Summary: Desde a Asociación de Prexudicad@s polo accidente ferroviario din que a decisión está "fóra de lugar" ao entenderen que a imputación d@s directiv@s de Adif é precisa "para aclarar os feitos" e que "non volva acontecer".

O presidente da Asociación de Prexudicad@s polo accidente ferroviario do Alvia (Asfapa) aseguraron após coñecer o auto emitido pola Audiencia provincial que acollían con "preplexidade" a resolución do tribunal. En declaracións á axencia de noticias Europa Press, Cristóbal González, entende que a imputación dos cinco técnicos de Adif sinalada polo xuíz instrutor do caso, Luís Aláez, é precisa para "aclarar os feitos" acontecidos o pasado 24 de xullo na curva da Grandeira mais tamén para que "non volva acontecer". Neste senso, desde a Asociación consideran que o auto coñecido esta segunda feira e que veu a resolver o recurso de apelación interposto polos imputados está "fóra de lugar" se ben, acrecentou González, "respecta" a decisión xudicial mais, explicou, "non vai ser doado" partillala. Cren que a Audiencia podería deixar sen efeito as imputacións doutros 22 cargos de Adif Tamén así, o presidente de Aspafa, considerou que o fallo da Audiencia provincial deixa "entrever" a decisión que adoptará este tribunal en relación cos recursos presentados por outros 22 cargos de Adif e que para as vítimas as súas imputacións poderían ser anuladas. "Dame que pensar", insistiu Cristóbal González. Desde a Asociación anunciaron que a vindeira semana se reunirán coa súa equipa de avogad@s á fin de analizar cales son as posibilidades de actuación que deixa a revogación das imputacións mais advirten que se non é como imputad@s, reclamarán a declaración d@s directiv@s de Adif en calidade de testemuñas durante o proceso xudicial.


Summary: O Parlamento galego publicará o vindeiro 25 de marzo por segunda vez as declaracións voluntarias de bens dos seus membros. A oposición subliña a necesidade de afondar na transparencia mentres segue pendente a reforma legal para que a publicación se convirta en norma.

O vindeiro 25 de marzo, en plena Semana Santa, o Parlamento de Galicia publicará nun espazo da súa web as declaracións de bens dos deputados e deputadas por segunda vez. Esta publicación responde a un acordo da Mesa da Cámara -órgano reitor do lexislativo galego- e non a unha obriga legal. Ademais, os documentos que os parlamentarios e parlamentarias van amosar non son as declaracións patrimoniais que todos teñen a obriga de depositar no Pazo do Hórreo para adquiriren a condición plena de representantes da cidadanía, senón un formulario concibido especificamente para ser feito público e cuxos contidos, aínda que regulados, poden ser máis ou menos completos en función do que cadaquén considere oportuno. A diferenza fundamental entre unha e outra declaración é que a inscrita ao inicio de cada lexislatura no Rexistro de Intereses da Cámara está realizada ante unha notaría que acredita a súa veracidade. Ademais, para acceder as declaracións de bens e actividades, que segundo o Regulamento do Parlamento teñen "dependencia directa" da Presidencia da institucións, cómpre unha "autorización" da xefa do lexislativo. No que atinxe aos bens patrimoniais "en ningún caso" están "máis que á disposición da Comisión do Estatuto dos Deputados", a única cuxas xuntanzas e deliberacións son secretas. O que se publicará será unha declaración elaborada para facerse pública, non os datos patrimoniais que cada deputado achega ao comezo da lexislatura Neste contexto, e entre reclamacións xerais de "máis transparencia" por parte dos grupos da oposición, é no que xurdiu unha petición do BNG ao respecto. Para incrementar a información á disposición da cidadanía sobre os bens dos deputados, "nós considerábamos que o máis transparente era publicar as declaracións de bens patrimoniais" rexistradas ao inicio do período lexislativo para así "evitar duplicidades" e "unha declaración ad hoc que pode diferir da que se achegou ao Parlamento", di o seu voceiro, Francisco Jorquera. Pero a maioría do PP impediu sacar adiante esta proposta, así que na web do Parlamento figurará o modelo de declaración voluntaria para todos os deputados, mentres que "esta mesma semana, na web do BNG", os deputados da formación "publicarán a súa declaración de bens patrimoniais", sinala Jorquera. O BNG publicará a declaración completa dos seus deputados na súa web Pola banda do PP a súa vicevoceira, Marta Rodríguez Arias, segue o guión marcado polo voceiro, Pedro Puy, para xustificar a negativa á petición do Bloque. As declaracións voluntarias que se van facer públicas conteñen "moitos máis datos que a declaración de patrimonio de cando tomamos posesión", di a conservadora, quen ademais pon o acento no "paso moi importante" que supuxo que "o presidente e os conselleiros teñan publicado o seu patrimonio" no DOG e na web da Xunta, na que ademais figuran declaracións da renda de Alberto Núñez Feijóo "dende antes de ser presidente". A reforma pendente Todos os grupos aseguran ser partidarios de que a publicación sexa obrigatoria Pero, que acontece se a maioría parlamentaria deixa de querer que estes bens sexan públicos? Actualmente, nada. Para que a publicación dos bens non dependa da vontade da maioría de quenda esta debería ser obrigatoria, xa fose a través dunha lei ou do propio Regulamento parlamentario. Este é o acordo ao que chegaron todos os grupos parlamentarios e, ademais, o propio Feijóo aseguraba a pasada semana, durante a sesión de control na que foi cuestionado a respecto dos casos de presunta corrupción que lle afectan ao PP, que o seu grupo impulsará unha reforma regulamentaria para que revelar os bens sexa unha obriga e non unha concesión. Se, finalmente, o PP se decide a encetar o proceso de reforma semella que non atopará obstáculo ningún. Así, dende AGE a súa vicevoceira, Yolanda Díaz, subliña que a coalición reclama "máxima transparencia" tamén neste ámbito e que un bo marco para poñer a andar novas medidas é a comisión de estudo para a prevención da corrupción que vén de ser creada. Tamén o socialista Abel Losada se amosa partidario da modificación, se ben coida que o anuncio realizado polo presidente "foi outro dos coellos que saca da chistera o señor Feijóo". No PSdeG están "dispostos a publicar o patrimonio", subliña, e, mentres, "o que ten que facer" o líder popular "é aceptar que os altos cargos do seu goberno publiquen os seus patrimonios", porque "contra iso si que votou en contra".


Summary: Valoracións electorais enriquecidas coas achegas de Antón Baamonde e Margarida Ledo, navegar por Implicadas nunha conversa con Lucía Bayo e María Reimóndez, unha visión desde dentro do #8f45anos... Todo isto e máis, no Sermos en papel. E xa podes adquirilo na nosa loxa.

Máis un novo semanario do Sermos Galiza na rúa. Achegándonos ás tres cifras (100). Neste número, o 98, pechamos a 'tetraloxía electoral' do 25M. Desta vez centrámonos en achegar unha explicación e visión do escenario que saíu das urnas o pasado domingo. Unha valoración que se enriquece coas opinións de Antón Baamonde e Margarida Ledo Andión. O xuízo #8f45anos segue a ter presenza, desta vez cunha visión desde dentro. Tamén percorremos as comarcas do país para achegarnos ás súas realidades. Desta volta, facemos parada en Punxín e Xermade. Implicándonos Lucía Bayo (presidenta) e María Reimóndez (vice-presidenta) falan entre elas e para nós de Implicadas no desenvolvemento, da súa navegación e dos seus portos. Tamén falamos con Luís González, militar que vén de presentar un libro no que denuncia esta institución. E non podía faltar a entrevista con Xotramu. De Muimenta, que organizan unha nova edición da Festa de Xogos Populares. Entre risos dinnos que sospeitan que o hoquei foi inventado na montaña de Lugo, onde aínda pervive a súa versión máis tradicional denominada 'A Porca'. Mais neste nº98 hai moito máis: Viaxamos da man do colectivo XEA até o mosteiro de Sanfíns, informamos dos plans para a pranta de Citroën en Vigo (facer unha factoría 'low-cost' a base de baixar salarios), e en Comunidade Sermos gozamos con Andel Virtual, a primeira libraría virtual galega (data de 1997!)


Summary: "Se o PSOE se mantén no bloqueo, haberá terceiras eleccións", dixo o presidente en funcións trala xuntanza co secretario xeral socialista. Sánchez insta Rajoy "a negociar coas dereitas".

Pode haber terceiras eleccións e a culpa é de Pedro Sánchez. Esta foi, en resumo, a intervención de Mariano Rajoy tras a xuntanza que mantivo no Congreso dos Deputados co secretario xeral do PSOE. O presidente en funcións dixo que "hoxe o señor Sánchez non foi receptivo ás miñas propostas" embora lle ofrecer, informou, un goberno de coligazón e insistir que "a maioría de españois" están unidos en torno a unha serie de cuestións comúns que partillan PSOE e PP: Constitución española e UE. Mais, afirmou Mariano Rajoy, "sen o compromiso do PSOE non hai posibilidade de formar goberno". Un argumento que reiterou en varias ocasións na súa comparencia. O PSOE "mantén o bloqueo" e un bloqueo levaría a unhas terceiras eleccións, engadiu. A estratexia de Rajoy continúa a ser a de concentrar a artillaría no PSOE, confiando en que o fogo que os socialistas reciben desde o 26X desde múltiples posicións (mesmo das súa propias trincheiras políticas e mediáticas) acabe por dar resultados. Por iso axita o espantallo dunhas terceiras eleccións. Con anterioridade compareceu Pedro Sánchez, para reiterar que mantén o seu non a unha investidura de Mariano Rajoy. Afirmou que os socialistas "non van estar en ningunha gran coligazón" e instou o presidente en funcións a porse "a traballar. Levamos 35 días desde as eleccións e non sumou un escano máis aos seus deputados".


Summary: Na factoría de Ribeiras de Lea do Grupo Sada, en Castro de Rei. Denúnciao a CIG

A CIG denuncia o despedimento dunha candidata do sindicato logo do recente proceso de eleccións a representantes dos traballadores e traballadoras na empresa Sada PA Castilla Galicia SA, en Ribeiras de Lea, en castro de Rei . O sindicato nacionalista lembra que "no matadoiro de aves e coellos máis grande de Lugo", houbo eleccións sindicais o pasado 11 de decembro, cun censo total de 279 traballadores e traballadoras –"logo da situación xerada pola alta de oficio da Inspección de Traballo do persoal falso autónomo" -, resultando a CIG o sindicato máis votado. A traballadora afectada foi despedida sen ningún tipo de xustificación, afirma a CIG, "o que alimenta as sospeitas de que claramente é unha represalia pola súa participación no procedemento electoral na candidatura da CIG". A empresa alega "incumprimentos" no desenvolvemento da súa actividade, o que para o sindicato é algo "completamente falso". Para a CIG este despido "é unha represalia sen ningún tipo de xustificación". "Sada foi unha das últimas empresas en asumir a incorporación formal deste persoal e para isto simulou un falso proceso selectivo denunciado dende esta central sindical", indica a central.


Summary: Bolsonaro aínda non recoñeceu a derrota mentres os seus seguidores tratan de manter os bloqueos de estradas entre disputas pola actuación dos corpos policiais.

