Summary: ENTREVISTA A Facultade de Dereito da USC acolle este venres e sábado un congreso que analizará a regulación do traballo a distancia en España e noutros países, as posibilidades que abre para a conciliación ou os riscos laborais específicos. Falamos coa directora do encontro, Lourdes Mella

O teletraballo é unha realidade cada vez máis estendida en España, aínda que o seu crecemento e implantación segue a ser máis lento e tímido que en moitos países do resto de Europa. Un estudo do INE publicado o pasado ano sinalaba que o 22% das empresas contaban con algún programa de traballo a distancia, unha porcentaxe importante, pero lonxe do 35% que se rexistra na media da UE, a pesar de que -segundo ese mesmo estudo do INE- o teletraballo mellora a produtividade entre un 5% e un 25%. Outros estudos, coma o Libro blanco del teletrabajo en España, da Fundación MásFamilia sinala que o 26% dos traballadores e traballadoras españolas realizan algunha parte das súas funcións dende os seus fogares. Mentres que segundo CC.OO. son 400.000 as persoas que no Estado traballan por completo dende as súas casas. Non se ten afondado suficientemente nos aspectos legais desta nova forma de traballar: a regulación xurídica do traballo a distancia, a súa plasmación nos convenios laborais e nos contratos ou os dereitos dos empregados Fálase moito sobre a nova realidade do traballo a distancia, sobre todo centrándose nos efectos psicosociais para o propio traballador ou traballadora, do illamento e da dificultades da autoorganización, sobre as novas posibilidades de conciliación coa vida familiar e, en xeral, dunha nova relación co traballo e co tempo da xornada laboral. Porén, non se ten afondado suficientemente nos aspectos legais desta nova forma de traballar: a regulación xurídica do traballo a distancia, a súa plasmación nos convenios laborais e nos contratos, os dereitos dos empregados que traballan fóra da oficina ou os seus riscos laborais específicos. De feito, o traballo a distancia non foi regulado no Estatuto dos Traballadores ata a súa reforma do ano 2012, e mesmo entón tan só se lle dedicou un artigo, moi xenérico. Este venres e sábado a Facultade de Dereito da USC acolle un congreso internacional sobre estas cuestións, titulado "E-work como modelo de flexibilidade, conciliación e produtividade no dereito español e comparado", que analizará a actual situación do réxime xurídico da relación de teletraballo en España, e tamén noutros países, e igualmente outros aspectos, coma a negociación colectiva, a certificación de competencias laborais, o control empresarial ou a privacidade. Este encontro servirá para presentar os primeiros resultados dun proxecto internacional de investigación, no que ademais da USC participan outras universidades españolas, italianas, francesas, inglesas, alemanas ou arxentinas, e que analiza a situación do teletraballo do dereito laboral español e no dereito laboral comparado. Falamos con Lourdes Mella, directora do Congreso. "Existe a cultura do presencialismo, a idea de que hai que permanecer cantas máis horas mellor no posto de traballo. E os empresarios consideran que así teñen mellor controlados os seus traballadores" En España a regulación do traballo a distancia está aínda menos desenvolvida que noutros países? Si, noutros países o traballo a distancia está máis desenvolvido a nivel xurídico. Hai unha regulación máis concreta e normativas máis específicas. A regulación en España é escasa e insuficiente, aínda que na reforma do Estatuto dos Traballadores do ano 2012 si se introduciu o tema por vez primeira. É insuficiente, pero foi un primeiro paso de cara a considerar a inclusión do traballo a distancia como unha opción de flexibilidade nas empresas, de conciliación e de produtividade. Si que hai algunhas empresas, sobre todo do sector tecnolóxico, que xa dende o comezo da pasada década iniciaron programas piloto de teletraballo, a partir dun acordo marco europeo sobre teletraballo, asinado en 2002. Pero o desenvolvemento foi moi lento, moi tímido. A cultura do presencialismo, tan estendida en España, entra en contradición do teletraballo? Si que é certo que en España hai unha barreira cultural contra o traballo a distancia. Existe a cultura do presencialismo, a idea de que hai que permanecer cantas máis horas mellor no posto de traballo, de que un non pode abandonar a empresa ata que o faga o empresario. E os empresarios consideran que así teñen mellor controlados os seus traballadores. Ás veces tamén constitúe un freo a cautela dos traballadores de máis idade ante as novas tecnoloxías. Pero é unha tendencia imparable, en calquera caso. "Hoxe en día as novas tecnoloxías permiten que no traballo a distancia se estableza unha relación entre empresa e empregado moi semellante á tradicional" O traballo a distancia, ademais dun cambio de de escenario, establece unha relación distinta co traballo e co tempo? Si, unha das maneiras de deseñar o traballo a distancia é implantar un modelo de traballo por obxectivos e non por horas. No programa piloto iniciado pola Xunta, por exemplo, os postos aos que se lles permitiu comezar co traballo a distancia eran de persoas cuxo labor era doadamente cuantificable, e traballan por obxectivos, realizando un número determinado de informes. Pero non é a única forma; hoxe en día as novas tecnoloxías permiten que no traballo a distancia se estableza unha relación entre empresa e empregado ou entre xefe e empregado moi semellante á tradicional, pois aínda que a persoa estea lonxe da oficina, pode estar conectado con ela en todo momento, e pode traballar co mesmo horario presencial que se estivese fisicamente alí. Hoxe tenden a promoverse, así mesmo, modelos mixtos, nos que o traballador realiza unha parte das súas funcións na oficina, e outra parte fóra, un modelo que favorece a conciliación e tamén a organización do traballo, evitando unha posible desconexión dos traballadores coas estruturas da empresa. En ocasións, os modelos de 'todo ou nada', nos que o traballador realizaba o 100% da súa actividade no seu fogar, provocaban problemas de illamento, ou de falta de rendemento. Neste senso, o artigo 13 do Estatuto, que regula o traballo a distancia, defíneo como "aquel no que a prestación da actividade laboral se realice de maneira preponderante no domicilio do traballador ou no lugar libremente elixido por este, de modo alternativo ao seu desenvolvemento presencial no centro de traballo da empresa". Preponderante, non exclusiva. "Non falo de riscos físicos, senón dos riscos psicosociais producidos por esta nova situación, coma o illamento, a adicción ás novas tecnoloxías, a adicción ao traballo, a falta de limitación do tempo de traballo" De todo os xeitos, o traballo dende a casa non ofrece só vantaxes. Obriga ao traballador a organizarse, e en ocasións provoca efectos negativos, comezando por un certo illamento, ou pola non separación do tempo de traballo e do tempo de ocio ou familiar, non si? Efectivamente, o feito de que unha persoa se deslocalice e traballe dende o seu domicilio dálle máis autonomía ao traballador, pero tamén máis responsabilidade, debe aprender a organizarse e ás veces isto non é tan doado. A redacción do artigo 13 é moi xeral, moi pouco concreta e sería necesaria a elaboración dun real decreto ou regulamento que o desenvolvese con detalle, atendendo a todos os seus aspectos. Por exemplo, os novos riscos laborais xerados polo traballo a distancia. Non falo de riscos físicos, que tamén os hai, senón dos riscos psicosociais producidos por esta nova situación, coma o illamento, a adicción ás novas tecnoloxías, a adicción ao traballo, a falta de limitación do tempo de traballo, que pode facer que un empresario lle esixa ao seu empregado unha serie de esforzos que van moito máis aló do horario normal. Aproveitando o feito de que este ten a 'oficina na casa', e de que sempre está aberta, podes traballar pola noite, podes traballar nas fins de semana... E todo isto hai que regulalo. En Francia o ano pasado as patronais e os sindicatos do sector tecnolóxico tiveron que asinar un convenio colectivo que obriga o empresario a esixirlle ao traballador que estea desconectado da empresa un mínimo de 35 horas ao longo da fin de semana e cunha marxe de descanso de 11 horas entre unha xornada laboral e outra entre semana. Fixeron isto alertados pola gran cantidade de suicidios que se estaban producindo entre os empregados das empresas tecnolóxicas que traballaban dende a casa, con horarios excesivos e con escasa separación entre o tempo de traballo e o tempo de descanso. "En España temos que avanzar por ese camiño, temos que aprobar unha normativa para o sector público e ir aplicando acordos colectivos, de sector e de empresa, no ámbito privado" Que podemos aprender da lexislación que xa está en vigor noutros países ou dos avances en convenios ou contratos? En Europa non atopamos normativas xerais que regulen o traballo a distancia nas empresas privadas, tan só algúns convenios e acordos colectivos, coma o que se aprobou en Francia. No ámbito público e da administración si hai normativas específicas. En España temos que avanzar por ese camiño, aproveitando a experiencia de países que están máis avanzados na materia, e cuxos exemplos se presentarán neste Congreso; temos que aprobar unha normativa para o sector público e ir aplicando acordos colectivos, de sector e de empresa, no ámbito privado. Dende o Congreso queremos aconsellar tanto aos lexisladores coma aos axentes sociais para que poidamos tirar proveito dos exemplos positivos que existen noutros países ou para evitar os erros que nalgúns casos se cometeron. Programa do congreso (.pdf)


Summary: O traballo está dispoñíbel en edición dixital. Analiza, entre outros, nomes de adegas e viños, cabeceiras de xornal e establecementos comerciais.

A Real Academia Galega (RAG) presentou o seu libro Estudos de Onomástica Galega V. Os nomes comerciais, que publicou para recoller as achegas sobre o valor do galego para as marcas na V Xornada de Onomástica Galega celebrada o pasado novembro. O libro está dispoñíbel en versión dixital na sección de publicacións de academia.gal e, como sinalou a RAG nun comunicado, incide no valor semiótico das marcas, "que se estende xa ao ámbito da normalización lingüística". Co apoio da Deputación de Pontevedra e o Museo de Pontevedra, o Seminario de Onomástica da Real Academia Galega celebra anualmente desde 2016 estas xornadas que se centran nos nomes propios e que na edición de 2020 -realizada telemáticamente debido á pandemia de covid-19- abordou os nomes comerciais. Esta iniciativa complétase ademais coa publicación dos traballos en cada encontro. O volume presentado inclúe un estudo no que o profesor da Universidade de Vigo Benigno Fernández Salgado tenta dar resposta a "canto vale un nome" mentres examina os conceptos de valor, nome, marca empresa e dominio das marcas galegas máis coñecidas. A profesora da Universidade de Santiago María Álvarez de la Granja encárgase de analizar os recursos lingüísticos ao servizo das marcas e os nomes comerciais, desde a metonimia e a metáfora até os xogos de palabras. O libro contén tamén un artigo da filóloga Raquel Rodríguez Parada, que se basea na investigación que realizou sobre os nomes de adegas e dos caldos inscritos na denominación de orixe Ribeiro, así como dos vermús, augardentes e licores da zona. O presidente da RAG Víctor F. Freixanes colabora tamén na publicación con "un percorrido polas primeiras cabeceiras de xornal en galego, entre as que tamén é común o uso de topónimos e gentilicios". A Academia recalcou o valor das experiencias didácticas, "unha sección recorrente nas xornadas celebradas polo Seminario de Onomástica" e que, nesta ocasión, correu a cargo de Celtia Rei Brandón, do IES Alexandre Bóveda (Vigo). A profesora analizou xunto ao seu alumnado a lingua galega nos establecementos comerciais dos barrios vigueses de Bouzas e Coia. O volume complétano algunhas reflexións desde a perspectiva empresarial da zoqueira Elena Ferro, as deseñadoras Irene García e Raquel Boo, e Xosé González, "que leva década traballando na promoción do galego no sector empresarial".


Summary: O lehendakari anunciará presumibelmente esta sexta feira a data para a realización das eleccións vascas. En 2009 e 2012 os comicios vascos e galegos coincidiron. Feijóo e Urkullu mantiveron recentemente unha reunión e o asunto estivo sobre a mesa.

