Summary: Resulta paradóxico que o Camiño dos Faros si cumpra todas as esixencias para ser unha das 25 mellores rutas de sendeirismo do mundo calificadas pola LQT, pero non cumpra os requisitos da Federación Galega de Montañismo.

Tremendo o traballo que se pegaron @s trans@s, voluntari@s, neste Informe Técnico & Medioambiental. Un documento de 67 páxinas que percorre paso a paso os 200 km de rutal, con anos de traballo detrás dun técnico e da empresa Acivro Medioambiental, que trata de atopar solucións a algúns dos problemas que pode xerar o Camiño ao seu paso polas fincas privadas. Un documento que trata de servir de guía para solventar os problemas que poderían retrasar a súa homologación (como a cantidade de km desenvoltos en asfalto, ou sobre fincas privadas) para Ruta de Gran Percorrido. O informe analiza as esixencias da Federación Galega e Europea de Montañismo, ofrecendo alternativas para superalas. Por exemplo, no caso das fincas privadas, o sendeiro atravesa 1532 fincas privadas. No 99% das fincas non hai ningún problema pero contan con que hai unhas 10 fincas nas que existe algún tipo de conflito cos propietarios que habería que solventar. "Segundo a Federación, a Diputación e a Xunta, nós tiñamos que buscar aos donos desas 1532 leiras e que nos asinasen un permiso de paso. Non buscaron nin atoparon nin pensaron unha mellor solución", lamentan. Sobre o terreo, o Camiño percorre un 24,7% de asfalto (xa sexa urbano ou non urbano). Para a Asociación non ten sentido eliminar os camiños urbanos que atravesan aldeas, nin tampoucoos paseos marítimos, polo que propón varias modificacións (engadir beirarrúas de zahorra ou herba, por exemplo, en tramos de estrada) que rebaixarían ao 20%, o máximo esixido pola Federación Europea, a "sealed surface" pola que pasa. O documento recolle cada metro de asfalto… O documento tamén resume o informe ambiental que realizou Acibro entre 2016 e 2019. Aí tamén propoñen alternativas a zonas onde se pode afectar á Rede Natura, como a Praia da Barda, Balaés, o Monte Branco… A Asociación tamén analiza as caracterísitcas da Leading Quality Trail (LQT), o selo que sacou a Federación Europea de senderismo para buscar as rutas de máis calidade do continente, pois cren que se podería alcanzar. De feito, resulta paradóxico que o Camiño dos Faros si cumpra todas as esixencias para ser unha das 25 mellores rutas de sendeirismo do mundo calificadas pola LQT, pero non cumpra os requisitos da Federación Galega de Montañismo. Atentos estaremos o luns 30 de novembro, cando os trasn@s farán unha presentación por streaming do informe ás 21:30h. En bandexa A conclusión está clara: "Nós como asociación xa fixemos o noso traballo, que foi deixar en bandexa isto para o futuro da Costa dá Morte e deixalo plasmado neste documento. O que veña a partir de agora xa non depende de nós." Repaso a 8 anos de historia do Camiño dos Faros Novembro 2020: O PSdeG reclámalle á Xunta que desbloquee a homologación da Ruta dos Faros. Outubro 2020: Canto é o impacto real do Camiño dos Faros na Costa da Morte? . Outubro 2020: A Asociación Camiño dos Faros cansa e desiste de ser o promotor da homologación da ruta GR. Agosto 2020: O Camiño dos Faros está salvando o verán. Xullo 2020: Os trasn@s percorren a bisbarra. Xuño 2020: Por que non se homologa o Camiño dos Faros? Os trans@s rebentan contra as administracións. Maio 20: Foro: O Camiño dos Faros non só é bonito, é emocionante". Xaneiro 2020: Os trasn@s plántanse e non farán o Camiño dos Faros 2020 en protesta pola falta de apoio das administracións. Novembro 2019: O Camiño dos Faros, Premio Galicia de Turismo 2019 polo seu 7º aniversario. Xullo 2019: Os alcaldes da bisbarra esixen a homologación do Camiño dos Faros como ruta de gran percorrido, tras 5 anos de trámites. Marzo 2019: O Camiño dos Faros véndese en Francia. Decembro 17: A Deputación aproba o financiamento do proxecto de homologación do Camiño dos Faros como GR. Xaneiro 2017: A Xunta corrobora o seu compromiso para axudar a homologar o Camiño dos Faros como GR. Decembro 2016: O Camiño dos Faros cumpre 4 anos. Novembro 2016: O Camiño dos Faros, produto estrella na World Travel Market. Xuño 2016: Novo compromiso para homologar o Camiño dos Faros como Ruta de Gran Percorrido. Xaneiro 2016: Os pioneiros trans@s mapean o Camiño dos Faros coa tecnoloxía de Google. Novembro 2015: Os alcaldes únense á loita pola homologación do Camiño dos Faros como Sendeiro GR. Decembro 2014: A Costa da Morte aposta unida por un Camiño dos Faros Ruta de Gran Percorrido. Abril 2013: O Camiño dos Faros ábrese ao mundo. Febreiro 2013: Percorrendo a pé, e con Traski, o Camiño dos Faros da Costa da Morte


Summary: En www.copadacosta.com xa están actualizadas todas as táboas da Copa da Costa de Veteranos e da Promoción de Ascenso á D.H..

O Fútbol de Veteranos da Costa deu por terminada esta liga proclamándse campión o Zas, en División de Honra, e subcampión o San Román. Os dous remataron cos mesmos puntos, perdendo o San Román polos enfrontamentos directos. O Zas, se quería ser campión de Liga, non podía fallar no campo do Corcoesto onde se enfrontaba aos locais nun campo de herba natural e estar pendente do teléfono para saber do resultado do outro partido que se estaba a disputar á mesma hora entre o Cabana e San Román. Eran os dous equipos que más opcións tiñan de gañar a Liga xa que o outro equipo San Lorenzo non dependía de si mesmo, se non tiña que darse o caso de perder os dous equipos anteriores e gañar eles. O San Lorenzo, sí que gaño o seu partido ante o Nantón, conseguindo a vitoria más abultada da xornada con ese 10-1, pero esta goleada tamén valeu, contra todo pronóstico, que o dianteiro do San Lorenzo Edgar, cos seus 8 goles marcados neste partido se proclamase como o Máximo Goleador da Liga División de Honor con 33, seguido de Braulio, xogador do Sp, Zas, que finalizou con 30. Cómpre dicir que Braulio partía antes do inicio deste partido con 5 goles de vantaxe. O Sp.Zas, foi con todo o seu artillería ao campo do Corcoesto, sabendo que non podía fallar e arrincou o partido presionando moito ao rival e aos 7 minutos xa se adiantaba no marcador por medio do seu goleador Braulio, que tamén puña un gol más no seu taboleiro particular como Máximo goleador DH. Pero o futbol tamén dá estas sorpresas, nese mesmo minuto xa que, os partidos deron inicio á mesma hora, o xogador do San Lorenzo Edgar, xa marcara 3 goles, pero seguía Braulio con tres de vantaxe, o Sp Zas gaño o seu partido por 0-4 con 1 de Braulio, 2 de Baña e un de Óscar Suárez. Carlos Allo do Cabana e Sebas do San Roman ao final do partido. Á dereita, Maceiras marcou para o San Román O Cabana-San Román era o outro partido onde estaba a liga en xogo, pero o San Román, para ser campeón tiña que fallar o S. Zas, no seu partido, perdendo ou empatando, eles tiñan que gañar e esperar ao que fixesen os seus rivais. Empezou o partido cun San Román conservador, intentado conseguir que a posesión do balón fose deles, pero non estaba por ese labor un Cabana que na primeira parte foi deles, tocando moi ben o balón e creando moito perigo ante a portería do porteiro da primeira parte do San Román, Cotelo, que tivo que intervir con dúas paradas de moito mérito para que o balón non entrase no seu portería. Un Cabana que baixo as ordes do seu Mister Allo, realizou un gran primeiro tempo, dominando o xogo con pases moi acertados e ata se permitiu Víctor fixese un cañito a un defensor do San Román, que foi aplaudido polos seus compañeros pero pouco lle gusto ao defensor do San Román. Un partido onde, sobre todo, reinou a deportividade dos dous equipos. Ao final, xogarán a Copa Galicia o Zas e San Román. Empate a puntos tamén en 1ª En 1ª tamén finalizou a liga con empate a 54 puntos, entre Mazaricos e Razo, sendo campión de liga o cadro mazaricán polo enfrontamento directo entre ambos, pois gañou os dous partidos, 2-4 en Razo, e 4-2 en Mazaricos. O Razo impúxose ao San Ramón, por un 4-3 cando estaba en xogo o ser campeón de Liga, o Razo no 76 gañaba por catro goles a un e se durase un pouco o partido todo podía pasar debido a que finalizo co resultado antes devandito pero por pouco lle empata o San Ramón. O outro partido onde se xogaba también a liga era ese enfrontamento entre o Mazaricos e Leiloio, partido que deu inicio media hora máis tarde do Razo, polo que o cadro amarelo xa coñecían o resultado, e con este empate a dous goles lograban o obxectivo os dous equipos, o Mazaricos para ser campión de Liga e o Leiloio para xogar a promoción que dá dereito ao terceiro equipo con pase a División de Honor. Deportivo Carballo e Xornes foi o outro encontro onde se xogaba o equipo de casa a posibilidade de ir a esa promoción que de gañala lle daríao pase, pero o partido finalizou con vitoria visitante por 1-6 a favor do Xornes que non se xogaba nada neste encontro. No apartado de máximos goleadores de 1ª Division, destacar ao dianteiro do Malpica, Palermo que el só marco 36 goles (2 de penalti). Previa da Copa de Veteranos O pasado venres 5 de abril celebrouse o sorteo da Copa da Costa. Xa está en www.copadacosta.com o cadro da Previa, que se disputará a ida e volta os 14 e 28 de abril, cos equipos que disputan a Promoción (Leiloio, Corme, Malpica e Sofán) ademais de Mazaricos e Porteño. O martes 30 sortearase o resto da competición. Máis información En www.copadacosta.com xa están actualizadas todas as táboas. O Zas álzase co título de D.H. e o Mazaricos co de 1ª Division.


Summary: O Celta definirá obxectivos o domingo fronte ao Valladolid.

O CD Lugo enfróntase mañá (18.15 horas) ao Almería coa intención de recuperar sensacións e volver sumar os tres puntos. Porén, será un encontro complicado para os de Medhi Nafti na súa visita ao cadro andaluz, un dos equipos máis potentes da categoría e que actualmente ocupa a terceira praza na clasificación. O técnico franco-tunisiano está a ser cuestionado por unha parte da afección lucense malia estar sete puntos por riba dos postos de descenso e invicto na casa desde a súa chegada. Nafti non poderá contar co inglés Arvin Appiah, que por contrato non pode xogar contra o Almería, nin con Hugo Rama, expulsado na xornada anterior fronte ao Logroñés. O previsíbel é que manteña a liña defensiva dos últimos encontros coa parella de centrais xa consagrada de Djaló e Venancio e con Canella e Campabadal nos laterais. As dúbidas xorden no centro do campo. Coa baixa de Hugo Rama e o discreto partido de Cristian Herrera na última xornada, pode ser que aposte por fortalecer a zona de creación cun dobre pivote con Xavi Torres e Carlos Pita, ou ben por un destes dous acompañado de Fernando Seoane. O que parte como titular seguro, sexa como centrocampista puro ou lixeiramente adiantado, é Juanpe Jiménez, un dos grandes descubrimentos da tempada. A liña de ataque volverá estar composta polos dous extremos que mellor resultado deron ao Lugo nos últimos tempos. A velocidade e o desborde do Puma Rodríguez, pola esquerda, e Gerard Valentín, pola dereita. Manu Barreiro ─máximo goleador dos albivermellos─ buscará furar a porta almeriense, que ten na defensa un dos puntos débiles: leva case tres meses sen conseguir deixar a súa portería a cero. Na conferencia de prensa de hoxe, o técnico franco-tunisiano cualificou o Almería como un equipo "moi agradábel de ver" e fixo fincapé na necesidade de acertar en defensa. "A pesar de non sufrir moito nos últimos partidos, levamos demasiado castigo ante Oviedo [3-1] e Logroñés [1-1]. Hai que tentar equivocarse aínda menos e facer un partido intenso, agresivo, sabendo o que hai enfronte. Temos que facer un partido moi completo se queremos gañar alí", manifestou. O preparador albivermello considerou que "é máis probábel controlar e minimizar erros na túa área que controlar o acerto dos teus dianteiros e xogadores máis ofensivos", e afirmou que "a nivel mental" os xogadores están "ben". Volve Iago Aspas E o domingo ás 14 horas, o Celta recibe ao Valladolid nun partido que definirá, tanto se gaña como se perde, cales serán os obxectivos polos que competirá nestes meses finais da competición ligueira na Primeira División. Unha vitoria, e mesmo o empate, permitiríanlle alcanzar ou superar a barreira dos 30 puntos nesta 25ª xornada. Actualmente está a sete puntos dos postos europeos e a oito dos de descenso. Coudet ─dentro das limitacións─ non xoga a especular, e volverá contar coa súa mellor baza para ir polo partido: a estrela celeste, Iago Aspas, regresa á convocatoria. Un detalle que vai tamén a favor da estatística, xa que o Celta non gaña sen o de Moaña desde hai dous anos. O técnico arxentino tamén recupera o centrocampista Brais Méndez, cada vez máis importante no equipo. Por contra, non poderá contar por sanción con Nolito, deixando a porta do 11 aberta para Augusto Solari. Rubén Blanco tamén poderá disputar o partido, logo de serlle retirado o cartón vermello que viu ante o Valencia en Mestalla.


