Summary: Os mariñeiros galegos reunidos na plataforma Long Hope presentan esta semana no Tribunal Europeo de Dereitos Humanos a súa demanda contra Noruega por discriminación laboral. Esixen ao Estado escandinavo o pago dunha pensión polas cantidades retidas mentres desenvolveron naquel país o seu traballo entre as décadas dos sesenta e os oitenta.

A Long Hope dos mariñeiros galegos chega por fin a Estrasburgo. Unha loita de anos pola reparación do trato inxusto a un fato de xornaleiros do mar que andaran embarcados en buques de patrón noruegués durante décadas, hoxe xa xubilados, cada vez máis entrados en anos mais sen ter perdido un gramo da determinación que se esixe para saír ao mar ou para emigrar. Long Hope non é o nome dun barco, pero podía selo. Os mariñeiros xuntáronse nunha plataforma reivindicativa que puxo rumbo ao Tribunal Europeo de Dereitos Humanos porque sabían que era o único lugar onde a xustiza prestaría atención a súa demanda. En Noruega, non; nin o Estado noruegués nin a xustiza norueguesa en concreto fixeron outra cousa que marealos. A demanda é sinxela. Os mariñeiros estaban suxeitos á lexislación laboral norueguesa en todo, mais non podían cotizar á Seguridade Social, para facelo e gozar das prestacións correspondentes, debía ter residencia no país. Noruega, que viñera reclamar persoal, e o Estado español asinaron un convenio en 1963 polo que eses traballadores pasaron a tributar naquel país. "Retíñannos parte do salario, como a calquera noruegués, pero non tiñamos os mesmos dereitos. Entre outras cousas, a unha paga de retiro polos impostos que pagamos naqueles anos, como calquera noruegués…", subliña Alberto Paz, que traballou 15 anos para armadores noruegueses até mediados dos oitenta e agora é o portavoz de Long Hope e pasou o último lustro viaxando e entrevistándose con embaixadoras, ministros, deputadas, avogados e activistas polos dereitos civís. Reclaman a Noruega o pago dunha pensión. A demanda está asinada por algo máis de douscentos ex traballadores, a maioría galegos, pero afecta a máis de 3.000 en todo o Estado. O caso presentarase como unha vulneración do Convenio Europeo de Dereitos Humanos, e doutras convencións internacionais e nacionais, por diferenza de trato discriminatoria por razón de nacionalidade. "Por fin chegamos a Estrasburgo, e por fin temos o compromiso do Estado español de que se vai presentar como parte. Cando menos esa foi a promesa do Ministerio de Asuntos Exteriores", conta Paz. A parte máis difícil da travesía recorrérona estes últimos dous anos, desde que a comezos do 2017 iniciaron o periplo xudicial en Noruega porque estaban na obriga de esgotar todas as vías naquel país antes de apelar a Estrasburgo. Os avogados xa dirixiron a estratexia de defensa encamiñada a esta meta. En xuño pasado o Tribunal Supremo noruegués rexeitou a demanda no último trámite. Despois, puxeron o caso en mans de Marius Reikeros, avogado noruegués "que xa ten gañado casos contra Noruega en Estrasburgo", explica Alberto Paz, "como un recente relativo á lexislación de menores daquel país que mesmo provocou manifestacións en corenta cidades de 17 países en tres continentes". Paz lembra que Noruega ten 26 causas abertas en Estrasburgo, máis non se confía porque sabe que ese Estado "sempre defendeu o seu, e non se anda polas ramas, utiliza todos os seus recursos, e a nós mesmo intentou humillarnos". Reikeros estivo este mes na Galiza para ultimar a demanda. A presentación en Estrasburgo é inminente. Despois, o tribunal dispón de 6 meses para decidir se a admite a trámite. O avogado xogará a baza da idade avanzada dos demandantes para obter preferencia. Os gobernos noruegués e español manteñen reunións en paralelo. "Nós seguiremos adiante. É o paso final. Chegamos ao porto, fluvial neste caso, despois de atravesar o terríbel Mar do Norte", di Paz, e comenta un precedente que lles dá esperanza: unha sentenza do mesmo tribunal no 2013 que condenou a Noruega a indemnizar con 400.000 dólares por cabeza a un colectivo de buzos, ingleses e escoceses a maioría, que traballaran no Mar do Norte. Mais, insiste, "os noruegueses son moi duros e son ricos. Os nosos amigos alá contáronos como o Estado fai relacións públicas, o Consello de Europa recibiu unha doación de 600.000 euros despois dun discurso do rei deles alí. Agora dinnos que anda un fondo de inversión estatal investindo en débeda española, sería unha forma sutil de meter presión". Pasaran aínda entre dous ou tres anos esperando a ter unha sentencia de Estrasburgo.


Summary: O importe facturado polas empresas responsables do subministro e o saneamento en Galicia pasou de 162 a 231 millóns en cinco anos, un incremento do 43%

Distintos colectivos veñen denunciando nos últimos anos a conversión de determinados servizos e públicos e necesidades sociais en gorentosos negocios, novos mercados nos que as grandes empresas poñen os seus ollos, na procura de ingresos. A xestión do ciclo da auga, dende o subministro ata o seu saneamento e depuración, é un deles. Aínda que o servizo segue sendo público, nas últimas décadas moitos concellos entregaron a súa xestión a empresas privadas, ben directamente, ben a través da creación de empresas mixtas, nas que en todo caso a xestión sempre está en man da parte privada. Entre 2008 e 2013 o custe anual da xestión da auga disparouse en Galicia, pasando dos 162 millóns de euros ata os 231, un incremento do 43% Os datos oficiais dos importes facturados polas empresas -públicas, privadas ou mixtas- que xestionan o subministro e o sanemento das augas en Galicia constatan que este servizo move cada vez máis diñeiro, o que o converteu en obxecto de desexo para as macroempresas do sector. "Hai que preguntarse por que se privatiza, e os contratos non están feitos para que se xestione ben, senón para asegurar que se gañe moito diñeiro", destacaba hai unhas semanas en entrevista con Praza Luis Babiano, xerente da Asociación Española de Operadores Públicos de Abastecemento e Saneamento (AEOPAS). O importe facturado polas empresas responsables do subministro, sumidoiro e depuración en Galicia era de 156,5 millóns de euros en 2003. E en 2008 crecera moi lixeiramente, ata os 162 millóns; o forte incremento dos custes xerados polo saneamento (pasaran de 29 a 59 en cinco anos) vírase compensado pola redución da factura de subministro (caera de 120 a 95 millóns). Porén, entre 2008 e 2013 o custe total motivado pola xestión da auga disparouse en Galicia, pasando deses 162 millóns ata os 231, un incremento do 43%. Aínda que o prezo do saneamento creceu de 59 a 78 millóns, o groso do incremento correspondeu aos custes de subministro: 50 millóns máis. Entre 2003 e 2013 o encarecemento acumulado foi do 48%. Entre as cidades galegas tan só A Coruña conta cun servizo de augas xestionado por unha empresa pública Entre as cidades galegas tan só A Coruña conta cun servizo de augas xestionado por unha empresa pública (Emalcsa, que se encarga tamén do subministro noutros sete concellos da área metropolitana). A xestión en Ferrol é responsabilidade de Urbaser (a través da empresa mixta Emafesa), en Lugo pertence a Saur International (a través de Gestagua), en Compostela está xestionada por Aguas de Barcelona (Viaqua), o mesmo que en Pontevedra e Ourense. Finalmente, a xestión en Vigo corresponde a FCC (Aqualia). No conxunto do Estado a facturación tamén creceu de forma moi importante na última década. En 2003 sumaban 3.783 millóns de euros; en 2008 ascendera a 5.346 millóns; e en 2013 a factura era xa de 6.147 millóns. O incremento acumulado dende o 2003 é do 62,5%, mentres que entre o 2008 e o 2013 o crecemento foi do 15%, inferior ao que tivo lugar en Galicia. 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Depuración 29.509 63.441 65.217 48.848 63.784 58.898 67.028 75.332 78.129 73.275 78.133 Subministro 119.515 122.106 109.598 115.060 89.965 95.658 115.757 114.511 116.452 136.156 142.733 Investimento en servizos de subministro 7.531 3.143 5.485 5.111 4.287 7.282 3.336 6.121 676 9.305 10.238 Importe facturado polos servizos de subministro de auga, sumidoiros e deputación. En milleiros de euros. Fonte: INE Dende este 1 de outubro, a xestión volve ser pública en Teo Complétase así o proceso iniciado o pasado ano, coa anulación da prórroga a Aquagest e o inicio da remunicipalización Dende este xoves 1 de outubro, a xestión do servizo de auga en Teo volve ser "municipal, pública e de xestión directa", segundo destaca a propia web do Concello, iniciando a súa actividade Augas de Teo, o servizo municipal de auga. Complétase así o proceso iniciado o pasado ano. Despois de que en xuño de 2014 o Consello Consultivo avalara a fin do contrato de Aquagest, que fora prorrogado por Armando Blanco pouco antes das eleccións de 2007, o pleno de outubro deu comezo ao procedemento administrativo necesario para recuperar para o Concello "a xestión dun ben público como é a auga", destacaban dende o Goberno local. A posibilidade de asumir a xestión directa do servizo foi avalada pola Deputación da Coruña cun informe realizado o pasado mes de decembro. En marzo o pleno municipal debateu e aprobou varios puntos relacionados coa municipalización do servizo: a propia proposta de xestión directa; a aprobación do regulamento do servizo municipal de abastecemento de auga potable, saneamento e depuración; a modificación do cadro de persoal do servizo e a modificación da ordenanza fiscal reguladora da taxa por abastecemento de auga, sumidoiros e depuración. Teo viña destinando 1.350.000 euros anuais ao servizo, unha cantidade que será menor coa xestión directa O Concello de Teo viña destinando 1.350.000 euros anuais ao servizo. O estudo de custes para a municipalización "na proposta máis conservadora tanto no capítulo de ingresos coma no de gastos" -destácase dende o Goberno local- estima un custe total do servizo inferior a 1.130.000 euros.


Summary: As inciativas municipalistas galegas celebran a súa segunda xuntanza e continúan a "compartir ferramentas e instrumentos" das que cada proxecto "tirará proveito no seu espazo". As primarias abertas, o programa participativo ou a comunicación, as "claves" do debate.

