Summary: A poeta galega foi galardoada pola súa obra Atlas (Galaxia, 2019).

A poeta galega Alba Cid foi galardoada co "Premio Nacional de Poesía Joven Miguel Hernández 2020" pola súa obra Atlas, segundo informou o Ministerio de Cultura e Deporte, que concede este galardón, dotado con 20.000 euros. O xurado elixiu esta obra "por constituír unha reflexión sobre como a literatura elabora mapas da realidade e sobre o valor moral que pode ter a literatura como problematización do mundo". "É poesía tanto do coñecemento como da emoción, e presenta unha nova cartografía na que se funden o mapa do corpo co do planeta, a memoria e o enigma", sinala o xurado que destacou que é unha obra "escrita coa lóxica do asombro e chea de referencias culturais que se contemplan desde unha mirada excéntrica que fermenta en rebeldía". Alba Cid (Ourense, 1989) é poeta e investigadora en poesía contemporánea. Participou en volumes como Poética dá casa (2006) e na antoloxía de Apiario No seu despregar (2016). Os seus poemas foron traducidos ao castelán, grego, inglés e portugués.


Summary: Durante o mandato de Emmanuel Macron realizáronse dous referendos, nos que o apoio ao si medrou até o 46,74%.

As negociacións están en marcha en París entre os partidos de Nova Caledonia para realizar un novo referendo de independencia antes de que remate o ano. Coa mediación do ministro francés de Ultramar, Sébastien Lecornu, as distintas formacións comezan a atopar puntos de acordo para que o terceiro referendo se poida celebrar o 12 de decembro. Esta nova consulta en Nova Caledonia, como nas anteriores, irá acompañada dun período de transición de dous anos. Durante o mandato de Emmanuel Macron realizáronse dous referendos (2018 e 2020), nos que se impuxo o non á independencia con máis do 53% dos votos. Porén, na última consulta, o apoio á independencia creceu máis de 3 puntos porcentuais (46,74%). Un dato relevante tendo en conta que tamén aumentou a participación, que pasou do 80 ao 85%. Nova Caledonia ten 278.000 habitantes e foi colonizada por Francia na primeira metade do século XIX. Desde 1853 pertence a ese Estado europeo. O arquipiélago de Nova Caledonia sitúase a 1.500 kilómetros ao leste de Australia e fai parte dos 11 territorios que Francia mantén fóra das súas fronteiras. Ten unha superficie de 18 mil quilómetros cadrados (por volta de 60% do territorio galego) e está moi pouco poboado, apenas 270 mil habitantes, 40% dos cales son kanakos, 27% de orixe europea e o resto, mestizos ou de outras procedencias Nos anos 80, o Frente Socialista de Liberación Nacional Kanak reclamaba a creación dun Estado independente. Pouco a pouco, as illas conseguiron maior autonomía a respecto de París. Nova Caledonia sufriu anos de violencia política na década de 1980 entre as forzas independentistas, apoiadas pola comunidade aborixe kanaka, e as forzas pro Francia, apoiadas principalmente polos descendentes dos colonizadores galos. A violencia cesou coa sinatura do Acordo de Noumeá, en 1988, que deu comezo ao proceso de descolonización progresiva de Nova Caledonia.


Summary: Numerosas solicitudes demandan a implantación de novas granxas pelexeiras de visón americano ou a ampliación das existentes, en Galiza após a prohibición destas instalacións en boa parte de Europa.

Os riscos da cria de visóns para a biodiversidade xa foron alertados pola comunidade científica en maio de 2012 nun manifesto publicado en relación ás especies invasoras. O seu carácter predador faino ocupar "múltiples hábitats" en que compite polos recursos "cos carnívoros autóctonos como a marta, a xeneta, a denociña ou a lontra". Neste senso, son agora os visóns americanos os que ameazan o noso país e os ecosistemas de boa parte de Europa. Así é que Holanda, Reino Unido, Alemaña, Suíza, Austria e Croacia, son algúns dos países europeos que xa prohibiron instalar granxas pelexeiras desta especie. Porén, desde Adega alertan de que son varias as empresas con capital destes países as que están a solicitar á Xunta a instalación de novas explotacións no noso país. Grislee International Furs, Celtic Mink ou Saga Furs procuran abrir novas granxas en Galiza --principalmente na provincia de Pontevedra-- un territorio, sinalan desde Adega, que concentra na actualidade "o 80% das granxas de visón americano do Estado". A organización ecoloxista advirte dos perigos que supón para a fauna galega que a Xunta autorice a implantación de novas granxas peleteiras habida conta do "alto potencial invasor da especie" que xa se reproduce en liberdade no noso país froito das fugas nas granxas existentes. Así pois, Adega solicita á Xunta que "tal e como aconteceu en moitos países de Europa, non autorice" máis instalacións e que considere "as existentes de alto risco biolóxico".


Summary: A plataforma comparece esta terza feira (5 de xaneiro) en sede xudicial.

O 17 de maio de 2013 milleiros de persoas saían ás rúas de Compostela convocadas pola Plataforma Queremos Galego. Con motivo do Día das Letras e baixo o lema "Non queremos ser estranxeir@s na propia Patria" percorreron a capital de Galiza en defensa do idioma propio. Foi unha multitudinaria mobilización "que non quixo saber nin de adversidades meteorolóxicas nin políticas", recollía o xornalista Xesús M. Piñeiro na crónica de Sermos Galiza. Porén, dous meses e medio despois da manifestación a Delegación do Goberno español na Galiza remitía á plataforma cidadá unha notificación pola que se lle informaba dunha sanción administrativa por ter "arrebolado globos e ovos cheos de pintura e realizado pintadas en entidades bancarias e locais comerciais". Citan, a seguir, polo miúdo unha serie de oito rúas nas que, segundo a denuncia, se terían realizado as pintadas no transcorrer dunha manifestación na que "participaron diversos colectivos e organizacións portando diversas pancartas en defensa da lingua galega". A Queremos Galego acúsaselle de, entre outras, unha pintada que reza "Turismo es colonialismo" ou outra co símbolo feminista no establecemento Oysho ademais dunha en Deutsche Bank e no Banco Santander na que se pode ler "Lume ao capital". A sanción oscila entre os 300 e os 6 mil euros A infracción que se lle atribúe á organización da manifestación sinálase como "grave" polo que lle exixen o pagamento dunha multa de entre 300,52 a 6010,12 euros. Recursos Na altura, Queremos Galego anunciou que recorrería a decisión e así o fixo ao longo dos últimos anos pola vía administrativa acudindo á propia delegación e ao Ministerio de Interior. Ao non obeteren resposta, aseguran, recorreron á Xustiza. "Tal e como foi sinalado no seu momento, a denuncia policial foi realizada tres meses despois de transcorrida a manifestación, sen máis testemuñas que os propios policías, acusando ao mesmo tempo dos mesmos feitos a colectivos que tamén se manifestaron, por outros motivos, en datas próximas polas rúas de Santiago", explican desde Queremos Galego en relación á sanción presentada contra a Plataforma galega en defensa do dereito ao aborto. Esta terza feira prestarán declaración xudicial.


Summary: Juan Díaz Villoslada anunciará esta quinta feira a súa candidatura ás primarias do PSdeG, poucas horas despois de o partido facer público o seu calendario. A militancia decidirá quen debe asumir a secretaria xeral da formación nunha votación que terá lugar o 8 de outubro. O Congreso Nacional, que ratificará a decisión da afiliación, decorrerá os días 27, 28 e 29 do mesmo mes.

Había xa un candidato confirmado, Gonzalo Caballero, e esta quinta feira vaise sumar á carreira Juan Díaz Villoslada, parlamentar novel (esta é a súa primeira lexislatura no Hórreo) e ex xerente da Universidade da Coruña, quen contaría co aval político de Pilar Cancela, presidenta da xestora, e dun referente de tanto peso no PSdeG neste momento como Valentín García Formoso, presidente da Deputación da Coruña. Villoslada convocou esta mesma mañá, ás 12.30, á imprensa para anunciar formalmente a súa precandidatura. A partir de agora, quer el quer Gonzalo Caballero terán de recabar os avais -por volta de 1.200, 10 por cento da militancia. O prazo para os recoller é desde o 7 ao 20 de setembro. Formalmente, segundo informou o PSdeG a meio dun comunicado, o prazo de apresentación das precandidaturas abre a 4 de setembro e conclúe un día despois. A incógnita agora radica en saber que fará o actual portavoz do grupo parlamentar, Xoaquín Fernández Leiceaga. De acordo coas fontes consultadas por Sermos, previsibelmente anunciará a súa candidatura nas próximas horas ou días.


Summary: Hai un par de anos que Xabier Xil Xardón publicaba Detéxtonos (Positivas, 2018), un libro que, pechando un relativo silencio na súa obra individual, apuntaba directamente a demolición do verso e a exploración das posibilidades da palabra, algo que se deixou notar moito nos seus recitados públicos. Este O contaxio devólvenos un autor moito menos metapoético, polo menos en aparencia.

Nun primeiro achegamento pode parecernos que a mensaxe volve ao centro do discurso aínda que, como outras veces, isto pode quedar, a pouco que avancemos na lectura, nunha enganosa primeira impresión. O contaxio está feito en colaboración cos fotógrafos Pablo Kauffman e Miriam Rodríguez, que colocan imaxes de texturas, perspectivas de fuga enganosas e paisaxes atípicas como un complemento necesario a uns versos que nos van introducindo nunha interrogación cada vez máis densa. O contaxio / Xabier Xil Xardón / fotografía de Pablo Kauffman e Miriam Rodríguez / Urutau / 2019 / 79 páxinas / 12 euros Colocado no espazo entre a paixón persoal e a dimensión colectiva, é dicir, política, da existencia, o poeta lévanos da man por escenarios aparentemente recoñecíbeis pero que non deixan de estar formulados na súa visión máis crúa e descarnada. Isto é algo que encaixa moi ben coa perspectiva sobre a paisaxe e algúns detalles máis concretos que reproduce o apartado fotográfico, fuxindo da idealización para dar conta da parte máis dura, e tamén realista, desa realidade. Algo semellante á representación da paisaxe detonada e incómoda que nos ofrecen os versos, onde a presenza obsesiva dos cabalos, da néboa, e de metáforas que inciden no desasosego e o vinculan ao escenario, xogan unha dobre lectura . Dunha parte, o lugar como tal, o espazo na súa dimensión pública e o seu papel nunha perspectiva política abafante, doutra a metáfora da saudade do ser querido representada como un territorio hostil: "(a túa ausencia) / besta ao fondo dun lameiro / para agocharnos da distancia". Porque se hai unha impresión que nos deixa O contaxio é o desasosego en varias dimensións, unha lectura comprometida coa realidade, que foxe porén das mensaxes simples, que non renega de entender que non hai traxedia individual que non continúe nos outros, e que non hai paisaxe na que evadirse da dor: "como se algures fose unha cidade habitable / baixo o sol público co inverno". Xil Xardón continúa a contarse entre a escasa nómina dos nosos poetas comprometidos coa exploración e a torsión do oficio. Unha actitude difícil ante a poesía, pero que nos deixa achegas notábeis como esta mesma.


