Summary: Hai moito movemento estes días en Dorohusk, na fronteira entre Ucraína e Polonia; uns veñen fuxindo da guerra; outros, veñen axudalos. A noticia está nese tránsito de refuxiados que foxen da guerra para dar conta dela. Amagoia Mujika, enviada especial do xornal 'Berria', relata o que se está a vivir neste lugar.

Unhas barreiras metálicas separan dous mundos. Cara aquí hai xentío, até camións e coches, parados nos recunchos, pero cara alí non se pode ver o que hai. Un policía dálle o alto e di en polaco que se retire, que por alí non se pode pasar. Aínda sen comprender as palabras, os xestos son universais. Hai moita policía na zona, tamén militares, e fuxitivos, e voluntarios que queren volver ao combate, e porque Dorohusk tornou estes días no paso de todos eles: é unha das zonas que Polonia comparte con Ucraína, onde chega unha das principais estradas. O bar que hai tempo parece que está fechado, a tenda que ten de todo e unha caseta para mudar a moeda eran até o de agora os puntos de reunión dos 'mugalaris' [concepto vasco que se refire a quen axuda a cruzar a fronteira de forma clandestina] e dos cidadáns, uns 500 habitantes, pero agora improvisaron un par de camións-tenda que ofrecen café para levar e outros tantos supermercados. Tamén algúns baños. Todo é de balde, todos son produtos que traen os veciños da zona, mais dentro da improvisación, a organización é estrita. Queda un autobús, e sen que ninguén baixe soben dous voluntarios con senllas grandes caixas de café na man. Tamén aos que veñen en coche ofrécenlles de beber e comer decenas de voluntarios. Dúas mulleres novas abren termos no pequeno camión e mesturan auga fervendo con café disolto en vasos de cartón, dispostas a dar un pouco de calor aos pasaxeiros que chegaron de golpe. "Toma tamén ti", di o máis novo, sen quedar a falar. "Temos aquí para todos". Os voluntarios baixan agora coas caixas baleiras. O autobús vaise mentres os pasaxeiros saúdan. Outro autobús chegou desde Ucraína, e esta vez os pasaxeiros baixaron. Pargma Bunko saltou; as súas irmás tamén, por detrás, moi lixeiras. "Á miña nai custoulle máis", di. Veñen de Rivn. "Todos no autobús somos de Rivn". A nai non cala, mais Bunko prefire non volver sobre o que está a dicir. Faille aceno de que cale. "Está anoxado, maldixo toda a viaxe". Pero Bunko non está anoxado, senón "triste". Hai unha semana notaba "tensión no ambiente", pero non esperaba, "en absoluto", o que está a ocorrer. "A nosa cidade está danada; hai mortos e soldados rusos en todas partes, e viñemos a Polonia, moitos cidadáns, a distintos lugares. Moitos de nós temos familiares en Polonia". O autobús diríxese a Varsovia. "Alí viven uns curmáns do meu pai e iremos á súa casa". O pai foi abandonado en Ucraína, "loitando". A guerra en Ucraína, en directo Non sabe o que fará a partir de mañá. Acaba de cumprir a idade para entrar nas salas de baile, mais non está para festas. "Tamén tiven que deixar a universidade e agora quen sabe. Gustaríame volver cando antes, espero que isto pase enseguida". Preocúpalle sobre todo o seu pai. "Nós estamos a salvo, mais o noso pai, irmán e fillos, non". Case todos teñen algún familiar na fronte de batalla, aínda que, como o seu pai, moitos nunca antes tomaran as armas. "Chamáronos a loitar e a maioría foron sen pensalo dúas veces", di, orgulloso. As irmás asenten, movendo a cabeza cara arriba e cara abaixo. A nai, que non atendeu a súa filla, segue a gruñir. Nai e filla achéganse ao posto no que ofrecen de todo. Unha muller mostra as caixas do outro lado do mostrador: bocadillos, leite, compresas, xabrón, cereais para o almorzo, doces... Tamén lles ofrece comida de cans e gatos. Collen moitas cousas, pero non teñen animais. Ao seu redor hai cans de todo tipo. Tamén hai unha chea de gatos nas casas portátiles dos propietarios. Comen algo, soltan as pernas, enchen as mochilas e volven entrar no autobús. Voluntarios polacos Alén dos autobuses, moita xente vén en coche e a pé desde Ucraína, pero tamén veñen polo camiño contrario, desde varios pobos e cidades polacas. Anna Lagowska-Lewinska veu coa súa filla desde Varsovia. É a súa terceira viaxe á fronteira desde que Rusia comezou a bombardear Ucraína, hai unha semana. Dispoñen de dous coches cargados con diversos efectos. Dous nenos e catro mulleres serán recollidos esta vez e trasladados a Chelm, un albergue que foi aberto a 26 quilómetros de Dorohusk. Desprazaranse até o domingo, onde a xente lle pide que a leve, e logo voltará. "Viñemos aquí a recoller varias persoas. Trouxemos uns homes ucraínos que, primeiro, quixeron volver a loitar. Recollémolos na estación de autobuses de Varsovia, e agora, collemos xente aquí, e volvemos. Ofrecémoslles espazo para durmir, comida e protección para axudalos cando o precisen. Estamos a vir moita xente pola nosa conta tentando axudar todo o que podemos". Sryna Matveichueck é unha das que levará no coche. Viaxou primeiro en coche cun curmán desde a capital, Kiev, a Rivn, e chegou á fronteira en autobús. Está embarazada, "de seis meses", di. Empeza a falar mentres fai círculos no estómago coas mans. Non quere saír diante da cámara, nin sequera falar ao principio, mais aos poucos vaise relaxando e dedica as súas primeiras palabras ao seu marido. "Quedou pelexando, pero eu tiña que saír. É evidente que así non podía quedar alí". Gustaríalle ter o marido ao seu carón, mais ficou "para defender o país": "Para que os nosos fillos teñan un futuro. O noso país é grande e temos que defendelo", insiste. Non quería "en absoluto" marchar de Ucraína. "Hai uns días era feliz e de súpeto pasou todo isto. Aínda non mo creo". Seca co xersei dúas bágoas que lle caeron pola fazula, pero respira e sorrí. "O importante agora é isto", di, tocando o seu estómago. "Nestes momentos Kiev non é seguro; fóra de Kiev tampouco estás seguro, nos hospitais tampouco, e eu agora mesmo necesito iso, un lugar seguro onde naza a miña filla". Lagowska-Lewinska pásalle a man polas costas e cóllea do brazo, en sinal de afecto. Entran no coche. A Galiza comeza a coordinar o dispositivo para acoller persoas refuxiadas de Ucraína Asistente ucraíno Co paso do tempo, a medida que os movementos se repiten, a estreiteza da fronteira faise máis flexíbel do que ao principio se cría. Hai un grupo de homes falando cos policías. Estiveron esperando un tempo, mentres se metían nun coche e cruzaban a fronteira cara a Ucraína. Anton Hnybida cruza a estrada logo de conversar con eles. Os xornalistas achéganselle de súpeto. Non vai a Ucraína: "Eu non teño experiencia militar". Veu para quedar na fronteira. É ucraíno, pero chegou aquí desde Iraq coa intención de axudar. Fala con quen queren cruzar a fronteira, cos que van "ao outro lado". "Hai moitos voluntarios dispostos a liberar Ucraína: os que teñen experiencia militar, os médicos...", salienta. Hai máis disposición da que pensaba. "O Exército ucraíno está moi preparado para facer fronte á guerra. Eu podo ser máis útil aquí que alí", conclúe. O Goberno español rectifica e enviará "material militar ofensivo" a Ucraína Menos balbordo forman Liang Justin e Chen Zoey. Están nunha esquina cunha pancarta na man que pon Lublin. Está a uns cen quilómetros de Dorohusk, pouco máis dunha hora en coche desde aquí. Eles xa levan catro horas esperando por se alguén quixese ir á cidade. "Viñemos recoller os ucraínos, a axudarlles e apoialos", responde Chen. Pertencen a unha Igrexa católica de Lublin e formaron unha rede cos seus veciños para acoller os ucraínos nas súas casas. "Onte tamén estivemos aquí. Somos estudantes e temos tempo para axudar". Como Liang e Zoey, levan longo tempo dous homes maiores e unha muller no bordo da estrada, sen moverse sequera, con carteis escritos en cirílico na man. Cada vez que entra un coche pola fronteira miran atentos, pero de momento non se lles parou ninguén. Quedarán á espera de recibir aos que veñen fuxindo da guerra, no medio do tránsito, o tempo que for preciso.


Summary: O 25 de xullo de 1386 desembarca na Coruña, á fronte dun exército de 7000 soldados, Xoán de Gante. A chegada ao país do fillo do monarca británico Eduardo III é resultado dun acordo entre a Coroa británica e a nobreza galega, que apostaba nun monarca comprometido cunha Galiza arredada de Castela, unida a Portugal e ligada aos pobos atlánticos. Achegamos a memoria de Xoán de Gante, duque de Lancaster e rei da Galiza. Eis un extracto da información publicada no número 357 do semanario en papel Sermos Galiza.

A revolución galega do século XIV é a expresión dunha alternativa que aspira tronzar a dependencia do país dunha Castela hexemónica na área peninsular e desexosa de reforzar o seu dominio mediante a conquista dos outros reinos. A alternativa das nosas clases dirixentes, lideradas por Fernán Ruíz de Castro, recupera o programa xa defendido na segunda metade do século XIII polo partido galego e concretado nunha Galiza arredada de Castela, unida a Portugal e ligada aos pobos atlánticos. Os sucesos da segunda metade do século XIV son a expresión dun movemento de carácter nacional-popular que se alonga desde 1357 até 1386 con diversos protagonistas e liderados e que só pode ser derrotada pola acción violenta de forzas alleas a Galiza. A actuación combinada das tropas castelás e fundamentalmente dunha forza mercenaria de carácter multinacional, onde se destacaban o corpo das Compañías Brancas, decantaría a derrota do país e abriría a porta a unha brutal represión que remataría coa substitución dos nosos sectores dirixentes. A morte de Pedro I e o fracaso da alternativa de Fernando I levaran ao partido galego a apostar en Xoán de Gante como candidato ao trono. O asasinato de Pedro I en Montiel en 1369 deixou Galiza sen un monarca que representase os intereses da nosa maioría social, como demostrou a continuidade da rebelión durante practicamente vinte anos após a morte do monarca. Ao pouco da súa morte, o rei portugués Fernando I, seguindo as indicacións do núcleo na súa Corte, dirixido por Nuno Freire de Andrade, mestre da poderosa Orde de Cristo, e Alvar Pérez de Castro -irmán da raíña Inés e de Fernán-, pon camiño a Galiza, apoiado polo mesmo grupo social que militaba no partido dos Castro e polos sectores exiliados, sendo recibido como un auténtico liberador polos galegos. O fracaso militar da tentativa de Fernando I e a derrota dos exércitos galegos de Fernán Ruíz de Castro en Porto de Bois a mans das compañías internacionais que apoiaban Henrique de Trastámara, puxeron os ollos galegos en Xoán de Gante. [Podes ler a información íntegra no número 357 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Expertos de Attac aseguran que ata o 40% dos ingresos por comisións que aplica a banca española están fóra da lei. Aconsellan reclamar aínda que as cláusulas estean incluídas nos contratos.

