Summary: Entre o domingo e o luns a formación realizará a proposta formal a EU, BNG e aos partidos que compoñen Compromiso, aínda que Bloque e CxG xa manifestaron a súa negativa participar. Xosé Manuel Beiras insta "poñer o país por riba de intereses partidarios" e aclara que "nós non somos o centro desta fronte, só os que apostamos por ela de forma máis aberta".

A Coordinadora Nacional de Anova aprobou este domingo levar adiante a proposta de conformar unha fronte ampla, "aberta, sen cancelas ideolóxicas de ningún tipo" para "desaloxar" do poder o Goberno do Partido Popular. A decisión foi adoptada por unanimidade, despois de que as asembleas locais e comarcais da formación debatesen e apoiasen o proxecto de fronte. Xosé Manuel Beiras reiterou que a oferta de fronte se dirixe a Anova, BNG, Esquerda Unida e "aos partidos que compoñen Compromiso por Galicia", dende +G, Ecogaleguistas ou Acción Galega. Beiras engade que a fronte tentará abranguer "o espazo social, político e cívico que representa a maioría social agredida polo poder político no Estado español e en Galicia". A fronte tentará abranguer "o espazo social, político e cívico que representa a maioría social agredida polo poder político no Estado español e en Galicia" Beiras apelou á "xenerosidade" e concluíu que "se as posición son ríxidas e se se adoptan actitudes excluíntes, non se poderá chegar a un acordo, pero os cidadáns saberán quen tomou unha actitude e que tomou outra, quen lle dá prioridade a participar nunha alianza cívica contra o inimigo común e quen en cambio se preocupa só da súa curtiña". Beiras dixo confiar "na racionalidade" para que "as forzas que se din de esquerdas poñan os intereses do pobo por diante" e que "as forzas que se din galeguistas poñan o país en primeiro lugar". Esta proposta de Anova supón, neste senso, unha negativa á oferta de Compromiso de acudir ás eleccións nunha coalición a dous "xenuinamente galega" Nos últimos días Bloque e Compromiso xa responderon negativamente a esta proposta, mentres que en principio Esquerda Unida si estaría disposta a formar esta fronte (á espera de que o aproben os seus órganos de decisión). Esta proposta de Anova supón, neste senso, unha negativa á oferta de Compromiso de acudir ás eleccións nunha coalición a dous "xenuinamente galega". En relación ao Bloque, Beiras criticou que o BNG rexeitase a proposta sen debatela nos seus órganos de representación: "se o BNG reitera que non quere nin sequera falar, eles verán, pero tamén a cidadanía será consciente de que o BNG rexeitou formar parte dunha fronte común". En calquera caso, a Coordinadora de Anova dirixirase oficialmente a estas formacións dende este domingo pola tarde para que respondan oficialmente á oferta. Sexa como for, o venres 7 remata o prazo para poder presentar coalicións ás eleccións do 21 de outubro, cunha marca electoral e un administrador. Aínda que Beiras se referiu por separado ás formacións que compoñen Compromiso por Galicia, a Coordinadora de Anova dirixirase formalmente á dirección de CxG en conxunto. Esquerda Unida "Estas non son unhas eleccións normais, nas que hai que votar un determinado programa de xestión, senón que vivimos un estado de emerxencia nacional" Beiras salientou, en termos semellantes a como o fixo Yolanda Díaz nos últimos días, que "estas non son unhas eleccións normais, nas que hai que votar un determinado programa de xestión, senón que vivimos un estado de emerxencia nacional e de necesidade absoluta de exercer a lexítima defensa dos cidadáns para desaloxar a aqueles que utilizan as institucións para o contrario do que foron creadas". Beiras reiterou que a única condición que lle pon a Esquerda Unida é que a formación teña autonomía no ámbito galego para adoptar as súas decisións, e que recoñeza o dereito de autodeterminación dos pobos, "algo que non debería ser un problema pois ese principio está recoñecido nas bases políticas da coalición", dixo. Esquerda Unida debe aprobar a coalición electoral no seu Consello Nacional (que se celebrará o martes) e nas súas asembleas comarcais (mércores ou xoves), pero os estatutos de EU especifican que canda á fórmula electoral, as asembleas deben aprobar o programa común de mínimos. Iso obriga a acelerar a toma de decisións esta semana ou a que Esquerda Unida recorra a unha "fórmula de urxencia" para deixar a aprobación do programa para as semanas seguintes Unha fronte "para unha maioría social" A fronte, afirma Beiras, ten o seu centro "na esquerda social", aínda que rexeita entrar en "cuestión nominalistas", e di que defenderá os dereitos e necesidades "dunha gran maioría social que é moi diversa en clases, grupos sociais e estatus". Beiras salientou que "do que se trata é de levar ás institución un programa que responda ás necesidades dos cidadáns: defensa dos servizos públicos, da sanidade, do ensino, dos dereitos laborais, do emprego ou do fomento do tecido produtivo e a pequena empresa". O líder nacionalista pediu que se actúe "con visión de Estado", respondendo a unha situación na que "Galicia está sendo agredida" e está vendo atacados "os seus dereitos nacionais e cívicos", e rexeitou que se empreguen "visión de partido". Beiras sinalou que Anova non é "o centro desta fronte", o que sería "unha soberbia", senón simplemente "os que tomamos a iniciativa de maneira máis aberta".


Summary: O mes de abril revive o espírito dunha década na que a vila foi un fervedoiro artístico, social e político.

Maruja Mallo, Johan Carballeira, Torrente Ballester, Rómulo Gallegos, Federico Ribas… Pintoras, escritores, fotógrafos, galeguistas…. Os ventos de modernidade e apertura que na primeria metade da década dos 30 do seculo pasado sopraron en Bueu van ser reivindicados nesta vila ao longo deste mes de abril. Eis a finalidade do programa 'Bueu, gozosos anos 30', organizado pola Consellería de Cultura e que terá como ramo a publicación dun libro. Porque a iniciativa procura descubrir, divertir mais tamén divulgar. A proposta aposta en "recrear o ambiente de esplendor artístico e cultural que se viviu neses anos previos ao golpe de Estado do 1936". O título de "Bueu, gozosos anos 30" é unha homenaxe á saga literaria Los gozos y las sombras de Torrente Ballester, o proxecto iniciarase con dúas exposición: unha de pintura do artista Xulio Formoso, quen realizou representacións de moitos destes persoeiros que visitaron Bueu neses anos 30 e que se poderá ver na Praza de Abastos do 8 ao 21 de abril. Outra, que será do 13 ao 30, é "Vento nas velas" do fotógrafo Xurxo Lobato. Neste caso, o grupo Diapente actuará na inauguración, que é sábado 13 ás 19 horas. Segunda feira, 8 de abril, terá lugar no salón de plenos do Concello a charla sobre vestiario dos anos 30 da man de Carla Soage. Seguirá o programa o día 12 na Casa do Pobo de Beluso, coa historia de José Ferradás, preso no campo de concentración nazi de Mauthausen-Gusen. A partir do 13 de abril comezarán diversas charlas. A primeira é "O Partido Galeguista en Bueu" e nela recuperarase a figura de Xosé María Estévez, un galeguista que mantivo sempre unha estreita relación con persoeiros ilustres como Bóveda, Castelao ou o mesmo Johan Carballeira. Previamente, ás 12 do mediodía, descubrirase a placa da rúa que leva o seu nome. O 14 de abril terá lugar o coloquio "Luz antes da noite. Bueu 1936", no que participarán o xornalista e escritor Salvador Rodríguez, o investigador Arturo Sánchez Cidrás e o poeta Xaime Toxo. Presentado por Loli Docampo. "Cartafoles e novelas" será o título da conferencia que terá lugar o 15 e na que Loli Docampo e Antonio Álvarez Gil lembrarán a figura do escritor Gonzalo Torrente Ballester. O 16, o protagonismo recaerá sobre Federico Ribas, José Suárez, Carlos Velo e Maruja Mallo. A charla, titulada "A mirada sobre o real", contará coa presenza de Carlos Bernárdez, Margarita Ledo, Xaime Toxo e Pepe Barro. Coincidindo co 82 aniversario do fusilamento de Johán Carballeira, o 17 de abril terá lugar a tradicional ofrenda floral xunto ao monumento da Banda do Río, un acto organizado pola Asociación de Amigos de Johán Carballeira. O programa culminará na fin de semana do 19 ao 21 de abril cunha festa de época na Praza Massó na que se intentará recrear aqueles anos 30. Para este evento contarase coa colaboración da Escola Superior de Deseño Téxtil e Moda de Galicia (Esdemga), dependente da Universidade de Vigo.


Summary: Segundo fontes consultadas por The Telegraph, a primeira ministra podería envolver o seu país nunha operación conxunta cos EUA e Franza sen previamente solicitar a autorización da Cámara dos Comúns. May non quer pasar pola humillación sofrida por Cameron en agosto de 2013.

En 2013 o daquela primeiro ministro David Cameron demandou ao Parlamento apoio para unha intervención militar en Siria. Contra todo prognóstico, foille denegado. Varios MPs da coligazón naquel momento gobernante -Conservaty Party e Lib-Dems- votaron en contra da pretensión de Downing Street, o que abriu unha crise institucional de grandes dimensións. "Está claro que o Parlamento británico, reflectindo a opinión do público británico, non quer unha acción militar en Siria. Tomo nota e o goberno actuará en consecuencia", dixo daquela Cameron. May escarmenta en cabeza allea e foxe agora do control parlamentar. Fontes do seu gabiente consultadas por The Telegraph viron como probábel que a acción militar contra as forzas militares sirias -acusadas sen probas de ter usado armamento químico nun ataque nos arrabaldos de Damasco o pasado sábado- se desencadee no que resta desta semana, sen por tanto agardar que na próxima se reúna a Cámara dos Comúns. Submarinos británicos terían recebido xa ordes de se aproximaren a Siria para eventualmente participar nun ataque que liderarían as forzas estadunidenses.


Summary: Unha asemblea do persoal decidirá as novas medidas de presión e debaterá sobre o rumbo dunha greve que non prevé desmobilizarse mentres xa se normalizou a recollida de lixo na cidade "en sinal de boa vontade".

Desapareceron as imaxes de lixo acumulado e sen recoller da cidade da Coruña. Esta incidencia estaba relacionada coa folga que desde hai doce días mantén o persoal da planta de residuos de Albada, que decidiron nas últimas datas relaxar a súa presión e buscar "unha maior paz social en sinal de boa vontade" pero que teñen en mente novas mobilizacións e medidas que debaterán nunha asemblea que terá lugar o venres á noite. As negociacións entre o comité e a empresa -con mediación do Consello Galego de Relacións Laborais- non chegaron a bo porto e foron rotas pola empresa de forma unilateral segundo a CIG, pero o normal é que se reinicien na próxima semana, onde tampouco se descartan novos problemas na recollida de lixo. As rebaixas salariais, os despedimentos de once empregad@s e o aumento da xornada son os puntos que levaron ao persoal á greve. A última oferta da empresa foi a de rebaixar os soldos un 18 por cento. Por iso, dende o Comité agoiran que "a folga irá para longo".


Summary: Rubalcaba deixou caer esta proposta nunha conversa con xornalistas nos actos institucionais do 6D. Os socialistas aseguran que isto protexería a sanidade fronte a futuros intentos de privatización.

O artigo 43 da Constitución afirma que "se recoñece o dereito á protección da saúde" e que "compete aos poderes públicos organizar e tutelar a saúde pública a través de medidas preventivas e das prestacións e servizos necesarios. A Lei establecerá os dereitos e deberes de todos ao respecto". Porén, este artigo non figura no capitulo dedicado aos dereitos fundamentais onde si figura por exemplo o dereito ao ensino e a gratuidade no seu nivel básico. A Constitución establece unha reserva de Lei Orgánica para os Dereitos Fundamentais, unha protección especial que impide por exemplo que se lexislen por decreto-lei. Os socialistas aseguran que isto protexería a sanidade fronte a futuros intentos de privatización Este xoves, no marco dos actos institucionais de conmemoración do aniversario da Constitución, Alfredo Pérez Rubalcaba deixou caer en conversa cos xornalistas unha proposta para reformar a Carta para que a sanidade, pública e gratuita, figure no texto como un dereito fundamental. Os socialistas aseguran que isto protexería a sanidade fronte a futuros intentos de privatización. Rubalcaba apostou por "adaptar a Carta Magna aos novos tempos" e indo máis aló dalgunhas das propostas de modificación que até o de agora se puxeron sobre a mesa, coma a reforma do modelo territorial ou no capitulo da Coroa. Ademais, Rubalcaba pediulle a Mariano Rajoy que "cumpra" a Constitución, pois consideran que o Goberno a está vulnerando coa reforma laboral, a amnistía fiscal, o decreto que cambia o funcionamiento de RTVE ou a lei de taxas xudiciais.


