Summary: A maioría dos e das representantes do estudantado no Claustro impulsa unha carta que demanda a renuncia do presidente do Banco Pastor, sinalando a pensión de 15 millóns que cobrará tras abandondar a quebrada entidade e as informacións que o vinculan á Gürtel

A sinatura de máis dun cento de estudantes da USC encabezan unha carta aberta que pide a dimisión de José María Arias Mosquera como presidente do Consello Social da universidade, sinalando a pensión de 15 millóns que cobrará tras abandondar o Banco Pastor e tamén as informacións xornalísticas que o vinculan á trama Gürtel. Os e as asinantes conforman a maioría dos e das representantes do estudantado no Claustro, así coma un gran número de representantes das Xuntas de Facultade. A carta sinala a pensión de 15 millóns que cobrará tras abandondar o Banco Pastor e as informacións que o vinculan á Gürtel "Nas últimas semanas tivemos coñecemento da pensión que lle corresponderá ó señor D. José María Arias Mosquera pola súa xestión na dirección do recentemente crebado Banco Popular. Esta ascende a máis de 15 millóns de euros, cifra que claramente contrasta coa realidade material da nosa comunidade universitaria e coa situación de precario financiamento á que nos somete o goberno da Xunta de Galicia. Contrasta tamén cos 771 euros ó mes que reciben de pensión media as galegas", sinala o documento. O texto engade que "así mesmo, fomos coñecedoras das investigacións internas do propio Banco Popular que apuntan a que D. José María Arias Mosquera ordenou a destrución de documentos que poderían probar presuntos delitos de blanqueo de capitais". "Non podemos admitir a continuidade dunha persoa á fronte do Consello Social salpicada pola corrupción. Entendemos que isto atenta directamente contra os principios recollidos nos Estatutos da Universidade" "Non podemos admitir a continuidade dunha persoa á fronte do Consello Social salpicada pola corrupción. Entendemos que isto atenta directamente contra os principios recollidos nos Estatutos da Universidade, en tanto que a corrupción é directamente incompatible cos valores democráticos", conclúe unha carta que lles demanda ao Consello de Goberno da universidade e ás distintas Xuntas de Facultade a esixir igualmente o abandono de Arias Mosquera "como expresión de decencia da USC perante as súas actividades". Sinaturas de persoal administrativo e de servizos e persoal docente e investigador completan unha petición que será entregada este xoves no rexistro da USC. Xa este mércores pola tarde, na xuntanza do Consello Social da universidade, representantes do estudantado trasladaron a súa petición ao propio órgano que de momento preside Arias Mosquera. Carta aberta que pide a dimisión de Arias Mosquera (.pdf)


Summary: O país volve liderar a indignación no Estado con manifestacións históricas que superaron as expectativas en todas as vilas e cidades do país

Galicia volveu ser vangarda nas mobilizacións. Como xa ocorrera nas protestas do pasado 29 de marzo contra a reforma laboral durante a xornada da última folga xeral, as rúas do país volveron ser das máis ateigadas do conxunto do Estado. Destácano outra vez os titulares de varios medios, que insisten no éxito dunhas marchas que superaron as expectativas. En pleno mes de xullo e nun día de praia. E unha vez máis, Vigo e A Coruña lideraron a indignación galega. E outra vez, á habitual masiva afluencia na cidade obreira do sur uniuse unha espectacular seguimento na urbe herculina, que xa destacara nas manifestacións do pasado mes de marzo. Segundo os sindicatos, en Vigo puidéronse xuntar preto de 100.000 persoas fronte ás 70.000 da Coruña. Para a Policía Local, o dato non se rebaixa moito (60.000 e 50.000, respectivamente), o que dá conta do éxito das mobilizacións. Pensemos que, por exemplo, e tendo en conta o número achegado polas autoridades, un de cada dez habitantes de toda a área metropolitana coruñesa estaría presente na protesta deste xoves. Os datos, en comparación porcentual con outras cidades do Estado, deixan ben ás claras o músculo mostrado polos sindicatos e a sociedade civil en xeral nas rúas do país. Os convocantes falan de 350.000 persoas na rúa en toda a comunidade. Os sindicatos falan de 170.000 persoas na rúa tan só entre Vigo e A Coruña e 350.000 en toda Galicia Tampouco quedaron atrás localidades como Ferrol que, golpeada ademais de pola crise pola falta de carga de traballo no naval, sacou á rúa unhas 40.000 persoas de toda a comarca. Tamén foron históricas as marchas que percorreron cidades como Ourense (fálase de 25.000), Pontevedra (20.000), Lugo (10.000) ou Santiago (40.000). Na capital galega, a espectacular afluencia de cidadáns provocou que se tivese que cambiar o escenario final da protesta por unha praza máis grande para dar cabida a toda a marea humana presente. Tamén houbo unha afluencia masiva en Vilagarcía ou en Burela. Os recortes sufridos polos galegos desde hai xa anos e a fortaleza do sindicalismo nacionalista en Galicia explican o éxito Tal e como ocorrera en marzo, son varias as causas que explican este éxito mobilizador en Galicia, que viviu manifestacións históricas. Unha delas, o feito de que a sociedade galega leve xa anos sufrindo os recortes aplicados polo PP e un crecemento do paro superior á media. Pero tamén, como recoñece a clase política, a fortaleza do sindicalismo nacionalista, que se une así á potencia mobilizadora de CCOO e UGT. Ademais, a unidade de acción sindical acordada polas tres principais centrais galegas -ás que se uniron USO ou CSIF tamén nas marchas- contribuíu e moito a canalizar como poucas veces unha indignación que promete aumentarse nos vindeiros meses. Cunha folga xeral convocada xa polos sindicatos nacionalistas en Euskadi e Navarra, todo parece indicar que o paro será a seguinte mobilización ante a dura política de axustes e recortes do Goberno do PP. Daquela, Galicia intentará volver ser vangarda.


Summary: Alberto Garzón atópase estes días na Galiza, con vistas a realizar contactos con dirixentes políticos galegos.

O deputado de Izquierda Unida e candidato desta formación á presidencia do goberno español, Alberto Garzón, está estes días en Galiza, unha visita na que vai manter xuntanzas e participar en diferentes actos, como a festa do PCG. En declaracións en Ferrol, Garzón ve "unha necesidade" a creación dunha "candidatura de unidade popular" nas xerais para desputar ao PP o goberno central. Garzón asegurou que as forzas de esquerdas deben "deixarse a pel" para "intentar que o que foron as experiencias do 24M poidan estenderse e expandirse" e callar nunha "candidatura ilusionante" que derrote o PP e as "políticas neoliberais e de recortes". Garzón defende que na Galiza a unidade popular se faga "polo galego e con ninguén de fóra" A preguntas dos medios, o deputado de IU opinou sobre como callaría en Galiza esa proposta. Así, dixo que hai que destacar o acontecido nas municipais, deixando claro que as liñas son a participación "exercida polo pobo galego e con ninguén de fóra", poñendo como exemplo as marés de Compostela, A Coruña e Ferrol. Apostou tamén en exportar esa mesma experiencia a outros territorios do Estado. Quen si ve a IU como actor da unidade popular é Martiño Noriega, alcalde de Santiago e co-portavoz nacional de Anova, formación que partilla coligazón eleitoral con Esquerda Unida (AGE). En declaracións recollidas por Europa Press, Noriega apelou á "emerxencia do momento" para xustificar a confluencia da esquerda social e política, unha converxencia na que ve a Garzón como dirixente e a IU como colectivo. IU non entra, porén, nos planos de Podemos, cuxo máximo dirixente deixou claro esta semana que na súa opinión o proxecto político liderado por Garzón está "esgotado". Pablo Iglesias marca unha estratexia que consiste en que Podemos se presentaría como tal en todo o Estado (sen abrir a man a unha candidatura de unidade popular do estilo de Ahora Madrid ou Barcelona en Común), mentres que, e dadas as súas "particularidades" (textual), si accedería a ir como "Podemos-Outra cousa" en Catalunya, Galiza e o País Valenciano.


Summary: Todas as crónicas de 3ª Galicia.

Non fallaron Camariñas e Outes e selaron o seu ascenso á Liga da Costa con 3 xornadas de marxe. Venceron no Cubaleiro e nas Fontiñas e seguirán pelexando polo título nas últimas 3 xornadas, tendo o Camariñas a vantaxe do golaveraxe individual. A loita pola promoción segue viva. O Montelouro xa a ten asegurada e os Laxe e Nantón, practicamente. O partido da xornada era o duelo de parroquias que nos contaban Dido e Adrián Parga na previa. O empate final deixa as cousas moi igualadas, pois se ben o Camelle ten 1 punto máis, o golaveraxe individual a favor e un partido menos, ten un calendario moi complicado. O equipo de Ordóñez terá que sumar alomenos 5 puntos nos partidos ante Camariñas e Outes, en plena loita polo título, e ante o Laxe; mentres o Seaia se enfronta a dous equipos sen nada en xogo, como Montelouro e Castrelo. Camelle - Seaia (1-1) Camelle: Calipo; Rodri (Lado, m.65), Ucho, Pablo, David Camariñas, Maka (Paulo, m.80), David Camelle, Marcelino, Dido, Felipe, Riveiro. Seaia: Recarey, Josi, Vistas, Iván, Parga, Toni, Míchel, Pablo, Raúl (Loureiro, m.70), Isaac, Andi. Goles: 0-1, m.17: Isaac; 1-1, m.33: Riveiro. Partido absolutamente condicionado polo estado do céspede do Rodeiro, cun cadro local máis acostumado e sabendo cometer menos erros. Así e todo o choque comezaba cun Seaia ben situado, e presionando ben, e nun córner Isaac acertaba a poñer aos de Da Silva por diante tras centro de Andi. Tivo algunha chegada o Seaia, mentres o Camelle ía collendo, paseniño, o mando do partido. Marcou o empate Riveiro á media hora dende fóra da área e nese último treito da primeira tivo algunha ocasión para meterse por diante. Durante a segunda o campo xa era unha auténtica lameira, imposible para baixar o balón, e se o Camelle quedaba con 10 pola expulsión de Felipe, o marcador non se movería. Porteño - Laxe (0-2) Porteño: Manuel Canosa, Manu, Caamaño, Jose, Marcos, Anxo, Vicente, Ángel, Mario, Wii, Joseba. Tamén: Brais Blanco, Edgar, Campaña. Laxe: Eloi, Bieito, Elías, Andrés, Óscar, Borja, Jacinto, Adrián, Carra, Felipe, Gora. Tamén xogaron: Dani, Santi V, Elías G., Íñigo, Jorge. Goles: 0-1, m.30: Carra; 0-2, m.40: Carra. Fáltalle un pasiño para cerciorar o seu posto de promoción ao Laxe de Antelo, que fixo un gran partido ante un Porteño con moitas baixas. Tivo, de feito, que poñerse o xogador de campo Manuel Canosa baixo paus, e aínda bastante ben o fixo, ante unha afección local entregada ao unido equipo de Javi Baña. O Laxe dominou na primeira metade, pero tardou en abrir a lata. Carra asinou dous tantos antes do descanso, e puido caer algún máis.A segunda foi máis ben de trámite, sen correr riscos. Corcubión - Camariñas (1-4) Corcubión: Beto, Eva, Antón, Alán, Joaquín, Chiru, Esteban, Cali, Brais Lagoa, Tito e Mario Lagoa. Tamén Roi e Santi. Camariñas: Pablo, Rodri, Oli, Moriño, Pablo Suárez, Barreiro, Nico, Mario, Saviola, Nazo e Brandon. Tamén: Sergio, Miki Pose, Manu Pasantes e Brais Alonso. Goles: 0-1, m.22: Nazo; 0-2, m.30: Mario; 0-3, m.70: Brandon; 1-3, m.80: Nico en propia; 1-4, m.85: Brandon. Sen apenas efectivos e sin defensas chegaba o UD ao Novo Cubeleiro antre un Camariñas desexoso de celebrar o seu cantado ascenso. Adiantariase cedo o Camariñas nun córner e ampliaría a sua vantaxe nun erro da liña defensiva local. Na segunda metade os locais o intentarían pero finalmente serían os visitantes os que ampliarían diferenzas á contra, para certificar a volta dos de Berto e Abel á Liga da Costa. Nantón - Outes (1-2) Nantón: Guille, Fran, Pasarela, Amado, Eloy, Martín, David, Pablo (Cristian, m.75), Maikel (Iván, m.75), Josiño (Pastor, m.80) e Redondo. Outes: Álex, Jura, Robert, Pablo (David), Caamaño, Martín, Simón, Veleiro (Joel), Eloy (Kevin), Babu (Álvaro) e Santi (Saúl). Goles: 0-1, m.15: Santi; 1-1, m.36: Josiño de penalti; 1-2, m.41: Santi. Partido moi complicado que superou o Outes nas Fontiñas, ante un Nantón que mereceu máis seguramente neste partido. Saíron os de Miguel decididos a marcar o ritmo do partido, e xa comezaron avisando a un Guille que demostra estar en forma. Pronto abría a conta Santi tras un saque de banda longo, demostrando o ben que teñen traballada a estratexia. Tocoulle a Álex tamén desbaratar varias accións dos locais, antes de cometer un penalti, xa co balón nas mans, que lle puido ter costado a expulsión. Josiño empataba o choque. Tras esto, o partido seguiu o seu camiño, con moita intensidade, e nun balón longo peiteiado, aproveita Santi para marcar só ante Guille ante as protestas dos locais por posible fóra de xogo. Fixo o Nantón unha segunda metade fantástica, metendo ao Outes na súa área. Pero a defensa dos da Serra estivo moi seria. Amado, Maikel, Cristian… tiveron grandes ocasións para acadar o empate pero o balón non entrou, demostrando, iso si, que o Nantón de Fachal vai dar moito que falar na promoción. Ameixenda - Castrelo (0-2) Ameixenda: Tivers, Nico, Esteban, Sambade, Ariel, Pablo Trillo, Papin, Susiño, Sergio, Torices e Javichu. Tamén: Fernando, Eze, Iván Vñázquez e Juan. Castrelo: Iván; Roi, Chans, Esteban, Luís, Miguel; Maikol, Samuel, Rodri, Adrián Pasantes; e Gus. Tamén: Gabri, Dani Picallo e Miguel. Goles: 0-1, m.44: Samuel; 0-2, m.65: Adrián Pasantes. Tarde con moita choiva e néboa en San Paio de Refoxos, que dificultou o normal dersenvolvemento do partido xa que o balón non rodaba nin botaba con normalidade. Nesas condicións a igualdade, tanto en dominio como en ocasións, era total. Ningún equipo se mostraba superior ao rival e as oportunidades repartíanse por igual. Cando se pensaba que o primeiro tempo acabaría sen goles, Samuel adiantaría aos visitantes nunha xogada na que os locais pedían falta sobre o meta Rivers. O segundo tempo foi unha copia do primeiro. Igualdade entre os dous equipos e só o Castrelo aproveitou un fallo no medio campo do Ameixenda para roubar e marcar o segundo. Todas as crónicas de 3ª Galicia.


