O alcalde vigués insiste en que o accidente do festival se produciu polo fallo dunha estrutura do Porto e non do Concello e apela á independencia da administración local para rexeitar que a Cámara autonómica o investigueCun discurso moderado durante a súa intervención no Parlamento de Galicia e máis agresivo nas súas declaracións aos medios ao seu remate, este martes o alcalde de Vigo, o socialista Abel Caballero, converteu a súa comparecencia na comisión de investigación sobre o accidente do Marisquiño do pasado verán nunha defensa da autonomía da administración local fronte á autonómica e da confianza que os votantes de Vigo depositaron nel. "Se o PSOE ten 17 concelleiros de 27 é porque os cidadáns nos deron esa confianza", dixo no interior da sala, para engadir ás súas portas que coa súa comparecencia alí "Feijóo pretendía un ataque a Vigo e ao seu alcalde", consolidados como principais focos de contestación ao PP no país. Sobre o fondo da cuestión, a responsabilidade do sinistro que o pasado verán deixou varios centos de afectados, tanto Caballero como a súa man dereita, o concelleiro Carlos López Font, que compareceu previamente, insistiron en que o espazo afundido no que se estaba a celebrar un concerto do festival era un peirao responsabilidade da Autoridade Portuaria de Vigo, controlada polo PP, e que o Concello cumpriu con todos os requisitos legais para autorizar o evento. Pero tras meses acusándose mutuamente o Concello e o Porto, e cunha investigación penal aberta nun xulgado de Vigo, o debate político nas últimas semanas centrárase na propia comparecencia ou non de Caballero no Parlamento nunha comisión na que o PSdeG non está a participar como xeito de protesta.O secretario municipal vigués, ex-alto cargo de Feijóo, avalara por escrito, como funcionario independente, que o rexedor non estaba obrigado a comparecer ante a Cámara galegaNas semanas previas o goberno local de Vigo argumentara por escrito a falta de competencias do Parlamento de Galicia para citar o alcalde en aplicación da autonomía da administración local. O secretario municipal vigués, José Riesgo Boluda, que foi número 2 da Consellería de Economía no primeiro Goberno de Feijóo, mesmo avalou por escrito, como funcionario independente, que nin el mesmo nin o rexedor estaban obrigados a comparecer ante a Cámara galega. Porén, á espera de que se pronuncie ao respecto o Consejo de Estado, Caballero optou por facelo este martes. "Para min estar no Parlamento de Galicia sempre é unha satisfacción, en presenza da representación da cidadanía de Galicia, pero non vulnerando a autonomía municipal", dixo Caballero, que foi deputado autonómico entre 1997 e 2001 tras perder as eleccións do primeiro deses anos fronte a Fraga. E insistiu en que, como presidente que é da Federación Española de Municipios e Provincias (Femp), dará a batalla para que quede claramente establecido que os cargos municipais non poden someterse a decisións dos parlamentos autonómicos ou das Cortes xerais ao igual que non ocorre á inversa. A súa responsabilidade, dixo, é ante o pleno da Corporación municipal, de cuxa composición lembrou que "se o PSOE ten 17 concelleiros de 27 é porque os cidadáns nos deron esa confianza". "Para min estar no Parlamento de Galicia sempre é unha satisfacción, en presenza da representación da cidadanía de Galicia, pero non vulnerando a autonomía municipal", dixo CaballeroPero Caballero insistiu en presentarse a si mesmo como alcalde por riba das siglas políticas. "Eu son o alcalde de Vigo e ningún grupo parlamentario me representa, o PSOE represéntame como cidadán, pero non como alcalde de Vigo", dixo. Nesa liña, ante as peticións de documentación formuladas polo PP ao Concello, Caballero asegurou que se lle facilitará aos cargos populares que a pidan "como cidadán" pero "non como Parlamento".Sobre o accidente en si, e máis alá de atribuír as competencias ao Porto, Caballero salientou que el mesmo, tras producirse o sinistro, estivo á fronte da "dirección directa" dos servizos de emerxencias e reprochou ao presidente Feijóo que non acudise a Vigo malia "estar a uns poucos minutos de alí". O rexedor tamén desbotou as críticas que se lle lanzaron de que non facilita o seu teléfono á coordinación de emerxencias do 112 autonómico para localizado en caso dunha urxencia. Aquel día, lembrou o alcalde, "a chamada do 112 atendérona os bombeiros de Vigo, que era quen a tiña que atender".O PP insistiu en que era obriga do Concello supervisar o festival aínda que o espazo fose do Porto, En Marea pediu a Caballero que "exerza a súa maioría absoluta de xeito distinto ao da Xunta" e BNG insistiu en que o sinistro "transcende o ámbito local"Desde o PP, e sobre a cuestión da independencia da administración local, o deputado Alberto Pazos Couñago, que foi director xeral de Administración Local da Xunta, sobre a cuestión da independencia da administración local, puxo en dúbida a validez do informe xurídico do secretario municipal. O popular tamén insistiu en que "dá igual quen sexa o titular" do espazo no que ocorreu o accidente xa que ao seu ver "a obriga de comprobación do evento é do Concello". Sen ningún representante do PSdeG na sala, como ocorre desde o inicio desta comisión a deputada de En Marea Carmen Santos pediu a Caballero "que exerza a súa maioría absoluta de xeito distinto ao da Xunta, mentres que a deputada do BNG Olalla Rodil insistiu en que o accidente do Marisquiño "transcende o ámbito local". Carlos López Font, man dereita de Caballero, acusou o PP dunha "cacería política" para obter "algo que algúns non logran con votos"Previamente á comparecencia de Caballero, o seu concelleiro Carlos López Font, home de confianza, tivera unha intervención máis agresiva que a do rexedor. Nela, chegou a dicir que coa súa comparecencia no parlamento autonómico malia ser membro dunha administración local "estanse vulnerando os meus dereitos fundamentais". A comisión de investigación, dixo, non é máis que unha "cacería política" contra os socialistas vigueses e Caballero para obter "algo que algúns non logran con votos", en referencia aos pobres resultados dos populares na principal cidade de Galicia.


Summary: "Sardiña reflexiona sobre unha lingua que non é súa e, ao tempo, perténcelle". Así resume a editorial Chan da Pólvora o novo libro de Miriam Reyes (Ourense, 1974), unha das poetas ibéricas de maior relevo e que agora se estrea en galego. Esta quinta feira en Compostela e a sexta en Vigo presenta a obra.

Reyes emigrou a Caracas canda a súa familia e con apenas oito anos. Regresou avanzada a década dos 90. "A viaxe rompe a conexión das súas raíces e a envolvencia do idioma en que se criara", sinala a editorial nunha nota, "dende entón, intentou escribir en galego para se referir á experiencia da emigración sen que ningún proxecto callara". Até Sardiña. Neste traballo, o seu quinto individual, explora esa condición equívoca, tatexa. Poemas que se corrixen a si mesmos, inseguridades que afirman certezas, unha indagación sobre a fraxilidade das identidades. O tránsito como único lugar ao que adherir, ao cabo. "Hai unha gran forza literaria en Sardiña", engade Chan da Pólvora, "que documenta o seu achegamento á escrita en galego, ás súas limitacións e as frustracións dese proceso". Miriam Reyes xa se enfrontara á súa lingua familiar como tradutora. Encargouse, entre outros proxectos, da edición e a versión en castelán dos textos de de Punto de ebullición (FCE, 2015), unha antoloxía de poetas galegas. Este 7 de febreiro, na libraría Chan da Pólvora de Compostela ás 20.30 horas, e o 8 na libraría Andel de Vigo, ás 20.00 horas, decorrerán as estreas galegas do libro.


Summary: Altos cargos da Xunta protagonizan numerosas visitas a espazos públicos dende a convocatoria electoral, evitando convocalas como inauguracións ou mostras de logros. Hernández reúnese en 20 días con 17 alcaldes, dos que só dous non son do PP.

A reforma da lei electoral, vixente dende o ano 2011, mudou dous aspectos esenciais das etapas previas ás campañas. Ata esa modificación os meses previos a uns comicios eran o escenario óptimo para a proliferación de inauguracións, anuncios e promesas por parte dos gobernantes que optaban á reelección mentres, nas rúas, farois e valados comezaban a poboarse de propaganda electoral, ata o punto de que a precampaña e a campaña apenas se distinguían. Mentres que a prohibición de distribuír propaganda fóra dos quince días previos á cita coas urnas está, en xeral, a ser cumprida sen problemas, a cuestión das inauguracións e vendas de logros non desapareceu, senón que pervive con certas mudanzas. Este está a ser o caso, de novo, na actual precampaña galega. A lei prohibe organizar actos para aludiar "ás realizacións ou aos logros obtidos" durante o mandato A lei é clara. Dende que se convocan unhas eleccións -neste caso, dende o 27 de agosto- "fica prohibido calquera acto organizado ou financiado, directa ou indirectamente, polos poderes públicos que conteña alusións ás realizacións ou aos logros obtidos" ou que "utilice imaxes ou expresións coincidentes ou semellantes ás utilizadas nas súas propias campañas por algunha das entidades políticas concorrentes ás eleccións". Do mesmo xeito, tampouco caben as "inauguración", aínda que si poidan entrar en servizo equipamentos que estean rematados, pero sen actos conmemorativos dese feito. Con estes dous preceptos sobre a mesa diversos membros do Goberno galego móvense nas últimas semanas no gume da navalla da lei electoral, en especial unha conselleira e un conselleiro: a titular de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, e o responsable de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernández. No caso de Mato o seu departamento vén convocando, ao longo de todo o mes, visitas da conselleira a diversos equipamentos sociais, algúns inaugurados recentemente e outros cun chisco máis de percorrido. Así, por exemplo, o 10 de setembro visitou un centro de día e un fogar residencial en Cerceda, o 12 unha escola en Abegondo, ao día seguinte, outra en Oleiros e vinte e catro horas despois, unha máis en Fisterra. Todos estes actos non foron convocados como inauguracións, senón que a Xunta informou previamente de que Mato se "achegaría" a estes recintos. Na mesma liña, a directora xeral de Formación, Ana María Díaz, "achegouse" a un centro de formación en Burela o día 20 e a propia Mato, o día 11, percorreu co presidente da Xunta un centro especial de emprego en Oleiros. Unha destas visitas, nun centro de menores de Rábade o día 5, foi xa denunciada polo PSdeG perante a Xunta Electoral xa que neste acto, coma nos outros, Mato salientou logros do seu departamento. Hernández: dezasete alcaldes en 20 días Só dous dos alcaldes que se reuniron con Hernández non son do PP Un dos departamentos máis proclives ás inauguracións é, a priori, o de Infraestruturas, se ben as estreiteces económicas deixan a axenda do titular desta consellería sen apenas posibilidades de realizalas, aínda que sexa baixo outro formato para esquivar as restricións electorais. Así e todo Agustín Hernández si está a salientar os seus logros, aínda que a nivel municipal. Nos primeiros 20 días de mes o conselleiro reuniuse con dezasete alcaldes, xa fose en San Caetano ou nos propios concellos. Así, fotografáronse co responsables das obras públicas o rexedor de Trabada, o día 3, os de Santa Comba, Cerdido, Moeche, Narón, Ortigueira e San Sadurniño, o 4, os de Moaña e Vilanova de Arousa, o 5, o do Grove, o 6, o de Ferrol, o 7, o de Vilagarcía, o 10, o de Santiago, o 12, o de Abegondo, o 14, o de Gondomar, o día 18, o de Malpica, o día 19 e o de Foz, o día. De todos eles só dous, os de Narón (Tega) e o de San Sadurniño (BNG), non pertencen ao PP. Aínda que cunha menor abundancia tamén é posible atopar este tipo de actos na axenda do presidente da Xunta. No caso de Alberto Núñez feijóo a xeira comezou o día 8, cunha visita ás instalacións de Proxecto Home en Santiago minutos despois de ser proclamado candidato do PP á reelección. O día 11 realizou a devandita visita a un centro de emprego en Oleiros e o día 12 achegouse ao Museo do Pobo Galego. Pola banda da exaltación dos propios logros o día 19 chegou o solemne anuncio de dous contratos da petroleira Pemex con Navantia e Barreras, mentres que o día 20 Feijóo presentou, na planta de Citroën de Vigo, as furgonetas coa "marca Galicia" que a empresa automobilística fabricará tras recibir 10 millóns de euros da Xunta.