Diferentes iniciativas municipalistas xurdidas en Galicia nos últimos meses xuntáronse este pasado domingo en Ames para intercambiar ideas, debater e achegar colaboracións entre elas. Nunha reunión organizada por Ames Novo, a Marea Atlántica da Coruña, Ourense en Común, Compostela Aberta, a Marea de Pontevedra, a Marea Ártabra, a Marea de Vigo e representantes de experiencias semellantes en localidades como Cambre, Abegondo ou Ribadeo e un observador de Somos Maioría deron continuación á Marea Municipalista que se celebrara xa en outubro. Foi, como aseguran, un novo "proceso de cooperación en código aberto, como toda a dinámica de colaboración entre mareas, un lugar onde se comparte e se constrúe en común, pero onde cada iniciativa aproveita e utiliza en función da súa situación e do que deciden as súas e os seus participantes". Mareas municipalistas reuníronse para "compartir incertezas e retos en común" Reafirmando a súa aposta por alternativas cidadás de confluencia para "recuperar o entusiasmo da democracia a través do protagonismo cidadán e cunha política centrada nas persoas", as distintas mareas compartiron "incertezas e retos en común". "Non se trataba de chegar a un acordo ou a a algunha actuación común, senón de debater sobre propósitos e retos que debemos compartir porque nos aproveita", resume Xaime Subiela, organizador do encontro en nome de Ames Novo, que advirte que as diferentes iniciativas son "conscientes das diferenzas que teñen e dos diferentes momentos nos que se atopan". A xuntanza, que se estendeu durante toda a xornada do domingo e en diferentes grupos de traballo, reuniu máis iniciativas e máis representantes que a primeira celebrada na Coruña. Nela abordáronse, principalmente, varios dos aspectos que as mareas consideran "claves" para o funcionamento dunha aposta cidadá de cara ás municipais. O primeiro deles, o das primarias abertas e a necesidade de "ordenalas de tal forma que se garanta a limpeza do proceso pero tamén a inclusividade, que sexa capaz de incorporar unha parte moi significativa da sociedade", tal e como relata Subiela. Ademais, insistiuse en garantir "a centralidade de que as candidatas/os asuman un código ético garantindo a transparencia, a honestidade, a rendición de contas e que as/os representantes se deben á cidadanía, podendo ser revogadas/os en caso de non cumprilo", tal e como aseguran tamén nun comunicado. As iniciativas municipalistas coinciden na necesidade de artellar primarias abertas "inclusivas e nas que se garanta a limpeza do proceso" Tamén se dedicou moito tempo á elaboración dun programa participativo de goberno, un aspecto sobre "o que houbo moito debate" ao entender as mareas "que é unha das ideas nucleares das iniciativas". Intercambiáronse propostas sobre "como se fai para que os cidadáns sexan protagonistas nas institucións no caso de chegar ao goberno". "Non é só o valor do documento programático, senón da demostración, de ser capaces de trasladar á cidadanía que outra forma de proceder e facer política non só é posible senón que se fará", explica Subiela, que insiste en que "non é que contes que o va facer, senón que estás exemplificando coa túa forma de proceder como vas actuar desde a institución". "As mareas entenden que a democracia e a participación non se reducen a unha promesa para despois das eleccións, a democracia é tamén unha práctica que dá sentido ás nosas iniciativas, a forma de elaborar o programa demostra esa nova cultura política", coinciden todas. As mareas apostan por un programa participativo real e por unha comunicación "tan plural e complexa como a sociedade mesma" Ademais, a comunicación foi outro dos temas principais tratado neste encontro das mareas e asumindo que "ten que ser tan plural e complexa como a sociedade mesma". "Require abordala desde moitos puntos de vista e intentando chegar a toda a sociedade, non só reforzando todo o que ten ver coas redes, senón tamén como un espazo non excluínte nin dirixido a un perfil determinado", resume este representante de Ames Novo. "Debe reforzarse a bidireccionalidade, co propósito de que as ferramentas sirvan para comunicar e chegar á xente na súa diversidade, pero tamén para a escoita activa e a participación da cidadanía", insistiron. O discurso foi tamén tema de debate. Na xuntanza debulláronse aqueles "prexuízos que se intentan proxectar sobre as mareas e que as intentan connotar negativamente". "Hai xente interesada en facelo e o que fixemos foi debater como se afronta esta situación, como se lle dá volta a esas ideas ou como se proxectan as grandes propostas coas que pretendemos ser hexemónicos". "Buscamos lograr que as palabras e os relatos que ofrecemos na nosa proposta política sexan coincidentes cos da maioría cidadá, que se recoñezan neles a maioría; non é só facer un relato atractivo, senón promover dinámicas para que o groso da cidadanía o faga seu", explica Subiela. "Fronte a corrupción xeneralizada e claudicación da vella política para resolver os problemas reais, recuperar a dignidade do público e do común e a súa capacidade para actuar en beneficio das maiorías", reivindicaron en común. "Queremos que as palabras e os relatos que ofrecemos na nosa proposta política sexan coincidentes cos da maioría cidadá" Non se abordou, polo momento, a fórmula electoral máis acaída para os comicios locais. "Hai diferenzas entre as mareas, sobre todo en canto o momento no que se atopan, polo que aínda é cedo", recoñecen. O que si se fixo foi reafirmarse na idea de que as forzas políticas que estean por confrontar esa vella política se incorporen ás iniciativas "pero a título particular, diluíndose e sen conformar unha suma de siglas", aínda que tampouco se avanzou nesta temática que aborda cada proxecto en tempos diferentes. No que si coincidiron todas as mareas foi en manter esta "cooperación en código aberto", unha situación real do que está a suceder nestes encontros. "Construímos en común para que cada un utilice as diferentes achegas como queira. Non se trata aínda de construír unha infraestrutura polo de agora, senón de intercambiar experiencias, ideas e perspectivas e ver xuntos como abordamos os problemas que temos. Compartimos ferramentas e instrumentos para que cadaquén lle tire proveito no seu espazo", remata Subiela. As mareas municipalistas volverán manter unha nova xuntanza en Vigo, organizada pola Marea da cidade e aínda sen data fixada, pero presumiblemente antes do Nadal.


Summary: 12-03-2020: Máis cancelacións: A Xunta pecha todos os centros escolares; Camariñas cancela a Mostra. 12-03-2020: A receita contra o Coronavirus: coherencia e responsabilidade. A Semana Santa de Fisterra por agora non se cancela e esperará ás indicacións a finais de mes para tomar unha decisión. Queda aprazada a Mostra Víndemo Ver de Carnota.

A alarma do coronavirus parece ter chegado a bisbarra coa aparición do presidente anunciando o peche dos centros escolares e os centros de maiores. As avalanchas sobre os supermercados que viamos ao longo da semana en Madrid, xa se sofren estes días na comarca, con serias colas, estanterías baleiras (que pasa co papel hixiénico neste país?), e certa histeria colectiva que non axuda a nada. Semana Santa En todo caso, a Semana Santa xa sofre consecuencias como a suspensión da Mostra do Encaixe de Camariñas, a Mostra Víndemo Ver e da Festa do Congro. Teremos que esperar a saber que acontece coa Semana Santa de Fisterra, pois segundo veñen de poñer en común todas as Semanas Santas de Galicia, van esperar a información que saia dende a Consellería de Sanidade a partir da última semana de marzo, ou primeira de abril para tomar a decisión de cancelar ou continuar, tendo en conta que son actos en espazos abertos. Medidas municipais Tras analizar as mellores medidas de prevención que podemos tomar (a calma e a responsabilidade entre as principais), repasamos as decisións que están tomando os Concellos a raíz das indicacións de Sanidade ante esta crise sanitaria, como medidas de "contención" durante estas vindeiras dúas semanas, contadas dende o venres 13 de marzo, que poden ser prorrogables. Todos os Concellos proceden ás seguintes decisións comúns: Peche das instalacións municipais: biblioteca, polideportivos, parque infantís… A suspensión de todas as actividades municipais deportivas, culturais e de servizos sociais ata o día 30 de marzo, como mínimo e condicionado á evolución da enfermidade.Así mesmo solicitan a entidades e asociacións que suspendan todo tipo de actividades. A atención ao público nas dependencias municipais limitaranse exclusivamente a casos de extrema urxencia e imperiosa necesidade, polo que se insta á veciñanza que os trámites que se teñan que realizar sexan por vía telemática na sede electrónica de cada Concello. As novas limitacións de aforo son en recintos pechados con capacidade para máis de 50 persoas, limitarase a asistencia a un terzo do aforo. É dicir, nun espazo, por exemplo, de 900 persoas, non poderán acceder máis de 300, e nos espazos pechados que impliquen máis de 1.000 persoas; e, no caso de espazos abertos, limítase o aforo a 500 persoas. Recomendan que se eviten a propagación de "bulos" ou informacións non contrastadas por redes sociais. Recomendan que se sigan as instrucións ditadas polo Ministerio de Sanidade e a Consellaría de Sanidade, en caso de ter algún síntoma contactar co 061 ou co teléfono de información para a cidadanía 900 400 116. Concello de Cabana Ademais das suspensións das actividades municipais, Cabana adía a Ruta patrimonial que tiña formulada para este sábado. Concello de Carballo O Concello de Carballo vén de suspender a partir do venres 13 de marzo todas as actividades educativas (Conservatorio Profesional de Música, Escola Oficial de Idiomas, Horto Infantil Ecolóxico Municipal); os cursos de formación que se imparten no Fórum Carballo; as actividades deportivas, ambientais e sociais; os eventos como o Festival Interplay ou o Carballo por Etapas; o peche do Pazo da Cultura, as bibliotecas, a ludoteca, o Museo de Bergantiños e os centros sociais das parroquias. Entidades como o Casino 1889, que tiña varias actividades programadas, tamén suspende. Concello de Camariñas O Concello de Camariñas, ademais da cancelación da Mostra do Encaixe, decidiu tamén a suspensión dos mercados municipais previstos, como mínimo, ata o 30 de marzo.Ademais, con respecto ao Servizo de Asistencia a Domicilio (SAF): os servizos esenciais que se manterán son os de aseo e atencións persoais, quedando suspendidos durante 15 días os servizos que sexan de limpeza. So se manterán, ou se verán reducidos, nos casos que se consideren de especial vulnerabilidade dende SSSS. As persoas usuarias que non queran ter o servizo durante este tempo so teñen que avisar na Casa de Pedra: 981 73 70 04. Concello de Carnota Quedan suspendidas as actividades culturais e deportivas do curso impartidas nos centros comunitarios e instalacións do Concello de Carnota, tamén quedan suspendidas durante os próximos 14 días (Obradoiro de Memoria, Traballos manuais, Escolas Deportivas, Escolas de Fútbol, Venres Lúdicos, Ioga, Inglés, Escola de Música de Carnota -ESMU-), …Este xoves e venres (12 e 13/03) os centros permanecerán abertos, sendo posible asistir ás actividades, aínda que non recomendable. Supéndese a Mostra Víndemo Ver, que ía ter lugar en Semana Santa. Concello de Cee O Concello de Cee, do 13 ao 27 de marzo, suspende todas as actividades municipais, ademais de pechar o parque infantil da Praza da Constitución, o Centro Social, a piscina, o salón de actos do Concello, e ata o Mercado dominical. A Escoliña Infantil e a Gardería a partir do luns. Recomendan ademais non realizar visitas nin a residencias de maiores, nin hospitais, a excepción de casos de extrema necesidade. Concello de Dumbría Dumbría tamén toma medidas para axudar a frear a propagación do virus, polo que informamos que tanto as actividades deportivo-culturais coma as súas instalacións permanecerán pechadas ata novo aviso. Concello da Laracha O Concello anuncia a suspensión da actividade na Feira de Paiosaco desde este domingo e a partir do próximo luns e ata novo aviso en todos os programas municipais sociais, culturais, deportivos, así como nos Centros sociais da 3ª idade (A Laracha, Paiosaco e Caión), as Bibliotecas municipais (A Laracha, Paiosaco e Caión).Ademais, aprázase a entrega dos regalos do concurso "A Laracha de Tapas" inicialmente programada para mañá venres na Casa da Cultura. Concello de Laxe Laxe suspende todas as actividades municipais dende o luns. Ademais, a Abellariza suspende a Andaina que ía realizar este sábado. Concello de Malpica O Concello de Malpica convoca para mañá unha xuntanza coas diversas áreas municipais para establecer un protocolo de actuación neste contexto. Confirman, á súa vez, a suspensión de todos os actos públicos ata novo aviso. Os prazos iranse corrixindo a medida que se analice o devir da situación. Este venres 13 darán constancia das medidas. Concello de Mazaricos Ademais dos eventos deportivos e o uso do pavillón e o ximnasio, Mazaricos cancela a actividade da Escola de Música e o baile para as persoas maiores ata novo aviso. Concello de Muros Muros, ademais de todas as actividades municipais e peche de instalacións dende o sábado 14, suspenden os mercadiños de luns, martes e venres en todo o Concello.A obra Bernarda que chegana este sábado, queda adiada. Concello de Muxía Muxía cancela a festa do Congro que se ía celebrar na Semana Santa. Ademais, este sábado a Biblioteca ía acoller a presentación do libro de Sus Bahamonde, que tamén queda adiada. Concello de Ponteceso O Concello pontecesán cancela todas as actividades, incluída a sesión informativa da USC Concello de Santa Comba Santa Comba pecha o Centro Sociocomunitario e a vivenda comunitaria, e todas as actividades que se desenvolven dentro. Queda suspendida tamén a feira. Concello de Vimianzo O Concello de Vimianzo tamén anuncia a suspensión das actividades culturais e deportivas a causa do coronavirus, e recomendan tan só acudir ás oficinas municipais no caso de tramitación urxente. O prazo será revisable, aínda que en primeiro termo seguiranse as indicacións da Xunta de Galicia e o fará durante 14 días, sendo este un prazo revisable.Polo de agora, estarán pechados todos os recintos deportivos, así como auditorio e centro social. Tamén se anuncia a suspensión das feiras e mercados ao aire libre e se aconsella evitar as aglomeracións e seguir as instrucións facilitadas polo Ministerio de Sanidade. Concello de Zas O Concello de Zas suspende todas as actividades municipais ata novo aviso dende este venres, incluído o baile de maiores dos sábados, o programa de actividades "Zas pola Igualdade", ou as sesións de contacontos infantil do programa "Ratos nas bibliotecas". Todas as novas do Coronavirus 12-03-2020: A receita contra o Coronavirus: coherencia e responsabilidade. 12-03-2020: Máis cancelacións: A Xunta pecha todos os centros escolares; Camariñas cancela a Mostra. 11-03-2020: Avalancha de suspensións na Costa da Morte para conter o coronavirus. 11-03-2020: O medo ao Coronavirus xa comeza a incidir no turismo costeiro trala cancelación de todas as excursións do IMSERSO. 09-03-2020: Piden facer "vida normal" ante unha falsa alarma de coronavirus nunha excursión de estudantes de Santa Comba.


