Summary: O xuíz ditamina en cinco sentenzas a "improcedencia" dos despedimentos de traballadoras de Zara que denunciaron na provincia da Coruña tras seren cesadas despois de que a Inspección de Traballo obrigase a empresa a transformar 38 contratos eventuais en indefinidos HEMEROTECA | A mobilización de traballadoras de Inditex non cesa: "Non gastan un peso na nosa seguridade"

HEMEROTECA | A mobilización de traballadoras de Inditex non cesa: "Non gastan un peso na nosa seguridade" Encadear durante anos contratacións temporais, alongalas ao máximo, evitar así que se acumule antigüidade e se deriven beneficios laborais, pagar menos salarios e superar os períodos máximos permitidos. É o modus operandi de moitas empresas, especialmente co persoal feminino. Ocorre en diferentes compañías e tamén en Zara, marca insignia e símbolo do grupo Inditex, que acaba de ser condenada pola Xustiza por estas prácticas fraudulentas que xa foran recoñecidas de facto pola empresa. Inspección de Traballo xa obrigara a Zara a transformar 38 contratos eventuais en indefinidos Fíxoo cando Inspección de Traballo obrigou a transformar 38 contratos eventuais en indefinidos e Zara asumiu as irregularidades ao aceptar o despedimento improcedente e a indemnización como se fosen fixas de varias traballadoras ás que prefiriu botar antes que volvelas contratar. A denuncia xurdiu da Federación de Servizos de UGT-Galicia sobre a situación nas tendas desta marca na provincia da Coruña. Hai dous anos, o sindicato revisou con detalle os contratos ao comprobar que había mulleres con "contratacións eventuais eternas", desde 2012 e mesmo nalgún caso desde 2009, cando eses contratos deberían ter xa pasado a fixos. Advertiu da "fraude" e puxo as irregularidades en coñecemento da Inspección, que instou o grupo Inditex a transformar, como así fixo, 38 contratos en indefinidos tras comprobar as irregularidades. Tras o requirimento da Inspección, Zara comezou a "finalizar contratos fraudulentos para evitar transformalos en indefinidos" "Foi unha alegría e unha conquista, pero insuficiente; había máis persoal con contratos eventuais fraudulentos e durante a investigación mesmo se xeraron máis", advirte UGT, que sinala que Inditex, advertida polo requirimento da Administración, comezou a "finalizar contratos fraudulentos para evitar transformalos en indefinidos". "De forma rastreira", insiste, tras lembrar que Inspección non pode actuar se non hai unha relación laboral vixente e activa. UGT animou as traballadoras afectadas a denunciar, aínda que moitas delas non o fixeron: "Non queren pechar as portas" O sindicato animou estas traballadoras afectadas a denunciar, aínda que moitas delas non o fixeron por medo a non volver ser contratadas. "Saben que se reclaman igual non volven ser chamadas; non queren pechar as portas e moitas das afectadas son moi novas e asumen como normal a situación", asegura Álvaro Cajigal, responsable da Federación de Comercio de UGT na Coruña. Pero houbo quen si denunciou e o xulgado acaba de darlles a razón. Son cinco sentenzas nas que o maxistrado ditamina da mesma maneira. Mobilización de persoal de Inditex, nunha imaxe de arquivo / CIG "Declaro a improcedencia do despedimento e condeno a mercantil demandada a optar ou ben pola readmisión inmediata da traballadora [...] ou ben pola extinción da relación laboral con abono da cantidade" determinada en cada caso. Xa que logo, ou readmite as empregadas ou págalles a indemnización correspondente por despido improcedente. Pero Zara opta por botalas antes que reincorporalas á tenda malia recoñecer a súa valía. O xuíz dá a razón ás mulleres, declara a "improcedencia" do seu cesamento e condena a Zara a readmitilas ou indemnizalas por despido improcedente "Prefire despedilas e seguir con contratos precarios", denuncia o sindicato, que xa anunciou que recorrerá as sentenzas para reclamar a readmisión das afectadas. A empresa Zara, a través desta modalidade de contratos fraudulentos, mantén estas traballadoras sen calendarios laborais estables e diferentes aos do persoal fixo, sen vacacións e, como denuncia UGT, "sen esixir os seus dereitos por medo a non ser renovadas". Ademais, o salario é menor ao non acumular antigüidade, que supón neste caso un plus de permanencia de máis de 260 euros ao ano cada cuatrienio. Uns 18 euros ao mes por 15 mensualidades cada catro anos. O encadeamento de contratos temporais impide acumular antigüidade, aumentar o salario e ter vacacións e evita protestas por temor a non ser contratadas Segundo o sindicato, Zara continúa a cometer "fraude na contratación" aínda que mudou o sistema, que xa non é individual (por persoa), senón por posto de traballo. Desde primeiro de outubro até esta semana, a empresa realizou máis de 150 contratacións e prórrogas de contratos, todos eles eventuais, e máis de 150 ampliacións temporais de horas en contratos temporais. Para UGT, os datos "evidencian que Zara precisa máis persoal indefinido". Xa que logo, e segundo o sindicato, que non se readmitan as traballadoras é "unha decisión caprichosa que carece de argumentos". "Zara engana as súas traballadoras e a opinión pública e Inditex permite que isto suceda", denuncian. Ademais, advirten de que o grupo incumpre o seu propio código de conduta e prácticas responsables e que "asina acordos internacionais de cumprimento de normativa laboral nos distintos países". "Todo é fachada e ao seu buque insignia, Zara, dálle igual todo isto", insisten. Este diario contactou co grupo Inditex e está á espera de coñecer a súa postura respecto das cinco sentenzas condenatorias contra Zara.


Summary: Nunha nova xornada do xuízo contra o ex alcalde, Pachi Vázquez, e outras catro persoas a secretaria de Alcaldía asegurou que accedeu ao seu cargo porque a antecesora "xubilouse".

O xuízo contra o que fora alcalde do Carballiño e líder do PSdeG, Manuel Pachi Vázquez, e outros catro ex altos cargos do municipio por presunta prevaricación en 60 contratacións prosigue con declaracións de traballadoras e traballadores do Concello que resultan unha sorpresa. Esta sexta feira foi a quenda de falar da bibliotecaria e encargada do arquivo, que tamén exerceu como secretaria e mesmo interventora de maneira puntual. A testemuña comentou que, ao cubrir baixas e vacacións estivo "un pouco en todos os papeis". Ao ser interrogada sobre os contratos indefinidos detrás da polémica, sostivo que "moitos se fixeron por decreto da Alcaldía porque estaban comezando a denunciar nos xulgados e lle daban a razón, así que para non perder máis diñeiro nin tempo en xuízos puxeron en constancia a importancia de fixar aos traballadores e facelo da forma máis rápida e menos custosa posíbel". Tamén houbo acordos plenarios para chegar a tal decisión. Porén, outra das súas declaracións causou máis estupor se cabe porque, segundo afirmou, o arquivo municipal "era e é un desastre". Pola súa experiencia di que todo o mundo pode acceder, mesmo desde a rúa sen levantar sospeitas, a pesar de que só ela ten "a chave". Alías declarar que sempre estivo "mal organizado", subliñou: "É moi sinxelo que se perda documentación, vin como a tiraban de carretas ao camión da brigada obreiros coa funda de traballo". Pensa que todo o proceso para mover material a unha nave foi sen sinaturas nin un tratamento especial para este tipo de documentos. Do coidado ao abandono A testetemuña da defensa insistiu: "Houbo un tempo en que o arquivo era a nena mimada do Concello". Foi antes da chegada de internet. "Despois desvalixouse, era un caos, é sinxelo que se extraviase documentación porque destruíron moito material; eu vin que picaban moito", resumiu. Pola súa banda, a secretaria da Alcaldía desde 2002 contou que ela chegou ao posto por un retiro. "Había outra persoa que se xubilou e puxéronme a min", comentou.


Summary: O que comezou como unha correspondencia fílmica entre o autor e outro cineasta galego rematou nun filme que acadou premios en varios festivais e que hoxe, cuarta feira, vén de estrearse en Numax, onde poderemos velo até o sábado, coloquio co director incluído.

- Supoño que cando un fai este tipo de cinema non agarda que se estree en salas comerciais. Que significa esta estrea para ti?- A verdade é que tal vez este pase en Numax, de todos os que tivo o filme no último ano e medio, é o máis especial e o máis importante para min. Lembro rematar o filme en Santiago e entregarlle a copia a Pablo Cayuela. E despois de todos estes meses de andaina por fin estrealo na casa a verdade é que é unha oportunidade moi fermosa e moi especial. - É a primeira estrea nun cine comercial, non é?Si, estivo en festivais e en museos, pero esta é a primeira en cines. - O filme tivo un exitoso percorrido por varios festivais, conseguindo varios premios. Agardabas esta acollida?- Para comezar eu nin sequera sabía que este proxecto era un filme. Cando comecei a traballar nel tiña un formato moi distinto, era unha correspondencia fílmica con Marcos Nine, un cineasta da Arousa, e o proxecto foi mudando pero nunca estiven seguro de cal era o fin último. Ao final rematou sendo unha película, tiven a fortuna de que tivo unha estrea importante nun festival prestixioso [refírese a Visions du Réel en Suíza] e a verdade é que está indo moi ben. Sendo un proxecto autoproducido completamente e mesmo gravado en gran parte co meu móbil, estou sorprendido e moi satisfeito da acollida que está a ter en festivais e, sobre todo, da reacción que está a haber por parte do público. Sendo un proxecto autoproducido e mesmo gravado en gran parte co meu móbil, estou sorprendido e moi satisfeito da acollida que está a ter en festivais e, sobre todo, da reacción que está a haber por parte do público. - Poderemos vela en máis cinemas ademais do Numax?- Non o sei polo de agora. O filme aínda se vai pasar bastante en festivais nos vindeiros meses e cando chegue o momento tomaremos a decisión. - No filme contas a experiencia da emigración a través das túas propias vivencias en Suecia. - A verdade é que o filme foi un xeito excepcional de afondar na cultura sueca e de poder reflectir sobre a miña propia aprendizaxe do idioma e da miña adaptación como cidadán en Estocolmo. Sempre insisto -e espero que se reflicta no filme- que comparado con outra xente ou con -por exemplo- meus avós que emigraron a Holanda nos anos 60 ou con moitas outras xeracións que tiveron que facelo noutras condicións e noutro contexto, a miña experiencia foi moi amábel e eu diría que mesmo afortunada. - Estabas a 2647 km da casa. No filme dis que canto máis te achegabas aos teus veciños suecos máis te afastabas do teu país. - Si, sen dúbida, cando estás nun lugar tan distinto dáse o que Kapuscinski chamaba "o encontro co outro", ese momento no que te decatas de que nese outro hai moito de ti e que ti mesmo empezas a incorporar moito dese outro. E si é certo que cando estás nunha cultura tan distinta comezas a cuestionarte a túa propia identidade e todos os códigos que ti coñecías teñen que estar en permanente cuestionamento porque tes que adaptarte ao novo lugar, e iso significa ter que abrazar esta nova cultura, o que dalgún xeito provoca que acabes distanciándote da túa. Tamén axuda a coñecer moito mellor a túa, porque cuestionala implica afondar nela. É frecuente entre os e as cineastas galegas vivir fóra, e ás veces mesmo desenvolver o traballo tamén fóra. - Hai un momento no que podes marchar pero non o fas. - Ben, afortunadamente podía marchar cando quixera, pero hai un momento específico no que digamos que a miña principal conexión co país muda e hai que tomar unha decisión. Nese momento tal vez a aprendizaxe do idioma convertiuse no principal aliciente para quedar e aprender ben a lingua, que non era máis que un xeito de aprender mellor a cultura, coñecelos mellor e mellorar as miñas relacións. Si que é certo que decidín ficar e coñecer mellor o país, e tal vez mellor a min mesmo a través do país, de forma que o día que decidise marchar ter claro que fora todo o boa e rica que podía chegar a ser. - Ao final desenvolveches toda a túa carreira cinematográfica en Suecia, aínda que segues encadrado no Novo Cinema Galego.- Si, si que é certo. A excepción dun proxecto que rodei en Tui penso que todos os meus filmes se fixeron en Escandinavia e agora estou facendo un en Tindouf, nos campamentos de refuxiados saharahuis. Pero si que é certo que é algo que temos en común algúns autores e autoras galegas: varios de nós vivimos fóra de Galiza e algúns tamén nos formamos fóra. É algo sobre o que falamos moitas veces cando nos xuntamos. Se pensas en Oliver Laxe, Eloy Enciso, Diana Toucedo, Lois Patiño, Keina Espiñeira e agora tamén Xurxo Chirro… Todos nós vivimos fóra. É frecuente entre os e as cineastas galegas vivir fóra, e ás veces mesmo desenvolver o traballo tamén fóra. A ver que depara o futuro. O Novo Cinema Galego é unha comunidade de cineastas que teñen a fortuna de pasar moito tempo xuntos, de apoiarse mutuamente. - Pero si que coincides en que agora mesmo no cinema galego, sobre todo no de non ficción, está pasando algo excepcional, non?- Si, absolutamente. É algo incrible decatarse de que cada vez que vas a un festival dos grandes sempre hai filmes galegos. O ano pasado no FID Marsella había catro ou cinco autores galegos. Sempre che preguntan que é o que está a acontecer, como é posible que saian tantos autores e tantos filmes cada ano en Galiza. É un misterio e a nivel internacional obviamente decatáronse. É un selo que se coñece fóra. Podía parecer que era unha efervescencia dun momento, pero desde 2011 ou antes repítese ano tras ano. Xa non é un boom, parece que está aquí para quedar. - Cando che preguntan iso, que lles respondes?- Eu sempre digo que o Novo Cinema Galego é unha comunidade de cineastas que teñen a fortuna de pasar moito tempo xuntos, de apoiarse mutuamente. Moitos de nós estamos implicados nos proxectos doutros e a falta de recursos, en moitos casos, cúbrese coa colaboración entre nós, o intercambio de ideas, de materiais… Creouse unha comunidade moi sólida e creativa na que os resultados están aí. Evidentemente hai moitos factores, desde a aposta que se fixo hai anos desde AGADIC por fomentar o talento dos autores, os festivais de cinema galegos, que deron lugar a encontros entre os creadores, ou o traballo do CGAI que é imprescindible para formar a cinefilia. E supoño que o encontro entre nós - tamén fóra de aquí - e estes ingredientes resultou en que ano tras ano saen filmes galegos moi importantes. - Tamén tes pendente unha fita en Noruega que rodaches no Ártico…- A verdade é que neste momento estou traballando en dous proxectos en coordenadas opostas: un no círculo polar ártico de Noruega e outro no deserto do Sahara, de forma paralela, e non sei cal vai saír primeiro. INGEN KO PÅ ISEN - NO COW ON THE ICE (Trailer) from Eloy Domínguez Serén on Vimeo.