Summary: Os ataques frontais ao reintegracionismo de Xina Vega, compañeira dunha Asociación de Escritoras que cada ano propón o profesor Ricardo Carvalho Calero para o Día das Letras, profesora de grande valía e escritora de mérito incontestábel, resultan especialmente estraños

O pobo abandona o galego, e isto semella por momentos unha realidade inexorábel. Despois da noite escura da ditadura, nos seguintes trinta anos foron criadas institucións, televisións, radios, ensino en galego e, para favorecer o desenvolvemento dunha modesta mais verdadeira industria cultural, deixouse de lado a sempiterna discusión sobre a norma escrita. Deixouse caer para o lado menos atrevido: tratábase de conservar a pouca normalidade que o galego podía ofrecer mostrándose como, non sen algunhas variacións, se tiña publicado na maioría da produción bibliográfica e académica dos anos anteriores. Mudar de forma taxativa a lingua mediante a recuperación dunha grafía histórica na actualidade vinculada a un idioma estranxeiro, era ousadía que só un grupo de arroutados mozos e un par de vellos tolos eran capaces de propor. Mudar de forma taxativa a lingua mediante a recuperación dunha grafía histórica na actualidade vinculada a un idioma estranxeiro, era ousadía que só un grupo de arroutados mozos e un par de vellos tolos eran capaces de propor Ao mesmo tempo, existían beneficios evidentes para un alto o fogo normativo: a industria cultural podería desenvolverse e a intelectualidade máis ousada podería traballar desfrutando dunha certa normalidade que a todos había beneficiar. E existindo esta normalidade, aos poucos o pobo había de ir perdendo os prexuízos lingüísticos e pasaría a valorizar unha lingua propia que así iría perdendo o estigma milenario que a condenaba ao abandono dos fillos que durante séculos amamentou. Para rubricar o conto, unha Lei de Normalización Lingüística saíu do mandil da dereita posfranquista, como un compromiso firme dos poderes fácticos co xogo limpo da democracia. Ao mesmo tempo, existían beneficios evidentes para un alto o fogo normativo: a industria cultural podería desenvolverse e a intelectualidade máis ousada podería traballar desfrutando dunha certa normalidade que a todos había beneficiar Mais que aconteceu? Por que agora o mandil da avoa non nos agarda cos doces de sempre, senón que semella parte do disfrace do lobo feroz? Por que unha política lingüística que ergueu espazos en galego nos medios de comunicación e no ensino e axudou á consolidación dunha humilde industria cultural agora acaba voando polos aires como a casa de palla do porquiño máis confiado? Porque desde os anos setenta, en que o precario desenvolvemento industrial que nos cabía recibir no noroeste peninsular, o pobo non deixara de entender o traballo no rural como o máis escravo. Ninguén, en ningunha aldea debeu nunca conscientemente considerar a lingua das galegas un dialecto, estas foron sempre discusións terminolóxicas académicas. Simplemente a aldea era o foco de traballo máis precario, da miseria laboral máis evidente: sen horario, con bosta de vaca permanente nos pantalóns, escasas lámpadas no longo inverno e menos calefacción... Cinema? Piscina? Xoguetes na estantería do cuarto infantil? Non, queridos, só os curmáns da cidade desfrutaban destas melloras que aos aldeáns maravillaban cando os familiares urbanitas facían a visita pola festa. A lingua nunca foi tal, e portanto non foi desprezada por ninguén, do mesmo modo que os negros non eran individuos desprezados cando eran considerados basicamente animais. Deste modo tan simple, o galego, o hórreo, o carro das vacas e as picarañas para retirar o esterco foron deixando de ser ferramentas necesarias para as novas xeracións. Sen desprezos, sen insultos, sen atentados contra a tradición, só por pragmatismo. Resulta evidente, queiramos ou non, que as estratexias de normalización lingüística dos últimos corenta anos non funcionaron como se agardaba, no que di respecto da recuperación de falantes Visto este panorama, resulta evidente, queiramos ou non, que as estratexias de normalización lingüística dos últimos corenta anos non funcionaron como se agardaba, no que di respecto da recuperación de falantes. Podemos exceptuar do fracaso a revitalización cultural que no ámbito intelectual, académico e creativo aconteceu até 2009, data en que a actual política nacional-católica española retoma o poder. Foi un florecemento tolerado pola vella dereita e promovido con relativo éxito por un goberno en coalición de centro-esquerda, froito maduro das décadas en que o asociacionismo e as institucións culturais foron criando un caldo de cultivo que agora as políticas reaccionarias deixan ficar no lume sen reporlle o líquido que lle fai falta. Nun contexto en que o máis depredador capitalismo occidental ten que facer fronte á concorrencia oriental, as medidas económicas xerais implican restricións que anulan os focos das disidencias. E aquí se sitúan a práctica totalidade dos galeguismos. O reintegracionismo nestes tempos madureceu, consolidouse e tenta vías institucionais que de facto supoñan firmes pontes cunha lusofonía que é urxente aproveitar E nós, neste deplorábel marco de inanición humanista, semella que voltamos ao conflito das normativas. O reintegracionismo nestes tempos madureceu, consolidouse e tenta vías institucionais que de facto supoñan firmes pontes cunha lusofonía que é urxente aproveitar. Neste sentido, a recente "toma en consideración por unanimidade no Parlamento da proposta para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía" supón o camiño aberto para unha necesidade perentoria, nunha época en que todos os recursos dispoñíbeis deben ser aproveitados para a nosa supervivencia como individuos e como país. Na área da literatura, o éxito de visibilización internacional que para os autores galegos está a lograr o proxecto O Crânio de Castelao - Romance em Folhetim, promovido por Carlos Quiroga, é máis un motivo de alegría. Por iso os ataques frontais ao reintegracionismo de Xina Vega, compañeira dunha Asociación de Escritoras que cada ano propón o profesor Ricardo Carvalho Calero para o Día das Letras, profesora de grande valía e escritora de mérito incontestábel, resultan especialmente estraños. Os ataques frontais ao reintegracionismo de Xina Vega, profesora de grande valía e escritora de mérito incontestábel, resultan especialmente estrañas Foi através dunha intervención titulada "Paciencia ou armas" no xa imprescindíbel programa Disimulen, o espazo radiofónico de Iago Martínez en Cuac FM, que Xina argumentou que o reintegracionismo na actualidade "ondea como salvación, como pureza" cando para ela é un discurso cativo e de poucas voces que actualmente colle folgos "contribuíndo á esgazadura. Porque, en termos de identidade, en termos de relación íntima e veraz coa lingua, esta opción continúa a parecerme unha gran impostura. Habitar unha lingua non ligada á experiencia concreta, optar por un patrón modelado por un ideal abstracto significa asumir unha posición forzada, unha violencia continua sobre a pulsión afectiva e, tamén, intelectual ligada á fala, esa que nos constrúe e que constitúe a nosa casa". Eu non sei onde está a impostura cando se pasa a escribir a mesma lingua con outra grafía, mesmo se fose o cirílico, se isto é froito dunha decisión tomada desde o corazón, aquel que nos indica cal é o mellor camiño para nós e para aqueles que amamos; tampouco entendo por que escribir o galego segundo a nosa máis antiga tradición e segundo unha opción de tanto potencial económico para o presente e para o futuro, ten que resultar "un ideal abstracto", algo incompatíbel cunha "experiencia concreta". Podo garantir que durante anos experimentei a escrita do galego dese modo e que nada me impediu incluír todos os localismos, modismos e vocábulos familiares das varias aldeas da miña familia; aínda máis, todo ficaba pulcra e etimoloxicamente grafado. A mudanza de grafía non ten por que alterar a fala, nin a pronuncia nin moitas outras peculiaridades que o galego de aquén Miño conservou até hoxe, así como tampouco ten que levar necesariamente a "controlar un mundo que, necesariamente, se lle escapa" Onde leva razón é na dificultade que implica comezar a escribir de modo correcto cunha ortografía nova, cando os recursos que utilizabamos no discurso fluído do "galego de sempre" subitamente se tornan sospeitosos de castelanismo, e a cada liña nos vemos obrigados a investigar se algunha nova expresión portuguesa é máis galega e oportuna que aquela que durante tantos anos demos por boa. Si, é certo, un esforzo como este fainos escribir nunha "posición forzada, unha violencia continua sobre a pulsión afectiva", mais é errado que a experiencia estea "ligada á fala, esa que nos constrúe e que constitúe a nosa casa". A mudanza de grafía non ten por que alterar a fala, nin a pronuncia nin moitas outras peculiaridades que o galego de aquén Miño conservou até hoxe, así como tampouco ten que levar necesariamente a "controlar un mundo que, necesariamente, se lle escapa". Estas dificultades non se dan a causa dos reintegracionistas existiren, nin dunha súa vontade de "esgazadura", son froito da realidade lingüística que temos e da súa historia, e das nosas decisións dependerá o seu futuro Falamos en termos de grafías e de recuperación ou asunción de léxico e estruturas de orixe galega que eviten a permanente inoculación do castelán, non de prescindir do mundo que xa consideramos noso. Isto último que Xina Vega conta non ten a ver, na miña opinión, coa lingua en termos xerais, senón coa súa facilidade ou dificultade para asumir mudanzas de escrita que ninguén debe esixirlle. Estas dificultades non se dan a causa dos reintegracionistas existiren, nin dunha súa vontade de "esgazadura", son froito da realidade lingüística que temos e da súa historia, e das nosas decisións dependerá o seu futuro. Teño para min que a recente revelación do compromiso lusista de Teresa Moure foi algo que impactou a non pouca xente. Gozou de grande visibilidade debido ao grande recoñecemento intelectual da escritora, mais se cadra a desatención que padecen por este mesmo motivo tantas, non tan poucas, usuarias e usuarios, artistas ou non, de normativas diversas da oficial, non lle parece relevante a quen manifesta abertamente o seu antilusismo. Pois a min todo o esforzo por facer cultura en galego paréceme digno de consideración, e non creo que ninguén o realice por impostura. Todo o contrario, por certo, do que acontece nos premios literarios en galego, nos que nalgunhas ocasións resultan premiadas persoas que con moita dificultade se expresan na lingua a que obriga o premio. A facilidade dunha tradución caseira desde o castelán e unha boa cantidade de cartos son tentación sobrada para os avariciosos, é evidente. A recente revelación do compromiso lusista de Teresa Moure foi algo que impactou a non pouca xente. Gozou de grande visibilidade debido ao grande recoñecemento intelectual da escritora Por outra parte, Xina Vega valoriza, frente a unha actitude reintegracionista caracterizada por unha "teima epifánica", unha "vontade de redención colectiva", unha "obsesión coa pureza da lingua" e unha excesiva "moralidade dos textos", unha outra "maneira radicalmente diferente de relación co idioma" representada por xeracións novas que se mostran liberadas "das ríxidas pantasmas de patria e de fronteira", "xente que escribe xa asumindo a confusión e a indefinición como parte da propia identidade. Un modo líquido de estares no mundo, unha asunción do hibridismo, das tensións reais que nos configuran. Pois ou transnacional, mestizo, pero non inocuamente cosmopolita, ese parece ser o futuro que peta ás portas". Eu comprendo que algunhas cuestións políticas resultan pesadas cando aparecen constantemente, mais continúo sen ver como a cuestión da grafía, que non é máis que un modo de mostrar ao mundo a lingua galega, inflúe nos contidos dos textos. Eu mesmo, cando de ben novo escribía exclusivamente na norma de Lisboa, aborrecía con todas as miñas forzas a poesía política. E nunca tiven, teño que admitilo, ningunha vontade de redención, ou non maior da que se lle pode atribuír a calquera escritor galego. Ao mesmo tempo, haberemos de admitir que a normativa que máis marcada está pola fronteira é a norma oficial, dado que é tal e ten a forma que ten precisamente polo fronteira que separa no noso sul España de Portugal. E que nada hai para un galego máis transnacional, nin máis transfonteirizo que unha hipotética relación coa vasta lusofonía, onde mesmo no máis exótico e recóndito país podes atopar unha alucinante palabra que só lle escoitabas a túa avoa. Nada hai para un galego máis transnacional, nin máis transfonteirizo que unha hipotética relación coa vasta lusofonía, onde mesmo no máis exótico e recóndito país podes atopar unha alucinante palabra que só lle escoitabas a túa avoa Podemos apoiar, como Xina Vega, actitudes artísticas que asuman "a confusión e a indefinición como parte da propia identidade, un modo líquido de estares no mundo", mais non por iso temos dereito a censurar outras actitudes igualmente lícitas. Disolver a galeguidade no magma uniforme do discurso mercantilista ou deixarse levar polas modas efémeras pode axudarnos hoxe a visibilizarnos no mercado do bestseller, mais dubido que a falta dunha personalidade propia nos permita ter unha cultura con futuro. E esta só se consegue perscrutando no propio, sobre todo cando temos tanto noso por descubrir. E non falo só do pasado.


