Summary: Feijóo encara unha campaña difícil e a enfrontará poñendo toda a carne na grella. Todo indica que lle será moi difícil manter a maioría absoluta que acadou pola mínima, un deputado e con menos votos que a suma entre BNG e PSdeG, en 2009.

Así o vén de ratificar a enquisa do CIS na que a única forza que incrementaría a súa representación no Parlamento galego é o BNG e no que o 49% d@s consultad@s aposta por un cambio de goberno, como resultado dun suspenso estrepitoso da súa xestión e da de Rajoy en Madrid. Ao cabo, os vindeiros días prométense moi intensos e o discurso e as formas da campaña do PP agravaranse conforme se complexicen as súas expectativas electorais. Tinta de lura desde os xulgados Atrás queda unha precampaña que estivo marcada pola irrupción do chamado caso Pokémon, que investiga unha presunta trama de corrupción. Alén dos aspectos xurídicos, onde cada vez son máis as voces que cuestionan o procedemento da xuíza Pilar de Lara --que informacións sinalan estaría vinculada ao PP e ao Opus Dei, a causa ten un innegábel impacto político. Non só pola súa coincidencia coas vésperas duns comicios que se prometen moi apertados, malia que diversas informacións apuntasen que habia elementos suficientes para encetar a operación xa en xullo cando inda non se convocaran, senón sobre todo polas detencións e posteriores imputacións de varios responsábeis políticos. A maior axuda que lle pode brindar o caso Pokémon a Feijóo é que serva de estímulo da abstención O caso Pokémon semella reproducir o mesmo esquema co que xa se desenvolvera o caso Campeón, que estourara tamén en vésperas dunhas eleccións --as xerais do pasado novembro, incluíndo detencións a membros dos tres principais partidos, mais cargando con especial dureza contra os da oposición. Neste senso, o único imputado vinculado ao PP, o ex alcalde de Boqueixón Adolfo Gacio, afirmou nunha entrevista que a súa detención respondía á necesidade, política enténdense, de incorporar a algún cargo popular para tentar aminorar as críticas de politización do proceso. O caso, que ademais conecta coa desafección da política alentada desde o poder para atenazar a resposta social, serviu de ventilador co que esparexer, máis unha vez, a matraca do "todos son iguais" e do descrédito que producen as sospeitas de corrupción. Asemade,a escenificación alargou o efecto político, con operativos policiais tremendamente mediatizados e con decisións difíciles de argumentar desde o punto de vista xurídico, como as detencións e a prolongada privación de liberdade dalgúns imputados ou a entrada nos xulgados dalgúns deles esposados. Aliás, o resultado foi coma noutros casos inverter o peso dos indicios --que non probas-- convertendo a todos os encausados en presuntos culpábeis a ollos do electorado. Mais por riba do desgaste que puidesen sufrir por mor disto as forzas da oposición, e nomeadamente o PSdeG, a maior axuda que lle pode brindar a causa a Feijóo é que serva de estímulo da abstención, para evitar deste xeito que o maioritario descontento social co balance dos seus tres anos e medio de goberno se converta nunha maioría parlamentar alternativa que o desaloxe de Monte Pío. Fontes consultadas apuntarían a que a semana que vén, xa en plena campaña, o caso Pokémon volvería á primeira liña de actualidade mesmo con algunha detención de relevo. Ademais, como xa informou Sermos Galiza, desde o verán era vox pópuli que se estaban a preparar dúas operacións xudiciais. A primeira sería "Pokémon". A segunda estaría por vir e non se descarta que asome antes do 21-O. Acoso da "prensa amiga" á oposición Como xa sucedeu en 2009 o papel que xoguen os grandes medios de comunicación terá o seu correlato nos resultados do 21-O. Non é baladí, as e os electores escollen baseándose na información. Neste senso, a cobertura da precampaña e o tratamento do caso Pokémon polos media galegos, nomeadamente as súas principais cabeceiras, indica que novamente o Partido Popular terá un importante aliado nas súas páxinas e nas súas ondas radiofónicas e televisivas. Especialmente hostil ten sido xa a ofensiva mediática contra o nacionalismo galego As chaves son coñecidas: invisibilización das alternativas e propostas da oposición, maximización daquelas candidaturas que poidan contribuír a dispersar o voto fronte o PP, e mesmo nalgúns casos a manipulación --como vén de suceder cunha información falsa e non rectificada na que se afirmaba que o BNG apoiara aos imputados do chamado caso "Paneis" en Ourense. Como pano de fondo as cuantiosas achegas económicas da Xunta de Feijóo aos principais grupos de comunicación privados, que nalgún caso superaron os 7 millóns de euros. Especialmente hostil ten sido xa a ofensiva mediática contra o nacionalismo galego. Desde meses antes á Asemblea de Amio até arestora teñen sido moito máis numerosas as informacións negativas sobre o BNG, poñendo en cuestión a súa liña política, os liderados ou a súa cohesión interna, que as que abordaron as propostas que a fronte nacionalista ten formulado. Este nesgo, que pretendería erosionar a referencia electoral antitética ao PP, dada a súa reiteración non parece casual. Hai exemplos máis recentes. Por exemplo o feito de que moi poucos medios de comunicación desen conta das manifestacións --convocadas pola CIG contra a política de recortes e que o PP tentou prohibir-- que tiveron lugar esta quinta feira en nove vilas e cidades de Galiza e que se saldaron cun notábel éxito ao lograren mobilizar a máis de 50.000 persoas. Esa invisibilización só quedaría agravada pola cobertura realizada pola TVG que incluíu as mobilizacións dentro da información referida aos actos de inicio de campaña do BNG, cando como é evidente non tiñan a ver. Vellas prácticas para ir a por todas A confusión entre goberno e partido non rematou coa retirada de Fraga logo da ser derrotado nas eleccións de 2009. Ao contrario, o feito –inédito na Historia da comunidade autónoma-- de que o Conselleiro de Presidencia, cargo que coordina a acción de todo o Goberno galego, sexa á vez o Director de Campaña electoral, agrava ese solapamento. Asistiremos a unha campaña electoral sen límites, semella que nin legais Así o virían a demostrar as 7 resolucións coas que a Xunta Electoral censurou o comportamento d@s populares en apenas un mes. O acto de sinatura dos contratos con Pemex, que a Xunta segue a gardar na gabeta, foi o corolario dos sucesivos incumprimentos da normativa electoral con inauguracións propagandísticas ou campañas institucionais nos medios de comunicación. Malia que o peso do voto da diáspora, pola obrigatoriedade da inscrición, será moito menor que noutros comicios a xira pola emigración non estivo exenta de polémica. Desta volta, polo feito de que durante os desprazamentos do candidato popular na súa viaxe a Arxentina e Uruguai, os días 15 e 16 de setembro, fixese uso do "Paxariño novo", un avión privado –turborreactor de dez prazas modelo C90A da marca Beechcraft-- propiedade do adiñeirado empresario José Benito López Carballedo, orixinario de Castroverde, ao que Fraga outorgara a Medalla de Galicia en 2005. López Carballedo preside ademais o Club Español de Bos Aires, unha importante entidade da emigración cuxa sede é un edificio de interese cultural, o que o converte nun dos principais valedores do PP na diáspora. Ao cabo, asistiremos a unha campaña electoral sen límites, semella que nin legais, na que Feijóo botará man das vellas prácticas para ir a por todas.


Summary: Coincidindo co Día da Patria, o teu Nós Diario de sempre saca un caderno 'Producir' ben interesante. Poderás coñecer o golpe que levan as entidades financieras polas súas prácticas abusivas, cales son os Estados pequenos de máis éxito e os segredos da empresa Oemais.

Tes problemas co imposto de sociedades ou as comisións e peticións excesivas dalgúns contratos? A solución pode estar nas páxinas do caderno 'Producir' que sae hoxe á rúa acompañando ao teu Nós Diario. Coincidindo co Día da Patria, Xabier Grandío Araujo reflexiona na capa sobre "O imposto de sociedades, debate pendente". Pola súa banda, Lucía Rodríguez fala das "Cláusulas abusivas" que impoñen as entidades bancarias. A apertura culmina cun artigo de Bernardo Valdés Paços na sección 'Forza motriz'. "Nom son os 'frugais', é a UE" titula o autor. (Podes ler os artigos do suplemento 'Producir', no Nós Diario, á venda no quiosque ou na nosa loxa) De países, claros e escuros A reportaxe central do 'Saber facer' vaiche contar, da man de Joám José Romero Durán, cales son os "Países pequenos e prósperos". É unha peza ben interesante que vai sorprender. Este sábado, no 'Pé a terra' o economista Manoel Barbeitos fálache de "un acordo con claros e escuros". No 'Selfie' colle a quenda o xerente de Oemais, Lucas Fernández. A contracapa tamén inclúe o apartado 'Quen fai que', no que comparten verbas o presidente da Confederación de Empresarios da Coruña, Antonio Fontenla, e o secretario xeral da Confederación Intersindical Galega (CIG), Paulo Carril. Tamén leva protagonismo o porto de Celeiro. Suplementos diarios de carácter temático 'Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: Até à data, a manifestação "Que se Lixe a Troika. O Povo é quem mais ordena" já foi convocada para 30 cidades portuguesas, bem como para Barcelona, Paris, Madrid, Londres, Budapeste, Estocolmo e Boston. Os promotores do evento propõem opor "a esta onda que tudo destrói" a "onda gigante da nossa indignação". A convocatória da iniciativa conta com 120 subscritores. Em atualização permanente.

Os promotores da manifestação de 15 de setembro, que se tornou na maior ação popular que se viveu em Portugal desde o 1º de maio de 1974, reunindo cerca de 1 milhão de pessoas um pouco por todo o país, agendaram uma nova iniciativa para dia 2 de março.No comunicado de imprensa no qual anunciam a manifestação "Que se Lixe a Troika. O Povo é quem mais ordena", os organizadores esclarecem que na origem desta nova iniciativa está a "austeridade criminosa" que se abate "sem contemplações sobre cada um e cada uma de nós, sobre a estrutura da nossa sociedade, sobre os nossos direitos, as nossas escolas, os nossos hospitais, a nossa água, a nossa cultura, a nossa arte, sobre toda a nossa vida".Os 120 subscritores da convocatória do evento, publicada no facebook, entre os quais se encontram Carlos Mendes, músico, Camilo Azevedo, porta voz da Comissão de Trabalhadores da RTP, Maria do Rosário Gama, coordenadora da Associação de Aposentados, Pensionistas e Reformados, António Avelãs, dirigente sindical, Chullage, músico, e São José Lapa, atriz, apelam "a todos os cidadãos e cidadãs, com e sem partido, com e sem emprego, com e sem esperança" e a "todas as organizações políticas e militares, movimentos cívicos, sindicatos, partidos, colectividades, grupos informais" para que se juntem ao protesto. A manifestação já foi convocada para 37 cidades, sendo que a iniciativa agendada para Lisboa conta atualmente com perto de 230 mil convidados. (Informaçao tirada de Esquerda.net)


Summary: Dúas directivas de ANPAs galegas reflexionan sobre os recortes no ensino e advirten de futuras mobilizacións dos pais e nais ante a falta de recursos na ensinanza dos seus fillos e os privilexios da educación privada. "Estamos fartos; vemos o futuro negro", aseguran.