Summary: Pontón confronta directamente con Feijóo. Alí onde o presidente da Xunta se mostra como ariete do españolismo contra o cupo vasco aparece a portavoz nacional do BNG para defender o concerto económico para empoderar Galiza. A líder do Bloque compareceu esta terza feira no Forum Europa para oferecer unha alternativa desde o nacionalismo ao discurso anti-soberanista de Feijóo.

Dúas Galizas posíbeis, dous discursos contrapostos. Esa é a dialéctica que debuxou no seu discurso Ana Pontón perante un auditorio de por volta de 250 persoas entre as que se achaban o presidente do Parlamento galego, Miguel Santalices; o portavoz do grupo parlamentar do PSdeG, Xoaquín Fernández Leiceaga, e o alcalde de Santiago e destacado dirixente de Anova Martiño Noriega. "Temos dúas alternativas: a de Feijóo converte este país en mero espectador, perdendo o tren ao que outros territorios se van subir para avanzar e prosperar. A alternativa que defende o BNG pasa por converter Galiza en protagonista dun momento histórico decisivo, para evitar perder posicións no político, no económico e no social", dixo Pontón, que foi apresentada pola vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín. As dúas receitas da líder do BNG para o país avanzar en xustiza social e en direitos nacionais son o concerto económico -isto é, a plena soberanía fiscal- e as Bases Democráticas que a formación nacionalista está a apresentar estes días en diferentes vilas e cidades da Galiza. Ou sexa, soberanía face a dependencia que representa o PP. "Non hai nada máis letal que a sumisión a Madrid e a subordinación ao proceso de recentralización", enfatizou Pontón. En relación ao financiamento, Pontón mostrou a súa convicción de que o Estado "oculta as balanzas fiscais" porque os seus resultados reais "non benefician o discurso centralista". "Se a teoría da dependencia fose certa, o Estado sería o principal interesado en as publicar", dixo. A líder do BNG criticou con dureza a posición de Feijóo nesta materia. Ou máis ben a súa non posición. A súa pasividade. Nese sentido censurou que non teña entrado "nen un documento" no Parlamento galego en que se pormenorice cal vai ser a proposta que a Xunta defenda perante o proceso de reforma do sistema de financiamento autonómico, axendado para o primeiro trimestre de 2018. De acordo coa visión da portavoz nacionalista, Galiza estaría a pagar unha onerosa portaxe pola falta de perfil propio de Feijóo no debate do sistema de financiamento (o presidente da Xunta está a intervir nel máis para criticar a negociación sobre o cupo vasco do que para formular unha proposta concreta para Galiza). "A irrelevancia política [de Feijóo neste debate] é a gran ameaza para construír un país próspero, cunha economía forte e competitiva, con emprego e salarios decentes, con servizos públicos do século XXI e cunha lingua e cultura fortes", dixo Pontón. Ter un presidente sen peso político no Estado resultaría en pesadas facturas para o país e a líder do BNG relacionou algunhas delas: o veto á transferencia da AP-9, o "espolio enerxético", os retrasos no AVE, a exclusión da Galiza do corredor atlántico de mercadorías ou a práctica desaparición do corredor atlántico de mercadorías. Alternativa nacionalista No seu discurso, Pontón puxo a énfase en marcar os perfís da alternativa nacionalista face o discurso dun Feijóo que, a ollos do BNG, sería cúmplice da ofensiva recentralizadora do Estado. Trataríase de -como defenden as Bases Democráticas- dar pasos para ir deixando atrás os marcos estatutario e constitucionais vixentes. "Non temos que ter medo a ser independentes e decidir nós sobre o o noso, porque o peor que nos pode pasar é esta relación asimétrica co Estado, unha relación que non é de igualdade, senón de subordinación e de dependencia, e ese problema de dependencia lastra o noso futuro", concluíu.


Adoitase dicir que a cidadanía fica moi arredada da política; en parte isto é consecuencia da linguaxe artificial, pomposa e baleira que utilizan desde a política, pero existe unha razón máis profunda: a xente está acostumada na súa vida diaria (na súa profesión, na súa saúde, na educación da súa descendencia, etc.) a razoamentos baseados en argumentos científicos, propios do século XXI, e a política segue a utilizar principios ideolóxicos, máis propios do século XIX. A xente está acostumada na súa vida diaria (na súa profesión, na súa saúde, na educación da súa descendencia, etc.) a razoamentos baseados en argumentos científicos, propios do século XXI, e a política segue a utilizar principios ideolóxicos, máis propios do século XIX A ideoloxía pode entenderse de dúas formas diferentes: ben como sistema de ideas (cousa inevitable en calquera discurso) ben como conxunto de principios políticos, valores morais e crenzas de calquera outro tipo. Isto último constitúe un estancamento que non deixa avanzar cara a argumentacións racionais, senón que nos mantén en posicións dogmáticas dado que terminamos construíndo teorías sobre a sociedade tan abstractas que non son falsables empiricamente. Manter un discurso ideolóxico fronte á dereita significa xogar ó empate cando poderíamos goleala se recorrésemos exclusivamente a unha argumentación baseada nas ciencias naturais, sociais e humanas Para a esquerda, manter un discurso ideolóxico neste sentido constitúe un erro porque se pon á mesma altura que a dereita: fronte ó principio político de esquerdas da igualdade, a dereita pode esgrimir o da liberdade coa mesma lexitimidade; fronte ó valor progresista da solidariedade redistributiva, as persoas neoliberais poden defender o do esforzo persoal como única fonte de dereito á riqueza; fronte as crenzas humanistas da esquerda, que levan a querer aumentar os dereitos, as persoas conservadoras poden esgrimir as súas crenzas relixiosas para impoñer como ten que vivir a xente na súa vida privada. Manter un discurso ideolóxico fronte á dereita significa xogar ó empate cando poderíamos goleala se recorrésemos exclusivamente a unha argumentación baseada nas ciencias naturais, sociais e humanas, nas que fai auga por tódolos sitios o discurso neoliberal. Un claro exemplo deste cambio de paradigma podémolo encontrar no ecoloxismo. O ecoloxismo non representa a novidade duns principios ideolóxicos distintos, duns valores morais diferentes ou de calquera outra crenza nova, senón a aplicación das teorías que saen das ciencias. Que esteamos a sufrir un cambio dramático no clima non é consecuencia dunha percepción política determinada senón que é un feito científico; que os animais sofren como nós e que hai que telo en conta no trato que teñamos con eles non se deriva dunha moral animalista particular senón que é o que di a ciencia; que o produtivismo contaminante non leva ó benestar da xente senón á súa escravización consumista non é unha afirmación resultado dunhas crenzas naturistas senón unha constatación física e económica de que o actual sistema non funciona e só leva á destrución da natureza. Esta forma de argumentación científica é a que debemos estender ó resto do noso discurso político para non poñernos á altura da dereita, que só recorre á ideoloxía para esconder o seus privilexios escamoteándoos tras grandes principios teóricos baleiros. Este rexeitamento da ideoloxía non debería ser algo estraño para a esquerda posto que xa está presente en Marx cando a categoriza como superestrutura coa función de servir ós intereses ocultos da economía Este rexeitamento da ideoloxía non debería ser algo estraño para a esquerda posto que xa está presente en Marx cando a categoriza como superestrutura coa función de servir ós intereses ocultos da economía. Isto quere dicir que a ideoloxía das clases dominantes non é máis que unha mentira construída para defender os seus privilexios, sen que sexa necesario que teña demasiada conexión coa realidade. Por coherencia, o obxectivo da esquerda non debería consistir en construír unha ideoloxía ó servizo da clase traballadora en contraposición á ideoloxía empresarial dominante, senón en rachar con calquera ideoloxía para construír un "socialismo científico" como teoría verdadeira da realidade social e económica. Defender unha argumentación política baseada nos feitos científicos pode xerar certas suspicacias no sentido de que o neoliberalismo adoita xustificar o que fai desde un discurso tecnocrático que non deixa lugar para alternativas, senón que presenta como única viable a vía que, casualmente, é a que favorece os seus privilexios ilexítimos. Pero que a dereita recorra a un discurso tecnocrático para defender posicións ideolóxicas non é senón a constatación de que a argumentación que é mellor recibida pola xente é a científica; e a esquerda non pode renunciar a ela: renunciar á ciencia porque a dereita a manipula no seu discurso tecnocrático sería o mesmo que renuncia á linguaxe porque a xente neoliberal mente a cotío en cada palabra que solta. Que a dereita recorra a un discurso tecnocrático para defender posicións ideolóxicas non é senón a constatación de que a argumentación que é mellor recibida pola xente é a científica; e a esquerda non pode renunciar a ela Cando a Igrexa Católica protestou estes días pasados contra a decisión do Tribunal Constitucional de aprobar o matrimonio homosexual, non o fixo apelando ás súas crenzas relixiosas ou ós principios morais da súa fe, senón que o seu ataque baseouse en que o matrimonio homosexual ía contra as leis naturais, biolóxicas e antropolóxicas. Se ata o dogmatismo relixioso recorre a un discurso científico para apoiar a súas posicións irracionais porque é o tipo de discurso que se espera socialmente, non cabe máis alternativa para a esquerda que elaborar o seu centrándoo nos feitos da ciencia. A dereita nin sequera tería que defender outros principios fronte ós da esquerda, senón que podería argumentar que, como propósitos benintencionados, os acepta, pero que na práctica non funcionan. Podería aceptar que os desafiuzados deberían conservar a súa casa, pero que iso produciría un mal maior, consistente na quebra do sector bancario, o que nos arrastraría a todos. Isto é o que hai que contraargumentar e non perderse en discusións escolásticas sobre principios e valores, porque a xente non quere declaracións de boas intencións senón solucións técnivas viables; o primeiro pertence ó reino do ideolóxico; o segundo, ó da ciencia. Isto calla na cidadanía que percibe á esquerda como xente con boa intención, pero ve á dereita como única capaz de empregar medios eficaces, aínda que duros, para resolver unha crise As persoas conservadoras poden incluso acusar á esquerda de falta de madurez por negarse a aceptar a realidade, mentres elas toman o touro polos cornos e fan o que hai que facer, por moi duro que lles resulte. Igual que na cirurxía, onde as veces hai que amputar un membro para salvar o resto do corpo, en economía dinnos que tamén hai que aceptar deixar na cuneta a algunhas persoas para que aumente o benestar xeral. Isto calla na cidadanía que percibe á esquerda como xente con boa intención, pero ve á dereita como única capaz de empregar medios eficaces, aínda que duros, para resolver unha crise. A xustificación dos nosos valores éticos e a defensa dos nosos principios ideolóxicos están moi ben para discusións filosóficas; pero deberían erradicarse do debate político, no que a esquerda dispón de feitos científicos e de teorías corroboradas abondo para derrotar argumentativamente á dereita. Non decatarse disto supón ofrecer táboas de inicio na partida de xadrez que nos enfronta permanentemente a ela. Cremos que os nosos principios políticos, os nosos valores éticos e as nosas crenzas humanistas son a nosa mellor arma contra o discurso insolidario neoliberal cando, en realidade, constitúen unha trampa que nos desvía do que debería ser o centro do noso discurso: alternativas técnicas reais baseadas en feitos científicos, en lugar de declaracións de principios ideolóxicos, máis propios doutros séculos.


