Despois de que o propio Feijóo admitise que "a Xunta non foi capaz de cumprir" coas súas previsións para remitir novas normas ao Parlamento de Galicia, o portavoz popular na Cámara salienta o traballo que alí se faiO pasado xaneiro o presidente Feijóo admitiu que "a Xunta non foi capaz de cumprir" coas súas propias previsións sobre as novas leis que o Goberno galego prometeu enviar nos últimos anos ao Parlamento de Galicia para o seu debate e aprobación. Pola contra, este luns o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, quixo poñer en valor a produción lexislativa da Cámara galega salientando as cinco leis que xa se aprobaron nela no que vai de ano. Tres desas cinco leis xa foran prometidas polo Goberno galego para 2017 e a súa aprobación non chegou ata dous anos máis tarde.O portavoz parlamentario do PP centrou a súa habitual rolda de prensa dos luns en salientar que "o Parlamento de Galicia é dos que ten máis intensidade de traballo e a oposición máis capacidade de control". E enumerou as cinco leis aprobadas no que vai de ano: de ordenación farmacéutica, de administración dixital, de patrimonio natural, de rehabilitación e de suplemento de crédito para actuacións prioritarias. Delas, as tres primeiras foron prometidas polo Goberno galego xa para 2017 mentres que a cuarta foi aprobada a comezos deste ano tras ser anunciada para 2018 e a quinta non foi incluída nas previsións lexislativas da Xunta, cuxo presidente adoita gabarse da previsibilidade do seu propio Goberno. O atraso na aprobación desas normas, en liña co dito por Puy, aínda que a súa intervención non semellaba ser crítica co Goberno galego, non é responsabilidade do Parlamento senón da Xunta, que se demorou no envío dos seus proxectos de lei á Cámara para que esta os convertese despois en leis.A Xunta ten aínda sen aprobar para a súa remisión ao Parlamento dous proxectos de lei prometidos orixinalmente para 2017 e novamente para 2018Na súa intervención Puy tamén lembrou que "na actualidade, e á espera dos proxectos que o Goberno ten informado que remitirá á Cámara, están en trámite os proxectos de lei de medidas de garantía do abastecemento en episodios de seca e o de aproveitamento lúdico das augas termais". Nos dous casos, as dúas normas foron prometidas pola Xunta para 2018. De feito, a Xunta ten aínda sen aprobar para a súa remisión ao Parlamento dous proxectos de lei prometidos orixinalmente para 2017 e novamente para 2018, o da lei do patrimonio da Comunidade Autónoma de Galicia e o da lei de emprego.En 2018 o galego foi, con só tres leis aprobadas en todo o ano, o parlamento autonómico con menor produción de todo o Estado, empatado con CatalunyaEste luns Puy salientou que, á marxe das leis, na Cámara galega a maioría das iniciativas que se debaten parten da oposición, o que interpretou como unha maior capacidade de control da Xunta por parte do resto de partidos. Segundo dixo, os membros do Goberno galego compareceron "2,3 veces cada día da presente lexislatura". Todos eses datos levaron a Puy a asegurar que o Parlamento galego é "o que ten máis intensidade de traballo". Porén, no estrito ámbito lexislativo en 2018 o galego foi, con só tres leis aprobadas en todo o ano, o parlamento autonómico con menor produción de todo o Estado, empatado con Catalunya. Tras constatarse en anos anteriores os sucesivos incumprimentos das súas propias promesas, este 2019 o Goberno galego deixou de facer públicas as súas previsións normativas.Situación das previsións de novas leis por parte da XuntaLeis prometidas para 2017 xa aprobadasLei 4/2017, do 3 de outubro, de protección e benestar dos animais de compañíaLei 5/2017, do 19 de outubro, de fomento da implantación de iniciativas empresariaisLei 6/2017, do 12 de decembro, de portos de GaliciaLei 8/2017, do 26 de decembro, de Orzamentos para 2018Lei 10/2017, do 27 de decembro, de espectáculos públicos e actividades recreativasLei 1/2018, do 2 de abril, pola que se modifica a Lei 8/2008, do 10 de xullo, de saúde de GaliciaLei 3/2019, do 2 de xullo, de ordenación farmacéuticaLei 4/2019, do 17 de xullo, de administración dixitalLei 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidadeLeis prometidas para 2018 xa aprobadasLei 2/2018 de Orzamentos para 2019Lei 1/2019, do 22 abril, de rehabilitación e de rexeneración e renovación urbanasLei de medidas de garantía do abastecemento e calidade da auga en episodios de seca e outras situacións excepcionais (proxecto aprobado pola Xunta para a súa remisión ao Parlamento o pasado 1 de agosto pero pendente de tramitación na Cámara)Lei de regulación do aproveitamento lúdico das augas termais (proxecto aprobado pola Xunta para a súa remisión ao Parlamento o pasado 4 de xullo pero pendente de tramitación na Cámara)Leis prometidas para 2017 e novamente para 2018 pero aínda non aprobadasLei do patrimonio da Comunidade Autónoma de GaliciaLei de empregoLeis prometidas por primeira vez para 2018 aínda non aprobadasLei de impulso demográficoLei reguladora dos xogos e apostasDecreto lexislativo para un texto refundido da lei de cooperativasLeis aprobadas sen que fosen previstas pola XuntaLei 2/2017, do 8 de febreiro, de medidas fiscais e administrativas (lei de acompañamento dos Orzamentos para 2017)Lei 3/2017, do 13 de xullo, de impulso ao crecemento económico e reforzo do gasto social (impulsada polo grupo do PP, non pola Xunta)Lei 7/2017, do 14 de decembro, de medidas da eficiencia enerxética e garantía de accesibilidade á enerxía eléctrica (impulsada por unha iniciativa lexislativa popular, non pola Xunta)Lei 9/2017, do 26 de decembro, de medidas fiscais e administrativas (lei de acompañamento dos Orzamentos para 2018)Lei 3/2018 de medidas fiscais e administrativa (lei de acompañamento dos Orzamentos para 2019)Lei 2/2019, do 9 de maio, pola que se concede un suplemento de crédito para o reforzo de actuacións prioritarias para o ano 2019Lei aínda en tramitación pola Xunta sen que fose previstaAnteproxecto da Lei de ordenación do territorio de Galicia


Summary: A banda de Muros, Deleiba, aposta por un videoclip sobre a positividade e esperanza coa canción "Erguerse"

Deleiba publicou antonte o seu novo videoclip. "Erguerse" é o nome da canción que acompaña esta peza audiovisual que utiliza os roles de xénero na infancia, a liberdade sexual e a superación persoal ante a perda dun ser querido como protagonistas. "O tema nace antes da pandemia, máis centrado no desamor, pero ao longo do ano vimos que podíamos darlle máis significados a este letra simbólica", sinala o batería de Deleiba, Mauro Gómez, en declaracións a Nós Diario. A banda de Muros –integrada por Jesús Saborido (baixista), Denís Lamela (guitarra), Alberto Romero (guitarra), Germán Mosqueria (voz) e Maurgo Gómez (baixista)– utiliza o seu rock máis positivo para encher de enerxía ao público baixo o lema "Cada vez que me tumben, reunirei as forzas para erguerme". A pandemia da Covid-19 fixo que esta produción audiovisual tivera que adiarse en varias ocasións debido ás restricións de mobilidade. "O videoclip gravouse en decembro, aproveitando a flexibilidade das restricións, mais houbo momentos de ter todo organizado e dous días antes ter que cambiar o plan", apunta Gómez. "Sen a axuda da xente de Muros e todo o traballo do conxunto non se podería ter realizado; o equipo de remo mesmo cambiou un dos seus adestramentos para que nós puidésemos gravar", conta o batería. Unha parella de mozos, unha nena que quere entrar nun equipo de remo e unha rapaza que "tira para adiante e supera o seu loito" son as historias protagonistas do videoclip dirixido por Daniel Pérez. "Quería un estilo moi clásico e visual para esta canción chea de positividade e esperanza", indica o director en conversa telefónica co xornal. O seu estilo de "escenas estáticas e escenificadas, nas que xogo moito co zoom", bebe de influencias internacionais como Gaspar Noe e o seu filme Love –nos planos da parella de rapaces na bañeira– ou mesmo das de casa, como o videoclip de "Perfidia" de Tanxugueiras. Estrelas no chan En contraposición a este estilo, o grupo Tulip lanzou o primeiro sinxelo, "Simpático", do seu disco debut Estrelas no chan. Un videoclip "escuro, sombrío e melancólico" sobre o amor, dirixido por Fernando Areal.


Summary: Actualmente o principal sospeitoso parece ser un cidadán ruso de orixe kirguisa

Xa son 14 as persoas falecidas e 51 as feridas como consecuencia do atentado no metro de San Petersburgo . Ata este momento descoñécense as posibles causas do ataque. A atención céntrase agora en Akbarzhon Jalilov quen parece ser o responsábel destas mortes. A bomba que provocou a explosión estaba situada nun dos vagóns do metro e foi detonada cando o tren viaxaba entre a estación de Tekhnologichesky Institut e a de Sennaya Ploshchad. Non está claro aínda se se trata dun ataque suicida. O maquinista seguiu conducindo tralo atentado para que se puidese socorrer aos feridos o antes posíbel. Este feito resultou de gran axuda á hora de salvar vidas declararon expertos no tema. Outro artefacto similar sen detonar foi atopado na estación de Ploshchad Vosstaniya, unha das principais estación da cidade. Vladimir Putin declaraba tralo atentado que se descoñecen as causas deste ataque e que non se descarta ningunha posibilidade. Nun primeiro momento os medios falaban da posíbel participación de Aryshev Maksim, un cidadán kazajo. Non obstante, Nurgali Bilisbekov, pertencente ao Comité de Seguridade Nacional de Kazaxistán negou calquera relación entre Maksim e a explosión. Rahat Sulaimanov, portavoz do servicio do Comité de Estado para a Seguridade Nacional (GKNB) declaraba que un cidadán ruso de orixe kirguiso podería ser o responsable das mortes. De acordo coa intelixencia kirguisa, o sospeitoso principal sería agora Akbarzhon Jalilov, de 22 anos. Jalilov vivira en Rusia durante seis anos e era da cidade de Osh no sur meridional de Kyrgystan. Unha comisión de investigación rusa está traballando xa para determinar se o ataque foi ou non un acto terrorista. Ao mesmo tempo, a Comisión de Estado para a Seguridade Nacional kirguisa declarou estar colaborando coas axencias rusas nas investigacións. Varios estados condenaron publicamente o atentado, incluído Estados Unidos. Donald Trump realizaba ademais esta mañá unha chamaba a Vladimir Putin para expresar o seu apoio.