"Os recortes non veñen para o ano que vén, senón que xa están aquí e xa os levamos sufrindo meses; agora virán máis". Helena Gómez fala con indignación. Presidenta da ANPA Xanela do CEIP María Pita da Coruña e membro da Federación Provincial de ANPAs da Coruña, é tan só unha dos milleiros de pais e nais que se rebelan ante os axustes que están a sufrir os centros públicos por parte da Xunta e que provocarán, na súa opinión, unha crecente mobilización das familias. "Estamos moi preocupados", reflexiona Gómez, que cita as principais problemáticas que están a afrontar e afrontan as familias de cara ao curso vindeiro e que as ANPAs (asociacións de nais e pais de alumnos) levan tempo analizando. "Haberá un aumento de ratios e moitos menos docentes, os profesores non terán tempo para a atención personalizada nin para titorías, pérdese a atención a diversidade ou os desdobres, haberá menos horas de bibliotecas, peches de laboratorios... ", enumera. "Os recortes do Goberno estanse cebando descaradamente coa escola rural" Helena Gómez coñece de preto a realidade urbana cos colexios públicos, pero sabe tamén dos problemas da escola rural, que cre que é "onde o Goberno se está cebando descaradamente". "Xa están a anunciar o peche de unidades, a supresión de profesores e reagrupamentos pedagoxicamente absurdos", relata a presidenta da ANPA Xanela, que advirte das dificultades dos pais e comunidade escolar das vilas e aldeas para facerse oír. Da mesma opinión é Elvira Lombao, presidenta da Federación provincial de Anpas de centros públicos de Lugo (Fapacel), e que cre tamén que o rural "é o máis afectado" nesta onda de recortes malia que "o Goberno sempre dixo que quería favorecer estas zonas". "Fan o contrario do que din porque se o primeiro que fan é eliminar colexios ou empeorar as súas condicións, as familias van marchar de rural e a ningunha outra se lle vai ocorrer instalarse alí", reclama. Ambas as dúas teñen pouca esperanza no diálogo coa Consellería de Educación. "A día de hoxe, na en Lugo, non temos ningunha esperanza de que se modifique nada", asume Lombao, á que a administración xa lle manifestou a imposibilidade de variar os plans e que na provincia implican, tan só de principio, a supresión de 54 profesores e de 40 unidades. "Intentaremos o diálogo, pero se a Xunta non atende a razóns, chamaremos á mobilización dos pais e nais" "O primeiro que imos intentar é o diálogo, pero se na Xunta non atenden a razóns, que está da nosa parte, chamaremos á mobilización dos pais", advirte Gómez, que sabe que iso suporía un fito, ao ser as familias as que decidan tomar a iniciativa das protestas. "É moi posible que haxa mobilizacións porque estamos moi cansos; se o facemos, xa non poderán dicirnos, como lle din aos docentes, que o facemos polo noso salario; se os que protestan son os pais saben de sobra que todo se fai porque estamos fartos e de forma gratuíta e voluntaria", lembra. E nin unha nin a outra ven outra alternativa. As manifestacións de familias e nenos en varias zonas rurais prenderon a mecha dunhas protestas que continuarán a partir de setembro. Porque non hai outra opción. "A Xunta é moi consciente de cando anuncia os recortes, xusto cando xa non hai Anpas nos centros e cando os pais están de vacacións e é moi difícil mobilizalos", recoñece Elvira Lombao que, no entanto, recorda que xa teñen data para retomar as mobilizacións: o vindeiro 3 de setembro, á volta do verán. E todo, malia a dificultade que para estas protestas hai "nun rural disperso e con grandes distancias". "Que se deixen de concertos coas privadas e que aumenten a rede pública e invistan onde teñen que investir" Pero hai motivos. "Vemos negro o futuro da educación pública", insiste Lombao, que se queixa dos "moitísimos menos recursos" dos que dispón a escola pública en comparación coa concertada. "Séguense asinando concertos, danlles cartos para fomentar o plurilingüismo e para o proxecto Abalar... Todo mentres a nós nos deixan sen nada", asegura. Helena Gómez é máis clara aínda. "Pedimos que pechen os concertos dunha vez e que invistan os cartos onde teñen que investilos: na educación pública", reclama. Así, quéixase dos privilexios duns centros privados que reciben subvención pública e que se benefician tamén de axudas públicas "e do mesmo xeito que os colexios públicos". Refírese a pequenas achegas económicas pero tamén a outras menos visibles que cre que se deben á intención do Executivo de "soster con fondos públicos unha educación elitista". "Hai que deixarse de concertos e ampliar a rede pública", insiste. "Tratan de que a pública volva ser unha escola como a dos anos 40 ou 50, a dos pobres sen recursos" "A sensación que temos é que tratan de que a pública se volva unha escola como nos anos 40 e 50, a dos pobres á que só acceden os que non teñen outra forma de escolarizarse e que carecen de recursos", advirte Elvira Lombao, que ve nos recortes unha intención moito máis aló do aforro. Unha razón ideolóxica. "Os axustes nos centros públicos son brutais e eu aínda agardo máis nas vindeiras semanas". "Que se respecte a escola pública porque todo o mundo ten dereito a ela; quen queira un colexio privado, que o pague, pero que saiba que non por iso vai ser mellor nin academicamente nin a nivel de coidado, nin de cariño nin de atención", reivindica Gómez. Así, unha e outra advirten dos problemas engadidos da escola pública e que chegan derivados en moitas ocasións da concertada. "Nos centros concertados non adoita haber atención á diversidade e os nenos que precisan dun tratamento especial veñen á pública porque sempre foi aglutinadora; agora que nos están a recortar, como imos facer con ese neno que precisa reagrupamento ou un reforzo?", pregúntase Helena Gómez, referíndose tan só a un exemplo. "Non é momento de separación; é lamentable que non haxa unidade polas discrepancias sindicais" Por isto e por moitas cousas máis, Helena e Elvira advirten de mobilizacións e protestas nas que os pais se unirán aos sindicatos e aos docentes. No entanto, Gómez é "moi crítica" coa división das plataformas transversais en defensa do ensino público. "Non é momento de separación ante a gravidade do momento; que non se acade a unidade por discrepancias sindicais paréceme lamentable", quéixase, aínda que xa advirte que os pais participarán en todas as manifestacións que poidan. "Antes facíase ver que as protestas eran só dos profesores, pero cando a unha nai ou pai lle tocan de preto os recortes, cando ve que o autocar non pasa por onde ten que pasar, cando o seu fillo non ten acceso á biblioteca, cando non hai profesores suficientes, cando non teñen titorías... Iso toca a fibra sensible das familias, que acabarán saíndo á rúa".


Summary: O sector de ambulancias entrará a partir do día 20 nunha folga indefinida se antes non hai acordo.

A pasada sexta feira a patronal rachou as negociacións. Desta volta por discrepancias a respecto dos aumentos salariais. Non é a primeira vez que as negociacións e conversas entre representantes do persoal do sector das ambulancias e da patronal rompen ou se suspenden pola actitude dos empresarios. Os traballadores e traballadoras deste sector – por volta de 1.500 persoas- están a piques de facer xornadas non consecutivas de greve para reclamar un novo convenio colectivo que garanta unhas condicións laborais dignas. O paro convocado pola CIG, CCOO e UGT converterase en indefinido a partir do vindeiro día 20 deste mes no caso de que as partes non cheguen antes a un acordo que permita desbloquear o conflito. O persoal das ambulancias continúa coas mobilizacións. Este sábado desenvolveron unha protesta en Ribeira durante a celebración dun acto do PP no que participou o presidente da Xunta. Con anterioridade levaron a cabo concentracións, manifestacións e mesmo unha protesta diante da casa do conselleiro de Sanidade. Como teñen denunciado unha e outra vez desde os sindicatos, a orixe do conflito foi un concurso dotado á baixa pola propia consellaría de Sanidade, no que se levaron a concesión empresas-fondos de investimento, como Ambuibérica, que presentaron propostas aínda máis á baixa que inviabilizaban manter o servizo e pagar ao persoal. Desde aquela sucedéronse os intentos de descolgue do convenio, de rebaixas salariais, un progresivo deterioro tanto das condicións laborais como dos propios vehículos, ademais de incumprimentos dos compromisos recollidos nas plicas do concurso. Isto, xunto coa reiterada negativa a negociar un novo convenio que deixou os salarios do persoal conxelados desde o ano 2015.


"Pensar incomoda como andar à chuva / Quando o vento cresce e parece que chove mais". (O guardador de rebanhos, Alberto Caeiro –heterónimo de F. Pessoa-). Unha pucha ben enterrada na testa sería a mellor solución, a máis barata e solución máis práctica que debería adoitar calquera representante público, antes de trousar chambonadas Eu son dos que opina que a parte do corpo humano, situada máis preto do sol, debería cumprir misións máis dignas e proveitosas ca de ter man do chapeu. Por iso, cando pillo a alguén coa azotea espida, non deixo de aconsellarlle que trate de cubrir a cachola, a fin de evitar as quenturas dos citoplasmas das células cerebrais, e procurar que o sol non lle derreta o ácido ribonucleico, ata licuarlle –ou gasificarlle- a mínima e desexable consistencia do aparello encefálico. Vaia! Recoméndolle adoitar medidas de precaución que lle agarimen os miolos, para lle propiciar a temperatura idónea que lle axude a xerar ideas atinadas, no canto de cuspir parvadas, propias de mentes en estado gasoso. Fume que se esvaece! En fin, unha pucha ben enterrada na testa sería a mellor solución, a máis barata e solución máis práctica que debería adoitar calquera representante público, antes de trousar chambonadas que provoquen a risa –ou o anoxo- da sufrida veciñanza. Por moito que me empeñe, non vou ser quen de deixar de lado os reiterados comentarios sobre o comportamento dos claustros edilicios dos principais concellos galegos. Santiago, A Coruña, Ourense,…, convertéronse no noso pesadelo cotián, capaz de suscitarnos a risa ou facernos chorar, segundo o estado anímico que teñamos en cada instante. Os recentes aconteceres, protagonizados pola maioría dos concelleiros ourensáns, trasladando sistematicamente ao ámbito penal cuestións que, previamente deberían terse tratado con máis rigor e intensidade nos campos da política e do dereito administrativo, só serven para embobar ao respectable público e deixar de lado o cumprimento das tarefas que deben exercer os representantes de todos, encomendadas polos cidadáns, de xeito que uns traten de aviar o cotarro e outros controlen aos que lle toca gobernar. Se Montoro non expuxera tanto a cachola ao sol, se gastase pucha e se, no canto de parir ocorrencias a diario, criara algunha idea sensata, xa hai tempo que tería reformado a lei, chea de remendos, que impulsou hai cousa de tres meses -Lei de Racionalización e Sostibilidade Local- Ah! Se Montoro non expuxera tanto a cachola ao sol, se gastase pucha e se, no canto de parir ocorrencias a diario, criara algunha idea sensata, xa hai tempo que tería reformado a lei, chea de remendos, que impulsou hai cousa de tres meses -Lei de Racionalización e Sostibilidade Local- para emendar acaidamente a estulticia de retirarlle competencias e intervir aos pequenos concellos, que funcionan con absoluta normalidade, inventando un organismo serio e rigoroso, que lle faga entrar en razón aos concelleiros das principais corporacións galegas, responsables da inestabilidade orzamentaria, culpables da débeda municipal, e expertos en converter a Política en circo, para que se acaben facendo maiores e cumpran coas súas obrigas, deixando de perder tanto tempo en colosais parvadas.


Summary: Fútbol, baloncesto, balonmán e hóquei a patíns. Galicia xógase nos vindeiros días a permanencia ou volta á elite dos representantes dalgúns dos deportes máis populares no país. Este venres o Ourense Baloncesto empatou a súa eliminatoria no play-off de ascenso á LEB Ouro, mentres que a derrota do Leyma Coruña deixou o equipo sen opcións. Así está a cousa.

