Summary: O Goberno de Murcia nega reiteradamente a contaminación de orixe agrícola no Mar Menor, en contra incluso da evidencia científica, sosteñen entidades ecoloxistas. Todo isto no medio dun novo episodio de mortaldade de peixes que confirma o empeoramento dunha situación que se teme irreversíbel.

O novo episodio de mortaldade de peixes e crustáceos no Mar Menor (Murcia) está facendo saltar todas as alarmas, e pondo en cuestión máis unha vez se é posíbel un futuro con vida na maior lagoa litoral do Estado español, "condenada a unha morte agónica", incide Ecoloxistas en Acción. A degradación da albufeira está intimamente vencellada coa expansión da agricultura en réxime intensivo e o regadío (nunha das zonas máis áridas de España), a entidade ecoloxista salienta que desde a perspectiva científica "non existen dúbidas da orixe agroindustrial dos fosfatos e nitratos que chegan á lagoa desde hai varias décadas". Esta contaminación provén principalmente de canalizacións que conectan as zonas agrícolas co Mar Menor. Primeiro extráese auga de acuíferos contaminados cos fertilizantes que sosteñen a agricultura intensiva, logo esa auga salgada pasa por unhas desalgadoras ilegais, e, finalmente, despois de separar a auga utilizada para regar, a salmoira -mesturada sobre todo con nitratos- bótase en canles que rematan nas canalizacións que levan a vertedura cara ao Mar Menor, como demostrou unha investigación de Datadista. Nalgunha ocasión, desvela o medio, unha chamada da Presidencia da Confederación Hidrográfica do Segura freou de súpeto a inhabilitación destas canalizacións que nacen no Campo de Cartaxena. Alí, sitúan tamén o epicentro do problema entidades como a Asociación de Naturalistas do Sueste (ANSE) ou World Wild Fund for Nature (WWF), que nun comunicado conxunto difundido esta quinta feira, advirten que a alta mortalidade na lagoa "podería continuar nos vindeiros días, debido a que as causas que xeraron o problema non se estudaron axeitadamente, e o Mar Menor segue a recibir grandes cantidades de augas de drenaxe". Tampouco hai vontade política para solucionar o desastre ecolóxico, láianse desde Ecoloxistas en Acción, que sinalan o Goberno rexional, "que semella estar aliñado co sector agroindustrial, defendendo os seus intereses e non o interese xeral". Amais de non retirar nin "un só metro de regadío ilegal", o presidente de Murcia, Fernando López Miras (PP), "pon en dúbida a certeza científica da orixe agroindustrial da crise eutrófica e ameaza con denunciar a ministra de Transición Ecolóxica e Reto Demográfico, Teresa Ribera". Mais, perante as teorías que evitan pór o foco na actividade agrícola do Campo de Cartaxena, o Instituto Español de Oceanografía apuntou que é "moi precipitado" afirmar que a onda de calor sufrida pola meirande parte do Estado a semana pasada pode ter algunha relación co visíbel deterioración ecolóxica da zona, por mor de que os organismos que viven alí están "especialmente adaptados aos cambios ambientais bruscos e flutuantes". "Resulta difícil que se vexan afectados por un leve incremento de temperatura, dentro do máximo estival característico do Mar Menor", salientou. Tanto o PSOE como Podemos solicitaron a comparecencia de López Miras, a quen culpan do estado actual da albufeira xunto o conselleiro Antonio Luengo Zapata, responsábel de Auga, Agricultura, Gandaría, Pesca e Medio Ambiente. Mentres agardan a evolución dos acontecementos nos vindeiros días, a poboación da ribeira do Mar Menor -moi dependente do turismo- mira cara ao ceo pola alta temperatura do mar Mediterráneo, que aumenta o risco de pinga fría, un fenómeno que pode desatar choivas torrenciais que, no caso do Mar Menor, enche de verteduras a lagoa pola urbanización masiva da costa e a desaparición do sistema de terrazas e bancais de secaño, que retiñan a auga ao seu paso.


Coñecimos nos últimos días dúas revelacións que degradan máis a lexitimidade do actual Goberno do Estado. Por unha banda, sóubose que a ministra Ana Mato estaba casada en réxime de gananciais con Sepúlveda aínda no 2007. Pola outra, Mariano Rajoy publicou as súas declaracións fiscais. E destas tírase que no 2008, cando a crise xa era unha realidade, o PP- que depende segundo a súa contabilidade oficial nun 86% das subvencións públicas- incrementaba o soldo do seu Presidente nuns 28000 euros até elevalo a máis de 200.000 €/ano. Lembremos que sería no 2008 cando, segundo a versión-desmentida polo PP- do xornal "El Mundo" Dolores de Cospedal suprimiría os sobresoldos da rúa Xénova, que ascenderían no caso de Rajoy a 25.200 €/ano, segundo os apuntamentos publicados no xornal "El País" , tamén desmentidos polo PP. E mentres medra o malestar da cidadanía, o PCE ven de afirmar que a corrupción é consubstancial ao sistema. Velaí que só safaríamos da corrupción a medio dunha transición cara ao socialismo, esquecendo a evidencia da gravísima corrupción que existiu na Europa do socialismo real entre 1946 e 1990 e existe na Cuba castrista. O repto é previrmos a corrupción dentro do sistema. E isto esixe, sobre todo, non confiar na autorregulación e establecer regras claras para garantirmos a transparencia e a boa gobernanza. O repto é previrmos a corrupción dentro do sistema. E isto esixe, sobre todo, non confiar na autorregulación e establecer regras claras para garantirmos a transparencia e a boa gobernanza. Porque a grande ferramenta contra a corrupción é o Dereito. Un Dereito que emane dun pacto social e político que esixa altísimos estandares de calidade, moralidade e transparencia aos nosos políticos. Cómpre falarmos tamén dos axentes privados facilitadores da corrupción política, residenciados nas grandes construtoras e nalgunhas empresas que cotizan no Ibex 35. Connivencia que non só degrada a política, senón a economía. Porque distorsiona a libre concorrencia, conforme ao modelo do "capitalismo de casino do BOE": pouca atención á formación e motivación dos recursos humanos e ao I+D+i e construción de oligopolios. Estes axentes privados facilitadores tentan chuchar todos os grandes contratos, en detrimento do conxunto do tecido empresarial galego e degradan a contratación de moitos servizos públicos. A ARRINCADEIRA: A xenreira do PP co galego. A Xunta, esquecendo que segundo o Estatuto os procedementos xudiciais nados na Galicia han rematar perante o TSXG, quere levar o Decreto do galego ao Tribunal Supremo, que só pode estimar o recurso se prantexa e obtén do Tribunal Constitucional a declaración parcial de inconstitucionalidade da Lei de Normalización Lingüística de 1983. Será ésta a intención do Goberno de Feijóo? De calquera xeito, é un aceno que non só atenta contra a nosa lingua, senón que despreza o noso autogoberno, ao someter a normativa galega ás instancias xudiciais de Madrid.