Summary: Un informe publicado pola Organización Mudial da Saúde (OMS) alerta dos casos en que o goberno israelí negou asistencia sanitaria á poboación da Faixa, moitas delas crianzas.

Máis de setecentas persoas solicitaron permiso ás autoridades israelís para cruzar o paso fronteirizo de Erez --única vía de acceso cara aos hospitais de Cisxordania, Israel e Xordania--. Desas solicitudes, a Oficina israelí de ligazón de distrito, organismo encargado de autorizar a saída das persoas enfermas, negou o pasado mes de setembro o permiso a 16 doentes, entre elas unha crianza, impedindo deste xeito que puidesen recibir asistencia neurocirúrxica, xinecolóxica ou neurolóxica, entre outras. Aliás, corenta e dúas das peticións non foron nin sequera tramitadas. As organizacións internacionais denuncian asemade, que moitas das persoas que finalmente conseguiron o permiso, son retidas na fronteira e en numerosas ocasións, trasladadas a prisión sen que trascendan os motivos. As consecuencias do bloqueo imposto por Israel contra a Faixa de Gaza en 2008, agravan a situación da poboación gazací verbo da falta de recursos e da imposibilidade de moita cidadanía palestina para viaxar fóra da Franxa para recibir asistencia médica --como reflicten os datos tirados do informe mensual elaborado pola OMS. A destrución dos hospitais nos sucesivos ataques sionistas e o bloqueo á axuda humanitaria en Gaza, converten a Franxa nunha cadea cuxas condicións de vida foron consideradas por numerosas organizacións internacionais como "peores ás padecidas durante a Guerra dos Seis Días". O 10% das crianzas gazacís padecen desnutrición crónica A escaseza de auga, alimentos e carburantes sitúan á poboación palestina cada vez máis perto dunha crise humanitaria que ten entre as súas principais vítimas ás crianzas gazacís. Save the Children alertaba o pasado mes de agosto nun informe que o 58% d@s menores padecían anemia e o 10% "desnutrición crónica". Aliás, a organización aseguraba que a falta de medicamentos está a incrementar de maneira notábel os casos de febre tifoidea e diarrea; aseverando no informe que "o bloqueo é a única e principal causa da pobreza endémica e de longa duración nos fogares de Gaza", emprazando Israel a permitir a libre circulación de persoas e bens dentro do territorio da Franxa, pois os indicadores reflicten que o 80% da poboación gazací depende xa da asistencia humanitaria.


Summary: O BNG é "a forza política de todo o Estado que máis se financia grazas ao esforzo de militantes e menos depende de doazóns", sinalou Francisco Jorquera nunha entrevista na Radio Galega. O voceiro parlamentar afirma que o BNG aposta por unha reforma que impida as doazóns a partidos políticos.

"O problema das doazóns privadas é que acaban somentendo á forza política á obediencia de quen a financia", afirmou Francisco Jorquera na Radio Galega ao respecto do escándalo do financiamento ilegal do PP do que, ao seu ver, o grave non é só os cobros irregulares senón que revela que "goberna en función dos grupos de interese que subsidiaron as súas campañas. Contra casos como o destapado a través dos papeis de Bárcenas, o BNG aposta "radicalmente" por unha reforma que impida aos partidos financiarse a través de doazóns. Jorquera afirmou tamén na entrevista que Galiza necesita "amplos espazos de libre decisión" máis aínda que Catalunya e Euskadi, por iso, enfatiza, élle preciso ter unha potente forza política propia do país. Defendeu así que o BNG sigue apostando por unha candidatura unitaria ao Parlamento Europeo, que teña como obxectivo un modelo de transformación para unha Europa dos Pobos e na que se integren forzas nacionalistas soberanas. Preguntado por si a marcha dun deputado de AGE a Copenhage podería ser utilizado polo PP para xustificar a redución do número de escanos no Parlamento, Jorquera sinalou que o partido no goberno está "aproveitando" esta situación para o que chamou a súa "proposta trampa" que ten como fin que o peso da primeira forza política "se vexa sobrerrepresentado" no Parlamento, no sentido inverso, ao seu ver, dunha cámara máis próxima á cidadanía.


Summary: O candidato do BNG á Xunta basea o seu programa na defensa rotunda dos servizos públicos e no avance "cara á soberanía" e reclama un cambio de rumbo claro nas políticas económicas da dereita.

Máis soberanía, máis servizos públicos e "pór Galicia a producir". Neses tres eixos baseou Francisco Jorquera, candidato do BNG á Xunta, o programa co que concorrerá o Bloque ás eleccións do 21 de outubro. Nun coloquio celebrado en VIgo o deputado nacionalista apostou por un "cambio radical" das políticas económicas e por un desenvolvemente "pleno" do tecido produtivo do país. "Pór Galicia a producir". Ese é o obxectivo dun BNG que cre que se precisa algo máis que unha "alternativa" nestes tempos. O que se necesita, segundo Jorquera, é unha virada rotunda na orientación das políticas que aplica a dereita porque estas só traen "máis recortes e máis empobrecemento da sociedade". Jorquera fai unha defensa rotunda dos servizos públicas e da economía produtiva galega Nese cambio de rumbo, para o BNG é fundamental protexer e afianzar os servizos públicos e as políticas sociais porque "son fundamentais para o benestar da xente", moito máis nun momento no que "están a ser desmantelados para facer da educación e a sanidade, por exemplo, un negocio". Do mesmo xeito, Jorquera avanzou que o Bloque apostará por unha rexeneración democrática e por unha posta en valor da política fronte a un PP que "está inmerso na degradación da democracia e das institucións". "Hai que fortalecer o autogoberno; a ausencia de soberanía conduce á ausencia de democracia" "Hai que facerlle fronte e iso pasa tamén por fortalecer o autogoberno e avanzar cara á soberanía, porque a crise está a evidenciar que a ausencia de soberanía conduce á ausencia de democracia e que as decisións que tan directamente afectan os cidadáns tómanse en ámbitos que non emanan da vontade democrática dos pobos", manifestou Jorquera, que cre "fundamental" que Galicia teña o control da súa propia económia. Por mor disto, apostou sen dubidalo por un banco público e polos seus recursos para garantir o benestar colectivo. "A dereita ten interese en fraccionar o voto da oposición e por iso promove outras alternativas" En canto ás enquisas publicadas na prensa, e a preguntas dos xornalistas, Jorquera destacou que segundo a feita pública este domingo o PP "perde tres puntos en porcentaxe de voto" pero consolida a maioría, o que "explica por qeu a dereita ten tanto interese en fraccionar o voto da oposición e en promover outras alternativas que fragmenten o voto", en clara referencia á coalición Alternativa Galega ou a Compromiso por Galicia. "Hai partido. Os galegos saben que somos a garantía dun cambio real e que o único voto realmente alternativo en Galicia ten un nome: Bloque Nacionalista", sentenciou.


Summary: Galiza conmemora esta sexta feira, 2 de abril, o día mundial de concienciación sobre o autismo, un trastorno co que conviven uns 27.000 galegos e galegas. O lema deste ano, 'Podo aprender. Podo traballar', pon o foco na educación e o emprego, dous ámbitos esenciais para mellorar a calidade de vida das persoas con TEA.

"Todos os compañeiros son marabillosos, pero este, é algo máis. Explícame en que consisten as miñas tarefas e como teño que facer. Cando hai algo que non sabemos como vai, entre todos axudámonos". Quen fala é Javier Valiño Rodríguez, usuario do programa de formación de Aspanaes, a Asociación de Pais e Nais de Persoas con Trastorno do Espectro do Autismo (TEA), e celador do Servizo Galego de Saúde no Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol. 'Podo aprender' Javier ten 35 anos e vén de aprobar unha oposición que lle deu acceso, como profesional sanitario, ao sistema galego de saúde, onde desenvolve un labor de apoio e coidado fundamental a canda outros compañeiros. Segundo relata nun vídeo conmemorativo realizado pola Federación Autismo Galiza, Javier Valiño traballa sete horas diarias na quenda de mañá. Manexa carros, move caixas de material e traslada as provisións necesarias entre o Hospital Naval e o Arquitecto Marcide, segundo as necesidades de cada centro. Non é un logro que conseguise da noite para a mañá. "Estudei durante case dous anos. Estudei moito, pero leveino ben coa axuda do meu preparador laboral. Aprendeume a organizar o temario, a concentrarme, e poñíame exames cada semana. Quedei encantado coa axuda que tiven". 'Podo traballar' Valiño agradece a apoio que recibiu de Aspanaes. "A min non se me dá ben estudar", recoñece, pero cos consellos que lle ofreceron sobre como planificar o día a día ou as horas que lle debía dedicar ao estudo, "funo sacando pouco a pouco". Javier aprobou e sacou a praza. Cando se incorporou ao Arquitecto Marcide fíxoo da man do seu preparador laboral. "Fernando acompañoume durante o primeiro mes, pero aos 15 días xa me foi deixando máis a min só porque vía a miña progresión". A inserción laboral dunha persoa con autismo require apoio, coñecemento e adaptación. E neste proceso, o contorno laboral xoga un papel decisivo. "O recibimento que tiven foi moi bo. Todos me preguntan se estou contento ou como me vai. Preocupámonos os uns polos outros". Unha atención recíproca e necesaria, que no caso de Valiño agora é máis visíbel na figura dun compañeiro de profesión -Antonio-, que exerce de guía e referencia máis próxima para el dentro do hospital. Fóra, non deixou de acudir a Aspanaes para falar do traballo, mellorar a súa integración e avanzar. O seu exemplo serve para poñer de manifesto as capacidades que teñen "todas as persoas con autismo", destaca Mercedes Fernández Angulo, presidenta da Federación Autismo Galiza, que este ano conmemora o seu 25 aniversario. Atención á diversidade "Con adaptación e apoio específico, tanto na etapa educativa obrigatoria como cando acceden á universidade, están en condicións de atopar unha vía de traballo que lles dea calidade de vida e maior autonomía". Neste sentido, a Xunta da Galiza traballa nun Plan de atención á diversidade no que colaboran familias e colectivos sociais. Un texto normativo que aspira a implantar "un modelo de escola plenamente inclusiva", defenden desde a Administración galega. Fernández Angulo pon o foco na "flexibilidade individual" que precisan as persoas con TEA no ámbito escolar. "Necesitan unha adaptación do contorno educativo e unha atención especializada acorde co nivel cognitivo de cada unha". Malia que se están creando estes apoios, explica, "aínda son moi deficitarios". A presidenta de Autismo Galiza reclama maior compromiso e coñecemento deste trastorno por parte do profesorado e asegura que malia o avance rexistrado nos últimos 15 anos en recursos e estratexias que garantan a inclusión das crianzas nas escolas para encamiñalas cara unha vida autónoma, "queda moito por facer". "É un trastorno moi específico e ademais, cada persoa con autismo é distinta. Todas. Polo tanto é necesario que titores, terapeutas, logopedias e persoal de apoio coñezan a especificidade do autismo para traballar cada caso". A maiores, demanda un esforzo no extra no diagnóstico precoz e na atención temperá para ofrecerlles "canto antes" apoios chaves para o futuro. Flexibilidade laboral O acceso ao mercado laboral é o seguinte chanzo. "A sociedade ignora o potencial e a capacidade de traballo das persoas con autismo", observa Fernández Angulo. "Elas queren aprender e ser autónomas, pero os traballos non están adaptados nin son flexibles como require a mocidade con TEA". Como calquera outra persoa que accede a un posto por primeira vez necesitan apoios específicos, aprender novas rutinas, afacerse ao contorno e gañar independencia. "Todo se consegue. É un gran logro" Javier Valiño anima a todas as persoas con autismo a seguir o seu exemplo. "Que o intenten, que se preparen, porque é moi posíbel que aproben a oposición". Ademais, engade, "é un bo logro", persoal e profesional.