Participacións preferentes, swaps hipotecarios ou investidores atrapados en fondos inmobiliarios son algúns dos escándalos máis soados da banca. Pero non os únicos. Día a día, as entidades obteñen beneficios procedentes de prácticas que están fóra da legalidade. Segundo membros da asociación Attac, dos 18.417 millóns de euros de ingresos procedentes de comisións obtidos pola gran banca en 2013, estímase que entre 6.000 e 8.000 millóns corresponden a recargas que non deberían realizarse. É dicir, entre un 33% e un 44% do total. A normativa que regula o cobro de comisións está recollida na EHA/2899, de 28 de outubro de 2011, orde de "transparencia e protección do cliente de servizos bancarios". Respecto das comisións, recolle que só poderán ser percibidas "por servizos solicitados en firme ou aceptados expresamente por un cliente, e sempre que respondan a servizos efectivamente prestados ou gastos habidos"; ademais, "serán as que se fixen libremente entre as devanditas entidades e os clientes". Vicente Gutiérrez, ex traballador de banca durante 30 anos e autor do libro Comisiones bancarias ilegales, asegura que, aínda que os contratos dos bancos inclúan comisións de todo tipo, non exclúe que algunhas delas estean fose da legalidade. A patronal bancaria circunscribe as ilegalidades a "determinadas comisións que aplican entidades concretas" A Asociación Española de Banca (AEB) deféndese dicindo que as taxas dos bancos españois "se axustan á legalidade vixente". Asemade, recoñece que os bancos revisan constantemente a súa oferta de produtos "coa fin de mellorar o servizo aos seus clientes, nunha contorna altamente competitiva". Por último, admite que poidan existir sentenzas "en contra de determinadas comisións que aplican entidades concretas", pero rexeita xeneralizar que ese tipo de comisións sexan ilegais no conxunto do sector. Con todo, Gutiérrez afirma que a práctica está tan estendida que até a banca autodenominada como "banca responsable, trasparente e sustentable", e cuxo máximo expoñente é Triodos Bank, carga aos seus clientes cobros fóra das marxes legais. Con todo, desde a entidade asegúrase que só cargan "comisións ou gastos por servizos non aceptados ou solicitados en firme polo cliente, ou que respondan a un servizo efectivamente prestado". Tampouco cobra "dous ou máis veces polo mesmo concepto"; ademais, a entidade "facilita gratuitamente toda a información relativa ás comisións, tanto na páxina web como en todas as súas oficinas". E finalmente, desvela que "non sufriu ningunha reclamación ante o servizo de reclamacións do Banco de España relacionada co cobro indebido ou ilegal de comisións". As comisións máis polémicas Entre as comisións que a banca carga de forma indebida, Gutiérrez apunta dúas moi usuais, á vez que polémicas, nos tempos que corren: a comunicación de posicións debedoras e a comisión por descuberto ou por atraso no pago de cotas hipotecarias. No primeiro dos casos, adoita ser un importe fixo duns 30 euros e a segunda rolda o 4%, cunha cantidade mínima duns 15 euros. A filosofía que rodea a ilegalidade da comunicación de posicións debedoras é que non se realiza como debería. A notificación debería ser fehaciente -por exemplo, cun burofax-, e fidedigna, polo custo que supón ese trámite, que normalmente é inferior ao que recargan as entidades. As comisións por descuberto ou por atraso no pago da hipoteca son algunhas das máis controvertidas No segundo e terceiro dos casos, trátase dun cobro que non responde a un servizo prestado, e ademais é dobre, xa que o banco en cuestión xa aplica xuros por descuberto "que xeralmente ascenden ao límite legal, o 10%" e por demora nos pagos. Tampouco se axustan a dereito as penalizacións abusivas ás retiradas anticipadas de efectivo nos depósitos a prazo fixo. Segundo Gutiérrez, a banca só pode penalizar este servizo solicitado polo cliente no apartado de tipos de xuro cos que remunera a conta, nunca sobre os aforros do cliente. Unha comisión máis que os bancos cobran de forma ilegal son as devolucións de recibos -por exemplo, os que emite unha comunidade de veciños e que un dos seus membros devolve de forma que queda impagado- e de cheques. Gutiérrez explica que, unha vez máis, o cliente se enfronta a un cobro dobre. "Cando unha empresa ou comunidade de veciños dá a orde ao banco para emitir e cobrar un recibo, debe pagar un canon á entidade pola xestión do servizo. Esta comisión é totalmente legal. Pero ese recibo pode cobrarse ou non. En todo caso, a comisión da xestión xa está paga e non debería cobrarse ningunha máis", asegura o ex banqueiro. Cobrar por ingresar Desde Facua alertan doutra práctica bancaria fóra da legalidade: o cobro de comisións ao realizar ingresos nunha conta na que o depositante non é o titular. A asociación de consumidores explica que este servizo de caixa xa está remunerado a través da comisión de mantemento de conta; por tanto, os cobros individuais son improcedentes. En Adicae fan referencia a unha práctica ilegal no servizo de cartóns: hai entidades que cobran unha comisión por inactividade con este medio de pago. Evidentemente, ao non tratarse dun servizo solicitado explicitamente polo cliente, non debe cobrarse. Ademais, trátase dunha duplicidade de comisións, posto que a entidade xa recibe a correspondente tarifa polo mantemento do cartón. E tamén alertan da ilegalidade do cobro de comisións de mantemento nas contas correntes vinculadas, por obrigación, a unha hipoteca. De novo, non é un servizo solicitado polo cliente, senón imposto polo banco. Tampouco se axusta á normativa vixente, segundo Adicae, a aplicación que moitas entidades realizan do artigo 317 do Código de Comercio. Esta normativa di que "os xuros vencidos e non pagados non devengarán intereses. Os contratantes, con todo, poderán capitalizar os xuros líquidos e non satisfeitos que, como aumento do capital, devengarán novos réditos". Este artigo implica que a capitalización dos intereses non abonados dun préstamo -é dicir, sumar esta cantidade ao monto total do préstamo- debe ser pactada. En consecuencia, o cobro de intereses de forma unilateral por parte da entidade é improcedente. Ante situacións como esta, os expertos aconsellan reclamar. Pero como? Moitas veces a burocracia que leva a redacción dunha queixa afasta os usuarios de exercer os seus dereitos como consumidores. Aínda que non por dificultosa debe ser rexeitada. "Ningún banco quere verse as caras cun cliente no Tribunal Supremo" Vicente Gutiérrez aconsella, en primeiro lugar, solicitar unha xuntanza co director da sucursal e exporlle o problema. Para este encontro é recomendable estar ao tanto da lexislación vixente para facer valer os dereitos como consumidor. Se esta reunión resulta infrutuosa, o damnificado ha de solicitar o número de teléfono de "atención ao cliente" da entidade en cuestión, onde se exporá o problema. Se, con todo, o conflito segue sen resolución, o aforrador deberá solicitar en "atención ao cliente" o número de teléfono do "defensor do cliente" do banco. Imaxinemos que, postos no peor, a entidade segue sen resolver o caso. Gutiérrez aconsella, entón, acudir á xustiza. "Ningún banco quere verse as caras cun cliente no Tribunal Supremo porque saben que as súas prácticas son ilegais. Ter unha sentenza en contra a este nivel supón contar con xurisprudencia en contra, o que dana gravemente os seus intereses" sentenza Gutiérrez.


Summary: "É inaceptábel que unha administración pública nin sequera garanta os mínimos dereitos laborais legalmente estabelecidos", denuncia Anxo Louzao, secretario nacional da CIG-Ensino, que entregou as sinaturas no rexistro do Parlamento.

CIG-Ensino e profesorado CELGA fixeron entrega no rexistro da Xuntade 4.443 sinaturas en apoio ás persoas que até o de agora viña impartindo estes cursos de galego. O secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, denunciou a situación "irregular, fraudulenta e ilegal" na que afirma que a Consellaría e a Secretaría Xeral de Política Lingüística mantivo durante anos a este profesorado; exixiu o recoñecemento dos seus dereitos e reclamou a retirada da Orde pola que se pretende que sexa profesorado en activo quen imparta, en diante, estes cursos. O profesorado CELGA pasou anos impartindo estes cursos de galego sen que desde a Consellaría se estabelecera ningunha relación contractual con eles. Nin sequera dalos de alta na Seguridade Social. Ante esta precaria situación presentáronse denuncias diante das Inspeccións Laborais provinciais que resolveron que se trataba dunha fraude e mesmo impuxeron á consellaría unha sanción de máis de 200.000 euros. Lonxe de legalizar a súa relación laboral con profesorado CELGA Educación optou, segundo denuncia o secretario nacional da CIG-Ensino, por responder de forma represiva despedindo a todo este profesorado e ofrecendo ao que está en activo os cursos para impartilos como horas extra. Anxo Louzao entende que "non é casual" que isto suceda. "Estamos ante unha Consellaría de Educación que se caracteriza pola persecución ao noso idioma. É un profesorado formado que amosou a súa solvencia para impartir estes cursos".


Ourense, única cidade que gobernan os populares, e vilas tamén controladas polos conservadores están a concentrar os actos do Goberno galego fronte a municipios da esquerda que pasan a un segundo planoO plan reitor do Parque Nacional das Illas Atlánticas, que afecta a terreos de Vigo, Vilagarcía, Bueu e Ribeira, foi presentado en público pola Xunta o pasado 28 de decembro no último deses municipios, ao que pertence a pequena illa de Sálvora e único gobernado polo PP. Ese mesmo día a declaración como Ben de Interese Cultural (BIC) da Ribeira Sacra, que afecta a 21 concellos, non era presentada polo propio Feijóo no maior dos municipios implicados e referencia comarcal, o de Monforte, gobernado polo PSdeG, senón no veciño de Pantón, do PP. Estes son só dous exemplos de como, a menos de cinco meses para as eleccións municipais, o Goberno galego está a primar na súa axenda oficial os actos en concellos gobernados polo PP, algo que nas sete cidades supón sobrerrepresentar á de Ourense, a única que controlan os populares e elixida este ano para a retransmisión por parte da CRTVG da cabalgata dos Reis Magos do pasado día 5. Xa antes de deixar a Xunta a finais do pasado setembro, os ex-conselleiros Beatriz Mato e José Manuel Rey Varela, candidatos ás alcaldías da Coruña e Ferrol, multiplicaran os seus actos oficiais nesas dúas cidadesO PP non vén de empezar agora a empregar o Goberno galego para a longa precampaña das eleccións municipais do 26 de maio. Xa antes de deixar a Xunta a finais do pasado setembro, os ex-conselleiros Beatriz Mato e José Manuel Rey Varela, candidatos ás alcaldías da Coruña e Ferrol, multiplicaran os seus actos oficiais nesas dúas cidades. Pero a medida que avanzan os días a axenda oficial do Goberno galego reflicte cada vez máis a súa adaptación aos intereses dos populares a nivel local, algo que xa ocorrera na campaña das municipais de 2015.Deixando de lado os actos que se celebran habitualmente en Santiago como capital galega, ou os que están ligados a algunha outra entidade ou celebración allea á Xunta á que se despraza algún membro do Goberno galego (entrega de premios empresariais en Ferrol ou celebración militar na Coruña), este está a primar os actos con presenza de autoridades municipais en concellos gobernados polo PP. Só no último mes, desde comezos de decembro, e con numerosos festivos polo medio nos que estivo baleira, a axenda do propio Feijóo reflicte tres actos co alcalde de Ourense, o seu ex-conselleiro de Educación Jesús Vázquez, único alcalde popular das sete cidades galegas. Con el estivo o 5 de decembro visitando o albergue de peregrinos de Ourense, o 17 de decembro presentando a futura ampliación do hospital da cidade no auditorio municipal e o 19 de decembro inaugurando unha exposición nunha sala de mostras tamén municipal. Este martes foi A Estrada, tamén con alcalde popular, o lugar elixido por Feijóo para repasar as súas políticas demográficasEn todos eses actos en Ourense as fotos oficiais da Xunta presentaron ao alcalde en lugar destacado, xunto a Feijóo. Pola contra, nesa galería de imaxes do presidente do último mes só é posible atopar outra cun alcalde doutra cidade, o da Coruña, Xulio Ferreiro, de Marea Atlántica, nunha reunión institucional similar ás que vén mantendo desde hai meses con todos os rexedores e que se fixo coincidir coa asistencia de Feijóo, o 4 de decembro, á inauguración dunha mostra no Museo Nacional de Ciencia e Tecnoloxía (Muncyt).Este mesmo martes foi A Estrada, concello gobernado polo PP, o lugar elixido por Feijóo para anunciar, na escola infantil que abriu alí as súas portas hai catro meses, unha ampliación do bono coidado para a atención infantil puntual e facer repaso ás medidas do seu Goberno en materia demográfica. Ao lado do presidente nas fotos oficiais, novamente, o rexedor local. Tamén os conselleiros e delegados territoriais da Xunta están a primar actos con profusión de alcaldes populares nas súas fotos oficiaisPero non só Feijóo está a centrar a súa axenda oficial en concellos do PP. Tamén os conselleiros e delegados territoriais da Xunta o están a facer, con profusión de alcaldes populares nas súas fotos oficiais. Ademais da antedita presentación por parte da conselleira de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez, do plan reitor do Parque das Illas Atlánticas en Ribeira, concello gobernado polo PP, fronte aos de Vigo, Vilagarcía e Bueu que contan con máis superficie protexida, este luns ela mesma elixiu Sanxenxo para anunciar, xunto ao seu alcalde popular Telmo Martín, unha liña de axudas a concellos de menos de 50.000 habitantes. E este martes a mesma Vázquez desprazouse a Trasmiras, tamén do PP, para unha reunión sobre o urbanismo dese municipio.Estes luns e martes o delegado da Xunta na Coruña viaxou a Dodro e Melide, con alcaldes populares, pero para un encontro co alcalde nacionalista de Mazaricos foi este o que se desprazase ata a delegación provincialTamén este martes a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, desprazábase a Porto do Son, con rexedor popular, para visitar o inicio dunhas obras na estrada que atravesa o municipio. E este luns era o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, quen visitaba en Soutomaior, tamén do PP, unhas obras realizadas con axudas municipais do seu departamento. Por outra banda, tamén está a haber actos con alcaldes populares non anunciados previamente na axenda oficial da Xunta pero dos que o Goberno galego difunde posteriormente imaxes oficiais, como unha reunión este martes do conselleiro de Medio Rural, José González, co rexedor de Bande.A diferenza de trato da Xunta a uns ou outros gobernos municipais pode comprobarse na axenda oficial destes dous últimos días. Este martes o delegado do Goberno galego na Coruña, Ovidio Rodeiro, desprazábase ata Melide, gobernado polo PP, para visitar unhas obras da Consellería de Medio Ambiente (cuxa titular foi alcaldesa desa vila), e este luns viaxaba igualmente ata Dodro, tamén con rexedor popular, para visitar unha zona na que se construirá unha senda peonil. Ese mesmo día Rodeiro asinou co alcalde de Mazaricos, nacionalista, a finalización dunhas obras municipais realizadas co fondo de compensación ambiental da Xunta, pero nese caso non foi o delegado do Goberno galego o que se desprazou a ese concello que non controla o PP senón o rexedor o que viaxou ata o seu despacho na cidade da Coruña.