Summary: A Casa promoveu certames como o Outono Fotográfico ou a Bienal do Cómic

A Casa da Xuventude de Ourense vive a súa época máis difícil tralo pasamento do seu director, o galeguista Benito Losada, por mor da reorientación que os responsables da consellería de Traballo e Benestar implantaron coincidindo coa desaparición de Losada. Tras 32 anos de existencia e ser a segunda máis antiga do Estado, despois da de Pamplona, A Casa ten unha nova directora que está implantando unha novo modelo á marxe do sistema de coxestión polo que se viña rexendo dende a Transición política. O presidente Lalo Gómez Rosales, nomeado en época de Losada polos socios, non recoñece a institución que preside que "ata lle cambiaron o nome polo de Espazo Xove" e asegura que "a pesar de que nos puxemos en contacto coa Xefatura Territorial e lle levamos os estatutos polos que nos viñamos rexendo que contemplan unha participación do movemento asociativo e cultural ao mesmo nivel que a Administración non recibimos unha resposta clara". É máis, segundo relatou Lalo Gómez a Praza Publica, o xefe territorial, José Selas, aclaroulles que "non sabía, que non tiña ningunha alternativa" e engadiu "do mesmo xeito que vós tardastes un tempo en redactar os estatutos eu necesito un tempo para estudalos". O actual presidente, sen funcións, trala implantación do novo sistema de goberno só sacou en claro "que temos que esperar ao que mande a nova directora que é unha persoa da máxima confianza do Xefe Territorial". Sen comunicación oficial ao persoal Daquela, funcionarios e funcionarias e socios da Casa están pendentes das decisións de Mercedes Valeiras, sucesora do finado Benito Losada dende o verán de 2011. Segundo puído saber Praza, a actual responsable accedeu á dirección a través dun concurso público aberto o 23 de xuño 2011, un ano e sete meses despois de que Losada pedise a baixa por enfermidade. A Xunta comunicou aos funcionarios a apertura do proceso a través dunha carta cun prazo para presentar candidaturas de 5 días dende a data da recepción do oficio. Fontes da Casa aseguraron que "en ningún momento houbo listas públicas para saber os que estaban interesados en ocupar o posto e para coñecer a lista de candidatos, ou polo menos nos non as vimos". Finalmente, o posto foi para Valeiras, antiga directora do Centro de Menores de Montealegre e familiar do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, (a nai do presidente e a nai de Mercedes Valeiras son curmás). Segundo diversas testemuñas, foi ela mesma a que se presentou nas instalacións dicindo que era a nova directora, sen mediar ningunha comunicación oficial aos traballadores. A carreira da nova responsable no seu novo destino vén precedida pola polémica ao ser denunciada, segundo confirmaron fontes do sindicato CIG, pola súa xestión en Montealegre (centro destinado a menores con problemas de adaptación e integración social) perante a Fiscalía de Ourense polos recortes orzamentarios aos que someteu a entidade educativa durante o seu mandato. Ao marxe da súa xestión anterior, os funcionarios e representantes do tecido cultural e asociativo de Ourense, manifestaron a este diario electrónico que "esta señora foi responsable dun centro de menores e nunca tivo relación cos adolescentes nin coa dinamización cultural". De feito comentan que a súa primeira decisión foi cambiar as pechaduras das portas e a súa achega a día de hoxe "comprar un futbolín para o tempo de lecer".


Summary: O alto tribunal estimou os recursos da Fiscalía, a Avogacía do Estado e Francia, entre otros contra o auto da Audiencia da Coruña.

O Tribunal Supremo ditou a sentenza definitiva sobre a responsabilidade civil derivada da catástrofe xerada polo afundimento do Prestige, que fixa indemnizacións por máis de 1.500 millóns de euros. Unha cantidade que deben repartirse entre o Estado español, a Xunta, o estado francés, e outros 269 afectados, entre os que hai particulares, empresas, concellos e sociedades. O alto tribunal estimou os recursos da Fiscalía, a Avogacía do estado e Francia, entre otros contra o auto da Audiencia da Coruña. As indemnización deben ser pagadas polas partes xa condenadas: Apostolos Mangouras (capitán do buque), a compañía aseguradora The London Steamship Owners Mutual Insurance Association, a propietaria do buque, Mare Shipping INC, e o o Fondo Internacional de Indemnización de Danos por Contaminación por Hidrocarburos (FIDAC). Entre outras cuestións, a resolución do TS determina que todas as indemnizacións recoñecidas deben abranguer tamén os intereses moratorios por danos e perxuízos. O BNG cualificou hoxe de "nova burla" esta sentencia. Unha decisión que, dico Ana Pontón, chega 16 despois da catástrofe e que a todas luces resulta "inxusta e decepciónante". a portavoz de Medio Ambiente do PSdeG no Parlamento galego, Patricia Vilán, apuntou ás responsabilidades políticas "pendentes" en relación coa catástrofe do Prestige. Luís Villares (En Marea) criticou a "lentitude" da xustiza neste tema e considera que con esta resolución do TS "non todos os danos se indemnizaron".


Summary: A Permanente da formación decidiu a convocatoria da súa Coordinadora Nacional, que se celebrará en Santiago. Previamente, dende o xoves até o sábado, haberá asembleas locais e comarcais.

A Permanente de Anova decidiu a convocatoria da súa Coordinadora Nacional, que se celebrará en Santiago este domingo. Previamente, dende o xoves até o sábado, haberá asembleas locais e comarcais, que irán perfilando a decisión final. As asembleas e a Coordinadora decidirán a forma en que Anova participa nas eleccións do 21 de outubro, se o fai en soltario, se apoia a outra formación ou se se integra nunha "fronte electoral popular ampla", como xa propuxo a Coordinadora na súa xuntanza do 4 de agosto. A formación está dividida entre a opción de presentarse con Compromiso por Galicia ou facelo con Esquerda Unida. En calquera caso, Compromiso clarificará a súa fórmula electoral no seu Consello Nacional, que se celebrará este sábado en Compostela, e que convocará primarias (aínda que sexa cun mecanismo acelerado e reducido, dada a limitación de prazos) para a eleccións dos seus candidatos aos comicios de outubro. A fórmula das primarias, de calquera xeito, non pecha as portas a que sexan elixidos candidatos de partidos que non están integrados en CxG, polo que poderían participar persoas procedentes de Anova, por exemplo.


Summary: O Goberno de Mariano Rajoy engraxa a maquinaria contra o proceso soberanista catalán e mesmo cualifica o proxecto político independentista como "golpe de estado" a través de ministras e ministros. O propio Rajoy compara Catalunya "coas peores ditaduras".

Nos últimos días, e de maneira explícita, membros do Goberno dirixido por Mariano Rajoy fixeron seu o discurso cociñado pola prensa madrileña e entidades unionistas contra o proceso soberanista catalán. Tanto que comezan a empregar a palabra "golpe de estado". O propio presidente do Goberno subiu o ton, ao comparar Catalunya "coas peores ditaduras". Esta mesma semana, e após a conferencia pronunciada por Carles Puigdemont, president da Generalitat, en Madrid, o ministro de Educación, Íñigo Méndez De Vigo, puxo de manifesto que "non nos parece correcto que o presidente [Carles Puigdemont] queira negociar datas e modalidades. E a alternativa que presentou non é só inconstitucional, senón un verdadeiro golpe de estado, porque cunha lei rápida pretende non unicamente vulnerar o seu estatus, senón a constitución española". Cospedal: "O estado ten suficiente forza para impedir o que é unha ameaza contra o estado" Máis dura foi, quizais, a titular de Defensa, María Dolores de Cospedal, quen nunha entrevista concedida a Onda Cero sinalou que "o estado ten suficiente forza para impedir o que é unha ameaza contra o estado. Puigdemont ameazou constantemente el estado. Se for noutro país e noutras circunstancias, e se non falásemos de políticos, diríamos que é un intento de golpe de estado. Ou unha ameaza de golpe de estado". Aliás, o ministro do Interior, José Ignacio Zoido, nunha entrevista en esRadio, preguntado por se a policía interviría en Catalunya para retirar as urnas, respondeu: "Eu podo dicirlle que isto é unha chantaxe que se lle quere facer ao goberno español". Unha colaboradora do programa preguntoulle se estaba preparado para tomar o control dos Mossos, chegado o momento, ao que apuntou, "non teña dúbida de que o estado, o goberno da nación, tomará todas as medidas que teña que tomar. Non teña ningunha dúbida".


Summary: O Ministerio de Sanidade descarta polo de agora o confinamento domiciliario para frear a pandemia. Con todo, se algunha comunidade quixer implantar esta medida poderíase dar o mesmo caso que o acontecido en Castela e León, onde o Executivo español recorreu no Supremo a decisión de adiantar o toque de recoller.

O vixente estado de alarma non permite ás comunidades autónomas adiantar o recoller obrigatorio para antes das 22 horas nin moito menos ordenar o confinamento domiciliario da poboación, medida esta última que colle forza ante a contundencia que está a ter a terceira onda do coronavirus. De feito, na pasada semana catro Gobernos autonómicos de distinto signo político -Asturies, Murcia, Castela e León, Andalucía- pediron ao Executivo estatal considerar un confinamento domiciliario. O centralismo segue a provocar enfrontamentos entre o Estado e as comunidades na xestión da pandemia, como acontece co caso de Castela e León. Mañá o Tribunal Supremo estudará o recurso presentado polo Executivo español en contra do adiantamento ás 20 horas do recoller obrigatorio nese territorio ordenado polo Goberno autonómico. A "cumprir coa legalidade" instou de feito onte a ministra de Política Territorial, Carolina Darias, ao presidente da Xunta de Castela e León, Alfonso Fernández Mañueco. Coa disputa viva, xa que Mañueco anunciou que manterá o adiantamento do recoller ás 20 horas até que o Supremo diga o contrario, desde as administracións de Euskadi, Galiza, Madrid, Andalucía, Balears, Canarias e Cantabria postuláronse onte a prol de que o Real Decreto de estado de alarma -vixente até o 9 de maio- permita ás autonomías adiantar o recoller para antes das 22 horas. Pola súa banda, o ministro de Sanidade, Salvador Illa, preguntado sobre a posibilidade de modificar o decreto do estado de alarma -que necesariamente require a aprobación dun novo no Consello de Ministras e Ministros e ser revalidado despois no Congreso-, afirmou que sempre están "abertos a escoitar e a mellorar as ferramentas", pero "facéndoo ben, coas máximas garantías, todos xuntos". "Non vou anticipar ningunha decisión respecto diso", aclarou. Segundo Salvador Illa, é no Consello Interterritorial -que se reúne mañá- onde se deberá tomar unha decisión, se así se acorda por consenso entre Ministerio e comunidades, para estudar se ampliar a marxe horaria estipulada para o recoller obrigatorio. Salvador Illa prefire endurecer as medidas actuais ao confinamento O ministro de Sanidade, Salvador Illa, pediu hoxe aos Gobernos autonómicos que antes de solicitar a ampliación do estado de alarma para permitir novas medidas contra a pandemia -como o confinamento domiciliario- despreguen "todo o efecto" das medidas que xa se contemplan no actual decreto de estado de alarma. De feito, puxo de exemplo as novas medidas que anunciou o presidente de Castela-A Mancha, Emiliano García-Page, que pasan por adiantar o recoller obrigatorio ás 22 horas, confinar perimetralmente todos os municipios e fechar a hostalaría, centros comerciais e lugares de lecer en xeral. Illa asegurou que as restricións que se contemplan no estado de alarma actual son "suficientes" e que "antes de pedir máis medidas", "vai ben que se despreguen" as que xa están dispoñíbeis.


