Summary: Francia exime os militares que mataron a tres persoas nunha manifestación en Níxer, ao tempo que prioriza protexer as minas do uranio co que produce o 40% da electricidade do país.

A finais de novembro, un convoi militar francés saíu de Abidjan (Costa de Marfil) en dirección a Malí, unha ruta que fan de maneira regular. Porén, durante o percurso sufriron varias paradas, por mor das manifestacións en localidades de Burkina Faso e Níxer, que se botaron á rúa para protestar contra o operativo galo, que cualifican como unha ocupación militar que non achega nada ao desenvolvemento das comunidades locais. Nunha das detencións, na cidade nixerina de Téra, os soldados franceses dispararon contra a poboación local para intentar superar a mobilización, matando tres persoas o día 27. A responsabilidade directa das tropas europeas non só foi sinalada polo Ministerio de Interior de Níxer, senón que unha investigación do xornal francés Libération tamén demostrou a responsabilidade dos militares, brindando testemuños presenciais que "proporcionaron un relato concordante no que se confirma que abriron fogo para forzar o paso". Con todo, Florence Parly, ministra de Defensa de Francia, reportou o pasado domingo que na investigación interna que desenvolveron concluíron que "os nosos militares amosaron o control necesario e tiveron a reacción axeitada", polo que eximen de toda responsabilidade os soldados, xustificándose nunha suposta "gran violencia" das e dos manifestantes. De nada serviron as exixencias do presidente africano, Mohamed Bazoum, que reclamou días antes ás autoridades galas que "abran unha investigación con vistas a sancionar os culpábeis de actos reprobábeis". Desde 2013, Francia lidera unha operación militar na rexión do Sahel, primeiro chamada Serval e logo Barkhane, con máis de 5.000 soldados, blindados, avións, helicópteros e dróns que en teoría enfrontan as forzas xihadistas na zona. Na procura do uranio Aínda que a xustificación oficial da presenza francesa é a estabilización da rexión do Sahel, medios como Atalayar apuntan un motivo con máis peso aínda para os galos, garantir a seguridade das minas de uranio que posúen en Níxer. Este país é o cuarto produtor mundial deste elemento, con pouco menos do 9% total. Mentres, en Francia, o 70,6% da súa electricidade prodúcese a través de centrais nucleares, informa a Axencia Internacional da Enerxía Atómica. Até o 40% da electricidade consumida en Francia procede do uranio nixerino, ao tempo que o 89% da poboación do país africano non ten electricidade. Filiais da multinacional francesa Orano -antiga Areva- comezaron a explotar na década de 1970 as minas de Somaïr e Cominak, engadindo tempo despois a mina de Imouraren. Até finais de 2019, as 150.000 toneladas de uranio extraídas, segundo a Asociación Nuclear Mundial, converteron Níxer no epicentro da seguridade enerxética francesa. Amais da propiedade, a compañía francesa goza de vantaxes comerciais que minimizan aínda máis os beneficios de Níxer, con contratos opacos que permiten exencións de impostos aduaneiros ou dos materiais para a extracción, sostén o analista Pablo Moral, que incide en que até 2014, cando se asinou un novo acordo, Orano pagaba apenas un 5,5% de canon pola explotación, en consecuencia, en 2010, só 459 millóns de euros dos máis de 3.500 millóns que obtivo acabou nas arcas nixerinas. Crise humanitaria Malia os inxentes beneficios que xera a Francia a explotación de uranio, isto non se reflexa na situación socioeconómica de Níxer. Dos 189 países que inclúe o Índice de Desenvolvemento Humano, o país ocupa o 189. A Oficina de Nacións Unidas para a Coordinación de Asuntos Humanitarios define a situación como "unha emerxencia humanitaria complexa caracterizada pola inseguridade permanente, a pobreza endémica e os efectos do cambio climático". Os 24 millóns de habitantes de Níxer sofren amais unha das maiores crises de desprazados sen atender, cun millón de persoas fóra das súas casas, na meirande parte dos casos polos efectos do aumento das temperaturas. Ademais do impacto directo das chuvias torrenciais, 100.000 hectáreas de terra cultivábel desaparecen ao ano pola erosión que xera este fenómeno. A isto hai que engadir que 2 millóns de persoas padecen unha inseguridade alimentaria aguda e crónica, entrementres máis da metade das crianzas non asisten á escola. "Achégase unha gran traxedia evitábel", subliña o coordinador de emerxencia da ONU, Mark Lowcock. Xihadismo Desde 1960, cando acadaron a independencia de Francia, Níxer viviu catro réximes militares e sete repúblicas, con catro golpes de Estado que acabaron por triunfar neste tempo e varios máis que fracasaron, sen acabar de librarse nunca da inxerencia colonial. A falta de desenvolvemento dunha institucionalidade consolidada levou o país a sufrir a presenza permanente de distintos grupos xihadistas que operan na rexión, concentrados na rexión de Tillabéri e do lago Chad, os principais focos terroristas no Sahel. En Tillabéri, onde opera o Estado Islámico do Gran Sáhara e Jama'at Nusrat al-Islam wal-Muslimin (grupo afiliado a Al Qaeda), reiteráronse os asasinatos de civís e os ataques a escolas, advirte Amnistía Internacional. Só no primeiro semestre de 2021, arredor de 600 persoas morreron polo conflito, que está a provocar traumas na poboación que vive os constantes ataques mortais nas súas localidades. No que atinxe ás mulleres, corren o risco de ser secuestradas ou obrigadas a contraer matrimonios forzados. No leste, na fronteira tripartita con Chad e Nixeria, na zona do lago Chad, son o Estado Islámico de África Occidental e Boko Haram os que controlan a rexión limítrofe. Desde 2009, 20.000 persoas foron asasinadas na rexión e máis de 2,6 millóns tiveron que fuxir.


Summary: Economía, cun programa de fondos europeos para "actividades non agrícolas en zonas rurais", pon 65.000 dos 166.000 euros que custan 5 cabanas para alugueiro. Ao tempo, Medio Ambiente critica que xa haxa 2.846 segundas residencias e 687 vivendas baleiras. HEMEROTECA | Barreiros teima no uso "irracional" do solo no seu novo plan urbanístico e prevé 2.000 vivendas

HEMEROTECA | Barreiros teima no uso "irracional" do solo no seu novo plan urbanístico e prevé 2.000 vivendas O Concello de Barreiros, cuxo alcalde está pendente de xuízo por outorgar só en 2006 licenza para 2.966 vivendas nun municipio de só 3.200 habitantes, recibiu hai un ano un "non" explícito da Consellería de Medio Ambiente ante o seu intento de manter un modelo de crecemento urbanístico que supón que na actualidade haxa alí 2.846 segundas residencias e 687 vivendas baleiras. Malia esa situación, criticada por Medio Ambiente, outro departamento do mesmo Goberno galego, a Consellería de Economía, outorgou unha subvención de 65.000 euros para a construción alí ao longo deste ano de cinco cabanas turísticas para alugueiro. Faino ao amparo dun programa financiado con fondos agrícolas europeos para o impulso de "actividades non agrícolas en zonas rurais". Economía, cun programa de fondos europeos para "actividades non agrícolas en zonas rurais", pon 65.000 dos 166.000 euros que custan 5 cabanas para alugueiro. Ao tempo, Medio Ambiente critica que xa haxa 2.846 segundas residencias e 687 vivendas baleiras. Cando hai un ano Medio Ambiente tombou o intento de Barreiros de planificar a construción doutras 2.000 novas vivendas no municipio, a consellería criticou que pretendese dar "continuidade ao modelo de desenvolvemento expansivo baseado na vivenda de segunda residencia, algo non xustificable en termos de uso racional do solo e da sustentabilidade ambiental". E achegaba os anteditos datos de 2.846 segundas residencias e 687 vivendas baleiras nunha vila de 3.200 habitantes cuxos sistemas de saneamento, abastecemento, viario e de subministro eléctrico non son quen de cubrir a demanda. Malia esa situación, a Consellería de Economía outorgou a un autónomo unha subvención de 65.000 euros, dun importe total subvencionable de 166.687,49 euros, para a construción en Barreiros de cinco "bungalós turísticos para alugueiro". E faino con cargo a unha convocatoria de axudas do Instituto Galego de Promoción Económica (Igape) destinadas á "creación de empresas para actividades non agrícolas en zonas rurais", cofinanciadas polo Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural (Feader). Hai un ano Medio Ambiente lamentaba que o "desenvolvemento do sector turístico estacional" en Barreiros non convertira a vila nun centro vacacional, pero agora o delegado da Xunta en Lugo salienta que é "un dos municipios de maior afluencia turística da Mariña, de xeito especial no período vacacional" O Goberno galego, lonxe de pretender ocultar esa subvención, deulle visibilidade este martes a través dunha visita do seu delegado en Lugo, José Manuel Balseiro. Na súa nota de prensa, a Xunta salienta que o "emprendedor" busca "ofertar aloxamentos individuais que permiten un maior contacto coa natureza e dispoñer de todas as comodidades dunha vivenda" coa previsión de que entren en funcionamento este verán. Na nota, a Xunta salienta que Barreiros é "un dos municipios de maior afluencia turística da Mariña, de xeito especial no período vacacional". Hai un ano a Consellería de Medio Ambiente lamentaba que o seu "desenvolvemento do sector turístico estacional" non converteu Barreiros, nin de lonxe, nun centro vacacional. Agora Economía inxecta 65.000 euros para ese obxectivo.


Afirmar a estas alturas que para o Conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia, Jesús Vázquez Abad, a mellora da convivencia escolar ou a formación do profesorado en técnicas de resolución de conflitos na aula, non son prioridades do seu departamento, non sería desvelar ningún secreto. Ben sabemos que seguindo unha onda promovida polo seu propio partido noutras comunidades e particularmente por algún sindicato do sector, puxo en marcha a Lei de Convivencia e Participación, en 2011, que recoñecía a condición de autoridade pública ó profesorado pero que, de facto, serviu como escusa para facer a tristemente famosa consulta ós pais sobre o idioma galego, anulada por reiteradas sentencias xudiciais. Convivencia e participación, palabras fermosas, estaban no título da lei simplemente para encandilar a incautos. Reiterar que en temas de convivencia escolar estamos peor que cando vostede chegou á Consellería, tampouco parece ningunha esaxeración Sen querer defraudalo, reiterar que en temas de convivencia escolar estamos peor que cando vostede chegou á Consellería, tampouco parece ningunha esaxeración. A verdade é que no tempo que leva, unha lexislatura completa e o que pasou da actual, nesta materia, nada de nada. A resposta do Director Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, Manuel Corredoira, a unha pregunta formulada polo deputado de AGE, Xabier Ron, no Parlamento sobre o Observatorio Galego da Convivencia Escolar amosa, sen lugar a dúbidas, o pouco interese que suscitan as ferramentas creadas polos seus antecesores para afrontar a conflitividade nos colexios e institutos de Galicia. Referímonos ó Plan Integral de Mellora da Convivencia Escolar, aprobado e asinado pola totalidade dos representantes da Comunidade Educativa e polo propio Presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, precisamente un 30 de Xaneiro de 2007, no Día Escolar pola Paz, aniversario da morte de Mahatma Gandhi, nun solemne acto oficial que vinculaba e comprometía ó goberno galego, sendo conselleira de educación Laura Sánchez Piñón. En todo o tempo que Jesús Vázquez Abad leva na Consellería de Educación ninguén coñece actividade algunha do citado Observatorio A partir daquel texto de referencia, no que o Seminario Galego de Educación para a Paz tivo a honra de colaborar activamente, os centros educativos foron elaborando os seus propios plans de convivencia e creouse, un 12 de Abril, polo Decreto 85/2007, o Observatorio Galego da Convivencia Escolar con representación da comunidade educativa, as distintas administracións implicadas, expertos e movementos de renovación pedagóxica, para coordinar e dinamizar as iniciativas para abordar os conflitos nas aulas. Entre as súas funcións estaban: Avaliar sistematicamente a situación da convivencia nos centros, establecendo estratexias para a recollida de información, análise e difusión dos datos,impulsando a investigación neste ámbito; Propoñer iniciativas de cara á mellora do clima escolar, elevando propostas de actuación á Administración educativa e realizando o seguimento e avaliación destas iniciativas.Informar e asesorar as administracións sobre aspectos normativos relacionados coa convivencia e coas actuacións dirixidas á súa mellora. Propoñer liñas de actuación en materia de formación do profesorado no que respecta á convivencia escolar, promover a elaboración de materiais e recursos e facilitar o intercambio de experiencias. Asesorar a comunidade educativa nos temas propios do observatorio. Ou elaborar un informe anual sobre a convivencia escolar. En todo o tempo que Jesús Vázquez Abad leva na Consellería de Educación ninguén coñece actividade algunha do citado Observatorio. Así o confirmou Manuel Corredoira no Parlamento mesmo falando del en pasado, como si fose un simple instrumento de carácter arqueolóxico. Polo xeral detectamos casos de disrupción, indisciplina, algún incidente de maltrato entre iguais, matonismo, e mínimos episodios de acoso escolar, condutas violentas reiteradas e dilatadas no tempo, máis coñecido como bullying Non quixeramos ter que lamentar algunha desgraza grave, irreversible queremos dicir, en materia de convivencia escolar en Galicia. Por máis que cada certo tempo os medios de comunicación alerten de casos puntuais, a porcentaxe real de incidentes e de partes segue a ser moi baixa sobre o total do alumnado e de gravidade menor. Polo xeral detectamos casos de disrupción, indisciplina, algún incidente de maltrato entre iguais, matonismo, e mínimos episodios de acoso escolar, condutas violentas reiteradas e dilatadas no tempo, máis coñecido como bullying. En calquera caso, en materia de prevención, tratamento, mediación ou formación específica, en Galicia, temos moito por facer. Por sorte, sen axuda oficial, os centros escolares van resolvendo razoablemente ben os conflitos de convivencia, manexando os seus propios plans e os observatorios de centro, con moito voluntarismo, con comisións e aulas de convivencia non segregadoras, mesmo nalgúns casos que debemos felicitar moi especialmente, con equipas de mediación e tratamento de conflitos onde participan pais e nais, profesorado e alumnos e alumnas mediadoras formados polos propios colexios e institutos, experiencias premiadas e recoñecidas no ámbito do Estado, como o encontro anual de mediación que se ven celebrando no IES Fin do Camiño de Fisterra e que reúne a rapaces e rapazas de toda España, sen practicamente axuda institucional algunha. Confiemos en que o Conselleiro non teña que dar nunca explicacións públicas por algún suceso lamentable en materia de acoso escolar en Galicia porque as súas responsabilidades políticas, ó noso entender, serían obvias Con que autoridade a Consellería de Educación pode reclamar actuacións dos colexios e institutos en materia de convivencia escolar? Con que lexitimidade pode pedir que funcionen os Plans de Convivencia e os Observatorios dos centros si non cumpre coas súas propias obrigas?. Para que necesita competencias plenas en materia educativa? Confiemos en que o Conselleiro non teña que dar nunca explicacións públicas por algún suceso lamentable en materia de acoso escolar en Galicia porque as súas responsabilidades políticas, ó noso entender, serían obvias. Artigo escrito conxuntamente por Manuel Dios e Xabier Ron