Summary: Feixoo anunciaba 15 de maio a reactivación das visitas a residentes maiores e dependentes a partir do 18 de maio. A decisión quedou anulada cando o Goberno estatal fixou a reapertura dos centros ás familias na fase 2. Asociacións de familiares aseguran que algúns centros comunicaron que non se vían "preparados" para a reapertura.

"Queremos que se fagan os protocolos, que se nos dean instrucións e unha data certa", explica María Cabarcos, integrante da Federación Galega de Asociacións de Usuarias e Familiares de Usuarias de Residencias e da Dependencia, REDE. O 18 de maio a Xunta da Galiza previu a reactivación das visitas en, aproximadamente e segundo datos do presidente galego, Alberto Núñez Feixoo, 80% dos centros de maiores e persoas con discapacidade. Tras o Consello da Xunta do 15 de maio o líder do Executivo galego avanzou esta decisión, ofrecendo algunhas pinceladas sobre o protocolo de seguridade a aplicar, que un día despois tivo que desbotar. O 16 de maio, o Boletín Oficial do Estado (BOE) publicou as normas que rexen a fase 2 do plan de desconfinamento marcado polo Goberno estatal, de momento só vixente nalgunhas das illas Canarias. A norma recolle que só nesa fase estarán permitidas, de maneira "excepcional" as visitas a residentes. Isto é, se a Galiza avanza de fase, e segundo os prazos marcados polo Goberno estatal, só a partir do 25 de maio poderanse permitir as visitas. As pautas do BOE, moi xerais, difiren das adiantadas por Núñez Feixoo o 15 de maio. "Antes non estaba regulado e agora, a partir da fase 2, si está regulado", criticou Núñez Feixoo e anunciou que demandará ao Ministerio de Sanidade que os centros poidan abrir "a mediados desta semana". Supostos excepcionais O Goberno estatal apunta que as visitas a centros de maiores realizaranse "preferentemente en supostos excepcionais" tales como o acompañamento na "fin da vida" ou o alivio da saúde mental da residente visitada. Na primeira etapa de reapertura das residencias, a Xunta permite "unha visita por semana con cita previa" ou "paseos en grupos nun máximo de cinco persoas na contorna da residencia" sempre que os centros cumpran unha serie de requisitos: completar un mínimo de quince días sen casos de COVID-19, tanto en residentes coma no cadro de persoal, e estar situadas en municipios cunha incidencia de tres ou menos contaxios novos por cada 5.000 habitantes no día e nas tres xornadas previas á apertura de portas. O líder do Executivo galego apuntou a que 80% dos centros cumpren eses requisitos e engadiu que 250 concellos galegos non rexistran novos contaxios nos últimos 14 días. Cales son é unha incógnita, en tanto que o Goberno galego non fai público ese dato. Críticas de familiares Segundo apunta REDE, a Federación Galega de Asociacións de Usuarias e Familiares de Usuarias de Residencias e da Dependencia, algúns centros xa adiantarán que permanecerían fechados xa que mesmo contando cun protocolo e cumprindo cos criterios de reactivación das visitas "non se ven preparados". As instrucións da Xunta terían chegado o 17 de maio, na véspera da reapertura que anunciara o presidente galego. "As familias de Celanova e do Barco xa pedimos hai dúas semanas que se empezara a traballar nas condicións para abrir as residencias aos familiares", explica María Cabarcos. O centro explicoulle, após contactalo, que na xornada do sábado aínda non recibiran o protocolo da Xunta e que sen examinalo non adoptarían unha decisión. As integrantes da Federación critican así mesmo que o protocolo de seguridade dos centros, alén dos avances partillados polo presidente do Goberno galego en rolda de prensa, non sexa de acceso público. As familiares agrupadas en REDE lamentan que nin o Goberno estatal nin o galego consultasen o parecer das asociacións de familias e usuarias e apuntan que as visitas son necesarias para a saúde mental e o benestar das residentes. * Fe de erros: Na nova publicada na versión en papel de Nós Diario o 19 de maio de 2020 indicábase que as familias demandaban que o protocolo de reactivación das residencias fose público. Fontes da Consellaría de Política Social indican que se pode consultar na páxina web a través da ligazón: https://politicasocial.xunta.gal/sites/w_polso/files/arquivos/programas/20200516_plan_reactivacion_covid19_centros_residenciais.pdf


Summary: O BNG de Santiago de Compostela homenaxeou na mañá do sábado Ánxel Casal con motivo do 81 aniversario. Un acto que contou coas intervencións de Rubén Cela, portavoz municipal do BNG, Emilio Grandío, historiador, e Argantel Kerdudo, membro de Galiza Nova, e en que se atopaban, entre moitas outras persoas, Fernanda e Carme, as sobriñas de Ánxel Casal.

"Nada se ergue sobre o baleiro da desmemoria e da amnesia selectiva. Contra ese baleiro imposto durante tantos anos a este país só hai un antídoto: lembrar". Así comezaba a súa emotiva, e tamén reivindicativa, intervención Rubén Cela, portavoz municipal do BNG en Compostela, na homenaxe que a forza nacionalista organizou con motivo do 81 aniversario do asasinato de Ánxel Casal. "Con el lembramos a Compostela Mártir: a quen sofreu desterro, aldraxes ou torturas, a quen padeceu traballos forzados construíndo o aeroporto de Lavacolla ou á quen sofreu en silenzo a violencia menos visíbel, pero non por iso menos dura. Aludía, así, Rubén Cela, a Coralia e Maruxa Fandiño Ricart –as Marías–, os fusilados en Boisaca ou os abandonados, sen vida, nas gabias de toda a comarca. "A Casal matárono, fundamentalmente por ser nacionalista, por non renunciar á construción dunha patria galega libre e xusta" O portavoz municipal do BNG lembrou, na súa intervención, que os fascistas mataron o editor e político pola defensa inquebrantábel da Galiza e dos seus dereitos nacionais; da democracia, da liberdade e dunha sociedade máis xusta e igualitaria, "a Casal matárono, fundamentalmente por ser nacionalista, por non renunciar á construción dunha patria galega libre e xusta". A continuación, Rubén Cela realizou un percorrido pola traxectoria de quen fora alcalde do Concello de Santiago. Fixo fincapé na loita a prol do Estatuto do 36, así como no seu labor no ámbito cultural e no ensino, "queremos lembrar a quen tanto traballou para editar A Nosa Terra desde xuño de 1933 para dotar este país de medios de comunicación propios e na nosa lingua, precisamente desde esta imprenta da rúa do Vilar", a rúa en que o BNG convocara un acto. Salientou, a continuación, as palavras de Avelino Pousa Antelo, quen aludía ao espazo de Casal nesta rúa como "o pequeno templo do traballo, da intelectualidade e do libro galego". E a democracia plena? O portavoz do Bloque en Compostela cargou contra o actual sistema político, que está lonxe de ser "unha democracia plena". Chegou, advertiu, "unha transición fraudulenta pactada entre a dereita e a esquerda española, dirixida polo mesmo franquismo e supervisada polo mesmo exército que acabaron coa vida de Ánxel Casal". "Ánxel Casal vería como o Estado español ten unha corta (e mala) cultura democrática e como non está disposto a recoñecer o seu carácter plurinacional" O editor e político "vería con vergoña como os seus asasinos e os seus descendentes, corenta anos despois da morte do ditador seguen a desfrutar do Pazo de Meirás e a facer apoloxía do terrorismo sen que nin o goberno galego nin español movan un dedo", engadiu Cela, " comprobaría como o Estado español ten unha corta (e mala) cultura democrática e que non está disposto a recoñecer o seu carácter plurinacional e actuar en consecuencia permitindo un referendo de autodeterminación pactado e vinculante como si fixo o Canadá co Quebec, o Reino Unido con Escocia ou, como fará o vindeiro ano, de Dinamarca coas Illas Feroe". Aludiu, de seguido, ás "ameazas" que se oirán nas próximas semanas ao redor do referendo convocado en Catalunya. O Estado, salientou, "fai augas por todas partes", afirmou Cela, que criticou a "monarquía medieval", "un poder xudicial ao ditado do goberno", os privilexios da Igrexa, unha economía ao servizo da oligarquía e das multinacionais, un sistema político-económico "intrinsecamente corrupto" e un "modelo sociolaboral cruel e inxusto". Neste contexto, apelou á "autoorganización do pobo galego" como "única posibilidade real coa que conta Galiza para avanzar na súa soberanía". "Unha nación sen estado non se pode autodeterminar se non hai opcións políticas que antepoñan ese obxectivo a calquera outro. En Catalunya, a unidade das forzas políticas non se está a dar en parámetros esquerda-dereita, senón de unionismo-soberanismo, autorganización vs. sucursalismo", sinalou o nacionalista, que tivo palabras para as forzas da esquerda española, "a min encantaríame ver Pablo Iglesias e Alberto Garzón (e ás súas franquicias) defendendo sen ambigüidades o dereito do pobo catalán (e do resto de nacións do estado) a decidir libremente o seu futuro. Non o veremos. Tras unha retórica rupturista o que hai é unha práctica continuista cun estado negador da súa realidade plurinacional". "Era legal que os negros norteamericanos non se puidesen sentar diante do autobús, era legal a escravitude, era legal o apartheid, era legal a colonización da India...", sinalou Cela a respeito do referendo catalán "Volveremos escoitar o mesmo conto que xa escoitaban Ánxel Casal e os fundadores do Partido Galeguista hai un século: a España federal, transmutada agora en falsos grupos confederais, nación de naciones, federalismo asimétrico...", salientou Rubén Cela, "cando o único argumento para defender algo é que o di a lei, é o principio de que ese algo cambie, pois era legal que os negros norteamericanos non se puidesen sentar diante do autobús, era legal a escravitude, era legal o apartheid, era legal a colonización da India, era legal que as mulleres non puidesen votar, era legal obrigar a mocidade galega a cumprir co servizo militar obrigatorio no exército español…". "Eu non sei o que vai acontecer o 1 de outubro. O único do que teño a certeza é de que nada seguirá a ser igual no Estado español e que ese día, Catalunya fará historia. A súa propia historia. Fagamos nós a nosa. Esa é a mellor homenaxe que lle podemos render a Casal, a Bóveda e a todos os que, naquela longa noite de pedra, deron a súa vida por defender a vida de Galiza", concluíu o nacionalista. Na homenaxe, na que Rubén Cela lembrou as vítimas dos atentados en Catalunya, o BNG enviou a solidariedade do pobo galego co catalán. Tamén interviñeron no acto Emilio Grandío, profesor da USC, e Argantel Kerdudo, de Galiza Nova (na imaxe que acompaña o texto). Na tarde do sábado terá lugar a homenaxe a Ánxel Casal convocada polo Concello de Teo, en que tamén se enmarca a ofrenda floral do BNG desta localidade.