"Agardamos e queremos que todos os que non estean de acordo cos resultados electorais usen as vías constitucionais e legais estabelecidas", salientou onte o voceiro da Secretaría Xeral da Organización das Nacións Unidas, Stéphane Dujarric, con relación ao proceso electoral no Brasil do pasado domingo. Nese sentido, trasladou que a segunda feira o líder da institución, António Guterres, falou co presidente electo, Lula da Silva, para darlle os parabéns pola vitoria nos comicios, nos que se impuxo por máis de dous millóns de votos. Simultaneamente, esa xornada comezaron bloqueos de estradas de empresarios do transporte xunta seguidores de Bolsonaro, que chegaron a fechar até 421 puntos en 22 Estados ao longo do Brasil, informa a prensa local. Estes bloqueos atoparon a inacción da Polícia Rodoviária Federal (PRF), cuxo director, Silvinei Vasques, apoiou publicamente o candidato de extrema dereita, polo que na madrugada de onte o presidente do Tribunal Superior Electoral acusou este corpo policial de "non cumprir coa súa tarefa constitucional e legal", estabelecendo para Vasques unha multa de 20 euros por cada hora que se manteñan os bloqueos, advertindo que isto pode implicar a súa destitución ou detención. Asemade, Moraes deu orde ás Policías militares -dependentes dos Estados- para que "despexen de inmediato as obstrucións de todas as vías públicas", nunha resolución ratificada polo Supremo Tribunal Federal. Cando menos seis Estados, incluídos algúns gobernados por aliados de Bolsonaro, enviaron xa a Policía Militar a acabar cos paros, criticados pola Confederación Nacional de Transporte por "antidemocráticos". A resposta da PRF foi comezar a liberar os bloqueos dalgunhas zonas, tras facerse públicos vídeos de axentes que recoñecían que a única orde recibida fora permanecer á beira dos manifestantes. O presidente Bolsonaro fixo onte a primeira aparición pública despois do final dos comicios, destacando que cumprirá coa Constitución e xustificando os bloqueos de estradas pola "indignación" e "inxustiza" das eleccións, nunha intervención de apenas dous minutos. Con posterioridade, o ministro da Casa Civil, Ciro Nogueira, afirmou que foi autorizado por Bolsonaro para liderar o traspaso de poderes ao novo mandatario, que se producirá o 1 de xaneiro. Aínda que Bolsonaro non recoñeceu a derrota, esta declaración fecharía a porta a unha subversión da orde constitucional, pouco despois de que maxistrados do Supremo se negaran a recibir a Bolsonaro para falar das eleccións antes de que asumise a vitoria de Lula.


Summary: Varias mobilizacións en vilas e cidades do país secundan a xornada mundial de protesta contra o Acordo de Libre Comercio e Investimentos entre a UE e os EUA.

Galicia únese este sábado ao Día de acción global contra o Acordo de Libre Comercio e Investimentos (TTIP). E as mobilizacións en diferentes localidades do país únense así a centos de actos convocados en toda Europa e os Estados Unidos, entre eles concentracións ou manifestacións en varias cidades e vilas desde o mediodía e ata a última hora da tarde. "As persoas e o planeta, antes que o beneficio corporativo" é o lema común para a xornada de protesta Todos os actos, que apoian diferentes organizacións políticas, sindicais e sociais, teñen o lema común de "As persoas e o planeta, antes que o beneficio corporativo" e un manifesto compartido que comeza fai un chamento á mobilización: "Nós, organizacións da sociedade civil, sindicalistas, campesiñas e campesiños, xuventude, mulleres e homes activistas chamamos a un Día de acción global co fin de parar os acordos de libre comercio e investimentos e promover unha economía que funcione para cada unha das persoas, e para o medio ambiente". Un chamamento que tamén realizou Susan George, a través dun vídeo gravado por Ecoar en Vigo hai unhas semanas, no que mesmo repite o lema en galego e lembra que a Lei Mordaza aínda non entrou en vigor, "así que podedes protestar todo o que queirades" O texto lembra que "ao longo das últimas décadas, as empresas transnacionais e os gobernos impulsaron tratados de libre comercio e de investimentos ás costas da cidadanía, vulnerando os nosos dereitos e os do medio ambiente" e que, en paralelo, "ao longo das últimas décadas, vimos loitando pola soberanía alimentaria, polos nosos bens comúns, pola xestión dos nosos recursos, pola defensa dos nosos empregos, os nosos territorios, as liberdades en internet, mentres esixiamos democracia". "No camiño, crecemos como movemento, logramos que escoiten as nosas voces e logramos moitas vitorias", di. "Entre todas podemos parar os acordos que se están negociando ás nosas costas e traballar para reverter os impactos nocivos dos tratados pasados" "Entre todas podemos parar os acordos que se están negociando ás nosas costas e traballar para reverter os impactos nocivos dos tratados pasados. Xuntas impulsamos as nosas alternativas que se fundamentan na primacía dos dereitos humanos e na defensa do Medio Ambiente por riba dos privilexios e beneficios das grandes empresas", destaca. As primeiras concentracións en Galicia leváronse a cabo xa desde o mediodía en Compostela, A Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense e Vilagarcía. Á tardiña tocoulle a Pontevedra ou Vigo, esta última a cidade coa manifestación máis concorrida. Foi a CIG, membro da Plataforma Europea Alter Summit, quen liderou moitas delas na xornada de mobilizacións xerais e simultáneas "contra os diferentes tratados que están a negociar a UE e América do Norte, entre eles o TTIP (Tratado Transatlántico de Comercio e Investimentos) e o CETA (Acordo Económico de Comercio Global). BNG, AGE e diferentes formacións políticas e sindicais uníronse tamén ás diferentes marchas.


O ente fiscalizador critica que o Goberno galego mova cartos dunhas partidas a outras "en base a estimacións e non a necesidades xurdidas" O Consello de Contas vén de facer público este venres o seu informe de fiscalización sobre a Xunta correspondente a 2015. Ao igual que en anos anteriores, o órgano de control censura os continuos cambios que o Goberno galego realiza nos seus orzamentos inicialmente previstos a medida que avanza o exercicio, pero nesta ocasión constata un incremento notable desas mudanzas. "O importe das modificacións orzamentarias representa o 10,47% dos orzamentos iniciais, cun incremento dos créditos do estado de gastos nunha contía de 955 millóns de euros, un 39,8% superior ao exercicio anterior", censura Contas. O ano anterior, 2014, as modificacións orzamentarias afectaran a uns 680 millóns, o 6,8% do orzamento total. O ente fiscalizador censura que as modificacións dos orzamentos revelan unha previsión pouco realista por parte dos xestores autonómicos e debulla a continuación os diversos procedementos empregados pola Xunta para corrixir sobre a marcha as súas contas. Por unha banda, "a Administración segue recorrendo ás ampliacións de créditos (340 millóns de euros) para os mesmos conceptos de gastos que en anos anteriores sen que cumpran a condición de imprevisibilidade esixida para as mesmas". O Consello de Contas censúralle ao Goberno galego un "uso excesivo" das partidas de imprevistos Por outra banda, contas segue constatando "un uso excesivo da utilización do programa Imprevistos e funcións non clasificadas coa finalidade de programa-ponte para realizar transferencias de crédito, permitindo alterar os límites fixados pola normativa que impedirían as transferencias directas entre as aplicacións afectadas". Isto é, ante a imposibilidade de trasladar directamente cartos dunha partida a outra, estes pasan de xeito intermedio pola partida de imprevistos. Igualmente, esa partida tamén a emprega a Xunta "para aplicar os sobrantes dos créditos nas distintas consellerías ao financiamento das partidas deficitarias ao longo do exercicio, como no caso do gasto farmacéutico". Un gasto que Contas reitera ano tras ano que a Xunta orzamenta de xeito pouco realista. Contas tamén censura que "o fondo de continxencia, lonxe de servir para a atención de gastos imprevistos e non discrecionais, constituíu unha ferramenta para a cobertura de gastos (principalmente gasto corrente) que son obxecto dunha deficiente orzamentación, por escasamente realista, e que son reiteradamente orzamentados á baixa para dotalos do crédito necesario ao longo do exercicio, a veces incluso en base a estimacións e non a necesidades xurdidas". Por iso, Contas recomenda á Xunta "determinar normativamente os supostos de aplicación e a dotación anual" dese fondo de continxencia. As críticas que agora fai públicas o Consello de Contas á Xunta sobre o exercicio 2015, que se engaden a outras similares realizadas a respecto de exercicios anteriores, prodúcense cando aínda están recentes algúns polémicos movementos de cartos entre partidas orzamentarias como os agora censurados. Así, en 2016 o Goberno galego moveu o 40% dos fondos de axudas ás familias para pagar a luz a outros gastos da Administración. Outro erro de previsión significativo da Xunta foi o do cheque bebé, que o ano pasado custou 400.000 euros máis do estimado. Igualmente, recorreu a fondos destinados a repoboacións forestais para financiar a ampliación do bosque do Gaiás. En 2015 non rendiron contas 26 entidades (8 sociedades públicas, 7 consorcios e 11 fundacións), así como os fondos de capital risco nos que inviste a Xunta O informe de Contas tamén reflicte que en 2015 "non rendiron contas 26 entidades (8 sociedades públicas, 7 consorcios e 11 fundacións), así como os fondos de capital risco" nos que inviste a Xunta. E nas entidades autonómicas que si rendiron contas, o ente fiscalizador ve "importantes carencias" nas memorias que lle remitiron "especialmente os organismos autónomos e, en menor medida, nas fundacións e sociedades mercantís". Informe de fiscalización da Conta Xeral da Xunta 2015


Summary: Son 17.148 persoas máis rexistradas no desemprego. Os traballadores e traballadoras afectados por ERTEs (165.000 a 30 de abril) non se contabilizan ao considerarse a súa situación de suspensión, non despedimento.

O paro rexistrado aumentou na Galiza durante o mes de abril en 17.148 persoas, o que supón un incremento de 9,8%, dous puntos por riba da media do Estado, que se situou en 7,9%. A cifra total, pois, de persoas rexistradas no desemprego no noso país é de 191.629, o que supón 25.400 persoas máis das que estaban nesa situación a estas mesmas alturas do ano pasado. En abril destruíronse 27.800 empregos en abril e baixa do millón de cotizantes O aumento do paro afectou na Galiza a todos os sectores mais o principal prexudicado foi o de servizos, com 12.425 novas desempregadas, o que representa 70% do total: 7 de cada 10 persoas que se rexistraron no dedsemprego o mes pasado procedían do sector servizos. Na construción o paro aumentou en 1.915 persoas, en Industria en case 2.200 e no sector primario en 435. En abril asináronse na Galiza 23.874 contratos laborais, unha cifra moi inferior á habitual. O que continúa a ser habitual, independentemente do número de contratos que se firmen, é que a gran maioría (21.285 neste caso) son temporais. En abril destruíronse 27.800 empregos en abril e baixa do millón de cotizantes. "Unha de cada tres persoas en idade de traballar está no paro ou atópase afectada por un ERTE en Galiza", denuncia a CIG.


Summary: O recorte no cadro de persoal chega após os feitos en 2016 polo Santander (afectou 1.380 empregados) e Popular (2.500). Desta volta `podería atinxir 1.500 persoas.

O temor a un ERE pairaba desde o minuto 1 da compra do Banco Popular polo Santander, o pasado mes de xuño. Un temor que se vai concretar esta sexta feira, 3 de novembro, en Madrid. Os sindicatos foron convocados a unha xuntanza ao abeiro do artigo 12 do convenio colectivo, que é no que se establecen os procedementos e tempos destes expedientes. Rosa Conde, da CIG no Banco Pastor, recoñece en conversa con Sermos Galiza que "sabiamos que algo se preparaba" polos estudos e análises que a entidade estaba a facer de cara a plans de reestruturación. "Nun proceso deste tipo", sinala, no que un banco compra outro, "sempre hai xente que se vai ver afectada" por mor de cuestións como a duplicidade. O Banco Santander realizou un ERE en abril de 2016 que afectou perto de 1.400 traballadores. O Popular, a finais de ano e que atinxiu 2.592 empregados. Uns recortes aos que hai que engadir os do novo expediente que, segundo algunhas fontes, podería afectar a por volta de 1.500 persoas. O Popular-Pastor era, no momento da súa adquisicióm, a segunda entidade en depósitos da Galiza, posúe por volta de 20 por cento da cota de mercado.


Summary: A concesionaria retirou material das naves que posúe na cidade amurallada acompañada dun forte dispositivo policial habilitado polo concello.