Summary: A elección nas principais cidades dos candidatos afíns ao equipo de Pablo Iglesias e ás teses de "apoiar e implicarse" nas plataformas de converxencia abren a porta a aumentar a confluencia nas candidaturas cidadás.

A vitoria das listas e os candidatos afíns á dirección estatal de Podemos nas principais cidades galegas parece favorecer o camiño para a consolidación das candidaturas cidadás nas urbes do país de cara ás eleccións municipais do vindeiro mes de maio. Xa en outubro, a proposta de "apoiar e implicarse" nas iniciativas municipalistas que respecten os valores do partido foi elixida maioritariamente nas eleccións internas a nivel estatal nas que o equipo de Pablo Iglesias tamén resultou vencedor. A nova formación non se presentaría co seu nome. Agora, constituídos os órganos locais, o apoio en Galicia a esta postura e á intención de implicarse nos movementos de unidade popular é tamén a maioritaria e as diferentes mareas ou proxectos de confluencia xurdidos agardan o momento de comprobar a dispoñibilidade dos círculos da formación a diluírse nestas plataformas. Marea e Gañemos en Vigo son as dúas opcións para confluír nunha lista cidadá En Vigo, son varias as iniciativas cidadás, aínda que a Marea de Vigo e Gañemos parecen as máis asentadas. Unha e outra esperan chegar a un acordo para que ambas as dúas conflúan nunha soa, esa que apoiaría Podemos na cidade sempre que se cumpran uns requisitos que se repiten no resto dos casos: listas abertas, transparencia e voto directo. O equipo de Claro que Podemos e o novo secretario xeral da formación na cidade, José Manuel Prieto, teñen claro que iso sería o ideal. Tamén parece que se chegarán a un acordo na Coruña. Membros do círculo de Podemos na cidade xa participaban de maneira individual nalgunhas xuntanzas da Marea Atlántica, que polo momento conta cun amplo apoio e disposición para unha lista de confluencia cidadá por parte de diversos partidos políticos e formacións. A lista de Claro que Podemos, tamén vencedora na urbe, xa amosou a súa intención de apoiar e se diluír na Marea e o produtor de cine Pancho Casal, un dos elixidos para o consello cidadán, xa manifestara en Praza. "Nós proporemos esa confluencia e eu sería partidario de confluír na Marea Atlántica sempre que se cumpran uns mínimos cos que creo que todos estamos de acordo", dixera. A aposta das novas direccións de locais na Coruña e en Ourense é confluír coa Marea Atlántica e Ourense en Común E en Ourense, onde os afíns a Podemos tamén ocupan o consello cidadán, o obxectivo é que sexa Ourense en Común a plataforma cidadá que aglutine esa marea de confluencia. A intención é que as reunións entre a dirección local da formación que lidera na urbe Alfonso Víctor Ferreiro e o proceso de converxencia se reunan nas vindeiras semanas. En Lugo, onde o agromar de mareas e plataformas cidadás non tivo tal efervescencia e onde Javier Filgueira foi o único candidato, tamén se intentará confluír nunha agrupación cidadá. O mesmo en Pontevedra, onde a Marea alí formada pelexa nunha situación moito peor ante a fortaleza do goberno do BNG de Lores. En Compostela, aínda que non baixo o nome de Claro que Podemos, a lista liderada por Víctor Casas tamén apoia as principais teses de Pablo Iglesias e do seu equipo. De feito, considérase unha das opcións oficialista máis. Compostela Aberta é a opción na capital galega para unha lista cidadá á alcaldía, unha posibilidade que tamén se terá que abordar na organización local en Ferrol, onde os resultados aínda non son definitivos á espera de que se resolva a investigación que está a realizar o partido ante a detención de posibles irregularidades.


Summary: Son gravacións que xa circulaban, sen autorización, desde 2007 e 2017, respectivamente.

O Departamento de Defensa dos Estados Unidos publicou oficialmente nesta segunda feira, 28 de abril, (madrugada da terza, na Galiza) vídeos que xa circulan, sen autorización, desde 2007 e 2017, respectivamente Nos vídeos, un gravado en novembro de 2004 e os outros dous en xaneiro de 2015, mostran o que parecen ser obxectos voantes non identificados (OVNI, en galego; UFO, en inglés) que se moven rapidamente no caso dun destes, mentres son gravados por cámaras de infravermellos. Pentagon officially releases these videos of #UFOs or 'unexplained aerial phenomena'. 2020 is turning out more like a hollywood apocalyptic movie. pic.twitter.com/fKpC2P3imX— Akshat Chauhan (@AkshatC89617810) April 28, 2020 Segundo o comunicado do Goberno, "tras unha revisión exhaustiva", decidiuse facer públicos os vídeos porque "non revelan capacidades ou sistemas sensíbeis e non afectan as investigacións posteriores de incursións no espazo aéreo militar de fenómenos voadores non identificados". O Pentágono precisou ademais que tamén serve para "aclarar calquera idea errónea" sobre se as gravacións que estiveron circulando eran reais ou non ou se hai máis imaxes nos vídeos.


Summary: A CIG denuncia que esta contratación veña substitutír o traballo desenvolvido até o de agora por unha fundación pública.

Se debullamos polo miúdo os orzamentos deseñados pola Xunta de Galiza para 2015 fican en evidencia algunhas das iniciativas que propón o goberno galego para o vindeiro ano. Neste senso, a Consellaría de Sanidade prevé contratar no vindeiro exercicio os servizos dunha empresa privada para formar @s profesionais do Sergas. Faráo, aliás, pagando 228.600 euros por uns servizos que até o de agora viñan sendo prestados pola Fundación Pública de Formación Sanitaria (Fegas). O dado foi denunciado pola CIG-Saúde através dun comunicado de imprensa no que advirte do trasvaso de fondos públicos "sen xustificación algunha" que estaría a facilitar Rocío Mosquera cara á empresa privada. Asemade, a secretaria nacional da área de saúde da central sindical nacionalista, María Xosé Abuín, lembrou que a Consellaría anunciara a creación da Axencia Galega de Formación e Innovación Sanitaria. Privatización No seu momento, sinalou Abuín, "entendiamos que era para mellorar o servizo público e a formación das e dos profesionais, e non só para incrementar o número de directivos designados a dedo". Porén, após coñecer a previsión de gastar máis de 228 mil euros na contratación dunha empresa privada para a formación de profesionais entenden que "ao final, semella que non vai ser así porque prima o interese por seguir privatizando". Desde a CIG-Saúde lembraron que desde 2009 foron reducíndose "os orzamentos destinados a formación" de maneira progresiva cada ano, polo que alertan dunha posíbel vontade privatizadora por parte do goberno galego.


Summary: A AELG vén de escoller a escritora portuguesa Lídia Jorge como "Escritora galega universal". Por segunda vez, despois do angolano Pepetela, a asociación escolle unha autora de escrita lusófona para outorgarlle o seu galardón. A "altísima calidade literaria e o insubornábel compromiso ético da autora" valéronlle o recoñecemento á narradora e autora de A Costa dos Murmúrios.

Até o mes de maio do 2013 terá que agardar a escritora Lídia Jorge para recibir na Cea das letras o recoñecemento de camaradas da Galiza. Será entón cando a narradora portuguesa, un dos nomes máis indiscutidos do panorama literario luso, visitará Santiago de Compostela no encontro anual organizado pola Asociación de escritores e escritoras en lingua galega (AELG).Destaca a asociación que Lidia Jorge é a escritora máis recoñecida das letras portuguesas, tanto no panorama da lusofonía como nas moitas linguas en que a súa prestixiosa obra foi traducida. A narradora é a terceira muller que recibe o galardón literario galego despois de Nancy Morejón e Elena Poniatowska e a segunda autora da lusofonía que entra no parnaso da escrita galega universal, unha vez o angolano Pepetela foi a segunda persoa destacada con este premio.Arredor de quince libros máis ensaios e contos en distintas publicacións, fan de Lídia Jorge unhah escritora cunha ampla obra, galardoada con distintos recoñecementos ademais de aplaudida pola crítica e por lectores de diversas linguas que teñen oportunidade de se achegar a súa creación.O seu romance A Costa dos Murmurios de 1988 levou seu nome a primeira liña da literatura portuguesa cunha história arredor da África colonial que despois sería levada ao cinema. O Romance do Grande Gatão (2010), Contrato Sentimental (2009), Praça de Londres (2008), O Grande Voo do Pardal (2007) Combateremos a Sombra (2007), O Belo Adormecido (2004), O Vento Assobiando Nas Gruas (2002) ou O Vale Da Paixão (1998) son algúns dos seus títulos. A Noite das Mulheres Cantoras é a máis recente das súas obras.


Summary: Ofensiva institucional da organización nacionalista contra o que cualifican como "agravio a Galiza". A portavoz nacional, Ana Pontón, lembra que as peaxes subiron 36% desde que Mariano Rajoy está na presidencia e criticou que Feijóo actúe como valedor "dos intereses de Audasa" en vez de como presidente dos galegos.