Summary: Profesor de Ciencia Política da Universidade de Barcelona, Silvio Falcón, nado en Catalunya no seo dunha familia galega, olla o procés con óculos de científico social, mais tamén de persoa comprometida cun país en marcha cara á súa emancipación. Ten teorizado que na batalla de Catalunya o independentismo sofreu unha certa derrota -o soño de constituír un Estado independente fica aínda lonxe-, mais non por iso se deixa levar polo derrotismo. "O independentismo non tocou teito", afirma, certo de que Catalunya alcanzará a liberdade se o proxecto republicano é quen de gañar novas complicidades.

No discurso de Silvio Falcón conviven dúas pulsións. A primeira, a de que os soños son posíbeis e nunca se pode deixar de ollar para o horizonte. A segunda, a de que é preciso asumir a realidade e que esta ten límites. "O que non podemos deixar de ver é que Puigdemont está no exilio e Junqueras na cadea", afirma nesta entrevista, feita através de Skype. O independentismo debe madurar e entender que a emancipación non virá pola vía da maxia: hai un inimigo en fronte moi poderoso. Un inimigo que a día de hoxe vai gañando. -Para un profesor de Ciencia Política debe ser fascinante o procés, non? -A verdade é que é moi interesante ter que simplificar as claves analíticas, digo, por exemplo, durante estes últimos tempos en que atendín bastantes meios de comunicación ou tiven que falar con xente do estranxeiro. Intelectualmente é un reto apaixonante, xa non só porque é un tema complexo -o pulo pola autodeterminación ou a propia independencia-, senón porque decodificar o fenómeno e poñelo ao alcance do público internacional é un plus que moitas veces se me pide como profesor cando se me interpela sobre "que está pasando en Catalunya". Ese plus moitas veces obriga a retirarnos un pouco do día a día, e intentar dar algunha clave un pouco máis alá, aínda que ás veces é difícil. -E para explicar o procés, que exemplos pos? Que referentes utilizas para explicalo? -Home, normalmente evito poñer comparacións con outros casos, aínda que sempre é normal e inevitábel estabelecer paralelismos con outros procesos políticos. Evidentemente está aí o caso escocés, o máis paralelo no tempo. Pero os exemplos van en función moitas veces de que tipo de xente te interpela. Desde Finestra de Oportunitat [revista de análise política que conta con Falcón na súa nómina de autores] fixemos moitas colaboracións coa xente de TeleSur en Venezuela e é certo que en América Latina, e particularmente nos meios de esquerda, téndese a ver a cuestión catalá exclusivamente como unha dinámica contra Rajoy, pero non se sabe moi ben en que consiste. O que tentamos é explicar que é un movimento de base, cívico, desde hai moitos anos, que está tentando ampliar os seus apoios sociais, que organizou o 9-N ou o 1-O, e que non se trata dunha cuestión de elites ou unha cuestión meramente económica... Todo iso rompe a pre-imaxe concebida que teñen por exemplo na América Latina. Entón, intentar identificar cal é o prexuízo ou cal é a falta de información nun ámbito comunicativo determinado tamén condiciona a mensaxe que poidas dar. Hai que rachar moitos preconceitos e manipulacións que o Estado español tenta difundir. Por exemplo, toda esa estratexia de comparar o caso catalán coa Padania ou os movimentos independentistas coa Liga Norte ou con xente de ultradireita ou con correntes políticas que non son transformadoras. -A batalla exterior, a batalla da simpatía do exterior, si que parece que a ten gañada o independentismo... -Si, por momentos pareceu que sobre todo os meios anglosaxóns... o 1 de outubro foi unha imaxe moi potente e este tipo de meios compraron o relato do independentismo. É certo que a violencia non axudou o Estado español en termos de relato internacional. O que pasa é que ao fin e ao cabo España é un estado e a meio prazo tende a impor o seu relato. Canto máis tempo nos separamos da violencia do 1 de outubro máis marxe ten España para recuperar un certo prestixio internacional. En todo caso, a día de hoxe esa recuperación aínda está lonxe. Estaríamos ao tempo ante un éxito do independentismo e un fracaso do Estado español porque mesmo na UE ou en países da Unión a imaxe de España non é neste momento a mellor, ou non é a que se tiña hai uns anos, ese mito tan difundido de país onde se fixo unha transición exemplar, de sol e praia e xentes amábeis, unha imaxe difundida nos países da UE e que agora é difícil de soster á luz do tratamento da xustiza aos independentistas ou mesmo da violencia do 1 de outubro. -En termos académicos, se unha alumna ou un alumno te interpela e che pergunta sobre os acontecimentos de Catalunya, como os definirías? Como unha revolución democrática, unha insurrección cívica, como que? -É difícil dicer como. Esta non é unha cuestión menor, sobre todo cando se está falando da espiral de silencio, etc, etc. A min se o alumno me pergunta en clase esta cuestión, tenderei a evadir esa pergunta, tenderei a... -Tenderás a evitala como un político ao que lle fan unha pergunta incómoda? -Probabelmente. E trasladar iso ás aulas é un pouco dramático, mais é certo que toda esta faladuría de que se adoutrina o alumnado, esa ameaza latente á docencia, neste caso ao ensino universitario, pois a verdade é que non te deixa tranquilo. Así que normalmente cando un alumno me fai unha pergunta destas características o que acostumo contestar é que teño unha conta en twitter, que teño un blogue, e que escrebo artigos en imprensa. E xa está. E non contesto. -Mais iso condiciona o teu labor científico, non? -Si, ou cando menos divulgativo. Porque nas clases [imparte Sistema Político Español] tendo a limitarme ao que hai no plano docente e xa está. Se me toca explicar como é a coroa española -e isto pasoume en realidade- o mesmo día que se proclama a República catalá [o pasado 27 de Outubro], pois evitarei facer algunha mención á realidade, ou farei algunha mínima, mesmo humorística, pero intento non ligalo, porque é complicado non ferir sensibilidades ou que xente de distintas sensibilidades políticas poda pensar que estás intentando vender un certo discurso. Mais fóra das aulas cando me perguntan sobre que está a pasar en Catalunya eu sempre poño o acento na mobilización cidadá. Este é un movimento social de amplo espectro, moi duradeiro no tempo e que, por tanto, ten a potencialidade de se converter nunha revolución democrática. O procés ao final foi unha máquina destrutora de partidos, destrutora de estruturas, daquilo que era vello, con vistas a construír unha cousa nova que probabelmente aínda non naceu ou que probabelmente teña de nacer a curto ou meio prazo. Mais en calquera caso, o motor de todo iso, desa máquina, é un movimento cidadá que, alén do máis, foi moi dinámico, que tomou as rúas en moitísimas ocasións e que se fai presente na vida política e na vida digamos normal. Este movimento cidadá é como esa grande enerxía potencial que, para se converter en enerxía cinética, en movimento, pois ten que facer cousas, dar pasos adiante. Esta lóxica de pantallas [de ir queimando etapas] probabelmente non lle ten beneficiado o independentismo. Mais a súa grande forza ao final é pór o acento neste grande movimento social. Definir o independentismo como unha especie de 15M sobre a soberanía nacional catalá é bastante máis achegado á realidade do que a tese dalgúns meios de comunicación que queren retratar o soberanismo como a plasmación dun certo elitismo dirixido pola burguesía ou pequena burguesía catalá. Ese retrato non se axusta á realidade, aínda que claro que hai xente con diñeiro ou con empresas que poidan dar apoio á independencia. Definir o independentismo como unha especie de 15M sobre a soberanía nacional catalá é bastante máis achegado á realidade do que a tese dalgúns meios de comunicación que queren retratar o soberanismo como a plasmación dun certo elitismo dirixido pola burguesía -No eixo esquerda-direita, así como en España está a haber un escorregamento do eleitorado cara á direita (coa suba de Cs), en Catalunya, en troca, no bloco soberanista o deslizamento é cara á esquerda, até o ponto de ter soltado o lastre de Unió e de que mesmo o PdeCAT está a asumir un discurso con certo aroma socialdemócrata. -En xustiza debemos dicer que a cuestión social, embora ser importante no discurso independentista, ficou bastante en segundo plano no que serían os grandes titulares. Mais quen devolveu esa cuestión á actualidade foi o propio Tribunal Constitucional cada vez que vetou leis sociais do Parlament, como a norma relacionada coa pobreza enerxética ou a renda garantida de cidadanía. No eixo esquerda-direita, o dado interesante é que se sumamos a CUP e a ERC, hai máis deputados independentistas de esquerda do que de centro-direita ou de centro, o espazo no que estaría JxCat a día de hoxe. Ese é un dado relevante porque historicamente non foi así. Hai 10 anos era imposíbel imaxinar unha esquerda independentista cunha representación no ámbito do catalanismo superior á da antiga Convergència. Esa recomposición de todo o espectro esquerda-direita responde a unha partición do sistema político. JxCat deixou de competir un pouco por esa ala direita do catalanismo e nese ámbito comeza a ser substituída por forzas do establishment como Ciudadanos ou o PSC. O partido de Iceta obtivo un dos seus mellores resultados nun bairro de Barcelona tan das clases altas como Pedralbes. En todo caso, é evidente que non só o eixo esquerda-direita explica a motivación do voto porque a outra dialéctica, o eixo nacional, acabou derivando nunha lóxica de establishment ou non establishment... A verdade é que a represión mudouno todo. Eu coñezo xente que optou por votar o PSOE porque "mira, a min isto da independencia paréceme lexítimo, pero eu quero que isto se acabe, que se calme...". Este tipo de reaccións existen e xa non se rexen por un eixo esquerda-direita. Esta ala direita do vello catalanismo ficou moi dividida [após a saída de Unió do campo independentista] e probabelmente un dos retos do independentismo, a curto ou medio prazo, debe ser recuperala. Fuxir da competencia centrípeta entre ERC e JxCat para tentar ocupar espazos máis repartidos ou coas fronteiras máis definidas, de modo que JxCat ou PdeCat podan ter un caladoiro de votos entre o centro e o centro-direita e Esquerra e a CUP, pois outro no espazo que vai do centro-esquerda á esquerda transformadora. Esta sería a forma de ocupar o máximo posíbel do eleitorado catalán. -Supoño que como profesor de ciencia política estarás un pouco farto de que che plantexen a cuestión de que o direito de autodeterminación só é aplicábel a países en situación colonial... -Si, é o mainstream da resposta que o Estado sempre deu a esta cuestión. Acontece que o que pasou en Catalunya estes meses ultrapasou todas as teorías previas. Sempre, mesmo o nacionalismo galego, se plantexou o direito de autodeterminación a partir dunha base de apoio cidadá para un país decidir, para un país se autodefinir como realidade determinada. Mais iso na teoría funcionaba dun xeito máis ou menos fácil. Hai xente que probabelmente na Galiza vota PP e que pode aceptar esta idea de que os galegos decidan que queren ser. Acontece que en Catalunya o que se intentou foi levar a teoría á práctica. E o que se demostrou ao final é que este direito [de autodeterminación] é natural... o debate xurídico é bastante superfluo porque ao cabo o que se impón é a realpolitik, e por iso o caso catalán é tan importante. Quero dicer que se hai unha base cidadá suficiente e os mecanismos para te poder converter nun estado (chámalle policía ou chamémoslle estruturas de estado), ao final acabas converténdote en estado, á marxe de que un determinado estado che recoñeza ese direito ou non. O caso catalán mostrou de maneira factual que para ter un referendo de autodeterminación en España non é suficiente con que nun territorio haxa un 70 ou 80 por cento de apoio popular [percentaxe que defende en Catalunya o direito a decidir]. O Estado está disposto a utilizar todas as vías represivas para frear un proceso destas características. Polo tanto, o caso catalán é a proba do algodón da calidade