Summary: IV Sonia séntese cada vez máis desquiciada. Sucédense as xuntanzas con José e Virgílio, pero o contrato e o visado seguen sen aparecer. O peor de todo é que Sonia non sabe moi ben que pensar de María, unhas veces parece estar do seu lado, outras en cambio... De que vai esta historia? Podes ler aquí a terceira entrega desta reportaxe literaria

De que vai esta historia? Podes ler aquí a terceira entrega desta reportaxe literaria Aquela noite, por primeira vez, Sonia durmiu a gusto. O encontro co Héldon reconfortáralle logo dos incidentes da véspera; aquel rapaz contáralle unha experiencia semellante á súa, o que demostrara, por tanto, que o seu desacougo non respondía a fantasías da súa cabeza, senón que efectivamente acontecían cousas moi turbias na xestión daquela Universidade. Preparou un xeneroso almorzo e comeu con pracer. María durmía no seu cuarto. O barullo da rúa que se coaba pola xanela encheuna de vida, sentíase contenta e lixeira, como se se tivese liberado de súpeto do peso enorme que a afundira dende a súa chegada. Héldon pasaría pola casa para acompañala ata a Universidade, onde procurarían atoparse co Presidente da Feel Foundation para intentar aclarar a súa situación. Para Sonia, ter un compañeiro distinto a María constituía un alivio. Reducía o seu desamparo e dáballe novos folgos para afrontar o que tiña por diante. De súpeto soou a campaíña do portal. Agardou un anaco. Cando sentiu que María se erguía para ir abrir, asomou por curiosidade á varanda. José e Virgílio miraban para ambos lados da rúa. De tanto en tanto, José volvía chamar. O encontro co Héldon reconfortáralle logo dos incidentes da véspera; aquel rapaz contáralle unha experiencia semellante á súa, o que demostrara, por tanto, que o seu desacougo non respondía a fantasías da súa cabeza, senón que efectivamente acontecían cousas moi turbias na xestión daquela Universidade -Xa vou!- rosmaba María. A Sonia percorreuna un arreguizo. 'Están abaixo no portal. Son eles!' escribiulle asustada a Noa. A súa amiga non tardou en responder. 'Nin se vos ocorra deixalos entrar'. -Sonia!-berrou María dende o recibidor. -Son José e Virgílio. Din que traen o contrato!!! -Non é o momento nin a forma para facer estas cousas! Dilles que se queren imos pola Universidade nunha hora e asinamos, pero que nesta casa non entran. -Pero, Sonia... -Por favor, María! Nin se che ocorra!!! -¡Bueno, mujer, como quieras! Pero Sonia asomou novamente á varanda e para a súa sorpresa observou como José e Virgílio empurraban a porta e entraban tranquilamente no edificio. -Pero estás tola, María! Como lles abres! -¡Bueno, mujer, qué más dará! 'María está fatal! Acaba de abrirlles!!!', escribiulle a Noa. 'Por favor, Soniña, non deixes de contarme o que pasa!' Cando cruzaron a porta principal, Sonia inda estaba a medio vestir. Puxo un vestido a correr e lavou a cara. José, Virgílio e María agardábana na sala, sentados, cos brazos apoiados nos xeonllos. -Non é forma de traer o contrato! Non podedes vir por esta casa cando vos vén en gana! -Que contrato? Non estamos aquí polo contrato- respondeu José moi tranquilo. Sonia ficou calada, tremíanlle as pernas. Sentíase vulnerable de repente. Mirábana coa voracidade inquisitiva dun comisario ou dun xuíz instrutor. -Xa haberá tempo de falar do contrato, -continuou José. -Pódese saber que tes que falar co maluco do Héldon? Por que onte te metiches con el nunha aula? Acaso era tan importante o que vos tiñades que dicir? O que máis amolaba a Sonia era que María decidira terse situado do outro lado, do bando do tribunal que estaba a piques de condenala O que máis amolaba a Sonia era que María decidira terse situado do outro lado, do bando do tribunal que estaba a piques de condenala. Mirábaa como a miraban José e Virgílio, co reproche implícito de non ter aceptado as regras do xogo. Por que aquela muller que fora unha eminencia no mundo da moda, estaba agora naquel recuncho afastado do planeta aceptando a estraña chantaxe duns personaxes tan turbios? Por que non saía na súa defensa? É que ela tamén formaba parte da estafa? Recordoulle de súpeto as señoras das películas de Hitchcock que tras un aspecto de avoíña anxelical, agochaban un perfil malvado e manipulador. Quería fuxir dunha vez pero necesitaba tan sequera cobrar o suficiente para pagar o billete de volta. Non tiña un peso. Defendeu entón o seu dereito a falar con quen lle viñese en gana. Tiña que aclarar demasiadas cousas e estaba disposta a acudir a quen fose necesario para facelo. Eles non tiñan nada que reprocharlle, a fin de contas sen contrato non había vínculo de ningún tipo, ela non lles pertencía. Rebatéronlle con fereza, pero Sonia estaba tan cansa de todo que non perdeu o tipo. Tivo coidado de gravar co teléfono audios da conversa para llos enviar máis tarde a Noa por whatsapp, polo que puidese pasar. José e Virgílio marcharon ao cabo dunha hora. En canto María pechou a porta, Sonia botouse a ela con toda a carraxe acumulada. -Pódese saber como diaños os deixaches entrar? -¡Pero qué mal tiene! -Non te dás conta de que non poden vir aquí cando lles vén en gana? -¿Por qué? ¡No te entiendo, Sonia! -En fin. Voume. Quedei con Héldon! -Vou von vós! Collemos un taxi! -Non, con nós non vés!!! Ti vai en taxi se queres. Héldon apareceu ao pouco tempo. Foron camiñando xuntos pola Avenida de Santiago cara á Universidade. Sonia tiña ao fin a oportunidade de mergullarse na realidade de Cabo Verde sen sentir enriba a pesada sombra de María. O traxecto era curto e tiñan moito que falar. Contoulle a visita que acababa de recibir na casa. O rapaz engurrou o fociño preocupado. Foron camiñando xuntos pola Avenida de Santiago cara á Universidade. Sonia tiña ao fin a oportunidade de mergullarse na realidade de Cabo Verde sen sentir enriba a pesada sombra de María Cando chegaron á Universidade preguntaron pola reunión co director da Fundación Feel. -Non temos constancia de ningunha reunión, señor!- respondeu o recepcionista. -Pero se me dixeron que... Consultaron por todos lados, só ao cabo duns días descubriron que a xuntanza do director da Fundación coa xente da Universidade tivera lugar no mesmo hotel ao que José pretendera levar a Sonia dous días antes. Esa tarde despois das aulas, Sonia encerrouse no cuarto para falar coa súa amiga Noa. Esta formuláballe seriamente a posibilidade de marchar. 'Non te preocupes polos cartos, Sonia. Págoche eu o billete. Xa mos devolverás en canto poidas'. Pero Sonia non tiña claro que facer. O que máis a botaba para atrás era o feito de que o seu mozo Álvaro non soubese nada. Tiña un billete para ila visitar nos próximos días e procuraba mantelo á marxe dos problemas que a aburaban. 'Parecerache unha parvada, Noa, pero aínda confío en que se arranxe isto para cando veña. Só que como non se arranxe... non quero que vexa como estou aquí'. Tamén a preocupaba decepcionar ás alumnas. Malia non ter asinado aínda o contrato, sentíase comprometida con elas e non pensaba abandonalas sen dicirlles a verdade do que estaba a acontecer. Tamén a preocupaba decepcionar ás alumnas. Malia non ter asinado aínda o contrato, sentíase comprometida con elas e non pensaba abandonalas sen dicirlles a verdade do que estaba a acontecer En definitiva, inda que non tiña ningunha certeza de nada, quería concederlle unha última oportunidade á posibilidade de asinar un contrato. Ao día seguinte, acordara pasar polo despacho de Virgílio (sei que José acababa de volver a Portugal). Apareceu ben cedo pola Universidade, pero Virgílio non estaba. Atendérona en Administración e indicáronlle que para realizar o contrato precisaba un Número de Identificación Fiscal caboverdiano. 'Maldita sexa! E mo din inda agora?', pensou Sonia indignada. Chamou a Héldon para que lle axudase coa xestión. Era unha cousa ben simple. Na oficina correspondente atendérona decontado, apenas tiñan que premer no botón de imprimir. 'Boh. Que maneira de perder o tempo! En todo caso, agora xa non hai escusas para me entregar o contrato', pensou, e iso consolouna. Pero cando chegou de volta coa documentación necesaria, Virgílio tampouco andaba pola Universidade. Procurouno en cada despacho e en cada cuarto do edificio pero era evidente que aquela tarde non fixera acto de presenza. Sonia tería que tragar un novo fin de semana sen contrato nin visado. Volveu a casa co rabiño entre as pernas e María a barullar seguido ao seu lado. Estaba cansa de todo, e deprimida, perdera a vontade de facer nada. O sábado á mañá María propúxolle ir á praia, pero preferiu ficar soa na casa. Falou con Noa a través do whatsapp. 'A túa arma é non dar clase mentres non asines o contrato, Sonia', dicíalle a súa amiga. 'E non esquezas pasar pola embaixada!' Falou tamén con Aroa. Esta confesoulle que xa se cheiraba que as cousas non ían de todo ben. Ninguén na Fundación Feel respondía ás dúbidas que formulaba acerca da súa próxima incorporación, das cuestións contractuais... José desaparecera por arte de maxia. 'Non responde ningún dos meus correos!' dicíalle. 'Parece que o tragou a terra'. Aquela última frase lembroulle a Sonia algo que andaba a remoer dende había tempo no seu maxín. Procurou na carteira. Cando apareceu o cartón de visita de José confirmou as súas sospeitas. Debaixo do seu anódino nome portugués, había dous enderezos electrónicos, o un da fundación e o outro da Universidade de Coimbra. Mais o da universidade tiña algo estraño e logo entendeu Sonia o que. Tratábase dun simple gmail. O uc.pt. do servidor da universidade aparecía antes da arroba, non despois. Por tanto, aquilo era unha falsificación trapalleira. José non traballaba na Universidade de Coimbra, creara unha identidade falsa, quen sabía por tanto se o seu nome non sería tamén falso. Quen era José en realidade? Que era o que tiña que agochar? José non traballaba na Universidade de Coimbra, creara unha identidade falsa, quen sabía por tanto se o seu nome non sería tamén falso. Quen era José en realidade? Que era o que tiña que agochar? O domingo Sonia séntese desfeita. A ansiedade estalle a pasar factura. Desta vez acepta o convite de María para ir á praia. Reláxase nadando. É o deporte que consegue evadila con máis facilidade. Por un momento parécelle mentira que estea nunha illa pois decátase de que botaba en falta o mar. Así que non lle parece mala idea refrescarse unha horiña e deitarse ao sol baixo o chío das gaivotas, mentres os pescadores traballan na beira. Á hora de comer soben a un bar na praia cunha actuación ao vivo. Distráelle un bocado, pero a presenza constante de María ao seu lado tráelle seguido o conflito de volta á cabeza. Son incapaces de cruzaren dúas palabras sen discutir. Sonia ten necesidade de resolver a súa situación pero María só quere ignorala, non pensar, desfrutar do día a día... inda por riba, cada cousa que di contradí a anterior e Sonia xa non sabe que pasa con ela, se é que é cómplice dos estraños asuntos de José e Virgílio ou se é que simplemente vive instalada nunha realidade paralela. María accede en todo caso, a acompañar a Sonia ao día seguinte á embaixada para dar conta da súa situación. Sonia presenta un escrito preparado a noite anterior. O funcionario sélallo. -Ti non queres deixar constancia do teu?- pregúntalle Sonia a María. -En realidade, non. Para que? A embaixadora sabe de sobra que estou aquí. É a miña amiga... -En fin. Ti verás... Ese luns na Universidade, Sonia ten claro que chegou a hora do ultimato. Será o seu último día de clase. Se Virgílio non lle entrega o contrato, despedirase das alumnas e abandonará definitivamente o curso. Ese luns na Universidade, Sonia ten claro que chegou a hora do ultimato. Será o seu último día de clase. Se Virgílio non lle entrega o contrato, despedirase das alumnas e abandonará definitivamente o curso Virgílio recíbea cunha xentileza inhabitual. Desfaise en desculpas e explícalle que non lle pode entregar o contrato aínda, pois está a espera de que llo traian os avogados. Sonia protesta pero axiña lle prega servil que acredite na súa palabra. Insístelle en que pode ficar 'descansada', pois de certo que dese día non pasa. En canto o contrato estea dispoñible, di, levarallo á clase. Sonia abandona o despacho descrida, coa certeza de que aquela tarde será a última que cruce a porta da aula. Xa non acredita na palabra de ninguén. Sente un bocado de escatimanza, no entanto, pois ao cabo de oito días comeza a recoller os agradecidos froitos do seu traballo: as alumnas están contentas e entréganse con degoiro ás actividades do día a día... Vai ser difícil explicarlles os motivos da súa renuncia, e non tanto polas razóns propias que son comprensibles -ninguén debería traballar sen contrato!-, como por ter que confesarlles que están a ser vítimas dunha estafa que non sabe exactamente en que consiste. En todo caso, pensa, daquela terá que ser María a que dea a cara na súa condición de coordinadora; xa que repetía seguido a cantilena de que facía aquilo só por axudar ás mulleres, tería que explicarlles a aquelas mesmas mulleres por que ao final non ían dispoñer dun certificado realmente válido en ningures e polo que lles estaban a cobrar unha cantidade abusiva. Mirouna sentada nun recuncho da aula, onde permanecía abstraída. Alguén petou na porta. Virgílio entrou silandeiro mentres Sonia explicaba algunha cousa en voz alta. Achegouse á súa mesa e deixoulle diante un sobre pechado. -Velaí tes o contrato, -díxolle. -É o mesmo que o de María. Sonia, sen deixar de falar para as alumnas agradeceuno cun leve aceno de cellas. Por primeira vez tiña un contrato na man. Ao chegar esa tarde a casa, estudouno con calma e compartiuno con Noa e outros amigos na Galiza para que a asesorasen ben antes de asinar calquera cousa da que se puidese arrepentir máis tarde. O contrato era un bocado ambiguo, pero verosímil. A parte contratante non era a Universidade, nin a fundación, senón unha empresa de nome Educa Cabo Verde da que nunca oíra falar. En ningún lugar aparecía o nome de José, nin o de María... Foi anotando unha a unha todas as ambigüidades que atopaba no texto para lle solicitar a Virgílio ao día seguinte que as despexase canto antes. Eran abondas, pero estaba contenta en todo caso porque por primeira vez había algo concreto que lle daba forma e sentido ao que estaba a facer alí. O contrato era un bocado ambiguo, pero verosímil. A parte contratante non era a Universidade, nin a fundación, senón unha empresa de nome Educa Cabo Verde da que nunca oíra falar. En ningún lugar aparecía o nome de José, nin o de María... Mais a tranquilidade durou pouco. Ao comentar o asunto con María durante a cea, a estrañeza apoderouse unha vez máis da conversa. Virgílio dixera que o contrato de Sonia era igual ao de María, certo, pero agora María parecía entender que aquel único contrato era o mesmo para as dúas, e pregáballe a Sonia que a acompañase ao día seguinte á policía para presentaren o contrato e que lles desen o visado de traballo. Sonia suspirou. Quixo explicarlle a María que o que estaba a dicir non tiña sentido: O seu contrato era só seu. Ela tería outro coas mesmas cláusulas, si, pero ao seu nome, así que se o quería teríallo que pedir a Virgílio. En ningún caso poderían ir as dúas cun só contrato pedir nada á Policía. -E inda que fose! Para que nos concedan o visado, teríamos que levar o contrato asinado e eu aínda non teño claro que queira asinalo sen facer as modificacións pertinentes! Pero María insistía de tal maneira! Pregáballe con bágoas no ollos que fixese aquel favor por ela. Sonia, coa cabeza rebentada, acabou por lle rogar unha tregua ata o día seguinte e foi a cama. Na mañá do martes, no entanto, inda non sentaran xuntas para o pequeno almorzo, María continuou coa súa lideira. 'Acompáñame, acompáñame, acompáñame...' Razoar non parecía posible. Para Sonia era importante negarse a facer aquilo porque estaba cansa de ceder sempre ás loucuras dos demais. Considerouno un acto de orgullo e dignidade necesario, semellante ao do pai que se nega a lle mercar algo a un fillo por moita perrencha que arme. Nun momento dado, porén, mentres facían a compra no supermercado, María alcanzou tal nivel de dramatismo que a xente ao redor mirou para elas con curiosidade e preocupación e Sonia aceptou derrotada a singular 'chantaxe' de María... O axente de Policía non daba creto, custáballe reprimir a gargallada cando María intentaba convencelo de que aquel contrato era o mesmo para as dúas... -Non, señora. Este é da menina só. Vostede necesita outro ao seu nome- razoáballe. -Que che dixen?-protestou Sonia... Pero María releaba sen atender a razóns. Queixábase do de sempre, de que as cousas en África non eran como en Europa e tal e tumba... e entraba en bucle, mais cando xa Sonia deixara de prestarlle atención, rescatou unha frase que a deixou pampa: María acabara dicindo que tanto tiña se non llo querían admitir, pois ela en realidade... NON PRECISABA CONTRATO!!! -Como que non?-preguntou Sonia perplexa. Sonia non daba creto ao que escoitaban os seus ouvidos. María seguía a barullar sen decatarse de que o que estaba a contar contradicía toda a milonga que lle explicaran en Gondomar María explicoulle entón que ela era unha xubilada. Para dispoñer dun visado en Cabo Verde só precisaba un papel da Seguridade Social española. O contrato víñalle ben simplemente para facer o paripé diante as autoridades caboverdianas mentres aquel documento non daba chegado. Sonia non daba creto ao que escoitaban os seus ouvidos. María seguía a barullar sen decatarse de que o que estaba a contar contradicía toda a milonga que lle explicaran en Gondomar. Sei que o principal pagamento da fundación a María non tiña tanto a ver coa remuneración do seu traballo como coa compra do seu material de costura por parte da Universidade por unha cantidade de cartos notable, cando Sonia sempre pensara que aquilo fora unha doazón que ela fixera no seu empeño de 'axudar ás mulleres'... Non quixo discutir máis. Estaba superada polos acontecementos. Procurou na medida do posible permanecer afastada de María. En canto chegou á universidade, entrou no despacho de Virgílio e lle comentou as cláusulas coas que non estaba conforme. O home torceulle o bico pero non dixo máis anda. Esa tarde, durante a clase, Virgílio volveu aparecer silandeiro e guindoulle outro sobre pechado enriba da mesa. Sonia abriuno con ansia nada máis cruzar a porta do apartamento. En principio, parecía unha copia idéntica do contrato que lle deran a véspera. Identificou varias das cláusulas acerca das que propuxera modificacións. Permanecían iguais. Porén, chamou inmediatamente a súa atención a cifra que aparecía no apartado da retribución económica. Os 600 euros convertéranse por arte de maxia en 1200€. Logo comprobou que non era que tiveran dobrado a cantidade, senón que no primeiro contrato especificábase a cantidade de cada mes, e no segundo o total dos dous meses estipulados no contrato. Percorreuna un arreguizo por todo o corpo. Que sentido tiña aquilo? Acaso pretendían facerlle crer a primeira vista nun aumento de soldo que non era tal? María non deixaba de falar ao seu lado. Preguntáballe por todo. Sonia fartouse de aquel timbre agudo a furarlle os ouvidos todo o tempo. Non lle permitía pensar e necesitaba silencio e acougo para cavilar acerca daquilo. Por primeira vez, escapou do apartamento soa. -Onde vas, Sonia? Non podes ir soa por aí! É moi perigoso! -berraba María dende o outro lado da porta. Un home de rostro afable preguntoulle se a podía axudar en algo. Sonia, que necesitaba desabafar con alguén comezou a falar con el. Chamábase Adilson. Traballara catro anos no Ministério de Trabalho Mergullouse entre os postos de froita a piques de se recolleren. Avanzou por unha serie de rúas en dirección á praia e parou no primeiro bar que lle deu confianza. Pediu unha cervexa fresca. A xente mirábaa con curiosidade. Logo entendeu por que. Tiña a camiseta enchoupada en suor. As pingas escorríanlle dende as tempas como unha fervenza. Un home de rostro afable preguntoulle se a podía axudar en algo. Sonia, que necesitaba desabafar con alguén comezou a falar con el. Chamábase Adilson. Traballara catro anos no Ministério de Trabalho. A Sonia pareceulle oportuno consultarlle acerca do contrato. Adilson folleouno con calma. Non atopaba nada que indicase, malia a ambigüidade do texto, que o contrato puidese ser irregular. Aconselloulle a Sonia, en todo caso, comprobar se aquela empresa, Educa Cabo Verde, tiña un NIF válido; sendo así , a xustiza ou non do contrato tiña que ver só coa súa capacidade para negociar cada unha das cláusulas. Sonia agradeceullo. Bebeu un par de cervexas máis e desabafou toda a súa angustia con quen a quixo escoitar. Cando chegou de volta, escoitou os ronquidos de María no cuarto do lado. Por primeira vez en moito tempo, conseguiu conciliar o sono ao pouco de se deitar na cama.


