Summary: Marcharon desde a estación de tren até a Praza do Obradoiro para exixiren unha investigación técnica independente e denunciaren o "menosprezo" de PP e PSOE cara ás vítimas nestes seis anos.

É, nos últimos anos, unha imaxe habitual do 24 de xullo en Compostela: vítimas do accidente de tren de Angrois -81 persoas mortas e máis de 140 feridas- protagonizando unha marcha polas rúas e prazas da zona vella da capital galega en demanda de "verdade e xustiza". Convocada pola plataforma de vítimas Alvia 04155, a marcha (que contou coa presenza de representantes de BNG, Anova, En Marea ou Compostela Aberta) transcorreu coa petición dunha investigación independente. "Isto é clave, non só polas responsabilidades técnicas e para aprender dos erros e que algo así non volva acontecer, senón ademais porque ese informe sería o que debería de estar no xulgado, porque o que está alí é o informe da CIAF (Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios), que é totalmente parcial. Limitouse a facer caso ao que din Renfe e Adif sen ir máis alá", manifestou Jesús Domínguez, presidente da Plataforma en conversa con Sermos Galiza. As vítimas tamén se mostraron moi críticas con PP e PSOE, aos que acusan de "menosprezalos" e de non estaren interesados nunha investigación técnica independente. Algunhas manifestantes portaban imaxes do sinistro e do candidato á presidencia, Pedro Sánchez, no que se lle instaba a permitir esa investigación. Anunciaron que solicitarán unha reunión co presidente en funcións. "É imprescindíbel que se depuren todas as responsabilidades e que se aclare toda a verdade", reclamaron na praza do Obradoiro, lugar onde rematou a marcha. Xa pola tarde, ás 19 horas, haberá unha concentración na curva da Grandeira, lugar onde descarrilou o Alvia. "Xustiza" Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, que acudiu á marcha coa eurodeputada Ana Miranda, manifestou que "as vítimas e a sociedade galega teñen dereito a pasar páxina e a non seguir vivindo nunha dor provocada por unha ferida que non se pecha, e para iso precisamos coñecer a verdade e ter garantías de que non vai repetirse un sinistro similar, polo que é preciso saber que pasou, estabelecer os responsábeis e garantir todas as medidas de seguridade". De por parte, Antón Sánchez, portavoz de Anova e deputado do grupo parlamentar de En Marea, criticou que "o Estado español, fose quen fose o goberno, exerceu estes seis anos de obstaculizador e non de colaborador no coñecemento da verdade". Adrián Dios (membro da Coordenadora do partido En Marea -representado no Parlamento polo grupo mixto-) dixo que "fai falla xustiza e fai falla verdade", polo que exixe unha "comisión técnica independente".


Summary: Miguel Anxo Fernández Lores será o candidato nacionalista en Pontevedra; Rubén Arroxo deberá ser escollido pola asemblea local do BNG de Lugo.

A oito meses de que decorran as eleccións municipais na Galiza, o BNG segue a perfilar as súas candidaturas, coa mirada posta nas sete cidades galegas. No día de hoxe, o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, e o tenente de alcalde de Lugo, Rubén Arroxo, informaron das súas respectivas candidaturas á Alcaldía destas cidades. Ana Pontón Reivindica o BNG como "referente" na xestión municipal Lores, que xa confirmara a mediados de xuño a súa intención de presentarse novamente a Alcaldía de Pontevedra en 2023, anunciou que "a asemblea local do BNG de Pontevedra decidiu apoiar a miña candidatura á alcalde da cidade de Pontevedra de novo". O alcalde pontevedrés, durante 23 anos ininterrumpidamente no seu cargo, afirmou que "é hora de seguir amosando esa paixón que teño por Pontevedra e que sei que é compartida pola inmensa maioría da veciñanza desta cidade, unha cidade que entre todos e todas convertemos en referente mundial". Miguel Anxo F. Lores: "Teño ilusión por seguir facendo avanzar Pontevedra" "Ao longo dos vindeiros meses continuarei este traballo colectivo co que o BNG e a veciñanza de Pontevedra lograron crear un proxecto de cidade único, do que podemos estar orgullosos e no que debemos seguir crendo, afondando e mellorando", engadiu. Candidato do BNG de Lugo Pola súa parte, Rubén Arroxo, que ademais de tenente de alcalde de Lugo é portavoz municipal do BNG na cidade, rexistrou esta quinta feira a súa candidatura para encabezar a lista de cara ás eleccións municipais do 2023. Rubén Arroxo: "Estamos a construír un Lugo que segue a crecer, e iso a algúns non lles vai ben" Arroxo explicou que "o BNG é unha organización democrática, e todas as cuestións importantes, como a cabeza de lista de cara a unhas eleccións municipais, escóllense entre toda a militancia". O Consello Local do BNG de Lugo abriu esta semana o procedemento para que calquera militante poida "presentar a súa candidatura", explicou o responsábel local, Felipe Rivas, para despois detallar que "a asemblea local reunirase a vindeira segunda feira, día, 26 e escollerá á cabeza de lista de cara ás eleccións de 2023". "O BNG liderou a oposición en Lugo, sempre en clave positiva e propositiva" Rubén Arroxo presentou a súa candidatura "para unhas eleccións nas que o BNG vai optar a todo", e engadiu que a formación nacionalista ten "optimismo, ilusión e ganas de seguir levando adiante un cambio profundo en Lugo".


Summary: Na vindeira xuntanza do Observatorio Galego da Biodiversidade a entidade solicitará a súa consideración como especie vulnerable, pois neste momento non conta con ningunha figura de protección en Galicia. En 1984 foi declarada especie protexida a través dunha orde da Xunta, que quedou derrogada en 1990.

O acivro (Ilex aquifolium) é un arbusto presente nos bosques de boa parte de Europa, tamén en Galicia, de grande importancia ecolóxica e tamén cultural, cunha gran presenza na toponimia galega e nas tradicións celtas. Nas últimas décadas lanzáronse alertas sobre o seu estado de conservación, tendo en conta sobre todo o uso que del fan algunhas especies animais, como protección ante predadores, regulador térmico ou alimento. O acivro non conta na actualidade con ningunha figura de protección en Galicia A pesar disto, non conta na actualidade con ningunha figura de protección en Galicia. Con todo, si estivo protexida no pasado. En 1984 unha orde da Xunta declarouna "especie protexida no territorio da Comunidade Autónoma de Galicia" ao considerar "a importancia ecolóxica do acivro e a súa utilidade para a fauna silvestre". Porén, esta orde -que desenvolvía o Real Decreto 3091/1982 sobre protección de especies ameazadas da flora silvestre- quedou derrogada en 1990 por outro decreto que regulaba o Catálogo nacional de especies ameazadas, sen incluír ao acivro entre as especies suxeitas a unha protección especial. Este xoves o DOG publica (Decreto 11/2018) unha nova derrogación da orde de 1984 "co obxecto de reforzar a seguridade xurídica que esta derrogación supón no ámbito ambiental, dadas as dúbidas que nos ámbitos económico e social están a derivar desta orde". O decreto, que regula a composición do Observatorio Galego de Educación Ambiental, lembra que "na lexislación vixente sobre conservación da biodiversidade non está considerada a súa protección", subiñando a Xunta que "o que se fai agora é, unicamente, derogar de forma expresa a devandita orde aproveitando unha modificación dunha norma de rango ambiental". A Consellería de Medio Ambiente sailenta que habitualmente recibe "numerosas consultas por diversas vías relacionadas coa suposta condición do acivro como especie protexida". Unha protección que neste momento non existe. A Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) anuncia que na vindeira xuntanza do Observatorio Galego da Biodiversidade solicitará a inclusión do acivro como especie vulnerable no Catálogo Galego de Especies Ameazadas. En resposta, a Consellería de Medio Ambiente sinala que "a situación actual do acivro non é un obstáculo para calquera tipo de iniciativa que se poida impulsar para a súa posible incorporación no catálogo" e afirma que "a proposta será estudada e tomarase unha decisión en virtude da información técnica dispoñible que poida ser achegada e avaliada". A SGHN destaca que as formacións de acivro son un hábitat de interese na UE que ten sufrido unha diminución dun 10% da súa superficie de distribución A SGHN destaca que as formacións de acivro son un hábitat de interese na UE que ten sufrido unha diminución dun 10% da súa superficie de distribución e ocupación nas últimas décadas. E estudos recentes alertan de numerosas ameazas para esta especie, dende os efectos dos incendios forestais en Galicia, o abandono dos usos tradicionais do territorio ou a presión humana directa, sobre todo pola corta de acivro no Nadal para usos decorativos.


Summary: Do Celta ou do Dépor, de subir ou de baixar, de Defuntos ou de Samaín, de óso de santo ou de bolo de vento... Dise que o galego é unha dicotomía en si mesmo, e no referente ao xeito de vivir -e de degustar- o Día dos Mortos e a noite da súa véspera non ía ser menos.

Resulta paradoxal falar da secularización do Día de Defuntos, pero así está a acontecer cunha festa cuxas orixes remiten ás persecucións sufridas polos pola igrexa primitiva en tempos do emperador Diocleciano. Exportada ao resto do mundo cristián e implantada a sangue e lume no imaxinario colectivo, aquelas imaxes da sobria Galiza das viúvas ataviadas co loito e dos cemiterios convertidos nunha insua primaveral chea de vida grazas á cor dos cravos, as rosas e os centros en pleno outono comezan a configurar un presente que adquire ton de pasado a medida que pasan os anos. A relevancia desa data, que aínda hoxe supón arredor de 15 por cento da facturación anual do sector das florerías, dilúese progresivamente para toda unha xeración de galegas -das Millenials ás Z-, que poñen o foco na véspera de Defuntos: a noite de Samaín. Tradición con orixes na Galiza pre-cristiá e raíces comúns nos países celtas, as galegas e os galegos souberon aproveitarse do pulo da enésima invasión dun produto cultural do imperio ianqui para recuperar unha festividade severamente prohibida pola igrexa e o franquismo. Ósos de santo, de tributo aos mártires cristiás a lambetada da rapazada A situación actual entre o Samaín e Defuntos é de convivencia harmónica -quizais cun punto de diglosia-, con moito en común entre eles alén do evidente do culto pola morte, destacando especialmente o eido gastronómico. Nin a atea máis recalcitrante nin a máis fervente fiel ao Samaín evitan a tentación de mercar, ou de elaborar xuntas na casa co resto da familia, os doces típicos desta época, en especial os bolos de vento e os ósos de santo. Este doce de mazapán -que pola súa semellanza a un óso co seu miolo encaixa á perfección coa volta de torca vivida pola festividade de Defuntos- ten cor branca, forma de tubo e está recheo de xema na súa forma máis tradicional. Porén, Xosé Santos, reposteiro retirado con máis de 30 anos de experiencia elaborando doces en confeitarías da Coruña, Ferrol ou Compostela, explica para Sermos Galiza que esta sobremesa tradicional galega "xa non é o que era". "Hai moito que o recheo máis demandado é o de chocolate", engade. Santos relata que o segredo do éxito deste doce "tan laborioso" está nunha "perfecta mestura" entre os ovos, as améndoas e o azucre para elaborar a pasta de mazapán, debendo ter "máis porcentaxe de améndoa que de azucre" para que resulte máis apetecíbel, estando o "truco" para atraer a novas xeracións de consumidores na tintura do óso do santo de vivas cores laranxas, negras ou moradas. Bolos de Vento, os favoritos das crianzas se están recheos O outro rei das sobremesas das paparotadas de Defuntos é o bolo de vento, por diante doutros doces tamén moi populares como a torta de castañas ou os importados panellets, propios dos Països Catalans e dispoñíbeis en distintos sabores como coco, chocolate, café, laranxa, limón ou marmelo. Os bolos de vento están realizados con fariña, auga, azucre, canela, ovos, manteiga, lévedo, sal e a pel dun limón. Unha vez feita a masa frítense en aceite a temperatura media, para que non se queimen. Durante ese proceso poden chegar a dobrar o seu volume, e os máis ousados "énchenos con chocolate, crema, nata ou marmelada de froitas, que é como máis lle gustan aos cativos", apunta o reposteiro Xosé Santos, que conclúe sinalando que "o novo mundo que a recuperación de festas como o Samaín" abre ante as novas e os novos profesionais da repostaría faille desbotar outro mito, neste caso o de que "calquera tempo pasado foi mellor".