Summary: O Consello da Xunta aprobou este venres a declaración, que obriga aos herdeiros do ditador a permitir visitas catro días ao mes para ver as dúas estatuas que mantén no seu poder.

O Consello da Xunta aprobou este venres a declaración como Ben de Interese Cultural (BIC) das nove esculturas do Mestre Mateo procedentes da desaparecida fachada occidental da catedral de Santiago. Sete delas atópanse en institucións públicas, como o Museo da Catedral de Santiago ou o Museo de Pontevedra, pero as dúas restantes, propiedade do Concello de Santiago, seguen en poder da familia Franco.A declaración obriga aos herdeiros do ditador a permitir visitas catro días ao mes para ver as dúas estatuas que mantén no seu poderA declaración BIC, aínda que non afecta á propiedade dos elementos patrimoniais, obrigará aos herdeiros do ditador a permitir que as dúas esculturas -que representan os profetas identificados como Abraham ou Xeremías e Isaac ou Ezequiel- sexan visitadas polo público cando menos durante catro días ao mes. Ademais, supón para eles o deber de garantir a súa protección e conservación. O Pazo de Meirás ten a consideración de Ben de Interese Cultural en virtude dun decreto aprobado no ano 2008 polo Goberno de coalición de PSdeG e BNG contra os que os Franco litigaron sen éxito nos tribunais.O proceso para a declaración iniciouse en febreiro do pasado ano. Neste tempo, a tramitación do expediente non recibiu alegacións no período de información pública e, ademais, contou con informes favorables da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario, do Consello da Cultura Galega e do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Segundo estes informes, os elementos escultóricos acreditan o valor suficiente para ser declarados BIC e, desta forma, contan co máximo nivel de protección e tutela previsto na lexislación vixente.A pasada semana Xunta e Concello de Sada uníronse á demanda do Estado para botar aos Franco de MeirásNos últimos dous anos o Parlamento de Galicia e o Congreso aprobaron por unanimidade peticións para que os herdeiros do ditador devolvesen estes bens aos seus lexítimos propietarios. Así mesmo, o Concello de Santiago presentou unha demanda xudicial para que as estatuas regresasen ao patrimonio público. Porén, o xulgado número 41 de Madrid desestimou "integramente" a demanda compostelá.A pasada semana Xunta e Concello de Sada uníronse á demanda do Estado para botar aos Franco do Pazo de Meirás e a reversión da propiedade ao patrimonio público. Na súa demanda o Estado pide a nulidade da doazón de Meirás ao "autoproclamado Xefe do Estado", do posterior contrato de compravenda e da transmisión do Pazo aos herdeiros do ditador, para os que reclama a condena a devolver a propiedade A resolución da Consellería de Cultura que iniciaba o proceso para a declaración BIC lembraba que "en 1948, o Conde de Ximonde vendeu ao Concello de Santiago as esculturas coa condición de que nunca abandonasen a cidade" e que "as esculturas estiveron na escaleira do Pazo de Raxoi ata que pasaron a mans particulares".Nos últimos dous anos o Parlamento de Galicia e o Congreso aprobaron por unanimidade peticións para que os herdeiros do ditador devolvesen estes bens aos seus lexítimos propietariosO 25 de xullo de 1954 Francisco Franco e a súa dona Carmen Polo visitaron Compostela para participar na ofrenda ao Apóstolo e inaugurar o antigo hospital como Parador Hostal dos Reis Católicos. Carmen Polo amosou ante o daquela alcalde compostelán, Enrique Otero, un "interese insistente" nas esculturas, "suxerindo de forma inequívoca que pasasen á súa posesión". Aínda que non existiu "formalidade ningunha" nin ningún acordo formal ao respecto, o rexedor accedeu á petición da esposa do ditador, enviándolle as esculturas.Mentres, os netos do ditador retrucaron ante o xulgado que os seus avós mercaron as esculturas a "un anticuario" e negan que o Concello de Santiago chegase a mercalas, como acredita a documentación achada polo goberno local.


Summary: Moitas persoas denunciaran recentemente a exclusión do galego deste servizo.

O Servizo Galego de Saúde (Sergas) fora obxecto de críticas recentemente por non incluír a lingua galega nas mensaxes SMS que reciben as persoas sometidas a unha PCR e, pola contra, empregar o castelán e o inglés. Agora o Sergas sumou o galego á distribución destas notificacións que indican se unha proba da Covid foi positiva ou negativa, mais cunha grave gralla no seu contido. "Se informa que a proba realizada ao paciente con CIP [...] no día 2021-02-02 ten resultado negativo", expón o texto. Resulta evidente a errónea colocación do pronome que encabeza a frase, que debería ter unha construción enclítica: "Infórmase". A lingua galega segue sen ser unha prioridade para o Sergas.


Summary: Os asubíos do 2012 non teñen a mesma fasquía e entidade ca os do 2009. Foron máis intensos e tiñan outra expresión. Moi probabelmente máis social e institucional ca de mera reivindicación nacional. Ou, quizais, unha mistura de todo. De fastío a respecto do fracaso daquel proxecto da España da transición, cando os nosos pais acordaron convivir co resto dos cidadáns españois, en pleno respecto á identidade, autogoberno, economía, lingua e cultura de cada un dos países do Estado e, sobre todo, construír unha sociedade inclusiva e cohesionada socialmente

Asubiar un himno é, case sempre, a constatación dunha certa impotencia e falla de ideas alternativas. Mais nunca, de ningún xeito, é ou pode ser un delito. Quizais sexa un síntoma. Un síntoma de que a convivencia plurinacional na España non goza de boa saúde. Como o son as opinións dunha Presidenta madrileña que, a velocidade de cruceiro, amosa querer representar á España intolerante, en certa medida para agochar as mentiras do seu déficit e os fracasos da súa xestión. Malia que, en moi boa medida, tamén, para se postular a xeito da alternativa da extrema dereita madrileña á suposta moderación de Rajoy. Quizais sexa un síntoma. Un síntoma de que a convivencia plurinacional na España non goza de boa saúde Mais teño para min que os asubíos do 2012 non teñen a mesma fasquía e entidade ca os do 2009. Foron máis intensos e tiñan outra expresión. Moi probabelmente máis social e institucional ca de mera reivindicación nacional. Ou, quizais, unha mistura de todo. De fastío a respecto do fracaso daquel proxecto da España da transición, cando os nosos pais acordaron convivir co resto dos cidadáns españois, en pleno respecto á identidade, autogoberno, economía, lingua e cultura de cada un dos países do Estado e, sobre todo, construír unha sociedade inclusiva e cohesionada socialmente, no que ricos e pobres non estivesen afastados por distancias inasumíbeis e as institucións servisen á cidadanía e non todo o contrario. Os asubíos do 2012 non teñen a mesma fasquía e entidade ca os do 2009. Foron máis intensos e tiñan outra expresión E, claro, a España do crecemento sen límites e da economía onde máis cartos se podían gañar en pouco tempo, deu paso á España financeiramente afundida e ineficaz. Á España da progresiva recentralización en Madrid, primeiro das infraestruturas, despois da economía e agora da política , que inviste 23.500 millóns de € en salvar o Banco que algúns (entre eles De Guindos) quixeron que absorbese Caixa Galicia, mentres os españois viven os peores recortes en servizos sociais, sanidade e educación. Á España dunha institución monárquica que resultou, como pouco, insensíbel cos problemas da xente común e asumiu o rol de ser a primeira abandeirada da España única. Se a isto lle engadimos a criminalización das identidades galega, catalá ou vaca a pouco máis que tenten ir máis aló do mero folclorismo, comprenderemos que España, arestora, non é, xa, aquel suxestivo proxecto en común que os españois da transición debullaron. A arrincadeira España, arestora, non é, xa, aquel suxestivo proxecto en común que os españois da transición debullaron Apenas principiamos a albiscar a revolución económica que pode supor aproveitar a nosa vocación portuaria, xusto catro anos antes da apertura da nova canle de Panamá. Galicia non é periférica cando falamos dos tránsitos marítimos entre Europa e América. É dunha centralidade fulcral. Aproveitaremos como País este repto?


Summary: Chegaron en 1977 para quedar e, con elas e eles, a súa cultura que -non sen dificultades- fomos coñecendo aos poucos. E vai máis alá de Batuko Tabanka. Á cultura caboverdiana na Galiza lle dedicamos unha reportaxe no Sermos Galiza 238. Eis un extracto.

Os primeiros caboverdianos chegaron a Burela nos anos 70 para traballar nas obras da fábrica de aluminios. Mais unha vez que estivo feita non houbo traballo para eles, así que colleron o que os galegos deixaron: os traballos máis duros do mar. Daquela eran unhas poucas ducias de homes, fundamentalmente, pero as vicisitudes económicas fixeron que a comunidade mermase, logo volvese medrar, e viñeran mulleres e crianzas. Hoxe viven na Mariña entre 500 e 600 persoas de orixe caboverdiana, que seguen a manter viva a súa cultura. Con todo, nas dúas primeiras décadas, esta cultura estaba oculta no espazo privado e comunitario, dado que había poucos contactos entre as dúas comunidades, limitados ao ámbito laboral ou escolar. A primeira e única intervención pública para favorecer a integración produciuse nos anos 1998- 2000, cando o proxecto europeo BogAvante implementou un plan de intervención social no que a cultura era unha parte da identidade e se converteu nunha ferramenta para a integración. Nesa época, en 1999, naceu Batuko Tabanka, o grupo de batuqueiras máis coñecido fóra da comarca. desde o ano 78, cóntanos como xurdiu a idea: "Logo de facer uns cursiños de cociña e de corteconfección, xuntámonos para unha cea, tocamos e bailamos, e a dona do restaurante díxonos que o faciamos moi ben, animounos a amosar a nosa música fóra do noso círculo. E logo tamén nos apoiaron desde o Concello e Luzia Oca" [traballadora do proxecto europeo]. [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 238, á venda na loxa e nos quioscos e puntos de venda habituais]


Summary: O mundo do fútbol profesional e os cartos que se moven ao seu arredor converteron este deporte nun sector económico que achega riqueza e beneficios ao PIB galego. Máis de 200 euros por persoa é o que supón para a economía das cidades de Vigo, A Coruña e Lugo —as tres que contan con equipos nas dúas máximas categorías da Liga— a celebración de partidos durante as campañas ligueiras.