Vigo é A Coruña son a mesma cidade. Esta é visión que defendo na novela A Gran Travesía de Chiruca Macallás. E que ilustrarei en vindeiras datas cun roteiro intermitente que inclúe Urzaiz, Rúa da Torre, Teis e mais Labañou. Visión como mínimo chocante, seino. Xusto o contrario do que afirma un mesmo localismo nos barrios do norte e do sur. Diante dos ollos do océano, Vigo-Coruña son dous puntos de atraque, dunha mesma recalada, no medio da ruta marítima máis importante do Mundo Achego un argumento extenso: todo o mar. Diante dos ollos do océano, Vigo-Coruña son dous puntos de atraque, dunha mesma recalada, no medio da ruta marítima máis importante do Mundo. Por terra nada sabemos desta perspectiva, precisamente porque é un gran negocio a propia incomunicación. Un amigo, Pablo Gallego profesor na Escola de Arquitectura da UdC, comeza cada ano as clases deste xeito: A carón do mapa de Galiza, un plano do metro de Tokyo. Ambos os dous coinciden en extensión. A principal diferenza: O que por aquí é unha tortura de peaxes, convértese nun billete de metro pola banda de Xapón. As persoas que viven no Calvario, en Coia ou Teis, son as mesmas persoas que viven nos Castros, Monelos e Labañou As persoas que viven no Calvario, en Coia ou Teis, son as mesmas persoas que viven nos Castros, Monelos e Labañou. Familias obreiras, de todas as aldeas, que viñeron buscar traballo á beira do mar. Pero ninguén lle di á xente dos Mallos onde está Coia, nin aos de Teis onde queda Labañou. Un gran negocio, si, a incomunicación. Sobre todo para as elites dominantes que, dende sempre, procuraron que estas familias esquecesen as orixes para convertelas en dúctil masa popular, sempre disposta a seguir as arengas dos seus intereses localistas (intereses das elites, non dos obreiros). A Coruña é Vigo son a mesma cidade. E velaí a proba definitiva: Abel Caballero quere ser como Paco Vázquez. Xa no terreo da curiosidade, acudo ao aval da toponimia. Onde queda a Falperra? Reposta correcta é en Vigo e na Coruña. O Berbés en Vigo, mais a Berberiana (praia) na Coruña. Riazor no norte e tamén Riazó no sur -así o lembra aínda a xente maior- moi perto precisamente do estadio de Balaídos. A Coruña e Vigo son a mesma cidade. Este aserto é en si mesmo unha provocación. Mais tamén unha proclama de futuro. Que acontecería se a dúas urbes con maior número de habitantes de Galiza superasen os negocietes localistas e comezasen a colaborar? Pois que non existiría poder portuario maior que o noso (pobre Rotterdam pequeniña e os seus oitenta quilómetros de peiraos). E comezariamos por fin a lle quitar rendemento a ese inmenso negocio que flúe diante dos nosos fociños… cara outros portos. Que acontecería se a dúas urbes con maior número de habitantes de Galiza superasen os negocietes localistas e comezasen a colaborar? Pois que non existiría poder portuario maior que o noso Este país deixaría de ser periferia, para nos converter -centro do mar- nunha verdadeira talasocracia. Por certo, mesmo contribuiriamos a mellorar a propiedade da linguaxe. Porque o día no que A Coruña e Vigo comezasen a colaborar de verdade, ninguén podería impedir que, honrando o seu nome, o Corredor Atlántico -grande eixo de comunicación trans-europeo- chegase por fin Galiza. Eu non o verei. Entre outras razóns porque sobre os portos da Coruña e Vigo non deciden os habitantes da Coruña e nin os de Vigo. Dependen –tíralle do aire- directamente de Madrid. Eu non o verei. Arega de futuro. Quizá a miñas fillas si. Vigo e A Coruña son a mesma cidade…despois está Bouzas. OPINIÓN: Vigo e A Coruña son a mesma cidade ENTREVISTA: "Dende o mar, A Coruña e Vigo son a mesma cidade. Dous pontóns dun mesmo océano" Publicidade


Summary: Pontevedra, Carballo, Ferrol e O Carballiño forman parte da rede Cidades que Camiñan, unha entidade que traballa para conseguir espazos urbanos nos que o peón é o centro. Falamos con Ana Montalbán, a súa secretaria técnica

A rede Cidades que Camiñan é unha entidade que agrupa a localidades que traballan para conseguir espazos urbanos nos que o peón é o centro, fomentando medidas de mobilidade sostible, a accesibilidade universal, a seguridade viaria, a calidade ambiental, a autonomía infantil, e o verde urbano. Catro concellos galegos forman parte dela: Pontevedra, Carballo, O Carballiño e Ferrol, que acaba de incorporarse á entidade, que nestes momentos está presidida polo rexedor pontevedrés, Miguel Anxo Fernández Lores."Cando se camiña míranse os escaparates e a interacción que se fai co pequeno comercio é moito maior"Hai uns meses, un estudo cifrou nun 80% o apoio da poboación das cidades galegas á restrición do uso do vehículo privado nos centros urbanos, unha medida que porá en marcha nos vindeiros anos para reducir as emisións contaminantes. Na actualidade, máis 800.000 coches entran cada día nas sete cidades do país. Ademais, nos últimos anos creceu o número de accidentes e atropelos nas vías urbanas galegas, despois de anos de descensos.Precisamente Fernández Lores e Ana Montalbán, secretaria técnica da rede, reuníronse esta semana con Pere Navarro, máximo responsable da Dirección Xeral de Tráfico, para avanzar nas políticas que dende o Estado se poden poñer en marcha para conseguir unha mobilidade urbana que poña os peóns no centro, de cara a construír cidades máis amables e humanas. Na xuntanza, destaca Cidades que Camiñan, houbo "sintonía", coincidindo ambas as dúas entidades no diagnóstico de que "o exceso de coches nas cidades é o principal freo á mellora do espazo público". Falamos con Ana Montalbán."O coche segue sendo o protagonista na maior parte das cidades, e as rúas seguen deseñándose pensándose no vehículo privado e só se dedica ao peón o espazo que queda"Por que o peón debe ser o protagonista do deseño das cidades? Que vantaxes medioambientais, económicas e de saúde ten situar no centro á persoa e non ao vehículo?O peón é o valor máis importante dentro do sistema de mobilidade nas cidades. En primeiro lugar é o que menos contamina. Hai despois unha cuestión fundamental, que é que cando nos desprazamos en vehículos as relacións sociais que establecemos non son as mesmas. O uso do espazo público que facemos cando camiñamos é moito máis diverso e máis rico: temos unha relación directa cos nosos veciños ou realizamos un control do estado do espazo público. Así mesmo, o feito de camiñar é moi importante dende o punto de vista do pequeno comercio. O comercio nas cidades non se beneficia do uso do vehículo privado. Como di un dos alcaldes que participan na rede: 'nunca un coche entrou nunha librería'. Cando se camiña míranse os escaparates e a interacción que se fai co pequeno comercio é moito maior. Finalmente, hai un aspecto do que non se fala demasiado, que son os gastos que o uso do vehículo privado xera nas cidades. Ao longo dun ano, unha localidade de 20 ou 30 mil habitantes pode gastar 200.000 euros en obras de mantemento por culpa do abuso do coche.As cidades seguen construíndose en primeiro lugar para os coches? Hai que protexer máis ao peón?Aínda que todos os plans de mobilidade sinalan que o peón é o protagonista, por desgraza á hora de aplicalo isto non se cumpre. O coche segue sendo o protagonista na maior parte das cidades, e as rúas seguen deseñándose pensándose no vehículo privado e só se dedica ao peón o espazo que queda. Nós non falamos de protexer o peón, non nos gusta un enfoque proteccionista da seguridade viaria, non se trata de protexelo con vallas e bolardos, senón que a cuestión é que o espazo público ten que estar pensado poñendo o peón no centro, como protagonista. E, despois, pódese engadir o uso do coche alí onde é necesario."Pontevedra é un referente a nivel internacional, funciona como un exemplo para o resto das cidades, e polo tanto é moi importante para a nosa rede"Cal foi o resultado da xuntanza con Pere Navarro? Valorades positivamente que a velocidade máxima nas vías urbanas pase a ser de 30 km/h?En liñas xerais, pódese dicir que hai boa sintonía coa nova dirección da DXT e unha coincidencia coa nosa rede en dar preferencia aos peóns e en reducir o número de vehículos que circulan nas cidades. A limitación a 30 km/h vaise aprobar para aquelas vías dun carril en cada sentido. Ademais, nas proximidades de centros escolares vaise limitar a 20 km/h. O certo é que a nós nos gustaría que se aplicase en todas as vías urbanas, tamén naquelas de dous carrís en cada sentido, que van ter un límite de 50 km/h. Estamos contentas, porque aínda que a medida non é tan ambiciosa como nós reclamabamos, é un primeiro paso importante.Na xuntanza tamén se tratou o obxectivo de incrementar as rúas con prioridade peonil e clarificar a regulación do espazo compartido con prioridade peonil no regulamento de circulación, traballando para que este sexa a fórmula predominante no espazo público das cidades.Na xuntanza tratouse a cuestión do uso dos patinetes eléctricos? Si, a DXT tamén coincide na necesidade de asegurar a exclusividade peonil das beirarrúas, que non poden usar nin bicicletas nin vehículos de mobilidade persoal, como os patinetes. Os patinetes, independente de que sexan motorizados ou non, e independentemente da súa potencia, non poden ir polas beirarrúas, onde tampouco se poden aparcar motos. Son unha alternativa ao coche, e parécenos ben, pero como vehículo que son non poden ocupar os espazos dos peóns."Sempre hai rexeitamento ao cambio, pero a única maneira de convencerse dos cambios é gozando dos seus efectos"Cal é a situación da mobilidade urbana en Galicia, sobre todo nas cidades que xa forman parte da rede?Pontevedra é un referente a nivel internacional, funciona como un exemplo para o resto das cidades, e polo tanto é moi importante para a nosa rede. É marabilloso pasear por Pontevedra, é un lugar no que as rúas te falan directamente e non necesitas que estean cheas de sinais para saber que son espazos amables para os peóns. Carballo está noutro nivel, porque hai menos tempo que comezou este traballo. Hai que ter en conta que en Pontevedra hai 20 anos que puxeron en marcha este tema, que agora xa está moi consolidado. As incorporacións do Carballiño e Ferrol son moito máis recentes e aínda non podemos valorar a súa situación.Cales son as claves para que procesos coma o desenvolvido en Pontevedra ou o que se tenta poñer en marcha en Ferrol teñan éxito?É un proceso difícil, porque aínda temos asimilado o coche como algo indispensable pata movernos pola cidade, mesmo para facer percorridos duns poucos centos de metros. Sempre que se inicia un proceso deste tipo, vemos que se levantan na súa contra algunhas voces que normalmente nunca son moi numerosas, pero si que fan moito ruído. Se se superan eses primeiros meses e anos de ruído e hai vontade política por parte do Goberno municipal e un proxecto claro de cidade, pódese levar a cabo con éxito o proceso. "O éxito de Pontevedra debeuse a que o Concello tiña moi claro o obxectivo e resistiu as protestas que houbo nos primeiros anos"O éxito de Pontevedra debeuse sobre todo a que o Concello tiña moi claro o obxectivo e resistiu as protestas que houbo nos primeiros anos. Cando a xente comezou a gozar dos resultados positivos e das vantaxes da política de favorecer aos peóns, xa non houbo marcha atrás. Sempre hai rexeitamento ao cambio, iso pasa en todas as sociedades humanas, pero a única maneira de convencerse dos cambios é gozando dos seus efectos. Se a xente se lle dá tempo suficiente para valorar os efectos, normalmente o Goberno municipal sae reforzado. Polo tanto: vontade política, tesón, ter un proxecto de cidade claro e explicarllo ben á cidadanía.