Summary: A literatura non só é escrita e, así, co fin de recoñecer e valorar a riqueza da oralidade, a Escola de Escritoræs da AELG ofrece en Lugo un Obradoiro de Narración Oral coordinado por Antonio Reigosa e Isidro Novo que bota a andar esta terza feira día 24 de setembro.

Do 24 de setembro até o 17 de decembro, o Obradoiro de Narración Oral chega ao seu segundo ciclo da man dos escritores Antonio Reigosa e Isidro Novo, dous especialistas en narración oral que coñecen a tradición da literatura popular mais as novas propostas para a literatura non escrita. Con 25 prazas xa cubertas e o título "Técnicas e exercicios prácticos de narración oral", o curso viaxará desde a tradición ás propostas máis contemporáneas co obxectivo de "inspirar a novos creadores e de estimular novas correntes baseadas nesa oralidade que tanto marcou a nosa literatura". Oralidade con música, técnicas de improvisación, linguaxes non verbais, lectura en voz alta, fórmulas de inicio e remate dunha narración ou o repertorio son algúns dos temas dun obradoiro que inclúe a celebración a comezos de novembro da Semana da Oralidade, con sesións abertas ao público que se clausurarán coa clase maxistral de Avelino González. O obradoiro, que forma parte da Escola de Escritoræs da AELG, quere "chamar a atención sobre ese soporte comunicacional para volver a poñer en uso certas maneiras de transmitir que se foron perdendo por falta de uso e que hai uns anos eran do máis habitual".


Summary: [ACTUALIZADA] O ataque foi reivindicado polos talibáns.

Dez persoas resultaron mortas, entre elas dous policías españois, nun ataque suicida lanzado polos talibáns contra un hotel xunto á embaixada española en Kabul (Afganistán). Segundo o goberno afgán, o ataque con coche-bomba comezou o mediodía desta sexta feira contra o hospedaxe, ao que lle seguiu un asalto e un intercambio de disparos coas forzas de seguridade locais. Inicialmente o Ministerio de Asuntos Exteriores español informara de que o atentado fora contra a legación diplomática, pero nas seguintes horas se confirmou que o obxectivo era o hotel que linda coa embaixada. Malia a confusión inicial, o presidente do goberno español, Mariano Rajoy, asegurou despois que "todos, calquera país occidental, pode ser obxecto dun ataque terrorista, pero esta vez non foi así". Dous dos autores do ataque foron abatidos e un terceiro apresado, segundo o vice-ministro de Interior afgán, Mohammad Ayub Salangui, en declaracións recollidas polas axencias.


Summary: O coordinador xeral de Eh Bildu considera que esa suma de forzas é a "única garantía" de facer fronte á deriva autoritaria no Estado español.

Arnaldo Otegi é partidario de que a alianza 'Agora Repúblicas' que EH Bildu fraguou con ERC e BNG para as eleccións europeas de maio teña réplica nos comicios xerais do 28 de abril para o Congreso e o Senado. Unha aposta, explica no seu blog, para frear "a dereita autoritaria" e construír un polo que impulse "a democratización do Estado". O coordinador xeral de EH Bildu sostén que a "suma de forzas electoral e política de todos os soberanistas, republicanos e progresistas é a única garantía para frear á dereita reaccionaria e condicionar a acción do goberno na dirección dunha necesaria democratización do Estado", escribe. Esta alianza partiría do compromiso dun programa de mínimos que pase pola defensa do dereito de autodeterminación, a aposta en políticas que fagan fronte ao neoliberalismo e unha folla de ruta para a volta á casa de persoas presas e exiliadas. Apela, nesta liña, á suma de forzas e á "sincronización política entre as nosas vellas nacións sen Estado para garantir a presenza decisiva do soberanismo progresista" nas Cortes españolas. "É o momento de sumar, de ser decisivos e eficaces", pide, para evitar que "nos fechen outra vez entre dúas opcións: ou a deriva autoritaria de PP-Vox-Cs ou o mantemento dun statu quo que nega dereitos nacionais e sociais. Non podemos resignarnos a ter que elixir entre o malo e o peor".


Summary: Quinta xornada de greve e o seguimento continúa a ser masivo.

A Xunta di non á proposta que esta segunda feira os sindicatos da administración de xustiza puxeron sobre a mesa para dar solución á greve indefinida. O vicepresidente do goberno, Alfonso Rueda, rexeitou esta contraoferta do comité de greve e instou os sindicatos a que reconsideren a negativa que deron á proposta do goberno. Unha proposta esta que se presenta como un "tomalo ou deixalo" polo que se desprende do dito polo propio vicepresidente: "[a oferta] non vai variar por moito que pasen os días". O comité de greve xa cualificara a oferta da Xunta de "ridícula" e fronte á mesma presentou outra na que rebaixaba as demandas iniciais, procurando así facilitar unha negociación e acordo. Dous son os puntos de maior diferenza: a discriminación no desconto en baixas por enfermidade dos traballadores da xustizxa galega a respecto dos doutros territorios do Estado e a cuestión económica. A quinta xornada de greve volveu, como nas anteriores, a ter un seguimento masivo, nomeadamente en Vigo e Pontevedra. Son miles os xuízos suspendidos e tamén os trámites que tiveron que ser adiados.


Summary: A Confederación de Empresarios de Galicia, sen presidente nin estrutura desde hai máis de dous anos, critica con duros comunicados as medidas do Goberno de Sánchez para paliar o impacto económico da pandemia.

A patronal galega, que leva máis de dous anos sen presidente, continúa a pronunciarse publicamente e a criticar con dureza o Goberno central. Tamén desde que a crise sanitaria e económica provocada polo coronavirus bateu con forza no Estado. Co presidente da póla coruñesa e ex-máximo dirixente da Confederación de Empresarios de Galicia (CEG), Antonio Fontenla, na portavocía, os comunicados chegan agora para criticar as medidas aplicadas, logo de pronunciarse hai meses contra a tardanza na formación do Executivo. A patronal galega, sen presidente desde hai máis de dous anos, critica en duros comunicados as medidas económicas do Goberno central contra o coronavirus"As medidas do Goberno ameazan con crear unha crise económica e social sen precedentes", aseguraba Fontenla hai unha semana sobre o endurecemento das medidas de confinamento, que cría que chegaban "con total inoportunidade" por producirse a final de mes. Tan só uns días despois, a CEG volvía emitir un comunicado para unirse á Xunta nas súas críticas á xestión do Executivo de Sánchez, denunciando a decisión que posibilita que os ingresos derivados da cotización por formación profesional que achegan empresas e traballadores poidan aplicarse ao financiamento de caqluera das prestacións e accións do sistema de protección do desemprego. O Goberno de Feijóo e a patronal galega coincidiron en sinalar que a medida podería supor a perda de 100 millóns de euros para políticas activas de emprego en Galicia, ao contar cos chamados fondos de formación. "É pouco razonable que recursos das políticas activas de emprego poidan dedicarse a financiar subsidios", dixo, en liña co argumentario da Xunta, Fontenla, quen fora presidente da CEG entre 2001 e 2013. Antonio Fontenla, quen fora presidente durante máis dunha década, exerce de portavoz da CEGFoi un dos últimos presidentes que tivo a patronal nos últimos anos. Hai algo máis de dous anos, Antón Arias dimitiu do cargo ao que chegara no medio dunha profunda división da organización, con manobras para destituílo por mor de declaracións públicas a respecto de subir soldos ou pola súa opinión a prol dun referendo pactado en Catalunya. "Se non segues o guión, es un proscrito", afirmara en Praza.gal.A patronal cre que as medidas do Executivo de Sánchez "ameazan con crear unha crise económica e social sen precedentes"Un dos que manobrabara para destituír a Arias fora o anterior presidente, Antonio Diéter. Durou dez meses no cargo e dimitiu tras perder o apoio das direccións provinciais da patronal e no medio dunha complexísima situación económica. Esa profundísima crise económica herdáraa dos seus antecesores, Antonio Fontenla e José Manuel Fernández Alvariño, que substituíu este último en 2013 e permaneceu no cargo ata 2016. Desde o verán de 2018, a CEG segue dividida e esfarelada, sen presidente, sen estrutura, sen ser quen de elixir nova dirección e, xa que logo, sen un interlocutor afianzado nestes tempos onde os debates, as negociacións e a busca de solucións á crise entre os diferentes axentes sociais son claves. Naquel verán de hai dous anos, o intento de elixir nova presidencia ficou deserto ao non se prsentar ninguén. O intento de reconducir a crise mediante a aprobación duns novos estatutos, a comezos de 2019, tampouco funcionou e a Confederación de Pontevedra acabou desvinculándose da patronal galega.Isto non impide que a CEG continúe a dar as súas receitas contra a crise económica derivada da pandemia, como suspender as obrigas de pagamento de impostos nas empresas golpeadas polo descenso da actividade. Ante a paralización de toda actividade non esencial co obxectivo de deter a expansión do virus, Antonio Fontenla optou por criticar o que, na súa opinión, "non fixo máis que contribuír ao desconcerto e á incerteza do empresariado e dos traballadores". Para a patronal galega, nin os ERTE valen. "Non resultaron ser un cheque en branco de flexibilidade como a que se precisa nestes momentos", dixo. Tamén se amosou en contra da prohibición de despedimentos que aleguen como causa o coronavirus. Desde hai meses, os comunicados da CEG son continuos e variados. Desde que se comezou a argallar un goberno de coalición entre o PSOE e Unidas Podemos, cada vez máis habituais. Coa crise do coronavirus, tamén habituais. E sen presidente.