Dúas son as datas que estaría a barallar preferentemente Íñigo Urkullu para convocar as eleccións ao Parlamento de Gasteitz: o último domingo de setembro, día 25, ou o primeiro de outubro, día 2. Se nos atemos ao dito esta quinta feira por Feijóo en rolda de imprensa após o consello da Xunta -dixo claramente que as eleccións galegas serían un domingo de outubro- e damos por bons os precedentes de 2009 e 2012, concluiremos que os comicios galegos terán lugar o 2 de outubro. Hai outras dúas razóns poderosas que aconsellan a Feijóo a pór as eleccións o máis cedo posíbel. A primeira é o calendario xudicial vinculado á corrupción que ten o PP por diante. O día 4 comeza na Audiencia Nacional o xuízo pola Gürtel, a trama de corrupción e de financiamento irregular que salfire o partido e que ten unha clara conexión galega na persoa de Pablo Crespo, ex secretario de organización do partido na Galiza e figura chave na rede supostamente criminal. Non parece que realizar mitins mentres testemuñan perante o xuíz os acusados da trama sexa o mellor contexto posíbel para Feijóo Non parece que realizar mitins mentres testemuñan perante o xuíz os acusados da trama sexa o mellor contexto posíbel para Feijóo nunha campaña en que inevitabelmente terá de lidar coas fantasmas de Marcial Dorado e de Pachi Lucas, as amizades perigosas vinculadas ao narcotráfico e ao tráfego de influencias coas que ten tido relación no pasado. Hai outro factor que empurra a Feijóo a pór as eleccións o 2 de outubro: a hipótese de as Mareas apresentaren como candidato o xuíz Luís Villares, persoa de indubidábel prestixio profisional mais virtualmente descoñecida pola opinión pública galega. Canto menos tempo teñan as Mareas para popularizar a súa figura, moito mellor para as opcións eleitorais do Partido Popular. O pasado ten tamén o seu peso no que ten a ver coa coincidencia dos calendarios das eleccións vascas e galegas. Foron convocadas simultaneamente en 2009 (a iniciativa nese caso tomouna Touriño) e en 2012 (foi Euskadi quen as puxo primeiro no calendario). En 2012 Feijóo considerou que o máis razoábel era non encher a axenda de comicios e que o natural é que se realizasen ao mesmo tempo.


Summary: Dúas sentenzas ditadas a raíz do despedimento improcedente de dous traballadores no 2009 apuntan directamente á empresa pública como responsábel da manipulación e ocultación dos datos reais das analíticas. Adega porá estes feitos en coñecemento da Fiscalía de Medio Ambiente para exixir responsabilidades por un "atentado ecolóxico" que se prolongou entre 2003 e 2008

A Sociedade Galega do Medio Ambiente --SOGAMA-- manipulou e ocultou durante cinco anos e de maneira deliberada os informes correspondentes aos niveis de contaminación provocada polo vertedoiro da Areosa. Así o sinalan dúas sentenzas emitidas no ano 2009 polo TSXG --Tribunal Superior de Xustiza de Galiza--, a cuxa Sala do Social foron derivados daquela os recursos de dous traballadores despedidos pola empresa pública ao acusalos directamente de falsificar esas análises. Nesta liña, o Superior galego resolveu que tales despedimentos --do xefe de área técnica e do responsábel de Calidade e Medio Ambiente-- eran improcedentes, obrigando á súa readmisión ou indemnización. Porén, na relación de feitos probados recoñece que, efectivamente, os datos estaban manipulados. Adega porá a situación en coñecemento da Fiscalía de Medio Ambiente exixindo responsabilidades por "un atentado ecolóxico continuado perpetrado entre 2003 e 2008".3.000 troitas mortas pola contaminaciónO acontecido remóntase a xaneiro do 2009, cando os dous responsábeis de Sogama recibiron sendas cartas de despedimento por ocultaren a continuada contaminación que estaba a provocar o vertedoiro que a sociedade xestiona desde 1995 na Areosa, en Cerceda, onde se almacenan miles de toneladas de residuos. A empresa pública cúlpaos de non lle notificar á dirección e á Xunta --á Consellería de Medio Ambiente e a Augas de Galiza-- os informes sobre o estado do vertedoiro, cando nos resultados se situaban "fóra dos lindes legais", segundo recollen as sentenzas do TSXG en relación con este conflito laboral. Alén disto, Sogama aseguraba tamén que os dous directivos falsificaban as analíticas que realizaba, desde o 2003, unha compañía externa, Applus, e que se falseaban tamén os resultados das sucesivas probas realizadas até que os datos fosen conformes aos parámetros de verteduras autorizadas. O ente público dixo que procedera ao despedimento dos dous traballadores tan pronto tivo coñecemento destas "graves irregularidades", tras a investigación interna aberta a raíz da denuncia da Fiscalía que instruíu o Xulgado número 1 da Coruña polo vertido contaminante que matou 3.000 troitas no río Langüelle, afluente do Tambre --que abastece de auga potábel ás veciñas e veciños de Compostela--.A dirección de Sogama estaba informadaTras o recurso presentado polos directivos, o Superior galego recoñece a improcedencia dos despedimentos, mais dá por probado que o xefe da área técnica de Sogama presentou no 2008 unha demanda escrita perante a Consellería de Economía e Facenda da Xunta --daquela rexentada polo socialista José Ramón Fernández Antonio-- "na que se referían diversas irregularidades no funcionamento da empresa e relacionadas coa conservación do medio ambiente--; así coma que da declaración prestada por este traballador ante o Seprona en relación coa morte das troitas no Langüelle "poderían seguirse argumentos para implicar en actividades ilícitas ás persoas responsábeis da xestión da entidade demandada". Sinala o TSXG, finalmente, que a manipulación e ocultación dos informes foi feita de xeito deliberado, pois o traballador "si que puxo en coñecemento dos seus superiores diversas irregularidades que revestían de serio perigo". Tras darlle lectura aos dous fallos, Adega pedirá ante a Fiscalía do Medio Ambiente que se investigue se tamén foron "retocados" os datos referidos ás emisións contaminantes. Sobre a xestión do vertedoiro da Areosa desde 1998 --ano de creación de Sogama-- até o 2003 non existen datos. A propia empresa dixo que tal información "non obra en poder da entidade". Cabe lembrar que un vertedoiro semellante ao da Areosa e que será un dos máis grandes da Galiza, a incineradora do Irixo, ficará situado xusto por riba da zona de influencia dos ríos que atravesan os lugares da Pedriña e Valduide.


Summary: Como cada verán desde hai máis dunha década, a Xunta de Galiza, a través desta volta da Consellería de Medio Rural, asinou un convenio de colaboración co Ministerio de Defensa para a prevención e loita contra os lumes no país. A operación "Centinela gallego" arranca hoxe e prolongarase até finais de setembro. As Forzas Armadas ingresan así 470.000 euros

O convenio asinado entre a Consellería de Medio Rural e o Ministerio de Defensa en xullo pasado e aprobado polo Consello da Xunta do día 18 dese mes entra hoxe en vigor. Trátase da operación "Centinela gallego", en virtude da cal a Administración galega achega perto de 470.000 euros para financiar o labor de vixilancia dos montes galegos até o vindeiro 30 de setembro. Así, o Exército español despregará nun primeiro momento 27 unidades terrestres, así como dous equipos de mantemento móbil co obxectivo de "reforzar os labores de vixilancia para protexer Galiza dos incendios forestais", segundo explica o Goberno galego, que sublña que a presenza destas patrulas militares "pretende potenciar a supervision e identificación dos potenciais axentes causantes dos lumes e, ao tempo, disuadir destas prácticas delictivas". O convenio inclúe unha cláusula pola cal o número de efectivos podería triplicarse no caso de "situacións de risco alto ou moi alto, mesmo coa incorporación de dous helicópteros de vixilancia". A sinatura do convenio da operación "Centinela gallego" vén suscitando todos os anos críticas por parte dos profesionais da prevención e loita contra os incendios, que consideran que eses cartos deberían empregarse na contratación de persoal civil cualificado para estas tarefas.


Summary: Entregaron as firmas no Hospital de Lugo. Consideran un "desastre"os servizos sanitarios que reciben e exixen solucións.

Máis de 600 sinaturas, recadadas nun concello con apenas mil habitantes, como é Folgoso do Courel, é bo indicador do apoio existente ás demandas reflectidas no escrito que esta quinta feira se entregou no Hospital de Lugo. Un escrito no que se denunciaba a situación dos servizos sanitarios na zona e instábase ás autoridades a solucionar estes problemas que se dan nos centros de saúde de Folgoso e de Seoane. A veciñanza afirma que o empeoramento do servizo tivo un punto de inflexión coa decisión da xerencia de non substituír as enfermeiras durante os seus periodos vacacionais, o que motivou que houbese unha única profesional para os dous centros de saúde. Unha situación que provocaba que en certos días un dos dous centros ficase ao descuberto no mínimo 4 horas, afectando a servizos e prestacións como analíticas xerais, urxencias. Lembran que durante estes anos foron sufrindo unha mingua nos servizos sanitarios, coa desaparición das gradas nocturnas, ausencia de ambulancias... E todo isto nunha zona cunha alta porcentaxe de poboación maior, moitos dependentes, para alén da dispersión.


Summary: O xogador do CD Lugo, Miguel Loureiro, comparece en rolda de prensa no Anxo Carro e amósase positivo de cara o partido deste domingo.

Na xornada desta terza feira compareceu en rolda de prensa nas instalacións do Anxo Carro o lateral do CD Lugo, Miguel Loureiro, para analizar a derrota da pasada xornada e opinar sobre o futuro do equipo. As baixas obrigan o CD Lugo a "se reinventar" fronte ao Xirona Para o de Cerceda "estes dous últimos resultados non embazan nada" polo que "hai que estar tranquilos, sabemos que é difícil, mais cremos en nós mesmos, no traballo que facemos co míster". Segundo Loureiro, o seguinte partido no Anxo Carro diante do Oviedo (domingo 25 de setembro ás 16.15 horas) será "moi bo para regresar á senda positiva" na categoría. En relación ao mal partido da pasada fin de semana admite que "hai que facer autocrítica" e sinala que para mellorar "hai que traballar duro". Para este xogador a derrota foi "un castigo excesivo, mais é verdade que temos que axustar algunhas cousas. Somos conscientes dos puntos para mellorar". Explica que "a xogada do penalti chégame nunha situación límite. Vén dunha xogada un tanto desafortunada, é verdade que impido o remate, pero derrubo ao rival". Por iso admite que "temos que controlar as situacións para non ter que chegar aí". O CD Lugo volve facelo e logra a fazaña da permanencia Sobre o seu posto no campo asegura que "a posición de central non é nova para min. Podo adaptarme a esa posición" até o punto de atoparse "cómodo". O Real Oviedo, novo rival Loureiro cre que o Real Oviedo "é un gran equipo, non o vai a pór fácil". Recoñece que "é verdade que temos algunhas baixas, mais hai un persoal preparado para competir" pensando que "a xente que entre o fará con máis ganas aínda. Confío en todos os meus compañeiros". Porén, agarda "un partido moi físico. O rival é moi forte" e sentenza que teñen que seguir a liña vista noutros partidos, "expor un partido complicado e duro desde todos os aspectos".


Summary: A deputada nacionalista Rosana Pérez critica a estratexia "de criminalización de persoas e colectivos". Anova xa cualificara de "inxustificábeis" os arrestos e denunciara a "criminalización" do "compromiso social".