A empresa concesionaria da recollida de lixo en Lugo, Urbaser, procedeu na mañá desta terza feira (22 de xullo) á retirada de parte do seu material das naves que posúe nas Arieiras. Fíxoo para reforzar o colectivo de furafolgas trasladado a Lugo, que aumentará a súa actuación e presenza. Acompañad@s dun grande dispositivo policial, habilitado polo alcalde lugués, e entre os apupos d@s traballador@s en folga desde hai máis de 40 días, persoal de Urbaser contra-ataca así á proposta achegada polo comité na procura dunha solución negociada ao conflito. Pola súa banda, o Concello de Lugo, baixo a batuta do socialista López Orozco, advertiu que exixirá a retirada dos desperdicios acumulados nas rúas mesmo se iso supón a sinatura dun decreto diario que fixe o 100% dos servizos mínimos, afirmou. O cadro de persoal dirixiu a súa protesta contra o rexedor e tomou as instalacións do concello no medio dunha comparecencia de imprensa convocada por Orozco. Representantes d@s traballador@s exixiron a demisión do rexedor a quen acusan da súa connivencia coa empresa. O tira-puxa entre traballador@s e empresa dificulta a resolución do conflito após a abertura dunha nova negociación encabezada polo presidente do Consello galego de relacións laborais, Demetrio Fernández. En contraste coa disposición da asemblea de empregad@s, que lanzou unha contra-oferta na que aceptaba boa parte das medidas económicas propostas por Fernández, Urbaser coida que @s operari@s están "botados ao monte" por exixiren a retirada de todas as sancións e despedimentos impostos durante o paro. Neste senso, a concesionaria xa advertira que adoptaría novas medidas, máis eficaces. Dito e feito. Esta terza feira Urbaser contra-atacou cun maior dispositivo de furafolgas que proveñen de localidades alleas a Lugo.


Summary: A diferenza de voto entre partidarios e unionistas diminúe a 10 puntos cunha nova enquisa publicada polo Sunday Times que se realizou despois do anuncio da data do referendo. O partido máis valorado é o Scottish National Party.

O anuncio da data definitiva do referendo en Escocia, prevista para o 18 de setembro de 2014, impulsou o aumento de partidari@s da independencia fronte ao Reuno Unido. Unha enquisa publicada polo xornal Sunday Times, realizada cando xa se fixera público o día da consulta, mostra que o apoio ao "Si" é do 36%, ao Non do 46%, e ao "Non sabe" do 18%. As campañas a prol da independencia de Escocia fixeron medrar até un 2% a simpatía por esta opción e pola contra baixar un 1%. A enquisa amosa, segundo o xornal escocés Newsnetscotland.com, unha "lenta erosión" no número de votos contrarios a un estado propio. O partido político mellor valorado é o Scottish National Party (SNP) cun 47% do apoio para o Parlamento Confianza no SNP Na enquisa tamén hai un oco para valorar o apoio ás diferentes forzas políticas dese país. O resultado obtido amosa que o partido político mellor valorado é o Scottish National Party (SNP) cun 47% do apoio para o Parlamento, un 2% máis cá no 2011. Laboristas, Conservadores e Liberal-demócratas reducen o apoio entre un 2% e un 3%. Annabelle Janet Ewing, parlamentaria do SNP, asegurou a Newsnetscotland.com que "coa data do referendo definida, esta enquisa mostra que as persoas na Escocia acreditan máis que as decicións sobre nós deben ser decisións feitas por persoas na Escócia, e que só vai garantir o "Si" ter esa oportunidade".


Summary: España gañou a Edgewater unha arbitraxe da Comisión das Nacións Unidas para o Dereiro Mercantil Internacional pola súa frustrada iniciativa mineira en Cabana de Bergantiños.

Edgewater, empresa promotora do polémico proxecto mineiro de Corcoesto --anulado pola Xunta hai anos-- teima na súa batalla legal e segue a bater contra un muro. Desta vez, foi o Estado español quen gañou á empresa unha arbitraxe da Comisión das Nacións Unidas para o Dereiro Mercantil Internacional (Uncitral) contra a filial que impulsou o proxecto nesta localidade de Cabana de Bergantiños. O Estado español gañou a Edgewater unha arbitraxe da Comisión das Nacións Unidas para o Dereiro Mercantil Internacional polo proxecto mineiro en GaliciaMineira de Corcoesto respondeu á cancelación dos dereitos da súa filial, Mineira de Corcoesto, sobre a explotación advertindo dun suposto incumprimento dun tratado bilateral de investimentos asinado entre España e Panamá a finais dos anos 90. A causa é que quen litiga nunha das frontes contra a Xunta non é a empresa canadense nin a súa filial galega, senón Corcoesto S.A., unha empresa fundada por Edgewater no país centroamericano a través dun bufete especializado na creación de sociedades offshore como as que saltaron ás portadas polos coñecidos como 'papeis de Panamá'.Segundo o comunicado emitido por Edgewater hai tan só un sídas, e logo dunha audiencia celebrada en París en 2018, o Tribunal Arbitral rexeitou, por unanimidade, catro obxeccións xurisdicionais de España, pero confirmou --por maioría de dous contra un-- unha das fetias pola defensa do Estado, desestimando así a reclamación da mineira. Agora, Edgewater planea interponer un procedemento de anulación ante os tribunais franceses e continuar coa súa batalla legal. A mina de ouro de Corcoesto foi un dos plan estrela na primeira lexislatura do Goberno de Alberto Núñez Feijóo e supuxo un nada desdeñable lastre económicoA mina de ouro de Corcoesto foi un dos plan estrela na primeira lexislatura do Goberno de Alberto Núñez Feijóo e supuxo un nada desdeñable lastre económico. O propio presidente presentara a explotación proxectada pola empresa canadense Edgewater como "unha grande oportunidade" para o país que, auguraba, ía xerar 1.400 postos de traballo -a compañía reducíaos a 300-. O entusiasmo do popular traduciuse nunha aberta celebración por parte da empresa mineira cando en 2012 o PPdeG volveu vencer en Galicia por maioría absoluta, pero as inconsistencias técnicas e económicas do proxecto, unidas á fortísima mobilización na súa contra, obrigaron á Xunta a frealo. A alianza rachou e a empresa embarcouse nunha demanda contra a Administración cun impacto nas arcas públicas que xa supera o medio millón de euros. Os últimos 400.000 saíron de fondos inicialmente destinados a investigación, desenvolvemento e innovación.Non foi a primeira vez que os gastos derivados da demanda pola mina de Corcoesto acabaron sendo sufragados con fondos inicialmente previstos para outros gastos da Xunta. Como informou este diario, no outono de 2016 a Consellería de Economía viuse na obriga de "realizar un depósito inicial de 150.000 dolares" na Corte de Arbitraxe da Haia no marco dunha demanda. Eses cartos, 150.000 euros, foron transferidos dende a partida concibida para financiar o ticket eléctrico, as axudas para pagar o recibo da luz a familias con escasos recursos económicos das que o 40% do seu orzamento acabou sufragando outros gastos da Administración. A factura da demanda de Corcoesto sumou xa, daquela, cando menos 589.316 euros.


Summary: Begoña Outeiro publica este artigo sobre as mulleres e o sistema literario coincidindo co día internacional do dereito ao aborto que se celebra este 28 de setembro.

Valorando a fidelidade conseguida ao longo destes últimos meses, hoxe sacamos o posto á praza pública para ofrecerlles de balde a posibilidade de elixir como destruír a súa propia historia. Esgotado o tempo da imposición, a oferta é tan múltiple como variada. Bufete libre e se preguntasen, abonda con dicir que este falar xa non ten cancelas. Só será un anaco. Que en que se nota a igualdade? Por favor, que preguntas facedes… Somos os que máis e mellor conseguimos citar a Virginia Woolf Destrución unha. Ela quería escribir e publicar. Dixeron que si, claro, por suposto, podería ser. Como non, paciencia. FIN. Destrución dúas. Neniña, que son esas lerias? A igualdade hai tempo que se conseguiu; auga da traída que chegou co tempo da transición, aquel cambio de modernidade civilizada tan tranquilo como intenso que fixemos para que todos vós, queridos fillos, vivísedes nestes tempos de prosperidade democrática. Téndelo todo. Non, non tendes que nos agradecer nada. Xa está, veña, cortesía da casa. Que en que se nota a igualdade? Por favor, que preguntas facedes… Somos os que máis e mellor conseguimos citar a Virginia Woolf. Que grande era aquela muller. Enorme. Vivir o seu discurso unha chisca xa é cousa que deixamos a xeracións vindeiras porque non pretenderedes que fagamos todo nós, non? e iso que a tipa era produto (e vítima) da época vitoriana. Ao cabo vai ser iso. Terceira destrución. Novela novelón de erupción volcánica consegue estourar as marxes e os límites lingüísticos até o daquela coñecidos. BOOOOOM! Noutros tempos e noutros lugares a crítica –en serio conseguimos potenciar e crear unha crítica solvente máis alá do minifundio consusbtancial ás afinidades persoais? – teríaa postulado como unha das grandes novelas dos últimos tempos. A temática, tan brutal como as preguntas implícitas que insinúa, insoportábeis por momentos, resulta demasiado necesaria como para que a concepción premeditada do que se supón é o lector medio se atreva a achegarse a ela. Gaña premio, abofé. Xinzo Fisterra Cuspedriños Viveiro Houston, temos un pequeno problema: non nos acaba de encaixar de todo. Resumíndoo todo moito, querida amiguiña, nin lapela nin cartaz nin presentación. Desánimo. Cando debería ser un "Sempre máis" acaba nun "Nunca máis e xa veremos" Nin a autoría nin a imposibilidade de titulares que seica dean xogo (?!?). Rasca por demais e aquí só nos permitimos o bálsamo con certos matices controladamente doridos, unha dor razoábel e que debe dar resposta a un imaxinario tradicionalista, por así dicilo. Recreámonos sempre tanto na morte... O espectro e percorrido do sufrimento é moito máis limitado que o do pracer cando ambos son doados (e ningún dos dous nada do outro mundo, por certo). Todo o demais pertence á marxe da marxe, esa sombra sombriza de escorreguizo rigor mortis. Resumíndoo todo moito, querida amiguiña, nin lapela nin cartaz nin presentación. Desánimo. Cando debería ser un "Sempre máis" acaba nun "Nunca máis e xa veremos". Destrución nº4. Na literatura para adultos (o do IBBY segue medio estigmatizado na terceira rexional, toma castaña, pero xa dixemos que onde estea unha boa morte, que se quiten cen mil meniños que sempre foron de falar) as mulleres tenden a presentar coas mulleres e os homes cos homes, que para algo existe a organización de tiraliñas acomodaticia. Os que segregan son os outros. Se se rompe esta tendencia á norma tácita, pode haber sospeita de relación subterránea ou padrinaxe/madrinaxe espúreo. O estraño pode resultar sospeitoso e por aí non arriscamos nin miga nin migallo. Algúns homes novos modernos somos tan progresistas que ás veces nos recoñecemos no uso feminino da lingua potenciando o uso espóradico do "todas nós". Somos nós tamén os que amosamos un dominio moi refinado dos mecanismos da invisibilización de contidos noutros aspectos tanto ou máis urxente Destrución número cinco. Algúns homes novos modernos somos tan progresistas que ás veces nos recoñecemos no uso feminino da lingua potenciando o uso espóradico do "todas nós" e similares para englobar tamén a homes nun afán de normalización, por veces cun certo aquel de prosodia retranqueira engadida. Parabéns. Grazas mil. Somos nós tamén os que amosamos un dominio moi refinado dos mecanismos da invisibilización de contidos noutros aspectos tanto ou máis urxentes. Mellor non preguntar para que porque é o mesmo de sempre. Destrución seis. Alta voltaxe erótica e sexual asociada ao fenómeno literario, por que deslindarnos do que somos? en contraposición a: Ausencia absoluta de libido porque somos seres racionais a seren respectadas. É difícil atopar a consistencia na constancia nun término medio. Permitiriámonolo? Permitiríasenos? Cantos libros, xa que logo, non entran na categoría centro-escritor e nin pasan o filtro inicial pola tolemia das présas e dos compromisos coas lealdades de anos, coas amizades? A destrución sétima marabilla coa que se tenta superar o enigma das pirámides. Reducimos o libro a un obxecto de consumo rápido –que fixemos tan mal a nivel global para que a vida útil do libro sexa tan extraordinariamente reducida? Que mecanismo electrónico é o que vén fallando tanto para que tamén lle trasladásemos a obsolescencia programada cando en realidade non somos de programar nada, nin tan sequera a destrución? Cantos libros, xa que logo, non entran na categoría centro-escritor e nin pasan o filtro inicial pola tolemia das présas e dos compromisos coas lealdades de anos, coas amizades? Oito ou proxección externa da destrución. As vías de tradución andan medio esgotadas cando mal se puideran comezar a abrir. Apenas hai escritoras vivas que se consideren interesantes para seren trasladadas dun xeito regularizado a outras linguas. Con esforzo titánico imos conseguindo verter obras de fóra. Ás veces semella que xa bivimos épocas mellores, agardemos que esteamos tan só no tempo de coller folgos para seguir avanzando con paso decidido. Que difícil. A maioría do público lector é feminino Dogma de fe ou destrución nona. A maioría do público lector é feminino. Afecta o factor sex appeal ou iso se cre, ergo favorecemos a aparición e mantemento do escritor home. No caso do lector home, especie a protexer por poder atoparse en risco de extinción, máis aínda. Presuponse público selecto que valora e aprecia a seriedade, a obxectividade e un humor sinxelo; a vida xa é suficientemente complicada e que mal están os tempos e tacón punta tacón. Quen mellor reúne estas características terá que ser, á forza, un home. Homes escriben para homes e mulleres. Á inversa non é tan factible. Voilà. Afán de decálogo e tocamos institución que correría risco de esnaquizar a Rosalía se a tivese diante. A realeza das academias tan só permite a incorporación moi nesgada da muller. Non vos poñades farrucas nin con cadeiras nin farrapos de gaita: noutros lugares ademais de deber facer constar unha suficiencia máis que sobresaliente a nivel lingüístico e filolóxico, a muller debe indirectamente ofrecer conexións familiares e/ou profesionais minimamente interesantes. E cando dicimos interesantes queremos dicir Interesantes. Haberá que asegurar a existencia por terra mar e aire por se os tempos viñesen mal dados e tal que sei eu. Que medre o mar coa fenda da palabra silenciada que aquí non vemos muller ningunha. Non vos poñades farrucas nin con cadeiras nin farrapos de gaita: noutros lugares ademais de deber facer constar unha suficiencia máis que sobresaliente a nivel lingüístico e filolóxico, a muller debe indirectamente ofrecer conexións familiares e/ou profesionais minimamente interesantes En fin, hai que contaxiarse da grande esteira de tradición e non conseguir ver nin a María Moliner, porque, se os tempos non son chegados así en xeral, a que máis poderiades aspirar vós que non fose a ser puro acompañamento con algunha que outra publicanciociña dispersa por se vos puxésedes teimudas? O caso é mantervos entre desgraciadas e entretidas para que sigades producindo e producindo sen acougo, ou, moito mellor, que axudedes os grandes a producir por vía indirecta e de cando en vez botarvos algún maní como premio de recoñecemento. Pavlov foi sempre tan recorrente e estimulante... Faltará moito para que nos apeteza tocar fondo e poder así desexar o inicio da búsqueda doutros parámetros creativos que nos fagan maior xustiza? Talvez esteamos agardando e sexamos máis das e dos que parece. ... INSTRUCIÓNS DE DESUSO: Malia as aparencias este artigo leva escrito hai bastante tempo. Aínda estando esaxerado nalgúns puntos segue reflectindo prácticas e situación latentes; se ben non pretende molestar a ninguén si aspira a xerar unha pequena, pequenísima reflexión. Amamos e precisamos tanto a literatura e a cultura que non cremos que sexan bos tempos para simulacros. En calquera caso, seguro que esta mensaxe se autodestruirá en cinco segundos a partir deste punto e final.


