Summary: A oposición desmárcase da nova Lei de Ordenación do Territorio da Galiza.

O Partido Popular botou man da súa maioría absoluta na Comisión de Ordenación do Territorio do Parlamento da Galiza para rexeitar o groso das emendas formuladas polas forzas da oposición e sacar adiante o ditame do proxecto de Lei de Ordenación do Territorio da Galiza. A norma, cuxa tramitación deu comezo na anterior lexislatura, foi recibida con fortes críticas desde as filas do Bloque Nacionalista Galego e do Partido Socialista da Galiza, que rexeitaron os contidos do texto lexislativo e advertiron da regresión que representa. Pola súa banda, o PP destacou que a nova lei simplifica a tramitación urbanística ao reducir as figuras de ordenación existentes e salientou que responde ás demandas do empresariado do sector da construción e da promoción inmobiliaria. O PP defende a súa proposta ao marcar como obxectivo que todos os concellos conten cun plan xeral de ordenación municipal. A este respecto, existe unha coincidencia nos problemas xerados pola ausencia de instrumentos de planificación axeitados á normativa vixente na gran maioría dos municipios do país, porén moitos urbanistas responsabilizan a Xunta desta situación polas continuas modificacións na lexislación urbanística. Tanto é así que o Goberno de Alberto Núñez Feixoo modificou en sete ocasións nos últimos anos as leis do solo de 2013 e 2017, aproveitando a aprobación de novos textos legais ou mesmo a través de leis de acompañamento dos orzamentos. Os argumentos dos populares non convencen a nacionalistas nin socialistas. Así, a parlamentaria do BNG Alexandra Fernández considera que a nova norma fomenta "a especulación, o pelotazo urbanístico e o espolio" e amosa a súa preocupación pola incorporación da figura dos Proxectos de Interese Autonómico (PIA), coa que na súa opinión se antepón os intereses particulares por riba do interese xeral. "Este é o verdadeiro cabalo de Troia da lei, un mecanismo que permite reclasificar o solo por iniciativa privada e sen que sexa preciso ningún plan sectorial", afirmou Fernández. A figura legal dos PIA preocupa, tamén, nas filas do PSdeG. Neste sentido, o seu deputado Luís Álvarez sinala que a introdución dos "proxectos de interese autonómico" conformados "como instrumentos de ordenación directa por parte da Xunta" representan "unha ameaza para a totalidade do territorio" e "lesionan o principio de autonomía municipal". Álvarez vai máis alá nas súas críticas e denuncia a ausencia de "criterios claros a prol da sostibilidade, o aforro enerxético, a rexeneración territorial, as actividades de baixo impacto territorial e sobre os recursos territoriais, o medio ambiente e a paisaxe". A deputada nacionalista entende que a nova norma "decreta a morte da planificación territorial do país" e dá cobertura legal "á arbitrariedade política". "Esta lei nin soluciona as eivas da lexislación anterior nin responde aos retos de futuro no ámbito territorial", afirma Fernández, quen cuestiona o articulado do texto por carecer de concreción práctica e ficar no plano da declaración de intencións. Na mesma dirección, o socialista defínea como "unha cortina de fume na que agochar a falla de xestión e a incapacidade da Xunta nunha cuestión fundamental" ao "non quedar acreditados os motivos e a necesidade dunha nova lei".


Summary: Miles ateigan A Quintana e rúas da zona vella de Compostela na manifestación do BNG polo Día da Patria. Ana Pontón chama a "dar un paso adiante" e abrir un debate no país "para superar esta autoanémica autonomía" e afirma que "se hai un país que necesita o nacionalismo, ese país é Galiza".

Miles de persoas tomaron parte na mobilización do BNG polo 25 de Xullo, nunha manifestación que a propia fronte nacionalista cualificou como "histórica", a cifrar as persoas asistentes en máis de 20.000. Persoas procedentes das diferentes comarcas do país e que acudiron neste 25 de Xullo á capital galega para facer valer, como sinalaba o lema deste Día da Patria, Galiza, "A nación que compartimos". Como é tradicional, a manifestación comezou pasadas as doce do mediodía da Alameda de Compostela. Unha gran bandeira galega co escudo da serea deseñado por Daniel Castelao abría a marcha, secundada polo son dos bombos e gaitas da Treboada do Baixo Miño, e, a seguir, por unha xigantesca 'estreleira' portada por unha vintena de militantes. A continuación, a Executiva nacional do BNG e miles e miles de manifestantes. A marcha decorreu a un ritmo máis rápido do que en anteriores anos. O que non variou foi o ambiente, festivo e reivindicativo, no que se entrelazaba música e consignas. "A nosa festa" Xan e Santiago, de Porto do Son, levaban con orgullo a gran bandeira coa serea de Castelao que abría a manifestación. "Levamos vindo desde hai ben anos", manifestaban a Sermos Galiza, incidindo en que este día, o 25 de Xullo, é "o noso día grande como pobo, o día para dicer ao mundo que somos unha nación". Xulio, de Monforte, e Mónica, do Condado, tamén levan acudindo ao Día da Patria desde hai anos. Por volta de 15 no caso del e 30 no dela. Son dous dos militantes que axudan a levar pola zona vella unha gran bandeira galega coa estrela vermella. "Estamos aquí porque é a festa nacional dos galegos e galegas, a nosa festa", indica Mónica mentres manobra para que a bandeira colla pola Rúa do Vilar, onde os turistas non paran de tirar fotos. Tamén está na manifestación do BNG Eduardo. El non porta bandeira mais leva con orgullo o traxe de bombeiro forestal, o mesmo que levan os seus catro acompañantes. "Por que estamos aquí? Pois porque nós protexemos e defendemos o monte e natureza de Galiza, e por iso tamén queremos defender todo o que é o noso país". Agoira un verán complicado no monte e critica unha política da Xunta que quer "privatizar" o servizo de loita contra incendios. Mehmet é curdo, do HDP, partido convidado a estar presente nesta mobilización. Fálanos da situación no Curdistán ("fodida", afirma cun sorriso), da represión de Erdogan sobre o seu pobo e de, como embora esa represión, mantense "a loita polos dereitos humanos, a igualdade e os dereitos dos curdos". ' Iria, de Ferrolterra, é a segunda vez que vén ao Día da Patria. Ten 18 anos e afirma que está nesa manifestación "porque é como estar en moitas á vez: pola soberanía de Galiza, polos dereitos das mulleres, contra o imperialismo e polo internacionalismo... Chégache ou sigo?", di mentres ri. Vén con dúas amigas, coas que xa acudiu á manifestación xuvenil unitaria do 24. "Sen mulleres, non hai soberanía", corea mentres se despide. A Quintana, corazón e alma A Quintana foise enchendo mentres a animación corría, desde o palco, da man do actor Anxo Lanela e da música de 'Néboa no Fiouto'. A praza do corazón da zona vella de Compostela encheuse até a bandeira. O 'aplausómetro' nos saúdos das delegacións convidadas bateu récords con Palestina e o Sáhara e derivou en berros de "Independencia" cando chegou a quenda de Catalunya. Foi a quenda entón de Caxade e Mini, que cantaron desde o escenario 'Estamos todas canda ti', o tema do BNG para este Día da Patria, coreada por moitos dos asistentes. Finalizaba a interpretación, unha treboada comezou a soar desde o fondo da praza. Abriuse un corredor entre as miles de persoas e polo mesmo desfilaron os bombos e gaitas de Treboada do Baixo Miño a abriren paso coa súa música á Executiva Nacional do BNG, que entre berros de 'Galiza ceive, poder popular' subiu ao palco. "Soñamos cun país mellor" Tomou a palabra Alberte Fernández, secretario xeral de Galiza Nova, que afirmou que os problemas de Galiza "non teñen solución" no actual marco do estado español e animaba a mozos e non tan mozos a continuar no compromiso "de construír a República Galega". Foi entón a quenda da portavoz nacional do BNG. Ana Pontón agradeceu a presenza das miles de persoas que ateigaban A Quintana. "Soñamos cun país mellor", afirmou, ao tempo que incidía en que Galiza "precisa dunha grande organización que teña a súa cabeza e o seu corazón nesta terra". Recoñeceu que no anterior 25 de Xullo o BNG atravesaba dificultades, o que ela cualificou como "momento decisivo". "Pero non tivemos medo", dixo, "e fixemos algo tan sinxelo como transgresor: confiar no BNG e no noso pobo". O resultado, manter o grupo parlamentar do Bloque ("moitos nos dicían que era imposíbel") e, engadiu, "xeramos unha corrente de simpatía que deu forzas renovadas ao nacionalismo". Ana Pontón contrapuxo as análises e propostas feitas polo BNG ao longo de todos estes anos ao goberno de Núñez Feijóo que é o "si, bwana" ante Madrid. Ou fronte ao "novo PSOE e o vello Podemos" dos que, dixo, non son solución para os problemas de Galiza. A alternativa non está en "Madrid" remarcou a portavoz nacionalista, senón na "esperanza" que leva miles de galegos a non se resignar e loitar. Puxo o exemplo de Domitila, preferentista de 90 anos de idade, dos traballadores do 112 e de Ferroatlántica, das vítimas de Angrois. Todos eles, coa súa loita e non resignación son quen de facer un país mellor. Novo estatus para Galiza Un país no que o BNG aposta en "abrir un debate" para "superar esta autoenémica autonomía". Unha aposta en que Galiza "emerxa como nación, marque o seu propio camiño". Anunciou entón que o BNG vai propoñer ao resto de forzas políticas abrir unha ponencia no Parlamento que permita un "novo estatus" para Galiza porque "ficar como estamos é retroceder". Estatus que recoñeza Galiza como nación libre para decidir o seu futuro, cunha facenda galega "que acabe co espolio", que blinde unha carta de dereitos sociais, e con pleno desenvolvemento de lingua e cultura. "O máis transgresor deste momento é ser nacionalista", afirmou Pontón na recta final dun discurso no que reiterou que o BNG "non lle vai fallar a Galiza". O Himno Galego e os berros de "Galiza ceive, poder popular" puxeron o ramo a unha mobilización que a propia organización cualificou como "histórica".


Summary: O Sergas abriu a porta á centralización das consultas de centros de saúde en municipios pouco poboados cara a cabeceiras de comarca ou hospitais comarcais. Nós Diario conversa cun dos alcaldes aos que afectaría esta medida, o rexedor de Muras, que demanda "máis información" á Xunta e cun profesional da Atención Primaria que critica que, de aplicarse, a iniciativa da Administración racharía coa "atención continuada".