Pontevedra reuniu esta cuarta feira unha ampla representación de cargos electos do BNG nos concellos afectados pola AP-9 e cargos institucionais da organización nacionalista para escenificar a ofensiva institucional do Bloque para reclamar a supresión progresiva das peaxes e a transferencia da Autoestrada a Galiza. No acto deron a coñecer un manifesto, no que se resumen as principais reclamacións e demandas. A portavoz nacional Ana Pontón criticou que Núñez Feijóo e o Partido Popular en Galiza actúen como valedores dos "intereses de Audasa e de Rajoy" como demostraron, dixo, ao votar en contra da proposta para reclamar a paralización da suba das peaxes. Pontón cualificou esta suba de "agravio a Galiza" e anunciou a presentación de mocións nos concellos e iniciativas parlamentarias para seguir reclamando "a transferencia" da infraestrutura e a supresión das peaxes". Pontón lembrou que son moitos os sectores económicos afectados polas peaxes así como os miles de persoas usuarias da AP9, polo que non desbotou outro tipo de protestas e presión social "mancomunada con diferentes ámbitos económicos, sociais, políticos e sindicais". Lembrou que foi un goberno de Aznar quen decidiu ampliar a concesión até 2048 e vendela por 1.500 millóns de euros: " Millóns dos que non vimos nin un só euro en Galiza". Desde que Rajoy é presidente as peaxes na AP-9 subiron un 36%, "catro veces máis que IPC", denunciou a nacionalista ao tempo que lle "rebaixa os impostos a Audasa un 5%". A preguntas dos xornalistas sobre a visita de Mariano Rajoy a Galiza, o vindeiro sábado, para inaugurar a ampliación da ponte de Rande, a portavoz do BNG cualificou o feito de "tomadura de pelo". Esa ampliación, insistiu Pontón, non a pagará nin Ana Pastor, nin Rajoy nin Feijóo. "Pagarémola todos e todas as galegas coas peaxes a Audasa e por respecto a todos os usuarios e usuarias da AP-9, o PP debería cancelar esa inauguración".


Summary: Cinco organizacións non gobernamentais xuntan case 60.000 sinaturas para esixir que o recorte sanitario garanta as prestacións dos servizos de saúde para toda a poboación, tamén para as persoas inmigrantes, exclusión que, advirten, contradí tratados internacionais asinados polo Goberno español

"A reforma sanitaria pode custar vidas". Deste rotundo xeito explican cinco organizacións non gobernamentais de ámbito galego e internacional os seus temores a respecto do recorte nos servizos de saúde que trae consigo o Real Decreto-lei 16/2012, a norma do Ministerio de Sanidade que ten como máximo expoñente a reforma do copagamento de medicamentos pero que trae consigo unha onda expansiva que pode ser, se cadra, aínda máis grave que o impacto económico nos petos da poboación con menos ingresos, como as persoas xubiladas. Amnistía Internacional, Médicos do Mundo, o Foro da Inmigración, SOS Sanidade Pública e Rede Acolle achegáronse este martes á sede da Xunta para, como no resto das autonomías, rexistrar ante a Presidencia do Goberno galego as 59.146 sinaturas que xuntaron como símbolo dunha esixencia: que as administracións públicas "garantan o acceso ao dereito á saúde a todas as persoas, sen regresividade nin discriminacións" o que tamén, subliñan, inclúe ás persoas inmigrantes. Porque ese risco para a saúde do que alertan é especialmente significativo, explican, para os homes e mulleres doutros países que residen no Estado sen todos a documentación en regra. Dende o 1 de setembro estas persoas, lembran, "só serán atendidas en urxencias e nos supostos de embarazo, parto e posparto", o que na práctica "vai deixar a milleiros de persoas -unhas 20.000 en Galicia- sen acceso aos sistemas de saúde". A reforma, explican, "vai supor a interrupción de tratamentos e seguimentos e vai significar a imposibilidade de acceder ao medicamento preventivo e aos diagnósticos" para toda esta parte da cidadanía. A ONU xa expresou a súa preocupación polas medidas de recorte e lembrou que os Estados "teñen a obriga de garantir o dereito á saúde para todas as persoas", con independencia da súa situación xurídica Este "recorte de dereitos, sanitarios en xeral", explica unha das voceiras destas organizacións, Alicia Ares, prodúcese nun contexto no que as persoas inmigrantes son, segundo acreditan datos oficiais, "as que menos empregan os servizos sanitarios" e, no caso galego, o "turismo sanitario" contra o que o Ministerio procura loitar sinxelamente "non existe", facendo aínda, ao seu xuízo, máis innecesaria a implantación duns recortes que, ademais, advirte, contradín diversos acordos internacionais refrendados polo Estado español. É o caso, por exemplo, explica, do Pacto Internacional de Dereitos Economícos, Sociais e Culturais, "que obriga aos Estados parte a respectar, protexer e cumprir o dereito á saude sen regresividade nin discriminación". Nesta liña é na que, salienta, xa se produciron as primeiras "advertencias" de organismos internacionais ao gabinete que dirixe Mariano Rajoy. A propia ONU, a través do seu Comité de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais "xa mostrou en maio a súa preocupación polo Real Decreto", e "recomendoulle a España que a reforma sanitaria adoptada non limite o acceso das persoas que residen no Estado aos servizos de saúde, calquera que sexa a súa situación legal". "O Comité -abonda- tamén recomenda revisar as reformas adoptadas para garantir qeu as medidas de austeridade non diminúan o nivel de protección dos dereitos alcanzados e sexan, en todo caso, temporais e proporcionais". Nun sentido semellante pronunciáronse, tamén dende a ONU, o Comité para a Eliminación da Discriminación Racial e mais o relator especial sobre dereitos humanos dos migrantes, que "lembran que os Estados teñen obriga de garantir o dereito á saúde para todas as persoas, independentemente da súa condición xurídica e da documentación que posúan". "Graves consecuencias" para a sáude pública e para "as persoas máis vulnerables" A UE sinala que o recorte na atención a persoas inmigrantes é tamén arriscada para a saúde pública Xunto á preocupación polas persoas inmigrantes en situación alegal as ONG impulsoras desta iniciativa advirten ademais de que o recorte impulsado dende o Goberno central pode traer consigo "graves consecuencias" para o conxunto da poboación e, polo tanto, para a saúde pública, xa que as "restricións no acceso á atención sanitaria" impedirán o control de "enfermidades crónicas, endémicas, brotes epidemiolóxicos ou enfermidades mentais". Esta alerta foi lanzada tamén pola Axencia de Dereitos Fundamentais da Unión Europea, afirman, ente que vén de subliñar "que excluír as persoas migrantes en situación irregular da atención sanitaria pon en perigo a súa vida e o seu benestar", ademais incrementa "o custo dun futuro tratamento de urxencia" e ademais "pode supor un potencial risco de saúde para a comunidade". Baixando ao plano concreto, a preocupación de Amnistía, Médicos do Mundo, Foro da Inmigración, SOS Sanidade e Rede Acolle céntrase, por exemplo, nas mulleres vítimas de violencia machista, as cales "adoitan acudir ao seu centro de saúde tras recibir as agresións". O mesmo, explican estes colectivos, entre cuxos membros se atopan numerosos profesionais sanitarios, acontece coas "vítimas de trata" e persoas "enfermas de tuberculose e de sida, enfermidade crónica que se non é tratada axeitadamente produce a morte".


Andrés Cortabitarte, a quen o instrutor propón xulgar como responsable do sinistro en similar grao que o maquinista do tren, apunta agora a outra área da súa empresa tras facelo previamente tamén a Renfe e FomentoO avogado de Andrés Cortabitarte, ex-director de Seguridade na Circulación de Adif, vén de recorrer o auto emitido a pasada semana polo xuíz instrutor do accidente de Angrois no que propón rematar a investigación levando a xuízo ao seu defendido como responsable en igual grao que o maquinista do Alvia de 80 delitos de homicidio por imprudencia. O xuíz considérao responsable de non avaliar e paliar os riscos que existían na curva de Angrois, na que non había ningún sistema de seguridade que evitase o fallo humano do maquinista, Francisco José Garzón, que non freou a tempo. No seu recurso, o avogado de Cortabitarte atribúe ao auto do xuíz que o acusa numerosos "erros", "graves contradicións e incomprensibles omisións", e ao igual que xa fixera en anteriores ocasións, desvía a responsabilidade a outros departamentos.O recurso de Cortabitarte atribúe ao auto do xuíz que o acusa numerosos "erros", "graves contradicións e incomprensibles omisións"O recurso insiste, como xa fixera o propio Cortabitarte nas súa declaracións tanto ante o xuíz como no Congreso dos Deputados, en que a responsabilidade de frear antes da curva de Angrois era exclusivamente do maquinista e que "non hai ningunha normativa que obrigue a unha avaliación integral" do risco da liña, en referencia á análise do risco existente en Angrois que o xuíz considera que si era obrigada e responsabilidade de Cortabitarte. Malia negar a necesidade desa análise de riscos, o avogado argumenta que, en caso de ser necesaria, a competencia non sería atribuíble a Cortabitarte "senón á Dirección Xeral de Operacións e Enxeñaría" de Adif. "O xulgado atribúelle responsabilidade nos feitos en virtude dunhas competencias que corresponden a outro", di o avogado de Cortabitarte, que xa nun recurso previo contra a súa imputación apuntara igualmente a outros departamentos de Renfe e o propio Ministerio de Fomento.O departamento ao que apunta agora, a Dirección Xeral de Operacións e Enxeñaría, estaba ocupado no seu momento por Alfonso Ochoa de Olza, que á súa vez, nas súas declaracións tanto ante o xuíz como no Congreso, rexeitou calquera responsabilidade e chegou a atribuír á "decisión soberana" de Cortabitarte a autorización que este deu a Renfe para desconectar a bordo dos Alvia o sistema de control da velocidade. Sobre esa desconexión da seguridade nos Alvia, o recurso agora presentado di que foi unha decisión do director de Seguridade de Renfe, Antonio Lanchares, á que Cortabitarte limitouse a non opoñerse. O recurso tamén di que correspondería igualmente a Renfe, e non ao seu defendido, avaliar os riscos dun despiste como o que sufriu o maquinista. "O material rodante e o risco de fallo humano do persoal de Renfe deben ser mitigados por Renfe", di.Xunto co de Cortabitarte, tamén presentaron xa recurso contra o auto do xuíz o avogado do maquinista, que considera que o seu defendido é "outra vítima máis" de Adif e Renfe, e o letrado da plataforma de vítimas, que pide que sexa tamén acusado o director de Seguridade de Renfe.


Summary: Convocada por varias organizacións sindicais.

Unha decena de organizacións (Apmaegal, CGT, CNT, CUT, USDG, Temporais do Consorcio, Asate, Cobas, AGIX, Asociatem) convocan una manifestación para este sábado, 28 de setembro, en Compostela para denunciar "os falsos procesos de estabilización do emprego público que os distintos gobernos xa puxeron ou porán en marcha co aval cómplice de CCOO, UGT e CSIF". Estas organizacións expresan que "o goberno non busca estabilizar as persoas, senón as prazas", prazas que, denuncian: "son ocupadas dende hai anos por empregadas públicas temporais en fraude de lei". Segundo denuncian estes colectivos conformados por persoal do sector público "a perpetuación do traballo temporal na administración pública española incumpre as razóns expresamente xustificadas de necesidade e urxencia ás que deben responder os contratos temporais e dá lugar á cobertura de prazas estruturais polo persoal temporal". Demandan a "paralización inmediata" dos "falsos procesos de estabilización" e a "consolidación" mediante regularización administrativa de todo o persoal público "en fraude e abuso de temporalidade".


Summary: Agustín Hernández e Ethel Vázquez acordan trasladar máis de 4 quilómetros os pisos protexidos proxectados a 400 metros da Praza do Obradoiro e permitirán que a empresa que os constrúa promova "vivenda libre" no seu lugar.