A detención de seis moz@s en Compostela a comezos desta semana, acusados pola Policía de tomar parte nos incidentes tras a manife de mariñeiros do cerco de marzo, chega ao Congreso español. Faino da man da deputada nacionalista Rosana Pérez, que rexistrou unha iniciativa parlamentar na Cámara para pedirlle explicacións ao Ministro de Interior. "Acusan, deteñen e logo se comproba que é falso pero xa difamaron" Para a parlamentar do BNG, esta "maneira de proceder de Interior obedece sen lugar a dúbidas a unha clara estratexia de criminalización e demonización que está a practicar o Ministerio coa mocidade, colectivos e organizacións". Acusa a Interior, a "determinados delegados do Goberno e outros cargos de estar empeñados en demostrar a existencia de organizacións terroristas na Galiza cando a realidade demostra a súa inexistencia. "Acusan, deteñen e logo se comproba que é falso pero xa difamaron" di Rosana Pérez, que reprocha ao Ministro de Interior "que están a implantar un estado policial, vixiado e que coarta as liberdades e os dereitos fundamentais". "Detencións inxustificábeis" Anova xa cualificara hai uns días as detencións como "inxustificábeis" e enmarcounas como "un grao máis no proceso de represión da protesta social, do exercicio do dereito á libre manifestación". Para a formación o arresto destas seis persoas na capital de Galiza supoñen "un paso máis na criminalización de todo compromiso social e político coa maioría social agredida". O propio portavoz de AGE, Xosé Manuel Beiras, denunciara en sede parlamentar estes arrestos pola policía española.


Summary: A porcentaxe aumentou en 3 puntos na última década.

O 9,7% dos menores viven en Galiza en fogares onde non traballa ningún dos seus ocupantes, unha porcentaxe que supera o 8,2% dos menores que estaban nesa situación hai cinco anos (2010) e tamén o de hai unha década, cando eran o 6,5 por cen. Isto é, un de cada dez menores de 18 anos vive en fogares onde non hai ningún ocupado. A porcentaxe, porén, é inferior á media española, pois no Estado é do 11,8 por cento. En 2005 era de 5,5%. A Enquisa de poboación activa (EPA) recollía recentemente que no segundo trimestre de 2016 había na Galiza 37.700 fogares na que non tiñan traballo ningún dos seus membros. Ao que haiq ue engadir as 75.700 familias que teñen a todos os seus membros activos no paro. Para a UGT, a preocupación por estas cifras aumenta aínda máis de se comparar coas que se rexitraban en 2009. "Constátase que o número de vivendas nas que todos os activos están no paro medran en Galiza nun 69 por cento e as referidas ás que xa non teñen perceptores de ingresos nun 91,4 por cento". CCOO, de por parte, lembra que eses 37.700 fogares sen prestacións son 4.400 mais que en 2015.


Summary: Cesáreo Sánchez Iglesias, poeta e actual presidente da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), vén de publicar A árbore que dá as lágrimas de Shiva (Xerais), unha obra realizada após a experiencia vivida durante varias viaxes á India ao longo destes últimos anos. O autor conversa con Nós Diario sobre a dificultade de relatar, fóra da poesía, a intensidade que produce achegarse á 'galaxia de culturas' que atopou nas súas visitas.

Como nace 'A árbore que dá as lágrimas de Shiva'? A través de tres viaxes que fixen á India ao longo de seis anos. A viaxe, no fondo, é unha viaxe interior, na busca do desnudamento, da desposesión, de desaprender. É unha viaxe extrema na procura da soidade. Extrema, tamén, no sentido da percepción da beleza, da dor que existe no que ves, no que sentes física e mentalmente. Aínda que ten un soporte físico, é unha viaxe que está feita a unha terra que é unha galaxia de culturas, de crenzas e de idiomas. No fondo, é un diálogo desde a propia cultura, que é a equipaxe que leva quen alí vai, coas outras culturas que se atopa. Non é posíbel o diálogo se non coñeces a túa propia cultura. Precísalo para que poidas sentir, ás veces, a entraña daquela cultura que dalgunha maneira achégate á túa, a aquela que acrisolas humanamente. Cesáreo Sánchez Iglesias, espiritual e oceánico Non é fácil nunha entrevista falar do contido dun libro que non sabes se o conseguiu, hai unha certa imposibilidade de abarcar a inmensidade e a profundidade do que estás a ver e a sentir. En todo libro sempre hai unha sensación de que te achegaches á cerna do que buscas mais hai outras moitas formas de concibir o mundo que estás a ver e que dialogan coa túa e co que ti es. É un exercicio de desposesión no sentido de que tamén realizas un desnudamento daquilo non esencial do que culturalmente nos arrodea. Quero dicir, do que chamamos cultura occidental ou euroamericana. No fondo, tamén, é un proceso de descolonización cultural o que estás a vivir cando te achegas con empatía, con necesidade de inmersión, nesa outra galaxia de culturas. É tan distinta e ás veces non tan distante por todo aquilo que nos une aos humanos, o que nos fai ser sobre lugares e terras concretas. Ás veces ves que a Galiza de hai 60 anos que viviches da infancia e que desapareceu da realidade está alí. É difícil comunicalo se non é poeticamente. Foi preciso un traballo de achegamento previo á cultura da India? Non. Eu normalmente cando vou a outra cultura nunca preparo previamente o que vou ver. Si é certo que leo escritoras. Neste caso, especialmente, foron escritoras por ser dalgunha maneira un mundo en feminino, a pesar de que é negado. Quero ver como se ven a si mesmas as escritoras e os escritores das culturas que hai na India. Ese proceso deuse en min posteriormente á escrita, coñecer cousas que tiña visto e que quería entender. Cesáreo Sánchez: "O escritor como tal é invisíbel" A información que podes ter é a que che permite camiñar fisicamente e ir duns lugares a outros. Neste caso é unha escrita da miña experiencia poética. Dalgunha maneira agardo que as persoas que fagan realidade o libro coa lectura, ao final é o que fecha o círculo da escrita, se acheguen a el desde o propio sentir, do propio ser e do propio mundo poético que todo o mundo ten e está a construír cando le un libro de poemas. Seguimos descoñecendo a cultura da India? O que nos chega da India son determinados clixés, determinado mundo angloindio que foi asumido alí e que vén de volta á eurocéntrica Europa. Mais a realidade é que o mundo de homoxeneización, de pensamento único, fai que só apareza o que é de postal. Está feito a propósito polos mass media en xeral. Hai pobos que teñen relacións históricas coa India. Un exemplo témolo nos Països Catalans que levan tempo escribindo sobre a cultura da India. Un dos primeiros dicionarios que se fixeron na Europa de sánscrito é o catalán. Nós temos, e dalgunha maneira quixen facerlle unha humilde homenaxe, o libro de Vicente Risco sobre a India e a cultura oriental. O coñecemento daquela cultura formou parte da nosa cultura.


Summary: Un informe da Asociación Española de Carretera cualifica de forma negativa a conservación das estradas de titularidade estatal en Galiza. O Bloque pedirá no Congreso que o ministerio de Fomento afronte as urxentes melloras na rede.

En plenas datas vacacionais, xusto cando se poñen en marcha importantes continxentes de vehículos, un informe volve advertir dos perigos xa case perpetuos que sofre a rede viaria de Galiza, que no que depende do Goberno central atópase nun estado "deficiente", segundo o estudo que vén de publicar a Asociación Española de Carretera (AEC). Nese traballo, a AEC valora as estradas de titularidade estatal e cualifica de xeito negativo as galegas en varios apartados. Así, considera "deficiente e por baixo da media" o estado do firme e tamén "deficiente" a sinalización vertical. Así mesmo, sinala a posibilidade de mellora en canto a iluminación. Neste sentido, Rosana Pérez, deputada do BNG no Congreso, presentou unha iniciativa na Cámara na que pregunta ao Ministerio de Fomento sobre os investimentos en materia de mantemento e conservación das estradas de titularidade estatal en Galiza nos últimos anos, ante o que define como "gran deterioro". Asemade, a deputada nacionalista pon de manifesto que "os fortes temporais de chuvia e vento dos últimos meses en Galiza empeoraron o mal estado de moitas vías, que necesitan un plan de rehabilitación".