Summary: É unha das emendas presentadas conxuntamente á lei de Memoria Democrática do Goberno español.

BNG, ERC, JxCat, CUP e EH Bildu volveron aliarse no Congreso para presentar unha batería de emendas conxuntas á lei de Memoria Democrática que hai unhas semanas iniciou a súa tramitación na Cámara baixa española. Entre as propostas presentadas por escrito polos grupos está, segundo informan desde Ara.cat, a de retirar o título de Rei de España que o franquismo concedeu a Juan Carlos I. "De conformidade co disposto no artigo 41, suprímese o título de rei de España así como todos os privilexios e prerrogativas persoais e familiares que dela se derivan", sinalan nunha das emendas que rexistraron esta segunda feira. O artigo 41 da Lei de Memoria Democrática promovida polo Ministerio de Presiencia, pilotado por Félix Bolaños, establece a eliminación dunha serie de títulos nobiliarios (aínda por determinar) que foron concedidos entre 1948 e 1978 e que supoñen "a exaltación da guerra e a ditadura". "De conformidade co disposto no artigo 41, suprímese o título de rei de España así como todos os privilexios e prerrogativas persoais e familiares que dela se derivan", sinalan nunha das emendas que rexistraron esta segunda feira. Neste capítulo, os grupos soberanistas catalán, vasco e galego propoñen que tamén se suprima o título de rei por ser concedido polo franquismo, que consideran "ilegal". A eliminación deste título real levaría, a cambio, tamén que caíse a monarquía. A modificación, polo tanto, supón levar o debate ao terreo de monarquía ou república. Lembran os soberanistas que a actual forma de Estado estableceuse a través da lei de sucesión franquista, pola que o ditador Francisco Franco decidiu o seu sucesor. "Nunca permitirá que a cidadanía vote efectivamente pola forma de Estado que prefira", sinalan os grupos na súa emenda. "Este feito histórico é máis ben incompatíbel cos principios dun sistema democrático tal e como se dicía que se quería implantar" e, polo tanto, "debería ser revisado desde a súa fundación", engaden. Tamén propoñen modificacións á lei de amnistía de 1977 para evitar que siga "perpetuando a impunidade dos crimes do franquismo e dos crimes de lesa humanidade". Neste sentido, lembran que hai institucións e familias que tiveron que recorrer a outros países para presentar denuncias penais por "imposibilidade de facelo" no Estado. Tamén reclaman que se recoñeza a "persecución cultural e lingüística" cometida durante o franquismo. "O Estado debe recoñecer e reparar os danos causados á cultura por razóns políticas durante o réxime", defenderon as formacións nun comunicado, no que denuncian que baixo o franquismo estaba prohibido impartir clases en calquera idioma que non fose o castelán.


Summary: Rubén Arroxo, tentente de alcalde: "Lugo aínda non rendera este tipo de homenaxes a unha figura tan importante da historia de Galiza"

O tenente de alcalde, Rubén Arroxo, informou de que a xunta de Goberno do Concello de Lugo aprobou iniciar o procedemento de compra dunha estatua coa que render homenaxe á figura de Castelao no 100 aniversario da revista Nós. Segundo indicou Arroxo, "con esta actuación queremos saldar unha débeda histórica que o Concello de Lugo ten coa figura de Castelao". "Lugo é aínda non conta cunha figura dedicada a unha das persoas máis importantes da historia e da cultura de Galiza", afirmou o tenente de alcalde A estatua de Castelao colocarase na rúa da Raíña, en fronte do Hotel Méndez Núñez. Arroxo informou de que a localización escolleuse debido a que "se trata do lugar onde se realizou a cea posterior á I Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918, na que Castelao estivo presente". O nacionalista vinculou esta actuación ás xa levadas a cabo polas distintas áreas do Goberno municipal, como a restauración das figuras dos escritores e escritoras do centro da cidade ou o traslado do busto de Xoán Montes á praza Maior, "á acción global do Goberno municipal para revitalizar a estética da cidade e encher Lugo de Cultura".


Summary: Esta quinta feira comeza no Museo Etnolóxico de Ribadavia a terceira edición do ciclo 'Cine de Outono. Miradas etnográficas' que proxectará catro filmes ao longo deste mes de decembro.

Esta quinta feira poderemos ver o primeiro deles no Museo: 'Festa, trabalho e pao em Grijó da Parada', un filme portugués de 1974 que mestura as antigas tradicións dos caretos, personaxes mascarados, típicos das festas do ciclo de inverno e do ciclo de primavera. Esta mediametraxe é un dos primeiros documentais do Novo Cinema portugués que se insere na práctica da antropoloxía visual, utilizando as técnicas do cinema directo na vida dunha aldea típica de Trás-os-Montes. Na terza feira, proxectarase 'Orense al día', un documental dirixido e producido polo veciño do Ribeiro Armando Hermida Luaces, emigrante galego na Arxentina. Presenta un percorrido documental pola Galiza de finais dos anos cincuenta do século pasado. O 17 de decembro exhibirase 'Os oleiros', un dos primeiros traballos documentais do director ourensán Eloy Lozano, onde ademais de reflectir o oficio tradicional da olaría na provincia de Ourense, non deixa de lado o tema socio-político facendo unha reflexión visua, nos primeiros planos, á memoria da represión en Galiza. E, por último, o 19 de decembro poderemos ver 'Camiño á escola', un documental que narra a historia real e extraordinaria de catro nenos, heroes cotiáns -Jackson, Carlitos, Zahira e Samuel- que deben enfrontarse diariamente cunha multitude de adversidades e perigos para chegar á escola. Estes nenos viven en catro puntos moi distantes da terra: India, Arxentina, Kenia e Marrocos, pero comparten as mesmas ganas de aprender e son conscientes de que só a educación lles abrirá as portas a un porvir mellor. En 2013 recibiu o Premio César do cine francés ao Mellor Documental.


Summary: Onte o Instituto da Lingua Galega presentou o sexto tomo do Atlas Lingüístico Galego que está dedicado á terra, as plantas e as árbores.

Este novo volume, coordinado polo catedrático da USC Francisco Fernández Rei, ocúpase das cuestións vencelladas, directa ou indirectamente, coa terra como espazo natural e coas plantas e árbores. Segundo explica o equipo do ALGa, a gran novidade formal deste sexto traballo está no fondo do mapa, onde se marca o relevo do territorio lingüístico. O material cartografado agrúpase en dous grandes bloques: terra, en tanto que espazo físico non alterado polo ser humano; e plantas e árbores, con denominacións de arbustos, plantas e árbores silvestres e froiteiras e froitos. Ademais dos 272 mapas, a obra inclúe un anexo de plantas con información adicional. O material cartografado agrúpase en dous grandes apartados. O primeiro está dedicado á terra, con 116 mapas con cuestións relativas ao monte, ao val, á auga e ás consecuencias da erosión desta e ao tipo de pedras e mineirais. O segundo céntrase nas árbores e nas plantas e consta de 204 mapas coas denominacións de plantas silvestres e arbustos, árbores silvestres e froiteiras, e tamén dos seus froitos. Con 22 mapas, merece especial atención o léxico da castaña, froito que tivo unha grande importancia tradicionalmente na economía galega. O ALGa seguirá medrando proximamente co sétimo volume O ser humano (II), coordinado pola académica Rosario Álvarez e Francisco Dubert e Xulio C. Sousa, e que xa está case rematado. O oitavo, Agricultura (I), en fase moi avanzada, coordínao outro membro de número da Academia, Manuel González; e o noveno, Fauna, en fase incipiente, realizarase baixo a coordinación de Francisco Fernández Rei. Están proxectados tres volumes máis cos que se completará a serie léxica do ALGa. Con esta, son xa seis as publicacións derivadas do proxecto Atlas Lingüístico Galego, cuxa finalidade é describir as variedades xeográficas do galego moderno. Tanto este volume como os próximos edítanse coa axuda da Fundación Barrié e a colaboración do Servizo de Publicacións e Intercambio Científico da Universidade de Santiago de Compostela, mercede a un convenio asinado a finais de 2015.


Summary: Suman a día de hoxe 533 casos activos por Covid-19, cun incremento dos gromos en todas as áreas.