O centro, para quen o pague. Apenas cinco meses despois de acceder á Alcaldía de Santiago en substitución de Ángel Currás Agustín Hernández certificou a defunción do que estaba a chamado a ser un dos proxectos emblemáticos da Consellería que el mesmo dirixiu na Xunta. Hernández recibiu este mércores no consistorio compostelán a súa substituta no Goberno galego, Ethel Vázquez, e xuntos anunciaron que xa non haberá vivendas protexidas para a mocidade nun dos puntos privilexiados da capital galega, a entrada ao casco histórico pola avenida de Xoán XXIII. No seu lugar erguerase "vivenda libre" e os pisos protexidos pasan á contorna de Lamas de Abade, nos arrabaldes da cidade. Ambos dirixentes populares póñenlle así punto e final a unha historia que se remonta ao ano 2001 e a unha obra da que só se chegou a erguer o valado, que á súa vez tornou en todo un símbolo de lentitude e ineficiencia administrativa. Como relatou este diario, foi naquel ano cando o Concello compostelán lle deu luz verde á construción do que hoxe é a biblioteca pública Ánxel Casal e, ao seu carón, autorizou un pequeno bloque de vivendas públicas promovidas pola Xunta. Tres anos despois, en 2004, a Consellería de Política Territorial de Alberto Núñez Feijóo anunciou que alí construiría pisos de aluguer para a mocidade e en 2007 a Consellería de Vivenda do bipartito sacou a concurso o proxecto: serían 40 pisos de entre 40 e 50 metros cadrados para mozos e mozas. Dada a especial sensibilidade da zona, ás portas do recinto histórico e cunhas vistas privilexiadas, Vivenda decidiu daquela que as vivendas estarían destinadas á mocidade con rendas baixas en réxime de alugueiro, por 110 euros ao mes e sen opción de compra. Tratábase, explicaba a Xunta daquela, de evitar a especulación inmobiliaria na zona. Era, en síntese, un proxecto singular ao que non se adaptaron a vintena de estudios de arquitectura que concorreron ao concurso e por iso o departamento que daquela dirixía Teresa Táboas decidiu deixalo deserto e convocalo de novo a finais de 2008, pero o cambio de Goberno determinado polas eleccións de 2009 non lle permitiu finalizalo. Foi precisamente a nova Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas a que, en novembro de 2009, decidiu que os pisos se construísen segundo o proxecto presentado polos arquitectos Alberto Noguerol e Pilar Díez cun orzamento de 2,6 millóns de euros. O proxecto, que tamén dependeu de Hernández como conselleiro, implicaba construír 40 vivendas de aluguer para mozos e mozas con rendas baixas Malia completarse todos eses trámites o único que mudou nesta parcela cinco anos despois foron os logotipos dos valados: onde antes estaban os da Consellería do bipartito figuraron, ata finais do pasado novembro, os do actual Goberno, cando foron mudados por unha superficie branca. A orientación política deste cambio estético explicárona este mércores Hernández e Vázquez nunha operación que, segundo o Concello compostelán, debe ser lida como o retorno da "construción de vivenda protexida" á cidade. O Goberno galego apela ao "sentido común" A conselleria obvia o proxecto cancelado e sentencia que "ningún Goberno soubo que facer" coa parcela Aínda que ata hai escasas dúas semanas os logotipos da súa Consellería ornamentaban a parcela a conselleira Ethel Vázquez defende esta operación como "de sentido común", toda vez que "supón darlle uso a un terreo que é público dende hai máis de 50 anos e que ningún Goberno ata o de agora soubo que facer con el", mantén, ignorando o proxecto que chegou a ser adxudicado. Agora, di, a Xunta asume "a proposta formulada polo Concello", consistente en "convocar a principios de 2015 un concurso público para construír 36 vivendas" no devandito barrio de Lamas de Abade. A empresa que constrúa esas casas quedará, "como contraprestación", coa gorentosa parcela de Xoán XXIII onde, unha vez concluídos os pisos protexidos dos arrabaldes, poderá erguer "vivenda libre", isto é, pisos a prezo de mercado na zona monumental, na contorna dun hotel de luxo e xusto cando o prezo da vivenda comeza a se recuperar, segundo os datos máis recentes. Os pisos protexidos pasan de estar a 400 metros do Obradoiro a situarse a máis de 4 quilómetros Alén destas circunstancias a conselleira presenta o acordo como unha "aposta" por "facilitar o acceso dos cidadáns a un fogar" e como a vía para "permitir a construción de novas vivendas para as familias que máis o necesitan". Trátase, abonda, dunha operación "equilibrada, posto que a parcela está valorada en 2,9 millóns de euros, custo equivalente das 36 vivendas de promoción pública", e dun proxecto "xusto". O rexedor compostelán, pola súa banda, resalta que ambas administracións responden á "demanda" de pisos protexidos existente na cidade -cunha lista de espera dunhas 600 persoas-, á que se "suma a paralización do proxecto de vivenda protexida de aluguer previsto en Xoán XIII", que dependeu del mesmo ata hai escasos meses. "Con esta proposta daremos un paso importante para retomar a construción de vivenda protexida en Santiago", abonda, nun contexto no que os pisos de protección pública pasan de estar a 400 metros da Praza do Obradoiro a estar separados dela por uns 4 quilómetros.


Summary: Especialmente nos países do sur de África, as vacas conviven con carnívoros salvaxes que provocan perdas económicas vitais.

Segundo un recente estudo publicado na revista Nature, os debuxos de ollos no gando reduce a actividade dos depredadores. Especialmente nos países do sur de África, as vacas conviven con carnívoros salvaxes como leóns, que producen perdas vitais en comunidades que dependen delas para a súa subsistencia. A investigación explica que as marcas de ollos como medida disuasoria para depredadores son comúns en numerosos animais, por exemplo as bolboretas que as levan nas ás, mais tamén peixes e moluscos ou anfibios e aves teñen mecanismos similares. O estudo probou que, exposto ao mesmo risco de ser atacado, o gando pintado con debuxos de ollos sobreviviu nunha porcentaxe significativamente maior ao que non o estaba


Summary: A sesión de control ao Goberno estatal no Congreso, na que non estivo Pedro Sánchez, que se atopa en Nova York para asistir á reunión da Organización das Nacións Unidas, xirou principalmente arredor do conflito con Catalunya. Aliás, a renovación do Poder Xudicial enfrontou de novo o Executivo co Partido Popular.

A reactivación da mesa de diálogo bilateral entre Catalunya e Estado a pasada semana centrou a sesión de control no Congreso que decorreu esta cuarta feira sen a presenza de Pedro Sánchez, presidente do Estado, e de Pablo Casado, presidente do Partido Popular (PP), que se encontran nos Estados Unidos e na illa da Palma respectivamente. Tras a intervención de Edurne Uriarte, deputada do PP, sostendo que o Executivo estatal avala que a comisión de delitos como o de sedición é un "método lexítimo para sentar o Goberno nunha mesa de negociación", o ministro de Presidencia, Félix Bolaños, acusounos de "converter en crónica a fractura en Catalunya". "É evidente que non apostan polo diálogo e o acordo. Apostan pola confrontación e polo enfrontamento", afirmou o ministro, que sentenciou que desde o gabinete non se avalan "nin os [delitos] que cometeron os membros do Govern en 2017 nin os que cometeron os dirixentes do PP durante anos". Asemade, reiterou que a forza liderada por Casado ten bloqueada a renovación do Consello Xeral do Poder Xudicial incumprindo a "lei, como método de presión para modificar unha norma conforme a súa vontade". Isto despois de que o Congreso rexeitara a terza feira o intento do PP de cambiar o método de elección dun órgano que leva case tres anos en funcións, o que aproveitou Teodoro García Egea, secretario xeral do PP, para indicar que, ou aceptan ou será "imposíbel desbloquear" a renovación. Feche de Vestas O deputado do Bloque Nacionalista Galego no hemiciclo, Néstor Rego, adiantou unha batería de iniciativas para forzar o Executivo español a actuar para evitar o feche de Vestas en Viveiro. Rego incidiu en que se a reforma laboral do PP xa estivera derrogada, "evitaría que a empresa puidera tomar a decisión de cesar a actividade sen control previo da autoridade laboral", criticando o feche malia as subvencións que recibiu da Xunta da Galiza.


Summary: O correspondente leva xa catro meses incomunicado nun cárcere de Polonia.

O Tribunal de Apelación de Rzeszów rexeitou esta cuarta feira a demanda de apelación presentada pola defensa do correspondente Pablo González, contra a decisión de prorrogar a detención do xornalista vasco nunha prisión de Polonia durante tres meses máis a partir do 25 de maio. Sen noticias de Pablo González case tres meses despois de ser detido González foi detido o pasado 28 de febreiro e encarcerado, acusado de colaborar co Goberno ruso. Nas semanas anteriores a súa detención, foi retido e interrogado polos servizos de intelixencia de Ucraína e expulsado deste país. Ademais, o CNI investigou os seus familiares para obter información do xornalista. Após 160 días, a defensa de Pablo González segue a intentar sacalo de prisión, co obxectivo de preparar un xuízo no que se enfronta a unha pena de cárcere de até dez anos. Acúsano de pór en risco a seguridade de Polonia ao realizar presuntas actividades para a intelixencia militar rusa (GRU). Os cinco datos chave da detención do xornalista Pablo González en Polonia, 50 días despois Nestes catro meses, familiares e achegados denunciaron as malas condicións de catividade nas que se atopa, nun réxime de illamento total e con continuos interrogatorios. Lamentan tamén a inacción do Goberno español desde o momento da detención de Pablo González, e exíxenlle que intermedie co Executivo polaco. Incomunicado Tanto a súa parella, Oihana Goiriena, como o avogado catalán Gonzalo Boyé compareceron a pasada semana ante a Comisión de Asuntos Europeos e Acción Exterior do Parlamento vasco, para achegar as últimas informacións sobre Pablo González. Polonia pide dez anos de prisión para Pablo González, acusado de ser un axente da Intelixencia rusa Nesa intervención, Goiriena afirmou que a única comunicación que mantivo co seu compañeiro nestes catro meses foron dúas cartas escritas polo correspondente e que lle entregaron con dous meses de demora. Aliás, lamentou a mal estado físico e emocional no que se atoparía González, cunha perda de peso de 10 quilogramos, debido á incomunicación á que as autoridades polacas o someten, permitíndolle falar só co seu avogado polaco e o cónsul español. O bloqueo polaco e húngaro tensiona o Consello Europeo Nas últimas semanas, a Asociación Pro Dereitos Humanos do Estado español (APDHE), as Federacións Internacional e Europea de Xornalistas e o Instituto Internacional de Prensa instaron o Executivo de Pedro Sánchez a actuar para garantir os dereitos fundamentais de Pablo González.


Summary: Os traballadores rexeitan un plan que inclúe prexubilacións, maiores indemnizacións das previstas e algunhas recolocacións por non contemplar proxecto viable ningún para manter a actividade e o emprego.

Manter 200 empregos nas plantas da Coruña e de Avilés e botar 500 persoas á espera de que apareza un comprador en seis meses. De non ser así, despedir os que queden e botar o fecho ás factorías. Esa é, en resumo, a proposta coa que este xoves lle apareceu Alcoa ao persoal nas conversas da negociación do ERE, que non paraliza e cuxa data límite segue a estar no día 15, na vindeira semana. Os comités de empresa rexeitan unha proposta que non contempla proxecto viable ningún para manter o emprego e a actividadeA proposta foi rexeitada con rotundidade polos comités de empresa, que a consideran un peche en diferido que non contempla proxecto viable ningún para o mantemento de todos os operarios e da actividade das plantas. A idea de Alcoa é manter 200 trabalaldores do total de 686 e continuar coa actividade nas fundicións. Detería progresivamente as series de electrólise, durante un mes para, pasados eses 30 días, aplicar un ERTE (expediente de regulación temporal de emprego) sobre 486, o 70% do persoal.Ademais, Alcoa dálles de prazo até ese día 15 --o vindeiro martes-- para chegar a un acordo sobre esta proposta e agardará quince días máis, até inicios de febreiro, para tomar unha decisión definitiva de non habelo. En todo caso, mesmo chegando a un pacto, Alcoa pechará e desmantelará as fábricas se antes do 30 de xuño non aparece un comprador para as plantas. O persoal rexeitou a proposta e contestou pedindo de novo que o Goberno central actúe, asuma a titularidade das factorías unha vez que Alcoa lle provisione o custo de desmantelamento e busque un investidor ou unha alternativa de reindustralización xunto á Xunta, o Principado e os comités de empresa. O persoal insiste na intervención do Estado para a busca dun investidor pero o Goberno central di que non aplicará solucións "contrarias á normativa europea"A proposta de Alcoa inclúe un plan social con recolocacións na factoría de San Cibrao e noutra empresa externa, prexubilacións e o aumento nas indemnizacións ofrecidas cando empezaron as xuntanzas, até 45 días por ano traballado cun límite de dúas anualidades. Os comités de empresa non só non aceptan a proposta senón que a consideran intolerable e mesmo advirten dunha posible trampa por parte da multinacional, que presiona para que antes do vindeiro martes o persoal acepte un acordo. O Goberno central, pola súa banda, insiste en ampliar o período de negociación do ERE e advirte de que o estatuto para a industria electrointensiva podería estar listo en tres meses. Ademais, insisten na intervención temporal da empresa por parte do Estado, en base ao artigo 128.2 d Constitución, para "tutelar" a súa xestión mentres se busca un comprador. Pero o Executivo central, tanto a través da Secretaría Xeral de Industria como do delegado do Goberno, Javier Losada, di "non contemplar solucións contrarias á normativa europea, como sería a nacionalización das plantas".Neste venres, represententes do comité da Coruña reuníronse coa portavoz nacional do BNG, Ana Pontón. López Corbacho, o presidente, advertiu de que "se Alcoa sae coa súa, o ridículo mundial" que fará España "vai ser de órdago"·. "Non se pode consentir tanto apoio de todas as institucións para que logo se permita pechar unha industria de futuro e estratéxica como a nosa", di.


