensaban que se ía facer? Non tomaron medidas de precaución", recriminou. Xabier Errekondo, de Amaiur, preguntou "cantos expedientes se abriron polos cánticos do Frente Atlético sobre a morte de Aitor Zabaleta" e chamou "a atención" de que os comparecentes "non se referisen aos asasinos" deste grupo ultra. Ademais, IU cre que a comparecencia "soa a escusa" porque "hai cousas que fallaron en Madrid", mentres que Toni Cantó, de UPyD, asegura que non escoitou "nin unha soa asunción de responsabilidade... E algunha debe haber". "A súa comparecencia soa a escusa porque hai cousas que fallaron en Madrid", di Izquierda Unida Pero o secretario de Estado seguiu a centrarse nos billetes e afirmou que se venderon aos ultras 110 entradas "en dous paquetes de 50 e 60 entregadas aos Riazor Blues por parte da Federación de Peñas do club sen comunicarllo á Policía. Loxicamente, non coñece estas informacións impediu valorar axeitadamente o risco. Sen entradas, os afeccionados non se terían desprazado". O Estado insiste en que foi unha pelexa "pactada" malia que fontes dos Riazor Blues insisten en que non foi así Ademais, insistiu en que a pelexa foi pactada, malia que fontes dos ultras coruñeses insisten en asegurar que non e que a única posibilidade era que algúns deles si coñecesen unha posible liorta. "Se a pelexa foi catro horas antes é porque os dous grupos querían pelexar", dixo, tras asegurar que os "feitos lamentables" foron "orixinados por dous grupos radicais que de maneira voluntaria e consciente acordaron os acontecementos". Aïnda así, recoñecen que non hai "constancia documental" dese pacto para baterse. Por outra banda, a Liga de Fútbol Profesional (LFP) enviará á Comisión Antiviolencia un informe sobre os cánticos no estadio de Riazor do pasado sábado, polo que o Deportivo podería ser sancionado.


Summary: Os mochis, o ramen ou os diferentes tipos de sushi son só unha mostra das delicias do Xapón.