Summary: Villares fixo unha chiscadela ás mareas municipalistas no seu discurso do Día da Patria. O seu traballo, dixo, é quen de tornar "a desilusión" en "esperanza". Expresouse nestes termos durante o primeiro acto de En Marea como tal nun Día da Patria Galega.

A estrea de En Marea como forza política nun Día da Patria Galega -en 2016, recén constituída, non chegou á cita- foi un acto de formato modesto, na Finca de Vista Alegre. Alí, alén de actividades para crianzas, xantar e até unha jam sessiom para cantareiras, houbo espazo para a intervención política e, claro, para un discurso do líder recentemente re-eleito da formación, Luís Villares. En Marea botou man dun símbolo, a árbore dos desexos, para visibilizar os seus principios e valores políticos, tamén os seus propósitos e obxectivos. O desexo de VIllares pendurado dunha póla reza: "Fraternidade e xustiza social", os dous conceitos sobre os que construíu o seu discurso este Día da Patria. O acto, á semellanza do recente plenario da confluencia, estivo marcado polas ausencias de referentes das correntes críticas -Anova, Esquerda Unida e até Podemos Galicia convocaban os seus propios eventos- e, portanto, acabou sendo un encontro das e dos fieis de Villares. "A Galiza que queremos é unha Galiza aberta, democrática, solidaria, xusta, unha Galiza que non se conforma co que lle oferece, unha Galiza que non se resigna, que fala con ilusión e que fala con esperanza", afirmou Villares. Se estivermos bem juntinhos, vai-se embora o mandador O líder de En Marea non eludiu a difícil situación interna da confluencia e enviou unha mensaxe de unidade, a botar mao do cancioneiro de Fausto. "Dicía Fausto 'se estivermos bem juntinhos, vai-se embora o mandador' E ese é o desexo de unidade. Unidade infinda. No espazo da fraternidade todos e todas collemos. Ninguén sobra. Hai sombra e sol para todas e todos. Para construírmos mañá esa Galiza que queremos", alegou.


Summary: Asociacións ambientalistas e veciñais denuncian o proxecto eólico do monte Salgueiras. "O impacto paisaxístico e ambiental é brutal e sin precedentes na historia do plan sectorial eólico da Galiza", alertan

O proxecto eólico do monte Salgueiras afecta as paisaxes Pondalianas (ría Corme -Laxe, Balarés, esteiro do Anllóns, Cantís do Canteiro, Brañas de Brandomil e Monte Branco). É impulsado pola mercantil Norvento, S.L e prevé a instalación de 6 aeroxeneradores cun total de 18 MW. A menos de 2 quilómetros ubícase o parque eólico de Corme G -3, en funcionamento. "O impacto paisaxístico e ambiental é brutal e sin precedentes na historia do plan sectorial eólico da Galiza", advirten varias asociación e colectivos: Rede Galega por un Rural Vivo (CIG, Adega e Fruga), Ecoloxistas en Acción Galicia, Asociación ambiental e cultural Petón do Lobo, Asociación galega Cova Crea, Asociación O Ouriol do Anllóns "Tras catro anos de paralización do proxecto, retómase coa publicación da Declaración de impacto ambiental favorábel no ano 2020, catro anos despois da súa formulación. Ao longo deste tempo producíronse diversos cambios normativos que esixen a revisión profunda do documento ambiental para adaptalo á Directiva de Hábitats da Unión europea que esixe unha Avalación das repercusións sobre a Rede Natura 2000, pola posibilidade da súa afección", indican. Advirten do seu impacto nos espazos que configuran as chamadas Paisaxes Pondalianas "coas que a veciñanza, ao igual que o bardo pontecesán, gardan fortes vínculos emocionais". "A área de observación de aves da Costa da Morte é a máis próxima e está cualificada entre as dez máis importantes de Galiza, desde o punto de vista ornitolóxico", explican. "O esteiro do río Anllóns está recoñecido como Monumento Natural dentro da Rede Galega de Espazos Protexidos e as Brañas de Gondomil figuran no Inventario de Humidais de Galiza". "O informe de 13 de setembro de 2012 da Secretaría Xeral para o Turismo concluía que o impacto do parque eólico sobre o turismo ía ser demoledor". Desde as asociacións ambientais bergantiñás, a Rede Galega por un Rural Vivo e Ecoloxistas en Acción ínstase ao concello de Ponteceso e á Xunta a retractarse "dun proxecto eólico ilegal, que debera incorporar unha Avaliación das repercusións sobre da Rede Natura 2000, tal e como esixe o artigo 6 da Directiva 92/43/CEE do Consello, do 21 de maio de 1992, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres e un Informe actualizado do Instituto de Estudos do Territorio, que se pronunciara con claridade sobre o grao de compatibilidade paisaxística do proxecto".


Summary: O rapeiro, que ten que cumprir case tres anos de prisión, pechouse con membros do seu grupo de apoio.

O rapeiro de Pablo Hasel está encerrado, ca nda un grupo de solidarios, bo reitorado da Universidade de Lleida. Con esta acción, quere evitar a súa detención e prisión por dúas penas que suman case tres anos. "Todos ao reitorado", reivindicou o grupo de apoio a través das redes sociais. A sexta feira pasada expirou o prazo para que o rapeiro ingresase voluntariamente en prisión. "Estou encerrado con varios solidarios na Universidade de Lleida, terán que rebentala para determe e encerrarme", tuiteou Hasel desde o interior do reitorado. 🔴 ATENCIÓ, MOLT IMPORTANT: ENS TANQUEM AL RECTORAT PER EVITAR L'EMPRESONAMENT DE PABLO HASÉL ❗❗ 🔺@PabloHasel està amb nosaltres tancat. Tothom al Rectorat ❗❗( Plaça Victor Siurana) pic.twitter.com/AFuPnZ35ma— Llibertat Pablo Hasel (@LlibertatHasel) February 15, 2021


Summary: Apenas en cinco libros Pilar Pallarés construíu unha das xeografías máis singulares da poesía galega actual. Radical, arrasada, indagadora, intimista e aberta ao outro, obra e autora son obxecto das honras da AELG como Escritora na súa Terra. Eis un extracto da reportaxe, publicada no número 352 do semanario en papel Sermos Galiza.

"Un espasmo de luz incendia o bosque", remata o primeiro poema de Leopardo son (Espiral Maior, 2011). Espasmos de luz no corazón do bosque da poesía galega contemporánea, eis unha definición posíbel da obra de Pilar Pallarés (Culleredo, 1957), cuxos cinco libros delimitan un singular e celebrado territorio lírico. Intimismo radical, desposesión, arrasamento, o que o profesor Arturo Casas denomina, con eco a Deleuze, devir animal. A súa escrita é unha indagación brutal no eu e no desexo, na destrución e na intensidade, que comeza na década dos 80 e agora homenaxean as súas colegas da Asociación de Escritoras en Lingua Galega. "Na xeración dos 80 non hai moitas voces femininas", describe a crítica Teresa Seara para este semanario, "a súa vivencia tan radical do intimismo distínguea. Os homes escriben sobre o erotismo, pero dun xeito completamente diferente". Ningún como Livro das devoracións (Espiral Maior, 1999), desde logo, peza maior do seu traballo e páxinas de enorme potencia imaxinista: "a beleza dos corpos ten ángulos que doen // corazón: fica imóbil". A profesora Kathleen March sinalou no seu día a "sorprendente complexidade dos seus referentes" e un campo de batalla "entre Eros e Thanatos, liberdade e opresión, sensualidade e soidade, lingua e silencio". Arturo Casas lembra que, na Antoloxía consultada da poesía galega 1976-2000 (Tris Tram) coordinada por el mesmo en 2003, foi "o cuarto libro de poemas máis considerado polas especialistas que participaron, case un centenar". Por diante, só títulos de Cunqueiro e Ferrín. Sétima soidade Antes das devoracións, Pallarés, que descubrira a lingua e a conciencia da mesma grazas a Moncho Valcarce, publicara o iniciático pero aínda á procura Entre lusco e fusco (Do Castro, 1980) e mais Sétima soidade (Sociedad de Cultura Valle‑Inclán, 1984), co que consagrou a súa voz. "Naquel tempo falouse de neorromanticismo, leuse noutra chave", relata a Sermos a profesora e crítica María Xesús Nogueira, "pero ese intimismo tan singular xa estaba aí, como estaba esa tensión do discurso, do verso, e ese mundo animal que creou". E que Nogueira relaciona con coetáneas como Xela Arias. Foi a época en que Pallarés era a única poeta da súa promoción con certo relevo público. E a única muller do grupo De amor e desamor e da escolma Desde a palabra, doce voces. Nova poesía galega (Sotelo Blanco, 1986), preparada por Luciano Rodríguez con evidente vontade canonizadora. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 352 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A xubilación o pasado verán de Guillermo Escrigas (Ferrol, 1953), director do Centro Galego das Artes da Imaxe desde 2007, deixou a filmoteca pública descabezada. É o terceiro órgano dependente de Agadic, a Axencia das Industrias Culturais da Xunta, que non renova a súa dirección.

Tampouco o Centro Dramático Galego nin o Centro Coreográfico Galego contan, a día de hoxe, con director ou directora. Fefa Noia abandonou o pasado maio a dirección do primeiro. No segundo, hai un mes que Mercedes Suárez, coordinadora do Departamento de Produción Coreográfica de Agadic, cesaba no posto, que incluía a xefatura do Centro Coreográfico. A situación do CGAI, con sede na Coruña e funcións de "salvagarda e difusión do patrimonio audiovisual galego", é análoga. Sen proceso de substitución en marcha, a saída de Escrigas e os continuados recortes de persoal colocan a institución cultural nun delicado interregno. O Centro Galego das Artes da Imaxe constituíuse en 1989. "As súas principais funcións no ámbito audiovisual son a recuperación, a catalogación, a custodia e a difusión das producións e obras do patrimonio audiovisual e fotográfico galego, así como a programación de proxeccións, exposicións, conferencias e publicacións co fin de proporcionar un maior recoñecemento das artes da imaxe", di a institución na súa páxina web. Arquivo, mediateca, con sala de proxeccións e oficinas, o CGAI fai parte desde 1999 da Federación Internacional de Arquivos Fílmicos.


Summary: Un dos filmes da sección Fantastique de Cineuropa.

CUB Welp(Bélxica 2014, 93 min.) Dirección: Jonas Govaerts Guión: Jonas Govaerts, Roel Mondelaers Fotografía: Nicolas Karakatsanis Música: Steve Moore Elenco: Maurice Luijten, Stef Aerts, Evelien Bosmans, Titus De Voogdt, Jan Hammenecker, Gill Eeckelaert SINOPSEAos 12 anos, Sam ve como os seus compañeiros de campamento desconfían del. Un día descobre unha estraña casa nunha árbore, onde atopa a un misterioso neno salvaxe. Cando Sam tenta advertir aos seus compañeiros, estes ignórano. CRÍTICAÚltimos días do Cineuropa Compostela e non podía deixar pasar a oportunidade de botar un ollo á interesante sección Fantastique. En concreto chamoume a atención unha pequena película belga, país moi "de moda" nas últimas semanas, que acadou no Festival de Cinema Fantástico e de Terror de Sitges o Premio a Mellor Director. O título (Cub/Welp) significa "cachorro" en flamenco/holandés, facendo referencia a un dos "castores novos" que vai a un particular campamento de boys scouts baixo a tutela de tres coidadores adultos, que non maduros que montan o chiringuito no medio do bosque lonxe de todo. "Por algunha estraña razón" intuímos que non vai ser un simple paseo campestre, sobre todo tras presenciar a brutal secuencia inicial dunha muller ensanguentada escapando de noite polo medio do bosque. Inda que a cousa comece polo final, como para poñernos en vilo sobre que motivos puideron levar a tal situación, mais tendo un mínimo de cultura no xénero non é algo polo que emocionarse demasiado. Tampouco o tema manido do campamento é material novo, Venres 13 por exemplo, e outras moitas homenaxes ao xénero que iremos descubrindo ao longo da fita. Para empezar o nome do lugar Casselroque vai en clara alusión ao recorrente Castlerock (Maine) de Stephen King. Alá anda agochado un neno salvaxe cunha máscara de madeira xunto a unha estraña presenza que parece manexar os fíos das rudimentarias, pero efectivas trampas mortais que ten espalladas por todo o bosque... Un chisco de A matanza de Texas (1974, Tobe Hooper), Suspuria (1977, Dario Argento) ou Wolf Creek (2005, Greg McLean), entre outras... e xa temos Cub. O certo é que non hai nada que calquera afeccionado/a non vira anteriormente, pero iso non lle resta un ápice de mérito ao debut do prometedor Jonas Govaerts. Presenta un filme onde non esconde as súas referencias e clixés do xénero mais tamén vai un punto máis aló afondando nos instintos máis primarios do ser humano a través dos ollos dun preadolescente de hormonas disparadas, dúbidas existenciais, certos problemas de conduta e un parecido bastante razoable co River Phoenix de Conta comigo (1986, Rob Reiner). Cub apunta cousas verdadeiramente interesantes que iremos descubrindo en pequenas doses habilmente fornecidas para poñer a proba eses mecanismos de defensa que nos protexen desas rexións primarias do cerebro que cremos durmidas. Terror intelixente e retorcido para degustadores do xénero. Un último aviso, por se non queda claro... "ningún animal, ou neno, foi danado durante a filmación da película".