"Penso que ao facer pública esta información durante o estado de alarma o que conseguiron foi que as veciñas se preocupasen", valora o alcalde de Muras, o nacionalista Manuel Requeijo, preguntado pola posibilidade que estuda o Sergas de pechar centros de saúde de municipios con baixa densidade de poboación, desviando as consultas a centros de maior envergadura ou hospitais comarcais. Requeijo foi contactado a pasada sexta feira polo xerente do Hospital Universitario de Lugo, o HULA, quen lle trasladou que se está a valorar esa idea desde a Consellaría de Sanidade. "Explicoume que valoran a posibilidade de centralizar a atención, por exemplo, no caso de Muras, o centro de saúde pasaría a ser o de Vilalba, ademais de aumentar a atención telefónica", engade o alcalde de Muras a Nós Diario. Cómpre aclarar como se xestionarían as citas de pacientes que si requiren unha presencialidade, di Requeijo "Entendo a idea, mais penso que cómpre aclarar como se xestionarían as citas de pacientes que si requiren unha presencialidade, como é o caso de quen recibe un tratamento con Sintrom ou curas con periodicidade", apunta este rexedor dun municipio cunha poboación moi envellecida. O Sergas tamén contactou co rexedor do municipio de Xermade. Ademais, fontes sindicais da área sanitaria da Mariña consultadas por Europa Press confirmaron que desde a xerencia da área se lles informara da posibilidade de ser derivados a outros centros. "Considero que, de aprobarse, é necesario achegar a información precisa para poder trasladar esta decisión á poboación. Eu teño que ser quen de explicarllo á veciñanza", comparte Manuel Requeijo, quen declina valorar a proposta do Sergas ao "responder a uns criterios médicos". Máis atención telefónica O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, ratificou o sábado que o Sergas está a analizar esta posibilidade, matizando que non hai ningunha decisión pechada até o momento. O xefe do Executivo galego esgrimiu que, toda vez que se estendería a atención telefónica ás doentes, as profesionais sanitarias poderían dedicarse á tarefa de realizar as probas da COVID-19. "Fariámolo en hospitais comarcais e centros de saúde con dimensións", apuntou. De facto, desde onte os hospitais do Barbanza, a Mariña, Monforte e Valdeorras vanse sumar progresivamente aos das grandes urbes na realización de tests sen que as pacientes teñan que descender dos seus vehículos. A porta que vén de abrir o Sergas foi criticada polo partido político En Marea, valorando que é "a dispersión poboación protexe da expansión do coronavirus". Así o trasladou o seu representante, David Rodríguez, nunha reunión dos partidos políticos co titular do Goberno galego. Rodríguez engadiu que a proposta "é contraria ás recomendacións da propia Organización Mundial da Saúde (OMS)". O concepto de atención continuada e de proximidade perderíase, apunta o médico José María Dios "O concepto de atención continuada e de proximidade perderíase", puntualiza o doutor de Atención Primaria José María Dios en declaracións a este medio, cualificando a posibilidade que presenta o Sergas de "arriscada e pouco efectiva". José María Dios tamén cuestiona a duración desta posíbel medida e abre varios interrogantes: "Será temporal? Ou estamos ante outro exemplo de desmantelamento da Atención Primaria por parte do Sergas? Vaise reverter?". Mentres, os propios centros da rede de Atención Primaria están a reconfigurar a súa atención á poboación, apostando nalgúns casos por concentrar a atención a doentes con patoloxías respiratorias para minimizar a posibilidade dun contaxio pola COVID-19. A iniciativa partiu das propias profesionais sanitarias, segundo trasladaron os colexios de médicos galegos, quen tratan así de optimizar recursos, diminuír os riscos e mellorar o descanso das traballadoras.


Summary: O deputado no Parlamento galego e portavoz nacional de Anova Antón Sánchez levou esta segunda feira o proxecto de reapertura da mina de Touro ao Defensor del Pueblo. Alí denunciou "o bloqueo constante da Xunta no acceso á información do expediente" e asegurou recibir "vontade de cooperación" da institución para chegar a ela.

Sánchez entrevistouse co director de Gabinete do Defensor, Francisco Virseda, e mais co responsábel de Medio Ambiente, Pedro Maura. O deputado galego salientou o seu "grao de coñecemento da mina de Touro en particular e da política mineira na Galiza en particular". "Desde o noso punto de vista debería iniciarse o proceso de caducidade do procedemento por ter superado o prazo para a declaración de impacto ambiental", engadiu Antón Sánchez, quen criticou con dureza "a opacidade e o escurantismo co que a Xunta leva adiante o procedemento". Sánchez coincidiu co informe do Defensor sobre a mina de Touro e destacou "o fío condutor que se produce na maneira de actuar da Xunta en todos os casos de reapertura de explotación mineira na Galiza: descontrol, pasividade e deixación".


Summary: Compostela Aberta aposta por unha institución laica para Santiago, posición xustificada na separación Igrexa-Estado (artigo 16.3 da Constitución) e na necesidade de que todos os actos institucionais onde participe o Concello teñan unha natureza civil. Esa posición bebe da crenza da liberdade relixiosa de calquera cargo público e tamén da crenza de que o espazo do relixioso non debe atoparse nos actos institucionais participados polas administracións públicas que representan a todos e a todas.

Unha das cousas que máis me teñen sorprendido durante estas semanas é a controversia pola posición de Compostela Aberta de apostar por unha institución laica para Santiago, posición xustificada na separación Igrexa-Estado (artigo 16.3 da Constitución) e na necesidade de que todos os actos institucionais onde participe o Concello teñan unha natureza civil. Esa posición bebe da crenza da liberdade relixiosa de calquera cargo público e tamén da crenza de que o espazo do relixioso non debe atoparse nos actos institucionais participados polas administracións públicas que representan a todos e a todas. Esa posición bebe da crenza da liberdade relixiosa de calquera cargo público e de que o espazo do relixioso non debe atoparse nos actos institucionais participados polas administracións públicas que representan a todos e a todas Durante a campaña falamos da situación dos máis de 18.000 veciños e veciñas en risco de exclusión social en Compostela, da necesidade de recuperar o latexo cultural, da importancia de planificar as obras en base á demanda existente e aos recursos, da vocación de impulsar o espazo político da gran capital e da aposta pola recuperación dun relato de cidade partillado en moitas mans que mesture tradición e vangarda. Falamos estas semanas da necesidade do diálogo e da participación da institución municipal cos barrios e parroquias de Santiago pero tamén cos estamentos que condicionan o día a día da cidade como a Universidade, a Xunta, o Estado e a Igrexa. Dito isto, nós entendemos que máis aló dese diálogo cada quen debe asumir as súas responsabilidades. Díxeno varias veces durante a campaña como exemplo, pero eu son dos que penso que non lle corresponde a un alcalde pedirlle ao Apóstolo que remate co desemprego e coa corrupción. O que lle toca, é ser quen de impulsar políticas de transparencia e de fomento do emprego. Facémolo dende o máximo respecto pola cidade de Lugo, por esta ofrenda e a súa tradición e tamén polo máximo respecto ao noso programa co que gañamos as eleccións, onde está recollida a defensa dunha institución laica para a capital de Galiza Os vindeiros días 13 e 14 de xuño, coincidindo co Pleno de toma de posesión da Corporación municipal, hai un convite para o novo alcalde de Santiago do Vigairo Xeral da Diócese de Lugo para participar na Ofrenda de Galicia ao santísimo sacramento na edición núm. 246. "Os actos darán comezo o día 13 na Catedral Basílica de Lugo coas Vésperas Solemnes da Oitava do Corpus Christi e o día 14 coa solemne misa pontifical, actos que rematarán coa procesión eucarística polas rúas e prazas da Cidade do Sacramento". A non participación da institución compostelá nesta Ofrenda xa aconteceu durante os anos da República (1931-1936) durante os cales a ofrenda non foi presentada polos concellos, senón polo Consello Diocesano de Adoración Nocturna (1931 e 1932) e polo "católico pueblo de…" (1933, 34, 35 e 36). A decisión do grupo municipal de Compostela Aberta, independentemente das responsabilidades derivadas da sesión plenaria do día 13, será a de non participar neste acto e comunicarllo ao Vigairo Xeral da Diocese de Lugo nos vindeiros días. Facémolo dende o máximo respecto pola cidade de Lugo, por esta ofrenda e a súa tradición e tamén polo máximo respecto ao noso programa co que gañamos as eleccións, onde está recollida a defensa dunha institución laica para a capital de Galiza.


Summary: Nunha gala conducida pola compañía Chévere, coñeceranse hoxe os nomes gañadores dos I Premios Galegos Martín Códax. Nacen co fin de visibilizar e promocionar a música galega nun dos seus momentos máis difíciles, como apuntan os datos do Observatorio Galego da Cultura.

No Pazo da Cultura de Pontevedra, ás 21.00 horas entregaranse os I Premios Galegos da Música Martín Códax, promovidos pola Asociación de Músicos ao Vivo e que terán a música, o teatro e o humor como protagonistas. Os premios naceron da man da Asociación de Músicos ao Vivo co fin de visibilizar e promocionar a música galega, nun momento no que a crise está a ter os seus efectos no sector. O recente estudo do Observatorio da Cultura Galega do Consello da Cultura, realizado sobre os datos da Sociedade Xeral de Autores e Editores e do Instituto Nacional das Artes Escénicas e da Música, fala dunha continua diminución do público e o número de espectáculos no pasado ano e aventuraban aínda unha maior merma cando os datos reflictan a subida do IVE no sector. O Observatorio fala dun "declive económico" no ámbito da música ao vivo. Porén, os Premios Galegos da Música Martín Códax deixaron á vista tamén o fervedoiro creativo deste tempo cando, mesmo para a sorpresa da organización, 523 propostas se presentaron á primeira parte do concurso. Primeiro premio O primeiro premio foi xa ter acadado através do concurso a plataforma máis ampla da música contemporánea galega, con representantes nas 13 convocatorias a concurso e unha morea de sorpresas que dan idea dun panorama musical sólido e plural e tamén moi descoñecido. Botar luz, visibilizar, as iniciativas musicais que se desenvolven no país estaba na orixe da creación dos premios e, en moi pouco tempo, a plataforma na rede cumpriu o primeiro obxectivo marcado. "A idea era crear unha plataforma on line para que os socios puideran escoitar as candidaturas e votar e conseguimos unha web que está a servir para difundir a nosa música e mesmo para que os propios programadores saiban o que se está a facer", comentaba Xacobe Martínez Antelo, músico, vicepresidente da Asociación e voceiro dos Premios Galegos da Música Martín Códax ao ver a riqueza da plataforma. A de hoxe día 13 de decembro nace con vontade de ser a festa que o mundo da música non tiña, único sector que carecía dunha convocatoria como os María Casares ou os Mestre Mateo. A gala poderá seguirse en directo desde a web dos premios www.premiosgalegosdamusica.com. Os grupos gañadores recibirán unha peza do escultor e músico Víctor Lorenzo que realizou catorce esculturas, sete homes e sete mulleres, co nome de "Os Melómanos". Finalistas dos I Premios Galegos da Música son: Pop e indie: Xoel López , Eladio y Los Seres Queridos e TERELAND Rock, blues, funk &soul: NARF, Cró! , Foxy Freire Jazz e músicas improvisadas: Abe Rábade Trío, Marcos Pin Factor E-Reset, Paco Charlín "Flood" Hip-Hop e músicas urbanas: Dios ke te Crew, Wöyza, García MC Música clásica e contemporánea: Taller Atlántico Contemporáneo, Orquestra Vigo 430, Vertixe Sonora Ensemble Folque: Berrogüetto, Cuarteto Caramuxo, Caxade Música tradicional galega; Treixadura, Davide Salvado Trío, Cantigas e Agarimos Músicas do mundo: Banda Crebinsky, 2us, Germán Díaz Método Cardiofónico Música infantil: Mamá Cabra, A Nena e o Grilo nun Barquiño, Pablo Díaz e a Banda Tic Tac Electrónica: Das Kapital, Aquofono, Sub Rosa Metal: Machina, Nao, Tálesien Reggae, ska&mestizaxe: Transilvanians, Dakidarría, Cuchufellos Orquestras, grupos e música de verbena: A Magnifique Bande, Os da Ría, Orquestra Os Modernos


Summary: Tamén patrullarán por camiños e pistas forestais velando que se cumpran as medidas de confinamento, mais sen capacidade de impoñer sancións.

A Xunta vén de anunciar a incorporación de traballadores e axentes do servizo de prevención e extinción contra o lume na limpeza de centros de saúde, residencias de maiores e de persoas con diversidade funcional na estratexia de evitar o contaxio pola COVID-19. A medida foi anunciada e difundida polo conselleiro de Medio Rural, José González, a través das redes sociais. Os axentes actuarán e 200 municipios. O vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, indicou que esta segunda feira comezarán a despregarse sobre a xeografía galega as brigadas compostas por persoal da Consellaría de Medio Rural do servizo de extinción de lumes para estas tarefas de desinfección en exteriores, centros sanitarios e residencias de Concellos rurais e de menos de 5.000 habitantes. A maiores, estes equipos tamén velarán polo cumprimento das medidas de confinamento e illamento social decretada no estado de alarma. Así, patrullarán por camiños e pistas forestais, mais sen capacidade sancionadora.