Summary: A oposición únese na censura da "precariedade laboral" e a "marxinación" que sofre o xénero feminino polo Día Interncional da Muller, que se celebra este domingo cunha manifestación unitaria do feminismo galego.

Toda a oposición criticou a "precariedade laboral" e a "discriminación" que sofren as mulleres. Fíxoo co gallo do Día Internacional da Muller que se celebra este domingo e en varios actos previos, nos que se criticou con dureza a marxinación do xénero feminino, especialmente no eido laboral. O BNG lembra que "desde 2008 máis de 70.000 mozas abandonaron Galiza" O BNG, durante o acto celebrado en Vigo, lembrou que "desde o ano 2008 máis de 70.000 mozas abandonaron Galiza", denunciando tamén "a precariedade laboral das mulleres", que cobran menos salario os homes, ao tempo que adoitan ocuparse do coidado dos seus fillos ou de persoas dependentes. Así o destacou a deputada Carme Adán. Pola súa parte, Esquerda Unida cualificou a situación laboral da muller de "insoportable". O deputado de AGE, Ramón Vázquez, cre que estas sofren "unha situación límite, de absoluta supervivencia" e considera que o "paradigma social" no que se vive, en relación aos dereitos da muller, é "verdadeiramente depredador". Desde o PSdeG, o seu secretario xeral, José Ramón Gómez Besteiro, censurou que un día que debera ser de festa se converta "nun día de reivindicación" ante un PP "que desfixo o camiño andado tras séculos de reivindicacións". AGE cre que a situación da muller "é límite, de absoluta supervivencia" e o PSdeG critica que oo PP "desfixese o camiño andado en séculos" O PP, pola súa banda, manifestou "o seu compromiso de seguir traballando pola igualdade real e efectiva entre mulleres e homes para acadar un modelo social avanzado sen barreiras nin discriminacións por razón de xénero". Ademais, toda a oposición animou a acudir á manifestación unitaria que o movemento feminista levará a cabo este domingo en Compostela. "De novo ocupamos xuntas as rúas, para amosar que seguimos e seguiremos unidas na loita polos nosos dereitos, para acadar plena autonomía e liberdade, para conseguir unha cidadanía que non teña que ver coas imposicións normativas ou cos estereotipos que actualmente nos encorsetan". Este é un dos primeiros párrafos do manifesto que lerán algunhas das participantes na praza de Praterías, unha vez que remate a manifestación que organizan varios colectivos do feminismo galego de forma unitaria para reivindicar uns "dereitos e liberdades que os gobernos do PP están eliminando". A manifestación unitaria do feminismo reivindicará uns "dereitos e liberdades que os gobernos do PP están eliminando" De feito, o lema elixido para este acto no que participarán asociacións e organizacións feministas, sindicatos e partidos políticos é Feminismo para avanzar. Xuntas nunha mesma loita, subliñando pois a importancia de que as mulleres galegas "camiñen da man nesta loita dirixida a non permitir nin un paso atrás e, polo tanto, ir sempre para diante". A manifestación sairá ás doce da mañá da estación de Ferrocarril e rematará en Praterías, onde ademais de ler o manifesto, Ana Romaní e Xiana Arias dirixirán unhas verbas ás e os asistentes. Pandereiteiras e unha batucada porán a nota musical a un acto no que, como é habitual nesta data, mistúrase a reivindicación co carácter festivo da propia conmemoración. "Os recortes en dereitos sociais, laborais, a violencia que se exerce sobre as mulleres ou a pretendida nova contrarreforma da Lei do Aborto que remata co dereito a decidir das mulleres novas, son algunhas das reivindicacións que se porán de manifesto nesta acción conxunta do domingo 8", advirten.


Summary: O primeiro ministro inglés, David Cameron, lanza un dardo a Bruxelas e abre a porta a un posíbel referendo sobre o mantemento do Reino Unido na UE.

Cameron, publicaba esta fin de semana no dominical The Sunday Telegraph, un artigo no que se declaraba disposto a convocar un referendo sobre a pertenza do Reino Unido á Unión Europea. Malia non ficar claro nin cando nin como se desenvolvería a consulta popular, o primeiro ministro inglés considera preciso determinar as condicións nas que se veu estabelecendo até o de agora a relación entre o Reino Unido e a UE. Lembremos que o país pertence ao mercado común mais non á zona euro, o que limita a súa capacidade de influencia sobre as decisións adoptadas a respecto dunha maior integración económica. O primeiro ministro xa solicitara en varias ocasións dende o comezo da crise na eurozona, participar no proceso de toma de decisións sobre a moeda única, ao entender que o seu país se vía moi afectado pola situación económica da zona euro. Non obstante, nin os tratados nin os países que comparten a moeda única, recoñecían esta posibilidade. David Cameron, sinala o mercado común como o maior interese inglés para o seu mantemento na organización internacional mais entende que esa relación debe mudar á fin de aumentar "o poder e influencia británicos no mundo". Neste senso, Cameron considera que a arquitectura actual da UE -e por ende a eurozona como núcleo duro desa organización, están a adoptar decisións e medidas que tenden a unha maior integración económica e política, afectando por igual a aqueles estados membros que non partillan a moeda única. Así pois, o primeiro ministro inglés considera fundamental determinar que partes do compromiso cos seus veciños europeos queren manter e cales rexeitan. Para adoptaren tal decisión, o actual goberno británico cre necesario contar co apoio do seu pobo, quer nunhas eleccións xerais, quer a través dun referendo. Na actualidade o Reino Unido mantén unha relación propia coa UE pois, malia integrarse na Comunidade Económica Europea en 1973, non se integrou na unión monetaria nin pertence á denominada zona Schengen -acordo político para a libre circulación de persoas, inda que posúe un acordo de cooperación. Entre as súas forzas políticas existen correntes dun profundo escepticismo europeo que, tradicionalmente, veñen defendendo a saída do país da UE. O Tratado de Lisboa, aprobado no ano 2007 e en vigor dende 2009, recoñece por vez primeira a posibilidade de abandonar a Unión malia non ser doado. Asi pois, o país que o desexe poderá abandonar a organización após un proceso de negociación previo sobre as condicións nas que esta saída se produciría.


Summary: A CIG concéntrase no porto de Brens, en Cee, para denunciar o que considera un "desmantelamento" e "sabotaxe" da propia compañía á súa fábrica para forzar as condicións que xustifiquen un ERE e quedar só coas centrais hidroeléctricas.

O ano comeza en Ferroatlántica cunha concentración da CIG no porto de Brens (Cee) para protestar contra o "desmantelamento" da factoría que a empresa ten nesta localidade da Costa da Morte. Segundo o sindicato nacionalista, a compañía está a levar a cabo un "boicot e sabotaxe" da súa propia fábrica para provocar o peche e cumprindo cunha das ameazas que lanzou cando hai ano e medio a Xunta lle denegara a solicitude para segregar as actividades industriais e enerxéticas e poder vender as centrais hidroeéctricas dos ríos Xallas e Grande. A CIG advirte do "desmantelamento, sabotaxe e boicot" de Ferroatlántica na súa propia fábricaA CIG denuncia o "desabastecemento de materias primas" da fábrica, a paralización de dous fornos, a ameaza dun posible ERE e o desvío de produción que se está a trasladar a outra factoría que Ferroatlántica ten en Francia. O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, presente na concentración denuncia que a paralización dos fornos non se debe a causas obxectivas, senón a "un novo intento de deslocalizar a produción" e advirte de que xa está levando a cabo un recorte do cadro de persoal "antes mesmo de presentar os papeis do ERE". O sindicato aclara que desde o pasado día 1 xa non traballan eses dous fornos, persoal das auxiliares cesou na súa actividade e os eventuais que cubrían baixas ou vacacións non foron chamados. A ameaza abrangue os case 300 traballadores do cadro de persoal ademais de traballadores eventuais e auxiliareas, un total de 400 empregos. A CIG cre que Ferroatlántica prepara o terreo para "xustificar causas obxectivas" de cara ao peche definitivo da factoríaA CIG entende que o movemento da fábrica intenta "sabotear" o centro de Brens e preparar o terreo para "xustificar causas obxectivas" de cara ao peche definitivo da factoría por parte da compañía que dirixe Juan Manuel Villar Mir, ao que acusan de teimar nas súas intencións de botar o fecho á fábrica "poñendo en perigo a súa viabilidade" e quedar así coas centrais. Por iso, a CIG reclama á Xunta que "actúe de forma inmediata" e que vele polo cumprimento das condicións da concesión de explotación, que vincula as centrais hidroeléctricas do Xallas e o Grando co mantemento da actividade nas fábricas. O sindicato e BNG advirten de que a concesión das centrais implican manter a actividade e os postos de traballoHai ano e medio, e logo de meses de protestas e mobilización, a Xunta rexeitou a solicitude de Ferroatlántica de segregar as actividades industriais e enerxéticas para vender as centrais. A decisión tomárase por "non existir as garantías dabondo para o mantemento da actividade industrial". A empresa respondera daquela acusando o Goberno galego de "desprezar" os 500 empregos que prometera e anunciando despedimentos e "precarización".O BNG denunciou a "deslocalización encuberta" da que acusan a Villar Mir e insta a Xunta a que "espabile" e que lle lembre ao empresario que ten unha concesión de explotación das centrais "que non é a cambio de nada, senón a cambio de manter a actividade e os postos de traballo".


Summary: No mínimo sete persoas mortas, se ben hai fontes que elevan o número a doce.

O Estado Islámico (Daesh) reivindica os dous atentados terroristas cometidos esta cuarta feira en Teherán e que deixan un mínimo de sete persoas mortas, se ben algunhas axencias elevan a cifra a máis de dez. Varios homes armados irromperon no Parlamento de Irán e abriron fogo contra as persoas que alí se atopaban. Case de forma simultánea, outro grupo de homes armados atacou o museo do ayatollah Khomeini, no sur da capital iraniana. En ambos os dous casos, un dos atacantes fíxose estoupar con cargas explosivas adheridas ao seu corpo. O Ministerio do Interior xa anunciou unha xuntanza de emerxencia. As rúas próximas ao parlamento están cortadas e hai fortes controis policiais. As autoridades pediron á poboación que estean en alerta. Irán é un dos principais inimigos para o Daesh. O apoio de Teherán ao goberno sirio no seu combate contra o terrorismo sitúa este país no punto de mira do Estado islámico. Aliás, Irán é un pais de maioría chiíta, rama do islam que tamén está entre os obxectivos dos terroristas do Daesh.