Summary: Catro días despois de que transcendese publicamente a súa pregunta á Comisión Europea sobre a obrigatoriedade das vacinas, a eurodeputada de Alternativa Galega de Esquerda en Europa Lidia Senra remitiu un comunicado coas súas aclaracións. "A pregunta, rexistrada o pasado agosto, non vai de 'vacinas si ou vacinas non".

Segundo Senra, a cuestión formulada á Comisión Europea trata de que "se garanta a transparencia, a información, de que os poderes públicos garantan a seguridade fronte ao poder dos laboratorios, e da non obrigatoriedade no contexto europeo (que non é diferente ao que xa existe no Estado español)". A gran polémica suscitada polo documento provocou que os dous principais partidos que promoveran a súa candidatura ao Parlamento europeo, Anova e Esquerda Unida, se posicionasen en público contra Senra. En igual sentido reaccionou En Marea, aínda que ao día seguinte o seu portavoz, Luís Villares, recuase. A eurodeputada afirma na súa nota de prensa que respecta "moito as diversas opinións e a críticas que xurdiron con motivo desta pregunta e ao mesmo tempo quero agradecer profundamente as mostras de solidariedade". Senra aproveita para reivindicar o seu traballo nas institucións europeas: "Seguirei preguntando e traballando para que as decisións políticas que afectan a saúde e a seguridade de todos os medicamentos non estean condicionados polos intereses das farmacéuticas". "Queremos investigación pública e control público da sanidade: nas vacinas, nos tratamentos, na investigación. A saúde é un dereito polo que temos que loitar con todas as nosas forzas. Estas foron as miñas razóns para preguntarlle á Comisión Euroepa pola información e o control público sobre as vacinas", conclúe o comunicado de Lidia Senra, remitido baixo o logotipo do grupo da Esquerda Unitaria Europea-Esquerda Verde Nórdica.


Summary: A Confederación de Anpas Galegas critica a actuación da Consellaría de Educación durante o período de confinamento e suspensión das actividades lectivas. Segundo denuncia, o alumnado galego non conta coas mesmas oportunidades para continuar coas súas tarefas ben por falta de apoio ben por falta de recursos materiais.

O presidente da Confederación de Anpas Galegas, Fernando Lacaci, considera que ter un sistema educativo público "absolutamente descontrolado e sen homoxeneidade dentro do territorio galego", leva a que nunha situación de emerxencia sanitaria como a actual se produza unha "nova onda de desigualdade" no acceso ás aulas virtuais. "Hai nenas e nenos aos que lles cadrou ter un profesorado actualizado e unha infraestrutura informática adecuada nas súas casas. Eses aínda reciben algo de axuda durante o confinamento, pero as que non teñen esa infraestrutura ou as que teñen docentes que non son capaces de prestarlles ese apoio porque non saben, non poden ou simplemente non queren, están totalmente abandonadas", explica Lacaci a través dun comunicado. Abandonadas ou saturadas A orixe desta situación, apunta, está en que a educación pública galega está "absolutamente falta de modernidade". Hay un profesorado que, si ben ten "votade de traballar, non ten medios ao seu alcance"; e ademais, engade, hai unha Consellaría "que nos gasta a broma de publicar a pasada segunda feira unha guía rápida para o uso da aula virtual dun centro educativo". "Esta situación demostra as consecuencias de ter unha ensinanza nin inclusiva nin de calidade". En consecuencia, advirte Fernando Lacaci, hai un "alumnado saturado de tarefas e outro que non ten nada que facer" ou alumnado "que é capaz de facer o que se lle indica e outro que non ten na quen lle poida axudar a solucionar as súas tarefas". Falta de instrucións concretas Ao seu entender a situación actual, malia a ser imprevisíbel, demostra "as consecuencias de ter unha ensinanza nin inclusiva nin de calidade". Co engadido "dunha Consellaría de vacacións", afea Lacaci, quen observa unha "falta de instrucións concretas" mentres o profesorado "está facendo o que pode". "Cando isto pase -mantén- teremos moito que dicir sobre esta Consellaría e o seu modelo excluínte e trasnoitado", avisa el presidente de ANPAS Galegas.