O número de casos activos de Covid-19 na Galiza continúa a aumentar, esta vez en 89 con respecto á pasada sexta feira e a cifra sitúase en 533 -tras na xornada de onte subir en cinco áreas sanitarias-. Así se indica nos datos actualizados este sábado pola Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade, onde se informa que, nesta última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 533, deles 246 son da área da Coruña, 79 da de Lugo, 37 da de Ourense, 44 da de Pontevedra, 81 da área de Vigo, 40 da de Santiago, e 6 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 3 están en UCI, 25 en unidades de hospitalización e 505 no domicilio. Polo de agora, en Galicia hai un total de 11.403 persoas curadas, rexistrándose 620 falecementos. O número de PCR realizadas é de 262.510 e un total de 11.403 pacientes xa están curados e, a día de hoxe, hai 505 pacientes en seguimento nos seus domicilios segundo informan desde a Consellaría. O Sergas ten a disposición da cidadanía a páxina web coronavirus.sergas.gal, na que se pode consultar a información dirixida á poboación, aos profesionais sanitarios e a outros colectivos O persoal técnico da Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade volve reiterar as recomendacións consensuadas entre as comunidades autónomas e o Ministerio de Sanidade, e lembran que, en liñas xerais, aconséllase adoptar as medidas de autoprotección e limitación da diseminación do virus común a calquera infección respiratoria, como a gripe. Así, extremarase a hixiene de mans, lavándoas frecuentemente, especialmente despois de tusir ou soarse, e cubrirase o nariz e a boca cun pano -preferentemente desbotábel- ao tusir ou esbirrar, ou se non se dispón de pano, na cara interna do cóbado. Ademais, evitarase tocar os ollos, o nariz e a boca coas mans.


Summary: Este sarrián conta con 86 cabezas de gando e produce 1.300 litros de leite diarios. Irá á tractorada do 7S a Compostela.

Tito Rodríguez é un dos nomes propios que poñen faciana á crise do sector lácteo. Conta con 86 cabezas de gando na súa explotación localizada a 3 km. da vila de Sarria. Cada día muxe 1.300 litros de leite. Asistiu a todas as tractoradas en Sarria e Lugo, agora viaxará a Compostela -a tractorada convocada para o 7S- para continuar a defender o seu traballo. "A tensión comeza a sentirse" e, advirte, "a xente está desesperada, quere tomar a xustiza pola man". Cal é o ambiente que se respira entre os produtores?Vese moita unión porque se a xente non sae agora, non sei cando vai saír. Cal é a situación agora mesmo?Lonxe de mellorar empeorou. Imos á baixa. No meu caso teño un contrato asinado polo que me pagan o 70% do leite a 0,29€, o 20% polo valor do leite en pó mais non sabes a canto até que o vendes e o outro 10% igual. Como ves a actitude do goberno galego?Tennos abandonados. É unha falta de respecto. Estamos a perdas. Eu podería aguantar sen gañar nada pero a perdas non. Falan dos 300 euros pero hai máis vacas que euros. Isto serve para saltar un bache porén, para nada máis. "Podería aguantar máis sen gañar nada pero a perdas non" Irás á tractorada de Compostela?Fun a todas. A tensión aumenta, a xente quere tomar a xustiza pola man. Estamos desesperados. Como se ergue un cada mañá para muxir as vacas con esta situación?Desanimado. Tento sacar cartos de onde non hai. Dinnos que van adiantar a PAC mais a maioría de nós xa a temos anticipada polo banco porque non damos pagado. Cales son as medidas máis urxentes?Nunha palabra, o prezo. O resto que nos poden prometer son parches, esmolas. Queremos vivir con dignidade. Un prezo mínimo. Todo o resto nada pois todo o mundo está pillado polas letras [débedas]. Dan plans de mellora para a mocidade mais, para que? se despois non dan pagado. O que non se pode é estar a perdas.


Summary: Uxía, Guadi Galego e Guillerme Fernández cantarán na primeira homenaxe a Begoña Caamaño.

O perfil de Begoña Caamaño lémbrase tamén desde esta segunda feira coas numerosas mensaxes de dor das súas múltiples amizades e tamén de entidades da cultura e o feminismo nas que ela participou. A despedida desta terza feira ás 15 horas en Boisaca será a primeira das homenaxes que recibirá a escritora e xornalista Begoña Caamaño. Dalgunha maneira, a dor da perda convértese na necesidade da homenaxe a unha muller que tiña no activismo a súa maneira emocionada de estar no mundo. As primeiras en se mover son as críticas da plataforma feminista A Sega que anuncian unha convocatoria aberta a escritoras co fin de renderlle homenaxe á autora mediante a palabra. Desde a Sega queren despedir así a "unha das súas", de feito, o feminismo e literatura, os dous eixos nos que se asentan, son tamén os que definena á propia Begoña Caamaño. Respostas a súa xenerosidade As mensaxes emocionadas non pararon en producirse e difundirse durante toda a xornada, construíndo unha rede ou comunidade de afectos na rede da que ela gozaba en vida. Escritoras, músicas, editores, feministas, activistas en diversas causas... lembraron momentos compartidos e aquela súa forma de vivir con entusiasmo, de comprometerse con alegría, da enerxía e os afectos nos que ela era tan xenerosa. "Foi capaz de transgredir modelos e tópicos convencionais para poñer as condicións que permiten avanzar o sistema literario" "Foi capaz de transgredir modelos e tópicos convencionais para poñer as condicións que permiten avanzar o sistema literario -no que se instalou e ao que contribuíu desde a alta calidade creativa- e, consecuentemente, a sociedade da que fixo parte", destacan desde a Asociación de Escritores e Escritoras en Língua Galega na súa nota de pesar. "Apagouse a súa vida pero a súa obra é xa inmorrente", apuntan desde Galaxia, editorial que publicou as súas dúas novelas, Morgana en Esmelle e Circe ou o pracer do azul. Desde 1989, Begoña Caamaño traballaba na Radio Galega, en especial nas seccións de cultura e sociedade, e a compañía pública emitiu tamén unha nota de pesar pola perda da xornalista que se iniciara na profesión en Vigo, en Radio Popular e Radio Noroeste e tamén na Axencia Galega de Noticias ou El Sol. A súa sinatura apareceu tamén en publicacións como A Nosa Terra, Novas da Galiza, Tempos ou a Festa da Palabra Silenciada dirixida por Mª Xosé Queizán. O Diario Cultural da Radio Galega, dirixido por Ana Romaní, emite hoxe un monográfico sobre a escritora e xornalista que foi tamén membro do seu equipo. Corazón encollido "O feminismo na Galiza hoje temos o coraçom encolhido pola morte da nossa irma Begonha Caamanho mais com força para seguir a tua luita sempre" "O feminismo na Galiza hoje temos o coraçom encolhido pola morte da nossa irma Begonha Caamanho, mais com força para seguir a tua luita sempre. A melhor homenagem que podemos fazer a Begonha Caamanho é seguir a luitar por uma Galiza nom Patriarcal e Livre", apuntaron desde Mulheres Nacionalistas Galegas, unha das organizacións feministas que mostrou o seu lamento pola perda da feminista. Desde a Marcha Mundial das Mulleres recoñecen que as feministas galegas perden "hoxe unha das nosas, contigo sempre no corazón e na loita Begoña, obrigadas por todo o que construíches", escriben. A Mesa pola Normalización Lingüística recoñeceu a súa condición de "defensora da nosa lingua, que enriqueceu coa súa recoñecida obra de creación literaria" e as organizacións Ceivar e Que voltem a casa lembran a súa solidariedade cos presos independentistas. Tamén diversas organizacións políticas do ámbito do nacionalismo e a esquerda como o BNG, AGE, FPG, Causa Galiza ou Nós UP lamentaron a morte de quen foi unha defensora dos dereitos nacionais e a xustiza social.


Summary: Hoxe finaba en Madrid o xornalista, escritor e editor Sabino Torres, creador da primeira colección de poesía en galego da posguerra.

Sabino Torres Ferrer (Pontevedra, 24 de xuño de 1924-Madrid, 23 de maio de 2016) era membro correspondente da RAG desde 1952 e decano dos editores galegos. Foi o impulsor á da colección Benito Soto, que fundara en 1949 con Manuel Cuña Novás e Emilio Álvarez Negreira, con Celso Emilio Ferreiro como director. Foi a primeira que publicou poesía en galego durante a ditadura franquista. Foi precisamente con Celso Emilio Ferreiro e con Emilio Canda con quen comezara a súa traxectoria xornalística en 1943, na revista Finisterre, á que se lle suma a súa participación como director, en Pontevedra, do semanario Ciudad. A Sabino Torres tamén se lle debe a posta en marcha do Semanario Litoral, en 1953.A poesía, xénero ao que sempre estivo vencellado, volveu centrar outro dos seus proxectos literarios cando, en 1992, fundou a colección Hipocampo xa en Madrid, volvendo contar co seu amigo Álvarez Negreira. A súa obra literaria en galego, tanto en verso como en prosa, conta con media ducia de títulos, aos que se suman outros dous libros en español. En 2014 publicou as súas memorias, tituladas Crónicas dun tempo escondido (Galaxia). Desde os últimos anos residía en Madrid, onde en 2014 recibiu a homenaxe do Grupo Bilbao de Poesía Galega, na Casa de Galicia. Colección Benito Soto O presidente da RAG, Xesús Alonso Montero, definiu esta colección como "un feito histórico na historia editorial de Galiza". A idea empezara a tomar forma en 1948 e o selo con nome de pirata arrincou con Madrigal, de Emilio Álvarez de Negreira, e Como el río, do propio Torres, en 1949. Na colección, bilingüe, pero cunha maioría de títulos en galego, tamén verían a luz Poemas de ti e de min, de Xosé María e Emilio Álvarez Blázquez (1949), ou Muiñeiro de brétemas (1950), a obra coa que Manuel María se converteu no primeiro poeta novo en publicar en lingua galega. Benito Soto acubillou autores novos xunto a outras sinaturas xa coñecidas das letras galegas como Álvaro Cunqueiro ou Celso Emilio Ferreiro. Esta aventura editorial de Sabino Torres e os seus colegas foi posible en boa medida grazas ao apoio da imprenta do pai do propio Torres e contou con Celso Emilio Ferreiro como director literario a partir do terceiro título. A colección xa tropezara coa realidade da época cando un grupo de influíntes persoas da vida local, escandalizadas polo nome escollido, pedira a intervención das autoridades pontevedresas para frear o proxecto. Malia estes atrancos e carecer de autorización, o selo conseguiu publicar máis dunha ducia de libros. Peor sorte correu con Musa alemá (1951), unha escolma de poemas xermanos traducidos e versionados por Celso Emilio Antonio coa colaboración de Antonio Blanco Freijeiro e derradeira achega da colección. O título foi perseguido e retirado das librarías.