democracia no Estado español, até onde se pode chegar no marco destas leis. O caso catalán é a proba do algodón da calidade da democracia no Estado español, até onde se pode chegar no marco destas leis Esas liñas vermellas que estabeleceu o Estado español, en particular o Goberno Rajoy... xa non é que non se permita o direito de autodeterminación en Catalunya, senón que ademais reprímese a populación, perséguese xudicialmente, etc, etc. E xa o vemos nos últimos autos do xuíz Llarena: non só se valora a comision ou non dun delito -o de rebelión xa sabemos que non existe nos ordenamentos xurídicos de democracias avanzadas-, mais tamén se submete a xuízo se se ten unha ideoloxía determinada. En Catalunya o Estado tamén deu un aviso a navegantes: se non te axustas ao guión estabelecido polo réxime de 1978, pois vén o 155, vén a represión, etc. En definitiva, a resposta do Estado español fronte a un proceso de autodeterminación -que a día de hoxe podemos cualificar de falido ou non culminado- foi tan agresiva que a cuestión catalá se converteu nunha cuestión sobre a democracia, unha cuestión dunha envergadura tal que non ten precedentes nos últimos anos na Europa occidental. -Agora que falas de Europa -ti tiveche experiencia como asesor de ERC en Bruxelas-, agardabas unha reacción distinta da Unión Europea? -Eu non, eu non. Había certo tótems no independentismo que ao cabo se demostraron falsos. A idea de "se os policías collen unha urna, xa gañamos". Iso dicíao a xente da ANC, é vox populi. "Se baten a xente, xa gañamos". "Se suspenden a autonomía, a UE intervirá". Eran cousas que no 2012 ou no 2013 podías escoitar en multitude de conversas de máis nível ou menos. Eran cousas interiorizadas. A UE ao final é un clube de Estados. E por tanto se non es un estado, mentres non o sexas, ninguén te vai respeitar. Ninguén te vai pór ao nível doutro Estado. Catalunya non é un estado a día de hoxe, co cal só cabía agardar o que aconteceu. Alén do máis, nos últimos anos a UE practicou unha realpolitk crúa, sendo un mecanismo de toma de decisións de elites, que é no que se converteu. Non hai ningún criterio democrático. O Parlamento europeu xoga un rol totalmente secundario. É nas cimeiras entre Merkel e compañía onde se toman as grandes decisións. Se hai que facer un acordo pola cuestión dos refuxiados con Turquía faise e ademais faise fóra do marco das institucións, está feito entre os países a título individual. A UE ao final é un clube de Estados. E por tanto se non es un estado, mentres non o sexas, ninguén te vai respeitar. Ninguén te vai pór ao nível doutro Estado. En definitiva, a UE é unha macroestrutura gobernada polas elites e esas elites están á expectativa para ver que pasa. Polo tanto, están moi informados sobre o que pasa en Catalunya -ou sexa, hai que producir información para esa xente-, porén en ningún caso os estados van saír na defensa de ningún tipo de movimento cidadá en ningún lado. Excepto que haxa un interese económico. Iso viuse en Ucraína. Alí todo o que pasou si que foi fomentado pola UE. Mais no caso catalán Barcelona como capital europea xera un interese moi importante, ese é un capital do independentismo. Acaba de haber un investimento de moito diñeiro dunha compañía chinesa no porto de Barcelona con axudas comunitarias. Iso revela que Bruxelas non quer que Catalunya estea fóra da UE, interésalle que estea dentro, mais á vez a Unión non quer que se mova o statu quo. É unha macroestrutura defensora do statu quo. Mentres non se mova nada, todo vai ben. -Nun artigo que che lin en CatalunyaPlural.Cat dis: "O independentismo ten unha asignatura pendente, superar a proposta máxica e asumir en parte a súa derrota". Que derrota? -Na situación actual, o independentismo é maioritario en Catalunya, gañou eleccións de maneira continuada. É un movimento social moi importante. Pero polo outro lado esta situación de vitoria pola mínima, ou vitoria insuficiente, lévanos a un empate eterno, un empate que non é aritmético, un empate que é de posicións, que fai que o independentismo precise de máis forza. Por que? Porque diante do independentismo se atopa o Estado. Un Estado con enorme capacidade para reprimir -Interior gastou 83 millóns de euros nos destacamentos policiais enviados a Catalunya-. Portanto, para te enfrentares a esa maquinaria represiva necesitas máis xente. Se queres converterte en estado, que é algo moi serio, probabelmente necesitas un chisco máis de apoio. Xa non me refiro só a percentaxes. Cando falo de superar a proposta máxica é que ás veces ten un ponto irresponsábel dicerlle á xente que por gañar unhas eleccións autonómicas vas facer a declaración de independencia e vas ser independente ao día seguinte. Os custos da independencia, de aguantar a represión, ás veces hai que explicarllos ben á populación. Até agora non se explicou moito. Non se falara de posíbeis detencións, de dirixentes na cadea ou no exilio. Agora é unha realidade. Cando falo de superar unha proposta máxica é porque xa non podemos dicer "se votamos todos a Puigdemont vai vir de Bruxelas e vai ser presidente". Iso xa sabemos que non acontece porque se volta de Bruxelas a ese señor vano deter e vano meter no cárcere porque o Estado español ten todos os recursos para o facer. Dedica recursos non só no ámbito da xustiza, senón tamén da policía, para telo perfeitamente controlado, para telo ubicado, mesmo os seus meios de comunicación publica saben onde vive, etc, etc. Asumir que estamos en inferioridade de condicións é aceitar esa certa derrota, esa necesidade de ter un pouco máis de apoio e perspectiva real sobre o que está a acontecer. Por tanto, a próxima etapa que se abre xa non ten que ir sobre se montamos un referendo con base cidadá ao estilo do 9-N ou do 1-O porque sabemos que iso non vai ser suficiente para te converteres nun estado. Había ese relato de que podías construír unhas certas estruturas de estado no marco dunhas institucións autonómicas. Pois ese relato non é de todo certo. Pódense facer máis cousas no ámbito autonómico, sen dúbida, pero xa vimos que cando o Estado tomou o control da Generalitat através do 155, pois entraron até a cociña. Agora mesmo para pedir unha caixa de augas nunha unidade calquera da Administración catalá un xefe ten que asinar un papeliño e envialo a Madrid. A intervención da Generalitat foi absoluta. O independentismo ten que asumir esa realidade. Ás veces ten un ponto irresponsábel dicerlle á xente que por gañar unhas eleccións autonómicas vas facer a declaración de independencia e vas ser independente ao día seguinte. -Mais para pasar da contorna do 47 ou o 50 por cento do voto ao digamos 60 e pico, 70 por cento, que cousas básicas ten que facer o independentismo? E ligado a isto, na ecuación haberá que meter tamén o factor tempo, non?, porque un salto deste tipo non se fai seguramente en catro anos... -Nos últimos 10 anos, o independentismo medrou de 20 e pouco por cento de apoio até case un 50. Mais de 25 pontos de aumento. É certo que a seguinte etapa desta viaxe de ampliación da fronteira do independentismo probabelmente sexa máis difícil. Mais é difícil concretar que especificamente ten que facer o independentismo para logralo, pero é fácil identificar a quen ten de conquistar. Todas as enquisas feitas a partir do 1 de outubro din que moi maioritariamente a xente en Catalunya condenou a violencia perpetrada polo estado. A xente despois estivo moi maioritariamente en contra da aplicación do 155. O obxectivo do independentismo debe ser que sexan independentistas todos aqueles que estean en contra do 155 e que estean en contra da violencia do 1 de outubro. Por volta de 70 por cento está en contra da violencia de 1 de outubro e por volta de 65 está contra a aplicación do 155, entre eles votantes do PSC e até do PP. Por tanto, cando se di nalgunhas tertulias ou en columnas de imprensa que o independentismo tocou teito e que non pode ir máis alá, pois está claro que iso non é certo. O independentismo demostrou que non hai nada máis que facer territorialmente neste estado das autonomías, non hai máis "café para todos", acabouse o café, e agora o que hai é represión física, con señoras e señores que receberon a violencia da policía, e coerción xudicial para toda a cúpula das organizacións independentistas. Esta xente que se opón á represión é potencialmente favorábel ao proxecto republicano, xa non só en termos de secesión, senón en termos de proxecto de futuro. Que proxecto de futuro pode oferecer España? Pois certamente hoxe en Catalunya é difícil albiscar unha proposta de España que poda ser atractiva para unha percentaxe ampla da populación. Non esquezamos que a segunda minoría, despois da independentista en Catalunya, é a xente que quería un proxecto máis federalizante, segundo din as enquisas. E esa opción do lado español é algo inexistente. O target do independentismo está claro. Para conquerir ese eleitorado probabelmente o que caiba facer sexa nos próximos anos defender este proxecto republicano e no corto prazo a tarefa é a recuperación das institucións [ocupadas polo Estado co 155], a liberación dos presos e traballar para unha futura República. Estes tres elementos son os que deben vehicular o discurso do independentismo nesta nova etapa. Son consciente de que é moi difícil asumir esta derrota, é unha derrota inxusta, por iso é tan difícil asumila. A vitoria do Estado español fíxose con moitos custos para eles. Caia quen caia... Agora mesmo para pedir unha caixa de augas nunha unidade calquera da Administración catalá un xefe ten que asinar un papeliño e envialo a Madrid. A intervención da Generalitat foi absoluta -Quizá o que non era posíbel era a vitoria do independentismo -por vitoria falo da conquista do estado propio- pola vía rápida, quizá o asunto está en que a vitoria chegará no meio prazo, que non se daban as condicións para a conseguir aquí e agora. -Claro, daí a idea de que hai que superar a idea máxica, a idea de que votamos unha vez e xa somos independentes. Iso quítalle importancia ao que pasou o 1 de Outubro? Para nada, eu penso que aínda lle dá moita máis. O 1-O é o momento en que podemos dicer que como país Catalunya mereceu a súa propia existencia. Ese grande momento político en que a xente saca as urnas e consegue votar, etc, etc. Mais o que non podemos deixar de ver é que Puigdemont está no exilio e Junqueras está na cadea. E se o independentismo non asume esa realidade, a de que o Estado ten certa vantaxe e vai gañando a partida polo propio uso do seu poder fáctico, pois lle vai ser difícil optar por esa vitoria a meio prazo. -Concluímos coa inevitábel cuestión da investidura si ou non de Puigdemont. Que calculas que poderá acabar pasando? -É moi difícil de predicer. Estanse a procurar fórmulas imaxinativas. Falouse esta semana de ter unha presidencia efectiva e unha presidencia lexítima, a do president Puigdemont. Parece que vai haber un acordo. Esa é unha boa noticia. Manter a unidade de acción no ámbito do independentismo, aínda que sexa con discrepancias e con momentos de máis ou menos sintonía. E despois o que hai que ver é até que ponto a figura de Puigdemont se converte nun activo e se operativiza como tal ou se pode converter potencialmente nun problema, xa non só para a xente de ERC e a CUP, senón para os seus propios correlixionarios de JxCat ou o PDeCAT. Hai que protexer a figura de Puigdemont no exilio, e o independentismo débelle dar unha importancia a esta realidade, pero ao mesmo tempo ese referente non pode ser un obstáculo para a recuperación das institucións de autogoberno, da autonomía catalá. O que pasou en Catalunya foi que pasamos dunha situación de post-autonomía ou de pre-independencia a unha situación de pre-autonomía [coa ocupación das institucións catalás a partir da activación do artigo 155]. Subverter iso é para min máis importante que calquera investidura ou calquera nome que se sente no Palau da Generalitat. En definitiva, o movimento estratéxico do independentismo debe dirixirse a respeitar a figura de Puigdemont, intentar prestixialo ao máximo, e ao mesmo tempo garantir a recuperación das institucións catalás, isto é, que se levante o 155.