Summary: A asociación Pereira Adiante pula polo compromiso das administracións e veciñanza con esta riqueza e denuncia a existencia túmulos neolíticos sen a máis mínima protección; xacementos danados por actividades forestais, Bens de interese cultural (BIC) abandonados…

A Serra do Leboreiro é un cemiterio neolítico, "dos máis grandes que hai no mundo do seu tipo", en palabras de Rubén Fernández, da asociación Pereira Adiante (Bande). Unha xoia nunha zona que alberga "un patrimonio incalculábel que se está a deixar perder". Por abandono, por desleixo, por incompetencia ou por desinterese. Pero patrimonio de gran valor e importancia, de túmulos neolíticos a xacementos galaicorromanos, están en perigo, perdéndose, sen que desde as administracións se decidan actuar. Dáse a voz de alerta desde Pereira Adiante, un colectivo cultural desta parroquia de Bande. "No caso de Pereira ningún dos túmulos neolíticos que se atopan nas nosas inmediacións goza de protección especial nin tan sequera de perimetracións, valados ou algún tipo de sinalización/protección específica", indican. Citan Penedos da Chan, Pedrouzos ou Fonte da Ra como exemplos de túmulos nun mal estado. "O xacemento galaicorromano-altomedieval de Cachiberga-Pardieiros está inmerso na broza, sen ningún tipo de medida preventiva para evitar maiores deterioros", lamentan. Danos da industria forestal Mais este patrimonio non sofre só polo abandono. Tamén están "danados por actividades forestais invasivas como as reforestacións de piñeiros que se fixeron nos últimos anos ou a apertura de camiños baldíos que non cumpren ningún tipo de función e que quedan desleixados durante anos, décadas en moitos casos". Os canastros (que son Ben de interese cultural –BIC- en Galiza) tamén padecen o abandono. "En Pereira fican aínda 40 en pé", sinala Rubén Fernández. Nesa zona os canastros son rectangulares e mixtos, cos pés e tornarratos de pedra e o esquelete de madeira ou ben madeira e pedra. Outro ben que queren que se preserve. "Como colectivo cultural sen ánimo de lucro valoramos a posibilidade de instar ante a "Dirección Xeral do patrimonio" ou onde sexa preciso para que se reverta esta situación. Non se pode ofrecer unha imaxe de estar nunha reserva da biosfera e nun parque natural e transixir esta perda tamaña e a indiferenza que a induce". Fotos interiroes cedidas por Pereira Adiante: Penedos da Chan no monte comunal de Pereira, unha zona con importantes restos tumulares neolíticos Aira da Moreira, de gran valor cultural pola sua orografía e conxunto de canastros espigueiros


Summary: O Bloque acompasa as súas iniciativas sobre o accidente de Angrois á reivindicación das vítimas, que reiteran a necesidade da investigación técnica independente reclamada pola UE. "O actual Goberno ten que distanciarse da xestión dos anteriores neste tema; ten unha oportunidade histórica de facelo mellor", subliña Néstor Rego

Un dos múltiples asuntos vinculados con Galicia que ficaron aparcados no Congreso dos Deputados polo adianto electoral de abril de 2019 e as novas eleccións xerais de novembro do mesmo ano foi a comisión de investigación sobre o accidente de Angrois, no que faleceron 80 persoas o 24 de xullo de 2013 en Santiago. No inicio da nova lexislatura o deputado do BNG, Néstor Rego, avanzou a súa intención de reclamar a súa reapertura para finalizar os traballos e redactar as conclusións. Tras o seu primeiro encontro coa Plataforma Víctimas Alvia 04155 o parlamentario do Bloque reitera esta petición, pero priorizando a esixencia da investigación técnica sobre o sinistro que tamén reclamando a Unión Europea, polo momento sen éxito.O Bloque acompasa as súas iniciativas sobre o accidente de Angrois á reivindicación das vítimas, que reiteran a necesidade da investigación técnica independente reclamada pola UERego e a voceira do BNG no Parlamento Europeo, Ana Miranda, recibiron este martes ao colectivo de vítimas en Madrid. Como xa avanzaran a pasada semana en Galicia, prevén iniciativas en ambas Cámaras acompasadas ás reivindicacións do colectivo de persoas afectadas polo accidente. Neste sentido, avanzan, en primeiro termo diríxense ao Ministerio de Transportes -nova denominación do de Fomento- para preguntarlle "cando e como se vai desenvolver a investigación imparcial e independente", a pescuda técnica, por parte da Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF), o órgano do propio Ministerio cuxa ausencia de independencia no momento de analizar o acontecido en Angrois foi constatado pola Axencia Ferroviaria Europea.Rego: "O actual Goberno ten que distanciarse da xestión dos anteriores neste tema; ten unha oportunidade histórica de facelo mellor"A xuízo de Rego, "o actual Goberno ten que distanciarse das xestións dos gobernos anteriores neste tema" e conta cunha "oportunidade histórica para facer as cousas mellor". Neste sentido, coida que "xa non hai escusas para cumprir as directrices que marca Europa e aplicar as medidas de seguridade e control de riscos necesarias para evitar outro accidente". Do seu punto de vista, entre as medidas a aplicar cómpre tamén "destituír os membros da CIAF, por deixadez de funcións tras a modificación normativa de 2015". Esa destitución tamén vén sendo reiteradamente reclamada polas vítimas.Unha vez realizada esa investigación técnica independente, explica, será o momento de reabrir a comisión política, na liña do reclamado pola plataforma. Como xa fixeran as anteriores representantes do BNG no Congreso, ratifica, esa reapertura terá o seu voto a prol.Miranda: "É imprescindible que os próximos Consellos de Ministros aproben un plan para responder ao incumprimento da normativa europea de seguridade ferroviaria"Miranda lembra que, como pano de fondo das reivindicacións do BNG sobre o accidente de Angrois está o procedemento de infracción aberto que a UE ten aberto dende o pasado 2019 contra o Estado español pola súa seguridade ferroviaria. "Resulta imprescindible -defende- que nos próximos Consellos de Ministros o Goberno aprobe un plan de acción que dea resposta" a ese procedemento de infracción "por incumprimento da normativa europea de seguridade ferroviaria".Para Miranda, o mellor xeito de facelo é "un decreto co correspondente orzamento" para atender unha demanda comunitaria que, subliña, "foi consecuencia da denuncia presentada na UE polo BNG". Todos estes, conclúe son pasos precioss para que "se depuren as responsabilidades políticas e técnicas do accidente do Alvia, tal e como acaba de acontecer co accidente do metro de Valencia.


Summary: As e os docentes demandan que as institucións sanitarias galegas deixen a "discriminación" á lingua da Galiza e lamentan a "indefensión" ante os "gobernos de Feixoo e Sánchez". A Mesa xa denunciou a situación a través da Liña do Galego.

O profesorado galego vén de acusar ao Sergas de eliminar "a nosa lingua das comunicacións relativas ás PCR previas ao comezo do curso escolar". Así llo transmitiron á Mesa pola Normalización Lingüística, que esta cuarta feira trasladou publicamente que este non é un caso illado. Para o colectivo, quer o goberno de Feixoo, quer o de Pedro Sánchez, están a excluír o galego de toda a xestión do coronavirus. "Temos dereito a recebermos información, atención e axuda sobre a Covid en galego", recorda o presidente da entidade, Marcos Maceira. "A pesar de que nin o goberno de Galiza nin o de España o respecten", incidiu o voceiro. Por iso a Mesa xa tramitou unha queixa a través da Liña do Galego "pedíndolles ás institucións sanitarias que rectifiquen" porque a atención en galego até o momento "é practicamente inexistente". Esta situación, engade Maceira, implica "unha grave limitación ao noso dereito fundamental a expresármonos no noso idioma coa administración autonómica". A organización afirma que a ausencia do galego advírtese en cousas tan sinxelas como a atención telefónica, as aplicacións móbiles do Sergas e do Ministerio de Sanidade e nas formacións especializadas sobre a pandemia.