Summary: O candidato socialista apela a deixar de lado a "resignación" e advirte de que se gobernan "Rajoy e ao seu correspondente en Galicia" o PP terá "vía libre" para continuar a recortar

Pasou a treboada e comeza a carreira. Despois da tensión acumulada no proceso de elaboración das listas electorais e do posterior acordo para conformalas os socialistas galegos presentáronas este sábado apostando por amosar que o tirapuxa xa está gardado nun caixón. Mudou ata o escenario: nin o hotel compostelán onde adoita celebrar as súas xuntanzas máis relevantes nin a súa sede; o PSdeG elixiu o emblemático parque compostelán de Bonaval para lanzarse de cheo á carreira electoral. O escenario de cara ao 21-O está moi aberto e o candidato socialista, Pachi Vázquez, opta por explicar ás claras cal é o obxectivo do seu partido e o seu propio: "preséntome para presidir un goberno de progreso" que sirva para frear "a dereita insensible" en Galicia e tamén no resto do Estado. Baixo un intenso sol que obrigou os 49 candidatos e 46 candidatas a realizar un exercicio de estoicismo na tribuna Vázquez advertiu de que un proceso electoral no país "nunca foi tan decisivo", dentro e fóra del. "Toda España está mirando para o futuro das galegas e dos galegos", di o líder socialista, para quen Galicia pode ser "o bastión que pare a dereita", para cambiar "a economía do sufrimento pola economía do crecemento". Cun cambio político a Xunta xa non servirá para "bailarlle a auga a Rajoy" nin estará "de xeonllos" a agardar novos recortes, tanto en servizos públicos como en autogoberno, proclama Vázquez: "nada de minorar ou autogoberno" ou de "aplicar un paquete de recorte da autonomía". Se o Goberno central pon en marcha esa operación Galicia "defenderase con unllas e dentes" en caso de que Feijóo non continúe en San Caetano, asegura. Os socialistas estrearon lema no acto de Bonaval: Galicia quere, Galicia pode A colocación do foco no binomio Rajoy-Feijóo será un dos eixos da campaña socialista, que este sábado estreaba ademais o seu primeiro lema: Galicia quere, Galicia pode. O presidente do Goberno central e "o seu correspondente en Galicia", ironiza o candidato do PSdeG, deben "dicir a verdade" sobre "o que teñen pensado facer: que van ir polas pensións e polas prestacións por desemprego" e que van "destrozar a sanidade pública" se logran unha nova maioría absoluta. Diante disto, apela, os aspirantes a deputados e deputadas socialistas deben "percorrer" a xeografía galega explicando que "hai outro xeito de saír da crise". "Imos seguir facendo mamografías para salvar vidas", "imos parar en seco os convenios cos colexios que segregan por sexo", os pensionistas "non terán que pagar os medicamentos", non haberá "un só despedimento de persoal sanitario nin docente", e "aos pais e nais desesperados ímoslles dicir que con nós" regresará a "gratuidade dos libros de texto", exemplifica. Ante un público formado por militantes entre os que se atopaba o ex ministro José Blanco ou deputados que non recuncarán, como o veterano Ismael Rego, Vázquez procura insuflar ánimo na tropa socialista. "A resignación non ten ningún espazo", di, porque a súa candidatura, ademais de mudar políticas no ámbito económico ou social tamńe aspira a "unha Galicia optimista e alegre". "Os socialistas imos por todas, non contemplamos outra posibilidade que encabezar un goberno de progreso para acabar co pesadelo da dereita". "Se non o logramos darémoslle vía libre á dereita, pero non o imos permitir", conclúe.


Summary: 91 persoas mortas e case cento e medio de feridas é o balance provisorio do grande tornado que azoutou Oklahoma, nos EEUU.

O tornado provocou cando menos 91 persoas mortas mais as autoridades de Oklahoma non descartan que a cifra poida aumentar. Delas, vinte son menores xa que unha escola local sufriu o centro do fenómeno que feriu tamén a 145 persoas, case a metade tamén menores. Os danos en casas e outras instalacións son tamén inmensos, xa que asolou vivendas e fixo voar automóbiles. O tornado durou 40 minutos e afectou toda a zona, entre outros edificios, dúas escolas e un hospital. Experimentáronse ventos de até 320 quilómetros por hora. O inmenso tornado fora precedido na noite do domingo por outros de menores dimensións que provocaron dous mortos.


Summary: A Avogacía do Estado pide que só leven electrodomésticos e bens sen inventariar, nunha proposta para a que pediu achegas a Patrimonio Nacional, a Secretaría de Estado de Memoria Democrática e o Executivo galego, a única institución que non respondeu.

O Estado propón que os Franco só poidan levar do Pazo de Meirás, polo momento, os electrodomésticos e os bens que non aparecen no inventario elaborado pola Xunta, agás fondos bibliográficos, alfombras e "elementos textís de todo tipo". A Avogacía do Estado, en resposta á demanda da xuíza, propón que os Franco só leven de Meirás os electrodomésticos e os bens que non aparecen no inventarioAsí o solicita a Avogacía do Estado nun escrito presentado ante o Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña en resposta á solicitude da xuíza, que reclamara unha aclaración sobre os bens que podían retirar os herdeiros do ditador das Torres, declarado patrimonio público por unha sentenza executada provisionalmente á espera da resolución do recurso. No escrito, ao que tivo acceso Praza.gal, aclárase que non formarían parte dos bens inventariados "as roupas e os obxectos de uso persoal, nin os enxovais domésticos de uso diario ou habitual no actual funcionamento da vivenda, nin o mobiliiario e os obxectos meramente funcionais que existen nas dependencias de servizo". Ademais, a Avogacía do Estado matiza que, "adicionalmente", poderase valorar a entrega dalgún outro ben concreto e mesmo dalgúns bens xa inventariados no caso dunha petición "de forma singularizada" por parte dos Franco e "a medida que fose posible precisar mellor o seu grao de conexión co BIC e cos usos futuros deste". A Avogacía do Estado pediu ao Goberno central e á Xunta que achegasen as súas matizacións sobre a proposta, pero o Executivo de Feijóo nin respondeuPara levar a cabo esta proposta sobre os bens que poden ser retirados pola familia do ditador, aclara a Avogacía do Estado que solicitou á Consellería de Cultura, Educación e Universidade da Xunta, a Patrimonio Nacional e á Secretaría de Estado de Memoria Democrática que manifestasen as súas "matizacións, precisións ou correccións". Segundo explica, tanto Patrimonio Nacional como a Secretaría de Estado "manifestaron de forma expresa a súa conformidade" co criterio da Avogacía do Estado, que destaca, no entanto, que a Consellería "non formulou matizacións, precisións ou correccións respecto a esta formulación no prazo no que se lle solicitou que manifestase o seu parecer". Xa que logo, a Xunta non contestou á demanda da Avogacía do Estado mentres si o facían os dous organismos consultados do Goberno central. A xuíza Marta Canales xa acordara unha medida cautelar para decretar o depósito de todos os bens mobles do Pazo, agás aqueles de estrito uso persoal ou que non achegasen nada á significación das Torres como BIC ou aos seus futuros usos. A familia do ditador recorrera aquel auto e alegaba que o decreto que declarou Ben de Interese Cultural o inmoble non incluía ningún anexo sobre os bens, unha aclaración que solicitara, por exemplo, o Concello de Sada para deixar claro que obxectos non poderían ser sacados do interior en ningún caso. Ademais, o Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña emitiu a pasada semana unha dilixencia na que informa da entrega das chaves da vivenda dos gardiáns do Pazo de Meirás, que foi realizada no último día do prazo fixado pola maxistrada.


Summary: A APDR sinala que hai lazos familiares directos entre directivos da pasteira e altos cargos da Xunta en departamentos onde ENCE ten procedementos abertos.

A Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) afirma que existe entre ENCE e a Xunta o que cualifica de "trama político-familiar". O presidente da plataforma ambientalista, Antón Masa, apunta a que o director da factoría de ENCE en Pontevedra e a subdirectora xeral de Coordinación Ambiental da Xunta están casados. O que, entende Masa, é un conflito de intereses pois a mencionada subdirección xeral "é xuíz e parte dos procesos abertos con respecto a ENCE", en particular sobre a tramitación da Autorización Ambiental Integrada. "Non se pode actuar desde a Xunta tendo intereses en Ence e Elnosa" Mais aínda hai máis, apontan desde a APDR. Esta subdirectora xeral da Xunta foi nomeada en 2002 por parte dun conselleiro de Medio Ambiente (Carlos del Álamo, polo PP) que actualmente pertence ao Consello de Administración da pasteira. E máis: para a plataforma ambientalista "todo parece indicar" que quen exerceu como representante legal de Elnosa na solicitude de renovación da Autorización Ambiental Integrada é irmá da subdirectora xeral. A APDR xa anunciou que se vai dirixir ao Valedor do Pobo para pedir o seu "amparo" fronte a Consellería de Medio Ambiente. A Asociación faralle entrega dunha "listaxe de casos" nos que, di a Plataforma, a Xunta "incumpríu" a lexislación comunitaria, estatal e autonómica. E quere que tamén dea explicacións Pachi Vázquez, que fora conselleiro de Medio Ambiente no bipartito. Tanto a Xunta como ENCE xa saíron ao paso destas denuncias para negar as acusacións.


Summary: A última fita de Allen pasa o test do noso crítico de cabeceira.

CAFÉ SOCIETY (EUA 2016, 96 min.) Dirección e guión: Woody Allen Fotografía: Vittorio Storaro Elenco: Jesse Eisenberg, Kristen Stewart, Steve Carell, Blake Lively, Corey Stoll, Parker Posey, Sheryl Lee, Jeannie Berlin, Ken Scott, Anna Camp, Don Stark, Tony Sirico SINOPSE Bobby, un xoven que nunca saíu do Bronx, viaxa a Hollywood para pasar un días co seu tío Phil Stern, un poderoso axente das estrelas, e así ampliar mundo. Vonnie, secretaria persoal do tío Phil, tratará de integrar a Bobby no mundiño. No proceso xurdirá algo máis que amizade. CRÍTICA O xa octoxenario Woody Allen continúa fiel a súa cita anual co cinema. Este ano presenta Café Society, unha traxicomedia romántica que nos transporta á época dourada de Hollywood, concretamente a mediados dos anos 30. Repite Jesse Eisenberg (A Roma con amor) como alter ego de Woody Allen sobre o que proxectar as súas obsesións, inquedanzas e hipocondrias. Interpreta a Bobby, un xoven neoiorquino de familia humilde e irmán buscabullas, que muda a Hollywood para ver ao seu tío Phil, un poderoso magnate á fronte dunha prestixiosa axencia de representación de actores. Tras un complicado período de adaptación, Phil decide prestarlle a súa secretaria persoal Vonnie para que lle faga de cicerone nun percorrido polo "mapa das estrelas". Pronto xorde a chispa entre ambos e a bonita amizade inicial deriva nun romance do máis xenuíno. Mais hai un problema: Vonnie ten mozo... ou iso di ela. Unha rapaza tan atractiva cun namorado que está sempre de viaxe. Algo non cadra, así que... invención? estratexia? Ao bo de Bobby iso dálle completamente igual mentres poida estar perto de Vonnie. Con esta premisa Allen constrúe un honesto filme de estrutura novelesca no que se autoatribúe o rol de narrador omnipresente, cousa que non facía desde Días de radio (1987). Por suposto adereza o conxunto coas pinceladas habituais dese humor mordaz marca da casa no que non podían faltar os seus temas favoritos: brincadeiras sobre a relixión xudía, sobre o oficio de escritor e, como non, sobre as relaciones de parella. Na primeira metade da historia inxecta certa estrutura de comedia de enredo coas que logra sustentar e manter o interese dun filme que decae estrepitosamente na segunda. Unha segunda parte na que desenrola unha embrollo de subtramas cruzadas apenas bosquexadas de forma aleatoria: hai axustes de contas ao estilo Scorsese, obsesións hitchcockianas, alta sociedade que afoga as súas vaidades nun clube nocturno (que da nome ao filme) e, por suposto, música jazz. Algo así como quen conta unha historia ás presas esquecéndose dos detalles máis importantes. Mágoa. Con esta xa van tres coas que Kristen Stewart repite en pantalla con Eisenberg. As outras foran Adventureland (2009, Greg Mottola) e American Ultra (2015, Nima Nourizadeh). Completan o elenco o cómico Steve Carell (Foxcatcher), a solvente Parker Posey (Irrational Man) e a xovial Blake Lively (O segredo de Adaline). Stewart é do máis destacado do filme xunto, sen dúbida, á impresionante fotografía do gran Vittorio Storaro (Apocalypse Now, O último emperador). Un luxo que fai gañar moitos enteiros a un filme descompensado e menor dentro da filmografía do director neoiorquino. Claro que, todo sexa dito, o listón que se lle soe poñer a Woody Allen é moi alto así que "menor" para el soe ser "maiúsculo" para a meirande parte dos mortais. O ano que ven tócalle viaxar ao Nova Iorque dos anos 50 da man de Kate Winslet e Justin Timberlake. A ver...