Eliane de Moura Martins (Panambi- Rio Grande do Sul, 1973) é militante do Projeto Popular para o Brasil e doutoranda em Sociologia pela Universidade Federal do Rio Grande do Sul. Participa este sábado nas jornadas organizadas por AGE-Europa "O feminismo, imprescindível para construir outra Europa". Conversamos com ela arredor do feminismo no Brasil. - "Concebendo e construindo o feminismo popular para fazer frente ao colonialismo, ao capitalismo depredador e a todas as formas de neomachismos" é o título da palestra que você apresenta. Como fazer frente ao colonialismo através do feminismo? - Para nós, no Brasil, é ainda mais difícil por termos sido literalmente uma colônia. Nós temos esse problema do colonialismo nacional e temos que enfrentar toda uma cultura de inferioridade em que também está presente o racismo e que agrava profundamente as condições das mulheres negras e pobres. É um colonialismo que está presente em aspectos da nossa vida cultural, social e política... está inserida em tudo. Isto agrava muito mais as condições de gênero. É um tema que se tem que solucionar desde o ponto de vista de um mundo que vive em sociedade. - E o capitalismo, como se pode combater desde o feminismo? - O capitalismo é o coração de tudo o processo. A lógica do sistema do capital transformou as relações de mercado, as mercadorias... e mesmo as bandeiras do feminismo, que podem ser compradas. A sua influência sobre as mulheres se agravou nos últimos vinte e trinta anos. Agora as mulheres vivemos numa falsa liberdade, num falso acesso a um mundo de liberdade e autonomia. Temos uma dificuldade muito grande para trabalhar o feminismo, que é uma ferramenta e um esforço para demonstrar ao conjunto da sociedade que existe a desigualdade. O feminismo ajuda a ver e a mudar esse complexo sistema que nos leva a viver na alienação. Também é uma importante ferramenta de debate não só para a sensibilização, mas para o acesso ao poder político e ao espaço de decisão. Ao poder não lhe interessa que nós possamos ocupar esses espaços, mas temos que o lograr com uma perspectiva de socialismo e de transformação social. - Quais são as formas de neomachismo que imperam na atualidade? - O conceito neomachismo não se emprega no Brasil, mas me parece muito interessante. Se refere a esse falso cenário de autonomia que padecemos. Hoje as mulheres só ocupamos espaços de poder e de toma de decisões muito superficiais e que estão longe do que queremos. Eu acho que, por exemplo, os homens progressistas defendem a igualdade, mas essa igualdade não se vê nas suas práticas e no dia a dia. Também podemos nos referir a neomachismo quando falamos da falsa liberdade sexual. No Brasil essa falsa liberdade sexual vem a ser um negócio que representa o mercado. É algo enfocado mais ao mercado do que um aspeto da autonomia humana. Numa das praias mais conhecidas do Rio, Ipanema, existe um espaço para os gays e lesbianas, um espaço em que não existem os preconceitos, algo assim como um território livre de discriminação, mas fora desse espaço volta a intolerância. - Com que ferramentas se pode lutar contra o machismo? Todas as ferramentas são importantes. O nosso drama, no caso brasileiro, é que estamos longe dos meios de comunicação de massa. Na televisão assistimos a leituras discriminatórias, a uma linguagem machista... Há possivelmente alguns espaços nas redes sociais, mas esse espaço não é abarcado pela maioria da população. A escola poderia ser um lugar privilegiado, mas no Brasil é complicadíssimo. Vivemos num Brasil em que se proíbem as discussões de gênero na escola porque as discussões de gênero foram furtadas do plano nacional de educação porque os conservadores interpretam esse tema como propaganda da homossexualidade. E isto num plano com 10 anos de vigência. Terão que ser os professores por conta própria, e de maneira clandestina, aqueles que têm certo esse debate pela sua militância, os quais ajudem desde a escola. Essa nova lei também proíbe a discussão política nas escolas públicas. Existe, assim, um cerco político arredor dessas questões mais abertas da vida humana. Neste contexto, as famílias fazem o que podem e são as mulheres, através dos movimentos populares, as que conseguem criar as ferramentas. É um trabalho de formiguinhas. - Como se pode difundir o feminismo? Desde o ponto de vista individual, desde a internet, com as redes sociais, com leituras... Hoje é muito comum entre a juventude que muitas meninas virem feministas através das redes sociais e da literatura que conhecem na internet, mas eu sou temerosa ao respeito, porque é necessário que a gente construa a dimensão coletiva e social. - Na luta pela igualdade, que responsabilidade tem as instituições? A pergunta seria quais das instituições, porque as governamentais estão regidas pelos pressupostos da liberdade do mercado. Faz-se de tudo para que o mercado tenha garantido as suas liberdades. Isso sim, depois se lhe restam horas à filosofia nas aulas. Não interessa que as crianças discutam de filosofia, mas sim que entendam de matemáticas ou de marketing. Necessitamos as instituições para o ser humano e não para o mercado.


Summary: Os disparos romperon unha xanela.

O autobús con saída ás 7.20 horas entre Pontedeume e Ferrol recibiu na mañá desta segunda feira, no lugar de Limodres, dous impactos de bala, un contra a carrozaría e outro contra unha xanela, que é de dobre cristal. Fontes da empresa que xestiona esa liña, Monbus, confirmaron a presentación dunha denuncia perante a Garda Civil para pór en coñecemento das autoridades o sucedido. Aínda que como consecuencia do impacto o autobús puido seguir circulando até Ferrol, unha vez na estación da cidade departamental a empresa cambiou de vehículo para continuar o traxecto até A Coruña e "cumprir os seus horarios". Dáse a circunstancia de que esta liña é froito das críticas das persoas usuarias de forma recorrente, xa que demandan melloras na conexión da comarca de Ferrolterra e máis frecuencias. Tal e como informa na súa páxina de Facebook a Plataforma Transporte Público Digno en Ferrol e Comarca, as usuarias fan unha "condena de todo tipo de actos vandálicos" e esperan que estes "se esclarezan". "Seguimos coas nosas reunións, protestas e mobilizacións, sempre previa autorización e aviso ás autorizadades pertinentes e á poboación", explicaron esta mesma segunda feira nun comunicado.


Summary: O líder de Podemos lembra que a súa formación defende un "proceso constituínte" e revela que ten pedido unha entrevista co chefe do Estado.

Nunha entrevista coa axencia Reuters recollida por Europa Press, Pablo Iglesias manifesta a súa inclinación por que o chefe de Estado se submeta a procesos eleitorais, no canto de chegar á máis alta maxistratura pública por "razóns hereditarias". Nese sentido, Iglesias acha que Filipe VI "tería moitas posibilidades de gañar unhas eleccións como chefe de Estado" porque esperta "enorme simpatía" entre as cidadás e os cidadáns. Este criterio vaillo trasladar persoalmente ao monarca en cuanto se concretizar a petición de entrevista realizada polo dirixente da formación emerxente. O líder de Podemos lembra a Reuters que a súa formación aspira a abrir un "proceso constituínte, no que se podan discutir moitas cuestións que teñen a ver co modelo de Estado".


Summary: A CIG solicitou a intervención do Valedor do Pobo após ser denunciada a destrución de probas diagnósticas e historiais clínicos no Hospital da Costa (Burela) por decisión do Sergas. Unha medida que Sanidade adoptou porque, din, dixitalizalas saía moi caro.

Segundo o comunicado emitido pola CIG-Saúde a dirección do Sergas tería autorizado @s profesionais da Área de Xestión Integrada de Lugo a queimaren probas diagnósticas e con elas os historiais clínicos dalgúns doentes como medida de aforro. A decisión foilles comunicada através d@s traballador@s do Hospital da Costa a quen o Xerente da EOXI de Lugo, nunha xuntanza que mantivo cos xefes de unidade e servizo. Neste senso, @s profesionais do complexo hospitalario denunciaron perante a CIG-Saúde que embora inicialmente preveren a dixitalización das probas finalmente a dirección do Sergas decidiu queimalas para aforrar. Unha decisión que de se levar á práctica deixaría @s facultativ@s sen acceso aos historiais clínicos d@s doentes e impediría desenvolver unha valoración continuada das súas enfermidades. Algo que desde a CIG-Saúde, advirten, xa tería acontecido no Hospital do Barbanza (Ribeira). A CIG-Saúde denuncia que no Hospital do Barbanza xa foron destruídas algunhas probas diagnósticas Para a central sindical nacionalista isto prexudica @s enferm@s pois, "só por causa de que a administración sanitaria quer aforrar, sen valorar as consecuencias negativas desta medida" @s doentes rematarán nunha situación de "desprotección". Así pois e perante o recollido na lexislación vixente desde a CIG-saúde instan o Valedor do Pobo a tomar cartas no asunto pois, lembran, en Galiza o historial clínico está lexislado pola Lei 3/2001, do 28 de maio, reguladora do consentimento informado e da historia clínica das/os pacientes. Unha lei que no seu artigo 20 exixe a conservación da historia clínica "en condicións que garantan a preservación da información asistencial que contén, aínda que non se manteña no soporte orixinal no que se xerou, coas cautelas que se establezan regulamentariamente para evitar a manipulación de datos cando non se manteña o devandito soporte orixinal".


Summary: DÍA DE ROSALÍA | ENTREVISTA Falamos con Encarna Otero sobre Rosalía de Castro, o seu feminismo e os aspectos da súa vida e obra nos que aínda é preciso afondar Actos en todo o país homenaxean a poeta no 180 aniversario do seu nacemento