Summary: Cunha decena de casos confirmados en Galicia nestes espazos, o persoal de residencias de maiores denunciou nos últimos días a carencia de medios de protección. Rexistráronse positivos en Compostela, Vigo ou Celanova. Houbo ademais o primeiro caso nun centro penitenciario e contaxiouse unha limpadora do Hospital de Pontevedra

Ademais dos hospitais e outros centros sanitarios, as instalacións de coidado de persoas maiores e outros dependentes son algúns dos espazos máis sensibles a unha posible infección por coronavirus. Os contaxios producidos na Comunidade de Madrid ou en Álava explican unha parte das elevadas cifras de falecementos e ingresos en UCI que se están producindo neses territorios. E en Galicia unha das principais preocupacións é manter o virus lonxe das residencias de anciáns e outros centros.Cunha decena de casos confirmados en Galicia nestes espazos, o persoal de residencias de maiores denunciou nos últimos días a carencia de medios de protecciónCunha decena de casos confirmados en Galicia nestes espazos, o persoal de residencias de maiores denunciou nos últimos días a carencia de medios de protección. Ademais da residencia compostelá na que se detectaron 5 positivos (e na que 60 persoas internas permanecen illadas por precaución), un dos maiores focos de preocupación é a residencia San Carlos, en Celanova. Nos últimos días unha muller de 89 anos que habitaba na residencia deu positivo por coronavirus e, tras ser trasladada ao hospital de Ourense, faleceu. O centro realizoulle probas a outra das residentes, pero esta deu un resultado negativo. Porén, o falecemento desa interna xerou alarma na vila, e sobre todo nas familias do resto de residentes. O centro incrementou as medidas de seguridade e control para detectar síntomas da enfermidade, sen atopar de momento novos casos. Tamén se fixeron varias probas máis a residentes e traballadores e nestes momentos estase á espera dos resultados.Algo semellante sucedeu en Vigo, onde nunha residencia de maiores de Barreiros houbo xa dous positivos, que foron enviados ao hospital. Esta residencia privada adoptou a decisión de illar no interior das súas propias instalacións ás persoas que tiveran contacto cos dous infectados. Ademais, fixéronselles probas a outras catro residentes e tamén ao persoal que os atende, de momento sen atopar novos casos positivos.En Monterroso o Concello anunciou o peche dunha vivenda comunitaria de maiores como medida de prevención ante un posible caso de coronavirusEn Monterroso, ademais, o Concello anunciou o peche dunha vivenda comunitaria de maiores como medida de prevención ante un posible caso de coronavirus. O Goberno local adoptou a decisión ante o aviso dunha traballadora, que se puxera en corentena voluntaria polo contacto que tivera cun posible contaxiado e deu de prazo ata este sábado para que as respectivas familias se fixesen cargo das oito persoas que alí residían. Algunhas das familias criticaron a decisión por precipitada e porque isto as obrigaba a desprazarse dende outras localidades, rompendo así o seu propio confinamento.Este sábado rexistrouse ademais o primeiro positivo en Galicia nun centro penitenciarioEste sábado rexistrouse ademais o primeiro positivo en Galicia nun centro penitenciario, espazos nos que nas últimas semanas se incrementaron os controis e a seguridade, para evitar contaxios. Trátase dun funcionario de prisións de Bonxe.Por outra banda, CC.OO. criticou a escaseza de medidas de prevención despois de coñecer o contaxio dunha limpadora do Hospital de Pontevedra. O sindicato cualifica como "insuficientes" as medidas preventivas adoptadas pola empresa Acciona en relación co persoal de limpeza.A Xunta volveu insistir este sábado na súa demanda "urxente" dos equipos de protección individual e mascarillas "que o Goberno central se comprometera a facilitar ás comunidades"A Xunta volveu insistir este sábado na súa demanda "urxente" dos equipos de protección individual e mascarillas "que o Goberno central se comprometera a facilitar ás comunidades". O vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, reiterou que o Goberno galego está traballando tamén na procura deses materiais. Rueda destacou que este material é fundamental para que "os profesionais que están a traballar cada día na loita contra o coronavirus e que merecen unha resposta" poidan traballar con seguridade. Tamén o presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), Alberto Varela, subliñou este sábado a "necesidade urxente" de contar con estes equipos de protección para os profesionais sanitarios e tamén para aqueles que traballan con colectivos de risco.


Summary: Benestar social, emprego ou un novo estatus político para Galiza centran algunhas das 40 medidas presentadas polo grupo parlamentar nacionalista. A viceportavoz, Olalla Rodil, defende que estas propostas si atenden as necesidades de galegos e galegas fronte a un Feixoo que fala dunha "Arcadia feliz".

O aumento do autogoberno, a blindaxe dos servizos públicos e o impulso económico para facer fronte a crises como a demográfica ou industrial son tres dos eixos sobre os que pivotan as 40 propostas de resolución presentadas polo BNG esta quinta feira no debate do estado da nación. Son, defendeu Olalla Rodil, viceportavoz parlamentar do BNG, 40 medidas dirixidas á solución dos problemas "que viven as galegas e galegos e que o presidente da Xunta decidiu ignorar". Porque hai "unha Galiza real e logo a Arcadia feliz de Feixoo", indicou. Exemplos desa ausencia de compromiso de Feixoo coa Galiza real son, dixo a parlamentar, a falta de propostas sobre un novo modelo de financiamento, medidas para acabar coa precariedade laboral ou para resolver a enorme crise industrial de Alcoa, Ferroatlántica, Isowat, As Pontes, Poligal, ou R . Impulso económico Neste apartado o BNG presenta propostas para un impulso industrial e feche dos ciclos produtivos no país, así como para a aprobación dunha Tarifa Eléctrica Galega ou un 'Pacto pola Ciencia'. Outra das propostas é crear unha Banca Pública ao servizo das pequenas e medianas empresas galegas semellante ás que existen noutros países europeos. Benestar e Igualdade Aquí as medidas das nacionalistas abordan cuestión como a blindaxe dos servizos públicos, propoñendo tamén a reversión dos recortes en Atención Primaria e as privatizacións. No ámbito educativo centran as súas propostas en aprobar unha lei galega e suprimir os concertos co ensino privado. Rodil tamén presentou medidas contra a violencia machista reclamando investir, como mínimo, o "1% do orzamento galego" e crear Xulgados exclusivos de violencia nas cidades". Autogoberno O BNG propón crear un relatorio cara a un "novo estatus político" e deseñar un novo modelo de financiamento. Tamén hai medidas dirixidas á proxección exterior da Galiza e un Plan de impulso de relacións económicas, políticas, lingüísticas, culturais cos países da CPLP.


Summary: A medio camiño entre a natación e a carreira, a Winnerman coruñesa xa é unha proba clásica na cidade. Cen inscricións avalan a volta desta competición de resistencia.

As probas deportivas de resistencia que combinan varias disciplinas cada vez teñen máis aceptación na Galiza. Unha das máis singulares e atractivas ten lugar na Coruña por estas datas e é a denominada Winnerman que emprega a natación e a carreira como elementos protagonistas para conxugar todo un desafío. A súa VII edición será o 17 de setembro e o escenario, un ano máis, a praia de Oza da cidade herculina. Un galego competirá nun 'ironman' para recadar fondos para a investigación das GRINpatías O Desafio Winnerman consiste na realización de tres etapas entre mar aberto e terra. A primeira son 1.000 metros de natación, a segunda de 5.000 metros de carreira a pé e, finalmente, a última remata con 1.000 metros de natación con chegada en terra. Ademais, contan coa posibilidade dun percorrido máis doado para a categoría Júnior que reduce as distancias a 250 metros de natación e 500 de carreira, respectivamente. Historia dun desafío No Club Natación Liceo xa contan as horas para que chegue o día da proba. Até hoxe levan 100 inscricións, un bo número malia ser unha competición exixente. O director da mesma, Jesús de la Fuente, explica a Nós Diario que a proba xurdiu no seu momento para dar a coñecer que deportista estaba máis en forma, enfrontando na práctica natación e carreiras. Uxío Abuín gaña a Copa do Mundo deTongyeong de triatlón ITU "Cando deseñamos o percorrido procuramos que fose igual para nadadores que para corredores", indica este responsábel técnico. Nestes anos, coa única excepción dos dous que se suspenderon pola pandemia, participaron segundo De la Fuente "nadadores, triatletas e atletas de alta competición" cun resultado, até agora, favorábel ás nadadoras e aos nadadores. Pola Coruña pasou, por exemplo, a olímpica galega Beatriz Gómez. A Winnerman coincide, ademais, co inicio da tempada de natación e co remate da de tríatlon. "As condicións aquí son duras pola temperatura da auga e aínda que a primeira parte realízase co traxe de neopreno a última non, para non perder tempo", sinala. En total, unha vez completadas as tres etapas, dura uns 50 minutos. "Non é para todo o mundo, hai que saber sufrir, admite De la Fuente. A experiencia de gañar a Winnerman Para saber como é a Winnerman nada mellor que falar coa gañadora e o gañador da edición 2021: María de Valdés e Marcos del Río. Ambos os dous non participarán nesta edición por motivos diferentes, a primeira por lesión e o segundo por participar noutra proba. Galiza exhibe a súa hexemonía no tríatlon de longa distancia A malagueña do Club Natación Liceo, campioa de España de augas abertas e subcampioa de Europa nesa modalidade en 5 km, admite a Nós Diario que é "unha experiencia diferente para as nadadoras" ao ter que competir nunha carreira. Aínda así recoñece que "en natación estamos acostumadas a realizar tamén outros deportes de preparación e un deles é correr". En declaracións a Nós Diario, Marcos del Río, do Natación Ferrol, considera que a igualdade na Winnerman é un estímulo, polo que "hai que ser bo nas dúas disciplinas, non vale de nada que teñas unha boa actuación no mar se despois non o fas ben na carreira".


Summary: No mínimo 101 persoas resultaron con feridas de diversa consideración por agresións de motivación 'españolista' ou 'unionista'.

A agresión esta cuarta feira en Barcelona a un cámara de Telemadrid nunha concentración de Ciudadanos – ao que as persoas concentradas confudiron cun profesional de TV3- non é un fenómeno isolado en Catalunya. É un incidente máis a unir a unha listaxe cada vez máis ampla de incidentes violentos protagonizados pro persoas do campo do 'unionismo' ou 'españolismo'. O pasado mes de xullo, o fotoxornalista Jordi Borrás foi agredido en Barcelona por un policía nacional de paisano ao berro de "Viva España" e "Viva Franco". Borrás resultou con fractura de nariz e o CNP abriu expediente ao seu axente. Precisamente este fotoxornalista, cunha dilatada experiencia en investigar os círculos da extrema dereita en Catalunya, documentou nun traballo en Media.cat (Observatorio crítico dos medios) os incidentes violentos protagonizados por anti-independentistas entre principios de setembro e mediados de decembro de 2017. "Actos vandálicos, insultos, ameazas e malleiras son só algún dos ataques con motivación política que decorreron a finais de 2017", indícase na reportaxe. Así, entre 8 de setembro e 12 de decembro van ter lugar en Catalunya no mínimo 139 incidentes violentos que tiñan unha motivación política na defensa da unidade de España e rexeitamento do independentismo. Unha contabilidade na que non se inclúen as acción das forzas de seguridade. A maioría deses 139 incidentes son agresións (86), que provocaron 101 vítimas con feridas de diferente consideración. "O resto dos delitos son de diferente tipoloxía: ameazas, coaccións, actos vandálicos [160 vehículos coas rodas pinchadas nunha noite en Girona, por exemplo] e tamén casos de violencia sexual". O documento achega unha completa lista coa cronoloxía deses 139 incidentes violentos acontecidos nese período e lembrando que puido haber máis e dos que non tiveron coñecemento. A seguir expoñemos 5 exemplos recollidos desa listaxe: Barcelona: Dous individuos que veñen dunha manifestación a prol da unidade de España agreden a puñadas un rapaz co que se cruzan por considerar que é "independentista". Castellgalí, Bages: Tres persoas que viñan dunha manifestación unionista en Manresa entran nun restaurante coas bandeiras españolas, pedíndolle o propietario que fagan o favor de deixalas na entrada. O propietario é agredido ao tempo que un cliente ferido na cara cun obxecto punzante, sendo trasladado a un hospital. Barcelona: Varios manifestantes dunha mobilización unionista rodean un viandante que levaba un símbolo independentista. Tírano ao chan e danlle unha malleira. Barcelona: Un pai paseaba cos seus dous fillos menores cando un destes nenos comezou a arrancar un cartaz dunha concentración dun grupo unionista. Unha activista unonistaa agrede entón ao pai, ao que golpea varias veces nos xenitais. Malgrat de Mar, Maresme: Manifestantes que participaron nunha concentración españolista diante da Casa do Concello irrompen no pleno, obrigando a alcaldesa a suspender a sesión. Cando os concelleiros abandonaban a sala, insultados polos 'uinonistas', a tenente de alcade é agredida. A alcaldesa é perseguida até a súa casa por varios manifestantes que a insultan a ela e a súa familia.