Summary: A sustentabilidade estase a converter nun elemento fundamental da arquitectura contemporánea. Búscanse edificacións que consuman moi pouco ou mesmo que sexan totalmente autónomas. Mais hai quen vai alén disto e trata de alcanzar tamén o equilibrio ambiental e dos materiais, con intervencións que alteren a paisaxe o mínimo e construcións con materiais naturais e renovábeis como a madeira.

No concello de Ames atópase a vila de Bertamiráns. Alí, a 10 quilómetros de Compostela, decidiron colocar o seu estudio Salgado e Liñares, no baixo dun edificio proxectado por eles mesmos. Sitúanse nun punto estratéxico, próximo a Outes, Noia ou Compostela, onde concentran a maioría das súas obras. O equipo está encabezado por dous arquitectos (Alfonso Salgado e Francisco Liñares) e un enxeñeiro (Manuel Liñares). Contan ademais cun nutrido conxunto de profesionais, entre os que se atopan os arquitectos Carla Agra, Jaime Novoa, Abraham Viqueira, Carlos Lousame e Marcos Beiras; o aparellador Castor Campos e o enxeñeiro Miguel Raposo. Os anos máis duros da crise supuxeron unha redución importante de traballo, o que significou menos ingresos e tamén máis tempo para pensar. O día a día do traballo pode absorberte na resolución dos problemas cotiás, obrigado a apagar lumes cando aparecen, pero sen tempo para reflexionar. A redución de actividade axudou a este estudio a cavilar sobre a forma de construír contemporánea. Paráronse a pensar se edificar como hai 100 anos ten sentido no mundo actual. Como se vai vivir no século XXI en edificios pensados como no XX ou mesmo no XIX? De aí naceu a súa investigación sobre a construción modular e a experimentación con materiais naturais. Poñendo fileiras de pedra sobre pedra é como se construíu desde comezos da historia. Un muro e un tellado protexían do frío, da chuvia e do vento. Mais agora, como usuarias pedimos moito máis dos edificios. Precisamos electricidade, auga corrente, calefacción e outras instalacións. No sistema tradicional fanse buratos nos muros para aloxar todos os cables e tubos. A cuestión de construír muros, facerlles furados e logo tapalos, supón un contrasentido para os integrantes deste estudio, que ven necesario incorporar todos os elementos dunha soa vez, para o cal o camiño é a prefabricación e a montaxe. Desta maneira prodúcese a elaboración das pezas (muros, tabiques ou cubertas) en fábrica, nunha contorna controlada, e logo lévanse á obra e móntanse, como se fose un moble. Así, estrutura, illamento, instalación e acabado exterior pénsanse como nunha unidade. As vantaxes deste sistema residen na velocidade de execución, as construcións xa non demoran anos (tan só hai que montar en obra) e na posibilidade da creación seriada (a fábrica pode replicar as pezas). A seriación abre a porta a construír en cadea, ao igual que cun produto de consumo máis. Isto supón unha revolución, pois abarataría o prezo dun ben básico como é a vivenda, facéndoo máis accesíbel. Construción modular Moito se ten teorizado sobre a construción modular, aínda que ás veces queda só en ideas. Porén, este estudio converteunas en realidade. En 2010, en plena crise, proxectaron un conxunto de vivendas en Covas (Ames) baseadas no sistema ADDOMO, unha demostración das posibilidades do sistema modular. Foron oito casas feitas por pezas nun obradoiro que logo se montaron na obra, como un crebacabezas a tamaño real. Aínda que comparten sistema modular de catro por catro metros, cada vivenda adáptase á parcela e ás necesidades das persoas residentes, quer en forma quer en tipo de fachada. Destaca a súa implantación no territorio, onde contan cunha parcela propia, aínda que algunhas non teñen peche ou este é baixiño, permitindo que a veciñanza comparta (visualmente) o espazo propio coa comunidade, o oposto á típica urbanización pechada onde cadaquén se encerra nos seus dominios. A confianza neste sistema foi tal que mesmo un dos arquitectos decidiu facer dunha destas casas o seu fogar. Salgado e Liñares continuaron traballando nas posibilidades da prefabricación no seu proxecto máis coñecido: as cabanas do bosque. O cliente, Do Artesanato, quería ofrecer un aloxamento especial, que lle achegase algo máis á clientela: unha experiencia única. Para as primeiras cabanas contábase cunha parcela nun bosque en Outes e os arquitectos decidiron situarse na natureza intentando alterala o menos posíbel, de aí que se eleve do chan, mantendo a contorna inalterada, apoiándose sobre uns finos piares de madeira. Entre as árbores, no alto, montáronse os módulos prefabricados. Fixéronse as pezas nun obradoiro, transportáronse e colocáronse, coa dificultade engadida de izalas entre os troncos das árbores. A vivenda é un dereito pero ao que moi pouca xente ten acceso. A modulación naceu para democratizar a vivenda, para facer vivendas auto-construíbeis A madeira é o material dominante no proxecto. O exterior é de táboas recicladas de batea e o interior, tamén de madeira, ten un ton máis claro e acolledor. As cabanas contan con todas as comodidades dun aloxamento actual, pero en contacto coa natureza. O éxito das primeiras edificacións do Barranco serviu para seguir desenvolvendo o sistema en novas localizacións, como as cabanas de Broña ou Albeida. A idea retrotráete á infancia e as cabanas sobre as árbores que todos soñabamos ter, ou á historia do Barón Rampante de Italo Calvino, que subiu ás árbores e nunca máis volveu pisar o chan. Alí viviu facendo o seu fogar nas copas máis altas, desde onde contemplaba a vida de maneira diferente. A madeira estase a converter no material protagonista das últimas obras do estudio, como é o caso da Casa da Cotona. En colaboración co centro de deseño Cenlitrosmetrocadrado proxectaron a rehabilitación dunha vivenda tradicional, na que combinan a restauración de partes coa reinterpretación en clave contemporánea do espazo doméstico. No proxecto tómase a complexa decisión de escoller que manter e que volver facer, para conservar un equilibrio entre a memoria do lugar e as novas necesidades das habitantes. A madeira posibilita combinar partes tradicionais e espazos novos cun mesmo material. Espazo público O outro grande alicerce do estudio é o de repensar lugares colectivos, o espazo público, sobre o que camiñamos habitualmente. Cando isto está ben feito non reparamos nel, posto que simplemente nos fai a vida máis cómoda. Cando as cousas están ben parece que levan aí toda a vida, como é o caso da intervención da Chaínza, en Noia. A intervención consiste en repensar o lugar, quitándolle protagonismo ao automóbil e mellorando o espazo público e un lavadoiro aínda en uso. Cambiouse o asfalto por un empedrado. Recuperouse e déuselle continuidade ás marxes da ponte. O lavadoiro gañou o esplendor perdido, substituíndo o tellado deteriorado por un novo de lousas de granito que o dotaron de máis luz e amplitude. A obra ten un aire de renovación, se ben pasa desapercibida. A intervención na praza do Curro de Noia requiría tamén dun cariño especial. Os anos foron desdebuxando a praza, nunha mestura de pavimentos de diferentes épocas e un fluxo confuso de vehículos e persoas. O traballo consistiu en ordenar eses fluxos e dotar todo o espazo dun pavimento que lle dese unidade. Contábase cunha serie de lousas de granito a reutilizar, mais como non eran suficientes para usar en todo o terreo, cortáronse obtendo dúas caras lisas para integrar nun pavimento de formigón branco, que permitiría unificar toda a intervención. Dada a complexidade da praza, debuxáronse as pedras do pavimento unha a unha, posto que cada encontro entre materiais era único. Deste modo deseñáronse pavimentos de granito e formigón con pedras cortadas en simetría, que recordan as famosas laudas da vila. As transformacións do espazo público poden cambiar a forma na que nos relacionamos coa cidade, para ben ou para mal. O cambio dos sumidoiros da rúa Raxoi de Compostela no franquismo trocou a maneira de chegar ao Obradoiro. Así, a partir dos anos 50 a entrada era brusca, diferente á forma histórica de arribar, moito máis devagar. Salgado e Liñares, despois de estudar a documentación histórica, proxectaron unha nova escaleira para a rúa, moito máis tendida e cómoda que retornar a aquela vella usanza que en tempos foi un dos principais camiños de acceso á praza da Catedral. Os novos chanzos de granito pasan completamente desapercibidos, non hai interese nos arquitectos en "deixar pegada", a prioridade era a integración.


Summary: O cociñeiro José Andrés, a quen se lle acaba de conceder o día 1 de xullo o Premio Princesa de Asturias á Concordia a causa do seu importante labor humanitario, está realizar por terceira vez o camiño de Santiago. Ten previsto chegar á cidade de Compostela esta mesma fin de semana. A boa noticia sorprendeu o chef á súa chegada a Galiza.