Actos en todo o país homenaxean a poeta no 180 aniversario do seu nacemento Este venres 24 de febreiro conmemórase o 180 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro. Lonxe quedan os tempos nos que a súa figura e a súa obra quedaba reducida a un elemento puramente sentimental e morriñento, ao laio acrítico e apolítico e a un símbolo folclorizante no peor sentido do termo. Hoxe nas homenaxes que se lle renden destácase a fondura intelectual dos seus traballos e o carácter netamente feminista da súa obra. E é así, como unha persoa forte e consciente de si, como devén en símbolo universal de Galicia, tanto que mesmo lle dá nome xa ao aeroporto de Compostela. Queda, iso si, camiño por diante no proceso de coñecemento e recoñecemento a Rosalía, como este mércores lembrou a vicepresidenta da Deputación, Goretti Sanmartín: "Moito teremos andado o día en que galegas e galegos nos acheguemos a esta estatua e vexamos unha filósofa, unha pensadora, a poeta, como a ela lle gustaba dicir, pois odiaba a palabra poetisa que daquela significaba a persoa que compoñía versos para as pombas e as flores". Falamos de todo isto con Encarna Otero, estudosa da obra de Rosalía Cres que se conseguiu mudar a visión social que podía haber hai unhas décadas sobre Rosalía, a da chorona, a da poeta sentimental...? Eu coido que si, outra cousa é que esa idea se transmitira o suficiente. Pero é moi destacable a difusión que hoxe se fai da súa obra a través de moitos soportes distintos, dende a música ata o audiovisual, que é capaz de chegar á mocidade. Unha obra moi extensa -poética, novelística ou xornalística- que tiña un obxectivo: situar a Galiza no seu lugar real e tamén situar as persoas sen voz, as máis pobres, que eran a maioría. E dentro delas, sobre todo, as mulleres. Ela quería non só denunciar a situación na que vivían as mulleres, senón tamén reivindicar a través dela mesma que as mulleres estaban capacitadas para facer todo o que quixesen na vida, a pesar das moitas trabas que tiñan. "Rosalía era filla de nai solteira. É un aspecto do que hoxe non se fala moito, cando isto non era algo tan estraño na Galiza do momento, nin entre as clases populares nin entre as máis acomodadas" Que aspectos cres que son máis descoñecidos ou nos que se debería aínda afondar máis? Quizais sería interesante afondar na súa orixe. Rosalía era filla de nai solteira, con pai coñecido. E a súa nai era unha persoa da fidalguía, como denota o seu apelido. É un aspecto do que hoxe non se fala moito, cando isto non era algo tan estraño na Galiza do momento, nin entre as clases populares nin entre as máis acomodadas. Hai outro tema, que non está demasiado estudado e coido que é interesante: Rosalía reivindicou moito a Galiza como territorio para dar soporte á vida, á xente. Ela pertencía a esas mocidades provincialistas que organizaron o Banquete de Conxo, e que pulaban por unha transformación democrática da sociedade. E denunciaba que xa nese momento se estaban a producir destrucións do territorio que eran irreparables, como cando por exemplo denunciou a tala dos carballos en Conxo para a construción do sanatorio psiquiátrico. Era unha mentalidade ecoloxista e consciente da riqueza do territorio e da súa importancia para dar sustento á poboación, un instrumento para acabar coa miseria e evitar a emigración. "Rosalía reivindicou moito a Galiza como territorio e a súa importancia para dar sustento á poboación" Atopei tamén algún poema, que me impresionou moito, no que ela louva a modernidade, que me lembra a aquel Curros Enríquez que lle dedica un poema á chegada do ferrocarril. Rosalía ten algún poema louvando os obreiros e as transformacións sociais que se están a producir nesas décadas, que ela interpreta como positivas para a xeración de emprego en Galiza. "Dentro dese grupo de mozos provincialistas que querían cambiar o mundo, aparece unha Rosalía que sabe francés, que le directamente os socialistas utópicos, que a min me recorda a Flora Tristán" É importante salientar o carárcter intelectual de Rosalía. Non ficar nunha idea de que cando era reinvindictiva o facía só dende o sentimento, non si? Ela tiña unha inmensa formación. Unha formación autodidacta en gran parte, a pesar das limitacións que atopaban as mulleres naquela época. Tamén grazas a unha institución que naquel tempo existía en Santiago e que tiña participación feminina, a Sociedade Económica de Amigos do País. E grazas tamén ao Liceo de la Juventud, que estaba en San Agustín. Dentro dese grupo de mozos provincialistas que querían cambiar o mundo, que apoian os pronunciamentos liberais, que interveñen na prensa so momento, aparece unha Rosalía que sabe francés, que le directamente os socialistas utópicos, que a min me recorda a Flora Tristán. Hai que ter en conta que Rosalía viviu 48 anos e que tivo que conciliar o seu traballo produtivo, creativo e intelectual coa crianza dos seus fillos, en situacións económicas moitas veces adversas. E mesmo así, tivo a capacidade de formarse, unha gran produción e ademais unha grande intuición para ver o que estaba ocorrendo en Galiza e no resto do mundo. "Hoxe xa ninguén se atreve a falar da Rosalía chorona e sentimentaloide; pode que haxa alguén que o pense, pero xa non o verbalizan, porque inmediatamente quedarían descualificados" Que importancia ten o movemento feminista contemporáneo neste traballo de recuperación da figura de Rosalía? O traballo do movemento feminista galego é clave, sobre a base das investigacións de Francisco Rodríguez ou Pilar García Negro. Ese é o aspecto de Rosalía que máis se conseguiu divulgar e que está máis solidamente asentado: esa Rosalía muller, defensora da muller e claramente feminista. Hoxe xa ninguén se atreve a falar da Rosalía chorona e sentimentaloide; pode que haxa alguén que o pense, pero xa non o verbalizan, porque inmediatamente quedarían descualificados. "Estas mulleres fixeron moitas propostas, pero tamén fixeron moitas cousas concretas, que é algo que caracteriza moito ás mulleres: que non quedan só na palabra, senón que actúan, aínda que sexa con cousas pequenas" Na Galicia do seu tempo Rosalía estableceu unha relación moi forte con outras mulleres progresistas e feministas, como Pardo Bazán, Juana de Vega ou Concepción Arenal. Que importancia tivo esta rede? Hai unha cousa que se debe salientar: unha das primeiras persoas que reivindica a Rosalía é Emilia Pardo Bazán, a pesar da polémica que tiveran entre elas. Rosalía practicaba moito a sororidade; cando ela falaba de todas as penurias que tiñan que pasar as mulleres galegas, ou cando citaba as eruditas de calquera lugar do mundo que ela coñecía pola súa formación, ela era consciente de que as mulleres ou facían rede ou non tiñan nada que facer. Esa rede de mulleres existía en Galiza: había un grupo, no que estarían Teresa Herrera, Juana de Vega, Concepción Arenal, Emilia Pardo Bazán, Filomena Dato... e moitisimas máis, que a finais do século XIX xera un momento a prol dos dereitos das mulleres, a prol dunha práctica de defensa das persoas máis pobres e desvalidas, a prol da educación e do dereito das mulleres a acceder a ela. Estas mulleres fixeron moitas propostas, pero tamén fixeron moitas cousas concretas, que é algo que caracteriza moito ás mulleres: que non quedan só na palabra, senón que actúan, aínda que sexa con cousas pequenas. "Temos un símbolo de unidade no país, que tanta falta nos fai, e que reivindica o país no seu conxunto, dende a óptica do feminismo pero de forma global" É un valor que unha muller e unha muller como era Rosalía sexa un dos máis claros símbolos de Galicia? É unha sorte que temos, e, ademais, un elemento de unidade. A última vez que escoitei a Xoán Carmona, dixo que a revolución en Galiza fora feita polas mulleres: nas fábricas de conservas, na Fábrica de Tabacos, as lavandeiras, as costureiras... Esa transformación que se dá entre o século XIX e XX en todo o mundo, en Galiza foi feita pola man de obra feminina. Temos un símbolo de unidade no país, que tanta falta nos fai, e que reivindica o país no seu conxunto, dende a óptica do feminismo pero de forma global. É un inmenso valor do que ás veces non somos conscientes: unha muller que usaba a pluma e o papel, que usaba a cabeza e o corazón conxuntamente para darlle a este país un nome: Galiza, en maiúsculas e en galego, e sendo feministas, porque o feminismo é un valor transversal que o atravesa todo.


Summary: Caen derrotados Obradoiro, Breogán, Baxi e Ensino.

Non foi a mellor das xornadas para a representación galega na elite do baloncesto masculino e feminino Estatal, pois tanto Monbus Obradoiro e Leite Río Breogán como Durán Maquinaria Ensino e Baxi Ferrol perderon os seus respectivos compromisos ligueiros. Con todo, non hai que restarlle mérito á actuación dos celestes do Breogán, pois tiveron claras opcións de vitoria ante o todopoderoso Real Madrid -único equipo da ACB xunto co Barcelona que permanece invicto- nun choque que finalizou cun resultado de 71-79. Tan só os sensacionais lanzamentos de tres puntos de Yabusele na primeira metade e de Llull nos momentos finais impediron que os lucenses desen a sorpresa, confirmando así a súa condición de gran revelación da categoría. Diametralmente oposto foi o modo de perder do Monbus Obradoiro, que foi esmagado polo UCAM Murcia por 70-104 na que foi a súa primeira derrota no Sar no que vai de campaña. O técnico galego, Moncho Fernández, advertira xa nos días previos a este compromiso de que as súas únicas opcións pasaban por conseguir igualar a característica intensidade dos murcianos, cousa que, á vista está, non conseguiron. As baixas lastran o Ensino Con respecto ao baloncesto feminino, o Ensino correu a mesma sorte que os tamén lucenses do Breogán e perderon exhibindo unha moi boa imaxe ante o Spar (54-65). Detras deste tropezo están as numerosas baixas que asolan á escuadra galega, agravada pola carga de partidos tras a disputa da EuroCup. Finalmente, o Baxi Ferrol tampouco foi quen de gañar, pois o Tenerife foi superior nun encontro no que o combinado departamental contaba coa vantaxe do factor campo, que non soubo aproveitar (62-77).


Summary: Convocan unha primeira concentración esta sexta feira contra a instalación a pé de río de tanques con capacidade para 100.000 litros de combustíbeis.

Desde hai varias semanas estase a artellar en Lugo un movemento de resposta para evitar que a administración permita instalar unha área de servizo a pé do río Miño ao seu paso por Lugo, unha estación que vai ter depósitos con capacidade para albergar por volta de 100.000 litros de combustíbeis. Xa decorreron diferentes iniciativas, como a cadea humana no caneiro das Illas convocada polo Bloque Nacionalista Galega e aberta a organizacións, entidades e toda a veciñanza que quixese acudir a ela. Desa mobilización saiu entre os e as asistentes a idea de chamar a unha asemblea para debater a conveniencia de constituír unha plataforma que aglutinase o rexeitamento e oposición a ese proxecto. "Tantos anos con problemas administrativos para poder dotar a Lugo dunha zona pública de baño, mentres unha empresa pode usar espazos próximos para un negocio altamente contaminante" E así naceu, o 18 de setembro, a plataforma 'Miño Si Gasolineira non'. Os seus responsábeis sinalan que " unha estación de servizo aí lvai causar contaminación constante, sobre un xa moi danado río Miño, polos residuos continuados que deixan este tipo de instalacións, e que chegarán ás augas sen ningún impedimento". Aliás, sorpréndelles que "tantos anos con problemas administrativos para poder dotar a Lugo dunha zona pública de baño, mentres unha empresa pode usar espazos próximos para a colocación dun negocio altamente contaminante". Esta plataforma convoca esta sexta feira a súa primeira acción contra a instalación desa gasolineira a escasos metros das beiras do río Miño. Será unha concentración ás 20:00 horas no lugar da súa futura instalación, diante do centro comercial de As Saamasas.


Summary: Marta Dacosta e Ana Luísa Amaral en Poetas Di(n)versos esta segunda feira e Tálata Rodríguez e Lara Rozados -coa música de Ataque Escampe- a terza feira nos Picaversos, poesía ao vivo na Coruña e Compostela.

A quinta sesión da nova edición do ciclo Poetas Di(n)versos, coordinada pola poeta Yolanda Castaño, trae as voces de Marta Dacosta e a portuguesa Ana Luísa Amaral esta segunda feira, día 9, ás 20.30 horas ao Auditorio do centro Ágora da Coruña. As dúas poetas presentarán no recital os seus novos libros, Escuro de Ana Luísa Amaral e Dun lago escuro, de Marta Dacosta. Tamén en Compostela a poesía vivirase na voz das súas autoras na nova sesión do ciclo de lecturas poéticas Picaversos, coordinada tamén por dúas autoras, Olalla Cociña e Branca Novoneyra. Desta volta, a sesión dedicarase á rabia e conta coa participación de Lara Rozados e a latinoamericana Tálata Rodríguez. A música virá da man da banda Ataque Escampe. Será esta terza feira ás 21 horas no Modus Vivendi. No Picaversos presentarase o número 0 do seu fanzine dedicado tamén á rabia.


Summary: A entidade é un dos núcleos da AJA-Portugal, cuxo obxectivo é divulgar o legado do cantautor, e ofrecerá unha batería de eventos no próximo sábado 27

A Associaçom José Afonso anunciou esta pasada quinta-feira a creación dun núcleo do organismo no noso país. A AJA-Galiza inicia a súa traxectoria cun programa de actividades culturais no próximo sábado 27 de xaneiro en Santiago de Compostela. Unha palestra, unha exposición e un grande concerto homenaxe servirán para difundir o labor artístico do artista portugués, quen durante a súa vida teceu fortes relacións co noso país. As galegas Uxía, Nao, Falua, Xico de Carinho & Manolo Bacalhau, a Banda das Crechas e Do fondo do peto ofrecerán un recital conducido polo humorista Carlos Blanco xunto cos artistas portugueses Francisco Fanhais, Cais da Saudade e Tiago Fernandes. Será ás 22 horas na sala Malatesta e as entradas, cun prezo simbólico de 3 euros, poden reservarse xa a través do sitio web da entidade, para seren retiradas na mesma sala a propia noite do concerto. Alí tamén estarán á venda o material promocional da AJA-Galiza, que consistirá en camisolas, bolsas e crachás co lema 'Tal vez ninguém me entendesse como na Galiza', cita textual do Zeca que pon de relevo a forte ligazón co noso país. As persoas interesadas tamén poderán adquirir este merchandising a través da web. Amais da música, o arranque da asociación galega contará coa palestra O triângulo mágico na vida e obra do Zeca Afonso: África-Portugal-Galiza, que será impartida no mesmo día ás 18 horas na Gentalha do Pichel polo vicepresidente da entidade portuguesa, Paulo Esperança. O palestrante fai parte dunha delegación da AJA-Portugal que se achegará a Santiago de Compostela para participar nunha recepción institucional e unha cea de confraternización, amais dun acto na praza Zeca Afonso, ubicada a carón do Auditorio de Galicia. Foi nese lugar, nas antigas instalacións do Burgo das Nacións, onde Afonso tería tocado por primeira vez o Grândola, vila morena, símbolo da Revoluçãodos cravos. E para pór o ramo a estes eventos, a Casa das Crechas acollerá a partir da sexta feira 26 de xaneiro -e até o próximo 28 de febreiro- Zeca: o que foi e o que é, unha exposición fotobiográfica que recolle 32 paneis. Esta trintena de imaxes amosará a vinculación do artista con Galiza, e como este inspirou parte da súa obra nas músicas populares galegas. Tamén a partir desa fin de semana será aberto o prazo para facerse socia ou socio da organización, que adianta que haberá máis actividades ao longo do ano por todo o país. José Zeca Afonso, finado en 1987, contribuira fortemente a popularizar as reivindicacións políticas e sociais coa súa música. Durante a súa vida, e mesmo após o seu pasamento, foran moitos os recoñecementos dos que gozou no noso país e que hoxe toman forma na AJA Galiza, impulsada por un grupo de activistas galegos. "O Zeca foi um crítico com qualquer forma de servidume e hipocrisia e un promotor das solucións colectivas, da fraternidade e da criatividade popular. Mais tamén tivo Galiza como a súa segunda patria. E é por iso que as actividades da AJA Galiza irán servir de ponte a unha e outra beira do Miño e da raia seca", sinalan desde a asociación.