Summary: As artistas recibirán bolsas de estudos grazas ao certame Novos Valores 2021 que organiza a sala expositiva dependente da Deputación pontevedresa. O xurado elixiu as súas obras artísticas polas "cargas conceptuais e as reflexións importantes" que recollen.

O Museo de Pontevedra vén de comunicar as persoas gañadoras do certame Novos Valores 2021, que protagonizarán unha mostra pública e levaran aparelladas bolsas de formación. Nesta ocasión as e os gañadores foron Rebeca López Villar, Adrián Solleiro, Diego del Río e Daniel Cerecedo, elixidos por tres obras pictóricas e unha escultura que foron votadas por unanimidade polo xurado. Este destacou a súa calidade, aludindo a que teñen no seu xerme "cargas conceptuais e reflexións importantes, ademais de ser variadas na súa temática". O director do Museo -que depende da Deputación de Pontevedra-, Xosé Manuel Rey, destacou que as pezas van formar parte dunha exposición que se abrirá ao público na quinta feira 8 de xullo e estará dispoñíbel até o 12 de setembro. Xunto con esta pequena selección, o edificio Sarmiento do Museo tamén recibirá outras dez creacións elixidas como as mellores das 29 que concorreron polas bolsas nesta edición do premio. Sobre as gañadoras e a súa arte Os propios autores destacaron algúns elementos dos seus traballos. Para Rebeca López Villar (Vigo), a pintura "Sen título (sobre paseos e arrepentimentos)" fai unha reflexión sobre a paisaxe pero analizando varios conceptos até chegar mesmo á memoria histórica. "E é aí precisamente onde se mesturan os dous focos da pintura: xa que a memoria histórica é un terreo pantanoso, non exento de polémicas de diferentes dimensións (mesmo cando se abordan desde a práctica artística), quixen establecer un xogo conceptual coa figura do arrepentimento, ese proceso que aparece unha e outra vez na historia da arte como unha sorte de corrección das pinturas que é visible no resultado definitivo", aclara. Na escultura titulada "Reflexión", saída das mans de Adrián Solleiro (Tui), atópase unha peza figurativa que xoga co espello. "Motivado pola ilusión óptica que xera ver o molde dun rostro (dependendo da luz, tes a sensación de estar a ver a faciana en positivo), decidín facer esta muller mirándose no espello, e este devolvéndolle a imaxe do seu rostro dado a volta", destaca o autor. Pola súa parte, Diego del Río (Ferrol) acadou o recoñecemento a través da serie pictórica "Ras al Habout II" que é unha continuación da obra que achegou en 2019 a Novos Valores. "Supón outro intento de traducir a termos artísticos as experiencias persoais que tiven nas miñas viaxes, unha tarefa imposible pero obsesiva", reflexiona. Aliás, Daniel Cerecedo (A Pobra do Caramiñal) presentou "Picasso y Richter (después de)", relatando a competición artística contada por Plinio o Vello. "A nosa atracción polo que está oculto e o noso afán por saber farán que fagamos enter, sen embargo esa acción non producirá ningún resultado mais que demostrar a vitoria da obra dixital a través dun engano do intelecto", resume.


Summary: Nun acto público que ateigou o salón de actos do Pazo de San Marcos (Lugo), Galiza pola Soberanía (GpS) defendeu o dereito d@s galeg@s a ser "máis un pobo no mundo" e, nunha xunta de conmemoración do 95 aniversario da Asemblea Nacionalista de 1918, reivindicou a pegada daquel@s que traballaron ao longo dun século por unha Galiza soberana.

O salón de actos do Pazo de San Marcos(Lugo), situado na rúa que leva o mesmo nome, ficou pequeno para acoller @s asistentes ao acto organizado por Galiza pola Soberanía. A iniciativa social quixo conmemorar este sábado (16 de novembro) o 95 aniversario da I Asemblea Nacionalista de Lugo mais tamén encetar con el unha das súas liñas de traballo: pór en valor o almanaque de festividades nacionais, pondo o acento naqueles acontecementos que marcaron a historia do país. Sen inxerencias de ningunha caste, a Asemblea de Lugo deu boa conta do poder da auto-organización. O incipiente nacionalismo galego asinou naquel outono de 1918 as súas reivindicacións e obxectivos máis inmediatos --aínda por conquerir moitos deles. Neste senso, a GpS invocou este sábado aquel espírito das Irmandades da Fala na loita por unha Galiza soberana nun sinxelo acto que comezou coa proxección dunha peza audiovisual que recolle algunhas das accións desenvolvidas pola iniciativa até o momento. Un saúdo desde Catalunya Aliás, e pouco antes de dar comezo ás intervencións que conformaron o discurso político da GpS, a artista luguesa Mónica Alonso deu leitura ao saúdo enviado pola Asemblea Nacional catalana, impulsora das multitudinarias manifestacións na Diada de 2012 e da cadea humana do pasado 11 de setembro. A ANC, que fora convidada a participar do acto, non puido finalmente asistir por razóns de axenda política, mais amosou o seu apoio á iniciativa social Galiza pola Soberanía e enviou un saúdo internacionalista desde Catalunya, símbolo da solidariedade entre ambos os dous pobos. Soberanía política e económica Após a breve intervención de Mónica Alonso, tomou a palabra Mar Pérez Fra, a economista e profesora universitaria, quen debullou no seu discurso as razóns económicas que dan sentido á demanda da emancipación nacional e procurou rachar cos pre-conceitos cos que se acostuma rebater o soberanismo. Falsas crenzas, argüiu, verbo da insustentabilidade económica dun país con enormes potencialidades no sector agro-gandeiro, forestal, enerxético, mais tamén no coñecemento e a formación, investigación e o desenvolvemento. Deseguido, o avogado Héitor López tomou o relevo para afondar, desde unha perspectiva xurídica, no dereito de autodeterminación dos pobos recollido polo ordenamento xurídico internacional que avala e ampara o dereito inalienábel dos pobos a decidiren o seu futuro, a se auto-determinaren e independizaren --se así se quixer-- como xa teñen feito outros moitos ao longo da historia. Un dereito universal recollido na Carta das Nacións Unidas e outros moitos instrumentos xurídicos internacionais como os Pactos polos Dereitos Humanos, económicos e sociais asinados en 1966. Mais perante todo, un dereito democrático que debe ser respectado e garantido en calquera caso, alegou. "O dereito de construírmos xuntas" Finalmente e en nome da Coordenadora da GpS, a escritora e profesora Teresa Moure puxo o ton máis emocionante da xornada para reivindicar que "non somos menos que ninguén", senón que "somos e queremos ser máis un pobo no planeta". "Reclamamos" enfatizou Moure, "ese dereito" a "construírmos xuntas" unha nación plenamente soberana. Dona de si propia. Sen tutelas nen dependencias. Após a clausura do acto no interior do Pazo de San Marcos, @s asistentes percorreron as rúas da cidade amurallada ao son da música interpretada polo grupo compostelán Habelas Hainas camiño do emblemático hotel Méndez Núñez, en que decorreu a I Asemblea Nacionalista hai 95 anos. Alí, face a placa que lembra aquela importante data, distintas asociacións e a propia GpS fixeron unha ofrenda floral en lembranza d@s precursor@s dun ideario político aínda vivo que continúa a loitar por un Estado propio para Galiza. GpS continúa a recoller apoios na súa páxina web e adhesións ao seu manifesto. Podes consultalo na seguinte ligazón. Imaxes: Xose Salgado e Luchinha


Summary: 'Alén do Cosmos' conta a historia dun vigués emigrado nos Estados Unidos que formou parte do mítico Cosmos xunto a estrelas mundiais. Os autores do documental recorren ao 'crowdfunding' para recadar os cartos que lles faltan para rematalo. Vídeo no interior.

Pelé, Beckenbauer, Carlos Alberto ou Johan Cruyff. Eses foron algúns dos compañeiros de equipo de Santiago Formoso, descoñecida figura galega do fútbol, triunfador nos Estados Unidos e protagonista doutra emotiva experiencia da emigración. O seu incrible periplo vital é o que recollerá o documental Alén do Cosmos, un proxecto que busca o último apoio en forma de financiamento para rematar unha historia de película. Formoso amosouse "sorprendido" de que a súa historia nunca tivese repercusión en Galicia Cuco Pino, Rubén Pardiñas e o xornalista Pedro Pablo Alonso están detrás deste proxecto que comezou hai xa dous anos. Daquela, Luís Timiraos -experto en fútbol internacional da TVG- comentou co seu compañeiro Pedro Pablo a existencia dun galego que xogara no mítico Cosmos, aquel conxunto que a base de fichaxes de grandes estrelas internacionais intentou consolidar o balompé (e o seu espectáculo) nos Estados Unidos. "Meu irmán vivía en Nova York e comezamos a investigar. Un día no Centro Galego, vendo un derbi entre Celta e Deportivo, preguntamos por el e confirmáronnos que aquel rumor era verdade; puxémonos en contacto con Santiago e aí comezou todo", conta este periodista da Radio Galega. Desde o primeiro momento, Formoso mostrouse moi receptivo e incluso "sorprendido de que a súa historia non tivese nunca repercusión en Galicia". El, que non só formara parte daquel mítico equipo, senón que fora internacional coa selección dos Estados Unidos, coa que disputou uns Xogos Panamericanos e coa que a piques estivo de clasificarse para o Mundial de 1978 en Arxentina. O galego marchou aos EUA con quince anos e acabou xogando no Cosmos e na selección norteamericana Unha década antes daqueles éxitos, un rapaz de quince anos deixara o seu Vigo natal con destino a Nova York, onde se asentou coa enorme colonia galega de Newark. El, que despuntara no Santa Mariña -onde tamén xogaron Iago Aspas ou Jonathan Pereira-, conseguiu unha bolsa de estudo deportiva na Universidade de Pennsylvania que lle pagou os seus estudos ao tempo que se integraba no equipo de soccer. Eran os tempos nos que os EUA intentaban converter aquel vello deporte europeo nun espectáculo americano que non daba agromado entre a cidadanía. Ata que o New York Cosmos teima na idea e aposta pola fichaxe de vellas glorias como Pelé, Beckenbauer, Carlos Alberto ou Cruyff. Tamén nese momento, Santiago Formoso ficha polo equipo da Gran Mazá. "Estivo no momento xusto e no lugar axeitado", conta Pedro Pablo Alonso, que destaca que o documental non é só unha historia de fútbol, nin moito menos. O documental relata tamén a historia dun equipo "que se adiantou moitos anos ao fútbol actual de fichaxes millonarias e xiras asiáticas" Porque o Cosmos foi o equipo "que se adiantou moitos anos ao fútbol actual de fichaxes millonarias, xiras asiáticas e merchandising". "Os xogadores eran tratados como estrelas de rock", engade o xornalista, que lembra algunha das mellores anécdotas que se poderán ver no documental sobre un equipo que era propiedade da Warner Bros. E notábase. "O Cosmos era un club de fútbol que se empregaba para vender discos, vídeoxogos ou introducir a Coca-Cola no mercado asiático", explica. "Fixeron o que agora fan Chelsea ou Real Madrid cando viaxan polo mundo", explica Alonso. "O Cosmos era un club de fútbol que vendía discos, vídeoxogos ou introducía a Coca-Cola no mercado asiático" E esta é tamén outra historia marabillosa da emigración e dos emigrantes galegos. Como a da asistenta de John Lennon ou a do xefe da policía de Newark. Un proxecto do que xa está completada a primeira parte, a que os seus autores gravaron en Vigo aproveitando unha das últimas visitas de Santiago Formoso a Galicia. A outra será en Nova York, pero para iso os autores piden axuda a través do crowdfunding. "Os tempos están como están e é difícil que aposten por un", conta Pedro Pablo Alonso, que xunto aos dous compañeiros ten previsto viaxar aos EUA no vindeiro mes de xullo. Precisan 6.000 euros para pagar a viaxe e rematar o documental, o que inclúe tamén conseguir imaxes de arquivo dos partidos de Formoso co Cosmos, con quen xa negocian. Intentalo nas televisións foi imposible. Chegáronlles a pedir 1.000 euros por un minuto de partido. Polo momento, Alén do Cosmos xa superou a primeira fase e disponse a recadar os cartos necesarios para completar esta interesante reportaxe. Agora xa hai televisións que se interesan por esta magnífica historia na que tres galegos levan anos traballando. Paga a pena axudarlles.