Summary: O sindicato advirte que a proposta non respecta a sentenza ditada o ano anterior polo TSXG

A proposta presentada pola Xunta para negociar os servizos mínimos para a folga de mulleres do 8M continúa sumando rexeites. Se esta segunda feira era a CIG quen a cualificada de "inasumíbel", nesta terza é a CUT quen adivirte ao goberno galego que poden acabar incorrendo nunha vulneración do dereito de folga. A CUT lembra que no marco do pasado 8M denunciou á Xunta até en tres ocasións por vulneración deste dereito fundamental, conseguindo en todos os casos sentenzas favorábeis ás traballadoras. Ambos os dous sindicatos, CIG e CUT, coinciden en denunciar que a proposta dos servizos mínimos non só non respecta a sentenza ditada o ano anterior polo TSXG, senón que mesmo contempla un número de efectivos aínda máis abusivo. Ataque "machista e españolista" CUT denuncia que esta fin de semana máis de dez faixas que a Secretaría de Mulleres do sindicato colgara en Vigo chamando á folga do 8M apareceron pintadas cunha bandeira de España por riba do logo. Un ataque " machista e españolista", denuncian.


Summary: Xornada de alegría para o CD Lugo que se reencontra co gol diante da súa afección. Na Primeira RFEF, o Racing suma e segue de líder mentres que o Dépor cae derrotado, esvaendo o efecto Óscar Cano. O Pontevedra non sae dos postos de descenso ao tempo que o Celta B bate ao Linares, terceiro na clasificación.

A xornada de fútbol remata esta segunda feira co entrontro entre o Celta e o Xetafe (Balaídos, 21 horas). Na Segunda División, o CD Lugo non podía escoller mellor momento para recuperar a súa pegada de gol. Diante do Burgos, até agora invicto, no seu propio campo e sumando puntos para pór distancia da zona de descenso. A vitoria dos de Hernán Pérez por 2-0 non só certificou que hai equipo para manterse senón que pode tratar sen complexos equipos que están nos primeiros postos. O Lugo entra en postos de descenso e visitará Málaga O conxunto branquivermello, de rosa en lembranza da loita contra o cancro, marcaba na primeira parte a través de Alberto. Na segunda aumentaba a diferenza cun tanto de Ramos. Inxección de boas vibracións antes do partido diante do fechacancelas, o Mirandés (domingo, 14 horas). Racing e Dépor, a cara e a cruz da categoría O Racing suma e segue líder. O empate diante do Córdoba (1-1) soubolle a vitoria a Parralo ao coincidir coas derrotas do Linares e do Deportivo, xunto co empate do Sanse. Ademais, os verdes son o único equipo invicto da categoría após oito xornadas disputadas. O proxecto deportivo do Racing semella consolidarse en cada xornada e demostra que é un serio aspirante para volver ao fútbol profesional. Pola contra, no Deportivo volven as dúbidas. A esperanzadora vitoria diante do Linares da semana pasada quedou esquecida coa derrota diante do Real Madrid Castela, por 1-0. O cambio de adestrador non eliminou as eivas dun equipo que se afasta do ascenso directo. Óscar Cano tivo o partido de costas co gol en contra, obra de Tobías, ao inicio do encontro. Ese tanto marcou o xogo dos herculinos até o final, cun home menos por expulsión de Lapeña. Sebas Moyano, do CD Lugo, cre que a dinámica do equipo "é positiva" Máis presión para un equipo que ten un crucial choque co Sanse (sábado, 19 horas), desta vez en Riazor. O Pontevedra CF, pola súa parte, segue sen atopar a saída dos postos de descenso. Desta vez o verdugo foi a Cultural Leonesa cun 2-0 que deixou aínda máis afundido o equipo de Fernández, agora con sete puntos. A cara máis positiva da xornada en Primeira RFEF foi a vitoria a domicilio do Celta B co Linares (1-2), terceiro na clasificación. O filial demostra que non lle ten medo a ningún equipo.


Summary: Había alternativa, mais requirían máis diñeiro. O Goberno do Xapón finalmente optou pola "máis barata". Así o considera Greenpeace, organización que leva anos defendendo opcións diferentes ao vertido ao mar da auga usada en Fukushima para refrixerar os reactores danados no accidente nuclear do ano 2011.

O Xapón anunciou esta terza feira, 13 de abril, que en 2023 comezará a verter no mar máis dun millón de metros cúbicos de auga contaminada da planta de enerxía nuclear Fukushima Daiichi, destruída hai dez anos por un terremoto e o tsunami posterior, informou a axencia de noticias nipoa Kyodo. Desde hai dez anos até a actualidade, vénse acumulando esa auga. E desde a actualidade até dentro doutros dous, a compañía concesionaria, Tepco (Tokyo Electric Power Company), efectuará un proceso de filtrado para retirar os isótopos nocivos. É dicir, os isótopos radioactivos daniños para a saúde humana e ambiental no seu conxunto. A oficina de prensa do Goberno xaponés, nos comunicados enviados ás axencias e aos grandes medios internacionais, incidiu nas palabras "filtrado" e "dilución", en tanto que solicitou non usar nas informacións a expresión "auga contaminada" para se referir á que acumula tras ser usada para refrixerar os reactores danados. Un termo que ─consideran─ induce ao erro. Desde Greenpeace Xapón non o dubidan, porén. "O Goberno tomou a decisión, totalmente inxustificada, de contaminar deliberadamente o Océano Pacífico con residuos radioactivos", sinalou nun comunicado. A súa directora executiva a nivel internacional, Jennifer Morgan, anunciou unha "forte resistencia nos meses vindeiros", salientando que o Xapón comete unha "violación" da Convención de Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar. "A opción máis barata" A organización ambientalista, ademais, criticou que o Goberno nipón "optase pola opción máis barata". Argumenta que obviou "as probas claras de que hai capacidade suficiente de almacenamento na planta nuclear e nos distritos do arredor". Nun estudo de outubro de 2020, Greenpeace xa cualificaba como "falsa" a narrativa do Goberno xaponés nos últimos anos a respecto de que o vertido ao mar era a única opción viábel. O informe sobre o tema elaborado por un comité do Ministerio de Economía, Comercio e Industria xaponés contemplaba como posíbel a opción de continuar almacenando auga contaminada máis alá de 2022. Porén, concluíu desbotala porque requiriría unha "cantidade substancial de tempo e coordinación". Cal é logo a alternativa? No canto de deitala ao océano, o almacenamento da auga filtrada permitiría reducir o risco do tritio, un isótopo radioactivo do hidróxeno que ten unha vida relativamente curta: 12,3 anos. Apostando polo almacenamento e por investir no desenvolvemento de mellores técnicas de filtrado permitiríase gañar tempo para que o tritio presente na auga fose diminuíndo de maneira natural. Iso é o que defenden os expertos ambientalistas. 53% en contra O Goberno xaponés, porén, salientou que o custo anual de almacenar os actuais 1,3 millóns de metros cúbicos de auga (unhas 385 piscinas olímpicas) ascende a 100.000 millóns de iens anuais (uns 767 millóns de euros). Así, o plan de Tepco é filtrar a auga contaminada co fin de eliminar todos os isótopos radioactivos, agás o tritio, que coa tecnoloxía existente na actualidade non pode ser separado da auga. Posteriormente pretende diluíla até que a presenza do tritio caia por baixo dos límites estabelecidos polas autoridades nipoas antes de deitala ao mar. Unha práctica que ─defenden─ é segura e habitual noutras plantas nucleares de todo o mundo, tal e como declarou recentemente o director xeral do Organismo Internacional da Enerxía Atómica (OIEA), Rafael Mariano Grossi. Porén, a desconfianza cara a Tepco é grande entre a poboación tras anos de filtracións e avarías en Fukushima. Unha enquisa publicada en febreiro polo xornal xaponés Asahi Shimbun (progresista, segundo de maior tirada), reflectía que 35% dos habitantes da prefectura (rexión) de Fukushima apoiaban o vertido da auga ao mar, catro puntos máis que un ano antes; en tanto que 53% se opuñan (catro puntos menos que en 2020). O Goberno de Xapón está presidido por Yoshihide Suga, do conservador Partido Liberal Democrático. O que non é tritio En doses pequenas, o tritio non é nocivo para a saúde. Mais cando é inxerido pode aumentar o risco de padecer cancro. Desde un punto de vista económico, os sindicatos de mariñeiros e pescadores da zona levan anos pedindo que non se deite auga contaminada ao mar polo impacto que tería na industria. Greenpeace tamén fai referencia a este aspecto, máis alá do tritio. Asegura que hai materiais radioactivos que si permanecen na auga tratada, como o carbono-14, isótopo que se concentra na cadea alimentaria "con facilidade". Esta acumulación ─defenden─ causa danos xenéticos. Neste sentido, citado pola axencia Reuters, o director científico do Instituto Oceanográfico Woods Hole, nos EUA, Ken Buesseler, manifestou a súa "preocupación" polos contaminantes radioactivos que non son tritio e que "aínda permanecen nos tanques a altos niveis". "Estes outros contaminantes son todos moito máis perigosos que o tritio e acumúlanse máis facilmente no marisco e nos sedimentos do leito mariño", apuntou Buesseler, estudoso das augas que rodean Fukushima. Peneira de 62 tipos de materiais radioactivos Para o filtrado da auga, Tepco usa o chamado Sistema Avanzado de Procesamento de Líquidos (ALPS, en inglés), operado por Toshiba e Hitachi. A falla de experiencia previa levou a un mal procedemento, denuncia Greenpeace. Tepco, porén, defende que o ALPS é capaz de filtrar 62 tipos de materiais radioactivos, agás o tritio, da auga mariña empregada para refrixerar os reactores e da filtrada desde o subsolo. Aos 1,3 millóns de metros cúbicos actuais súmanse 140 ao día. Como técnicas alternativas, barallouse evaporala ou inxectala en depósitos no subsolo, desbotadas polo seu custo económico e pola dificultade técnica. O Xapón, que data na década de 2040 o desmantelamento completo da central, recibiu o amparo dos EUA e fortes críticas dos seus veciños a China e Corea do Sur. Esta última convocou o embaixador nipón en Seúl.