Summary: Baixo o paraugas da marca Camiño do Viño Ribeiro, este produto amosa á Galiza e ao mundo unha historia entretecida a base de rutas, camiños, paisaxes, lugares de arquitectura simbólica, hospedaxes e adegas vital para a nosa historia comercial. Un viño, o Ribeiro, coa denominación de orixe máis antiga do país e unha das máis veteranas de toda a Península, cuxa historia chega até Inglaterra ou América da man de Colón. Falar desta bebida, expoñen viticultoras, adegueiras e expertas, é ir máis aló da mera cata e procurar unha experiencia ao ar libre en tempos onde o enoturismo, en alza, procura solucións para as súas visitantes na época da Covid-19.

Houbo un tempo onde os arrieiros, comerciantes e transportistas de viño por toda a Galiza levaban esta bebida cruzando o país de sur a norte para chegar a Pontevedra ou Santiago de Compostela, onde cruzaban a porta de Mazarelos para vender o licor a comerciantes, particulares e hostaleiros. A historia do Ribeiro, afirma Juan Casares, presidente da Denominación de Orixe desta variedade, é "unha historia de miles de anos", pois "é unha enocomarca, leva vivindo do viño miles de anos. Podes ir á Rioxa, a Toro e todos os sitios falan da historia. Porén, hai que diferenciar entre contar unha historia e ter historia, ademais de ter o relato temos a documentación que a sostén". Desde a metade do século XV até finais do XVIII, afirma Casares, o Ribeiro viviu a súa época de esplendor, "un produto moi cobizado", expón. "Todas as grandes obras relixiosas e casas fortes da Galiza tiveron adegas ou granxas no Ribeiro, de feito, a sede do Museo do Viño de Galiza, na reitoral de Campo Redondo, era unha grande adega dependente de San Martiño Pinario", sostén o experto. Pon así o foco no patrimonio erguido cos cartos dun comercio que puxo a Galiza no mapa: "A mellor testemuña deste viño son as pegadas arquitectónicas, lagares, pazos, adegas… Unha das actividades que oferta o Pazo de Toubes é coñecer a vendima de primeira man Son os mellores documentos que temos neste momento. O Ribeiro posúe o patrimonio cultural ligado ao viño máis importante de toda a Península". Casares foi impulsor no ano pasado da marca Camiño do Viño, un modo de agrupar e promover moi variados negocios arredor desta bebida e dunha viaxe polas terras do interior: "O Ribeiro foi piar económico da Galiza. É coñecido polo viño, pero descoñecido polo territorio, as paisaxes, historias e tradicións, un tesouro enolóxico e etnográfico. Hai ordes do concello de Ribadavia de 1597 onde se regula todo, cultivos, rendementos, prezos, mesmo estabelecía as fraudes e un regulamento sancionador ante estas, a Organización Mundial da Propiedade Intelectual ten recoñecido este documento como un dos máis antigos do seu tipo", explica o presidente da Denominación de Orixe. Tres camiños converxentes Sinala Casares que, se ben a denominación do "Camiño do Viño" é a marca do enoturismo, os verdadeiros camiños son tres, o Camiño Miñoto –"que se está intentando oficializar, desde o norte de Portugal e subindo por Cortegada até Compostela", e os camiños dos arrieiros. "Os arrieiros eran os corredores e intermediarios deste viño, levaban o Ribeiro cara a dous lugares: a Pontevedra, para consumo da cidade e zonas como Asturias, Euskal Herria ou Reino Unido, e a Compostela, que entraba pola porta de Mazarelos e pagaba o fielato, os impostos", explica Casares. O obxectivo en mente da Asociación Ruta do Viño do Ribeiro é potenciar estes últimos, os dos arrieiros, para o sendeirismo, as andainas na descuberta de paisaxes monumentais e naturais: "Estamos en conversas con organizacións como o Museo Enolóxico da Galiza. Escollemos un traxecto que vai desde Cenlle, pasa por Ribadavia, Boborás… e logo empalma co Camiño Miñoto". Novas ilusións nunha variedade milenaria A través da paisaxe inzada de historia, traballada na terra e na pedra do románico e do barroco, atopamos unha das adegas máis novas, Celme, en Astariz, no concello de Castrelo de Miño: "Traballabamos de enxeñeiros industriais en Lugo e apuntámonos a uns cursos de cata, foinos enganchando progresivamente, coñecemos outras adegas e proxectos que nos interesaron, polo que tiñamos xa como idea vital dedicarnos a isto, a cultivar os nosos viños". Fala Jorge Alonso, que xunto a Dori Rodríguez levaron á realidade esta adega fundada en 2016: "En 2015 houbo un momento de cambio e decidimos pórnos a buscar, xurdiu un viñedo de dúas hectáreas aquí no Ribeiro. Lanzámonos e comezamos a traballalo nós, desde 2019 en ecolóxico. A singularidade do noso proxecto vén de facer cousas distintas: torrado do Ribeiro, vermú artesanal (con herbas de cultivo ecolóxico), un branco con crianza en barrica e imos sacar ao mercado un branco de fermentación espontánea, ao modo tradicional". Alonso e Rodríguez, sen ser de familia adegueira ou orixinarios da zona –el é da Terra Chá, ela dos Ancares– namoraron do lugar e da profesión, tanto que cambiaron o seu oficio orixinal para fundar a adega: "Estivemos fóra, en Edimburgo, e tiñamos ganas de volver, de estar preto da familia. Buscabamos traballo para voltar, non saía nada en concreto, e procuramos viñedos. Atopamos un con boas referencias". Afirma Alonso que a aprendizaxe veu dunha extensa formación e a axuda do seu enólogo de cabeceira, Pablo Estévez. A situación hoxe, lastrada pola Covid-19, supón unha importante baixada das vendas para un negocio que "xa non era fácil antes da pandemia", explica Alonso, "somos unha adega pequena, con pouco volume, e co tema do coronavirus a situación é dramática, coa hostalaría a medio gas, logo a cancelación das feiras do viño tamén nos afecta". Ao igual que moitas adegas, están sumados ao Camiño do Viño non só polo produto, senón polo enoturismo, e ofrecen visitas ás persoas interesadas para que coñezan a produción e as instalacións. Unha das marcas máis antigas A Severino Fernández, conta o seu fillo César, alcumábano 'Cunqueiro' pola cunquiña branca que levaba para probar o viño, "é como se facía antes, un obxecto típico da cultura galega que tamén atopamos en Asia, o de beber licor en cuncas". Fernández, arrieiro que levaba a comezos do século pasado o produto nun carro de bois a Pontevedra e Compostela, fundou en 1920 a adega que hoxe leva por nome precisamente Cunqueiro, como Celme, no concello de Castrelo de Miño. "A adega foi medrando até chegar á súa terceira xeración. Gústanos facer as cousas ben, ter cada ano o mellor viño posíbel e ter as mellores viñas, dámoslle un especial mimo á calidade, gústanos que o produto guste. Preferimos que digan que a nosa etiqueta é sobria pero o viño fantástico", comenta Fernández, que hoxe xestiona con outros tres membros da familia un negocio que fachenda da proximidade de produto e man de obra. "Procuramos dar traballo á xente da zona prioritariamente", explica, "levamos isto dous irmáns de cada xeración, un enólogo, un economista, un enxeñeiro agrónomo e un experto en márketing, tamén xente da vila que estivo connosco toda a vida". Con todo, Fernández explica as dificultades que atopa para a cooperación co resto de adegas e a explotación de terreos nunha zona característica pola alta concentración de minifundios: "temos moito terreo que non queren vender e que apodrece, que non se traballa". O adegueiro bota en falta máis implicación da Administración pública no fomento dunha unidade do sector que, defende, beneficiaria o Ribeiro no mercado estatal e internacional "en comparación con outras denominacións que traballan de maneira máis cohesiva". Lugar para deporte e cinema No concello de Boborás, restaurado nos anos 2000 con fondos Feder [Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional], atópase un pintoresco aloxamento dedicado ás amantes da natureza, o deporte e o turismo alternativo, a Aldea Rural Pazos de Arenteiro, "a aldea ten cen habitantes, está considerada Ben de Interese Cultural, ecoconxunto histórico-artístico desde 1975. Ten 7 pazos e unha igrexa románica do ano 1115, lugar dos Cabaleiros da Orde de Malta, había tamén viño do Ribeiro. Nós funcionamos coma un hotel rural", comenta o seu xerente, Ramiro Fernández, que xa innovaba nisto do turismo rural moito antes da Covid-19: "Organizamos retiros de ioga e fins de semana deportivos. Combinamos deportes como o kayak, pilates ou o jogging nocturno. Tamén facemos noites temáticas con escape room. Preparamos unha fin de semana histórica como tamén outra de enoturismo. Estámonos a adaptar o máis rápido posíbel ao contexto do coronavirus". Explica Fernández que a proximidade ás adegas e ás rutas de sendeirismo fai destes lugares sitios "con moito encanto", escollidos mesmo polas cineastas como lugar de rodaxe para producións como A Esmorga, de Ignacio Vilar, "na ruta de sendeirismo do pozo dos fumes", comenta Fernández ou Elisa e Marcela, cinta de Isabel Coixet que tamén emprega localizacións pola zona. Un enoturismo que goza do ar libre A historia do viño "nacional da Galiza", como o describe Casares, é explicada nos nosos días a través das iniciativas enoturísticas vencelladas ás adegas, vellas ou novas, e a un novo tipo de actividades que atraen públicos cada vez máis mozos con ganas de novas experiencias e coñecer o país. Óscar Martínez, encargado de comunicación do Pazo de Riobóo, admite que no contexto da Covid-19 os eventos en lugares abertos son chave para poder reunir un mínimo de xente. O lugar neste caso é o Pazo de Toubes, "un pequeno pazo de 1741, na zona onde nace o Ribeiro, onde son habituais; pois este tipo de construcións vencéllase historicamente á aparición da viticultura, xa que achegan os ingresos suficientes para a vendima", nunha transformación da paisaxe que o propio Casares admite que "non só mudou a xeografía do Ribeiro, senón tamén a de grandes casas por toda a Galiza, mesmo na capital". Severino Fernández 'Cunqueiro' bota en falta máis implicación da administración no fomento dunha unidade do sector, que beneficiaría o Ribeiro no mercado estatal e internacional "en comparación con outras denominacións que traballan de maneira máis cohesiva" Hoxe en día o Pazo de Toubes pertence a Viña Costeira, unha adega en forma de cooperativa que aparece en 1968 e hoxe abrangue 500 persoas socias: "Viña Costeira adquiriu o pazo a comezos da década pasada coa idea de cultivar as viñas que o rodean e recuperar as variedades autóctonas, que é unha das cousas nas que levamos inmersos os últimos anos. Unha vez acondicionado o viñedo, sete hectáreas, procédese á restauración do edificio antigo e á construción dun novo complexo para o enoturismo e dar apoio á adega". En maio do 2019 reinaugurouse e, detalla Martínez, desde ese momento comezou a actividade enoturística con "visitas e eventos, trasladamos alí a noite das Perseidas, por exemplo", ou "un festival de música, o Costeira Sonora; o Día das Letras Galegas en relación coa cultura do viño… É un espazo fermoso para facer cousas en primavera e verán". Hoxe, mesmo nun contexto adverso de pandemia, lograron capear o temporal fusionando eventos e reducindo capacidade con grupos dun máximo de 12 persoas e case toda a visita é ao aire libre: "hai tamén unha sala de catas moi diáfana para garantir a seguridade das traballadoras e das visitantes", comenta, "e organizamos un paseo en catamarán as sextas feiras coa posibilidade de xantar na propia bodega, xa que ao seren grupos reducidos poden manter as distancias, tamén coa organización de pícnics onde lle damos unha cesta a cada participante". Martínez olla ao futuro do Camiño do Viño Ribeiro con optimismo: "Temos un nivel de visitantes excepcional, facemos dúas visitas diarias e case todos os días estamos cheos".