A vindeira lexislatura nas cortes españolas non parece que vaia a ser unha lexislatura como as anteriores. Existen polo menos dous factores que abren a posibilidade de cambios substanciais no marco político e institucional xurdido na transición do 78. Por unha banda, o impacto do proceso soberanista iniciado polo pobo catalán, que terá o vindeiro domingo un importante fito coas eleccións autonómicas, cuxo carácter xa todo o mundo asume que é plebiscitario. Se hai algún proceso de creba no estado, ese é o que ten a súa orixe en Catalunya. Pola outra, a crise na que están inmersos os dous partidos que veñen dominando a escena política española durante practicamente todo o período democrático. Os continuos casos de corrupción así como a xestión da crise económica explican que o modelo bipartidista español estea tocado, se ben non afundido, se atendemos aos estudos demoscópicos. Ábrese por tanto un escenario de cambios, tanto no eido dos actores e das políticas como no eido do encaixe territorial, sexa cal sexa a resultante do proceso catalán. Ámbalas dúas lóxicas cremos ademais que se reforzan mutuamente, toda vez que un debilitamento do bipartidismo a favor de posicións máis proclives a entender o carácter plurinacional do estado pode crear as condicións para unha mudanza constitucional cara o recoñecemento explícito de dito carácter plurinacional. E viceversa, a irrupción de forzas que impulsen mudanzas no referido aos dereitos nacionais dos distintos territorios do estado, entre eles o galego, axuda a debilitar ao bipartidismo. Compromiso por Galicia, a forza á que pertenzo, fixo súa a diagnose anterior cando o pasado mes de xuño aprobou unha resolución que apostaba por impulsar unha candidatura ás xerais con protagonismo cidadán e co duplo obxectivo de que Galicia teña voz propia nas cortes e o de contribuír ao cambio no estado. E dende aquela levamos traballando, quer no ámbito máis ligado á cidadanía, quer no plano das organizacións partidarias, para que esa candidatura sexa unha realidade. Tamén decidimos, como facemos sempre coas decisións importantes, que a postura final de Compromiso se resolvería por unha convención onde participarán todos os nosos afiliados. Ao tempo, foi collendo forza a nivel social e político a idea de que unha candidatura única –que competise con PP e PSOE en Galicia- tería unha grande potencia electoral. Sería unha ferramenta útil para acadar os dous obxectivos planeados. Tamén foi collendo forma a concreción desa voz galega, que pasaría por un grupo propio nas cortes, sen menoscabo de que se deran acordos con outros grupos cos que se compartan obxectivos. O ideal, polo que aínda apostamos moitos, dun movemento ou plataforma cidadán que servira de espazo de confluencia e participación dos partidos, non parece estar dando os froitos que algúns desexábamos Non vou dar aquí a miña versión dos pasos que se veñen dando na dirección desa candidatura, tanto por parte dos partidos como por parte de movementos cidadáns. O caso é que a estas alturas do conto, a piques de finalizar setembro, segue sen despexarse a incógnita de se seremos capaces de ofrecerlles aos galegos unha proposta electoral potente, única, alternativa ao PP e ao PSOE. O ideal, polo que aínda apostamos moitos, dun movemento ou plataforma cidadán que servira de espazo de confluencia e participación dos partidos, non parece estar dando os froitos que algúns desexábamos. A estas alturas a falta de unha temos dúas grandes plataformas que, sexa polas razóns que sexa, non son quen de actuar coordinadamente. Se realmente se acredita en que unha vitoria de parte é unha derrota de todos, o que haberá é que actuar con xenerosidade e altura de miras Mais a expectativa e o valor desa candidatura sigue en pé e sería irresponsable ficar nun stand by sen que os partidos tratásemos de avanzar e darlle continuidade aos contactos bilaterais que xa fomos mantendo, ao tempo que os movementos cidadáns amañan as súas desavinzas. Algúns deses partidos, con máis afinidades previas, parece que quren avanzar máis á presa. É lexítimo, sen lugar a dúbidas. Pero sería un erro que o fixeran co obxectivo implícito de deixar fóra a actores relevantes sen os cales esa candidatura unitaria xa non sería tal. Do mesmo xeito, mal farán os que vexan nese movemento o portazo definitivo á candidatura única, dando por autocumprida unha profecía que agora algúns medios se afanan en anunciar. Se realmente se acredita en que unha vitoria de parte é unha derrota de todos, o que haberá é que actuar con xenerosidade e altura de miras. As opcións para salvar as trabas existen, entre elas a coalición instrumental –con personalidade xurídica propia- onde esteamos as organizacións políticas participantes neste proceso, sen menoscabo do protagonismo cidadán e asumindo as metodoloxías participativas que algúns xa vimos practicando dende fai tempo. E tamén será preciso o consenso, que evite enfrontamentos e tentativas de control estériles en tódolos sentidos. Aínda estamos a tempo, agardo. É a nosa obriga. Coda: A nivel persoal e por razóns que alongarían este artigo non se me ocorre ningunha outra figura da potencia electoral para unha candidatura única ao congreso que a de Xosé Manuel Beiras, elixido en todo caso mediante un proceso de primarias abertas á cidadanía.


Summary: A candidata do Partido Libre, que conta co apoio da Fronte Nacional de Resistencia Popular, non recoñece os resultados oficiais e chama a defender a vitoria que di ter colleitado nos comicios. Após o golpe de Estado patrocinado polos EUA contra o seu compañeiro e ex-presidente, Manuel Zelaya, Xiomara Castro amosouse disposta a "defender o triunfo en calquera trincheira".

Xiomara Castro, candidata polo Partido Libre e a Fronte Nacional de Resistencia Popular á presidencia de Honduras, non recoñece os resultados oficiais anunciados polo Tribunal Supremo Eleitoral, que da a vitoria ao conservador Juan Orlando Hernández. "Son a primeira presidenta", proclamou Castro após coñecer o primeiro balanzo a pé de urna. Denunciou a "fraude" nos comicios coa "manipulación dos resultados" e chamou a defender a súa vitoria "en todas as trincheiras" porque foi un triunfo que comezou a se xestar o 28 de xuño de 2009, o día en que un golpe militar patrocinado polos EUA lle quitou a presidencia ao seu compañeiro, Manuel Zelaya, e @s hondureñ@s protagonizaron "a resistencia popular nas rúas". Con todo, cando o contaxe de votos está polo 60%, tamén Hernández, candidato oficialista que se presentou ás eleccións polo Partido Liberal, se declarou gañador: "o pobo hondureño falou e a voz do pobo é a voz de Deus", dixo. A participación nos comicios foi masiva. Primeiras eleccións após o golpe de estado As eleccións desta fin de semana en Honduras tiveron especial transcendencia por dous motivos. Dunha banda, foron as primeiras após o golpe militar que en 2009 botou da presidencia a Manuel Zelaya. Da outra, foron as primeiras en que un novo partido político, o Libre --Liberdade e Refundación-- rachaba co tradicional bipartidismo Partido Liberal-Partido Nacional. Con Xiomara Castro como candidata, varreu nas enquisas e partía con moitas posibilidades de vitoria. Poderíase dicir que Libre naceu ao día seguinte daquel golpe de estado, pois foi aí onde se creou a Fronte Nacional de Resistencia Popular. O compañeiro de Xiomara Castro, o propio Zelaya --que fora eleito polo Partido Liberal-- propuxo a creación dun movemento que impulsou a candidatura do Partido Libre co obxectivo de "romper o bipartidismo e estabelecer o estado popular".


Summary: A carencia de persoal e o aumento da demanda por parte das usuarias da sanidade pública eleva a presión asistencial nos hospitais da Galiza. A anticipación da segunda onda da pandemia de Covid-19 suma unha sobrecarga que xa comezan a padecer algúns servizos concretos da medicina especializada.

A segunda vaga de contaxios por coronavirus trasladou a presión asistencial dos servizos hospitalarios á Atención Primaria. Con máis de 4.000 casos activos, máis de 200 persoas hospitalizadas e unha trintena de pacientes en unidades de críticos, a presión derivada da Covid-19 concéntrase sobre todo nos centros de saúde, que co inicio do curso escolar asumiron, ademais, a encarga de actuar como espazo de referencia dos colexios e institutos para resolver calquera dúbida ou incidencia que se produza nos centros educativos relacionada coa pandemia. O perfil dos doentes mudou. A incidencia da enfermidade mantense pero aínda non xera necesidades asistenciais no ámbito hospitalario tan severas como as que exixiu durante a primavera. Con todo, a medicina especializada e, en particular, unidades fundamentais para o coidado dos doentes máis prexudicados pola Covid-19 ou por calquera outra patoloxía ordinaria, recoñece unha sobrecarga de traballo que se pode agravar nos vindeiros meses. Urxencias saturadas A aparición dos primeiros casos de patoloxías estacionais asociadas ao outono súmase agora á paralización da atención sanitaria tras a chegada do coronavirus. O atraso acumulado complicou a saúde de moitas persoas que, após o confinamento, non se conforman cunha consulta telefónica. "A demanda nas Urxencias do Hospital Lucus Augusti de Lugo (HULA) é moi alta", declara Mónica Roca, enfermeira do servizo, "tanto de patoloxías normais como respiratorias. Non todas son Covid, por suposto, pero a simple sospeita fai que o traballo sexa máis duro". Roca recoñece, ademais, un aumento da carga asistencial procedente da Atención Primaria. "O cribado que impón o Sergas deixa fóra das consultas presenciais moitas pacientes que defenden a necesidade de seren vistas por un médico cando elas consideran e saben que en Urxencias as vai ver". Hai unidades que permanecen fechadas porque non hai profesionais para podelas abrir. A falta de persoal sanitario dificulta a situación. "A triaxe de respiratorio no HULA está fechado porque non hai enfermeiras suficientes, cando debería estar funcionando o dobre circuíto desde esa primeira clasificación". O déficil de profesionais, que se fai visíbel a través das listas de contratación esgotadas, con perto da metade do persoal en suspensión de chamamentos, tamén se observa nas propias estancias hospitalarias. "Hai unidades que permanecen fechadas porque non hai profesionais para podelas abrir", aseguran desde a Comisión de Centro do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña. "Se non hai camas dispoñíbeis non hai onde enviar os pacientes que entran por Urxencias e precisan ingresar. Falla a drenaxe de doentes, que se acumulan nos corredores, e o servizo, colapsa", denuncian. Nos últimos días, no Hospital de Montecelo de Pontevedra chegaron a xuntar en Urxencias 23 ingresos pendentes de traslado a planta, inciden desde o colectivo de Enfermeiras Eventuais en Loita. Elas tamén poñen o foco na carencia de persoal, consecuencia de anos de recortes e contratación precaria. "Moitas compañeiras buscaron a vida fóra. Agora a privada ofrece mellores condicións e a xente marcha porque o Sergas non deixa de propoñer contratos lixo". Medicina Preventiva No mesmo centro hospitalario, a falta de persoal mantivo até esta semana tres unidades clausuradas. "Veñen de abrir unha delas para doentes Covid, que se suma á área de Pneumoloxía". Pero con perto de 600 doentes en seguimento domiciliario, a presión asistencial máis alta, din, recae no persoal de enfermaría de Medicina Preventiva. "Había unha enfermeira por quenda para o control diario de 400 doentes positivos. A cifra aumentou nos últimos días e obrigou a reforzar o servizo, porque era imposíbel asumir o traballo". Coidados Intensivos A Unidade de Coidados Intensivos do Hospital de Ourense mantén ocupadas catro das setes camas dispoñíbeis para doentes de Covid-19. "De momento a presión é asumíbel. Temos tres postos libres e sete máis en Reanimación. A nosa preocupación céntrase no impacto que poida ter a partir do mes que vén a Gripe A e outras infeccións respiratorias que o ano pasado xa puxeron en apuros a unidade", afirma Hugo Babarro, enfermeiro da UCI. "A esta incerteza hai que sumarlle a carencia de persoal. O que aínda aguanta está moi queimado, especialmente os que entran e saen con contratos de días, pendentes dunha chamada 24 horas ao día 365 días ao ano. Somos un país que inviste na formación dos seus profesionais sanitarios para que despois teñan que emigrar na busca dun proxecto de vida estábel", conclúe. "A sobrecarga de traballo é bestial" O servizo de Medicina Interna do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago rexistra cada vez máis ingresos. "Antes da Covid-19 acadamos o cumio. Tivemos máis de 200 doentes hospitalizados cando non superamos as 130 camas", asevera o médico da unidade de enfermidades infecciosas Hadrián Pernas. "A esta presión hai que engadirlle a derivada do coronavirus, sen aumento ningún de persoal especializado en 10 anos". Pernas denuncia unha sobrecarga que os priva dunha asistencia de calidade. "Un médico de hospitalización non debería ver máis de 8 pacientes ao día. O normal é que levemos 14 ingresos, e hai días que chegamos aos 20. E por riba, con pacientes en todas as plantas, con camas bloqueadas en Vascular, Xinecoloxía, Neuroloxía... A sobrecarga é bestial. En Microbioloxía, en Preventiva. Teño a impresión de facer unha medicina de batalla, que nin os doentes nin os familiares merecen".


Summary: O rexedor saínte, o socialista Walter Pardo, acusa os populares de acceder ao mando cunha "moción da vergoña" xestada en "sumidoiros".