Summary: Familias e alumnado concéntranse ás portas do CEIP para reclamar un docente máis. Advirten de que non poden contar con profesorado de apoio e que varios cursos se agrupan nunha aula en caso da baixa dun mestre: "Así non se pode manter a calidade educativa".

As protestas pola falta de profesorado e a masificación en varios centros de ensino en Galicia non se deteñen. Logo das dúas semanas de peche e folga, o IES de Brión conseguiu recuperar un curso de reforzo en Secundaria e o alumnado volveu ás clases malia manterse as protestas pola imposibilidade de desdobrar 4º de ESO ou de impartir todas as optativas. En Santiso, a rapazada do CEIP Arcediago regresa ao centro tras días de mobilizacións e logo de que a Xunta asignase un terceiro docente para Primaria, como reclamaban, aínda que só a media xornada. Outra medida insuficiente que provoca que as familias continúen coas mobilizacións puntuais, como as doutros colexios en Roxos, Ares, Ordes, Santa Comba ou Redondela. Agora, as protestas chegan a Vilar de Barrio, onde nais, pais e pequenos levan a cabo na mañá deste xoves unha concentración e un paro educativo. Varias mobilizacións esixindo máis profesorado leváronse a cabo en centros de Brión, Santiso, Roxos, Ordes, Ares, Santa Comba ou Redondela As consignas son as mesmas que as escritas e escoitadas noutras protestas: "Queremos máis docentes para un ensino decente". Como ocorre noutros colexios mobilizados, a ANPA do CEIP Vilar de Barrio leva tempo reclamando á Consellería de Educación un mestre máis para o seu centro. "Van xa dous anos solicitando un profesor máis; co cadro de persoal actual, de catro, moitas veces teñen que dobrar a súa xornada para atender os noso fillos e fillas e as súas dificultades", explica Lidia Prieto, presidenta da ANPA. "Máis recursos no rural", líase nalgunha das pancartas entre protestas polos "recortes" da Xunta. Familias e alumnado do CEIP Vilar de Barrio mobilízanse e realizan un paro educativo para demandar un profesor máis no centro Porque foi hai dous cursos cando se eliminou unha praza nun centro con 48 cativos. A ANPA reclamou desde aquela a restitución do docente á Xefatura Territorial de Educación e mantivo xuntanzas tanto coa responsable da Consellería na provincia como coa Inspección. "Pedimos vez para reunirnos memsmo en Santiago e nin resposta obtivemos", explicaron este xoves nun comunicado lido ás portas do colexio, onde se manifestaron familias e alumnado. Alí amosaron a súa "indignación" pola "falta de profesorado" e o feito de que toda a rapazada teña que agruparse en tres aulas, "chegando a sumar mesmo 18 nenos nunha clase. Ademais, segundo denuncian, a inexistencia de profesorado de apoio provoca que "non se poida atender a pequenos e pequenas que requiren necesidades educativas especiais". "Así non superarán as súas dificultades", explican. "O CEIP non pode continuar mantendo a calidade educativa con só catro docentes para 48 alumnos" Ademais, aclaran que o seu centro é "de referencia", ten un profesorado "implicado" e oi gañador de varios premios de innovación educativa ou galardóns por proxectos de robótica ou de radio. "O CEIP pode continuar mantendo a calidade educativa con só catro profesores e profesoras para 48 nenos.Temos datos doutras escolas no rural e a nosa é a peor dotada", insisten. O ANPA reclama un docente máis para non ter que agrupar varios cursos nunha aula ou poder ter profesorado de apoio "No curso pasado, cando un docente faltaba, os nenos tiñan que ser repartidos polas distintas aulas para que os puidesen atender, rapaces de diferentes niveis pero que obviamente non poden quedar sós nin ser desatendidos", explica a ANPA, que reclama "un centro educativo de calidade". "Queremos os medios necesarios e mobilizarémonos para ter un profesor xa", engaden. "Seguiremos loitando e non imos parar aquí se non se atenden as nosas demandas", aclara Prieto, que asegura que a resposta da Consellería de Educación, ao igual que ocorría noutros centros mobilizados, é que os ratios de alumnos nas clases cumpren cos criterios mínimos establecidos, polo que non é necesario asignar máis. Ademais do caso de Vilar de Barrio, nos últimos días coñeceuse tamén o apoio recibido polo centro As Mirandas, de Ares, nas súas reivindicacións para contar cunha praza máis de profesor en Infantil. O Concello, En Marea e sindicatos como CIG, ANPE ou CCOO sitúanse do lado da dirección do colexio, que considera que é "ilegal" que non se atenda a súa solicitude e que denuncia a falta de resposta por parte da Consellería de Educación.


Summary: Tres días demorou a comunicación ao BNG, Amaiur e ERC do acordo adoptado pola Mesa do Congreso co que se inadmite a trámite a proposición de lei soberanista. O escrito, ao que tivo acceso Sermos Galiza, chegou hoxe aos proponentes. A Mesa indica que a iniciativa podería tramitarse se se acollese a un artigo do regulamento que obrigaría a BNG, Amaiur e ERC a teren o apoio de cando menos un outro grupo parlamentar.

A Mesa argumenta que non procede a tramitación da iniciativa porque esta incide en materias reguladas na Constitución e non se acolle aos artigos 146 e 147 do Regulamento en que se fixa o procedimento para a reforma da Carta Magna. De ir por esa vía, o grupo parlamentar mixto -no que están BNG, Amaiur e ERC- precisaría de cando menos o respaldo doutro grupo parlamentar. A negativa da Mesa parlamentar a tramitar a proposición de lei para permitir a autodeterminación dos pobos asentouse nos votos en contra d@s 5 membros do Partido Popular e dos votos favorábeis do PSOE (3) e CiU (1). A decisión, que foi coñecida a pasada terza feira polos grupos promotores --BNG, Amaiur e ERC-- non lles foi comunicada de maneira oficial e por escrito até esta sexta feira. Segundo se desprende da carta enviada polo órgano reitor da Cámara "non procede a admisión a trámite" da proposición por se referir a "materias reguladas pola Constitución" non se correspondendo --ao entender da Mesa-- o procedemento contemplado pola iniciativa soberanista co recollido polos artigos 146 e 147 do Regulamento da Cámara. Neste senso, o artigo 146 exixe do apoio de cando menos dous grupos parlamentares para presentar unha proposición de lei destas características, de xeito que o grupo mixto precisaría do apoio dunha outra forza parlamentar para que a Mesa admitise a trámite a PL. Habida conta da composición do Congreso isto podería producirse con algúns dos outros grupos políticos que inclúen no seu ideario o dereito de autodeterminación dos pobos (CiU e PNV). Un debate político con subterfuxios xurídicos En comparecencia de imprensa conxunta, BNG, Amaiur e ERC manifestaron esta sexta feira o seu rexeitamento ao veto imposto polo Partido Popular. Neste senso, o portavoz nacional do Bloque, Guillerme Vázquez, asegurou en declaracións a este medio que a PL presentada no Congreso español envolve "un debate político e non xurídico-técnico" como pretender facer ver a decisión adoptada polo grupo maioritario na Mesa parlamentar. Segundo o nacionalista, da notificación comunicada aos grupos despréndese a "visión patrimonialista" que o PP ten das institucións "ás que pretenden pór ao seu servizo". Así pois, Vázquez denunciou o veto e asegurou que as forzas promotoras da iniciativa "explorarán todas as vías" para que finalmente o debate sobre a autodeterminación dos pobos chegue ao Parlamento español. A Mesa abre a vía de que a iniciativa se acolla aos artigos 145 e 145 do Regulamento, mais iso obrigaría aos proponentes a se faceren co apoio doutro grupo parlamentar Aliás, Guillerme Vázques defendeu o dereito de autodeterminación das nacións sen Estado como Galiza como "única posibilidade para facer políticas alternativas" e acrecentou, "ao servizo das clases populares". O voceiro nacional do BNG partillou mesa esta sexta feira en Bilbo, con Alfred Bosch (ERC) e Rafael Larreina (Amaiur) nun acto público en que se valorou a decisión adoptada pola Mesa da Cámara. Neste senso, os grupos denunciaron "o talante antidemocrático" do PP e anunciaron que recorrerían a decisión, malia que coñeceron os argumentos xurídicos da mesma, após rematar a comparecencia conxunta.


As farmacias só poderán repoñer a cantidade que vaian vendendo de medicinas que son tamén empregadas para outras enfermidades crónicas e non se emitirán receitas en papelO pasado martes o Ministerio de Sanidade estableceu unha orde para, entre outras cousas, controlar diariamente a dispoñibilidade e dispensación de varios medicamentos, entre eles dous que están sendo empregados contra o coronavirus, a cloroquina e a hidroxicloroquina. Esas dúas medicinas son tamén empregadas para outras enfermidades como o lupus, a artrite reumatoide ou a malaria, algunha delas crónica, e agora a Consellería de Sanidade establece controis sobre a súa venda farmacéutica.O Diario Oficial de Galicia (DOG) deste luns establece que, ademais dos controis do Goberno central e de acordo con eles, a Xunta tamén controlará as existencias nos almacéns de distribución e que as farmacias "só poderán solicitar a reposición ao almacén de distribución no momento en que acuda un/unha paciente cunha receita Sergas dispensable de especialidades con cloroquina e hidroxicloroquina, de tal xeito que só se poderá repor a cantidade dispensada ao/á paciente concreto/a".Para outras dispensacións distintas haberá que contar cun informe ou declaración responsable do facultativo "que xustifique a necesidade de instaurar ou manter o tratamento para unha patoloxía ou patoloxías crónicas determinadas, e de conformidade coas indicacións autorizadas nas súas fichas técnicas".Ademais, a Xunta establece que "de xeito excepcional e temporal non se poderán dispensar receitas Sergas en formato papel para as especialidades con cloroquina e hidroxicloroquina".


Summary: Donald Trump asegura agora que haberá unha transición ordenada para o novo Goberno e condena os asaltantes do Capitolio que el mesmo animou.

Dous meses tiveron que pasar desde as eleccións para que o presidente saínte dos Estados Unidos de América, Donald Trump, recoñecese a súa derrota ante o temor a que se inicie un proceso de destitución contra el por instigar ao asalto do Capitolio. O presidente de Estados Unidos compartiu un vídeo en Twitter con declaracións nas que manifesta que "o seu único obxectivo era asegurar a integridade do voto" e agregou que a súa campaña "seguiu con vigor todas as vías legais para impugnar os resultados das eleccións". "Agora hai que arrefriar os ánimos e restaurar a calma. Debemos seguir adiante cos negocios de Estados Unidos […] O meu enfoque agora céntrase en garantir unha transición de poder suave, ordenada e sen problemas. Este momento exixe curación e reconciliación", expresou o mandatario. Ademais, Trump sinalou que quen formou parte do asalto ao Capitolio debe "pagar". "Para aqueles que participaron nos actos de violencia e destrución: vostedes non representan o noso país", dixo, logo de ser el mesmo quen instigou a tomar a sede do poder lexislativo durante a manifestación que rodeou o icónico edificio do Capitolio. Trump desdise así na súa primeira mensaxe en Twitter logo de que a rede social lle bloquease a conta durante 12 horas debido ás "repetidas e graves violacións" da súa política de Integridade Cívica. Para poder reactivar a súa conta, Trump tiña que eliminar tres chíos recentes no que afirmaba que lle "roubaran" as eleccións e que foron lanzado mentres os manifestantes rodeaban o Capitolio a pasada cuarta feira, 6 de xaneiro.