Summary: O persoal dos medios públicos está chamado a paros parciais e dúas horas e a 24 horas de folga o 19 de decembro. As negociacións dos servizos mínimos estiveron marcadas polas recentes sentenzas nas que o TSXG acreditou que a CRTVG vulnerou o dereito a secundar a folga feminista do 8M Outro expediente a un traballador crítico coa dirección da CRTVG marca o vixésimo sexto venres negro

Outro expediente a un traballador crítico coa dirección da CRTVG marca o vixésimo sexto venres negro O persoal da CRTVG, unhas 900 persoas entre fixas e eventuais, está chamado á folga. Serán paros parciais de dúas horas en seis días de novembro e outros dous de decembro, ademais dun paro xeral de 24 horas convocado para o 19 de decembro. Nun ambiente de mobilización marcado polos venres negros contra a manipulación informativa, que xa acumulan vinte e seis semanas, este 20 de novembro comezará a folga sen acordo entre empresa e persoal a respecto dos servizos mínimos. Tras dúas xornadas de conversas, as negociacións racharon. As negociacións dos servizos mínimos estiveron marcadas polas recentes sentenzas nas que o TSXG acreditou que a CRTVG vulnerou o dereito a secundar a folga feminista do 8M "Foi unha mágoa, porque puidemos chegar a acordos", recoñécese dende o comité de folga a respecto dunhas negociacións que viñeron marcadas pola recente sentenza na que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou os servizos mínimos decretados nos medios públicos para a folga feminista do 8M por consideralos excesivos e "maliciosos". O pasado abril outra sentenza do mesmo tribunal concluíra que a Televisión de Galicia vulnerara o dereito do seu persoal a secundar esa mesma mobilización mediante técnicas de "esquirolaxe interna". Manifestación de persoal dos medios públicos, o pasado setembro / Defende a Galega "Quixemos desbrozar o camiño coa xurisprudencia na man", sinalan dende o comité para Praza.gal, xa que estas e outras sentenzas deixan claro o que son servizos "esenciais" da TVG e da Radio Galega durante unha xornada de folga. Pero "eles seguen teimando en convocar un número abusivo de efectivos" para, interpretan, "minimizar o impacto" da mobilización. Aínda que existiron "achegamentos" de posturas, finalmente non houbo acordo no respecto do número de efectivos que deben estar dispoñibles mentres duren os devanditos paros de dúas horas -a empresa partía dunha cifra de 167 persoas, segundo as fontes consultadas, mentres que o persoal partiu de 87 e chegou a roldar os 100-. A táboa reivindicativa As centrais sindicais agardan polo decreto de servizos mínimos para impugnalo formalmente mentres agardan poder chegar a acordos sobre a parte da folga aínda non negociada: a do paro xeral do 19 de decembro e o de seis horas do día 22 do mesmo mes. E, ao tempo, lembran a táboa reivindicativa e motiva a propia mobilización laboral, que a dirección da Corporación pública tentou conseguir desconvocar mediante unha negociación previa. Estas reivindicacións son secundadas tamén polo colectivo Defende a Galega, que as apoia como "calquera outra reivindicación que afecte á calidade do servizo público" na CRTVG, "pero entende que son os sindicatos os que deben levar a voz das mobilizacións que convocan". Persoal da CRTVG a participar nun 'venres negro' / Defende a Galega Así, por exemplo, o comité pon o acento na necesidade de "recuperar a produción propia interna" con programas informativos e de debate e entretemento producidos internamente, así como o "regreso" dun formato contedor semellante ao Xabarín para o público infantil ou a "recuperación das conexións en directo nos servizos informativos. Negociacións para unha mellor "dimensión" do cadro de persoal ou a fin da "utilización fraudulenta da contratación en prácticas" son outras das demandas laborais nunha folga na que a "erradicación da manipulación informativa" e o cumprimento íntegro da lei de medios do ano 2011 é tamén reivindicación de cabeceira. Alén de reivindicacións contra a precariedade laboral ou polo incremento da produción interna, o comité reclama a fin da "política represiva" e da "manipulación informativa", cuxa existencia a corporación pública nega Neste sentido, ás esixencias do persoal incorporáronse dous aspectos intimamente relacionados coas mobilizacións contra a manipulación. O comité pide a "fin da política represiva" mediante o "arquivo" do expediente disciplinario aberto ao locutor Carlos Jiménez e a "reparación pública do dano causado" á xornalista Tati Moyano co expediente que a atinxiu, arquivado o pasado outubro. Solicitan, asemade, a "apertura dunha mesa paritaria" para "aclarar e interpretar as normativas" nas que a área de Recursos Humanos baseou ambos expedientes. A empresa, pola súa banda, nega a existencia de tal "política represiva". Ademais, agregou que "non está de acordo na diagnose de manipulación informativa", segundo relata o comité e "nega a súa existencia". Ademais, a dirección agrega que non ten competencias para a creación duns dos órganos contemplados na propia lei, o Consello de Informativos, porque depende do Consello de Administración, órgano de seis membros con maioría de representantes designados polo PP.


Summary: O Goberno galego limita a expresar a súa "preocupación" pola imposibilidade de que o persoal da flota de altura e gran altura poida exercer o seu dereito ao sufraxio. As Cortes e o Goberno de España vetan o voto electrónico alegando problemas de "seguridade" mentres impulsan a contrarreforma do sufraxio dos residentes ausentes.

Ano 2014. As tecnoloxías da información e da comunicación forman parte da vida cotiá das persoas nas partes do mundo en que os recursos económicos así o permiten. En Galicia e no conxunto do Estado español as Administracións públicas teiman, malia ao descoñecemento práctico de moitos dos seus dirixentes, na súa aposta por investir e estender o uso da tecnoloxía a todos os ámbitos da cousa pública. A todos? A todos, non. Un continxente de entre 10.000 e 15.000 persoas, os mariñeiros embarcados en buques pesqueiros de altura, de grande altura e da mariña mercante seguen tendo vetado na práctica o seu dereito ao voto sen que a Xunta vaia alén de transmitirlle ao Goberno central a súa "preocupación" ao respecto. A regulación máis recente para o voto do persoal embarcado data do ano 1999, cun decreto ditado polo Ministerio da Presidencia con Francisco Álvarez-Cascos como máximo responsable. Nela estipúlase que os mariñeiros e demais persoal poderán exercer o sufraxio por correo ordinario se teñen que estar "embarcados dende a convocatoria das eleccións ata a súa celebración". Pero cunha condición: que "durante dito período toquen portos previamente coñecidos" en territorio español, o que na práctica fai imposible o exercicio do dereito a participar con normalidade nos comicios. Os mariñeiros embarcados só poden votar se tocan porto en período electoral Na liña do que veu acontecendo en anteriores procesos electorais, a reivindicación do voto para os mariñeiros reactivouse co gallo das eleccións europeas do 25 de maio. No Parlamento galego a petición de explicacións ao respecto volveu partir do BNG, que a través do seu voceiro en materia de asuntos marítimos, Daniel Rodas, se dirixiu á Xunta para constatar que, tras "tantas promesas e ríos de tinta que se teñen vertido sobre o dereito ao voto das tripulacións galegas, atopámonos con que vai ter lugar un novo proceso electoral e un importante número de cidadáns galegos embarcados" carecen do que debera ser "un dereito universal". "Van pasando os anos, tamén gobernos de diferente cor política, compromisos de estudos, comisións, grupos de traballo" e "o único certo é que os mariñeiros galegos non poden votar" porque "o Goberno español non llo permite". O BNG propón empregar o carné electrónico, ao xeito de Estonia Paralelamente a esta petición de explicacións Rodas rexistrou unha iniciativa na que expón que "varios países europeos puxeron en práctica diversos modelo que garanten o voto de mariñeiros embarcados". No caso galego, di, abondaría con imitar o modelo que xa está en marcha en Estonia, país que "facilita este dereito a través de internet". "O uso do carné de identidade electrónico" do que xa dispón a práctica totalidade da cidadanía "garante emitir o voto nos procesos electorais a pesar de atoparse a centos de millas de Galiza" durante "longas temporadas". Isto sería aínda máis doado que aplicar "o mecanismo sueco", explica, consistente en colocar "mesas electorais a bordo baixo a responsabilidade do capitán". A Xunta limítase a "preocuparse" Neste contexto, a Xunta vén de contestar por escrito as preguntas de Rodas e o propio Goberno admite, ao inicio da resposta, que se dispón a "reiterar o xa expresado" en anteriores lexislaturas, cando o asunto era obxecto de habituais preguntas por parte do daquela deputado nacionalista e actual secretario de organización do Bloque, Bieito Lobeira. "É evidente que a particular situación dos mariñeiros embarcados en altura provoca as máis das veces que o exercicio ao seu dereito ao voto se vexa incumprido". Malia ás evidencias de alternativas técnicas para solucionalo o Executivo galego parte da premisa de que esta é "unha situación que non atopa, ata o momento, unha solución acaída". A votación electrónica descartouse por "eivas de seguridade" mentres se impulsa a contrarreforma do voto emigrante "O marco legal vixente non dá óptima cobertura á casuística e peculiar singularidade que presenta a frota de altura", evidencia a Xunta a través da Vicepresidencia, "con numerosos traballadores do mar que pasan meses sen arribar a porto". O Goberno di ser "partidario" de que estas persoas "poidan exercer o seu dereito ao voto en condicións idénticas ao resto dos cidadáns e con plenas garantías" pero "cómpre salientar", di, que "a responsabilidade de introducir as melloras que permitan dito cambio no sistema non corresponden nin son competencia desta Administración autonómica", senón do Goberno de España. Entón, que cabe facer? "A Xunta trasladou a súa preocupación por esta cuestión" durante o desenvolvemento da comisión que estudou a reforma da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral en 2010 e nas propias Cortes Xerais chegouse a "abordar o debate arredor da posibilidade de introducir mecanismos electrónicos de votación que puidesen solventar esta situación". Pero esta opción "foi descartada polas eivas técnicas que presentaba e non por reunir suficientes garantías en termos de seguridade". Mentres, a mesma Cámara disponse a permitir que os denominados "residentes ausentes" poidan volver votar sen solicitalo previamente, é dicir, sen as mais mínimas garantías de seguridade.