Summary: O Chanfaina Lab estrea os filmes da última edición

Marzo de 2015. Casa da Cultura de San Sadurniño. Dúas señoras de máis de 70 anos enfróntanse, por primeira vez, ao cinema experimental, matérico, case unha pintura do real, de Alberte Pagán (O Carballiño, 1965). Rematada a proxección da súa curtametraxe Forgoselo (Granito), o cineasta achégase a elas e pregunta que lles pareceu. A resposta: "Entender moito non entendimos, pero o Forgoselo é así". O Forgoselo son os montes que rodean San Sadurniño, sede desde 2014 do Chanfaina Lab, o menos típico dos festivais de cinema da Galiza. Hoxe, 15 de febreiro, chegan á pantalla da localidade as pezas creadas na súa última edición, celebrada o pasado setembro. O contexto do encontro é un concello de 100 quilómetros cadrados, con 200 núcleos de poboación e menos de 3.000 habitantes. Onde, antes de 2014, nunca se fixera un filme e agora hai xa máis de 150 rodados."O noso obxectivo é involucrar a xente do pobo para que fagan cinema", explica a Nós Diario o impulsor do proxecto, Manuel González, "aínda que no primeiro ano non houbo participación popular". Un monllo de persoas vinculadas ao Novo Cinema Galego -Xurxo Chirro, Marcos Nine, Ángel Santos...- desprazáronse ao lugar para, en dous días, elaborar curtametraxes in situ. Da evolución da proposta e do triunfo da idea inicial de González falan as cifras: dos 30 traballos que hoxe se proxectarán na Casa da Cultura, 0 70% realizounos xente de San Sadurniño. Canda eles, os facturados polos 10 convidados, desta volta o cineasta Luís Avilés, a directora de fotografía Lucía Pan ou a xornalista María Yáñez. "Os guiris seleccionámolos nós", di divertido, "nunca son máis de dez porque en San Sadurniño só hai un hotel con dez cuartos. A maiores, sempre propoñemos unha operación rescate, que nesta ocasión correspondeu á videocreación de Manuel Abad". As oriúndas tamén se encargan de guiar os foráneos pola zona e de axudar aos seus proxectos. Mais, sobre todo, de crear o seu propio cinema, que na sexta edición desemboca en títulos como A casa soñada de Fran Bermúdez, ???... de The Sungirls ou Cando Ruxe O Formigueiro 2.0 de Iago Lourido. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: O aspirante á reelección dedica boa parte do encontro televisivo co BNG a alertar dunha posible coalición. O cabeza de cartel dos nacionalistas garante protexer os servizos públicos no máis vivo dos tres cara a cara.

E á terceira, houbo debate. Despois de que os dous primeiros cara a cara televisivos desta campaña electoral se caracterizasen, entre outros aspectos, pola escasa interacción entre os contendentes -na primeira cita o socialista Pachi Vázquez interpelou a Alberto Núñez Feijóo sen que o popular apenas abandonase o seu guión- desta volta o aspirante á reelección e o cabeza de cartel do BNG, Francisco Jorquera, protagonizaron ante as cámaras da TVG un intercambio de ideas sensiblemente máis vivo que os dous anteriores. Na contenda, así e todo ríxida polas normas autoimpostas polos partidos, Feijóo centrou o seu argumentario nos ausentes, os socialistas, mentres que o candidato nacionalista se esforzou en presentar a súa formación como garante dun "cambio real" no país. Feijóo aferrouse ás coalicións dende o inicio, no que expuxo as "dúas opcións" de goberno que, ao seu xuízo, ten o electorado: "a dos socialistas cos nacionalistas" ou a do PP "coa maioría de Galicia". Non soltaría xa o conservador este argumento, xa fose para asegurar que as alianzas entre varias forzas políticas equivalen a "duplicar" gastos ou para insistir en que o BNG apoiou varios orzamentos do Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero. Ao tempo, o candidato popular salfería as súas intervencións da "solvencia" de Galicia en áreas como o control do déficit que, asegura, remataría en caso dun cambio de Goberno. Feijóo describe "dúas opcións" de goberno: "dos socialistas cos nacionalistas" ou "do PP coa maioría de Galicia" "Hai que ser un pouquiño máis humilde", recomendou Jorquera, seguro de que Feijóo "describe un país que non é o mesmo no que eu vivo". "Solvencia é preocuparse dos máis desfavorecidos", acrecenta o nacionalista, quen sinala ademais que o PP tampouco "pode presumir" do control das contas públicas, en referencia ao informe do Consello de Contas adiantado polo diario El País no que fica reflectido que foron "trasladados" 400 millóns de euros en facturas do ano 2010 ao 2011. "Non hai ningún informe, non se deixe enganar", insistiu o actual presidente, que reduce o documento instruído polo ex conselleiro de Fraga José Antonio Orza a un "anteproxecto". Mentres en Twitter membros das Novas Xeracións do PP subían o ton dos descualificativos contra Jorquera, con apelativos como "mozo de Pachi" ou "deputado barato", Feijóo volvía ás coalicións, preguntándose se o BNG estaría "disposto a gobernar co señor Beiras" ou "con Compromiso". "Vostede tenta demonizar unha fórmula de Goberno que existe en toda Europa", subliña Jorquera, amosándose ademais seguro de que, se o PP perde a maioría e "lle dan as contas, vai pactar co señor Mario Conde". Mentres, subliña, o BNG "vai supeditar calquera acordo" a un "cambio profundo" que evite, por exemplo, os recortes sociais, di. Do mesmo xeito, o nacionalista tentou contrarrestar as críticas aos acordos do Bloque co PSdeG subliñando os pactos dos populares co PSOE para, por exemplo, "privatizar" as caixas de aforro. Jorquera, convencido de que "se lle dan as contas", Feijóo "pactará con Mario Conde" As referencias ao pasado dunha e doutra formación -Feijóo insistiu en desligarse, por exemplo, da xestión do Prestige lembrando que daquela presidía Correos e "so meus compañeiros eran os carteiros"- foron outras das constantes dun debate que o candidato nacionalista rematou como comezou, apelando ao cambio de rumbo para facerlle fronte ao paro. Cun chisco menos de tensión que no inicio, Jorquera apostou por "desenvolver as inmensas capacidades" de Galicia "para crear emprego" e "protexer os servizos públicos". Se goberna, promete, será "un presidente humilde, que non minta". "Boas noites, good night, señor Feijóo", ironizou. Pola súa banda, Feijóo despediuse dos "veciños" de Galicia propoñéndolles "unha coalición con principios" cos "galegos e galegas". Remataron os debates e a moderadora dos encontros, a xornalista Marga Pazos, fixo votos por que estes encontros deixasen de ser a excepción.


Summary: O Grupo hospitalario bota á rúa persoal que iría nas listas ao comité de empresa pola CIG.

"Creo que o meu despido e o do meu compañeiro foi por presentarnos ás eleccións sindicais nas listas da CIG". Esta afirmación é de Lolo, traballador de mantemento do hospital HM A Rosaleda de Compostela, após recibir unha notificación por parte desta empresa e entrar na lista de persoal que o grupo madrileño considerou prescindíbel en plena emerxencia sanitaria. Non foi o único estes días. Segundo explica a Nós Diario tamén recibiron a mesma carta un traballador de administración e outra traballadora que estaba teletraballando. Lolo faría en xuño 11 anos na empresa, que viviu a súa etapa de crecemento coa compra do hospital da Esperanza (Compostela) e tamén a máis actual da compra polo Grupo HM. Explica que hai un ano despediron así mesmo o responsábel de márketing, mais que estes meses a situación empeorou. "Nós estabamos ben vistos polo persoal e ás portas dunhas eleccións sindicais, non o consentiron", asegura. Este traballador indica que o traballo no grupo hospitalario está cada vez máis de forma precaria. "Non contratan e din que o noso traballo terá que asumilo o resto, aquí agora teñen que dar os números", sentenza. Desinformación no comité de empresa Ana Varela é a presidenta do comité de empresa de HM A Rosaleda. Coincide con Lolo en que estes despidos son unha represalia contra a CIG polas denuncias que veñen realizando. "A razón, segundo a carta que recibiron, é un despido disciplinario por perda de confianza e baixada de rendemento", relata a Nós Diario, "mais no momento de asinar explican que debido ao momento de estado de alarma no que nos atopamos a única maneira de despedimento é esa", engade. Segundo a central sindical estas actuacións por parte da empresa indican que estes non serán os últimos despidos e que "están aproveitando a situación creada pola pandemia para adelgazar o cadro de persoal". HM A Rosaleda traballa con pacientes privados mais tamén con públicos que proceden do Sergas. "Imaxino que agardaban que viñesen máis desde a pública coa chegada da COVID-19 e non foi así", sinala Varela. Estes últimos días si notou un aumento de traballo após o Sergas conxelar estas pasadas semanas as súas citas. "E agora contamos con menos persoal". Varela explica a Nós Diario que en todo o grupo ten constancia de que teletraballen dúas persoas, "mais desde que comezou o estado de alarma non nos comunican nada", asegura. Indica que a única reunión que se fixo foi a de prevención "e por ser eu a presidenta desa sección e poder convocala sen contar coa empresa". Aínda así nesa xuntanza non se lles subministrou ningún dato e a día de hoxe non contan nin cun listado do seu material. Diante desta situación o comité loitou todo este tempo por defender os dereitos do persoal. Nalgúns casos non foi posíbel como no de catro despidos máis neste período de estado de alarma de "xente nova que non protesta, mais con estes de agora trabucáronse e o tema está en mans da xustiza". Traslados, vacacións e despidos en época de coronavirus O grupo HM, con 17 hospitais e 21 policlínicos no Estado español, fíxose en 2016 cos centros sanitarios da Rosaleda e Nosa Señora da Esperanza (ambos os dous en Compostela) e o Centro Asistencial Lalín. Nestes catro anos expandiu o seu modelo madrileño de sanidade privada até a Galiza contando con pacientes que proceden da sanidade pública ademais da privada. Nada máis comezar o estado de alarma o comité de empresa denunciou unha política de despidos que afectou, entre outro persoal, tres traballadoras técnicas de raios. Tamén "facilitaban" a incorporación aos seus hospitais en Madrid e animaban todo o persoal galego a "arrimar o ombreiro", "gozando" das vacacións "de xeito rotatorio" e a optar pola posibilidade de "permisos ou suspensións de emprego e soldo".


Summary: Cadea de suspensións na UE malia as recomendacións da EMA e da OMS.

Como fichas de dominó foron caendo un detrás de outro os catro Estados máis poboados da UE. Alemaña, Francia, Italia e España anunciaron hoxe a suspensión da vacinación contra a Covid-19 con AstraZeneca como medida de precaución tras se rexistraren nos últimos días posíbeis casos de efectos secundarios graves, como trastornos de coagulación. A semana pasada, a axencia nacional de saúde de Dinamarca, primeiro país en anunciar unha decisión deste tipo, recoñecía que "de momento" non se estabelecera unha relación causal. Pouco despois a Axencia Europea do Medicamento (EMA) recomendou "seguir administrando" a vacina de AstraZeneca na UE. Tamén desde a OMS afirmouse que "non hai razón para non utilizar" este fármaco. Tanto na EMA como na OMS atribuíron as suspensións ao "principio de precaución" á espera de estudos máis extensos. O da EMA está previsto para hoxe, día en que tamén se reunirá a OMS. O ministro de Saúde de Alemaña, Jens Spahn, un dos máis sinalados negativamente nas enquisas pola xestión da crise sanitaria, afirmou que a pesar de que o risco de coágulos era baixo, non podía ser desbotado. "Esta é unha decisión profesional, non política", dixo. Francia apelou ao informe que hoxe publicará a EMA para suspender a vacinación. O mesmo argumento dado por Italia para esta medida "temporal e de precaución". As autoridades do Piemonte e de Sicilia requisaron miles de doses tras o falecemento de tres persoas. Unha dun infarto e outra 12 días despois da inoculación, no caso da illa. No terceiro caso, na rexión setentrional italiana, non se informou da causa da morte e onte aínda se investigaba se había relación coa vacina. "Desconcertante" No Reino Unido aseguraron non ter preocupación. Tampouco en Polonia, que cre que os beneficios son maiores aos riscos. Segundo datos da EMA, a data de 10 de marzo había un total 30 casos de trastornos de coagulación de entre os cinco millóns de persoas vacinadas con AstraZeneca nos 30 Estados que fan parte do Espazo Económico Europeo. Desde a OMS volveron pedir os países que non suspendan a vacinación. "A día de hoxe, non hai probas de que os incidentes estean causados pola vacina e é importante que as campañas de vacinación continúen para podermos salvar vidas e frear a enfermidade severa do virus", sinalou un portavoz da organización. Michael Head, investigador xefe en saúde da Universidad de Southampton, sinalou en SMC que a suspensión era "desconcertante" ante os datos, e que aumentará o rexeitamento á vacinación.