Summary: A multinacional anuncia que perdeu 35,6 millóns entre xullo e setembro, pero o beneficio neto supera os 100. O xigante do aluminio recibiu uns 1.000 millóns de euros en axudas na última década para abaratar os custos enerxéticos e xa van máis de 130 no que vai de ano Mobilización permanente na fábrica e manifestación este sábado contra o peche de Alcoa O Estado aprobou este mes esa rebaixa da tarifa eléctrica para a industria vasca Beneficios millonarios tras a privatización de Aznar en 1998

Mobilización permanente na fábrica e manifestación este sábado contra o peche de Alcoa O Estado aprobou este mes esa rebaixa da tarifa eléctrica para a industria vasca Beneficios millonarios tras a privatización de Aznar en 1998 A facturación do grupo Alcoa no terceiro trimestre deste ano alcanzou case os 3.000 millóns de euros (2.949), un 14,4% máis que os ingresos dun ano antes. Así o especifica a compañía na publicación dos seus resultados entre xullo e setembro, feitos públicos case ao tempo que anunciaba o peche das fábricas da Coruña e Avilés. A facturación de Alcoa no terceiro trimestre alcanzou case os 3.000 millóns de euros; o beneficio neto supera os 100 Nese mesmo documento, un dos maiores produtores mundiais de aluminio anuncia que perdeu 35,6 millóns de euros neste terceiro trimestre, fronte ao beneficio de 98 obtido no meso período do pasado ano. No entanto, de excluír dese cálculo os custos extraordinarios vinculados ás pensións e aos beneficios dos antigos empregados (151 millóns), o beneficio neto supera os 100 millóns de euros (103), un incremento do 5%. Así, nos nove primeiros meses do ano Alcoa gañou 160 millóns de euros, un 55% menos que un ano antes, mentres que as vendas medraron nun 15,7%, até os 8.730 millóns de euros. Protesta de persoal de Alcoa na Coruña, este xoves / @TraballadoAlcoa A multinacional xustifica o peche das dúas plantas fundamentalmente na improdutividade das factorías polas perdas que lles provoca o elevado importe da tarifa eléctrica. Alcoa cifra en preto de 80 millóns estas perdas nas dúas fábricas, que xa perderan 26 no anterior exercicio. A metade delas, aproximadamente, serían atribuíbles á sede da Coruña, onde os custos enerxéticos nun mes sitúanse a tal hora nos 7 millóns aproximadamente. Alcoa recibiu uns 1.000 millóns de euros en axudas na última década para abaratar os custos enerxéticos, máis de 130 no que vai de ano Todo cando Alcoa ten recibido arredor de 1.000 millóns en axudas públicas na última década para abaratar os seus custos de electricidade nos últiimos dez anos a través das poxas de interrompibilidade, un sistema que paga ás empresas de alto consumo enerxético a cambio da dúa disposición a desconectarse da rede en caso de necesidade para o sistema. Tal e como aclarou a ministra de Transición Enerxética, Teresa Ribera, Alcoa foi o principal beneficiado destas poxas, abranguendo arredor do 30% delas. Segundo o Goberno central, este ano adxudicouse xa unha capacidade equivalente a un 23% do total do servizo, un custo que ascendería a máis dos 130 millóns de euros. Para Ribera, que Alcoa sinale os elevados custos enerxéticos como a causa do peche das factorías é "unha escusa e unha cortina de fume". Ademais, advertiu de que, se cadra, o Executivo debería reformular o sistema de interrompibilidade e "ralentizar" o proceso de poxas. Este sistema baséase na disposición de deixar de consumir enerxía por parte dos grandes consumidores, fundamentalmente industria. Así redúcese a demanda e equilíbrase o mercado; a cambio, as empresas reciben unha retribución económica. A interrompibilidade alégase tanto por motivos de emerxencia como económicas, pero págase só pola dispoñibilidade, independentemente se Red Eléctrica Española decide aplicalo ou non.


Summary: A ultradereita política organizada en Vox fixo este domingo unha demostración de forza en Madrid. Xuntou máis de 10.000 persoas no pazo dos deportes de Vistalegre, que asistiron a un duro discurso contra a inmigración e Catalunya.

O desprazamento do eixo político estatal cara á dereita viviu hoxe un punto de inflexión. Se a mudanza no liderado do PP -Pablo Casado procede da FAES e ten a beizón de Aznar- ou o xiro dereitista de Ciudadanos xa o viñan sinalando hai meses, o mitin de Vox confírmao. "Puigdemont a prisión" foi unha das palabras de orde máis coreadas. No encontro da ultradereita falaron Santiago Abascal -cabeza visíbel do proxecto-, Javier Ortega Smith, Rocío Monasterio e Ortega Lara. As últimas enquisas rexistran a posibilidade de que Vox obteña escanos no Congreso. Diso presumiron esta mañá os oradores. "Sen estar no congreso xa fomos útiles. Seremos os escanos da dignidade", afirmou Abascal. Referíase a como Ciudadanos e o PP recolleron consignas e bandeiras despregadas antes por Vox. Por caso, as protestas contra unha entrevista a Oriol Junqueras en Informe Semanal de TVE. Vox reclamou a supresión das autonomías, a ilegalización dos partidos independetistas -unha nova coincidencia co discurso oportunista de Pablo Casado, a quen por certo apoiou Feixoo- ou a derrogación da Lei de Memoria Histórica -outra petición compartida con importantes sectores do Partido Popular. Dous lemas enmarcaron o acto de Vox. O primeiro, de novo coincidente coa táctica de Ciudadanos e PP: "A España viva pide eleccións". O segundo amosa que a extrema dereita de Santiago Abascal é idosincraticamente española, malia o seu interese por estabelecer lazos con organización análogas europeas: "Viva España, viva la Policía Nacional, viva la Guardia Civil y viva el Rey". Á entrada, recollían sinaturas "pola liberdade lingüística de España". Os parecidos programáticos entre os tres partidos do espectro da dereita resultan inquietantes.


É Galiza excedentária em energia? É sustentável o seu modelo de geraçom? É excessivo o consumo energético na indústria galega? Como poderíamos cifrar a magnitude do sistema energético galego? Questons relevantes sobre as que merece a pena reflexionar.A medida que o efeito estufa vai aquecendo o planeta e Gaia se rebela contra a alarmante degradaçom do meio que já merece a denominaçom de antropoceno, cresce a alarma social e a exigência de políticas públicas compensatórias imediatas. Pequim afoga no ar viciado, Madrid começa a abafar e a TV transmite mês após mês imagens das catástrofes provocadas polo aquecimento global: chúvias torrenciais e secas insuportáveis, migraçons massivas, destruiçom de ecossistemas únicos, perda irreversível de biodiversidade que levou evos formar. A ameaça de desastre prevalece sobre o velho ideal kantiano da paz perpétua e convivência democrática.Convido a leitora a contemplar o espectacular mapa universal da doença ecológica que nos aflige em justo pagamento pola nossa voracidade consumista. Movam-se no mapa, inspeccionem as áreas que resistem ainda — Ontário, Uruguai, Namíbia... — e as emporcadas por poluentes — Alberta, Polónia, o continente australiano... — Observem a geografia da degradaçom de um planeta único sem reposiçom possível.Em 2015 a humanidade deu um passo importante na gestom cooperativa do desastre na Cimeira de Paris onde 195 países assinárom o primeiro acordo transnacional contra o aquecimento global. Europa protagoniza o esforço de contençom e gestom dos impactes poluentes com iniciativas como o do observatório europeu de emisons do European Pollutant Release and Transfer Register (E-PRTR). O seu mapa monitoriza 30.000 instalaçons industriais poluentes através de 65 actividades industriais e 91 substáncias degradantes do meio ambiente. Acerquemo-nos ao sudoeste europeu: 408 instalaçons em observaçom contínua cobrem a área galaico-portuguesa. O exame do mapa é umha boa liçom da nossa contribuiçom colectiva ao impacte antropocénico global. O progresso é um conceito definitivamente conflituoso a medida que o ser humano se reconhece espécie depredadora de recursos limitados, destrutora de ecossistemas frágeis e parasitária dum planeta sem alternativaEducados na cultura do progresso e da abastança colectiva como requisito da dignidade humana, nom podemos condenar o imperativo de geraçom e distribuiçom de riqueza para umha humanidade necessitada e crescente. Mas tampouco ignorar as suas consequências e os limites do crescimento. Estima-se num 3% o crescimento económico mundial em 2017. Unha taxa anual de crescimento do 3% equivale a duplicar a produçom e o ingresso económico cada 24 anos. Qual pode ser o impacte desta duplicaçom sobre os recursos, os resíduos, os efluentes e as migraçons irrefreáveis? Começamos a ser conscientes do problema sem, aliás, conseguirmos avançar na promoçom da equidade distributiva, mesmo em sociedades opulentas como as nossas, enquanto contemplamos passivamente os efeitos destrutivos do capital transnacional em forma de guerras petroleiras e poluiçom massiva justificadas mediante fábulas consoladoras vendidas por poderosos think tank. É a demagogia diária dos factos sem controlo.É preciso despertarmos das insidiosas cantigas de embalar do crescimento ilimitado e o culto ao totem do consumo sofisticado e insaciável. Convido os partidários de nom cerrar os olhos à realidade a lerem o livro do meu amigo Albino Prada El despilfarro de las naciones, um inspirador manual de inquietaçom escrito por um economista consciente de que a nossa é umha ciência social e nom barato discurso acrítico e apologético. Na cultura da sobriedade, da lentidom e da justa repartiçom, na economia circular enfim da qual provimos todos e temos esquecido, está o futuro. O exercício de convívio intelectual com Albino, membro activo da ATTAC e, nom menos importante, do grupo de cavaquinhos de Vila Nova de Cerveira Venham mais cinco, é umha boa vacina para resistir o elixir do conformismo diariamente inoculado.A alerta geral decretada polo Protocolo de Kioto (1997), agendada no Acordo de Paris (2015), revela a incapacidade do tardo capitalismo global para promover um protocolo de boas práticas comerciais e ecológicas que o desluzido Foro de Davos 2019 nom fai mais que confirmar.Além da guerra comercial dos EE.UU com a China, da instabilidade do Oriente Próximo ou do Brexit, que monopolizam o protagonismo informativo, o problema da mudança climática nom admite trégua. O Observatório de Sustentabilidade (OS, 2014) provê-nos de dados precisos sobre a magnitude dos impactes ambientais em Espanha, provocados pola voracidade consumista e a obsolescência programada.Descarbonizar é o primeiro imperativo irrenunciável para reduzir e tentar reverter as emisons de gases de efeito estufa, GEE, que ameaçam gravemente o planeta e desbaratam os mecanismos naturais equilibrantes da temperatura e do fluxo das correntes marinhas que regulam as regions polares. A unidade de medida adoptada para os poluentes gasosos é a tonelada equivalente de CO2, quer dizer, do CO2 e os poluentes equivalentes em poder contaminante. O Observatório disponibiliza um informe das emisons de CO2 equivalente em Espanha nos últimos 25 anos (1990-2015) medido em milhares de milhons de toneladas de CO2 equivalente: mmte de CO2.Neste passado quarto de século, Espanha emitiu em 9.333,3 mmte: 9,33 bilhons de toneladas, 9,33*1012 toneladas. Cremos instrutivo visualizar a imponente massa de CO2 equivalente lançada à atmosfera traduzindo-a a volume de água. Consideremos unha piscina que ocupe a superfície de Galiza, 29.574 km2 (2,96*1010 m2) que encheremos até a altura de 315,6 metros (3,156*102 metros). O volume de água represada nesta descomunal piscina pesa 9,33 bilhons de toneladas, a massa de gases de efeito estufa lançadas à atmosfera no período 1990-2015. Galiza contribuiu a este monte de lixo contaminante com 820,74 mmte: 8,8% do total (28 metros de altura da nossa piscina conceitual) apenas superada por Andaluzia (1.328,74:14,2%), Catalunha (1.280,98:13,7%) e Castela e Leom (972,40:10,4%), responsáveis conjuntamente do 47,2% das emisons espanholas no período.Como atenuante, os galegos podemos aduzir que durante esse período de 25 anos, Galiza conseguiu reduzir as suas emisons um 1% enquanto o conjunto de Espanha o incrementava em 17%. E também que durante o ano 2015, as emisons galegas equivalem a 10,6 toneladas equivalentes de CO2 por habitante — em contraste com as 12,4 de Aragom, as 13,4 de Castela e Leom e as 28,3 de Astúrias — embora todas elas estejam por cima da média espanhola: 7,2 toneladas equivalentes por habitante no mesmo ano. Galiza alcançava assi mesmo o seu pico de emisons em 2004, três anos antes que o conjunto de Espanha, que se somava finalmente aos 49 países que superárom este ponto de viragem.É oportuno apontar que a natureza conta por fortuna com mecanismos compensatórios em forma de sumidoiros de CO2: os arvoredos e o tecido vegetal superficial e profundo som activos consumidores de CO2 só desactivados em ausência de luz ou por efeito da descomposiçom natural da madeira e, sobre todo, pola plaga dos incêndios, essa potente fonte de contaminaçom por CO2 que nom damos controlado.Em quanto podemos cifrar a capacidade compensatória do tecido vegetal galego sobre as emisons de GEE? Partamos da informaçom oficial disponível referente às emisons de GEE em Espanha durante o ano 2015. Nesse ano, as emisons brutas de GEE, ascendérom a 335.661,52 Ktep (milhares de toneladas equivalentes de CO2) das quais, 38.771,85 Ktep fôrom absorvidas pola massa vegetal e o solo — por volta de 12% — reduzindo como consequência as emisons anuais netas a 296.889,67 Ktep de GEE.Na Galiza, como logo veremos, as emisons anuais de GEE situam-se na actualidade em volta dos 30.000 Ktep. Quanto ao efeito compensatório de captura de CO2 polo tecido vegetal e o solo podemos estimar o seu limite inferior numha proporçom semelhante à meia espanhola, arredor de 12% das emisons: 4.000 Ktep/ano, aproximadamente. A estimaçom é curta por quanto desatende a autêntica capacidade de captura do tapete vegetal galego devido à opulência da nossa massa florestal e a sua elevada produtividade e rotaçom de cortas em relaçom com a média espanhola.Tentemos umha aproximaçom a este efeito diferencial. De acordo com um recente informe do especialista em economia florestal galega Juan Picos referente ao ano 2017, as cortas de massa florestal ascendérom nesse ano em Galiza a 8,5 milhons de m3 de madeira em torada contra 17,8 no conjunto de Espanha. Em volta de 45% a 50% do total espanhol, portanto. Se aceitássemos este índice de ponderaçom para estimar a capacidade de fixaçom dos GEE, nom seria despropositado postular que das 38.771,85 Ktep fixadas no conjunto de Espanha polo tapete vegetal em 2017, 17.000 Ktep poderiam ser atribuídas a Galiza. Como quer que for, um volume muito superior aos 4.000 Ktep/ano. A nossa natureza é também o nosso escudo para paliar o impacte das emisons procedentes da produçom e consumo de petróleo, carbom e gás natural. O tapete vegetal e a domináncia do vento atlántico de componente oeste que move os moinhos de vento e movimenta o ar.