Summary: As medidas da Administración norteamericana entran en vigor e os sectores afectados non teñen información de ningunha medida por parte do Estado español e a UE.

Esta sexta feira 18 de outubro fixéronse efectivos os aranceis anunciados pola administración estadounidense contra determinados produtos europeos. Esta medida, notificada hai uns días logo da resolución da Organización Mundial do Comercio (OMC), comeza a afectar a Galiza. Os aranceis de 25% prexudican produtos cunha importante presenza na Galiza. Os máis afectados a nivel galego serían os viños mais entrarían tamén os lácteos, entre os que figuran o queixos, a manteiga e o iogur. Tamén entran produtos do mar como mexillóns, navallas e ameixas. Sen novas do Goberno español As diferentes organizacións e empresas galegas consultadas por Sermos Galiza esta mesma sexta feira non tiñan ningún tipo de información das medidas que pensa adoptar o Goberno español. Roberto Rivas, presidente Asociación Galega de Viticultores, asegura a Sermos Galiza que "non houbo ningún tipo de contacto", polo que comeza a ser evidente a preocupación. "Cada quen tivo que buscarse a vida", explica, "na nosa adega o distribuidor que temos en New York cando nos pediu viño xa nos dixo que temos que ser nós os que asumamos os aranceis". Segundo informan as axencias, esta quinta feira o ministro en funcións de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luis Planas, afirmaba que as competencias nesta materia están transferidas á Comisión Europea, que xa traballa en responder á administración norteamericana "cunha listaxe de produtos americanos" aos que se lles aplicaría aranceis europeos. "Se a solución é unha guerra comercial sería unha barbaridade", expresaba a Sermos Galiza o presidente Asociación Galega de Viticultores en relación a esa resposta institucional. "Falo tamén polo resto dos sectores agrarios deste país". Buscar alternativas Juan Casares, presidente D.O. Ribeiro, reflexiona para Sermos Galiza sobre esta situación e di "non entender esta política ultraconservadora dos EUA cando en viño, por exemplo, non son grandes produtores". Explica que na D.O. Ribeiro as exportacións a ese país non son moi significativas, "temos máis vendas en Europa, China e Xapón" e aínda así "hai empresas preocupadas". Entende que o sector vai estar obrigado "a adaptarse" e neste tránsito as adegas máis afectadas serán "aquelas que teñen un menor valor engadido". A mesma reflexión realiza ao falar de todo o sistema vitivinícola galego. "Imos ter que buscar novos mercados e mesmo potenciar o seu consumo aínda máis no noso país". Alfonso Alcaide, secretario do Consello Regulador do Mexillón, é da mesma opinión. "A conserva de mexillón galego que vai para EUA non ten un volume tan relevante como a doutros mercados, alí temos unha posición de moito prestixio", relata a Sermos Galiza, "aínda así sentimos moita preocupación polo que significa que se tomen estas medidas".


A academia pide ao Goberno e os grupos parlamentarios asturianos que o galego sexa oficial en todo o Principado e critica "a escolla do glotónimo eo-naviego" para referirse ao que considera unha variedade do galegoA Real Academia Galega (RAG) fixo chegar ao presidente da Xunta Xeral do Principado de Asturias, aos grupos parlamentarios e ao Goberno de Asturias un informe aprobado no seu último pleno sobre a reforma do Estatuto de Autonomía do Principado que contempla "a declaración de oficialidade do asturiano en toda a comunidade autónoma pero limita esa consideración para o galego exclusivamente no seu ámbito territorial", entre os ríos Eo e Navia. A RAG reclama para o galego unha oficialidade similar á do asturiano en toda Asturias e critica "a escolla do glotónimo eo-naviego, que parece ter como finalidade facer invisible a existencia do galego nas comarcas asturianas estremeiras con Galicia".Pero á marxe desas consideracións, a Academia salienta que "máis alá da cuestión do glotónimo para designar a variedade do Eo-Navia, hai un problema que afecta a todas as variedades da lingua galega, sexa calquera a beira do Eo que se considere: a súa supervivencia, problemática no momento actual, mesmo na variedade da Comunidade Autónoma de Galicia"."As falas do Eo-Navia son unha variedade do galego, e non do asturiano; e esa segue a ser na actualidade a consideración xeral entre os lingüistas", di a RAGO informe da RAG, divulgado en galego, asturiano e castelán [aquí o PDF], comeza facendo un repaso histórico ás consideracións de diversos lingüistas sobre o idioma que se fala entre os ríos Eo e Navia, do que di que "a tradición dialectolóxica asturiana, hispánica e románica considerou que as falas do Eo-Navia son unha variedade do galego, e non do asturiano; e esa segue a ser na actualidade a consideración xeral entre os lingüistas". Porén, a Academia lamenta que "tanto as autoridades políticas como as autoridades académicas do Principado, empregaron (e empregan) varios glotónimos, co que complican a situación e fan que os galegófonos eonaviegos asturianos non teñan un nome para chamarlle á lingua que falan".O informe engade que "á Real Academia Galega, de acordo cos seus estatutos, non lle é allea a situación da lingua galega falada nas comarcas estremeiras con Galicia, razón pola que non pode calar ante o emprego do glotónimo eo-naviego" na proposta de novo Estatuto de Autonomía, da que di que "parece ter como finalidade facer invisible a existencia do galego na zona". O documento lembra que en diversos puntos de Europa as linguas saltan por riba das fronteiras políticas sen que o uso do glotónimo sexa "motivo de ningún conflito nin de rexeitamento". Igualmente, reclama que do mesmo xeito que o asturiano terá a consideración de oficial en toda Asturias, o mesmo ocorra co galego, ao igual que sucede en Cataluña os "falantes da lingua occitana, denominada aranés en Arán". "Entre dúas comunidades e entre dúas linguas que comparten intereses e que deberían procurar a colaboración para buscar estratexias de futuro conxuntas, con máis razón deberían evitarse confrontacións que só conducen a desunir e a separar, e que só poden ter consecuencias negativas para os falantes destas variedades e para que os seus dereitos como falantes e como persoas sexan recoñecidos e protexidos", di a RAG.Pero o informe da RAG vai "máis alá da cuestión do glotónimo para designar a variedade do Eo-Navia". O documento remata salientando que "hai un problema que afecta a todas as variedades da lingua galega, sexa calquera a beira do Eo que se considere: a súa supervivencia, problemática no momento actual, mesmo na variedade da Comunidade Autónoma de Galicia". A RAG di que non é función súa "intervir en cuestións de tipo político", competencia dos gobernos de Galicia e Asturias, pero si "lembrarlles que unha lingua é un patrimonio cultural merecente de ser salvagardado e que sería máis positivo para esa salvagarda unha política de cooperación e non unha política de confrontación".


Summary: Cada vez son máis as empresas e mesmo administracións que contratan persoal en precario para as intervencións arqueolóxicas. A Deputación de Pontevedra, segundo denuncia a CIG, mesmo chegou a botar man de persoas en paro sen experiencia profesional no sector

As empresas dedicadas á arqueoloxía de xestión están a sufrir os efectos non só da crise senón tamén da desregulamento do sector. Cada vez son máis as contratacións que se fan por baixo das condicións estabelecidas no convenio colectivo, e sen cumprir cos criterios mínimos de calidade. A CIG e a Asociación Galega de Empresas de Arqueoloxía veñen de denunciar, nunha comparecencia conxunta, o deterioro das condicións nas que exerce o sector.Desta situación, afirma a CIG, a propia administración é cómplice. A Deputación de Pontevedra chegou a botar man de persoal non profesional desempregado para intervencións arqueolóxicas. Dende concellos e deputacións, asegura dende AEGA Andrés Bonilla, estanse a realizar contratacións sen ter en conta o establecido en convenio colectivo e obviando os criterios de calidade. O sindicato nacionalista insiste na responsabilidade da Dirección Xeral de Patrimonio, a quen lle compete velar pola calidade das intervencións, ao permitir que se degrade o labor da arqueoloxía a través da actuación de empresas que pactan condicións económicas á baixa. En 2009 foi asinado, entre CIG e AEGA, o que sería un dos primeiros convenios colectivos do Estado no ámbito da arqueoloxía de xestión, de cara a regular as relacións laborais dun sector por aquel entón xa moi precarizado e estabelecer así mesmo uns mínimos de calidade. Das 25 empresas que entón conformaban AEGA, cinco delas tiveron xa que pechar. Mais a precariedade das condicións nas que traballa o sector non é só un problema laboral, senón do patrimonio colectivo de toda a cidadanía, canto que se está a reducir a propia calidade das intervencións sobre o mesmo.Dende AEGA mantiveron xa varias reunións coa Dirección Xeral de Patrimonio nas que solicitaron, deste sector da administración que se encarga de aprobar as intervencións sobre o patrimonio, o incremento dos baremos de calidade nas intervencións.


Summary: Donetsk, Luhansk, Zaporiyia e Kherson votan a favor de integrarse na Federación Rusa en senllos referendos que Ucraína, a UE e os países da OTAN non recoñecen.

As autoridades electorais rusas confirmaron na tarde desta terza feira que os referendos de adhesión decorridos en Donetsk, Luhansk, Zaporiyia e Kherson finalizaron cuns resultados que obtiveron, en todos os casos, unha esmagadora maioría a favor da adhesión á Federación Rusa. Co escrutinio xa culminado, a república de Donetsk foi o territorio onde o 'si' obtivo un maior apoio popular, con 98,7% de apoios recibidos. Polo seu lado, en Luhansk, a opción a favor da adhesión obtivo 97,9% de votos favorábeis. Nas rexións de Zaporiyia e Kherson, o 'si' a separarse de Ucraína e unirse posteriormente a Rusia tamén gañou con 93,1% e 87,1% de apoio respectivamente. O primeiro dirixente en se pronunciar sobre os resultados foi o presidente da república de Luhansk, Leonid Pasechnik, quen dixo que "o referendo puido levarse a cabo a pesar de que os nosos opositores fixeron todo o posíbel para non fose así con intimidacións e ameazas de todo tipo". Inician os referendos de adhesión a Rusia Ameazas de prisión por parte de Ucraína O asesor presidencial do Executivo ucraíno, Mikhailo Podolyak, anunciou na terza feira que aquelas persoas que colaborasen nos referendos de anexión a Rusia no Donbass e nas rexións de Zaporiyia e Kherson "estarían cometendo delitos de traizón e enfrontaranse a, polo menos, cinco anos de prisión". "Temos listas de nomes de persoas que estiveron involucradas dalgunha maneira, estas persoas serán procesadas por traizón", asegurou Podolyak cando as votacións nos referendos de adhesión entraban no seu último día. Ucraína, a OTAN e a UE xa anunciaran que non recoñecerían o resultado dos referendos e chamaron ao resto de Estados europeos a tampouco o faceren. Tamén a subsecretaria da ONU para Asuntos Políticos, Rosemary DiCarlo, afirmou esta terza feira que os referendos "non poden considerarse unha expresión xenuina da vontade popular".


Summary: A previsão dos diferentes organismos públicos, começando polas oferecidas pela Conselharia de Fazenda e Administração, não dão pé ao otimismo. Enfrentamos uma situação econômica e social difícil. A pandemia sanitária agrava a crise econômica que já afectava a nossa sociedade e coloca Galiza na encruzilhada.

