A actual produción enerxética representa o 60% de todas as emisións mundiais de gases de efecto invernadoiro, que teñen graves consecuencias para o medio ambiente e o benestar da poboación A enerxía é fundamental para afrontar desafíos referentes ao cambio climático, a xeración de alimentos ou o emprego, de xeito que permite transformar en positivo a vida das persoas e do planeta. No entanto, a actual produción enerxética representa o 60% de todas as emisións mundiais de gases de efecto invernadoiro, que teñen graves consecuencias para o medio ambiente e o benestar da poboación. Unha situación sobre a que chaman a atención varios dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible que os Estados membros da ONU queren acadar antes de 2030 e especialmente o ODS 7: Garantir o acceso a unha enerxía alcanzable, segura, sustentable e moderna para todas as persoas. Esta semana, cando a Organización Mundial da Saúde conmemorou o Día Internacional do Aire Puro, cómpre lembrar que segundo a propia OMS o 91% da poboación mundial respira un aire insalubre, o que provoca anualmente uns sete millóns de mortes. Percibámolo ou non coma un problema na nosa contorna inmediata, na nosa man está tomar medidas para contribuír a atallalo. Calcúlase que unha de cada cinco persoas viven sen electricidade, a maioría das cales se concentran nunha ducia de países de África e Asia. Porén, nos lugares onde temos acceso a ela, o consumo non deixa de aumentar. Fronte aos combustibles fósiles, é por tanto necesario seguir incrementando o emprego de renovables, especialmente en sectores coma o transporte e a calefacción, para crear comunidades máis sostibles e inclusivas, resilientes ante os retos ambientais do noso tempo. Asemade, é vital avanzar na eficiencia e aforro enerxético, con xestos que poden ir desde desconectar aparellos coma o ordenador ou deixar o coche no garaxe ata as medidas que poden tomar os gobernos de distintos niveis. No Concello de Moaña amais de substituír o alumeado tradicional por luces led, para o contrato eléctrico optouse por unha cooperativa galega no canto dunha gran compañía Así o estamos a facer no Concello de Moaña onde, amais de substituír o alumeado tradicional por luces led, para o contrato eléctrico optouse por unha cooperativa galega no canto dunha gran compañía. Do mesmo xeito, a nova adxudicación do contrato eléctrico do concello requirirá que as subministradoras empregen fontes cun impacto ambiental mínimo, que promovan a contratación de mulleres durante o desenvolvemento do contrato -especialmente aquelas que se atopen nunha situación vulnerable- e que favorezan a conciliación laboral e familiar. Este nova visión da xestión dende as institucións locais en relacións coas eléctricas promove o reparto da riqueza e obriga ao cumprimento dun contrato social máis xusto e igualitario, compromiso que adquirimos co País, en xeral, e coa veciñanza de Moaña, en particular, hai xa case catro anos. Un sistema enerxético ben establecido apoia aos máis diversos sectores: as empresas, a medicina, a educación, a agricultura, etc. Pola contra, carecer del supón un obstáculo para o desenvolvemento, por iso o ODS número 7 establece que o acceso a servizos de enerxía fiables e modernos ha de ser universal. Mesmo se pode contribuír a acadalo a través da cooperación internacional, como xa facemos 96 concellos e tres deputacións de Galicia a través do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade. Esta rede de administracións locais e provinciais ten apoiado nos últimos vinte anos máis de 150 proxectos en preto de trinta países, varios deles en relación ao tema que nos ocupa. Entre estes, cóntanse as iniciativas para instalar cociñas melloradas en vivendas de Nicaragua e Perú. O proxecto financiado polo Fondo Galego á ONGD Amigos Escaes na localidade peruana de Ayabaca permitiu a 180 familias en situación de extrema pobreza cociñar dun xeito máis eficiente, reducindo o consumo de leña e a inhalación de fumes A día de hoxe, 2.800 millóns de persoas dependen da leña, o carbón vexetal ou o esterco para cociñar e quecerse, o que provoca máis de catro millóns de falecementos ao ano por contaminación do aire en locais pechados. O proxecto financiado polo Fondo Galego á ONGD Amigos Escaes na localidade peruana de Ayabaca, por exemplo, permitiu a 180 familias en situación de extrema pobreza cociñar dun xeito máis eficiente, reducindo o consumo de leña e a inhalación de fumes. A iniciativa ía ademais acompañada de accións para diversificar a alimentación, creando hortas e criadeiros de coellos, e para promover tanto a alfabetización como a participación social e a equidade de xénero. Participando no Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade, calquera concello, independentemente de cal sexa o seu tamaño, pode achegar o seu gran de area para acadar os Obxectivos de Desenvolvemento Sostible en 2030. Publicidade


Summary: O vicepresidente primeiro e conselleiro de Economía, Francisco Conde, vén de reunirse cos directivos de Strategic Minerals, á que a Xunta concedeu autorización para explotar a sección C mina de coltán de Viana do Bolo por 30 anos. Quen se atopa detrás da empresa?

O Goberno galego, que a comezos de xuño deu luz verde ao proxecto para explotar a sección C da mina de coltán en Viana do Bolo, enxalza "as oportunidades" dunha iniciativa impulsada por Strategic Minerals Spain, empresa de capital mixto español-canadense. A concesión da sección C da mina, dedicada á extracción de tantalio e niobio, mineiras que dan como resultado o coltán, abrangue 30 anos. A mina da Penouta atopábase sen explotar desde 1985, após estar a cargo das empresas do grupo Rumasa durante varias décadas. Strategic Minerals, con sede en Madrid, comezou a explotar a sección B en 2018, tras realizar sondaxes previas en 2011. E agora suma unha nova zona de negocio na que se atopaba situada a antiga mina a ceo aberto, cunha extensión de 150 hectáreas. Integrada no Grupo Blue Pacific Investments Group Ltd e Vienas Assets (con sede no paraíso fiscal das Illas Virxes), a empresa tamén prevé extraer seixo, feldespato e mica da mina alén do concentrado de tantalio e niobio. Viana do Bolo acollerá a única mina de coltán de Europa após a aprobación da Xunta A concesión outorgada pola Xunta é de 30 anos, se ben poderán prorrogarse até un máximo de 75 anos. A empresa prevé a extracción de 50 millóns de toneladas durante 30 anos, cantidade que se duplicaría, segundo o informe favorábel do Goberno galego, de ampliar o permiso. Esta fin de semana, o vicepresidente e conselleiro de Economía, Francisco Conde, reuniuse con directivos da empresa. Xuntanza da que deu conta, mediante un comunicado de prensa, esta fin de semana para salientar o "impacto positivo" da mina. Pon de manifesto que creará "75 empregos directos" e destaca o "proxecto de sustentabilidade enerxética" da explotación, "que pretende conseguir o 100% do autoconsumo enerxético". A Galiza, segundo os datos do Goberno galego, achega ao redor do 8% da produción mineira de todo o Estado. A visión que difunde a Xunta da Galiza contrasta coa do movemento ecoloxista, que advirte do impacto ambiental da mina, pois sitúase na contorna do espazo Rede Natura Pena Trevinca. Precisamente, en abril de 2021, Ecoloxistas en Acción presentou unha batería de alegacións contra a explotación da mina por ser "un gran foco de contaminación con metais pesados das masas de auga circundantes". Tamén advertiu das consecuencias socioeconómicas nunha comarca "cunha agricultura altamente ecolóxica que permite manter a paisaxe no seu estado orixinal, o que converte esta zona nun foco turístico moi demandado". Quen é Juan María Cruz Bermejo? A empresa madrileña, actual concesionaria da mina e que anunciou un investimento de 350 millóns, tiña como principal accionista a Juan María Cruz Bermejo, que procedía do sector da hostalaría e da construción e adebedaba á Axencia Tributaria máis de 3 millóns de euros, segundo a listaxe de morosos publicada en 2020. Segundo os datos feitos públicos en 2021, Jardín del Tormes S.L., da que é conselleiro desde 2018, debía ao erario público 2,6 millóns. Trátase dunha empresa dedicada á promoción inmobiliaria que posúe a súa sede en Salamanca. Strategic Minerals mudou a finais de 2021 de mans. No seu consello de administración xa non figura Cruz Bermjo, quen exercía como administrador único desde novembro de 2009. Fan parte del Miguel de la Campa, que é o presidente do consello; Jaime Pérez Branguer, Francisco García Polonio, Gabriela Kogan e Campbell Becher. Un material en auxe O coltán emprégase na fabricación de 'smartphones', GPS, computadores, armas... e a da Penouta é a única mina de Europa do que pode extraerse. O 80% destas explotacións atópanse na República Democrática do Congo. Este prezado material é orixe de conflitos e violacións de dereitos humanos. Unicef estima que perto de 40.000 nenos traballan nas minas da República Democrática do Congo, onde xurdiu un mercado irregular do coltán, con explotacións sen apenas seguridade onde se rexistran múltiples accidentes.


Summary: A asociación Amigos do Samaín de Cedeira xurdiu co obxectivo de organizar o Samaín na concello, ao tempo que preservar as tradicións vencelladas co tempo de defuntos. Naceu da colaboración dos colectivos Chirlateira e Garola, está formada por un grupo de amigos que se reúnen para planificar e levar a cabo distintas actividades, como o tradicional baleirado e tallado de cabazas. O seu presidente é Andrés Lamigueiro, "Lami".

Como xurdiu Amigos do Samaín? Nun principio, a festa do Samaín en Cedeira iniciouna Chirlateira, a asociación na que estaba Rafael Loureiro. Pouco despois comezou a colaborar tamén a asociación Garola, outro colectivo cultural que se dedicaba á difusión do teatro. Co paso dos anos, decidiuse confeccionar unha asociación nova entre os membros de Chirlateira e os de Garola que organizaban a festa, para que se dedicasen unicamente ao Samaín. Pódese dicir que a asociación Amigos do Samaín naceu da colaboración entre estas dúas primeiras asociacións. Cantas persoas forman parte da asociación na actualidade? Agora mesmo somos moi pouquiños. Somos un grupo de amigos que só nos xuntamos como asociación para organizar o Samaín. Case non temos gastos nin tampouco ingresos. Xa temos bastante claro e definido o esquema da festa, porque a estrutura principal sempre é a mesma. As que máis poden cambiar son as actuacións que dependen do Concello: monicreques, maxia, espectáculos para crianzas... Tamén dependemos un pouco da xente que poida colaborar cada ano. Ao longo desta fin de semana imos levar a cabo varios obradoiros para todo o mundo. Como lle afectou á asociación a pandemia e as medidas de confinamento que se implantaron? Moito máis do que te podes imaxinar. Tanto á asociación como colectivo, como a nós mesmos. Tres das persoas que máis importancia tiñan na organización do Samaín de Cedeira faleceron durante este tempo de pandemia. Unha delas era quen tiña todo organizado na súa cabeza, e era quen estaba pendente de que todo saíse ben e de que todos fixésemos ben as tarefas que tiñamos encomendadas. Outra era a que se encargaba de levar ao día as contas da festa e da asociación. E o último era o encargado da decoración e de pintar os distintos murais en papel que decoraban a vila nestas datas. Foron perdas moi duras, no íntimo e no social. Que acollida ten a asociación entre a veciñanza? Para que te fagas unha idea, nada máis rematar o verán, xa hai moita xente que nos pregunta cando se vai facer o Samaín. A acollida en Cedeira sempre foi moi boa. Nun principio, a nivel institucional, tivemos certos problemas cos Gobernos locais, tanto a nivel loxístico como económico. Non foi sinxelo facer entender que nos tamén eramos cultura. Non en tanto, xa hai uns anos que o concello, estea en mans do partido que estea, apoia e dá o pulo necesario para que poidamos seguir a celebrar o Samaín do mellor xeito posíbel. Despois de todos estes anos, que importancia ten que Amigos do Samaín siga a traballar por manter vixente e na memoria unha festividade como o Samaín, no canto de apostar por unha celebración estadounidense como o Halloween? Esta asociación naceu como contraposición ao Halloween. O que nunca quixemos é que unhas tradicións que levaban arraigadas na Galiza desde sesenta anos antes a 1990, como o tallado e o alumeado das cabazas, fosen substituídas polo Halloween mercantilizado da sociedade estadounidense. Esas son unha serie de ideas construídas polo imperalismo cultural do cinema de Hollywood. A nosa intención era darlle un nome a algo que xa existía na Galiza, para que non se asimilase o Halloween como propio. Por iso escollemos a palabra celta Samhaim e a galeguizamos ao Samaín. Esa foi a maneira que atopamos e que entendíamos que nos servía para preservar o noso patrimonio cultural. Aínda que Halloween e o Samaín teñen unha mesma orixe, a súa evolución foi as que as distanciou.