Chegou a hora da verdade. O deporte galego xógase todo a unha carta nestas últimas xornadas de varias disciplinas. Fútbol, baloncesto ou balonmán son algunhas nas que os conxuntos do país loitarán nos vindeiros días por continuar ou regresar á elite. Uns téñeno fácil e outros case imposible. Esta é a situación. Fútbol O Deportivo camiña con paso firme para voltar á Primeira División. Logo das dúas últimas vitorias no último minuto, aos coruñeses debería bastarlles con tres vitorias máis para conseguir o desexado ascenso. O Celta, pola súa banda, xa non depende de si mesmo, pero unha vitoria dos branquiazuis ante o Valladolid dentro dunha semana colocaría os vigueses outra vez nunha situación de privilexio para ocupar unha das dúas prazas que dan o billete directo á elite. Celta B e Montañeros ocupan as dúas últimas prazas e teñen o posto de promoción a seis e catro puntos respectivamente con só nove por xogarse Na Segunda División B, pola contra, a situación non é tan boa. Si no Lugo, que ten pé e medio na fase de ascenso logo da súa vitoria no partido aprazado ante o Getafe B. Quédanlle tres partidos de competición e o seu adestrador, Quique Setién, considera que un triunfo na casa ante o Leganés podería abondar. Os branquivermellos manteñen cinco puntos de marxe co quinto clasificado, o Real Oviedo. No entanto, na parte baixa os cálculos non son tan optimistas. Celta B e Montañeros ocupan as dúas últimas prazas e teñen o posto de promoción a seis e catro puntos respectivamente con só nove por xogarse. O Coruxo, empatado a puntos co Vecindario na última praza que evita a queima, tampouco o ten fácil. O peor pode vir máis tarde. No caso de que os tres equipos galegos baixen, podería haber sete descensos en cadea na Terceira División galega. En canto ao fútbol feminino, o Olivo de Vigo recibe o domingo ás segundas na táboa, as rapazas do Athletic. Se as galegas non gañan e si o fan as do Lagunak ou as do Málaga, confirmarán o seu descenso. Na Segunda División, pola súa banda, dous equipos coruñeses loitan pola salvación xunto ao Gijón para evitar a última praza de descenso. Son o Orzán e o Victoria. Se as primeiras gañan o seu partido contra as asturianas, salvaranse, pero de paso evitarán tamén a perda de categoría do seu rival cidadán, que gañando evitará calquera tipo de cálculo posterior. O Obradoiro loita por manter o baloncesto galego na elite. A última derrota ante o Estudiantes, un rival directo, complícalle un chisco máis a situación, pero os santiagueses seguen a depender de si mesmos Baloncesto O Obradoiro loita por manter o baloncesto galego na elite. A última derrota ante o Estudiantes, un rival directo, complícalle un chisco máis a situación, pero os santiagueses seguen a depender de si mesmos. O conxunto galego ten unha vantaxe importante: dúas vitorias contra o UCAM Murcia, polo que se salvaría de forma matemática sempre que empate co equipo murciano. É dicir, se gaña polo menos o mesmo número de partidos que o Estudiantes ou Murcia, aínda que non sexa ningún, estará salvado. Ademais, tamén evitaría o descenso matematicamente esta fin de semana se gaña o seu partido do domingo ante o Valladolid e perden murcianos e madrileños. En todo caso, quedaríanlle logo dúas finais na caldeira do Sar ante Valencia e CAI Zaragoza. Na LEB Ouro, o Breogán certificou a súa clasificación para os playoffs polo ascenso ao acadar a 7ª posición do campeonato, tras pechar a temporada regular con vitoria na casa ante o Ford Burgos. O rival dos lucenses, ao mellor de 5 partidos, será o Menorca, que foi o 4º clasificado na liga; en caso de clasificarse, o seguinte duelo será contra o vencedor do confronto entre Grupo Iruña e La Palma. Na LEB Prata, os dous equipos galegos clasificáronse para os playoffs polo ascenso, mais deles só o Club Ourense Baloncesto segue con opcións de subir á LEB Ouro. Os ourensáns, que perderan o primeiro partido da serie na casa por un só punto, fixeron o máis difícil ao gañar fóra da casa ao Lan Mobel vasco, polo que decidirá a clasificación para a seguinte fase mañá domingo, ás 19h no Pavillón Paco Paz. O vencedor enfrontarase ao Aurteneche, que eliminou o Basquet Coruña tras vencer os dous partidos por unha axustada marxe de tres puntos. O Octavio precisa dun triunfo xa (está 4 puntos por riba do descenso, con 1 partido a máis) e debería conseguilo o vindeiro 5 de maio en Torrevieja para evitar problemas de última hora. Balonmán Logo da derrota ante o Ademar, o Academia Octavio tamén complicou a súa permanencia na Liga Asobal, tras unha magnífica primeira volta na que estivo a piques de clasificarse para a fase final da Copa. A vitoria ségueselle negando en toda a segunda volta, na que só sumou un empate, pero continúa a depender de si mesmo. Precisa dun triunfo xa (está 4 puntos por riba do descenso, con 1 partido a máis) e debería conseguilo o vindeiro 5 de maio en Torrevieja para evitar problemas de última hora. A boa nova é que o calendario dos vigues é asequible e ademais conclúen a temporada xogando na casa contra o Sagunto, pechacancelas destacado e xa virtualmente descendido. Na División de Honra Prata, a falta de 3 xornadas para o final da temporada regular, o Cangas está nunha magnífica situación para clasificarse para o playoff de ascenso. Pola súa parte, o Teucro de Pontevedra, tras unha campaña con poucas alegrías, está 5 puntos por riba do descenso e non debe sufrir para manter a categoría, malia aínda non a ter asegurada de xeito matemático. O Chapela e o Porriño, tras seren os dous mellores no grupo I da 1ª División estatal, xogan este mesmo fin de semana a primeira fase dos playoffs que pode levalos a ascender á División de Honra Prata. A mala noticia é que tanto o Camariñas como o Redondela perderon a categoría e na próxima temporada disputarán a Segunda División estatal. No balonmán feminino, o Porriño xa asegurou -cando aínda faltan tres xornadas da liga regular- a permanencia na máxima competición estatal, a División de Honra. A esa categoría pode acceder tamén o At. Guardés, que, tras vencer o seu grupo da División de Honra Prata, participará a partir do 11 de maio na fase de ascenso xunto con outros 5 equipos, que loitarán co equipo da Guarda por unha das dúas prazas na elite. Hóquei a patíns Na máxima competición estatal do hóquei masculino, a OK Liga, o Liceo ocupa a 2ª praza do campeonato, posición que dificilmente se alterará, xa que a falta de 7 xornadas para o final, se atopa a 10 puntos do líder Barcelona e con outros tantos de vantaxe sobre o Noia, terceiro colocado. O desafío maior para o Liceo está na Champions League europea, competición da cal é o vixente campeón e que entre o 25 e o 27 de maio celebrará a final a oito: o primeiro rival do equipo coruñés será o portugués Candelária nos cuartos de final e, en caso de superar esa ronda, enfrontaríase ao vencedor da eliminatoria entre o Reus catalán e o Amatori Lodi italiano, en busca dun lugar na final. Na Primeira División masculina, tanto o Ordes como o Cerceda presentan números semellantes, na parte media-baixa da clasificación. Cando restan 5 xornadas para o remate, o Ordes xa garantiu a permanencia e ao Cerceda abóndalle con sumar 1 punto aínda no caso dunha improbable racha triunfal dos equipos que hoxe ocupan as últimas posicións. En hóquei feminino, o equipo vigués do Traviesas é pechacancelas da máxima competición, a OK Liga Feminina, con 19 derrotas noutros tantos partidos. Mesmo que a salvación aínda é posible matematicamente, a xeira das viguesas non convida ao optimismo.


Summary: En plena tempada de alto risco de incendios forestais, deberán mater uns servizos mínimos de 100% nas tarefas de coordinación.

O vindeiro sábado, 1 de agosto, dará comezo a folga indefinida do persoal técnico do servizo de prevención de incendios forestais da Consellaría de Medio Rural. Unha folga que será indefinida logo da falta de avances coa Xunta da Galiza na procura dun acordo que mellore as súas condicións laborais. Máis dun centenar de técnicos están chamados á folga polos sindicatos convocantes, CIG, CCOO, CSIF e UXT. En plena temporada de alto risco de incendios a cobertura dos servizos mínimos é do 100% nos labores de coordinación, mais a protesta farase sentir na función deste persoal na "xestión" administrativa. Galiza acumula 40% dos incendios de todo o Estado. Para combatelos, estes técnicos forestais encárganse de coordinar e dirixir as tarefas de extinción. A maiores, xestionan de maneira directa 15% do territorio a través dos convenios da Xunta con montes en man común, por exemplo, dos que teñen que revisar, entre outras labores, a corta de madeira. Ás portas da folga, parte do persoal concentrouse onte diante da sede da Xunta da Galiza en sinal de protesta. O representante da CIG, Xabier Bruña, denunciou en representación dos seus compañeiros que a propia Consellaría de Medio Rural os empurra a esta protesta pola súa "falta de interese, diálogo e negociación" após "25 meses reclamando un novo acordo". Na súa intervención, o sindicalista salientou que as reclamacións do persoal non pasan por unha suba salarial, senón por "unha nova organización acorde co século XXI". Piden "unha maneira diferente de traballar", cunha coordinación "máis eficiente" para o servizo público. "Fronte ao lume, silvicultura e cultura, precisamos un novo acordo xa", reiterou Bruña, sinalando que "o señor Feixoo fala de 'Galiza, Galiza, Galiza'; nós replicamos e dicimos 'monte, monte, monte'". Entre outras cuestións, o persoal técnico reclama un novo acordo que garanta o aumento do persoal e os descansos legais; a redución das súas 2.000 horas anuais, superando en máis de 500 horas aos demais traballadores públicos, o regulamento da carga laboral nas fins de semana, festivos, gardas e descansos, así como asegurar 15 días de vacacións no verán. Tamén pide regulamentar a segunda actividade ou un coeficiente redutor para maiores de 60 anos.


Summary: O executivo de Rajoy ameaza o president da Cámara con accións se mantén a sesión de investidura. Torrent inicia a sesión cunha mensaxe aos líderes independentistas presos e exiliados: "Non descansarei até que esteades en casa".

O president do Parlament, Roger Torrent, decidiu suspender a votación do pleno deste sábado. Así o vén de trasladar na xuntanza cos grupos parlamentares antes do inicio da sesión, prevista como segunda volta da investidura de Jordi Turrull, ao que esta sexta feira a o Supremo enviou a prisión. O goberno español ameazara Torrent con estudar accións se mantiña o pleno, por considerar que ía contra a doutrina do Tribunal Constitucional. A primeira hora da mañá as formacións unionistas representadas na Cámara catalá reclamaron a suspensión desta segunda volta do pleno. Unha hora antes do inicio do mesmo, fontes de Moncloa advertían de que manter o pleno podía conlevar accións contra o presidente do Parlament.


Summary: A ministra pediu ao deputado popular "que rectifique as súas palabras" pois "son impropias desta Cámara e mostran un exercicio claro de machismo".

O deputado do PP Diego Movellán afirmou no Congreso, ante a ministra de Traballo, Yolanda Díaz, que en Unidas Podemos "as mulleres só soben no escalafón se se agarran ben forte a unha coleta", en alusión a Pablo Iglesias e comparando a esta formación "coma o conto de Rapunzel". As súas palabras foron cualificadas de machistas por parte da ministra e o parlamentario retirounas. O incidente produciuse na Comisión de Traballo, Inclusión, Seguridade Social e Migracións da Cámara Baixa, na que a ministra compareceu por primeira vez desde que o líder de Podemos a sinalase como a súa sucesora na vicepresidencia cdo Goberno e como futura líder de Unidas Podemos, dado que Iglesias será candidato á presidencia da Comunidade de Madrid nas próximas eleccións autonómicas do 4 de maio. "Falan moito sobre igualdade no seu partido e o seu propio líder deixounos claro que aí dentro as mulleres só soben no escalafón se se agarran ben forte a unha coleta, que para iso son vostedes comoao conto de Rapunzel", manifestou Movellán. Fronte a iso, a ministra pediu ao deputado popular "que rectifique as súas palabras" pois "son impropias desta Cámara e mostran un exercicio claro de machismo". "As mulleres non nos merecemos ese trato", criticou Yolanda Díaz. Movellán aceptou retirar as súas palabras, aínda que rexeitou ser machista, reiterándose na súa crítica: "Acúsame directamente de machista, que nunca o fun nin o serei nunca. Non teño inconveniente de retiralo porque os españois sabemos como funciona o seu partido e os seus nomeamentos".


Summary: Un acordo de todos os grupos do Parlamento galego, despois dun proceso de transacción de iniciativas, solicita a devolución do Pazo de Meirás "sen custo algún para Galiza". Este último aspecto recolle a emenda do BNG, que o consideraba "irrenunciábel". Á vez, o PP negouse a incluír o apoio da Cámara aos 19 de Meirás.