Summary: Esta terza feira cúmprense 365 días da vitoria electoral de Mariano Rajoy. Durante este ano os incumprimentos do seu programa electoral marcaron o arranque da lexislatura, porén o primeiro ano de mandato tamén estivo protagonizado polas masivas respostas sociais ás políticas do seu executivo.

Desde a súa chegada a Moncloa, Mariano Rajoy empregou o argumento do 'herdo recibido' para xustificar os sucesivos incumprimentos do seu programa electoral. Após un ano de mandato e da aprobación dun estrito programa de recortes, a economía española afonda máis na recesión e o índice de desemprego sobrepasa o 25% da poboación. Un ano de reformas e recortes orzamentarios Pouco despois de chegar á presidencia do Estado español, o executivo de Mariano Rajoy aprobaba o maior recorte orzamentario da historia. Os OXE para 2012 supuñan unha redución do investimento público de 35.000 millóns de euros, encamiñados a cumprir cos obxectivos de défice marcados desde Bruxelas. A decisión de Mariano Rajoy, anunciada após a vitoria electoral do seu partido en Andalucía e Asturias, sumábase á suba do IVE e do IRPF --o primeiro dos seus incumprimentos-- anunciada un mes despois da súa chegada a Moncloa. Aliás, conxelaría un ano máis o soldo e eliminaría a paga extraordinaria de decembro d@s empregad@s públic@s; a maiores da aprobación dunha outra reforma laboral máis regresiva que a implementada polo executivo de Zapatero. O goberno liderado por Mariano Rajoy, abarataba así o despedimento, permitía encadear contratos de formación por debaixo do soldo mínimo, axilizaba a tramitación dos expedientes de regulación de emprego e propinaba un duro golpe contra a negociación colectiva. Os recortes aprobados polo executivo español afectarían principalmente ás políticas sociais e servizos públicos, nomeadamente a sanidade e ensino, cuxa redución no investimento alcanzaría os 10.000 millóns de euros. As axudas a persoas dependentes tamén serían unha das principais vítimas da política de axustes desenvolvida desde Madrid, xunto coas persoas desempregadas que verían reducida a axuda percibida após remataren o subsidio por desemprego e modificadas as condicións para percibila até se suprimir unha vez esgotados os seis meses. Sumáronse tamén os anuncios dalgúns dos seus ministros que como Gallardón, porían fin a importantes avanzos sociais e aseguraría que reformaría a Lei do aborto, mesmo para situar o Estado español nun marco normativo anterior ao de 1985. Tamén así, o ministro de Xustiza anunciou a aprobación dunha nova norma pola que se estabelecen taxas xudiciais e limitan o dereito á xustiza para a cidadanía. As políticas (neo)liberais levadas a cabo polo executivo español recibirían unha forte contestación social nas rúas. Dúas folgas xerais --amais das convocadas polas centrais sindicais galegas e vascas en solitario-- e numerosas concentracións fixeron fronte á ofensiva do goberno de Mariano Rajoy, que no entanto, continuaría adiante con máis paquetes de medidas. Catalunya e Euskadi, dous quebradeiros de cabeza para Rajoy O 20 de outubro de 2012, ETA anunciaba un cesamento ao fogo permanente e emprazaba aos executivos español e francés a iniciar unha rolda de negociacións que puxesen fin ao conflito político vasco. Desde a declaración unilateral da banda armada, o goberno español condicionou á entrega das armas a posibilidade de se iniciar calquera contacto, proseguindo coas operacións policiais e as detencións, o mantemento da estrita política penitenciaria e mesmo as ameazas de ilegalizaren a aquelas organizacións políticas en que se integraba a esquerda abertzale. Porén, os tribunais españois, aprobaban a legalización de Sortu e EH Bildu conseguía uns resultados históricos nas eleccións autonómicas, deixando un Parlamento con maioría abertzale. Mais está a ser Catalunya a que xera maior malestar entre o executivo de Mariano Rajoy. O 11 de setembro unha masiva manifestación na 'Diada' demandaba a independencia de Catalunya e alentaba ao Govern da Generalitat a convocar eleccións e un referendo con que amosar a vontade popular a respecto do futuro catalán. Berros de secesión se ergueron entre as filas 'populares' e mesmo militares que exixían unha resposta contundente do presidente español.


Summary: As queixas pola atención ás persoas usuarias nas residencias de DomusVi continúan. Neste caso a neta de Carmen Barreiro denuncia como a súa avoa saíu do centro de maiores Monforte de Lemos após dous meses de estadía con síntomas de desnutrición e con úlceras de importantes dimensións en varias partes do corpo.

Carmen Barreiro ingresou no centro de maiores de DomusVi de Monforte de Lemos o 16 de xullo de 2020. Segundo relata a Nós Diario a súa neta, Iria Álvarez, "a miña avoa entrou na residencia andando, polo seu propio pé, e sen limitacións. Vinme obrigada a ingresala porque presentaba un problema ansioso-depresivo que me impedía prestarlle os coidados que requiría e non por outras razóns médicas, dado que se atopaba en bo estado de saúde sen prexuízo dos problemas derivados da idade". Malia isto, a súa situación non tardou en empeorar e as persoas responsábeis da residencia de DomusVi de Monforte de Lemos informaron a Iria Álvarez das caídas da súa avoa. "As caídas nos centros de maiores son consecuencia da falla de persoal para prestar atención ao persoal residente", explican a Nós Diario traballadoras e traballadores das residencias, que lembran que "o incumprimento das ratios por parte dos operadores da dependencia levan a que un só auxiliar se vexa obrigado a levantar o usuario e adoitan producirse os accidentes". Neste sentido, as asociacións de familiares de usuarios e usuarias teñen criticado en repetidas ocasións o Goberno galego por non investigar as caídas e observan na falla de dilixencia para actuar fronte ás mesmas "unha mostra de conivencia da Administración coa patronal dos centros de maiores". A saúde de Carmen deteriorouse nos dous meses que viviu no centro de maiores de DomusVi. Iria Álvarez lembra como atopou a súa avoa unha vez trasladada da residencia ao hospital de Monforte: "Nun estado físico lamentábel, tras perder 10 quilos en dous meses e inconsciencia. No hospital comunícannos que miña avoa tivo un trombo pulmonar, que levaba unha semana na residencia medio durmida e que tiña o intestino cheo de feces". "Tras informarme dunha pequena úlcera, pido que lle destapen o pé para vela e atopo unha úlcera do tamaño dun puño e con moi mal prognóstico. No mesmo momento confírmanme que presenta outra úlcera na zona do sacro, desnutrición severa e infección de ouriños", conclúe Iria Álvarez. As consideracións de neta de Carmen son confirmadas polo seu propio médico de Atención Primaria. Nun informe asinado polo facultativo o 21 de outubro de 2020 e ao que tivo acceso Nós Diario afirma que a anciá "actualmente presenta úlceras de cúbito en talóns e desnutrición, presenta un gran deterioro cognitivo sen filiar. A doente non presentaba ningunha da sintomatoloxía, arriba descrita, antes de entrar na residencia de anciáns". Neste sentido, traballadoras de DomusVi confirman a Nós Diario que as úlceras entre as persoas usuarias son habituais e resulta moi complicado tratalas correctamente, debido á falla de persoal. A negativa a hospitalizar a Carmen Barreiro A úlcera no pé e na zona do sacro así como o grave estado de saúde de Carmen non foi razón suficiente para que a dirección de DomusVi a derivase ao hospital de maneira inmediata. A este respecto, Iria Álvarez destaca que "cando vin a miña avoa por videochamada e a notei moi mal, solicitei o 1 de outubro á directora da residencia de Monforte que a derivase ao hospital pero a única resposta que recibín foi que non, que non podía derivala sen causa concreta e que probabelmente sufrise un pequeno ictus ou sinxelamente 'un baixón da idade polo confinamento'". Porén, un día despois, o 2 de outubro unha sanitaria do centro decidiu solicitar o ingreso de Carmen no hospital de Monforte. O estado da usuaria da residencia presentaba complicacións importantes no momento da súa hospitalización. Derivada do centro médico de Monforte ao complexo sanitario do Meixoeiro de Vigo, foi dada de alta o 22 de outubro. O parte clínico afirma que no seu ingreso no hospital detectóuselle fecaloma e síndrome de Ogilvi e que se confirma "presenza de TEP bilateral [tromboembolismo pulmonar], ICC [insuficiencia cardíaca] secundaria, e úlcera necrótica grado IV en talón esquerdo con datos de sobreinfección, así mesmo compróbase a desnutrición proteica". As consecuencias da estadía no centro de maiores de DomusVi de Monforte deixaron a Carmen secuelas até hoxe. Nun informe elaborado polos facultativos do hospital Montecelo de Vigo en decembro de 2020 ponse de manifesto que Carmen "é completamente dependente para coidados básicos na vida diaria" e que "precisará coidados de úlceras de cúbito no seu centro" e mais coidados permanentes de enfermaría.