A cociña xaponesa é coñecida principalmente polo sushi, tremendamente popular no noso país nos últimos anos e que continua en aumento. Trátase dun prato exótico pero tamén san e nutritivo. Sushi O sushi é o prato xaponés por excelencia. Elabórase aderezando arroz cocido cun mollo chamado sushi-zu, feito a base de vinagre de arroz, azucre e sal. Emprégase unha variedade pequena, redonda e cunha gran cantidade de amidón. Unha vez frío combínase este arroz con diferentes ingredientes como peixes, mariscos, algas ou verduras. Para preparar o arroz é moi importante lavalo ben antes para tirarlle o amidón. Lávase nun cunco baixo a billa e imos remexendo coa man e tirando a auga, así nove veces se é preciso para que saia clariña. Despois de lavalo temos que deixalo repousar un anaco para que se infle ben e cocelo co mesmo volume de auga que de arroz. Unha vez cociñado mestúrase co mollo de vinagre de arroz, sal e azucre en quente e déixase repousar estendido. O termo 'sushi' é unha palabra xenérica que engloba diferentes elaboracións. Algunhas das mais coñecidas son os makis, uramakis ou nigiris. Todas elas se fan con arroz, pero de diferente xeito. En primeiro lugar temos os makis, se traducísemos literalmente do xaponés sería algo parecido a rolo. Son os máis famosos e fanse con arroz recheo de peixe ou verduras enrolados en alga nori. O contrario a estes serían os uramaki, a palabra 'ura' significa a cara oposta, e como o seu nome indica é un maki ao revés. Neste caso o arroz é a cara de fora e por dentro temos alga nori rechea de peixe ou verduras. Por último os nigiris fanse sen alga nori, son pezas de arroz cuberta de peixe cru ou lagostinos. O sashimi tamén englobado no sushi, elabórase sen arroz e sen algas, son anacos de peixe cru cortado en lascas e acompañado dun mollo, xeralmente soia. Todas estas elaboracións poden facerse con diferentes ingredientes. Entre os peixes, os máis consumidos son o atún e o salmón, mais tamén se poden empregar xurelos, sardiñas ou luras. Como acompañamento destes adoitan ir unha gran variedade de produtos, o máis común é o cogombro ou o aguacate, pero hainos con manga ou incluso queixo. Ensaladas No Xapón é moi común o consumo de algas, unha das máis empregadas é a alga wakame, que tan só aderezándoa cun chisco de vinagre e unhas sementes de sésamo está boísima. Outra opción é outra coñecida receita xaponesa, trátase do sunomomo. É unha ensalada feita principalmente con cogombros e alga wakame aliñada cunha mestura de vinagre de arroz e mollo de soia, aínda que tamén se lle pode engadir polbo cocido ou surimi. Tanto a ensalada de wakame como a sunomomo son ideais para acompañar peixes ou carnes ou tamén como entrantes, xa que o sabor acedo do vinagre axúdanos a estimular o apetito. Son saborosas e moi sinxelas. Ramen Despois do sushi o prato xaponés máis presente en occidente é o ramen. O ramen é aos xaponeses o que o caldo aos galegos, esta especie de sopa é unha das comidas máis cotiás no país nipón e hai unha chea de variedades, en cada restaurante ou casa se fai dun modo diferente. É un prato salgado, algo graxo e con moito sabor. O básico dun bo ramen é ter un bo caldo de base, feito xeralmente con polo, ademais doutro mollo que se emprega para condimentalo e darlle sabor. Este mollo é coñecido co nome de tare e pode ser de diferentes tipos. Os máis comúns son de salsa de soia ou miso, unha pasta de sabor intenso feita con sementes de soia, cebada ou arroz fermentadas. Cando teñamos o caldo pronto precisaremos uns fideos para ramen e acompañamentos ao gusto. Os fideos fanse con fariña de trigo, poden ser frescos ou secos e cócense á parte. Á hora de servir colócanse no prato e sobre estes botamos o caldo e os complementos. Como acompañamento temos moitos onde escoller: ovos mariñados, brotes de bambú, porros, brotes de soia, setas, algas… O ramen é un prato cun gosto potente, moi completo e moi reconfortante, ideal para entrar en calor un día de frío. Mochi A gastronomía xaponesa é única tamén nos seus doces. Se cadra o que máis nos sona son os doroyakis, os boliños que comía Doraemon. Son uns pasteliños recheos feitos con fariña, ovo e azucre. Aínda que todos pensabamos que o recheo era de chocolate pola cor similar, o orixinal é unha pasta de feixóns chamada anko. Despois dos doroyakis, a lambonada do país do sol nacente que atravesou máis fronteiras son os mochi. Son un doce tradicional redondiño e gomoso que se elabora, como non, con arroz. Na súa orixe era unha especie de ofrenda que lle facían aos deuses e posteriormente converteuse nun doce típico da festa do aninovo, aínda que actualmente se consome durante todo o ano. Tradicionalmente cocíase o arroz glutinoso e moíase nun gran morteiro de pedra ou madeira golpeándoo cun martelo até quedar unha fariña fina. Este traballo constitúe unha cerimonia que recibe o nome de Mochitsuki. Para esta celebración precísanse dúas persoas, unha para golpear con forza o arroz e outro para movelo e mollalo, traballan xuntos nunha especie de danza perfectamente sincronizada. Unha vez temos a masa pegañenta, fanse boliñas e rechéanse. O recheo máis tradicional é o anko, a pasta de feixóns dos doroyakis de Doraemon, pero hoxe en día temos multitude de sabores: de froitas como a manga, de chocolate, té matcha ou incluso de xeado. Os mochis, o ramen ou os diferentes tipos de sushi son só unha pequena mostra das delicias que podemos atopar no Xapón, unha gastronomía tan rica que non deixa de sorprendernos.