Summary: En París rexistráronse duros enfrontamentos coa policía. Os sindicatos insisten en que se retire unha lei que, alertan, golpea duramente dereitos e conquistas dos traballadores

Miles de persoas tomaron parte esta quinta feira en París e noutras cidades nunha nova mobilización convocada polos sindicatos CGT e FO para rexeitar a reforma laboral. No transcurso das manifestación houbo diversos enfrontamentos coas forzas de seguridade, que se saldaron cun mínimo de 5 manifestantes feridos e 1 policía. "Amosar que aquí estamos e que non estamos de acordo" foi o lema baixo o cal marcharon estas miles de persoas para pedir que se derrogue a nova reforma laboral, que continúa sen se aplicar, embora ser aprobada por decreto en xullo, por mor da contestación social e da división interna nas fileiras socialistas. A CGT indica que máis de 170.000 persoas tomaron parte na mobilización, unha cifra que a policía reduce á metade. En París houbo 40.000 manifestantes.Na cidade a policía detivo 9 persoas. Os enfrontamentos producíronse en varias ocasións durante o percorrido da manifestación e con diferente intensidade. Por volta de 1.200 policías foron mobilizados para controlar este protesto na capital gala. "Fronte esta clase de leis hai que se mobilizar nas rúas", dixo Philippe Martínez, secretario xeral da CGT. Jean-Claude Mailly, o seu homólogo en FO dixo que a lei "é un fracaso total". Lembran que levan meses reclamando en van que non se aprobe nin aplique esta reforma laboral. O goberno galo insiste en que esta lei é unha ferramenta para loitar contra o paro e o ministro de Emprego, Myriam El Khomri, dixo estar orgulloso dela. Non pensan así compañeiros seus do Partido Socialista, que se opuxeron á aprobación desta reforma e que mesmo piden que non se aplique ou se retire.


Summary: Apatacón é a compañía musical e teatral que Faia Díaz -coñecida polo seu labor vocal en Coro do Encaixe ou De Vacas- e a contadora Vero Rilo puxeron en marcha coa idea de "investigar os límites e puntos de encontro das súas disciplinas". O sábado 18 de maio amosarán algúns dos seus resultados na casa museo Manuel María, de Outrieo de Rei.

Nun espectáculo que comezará ás 20.30 horas e que se titula Por unha peseta, "voz narrada e voz cantada achéganse por menos de nada para encontrar canto vale unha peseta". Desde a casa museo indican que se trata de "historias de vida recollidas na contorna e no universal que achegan ao humor, á sensibilidade e á tenrura". Por unha peseta viaxa ao "tempo dos devanceiros" e, porén, engade a organización da presentación, faino "desde un punto de vista actual que respecta os seus saberes, tradicións e historias". Dura unha hora e a entrada, que se pode reservar en contacto@casamuseomanuelmaria.gal, custa cinco euros.


Summary: En San Xoán de Caaveiro as ensinanzas de Cristo expresadas nos tímpanos competían co que Deus ensinaba a través da súa obra, competían coa Natureza. É imposíbel falar do artístico en Caaveiro sen ter moi presente o magnífico espazo no que se asenta. Busco as construcións monásticas no Google Earth e desde o aire apenas se destinguen, quedan afogadas entre bidueiros, ameneiros, carballos, castiñeiros e baixo eles todas as especies de felgos, fieitos, fentos ou folgueiras que son o mesmo pero que nós sabemos nomear de moitos xeitos.

O conxunto de Caaveiro é monástico, antes de que se construíra o edificio románico os monxes anacoretas facían vida ascética nesta contorna. É sabida a importancia da viaxe como coñecemento dun mesmo no mundo grecolatino, tamén no mundo cristián, de aí as peregrinacións; pero antes de que estas xurdisen a tradición xudeocristiá tamén afondaba noutro tipo de viaxe, a viaxe interior, a que se fai a través do ascetismo. Cando as persecucións aos cristiáns rematan no século IV e o cristianismo se converte nunha relixión privilexiada algúns cristiáns deciden mostrar unha devoción máis pura distanciándose do pracer terreo. Esa viaxe interior menciónase en moita da literatura da Idade Media, empezando por San Agostiño. Considérase a San Antón o primeiro destes anacoretas introspectivos, viviu no deserto desprendido do material, e paréceme axeitado mencionalo aquí porque as súas palabras, recollidas por Atanasio, ponnos en relación con Caaveiro: "Certo filósofo lle preguntou: Pai, como pode ser tan feliz se vive privado do consolo dos libros? Antonio respondeu: o meu libro é a natureza do creador e cando quero ler as palabras de Deus, teño o libro ante min". A "narrativa" dos tímpanos compite en Caaveiro, sen dúbida, coa da Natureza. Xénese do templo En orixe, os que habitaron Caaveiro eran ermitáns que facían vida polos bosques do val do Eume aprendendo do "libro da natureza". Sabemos que entre o 936 e o 940, san Rosendo fai unha importante doazón a Caaveiro, aínda que algúns van máis alá e din que é o fundador do mosteiro, pero isto historicamente non está confirmado; o certo é que na documentación da época menciona a existencia de anacoretas nesta zona. Parece que aqueles ermitáns acabaron reuníndose baixo unha regra, probabelmente a de san Bieito, pode ser que san Rosendo, aínda que non o fundara, vivira nalgún momento no mosteiro. O retiro monástico era habitual na Idade Media, como xa vimos nun artigo anterior desta colección, as mulleres da familia dos Traba, por exemplo, fixeron retiro espiritual en Santa María de Cambre. O seguimento da regra de san Bieito non está confirmado pero pola documentación existente si sabemos que desde o século XI en Caaveiro os monxes adoptan a regra de santo Agostiño. O maior crecemento do mosteiro prodúcese entre mediados do século XII e o século XIII, é o momento no que son concedidos os privilexios de Afonso VII, Afonso VIII e Fernando III. Desde o século XV o mosteiro entra en decadencia. Son escasos os restos escultóricos románicos en Caaveiro, e o que temos está maquillado polas reconstrucións historicistas do século XIX pero intentarei describir o aspecto xeral do recinto a finais do século XII que é da cando datamos a igrexa románica. Houbo dúas igrexas: unha antiga, a de santa Sabela, levantada a mediados do século XII cando o mosteiro é reedificado e recibe as doazóns de Afonso VII e a segunda, do século XIII, de maior tamaño, que aparece denominada como colexiata na documentación do século XVIII, pasando a primeira a capela funeraria, de aí os enterramentos que aparecen nas escavacións de 1989. Teremos que facer un traballo de abstracción e imaxinación para "ver" a igrexa románica. Primeiro, debemos desprendernos de parte das edificacións que vemos hoxe en día que son posteriores e, logo, tomaremos como referentes as Igrexas de San Pedro de Cervás, Santa María de Doroña e San Salvador de Bergondo, as tres moi próximas a Caaveiro. As pegadas do románico Na reedificada construción de Caaveiro de hoxe en día vemos unha soa nave e ábsida semicircular con tramo recto. Esta ábsida está iluminada con tres vanos con arcos de medio punto abucinados. A cuberta é unha bóveda de cuarto de esfera que arranca dunha imposta cun moldura. A mesma moldura marca o arranque da bóveda de canón do tramo recto. Accedemos a esta zona cruzando un arco de medio punto algo peraltado e dobrado que se apoia en semicolumnas sobre unha especie de plinto decorado con bólas e garras que segue modelos como os de Santiago de Sigrás, en Cambre, ou San Cosme de Sésamo, en Culleredo, pequenas igrexas próximas a Caaveiro e tamén con referentes nalgúns mosteiros do Císter como os de Meira e Oseira. Do mesmo modo, os modelos de capitel vexetal moi sinxelos aseméllanse aos de Celas de Peiro, Sobrado, e aos do mencionado Mosteiro de Meira. Nas escavacións de 1989 descubriuse o interior dos muros románicos dos lados norte e oeste da nave. No muro norte non hai porta, os únicos vanos existentes son os das ventás, no sur hai un vano de acceso con arco apuntado e un sepulcro exterior con arcosolio, tamén apuntado, que identificamos dunha etapa gótica, o que vemos sobre eles está reedificado, así como a fachada, no século XIX. Deteñámonos na fachada, aínda que o que o que vexamos non sexa orixinal, se nos cinguimos á portada, vemos unha dobre moldura de medio punto apoiada en dous pares de columnas acodilladas e un tímpano. Se antes recorremos ás igrexas do contorno, agora acudimos ao arquiveiro municipal e cronista de Ferrol, José Montero Aróstegui, que en 1859 ofrécenos unha descrición pormenorizada da portada da outra igrexa, a colexial, a de maior tamaño e máis recente consagrada a San Xoán: "Ao lado dereito había unha figura tosca esculpida na mesma pedra cun libro aberto nas mans, nas molduras da porta aparecía a figura do Cordeiro cunha cruz e no tímpano a cruz da Orde de San Xoán de Xerusalén" que, como sabemos, leva oito puntas que representan as oito benaventuranzas. Esta descrición da derruída igrexa colexial quizais influíse no deseño da reconstrución da igrexa de Santa Sabela, o tema do Agnus Dei, como sabemos, era moi querido polos tímpanos románicos e non sería difícil para López Ferreiro recrealo atendendo aos numerosos exemplos que si se conservan no románico galego. Con todo o dito, cabe facer unha excepción nesta igrexa e, sen afondar no tímpano, centrar a nosa atención nos restos románicos confirmados e especialmente na cabeceira. A base desta é unha estrutura cúbica construída baixo a ábsida para salvar a pendente, un orixinal elemento feito de perpiaños e con arcos cegos que unen os contrafortes. Na parte leste os arcos son máis pequenos e as doelas de arranque comúns apéanse en ménsulas, de xeito moi parecido ao que se fai no muro norte. O deseño desta estrutura é moi excepcional porque as solucións que coñecíamos eran construír un basamento que prolongue o muro curvo da ábsida como en San Martiño de Xubia, ou unha cripta como na Catedral de Santiago ou en Carboeiro, pero ningunha proposta como esta. Sobre a mencionada plataforma elévase a ábsida. Na parte superior, baixo o tornachuvias, vemos os canzorros habituais nas igrexas románicas, un par deles poderíamos identificalos con dificultade polo deterioro cun carneiro e unha acróbata. Na parte inferior ten un zócalo escalonado e dúas columnas elevadas sobre plintos dividindo o muro en tres panos, en cada un ábrese unha ventá, nas porcións do leste e do sur temos o vano enmarcado con dúas arquivoltas de medio punto, columnas acodilladas e decoración de capiteis vexetais sinxelos semellantes aos do interior. Esta importancia decorativa dada ás ventás non é o máis habitual nas igrexas coruñesas pero aparece en Celas de Peiro, Vilasantar e Oza dos Ríos. Cando accedemos hoxe en día á estreita rocha sobre a que se asentan as edificación de Caaveiro salvando o forte desnivel, temos unha fermosísima e quizais a máis fotografiada vista de dita cabeceira románica. Un espazo único É seguro que neste coleccionábel sobre tímpanos mievais galegos non será o de Caaveiro o máis relevante, pero o feito de estar acomodado nun espazo único como Santa Cristina de Ribas de Sil ou San Pedro de Rochas, para pór só dous exemplos, xustifica a súa inclusión. Se falamos da adaptación ás circunstancias na construción de Santa María de Cambre, aquí podemos falar de adaptación ao medio, ou como predica a moderna arquitectura sostíbel, o respecto á contorna e o uso de materiais dispoñíbeis. Tanto nas construcións románicas como nas posteriores, os artífices deberán limitarse a un espazo reducido e con forte pendente que obriga a trazar cinco terrazas, deberán desenvolver un crecemento vertical tanto en superficie como nas dependencias subterráneas e nos muros de contención e, finalmente, terán que aproveitar o granito e a lousa próximos. A contorna non é favorábel para a actividade económica pero si é perfecta para o illamento e a meditación e parece que esa foi a orixe do cenobio primitivo. O vello camiño de acceso a Caaveiro chegaba desde A Capela e Pousadoiro, era un ramal que nas Neves enlazaba con outro máis importante, o que unía Pontedeume e Ortigueira-Viveiro. Este ramal chegaba ao mosteiro polo norte onde a elegante ponte sobre o río Sesín permitía o acceso á alongada pena na que sa agarraba o mosteiro. Todo foise construíndo segundo as necesidades, sen planificación: a desaparecida igrexa de San Xoán, a reconstruída igrexa de Santa Sabela, os miradoiros nas fachadas hoxe desaparecidos pero que para Yáñez Rodríguez facían a función de claustro e puñan en relación o edificio coa natureza como nos mosteiros de Meteora, en Grecia, o campanario barroco que debeu construírse sobre a torre campanario románica, as dúas portarías, ás casas dos cóengos ou as construcións abovedadas baixo a terraza que describe Cornide construídas no século XVIII. Todo foi medrando de forma natural ofrecéndonos agora a nós o reto de aprender a miralo e entendelo en toda a súa complexidade. Pero se nos resulta complicado imaxinar as fases de construción, entender as explicacións técnicas ou o que é orixinal e o que non, ao mellor, o que debemos facer é simplemente mirar arredor e tratar de comprender a elección daqueles primeiros eremitas que decidiron permanecer neste río e nestes bosques e dos que, máis tarde, escolleron esta rocha para tomar posesión de parte da natureza e facer medrar nela un mosteiro.