Summary: O cuarto lanzamento do MarumaSat terá lugar en maio, pero a vindeira semana alumnado de centros de Ordes, Vila de Cruces, Oleiros, Ferrol, Compostela e Cerceda participarán nun congreso científico para preparar os novos experimentos que levarán a cabo, un deles centrado nos raios cósmicos e a teoría da relatividade especial

No 2016 o alumnado do IES Maruxa Mallo de Ordes lanzou á estratosfera unha sonda, o MarumaSat I, que acadou os 22.000 metros de altura. O ano seguinte, a iniciativa estendeuse ao IES Miraflores de Oleiros e o IES Marco de Camballón de Vila de Cruces, conformando os tres centros a Axencia Espacial Escolar Galega (NOSA), que levou a cabo con éxito outros dous lanzamentos, nos anos 2017 e 2018, chegando aos 33.000 metros, e que serviron para realizar novos experimentos. Agora o proxecto confirma o seu crecemento e sumar outros tres centros de ensino, o IES Arcebispo Xelmírez II de Santiago de Compostela, o CPI O Cruce de Cerceda e o IES Ferrol Vello, que colaborarán tamén no cuarto lanzamento, que terá lugar en maio.Antes, alumnado e profesorado dos seis centros participarán este luns 11 de febreiro no terceiro congreso da NOSA, que terá lugar no Auditorio Gabriel García Márquez de Mera, en Oleiros. O encontro servirá para analizar os resultados do lanzamento do pasado ano e dos experimentos que a través del se levaron a cabo. Os alumnos e alumnas presentarán relatorios sobre distintas temáticas: desde a cetrería á ecuación de despegue da MarumaSat III, a súa placa Peltier, a proxección do espazo gravado sobre os mapas, o cálculo de visión no punto de máxima altura, o efecto das radiacións ultravioletas sobre as fabas enviadas á estratosfera, a análise das magnitudes atmosféricas, o vento na estratosfera, a explicación das anclaxes do globo, paracaídas, cápsula e sonda ata o papel da muller na astronomía ao longo da Historia."As misións anteriores foron todo un éxito. Este ano queremos repetir a experiencia, con novos experimentos, buscando innovar"O encontro científico, que coincide coa celebración do Día da Muller e da Nena na Ciencia, será aberto por unha conferencia de Marilar Aleixandre e pechado por un relatorio de Manuel Vicente, responsable do programa da Radio Galega Eferveciencia. Ademais, o congreso servirá para avanzar na coordinación entre os seis centros de cara ao cuarto lanzamento do MarumaSat, que xa se está a preparar.Diego Regos Míguez, alumno de 4º de ESO do IES Maruxa Mallo de Ordes, é o responsable do Gabinete de Comunicación de NOSA. Explica que ao igual que en anos anteriores as distintas tarefas que compoñen o proxecto están divididas en grupos de traballo, que se coordinan uns cos outros. Así, o instituto de Ordes ocúpase da comunicación, o de Oleiros é o encargado da construción da sonda e o de Vila de Cruces encárgase do deseño dos experimentos que se realizarán na estratosfera. "As misións anteriores foron todo un éxito. Puidemos recuperar a cápsula con todo o material que leva dentro e conseguimos datos interesantes para realizar estudos. Este ano queremos repetir a experiencia, con novos experimentos, buscando innovar, porque facer sempre o mesmo pode facerse aburrido", explica en conversa con Praza. O proxecto buscará probar a teoría da relatividade especial enunciada por Einstein, estudando os muóns froito da descomposición dos raios cósmicoO proxecto denomínase este ano Misión Einstein, buscará probar a teoría da relatividade especial enunciada polo físico nacido en Ulm, estudando os muóns froito da descomposición dos raios cósmicos. Cando os raios cósmicos -protóns e outras partículas que flúen a través do espazo- chocan contra a atmósfera da Terra, convértense noutras partículas elementais, entre elas os muóns. O feito de que os muóns sobrevivan antes de desintegrarse (de feito chegan á propia superficie terrestre) máis tempo do que sería esperable, proba a teoría de Einstein de que o tempo se dilata en velocidades elevadas, coma as que presentan os raios cósmicos.Na sonda realizaranse outros experimentos, como o estudo da velocidade de reprodución de seres unicelulares fóra da Terra, a variación das propiedades organolépticas da auga ou a medición do campo magnético terrestre. Ademais, haberá cambios a nivel técnico. Trabállase para que a sonda acade unha altura de 36.000 metros (o que suporía un novo máximo para o MarumaSat), reducirase o seu tamaño, adaptándoo aos estándares do CubeSat, pero ao mesmo tempo incluiranse novos sensores para a medición do Ozono e da radiación ultravioleta, levarase a cabo a sincronización cos satélites Sentinel da Axencia Espacial Europea e realizarase xeolocalización por LoRa e GPS. Así mesmo, incluirá no seu interior unha subcápsula de habitabilidade, imprescindible para a realización dos experimentos sobre a reprodución de seres vivos fóra da Terra. "Non se trata só de fabricar a sonda ou de realizar experimentos científicos no seu interior, senón que o proxecto "abrangue unha gran diversidade de campos, para que aprendamos todos""Está ben saír da rutina das clases", destaca Diego Regos, que salienta a importancia educativa da experiencia do MarumaSat e todo o que o rodea. "Non se trata só de fabricar a sonda ou de realizar experimentos científicos no seu interior, senón que o proxecto "abrangue unha gran diversidade de campos, para que aprendamos todos". Así, cita que dentro da Xeografía estúdase a cartografía das imaxes transmitidas pola sonda, nas Matemáticas realízanse cálculos sobre o lanzamento e a altura acadada, e mesmo na Historia aprovéitase para afondar no papel das mulleres na Ciencia nos últimos séculos.


Summary: Cales foron as mentiras de Feijóo sobre os contratos de Pemex? Porque o seu cartel electoral non leva siglas? Condicionan os xulgados as campañas electorais? Cales son as claves do conflito armado entre as FARC-EP e o goberno de Colombia? Estas preguntas teñen resposta nas 32 páxinas do semanario Sermos Galiza que atoparás a partir do 5 de outubro en quiosques e librarías.

Máis unha sexta feira, o galego volve aos quiosques e libraría nas páxinas do semanario Sermos Galiza. De seguido e en pequenas pílulas, debullámosche todos os contidos: analizamos os "recortes" de Madrid en Galiza nuns orzamentos xerais do Estado que insisten no saqueo ao país. na crónica política falamos das razóns polas que o PP presentou un cartel electoral cun lema neutro e sen siglas. entrevistamos a Bieito Lobeira que cerra a lista do BNG por Pontevedra despois de 16 anos de traballo parlamentario. en Política contamos os condicionamentos de realizar xuizos en época electoral. as mentiras, ou verdades a medias, dos contratos de Pemex protagonizan as páxinas de Economía. unha reportaxe sobre a vendima no Rosal achéganos o traballo da Asociación Galega de Viticultores na sección de Comarcas. no social tratamos as leis aprobadas pola Xunta do PP e que poden ser "un atentado contra os dereitos das mulleres". en Internacional ocupámonos da Colombia que avanza cara á paz. lembramos na sección de Memoria a folga de setembro de 1972. no apartado de Cultura a crítica de libros, música, cinema, Cindy Sherman, unha viaxe por Pontevedra, o deseño de La Canalla e a experiencia de Okapi e "O neno can" na contra entrevistamos a unha sindicalista: Rosa Domínguez.


Summary: Iria-Friné Rivera Vázquez fálanos da Marquesa Luisa Casati, inmortalizada en numerosos cadros, por exemplo o realizado polo galés Augustus John.