Segundo dados recentes da Conselharia de Fazenda e Administração Pública a variação interanual do PIB galego no segundo trimestre de 2020 (referência 2015) é do -17,9%. Do lado da procura, a variação no consumo final dos fogares é do -25,3% no mesmo período. E a de formação bruta de capital um -24,7%. As exportações de bens e serviços caíram um 13,5% até agosto. A crise sanitária afetou todos os sectores da oferta, sobretudo ao comércio, transporte e hotelaria com uma queda do 38,3%, e às atividades artístico e recreativas que caíram um 34,4%. Seguem a indústria, a construção e as atividades profissionais com variações do -19,7%, -23,2% e um -23,9% respectivamente. O emprego referente a postos de trabalho a tempo completo tem caído em 22,5% e as horas trabalhadas um 26,1%. Enquanto a população ocupada que realmente teve trabalho caiu no mesmo período até 749.900, enquanto 2019 fechou com 1.095.500 pessoas ocupadas. A taxa de desemprego alcançou 11,95%, desconsiderando que 47.100 pessoas passaram à inatividade, em muitas ocasiões, desincentivadas pela instabilidade laboral, e outras muitas viram-se na obriga de emigrar. Em resumo, a previsão macroeconômica do Governo galego para 2020 é de uma queda do PIB é do 9,7% superior a estimada por FMI, OCDE ou a Comissão Européia para o Área Euro, que em nenhum caso chega a 9%.O emprego estima-se que cairá em 10,6% o que situará a taxa de desemprego em 12,3% afinal do ano. A estimativa de crescimento inercial para 2021 amosa uma incerta recuperação parcial do PIB e o emprego situada no +6% e +5,2% respectivamente, que poderia melhorar em função dos planos de assistência da UE até um crescimento do 8% e 7%. Aliás, estimam-se baixas sobre o previsto nos orçamentos de 2020, de 1,6% nos recursos a receber do sistema de financiamento autonômico, e do 7,6% nas receitas próprias não financeiras. Ajudas da EU A UE decidiu, no passado verão, implementar um mecanismo extraordinário de recuperação dotado com 750 mil milhões de euros com um 90% destinado ao chamado Mecanismo de Recuperação e Resiliência. Dotação inferior à demandada desde o Parlamento Europeu e da que o Estado espanhol prevê receber 140 milhões de euros entre subvenções e empréstimos. Os critérios que considera a Comissão Européia para o reparto do 70% das subvenções entre 2021 e 2022, são a população, a taxa meia de desemprego e a inversa do PIB per capita. E para o resto, a distribuir em 2023, a queda do PIB substitui ao critério do desemprego. Contudo, existem discrepâncias entorno a uns critérios que poderiam discriminar em favor dos países mais povoados e desenvolvidos e que não se corresponderiam com os objetivos do MRR que contemplam promover a coesão e resiliência social e econômica; reduzir os desequilíbrios territoriais e aliviar o efeito econômico e social, enfrentando o desafio ambiental e a transformação digital. Os planos de recuperação apresentados para receber os fundos devem corresponder aos objetivos previstos, e serão objeto de avaliação e seguimento por parte das autoridades comunitárias. Doutro lado, o necessário endividamento público mentres não se obtenha dita ajuda, pode implicar, de novo, o futuro condicionamento da política econômica dos Estados em forma de disciplinamento fiscal. Destarte, a UE ainda segue a observar o cumprimento das suas "orientações" para realizar mudanças estruturais e controlar a despesa pública, conseqüência de ajudas de períodos anteriores. O plano orçamentário estatal para 2021, estima que Galiza receberá 684,9 milhões de euros do fundo Covid para compensar a carrega extraordinária suportada pelo Covid-19. E também, entorno a 430 milhões do novos fundos europeus em resposta ao vírus, um 4,3% do total de 10.000 a repartir entre as CCAA, percentagem menor ao peso demográfico do nosso país. O Governo de Feijó insiste em um reparto não territorial embora arrogando-se a defesa do interesse galego, mas as primeiras comparecências ante a Comissão Especial de Estudo sobre a Reactivação Económica, Social e Cultural de Galiza pela crise da Covid-19 no Parlamento desmontam o discurso oficial. A falta de transparência sobre os critérios considerados na escolha dos 108 projetos enviados pela Junta para optar aos fundos da UE, suscita sérias suspeitas relativas aos beneficiários finais.


Summary: O proxecto xornalístico non vería a luz se non fose polas persoas subscritoras que o fixeron posíbel no lanzamento e que día a día contribúen a manter unha cabeceira singular no panorama informativo. Aínda que son tempos difíciles, 'Nós Diario' quere ir a máis. Explicámosche os nosos motivos.

A realidade que ninguén conta... é a que conta. Un dos aspectos máis interesantes que nos fan chegar sobre os nosos primeiros 100 números é que somos os que contamos máis. Si, tendo uns medios limitados, somos das poucas voces críticas no panorama informativo galego. Queremos desenvolver novas liñas de investigación, mais iso implica ter máis recursos e para Nós Diario, os recursos proveñen da subscrición. Emerxer a realidade galega Moitas temáticas que trae á actualidade Nós Diario non están ben tratadas na maioría dos medios de comunicación galegos. De aí que busquemos un oco no panorama informativo con enfoques que teñen por norte que a realidade galega -magmática e plural- teña respiradoiros a través dos poros de papel das páxinas. Non só falamos de cuestións relacionadas coa educación ambiental, coa igualdade de xénero, cos dereitos laborais... tamén nos preocupa a capacidade de producir alimentos, de transformar materiais, de investigar, de innovar, de que as universidades galegas teñan un espazo para achegar na mellora das condicións de traballo dos galegos e galegas, sen necesidade de emigraren. A túa subscrición contribúe a colocar en primeira liña esas temáticas e a condicionar que outros medios tamén as teñan presentes. Un medio sostíbel Nós Diario -na súa edición na web- publica a maioría dos contidos en aberto, porque a información crítica e en idioma galego non pode ficar fechada nun momento transcendental para o futuro da lingua. Precisamos atraer novos públicos para ela e non hai mellor escaparate que a web, mais este esforzo precisa da colaboración de todas e de todos nós. Se te subscribes á edición en papel ou a réplica para a lectura en liña, estás contribuíndo a agrandar o espazo informativo da lingua galega e a facelo con información centrada na Galiza e con calidade. 12 + 1 cabeceiras editadas na Galiza Pensamos que hai públicos para todos os gustos e que queren ler en formatos distintos, papel ou dixital. Sempre nos sorprendeu quen dicía que o papel non tiña sentido sen reparar que até a chegada de Nós Diario as 12 cabeceiras de prensa escrita editadas na Galiza (ás que hai que sumar máis editadas en Madrid) están redactadas en español, con espazos marxinais para a lingua galega. Iso si é sorprendente. Nacemos para corrixir unha anomalía no papel, e somos conscientes de que para chegar a máis públicos hai que comezar desde abaixo. Por iso ao subscribirte a Nós Diario contribúes a que no papel -e tamén no dixital- a presenza da información galega -en contidos e lingua- teña máis espazo e procuremos condicionar e mostrar o absurdo dun 12-0 ou dun 12-1. A información sempre a paga alguén Manter unha axenda informativa galega é un esforzo colectivo, a comezar polo cadro de persoal de Nós Diario. Mais a información que les -en tinta ou en píxel- ten un prezo. Esta vocación de estar ao servizo dos intereses das galegas e dos galegos debe ser apoiada polas persoas subscritoras, que queren ver emerxer noticias que non están na axenda dos grandes bancos que son hoxe -na práctica- o soporte da inmensa maioría dos medios. A información non é gratis, alguén a financia, se ti non es, ten a certeza de que son as grandes empresas ou os Gobernos. Un 'bonus track': O semanario 'Sermos Galiza' Subscribirse a Nós Diario tamén ten premio para as persoas subscritoras. En dúas semanas chegaremos ao número 400 do semanario Sermos Galiza, que nos acompaña desde 2012. Reformulámolo como un agasallo para a vista -e os sentidos-, para que fose unha revista que non se esgota nun día nin dous, mesmo para coleccionar. Onde a fotografía nas reportaxes ten un papel central e tamén a música, a literatura, o cinema, o teatro, a arte, etc... As manifestacións culturais non son cousa dun día, hai riqueza e variedade de opcións que deben ser mostradas. A túa subscrición contribúe a que a investigación de fondo, as reportaxes temáticas, a cultura no sentido máis amplo, saian reforzadas desta nova crise. Cen subscricións máis para celebrarmos os 100 números Nós Diario saía á rúa no día de onte con esta ilustración de Pepe Barro, un dos máis recoñecidos grafistas da Galiza, autor do deseño do xornal para conmemorar os cen primeiros números desde aquel 'cero' presentado no mes de novembro de 2019 no marco do Culturgal, e tras o primeiro, que vira a luz o 2 de xaneiro de 2020. Unha celebración á que se sumará en poucas semanas a publicación Sermos Galiza, que fai 400 números e que acompaña cada sábado o diario.


Summary: O director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón, asegura que os equipos científicos xa están a traballar en análisis para control unha expansión do virus menor aos 500 casos activos por cada 100.000 habitantes.

O director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias, Fernando Simón, defendeu das críticas a orde do Ministerio de Sanidade para limitar a mobilidade nos concellos de máis de 100.000 habitantes cando se detecten 500 casos activos de coronavirus. Algúns Gobernos como o da Xunta recoñeceron que van acatar a norma pero que non é o suficientemente completa. Neste sentido, Simón alegou que se está a falar dunha "medida urxente" e que os equipos científicos xa traballan "en novos criterios". "Os criterios da orde definen unha situación moi problemática en territorios moi concretos nun momento moi particular, o obxectivo non é baixar dos 500 casos, senón dos 50 casos por 10.000 habitantes", destacou. Malia o que reclamou a Consellaría de Sanidade para estabelecer criterios máis concretos e de maior control e seguridade, semella que os parámetros que están pensando recomendar "son máis comúns e non tan excepcionais". "O obxectivo é crear un marco común", subliñou o representante do Executivo do estado español, se ben iso é o que reprocharon algunhas autonomías porque a norma está fundamentalmente pensada, din, para a Comunidade de Madrid. "Os criterios que se van propoñer son para situacións moi por debaixo dos 500 casos por cada 100.000 habitantes, de moi alto risco, pero por debaixo e é aí onde a situación municipal terá que valorarse e as comunidades terán que facer as valoracións territoriais que consideren oportunas", aclarou. A respecto da evolución da Covid-19 e dos contaxios, Simón recoñeceu que "non é boa" dado que, aínda que "non é moi aguda", continúa en ascenso.


Summary: A Mesa lamenta que o conselleiro de Educación e Cultura dea por boas as explicacións do centro hípico que se basean no argumento de que todo se debeu a unha malinterpretación. A MNL fala de "cumplicidade nun caso gravísimo de racismo lingüístico". Vídeos no interior.

A Xunta non fará nada perante a vulneración de dereitos e a humillación sufrida por unha nena galego-falante no Centro Hípico Casas Novas o pasado mes de xullo. Así o afirma a Mesa pola Normalización Lingüística, que di que o conselleiro de Educación e Cultura, Román Rodríguez, deu por boas no Parlamento as explicacións do Centro Hípico de Casas Novas. Este centro afirma que entender como humillación o se dirixir a unha nena de 10 anos con expresións como "es que a ti no te entiendo como hablas. Te explicas tan mal así" ou "aquí todos hablamos castellano y tu tienes que hablar el castellano", "só poden deberse a unha interpretación errónea dos feitos". O caso da humillación a esta nena de 10 anos chegou ao Parlamento de Galiza a través da deputada do BNG, Ana Pontón, que recolleu a denuncia feita pola Mesa e preguntou polas accións que tomou a Consellaría en relación a este "caso de vulneración grave dos dereitos dunha menor". A resposta do Conselleiro foi clara, explican desde a entidade de defensa do idioma galego: "A Xunta limitouse a lembrarlle ao centro a lexislación que ampara os dereitos lingüísticos da menor, no entanto acredita e dá por boas as explicacións do Centro Hípico nas que afirma que todo se debeu a unha interpretación errónea dos feitos". O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, reiterou a obriga da Xunta de "actuar sobre o sucedido até as últimas consecuencias nun caso que no que vulneran dereitos fundamentais dunha menor que é humillada e desprezada por utilizar a súa lingua"."Se a Xunta non fai nada, serán cómplices dun caso gravísimo de vulneración dos dereitos dunha menor e de racismo lingüístico", afirmou. "A Xunta ten a obriga legal de velar polos dereitos das e dos menores, polo cumprimento dos dereitos lingüísticos, e dos dereitos das e dos consumidores e xa que logo pode e debe actuar perante estes comportamentos absolutamente desprezábeis, e desde A Mesa pola Normalización Lingüística instámolos a que o fagan".