Non é unha tarefa doada dirixir o Centro Dramático Galego nunha época de brutais recortes na cultura e constante conflito entre o sector e a Xunta. Manuel Guede reivindica, neste contexto, a súa experiencia como aval para afrontar a súa nova etapa á fronte do CDG -que xa dirixira durante 14 anos, cos gobernos de Fraga-, e promete erguer pontes para o diálogo, para así comezar a traballar. Asegura querer mirar ao futuro e non ao pasado, e estar xa á procura de fórmulas para que "a crise non poida con nós". "É unha prioridade recuperar a visibilidade que o CDG tiña, facer que teña presenza desde Tui ata O Barco, A Estrada... en todo o país" Como atopa o CDG? Cales son as súas prioridades neste momento? Encontro un CDG que vén de vivir un período difícil, pero eu creo que o importante é falar do futuro e darlle carpetazo ao pasado. Por iso a prioridade agora é traballar nesa estratexia de futuro, sobre os tres piares fundamentais: o rescate da nosa literatura dramática histórica, o diálogo co repertorio do teatro universal e a posta en valor do teatro contemporáneo. Temos que optimizar os recursos, e a ese obxectivo responde a proposta de facer O profesional de Dusan Kovacevic, un clásico moderno que poderemos montar cun custo razonable, porque aproveitaremos o traballo feito xa coa Companhia de Teatro de Braga no 2007: dirección, tradución, deseño do espazo escénico... Tamén é unha prioridade recuperar a visibilidade que o CDG tiña, facer que teña presenza desde Tui ata O Barco, A Estrada... en todo o país. Había outra obra xa prevista, As furias. Como tomou Andrés Lima este cambio? Cando falei con Andrés Lima expliqueille que non temos, neste momento, medios económicos para ofrecerlle as mellores condicións para que puidese facer As furias. El mesmo pediume que llo explicase tamén ao seu equipo. Eu mesmo como director téñome encontrado en situacións así: primeiro chégase a acordos de palabra, antes de asinar ningún contrato... E así foi. Desde logo quedamos nunha, podemos chamarlle, "débeda moral" con Andrés, debémoslle unha a un profesional ao que admiro e respeto moito. "Cando falei con Andrés Lima expliqueille que non temos, neste momento, medios económicos para ofrecerlle as mellores condicións para que puidese facer As furias" Participou non hai moito nunhas xornadas de Escena Galega nas que dixo que a crise estaba a servir como excusa para a falta de proxecto para o teatro. E estaban a referirse vostedes non só ao CDG, senón á AGADIC de Fasero. A min tocárame falar do CDG, naquelas xornadas sobre o teatro nun tempo de crise. Desde entón a crise non fixo máis que aumentar. A cuestión é que temos que buscar mecanismos de resposta á crise, procurar alternativas, e non deixar que a crise poida con nós. É importante, por exemplo, recuperar o ritmo a nivel de funcións, volver ás 35 ou 40 representacións que se facían de cada produción. Cando o conselleiro, Xesús Vázquez, o presentou como novo director do CDG, comentou que a súa tarefa sería "normalizar e regularizar" o teatro, que é xusto a finalidade coa que naceu o CDG no 1984. Se o obxectivo segue a ser o mesmo, algo se debeu facer mal desde entón nas políticas teatrais, non si? Eu vivín un tempo no que o CDG chegou a consolidar certa normalidade na xestión, e mesmo a ter unha proxección e un prestixio fóra. Pero claro que había críticas de persoas que opinaban que o CDG debía tomar outro rumbo. A unanimidade absoluta é imposible. Dicía Ingmar Bergman cando dirixiu o centro dramático de Suecia que cando escollía teatro clásico criticábano os do teatro contemporáneo, e cando optaba polo contemporáneo criticábano os do clásico... De todas maneiras, eu supoño que cando o conselleiro falou de "normalizar" referíase a dar unha resposta inmediata á situación de crise que se produce cando un teatro queda sen director. Incide vostede na importancia da produción nun centro que, di sempre Eduardo Alonso, debería funcionar como teatro de repertorio nacional. Falou de recuperar o ritmo de dúas ou tres producións anuais. O director de Agadic, Fasero, sempre insiste, pola contra, no discurso da distribución: producir menos e distribuír mellor, con máis funcións por obra. O das funcións é certo, e tería que haber unha aposta nese sentido por parte dos programadores, para que cada obra non estivera só un ou dous días no teatro. Pero isto non depende só do CDG nin de Fasero, senón da planificación política de cada teatro e do criterio de cada programador. No Salón Teatro si se representa cada produción do CDG durante varias semanas. "Agardo agora pola lei de mecenato, que me parece fundamental para atraer patrocinios" Nunha entrevista criticaba vostede o bipartito por ter unha visión "neoliberal" do teatro. Fasero fala tamén sempre de rendibilidade, aínda que sexa social. No inicio da etapa de Blanca Cendán, o director de Agadic algo comentara tamén sobre a entrada de capital privado. Como ve iso? Pois cada vez que vou a Portugal quedo admirado da cantidade de patrocinios que ten por exemplo o Teatro Nacional de São João. Agardo agora pola lei de mecenato, que me parece fundamental para atraer patrocinios coma eses. Unha das súas prioriades será, precisamente, o intercambio con Portugal. Co bipartito fixéronse cousas nese sentido, non si? Ese intercambio con Portugal comezou a facerse de modo sistematizado e institucionalizado no 95, e deu resultados como, no sentido da creación dunha literatura dramática común, Mar revolto de Roberto Vidal Bolaño ou Cantiga para Já de Jean Pierre-Sarrazac. O obxectivo non era só que eles viñesen actuar aquí e nós fósemos alá, senón crear proxectos comúns coma estes. É certo que esta relación gañou intensidade co bipartito, e despois desapareceu. "A relación con Portugal gañou intensidade co bipartito, e despois desapareceu" Quere que o Consello Asesor do CDG sexa un auténtico órgano representativo do sector. Terán capacidade real de decisión os representantes dos colectivos teatrais? O Consello Asesor non deixa de ser un órgano consultivo, pero o que teño claro é que existía unha carencia, que era a falta dun espazo de encontro. Creo que é a estratexia ten que ser a dos vasos comunicantes, e non unha política de compartimentos estancos. Repasando as montaxes do CDG mentres vostede foi director na anterior etapa, vese que por alí pasou moita xente. Aínda que tamén houbo persoas que se sentiron excluídas. Se fas balance de todo ese percorrido verás que convidei a todo o mundo, agás se cadra a algunhas persoas que por vocación consideraban o seu proxecto alternativo, o cal implica alternativa ás institucións, polo que chamalos sería mesmo ir en contra das súas propias teses. Pero non creo que haxa razóns para dicir que fixen exclusións. Tamén hai que dicir que eu nunca me metín, por suposto, cando as montaxes non as dirixía eu, nas decisións do director sobre o reparto. "Cando o director do CDG dirixía ou traducía unha obra no CDG non cobraba por iso nada a maiores do seu salario. Paréceme unha obviedade, e por iso nunca me preocupei demasiado por explicalo" Outra das críticas que recibiu naquela etapa foi a de facer un uso patrimonial do teatro. Pois a xente que di iso debería saber que cando o director do CDG dirixía ou traducía unha obra no CDG non cobraba por iso nada a maiores do seu salario. Paréceme unha obviedade, e por iso nunca me preocupei demasiado por explicalo. Onde está ese uso patrimonal, entón? Deberían xulgar o que fixen como director pola súa calidade artística. Un dos problemas que pode ter neste cargo son as presións políticas. Blanca Cendán tívoas, ao ser despedida, segundo ela dixo, por querer deixar que os profesionais do sector se expresasen con liberdade no Salón Teatro. Cando asumes da dirección dun organismo destas características sabes que o primeiro territorio que vas ter que explorar é o do financiamento, pero polo demais o teatro ten que ser, como dicía Goethe, como unha república independente. Eu, realmente, traballei sempre con autonomía, ninguén se imiscuíu no contido programático do CDG. De feito montamos textos con reflexións difíciles e lúcidas sobre o poder. "Recuperar a alguén con experiencia é bo para o teatro" Cando o destituíron, co bipartito, puxo vostede unha denuncia. E agora volve. Alguén podería ver un intento de perpetuarse no posto, xa que vostede xa o desempeñou durante 14 anos. Que pensa disto? Pois para nada é así, pero vou poñer só un exemplo. Lluís Pasqual volveu dirixir o Teatro Lliure de Barcelona, e en Cataluña non houbo ese debate: a xente alegrábase de ter alguén coa súa experiencia e a súa sabedoría. Pero o noso é un país que tende á antropofaxia, ao canibalismo. Recuperar a alguén con experiencia é bo para o teatro. Alén da crise, e dos recortes, producise tamén certo debate sobre a necesidade dun cambio de modelo no apoio público ao teatro. Vostede coñece ben, por exemplo, o sistema de residencias de Portugal, coa xestión de espazos públicos por compañías que programan tamén espectáculos doutras. Cal podería ser o papel do CDG nesta cuestión? Falaba antes de vasos comunicantes e penso o mesmo, que o CDG ten que servir de espazo de encontro. Sobre o das residencias, penso que se houbera unha en cada unha das sete cidades do país, tamén mudaría a condición de foco do CDG. De todos os xeitos se cadra nós non podemos compararnos con experiencias como a do Teatro Nacional de São João porque eles teñen un orzamento moito maior que o noso. Si é certo que, de cara ao futuro, sería bo pensar nunha reformulación, e iso implicaría a concellos, deputacións, Xunta... Habería que evitar, por exemplo, que haxa espazos desocupados, como os hai. Pero iso, claro, non está só nas mans do CDG nin de Agadic. "Tampouco o concurso público garante nada de por si" Non chegou a consolidarse, por certo, o sistema do concurso público que defendeu o anterior conselleiro, Roberto Varela. Só no CGAC. Iso daríalle máis lexitimidade... Tamén foi así no Centro Coreográfico Galego, non? O que eu creo é que tampouco o concurso público garante nada de por si, poderiamos citar moitos bos directores que non foron escollidos por concurso. Eu non fun escollido agora por concurso público, nin entrei así na anterior etapa. De feito daquela cheguei ao CDG despois de Blanco Xil, que tamén tivera un conflito. O importante agora é volver tender pontes, restablecer o diálogo, e para iso estará o Consello Asesor. A programación non está moi perfilada por agora. Que lle gustaría facer para a vindeira temporada, en calquera caso? Pois estou á espera da decisión da Real Academia Galega sobre o Día das Letras, porque se fose Roberto Vidal Bolaño desde logo o CDG tería que responder como el merece. Tamén temos cuestións abertas co mundo da lusofonía, das que xa iremos informando. Non será só Portugal, senón Brasil ou os países lusófonos africanos, nos que se está a facer unha literatura dramática moi interesante. "Estou á espera da decisión da Real Academia Galega sobre o Día das Letras, porque se fose Roberto Vidal Bolaño desde logo o CDG tería que responder como el merece" Aínda que a prioridade sexan as producións, hai outras cousas: coproducións, residencias no Salón Teatro, cursos de formación... Que pasará con eles? A prioridade será producir, si. Pero o resto vai seguir, claro. Será máis importante, a nivel de esforzo orzamentario, producir que a propia programación de exhibición do Salón Teatro. Non quere dicir que non vaia existir, só que se procurará reducir custos a través dos intercambios: compañías de fóra virán aquí e nós iremos a de onde elas veñan. Todo o que non xenere gastos que non poidamos asumir manterase. O das residencias é unha boa idea, e claro que as seguirá habendo: no Salón Teatro e nos espazos do polígono de Costa Vella.


Summary: As listas electorais do Bloque, a debate nas asembleas comarcais da formación entre este luns e este martes

Hai poucos anos coparía os titulares da prensa e ocuparía unha nada desprezable cantidade de minutos de radio e televisión. Pero a crise e os recortes mudárono todo e o anuncio da nova data para a chegada do AVE a Galicia, anunciada por Mariano Rajoy no acto celebrado polo PP en Soutomaior a pasada fin de semana pasou polo menú informativo preelectoral con máis pena que gloria. O presidente do Goberno central asegurou que o tren rápido a Madrid estaría culminado en 2018 -antes foran 2009, 2012 ou 2015- pero, coa economía a devorar o que se lle pon por diante, a euforia non fixo acto de presenza no lanzamento oficioso da carreira electoral dos conservadores. Ese anuncio si o recolleu este luns o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, e fíxoo para exemplificar o que para os nacionalistas é "o eixo da campaña" do PP: "a mentira". Para Guillerme Vázquez a nova data do AVE carece de "credibilidade", como o Pacto do Obradoiro Tras unha xuntanza da Executiva Nacional da formación frontista Vázquez ve nas palabras de Rajoy un verdadeiro "insulto á intelixencia", ao tempo que dubida de que a nova data sexa a certa. Neste sentido, o líder do Bloque pregúntase "con que credibilidade" pode o PP ofrecer compromisos en materia ferroviaria cando "segue a demorar" a conclusión do Eixo Atlántico de alta velocidade -o cronograma do Goberno do PSOE situaba a fin das obras en 2013- ou mentres reduce frecuencias na conexión por tren entre A Coruña e Ferrol. Esa credibilidade, di, é "a mesma" que avalaba o Pacto do Obradoiro, o documento asinado polo ex ministro de Fomento, José Blanco, e polo propio Feijóo no que se databa o AVE en 2015. As "mentiras" relacionadas co AVE, pero tamén outras como as vinculadas ao sector lácteo son as que levan a Guillerme Vázquez a situar a candidatura que encabeza Francisco Jorquera como a alternativa ao Goberno do PP. "Non merecemos ser considerados indíxenas aos que se pode vir con colares de contas de cores", ilustra, nun contexto no que o "dilema" do 21-O é, ao seu xuízo, "apostar por unha formación política que está do lado dos poderosos ou apostar polas alternativas que defende o BNG, a favor das maiorías sociais e dos dereitos de Galiza ao seu autogoberno". Elaboración das listas electorais A Executiva Nacional do BNG reuníase na mesma xornada en que as asembleas comarcais da formación comezan a elaborar as súas propostas de candidaturas para as listas electorais ao Parlamento galego. A militancia das comarcas elaborará as súas propostas ata este martes e remitiraas á propia Executiva, que á súa vez as devolverá ás comarcas para seren ratificadas ou emendadas. O último paso para rematar de configurar as candidaturas será a ratificación da proposta definitiva da Executiva no Consello Nacional, máximo órgano entre asembleas, que se reunirá o día 15.


Summary: Só Podemos, entre as catro grandes forzas estatais, pode coincidir coa Maré galega nas políticas de transparencia e afondamento da democracia, de conformación dunha nova axenda social e económica e de recoñecemento do estado plurinacional que Galicia e a súa cidadanía precisan.