O texto consensuado derivou das propostas presentadas por En Marea, o Bloque e mais o PP e recoñece o traballo realizado "desde hai anos" por historiadores, asociacións de recuperación da memoria histórica ou a Xunta pro Devolución. A proposición non de lei aprobada insta ao Goberno galego a remitir "urxentemente" ao español o informe elaborado pola comisión de expertos "coa petición de que se inicien as accións legais precisas para reintegrar o pazo ao ámbito dos bens de dominio público da Administración Xeral do Estado". E, para concluír, amosa a "vontade" da Cámara de que esta devolución "non implique un novo custe". A portavoz do BNG, Ana Pontón, argumentou sobre a emenda do seu grupo: "A familia Franco é unha familia okupa e xa pagamos este pazo a golpe de extorsión e co desvío de fondos públicos en plena ditadura. Sería unha aberración, unha labzada ás vítimas e á dignidade deste pobo calquera compensación aos herdeiros do franquismo". O Bloque tamén quixo incluír na proposición o apoio do Parlamento ás 19 persoas denunciadas pola Fundación Franco despois de participaren nun acto "para reclamar, precisamente, a devolución que hoxe aprobou a Cámara". Mais o Partido Popular vetouno coa escusa de se atopar "sub iudice". Non obstante, o seu voceiro Pedro Puy asegurou que "nun pleito, o PP está cos que foron a Meirás e non coa familia Franco". A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica emitiu un comunicado despois do acordo no Hórreo en que felicitiba os partidos con representación parlamentaria polo "esforzo" e celebraba "a madureza democrática de Galiza" ao acadar un consenso que, ao seu ver, marca "un antes e un despois".


Summary: Non foi como estaba pensado que fose -coa gran festa na gala dos Premios María Casares- mais as circunstancias non impiden que se festexe a vida do teatro galego neste 27 de marzo, "o seu día".

O mundo do teatro está de festa. Hoxe, 27 de marzo, celébrase en todo o planeta o Día Mundial do Teatro, que cada ano desde 1997 na Galiza festéxase coa gran gala dos Premios María Casares, que en 2020 estaba previsto que se desenvolvese durante o día de onte no Teatro Rosalía de Castro da Coruña. Mais non puido ser. Con todo listo, a gala –que ía ser conducida pola actriz Cristina Moreira- non se puido celebrar a causa da pandemia que asola Galiza e o mundo. Pola súa banda, a tamén actriz Isabel Risco foi a encargada por parte da xunta directiva da Asociación de Actores e Actrices de Galiza (AAAG) de asinar o Manifesto Galego, que ía ser lido, como é tradición, na propia gala. Risco engadía así o seu nome ao de xornalistas como Camilo Franco e Montse Dopico; o historiador Ramón Villares; os escritores como Xurxo Borrazás, María Xosé Queizán e Méndez Ferrín; as poetas Lucía Aldao e María Lado; ou a dramaturga e actriz Imma António. Porén, e a pesar de que a gran festa do teatro galego non se puido levar a cabo –polo de agora- desde a AAAG fixeron público o Manifesto Galego, un rebelde canto de amor ao teatro. O teatro, unha disciplina en igualdade Coincidindo con esta efeméride, o Consello da Cultura Galega (CCG) fixo público un estudo titulado 'Informe sobre ou teatro galego: creadores, xestores e públicos' no que revela que a maior parte dos xestores de teatro son mulleres e que o público segue sendo eminentemente feminino Ademais, destaca que o galego é a lingua maioritaria de representación e que os espectáculos infantís son os máis demandados. O perfil do xestor teatral galego é o dunha muller, cunha idade media de 49 anos, sen dedicación exclusiva e sen formación específica nin experiencia previa en xestión cultural. Por outra banda, e segundo os datos do Observatorio, nove de cada 10 espazos que dependen destes programadores son públicos. Trátase de pequenos teatros, de pouca capacidade e con orzamentos escasos. De feito, a maioría non obtén ingresos pola venda de entradas e esta situación dáse, sobre todo no rural. Con respecto ao público, este vai de media ao teatro con moita frecuencia –case sete veces ao ano- e está composto por un perfil eminentemente feminino e cunha idade media entre 30 e 49 anos, estudos universitarios, ingresos relativamente altos e residencia nunha cidade Con todo, no ámbito da creación, o perfil é máis equilibrado. Así, abundan os homes, de 46 anos de media e cun elevado nivel de formación, tanto xeral como específica, cun salario que rolda os 900 euros. Relacionado con esa cifra o informe pon en evidencia o escaso orzamento das compañías de teatro. Cartas de Salvat e Luís Seoane O Consello da Cultura Galega publicou, ademais do devandito informe, 14 cartas que se corresponden co epistolario que cruzaron Luís Seoane e Ricard Salvat. Ricard Salvat foi un dramaturgo, ensaísta, director escénico de teatro e ópera, profesor e promotor cultural, pero tamén unha figura de referencia que serviu para conectar escenarios distintos como Madrid, Roma, México, Budapest, Coimbra pero tamén Ribadavia ou A Coruña. E, finalmente, o CCG tamén incorporou 35 novas entradas do seu 'Dicionario enciclopédico de termos escénicos'.


Summary: CIG denunciou recentemente o acoso da Policía española a un membro da súa Executiva Confederal, Renato Núñez, no que considera que é unha "persecución" contra a súa persoa e o sindicato que representa. Falamos co sindicalista.

- CIG, sindicato de cuxa Executiva fas parte, fala de acoso policial e persecución contra ti. Todo a raíz do acontecido hai uns días cuns axentes a conta do teu vehículo parado no Hospital Clínico de Compostela. Por que se fala de de acoso e persecución e non dun simple incidente 'de tráfico', sen máis? - No mesmo sitio onde estaba parado o meu vehículo había coches en dobre fila, estacionados en rotondas, estacionados sobre beirarrúas... mais o único polo que se interesaron os axentes da Policía Nacional foi o meu. Dous dos axentes si que me coñecen, de facer o meu traballo sindical nos piquetes, e ademais eles propios dixéronmo, "A ti te conozco". O lugar onde foi a sanción é unha zona, no Hospital Clínico, onde é permitido facer unha parada. A propia Policía Local, na denuncia, pon que fixo esta a requerimento da Policía Nacional. Na sanción din que é por estar estacionado de forma que creaba perigo na vía pública. Se me sancionan por iso, no apartado de Observacións tería que constar cal é ese perigo, mais non o pon. En Observacións só consta que a denuncia foi por requerimento da Policía Nacional. - A Policía Nacional, pois, cursou aviso á Policía local unicamente sobre o teu vehículo nun sitio onde afirmas que había moitos coches máis na mesa situación. - Que eu saiba, en Compostela non había constancia de que a Policía Nacional actuase, que retese alguén por un mal estacionamento. O seu proceder debería de ser poñer o caso en coñecemento da Policía Local. No meu caso, a Policía Nacional, baixou do coche patrulla ao verme ao lado do meu coche, retívome e despois foi cando requeríu a presenza da Policía Local. - Que pasou entón, cando se achegaron a ti? - Pedíronme a miña identificación e eu pregunteilles o por que. Respondéronme que me ían propoñer para unha sanción de tráfico. Repliquei que aquela era unha zona de parada e eu estaba a carón do vehículo, polo que non entendía en que tipo de infracción podía estar a incorrer, ademais de que eles non tiñan competencias para iso. Entón foi cando un un axente pegou a súa cara á miña e díxome: "Renato, no me montes numeritos que te conozco". Fun pola documentación do vehículo e cando lla entreguei díxenlle que ía gravar a conversa co móbil porque oq ue4 estaba a pasar parecíame exaxerado, un acoso. O axente díxome quenon podía gravar, que iso era ilegal, agarroume o teléfono, tiroume no chan. Golpeáronme contra o meu vehículo. Nese momento reprocheilles o que facían e insteinos a que me levasen a Comisaría para aclarar as cousas, o que me escoitaron dicir testemuñas dos feitos. Levanteime e incluso fixen ademán de ir cara o vehículo patrulla para que me levasen. Entón tiráronme contra o meu coche, zarandeáronme e ameazaron con porme os grilletes. Pedíronme que baleirara os petos e que abrira o maleteiro. Ao pouco chegou a Policía Local, á que lle expliquei que o meu vehículo non estaba estacionado senón parado, como os outros que estaban na zona. Eles dixéronme que se os requería a Policía Nacional tiñan que ir. - Presentaches denuncia? - Presentei, no Xulgado de garda, e esta terza feira personareime. - É a primeira vez que tes incidentes deste tipo coa Policía española? - A Policía Nacional xa me denunciou hai uns meses na Audiencia Nacional a raíz un chío no que defendía que queimar a foto de Felipe VI non é delito. Ten habido máis cousas, pero xa no marco da actividade sindical, en folgas, etc... Isto é distinto. - A túa implicación en Dereitos Civís, con non poucas denuncias e queixas sobre cuestións que atinxen ás forzas de seguridade, tamén che farán coñecido entre elas, non si? - Unha das cousas que pido na miña denuncia é que se aclare se algún dos policías actuantes foron afectados polas denuncias que presentei ao longo destes anos a axentes por non levar a obrigatoria identificación, por uso excesivo da forza, por non inspeccionar instalacións de videocámaras,... ou por outros motivos que temos denunciado como Dereitos Civís. - Consideras que o que che acontece é un exemplo máis dos recortes en liberdades e dereitos civís? - Creo que hai intención de meter medo, de crear medo naquelas persoas que teñan unha actividade que eles entenden poidan supoñer un problema para o 'status quo'. Hai unha intención de exercer un control dos movementos sociais. Un exemplo: entre a xente que foi testemuña do que pasou comigo no Hospital... quen se vai atraver a declarar contra a policía? Viron como actuaron e poden pensar que se das o paso, podes ter problemas.


Summary: A demanda de "liberdade, igualdade e xustiza" para o galego da man da plataforma Queremos Galego protagonizou o Día das Letras Galegas. Doce mobilizacións decorreron noutras tantas cidades e vilas galegas para defender compromisos e políticas que permitan reverter a situación "crítica" do idioma propio.

En 2009 unhas poucas ducias de persoas, convocadas por Galicia Bilingüe, manifestábanse contra a "imposición" do galego. Unha mobilización inédita e que tivo resposta, pouco despois, nas ducias de miles de persoas que encheron a capital da Galiza na primeira mobilización convocada pola plataforma 'Queremos Galego' unha manifestación que foi unha ampla resposta social a un goberno do PP que comezaba a aplicar recortes á lingua. Dez anos despois daquela mostra de 'galegofobia', non hai a nivel de mobilización rastro daqueles que saíran á rúa a manifestarse contra un idioma. Dez anos despois, o 17M continúa a reunir miles de galegos e galegas na defensa da lingua propia do país. Este 17 de maio foron 12 as mobilizacións convocadas por Queremos Galego noutras tantas cidades e vilas galegas. De Burela a Vigo, de Monforte a Compostela, pasando pola Coruña, Ourense, Pontevedra, Ferrol ou Lugo. Mobilizacións nas que o ambiente festivo e reivindicativo volveron a ser protagonistas, desafiando a ameaza de mal tempo. "Quero a miña lingua na túa boca", pedía unha faixa en Compostela, cun lema xa clásico nas mobilizacións do galego. "Na Galiza, en galego", resoaba en Vigo., outro clásico. "Por un futuro para o galego", "En galego mola todo moito máis"... pancartas e cartaces das manifestantes explicitaban ás claras o sentir das diferentes marchas. Desbordado o Toural pola mobilización comarcal de Queremos Galego este 17M en Compostela, a manifestación avanzou até os pés da Catedral. Mentres, outros actos de Queremos Galego estanse a desenvolver en 14 concellos da Galiza. pic.twitter.com/iQpQzeS4CM— Sermos Galiza (@NosDiario) 17 de maio de 2019 Galegofalantes desde o berce e neofalantes, reintegracionistas e 'isolacionistas', tamén castelánfalantes. Nas mobilizacións había unha ampla representación do que é a sociedade galega que acredita no galego como un idioma de todas, unha lingua común, e que demanda políticas activas que garantan que se poida vivir con normalidade neste idioma. Na mobilización de Compostela, a máis nutrida, houbo representantes do BNG, PSdeG, En Marea, Anova e Compostela Aberta. Tamén de sindicatos como CIG, CUT, CCOO ou UXT. De asociacións veciñais e culturais, de agrupacións deportivas, colectivos estudiantís... Unha representación dese rico tecido social foi quen leu o manifesto. A afluencia de persoas fixo que se tivese que mudar o remate previsto para a manifestación (Praza do Toural) pola Praza de Praterías, máis grande. "A situación do galego non é irreversíbel, pódese modificar garantindo os tres principios: liberdade, igualdade e xustiza", insistían as manifestantes. A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón denunciou o "escrache" de Feixóo e do Partido popular á lingua galega, indicando que é de "sentido común" que as galegofalantes desenvolvan a súa vida na lingua propia de Galiza; "sen ningún tipo de discriminación". Lidia Senra (En Marea) exixíu á Xunta Xunta "que deixe de poñer paos nas rodas" formule "políticas activas" para protexer os dereitos lungüísticos das persoas galegofalantes. O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, defendeu que Galiza ten unha "riqueza" no galego que precisa ser defendida e promovida e criticou a "extrema dereita" que ameaqza con "recentralización" e "ataques á diversidade". Antón Sánchez, de Anova, acusou Feixoo de usar as institucións "do autoberno" para "facer política contra o galego" e que iso "non se pode permitir". Baixo o lema "Máis que nunca, Queremos Galego", as diferentes marchas, concentracións e mobilizacións demandaron compromisos e medidas que revertan a actual situación "crítica" do galego. "Existen límites de todo tipo, tamén legais, para empregalo con normalidade; porque o goberno galego non só non exerce o seu deber estatutario de defender a lingua, senón que actúa en contra, en ámbitos decisivos como a educación, a sanidade, a xustiza ou os medios de comunicación; e porque hai unha nova ofensiva xudicial e política contra o galego como a recente sentenza do Tribunal Supremo contra a ordenanza de normalización lingüística do Concello de Lugo", denunciou 'Queremos Galego'. "Máis que nunca, queremos galego", reiteraba o manifesto que se lía nas diferentes mobilizacións, "porque sen lingua non hai desenvolvemento social e económico, non hai liberdade posíbel, non hai igualdade, non hai xustiza. E sen liberdade, sen igualdade, sen xustiza non hai democracia".