Summary: Que Rosalía de Castro é máis ca unha poeta xa é outro dos tópicos que orbitan arredor da súa figura. Mais non por iso resulta menos certo. A seis días do 181 aniversario do seu nacemento -o sábado 24 de febreiro-, mulleres e homes da sociedade galega explican a Sermos a súa relación coa escritora e a súa obra.

"Poucos países, poucas nacións, poucas literaturas teñen como poeta nacional unha muller. E iso é un orgullo". Esa é a primeira resposta, case inmediata, que ofrece o cineasta Alfonso Zarauza (Santiago de Compostela, 1971) á pregunta sobre o significado da autora de Follas Novas na súa vida. "Despois estudas outros poetas, pero para min Rosalía de Castro e Manuel Antonio, que estudei nos libros de bacharelato, seguen a ser os máis importantes", esténdese, "outros gustos varían, e o que che gusta aos vinte anos xa non che gusta despois". Poemas como A xustiza pola man ou Castellanos de Castilla, engade, axudáronlle a comprender Galiza e o "maltrato" á que "aínda hoxe" está sometida. Zarauza, que triunfou nos cinemas co filme Os fenómenos (2014) e agora prepara a rodaxe de Ons, salienta "a rebeldía, a forza e a valentía" de Rosalía, "exactamente o contrario do estigma que sufriu. Que foi un estigma alleo". "Ten moita vixencia, e chega a un de maneira moi especial", di, antes de escoller os clásicos Cantares Gallegos (1863) e Follas Novas (1880) como referentes. O director de Encallados (2013) ultima o financiamento de Ons, que filmará despois do verán na illa atlántica. E este ano debutou como produtor, neste caso da primeira longametraxe de Arima, da vasca residente en Galiza Jaione Camborda. "Trátase dun filme moi autoral, en galego, e atopar cartos resulta difícil. Arrúbiame chamarme produtor, porque ademais Jaione ten toda a liberdade para tomar calquera decisión. Pero creo moito neste filme", conclúe. Camborda e Zarauza traballaron xuntos como coguinoistas da mencionada Os Fenómenos.


Summary: O concello de Sarria foi noticia nos últimos días por mor dun gromo de Covid-19 producido logo dun encontro familiar. Até agora son 29 os casos detectados pero o nivel de incidencia fixo precisa a realización dun cribado do que se desprenderá a necesidade ou non de subir o concello ao nivel máximo de restricións.

A localidade de Sarria está pendente do cribado que se lles realiza esta segunda feira a máis de 500 persoas da veciñanza e que vai ser determinante para decidir se se manteñen en nivel alto de restricións ou pasa a nivel máximo. Isto último traduciríase no fechamento perimetral, que tería que ser avalado xudicialmente, e mais noutras cuestións, como a obrigatoriedade de manter a máscara no exterior. O alcalde de Sarria, Claudio Garrido, incidiu na importancia do cribado, non só pola cantidade de persoas que poidan saír con positivo, senón tamén porque se pode ver o nivel de expansión comunitaria do gromo. Polo momento, o rexedor recalcou que os datos extraídos de días pasados son "bastante positivos". Tamén o xerente da área sanitaria de Lugo, A Mariña, Monforte, Ramón Ares, quixo trasladar que os últimos datos reflicten que o gromo está "acoutado". "Hai 29 casos positivos, o gromo vén de 10 días atrás e onte houbo tres positivos novos, pero tamén hai altas epidemiolóxicas", indicou Ares. Pola súa parte, o rexedor da localidade insistiu en que, os últimos casos apuntan a que a situación está "máis controlada que en días pasados" e resaltou que o cribado voluntario que tivo "unha resposta importante con 536 persoas inscritas, o que demostra o grao de concienciación da veciñanza para controlar o foco". "Espero que haxa un resultado o máis favorábel posible. A nivel de festas intentáronse conter desde o Concello para que no foran motivo de expansión", subliñou Garrido, preocupado polos efectos que un ascenso de restricións pode ter para o sector hostaleiro ou para o Camiño, "que va adquirindo normalidade e cada vez nótase máis".