2012 pode ser o ano de Telephones Rouges. Despois de anos de maquetas, eps, concursos, concertos e participación en discos colectivos, en outono publicarán o seu primeiro LP. Dende O Grove e facendo ruído. Despois de eps, proyectos demos, discos colectivos, concertos... 2012 é o salto cara adiante de Telephones Rouges? Si, 2012 vai supoñer para nós un punto de inflexión moi grande, como tamén foi un punto de inflexión a saída do Radiocontrol EP. Nos momentos críticos e de maior incerteza é onde mellor nos movemos. Levamos catro anos tocando, ás veces moito, ás veces pouco, gravando cousas, todas as que as nosas respectivas ocupacións nos permitiron ao longo deste tempo, e penso que chegamos a un punto no que o noso futuro se resume en cuspir un LP ou desaparecer. Como se inicia a relación con Piñata? Álex, guitarrista de Piñata, ten un blog colectivo que se chama pornoparaprincipiantes.wordpress.com, e cando saíu Radiocontrol fíxonos unha reseña moi entusiasta do disco. Despois viñeron un par de emails ofrecéndose co seu grupo, de recente creación daquela, a tocar connosco, xa que as afinidades eran moitas. Cando finalmente saíu o disco físico da man de Mama Vynila Records, propuxéronos presentalo en Barcelona (sede do selo) e preguntounos se coñecíamos a alguén por alí para tocar connosco. Ocorréusenos falar con Piñata dos que xa escoitaramos algunha maqueta no Myspace. No selo moláronlles tanto que despois daquel concerto tamén os ficharon. Agora mesmo somos moi bos amigos, de feito Matías produciu as dúas cancións de Piñata no Split que compartimos con eles. Tras Du bist dran e Gute Krankenheit ides dar por fin o salto a cantar en alemán? Álex e Matías teñen raíces alemás e os dous falan o idioma polo que evidentemente non pechamos nin pecharemos a porta a esa lingua. Irá en función das necesidades expresivas de cada tema. De calquera forma a nosa lingua é o galego aínda que fagamos incursións noutras de vez en cando. Aínda así, coa saída do Radiocontrol EP tivemos algunhas boas críticas por alá, e sinceramente para nós sería brutal poder tocar en Alemaña. Compartimos moitas influencias que veñen de alí, dende o krautrock a electrónica experimental pasando pola música industrial e outras. Alemaña mola. Merkel non. "Compartimos moitas influencias que veñen de alí, dende o krautrock a electrónica experimental pasando pola música industrial e outras. Alemaña mola. Merkel non" Cales son as vosas influencias? Con que grupos galegos vos sentides identificados? As nosas influencias son todos os ruídos, voces, etc., que nos entran polas orellas. Como dicía Jim Jarmush, ata a máis mínima historia pode chegar a inspirarte e incluso servir de base para algo máis complexo. Musicalmente, en Galiza hai unha variedade e calidade inmensa hoxe en día. Actualmente, e por certa similitude nas influenzas comúns, quedamos con Lendrone, Fantasmage, Tora3, Oclër Delalun, Unicornibot e Músculo! Evidentemente hai máis e tamén moi bos grupos. É só botarlle unha visual aos compilatorios do Galician Bizarre para velo claro. Outros coma TAB, Emilio José, Mullet ou Diadermin tamén nos molan moito. Destacar por último as Wild Balbina que son un grupo de garage liderado por dúas rapazas moi novas. Nisto da música soterrada o que se necesita son mulleres que abran o abano estético e conceptual e aporten a súa visión das cousas. Acabar cunha certa idea machista do rock&roll é fundamental. Cal é o retrato-robot dun seguidor de Telephones Rouges? Que tipo de xente vai aos vosos concertos? Cremos que iso non existe, nos nosos concertos sempre houbo unha mestura de persoas moi interesante. Ás veces nin persoas houbo. A nosa música é moi difícil de encaixar nun xénero. Hai punk, hai kraut-rock pero tamén hai noise pop e outros. A única definición que poderiamos facer do noso público é a de xente coas orellas moi abertas que non se deixa influenciar polo crítico de turno que parece ter a verdade (case) absoluta en relación ao que sucede musicalmente en Galiza, ou no Estado. "Facemos ruído porque estamos moi fartos de toda a merda que nos rodea tanto a nivel político, social como económico" Por que ás bandas galegas vos gusta tanto o ruido, o punk, a distorsión, berrar e non vos dá polo tontipop? Porque vimos escapando de todo iso e porque tamén estamos moi fartos de toda a merda que nos rodea tanto a nivel político, social como económico. Fuximos da canción protesta ou do panfleto político pero a base é esa, dende unha óptica moi persoal. No fondo crecemos no rock&roll e de repente démonos conta que había máis xente en Galiza coas mesmas inquedanzas. Como definiríades o bizarrismo? Non ten definición exacta. O Galician Bizarre é o Galician Bizarre. Coma dicían no manifesto de ZAJ, é como unha taberna na que entras, tomas algo, vaste e se queres deixas unha propina. "O Galician Bizarre é como unha taberna na que entras, tomas algo, vaste e se queres deixas unha propina" Apostades por converter O Grove definitivamente nunha illa? Ogrobe está morto e é mellor escapar del antes de que te succione. Os bos tempos xa pasaron. Aínda así, por idiosincrasia, Ogrobe xa é unha illa. Pero que pasa para que saian tantas bandas de alí? Hai xente moi aburrida e moita creatividade. Logo a realidade dáche as costas pero por ganas que non sexa. Cando viñeron os da TVG facer unha reportaxe para Banda Curta sobre a escena local tivémolo claro: Non eramos máis de trinta ou corenta persoas metidas no allo máis outra tantas, acólitas do asunto. Ao final non é para tanto. De todas formas, si é un caso estraño para a cantidade de xente que vive en Ogrobe todo o ano. Que planes tedes para este 2012? Para cando o disco? Que concertos tedes pechados? O plan é sacar o noso primeiro disco para principios de outubro. Ese é obxetivo que leva vivindo nas nosas cabezas durante bastante tempo. Temos case a metade do disco composto e falta outra metade, moitas ideas ás que lle temos que dar forma ao longo destes meses. Á marxe disto, durante este tempo seguiremos presentando o Max Split. Polo de agora está confirmado o sábado 24 de marzo en Melide cos Novedades Carminha e Terburtalina e o 5 de abril no festival Rolling Over en Ogrobe con Disco Las Palmeras!, que organiza un novo (e prometedor) bar musical, o Twist&Shout. Non volo perdades!


Summary: A competición decorreu en augas do Grove e participaron unha vintena de tripulacións

O Grove acolleu a primeira edición do Trofeo Tecnolar de Traiñeiriñas, previsto para o 1 de maio e que tivo que suspenderse daquela por mor do mal tempo, polo que se realizou no Día das letras Galegas. A competición constaba de tres categorías (feminina, masculina señor e masculina xuvenil) e en cada unha delas gañou un clube diferente. Na feminina o primeiro posto foi para as tripulantes de Tirán, nunha regata na que a embarcación de Bueu acadou a segunda praza, completando Cabo de Cruz o podio ao cruzar a meta en terceiro posto. No remo do banco fixo da Galiza está cada vez máis asentada a presenza de mulleres (algo impensábel hai anos), aínda que moi circunscrita aínda a bateis e traiñeiriñas. Para cando o salto á traiñeira coma competición regular?. Neste punto hai que lembrar que Galiza leva varias edicións gañando a Bandeira da Kontxa (Donosti) na categoría feminina en traiñeiras, cunha tripulación procedente de diferentes clubes galegos. A respeito da categoría masculina, no trofeo realizado en augas mecas, Meira foi vencedora no grupo senior e Cabo de Cruz no de xuvenís. Na primeira delas, o segundo posto foi para Moaña e o terceiro para a tripulación de Chapela. Na xuvenil, e tras os gañadores de Cabo, ficaron Tirán (segundo posto) e os locais de Amegrove (terceiros).


Summary: Afogado polas débedas, a equipa compostelá ten que facer as maletas "para atopar liquidez"

Abafado polas débedas, o Santiago Futsal está a pensar seriamente en abandonar Santiago de Compostela e en mudarse a outra cidade galega. Todo apunta a que A Coruña será a elixida. Tras un encontro co concelleiro de deportes coruñés, Francisco Mourelo, o Santiago Futsal toma alento, motivado pola inclinación ao diálogo que amosou esta corporación canto ao traslado do conxunto compostelán á cidade herculina. En declaracións a Sermos Galiza, Ramón García, presidente do antigo Autos Lobelle, manifestou que "pese a non haber nada pechado, este interese, era unha boa noticia para a equipa" e que a súa decisión se coñecería "en menos dun mes". Malia todo, o seu director xeral, Miguel Fernández, admitiu a este xornal que "o primeiro obxectivo do clube" era permanecer en Compostela, "inda que sexa cun orzamento moito menor", e destacou "os enormes esforzos da afección" para evitar o traslado mediante a campaña 'FutSalvación'. Tras barallar a posibilidade do seu desprazamento a Vigo, a directiva inclinouse pola opción da Coruña, dado a cantidade de equipas que a cidade olívica mantén na primeira categoría, coma é o caso do rugby, o fútbol ou o balonmán e a consecuente "saturación das instalacións deportivas". Conscientes de estaren nas lindes da "desaparición", o conxunto compostelán que é o sexto clasificado na liga estatal, bate nas portas do concello coruñés ante a "dificultade de atopar liquidez en Santiago". Abandonado pola corporación municipal da capital da Galiza e debido a falta de apoio do seu tecido empresarial, o conxunto ficou lastrado por unhas débedas arrastradas dende a época do seu antigo presidente, o histórico fundador José Antonio Lobelle.A nivel deportivo, "despois dunha liga na que se mantivo unha media de catro lesionados por encontro", o seu presidente mantén unhas expectativas "moi altas", ao contaren no fin da temporada coa equipa ao completo.