José Ramón Andrés Puerta, máis coñecido como José Andrés, é un cociñeiro asturiano que reside desde hai anos nos Estados Unidos. Desde unha idade moi temperá, xa se interesaba pola cociña e con apenas quince anos conseguiu entrar na Escola de Restauración e Hostelaría de Barcelona, compaxinando os seus estudos coa aprendizaxe das técnicas de vangarda no recoñecido restaurante El Bulli, dirixido por Ferran Adrià. Con 21 anos, unha vez rematados os seus estudos, decidiu continuar a súa carreira profesional nos Estados Unidos, traballando en cidades como Nova York ou Washington, onde vive na actualidade. José Andrés deu a coñecer na cociña norteamericana os pratos máis típicos do Estado español e puxo en valor a cultura da tapa, que introduciu por primeira vez no seu restaurante Jaleo. Andrés tamén incorporou ás cartas dos seus restaurantes pratos inspirados na cociña latinoamericana, especialmente a mexicana. Un cociñeiro polivalente Ademais de cociñeiro, José Andrés representou un papel importante na innovación culinaria e é tamén educador, filántropo, dono de ThinkFoodGroup e dono dun total de 31 restaurantes dispersos por todos os Estados Unidos. Conta con dúas estrelas Michelín que conseguiu grazas á súa aposta máis arriscada, o restaurante Mini Bar. Con todo, se por algo é recoñecido Andrés é polo seu labor humanitario. Firme defensor das persoas inmigrantes, o chef creou no ano 2010 a ONG World Central Kitchen co obxectivo de loitar contra a fame e a pobreza empregando a comida como ferramenta para "reanimar comunidades e fortalecer economías", segundo indica el mesmo na súa páxina persoal. Participou, xunto co seu equipo, en numerosas emerxencias socioeconómicas e axudou en desgrazas medioambientais como o furacán María, en Porto Rico, onde serviu de maneira gratuíta máis de 3,6 millóns de comidas. Por todo isto, José Andrés recibiu ao longo da súa vida numerosos recoñecementos, entre os que destaca, ademais do recentemente outorgado Princesa de Asturias, a medalla Nacional de Humanidade dos Estados Unidos. Nos anos 2012 e 2018, o cociñeiro foi incluído na lista das 100 persoas máis influentes da revista Time. No que respecta á faceta televisiva de José Andrés, no ano 2007 o chef lanzou unha serie culinaria de 26 capítulos titulada Made in Spain, na que el mesmo, presentador e condutor do programa, exploraba as riquezas culinarias e culturais do Estado español. O obxectivo era achegar á poboación estadounidense a cociña da súa terra, aínda que acabou converténdose nun show de repercusións internacionais. A raíz desa serie, o pasado mes de xuño, 14 anos despois da súa estrea, o cociñeiro anunciou que volvía ao Estado español cun novo proxecto que leva por nome Tour de España, no que compartirá consellos de viaxe e os seus lugares favoritos para visitar, tanto pola paisaxe como pola gastronomía. Esta nova iniciativa, que coincide coa celebración do Xacobeo 2021, fixo que José Andrés decidise poñer rumbo cara á cidade de Compostela e realizar, por terceira vez, o camiño de Santiago, pola ruta do Camiño Francés. Ao lado dos que escollen percorrer o Camiño por motivos espirituais ou relixiosos, para mellorar a forma física ou simplemente para admirar a súa beleza paisaxística, José Andrés decidiu realizar o que se podería denominar "Camiño gastronómico", deténdose a desfrutar de cada bocado típico dos lugares polos que se pasa. Moitas veces, a mellor forma de coñecer un sitio novo é, con certeza, probar a súa comida. A gastronomía é un sinal de identidade da cultura de calquera recuncho, por moi pequeno que semelle, polo que resulta de gran importancia ter unha mentalidade aberta para probar pratos diferentes e descoñecidos. Como o propio cociñeiro indica, "a alimentación é a máxima expresión do que somos". Unha grata sorpresa José Andrés comezou esta aventura da man do mes de xullo, co fin de, tal como asegurou nunha entrevista para unha cadea de televisión, axudar a reavivar a economía e o turismo. A gran casualidade foi que, nada máis chegar ao país, recibiu a noticia de que lle acababan de conceder o Premio Princesa de Asturias á Concordia, o pasado 1 de xullo, nada máis baixar do avión, pouco tempo antes de comezar o Camiño. O premio, que se concede ao labor de defensa e xeneralización dos dereitos humanos, do fomento e protección da paz, da liberdade, da solidariedade, do patrimonio mundial e, en xeral, do progreso da humanidade, foi unha gran sorpresa para o chef, quen recoñeceu estar máis ilusionado pola organización que representa que por el mesmo. Andrés, facendo gala da súa filantropía e da súa vocación humanitaria, asegurou nunha entrevista para a RTVE que "os muros máis altos non arranxan nada, o que hai que construír son mesas máis longas", facendo referencia á crise social que se está a vivir nos USA. Desde o seu inicio do Camiño, o chef estase a mostrar moi activo nas redes sociais, nas cales vai ofrecendo información sobre os lugares que visita e os produtos ou pratos que vai probando, dando recomendacións e facendo referencias aos locais que visita. Desde a primeira semana de xullo xa posteu fotos dos produtos máis típicos do Estado español, como o chourizo, e referiuse a diversos restaurantes de León, do Bierzo e da Galiza. Despois do Cebreiro, o seu lugar favorito do Camiño, desfrutou en Sarria dun impresionante bocata en Casa Morgade, e en Caldas dunha empanada da panadaría Caldas, perfecta para repoñer forzas e continuar até Castromaior. Tamén puidemos ver a José Andrés, que non esquece en ningún momento a súa orixe asturiana, escanciando sidra e louvando tanto a súa terra como a galega. O cociñeiro prevé chegar á cidade de Compostela entre o 17 e o 19 deste mes, logo dun percorrido de dúas semanas nos que non deixa de lanzar reflexións sobre a fame no mundo, provocada tanto por traxedias medioambientais como por conflitos bélicos e crises sociais, e tenta avivar as conciencias poñendo de manifesto o paradoxo de que "hai fame nun planeta que produce máis alimentos dos que pode comer."


Summary: 'Enfermeiras eventuais en loita' realizou entre marzo e maio centos de enquisas entre traballadoras deste servizo, unha iniciativa que naceu para responder as afirmacións do goberno galego sobre as boas condicións laborais deste colectivo. Esta segunda feira presentaron os resultados do traballo.

Case 90% das enfermeiras eventuais do servizo de saúde público galego consideran a súa situación laboral "precaria", por apenas 2,2% que consideran que non o é. É unha das conclusións da enquisa que o colectivo de Enfermeiras eventuais en loita realizou entre o 11 de marzo e o 16 de maio deste ano e que callou en 735 enquisas válidas. "Esta precariedade palpábel polos profesionais, sumado aos datos do INE do ano 2018, que sitúan Galiza na cola de España e moi lonxe de Europa na ratio enfermeira-doente (a terceira peor autonomía), non deixan a enfermaría galega nunha boa situación", indican desde o colectivo. A media de contratos asinados no último ano é de 24, superando os 300 contratos a persoa que máis número deles firmou. O informe fornece dados de interese. Como que 78,7% das persoas entrevistadas levan nas listas 5 ou máis anos, e 44,4% 10 ou máis de 10 anos. De todas as enquisadas, só 19,2% ten unha vacante ou comisión fronte 80,8% que non a teñen. Os que si teñen vacante ou comisión, levan con ela unha media de 3,2 anos. Iso si, para conseguila tiveron que pasar 12,2 anos desde que sumaron o seu primeiro contrato no Servizo Galego de Saúde. A media de contratos asinados non último ano é de 24, superando os 300 contratos a persoa que máis número deles asinou. Outros dados que proporciona esta enquisa de Enfermeiras eventuais en loita: 89,12% das persoas enquisadas foron mulleres mentres que tan só 10,9% son homes. 73,7% non teñen fillos e a súa media de idade sitúase nos 32,2 anos (sendo 21 anos a idade da máis nova e 54 anos a do máis maior). "Que 89% das enquisadas se consideren traballadoras precarios está en relación directa coa baixa natalidade, sempre segundo dados da Comisión Europea, polo que, darlle fin á precariedade laboral da profesión enfermeira, poderá favorecer a natalidade galega, que recordemos, está a vivir un drama poboacional e necesita de 7.000 nacementos máis ao ano para volver medrar en poboación", indica este colectivo.


Summary: Santiago Abascal presentou a proposición de reforma da lei de partidos, na que demanda que todas as formacións recollan nos seus estatutos que acatan a constitución española.

Vox rexistrou esta segunda feira no Congreso español unha proposición de reforma da lei de partidos para ilegalizar as formacións soberanistas e independentistas. A iniciativa chega apenas dous meses despois de que unha proposta neste mesmo sentido na Asemblea de Madrid presentada polo partido de ultradereita fose aprobada co apoio de PP e Ciudadanos. O líder de Vox, Santiago Abascal, compareceu esta segunda feira no Congreso, onde defendeu que a súa intencíon era ilegalizar "todos os partidos que pretenden a destrución da unidade nacional" española. Segundo Abascal, a iniciativa leva á prohibición de todas as formacións que non inclúan expresamente nos seus estatutos o cumprimento da Constitución española. O texto rexistrado por Vox establece que "un partido político será declarado ilegal cando a súa actividade vulnere os principios democráticos, particularmente cando procure así deteriorar ou destruír o réxime de liberdades ou imposibilitar ou eliminar o sistema democrático, así como cando busca deteriorar ou destruír a soberanía nacional ou a unidade indisolúbel da Nación española ".


Summary: As transaccións 28,7% na Galiza e seis puntos máis (34,6%) no conxunto do Estado español, que rexistra de media 1.505 operacións de compravenda por cada 100.000 habitantes fronte ás 900 en territorio galego.

A compravenda de vivendas disparouse 28,7% na Galiza en 2021 en comparanza co ano 2020, co cómputo de 19.587 operacións, segundo informou esta terza feira o Instituto Nacional de Estatística (INE). Esta cifra total supón o maior dato na última década. Hai que remontarse a 2010 —22.570 operacións— para atopar un dato máis elevado. Neste período houbo varios anos por baixo das 15.000 compravendas, cun 'chan' situado nas 11.966 de 2014. Con todo, o incremento galego é inferior ao avance da media estatal, de 34,6%. A Rioxa encabeza a repunta (42,7%) nun ano de aumentos xeralizados. Na Galiza houbo 900 operacións por cada 100.000 habitantes, a cifra máis baixa no conxunto do Estado, onde a media está en 1.505. As 900 operacións por cada 100.000 habitantes son o dato máis baixo de todo o Estado De feito, no Estado español a compravenda de vivendas medrou 34,6% en 2021, seis puntos máis que na Galiza, cun total de 565.523 transaccións, a cifra máis elevada desde 2007. Así, estas compravendas de vivendas repártense entre 4.692 novas e 14.895 usadas. A gran maioría das transmitidas son libres (18.857) e só 730 teñen réxime de protección. Aliás, na Galiza transmitíronse en 2021 un total de 39.817 vivendas, desagregadas nas 19.587 citadas compravendas, 9.637 herdanzas, 9.944 no apartado "outros", 512 doazóns e 137 permutas.


Summary: Piden que se investiguen as presuntas irregularidades cometidas por membros da casa real española e os seus colaboradores e colaboradoras.

BNG, ERC, Junts, PDeCAT, CUP, PNV, EH Bildu, Más País e Compromis rexistraron esta terza feira unha nova petición para que se cree unha comisión de investigación sobre as presuntas irregularidades cometidas por membros e colaboradores da monarquía española. É a sétima vez que o fan. Esta vez sen a sinatura de Unidas Podemos, que, con todo, avanzaron que darán apoio cando chegue á Mesa do Congreso a semana que vén. En cambio, é previsíbel que os socialistas volvan facer pinza co PP e Vox para evitar que esta demanda siga o trámite parlamentario. Esta vez, os partidos asinantes reclaman unha "comisión de investigación relativa á trama vinculada ás presuntas ilegalidades e irregularidades cometidas por membros da Casa Real e as influencias políticas e comerciais con Arabia Saudita". A nova petición chega despois da segunda regularización fiscal do rei emérito Juan Carlos I, que a semana pasada declarou ante a Axencia Tributaria até 4,4 millóns de euros previamente defraudados ao fisco español. As formacións incorporan esta información á batería de feitos que queren investigar nunha comisión no Congreso dos Deputados. En palabras do deputado do BNG, Néstor Rego, trátase de "coñecer as actividades de Juan Carlos de Borbón presuntamente corruptas e irregulares a partir das novas informacións sobre regularización en Facenda de máis de 4 Millóns de euros. Queremos saber de onde procede ese diñeiro e que se aclare todo tipo de prácticas corruptas asociadas á Xefatura de Estado". Como xa pasou nas seis anteriores ocasións, os votos clave do PSOE decantarán a balanza da Mesa do Congreso para impedir ou non a súa tramitación. Na anterior ocasión, unha petición deste tipo mesmo contou co aval dos servizos xurídicos da Cámara, pero os socialistas mantiveron o seu veto.


Summary: Exhibiron fotos d@s pres@s independentistas na gravación dun vídeo musical nas rúas da vila para conmemorar os sete anos de actividade dun centro social. Trátase de persoas que non foran xulgadas aínda, para alén de que non hai ningunha sentenza firme sobre a existencia de organización terrorista na Galiza