O pasado xoves 22 de novembro o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) emitiu sentenza a respecto dos recursos presentados pola Mesa pola Normalización Lingüística, o sindicato CIG e a plataforma Queremos Galego. A mensaxe foi clara: fica anulado o cerne mesmo da política lingüística emprendida polo PP, primeiro na recta final da oposición ao bipartito, despois xa como partido gobernante. De pouco serve dicir que os artigos derrogados por esta sentenza apenas supoñen o 5% do texto completo: son a base mesma da orientación política de dito decreto. Curiosamente xa advertira o Consello Consultivo de Galicia (CCG) que "o proxecto de decreto para o plurilingüísmo no ensino non universitario de Galicia, resulta contrario ao ordenamento xurídico no tocante ao exposto nas consideracións cuarta e quinta" (referidas á educación infantil e á consulta ás familias). Tamén o Consello Escolar de Galicia se pronunciou negativamente sobre o mesmo. De pouco serve dicir que os artigos derrogados por esta sentenza apenas supoñen o 5% do texto completo: son a base mesma da orientación política de dito decreto A orientación do Decreto 79/2010 era ben clara. Xa no Preámbulo se marcaban as diferenzas co Decreto 124/2007 do bipartito: onde antes se falaba de facilitar o emprego do galego de xeito progresivo e xeneralizado en todos os niveis, o borrador primeiro, e o Decreto 79/2010 despois, eliminaba toda referencia á progresividade do coñecemento da nosa lingua. Galego? Un chisquiño si, ma non troppo. Tamén, no que ao emprego do noso idioma se refire, substituíuse o seu uso con carácter xeral na administración educativa por un morno fomento. Ademais (como demo imos aprender unha lingua sen usala?) cada alumno ou alumna poderase expresar no idioma que mellor considere, independentemente de que a materia que estea a recibir se imparta nunha lingua ou noutra. Se se chega a impartir Educación Física ou Filosofía en inglés, o alumnado tamén se poderá acoller a este dereito a se expresar no idioma que considere? O reparto por terzos para galego, castelán e inglés (neste último caso dun xeito ficticio e sen profesorado especializado), así como a elección dos pais e nais da lingua de ensino dos seus fillos e fillas a través dunha enquisa, foi o colofón a tanto despropósito: o esperpento O reparto por terzos para galego, castelán e inglés (neste último caso dun xeito ficticio e sen profesorado especializado), así como a elección dos pais e nais da lingua de ensino dos seus fillos e fillas a través dunha enquisa, foi o colofón a tanto despropósito: o esperpento. Ao considerar que a consulta só se podería realizar cada catro anos, para posibilitar a viabilidade económica do proceso, resulta que uns poderán elixir a lingua na que estudar, pero os de cursos posteriores, non. Tamén había que garantir a continuidade dos libros de texto (Anxo Lourenzo dixit). Maior prazo para eximir da matriculación en galego cando se veña doutra comunidade ou país [agora tamén semella que pretenden baixar o nivel de esixencia de coñecemento do galego en caso de non dispoñer dos cursos Celga ou nivel equivalente, ou opositar desde outras comunidades sen dita formación], menor empeño no coñecemento e potenciación do galego nos proxectos educativos de centro e a descafeinización dos equipos de normalización lingüística, son outra mostra da redución máis que considerábel da presenza do galego no noso sistema educativo. Por primeira vez, un presidente da Xunta pasaba á historia por facer retroceder ao galego no ensino. Chapeau, señor Feijoo. Por primeira vez, un presidente da Xunta pasaba á historia por facer retroceder ao galego no ensino. Chapeau, señor Feijoo Hai xurisprudencia sobre a cacarexada liberdade de elección por parte das familias. A enxurrada de liberalismo comenenciudo esfarélase ela soa: non ten base. É puro produto de caverna mediática. O ditame do TSXG, en consonancia coa xurisprudencia emanada do TC e do Supremo, considera falaz a liberdade de elección das familias para recibir as materias nunha ou outra lingua, así como tamén que o estudantado poida empregar como lingua vehicular a da súa elección; estas decisións non poden quedar ao chou, deben seguir consideracións de carácter pedagóxico. É responsabilidade da administración educativa planificar a educación. A sentenza do TSXG mesmo deixa ben claro que no actual marco legal cabe a discriminación positiva cara á lingua minorizada (no noso caso, obviamente o galego) por estar en clara inferioridade de condicións. Como xa dixemos máis arriba, como demo imos adquirir competencias lingüísticas nun idioma sen usalo? Se falamos de potenciar o inglés impartindo ata un 30% das materias nesa lingua, como impos rematar os estudos cun dominio acaído de dita lingua se nos negamos a empregala en Educación Física, ou Filosofía, ou…? Os tres mosqueteiros, Lourenzo, Vázquez e Feijoo, metéronse nunha boa lea para contentar a Galicia Mono-non-Bi-lingüe e á caverna mediática madrileña. No canto de recoñeceren o erro, teiman en repetilo. Os tres mosqueteiros, Lourenzo, Vázquez e Feijoo, metéronse nunha boa lea para contentar a Galicia Mono-non-Bi-lingüe e á caverna mediática madrileña. No canto de recoñeceren o erro, teiman en repetilo Coa feble escusa de que só lle anularon dous articuliños de nada tentan aparentar que aquí non pasou ren. E turrando cara a adiante din que van seguir cunha consulta que xa non terá carácter vinculante. E para que facela? Aplicar este Decreto 79/2010 puido ter custado preto dos 5 millóns de euros se temos en conta a consulta ás familias e a posterior retirada de ata 190.000 libros de texto, por estaren escritos en galego. Despois de tanta aldraxe cara ás nosas letras, aínda van querer seguir tirando os cartos por puro antollo? Nestes tempos de carencia nos que tanto teñen recortado os rozamentos do ensino público, aínda han querer queimar máis diñeiro de todos e todas nós para faceren a súa fogueira das vaidades? Coa feble escusa de que só lle anularon dous articuliños de nada tentan aparentar que aquí non pasou ren. E turrando cara a adiante din que van seguir cunha consulta que xa non terá carácter vinculante (PS) Serán quen de saltar a fogueira como se da noite de San Xoán se tratara, purificaren os seus males e volveren ao rego do consenso en torno á Lei de Normalización Lingüística e o Plan Xeral de Normalización Lingüística? Serán quen de se integraren no amplo consenso social formado en torno ás plataformas de defensa da lingua, os partidos políticos da oposición parlamentaria, os movementos de renovación pedagóxica, os sindicatos de ensino, o Consello da Cultura Galega e a Real Academia Galega?


Summary: A Mesa critica que non se poida consultar nin tramitar na lingua propia da Galiza.

"Galegos e galegas non podemos solicitar nin consultar na nosa lingua o Ingreso mínimo vital. José Luis Escrivá [Ministro de Seguridade Social], desculpe as molestias, mais están a vulnerar os nosos dereitos lingüísticos". Con esta breve mensaxe denunciaba A Mesa pola Normalización Lingüística nas redes sociais a imposibilidade de tramitar este ingreso en galego. Segundo a Delegación do Goberno español na Galiza, por volta de 40.000 familias galegas poden solicitar o ingreso mínimo vital, e a 4.000 delas recoñeceráselles de oficio. A Mesa tramitou en 2019 máis de 300 queixas da cidadanía galega por discriminacións e vulneracións de dereitos lingüísticos. Case a metade das reclamacións (o 45,28%) refírense á administración pública


Summary: Ningún límite parece deter Mercedes Peón. A súa traxectoria musical, sintetizada en cinco traballos, é unha exploración continua do que hai máis alá, a dicir de críticos e colegas. O seu novo traballo confirma a virada electrónica do seu discurso. Eis un extracto da peza publicada no Sermos Galiza 297.

A primeira canción do último disco de Mercedes Peón (Oza dos Ríos, 1967) é impactante. A unha percusión metálica, que evoca a época posterior ao punk en que todo estaba permitido, súmanse pandeiretas batidas con violencia. E irrompen guitarras eléctricas con enerxía bruta, desatada. O videoclip de Déixaas rexistrouse no estaleiro Navantia de Ferrol e, canda a autora, aparecen Ana Fernández e Mónica de Nut. Peón avanza. Máis alá. Déixaas (Altafonte, 2018) é tamén o título do seu quinto traballo, o que, oito anos logo, dá continuidade á ruptura iniciada en Sós (Do Fol, 2010). "Aquel disco era vangarda pura. Levaba a termo a manipulación de gravacións de sons urbanos, mesturados con electrónica e música tradicional", describe o crítico ferrolán Fernando Fernández Rego, sinatura habitual na revista catalá Rockdelux, "en Déixaas supérase e entrega un disco imprescindíbel". Rego percibe na obra máis recente de Mercedes Peón varias liñas de contido que "consolidan o que viña facendo nos últimos anos: identidade, pertenza, análise sociopolítica". [Podes ler a peza íntegra no número 297 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Fagamos un gran exercicio mental e imaxinemos que acabamos de rematar a carreira de cardioloxía, esa á que tanto nos custou poñerlle fin e que por motivos administrativos non podemos exercer debido á redución de prazas que fai esvaecerse toda esperanza en traballar naquilo para o que tanto nos esforzamos. Imaxinen que ao estudar esa carreira, indirectamente ábrense as portas para si poder opositar a prazas doutros corpos da sanidade pública Galega, como poden ser os centros de saúde na especialidade de médicos de familia. Anos máis tarde, cando xa temos as nosas vidas estabilizadas, a pertinente Consellería abre un proceso de concurso de traslados onde os que teñan a titulación poden pedir destino definitivo desde un centro de saúde cara un quirófano dun hospital calquera do país, a pesares de non pertencer ao mesmo corpo da rama sanitaria, máis a Consellería procede igualmente. Concursamos, adquirimos o destino e tomamos posesión no servizo de cardioloxía dese hipotético hospital despois de levar anos sen realizar esa tarefa. Tomamos posesión, por exemplo un luns, e o martes danos o aviso de que mañá mércores entramos en quirófano para operar a corazón aberto. Si. Si. Como están lendo. Sen unha etapa de adaptación para que refresques o aprendido na facultade, sen volver facer prácticas en quirófano con corpos doados á medicina, temos que poñernos diante dun paciente para operalo. Pois isto leva acontecendo desde fai cinco anos no noso país, só que debemos trocar o termo "hospital" por "conservatorio de música". Xa sei que resulta esaxerada a comparación descrita. Estamos falando da vida (física) das persoas. Máis en certa medida non o é tanto xa que co tema dos concursos de traslado na educación, tamén estamos a xogar coa vida das persoas. Neste caso coa vida formativa e/ou educativa. Para centrarnos directamente no asunto, débese saber que desde fai cousa de catro-cinco anos a consellería de educación, coa axuda, e grazas as medidas tomadas desde Madrid coa chegada do ilustrísimo señor Wert, vén masacrando aos profesores de música de Secundaria, reducíndolle as horas de docencia. Estas sufriron tal recorte que a solución foi poñer a estes profesionais a dar aulas doutra materia, aínda que non tiveran a capacitación necesaria. -non deixa de ser certo que con eses recortes, nese momento moitos interinos quedaron na rúa e non todas e todos as/os compañeiras/os doutros corpos mostramos a necesaria solidariedade-. Os que non foron obrigados a dar esas "outras" materias, abríuselle unha porta para poder escoller traslado a un conservatorio de música. Entenden agora o de pasar dun centro médico de medicina familiar a un hospital? Ben sei que dar luz pública a este problema é realmente arriscado. A animadversión non vai tardar en aparecer. Máis aquí non se fala de que ninguén estea incapacitado para dar clases nun conservatorio, nin viceversa (ao igual que moitos médicos de familia tamén teñen o coñecemento para entrar en quirófano). O que estamos a tratar é de que os corpos administrativos-profesionais son distintos, por iso as oposicións son distintas. Do que estamos a falar é de, no caso de querer trasladalos -e xa non entro en si se fai de xeito legal ou ilegal, xusto ou inxusto-, polo menos fora necesario unha obrigada adaptación ao corpo. Que fora obrigado recibir unhas mínimas horas de prácticas para poñerte ao día e así poder enfrontarse de súpeto a un Mozart, a un Beethoven, a un Strauss, á impartición de linguaxe musical, a ser pianista acompañante, a alumnos de 5º ou 6º de Grao Profesional que teñen un dominio do instrumento xa moi elevado, etc. Resumindo con outras palabras. É un suicidio pedagóxico que un titulado en música, que ensina de xeito xeneralizado, poida pasar como do día a noite, a dar aulas de música de xeito especializado como se fai nun conservatorio. Isto só o permiten aqueles que por "calidade educativa" entenden a cantidade de millóns que van aforrar ou/e gañar. Outro dos problemas que hai enriba da mesa é o absoluto abandono dalgúns dos sindicatos maioritarios do ensino, os cales carecen de independencia para enfrontarse a esta situación ao verse obrigados a especular sen ningún miramento, e así non correr o risco de perder un alto número de afiliados. E o que a moitos realmente nos preocupa, é que os que somos compañeiros e compañeiras poidamos converternos en adversarios, rivais ou inimigos por culpa da nefasta xestión do publico da nosa Consellería de educación. O desexable sería que houbera alguén que supera explicar que isto non beneficia a ninguén, que uns e outros somos moi necesarios para a educación e que nos necesitamos entre nós, fortes e unidos. O desexable sería que se volveran recuperar as horas de música perdidas en Secundaria. Lamentablemente os que poden, non queren facelo. Así pois, o 20 de outubro e o 14 de decembro, un/ha xuíz/a do Xulgado de Compostela terá que ditaminar quen leva a razón. O que non fai falla que dite ese/a xuíz/a é que o ensino público leva anos nun estado de coma profundo, e cando falamos de ensino público xa non existen corpos, nin disciplinas, nin escalas profesionaisadministrativas que clasificar. Aí, todos somos doentes en busca dun/ha bo/a cirurxiá/n ou dunha boa menciña.