Summary: Durante 12 segundos os faros deixan de alumear o mar, "pé detrás de pé van os mariñeiros tras o pulso da claridade", pero durante 12 segundos os barcos quedan sen a guía de luz, sen o radar, "de pouco lle serve ao navegante que non saiba esperar" os 12 segundos de medo e inestabilidade, 12 segundos de inmensidade. "Non é a luz, o que importa de verdade son os 12 segundos de escuridade".

Jorge Drexler recolle na súa canción o momento que ignora calquera que non traballe no mar pero que semella fundamental para os mariñeiros. A luz do faro agóchase ao dar a volta durante un período de tempo moi breve pero, á vez, infinito. Na Galiza sabemos ben de faros e de luces, pero quizais non tanto dos 12 segundos de escuridade. A orixe dos faros, esas torres luminosas cuxa finalidade é guiar os barcos a terra, resulta algo confusa, pero está confirmado que se remonta até a Idade Antiga, cos primeiros intentos de navegación para explorar novas rutas de comercio. Dado que se tratan dunha ferramenta máis para facilitar o regreso dos navegantes á terra, os faros non son específicos de lugares concretos senón que se poden atopar en calquera territorio costeiro. O nome "faro", do grego antigo pharos, fai referencia á torre de sinais da Illa de Faro, en Exipto, localizada preto de Alexandría. É nesta cidade exipcia onde se localizou un dos primeiros faros importantes da Antigüidade. Construído no ano 279 a.C. por orde de Tolomeo I, contaba cunha torre de 100 metros de altura, constituíndo unha das estruturas máis altas feitas polo ser humano durante moitos séculos, sendo considerado unha das sete marabillas do mundo antigo. Naquela altura, os faros funcionaban grazas a unha fogueira permanentemente acesa no alto da construción que servía de referencia para os mariñeiros. A Galiza sempre estivo moi vencellada ao mar e, en consecuencia, aos faros. A súa tradición mariñeira motivou que hoxe en día o noso país tamén se coñeza como a 'terra de faros'. "Como aparece o lume nun lugar solitario do cume dun monte aos navegantes que vagan polo mar (...) a quen as tempestades distancian dos seus, da mesma maneira, o resplandor do fermoso e labrado escudo de Aquiles chegaba ao éter". Estas palabras foron escritas por Homero na Ilíada. No seu canto XIX, constátase a existencia dos faros mediante a comparación da súa luz co resplandor do escudo de Aquiles. Esta obra grega do século VIII a.C. e, ao igual outros numerosos documentos da Antigüidade, demostra que xa entón se empregaban os faros, unhas construcións que chegaron até os nosos días con moi poucos cambios no seu funcionamento. Ao longo da historia, a Galiza sempre estivo moi vencellada ao mar e, en consecuencia, aos faros. A súa tradición mariñeira motivou que hoxe en día o noso país tamén se coñeza como unha terra de faros. Moreas de turistas chegan cada ano ás nosas costas co obxectivo de visitar os seus faros. Tan atractiva semella esta actividade que os faros xa son considerados un dos puntos turísticos máis emblemáticos do territorio galego. Quizais os máis recoñecidos sexan os da Costa da Morte, a zona con máis cantidade de faros polo perigo das súas augas nas que tantos barcos teñen naufragado, pero realmente, a presenza dos faros enche todo o litoral galego. Un dos percorridos que nos últimos anos acadou unha gran importancia como actividade moi atractiva para desenvolver na Galiza é a ruta dos faros, unha ruta de sendeirismo de 200 quilómetros que percorre os faros e os principais lugares de interese entre Malpica e Fisterra, ao longo da Costa da Morte. Semella un plan moi adecuado para o verán e máis cando as restricións debidas á Covid-19 provocan que se cancelen moitos dos eventos e festividades desta temporada estival. Escoller algúns días no verán para pasear á beira do mar descubrindo novos lugares do país parece a opción máis segura e amena para realizar con familia ou amizades. A ruta dos faros está formada por un total de oito etapas cunha extensión media de 25 quilómetros que atravesan praias, dunas, cantís, bosques, castros, miradoiros, vilas mariñeiras... A ruta dos faros está formada por un total de oito etapas cunha extensión media de 25 quilómetros que atravesan praias, dunas, cantís, bosques, castros, miradoiros, vilas mariñeiras e, por suposto, faros, moitos faros desde os cales poder observar os mellores solpores da Galiza. As oito etapas que compoñen o percorrido parten das localidades de Malpica, Niñóns, Ponteceso, Laxe, Arou, Camariñas, Muxía e Nemiña. Dado que o percorrido é lineal e continuo, existe a posibilidade de realizalo todo deseguido, facendo noite na vila que se encontra ao final de cada tramo, ou ben realizar algunha das etapas de maneira independente. Neste caso será necesario procurar un transporte que nos devolva ao final do día ao punto de partida. Algúns dos faros que se visitan ao longo da ruta son o de Touriñán, situado no cabo homónimo desde o cal se pode ver, nalgúns momentos do ano, o último solpor da Galiza, pois é unha zona que se encontra nos límites máis occidentais do continente, e o faro Vilán. Este, declarado no ano 1933 Ben de Interese Estatal, garda no seu interior un museo que conta algunha das circunstancias máis relevantes da súa historia. O faro da Punta da Barca aparece ao lado mesmo do santuario da Virxe do mesmo nome, no concello de Muxía. A ruta segue até o Roncudo, no límite setentrional da ría de Corme e Laxe. O nome deste faro provén do ruído que producen as ondas ao romper contra os cantís da zona, onde os percebeiros arriscan a vida para recoller os considerados como mellores percebes do mundo. Na banca contraria desa mesma ría, aparece o coñecido como o irmán xemelgo do Roncudo, o faro de Laxe, situado xunto a escultura da Espera en homenaxe ás viúvas dos mortos, as mulleres que agardaban en terra os seus homes engulidos polo mar. O último faro da ruta é o que finaliza a experiencia que, como unha verdadeira peregrinación polo litoral, remata no faro de Fisterra, situado nunha zona de mar tan bravo que a finais do século XIX foi necesario engadirlle unha bucina para que o seu son chegase a máis de vinte millas. Conta o actor Miguel de Lira que, de neno, cada noite quedaba durmido na súa vila natal arrolado polo son da bucina que proviña da punta oposta da ría, o son da Vaca de Fisterra. Quizais a beleza destes faros non estea só na paisaxe que presiden polo día, nin na que alumean pola noite, nin na súa propia construción, senón no momento de escuridade que provoca cada volta da lanterna no que o mundo enteiro semella deterse durante eses 12 segundos de escuridade. Como pedindo axuda, segundo di nun dos seus poemas Manuel Antonio, "o faro estraviado daba o S-O-S n-o morse – clave Orión – d'as estrelas".


Summary: Sobre Ruínas, o máis recente poemario de Xesús Rábade Paredes, hai unhas semanas foi elixido o mellor libro de poesía en galego do 2013 polos lectores de Fervenzas Literarias. Ofrecémosvos unha breve escolma da obra.

Cada certo tempo publícase un libro de poesía que pola súa calidade acada un gran consenso ao seu redor e, dentro das modestas cifras de vendas deste xénero, un certo éxito nas librarías. Está a suceder con Sobre Ruínas, o máis recente poemario de Xesús Rábade Paredes, que hai unhas semanas foi elixido o mellor libro de poesía en galego do 2013 polos lectores de Fervenzas Literarias. Ofrecémosvos a seguir unha breve escolma do libro, publicado por Alvarellos Editora. NADA QUE CELEBRAR Nada que celebrar, quitando a festa permanente dos amos. Peor aínda celebrar a amnesia, a deserción e a roña, a vergoña da patria que non houbo, a inepta medianía. Quixeras moitas veces fuxir, non teres nado na terra que te prende e que te mata e retoñar moi lonxe, lonxe, lonxe, da cinza dos naufraxios, da dor dos teus, perpetuos exiliados sucando o mar da endémica desgraza. ¡Canto doe a memoria! Dá coraxe enumerar a tropa de tanto malnacido. Hoxe quero rezar (eu, que non creo) polos martirizados: Abenzoados sexan os pobres de pedir, os pobres de non ter e de gardar, os pobres de xemer e de carpir, eternos alugados, pobres meus de acorar e de chorar, pobres de ater o gando, meus benditos, na feira dos tratantes, os de furar coa rella nas entrañas da terra desesperando o froito, tamén os engulidos no bravo mar de afora. Abenzoados sexan os parias que maldicen dos deuses resignados mentres comban as costas nos campos da miseria. Benditos sexan todos os canteiros sen nome, os ferreiros do ferro temperado que terma e non se torce, os de sucar o tempo suxeitos á rabela e os mortos a traición, nunca vencidos, gloriosos mártires dun país sen gloria. Benditos moitas veces os poetas, luciñas encendidas no medio da cegueira. Benditos sexan. Están a tope os cárceres de ladróns da chatarra do sistema mentres que campan libres os banqueiros, os finísimos capos, chourizos das finanzas, urdidores da estafa criminal, da calculada perversión da vida. Abenzoados sexan os morosos, os desafiuzados da man do capital, comedores das raspas dos mafiosos rampantes. Sexan abenzoados os ladróns de galiñas, cativa plusvalía das granxas da fartura. Arrenegados sexan os tolleitos de espírito, os tatexos e mudos porque si, os áfonos na fala de noso que falamos. Sexan eternamente amén malditos os ruíns de abxurar, falsos de traizoar e perxurar. Maldita sexa a casta ruín dos malnacidos. CONTRA PENÉLOPE Fala a terra por ti. Na tarde larga demórase o silencio. Vagarosa, dóbrase nos vilares de por Parga a bidueira en ondas. Amorosa, a man do tempo lentamente alarga esa eterna preguiza, pexa nosa que non desinza, roña, tiña amarga que permanece, praga poderosa. Soña a terra, abofé, xugada vella sen ir nin vir, poupada, esa porfía de non facer e desfacer, boi lento de desarar sen dó, fendida rella de desucar na patria penedía. Fala a terra por ti na voz do vento. LUZ DOS VENCIDOS Viñestes visitarme moitas veces en raiolas de luz a estes témeros ermos dos cabalos de Atila. E vides, camaradas de soños e de estrelas. Dóese o vento aínda polas chairas baixo o renxer das botas, do tiro seco e impune -covardes- das pistolas no silencio das gabias, e esa sombra -malditos- de sotanas axexando, sinistra, sobre la pell de brau. Maldito sexa sempre o contubernio da tropa uniformada do tirano, do báculo e dos amos. Ínzase o aire aínda cos seus brados de guerra púrpura polas prazas contra os mansos -benditos-, contra todos, masacrando os mandados do seu cristo. Non pasarán -repite o eco- nunca. Eu asegundo: non pasarán nunca. Que así se cumpra eternamente. Amén. ESTIRPE Declaro a estirpe: veño dos de abaixo, domadores de ventos, remontadores de augas, seres a peito aberto contra lobos, contra a fera dentame do seixo e do salitre. Quilla, rizón, plomada... Ferro indómito de heroicas singraduras: sublimes labradores do solar milenario. Rella e temón, sustentadora cepa do que tal vez un día foi un pobo e hoxe é só desmemoria: mortal praga. Ante o presente destrutor, proclámovos xenios maiores nosos, meus eternos negados. Quizais única patria. Xesús Rábade Paredes, Sobre ruínas, Alvarellos, 2013 Descarga aquí a escolma de Entre Ruínas (.pdf)


Summary: Varios medios adiantan que o ditame será feito público o luns e que o Supremo condenará de maneira unánime os líderes independentistas por sedición e malversación pero non por rebelión