O popular Eduardo Parga recuperou esta sexta feira a Alcaldía de Malpica de Bergantiños ao prosperar unha moción de censura contra o socialista Walter Pardo que foi apoiada polo concelleiro non adscrito, Alfredo Cañizo, ex representante de Ciudadanos na corporación. A moción de censura, debatida nun ambiente moi tenso de máis de dúas horas de duración, quedou aprobada con sete votos a favor -seis do PP e un do edil non adscrito- e seis en contra -catro do PSOE e dous do BNG-. Tras as eleccións do 2019, o único concelleiro de Ciudadanos no Concello apoiou a investidura do socialista Walter Pardo e formou parte dun tripartito xunto a PSOE e BNG. Cañizo foi expulsado da formación laranxa ás poucas semanas daquela votación de investidura, pero formou parte do Goberno municipal até mediados de agosto de 2021. Nas últimas semanas, arrincou negociacións co PP para devolver o bastón de mando a mans de Eduardo Parga, rexedor entre 2011 e 2019. O pleno extraordinario celebrouse no Centro Cívico de Malpica por cuestións de capacidade e non estivo exento de rifa debido aos berros das persoas presentes entre o público e aos reproches persoais lanzados entre membros de diferentes grupos políticos. "Xamais me perderás Malpica" O alcalde saínte, Walter Pardo, interveu cunha carta dedicada ao seu pobo na que manifestou, coa voz entrecortada, o "tremendo orgullo" de dirixir o municipio durante máis de dous anos. "Xamais me perderás, Malpica", garantiu o socialista. Neste sentido, expresou a "dor" que sente polas "mans de quen deixa o Concello", xa que considera que o PP non presentou unha moción de censura, senón unha "moción da vergoña". Así, explicou que o documento rexistrado polo PP consta de nove folios "baleiros" e de "literatura barata" para os malpicáns, porque están cheos de "faltas de respecto" e "insultos". "Non nomeastes a ningún sector social e económico para xustificar a moción de censura", esgrimiu, con críticas tamén para o feito de que o documento estivese unicamente escrito en castelán. O novo alcalde A respecto diso, o novo alcalde, Eduardo Parga, defendeu que a moción de censura é algo que "está dentro da mesma lei" e un instrumento que hai que "aceptar", tendo en conta que o ex rexedor xa se atopaba en minoría. "O que está claro é que, se para vostede valía hai dous anos o señor Cañizo -o edil non adscrito- e que nos despachos sacásese unha maioría e nós aceptámolo e non fixemos ningunha parafernalia, vostede agora, con esta ferramenta que é a moción de censura, debería tamén ter a dignidade de aceptala e irse para casa", reclamoulle a Pardo. Interrompido en numerosas ocasións por berros de persoas do público, o popular insistiu nunha idea: "Creo sincera e profundamente que esta moción de censura para Malpica era necesaria". O texto da moción, só en castelán Pola súa banda, o concelleiro non adscrito, Alfredo Cañizo, defendeu a súa traxectoria de "26 anos en política" en Malpica e lamentou os insultos recibidos por parte de persoas do público: "Eu simplemente estou a exercer o meu dereito democrático. Non estou a cometer ningún delito". O portavoz do BNG, Daniel García, tamén censurou que o texto da moción estivese redactado unicamente en castelán e preguntou se foi Alberto Núñez Feixoo ou Pablo Casado quen a escribiu. Non en balde, aproveitou para defender que o goberno local, no que os nacionalistas tamén participaban até esta sexta, dedicouse a "atender á sociedade" do municipio durante a pandemia: "Unhas veces acertamos, outras veces erramos".


Summary: Todos os grupos políticos con representación na institución provincial aproban a moción que "dá pasos adiante" na recuperación do Pazo para o patrimonio público e pide ao Goberno estatal que exercite "as accións administrativas e xudiciais oportunas" para levalo a cabo

Un acordo unánime e "histórico". Co voto a favor dos seis grupos que compoñen o pleno da Deputación da Coruña aprobouse este venres a moción que "dá pasos adiante" no camiño de recuperar o Pazo de Meirás para patrimonio público e que insta o Estado para que inicie accións para recuperar o inmoble que a familia de Franco, como lembra a institución provincial, ten neste momento en venda. Todos os grupos políticos con representación no pleno da Deputación votaron a favor da moción Así, a Deputación dirixirase ao Estado para instalo a exercitar "as accións administrativas e xudiciais oportunas para os efectos da recuperación para o Patrimonio Público do Pazo de Meirás" e compromete para iso a súa colaboración. Esta é unha dos tres acordos da moción que foi aprobada unanimemente. Ademais, a Deputación comprométese a trasladar á Xunta, o Parlamento de Galicia, o Goberno do Estado, as Cortes do Estado, os grupos parlamentarios e a todas as institucións e organismos que sexan necesario o informe histórico-xuridico encargado pola propia institución e elaborado por dous equipos de investigación liderados polo historiador Emilio Grandío e o xurista Xabier Ferreira. A moción xa fora presentada o pasado día 16 de marzo coa participación de representantes de todos os grupos políticos e inclúe tamén o compromiso de socializar o contido do informe histórico-xurídico como a demanda de devolver o Pazo ao dominio público. A vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín, presentou a moción e dixo dela que era "un paso adiante" do acordo previo aprobado no propio pleno que indicaba que se apoiaría realizar un estudo sobre o espolio da familia Franco e a incorporación ao dominio público. "O informe xurídico sinala a vía civil como posibilidade para recuperar o Pazo para Patrimonio Público" "O informe histórico deixa claro o acontecido, documenta o espolio e a intervención das administracións e, moi concretamente, da Deputación mentres o informe xurídico sinala a vía civil como posibilidade para recuperar o Pazo para Patrimonio Público", segundo destacou a vicepresidenta, que situou o cerne da cuestión en varios documentos entre os que se atopaba o do 28 de marzo de 1938, que entrega o Pazo a Franco en calidade de xefe do Estado ou o contrato de compravenda de 1941 do que o informe achega indicios da existencia de "simulación total", polo que abre a a porta a incorporar as Torres a patrimonio público cunha actuación de oficio xa que se trata dun "ben imprescritíble". A vicepresidenta da Deputación defendeu "a necesidade de axilizar os trámites para iniciar o proceso canto antes, xa que temos un informe rigoroso e sólido que deseña un camiño claro, e a unha nova provocación dos Franco ao por á venda ao Pazo" e agradeceu o apoio unánime de todos os grupos da Deputación "É un orgullo contribuírmos a levantar as lousas da invisibilidade e o intento de nos facer crer que nada se pode mover. Fronte a esa idea, desde esta institución actúase, execútanse os acordos, non se fan simples declaracións senón propostas firmes e rigorosas, con solucións para problemas que sabemos complexos", sinalou Goretti Sanmartín. Pola súa banda, o voceiro de María Atlántica, Daniel Díaz, lembrou a todas as persoas e colectivos que levan traballando no camiño de recuperar o Pazo de Meirás para o dominio público e fixo especial mención ao Concello de Sada en que se sitúa o inmoble. "Consideramos que é o Estado quen debe exercitar as accións legais oportunas tanto para anular o fraudulento contrato como para recuperalo para o dominio público", explicou, e defendeu a necesidade de se implicar tanto o Estado como a Xunta. O portavoz do PP, Agustín Hernández afirmou que "o grupo provincial do PP e o PP no seu conxunto está a favor da recuperación do Pazo de Meirás para uso público sen custe, dun proceso que busque as máximas garantías e que o primeiro sexa o interese xeral por riba de calquera tipo de interese particular ou intentos de protagonismos". Hernández apelou ao "máximo consenso" e lembrou que o Parlamento galego aprobou unha comisión de estudos polo que "é prudente agardar o resultado do seu traballo". O PP votou desta vez a favor da moción, tal e como anunciara, malia ter votado en contra a unha proposición do BNG case idéntica no Parlamento galego hai tan só uns días.


Summary: Ecoloxistas en Acción traslada á Valedora do Pobo o "reiterado incumprimento da Lei de Transparencia" por parte de Augas da Galiza, a Xefatura Territorial de Minas da Coruña e a Dirección Xeral de Planificación Enerxética e Recursos Naturais.

A asociación Ecoloxistas en Acción quéixase da "deliberada ocultación de información referente ao procedemento aberto polas continuadas verteduras de drenaxes ácidas a augas do dominio público hidráulico realizadas pola empresa Explotaciones Gallegas", responsábel do proxecto da mina de Touro. En 2018, lembra o colectivo nun comunicado, tras múltiples denuncias da veciñanza, o Servizo de Enerxía e Minas da Xefatura Territorial da Consellaría de Economía, Emprego e Industria da Coruña "realiza unha inspección na que constata as continuadas verteduras de drenaxe ácida as augas dos ríos da contorna da mina por parte da empresa Explotaciones Gallegas". Verteduras sen sanción Sucede, di, en pleno proceso de tramitación dun expediente de reapertura dunha explotación mineira a ceo aberto nos mesmos terreos de onde proceden as verteduras, sen que se tivera realizado previamente un plan de restauración medioambiental de toda área. Desde a Xefatura Territorial de Minas, "lonxe de abrir un expediente sancionador, solicitou á empresa un proxecto definitivo de drenaxe das augas ácidas da mina". Ecoloxistas en acción censura que a Administración aceptase e validade un "proxecto temporal de seis meses" que carece de xustificación ambiental e da preceptiva exposición pública para garantir a participación da cidadanía. Na mesma liña, tras coñecer o proxecto de drenaxe temporal, Augas da Galiza tamén aproba a proposta sen iniciar "ningún proceso sancionador ante a constatación de verteduras de drenaxe ácida da mina". Impacto ambiental Neste proceso, a Xunta confirmou a declaración de impacto ambiental negativa ao proxecto de reapertura da explotación mineira nos mesmos terreos de onde proveñen as continuadas verteduras detectadas pola inspección. "A pesar disto, e sen que se leve a cabo ningún tipo de seguimento do proxecto de drenaxe temporal aprobado en outubro de 2020, a Administración galega abre un novo expediente aceptando a presentación dun novo proxecto de drenaxe en xullo de 2021 por parte da empresa denunciada e admitindo o propio Vicepresidente segundo da Xunta e Conselleiro de Economía, Empresa e Innovación o inicio dunha nova sanción á empresa en xuño de 2021". Ecoloxistas en Acción denuncia que despois de tres anos, non se resolvese un procedemento sancionador contra a empresa investigada, "permitíndolle realizar drenaxes ácidas". Falta de transparencia Denuncia, ademais, que malia ter solicitado acceso a todos os expedientes relacionado, ningunha Administración implicada lle facilitou ningún documento "conculcando o dereito de acceso á información ambiental das asociacións ecoloxistas" e "dándolle aire á empresa e as súas socias para a presentación dun novo proxecto mineiro nos terreos", malia a resolución ambiental negativa. "Ecoloxistas en Acción denuncia ante a Valedora do Pobo o que considera unha ocultación e denegación continuada de acceso á información e unha falta deliberada de transparencia". Uns feitos que valoran como gravísimos, ambientalmente inviabeis, que causan total indefensión nas persoas e organizacións e que vulneran o dereito fundamental de defensa do medio ambiente.


Summary: Un total de 14 persoas permaneceron retidas polas autoridades israelís dende o pasado luns, cando o barco da III Flotilla da Liberdade foi asaltado polo exército xudeo en augas internacionais

Ao longo deste luns poderían quedar libres todos os e as pasaxeiras e tripulación do Marianne de Gotemburgo, o barco da III Flotilla da Liberdade que a pasada semana foi asaltado en augas internacionais polo exército xudeo. Aínda que xa o pasado martes foron liberadas catro das 18 persoas que viaxaban no barco (Bassel Ghattas -deputado árabe do Parlamento israelí-, Ohad Hemo -xornalista israelí-, Moncef Marzouki -ex presidente tunecino- e a galega Ana Miranda), as restantes 14 permanecían ata esta fin de semana retidas no campo de Givon (Ramla). Nos últimos días algunhas delas comezaron a ser deportadas cara aos seus países de orixe, e espérase que este luns queden en liberdade as demais, segundo informa Rumbo a Gaza. Entre as persoas retidas atopábanse seis cidadáns e cidadás suecas, dous canadianos, dous noruegueses, dous neocelandeses, un marroquí e un ruso. Dende o momento en que foron liberados ou deportados Bassel Ghattas, Ohad Hemo, Moncef Marzouki e Ana Miranda, as demandas de Rumbo a Gaza (a plataforma española de apoio á Flotilla da Liberdade) e das restantes organizacións internacionais que daban soporte a esta acción reivindicativa centráronse en pedir a liberación destas 14 persoas que aínda permanecían "secuestradas". Ademais, a Coalición da Flotilla da Liberdade pide a devolución do barco, o Marianne de Gotemburgo, que segue retido no porto de Ashdod e que os gobernos do mundo, en especial os que tiñan cidadáns ou cidadás na embarcación, "condenen a violencia israelí contra cidadanía pacífica que avoga polos dereitos humanos do pobo palestino". Ademais, denuncian os métodos empregados polas autoridades xudeas durante a acción de abordaxe do barco, que se poden ven en varios vídeos que foron publicados nos últimos días.