Summary: A Galiza fica por segunda xornada consecutiva por riba dos 2.000 novos contaxios de Covid-19 e supera os 20.100 casos activos, mentres que os pacientes hospitalizados descenden a 376.

Segundo os datos actualizados esta quinta feira pola Consellaría de Sanidade, con rexistros até as 18 horas da cuarta feira, continúan 26 persoas ingresadas en UCI pola Covid-19 na Galiza, sen mudanzas por segunda xornada seguida, mentres descenden a 350 as hospitalizadas en unidades convencionais (dez menos que na xornada anterior), mentres 19.751 pacientes están en seguimento nos seus domicilios. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria alíviase en catro das sete: A Coruña-Cee, Ourense-Verín-O Barco, Vigo e Compostela-O Barbanza; mentres que se incrementa lixeiramente nas de Lugo-A Mariña-Monforte e Pontevedra-O Salnés, e mantense sen cambios na de Ferrol. No caso da área da Coruña aínda que aumentan a dez os pacientes ingresados pola Covid en UCI (+1), descenden a 75 os hospitalizados noutras unidades (-7); e na de Vigo segue un en críticos e baixan a 55 os doutras unidades (-3). Sanidade deixa de informar a diario sobre a evolución da Covid Na área de Compostela descenden a seis os pacientes Covid en UCI (-1) e a 58 os doutras unidades (-2), mentres que na de Ourense continúan cinco en críticos e baixan a 53 os doutras unidades (-1). Pola contra, na área de Pontevedra segue un paciente en UCI pola Covid e hai 42 ingresados noutras unidades (+2), e na de Lugo mantense un en críticos e aumentan a 36 os doutras unidades (+1). E a área de Ferrol mantén dous pacientes ingresados pola Covid-19 en UCI e 31 hospitalizados noutras unidades convencionais. Máis de 20.000 casos activos Os casos activos de Covid-19 volveron superar os 20.000 ao situarse en 20.127, que implican 538 máis que a xornada anterior, ao haber máis contaxios (2.075) que altas (1.534), ao que se engaden tres falecementos. As infeccións activas só minguan na área de Ourense (-23), mentres que ascenden nas outras seis, coa da Coruña á cabeza (+133), seguida de Ferrol (+131), Vigo (+105), Compostela (+76), Lugo (+61) e Pontevedra (+53). Por tanto, con máis infeccións activas mantense a área da Coruña, con 4.334; seguida de Vigo, con 3.602; Compostela, con 3.192; Ourense, con 2.682; Lugo, con 2.447; Pontevedra-, con 2.137, e Ferrol, con 1.639. Segundo o último informe actualizado polo Ministerio de Sanidade este pasado 15 de marzo, a incidencia acumulada a 14 días na Galiza ascende a 883,57 casos por cada 100.000 habitantes, mentres que a media estatal fica en 432,37. 2.075 novos contaxios Por segunda xornada consecutiva os novos contaxios superan os 2.000 ao detectarse 2.075, que supoñen oito menos que os 2.083 da cuarta feira, tras os 1.918 da terza logo de iniciar esta semana con pouco máis dun milleiro. A OMS confirma unha variante que combina ómicron e delta Na xornada desta cuarta feira practicáronse 3.594 PCR, o que eleva a 3.747.044 as probas deste tipo feitas desde o inicio desta pandemia en Galicia, e 3.942 test de antíxenos, que sitúan en 1.579.317 os feitos no país, o que supón 7.536 entre ambas as dúas, que constitúen 413 máis que o día anterior. En canto á taxa de positividade —número de PCR positivas por cada cen realizadas— segue en aumento até 14,28%, por riba do limiar de 5% que marca a OMS para dar por controlada a pandemia. Persoas falecidas e curadas As persoas falecidas pola Covid-19 desde o inicio desta pandemia aumentan a 3.165 despois de notificar Sanidade outros tres óbitos, todos eles de persoas con patoloxías previas. Unha das vítimas, un home de 61 anos, faleceu o pasado 14 de marzo na área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras. Os outros dous óbitos rexistráronse o día 15 na área sanitaria de Vigo: unha muller de 75 anos e outra de 91. Pola súa parte, 502.536 persoas curáronse da Covid-19 desde o inicio desta crise sanitaria, despois de recibir a alta outras 1.534 nas última xornadas en todo o país. A retirada da máscara en interiores, máis perto


Summary: O director do xornal dixital, Ignacio Escolar, acompañado polo xornalista Gonzalo Cortizo e Marcos Pérez, director de praza.com, participarán nun acto público na Facultade de Xornalismo da USC a partir das 18.30.

El Diario contará cunha edición galega a partir deste xoves, que será realizada pola redacción de praza.com. Deste xeito, eldiario.es ofrecerá cada dia información, opinión e análise da actualidade política, cultural e social galega. Galicia fará oír así a súa voz e porá de relevo as súas preocupacións e valores ante a audiencia de todo o Estado. Praza manterá a súa especialización na cobertura da actualidade politica social e cultural galega, pero a maiores contará coa posibilidade de incorporar a información e sinaturas de opinión publicadas en El Diario, colaborando man a man cun proxecto co que compartimos obxectivos e visións sociais e profesionais. Comprometidos ambos coa defensa dos dereitos sociais e civís, do Estado do benestar e da pluralidade nacional do Estado, e comprometidos tamén cun xornalismo de calidade e de análise, libre e pegado aos movementos sociais. Dous proxectos de xornalismo dixital que exploran os novos formatos, as novas formas de facer información na rede e os camiños para facelo viable. O acto terá lugar este xoves 4 de outubro ás 18.30 na Aula 0 da Facultade de Xornalismo da USC Na presentación participará Ignacio Escolar, director de eldiario.es, o xornalista Gonzalo Cortizo e e Marcos Pérez, director de praza.com. O acto terá un amplo espazo para a conversa e o debate sobre a actualidade e sobre o presente e futuro do xornalismo e os medios. O acto terá lugar este xoves 4 de outubro ás 18.30 na Aula 0 da Facultade de Xornalismo da USC. El Diario El Diario está centrado na información política, social, e económica, especialmente preocupado polo medio ambiente, a xustiza social e os dereitos humanos. Eldiario.es está editado por una sociedad limitada: Diario de Prensa Digital S.L. E máis do 50% desta empresa está en manos de persoas que traballan diariamente na redacción. Como salienta Ignacio Escolar, o seu director, "somos xornalistas que nos convertemos en empresarios para mercar a nosa liberdade". Segundo Escolar, "queremos reivindicar os vellos valores do noso oficio, o xornalismo, que vive hoxe un momento crucial: nunca antes fora tan necesario para os cidadáns e nunca antes fora tan débil ante o poder" e engade que o periodismo é "un oficio que non pode ser un hobby, pero que tampouco é un negocio máis". El Diario está centrado na información política, social, e económica, especialmente preocupado polo medio ambiente, a xustiza social e os dereitos humanos Escolar dirixe unha redacción reducida, que non chega a unha ducia de xornalistas, entre os que destacan Juan Luis Sánchez, Iñigo Sáenz de Ugarte, Andrés Gil, Luz Sanchis, Gonzalo Cortizo, Belén Carreño, Fèlix Martínez e Olga Rodríguez, que é ademais a Defensora do Lector. Tamén están outros redactores como Héctor Juanatey, Ana Requena ou Elena Cabrera. Tamén as viñetas de Fontdevila e Vergara. Ou as sinaturas habituais de Rosa María Artal, Carlos Elordi, Rafael Reig, Javier Gallego 'Crudo', Isaac Rosa, Antonio Orejudo, Javier Vizcaíno, Amador Fernández Savater ou Guillermo Zapata.


Summary: O borrador que servirá de norma para teletraballar na Administración galega non gustou aos sindicatos. Cren que pode ser un punto de partida cara a unha proposta "de mínimos" sempre e cando se afonde polo miúdo aproveitando a experiencia destes meses nos que esta fórmula, aseguran, demostrou a súa capacidade de funcionamento nunha situación extrema.

As organizacións sindicais con representación na mesa xeral de persoal público da Xunta da Galiza non están moi conformes coa proposta para regular o teletraballo que lles facilitou o Goberno galego en forma de borrador a pasada sexta feira. Coa actual situación de pandemia pola Covid-19, a fórmula do teletraballo está de actualidade e a que se puxo en práctica nas Administracións cando se decretou o estado de alarma e o confinamento da poboación semella que funcionou. A nivel galego xa se contaba cunha norma xeral, aprobada en 2013 co acordo entre Xunta e sindicatos, coa excepción da CIG. O mes pasado o Ministerio de Traballo e Economía Social aprobaba un Real Decreto para actualizar a norma a nivel estatal e agora tocáballe ao Goberno galego facer o mesmo. Aproveitar a experiencia "Este borrador trata, na súa maior parte, do teletraballo en condicións normais, só dedica unha páxina a casos como os que vivimos agora mesmo coa pandemia", explica a Nós Diario Zeltia Burgos Tortosa da CIG. Esta sindicalista indica que o borrador "é insuficiente" e "chega tarde, levamos meses agardando por el". Para a central nacionalista a Xunta "non aprendeu da experiencia da Covid-19" cando o teletraballo se demostrou como "unha ferramenta fundamental para a prestación dos servizos públicos" que durante meses "evitou o fechamento dos mesmos e deixou ver que os servizos de carácter administrativo puideron seguir funcionando con normalidade e con altos índices de eficiencia". Por este motivo, Burgos non entende "que se reduzan horas de teletraballo". Para a CIG a proposta que presenta a Xunta presenta varias eivas e limitacións. Algunhas delas asegura que "empeoran con respecto á regulacion actual de teletraballo ordinario" e teñen a idea de que o esta alternativa "é unha maneira de conciliar". Teletraballar segundo as funcións que se realicen Un do apartados que desde a CIG apuntan como unha "marcha atrás" con respecto á norma actual é o feito de deixar fóra do teletraballo certos sectores, coa "exclusión total de determinados corpos, escalas e colectivos no canto dunha análise concreta dos postos de traballo". Nesta cuestión coinciden con CCOO e UXT. Lino Díaz, da UXT, sinala a Nós Diario que un dos puntos sobre os que presentarán alegacións é aquel que determina cales serán as escalas e categorías que poderán ou non teletraballar. "Non nos gusta que sexa excluínte cando falamos dos empregados públicos que poden solicitar o teletraballo". Este sindicalista cre que "é mellor falar de funcións" e pon como exemplo "o persoal de rexistro, que en principio aparece como literalmente excluídos e entendemos que as súas tarefas si poden ser atendidas en teletraballo". En relación á porcentaxe, 40% e unha serie de rotacións. "Entendemos que dependerá sempre dos servizos", sinala Lino Díaz, "e haberá aqueles que teñan un número relativo no corpo de efectivos que será difícil incrementar e, polo tanto, terá que haber sempre esa rotación". Xunto con isto está a xornada obrigatoria prevista de traballo presencial para todo o persoal que desde a CIG denominaron, con retranca, "Día do contaxio". Por último, no conxunto de mudanzas a facer que indican os sindicatos, estaría o dereito á desconexión dixital e a proposta de teletraballar por obxectivos, ademais do control a través dun supervisor que, segundo Emilio Doforno, de CCOO, "non sabemos quen será nin que finalidade tería" polo que di que non están dispostos "a mudar as regras de xogo dos postos de traballo agora". Ademais deste punto, CCOO pedirá que os sindicatos participen nas comisións de seguimento das persoas que teletraballen. Os sindicatos teñen de prazo até a cuarta feira, 21 de outubro, para as alegacións. A vindeira sexta será a reunión coa Xunta para abordar o tema.