Summary: 11 espazos galegos de coworking organizan ao longo desta semana actividades para dar a coñecer o seu funcionamento e as vantaxes do cotraballo: xornadas de portas abertas, charlas ou presentacións

E ti, aínda traballas na casa? Collemos emprestado este slogan do espazo de coworking compostelán Doutroxeito co que promociona o programa de actividades que esta semana está a realizar no marco dos Coworking Days. Centros de cotraballo de toda Galicia buscan dar a coñecer o seu funcionamento a través de xornadas de portas abertas, charlas ou presentacións. Na iniciativa participan once espazos galegos de coworking: Na Coruña, Wekco e coLABORAtinne coworking; en Arteixo, Articos; en Santiago de Compostela, Doutroxeito Coworking; en Pontevedra, Espacio Arroelo; en Vigo, Sinergia Vigo, VMDIECISIETE – pop up & coworking e La Estación Coworking; en Vilagarcía, Dallequedalle coworking; en Lobeira, Sende; e en Ourense, Magma Espacio. Como adoitan destacar os impulsores deste tipo de iniciativas, o cotraballo ten numerosas potencialidades, que van máis aló do simple aforro económico e redución de custes –aluguer, luz, telecomunicacións-, con respecto ás oficinas ou locais tradicionais, senón que tamén debe ser valorado o contacto e colaboración con outros profesionais e "o establecemento de rutinas positivas", como destacan dende Doutroxeito. O coworking non é un espazo físico de traballo, ou cando menos non é só iso; é un espazo humano, a posibilidade de crear relacións profesionais entre traballadores da mesma ou de distintas disciplinas. "Coworking significa compartir, inspirar e colaborar", lembran dende Magma Espacio, en Ourense. Nas paredes de Magma pódense ler algúns dos mandamentos do coworking ou, cando menos, da filosofía que dende este espazo queren inspirar. Está prohibido -din- "renderse antes de comezar", "sabelo todo", "queixarse todos os luns", "saír tarde os venres", "aburrirse (agás se vas mudar algo que non che gusta)", "chorar (menos de risa)", "non preguntar", "non trabucarse", "namorar da rutina" ou "crer que o talento o é todo". Cada un destes espazos ofrece tarifas moi diversas, que buscan adaptarse ás necesidades dos distintos traballadores e traballadoras. Dende aqueles que necesitan un espazo permanente de traballo, e que pagan tarifas que se sitúan entre os 170 e 200 euros a aqueles outros e outras que simplemente empregan o servizo a media xornada, pagando pouco máis de cen euros mensuais, e mesmo quen só necesite facer uso do posto de traballo ou das salas de reunión un día á semana ou un número determinado de horas cada mes, con tarifas máis axustadas. Nas webs de cada un destes espazos poden consultarse as moitas e moi diversas actividades programadas para esta semana. En Magma, por exemplo, comezaron este martes cunha excursión a un centro de Coworking Rural situado no parque nacional do Xurés, e continuarán ata o venres con xornadas de portas abertas ou sesións de asesoramento sobre "oportunidades e imaxe profesional en Linkedin" ou sobre "frustracións e emocións á hora de emprender". Na Coruña, WekCo acolle tres charlas, por exemplo a que ofrecerá Simón Cabarcos (Blindaxe Sport): "Soña, si, pero faino!: Da protección á personalización". E coLABORAtinne coworking organiza unha conferencia de Santiago J. Méndez (CEOdas plataformas CoruñaEmprende & GaliciaExporta) sobre emprendemento. En Compostela, Doutroxeito abriu xa as súas portas este luns para todas as persoas que queiran coñecer as súas instalacións, onde tamén se poderá ver unha exposición do coworker e fotógrafo Xaime Cortizo; o venres, un concerto e unha pequena semana porá fin aos coworking days. Os restantes espazos tamén abren as súas portas e ofrecen visitas guiadas ás súas instalacións, e información para todas as persoas que estean interesadas en ocupar algúns dos postos dispoñíbles.


Summary: Este outono a AELG pon en marcha esta iniciativa da man de escritores como Dores Tembrás, Pedro Feijoo e Felipe Senén.

A proposta da Asociación de Escritores/as comeza o 17 de outubro cun paseo da man de Dores Tembrás que sairá dos Xardíns dos Cantóns e leva por título "A Coruña, unha cidade ao descuberto". A seguinte cita será protagonizada polo vigués Pedro Feijoo o 31 de outubro cunha andaina titulada "A Coruña de Rosalía e Murguía: tras o vento da negra sombra". Sairá da Praza do Humor e percorrerá as rúas da cidade onde viviu o matrimonio, pasando pola Academia Galega na Rúa Tabernas e o cemiterio de San Amaro. E, por último, o 14 de novembro a camiñata será liderada por Felipe Senén, que propón saír da Porta do Xardín de San Carlos para adentrarnos na prehistoria e na Historia da Coruña, desde o Baluarte Vello e percorrendo os lugares de Moore, Porlier, Aguirre, Pondal, Rosalía, Francisca Herrera, Pablo Picasso, Manuel María...


Summary: As Ataque Escampe fan dez anos, pois aínda que o grupo comezou a ser coñecido a partir de 2007, dende o 2002 levou a cabo un proceso (aínda máis) underground e amateur de formación. Esta noite celebrarano na Sala Moon de Compostela, cun concerto no que repasarán as súas cancións máis coñecidas de todas as épocas.

As Ataque Escampe fan dez anos, pois aínda que o grupo comezou a ser coñecido a partir de 2007, dende o 2002 levou a cabo un proceso (aínda máis) underground e amateur de formación, no que se foi abrindo paso, até publicar a súa primeira maqueta: Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos (2007) e disco: Galicia es una mierda (2008). Despois chegarían A grande evasión (2009) e Violentos anos dez (2011), todos publicados en A Regueifa. Esta noite, a partir das 22.00, celebrarano na Sala Moon de Compostela, cun concerto no que repasarán as súas cancións máis coñecidas de todas as épocas, coa axuda de "colaboradores" e teloneados por Vicky Polard e Fununcan. Aparcarán, pois, a promoción do seu álbum máis recente, gabado pola crítica, e mirarán cara ao pasado, que veñen repasando con humor no seu blog dende hai unhas semanas. Entre os proxectos máis inmediatos da banda está a participación na homenaxe aos Resentidos, para a que gravaron unha versión de Música Feliz, que fará parte do compilatorio A tribo toda baila O decrecemento e a autoxestión son máis unha necesidade ou deben ser o modelo? Decrecer significa autoxestionarse. Isto no sector musical significa traballar sen axencias de contratación, nin discográficas nin subvencións públicas. Os que queiran vivir da música, desta maneira téñeno difícil. Se tivésemos o hábito da autoxestión xa de antes, agora podería ser distinto. O problema é unha certa concepción da cultura de raíz posfranquista que fai que dependamos das institucións mesmo se non queremos, indirectamente. Estes tempos tan complicados poden ser a oportunidade de mudar as cousas ou a confirmación do naufraxio definitivo. Queremos pensar que pode ser, que vai ser, o primeiro. Cruzamos os dedos. "Estes tempos tan complicados poden ser a oportunidade de mudar as cousas ou a confirmación do naufraxio definitivo" Como é a vida para un grupo galego e en galego nestes tempos de crise e maioría absoluta do PP? Regular, claro. Antes non era a hostia pero agora é peor, evidentemente. Fican as vías da pregunta anterior na medida en que se poidan aproveitar. En todo caso, hai un público real que é o que escoita os discos e vai aos concertos que permite que a vida dos grupos vaia tirando para diante. Despois de dez anos e cambios de formación, de estilos..., atopastes o voso camiño? O noso camiño é non ter camiño. Somos uns cowboys. Que cambiou na vosa forma de ver a música nestes dez anos? Antes eramos un pouco máis inocentes. Viñamos de vilas, eramos novos, internet non era o que é: o acceso á música dos nosos contemporáneos era necesariamente máis restrinxida. Fixabámonos máis nas letras. Agora temos, talvez, unha maior bagaxe musical que fai que os discos sexan máis ricos na medida do posíbel. En calquera caso estes dez anos foron unha fase de ensaio-erro. A nosa grande obra está por vir, ou iso esperamos. "O noso camiño é non ter camiño. Somos uns cowboys" Tocaríades na Cidade da Cultura? Os Labregos do tempo dos Sputniks tocaron alí e doaron o seu caché á escola infantil A Semente. Nós poderiamos facer igual, chegado o caso. Así e todo, non creo que á Cidade da Cultura lle interesemos nós. Estamos tranquilos. Nas vosas cancións sempre houbo compromiso político. Como vedes iniciativas coma Fundación Robo e outras, coa intención de facer cancións declaradamente políticas? Ben, pero hai que ir con moito coidado. Os textos declaradamente políticos poden ser un caldo de cultivo para o tópico. Á fin, o máis político que pode ter unha canción non é a letra ou a temática senón o contexto de produción. Como vai ser esta festa de aniversario? Moi entrañábel: vai haber moitos globos e moitas amigas botándonos unha man no escenario. Van tocar Fununcan e Vicky Polard e o Cineclube de Compostela vai proxectar os Fluxfilms. O cantante rompeu onte unha perna, así que vai cantar sentado como un vello bluesman e vai ser tamén un pouco raro todo, como debe ser. Como é a vosa Música Feliz, que vides de gravar? É triste e con reverb. Tomamos como referencia para o son o disco Rome de Danger Mouse e Daniele Luppi e o Let's England Shake de PJ Harvey. Que lle debedes a Reixa e Resentidos? Supoño que a posibilidade de facer música con total liberdade (incluída a liberdade de ser en galego) e que a xente goste. Tratar o público como persoas intelixentes produce o milagre de que as músicas "difíciles" poden ser escoitadas e desfrutadas por moita máis xente da que parecería, porque, sorpresa, a maior parte do público son persoas intelixentes. Na época dos Resentidos todo estaba por facer e non debía ser tan difícil. Agora o problema é que moitas persoas cren que son menos intelixentes do que son. "Na época dos Resentidos todo estaba por facer e non debía ser tan difícil. Agora o problema é que moitas persoas cren que son menos intelixentes do que son" Do rock de serie B ao soul. Cal é a vindeira parada de AE? Coqueteamos coa canción melódica italiana, a música rebétika e a banda sonora do spaghetti western. Pero ao final, como sempre, todo o mundo dirá que facemos pop. Codia ou miolo? Codia. Porco ou tenreira? Tenreira (de verdade estas preguntas son importantes para entender a nosa música?) Maycar ou Ruta? Ambos están botados a perder. Non hai onde ir nos anos dez.


Summary: Hai setenta e cinco anos, falamos do 22 de decembro de 1945, catalás, galegos e vascos reunidos na cidade de México, ratifican un acordo para poñer de novo en marcha Galeuzca, na perspectiva dunha actuación mancomunada das tres nacións diante a posibilidade dun cambio de réxime no Estado español.