Summary: O prazo de inscrición para o LV Concurso-Exposición Internacional da Camelia abrirase esta quinta feira e ampliarase até o 5 de marzo ás 13 horas. A exposición terá lugar a fin de semana do 9 e 10 de marzo no Recinto Feiral de Pontevedra.

A deputada delegada da Estación Fitopatolóxica do Areeiro (EFA), Eva Vilaverde, vén de anunciar a publicación das bases para o LV Concurso-Exposición Internacional da Camelia, que se poden consultar na páxina web da Deputación de Pontevedra. Abrirase o prazo esta quinta feira para que as persoas que desexen participar no concurso poidan inscribirse. Vilaverde tamén fixo públicas as datas do evento, que se celebrará o 9 e 10 de marzo no Recinto Feiral de Pontevedra. Así mesmo, afirmou que se preveía igualar as cifras da edición de 2016: 70 expositores e expositoras e 7.000 visitantes. "O importante é poder apreciar as flores, polo que esperamos que o deseño desta zona sexa do agrado de todos e de todas, porque esta parte é a que máis interesa e a que máis xente atrae ao recinto", declarou a deputada. Nesta edición, a organización decidiu centrar as actividades no carácter produtivo da camelia, polo que o programa contará con dúas xornadas técnicas, unha delas sobre os aspectos sanitarios e o manexo cultural da camelia e a outra sobre o seu uso forestal como especie restauradora en zonas de monte. Ademais, repetirase unha actividade gastronómica con camelias e produtos derivados destas, habilitarase un espazo infantil atendido por monitores e monitoras e presentarase un libro editado pola Deputación que recolle os xardíns históricos.


Summary: A líder do BNG diríxese á xente "decepcionada" porque "xogaron co seu voto" tras as xerais de abril e anímaa a "apostar" polo Bloque "para que os galegos e galegas saiamos adiante". "Isto non vai de Sánchez e Casado, vai dos 6.000 empregos en xogo no sector industrial, das pensións máis baixas do Estado, de acabar coa estafa da AP-9 ou de que paguen a débeda en dependencia", proclama

Non quere o BNG unha "campaña fría" de aquí ao 10N. A formación soberanista é consciente de que se o "cabreo" pola repetición electoral se traduce nunha desmobilización masiva do electorado de esquerdas, as posibilidades do Bloque para retornar ao Congreso minguarán. A súa portavoz nacional, Ana Pontón, percibe no ambiente político e mediático que hai quen quere que "quede todo atado e ben atado". "Pero aquí estamos nós para desatalo!", proclamou este domingo no encontro nacional co que a formación botou a andar a efectos prácticos a súa maquinaria para o 10N.A líder do BNG diríxese á xente "decepcionada" porque "xogaron co seu voto" tras as xerais de abril e anímaa a "apostar" polo Bloque "para que os galegos e galegas saiamos adiante"O Bloque xuntou en Santiago arredor dun milleiro de persoas coa intención de axitar esa carreira electoral "aparentemente fría", que se é "distante" supón que "non se fale dos problemas deste país", os mesmos que si interesan ao electorado farto "do espectáculo frívolo que nos traen dende Madrid". O cabreo "é normal", di a líder nacionalista. Tamén que haxa "moita xente decepcionada" e que mesmo "aínda non sabe que facer" na nova cita coas urnas porque "xogaron co seu voto" tras as xerais de abril. Pero se esa xente "aposta polo BNG para que os galegos e galegas saiamos adiante", promete, a decepción tornará en esperanza.Nun clima festivo, a líder do Bloque botou contas ante a militancia para advertila de que "agora o temos na punta dos dedos". "Mobilicémonos, transmitamos todo o entusiasmo e o amor por Galiza" para que na noite do 10 de novembro non haxa laios porque faltou "un puñado de votos" para lograr o escano. E se o Bloque retorna ás Cortes, asegura, finalizará o tempo en que "ningún" representante das circunscricións galegas advirten en Madrid que "para que sexa presidente" quen aspire a selo, "ten que haber solucións" para Galicia.Pontón : "Isto non vai de Sánchez e Casado, vai dos 6.000 empregos en xogo no sector industrial, das pensións máis baixas do Estado, de acabar coa estafa da AP-9 ou de que paguen a débeda en dependencia"Por todo isto, asegura Pontón, o BNG non se suma aos que "pretenden que os problemas e necesidades de Galiza" desaparezan do debate público e reduzan o 10N a unha elección entre Pedro Sánchez e Pablo Casado, dixo. Porque "isto vai dos 6.000 empregos en xogo no sector industrial, das pensións máis baixas do Estado, de acabar coa estafa da AP-9 ou de que paguen a débeda en dependencia", exemplificou. "Pretenden que pensemos en Madrid ou en Cataluña e non en Galiza, ese é o deseño para frear un BNG á alza", pero esas boas perspectivas xa "non se atreven a negalas" nin "os que nos teñen máis tirria", ironizou.Para Pontón, xa "nada podemos esperar do tándem PP-PSOE", especialmente "dun presidentiño que pasou de recadeiro de Rajoy a recadeiro de Casado". Tampouco de Podemos, que "pactou os peores orzamentos en 20 ano" no que atinxe aos investimentos territorializados para Galicia. Uns e outros "pasan olimpicamente deste país" pero despois "non teñen ningún problema en vir pedir os votos".Pola contra, asegura, se Néstor Rego (A Coruña), Olalla Rodil (Lugo), Francisco García (Ourense) ou Carme da Silva (Pontevedra) logran escano, "unha cousa está clara". "Non van ir ao Congreso para estar calados" e "fronte á procesión dos caladiños de PP, PSOE e Podemos", o Bloque "vai devolver a Galiza o peso político que nunca debeu perder". "Poremos a nosa representación ao servizo dos e das galegas" e Galicia xa non estará "fóra do debate, excluída da axenda do Estado", afirma.


Summary: A consulta telemática tivo unha participación do 50,1%.

Concluíu o referendo internético realizado por Anova arredor do acordo con Podemos e Esquerda Unida. En realidade, había dúas opcións a votación: unha, a de refrendar esta alianza; dúas, a de optar por non concorrer ás eleccións xerais. A primeira opción obtivo o 80,68% dos votos emitidos, segundo comunica a organización. A segunda alcanzou o 10,18% dos sufraxios. En branco votou o 9,14%. A participación rexistou un 50,1%. Refrendo tamén na Marea Paralelamente, o Encontro Cidadán por unha Marea Galega tamén sustanciou a súa consulta e no mesmo sentido que Anova. Destarte, a opción de ir ás xerais coa fórmula En Marea acadou 165 votos, en tanto que a vía de non participar en ningunha candidatura se fixo con 112 sufraxios. Esquerda Unida ratifica o acordo cun 70% dos votos Tamén Esquerda Unida ratificou cun 70% de voto afirmativo no 80% das asembleas comarcais o "acordo político de converxencia", segundo afirma a formación política nun comunicado.


Summary: Bruxelas e as construtoras presionan a Fomento para que aproveite o rescate das autoestradas para impor a peaxe en toda a rede de autovías de balde. En Galicia, o 43% da rede de alta capacidade xa é de pago, fronte ao 25% a nivel estatal.

Se non hai novos contratempos, nunhas semanas procederase a crear o banco malo das radiais en quebra, como "mellor fórmula para evitar a liquidación" duns dereitos de explotación que podería provocar anos de litixios entre Administración, concesionarias e banca acredora, segundo afirmou o secretario de Estado de Infraestruturas, Rafael Catalá. A nova empresa que reciba os activos tóxicos será 100% pública e sobre ela recaerá a responsabilidade patrimonial do Estado no espiñento asunto do sobrecusto das expropiacións. A UE e a patronal presionan a Fomento para que aproveite o rescate das autoestradas para impor a peaxe na rede de autovías gratuítas Por se este brutal axuste no panorama nacional das vías de comunicacións de alta capacidade non trouxese suficientes problemas, a Unión Europea e as organizacións das empresas de españolas de obra civil presionan con forza a Fomento co fin de que mate varios paxaros dun só tiro. Esixen que aproveite a viaxe do rescate das autoestradas ruinosas para impor o pago por uso en toda a rede de autovías polas que agora se transita de forma gratuíta. A pretensión de impor "o pago por uso" nestas infraestruturas non é nova, nin nas reclamacións de Bruxelas, nin na esixencia das concesionarias agrupadas na patronal Seopan. A pesar de que os técnicos de Fomento estudaron a medida -no seu día chegou até a Comisión Delegada de Asuntos Económicos-, a Ana Pastor e a Mariano Rajoy nunca lles gustou a medida polo impacto electoral que poida ter. En Galicia, a Xunta e o PP insisten en que, no caso de aplicarse a medida, os condutores non terían que pagar peaxe nas autovías autonómicas, pero si o farían nas de titularidade estatal: a Autovía do Noroeste e a das Rías Baixas, que suman un total de 465 quilómetros, bastante máis da metade do total de quilómetros de autovías, que suman preto dos 700. O pago nestas estradas uniríase ao que xa se fai nas autoestradas que percorren o país e que superan os 300 quilómetros. Galicia sairía moi prexudicada ao ter unha porcentaxe de autoestradas de pago moito maior ao Estado: o 43% das vías son de pago fronte ao 25% estatal Galicia xa conta cunha porcentaxe de autoestradas de pago en relación ás autovías gratuítas moito maior que no conxunto de Estado. O 43% da rede de alta capacidade de Galicia é de pago, fronte ao 25% a nivel estatal (3.000 quilómetros de pago fronte aos preto de 12.400 de autovías). A implantación do que xa se denomina "peaxe branda" nas autovías prexudicaría de maneira clara a Galicia, non só pola relevancia que teñen na vertebración do país, senón polo carácter periférico da comunidade autónoma. Os grupos de presión multiplican estes días a presentación de argumentos a favor do pagamento por uso das autovías. O vicepresidente da CEOE, Juan Lazcano, presentou o martes un cadro "preocupante na acumulación durante sete anos dos graves déficits de mantemento no pavimento e os equipamentos das autovías". Lazcano meteu medo: o impacto "pode chegar a afectar á seguridade do tráfico". Ana Pastor e Rajoy resístense á presión da patronal ante o risco ao impacto electoral que pode supor O dirixente da patronal estima en 5.000 millóns de euros ese déficit e compútaos coa evolución das cantidades que Fomento dedicou ao mantemento nos últimos anos: en 2007 investíronse 572 millóns, 560 en 2008. En 2009 baixou a 22 millóns e no tres exercicios seguintes a cantidade foi cero, para recuperarse de modo exiguo en 2013 cuns raquíticos 13 millóns. O vicepresidente da CEOE calcula que o establecemento de sistemas de peaxe branda na rede de autovías podería reportar uns ingresos de 3.000 millóns, polo que o diñeiro adicional recadado serviría para reparar as fochancas e para pouco máis. Pero as razóns que se esgrimen a favor de converter en universal o cobro de peaxes nas estradas españolas de alta capacidade non só se amparan na seguridade. Julián Núñez, presidente de Seopan, dixo o martes que é necesario que exista un transvasamento do volume de tráfico das actuais autovías gratuítas ás deficitarias autoestradas radiais: "En Europa ensáianse xa mil fórmulas polas cales se deriva o tráfico das autoestradas libres ás de peaxe". Núñez insistiu no mantra que Seopan repite con asiduidade. A imposibilidade de "manter o ritmo de investimento e conservación con cargo aos Orzamentos", obriga a buscar "alternativas como a tarificación por uso das estradas", unha medida que no caso dos estudos da patronal xeraría ingresos anuais que eleva a 3.500 millóns, podendo repercutirse un terzo dos mesmos a medidas paliativas e o resto ao mantemento e conservación. Presión de Bruxelas A intervención da UE no proceso de rescate das autoestradas radiais, protagonizada polo comisario Joaquín Almunia, tiña como obxectivo prioritario advertir ao Goberno de Mariano Rajoy de que a fórmula de nacionalización dos activos tóxicos que se realice "non pode incrementar o déficit público do Estado español". Europa quere que as estradas sexan pagadas por quen as usa e por quen contamina Bruxelas aproveitou esta indicación para advertir tamén a Fomento de que ten a obriga de implementar tres directivas para facer efectiva a aplicación da euroviñeta na rede de autovías. Europa quere que as estradas sexan pagadas, en primeiro lugar, por quen as usa, e en segundo lugar, polo que, ao utilizalas, contamina. A Comisión lembra que Portugal implantou un polémico sistema de pago por uso das autovías coa implantación dunha "peaxe explícita". En países como Francia ou Alemaña os modelos de peaxe son dos chamados brandos; só aplican contías por "conxestión, contaminación e mantemento" pero déixase á marxe a amortización das vías.