Concorren sensibilidades moi plurais e culturas políticas moi diversas afeitas máis a dinámicas de competición asañada ca as propias da cooperación e asociación Ninguén dixo que o proceso para acadar unha candidatura nacional galega, unitaria e de base cidadá para as vindeiras xerais fose ser doado. Concorren sensibilidades moi plurais e culturas políticas moi diversas afeitas máis a dinámicas de competición asañada ca as propias da cooperación e asociación. Velaí un dos motivos polos que un proceso desta caste ha xuntar a función esencial dos partidos co pulo da cidadanía non organizada, dos movementos sociais e das candidaturas locais de unidade cidadá das pasadas eleccións de maio. Mais un proceso desta caste precisa tamén do capital acumulado pola experiencia política e social de tantas persoas e dos mellores oficios de mediación, diplomacia e xenerosidade entre os diversos actores para que nao arribe a bo porto. E, malia que se ten avanzado moito a respecto do estado da cuestión en xuño, fica moi pouco tempo e moitos son os perigos, que non só se circunscriben ao bipartidismo dinástico e aos axentes sociais beneficiarios do mesmo. Non, no espazo político ao que se dirixe a futura Maré galega non faltan os que queren impartir cátedra e tentan considerar determinadas forzas e persoas como actores de primeira. E outros que pensan que elixir programas e candidatos en primarias abertas á cidadanía consiste en impor maiorías mecánicas, no canto de buscar propostas que supoñan un común denominador da pluralidade e persoas con probadas cualidades de liderado, capacidade e transversalidade. Só Podemos, entre as catro grandes forzas estatais, pode coincidir coa Maré galega nas políticas de transparencia e afondamento da democracia, de conformación dunha nova axenda social e económica e de recoñecemento do estado plurinacional que Galicia e a súa cidadanía precisan Agora ben, non nos trabuquemos. Se o proceso chegou a esta altura é porque a xente coñece o valor mutiplicativo da unidade nas eleccións e porque non son exportábeis a Galicia os esquemas de unidade do resto do estado. A maioría da xente quere unha proposta galega de noso, con plena independencia política e cun grupo parlamentar propio. Como tamén recoñece que esa proposta non pode ser neutral no que ao Estado se refire. En setembro de 2015 e, con todas as súas limitacións, só Podemos, entre as catro grandes forzas estatais, pode coincidir coa Maré galega nas políticas de transparencia e afondamento da democracia, de conformación dunha nova axenda social e económica e de recoñecemento do estado plurinacional que Galicia e a súa cidadanía precisan.


Summary: O alto comisionado subliña que unha soa queixa polos "engano" das antigas caixas está "asinada por 3.000 persoas" e advirte de que os "erros e vicios" da banca fan "inadmisible" que as entidades non "colaboren" para evitar desafiuzamentos

"Vivimos tempos axitados". O Valedor do Pobo en funcións, José Julio Fernández, empezou deste xeito a súa longuísima exposición ante a prensa para debullar algúns dos detalles do informe anual da institución que preside de forma interina dende maio de 2012. A crise económica e o seu impacto nos "dereitos sociais" das persoas dispararon a actividade do autodefinido como "comisionado de dereitos humanos" malia contar con case un 12% menos de orzamento e menos persoal para traballar. Dous dos fenómenos que lle poñen rostro á treboada socioeconómica, a estafa das preferentes e os desafiuzamentos, destacan entre un total de 2.782 queixas, que son 14 máis dende o punto de vista formal, pero moitísimas máis ao baixar á letra miúda. As preferentes son, precisamente, a causa do estoupido no número de queixas. "Ante a gravidade deste problema abrimos unha queixa de oficio á que se sumou un elevado número de queixas". Na área de actuación na que se enmarcan, a de "administración económica e transportes", rexistráronse 252 queixas pero unha das vinculadas ás preferentes está "asinada por 3.000 persoas". "Tomámola como unha" porque moitos dos asinantes "non estaban totalmente identificados -faltaban datos como o enderezo-" aínda que o Valedor se amosa "convencido de que eran 3.000 persoas reais". Esta cuestión formal impide incluír este "problema multitudinario" nas estatísticas oficiais da institución. Se así fose o total de queixas situaríase por riba das 5.700, o que suporía unha suba de máis do 108% a respecto do ano anterior. Unha das queixas das preferentes viña asinada por 3.000 persoas; se fosen computadas a suba sería do 108% Para o Valedor a "gravidade deste problema" radica non só no seu carácter "multitudinario", senón tameń "na relevante repercusión social", acompañada pola "sensación sociolóxica dun exceso de protección á banca" fronte a un "déficit de protección ao consumidor", que "na maioría dos casos foi enganado". Durante os últimos meses o comisionado parlamentario estivo en contacto coa Comisión Nacional do Mercado de Valores, co Instituto Galego de Consumo, cos afectados e coas propias entidades, conversas das que logrou tirar datos máis ou menos concretos -as persoas afectadas en Galicia poden ser ata 100.000 e os cartos atrapados, 1.077 millóns de euros- e varias conclusións, entre outras, que "a actuación da CNMV, do Banco de España e do Ministerio de Economía foi nefasta para protexer a cidadanía dos abusos". O Valedor compartiu estas consideracións nos últimos meses coa Fiscalía superior de Galicia, coa que colaborou na elaboración da súa inaceptada demanda civil. Neste ámbito tamén "consideramos que debía analizarse a vía penal" porque, di, cómpre "castigar os responsables destes enganos". Nas queixas "presentadas directamente polos afectados", di o informe, coinciden circunstancias "que se repiten en todos os casos: "tratábase de clientes de sempre da oficina bancaria, cun alto grao de confianza cos empregados ou o director da oficina", moitos deles "aludían a que o investimento non fora iniciativa súa, senón que llelo propuxo a entidade" e "manifestaban que a súa principal preocupación era a de poder recuperar o capital investido". En síntese, un engano. O Valedor pregúntase "por que non hai ninguén perseguido penalmente" polas preferentes Pero, se se "fala continuamente de engano" e de "fraude, por que non hai ninguén imputado, por que non hai ninguén perseguido penalmente?", pregúntase Fernández, para quen resulta "surrealista" que "non haxa responsabilidades penais" cando "alguén asina co dedo" un produto financeiro destas características. "Iso non é un delito de fraude?", cuestiónase, nun contexto no que tamén, ao seu xuízo, cabe preguntarse "que pasou cos responsables dos bancos" e "onde están as súas primas e comisións millonarias". "Entendo a inquietude social que xera", di o Valedor", que de todas as actuacións realizadas tira a conslusión que "as persoas que foron informadas deficientemente", a maioría, "deben recibir de inmediato a devolución dos seus aforro" e facelo "sen quitas, sen esperas" nin "maiores circunloquios". Desafiuzamentos O Valedor tamén tivo que contactar cos bancos para outro dos principais problemas abordados, os desafiuzamentos. Neste caso, o informe "subliña" a "existencia dalgúns problemas á hora de contactar cos responsables dalgunhas entidades bancarias", reticencias que a institución "critica de xeito contundente", toda vez que as entidades bancarias, "privilexiadas neste momento de crise", deben amosar "unha actitude de maior respecto social e sensibilidade polos problemas que afectan á cidadanía". "Os seus erros e vicios do pasado repercutiron negativamente en moitas familias, polo que é inadmisible unha posible falta de colaboración neste tema". O Valedor, explica o informe, "usou esta argumentación e conseguiu mellorar tal colaboración co paso do tempo". Así, o Banco Popular, BBVA e Caixabank "facilitáronnos datos concretos, en particular de índole económica e xudicial, sobre cada un dos casos". Outra entidade "acudiu á oficina do Valedor facilitando datos sobre os casos expostos, pero a maioría de carácter xeral". No caso do Santander e de Novagalicai Banco, "quedou pendente para unha data posterior a achega de información máis concreta". Fernández subliña que, tras os seus "erros e vicios", é "inadmisible" que a banca non colabore para evitar desaloxos Estes contactos producíronse tanto na queixa de oficio aberta polo alto comisionado como nas queixas achegadas pola cidadanía, 17 durante o pasado ano "formalmente falando", pero "pasa algo parecido ao das preferentes", xa que "unha permítenos apoiar a un conxunto de cidadáns". Non obstante, dende o punto de vista formal no que vai de 2013 "xa levamos 32 queixas e isto é malo, porque están medrando". Con todo, "aínda que houbese unha soa queixa xa sería un tema importante" porque "ataca a falta de construción real do Estado social", argumenta o Valedor. "Cando o sistema non pode garantir a vivenda" mentres "hai 300.000 vivendas baleiras é un tema constitucional". Informe completo do Valedor do Pobo


Summary: Alfonso Rueda comparece esta terza feira no Parlamento da Galiza para presentar as liñas mestras do orzamento de 2023. Un dos eixos centrais da súa proposta é reducir a presión fiscal ás grandes fortunas, duplicando a bonificación do imposto sobre o patrimonio. Unha rebaixa que se suma ás aprobadas nas últimas anualidades.

O presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, anunciará esta terza feira no Parlamento as novas propostas en materia fiscal do seu Executivo. Unha delas, adiantada a pasada semana, propón rebaixar a tributación en concepto de imposto sobre o patrimonio aos galegos e galegas coas rendas máis altas. Tanto é así que a medida impulsada polos populares só beneficia 7.000 persoas, cun patrimonio superior a 700.000 euros, sen contar a vivenda habitual até 300.000 euros, e a quen en conxunto supere os dous millóns de euros. Neste sentido, o Goberno galego estima unha rebaixa da recadación por este concepto de 34 millóns de euros. A Xunta sobe a 50% a bonificación do Imposto de Patrimonio e Rueda insiste en que "é mellor baixar que subir" os gravames A proposta formulada polo mandatario galego volve favorecer as rendas máis altas, na liña das políticas fiscais dos últimos anos. En 2022, a Xunta da Galiza deixou de recadar 496 millóns de euros en relación coa pasada anualidade, como consecuencia das rebaixas nos impostos aos tramos máis elevados de renda. Nesta dirección, un repaso aos tipos impositivos dos diferentes tributos, permite certificar a natureza das reducións promovidas polo Goberno galego. O IRPF O Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF) é un bo exemplo da orientación en materia fiscal da Xunta da Galiza. O referido tributo, canda o Imposto sobre o Valor Engadido (IVE), é o que máis achega ás arcas públicas, grava os beneficios xerados polo traballo ou a actividade económica ao longo de cada exercicio orzamentario. Ao tempo, trátase dun imposto de competencia partillada, onde o Ministerio de Facenda fixa uns tipos aplicábeis para cada tramo a cumprir en todo o Estado, aos que se suman os determinados por cada un dos Gobernos autonómicos. A oposición critica o anuncio de Rueda de aumentar a bonificación ao Imposto de Patrimonio: "É unha burla" A Xunta gábase das diferentes rebaixas aplicadas ao tramo autonómico do IRPF na última década. Porén, as mesmas non chegan por igual aos diferentes niveis de renda. Segundo os datos ofrecidos por un estudo elaborado polo economista e colaborador de Nós Diario Joam Romero, os tramos de ingresos entre 20.000 e 26.999 euros tributaron na Galiza cun tipo de 14%, reducíndose en 2022 a 11,65%, o que significou unha baixada de 2,35% no IRPF. Porén, nese mesmo período a rebaixa para as rendas de 60.000 a 99.000 euros foi de 3,10%, dándose un incremento de 0,90% no tramo de renda de 27.700 a 35.199 euros. O panorama da fiscalidade autonómica e foral 2022, elaborado polo servizo de estudos do Consello Xeral de Economistas, conclúe que a presión fiscal na Galiza é reducida para as rendas altas e elevada para as baixas e medias. Así, tomando como contribuínte tipo para todo o Estado unha persoa solteira e sen fillos, con idade inferior a 65 anos e sen discapacidade nin ningunha outra circunstancia persoal que poida darlle dereito a dedución, sinala que un cidadán galego cunha renda de 20.000 euros debe achegar ao fisco en concepto de IRPF 2.470 euros, unha contía superior á media estatal e por riba do achegado polos residentes en Euskadi, Madrid, Canarias e A Rioxa. A contribución media por IRPF dunha cidadá ou cidadán do Estado cunha renda de 45.000 euros é de 9.500 euros. Porén, na Galiza sitúase en 9.680 euros. Neste suposto, analizado polo servizo de estudos do Consello Xeral de Economistas, a presión fiscal dun cidadán galego é superior á dun vasco, dun madrileño, dun castelán-leonés, dun rioxano, dun murciano, dun canario, dun castelán-manchego, dun cántabro, dun andaluz e dun valenciano. A Xunta deixa de ingresar 9 millóns de euros semanais polos seus recortes de impostos Así, só pagan máis que a poboación residente na Galiza aquelas persoas empadroadas en Catalunya, Illes Balears, Aragón, Estremadura e Nafarroa. A grandes fortunas pagan menos A situación é totalmente diferente cando se analizan os tributos a pagar por IRPF por aquelas persoas cuns ingresos de 600.000 euros. Neste caso, a achega media ás facendas dun residente no Estado español é de 270.000 euros, mais na Galiza redúcese a 258.000 euros. Nesa dirección só fan unha contribución inferior aos cidadáns galegos os madrileños, os castelán-manchegos e os castelán-leoneses.