Summary: A Asociación de Pacientes e Usuarios do Clínico de Santiago cre que a doutora Nercellas, que levou á Fiscalía os dous falecementos, padece "un linchamento institucional por esixir responsabilidades a quen poñen en perigo a vida dos pacientes"

"Nós fomos testemuñas do colapso das Urxencias o día 2 de xaneiro". A Asociación de Pacientes e Usuarios do Clínico de Santiago é un dos colectivos máis activos na reivindicación de melloras na asistencia do hospital compostelán, o de referencia para múltiplas comarcas da contorna. O pasado día 2, ao coñeceren "a situación de colapso" das Urxencias, cinco membros do colectivo "desprazámonos persoalmente ata o servizo" e "nese momento -aseguran- eran un total de 29 pacientes os que formaban unha cola que os auxiliares e celadores ían movendo" nun corredor. O tempo de espera era dunhas tres horas, manteñen.A Asociación de Pacientes do Clínico de Santiago cre que a doutora Nercellas, que levou á Fiscalía os dous falecementos, padece "un linchamento institucional por esixir responsabilidades" e advirten de que foron "testemuñas" do colapsoEste é o pano de fondo, asegura o colectivo, no que se desencadearon as dúas mortes que investiga a Fiscalía tras a denuncia presentada pola doutora Fátima Nercellas, delegada sindical que tamén advertiu do colapso ao Sergas naquel mesmo día a través de correos electrónicos. Esta médica, cre a asociación, está "sendo obxecto dun linchamento institucional por esixir responsabilidades a aqueles que coas súas decisións poñen en perigo a vida dos pacientes". E "como nós fomos testemuñas das denuncias e avisos de colapso", explican, queren darlle "o noso total apoio" e "agradecemento por defender os nosos dereitos".A Asociación de Pacientes e Usuarios decidiu pronunciarse publicamente despois de que, nos últimos días, diversos cargos da Xunta e do PPdeG, a comezar polo presidente Feijóo e polo conselleiro Vázquez Almuíña, acusasen abertamente a Fátima Nercellas de mentir. E, especialmente, tras o comunicado na que a Xerencia da área sanitaria de Santiago asegurou que os dous pacientes falecidos "recibiron atención" aos "poucos minutos". Nomeadamente, "nun caso aos 9 minutos e noutro, aos 14 minutos", negando outra volta que o denunciado se corresponda coa realidade.Dirixentes da Xunta e do PP acusan a médica de mentir e o Sergas mantén que os pacientes falecidos foron atendidos en poucos minutosPara o colectivo de pacientes "resulta incrible ter que aclararlle á Xerencia" que "o feito de que todos os pacientes, igual que os que faleceron despois de permaneceren no corredor, fosen cualificados cunha cor que determina o tempo máximo en que deben ser atendidos en función da súa doenza" non significa que fosen atendidos en sentido estrito. "A triaxe [clasificación ao chegar] non é atención urxente, senón clasificación de gravidade para recibir dita atención".Así, detallan, "se un paciente está clasificado coa cor amarela, como era o caso dos pacientes que posteriormente faleceron, deberá ser atendido nun máximo de 60 minutos". Pero estas dúas persoas, segundo a asociación, "no canto de seren tratadas como pacientes de risco foron colocadas na cola dos corredores de acceso, agardando horas á súa vez". "Todos os pacientes que permanecemos nesta situación, despois de sermos cualificados pola triaxe, temos un risco de padecer en calquera momento episodios de saúde derivados da demora na asistencia que poden poñer en perigo as nosas vidas ou empeorar o nosa situación física", agregan."Pretenden normalizar o maltrato asistencial e manchar a traxectoria profesional de quen denuncia", cre a asociaciónNeste contexto a asociación di non poder "admitir" que "se afirme, sen rubor ningún, que non eran necesarios ese día" e "todos nos que se producen colapsos" habilitar "máis espazos para atender a demanda de asistencia urxente". "Se realmente había ocos libres e eran suficientes", como mantén o Sergas, consideran, cabe preguntarse por que había pacientes a agardar nos corredores "durante horas". "Unha vez máis, preténdese normalizar o maltrato asistencial" e, neste caso, "manchar a traxectoria profesional" de quen denuncia.


Summary: O movemento das irmandades foi unha ben organizada mobilización contra a aristocracia rebelde, lexitimada pola autorización do rei.

Nun estado de guerra civil da maior parte da nobreza e o clero contra Henrique IV, as irmandades galegas constituíron o seu principal soporte e neste reino neutralizaron ata tal punto os nobres anti-lexitimistas que algún deles, constrinxidos polo mandato rexio, optaron por afiliarse á Irmandade, evitando así incorrer en delito de lesa maxestade e coidando poderen salvar as súas fortalezas, que de todas formas lles foron derrocadas. Tal foi o caso da condesa Tareixa de Zúñiga e do seu fillo Bernardino Sarmento; de Álvaro Pérez de Moscoso, "señor poderoso" de Santiago, membro destacado desa liñaxe, ou do conde Álvaro Páez de Soutomaior. De Pardo de Cela non temos constancia no mesmo sentido, mais non semella necesaria, pois a súa parcialidade en favor do rei (é dicir, a carón das Irmandades) queda fóra de dúbida. Tamén o está, dende logo, que tal belixerancia se explica polos seus propios intereses, como non podía ser doutra maneira. Con estas matizacións, non é nada disparatado soster que, moi probablemente, Pardo de Cela estivo, polo menos nunha primeira fase, no bando das Irmandades, que por outra parte, segundo nos consta, a xeneralidade dos nobres e fidalgos abandonaron cando Henrique IV aceptou a humillante capitulación, en 1468, fronte aos partidarios da súa medio irmán Isabel a Católica. Despois, falecido o monarca en 1474, Xoán de Viveiro atopábase nunha posición extremadamente favorable, moi próxima aos Reis Católicos, e tiña por iso fundadas esperanzas de recuperar a xurisdición sobre Viveiro. En efecto, en 1476 os novos monarcas (aínda non rematada a guerra contra Xoana) cesaban dos seus cargos ao Mariscal e concedíanlle a el o señorío sobre a vila. Outras disposicións posteriores sumaron agravios e precipitaron o choque aberto do Mariscal contra a Monarquía. No coñecido e tráxico desenlace, non pode ser irrelevante o feito de Xoán de Viveiro estar casado con María de Acuña, nada menos que madriña na voda de Isabel con Fernando, en 1474, e no palacio que a familia tiña en Valladolid foron acollidos os recentemente casados mentres durou a guerra que lle deu o trono a Isabel. María de Acuña resultaba ser irmá de Fernando de Acuña, quen precisamente fora xa nomeado Xustiza Maior ou Vicerrei de Galicia polos reis en 1480 e expresamente reenviado con plenos poderes en 1483 para resolver o contencioso co Mariscal, cuxa memorable execución, cumprida ese mesmo ano na praza de Mondoñedo, ordenou, xunto con García López de Chinchilla. Con el –é xusto non esquecelo– foron tamén executados algúns outros membros do seu círculo. Non hai certeza de que un deles fose o seu propio fillo, Xoán Núñez Pardo, mozo aínda, mais si que nos consta a do cabaleiro Pedro de Miranda, parente do Mariscal. A magnitude do acontecemento daba motivos para que a lembranza se mantivese ao longo dos séculos, así como para que, salvando a distancia do tempo, fose obxecto de lecturas alongadas das circunstancias concretas que o provocaran e adaptadas a inquietudes do presente. Precisando a exactitude histórica, non é nada que deba sorprender nin motivo de alarma. Acontece en toda parte e non por iso suscita esforzos desmitificadores. Por poñer un par de exemplos bastante semellantes e tocante á Monarquía Hispana: en 1521 foron decapitados os dirixentes do movemento comunero castelán, convertidos logo en mártires do castelanismo e a data instituída como Día de Castela. En 1568, na praza central (Grande Place) de Bruxelas, correron igual sorte os condes de Egmont e de Horne, símbolos do nacionalismo holandés fronte a España. A penas hai discusión sobre ambos casos. A historia de todos estes episodios (incluído o do Mariscal en Galicia) é complexa, pero os efectos que tanto no seu momento como nos posteriores chegaron a provocar forman tamén parte da historia.


Summary: Tres anos despois do seu último concerto o grupo compostelán xúntase para dar unha única actuación. Será o 12 de xuño na Capitol (Santiago DC).

Volven The Homens. Se te preguntas que quen son The Homens, iríache ben ir velos. Se te preguntas cando marcharon, iríache ben acompañar ao que non sabía quen eran. Sexta feira, 12 de xuño, Sala Capitol (Santiago DC), volven The Homens. Tres anos despois do seu último concerto, alá en Cardiff, polas terras galesas. O grupo picheiro retornar para dar unha única actuación e estarán acompañados de The Lost Omelette Makers. Facían power-pop, punk, rock, post-hardcore... música bonita. E deixaron retrousos para ser escritas nas portas dos baños de locais nocturnos, que é o que Fran Zappa consideraba o premio máximo para calqueira letrista que se preciase. "Prefiro follar a falar de follar", "Se a rabia cotizase no Ibex 35, poderíavos xurar que non habería ninguén máis rico". Veña, máis unha, logo: "Hoxe cotizan á baixa as mentiras que me dis". "Vamos facelo con todas as súas consecuencias, arramplando cun repertorio de oldies e de zurra estrema, en formación de a catro, con Tomás Ageitos aos mandos técnicos e outra vez coas zamarras de raias", afirman eles propios nas redes sociais. As entradas xa están á venda e custan 8 euros a anticipada e 10 na billeteira. "O artífice desta liada é Manuel, vocalista barbú da Familia Caamagno. Foi el o que convenceu a Xocas para virse desde Barcelona a preparar o bolo; o que logrou sacar a Cristovo da súa plácida vida no Porriño; o que atopou a servidor, Wu, debaixo da pedra na que se escondera. A Roi, coma sempre, non fixo falta moito para enredalo". Volven The Homens. Xa o sabes, despois non chores.


Summary: En menos de vintecatro horas, librarías e editoras entregan os seus premios anuais. As editoriais escollen a María Reimóndez como autora do 2015, as librarías optan por Yolanda Castaño.

No Pazo da Cultura de Pontevedra esta sexta feira á noite a Asociación Galega de Editores e na Cidade da Cultura de Compostela o sábado a Federación de Librarías de Galicia entregan os seus premios anuais que destacan os mellores libros, as mellores iniciativas e tamén, os nomes da literatura que destacaron no pasado ano. Desta volta, María Reimóndez e Yolanda Castaño son as escollidas polos dous gremios do sector do libro. O acto de entrega da X edición dos Premios Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores en Pontevedra desenvólvese esta sexta feira no Pazo da Cultura de Pontevedra, escenario no que se deron a coñecer os títulos premiados entre as propostas presentadas por cada unha das editoriais. A escritora María Reimóndez foi recoñecida co Premio Xosé María Álvarez Blázquez do ano pola súa traxectoria literaria. A autora vén de pechar un 2014 especialmente intenso, co Premio Xerais pola novela Dende o conflito alén da publicación doutras obras como Volvo! O regreso de Usha, A alternativa está aquí ou Moda Galega reloaded. Pola súa parte, a Federación de Librarías escolleu a Yolanda Castaño como mellor traxectoria desta nova edición dos Premios Irmandade do Libro que se entregan sábado na Cidade da Cultura. No acto de entrega que se desenvolverá a partir das 18 horas daranse a coñecer os títulos gañadores do resto das modalidades. Os Premios Ánxel Casal, da Asociación Galega de Editores recaeron nesta edición en: -Premio ao libro de ficción: A viaxe da Gagarin, de Agustín Fernández Paz, editado por EdiciónsXerais. -Premio ao libro de non ficción: O soño galego de Julio Cortázar, de Francisco F. Naval, editado por Ediciones Linteo. -Premio ao Libro de poesía ou teatro: Estrela do Norte, de Luís Rei, editado por Kalandraka Editora. -Premio Isaac Díaz Pardo libro mellor ilustrado: Leviatán, de Ramón Trigo, editado por Kalandraka Editora -Premio Neira Vilas: Escarlatina a cociñeira defunta, de Ledicia Costas, editado por EdiciónsXerais. -Premio Lois Tobio o libro traducido: As floriñas de S. Francisco, traducido por Darío Xohán Cabana, editado por Alvarellos Editora. -Premio Xosefa Vilarelle ó libro educativo: As mulleres galegas. Das marchas nómadas ás marchas mundiais das mulleres, de Pepe Carreiro, editado por Baía Edicións. -Premio Xosé María Álvarez Blázquez ó autor ou autora: María Reimóndez -Premio Rosalía de Castro á mellor iniciativa editorial: Colección Rescate, de Alvarellos Editora. -Premio Francisco Fernández del Riego á difusión do ámbito editorial e cultural: Bibliotecas Escolares de Galicia.