O presidente anuncia novas obras, agora de ampliación da área de urxencias do hospital comarcal, fronte ás peticións de máis profesionaisA Xunta asegura que a súa decisión de pechar o servizo de partos no hospital comarcal de Verín se debe a que o seu persoal non está adecuadamente preparado se non atende un mínimo de partos porque perde habilidades. Fronte a ese problema de recursos humanos argumentado polo propio Goberno galego, este mércores a única solución que achegou o presidente Feijóo na sesión de control á Xunta no Parlamento de Galicia foi anunciar obras para "aumentar por tres" a área de Urxencias do hospital de Verín. "Comprendo e lamento as incomodidades das mulleres", foi a única referencia que fixo o presidente durante a súa intervención ás protestas cidadás que reclaman que se manteña o servizo de partos en Verín evitando desprazamentos a Ourense. Fronte ás críticas que lle lanzaron tanto a portavoz do BNG, Ana Pontón, que preguntou especificamente polos problemas da sanidade, como o do PSdeG, Gonzalo Caballero, que tamén se referiu a eles malia preguntar ao presidente pola industria naval, o presidente escudouse en todo momento en que son os responsables médicos dos servizos de xinecoloxía e obstetricia da área sanitaria de Ourense os que alertan de que os partos en Verín corren riscos.Feijóo salientou novamente que a última "será recordada como a década de maior investimento na renovación de hospitais e creación de centros de saúde" "Se a Xunta considera que hai que melloralos, mellórenos, pero non se escuden tras dos profesionais", criticou Pontón. Porén, a resposta de Feijóo foi o antedito anuncio de melloras da área de urxencias, que sumou á súa xa habitual lembranza das diversas obras públicas de mellora de hospitais e centros de saúde durante a última década, da que dixo que "será recordada como a década de maior investimento na renovación de hospitais e creación de centros de saúde". En ningún momento se referiu Feijóo este mércores a medidas en materia de recursos humanos, suposto problema argumentado pola Xunta en Verín, un hospital que o presidente coñece desde que impulsou nos anos 90 a fundación sanitaria que o xestionaba e que quebrou."Se vostede e o conselleiro vivisen en Verín e fosen mulleres non tomarían a decisión", dixo Pontón, mentres que Caballero salientou que "ata os seus cargos do PP en Ourense o desacreditan" rexeitando o pecheNa súa intervención, Pontón tamén preguntou a Feijóo se lle gustaría que a muller ou o neno que teñan que "viaxar 60 ou 90 minutos" fosen "a súa compañeira ou o seu fillo". "Se vostede e o conselleiro viviran en Verín e foran mulleres non tomarían a decisión", dixo. Tamén o socialista Caballero considerou que Feijóo "non ten a coraxe de dar a cara, nin en Verín nin diante do PP de Ourense", dixo, en referencia á petición dos populares nesa provincia de que non se peche a atención a partos. "Ata os seus cargos do PP en Ourense o desacreditan de forma continua", insistiu Caballero.Feijóo volveu recorrer a Venezuela para intentar desacreditar as críticas da oposición ao seu modelo económicoNa sesión de control deste mércores Feijóo tamén foi preguntado polo PSdeG pola situación da industria naval galega e polo grupo Común da Esquerda por proxectos empresariais que a Xunta está a autorizar en montes e espazos naturais de Galicia. A resposta de Feijóo foi que as decisións do bipartito hai máis dunha década ou do PSOE no Goberno central son aínda peores e que o modelo económico de Venezuela non é o adecuado para Galicia.


Summary: Celta e Dépor non contaron coa mesma sorte nos seus respectivos partidos da última xornada de Liga. Mentres os vigueses lle gañaron pola mínima á Real Sociedade, os coruñeses perderon por tres goles a cero diante do Atlético de Madrid.

A 29 xornada da liga rematou con resultados dispares para os equipos galegos. O Celta venceulle á Real Sociedade por 1-0, un resultado que o mantén quinto na clasificación. Foi grazas a un gol de Iago Aspas, que consumou o dominio na primeira parte do encontro. O dianteiro bateu coa zurda o porteiro visitante cunha vaselina no minuto 16. Tras o descanso, o Celta desinchouse e a Real superouno en posesión do balón. Os vigueses sufriron nos minutos iniciais da segunda parte pero, finalmente, conseguiron aguantar o resultado até o final do partido. Celta: Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Sergi Gómez, Jonny, Radoja, Marcelo Díaz, Wass (Señé, min.73), Iago Aspas (Bongonda, min.78), Nolito e Guidetti (Beauvue, min.61) Real Sociedad: Rulli, Illarra, Íñigo, X. Prieto (Bruma. Min.76), R. Pardo, Zaldua (Vela, min.55), Reyes, Oyarzabal, Elustondo, Yuri (Héctor, min.83) e Jonathas. Goles: 1-0, min.15: Iago Aspas. Árbitro: Martínez Munuera, do comité valenciano. Amoestou Cabral, Radoja, Marcelo Díaz, Yuri O Dépor perde no Calderón O Deportivo, pola súa banda, perdeu no Calderón ante un Atlético que loita polo título de liga. Os madrileños saíron ao campo a controlar e resolveron o partido comodamente, pois os coruñeses non foron quen de crearen perigo. O gol inicial asinouno Saúl no minuto 18 ao rematar de cabeza un centro de Filipe. Ao pouco, o Dépor tivo nas botas de Jonathan unha boa ocasión para empatar. O segundo tanto dos madrileños chegou no minuto 60 nunha xogada ensaiada grazas a Griezmann e o gol definitivo consumouno Correa, que bateu Lux nun man a man. O Dépor encadea a súa 13 xornada sen gañar e segue na loita pola permanencia. Atlético de Madrid: Oblak, Juanfran, Godín, Giménez, Filipe Luis, Gabi, Koke, Saúl, Carrasco (Óliver Torres, min. 79), Griezmann (Kranevitter, min. 65) e Vietto (Correa, min. 58). Deportivo: Lux, Laure, Lopo, Arribas, Manuel Pablo (Róber, min. 59), Álex Bergantiños (Luis Alberto, min. 59), Pedro Mosquera, Borges, Fede Cartabia (Oriol Riera, min. 74), Jonathan Rodríguez e Fayçal Fajr. Goles: 1-0 Saúl (min. 18); 2-0 Griezmann (min. 60); 3-0 Correa (min. 83). Árbitro: Melero López (C. andaluz). Amoestou Carrasco (min. 41) e Laure (min. 92).


Summary: O prezo máximo para esta terza feira darase entre as 9 e as 10 horas, mentres o mínimo será de 16 a 17 horas.

O prezo medio da luz para as persoas clientas de tarifa regulada vinculadas ao mercado grosista baixará esta terza feira 8,17% a respecto da segunda, até os 240,58 euros por megawatt e hora (euros/MWh), segundo datos do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). Este prezo é o resultado de sumar a media da poxa no mercado grosista á compensación que pagará a demanda ás centrais de ciclo combinado pola aplicación da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade. Deste modo, o prezo da luz é hoxe 53,5% máis elevado que hai xusto un ano, o 20 de setembro de 2021, cando o megawatt/hora custaba uns 156,75 euros de media. A luz encareceu 90% para a industria electrointensiva durante o último ano Na poxa, o prezo medio da luz no mercado grosista, o denominado pool, sitúase para esta terza en 149,47 euros/MWh. O prezo máximo rexistrarase entre as 9 e as 10 horas, con 191,85 euros/MWh, mentres que o mínimo para a xornada, de 124,50 euros/MWh, darase entre as 16 horas e as 17 horas. A este prezo do pool súmase a compensación de 91,11 euros/MWh ás gasistas que ten que ser abonada polos consumidores beneficiarios da medida, os da tarifa regulada (PVPC) ou os que, malia estaren no mercado libre, teñen unha tarifa indexada. En ausencia do mecanismo da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade, a electricidade no Estado español custaría de media uns 279 euros/MWh, o que supón 38,4 euros/MWh máis que coa compensación para clientes da tarifa regulada, que pagarán así 13,8% menos de media. A cidadanía galega paga a luz 124% máis cara que a poboación portuguesa O 'mecanismo ibérico', que entrou en vigor o pasado 15 de xuño, limita o prezo do gas para a xeración eléctrica a unha media de 48,8 euros por MWh durante un período de doce meses, cubrindo así o próximo inverno, período no que os prezos da enerxía son máis caros. En concreto, a 'excepción ibérica' fixa unha senda para o gas natural para xeración de electricidade dun prezo de 40 euros/MWh nos seis meses iniciais e, posteriormente, un incremento mensual de cinco euros/MWh até a finalización da medida.


Summary: Entrada xa a cuarta semana da reclusión domiciliaria que supuxo a declaración da emerxencia sanitaria e o estado de alarma, Galiza e España teñen en Europa exemplos de confinamentos que inclúen maior flexibilidade para facilitar a corentena ás familias con menores.

É o caso de Portugal, que non chegou a prohibir as saídas –breves e supervisadas–, ou de Italia, que acaba de rebaixar as restricións para permitir que as crianzas poidan empezar a pasear, acompañadas dunha persoa adulta. As últimas mensaxes do ministro de Sanidade, Salvador Illa, e do propio presidente, Pedro Sánchez, fan aventurar unha progresiva permisividade para que nenos e nenas poidan pisar a rúa, á que até agora unicamente se deu acceso mediante diagnóstico de alteracións condutuais ou trastorno de espectro autista e comportamentos disruptivos que poidan agravarse co encerro. Porén, malia os beneficios recoñecidos das saídas para o conxunto da poboación, profesionais da psicoloxía e a psiquiatría na Galiza desbotan esta solución "aquí e agora". É o caso de Nuria Lago, vogal da sección de psicoloxía educativa do Colexio de Psicoloxía da Galiza e psicóloga sanitaria. "A día de hoxe, cos datos de persoas enfermas e contaxios, os riscos son maiores que os beneficios, que claro que os ten", estima, chamando á "responsabilidade" cívica. A especialista admite que a poboación infantil, "pola maior dificultade de comprensión, falta de madurez e maior impulsividade", sofre en maior medida a reclusión, mais salienta a "capacidade resiliente" que, con carácter xeral, teñen nenas e nenos. "Son máis fortes do que as familias supoñen, e cando se lles explican as cousas con honestidade e transparencia, adaptándose á súa idade e capacidade de comprensión, encaixan a situación mellor do que imaxinamos", subliña. Aceptando que nunha situación de confinamento como a actual, "a medida que pasan os días, a posibilidade de sufrir alteracións emocionais increméntase", a profesional recalca que unha relaxación das restricións neste momento tería un "risco elevado". "Temos que aguantar un pouco máis e, segundo evolucione, talvez nuns días poidamos dicir outra cousa", estima. Nun sentido similar, a psiquiatra especializada en traumas do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña Anabel Gómez alude ás dificultades "a nivel de intendencia" nunha situación que, recalca, "é de vida ou morte". "Tanto a familias como a menores viríalles ben saír da casa. Agora, estamos, como sociedade, en condicións de facelo, de manter as medidas de control necesarias para evitar contaxios?", pregúntase. Para a experta, o impacto que o confinamento terá nas pequenas e pequenos dependerá, en gran medida, de como este se viva na casa. "Nun menor inflúe todo. Pero máis que a parte física, terá incidencia o estado emocional da nai e do pai, se é construtiva e axuda os fillos e fillas ou, polo contrario, se o vive de forma moi negativa", reflexiona, recoñecendo que a reclusión "é complicada", sobre todo en menores de entre tres e seis anos. Desde a asociación de profesionais da pedagoxía Apega, José Manuel Suárez Sandomingo, pon o foco na adolescencia, "onde a obriga de estar na casa pode xerar máis conflito", se ben minimiza o impacto que a corentena terá nos menores, malia o reto que supón para as familias a atención durante 24 horas. "Malia a excepcionalidade da situación, asúmena con bastante normalidade", opina. Aprender a xestionar a frustración e o aburrimento no confinamento A tensión que provoca a crise sanitaria, unida a unha atención ininterrompida das crianzas e á dificultade de proporcionar entretemento as 24 horas, combinada co traballo ou o teletraballo e o resto de tarefas diarias son factores que, segundo concordan as fontes expertas, dificultan aínda máis a corentena nos fogares. Con todo, para a psiquiatra Anabel Gómez, dela poden sacarse aprendizaxes produtivas para as menores, como son "aprender a aburrirse e a frustrarse, a estar tristes, a encaixar situacións negativas...". "Cun bo coidado, estas cousas poden manexarse", conclúe a profesional, que chama tamén as familias a reforzar a actividade física dentro da casa -mediante xogos, baile e outras actividades- para "tentar substituír a necesidade de desfogar que teñen as e os menores". Na mesma liña, desde o Colexio de Psicoloxía, Nuria Lago estima que o confinamento "pode servir para adestrar a tolerancia á frustración" na infancia.