Summary: O comité de empresa da CRTVG denuncia que xa se tramita un concurso público para "privatizar" numerosas retransmisións de eventos por primeira vez na historia da canle. Unha produtora privada poderá realizar ata 30 eventos durante dous anos por 150.000 euros.

A TVG externalizará boa parte dos seus programas. Iso é o que denuncia o comité interempresas da CRTVG, que advirte de que a Televisión de Galicia está a tramitar un concurso público para "externalizar en bloque parte das retransmisións que efectúa ao longo do ano". Con este concurso, ao que só se presentou a empresa SeteMedia, a produtora privada "podería realizar ata trinta retransmisións de eventos televisivos en vinte e catro meses por preto de 150.000 euros", segundo denuncian os representantes dos traballadores. A CRTVG tramita un concurso público para externalizar ata trinta retransmisión de eventos por 150.000 euros A CRTVG dá así un paso máis na externalización e privatización. Para os sindicatos supón "traspasar unha liña vermella", xa que é a primeira vez nos trinta anos de existencia do medio público "no que esa importante parte da produción pasa a mans privadas de xeito deliberadamente programado". "É inadmisible cando a TVG conta con catro unidades móbiles tecnoloxicamente avanzadas que xa estaban infrautilizadas, mesmo paradas, con escusas como que non se poden cotratatar condutores para desprazas uns camións nos que se investiron catro millóns de euros", asegura o comité nun comunicado. O comité aclara que a medida "supón traspasar unha liña vermella" na privatización As consecuencias desta "privatización", segundo os traballadores, son que o persoal da TVG destinado tradicionalmente a efectuar as retransmisións -"e que conta cunha enorme experiencia e cualificación", lembran- quede "practicamente inactivo", mentres se "destinan milleiros de euros a subcontratar unhas tarefas que poden perfectamente facerse con recursos propios". O comité lembra que esta nova decisión -"contraria aos principios de austeridade e eficiencia económica que establece a administración pública"- vén sumarse a outras "prácticas de mala xestión" por parte da actual directiva como o recente investimento de 600.000 euros nunha unidade transportable para efectuar conexións vía satélite que "unicamente se emprega na quenda de tarde pola decisión da empresa de non contratar persoal para operala durante as quendas matinais e de fin de semana". "Persoal da TVG con enorme experiencia e cualificación queda practicamente inactivo", denuncian "Por non asumir ese irrisorio gasto na contratación de persoal, TVG asina contratos con empresas privadas por valor de millóns de euros anuais para realizar conexións en directo nos espazos informativos", insiste o comité de empresa, que advirte de que estas conexións nas que particpan redactores alleos á compañía pública "supón unha grave vulneración da Lei de Medios Públicos de Comunicación Audiovisual de Galicia". Dita lei, no seu artigo 35 prohibe expresamente a cesión a terceiros das tarefas dos informadores.


Summary: O ex xefe de gabinete de Donald Trump atópase en desacato criminal após a decisión do Congreso dos EUA, o que envía os cargos ao Departamento de Xustiza. A súa información amosa como garantiron protección aos asaltantes un día antes dos disturbios.