A decisión de poñer de novo en marcha Galeuzca, o pacto asinado en xullo de 1933 en Santiago de Compostela polos nacionalistas vascos, catalás e galegos, estará presente na vontade dos seus representantes no exilio desde os primeiros momentos do desterro. O pulo do núcleo bonaerense xa levou en maio de 1941 a sinatura dun primeiro acordo avalado polas rúbricas de Serra Moret, de José María Aldalsoro e Daniel Castelao, onde se comprometían a loitar contra o franquismo e pola democracia, a poñer en andamento un directorio de organización e dirección e a proclamar a soberanía de cada unha das nacións. Castelao, actor decisivo Os anos limiares desta alternativa, onde o papel de Castelao é decisivo tal é como estudou Xosé Estevez, xeraron diversas propostas, moitas sen coordinación entre elas pero coa clara intención de erguer un organismo que valera polos dereitos das nacións sen estado peninsulares. Neste período, merece a pena destacar a volta de 1942, o acto de homenaxe a Aguirre no Casal Catalá de Bos Aires coas intervencións de Castelao e Alonso Riós ou o festival de Galeuzca celebrado o 7 de outubro de 1942 no Teatro Alvear, onde participaron diversas agrupacións artísticas da colectividade e tomaron a palabra os seus máis destacados dirixentes. Unha plataforma para a ruptura co franquismo A actividade das forzas democráticas verase esporeada a partir de 1944 polo expectativas abertas entre os sectores antifranquistas dun próximo cambio de réxime no Estado español, como consecuencia da derrota das potencias nazi fascistas na II Guerra Mundial. Mentres os cataláns poñían en marcha o Consello nacional de Cataluña e procedían na primavera de 1944 ao reforzamento e renovación do goberno da Generalitat baixo a presidencia de Josep Irla, que xa exercía como tal desde a morte de Companys, os vascos, baixo o incuestionábel liderado do presidente Aguirre, animaban o Consello xeral vasco e desenvolvían unha inxente labor diplomática diante das potencias occidentais, particularmente dos Estados Unidos de América. O empuxe dos nacionalistas galegos posibilitará a formación de diversas delegacións de Galeusca en varios estados de América do Sur. As iniciativas do nacionalismo galego colleran novos folgos, destacando a publicación do Sempre en Galiza, a constitución do Consello da Galiza e a reorganización da actividade partidaria no interior. Nesta circunstancia acada particular relevo a constitución do Consello da Galiza, formalizado o 15 de novembro de 1944 en Montevideo coa sinatura dos deputados exiliados Antón Alonso Ríos, Ramón Suárez Picallo, Elpidio Vilaverde e Daniel Castelao, co obxectivo de "xuntarse nun só corpo de dirección política para gardar, manter e defender a derradeira vontade de Galiza mentres dure está etapa de opresión na que o pobo se ve privado de toda expresión democrática". Unha alternativa articulada arredor do dereito de autodeterminación A nova conxuntura vai dotar de renovados esforzos o vello proxecto de Galeuzca. Neste contexto de optimismo sucédense os contactos, intercámbianse propostas e remítense borradores de acordos coa finalidade clara de conformar un bloque unitario e tripartito capaz de situarse nunha posición de forza de cara a nova situación que provocaría a caída do franquismo. A este respecto destacase a correspondencia mantida por Daniel Castelao e o presidente vasco Aguirre, onde se pode coñecer o deseño político e o proceso de articulación dunha plataforma, que xurdía para conseguir o recoñecemento dos dereitos nacionais de Galiza, Euskadi e Cataluña. A labor da alianza das nacións sen estado peninsulares desenvolvese en diversas esferas. Por exemplo, no mes de abril de 1944, redactase unha a proposta de "Manifesto de Galeuzca", redactado a instancia de Aguirre, onde se defende un estado confederado ou unha "Comunidade ibérica de nacións", formada por Galiza, Euskadi, Cataluña e Castela á que se podería unir Portugal. Nas mesmas datas, a delegación de Bos Aires, coincidindo co aniversario da proclamación da II República, fai un chamado público reclamando o dereito de autodeterminación e expresando a súa oposición ao franquismo " e a calquera outra que non propugne o pacto libre como forza de unión entre as nacionalidades ibéricas". A Comunidade de Nacións Ibéricas A elaboración doutrinal e programática ocupará boa parte dos traballos nesta etapa inicial. A maior parte dos documentos redactados fixan como condición previa "a instauración da liberdade e da democracia catalá, vasca e galega", e apostan por "unha Comunidade de Nacións Ibéricas" como formula para resolver os problemas políticos e sociales". Na mesma liña coinciden en solicitar a axuda dos "pobos libres de Europa" no caso de que "a democracia española se manifeste incompatíbel cunha estruturación integral do Estado que descoñeza a realidade plurinacional existente dentro del". O empuxe dos nacionalistas galegos posibilitará a formación de diversas delegacións de Galeusca en varios estados de América do Sur. A viaxe que Rodolfo Prada realiza polo continente en labores de organización e coordinación dos diferentes núcleos patrióticos permítenos coñecer das tentativas de formalización da alianza tripartita en Perú, Cuba ou Venezuela, onde manterá contactos co delegado do goberno vasco e representantes catalás, nunha xuntanza promovida polos militantes nacionalistas Xosé Mosqueira Manso, Silvio Santiago e Manuel Vaamonde, auténticos motores da iniciativa en Caracas. A defensa dos dereitos fundamentais de toda nación O 10 de novembro de 1944 constitúese en Bogotá a sección colombiana de Galeuzca. A xuntanza fundacional, presidida por Prada, contaría coa presenza de Ramiro Illa Couto en representación de Galiza, de Antonio Trías, Pablo Vila e Pedro Comas pola parte catalá e de Francisco de Ambrisqueta, André Perea e Xesús Ezpolea en nome de Euskadi. O núcleo da alianza en Colombia nacería coxo pola debilidade do nacionalismo galego neste Estado, até o punto de que Illa Couto non tiña a residencia permanente no mesmo. Galeuzka rexeitaba como alternativa a Franco a restauración da monarquía e un modelo de organización territorial que non recoñeza as nacións A sección chilena de Galeuzka xurdirá de esforzo do núcleo galego instalado no país. Sinalábanse entre estes o deputado Ramón Suarez Picallo e Celso Garrido, un antigo militante das Mocidades Galeguistas adherido na altura a Esquerda Republicana, arredor dos cales actuaba un grupo de galegos que non deixaban de celebrar o Día da Patria Galega desde a súa chegada ao exilio. A presentación do organismo realizaríase en Santiago de Cile, coincidindo coa presenza de Prada na cidade, nun acto no que tomaría a palabra Ramón Suárez Picallo, o delegado do goberno vasco Pedro de Arretxabala e o representante catalán Antón Blavia. O 22 de decembro de 1945 asinase publicamente o acordo que da inicio a xeira mexicana de Galeuzka. O documento é resultado dun duro traballo previo, onde se sinalou pola parte galega Xoán López Durá, destacado xurista, membro do comité executivo do Partido galeguista e concelleiro desta formación en Compostela e cofundador do núcleo da Unión do Pobo Galego neste país. Finalmente contará co apoio de nove organizacións políticas, sete catalás, que recollía todo o espectro nacionalista, dúas vascas, PNV e ELA, e o Partido Galeguista, representado a un tempo por López Durá e Florencio Delgado Gurriarán, o poeta exiliado de Valdeorras. Unha iniciativa para internacionalizar a cuestión galega A resolución política aprobada comeza manifestando o compromiso das tres nacións na loita contra o franquismo, afirmando o carácter nacional de Galiza, Euskadi e Cataluña e "demandado para elas os dereitos fundamentais que corresponden a toda nación, a saber: liberdade, soberanía e dereito de autodeterminación". A declaración política rexeita como alternativa a Franco a restauración da monarquía, alternativa defendida nos círculos de oposición patrocinados polo Reino e Unido, así como un modelo de organización territorial para o estado "que non sexa aceptado polo vontade libre e soberana dos seus respectivos pobos" A raiola de esperanza alumeada por Galeuzca non tardou en desaparecer. A evolución da situación política internacional e estatal, a decisión do Reino Unido e de Estados Unidos de manter no poder o réxime de Franco e a deslealdade para con Galiza dunha dos dirixentes nacionalistas cataláns e vascos, situou á alianza nunha vía de esmorecemento que remataría coa súa desaparición. Porén, a iniciativa xogou un papel importante na internacionalización do problema nacional galego, na socialización dunha alternativa de ruptura co franquismo que puxese en primeiro plano os dereitos das tres nacións e na clarificación sobre o alcance democrático dunha proposta que non teña en conta o carácter plurinacional do espazo ibérico.


Summary: Non tocar a reforma laboral de Zapatero ou elevar o gasto en 30.000 millóns menos son algunhas delas. O propio secretario xeral matizounas após que as cámaras captasen as anotacións que el escribira.

As cámaras de Cuatro captaron durante a intervención de Pablo Iglesias após a xuntanza con Pedro Sánchez un dos documentos que o de Podemos manexaba para dirixir as súas declaracións. No seu caderno, e escrito a man, pode lerse, encadrado en cor verde, frases como "contento coa reunión" ou "Programa electoral do PSOE: moitos pontos de acordo". Máis abaixo, un epígrafe no caderno de Iglesias pon "cesións que trasladei". E aí escrebe catro puntos: 1. "Reducir o déficit a un ritmo maior do que sinalamos no noso programa" .2. "Aceptamos unha Reforma Fiscal menos redistributiva do que nos gustaría".3. "Elevar o gasto en 60.000 e non en 90.000 millóns de euros".4. "Derrogar sól a última Reforma Laboral." Até agora Podemos quería derrogar tamén a de 2010, do goberno Zapatero, e que implicou un despedimento máis fácil e barato. "Ninguén poderá dicir que non cedemos", anotaba ao remate da listaxe. O debate xerado por estas anotacións, captadas polas cámaras de TV e que axiña se estenderon por informativos, tertulias e redes sociais, levaron a Iglesias a saír ao paso. Afirmou que que derrogar as 2 reformas laborais é "fundamental" mais tamén precisou que, se o PSOE "péchase en banda", estaría disposto a negociar cos socialistas a reforma de 2010 e, para iso, pediría o apoio aos sindicatos UGT e CCOO.


Summary: A ninguén se lle escapa que nunha campaña de 15 días compre poñer a andar todos os medios para presentarse diante da cidadanía. Candidatos e candidatas vense na obriga de moverse polas redes sociais e darse a coñecer a través de 140 caracteres.

En 140 caracteres só é de agardar a mensaxe directa, asinada de maneira persoal por candidatas e candidatos. Mália iso, en poucas ocasións descenden ao ámbito persoal, a trasladar sentimentos, gustos ou debilildades. Maiormente, mantéñense no seu posto, transmiten ideas forza da campaña, actos do día e un caderno de bitácora que se centra na axenda de campaña. Da Coruña a Ribadeo, de Ferrol a Ourense. Para coñecer a rota das súas caravanas, nada mellor que dirixirse ás súas contas persoais no twitter. Quen aspira a ser Presidente garda con coidado o seu ámbito privado. Poucos datos se poden coñecer a través da súa presenza na redes sociais. Case todos anotan xa na presentación que os seus perfís están xestionados non só por si propios senón tamén polo equipo que os acompaña na campaña. Os chios preséntanse así como unha ferramenta máis para dar a coñecer os programas electorais, unha presenza obrigada na que, maiormente, falta alma e complicidade. A recente entrada en twitter da maior parte apréciase como un elemento máis do propio nomeamento. Navegan pola Rede as persoas que aspiran a presidir a Xunta e, de súpeto, vense abraiadas por centos, milleiros ás veces, de seguidoras e seguidores. En cambio, non corresponden coas persoas que teñen a ben andar tras os seus pasos. Só Francisco Jorquera e Pachi Vázquez siguen a máis de 1000 persoas en twitter. Feijóo, Beiras, Bascuas ou Yolanda Castaño andan por baixo dos 160, cifra a moita distancia das persoas que teñen a ben coñecer os seus comentarios na rede. Mario Conde sigue a 414 persoas, a anos luz, de todas maneiras das máis de 74.000 que andan tras del. Poucas sorpresas en cada un deles. A corrección e a contención é a tónica que predomina na maior parte dos chíos. O candidato do PP, Alberto Núñez Feijóo esquece a elocuencia na súa aparición nas redes. Avisa, iso sí, que os seus chíos personais veñen identificados cun ANF, mais poucos ANF aparecen nas tamén escasas mensaxes da súa liña de tempo A última, a dedicada a Castelao Bragaña escrita, como case todas, en español. "Lo dicho por el ex Presidente del Consejo Ciudadanía es inadmisible y ha hecho lo que debía al disculparse y dimitir". Pouca máis comunicación coas iniciais do seu nome, alén do agradecemento a Esperanza Aguirre despois da súa dimisión. Contención tamén en Pachi Vázquez. Poucos datos fóra das súas frases entrecomiñadas de discursos públicos e do retwitteo constante a Rubalcaba. "Xa con moitas ganas" inicia a campaña, nun dos poucos alardes de transmitir o estado de ánimo do candidato. Un vicio, como as pipas O cabeza de cartel do BNG entrou tarde en twitter pero con ansia. Comenta o seu proceso de iniciación e todas as sorpresas que lle depara a rede. "O twitter é un vicio, cando te pos é como comer pipas, que non paras!" anota nun dos seus múltiples comentarios. Tanto introduce as ideas do seu programa como narra o vivido en cada un dos mítines. Comparte a súa aficción aos Beatles e moito que lle parecen os 14 euros de peaxe da autopista das Rías Baixas. Sen dúbida, un twitter con vontade de comunicar ao candidato coa cidadanía cun discurso persoal. Xosé Manuel Beiras, portavoz de Anova, visita pouco o seu twitter e os chíos que introduce diríxense maiormente ao goberno do PP. "Imos varrer ao PP con vasoiras de xestas", "Desaloxemos aos escravos de San Caetano" ou "Combatendo ao fascismo plutocrático" son algunhas das súas mensaxes". Só unha mensaxe en primeira persoa atopamos nos seus chíos: "Sigo sendo o mesmo. Estou onde hai que estar". Orixinal e directo se mostra, pola contra, o candidato de Compromiso por Galiza, que se presenta como "comprometido, e moito, co meu país". Alén das mensaxes de texto, Bascuas introduce no seu twitter videos domésticos nos que grava a súa mensaxe directamente á cámara construíndo unha "bitácora virtual" das súas xornadas de campaña. "Hoxe foi unha xornada de bocadillo sobre rodas..." comeza un deles. "Nací en Tui, una preciosa ciudad del sur de Galicia..." escribe como presentación Mario Conde, nun twitter no que o galego está completamente ausente.