Summary: A expresidenta da Comunidade de Madrid sae en defensa do traballo de Isabel Díaz Ayuso á fronte do Executivo autonómico e asegura que o Goberno do Estado español "ten enfilados" ás e aos madrileños.

A ex presidenta da Comunidade de Madrid cargou hoxe contra o Goberno de Pedro Sánchez e defendeu o labor que está a facer Isabel Díaz Ayuso á fronte da autonomía nun momento de especial incidencia da pandemia. Aguirre, que fixo unhas declaracións a unha canle de televisión, asegurou que os movementos do Ministerio de Sanidade dos últimos días respecto da autonomía débense a que Sánchez vai "contra" o Executivo rexional. A teoría da que estivera na política activa da man do PP é que o actual equipo que dirixe o Estado español ataca a Madrid porque alí "hai liberdade". Tamén cre que hai unha persecución porque "os impostos son baixos". "Tennos enfilados", reflexionou á respecto da actitude de Pedro Sánchez cara as e os madrileños. A actuación do ministro Salvador Illa, que hai uns días negaba que estivese interferindo nas competencias da Comunidade, responde segundo Aguirre a "unha decisión política" e non só a un intento de frear os contaxios do coronavirus. Desde o seu punto de vista Díaz Ayuso "está facéndoo moi ben" ao xestionar a crise sanitaria. "Aquí pódese elixir colexio, médico, hospital, pódese mercar a calquera hora do día e da fin de semana... Hai liberdade e os imposotos son baixos. Iso non lle gusta aos socialistas e ao Goberno", lamentou a ex presidenta. Ao seu parecer, o Executivo estatal "está decidido a acabar co liberalismo que Ayuso defende na comunidade" porque Sánchez está "cada vez máis podemizado".


Summary: O psicólogo clínico Miguel Anxo García Álvarez participa en Compostela nun debate profesional sobre o drama dos desafiuzamentos. Recorda que todas as crises incrementan os suicidios, pero advirte da necesidade de diminuír os riscos "potenciando a atención primaria" ou evitando responsabilizar da situación económica aos máis prexudicados por ela.

O Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia organiza este xoves, a partir das 20 horas ás 20 horas, no Centro Sociocultural e Xuvenil Municipal do Ensanche de Compostela, un faladoiro sobre un dos maiores dramas da crise económica. Baixo o título Unha ollada profesional sobre os desafiuzamentos, abordaranse desde múltiples perspectivas estes procesos e as súas implicacións, grazas á participación de expertos como o psicólogo clínico Miguel Anxo García Álvarez. O facultativo do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago analiza nesta entrevista as causas que levan as persoas a situacións límite, así como as medidas que habería que tomar para evitalas. Que achega o mundo da psicoloxía a un faladoiro sobre o drama dos desafiuzamentos? Axudar a entender como hai persoas que acaban véndose situadas nun estado de risco para a súa saúde mental que chega a ter efectos de toma de decisións sobre a súa propia vida, O drama dos desafiuzamentos espertou a atención de todos cando comezaron a darse casos de suicidios de xente que ía perder a súa casa, así que a clave será explicar como se pode chegar a esa situación é que se debería facer, desde os ámbitos de responsabilidade, para procurar a redución dese risco. "Todas as crises que provocan desemprego e empobrecemento aumentan os índices de sucidio" Como chega unha persoa a suicidarse por problemas económicos? A resposta está no ámbito da crise. É ben sabido, e a Organización Mundial da Saúde (OMS) xa emitiu un informe hai tempo sobre isto, que as crises económicas que implican desemprego e empobrecemento da sociedade acaban provocando un incremento sensible dos índices de suicidio. Xa era coñecido desde os anos 30 e é algo que se repite en todas as crises, ao igual que está a acontecer agora en España. Que medidas se poden tomar para evitar chegar a estas situacións límite? Das cinco accións mínimas que propón a OMS, só unha se refire á atención médica. A OMS propón claramente potenciar a atención primaria de saúde, aquela á que a xente acode en primeira instancia. As persoas en situación de risco, xeralmente, van tomar primeiro contacto co seu médico de cabeceira e aí é onde se pode actuar xa nun principio. As outras catro medidas que se propoñen teñen que ver xa con outros ámbitos e outro tipo de políticas, xa que refírense a potenciar o emprego, apoiar as familias, actuar sobre a demanda de alcohol ou fomentar programas de apoio para axudar a sobrelevar a carga económica da débeda queu sofren as persoas. "A OMS propón potenciar a atención primaria para reducir o risco de suicidio, pero para iso os médicos precisan tempo e que se incrementen os recursos" E está preparada a atención primaria para reducir ese risco de suicidio? O primeiro que se precisa para atender estas persoas é tempo, ese tempo tan reclamado polos médicos de primaria e que é un dos bens máis escasos na nosa sanidade. Reforzar esta atención primaria pasa por dotar dun xeito adecuado esta liña asistencia e non só reorganizar os recursos, senón incrementalos, algo que sen lugar a dúbidas non se está a producir. "A responsabilidade de culpa que se lle inculca á xente con algunhas declaracións actúa moi destrutivamente" Inflúe algo máis nestes casos extremos? Os suicidios hai que entendelos como consecuencia do empobrecemento e do desemprego e, por suposto tamén, polo sentimento de culpabilidade que sofre moita xente. Esa explicación masiva de que se viviu por riba das nosas posibilidades ou que a crise foi culpa de todos os que formamos a sociedade non axuda nada. Este argumento espallouse a partir de 2007 e a última vez que se dixo foi no primeiro semestre de 2012, cando Rajoy dixo aquilo de que viviamos por riba das nosas posibilidades. A responsabilidade de culpa actúa moi destrutivamente. "Quen di que a xente desafiuzada ten dereito a fracasar está a dicir unha frivolidade despectiva" Dicir que a xente ten dereito a fracasar, como declarou Soraya Sáenz de Santamaría hai uns días, tampouco axudará... Hai cantidade de intervencións neste sentido. Quen di isto está a dicir unha frivolidade despectiva con aqueles que a día de hoxe está nunha situación que non se debe chamar fracaso. Non se pode pensar que cando menos cinco millóns de persoas fracasaron por factores individuais. Os medios de comunicación adoitan a non publicar novas de suicidios, agás en casos como os dos desafiuzamentos, por temor ao efecto de imitación, é axeitada esa política? Non é cuestión de non publicalo, senón de como publicalo. Hai determinados suicidios que son espectaculares e se só nos quedamos niso, si se pode provocar imitación, pero cando a información se toma en serio e se desvelan os diferentes compoñentes que levaron a esa situación, non debería influír. Cando se humaniza, se personaliza e se pon rostro ao suicidio, non hai risco. Hai que informar con coidado, fuxir do sensacionalismo e chamar á axuda da sociedade ante estes problemas. "Non é cuestión de non informar sobre suicidios nos medios, senón de informar ben, con coidado e sen sensacionalismo" Non pode haber banqueiros con remordemento de conciencia ou problemas psicolóxicos polas súas actuacións en casos de desafiuzamentos? Son escéptico respecto diso por unha razón: pola andamiaxe de argumentos que deixa a salvo dunha forma difícil de explicar a aqueles que máis se beneficiaron ou se están beneficiando da crise. Hai toda unha argumentación baseada en causas económicas que impide responsabilizar directamente a esta xente. Non creo que exista sentimento de culpa neses sectores tan minoritarios. Na crise do 29, nos Estados Unidos, tirábanse polas fiestras en Wall Street, pero non coñecemos nin un só caso de suicidio aquí.


Summary: O presidente aproveita a xuntanza do Goberno galego previa ás urnas para gabarse da "solvencia" do seu gabinete no pagamento de facturas e para comparar os datos de lumes forestais do seu mandato cos do bipartito. A Axencia Tributaria, aprobada tras catro anuncios. Audio no interior.

Xa acontecera no Consello da Xunta previo ao inicio da campaña electoral e repítese no derradeiro antes das eleccións. O actual Goberno galego reuniuse este xoves por última vez antes de pasar a estar en funcións e fíxoo cunha orde do día inzada de informes. Ata oito destes documentos sen validez legal pero que permiten colocar na axenda pública asuntos do interese do Executivo foron tratados antes de que Alberto Núñez Feijóo comparecese ante a prensa. Foi unha comparecencia con ton de balance na que o titular da Xunta recuperou unha das constantes da lexislatura, a comparación co bipartito, e desenvolveu un dos eixos da súa campaña á reelección, a "solvencia" das contas públicas. A comparación co bipartito chegou pola banda da que fora un dos grandes argumentos de Feijóo na oposición: os incendios. O líder conservador expuxo os "datos comparados da lexislatura 2005-2009 coa 2009-2012", balance no que, como era de agardar, aínda pesan os devastadores incendios do verán de 2006, o segundo con PSdeG e BNG en San Caetano, no que o lume levou por diante máis de 70.000 hectáreas. Así, Feijóo asegura que na presente lexislatura arderon 77.000 hectáreas fronte a 161.000 da anterior" e o número de incendios foi un 20% inferior. Ao seu xuízo, isto implica que "os labores de prevención deron os seus froitos". A Xunta aprobou a creación da Axencia Tributaria, anunciada catro veces ao longo da lexislatura Pero, á marxe dos incendios, Feijóo non oculta ter "especial interese, como vostedes poden imaxinar" en expoñer "a situación do pagamento a provedores", isto é, un informe elaborado pola Consellería de Facenda que, asegura, acredita que Galicia é "a comunidade máis solvente de España". Entre os ecos do informe do Consello de Contas -pendente das alegacións da propia Xunta- no que figura o "desprazamento" de 400 millóns en facturas do exercicio de 2010 ao de 2011 o popular garante que pecha o mandato "coas contas en regra" malia ás "dificultades" e "tensións de tesouraría" acontecidas "nalgún mes". "Cumprimos o noso compromiso de pagar as facturas con máis dilixencia que na maior parte de España. Sempre segundo ese informe de Facenda "o resultado" é que a "demora media" no pagamento de facturas está "no entorno dos 45 días". "Ademais -afirma- decidimos utilizar outro mecanismo que é priorizar os pagamentos aos autónomos, ás pequenas empresas e ás entidades sociais". Estas últimas, di, recibiron "446 millóns de euros" en pagamentos "nos últimos meses". Para completar a derradeira sesión antes das urnas, Feijóo anunciaba a aprobación, esta vez si, do decreto que dá luz verde á Axencia Tributaria Galega, unha promesa que se estendeu ao longo de toda a lexislatura -foi anunciada cando menos catro veces-, adiamento que o presidente define como un "reto" que "Galicia viña acariñando nos últimos anos".


Summary: A decana da facultade de Belas Artes de Pontevedra ofreceu en Madrid un obradoiro sobre os imaxinarios sobre a zona rural creados polos libros de texto publicados durante o franquismo.