Summary: Un xulgado de Pontevedra desestima impoñer ao hospital Montecelo as medidas exixidas polo marido dunha sanitaria para protexerse a si mesmo e ao seu fillo fronte á COVID-19.

O Xulgado do Contencioso-Administrativo número 1 de Pontevedra rexeitou a solicitude de medidas cautelares interposta por un avogado, no seu nome e no do seu fillo, a respecto do tratamento de enfermos de COVID-19 no hospital Montecelo. O demandante, marido dunha auxiliar de enfermaría do centro, exixía a adopción de "medidas de reforzo de material e de persoal" para defender a súa saúde e a do seu fillo, menor de idade. Ademais, reclamaba a colocación dun único paciente afectado por COVID-19 na quinta planta do hospital. Este avogado sostén no seu escrito ao Xulgado que o Sergas incorreu en "vía de feito" ao habilitar a planta quinta para o internamento de infectados polo virus, colocar a dous enfermos por habitación e non dotar ao persoal sanitario de equipos de protección. Con iso, segundo o seu escrito, pon "en grave risco de contaxio" á súa muller, destinada nesa planta. Como el e o seu fillo conviven con ela no mesmo domicilio, entende que con ese risco se afecta o seu dereito fundamental á integridade física e ao dereito fundamental á defensa letrada nos procesos xudiciais porque se a súa esposa lle contaxia a COVID-19 se verá "imposibilitado" para asesorar e defender xuridicamente aos seus clientes. Con todo, o xuíz salienta na sentenza que, tal como acredita o Sergas, "as decisións adoptadas sobre o destino e organización da planta quinta do hospital Montecelo ante a crise da COVID-19 están motivadas e ditáronse no marco duns protocolos aprobados pola Administración sanitaria". Polo tanto, a actuación denunciada polo actor, segundo o fallo, non constitúe unha "vía de feito", na que incorre a Administración cando actúa un órgano manifestamente incompetente ou prescinde por completo do procedemento estabelecido. "O actor poderá discrepar, pero non tachar esa decisión organizativa de 'vía de feito", recalca o xuíz, quen indica que a mesma conclusión se alcanza a respecto da denuncia sobre a ausencia de medios materiais necesarios para evitar o contaxio. Ademais, destaca no fallo que a pretensión do demandante "pon en evidencia a súa falta de lexitimación activa", pois a súa acción se dirixe "a defender intereses alleos: s seguridade e saúde no traballo de terceiros que non son parte no proceso xudicial". "É moi significativo que a principal afectada pola situación de risco laboral que denuncia, a súa propia esposa, non asinase a reclamación previa, nin forme parte deste proceso. Tampouco o fixo ningunha organización sindical dos empregados do hospital", recalca o maxistrado. O titular deste xulgado pontevedrés tamén considera que a solicitude de medidas cautelares é inadmisíbel, segundo recolle a sentenza, porque para os supostos de "vía de feito", que é a que expón o demandante, a lei dispón que se o actor formula un requirimento previo na vía administrativa, a Administración dispón do prazo de dez días para respondelo. Mentres tanto, non se pode interpoñer o recurso contencioso-administrativo nin, consecuentemente, solicitar medidas cautelares por vía xudicial. "Neste caso, con toda evidencia, o actor interpuxo a súa solicitude de medidas cautelares cando aínda non transcorrera o prazo de dez días desde a data de entrada do requirimento previo no rexistro do Sergas", destaca o xuíz.


Summary: Segundo o informe que o Consello de Contas vén de entregar ao Parlamento de Galiza, a Xunta "deu de baixa durante o exercicio 2016 278 millóns de euros dun total de 788 de crédito inicialmente dispoñíbel". "Foi por incapacidade de xestinalos", afirma o deputado de En Marea Antón Sánchez.

"A incapacidade de xestión do Goberno de Feixóo demóstrana os datos que se desprenden do informe de fiscalización dos fondos europeos", sinala o parlamentario nunha nota de prensa. As "baixas" -é dicir, o crédito que a Xunta deixou de gastar"- resultaron aínda máis elevadas de atender a programas concretos: no Feder 2014-2020 foi do 75%; no Feder para o mesmo período do 62%; e no FSE, tamén para 2014-2020, do 36%. Para Sánchez, que se apoia no documento do Consello de Contas, "non é alleo a esta deficiente execución o feito de se aprobar o PDR 2014-2020 en novembro de 2015, o que provocou que moitas das liñas incluídas no PDR para 2016 non se puidesen nin iniciar". En Marea considera, a través do seu viceportavoz Antón Sánchez, que a "deificiente xestión" dos cartos europeos afectan á "innovación, investigación, tecnoloxía, sostibilidade, cambio climático e economía dixital". "Supón unha perda de impulso económico e de moitos proxectos e subvencións, evidenciando que o Goberno galego é incapaz de xestionar eficazmente os recursos que a Unión Europea pon a disposición da Xunta", conclúe.


Pregunteille a un médico amigo se algunha vez recibiu pacientes cuxo pé, adxunto ao danado, non estivese en condicións de aseo para o exame comparativo imprescindíbel. A pregunta era lixeira, pero a resposta tornouse contida e seria, tivo a gravidade de quen libra a guerra popular prolongada do xabón, arma para a vitoria da hixiene e por tanto da saúde. Faloume dos moitos que nunca lavaran o corpo e dunha muller á que cando el mesmo lle sacou o calcetín para apalpar a torcedura, saíalle con el a pel, pois era a primeira vez que desenfundaba a prenda. Hai disto trinta anos.Comenteino agora cunha amiga sanitaria e faloume de non sei que protocolo vixente, aplicado nos hospitais pouco menos que a diario. Describiu ademais o procedemento para extraer a roña lítica, metamorfoseada. Mergullan esa parte do corpo en lixivia e avanza a corrosión, até que trunfa a brancura. Un implicado, ou operado, advertiulle que xamais se lavaría diariamente, porque as cadeiras acaban rompendo.


Summary: Altamente recomendábel para nostálxicas e nostálxicos dos thrillers noventeiros que non dubidarían un instante en apuntarse nun ciclo de cinema formado por A man que arrola o berce, Atracción fatal, Muller branca solteira busca e Misery.

Frances atopa un bolso extraviado no metro e decide entregarllo en man a súa lexítima dona, Greta Hideg unha viúva estranxeira que vive soa en Manhattan. Frances sinte mágoa e inicia unha amizade coa afable Greta ata que a relación comeza ser demasiado abafante. Pero Greta non aceptará así como así o cambio de criterio da súa nova mellor amiga. Neil Jordan firma un thriller psicolóxico con cheiro aos anos 90, xusto a década que mellor se lle deu, con achegas como: Xogo de lágrimas, Entrevista co vampiro, The Butcher Boy, A fin do romance ou Michael Collins (ver Sermos Galiza nº75). Por contra, no cambio de milenio non se lle deu tan ben ao director irlandés abranguendo unha traxectoria cinematográfica bastante irregular e chea de altibaixos aos que sumaremos esta última achega... nos "baixos", claro. A viúva narra unha inquietante historia de acoso e derribo dunha señora maior a unha cándida moza que comparte piso cunha amiga en Manhattan desde hai pouco tempo. A rapariga é tan boa xente que atopa un bolso no metro de Nova Iorque e decide levarllo á súa propietaria: a viúva do título. Esta agarimosa señora utiliza as súas armas de xubilada feble e indefensa para iniciar unha amizade coa inocente rapaza que non sabe a que se lle vén enriba... Argumento simple, cheo de trampas, lagoas de guión e cunha cadencia in crescendo moi previsible pero que nos comemos con patacas sen apenas pestanexar grazas un sólido equipo técnico, a sempre sutil mirada de Jordan por contar máis do que aparenta e, sobre todo, unha estupenda Isabelle Huppert (A pianista, Elle), que se envorca cun rigor inusitado (moi propio dela) nun rol de muller obsesiva-esquizoide que podería resultar tópico ou esperpéntico pero que ela o fai seu até límites do calafrío. Atención a escena do restaurante... Aguanta como pode os envites de Huppert unha Chloë Grace Moretz (Kick Ass, A invención de Hugo) en alza; e, como non, tamén entra en escena Stephen Rea, actor fetiche de Neil Jordan, nun papel de detective que lle queda bastante pequeno, pero que semella "ese favor que non se lle pode negar a un amigo". Greta (Irlanda-EUA 2018, 98 min.) Dirección: Neil Jordan Guión: Neil Jordan e Ray Wright Fotografía: Seamus McGarvey Música: Dominik Scherrer Elenco: Isabelle Huppert, Chlöe Grace Moretz, Maika Monroe, Colm Feore, Stephen Rea


Summary: A debutante María Marco gañou por unanimidade o Premio Novela Xerais 2020 coa súa historia 'Coidadora'. A crítica de arte contemporánea viguesa escribiu este "relato fragmentado" no que busca "debuxar un contexto sobre o papel das coidadoras".

- Que a leva a escribir esta novela e presentala ao certame? Decido escribir esta novela por varias razóns. A primeira é que quería proporme un reto persoal e dar un paso máis aló na miña escrita, xa que escribo críticas de arte contemporánea nun xornal e pensei que a novela era a maneira máis natural de evolucionar. Estiven pensando sobre un ano e medio e decidín falar sobre as coidadoras porque é un tema moi diluído socialmente, que apenas se trata nos medios de comunicación e no día a día e que é moi importante, xa que dentro de 20 ou 30 anos teremos un serio problema con respecto ao coidado dos maiores e da xente dependente. Ademais, a situación do gremio é moi precaria, normalmente son mulleres que coidan dos seus familiares e non cotizan, teñen que dedicar a súa vida a ser a prolongación doutra persoa que depende dela. Por último, ademais de que é algo que vivo en primeira persoa no meu día a día, este tema parecíame algo moi diferente, que non se tratara na literatura. Optei por presentar a obra ao certame de Xerais porque me pareceu unha forma moi natural de adentrarme no mundo literario, que para min era descoñecido. Ademais, o feito de que as obras foran presentadas anonimamente e poder conseguir o galardón foi algo que supuxo moita confianza en min mesa. - Alén do tema, o xurado tamén destacou da súa obra a estrutura porque non corresponde á "clásica" dunha novela. Si, non se compón dun comezo, desenvolvemento e final, como estamos acostumadas. A novela é un relato poliédrico, unha vivencia froito de diferentes ángulos e planos, que é como é a vida realmente. Superpóñense simultaneamente diferentes experiencias, recordos, estados vitais, afectos, que nos fan ser o que somos e actuar como actuamos. Trátase dunha paisaxe que debuxa diferentes planos (principal, medio e fondo e todos os subplanos) para tentar mostrar unha realidade. - Como xorde esta idea? A propia escrita levoume a iso. Eu traballo con extensións curtas e, de modo natural, asumín este formato e leveino á novela, á narrativa. Non foi unha decisión planeada, senón máis ben instintiva. Gustoume que non fose consciente e creo que iso reflexa a honestidade coa que fixen esta novela pouco ortodoxa. - Como resume o argumento de 'Coidadora'? Trátase dunha muller que coida da súa nai, que ten unha enfermidade neurodexenerativa moi avanzada. O foco e o fío argumental está nas reflexións da coidadora, o que ve, sente e pensa. Trato moitas emocións opostas, con momentos moi bonitos pero tamén moi duros que derivan dos coidados e como a "protagonista" o xestiona. Ela deixa de vivir a súa vida, deixa de ser ela mesma para dedicarse a outra persoa que depende totalmente dela. - Que sentiu ao recibir o recoñecemento? Vertixe e confianza. É a miña primeira novela e, honestamente, non pensei que fose gañar o certame. Isto fixo que estea a repensar a miña profesión, mais aínda non é nada seguro. - Está a traballar actualmente noutra novela? Teño en mente facer unha segunda parte de Coidadora, pero aínda está todo na miña cabeza e non sei exactamente como o enfocarei. Hai unhas semanas tivéronme que operar dunha rótula e vivir en primeira persoa o feito de ser coidada. Ter que depender de alguén completamente para todo é algo que me inspirou moito para esa segunda parte. Na miña mente está a idea de poder facer como unha "cara B" da novela, que saia todo nun tomo, pero aínda é moi cedo. Agora toca recuperarme ben.