O parlamento británico deu vía libre esta semana á realización en Escocia do referendo pola independencia. As cámaras dos Lores e dos Comúns veñen de aprobar o mandato lexislativo polo cal o goberno británico cede ao parlamento escocés a potestade de convocar o referendo pola independencia. A consulta realizarase, tal e como xa pactaran Londres e Edimburgo, en outono de 2014. Con debate, mais sen demagoxias nin imposicións nin censuras, o órgano lexislativo de Gran Bretaña cedeu ao escocés o poder de convocar o referendo. Un paso que ninguén dubidaba que o parlamento de Londres daría tras acordar gobernos británico e escocés que a consulta se faría en 2014. O propio primeiro ministro, David Cameron, afirmara entón que "só @s escoces@s deben decidir o lugar que queren ocupar no Reino Unido". Unha actitude impensábel nestas latitudes, onde goberno español e opinión pública están por trabar a consulta de Catalunya e negar aos e ás catalás o dereito a decidir. Escocia fará o referendo en outono de 2014, coincidindo a consulta co 700 aniversario de Bannoockburn, data gravada a lume na historia escocesa por ser unha histórica vitória no campo de batalla dos clans escoceses sobre o exército inglés. Alba Saor (Escocia Ceive) A campaña impulsada desde o Partido Nacionalista Escocés, SNP, que goberna esta nación e ten maioría absoluta no parlamento, está en pleno apoxeo. E está a se desenvolver marcada por un aberto debate ideolóxico e mesmo tamén práctico sobre as consecuencias da independencia ou da permanencia de Escocia na Gran Bretaña. En todo caso, un debate moi alonxado do discurso do Estado español a respecto dos nacionalismos . A prol dunha soberanía escocesa non só se manifesta o gobernante SNP (Partido Nacionalista Escocés), senón tamén o Partido Verde Escocés (con representación na cámara rexional) ou o Parthaid Soisealch na h´Alba (Partido Socialista Escocés, independentista e socialista). Tamén existen redes cidadás e plataformas ambientalistas, sociais e feministas traballando nesta liña. A idea é a de atinxir un millón de sinaturas a favor da independencia para as datas de celebración da consulta. "Nemo me impune lacessit" (ninguén me ofende impunemente) é o lema nacional da Escocia, unha frase que está a 'bombardear' (en linguaxe graffiteira) muros, valados e paredes de cidades e vilas escocesas en defensa da soberanía para este país e rememorando con estas catro palabras latinas unha longa historia de aldraxe, opresión e ocupación da vella Alba por Inglaterra. O primeiro ministro escocés, o nacionalista Alex Salmond defende con vehemencia a independencia de Escocia: "Se quero que sexamos independentes non é porque crea que somos mellores que ningún outro país, senón porque sei que somos tan bos como calquera outro país". Soberanía, ferramenta para o benestear O gobernante SNP incide na necesidade da soberanía para que Escocia teña unha ferramenta de loira contra a crise e de dotarse de máis e mellor estado de benestar, contrapoñendo este á política de recortes que o goberno británico está a levar a cabo nos servizos públicos, dereitos laborais e conquistas sociais.


Summary: Organizada pola Fundación Galiza Sempre e o Centre Maurits Coppieters, terá lugar o 1 de xullo na Universidade da Coruña. No programa inclúese unha mesa redonda coa participación de representantes do BNG, a UDB bretoa, Sinn Féin, EH-Bildu e ERC.

Como poden afectar os tratados de libre comercio aos pobos de Europa? Esta é a pregunta á cal tentará dar resposta a xornada organizada para este 1 de xullo na Coruña pola Fundación Galiza Sempre e o centro Maurits Coppieters e na que tomarán parte activistas, sociólogos, economistas e representantes de diferentes organizacións soberanistas de nacións sen estado europeas. Francisco Jorquera (presidente de Galiza Sempre e ex deputado do BNG) e Xosé Manuel Carril (profesor da Universidade da Coruña e vogal do Padroado da Fundación Galiza Sempre) presentaron estas xornadas, que adquiren carácter internacional pola relevancia e procedencia dos participantes. Unha das citas importantes no programa é a mesa redonda que comezará ás 12:30 horase na que participarán Ana Pontón (BNG); Adolfo Araiz. portavoz no Parlamento de Nafarroa de EH-Bildu; Jordí Solé. Eurodeputado de ERC; Helen Ryckamns. deputada no Parlamento de Valonia e membro de Ecolo; Gael Simon. Área de Relacións Internacionais da UDB bretoa e o senador do Sinn Féin Pádraig MacLochlainn. Ana Miranda, vicepresidenta de Galiza Sempre, moderará a mesa. Mais a xornada é moito máis completa. Comezará cunha presentación a cargo de Francisco Jorquera (presidente de Galiza Sempre) e Xabier Macías (presidente de Maurits Coppieters). Posteriormente, Josep Fontana i Lázaro, profesor Emérito na Universitat Pompeu Fabra falará sobre 'A destrución do estado de benestar'. Andrés Piqueras Infante, profesor de Socioloxía e Antropoloxía Social na Universitat Jaume I e membro do Observatorio Internacional da Crise dará unha palestra baixo o título 'Tratados de libre comercio: entre os mecanismos de desposesión do capitalismo terminal'. 'O impacto dos tratados de libre comercio en América Latina' é o nome da intervención que fará, xa pola tarde, Adrián Sotelo Valencia, sociólogo e profesor no Centro de Estudos Latinoamericanos da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da Universidade Nacional Autónoma de México. Side M. Omar, profesor visitante na Universitat Jaume I e membro do corpo diplomático da República Árabe Saharauí Democrática e da Fronte Polisaria, explicará o papel de Europa no saqueo dos recursos do Sáhara Occidental. En 'Alternativas aos tratados de libre comercio desde a soberanía dos pobos de Europa' a quenda será de María do Carme García Negro. profesora de Economía Aplicada da Universidade de Compostela e o xornalista e escritor Dimitrios Konstantanapoulos.


Summary: Un abrazo a Samil, o populoso areal de Vigo que xunta en agosto a milleiros de persoas, foi a nova mobilización que o persoal de Povisa desenvolveu para denunciar a imposición por parte da empresa dunha redución drástica das condicións laborais. Para o día 19 está prevista a xornada de folga. Vídeo no interior

O persoal de Povisa entende que é imprescindíbel informar á cidadanía do conflito polo que están a pasar e, para iso, a praia de Samil en pleno agosto é un lugar acaído para que milleiros de persoas de Vigo e a comarcan saiban de primeira man da situación. Cinco días antes do día 19 de agosto marcado para a folga, as mobilizacións chegaron ao areal máis populoso de Vigo coa acción que denominaron "abrazo a Samil" Despois da grande pegada de cartaces polas rúas de Vigo e máis a manifestación da segunda feira arredor do hospital, a camiñada pola praia de Samil deixa á vista que o persoal non parará coas súas mobilizacións até conseguiren que a empresa desista de impoñer as condicións que anunciou e que supón entre un 40 e un 52% de rebaixas salariais. A manifestación trasladouse á praia na que un grupo amplo do persoal informaron da ruptura de negociacións para un novo convenio entre os sindicatos e a patronal, que teima en impor a drástica redución de condicións salariais e dereitos consolidados, apoiándose na reforma laboral pola que, ao non haber acordo, impón o convenio provincial de maneira unilateral. O comité de empresa manifesta tamén que a empresa está a empregar distintas manobras co fin de impedir a realizaciónd a folga e rachar cos servizos mínimos pactados, situación que foi denunciada diante a Inspección de Traballo. O conflito laboral está a supor grandes inconvintes ás persoas que están asignadas a Povisa e xa a semana pasada 8,000 sinaturas foron entregadas no Valedor do Povo. O comité de empresa esixen ao Sergas e á Consellaría de Sanidade que se impliquen e traten de resolver a situación xa que son as principais sufragadoras do complexo hospitalario.


Summary: Salvemos Cabana levará o proxecto á deputación da Coruña na primeira semana de xuño nunha rolda de conversas que continuarán cos concellos da comarca e, finalmente, a Xunta de Galiza. Na consellaría de Economía presentaranse esta segunda feira 23.000 sinaturas contra a mina

A plataforma veciñal Salvemos Cabana presentará na primeira semana de xuño un plan comarcal de desenvolvemento sostíbel alternativo ao proxecto mineiro de Corcoesto. Pensado para os vindeiros catro anos, as medidas nel contempladas apuntan cara a un dobre propósito: dunha banda a consolidación do sector primario a través da produción orgánica e, da outra, un impulso decidido ao turismo de calidade como elementos xeradores de emprego e benestar social. Así as cousas, o plan buscará fomentar unha actividade económica sostible, contínua e diversificada, implicando ao sector agrícola e agroalimentario, gandeiro, forestal, pesqueiro e marisqueiro e turístico e impulsando a creación e o sostemento da renda económica na Bisbarra de Bergantiños, amparado baixo o marco normativo xenérico da Lei 45/2007 do 13 de decembro, para o Desenvolvemento Sostible do Medio Rural, a 42/2007, do 13 de decembro, do Patrimonio Natural e da Biodiversidade, o Programa de Desenvolvemento Rural Sostible 2010-2014, e o Real Decreto 705/2010 do 4 de xuño. Evitar o despoboamento e xerar emprego Como xa adiantaran, o obxectivo fundamental é ofrecer unha alternativa viable ao proxecto da mina de Corcoesto, que a empresa Mineira de Corcoesto S.L. / Edgewater pretende instalar entre os concellos de Cabana de Bergantiños, Coristanco e Ponteceso, e que en datas recentes coñecemos que podería chegar a ampliarse en tarefas de exploración e investigación mineira a Malpica de Bergantiños e mesmo a Carballo. Fronte a esta situación "de incerteza máis ou menos postergada no tempo", esperamos que a nosa proposta a través do Plan Comarcal de Desenvolvemento Sostible 2013-2017 poida ser de utilidade para frear o despoboamento do rural, en especial o que afecta ás mulleres e á mocidade, e sirva para mellorar as condicións de vida no lugar "a través do desenvolvemento socioeconómico das enormes potencialidades que presenta a nosa zona" e até paliando os altos niveis de paro tanto na Costa da Morte como na Bisbarra de Bergantiños. 23.000 sinaturas contra a mina Para alén do devandito plan, esta segunda feira entregaránse 23.000 sinaturas perante a consellaría de Industria e o Parlamento de Galicia para deixar constancia da "masiva" oposición social a un plan mineiro fomentado dende a Xunta e "que pode condenar primeiro á Bisbarra de Bergantiños e logo ao resto de Galiza a padecementos socioeconómicos e ambientais inéditos ata o de agora". Para se adiantaren "a calquera controversia que poida ser creada dende o ámbito favorable á empresa", a canadense Edgewater, que promove a instalación da mina a ceo aberto en Corcoesto, Salvemos Cabana explica que as máis de 23.000 adhesións recollidas están coordinadas dende change.org teñen plena validez a nivel público dado que o sistema informático que a xestiona está protexido contra calquera tipo de fraude, como a dobre firma ou a inclusión de correos electrónicos falsos. Por derradeiro, acrecentan que oficialmente a nivel estatal as únicas recollidas de firmas que son vinculantes e con validez legal, son as que se recollen en número de 500.000 para as iniciativas lexislativas populares (ILP), as cales haberán de recollerse ben mediante firma dixital verificada (DI Electrónico) ou mediante fedatarios especiais designados pola comisión promotora da devandita recollida mediante declaración xurada polo artigo 10 da Lei 3/1984. Calquera outra variante é un termómetro da vontade cidadá nun determinado tema no que é totalmente irrelevante a inclusión de datos persoais como o estado civil ou o documento de identidade.