Summary: A man dereita do pai de Keiko Fujimori, o ex ditador Alberto Fujimori, protagonista dun novo intento de subornos para beneficiar a candidatura de Forza Popular, ofrecendo tres millóns de dólares aos integrantes do Xurado Nacional Electoral.

Vladimiro Montesinos, man dereita do ex ditador do Perú Alberto Fujimori, leva preso desde 2001 na prisión de máxima seguridade situada na base naval do Callao, con sentenzas que van desde o tráfico de armas até varias matanzas, pasando por varios subornos. Mais, estar engaiolado non impediu que segundo revelou o xornal La República, participara na campaña para levar a Keiko Fujimori, candidata de Forza Popular e filla do ex ditador, á Presidencia. Primeiro a través da organización dun operativo de campaña que incluía un centenar de persoas dedicadas a difundir mensaxes nas redes sociais, e unha vez que os resultados da segunda volta no Perú favoreceron a Pedro Castillo, candidato de Perú Libre, impulsou unha rede para pagar un suborno de tres millóns de dólares (2,53 millóns de euros) aos membros do Xurado Nacional de Eleccións (XNE). Unha vez que rematou o reconto definitivo das actas de votación, Fujimori e a maioría de medios peruanos insistiron en que o suposto fraude implicaría que o XNE tería que anular até 200.000 votos, o que lle tería dado a vitoria, para o cal se planificou a entrega duns subornos que foron denunciados por un militar retirado. O XNE é un dos tres organismos electorais cos que conta o Perú, e o responsábel de desbotar as impugnacións de Fujimori, que diante dunha segunda volta electoral cun final adverso lanzou acusacións dun fraude xeral que o XNE está a rexeitar, ao non aceptar ningunha das apelacións de Forza Popular pola falta de evidencias. Entre chamadas ao golpe de Estado, a candidatura de Fujimori desenvolveu unha estratexia legal para adiar o recoñecemento de Pedro Castillo como novo presidente do Perú tras imporse por 44.000 votos, a costa da tensión e da deslexitimación das institucións estatais cando a vindeira semana fará un mes das votacións decorridas o 6 de xuño. O apoio dos grandes bufetes e a dereita política, que se nega a recoñecer a vitoria de Castillo, non evita que os tribunais estean a desestimar as novas demandas. Esta semana o Xulgado Constitucional Transitorio 2 de Lima rexeitou unha solicitude para repetir a segunda volta electoral por fraude. "Non se rexistraron irregularidades no proceso", concluíu.


Summary: "Supón un risco para a saúde pública, para a seguridade viaria e para os usuarios do monte e o rural galego", afirma Ecoloxistas en Acción.

Ecoloxistas en Acción denuncia que en plena pandemia a Xunta permite "a total liberdade de movemento aos cazadores galegos (federados ou non)" e engade que "a franxa de idade e o sexo maioritario dos cazadores na Galiza é varón maior de 50 anos, precisamente o grupo social marcado polo ministerio de sanidade como grupo de risco para a Covid". Por iso, esta organización entende que permitir a libre circulación dun grupo de idade de alto risco dende zonas perimetradas pola alta incidencia da Covid "cara a zonas rurais cun porcentaxe de poboación envellecida é unha temeridade". Consideran que "se a poñer en risco a saúde pública do rural galego" e demanda á Xunta "que non permita a libre circulación dos cazadores polo territorio galego, xa que supón un risco para a saúde pública, para a seguridade viaria e para os usuarios do monte e o rural galego". Engade, ademais, que non existen "datos científicos contrastados que sinalen a necesidade de declarala caza como actividade esencial en plena pandemia".


Summary: Cinco colectivos fan un chamamento a asociacións e cidadanía viguesa a participar este venres nun Encontro pola Cultura que debaterá a situación dos equipamentos e da xestión cultural, así como as políticas de urbanismo e patrimonio. Falamos co colectivo CAÍN, que nace co obxectivo de democratizar as políticas culturais e sociais da cidade

"Vimos decatándonos dun malestar xeral no ámbito cultural, nun sentido amplo, da cidade de Vigo. Esta situación, froito de diversas causas (malas prácticas, abandono do patrimonio, falta de participación cidadá na xestión cultural, etc.) que nos afectan a t@dos, é a que pretendemos abordar neste encontro. Por iso cremos necesario por en común a realidade cultural da nosa cidade". A Agrupación Amig@s do MARCO, o Ateneo Atlántico, AColectiva, CAÍN e o Instituto Galego de Praxe Actual, en colaboración con Espazo Cubo convocan a asociacións, colectivos sociais e ao conxunto da cidadanía a un Encontro pola Cultura que debaterá a situación dos equipamentos e da xestión cultural, a realidade do urbanismo e patrimonio e as políticas relacionadas coa imaxe da cidade e a súa identidade. Os debates terán lugar no Salón de Actos do I.E.S Politécnico de Vigo a partir das 17.30 horas, nun acto presentado e moderado polo xornalista Fernando González Gonzo (El Intermedio). Cada un dos tres bloques contará ademais cunha breve intervención inicial a cargo da avogada e crítica cultural Ania González, do arquitecto Iago Valverde e do editor Manuel Bragado, que dará paso ao debate en grupos e a unha posterior posta en común. O encontro busca "establecer lazos entre veciños da cidade, asociacións e colectivos sociais" e afondar "en solucións e propostas para a mellora da situación cultural da cidade de Vigo". "Temos o firme convencemento de que entre todos podemos encontrar formas de traballar máis horizontais que favorezan a democratización da cultura nesta cidade e a mellorar, amplamente, a vida dos veciñ@s da cidade", destacan os colectivos organizadores. Un deses colectivos é CAÍN, acrónimo nada casual de "Colectivo de Admiradores da Iluminación de Nadal", no contexto da polémica que espertou o anuncio por parte de Abel Caballero do maior gasto da historia no alumeado de Nadal. O grupo explica que este Encontro "pretende transcender unha reclamación que xorde no mundo da cultura pero que ten que ver con toda a cidade: Hai unha absoluta falta de democracia na cidade de Vigo". "A concentración de funcións e de poderes en Alcaldía e nas persoas de confianza nomeadas polo alcalde é absoluta. Isto, unido á falta de procedementos de participación cidadá, fai que toda a comunidade de creación da cidade -sexan profesionais ou asociacións e colectivos- non teña outra canle para participar no mundo cultural que non sexa a aprobación por parte de Alcaldía de propostas que non teñen procedemento transparente, avaliable ou democrático ningún", denuncian. "Isto xorde no mundo da cultura porque a cultura é a expresión común da idea de cidade que temos, pero o importante é que transcenda a un colectivo social moito máis amplo" "Isto xorde no mundo da cultura porque a cultura é a expresión común da idea de cidade que temos, pero o importante é que transcenda a un colectivo social moito máis amplo. Aí están iniciativas coma as Hortas do Berbés, que están tentando manter un espazo comunitario dentro do Barrio do Cura, afectado por un plan de demolición e especulación inmobiliaria brutal. Ou a Oficina de Dereitos Sociais de Coia, que leva anos loitando por unha cidade máis aberta e democrática e polos dereitos da veciñanza", exemplifica. "É importante que haxa un traballo entre distintos colectivos para pensar xuntas un novo modelo de cidade, con diferenzas, con distintos obxectivos e necesidades, pero atendendo a unha situación social bastante urxente, que é o contexto de pobreza que afecta a moitas persoas en Vigo", destaca. "Queremos que este encontro sexa a chispa, o detonante dunha organización maior destas forzas que xa están activas na cidade" "CAÍN nace como un colectivo para aglutinar, para conectar. En Vigo xa hai moitos colectivos e iniciativas e o único que queremos é conectalas e facer rede", din. "Queremos que este encontro sexa a chispa, o detonante dunha organización maior destas forzas que xa están activas na cidade", sinalan, ao tempo que denuncian "o secuestro mediático brutal que sofre a cidade de Vigo, entre os intereses do Faro, que apoia ao Concello e de La Voz de Galicia, que apoia á Xunta". "Hai unha acción consciente pola que se tapan coas luces outras cuestións máis escuras" A crítica ao gasto excesivo na iluminación cando case 18 mil familias están afectadas pola pobreza enerxética en Vigo está na orixe deste colectivo, que entende que a actuación do Goberno municipal neste tema funciona como pantalla que oculta outras cuestións. "Hai unha acción consciente pola que se tapan coas luces outras cuestións máis escuras. Aínda temos aí o buraco do Marisquiño, que parece o motivo claro polo que se adianta máis dun mes o anuncio do maior gasto da historia en iluminación de Nadal", denuncian. "As luces teñen que ver coa escuridade do burato negro que hai no Porto, co burato negro da designación de cargos públicos, co burato negro da falta de participación na cidade, co burato negro da pobreza. Que a luz non nos impida ver estes buratos negros", din.


Summary: Entre xaneiro e xullo disolvéronse 931 empresas, 61 máis que neses mesmos meses do ano pasado, 2016.

A disolución de empresas en Galiza aumentou en 12,17 por cento no primeiro semestre do ano. Entre xaneiro e xullo no noso país houbo 931 empresas en situación de cese de actividade, o que supón 61 máis que nos seis primeiros meses do ano pasado, 2016, cando foran 830. O incremento de 12%, porén, é inferior á da media estatal, que nese mesmo período foi de 21%. Son datos recollidos no informe da consultora D&B, un estudo elaborado en base aos datos do rexistro mercantil. Sectores como o comercio e a construción foron os máis afectados polas disolucións, se ben non os únicos. Unha dinámica que se reproduz a nivel de Estado, onde nos primeiros seis meses deste ano disolvéronse perto de 16.000 empresas, sendo o número de traballadores afectados 40.000. No que atinxe a concurso de acredores, produciuse unha redución dos mesmos en Galiza entre xaneiro e xuño deste ano. Houbo 136, o que é 20 por cento menos que os que houbo neses mesmos meses de 2016, cando foran 171. No conxunto do estado español, a tendencia foi de aumento, 5% neses meses.


Summary: Hai unha illa no medio do refluxo conservador en América Latina. Bolivia. Analisamos este asunto no Sermos262. Eis un avanzo.