Summary: En febreiro de 1981, hai 36 anos, o rexedor presentou a súa dimisión, trala retirada do apoio por parte do PSOE e unha forte campaña dos grupos de poder locais e dos dous xornais herculinos, que dous anos máis tarde levaron a Francisco Vázquez á súa primeira maioría absoluta.

O 26 de febreiro de 1981 Domingos Merino presentou a súa dimisión como alcalde da Coruña, sendo substituído un mes máis tarde por Joaquín López Menéndez (UCD). Dous anos despois, o 8 de maio de 1983, Francisco Vázquez gañaba as eleccións municipais con maioría absoluta, dando inicio aos seus 23 anos de goberno. O cambio de rexedor que tivo lugar hai 36 anos foi tamén un cambio no modelo de cidade e que hai que analizar nun contexto de fortes presións que empregaron como instrumento o sentimento localista ligado ao debate sobre a capitalidade pero que tiñan na súa base outro tipo de conflitos, nos que determinados intereses económicos e o deseño urbanístico da cidade foron claves. Nos últimos días moitos e moitas tiveron na cabeza, ante a moción de confianza á que se someteu Xulio Ferreiro, a caída de Merino Monge: "As forzas e poderes fácticos da Coruña asustáronse porque despois de corenta anos de total dominio económico e social, viron como se poñía en perigo o seu poder, tanto no político como en aspectos tan relevantes como o urbanismo" "As forzas e poderes fácticos da Coruña asustáronse porque despois de corenta anos de total dominio económico e social, logo de décadas poñendo e quitando alcaldes, viron como se poñía en perigo o seu poder, tanto no político como en aspectos tan relevantes como o urbanismo", relataba Manuel Monge hai dous anos en conversa con Praza sobre o proceso de derruba de Merino. "Para os sectores instalados no poder era un ser estraño, un elemento a bater porque representaba á Coruña máis popular, máis creativa e máis culta", destacaba tamén Xurxo Souto. A derruba A caída de Merino foi tamén acompañada dunha constante campaña de ataques e desprestixio impulsada por grupos de poder locais e os dous xornais da cidade A caída de Merino veu propiciada pola retirada do apoio que ata ese momento -en virtude dos Pactos do Hostal que os partidos de esquerda asinaran tralas eleccións municipais de abril 1979- lle viñeran prestando o PG e o PSOE e hai que contextualizala na debilidade dos apoios do rexedor (unha fragmentada UG contaba con 5 concelleiros de 27, máis o apoio dos dous edís do PCG e -con matices- dos dous representantes do BNPG). Porén, foi tamén acompañada dunha constante campaña de ataques e desprestixio impulsada por grupos de poder locais e os dous xornais da cidade: La Voz de Galicia (sobre todo) e El Ideal Gallego (no último momento). Merino: "O acoso empeza dende o momento da toma de posesión" O propio Merino sinalou nunha entrevista publicada en 2005 por Vieiros que "o acoso empeza dende o momento da toma de posesión. Ademais, a oposición encontrou un tema: a capitalidade, aínda que máis que encontralo buscouno, para dar renda solta á vía da demagoxia. Atopou un filón e enganchouse a el, unha parte do PSOE enganchouse a iso, a presentar como incompatible A Coruña con Galicia". De feito, só unha semana despois da súa toma de posesión, o 26 de abril, convocouse no Pazo dos Deportes un acto a prol da capitalidade da Coruña. A pesar de que a defensa de que a cidade herculina debía ser a capital de Galicia era común a case todos os partidos na cidade (tamén na esquerda e en varias das formacións nacionalistas), esta convocatoria estaba liderada polos sectores máis conservadores e antiautonomistas, algúns directamente franquistas. Durante os meses seguintes mantívose a presión, aproveitando o tema da capitalidade pero tamén outros, coma a retirada dos símbolos relixiosos no seu despacho ou a súa presenza ou non en actos confesionais En Vieiros Merino afirmaba que non acudiu ao acto "porque considerei que realmente non estaba encamiñado á defensa da capitalidade, senón intentando presentar unha suposta incompatibilidade da Coruña con Galicia. E en realidade era un ataque ó proceso de consecución do autogoberno para Galicia. Así que non fun. Puiden ir alí e converterme nun deses alcaldes populistas. Puiden facer ese papel, pero a min repugnábame". Quen si cumpriu á perfección ese papel populista foi Francisco Vázquez, que mesmo apareceu en muletas e cunha perna escaiolada logo dun accidente, incrementando o dramatismo da situación. Vázquez, González Dopeso e Begoña Bonet (presidenta da Asociación de Amas de Casa da Coruña) foron os protagonistas dun acto que serviu basicamente para atacar o goberno preautonómico de Rosón e a Merino, de quen se pediu a dimisión. "El cambio es urgente. El vergonzoso espectáculo acaecido durante el Pleno del viernes es una muestra del progresivo deterioro de la actividad municipal", reclabama La Voz de Galicia en xaneiro de 1981 Durante os meses seguintes mantívose a presión destes sectores e tamén da prensa local, aproveitando o tema da capitalidade (a pesar de que Merino si participou en manifestacións a prol desta postura, coma a que tivo lugar o 22 de xuño de 1979) pero tamén outros, coma a retirada dos símbolos relixiosos no seu despacho ou a súa presenza ou non en actos confesionais, coma a procesión da virxe do Rosario. A presión incrementouse a partir de xaneiro de 1981. Despois dun accidentados pleno no que PSG, POG e BNPG presentaron unha moción para rexeitar a sanción imposta a unha mestra de Dices-Rois por impartir as súas clases en galego, a prensa local denunciou o que consideraba "caos" na vida municipal. La Voz de Galicia pedía ao día seguinte a dimisión de Merino nunha información con ton editorial que afirmaba: "El cambio es urgente. El vergonzoso espectáculo acaecido durante el Pleno del viernes es una muestra del progresivo deterioro de la actividad municipal" e que "Se tocó fondo ya y ahora habrá que elegir entre permanecer en ese fondo o intentar regresar a la superficie (...) Hay que soltar todo el lastre". Días despois, o 3 de febreiro, os grupos municipais de UCD, PSOE e CD solicitaron formalmente a dimisión do alcalde (o que levou a PCG, POG, PSG e PG a solicitar una xuntanza urxente dos asinantes do Pacto do Hostal), nunha campaña que día a día se intensificaba e que utilizaba, sobre todo, as páxinas de La Voz de Galicia. Nas súas informacións, o xornal mesmo elevaba a categoría de noticia cuestións anecdóticas coma unha gripe que o rexedor sufriu durante un par de días: "su afección gripal va evolucionando favorablemente, si bien persiste todavía el estado febril", publicou o xornal. Ou, por exemplo, nunha entrevista sen asinar que La Voz lle realizou nesas datas a Merino na súa casa, o diario destacaba que o alcalde se atopaba en "bata de cuadros" e sobre os seus libros dicía que "la mayor parte de ellos en gallego, algunos en portugués y francés y pocos en castellano. Estos eran de temas políticos, desde El Capital hasta una biografía de Stalin". Foi o 23F o que precipitou definitivamente os acontecementos na Coruña O 22 de febreiro o foco político local parecía mudar un chisco, ao coñecerse que fora suspendida de militancia toda a agrupación do PSOE da Coruña, que vivía neses días un intenso conflito interno. Porén, foi o 23F o que precipitou definitivamente os acontecementos na Coruña. Tras o fracaso do Golpe de Estado, convocouse un pleno no que se presentou unha moción de condena da acción de Tejero e de apoio ao Rei e á Constitución. Domingos Merino abstívose, o que provocou unha inmediata reacción na prensa local. La Voz de Galicia titulaba na súa portada que "El alcalde de La Coruña se abstuvo de manifestar su respeto y adhesión al Rey, a la Constitución y al Parlamento". E El Ideal Gallego escribía nun editorial que "no merece el calificativo de demócrata ni ostenta con legitimidad moral ni política un cargo público (...) el señor Merino, con su partido, ha entrado en un cúmulo de contradicciones que hacen incomprensible su permanencia en la Alcaldía (...) que se abtenga también de su cargo: que dimita". Ao día seguinte Merino presentou a súa dimisión. Neses momentos, tan significativos coma os ataques da prensa e dos lobbys locais a Domingos Merino eran as gabanzas a Francisco Vázquez Neses momentos, tan significativos coma os ataques da prensa e dos lobbys locais a Domingos Merino eran as gabanzas a Francisco Vázquez. Tres días despois da dimisión do rexedor, El Ideal Gallego publicaba unha extensa entrevista co líder socialista, titulada "Francisco Vázquez, a tumba abierta. La Coruña se juega ahora su futuro". Nela, Vázquez afirmaba que "La ciudad ha sido vejada y humillada por la posición política del alcalde", que "Merino no supo estar a la altura de las circunstancias", que "El PSG mantiene posturas similares a Herri Batasuna, desestabilizadoras y amenazadoras para la democracia y la libertad" e que "El Ayuntamiento no tiene que tratar el aborto, el divorcio, ni farrapos de gaita". Dous días despois, o xornal publicaba un artigo de opinión de Enrique de Arce no que o xornalista se referia á entrevista e que define moi ben o ambiente creado ao redor de quen dous anos máis tarde acabou gañando as eleccións con maioría absoluta: "Por fin un líder socialista coruñés se ha definido con rotundidad sobre la crisis municipal. Ya era hora (...) Francisco Vázquez habla como un político y un ciudadano plenamente consciente de los problemas más importantes que padece España en general y La Coruña en particular (...) aún es tiempo de enderezar el camino". De Merino a Vázquez As eleccións de 1983 outorgáronlle a Francisco Vázquez a maioría absoluta (14 de 27 concelleiros) Menéndez, o alcalde urbanista (como se definira a si mesmo na campaña de 1979), non deixou nos seus dous anos de xestión unha gran pegada na cidade. Gobernaba en minoría e polo camiño UCD acelerou o seu proceso de esfarelamento. Menéndez acabou tamén deixando a formación, despois de que os ucedeos galegos aprobasen oficialmente unha posición favorable coa escolla de Santiago como capital. As eleccións de 1983 outorgáronlle a Francisco Vázquez a maioría absoluta (14 de 27 concelleiros), tras uns meses marcados polo debate sobre a capitalidade (Vázquez abandonara a secretaría xeral do PSdeG-PSOE pola aposta socialista por Compostela). Coalición Popular (8 edís) e La Coruña Unida (5) completaron unha corporación da que PCG, EG, BNPG e PSG quedaron fóra. Ese día deron comezo os case 23 anos de goberno de Vázquez na cidade, ata que en febreiro de 2006 -entre numerosas acusacións de corrupción e procesos abertos- foi enviado como embaixador ao Vaticano. 23 anos que estableceron un determinado modelo de cidade, comezando polo urbanismo, os grandes centros comerciais e os aparcamentos subterráneos. Vázquez impuxo con tanta eficacia este modelo que mesmo puido chegar a parecer que non había alternativa. Unha xestión que tamén foi quen de ocultar, a través de determinadas accións cosméticas e éxitos parciais no social e no cultural, a exclusión dunha parte importante da poboación. Monge: "Chegou Vázquez, que era o candidato do capital, da Igrexa e do poder económico, e o primeiro que se fixo foi dar por finalizado o proxecto urbanístico que pretendía evitar a especulación; logo pasou o que pasou e chegaron os atropelos que todos puidemos ver" "Chegou Francisco Vázquez, que era o candidato do capital, da Igrexa e do poder económico, e o primeiro que se fixo foi dar por finalizado o proxecto urbanístico que pretendía evitar a especulación; logo pasou o que pasou e chegaron os atropelos que todos puidemos ver", contaba Manuel Monge en 2014. A peculiar versión de socialismo á coruñesa representada por Vázquez tivo a súa mellor expresión na polémica aprobación, en 1984, do Plan Xeral de Urbanismo, que mesmo provocou a dimisión de tres concelleiros do PSdeG-PSOE, compensada polo apoio dos edís de AP a esta planificación ao gusto de construtores e promotores inmobiliarios e que definiu o deseño da cidade nas décadas seguintes. A peculiar versión de socialismo á coruñesa representada por Vázquez tivo a súa mellor expresión na polémica aprobación, en 1984, do Plan Xeral de Urbanismo, que mesmo provocou a dimisión de tres concelleiros do PSdeG-PSOE Na lexislatura anterior, durante a alcaldía de Merino, o avogado Rafael Bárez -lider do PCG na cidade e concelleiro de Urbanismo- foi o encargado de redactar un plan que buscaba evitar algúns dos despropósitos desarrollistas e especulativos que se viñeran producindo na cidade nos anos sesenta e setenta, afirmando un urbanismo responsable e sostible para as décadas seguintes, e creando a estrutura para un funcionamento axeitado da ampla área metropolitana coruñesa. A aprobación do plan foi continuamente obstaculizada e adiada por unha parte da corporación (entre eles os edís do PSOE), con presións moi importantes de certos poderes locais e empresas, que nunca viron con bos ollos unha norma que acoutaba as súas actuacións e os seus beneficios, uns poderes locais que atoparon a partir de 1983 unha composición do pleno municipal máis favorable aos seus intereses. "Están sendo tratados como interlocutores privilexiados sectores vinculados á especulación urbanística, mentres se rexeita todo diálogo coas asociacións veciñais e outros colectivos", alertaban os tres edís que dimitiron Os tres edís socialistas dimisionarios denunciaban (como podemos ler nas crónicas publicadas en El País o 3 de outubro e o 11 de novembro de 1984) que as condicións de licitación para a construción e explotación de oito grandes aparcamentos subterráneos "fixéronse á medida dunha grande empresa [Dragados y Construcciones], coa que xa mantiveron contactos membros do goberno municipal". Alertaban, igualmente, que "a edificabilidade no centro sufriu incrementos entre o 40% e o 50%, considerando que "están sendo tratados como interlocutores privilexiados sectores vinculados á especulación urbanística, mentres se rexeita todo diálogo coas asociacións veciñais e outros colectivos". No marco desta ordenación urbanística leváronse a cabo polémicas actuacións, coma a instalación de El Corte Inglés na Cubela, que remataron nos tribunais. Adxudicacións directas, favoritismos a determinadas empresas ou grupos de poder na cidade, un grande incremento da débeda municipal foron denunciadas na primeira lexislatura de Vázquez por un movemento veciñal que nos anos seguintes perdeu forza, capacidade crítica e representatividade e pola esquerda e o nacionalismo que naquel momento non contaba con representación no Concello. O modelo de cidade construído polo Vazquismo e continuado polo Goberno de Negreira entre 2011 e 2015 (e con matices polo de Losada entre 2006 e 2011) opacou e ocultou en certa maneira esa outra A Coruña proposta por Domingos Merino nesa primeira lexislatura e que nos anos seguintes buscou facer oír a súa voz. O modelo de cidade construído polo Vazquismo ocultou en certa maneira esa outra A Coruña proposta por Merino na primeira lexislatura e que nos anos seguintes buscou facer oír a súa voz "A Coruña ten que ser un faro para Galicia, algo do que todos os galegos nos sintamos orgullosos (...) O Concello ten que ser a casa de todos e todos os cidadáns deben ter a posibilidade de participar na política municipal" destacaba Merino no seu primeiro discurso como alcalde, unha intervención que foi moi sinalada por Xulio Ferreiro na súa propia investidura ("comeza, hoxe como aquel día, unha nova época (…) Porque hoxe a Praza entrou por fin no Pazo. E oxalá non saia nunca máis"). Dúas formas moi distintas de entender e de construír a cidade, como sinalaba Xurxo Souto lembrando o Goberno de Merino, tan distinto aos que viñeron despois: "A Coruña sempre tivo esa pulsión creativa que lle dá a súa propia natureza, o feito de estar chantada no Atlántico coma se fose un barco, pero tamén esa outra alma provinciana, gris, escura e un tanto elitista". Dúas Coruña que existiron en paralelo e aínda coexisten.