O autor Eduardo Galeano, un dos intelectuais e escritores que máis paixón demostrou ao longo da súa traxectoria profesional e vital polo fútbol, recoñecía que "o xogo tornou en espectáculo, con poucos protagonistas e moitos espectadores, fútbol para mirar, e o espectáculo tornou nun dos negocios máis lucrativos do mundo". É o trazo perfecto dunha pluma sublime para caracterizar a volta de 180 graos que protagonizou o chamado deporte rei —polo menos na vella Europa—, desde un espazo de ocio pseudo profesional até un negocio que move miles de millóns de euros ao ano e que supón unha porcentaxe nada desprezábel nas listas de ocupación. O deporte que xa é motor da xeración de riqueza en moitos lugares. E a Galiza non é allea a isto. O Celta, o Deportivo e o Lugo, como os tres equipos cento por cento profesionalizados e na elite futbolística estatal e, por ende, na europea, supoñen non só un recuncho de paixón en cada partido, senón máquinas de facer cartos que acaban por repercutir tamén na economía da contorna na que se sitúan: Vigo, A Coruña e Lugo. Do mesmo xeito que Ferrol é o polo naval do país ou Sanxenxo a capital do turismo de sol e praia, as urbes viguesa, coruñesa e lucense convértense durante todo o ano, e nomeadamente durante a campaña ligueira de outono, inverno e primavera, nos centros neurálxicos dun sector económico chamado fútbol profesional. Importante peso no PIB A análise Impacto económico, fiscal y social del fútbol profesional en España, realizada en decembro de 2018 pola auditora PricewaterhouseCoopers (PwC) para a Liga de Fútbol Profesional (LFP), detectou que o fútbol profesional na Galiza supón un impacto que chega até 1,14% do Produto Interior Bruto galego. Se o poñemos a carón doutros sectores, seguindo os datos do Instituto Galego de Estatística (IGE), o balompé colócase case á par de actividades empresariais máis tradicionais no país, como poden ser a cadea forestal e da madeira (1,9% do PIB), a pesca (2%), as ramas características do sector cultural (2,4%) ou a minaría (0,7%). As frías cifras poñen así contexto a un deporte que, aos poucos, pero de xeito imparábel, condicionou o desenvolvemento social, económico e profesional do século XX. E se nos últimos anos foi cando se fixo evidente o impacto no nivel empresarial, nos inicios da centuria foi a repercusión social a que empezou a construír as bases para o que sería o seu exitoso futuro. Porque desde que chegou á Galiza, o fútbol xa tivo unha seria alianza coa economía. A chegada, da man de traballadores británicos Todo parte de Bristol, no Reino Unido, e dun home chamado John Watkins Brett, fillo dun ebanista que deu polo empredemento e decidiu fundar a Eastern Telegraph Company, unha empresa dedicada á instalación de cable telegráfico subacuático. Desde as Illas Británicas a empresa chegou até Vigo, onde arribou no ano 1873 para unir a localidade inglesa de Porthcurno coa cidade olívica e esta con Lisboa. Nunha sorte de adianto do que sería a emigración dos galegos no principio do século XX, ou da globalización económica e o emprego sen barreiras do XXI, canda a empresa de John Watkins Brett chegaron numerosos técnicos e traballadores británicos que formaron na cidade olívica unha colonia cunha vida social moi marcada, e que se desenvolvía sobre todo arredor do Exiles Club, o Club dos Exiliados. Entre as actividades tradicionais que alí levaron a cabo, o mesmo que os galegos trasladaron a muiñeira a Bos Aires e o cocido a Nova Iorque, os empregados do cable realizaban nas rúas daquel Vigo un deporte típico no seu país de orixe, que consistía en dar patadas a un balón de coiro até lograr introducilo na portaría rival a maior cantidade de veces posíbel. O fútbol acababa de chegar a Galiza. E non só a Galiza, senón a toda a Península Ibérica, por onde comezaría a expandirse co paso do tempo. O emprendemento do cable xeraba así outra novidosa acción: o football. Un deporte doado e sen barreiras de entrada Desde aí, o balompé estendeuse de maneira exponencial, baseándose en que era un deporte sen apenas barreiras: só era preciso un espazo máis ou menos grande e dúas marcas para facer de portarías. A diferenza doutros deportes que precisaban para a súa práctica dun investimento importante —a bicicleta dos ciclistas, a raqueta dos tenistas, os paus dos golfistas—, o balón de trapo —que logo foi evolucionando até un artefacto profundamente tecnolóxico e no que se aplican os avances máis novidosos en canto a tecidos e descubrimentos físicos— conseguía un lugar até nas casas das crianzas máis pobres. A popularización chegaría de maneira case inmediata, e nin sequera feitos tan complexos e tráxicos como a propia Guerra Civil española conseguiron parala. De feito, o fútbol mesmo se converteu durante esta convulsa etapa nunha arma de loita. Como dicía o propio Eduardo Galeano, "o fútbol, metáfora da guerra, pode converterse, ás veces, en guerra de verdade". Así ocorreu cando Franco, co apoio loxístico de Hitler e Mussolini, bombardeou Euskal Herria. Un equipo chamado polo goberno vasco para realizar unha xira de partidos por Europa e pola Unión Soviética —no que estaban lendas como Irarragorri, Gorostiza, Zubieta ou Luís Regueiro— viviu lonxe da súa terra noticias como o dramático e sanguento ataque sobre Gernika. Atilano pena, economista da udc, di que o deporte "xera unha serie de efectos externos positivos que afectan o benestar do conxunto da poboación" Pero estes xogadores, malia o pesar que lles supoñía saber do sufrimento dos seus concidadáns, continuaron coa súa misión de levar o fútbol como arma fronte ás bombas. Até que xa estando na URSS recibiron a nova da caída de Bilbao en mans dos golpistas. Non lles quedou outra que permanecer no exilio, no que fixeron unha xira por América que os levaría a lugares como México, Cuba ou Arxentina, onde se amoreaba poboación escapada da represión franquista. Convertéronse en heroes. Só por darlle golpes a un balón. Pero é que o fútbol xa empezaba a ser algo máis que un simple deporte. Case un cento de anos despois, a República Islámica do Irán ten tamén heroínas grazas ao fútbol. En realidade, case mártires. Protestas externas e internas levaron nos últimos tempos os gobernantes a permitir que as mulleres puideran asistir aos estadios. O fútbol como elemento de liberdade e de liberación dunha sociedade puramente patriarcal. Malia as normas non escritas, pero acatadas pola maioría tras a revolución islámica de 1979, as mulleres do Irán quixeron ter no fútbol unha opción de escape. Nos últimos anos foron notorios os casos de mozas que se disfrazaban de nenos para accederen aos campos, algo que mesmo chegou a reflectir o cineasta Jafar Panahi na película Offside. Mais quen se converteu nun verdadeiro símbolo de revolta contra o estabelecido foi Sahar Khodayari. O ano pasado, aos seus 29 anos, a rapaza de azul inmolouse en Teherán ao saber que a ían encarcerar por entrar nun estadio para ver o Esteghlal, o seu equipo favorito. Unha industria xeradora de riqueza e emprego E desa importancia social é de onde parte a económica. Así se volven retroalimentar ambas até conseguir converter o fútbol en toda unha industria xeradora de emprego e de riqueza. Baseándonos na cifra da repercusión económica de PwC —1,14% do PIB—, os datos para as cidades galegas que teñen equipos na elite amosan o poderío exercido polo fútbol e o seu impacto. Así, en Vigo, xeraríanse anualmente, arredor de e xunto co deporte rei, 82,25 millóns de euros, ou o que é o mesmo, 285,74 euros por cada habitante. Na Coruña, malia levar o equipo un par de anos na segunda categoría, serían 308,66 euros os que se vencellarían ao fútbol por cada residente herculino, ou o que é o mesmo, un total de 74,40 millóns de euros. E Lugo, con menos habitantes, tamén ve no fútbol un xeito de xerar beneficios, con 264,20 euros por lucense e un total de 25,63 millóns de euros na súa economía. Segundo o profesor-doutor contratado da área de economía da Universidade da Coruña Atilano Pena, a xeración de riqueza nace da "relación cidade-club", que converte os equipos de fútbol nunha empresa como calquera outra, é dicir, nun activo social e económico no nivel local. Desta maneira, cada euro que aparece de riqueza no peto por cidadán supón tamén postos de traballo, xa ben asociados de maneira directa á práctica futbolística ou ben como un emprego indirecto arredor dos estadios e dos clubes. Desde os bares e restaurantes lindeiros cos campos de fútbol, até os autobuses urbanos e interurbanos e os aparcadoiros privados, pasando por hoteis, tendas de roupa deportiva e agasallos, librarías ou quiosques. E se os donos e traballadores destes negocios obteñen rendemento polo fútbol, os cartos do seu peto irán parar tamén a outros moitos sectores da súa contorna, iniciando así un círculo de beneficios. O pasado 1 de marzo celebrábase na cidade da Coruña o derbi interprovincial de Segunda División entre o Deportivo e o Lugo. Neste partido, ademais das miles de persoas que se achegan de maneira habitual a Riazor —onde gastan nos bares dos arredores, na Compañía de Tranvías, nos postos de caramelos e froitos secos, ou nas tendas de deportes—, estiveron presentes un millar de persoas procedentes da cidade lucense. Animados pola proximidade, fretáronse autobuses —co seu rendemento para diversas empresas de transportes— e chegaron á urbe herculina, na que gastaron, sobre todo, en hostalaría e restauración. Pero é que non só se moven cartos arredor do fútbol cando se xoga un partido. O deporte tamén é un feito destacado á hora de actos como mercar un novo televisor —como acontecera nos anos 60, coa popularización destes aparatos a raíz da celebración da voda entre Balduíno de Bélxica e Fabiola Mora en 1960, que disparou as vendas nas tendas de electrodomésticos—, de comprar os trebellos escolares das nenas cada mes de setembro ou de pensar nos agasallos do Nadal ou de aniversario. Elemento que combina os bens públicos e privados O experto economista da Universidade coruñesa Atilano Pena, caracteriza, deste xeito, cada partido de fútbol que se xoga como un elemento que "combina características de ben público e privado". Isto débese, explica o profesor, a que malia que en primeira instancia quen desfruta del son as persoas que pagan por presencialo, o certo é que asociados, "xéranse unha serie de efectos externos positivos que afectan o benestar do conxunto da poboación dun país". No mesmo sentido manifestábanse tanto a Cámara de Comercio de Vigo como o Colexio de Economistas de Pontevedra cando o Celta xogaba por última vez o ascenso, no ano 2012. Daquela, as estimacións da patronal sinalaban que o mero feito de que o conxunto celeste lograra subir a Primeira División xa tería un impacto próximo aos dez millóns de euros na cidade olívica durante a seguinte temporada. Para calculalo, os departamentos económicos baseábanse en que xa só con que 5.000 seguidores ao ano chegaran á cidade de Vigo para un partido —unha cifra máis que modesta, posto que significaría un desprazamento medio de pouco máis de duascentas seareiras—, e gastaran unha media de cen euros —entre restauración, hoteis, comercio e fórmulas turísticas varias—, a inxección económica que chegaría á cidade daría un bo pulo á riqueza olívica. De feito, a entidade cameral calculaba, ademais, que 30% do incremento orzamentario que se dá de maneira xenérica no caso dun equipo de fútbol que ascende de categoría até a máxima profesional repercutiría nos negocios que prestan servizos ou dan subministracións ao club. E é que, como dicía Eduardo Galeano, "a medida que o deporte se fixo industria, foise desterrando a beleza que nace da ledicia de xogar porque si".


Summary: Impulsado pola Deputación de Pontevedra, o Musigal nace cunha vocación moi clara: aumentar a presenza de grupos e artistas profesionais que canten en galego dentro da programación artística de todos os concellos, sen exclusión.