Summary: A cantante israelí Noa ofrece nestes días dous concertos na Galiza -A Coruña e Vigo- nos que, por vez primeira, non se topará co boicot de BDS. A organización dálle unha tregua por ter apoiado unha manifestación contra a matanza de Gaza.

Por vez primeira BDS non boicoteará os concertos de Noa na Galiza e a razón é a súa participación na manifestación convocada por grupos pacifistas israelís en apoio da fin da matanza de Gaza. "Na esperanza de que este xesto sexa mais algo mais do que un movemento de distracción nunha traxectoria marcada polo apoio ás políticas xenocidas do estado en que se instalou voluntariamente despois de abandonar o seu país de nacemento (os EUA) e servir no exército durante dous anos", sinalan desde BDS como as razóns que explican a decisión de non boicotear as actuación da Galiza. Lembran, de todas maneiras, que até agora a cantante israelí foi "unha das pezas fundamentais da campaña Brand Israel, a iniciativa con que o estado sionista procura normalizar aos ollos da humanidade a ocupación do territorio da Palestina e a expulsión do seu pobo mediante sucesivas operacións de limpeza étnica". Un dos concertos na Galiza boicoteados por BDS foi o que tivo lugar na Cidade da Cultura. Campañas con suceso BDS dá conta tamén do suceso de diferentes campañas que reclamaban a retirada de produtos israelitas de cadeas e establecementos comerciais. Sephora eliminou dos seus comercios os cosméticos elaborados con sales do Mar Morto despois dunha campaña internacional que esixiu a súa eliminación do mercado. Tiger, pola súa banda, tiña no mercado unha liña de cosméticos "made in Israel" que a matriz obrigaba a vender mais que na Galiza decidiron non repoñer unha vez se esgotaron as existencias. No outro lado da balanza, sitúa á cadea xogueteira Imaginarium, á que se dirixen todos os anos mais aínda non conseguiron que pechase as tendas abertas en Israel nin que deixara de vender produtos israelitas.


Con certos atranco e atrasos, mais dun xeito que se vai facendo evidente, estase a construír unha outra alternativa política dende o novo galeguismo. Unha alternativa que atopa o campo aboado pola incapacidade do BNG para ser a casa común dos galeguistas, mais tamén pola incapacidade do PSOE para defender o Estado do Benestar e pola deriva recentralizadora e radicalmente dereitista do PP. Semella que este proxecto situouse onde tiña que se situar: no amplísimo espazo dos galegos que rexeitan as solucións liquidacionistas do Estado do Benestar que defende a dereita española e non cren nas propostas antisistema ou colectivista Semella que este proxecto situouse onde tiña que se situar: no amplísimo espazo dos galegos que rexeitan as solucións liquidacionistas do Estado do Benestar que defende a dereita española e non cren nas propostas antisistema ou colectivistas. É dicir, os que cren na mellor coexistencia do público e do privado, nun Estado do Benestar redefinido e ampliado que anime, ao tempo, os valores do emprendemento e da libre empresa. Un espazo tan amplo outórgalle a esta nova política (nomeadamente representada por CXG) unha grande capacidade de sumar dende todos os sectores` pola súa transversalidade, integrando s tres grandes correntes políticas do Estado do Benestar europeo: social-liberais ou liberal-progresistas, socialdemócratas e ecoloxistas. Unha integración que non habería prexudicar a súa centralidade, é dicir a súa capacidade de dar solucións pragmáticas e mixtas aos gravísimos problemas económicos e sociais de hoxendía, atendendo aos intereses das clases medias e das maiorías sociais. Nin tampouco á súa aposta pola democracia de calidade, priorizando as primarias, os referendos e as listas abertas e brancas. Velaí que sería suicida para esta nova política partillar alianzas anticapitalistas con organizacións estatais guiadas por partidos comunistas Nun tan amplo espazo é evidente que habería coller toda cidadanía que non estea pola inxustiza do capitalismo financeiro salvaxe nin pola subversión do sistema para construír algunha caste do colectivismo que tanta dor xerou no mundo. Velaí que sería suicida para esta nova política partillar alianzas anticapitalistas con organizacións estatais guiadas por partidos comunistas. Cando o que lle compre é artellar esa transversalidade, da que non tería sentido non fixeran parte, tamén, aqueles sectores da esquerda nacionalista que, na praxe, están por solucións substancialmente socialdemócratas, como as que exitosamente encarnou Beiras no 1997 e no 2001. A arrincadeira. O cinema galego trunfa con Vilamor Como fixera hai catro anos con Pradolongo, Ignacio Vilar amosou en New York con Vilamor que a calidade do cinema galego e a súa capacidade de sedución argumental está a un altísimo nível internacional. Unha mágoa que moita xente non poida asistir á exhibición desta fita, incomprensibelmente ausente das principais salas de exhibición das cidades galegas.


Summary: O BNG vén de solicitar a comparecencia da ministra de Fomento no Congreso para que explique por que non se negociaron descontos en toda a AP9, e só nalgúns tramos. Aliás, a depurada Rosana Pérez pregunta a Ana Pastor se non considera que é momento de analizar o rescate desta autoestrada e facela gratuita

A importancia da AP9 para a mobilidade entre o norte e o sur de Galiza fai que calqueira medida, bend a concesionaria, ben das administracións, sobre a mesma, teña un inpacto directo sobre milleiros de galeg@s que empregan esta autoestrada habitualmente. Por iso, a recente decisión de Fomento de negociar descontos só nun dos tramos da AP9, o de Pontevedra a Vigo, levou ao BNG a pedir a comparecencia da titular deste departamento, Ana Pastor, no Congreso. A organización nacionalista rexistrou unha pregunta parlamentar para saber por que motivo o Ministerio de Fomento non fixo un "plantexamento máis ambicioso" para que Audasa aprobe un programa de descontos para toda a AP-9. "Coida que se poden recuperar usuarios con constantes aumentos das peaxes e sen programas desconto a similitude dos existentes noutras autoestradas do estado?". Aliás, a deputada demanda a Ana Pastor que reclame a Audasa descontos para toda a AP-9. Interpela á ministra de Fomento sobre a estratexia que vai seguer en relación ás peaxes. "Non considera que é hora de abordar o resgate de autoestradas que son fundamentais para a vertebración de territorios como sucede coa AP-9 na Galiza e que carece dunha auténtica alternativa?".


Summary: Axentes da Garda Civil rexistraron o domicilio do que retiraron varias caixas con documentación, segundo indican as axencias de noticias.

No decorrer dunha operación policial despregada esta terza feira no barrio compostelán de San Lázaro, foi detido o independentista B.R. Segundo fontes consultadas por Sermos Galiza até unha vintena de axentes da Garda Civil desenvolveron un rexistro domiciliario do que tiraron varias caixas con documentación. Polo momento descoñécense as razóns do arresto mais a Cadena Ser afirma que a orde provén da Audiencia Nacional española e lígaa á detención de María Osório o pasado domingo. Neste senso, e segundo a información publicada por EuropaPress, o detido estaría acusado dun delito de "encubrimento terrorista". A axencia de noticias cita fontes próximas á investigación policial.


Summary: A Mesa reconocerá a empresa pola súa utilización do idioma. O galardón entregarase o próximo 19 de decembro nun acto que se vai celebrar no Pazo da Pedreira de Pontevedra.

A Mesa pola Normalización Lingüística acordou concederlle o premio Abertos ao Galego á empresa Tuenti, que xestiona a rede social do mesmo nome, pola súa utilización do idioma. E empresa madrileña Tuenti hai xa algúns anos que incorporou o galego como unha opción normal desde 2009 conta cun tradutor ao galego no seu cadro de persoal, o que permite manter e actualizar a versión en galego da súa rede social con garantías de profesionalidade. Non só fornecen actualizacións, senón que tamén dan soporte na nosa lingua, o que fai imprescindíbel que teñan no seu cadro de persoal traballadores que poidan dar o servizo de atención en galego. O premio ten o obxectivo de contribuír a prestixiar o traballo das empresas que traballan en galego e animar o conxunto da sociedade a que practique un consumo responsable Esta é a primeira edición do Premio Abertos ao Galego, que ten o obxectivo de contribuír a prestixiar o traballo das empresas que traballan en galego e animar o conxunto da sociedade a que practique un consumo responsábel coa lingua e cultura do país. O Premio Abertos ao Galego nace baixo o proxecto do mesmo nome da Mesa pola Normalización Lingüística, un certificado de uso do idioma propio para empresas, desde o que se promoven iniciativas destinadas a apoiar e dinamizar o uso do galego no ámbito empresarial. A Mesa salienta a importancia de que a primeira edición desre premio recaia nunha "empresa nova e con fortísima proxección social". O galardón entregarase o próximo 19 de decembro nun acto que se vai celebrar no Pazo da Pedreira de Pontevedra, organizado en colaboración do Concello da cidade.


Summary: Reproducimos a seguir un extracto da lección 9 do curso de galego, sobre interferencias sintácticas, que Nós Diario publica hoxe. 'Curso de lingua galega: Mellor uso, máis calidade para o idioma' diríxese a todos os públicos e publícase a diaro nas catro páxinas centrais do xornal impreso.

Introdución Os conectores son elementos lingüísticos que ligan un enunciado a outro ou unha secuencia de enunciados a outra secuencia, estabelecendo unha relación semántica entre os membros da cadea discursiva, tanto na realización oral como na escrita. Morfoloxicamente, son unidades lingüísticas invariábeis que poden pertencer a categorías gramaticais diferentes –interxeccións, adverbios, preposicións, conxuncións...–, e contribúen de modo relevante para a coherencia textual orientando a persoa lectora ou receptora na interpretación dos enunciados. Tamén os conectores e marcadores discursivos resultan afectados pola interferencia do español. Xa vimos na Lección 1 como entre os marcadores habituais castelanizados destaca *bueno (ou a forma vulgarizada *boeno), rechamante por ser evidente que se trata dun termo do español e, a pesar diso, omnipresente hoxe na fala. Prestaremos atención a evitar castelanismos nos articuladores discursivos, mais tamén a tentar identificar os non recomendábeis e, sobre todo, a abrir o abano para ampliarmos a capacidade expresiva. Como na imaxe, da correcta inserción dos conectores depende a correcta percepción dos enunciados. Deben ser evitados Algunhas formas castelanizadas e excluídas da norma aínda teñen hoxe presenza entre nós. Evitémolas: *nembargantes no entanto, porén *non embargantes non obstante, no entanto *sen embargo porén, non obstante *entonces entón, logo, por tanto *anque aínda que *ou sea ou sexa *cecais talvez, se callar *mentras entre tanto, en canto Vexamos algúns exemplos: —*Entonces, estudastes ou non estudastes? —Entón, estudastes ou non estudastes? —Eu aínda estou comezando a estudar inglés; ti, *nembargantes, xa o falas moi ben. —Eu aínda estou comezando a estudar inglés; ti, no entanto, xa o falas moi ben. —O exame era fácil. *Sen embargo, cometín moitos erros. —O exame era fácil. Porén, cometín moitos erros. —*Anque che custe crelo, o avó de Charlie Sheen era galego. —Aínda que che custe crelo, o avó de Charlie Sheen era galego. Como conseguilo? As persoas subscritoras, ben en papel ben na versión de acceso na nube, terán á súa disposición, nas páxinas centrais de Nós Diario, desde o 5 de maio, o curso de balde. As persoas que aínda non son subscritoras poden facerse ou ben adquirir o diario en papel nos quiosques e puntos de venda habituais por 1,50 euros de terzas a sextas feiras e por 3 euros os sábados (día en que se inclúe o semanario Sermos Galiza) ou ben mercalo para a súa lectura na nube.