Summary: A navieira suspende o evento previsto para este xoves "por mor das malas condicións climatolóxicas"

A empresa Nabia organizara para este xoves, véspera do vindeiro Día de Defuntos, unha festa de Samaín na illa de San Simón. Con saída e chegada desde Vigo, a navieira ofrecía un roteiro, unha cea e varias actividades con disfraces neste espazo que foi campo de prisioneiros do franquismo e onde foron represaliados e morreron centos de persoas. A navieira que organizaba a festa de Samaín na Illa de San Simón decidiu suspendela "por mor das malas condicións climatolóxicas previstas"Desde hai xa varios días, asociacións de memoria histórica, familiares de represaliados, partidos políticas e administracións como a Deputación de Pontevedra denunciaran a "profanación" do lugar e solicitaran á Xunta que denegase o permiso para esa festa, concedido e ratificado nos últimos días. Na tarde deste mércores, a navieira Nabia decidiu suspender a viaxe organizada "por mor das malas condicións climatolóxicas previstas", segundo aclaran desde a compañía, que mantiña a media tarde a oferta na súa páxina web pero que asegura que sería retirada "axiña". Negan, tamén que as queixas das entidades de memoria histórica tivesen algo que ver. O anuncio deste evento causara a indignación entre asociacións da memoria historica como Iniciativa Galega pola Memoria (IGM) que denunciou "a profanación" do lugar xusto no día no que os restos de Franco eran exhumados do Valle de los Caídos. Iniciativa Galega pola Memoria denuncia a "profanación" do espazo cunha actividade lúdica "impensábel" en calquera outro campo de prisioneiros A entidade IGM, que agrupa ducias de entidades culturais e memorialísticas de Galicia, censurara esa "profanación dun espazo da memoria a través dunha actividade lúdica" e considerara que un acto así sería "impensábel en ningún outro campo de prisioneiros do mundo". "En moitos lugares de Europa resultaría mesmo delictivo", din. Así, esixiron "que a Xunta de Galicia impedise dunha vez a continua e reiterada aldraxe á memoria e ridiculización da dor das vítimas do franquismo, preservando a Illa de San Simón como lugar de homenaxe e recordo".Días despois, familiares de represaliados e presos que foron encarcerados e fusilados na Illa cualificaron de "indecente e insultante banalización do mal" a festa organizada pola navieira e pediron tamén ao Goberno galego que reaccionase. Desde o BNG, o seu deputado Luís Bará mesmo presentou unha proposición non de lei na que solicita que se prohiban este tipo de actividades na illa de San Simón, así como a eleaboración dun plan de usos para o espazo que impulse a súa función como lugar de "recuperación, divulgación e dinamización da memoria histórica democrática galega e da loita polas liberdades e os dereitos civís". A Deputación de Pontevedra opúxose á celebración da festa e censura que a Xunta dese o visto e prace á actividadeAdemais, a Deputación de Pontevedra, a través da súa deputada no departamento de Memoria Histórica, María Ortega, rexeitou tamén esta actividade na Illa de San Simón e censurou a autorización que a Xunta deu a esta festa do 31 de outubro. "A illa foi cárcere e lugar de terror para milleiros de veciños da provincia", dixo a nacionalista Ortega, que pide "respecto en memoria destas persoas, as súas familias e pola saúde dunha sociedade democrática" e que non se converta o lugar nun "parque temático".


Summary: Os socialistas obterían 17-18 escanos, fronte aos 11-12 do PP, os 8-9 de Ciudadanos e os 8 de Unidas Podemos. VOX entraría con 4-5 representantes, o mesmo que Agora Repúblicas (3), Junts (1) e CEUS (1).

O PSOE podería obter unha clara vitoria nas eleccións europeas, dando continuidade ao seu resultado das eleccións xerais do 28A. Esa é, cando menos, a previsión do CIS, que este xoves publicou o seu barómetro para as eleccións municipais, autonómicas e europeas do 26M. Os socialistas poderían obter 17-18 escanos, fronte aos 14 que acadaron en 2014, un dos seus peores resultados históricos. O PP, en cambio, caería ata os 11-12 (16 en 2014), superando por pouco a Ciudadanos (8-9) e Unidas Podemos (8). Hai cinco anos Ciudadanos e UPyD obtiveron 6 escanos e a suma de Podemos, IU e confluencias chegou a 11 deputados/as. A sondaxe do CIS rexistra tamén a entrada de VOX no Parlamento Europeo, con entre 4 e 5 escanos. A porcentaxe de voto estimada para cada unha destas candidaturas é moi semellante ao resultado obtido nas xerais do 28 de abril.Tres das listas dos partidos nacionalistas obterían tamén representación. Agora Repúblicas (a lista de ERC, Bildu e BNG) tería 3 escanos. E Junts (a lista encabezada por Puigdemont) e CEUS (a lista encabezada polo PNV na que participa CxG) acadarían 1 cada un. Pacma e Compromiso por Europa (encabezada por Compromís e na que participa En Marea) ficarían sen representación.Con este resultado tan só Francisco Millán Mon (número 8 na lista do PP), Nicolás González Casares (número 9 na candidatura do PSOE) e Adrián Vázquez Lázara (número 8 na lista de Ciudadanos) terían asegurada a súa presenza directa no Parlamento europeo entre os políticos galegos incluídos nas candidaturas. Vanessa Angustia é a número 10 na de Unidas Podemos e Ana Miranda é a número 5 na de Agora Repúblicas (encabezada, iso si, por Oriol Junqueras, en prisión) e terían que agardar a recambios de lista ou á súa incorporación nalgún momento da lexislatura en función dos acordos previos de constitución das candidaturas.A enquisa revela que o interese dos españois e españolas polas eleccións europeas é reducido, pois só o 30% di seguir as noticias sobre estes comicios con "moito" ou "bastante" interese. De igual xeito, tan só o 61% afirma que "con toda seguridade" votará o 26 de abril nas eleccións ao Parlamento europeo.O CIS estende esta previsión de vitoria do PSOE ás eleccións autonómicas, pois os socialistas poderían manter os gobernos territoriais que teñen neste momento (Estremadura, Asturias, Castela-A Mancha, Aragón e Baleares) e poderían facerse con Madrid e Canarias, sendo ademais o partido máis votado en Murcia ou Castela-León, pero con maioría das dereitas. O PRC mantería o poder en Cantabria e en Navarra o cuatripartito de esquerdas necesitaría os votos do PSOE para remetir mandatoA enquisa do CIS foi realizada nas semanas previas ás eleccións do 28 de abril (entre o 23 de marzo e o 23 de abril), polo que non recolle o posible efecto da vitoria do PSOE neses comicios. Componse de 18.000 entrevistas, 964 en Galicia. Eleccións municipaisO CIS ofrece tamén estimación de voto e unha previsión de reparto de escanos nas cidades máis poboadas: Madrid, Barcelona, Sevilla, Valencia e Zaragoza, nas que Manuela Carmena, Ada Colau, Juan Espadas e Joan Ribó poderían manter a Alcaldía, mentres que na capital aragonesa o PSOE podería liderar o Goberno local.A enquisa ofrece tamén información de Santiago de Compostela, a partir de 300 entrevistas. Porén, na capital galega o barómetro non achega estimación de voto nin reparto de edís e tan só datos de Intención de voto+simpatía. Neste caso, o PSdeG-PSOE (22,1%) aparece por diante de PP (19,7%), Compostela Aberta (9,4%), BNG (5,7%) e Ciudadanos (3%), cun 7,7% de respostas a "outros partidos".