O Musigal é un proxecto para todos os concellos, mais cun propósito por cima de todos: impedir que aqueles municipios de menos de 50.000 habitantes fiquen sen música en galego de calidade por carencia de recursos. A iniciativa está aberta á libre inscrición de artistas e grupos profesionais. Co fin de oferecer a posibilidade de contar cunha ampla programación artística no noso idioma, a Deputación asumirá o caché dos grupos inscritos no programa mentres os concellos terán de correr a conta dos gastos de produción e promoción. Este proxecto, unha iniciativa da área de Cultura e Lingua da Deputación de Pontevedra que lidera o seu responsábel Xosé Leal (BNG), está dotado cun orzamento de 500.000 euro. O prazo de presentación de solicitudes, por parte dos concellos que queiran aderir o proxecto, rematará o vindeiro 30 de abril. Durante o acto de apresentación deste proxecto, Xosé Leal -que estivo acompañado pola titular da Deputación, Carmela Silva- cualificou esta iniciativa de "plan moi necesario que xa hai moito tempo que a industria musical viña demandando". Leal chamou tamén aos concellos a que se corresponsabilicen co desenvolvimento do Musigal: "Desde a Deputación fixemos un gran esforzo orzamentario para poñer en marcha este plan, e imos esixir unha corresponsabilidade por parte dos concellos e un compromiso para fomentar a industria musical. Musigal divide a súa oferta en até seis categorías distintas. Están inscritos para participar nesta iniciativa por volta de 70 artistas e grupos, formacións que tocan todos os rexistos, desde a música infantil á tradicional, desde o rock até o pop. No acto de apresentación estiveron presentes e tomaron a palabra Patricia Hermida, a representante de Rosa Cedrón (en representación da categoría Son Muller); Roi Casal (categoría Son Actual); Manuel Roxo, representante de Píscore (categoría Son clásico); Gabriel Reigosa, de Dakidarría (categoría Son Mocidade); Marina Carrecedo, representante de Uxía (categoría Son Tradición); e Eva Triñanes, de Concerto Punkinfantil (categoría Son Crianza). Están inscritos para participar nesta iniciativa por volta de 70 artistas e grupos, formacións que tocan todos os rexistos, desde a música infantil á tradicional, desde o rock até o pop A maiores destes nomes, o cartaz do Musigal inclúe outras voces moi notábeis da música galega: Destarte, en Son Muller, atopamos, entre outras formacións, o dúo coruñés Voodoo, que mesturarán soul e folk no Festival Sonrías Baixas, que se realiza en Bueu a principios de agosto. Na categoría "Son actual" destacan grupos como Herdeiros da Crus, que tocarán na vindeira edición da Festa do Albariño de Cambados. O percusionista Roberto Oliveira é outro dos adscritos ao plan, que dentro de "Son clásico" visitará a vila arousá de Vilaxoán dentro da programación do Festival Revenidas. Mentres, Terbutalina aparece a facer parte da categoría "Son Mocidade". "Son tradición", cun total de 23 grupos adscritos, conta coa presenza de formacións consagradas como Milladoiro ou Treixadura. As máis pequenas tampouco quedan esquecidas desta iniciativa: a través de "Son crianza" poderán desfrutar dunha programación dirixida ao público familiar coa actuación de grupos como Os Piñeiriños ou Verbena Galega que rularán por diversas comarcas pontevedresas.


Summary: A mostra é froito dun reto de creación lanzado pola entidade no confinamento, pensado para público infantil e familias.

A Fundación Luís Seoane inaugura mañá a mostra Escóitasme? Unha exposición do Laboratorio Seoane, que reúne as experiencias levadas a cabo dentro do programa didáctico Laboratorio Escóitasme? da propia fundación. Tratouse dun proxecto online dirixido ao público infantil e ás súas familias que tivo lugar durante o período de confinamento, no que máis de 20 creadoras propuxeron ao longo de 10 semanas un reto relacionado co seu traballo e co universo creativo de Seoane ás persoas participantes. A inauguración será o domingo ás 12 horas, e contará coa actuación, a partir das 13 horas, de Álvaro Dorda e Pablo Rega. Poderá verse até o vindeiro 21 de marzo de 2021. Ademais dunha selección de reproducións da obra de Seoane, recóllense os retos e os traballos que se elaboraron a partir destes, xunto cun xornal coas noticias que apareceron nos medios de comunicación durante o tempo de confinamento, e un skyline cos "palabros" -termos ideados polos participantes durante a corentena- que conectan as diferentes seccións da mostra. Pola súa banda, a Fundación María José Jove colaborará con esta iniciativa incluíndo na súa nova programación de visitas didácticas un percorrido especial sobre a obra de Seoane, que permitirá coñecer tres pezas orixinais do artista pertencentes á súa colección. A visita estará formulada para comezala nunha das fundacións e continuala na outra. As dúas institucións editarán, ademais, unha guía didáctica sobre as obras de Seoane que se reproducirán na presente exposición. Trátase dunha colaboración que permitirá ás persoas visitantes participar nunha experiencia educativa que dialoga entre os legados e traballos de ambas as entidades.


Summary: O portavoz nacional do BNG pediu medidas urxentes á Xunta para frear os prezos abusivos que están sufrindo os produtores en orixe.

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, reuniuse este sábado con representantes do sector gandeiro en Lalín, afectados pola caída dos prezos do leite após a recente liberalización do sector. Vence acusou á Xunta de ser "cómplice" da situación, por permitir que a industria exerza "extorsións" sobre os produtores galegos. "O sector está nunha situación alarmante e ao bordo da catástrofe polos prezos que impón a industria coa complicidade da Xunta e do Goberno central", asegurou. O portavoz nacionalista manifestou que a pasividade do PP -tanto do goberno galego como dos alcaldes populares- "condena o sector a súa desaparición". "Están obrigados a vender moi por baixo do prezo de custo coa ameaza de non lle recoller máis leite" Por ese motivo, Vence esixiu á Xunta que tome medidas "inmediatas" para frear os abusos da industria contra os produtores, "obrigados a vender moi por baixo do prezo de custo coa ameaza de non lle recoller máis leite". A última denuncia apunta a 20 céntimos por litro. Se Galiza xa tiña os prezos máis baixos en orixe de Europa, o final das cotas lácteas levounos ao extremo. O voceiro do BNG pediu nese sentido que se aprobe "un regulamento moi claro da cadea de distribución para impedir contratos abusivos que arruínan o sector". Vence apostou pola "creación dunha interprofesional leiteira" que permita un proceso de negociacións en igualdade de condicións entre as partes.


Summary: A Burla está a organizar para o 1 de nadal un novo concerto expansivo, dez anos despois da gran manifestación do Obradoiro e en lembranza do evento que en febreiro de 2003 reuniu 150 actuación en toda Galicia.

Dez anos despois daquela impresionante manifestación de dignidade que o 1 de nadal de 2002 encheu baixo a chuvia as rúas de Compostela. E case unha década despois co primeiro concerto expansivo que levou o berro de Nunca Máis por toda Galicia en febreiro de 2003. A Burla está a organizar para o 1 de nadal un novo evento expansivo para celebrar o nacemento daquel movemento social sen precedentes e facer un animado balance destes dez anos. A Burla está confeccionando xa un Banco de Artistas e un Banco de Locais, no que artistas e espazos se poden inscribir. No DésConcerto Expansivo, coma no seu precedente, será lido o Manifesto contra o Silencio, escrito daquela por Manuel Rivas, e que volverá servir de texto básico para identificar as actuacións do cartaz artístico. Tamén será lido o DésCálogo, un breve texto que serve de base á campaña DésPrestige. Os locais e artistas que xa teñan unha actuación programada para o día 1 de decembro poden solicitar ser incluídos no cartel artístico e comprometerse a ler os manifestos no inicio da actuación. As salas e locais que non teñan programación para ese día poden solicitar ser incluídas no Banco de Locais desde o que A Burla lles fará unha proposta artística, ou ben organizar pola súa conta unha actuación con grupos ou artistas da vosa zona. De igual xito os grupos e artistas que non teñan programada actuación poden solicitar a súa inclusión no Banco de Artistas e desde a Burla tratarán de asignarlles un local o máis próximo posible á súa zona. Tamén poden proporlle a actuación a algún local da súa zona. Polo de agora xa están confirmadas as actuacións de Camarada Nimoy, Chévere, Volta e Dalle, Os Quinquilláns e Os Sete Magníficos Mais Un. E dous locais: Pousada das Ánimas en Boiro e Libraría Lila de Lilith en Santiago.


Summary: Unha vintena de traballadores e traballadoras do centro compostelán cualifican a decisión da Xunta de "golpe inexplicable e inxustificable", salientan o seu "bo facer" e destacan que a directora "defendía sen fisuras a biblioteca pública e a profesionalidade do servizo bibliotecario".

O venres 31 de marzo a Xunta de Galicia comunicoulles ás directoras das bibliotecas centrais de Lugo, Pontevedra, A Coruña e Santiago o seu cese, enmarcando a decisión a unha "modificación habitual" dos equipos directivos. Porén, a decisión da Consellería de Cultura sorprendeu por completo ás profesionais afectadas e aos propios traballadores e traballadoras dos catro centros. Nos últimos días unha vintena de traballadores e traballadoras da Biblioteca Ánxel Casal de Santiago de Compostela fíxeron pública unha carta de apoio á directora cesada no seu centro, Carina Fernández Faya. No texto, o persoal cualifica a decisión da Xunta de "golpe inexplicable e inxustificable" e definen o traballo de Fernández Faya como "modélico": "Fixo da nosa biblioteca un referente indiscutible dentro das bibliotecas galegas. O seu bo facer reflectiuse positivamente no servizo público que se ofrece dende a biblioteca, recoñecido e parabenizado pola propia administración, organizacións profesionais e outras entidades" Afirman que as explicacións ofrecidas polo Goberno galego "non nos convencen polo xeito repentino de como aconteceron os feitos" Afirman que as explicacións ofrecidas polo Goberno galego "non nos convencen polo xeito repentino de como aconteceron os feitos". E destacan que a directora cesada "consolidou un equipo humano que camiña nunha única dirección, que ten claro que, como servizo público que somos, debémonos aos nosos usuarios e usuarias". "Cando foi momento de implicarse polo seu persoal, fíxoo sen dubidar, apoiándonos sen ambigüidades pola defensa da especialización profesional, entendendo que era a única vía para o bo funcionamento da biblioteca pública. Nun momento en que unha parte do persoal está en loita polos seus dereitos e dignificación profesional, ela defendía sen fisuras a biblioteca pública e a profesionalidade do servizo bibliotecario", salientan en referencia ás demandas que dende hai tempo manteñen os bibliotecarios e bibliotecarias (especialmente os e as auxiliares de biblioteca) para que o Goberno galego recoñeza a súa categoría profesional e a esixencia de contar cunha formación axeitada para desenvolver as súas funcións. "Nun momento en que unha parte do persoal está en loita polos seus dereitos e dignificación profesional, ela defendía sen fisuras a biblioteca pública e a profesionalidade do servizo bibliotecario", salientan A pasada semana Bamad-Galicia "lamentou" a decisión adoptada pola Xunta, "xa que supón apartar das súas responsabilidades a catro profesionais das bibliotecas sen que se teña explicado nin motivado publicamente as razóns destes ceses". Así mesmo, a entidade alertou de que "ter cesado sen previsión de recambio a estas persoas deixa o funcionamento das bibliotecas baixo mínimos, impedindo que exerzan con normalidade as súas funcións". E lembrou a súa demanda de que as prazas das direccións das bibliotecas xestionadas pola Xunta "non se cubran mediante o sistema de libre designación, sistema que posibilita o nomeamento e o cese discrecional por parte da administración, senón mediante concurso". Carta de apoio dos traballadores e traballadoras do centro


Summary: Visitamos a Casa de Hirondina Joshua. Medimos os seus Ângulos com Mia Couto e Jaime Munguambe Júnior. Assomamos à janela da mão desta moçambicana que olha o mundo desde a poesia.