Summary: A Marcha Mundial das Mulleres solidarízase coa loita das mulleres kurdas. E, para expresalo publicamente, convoca un acto o vindeiro 9 de xaneiro ás 20:00 horas diante do Marco de Vigo. A maiores, quere tamén conmemorar as tres activistas kurdas asasinadas hai cinco anos en París. O asasinato, artellado presuntamente polo servizo secreto turco, foi arquivado polo Goberno francés nun suposto acto de complicidade co Goberno de Turquía e as súas políticas antikurdas.

O 9 de xaneiro o 2013, Sakine Cansiz, cofundadora do Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK), Fidan Dogan, membro do Congreso Nacional do Kurdistán, e Leyla Soylemez, activista kurda, recibiron varios tiros na testa no Centro de Información do Kurdistán en París. As autoridades francesas arrestaron a dous sospeitosos, un deles posto en liberdade posteriormente, e Omer Guney, quen faleceu hai pouco máis dun ano a causa dun tumor cerebral. Francia investigou os presuntos lazos entre Guney e o servizo secreto turco mais coa morte do asasino, o xuízo foi arquivado "sen ter en conta os intereses agochados tras a man executora", tal e como denuncia a Marcha Mundial das Mulleres no seu comunicado. O acto tamén servirá para condenar tamén o recente asasinato de Seve Demir, organizadora da posta en marcha da Caravana Feminista para IV Acción Internacional da MMN na cidade kurda de Nusaybin e membra do Partido Democrático das Rexións (BDP); Pakize Nayir, vicepresidenta da Samblea Popular do distrito kurdo de Silopi; e Fatma Uyar, activista da Unión de Liberación das Mulleres. O pobo kurdo é o maior grupo étnico do mundo sen estado propio. A maioría deles viven en Turquía, onde desde 2015 os ataques e bombardeos contra os terriotorios kurdos intensificáronse. "Os atropelos contra os dereitos humanos dos kurdos explícanse en base ao acordo de vergoña asinado entre Turquía e a UE", entre os que se manteñe unha suposta relación de boa confianza na cal Turquía, "accede a facer de barreira contra as mareas de refuxiadas a cambio de cuantiosos ingresos". "No pobo kurdo as mulleres ocupan posicións políticas e son activas nas organización sociais e económicas, costruíndo unha sociedade igualitaria", expón a Marcha Mundial no seu comunicado.


Summary: A Valedora da Universidade da Coruña conclúe que a decisión pola que o ente académico decidiu, en setembro de 2019, anular as xornadas sobre traballo sexual que se ían desenvolver ese mes na facultade de Socioloxía foi "un grave erro", que supuxo "un mal precedente para a Universidade" e que impediu ademais "exercer dereitos fundamentais á organizadora, aos poñentes e ás persoas inscritas".

A actividade, que fora aprobada meses antes pola Universidade da Coruña (UDC) e que ía recibir unha achega económica para o seu desenvolvemento, foi suspendida poucos días antes do seu inicio após as presións de colectivos abolicionistas, baixo o argumento dunha "imposibilidade de garantir a seguridade do debate nin a súa calidade académica", dado o "forte rexeitamento, fustigación e crueldade" sufrido nos días previos. Finalmente, tiveron lugar no centro social A Comuna da mesma cidade. No informe de resposta á alumna organizadora pola "discriminación e maltrato" que supuxo aquela decisión, a Valedora sinala que "ceder ante as violencias das persoas que cren que desa maneira poden mudar decisións colexiadas, ou ceder ante as presións das persoas que desde a súa posición cren que teñen dereito a atacar a autonomía e procedementos da Universidade, só serve para que volten repetir o seu proceder noutras ocasións". "Na Universidade debe falarse de todo e para todos, unicamente non se pode abordar aquilo que as leis prohíben, que en ningún caso é o tema que nos ocupa", expón no informe, que nas súas conclusións incide en que as xornadas non deberían terse anulado "porque estaban aprobadas seguindo os procedementos estabelecidos na UDC". Segundo estima, as persoas responsábeis do equipo de Goberno da UDC e da facultade "deberon terse mantido firmes na celebración das xornadas", de cara a manter o respecto pola autonomía e os procedementos da Universidade, e polos dereitos das persoas implicadas. Con estes criterios, e ante a solicitude da organizadora dun espazo e fondos para poder realizar unha actividade similar á rexeitada en 2019, a Valedora resolve que "ten que poder celebrarse con todas as garantías e con toda a normalidade", en caso de cumprir os requisito da convocatoria e ser aprobada.


Summary: A obra audiovisual, dirixida por Jose Aragunde e promovida por Nunca Máis, poderase ver este domingo, día 13, ás 12 horas no Pazo da Cultura de Pontevedra

"A bandeira de Nunca Máis representábanos moi ben: era o símbolo de unión dun pobo contra o desleixo, contra o silencio e o inmobilismo. Vinte anos despois debemos ondeala con alegría e orgullo". Uxía Senlle, voceira da Plataforma Nunca Máis, participou hoxe no Pazo da Cultura de Pontevedra na presentación do documental '20 anos de dignidade', un acto que serviu tamén para rememorar as mobilizacións sociais lideradas entón polo movemento máis aberto, plural, inclusivo e transversal da historia recente da Galiza, destacou Senlle. 'Sermos Galiza' recupera a memoria do 'Prestige' 20 anos despois da catástrofe "Creo que todas temos un remuíño de imaxes en branco e negro, pero tamén unha serie de imaxes a cor da sociedade que lle plantou cara ao desastre e á incompetencia cunha paixón e cunha determinación que non esqueceremos na vida". '20 anos de dignidade' A obra audiovisual, dirixida por José Aragunde e promovida por Nunca Máis, poderase ver este domingo, día 13, ás 12 horas, no mesmo escenario en que se deu a coñecer. A fita recolle o testemuño de diferentes persoas que hai dúas décadas participaron de forma directa na xénese de Nunca Máis, ademais doutras voces de xente do mar cunha visión precisa do afundimento do 'Prestige' nas costas galegas en novembro de 2002, achegando un balance destes últimos 20 anos. A concelleira de Cultura de Pontevedra, Carme Fouces, referiuse "ás burradas" e "ao cúmulo de decisións erradas" que se tomaron antes e despois da catástrofe medioambiental que supuxo o 'Prestige', cerna dunha das correntes sociais con máis pouso e sostén a Galiza. "Este acontecemento demostroulle ao mundo o que o pobo galego é quen de facer. Demostrámonos a nós mesmas que somos capaces de plantarnos diante de quen sexa e reivindicar a nosa vida e o que significa para nós o noso país", dixo. Cen buques pasan ao día diante de nós, dos que 35 son de mercadorías perigosas e 15, de bandeiras de conveniencia, bandeiras de libre matriculación A reflexión, a dignidade e "a solidariedade inmediata a través dun voluntariado que chegou e ondeaba as bandeiras de Nunca Máis", foron e son, en palabras de Uxía Senlle, motivo de orgullo. "Coido que rompemos clichés. Creo que amosamos unha cara pouco coñecida, a dunha Galiza en pé de guerra, desafiante, sen pelos na lingua, apoiada e avalada por todos os sectores posíbeis. A día de hoxe debemos sentir orgullo e creo que hoxe podemos seguir pensando en cambiar políticas feitas contra a nosa dignidade e natureza". Avances en seguridade Xaquín Rubido, 'Xocas', membro da Plataforma en defensa da ría de Arousa e segundo voceiro de nunca Máis lembrou os avances en seguridade marítima que se conseguiron entón grazas ás mobilizacións, mais sen esquecer que aínda hai eivas pendentes de resolver. Henrique López Veiga, o ex conselleiro da Xunta que ri ao falar sobre o 'Prestige' "Foi unha conquista da presión social promovida por Nunca Máis, pero o perigo é obvio: vén do mar, do tráfico diario que se produce nas nosas costas. Cen buques pasan diante de nós, dos que 35 son de mercadorías perigosas e 15, de bandeiras de conveniencia, bandeiras de libre matriculación". Rubido censurou a falta de regulación e control destes buques, que pediu abordar canto antes. Reclamou, ademais, a necesidade de baixar ao 'Prestige'. "Sabendo que hai 1.100 toneladas de fuel no pecio, é obrigado baixar até alí e ver se hai novas fugas para selalas". "O PP ten unha débeda con este pobo", dixo para concluír ao tempo que reivindicou para a Galiza as competencias en materia de salvamento marítimo e loita contra a contaminación mariña.


Summary: A escola Semente superou o seu obxectivo económico, no portal goteo.org, para a posta en marcha do 'Projecto Moas'. Unha meta superada grazas a 750 contribuíntes e que lle vai permitir a este centro autoxestionado remodelar o espazo de Moas e agrupar o seu alumnado de infantil e primaria.

O 5 de maio deste ano arrancaba no portal de micromecenado goteo.org a campaña 'Projecto Moas', de Semente Compostela, cuxo obxectivo era a recadación de apoios económicos para a remodelación dun espazo (situado en Moas de Baixo, en Compostela) no que agrupar o seu alumnado, de entre os 2 e os 12 anos, que actualmente está disperso en 3 locais da capital galega (Vista Alegre, A Torreira e As Cancelas). O obxectivo da campaña eran 130.000 euros, que se superaron en 30.000 grazas aos 750 contribuíntes que adquiriron algunha das máis dun cento de recompensas propostas. Desde unha achega de 40 euros para mercar unha ilustración de Marta Álvarez, até de 1.000 euros coa que sonxabi.com deseñaba a túa web ou outra de 300 para amadriñar ou apadriñar unha árbore da finca da Semente. O proxecto contou, para a súa difusión, co apoio e coa colaboración de artistas, axentes sociais, asociacións e doutras escolas autoxestionadas e de inmersión lingüística. Este capital, para a remodelación e adaptación do novo espazo de ensino, súmanse aos 285.000 euros do aval Coop57, (Cooperativa de servizos financeiros éticos e solidarios), que lles permitiu a compra deste edificio de 600 metros cadrados, rodeado por unha finca de 35 hectáreas. Desde Semente Compostela comentan que "aínda non puidemos empezar a obra pero contamos con poder trasladar o alumnado ao novo centro entre mediados do próximo curso e o seguinte". "O noso idioma é parte indisolúbel da nosa cultura" As Escolas de Ensino Galego toman o nome daquel proxecto creado polas Irmandades da Fala (Escolas de Insiño Galego) no século XX e nacen no XXI pola necesidade dun grupo de familias de criar e educar as súas nenas e os seus nenos integramente en galego. Por iso, nas Sementes "todas as atividades se desenvolven en galego" e favorécese a adquisición, conservación, coidado e consolidación desta língua. "Entendemos o idioma galego" din "como parte indisolúbel da nosa cultura, da nosa historia e do noso futuro". No seu ideario a bandeira é a defensa da lingua, educación de inmersión lingüística, pero non menos importantes son aspectos como a coeducación (na igualdade de xénero, na loita contra os machismos...), a laicidade, o asemblearismo (que afecta a pais e nais, a educadores e educadoras e tamén a crianzas), a interacción coa natureza (por iso a importancia das localizacións dos centros), a autorregulación do alumnado en liberdade (con especial atención á emocionalidade) e a integración no barrio, na comunidade da que se forma parte, posto que se entende "escola como parte da sociedade". Escolas autoxestionadas con vocación de públicasBaixo unha licenza Neasc (New England Association of Schools and Colleges), coma moitas das escolas que apostan pola ensinanza alternativa, as Sementes medran autoxestionadas e ao amparo de asocacións sen ánimo de lucro coma a Gentalha do Píchel ou Pro-Escola Semente Vigo, Semente Trasancos, Semente Lugo e Semente Corunha. "Os condicionantes, a nivel de infraestrutura, impostos desde as Administracións son incompatíbeis con este tipo de escola", comentan desde Semente. O substento destes centros autoxestionados obtense a través do traballo militante e das achegas económicas de persoas asociadas, colaboradoras habituais ou puntuais. Para proxectos de certa envergadura cómpre botar man de avais Coop57 ou de portais de micromecenado. O empuxe da Gentalha do Pichel logra en menos dunha década un total de 5 escolas A asociación con sede en Compostela foi a impulsora, en 2011, da primeira escola da Semente, no barrio de Vista Alegre da capital galega. Botaba a andar esta primeira escola con tan só 3 crianzas e, 9 anos máis tarde, no centro de Moas integraránse un total 76 alumnas e alumnos de ensino infantil e primario. Un pulo que se extendeu ás escolas intatís de Vigo e de Trasancos no ano 2013, ás da cidade de Lugo en 2016 e á cidade da Coruña neste 2020. Créase así unha rede de escolas independentes pero colaboradoras nas súas liñas pedagóxicas.