Summary: O retorno de Xosé Sánchez Bugallo á competición electoral en Compostela saldouse cun rotundo triunfo. Co ex alcalde como cartaz, o PSdeG subiu cinco escanos e converteuse ne forza máis votada. Martiño Noriega, actual alcalde, e Compostela Aberta caen á terceira posición coa metade de concelleiros que obtivera en 2015: cinco.

O efecto Pedro Sánchez, o recordo das dúas lexislaturas en que Bugallo gobernou en coalición co Bloque e o apoio dos medios de comunicación locais propulsaron a súa candidatura. O BNG tamén subiu, case tres puntos porcentuais, pero quedou cos mesmos dous edís: serán Goretti Sanmartín e Navia Rivas. O PP de Agustín Hernández resistiu mellor do que lle agoiraban algúns prognósticos e, con 8 concelleiros, mantivo a segunda posición na capital de Galiza. As forzas de esquerda e nacionalistas suman en total 17 edís, fronte aos 8 do Partido Popular. Pero o espazo das chamadas confluencias perde unha das súas prazas máis emblemáticas e Noriega, un dos seus activos máis coñecidos, sofre un duro revés. Santiago municipais 2019 Infogram


Summary: A entidade, que busca defender os intereses de programadores, deseñadores gráficos e traballadores de marketing online e socialmedia, preséntase este xoves na Coruña cunha charla de Andrés Martínez Ortiz, director do programa para desenvolvedores externos de Google España e Adrián Álvarez, experto en BitCoin.

Son moitas as persoas que traballan en ámbitos relacionados con Internet e as TIC. Moitas destas profesións, dende a programación, o deseño gráfico, o marketing online, o hosting, o socialmedia ou a xeración de contidos para a web pertencen a campos ben distintos, pero a coincidencia no soporte fai que teñan necesidades, problemas e oportunidades comúns. Porén, a pesar de que moitas destas novas profesións non son tan novas e acumulan xa anos de desenvolvemento, até agora non foron moitas as entidades creadas para a defensa dos seus intereses. Nace como "punto de encontro en común", fomentando "a colaboración en lugar da competencia á que estamos acostumados", segundo os seus promotores Este xoves preséntase na Coruña Sociedadenet.org, plataforma de profesionais de Internet en Galicia, que nace como "punto de encontro en común", fomentando "a colaboración en lugar da competencia á que estamos acostumados", segundo os seus promotores. Esta entidade quere ser "unha nova forma de relacionarse entre nós e velar polos nosos intereses e futuro da profesión" e tamén "dar a coñecer ao público xeral o valor dos nosos servizos coma profesionais del sector". A plataforma ten entre os seus primeiros obxectivos organizar eventos "que favorezcan a formación de profesionais del sector", así como ofrecer "charlas de interese xeral como medio de ensino do noso mundo (das webs, social media, programación etc.)". "Con isto" -explican- "queremos que a xente valore máis os traballos que realizamos os profesionais do sector, mediante o coñecemento dos traballos que desempregamos e as diferencias entre os distintos servizos disponibles no mercado. Porque non é o mesmo un servizo de webs semigratuítas, por exemplo, que un bo traballo de deseño e programación. É importante que a xente aprenda a diferenciar os servizos da misma forma que coñecen a diferenza entre un 600 e un Ferrari". "Non é o mesmo un servizo de webs semigratuítas, por exemplo, que un bo traballo de deseño e programación. É importante que a xente aprenda a diferenciar os servizos da misma forma que coñecen a diferenza entre un 600 e un Ferrari" Os seus promotores destacan que "sempre é bo poñer en común o día a día dos distintos profesionais do sector, xa que axuda a clarificar os nosos problemas, retos e oportunidades, pero tamén porque é unha especie de terapia de grupo entre nós: falar do que nos preocupa e tentar saír adiante propoñendo solucións colectivas". "Varias mentes xuntas traballan mellor que pensando o mesmo por separado", conclúen. A plataforma presentarase este xoves ás catro da tarde no Salón de Graos da Facultade de Informática da Coruña, a través dunha charla ofrecida por Andrés Martínez Ortiz, director do programa para desenvolvedores externos de Google España e Adrián Álvarez (HymediaSolutions), experto en BitCoin, que analizará o proceso de creación desta moeda criptomoeda virtual e da súa actualidade máis recente. Andrés Martínez falará sobre a relación de Google coa súa comunidade de desenvolvemento, as oportunidades que ofrece e os eventos e formación que a plataforma achega a quen desexe entrar no programa. A entrada é de balde, e a segui prevese continuar o evento cunha xornada de networking na cafetaría da facultade.


Summary: A embarcación de Meira venceu en 8 das 13 regatas. Na Liga ACT, Kaiku sentenciou a competición cos seus triunfos en Portugalete e Castro mentres a representación galega (Tirán) ratifica unha temporada excelente

A campaña de traiñeiras vai chegando á súa fin. Esta fin de semana fíxoo a Liga Galega, tanto na categoría A coma na B, e en breve vaino facer a ACT. Xa só fica agardar en setembro a Regata da Concha, en Donosti, onde as mellores tripulacións van batirse nas augas do Cantábrico por unha bandeira que sabe a campionato do mundo neste deporte. A Liga Galega de Traiñeiras foi para Samertolameu. Unha vitoria sen discusión pois os de Meira venceron en 8 das 13 regatas da categoría A. De segundos ficaron os de Cabo de Cruz e de terceiros, Chapela. Agora, Meira e Cabo afían os remos de cara á posibilidade de conquistar unha praza na ACT, a liga na que compiten as mellores traiñeiras de Galiza, Asturies, Cantabria e Euskal Herria. No que corresponde á categoría B da Liga Galega de Triañeiras, Ares foi a vencedora, sendo o segundo posto para Cabo de Cruz 'B' e o terceiro para a de Puebla. A embarcación de Ares competirá na vindeira temporada na categoría A, ocupando o posto de Mecos, que descende á B Tirán Na ACT xa está todo o peixe vendido no que respecta a esta temporada. Tras as súas vitorias desta fin de semana en Portugalete e Castro, Kaiku sentenciou a Liga. Ten 15 e 18 puntos de vantaxe sobre Urdaibai e Orio. A outra cara da moeda é a traiñeira de Castro, que vai descender de forma directa. A embarcación de Zumaia xógase nas dúas vindeiras regatas permanecer ou baixar. A representante galega nesta competición, Tirán, mantén o seu quinto posto, unha praza que esta traiñeira está a manter perante tripulacións con orzamentos moito máis superiores. A embarcación patroneada por David Álvarez fixo unha temporada de enorme mérito, mesmo coa conquista de dúas bandeiras.


Summary: O ex ministro de Franco rexeita que existise un "plan sistemático, deliberado e xeneralizado" para "eliminar o adversario político" durante a Transición.