Summary: A pesar de que a Xunta afirma que a partir deste venres xa non se aplican as franxas horarios para os paseos nos núcleos de menos de 5.000 habitantes, o Goberno galego non estableceu un criterio claro, mantendo a incógnita sobre a súa aplicación.

O pasado venres 1 de maio publicouse no BOE a orde ministerial que regulaba os paseos e o deporte ao aire libre para toda a poboación, que ían ser permitidos ao día seguinte. No texto engadíase unha excepción, que sinalaba que as franxas horarias "non serán de aplicación a aqueles concellos e entes de ámbito territorial inferior ao municipio que administren núcleos de poboación separados cunha poboación igual ou inferior a 5.000 habitantes". Dende hai días algunhas voces comezaron a reclamar que o texto legal se interpretase de forma máis ampla, entendendo eses "núcleos de poboación separados" non como o concello na súa totalidade senón como os núcleos que o conformanNun comezo interpretouse que este límite unicamente deixaba fóra a aqueles concellos e entidades locais menores que tiñan menos de 5.000 habitantes. Porén, despois duns días algunhas voces comezaron a reclamar que o texto legal se interpretase de forma máis ampla, entendendo eses "núcleos de poboación separados" non como o concello na súa totalidade senón como os núcleos que o conforman. Isto podería facer que en boa parte de Galicia, onde é habitual o hábitat disperso, non se aplicasen as franxas horarias, permitindo que toda a a poboación, independentemente da súa idade puidese saír pasear sen franxas horarias dentro da marxe xeral de 6h a 23h, aínda que pertenzan a concellos de máis poboación.O pasado domingo, Pedro Sánchez xa se mostrara favorable ante Feijóo a interpretar a orde en Galicia en sentido amplo, como xa se fixera en Asturias, onde se comezou a recomendar o criterio dos núcleos de 5.000 habitantes e non a cifra de poboación dos Concellos. Este mércores o presidente do Goberno central pronunciouse no mesmo sentido no Congreso en resposta ao deputado do BNG, Néstor Rego. Na súa resposta ao voceiro do Bloque, Pedro Sánchez sinalou que esa "é unha cuestión que se suscitou por parte do presidente Feijóo" e tamén polo Principado de Asturias e entra dentro das "marxes" que as comunidades autónomas poidan regulalo. Así, sinalou, Asturias xa o pediu formalmente e no que atinxe a Galicia "temos en conta a súa petición" para poder aplicala se ben nos primeiros días do desconfinamento a Xunta non a tramitou formalmente, defendeu.Finalmente, este xoves a Delegación do Goberno respondeu á solicitude realizada pola Xunta de Galicia, indicando que "cando na citada orde se alúdese ás entidades de ámbito territorial inferior ao municipio cabe interpretar, do sentido material e do espírito da norma, que non se está remitindo en sentido estrito ao concepto xurídico-administrativo recollido na lexislación de réxime local, senón ao concepto de entidade colectiva de poboación, como agrupación de entidades singulares, definido polo Instituto Nacional de Estatística, como unidade ou entidade intermedia entre a entidade singular de poboación e o municipio". "Exemplos destas entidades colectivas de poboación que teñen unha marcada orixe histórica son as parroquias, irmandades, concellos e outras que existen en diferentes Comunidades Autónomas e, entre elas, na Comunidade Autónoma de Galicia", engade.Segue sen estar claro en que lugares se aplicarán os límites horarios, pois nin na resposta da Delegación do Goberno nin na nota de prensa enviada pola Xunta se fixa un criterio concretoEn resposta, a Xunta difundiu un comunicado no que afirma que a partir deste venres "será efectiva a modificación e poderán saír con liberdade horaria as persoas que residan en núcleos de menos de 5.000 habitantes". O Goberno galego comunicou esta decisión á Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) para que a traslade aos concellos, que terán que ser os que a apliquen. A Xunta sinala que "esta interpretación, ademais de ser coherente coa garantía da saúde pública, resulta tamén máis favorable ao principio de favor libertatis, en tanto é menos restritiva das liberdades individuais". "Por último, adáptase mellor á realidade social galega e á súa distribución territorial" engade.Así pois, en que núcleos de poboación se aplicará este novo criterio? Que galegos e galegas poderán comezar a pasear con liberdade horaria (dentro da frnaxa seral de 6 a 23 horas)? Pois o certo é que non está claro pois nin na resposta da Delegación do Goberno nin na nota de prensa enviada pola Xunta se fixa un criterio concreto. Mentres que a carta da Delegación fai referencia ás parroquias, o comunicado do Goberno galego fala de forma xenérica de "núcleos". O Goberno central indica que debe ser a Xunta a que indique os criterios de aplicación da norma e que, finalmente, as administracións locais deben aplicala.Os datos oficiais publicados no Nomenclátor estatístico de Galicia detallan a poboación das parroquias do país e tamén a dos núcleos, aínda que moitos deles non están realmente "separados". En calquera caso, tanto se se emprega un criterio ou outro, o número de persoas que poderán comezar a pasear sen horarios exclusivos para crianzas ou maiores será maior ao actual. Tan só 521.860 persoas viven nas 58 parroquias que suman máis de 5.000 habitantes. E tan só 46 núcleos de poboación teñen máis de 5.000 habitantes, sumando un total de 1,2 millóns de persoasO criterio dos concellos significaba que os límites horarios afectaban á inmensa maioría da poboación galega, agás ás 410.000 persoas que viven nos 210 concellos de menos de 5.000 habitantes. En cambio, tan só 521.860 persoas viven nas 58 parroquias que suman máis de 5.000 habitantes. E tan só 46 núcleos de poboación teñen máis de 5.000 habitantes, sumando un total de 1,2 millóns de persoas. Por poñer un exemplo, lugares coma O Burgo (Culleredo) ou os centros de Melide, Chantada, Pontedeume, Caldas, Cedeira ou A Pobra do Caramiñal teñen menos de 5.000 habitantes. Ademais, amplas zonas das cidades galegas pertencen a parroquias ou núcleos que suman menos de 5.000 habitantes.Podes consultar nesta táboa se vives nunha parroquia con menos de 5.000 habitantes.Podes consultar nesta táboa se vives nun núcleo de poboación con menos de 5.000 habitantes.


Summary: O portavoz da formación, preguntado sobre sancións e expedientes a estes parlamentares, mantén que "non me corresponde a min" adoptar esas decisións. Podemos, Esquerda Unida e Anova defenden a posición destes catro deputados. "Temos un problema", recoñece Luis Villares.

Dos cinco deputados e deputadas de En Marea no Congreso só Alexandra Fernández tomou nota da directriz da cúpula do partido instrumental e votou contra os orzamentos xerais do Estado. As e os outros catro (Gómez Reino, Fernán Vello, Yolanda Díaz e Ángela Rodríguez) votaron as contas, coincidindo así co disposto polo grupo de Unidos-Podemos. Unha posición que o portavoz nacional de En Marea, Luis Villares, dixo "lamentar", verbo que repetiu en varias ocasións. "Un mal día teno calquera", manifestou na comparecencia ante a prensa tentado tirar ferro ao novo conflito aberto pola mañá. Porén, o propio Villares, a continuación, recoñeceu que non estabamos perante "unha cuestión menor". Desbotou malia as preguntas insistentes dos xornalistas avanzar se a organización adoptaría medidas disiplinarias ou abriría expedientes contra eses 4 deputados e deputadas. "Non me corresponde a min decidir iso". Concedeu, iso si, que "se os deputados non asumen as directrices da dirección, temos un problema que hai que solucionar". Foi contundente sobre a proposta de orzamentos do Estado, aos que cualificou de "tomadura de pelo a Galiza" e de "discriminatorios" para co país. Se En Marea, confesou, non presentou unha emenda á totalidade das contas foi "confiando na vontade negociadora" do PSOE para mellorar os orzamentos, Porén, "non houbo esa vontade", dixo, e a comparecencia da ministra non fixo senón empeorar as cousas: "É inaceptábel". Así pois, sinala, o non ás contas era a opción a tomar por En Marea. Mais catro deputados e deputadas desmarcáronse dese voto. Luis Villares insiste en que, desde a asemblea constituínte de Vigo e por acordos posteriores, a dirección política do grupo de En Marea no Congreso asúmea En Marea. "Non estamos supeditados a Podemos", insistiu. Eleccións Visión antagónica á de Villares manteñen nesta cuestión as tres principais formacións que deron pulo ao nacemento das mareas: Podemos, Esquerda Unida e Anova. As tres, a través doutros tantos comunicados, defenderon a posición de Gómez Reino, Fernán Vello, Yolanda Díaz e Ángela Rodríguez. De novo, evidéncianse dous posicionamentos no seo de En Marea que xa hai tempo deixaron de ser diferentes ou discrepantes para convertirse en antagónicos. Coa convocatoria de eleccións xerais no ar e coas municipais e europeas ás portas, a fractura no partido pode evidenciarse no curto prazo. Luis Villares, preguntado por se en caso de adianto electoral estaría disposto a repetir experiencia con Podemos e EU respondeu que gostaría de contar "con todo o mundo". Posteriormente engadiu: "Iremos ás eleccións de tal xeito que fique asegurado un grupo parlamentar soberano".


Summary: Sanidade dá por solucionado o erro que impedía solicitar cita a través da aplicación móbil nun día en que o debate sobre a repartición de vacinas aviva o confronto político.

O Servizo Galego de Saúde (Sergas) solucionou esta segunda feira, 9 de agosto, o fallo técnico que impedía pedir citar, entre outras xestións, a través da súa aplicación móbil. Na mañá desta segunda feira a aplicación non permitía pedir citas médicas nin conectarse coa chave de seguridade Chave 365. Con todo, por parte da Consellaría de Sanidade aseguraron que se traballou para arranxalo "canto antes". O problema da aplicación móbil do Sergas sucedeu despois de que este pasado sábado a súa páxina web colapsase pola mañá tras abrirse a autocita para a vacinación contra o coronavirus de 25.000 persoas mozas, logo de que o presidente da Xunta anunciase durante a semana pasada que a autocita para este grupo de idade estaría operativa para ese sábado. A Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública atribúiu o colapso da páxina web do Sergas á "falta de planificación dos recursos sanitarios". A viceportavoz do grupo parlamentario popular Elena Candia alegou que "ás veces poden ocorrer estas cousas", en referencia ao colapso, ante a alta demanda da autocita de vacinación contra o coronavirus para os menores de 20 anos. Ante este feito, Candia preferiu pór "en valor" o "enorme interese" que mostrou a mocidade ao solicitar a súa vacinación. "É un dato moi positivo que demostra un exercicio de responsabilidade por parte da mocidade", reivindicou. Referiuse ademais á explicación do xerente do Sergas cando indicou que ao detectarse á primeira hora "que o sistema non funcionaba" este problema "tentouse atallar da forma máis urxente posíbel". Sobre as 16 horas do sábado xa estaban esgotadas as 25.000 citas, dixo, e "pediuse desculpas ás persoas que durante horas tentaron conseguir unha cita e non o conseguiron até varios intentos". Son, argumentou Elena Candia, "procesos moi excepcionais" polo que "ás veces poden ocorrer estas cousas", ao darse unha "gran sobrecarga". Repartición de vacinas Por outra banda, sobre a repartición de vacinas, Candia criticou que a "prioridade" do líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, sexa "máis a defensa do presidente do Goberno", Pedro Sánchez, "que non o interese dos galegos". Respecto diso, apuntou á "decepción" da Xunta ao coñecer que a Galiza recibirá menos remesas e reivindicou máis. "Paréceme bastante inexplicábel que calquera galego non se some a esa reivindicación", dixo. Este domingo, o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, tachou de "decepcionante" a repartición de vacinas anunciado polo Goberno estatal, segundo a que a Galiza, tal e como sinalou a Consellaría o sábado, "só recibirá a metade" das doses de Moderna comprometidas e ningún dos viais de Pfizer que anunciara o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, na conferencia de presidentas e presidentes en Salamanca. Pola súa banda, o socialista Gonzalo Caballero, que estivo no Carballiño no seu día grande, recriminou ao PP "que non queira falar dos problemas da Atención Primaria e da sanidade publica" logo de lembrar que este verán na Galiza fecharon 600 camas hospitalarias e cando "hai que agardar 18 días máis que antes da pandemia para ser operado". En canto ás críticas dos populares pola mingua das remesas de vacinas contra a Covid-19 que chegarán á Galiza, Caballero atribuíu esa crítica unha estratexia de "confrontación" do PP. "Galiza é unha das comunidades que recibiu máis vacinas ao longo deste ano", reivindicou, asegurando que "Feixoo non pode ter esa actitude ruín de buscar conflito no canto de recoñecer que a estratexia de vacinación que marcou o Goberno de España está a funcionar". Ao respecto do debate, o viceportavoz parlamentario do BNG, Manuel Lourenzo, exixiu que as distintas Administracións estean "á altura" antes de criticar que PP e PSOE utilicen a campaña de vacinación contra o coronavirus para cronfontar. Preguntado en rolda de prensa respecto das últimas informacións sobre as remesas de vacinas, o deputado do Bloque subliñou que a campaña de vacinación, e en concreto a que agora afecta ás mozas e mozos, é algo "serio", polo que debe estar "por encima deste pim pam pum" entre Gobernos. Ademais, lembrou que é precisa unha Atención Primaria "forte", como "porta de entrada" ao sistema sanitario, e incidiu en que "se de algo está farta a sociedade galega é de escusas de mal pagador", ao achacar ao mandatario galego, Alberto Núñez Feixoo, o "desmantelamento" deste servizo.