Summary: Unha iniciativa quer erguer un monumento popular en lembranza dos mineiros de Lousame que se organizaron para facer fronte aos golpistas en 1936.

As minas de San Fins (Lousame), como as da Silvarosa (Viveiro) e outras que había en Galiza, foron importantes focos de organización obreira, nomeadamente en torno ao anarquismo. Cando o golpe de estado de 1936 foron tamén focos de resistencia. No caso de San Fins esa resitencia concretouse na 'Columna Sanfins', integrada por volta de 200 mineiros que se organizaron para facer frente aos militares golpistas. Formaron unha columna con autobuses e camións que blindaran e cargaran de explosivos procedentes da mina e partiran para a Coruña, xuntando xente a medida que paraban por Noia, Compostela e Ordes. Os mineiros combatentes, mais tamén a veciñanza de Lousame, foron vítimas dunha brutal represión nos meses posteriores. Moitos deles, que lograron pasar á zona republicana, integraran os batallóns 'Celta' ou 'Galicia'. Outros tiveron que se exilar. Para lembrar e homenxear estes homes e mulleres o grupo de Memoria Histórica da CNT, xunto coa Sociedade Histórica e Cultural 'Coluna Sanfins' de Lousame organizan unha homenaxe. Vai ser o 30 de outubro, a partir das 11h nas minas de Sanfins (Lousame). Colocarase un monumento e presentarase o libro 'Breve historia da Coluna Sanfins'. "O monumento popular pretende homenaxear e resgatar esta historia de dignidade e resistencia pouco coñecida e salientar que si existen numerosos exemplos de resistencia na Galiza", indican os organizadores, que lanzaron unha campaña de financiamento para axudar sufragar os custos do monumento.


Summary: A Comisión Europea confírmalle a Lidia Senra que os estaleiros públicos poderán retornar ao mercado civil o 1 de xaneiro tras tres décadas de prohibicións. AGEe coida que xa "non hai escusas" e ista a Xunta e o Goberno central a buscar carga de traballo para o estaleiro ferrolán.

Apenas catro meses. É o que resta para que os estaleiros de Ferrolterra se liberen do veto para construír buques civís que os afoga dende hai tres décadas. A primeira reconversión naval, pactada polo Goberno de Felipe González a mediados dos anos 80, e a segunda, acordada polo gabinete de José María Aznar en 2004, obrigaba as factorías da ría ferrolá a centrarse unicamente no ámbito militar, toda vez que a compañía pública só podía dedicar ao ámbito civil o 20% da súa facturación e, no caso da antiga Astano, tíñao completamente prohibido. Agora o comisario europeo da Competencia, Joaquín Almunia, vén de confirmarlle á eurodeputada de AGEe, Lidia Senra, que a hipoteca ficará cancelada cando estaba previsto, no remate deste ano. "Que vai pasar o 1 de xaneiro de 2015, poderá o estaleiro público galego sentirse libre do veto que o castigou a abandonar a construción naval civil, da que era unha referencia mundial?", preguntou Senra. "O 1 de xaneiro de 2015 expiran os compromisos do Reino de España, entre os que se conta a limitación das vendas civís de Navantia", respondeu Almunia, que lembra que a sanción lle foi imposta ao que daquela era a empresa pública Izar. "Navantia e o Reino de España xa non estarán vinculados por eses compromisos, que propuxo o Reino de España no contexto do procedemento daquel momento". Polo tanto, conclúe o comisario, "xa non se apicará a limitación relativa á construción naval civil". Almunia confírmalle a Lidia Senra que o 1 de xaneiro de 2015 Navantia pode acceder ao mercado civil Neste escenario, dende AGEe coidan que "xa non hai ningunha escusa" para que "a Xunta de Galiza, o Goberno central e a SEPI" asuman "as súas reponsabilidades" e "comecen, dende xa, a buscar carga de traballo para Navantia". A xuízo da coalición "o momento é propicio, pois o mercado mundial da construción naval está á alza e en Galiza precisamos urxentemente postos de traballo". Para Alternatiav "a reuperación da comarca de Ferrolterra depende da carga de traballo para Navantia", polo que "hai moito en xogo", para Ferrol e para o país. "Agardamos que as administraciósn estean á altura das circunstancias e poñan os dereitos das persoas por diante dos intereses do capital". En plena resaca pola negativa ao dique flotante Esta confirmación de Almunia chega poucas semanas despois de que, tras unha consulta informal á Comisión Europea, os gobernos galego e central desen por perdido o dique flotante para Navantia, unha reivindicación xa histórica do persoal do estaleiro, que considera esta infraestrutura vital para asentar a empresa no mercado das reparacións de grandes buques. Sobre o dique flotante, precisamente, ten pendente unha resposta o propio Almunia, neste caso a unha pregunta do BNG formulada a través do eurodeputado de Bildu, Josu Juaristi, que a comezos de agosto cuestionou o comisario sobre a oportunidade de ter en conta o panorama socioeconómico de Ferrolterra para autorizar ou non o dique. Competencia terá que aclarar se Navantia podería optar a axudas para que a súa "entrada no mercado non sexa discriminatoria" Asemade, Competencia terá que aclarar tamén unha cuestión adicional, na que o Bloque, igualmente por medio de Juaristi, cuestiona o departamento comunitario polo xeito en que se vai "realizar a fase de transición da fin do veto á construción civil" de Navantia Fene. "Vai establecer a Comisión medidas de apoio económico e de modernización tecnolóxica para este estaleiro, coa fin de facilitar unha entrada no mercado que non sexa discriminatoria polo impacto de dita restrición e para a súa adaptación para competir en igualdade de condicións con outros estaleiros europeos e de terceiros países?", sinala.


Summary: Destacado como dramaturgo desde os anos 80 do século pasado, Xesús Pisón achégase neste libro ao xénero ensaístico.

Trátase dunha sorpresa relativa: o autor viñera publicando artigos nos últimos anos, algúns deles neste mesmo medio, tocando xa moitos dos temas presentes na obra. Son varias as pezas xa editadas que forman parte desta Alborada de Edipo, aínda que o seu carácter transcende o da simple recompilación. Alborada de Edipo / Xesús Pisón / Laiovento / 2020 / 104 páxinas / 15 euros papel / 7 euros ebook Hai dúas características principais que resaltan nesta nova proposta do autor. A primeira delas é a ollada, nada casual, aos mitos clásicos. Trátase dunha perspectiva moi vinculada ao xénero teatral e que dentro da produción dramática galega tivo unha especial consciencia de continuidade. Sabedores de que persistían nunha tradición que afunde a súa historia na noite dos tempos, os nosos autores volveron moitas veces a ollada a ela, tanto para reivindicala como para recuperala baixo formas novas. Deste modo, se este ensaio de Pisón xira ao redor dos mitos edípicos é tamén para vinculalos coas versións de Sófocles e, nunha interpretación tan audaz como suxestiva, coa propia natureza do teatro. As partes da obra dedicadas a esta arte están entre o máis logrado e permítennos enfocar o teatro como unha ferramenta para o desasosego, cunha entidade subversiva e oposta ao poder que aínda hoxe continúa presente entre nós. A segunda característica, ben destacada polo prólogo de Andrés Pociña, é que o libro de Pisón entra de cheo na tradición do ensaio literario. Trátase dunha variante non sempre tan viva entre nós como poida parecer, pois o subxénero académico ten un destacado protagonismo no noso contexto, apagando por veces outras alternativas. Alborada de Edipo non inclúe unha bibliografía e nin sequera referencia as citas dos textos que emprega en ocasións como base. E isto non é algo necesariamente negativo, unha vez que aceptamos que as reflexións do autor se achegan máis ao especulativo e ao poético que a unha verdadeira perspectiva de investigación. Xesús Pisón parte dos mitos sobre o incesto para explicar o conflito entre natureza e cultura. O fillo que se recoñece no coito prohibido ou no asasinato dos proxenitores que o rexeitaron protagoniza un encontro co poder que só pode resolverse de forma tráxica. Ao redor desta idea, o autor recupera a pegada destes relatos en moitas culturas e afonda nunha visión complexa que os transcende. Unha ollada orixinal á que, malia algunhas partes que se aproximan ao simplemente enumerativo, paga a pena achegarse.


Summary: O acordo in extremis desta sexta feira non garante en realidade nada e deixa as espadas en alto. Grecia nen sequer obtén a prórroga de 6 meses que cobizaba. Iso significa que non obtén financiamento para os vencimentos de débeda de xullo e agosto, por un monto de perto de 7 mil millóns de euros.

Que consegue Grecia? O que consegue Grecia basicamente é un empréstimo de 1.800 millóns de euros e o pagamento doutros 1.900 millóns a conta do beneficio que irá obter o Banco Central Europeu coa compra de bonos helenos. Consegue tamén unha palabra chave na aplicación dos rescates [si, o que fai Grecia é prolongar o rescate]: flexibilidade. Esa flexibilidade iralle permitir que Bruxelas non sexa ríxida na exixencia dun superávit primario grego en 2015 do 3% do PIB. O superávit primario é aquel que se obtén sen ter en conta o pagamento dos xuros pola débeda. Isto significa que Grecia poderá destinar parte dos recursos públicos non a acumular excedente, senón a financiar políticas sociais. Segundo explicou en conferencia de imprensa após a cimeira do Eurogrupo Yanis Varoufakis, Grecia consegue tamén que, entre a listaxe de compromisos a asumir en troca da nova liña de financiamento, non figure nen a suba do IVE nen a baixa das pensións públicas. Que consegue Alemaña? Primeiro, que Grecia se vexa obrigado a facer o que en primeira instancia manifestou que nunca faría: atarse ao rescate negociado no seu momento polo goberno de Nova Democracia. Segundo, que Grecia se comprometa a que calquer alteración sobre os termos do acordo do rescate tal e como foron asinados por Bruxelas e o Goberno de Nova Democracia se fagan previa avaliación do Banco Central Europeu, a Comisión Europea e o Fundo Monetario Internacional. Isto é, Grecia asume que a Troika, aínda que adopte outra forma e outro nome, continuará fiscalizando todo. Terceiro, afasta en principio o espectro da saída de Grecia do Euro. Embora meios de comunicación mainstream como Der Spiegel informasen de que o BCE estaba a manexar a hipótese da Grexit [termo que designa a saída helena da zona euro], o certo é que Berlín prefire que Grecia non se vaia, pola instabilidade que dese movemento podería decorrer e os hipotéticos efeitos contaxios que poderían darse noutras economías. Cuarto, que Grecia asuma que a conditio sine qua non para obter financiamento do BCE é introducir "reformas" na súa economía, eufemismo na xíria da UE que en realidade significa recortes. Está agora por ver a envergadura das "reformas" que asume Atenas [o acordo desta sexta feira está condicionado a que Grecia apresente a segunda feira unha listaxe de compromisos sobre políticas concretas a aplicar no seu país]. Declaracións de Tsipras Se a sexta feira o protagonismo recaeu en Varoufakis, este sábado foi a quenda do primeiro ministro grego, Alexis Tsipras. Non foi nada triunfalista, embora deixase unha frase de ton positivo: "O acordo deixa atrás a austeridade, o memorando e a Troika". O substancial do que dixo é que o pior está aínda por vir: "As dificultades reais están por chegar. Evitamos a asfixia de Grecia, mais o pior vén agora". Para Tsipras, e grazas ao "decisivo apoio do povo grego", o seu país foi quen de "conservar a dignidade no día que talvez foi o máis importante desde que está na UE".