O golpe institucional no Brasil contra Dilma Rousseff, a vitoria de Mauricio Macri en Arxentina, a maioría opositora na Asemblea Nacional venezuelana –hoxe en desacato e superada polo proceso constituínte en curso–, son fitos que marcan un punto de inflexión que ameaza con botar abaixo os importantes avanzos atinxidos polos gobernos progresistas e os seus procesos de mudanza. En medio desa disputa, Bolivia acabou por ocupar un papel de relevo na política continental. O seu goberno, sob o liderado do sindicalista indíxena Evo Morales, resiste coa forza dun apoio popular que non minguou. Hoxe a esquerda latinoamericana ten no proceso boliviano, con máis dunha década de andaina, unha referencia tanto teórica como práctica. O vindeiro 18 de decembro vanse facer doce anos da vitoria electoral que colocou na presidencia de Bolivia un líder cocalero, indíxena e sindicalista. Evo Morales atinxía nos comicios de 2005 o apoio do 52%, á calor da denominada 'guerra da auga' decorrida no lustro anterior. Un triunfo que reeditou en 2009 e 2014, sempre con máis do 50% dos votos en primeira volta. En 2008 saíu vitorioso tamén dun referendo revogatorio, antesala do intento de golpe de 2009. Os gobernos de Morales supuxeron unha transformación de dimensións históricas. O mandatario valorizaba o traballo realizado afirmando que os seus 11 anos de goberno supuxeran máis avanzos para o país que os 180 anos anteriores desde a proclamación de independencia. Podería resultar, a primeira vista, un balanzo exaxerado. No entanto, debullar nas conquistas atinxidas visa que a afirmación non se afasta demasiado da realidade material. CRECEMENTO E XUSTIZA SOCIAL En termos económicos Bolivia é un dos países cun maior crecemento, sostido por acima do 5% e chegando a encabezar o conxunto de América do Sur. O propio Fondo Monetario Internacional acredita un "sólido crecemento económico". Un crecemento que ten causa nunha política económica que rachando coa doutrina neoliberal imperante, alargou a participación pública na economía, aumentando substancialmente o investimento público e nacionalizando importantes actividades como os hidrocarburos. Unha economía máis pública, e tamén reorientada para o combate da desigualdade e a pobreza. Entre 2000 e 2012, Bolivia foi o país suramericano que máis reduciu os seus índices de pobreza. Tamén avanzou na cohesión social, reducindo o Coeficiente Gini, que mide a desigualdade, de 0,6 a 0,5 (nunha escala de 0 a1). O salario mínimo nacional pasou de 500 bolivianos (50 euros) en 2006 a 1805 (180 euros) en 2016. A taxa de emprego é a máis baixa do continente, un 5,4% e a extrema pobreza reduciuse do 38,2% ao 16,8%. As políticas sociais foron e son un elemento central na axenda política boliviana. Cunha ambiciosa política de vivenda pública e infraestruturas, a creación dun servizo sanitario integral e universal, ou o reforzamento do ensino público. [A reportaxe íntegra, unha dupla páxina, aparece no Sermos Galiza número 262, xa na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Summary: Os equipos galegos de Primeira, Segunda e Segunda División B disputan esta fin de semana unha xornada futbolística á vella usanza, con partidos programados durante a fin de semana, entre os que destacan o duelo entre Celta e Eibar, o Lugo-Tenerife e o derbi galego en Riazor entre Dépor e Compostela.

Hai pouco máis de 25 anos, concretamente o 1 de outubro de 1994, o daquela coñecido como Multiusos de San Lázaro, hoxe Vero Boquete, acollía o primeiro derbi galego na máxima categoría entre a Sociedade Deportiva Compostela e o Real Clube Deportivo. Os visitantes impuxéronse aos Iru, Nacho, Passi, Fabiano e compañía grazas a un solitario tanto de Bebeto nun partido que comezou con case 20 minutos de atraso a causa dun fallo eléctrico na iluminación. O domingo ás 17 horas reeditarase sobre o céspede de Riazor un novo capítulo desta rivalidade, aínda que lonxe dos fastos daquela época dourada. O Compostela aspira a borrar o mal sabor de boca da derrota ante o fechacancelas hai tan só tres días, mentres que os branquiazuis teñen que gañar para non quedar fóra das prazas que dan acceso á disputa da seguinte fase do torneo. Unha derrota agravaría aínda máis a crise social e institucional na que está inmerso o clube coruñés, que esta semana viviu o seu último capítulo logo de que o Deportivo fixese público que, a causa das novas restricións sanitarias, as escasas 500 localidades dispoñíbeis non se sortearían entre os socios e socias, senón que se repartirían directamente entre patrocinadores e medios de comunicacións afíns debido a "compromisos contractuais". Adiado o Rácing-Celta B O outro derbi galego da xornada, o Rácing de Ferrol-Celta B, foi adiado a causa da situación de confinamento na que se atopa todo o cadro de xogadores do filial celeste logo de ter contacto estreito cun rapaz do xuvenil que adestrou con eles esta semana e que posteriormente deu positivo. Coruxo e Pontevedra, os outros dous representantes do país na categoría de bronce, protagonizan un duplo duelo galego-salmantino, pois enfróntanse co Salamanca UDS e Unionistas, respectivamente. A escuadra viguesa necesita a vitoria (o domingo ás 12 horas) ante un bloque que se fixo forte nos últimos partidos sobre o deteriorado céspede do Helmántico, pero que no Vao terá enfronte un conxunto que practica mellor fútbol do que indican os resultados. Pola súa banda, os granates teñen ante o líder (tamén o domingo, pero ás 16 horas) a que pode ser a súa derradeira oportunidade para engancharse ao tren do ascenso, pois unha derrota deixaríaos a 11 puntos de Unionistas. Volve o Lugo co gol como única obsesión O Club Deportivo Lugo regresa á acción mañá ás 18.15 contra o Tenerife no Ángel Carro co gol como única obsesión. Nas últimas datas os problemas cara á portaría contraria dos albivermellos custaron varios puntos de ouro, e acumulan xa catro partidos sen coñecer a vitoria, incluíndo a derrota na Copa ante o Xirona. Para este encontro Mehdi Nafti non poderá contar con Bakary N`Diaye, flamante fichaxe do Lugo, quen completou no día de hoxe a primeira sesión de adestramento ás súas ordes, mais agarda ser quen de prorrogar a xeira de imbatibilidade do equipo como local, que se estende xa desde o pasado 21 de outubro, cando caeron, precisamente, ante o Xirona Fútbol Club. A 'Chachoneta', gripada O Celta fecha a xornada futbolística galega recibindo en Balaídos o Eibar mañá ás 18.30. Eduardo Coudet tratará ante os armeiros de reanimar unha Chachoneta que permece gripada desde que caera co Real Madrid hai xa máis de tres semanas. Aínda non estará dispoñíbel un vello coñecido do preparador arxentino, Augusto Solari, que chegará a Vigo a vindeira semana procedente do Rácing de Avellaneda, nin tampouco un mancado Aspas que vén de ser distinguido como Mellor Xogador da Liga no mes de decembro e co que non se quere correr ningún risco.


Summary: A expedición galega ten moitas opcións de medalla.

Un total de trinta e oito galegos e galegas tomarán parte durante esta fin de semana na cita máis importante do ano a nivel estatal, os Campionatos de España Absolutos de Aire Libre, que se desenvolverán na localidade madrileña de Xetafe, estando totalmente condicionados pola inminente disputa dos Xogos Olímpicos de Toquio. Con respecto a participación galega, e comezando polo sector de velocidade, a paralímpica Adi Iglesias agarda pórse a proba nos 100 e nos 200 metros pensando xa na gran cita nipona, mentres que Mauro Triana e Chichu García teñen como común obxectivo lograr entrar nunha final que promete estar moi cara. Xa nos 400, o recente bronce no Estatal Sub-23, Jacobo Soler, así como Pedro Juncal, agardan mellorar os seus rexistros persoais de 47,41 e 47,42, nunha proba que servirá como antesala ao que poida acontecer nos 800 metros, onde a expedición galega está conformada por Adrián Ben -que conta con boleto para os Xogos Olímpicos-, Elian Numa e Pedro Osorio. Na proba raíña, os 1.500 metros lisos, tanto Laura Santos como Carlos Porto agardan confirmar a súa positiva progresión, e non é descartábel que ningunha das dúas atletas finalicen nos postos de privilexio. Pola súa banda, Carmela Cardama, que vén de facer historia no circuíto da NCAA estadounidense, será unha das favoritas na proba dos 5.000 metros, onde a venezolana con ficha galega Edymar Brea tamén estará na loita polos postos importantes. Hexemonía nos valos Tanto Lucía Rivadulla como Belén Arias intentarán prolongar a hexemonía galega na modalidade dos valos, no que a segunda parte coa mellor marca de entre todas as participantes con 1.01.11. Outro eido que promete grandes alegrías é o dos fosos de saltos, pois na lonxitude Galiza conta con nin máis nin menos que co olímpico e seis veces campión de España Jean Marie Okutu, que vén de saltar recentemente por enriba dos oito metros. Entre as mulleres, Leticia Gil intentará superar os 6,26 metros para regresar a un podio que xa ocupou na edición de 2019, cando gañou o bronce, sen descartar a posibilidade da irrupción entre os postos de cabeza da venezolana con ficha galega Nori Vargas. No triplo Ana Peleteiro parte como clara favorita ao título, nun importante test de cara aos Xogos e onde non se debe perder de vista tampouco as evolucións da campioa de España de Pista cuberta Sub-20, Alba Cuns. Do mesmo modo que Peleteiro, Belén Toimil parte como favorita no apartado de lanzamentos de peso, optando a revalidar o seu título de campioa e, por que non, a mellorar a súa plusmarca estatal de 18,64 metros. No martelo, Irene Gómez, logo de lanzar este ano até os 60,17 metros, acapara os focos dunha afección galega que tamén debe manter un ollo sobre as actuacións do veterano Isaac Vicente e do prometedor Yago Araújo. A xavelina será outro dos puntos de interese, coa participación da tetracampioa de España absoluta Lidia Parada e da subcampioa do ano pasado, Carmen Sánchez. Ambas chegan coa segunda e a terceira mellor marca estatal do ano, respectivamente, polo que as opcións de medalla son moi importantes, do mesmo modo que acontece na categoría masculina, na que toma partido Manuel Uriz, campión en 2013.


Summary: Amadeo Martínez Inglés dí que a operación ten o nome en clave de 'Estela' e que Rajoy ten coñecemento dos plans elaborados polas altas xerarquías militares para intervir en Catalunya.

"Polo tanto, sen remilgo de ningunha clase, atrévome a dicir que, nos escalóns superiores das Forzas Armadas españolas xa están feitos planos co coñecemento e compracencia total de Mariano Rajoy, para intervir con velocidade, contundencia, nocturnidade e total desprezo polas formas democrática, en Cataluña se chegado outubro deste ano a plana maior do independentismo catalá non volveu atrás na súa proposta para se separar de España e continuar coa súa idea dun referendo a comezos de novembro. O nome en clave provicional da intervención militar Operación Estela". Así, textualmente, explica o coronel na reserva do exército de Terra español, Amadeo Martínez Inglés, os preparativos militares, segundo informa o medio catalán Nacio Digital, que recolle a carta do coronel. Sempre segundo esta misiva, a operación pasaría por unha intervención militar con estado de excepción incluído e suspensión da autonomía catalá. O militar español asegura que estes plans son coñecidos polo presidente do goberno e que contan co seu visto bo. Alicia Camacho asegura que se suspenderá a autonomía se hai referendo O contido desta carta á que tivo acceso Nació Digital chega poucas horas despois de que a responsábel do PP catalá, Alicia Sánchez Camacho, afirmase que Rajoy suspendería a autonomía catalá se Artur Mas dá o paso de convocar a consulta. Nunha entrevista en A3, Camacho afirmou que ao presidente español non lle vai tremer o pulso á hora de aplicar o artigo 155 da Constitución española, que contempla a supresión da autonomía.


Summary: Renfe dálle publicidade á estrea do servizo entre Galiza e a capital do Estado español coa venda de 250.000 pasaxes por este prezo estábel, con independencia do orixe e o destino. Servirá para os traslados en AVE e Alvia. Curiosamente, isto implica que o traxecto para chegar a Madrid resulte igual de prezo ou moito máis barato que para desprazarse dentro do propio país.