Algunhas das imaxes que aparecen neste video musical revindicativo da lingua e da cultura do País poderían ser constitutivas de "enaltecemento do terrorismo". Polo menos así o entende a fiscalía da Audiencia Nacional española, que interesou a imputación por tal delito de catro veciñ@s de Xinzo da Limia por exhibiren fotos d@s pres@s independentistas durante a gravación dun lip dub na vila, o 31 de marzo de 2012. Nese día, o centro social Aguilhoar realizou un video musical na rúa para festexar o seu 7º aniversario, contando coa pertinente autorización do Concello, gobernado polo PP. Por diante da cámara van pasando as pantallas do entroido, o xogo do futbolín, un meco do Apalpador, un xogador da Selección galega, a festa de mouros e cristiáns da Saínza, bandeiras do Sáhara e das nacións sen estado que conviven no Estado español, faixas en prol do galego. Ao ritmo de Skàrnio e do seu tema Muitos povos construindo, varias persoas bailan coas fotos d@s militantes independentistas que daquela se atopaban en prisión. De todo o 'atrezzo' que aparece no video, a fiscalía da Audiencia Nacional fixouse na presenza de María Osorio, Santiago e Eduardo Vigo, Roberto R. Fialhega 'Teto', Antom Santos, José Manuel Sánchez Gorgas, Telmo Varela e Miguel Nicolás nas fotos que portaban moz@s da vila. Considera que a intención era "ensalzalos polas súas actividades terroristas" e denuncia por enaltecemento a R.S., L.L., M.B. e J.M.A. Non hai condena por terrorismo nin hai organización terroristaCómpre lembrar que naquel momento tod@s @s independentistas estaban á espera de seren xulgad@s agás Santiago Vigo e J.M. Sánchez Gorgas, que quedaron en liberdade uns meses despois. Desde aquela, unicamente os sindicalistas Miguel Nicolás e Telmo Varela sentaron no banco d@s acusad@s e foron condenados a dous e catro anos de prisión por danos (Nicolás) e depósito de explosivos (Varela). Miguel Nicolás fica xa en liberdade e Telmo Varela está en liberdade provisoria á espera de que se revolva un recurso contra esa sentenza. En liberdade provisoria está tamén María Osorio quen, ao igual que os outros tres presos que saen no video, fica aínda á espera de ser xulgada. É dicir, presos preventivos amparados pola presunción de inocencia. Aliás, cómpre acrecentar que a día de hoxe na Galiza non existe aínda unha sentenza firme sobre a existencia dunha organización terrorista, polo que non existiría tampouco o delito de enaltecemento do terrorismo en relación a pres@s independentistas. A este respecto, a Audiencia Nacional absolveu nunha sentenza que se fixo pública esta terza feira, 5 de marzo, catro persoas acusadas de apoloxía do terrorismo por exhibiren fotos de pres@s de ETA nunha carreira en prol do euskera. Absoltas catro persoas que exhibiron fotos de pres@s de ETAAplicando os dous argumentos esgrimidos anteriormente, considera que portar a foto dunha presa que aínda non foi condenada, feito que a exclúe da condición de terrorista en aplicación da presunción de inocencia, non pode constituír tal delito. Nos outros tres casos, cuxas fotos eran de membr@s condenad@s por pertenza a ETA, organización repecto á cal si que hai sentenzas firmes que a tildan de terrorista, a Audiencia Nacional non apoia a denuncia da fiscalía. "Habemos insistir en que a acción dos acusados non foi acompañada doutras expresións que, como é notorio, van frecuentemente ligadas a concretos e determinados actos de enaltecemento do terrorismo, como son a referencia á loita e ao exemplo do terrorista de turno, a solidariedade cos delitos cometidos, as mencións á culpabilidade dos partidos gobernantes nos feitos e outras semellantes", conclúe a sentenza. A fiscalía pedía para estas catro persoas 1 ano e 3 meses de cárcere.


Summary: Con só 15.601, o 2019 convértese no ano con menos novas inscricións na historia de Galicia dende que existen rexistros. En 2015 e 2016 o Goberno galego lanzou unha serie de medidas de fomento da natalidade que foron incapaces de frear a tendencia negativa. Dende entón, os nacementos caeron un 20%.

A finais de 2015 e nos primeiros meses de 2016 a Xunta puxo en marcha un conxunto de medidas que buscaban fomentar a natalidade (tarxeta-benvida). Nese momento o número anual de nacementos era de 19.427 (dato de 2015), nunha tendencia descendente que comenzara en 2008, cando aínda se rexistraran 23.175 novas inscricións. Foron medidas anunciadas a poucos meses das eleccións ao Parlamento galego que buscaban reverter a tendencia ou, cando menos, reducir o ritmo de descensos.O 2019 convértese así no ano con menos nacementos na historia de Galicia dende que existen rexistros comparablesCatro anos máis as cifras amosan que as medidas aplicadas polo Goberno galego foron incapaces de frear esa tendencia negativa, que mesmo se está a acelerar. No ano 2019 o número total de nacementos en Galicia foi de 15.601, case mil menos que o pasado ano (16.550) e case tres mil menos que os do 2017 (18.445), segundo as cifras provisionais que o INE fixo públicas este mércores. Dende a posta en marcha da tarxeta benvida e outras medidas de fomento da natalidade, o número de nacementos descendeu en case catro mil, case un 20%.Por primeira vez dende que hai rexistros o número de mortes foi máis do dobre que o número de nacementosO 2019 convértese así no ano con menos nacementos na historia de Galicia dende que existen rexistros comparables. Ao redor do 10% de nacementos (1.545) foron de nai estranxeira.En consecuencia, o saldo vexetativo é cada vez máis negativo en Galicia, a pesar de que tamén descendeu en 2019 o número de defuncións, de 32.404 a 31.232. Aínda así, por primeira vez dende que hai rexistros o número de mortes foi máis do dobre que o número de nacementos.Galicia foi, de feito, a comunidade autónoma cun saldo vexetativo máis negativo en 2019 (-15.631), por diante de Castela e León e de Asturias,Nos últimos meses o Goberno galego seguiu presumindo das súas políticas de fomento da natalidade. O deputado do PP Alberto Pazos salientou no Parlamento que a Xunta "leva investidos nesta lexislatura máis de 355 millóns de euros na loita contra o declive demográfico" e afirmou que "para o PPdeG e para o Goberno galego o problema demográfico de Galicia é algo máis que unha prioridade, é a prioridade". Ante as críticas dos grupos da oposicón, Pazos enumerou o Bono Coidado, a Tarxeta Benvida, o Bono Concilia, as Casas-Niño ou o anteproxecto de Lei de impulso demográfico de Galicia.A pesar de que A Coruña e Pontevedra son as provincias galegas cunha maior taxa de natalidade e cun maior número de nacementos, tamén son os territorios nos que o seu número está a descender máis rapidamente. Dende o ano 2015, a Coruña pasou de 8.386 a 6.611 nacementos e Pontevedra de 7.032 a 5.815.


Summary: Os datos de Compostelás e Muxianas sinalan que case un 2% dos Peregrinos do Camiño de Santiago continúan o seu camiñar cara a Muxía.

O Punto de Información Turística de Moraime, aberto ininterrumpidamente dende o 1 de xuño ata o 7 de outubro, vén de facer balance de visitantes. Unha das conclusións principais do informe é o incremento de peregrinos nos meses de setembro e a primeira semana de outubro, en detrimento dos meses de maio e xuño, como era a tendencia, e que nestes últimos anos está cambiando. Un dato esperanzador, pois parece que pode levar cara a desestacionalización paulatina do sector turístico. Unha oficina que, dado o bo traballo deste verán, estará aberta durante todo o ano (cun horario máis reducido) para seguir dando apoio aos visitantes e así manter vivo o conxunto histórico, da man da súa responsable Sesé Barrientos. Os datos Nos 129 días que o Punto de Información estivo aberto, recibiu a visita dun total de 4917 persoas, o que supón unha ratio de 38,12 persoas/día, aínda que houbo meses en que esta cifra viuse moi incrementada e outros nos que se mermou, e así en agosto a ratio foi de 56,26 persoas/día e en xullo, a menor da tempada, curiosamente, foi de 29,68 persoas/día. Deses 4917 visitantes, o 68, 62% dos mesmos foron peregrinos buscando deixar constancia, nas súas credenciais, do seu paso por Moraime ou obter a Muxiana. Foron 3374 as credenciais seladas. O 31, 38% dos visitantes foron turistas ou viaxeiros demandando información da zona, lugares a visitar ou rutas a seguir.En todo caso, agosto é mes de turistas, máis que de peregrinos, todo o contrario que xuño ou setembro-outubro, onde a porcentaxe de turistas apenas chega ao 10%. Sobre as nacionalidades, destacar que o 30% dos peregrinos son españois, o 18% son italianos, o 9% portugueses e o 8% alemáns. A UE é, sen lugar a dúbida, o maior emisor de Peregrinos que visitan o noso punto, supoñendo un 83,11% do total.En España, os cataláns son os peregrinos máis habituais por diante dos madrileños ou andaluces.Por contra, os turistas soen ser galegos (40%), que viñan expresamente a coñecer Moraime, a Igrexa de San Xiao e o Monasterio, incluso as excavacións realizadas o ano anterior. Ademais houbo un 30% de españois e só un 14% de europeos. De Santiago a Muxía Un dato interesante que saca a oficina é a cantidade de peregrinos que chegan a Compostela e que continúan ata Muxía. A Oficina de Atención ao Peregrino de Santiago de Compostela, indica que sacaron a Compostela 49067 persoas durante o mes de xuño, o que di que case un 2% dos Peregrinos do Camiño de Santiago continúan o seu camiñar cara a Muxía, ben como fin do seu camiñar ou ben como lugar de paso para finalizar o seu andadura en Fisterra.


Summary: Agardaron polo presidente ás portas do local onde ía participar nun mitin do PP. O mandatario atendeunos uns minutos antes de entrar. O sector leva meses a reivindicar un "reparto xusto" das cotas. Vídeo no Interior

"Non nos representas!", "Non es galego nin nada", "Axúdanos, joder" ou "Mira á cara a esas 12.000 familias". Estas foron algunhas das frases que o presidente da Xunta escoitou na noite da quinta feira en Carballo, a onde se desprazou para tomar parte nun acto electoral do PP. Perto dunha trintena de mariñeiros agardaban por el a pé do lugar do mitin e tras unha faixa ("Eu apoio ao cerco"). Entre eles, mesmo o alcalde de Malpica, do PP. Feijóo, que durante estas semanas de conflito non recibeu a representantes do sector embora as reiteradas peticións dos cerqueiros, atendeu no lugar de durante uns minutos a tres mariñeiros do cerco. Todo entre un gran despregamento de seguridade. Os cerqueiros entregaron unha carta coas súas reivindicacións ao presidente e reiteraron a solicitude de manter unha xuntaza. Lembráronselle que o sector maioritario deste colectivo avoga por un novo reparto das cotas. Señoras e señores...o sinverguenza, o impresentable, o indeseable Alberto Núñez Feijóo...despota ques un despota!Posted by Eu apoio o cerco de galicia on Xoves, 10 de Decembro de 2015 "Sei de que vai isto, sei de que vai isto" repetía Feijóo. Ante as recriminacións dos mariñeiros, optou por se despedir cun "vale, vale". Xa no mitin, puxo o PP como exemplo de partido que "apoia o mar". De por parte, esta sexta feira o campamento dos cerqueiros diante de San Caetano (sede da Xunta) rercibirá o apoiod e redeiras e mariscadoras. Superan xa os 50 días de acampada.


Summary: Uns 2.000 traballadores piden apoio á cidadanía para que a vindeira mobilización sexa "un clamor" e censuran a "incompetencia" da Xunta ante os problemas do sector

Tamén houbo manifestación do naval. Ademais da manifestación estudantil en varias cidades e vilas de Galicia e das concentracións de profesionais médicos nos centros hospitalarios, uns 2.000 traballadores manifestáronse este xoves polas rúas de Vigo en defensa do sector e "polo futuro industrial" da zona, nunha xornada que coincidía cunha folga parcial e que pretende ser o anticipio da gran manifestación que os sindicatos CIG, CCOO e UGT convocaron para este sábado. CIG, CCOO e UGT piden o apoio da cidadanía na manifestación do vindeiro sábado A manifestación percorreu varias rúas da cidade, desde o cruce de Colón e Policarpo Sanz e até o edificio da Xunta. Alí, os representantes sindicais pediron á cidadanía que apoie e participe na concentración do sábado (19 horas) para que Vigo sexa "un clamor" na loita polo sector naval da comarca. Ramón Sarmiento, voceiro de CCOO, censurou a actitude da Xunta porque Feijóo "non quere saber nada dos problemas" do sector. Diego Atanes, representante de UGT, tamén criticou con dureza o Goberno galego e o conselleiro de Industria, Javier Guerra, aos que culpou da crise do naval pola súa "incompetencia" e "fala de compromiso". Do mesmo xeito, o representante de UXT, Diego Atanes, criticou duramente a Feijóo e ao conselleiro de Industria, Javier Guerra, a quen sinalou como "culpables" da crise do naval pola súa "incompetencia" e a súa "falta de compromiso" co sector. "A Xunta arranxa os problemas dando millóns do diñeiro público ás empresas, unha por unha, e facéndose fotos nos estaleiros, cando o que o naval necesita é unha solución global", reclamou. Os tres sindicatos censura o Goberno galego pola súa "incompetencia e falta de compromiso" ante os problemas do sector naval César Rodríguez, voceiro da CIG, non se centrou só na Xunta, senón tamén no Goberno central, "que leva catro meses facendo o mesmo que o anterior". "Temos que dar un paso adiante, só depende de nós", subliñou, á vez que pediu aos traballadores "non ser menos" que aqueles que loitaron polo emprego no sector durante a reconversión dos anos 80. Os tres sindicatos agardan o vindeiro sábado unha resposta masiva na manifestación convocada en Vigo, e que coincidirá coas protestas do movemento 15M, que volve á rúa a nivel mundial e que tamén terá un punto importante de mobilización na cidade olívica.


Summary: Plataformas de Stop desafiuzamentos de urbes como A Coruña ou Ourense conovocan mobilizacións esta sexta feira e sábado. "Non son suicidios, son asasinatos'.