Com Hirondina Joshua já há tempo falamos no Sermos Galiza. Esta mulher "magra, quase sem corpo. Tímida, quase sem voz" como a tem descrito Mia Couto, mas com toda a energia da palavra, lança um livro, o seu primeiro livro, após ter publicado em jornais e revistas. 1. O pudor e o poder da escrita Não escrevo para ser vista, escrevo para não ser vista.O desassossego me embrulha.Mas, não será a escrita a pior nudez?Estou nua todos os dias que a grafia me busca.A Lua entre os dedos, a maçã numa alusão indescritível.Há muito pudor na escrita.Há muito poder na escrita.A pele fresca canta e se impõe a uma tal leveza superior inigualável.A abundância da supremacia.No osso que sai à carne para junto da pupila engrandecer o século.A veia apagada, essencial faz o seu trabalho guindástico no peso do músculo.Estou nua sempre que o verso me chega.Sou nua sempre que o verbo me cega.A luz. O despropósito avança ao domínio de qualquer coisa vestida e arrebatadora.A nudez é nua. Para os que têm olhos. A nudez é vaidosa para os que querem ver mais do que podem ver.E a escrita? Deambula de quarto em quarto na casa do agente, a palavra vaga estreita e delgada no caminho da descoberta.Há pudor e há poder.– E agora acredito: "quem fabrica um peixe, fabrica duas ondas… 2. Desnudar o vazio falando a língua dos Céus Mia Couto, no prefácio preparado para Os Ângulos da Casa introduz-nos na poética de Hirondina Joshua. "Hirondina Joshua não surgia agora, com este livro. Foi surgindo de forma subtil e firme com a sua palavra delicada e iluminada. Foi surgindo como uma claridade lunar até se impor não já como uma promessa futura mas como uma voz presente e segura no panorama das letras moçambicanas. Poesia de natureza pessoalíssima, com tonalidades e ousadias invulgares que parecem querer, como ela mesmo anuncia, desnudar o vazio. O que Hirondina faz é afiar a palavra na pedra, aguçar o murmúrio que, na aparência doce, redesenha com uma lâmina o seu mundo interior. Estes poemas convidam-nos a um passeio pelas ruas que às vezes são nossas, uma visita a um quotidiano que sendo familiar nos é estranho porque nele se fala um idioma a que Hirondina chama "a língua dos céus". Visitemos pois os ângulos desta casa que ela construi com o redondo da palavra. Este é um livro merecido e merecedor da poesia que, sendo de estreia, é já de uma autora que encontrou a sua própria voz. E essa conquista – o tomar posse de uma linguagem única e inimitável - é o que qualquer autor busca durante toda a sua vida. Hirondina chegou. E a poesia já estava nela", acrescenta Mia Couto. 3.- Adentrar no mundo pela primeira vez Com Jaime Munguambe Júnior entramos na Casa e medimos seus Ângulos. "A História de qualquer literatura não é concreta como podemos nalgum momento cogitar, é um corpus abstracto e quimérico, isto porque está em frequente engenharia e transmutação histórica. Marcha o tempo em todos os lugares do mundo e em todas as literaturas. Nesse contexto, novos paradigmas se solidificam com a aparição de novas vozes literárias. Vozes vindas das casas interiores do corpo humano que também é uma casa. Tais vozes literárias surgem na pluralidade das literaturas mundiais e expõem a essência humana através da encenação da palavra no palco dos nossos itinerários e no território do nosso pensamento. São essas vozes que fazem da literatura uma verdadeira relíquia de virtudes. Através do teatro da palavra, o que peculiarmente podemos designar por poesia; este minério que se extrai no sobsolo da imaginação. No marchar do tempo literário em Moçambique, há quem nos seduz com o seu trabalho artístico, dai se torna difícil ficarmos grudados à indiferença. O livro Os Ângulos da Casa de Hirondina Joshua é um arquétipo desse género que nos alicia e nos puxa inevitavelmente ao colo da satisfação humana, é uma obra que nos alimenta a bulimia do espirito que é vítima das vicissitudes da vida, dos vários momentos que visitam os seres inseridos em vários contextos sociais. A obra da Hirondina Joshua é universal, tem traços do cosmopolitismo, há um sentimento de pertence a uma nação - o mundo. Testemunha o poema com doses de uma filosofia: Encheram as mãos e as cabeças.Cantaram as canções dos pássaros.Brilharam.Encheram espaços.Perseguiram os mais fortes.Distraíram os preguiçosos.Sob as canções dos pássaros inventaram outras.As mãos sanguinárias eram limpas. Esperavam por alguém com olho infestado e uma alma branca. A respiração poética acima delineada faz parte de um universo de textos que compõem Os Ângulos da Casa, obra da Hirondina Joshua esta que nos traz a sedução da linguagem em delírio, com um dizer incomum das coisas por nós conhecidas, tais coisas metamorfoseadas porque lhes foram emprestadas a magia da vida com o talento da imaginação. Ler Os Ângulos da Casa é como que adentrar num mundo pela primeira vez e se surpreender com a existência das coisas, ficamos perante um texto-mundo e através dele aprendemos a viver doutra forma e juramos que a vida cinzenta da humanidade dos nossos tempos pode ser de uma outra cor, mais causticante, mais viva e mais próspera para todos nós" 4.- O poema único que escrevemos no sangue Mas, finalmente, o que diz a autora, o que pensa. Como o manifesta num acto de lançamento? Agradecendo, a todos, a tudo. Senhores, diz a Hirondina … "É o meu primeiro livro. Hoje poderia contar a minha história, que não é diferente das outras, também teve seus momentos bons e maus. Mas preferi agradecer às pessoas que fazem parte dela. São muitas e é-me impossível esgotá-las. Tive a felicidade de conhecer "pessoas"; no seu mais profundo significado filosófico; e nunca caminhei sozinha". E continuou a falar dos ângulos da casa: "Senhores ... A casa que aqui apresento parte do concreto substantivo de uma habitação material para essa casa íntima, viva, orgânica. É um lugar onde cada um de nós mora sem convicções sociais, onde o estranho em nós ganha um espaço singular e próprio. O difícil não é escrever poesia ou trabalhar qualquer arte mas incorporá-la no nosso modo de ser. Que a nossa vida seja o poema constante. Ser o poema, a cada instante. O poema único que escrevemos no sangue" 5.- Uma nova geração a seguir o caminho da escritaNuma entrevista à Conexão Lusófona, questionada sobre a origem da sua fonte de inspiração para escrever, afirmou: –A vida em si é um poço inesgotável de arte. Fui crescendo com o hábito de ler e de querer descobrir o mundo através dos livros pois, cada livro é uma viagem. A escrita tem sido um jeito de existir fora do mundo quotidiano, mas ao mesmo tempo, sem sair dele. Acho fantástico esta conjugação de modos, jeito de ser e estar comigo mesma. Apesar de ser uma estreia, a poeta reconhece uma geração de jovens a seguirem o mesmo caminho da escrita. – Alegra-me o facto de existirem jovens que escrevem e gostam de o fazer. E espero que façamos coisas novas para marcarmos a nossa geração. Não basta só sermos vozes novas e não nos fazermos por isso. Moremos na casa da arte, mas não esqueçamos os quintais da ciência – constatou. Nota: a foto da capa do livro é de Naíta Ussene. As fotografias das páginas do livro e do manuscrito são de Hirondina Joshua assim como o extrato do texto pronunciado no lançamento.


Ou, pelo menos, algumas de nos perdemos. Quero começar este texto desejando a pronta recuperação das pessoas feridas na manife imediatamente posterior ao despejo do CSO A insumisa. E também deixando claro que repúdio totalmente a violencia, todas. Não é uma novidade, sempre o fiz. Nunca cri em nada que tivera que ser feito pela força, nem com porras nem com martelos. Especialmente se a violência vem desde o lado policial, precisamente porque essa gente, a que tem o monopólio e a "potestade legal" de exercê-la. A gente que cobra por elo, a que recebe uma formação para sua "utilização profissional" é quem tem mais responsabilidade sobre o que com ela fazem. A polícia não pode empregar o olho por olho, nem contestar a tira-poxas ou insultos tirando de porra e espraies. Por mais que empurrem desde fora. Desde o meu ponto de vista a actuação policial, com os numerosos vídeos dos que se disponham, (da local ou da outra, tanto faz) deve ser analisada e estudada para ver se poderia dar lugar a repercussões ou sanções. Segundo o que sei já se está a fazer, aguardemos. Fora disso tenho que vos confessar a minha total consternação pelo acontecido, pode ser que a ninguém lhe importe nem interesse, mas eu tenho que o dizer igual: Uma mistura de raiva e decepção a partes iguais percorre meu corpo. Raiva e decepção por ver como ao final as pessoas que pensávamos que havia uma solução mais lá do mil vezes visto, temos que admitir que se calhar nos equivocamos. Observo, no meu entorno poítico, a imediata colocação de todo o mundo nas previsíveis situações maniqueias e interessadas destes dias (Mare = "fascistas", CSO = "infantis"-, como resume de muitas outras). Isso sim, nem todos os memes do mundo farão que seja certo coisas que se lêem como que "as cargas foram ordenadas pela Marea". Repugnante que alguem possa pensar isso... Mas a mim permitíde-me situar-me noutro lugar: a da frustração. E, bom, admito a minha derrota total. A derrota total das pessoas que criamos que era possível a percura dum lugar intermédio pactado que garantira a pervivência da parte central do projecto "A Insumisa" no tempo, cedendo, isso sim, parte da gestão ao concelho. Ou seja, à instituição que representa à cidade. Os que apostavamos por essa via perdemos. Essa é a realidade. Mas isso não me faz mudar de opinião. Confesso-o, nunca fui "purista" de nada. Nunca. Creio que o mundo está cheio de matices e que entre o preto e o branco há inumeráveis grises. "à metade vítimas e à metade cúmplices", como bem indicava Sartre. E este caso da ocupação das naves da ex-comandància não será menos. Sigo a pensar que havia possibilidades reais de que na Corunha se fizera algo diferente. E se não o digo, rebento: Creio que muitas pessoas não tinham interesse em que isto não fora adiante. Por diferentes motivos, incluso meramente pessoais. Provavelmente os principais motivos começam porque há demasiadas zonas de conforto, demasiados corsés, demasiados clichés e tabus como para mostrar nenhum tipo de possibilidade de acordo. Porque, efectivamente, "ceder" e converter o "CSO" em "CSA", com titularidade municipal logo dum proceso de negociação, era vivido por alguns/mas como uma derrota total. O objectivo das pessoas da assembleia (não de todas) da Insumisa parecia ter um único fim e eis sua única possibilidade de saida: ou todo ou nada. Ou nos quedamos como estamos ou que nos botem. Explorar as possibilidade de converter esse espaço num lugar de possibilidades diferentes de gestão inovadoras com o concelho garantindo uma estabilidade legal do espaço era, simplesmente, inassumível. Era, insisto, "a derrota". Houve meses de contactos, de comunicação constante, de propostas arriscadas, de tentar imaginar em comúm. Nada. Bom, posso respeitar esta postura com a que, obviamente não estou em absoluto de acordo. Mas logo era falso o que se dizia desde os comunicados da Insumisa que a ocupação não era um fim em si mesmo. Era. Há muitos centros sociais autogeridos em maior ou menor medida em todo o mundo: Ocupados, cedidos -por particulares ou instituições-, que pagam aluguer pontualmente a um proprietário que igual até emprega esses quartos em que sei eu. O fim era ocupar. O fim era manter um statu quo. Chamai-me refor ou fascista, tanto faz: confesso que o insurreccionalismo como exercício per se nunca me atraiu, não o entendo. Ou unicamente o entendo em situações que estão a anos luz desta. Desde logo tenho mui claro que o concelho não "mercou" a Insumisa a câmbio duma obra de reforma do telhado. O concelho tem a obriga de custódia dum equipamento público e o governo da Corunha, como cumprimento duma decissão assamblearia da MaT, explorou até o fim vias para tentar acordar algo, uma saida negociada. Impossivel se uma das partes simplesmente nem pode imaginar que isso possa acontecer. Reducionismo idealista Entendo perfeitamente que o que solicitava a assembleia da Insumisa directamente ou não era possível, ou era possível pagando um preço pessoal simplesmente inassumivel. Olho, pessoal, não político. Como lhe podes pedir a alguém "deixa-me seguir estando neste lugar considerado público assumindo ti todos os riscos de qualquer acidente grave que possa acontecer, ainda sabendo que te podem meter preso por prevaricação ou porque haja uma pessoa ferida, ou por mil motivos mais"? . Porque claro, o reducionismo idealista leva a pensar que todo o legal é negativo, mas desde um pondo de vista "material" isto é absurdo: Que parte da "lei" não havia que cumprir: Não ponhas extintores? Não cumpras com as condições de seguridade eléctrica do recinto mentres fazes concertos a carom de paredes que estão a cair? Deixa-me seguir fumando aquí dentro? Os horários não molam? Não reformes o telhado mentres faço raves de centenas de pessoas? Permitide-me não estar dacordo em absoluto. E tenho que dizer que fora dos interesses políticos da assembleia da Insumisa existe e existiu uma grande maioria das pessoas usuàrias desse espaço que SI queriam uma saida pactada. Pessoas que participavam em atividades, mas que não quisserom partivipar nas assembleias (uma decissão desde o meu ponto de vista errónea) Faz semanas que a gente do skate tinha desmontadas as rampas, aguardando uma solução. E que a gente que reunia para dançar tinha buscado outro espaço. Pela parte da MaT (e creio que aqui si posso falar em primeira pessoa) creio que desde a Maré da Corunha deixamos com esta actuação uma sensação grande de decepção. Sobre tudo porque os limites das possibilidades da instituição municipal ficarom claros neste assunto. Efectivamente: Já é oficial: Não vamos mudar todo, em todo caso, mudaremos algumas coisas. Algumas bem importantes, o qual, olho, não está mal de todo, mas tudo, já quedou claro que não. Em certa forma era de esperar. E isto não converte a MaT em "fascista", nem em "vendida ao capital", desde logo. Mas sim escora um pouco mais à MaT a ser um partido que renuncie a sonhar com transcender o existente, ou que não é capaz. Os marcos foram movidos e desde o governo da Marea Atlântica não quedou mais remédio que empregar a lei para os recomponher. E isso, para muitas de nos, tambem implica uma decepção. Relativa, pois em certa maneira era de esperar. E digo relativa porque tenho mui claro que é a rua, as pessoas na rua falando, proponhendo, actuando, são as que mudam as coisas. Os partidos, podem, devem ajudar. Devem articular propostas e as tentar levar adiante desde se isto esta dentro das suas capacidades de governo, como é no nosso caso. E creio como honestidade que isso, neste caso que nos ocupa, tentou-se cumprir. Sem o conseguer. Espaços como a Marea Atlântica nascerom para isso, não pode a Maré converter-se num lugar onde unicamente nos adiquemos a gestionar a instituição o melhor possível. Sei que se tentou de forma honesta, e isto é muito, mas de nenhuma maneira pode ser dabondo, e por isso temos que admitir a derrota da nossa possição política, pois não houve saida negociada. Perdemos todas, perdeu-se um centro social autogerido e ocupado, com actividades bem interessantes, um espaço de liberdade que eu lembrarei com reconhecimento e respeito. Perdeu-se a possibilidade de que qualquer coisa que venha não tenha o regusto a sucedâneo. E isso que no fundo sigo a pensar que a longo praço valorara-se isto como um grande éxito da ocupação, provavelmente o primeiro de GZ. Por primeira vez um espaço ocupado urbano terá continuidade nos usos para os que a gente que lá entrou sem permiso sinala. A casa encantada é um bloque de pisos, Palavea um geriátrico, As Atochas um solar, A Casa da ria um ornamento dum passeio marítimo... mas tudo parece indicar que o espaço da Insumisa será, no futuro, um centro social diferente, como se gestione este, para mim, é a nova incógnita que se abre... Parece impossível, mas eu quero fazer um último chamado a todas as pessoas que participarom no CSO a colaborar para conformar o novo projecto. Não o sugiro por o partido X, nem pela coerència Y, digo-o porque o que fizesteis é precioso e como vizinho gostaria-me que os froitos desse espírito criador continuem vivos na nossa cidade. Falamos? Na Corunha a 25 de Maio de 2018