Summary: ENTREVISTA | O secretario xeral do PSdeG afirma, tras apenas medio ano no cargo, que ten a intención de artellar unha "gran coalición social de progreso" que sexa quen de atraer á "maioría social que sabe que Galicia non vai ben". "Se o PSdeG non é quen de liderar o cambio, a historia galega amosa que non se dá producido", asegura "C's en Galicia non ten proxecto, pero pode existir algunha operación conservadora para poñerlle un bastón ao PPdeG"

"C's en Galicia non ten proxecto, pero pode existir algunha operación conservadora para poñerlle un bastón ao PPdeG" Gonzalo Caballero (Ponteareas, 1975) leva apenas medio ano á fronte da secretaría xeral do PSdeG á que chegou tras un proceso de primarias e Congreso Nacional que puxeron fin a un prolongado período de interinidade na dirección do partido. Unha vez superadas as renovacións dos órganos provinciais Caballero activou xa algúns dos seus primeiros proxectos, como o impulso dunha fundación que actúe como "laboratorio de ideas do cambio" en Galicia. Un eventual "cambio" que desbanque o PP do poder "ten que ser compartido" con outras forzas aliadas nunha "gran coalición social de progreso" que sexa quen de atraer á "maioría social que sabe que Galicia non vai ben". Considera, non obstante, que "se o PSdeG non é quen de liderar ese proceso, a historia galega amosa que non se dá producido". Tras unha vitoria inesperada nalgúns ámbitos e uns primeiros meses marcados polos procesos internos, como avalía a saúde interna do partido? Despois destes meses teño unha impresión positiva do traballo que está facendo na organización. O partido viña de dous anos sen unha dirección política regular, estaban dirixido por unha xestora, e isto fixo perder á organización moito engraxe. A impresión que teño é que neste tempo estamos traballando de forma intensa, sen présa pero sen pausa, recuperando a normalidade da organización, tentando fortalecer a existencia dunha posición do PSdeG e dunha dirección galega do PSdeG que está articulando os cimentos dun proxecto político para Galicia, e ademais creo que lle estamos dando presenza á organización na sociedade galega. Non atopei ningunha sorpresa nin nada que eu non puidese esperar. Marcouse varias prioridades internas, a obrigada polos estatutos renovación provincial pero tamén a recuperación das estruturas comarcais. Pasados os congresos provinciais, nos que non todas as direccións se poden considerar afíns a vostede, mantén ese plan de recuperar a estrutura comarcal? É compatible coas provinciais non tan proclives a vostede? "Eu fun dos que trasladei as miñas dúbidas de se o modelo provincial era axeitado para o PSdeG porque podía debilitarnos" O PSdeG tiña unha estrutura en bisbarras en Galicia que se modificou na etapa do Goberno Zapatero. Eu fun dos que no Comité Nacional do partido trasladei as miñas dúbidas de se era axeitado porque unha vez que se producise ese cambio que podía debilitarnos, volver á estrutura tradicional ía ser máis difícil. Especificamente porque a estrutura do PSOE a nivel do Estado é en provincias na maior parte dos lugares, e a excepción estaba fundamentalmente no PSC en Valencia e en Galicia. Hai moitas agrupacións e militantes que teñen a impresión de que a estrutura de comarcas é máis próxima e pode funcionar mellor. Nós fixemos un cambio moi importante no Congreso Nacional galego que foi incorporar nos estatutos a recuperación da estrutura de comarcas. Nas distintas zonas de Galicia existe neste momento algún tipo de mecanismo comarcal que se está a poñer en funcionamento a través das estruturas provinciais, pero en todo caso queda por desenvolver unha articulación normativa. Eu creo que o PSdeG recuperará forza e espazo na medida en que poida desenvolver estruturas comarcais fortes, pegadas ao territorio e adecuadas á diversidade social que ten Galicia. A bicefalia neste período sen comicios inminentes pode ser positiva porque permítelles a Leiceaga e a vostede espallarse en máis actos polo territorio. Pero pode manterse cando se acheguen períodos electorais ou o secretario xeral ten que adquirir unha prevalencia maior? "Non teño maior urxencia por entrar en ningunha institución, pero tampouco descarto que nalgún momento o secretario xeral teña que ocupar tamén algunha responsabilidade institucional" O partido ten unha estrutura orgánica que lidera o PSdeG. Eu como secretario xeral non podo senón recoñecer a complicidade e o apoio que está dando o portavoz parlamentario e presidente. O PSdeG necesita todos os apoios posibles para estar presente sobre o territorio. Eu cando gañei o congreso dixen que ía manter a miña dedicación á universidade polo menos nunha primeira etapa, estou cumprindo a miña palabra, eu teño o meu traballo, o meu salario e a miña dedicación na Universidade de Vigo como profesor de Económicas. E o certo é que o portavoz parlamentario está traballando ben, arreo, seguindo as instrucións da dirección galega da que el mesmo é presidente. É unha peza fundamental na estrutura que temos actualmente non estando eu no Parlamento galego para que o proxecto que estamos desenvolvendo se estea a aplicar con normalidade. Vese entrando no Parlamento a medio prazo? A política cambia moito, e neste momento é moi volátil. Tentar facer previsións a medio prazo ás veces resulta moi complexo. Eu quero ser coherente e transparente. O que trasladei foi que ía manter a miña dedicación á universidade durante algún tempo e estouno facendo. Non teño maior urxencia por entrar en ningunha institución, pero tampouco descarto que nalgún momento o secretario xeral teña que ocupar tamén algunha responsabilidade institucional que neste momento nin está previsto cal, nin cando, nin como. Hai moito traballo por facer. Refírese reiteradamente á necesidade de tecer alternativas. Alén da aspiración de liderar a esquerda, ve o PSdeG proclive ao acordo cun ámbito da esquerda que é máis plural do que podía ser hai dez anos? Nós somos unha forza de esquerda, con capacidade de diálogo na esquerda e con capacidade de goberno desde a esquerda. O PSdeG é un elemento estrutural da política galega para construír cambios políticos e gobernos de esquerda. A nosa folla de ruta ten que estar centrada no proxecto para Galicia, e cando toquen as distintas convocatorias electorais falaremos das estratexias de acordos que poida haber con outras forzas. Pero non queremos entrar no exercicio de confusión que a dereita quere facer intentando debilitar ou poñer os eixos de referencia do debate político no que agora non está vixente. O que temos que ter claro é que o PP fracasa cos seus gobernos e non permite unhas políticas que favorezan a igualdade, a solidariedade e o impulso económico das zonas con maior dificultade. O PSOE ten que confrontar co PP para conseguir un proxecto de cambio para Galicia e para os concellos. O PP en 2015, pode que como globo sonda, dixo que se o PSdeG quixera non gobernarían as mareas nas cidades ou o BNG. Mesmo a nivel mediático se falou dunha gran coalición á alemá. Como o valora? "O ano pasado o PSOE fixo un exercicio importante de recolocación no taboleiro político a través dunhas primarias que permitiron establecer en España con Pedro Sánchez que os socialistas non somos cómplices dos gobernos da dereita" Eu estiven reunido con Feijóo en decembro e formulei algúns grandes temas nos cales o PSdeG estaba disposto a dialogar coa Xunta: financiamento autonómico, recuperación demográfica, política forestal, igualdade. Temos capacidade de diálogo neses temas, pero o PSdeG é a alternativa ao PP. O ano pasado o PSOE fixo un exercicio importante de recolocación no taboleiro político a través dunhas primarias que permitiron establecer en España con Pedro Sánchez que os socialistas somos a alternativa ao PP e non somos cómplices dos gobernos da dereita. A militancia socialista marcou con claridade esa folla de ruta. Estamos onde sempre estivemos, na esquerda, e dese xeito é como conseguimos ser a principal forza de esquerda en España e creo que hoxe tamén en Galicia. Temos que manter o diálogo institucional necesario co PP e recoñecer que en Galicia a dereita ten unha maioría lexítima porque lla deron as urnas, pero díxenllo a Feijóo directamente: o noso traballo é que a dereita deixe de gobernar a Xunta. De forma similar traslado aos distintos concello que o PSdeG é unha forza de esquerda que vai traballar coas forzas de esquerda para conseguir gobernos de progreso nas cidades e nas deputacións. O Estado está nun contexto convulso, mesmo de reformulación ao fío da cuestión catalá e nese escenario Euskadi está moi presente mentres Galicia semella ausente pero xogando a outra cousa. Cal cre que debe ser o papel de Galicia nun escenario estatal que semella avanzar cara á reconfiguración territorial? "Feijóo está xogando á súa promoción persoal e deixa Galicia nun segundo plano; se o Estado español avanza cara a un modelo plurinacional, Galicia ten que facer valer a súa especificidade de foma análoga ao País Vasco ou Cataluña" Feijóo está xogando á súa promoción persoal e deixa os intereses de Galicia nun segundo plano. Iso é un erro. Os socialistas cremos que se o Estado español avanza nalgún momento cara a unha reforma constitucional que tente establecer un modelo de Estado plurinacional ou un modelo de nación de nacións, Galicia ten que facer valer a súa especificidade histórica e recoñecida constitucionalmente para estar no pelotón de saída de forma análoga a como estean o País Vasco ou Cataluña. A partir de aí, como socialistas e galeguistas, non somos nacionalistas, non estamos na idea de rachar a soberanía nacional no Estado español nin en establecer fronteiras. Temos que construír ese futuro dunha España máis plural que sexa sensible á diversidade pero que tamén sexa respectuosa cos dereitos a ter mecanismos de decisión de todos os cidadáns de España e mecanismos de solidariedade que eviten calquera tipo de desigualdade. Cre que hai un risco de que Galicia quede fóra de posibles redefinicións? O Goberno galego pasou de tecer alianzas históricas con Cataluña ou País Vasco a facelo coa Comunidad de Madrid ou Castela e León. Feijóo fíxolle perder peso político a Galicia en todos os escenarios. Tamén a nivel internacional, na UE ou Latinoamérica, onde está ausente. Dedicou o seu esforzo a tentar facer ver que era un bo xestor porque axustaba o déficit público pero disparou a débeda pública. Hai unha falta de capacidade política e de compromiso co autogoberno por parte de Feijóo. O escenario político é moi incerto pola cuestión catalá e polo tanto facer previsións é moi complexo. Se o presidente da Xunta está centrado na súa estratexia de promoción persoal dentro do PP de Madrid, pois evidentemente os intereses de Galicia están minusvalorados e nun segundo plano.


Summary: Pepe Barro, deseñador, responsábel da creación do proxecto gráfico de Nós Diario, dá conta da evolución da forma "Nós".

Castelao deseña o seu 'Nós' dentro da arte-nova, dentro do canon que marcara Willam Morris (1834-1896), o iniciador do estilo, que procurara as formas na tipografía e no deseño renacentista dos incunábeis, os libros impresos antes de 1500. Na arte-nova todos renovan ollando o pasado e Castelao bota os ollos ás letras do Pórtico da Gloria —mesmo citando os monstros, esmagados pola pedra que contén o título ou no cabeceiro—, son as mesmas letras que aparecen en moitas inscricións medievais galegas. Reiterando o seu uso, con moitas variación formais, Castelao logra identificar estas letras co Galeguismo. A primeira capa de 'Nós' deséñaa con ousada sinxeleza, case sen máis nada que o logotipo, pero a partir do número 10 aparece a icónica capa que no número 28 acada a súa forma definitiva. Pero hoxe o novo deseño de Nós non debe repetir as formas. O nome xa fala de historia, de cultura, de Galeguismo. O novo deseño debe expresar futuro e tal coma fixo Castelao usamos os códigos do noso tempo, do deseño internacional. Procuramos unhas letras con valores branco-negro semellantes ao 'Nós' histórico, e só revirando o acento, ampliándoo e pintándoo de azul dicimos Galiza: todos e todas «a nosa voz entenden».