Summary: A Panadaría, Chévere e Matarile Teatro coproducen as súas obras co CDN, organismo que tamén produce as creacións de creadores como Pablo Fidalgo, Marta Pazos e Esther F. Carrodeguas.

O Centro Dramático Nacional (CDN) vén de presentar a súa programación para a tempada 2021-2022 e dentro da nómina de producións e coproducións destaca a presenza de sete traballos galegos da man das compañías Chévere, Matarile, En vilo e A Panadaría e dos creadores Pablo Fidalgo, Marta Pazos e Esther F. Carrodeguas. Coa reconstrución, persoal e colectiva, após a pandemia no centro, a programación conta cun total de 27 espectáculos e máis de 60 actividades transversais. Así, a compañía teatral Chévere subirá ás táboas do María Guerrero, entre o 17 de setembro e o 10 de outubro, Never More, unha creación en coprodución cuxas dirección e dramaturxia corren a cargo de Xesús Ron e na que se dá "unha versión diferente do que ocorreu co desastre do petroleiro Prestige en 2002". A outra coprodución galega co CDN será a que realice a dramaturga e directora Ana Vallés, de Matarile Teatro, que leva tamén ao María Guerrero a peza Inloca, que se representará do 14 de xaneiro ao 6 de febreiro. En terceiro lugar chega o traballo da Panadaría, no mesmo teatro, baixo o título Las que limpian / As que limpan. A peza de Areta Bolado, Noelia Castro e Ailén Kendelman, que se representará do 20 de abril ao 15 de maio na sala Princesa, busca reivindicar o traballo das camareiras de piso dos hoteis achegando tamén unha perspectiva de xénero. Dos demais proxectos galegos no CDN, que se desenvolverán como produción propia do órgano estatal, o primeiro en estrearse será El libro de Sicilia, do vigués Pablo Fidalgo, que propón "unha viaxe a un territorio de ruínas para falar do tempo, da historia e da reconstrución", entre o 8 o 31 de outubro tamén na sala Princesa. A directora de Voadora, Marta Pazos, regresa a un texto de Federico García Lorca para realizar unha comedia inacabada. Comedia sin título representarase do 12 de outubro e o 26 de decembro no María Guerrero. Seguindo a liña de traballo de autorías colectivas, Teatro En Vilo, a compañía de Andrea Jiménez e de Noemí Rodríguez, crea Blast para pór en escena un gabinetes de crise, entre o 6 de maio e o 19 de xuño do próximo ano, tamén no María Guerrero. E finalmente, dentro do programa de Residencias Artísticas do centro dramático, está a proposta da dramaturga Esther F. Carrodeguas. Unha traxicomedia negra que leva por título Supernormales e que dirixirá Iñaki Rikarte no Teatro Valle-Inclán entre o 16 de marzo e o 24 de abril de 2022.


Summary: Artur Mas anunciou que o Govern de Catalunya continuará adiante coa consulta e que "non dará pasos atrás" no proceso independentista.

Concluíu a reunión das forzas políticas pro-consulta realizada esta segunda feira -rematou por volta das 10 da noite- e, segundo comunicou o coordenador nacional de ICV, Joan Herrera, o Govern catalán desbota neste momento a realización do referendo nos termos previstos no decreto asinado no seu día por Artur Mas. Esta terza feira, o Govern formulará unha proposta alternativa á realización da consulta, inviabilizada no actual marco político após o recurso de inconstitucionalidade apresentado por Madrid á lei de consultas e ao decreto de convocatoria do referendo. Será Artur Mas quen, esta terza feira, por volta das 10 horas, compareza perante os meios para informar da alternativa que baralla o seu executivo. Segundo informa Vilaweb, na reunión da segunda feira o Govern propuxo un referendo alternativo ao que prevía a Lei. Trataríase de pór as urnas en sedes da Generalitat ao longo de todo o país -que funcionarían como colexios eleitorais-, sen publicar necesariamente un censo previo, de maneira que as eleitoras e os eleitores se fosen rexistar no momento previo a votar. Sería realmente un acto simbólico, ao non estar formalmente recollido na Lei de Consultas. A proposta non contou co apoio de ERC, que exixe que se vote de acordo coa lexislación aprobada polo Parlament. Si tiña, en principio, o respaldo da CUP. Ao non se chegar a acordo, e segundo Vilaweb, Mas resérvase dúas bazas. Ou eleccións plebiscitarias ou algunha outra forma de participación cidadá para o 9-N. A incógnita vaise despexar na súa comparecencia desta terza ás 10 horas. ERC considera que o único camiño que ten por diante Catalunya é un "Parlamento que faga unha declaración inmediata de independencia e a abertura dun proceso constituínte". De acordo coas fontes consultadas por Ara.Cat, Mas tería comunicado ao resto das forzas pro-consulta -ERC, CUP, ICV- que a consulta non se pode facer e que procurará acollerse aos capítulos da lei de consulta non impugnados por Madrid e que fan referencia ao que se coñece tenicamente como proceso participativo. A forma que ese proceso participativo podería revestir, de acordo con Ara, sería ou ben unha enquisa, un fórum de participación cidadá ou unha audiencia pública, modalidades todas estas novidosas, contidas na Lei de Consultas e que precisan dunha explicación que, segundo fontes do Govern, sería a que daría Mas na súa comparecencia. Mais a noticia é neste momento esta: o Govern renuncia á consulta do 9-N. A posición de Esquerra ERC, informa Nació Digital, mostrouse disposta a colaborar en primeira instancia co Govern para promover unha consulta participativa en substitución da consulta axendada para o 9-N, mas ao tempo mostra a súa convicción de que o único camiño que ten por diante Catalunya é un "Parlamento que faga unha declaración inmediata de independencia e a abertura dun proceso constituínte". A CUP chama a unha concentración nocturna A CUP, por súa parte, convocou unha reunión de urxencia do seu Consell Politic ao termo do cal, e con carácter de urxencia, chamou a unha concentración esta mesma noite, segunda feira 13 de outubro, na praza de Sant Jaume, onde está sediado o Palau da Generalitat. Ao chamado da CUP responderon centos de persoas, ás que se dirixiu o líder da organización, David Fernández. En declaracións a NacióDigital, Quim Arrufat, deputado no Parlament, dixo que para a Candidatura da Unitat Popular "non hai plebiscitarias que podan substituír un movimento de desobediencia popular e de forza social". O voceiro da CUP criticou o que cualificou de "exceso de tacticismo" de CiU e ERC e chamou "a que a xente poda votar o 9-N".


Summary: O Goberno anuncia que as vacinas contra a varíola chegarán "nos próximos días" e tamén se prevé a realización de probas PCR da mesma forma que coa Covid-19, a fin de afrontar un surto que "aínda é controlábel".

A variedade de "menor virulencia" Casos na Galiza Compra de vacinas Detección e illamento "Aínda é controlábel" Investigadores do Instituto de Saúde Carlos III (ISCIII), dependente do Ministerio de Sanidade, presentaron esta quinta feira o primeiro borrador de secuencia completa do virus da varíola do mono (monkeypox, en inglés), obtido da análise xenómica de mostras de 23 pacientes. Este achado, afirman, permitirá coñecer "información adicional" sobre o seu comportamento, así como "comprender mellor a orixe, circulación e difusión". A variedade de "menor virulencia" O proceso contou coas referencias publicadas nos últimos días por outros países, como Alemaña, Reino Unido, Portugal ou os Estados Unidos, e os resultados sinalan que as mostras secuenciadas parecen pertencer ao mesmo surto detectado noutros países, como os citados anteriormente, nos últimos días. A mostra da varíola do mono secuenciada. (Foto: Europa Press) Así, confírmase que o virus que está a circular no Estado español é da variante de África Occidental, a de "menor virulencia" entre as coñecidas e a que se identificou polo de agora na meirande parte dos países fóra de África implicados neste gromo. Os casos no mundo superan xa os 200. Casos na Galiza A Consellaría de Sanidade elevou esta segunda feira a tres os casos sospeitosos de varíola do mono na Galiza, detectados en tres pacientes que se atopan "estábeis" e con síntomas "leves", e só un deles tivo que ser hospitalizado por unha "patoloxía asociada" que padecía —mais xa recibiu a alta—. Sanidade, "á espera" de confirmar tres contaxios de varíola do mono Estes tres casos foron remitidos ao Instituto Carlos III para a súa análise por secuenciación e, se callar, posterior confirmación da presenza deste virus. O conselleiro, Julio García Comesaña, apelou á "tranquilidade" e indicou que os tres pacientes "non teñen vencello epidemiolóxico ningún" entre eles. Compra de vacinas A ministra de Sanidade, Carolina Darias, avanzou esta cuarta feira que o Goberno estatal comprará, de forma conxunta con outros países a través da Unión Europea, a vacina contra a varíola producida por Imvanex e tres antivirais, entre eles o tecovirimat, o máis eficaz segundo un recente estudo. O Ministerio estuda a compra de vacinas contra a varíola As doses, precisou a ministra, distribuiríanse entre os territorios do mesmo modo que coas vacinas da Covid-19: en función do número de casos. Aliás, comprometeuse a entregalas "nos próximos días ou semanas" aos gobernos territoriais. Porén, o epidemiólogo e director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón, apuntou que, polo de agora, "non sería necesario vacinar" contra a varíola no Estado español, onde os casos ascenden a 59. Detección e illamento A Comunidade de Madrid abrangue a meirande parte dos positivos confirmados (51) e xa anunciou que esta fin de semana comezará a realizar probas PCR para detectar casos positivos, seguindo a estratexia contra a Covid-19. A OMS insta a rastrexar e illar os positivos de varíola do mono A Organización Mundial da Saúde (OMS) instou os gobernos de todo o mundo a illar e rastrexar os contactos estreitos das persoas contaxiadas, polo que é probábel que se estenda nas próximas datas o control da transmisión vía PCR. "Aínda é controlábel" A OMS, con todo, asegurou esta cuarta feira que o gromo de varíola do mono "aínda pode controlarse" porque o risco xeral de transmisión é "baixo". "Polo que sabemos do virus e os seus modos de transmisión, este surto aínda pode conterse, polo que o obxectivo é contelo e detelo", dixo a experta en varíola e membro do programa de emerxencias da axencia da ONU, Rosamund Lewis. A xuízo da OMS, é "pouco probábel" que o virus xa mutase, aínda que considera que a transmisión pode estar a ser impulsada pola o sociabilización que está a haber no mundo tras o levantamento das restricións impostas pola pandemia do coronavirus.


Summary: Na Semana das Letras, os expertos advirten do descenso do uso do galego, sobre todo nas cidades, onde resiste máis do que din algúns estereotipos. Segundo os últimos datos, só en Compostela o idioma propio segue a ser o maioritario, mentres que Ferrol e Vigo son as urbes onde menos se emprega a lingua do país.