O 6 de xaneiro de 2021, o daquela presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, interveu nunha mobilización no parque da Elipse, en Washington D.C., clamando unha vez máis que a vitoria electoral de Joe Biden foi unha fraude e que "viñemos a exixir ao Congreso que faga o correcto". "Loitemos como no inferno, e se non loitas como no inferno xa non imos ter un país". As e os seus seguidores responderon asaltando o edificio do Congreso -Capitolio- e obrigando a suspender a sesión conxunta da Cámara de Representantes e do Senado, que certificaba o resultado das eleccións do 3 de novembro de 2020 que outorgaron a Presidencia ao demócrata. O asalto provocou cinco mortes (catro asaltantes e un policía). Apenas un día antes, o xefe de gabinete do Executivo de Donald Trump, Mark Meadows, escribía un correo electrónico a unha persoa non identificada na que garantía que a Garda Nacional estaría "presente para protexer a xente pro Trump, e outros máis estarán dispoñíbeis á espera", desvelou a comisión de investigación do asalto da Cámara de Representantes. No esforzo por reverter o resultado das presidenciais, Meadows estivo en contacto con congresistas e organizadores das protestas nos días previos, como demostran as 6.600 páxinas de rexistros e 2.000 mensaxes de texto que entregou ás autoridades, antes de negarse a continuar cooperando coa investigación e non aparecer a semana pasada na declaración para a que fora citado. Desacato criminal Isto levou a que o pleno da Cámara aprobara a terza feira declaralo en "desacato criminal" por negarse a declarar, con 222 votos a favor e 208 en contra, e co apoio de varios representantes do Partido Republicano, informa The New York Times. O Servizo de Investigación do Congreso informou de que implica unha multa de 100.000 dólares -89.000 euros-, e ademais os cargos serán remitidos ao Departamento de Xustiza. No transcurso da sesión, a republicana Liz Cheney fixo pública parte da correspondencia de Meadows o 6 de xaneiro pasado, unhas mensaxes que demostran como a Casa Branca coñecía en todo momento o que estaba a acontecer no Capitolio. O coordinador do gabinete recibiu mensaxes pedindo que o presidente interviñera solicitando aos asaltantes que se retiraran do lugar, de parte do fillo de Trump, lexisladores e até de presentadores de Fox News, a cadea do conglomerado conservador Fox Corporation, que o apoiou durante o seu mandato. "Mark, o presidente ten que dicir á xente do Capitolio que se vaia para casa. Isto está a prexudicarnos a todos. Está destruíndo o seu legado", escribiulle a presentadora e comentarista política da canle, Laura Ingraham. A voceira da Casa Branca, Jen Psaki, respondeu a decisión anunciando que o vindeiro 6 de xaneiro conmemorarán a data como "un dos días máis escuros" da democracia nos Estados Unidos. Asemade, apuntou sobre as mensaxes que "non sorprende que algunhas das mesmas persoas que están dispostas a chorar, condenar e expresar horror polo que aconteceu, en privado teñan o atrevemento de difundir mentiras e conspiracións". Unha democracia cada vez máis cuestionada Países como Rusia e a China incidiron nos últimos meses en que o asalto contra o Capitolio amosa o baixo nivel da democracia nos Estados Unidos, que multiplicou os seus esforzos para procurar lexitimidade nesta cuestión a nivel internacional e busca que a Xustiza aclare o acontecido. Neste sentido, a cidade de Washington D.C. transmitiu que demandarán polo asalto os grupos paramilitares Proud Boys e Oath Keepers, próximos a Donald Trump.


Summary: Milleiros de persoas asistiron á mobilización convocada en Viveiro na defensa da continuidade de Alcoa e o mantemento dos seus 2.000 postos de traballo.