Esta terza feira (22 de setembro) Stop-Desafiuzamentos Compostela emitía un comunicado público no que informa do suicidio de Carlos Midón. A súa morte coincide co primeiro aniversario do seu despexo en Aríns onde moraba coa súa familia. Diversas plataformas e colectivos convocan para estes días concentracións e mobilizacións baixo o lema 'Non son suicidios, son asasinatos'. A Coruña, Ourense, Lugo ou Ferrol serán algúns dos escenarios destes actos. Desde Stop despexos da Coruña sinalan nun comunicadeo que "a atrocidade do sistema imperante mostra coma súa forma de pervivencia baséase na presión constante sobre os desposuídos. Na falta de recursos e posibilidades reais de supervivencia. Así coma na agresión continúa en forma de desafiuzamentos, de carencia vivencial severa e da presión social que no caso de Carlos Midón tivo o tráxico desenlace do seu suicidio ante a imposibilidade de poder realizar seu proxecto de vida familia". Na Coruña a mobilización será esta sexta feira ás 20:00 horas no Obelisco. En Ourense, o sábado 26, diante da Subdelegación do goberno.


Summary: Xavier Belho está a percorrer en moto os países do sur de Europa, gravando o documental Crisis? What Crisis?, que busca coñecer e facer visibles proxectos colectivos de transformación social. Atopámolo en Cáceres e falamos con el.

Dende o extremo occidental de Europa até as portas de Asia, dende Fisterra ata Atenas, de Galicia a Grecia. Xavier Belho embarcouse hai días nun proxecto que nas vindeiras semanas o levará a cruzar en moto os países do sur de Europa, gravando un documental, Crisis? What Crisis?, que busca coñecer proxectos colectivos de transformación social. Despois de percorrer Portugal nos últimos días, atopámolo en Cáceres, nun descanso obrigado, para solucionar algúns problemas técnicos da súa Virago 1100. Madrid, Valencia, Barcelona, Roma, Patras, O Pireo, Tesalónica..., ata o 17 de decembro Belho percorrerá os países do sur de Europa, os chamados P.I.G.S., aqueles que con máis dureza están sufrindo a crise. Pero tamén aqueles nos que están a xurdir, tanto no eido social coma no político, alternativas máis vizosas. Crisis? What Crisis? é un proxecto que leva tres anos construíndose: "Nun colectivo de coworking no que estaba a traballar, Los Hermanos Karapatrov, decatámonos de que fronte a un escenario de crise, había moita xente que estaba a facer cousas novas, novos proxectos a pesar das dificultades", destaca Belho. Así naceu a idea de facer un documental que, relacionando ideas, trazou unha liña imaxinaria que unía os países agredidos do sur. A viaxe estaba fixada e só faltaba un medio de transporte. "Como me gustan as motos, propuxen facelo así, porque ademais é unha experiencia moito máis próxima á paisaxe e á realidade, e con máis aventura", destaca. A idea é ir descubrindo e facendo visibles a través desta road movie persoas e proxectos que están dando unha resposta optimista e innovadora á crise, proxectos de transformación social, abertos e sostibles, "colectivos e persoas que gozan máis da experiencia ca do diñeiro", destaca. A idea foi xa presentada publicamente no Culturgal 2012, e dende entón o seu equipo (Eduardo Álvarez, José Doval, Sonia Díaz, Andrea Villa, Gonzalo Suárez e o propio Xavier Belho) dedicouse a deseñar o proxecto e a buscar os medios necesarios para levalo a cabo. Unha campaña de crowdfunding en Goteo.org (aínda aberta) recadou os fondos suficientes para comezar a viaxe. A pesar do mal tempo e dos numerosos problemas técnicos na súa moto que xa o obrigaron a deterse en varias ocasións, Belho abandonou xa Portugal, onde realizou varias entrevistas e mesmo puido asistir ao congreso do Bloco de Esquerda, onde coincidiu con Pablo Iglesias (Podemos). "O que atopo son moitas persoas que están a traballar, a xuntarse e a compartir para buscar un futuro máis aberto, máis democrático, máis solidario. Son optimista porque vexo que a xente se está movendo para saír disto", di. Sende (Vigo), Magma Espacio (Ourense), Rés-da-rua (Porto), Zona Franca dos Anjos (Lisboa), Habita (Lisboa), Mob (Lisboa), BBFarming (Cáceres)... "Son respostas optimistas, que buscan unha transformación, moitas veces á marxe do propio sistema. Ante a situación que estamos vivindo, a xente autoorganízase e busca solucións", engade. "Son respostas optimistas, que buscan unha transformación, moitas veces á marxe do propio sistema. Ante a situación que estamos vivindo, a xente autoorganízase e busca solucións" A crise uniu e achegou os países do sur de Europa. Territorios que até hai pouco mantiñan unha relación escasa e distante, como Galicia e Grecia, descubriron que sufrían problemas comúns. Esa relación é o fío condutor do documental e déixase ver nas entrevistas que Belho vai realizando: "Veño de estar en Lisboa, e alí entrevistei unha persoa dunha asociación chamada Habita, en defensa da habitação, do dereito á vivenda, que destacaron as conexións que manteñen con colectivos de Grecia, de Italia e de España", salienta. "Vexo que a xente se está decatando de que este sistema non funciona, que a clase política non responde ás necesidades que temos postas neles e que hai que buscar unha solución alternativa. En España e Grecia estanse articulando alternativas políticas a esta situación e que reflicten estes movementos. En Portugal semella que isto vai máis lento", engade. "Vexo que a xente se está decatando de que este sistema non funciona, que a clase política non responde ás necesidades que temos postas neles e que hai que buscar unha solución alternativa" "Precisamos visualizar outras respostas, outros futuros posibles, porque se non nolos imaxinamos nunca seremos quen de facelos realidade. Este proxecto vai dirixido, polo tanto, a tódalas persoas que buscan novas formas de vida fóra dos estándares de produción, persoas con interese en transformar dende a participación", sinalan os responsables do proxecto. O produto final será un documental con licenza Creative Commons, de xeito que se podan empregar as imaxes para desenvolver outros proxectos. O filme ten como obxectivo participar en festivais internacionais, e os seus responsables tamén esperan poder presentalo naqueles lugares por onde a viaxe está pasando.


Summary: Varias persoas resultaron feridas na carga policial contra as persoas concentradas en apoio a este centro social autoxerido e que levaba vivo no antigo Campo da Estrada desde finais de 2016. VÍDEO NO INTERIOR

Varias persoas resultaron feridas na carga policial contra as persoas defensoras do CSOA A Insumisa que intentaban recuperar este centro social da Coruña, que horas antes fora despexado pola Policía Local, poñendo fin así a máis de ano e medio de autoxestión e asemblearismo no que popularmente se coñecía como Campo da Estrada. Segundo diversos medios, resultaron feridas dúas persoas que apoiaban o CSOA, un policía e un cámara de TV. A carga tivo lugar após que dúas rapazas conseguisen acceder até o tellado da Insumisa e desde alí dar maior visibilidade ao protesto contra o despexo deste espazo do común. O avogado de A Insumisa anunciou que van recorrer o desaloxo por entender que este decorreu sen se esgotar o prazo legal e sen avisarllo á persoa que debía ser notificada. O goberno de Marea Atlántica indicou que os okupas recibiron a notificación de despexo o 27 de abril e que tiñan oito días para facelo voluntariamente. Los okupas intentan volver a entrar en Metrosidero. Carga policial en A Insumisa pic.twitter.com/eeoO6NWGl2— Elena López (@Elelopezf) 23 de maio de 2018 A Insumisa comezou a actuar a finais de 2016, cando un grupo de persoas ocuparon a antiga Comandancia de Obras, que fora utilizado polo exército español mais levata tempo en desuso e abandono. Mediante a autoxestión e o asemblearismo, este espazo realizou toda una manchea de actividades, desde concertos até obradoiros e clases. Desde Marea Atlántica afirman nas redes sociais que "o que vivimos hoxe é un sinal de fracaso colectivo. Hoxe foi un día escuro, que condenamos e lamentamos. Hoxe hai persoas feridas polas que nos preocupamos e porque falou a forza e non o diálogo, que desde a Marea Atlántica buscamos dende o inicio". "Que mellor nome para un cuartel okupado" LUZES Urxente: unha ferida por golpes da policía no desalojó da Insumisa. pic.twitter.com/B16jk3kYxL— manuel rivas barrós (@Rivasbarrs) 23 de maio de 2018 A Insumisa tomou o seu nome dun movemento antimilitarista que axudou a acabar coa mili no Estado a finais dos noventa. "Que mellor nome para un cuartel ocupado", di unha das mozas habituais do "espazo" nesta crónica publicada en Sermos Galiza en xuño de 2017. A Insumisa era un gromo nesa tradición libertaria que A Coruña ten no seu ADN como cidade. E que abroullou ao longo da súa historia en mil e un proxectos,desde ateneos até sindicatos de mariñeiros, pasando por escolas e, tamén, por centros sociais autoxeridos.


Summary: Víctor Freixanes salienta a importancia "de buscar a complicidade co idioma entre a xente máis nova". Durante todo o mes de febreiro poderanse enviar os relatos, que deben ter 200 palabras ou menos. O concurso coincide cunha oferta de dominios a só 15 euros máis IVE.

A Real Academia Galega e a Asociación PuntoGal presentaron este martes a terceira edición do seu certame de microrrelatos, unha iniciativa nacida no ano 2018 que busca "reforzar a presenza da lingua e da identidade propias no mundo dixital". Ao igual que en edicións anteriores, os relatos deberán ter un máximo de 200 palabras e poderán enviarse durante todo o mes de febreiro, coincidindo coa campaña promocional de PuntoGal que ofrece rexistrar un dominio .gal para dous anos a un prezo de 15 euros máis IVE.Na primeira edición a participación chegou aos 400 relatos, unha marca que se superou o pasado ano, con 500. RAG e Puntogal esperan incrementar aínda máis esas cifrasNa primeira edición a participación chegou aos 400 relatos, unha marca que se superou o pasado ano, con 500. Nesta terceira edición RAG e Puntogal esperan incrementar aínda máis esas cifras. "Mediante esta iniciativa pretendemos chegar a un alto número de persoas de todas as idades e de toda condición social. Aspiramos a que nestes concurso participen escritores e escritoras máis ou menos consagrados, máis ou menos profesionais, pero tamén nenos e nenas, mulleres e homes do común que se atreven a crear unha pequena historia, porque senten a necesidade de expresar unha vivencia ou un problema", sinalou o presidente de PuntoGal, Manuel González.Freixanes salientou a importancia de vincular a lingua ao mundo da tecnoloxía e buscar a complicidade co idioma entre a xente máis novaA colaboración entre a Real Academia Galega e PuntoGal xorde "para estimular o uso do idioma nestas novas formas expresivas", destacou p presidente da RAG, Víctor F. Freixanes, que valorou que o dominio galego "é unha marca de identidade que nos sitúa no mundo das novas formas de comunicación e as novas tecnoloxías".Freixanes salientou a importancia de vincular a lingua ao mundo da tecnoloxía e buscar a complicidade co idioma entre a xente máis nova. "As novas xeracións propoñen novas formas de crear e as novas tecnoloxías instauran novos modelos de expresión, novas linguaxes. O microrrelato é un xénero especialmente representativo desta nova realidade. Esixe dominio dos recursos expresivos, control da lingua na procura da máxima eficacia posible, imaxinación, selección argumental... En pouco espazo pódense dicir unha chea de cousas. As experiencias de anos anteriores foron moi brillantes", afirmou.O presidente da RAG valorou que o dominio galego "é unha marca de identidade que nos sitúa no mundo das novas formas de comunicación e as novas tecnoloxías"O pasado ano "A fiestra" foi a historia gañadora do primeiro premio na modalidade de adultos. Neste relato a súa autora, Jessica Rodríguez, veciña de Visantoña (Mesía) de 35 anos, só precisou 85 palabras. O primeiro premio na modalidade xuvenil foi para o relato "Cacería nocturna", do coruñés Óscar Fernández Freire, alumno de bacharelato do Colexio Eirís. Claudia Martínez Asenjo, alumna de sexto de primaria do CEIP Monte dos Postes de Santiago de Compostela, mereceu pola súa parte o primeiro premio da modalidade de infantil por "O valor dos nomes". Premios e categoríasNesta terceira edición entregaranse nove galardóns, tres en cada unha das categorías distribuídas por idades. Na de infantil poderán participar nenos e nenas de ata 11 anos; na de xuvenil, mozos e mozas de 12 a 17 anos; e na de adultos, calquera persoa maior de idade.As persoas que desexen concursar deberán enviar os textos, de ata 200 palabras e en galego, ao correo electrónico actividades@academia.gal entre os días 1 e 29 de febreiro. As persoas gañadoras recibirán distintos premios tecnolóxicos —ordenadores, consolas, lectores electrónicos de libros— e relacionados coa lectura. Ademais, os relatos gañadores serán publicados nas páxinas das dúas entidades organizadoras e na edición en papel da revista Luzes.