O ex ministro Rodolfo Martín Villa, que formou parte do goberno da ditadura con Franco, vén de recoñecer que podería ser considerado como "responsábel político e penal" dos presuntos asasinatos e torturas cometidos nos anos 70 no marco do réxime. Martín Villa -que chegou a ser procesado na Arxentina por delitos de lesa humanidade- descartou, en todo caso, a existencia dun "plan sistemático, deliberado e xeneralizado" que fose encamiñado a eliminar adversarios políticos. O que fóra titular de Interior pronunciou estas palabras nun almorzo informativo que supuxo a súa primeira intervención pública após que a Xustiza arxentina revogase o seu procesamento. Este foi atrás, tal e como se coñeceu en decembro de 2021, porque as maxistradas consideraron que non había "probas directas ou indirectas, indiciarias, variadas e/ou unívocas compatíbeis" cos delitos que se lle atribuían. "Fose posíbel que nun rapto de tolemia puidese ser o autor material", destacou esta segunda feira. "O que non era posíbel é que eu formase parte dalgúns gobernos, en concreto da Transición, que urdieron un plan de aterrorizar aos españois partidarios dun Goberno democrático", engadiu. Democracia e terrorismo Desde o seu punto de vista, "dicir" que os dirixentes dos primeiros gobernos da democracia dedicábanse a eliminar a "as persoas máis representativas daquela etapa" é unha "mentira que ten as patas moi curtas". "Non ten sentido que se use na querela esa palabra cando, se a Transición tivo un inimigo, foi o terrorismo", puntualizou Martín Villa.


Summary: Negreira rexeita ir contra o ex rexedor, responsábel dunha operación imobiliaria que xa lle custou perto de 20 millóns de euros ás arcas locais.

O Pleno celebrado este luns no Concello da Coruña serviu para visibilizar a defensa do PP e o seu alcalde Carlos Negreira do antigo rexedor do consistorio, o socialista Francisco Vázquez, no que ten a ver co coñecido como Caso Relámpago, cando o presuntamente irregular procedemento levado a cabo naquela etapa arredor da expropiación de solares en Someso beneficiou a empresas da construción, entre elas as ligadas a Antonio Fontenla, presidente dos empresari@s galeg@s, co que tamén comparte negocios a familia do actual alcalde. Mar Barcón: "O caso Relámpago non existe" No Pleno debateuse un informe realizado por dúas funcionarias sobre o tamén chamada 'Caso Relámpago', que agora será posto en mans da Fiscalía ao terse aprezado indicios de delito. Os feitos remóntanse a 1990, cando se recualifican e logo se ceden terreos expropiados para construír unha estrada e un campo de fútbol -proxecto este último que non se levou a cabo- para levantar vivendas e un centro comercial. Máis tarde, o propio goberno local do PP teimou nos agasallos ao modificar ese plan para permitir un maior aproveitamento aos promotores urbanísticos de Someso. O BNG cifra en 20 millóns de euros a cantidade de cartos públicos que o concello perdeu nesta operación. Os nacionalistas, en boca do seu portavoz Xosé Manuel Carril, acusan os construtores de "apropiarse de bens que non lles corresponden" e solicitan que o propio concello inicie accións por vía penal e contra Francisco Vázquez, que asumiu persoalmente esa xestión, tal e como recolle o propio informe elaborado polas funcionarias. Porén, o PP preferiu encobrir o antigo alcalde, co que manteñen unha magnífica relación, e votou en contra. Tamén aposta o BNG por levar o ocorrido ao Tribunal de Contas, se ben a súa moción só foi apoiada polo concelleiro de IU, xa que o PSOE -directamente salpicado polo escándalo- optou pola abstención xa que pretendía que Francisco Vázquez quedase fóra das medidas a tomar. A propia voceira local do PSOE, Mar Barcón, chegou a afirmar que "o Caso Relámpago' non existe". "Non imos participar de ningún linchamento", engadiu, compartindo co PP o encubrimento do que a esquerda considera unha "pelotada urbanística de alto custe para as arcas municipais".


Summary: Ve con preocupación o avanzo da "espanholizaçom" dos movementos sociais e recoñece a importancia de "novos agentes emergentes da rebeliom popular".

Primeira Linha vén de facer públicos os acordos adoptados no seu VI Congreso ordinario, que decorreu en Compostela o pasado mes de abril, e unha cita que aconteceu nun período no que este partido sufriu diferentes convulsións internas: a finais de 2014 demitía Carlos Morais como secretario xeral e a finais deste mes de maio facíao a maioría do Comité Central, que abandonaba a formación. Nos acordos do VI Congreso, PL fala da " necessidade de umha ampla recomposiçom e refundaçom integral do espaço sociopolítico soberanista e independentista", un paso que considera necesario perante "o avanço da espanholizaçom dos movimentos sociais" e coa finalidade de crear unha "alternativa independentista" de amplo apoio. Esre partido fai un ha avaliación negativa das "efémeras" experiencias de unidade de acción "da esquerda nacional", facendo fincapé nas "limitaçons" do "interclasismo disfraçado de unidade de açom da esquerda soberanista". Nova lectura No VI Congreso, sinala Primeira Linha, tomouse nota da importancia dos " novos agentes emergentes da rebeliom popular, os setores excluidos, empobrecidos, precarizados, que constatam as profundas alteraçons produzidas na morfologia de classes galega". Entende que hai que dar unha "atençom específica" a estes segmentos, así como ter en conta con maior peso o "factor subjetivo" . PL descarta o que cualifica de "vías reformistas" e do "socialismo de mercado"e ratificouse como forza marxista-leninista, "frente a tanto populismo e oportunismo".