Summary: Concentracións na Coruña. Compostela, Lugo, Ourense e Vigo para rexeitar a matanza homófoba nunha discoteca gay de EUA e denunciar a homofobia existente na sociedade.

"Galiza unida contra a homofobia", "Stop homofobia", ""Basta xa de LGTBfobia". Estas eran algunhas das mensaxes expresadas nas faixas da concentracións que decorreron en varias cidades galegas para rexeitar a matanza de Orlando e solidarizarse coas vítimas. Varios centos de persoas tomaron parte nas mobilizacións, convocadas por diferentes colectivos, e nas que se denunciou que a homofobia está presente, en maior ou menor medida, en todas as sociedades. Na Coruña por volta dun cento de persoas acudiron á concentración, onde se gardou un minuto de silencio e deuse lectura a un manifesto. Un número similar se concentrou en Vigo, onde puxeron candeas no chan, ou en Compostela, onde decorreu na Praza do Toural baixo unha faixa que instaba a parar a fobia contra o colectivo LGTB . Tamén en Lugo e en Ourense hobo concentracións de lembranza aos asasinados en Orlando, así como en Pontevedra. As concentracións en Galiza decorreron nunha xornada de denuncia muncial da homofobia a raíz dos asasinatos na discoteca gay de Orlando. Houbo actos en diferentes países, actos nos que tamén se denunciou que a homofobia está presente en diferenets aspectos en moitas sociedades. Un exemplo no propio Orlando, onde os gais teñen prohibido doar sangue. Imaxes concentracións: twitter de BNG Coruña e Pilar Fernández


Summary: @s xef@s de Estado e de Goberno da zona euro acordan a recapitalización directa da banca, logo de crearse un supervisor bancario único para as entidades transfronteirizas.

Os líderes da eurozona pactaron a recapitalización directa da banca e facilitaren os fondos europeos de rescate para mercar débeda daqueles países que se atopen baixo a presión dos mercados financeiros. @s xef@s de Estado e de Goberno da eurozona acordaron tamén, que o diñeiro prestado ao Estado español para salvar as entidades bancarias, non posúa carácter preferente de cobro ante outos acredores. A xuntanza do eurogrupo, que inicialmente estaba fixada para o remate do Consello Europeo, deu resultados fóra do común ante a transixencia de Alemaña, Holanda e Finlandia, tradicionalmente reacias á recapitalización directa da banca a través do fondo de rescate europeo e á flexibilización das condicións de rescate. Entre os principais acordos atópase o avance na integración económica a través dun supervisor europeo único encargado de desenvolver as tarefas de vixiancia sobre as entidades financeiras europeas de carácter transfronteirizo. Para Alemaña, esta centralización era a condición previa e imprescindíbel, para a creación dun fondo comunitario que recapitalice ao sector financeiro de maneira directa ou suprima aquelas entidades inviábeis, o Mecanismo Europeo de Estabilidade (MEDE). Segundo o presidente da Comisión, a institución presentará en breve a proposta para crear o supervisor bancario, que podería ser aprobada polos estados membros a finais deste ano. Unha vez entre en vigor, o préstamo transferirase ao MEDE, que recapitalizará directamente as entidades financeiras. Até ese momento, a recapitalización da banca farase de acordo cos instrumentos actuais. A recapitalización directa incluirá condicións para as entidades beneficiarias dos fondos de rescate mais tamén para o conxunto do sector ou mesmo, para o conxunto da economía en función do acordo. Finalmente o Eurogrupo autorizou a compra de débeda daqueles países sometidos á presión dos mercados financeiros sen necesidade de implementaren, a priori, un plan de axuste adicional. Así mesmo, os líderes europeos acordaron desenvolver de aquí a outubro unha folla de ruta e un calendario encamiñados ao estabelecemento das fases precisas para unha futura unión bancaria, orzamentaria e política, baseada nas propostas achegadas polo presidente do Consello. Segundo Van Rompyu o obxectivo é facer do euro "un proxecto irreversíbel". O presidente do Consello Europeo propuxo aumentar os poderes e competencias do eurogrupo á fin de poder "corrixir" -vetar, os orzamentos dos estados membros e, a longo prazo, construír un Tesouro europeo; algo ao que se opón Alemaña. As decisións da eurozona, placebo para os mercados As primeiras reaccións ante os acordos adoptados polo eurogrupo relaxan a presión dos mercados financeiros sobre a débeda española ao tempo que aumentan os beneficios das 35 empresas máis poderosas do Estado español (IBEX35). Así mesmo, a decisión repercutiu a favor do euro no mercado de divisas (Forex), no que a moeda única gaña posicións.


Summary: O 26 de abril de 1846, o coronel Miguel Solís Cuetos, ademais doutros once militares, foron axustizados na localidade de Carral despois de sublevarse contra o goberno ditatorial que o xeneral Ramón María Narváez instaurara no Estado español, que naquel momento estaba baixo o reinado de Isabel II. Para algúns historiadores como o catedrático de Historia Contemporánea Justo Beramendi, os Mártires de Carral, tal e como se coñecen hoxe en día, "convertéronse no mito fundacional do galeguismo".

"Galegos, españois todos: viva a raíña libre, viva a Constitución, fóra estranxeiros, abaixo o ditador Narváez, abaixo o sistema tributario". Con esta proclama, o coronel comandante Solís deu inicio a un levantamento militar contra o goberno do xeneral Narváez. Era o 2 de abril de 1846 e o dirixente do segundo batallón do Rexemento Zamora declaraba a sublevación militar e popular na cidade de Lugo. Ese intento de levantamento prolongarase até o 26 de abril, cando o propio Solís, xunto ao comandante Velasco e outros dez oficiais que formaran parte da insurrección, foron fusilados en dous puntos distintos do concello de Carral. Neses 24 días, sucedéronse varios intentos de Solís por sumar apoios militares e populares nas vilas da Coruña, Betanzos e Ferrol, todos eles fracasados. Tamén tivo lugar a histórica Batalla de Cacheiras, entre as casas de Ribeira e o cume do Montouto, na que as tropas galegas sublevadas foron masacradas polos rexementos madrileños enviados polo xeneral Narváez e o Goberno central. Esa derrota supuxo a sentenza de morte para o coronel Solís e aqueles que o apoiaran. O primeiro foi pasado polas armas no adro da igrexa de Paleo, mentres que os outros once militares foron axustizados na Fraga do Rei, a medio camiño entre Carral e Paleo. O epitafio que mellor pode describir a sublevación e as consecuencias que tivo para Solís é o que se recolle das palabras do párroco que presenciou o fusilamento. Na acta de defunción deixou constancia do seguinte: "Espectáculo horroroso. Triste Memoria". Primeiros recoñecementos Despois de seren fusilados, Solís e o resto de militares foron soterrados no cemiterio de Paleo, en tumbas sen ningún tipo de identificación para deshonrar a súa memoria e para evitar que o lugar se puidese converter nun centro de peregrinación para os adeptos dos sublevados. Durante nove anos, o silencio cubriu todo o ocorrido na Galiza naquelas tres semanas e media, e o nome dos doce militares insurrectos foi borrado da historia militar do Estado español. Non sería até o ano 1855, durante o coñecido como Bienio Progresista, que o Goberno estatal permitiría os primeiros recoñecementos aos Mártires de Carral. Por unha parte, o goberno daquel momento outorgoulles o título de "beneméritos da Patria", co que recuperaban parte da honra usurpada tras os axustizamentos. Pola outra, as Cortes españolas concedéronlles a Cruz de Valor e Constancia. Tamén se aprobou o decreto de construción dun monumento en homenaxe aos doce fusilados e a todos os caídos na Batalla de Cacheiras. O cruceiro que hoxe en día vertebra toda a vila de Carral tivo como o seu punto de nacemento ese decreto do ano 1855. Porén, non foi até finais de século, e por iniciativa do movemento nacionalista da época, que se levou a cabo a construción do mesmo. Un dos aspectos máis curiosos deste apoio do nacionalismo galego á sublevación de Solís é que esta non partía dunha ideoloxía propiamente nacionalista. Cabe recordar que o propio Miguel Solís Cuetos non era galego, senón que nacera na localidade gaditana de San Fernando. O que levou ao nacionalismo, ou polo menos naquel momento ao provincialismo galego a apoiar a sublevación foi o carácter progresista da mesma. O propio Murguía explicaba en 1856 que o sentimento de ilusión xurdido na primavera de 1846 deu pé ao nacemento dunha primeira xeración de galeguistas que vían na figura de Solís unha oportunidade para que a Galiza puidese medrar baixo o marco do progresismo que ese defendía. Un dos galeguistas máis recoñecidos desta primeira época, o xornalista betanceiro Antolín Faraldo, explicaba que o obxectivo do provincialismo galego era que a Galiza deixase de ser "unha colonia da Corte española". O historiador Justo Beramendi aclara que estes primeiros provincialistas eran aínda moi dependentes do progresismo español, polo que o levantamento militar en Lugo supúñalles unha boa oportunidade para alcanzar as súas pretensións para a nación galega. "Mártires da liberdade" No cambio de século, a evolución do provincialismo galego cara ao rexionalismo e o nacemento de organizacións e institucións de corte nacionalista supuxeron un novo pulo pola recuperación da memoria dos Mártires de Carral. Foi a Liga Galega da Coruña a que recuperou o decreto do Bienio Progresista para a construción dun monumento en memoria dos axustizados. Nacida en 1897, contou nas súas filas con personalidades de renome como o propio Murguía, Uxío Carré Aldao e Manuel Lugrís Freire. Esta organización intelectual foi a encargada de recoller os fondos entre a poboación e de deseñar o conxunto monumental, cuxo proxecto estivo en mans do arquitecto lucense Xoán Álvarez Mendoza. En 1904 iniciáronse os traballos de construción da efixie, un cruceiro confeccionado no centro da vila de Carral e para o que se empregou granito das canteiras do Illó, no concello de Barro. Murguía, como un dos fundadores da Liga Galega da Coruña, interveu no acto de presentación do monumento. No seu discurso, enalteceu o espírito progresista da sublevación militar e recordou as atrocidades cometidas polos soldados madrileños tras vencer na batalla de Cacheiras, que o compañeiro de Rosalía de Castro puidera ver desde a fiestra da súa casa en Santiago de Compostela cando apenas era unha crianza. Para Murguía, o papel xogado por Miguel Solís e polos provincialistas composteláns que apoiaron a causa do comandante foi crucial para o nacemento do movemento nacionalista galego, idea que tamén comparte Justo Beramendi. O historiador explica que dentro do discurso provincialista, a identidade galega "xoga un papel importante". Os Mártires de Carral, fosen galegos ou non, convertéronse nun mito fundacional para o nacionalismo na Galiza. Na propia placa que forma parte do monumento en homenaxe aos militares fusilados recóllese o seguinte lema: "Aos mártires da liberdade, fusilados en Carral". Esa idea de liberdade é moi importante para os rexionalistas e primeiros nacionalistas á hora de reivindicar o papel xogado por militares como Solís. O xerme progresista da sublevación deu pé á reclamación duns dereitos colectivos para todos os habitantes da Galiza, que, en palabras de Beramendi, "se teñen que traducir nunha descentralización do Estado español". Neste sentido, non é de estrañar que os nacionalistas desenvolveran numerosos actos en conmemoración de Solís e como ferramenta para enaltecer a identidade galega. Esquecemento social O golpe de estado do ano 1936 e a instauración do réxime franquista durante case corenta anos no Estado español deixou en situación comatosa o nacionalismo galego, tanto o exiliado como o que tivo que quedar na Galiza. A represión militar e institucional tamén afectou ao legado histórico do galeguismo. Desde o propio Castelao, ao que durante moitos anos só se lle recoñeceu a súa faceta como caricaturista e non como escritor e representante político do Partido Galeguista, até efemérides como a do fusilamento dos Mártires de Carral. O franquismo cubriu cun tupido veo calquera manifestación política, cultural e social que puidese distanciarse da "idea de España" que Franco e o resto do réxime tiñan. Eses corenta anos de "silencio" repercutiron negativamente na conciencia da poboación sobre o que ocorrera en Santiago de Compostela e en Carral a mediados do século pasado. Sen chegar ao extremo dos Séculos Escuros que a Galiza viviu antes do Rexurdimento, as galegas víronse desposuídas da identidade colectiva que as Irmandades da Fala e o Grupo Nós, entre outros, axudaran a construír antes da sublevación militar de Franco. Este proceso de desafección social imposto polo franquismo ten como consecuencia que os Mártires de Carral sexan hoxe grandes descoñecidos da historia da Galiza. Para Justo Beramendi, este esquecemento engloba moito máis que a etapa histórica do levantamento de Solís e o seu posterior axustizamento. "Trátase dun descoñecemento moi grande da súa propia historia", asegura, aínda que defende que a historiografía actual ten no seu xusto lugar os militares fusilados e o movemento que iniciaron co seu levantamento. Para o historiador, os estudos confeccionados sobre a historia do galeguismo político recollen de xeito "adecuadamente tratado" todo o ocorrido no ano 1846. Se ben isto é certo, tamén o é que hoxe en día só o Concello de Carral, o Bloque Nacionalista Galego e a plataforma social Vía Galega levan a cabo manifestacións e actos de homenaxe para os Mártires de Carral. Moitas veces incluso tendo en contra organismos estatais como a Xunta Electoral Provincial. No ano 2019, Vía Galega recibiu un comunicado do órgano elector no que se lle denegaba a realización dun acto conmemorativo da Revolución Galega do ano 1846, alegando como motivo principal "a coincidencia deste acto coa xornada de reflexión". O acto ía realizarse o 27 de abril, e o día 28 tiveron lugar os primeiros comicios xerais do ano 2019. Para a XEP, un encontro que estaba destinado a dar visibilidade aos feitos históricos do abril do ano 1846 "podía incidir no exercicio do dereito de voto". Moito camiño por andar Reverter o proceso de esquecemento social é unha tarefa pendente dos organismos políticos e das asociacións civís. Iniciativas como a do BNG de Santiago de Compostela, que no ano 2019 propuxo a instalación dunha placa en homenaxe aos Mártires de Carral, cumpren o obxectivo de "reivindicar a memoria colectiva do pobo galego", en palabras da portavoz municipal nacionalista Goretti Sanmartín. Os actos que cada ano desenvolve Vía Galega no concello de Carral tamén son outra mostra de como a reivindicación e a protección da identidade histórica da Galiza é posíbel. Aínda queda moito camiño por andar, pero o feito de levar a cabo diferentes actuacións para que non se esqueza o que ocorreu en Carral ou o que padeceron as galegas durante a Guerra Civil e o posterior réxime franquista poden dar pé a que desde as propias institucións do noso país se recoñeza a memoria progresista de todas as que foron asasinadas por defender os dereitos da poboación galega. A memoria progresista de Miguel Solís, Víctor Velasco, Manuel Ferrer, Jacinto Dabán, Fermín Mariné, Ramón José Llorens, Juan Sánchez, Ignacio de la Infanta, Santiago la Llave, Francisco Márquez, José Martínez e Felipe Valero. Mártires si, pero endexamais esquecidos, que deron a súa vida por unha idea da Galiza que aínda hoxe latexa na nosa terra. "O primeiro" do Rexurdimento Antolín Faraldo Asorey naceu en Betanzos o 2 de setembro do ano 1823. Foi un escritor e xornalista galego que durante os anos anteriores ao levantamento de Solís se dedicou a redactar as bases intelectuais do que hoxe en día se coñece como primeiro nacionalismo galego. Está considerado como un dos pais do provincialismo, e o propio Manuel Murguía falaba de Antolín Faraldo como "o primeiro e o mellor dos precursores do Rexurdimento". O seu papel na sublevación da Galiza no ano 1846 foi crucial para entender a evolución do galeguismo a posteriori. O 15 de abril dese ano, con Solís na procura de apoios militares e populares despois de disolver os órganos políticos do país, Faraldo redactou a proclama da Xunta Provisional do Goberno da Galiza, da que el era o secretario. Porén, o fracaso da insurrección levouno ao exilio a Portugal. Volveu a España e faleceu en Granada o 20 de xuño do ano 1853.