O Tribunal Supremo condenará unanimemente por sedición e non por rebelión os principais líderes independentistas xulgados durante catro meses en Madrid, ao non apreciar que durante o outono de 2017 usasen a violencia como instrumento para conseguir a independencia de Catalunya, segundo fontes xurídicas filtraron a varios medios neste sábado. O Supremo condenará os líderes independentistas por sedición e non por rebelión, como pedía a Fiscalía, con penas dun mínimo de catro anos e un máximo de 15O alto tribunal fai seu o criterio da Avogacía do Estado fronte ao da Fiscalía, que defendeu até o último momento que se tratou dun delito de rebelión, pero manterá altas penas para os líderes independentistas. Segundo adianta a SER, por exemplo, o delito será o de sedición en concurso con outro de malversación de caudais publicos para a maioría dos encausados. A condena máxima será para Oriol Junqueras, ex-vicepresidente da Generalitat, e roldaría o máximo de quince anos de cadea que prevé o Código Penal por este delito. A sedición está castigada con entre 10 e 15 anos de prisión para as persoas constituídas en autoridade, como o caso da maioría de encausados. Segundo El Confidencial, a pena para estes será de entre 8 e 10 anos, mentres que se reducen a entre 4 e 8 para os que non fosen autoridade nin principais autores. Outros medios falan de preto de 15 anos para Junqueras e condenas algo menores para o resto. Xa que logo, os condenados por sedición son os nove acusados que se atopan en prisión provisional: o presidente de ERC, Oriol Junqueras, os conselleres no Goberno de Carles Puigdemont, Raül Romeva, Joaquim Forn, Josep Rull, Jordi Turull, Dolors Bassa; a ex-presidenta do Parlament Carme Forcadell e os líderes da Assamblea Nacional Catalá (ANC) e de Òmnium Cultural Jordi Sànchez e Jordi Cuixart. A Fiscalía solicitara nun primeiro momento condenas por rebelión que ían desde os 25 aos 16 anos para os nove acusados que están na cadeaOs outros tres acusados que non están en prisión provisional, os ex-consellers Santi Vila, Meritxell Borrás e Carles Mundó, aos que unicamente os acusaban de malversación e desobediencia, responderán só por este último delito, segundo adiantou El Español, o que supón que a súa condena suporá penas de inhabilitación e multa por incumprir as resolucións xudiciais que vetaban o referendo ilegal.A Fiscalía solicitara nun primeiro momento condenas por rebelión que ían desde os 25 aos 16 anos para os nove acusados que están na cadea, e de 7 anos por desobediencia e malversación para os outros tres. Os líderes independentistas terán que pasar varios anos na cadea, ademais dos case dous anos que xa levan a maioría privados de liberdade e en prisión provisional. A intención do Supremo é facer pública a sentenza este luns antes de que as Xuntas Electorais Provinciais terminen de examinar as listas e proclamar os candidatos ás eleccións xerais do 10 de novembro. O ditame inhabilitará para todo cargo público os 12 condenados, o que invalida a súa presenza como candidatos nos comicios. No caso de que a notificación da sentenza se atrasase e algún condenado fose proclamado electo, a Avogacía do Estado tería que interpoñer recursos. Os condenados e as súas defensas levarán o caso ao Constitucional e posteriormente ao Tribunal Europeo de Dereitos HumanosAdemais, e logo de recibiren o ditame, os condenados e as súas defensas ollarán xa cara ao Tribunal Constitucional e, posteriormente, ao Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, onde todo parece indicar que rematará a batalla xurídica. Por outra banda, a sentenza, segundo adianta El Mundo, pronunciarase sobre o dereito a dedicir, os dereitos parlamentarios dos acusados ou o dereito de manifestacións, marcando un antes e un despois nas relacións de España con Catalunya.


Summary: O Ministerio de Agricultura e Pesca xa publicou as axudas para os armadores do caladoiro mauritano e a semana que vén daralle luz verde ás destinadas ás tripulacións.

Tras semanas de mobilizacións e protestas, os afectados lograron do goberno o compromiso de que as indemnizacións terán o mesmo importe que as fixadas para os mariñeiros andaluces. Cómpre lembrar que, nun principio, a intención do goberno español era que as axudas aos mariñeiros galegos fosen de 37,45 euros diarios e de 45 as que ían recibir os andaluces. Iso motivou que afectados galegos pola expulsión do caladoiro desen inicio a unha vaga de mobilizacións a través das cales exixían un pago xusto das indemnizacións. Outra das reclamacións nestas protestas era obrigar a Xunta e Estado a mover ficha para evitar a expulsión dos buques galegos das augas do caladoiro magrebí. Prexudicados Por volta de 20 buques galegos resultaron prexudicados co acordo asinado pola Unión Europea con Mauritania. Tras anos faenando nesas augas, a frota cefalopodeira galega foi expulsa delas, senso substituída por barcos doutros países. Esa decisión xa provocou importantes mobilizacións, como a desenvolvida en Marín hai uns 15 días e en que 2.000 persoas reclamaron nas rúas desta vila un novo acordo entre a Unión Europea e Mauritania que permita o regreso da frota cefalopodeira galega ao caladoiro do país magrebí.


Summary: A alerta por ondas de até oito metros fronte á Costa da Morte e ás Rías Baixas obrigou aos grandes buques a buscar refuxio.

Os restos da borrasca Barra está a deixar na Galiza ondas que superan os seis metros e poderán alcanzar os oito fronte ás Rías Altas e a Costa da Morte, con vento forte do oeste. A primeira hora da mañá rexistráronse algunhas por riba dos 7,70 metros ao norte da Estaca de Bares e mantéñense aínda agora por riba dos seis. O empeoramento das condicións no mar conduciu nas últimas horas numerosos mercantes que atravesaban o corredor do Atlántico a buscar abeiro perto da costa galega. Unha ducia de buques permanecen ao abrigo das illas Cíes desde onte e outros oito, baixo o amparo das Ons. Nas Rías Altas os grandes mercantes buscaron agocho tanto na ría de Corcubión como na de Ares, arredor duns 15, entre os que se atopan algúns buques cisterna, gaseiros e petroleiros, á espera dunha mellora para continuar a navegación. Alerta por neve A Axencia Estatal de Meteoroloxía activou a alerta laranxa por fenómenos costeiros. Activa desde a pasada noite, o aviso afecta ao litorial galego máis tamén ás zonas de montaña onde se esperan acumulacións de neve por riba dos 800 metros. Esta quinta feira continuará a situación complicada no mar, con ondas de máis de entre cinco e oito metros no litoral galego. Os ventos na Mariña serán de forza sete con algún intervalo de oito, igual que no noroeste. No que vai de xornada, Meteogalicia rexistrou ventos de máis de 100 km/h Malpica, Cederira, Burela e Carballeda, na comarca de Valdeorras, onde tamén se rexistraron algunhas das temperaturas máis extremas na contorna dos 5 graos negativos, ao igual que en Manzaneda ou no concello da Veiga.


Summary: O British Ruby converteuse no buque número 200 que descarga gas natural licuado na planta de Reganosa. O Comité Cidadán lembra unha vez máis a perigosidade da instalación e insta a aplicar as sentenzas do Tribunal Supremo contrarias á regasificadora.

Este venres o buque gaseiro British Ruby atracou no pantalán de descarga de Punta Promontorio (Mugardos), no interior da Ría de Ferrol, onde se sitúan as instalacións da planta de gas de Reganosa. A operación, habitual nos últimos anos, dende a posta en marcha desta criticada instalación, constitúe a descarga número 200 dun buque destas características en Reganosa, dende que o fixera o Galicia Spirit en maio de 2007. Aquel día, un grupo de pequenas embarcacións, ocupadas por mariscadores, mariscadoras e activistas sociais, impediron a entrada do gaseiro na ría. Tan habitual coma a entrada de gaseiros son as concentracións que o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol convoca cada vez que se anuncia unha operación deste tipo. A deste venres, celebrada na Praza Amada Garcia, diante do Edificio Administrativo da Xunta de Galicia, salientou unha vez os perigos que implican estas descargas de gas e a entrada deste tipo de buques a través da estreita bocana da ría, ademais do prexuízo continuado que a actividade de Reganosa lle provoca ás augas e á contorna. O British Ruby ten máis de 288 metros de eslora, 44 de manga e un calado de 12,2 m, e pode cargar uns 155.000 m³ de gas natural licuado. Lembraron, ademais, a recente traxedia ocorrida na cidade portuaria chinesa de Tianjin, coa explosión dun almacén de substancias químicas que provocou a morte de 170 persoas e feridas a outras 800 feridas. Para o Comité, este suceso "pon en evidencia o perigo das instalacións que, como a Planta de Gas de Reganosa, non gardan as distancias legais aos núcleos de poboación e constitúen unha ameaza para a vida das persoas". O Comité esixiu o peche das instalacións e o remate "do malgasto de cartos públicos" e demandou a aplicación da sentenza inapelable do Tribunal Supremo (ditada en maio de 2012), que anulaba a modificación do PXOM de Mugardos realizada para legalizar a planta de Reganosa e sinalaba que a regasificadora carecía dunha declaración de impacto ambiental. Posteriormente, Xunta e Concello modificaron novamente o PXOM, un trámite realizado con urxencia para subsanar a situación de ilegalidade na que se atopaba a instalación e evitar a aplicación da sentenza do Supremo. O propio Tribunal Supremo admitiu un recurso de casación contra esta manobra de Xunta e Concello.


Summary: Celébranse entre o 2 e o 21 de outubro e entre a programación destaca unha exposición de orixinais de obras de novela gráfica galega editadas en 2011. Tamén se entregará o Premio Ourense á mellor iniciativa do ano de banda deseñada, e créase o Premio Benito Losada de Banda Deseñada, para autores de menos de trinta anos.

Un ano máis celébranse as Xornadas a pesar da crise e do falecemento o pasado ano de Benito Losada, un dos principais impulsores do evento. Terán lugar entre o 2 e o 21 de outubro no Museo Municipal e na libraria El sindicato del Cómic e chegan á súa edición número 24. Na programación destaca unha exposición de orixinais de obras de novela gráfica galega editadas en 2011, por exemplo de David Rubín, José Domingo, Lola Lorente, Jacobo Fernández, Martín Romero, Miguel Cuba e Brais Rodríguez. Tamén se entregará o 17 de outubro o Premio Ourense á mellor iniciativa do ano de banda deseñada, e créase o Premio Benito Losada de Banda Deseñada, para autores de menos de trinta anos. E teremos igualmente un novo número do fanzine da xornadas. De igual xeito poderanse ver as obras premiadas no certame Injuve 2011, con traballos de Pablo Roa, Pau Valls, Diego Blanco, Néstor Fernández, Ana Santiso, Jose Domingo, Irati Fernández e Wahab Zeghlache Páxina das Xornadas de Banda Deseñada de Ourense


Summary: Ambas institucións realizaron movementos para intentar gañar tempo na procura dunha estratexia que impida aos Franco levar elementos que consideran do pobo. A familia do ditador xa anunciara a súa intención de retirar mesmo as estatuas de Abraham e Isaac, do Mestre Mateo, consideradas BIC. Estas últimas protagonizan unha campaña nas redes.