Summary: O director xeral da Corporación, Sánchez Izquierdo, nega a "manipulación" e o "desmantelamento" que denuncia boa parte do persoal e presume de investimentos, produción propia e audiencia nunha xornada na que coinciden os paros parciais e as reivindicacións do 28º venres negro. Persoal da CRTVG recrúa a protesta ante a escasa resposta ás demandas e o "silencio" sobre a folga

Persoal da CRTVG recrúa a protesta ante a escasa resposta ás demandas e o "silencio" sobre a folga O persoal mobilizado da CRTVG supera os seis meses de protesta coa celebración do seu 28º venres negro, a xornada reivindicativa en protesta "contra a manipulación informativa e polo cumprimento da Lei de Medios" que coincide, desta vez, cunha nova xornada de paros parciais pola folga que profesionais nos medios públicos secundan tamén desde hai dez días. Todos os grupos da oposición reclamaron a Sánchez Izquierdo que atendese ás demandas do persoal mobilizado na CRTVG Ante esta situación, o director xeral da Corporación, Alfonso Sánchez Izquierdo, viuse obrigado a responderlle a todos os grupos da oposición na comisión parlamentaria deste venres sobre a "atención das demandas" que o persoal dos medios públicos vén manifestando nos últimos meses, "sobre as razóns da intensificación" desas protestas nos últimos tempos, así como sobre as "actuacións previstas" polo Goberno galego ao respecto. Pero negou tanto a "manipulación" como o "desmantelamento" que denuncian os traballadores e defendeu a súa xestión presumindo de investimentos, unha produción propia superior ao 52% ou os bos datos de audiencia. O director xeral da CRTVG nega "manipulación" ou "desmantelamento" e reduce ao mínimo o seguimento da folga En Marea, PSdeG e BNG reclamaron á Corporación que atenda esas demandas e reclamacións do persoal nunha nova xornada de paros parciais cuxo seguimento o comité situou no 80%, unha cifra semellante á das anteriores xornadas pero que nega Sánchez Izquierdo. Na súa resposta aos grupos da oposición, o director xeral da CRTVG asegurou que dos arredor de algo máis de 560 profesionais que de media traballan en cada quenda nos medios públicos, tan só secundaran o paro nas cinco convocatorias anteriores "191, 181, 42, 173 e 174" respectivamente. Xa que logo, e segundo os seus datos, ese seguimento situaríase entre o 34% e o 31% como máximo. Desde o comité de folga, que di non quere entrar "nunha guerra de cifras", pregúntanse "de onde saca o director xeral a cifra de traballadores por quenda" e insisten en que o seguimento é moito maior do que el manifesta. Mobilización de persoal da CRTVG en San Marcos no sexto día de paros parciais / © CUT CRTVG A comparecencia de Sánchez Izquierdo coincidiu nesta xornada coas dúas reivindicacións na Corporación. O colectivo Defende A Galega, que xunta o persoal mobilizado de loito, centrou este venres as súas protestas na "defensa do servizo público" e pediu a implicación da sociedade. "Precisamos que puxe toda a cidadanía esixindo que a tele e a radio cumpran a función para a que foron creadas", din tras solicitar tamén á xente que "difunda" as súas "reivindicacións sociais, laborais ou culturais" a través deste grupo ante o "silencio" e "invisibilización" que moitos conflitos e colectivos sofren nos medios públicos e que veñen de denunciar o comité de folga e varios sindicatos. Defende A Galega centrou este venres as súas protestas na "defensa do servizo público" que supoñen os medios públicos En canto aos paros parciais, o seguimento volveu ser masivo segundo o comité nesta xornada, a penúltima antes da folga de 24 horas prevista para o 19 de decembro e coa que o persoal mobilizado prevé "endurecer" as súas protestas e "trasladarlle ao presidente Feijóo o malestar". Sánchez Izquierdo, pola súa banda, di "non recoñecer a realidade da CRTVG" que transmitiu a oposición e insistiu en que esa decrición "tan dramaticamente negativa" non se corresponde coa realidade "nin coas audiencias". En canto ás acusacións de "manipulación", defendeuse gabando a "pluralidade" dos colaboradores dos medios públicos ou con datos sobre a presenza de diferentes líderes políticos nas emisións televisivas. Tamén advertiu de que "aos galegos lles gusta o que ven" ao lembrar os datos de audiencia que sitúan a TVG como a segunda canle autonómica máis vista tras a TV3 catalá. Sánchez Izquierdo di "non recoñecer a realidade da CRTVG" que transmiten oposición e protestas e nega a descrición "tan dramaticamente negativa" Ademais, e preguntado pola "política represiva" tras a apertura de dous expedientes aos xornalistas Beatriz Moyano e Carlos Jiménez, Sánchez Izquierdo preguntouse de onde sae o "interese" por ees "dous casos" e non por outros. O director xeral tamén negou o "desmantelamento" aludindo aos investimentos en dotación tecnolóxica e formación de persoal e insistiu, ante as demandas de máis produción propia, en que esta sitúase no 52% a tal hora na CRTVG, aínda que recoñeceu que xa se tratara sobre o seu aumento na negociación aberta na folga. O máximo dirixente da Corporación defendeu ademais a eliminación do Diario Cultural como programa independente ahegando datos sobre o aumento de audiencias dos espazos inseridos agora en diferentes programas informativos pero recoñeceu o "problema laboral" evidente que teñen os medios públicos con numerosas protestas nos últimos meses. Respecto da folga, di ter unha opinión e un criterio sobre por que se leva a cabo, pero di que "non é este o momento procesual" axeitado para que el o manifeste.


Summary: Seguemento practicamente total na primeira xornada de paro do sector, que demanda un convenio digno. É a primeira greve nunha rama na que traballan 7.000 persoas en Galiza, 80% delas mulleres.

Un sector con condicións laborais duras, salarios baixos e precarización crecente; o de elaborados do mar, protagonizou esta segunda feira a primeira das súas tres xornadas de greve, convoxcada por CIG, CCOO e UXT, para demandar un convenio digno. Son 7.000 postos de traballo en Galiza, 80% ocupados por mulleres. É a primeira vez que este sector vai á greve. Suso García, da CIG, lembra que a patronal "até agora xogaba co medo e a precariedade" para frear reivindicacións e mobilizacións. O seguimento do primeiro día de greve está a ser "un éxito total", remarca o sindicalista,que denuncia como o convenio deste sector era "moi precario". Ramón Sarmiento, secretario xeral de CCOO, fala de "seguimento total" do paro. Piden un aumento salarial para deixar de perder poder adquisitivo, limitar o traballo temporal, pluses para traballos especiais…. Xabier Aboi, da CIG-Mar, sinalaba hai uns días que o convenio estatal de produtos elaborados do mar, que expirou en 2015, é "o peor de todo o ámbito da alimentación".Unha das demandas principais é a do aumento salarial, xa que desde 2010 perderon poder adquisitivo ao non acadan sequera o incremento do IPC, empobrecendo unhas nóminas propias de "man de obra barata", denunciou. No tocante á recuperación de dereitos esixen limitar o traballo temporal e evitar a implantación de novas fórmulas abusivas como empresas multiservizos ou falsas cooperativas. Denuncian casos de centros de traballo nos que hai tres veces máis traballadores de ETT que contratados pola empresa principal, ou industrias onde operan até tres ETTs diferentes. Hai centros de traballo nos que hai tres veces máis traballadores de ETT que contratados pola empresa principal Alén diso, lembran nas condicións duras de traballo no sector, que decorre en ambientes moi húmidos e fríos, a velocidades de vertixe.É por iso que se reivindica un plus de refrixeración, así como outros pluses para traballos especiais. Aliás, desde CIG-Mar, que ten 40% da representación, insisten na "necesidade estratéxica" de contar cun convenio galego "que podería traer moitos beneficios" ao persoal dos elaborados do mar.


Summary: O deputado do BNG iniciou a intervención citando Castelao, "morto no exilio un 7 de xaneiro de hai 70 anos pola barbarie fascista".

Néstor Rego, deputado do BNG no Congreso, defendeu na súa intervención no Pleno o voto a favor da investidura de Sánchez. E argumentouno en dous motivos: o acordo en base á 'axenda galega' e para facer fronte a unha ultra dereita "que nos terá sempre enfronte". Rego dixo que nas circunstancias actuais, "por Galiza e pola democracia" o BNG votaría si nesta investidura ao candidato socialista. E ese si, explicou, débese a que se acadou un "acordo en torno á axenda galega que mellora a calidade de vida dos galegos e galegas" e a que "fronte a esta ultra dereita españolista non caben vacilacións". Rego iniciou a súa intervención citando Castelao: "Galiza deixará de loitar pola liberdade cando a conquira", e le4mbrou que tal día como esta terza feira, 7 de xaneiro, hai máis de 70 anos, o rianxeiro morría no "exilio" onde estaba por mor da "barbarie fascista". O nacionalista rematou a súa intervención volvendo a empregar 'obrigado'. Intervención de @NestorRego na #Investidura: "Como Castelao defendemos Galiza e a democracia, e iso lévanos votar si a investidura". pic.twitter.com/VIFeFPfy1d— BNG (@obloque) January 7, 2020


Summary: A Coordenadora Nacional ten convocadas dúas xuntanzas: o 27 de novembro este órgano posicionarase sobre a posíbel entrada de Carme Iglesias (EU) no Parlamento; o 14 de decembro, sobre os comicios europeos.

Anova, a formación política que lidera Xosé Manuel Beiras, preguntará de maneira "directa" á militancia con que organizacións quen estabelecer un acordo face as eleccións europeas que se celebrarán o 25 de Maio de 2014. Así o sinalan nun comunicado pendurado na súa páxina web, onde informan de que foi este un dos acordos adoptados na xuntanza que mantivo a Permanente esta fin de semana. O pacto para os comicios europeos será o punto central a tratar na reunión da Coordenadora Nacional que foi convocada para o 14 de decembro. Para daquela, a militancia xa terá emitido o seu posicionamento a respeito da lea interna que carrexou a saída do deputado David Fernández Calviño do Parlamento Galego para marchar a Dinamarca traballar na investigación. A máis que probábel entrada da número dous de AGE por Ourense, Carme Iglesias Sueiro, na Cámara en substitución de Calviño será analizada noutra xuntanza da Coordenadora Nacional que foi fixada para o 27 de novembro. Iglesias Sueiro (EU) negouse a entregar a acta para deixar paso á número dous na listaxe, Iolanda Pérez Docampo (Anova), polo que a súa chegada ás bancadas de AGE --podería tomar posesión tamén como non-adscrita-- deixará a coligación desequilibrada en prexuízo de Anova. Xa con Calviño tiñan catro deputad@s fronte a cinco de EU, e agora quedará con tres. A respeito das europeas, Beiras mantivo contactos co resto de forzas que fan parte de AGE --EU, Espazo Ecosocialista e Equo--, mais tamén con BNG, ERC ou Bildu. Nesas conversas, o BNG fixo patente a súa posición contraria a pactar con forzas de obediencia española. Pola súa banda, a coordenadora nacional de EU, Yolanda Díaz, dixo nunha entrevista en Sermos Galiza que a súa formación "respectaría" que Anova escollese ir da man con organizacións nacionalistas.