"Convén aclarar que o acordo de Barreras e dos floteis de Barreras non foi acordado con este ex-presidente de Pemex, senón co anterior. Está en todas as hemerotecas galegas". O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, amosouse molesto este 13 de febreiro cando, ao remate do Consello da Xunta celebrado de xeito extraordinario en Boqueixón, foi cuestionado pola detención de Emilio Lozoya, o ex-director xeral baixo cuxo mandato foron rubricados os negocios da petroleira en Galicia, apadriñados pola Xunta na persoa do propio Feijóo. A resposta foi, en esencia, desligar de tales negocios a Lozoya, enviado este xoves a prisión provisional por risco de fuga.Feijóo insta a "aclarar" que o primeiro acordo da Xunta con Pemex foi asinado baixo o mandato do antecesor de Lozoya, aínda que tanto a adxudicación dos dous floteis como a compra de Barreras foron rubricadas co directivo agora encarcerado á fronte da petroleira mexicana"O señor Suárez Copell foi o que asinou o acordo comigo", reiterou o presidente en resposta á prensa. Efectivamente, a primeira sinatura dun documento coa petroleira mexicana celebrouse o 24 de maio de 2012, nun acto retransmitido ao vivo pola TVG no que a compañía americana estaba representada por quen na altura era o seu director xeral, Juan José Suárez Copell. O prometido aquela noitiña fora a construción de catorce barcos remolcadores -7 en Galicia e outros tantos, en México- que, segundo afirmara Feijóo, ían supoñer 2.500 empregos ao sector naval.Meses despois, o 19 de setembro do mesmo ano, a Xunta bordeou a lei electoral para celebrar outro acto con representantes de Pemex no que solemnizou un encargo que deu por seguro: os dous famosos floteis, un para construír no estaleiro privado Barreras e outro, no público Navantia. A representante de Pemex no acto de sinatura era José Manuel Carrera Panizzo, na altura conselleiro delegado de Pemex Internacional e agora investigado polas actuais autoridades mexicanas por presuntos sobrecustos na compra dunha compañía de fertilizantes, Agro Nitrogenados.Lozoya, home de confianza de Peña Nieto, tomou posesión do cargo en Pemex o 3 de decembro de 2012Cando se celebrou esa segunda xuntanza xa comezara en México a transición presidencial: de Felipe Calderón a Enrique Peña Nieto. No equipo que xestionou o traspaso de poderes estaba integrado Emilio Lozoya, encargado de coordinar a transición en materia de asuntos internacionais. Apenas tres meses despois, o 3 de decembro, Lozoya tomou posesión como novo director xeral de Pemex e ás poucas semanas a empresa advertía de que os encargos a Galicia aínda non eran seguros. A Xunta, pola súa banda, teimaba na existencia dos famosos contratos, pero matizaba que non podía amosalos porque "non os tiña".Segundo destacou a Xunta en abril de 2013, Feijóo "agradeceu" a Lozoya "a súa receptividade e o seu interese en confirmar os compromisos acadados" e "darlles continuidade"; ás dúas semanas, Pemex mercou BarrerasAo pouco tempo, en abril de 2013, cando a política galega se axitaba pola publicación en El País das fotografías que acreditaban a amizade de Feijóo co contrabandista Marcial Dorado na etapa en que o actual presidente dirixía o Sergas, a Xunta anunciaba unha viaxe do xefe do Executivo a México. Alí, segundo divulgou o propio Goberno galego, un dos primeiros encontros foi o mantido con Emilio Lozoya para "facer seguimento" da "alianza estratéxica" da Xunta con Pemex. "Feijóo -indicaba a nota oficial da Xunta- agradeceu ao director de Pemex, que tomou posesión no cargo hai pouco máis de catro meses, a súa receptividade e o seu interese en confirmar os compromisos acadados" e "darlles continuidade para que os estaleiros galegos poidan seguir optando ás oportunidades que supón o proceso de renovación da flota iniciado pola petroleira".Apenas dúas semanas despois daquela viaxe, o 30 de abril, Praza.gal adiantaba que Pemex se dispuña a mercar o 51% das accións do estaleiro vigués Barreras, operación que era tornou en oficial o 3 de maio, cando Lozoya levaba seis meses na dirección xeral de Pemex, e foi asinada no correspondente contrato en novembro do mesmo ano en presenza do conselleiro de Economía, Francisco Conde, do devandito Carrera Panizzo e mais de Carlos Roa, xefe de asesores de Lozoya, que pasaría a ser vicepresidente de Barreras ata 2016. Roa tamén está actualmente investigado por presuntas irregularidades na compra de plantas de fertilizantes, no coñecido como caso Fertinal.En marzo de 2014, nun novo encontro con Lozoya, Feijóo transmitiulle "o agradecemento do Goberno galego e do pobo galego coa contratación de dous floteis", segundo informara a XuntaA compra de Barreras foi presentada como o empurrón definitivo á operación dos floteis: ao pasar a ser propiedade de Pemex, xa non cumpriría un concurso público aberto, viñeran explicar. Así, a finais de xaneiro de 2014 a petroleira adxudicaba ambos barcos, un para Barreras e outro para Navantia. Case ao mesmo tempo a daquela primeira forza política da oposición mexicana, o PDR, anunciaba que se dispuña á levar ante a Fiscalía do país ambas adxudicacións. Pemex, advertían, estaba a incorrer en prácticas de "corrupción".Xusto despois da adxudicación, en marzo do mesmo 2014, Feijóo volvía a México e mantiña un novo encontro con Lozoya, divulgando nesta ocasión fotografías da xuntanza. Segundo indicara a nota oficial da Xunta ao respecto, naquel encontro Feijóo transmitira a Lozoya "o agradecemento do Goberno galego e do pobo galego coa concreción e a contratación de dous floteis". Tamén, afirmaba daquela, trataran a construción "doutros barcos adicionais" en Barreras -que nunca chegaron a encargarse-. Por todo isto, subliñara, destacara ante Lozoya "o recoñecemento do pobo galego e o seu propio recoñecemento como presidente da Xunta por ter satisfeito e por ter honrado a palabra dada por Pemex a Galicia"."A investigación é relativa a algo relacionado co Brasil, non con Galicia", afirma Feijóo, aínda que as pescudas da Fiscalía mexicana tamén atinxen á compra de BarrerasMalia os devanditos dous encontros e aínda que os tres acordos cumpridos -os dous floteis e a compra de Barreras- se producisen baixo o mandato de Lozoya, Feijóo desliga o executivo agora detido de todos eles. O presidente da Xunta nega tamén que estean entre os asuntos polos que Lozoya é investigado, porque "segundo sabemos, a investigación é relativa a algo relacionado co Brasil, non con Galicia". Non obstante, a Fiscalía mexicana tamén está a investigar a Lozoya pola compra de Barreras.Neste contexto, o tamén candidato á reelección o vindeiro 5A reduce as peticións de explicacións polos tratos da Xunta con Emilio Lozoya a unha cuestión electoral. "Sei perfectamente que estamos en precampaña electoral e en precampaña electoral todo vale", laiouse. "En 2012 se dixo que eran uns barquiños e que non existían e agora o que se di é que hai un directivo de Pemex que está sendo investigado pola administración de Xustiza; que sigan investigado todo o que queiran", conclúe.


Summary: O galego é a lingua vehicular.

Hai dous días Ciudadanos expresaba no transcurso dunha comisión do Concello da Coruña as súas dúbidas sobre que o galego fose a lingua vehicular nas escolas infantís municipais da Coruña. Agora, o PP vai un paso máis alá e presenta unha emenda contra o novo regulamento das escolas infantís por entender que, textualmente, "impone el gallego". O Partido Popular considera que ao fixar o galego como vehcular se está a "conculcar" o dereito dos nenos e nenas de 0 a 3 anos que estudan nesas escolas a recibir a súa "primeira formación" na lingua materna. Na Coruña hai 9 escolas infantís municipais. O acordo entre PSOE e Marea Atlántica fxaba que ara o vindeiro curso, 2020-2021, a educación de 0 a 3 anos será de balde e co galego como lingua vehicular. O fomento da igualdade, a alimentación saudábel con productos de proxidade ou a sostibilidade ambiental eran outros puntos dese acordo. Un informe de 2014 da Mesa pola Normalización Lingüística alertaba da situación do galego entre os tramos máis novos da poboación e nomeadamente nas cidades. Só un 2,42 dos centros de Educación Infantil na Galiza declara que desenvolven a súa actividade maioritariamente en galego


Summary: Máis do 95% dos participantes na consulta telemática apostan dar impulso ás candidaturas de unidade cidadá e "propoñer a confluencia con iniciativas análogas".

As persoas asinantes da iniciativa Somos Maioría acordaron moi maioritariamente e en referendo aberto dar impulso ás candidaturas de unidade cidadá e propoñer a confluencia coas diferentes mareas e movementos que se están a desenvolver en Galicia de cara a unha confluencia para as eleccións municipais de 2015. O 95,4% dos participantes no referendo aposta por "propoñer a confluencia local con iniciativas análogas" No referendo telemático que se celebrou desde o pasado domingo 21 até este sábado ás 12 horas, o 96,8% dos participantes dixo si á primeira das propostas, que consiste en "facer un chamado á cidadanía e aos partidos que concordan cos principios do manifesto para que a cidadanía participe e os partidos animen á participación dos seus afiliados". Ademais, o 95,4% tamén respondeu afirmativamente á outra das cuestións propostas e na que se aposta por "propoñer a confluencia local con iniciativas análogas sempre que cumpran cos principios de transparencia, horizontalidade, radicalidade democrática e apertura que inspiraran o manifesto Somos Maioría". Estas dúas propostas foran a que asinantes desta iniciativa acordaran na xuntanza celebrada o pasado 7 de setembro en Santiago de Compostela. Neste innovador referendo telemático participou máis do 60% dos asinantes -arredor dun milleiro de persoas- que firmaran o manifesto até aquel 7 de setembro e, segundo os convocantes, "puxo de manifesto a posibilidade de posta en práctica da democracia directa cunha ferramenta segura e auditábel que garante o segredo do voto" e a través dun sistema "que posibilitou unha alta participación" e co que "apenas se deron incidencias". A participación no referendo foi de máis do 60% Somos Maioría xurdiu hai semanas como un proxecto que pretende xuntar a esquerda alternativa de cara ás eleccións municipais pero desde os alicerces da xente do común. A iniciativa incide "na necesidade de que a cidadanía sexa a protagonista do proceso de construción das candidaturas de unidade" e insistiu en declararse "totalmente compatible" coas mareas xurdidas. Entre as sinaturas do manifesto atópanse alcaldes do BNG e caras visibles de Anova, EU ou CxG O proxecto aposta por listas abertas arredor dun proxecto de esquerdas alternativo que respecte o dereito a decidir e entre as súas sinaturas coincidiron as de alcaldes do BNG como os de Monforte ou Zas, ademais de concelleiros do Bloque doutras comarcas, xunto a responsables de Anova e caras visibles de Esquerda Unida ou Compromiso por Galicia, entre outros. Así, asinates de Somos Maioría levaron a cabo xa reunións na procura de acordos para unha futura candidatura unitaria en localidades como Vilagarcía, Noia, Fene, Lugo, Redondela, Noia ou Narón.


Summary: Entrevistamos David Bruzos Higuero, candidato número 1 de Galicia en Común por Ourense

—As enquisas non son boas para Galicia en Común e o escano de Ourense non é seguro. Prexudica a ruptura do espazo En Marea a súa candidatura? O que me preocupa é a maioría absoluta que dan as enquisas ao PP, mais os inquéritos que valen son os das urnas e temos que traballar para que o 12-X esteamos en condicións de formar un Goberno alternativo. Evidentemente cometéronse erros e houbo cousas mellorábeis. É lóxico que cando a cidadanía ve que existe algún tipo de problema nun espazo político xurda a sensación de que non se está a realizar o traballo correctamente, mais as miñas compañeiras e compañeiros do grupo parlamentario fixeron un traballo fantástico, a pesar das pequenas sombras que se sementaron a partir da ruptura de En Marea. —Estamos no primeiro día de campaña. Cre que a participación de Unidas Podemos no Goberno español beneficiaraos? No Goberno do Estado temos un modelo de xestión da crise totalmente distinto ao que se puxo en marcha coa crise de 2008. A ministra de Traballo, Yolanda Díaz, que ademais de ser galega está comprometida co país, sacou adiante medidas que beneficiaron traballadoras e autónomas antes e durante a pandemia. Os nosos compromisos son firmes e cumprímolos. —Cales son os retos de Ourense na nova lexislatura? O despoboamento do rural é unha lacra e non hai unha proposta concreta para solucionalo, senón que se precisa un abano de medidas. Para comezar, apostamos por un plan de emprego no rural, porque sen traballo non hai quen asente nesta zona. Tendo en conta o envellecemento e a dispersión poboacional de Ourense, apostamos polo desenvolvemento da economía dos coidados, para coidar das persoas e do medio. Mais non chega só con termos emprego, precisamos tamén servizos públicos no rural. Non pode ser que unha persoa para levar as crianzas a un centro educativo teña que desprazarse 30 quilómetros, ou que para ir ao centro de saúde percorra 50 quilómetros. Contarmos con infraestruturas é esencial para conectar todas as comarcas entre si e para termos oferta no eido deportivo e cultural. Revitalizar o rural non é sacar unha campaña cun lema, como fai Feixoo, significa traballo e investimento. —A pandemia foi dramática en residencias de maiores privadas de Celanova, Ourense... Que modelo residencial defende? As residencias de maiores, ao igual que o resto de servizos, non poden ser un negocio e deben ser construídas e xestionadas de forma 100% pública, porque só así garantiremos que o servizo que se preste sexa de calidade.