Nas cidades o galego é residual. Esa é a impresión que moitas persoas teñen sobre a situación do idioma propio nas urbes. Non lles falta razón, pero hai estereotipos que non se corresponden sempre coa realidade que reflicten. En plena Semana das Letras, os expertos inciden na diminución do uso da lingua do país, especialmente nas vilas máis poboadas e entre os máis novos. Na actualidade, o 56% dos galegos é monolingüe en galego ou, cando menos, emprega máis o galego que o castelán, unha maioría de galegofalantes que non é tal nas cidades. Nin moito menos. No entanto, o proceso histórico de castelanización sufrido polas urbes non foi igual en todas as vilas do país nin tan sequera tan masivo como adoitan marcar algúns mitos e pregoar moitos políticos. A diminución do uso do galego nas cidades é tan evidente como o feito de que adoita ser máis acusado a medida que nos achegamos ao centro das urbes, tal e como ocorre en Vigo, A Coruña, Ferrol ou Pontevedra. No entanto, os estereotipos case nunca coinciden coa realidade, tal e como se tira dos últimos datos estatísticos feitos públicos polo IGE en 2010. O que si é real é que o problema lingüístico do galego nas cidades é xeral nas sete grandes da comunidade, aínda que máis importante nunhas que noutras. Se preguntaramos que urbe é a que menos usa o galego, posiblemente o resultado do imaxinario social non coincidiría coas estatísticas oficiais. Ferrol, malia ao que poida parecer, é a urbe máis castelanizada –ou a que menos usa a lingua propia– de Galicia, seguida de Vigo e A Coruña, que carga desde hai anos cun mito non tan exacto e alimentado polas tendencias localistas dalgúns dirixentes. Ferrol é a cidade onde menos se emprega o galego, seguido de Vigo, A Coruña e Pontevedra O castelán é maioritario na rúa Príncipe de Vigo ou na de Juan Flórez na Coruña, pero a cousa cambia se camiñamos por Valadares, Coruxo, Teis, Os Mallos, Monte Alto ou Os Castros. Ocorre algo semellante en Ferrol onde, porén, unicamente o 19% da poboación fala sempre en galego ou máis en galego que en castelán, fronte ao case 25% de Vigo ou o 27% da Coruña e o 32% de Pontevedra. Os datos son teimudos e revelan que tan só en Compostela (51%) é maior o número de falantes da lingua propia que os que empregan o español como idioma principal. En Lugo e en Ourense a proporción é semellante, pero lixeiramente a prol do español (47% e 37% respectivamente fronte ao 53% e ao 63% que adoitan falar en castelán). En canto aos coñecementos da lingua do país os datos do IGE destacan que é Vigo a urbe onde maior número de persoas, ata unha de cada catro, din saber falar pouco ou nada o galego, por diante de Ferrol, Pontevedra e A Coruña. Tamén na cidade máis grande do país, un 13% da poboación entende pouco ou nada a lingua de Galicia. Vigo é a urbe onde máis xente di saber falar pouco ou nada o galego Por áreas xeográficas, o conto non cambia demasiado, aínda que hai dúas zonas onde o galego resiste moito mellor que no resto. O sur de Ourense, xunto coa área da Costa da Morte, son as que presentan as maiores porcentaxes de fogares nos que todos os seus membros de cinco ou máis anos falan habitualmente só en galego, cun 59% e un 52% respectivamente. Na banda contraria sitúase a área metropolitana de Vigo, cun escaso 6%, a da Coruña (9%), Pontevedra (10%), Vilagarcía de Arousa (11%) ou Ferrol (12%).


Summary: Son os mesmos óbitos que os notificados nos tres meses precedentes; porén, cómpre contextualizar as cifras no marco da 'explosión' de contaxios que se produciu nas últimas semanas.

Na noite deste domingo a Consellaría de Sanidade deu conta de catro novos falecementos de persoas diagnosticadas coa Covid-19, todas elas na área sanitaria de Vigo, elevando deste modo o cómputo desde o inicio da pandemia a 2.770. Un dos óbitos correspóndese ao 29 de decembro, nomeadamente un home de 84 anos. Outras dúas persoas, de 79 e 80 anos, finaron o día 30, mentres o 31 faleceu un cuarto home de 54. Todos eles tiñan patoloxías previas, segundo informa Sanidade. Son, deste modo, 90 decesos no último mes, desde o pasado 3 de decembro, o que ofrece unha media de tres vítimas mortais por día. Aliás, 90 foron as defuncións notificadas en relación a esta doenza entre os meses de setembro, outubro e novembro, cunha media de un pasamento diario. Con todo, cómpre contextualizar os datos: se ben nos tres meses anteriores a decembro o pico máximo de casos activos ficou arredor dos 6.000, hoxe está perto dos 50.000, polo que a taxa de mortalidade é significativamente máis baixa. Tamén coa entrada do novo ano, pola contra, hai máis de 200.000 persoas que superaron a enfermidade (en concreto, 202.825).


Summary: Unha investigadora queda fóra dunha convocatoria de contratos predoutorais do Ministerio de Economía por presentar a súa certificación académica en galego

Axudas para contratos predoutorais para a formación de doutores 2014. Esta convocatoria da Secretaría de Estado de Investigación, Desenvolvemento e Innovación do Ministerio de Economía ofrécelles a moitos investigadores e investigadoras unha vía óptima para continuar as súas carreiras. Cunhas axudas e fondos para a investigación cada vez máis reducidos por mor dos recortes, este tipo de convocatorias son agardadas como auga de maio. Hai moita competencia e moitos obstáculos e, ás veces, aparece algún novo. É o que lle vén de suceder a unha investigadora galega, que presentou a súa candidatura neste proceso. Entre a documentación que de forma obrigatoria debe ser incluída está, por suposto, a certificación académica, a titulación e o expediente universitario, que nas tres entidades do noso país se adoita entregar en galego. Así o incluíu ela. Porén, cando hai uns días apareceu publicada a Resolución de Subsanación de solicitudes, ela apareceu entre as persoas con documentación incompleta ou incorrecta, e comunicóuselle que a súa certificación académica non era válida, por "estar expedida nun idioma distinto ao español ou inglés". Por desgracia, esas son as condicións que se estipulan na convocatoria, publicada no BOE do pasado 4 de setembro. No texto, especifícase que "se a certificación académica está expedida nun idioma distinto ao español ou inglés, deberán acompañala da correspondente tradución oficial a un destes dous idiomas". A investigadora amósase moi sorprendida, pois nos últimos anos presentouse a outras convocatorias semellantes, da administración central do Estado, nunca lle realizaran esta esixencia. Así mesmo, critica a situación, tendo en conta que a propia Constitución recoñece o galego como "lengua española" (artigo 3). Tamén sinala que situacións coma esta demostran o lonxe que se atopa España de funcionar como un Estado plurinacional. No seu caso concreto, ademais, atópase ca dificultade de que o breve prazo que a convocatoria concede agora para engadir nova documentación non é suficiente para que ela poida presentar unha certificación académica oficial en castelán, pois debería solicitala na súa universidade de orixe, e é un trámite que leva varios días. A súa única opción é pagar un tradutor xurado para que leve a cabo unha tradución oficial ao castelán do contido do seu expediente académico.


Summary: Son as cifras que manexa o Espazo aberto antimilitar, que vén de por en marcha a campaña de 2013 en prol da obxección fiscal perante este investimento

Case dous millóns de euros cada hora. É o que o Estado español destina a investimento militar. En total, o ministerio de Defensa manexa un orzamento de 16.500 millóns de euros anuais e este, segundo o Espazo aberto antimilitar, é un cálculo "moi conservador". Matiza este colectivo que en 2011 eran 14 os millóns que estaban orzamentados, malia que finalmente o gasto ascendeu até os 861 millóns. Así as cousas, este colectivo, que vén de por en marcha a campaña de 2013 en prol da obxección fiscal ao gasto militar, subliña que a teima de Defensa de lle encomendar ao exército español responsabilidades que até o de agora eran realizadas por traballador@s civís --servizos de emerxencias, por exemplo-- responde a unha tentativa de "mellorar a imaxe dos militares" e de "asegurar o control das posíbeis respostas populares, de se produciren". Ensaiando medidas de control Para alén disto, entenden que os sucesos fortuítos son empregados polos militares como "laboratorio de prácticas para ensaiar medidas represivas" perante accións de violencia política. Con todo, o Espazo antimilitar enfatiza que son xustamente estas situacións as que deixan en evidencia "a incompetencia" do ministerio de Defensa. Poñendo como exemplo a marea negra do Prestige ou a vaga de lumes de 2006, o colectivo remarca que "tardan o dobre, gastan o triplo e o traballo é moito peor". Por derradeiro, recordan como o Goberno español colocou militares nos postos de traballo d@s controlador@s aéreas que se puxeron en greve no ano 2010 reclamando melloras laborais, así como na greve do lixo que recentemente se realizou na localidade española de Granada. Por todo o anterior, o Espazo antimilitar chama, máis un ano, á obxección fiscal, isto é, deixar claro coa declaración da renda que a cidadanía non está disposta a pagar a cantidade proporcional que vai parar ao investimento militar segundo os Orzamentos xerais do Estado.


Summary: Outra reunión máis con Alberto Núñez Feixoo sen moitos resultados. O comité de Alcoa en San Cibrao desprazarase a Madrid para reunirse co Goberno español, PSOE, Podemos, BNG e PP co ánimo de que a solución veña da man dunha lei urxente que permita un estatuto para as empresas electrointensivas.

Semana intensa para o persoal de Alcoa en San Cibrao antes de rematar o ano. Esta pasada segunda feira o comité de empresa mantivo unha reunión co presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, que non tivo máis percorrido que outras que mantiveron os últimos meses en Compostela. "Foi como as anteriores, cos problemas sen solucionar", explica a Sermos Galiza José Antonio Zan, presidente do comité empresa. Os días pasan e entre as traballadoras e traballadores comeza a pesar a idea de que se lles escapa o tempo. "Por parte da Consellaría aseguraron hai uns meses que tomarían medidas para abaratar a factura de enerxía para as industrias electrointensivas a nivel europeo", explica Zan, "agora nesta nova reunión reiteraron ese compromiso", engade. Desde o comité aseguran que calquera medida que tome o goberno, sexa cal sexa, "ten que ir por ese camiño de facer as industrias competitivas". Poxa e reunións en Madrid Esta segunda feira comezou a tan criticada poxa proposta polo goberno. "É a peor poxa que podían deixar para as industrias electrointensivas", asegura o presidente do comité de empresa, "botáronnos polo burato abaixo", engade. Zan pensa que a decisión do Goberno español de rebaixar os Mw e a potencia a poxar "é unha auténtica barbaridade industrial". Desde o comité de Alcoa cren que se segue adiante a poxa "obrigará ás industrias electrointensivas, de aluminio ou de ferro, a fechar". Para a cuarta feira 18 de decembro teñen previsto desprazarse a Madrid e manter reunións co Goberno español mais tamén co PSOE, Podemos, BNG e PP. "O problema que se está a xerar é de todos", asegura Zan. O comité de empresa pensa exixir en Madrid "que aproben unha proposición de lei de tramitación urxente como Real Decreto que permita sacar o estatuto de electrointensivas e as medidas necesarias para que o prezo da enerxía competitivo como o resto de Europa", asegura José Antonio Zan.


Summary: O secretario xeral de Podemos volveu visitar Vigo nunha nova campaña electoral. No mitin celebrado nesta cidade, Pablo Iglesias cargou contra as doazóns do empresario multimillonario Amancio Ortega e defendeu a sanidade pública.