Summary: Un certame de debuxo e un concurso de escaparatismo son as primeiras actividades para celebrar o 50º aniversario da S.D. Compostela.

Comezaron as actividades para celebrar o 50º aniversario da creación da S.D. Compostela coa mostra de debuxos realizada por estudantes de tres a doce anos de idade. O certame escolar pechou o prazo de presentación de obras o pasado 13 de abril e agora unha exposición recolle, de entre os case 300 presentados, os debuxos gañadores e os finalistas na Área Central de Compostela até o 11 de maio. Ese mesmo día entregaranse os premios aos mellores traballos que consistirán nunha viaxe a Madrid e catro bonos para a tempada 2012-2013 dos partidos da S.D. Compostela. Outra das actividades é un concurso de escaparatismo destinado aos comercios de Compostela. A idea é que as cores do Compos aparezan por toda a cidade. Entre o 2 e o 19 de maio os concursantes deberán expoñer a montaxe final do seu escaparate e os gañadores saberanse o 21 de maio.


Summary: Todas as sondaxes publicadas até a data coinciden en sinalar o PNV como vencedor das eleccións do domingo e en situar EH Bildu como única alternativa aos jeltzales. Estas dúas forzas políticas poderían ocupar dous terzos do Parlamento de Gasteiz na próxima lexislatura, mentres que PSE e PP, que ostentaron maioría absoluta nos últimos anos tras a exclusión da esquerda abertzale, quedarían relegados a exercer un papel secundario.

A campaña entra na súa última semana e os partidos apuran as súas opcións de convencer aquelas persoas que aínda non teñen decidido o seu voto, nun contexto en que todas as enquisas sitúan PNV e Euskal Herria Bildu como as únicas candidatas a alzarse coa vitoria o próximo domingo. Os jeltzales parten con vantaxe según todas as sondaxes, que coinciden tamén en centrar na plataforma que lidera Laura Mintegi a única alternativa a unha eventual vitoria de Iñigo Urkullu. A coalición soberanista afronta a recta final da carreira reforzada polo gran cheo do sábado no BEC, o acto máis multitudinario de toda campaña e coa satisfacción de superar, aínda que só sexa no plano simbólico, a un PNV que unha semana antes non conseguira encher ese mesmo recinto.Quizais por ese motivo, Urkullu non se fía das enquisas, das cales dixo onte que son «como valerianas para que nos relaxemos» e fixo un chamamento ás e aos seus votantes para que o 21-O acudan sen falta ás urnas. Na mente do líder jeltzale probabelmente pesa a experiencia das dúas últimas citas electorais, en que a maioría das sondaxes non soubo prever a fortísima irrupción de Bildu, primeiro, e de Amaiur, despois. Só a enquisa publicada por GARA con motivo dos comicios ao Congreso e ao Senado español vaticinou que Amaiur sería, con sete deputad@s, a primeira forza en Hego Euskal Herria, como finalmente sucedeu. O resto, tanto nas eleccións de maio como nas de novembro, estivo lonxe dos resultados reais. EH Bildu, 20 ou máis en todas É lóxico, xa que logo, que no PNV non estean tranquil@s, menos aínda cando algúns escanos poden caer cara a un partido ou outro por apenas uns votos de diferenza. Por exemplo en Araba, herrialde onde en 2009 EA non obtivo representación por só unhas poucas decenas de papeletas. En calquera caso, si é certo que nesta ocasión todas as enquisas coinciden na orde das primeiras catro opcións: PNV, EH Bildu, PSE e PP, respectivamente. É destacábel, neste sentido, que as dúas formacións que apoiaron o executivo de Lakua nos últimos anos -até a ruptura do pacto PP-PSE- quedan relegadas a un papel secundario na liza electoral. De feito, segundo a enquisa realizada por Aztiker para GARA e NAIZ, os partidos que lideran Patxi López e Antonio Basagoiti nin sequera sumarían entre ambos os dous tant@s parlamentari@s como EH Bildu. A coalición que conforman a esquerda abertzale, EA, Aralar e Alternatiba é a gran novidade nestas eleccións, e segundo as sondaxes se sitúa nunha forquita de entre 20 e 24 escanos. Ningunha das seis enquisas publicadas en campaña -as de GARA-NAIZ, o CIS, o Grupo Noticias, «El Mundo», o Goberno de Lakua e Vocento- lle outorga menos dunha vintena de parlamentari@s. Calquera cifra que se mova neses parámetros suporía un fito para unha candidatura abertzale de esquerdas. O mesmo sucede respecto á porcentaxe de voto, que podería atinxir até un 28,5% no mellor dos casos, e un 24,5% no peor dos escenarios. A marxe en que se move o PNV é tamén de catro escanos, entre 24 e 28. No caso da formación jeltzale as súas mellores expectativas son as que apunta Aztiker, mentres que tanto o Grupo Noticias como «El Mundo» e Lakua sinalan a posibilidade de que non supere @s 24 parlamentari@s. En porcentaxe de voto, o partido de Iñigo Urkullu móvese entre o 33,1% e o 36,2%. O PSE podería perder a metade Quen peor parado sae das enquisas é, precisamente, o partido que gobernou na CAV nos últimos anos. Desde os 25 escanos actuais --a exclusión da esquerda abertzale inflou a representación de todos os partidos-- o PSE pasaría a un máximo de 18, aínda que só «El Mundo» lle dá tantos, e un mínimo de 12, segundo a enquisa de GARA-NAIZ. Xa que logo, o partido de Patxi López podería perder até a metade da súa representación, un recorte drástico. Os números tampouco lle dan ao PP, que se fai menos dun ano puido subirse á onda azul que arrasou no estado, hoxe, tras os durísimos recortes do goberno de Mariano Rajoy, só aspira a non perder moito ou quedar como está, con trece parlamentari@s. Ese é, precisamente, límite superior que lle conceden as enquisas, 13 asentos. Por abaixo, a sondaxe de Lakua dálle 10 e o de Aztiker, 9. Á marxe das catro principais candidaturas, só EU-Ezker Anitza e UPyD contan con algunha posibilidade de ter representación parlamentar. Rubalcaba e Rajoy Durante esta fin de semana os responsábeis máximos do PP e o PSOE participaron na campaña electoral. O presidente do goberno español, Mariano, Rajoy, acompañou a Antonio Basagoiti nun acto celebrado no Arriaga de Bilbo. Rajoy defendeu que «fóra de España e de Europa se está en ningures e condenados á nada». Afirmou, ademais, que a Constitución española e o Estatuto de Gernika son «o único lugar de unión de todos os vascos». En Gasteiz entrou en campaña o secretario xeral do PSOE, Alfredo Pérez Rubalcaba, que tamén falou contra a independencia en termos económicos, «Euskadi sairá da crise con España e Europa ou non sairá». Rubalcaba afirmou que «hai quen quere volver a anteriores épocas de sectarismo e enfrontamento entre vascos». Pola súa banda, Patxi López dixo que se @s pensionistas da CAV cobran «é grazas á caixa única da Seguridade Social e á solidariedade dos traballadores do resto de España».


Summary: A xustiza investiga a legalidade de 44 contratos públicos de obras e servizos, que suman un total de 17 millóns de euros. Nos últimos anos distintos colectivos denunciaron o crecente lucro privado ligado a algunhas das actuacións que con máis frecuencia aparecen neste caso.

As investigacións que a Fiscalía de Delitos Económicos de Vigo e a UDEF levaron a cabo nos últimos dous anos revelaron unha trama de adxudicación irregulares de contratos públicos e de favores e agasallos a políticos e técnicos, moitos deles -ao redor medio cento- imputados. Púxose ao descuberto o modus operandi de Enrique Alonso Pais e as súas empresas, con relacións estreitas con representantes de distintas administracións da área de Vigo e toda a provincia de Pontevedra. Os contratos que neste momento se están investigando suman un total de 17 millóns de euros Os contratos que neste momento se están investigando suman un total de 17 millóns de euros, 44 adxudicacións de bens e servizos outorgadas pola Xunta, a Deputación de Pontevedra e os concellos de Vigo, Nigrán, Santiago, Pontevedra e Ponteareas. As actuacións abranguen todo tipo de actuacións levadas a cabo pola construtora Eiriña, ademais de por Cespa, especializada en xardinería e xestión de espazos verdes. Aparecen obras de saneamento (en Nigrán ou Ponteareas), apertura de camiños ou construción de pontes, entre outras. Entre todas elas, algúns encargos son recorrentes, coma os contratos para executar numerosos labores de humanización na cidade de Vigo (rúa Nicaragua, Ferreirós, Hispanidade...) e noutros concellos. Colectivos coma Xentrificación Vigo cuestionaron estas políticas de "embelecemento urbano" que levaron nos últimos anos "unha parte elevada dos orzamentos municipais, ao mesmo tempo que os servizo sociais da cidades diminuíron notabelmente". En entrevista con Praza, Xentrificación Vigo denunciaba que "O espazo urbano estase a converter nun produto máis do que obter beneficio sen importar o ben común". Investíganse as obras en varios campos de fútbol da provincia de Pontevedra, concedidos pola Deputación Así mesmo, investíganse as obras en varios campos de fútbol da provincia de Pontevedra, concedidos pola Deputación; son os de Coia (cun importe de 1,2 millóns de euros), Moraña (848.327 euros) e Coruxo (235.000 euros). Tamén a multiplicación de campos de fútbol en Pontevedra, sobre todo os de herba artificial, foi denunciado en numerosas ocasións nos últimos anos, non en relación coas irregularidades descubertas agora, aínda que si polo despilfarro de cartos que estas actuacións supoñían. Outro dos ambitos que reúne un maior número de contratos investigados é o da xestión de xardíns e espazos verdes, neste caso a través das accións de Cespa, empresa na que traballara Enrique Alonso Pais e que se fixo en 2005 co contrato de mantemento de parques e xardíns de Vigo, beneficiándose posteriormente de sucesivas ampliacións que en 2013 incrementaron o beneficio para a compañía en 5.5 millóns de euros. Segundo a investigación, Cespa presionou a políticos doutros Concellos, coma Ourense ou Santiago, buscando facerse -sen éxito- con contratos de conservación de xardíns e de urbanización da Finca do Espiño, respectivamente. Outro dos ambitos que reúne un maior número de contratos investigados é o da xestión de xardíns e espazos verdes Ao igual que sucede coma nos casos das humanizacións ou da proliferación de instalacións deportivas, entidades sociais e activistas levan anos denunciando que a xestión de zonas verde se están a converter nun espazo máis para o lucro privado. Un informe de Ergosfera denunciou en 2014 que nos últimos anos, a pesar da crise, o gasto público en conservación de parques e xardíns non deixou de crecer e alertaba de que o conxunto dos servizos urbanos (limpeza, xestión de residuos, tratamento de augas, mantemento de zonas verdes...) se convertera "nun dos refuxios das grandes construtoras españolas" trala crise do ladrillo.