O gosto do retrato pintado por Augustus John de Luisa Casati en 1942, mostra a particular fermosura que a modelo sempre creou o seu arredor. Casati, dona dunha escura e extrema elegancia, dende que en 1908 encargara o seu retrato a Giovanni Boldini1, é a mecenas de artistas vangardistas que proxectaron o seu carisma fose en escultura, pintura ou fotografía. A linguaxe visual da propia Casati -inquietante, orixinal, transgresora, atraente, onírica- retro-alimentouse co traballo artístico de entre outros Adolph de Meyer, Giacomo Balla (Futurismo)2, Romaine Brooks (Movemento Estético/Simbolismo), Kees Van Dogen (Fauvismo/Die Brücke), Sarah Lipska e Catherine Barjansky. As obras que a teñen como tema central conservan a aura do extraordinario que transmitía. Casati vivira épocas moi estimulantes e a pintura de John materializa a famosa expresión enigmática que distinguiuna. Retrato da marquesa Casati cun galgo. 1908. Giovanni Boldini. Técnica: Óleo sobre lenzo. Colección privada. Este pintor galés coñecera a Casati en París en 1919. A primeira vez que a viu causoulle unha forte impresión. Era moi alta e delgada, cunha constitución en H e acentuaba a súa altura con zapatos de fino tacón. Casati tinguira o cabelo pasando de ser negro a un cobreado dun ton case eléctrico con matices louros. Cortara a súa longa melena ata quedar nunha media melena, maquillándose cunha base moi branca ata ser pálida e empregaba sombras escuras arredor dos seus grandes ollos verdes, coas pupilas brillantes e dilatadas polo uso de beladona. O seu senso do estilo era notable; dende 1910 favorecera os mantos Knossos e os vestidos Peplos e Delphos de Mariano Fortuny, e pouco tempo despois, pasou a vestirse invariablemente de negro, branco, prata ou dourado, preferindo os deseños de Léon Bakst, que traballaba nos Ballets Rusos, así coma de Paul Poiret e a Casa Worth. As súas xoias eran de Lalique e mais adiante, escolleu a Cartier. Na súa autobiografía Chiaroscuro Augustus John describe a seguinte entrada de Casati: Marquesa Casati. 1919. Augustus John. Técnica: Óleo sobre lenzo. Medidas: 96, 5 x 68, 6 cm. Unha dama de inusitada distinción entrara. A súa presenza, personalidade e peculiar elegancia parecía arroxar o resto da compañía nas sombras...A nova invitada portaba un sombreiro alto de veludo negro, coa copa rodeada por un torque de ouro antigo, agasallo de D´Annunzio; os seus enormes ollos, enmarcados mediante máscara, brillaban baixo un marco de rizos de cores vivas...Ela movíase na salón con suprema facilidade, mentres miraba arredor dela cunha expresión divertida lixeiramente maliciosa. Os nosos ollos atopáronse...Antes de marchar conseguín unha presentación: era a Marquesa Casati. Luisa Casati. 1922. Man Ray. Técnica: Positivo en xelatina de bromuro de prata sobre soporte flexible. Medidas: 24 x 18 cm. Centre George Pompidou. Dende ese momento ambos foron amantes, cultivando unha relación que converteuse nunha amizade de por vida. John realizou tres retratos de Casati: dous en 1919 e outro en 1942. Este derradeiro cadro exponse no Amguedffa Genedlaethol Caerdydd, o Museo Nacional de Cardiff. A obra ten como título Marchesa Louisa Casati. Trátase dun óleo sobre lenzo que mide 122,2 por 91,7 cm. Nel Casati está sentada nun sillón tapizado en coiro negro cun alto respaldo, o que fai que pareza un trono; vai vestida cun traxe negro, luvas negra bordadas de pasamanería dourada, unha estola de pel negra sobre os ombreiros, pechada cun gran lazo dourado que cae sobre o peito e un manguito tamén de pel negra no brazo esquerdo. A cabeza está cuberta por un sombreiro de ala curta cun velo que cubre o rostro. Leva a base pálida, os beizos vermellos e fortes sombras nos ollos, mentres o cabelo ondulado segue a caída do lazo dourado. Nos seus xeonllos acouga un gato de ollos amarelos, mentres que a figura de Casati destaca contra un ceo de grises, pratas e azuis treboentos. Marchesa Luisa Casati. 1942. Augustus John. Técnica: Óleo sobre lenzo. Medidas: 122,2 x 91,7 cm. Amguedffa Genedlaethol Caerdydd. O retrato de John responde o desexo mais íntimo de Casati, un desexo que non residía tanto en ser representada cun aspecto e beleza convencional coma a súa metamorfose nun ser maxestoso e mítico, que identificara claramente o seu cultivo dunha romántica e terrible beleza, ser a Gorgona mais que parecer Psique. Sobre todo a mirada de Casati, intensa, esperta, fundida na maquillaxe negra, percibíndose a través do velo, capta a atención nun rostro difuminado pola gasa. A xestualidade de Casati ten moito do seu instinto da performance. A súa entidade física escenifica non so a súa propia identidade senón tamén distintos roles, cando non unha confluencia de ambas cuestións. Luisa Casati. 1928. Man Ray. Técnica: Proba de xelatina prateada. Medidas: 12 x 8,9 cm. Centre George Pompidou. Casati é un símbolo da Belle Époque no seu segundo retrato executado por Giovanni Boldini entre 1911 e 1913, rodeada dramaticamente de plumas de pavos reais. É unha figura en transmutación na pintura de Alberto Martini de 1912 Un lent réveil après bien des metempsychoses, inspirada no poema de Paul Verlaine Kaléidoscope, aparecendo nela en plena transformación nunha bolboreta, con parte do seu corpo xa cambiado mentres aínda ten aparencia humana. É a personificación do Surrealismo na foto de Man Ray de 1922 no que Casati aparece con tres pares de ollos. Cando a invitaron ao Baile dos Lenzos Famosos en 1935 en París, presentouse interpretando o retrato de Elisabeth de Austria, o seu ídolo da infancia, realizado por Franz Xaver Winterhalter en 18653. Casati non levou unha réplica do magnífico vestido de gala deseñado por Charles Frederick Worth que aparece na pintura, senón unha camisa negra bordada de plumas e unha saia tamén negra cunha cola bordada igualmente con plumas brancas e negras. Usou unha perruca rubia peiteada nun recollido con bucles tocado con estrelas, e portaba unha fusta de montar, aludindo o entusiasmo de Elisabeth pola equitación. Con esta caracterización Casati posou para Man Ray. Unha destas fotografías, na que aparece ca fusta pola espalda con dous cabalos no fondo pintados por Christian Bérard, tivo gran éxito e foi amplamente difundida na prensa, converténdose de inmediato nunha das súas imaxes máis célebres. Luisa Casati coma Elisabeth de Austria, con "Flick" e "Flock" no fondo. 2 de Outubro de 1935, The Tatler. Fotografía de Man Ray. No lenzo de 1942 Casati é ela mesma pero tamén é unha meiga. Da iconografía das magas e meigas toma a presencia dun gato negro, un animal estreitamente ligado a elas. Casati amaba os animais e sempre que podía os tiña con ela, como cando paseaba cos seus leopardos por Venecia de noite. Nos seus retratos aparecen serpes, galgos, leopardos ou loros. Na data desta pintura Casati tiña con ela varios cans pequineses e este gato. No lenzo ademais de ser a súa compañía, tamén forma parte da alucinación que é a súa imaxe. As pinceladas soltas e desintegradas resaltan esta idea, diluíndo os contornos e coas cores aplicadas freneticamente. Casati alentaba esta estética. Nestes anos cando saía a rúa alarmaba os adultos cos que se cruzaba, mentres que os meniños en troques adorábana. A filla dun amigo de Casati lembra: A xente pensaba que eu debía estar asustada por ela dende que tiña so nove ou dez anos nese momento. Pero todo o contrario, eu pensaba que ela era fabulosa. Nunca esquecerei aqueles enormes ollos, o seu alto sombreiro co seu velo, ou a maneira que tiña de falar comigo con tanta amabilidade. Mentres ela estivo connosco, deume unha boneca automática francesa do século XIX e un gran álbum cuberto de veludo vermello, que aínda ambos conservo con cariño. Sería falso asumir que Casati era unha muller groseira polo seu aspecto chamativo. Non existía nin unha chisca de vulgaridade nela. Casati era a derradeira da súa clase. Nunca mais volveu a existir alguén coma ela dende entón. Así que poderás comprender porque, na súa vida final, moitos de nos quixemos estar con ela de algún xeito. Durante a época do Nadal, enviáballe cestas de Fortnum & Mason. Aínda que non volvín a ter contacto directo con ela dende a miña infancia, deixou unha impresión inesquecible en min que terei comigo o resto da miña vida. O cadro desprende o refinamento innato de Casati; John enfócana como unha dama tenebrosa dunha presenza heroica. As tristes circunstancias de Casati nas décadas dos 40 e 50 non fixeron que perdera nada do seu significativo carácter, algo que o pintor trasladou o lenzo. Desta actitude de Casati deu fe Cecil Beaton, que escribiu: "Ela sostíñase coma unha emperatriz, os seus xestos audaces e valentes. De algún xeito o indomable espírito sublimaba a vella alta copa de satén negro que levaba na súa cabeza e metamorfoseou a vella rosa de algodón do seu ombreiro nun obxecto de beleza. Aquí estaba unha gran muller, alguén cuxo carácter e valor podía superar toda mediocridade e xeraba nobreza rompendo a pobreza". Notas 1- Esta obra de Boldini foi o primeiro retrato admirado de Casati. Foi exposto no Salón de París o 14 de Abril de 1909. Vestida cun estilizado traxe negro de Paul Poiret, un gran sombreiro de plumas negras e longas luvas brancas, Casati acompáñase dun bouquet de violetas de seda que combina cas mangas e o baixo do vestido. Moitos dos asistentes observaron con desasosego a mirada de Casati, as pinceladas visibles, a ausencia de contornos e as cores empregadas. Pero o mesmo tempo estes riscos contribuíron a que fora aprezada coma unha obra mestra, sobre todo pola poderosa combinación da cor violeta e o negro e a fidelidade o rostro. 2- Casati trabou unha boa amizade cos futuristas, de quen foi apoio e referente intelectual; na súa colección de arte contaba con varias esculturas de Giacomo Balla, Umberto Boccioni e Luigi Russolo. Pola súa parte Filippo T. Marinetti consagrou a Casati o retrato que Carlo Carrà fixera del en 1910, chamándoa "a gran futurista Marquesa Casati" e adicoulle o Manifesto della danza futurista, publicado o 8 de Xulio de 1917 en La Italia Futurista. 3- Winterhalter pintou en 1865 o retrato oficial de Elisabeth, a súa imaxe mais coñecida e reproducida; nel leva o cabelo recollido nunha coroa de trenzas con estrelas de prata e diamantes, un peiteado da súa perruqueira Franziska (Fanny) Angerer Feifalik. Viste un longo vestido de satén en cor marfil cuberto de gasa branca de estrelas prateadas, un colar de perlas cun colgante, un chal de gasa branca e un abano pechado. Elisabeth posa xunto a unha base con dúas columnas xónicas entre flores, destacando a súa figura nunha paisaxe ao atardecer.


Summary: A manifestación en Caernarfon, un dos concellos que aprobou en pleno unha declaración independentista, sumou máis de 8.000 participantes, segundo a organización. Na manifestación independentista de maio en Cardiff asistiran 2.000.

O independentismo galés volveu esta fin de semana á rúa e fíxoo en Caernarfon, un dos quince concellos que aprobou mocións a favor da independencia de Gales. Nesta vila de 10.000 habitantes a mobilización convocada por Yes Cymru e All Under One Banner (AUOB) reuniu 8.000 persoas, segundo a organización. Hai dous meses, en maio, na manifestación independentista convocada en Cardiff a asistencia fora de 2.000 persoas. A marcha desta fin de semana estivo apoiada por formacións como o Plaid Cymru, Undob ou Ein Gwald. O lema, o tradicional xa nestes meses de mobilizacións: Annibyniaeth (independencia). O apoio a que Gales asuma todas as competencias e se independice vai en aumento a medida que Londres se ensarilla no Brexit, se ben a opción de marchar da UE gañou tamén (a diferenza de Escocia ou Irlanda do Norte) neste territorio. Llywelyn ap Gwilym, portavoz da organización convocante, AUOB, recoñecía recentemente que após o resultado do referendo sobre o Brexit "intensificouse" na sociedade galesa o debate sobre o futuro do seu país. Afirmou que aumenta a idea de que os galeses e galesas estarían mellor se Gales fose unha nación independente, e explicou que con actos como a manifestación do sábado queren que se visibilice esa demanda e que se dea un debate ao redor dela. Nesta liña, defenden a independencia tamén como unha vía para enfrontar os recortes impostos desde Londres e garantir un estado do benestar real en Gales. Afirman que todas as décadas de goberno desde a capital británica implicou para este país recortes, pobreza e falla de investimentos. Cómpre lembrar que nestas semanas unha quincena de concellos galeses aprobaron mocións e declaracións de apoio á independencia. Tradicionalmente, o apoio á independencia tiña o respaldo do 10% da poboación, unha porcentaxe que nos últimos anos se incrementou até se situar por riba de 20%.


Summary: A cerimonia de asinamento dos acordos de adhesión a Rusia das repúblicas de Donetsk e Lugansk e das rexións de Khersón e Zaporiyia, terá lugar esta sexta feira, segundo confirmou o portavoz do Kremlin, Dmitri Peskov.