Precisamente nestes días de confinamento podemos facer unha aproximación ao tema do illamento, da soidade e dos seus graos de afección. Podemos trasladarnos á empatía. Podemos correr a sentirnos sos, pero sos de todo, arredados mesmo de nós.Precisamente nestes días de confinamento podemos facer unha aproximación ao tema do illamento, da soidade e dos seus graos de afección. Podemos trasladarnos á empatíaFalaba o Manuel María da señardade, como unha forma máis de soidade, de illamento, dese desprendemento que na Terra Cha coñecemos ben e é referencia do eido da orixe, ou da orixe mesma, a nativa. Esa que se conforma en recantos que se van transformando ao traveso do tempo e que, aínda así, sempre prevalecen. Sempre, por moi esquecedizos que sexamos, gardamos unha memoria daquel curro orixinal do que procedemos, daquela lentura, daqueles recendos, daquela calor, daquela luz que envolvía os pigmentos e daba unha cor moi definida, daquel abrigo que nos acolleu e que serve para facer comparacións coas novas sensacións que teñamos. Por iso, xustamente por iso, eu quero falar do que supón a ausencia de achegas afectivas, a dor enorme que supón o illamento.Ben é certo que ás veces é necesario saberse arredado dos problemas, das présas, das urxencias que esta vida nos impón. Outras veces o illamento, xuntos co silencio é unha forma cruel da humanidade. Eu diría que inmoral castigo. Supón ese recanto inaudible, ese desespero ao que nos castigan, limitado en todo, en dimensións e distancias, en aire respirable, en luz, en proxección das olladas, na inauguración dos amenceres, nas plácidas tardes de solpor. O illamento incapacítanos para sentirnos vivos, para integrarnos sequera en nós. É un desestabilizador horrible que nos perturba e nos fire. O illamento súmase a miles de silencios, de ruídos soñados, de sons inexistentes, de escuridades iluminadas pola tolemia. O illamento obrigado, é un dos peores castigos que se poden impoñer. Ademais ten severas consecuencias que deixan sempre secuelas íntimas que negan a ilusión, a recuperación da luz e calquera tipo de esperanza. Eu coido que debera ser ilegal, debera estar prohibido ese arredamento, esa incomunicación que nos aparta non xa da orixe, como a señardade, senón da existencia mesma. Tanto illaron a algunha xente á que así castigaron, que se empezou a acurrunchar en si mesmo e desapareceu no seu propio baleiro, abrazando a nada, agarrándose ao precipicio de non saberse, separado da realidade e do tanxible.O "illamento" ao que tanto lles dá por castigar á xente nos cárceres, é unha perversión do terror, unha idea macabra que nos deshumaniza á totalidade dos seres vivosSinto contarvos esta incomunicación forzada que acontece, pero sei que "o illamento" ao que tanto lles dá por castigar á xente nos cárceres, é unha perversión do terror, unha idea macabra que nos deshumaniza á totalidade dos seres vivos, converténdonos por acción ou omisión en cómplices de tamaño delito que, os sucesivos gobernos, din que administran. Horrible é o sentimento daquelas persoas que privan do seu espazo, que isolaron privándolles do sol, que asolaron obrigándolles a se sentir sos, que incomunicaron deixándoos diante do precipicio. Anque a lei o diga, a lei sempre será inxusta, cómpre que o saibamos. De nada vale facerse os "longuis" e non pensar ou pasar do tema. A soidade obrigada, o illamento é un dos peores castigos imaxinables.Se algunha vez falastes con esa xente que o padeceu, veredes que trema, que ten medos inimaxinables, pánicos aos movementos, ás caricias, ás olladas, aos ruídos, á luz. Son xentes que viven ben na escuridade, e queren volver a ela. Confinados ao silencio perpetuo, a esa mesma escuridade que, aínda no medio da luz, os persegue. Queren vivir á sombra, esquecidos. Saben que alí están os seus fantasmas e con eles sofren, a cada intre, o arrepío, os acovardamentos todos, os sobresaltos, os temores. E eses, para nós inexistentes fantasmas a eles trábanlles e fanlles feridas dolorosísimas. Vólvense na sospeita da súa propia sombra, no incremento de todas as enfermidades, na paranoia perpetua de tocarse, de tocar todo varias veces, de facer "toques" obsesivos, que extreman a condición de alongar unha man a un sitio e recoñecer a forma das cousas, incrédulos de que existan. Aquelas persoas que obrigan a perseverar no illamento, perpetran a desorientación absoluta, chegan a facerse dano a si mesmas, pertencen á teimosa obstinación do inexistente e pertúrbanse sen remedio, moitas veces sen recuperación posible. Tanto lles pesa a aflición e a angustia que teñen moi grandes remordementos adobiados con sentimentos de tristura fonda. E tanto lles pesa que quedan esmagados nos cantís da nosa incomprensión, cando miramos para outro lado sen intervir molestos, a lo menos, da súa longa pena.O cárcere cando supón illar desta maneira é unha tortura silandeira que rompe os vínculos co mundo, coa mesma vida. Graves consecuencias físicas e psíquicas que derivan en problemas de percepción, de visión, de tacto, de ouvido para semprePor iso é polo que vos conto isto, porque o cárcere cando supón illar desta maneira é unha tortura silandeira que rompe os vínculos co mundo, coa mesma vida. Graves consecuencias físicas e psíquicas que derivan en problemas de percepción, de visión, de tacto, de ouvido para sempre. As case mil persoas presas que compren condena en réxime de confinamento solitario nas prisións, máis aínda aquelas que sofren o isolamento como limitación reximental por mor de seren medidas coercitivas, ou causas de sanción considerada enorme pola vontade humana. Os horarios de saída tan limitados e non sempre cumpridos, as inspeccións e mudanzas continuas, os xantares en solitario, os contactos restrinxidos mesmo cos funcionarios, sen saídas, sen cartas – como máximo dúas á semana e a non participación noutras actividades, fan que ese sexa un castigo de maltrato e abuso, de inviable actualidade. Os tempos de hoxe non deben permitir ese castigo, ese abuso de lei e de autoridade vulnera os dereitos mínimos das persoas e cuestiona mesmamente a calquera ser vivo, aínda non humano. Nós non podemos consentilo. Para canto máis a esas persoas que foron consideradas en primeiro grao e en módulos de réxime pechado, internacionalmente non considerados pois fan, dentro do cárcere, un novo cárcere máis estrito e inhumano, debemos impedilo. Tanto que nos degrada a nós como aos castigados deste xeito. E resulta ser unha forma de tortura gratuíta, sen ningún beneficio para ninguén, que de paso produce un sufrimento incalculable, froito da torpeza, do resentimento, do martirio pracenteiro cando executa e transmite tan amargos lamentos. Cómpre, pois, abolir ese modo de facer "xustiza" tan mal entendido, de tan gravosas consecuencias, que mesmo nos enche de vergoña pensar na súa existencia e nada, na nosa sociedade, repara pois sempre invita á mutilación, ao sangue, amputación e ao insensato suicidio. Cómpre recoñecer que é un erro urxente que hai que prohibir, aborrecido nas memorias que coñecemos e que nos humillan.


Summary: Nos últimos doce meses tiveron que abandonar a actividade 578 explotacións leiteiras en Galiza.

Entre setembro de 2015 e setembro deste ano un total de 984 explotacións leiteiras tiveron que botar o feche. Delas, 578 eran galegas, o que supón o 58%, na práctica, seis de cada dez. Se en setembro de 2015 había no noso país 9.236 granxas, 12 meses despois o número reducírase a 8.658. Durante ese mesmo período, as explotacións no Estado pasaron de 16.605 a 15.621. De dada 10 granxas que hai no Estado, cinco son galegas. O feche de explotacións leiteiras non foi algo único de Galiza, embora ser o noso territorio o máis afectado. Outras autonomías onde tiveron que abandonar a actividade foi en Castela-León, onde hai agora 108 granxas menos que hai un ano; Asturies, con 108 explotacións menos; ou Cantabria, onde nestes doce meses ficaron sen 90 granxas leiteiras. Así pois, nos catro principais territorios leiteiros, a crise continúa a bater. Os prezo medio a setembro do presente ano en Galiza foi de 28,2 céntimos o litro, o máis baixo do estado español e ao mesmo nível que estaba un ano antes, setembro de 2015, cando era 28,3 céntimos o litro. A cotización media no estado era hai 12 meses de 30,4 céntimos e en setembro pasado de 29,6 euros. Mantense por riba da galega, mais a fenda reduciuse. Non por aumentar o prezo que se lle paga aos gandeiros galegos mais por reducirse o que se lle paga aos españois.