Summary: Que podemos agardar dun filme que lle provocou calofríos (3!!) o noso crítico de cinema de cabeceira?

BABADOOK Título orixinal: The BabadookAno: 2014Duración: 94 min.Nacionalidade: australianaDirector: Jennifer KentGuión: Jennifer KentFotografía: Radek LadzcukMúsica: Jed KurzelElenco: Essie Davis, Noah Wiseman, Daniel Henshall, Barbara West, Adam Morgan, Hayley McElhinney, Craig Behenna, Carmel Johnson, Tim Purcell SINOPSEAmelia (Essie Davis) é unha nai solteira que tras a violenta morte do seu marido, intenta axudar ao seu fillo Samuel (Noah Wiseman) a superar os medos nocturnos. Pronto comeza a sospeitar que as visións de Samuel quizais non sexan só froito da súa imaxinación. CRÍTICA Non hai mellor publicidade que veña 'un tal' William Friedkin, o director de O Exorcista, e diga publicamente da túa película que "nunca vira un filme máis terrorífico". Con iso xa tes a campaña practicamente feita. E o certo é que esa foi unha das razóns que me incitaron a ver Babadook. E teño que dicir que Friedkin non esaxera en absoluto. Tocaría entrar agora nas odiosas comparacións de se esta, aquela ou a de máis alá da máis medo... pero como as comparacións son odiosas limitareime a poñer coas que se autocompara na propia publicidade: ecos a Déixame entrar, O Inquilino, A Semente do Diaño, A Profecía e mesmo tamén a O Exorcista. Un listado nada desdeñable certamente... A historia comeza con Amelia e o seu fillo pequeno Samuel tratando de superar xuntos o trauma da morte do esposo nun brutal accidente. Cada noite Amelia lelle un conto ao seu fillo para durmir. A cousa vai funcionando ata que un día cae nas súas mans un estraño libro chamado Babadook (acrónimo de "a bad book") no que sae un misterioso monstro que ataca desde as sombras. Os pesadelos de Samuel fanse cada vez máis fortes até o punto de afectar as relacións sociais na escola e da familia. Xa podemos supoñer que os pesadelos son máis reais do que parece... E aquí é onde a directora Jennifer Kent acerta de pleno. Tras unha introdución de personaxes onde nos pon en situación, e lonxe de caer en camiños trillados do xénero de terror, lévanos da man por terreos psicolóxicos do máis inquietante. Prescinde dos manidos sustos con acompañamento musical e o monstro case nin se ve. O peso da intriga recae no que se intúe, no son ambiente (importantísimo) e nas aterradas facianas dos protagonistas. Impresionantes tanto Essie Davis, Premio á mellor actriz en Sitges, como o debutante Noah Wiseman, un cativo cun careto que xa de por si mete medo, pero que non vai ser o que produza máis arrepío de todo o que pasa en Babadook. A ópera prima de Jennifer Kent obtivo o Premio do Xurado en Sitges e o Premio á Mellor Ópera Prima polo Círculo de Críticos de Nova Iorque, entre unha chea de premios e nomeacións máis ao longo decenas de festivais e certames. Unha ópera prima que denota unha enorme sensibilidade e personalidade dunha actriz reconvertida a directora que propón un filme de terror psicolóxico que roza a xenialidade. Moita atención ao sólido guión e desenrolo motivacional das personaxes. Babadook está baseada na propia curtametraxe, de apenas 10 minutos, dirixida e escrita por ela mesma no 2005. Tal e como comentaba a semana pasada con Whiplash, cando se pon tanto empeño, esforzo e alma en levar a cabo un proxecto, acábase notando e traspasando a pantalla. En Babadook tamén pasa. Desprende esa orixinalidade do debutante, que normalmente se acaba esfumando co tempo, salvo nos xenios, claro... É entón a película máis terrorífica da historia tal e como apunta William Friedkin? Ben, da historia pode que non, pero si é do mellor que vin en xénero de terror/suspense nas últimas décadas. De feito teño que recoñecer que tiven tres calafríos que me puxeron os pelos de punta da caluga aos pés... e iso non me pasaba precisamente desde O Exorcista. Evidentemente Babadook é altamente recomendable, case imprescindible, para @s amantes do xénero. Iso si, absterse as persoas suxestionables non vaia ser que durante unha tempada teñan que mirar baixo a cama antes de ir durmir...


Summary: Sermos comeza unha pequena série de pezas informativas sobre as conclusións do Proceso Adiante, posto en marcha polo BNG rumo á súa XVI Asemblea Nacional, a realizar en marzo.