Hai anos que Silvia García, decana da Facultade de Belas Artes de Pontevedra traballa nunha liña de investigación centrada na análise dos imaxinarios e estereotipos vinculados á muller en fotografías domésticas e manuais educativos, nomeadamente editados durante o franquismo, pero tamén doutras épocas. Dentro desta liña de traballo, hai uns días ofreceu en Medialab-Prado (Madrid) un obradoiro sobre os estereotipos construídos durante décadas en relación co mundo rural, nunha actividade organizada polo Programa de Estudos en Man Común Ruralidades, Feminismos e Comúns (Peman), que promoven a USC e o colectivo Montenoso. "Vin que unha parte da miña investigación e das miñas liñas de traballo podían axudar a explicar certos elementos nesta cuestión. Foi unha sesión moi interesante, primeiro pola posibilidade de cruzar olladas de forma interdisciplinar, dende o ámbito das Belas Artes, da Xeografía, da Arquitectura... Xa só por iso eu tiña a sensación de estar aprendendo. No ámbito académico ás veces temos a sensación de estar cada un no noso recuncho", di. "Puidemos analizar en conxunto como se foron construíndo imaxinarios populares en torno á vida na aldea desde os recursos escolares e os contidos audiovisuais", sinala. "Ás persoas que participaron na iniciativa pedinlles que por grupos traballasen sobre como foran recibindo mensaxes sobre a vida na aldea. E moi rapidamente xurdiron algunhas ideas que detectamos con moita frecuencia, coma a separación entre o traballo físico e o intelectual", explica. "A unha rapaza, bióloga, a súa avoa preguntáballe, moi preocupada, se se gañaba a vida coas mans ou non. O estereotipo é que cando as persoas estudan, xa non traballan coas mans. Se chegas a este nivel superior, xa non tes que usar as mans, e consegues ter unhas mans de señorito de cidade", comenta. "Queríamos atopar espazos intermedios de diálogo entre a cidade e a aldea, conseguir abrir vías que conecten os dous ámbitos, para aproveitar o mellor de cada un" Silvia García fai fincapé na necesidade de atopar espazos de encontro entre o rural e o urbano: "Queríamos atopar espazos intermedios de diálogo entre a cidade e a aldea, conseguir abrir vías que conecten os dous ámbitos, para aproveitar o mellor de cada un". En Madrid destacou iniciativas coma Teño unha horta en San Sadurniño, unha iniciativa lanzada en 2015 pola Aula Cemit do Concello que pretende difundir e compartir o coñecemento e a experiencia das mulleres en relación cos traballos no campo. Con móbiles ou cámaras fílmanse as labores agrícolas ensinando trucos e tarefas tradicionais, unindo alfabetización dixital e audiovisual coa preservación dos saberes da agricultura tradicional. "Eu poñíalles o exemplo da peza de Xisela Franco sobre unha muller da localidade, Cruz Piñón, na que esta fala do que lle supuxo Internet e das cousas que pode facer grazas a ter ido á aula do Concello a aprender a usar a rede. A conclusión é que se produciu un empoderamento a través da rede", destaca. "As cousas que se fan fóra das cidades teñen menos impacto. Ou o que pasa nunha cidade non se coñece nas demais, en boa medida polo exceso de localismo da prensa tradicional galega" O obxectivo destes espazos de diálogo é dobre: por unha banda rachar a invisibilización á que están sometidas todas as actividades e iniciativas xurdidas no rural, e ao tempo combater as imaxes simplificadoras e estereotipadas sobre a vida no espazo non urbano. "Calquera minipolémica en Madrid amplifícase a todo o Estado, e en cambio as cousas que pasan na periferia non teñen cabida. Ese mesmo mecanismo vémolo en Galicia a outro nivel, de xeito que as cousas que se fan fóra das cidades teñen menos impacto. Ou o que pasa nunha cidade non se coñece nas demais, en boa medida polo exceso de localismo da prensa tradicional galega", comenta García. "Cómpre polo tanto dar a coñecer e difundir o que se fai nos espazos non urbanos, rachando ademais coas ideas preconcibidas, cómpre desfacer moitos estereotipos sobre o rural que están completamente arraigados: Se só falamos da gandaría, hai moita xente que non se vai sentir atraída. E en cambio moita xente non coñece outro tipo de actividades que tamén se realizan", di. Unha idea na que hai uns meses incidían tamén os organizadores do Laboratorio Audiovisual de Vedra: "Estar no rural non implica que te teñas que dedicar só a facer feiras gastronómicas" ou os responsables do espazo de coworking Sende. "A xente aínda está marchando unha vez que consegue un título, porque continúa co estereotipo de que aquí non se pode facer nada" "Un non se ten que ver obrigado a elixir entre campo e cidade en función de se quere dedicarse a unha ou outra actividade. No rural pódese facer de todo e, de igual xeito, vivir na cidade non ten por que implicar perder o contacto coa aldea e a natureza. Se familias urbanas con nenos pequenos se xuntan para facer actividades no rural na fin de semana, conseguiríamos difundir un modelo que hoxe esas familias non teñen", di. "Crear un espazo de encontro, aínda que sexa efémero, tería un gran valor pedagóxico e de fomento do diálogo social que me parece moi necesario para a formación dos mozos e mozas. A xente aínda está marchando unha vez que consegue un título, porque continúa co estereotipo de que aquí non se pode facer nada", subliña. "É moi significativo que todas as mensaxes sociais se dirixan ao éxito individual e que en cambio mentres medramos nunca se nos destaca que podemos conseguir algo a través do colectivo" Aposta, polo tanto, por impulsar liñas de traballo que potencien o traballo en común. "É moi significativo que todas as mensaxes sociais se dirixan ao éxito individual e que en cambio mentres medramos nunca se nos destaca que podemos conseguir algo a través do colectivo. É unha mágoa que non haxa un impulso de facer algo en colectivo, coa xente que tes ao lado. Sigo vendo que a xente que estuda unha carreira non ve posibilidade de probar cousas aquí", di. E tamén a dignificación do traballo manual, como unha forma de aprendizaxe xeral sobre o valor das cousas. "Hai uns anos a Fundación María Martínez Otero encargoume a realización dun obradoiro de deseño e construción de mobiliario para nenos na Estrada. Os nenos estaban asombrados coa experiencia de construír algo que podía durar anos, porque eles en Primaria o máximo que tiñan era a experiencia de facer manualidades que duraban uns días ou uns meses", di, concluíndo que "a artesanía e o traballo coas mans é moi necesario para que sexamos conscientes do que duran os produtos e evitar ese consumismo voraz de usar e tirar as cousas". Proxecto expositivo sobre a imaxe da muller "A artesanía e o traballo coas mans é moi necesario para que sexamos conscientes do que duran os produtos e evitar ese consumismo voraz de usar e tirar as cousas" Nos vindeiros meses, en colaboración da Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo, Silvia García levará a cabo un proxecto expositivo nas diferentes bibliotecas dos campus do sur de Galicia. A instalación partirá da súa liña de investigación sobre a imaxe da muller difundida pola fotografía ao longo do tempo e que parte da exposición Os silencios que comeu Alicia, que se puido ver no CGAC en 2009, unha reflexión sobre por que nas fotografías que Lewis Carroll, o autor de Alicia no país das marabillas, lle realizou á nena Alice Lidell, esta "sempre aparece desgustada". A partir de aí Silvia García afonda na idea de pose, e nas mensaxes trasladadas a través desta construción. "O dos libros de texto era unha vía secundaria de investigación. Eu centrábame na imaxe da muller na fotografía e nas poses escollidas nas distintas culturas. De feito, a análise das tradicionais poses recatadas, buscando dar unha imaxe humilde, levoume a buscar nos libros de texto do franquismo, analizando como transmitía os estereotipos de xénero, e as ideas de bondade e sacrificio coas que se educaba ás nenas". "A análise das tradicionais poses recatadas, levoume a buscar nos libros de texto do franquismo, analizando como transmitía os estereotipos de xénero, e as ideas de bondade e sacrificio coas que se educaba ás nenas" Nesta procura "acabas por atopar mesmo neses anos espazos de disidencia, como o modelo Pippi Calzaslargas. E tamén é moi interesante o caso de Elena Fortún, a través dos libros de Celia". "A clave é como lemos as imaxes", conclúe. "Eu pregúntolles ás miñas alumnas se non lles chama a atención como posan todas as adolescentes do mundo, como se copian as poses sen parar a preguntarse polo seu significado. Hai un proceso de imitación global; se antes eran as revistas ilustradas e o cine, agora se unha famosa fai un xesto nunha foto que colga nas redes sociais, todas as adolescentes do planeta llo van copiar", di.


Summary: Estas declaracións responden ás preguntas das xornalistas sobre o escrito do ex tesoureiro do PP que acusa a Mariano Rajoy de ter eliminado documentación coa suposta contabilidade en B da formación política.

Despois de que onte transcendera unha acusación do ex responsábel das contas dentro do PP nacional, Luis Bárcenas, sobre a suposta destrución de documentación que demostraba o financiamento ilegal do partido por parte do ex presidente Mariano Rajoy, hoxe Núñez Feixoo saíu na defensa deste último. Na rolda de prensa posterior ao Consello da Xunta, o seu presidente, Alberto Núñez Feixoo, asegurou: "Continúo convencido da honorabilidade en toda a súa carreira política do presidente Rajoy". Así respondía ás preguntas dos medios preguntado sobre o contido da misiva que Bárcenas remitiu á Fiscalía Anticorrupción e que se coñeceu cinco días antes dunha nova cita do ex tesoureiro popular coa Xustiza. Nese escrito, o antigo cargo político -que cumpre 29 anos de prisión e aínda ten sentenzas pendentes- asegura que Mariano Rajoy destruíu papeis con anotacións dos supostos movementos "da caixa b" que se usaba para financiar o partido "sen saber" que el mantiña gardada unha copia. Para Feixoo esta carta tan só está vinculada á "estratexia de defensa" de Bárcenas de cara ao seu xuízo pola peza que fai referencia a esa caixa secundaria. "Non creo que deba facer comentarios sobre a estratexia de defensa desa persoa", remarcou, se ben incidiu na súa confianza en Rajoy. "Non teño dúbidas. O dixen así fai moito tempo e reafírmome", concluíu, advertindo que no que se refire ao camiño seguido polos avogados de Bárcenas os seus "comentarios" non aportan demasiado.


Summary: Sermos está a piques de mudar de pel. Como informamos no seu día, o semanario non acode esta quinta feira ao encontro coa súa comunidade leitora porque a redacción está a preparar o lanzamento do novo deseño, da autoría de Pepe Barro. Sermos retornará aos quiosques o 4 de febreiro.

A estrea do novo Sermos será a vindeira quinta feira, 4 de febreiro. Ese día chegará aos pontos de venda habituais e ás moradas das persoas asinantes do semanario un novo deseño, innovador e a toda cor, que leva a asinatura de Pepe Barro, un dos nomes fundamentais do deseño gráfico galego contemporáneo. As mudanzas non atinxirán só ao aspecto visual, senón que tamén envolven melloras sustanciais na calidade do papel e na impresión. "Sermos mellorará a calidade do papel, con máis gramaxe, máis branco e mellor impresión, con todas as páxinas a cor", avanza Pepe Barro. O deseñador mantivo esta semana unha reunión coa Redacción -á que asistiu o presidente do Consello de Administración, Xoán Costa- para fechar flocos e ultimar detalles da aplicación práctica das novas maquetas do semanario.


Summary: O mítico músico brasileiro é o último en chegar ao cartel dun Cantos na Maré que terá lugar este sábado 16 de xaneiro.