Summary: A Asociación de custodia do bosque atlántico Betula naceu en 2013, co obxectivo de protexer as especies autóctonas e evitar o incremento da especulación madereira e a plantación de eucalipto. Na actualidade é dona de 7,5 hectáreas das fragas do Eume, e procura aumentar os seus terreos.

A Asociación de custodia do bosque atlántico Betula é gardiá na actualidade das 7,5 hectáreas das fragas do Eume que mercou o pasado ano, grazas ao pulo dunha liña de axudas da Deputación da Coruña. Este ano, estudan adquirir entre 3 e 5 hectáreas máis deste espazo natural a través da mesma convocatoria. A primeira adquisición de terreos nas fragas foi anterior e máis modesta. Veu da man dunha muller que quixo ceder as súas parcelas a Betula, pouco máis de media hectárea. O colectivo traballa desde 2013 na custodia do territorio en terreos doados, comprados ou asinando un convenio coas propietarias; xa sexan particulares, comunidades veciñais de montes en man común ou Administracións, duns dez anos de duración. "O noso obxectivo é protexer o bosque autóctono a perpetuidade, por iso escollemos a figura da custodia", explica a Nós Diario César Martínez, secretario de Betula, quen lembra que a preocupación ante a transformación de terras para a labranza ou de bosque en explotacións forestais deu pé a unha das liñas de traballo da asociación. A proliferación de eucaliptos e a lembranza dos lumes que asolagaron as fragas do Eume en 2012 levaron as socias de Betula a ollar para este espazo con vistas a protexelo e conservalo. "Trátase dunha paraxe senlleira, decidimos que había que actuar de xeito prioritario, aínda que sen deixar de lado outros proxectos que desenvolvemos na área de Ferrolterra ou mesmo na Terra Chá, no concello de Vilalba", abunda Martínez. O secretario de Betula sinala que 20% dos terreos das fragas son de titularidade pública. "O resto pertencen a particulares, o cal dificulta os traballos de conservación", engade, lamentando a "falta de interese" das Administracións na súa compra para a protección deste espazo natural. Labores voluntarios Betula conta cunhas cen socias a día de hoxe. "Os nosos recursos económicos e humanos son limitados, non chegamos a todos os sitios aos que nos gustaría", recoñece César Martínez, quen destaca que o labor das voluntarias "é fundamental". Grazas a elas desenvolven actividades como destas semanas en Mugardos, coa colaboración de alumnado, para a reforestación duns terreos con especies autóctonas.


Summary: Acusa a oposición de estar "obsesionada" co seu "salto" a Madrid.

Que a desta cuarta feira era unha sesión especial de control ao presidente podíase intuír antes do inicio da mesma polo despreguamento de xornalistas no Parlamento —máis do habitual—, e nos primeiros momentos do debate polos aplausos e balbordo desde as bancadas populares, máis altos e constantes que de costume. A pregunta clave da sesión era a que anunciara a portavoz do BNG, Ana Pontón. Até cando Alberto Núñez Feixoo ía seguir á fronte da Xunta. O presidente galego, porén, non deu resposta a unha interrogante que non só se fan desde a formación nacionalista: é compatíbel ir de campaña presidencial por todas as autonomías para liderar o PP español cos compromisos e dedicación que require ser presidente da Xunta? Feixoo afirmou que "aquí hai un Goberno que traballa e unha oposición obsesionada", e ante o emprazamento de Ana Pontón a que dimitise "e non seguise a faltar ao respecto a galegos e galegas", indicou que quen debía deixar o cargo era a nacionalista. Primeiro, dixo, "por perder vostede as eleccións constantemente nestes 28 anos", se ben Pontón só concorreu dúas veces, 2016 e 2020, como candidata presidir a Xunta. Segundo, e elevando o nivel do ataque contra a portavoz do BNG, "por non ter un xesto ante a invasión de Ucraína". "Defenden postulados que favorecen a Putin e iso non é antepor os intereses da Galiza", chegou a acusar Feixoo aos nacionalistas. "Indecencia" "Como pode usar os miles de mortos, os millóns de refuxiados para atacar con mentiras o BNG! É unha indecencia política", respondeu Ana Pontón ás palabras do mandatario. "Vostede é pai e eu nai, e estes días vimos imaxes que parten o corazón, como pode usar esa dor?", preguntou. A líder nacionalista desexou a Núñez Feixoo que "nunca teña que sufrir as mentiras e manipulacións que vostede emprega" contra os rivais políticos; engadindo que a "falta de ética" que estaba a mostrar facíano un "excelente" candidato para presidir o PP "da corrupción". A portavoz do BNG situou o futuro de Feixoo en Madrid como unha secuencia lóxica após "levar 12 anos subordinando a Galiza aos intereses do PP", o que levou a alcumalo como "Feixoo, O Subordinado". Instouno, iso si, a dimitir como presidente da Xunta. "Non pode ser que a Galiza teña un presidente ausente coa que está a caer, crise, suba da luz...". "Entre mitin e mitin do PP, vostede cre que se pode gobernar a Galiza por teléfono móbil?", cuestionouno Pontón. "Critícanme sempre" Feixoo situouse como vítima e acusou as formacións nacionalista e a socialista de criticalo "constantemente" e de verter sobre el "infamias e descualificacións". Seguiu sen aclarar cando ía deixar a presidencia da Xunta mais afirmou que a Galiza "é como a miña nai e un nunca rexeita a súa nai", nunha comparación que xa ten empregado con anterioridade. A Luís Álvarez, portavoz parlamentar do PSdeG, acusouno de ir á Cámara galega "facer política" estatal e díxolle que "os que estaban nese escano que ocupa vostede foron para Madrid e os dos escanos de aquí aínda estamos aquí". "Feminismo sectario" Luís Álvarez preguntou, por dúas veces, a Feixoo se era feminista. O presidente respondeu que era "militante" dun "feminismo da igualdade", non do "sectario". O portavoz do PSdeG botou en cara a Feixoo que na súa nova etapa a nivel estatal vaia ter como "compañeiro de viaxe" un partido "machista", en referencia a Vox. . O líder do PP galego non se inmutou e reprochou o socialista "empregar as mulleres para facer política".


Summary: Alison Bechdel (Lock Haven, Pensilvania, 1960) obtivo en 2006, coa publicación de Fun Home: a family tragicomic, un abondoso numero de prestixiosos galardóns que lle darían, de vez, o recoñecemento internacional como autora de banda deseñada.

Porén, Bechdel xa levaba ás súas costas unha bagaxe de máis de 20 anos publicando a serie Dykes to watch out for, coa que, ademais de abrirse camiño na novena arte en Estados Unidos, contribuiría aos estudos de xénero cun test que levaría o seu propio nome. O dito test xurdiría da tira The Rule, na que unha das protagonistas afirmaba non ir ver un filme se non cumpría tres regras: estar protagonizado por dúas mulleres, que estas falasen entre elas e que a conversa non fose sobre un home. Desde entón, esta regra comezou a ser usada en diferentes investigacións para determinar a fenda de xénero existente no cinema, na banda deseñada ou na literatura. Fun Home | Alison Bechdel | Rinoceronte | 2018 | 240 páxinas | 19 euros O que Bechdel deixaba claro desde as súas primeiras tiras é que precisaba diseccionar a sociedade, abrila en canle para amosala en profundidade, sen anestesia nin edulcorantes. A realidade pura e dura. Autobiográfica, Fun Home -termo que realmente designa unha funeral home, unha funeraria- é unha obra valente e arriscada que poucas autoras e autores se atreverían a sacar adiante. Bechdel guiou a súa vontade creadora como unha busca de respostas acerca do seu pasado. Por medio de tres andares narrativos distintos, a Alison nena, adolescente e adulta, debúllanse as dúbidas sobre a propia condición sexual e as rigorosidades impostas por un excéntrico pai que se descobre como homosexual xusto antes da súa estraña morte. Todo un balbordo emocional que a autora encadea cunha brillante narración na que a textualidade e a intertextualidade teñen un peso fundamental, xa que, se ben poderiamos xulgar como fantástica esta peza xa só polo debuxo e composición dos cadriños, é a voz narradora quen lle confire un ton sublime á obra. Dotada dunha dimensión permeábel, a protagonista consegue responder as dúbidas urxentes que lle guinda a vida a través da literatura, ofrecéndonos a súa particular visión da mitoloxía grega, de Marcel Proust ou de James Joyce entre outros moitos. Cómpre neste sentido subliñar ademais a magnífica tradución realizada por Belén Poutón, que lle dá un valor engadido a unha obra redonda, chea de matices e dunha enriquecedora complexidade tanto no artístico como no social, que a converte nunha das xoias imprescindíbeis da banda deseñada do século XXI.


Summary: É o queixo rei da comarca da Terra Chá e esta fin de semana é o protagonista indiscutíbel de Vilalba. O queixo San Simón da Costa atraerá milleiros de persoas o 1 e 2 de abril á XXIII edición da dunha das festas máis populares do país.

Vilalba acolle esta fin de semana a XXIII Festa do queixo de San Simón da Costa con actos que ocuparán a xornada do 1 e do 2 de abril. Este sábado, ás 11h, a festa deu comezo na Praza da Constitución coa apertura ao público do recinto feiral, onde poden desgustarse produtos artesanais e gastronómicos da comarca. Durante a tarde, as crianzas serán as protagonistas co obradoiro de cociña impartido por Paula, gañadora da cuarta edición do programa televisivo Master Chef Junior. Terá lugar a partir das 16.30h na Praza da Constitución. O punto álxido deste sábado chegará da man de Pepe Solla, un dos chef da Galiza con maior proxección internacional. O cociñeiro será quen dea lectura ao pregón ás 19h na propia praza. A continuación, será a entrega dos premios do concurso de tapas. Aliás, ás 20.30h, terá lugar a actuación de Treixadura, no auditorio de Vilalba e con entrada única de 3 euros. Domingo O domingo, abrirase o recinto feiral de 10h a 15h. Ás 12h, Antonio Lorenzo, do restaurante A Faragulla, amosará como aplicar o queixo San Simón ás tapas da nova cociña galega. Posteriormente, o estrela Michelín Iván Domínguez, do restaurante Alborada, será o encargado de facer unha mostra da cociña en vivo. Queixo San Simón da Costa A cortiza afumada, de cor amarelo-ocre, é a principal característica dun queixo cuxa pasta presenta unha textura fina, graxa e semidura. A denominación de orixe ampara o queixo elaborado con leite procedente de vacas rubias, pardo-alpinas, frisonas e dos seus cruces. Comercialízase cunha maduración mínima de 45 días no caso do formato grande e de 30 días no caso do pequeno, coñecido co nome de "bufón". Ao finalizar a maduración é cando ten lugar o afumado, para o que se emprega madeira de bidueiro. A zona de produción, tanto do leite enteiro como do queixo, correspóndese coa comarca da Terra Cha, que abrangue os concellos de Vilalba, Abadín, A Pastoriza, Begonte, Castro de Rei, Cospeito, Guitiriz, Muras e Xermade.


Summary: O Goberno galego estableceu que os 65 residentes permanentes do arquipélago e os seus ascendentes e descendentes quedan fóra da cota máxima de 1.800 visitantes diarios, pero non así os seus irmáns, irmás, sobriños, sobriñas e demais parentes.