Milleiros de persoas, procedentes de todos os puntos da Mariña e mesmo máis alá, déronse cita en Viveiro en resposta á chamada do comité de empresa de Alcoa para sair á rúa a defender a continuidade esta empresa na comarca e os seus dous mil postos de traballo. Unha maré de xente que percorreu a fermosa cidade ao pé do Landro para reclamar, máis unha vez, a permanenza de Alcoa e dos seus empregos. O presidente do Comité de Empresa, José Luis Combarro, xa aventuraba unha participación masiva horas antes porque "hai dúas mil familias que viven directamente disto, alén do peso da empresa na economía da comarca e da provincia". @s manifestantes piden que se garanta un contrato eléctrico competitivo para Alcoa, como acontece con outros territorios do Estado A manifestación contou co apoio de partidos políticos, entre eles o BNG (Guillerme Vázquez estivo na mobilización), sindicatos, organizacións e entidades veciñais, culturais, deportivas e sociais da comarca, así como de non poucos concellos da Mariña. A afluencia de cidadáns foi máis que notábel, mesmo chegando a colapsar por momentos algún punto dos accesos por estrada a Viveiro e provocando retencións de tráfico. Até Viveiro chegaron tamén traballadores de Alcoa en Avilés, Asturies, para solidarizarse cos e coas súas compañeiras da Galiza. Compromiso A manifestación saiu pasadas as oito das cercanías do ambulatorio, para percorrer diferentes rúas da cidade. O seu paso pola ponte da Misericordia deu imaxe da multitude que participaba, para finalizar na Praza Pastor Díaz. Alcoa representa por si propia o 35% do PIB da provincia de Lugo A demanda dos asistentes era clara: "Polo futuro da Mariña", lema reflexado en non poucas faixas. Un futuro que ligan á continuidade de Alcoa. A empresa xera máis de 2.000 postos de traballo directos e representa por si propia o 35% da provincia de Lugo. Todo elo está hoxe en risco polas modificacións no réxime da tarifa eléctrica que se aprobaron no Estado español, e a finais de ano vence o actual contrato co suministrador eléctrico. De aí a demanda de que este tipo de industrias teñan unha tarifa preferente que non lles presente máis custos (só en electricidade vanse o 40% dos custos de Alcoa) e permitan a competitividade. Neste sentido, territorios como as Illas Canarias desfrutan dunha serie de políticas de discriminación positiva na tarifa eléctrica. Medida que tamén podería aplicarse a empresas radicadas na Galiza, como Alcoa. "Alcoa precisa un contrato enerxético axeitado e competitivo, para dar continuidade á fábrica", manifestou o voceiro do comité de empresa. Unha reivindicación apoiada en Viveiro por milleiros de persoas. Preocupación As factorías de Alcoa en Coruña e Avilés sufriron xa un recorte na produción do 50% e hai sendos EREs que afectan a preto do 50 por cento do cadro de persoal. Mentres, Alcoa está a facer un forte investimento noutros países, como Arabia Saudí, onde vai construir unha factoría co triple de capacidade produtiva que a de San Cibrao, na Mariña de Lugo. Fotos: Tiradas do twitter de @pototitoss e @VilarLeticia


Summary: Á negativa do delegado do Executivo central en Galicia e da UME uniuse á da celulosa. A oposición e o PP manifestan o seu "malestar" polo "desprezo ao Parlamento" e a conselleira do Medio Rural sente "lástima" porque "non se pode fallar á encomenda que fai a sociedade". Medio Rural centra nos "incendiarios" a problemática do lume, insiste no "terrorismo" e exculpa o eucalipto A "actividade incendiaria homicida" en torno a Vigo que denunciou Feijóo non existiu alén de "rumores"