De novo, coma noutros temas candentes –o aborto, o traballo sexual–, o corpo da muller como campo de batalla. O veo islámico. A quen lle pode estrañar que mesmo as organizacións feministas acaben profundamente divididas nun asunto tan complexo? O caso da organización Terre des Femmes é paradigmático. Mentres en Suíza se declara contra a ilegalización do veo (e avoga pola regulación do traballo sexual), en Alemaña esixe a prohibición xeral do veo integral e mais a prohibición do veo, integral ou non, para as funcionarias e tamén para todas as mulleres no ámbito escolar e universitario público (e apoia o modelo nórdico de persecución dos clientes da prostitución). Tamén o feminismo musulmán (concepto que moitas feministas consideran un oxímoro) libra unha batalla contra o veo en moitos países islámicos, onde a muller se atopa baixo a tutela do home e padece agravios humillantes. Son millóns as mulleres vítimas dos costumes misóxinos das comunidades musulmás reaccionarias, fanáticas e puritanas a que pertencen. O que quizais nos choque aínda máis aos europeos é que entre nós haxa moitas musulmás que libremente pretenden amosar a súa resistencia ou mesmo rebelión cultural, ou apropiarse dunha tradición que as excluíu; mulleres que non queren ocultar a súa fe e teiman en levar posto un veo como símbolo identitario, relixioso, político. Todos aprendemos a diferenciar entre o veo integral (o burca, o nicab) e os demais veos (o xador, o hijab). O burca oculta o corpo por completo e o nicab só deixa libres os ollos. Está claro que o veo integral intenta deshumanizar a muller e constitúe un atentado contra os dereitos humanos, alén de causar inseguridade na cidadanía e un grave problema de identificación. O xador ou o hijab, pola contra, non ocultan a cara da muller e son compatíbeis cos valores democráticos, co dereito das musulmás á súa integridade moral e coa seguridade de todos. En Europa hai moitas musulmás devotas que non poñen en perigo a nosa seguridade vestindo estas roupas, conque limitarmos o seu uso voluntario é unha decisión política moi delicada. A nosa crecente diversidade relixiosa pode levarnos a invocar a loita contra o autoritarismo para impormos restricións estigmatizantes e inxustas que dificultan a inclusión nun contexto social onde a islamofobia é a causa principal dos delitos de odio. A prohibición indiscriminada do veo islámico non poderá ser cualificada de relativista, desde logo, pero igual ten, en última instancia, unha motivación paternalista, porque parte da premisa de que todas as mulleres que o visten son unhas vítimas pasivas. Reducimos estas mulleres a meros obxectos de estudo: falamos sobre elas, pero non falamos con elas. Ademais, esta ilegalización xenérica pode ter dúas consecuencias indesexábeis: por unha banda, marcar e illar nas súas casas unhas mulleres que non constitúen unha ameaza e, por outra, alimentar as obsesións identitarias dos populismos de dereitas. Para orientarmos pragmaticamente as nosas políticas públicas nesta materia cómpre pois lembrarmos que é o que queremos exactamente: garantirmos os dereitos das musulmás e á vez protexermos a laicidade, os demais valores democráticos e mais a seguridade de todos. Está claro, desde esta perspectiva, que o burca e o nicab, por anecdótica que sexa a súa presenza entre nós, non satisfán estas esixencias. A violencia sen paliativos que supoñen contra a muller debe ser reprimida, tal e como se fai actualmente en Austria, nos Países Baixos e en Dinamarca, por exemplo, onde está prohibido (agás que estea xustificado por razóns prácticas) vestir pezas que oculten a cara en público. Por suposto, a posta en marcha de medidas deste tipo tampouco está exenta de riscos. Adoita haber unha reacción de base étnica por parte dos segmentos sociais afectados e, a maiores, un incremento do populismo islamofóbico (incluída a islamofobia de xénero). Pola contra, o xador e o hijab, e tamén o burkini, que moitos de nós non deixarán de ver nunca como unha sorte de sudarios pensados polo patriarcado máis brutal para sublimar a desigualdade –para, en nome dunha tradición de recente invención, separar, deshumanizar, reificar, invisibilizar e dominar as mulleres–, deben, malia todo, poder formar parte dos nosos espazos públicos. A non ser que a batalla do veo islámico signifique para nós que queremos buscar unha saída discriminatoria, carente de empatía e, en definitiva, falsa, insensata e imprudente. Publicidade


Summary: Case rematada a campaña do Estatuto de Autonomía na que fora activísimo actor a prol do "Si", Ricardo Carvalho marchou a Madrid o 26 de xuño do 1936 para opositar a profesor de instituto e alí estaba cando se produciu a sublevación militarfascista contra o lexítimo réxime republicano, que defendeu combatendo como miliciano e oficial. Na Galiza moitos camaradas e amigos de Carvalho Calero foron asasinados polos alzados, os máis encadeados, outros fuxiron ao exilio. Os que ficaron calaron para sobrevivir.