A cerimonia dos acordos de adhesión a Rusia das repúblicas de Donetsk e Lugansk e das rexións de Khersón e Zaporiyia, terá lugar esta sexta feira, segundo confirmou o portavoz do Kremlin, Dmitri Peskov, se ben na quinta feira xa se asinaron os decretos. Peskov indicou que a firma terá lugar ás 15 horas (local) e agregou que o presidente ruso, Vladimir Putin, se reunirá cos líderes dos catro territorios, que se desprazaron a Moscova para este acto após a organización dos referendos de adhesión á Federación Rusa. Así, recalcou que o máximo mandatario ruso "dará un gran discurso" durante o acto e matizou que "non será unha mensaxe do presidente á Asemblea Federal". "É moi importante non confundilo. É un formato diferente". Crônica desde o Donbass: Adesão à Rússia abre portas a uma nova fase da guerra Neste sentido, especificou que estes catro territorios serán aceptados en Rusia tras "organizar referendos e realizar a petición correspondente" ás autoridades do país euroasiático. "As reunións (entre Putin e os líderes destes territorios) terán lugar no marco desta cerimonia", especificou Peskov. Horas antes deste anuncio, o secretario do Comité Central do Partido Comunista da Federación Rusa, Alexander Yushchenko, desvelou que os deputados do seu partido foran convidados (polo partido de Putin, Rusia Unida) a este acto no Kremlin, polo que se espera a presenza de membros da Cámara rusa, onde a adhesión destes catro territorio goza de boa acollida. O propio líder do Partido Comunista ruso, Gennady Zyuganov, dixo que "é preciso protexermos a escolla que foi feita nos referendos". Leonid Slutsky do partido Liberal Democrático insistiu en que "os nosos irmáns levan oito anos loitando por poder falar e agora, por fin, voltarán á nosa patria". Sergey Mironov do partido Unha Rusia Xusta, Pola Verdade, alegou que "os pobos do Donbás e de Zaporiyia e Kherson deixaron moi clara cal é a súa vontade democrática". Apoios a Zelenski Perante esta situación, a primeira ministra británica, Liz Truss, e o chanceler alemán, Olaf Scholz, comunicáronse por teléfono co presidente ucraíno, Volodimir Zelenski, para trasladar "o seu apoio" a Kíiv e comunicarlle que non recoñecerán a adhesión a Rusia dos catro territorios. "O chanceler salientou que Alemaña non deixará de achegar apoio político, financeiro e humanitario a Ucraína, así como na defensa da súa soberanía e integridade territorial, incluída a subministración de armas", relatou nun comunicado a Chancelaría alemá. Inician os referendos de adhesión a Rusia Pola súa parte, o Reino Unido tamén se sumou ao rexeitamento dos referendos e da adhesión, á vez que expresou, nun comunicado do número 10 de Downing Street, que Kíiv poderá depender do apoio do Reino Unido até que o presidente ruso, Vladimir Putin, sexa "derrotado". A UE tamén pediu novas sancións para Rusia e a OTAN e os EUA tacharon os referendos de "farsa". Reportan 30 mortos tras bombardeo ucraíno Neste contexto, Rodión Miroshnik, o embaixador de Luhansk en Rusia, comunicou esta quinta feira que na rexión de Járkov "polo menos 30 persoas faleceron, entre elas varias crianzas, por causa dun bombardeo ucraíno a un convoi de refuxiados". Tamén autoridades ucraínas denunciaron esta quinta feira un ataque ruso no seu territorio que deixou "tres persoas mortas". Zelenski convoca o Consello de Seguranza ante a adhesión O presidente ucraíno, Volodimir Zelenski, convocou para esta sexta feira o Consello de Seguridade e Defensa, do que poderían saír novos anuncios coincidindo coa adhesión dos catro territorios. O portavoz de Zelenski para a prensa, Sergei Nikiforov, confirmou a convocatoria nunha mensaxe na rede social Facebook en que adiantou que proximamente se fará pública a axenda da reunión e os temas a tratar na cúpula de seguridade ucraína.


Summary: Luís Gil e Cristina Nieto defenden que o pequeno é importante. Estes arquitectos traballan a todas as escalas mais desde o pequeno son quen de facer grandes proxectos. Destacan na rehabilitación do patrimonio moderno e no uso do mobiliario como transformador do espazo.

Houbo un tempo no que os programas electorais competían a ver quen facía máis edificios: o novo auditorio, a nova piscina, o novo campo de fútbol... Naquela febre edificadora novo era sinónimo de bo. E se podía ser moi grande, mellor. Eses tempos pasaron e agora atopámonos nunha época de rehabilitación e reparación. Impúxose a sensatez da carestía. "Para nós, reparar son dúas cousas. Unha é refacer, rehabilitar, arranxar... pero tamén reparar (como no portugués) é darse conta, decatarse. Pararse a pensar antes de facer. En lugar de tirar ou construír algo novo, podemos salvar algo?" Ilustra este fenómeno que os últimos gañadores do premio Pritzker (un dos máis prestixiosos do mundo da arquitectura) foran os franceses Anne Lacaton e Jean-Philippe Vassal, uns destacados representantes da rehabilitación do patrimonio recente con poucos medios. Aínda que o ciclo económico impuxo a actitude restauradora por obrigación, Luís e Cristina senten esta forma de traballar como propia. Rehabilitar e reparar din que é o natural. Antes de tirar ou facer algo novo, buscan a maneira de arranxar algo existente. É máis ecolóxico e económico. Nos países nórdicos a meirande parte do traballo dos arquitectos é reparar o existente. "Para nós, reparar son dúas cousas. Unha é refacer, rehabilitar, arranxar... pero tamén reparar (como no portugués) é darse conta, decatarse. Pararse a pensar antes de facer. En lugar de tirar ou construír algo novo, podemos salvar algo?". Así resumen a súa visión, reparan edificios pero sempre cunha actitude crítica. Esa actitude herdárona de Manuel Gallego Jorreto, arquitecto para o que traballaron ambos e onde se coñeceron. Logo duns anos co mestre, formaron o seu estudio independente. Como persoas inquedas non só fan arquitectura, exploran outras disciplinas: Luís foi profesor en Guimarães e tamén é editor, Cristina foi unha das fundadoras de Arquitectura Sen Fronteiras Galiza e fixo traballo de cooperación internacional e local. Ambos nútrense de moitas experiencias. Din sentirse especialistas en "xeneralidades". A súa primeira obra como parella profesional foi unha exposición. Curiosamente, dentro do museo de Belas Artes da Coruña, obra do seu ex xefe. Curiosamente tamén, sobre mobiliario, tema que os acompañará o resto da súa carreira. Destaca este estudio polo uso do mobiliario como transformador do espazo. Mesmo contan con proxectos exclusivamente desta disciplina. Unha peza ben deseñada e ben situada pode xerar un cambio que mellore a experiencia dos usuarios nun edificio. Un móbel para eles é como unha arquitectura dentro dunha arquitectura. Exemplo da capacidade dun móbel para transformar o espazo é unha das últimas obras do estudio: un confesionario para a catedral de Santiago. O pequeno é grande Exemplo da capacidade dun móbel para transformar o espazo é unha das últimas obras do estudio: un confesionario para a catedral de Santiago. O templo contaba con varias capelas desocupadas e ante o aumento de visitas no Ano Santo, encargáronlles os novos móbeis para a confesión. As capelas contaban con séculos de historia e unha gran superposición de elementos. O móbel que deseñaron redúcese ao esencial como obxecto de acougo nas capelas. É o reverso dun tradicional, sacaron o interior cara ao exterior. Conta coas partes imprescindíbeis para o sacramento: un reclinatorio, un asento, un separador e unha luz. Un confesionario sinxelo, básico, como se de arquitectura popular se tratase. Para construílo contaron coa man dun artesán de Corcubión, Frank Buchsmann, quen domina as técnicas tradicionais da madeira. Ningunha unión do móbel ten parafusos ou cravos, ensamblado como os antigos móbeis da catedral. A mesma actitude de estudo e respecto emprégana tanto traballando na catedral, como nunha humilde gardaría en Santa Marta. Ás aforas de Santiago sobrevive un dos últimos pavillóns do que foi o Burgo das Nacións. Este edificio foi unha cidade temporal feita no ano 65 para acoller a 4.000 peregrinos. Aínda que deseñada para durar un ou dous anos, chegou aos 25. A gardaría conta cunha estrutura mínima e unha construción moi sinxela. Ademais das melloras interiores, encargáronlles aos arquitectos unha cuberta para a entrada. Deseñaron algo tan lixeiro como o propio edificio. Cunha estrutura mínima de tubos de aceiro e unha cuberta translúcida de policarbonato, chegando a competir en lixeireza co propio edificio. Cun orzamento tamén mínimo, a actuación completouse cuns xogos. Pintaron círculos brancos no chan, un espazo para os cativos, onde a propia arquitectura forma parte do xogo. Luís e Cristina téñense enfrontado a grandes retos, tocoulles intervir en lugares simbólicos e sobre o traballo de grandes arquitectos; un dos máis grandes foi o da casa da Matanza. Rehabilitaron a Casa-Museo de Rosalía, que xa fora restaurada e ampliada nos anos 70 por Andrés Fernández Albalat. Luís e Cristina téñense enfrontado a grandes retos, tocoulles intervir en lugares simbólicos e sobre o traballo de grandes arquitectos; un dos máis grandes foi o da casa da Matanza. Rehabilitaron a Casa-Museo de Rosalía, que xa fora restaurada e ampliada nos anos 70 por Andrés Fernández Albalat. A casa contaba con problemas de humidades e illamento e aproveitaron as obras para actualizar o proxecto museográfico. Ademais disto, adaptaron o edificio ás novas esixencias de acceso para persoas con mobilidade reducida. O proxecto foi ambicioso e desenvolvido por fases: tamén reformaron o exterior da casa e os anexos creados nos 80. No xardín construíron unha nova plataforma de acceso e recuperaron a pavimentación de terra batida para garantir a accesibilidade universal da parcela, xunto cun banco para a Figueira de Rosalía. Nos anexos cambiaron os tellados e rehabilitaron o interior para dedicalo á nova sala do Padroado, e como protagonista do espazo aparece de novo un gran móbel: unha gran mesa circular de madeira. A pesar de que interviron en gran parte dos edificios do conxunto a súa intención foi pasar desapercibidos, e para iso tivéronse que meter na pel dos que por alí pasaron. Pensaron como os albaneis, os carpinteiros e os arquitectos que traballaron na casa, entendendo as súas lóxicas e como eles integraron o vello e o novo. Ao redor da auga O diálogo novo-vello foi tamén o protagonista dunha pequena-gran actuación: a restauración das fontes históricas de Caldas. Fixeron pequenas intervencións nas máis significativas fontes, que xa abranguen 7, entre executadas 5 e 2 novos proxectos. Para facelas chamaron os mellores artesáns, contando coa colaboración de Renovatio restauración ou Forxa Chago, quen tamén traballan no ámbito da catedral de Santiago. Entenden que hai que tratar co mesmo respecto a unha catedral que a unha sinxela fonte dunha vila. Cada fonte contaba cun contexto e estado de conservación diferente, houbo que facer un proxecto para cada unha: unhas tan só precisaban cambiar o cano e as reixas, noutras restauráronse elementos históricos perdidos e outras precisaron mellorar todo o espazo circundante. Luís e Cristina son conscientes de que a intervención ten un efecto máis importante, posto que tamén se rehabilita un espazo simbólico. As fontes eran lugares de socialización, onde a xente se atopaba, especialmente importantes na sociedade tradicional para a muller. Coa recuperación das fontes, recupérase a memoria de todas esas mulleres. Mais recuperar a fonte é tamén reparar un patrimonio colectivo e recuperar un espazo público para todas e todos. A día de hoxe están a piques de comezar a reforma do antigo goberno militar da Coruña, o edificio da lágrima de San Roque, tamén na Coruña, e rematan o plan de restauración da casa da Parra en Compostela, mentres acometen unha nova fase na Matanza coa reforma do auditorio da Casa Museo Rosalía.


Summary: Feijóo defende a proposta fiscal do goberno central, mesmo dicindo que Castelao estaría de acordo con ela, mentres desde o BNG advirten que só vai supoñer ''chuchar os de abaixo para engordar os de arriba".

A reforma fiscal impulsada polo Goberno central é "inxusta e centralista", segundo cualificación de Francisco Jorquera, portavoz parlamentar do BNG, no debate na Cámara do Hórreo. "O PP está construíndo un sistema retributivo ao revés: chuchar os de abaixo e engordar os de arriba", recriminou Jorquera a Feijóo na sesión de control no Parlamento, e advertiu que a publicitada rebaixa do imposto da renda será contraproducente porque a Facenda galega terá menos ingresos e como consecuencia "o que deixen de pagar no IRPF os galegos e galegas vano pagar en forma de máis recortes e máis repagamentos". A reforma fiscal do PP é centralista, engaden desde o BNG. "Reduce aínda máis a nosa autonomía e suficiencia financeira", denunciou o portavoz parlamentario, quen criticou a submisión de Feijóo ante un Goberno central "que fixa unilateralmente criterios sobre impostos compartidos sen contar coas comunidades autónomas". Pagan @s traballador@s "As rendas do traballo xa soportan o 80% da carga fiscal e coa reforma achegarán aínda máis", advirte Jorquera, con medidas como a obriga de tributar pola indemnización por despido, a consolidación da subida do IVE como imposto regresivo, mentres as rendas do capital e das grandes empresas "son as principais beneficiarios das rebaixas fiscais". Pola súa banda, Núñez Feijóo defendeu a proposta de Cristóbal Montoro, con argumentos varios: desde que favorecerá o 72% dos galegos até que Castelao defendía propostas nese sentido.