Á mobilización cidadá únese agora a actuación administrativa para impedir que os Franco leven os bens que están no interior do pazo de Meirás, tal e como lles permite unha sentenza xudicial da Audiencia Provincial da Coruña. O Concello de Sada anunciou a presentación de dous escritos ante o xulgado como estratexia para adiar a retirada, que os achegados do ditador pediron que fora urxente. No primeiro dos documentos interponse un "incidente de execución" e alégase a "indispoñibilidade de retirada de determinados bens mobles", cuestión sobre a que se pide unha nova resolución. Desde o punto de vista do Consistorio, eses obxectos forman parte indivisíbel do complexo. "A sentenza considerou que o Estado ostentou a súa condición de dono, para todos os efectos, desde 1938 ata a morte do ditador, o que estende a posesión non só ao inmoble (continente) senón aos bens mobles (contido)", destaca o texto. O segundo documento é un recurso de reposición polo prazo que se lle deu á familia, que é dun mes. Agora queda agardar resposta da Audiencia. En todo caso, despois de que o Parlamento pedira acción á Xunta, esta presentou un recurso de reposición contra a decisión do mesmo xulgado, o de Primeira Instancia número 1 da Coruña. Para ir por esta vía argumentan que a dilixencia "socava as competencias públicas de protección do patrimonio cultural da Galiza". Sen especificar "Ao non especificar de maneira explícita que a retirada de bens de interese cultural precisa a preceptiva autorización administrativa da Xunta", engade. Fontes da Consellaría de Cultura indican que esta estratexia ten como meta "protexer e defender o patrimonio dos galegos". As mesmas aclaran que se aposta "pola unidade entre as administracións, axustándose ao Estado de Dereito e dando pasos firmes con aval xurídico". Así inténtase adiar o proceso ou impedilo de todo, xa sexa con estes movementos ou buscando novos argumentos legais. A principal preocupación está nas estatuas do Mestre Mateo e os centos de volumes que garda a biblioteca de Emilia Pardo Bazán, "con protección de Ben de Interese Cultural (BIC)", á que os Franco queren facer caso omiso. Ademais, no seu recurso de reposición, a Avogacía do Estado argumenta que o prazo de retirada de bens dado aos Franco fíxose "sen dar traslado a esta parte do escrito presentado pola contraparte a efectos de poder formular alegacións sobre a devandita petición e sobre as concretas condicións en que deba efectuarse a retirada dos bens solicitada". Protestas da sociedade civil Mentres se resolven todas estas accións, a sociedade civil continúa organizándose. Se hai uns días Iniciativa Galega pola Memoria (IGM) convocaba unha concentración nacional para o 19 de xuño en protesta pola "rapina" da familia do ditador, agora é a Asociación O Sorriso de Daniel a que impulsa un meme a través das redes sociais. Na imaxe poden verse as figuras de Abraham e Isaac coa palabra "Libertad" e a lenda "Los profetas no quieren que los lleven a Madrid". A petición a prol de que as obras do Mestre Mateo fiquen en mans do pobo vai en aumento.


Summary: "Levamos moitos anos tentando enxuizar os responsábeis", sinalan desde Ecoloxistas en Acción a 'Nós Diario'.

O río Pesqueiras, en Lousame, presenta estes días unha cor laranxa froito das verteduras procedentes da mina —hoxe inoperativa— de San Finx, propiedade da multinacional Rafaella Resources. Trátase, advirten fontes de Ecoloxistas en Acción a Nós Diario, de "metais pesados" que se acumulan neste río con desembocadura en Noia. As verteduras acháronse a escasos metros dunha présa de lodos. Colectivos ecoloxistas critican as presións da empresa que xestiona a mina de San Finx "O río no verán leva pouca auga e os materiais precipítanse no fondo. Mais chegado outubro ou novembro aumenta o caudal e acaban no mar", subliñan as mesmas fontes. Así se explica que nestes meses de calor e poucas precipitacións a auga deste río torne laranxa dunha forma tan facilmente visíbel. As verteduras, afirman, son frecuentes e estacionais. "Levamos moitos anos tentando enxuizar os responsábeis", indican, a respecto das múltiples causas xudiciais abertas por mor das verteduras, nomeadamente, e perante as institucións comunitarias, desde 2016. A empresa propietaria das minas de San Finx e Varilongo colapsa na Bolsa O pasado ano, de feito, Ecoloxistas interpelou a Comisión Europea —a través do grupo parlamentario dos Verdes en Bruxelas— para iniciar un procedemento de infracción contra o Estado español. Cómpre lembrar que a mina está situada a escasos sete quilómetros do Esteiro do Tambre, un espazo protexido baixo o 'paraugas' da Rede Natura 2000. Aliás, debido á súa proximidade aos bancos marisqueiros da ría de Noia, as verteduras afectan tamén a actividade extractiva e pesqueira da zona.


Summary: "Sería unha labazada á memoria das vítimas que a familia Franco recibise algún tipo de indemnización", afirmou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, nunha entrevista en RNE-Galiza.

O BNG oponse a que se indemnice a familia Franco nunha eventual restitución do Pazo de Meirás ao dominio público, enfatizou a líder nacionalista. "Tería que ser á inversa", dixo Pontón, quen non comparte a proposta xurídica formulada pola comisión de expertos impulsada pola Consellaría da Cultura para a reversión da propiedade ao dominio público. Hai outro informe xurídico, o encarregado pola Deputación da Coruña, que garantiría a anulación do contrato de compra-venda que permitiu á familia Franco facerse en 1941 coa titularidade do ben. Esa vía, esclareceu Pontón, non contempla nengunha caste de compensación económica para os herdeiros do ditador. Non só apuntou a líder nacionalista o goberno galego, senón tamén o estatal, e nese sentido remarcou que, se hai unha "axenda da memoria histórica" que pode resultar no traslado dos restos mortais de Franco do Valle dos Caídos, tamén debe contemplar a restitución dos bens "espoliados" pola ditadura, e entre eles o Pazo de Meirás, a Casa de Cornide e as estatuas de Abraham e Isaac do Mestre Mateo.


Summary: Ana Pontón defende un novo modelo para a reactivación social, económica e cultural.

O Bloque Nacionalista Galego (BNG) rexistrou esta segunda feira, 14 de setembro, a petición de creación dunha comisión para a reactivación económica e social de Galiza, despois de que nunha comparecencia ante os medios a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, declarase que por parte do Goberno da Xunta e do seu titular, Alberto Núñez Feixoo, "non se tivese dado aínda ningún paso adiante" após a oferta de diálogo expresada polo propio Feixoo na sesión de investidura. En concreto, forza nacionalista solicitou a constitución dunha comisión especial de estudo para acordar un novo modelo que permita a reactivación económica, social e cultural así como blindar os servizos públicos na Galiza. "O tempo pasa sen que a oferta de diálogo do presidente da Xunta tivera máis efecto que ser titular de prensa da sesión de investidura" mais, segundo advertiu Pontón, "hai que actuar sen demora porque a situación é crítica para miles de familias". Nese sentido, a líder nacionalista aseverou que "quen queira traballar para fraguar acordos útiles para defender este país e os dereitos das galegas e galegos terá sempre a man tendida do BNG". Mais para lograr eses acordos, dixo a nacionalista, débense "mudar as vellas receitas fracasadas e que o PP veña ao Parlamento coa vontade de facelo porque con máis do mesmo non imos poder saír adiante", afirmou, após un encontro cunha delegación da Confederación Intersindical Galega (CIG), encabezada polo seu secretario xeral, Paulo Carril, para analizar a situación de crise derivada da pandemia, no que tamén participou o deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego. Ao saír do encontro, a líder nacionalista deixou claro que non se poden repetir os erros da crise financeira de 2008 "aplicando recortes de dereitos aínda en vigor" e, neste sentido, demandou a derrogación das contrarreformas laborais e das leis Montoro e Mordaza, así como un novo modelo económico "verde, baseado na innovación e que poña Galiza a producir". Entre as propostas concretas Pontón enumerou un novo modelo de financiamento, que se traduza nun concerto económico que permita á Galiza xestionar a totalidade dos seus recursos; converter o Instituto Galego de Promoción Económica (Igape) "nun auténtico instituto de crédito como paso previo a unha banca pública galega" e estabelecer unha tarifa eléctrica galega "que abarate o prezo da electricidade para familias e empresas". Tamén propuxo "como mínimo" duplicar os fondos para I+D+i, crear o Innogal, un novo instituto para captar e reter talento, e un plan para a reindustrialización do país.


Summary: O principio de acordo acadado esta terza feira recolle que haxa uns criterios unificados para aplicar limitacións ou prohibicións nos municipios de máis de 100.000 habitantes. As decisións naqueles de menor poboación dependerán dos gobernos autonómicos.

O Executivo da Comunidade de Madrid e o Goberno do estado español acadaron esta tarde un principio de acordo para estabelecer restricións ligadas á pandemia cun criterio homoxéneo nos grandes concellos. O achegamento entre as dúas partes chegou no marco da reunión do Grupo Covid-19, no que se falou de que os municipios de máis de 100.000 habitantes serán tratados de maneira igualitaria. De feito, no encontro de traballo foise máis alá ao marcar esta forma de actuar tanto para a Comunidade de Madrid como para o resto de territorios. Polo momento, a aplicación farase na comunidade gobernada por Isabel Díaz Ayuso.Porén, o facer efectiva esa medida dependerá da aprobación na reunión do Consello Interterritorial que decorre mañá. Doutra banda, as e os mandatarios e o equipo científico convocados á mesa decidiron que, no caso da afección do virus a localidades de menos de 100.000 habitantes, dependerá das autonomías tomar medidas prohibitivas. Esto aplicarase tanto na mobilidade como no feche ou limitación de capacidade en negocios para frear contaxios, así como no número máximo de persoas que poden reunirse, entre outras cuestións. Os días de críticas e ataques mutuos rematan, cando menos polo de agora, grazas á reunión convocada polo vicepresidente da Comunidade de Madrid, Ignacio Aguado. Este apostou na "unidade" e pediu que se deixara de lado "o ring de boxeo".


Summary: Os populares galegos gaban a figura do ex-presidente autonómico en Vilalba no seu único acto polo Día Nacional de Galicia, marcado polas protestas de pais dos alumnos do CPI Monte Caxado das Pontes, que clamaron contra o peche do centro

Por "consolidar a democracia, o sentimento galeguista e a identidade" de Galicia dentro da "gran nación española". Esa foi a principal razón pola que o PPdeG e Novas Xeracións decidiron celebrar o seu único acto oficial co gallo do Día Nacional de Galicia -catro xornadas antes do 25-X- cunha homenaxe a Manuel Fraga, fronte ao seu busto na súa vila natal de Vilalba. O PPdeG celebra o seu único acto oficial polo Día Nacional de Galicia cunha homenaxe a Fraga en Vilalba catro días antes A poucos metros da casa onde naceu o presidente fundador do Partido Popular, o portavoz da formación no Parlamento galego, Pedro Puy, tirou de estatísticas para destacar como Fraga "consolidou a democracia e o sentimento galeguista", xa que ao chegar ao goberno da Xunta "un 40% das persoas sentíanse tan galegos como españois" e a cifra aumentou até o 60% ao final do mandato, mentres descendía a porcentaxe dos que se declaraban só españois ou galegos. Para o voceiro na Cámara, o ex-presidente da Xunta "reforzou o sentimento autonomista" e a "identidade" propia de Galicia pero dentro, aclarou, "da gran nación española e da construción europea". O acto estivo marcado polas protestas contra o peche do CPI Monte Caxado das Pontes Puy foi un dos protagonistas dun acto marcado polas protestas dunha vintena de persoas chegadas desde As Pontes e que aproveitaron a presenza de altos cargos do PP en Galicia para protestar contra o peche do CPI Monte Caxado, anunciado a poucas horas de rematar o curso xunto co doutros centros que xa non volverán abrir no vindeiro setembro. Varios pais de alumnos do colexio esixiron que non se leve a cabo a medida anunciada pola Consellería de Educación durante as intervencións de varios persoeiros. Entre eles, o secretario xeral do PPdeG, Miguel Tellado, que asegurou que "o galeguismo é o trazo ideolóxico diferencial" da súa formación, algo que definiu como "a reivindicación dunha terra que ten capacidade para ser prósopera, de producir por si mesma e de adaptarse como calquera aos novos tempos" fronte á postura, dixo, daqueles que "o entenden como a reivindicación dun país que se reprega sobre si mesmo". Ao tempo, defendeu o galeguismo "desde a apertura ao exterior" e a "vontade de cooperación cos que están ao lado e cos que están lonxe" e "non desde a confrontación ou o rexeitamento ao diferente". Tellado considera o galeguismo como "o trazo ideolóxico diferencial" do PP en Galicia Tellado, ademais, reivindicou o labor do PPdeG á fronte da Xunta, as continuas vitorias electorais da súa formación no país e os datos económicos froito dunha "xestión seria e rigorosa" desde a posición política "que máis se parece a Galicia". Pola súa banda, Elena Candia, presidenta do PP de Lugo, asegurou que hai "moitas cousas que agradecerlle" a Manuel Fraga, sobre todo a súa "honrosa e honorable traxectoria" de servizo público a través dos distintos cargos que tivo. A tamén alcaldesa de Mondoñedo gabou a figura do que tamén foi ministro do goberno ditatorial franquista porque "co seu traballo foi quen de transformar Galicia e de poñer en valor o noso patrimonio material e inmaterial".