Vigo acolleu un novo mitin do secretario xeral de Podemos, Pablo Iglesias. Nel volveu criticar a doazón do millonario Amancio Ortega á sanidade, e defendeu un sistema sanitario de carácter público e de calidade que non precise de esmolas e ao mesmo tempo, avogou por unha fiscalidade xusta para que os ricos paguen os impostos en función do seu patrimonio. Afirmou a este respecto, que a diferenza entre unha democracia e unha ditadura é que na primeira calquera persoa "independentemente da súa conta bancaria" ten acceso aos mellores hospitais e ao mellor persoal profesional, e engadiu que isto non debe depender da caridade de ningún millonario. Sobre Amancio Ortega afirmou que "os multimillonarios non necesitan" que se garantan os dereitos sociais porque "lles molesta o Estado e ter que pagar impostos". Iglesias afirmou que "sen dereitos sociais non hai democracia" Na mesma liña, afirmou que "sen dereitos sociais non hai democracia" polo que anunciou que presentarán ao PSOE a proposta dun goberno de coalición cun programa democrático fundamentado no cumprimento dos dereitos sociais". De feito, sobre as negociacións co PSOE para a formación dun posíbel goberno conxunto, Iglesias avanzou que non pedirán "nada difícil" senón que solicitarán que se cumpran os dereitos recollidos na Constitución española, da que lamentou que algunhas formacións políticas estean empregándoa "como arma unhas contra outras". Sobre as negociacións co PSOE para a formación dun posíbel goberno conxunto, Iglesias avanzou que non pedirán "nada difícil" A ese respecto, Iglesias afeou á banca, en alusións a Ana Patricia Botín e á CEOE, por alertaren contra da chegada de Unidas Podemos a un posíbel novo executivo estatal. O secretario xeral de Podemos incidiu nas propostas do seu programa das xerais, salientando un sistema fiscal proporcional e referiuse á suba do Salario Mínimo Interprofesional a 900 euros como un logro da presión da súa formación a Sánchez. Ironizou sobre este aumento en que, a pesar dos prognósticos de caos, "non se afundiu a economía". Así mesmo, avogou por non deixalo aí e en seguir subíndoo máis. Iglesias vai a Vigo e Ferrol mais non acude apoiar as mareas da Coruña e Santiago O alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro, non deu importancia a que Pablo Iglesias non visitase a súa cidade durante a visita de campaña a Galiza esta cuarta feira, e afirmou que "quen se presenta ás municipais son eu", asegurando que se Pablo Iglesias acode ou non á cidade da Coruña en campaña é "máis unha cuestión mediática que real".


Summary: Ás veces, algunhas veces, o máis próximo é o máis descoñecido. A riqueza á porta da casa non se aparece co mesmo brillo que as máis afastadas. Ese patrimonio material e inmaterial inmediato é que o o Servizo de Normalización Lingüistica de Redondela se propón "valorizar" cunha serie de cadernos sobre as parroquias escritos por veciños e veciñas.

"Cómpre entender a cultura desde as parroquias", sinala Xurxo Martínez, responsábel técnico de normalización lingüística do Concello de Redondela, "e tratar de saír dos espazos urbanos onde se adoita concentrar a actividade cultural". Tres volumes, dedicados a Cesantes, Ventosela e Trasmañó, inauguran unha colección cuxo obxectivo é cubrir as 13 parroquias do municipio. "Da Telleira non quedaba xa nin a súa presenza; as matogueiras, silveiras, mimosas, piñeiros e outras árbores e arbustos enchían o espazo agochando un pasado artesanal ben importante social, económica e culturalmente". Así escribe Lola Míguez sobre Cesantes, parroquia con cinco lugares -un deles, a Illa de San Simón- e case 3.400 habitantes. Porque unha das singularidades destes libriños é que os redactan veciñas e veciños. "Procuramos implicar a veciñanza no eido cultural desde aquilo que, precisamente, coñece mellor e observa decote", engade Martínez. Os textos teñen ademais "un estilo literaturizado para así facilitar a lectura". Olga Nogueira encargouse de Ventosela e Xurxo Constenla, de Trasmañó. As cubertas pintounas o artista Ángel Barros, tamén residente no concello. A serie de libros, de distribución gratuíta, presentáronse o pasado 8 de novembro. Pero cada un dos títulos contará, ademais, con actos propios en cadansúa parroquia. "Nun tempo de tanta lectura virtual en redes, pensamos que era bo volver ao tanxible e que nas casas da xente de Redondela haxa libros que falen da súa cultura, da que viven de preto e teñen ao carón", conclúe Xurxo Martínez. Nota: cuberta do caderno dedicado á parroquia de Ventosela. A ilustración é de Ángel Barros.


Summary: O Ministerio de Interior saudita permite os homes rexistrarse para recibir actualizacións sobre todas as persoas ao seu cargo: fillos e fillas menores de 21 anos e esposas. Este servizo inclúe un dispositivo electrónico que detecta desprazamentos ao exterior do país

Foi a activista saudita Manal Alsharif, que desafiou en 2011 a prohibición que lles impide ás mulleres conducir, quen alertou de que nos últimos días cidadáns sauditas recibiran mensaxes nos seus teléfonos móbiles cada vez que as súas esposas cruzaban a fronteira. A noticia estendeuse enseguida polas redes sociais, acompañada de denuncias de xente dentro e fóra do país. Tecnoloxía para controlar as mulleres, titulaban medios e activistas de todo o mundo. Pero que supón realmente este novo sistema electrónico? Arabia Saudita é o único país do mundo onde as mulleres teñen prohibido conducir, un feito que recibe cada vez máis oposición dentro e fóra do país. É só unha máis das múltiples trabas que sofre a poboación feminina nun estado que lles nega a maioría de dereitos. O concepto de custodia masculina que establece o Dereito de Familia erixe os homes nos seus gardiáns e limita os seus dereitos no referente ao matrimonio, o divorcio, a custodia dos fillos, a sucesión, a propiedade, a elección do lugar de residencia, a educación e o emprego. Tamén no relativo aos seus movementos. Para isto último, o Ministerio de Interior saudita conta con tecnoloxía punteira que fai que resulte máis sinxelo que os gardiáns poidan controlar as mulleres ao seu cargo. Cada vez que unha destas mulleres, ou calquera mozo menor de 21 anos, cruza a fronteira envíase un sms automático das autoridades de inmigración ao seu titor ou gardián Non só as mulleres. O servizo do que dispón o Ministerio de Interior desde 2010 permite os homes rexistrarse para recibir actualizacións sobre todas as persoas ao seu cargo, que figuran incluídas no seu documento nacional de identidade: fillos e fillas menores de 21 anos e esposas. Desde novembro deste ano o servizo inclúe un dispositivo electrónico que detecta desprazamentos ao exterior do país e que afecta de forma especial ás novas estudantes que se trasladan a diario a universidades de países veciños como Bahréin. Cada vez que unha destas mulleres, ou calquera mozo menor de 21 anos, cruza a fronteira envíase un sms automático das autoridades de inmigración ao seu titor ou gardián. A doutora saudita Badria Albashir publicou o 19 de novembro no diario Alhayat un artigo no que se mostraba especialmente crítica do efecto que esta medida ten nas mulleres: Ti descansa, que xa controlamos a túa muller por ti. As redes sociais enchéronse de comentarios respecto diso, moitos deles en ton de burla. "Se necesito un sms para decatarme de que a miña muller marcha do país, ou estou casado coa muller equivocada ou necesito un psiquiatra", chanceaba un usuario en Twitter. "Este tipo de medidas lembran os cintos de castidade que datan de hai 300 anos" "Este tipo de medidas lembran os cintos de castidade que datan de hai 300 anos", explícalle a activista saudita Manal Alsharif a Eldiario. "Cada vez estamos máis asfixiadas e con menos marxe de movemento". Non é a única que establece o paralelismo entre o sistema electrónico de control dos movementos das mulleres co cinto de castidade. Segundo o xornalista saudita Ahmed AlOmran, o problema non é o servizo electrónico de envío automático de mensaxes, que en realidade lles aforra ás mulleres e menores que queiran viaxar trámites molestos que requirían até agora dunha autorización previa do seu gardián. "O problema é que o Goberno está a reforzar leis que impoñen a tutela dos homes, na que moito de nós non cremos. O Ministerio de Interior debería ofrecer unha casa na que marcar. As miñas parentes femininas non necesitan o meu permiso para viaxar, pero por desgraza ese día aínda non chegou". Atrapada entre a presión nacional e internacional e os sectores máis conservadores do país, a monarquía saudita combina tímidos pasos que apuntan a unha apertura en cuestión de igualdade co reforzo da tutela masculina que establece o Dereito de Familia Supoña ou non esta medida un aumento do control sobre as mulleres, o certo é que contribuíu a avivar un debate que ás autoridades sauditas lles resulta cada vez máis difícil eludir. Atrapada entre a presión nacional e internacional e os sectores máis conservadores do país, a monarquía saudita combina tímidos pasos que apuntan a unha apertura en cuestión de igualdade co reforzo da tutela masculina que establece o Dereito de Familia. O aumento da presión sobre este reino que anula o 50 por cento da súa poboación condicionará en gran medida que cristalicen os avances que as sauditas levan anos demandando.


Summary: "O Executivo prorrogará as medidas que sexan necesarias para tentar amortecer o efecto negativo da crise, entre elas a limitación dos alugueiros, que ten carácter social e que axuda á xente para soportar esta situación", sinalou a ministra Raquel Sánchez.

O Goberno español non descarta prorrogar máis alá do 30 de xuño a limitación de 2%, actualmente en vigor, na suba do prezo dos alugueiros de vivendas nas actualizacións de rendas. Os alugueiros de vivendas na Galiza subiron o 26,6% en cinco anos Así o avanzou a ministra de Transportes, Movilidad e Axenda Urbana, Raquel Sánchez, en declaracións á prensa desde o Salón Inmobiliario de Madrid (SIMA), onde defendeu que "ten lóxica" que o Goberno manteña esta medida ante o escenario actual, moi semellante a fai dous meses, cando se aprobou a medida. "O Executivo prorrogará as medidas que sexan necesarias para tentar amortecer o efecto negativo da crise, entre elas a limitación dos alugueiros, que ten carácter social e que axuda á xente para soportar esta situación", sinalou. Bono de 250 euros para o aluguer: como podo solicitalo? Preguntada polo bono ao alugueiro dos mozos, Sánchez explicou que o Ministerio xa transferiu os fondos ás autonomías, e que deben ser estas as que nos vindeiros días lancen as convocatorias. En calquera caso, a súa efectividade terá efecto retroactivo desde o pasado 1 de xaneiro. Ameaza de burbulla inmobiliaria En canto á ameaza dunha posíbel burbulla inmobiliaria, Sánchez asegurou que o Goberno español xa está a introducir novas ferramentas e instrumentos para evitalo. No entanto, resaltou que na última crise financeira, desatada principalmente desde o sector inmobiliario, houbo moitos compoñentes que provocaron o estalido desa burbulla. O BNG reclama duplicar as axudas de alugueiro para a mocidade e impulsar a vivenda pública A ministra tamén se referiu á Lei de Vivenda, dicindo que "non vai en contra de ninguén e non ataca o sector", após as críticas recibidas desde varios ámbitos inmobiliarios e políticos, engadindo que "necesítase seguridade xurídica pero tamén protexer os cidadáns".