Após a primeira viaxe de probas do AVE entre Madrid e Ourense, que se prolongou algo máis de dúas horas e 15 minutos, Renfe vén de anunciar que esta terza feira porá á venda billetes por 15 euros. A iniciativa, que estará activa durante dúas semanas, pretende impulsar a nova conexión entre a Galiza e a capital do Estado español, despois de anos agardando pola infraestrutura. Os pases a un custo reducido son para reservar asento entre o 21 de decembro e o 12 de setembro de 2022 No entanto, mentres que os pases estarán á venda esta terza feira, os novos trens non comezarán a operar pola liña de alta velocidade até o próximo 21 de decembro. Polo menos son as previsións que existen neste momento. En calquera caso, o prezo inaugural é reducido pois se pagarán 15 euros con independencia do orixe e o destino e será posíbel aproveitar a promoción quer nos AVE, quer nos Alvia (que xa circulan por Galiza). 🔊 Mañana ya se podrán comprar los billetes para los trenes que comenzarán a operar el 2⃣ 1⃣ de diciembre en la línea de Alta Velocidad Madrid-Galicia.La ministra de @mitmagob, Raquel Sánchez @raquelsjimenez, ha asistido hoy al viaje de pruebas del 🚄 de AV Madrid-Ourense. pic.twitter.com/MR7HUAlCMn— Renfe (@Renfe) November 22, 2021 A pesar de que estes últimos xa se poden ver pola rede ferroviaria do país hai moitos anos, os pases a un custo reducido son para reservar asento entre o 21 de decembro e o 12 de setembro de 2022. Iso si, haberá que ser lixeira ou lixeiro á hora de fechar a compra porque só hai 250.000 billetes dispoñíbeis nestas condicións vantaxosas. De feito, esta proposta de Renfe contrasta cos prezos existentes dentro da propia Galiza, moito máis elevados para cada viaxe. A mobilidade ferroviaria no país supón un investimento maior por parte das e dos usuarios do tren. Por exemplo, moverse entre dúas das principais cidades galegas -A Coruña e Ourense- implica un custo de 11,25 a 25,30 euros a viaxe (segundo o tipo de tren no que se realice o traslado). Os Avant e os Alvia son os que resultan máis caros. Entre Vigo e A Coruña a butaca máis barata que se pode atopar actualmente sae por 12,20 euros, nunha viaxe con todas as paradas intermedias. No entanto, a taxa media está entre os 15,85 e os 18,70 euros.


Summary: Organizacións internacionais e coñecidos nomes da lingua, a música, o cinema, a literatura ou do movemento asociativo galego amosaron o seu apoio á manifestación do 15-S convocada polo BNG baixo o lema 'Por unha Patria soberana'

As rúas de Compostela están chamadas a se inundar este domingo coa manifestación convocada polo Bloque baixo o lema Por unha Patria soberana. Sermos Galiza tivo acceso á relación de adhesións --individuais e colectivas-- de persoas e organizacións --nacionais e internacionais-- que amosaron o seu apoio á mobilización e partillan as razóns da convocatoria. Desde o terreo da literatura ao audiovisual, pasando pola música ou o traballo a prol da recuperación da memoria histórica, un cento de persoas apoiaron publicamente os manifestos editados pola fronte nacionalista con motivo do 15-S. Manifestos, que procuran a adhesión dun maior número de apoios e que o BNG partillou e difundiu polas redes sociais. Adhesións individuais por unha Patria soberana Neste senso, a extensa listaxe de apoios recollidos deixan importantes nomes como o do escritor Suso de Toro, a directora de cinema Margarida Ledo ou Xosé María Álvarez Cáccamo. Aliás, subscreben a convocatoria Pilar Pallarés (poeta), Sandra Carballa (pintora), Olga Castro (poeta) ou Xosé Lois González 'O Carrabouxo'. Da música e o cinema coñecidos nomes pola súa traxectoria suman forza co Bloque. Pablo Carracedo 'Jasper', do grupo Nao; Uxía Senlle, Xosé Bocixa, Xurxo Souto ou a voz de Quempallou, Guillerme Costa asinan tamén o manifesto da cultura por unha Patria soberana. Organizacións nacionais e internacionais por unha Patria soberana Mais non só persoas a título individual quixeron apoiar a convocatoria desta mobilización. Organizacións e asociacións do país quixeron sumárense ás reivindicacións da formación nacionalista e adherírense á convocatoria do 15-S. A FRUGA, a Organización de montes veciñais e en man común, a Associaçom galega da língua (AGAL) ou o Comité galego de solidariedade internacionalista (Mar de Lumes) constitúen unha pequena escolma dos apoios recibidos polo Bloque desde as organizacións e asociacións do país. Porén, a organización frontista contará tamén con forzas políticas doutras nacións que quixeron sumárense a esta convocatoria e amosar o seu apoio ao BNG. Desde Euskal Herria, os Països Cataláns, Portugal ou América Latina, múltiples organizacións quixeron amosar o seu recoñecemento ao dereito da Galiza a se constituír nun Estado de seu e a promover un cambio no actual estado de cousas. Entre os apoios recollidos atópanse: Sortu, ERC, PCP, Bloco de Esquerda, Frente Popular de Liberación de Palestina, Frente Polisario ou o Consulado de Venezuela. Podes consultar as listaxes completas: **Adhesións individuais **Adhesións colectivas


Summary: Este 23 de abril realízanse numerosas actividades relacionadas co libro e a lectura, no marco dunha crise que se agrava. Falamos con Manuel Bragado, presidente da Asociación Galega de Editores, e Pilar Rodríguez, presidenta da Federación de Libreiros de Galicia.

Este 23 de abril celébrase o Día do Libro, que se acompaña en todas as cidades galegas de numerosas actividades de fomento da lectura. Todo, no marco dunha dura crise que afecta ao sector e que ano a ano se agrava. Hai un mes coñecíamos que durante o ano 2013 os títulos publicados en galego, 739, representaron pouco máis da metade dos publicados o ano anterior, consolidando unha tendencia á baixa iniciada en 2008, ano no que, con 2.070 títulos, se rexistrou o récord histórico. Os datos de consumo cultural correspondentes ao ano 2012 cuantificaban en euros a realidade da situación do sector: entre 2011 e 2012 os galegos e galegas deixaran de gastar máis de 15 millóns de euros en libros e publicacións periódicas impresas (de 60,6 millóns a 45,3). A análise que algúns dos principais actores do sector (Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, Asociación Galega de Editores e Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil) realizaban sobre a situación da cultura galega a través do manifesto A cultura galega, a nosa angueira, era moi crítica coas administracións. Sinalabancomo factores clave da crise o incremento do IVE cultural ao 21%, os recortes no sistema de bibliotecas públicas ou "a redución da presenza da nosa lingua nas aulas", sinalando que "a produción de libros, materiais didácticos e diferentes ofertas culturais en galego para acompañar a docencia se traduciría en incremento do PIB, isto é, emprego e riqueza". Manuel Bragado: "Temos un tecido editorial e un tecido libreiro moi febles e sometidos a moitas dificultades nas últimas tres décadas, e máis aínda nos últimos cinco anos, cun descenso dun 30% nas vendas" Unha análise semellante é a que realiza Manuel Bragado, presidente da Asociación Galega de Editores, que enmarca a crise que vive o sector en Galicia nun marco máis amplo, que afecta á industria do libre en todos os países desenvolvidos: "o que caracteriza este momento o sector do libro é a mudanza. O sector está sometido a un proceso de hibridación, tanto nos soportes coa introdución de novos formatos e dispositivos dixitais, coma nos hábitos lectores". "Esa realidade non é moi distinta en Galicia"- engade- "coa especificidade engadida de contar cunhas políticas de lectura moi adversas por parte dos poderes públicos, tanto no que respecta ás políticas de bibliotecas coma no posicionamento do libro no marco xeral do sistema educativo ou na promoción da lectura en lingua galega". Pilar Rodríguez: "A xente non ten para comer. Como vai mercar libros? Dificilmente vai gastar dez euros nun libro, por moito desconto que lle fagamos" Bragado sinala igualmente como un factor importante para entender a dimensión da crise en Galicia que "temos un tecido editorial e un tecido libreiro moi febles e sometidos a moitas dificultades nas últimas tres décadas, e máis aínda nos últimos cinco anos, cun descenso dun 30% nas vendas". A análise de Pilar Rodríguez Álvarez, presidenta da Federación de Libreiros de Galicia, é rotunda: "a nosa situación empeora cada día, os últimos doce meses foron terribles. Nunha libraría vendemos libros, e o que pasou foi que caeu de forma dramática a venda de libros". Pilar Rodríguez explica que "nós tardamos en notar a crise, seguramente porque o sector nunha foi demasiado boiante". Entre as posibles solucións para a actual situación, a presidenta dos libreiros galegos sinala, "simplemente" que "acabe o paro". "A xente non ten cartos, a xente non ten para comer. Como vai mercar libros? Dificilmente vai gastar dez euros nun libro, por moito desconto que lle fagamos", di, chamando a atención sobre a profuncidade da crise. Como medidas inmediatas e concretas, sitúa principalmente a formación: "pedimos formación, que a administración nos facilite ferramentas para adaptar os nosos coñecementos aos novos tempos, comezando polo comercio electrónico e outras novas formas de venda, ás que nos imos adaptando a golpes". "Traballadores de toda España teñen cursos de formación. Os libreiros somos autónomos e carecemos dese tipo de formación. Non pedimos subvencións, só formación", conclúe. Bragado: "promover a lectura, igual que promover os hábitos saudables na cidadanía non é unha cuestión a que poida renunciar ningún goberno responsable" Para Bragado, pola súa banda, as posibles solucións deben darse en tres ámbitos. En primeiro lugar "pasa por asumir o cambio: que o libro pode estar impreso, pode ter un formato dixital ou pode ser un contido en liña. Estamos nun momento no que o contido se sitúa por diante do soporte", di. Unha segunda liña de solución pasa "polas políticas públicas de lectura, que son irrenunciables". Para Bragado, "promover a lectura, igual que promover os hábitos saudables na cidadanía non é unha cuestión a que poida renunciar ningún goberno responsable. Todas as administracións deben considerar a lectura e a industria do libro como un sector estratéxico nas súas políticas culturais, educativas e de benestar". E a terceira cuestión ten que ver "coa responsabilidade da cidadanía, que debe facer sostible o negocio dixital, e nese senso" -di- "a min paréceme indispensable que se respecten os dereitos de autor e a propiedade intelectual. Iso vai ser básico se queremos que o proceso de hibridación dixital non faga desaparecer o sector profesional da edición". E, finalmente, indica Bragado, "será importante incrementar o número de lectores e lectoras na poboación, tendo en conta en calquera caso que nunca se leu tanto coma agora, no soporte que sexa". Pero iso si, conclúe, "non hai receitas máxicas". O libro dixital Bragado: "Paréceme indispensable que se respecten os dereitos de autor e a propiedade intelectual. Iso vai ser básico se queremos que o proceso de hibridación dixital non faga desaparecer o sector profesional da edición" Para Manuel Bragado, "o libro impreso seguirá con nós moito tempo aínda, cos formatos e os usos que sexa". Con todo, destaca, "os editores galegos estamos tentando traballar moito no ámbito dixital, na formación e na distribución, loitando ao mesmo tempo para que o libro galego estea presente nos escaparates das librarías e para que estean nas librarías dixitais, como Amazon". Bragado, responsable tamén de Edicións Xerais, destaca que o pasado ano a edición dixital de Xerais representou o 25% dos títulos publicados por esta editorial. "Este ano esperamos poder publicar un terzo de novidades dixitais, un terzo de novidades impresas e un terzo de reedicións", subliña. Ademais, salienta que nos vindeiros meses vai haber distintas accións de promoción do libro electrónico galego e de fomento do préstamo de libro en galego nas bibliotecas. Foro Reimprímete O Clúster do Produto Gráfico e do Libro Galego e a Asociación Galega de Editores veñen de constituír o Foro Reimprímete, un espazo de diálogo permanente entre todos os axentes e colectivos involucrados na cadea de valor do produto gráfico e do libro galego, e que este 23 de abril celebrará o seu acto de constitución en Compostela. Coa adhesión de 17 entidades e colectivos coma AELG, Gálix, a Federación de Libreiros, o Colexio de Xornalistas, a Asociación Galega de Profesionais da Ilustración ou a Asociación Galega de Deseñadores, o Foro Reimprímete reivindica "a importancia do soporte impreso na industria cultural do libro no actual proceso de hibridación do sector". Aseguran que "a distribución do contido dixital carece actualmente dun negocio sostible" e que o produto impreso "é, a día de hoxe, o soporte da cadea de valor do produto gráfico e do libro". Actividades para o 23 de abril En todas as cidades galegas celebraranse actividades relacionadas co Día do Libro. Por suposto en todas as librarías, que ofrecerán descontos do 10% ou superiores, e que en moitos casos sacarán os libros ás rúas e prazas. Tamén nas bibliotecas públicas e en numerosas institucións culturais, museos e centros de arte. Por exemplo, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), o Marco de Vigo, o Museo Granell, o Museo Etnolóxico de Ribadavia, o Museo de Belas Artes da Coruña e o Museo das Peregrinacións de Santiago, liberarán máis de 2.500 libros nunha actividade de bookcrossing na que pode participar calquera persoa que o desexe.