Cantos na Maré, o Festival Internacional da Lusofonía, completa o cartel da súa duodécima edición cunha última sorpresa: Alceu Valença, un dos artistas brasileiros máis transgresores, que leva máis de cinco décadas electrizando os ritmos do seu Pernambuco natal, cunha gran repercusión internacional. A súa participación no festival foi posible grazas ao patrocino de Martín Códax. Alceu Valença era un transgresor cando subiu por primeira vez a un escenario con só 4 anos e continúa a selo agora con 69, cando segue ampliando os marcos dos ritmos nordestinos con respectuosa irreverencia. O maracatu, o frevo, os caboclinhos, o baião ou a toada son algúns dos sons da súa terra que el reinventou pasándoos polo filtro eléctrico do pop e o rock, sen que perdesen nin unha miga da forza da música de raíz popular. Valença colaborou con outros grandes como Geraldo Azevedo, Luiz Gonzaga, Arto Lindsay, Maria Betânia e Jackson do Pandeiro, e levou os achados do tropicalismo máis lonxe que ninguén. Ao longo de cinco décadas de música ao vivo e grandiosas gravacións trazou unha carreira coherente que arrastra a varias xeracións. No seu traballo pandeiros, pífanos e rabecas confúndense coa guitarra e o baixo eléctrico para dar como resultado unha obra única, unha música tan nordestina como universal. Jorge Palma, Karyna Gomes, Thaïs Morell e Uxía&Narf Ademais, compoñen o cartel desta duodécima edición Jorge Palma, un dos piares da música rock portuguesa; a brasileira Thaïs Morell, unha cantante e guitarrista excepcional, que mestura a bossa-nova cunha grande diversidade doutras músicas; a africana de Guinea Bissau Karyna Gomes, que presenta o seu primeiro disco; e dous músicos galegos de recoñecida traxectoria, Uxía&Narf, que se reúnen para cantar as 'Baladas da Galiza Imaxinaria'.


Summary: Os populares galegos reiteraron tras a aprobación da segunda lei a prol da transferencia que a seguen a "demandar", pero na Cámara Baixa optaron por non apoiar a petición ao Goberno de España para tramitala O Parlamento volve pedir por unanimidade o traspaso da AP-9 e o PP non garante o apoio en Madrid

O PPdeG bota man recorrentemente dun episodio parlamentario de hai unha década para se gabar de "coherencia" na reclamación da transferencia a Galicia das competencias sobre a Autoestrada do Atlántico. En marzo de 2007, cando os conservadores sentaban na oposición en Galicia e no Estado, formularan ás portas das eleccións municipais unha proposición na Cámara galega para "ampliar" o "poder de decisión" da Xunta mediante este traspaso. Dende as bancadas que sustentaban o Executivo a deputada do BNG Carme da Silva sinalara que "a totalidade do Goberno galego apoia, porque así o aprobou, a transferencia a Galiza" da AP-9, pero rexeitaba a iniciativa do PP porque só procuraba "utilizar as necesidades da sociedade galega para recuperar" a Xunta. Dez anos despois o Parlamento vén de reclamar por segunda vez en menos dun ano esa transferencia de competencias. Fíxoo cunha proposición de lei asinada por todos os grupos, unha versión modificada da proposta que, sobre unha iniciativa lexislativa do BNG, foi remitida ás Cortes hai un ano coa mesma intención. Aquela iniciativa nin sequera chegou a ser debatida no Congreso -íana defender representantes de PP, PSdeG e Bloque- por mor do veto que o Goberno de Mariano Rajoy comezou a tramitar cando aínda estaba en funcións, unha operación sustentada nun informe con cálculos económicos erróneos que acabou por facer descarrilar de vez a proposta galega. Tras a aprobación da segunda lei a prol da transferencia o PPdeG reiterou que a seguirá "demandando" Se ben é certo que os populares galegos mantiveron durante estes meses que seguen "a demandar a transferencia", en verbas do seu deputado Martín Fernandez Prado, non o é menos que os seus representantes no Congreso rexeitaron por dúas veces o traspaso neste mesmo período temporal. Ou, máis concretamente, desbotaron apoiar a petición de que o gabinete de Rajoy erguese o veto e permitise tramitar o texto galego como paso previo ao seu debate e aprobación polas canles parlamentarias ordinarias. A primeira diverxencia entre a postura da representación do PP no Pazo do Horreo e os seus homólogos en Madrid chegou o 30 de novembro, cando En Marea formulou ante a comisión de Fomento do Congreso, presidida polo deputado do PP de Ourense Celso Delgado, unha proposta para reclamar o levantamento do veto. Os populares votaron en contra e a ausencia dun membro da comisión -socialista, segundo fontes parlamentarias- deu lugar a un empate a 18 votos que provocou o decaemento da proposta. Esta primeira negativa fora xustificada dende a dirección do PPdeG: "Somos responsables", argumentara o seu secretario xeral, Miguel Tellado. O pasado febreiro o Congreso pediu erguer o veto á lei galega malia aos votos en contra dos populares Por mor do pouco habitual episodio do empate a proposta de En Marea volveu ao mesmo órgano do Congreso no novo período de sesións, a mediados do pasado febreiro. Nesa ocasión todos membros da comisión de Fomento atopábanse nos seu postos e a proposta saíu adiante grazas ao apoio do grupo propoñente e mais do PSOE, Esquerra, PNV, Compromís e EH-Bildu. O PP, no entanto, volveu votar en contra, xa que non foi aceptada a emenda coa que propuña substituír a petición da transferencia pola solicitude dunha xuntanza entre a Xunta e o Goberno central que xa estaba prevista e que, de feito, se celebrou nove días despois desta votación. O ministro de Fomento reiterou que non apoiará o traspaso de competencias A estas votacións en comisións súmanse, ademais, outras resistencias á transferencia pola banda do Grupo Popular no Congreso. A máis evidente tivo como escenario a Mesa da Cámara Baixa, onde os populares apoiaron o mantemento do veto á lei que o propio PP apoiara en Galicia. Esta postura veu acompañada, ademais, polas declaracións á Radio Galega do voceiro conservador, Rafael Hernando, quen advertiu que tampouco está garantido o apoio á nova versión da lei galega, e do propio ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, que tanto na súa xuntanza con Alberto Núñez Feijóo como no propio Congreso deixou claro que non apoia a transferencia con argumentos como que a AP-9 é unha vía de conexión internacional porque chega ata Portugal, aínda que realmente a fronteira galego-portuguesa é cruzada por outra vía, a A-55.


Summary: Tres colectivos galegos de pacientes oncolóxicos únense co gallo do Día contra o Cancro de Mama para chamar a atención das autoridades sobre as restricións asistenciais e farmacolóxicas que sofren nos seus tratamentos.

Beatriz Figueroa: "Négannos o dereito á incapacidade mentres nos curamos Este domingo, como cada ano, celébrase o Día contra o Cancro de Mama, unha xornada de visibilización e loita que, adoito, se converte tamén nun día de reivindicación da investigación e traballo contra todas as modalidades de cancro. Esta é tamén unha xornada na que múltiples institucións e cargos públicos portan o lazo rosa que simboliza a aposta das doentes e as súas familias por dar a batalla contra a enfermidade. Nos últimos anos diversas organizacións de pacientes e de defensa da sanidade pública veñen criticando a "hipocrisía" que supón amosar o lazo rosa mentres se impulsan restricións nas prestacións sanitarias. Desta volta son tres asociacións galegas de pacientes oncolóxicos as que alzan a voz contra este "castigo". Co obxectivo fundamental de que "as autoridades sanitarias poñan solución aos problemas e deficiencias que inciden negativamente na atención ás persoas afectadas por cancro" no canto de "castigarnos facéndonos padecer as restricións provocadas polos recortes" a Asociación de Usuarios do Servizo de Oncoloxía do CHUS, a Asociación Oncohematolóxicas Por+Vida e a Asociación de Diagnosticadas de Cancro de Mama presentan un "prego de demandas" que comeza polas listas de espera e chega á esixencia de eliminación dos últimos recortes impostos polo Goberno central. As organizacións de doentes reclaman máis axilidade na atención e a adecuación dos hospitais de día, centro do tratamento oncolóxico As agardas, explican estes colectivos, non só se producen á hora de acceder a unha intervención cirúrxica, senón tamén en "probas diagnósticas" e tratamentos. Esta redución, din, ten que vir combinada cun "enfoque integran na atención", que "englobe aspectos físicos, psicolóxicos e nutricionais". Asemade, subliñan, cómpre "unha maior coordinación entre os servizos de oncoloxía e outros servizos hospitalarios, como as unidades de linfedema, así como entre os servizos de oncolcolxía e atención primaria", tamén para "facer efectivo o seguimento das secuelas e os efectos secundarios dos superviventes". No ámbito das urxencias, explican, a reclamación máis necearia é a "aplicación de protocolos específicos" que eviten "agardas innecesarias, especialmente no caso de enfermos en fase terminal". Outro paquete de peticións enfócase a un dos puntos clave da atención oncolóxica: os hospitais de día. Nestes equipamentos, din, faise necesaria unha ampla "adecuación", que vaia dende a súa ubicación física ata o seu mobiliario ou as condicións de accesibilidade. "É necesario, ademais, que se habiliten mecanismos que melloren a xestión dos tempos de espera e que se creen sistemas de chamada que garantan a privacidade e o anonimato, tal e como contempla a Lei de Dereitos e Autonomía do Paciente do ano 2002. No hospital de día do Clínico de Compostela, por exemplo, os chamamentos do hospital de día realízanse con nome e apelidos a través da megafonía. A prestación farmacéutica Ao carón dos lazos rosas estes tres colectivos miran directamente ás autoridades para pedir a "supresión do copago de medicamentos orais anticanceríxenos subministrados en farmacia hospitalaria", fixado polo Ministerio de Sanidade a finais de 2013. "Se engadimos esta nova achega á que xa debemos pagar os pacientes no caso de medicamentos para os efectos secundarios, algúns deles excluídos do financiamento público -lamentan- os enfermos oncolóxicos somos un dos colectivos máis prexudicados por estas medidas". Os colectivos de doentes esixen a fin das restricións de medicamentos por motivos económicos Por último, as organizacións de doentes poñen o acento nunha reclamación xa expresada por AUSO-CHUS nos últimos meses: a necesidade de poder acceder con igualdade aos novos tratamentos e que ningún paciente fique sen eles por motivos económicos. É necesario, din, "axilizar o proceso de fixación de prezos dos novos medicamentos por parte da Comisión Interministerial" unha vez son autorizados pola Axencia Europea do Medicamento. Acto seguido, sinalan, os gobernos deben "garantir a equidade por parte das comunidades autónomas no acceso a estes tratamentos do xeito máis favorable para o enfermo. "Agardamos que os responsables da xestión da sanidade pública demostren o seu compromiso no tratamento e loita contra o cancro", conclúen.