Summary: O Superior galego comunica a súa resolución a A Mesa, Queremos Galego e CIG Ensino. Para alén da consulta ás familias, responsábel "do varrido do noso idioma no 96% dos centros de ensino", desaparece tamén máis un artigo que foi "chave nos ataques do PP contra a nosa lingua": que o uso do galego non era obrigatorio en materia ningunha, agás Lingua e Literatura galega

Non cómpre unha consulta ás familias para escoller a lingua vehicular do ensino en Infantil. Así o dispón a resolución do TSXG que vén de se facer pública nesta quinta feira en resposta aos recursos presentados por A Mesa, Queremos Galego e CIG Ensino contra o decreto do plurilingüismo con que o PP comezou a regular a presenza da nosa lingua nos centros de ensino públicos. Así as cousas, estas resolucións xudiciais veñen botar abaixo, en palabras do presidente da Mesa e voceiro de Queremos Galego, Carlos Callón, "o artigo que supuxo o varrido da nosa lingua no 96% dos centros de ensino do país", nomeadamente nas cidades. En xullo de 2010 as entidades citadas solicitaron a suspensión cautelar da norma entrementres non se emitía unha sentenza, posibilidade que foi rexeitada polo Tribunal. Porén, a resolución ditada agora foi cualificada pola Mesa como "moi positiva" ao porlle a cambadela ao PP anulando dous artigos "chave nos ataques contra a nosa lingua": o 5.2 e 12.3 do decreto do plurilingüismo. Para alén de anular a consulta ás familias que a consellaría de Educación realizou hai dous anos, o Superior galego recoñece "un principio pedagóxico fundamental que a Xunta negaba": que as crianzas empreguen o noso idioma en máis materias que Lingua e Literatura galega. Rexeita así a disposición que sinalaba que o uso do galego non era obrigatorio nas aulas. A equipa de xuristas da Mesa avaliará a sentenza máis polo miúdo para valorar o que dispón o TSXG en relación ao resto de artigos que a entidade en defensa da lingua considerou obxecto de recurso. Con todo, unha lectura da resolución permite concluír que, aínda que son varias as disposicións que non presentarían conflito desde o punto de vista legal, o propio Tribunal recoñece que se trata de decisións políticas e que delas non deriva a situación máis acaída para a nosa lingua, considerando que esta debera ter un trato diferenciado fronte ao español. CIG-Ensino pide a derrogación xa do decreto Anxo Louzao, secretario xeral de CIG-Ensino, sinalou que a raíz da decisión do TSXG o goberno debe derrogar o decreto, e avogou pola volta ao consenso en base á unanimidade acadada no seu día no Parlamento en torno ao Plan Xeral de Normalización Lingüística. Louzao lembrou que o galego é unha cuestión que atinxe a tod@s @s galeg@s, polo que non se pode limitar a decisión ás familias. "Tal e como as familias non poden fixar as materias a impartir ou os horarios, tampouco poden fixar o idioma utilizado". Así as cousas, o informe da Mesa sobre a presenza do galego na educación infantil, presentado en outubro, sinala que só o 9% dos 282 centros infantís da Galiza "declara" impartir algunha materia en galego, e só o 3% as impartiría todas. A consellaría de Educación incumpre até o seu propio decreto, que reserva para a lingua propia entre o 33% e o 50% das materias. Guillerme Vázquez: "O Tribunal dá a razón a quen queremos o galego" Pola súa banda, o voceiro nacional do BNG afirmou que con esta sentenza o TSXG "dá a razón aos que queremos galego, aos que defendimos a nosa lingua dos ataques da Xunta de Feijóo, aos que o fixemos apresentándomos un recurso xudicial e aos que o fixemos tamén tomando civicamente as rúas durante estes anos en que se produciron as manifestacións máis masivas da historia en defensa da lingua galega". O BNG demanda, tras este fallo, a "inmediata derrogación" do decreto e o cesamento do conselleiro de Educación en funcións. Decreto do bipartito: só o 35% dos centros respectan a mínima presencia do galego Para facer un debuxo o máis atinado posíbel do panorama actual, Callón optou por comparar os datos tirados de distintos informes elaborados pola institución que preside. Así, no curso académico 2008-2009, coa normativa do goberno bipartito en vigor, o inquérito revelou cifras "xa preocupantes": só o 35% dos centros de educación infantil fincados nas sete cidades "declaraban que impartían" o mínimo do 50% en galego. "E declarar non é facer", recalca Callón. Seguidamente coloca os números recollidos só dous anos despois: ese mínimo impartíase unicamente no 10% das escolas. Dos 282 centros que A Mesa entrevistou, 9 --o 3%-- dixeron impartir todas as aulas en galego; 3 --o 1%-- aclararon que dispuñan de dúas liñas de ensino, unha en español e outra na lingua propia; e 14 --o 5%-- explicou que as materias se imparten en español ou en galego. "As cifras claman ao ceo", espetou Callón unha vez botada a conta cuxo resultado é que unicamente o 9% das escolas en que estudan as crianzas da Galiza imparte "algo" do seu currículo no idioma do país. Porén e para alén das cifras, o estudo deixou tamén anécdotas "alarmantes". Así, nun centro de Vigo quen atendeu o teléfono recoñeceu que todas as materias se imparten en español porque foi esa a lingua escollida por nais e pais "cun voto de diferenza". E nunha escola de Compostela "non tiveron reparo ningún" en recoñecer que, aínda que @s proxenitor@s escolleron o galego como lingua para o ensino das súas crianzas, "nós sabiamos que era o español o idioma en que debían ser educados e impartimos as aulas en español", parafraseou Callón, acrecentando que ese "algo" impartido en galego "ben podería ser unha cancionciña unha vez ao mes". Pódese consultar a sentenza nesta ligazón


Summary: Unha consulta convocada pola Asociación de Veciños da Cidade Vella da Coruña e a Comisión Aberta en Defensa do Común vén de concluír coa esixencia da "devolución gratuíta dos terreos de Defensa ao concello para que sexan destinados a zona verde e equipamentos públicos". Na consulta participaron 449 persoas, 436 das que votaron nese sentido. En 2015, 2563 veciños vivían no lugar.

O que os organizadores denominan "a primeira consulta que se celebra na Coruña despois de 40 anos de democracia" pretendeu "recoller a opinión da veciñanza da Cidade Vella sobre o futuro deses terreos". Ademais, afirmar "manter durante máis de dous anos a reivindicación da devolución gratuíta á cidade e a modificación puntual do PXOM". As dúas entidades convocantes lembran que no pleno municipal do 11 de abril de 2016, os votos de Marea Atlántica -partido do goberno- e o BNG aprobaron un acordo de seis puntos que se corresponde en boa parte coas opcións sometidas á consulta dos veciños e veciñas da Cidade Vella. O documento plenario solicitaba, entre outras cousas, "pedir ao Ministerio de Defensa a devolución gratuíta ao Concello da Coruña dos terreos do Campo da Estrada para usi público"; "ter en conta a participación e opinión da cidadanía e da Asociación de Veciños da Cidade Vella" e modificar o plan xeral. As proposicións sometidas a votación pola asociación e mais a Comisión Aberta foron: "1) Estou de acordo coa devolución gratuíta dos terreos ao concello para que sexan destinados a zona verde e equipamentos públicos, mediante a modificación puntual do PXOM"; "2) Estou de acordo en que o Ministerio de Defensa venda os terreos por 12 millóns de euros, mediante poxa pública, para a construción de 12 vivendas". Gañou a primeira cos mencionados 436 votos. Compromiso plenario O expediente municipal relativo ao citado acordo plenario, indican nunha nota de prensa os organizadores da consulta, iniciouse o 27 de febreiro de 2017. O 6 de marzo dese mesmo ano, o pleno municipal volveu aprobar -a iniciativa da Comisión Aberta en Defensa do Común- a realización "dunha consulta no prazo máis breve posíbel" relativa aos terreos da Solana, o Hotel Finisterre, do vello cárcere, aos espazos portuarios a desafectar e do Campo da Estrada. Ademais, este segundo acordo instaba ao Estado a "asumir o custo íntegro e as débedas da construción do porto exterior", que o Goberno de Madrid quere sufragar cos cartos obtidos polas vendas dos terreos en disputa.