A todos aqueles que sacrificaram os seus sonhos de juventude. A todas/os os que perderam a juventude sob a metralha dalgum fusil. A geração da guerra. Uma cruzada organizada para matar os projetos, os sonhos, os corpos e as ilusões. Para dar conta de toda generosidade e de qualquer conciência social. A inocencia morreu no 1936, na Espanha dos Capirotes pretos da semana santa, na Espanha do medo. Quando Xaime Isla e os seus contavam, apenas 18 anos. Desde a minha, entre duas gerações perdidas. A inocencia morreu no 1936, na Espanha dos Capirotes pretos da semana santa, na Espanha do medo. Quando Xaime Isla e os seus contavam , apenas 18 anos. Desde a minha, entre duas gerações perdidas. "Viva a Morte"! exclamava Millan-Astray no Paraninfo da Universidade de Salamanca, no 1936. Abaixo a inteligencia morte aos inteletuais! Gritos e berros que chefiaram os anos em que tiveram que passar a sua juventude os galegos e espanhois daqueles malfados tempos. Uma juventude enfrentada a um grande reto: Salvar o melhor que tinha e tirar de dentro de sim o que o ser humano tem de mais prezado: A generosidade, o sentimento social e fazer das disgraças uma oportunidade. Assim o fizeram tantos homens e mulheres daquela geração perdida. Apenas os que salvaram a vida da barbarie fascista comandada pelo General Franco. Com as erva a ser cortada baixo os seus pés, com as ilusões arrumbadas na caixa das lembarnças, debruçaram-se á vida, á espera de tempos melhores. A Geração de Xaime Isla Couto (dos Isla ), dos irmãos Alvarez Blazquez, dos Del Riego, de Alvaro Gil Varela, Antom Figueroa, Ernesto Guerra Dacal, Carvalho Calero, Isaac Diaz Pardo, Seoane, Celso Emilio Ferreiro, ou Ramon Pinheiro, Beiras, Xosé Luis Fontenla Mendez, Bibiano Ossorio F. Tafall, Isidro Parga Pondal,Valentim Paz Andrade a quem este ano dedicamos o dia das letras galegas. Homens acompanhados das suas mulheres (alguns) que os seguiram compreensivas, nas suas caminhadas através dum mundo convulso e incerto. Todos superaram aquela desgraçada guerra aprendendo a conviver com a depresão económica, moral e social que se seguiu á victoria dos fascistas. Uma situação bem pior do que a atual. Eram a "Crème de la Crème" da sociedade do tempo e tiveram que fuxir, agachar-se ou, finalmente resistir. Todos, em maior ou menor medida tiveram projeção internacional, e a maioria souberam unir em sua pessoa, o cultivo da cultura e o desenvolvimento económico. Dessa geração maltratada pela hitória, naceram as empresas mais inovadoras e capàzes de gerar mais riqueza como nunca antes na Galiza: Pescanova, Transfesa, Zeltia, Granxas do Louro, mataderos de Porrinho, e, ainda, uma Editorial para savagradar a lingua e a cultura do País, Galaxia Dessa geração maltratada pela hitória, naceram as empresas mais inovadoras e capàzes de gerar mais riqueza como nunca antes na Galiza: Pescanova, Transfesa, Zeltia, Granxas do Louro, mataderos de Porrinho, e, ainda, uma Editorial para savagradar a lingua e a cultura do País, Galaxia, e mesmo colexios como o Fingoi em Lugo ou o Colexio Estudio em Vigo que mantiveram aceso o facho da Instituição Livre de Ensino e o espírito da Residencia de Estudantes. Famosa por ser um ponto de encontro da intelectualidade de Espanha. No seu ambito Ernesto Guerra Dacal (o insigne lierato galego) conhecera a Federico Garcia Lorca e por isso este veio a Galiza onde compus os seis famosos poemas galegos.(Chove em Santiago, meu amor..). Valentim Paz-Andrade foi, dentro dessa geração um dos mais completos e ativos inteletuais. Soubo, como Alvaro Xil ou Diaz Pardo, que um País não existe se a sua classe empresarial não está comprometida com ele Valentim Paz-Andrade foi, dentro dessa geração um dos mais completos e ativos inteletuais. Soubo, como Alvaro Xil ou Diaz Pardo, que um País não existe se a sua classe empresarial não está comprometida com ele. Conformaram o Grupo Galaxia, agrupados á volta desta Editorial. Valentim Paz Andrade, nas suas andanças arredor do mundo, como funcionàrio das Nações Unidas, na FAO, tivo ocasião de observar os diferentes ecossistemas em que os seres vivos encontram a sua casa. Particularmente asonbrado pelas riquezas que gardava o mar, pensou que neste podia estar a grande oportunidade para Galiza. Eu tenho-lhe ouvido dizer que a capacide do mar era praticamente inesgotável, e punha como exemplo as ovas das pescadas, cá chamadas mílharas ou bragada, que gardam infinitos ovos de peixe. Aos seus olhos, a potencialidade dos oceanos, para produzir alimento era tão grande que só seria questão de a saber bem ministrar. Da sua cabeça privilegiada saiu a ideia de congelar os peixe em alta mar, recem pescado e de Pescanova a primeira frota de barcos congeladores do mundo. Hoje, todavia empresa lider do seror, a nivel mundial. Mas Valentim, como acontecia com os outros elementos da sua geração não so se preocupava com os peixes e as pesquerias. Escreveu poesia e prosa. Era o que se pode chamar um homem do tipo do renascimento. Daquela geração hoje fica vivo, apenas Avelino Pousa Antelo. Neira Vilas era mui novito para ser comparado com eles. Grazas a estes representantes tão dignos, podemos afirmar que não fora uma geração perdida Daquela geração hoje fica vivo, apenas Avelino Pousa Antelo. Neira Vilas era mui novito para ser comparado com eles. Grazas a estes representantes tão dignos, podemos afirmar que não fora uma geração perdida. Deram ao seu País, Galiza, o melhor que se lhe pode aferecer: Cultura, empregos, riqueza e inovação. E isto sem perder a sua fidelidade a Galiza. Sem esquecer a sua responsabilidade para com o País a que pertenciam. Mostrando que a riqueza não se cria apenas a olhar para o dinheiro,. A riqueza é um todo complexo e conjunto que tem muito a ver com a cultura como elemento fulcral, a volata da qual é fatível criar tambem riqueza material. Grande diferència com os tempos atuais, de empresàrios embrutecidos, predatores e especuladores. Incapaces de criar riqueza para o povo. Apenas sabem especular e fazer trampas. Amparados, ainda por uma classe política sem quasquer imaginação e desculturizada conduzem a Europa ou a esta malfadada Espanha a um fracaso inevitável. Ortega y Gasset ja sentenciara que " ao carro da história de España sempre lhe faltou a roda da cultura". E isso vê-se hoje. Não há riqueza material sem riqueza esìritual e cultural. Há cultura. Há criadores/as: Pintoras/es poetas dramaturgas/os, etc. Mas não goçam do necessario apoio social para se desenvolver. Eu não sei como se pode fazer. Mas sei bem que, na Galiza, há um verdadeiro movimento cultural ainda a pesar da triste classe política que geramos. Mas o que não há hoje é empresàrios comprometidos/as com o seu país. Nem o grupo Inditex lider atual mundial no eido dos testeis, ou a atual Pescanova, podem ser consideradas agora como empresas com compromiso social ou cultura. Com a ggrande riqueza material que geram , deberiam amparar as empresas culturais do País, como as Editoriais porexemplo. Deberiam fomentar bolsas de estudo para favorecer as novas gerações que manifestem um compromiso com Galiza, ou criar seções de investigação e inovação. Como fizeram os devanceiros, a geração da guerra. Só assim os seus filhos teriam hipótese de ficar no País, de criar riqueza para o conjunto da população, de que os seus descendentes, a atual geração perdida puder achar trabalho na Galiza tão digno como em outra qualquer parte do mundo. Mais perdida parece a geração atual. Aquela dos que têm hoje a misma edade que tinham os da guerra. Sem projeto, sem cultura de referência, sem resposta face a uma classe política mediocre e amplamente corrompida, mesquinha em seus plantejamentos sociais e obediente dos poderes económicos baseados na especulação e não na criação de riqueza No dia 25 de abril morreu Xaime Illa Couto. Há dous meses Isaac Díaz Pardo. Fica, apenas, Avelino Pousa Antelo, como elemento daquela geração dita perdida. Tiveram certamente, um grande reto a superar. Mas superaro-no. Mais perdida parece a geração atual. Aquela dos que têm hoje a misma edade que tinham os da guerra. Sem projeto, sem cultura de referência, sem resposta face a uma classe política mediocre e amplamente corrompida, mesquinha em seus plantejamentos sociais e obediente dos poderes económicos baseados na especulação e não na criação de riqueza. Aquela geração a que a guerra cortara os seus melhores anos, como foi a de Xaime Isla ou Valentim, souberam superar o reto que a vida lhes pus. Bem mais duro do que o atual. Falta por saber se a geração de agora educada pela televisão, filhas/os de pais e mães geralmente ausentes ou demitidas/os das suas tarefas, hão de ser capaces de o superar pela sua vez. Isse é o grande reto social a que nos defrontamos porque todas/os fazemos parte, quer do problema quer da solução.


Summary: A cidadanía dos EUA votou na terza feira nas presidenciais, mais o próximo inquilino da Casa Branca podería tardar en coñecerse. A igualdade mantense nos Estados que xa foran decisivos en 2016: Pensilvania, Michigan e Wisconsin. Igualdade que Trump, tal e como leva tempo ameazando, usa para cuestionar a validez do proceso.

O peor dos escenarios confirmouse. Tras a xornada electoral desta terza feira nos Estados Unidos (madrugada da cuarta na Galiza), non hai un gañador claro. Como no ano 2000, de cando a batalla entre o republicano George W. Bush e o demócrata Al Gore, a situación indica que o próximo inquilino da Casa Branca será determinado pola xustiza. Daquela, o Tribunal Supremo ─amplamente controlado agora por unha maioría conservadora─ deu a vitoria ao primeiro en Florida por 537 votos e, polo tanto, tamén a maioría no Colexio Electoral, que reúne os compromisarios elixidos en cada Estado en relación ao seu número de poboación. O Colexio Electoral ten previsto reunirse o próximo 14 de decembro para facer a votación oficial por un ou outro candidato. A Constitución estadounidense estipula claramente que o mandato do presidente debe arrincar o 20 de xaneiro, mais a lexislación tamén afirma que, antes, os Estados teñen que ter dirimido calquera controversia ou problema co resultado electoral antes do 8 de decembro. Dúbidas sobre o proceso O actual presidente dos EUA e candidato do Partido Republicano, Donald Trump, tíñao claro desde hai tempo. Na noite electoral, a súa primeira entrada no Twitter foi: "Estamos a subir moito, mais están tratando de roubar as eleccións. Non llelo permitiremos facer nunca". Os votos non poden ser emitidos despois de fecharen os colexios electorais!". Unha mensaxe na liña do sostido desde hai semanas en relación ao voto anticipado e por correo. O medo ao coronavirus levou a un voto masivo, por riba dos 100 millóns de sufraxios, previo á xornada electoral. Contar estas papeletas require un período de tempo adicional, mais o presidente proxecta a sombra da dúbida sobre este proceso, falando de votos ilegais malia a ausencia de datos reais que avalen a acusación. Unha situación que pode xerar un conflito de maiores dimensións, xa non só nos tribunais, senón a pé de rúa, tendo en conta o momento álxido de polarización na sociedade. O que parece cada vez máis evidente é que Trump e o seu equipo de avogados chegarán aos tribunais se o resultado final non lle é favorábel, co fin de que sexan invalidados os votos por correo non introducidos na urna antes de fecharen os colexios ─algo que se contempla en varios Estados─. Mais do lado demócrata tamén haberá unha intensa acción legal, precisamente para todo o contrario. En xogo está a Presidencia dos Estados Unidos de América. Tres Estados En calquera caso, tal e como se prevía e tal e como sucedeu en 2016, serán os Estados do denominado Rust Belt ("Cinto de Ferruxe", xa que unha vez foi motor industrial, e na actualidade está parado tras anos de decadencia) os que decanten a balanza: Michigan, Wisconsin e Pensilvania. De feito, o principal argumento de Joe Biden para ser designado candidato demócrata foi que sería quen de os recuperar e, polo tanto, recuperar tamén a Casa Branca. A Biden ─oriúndo de Pensilvania─ pode que lle chegue con gañar un. Ou dous. Pode mesmo que precise dos tres. En calquera caso, o sino del ─e mais de Trump─ pasa por esta terna de territorios. Nunha entrevista onte na CNN, o fiscal xeral de Pensilvania, Josh Shapiro, chamou á paciencia dos electores mentres o Estado finaliza de contar os votos. Afirmou que se terá unha "imaxe máis clara" ao final do día (madrugada de hoxe na Galiza), ao tempo que alertou que os resultados finais chegarán "a finais da semana". Trump avantaxaba onte a Biden neste Estado en máis de 600.000 votos, mais era o demócrata o que lideraba ─pola mínima─ en Wisconsin e Michigan. A incerteza, polo tanto, será a tónica nos vindeiros días. O peor dos escenarios, non só pola disputa que se poida producir xudicialmente ─ou mesmo socialmente─, senón tamén a nivel económico. Onte agardábase con expectación como evolucionaría a bolsa. Onde xa se deixou notar a situación é na China, onde o iuan offshore (o CNH, o permitido para o comercio libre nos mercados de divisas estranxeiras) chegou a caer 1,4%, o maior descenso desde febreiro de 2018. O Partido Demócrata mantería o control da Cámara Baixa; o Senado, mantense en xogo Os demócratas manteñen de momento vantaxe na Cámara baixa, mentres que, de momento, se mantén un empate no Senado, segundo datos ofrecidos na tarde de onte por The New York Times. Segundo o reconto do periódico, os demócratas fixéronse por agora con 191 escanos na Cámara de Representantes, fronte a 183 os republicanos e faltan por determinar 64 para completar os 435. A maioría está en 218 deputados. Antes das eleccións, os demócratas tiñan 232 deputados da Cámara, que cada dous anos renova a totalidade dos seus escanos. O control demócrata da Cámara baixa serviu de contrapeso ao poder de Donald Trump nos últimos dous anos do seu mandato. En canto ao Senado, onde están en xogo 100 escanos, por agora hai un empate a 47 senadores, a falta de designar seis.