Summary: As organizacións sindicais integrantes da mesa da sanidade concentráronse nesta segunda feira diante do Parlamento da Galiza para protestar contra a partida destinada ao servizo de Atención Primaria nos orzamentos da Xunta para 2022.

A mobilización, convocada polas Comisións Obreiras (CCOO), a Confederación Intersindical Galega (CIG), a Confederación Sindical Interdependentes de Funcionarios (CSIF), o Sindicato de Enfermaría (Satse) e a Unión Xeral de Traballadores (UXT), demandaba ampliar as dotacións orzamentarias co obxectivo de mellorar a calidade da prestación e incrementar as retribucións salariais das persoas traballadoras. As partidas dedicadas polo Goberno galego á Atención Primaria para 2022 minguan en relación co exercicio anterior. Así, o diñeiro achegado para a vindeira anualidade sitúase en 1.389 millóns de euros fronte a 1.391 millón de euros de 2021, unhas cifras por baixo do último orzamento do Goberno bipartito, que en 2009 destinaba para este servizo 1.436 millóns de euros, que coa suba do Índice de Prezos do Consumo (IPC) equivalen a 1.619 millóns de euros de hoxe. A Estatística do Gasto Sanitario elaborada en 2020 polo Ministerio de Sanidade en base á liquidación orzamentaria de 2018 sinalaba que a Galiza destinaba á Atención Primaria 182,3 euros por habitante, a contía máis baixa do Estado tras Madrid e as Illes Balears, ficando moi lonxe de territorios como Estremadura ou Castela-A Mancha, que dedican a este servizo 79,4 e 73,3 euros por habitante máis que a Galiza. A secretaria da CIG-Saúde, María Xosé Abuín, sinala a Nós Diario que "os orzamentos de 2022 inciden no deterioro do sistema sanitario público e no desmantelamento da Atención Primaria". A este respecto, denuncia que "os profesionais do Servizo Galego de Saúde (Sergas) son dos peores retribuídos do Estado, unha vez que Feixoo conxelou o acordo asinado entre os sindicatos e o Goberno bipartito que fixaba un progresivo incremento dos seus salarios a partir de 2010 para homologar os sanitarios galegos cos do resto do Estado e con outras categorías profesionais dentro da administración". A política de dotacións "Con estas condicións é imposíbel fidelizar os profesionais e que fiquen na Galiza", apunta Abuín, quen critica que "non teñamos orzamentos para axeitar as retribucións das matronas por unha cuestión ideolóxica". A dirixente da CIG cuestiona "a política de novas dotacións da Xunta" e sinala que "Feixoo quere construír casiñas porque un centro de saúde é moito máis que unha vivenda, require profesionais e servizos e iso estase constantemente recortando". O responsábel de sanidade de CCOO, Javier González, denuncia en declaracións a Nós Diario que "o discurso da Xunta da Galiza non se reflicte no orzamento". "Ao tempo que sinalan que a súa gran preocupación é a Atención Primaria, recortan o investimento en relación co ano pasado e iso repercute nunha perda da calidade asistencial", advirte González, quen alerta do "envellecemento dos cadros de persoal, algo que xa se sabía desde hai case unha década e non se fixo nada, ou as actuais listas de agarda en Primaria, un fenómeno novidoso".


Summary: A muller tiña feridas de arma branca no pescozo. A Policía acusa o seu mozo dos delitos de homicidio e violencia de xénero.

Axentes das Forzas de Seguridade veñen de deter F.J.B, o compañeiro da muller que foi atopada morta e con feridas de arma branca no baño da súa casa, nas Gándaras, en Lugo. Ao home investígaselle por violencia machista e homicidio. Segundo informaron a Europa Press fontes da Policía española, o cadáver de C.M.F.V apareceu cunhas feridas de arma branca no pescozo. De acordo con estas mesmas fontes, foi a nai da falecida a que acudiu ao redor das 22,00 horas da sexta feira á vivenda, situada na rúa da Ferradura, para levarlle comida. Tras o achado, avisou os servizos de emerxencias e os corpos de seguridade. Os investigadores mantiveron nun principio abertas "todas as liñas de investigación", indicaba a Policía española, polo que non se desbotaba ningunha hipótese, nin sequera a do suicidio. Para esclarecer o suceso, os axentes interrogaron persoas próximas á vítima e á vivenda. O que si descartaba a Policía Nacional é que se tratase dun simple roubo. Tras o levantamento do cadáver, o Xulgado de Instrución Número 2 de Lugo puxo todas as actuacións realizadas baixo o segredo de sumario. O corpo foi levado ao Instituto Anatómico Forense para a realización da autopsia. A última hora da tarde deste sábado, a Policía detiña o compañeiro da muller e acúsao de homicidio e violencia machista.


Summary: O Celta recibe esta tarde o Real Madrid en Balaídos (19 h). "Espero o mellor Madrid", di Borja Oubiña. Unha vitoria do Celta, sumada a unha eventual derrota do Zaragoza, tiraría os galegos da zona de descenso.

A equipa de Mourinho non ten opcións de conquistar o título, mas si a segunda praza, que lle daría acceso directo á Champions. Os brancos xa están a só dous pontos do Atlético de Simeone. Con todo, é probábel que acusen o desgaste do xogo de volta en Old Trafford co United. É presumíbel que Abel Resino aposte nun xogo o máis físico posíbel, para tirar proveito de que no contaquilómetros do Real está a piques de se acender a luz vermella após o exixente choque co Manchester. O Celta confía en rendibilizar a resaca europea do Real. O discurso oficial é, claro, moi outro. "Espero o mellor Madrid", di Borja Oubiña. "Os futbolistas que levan ese escudo [polo do clube branco] están obrigados a daren sempre o máximo de si propios", engadiu. Para facer equipa, Abel convocou os 20 futbolistas disponíbeis. Só ficarán nas bancadas os tres lesionados: Natxo Insa, Samuel e Mallo.


Summary: Cando comecei a traballar, a palabra máxica era "motivación"; dez actividades de motivación para explicar unha idea. Máis adiante chegaron as aprendizaxes significativas. Agora as competencias. O que ninguén quere decatarse é que a inmensa maioría do profesorado seguimos explicando contidos e avaliando… contidos!