Summary: O xornalista Manolo Gago vén desenvolvendo un importante labor de difusión do noso patrimonio. Coordina para Sermos o A Fondo desta semana.

A de Manolo Gago é sempre unha mirada construtiva, que confía nas sinerxías, na colaboración, na potencialidade da sociedade civil. -Cal é a pertinencia de dedicarlle, neste momento, un A Fondo ao noso patrimonio cultural? -A pertinencia é dobre. Nun contexto de crise económica, o patrimonio cultural revélase como un dos factores, quizais aínda non plenamente asumido pola sociedade e polos poderes públicos, capaz de xerar riqueza para Galiza. Os datos turísticos así o amosan. O turismo cultural é o principal atractivo turístico en Galiza, e o turismo é un dos sectores máis fortes do noso PIB. O turismo cultural segue unha tendencia crecente, e está impulsado por todo o que representa o patrimonio. O segundo factor fai referencia ao movemento social que se está a xerar ao redor do patrimonio cultural, o que se ve nas iniciativas de asociacións ou en proxectos de dinamización. Galiza estase significando ao respecto en relación co estado. -Que che gustaría conseguir con este A Fondo? -Gustaríame poder reflexionar sobre unha cuestión: estamos ou non aproveitando todo o que podemos o potencial do noso patrimonio cultural? Eu creo que nos queda moitísimo por traballar. O patrimonio é unha ferramenta colosal para crear, non só riqueza, senón tamén comunidade, sobre todo no mundo rural. Nestes momentos temos que afrontar un novo modelo para o rural, e coido que o patrimonio debera xogar un papel moi importante. Cando nos medios falamos de patrimonio, semella que nos instalamos na idea de crise continua, na espera de que alguén nos veña solucionar as cousas. Quedámonos tranquilos con dar a voz de alarma. O patrimonio non é unicamente conservación dende o punto de vista técnico, é posta en valor, coidalo no día a día, crear un mundo ao redor del. Quixen neste A Fondo que se abordara o patrimonio en clave construtiva. A forza do tecido cívico -Nesa liña é todo un exemplo unha iniciativa xurdida da base social, como Mariña Patrimonio, que ten tamén un lugar neste suplemento… -No artigo que escriben para este A Fondo dende Mariña Patrimonio, cóntannos como aprenderon case a tombos. A partir dun caso concreto desenvolveron unha metodoloxía que agora se demostra exitosa en Galiza pero aprenderon sós. -Nun momento no que a sociedade civil emerxe ao redor da defensa e a posta en valor do Patrimonio, o propio papel da Academia e mesmo d@s profesionais da arqueoloxía ha de redefinirse. Como se aborda esta cuestión no A Fondo? -O artigo escrito dende o Incipit, o Instituto de Ciencias do Patrimonio do CSIC, céntrase na figura do arqueólogo. Analizan os aspectos positivos e negativos da evolución da súa profesión nos últimos 20 ou 25 anos e fan unha reflexión sobre como a arqueoloxía se apartou da cidadanía, que é en certo modo quen paga as actuacións. A coparticipación do público é unha das prácticas pendentes. "O diñeiro que a Administración autonómica destina á defensa do patrimonio cultural é mínimo. Esa nova lei debera estar instrumentada orzamentariamente para poder afrontar o seu propio futuro" -Nestes últimos anos moitas cousas cambiaron no que ao patrimonio cultural ten que ver, mesmo a propia maneira de entender o concepto, outra das cuestións que se aborda no suplemento… -Unha das peores cousas que lle pode pasar ao patrimonio é pensalo como algo monolítico definido pola academia nunha única dirección. Hai un debate entre o que está regulado e lexislado ao redor do patrimonio e o como este é sentido e transmitido. Bea Comendador, decana da facultade de Historia do Campus de Ourense, fai neste A Fondo unha autocrítica dende a universidade sobre a distanciamento da propia universidade, que é a que a que forma a diferentes tipos de profesionais neste ámbito, con respecto á sociedade. Da lectura dos artigos que constitúen este A Fondo, queda a sensación de que estamos nunha fase de creación de sinerxías, de abandono de compartimentos estancos, de creación de conexións. Cara á unha nova lei de Patrimonio Cultural -Neste A Fondo entrevístase a Carlos Varela, fiscal superior de Galicia, sobre a situación do patrimonio cultural galego. Unha das cuestións que aborda é a nova lei de patrimonio que neste momento se está a xerar. A que coidas que se debe o atraso na súa aprobación? -Realmente non o sei. O proceso está sendo un pouco opaco en xeral. Gustaríame saber por que vai tan atrasada. Hai que ter en conta que hai aspectos da anterior lei que non están desenvolvidos, como o acceso público ao inventario. O sector debe ter un marco claro no que poder desenvolver a súa actividade. Que estea pendente da aprobación dunha nova lei, xera incapacidade de poder mirar a media ou longo prazo. Por outra banda, neste momento, o diñeiro que a Xunta destina á defensa do patrimonio cultural é mínimo. Esa nova lei debera estar instrumentada orzamentariamente para poder afrontar o seu propio futuro, e cos orzamentos actuais é moi difícil aplicar case nada. -É necesaria esta nova nova lei para o patrimonio cultural? -A lei anterior tivo uns cantos elementos relativamente imprecisos que xeraban confusión, pero non sei se esa vai ser a liña na que vai esta nova lexislación. A lei anterior ten dúas décadas, e o mundo do patrimonio, mesmo o propio concepto, cambiou. "A Xunta convértese na propia destrutora do patrimonio cultural e, como non se pode denunciar a si mesma, queda todo no aire. Despois explícalle a un paisano que non pode facer estragos mámoas." -O fiscal superior de Galicia fai referencia aos delitos que se cometen en relación co patrimonio. Cales son para ti, ao respecto, as principais problemáticas? -Hai, respecto a esta cuestión, problemas estruturais e problemas que se poden solucionar de modo moi sinxelo. Unha boa parte do que ten que ver co mundo do delito vai ser moi difícil de solucionar en Galiza, onde o patrimonio está moi disperso, sobre todo o eclesiástico. Na medida en que haxa mercado negro vai haber delincuentes, e a veces perséguese mais os delincuentes que os compradores no mercado negro. Despois hai problemas de solución máis doada que non se solucionan. -A que te refires? -Os departamentos de Medio rural e Cultura da Administración autonómica non teñen unha comisión interdepartamental que traballe de maneira conxunta. Medio Rural fai pistas, como os cortalumes, en xacementos arqueolóxicos. Mais a Xunta non se pode multar a si mesma. O inventario do patrimonio cultural galego non está xeolocalizado. Segue estando só en papel e só se pode consultar de forma parcial desprazándose ao lugar no que se encontra. Non se pode fotocopiar, hai que copiar as fichas a boli. A Xunta convéertese na propia destrutora do patrimonio cultural e, como non se pode denunciar a si mesma, queda todo no aire. Despois explícalle a un paisano que non pode facer estragos nas mámoas. É un problema que se pode solucionar cunha vontade política


Summary: A libraría Cartabón acollerá esta sexta feira (20 horas) a apresentación en Vigo do A Fondo que o pasado mes de novembro dedicamos á lectura.

Se queres saber como se fomenta de verdade a lectura tes unha cita esta sexta feira en Vigo, a partir das 20 horas, na libraría Cartabón. Ese vai ser o cenario da apresentación dun A Fondo sobre o hábito de ler, un acto no que estarán presente o coordenador do caderno, o escritor Francisco Campos, ben como Antonio García Teixeiro, especialista en literatura infantil e tamén escritor, e Jacobo Fernández Serrano, autor e debuxante de libros para crianzas. A palestra-coloquio terá como moderador e apresentador a Xabier P. Igrexas, secretario do consello de administración de Sermos Galiza.