A última semana de novembro de 2019 foi para nós, Ana e eu, umha experiência singular. A de acolher como hóspede de honra o professor Fernando Venâncio, como gosto de aludi-lo em reconhecimento ao seu magistério filológico. A de passar de vivermos quase todo o ano a sós a partilhar convivência com Fernando Venâncio vindo à Galiza apresentar o seu livro Assim nasceu uma língua/Assi naceu ũa lingua 1, que resume umha vida dedicada à docência e ao estudo do idioma português. A vinda à Galiza e a volta a Portugal correu a cargo do seu grande amigo Marco Neves e família, bem conhecido nos círculos de amigos do português da Galiza, terra que ele frequenta e aprecia como bem sabemos.A proximidade de Venâncio ao galego vem de longe. Basta lembrar os seus estimulantes trabalhos publicados na revista Grial como prova inequívoca do seu decidido galeguismo; de que outra maneira poderíamos qualificá-lo?Durante umha semana, o ilustre filho da vila histórica de Mértola — que luz por sinal no seu escudo umha ufana cruz de Santiago, empunhado por destemido cavaleiro — residiu na capital da Galiza dedicado a apresentar o seu livro, com duplo título em galego e português para sublinhar talvez a tese principal que este defende: que o galego foi sem mais o idioma de Portugal até 1400.A proximidade de Venâncio ao galego vem de longe. Basta lembrar os seus estimulantes trabalhos publicados na revista Grial como prova inequívoca do seu decidido galeguismo; de que outra maneira poderíamos qualificá-lo? Além da sua cercania ao galego e a sua problemática, outra característica singulariza a personalidade de Fernando Venâncio: a sua obstinada independência de critério. A desconformidade de Venâncio com o Acordo Ortográfico 90, que sacrifica a sólida imagem etimológica das palavras frente à mutável realizaçom fonética, é outra posiçom que persoalmente comparto apesar da unánime adesom do reintegracionismo ao Acordo, que respeito. Do meu ponto de vista, o Acordo é um particular armistício a um pleito luso-brasileiro, irrelevante a talvez prejudicial para a plena recuperaçom do galego.Da marcada independência de critério do professor, sem temor à polémica, é boa mostra o seu aberto desafio à lenda dourada que sustenta o relato nacional português. O lançamento do livro em Portugal véu precedido de desinibidas declaraçons do autor, manifestamente dissonantes ao sensível ouvido patriótico português: O português é um fenómeno tardio, a história do português é, em larga medida, a história das suas tentativas de afastamento do galego. Ou, estoutra: Denominar português qualquer variedade linguística anterior a 1400 é resvalar num anacronismo, e, pelo menos, numa sofrível incongruência. Até essa data, Portugal utilizou a língua que herdara ao se fazer independente: o galego.Também sobre o sentimento dos galegos ousa opinar Fernando Venâncio quando afirma que nos sentimos humilhados polo patente contraste entre o desleixo que padece a nossa língua própria e a sua esmerada defesa em Catalunha e no País Basco. Tal opiniom merece algumha pontualizaçom. Será bom lembrar que a língua galega tem uso mais extenso na Galiza que o catalám e o euskara nos seus respectivos territórios, sem esquecermos o significativo facto de o Parlamento galego usar desde o seu início o galego como língua exclusiva, em flagrante contraste com a esmagadora presença do castelhano no Parlamento basco e o biliguísmo sistemático praticado no Parlamento catalám como consequência da sua irredutível polarizaçom. É verdade que o galego sofre do desleixo e os maus tratos a que o submete o inveterado partido governante, mas, também é certo que situaçom é reversível e pode virar em prazo breve.A solidez das referidas afinidades electivas pugna agora com a incómoda sensaçom de dissabor gerada pola crescente aversom de Fernando Venâncio ao movimento reintegracionista ao qual eu adiroGaleguismo, independência de critério e defesa da sólida tradiçom da língua som posiçons partilhadas que fôrom alimentando um sentimento de mútuo apreço madurado através das coincidências de critério constatadas ao fio dos apaixonados debates que agitárom em tempos as páginas do PGL.A solidez das referidas afinidades electivas pugna agora com a incómoda sensaçom de dissabor gerada pola crescente aversom de Fernando Venâncio ao movimento reintegracionista ao qual eu adiro, cruamente confirmada em Assim nasceu uma língua. É verdade que a provada resistência do reintegracionismo à hostilidade circundante lhe permitiu desenvolver um sólido sistema imunitário, vulnerável por acaso a opinions formuladas por um observador forâneo a quem se lhe supom certo grau de equanimidade.Para honrar o matiz deve reconhecer-se que Fernando Venâncio concentra a sua repulsa no reintegracionismo radical, com que rotula a AGAL e sobretodo a AGLP, por ter caído na tentaçom de substituir o galego secular pola koiné portuguesa, prática maioritária hoje entre os cultores da variedade pós-reintegrada, docentes de galego-português na sua maioria. Quanto ao reintegracionismo moderado, com que rotula a AEG, é acusado, penso que com pouco motivo, do abandono do léxico tradicional a maos da RAG. Do meu ponto de vista, a posiçom defendida pola AEG consiste mais bem na defesa de um estatuto de soberania linguística do galego como variedade legítima, e mesmo fundacional, entre outras do sistema ibero-románico ocidental.Deve reconhecer-se que Fernando Venâncio concentra a sua repulsa no reintegracionismo radical, com que rotula a AGAL e sobretodo a AGLP, por ter caído na tentaçom de substituir o galego secular pola koiné portuguesaContodo, o que tem concitado mais animadversom nas filas reintegracionistas depois da apariçom do Assim nom foi tanto a aberta impugnaçom das posiçons reintegracionistas como o significativo silêncio estendido sobre as posiçons isolacionistas cultivadas com meios económicos e esmero polas instituiçons gestoras do galego por delegaçom da Junta de Galiza. Impugnaçom e silêncio em flagrante contraste, nesta hora decisiva para o futuro do galego, nom podia por menos de provocar dissabor entre os leitores reintegracionistas do Assim, como foi o meu caso, quase a ponto de eu acolher Fernando Venâncio na nossa casa.Apartei da memória de imediato o dissabor experimentado na leitura do Assim para concentrar-me nas tarefas prioritárias da amizade: conhecer melhor a biografia e personalidade do nosso convidado e procurar fazer-lhe grata a estadia em Compostela. Cumpridas à risca as regras elementares do bom anfitriom, a começar polo estrito respeito pola sua privacidade e liberdade individual sem inoportunas interferências, em seguida passamos ao amistoso cultivo das afinidades electivas constatadas, com Ana como eficaz e discreta mestra de gastronomia e convivência.O repasso a nossas respectivas biografias e peripécias vitais propiciou saborosas conversas nas que pudem apreciar os amargos dilemas que houve de superar Fernando para chegar a ser quem é. A sua sigilosa fuga de um Portugal inóspito para escapar à guerra colonial e ganhar a liberdade, com abandono de estudos, querenças e família. A árdua adaptaçom a umha Europa próspera e culta, mas também alheia, que lhe permitiu formar afinal umha família, aceder à docência universitária e desenvolver a sua vocaçom filológica. Creio ter compreendido a raiz da existência autónoma e solitária que Fernando Venâncio elegeu para conformar essa personalidade auto-exigente e resoluta que o caracteriza. Um certo ascetismo vital, atreveria-me a apontar, compatível com a solidom laboriosa e o amor ao lugar nativo que configura a sua personalidade. O apreço polo homem por cima do autor foi para mim o melhor fruto desta convivência em busca da vera effigies do amigo.A estadia compostelana deu para muito apesar da sua brevidade, interrompida ainda por deslocamentos intercalares a Vigo e Corunha para atender as correspondentes apresentaçons. Deixei sobre a mesinha de cabeceira do amigo dous livros a maneira de presente, um sobre os afectos pátrios pretéritos do pensamento galeguista e outro sobre a suposta autoridade dos dicionários, como amistosa ajuda a conciliar um sono prazenteiro. Sobre a mesa de trabalho, reservada para ele e o seu computador, deixei outros dous livros por se fossem do seu interesse. Um encantador relato das viagens e amizades de Unamuno por terras de Portugal escrito por Agustín Remesal e um sólido artefacto interpretativo da polémica normalizadora do galego da autoria de Mário Herrero Valeiro: Guerra de grafía, conflicto de elites, um subtil convite do anfitriom neste caso a revisar as ríspidas posiçons derrogatórias esgrimidas por Fernando contra o movimento reintegracionista.Decidido a nom importunar o meu respeitado convidado com apologias extemporáneas, renunciei de entrada a leccioná-lo sobre os indiscutíveis êxitos do movimento reintegracionista que, além do mais, Fernando Venâncio conhece bem. Nom me pudem subtrair, nom obstante, a esboçar algumha crítica, que estimei obrigada, aos lamentáveis efeitos da torpe subordinaçom ao castelhano nutrício dos órgaos gestores do idioma, RAG e ILG.A manifesta dependência do galego de curso oficial do padrom castelhano é a inevitável consequência do labor de umha estirpe de filólogos educados na espanholíssima matriz ideológica de Ramón Menéndez Pidal retransmitida polo seu fiel discípulo Constantino Garcia. O resultado nom podia ser outro que a degradaçom do galego a língua regional espanhola, incompatível com a sua entidade nacional e projecçom internacional como variante legítima do português. Algum pequeno exemplo. O dicionário RAG abona as formas *compoñente, *poñente e *propoñente (mas componenda, repare-se!) em ilícita degradaçom do registo culto ao mais crasso e artificioso registo popular. Outro mais ainda. O dicionário RAG consagra o formato *benestar, por bem-estar, incorrendo em torpe decalque espanholista que, para maior desgraça, corrompe a fonética correcta da palavra — do "n" palatal genuíno e o "e" aberto de bem aos seus sucedáneos espanhóis — em prejuízo da correcta pronúncia galega, recomendada aliás na própria transcriçom fonética oferecida no dicionário.Postos a emproar rumo ao espanhol, o estropício sobre o resistente idioma secular passa a corromper a ortografia histórica dos topónimos e antropónimos. Decreta-se a obsolescência definitiva de todo topónimo marcado polo signo infamante de "g" ou a "j" ante "e" ou "i". As Mogia, Júvia, Ginzo, Laje, Gimonde, Rianjo e tantas outras ficam obrigadas a adoptar o "X" como panaceia descaracterizadora. Os numerosos topónimos portadores de "g" ou "j" delator da sua gloriosa estirpe histórica, espalhados por sinal mundo adiante, ficam submetidos à lei de estrangeirice na naçom que os criou.Ironia? Desolaçom apenas, caro professor, polo delicado estado que atravessa o meu idioma e a altiva sobrançaria do quadro de doutores encarregados de remediá-loQuanto aos antropónimos, é outro falar. Vista a tenaz resistência a se conformarem ao molde decretado ad usum Delphini, admite-se serem pronunciados à espanhola como é costumado: Feijoo, Rajoy, Sigirey, e tantos outros. Para os apelidos rebeldes ao torpe lifting pós-moderno decretado, a minha modesta recomendaçom é a de solicitarem nacionalidade catalã para se assegurarem a correcta pronúncia, como acontece com Junqueras e Pujol, que a ninguém enganam e todos pronunciam correctamente.Intervim brevemente nesta linha crítica ante a ilustre mesa formada para apresentar o livro em Compostela: Victor Freixanes, Henrique Monteagudo, Fernando Venâncio e Marco Neves. A intervençom nom levantou excessivo entusiasmo na mesa, devo confessar.Ironia? Desolaçom apenas, caro professor, polo delicado estado que atravessa o meu idioma e a altiva sobrançaria do quadro de doutores encarregados de remediá-lo. 1 Fernando Venâncio (2019), Assim nasceu uma língua/Assi naceu ũa lingua. Sobre as origens do português, Guerra e Paz Editores, Lisboa.


Summary: A formación liderada por Pablo Iglesias é consciente do seu défice de estrutura para unha cita a ese nivel, polo que planifica unha alianza con AGE, segundo La Voz de Galicia.

A forte irrupción de Podemos nas eleccións europeas vai ter consecuencias e fai da formación liderada por Pablo Iglesias un actor político a ter en conta tamén a uns niveis (municipal) onde hai unhas semanas era impensábel. Cara ás municipais de 2015, Podemos sopesa tecer en Galiza unha alianza con Alternativa Galega de Esquerdas (AGE), segundo anuncia La Voz de Galicia. Un paso que Podemos toma consciente de que é este nivel, municipal, onde a súa estrutura está máis feble pois os Círculos -as súas organizacións de base- aínda están en formación. No xornal coruñés mesmo se indica que se a vindeira cita coas urnas fosen as xerais e non as municipais, Podemos non estaría a traballar sobre a posibilidade dunha alianza. Fronte de esquerdas Mais o calendario fixa que as eleccións máis próximas, 2015, son as municipais. Podemos non quere un mal resultado após o éxito do 25M. E, aliás, concorrer con AGE en Galiza suporía dar un paso, segundo análise desta formación, para a unidade dunha fronte de esquerdas. Esta aposta non se limita a Galiza, senón que, sempre segundo La Voz, estaría a tomar forma noutros territorios. Así, avalía ir con Compromis en Valencia, a Chunta en Aragón.... A prol desta alianza en Galiza de AGE e Podemos xoga o feito de que Pablo Iglesias é un bo coñecedor da alianza IU e Anova, pois foi asesor de AGE nas eleccións galegas. Ademais, e despois do 25M, voces como a de Beiras ou Martiño Noriega deitaron gabanzas ante a irrupción de Podemos e pronunciáronse como favorábeis á hora de abrir posibilidades de colaboración.


Summary: A foto de Raquel Carrera (Ourense, 2001) debería acompañar a palabra "fulgurante" no dicionario da RAG, pois a carreira desta pivote de 19 anos que agora se prepara para disputar o seu primeiro EuroBasket despegou á velocidade da luz desde que anotara en abril as canastras que lle deron ao Valencia a Eurocup Woman.

-Resulta complicado abordar unha entrevista con vostede, pois desde que meteu eses dous tiros decisivos na final da EuroCup Woman, que lle deu ao Balencia Básquet o primeiro título continental da súa historia, non parou de protagonizar portadas de revistas especializadas como Gigantes ou mesmo faladoiros con xornalistas da relevancia de Iñaki Gabilondo. Sente que esas canastras supuxeron un antes e un despois na súa vida? Si, penso que marcan un antes e un despois porque supuxeron un título, o primeiro a nivel europeo tanto para o club como para min, ademais de ser unha lembranza súper bonita. -Un aumento da atención mediática adoita ir ligada a un incremento da presión directamente proporcional sobre os ombreiros da deportista, é este o seu caso? Penso que non, porque son unha persoa nova e no que estou centrada agora mesmo é en gozar do camiño, de todo o que estou aprendendo e en seguir medrando, e non en expectativas ou no que a xente proxecte sobre min. -A súa mobilidade, unha innata habilidade para xogar sen balón, unha entrega defensiva sen límite... todas as súas características sobre a pista estanlle facendo merecedoras de moitos eloxios nos últimos tempos, dos que eu destaco os de Carlos Colinas, o director deportivo do Celta, que dixo que "non houbo" unha xogadora interior como vostede na historia do Estado español, alguén "tan grande e que faga tantas cousas". Palabras maiores? Carlos [Colinas] mírame con moi bos ollos (ri). Coincidimos no Celta e foi unha persoa que me axudou moitísimo naquela etapa, na que tanto aprendín. -Con só 19 anos logrou unha serie de metas coas que a maioría de xogadoras nin sequera poden soñar: xogar na elite do baloncesto europeo, ser a heroína nunha final continental, alcanzar a internacionalidade, ser drafteada para a WNBA e ter moitas opcións de disputar uns xogos olímpicos. Fantaseaba con algunha destas cousas aquela rapaza de 13 anos que fixo as maletas de Ourense a Vigo para asinar polo Celta? Daquela non, desde logo. Cando debutei na Liga Feminina 2 foi cando me decatei de que quería ser profesional e de que quería chegar a outro nivel, así que simplemente poder debutar alí xa foi un soño cumprido. E claro que tes aspiracións maiores, pero velas lonxe, pois é moi complicado alcanzalas, e por iso penso que son tan afortunada de poder cumprir os meus soños. -Falando de maletas, moita xente asocia ser drafteada con ir inmediatamente á WNBA, pero nada máis lonxe. Polo menos na vindeira tempada ten decidido continuar en Valencia, onde compatibiliza o deporte cos seus estudos. No seu deporte, o baloncesto, é algo normal que xogadoras da máxima categoría estuden ou traballen? Como está o tema da profesionalización? É un tema que está complicado porque adestramos moitas horas e logo temos moi pouco tempo para o a nosa vida fóra do básquet, a pesar do cal a maioría das xogadoras estudan ou teñen unha carreira, e mesmo traballan, porque cando isto se acabe hai que saber facer algo, porque non se pode vivir disto toda a vida. Somos deportistas, pero tamén persoas e temos que estudar e facer de todo. No meu caso, fago Nutrición, e si que é complicado compatibilizalo, porque son moitas as horas que dedicamos ao baloncesto. Outro exemplo é o dunha compañeira do Valencia, que fai Medicina, unha carreira moi complicada, e está a compatibilizala cun baloncesto profesional que lle esixe adestrar mañá e tarde. Ten moitísimo mérito.