Summary: O encarceramento de cinco ex-directivos das desaparecidas grandes caixas galegas pon simbolicamente punto e final ao proceso iniciado coa fusión de Caixanova e Caixa Galicia que o Goberno galego apadriñou ata o seu fracaso Feijóo admite que impulsou a fusión "solvente" das caixas tras saber que estaban próximas á quebra A fin dos señores das caixas: entre o cárcere e a xubilación de luxo

Feijóo admite que impulsou a fusión "solvente" das caixas tras saber que estaban próximas á quebra "Solvencia e galeguidade" foi un dos lemas máis repetidos por Alberto Núñez Feijóo no seu primeiro ano no poder, nos meses en que sentou á mesma mesa aos intocables señores das caixas para ofrecerse a "mediar" na fusión de Caixanova e Caixa Galicia, públicas de dereito pero administradas como privadas de feito durante décadas. "Solvencia e galeguidade" repetiu cando citou aos líderes de PSdeG e BNG para contarlles que o seu Goberno encargaría unha auditoría para dar rigor técnico a unha fusión "equilibrada e paritaria", a mesma que esta semana tornou na primeira do Estado en derivar nunha orde de ingreso en prisión para algúns dos seus directivos. Sete anos despois do inicio daquel proceso, rubricado cunha pluma Mont Blanc que o presidente mandou gardar en lugar preferente como símbolo de que se "Galicia quere, Galicia pode", o que noutrora foron as grandes caixas de aforro galegas tornaron nun banco privado administrado por unha empresa de matriz venezolana, que gañou a poxa pública organizada tras un rescate que deixou nas arcas públicas un buraco de 8.000 millóns de euros. Feijóo responsabilizou do acontecido ao Goberno de Zapatero, ao Banco de España, ao bipartito e aos directivos agora encarcerados Segundo o presidente da Xunta a "quebra" do que noutrora foi "sistema financeiro galego" por mor do fracaso da fusión que apadriñou non pode ligarse á súa xestión. Unicamente foi responsabilidade do Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, do Banco de España, do Executivo bipartito de PSdeG e BNG e mais dos directivos, cinco dos cales entraron esta semana no cárcere polas indemnizacións millonarias que, censura Feijóo, cobraron porque o regulador permitiu facelo. Nada disto foi "política" pola súa banda, afirmou o presidente. Aseguralo non é máis que sumarse ás "calumnias" da oposición e obviar, asemade, que el se opuxo ás xubilacións de luxo.


Summary: Caos total no país caribeño, coa oposición ultra e os simpatizantes do Partido Socialista Unido de Maduro a rivalizar pola toma das rúas. O presidente da Asemblea Nacional Juan Guaidó, órgano posto fóra da lei polo movimento bolivariano, autoproclamouse titular lexítimo do poder executivo, un movimento inmediatamente respaldado por Estados Unidos e Canadá.

A situación ten todo o aspecto de ser un golpe de estado orquestrado por Washington, xusto nos primeiros compases do novo mandato de Maduro, asumido polo líder bolivariano o pasado 10 de xaneiro co boicoteo dos EUA e o chamado Grupo de Lima, e co único apoio relevante de Cuba e México. Miles de persoas saíron esta cuarta feira en Caracas nunha mobilización axitada pola oligarquía local, aparentemente combinada cos Estados Unidos. Á frente do movimento, o titular da Asemblea Nacional, Juan Guiadó, de 35 anos, quen se proclamou presidente interino do país, un paso que foi inmediatamente respaldado polos EUA e tamén por Canadá. Maduro gañou as eleccións de maio de 2018 co 67 por cento dos votos populares, mais a oposición nacional e estranxeira -basicamente a nucleada polos EUA- non recoñeceron os resultados que, porén, si foron validados por observadores internacionais como o ex presidente do goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero. O precedente deste golpe é o que durante unhas horas depuxo do poder en 2002 a Hugo Chávez, un atentado da oligarquía venezuelana contra o goberno lexítimo do país que contou co respaldo de Washington e do estado español, daquela dirixido politicamente polo PP de Aznar. The citizens of Venezuela have suffered for too long at the hands of the illegitimate Maduro regime. Today, I have officially recognized the President of the Venezuelan National Assembly, Juan Guaido, as the Interim President of Venezuela. https://t.co/WItWPiG9jK— Donald J. Trump (@realDonaldTrump) 23 de xaneiro de 2019 Noticia en ampliación.


Summary: A Xunta Nacional de Relacións Laborais dos Estados Unidos acusou formalmente a multinacional de espiar "en numerosas ocasións" os seus traballadores.

A Xunta Nacional de Relacións Laborais dos Estados Unidos, a axencia do Goberno encargada da organización das eleccións sindicais e da investigación das prácticas laborais ilegais no país norteamericano, presentou unha demanda contra Google e contra a súa matriz, Alphabet, por un ataque contra os dereitos laborais dos seus empregados. Nomeadamente, a NLRB ─polas súas siglas en inglés─ acusa a multinacional de espiar "en numerosas ocasións" os traballadores, de despedir varios deles en represalia por se querer sindicar e de bloquear ilegalmente o uso de ferramentas de comunicación interna e de espazos de reunión para compartir ente eles información sobre os supostos agravios da empresa. Segundo apuntan na demanda, recollida onte por varios medios estadounidenses, serían dous os empregados despedidos ilegalmente por Google debido ás súas actividades sindicais. Outros cinco tamén perderon o posto de traballo o ano pasado pola súa involucración en protestas á empresa. Protestas polas que varios dos seus compañeiros foron interrogados, violando segundo a NLRB a normativa laboral dos EUA. Apoio de Sanders e Warren Estes despedimentos levaron os daquela candidatos a liderar o Partido Demócrata nas eleccións presidenciais do pasado mes de novembro Bernie Sanders e Elizabeth Warren a apoiaren publicamente os traballadores e de cargar contra Google por estas supostas prácticas antisindicais. A NLRB indicou que espera recibir unha resposta de Google o vindeiro 16 de decembro e estabeleceu unha vista para o 12 de abril do ano próximo.


Summary: Son ao redor de 50 @s desempregad@s que agrupa a asemblea de ferrolterra. co asesoramento da cig, mais desde a iniciativa das propias persoas sen emprego, levan desde o 29M movéndose nas oficinas do servizo de colocación ou nos supermercados. Queren facerse ouvir, demostrar que non están parad@s. Falamos con Raúl Óscar Meizoso e Pedro Grueiro

P: Di a camisola que levas que non queres que che chamen parado. R: Por suposto! Porque non estamos parados. E a proba é que montamos esta plataforma entre todos os compañeiros. Nin o estamos, nin o somos. Somos desempregados, por causas alleas a nós propios. Chamarnos parados é relegarnos a un estado que non se corresponde coa realidade. P: Cando nace a Asemblea? Cal foi o detonante que vos levou a vos xuntar?R: O detonante foi distinto para cada un de nós. O meu concreto derivou de estar no desemprego, non nunha situación de risco de exclusión porque aínda cobro a prestación, mais ollando ao redor si que sabía de moitos compañeiros levaban moito tempo xa sen traballar. Púxenme en contacto co meu sindicato, que é a CIG, e para alén de me informar sobre as reformas laborais e medidas que se levaron a cabo nos últimos anos, preguntei cando nos iamos mover. Non vía resposta social e non vía tampouco unha saída. P: Cal foi a resposta que recibiches?R: Déronme a razón e puxéronme en contacto con outras persoas na mesma situación ca min ou peor. Xuntámonos e montamos a plataforma. As primeiras reunións foron entre febreiro e marzo, e oficialmente presentámonos o 29M, na folga xeral. P: A acción do SAT nun Mercadona ocupou nestes días moitas páxinas na prensa nacional e internacional. Vós emprendestes unha ben parecida en xuño e non tivo impacto. Por que?R: [Raúl preferiu non falar desta acción ao non ter participado nela. Fixémoslle a mesma pregunta a outro compañeiro da Asemblea, a Pedro, unha das voces da reportaxe de quen mantemos o seu nome real] Nós aquí, na nosa Galiza, fomos tratados de delincuentes, mentres a prensa trata aos do SAT de Robin Hood e comparan a Gordillo con Gandhi. Estamos a perder os dereitos que conquistaron nosos pais loitando contra Paquiño —Franco—, e sen pelexarmos na rúa. Ti pensa que están a patear a Constitución. Onde raio está o traballo digno? P: Raúl, que pretenden estas accións?R: Darnos a coñecer, porlle nome e cara a todas as persoas desempregadas. Porque para o Estado somos números de carné de identidade e cifras que saen a final de mes. P: Queriades retirar unha cesta de comida presentando o carné de desempregad@. Debera ser obriga para o Estado cubrir as necesidades básicas de quen non pode afrontalas?R: Si, debera ter unha cobertura mínima para esas persoas, esas familias que xa non reciben nin unha asistencia básica en dereitos como a alimentación, a educación ou a sanidade. Loitamos por iso [ri], por un nivel de vida digno. P: Aireáronse os trapos suxos de Mercadona. Focando a resposta na loita que desde o consumo pode exercerse contra o capital, sería só ese o inimigo?R: Non! Non imos enumerar nomes e marcas, mais teña o nome que teña o inimigo é o capital. Todas as grandes superficies traballan da mesma maneira e eu penso que teñen unha responsabilidade de cara á sociedade. Mais isto é porque se lles permite! P: Que medidas laborais considerades de urxente implantación?R: Pois o subsidio de desemprego universal sería, agora mesmo, algo básico. O pagamento da prestación o primeiro día do mes, que os recibos pásannolos o día 1 a todos, polo que non entendemos cal é o problema para non pagar dez días antes. As reformas laborais son un atentado contra as persoas, así que pedimos a derrogación. P: Partillar experiencias con outras persoas na mesma situación, axuda? R: Si, si que axuda. Xa só o feito de atoparnos, falarmos, coñecer as historias de cada unha. Na casa, a cabeza traballa e, aínda que saibas de sobra que non é así, podes chegar a facerte culpábel de estar na situación que estás.


Summary: Do Avesso é o novo trabalho de António Zambujo, uma das referências mais internacionais da música portuguesa. Galiza foi uma das primeiras paragens na gira de apresentação deste novo disco. Uma fusão de ritmos partindo do cante alentejano e o fado surpreenderam a um entregue público durante o seu concerto em Vigo. Sermos Galiza conversa com António Zambujo com motivo da sua estadia no nosso país.