Prisioneiro das tropas franquistas en abril do 1939, RCC foi condenado en Jaen a 12 anos de cadea e inhabilitación absoluta, que non foi anulada até 1963: "Eu só souben da dor e ira de Carvalho cando o vin enervarse ca lembranza da aberrante Lei de Responsabilidades Políticas de 1939" (Areceli Herrero, 2010). Excarcerado en maio do 1941, mais en liberdade vixiada, depurado sen remisión en 1936 no seu traballo no concello de Ferrol, RCC retornou á súa cidade, "debiendo personarse mensualmente en la comisaría de esta ciudad". Ferrol: "Hai novas bairradas, novas fábricas, novas igrejas. Hai tranvía e automóveis. O murallón estendeuse máis. Se quero ver o mar dende a súa orela, ja non podo dispor senon dun oco, un so peirao. Hai moitos cines. Os días de festa xa non escintilan os deslumbrantes uniformes. Oficiais e soldados vesten agora doutro jeito, máis singelo, mais esvaido. Choeu-se o cemitério vello, no alto da cidade. A nova necrópole está lonxe e ai que tomar o autobus se se quer visitar. Cuase non fican soportais. Hai muitas casas de cemento. Agiña que chove un pouco, líxan-se de tal jeito que son laidas de ver". (RCC en "O lar de Clara") [...] "Muitos morreron, mas / non falo agora desses mortos; falo / dos que tiveron que viver morrendo / entre os seus matadores, lendo a imprensa / que de lama os enchera, saudando / as insignias contra as quais militaram. / Como pudemos / viver? E mais vivêmos". (Carvalho Calero, 1990) VII-1941.- "Trabajo remunerado no he conseguido hasta la fecha [...] De momento todo es incierto [...] en contacto con el ambiente me parece que las dificultades son mayores de lo que imaginaba [...]. Habida cuenta de que no puedo colegiarme, el poner en marcha actividades docentes solo podría realizarse de una manera precaria y eventual y aún así prosperaría con serias dificultades". (RCC, en Vilavedra / Pena, 2006) III-1944.- "Por lo que a mi se refiere, profesionalmente mi vida es endiablada, pues en las aborrecidas condiciones ambientales que caracterizan los colegios privados de reconocimiento legal, pongo desvencijada silla, que no digna cátedra, de diversas disciplinas hasta llenar el cupo de seis horas señalado por la ley. [...] Respecto a la economía, teniendo en cuenta que mi mujer trabaja otras seis horas y que todas ellas, lo mismo que las mías, son de tercera o cuarta categoría, según la clasificación legal, y que se nos puede descontar, según dicen, o hacen hasta el 12 por 100, y más de nuestro sueldo, son facilmente calculables". (ibidem). "Os meus pais decidiron sacarme dos Mercedarios e mandarme a unha academia non relixiosa que estaba a carón da nosa casa. Foi unha sorte, porque aquilo era un refuxio de profesores inhabilitados para funcións oficiais. Algúns deles non podían nin asinar os libros de cualificación, e sempre había algún licenciado non sospeitoso que firmaba por eles. O máis interesante dos inhabilitados era don Ricardo Carballo Calero [...]. O fundamental é que nos transmitiu a idea da cultura viva, da cultura como un mundo polo que se podía circular [...]. Ademais da transmisión dunha parte da tradición galeguista, fíxome ver que o pensamento tiña unha historia longa e complicada, que a procura da verdade esixe discernimento e argumentación constante [...]. Con Carballo mantiven vinculación admirativa e agradecida dende os meus anos de ensino secundario. Sempre o vin como intelectual antes que nada. Nunca achei no seu galeguismo fervoroso ningunha concesión á falta de lóxica [...]. Vía en Carballo que se podía ser galeguista e intelectual, o que se presentaba era unha tensión entre a emoción e o pensamento, para min iso foi o que me transmitiu Carballo. Pasados moitos anos comprobei que esas dupla lealdade é dificilmente tolerable para os dogmáticos de toda caste. (Pérez-Barreiro, 2013). Neste tempo, RCC seguía a escribir nunha lingua galega literariamente proscrita, teimando no uso militante do idioma propio. Era "esperar contra toda esperanza". XII-1948.- "Me hablas de que la editorial Bibliófilos Gallegos convoca un concurso para premiar una novela gallega [...]. Desearía vivamente que no se me pasase la ocasión de optar al premio, pués estoy decidido a optar. La obra la tengo hecha y es una novela gallega por la lengua, el tema, el autor y el espiritu [...]. Mi vida non es nada agradable, pues está dominada por la angustia de la penuria y la incertidumbre económica. He llegado a cesar en toda actividad literaria, pues la falta de tiempo y de salida para lo producido son obstáculos insuperables para un escritor. Tanto más cuando tengo acumulados materiales suficientes para servir todos los pedidos que eventualmente se produjesen. Trabajar más ¿Para que? ¿Para satisfacer una íntima necesidad espiritual? Las necesidades materiales de mi vida me prohiben tener necesidades espirituales. Sería dichoso si pudiese convertir en dinero la prosa o el verso que he ido almacenando. Y si en cualquier momento tienes noticia de alguna ocasión que se presente en tal sentido, te agradeceré que no lo dejes pasar sin comunicármelo. [...] Tengo dos cuadernos de versos, titulado el uno "Anxo de Terra" y el otro "Nos degraos do cruceiro", más una carpeta de pocas poesías sueltas provisionalmente rotulada "Versos de ninguén". Dos cosas de teatro, "O Fillo", dos actos e "Isabel", tres. Esto, amén de la novela de marras, es todo". (ibidem.). X-1949.- "Sobre mi colocación en el colegio de Fernández [...] ahora me llegan numerosos rumores de Lugo según los cuales cuentan desde luego conmigo [...]. El edificio se está construyendo. Supongo que el colegio funcionará para el año próximo [...]. Entretanto, debo atenerme a mi trabajo en Ferrol, tan ingrato como poco remunerado e inseguro". (ibidem.). Ao fin, RCC comezou o seu traballo no colexio "de Fernández", o modélico Colexio Fingoi: X-1950.- "Me encuentro aquí [Lugo] desde el 16, en principio definitivamente [...]. Tengo plena confianza de que el fundador [Antonio Fernández] no retrocederá en sus propósitos". Texto extraído de O Carballo que fun en Ferrol: aproximación a Ricardo Carvalho Calero, Club de Prensa de Ferrol, 2020. [Artigo patrocinado pola Deputación da Coruña]


Summary: O Bloque saíu ao paso da alianza entre Anova, Podemos e EU e, através dun comunicado, criticou que o acordo primeiro fose "negociado por arriba entre cúpulas de partidos" e logo fose "difundido pola dirección de Podemos desde Madrid".

O BNG emitiu esta tarde un comunicado con 6 pontos en relación ao principio de acordo alcanzado por Anova, Podemos e Esquerda Unida, acordo que foi dado a coñecer en primeira instancia por Martiño Noriega nunha entrevista na Radio Galega. A dirección de Anova, en declaracións con Sermos, viría a precisar aínda máis o contido das declaracións do seu co-portavoz nacional. A formación frentista acha que o "preacordo entre cúpulas" representa unha "deslealdade con todas as persoas que están a participar de boa fe" nas conversas para materializar unha candidatura galega de unidade para o Congreso. O BNG irá a asemblea da IxU o próximo domingo co obxectivo de lograr un "grande acordo a favor dunha candidatura galega de unidade, aberta, plural e sen exclusión algunha" "Un acordo como o anunciado implicaría un engano á cidadanía por parte de forzas políticas que falan de participación e de espazos de confluencia desde a base, pero que despois pactan por arriba en reunións de despacho", afirma o BNG. Aliás, o Bloque manifesta a súa disposición a continuar "sumando esforzos con todas as forzas políticas" e "sen exclusión algunha" e, destarte, anuncia a súa participación na asemblea convocada pola Iniciativa pola Unión o domingo 27 de setembro. O BNG ten fundadas esperanzas de que da asemblea da IxU saia "un grande acordo a favor dunha candidatura galega de unidade, aberta, plural e sen exclusión algunha".


Summary: Podes facelo a través das nosas redes sociais –Twitter e Facebook– ou do correo electrónico redaccion@sermosgaliza.com.

Un debate con visión galega, plural e en chave feminina. Esa é a proposta que lanza Sermos Galiza para esta segunda feira, 7 de decembro. Un debate no que podes participar enviando as túas preguntas a través das redes sociais de Sermos Galiza (Twitter e Facebook) ou no correo electrónico (redaccion@sermosgaliza.com). E tamén seguilo minuto a minuto no hashtag #SermosDebate ou na retransmisión ao vivo na nosa web, O debate empezará ás 12 horas e estará aberto ao público na Nave de Vidán (Av. da Mestra Victoria Míguez 44). As candidatas propostas polas principais formacións políticas para participar no debate son Carme Adán (número 1 de Nós Candidatura Galega por Pontevedra); Yolanda Díaz (número 2 de En Marea pola Coruña); Pilar Cancela (número 1 do PSOE pola Coruña); Marta González (número 2 do PP pola Coruña) e Isabel Cendán (número 1 de Ciudadanos por Lugo). Estará moderado pola xornalista María Obelleiro. Responderán ás preguntas das redes sociais e do público ao remate dos catro bloques temáticos que dividen o debate: economía e traballo, política internacional, dereitos sociais e liberdades públicas e Galiza ante o debate territorial.