O Proceso Adiante foi posto en marcha para dar cumprimento aos acordos da XV Asemblea Nacional do BNG, realizada en febreiro de 2016, e visaba reactualizar a praxe e tamén a teoría da formación soberanista. Un debate sen límites. Un debate para a refundación. O desenvolvimento de Adiante caracterizouse por un alto grao de participación -por volta de 1.800 persoas deixaron ouvir a súa voz nos debates-, con destaque para aquelas -arredor dun terzo- que non son militantes da organización. Co obxectivo de as reunións teren a maior asistencia posíbel, optouse por convocar asembleas locais, non comarcais. Tiveron lugar por volta de 120, un número moi respeitábel. Non só foron moi participativas polo número de persoas, senón polo número de intervencións. Moita xente tomou a palabra. Había gañas de falar de todo, conscientes todas e todos do momento crucial en que se acha o nacionalismo galego. Polo medio, os resultados de setembro de 2016 nas eleccións ao Parlamento da Galiza, moi por cima do que prognosticaban os inquéritos, tiveron un impacto moi positivo no estado de ánimo de militantes e simpatizantes. Foi unha inxección de moral. E tamén permitiron que a base organizada do nacionalismo constatase cousas como a plena vixencia da marca BNG -cuestionada por algúns sectores após os maos resultados das xerais- e tamén a necesidade de renovar cartaces, caras e discursos. Após as asembleas, a dirección do proceso entendeu que as conclusións debían partir de mesas temáticas e así constituíronse até 7 blocos distintos: Mesa 1, a realidade económica da Galiza de hoxe Mesa 2, a situación lingüística e cultural e os cambios experimentados no sentimento de pertenza nacional Mesa 3, cambios no comportamento político e eleitoral e na percepción social do nacionalismo Mesa 4, obxectivos estratéxicos e propostas tácticas Mesa 5, construción do discurso (como e que comunicar) e intervención social Mesas 6-7 (en orixe eran distintas, acabaron por se fusionaren por abordaren asuntos conexos), modelo organizativo, papel das asembleas e participación de simpatizantes. Cada mesa produciu as súas propias conclusións, trasladadas ao Consello Nacional para seren tomadas como base a partir da cal a comisión redactora das teses da XVI Asemblea do BNG irá realizar os seus traballos. Construción do discurso O que hai que reactualizar é basicamente a elaboración e a apresentación do discurso (o contido vale, o continente é o que cómpre ir pondo ao día), a forma de o BNG se mover no seo da sociedade galega e de se inter-relacionar cos distintos sectores que a compoñen. Iso é o que se desprende da leitura das conclusións do proceso -están disponíbeis no seu sitio web, Adiante.Gal- e por iso encetamos esta serie de artigos coas análises da Mesa 5. Cal é o obxectivo que se persegue coa construción do discurso? A esa pergunta tan básica responden as persoas participantes no debate da Mesa 5 cunha resposta sintética máis ao mesmo tempo perfeitamente ilustrativa sobre os propósitos que animan a base social do BNG aquí e agora: "Todo o que fagamos debe ir na liña de asentar unha percepción determinada: o nacionalismo -e o propio BNG- como un espazo político aberto, inclusivo, amábel, dialogante, útil e plural, e vinculado claramente a conceitos asentados no marco do sentido común progresista: a loita pola igualdade e contra as discriminacións, o pacifismo, o internacionalismo e solidariedade entre os pobos, o respecto á diversidade". Mudar a percepción existente sobre o nacionalismo en largos sectores da sociedade. Ese é o ponto. "Trátase de fixar a ideia do nacionalismo como a chave para abrir un futuro mellor, para construír un proxecto de país novo e diferente, inclusivo e aberto, con emprego e benestar", rezan as conclusións da Mesa 5. Inclusivo e aberto. Palabras mantra. E daquela por que a percepción que teñen largos sectores da sociedade do nacionalismo é a que é, por que non é a máis favorábel para a hexemonía do soberanismo? A dilucidar esa cuestión dedicaron moitos esforzos e enerxías as persoas participantes no debate. "Como percibe hoxe o nacionalismo, e o BNG, a sociedade galega? Cal é a imaxe existente sobre nós? Que imaxes e construcións -tópicos, prexuízos, valores positivos e negativos- están asentados sobre nós e inflúen nos/as votantes, naquelas persoas que o foron e xa non o son, naquelas que o poderían ser?", pergúntanse desde o Proceso Adiante. A análise que o colectivo de persoas participantes no debate do proceso Adiante fai é que nos últimos anos o BNG sofreu un serio desgaste social a consecuencia da súa axitada vida interna -con escisións e abandonos de referentes internos- e do devalo eleitoral do nacionalismo. "Asumindo que a nosa marca ten asociados valores positivos (lealdade ao país, traballo, seriedade, mobilización social), entendemos que pode afirmarse que, en liñas xerais, nos últimos anos foi instalándose unha imaxe social negativa do BNG que só se comezou a reverter -xulgamos que moi notabelmente- no pasado proceso eleitoral", dise nos textos da Mesa 5. Que aconteceu entón nas eleccións de setembro? Que no mecano do discurso o BNG utilizou pezas distintas. Que anovou linguaxe e forma de comunicar. Que acertou coa tecla. Así, a Mesa 5 conclúe que "as eleccións galegas de 2016 marcan neste sentido un punto de inflexión, un antes e un despois e abren unha xanela de oportunidade para construír a imaxe positiva e con futuro do novo BNG. A sensación dun BNG aberto, inclusivo [outra vez as palabras máxicas], solvente, rigoroso e beneficioso para unha grande maioría transversal da nosa sociedade, con novos referentes públicos, axudou a conseguir un bo resultado eleitoral e permite afondar a partir del na construción do novo proxecto do nacionalismo". "As persoas do BNG non deben pontificar, nin asoballar con todas as súas respostas e posición pechadas, deben escoitar e contrastar desde a escoita activa e a vontade de diálogo" Os alicerces estarían, pois, postos. Só cabería perseverar na mesma liña, a de mellorar a linguaxe, o estilo e o ton. Destarte, o Proceso Adiante deixou escrito isto: "Procuraremos desintelectualizar as mensaxes e desbotar o uso de linguaxes especializadas, estereotipadas ou conectadas con outras opcións políticas". Mais tamén isto: "As persoas do BNG non deben pontificar, nin asoballar con todas as súas respostas e posición pechadas, deben escoitar e contrastar desde a escoita activa e a vontade de diálogo". Nada de falar ex cátedra. É ben mellor "explicar a utilidade, solvencia e pertinencia das nosas propostas, apoiándonos nunha linguaxe sinxela, clara e comprensíbel". O discurso quen o vehiculiza son "as persoas referentes" e elas deben contar "con formación de apoio específica no campo da comunicación oral, a relación cos meios e a intervención social e institucional". E todo tendo en conta unha orientación básica: "Gañamos cando somos firmes, convincentes e temos un sorriso na boca. Perdemos na descualificación gratuíta, o insulto, o histrionismo impostado (...) Temos que ser nós mesm@s -no que facemos e dicimos- o exemplo daquilo que queremos conseguir. Apostar pola inclusión, o optimismo e confiar nas capacidades do país, con rigor, con vontade de escoita, de cooperación e de acordo, con alegría". O contexto Por último, un apontamento sobre o terreno de xogo. Non é neutral. Está bastante controlado polo adversario principal, o PP, que dispón de poderosísimas ferramentas para socializar as súas mensaxes, o seu discurso. "O PP conta nas súas mans coa capacidade de determinar de arriba a abaixo a liña informativa dos principais medios de comunicación públicos e privados do noso país", conclúe a Mesa 5. Alén diso, a Galiza non é "suxeito informativo" e os meios hexemónicos alimentan unha "dinámica política fortemente estatalizada" cun "panorama a catro", "con dúas forzas representantes do vello bipartidismo e outras dúas sinaladas e impulsadas mediaticamente como o seu 'recambio'". Con esa paisaxe mediática, ao nacionalismo cábelle procurar "alternativas para chegar coa nosa mensaxe ao pobo ao que nos queremos dirixir" e o Proceso Adiante cita algunhas: as redes sociais, os meios locais, os meios propios, os "círculos concéntricos" -un modelo comunicativo que vaia do máis próximo ao común, do particular ao xeral. E comunicar que? Pois o que o BNG debe comunicar é basicamente unha "alternativa, clara, nacional e popular". Ou sexa, "un horizonte novo e compartido para a grande maioría". Un discurso que priorice os "asuntos materiais sobre os simbólicos" e as "demandas concretas sobre os obxectivos ideolóxicos a longo prazo, que a maioría da sociedade percibe como abstracción". Gañar un novo país. Esa é a chave para as persoas participantes no Proceso Adiante. Un país que saiba das súas potencialidades e que teña autoestima. E que sorría. Nota: As fotos que acompañan este texto están tiradas do web Adiante.Gal e son, da parte superior á inferior desta páxina, das asembleas realizadas en Ferrol, Ribeira e Corgo.


Summary: O sinistro sucedeu ao caer un vehículo desde unha ponte ás vías do tren, segundo apontan desde Emerxencias 112 de Castela-León.

Dúas persoas mortas e 6 feridas no descarrilamento en La Hiniesta (Zamora) do tren que fai o `percorrido Ferrol-Madrid após colisionar contra un vehículo, cuxo conductor faleceu. As primeiras informacións apontaban que o tren tiña procedencia en Madrid mais esta era a súa estación de destino. Os falecidos son o conductor do vehículo e un dos maquinistas Varias chamadas recibidas polo 112 indican que a locomotora descarrilou e os dous maquinistas ficaron atrapados nun primeiro momento, sendo excarcerados e trasladados a un hospital. Un deles faceleu posteriormente, como confirmaron Emerxencias 12 de Castela-León. Tratábase do coruñés Álex Pedreira. O resto das persoas que ocupaban o tren (180 viaxeiras) puideron saír polo seu propio pé dos vagóns. O suceso produciuse uns minutos antes das 16.11 horas desta terza feira, cando un turismo caeu dun paso elevado cara á vía de alta velocidade Zamora-Galiza, á altura da base de alta velocidade La Hiniesta (Zamora). Cinco persoas foron atenidas de feridas leves e contunsións, segundo os citados servizos de emerxencias.


Summary: A ministra Reyes Maroto cre que a situación é "mellor que hai unha semana", asegura que hai varias ofertas polas factorías ameazadas de venda e confía en que "van chegar moitas máis".

"Hoxe estamos en mellores condicións que hai unha semana, cando había unha negativa por parte da empresa de negociar e traballar coas administracións e sindicatos por unha solución para as dúas plantas". Así se manifestou a ministra de Industria, Turismo e Comercio, Reyes Maroto, nos corredores do Congreso dos Deputados. Alí anunciou que Alcoa prolongou o prazo para negociar o ERE de extinción formulado sobre as plantas Coruña e de Avilés e que aceptou negociar co Goberno central unha posible venda destas plantas. "Estamos en mellores condicións que hai unha semana, cando había unha negativa da empresa a negociar", di Maroto Segundo dixo a ministra, responsables da multinacional estadounidense puxéronse en contacto co Executivo para comunicarlle esa ampliación do prazo. Tamén que a vindeira semana ten previso celebrar unha nova xuntanza entre as diferentes administracións implicadas e os representantes dos traballadores para "traballar neste novo horizonte". Maroto considera positivo que Alcoa manifeste a súa disposición a sentar a negociar ofertas polas plantas e asegurou que existen xa varias enriba da mesa, aínda que confía en que "van chegar moitas máis". Así, a ministra espera poder "determinar" coa firma do aluminio "cal das ofertas é a que realmente pode garantir o maior mantemento das dúas plantas e o maior número de empregos". A ministra de Industria asegura que xa ha varias ofertas polas plantas e cre que "van chegar moitas máis" "O que queremos é o mellor investimento. É mellor agardar, ter tempo para analizar todas as posibles ofertas, e que realmente o cambio de titularidade sexa un cambio que garanta a sustentabilidade a medio e longo prazo das dúas plantas", rematou Maroto. A firma, segundo manifestou este martes nunha xuntanza co comité de empresa da planta de Avilés, tiña previsto ampliar este prazo e contaba con que o comité da Coruña asistise ás reunións da mesa de negociación cos seus responsables, xuntanzas ás que non asistiu aínda ao considerar o ERE nulo. O persoal da factoría galega esixe á compañía que manteña comunicación directa cos seus representantes sindicais ao ser estes os únicos que directamente defenden os seus postos de traballo. Ademais, o comité da planta da Coruña insta o Ministerio de Traballo a que se pronuncie sobre a legalidade ou non do ERE presentado por Alcoa e agarda á vista que se celebrará en Rótterdam o vindeiro luns sobre a denuncia do comité europeo polo incumprimento do período de información e consultas do expediente.


Summary: A Plataforma pola Mobilidade continúa coa súa campaña de información e de reivindicación de reformas para promover o uso medios alternativos de transporte, tanto na cidade coma na área metropolitana.