Summary: Trote, de Xacio Baños, e A sombra da lei, de Dani de la Torre, son as gañadoras da previa dos premios Mestre Mateo: cada un dos filmes suma 15 candidaturas. Son dous filmes de vocación e filosofía diferente, pero erixénse desde xa e até a gala do vindeiro 2 de marzo nas favoritas.

As votacións dos académicos e académicas do audiovisual galego situaron, a certa distancia dos filmes de Baños e De la Torre, O sabor das margaridas -con oito nominacións-, e Contou Rosalía -con sete. Trote, un filme de silencios e mirada demorada, opta aos principais galardóns: o de mellor longametraxe, mellor dirección ou mellor guión. A sombra da lei, obra de época e suspense, compite na mellor longa e dirección. Vinte e cinco categorías estruturan os principais premios do audiovisual galego. Máis alá das categorías cinematográficas, pelexan pola distinción ao mellor programa de televisión Buscadores de naufraxios, Land Rober Tunai Show, Malo Será! e Zig Zag Fin de semana. María Solar, Marta Doviro, Roberto Vilar e Rodrigo Vázquez, pola de mellor comunicador. Á mellor serie candidátanse O sabor das margaridas, Os Mariachi, Serramoura e Viradeira. E en documentarios, os finalistas son Idénticas, O caso Diana Quer 500 días, Tódalas mulleres que coñezo e Versogramas. Unha de entre Rosa Álvarez por Sea Bests, María Vázquez por Trote, Melania Cruz por Contou Rosalía, e Michelle Jenner por A sombra da Lei, levará o galardón á mellor intepretación feminina protagonista. Na masculina, os candidatos son Antonio Durán, Morris por Os Mariachis, Luís Tosar por A sombra da lei, Toni Salgado por O sabor das margaridas e Xosé A. Touriñán por Land Rober Tunai Show. A entrega dos premios Mestre Mateo, na súa edición número 17, será o 2 de marzo no Teatro Rosalía de Castro da Coruña. A lista completa das nominadas pode consultarse na seguinte ligazón: https://www.academiagalegadoaudiovisual.gal/wp-content/uploads/2019/02/Finalistas_web.pdf


Summary: "Emigrantes retornados, pensionistas defraudados" era a lenda da pancarta que abría a primeira manifestación nacional convocada pola coordinadora esta cuarta feira na Coruña e que congregou a máis de dous milleiros de persoas. Acusaron o PP de "estar cego, mudo e xordo ante o clamor popular que demanda un trato xusto para o colectivo". Vídeo no interior.

A Coordenadora de Emigrantes Retornados convocou na Coruña a súa primeira mobilización nacional na que acusaron ao goberno do PP na Xunta e no Estado de facer oídos xordos diante das súas demandas. "Somos emigrantes retornados con moitos anos ás costas de duro traballo na emigración e, non nos asustan as dificultades, tivemos que saír fora para traballar e mandamos divisas que serviron para mellorar aquí a economía, agora cando volvemos mal infórmannos e róubannos os aforros que podiamos ter para unha vellez tranquila", sinalaron no manifesto que leu no fin da marcha a emigrante Elena Vázquez, do colectivo da Mariña. A Coordinadora Galega de Emigrantes Retornad@s, que xuntaron na Coruña a máis de dous milleiros de persoas, dirixíronse á Conselleira de Facenda para acusala de limitarse a enviar cartas ao ministro "sen ningún efecto", denunciaron que a resposta de Feijóo é "non sabe nin contesta" e que por parte do ministerio a comunicación vén na outra dirección, enviando cartas nas que reclama a emigrantes "intereses de demora e sancións". Lembráronlle ao goberno que dentro do colectivo "hai votantes do PP que dificilmente repetirán o seu apoio a unha formación política que os trata como delincuentes fiscais e que mesmo ningunea ás ducias de concellos galegos, con alcaldías de todas as cores políticas, que por unanimidade apoiaron as súas reivindicacións". A Coordenadora entregou un documento coas súas reivindicacións á Delegada Especial AEAT de Galiza con destino ao ministro Montoro con máis de 25.000 sinaturas recollidas por toda Galiza na que se deixaba á vista o rexeitamento á campaña recaudatoria que se está levando a cabo desde Facenda contra o colectivo. Vídeo: CC BY-NC-ND AvantarVideos


Summary: O novo número do suplemento Gozar, que atoparás este sábado 24 de outubro nos quiosques xunto con Nós Diario, trae unha chea de ideas para preparar na casa co produto estrela do outono galego: a castaña. 'Elas, as mulleres do mar', da chef Lucía Freitas, é un artigo que rende homenaxe ás mariscadoras galegas e ás amas xaponesas que manteñen a tradición destes países. O Ratiño, una xoia dos viños brancos galegos, ou o proxecto Roteirríos de ADEGA que une ríos e persoas, son outras das información que atoparás, nun Gozar en que conversamos con Catuxa Irago, do emblemático Pub Avante de Compostela.

Este sábado no quiosque, Nós Diario trae un novo número do semanario Sermos Galiza e tamén do caderno Gozar, onde referentes de distintos sectores da sociedade galega falan de tradición e vangarda, de gastronomía, viños, natureza e viaxes. A chef Lucía Freitas (A Tafona) enxalza en 'Elas, as mulleres do mar' as mariscadoras galegas e as amas xaponesas, vidas enlazadas que preservan a tradicións en cadanseus países. Do rexurdir do froito que alimentou as galegas e galegos durante séculos, a castaña, fala Anxo Fole, que achega ideas sobre como conservala para todo o ano e pratos que elaborar, como crema de castañas e porros, caldo de rabizas con castañas ou mousse de chocolate e castaña. A actriz Isabel Risco recomenda un lugar especial para ela onde descansar e gozar da contorna: a ría de Sada e Betanzos, Ares e Pontedeume, una xoia do país. O viño Ratiño é unha xoia por descubrir na constelación dos brancos galegos. A iso anima Xan-Bautista Cambón neste novo número de Gozar, mentres que Lorena Costas conta o que hai detrás de Anónimas Viticultoras Roteirríos, unindo persoas e ríos é o artigo de Ramsés Pérez, que fai una viaxe por distintos ríos da Galiza, mentres que o guía Guido Álvarez convida a descubrir e pór en valor o barrio do Carme, en Lugo. Na contracapa atoparás unha conversa con Catuxa Irago sobre o emblemático pub da zona vella de Compostela: o Avante. Xa sabes que se queres estar ao día sobre a economía galega tes que conseguir o Producir que atoparás no teu quioque habitual acompañando Nós Diario. Se aínda non es subscritora ou subscritor podes inscribirte nesta ligazón.


Summary: 1.800 empregos en risco pola falla de acordo entre a UE e o Reino Unido.

O sector pesqueiro galego ten a ollada posta en Londres e en Bruxelas. As diferenzas entre os equipos negociadores da Unión Europea e do Reino Unido son cada día máis fondas, até o punto de que é probábel a ausencia dun acordo para continuar traballando nas augas británicas. No caso de non chegaren a unha solución antes do 31 de decembro de 2020, as embarcacións galegas serán expulsadas dos seus tradicionais caladoiros e os barcos con bandeira desa nacionalidade non poderán desembarcar nin vender as súas capturas nos portos comunitarios. Ao tempo, os produtos estarán sometidos a toda unha serie de trámites burocráticos que dificultarán a súa comercialización e, probabelmente, a aranceis. A exposición do sector pesqueiro galego ao Reino Unido é moi importante.1.400 mariñeiros e 96 barcos, dos cales 30 navegan con bandeira británica ou francesa malia seren de capital galego, traballan no caladoiro de Gran Sol, situado ao oeste das Illas Británicas. Segundo un estudo elaborado para a Consellaría de Pesca polos profesores da USC María do Carme García Negro e Gonzalo Rodríguez Rodríguez, tomando como referencia 2016, o Gran Sol supuxo 140 millóns en salarios, 23 millóns en cotizacións da seguridade social e un total de impostos recadados por produto de máis de 9 millóns de euros. García Negro e Rodríguez Rodríguez destacan que "para unha economía das dimensións da galega, e tratándose de 96, 66 na Galiza, empresas cun tirón de demanda e actividade mantida en 44 sectores, é unha cantidade de relevancia estrutural". A saída do Gran Sol significaría unhas perdas anuais de 533 millóns de euros. A maiores, débese sumar a frota galega das Malvinas, formada por unhas 20 embarcacións, cunha tripulación de arredor de 400 persoas, dedicadas fundamentalmente á pesca das luras, que xa están a notar a suba do prezo das licenzas de pesca e as dificultades derivadas de reformar a súa estrutura mercantil. O pesimismo manda no sector pesqueiro O pesimismo paira sobre o rumbo das negociacións entre o Reino Unido e a Unión Europea. Mentres Bruxelas aposta por manter unha situación semellante á actual, onde os pescadores teñan acceso ás augas británicas coas cotas pactadas, Londres defende negociar anualmente o tope de capturas cos Estados comunitarios, nunha solución análoga á pactada con Noruega. A este respecto, desde o sector consideran que o Goberno de Boris Johnson é consciente da súa posición de forza e tenta aproveitar a pesca como instrumento de presión para forzar acordos noutros ámbitos. Ao tempo, son conscientes de que a súa táctica negociadora está condicionada pola situación interna do Reino Unido. Gonzalo Rodríguez observa con preocupación a situación. "O escenario máis probábel neste momento é de non acordo", sinala a Nós Diario o profesor da Universidade de Compostela, quen considera que "o Reino Unido está usando a pesca como bandeira. Esta situación para as empresas galegas vai requirir de bastante creatividade ao ter un impacto a curto prazo nos prezos dos produtos, algo que é moi complicado de repercutir á clientela". "A pesca galega ten actualmente moitas frontes abertas. Está a obrigatoriedade de desembarcar os descartes, que na práctica significa reducir as cotas de captura, a redución das capturas das quenllas, que afecta á frota do palangre de superficie e o risco de que toda frota europea se traslade aos caladoiros que queden libres", conclúe. María do Carme García Negro é dunha opinión semellante. "Vexo a cousa bastante fastidiada", afirma en conversa con Nós Diario. Porén destaca que "outros Estados comunitarios, como Francia e Dinamarca, son máis dependentes dos caladoiros ingleses que nós e existen posibilidades pola nosa banda de chegar a acordos privados". "A pesca vai ser un elemento de chantaxe para Inglaterra", continúa García Negro, quen ve complexa a situación "porque os tempos políticos internos dos británicos determinan a súa posición" na negociación. A aprobación por parte dos parlamentarios ingleses da denominada Lei de mercado interno proposto polo Executivo de Johnson explícase nesa chave. As fontes do sector consultadas por Nós Diario non ocultan os seus temores. Malia que a maioría deles prefiren agochar a súa identidade para non prexudicar os seus intereses, coinciden en sinalar que a ausencia de acordo cobra forza a medida que pasan os días e poñen, así mesmo, o foco naquelas embarcacións de capital galego con bandeira británica, polas dificultades para vender nas lonxas galegas.