Summary: O estado de alarma decretado polo Goberno pola crise sanitaria da COVID-19 deixou en suspenso o exame de acceso á profesión da avogacía, convocado para o pasado 28 de marzo. Ante a "incerteza" da súa situación, persoal graduado pide ao Ministerio de Xustiza "facilidades" que permitan ás 6.000 aspirantes do conxunto do territorio estatal obter a habilitación necesaria para empezar a exercer.

O colectivo vén de lanzar un comunicado no que pide que "se faciliten medidas, da mesma maneira que se fixo nos restantes ciclos académicos, se e proceda a concedernos a habilitación xeral para o exercicio da avogacía, que supón un requisito imperativo para colexiármonos o máis axiña posíbel". Entre as súas reclamacións cóntase a petición de supresión do exame previo e a habilitación xeral ou, no seu caso, a súa realización por medios telemáticos ou en lugares habilitados para ese efecto en cada Universidade, respectando as medidas de distanciamento. Segundo consideran as aspirantes, entre as que se contan as das universidades galegas, o requisito de realizar o exame obrigatorio de aptitude "resulta un trámite innecesario, en tanto que mediante a realización da proba non nos outorga nin fai que perdamos experiencia profesional, e non demostra que esteamos nin máis nin menos preparadas para exercer a profesión". Lembran tamén que o exame, "que se asemella a unha oposición", non garante unha praza, "xa que a avogacía resulta unha profesión liberal". Como destaca o comunicado, as persoas que estaban chamadas a realizar a proba necesaria para a habilitación teñen cursado grao en Dereito, que ten unha duración mínima de 4 anos, e un mestrado de acceso á profesión que dura un ano e medio e que inclúe un período de prácticas en despachos profesionais, "tendo así xa contacto directo coa profesión, e adquirindo a experiencia necesaria para lanzarnos ao mundo laboral".


Summary: As denuncias por agresións de xénero increméntanse levemente en Galicia, onde se rexistran 9,39 vítimas por cada 10.000 mulleres, segundo o Consello do Poder Xudicial. VÍDEO | "Papá, vanme chamar puta"

Leve incremento das denuncias e salientable aumento das ordes de protección. No derradeiro día dunha campaña electoral na que a loita contra a violencia machista estivo, de novo, nun segundo plano xeral agás excepcións -xa fose con propostas específicas como as chegadas dende PSOE, NÓS e En Marea ou pola controvertida posición de Cidudanos-, os datos do Observatorio Contra a Violencia Doméstica e de Xénero, dependente do Consello Xeral do Poder Xudicial, amosan que as agresións machistas seguen moi presentes, tamén no país, onde as ordes de protección incoadas para evitar posibles crimes de xénero aumentaron no terceiro trimestre do ano un 33% a respecto do mesmo período de 2014. No terceiro trimestre do ano rexistráronse 447 peticións de protección Do total de 447 peticións formuladas ningunha delas foi inadmitida -isto é, todas foron tramitadas-. Tras pasar o correspondente trámite xudicial, un total de 264 -case o 60%- foron adoptadas, mentres que o 41% restante foron denegadas. A tendencia durante o ano é ascendente e, agás no primeiro trimestre, cando o número de ordes foi lixeiramente inferior ás de 2014 -324 fronte a 328-, a cifra non deixou de medrar, toda vez que entre marzo e xuño se puxeron en marcha 397 procedementos, e un ano antes foran 313. Máis do 75% de quen chegan a ser axuizados por este tipo de delitos rematan condenados O incremento de ordes de protección prodúcese nun contexto no que as denuncias presentadas foron 1.349 nese terceiro trimestre, vinte máis que no mesmo período un ano antes. Este incremento, do 1,5%, é o mesmo que o rexistrado na media do Estado. A maior parte das denuncias, case un 70%, parten de atestados policiais con denuncia da vítima e un 15%, dun parte de lesións recibido nun xulgado. En menor proporción, cun 8,5%, sitúanse as denuncias presentadas polas vítimas directamente nos xulgados e en apenas o 2% dos casos interveñen familiares das vítimas na interposición da denuncia. Estas cifras prodúcense nun contexto no que, segundo os datos do Poder Xudicial, en Galicia se rexistraron 9,39 vítimas de violencia machista por cada 10.000 mulleres, un indicador que na media do Estado está en 13,7. Na información publicada este venres o organismo xudicial salienta, asemade, que máis do 75% de quen que chegan a ser axuizados por este tipo de delitos rematan condenados, nove puntos por riba que o promedio estatal.


Summary: O Cangas gañoulle este sábado 24-23 no Gatañal ó Ciudad Encantada de Cuenca, no regreso da liga Asobal tralo Mundial gañado pola selección española. O público do Gatañal, moi enchufado durante todo o encontro, celebrou o agónico triunfo do seu equipo ante un conxunto da zona nobre da táboa.

O Cangas gañoulle este sábado 24-23 no Gatañal ó Ciudad Encantada de Cuenca, quinto clasificado, no regreso da liga Asobal tralo Mundial gañado pola selección española. O conxunto cangués dominou na primeira metade, pero sufriu moito na segunda e levouse o choque nun final tan intenso como igualado grazas a un gol de Adrián Rosales e a dúas paradas do meta Javi Santana no último minuto. O público do Gatañal, moi enchufado durante todo o encontro, celebrou o agónico triunfo do seu equipo ante un conxunto da zona nobre da táboa. O público do Gatañal, moi enchufado durante todo o encontro, celebrou o agónico triunfo do seu equipo ante un conxunto da zona nobre da táboa O resultado foi inverso ó de hai dous meses na Copa do Rei, cando os manchegos venceron 23-24. O adestrador visitante, Zupo Equisoaín, coñecido no mundo do balonmán tanto polos seus triunfos no Portland San Antonio como polo seu carácter, foi expulsado ó final da primeira metade polas súas continuas protestas ó dúo de colexiados castelán-leonés. Na segunda estivo nun pasadizo detrás da zona dos bancos e nalgún momento deulle algunha indicación ó seu axudante. O Cangas comezou o partido moi sólido en defensa, e o porteiro Javi Santana interviña cando tiña que facelo. Así, ós sete minutos o Cangas gañaba 4-1 con tres goles consecutivos do lateral dereito Sera. Non obstante, o conxunto manchego reaccionou grazas primeiro ó extremo Álvaro Pérez-Ortiz e, máis tarde, o arxentino Pablo Simonel, auténtico pesadelo para a zaga local. O Cangas buscaba solucións cambiando a defensa 6-0 á 5-1 mixta con David García marcando a Inestrosa, o central e máximo goleador do Ciudad Encantada de Cuenca. Guillermo Corzo, lateral cubano dos manchegos, foi dous minutos excluído por dar coa man a David García. O Cangas non aproveitou a superioridade, pero si o fixo o Cuenca cando Adrián Pumar correu a mesma sorte. En resumo, ós 16 minutos volvían as táboas (empate a 7) ó marcador do Gatañal. Coa igualada e a volta do excluído o Cangas volveu desequilibrar o marcador. Coa achega do capitán Suso Soliño, o conxunto local volveu cobrar unha vantaxe de ata catro goles no electrónico no 12-8. Pablo Simonel e os seus tantos daban aire ós manchegos, pero o Cangas mantivo a diferenza ata o descanso, ó que se chegou 14-11. Entre medias o adestrador visitante, Zupo Equisoaín, xa desesperado, pagara as súas penas protestando ós colexiados, que, tras amosarlle o cartón marelo, expulsárono para delirio do público do Gatañal. O Ciudad Encantada de Cuenca reaccionou no comezo do segundo tempo. A pesares das intervencións efectuadas por Javi Santana, algúns lanzamentos ós paus e perdas dos locais, xunto a dous sete metros moi protestados e transformados por Inestrosa, posibilitaron que o conxunto manchego volvera empatar a 15 no minuto once da segunda metade. O porteiro visitante, Diego Moyano, de 42 anos, tamén contribuíu con algunhas paradas de mérito. O Gatañal animaba con máis énfase intuíndo que o final sería sufrido. O Cuenca, que por momentos tamén defendía 5-1 mixto cunha marcaxe sobre o central David García, mesmo se puxo por diante. A exclusión do pivote local Fernando Eijo, facilitou que Simonel, Inestrosa e Moyano guiasen ó seu equipo ó 17-19. Non obstante, o Cangas volveu levar ás táboas ó marcador, que se mantivo igualado nos seguintes minutos. O 22-22 campaba no electrónico a falta de catro minutos para a conclusión. Final emocionante, e o número máis ben baixo de goles favorecía ós locais. Un gol de Inestrosa e outro de Suso Soliño colocaba o 23-23 a falta de dous minutos. O sexto triunfo da temporada do Cangas na Asobal permítelle superar ó Octavio e situarse dous postos e tres vitorias por riba da zona de descenso Tralo tempo morto de rigor nun final axustado, apareceron os dous xogadores do Cangas máis determinantes no partido. Javi Santana, ó que contabilizamos trece intervencións, realizou dúas paradas de mérito para manter ó seu equipo, e Adrián Rosales, lateral esquerdo e un dos máximos goleadores do choque con sete tantos, facía o gol da vitoria para o conxunto cangués. O Gatañal explotaba e respiraba ó mesmo tempo. O sexto triunfo da temporada do Cangas na Asobal permítelle superar ó Octavio e situarse dous postos e tres vitorias por riba da zona de descenso.