Summary: Martiño Noriega asume que na etapa que se abre "teremos erros e acertos" mais ninguén poderá "dubidar do noso compromiso" e da "ilusión".

Martiño Noriega, o candidato da lista máis votada nas eleccións municipais en Santiago, Compostela Aberta, afirmou nunha comparecencia de imprensa que "o que toca agora" é convocar as bases sociais deste proxecto para que elas opinen e decidan "a estratexia de futuro", en referencia a se gobernar en minoría ou ben con pactos. "O primeiro é valorar na casa, valorar entre toda a xente, e logo establecer unha interlocución co resto das forzas políticas representativas conectadas coa necesidade de construír outra etapa" na cidade. CA obtivo nas eleccións deste domingo 10 edís, por 9 do PP, PSdG 4 e BNG 2. Noriega lembrou que até o 13 de xuño non se constitúen as novas corporacións, polo que até entón ábrese un período no que o que toca, dixo, é "dialogar, falar e participar". Neste camiño, anunciou que se convocará as bases para "facer valoración dos resultados e da estratexia de futuro", resaltando a importancia do "método participativo" de Compostela Aberta. "É o que nos dá razón de ser tanto no programa como no acción". "Evidentemente", afirmou, nestas semanas tamén haberá que "dialogar" con "todas as sensibilidades que entendan que é necesario cambiar a realidade política da cidade" e "abrir unha nova etapa". Mais aprazou até despois da asemblea de CA a definición da "política de pactos", garantindo que intentarán "mediante o diálogo, dotar dun modelo de gobernabilidade estábel á cidade". "Mais, a maiores da decisión que teña que tomar Compostela Aberta, moitas veces este tipo de cuestións non dependen dun, como na vida, como no amor, dependen de varias persoas e ese é un proceso que iremos decantando nas vindeiras semanas", manifestou.


Summary: Os empresarios dos medios de comunicación recibiron máis de 20,3 millóns de euros da Xunta de Galiza en 2017. O 90% deste diñeiro repartiuse á marxe das convocatorias de subvencións do Diario Oficial da Galiza (DOG) mediante dúas vías — convenios de colaboración e contratación de publicidade — que permiten distribuír legalmente o diñeiro público de maneira discrecional, sen publicidade nin concorrencia.

O volume repartido en 2017 non é algo excepcional. Os anos anteriores os grandes medios apañaron outro tanto. Consultando as fontes documentais públicas (DOG, Rexistro de Convenios e Plataforma de Contratos Públicos de Galiza) pode comprobarse que neste 2018 van camiño de lograr igual ou máis. Son moitos 20 millóns ao ano dentro dun orzamento superior aos 9.000 millóns? A Xunta non gasta tanto no transporte escolar dalgunhas provincias nin, por exemplo, en impulsar a investigación universitaria. Proporcionalmente ao seu tamaño, ningún outro sector económico recibe tanto diñeiro do Goberno galego ano tras ano como os xornais en papel. Ininterrompidamente desde tempos do fraguismo, o Executivo usa cartos de todas e todos para influír nas liñas editoriais. Ininterrompidamente, porque este é un xogo que tamén practicaron os dous socios do bipartito, PSdeG e BNG, cando tiveron ocasión. O 90% das axudas da Xunta aos medios repartiuse á marxe das convocatorias de subvencións do DOG En realidade, untar os medios de comunicacións afíns é algo que fan case todas as forzas con poder en Galiza, tamén desde concellos e deputacións. Moi poucas administracións, e moi poucos medios, poden presumir de estaren libres de pecado. O Concello de Ames foi pioneiro en 2017 ao regular un sistema de reparto da publicidade institucional de acordo a criterios obxectivos. O Concello da Coruña anunciou ao comezo da lexislatura algo similar, pero aínda non o concretou. Con todo, o volume de diñeiro que reparte todos os anos Alberto Nuñez Feixóo, e polo tanto o poder que ten sobre a prensa, non ten parangón. Por iso é o centro desta análise. Tres vías A Xunta distribúe os cartos mediante tres vías: convenios de colaboración, publicidade institucional e subvencións convocadas no DOG. Delas, as dúas primeiras (convenios e publicidade) están deseñadas para repartir millóns sen transparencia, e moitas veces a dedo. A Lei 9/2007 de Subvencións de Galiza prohibe á Administración dar axudas sen regras e convocatorias públicas. Agora ben, tirando de convenios, as consellarías poden esquivar estes requisitos. Os mandatarios aproveitan esta vía legal, pensada orixinalmente para chegar a acordos con outras administracións e financiar iniciativas que non teñan ánimo de lucro. De feito, a maioría dos convenios asínanse con ONG de persoas con discapacidade, persoas en risco de exclusión, etc. Como logra a Xunta colar os medios, empresas con ánimo de lucro, nesta vía? O truco está en enmascarar os motivos do convenio nunha causa social e soster que os cartos da Administración van unicamente a cubrir os custos de implantación desa política. Por poñer un exemplo, a prevención contra os incendios ou o fomento da lectura de xornais nas aulas. Calquera persoa pode indagar estes detalles grazas a unha reforma legal implantada polo bipartito. Se ben é certo que a coalición continuou usando recursos públicos para tratar de gañarse o apoio dos editores, tamén é certo que impulsou unha Lei de Transparencia que obriga a publicar estes acordos. Os documentos pódense consultar no Rexistro de Convenios, aínda que con meses de atraso. Ademais, a web sufriu paradas, meses en que non publicou nada. A Xunta alegou daquela problemas técnicos. A Xunta non emprega os convenios para subvencionar esta ou aquela iniciativa concreta dun determinado xornal. Cando unha consellaría asina un convenio cun medio, o máis frecuente é que tamén asine co resto de periódicos. As cantidades que reciben poden ser diferentes — en teoría proporcionais a súa difusión — pero a todos os diarios en papel cáelles algunha tallada. A quen convida? A Xunta invita a estas «roldas de convenios», sobre todo, os diarios en papel — ningún deles crítico con Feixóo — e só puntualmente a algunhas emisoras de radio. Non hai «roldas de convenios» para os diarios dixitais, malia teren en moitas ocasións máis audiencia que os seus competidores impresos. Tampouco para semanarios como Sermos Galiza nin para revistas como Tempos Novos ou Luzes. Nestas categorías de medios si hai numerosas cabeceiras con liñas editoriais críticas co PP. En 2017 a Xunta asinou 56 convenios coa prensa por valor de 1,91 millóns, que repartiu subxectivamente. Así, o Grupo Voz acapara máis da metade do diñeiro repartido deste xeito. Algo que non se corresponde co seu peso en audiencia. Segundo o Estudio Xeral de Medios (última ondada de 2016), La Voz de Galicia acumula o 32% das lectoras e lectores de prensa diaria, pero apaña o 51% do diñeiro dos convenios, máis de 977.000 euros. O conglomerado de Santiago Rey Fernández Latorre recibe exclusivamente certo tipo de convenios, que os demais nin cheiran. Por exemplo, 27.000 euros da Consellaría de Educación polo programa «Naturación», que leva seis anos programando educación ambiental nos colexios. A fábrica de aluminio de Alcoa en San Cibrao cofinánciao. Alcoa San Cibrao é precisamente unha das industrias máis contaminantes de Galiza, cunha ducia condenas xudiciais por contaminar a súa contorna. Unha cuestión a debater é se recibindo cartos dunha industria contaminante e da administración que a supervisa, un xornal pode informar libremente do impacto desa fábrica. Outra cuestión é se a educación ambiental que reciben cada ano miles de nenas e nenos da Mariña é obxectiva. Logo están as «roldas de convenios» que benefician todas as cabeceiras en papel empregando os mesmos motivos ano tras ano. Por exemplo, Medio Rural dá todos os exercicios diñeiro aos xornais «para a realización de accións divulgativas e informativas relacionadas co desenvolvemento da produción agroalimentaria de Galiza». Claro que nesta rolda non lles cae o mesmo a todos. Para La Voz hai case 150.000 euros e, por exemplo, para o seu competidor coruñés La Opinión de A Coruña, 8.000 euros. Outras veces o motivo do convenio evidencia a necesidade do Goberno de influír na opinión pública. Por exemplo, Medio Rural pagou 25.000 euros a La Voz para «a divulgación das políticas da Consellaría na prevención de incendios». O Executivo logra así financiar a información do xornal sobre unha das problemáticas, a dos lumes forestais, nas que precisamente está máis en cuestión o labor do Executivo. Velaquí outro exemplo do uso destes acordos para satisfacer as necesidades políticas do PP. Desde 2016, La Voz e El Correo Gallego reciben da Xunta máis de 100.000 euros para a «difusión informativa da capitalidade de Santiago de Compostela nos medios de comunicación». La Voz ten o 31% das lectoras e lectores en papel e recibe o 51% dos convenios En verdade necesitan as compostelás e composteláns que a prensa os informe de que son capital de Galiza e do que iso implica? Á Xunta parécelle que si. «O obxectivo final é que os santiagueses teñan unha imaxe clara do que Santiago de Compostela representa no presente e as súas posibilidades no futuro como capital da Comunidade», reza o acordo. No ano 2015 o PP perdía o goberno de Santiago e a billa dos cartos discrecionais que fluía desde o municipio fechábase. Ao ano seguinte, abríase unha billa diferente desde os despachos da Secretaría Xeral de Medios. La Voz comprométese neste acordo a cambio de 125.000 euros a, entre outras cousas, publicar «catro reportaxes de dúas páxinas cada unha sobre os aspectos informativos relacionados no obxecto deste convenio». O goberno non pode determinar o «contido concreto da información» pero esta debe xirar ao redor da «imaxe de Santiago de Compostela nos distintos ámbitos de actuación da Xunta de Galicia» difundindo unha visión «moderna e de futuro». Programación centralizada Todas as consellarías dan convenios seguindo unha programación centralizada. Aínda que cada conselleiro ten autoridade para asinar convenios con quen queira, quen supervisa é a Secretaría Xeral de Medios, que depende da Presidencia. Na era Fraga ou no bipartito os medios podían chamar a diferentes portas en San Caetano coa esperanza de chuchar de varias tetas públicas. Fronte as taifas fraguianas, na era Feixóo todo está máis centralizado. Só hai unha porta á que merece a pena chamar. É a do despacho de Mar Sánchez Sierra, a secretaria xeral de Medios, responsábel de prensa e man dereita e do presidente desde que retornou a Galiza. Así, o reparto da maioría das campañas de publicidade tamén está centralizado en Presidencia. A través destas insercións de anuncios distribúese o maior anaco da torta: 16,8 millóns o ano pasado. A maioría a través de acordos marco, coa supervisión da citada Secretaría. Quen leva eses 16.800.000 euros en publicidade? Imposíbel sabelo en detalle, malia ser diñeiro público. Unha vez que unha axencia de publicidade gaña o concurso para facer determinada campaña dentro dun acordo marco ten, en teoría, marxe para maximizar o impacto do investimento negociando cos medios. Os pregos de condicións da Xunta non obrigan a meter máis anuncios en tal cabeceira, menos noutra e excluír aqueloutra. Uns poucos, iso si, limitan as insercións de anuncios aos xornais en papel máis lidos de cada provincia, que é un xeito de investir só en La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El Progreso de Lugo e La Región de Ourense. Con todo, os anuncios van sempre para os mesmos. As axencias fan os plans de medios para satisfacer o gusto da Xunta. Por exemplo, as últimas campañas polo 25 de Xullo e o 17 de Maio gañáronas diferentes axencias, pero os medios dixitais en galego — con liñas editoriais críticas — reciben a mesma miseria todos os anos. Cantidades ridículas, sobre os 500 euros en dúas campañas ao ano aproximadamente. É dicir, o resto das faragullas que caen ao lado do caldeiro do lixo; pero dabondo para que ninguén poida acusar o Goberno de vetar por completo a determinada cabeceira. Na publicidade, malia non podermos facer unha análise en detalle dos destinatarios como nos convenios, resulta evidente lendo a prensa que a maioría do investimento público vai para os xornais en papel. Do mesmo xeito que cos convenios, xornais dixitais como sermosgaliza.gal ou praza.gal, semanarios como Sermos Galiza e as revistas en galego non ven case nin un peso. Non ven case un peso tampouco as revistas galegas e en galego como Luzes ou Tempos Novos. Revistas e suplementos de ámbito estatal ven máis. Porque na centralización da publicidade da Secretaría de Medios hai unha lixeira excepción, a Axencia de Turismo de Galiza. Axencia que, en todo caso, organicamente tamén depende, igual que Medios, de Feixóo. A promiscuidade publicitaria de Turismo emprégase en boa parte para montar campañas en medios fóra do país. Como se pode ver na táboa que acompaña esta análise, en 2017 Turgalicia comprou espazos en ABC, El País, El Mundo e os seus suplementos. Algo que favorece as aspiracións de Feixóo de dar o salto a Madrid e que explica, en parte, o interese da prensa da capital de España pola súa figura. A terceira vía pola que a Xunta financia algúns medios son as subvencións convocadas no DOG. É o método máis transparente e, até certo punto, obxectivo. Hai unhas convocatorias ás que todo o mundo pode concorrer e, de acordo aos criterios públicos e preestabelecidos, o Executivo reparte o previamente o orzado. Das dúas convocatorias vía DOG, a que reparte máis diñeiro é a destinada a empresas xornalísticas e radiodifusión. Por esta vía os medios recibiron 1,6 millóns en 2017; liderados por La Voz de Galicia, con máis de 677.000 euros. Aos medios en galego non chegan case nin as faragullas. Por exemplo, Sermos Galiza, o de máis difusión na lingua propia, recibiu unha resolución de 918 euros (ver táboas anexas). Os trucos Que as axudas vía DOG sexan máis obxectivas non significa que non teñan truco. Como se aprecia a simple vista, os máis beneficiados son de novo os editores de xornais en papel e en español, aliados do PP a nivel galego, aínda que puntualmente se poidan arrimar a alcaldes de esquerda nas súas capitais. As convocatorias no DOG inclúen barreiras que na práctica exclúen case todos os dixitais críticos, que son os medios en galego máis populares. Por exemplo, a convocatoria para empresas xornalísticas fixa que cómpre ter cinco traballadoras e traballadores, cifra inalcanzábel para case toda a prensa dixital en galego, que é de recente creación. Ademais, esta convocatoria explota a lingua como escusa, pois para ser beneficiario chega con demostrar que se usa o galego nunha pequena porcentaxe das informacións e que se respectan as citas das persoas galegofalantes. Ao dar moito máis peso á difusión que ao grao de uso do idioma propio, o resultado é que, por exemplo, La Voz recibe 737 veces máis diñeiro que Sermos Galiza, o único medio 100% en galego que se pode presentar a esta convocatoria ao superar a citada barreira das cinco traballadoras e traballadores. Así, periódicos que barren o galego cara ás páxinas de opinión e, con sorte, de cultura acaparan a práctica totalidade do diñeiro. Logo está a pequena convocatoria de axudas para medios 100% en galego, que reparte só 197.000 euros, máis de oito veces menos que a convocatoria para medios bilingües. Ademais, exclúe todos os dixitais. Só se poden presentar publicacións en papel. Así, por exemplo, nin sermosgaliza.gal nin praza.gal nin os numerosos pequenos dixitais locais e comarcais poden aspirar a cobralas. Sermos Galiza recibe 30.000 euros por editar un semanario en papel de 50 números ao ano, o medio impreso en galego máis lido e con máis números no país. O resto vai na súa práctica totalidade para medios gratuítos, locais ou comarcais, de escasa difusión, encabezando a listaxe a ourensá Letras a la Carta con tres cabeceiras. Son de novo faragullas, pero dabondo, iso si, para demostrar que a Xunta non exclúe por completo a prensa en galego. Hai unha parte que si está excluída de todo. As convocatorias esixen usar a norma da Real Academia Galega. Na práctica isto serve para deixar fóra cabeceiras en reintegrado, que usan a norma AGAL, como o Novas da Galiza e que tamén adoitan ser críticas co PP. Os máis beneficiados son os editores de xornais en papel e en español, aliados do PP a nivel galego Esta análise debulla cifras referidas a 2017 pero o sucedido o ano pasado non é nada excepcional. Pasa todos os anos e pasa máis cando hai eleccións galegas. Pasaba con Fraga, pasou co bipartito e pasa con Feixóo. Pasa na Xunta, pero pasa tamén nos concellos e nas deputacións. Pasa tamén en Madrid. Aínda que o Estado non anda repartindo a dedo convenios entre os medios, mantén a súa propia rede caciquil, por exemplo a través das subvencións que reparte coa escusa de informar as persoas emigrantes, alimentando así cabeceiras dos grupos de La Voz e La Región. A dependencia da prensa co respecto ao poder é un dos aspectos máis podres da democracia española e da autonomía galega. Por riba, é un tema do que a cidadanía non sabe case nada. As políticas e políticos e os grandes empresarios da comunicación manteñen á mantenta a súa simbiose a escuras. Moitos dos medios máis pequenos non teñen recursos dabondo para contar esta relación cun mínimo de rigor ou teñen medo ou conténtase coas faragullas. Politicamente, é un tema que non lle interesa mover moito á oposición, consciente de que os seus fan algo similar a outro nivel. Na prensa, como en calquera outro negocio, quen paga manda. Todos, tamén os xornalistas, temos un prezo. E quen paga máis en Galiza é a Xunta. A quen queira informarse lendo un xornal libre de influencia do poder político non lle queda outra que investir elas e eles mesmos para tratar de garantir que o periódico non dependa de ningunha teta pública. [Este artigo foi publicado no monográfico especial sobre medios de comunicación editado por Sermos Galiza S.A. con motivo do 17 de maio baixo o título "A necesidade de O Diario Galego"]