"Non hai poder capaz de fundar a orden pola soa represión dos corpos polos corpos. Son necesarias forzas ficticias" (Paul Valéry) Profanar, segundo nos explicaron, é unha maneira especial de tocar que rompe os encantamentos e achega os seres humanos aquilo que o sacro separara e petrificara. É a acción contraria a consagrar. Algo desa orde ocorreu en moi pouco tempo en España coas pezas clave do réxime político do 78: monarquía, Constitución, Parlamento, sistema de partidos, prensa, banca... O que até onte mesmo era intocable (sagrado) agora pódese tocar. Un xesto de profanación "multitudinario, rueiro, alegre" atravesou as distancias sacralizadoras volvendo vulnerable o invulnerable. O réxime do 78 perdeu a súa aura e agora é susceptible de discusión, crítica, broma. A esa aura, a esa distancia, a esa membrana protectora hoxe en crise chamámola Cultura da Transición e é un filón clave para entender a cultura oficial en España durante os últimos 35 anos. O réxime do 78 perdeu a súa aura e agora é susceptible de discusión, crítica, broma. A esa aura, a esa distancia, a esa membrana protectora hoxe en crise chamámola Cultura da Transición e é un filón clave para entender a cultura oficial en España durante os últimos 35 anos O termo Cultura da Transición (a partir de agora CT) non se refire só ao ámbito cultural no sentido convencional (cinema, música, arte, libros), senón a toda unha organización do visible, o dicible e o pensable. A unha máquina de visión e de interpretación do mundo. É certo que un uso tan amplo do termo cultura pode ser problemático, pero ten a pertinencia e a virtude de sinalar, lembrar e insistir en que toda organización social é en primeiro lugar unha orde simbólica e estética que configura unha percepción común das cousas: o que se pode ver, o que se pode dicir do que se ve, o que se pode pensar e facer respecto diso. Como di Paul Valéry, non hai poder político que poida funcionar nin un só día sen o recurso de "forzas ficticias" que non son simples ilusións, mentiras ou espellismos, senón potencias configuradoras de realidade. A CT é unha fábrica da percepción onde traballan a diario xornalistas, políticos, historiadores, artistas, creadores, intelectuais, expertos, etc. O que alí se produce dende hai máis de tres décadas son distintas variantes do mesmo: o relato que fai do consenso ao redor dunha idea da democracia ("representativa, liberal, moderada e laica") o único antídoto posible contra o veleno da polarización ideolóxica e social que devastou España durante o século XX. Ese consenso funda un "espazo de convivencia e liberdade" que se presenta a si mesmo como algo fráxil e constantemente ameazado pola virtualidade do terror (golpe militar, ETA, ruptura de España, etc.). A CT é a seguinte alternativa: "normalización democrática" ou "dialéctica dos puños e as pistolas". Ou eu ou o caos. A CT non é unha das opcións, senón o mesmo taboleiro de xadrez. O marco regulador do conflito. Por último, dispón tamén quen pode falar, como e dende onde A CT define o marco do posible e á vez distribúe as posicións. En primeiro lugar, prescribe o que é e non é tema de discusión pública: o réxime do 78 queda así "consagrado" e fóra do alcance do común dos mortais. En segundo lugar, fixa que pode dicirse daquilo do que si pode falarse (sobre todo, cuestións identitarias, culturais e de valores). Aquí hai dúas opcións básicas: progresista e reaccionaria, ilustrada e conservadora, esquerda e dereita. O alternativa PP/PSOE (e o seu correlato ou complemento mediático: El País/El Mundo, Cope/Ser) materializa esa repartición de lugares. A CT non é unha das opcións, senón o mesmo taboleiro de xadrez. O marco regulador do conflito. Por último, dispón tamén quen pode falar, como e dende onde. A CT está afectada por unha profunda desconfianza na xente calquera, que se expresa ben como desprezo, ben como medo, ben como paternalismo. A vontade desa xente calquera "demasiado ignorante, demasiado incapaz, demasiado visceral" debe ser depurada, substituída: representada polos que saben (políticos ou expertos). Os lugares privilexiados de palabra serán sempre polo tanto as instancias de representación (partidos, sindicatos, medios de comunicación, academia). E o respecto de certos termos, así como a asunción de determinados tons, inflexións e referencias no discurso, definirá un "falar ben" que dará acceso aos lugares privilexiados. A rúa poboada é a imaxe da guerra civil que a CT conxura. Unha vez deshabitada a rúa, afastaremos definitivamente a pantasma da guerra civil En definitiva, a CT é un espazo de convivencia sen pobo. Unha arquitectura política sen xente. Na súa orde de clasificacións, a rúa queda marcada como o lugar da antipolítica. Quizais un lugar necesario en condicións de "déficit democrático" pero sempre como algo provisional, transitorio, eventual. Así se entende que a apatía cidadá fose interpretada tantas veces pola CT como un sinal de "maduración democrática". A boa política é aburrida porque se fai lonxe e fana outros (aínda que a CT sexa algo esquizofrénica neste punto e ás veces tamén deplore esa apatía: o ideal para ela sería a participación entusiasta e continua dentro das canles establecidas, como o voto e a militancia en partidos políticos). A rúa poboada é a imaxe da guerra civil que a CT conxura. Unha vez deshabitada a rúa, afastaremos definitivamente a pantasma da guerra civil. En nome da convivencia, a cohesión, a estabilidade e a responsabilidade, a xente debe desaparecer. Quedar no seu lugar e deixarse representar polos que saben. Ausentarse. E sobre o capitalismo, que di a CT? Borges explica nalgún sitio que a demostración de que o Corán é un libro árabe é que non aparecen mencionados os camelos. Na CT pasa un pouco igual co capitalismo: vai de seu. É o sistema que (xestionado así ou asá, dependendo das dúas posicións básicas da CT) produce maior riqueza e desenvolvemento, organiza mellor os recursos e as capacidades, encarrílanos en definitiva cara ao progreso arrincándonos deses "terruños identitarios" onde só poden brotar "mentalidades atrasadas" ou mesmo "identidades asasinas". A modernidade asóciase dese modo a un hiperdesenvolvemento capitalista que é á vez desexable e inevitable. Foi máis ou menos así como a CT nos explicou a necesidade de aprobar o Tratado de Maastricht e entrar na UE. A CT é un modo de naturalizar a economía e non falar dela, de dar por sentado as súas necesidades e desproblematizalas. A crise da CT e o 99% A modernidade asóciase dese modo a un hiperdesenvolvemento capitalista que é á vez desexable e inevitable. Foi máis ou menos así como a CT nos explicou a necesidade de aprobar o Tratado de Maastricht e entrar na UE O maior éxito durante todos estes anos da CT foi sen dúbida construír un verdadeiro monopolio sobre o sentido común: decidir que é sensato e que non. Tan forte era ese monopolio que a CT nin sequera se dignaba moitas veces a contestar os seus críticos. Simplemente repetía algunhas das súas palabras-rodete (cohesión, estabilidade, unidade) e sinalaba ao que non falaba ben "porque usaba outras palabras ou as mesmas nun sentido inapropiado" como a un tolo (máis ou menos simpático, máis ou menos perigoso, dependendo dos casos). A CT avaríase moi a miúdo ultimamente. Sobre todo na conxunción entre dous tipos de fenómenos: unha catástrofe da orde global e unha politización de novo tipo. Penso por exemplo no afundimento do Prestige e o movemento Nunca Máis Pero mentres, os camelos seguían ao seu. No últimas tres décadas, configurouse unha orde global que articula xerarquicamente Estados, institucións supraestatais e capital financeiro. De modo que a política dos Estados quedou moi reducida a un asunto de xestión das necesidades e as consecuencias desa orde global nun territorio e unha poboación concreta. E canto menos marxe de manobra ten a política dos Estados, máis xesticula a CT ao redor das imaxes míticas da independencia nacional. Non para de falar de soberanía, España, o imperio da Lei, a cidadanía, 1812, a Nación, pero as palabras van por unha banda e as cousas pola outra. O exemplo máis claro é a Constitución española, sacra e intocable depositaria de todos os valores CT (convivencia, sentido común, consenso). Abondou un telefonazo de Angela Merkel en setembro de 2011 para que a esquerda da CT modificase a Constitución ao seu ditado e nun tris, sen moita obxección por parte do "patriotismo constitucional". E así con todo. A CT xustifica o desvío de soberanía en nome da soberanía. E dese modo ela mesma sacrifica a súa credibilidade. Cando capitalismo e normalidade xa non coinciden, renxe moito que non se fale dos camelos. A CT como máquina de visión e de interpretación do mundo avaríase moi a miúdo ultimamente. Sobre todo na conxunción entre dous tipos de fenómenos: unha catástrofe da orde global e unha politización de novo tipo. Penso por exemplo no afundimento do Prestige e o movemento Nunca Máis, na ocupación de Iraq e o "non á guerra", no atentado do 11M de 2004 en Madrid e a resposta social, na crise económica e o 15M. En ningún deses casos, a CT conseguiu imporlle á sociedade a súa lectura da situación, nin tampouco as súas receitas ("todos detrás dos representantes e os que saben"). Por unha banda, a CT cada vez percíbese menos como protección e cada vez máis como fonte ou xustificación dos perigos contemporáneos asociados á orde global (desde a "guerra contra o terror" ao desmantelamento actual do Estado do benestar). Doutra banda, novas politizacións interrompen o relato da CT propondo outras descricións do que pasa e outros espazos de elaboración, xa non organizados segundo a dicotomía esquerda-dereita, senón segundo a lóxica 99%-1% (ou arriba-abaixo). Novas politizacións interrompen o relato da CT propondo outras descricións do que pasa e outros espazos de elaboración, xa non organizados segundo a dicotomía esquerda-dereita, senón segundo a lóxica 99%-1% (ou arriba-abaixo) Isto é algo para pensar. Desde o Nunca Máis ao "non á guerra", pasando polas actuais mareas contra os recortes ou o movemento contra os desafiuzamentos, ningunha politización importante nos últimos anos entendeuse ou autorrepresentouse a si mesma no eixo esquerda/dereita. A esquerda ou a extrema esquerda poden ser antiCT (aínda que desde logo a CT é tan filla do PSOE como do PCE), pero inscríbense nun campo de posibles e posicións que a CT manexa perfectamente: "as dúas Españas". Precisamente para fuxir do taboleiro de xadrez da CT e abrir terreo común para o encontro entre diferentes, as novas politizacións usan palabras non codificadas politicamente como afectados, calquera, persoas, indignados, etc. Non escollen entre PP ou PSOE, senón que redefinen o mapa de posibilidades: o PPSOE contra o 99%. Se estas novas politizacións foxen da CT é porque se trata dun marco redutor que impide asumir os problemas que nos propón a nosa inscrición nunha orde global onde compartimos un único mundo común, a interdependencia é a regra e todos somos "afectados". A CT está a perder o seu monopolio sobre o sentido común. No último debate sobre o estado da nación, Rajoy volveu chamar "tolos" a todos os que cuestionaban a súa xestión da crise económica, pero xa non impresiona nin impón o silencio a ninguén A CT está a perder o seu monopolio sobre o sentido común. No último debate sobre o estado da nación, Rajoy volveu chamar "tolos" a todos os que cuestionaban a súa xestión da crise económica, pero xa non impresiona nin impón o silencio a ninguén. A CT envelleceu moitísimo nun par de anos. Pero non se trata principalmente dun envellecemento "obxectivo". Se agora vémola como medio gagá e desconectada da realidade é porque as novas politizacións modificaron a percepción común. O que antes non viamos, agora vémolo. O que antes aceptabamos como inevitable e necesario, agora rexeitámolo. O que antes tolerabamos, xa non o toleramos máis. Tola e perigosa parécenos agora a máquina que desafiúza cincocentas familias a diario e quen a xustifican. O caos son eles. O novo sentido común Está a nacer un novo sentido común que se elabora por abaixo e no que caben perroflautas, xuíces, bombeiros, policías, médicos, profesores e xente calquera: o 99%, como estamos a ver e vivindo en todas as manifestacións contra os recortes Que será da CT? Quizais atope unha nova puxanza en partidos como Ciutadans ou UPyD. Quizais desapareza aos poucos. Quizais mude ou se hibride con outras forzas ficticias coas que ten puntos de conexión aínda que tamén moitas diferenzas: o discurso do "goberno técnico" que fala de racionalidade, eficacia, boa xestión e calidade; ou o discurso de mercado que fala de servizos, clientes, consumo e imaxe (a Marca España). Haberá que seguir con atención estes rexuvenecementos, substitucións e préstamos entre os diferentes relatos. Pero o máis importante desde un punto de vista emancipador é que está a nacer un novo sentido común que se elabora por abaixo e no que caben perroflautas, xuíces, bombeiros, policías, médicos, profesores e xente calquera: o 99%, como estamos a ver e vivindo en todas as manifestacións contra os recortes. A democracia ten máis que ver con esta fórmula do antropólogo francés Pierre Clastres: "Control político da economía e control social da política" O novo sentido común non é só unha crítica ou unha protesta contra a CT. Protestar ou criticar non propón outra definición da realidade, nin permite saír do círculo do negado. É en primeiro lugar e ante todo unha nova organización do visible, o dicible e o realizable. Unha revolución cultural. Un desprazamento (máis que unha crítica) que nos propón ver outras cousas ou mirar desde outro sitio. E que afecta o núcleo máis íntimo da CT: a súa definición de democracia xa non é a única posible nin vai de seu. A democracia é de novo unha pregunta aberta. Democracia real, democracia 2.0, "democracia e punto", a democracia que se investiga e ensaia nas redes, as rúas e as prazas non se expón como xestión do necesario de costas á xente, senón que ten máis que ver con esta fórmula do antropólogo francés Pierre Clastres: "Control político da economía e control social da política". O marco da CT non resolveu nin sequera os problemas máis especificamente "nacionais", simplemente tapounos baixo a alfombra das palabras-fetiche Para acabar. A CT propuxo a arquitectura do 78 como marco de convivencia superador das rivalidades que marcaron a historia española do século XX. Pero agora vemos ben claro que se trataba dunha convivencia encolleita, baixo chantaxe e silenciosa. O marco da CT non resolveu nin sequera os problemas máis especificamente "nacionais", simplemente tapounos baixo a alfombra das palabras-fetiche. Por iso reaparecen de novo agora: o encaixe territorial, a memoria da Guerra Civil, a monarquía, etc. Eran problemas conxelados, non resoltos. E no presente desxeo da CT, cando o seu mapa do posible e a súa orde de clasificacións desfanse, ábrense de novo. Por iso, aquí e alá fálase da necesidade dunha "segunda transición" ou "proceso constituínte" que nos permita elaboralos a fondo e de verdade. Desde o novo sentido común, esa "segunda transición" exporíase segundo o postulado contrario á primeira: non o medo á xente, senón a confianza na intelixencia de calquera e a necesidade de incorporar as capacidades de todos (o 99%) para inventar unha nova convivencia sen medo e en equidade.


Summary: O número de persoas falecidas pola Covid sitúase en 740 após o falecemento de 4 persoas na tarde da terza feira.

Galiza rexistra outros 163 positivos por Covid-19 tras rexistrar 205 novas altas de pacientes, o que sitúa os casos activos en 4.251, polo que volven descender en 46. Segundo os datos actualizados esta cuarta feira pola Consellería de Sanidade, os casos activos volveron a descender en todas as áreas sanitarias agás na de Ourense, onde experimentaron un incremento de 9, até os 765. Pola súa banda, na área sanitaria da Coruña descenderon en dúas con respecto á terza feira até situarse nos 975; na de Lugo caeron até os 537 -dous menos-; na de Pontevedra, a 786 -sete menos-; na de Santiago a 537 -35 menos-; na de Vigo a 503 -sete menos-; e na de Ferrol baixaron a 148--dúas menos-. No referido a pacientes curados na Galiza aumentaron a 18.949, o que supón 205 máis que os rexistrados na xornada desta terza feira. Do total de pacientes positivos, 27 están en UCI, 210 en unidades de hospitalización e 4.014 no domicilio. Até a data na Galiza, ademais, faleceron 740 persoas con Covid-19, o últimas catro vítimas foron notificadas na tarde de onte. Residencias e centros de ensino Nas residencias hai 320 usuarias contaxiadas e 142 traballadores. Ademais, na Galiza hai 45 aulas fechadas pola pandemia e 341 casos positivos entre alumnado e persoal docente.