O cantor português António Zambujo volta surpreender com o seu novo trabalho musical, Do Avesso, onde inclui novidades nos ritmos que envolvem o seu fado contemporâneo e até conta com o acompanhamento da Orquestra Sinfónica de Lisboa. Zambujo, que nasceu em Beja em 1975 rodeado desde pequenino pelo cante alentejano e o fado, é na atualidade uma das referências mais internacionais da música portuguesa e grande conhecedor da música galega. Vem de atuar de novo ante um público entregado no Auditório Mar de Vigo. Conversamos com ele com motivo da sua visita à Galiza. A sua música parte da infância, rodeado do cante alentejano e depois do fado, unindo também as conexões com a música galega e os ritmos do Brasil. Em cada disco surpreende com novos ritmos e influências. Desta volta, o seu novo trabalho incorpora desde uma das maiores orquestras sinfónicas como é a de Lisboa até versões do artista Jorge Drexler. Partilha o parecer da crítica que valora a sua criação como uma constante evolução? A minha criação é uma fusão, já que o natural é que toda a coisa tenda a mudar e mude. As músicas novas que vou ouvindo, os discos novos que compro.... tudo o que escuto vai somando e a música que vamos fazendo vai crescendo com novas influências e enriquecendo-se de novas referências. Do Avesso é o primeiro trabalho que grava em estúdio junto a uma orquestra, e fá-lo com a Sinfónica de Lisboa. Como foi a experiência? Nós já tínhamos tocado ao vivo com orquestra, mas ainda não graváramos com nenhuma em estúdio. Isto foi diferente, porque é bem mais íntimo e técnico. Foi uma experiência muito formosa. Que outras novidades encontramos em Do Avesso? Neste novo trabalho temos um som mais pop. Nós ouvimos muitos discos dos Beatles, dos Rolling Stones, dos Beach Boys e as letras das novas canções vão nessa linha, pois contamos histórias do dia a dia, do quotidiano. Ademais introduzimos neste trabalho coros e guitarras elétricas que achegam um tipo de sonoridade diferente. Diria que é um disco muito cinematográfico, prestamos muita atenção às bandas sonoras dos filmes. Quais são esses filmes que o influenciam? Por exemplo a razão de que o tema Amapola apareça neste disco está no filme Onze upon a time in America de Sergio Leone, cuja banda sonora passou à história com o tema da Amapola (composto por Ennio Morricone). Ademais, nas composições que faço lembro muito os filmes de Tarantino, que é um dos realizadores que mais cuida as bandas sonoras de suas obras, e, certamente, de Stanley Kubrick que dá uma importância muito grande aos sons das orquestras. Como percebe que está a ser recebido pelo público o seu novo trabalho? Levamos pouco tempo com este trabalho. Ainda não demos muitos concertos, mas tivemos a sorte de ter um público que nos recebe sempre de forma calorosa e que nos anima a seguir atuando. Portugal é fado, é cante alentejano, é cultura popular... Como está a situação da música tradicional? A situação da música em geral é muito boa em Portugal. Cada vez há mais grupos, maior oferta musical variada e diferentes estilos, e sobretudo, muito público que demanda música. Caetano Veloso disse de você que é uma referência da música portuguesa a nível mundial. Tem a consciência de ser um autêntico embaixador da cultura e da música portuguesas? Não, eu só sou uma pessoa que gosta de cantar. Fico muito contente quando tenho oportunidade de atuar em muitos lugares, tanto dentro como fora de Portugal. Eu conheço a música galega graças a Uxía. Há anos que toquei com ela na Galiza pela primeira vez, foi com Cantos da Maré É conhecedor da música galega, tem atuado com Budiño, Uxía, Narf... como valora a música galega? Que significa atuar com tantas vozes de aquém Minho? Eu conheço a música galega graças a Uxía. Há anos que toquei com ela na Galiza pela primeira vez, foi com Cantos da Maré e depois fizemos atuações em conjunto aqui, em Portugal e até nos Estados Unidos, onde partilhamos um concerto com Narf. O certo é que as pessoas que conheço na Galiza estão muito interessadas na música tradicional portuguesa. E como descobriu a Galiza? Eu conhecia a Galiza de vir como turista em várias ocasiões, mas foi através de Uxía e de amigos que junto a ela fiz aqui como o Carlos Blanco, a gente das Crechas e do Restaurante 16 [em Compostela] que fui conhecendo muitos mais aspetos da cultura galega. Que é a Galiza para você? E a sua musica e língua? Eu acho que os portugueses acabamos sempre por imaginar a Galiza como uma extensão de Portugal, e acho que também os galegos sentem um bocadinho isso. Existe uma ligação muito grande em multidão de aspetos que vão desde o cultural ao culinário ou mesmo à ligação com o mar. Galiza e Portugal têm muitas ligações. Nota: António Zambujo nunha foto de Mariana Silva.


Summary: Testemuños de varios profesionais sanitarios relatan as penurias laborais no Sergas, con contratos temporais -por días e mesmo de horas- e falta de estabilidade: "O que se conta é tal cal ou mesmo peor"

"O noso traballo é moi vocacional, tenche que gustar moito o que fas para aturar isto". A frase é dunha médica de Urxencias do Sergas, doutora nun hospital comarcal que, con todo, di sentirse "unha privilexiada" entre a "precariedade xeral" que observa en moitos dos seus compañeiros na sanidade pública galega. "Non podo organizar a miña vida, non teño moita estabilidade... Pero aínda menos mal", conta. Ese "menos mal" refírese a que ten asegurado traballo durante todo o ano malia asinar un contrato cada mes. María (nome ficticio) é unha das cinco profesionais do seu centro que sofre esta temporalidade e inestabilidade pero ela e outros teén seguro o traballo, polo menos, doce meses seguidos para cubrir baixas, incidencias ou vacacións. Outros dous compañeiros son chamados cando o Sergas o considera. O resto é fixo ou interino, unha quimera para moito persoal sanitario. María séntese "privilexiada" por ter asegurado un ano de traballo nas Urxencias dun hospital malia asinar un contrato cada mes A pregunta é obvia. Por que María asina contratos cada mes se traballa todo o ano? "Nese caso teríanme que dar días para formación, podería coller vacacións no verán e ter fillos... Porque eu quero quedar embarazada, pero no momento que o faga, sei que vou ao paro" explica. No caso de negarse sen causa xustificada ás contratacións mensuais que lle ofrecen, sería penalizada e pasaría ao último lugar da lista da que o Sergas tira para chamala a ela e a outros profesionais médicos. No seu caso, a listaxe "non é moi longa", di esta médica que se despraza desde unha cidade a máis de cen quilómetros, tivo unha boa puntuación nas oposicións pero non obtivo praza fixa -"eran cinco as ofertadas", lembra- e valora ter "certa continuidade". Non como moitos compañeiros, sobre todo na Atención Primaria. Neses casos, caer da lista suporía ter entre 100 e 200 persoas diante. Aí son moi comúns os contratos diarios e por horas. Hai moreas de exemplos. As denuncias de persoal, sindicatos e colectivos e profesionais do Sergas nos últimos anos falan de ata 100.000 contratos por dias nun só ano, casos de máis de vinte contratos temporais para un só empregado, contratacións de horas, chamadas con menos de medio día de antelación, nin un só dereito laboral xerado en antigüidade e ausencia de descansos entre xornadas. Un médico foi chamado ás 8 da mañá para ir traballar ese día a 100 quilómetros: só foi contratado por unhas horas Outro dos testemuños recollidos por Praza.gal relata o caso dun médico que, nunha das últimas ocasións que foi requirido, recibiu a chamada do Sergás ás 8 da mañá. Era para ir traballar nesa mesma xornada a un centro de saúde a máis de 100 quilómetros e hora e media en coche. Chegou cando xa empezara o horario de consulta, recibiu as queixas dos pacientes que levaban tempo agardando e a Consellería, visto que non cumpriría a xornada, asinoulle un contrato por tan só unhas horas. Volveu á casa unha vez finalizado a súa relación contractual e logo de tres horas de viaxe cuxo gasto en combustible non é abonado pola Administración. "Hai profesionais aos que chaman para traballar quince días a varios quilómetros da súa casa e acaban alugando un piso por ese tempo porque non queren arriscar na estrada ou porque, simplemente, sáelles mellor así que asumir o gasto en combustible", explica Silvia, enfermeira que, a tal hora, está a cubrir un terzo dunha quenda. Traballa dúas horas e vinte cada día que lle toca, entre 18 e 21 ao mes, cubrindo un terzo de xornada dunha persoa que pediu redución de xornada. Ten choio asegurado ata que a filla da súa compañeira cumpra doce anos e esta recupere a xornada completa. "Ata o mes de maio", advirte quen asinou un contrato con data de inicio pero sen data final. "Aínda teño sorte", recoñece. Cobra, xa que logo, o terzo do soldo. Entre 500 e 800 euros. Silvia é enfermeira e traballa 2h20 cada día que ten quenda: cobra un terzo de xornada dunha persoa con redución de xornada "No verán chamábanme un día para ir cubrir esas dúas horas e pico, moitas veces a varios quilómetros... Non me compensaba porque pasaba o mesmo tempo no coche, pero non me podo negar se quero seguir ben colocada nas listas", engade. "Noutra ocasión avisáronme ás 6.30 da mañá para incorporarme de inmediato ao hospital porque houbera un desaxuste de persoal", explica sobre casos habituais que os traballadores contan sen estrañeza ningunha. Como o máis normal. Profesionais sanitarios do Sergas / © Sergas "É o modus operandi habitual na sanidade pública galega", engade María, nunha crítica que coincide coas da plaforma SOS Sanidade Pública. Xosé María Dios, un dos seus voceiros, lembra que durante os colapsos polos picos de gripe, a Consellería falou "nos primeiros días de cen contratos novos, logo de 1.000 e, unha xornada despois, de 2.000". "Feijóo, no Parlamento, subiu a cifra a 3.125 en catro días, o que evidencia que falaban de contratacións e para nada de persoas contratadas", engade. "Galicia gasta moitos cartos en formar os seus profesionais para que moitos fuxan da precariedade ao estranxeiro a traballar" "O conselleiro Almuíña chegou a recoñecer que ter esta cantidade de substitutos era ideal para o seu sistema porque podían tirar deles; á propia Administración interésalle este modo de actuar, mesmo contratar xente para que traballe de 12 a 2 nun centro, cotizando por esa miseria... Logo Galicia gasta moitos cartos en formar os seus profesionais sanitarios para que moitos cansen desta precariedade e inestabilidade e marchen ao estranxeiro a traballar", di. "A xente pensa que nós, os médicos, temos unha boa calidade de vida, dinnos que cobramos moito... Claro que temos un bo soldo se cumprimos cunha xornada normal, pero en moitos casos estamos sobrecargados, non damos feito... Prefiren que poucos fagamos moitas horas a que haxa máis xente, mellor organizada e menos saturada. Non sei por que ao Sergas lle compensa, pero faino", explica María. O seu caso é o da maioría de profesionais sen praza fixa da especialidade de Medicina Familiar e Comunitaria, a máis afectada pola precariedade. Médicos de cabeceira, do 061 ou de Urxencias. Tamén a enfermería. "O que se conta da sanidade pública é tal cal ou mesmo peor" "Ser médico era unha profesión de prestixio, cunhas condicións boas e dignas porque tiñas moitos anos de formación e unha enorme responsabilidade, pero iso xa non é así", conta quen ve necesario que se saiba a realidade de boa parte do persoal do Sergas. "Logo hai xente que nos bota en cara que son eles os que nos pagan, dinnos que non nos podemos queixar porque temos bos soldos e recrimínannos colapsos ou esperas das que nós tamén saímos prexudicados", engade quen censura falta de medios. Segundo as cifras oficiais da Administración, a sanidade pública galega chegou a contar cuns 2.000 profesionais menos durante a crise, aínda que dende 2015 comezou a recuperarse. Silvia, enfermeira, ratifica o diagnóstico. "O que se conta da sanidade pública é tal cal ou mesmo peor". Relata, nos últimos días, a presión recibida por un responsable hospitalario para baleirar as Urxencias subindo a planta moitos dos pacientes. "Non tiñamos mans para atender pero insistían en que había que asumilos", conta. "Non podo estar reanimando alguén cunha barriga de oito meses, aínda que hai compañeiras que xa o fixeron" María, que así e todo insiste en considerarse unha privilexiada, si advirte de que terá que "aforrar" se quere ser nai nalgún momento. "Non podo estar reanimando alguén cunha barriga de oito meses, aínda que hai compañeiras que si o fixeron; a maioría esperamos a ter fillos moi tarde, ata que conseguimos un posto máis estable", remata. Desde os sindicatos levan anos advertindo de que esta precariedade laboral incide negativamente na vida do persoal e na calidade da asistencia que presta e que imposibilita a continuidade dos equipos nos centros hospitalarios. Ademais, tal e como denuncian, a situación laboral de tantos profesionais sanitarios impídelles ter un proxecto de vida normalizado e dificulta a conciliación persoal, laboral e familiar. Un dos afectados lembraba como, non hai moito, desde o Sergas reclamaron a presenza urxente e inmediata dunha enfermeira cun fillo pequeno que manifestou a súa imposibilidade de acudir ao traballo por non ter con quen deixar o cativo. "E se queda cun veciño?", disque lle contestaron.