A Delegación do Goberno en Galicia, a Unidade Militar de Emerxencias (UME) e ENCE. Foron as tres únicas entidades citadas á comisión de estudo sobre política forestal e incendios creada no Parlamento de Galicia que se negaron a comparecer. O Goberno de Rajoy e a empresa celulosa foron os únicos ausentes dunha mesa de estudo pola que pasaron durante varias semanas máis de 60 intervenientes. Membros do Executivo galego, do goberno bipartito, brigadistas, expertos universitarios, cargos públicos... Todos menos os representantes do Estado e da compañía con maior influencia económica e na ordenación no monte galego. Só o Goberno de Rajoy e ENCE se negaron a comparecer de entre os máis de 60 relatores chamados á comisión de estudo A negativa de ENCE chegou hai uns días e uniuse ás xa sabidas do delegado do Goberno en Galicia, Santiago Villanueva, que comunicou a súa ausencia neste mesma semana, e á da UME, que anunciou hai xa máis de dez días que non enviaría representante ningún á comisión creada polo Parlamento galego. No caso da empresa celulosa, a xustificación enviada á Cámara argumentaba que o relator previsto para a súa comparecencia hai dúas semanas estaba enfermo, pero nin optou por ofrecer outro candidato nin fixo nada máis por presentarse ante os deputados, que interpretan, segundo fontes parlamentarias, que foi "unha escusa, unha forma de sacarse de enriba algo que non querían facer". As críticas chegaron dos representantes de todos os grupos políticos, tamén do PP, e mesmo da Xunta. En Marea e BNG amosaron o seu "malestar" pola negativa de ENCE, UME e Delegación do Goberno a acudir á comisión "Despois de dous meses seguidos de traballo con máis de 60 comparecentes, hai tres que se negaron a pasar polo Parlamento a expoñer o seu parecer e escoitar as críticas da oposición: delegado do Goberno en Galiza, UME e ENCE. Agora...que cadaquén saque as súas conclusións", expresou este mércores o deputado de En Marea e un dos presentes na comisión, Davide Rodríguez. Durante a intervención da conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, o parlamentario do BNG, Xosé Luís Rivas, Mini, quixo "deixar patente o malestar do BNG pola negativa de vir aquí dalgunha xente, polo desprezo a este Parlamento". "Non todos comparecen aquí", advertiu. O PP dixo unirse ao "malestar" da oposición e a conselleira do Medio Rural expresa "lástima" polos que "non estiveron e estaban citados" As queixas mesmo chegaron do PP. O seu deputado, José González, dixo "unirse ao malestar co delegado do Goberno e a UME" por non acudiren á comisión todos os citados. A propia conselleira tamén foi clara e aclarou sentir "lástima dos que non estiveron e estaban citados". "O Parlamento é o lugar onde debemos acudir e discutir porque a sociedade nos fai unha encomenda e non podemos fallar nela", engadiu. Xa o pasado martes, o voceiro do grupo do PP no Parlamento advertiu de que, logo dun acordo na xunta de portavoces, acordarase elevar unha solicitude ao presidente da Cámara para que se dirixise ás tres entidades ausentes lembrándollesque "todas as administracións teñen un deber xenérico de colaboración" para que acepten a súa comparecencia comisión. "O lóxico é que comparezan nesta comisión de estudo, que non trata de controlar á Administración xeral do Estado", destacou Puy. O delegado do Goberno, Santiago Villanueva --funcionario autonómico de carreira e director xeral de Emerxencias da Xunta entre 2009 e 2014-- argumentou para xustificar a súa ausencia de maneira moi semellante ao Ministerio de Defensa. Ampárase en que a competencia para controlar o seu traballo correspondería ao Congreso dos Deputados e non a unha cámara autonómica. Ademais, remitiuse aos artigos 66 e 108 da Constitución, pero estes só indican que o Congreso debe controlar o Goberno e que o Goberno debe responder das súas actuacións ante o Congreso, sen impedir que ningún representante do Executivo poida comparecer ante un parlamento autonómico. A súa carta de rexeitamento, ademais, chegou ao Parlamento o mesmo día en que si compareceu nesa mesma comisión o fiscal superior de Galicia. Carta do delegado do Goberno ao Parlamento rexeitando comparecer na comisión de incendios No caso de Defensa, na negativa a acudir incluíuse unha carta asinada por Miguel Alcañiz Comas, tenente xeneral xefe da UME. Nela acusa recibo da "comunicación" na que o lexislativo galego "convidaba a comparecer a un membro desta Unidade" ante a comisión de estudo -non de investigación- sobre os incendios forestais, a política forestal e a prevención e extinción do lume. "Dende esta Unidade e dende todas as Forzas Armadas", di a carta, "temos o maior dos respectos polos labores dos parlamentos autonómicos e as súas comisións de estudo", declara. No entanto, di, "por motivos obvios" de "ámbito competencial e de dependencia e suxeición administrativa, lamento ter que declinar o ofrecemento". Carta remitida da UME remitida polo Ministerio de Defensa ao Parlamento anunciando a negativa a comparecer Na última década, o Ministerio de Defensa recibiu case seis millóns de euros do Goberno galego para a prevención de incendios. O convenio máis recente, o de 2017, tivo un financiamento inicial de case 570.000 euros públicos procedentes da Consellería de Medio Rural, e implica o "despregamento operativo de patrullas terrestres" do Exército nos montes galegos coa "misión de vixilancia e disuasión, compostas por militares sobre vehículo e medios aéreos" que contan ademais con instrumental achegado pola Xunta.