"Os e as viandantes, a bicicleta e o transporte público teñen que ser prioritarios sobre o transporte particular, xa que o seu impacto no tráfico é moito menor e axudan a mellorar a calidade da mobilidade da cidade e a diminuír o consumo de petróleo e as emisións de gases contaminantes". Así di o primeiro punto do manifesto que o pasado mes de decembro presentou a Plataforma pola mobilidade da Coruña, formada por sete asociacións de veciños da cidade, asembelas do 15M, colectivos ecoloxistas, sindicatos ou colectivos estudantís. O manifesto naceu pouco despois de que o novo goberno municipal do PP, cumprindo a súa promesa electoral, aprobase a eliminación do carril bus, que na lexislatura anterior contribuíra a aumentar o uso do transporte público, rápido e puntual e que eliminara os molestos automóbiles aparcados en dobre fila. De feito, o manifesto denunciaba que a decisión do concello "empeorará o servizo do transporte público e disminuirán as frecuencias, e empeorará a circulación da cidade". O manifesto demandaba, así mesmo, "a necesidade de seguir ampliando e mellorando o transporte público e fomentar o seu uso en detrimento do coche particular". A Plataforma loita por paliar un dos grandes problemas da Coruña e da meirande parte das cidades galegas: a mobilidade, o transporte e as conexións cos concellos veciños Nos meses seguintes, a Plataforma continuou as súas actividades reivindicativas e de difusión das súas propostas. E por exemplo a semana pasada realizou unha nova presentación, desta volta no barrio do Castrillón. Tamén o fixo nos outros concellos que compoñen a área metropolitana, pois outra das súas grandes reivindicacións é a "elaboración dun Plano de Mobilidade na área metropolitana que sexa independente dos cambios que se produzan nos gobernos municipais e que estableza as orientacións estratéxicas". Por exemplo, a Plataforma afirma que "a maioría das persoas que viven en lugares como O Burgo, que se atopan dentro da área metropolitana pero non gozan das facilidades de transporte da cidade, apenas poden prescindir do uso do coche privado para acceder ó centro ou desprazarse pola zona. Isto supón un problema, xa que unha vez máis, as nosas rúas se colapsan de carros, o transporte público e en definitiva a calidade de vida de todos nós". O tenente alcalde de Seguridade e Mobilidade, Julio Flores, anunciou no Pleno deste luns que o plan de mobilidade contará coa participación da veciñanza e os axentes sociais implicados. A este respecto, Esquerda Unida insta ao goberno municipal a crear o Consello de Mobilidade como canle de participación cidadá coa presenza de todos os axentes sociais: movemento veciñal, colexios de técnicos como arquitectos e enxeñeiros, sindicatos, asociacións de empresarios, movemento ecoloxista, partidos políticos e nomeadamente a Plataforma pola mobilidade que integra a un importante número de colectivos. A Plataforma loita por paliar un dos grandes problemas da Coruña e da meirande parte das cidades galegas: a mobilidade, o transporte e as conexións cos concellos veciños, que no caso da urbe herculina se levan décadas enfocando de forma errónea, con planes urbanísticos máis preocupados por contentar a construtores e por construír aparcamentos subterráneos, que por darlle unha solución integral ao transporte público e privado. En concreto, a conexión dos distintos concellos da comarca foi un dos grandes esquecidos nos plans e normas aprobadas. A Plataforma reclama que A Coruña tome exemplo dunha cidade como Xixón, semellante en dimensión (ten 280 mil habitantes) e estrutura, e que conta "cunha rede de carril-bici e beirarrúa-bici que permeabiliza a trama urbana a este tipo de mobilidade" Tamén as posibilidades de desprazamento en bicicleta, a pesar de que A Coruña conta cunha orografía doadamente salvable e un centro urbano pouco estendido. A Plataforma denuncia que "na Coruña dispomos de poucos quilómetros de carril bici, arredor de 12, e case todos eles con percorridos orientados a unha actividade ciclista recreativa". Por ese motivo reclámalle ao Goberno Municipal "un plan de desenvolvemento de vías ciclables" e salienta o exemplo positivo do servizo de préstamo de bicicletas posto en marcha polo Instituto Enerxético de Galicia, que a pesar dos "horarios tan restrictivos hoxe contemplados" animou moitos coruñeses a empregar a bicicleta como modo de transporte cotiá. A Plataforma reclama que A Coruña tome exemplo dunha cidade como Xixón, semellante en dimensión (ten 280 mil habitantes) e estrutura, e que conta "cunha rede de carril-bici e beirarrúa-bici que permeabiliza a trama urbana a este tipo de mobilidade".


Summary: Un final abrupto e aparentemente sen volta atrás. Raxoi nen sequer contempla a hipótese de solicitar o seu ingreso no Consello de Estado, o órgao que preside Romay Beccaría. Destarte, ficaría sen ningún tipo de aforamento.

37 anos de vida política con cargos institucionais. O primeiro presidente da historia do réxime de 1978 deposto por unha moción de censura. E o primeiro tamén que pide o seu reingreso á súa carreira profisional, neste caso como rexistrador da propiedade. Non voltará a Santa Pola -pois a súa praza xa está cuberta- e, dada a súa antigüidade, todo indica que podería conseguir o traslado a Madrid. Raxoi renunciou esta sexta feira ao seu escano no Congreso, en congruencia co abandono da presidencia do partido, que exerce de maneira interina mentres non se realizar o congreso da súa sucesión. Ao abandonar o seu asento na cámara baixa, renuncia a realizar oposición ao Goberno de Sánchez no período en que o partido debate sobre quen o debe relevar. Será momentaneamente o portavoz do PP, Rafael Hernando, quen confronte con Sánchez durante o interregno que vive o partido, á espera de que os aspirantes ao cetro abandonado por Raxoi dean o primeiro paso para abrir a competición interna.


Summary: Propoñen cinco medidas concretas para limitar as consecuencias do eucalipto e prevervar os bosques autóctonos. "As plantacións de eucaliptos en Galiza supoñen máis da metade das existentes no Estado".

Nas últimas décadas rexistrouse unha gran expansión do eucalipto en Galiza. No primeiro Inventario Forestal Nacional (IFN I) de 1972/73, o eucalipto estaba presente nun total de 131.181 hectáreas. Para o segundo (IFN III), realizado en Galiza nos anos 1997 e 1998, o eucalipto estendérase xa por 396.344 ha, o 28% da superficie arborada galega. En vista dos datos provisionais dispoñíbeis, a finais de 2015 a superficie de eucaliptais en Galiza podería achegarse ás 500.000 hectáreas. Unha realidade sobre a que alertan as 21 organizacións ambientalistas que se unen para impulsar a campaña 'Stop eucalipto, avante carballo!". Unha campaña que se presentou en Pontevedra esta sexta feira e non por casualidade. " A recente prórroga da concesión de ENCE en Lourizán non só é unha mala noticia para a ría de Pontevedra, senón que ameaza seriamente á biodiversidade de todo o país pola extensión do seu modelo de negocio (pasta de papel, biomasa) baseado no monocultivo do eucalipto". Cinco accións As organización asinantes rda campaña reclaman cinco accións concretas: O cumprimento da actual lexislación (Lei de Montes, Lei de Costas, Lei de Conservación da Natureza, etc.) que aínda limita a plantación de eucaliptos en parcelas con masas de frondosas autóctonas, terreos agrícolas, ríos, costas, hábitats de interese. A prohibición de novas plantacións e a repoboacións con esta especie nos espazos pertencentes á Rede Galega de Espazos Protexidos (RGEP), así como naquelas áreas con presenza de hábitats e especies incluídas na Directiva 92/43CEE. Outras ptropostas son a eliminación de eucaliptos ventureiros ou asilvestrados fóra de plantación. A consideración do Eucalyptus nitens como unha especie exótica e invasora, perigosa para o mantemento da biodiversidade e a funcionalidade dos nosos ecosistemas. E a urxente aprobación de medidas para protexer os bosques autóctonos galegos a través de axudas directas, a promoción de alternativas ao eucalipto e o impulso aos aproveitamentos multifuncionais e sustentábeis. Asinan: ADEGA, AGCT (Asociación Galega de Custodia do Territorio), Amigos da Terra, APDR, CEMMA, Colectivo Ecoloxista do Salnés, FEG (Federación Ecoloxista Galega: grupos ADEGA, ADENCO, AEMS-Ríos con Vida, APDR, Asemblea do Suído, CES, Coto do Frade, GN Hábitat, Guerrilleiros das Fragas, MEL, Naturviva, Néboa, Niño do Azor, Oureol, Vaipolorío, Verboxido, Verdegaia e Xevale), Grupo Naturalista Hábitat, Verdegaia, As. Rabo do Galo


Summary: Núñez Feixoo anunciou o 19 de agosto a aprobación do protocolo para explotacións agrícolas con traballadores temporeiros, porén os sindicatos agrarios non teñen información ao respecto. Medio Rural sinala que é a Consellaría de Sanidade a responsábel de aplicalo, mais esta non respondeu as cuestións de Nós Diario sobre como se levarán a cabo as probas.

A Xunta da Galiza informou esta semana da aprobación definitiva do protocolo de explotacións agrícolas con traballadores temporeiros. Na rolda de prensa que seguiu onte á reunión do Comité clínico, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, asegurou que o "obxectivo é incrementar a seguridade sanitaria nas campañas, conxugando a continuidade coa saúde dos traballadores". O líder do Executivo galego agregou que a partir do 20 de agosto se realizarían tests de do coronavirus entre as 3.000 e 4.000 persoas "que están contratadas ou van ser contratadas" basicamente para a vendima. "Unha actividade moi importante na nosa comunidade, estamos preparados para o efecto", valorou Núñez Feixoo. Na súa intervención, o presidente en funcións non detallou como se organizará a realización das probas. A maiores, o protocolo aprobado polo Comité clínico non foi publicado no Diario Oficial da Galiza do día 19, no que se recollen algunhas das medidas de dito comité nunha publicación extraordinaria, nin tampouco no do día 20, no que se comezarían a realizar as probas. Tampouco é accesíbel nos portais das Consellarías de Medio Rural nin de Sanidade. Cuestionado ao respecto por Nós Diario, Medio Rural respondeu que carece de información ao respecto, pois é o departamento de Sanidade o encargado desta cuestión. En tanto, o segundo non respondera as preguntas deste medio ao feche desta edición. Nin Unións Agrarias nin o Sindicato Labrego Galego recibiron información acerca do protocolo; tampouco as bodegas consultadas. Desde Unións Agrarias apuntan a que "todo traballo que se leve a cabo para mellorar as condicións de seguridade do persoal é ben recibido", matizando que na Galiza as probabilidades dun foco durante a vendima son máis difíciles: "O persoal non pernocta nas explotacións, onde se adoitan producir os contaxios, senón que regresa aos seus fogares". Na Galiza detectouse un único foco de coronavirus relacionado con xornaleiros, que participaban na campaña de recollida do amorodo. Neste caso, rexistráronse un total de seis positivos, todos correspondentes a traballadores. Os seis compartían un edificio co resto do persoal e tiveron que ser trasladados por seguridade.


Summary: O tribunal contencioso-administrativo da cidade desestima o recurso presentado pola empresa organizadora do espectáculo, baseado no carácter de "patrimonio cultural" outorgado polo Goberno central ás corridas. O xuíz determina que a autonomía local debe estar por riba desa pretendida defensa da tauromaquia HEMEROTECA | A Coruña gastou 2,2 millóns de euros en subvencionar as touradas nos últimos 20 anos

HEMEROTECA | A Coruña gastou 2,2 millóns de euros en subvencionar as touradas nos últimos 20 anos O 13 de xullo de 2015 o Concello da Coruña iniciar o expediente de finalización de contrato e suspensión da Feira Taurina. Foi a fin das touradas na cidade despois de dúas décadas nas que este espectáculos estivo sostido en gran medida polas subvencións públicas, achegando o Concello 2.2 millóns de euros en 20 anos para a súa celebración. Tauro Siglo XXI, concesionaria da Feira, recorreu a decisión ante os tribunais, alegando entre outras razóns o valor que a Lei 18/2013 lle confire á tauromaquia como "ben cultural inmaterial". Tauro Siglo XXI, concesionaria da Feira, recorreu ante os tribunais a anulación do contrato, alegando entre outras razóns o valor que a Lei 18/2013 lle confire á tauromaquia como "ben cultural inmaterial" Porén, o xulgado contencioso-administrativo nº 2 da Coruña vén de ditar sentenza, recoñecendo o dereito do Concello a finalizar o contrato da feira taurina "por razóns de interese público" e desbotando a argumentación da empresa taurina en relación a esa suposta "sorte de status privilexiado da tauromaquia sobre as restantes manifestacións culturais, que imporía a todas as Administracións Públicas a obriga de emprender políticas activas de promoción da tauromaquia". A sentenza, que pode sentar un precedente importante en litixios semellantes nos que se invoca unha pretendida protección da tauromaquia como ben cultural, subliña a "autonomía" das administracións locais para decidir a programación ou non de espectáculos taurinos. O ditame si lle recoñece á antiga concesionaria da feira taurina o dereito ao cobro do "lucro cesante" pola finalización do contrato, valorado nun 10% da recadación tomando como base as cifras no ano anterior. Naquela feira só se venderan un terzo das entradas, cunha recadación aproximada de 140 mil euros. Ademais, a empresa poderá recibir unha pequena indemnización como "dano emerxente". En todo caso, moi lonxe das cantidades reclamadas pola empresa taurina: "306.632,50 euros como dano emerxente e 61.326,50 euros como lucro cesante en cada exercicio". No momento da rescisión o Concello xa calculara que lle debía aboar á empresa o 10% do valor do contrato asinado co anterior goberno municipal. A celebración da feira taurina no verán de 2015 teríalle suposto ás arcas municipais un desembolso de 60.000 euros. A sentenza entra a debater no fondo da reclamación de Tauro Siglo XXI e Tomás Entero Martín: as implicacións prácticas do carácter de "ben cultural inmaterial" das touradas decidido polo Partido Popular no ano 2013, analizando os efectos desa lei e da sentenza do Tribunal Constitucional 177/2016 que declarou "inconstitucional" a prohibición das corridas de touros en Cataluña, unha anulación da lei catalá que se produciu por unha cuestión meramente competencial e non de dereitos fundamentais. Así, aínda que a Lei 18/2013 sinala o deber da Administración Xeral do Estado de "garantir a conservación e promoción da Tauromaquia como patrimonio cultural de todos os españois, así como tutelar o dereito de todos ao seu coñecemento, acceso e libre exercicio nas súas diferentes manifestacións" a propia sentenza do TC subliñaba que "tampouco é razoable entender" que isto "impoña a obriga de manter de modo incondicional unha interpretación que tenda ao mantemento de todas as manifestacións inherentes aos espectáculos tradicionais, como poden ser as corridas de touros, sen ter en conta outros intereses e dereitos protexidos e outros valores culturais, ás veces contrapostos, que han de ser tamén adecuadamente ponderados". A sentenza vén recoñecer o dereito dos concellos a non programar espectáculos taurinos, sen que esta decisión atente contra a invocada protección da tauromaquia O xuíz conclúe que "no exercicio lexítimo pola Administración demandada desa autonomía constitucionalmente garantida atópase integrada a opción de resolución do contrato e en tanto que ese acto de ningún xeito impide o exercicio pola Administración Xeral do Estado da competencia na materia que nos ocupa". Esta sentenza coruñesa vén sumarse á ditada o 13 de decembro de 2017 polo Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco, en termos semellantes, pois recoñecía o dereito do Goberno municipal de Donosti a non incluír espectáculos taurinos nas súas festas e rexeitaba a tese de que "a exclusión conleva unha prohibición". En resumo, a sentenza vén recoñecer de novo o dereito das administracións públicas -neste caso concellos- a non programar espectáculos taurinos, sen que esta decisión atente contra a invocada protección da tauromaquia.