A Illa de Ons, de 4,1 quilómetros cadrados de superficie, está situada a algo menos de tres quilómetros do continente e forma parte do Parque Nacional das Illas Atlánticas e do Concello de Bueu. Na actualidade conta con 65 habitantes permanentes, experimentando a súa poboación un continuado devalo dende o ano 2011, cando chegaba a 80 persoas. A comezos dos 80 a cifra descendera ata os 16 habitantes, moi lonxe dos 530 que a illa acadara a mediados do século XX.Irmáns, irmás, sobriños, sobriñas, e toda a familia política son considerados 'visitantes' e deben solicitar a entrada da illa a través da cota turísticaO pasado mes de febreiro a Xunta aprobou o Plan Reitor de Uso e Xestión (PRUX) do Parque Nacional Marítimo – Terrestre das Illas Atlánticas. No PRUX establécese o máximo diario de 1.300 visitantes (máis 300 campistas e e outros 200 formando parte de grupos), co obxectivo de limitar a presión turística que estaba a recibir o arquipélago (o pasado verán Verdegaia denunciou que a cifra roldaba algúns días as 4.000 persoas, o dobre do permitido).A veciñanza da illa e o propio Concello de Bueu mantiveron varias xuntanzas con responsables do Goberno galego, co obxectivo de asegurar que veciños e veciñas, as súas familias. Porén, ao cabo recibiron con sorpresa unha disposición finalmente aprobada pola Xunta que permite a entrada libre da illa de todos os residentes permanentes e de todos os seus ascendentes e descendentes (de tataravó a tataraneto), pero que considera visitantes a todos os demais parentes, entre eles irmáns, irmás, tíos, tías, sobriños e sobriñas, ademais de toda a familia política.Así pois, deben solicitar a entrada da illa a través da cota turística, co risco de que -sobre todo nas fins de semana e nos meses de verán- poidan ver o seu acceso denegado.A pasada semana o pleno municipal de Bueu aprobou por unanimidade unha declaración na que esixe do Goberno galego o "recoñecemento das veciñas e veciños de Ons e o seu círculo e entorno familiar como elementos fundamentais de Ons, comprometéndose a garantir o libre acceso á Illa, tal e como foi sempre". "Desde esta corporación defendemos que os veciños e veciñas da Illa non poden ser considerados como visitantes e que, polo tanto, debe permitírselle acceder con total liberdade ás súas vivendas", sinalaba o texto, que ademais demandaba a creación e convocatoria dunha comisión mixta "na que se consensúen as principais decisións sobre a Illa de Ons" e na que estea representada a veciñanza, o Concello e a Xunta."É a Xunta a que ten que resolver o problema que ela creou", di o alcalde Félix JuncalEste mércores ao redor de 300 persoas directamente afectadas por esta medida (residentes na illa, familiares e amigos) están en Compostela para concentrarse diante do Pazo de Congresos, preto do edificio da Consellería de Medio Ambiente onde o alcalde de Bueu, Félix Juncal, e os voceiros dos grupos municipais se reúnen coa Directora Xeral de Patrimonio Natural. A veciñanza denuncia a "perda de dereitos".Félix Juncal sinala que "é a Xunta a que ten que resolver o problema que ela creou", engadindo que se trata "dunha decisión arbitraria e limitativa, e que non se recolle no PRUX". Juncal lembra igualmente que son moitas as persoas que residen do territorio continental de Bueu que manteñen fortes lazos coa illa, na que teñen parentes ou na que mesmo residiron durante anos, "uns lazos que non se poden eliminar e cuxos intereses é preciso defender", como destacaba igualmente a declaración institucional aprobada polo pleno municipal.Aínda que xeograficamente está máis preto da costa de Sanxenxo, pertence administrativamente ao Concello de Bueu, pois os seus poboadores tradicionalmente procedían do Morrazo e, de feito, unha gran parte das persoas que marcharon da illa nos últimos anos residen na parroquia bueuesa de Beluso.A illa foi transferida á Xunta en 1984 e dende entón os veciños e veciñas teñen unha concesión de 75 anos sobre as súas casasAo longo da historia a illa pertenceu ao Cabido Compostelán e posteriormente a numerosas familias nobres, dende os Montenegro ao Marqués de Valladares, ata que en 1929 foi vendida a Manuel Riobó por 250.000 pesetas. Trala súa morte, herdouna o seu fillo Didio Riobó, que na Segunda República foi concelleiro republicano en Bueu e que, acosado polos falanxistas, suicidouse en Ons en outubro de 1936. A illa foi expropiada entón polo Estado franquista e finalmente transferida en 1984 á Xunta de Galicia. Dende entón os veciños e veciñas teñen unha concesión de 75 anos sobre as súas casas.A veciñanza leva anos denunciando as dificultades de todo tipo ás que teñen que facer fronte, sobre todo para o acceso a servizos básicos. Critican que teñen "todos os deberes pero ningún dereito" e denuncian ser "cidadáns de terceira". Hai uns anos o documental Fóra do continente, realizado por un equipo de catro mozos e mozas, dous galegos e dous cataláns, amosou como é a vida na illa para este grupo de residentes.


Parece que o colectivo LGTBI estamos destinados a sufrir unha persecución continua e sen tregua, incluso cando denunciamos que esta existe e, pese á evidencia dos feitos, ninguén nos escoita. Poderiamos falar de varios exemplos desta dura realidade, posto que é algo que se repite día a día, como ben refliten varios informes policiais publicados pola Cadena SER nos que se pode ver como o colectivo de lesbianas, gais, transexuais, bisexuais e intersexuais é o máis perseguido en todo o Estado. Aínda así, hoxe é mellor falar e centrarnos nun caso particularmente escandaloso: o da Universidade de Santiago de Compostela. Todas e todos coñecemos o caso do profesor de Maxisterio Infantil da USC Domingo Neira, o profesor que, nas súas aulas, impartía leccións de odio nas que afirmaba, por exemplo, que a homosexualidade era "un vicio", que os homosexuais "non podemos educar porque a nosa condición é contaxiosa" e que "a sociedade estaba enferma por someterse ao "lobby gay", entre outra serie de leccións misóxinas recollidas na súa obra "Didáctica para el Crecimiento Socio-Personal", o cal obrigaba a mercar aos alumnos e alumnas das súas materias. O escándalo foi denunciado polo estudantado e por unha serie de organizacións políticas, chegando así a abrírselle un expediente e a non permitirlle dar clases ata que este concluíse. O que a sociedade non sabía era que, unha vez máis, a xustiza iba ser obviada e o expediente iba ser gardado nun caixón para permitirlle así a este señor volver a dar clases, non só a novas xeracións de futuros profesores e profesoras, senón tamén á mesma xeración que denunciou os feitos que levaban producíndose anos e anos. Só podo esperar do alumnado da Facultade de Maxisterio que sigan dando a batalla contra tal inxustiza, porque a enfermidade de verdade é a LGTBIfobia, non ao revés. Eu son alumno da USC, e persoalmente sinto vergoña de selo, xa non só polo continuo asoballamento da institución aos estudantes con novas Normativas de Permanencia e precariedade sistematizada, senón porque agora teño que tolerar que a miña universidade, a de todas e todos, unha universidade pública, tolera e deixa impune a LGTBIfobia. Iso si, o 28 de xuño a USC fai declaracións en defensa dos dereitos LGTBI, pero é que non basta con papeis, aquí o que ten peso son os actos, e xa quedou claro de que parte está a universidade e o novo reitor, Juan Viaño Rey. Só podo esperar do alumnado da Facultade de Maxisterio que sigan dando a batalla contra tal inxustiza, porque a enfermidade de verdade é a LGTBIfobia, non ao revés.


Summary: Grande éxito da campaña de financiamento na rede do 'Projecto Moas'

Cando faltaban poucos minutos para que rematasen os 80 días que durou a procura de micromecenado do Proxecto Moas, unha persoa achegou 88 euros e fixo posíbel que se alcanzase a barreira psicolóxica dos 160.000 euros de financiamento. As 750 contribuíntes distintas conseguiron non só facer realidade un soño, senón que se superase en 30.000 euros a cantidade óptima e en 70.000 a mínima imprescindíbel. Así, chegaba á súa fin do mellor modo posíbel a máis complicada das fases de cara a conseguir reformar un inmóbel en Moas (na parroquia Figueiras, concello de Compostela), que acolla o alumnado de infantil e primaria da Semente Compostela. Concretamente, os case 600 metros cadrados entre os tres andares que conforman a edificación, así como a finca forestal de 3.500 metros que a rodea, serán acondicionados para acoller o alumnado de 2 a 12 anos de todo o ciclo de infantil e primaria, que até o de agora estaba distribuído en tres locais distintos por toda Compostela. Desde Semente destacan o "apoio internacional sen precedentes" a esta campaña por parte "da sociedade civil e de persoeiros da cultura galega". Ao longo de toda a duración do crowdfunding, recibiron apoios desde os lugares máis afastados do planeta, como a Amazonía, o Quebec, o Curdistán, Senegal ou Nova Zelandia; de profesorado e de escolas de inmersión lingüística, así como de activistas en defensa das linguas minorizadas e artistas como Amador Arias (protagonista de O que arte), Quico Cadaval ou Elena Ferro. Que é a Escola Semente? A Escola Semente é un proxecto educativo autoxestionado, sen ánimo de lucro e que desenvolve un modelo de inmersión lingüística en galego dentro das aulas e un proceso comunitario de socialización do galego nos espazos extraescolares.


Summary: O pasado xoves cumpríronse nove meses dunha traxedia ferroviaria que lle custou a vida a 79 persoas e na que a investigación xudicial cada vez apunta con máis forza ao que xa parecía evidente ás poucas horas do sinistro: a existencia dunha responsabilidade política que atinxe aos dous referentes bipartidistas do modelo actual.

Se a curva de Angrois estivese dotada das mesmas medidas de seguridade doutros tramos ferroviarios de parecidas características, é case seguro que hai nove meses ningún tren tería sido tráxica noticia en Compostela, con 79 vidas perdidas e decenas de ferid@s. Así de crú resultan as evidencias que rodean ao accidente do Alvia do pasado 24 de xullo, do que se veñen de cumprir nove meses sen que en todo este tempo, e a pesar de que os indicios crecen, ningunha das autoridades responsábeis da infraestrutura decidisen asumir responsabilidades ou, como mínimo, emprender unha investigación política sobre o acontecido, que se dirime nos tribunais. E non é así non porque a oposición -o BNG en tres ocasións no Parlamento galego- non o pida, senón porque os graves erros na infraestrutura competen a un goberno do PSOE e a outro do PP, e estes manteñen para coidarse reciprocamente un evidente pacto, considerado xa unha das caras máis insensíbeis dun bipartidismo en caída libre pero que aínda acumula moito poder, neste asunto case cruel. Feijóo patentou o chamado 'Espírito de Angrois' en referencia a esa veciñanza que non dubidou en axudar ás persoas afectadas. Porén, esa alta decencia non atopa correspondencia na actividade política. O presidente da Xunta evita o tema, e como líder do PP galego veta que se investigue no Parlamento. Como moito, en clave de mensaxe máis ou menos cifrada, lanza recados ao PSOE, a outra pata do amaño, para que non se mova do acordo tácito. De campaña electoral na procura dun retiro -ou unha ponte de regreso- dourada en Bruxelas, o ex ministro galego de Fomento, o socialista José Blanco, percorre Galiza con actos nos que tamén se fai patente a súa incomodidade, que mesmo lle provocou un incidente coa prensa en Ourense, que decidiu plantalo após ser convocada ao negarse a facer declaracións. Presume de suposto AVE o ex-número dous de Zapatero e foxe de toda autocrítica. Porén, os informes comezan ser demoledores. O enxeñeiro de telecomunicacións designado como perito xudicial polo Xulgado de Instrución número 3 de Compostela afirma que "de terse despregado a infraestrutura ERTMS de vía necesaria para poder operar baixo a supervisión completa do ETCS nivel 1 até a mesma estación de Santiago, tal e como estaba previsto no proxecto orixinal, e operando deste modo, o accidente non se produciría". Así de contundente. "Supón un risco para a seguridade da circulación moi difícil de asumir o feito de que poidan existir traxectos de alta velocidade onde se produzan variacións significativas de velocidade, como é o caso, de 220 quilómetros por hora a 80 quilómetros por hora, sen contar nese punto coa supervisión dun sistema de protección automático", engade César Mariñas no seu ditame, de 55 folios. Nin o PSOE nin logo o PP protexeron aos usuarios da liña co nivel axeitado de seguridade, ao que parece que renunciaron para aforrar custes, cos dramáticos resultados coñecidos. Após este informa, todo apunta a que axiña serán imputados responsábeis de ADIF. Seguirán as forzas bipartidistas botando balóns fóra se iso ocorre? Non se albiscan indicios do contrario. Tres meses despois do accidente, ADIF puxo en funcionamento nesa liña Ourense-Santiago un sistema de freado automático, semellante pero que tampouco é aínda o ERTMS. Namentres, o BNG, e tamén AGE, insisten en que se investiguen os pasos políticos que influíron na traxedia. E as vítimas protestan. Xa se manifestaron ante un acto político de José Blanco. En contra da fama que se lles atribúe, as forzas políticas alleas ao bipartidismo apoian a súa reivindicación pero non respectan totalmente os ritmos d@s afectad@s. No entanto, todo indica que a polémica arredor de Angrois non se deterá, senón que irá a máis. A ver canto dura o pacto PP-PSOE. Se cadra, a súa intención de non moverse do silencio pode acabar sendo inviábel.