Summary: O Plan Xeral de Normalización aprobado por unanimidade en 2004 fixara un "mínimo" do 50% das materais en galego e "fomentar que se impartan nesta lingua materias como as matemáticas"; o decreto do 2007 aplicouno. Unha década despois Feijóo acusa de practicar a "posverdade" a quen lle reprochan a promoción de conflitos en torno ao idioma A escola actúa como un axente "desgaleguizador", destaca a RAG 'Os datos secretos do galego': Así responderon as familias á consulta lingüística da Xunta

A escola actúa como un axente "desgaleguizador", destaca a RAG'Os datos secretos do galego': Así responderon as familias á consulta lingüística da XuntaHai agora dez anos Galicia iniciaba o segundo curso escolar no que estaba en vigor o decreto 124/2007 polo que se regula o uso e a promoción do galego no sistema educativo. A norma fora aprobada polo Goberno galego a mediados do ano anterior e trouxera consigo un dos desencontros máis sonoros ata o momento entre as forzas que sustentaban o Executivo, PSdeG e BNG, e o partido da oposición, o PP. Dez anos despois de que aquela controversia estourase ata tornar nunha das claves da posterior campaña electoral galega, o contido daquel decreto e a súa orixe seguen presentes na contenda política. Así sucedeu, por exemplo, no debate de política xeral que se desenvolve esta semana no Parlamento. Pero, de onde viña e que dicía aquel decreto?O Plan Xeral de Normalización aprobado por unanimidade en 2004 fixara un "mínimo" do 50% das materais en galego e "fomentar que se impartan nesta lingua materias como as matemáticas"; o decreto do 2007 aplicounoO PP non sempre estivo en contra daquela norma. Ben ao contrario, o 22 de febreiro de 2007 compartiu mesa ante a prensa coa daquela conselleira de Educación, Laura Sánchez Piñón, e mais cos representantes de PSdeG e BNG para anunciar que, tras cinco intensas xuntanzas, existía un acordo unánime para activar a nova regulamentación do galego no ensino. Segundo a representante principal dos populares nas xuntanzas, a ex-conselleira Manuela López Besteiro, o texto acordado combinaba "galeguismo", "equilibrio entre as dúas linguas oficiais" e "respecto á lingua materna". Pero ademais, indicaba López Besteiro, desenvolvía o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, "instrumento esencial para avanzar na promoción da lingua galega" que o Parlamento aprobara por unanimidade en 2004, tamén tras intensas negociacións.O PXNL estaba, precisamente, na cerna do decreto. Nas medidas concretas dedicadas ao ensino -páxina 56 do apartado do plan dedicado á educación, familia e mocidade- aquel documento fixara un vieiro claro a seguir. En Primaria, "que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego" e, ademais das áreas de coñecemento de medio natural, social e cultural, que xa se impartían en lingua galega, "fomentarase que se impartan nesta lingua materias troncais en toda a etapa, como as matemáticas". Na ESO tamén se fixaba ese mínimo do 50% e apostábase por que "se impartante neste idioma as matemáticas e a tecnoloxía", alén das xa "establecidas legalmente". O limiar "mínimo" do 50% era tamén o criterio par Bacharelato e FP.Nesta liña, o texto final do decreto fixou o mínimo do 50% de materias en galego, incluíu as matemáticas e outras áreas técnicas entre as áreas a impartir en lingua galega e agregou que o alumnado debería rematar cada nivel educativo con "competencia nas dúas linguas oficiais". A Consellería inzara o texto de mencións ao Plan Xeral de Normalización e, a xeito de aclaración adicional, incluíu no decreto un anexo no que transcribía o apartado do PXNL sobre educación. Isto é, ía aplicar o texto que recibira os votos a prol de PP, PSdeG e BNG no pleno do Parlamento do 21 de setembro de 2004 tras un prolongado proceso de elaboración e participación de persoas e expertas e entidades de todos os ámbitos.O que o PP tamén apoiara por desenvolver o Plan Xeral acordado en 2004 pasou a ser presentado como unha ruptura do "consenso" por non "garantir os dereitos lingüísticos"Pero o que xurdira dunha unanimidade só comparable á que abeirara o nacemento da lei de normalización lingüística en 1983 pasou a ser poucos meses despois para o PP unha ruptura do "consenso" por non "garantir os dereitos lingüísticos" e "abrir a porta a un modelo monolingüistico". Ao tempo, saltaban ás páxinas dalgúns xornais galegos as reclamacións dun colectivo liderado por unha docente dun instituto vigués que prometía "dar mucha guerra" no nome da "libertad lingüística". Facíanse chamar Galicia Bilingüe recollendo os preceptos dun manifesto divulgado a través de internet baixo o título Tan gallego como el gallego e xunto a eles acabaría manifestándose a cúpula do PPdeG -agás Feijóo, de viaxe en Sudamérica- o 8 de febreiro de 2008, ás portas da campaña electoral. Se Feijóo gañaba, afirmaban, habería "una casilla en el sobre de matrícula" para que as familias decidisen o idioma do ensino.Feijóo acusa de practicar a "posverdade" a quen lle reprochan a promoción de conflitos en torno ao idioma e volve axitar a pantasma da suposta "imposición"As teses básicas daquelas protestas foran utilizadas polos populares no seu retorno á Xunta para derrogar o decreto 124/2007 e substituílo polo vixente, que tivo que ser modificado parcialmente por orde xudicial. O novo conselleiro de Educación e actual alcalde de Ourense, Jesús Vázquez, mantivo en público que detectaran unha presenza maioritaria do galego nas aulas, se ben tres anos despois admitiran formalmente nunha resposta parlamentaria que o que detectaran fora xusto o contrario, que o maioritario era o castelán. Unha década despois recentes informes da Real Academia Galega e do Consello da Cultura constatan que a escola está actual como axente "desgaleguizador" da rapazada e que os prexuízos sementados a respecto dunha suposta "imposición" do galego aceleraron este proceso.Así e todo, o presidente da Xunta vén de volver empregar o principal debate parlamentario do ano para axitar dalgún xeito as pantasmas daqueles anos "nin aqueles que afirman que o castelán desapareceu de Galicia nin aqueles que queren impoñer o galego coñecen realmente Galicia", proclamou Feijóo nun discurso no que afirmou tamén que "nunca promovín nin promoverei conflitos". Quen o acusan de atacar o galego están instalados na "posverdade", afirmou o presidente noutro treito do debate retrucando á líder do BNG, que tamén empregara ese termo. Mentres, nas redes sociais, un destacado dirixente do PPdeG afirmaba que "o que acabou co consenso" foi o decreto 124/2007, o que transcribía o Plan Xeral de Normalización aprobado por unanimidade parlamentaria en tempos de Manuel Fraga.Decreto 124/2007 polo que se regula o uso e a promoción do galego no sistema educativo (derrogado)Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (2004)


Summary: O karate leva acompañando Ruth Lorenzo (Compostela, 1991) desde que con só cinco anos entrou en contacto por vez primeira con esa arte marcial que desde entón non só encheu a súa casa de medallas e trofeos, como o Campionato de España, senón que lle ensinou valores como a perseveranza e a resiliencia.

Vén vostede de lograr un bronce no Campionato de España, no seu quinto ano consecutivo sen baixar do podio, coa excepción do 2021, no que non puido competir a causa da Covid-19. Que sensacións tivo neste 2022 en contraste con outras edicións do Estatal? Atopeime xenial. Cheguei alí coa seguridade de que podería ser campioa de España, e penso que se transmitiu aos combates, nos que tiña claro que ía gañar. Pelexei dunha forma moi ambiciosa, e iso torna en seguridade no tatami, tanta que a xente comentábame "desde o principio estás metendo moito ritmo nos combates, nótase que tes moita confianza no que vas facer...". Mágoa que finalmente non saíu todo tan ben como me gustaría, que era o ouro, pero si o tomo como un paso á fronte con respecto a outros anos, no sentido de saber cales son as miñas armas, as miñas fortalezas, e como usalas mellor. Iso é a experiencia. Seguimos facendo memoria... como e cando foron as súas primeiras patadas no mundo do karate? Comecei facendo karate na escola, como unha actividade extraescolar. Foi amor a primeira vista, porque alí ía a clases de xogos pre deportivos, que se facían nun pavillón que despois compartiamos coa xente do karate. Non sei que pasaría pola miña cabeza, porque tiña tan só cinco anos, pero o monitor díxolle aos meus pais que desde que comezara o karate nin miraba para el, así que me cambiaron... e até hoxe, toda unha vida. Como inflúe o karate nesa vida súa, xa non na cotiá cos adestramentos, o esforzo, a presión... senón na súa forma de ser e andar pola mesma. É certo iso que din de que forxa a personalidade? Eu penso que si. É certo que en non poucas ocasións se atribúen ás artes marciais unha serie de valores que penso que non son exclusivos delas, pois están moi relacionados co deporte e coa xente que se encarga da formación da persoa nese ámbito, no karate, no atletismo ou no deporte que sexa. Pero si que, cando unha comeza a ter obxectivos deportivos máis ambiciosos, as artes marciais axudan a entender que o que para alguén pode ser de cacholán, en realidade é perseveranza; que o non deixar de adestrar a pesar das derrotas é resiliencia; e iso acabas por levalo ao resto de ámbitos da túa vida, loitando todo o tempo do mundo polos obxectivos que queres conseguir e, no meu caso, todo iso vén do karate. A pesar da súa xuventude, forma vostede parte do equipo técnico da selección galega de karate, axudando as novas promesas do país. Como compatibiliza esa dupla vertente súa? Ás veces é complicado. Nalgunha ocasión teño estado nun campionato como adestradora e ter que competir ao día seguinte, e en ocasións unha cousa interfire na outra. Por sorte, teño uns deportistas que son unha marabilla e non me teñen en conta algunhas cousas e apóianme en todo. Eu adestro e aprendo moito deles, estou en contacto permanente coa competición... é como facer un mestrado que me axuda en ambos os eidos, tamén a entender o que senten cando obteñen un éxito ou un fracaso, e como eu paso por iso eles tamén pensan "teño que crer no que me di Ruth, porque sabe do que está falando". Cales son os seus obxectivos para o que resta de ano? Dentro de dúas semanas estarei na Premier League de Porto, que é un campionato do Circuíto Mundial, e o obxectivo é conseguir unha medalla. Senón é aí será máis tarde en Rabat ou no Cairo. Ademais, tamén teño en mente o Campionato de España Universitario, o de Clubes e conseguir un ouro no Estatal absoluto.


Summary: Decanato, alumnado e Universidade asinan un documento marco tras case nove horas de reunión e catro días de folga. O reitor comprométese a unha "rolda de contactos" coa comunidade universitaria tras xurdir protestas noutras facultades.

A Asemblea Aberta de Medicina da USC anunciou a última hora deste venres a desconvocatoria da folga iniciada o pasado martes na facultade para reclamar melloras no funcionamento administrativo, a docencia e as prácticas do centro. Logo dunha longa xuntanza, de case nove horas, a Universidade, o decanato e os delegados que representaron o alumnado anunciaron a sinatura dun acordo marco que provoca que as aulas se retomen desde o vindeiro luns. Decanato, alumnado e USC ratificaron e asinaron un acordo marco logo de case nove horas de reunión e catro días de folga"Temos acordos sobre a mesa. Pero isto non remata aquí, pois agora vén o máis complicado: cumprilos", explicaba a Asemblea nas redes sociais. Desde a USC, o seu goberno emitía un comunicado no que di "apoiar, de xeito incondicional, o acordo marco acadado entre decanato, departamentos e delegadas e delegados do alumnado da Facultade de Medicina". O documento que puxo fin á folga establece o compromiso de aplicar, de forma inmediata, mudanzas nos criterios de corrección nos exames tipo test, descentralizar as prácticas dos centros de saúde, evitar o exceso de horas presenciais, modificar o plan de estudos e solucións máis rápidas para as convalidacións. Ademais, ambas partes comprométense á apertura dunha caixa de correo electrónico e confidencial onde os mozos e mozas poidan denunciar actitudes reprochables por parte do profesorado para poder logo actuar contra estas. O acordo compromete a mudanzas nos criterios de corrección, evitar o exceso de horas presenciais ou modificar o plan de estudosO acordo é máis amplo, ao incluír tamén compromisos sobre a mellora nas condicións das prácticas clínicas, a posibilidade dos alumnos de seren avaliados en galego e en castelán ou unha mellor planificación dos calendarios das materias. A xuntanza que puxo fin á folga foi presidida polo reitor da USC, Antonio López que logo, nun comunicado, quixo "agradecer o compromiso evidenciado polo movemento estudantil para coa calidade da docencia que reciben así como para coa proposta de vías que contribúen á mellora do funcionamento do centro". "O respecto e sensatez co que organizaron as protestas así coma a cordialidade da súa execución non fixeron máis ca lexitimalas contribuíndo, de xeito directo, á construción do espazo democrático do que a universidade debe ser exemplo e garante", dixo nun texto no que o equipo de goberno da Universidade comprometeuse a "crear novos espazos de diálogo coa comunidade universitaria e poder participar doutros xa creados", polo que iniciará "unha rolda de contactos" cos representantes do alumnado. O reitor comprometeuse a iniciar unha "rolda de contactos" coa comunidade universitaria tras a creación doutras asembleas que piden melloras na USCTen en conta así a USC a creación doutras asembleas de estudantes noutros factulades como as de Psicoloxía, Comunicacion, Ciencias Políticas ou Maxisterio, todas elas co obxectivo de reclamar melloras no funcionamento dos seus centros. Segundo o equipo de goberno da Universidade, estes novos encontros "servirán para tratar, entre outros temas, os efectos da implantación do Plan Boloña nos distintos sectores da comunidade universitaria e tratar de corrixir os problemas a que poidan estar dando lugar". "Hoxe baixamos os cartaces. Grazas a todas as persoas que nos amosaron o seu apoio, a todas as alumnas que deron o mellor delas durante estes catro longos días e, sobre todo, ás delegadas. Sen vós non sería posible. Grazas", di a Asemblea Aberta de Medicina nas súas redes sociais.