Summary: A Real Academia Galega elixe a figura de Manuel María para homenaxeala no ano 2016, unha designación que chega tras un ano marcado pola polémica polo affaire Filgueira.

Redención tras o affaire Filgueira? A Real Academia Galega fixo público este sábado o resultado da votación para designar a persoa homenaxeada no Día das Letras Galegas de 2016. Tras a polémica escolla do pasado ano as figuras que compuñan a terna desta volta, Xela Arias, Ricardo Carvalho Calero e Manuel María, auguraban un panorma carente de grandes controversias. Finalmente, unha votación en segunda volta ditaminou que a figura sinalada fose a de Manuel María, unha lembranza do tan prolífico como comprometido autor chairego que augura un vindeiro Día das Letras centrado, en boa medida, na defensa da lingua propia, e no que, no entanto, o número de homes homenaxeados ascende xa a 52, mentres que no caso das mulleres o contador segue conxelado en 3. "Recuperar a Manuel María é recuperar valores democráticos, o amor á terra e a defensa da lingua", afirmaba hai tres anos a cantante Uxía Senlle na presentación de Andando a terra, o traballo no que percorre parte do amplo traballo do poeta da Terra Chá, comarca lucense que "se non a inventou, polo menos definiuna e remarcouna para sempre", en verbas de Alfonso Blanco Torrado, crego de Pardiñas. Os versos chairegos do Manuel nado en Outeiro de Rei no 1929 salfiren toda a súa obra e tamén o seu discurso de ingreso na Academia que agora o homenaxea: A Terra Chá: poesía e paisaxe. A construción poética da Terra Chá e dos seus lugares ata o máis miúdo son unha parte fundamental da enorme obra de Manuel María A construción poética da Terra Chá e dos seus lugares ata o máis miúdo, como o regato do Cepelo, é un dos compoñentes máis senlleiros da enorme obra de Manuel María, autor que dende moi novo comezou a entrar en contacto con persoeiros como Carvalho Calero, Luís Pimentel, Anxel Fole ou o seu amigo Uxío Novoneyra. Os anos de instituto achegárono aos faladoiros intelectuais de Lugo, como o do Méndez Núñez, e no tempo da 'mili' en Compostela no do Café Español, polo que tamén transitaban escritores, intelectuais e activistas políticos da clandestinidade de diversas procedencias e xeracións, dende o xornalista Borobó a Ramón Piñeiro, de Fermín Bouza Brey a Celso Emilio Ferreiro ou Xosé Manuel Beiras. O autor mantivo durante toda a súa vida un gran compromiso político e co asociacionismo cultural de base Todos eses contactos e influencias serviron para fortalecer un compromiso político que xa exercía a finais dos anos 50, cando comezou a exercer como procurador dos tribunais e cando xa era fundador da Editorial Xistral, a mesma que lle daría nome á libraría que mantivo aberta en Monforte xunto á súa dona, Saleta Goy. O movemento da Nova Canción Galega, a UPG, o BN-PG e, máis tarde, o BNG, foron os espazos nos que desenvolveu labor político mentres, simultaneamente, ofrecía apoio a multitude de iniciativas culturais de base. A política está, obviamente, tamén moi presente nas súas letras, tanto na lírica como no ensaio ou nas súas colaboracións con diferentes medios de comunicación. Ata o seu falecemento na Coruña, en setembro de 2004, Manuel María recibiu multitude de homenaxes no país e tamén fóra del. Dende 2007 a figura e a obra do autor presérvase e espállase dende a fundación que leva o seu nome, que dende 2013 desenvolve a súa actividade dende a Casa Museo Manuel María, en Outeiro de Rei.


O Goberno galego xa daba por perdidos os cartos e agora o alto tribunal censúralle que nin sequera recorreu correctamente a sentenza previa que considerou que o Museo do Gaiás tiña "erros" e "non estaba suficientemente desenvolvido"O Tribunal Supremo vén de condenar á Xunta a pagar algo máis de 3 millóns de euros de sobrecustos á construtora do Museo da Cidade da Cultura. O alto tribunal ratifica e fai firme unha sentenza previa da Audiencia Provincial da Coruña que en 2017 considerou que o proxecto construtivo do edificio tiña "erros", "carecía da necesaria definición" e "non estaba suficientemente desenvolvido", eivas que tivo que asumir a construtora, FCC, cuantificadas pola xustiza en 2,5 millóns máis outro medio millón polos xuros de demora. Aquela sentenza de 2017 foi recorrida pola Xunta ante o Tribunal Supremo, que agora se pronuncia facéndoa firme, pero a propia auditora da Cidade da Cultura xa consideraba na análise das contas daquel ano como "probable" a "desestimación" do recurso do Goberno galego e daba por perdidos os algo máis de 3 millóns. Agora, o Supremo non só ratifica aquela sentenza previa senón que inadmite o recurso da Xunta censurándolle que o formulou de xeito incorrecto porque en vez de rebater a argumentación que levou á Audiencia da Coruña a condenala intentou que se modificasen os feitos probados. A sentenza súmase aos sobrecustos detectados no seu momento polo Consello de Contas nun complexo que xa leva consumidos máis de 300 millóns, o triplo do previsto inicialmenteSe a Xunta xa daba por perdidos os cartos antes de concluírse o recurso ante o Supremo, agora o alto tribunal engádelle tamén a condena a asumir as custas procesuais. Un proceso que ratifica xudicialmente algúns dos sobrecustos e indefinicións que xa detectara o Consello de Contas cando analizou o avance do proxecto do monte Gaiás en 2004, apenas tres anos despois de iniciarse as primeiras obras. Un informe divulgado en 2007 no que o ente fiscalizador censurou que o Goberno de Fraga "abdicara das súas responsabilidades na xestión prudente e planificada dos fondos públicos" cando proxectou un complexo cultural no monte Gaiás por algo máis de cen millóns de euros nos que hoxe a Xunta xa leva gastados máis de 300.O Museo de Galicia foi adxudicado en 2004 por 48 millóns a FCC e entregado, tras tres modificados, en 2012, pero a empresa recorreu á xustiza e logrou outros 1,8 millóns na liquidación final da obra e agora outros 3 millóns por sobrecustosO Museo de Galicia, un dos seis edificios proxectados pola Xunta de Fraga para a Cidade da Cultura, dos que dous quedaron a medio executar, foi adxudicado en 2004 por 48 millóns de euros á construtora FCC, daquela controlada polas Koplowitz e agora por Carlos Slim. A obra entregouna en 2012, logo de tres modificados, e iniciou unha negociación coa Fundación Cidade da Cultura para a determinación da liquidación final do contrato. As discrepancias levárona a presentar un recurso e en maio de 2016 un xulgado de primeira instancia de Santiago estableceu que a Xunta debía pagarlle 1,8 millóns como liquidación final dos traballos, por axustes en prezos e conceptos variables, pero non atendeu outra reclamación por sobrecustos. A empresa recorreu á Audiencia da Coruña e esta emitiu sentenza en 2017 dándolle a razón tamén nesa segunda cuestión, que agora avala e fai firme o Supremo. En concreto, a Fundación Cidade da Cultura, dependente da Xunta, deberá pagar a FCC sobrecustos por varios conceptos: 679.447,889 euros por unha estrutura metálica, 511.675 euros pola fachada de vidro ou muro cortina do edificio, 885.999 euros polas "recontratacións nas instalacións", 206.060,43 euros pola "recontratación da colocación de pedra en fachadas e cuberta" e 261.640 euros por "traballos de desenvolvemento asumidos polo contratista". Uns sobrecustos debidos, segundo a xustiza, a "que o proxecto carecía da necesaria definición, que non estaba suficientemente desenvolvido e esta función foina asumindo FCC". A xustiza tamén considera "evidentes" as "deficiencias e erros do proxecto de execución".A "única causa" dun sobrecusto de 200.000 euros na colocación das pedras da fachada foi a "falta de subministro", que correspondía a unha empresa dun alcalde do PPNo caso do sobrecusto pola colocación da pedra na fachada e na cuberta, a Audiencia estableceu no seu momento que "se produciron atrasos non imputables á construtora, toda vez que a súa única causa foi a falta de subministro de pedra, sendo esa unha obriga que competía á Fundación". Esa falta de subministro debeuse á incapacidade da canteira elixida pola Xunta, propiedade do daquela alcalde do PP en Ortigueira, Antonio Campo Fernández, que en 2017 entrou en concurso.O Consello de Contas estableceu xa en 2007 que a Xunta de Fraga "abdicara das súas responsabilidades na xestión prudente e planificada dos fondos públicos"Os sobrecustos agora sentenciados en firme polo Supremo no caso do Museo de Galicia son só unha pequena parte do progresivo incremento do custo total do complexo do monte Gaiás ideado por Fraga hai dúas décadas e que xa leva consumidos máis de 300 millóns de euros, o triplo do previsto inicialmente, cifra que aínda vai seguir aumentando.En 2007 o Consello de Contas, o ente independente fiscalizador das contas públicas, facía público un duro informe referente á situación do proxecto tres anos antes, cando só levaba tres anos en obras. Para daquela xa detectara desviacións de prazos de máis de media década e sobrecustos medios do 200%, que nalgunha área chegaban ao 500%. Foi nese informe no que o Consello de Contas considerou que a Administración de Fraga "abdicara das súas responsabilidades na xestión prudente e planificada dos fondos públicos".


Summary: Avaliar a situación do lobo no noso país é o obxectivo da xornada que Adega desenvolverá o 26 de abril na Eira da Xoana coa participación de Marcos Rodríguez Pantoja, que conviviu 12 anos con lobos.

Marcos Rodríguez Pantoja conviviu unha ducia de anos con lobos e foi a figura que inspirou o filme "Entrelobos". Será un dos convidados á III Xornada sobre o lobo galego que Adega organiza na Eira da Xoana o próximo 26 de abril desde as 10.30 horas. O biólogo Martiño Nercellas fará o seguimento do Plano de Xestión do lobo na primeira das sesións para, a continuación, o consultor ambiental e membro do grupo Erva, Pedro Alonso falar das perspectivas e conservación do lobo na Galiza. Na sesión de tarde, a partir das 16.30 horas Marcos Rodríguez Pantoja terá un especial protagonismo, en primeiro lugar coa proxección do filme "Entrelobos" para, a seguir, participar na charla coloquio posterior.