Summary: Convocan a cidadanía a manifestarse o vindeiro 10 de marzo contra as políticas de austeridade da UE e do Goberno central e contra a corrupción nunhas marchas enmarcadas dentro doutra xornada de loita europea.

UGT-Galicia e CCOO de Galicia convocan a cidadanía a manifestarse baixo o lema Contra o paro e pola rexeneración da democracia o vindeiro 10 de marzo, sumándose así á iniciativa dos sindicatos estatais e do Cumio Social, que se enmarca dentro das mobilizacións europeas da Confederación Europea de Sindicatos no conxunto da UE. UGT e CCOO animan a "reprobar as actuacións da Comisión Europea e das súas políticas fracasadas" Nun comunicado conxunto, UGT e Comisións expresan a necesidade de se mobilizar para "reprobar as actuacións dunha Comisión Europea enrocada en políticas fracasadas" e que é "allea aos problemas da cidadanía europea á que deben a súa lexitimidade". "Tras cinco anos de crises o único que crece dentro e fóra de Europa é a desigualdade, o desemprego, a miseria, a exclusión social e as dúbidas sobre uns dirixentes europeos cuxa pertinaz insistencia en políticas fracasadas resulta inaceptable", aseguran. Ademais, chaman á mobilización tamén para "facerlle saber ao Goberno de España que o tempo das mentiras e os discursos ocos terminou". Así, destacan que os seis millóns de parados no conxunto do Estado, así como os trescentas mil en Galicia, das que cento vinte mil delas non reciben ningún tipo de prestación, son "unha insoportable realidade" para o país. Por iso, critican o afastamento por parte do Executivo dos problemas dos cidadáns e advirten de que, "de non corrixirse de xeito urxente e en profundidade" este afastamento, córrese o risco de chegar a situacións "como a de Italia, onde as recentes eleccións demostraron o éxito das opcións populistas e a fartura dunha parte da poboación co actual funcionamento das institucións democráticas". Advirten de que o "afastamento" do Goberno dos problemas cidadás pode acabar en situacións "como a de Italia" Do mesmo xeito, CCOO e UGT aproveitarán esta mobilización para "denunciar", con motivo da conmemoración do día Internacional da Muller Traballadora do 8 de marzo, "as consecuencias que a crise e as políticas neoliberais teñen en materia de xénero", así como "rexeitar o desmantelamento dos servizos públicos e calquera reforma unilateral do sistema público de pensións". Ademais, coa manifestación, que pretende ser masiva, os sindicatos queren tamén "advertir ao Goberno e aos grupos parlamentarios" sobre "calquera intento de enganar a cidadanía na tramitación parlamentaria da ILP pola dación en pago e a paralización dos desafiuzamentos que desvirtúe ou perverta os seus principais obxectivos". Ao tempo, pretenden "rexeitar a reforma da lei de bases de réxime local", condenar "todos os intentos de deslexitimización ou represión dos dereitos constitucionais de expresión, pensamento, ou manifestación" e "os casos de aberta complicidade entre cargos públicos e empresas, que corrompen o exercicio da actividade política". Os sindicatos censuran "os intentos de deslexitimización" da protesta e piden "a expulsión dos corruptos" da vida pública CCOO e UGT exixen "que se devolva á política a súa condición de ferramenta ao servizo das persoas, expulsando as persoas corruptas da vida pública e acometendo as reformas constitucionais que sexan precisas", conclúen, antes de volver animar a cidadanía a participar nunhas manifestacións que se levarán a cabo nas principais cidades galegas e nun total de 50 urbes de todo o Estado.


Summary: Feixoo advirte: "haberá restricións no verán" e volve sinalar a mocidade.

O Servizo Galego de Saúde (Sergas) comeza mañá a citar para inmunizar contra a Covid-19 as 11.657 persoas maiores de 60 anos nunha "repesca" da vacinación. En concreto son 8.563 persoas de entre 60 e 69 anos e 2.403 de 70 a 79. Todas elas non foron inmunizadas por non atenderen a mensaxe telefónica da cita, porque o Sergas non tiña o seu teléfono ou por outros erros relacionados coa comunicación. Así o anunciou esta quinta feira o presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, na súa comparecencia após a reunión semanal do Consello da Xunta. "Pedimos que estean pendentes a esa notificación", dixo Feixoo, que espera que ao longo da próxima semana reciban o antídoto contra a Covid-19 esas 11.657 persoas e deixar así completa a vacinación das e dos maiores de 60. Axudas a autónomos O Diario Oficial da Galiza (DOG) publica hoxe o terceiro plan de rescate a autónomos e pemes da Xunta, dotado de 234 millóns de euros transferidos polo Goberno estatal. O prazo de solicitude abre este 14 de xuño, unha data que Feixoo remarcou na comparecencia, xa que as axudas se conceden por orde de solicitude e xa advertiu de que teme que o fondo transferido polo Estado non sexa suficiente para cubrir todas as solicitudes que se reciban. Restricións en verán A pesar da desescalada, Feixoo avanzou que este verán será con "restricións", pois o "virus" segue "infectando" diariamente. Neste punto, e ao igual que fixo no outono, volveu sinalar a mocidade, dirixíndose a ela para pedir "prudencia". Tamén sinalou de maneira concreta os "bares de viños", onde "é moi difícil" observar as medidas de distancia social e que son "sen dúbida un foco de risco moi superior". Seguro peregrino Na comparecencia, Feixoo fixo fincapé en que desde o 1 de xuño e até maio de 2022 está en vigor o seguro para turistas que cobre até 5.000 euros por visitante en caso de gastos médicos, quirúrxicos, farmacéuticos ou hospitalarios a consecuencia do coronavirus. A cobertura é ilimitada en caso de repatriación sanitaria ou por falecemento por Covid-19. Medallas Castelao O Consello da Xunta resolveu outorgar as Medallas Castelao 2021 a Santiago Pemán, o "home do tempo" durante décadas na TVG; Xosé Luís Saco, ex presidente da Fundación Otero Pedrayo; a xornalista Esther Eiros, o promotor da integración xitana Manuel Vila e o Centro Superior de Hostalaría da Galiza.


Os terreos do antigo mosteiro de Conxo, no treito que abeira o evocativo río Sar, sofren dende hai anos a impericia e o esquecemento. A impericia das distintas administracións incapaces de respectar un espazo simbólico como son os últimos exemplares da carballeira de Conxo mentres se teñen unhas obras paralizadas co material alí ciscado. O esquecemento porque os tempos son chegados para erguer un recordo polo acontecido o domingo 2 de marzo de 1856: o Banquete Democrático de Conxo. Os terreos do antigo mosteiro de Conxo, no treito que abeira o evocativo río Sar, sofren dende hai anos a impericia e o esquecemento Os poucos carballos actuais resistiron á tala de 1882. O profesor Francisco Rodríguez interpreta o poema "Los robles" de Rosalía de Castro, incluído en Las orillas del Sar, como unha denuncia daquela profanación. Nestes días pasados tanto a iniciativa Galiza pola Soberanía como o Centro Sociocultural Aurelio Aguirre conmemoraron o célebre acto en que o estudantado galego confraternizou co artesanado de Compostela e bisbarra. Entre os promotores que acadaron máis sona están os tres poetas que alí brindaron pola liberdade: Luís Rodríguez Seoane, Eduardo Pondal e Aurelio Aguirre. Todos eles integrados en El Liceo de la Juventud que se fundara no primeiro aniversario dos Mártires de Carral; isto é, o 26 de abril de 1847. Sospeitamos que non se trata dunha casualidade cando un dos dirixentes fundadores do liceo foi Antonio Neira de Mosquera, ligado ao provincialismo. Outros coñecidos membros daquela institución cultural e que puideron asistir ao acto de Conxo foron Manuel Murguía, Paz Novoa ou a propia Rosalía (quen marcharía un mes despois a Madrid) Outros coñecidos membros daquela institución cultural e que puideron asistir ao acto de Conxo foron Manuel Murguía, Paz Novoa ou a propia Rosalía (quen marcharía un mes despois a Madrid). A presenza daquel fato xuvenil confería á escena a seiva provincialista. Os artesáns foron recibidos polos estudantes vestidos de traxe. Exerceron de camareiros porque estaban ao servizo dos outros. Sentáronse intercalando escolares e obreiros. O lema que presidía o xantar puña "Orden, Fraternidad" e estaba acompañado por unha póla de loureiro e de palma. Símbolos da eternidade, do triunfo, da gloria e do martirio. Os artesáns foron recibidos polos estudantes vestidos de traxe. Exerceron de camareiros porque estaban ao servizo dos outros Aquela xuntanza foi primordialmente democrática porque os seus promotores e protectores ideolóxicos foron os do Partido Demócrata, que naquela altura representaba a proposta política máis á esquerda das existentes entón. De feito, o PD nacera en 1849 a raíz dos sucesos da primavera dos pobos. Algo existe en común entre o banquete prohibido en París en febreiro do citado 1848 e o celebrado en Conxo en 1856 xa que en ambos as reivindicacións sociais e exaltación do poder popular foron centrais. Mais de Francia tamén chegou a pegada e influencia do romanticismo social dun Lamartine, poeta impulsor do movemento romántico francés e deputado da esquerda social, ou do transformado Víctor Hugo, autor anos despois do célebre libro Os miserábeis. Porque Rosalía, Murguía e Pondal leron con atención a estes autores. Os seus promotores e protectores ideolóxicos foron os do Partido Demócrata, que naquela altura representaba a proposta política máis á esquerda das existentes entón Porén a figura de Aurelio Aguirre alzaríase sobre todos eles porque conxugaba na súa persoa a feitura do prototipo romántico: a capacidade de improvisación lírica tan cobizada, un ilimitado amor pola liberdade, a admiración pola forza da natureza (sobre todo do Atlántico), o compromiso cos marxinados e a querenza pola nación galega. Logo do brinde marcharon conxuntamente escolares e artesáns dirección a Compostela. O ruído nos cuarteis non se fixo agardar. Nos días previos os sectores máis conservadores da levítica Compostela pretenderon prohibir o acto. Agora asustábanse, segundo a crónica de Carré Aldao, ante os posíbeis disturbios. Non aconteceu ren. Mais os textos alí lidos foron motivo de apertura dun proceso xudicial canto menos, que saibamos, a Eduardo Pondal e Aurelio Aguirre. Estes, encabuxados ante as acusacións de falta de moralidade e relixiosidade, facilitaron os escritos para seren impresos. O enfado da curia aumentou xa que a difusión daquelas ideas fuxía do cerco de Conxo para chegar á prensa galega, como La Oliva de Vigo. Porén, no libro Recuerdos de agosto, que Alvarellos Editora vén de publicar e resulta ser a obra completa de Aurelio Aguirre cunha espléndida edición da profesora Olivia Rodríguez e uns apuntamentos históricos de quen isto escribe, recóllese a que seguramente foi a versión lida polo poeta compostelán. Incorpora uns versos inéditos de especial dureza política que, coidamos, decidiría retirar da copia impresa para evitar o inevitábel: o procesamento xudicial. Un texto de grande interese que agora está ao alcance de calquera persoa lectora. Hai uns anos soubemos algúns datos da defensa e mediación exercida por un crego de Ponteceso no caso de Eduardo Pondal. Foi grazas ás descubertas de Juan Félix Neira. No que atinxe a Aguirre pouco sabemos agás as notas de Murguía en Los precursores. Pro as explicacións do historiador non parecen moi críbeis: o arcebispo compostelán perdoaría ao poeta se este rectificaba e facía unha profesión de fe nun escrito público. Así apareceu o poema "A mis calumniadores" onde nós cremos que non existe rectificación senón a omisión de polémicos postulados relixiosos do neocatolicismo de Lamennais en que Aguirre se sentía identificado. A memoria de Compostela e arrabaldes mantén viva a figura de Aguirre que agora se deita inmortal coa publicación desta obra. Porque sería bo que o poeta fose coñecido polos seus textos e non polas lendas incertas A posíbel intervención do deputado demócrata Eduardo Ruiz Pons parece unha posta máis fiábel. Porque Pons, que fixo vibrar o Parlamento español cando bramou contra a monarquía de Isabel II en 1854 e que supuxo unha críptica gabanza ao republicanismo, foi o protector literario de Aurelio Aguirre en vida e tamén o promotor da coroa fúnebre tras o seu falecemento, que non suicidio. A memoria de Compostela e arrabaldes mantén viva a figura de Aguirre que agora se deita inmortal coa publicación desta obra. Porque sería bo que o poeta fose coñecido polos seus textos e non polas lendas incertas que tratan de xustificar o suicidio como motivo da súa morte ou a falsa relación amorosa con Rosalía. Non existe ningunha proba documental nin sospeitas fundadas nos textos que Rosalía dedica a Aguirre ou no que Aguirre lle dedica a Rosalía para soster unha teoría amorosa entre eles Sobre este último suceso, e con isto remato, cómpre aclarar un asunto. Non existe ningunha proba documental nin sospeitas fundadas nos textos que Rosalía dedica a Aguirre ou no que Aguirre lle dedica a Rosalía para soster unha teoría amorosa entre eles. Mais non se pode negar a admiración da poeta e a presenza dos versos do poeta na coñecida "Negra sombra". Recomendamos ler atentamente o célebre poema "El murmullo de las olas", asinado en Vigo en 1857, e ler despois a composición rosaliá. Para a meirande parte da investigación non hai dúbida que Rosalía sabía de memoria os versos ou os tiña impresos diante súa. Mentres tanto manteñamos sempre un carabel vermello na campa de Aurelio Aguirre, como mostra de agradecemento, e pulemos polo recordo de 1856 nas terras de Conxo.