Summary: Europa dá luz verde ás deportacións masivas, entrevistas a Rubén Cela e Helena Villar Janeiro, as outras xestións do lixo... Todo isto e moito máis na nova entrega do Sermos, a 188, xa disponíbel na nosa loxa.

O modelo de ensino concertado cumpriu máis de tres décadas sen perder vixencia, reforzado polas sucesivas reformas educativas. Un modelo que divide os actores educativos entre os que o consideran unha forma de privatización e aqueles que pensan que é un dereito das familias e das empresas. Segundo os últimos dados do Ministerio de Educación, o ensino privado-concertado representa na Galiza un 14,3% dos recursos que destina a Administración a ensinanzas non universitarias, un total de 246 millóns de euros anuais. Debullamos esta cuestión polo miúdo en 'O peso do ensino concertado'. Os restos orgánicos representan o 40% do lixo que producimos, é o que máis pesa e polo que máis pagamos Concellos galegos como San Sadurniño, Allariz e Pontevedra desenvolven outro sistema de recollida e aproveitamento dos residuos que ten como obxectivo superar o modelo Sogama e encamiñarse cara á redución e á reciclaxe. En 'Lixo, a xestión dun recurso que se tornou negocio'. 'O galego, no punto de mira da Administración local': Após a concentración de Queremos Galego ás portas do Concello de Lugo en apoio á ordenanza do uso do galego, comeza unha xeira de mobilizacións en defensa da lingua que terán o seu punto álxido no acto nacional que a asociación prepara para o 17 de maio. Rubén Cela A prisión de Teixeiro, baixo lupa por torturas A oposición (PSdeG, AGE, BNG e o Grupo Mixto) avanzou que se sumará á solicitude de Esculca para que o Comité para a Prevención da Tortura visite Teixeiro. Pola súa banda, o PP non se pronunciou até o momento. A opacidade da prisión impediu mesmo a deputadas visitar a cadea en 2015. Entrevistamos Rubén Cela, unha das novas caras da Executiva Nacional saída da XV Asemblea do BNG. "O BNG desde logo está para sumar e para multiplicar, mais non estamos dispostos a nos diluírmos... non estamos dispostos a nos supeditarmos nen a Génova nen a Ferraz nen á Complutense". O 20D modificou radicalmente o panorama político estatal. O politólogo Manuel Anxo Fernández Baz analzia neste semanario os novos trazos dun taboleiro endiañadamente complexo e pendente da hipótese de nova convocatoria ás urnas. Duarte Correa escrebe neste número como as forzas progresistas da rexión discuten como reaxir ao cambio de ciclo que proclama a dereita. 'Final do ciclo progresista en América Latina?' 'Europa fecha fronteiras aos dereitos humanos'. Os 28 acordan abonarlle a Turquía 6.000 millóns de euros para se desfaceren de milleiros de persoas refuxiadas. A UE decide blindarse e darlles as costas á crise das refuxiadas, que ten causa nos conflitos alentados polas potencias occidentais no Oriente Medio. A Comisión Europea limita a 72.000 as persoas de orixe siria ás que se lles concederá asilo nos próximos doce meses. A crise dinamitou as estatísticas e índices que apuntaban cara a unha tendencia á converxencia da economía galega coas economías española e europea. Desta crise estamos a nos recuperar peor e máis lentos que a nosa contorna, o que se traduce nunha fenda económica que, ao mesmo tempo, é herdeira e responsábel de emigración, precarización e perda de peso económico. Contámoscho en 'Saír da crise pola porta de atrás'. O esforzo inversor en Galiza nas actividades de I+D viuse quebrado en 2009. Neste ano deu inicio unha senda decrecente que fixo que se volvese a niveis de investimento do ano 2006. Falamos disto en 'Por que Innovación e Desenvolvemento?'. "Eu non sei ver a vida se non é cos ollos de escritora" Helena Villar Janeiro (Becerrerá, 1940), poeta nunha casa de poetas, vén de ser recoñecida como Escritora na súa Terra pola Asociación de Escritores-as en Lingua Galega. E elixiu Rianxo como a terra que lle recoñecerá os seus méritos literarios e de defensa da cultura galega, a vila que a acolleu, cando foi vivir á Casa da Escola de Abuín na procura do mar e da tranquilidade Entrevistámola neste número. "Eu non sei ver a vida se non é cos ollos de escritora". E moitas máis cousas: críticas de libros, de cinema e de música. En 'andar e ver' imos pola ruta máxica de Oia. Banda deseñada da man de Alfonso Barreiro, premio fin de carreira no curso profesional de BD 2015. Na selfie-enretvista falamos con Unai Brea, xornalista vasco con raíces galegas.


Summary: A CIG convoca para esta tarde manifestacións en todas as cidades, baixo o lema "Paremos o PP! Non ao saqueo do pobo. Existen alternativas. Rescatemos os nosos dereitos", para rexeitaren os Orzamentos aprobados por Rajoy e para "plantar cara á política de recortes de Feijóo". As mobilizacións terán lugar poucas horas antes do inicio da campaña electoral cara o 21-O e nelas reivindicarase tamén "maiores competencias económicas" para Galiza.

As rúas das principais cidades e vilas de Galiza recibirán a campaña electoral que encetará pasada a media noite de hoxe, con manifestacións. As mobilizacións convocadas pola CIG teñen por obxecto contestar os Orzamentos Xerais do Estado e as reformas que os seguirán nos videiros meses. e enviar unha mensaxe clara de oposición ás políticas de recortes desenvolvidas polo Partido Popular desde Madrid e a Xunta, e na que previsibelmente insistirá Feijóo no caso de resultar re-elixido o vindeiro 21-O. O firme apoio de Feijóo ás contas aprobadas polo executivo central, que o colocou como o principal valedor autonómico dos orzamentos que afondan nos retallamentos de servizos públicos e que restan a Galiza 400 millóns de euros, poría en evidencia segundo a CIG cal será a folla de ruta do PP de continuar á fronte do goberno galego. A central sindical nacionalista desenvolveu durante as últimas semanas unha intesa campaña de denuncia do balance do goberno Feijóo e na que fixeron un chamado explícito a "parar as súas políticas antisociais" nas urnas o próximo día 21. Asemade, a CIG quere reivindicar con esta convocatoria "competencias reais" para Galiza en materia económica, para poder desenvolver as políticas necesarias cara unha saída social da crise. O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, que participará na manifestación de Vigo, amósase partidario mesmo de abordar o debate arredor da saída do euro. "Non podemos afrontar unha crise económica nas circunstancias actuais, sen un banco central que avale a compra de débeda pública, que poida emitir moeda e sen a capacidade de dotarnos dunha política monetaria, fiscal e económica ao servizo dos intereses da maioría social e non da banca europea", asegura. Horarios e emprazamento das concentracións: Vigo: 20.00 h desde Vía Norte. A Coruña: 20.00 h desde a Praza de Vigo Pontevedra: 20.30 h desde a Praza da Ferrería Ferrol: 20.30h desde a Avenida de Esteiro Compostela: 20.30 h na Praza Roxa Lugo: 20.30 h desde Ronda da Muralla, 58 Ourense: 20.00 h no pavillón dos Remedios Vilagarcía: 20.30h na Casa do Mar Foz: 20.00 h na Casa do Concello


Summary: Ante a crítica situación económica do Concello, o BNG esixe a dimisión do actual rexedor, Salvador González Solla, como condición para apoiar un plan de saneamento que evite a intervención. CxG pídelles aos grupos da oposición que cheguen a un acordo co goberno municipal ou que propoñan unha alternativa

O tempo esgótase para o Concello de Ponteareas. A súa crítica situación económica, motivada por unhas débedas inasumibles, de entre 13 millóns de euros (segundo a versión da alcaldía) e 18 millóns (segundo o BNG), fai imprescindible un plan de saneamento económico que evite que a administración municipal sexa intervida polo Estado. O Goberno central xa rexeitou un primeiro plano de axuste presentado polo Concello, por consideralo "insuficiente" e agora o Goberno municipal presidido por Salvador González Solla está obrigado a presentar un novo documento que quere aprobar por consenso. Este venres os grupos da oposición recibirán ese documento base. O voceiro municipal do Bloque, Xosé Represas, foi tallante: "A dimisión ou a intervención" O BNG xa anunciou que non o apoiará até que González Solla abandone a alcaldía, pois os nacionalistas ven na súa xestión a orixe do gravísimo desequilibrio orzamentario. O voceiro municipal do Bloque, Xosé Represas, foi tallante: "A dimisión ou a intervención". Represas considera que "os mesmos que durante trinta anos afundiron o Concello e o levaron á bancarrota non están en condicións de resolver a situación". Para Chuco Abalde (CxG) os grupos da oposición teñen a obriga de traballar para chegar a un acordo co goberno, e no caso de non ser posible ese entendemento, "propoñer unha alternativa, aproveitando a minoría na que se atopa o PP" Pola súa banda, Chuco Abalde, secretario local de Compromiso por Galicia en Ponteareas pediu "responsabilidade política e sentido común os membros da corporación, para que traballen para chegar a un acordo polo ben do municipio e dos seus cidadáns". Abalde manifesta a súa "preocupación" pola grave situación económica na que se atopa o concello de Ponteareas e polas "declaracións de hoxe dalgún grupo da oposición". Abalde entende que os grupos da oposición teñen a obriga de traballar para chegar a un acordo co goberno, e no caso de non ser posible ese entendemento, "propoñer unha alternativa, aproveitando a minoría na que se atopa o PP". O Secretario local de CXG, ademais, ofrécese para mediar entre as partes, "dado que parece que o simple feito de reunirse e falar entre eles é unha tarefa imposible".


Summary: A revista dixital Biosbardia recupera unha longa entrevista na que Xosé Filgueira Valverde revisa a súa traxectoria, entre outros episodios, as súas relacións con Franco ou Castelao.