Summary: A iniciativa, apoiada pola Deputación de Ourense, busca dinamizar turisticamente as Terras de Celanova e da Baixa Limia, ademais de achegar a literatura á mocidade. A novela foi publicada en 1985

A Arnoia, Arnoia de Xosé Luis Méndez Ferrín converterase nun videoxogo a través dun proxecto apoiado pola Deputación de Ourense. A iniciativa está dirixida por Antonio Piñeiro, coordinador cultural no Concello de Celanova, e nela tamén participan Luz Castro (de Imaxin Software e especialista en marketing dixital) e Martín López Nores (profesor da Escola de Telecomunicacións da Universidade de Vigo). O proxecto, que terá versións en galego, español e inglés, busca dinamizar didáctica e turisticamente as Terras de Celanova e da Baixa Limia, divulgar a literatura dos autores de Celanova con outro tipo de rexistros e linguaxes comunicativas alén do libro, e utilizar as novas tecnoloxías para aproximar a literatura dos autores de Celanova á xuventude. Tamén pretende promover a dinamización local e o fomento do emprego por medio da creación de industria cultural baseada no patrimonio literario e cultural de Celanova e a súa zona de influencia. Poderá xogarse en liña e tamén descargalo como app e mesmo contará cunha versión de xogo de mesa. Ofrecerá unha serie de pistas para percorrer turisticamente a comarca de Celanova a través de xeolocalizacións, conxugando escenas de realidade aumentada con escenarios reais. O videoxogo contribuirá "a trasladar a todos os públicos a riqueza literaria e turística de Celanova e da provincia de Ourense por medio dun formato novidoso e interactivo", destacou Manuel Baltar na presentación que tivo lugar este xoves. Baltar subliñou que o proxecto "mestura tradición e vangarda, e amosa a creatividade da nosa provincia no ámbito audiovisual, neste caso coa obra dun dos nosos escritores máis insignes como é Méndez Ferrín, unindo historia e innovación tecnolóxica". A novela de Méndez Ferrín foi publicada no ano 1985 por Xerais, hai máis de 30 anos, e foi incluída na Lista de Honra do IBBY en 1988. Narra a viaxe de Nmógadah, un mozo de dezaseis anos, un dos Príncipes Segredos das terras de Arnoia, na procura de aventuras. Entre os escenarios que figurarán nesta proposta audiovisual figuran o alcázar de Milmanda, a ponte de Freixo, Cortiña Grande, Castromao, os ríos Arnoia e Tuño e a Chaira, entre outros. Nos últimos meses alumnado da Universidade de Vigo estivo traballando na adaptación en formato de videoxogo dunha novela de Saramago, A Viaxe do Elefante, que relata o traslado dun elefante dende Portugal ata Valladolid en pleno século XVI, agasallo do rei João III de Portugal ao seu curmán, o arquiduque Maximiliano de Austria.