Summary: A lei de medidas fiscais e administrativas implica que as empresas con autorizacións denegadas perdan os dereitos mineiros sobre os terreos. Colectivos contra a mina e AGE piden que a Xunta proceda axiña a incoar o expediente que confirme a caducidade do proxecto.

A multinacional mineira Edgewater perde os seus dereitos mineiros en Corcoesto e sofre outro enorme atranco nos seus intentos -nos que aínda teima nos últimos meses- por desenvolver a polémica mina a ceo aberto na parroquia bergantiñá. Tal e como lembra a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños e Salvemos Cabana, a publicación o pasado día 30 de decembro no DOG da lei 12/2014, de medidas fiscais e administrativas, "supón un novo e duro golpe" para as pretensións da empresa canadense e a súa filial na zon sobre a explotación da devandita mina de ouro. A lei de medidas fiscais e administrativas implica que as empresas con concesións denegadas perdan os dereitos mineiros sobre os terreos Esta lei de acompañamento aos orzamentos recolle unha modificación da lei 3/2008 de ordenación da minaría de Galicia, á que engade unha disposición transitoria segunda que remata definitivamente coas expectativas de Edgewater sobre o proxecto mineiro de Corcoesto. Aclárase agora que as concesións mineiras reguladas pola Lei da minaría de 1973, ás que se lle denegue a autorización de explotación por calquera das causas legais, "determinará a caducidade dos dereitos mineiros correspondentes". Ao tempo, prevé a súa aplicación retroactiva no caso de que haxa resolucións denegatorias de autorizacións de explotaicóns ditadas con anterioridade á entrada en vigor desta lei. O novo marco lexislativo afecta directamente a Mineira de Corcoesto, dado que o proxecto para a explotación aurífera das concesións na zona, regulada pola lei de minas de 1973, foi denegado o pasado 11 de marzo pola Consellería de Economía e Industria e ante a "falta de garantías técnicas e económicas". "A lei imposibilita, para tranquilidade da veciñanza da comarca, que a empresa poida presentar no futuro outro proxecto" A modificación legal provoca que Edgewater perda definitivamente os dereitos mineiros que tiñan sobre os montes de Corcoesto. "Imposibilita, para tranquilidade da veciñanza da comarca, que poida presentar no futuro outro proxecto de explotación de ouro na zona", di a plataforma, que considera que agora "agora correspóndelle á Consellería de Economía e Industria incoar de oficio o procedemento de caducidade dos dereitos mineiros e a cancelación da súa inscrición no Rexistro Mineiro de Galicia", unha solicitude que o colectivo tamén vai presentar por escrito "para asegurar a tramitación, canto antes, deste procedemento de caducidade". Tamén Salvemos Cabana insta a Consellería a que proceda "canto antes á activación do procedemento de anulación dos dereitos mineiros de Mineira de Corcoesto" para "soterrar definitivamente os plans da empresa nun proxecto que xamais debeu ser contemplado pois supoñería unha ameaza de imprevisibles consecuencias tanto para o tecido produtivo da bisbarra", centrada nos sectores agropecuario, pesqueiro e turístico, como a nivel ambiental, "debido ao seu inxente volume de xeración de refugallo e á presenza das inmensas balsas mineiras de residuos de flotación e lixiviación, que tivesen suposto unha auténtica "bomba de reloxaría" para as xeracións presentes e futuras". Colectivos contra a mina e AGE piden que a Xunta proceda axiña a incoar o expediente de caducidade O mesmo solicitou xa Alternativa Galega de Esquerda (AGE). "O proxecto mineiro de Corcoesto conta xa cunha resolución denegatoria firme por vía administrativa", destacou o deputado Antón Sánchez, "e, polo tanto, o que procede é que o órgano competente inicie de oficio un expediente de caducidade dos dereitos mineiros". Ademais, engadiu o parlamentario, a denominada lei de acompañamento afirma nunha disposición transitoria que "unha resolución denegatoria da autorización da explotación vai acompañada da caducidade dos dereitos mineiros". Así, e ante o que AGE considera "parálise ou premeditada inacción coa que o Goberno de Feijóo manexa este asunto", o grupo parlamentario vén de rexistrar unha proposición non de lei na que solicita que comece a tramitación do mencionado expediente. "A caducidade dos dereitos de Mineira de Corcoesto", explica o deputado, "axudará a garantir que non se leve adiante a explotación neocolonial de Corcoesto e que desapareza esa ameaza do lugar e do país. Trátase, repetimos, dun plan ambientalmente perigoso e negativo económica e socialmente". Antón Sánchez lembra que a propia empresa presentou un recurso de reposición contra a resolución denegatoria e que este sucumbiu ao silencio administrativo. "Non sabemos se a compañía recorrerá ao contencioso, mais cómpre estar alerta", di. "A loita contra o espolio dos recursos minerais do país é máis necesaria ca nunca", insiste AGE. "Seguen a existir ameazas noutros puntos do territorio e mesmo en Corcoesto", conclúe Sánchez, que cre que "cómpre manter a alerta contra as intencións da empresa de completar o proxecto". De feito, a propia empresa ameazou con retomalo e asegurou ter o apoio dunha empresa cun acordo xa "avanzado".


Summary: "Chamam o Pete de 'preto' e 'macaco'", explicou o treinador da equipa, Flávio Silva.

Pete Carvalho Djob marchou do campo devido a insultos racistas. O seu treinador afirmou que a situação é "recorrente" e que não foi a primeira vez que o jogador de 18 anos abandonou o campo por este motivo. "Chamam o Pete de 'preto' e 'macaco'", denunciou. O acontecemento tem lugar pouco despois do caso Marega, que é apenas um exemplo dos episódios de violência racista no desporto. Pete Carvalho Djob, jogador dos juniores do Leça do Balio, abandonou o campo durante a primeira parte do jogo contra o Pedras Rubras, da Segunda Divisão de Juniores da Associação de Futebol do Porto. O jovem de apenas 18 anos foi alvo de insultos racistas por parte de um adversário. Em declarações ao Jornal de Notícias, Pete afirmou estar "cansado" deste tipo de situações. "Mal consigo falar. Não aguento mais este tipo de situações" Flávio Silva, o seu treinador, assegurou ao jornal O Jogo que a situação é "recorrente" e que não foi a primeira vez que o jogador abandonou por este motivo: "Já tínhamos gravado um jogo onde se ouvem esses insultos num outro jogo, vindos da bancada. Chamam o Pete de 'preto' e 'macaco'. Fizemos uma exposição à Associação de Futebol do Porto a relatar o que tem acontecido e foi aberto um inquérito. O Pete já tinha pedido para sair num jogo na Macieira da Maia", explicou.


Summary: Os atrasos na contratación de espectáculos do programa Ler Conta Moito da Xunta causan prexuízos ás contacontos. Segundo o Colectivo de Narradoras Orais de Galiza, que agrupa uns 52 profesionais e empresas, as perdas económicas foron do 22% no ano 2018, "nalgún caso particular do 50%".

O problema reside nas datas en que a Dirección Xeral de Políticas Culturais, da que depende un ciclo dirixido sobre todo ás bibliotecas, abre a contratación. "Ano a ano atrasa a súa convocatoria con serias consecuencias para o noso colectivo", explican nun manifesto difundido esta segunda feira. En 2018, Ler Conta Moito iniciou as contratacións o 16 de maio e só para os meses de xuño, xullo, agosto, setembro e outubro. "En 2019 imos camiño do mesmo", sinalan. O que provoca que "datas culturais tan significativas" como o 8M, o Día da Narración Oral (20 de marzo), o Día do Libro Infantil e Xuvenil (2 de abril), o Día do Libro (23 de abril) ou o Día das Letras Galegas (17 de maio) fiquen "fóra das posibilidades reais de programación". A perda de carga laboral é a consecuencia. "Un programa [Ler Conta Moito] que ten por obxectivos fortalecer a biblioteca como espazo de relación e fomentar a lectura como fonte de coñecemento, entre outros, non se pode reducir practicamente aos meses do verán", di o Colectivo de Narradoras Orais, "cando como é obvio decae notablemente o número de usuarios das bibliotecas". O manifesto dos contacontos pecha con propostas encamiñadas a mellorar, na súa opinión, Ler Conta Moito, que este 2019 conta con 345.000 euros de orzamento. Considera que o programa se debe estender "a aqueles meses en que hai máis afluencia ás bibliotecas". Ademais, entende que cada biblioteca "debe poder decidir en que intre serán máis efectivas as actividades que se programen". A profesionalización do sector e que o catálogo de actividades de Ler Conta Moito 2020 estea dispoñíbel na segunda quincena de novembro de 2019 "para que as bibliotecas sexan capaces de deseñar as súas programacións para todo o ano" completan as súas demandas. Pide, ademais, "unha xuntanza con quen corresponda coa fun de buscar unha solución axeitada e a mellora na programación de actividades que beneficie a todos os sectores implicados". O Colectivo de Narradoras e Narradores Orais de Galiza remata o seu documento afirmando que o Ler Conta Moito "é un programa exemplar desde o punto de vista da democratización cultural de Galiza". É por iso, engade, que "é necesaria a revisión do mesmo para optimizar recursos". En 2018 o programa acolleu 761 actividades en 223 bibliotecas.


Summary: Ambas as dúas destacan as posibilidades que abre esta colaboración.

Os presidentes da Asociación PuntoGal, Manuel González González, e da Mesa pola normalización lingüística , Marcos Maceira Eiras, asinaron un convenio de colaboración mediante o cal A Mesa se compromete a dar cobertura ás actividades realizadas por PuntoGal para promover a utilización do dominio a través dos seus órganos de expresión. Ademais, e grazas a este acordo, as asociadas poderán obter un dominio .gal a prezos reducidos. A sinatura realizouse de xeito telemático. PuntoGal, que supera os cinco mil cincocentos dominios rexistrados, "é un dominio lingüístico e cultural que pretende darlle visibilidade a Galiza e, de maneira moi especial, ao seu principal elemento de identidade, que é a lingua galega", comentou o presidente de PuntoGal, Manuel González. Gonzalez salientou que "a colaboración con organizacións como a Mesa pola normalización lingüística é case unha obriga e unha oportunidade para sumar esforzos no camiño da nosa normalización lingüística e cultural."Pola súa banda, Marcos Maceira quixo agradecer a colaboración de PuntoGal nunha iniciativa que "visibiliza o compromiso da sociedade galega coa nosa lingua, tamén na rede". Maceira salientou tamén a oportunidade que este convenio supón para que "as empresas que forman parte da iniciativa Abert@s ao galego" se incorporen á iniciativa