Summary: O alto tribunal salienta que vetar as gravacións das sesións plenarias atenta contra os dereitos de libre expresión e información. Camariñas, Ponteceso, Cambados, Arteixo, Gondomar ou Cualedro tiveron ou teñen esta prohibición.

É unha polémica reiterada en diversos concellos que regresa de cando en vez aos medios de comunicación. Un alcalde ou alcaldesa considera que o que acontece na casa consistorial e, máis concretamente, nos plenos do Concello, é un contido demasiado sensible como para facerse público e, aínda menos, gravarse. Esta pretensión de que o criterio restritivo dun rexedor prime sobre a legalidade vixente vén de bater unha vez máis contra os tribunais, desta volta contra o Supremo, que nun ditame ratifica que a gravación das sesións plenarias municipais é un dereito da cidadanía. Nesta ocasión a sentenza ditada pola Sala do Contencioso Administrativo do alto tribunal vén ratificar o xa decidido polo Tribunal Superior de Xustiza de Canarias, que considerou que o alcalde do Concello de Mogán, do PP, atentara contra os dereitos dun concelleiro da oposición ao aplicar un regulamento segundo o cal tanto os edís como a veciñanza tiñan "prohibido efectuar gravacións de imaxen e son sen a previa e discrecional autorización da Presidencia", isto é, do propio rexedor. A sentenza salienta que prohibir a gravación atenta contra o dereito de libre expresión e información Como recollen varias resolucións xudiciais anteriores, o Tribunal Supremo resalta que prohibir a gravación dos plenos implica vulnerar os dereitos constitucionais de expresión e información. Nestas sesións, evidencia o TS, abordánse asuntos de "interese xeral" que afectan á veciñanza do Concello que se trate, polo que gravar e difundir os plenos axuda á creación "dunha opinión libre". Asemade, subliña, estes dereitos non poden estar restrinxidos unicamente aos profesionais dos medios de comunicación, senón que son "titularidade" do conxunto da cidadanía. Prohibición en concellos galegos Casos coma este non son estraños, nin de lonxe, en Galicia. En diversos concellos do país existiron e existen prohibicións de gravar os plenos, moitos deles por parte de alcaldes e alcaldesas do PP, aínda que non só. Así, por exemplo, o portal Diario Camariñán recollía esta mesma semana que o rexedor da localidade, Manuel Alonso de León (PSdeG), mantivo este veto no último pleno da corporación, o do pasado xullo, o que leva este dixital a difundir o sucedido na sesión a través de cortes de audio. Camariñas, Ponteceso, Cambados, Arteixo, Gondomar ou Cualedro tiveron ou teñen esta prohibición Ponteceso, Cambados, Arteixo ou Gondomar son outros dos concellos cuxos respectivos alcaldes aplicaron tamén unha prohibición que o pasado 2013 chegaba ao Tribunal Superior de Xustiza de Galicia a respecto do Concello de Cualedro. Neste municipio o edil Eduardo Carneiro (CxG) levou o goberno local aos tribunais por ter prohibido rexistrar os plenos, no seu caso para recuperar o contido na casa por ser invidente. "A gravación dos plenos podería interferir na liberdade de expresión dos concelleiros", alegou daquela o alcalde, Luciano Rivero (PP), cuxo criterio tivo que mudar forzado pola Xustiza. Aval nas leis A lei deixa claro que as sesións plenarias son públicas Como informou este diario tras outra tentativa de prohibición por parte da alcaldesa de Moraña en 2012, ademais da propia Constitución son, cando menos, dúas as normas vixentes que avalan estas gravacións. Así, a Lei de Bases do Réxime Local deixa claro no seu artigo 70 que as xuntanzas dos plenos do Concello son públicas con carácter xeral, e que só poderían non selo de maneira excepcional cando se traten asuntos que afecten á intimidade de persoas concretas, e para que así fose tería que apoialo a maioría absoluta da corporación. Do mesmo xeito, cando en 1986 se aprobou por Real Decreto o funcionamento das entidades locais reiterouse o carácter "público" da sesión. Agregouse, igualmente, que "para ampliar a difusión auditiva ou visual do desenvolvemento das sesións poderán instalarse sistemas megafónicos ou circuítos pechados de televisión" nas casas consistoriais.


Summary: A ferida interna de En Marea agrándase. O seu máximo órgano de decisión, o Consello das Mareas, aprobou esta mañá unha consulta "ás bases" coa que pretende presionar á súa deputada Paula Quinteiro para que dimita. O resultado, porén, non será vinculante.

Dentro de "dúas ou tres semanas", o "partido instrumental" iniciará un proceso que, segundo o sector crítico coa xestión de Luís Villares -minoritario no Consello das Mareas pero que agrupa entre outros Podemos, Esquerda Unida, o sector oficial de Anova e as mareas que gobernan na Coruña, Ferrol e Compostela- "non ten garantías" e é contrario aos regulamentos de En Marea. Segundo explicaron á prensa os portavoces do órgano da confluencia Gonzalo Rodríguez e Victoria Esteban, o resultado da votación "non será vinculante, senón que será unha opinión política" sobre a continuidade de Quinteiro no Parlamento de Galiza. O Consello das Mareas decidiu aprobar este mecanismo por 17 votos contra os 3 representantes dos críticos. A deputada de En Marea Paula Quinteiro -de Podemos, liña Anticapitalista- viuse envolvida nun incidente coa Policía Local de Compostela hai máis dun mes. A transcendencia mediática do mesmo abriu a caixa das desavinzas internas latentes en En Marea desde que, o pasado ano, Luís Villares asumiu o liderado do "partido instrumental" en contra do que propuña a candidatura interna que el mesmo encabezara. Se ben o Consello das Mareas, e o propio Villares, esixen a dimisión de Quinteiro, o grupo parlamentario de En Marea oponse. Nel, o portavoz está en minoría e só apoian a súa postura outros dous parlamentarios -Paula Vázquez Verao, de Cerna, e Davide Rodríguez, da facción de Anova enfrontada coa dirección de Anova. "Non desboto accións xudiciais" A situación non deixa de enlearse. No medio da treboada intestina provocada polo incidente Quinteiro, transcendeu que outro deputado de En Marea, Juan Merlo -da dirección de Podemos Galiza- inchara o currículum que figura na web da Cámara galega. Presentou a súa dimisión. O seguinte na lista pontevedresa da coalición, Xoán Hermida, anunciou que renunciaba ao escano: tivera un incidente coa Policía Local de Pontevedra que se fixo público. Pero esta semana botouse atrás e afirmou que asumiría a súa condición de deputado "de maneira interina", para así presionar Paula Quinteiro. A maiores, Hermida realizou durísimas declaracións contra a súa compañeira de "partido instrumental" e, de momento, tamén de grupo parlamentario. Paula Quinteiro, pola súa banda, explicou nas súas redes sociais que está a ser sometida a "acoso público". "Ante as constantes difamacións sobre a miña persoa, se estas non se retiran á maior brevidade posible", escribiu, "co fin de seguir desenvolvendo con normalidade, tal e como fixen ata agora, o meu labor de oposición ás políticas do PP e de defensa dos dereitos das maiorías sociais, resérvome o dereito de emprender as accións necesarias".


Summary: China, como Rusia, propón que Pyongyang envíe ao faiado o seu programa nuclear en troca de que Washington e Seúl cesen nas súas manobras militares conxuntas. Sería un quid pro quo. Mais a proposta está lonxe de contar co aval dos EUA. A súa embaixadora perante Nacións Unidas, Nikki Haley, cualificouna de "insultante".

Corea é un asunto na práctica de política interior para China e Beijing olla con enorme preocupación a escalada de tensión entre Pyongyang e Washington. A diplomacia chinesa, con Moscova como aliada, manobrou días atrás para o Consello de Seguranza non impor novas sancións á administración norcoreana após un mísil da República Democrática Popular ter sobrevoado territorio xaponés. Mais a tensión está moi lonxe de decrecer e esta segunda feira a embaixadora dos EUA perante Nacións Unidas, Nikki Haley, deitou máis achas ao lume ao bater non só contra o goberno de Kim Jong-un -todo un clásico-, senón tamén ao dirixir calculadas andanadas dialécticas a Beijing. De Kim Jong-un a embaixadora norteamericana dixo que "anda a procurar a guerra", ao tempo que cualificou de "insultante" a proposta de pacificación formulada por Beijing -co apoio ruso-, consistente nunha especie de desarmamento simultáneo: Pyongyang debería pór ponto final ao lanzamento de míseis e, como contrapartida, norteamericanos e sul-coreanos deberían deixar de realizar manobras militares conxuntas [China ve a presenza de tropas dos EUA na península como unha ameaza permanente á súa seguranza e como un freo ao seu desexo de xogar un papel aínda máis protagonista na rexión]. Sobre a proposta chinesa, Haley afirmou: "Cando un réxime ilexítimo ten a arma nuclear e un mísil intercontinental te está a apontar, o que non fas é dar pasos para baixar a túa garda. Ninguén faría iso. Nós desde logo non o faremos". A intervención de Haley no Consello de Seguranza produciuse no curso dunha reunión do máximo órgao da ONU convocada a petición de Estados Unidos, Reino Unido, Franza, Xapón e Corea do Sul para dar resposta ao novo test militar de Pyongyang, a detonación dunha bomba de hidróxeno que eventualmente podería ser miniaturizada para o seu acoplamento nun mísil de alcance inter-continental. A vía de pacificación apadriñada por Beijing, con todo, é a única formulada até o de agora para distender unha crise que vai camiño de se enquistar. Washington inclínase, entre tanto, por endurecer o capítulo de sancións económicas a Pyongyang. Algunhas fontes citadas por The Guardian indican que os EUA manexan a hipótese dun bloqueo petrolífero que afogase a economía norcoreana. O cenario militar en principio non se contempla, entre outras cousas polo sismo que podería producir en China (segundo o Tratado de amizade, cooperación e asistencia mutua de 1961, Beijing tería que responder perante calquera ataque a territorio norcoreano). Porén, Haley deslizou unha frase que evocou os rexistos máis belicosos de Trump: "A guerra é algo que os EUA nunca queren. Non a queremos agora. Mais a nosa paciencia como país non é ilimitada".