Summary: Parten do caso de Arturo un neno con autismo escolarizado no CEIP Salgado Torres da Coruña, pero advirten que "é un máis dos moitos que últimamente se dan nos colexios públicos de Galicia e que están directamente relacionados coa diminución de orzamentos para a educación".

Os recortes orzamentarios levados a cabo nos últimos ano pola Consellaría de Educación están a provocar graves prexuízos ás nenas e nenos con diversidade funcional nos centros de ensino de Galicia, dificultando moito a educación inclusiva e de calidade que o Estado está obrigado a proporcionar. É unha advertencia de tres entidades sociais: a Oficina de Vida Independente de Galicia (Vigalicia), a Asociación Solcom para a solidariedade comunitaria das persoas con diversidade funcional e a inclusión social, e a Asociación de pais de nenos e persoas con discapacidades das mariñas coruñesas (Dismacor), que parten da denuncia dun caso particular, pero que alertan de que a situación é común a todo o país e que está a afectar a milleiros de rapaces e rapazas e as súas familias. Arturo é un neno con autismo escolarizado no CEIP Salgado Torres da cidade, un centro de escolarización preferente para nenos con TGD e que, polo tanto, debería estar perfectamente dotado para atender adecuadamente estes nenos. O traslado da súa titora a outro centro e a chegada dunha nova docente mudou completamente a súa situación, que até ese momento era boa, sen conflitos e cunha integración máis que aceptable. O centro modificou o sistema de ensino de forma unilateral e sen informar os pais, e ao neno retiráronlle os apoios visuais da aula. Ante as protestas da súa nai, os responsables do colexio recoñeceron que non dispuñan de formación nin de persoal especializado para realizar correctamente o seu traballo. "O caso de Arturo é un máis dos moitos que ultimamente se dan nos colexios públicos de Galicia e que están directamente relacionados coa diminución de orzamentos para a educación" Ante a situación de estrés creada, en novembro médicos do Sergas recomendaron a desescolarización de Arturo. Posteriormente o Director Xeral de Educación da Xunta de Galicia propúxolles aos pais trasladar a Arturo ao colexio no que traballa na actualidade a pedagoga terapéutica que tan vos resultados acadase no pasado. Ante este proposta, os pais de Arturo non puideron máis que rexeitala xa que: "o neno non pode cambiar continuamente de colexio seguindo aos seus docentes". A día de hoxe, Arturo voltou á aula "pero segue a ter medo e a súa inclusión segue a ser pouco satisfactoria", segundo estas entidades, que tamén denuncian que a Consellería de Educación da Xunta de Galicia non tomou ningún tipo de medida ao respecto que permita mellorar a calidade de vida do neno. "A Administración pública coñecedora do empeoramento clínico do neno parece optar por mirar para outro lado, vulnerando así o seu dereito a unha educación inclusiva e de calidade" As tres asociacións denuncian que "o caso de Arturo é un máis dos moitos que ultimamente se dan nos colexios públicos de Galicia e que están directamente relacionados coa diminución de orzamentos para a educación dende o comezo da crise". Engaden que "é obvio que si se retira persoal cualificado que lles proporcione aos nenos o trato individualizado e específico que precisen, os que máis van notar os resultados na súa evolución son os propios nenos e, por ende, o seu entorno máis cercano". Ante esta situación, conclúen, "a Administración pública coñecedora do empeoramento clínico do neno parece optar por mirar para outro lado, vulnerando así o seu dereito a unha educación inclusiva e de calidade tal e como se reflicte no artigo 24 da Convención Internacional sobre os dereitos das persoas con diversidade funcional promovida pola ONU no ano 2006, e poñendo en risco a saúde do rapaz". "A Consellaría de Educación considera que a vida de Arturo, a súa saúde e integridade, facerlle pasar un calvario, non valen 200 euros" "Pasamos moito medo por Arturo", afirma a súa nai, Esther Cuadrado, "non quero verme nunha rolda de prensa como lles pasou a outros pais, cando as consecuencias para o meu fillo sexan irreversibles". Acusa, ademais, á Consellaría de Educación de "responder dende a indolencia e o pleno convencemento de que non todos os nenos teñen os mesmos dereitos". "Ao meu fillo retiráronlle as adaptacións que necesita porque a Consellaría de Educación considera que a vida de Arturo, a súa saúde e integridade, facerlle pasar un calvario, non valen 200 euros. A solución é sinxela: persoal formado e 200 euros", di. E engade que "parece xusto reclamar que cos cartos dos impostos da miña familia se faga unha política pública que trate a todos, tamén ao meu fillo, como cidadáns de pleno dereito, en definitiva como persoas".


Summary: Non nos deixemos levar por esa simplificación nominalista e formulemos algún dos trazos que parecen dividir ambas correntes. Por unha parte está a contraposición activismo vs traballo institucional. É curioso que a estas alturas esteamos a debater entre ambos termos, cando se supón que Podemos xorde precisamente como superación desa dicotomía

No conto Las ménades de Julio Cortázar, o autor relátanos como, durante un concerto, o público enfebrecido pola música diríxese ao escenario e comeza a devorar aos membros da orquestra. Nun dos seus mellores relatos, Queremos tanto a Glenda, Cortázar aborda a mesma temática, pero esta vez os admiradores da actriz Glenda Garson –trasunto da actriz inglesa Glenda Jackson- empregan unha estratexia moito máis sofisticada co fin de preservar a perfección da súa obra fílmica, pero que, levada ao extremo, depáralle idéntico final tráxico. Ti vas con Iglesias ou con Errejón? No bar, nas redes, no traballo, coa familia,.. esta é a pregunta á que nos enfrontamos durante as últimas semanas. Unha pregunta á que me nego a responder cun nome Ti vas con Iglesias ou con Errejón? No bar, nas redes, no traballo, coa familia,.. esta é a pregunta á que nos enfrontamos durante as últimas semanas as persoas que, dunha maneira ou doutra, formamos parte de Podemos. Unha pregunta á que me nego a responder cun nome. Ninguén discute o papel de Pablo e Íñigo como dous dos referentes máis importantes dentro da organización e todas coinciden en non cuestionar o liderado de Pablo. Que as correntes que parecen estar a disputar a hexemonía dentro de Podemos esgriman os seus nomes para afondar na división interna entra en contradición coa premisa mesma de Podemos, dando lugar a unha contraposición de persoas e eclipsando o debate de ideas. Pero non nos deixemos levar por esa simplificación nominalista e formulemos algún dos trazos que parecen dividir ambas correntes. Por unha parte está a contraposición activismo vs traballo institucional ou a rúa vs as institucións. É curioso que a estas alturas esteamos a debater entre ambos termos, cando se supón que Podemos xorde precisamente como superación desa dicotomía. Polarizar isto é ir contra a esencia mesma de Podemos e facerlle o xogo aos que querían poñer un cordón sanitario entre as institucións e a xente común. Acaso non levamos tempo dicindo aquelo de "cun pé nas institucións e milleiros nas rúas"? Está a contraposición activismo vs traballo institucional. É curioso que a estas alturas esteamos a debater entre ambos termos, cando se supón que Podemos xorde precisamente como superación desa dicotomía Outra é a de radicalidade vs transversalidade. As veces non queda claro se esta é unha cuestión de formas ou de fondo. En todo caso, a proposta de transformación da sociedade da que parte Podemos é, per se, radical. Tamén é certo que para levala a cabo precisamos aglutinar unha clara maioría social en torno dela. Podemos debería servir de ponte entre a sociedade actual e a sociedade que queremos construír, nesa hipótese radicalidade e transversalidade fanse complementarias. Quizais a miña sexa unha visión periférica de Podemos, pero as propostas non parecen nin excluíntes nin contraditorias, poida que as posturas si estean polarizadas. Tamén é certo que en Galicia o debate é outro, aínda que dende fóra interese situarnos -non só a Podemos Galicia, senón a todo Podemos- no marco da discusión Iglesias vs Errejón. En todo caso parece que estamos a vivir Vista Alegre II con certo dramatismo, como se fose un proceso irreversible que vai definir Podemos, cando, como ferramenta de transformación, á súa vez, Podemos debe ser susceptible de transformarse. Desdramaticemos un pouco e lembremos que Podemos non é unha fin en si mesma. Desdramaticemos un pouco e lembremos que Podemos non é unha fin en si mesma Cortázar sempre foi unha das miñas debilidades. Relatos como os que comentaba antes responden a unha ollada esaxerada pero, por iso mesmo, serven para evidenciar certas condutas humanas. A éxtase dionisíaca das Ménades ou o elaborado plan que ten como obxectivo facer da de Glenda Garson a filmografía perfecta, alimentan estupendas ficcións. A estas alturas non sabemos ata que punto o futuro de Podemos está ligado ao de Iglesias ou ao de Errejón como para arriscarnos a escribir un tráxico final para calquera deles.


Summary: Andrés Castro debúllanos o suceso cinematogático de Pixar.

DO REVÉS (INSIDE OUT)(Estados Unidos 2015, 94 min.) Dirección: Pete Docter e Ronaldo del Carmen Guión: Josh Cooley, Pete Docter e Meg LeFauve Música: Michael Giacchino SINOPSEA familia de Riley ten que mudar a San Francisco por mor do traballo do pai. Pero a mudanza fará que haxa un descontrol emocional que vai dificultar a adaptación na nova cidade, na nova casa e na escola. CRÍTICA O director de Up e Monstros S.A, Pete Docter, coa colaboración de Ronaldo del Carmen, presenta unha das películas de animación que máis están dando que falar nos últimos anos... Que se é unha obra mestra, que se é a obra definitiva de Pixar, que se Pixar fixo madurar á Disney, que se é un prodixio visual, unha xenialidade, que se é unha obra mestra... vaia, isto xa o dixen. Pero é que "obra mestra" é un dos argumentos máis repetido pola maioría de crítica e público. Se ben estou por coincidir, paréceme un tanto precipitada esta definición. No que si coincido plenamente é no inmenso e concienciudo traballo que hai detrás de Do Revés (Inside Out) chea de profundidade dramática, matices e milleiros de detalles que fan dela unha absoluta marabilla para gozar tantas veces como ocasións teñamos para repetila. No apartado técnico é impecable. Destaca unha escena en concreto na que se xoga coa perspectiva que lembra, ou máis ben, ten certas reminiscencias, a Los Tres Caballeros de 1944, tamén de Disney. A banda sonora de Michael Giacchino, que xa gañara un Óscar por Up, leva camiño de repetir éxito. Encaixa coma unha luva. Mesmo ao final dos títulos de crédito (hai que quedar ate o final) sae un cantaruxando a peza central do filme. En canto a trama é xa para encadernar e poñer de materia obrigatoria en todas as Escolas de Cinema. En menos de cinco minutos dan as chaves principais de como funciona o maxín da protagonista e, por ende, dos demais personaxes do conto. Alegría, Tristeza, Medo, Asco e Ira cobran vida dentro do cerebro de Riley a modo de Érase unha vez a vida. Cada emoción cunha cor diferente que afectará ao comportamento de Riley segundo quen se poña aos mandos da consola de sentimentos. Amarelo para a alegría, azul para a tristeza, violeta para o medo, verde para o asco e vermello para a ira. Logo tamén hai pensamentos centrais, illas de personalidade, canles de comunicación, etc... en fin, un galimatías que se presenta de forma icónica para que sexa o máis sinxelo de entender por todo o público obxectivo a quen vai dirixido. Un público obxectivo que abrangue desde os máis cativos, os non tan cativos, adolescentes, pais, nais, avós... e maiores en xeral. En verdade calquera pode gozar do filme. Hai drama, melancolía, conflitos familiares, aventuras, fantasía e humor... moito humor. Atención ás veces que entra nas mentes das personaxes secundarias... Esmendrelle asegurado. Conta tamén con homenaxes e referencias, entre outras, a Brancaneves, Alicia no País das Marabillas, Totoro, Paxariños -unha das curtas máis famosas de Pixar- e outras tantas autoreferencias que probablemente se aprecien mellor nun segundo visionado, posto que moitas son case subliminais e hai que estar co ollo veloz. Un filme que fala de sentimentos, de como funciona o inestábel cerebro dunha rapaza de once anos e amosa o difícil que é crecer e que non pasa nada por estar triste por iso. Todo en pouco máis de hora e media onde se tratan infinidade de temas da psique que son dunha tremenda complexidade pero que en Do Revés (Inside Out) quedan perfectamente matizadas a través dunha imaxinería visual icónica que entra a formar parte de maneira instantánea de todo aquel que a mire. Pixar volveu dar no cravo. E xa van unhas cantas...