Summary: A artista ferrolá recibirá o premio honorífico outorgado pola asocición Músicas ao Vivo na gala que terá lugar en outubro.

A VII edición dos Premios Martín Códax da Música Galega dedicará o seu galardón honorífico en recoñecemento á traxectoria e comprometida traxectoria da artista María Manuela. Así o decidiu a asociación Músicas ao Vivo, que a cualificou como "unha muller especial, querida e admirada por todo o que representa" no panorama cultural e a súa "fortísima pegada" na música en galego. A artista, criada no barrio ferrolán de Recimil, protagonizou unha longa carreira en solitario e como parte do dúo María Manuela e Miguel, "referentes da canción protesta" ao pór música aos textos das poetas máis recoñecidas da Galiza. En 1999 publicou o seu último traballo en solitario Para Miguel, dedicado ao seu compañeiro, e desde entón colabora con diversos proxectos musicais e audiovisuais. A entraga dos galardóns decorrerá en outubro. Presentadas as candidaturas para esta edición, as socias e socios de Músicas ao Vivo deciden cal será o proxecto premiado en cada unha das vinte categorías diferentes.


Summary: PSdeG, Ourense en Común e BNG sinalan a única cidade galega onde gobernou o PP nos últimos catro anos como exemplo da súa mala xestión mentres os populares piden a maioría absoluta para "traballar libremente sen ter as mans atadas".

"Xestión nefasta", "longa noite de pedra" ou "parálise". Con todo isto quere acabar a esquerda na cidade de Ourense, onde os partidos encaran unhas eleccións moi abertas, na única urbe que o PP mantivo tras os pasado comicios de 2015. Jesús Vázquez (PP) pide a maioría absoluta" para "traballar libremente , sen as mans atadas"; PSdeG, OUeC ou BNG reclaman a fin da súa"xestión nefasta"O inicio da campaña comezou con claras mensaxes diferenciadas: a do alcalde e candidato popular á reelección, Jesús Vázquez, que goberna en minoría e chamou a conseguir unha maioría absoluta para evitar o que considera un bloqueo da oposición, polo que pide o voto para "poder acadar esa maioría" que lle "permita traballar libremente sen ter as mans atadas". Da outra banda, as forzas de esquerda, convencidas que desta vez sumarán para gañar a cidade. Así, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, escolleu Ourense para comezar a campaña. Convencido da vitoria do progresismo en todas as urbes galegas, apoiou o candidato ourensán, Rafael Rodríguez Villarino, para reverter a "xestiónnefasta" que di que levou a cabo Vázquez, con "catro anos nos que nin tan sequera saíron adiante uns sós orzamentos". "Toca abrir o futuro en Ourense para recuperar o pulo que tivo no pasado como terceira cidade de Galicia", dixo.Ourense en Común cre que a cidade "tomará a palabra o 26 de maio para saír dunha vez por todas desta longa noite de pedra"En termos parecidos se pronunciou Martiño Xosé Vázquez, de Ourense en Común, formación que irrompeu con tres escanos en 2015 e aspira a mellorar resultado, convencido como está de que a cidade "tomará a palabra o 26 de maio para saír dunha vez por todas desta longa noite de pedra". "Recuperará co nós un futuro que nos foi secuestrado", dixo na pegada de carteis. Nese inicio de campaña participou tamén Ourense Mellor, a formación que lidera Etelvino Blanco, co obxectivo de "transformar a realidade que deixa o peor goberno municipal que tivo esta cidade". Precisamente, a enorme división na urbe, con ata quince candidaturas, fai difícil un prognóstico claro. Xa este luns, foi o BNG quen dirixiu a ollada principal a un concello onde quedou sen representación nos pasados comicios locais. Aló foi a portavoz nacional, Ana Pontón, para advertir de que o Bloque considera a cidade "estratéxica", tal e como lembrou o seu candidato á alcaldía Luís Seara. "Imos a por todas, non renunciamos a nada e queremos ser determinantes no vindeiro mandato municipal", dixo durante un percorrido pola praza de abastos. O Bloque pon Ourense como "exemplo paradigmático" da "política fracasada do PP"Alí, Pontón presumiu dun modelo municipal do BNG que funciona, en contraste coa "política fracasada do PP", que di que ten como "exemplo paradigmático" da cidade das Burgas, "paralizada pola incompetencia" do goberno popular. Ademais, tamén criticou unha oposición que considera que non estivo á altura. No medio, Democracia Ourensana, a gran sorpresa en 2015, co seu controvertido líder, Gonzalo Pérez Jácome, que aspira a pasar de líder da oposición a alcalde porque, di, o seu é "o único partido que pode sacar Ourense do pozo". Ademais, e como se dun candidato a elexir se tratase, Manuel Baltar, presidente da Deputación de Ourense, presentou tamén o seu programa para o vindeiro mandato. Gonzalo Caballero, líder do PSdeG, fixo referencia a el e chamou a derrotar nas urnas "o caciquismo e clientelismo" que goberna a entidade provicial, co "segundo dos clan dos Baltar á fronte", para que "entre aire fresco" na institución.


Summary: A portavoz nacional do BNG denuncia o deterioro por abandono do cuartel de San Fernando, once anos despois de que o Concello de Lugo cedera o espazo á Xunta comprometéndose esta a dar unha solución ao cuartel.

"Estamos igual ou peor que hai dez anos", dixo Ana Pontón en Lugo durante un encontro con responsábeis locais e militantes do BNG, "o goberno de Feixoo non ten ningún compromiso con esta cidade e desatende o coidado do noso patrimonio". Neste sentido, anunciou que o BNG levará ao Parlamento galego unha iniciativa para defender que o cuartel de San Fernando sexa "xestionado pola Xunta de Galiza", e explicou que existe un consenso na cidade para dedicar o espazo a un Centro de Interpretación Galaico-romano. A portavoz nacionalista tamén criticou as declaracións de Núñez Feixoo a respecto dos datos de desemprego e lembrou que o presidente da Xunta non asume a súa responsabilidade cando responde que non é responsábel do incremento do paro. Na súa opinión, estas afirmacións demostran que Feixóo "é un cero á esquerda e cun goberno inútil que non lle aporta nada a Galiza". Non podemos seguir "cun presidente durminte" que pensa que os problemas se van solucionar "manipulando os medios públicos", insistiu Pontón, e instou a Feixóo a que asuma as súas responsabilidades ou "que deixe o seu cargo porque Galiza necesita ao fronte do goberno a un presidente ou unha presidenta que poña enriba da mesa alternativas económicas e deixar de laiarse ou buscar responsabilidades fóra."