Os museos científicos coruñeses súmanse ás celebracións do 50 aniversario da misión do Apolo XI, que coincide no tempo cun eclipse de lúa visible desde Galicia este martesO 50 aniversario da primeira pegada da humanidade na lúa, o 21 de xullo de 1969, que a Nasa está a lembrar con distintas actividades e divulgando imaxes e vídeos inéditos, coincide esta semana coa posibilidade de ver desde Galicia, este martes día 16, un eclipse do satélite. A súa ocultación coincidirá case coa saída do astro polo horizonte en Galicia, contra as dez da noite, e terá o seu punto máximo ás 23.31 horas. Pero para que as miradas sigan postas sobre a lúa uns días máis, e coincidindo coa efeméride da viaxe do Apolo XI, os museos científicos coruñeses teñen preparado un amplo programa de actividades.O planetario da Casa das Ciencias proxecta durante toda a semana o documental 'Lévame á lúa' e o sábado acolle a conferencia 'Como poñer un señor na lúa'O planetario da Casa das Ciencias acolle durante toda esta semana, ata o domingo 21, a proxección do documental Lévame á lúa, ás 13 horas en castelán e ás 19 horas en galego. A película recorre o rastro do satélite nas culturas humanas e culmina coa chegada dos primeiros astronautas á súa superficie. Ademais, o venres 19, ás 20.30 horas, celebrarase a conferencia Como poñer un señor na Lúa, a cargo de Borja Tosar, máster en Astrofisica e Astronomía e máster en Comunicación Cientifica pola Universidade de Valencia. E o sábado 20, ás 20.30 horas, terá lugar a presentación do libro Pasa tempo, de Pedro Feal Veira.O Muncyt acolle talleres, observacións con telescopio e unha charla sobre meteoroloxía espacialPola súa banda, no Museo Nacional de Ciencia y Tecnología (Muncyt) este mércores día 17, ás 17.30 horas, haberá un taller infantil sobre a lúa, no que se porá de relevo o papel das mulleres na expedición do Apolo 11, se realizarán experimentos co relevo lunar e simularanse as fases da lúa. Unha actividade na que colabora a Agrupación Astronómica Coruñesa Ío, a mesma que realizará o xoves 18, tamén no Muncyt, de 12 a 14 horas, unha observación solar con telescopio. O mesmo xoves haberá talleres para os máis pequenos e, ás 18.30 horas, unha charla para todos os públicos sobre meteoroloxía espacial, a cargo do grupo de meteoroloxía espacial da Universidade de Alcalá de Henares.


Summary: A Coruña, Ourense e Compostela foron as localidades que máis diminuíron os seus números vermellos nos últimos tres anos. Os Blancos, Miño e Catoira son os concellos con máis débeda por habitante.

A débeda viva dos concellos galegos suma un novo ano de descensos, motivados polas políticas de contención do gasto impulsadas polos distintos gobernos locais e tamén obrigadas polas directrices do Ministerio de Facenda, que vén de facer públicos os datos correspondentes ao ano 2018. A Coruña (-38,4 millóns), Ourense (-24,7), Santiago (-22), Ferrol (-16,1), Lugo (-14,5) foron os concellos que máis reduciron a súa débeda dende o 2015Durante o último ano máis da metade dos concellos galegos (167) reduciron a súa débeda e tan só 20 a incrementaron, mentres que o resto mantiveron as súas cifras, sendo estes principalmente localidades sen débeda ningunha. Tomando como referencia 2015, momento do inicio do mandato municipal que vén de rematar, foron aínda máis (201) as localidades que recortaron os seus números vermellos e unicamente 14 os que os aumentaron.Neste período destaca sobre todo a redución da débeda levada a cabo polas sete cidades galegas. A Coruña (-38,4 millóns), Ourense (-24,7), Santiago (-22), Ferrol (-16,1), Lugo (-14,5), Vigo (-12,2) e Pontevedra (-4) suman unha diminución de case 132 millóns de euros en tres anos. Canda a eles destaca a evolución de Vilagarcía de Arousa, Narón, Sanxenxo, Cangas, Ames, Lalín, Boiro, Mos, Culleredo, Ribeira, Vilalba, Redondela, Ordes ou A Pobra do Caramiñal, que tamén recortaron a súa débeda en varios millóns.Os concellos galegos reduciron a súa débeda á metade nos últimos tres anos En conxunto, os concellos galegos reduciron a súa débeda exactamente á metade nestes tres anos (un descenso do 51%), de 518 millóns de euros a tan só 251 millóns. Cómpre salientar que as administracións locais galegas están entre as menos endebedadas en todo o Estado. Con moita menos poboación que Galicia, os concellos de Aragón suman moita máis débeda (982 millóns), o mesmo que os de Castela-León (887), Murcia (843), Castela-A Mancha (619), Euskadi (406) e mesmo Baleares (337) ou Asturias (257). Os datos de Andalucía (5.500 millóns), Madrid (4.700 millóns) ou Cataluña (3.400 millóns) multiplican varias veces os datos galegos.Mentres a débeda dos concellos (e tamén das deputacións provinciais) descendía rapidamente, a débeda da Xunta (sen o control orzamentario que si sufriron os gobernos locais) pasou nese tempo dos 10.375 millóns ata os 11.342 millóns de finais do pasado ano.A pesar do importante descenso dos últimos tres anos, A Coruña e Compostela seguen as ser os concellos con máis débeda, con 46 e 20 millóns de euros, respectivamente. Ferrol (10 millóns) e Pontevedra (8,9 millóns) aparecen tamén nos primeiros lugares, nunha lista da que case desapareceron Lugo (1,7 millóns), Ourense (154 mil euros) e Vigo (78 mil). Os Blancos é un ano máis o concello con máis débeda por habitante, con case 5.000 euros por persoa. Miño supera os dous mil euros por residentePorén, canda ás cidades xorden localidades máis pequenas con débedas moi importantes. Miño e Viveiro superan os 10 millóns de euros. Cangas, Mos, O Grove, Vilanova de Arousa, Vilagarcía de Arousa e Poio superan os 5 millóns. E preto desa cantidade sitúanse Catoira, Sanxenxo, Xinzo de Limia e Ribeira.En termos relativos, Os Blancos é un ano máis o concello con máis débeda por habitante, con case 5.000 euros por persoa. Miño supera os dous mil euros por residente, nunha situación motivada pola indemnización que o Concello se viu obrigado a pagar aos veciños e veciñas prexudicados polas expropiacións realizadas por Fadesa para a construción da macrourbanización Costa Miño Golf. Durante a campaña electoral das municipais o alcalde de Miño pediulle por carta á oposición que non se falase da débeda do Concello pola "mala imaxe" que lle daba á localidade. Miño tivo que pagar este ano xuros da súa débeda que superan o orzamento do Concello.Iso si, moi lonxe dos niveis acadados noutras zonas do Estado, por exemplo en localidades como Puebla de la Sierra (Madrid) ou Vallada (Valencia), que superan os 8 millóns de euros por habitante. Ou Moraleja de Enmedio (Madrid), Navajas (Castellón), Monasterio de la Sierra (Burgos), Los Barrios (Cádiz) e Hinojosa del Valle (Badajoz), todos por riba dos 6 millóns de débeda por persoa.Hai 140 concellos galegos que non teñen débeda ningunha, algúns tan importantes como Oleiros, Ames, Carballo, Culleredo, Marín, Monforte ou NigránCatoira, Porqueira, Nogueira de Ramuín, Avión, A Bola, Viveiro, Allariz, O Grove e Barreiros son os seguintes concellos con máis débeda por habitante, con cifras que van dos 500 aos 1.000 euros por persoa.Nun escenario de descensos xerais, chaman a atención algúns casos particulares de concellos que incrementaron a súa débeda no último ano ou no conxunto do mandato municipal. Así, no último ano O Grove, Outeiro de Rei e Foz foron as localidades que máis elevaron este indicador. Entre o 2015 e o 2018 foi Miño a localidade na que máis creceu a débeda.O Grove, Outeiro de Rei e Foz foron os que máis se endebedaron no último anoNo outro extremo, hai 140 concellos galegos que non teñen débeda ningunha. Moitos deles son pequenas localidades con orzamentos tamén limitados, pero nesa lista aparecen igualmente vilas importantes, como Oleiros, Ames, Carballo, Culleredo, Marín, Monforte, Nigrán, Noia, Vilalba, Fene, Betanzos, Rianxo, Barbadás, Burela, Santa Comba, Padrón ou Pontedeume, todos eles sen débeda.As deputacións provinciais teñen niveis de débeda moi inferiores ás dos entes territoriais do resto do EstadoComo dicíamos, as deputacións provinciais tamén reduciron notablemente a súa débeda no anterior mandato. A da Coruña leva anos sen débeda ningunha e a de Lugo móvese en cifras moi cativas (3,9 millóns o pasado ano) dende que en 2015 recortou os números vermellos en case 19 millóns de euros. As deputacións de Pontevedra e Ourense son as que máis diminuíron a súa débeda nos últimos anos, de 41 a 12 millóns no caso do ente pontevedrés e de 28 a 6 no caso do goberno provincial ourensánAo igual que sucede cos concellos, as deputacións provinciais teñen niveis de débeda moi inferiores ás dos entes territoriais do resto do Estado. Os ao redor de 22 millóns que suman as catro deputacións galegas están moi lonxe dos 437 millóns que deben as andaluzas, os 109 das manchegas, os 138 dos consellos insulares de Baleares ou os 386 dos cabildos canarios.


Summary: O deportista do Club Deportivo Miño desenvolveu unha moi boa actuación en Mondariz Balneario.

O río Tea, ao seu paso por Mondariz Balneario, volveu ser protagonista dunha proba estatal de piragüismo na que Galiza mostrou, neste deporte, que ten aínda moito que dicir malia a difícil situación sanitaria da pandemia. Na I Copa estatal de slálom olímpico da pasada fin de semana destacaron varias medallas aínda que na clasificación por clubs estes quedaran sen podio. A figura galega desta proba foi o padeeiro do Club Deportivo Miño Luís Fernández, que conseguiu o triunfo na categoría C1 Sénior, sumando así dúas vitorias consecutivas nesta copa. No podio final acompañouno outro galego, Daniel Pérez, do Piragüismo Penedo na terceira posición. Houbo ouro tamén para Manuel Ochoa, do Deportivo Miño, na final do K1 senior, recuperándose do décimo quinto posto da primeira xornada de competición. As medallas continuaron en categoría xuvenil con Brais Caride, do Piragüismo Penedo, que remataba o sábado cunha medalla de bronce e o domingo levaba a prata na final de C1. Por último, o deportista local de Club Tea Mario Otero conseguiu unha meritoria terceira posición en K1. Sen podio, aínda que era unha das mellores bazas para alcanzar as medallas, era Ainhoa Lameiro. Malia rematar o sábado en sétimo lugar e o domingo lograba unha meritoria cuarta praza, quedou moi perto mais fóra dos postos de podio. Sen podio na clasificación por equipos A clasificación xeral por equipos terminaba cos conxuntos galegos no podio, o Club Piragüismo Penedo foi cuarto, seguido polo Deportivo Miño quinto, o Tea de Mondariz sexto, Piragüismo Montaña Quixós oitavo e o Piragüismo Dumbría décimo segundo. A vitoria nesta primeira regata do ano foi para Atlético San Sebastián, Club Cadi Canoe segundo e o Santiagotarrak terceiro. No calendario máis próximo, o piragüismo ten por diante o Campionato Galego de Inverno, a realizar o vindeiro 6 de marzo, nas categorías veteranos, sénior, sub23 e júnior con embarcacións K-1 e C-1 e unha distancia de 5.000 metros. O campionato estatal agardará até os días 20 e 21 de marzo nas categorías sénior, sub23 e júnior coa distancia de 5.000 metros e embarcacións K-1 e C-1. En ambos os casos, segundo a Federación Galega de Piragüismo, os lugares están aínda por confirmar.