Summary: Primeiro movimento de Rajoy en Catalunya distinto ao non é non sobre o referendo de autodeterminación. Inhabilitada parte da cúpula soberanista -de Artur Mas a Francesc Homs- a cenoura chega agora en forma de anuncio multimillonario de investimentos en infraestruturas. O Goberno español promete partidas para as cercanías -4.000 milllóns até 2025- e para o Corredor Mediterráneo -un desembolso inmediato de 665 millóns.

Coa antiga Convergència desactivada no Congreso após a inhabilitación de Francesc Homs -durante o pujolismo era o brazo político dos sectores da pequena e mediana burguesía catalá pactistas con Madrid- Rajoy muda de estratexia para Catalunya e oferece agora o PP á sociedade catalá como a vía máis segura para obter recursos do goberno central. Persegue así reforzar a súa organización en Catalunya -en vías de residualización- e erosionar o campo do soberanismo, ao que nos últimos tempos se sumaron continxentes de votantes non tanto por conversión ás teses nacionalistas, senón por desafección a un Estado que desatendía os seus deberes en infraestruturas cruciais no Principat, a comezar polas cercanías (as rodalies). Esta terza feira, Rajoy desembarcou en Catalunya non para se reunir con Puigdemont para falar do referendo -o presidente da Generalitat viaxou aos EUA para explicar á opinión pública e as elites norteamericanas o programa autodeterminista do Govern-, senón para vender a ideia dun Estado Español Benefactor con Catalunya. A Moncloa estaría disposta a pór sobre a mesa unha suma total de 6.630 millóns de euros en investimentos para os próximos anos, dos cais a parte do león -4.000 millóns até 2025- iría para as rodalies, cuxo deficiente estado tense convertido nun clamor social en Catalunya. Alén das cercanías ferroviarias, o maná de Rajoy cubriría tamén o Corredor Mediterráneo -665 millóns-, o aeroporto do Prat -200 millóns-, os portos cataláns -587 millóns- e as estradas -857 millóns de euros. Alén do máis, Rajoy anuncia que vai pelexar por que a Axencia Europea do Medicamento -que se deslocará de Londres após se consumar o Brexit- se instale en Barcelona. A posta en escena da ofensiva marianista en Catalunya decorreu no Palacio de Congresos de Catalunya e tendo como pretexto a inauguración dunhas xornadas sobre o Corredor Mediterráneo. No auditorio, entre o público estaban abastados representantes do empresariado español e catalán, desde Florentino Pérez (ACS) até Carlos Godó (Grupo Godó). Non estivo presente ningún membro do Govern. No seu discurso, Rajoy cargou previsibelmente contra o referendo -o procés sería tanto como "desconectar do futuro, da realidade, da lei e o diálogo"- e chamou a procurar acordos "no que nos une, que é moito".


Summary: Tropas regulares sirias, co apoio de Rusia, conseguiron expulsar da cidade Patrimonio da Humanidade ao ISIS.

Palmira é algo máis que unha batalla. É case un símbolo. Non é esta a primeira vez que o Exército sirio consegue facerse co control dunha cidade que é Patrimonio da Humanidade. Os jihadistas xa foron expulsos dela. Agora vóltano a ser nun lance que mostra en todo caso que a alianza entre o Exército regular de Damasco e a aviación rusa está a obter avanzos significativos quer face os autoproclamados como rebeldes quer face o Daesh. O Daesh proclamou o Califato en territorios de Siria e Iraque en 2014. En Maio de 2015 controlaban Palmira. En marzo de 2016 o Exército sirio reconquistaba a cidade, xa co apoio dos cazas rusos. Mais foi unha efémera toma de control do enclave, que en decembro pasado voltou a caer en mans dos jihadistas. Até esta pasada cuarta feira en que, segundo informou a axencia oficial Sana, os combatentes do auto-intitulado Estado Islâmico tiñan sido expulsos non só da cidade, mais tamén dos montes e outeiros que a arrodean. Durante a ocupación da cidade, os jihadistas destruíron parte do seu patrimonio histórico-artístico, tempos de máis de 2.000 anos de antiguidade, arcos e torres funerarias, foron derrubados sen contemplacións. O seu cartón de apresentación, ao pouco de tomar Palmira, foi a decapitación de Khaled al-Asaad, un arqueólogo sirio de 81 anos con décadas de traballo ás súas costas na preservación das ruínas desta urbe-oasis.


Summary: Os conservadores ofrecen un plan de "consenso" lingüístico cuxo primeiro punto é que PSdeG, AGE e BNG acepten a actual normativa.

"Hai quen entende o consenso como unha rendición incondicional, como a posibilidade de imposición da propia postura; se quixésemos impoñer non viríamos ofrecer consenso". O voceiro do PP en materia de lingua, Agustín Baamonde, censura deste xeito a actitude da oposición parlamentaria a respecto da política lingüística da Xunta. Segundo o noutrora considerado como un dos membros do sector galeguista da formación conservadora, PSdeG, AGE e BNG resístense a "camiñar cara ao consenso" e "avanzar nun proceso de diálogo cara a posturas integradoras" que saque a lingua da confrontación política. Non obstante, para todo isto o partido que sustenta o Goberno pon unha condición: que a oposición asuma os preceptos do denominado decreto do plurilingüismo. Esa aceptación do decreto era o primeiro punto dunha proposición non de lei achegada polos populares ao pleno do Parlamento que, a escasas corenta e oito horas do Día das Letras Galegas, tiña como intención, segundo Baamonde, "avanzar cara a unha política lingüística equilibrada, que permita o desenvolvemento do galego, a súa convivencia pacífica co castelán e o plurilingüismo". Segundo o deputado popular isto non é máis que aplicar os puntos "xa enunciados polo presidente", a saber: recoñecemento do galego como idioma propio de Galicia, cooficialidade de galego e castelań", "medidas positivas en favor do galego" e "liberdade de uso". Isto é, cumprir o Estatuto de Autonomía e a Lei de Normalización. O PP ofrece un plan de "consenso" cuxo primeiro punto é a aceptación do decreto do plurilingüismo Partindo da base de que "a derrogación do decreto" é unha "teima" do resto de grupos, Baamonde deixou sobre a tribuna da Cámara un ofrecemento que, como era de agardar, a oposición non aceptou. Dende o BNG Ana Pontón iniciou a súa réplica "sne saber moi ben" se a iniciativa do PP "vai en serio ou nos toma por parvos" ao "reiventar a historia deste país" e "darlle a volta". "Encántame que pida que o galego teña unha convivencia pacífica co español", ironiza a nacionalista, en cuxa opinión "terémoslle que pedir ao PP que teña unha convivencia pacífica co galego". "Impuxeron un decreto" e agora "instan os grups parlamentares" ao consenso, lamenta Pontón. "Se cren que teñen que dialogar é tan fácil como que o conselleiro [Jesús Vázquez] dialogue", conclúe. PSdeG, AGE e BNG esixen a derrogación do decreto como punto de partida para o diálogo Tamén o voceiro do PSdeG, Francisco Caamaño, laemnta que o ofrecemento gobernamental se basee "nunha historia completamente falsada" e nun decreto que "contou coa oposición do Consello Escolar, do Consello da Cultura Galega, do Consello Consultivo, de todos os sectores sociais, da cidadanía e dos órganos que se tiñan que pronunciar". Nin sequera "lle gustou" ao Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, subliña o socialista, para quen os conservadores queren "construír", ás portas do 17 de maio, "un relato" segundo o cal "o PP e a Xunta queren un consenso e os malvados da oposición non o queren". "Non é certo" igual que non o é a "pretendida farsa de liberdade" que sustenta a política lingüística da Xunta, di. Igual que fixeron PSdeG e BNG pola vía das emendas, AGE fixou posición verbalmente instando a abordar calquera consenso sobre a base da "derrogación do actual decreto". Cómpre, di David Fernández, "abrirlle as portas a un novo decreto, partindo dende cero" para que a "sociedade galega se poida ver representada" nel. "A maioría da cidadanía galega está de acordo con que os nenos e nenas, cando rematan o ensino obrigatorio, dominen perfectamente ambas linguas" e isto "por desgraza, non se produce co actual sistema". Dito todo isto, Baamonde accedeu de novo á tribuna para evidenciar que a vida seguirá igual alén deste novo Día das Letras. O Goberno seguirá adiante co seu decreto e lamenta que a oposición non sexa quen "de ler entre liñas", especialmente o BNG, en cuxa opinión "vive de costas á realidade" e "dicíndolle á xente o qeu ten que facer". Un ano máis, o consenso lingüístico fica lonxe.


Summary: En "Compostela Iconográfica" interpretou o santoral e agora o artista Jack Mircala baixa ao mundo de Dante, ao inferno da inexistencia na súa nova obra Baixada a Esquela (El Patito Editorial).

Arredor da morte, coas súas figuras góticas, xirou o obradoiro con que o creador Jack Mircala achegou as crianzas participantes no seu obradoiro do CGAC ao mundo de Dante, o mozo protagonista do seu novo libro Baixada a Esquela, o segundo do autor que El Patito Editorial publica na colección "O Baúl de Sombras", dedicada ao artista . Lobrego romance, pálida pantasma, inaugurara a serie. O autor presentará o libro e mostrará o seu traballo o sábado día 3 na libraría Couceiro de Santiago. Recoñecido polo seu traballo na ilustración, herdeiro da estética gótica e das vangardas, Jack Mircala presenta unha imaxe que non é difícil identificar, cun selo propio que ao autor lle valeu, entre outros recoñecementos, o Premio Lazarillo de Ilustración.As imaxes de Baixada a Esquela evocan tamén o universo que protagonizou o libro e a mostra Compostela Iconográfica. Unha visión do século XII, unha exposición que se abriu a inicios do mes de abril no Pazo de Xelmírez de Compostela, en que o artista madrileño reinterpretaba os cantos a través de 24 iconografías elaboradas con cartulinas, lápices a cores e pegamento. A mostra conseguiu ter arredor de 100.000 visitantes, cunha media de 800 persoas diarias.O mundo gótico e romántico de Mircala regresa agora cunha historia que lle acae de maneira especial a súa estética. Trátase do relato que ten a Dante como protagonista, un mozo que morre cando está a piques de rematar a súa obra máis romántica. A través de Corintia, a súa amiga, achegámonos a esa historia escrita que retrata tamén o destino do espírito de Dante, vagar polo tenebroso mundo de Esquela.


Summary: É unha das máis potentes e admiradas voces da poesía galega contemporánea. Tamén das máis traducidas a outras linguas. Este 14 de novembro Chus Pato (Ourense, 1955) estará na Universidade de Oxford (Inglaterra), onde lerá poemas do seu último libro, Un libre favor (Galaxia, 2019).

Canda Pato estará a poeta canadense Erín Moure, responsábel das versións en inglés da escritora galega como m-Talá (2000), Charenton (2004), Hordas de escritura (2008), Secesión (2009) e Carne de Leviatán (2013). Un libre favor é na tradución de Moure An Open Gift e unha mostra do seu traballo de pasaxe pode lerse na revista Granta. O Queen's College de Oxford convidou Chus Pato, tamén membro numeraria da Real Academia Galega, á súa residencia sobre escrita internacional e tradución. Ademais do recital compartido con Moure, Pato tamén se encontrará con estudantes de Oxford, nunha cita organizada polo Centro de Estudos Galegos John Rutherford da Facultade de Linguas Modernas e Medievais. Moure e Pato xa viaxaron xuntas en 2015 aos Estados Unidos, cando a poeta se converteu na primeira autora galega en rexistrar a súa voz na Woodberry Poetry Room da Universidade de Harvard.


Summary: Desde 2008 até este curso incrementouse en primaria en 2 escolares por clase, por riba da media estatal. Neste período o ensino público perdeu no estado máis de 23.000 docentes mentres o privado aumentaba en máis de 9.000.