Elaborada polo xornalista Gustavo Luca de Tena en 1990 e publicada en A Nosa Terra, a longa entrevista que agora recupera a revista dixital Biosbardia, dirixida por César Lorenzo Gil, revisa toda a traxectoria de Xosé Filgueira Valverde, mesmo os episodios máis polémicos e que están no cerne do debate sobre a súa designación como figura a homenaxear no vindeiro Día das Letras Galegas. A entrevista está realizada cando Filgueira Valverde, con 84 anos, ocupa a presidencia do Consello da Cultura Galega e bota luz sobre algúns capítulos especialmente claves para entender a dimensión da súa figura. "Podo entender que foi un grande erro ter sido alcalde pero podo recoñecer que tivo a vantaxe de poder defender a zona monumental, facer o campo de deportes, o pavillón…", responde Filgueira Valverde a un dos primeiros temas que pon sobre a mesa Luca de Tena, a súa condición de alcalde franquista da cidade de Pontevedra. Filgueira xustifica, non entanto, o seu cargo como procurador en Cortes, tema que tampouco elude o xornalista no seu cuestionario. "Pero en que circunstancias e con que votos logramos hai hoxe vinte e cinco anos que se consagrase o galego na escola?", responde Filgueira. "Considero que é absolutamente galega a obra castelá de Rosalía, a de Nicomedes Pastor Díaz, a da Pardo Bazán (que por desgraza é toda en castelán), a de Valle Inclán", di Filgueira Castelao era un dos temas delicados a tratar con Filgueira. Os dous coincidiran na fundación do Museo de Pontevedra, dirixido durante longos anos por Filgueira e no que estaban depositados os bens dun Castelao exiliado despois de seren incautados. "As sás de Castelao son unha preciosidade", dille Filgueira a Luca de Tena que non dubida en preguntarlle pola súa relación despois de 1936, un contacto inexistente como el mesmo recoñece. Sen embargo, Filgueira conta a anécdota de que xestionou o permiso do Goberno Civil para o envío dun telegrama de pésame a Buenos Aires. Explica Filgueira o asasinato de Alexandre Bóveda pola integración do PG na Fronte Popular que definiu como marxista o galeguismo. "Ese foi un inconveniente tremendo que lle custou a vida a Alexandre Bóveda", opina do que cualifica como "unha incomprensión total". Nin Gustavo Luca de Tena deixa de preguntar nin Filgueira de xustificar a súa traxectoria en toda a entrevista, con moitos momentos de interese que pasan tamén pola súa intervención no Consello da Cultura ou o cesamento -inesperado, segundo di- como Conselleiro de Cultura no goberno de Fernández Albor do que, segundo di, foi "botado de mala maneira". "Pontevedra cheirou sempre a demo, o que pasa é que hoxe o notamos máis porque somos máis civilizados", comenta de Celulosas Obra de literatura galega a escrita en castelán "Considero que é absolutamente galega a obra castelá de Rosalía, a de Nicomedes Pastor Díaz, a da Pardo Bazán (que por desgraza é toda en castelán), a de Valle Inclán que escribía un galego delicioso e falaba un galego espléndido pero que escribiu moi pouco nel. E a obra de Cela e de Torrente en castelán", defende o autor ao que se lle dedicará o vindeiro Día das Letras Galegas na longa entrevista na que Luca de Tema fai unha pregunta dun dos temas que tamén está no debate actual, a súa relación coa normativa. "A normativa seguen a chamala normativa Filgueira aínda que son ben coñecidas as súas discrepancias", pregunta o xornalista. "Un nunca pode estar plenamente conforme coas normativas ortográficas. E xa non digamos o portugués, que o mellor que podía facer era adoptar a normativa galega, he, he, he. O x é moito máis cómodo que o j", comenta. Para o fin da entrevista, Luca de Tena deixa un dos temas estrela da súa brillante traxectoria xornalística, a instalación das Celulosas na ría. "Pontevedra cheirou sempre a demo, o que pasa é que hoxe o notamos máis porque somos máis civilizados", contesta Filgueira, alcalde cando a fábrica chegou á cidade. O xornalista dille que a empresa papeleira foi a morte da ría: "Pero iso é completamente falso. Iso é de risa. Non están a mariscar ao pé mesmo da fábrica?", contesta Filgueira, tentando botar abaixo o que chama unha "campaña" contra a fábrica. A entrevista completa pódese ler na revista dixital Biosbardia.


Summary: A FAO chama a comunidade internacional a controlar esta tendencia como paso fulcral na loita contra a fame, e responsabiliza directamente o consumo excesivo dos países enriquecidos. Entrementres 1.500 millóns de persoas teñen problemas de sobrepeso, outros 868 millóns lidan coa desnutrición

A terceira parte da comida que se produce no mundo desperdíciase. Porén, tal volume de alimentos abondaría para dar de comer a 500 millóns de persoas sen exercer presión adicional sobre os recursos naturais. O dato deuno o director xeral da FAO, a axencia das Nacións Unidas para a alimentación e a agricultura, José Graciano da Silva, na inauguración da palestra bienal de Terra Madre, en Italia. Instou a comunidade internacional a frear esta tendencia como paso fulcral na loita contra a fame. Os datos de Nacións Unidas apuntan que entrementres 1.500 millóns de persoas teñen problemas de sobrepeso, outros 868 millóns lidan coa desnutrición. Na liña, da Silva sinalou os países enriquecidos como culpábeis directos do desaproveitamento dos alimentos, subliñando a súa tendencia ao sobreconsumo. Ao entender do responsábel da ONU, as cifras antes sinaladas reflexan á perfección o gran contraste que se produce no planeta, causa principal da pobreza: unha distribución desigual dos alimentos, da riqueza e das oportunidades. Chama a atención, por exemplo, que as responsábeis da produción da comida, as mulleres, que representan o 70% da man de obra agrogandeira, sexan as primeiras afectadas pola desnutrición e teñan en propiedade menos do 1% das terras.


Summary: Cabo conseguiu en Pedreña o seu mellor resultado da temporada, as vogadoras de Meira conquistan en Donosti praza na Liga Euskotren nunha dura pugna con Orio, e Tirán non cede e mantense 4º na ACT. Na Liga Galega Meira segue a marcar o ritmo.

Outra fin de semana de traiñeiras, con competicións nas diferentes categorías e unha temporada que vai avanzando sen grandes sorpresas mais con emoción mancheas. Na Liga San Miguel (ACT, 12 embarcacións das cales 2 son galegas: Tirán e Cabo) houbo dúas citas: Pedreña (Cantabria) e Donosti. Na primeira delas, Hondarribia foi quen se fixo coa bandeira, batendo a Urdaibai e a Orio, segundos e terceiros respectivamente. A cuarta praza foi para unha inmensa Cabo de Cruz, que fixo o seu mellor tempo da temporada (19:55:84). Os de Alfonso Díaz foron quen de facer unha regata intensa, sen baixar o ritmo. A outra representante galega,Tirán, acabou en oitava posición. Na cita do domingo en Donosti o triunfo foi para Kaiku. Os de Sestao mantiveron unha dura pugna con Hondarribia (segunda). As representantes galegas finalizaron 7º e 10º nesta cita na Bahía donostiarra. Na Clasificación Xeral, a traiñeira de Tirán é cuarta e a de Cabo de Cruz ocupa o posto sete. Posicións máis que dignas tendo en conta os orzamentos e apoios dos que gozan gran parte das embarcacións que compiten na ACT. As vogadoras de Samertolameu, entre as grandes Esta fin de semana, e tamén nas augas do Cantábrico, decorreron dúas regatas para clasificarse para a Liga Euskotren, a cada vez máis exixente competición de traiñeiras feminina. A esas citas acudiron as embarcacións galegas de Cabo de Cruz e Samertolameu de Meira, que competiron contra tripulacións vascas e cántabras por atinxir unha praza na Liga. Finalmente (e tras unha dura pugna con Orio), as vogadoras de Samertolameu lograron facerse con un dos catro portos na Liga Euskotren, unha competición na que as remeiras galegas han batirse con Zumaia, Hibaika e San Juan, tres potentes traiñeiras vascas. Meira segue forte na LGT A Liga Galega de Traiñeiras tivo dupla cita esta fin de semana. O sábado, en augas da Pobra do Caramiñal, da categoría A (8 traiñeiras). O domingo, no Grove, da B (9 embarcacións). Na regata en augas da vila do Barbanza Samertolameu de Meira volveu dar un paso máis para se reafirmar como a traiñeira máis forte da LGT. Fixo un tempo de 20:36:58, sacándolle 15 segundos de ventaxe á segunda claisificada, a embarcación de Amegrove. Mugardos e Vilaxoán (que poden dar momentos de gloria na 'lea' por ser terceiros na LGT-A) finalizaron terceiros e cuartos, respectivamente. Na Clasificación xeral Samertolameu vai de primeira (31 puntos, gañou 3 das 4 regatas realizadas até o de agora), sendo o segundo lugar para Amegrove (28 ptos, unha bandeira gañada) e Vilaxoán, con 22 puntos, terceira. No que atinxe á categoría B da Liga Galega de Traiñeiras a vitoria foi para os de Coruxo, por diante de Bueu (2ª), de Mecos (3ª) e de Rianxo, que se aupou á cuarta posición. As traiñeiras de Coruxo e Mecos, empatadas a 31 puntos, comandan a Clasificación da LGT-B, o terceiro lugar é para a embarcación de Perillo, os de Bueu son cuartos, e a tripulación de Rianxo escalou até a quinta praza. Fotos da traiñeira feminina de Meira: Liga San Miguel e Liga Galega


No teu canto,o amor venceu á morte,a lingua foi chorima,e latexou o corazón da noite.PUCHO BOEDO,o neno da Silva,a estrela do pobo,mentres ti cantesvivirá Galicia nunha esperanza incesante Poema de Manuel Rivas que campa en pedra no lugar da Coruña onde viviu a infancia. O pasado martes, as súas veciñas e veciños volveron reunirse alí para lle render homenaxe. Xa levamos 28 anos con tal ritual. Abenzoado o pobo que sabe honrar os seus artistas. Na épica da Galiza contemporánea, o grande heroe non é guerreiro, senón vocalista: Pucho Boedo. Talento superdotado –en sensibilidade– que posou a aloumiña da emoción en todas as persoas que o escoitaron. Naceu en 1929, na Ramalleira. De pequecho cantaba tan ben que as mulleres no río paraban de lavar. Cando lle cambie a voz, acabouse Pucho, anunciaba algún experto. Equivocouse. O seu pai e o seu irmán –dirixentes da CNT– foron asasinados no 36. Tiña sete anos. Contra tanta dor, un antídoto: a música. Debutou de espontáneo nas festas da Silva. Primeiras orquestras: Eslava, Spallant. Gañou un concurso en Radio Juventud e foi fichado polos Trovadores. Así chamados –din– polas "trobas" do propio Pucho. A súa formación, intensa, foi absolutamente autodidacta. Primeira escola: Carlos Gardel –películas en sesión dobre– no cine París. Velaí o seu tango Chessman. Segundo chanzo: o Caribe. A viaxe cos Satélites a Venezuela do ano 54. Cando voltaron pousaron todo o esplendor do Trópico no campo da festa. Pucho regresou máis tarde e integrouse de novo nos Trovadores. É a época do "bolero moruno" Sahara. Nunha actuación en Noia, Prudencio Romo agachou unha gravadora entre uns ramallos. Ao pouco, montou a súa propia versión coa Veracruz. Conforme o soubo, Pucho foi onda eles cargado de vehemencia. Cando os escoitou, comentou: Facédela mellor que nós. Dende aquela –tal me dixo Prudencio– amigos para sempre. O arcebispo Quiroga Palacios prohibía tocar durante toda coresma e a Semana Santa. No ano 58, Prudencio funda os Tamara. E, xusto nesa Semana Santa, embarcan en Vigo cara ao Norte de África. Dous anos despois, aterran en Marsella procedentes de Alxer. O vocalista, Germán Olariaga, desaparece (din que detrás da filla do xefe da mafia corsa). Romo chama ás presas o seu amigo. Só unhas semanas despois Pucho e os Tamara comparten cartel, durante un mes, con Jacques Brel no mítico Olympia de París. Entón non sabía nada de francés, mais non perdeu ningunha das sesións do belga. En Montreux, Suíza, ano 64, coinciden con Los Españoles, o grupo do Ferreiriño de Orto. Cantaron unha canción en galego e o público, emigrantes, literalmente toleou. Decidiron gravar tamén eles esa peza. Galicia Terra Nosa converteuse no primeiro grande éxito dos Tamara. Era o momento, cumpría crear unha auténtica canción popular en galego. Os Tamara, con Pucho e Prudencio, estaban preparados. Velaí Na Fermosa Galiza, 1970 –fito fundacional– o seu primeiro lp integramente nesta lingua. Dandi, bohemio, conquistador… Xa cho dixen, tras do sorriso do crooner agachábase unha grande dor. Non precisaba carné de identidade, todos o coñecían. El case non coñeceu o seu pai, José. Tampouco o seu irmán José Antonio, aquel que camiña puño en alto na famosa imaxe da manifestación dos obreiros polos Cantóns en defensa da República. Heroe sonoro e –curioso paradoxo– representante dunha xeración condenada ao silencio. Esa dor da que non lle era permitido falar, mais que tan ben sabía expresar no escenario. E un tema, O Vello e o Sapo, que Prudencio musicou á súa medida, no que agroma o desacougo que lle proía nas entrañas. Foi a derradeira peza da derradeira actuación: fin de ano do 85, na Televisión de Galicia. Faltábanlle as forzas. Mais acadou o clímax cando, consonte coa letra, ollou cara os ceos, co puño pechado, el tamén ergueu o puño e reproduciu por un instante a imaxe libertaria do seu irmán. A min vanme facer bo despois de morto, adoitaba comentar. Acertou. Finou o 26 de xaneiro. Dende entón non cesa de medrar o mito.