Non sei moi ben como iniciar este artigo… Son mestre. Ou iso di nun papel, asinado polo anterior rei, que anda durmindo nalgunha carpeta dalgún caixón da casa. Tamén aprobei unha oposición e cobro nómina de profesor. Pero eu non me recoñezo como mestre, como un bo mestre... No pasado, cando a maioría da poboación era analfabeta ou posuía un nivel de formación moi elemental, o mestre, ou a mestra, era unha autoridade. Autoridade erudita e moral. E como tal era recoñecida. Pola familia e pola sociedade. Porque a palabra do mestre era luz e identificábase coa verdade. E a escola marcáballe o camiño á sociedade. Hoxe… Hoxe a escola é un axente formador máis. A familia, primeiro; e os valores e os modelos sociais, despois, son axentes formadores non menos influentes, dependendo dos casos e das circunstancias. Hoxe é tan difícil ser mestre, ser bo mestre… Son tantas as cousas que descoñezo… Sempre llelo digo aos meus alumnos e alumnas: "O que eu sei é a pulga; o que non sei, o elefante". Non, non me recoñezo como un "mestre"… Daquela, si, son un covarde. Porque o honrado sería deixarlle o sitio a outra persoa e ver de ganar o pan doutra maneira. Mais, xa o dixen, non son un heroe… Por ser, tamén son unha vítima. Unha vítima dun sistema educativo que forma moi deficientemente (deforma) os seus aspirantes a mestres. Unha vítima dun sistema educativo que deseñou unhas probas selectivas (oposicións) que garanten moi escasamente a valía e a profesionalidade das persoas que as superan. Unha vítima duns sistemas educativos e duns gobernos que valoran moi pouco as persoas que se dedican ao ensino, en calquera das súas etapas. E unha vítima duns sistemas educativos que deseñan uns currículos sen xeito. E aquí, neste parágrafo, quedan xa presentadas as grandes eivas do sistema educativo español. Eivas que lle afectan aos alicerces mesmos da educación e que ningunha reforma educativa tivo o valor nin a vontade de abordar. E iso que esta si que debería ser cuestión de estado. Debería… Formación inicial. Cando eu fun alumno da Escola de Formación do Profesorado de Lugo, estudei Matemáticas, Linguas, Física, Debuxo, Música… E, non podía faltar, Relixión! Os contidos que eu estudei en calquera destas áreas do saber nada tiñan que ver cos contidos das mesmas áreas das e dos que no futuro habían ser as miñas alumnas e os meus alumnos. Máis matemáticas, máis castelán, máis xeografía… do que xa estudaramos nos seis cursos do antigo bacharelato e do C.O.U. daquel tempo. Tamén había algunhas materias que se chamaban, por exemplo, Didácticas das Matemáticas, Didáctica da Física… Didácticas? Non, non; máis física, máis matemáticas, etc. E, despois, menos mal, había Psicoloxía e Pedagoxía… Pero estas, que debían ser dúas materias fundamentais, eran unha estafa teórica e memorística, totalmente desconectadas e descontextualizadas da realidade: as nenas e os nenos cos que iamos traballar. E, se falamos da metodoloxía do profesorado… Sen a menor intención de culpar a ninguén, eran persoas que non foran formadas especificamente para realizar aquel traballo; entón, cada quen saía do paso como podía, en función da súa formación, da súa intuición e da súa capacidade individual. Amais da súa personalidade, claro; porque, por riba, había malas persoas; non caben eufemismos. Mesmamente, igualiño, igualiño ca seguimos facendo hoxe. Unha pedagoxía baseada na rutina, na improvisación intuitiva e na experiencia vivida; si, porque, cando un non sabe, reproduce esquemas. Así foi. E segue a ser. Pero… como pode ser? Como pode ser que un aspirante a profesor non traballe con alumnos e alumnas dende o primeiro día do primeiro curso? Como pode ser que os fundamentos psicopedagóxicos teóricos non vaian acompañados dunha vivenciación e dunha experimentación que permita atoparlle sentido a esa teoría? Este é un mal común de toda a formación en España, pero moito máis inxustificable no caso da formación do profesorado. Uns meses de "prácticas", desconectados e dedicados, fundamentalmente, a remexer nos documentos burocráticos, son toda a experiencia previa que acumulan as e os estudantes de Maxisterio. Vaiche boa! Calquera reforma educativa auténtica tiña que comezar por aquí. Unha reforma que garantise unha verdadeira formación das profesoras e dos profesores futuros. Ningún centro de formación de profesores de calquera nivel debería estar desvinculado dun centro no que estudasen alumnos dese nivel concreto. Por exemplo: unhas horas (poucas) de teoría polas tardes e, polas mañás, nas aulas, con alumnos reais. E aínda iría máis lonxe: os profesores dos aspirantes a profesores deberían ser profesores ou profesoras en exercicio, do nivel correspondente e de contrastada valía profesional. Convertemos o sinxelo en complexo; dende o principio dos tempos, o aprendiz aprende a carón de quen sabe e interactúa con el e co material necesario; neste caso, os nenos e as nenas, adolescentes, universitarios… É tan obvio! Pero… Probas selectivas. Moi relacionadas cunha formación inicial irracional, cunha concepción burocrática do sistema e cun currículo sobredimensionado e absurdo, deséñanse unhas probas selectivas teóricas que non buscan lexitimar a persoas vocacionais, creativas e competentes. Dunha parte, as esixencias para entrar na Facultade de Formación do Profesorado son mínimas e descontextualizadas, sen requisitos específicos para dedicarse á docencia. Cal foi, e segue a ser, o perfil dos e das estudantes de Maxisterio? Por que nunca se fala disto? Cando eu estudei, había un dito chocalleiro; pero, tamén, en boa medida, verdadeiro: "Quen vale, vale; e, quen non…" Por outra, a proba de acceso (oposición) é fundamentalmente memorística e cunha carga de contidos lexislativos esaxerada. Mesmo as supostas probas "prácticas" son estereotipadas e escasamente representativas. Valoración da profesión docente. Se os diferentes gobernos valorasen como é debido a profesión clave dunha sociedade, por extensión, a sociedade tamén o faría. Entón, como prestixiar esta nosa profesión? En primeiro lugar, dedicándolle á educación unha porcentaxe do PIB moi superior á actual. Pero, ollo, non para construír máis e mellores centros nin para investir máis en pseudorreformas, en infraestrutura tecnolóxica, cursos parche de formación, etc. Senón, fundamentalmente, para abordar unha reforma educativa en profundidade. E para pagarlles aos profesionais da educación o que merecerían, se lle deramos importancia á función social que desempeñan. Como lles imos pedir ás persoas máis capaces de cada promoción que se dediquen ao ensino se é das profesións cualificadas peor pagadas? Xa sei, xa sei, hai casos moi vocacionais que, aínda así, apostan pola docencia; pero, en que porcentaxe? Unha sociedade que inviste intelixentemente en educación ten asegurado o seu futuro. Aquí non hai segredos. Unha sociedade que escolle as persoas máis capacitadas de cada promoción para transmitir coñecementos e para formar de maneira integral as xeracións futuras será unha sociedade avantaxada, máis xusta e máis libre. Pero para iso faise necesario cambialo case todo: a formación inicial, a selección de aspirantes a docentes e a valoración dos profesionais da educación. Con isto, e coa elaboración dun currículo menos rutineiro, menos "precoz", menos pechado e menos pensado exclusivamente nun perfil estándar de alumno, dariamos paso a unha educación na que de verdade primase a calidade educativa. Todos os políticos e todas as políticas de todos os gobernos enchen a boca falando da calidade educativa. Pero ninguén deseña e executa un verdadeiro modelo educativo que garanta tal realidade. Remendo por aquí, remendo por alá… Se de verdade queremos unha educación de calidade, é imprescindible unha revolución; unha revolución educativa, claro está. Si, revolución, reforma integral! Porque, se mal están a Educación Infantil, a Primaria e a Secundaria, que pasa coa universidade? A maioría das carreiras universitarias son unha auténtica estafa, cheas de contidos desfasados e inútiles, que non forman profesionais competentes do ramo, por regra xeral. A profesionalización virá da man dos másters, das becas explotadoras e humillantes… e de ir aprendendo de aquí e de acolá… Lamentable. Quizais medicina e enfermería constitúan unha mínima excepción. E pouco máis. Que profesores, que avogados, que enxeñeiros, que psicólogos… forma a universidade? E non é porque o alumnado universitario non se esforce. Cada vez son máis difíciles e elitistas as carreiras universitarias, comparadas coas da miña xeración. Toneladas de teoría, toneladas de traballos… Para que? Viva o Plan Bolonia! E o contacto coa realidade de cada unha das profesións? Ula? Ai… Vou canso… E corro o risco de cansar, ben o sei. Pero… o tema é moi denso. E intenso. Ao longo da miña experiencia vital, como alumno e como profesor mediocre, padecín xa non sei cantas reformas. En cada unha delas, un teórico, ou un equipo de teóricos, impuxeron a súa receita educativa. Comecei estudando na Enciclopedia Álvarez. Despois viñeron os libros por materias. Cada vez máis materias, máis currículo. E menos horas por materia… Cando comecei a traballar, a palabra máxica era "motivación"; dez actividades de motivación para explicar unha idea. Máis adiante chegaron as aprendizaxes significativas. Agora as competencias (seguro que deixo algunha "moda" destas no camiño). Está moi ben isto das competencias. O que ninguén quere decatarse é que a inmensa maioría do profesorado seguimos explicando contidos e avaliando… contidos! É o que sabemos facer! Remendo vai, remendo vén… Máis alá da implantación do sistema de becas (que xa non é o que era) e da universalización do ensino, que queda? Palla para o palleiro. Esaxerando algo, claro. E, que pasa co currículo? Dixen que era rutineiro, precoz, pechado, demasiado extenso e pensado exclusivamente para un perfil de alumno ou alumna estándar. Rutineiro, porque en moitas materias hai contidos que se dan dende o Primeiro Ciclo de Primaria ata os últimos cursos da ESO. E isto convérteos nunha rutina, ás veces, difícil de superar. E, ademais, precoz. Porque moitos destes contidos aparecen en idades demasiado temperás, nas que só os individuos máis avantaxados de cada promoción entenden a idea. Entón, veña moer e remoer nunhas abstraccións para as que a maioría do alumnado non ten aínda desenvolvemento cognitivo suficiente como para comprendelas. Un exemplo: as clases de palabras. Os alumnos estudan o substantivo, o adxectivo… ao longo de toda a primaria. E unha elevada porcentaxe dos mesmos chega a 1º curso da ESO sen entender de verdade o quen son cada unha das distintas categorías gramaticais. A queixa máis común do profesorado é que os alumnos non comprenden. Vaites! Pero… como han comprender, se pasan máis da metade do tempo escolar traballando conceptos gramaticais?! E esta enfermidade contáxiase ás linguas estranxeiras, e o profesor de Francés non pode explicar non sei que porque o alumno X de 1º da ESO non sabe as preposicións! E veña a aprender de memoria as preposicións! E, para que serve iso, se non entenden o seu significado e a súa función? Ai… Canta rutina! Canta perda de tempo! Da Educación Primaria tiña que desaparecer máis da metade do currículo. E dedicarnos a traballar o básico de cada área do saber. En Lingua, traballo con textos: lectura, escritura, comprensión e expresión, selección da información… Que fácil sería, daquela, explicarlle o adxectivo a un rapaz ou a unha rapaza de 3º da ESO! Falo do que coñezo, da miña materia, claro; pero supoño que haberá un paralelismo coa maioría das materias de estudo. E, relacionado coa precocidade, está tamén o parcelamento do saber. Dentro de pouco, en Educación Infantil xa haberá materias optativas encamiñadas a que o neno ou a nena vaia ser astronauta ou enxeñeira... Ai… Ao meu parecer, nas etapas de formación xeral deberíanse traballar todos os coñecementos dunha maneira moito máis global e relacionada. Así é que, xa hoxe, podemos atopar un técnico moi cualificado no seu; pero que non sabe nadiña de calquera outra área do coñecemento. Primeiro sería necesario formar as persoas; despois, sen présas, especializalas. Ademais, dixen, currículo pechado e dirixido a un perfil de alumno estándar. Claro, todo o que non aparece nos libros de texto, non existe. Toda alumna ou alumno que se aparte da maioría do grupo-clase, no tipo de intelixencia, na sensibilidade, nos intereses, na interacción, etc, o sistema xa o encamiña ao fracaso; porque, as medidas correctoras previstas fallan, en primeiro lugar, debido á xa mencionada escasísima formación inicial, tamén, dos profesionais dedicados a esta tarefa. E, que dicir da "abolición" das materias humanistas dos plans de estudos? En fin, para min, estes son os piares nos que se asenta unha verdadeira educación de calidade: selección dos profesionais, formación inicial, dignificación da profesión e revisión a fondo e racionalización do currículo. A continuación, habería que entrar noutros niveis de concreción, importantes, pero menos decisivos; curiosamente, nos únicos nos que entraron ata o de agora as pseudorreformas educativas que eu padecín ata hoxe. Despois din que imos mal na clasificación esa do Informe PISA. E utilizan isto para xustificar reformas ideolóxicas impostas: LOMCE. Ou será que non interesa ter unha sociedade formada? Como se pode explicar que persoas como Aznar, Berlusconi, Zapatero, Rajoy, Trump… individuos mediocres, cando non perversos, cheguen a ser presidentes dos seus países? Terá algo que ver?


Summary: Grecia acode ás urnas baixo a mirada de toda Europa e coa formación de esquerdas Syriza como favorita, mesmo con opcións de alcanzar a maioría absoluta. A dereita de Nova Democracia é a esperanza das elites da UE, que intentaron influír na poboación cando se convocaron eleccións.

Unha formación de esquerdas que se opón ás políticas de austeridade e que, malia ter rebaixado o ton do seu programa, promete cambiar radicalmente Grecia, o país que peores consecuencias está a sufrir polas imposicións da Troika e os mercados, que a manteñen baixo unha terríbel crise económica que dura xa seis anos e Syriza, a grande favorita segundo as sondaxes, quere reverter. @s comunistas do KKE din que non pactarán con Syriza e apostar por saír do euro namentres exista a terríbel incógnita do resultado dos poderosos neo-nazis de Amencer Dourado A coalición liderada por Alexis Tsiripas mesmo aspira á maioría absoluta. Defínese como "esquerda radical" a pesar de que nas últimas semanas -ante a inminencia da vitoria- evitou promesas que estaban no seu ADN como negarse a pagar a débeda ilexítima ou saír do euro. Pero o seu programa está aínda lonxe de gustar nas elites políticas e económicas da UE, que se ben rebaixaron a súa hostilidade ultimamente desde o principio enviaron mensaxes de medo para evitar o triunfo de Syriza. A súa aposta é Nova Democracia, a formación gobernante, que afronta malas perspectivas. En caso de que Syriza confirme o seu éxito pero teña que buscar alianzas para completar goberno, dúas son as opcións máis claras. Descartando ao afundido Pasok -o PSOE grego- as posibilidades pasan polo centrismo de To Potami -que aspira a terceira forza- e @s comunistas do KKE, que non obstante teñen afirmado que non pactarán con Tsiripas xa que consideran que o seu programa ten cedido demasiado ante a Troika. Eles si propoñen saír do euro, por exemplo. Europa mira a Grecia, nunhas eleccións -adiantadas ante a imposibilidade de gobernar da dereita- que tamén provocan espantosas dúbidas respecto ao bo resultado que poidan volver obter os neo-nazis de Amencer Dourado a pesar de que a súa cúpula está en prisión. Pero a disputa polo poder xógase entre Syriza e Nova Democracia. Con vantaxe para os primeiros. E influencia por toda Europa, mesmo no Estado español, onde Rajoy apoiou á dereita de forma directa -mesmo con viaxe a Grecia- e pode verse afectado pola súa posíbel derrota.


Summary: Por fin as Habelas Hainas sacan o seu primeiro disco!

Aínda que é verdade que as Habelas son un grupo de rúa, de directo, as fans agradecémoslles este disco, polas letras, pola reivindicación (Habelas: referentes), polo respecto que amosan ante a nosa tradición. Habelas Hainas son Arantza Alfaia (percusión), Patricia Gamallo (percusións, guitarra e gaita), Jara Ortiz (voz e percusións) e Sandra Tamayo (acordeón e percusións). Fíxome moita graza a letra da peza "Media Calada", que mestura coplas tradicionais coa descrición dunha noite en Compostela para as amantes das foliadas. E a peza "Salvadoras", co saxo de Pablo Dalama, paréceme unha auténtica marabilla. Recoñezo que quizais teña que ver o seareira que son da voz tan persoal de Jara, que nesta peza me pon os pelos de punta. O único que poden facer as Habelas é seguir así de ben, con esa salubridade en todo o que fan. Avante, compañeiras! "Ela estaba coas amigas, recibiu unha mensaxe, hoxe á noite na de Moha, hai foliada, viva o Calpe!".


Summary: Os axentes forestais e ambientais da Xunta veñen de convocar unha manifestación "en defensa do patrimonio natural galego" para esta cuarta feira, 22 de agosto. A marcha partirá ás sete da tarde desde a Praza dos Cabalos de Vigo.

Os traballadores e traballadoras públicos, que se atopan en paro indefinido desde o pasado 1 de agosto, reclaman un acordo laboral digno que regule as súas condicións de traballo. Ademais, queren reivindicar o seu labor de "defensa e custodia dos valores naturais". E por iso que chaman a organizacións ecoloxistas, comunidades de montes, entidades de defensa do medio rural "e ao conxunto da cidadanía" a participar da protesta. "Reclamamos uns servizos públicos de calidade", afirma o comité de folgo -formado polos sindicatos CIG e UGT-, "e a dignificación e profesionalización dos axentes ambientais e dos traballadores forestais". "Queremos un rural e un monte vivos", conclúen, "o noso medio ambiente pide axuda". O Goberno galego decretou uns servizos mínimos do 100% para a folga dos axentes forestais e ambientais. A última xuntanza de traballadores e Xuntas rematou sen acordo. O Executivo de Núñez Feixóo pretendeu impoñer unhas condicións laborais que non atendían ás reivindicacións dos folguistas: 1.700 horas anuais, quendas de garda de 12 horas, aumento da xornada nocturna de inverto de 7 a 10 horas, sen garantías de descanso semanal de 48 horas, e sen definición da segunda actividade nin de coeficientes redutores da idade de xubiliación- . "Houbo falta de propostas e de vontade negociadora", denuncian desde o comité folga.