A xustiza madrileña vén de admitir a trámite as demandas presentadas por CCOO por masificación das aulas no ensino público desta comunidade. Entre 2008 e o presente curso aumentou a ratio de alumnos por aula de primaria nas escolas públicas en 1,5 escolares máis por clase. Porén, non é Madrid quen ten o peor rexistro, segundo o informe elaborado por ese sindicato a nivel de todo o estado. É Galiza, onde entre 2008 e agora o aumento foi de dous alumnos máis por aula nese tramo. A continuación figura Cantabria, con 1,7. Este estudio tamén denunciaba que esa ratio de alumnos por aula aumentou cinco veces máis no ensino público que no privado, para alén de que mentres na privada hai agora 9.000 docentes máis que naquel 2008; na pública produciuse o proceso totalmente contrario: hai 23.416 docentes menos. Galiza, recorte após recorte O sindicato maioritario no ensino en Galiza, a CIG; ten denunciado en reiteradas ocasións a realidade de masificación e falta de recursos nas aulas galegas. A comezos deste curso, o seu portavoz nacional, Anxo Louzao, denunciaba que "proliferan as aulas masificadas por riba das ratios máximas estabelecidas, agrupamentos de alumnado de diferentes cursos e idades nun mesmo grupo, profesorado que está obrigado a impartir materias das que non é especialista e centros carecen de perfís profesionais (educadores e asistentes sociais coidadores e coidadores ...) e de persoal administrativo" A isto engadía a crítica cara unha Xunta que, mantiña, "persiste na destrución do ensino público". Suprime 84 unidades e 13 escolas, mentres aumenta as partidas destinadas para o ensino concertado, coa creación de 58 novas unidades. Unha situación que, lembrou Louzao, se repite curso tras curso e que ten provocado que nos últimos 5 anos se suprimiran 411 unidades e 59 escolas no ensino público cando, nese mesmo período, se crearon 243 unidades no ensino privado concertado."O ensino privado recibe en concertos, cada ano, máis de 245 millóns de euros", dixo Louzao.


Os datos do coronavirus que ofrecen cada día o Ministerio de Sanidade e o Servizo Galego de Saúde viraron incomparables malia beberen dunha única fonte, a propia Consellería de Sanidade. As cifras acumuladas da Xunta deixaron de cadrar coas que ofrece o Ministerio dende a pasada semana ao non distinguir entre resultados de probas PCR e test de anticorpos nin divulgar unha serie estatística completa que aclare as distorsións provocadas pola introdución masiva de 3.552 "curacións" domiciliarias dun golpe e sen referencia temporal.Partindo destas cautelas, para coñecer a foto diaria da pandemia en Galicia cómpre combinar a información proveniente de ambas fontes para compoñer a imaxe. O que indican os datos este 4 de maio é que nas últimas vinte e catro horas abrollaron en Galicia 44 novos positivos, un 0,49% de incremento que está moi por baixo dos días de maior pico da pandemia, pero notablemente por riba da media estatal, onde os casos novos aumentan un 0,16%. Este incremento é hoxe en Galicia o segundo maior do Estado só superado pola cidade autónoma de Melilla onde, non obstante, o seu incremento do 1,71% supón só dous casos novos, por mor da súa escasa poboación.Galicia está por riba da media estatal en incremento de casos novos e incidencia acumulada nas últimas dúas semanas; o Sergas contabiliza unha diminución de 131 positivos activos e 6 falecementos máis ata chegar a un total de 569 A incidencia acumulada -número de casos novos por cada 100.000 habitantes nas últimas dúas semanas-, indicador clave para o desconfinamento é tamén desfavorable en Galicia neste 4 de maio. Sitúase en 55,68 casos novos por cada 100.000 habitantes, o que supón tamén estar por riba da media estatal. [A Xunta non contempla publicar unha estatística completa do coronavirus malia ás distorsións da última semana]Xunto ao que din os datos divulgados polo Ministerio, dos fornecidos pola Consellería é posible tamén tirar outras conclusións. Os aumento de casos acumulados segue sen cadrar -Sanidade segue sen especificar cantos se refiren a test PCR e cantos, a test de anticorpos- e no parte do Sergas aumenta en 34, ata un total de 9.859 positivos dende o inicio da pandemia. Os acumulados en Galicia son 9.011 na estatística do Ministerio, polo que cabe deducir que 848 dos positivos acumulados aos que se refire a Xunta son resultados de test de anticorpos mentres o número de probas PCR -información que o Sergas si fornece dende o inicio- chegan a 104.990, o que supón o sexto día consecutivo con menos novas probas que o anterior (neste caso, 1.874).Tres das seis persoas falecidas no último día viviran en residencias de maiores; o 45% do total de mortes pola covid-19 en Galicia foron ata agora de residentes nestes centrosCon todos estes números, o total de casos positivos activos dos que informa o Servizo Galego de Saúde apunta a unha nova diminución ata quedar en 3.056 -131 menos, unha diminución do 4,11%- . Mentres, informa de 159 "curacións" novas para un total de 6.234 recuperacións, datos que si cadran cos do Ministerio.Xunto coas das recuperacións, a tendencia que tamén segue a coincidir entre as dúas fontes estatísticas é a do número de persoas falecidas. Chegan xa en Galicia ás 569 tras sumar seis nas últimas vinte e catro horas. Delas, tres viviran en residencias de maiores e dependentes e dúas morreron no propio centro: unha, na residencia Santa Teresa Jornet da Coruña e outra, na residencia Divino Maestro de Ourense. Son xa 256 persoas as persoas falecidas a causa da covid-19 en Galicia que vivían en centros de maiores e dependentes, o que supón un 45% do total.Oito novas hospitalizacións, catro menos no total de ingresosA presión nas UCI segue a baixar e nas últimas vinte e catro horas saíron 12 persoas da hospitalización por mor da pandemia, mentres que entraron 8Tamén cómpre combinar ambas fontes para observar a presión da pandemia nos hospitais, que en termos xerais continúa a baixar. O Ministerio de Sanidade recolle, a partir de datos que a Xunta non divulga, oito novas hospitalizacións en Galicia a causa da pandemia, todas elas en unidades ordinarias -en planta-. Mentres, o Sergas informa dunha nova diminución no total de persoas hospitalizadas por mor da covid-19, con catro persoas menos -de 291 a 287-.O número de persoas que precisan asistencia en UCI polo coronavirus diminuíu en dúas e queda en 34 e as ingresadas en unidades ordinarias son outras dúas menos, quedando en 253. Daquela, saíron doce persoas da hospitalización e entraron oito.O Sergas tamén indica unha nova diminución de casos de persoas illadas a domicilio, cifra que inclúe os positivos activos en residencias de maiores e dependentes e que queda en 2.769. Supón unha diminución do 4,39% e algo máis do 90% do total de positivos activos.O maior descenso de activos, na área de VigoPor áreas sanitarias, a fotografía é dun descenso xeneralizado de positivos activos cunha única excepción, a área de Lugo, que unicamente aumenta nun caso. A maior diminución indicada polo Sergas rexístrase na área de Vigo, con 58 casos menos, o que volvería situar a área sanitaria da Coruña e Cee como a que ten máis positivos actiovs (740). Malia ás distorsións da última semana e á liña descendente que está a trazar dende hai varios días, o que non varía polo momento é o feito de que a área sanitaria de Ourense siga a ser, con diferenza, a que sofre unha maior incidencia da pandemia en Galicia -casos activos por cada 100.000 habitantes-. Este indicador sitúase agora nos 192 casos positivos activos, mentres que na área con maior número de casos en termos absolutos, a coruñesa, queda en 134.


Summary: Censuran a "demagoxia, falta de diálogo e campaña de intoxicación" do ministro e reclámanlle que "esixa o que teña que esixir á autonomía", pero que deixe ao Goberno galego "arranxar os seus problemas" no ámbito universitario.

A unión dos reitores tivo efecto. A negativa conxunta do pasado mércores de non acudir á reunión co ministro de Educación ao negarse este a falar dos recortes vén de provocar o cambio no Goberno. O propio Wert rectificou e comprometeuse a convocalos, tal e como solicitaran, e o Ministerio xa adiantou que se xuntarán nas vindeiras semanas nun Consello Extraordinario para debater sobre o polémico decreto e os axustes. Os reitores das tres universidades galegas celebran o cambio de rumbo, pero critican con dureza "as formas" do ministro Ignacio Wert e o feito de que empregue os medios "para desprestixiar as universidades". "Hai unha campaña orquestrada de intoxicación", chega a dicir Salustiano Mato, reitor da Universidade de Vigo, que recalca que a única intención dos responsables das universidades era "dialogar e falar" co titular de Educación sobre os efectos do Real Decreto. "Polo menos que cumpra a lei e que nos escoite", insiste. "Hai unha campaña orquestrada de intoxicación contra as universidades" Xosé Luís Armesto, reitor da Universidade da Coruña (UdC), censura tamén "a falta de diálogo, de interlocución e de intención de escoitar" do ministro. "Mentres, nos medios fala de que el si que explica as cousas e que dialoga, cando non é certo; non houbo diálogo ningún e a súa falta de disposición é total", insiste, nunhas declaracións nas que coincide o seu homólogo na Universidade de Santiago (UdC), Juan Casares Long: "Agora recuaron, porque non lles quedou outro remedio; malia os titulares de prensa, a realidade é que os reitores tiñamos razón... Nós non somos expertos en comunicación e o ministro si, pero si somos moi competentes na materia da que tratamos". Porque ese é a principal crítica que os reitores galegos fan ao ministro: a negativa a falar "cos que máis saben da universidade" e o seu intento continuo "por desprestixiar as universidades desde os medios". "Esta institución ten 800 anos e sobreponse a calquera tipo de destrución", asegura Mato, que recorda que os reitores "teñen total lexitimidade porque son elixidos pola comunidade universitaria". "Pensan que estamos nun mundo de fantasía, pero a realidade é que hai moitos aspectos do decreto que son inaplicables e que, de desenvolvérense, teñen que facerse cos informes preceptivos dos reitores das universidades; somos imprescindibles", inisiste Casares, que insiste en que "así non se fan as cousas". "Señor Wert, conte cos reitores, igual que fixeron todos os ministros anteriores; só queremos axudar" A petición dos tres, e de todos os reitores en España, é unánime. "Conte con nós, ao igual que fixeron todos os ministros de Educación durante os últimos 26 anos", solicita Casares Long, que lembra que a intención única "é axudar", ao igual que axudaron "a todos os gobernos anteriores" e ao igual que axudan e se senten "axudados" pola propia Xunta de Galicia, á que desmarcan da actitude de Wert. Son as autonomías as que desenvolven o polémico Real Decreto. Salustiano Mato, desde Vigo, reclama "flexibilidade" por parte do Estado para que as comunidades poidan aplicar a norma co maior criterio posible e tendo en conta as características de cada territorio e os axustes realizados nos últimos anos. "Non sabemos até onde o Goberno central lle fará caso ao galego; nós vemos moitas cousas igual que a Xunta e temos un diálogo fluído propoñendo medidas que fan que os obxectivos do decreto sexan máis eficientes", explica Mato. "Temos un equilibrio difícil e fráxil, pero a relación co goberno autonómico é de traballo diario para conseguir o mellor; que o ministro nos deixe traballar coa administración autonómica", engade Casares, que advirte, no entanto, que moitas das competencias "xa non están na autonomía". E pídelle claramente a Wert: "Esíxalle a autonomía o que lle ten que esixir pero deixe que sexa ela a que arranxe o seu problema cos reitores". Ademais, Xosé Luís Armesto lembra tamén que "o decreto será desenvolvido pola Xunta" e destaca "o acordo" dos tres reitores coas promesas que, ata o de agora "e en tanto que sexan así", ten manifestado a consellería de Educación en diversos temas como a mínima suba das taxas. Os tres reitores insisten tamén en destacar que hai varios paquetes de medidas en marcha nas universidades galegas que aplican "de forma máis eficiente que o decreto" varios dos obxectivos estatais. O plan de financiamento, a sostibilidade económica, o decreto de titulacións ou a Lei de Universidades foron instrumentos válidos para un sistema universitario galego "que se adiantou en moitos aspectos ás medidas de axuste que agora se queren impoñer". Para os tres reitores, as continuas palabras do ministro en contra das universidades e "a demagoxia" empregada polo propio Wert e algún medio contra os reitores non son más que "unha fuxida cara a adiante, un intento de desprestixio e un insulto á dignidade de todos eles". "É moi fácil falar de que os reitores cobran máis que un ministro cando moitos perdemos cartos por facer esta función... Ou falar de cobro de dietas cando nin tan sequera fomos á xuntanza", finaliza Mato, que lembra que "hai moito que facer e moito que traballar". "E para traballar entre todos, o ministro debe, polo menos, escoitarnos", remata.