Madridmonamour, o blog de Praza dedicado á capital do Estado, ofrece unha serie de trucos para moverse en bicicleta pola cidade, en especial o Plano de Rúas Tranquilas de Madrid. Non sei cómo ve a mobilidade de Madrid a xente que vive noutra cidade ou vila e que acude a ela ocasionalmente. Si que vos podo contar a imaxe que tiña un ciclista urbano galego afeito a Barcelona: Madrid aparecía como unha eterna autoestrada entrelazada entre a cal sería pouco menos ca unha misión extrema circular en bicicleta. E resulta que, como tantas outras veces, hai máis matices que os agardados. Un, que é un pouco bicifriqui, antes de mudarse a Madrid investigou cales eran as posibilidades reais de moverse por aquí en silencio sobre dúas rodas. E descubriu enbicipormadrid.es O nome da web xa é toda unha autoafirmación. Ou debería dicir biciafirmación. O Plano de Rúas Tranquilas de Madrid. Esta obra mestra colaborativa pódeche facer comprender que alén de Castellanas, Gran Vias e M-30s hai unha rede xenial de rúas con pouco tráfico, pouca pendente e mesmo sombras A chave, sen dúbida, atópase no Plano de Rúas Tranquilas de Madrid. Esta obra mestra colaborativa pódeche facer comprender que alén de Castellanas, Gran Vias e M-30s hai unha rede xenial de rúas con pouco tráfico, pouca pendente e mesmo sombras polas que poder circular tranquilamente en bici. De feito o mapa pode valer tamén para pasear fóra das arterias principais da cidade. A escasos metros de cada avenida inundada polo CO2 hai unha rúa que convida á conversa. E se queredes pasar un bo serán unha vez ao mes, nada mellor que a Bici Crítica. ... O post completo, en Madrid mon amour


Summary: Dominou e perdonou nun encontro en San Mamés no que foi superior aos bilbaínos (2-1)

O fútbol é un deporte precioso, apaixonante, mais ninguén dixo que fose xusto. E esta segunda feira volveuno amosar en San Mamés. Un Celta que dominou, que teceu un partido brillante desde o inicio, con personalidade, caeu nos últimos minutos. O Celta xerou ocasións que non logrou materializar. Dous tiros ao pao indicaban que os celestes ían en serio. Mais tardaron en marcar. Foi no minuto 54 e foi Iago Aspas, que prolonga o seu estado de gracia. Leva dez goles nesta tempada na Liga. Co gol, o Celta apostou en manter a presión e seguir a cercar a portería local. Iago Aspas tivo nas súas botas o segundo gol, mais Kepa desviou un disparo de socato do celeste. O cancerbeiro do Athletic volveu ter unha intervención decisiva perante un furonazo de Radoja. A dez minutos do final, cambiaron as tornas. Roncaglia derruba Willians na área: penalti e expulsión. Aduriz non erraba e empataba o partido. Os vascos viñéronse arriba e xogaron os seus mellores momentos. Na última xogada do partido, San José metía o segundo para os locais. Ficha técnica Athletic (2): Kepa; Lekue, Bóveda, Yeray, Balenziaga; Vesga (San José, m.46), Beñat; Williams, Raúl García (Sabin Merino, m.72), Muniain (Susaeta, m.62); e Aduriz. Celta (1): Rubén Blanco; Hugo Mallo, Gustavo Cabral, Facundo Roncaglia, Jonny Castro; Nemanja Radoja, Pablo Hernández, Daniel Wass; Iago Aspas (Sergi Gómez, m.81), John Guidetti (Marcelo Díaz, m.70) e Théo Bongonda (Pione Sisto, m.86). Goles: 0-1, m.54: Aspas; 1-1, m.81: Aduriz, de penalti; 2-1, m.92: San José.


Summary: Van 60 anos da publicación do que se convertería nun auténtico fenómeno literario no sistema galego, as 'Memorias dun neno labrego' de Xosé Neira Vilas, falecido en 2015. Son xa 35 edicións cun total de 700.000 exemplares as que o converten na obra máis editada e vendida das letras galegas, así como a máis traducida.

O día 5 de xaneiro de 1961 publicábase a primeira edición dun libro que faría historia nas nosas letras. Nas súas páxinas despregábanse as palabras de Balbino, que narraba, en primeira persoa, remedando a escrita nun caderno, as vivencias cotiás da infancia na aldea. Esta elemental premisa é abondo para identificar de que falamos -Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas, por se fica alguén no despiste-, pois tal é o impacto que pasaría cos anos a converterse na novela galega máis popular da segunda metade do século XX. En conmemoración do 60 aniversario da obra, un lustro após o falecemento do autor, tivo lugar en Compostela no auditorio que leva o seu nome (no Gaiás) un acto, que tivo lugar, puxo de relevo a importancia desta obra emblemática. A el asistiron o presidente da Fundación Neira Vilas, Fernando Redondo; o da Real Academia Galega, Víctor F. Freixanes, o da Editorial Galaxia, Antón Vidal e mais o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez. Era a editora Follas Novas a que sacaba esta primeira edición, a quinta da súa curta andaina, da man do propio Neira Vilas e da súa compañeira, Anisia Miranda. Sacaba unha tirada de 2.000 volumes que tivo boa acollida, vendida tamén nunha pequena porcentaxe na Galiza, mais que non chegou a esgotarse. Un dato curioso tendo en conta a difusión que posteriormente tería, reeditada por Ediciós do Castro -logo dun intento frustrado por constituílo como o primeiro título da editora Rúa Nova- con ilustracións de Isaac Díaz Pardo, en 1968 nunha tirada de 1.000 exemplares que xa se esgotou, e que a partir da quinta edición pasan a imprimirse 5.000 ou, máis adiante, até 10.000. As amplas vendas da primeira metade da década dos 70 anticipan así a forte demanda dun libro que se vendía "como roscas", segundo lle contaba Manuel María ao autor nunha carta en 1971. No proemio de Alonso Montero cualifícaa de "obra máis lida da literatura galega". Éxito de vendas A día de hoxe cóntanse 35 edicións cun total de 700.000 exemplares, aos que se suman traducións a idiomas como o alemán, o sueco, o romanés, o ucraíno, o búlgaro, o esperanto, o checo, o maia ou o ruso, así como a publicación en braille, que o converten no libro escrito en galego máis traducido e editado. Seis décadas após a publicación, segue revalidando o seu posto entre as dez obras máis vendidas en 2020 por Galaxia. A emigración no foco Memorias dun neno labrego retrataba a dura realidade da Galiza rural dos anos 40, enfrontando temas como a desigualdade ou a emigración. A obra de Neira Vilas tivo precisamente neste último tema un dos piares fundamentais. Así se manifesta desde a ficción até os artigos xornalísticos, ademais de nas dúas obras que compuxeron a triloxía que abriu Memorias: Aqueles anos do Moncho e Cartas a Lelo. Unha preocupación que bebe, en parte, da súa propia experiencia vital. Nado en Gres (Vila de Cruces) en 1928, de familia labrega, criouse na aldea e traballou a terra até os 16 anos, cando entrou como contable nun serradoiro. Aos 20 anos emigrou a Bos Aires. En 1961 trasladouse a Cuba e non sería até 1992 que volveu a Vila de Cruces. As Memorias dun neno labrego beben, xa que logo, como o propio autor manifestou en vida, da súa biografía, que coincidía coa de tantas outras crianzas da época. "Sentía a necesidade íntima de sacar de min aquelas vivencias. Vía que na literatura galega non se trataba o tema ou facíase de esguello, por autores que non triparan lama nun sabían coller unha legoña", admitía entrevistado por Nora Longhini en 2008, como recolle o volume de Galaxia Neira Vilas. Os anos da Arxentina (1949-1961). Un legado de futuro A conmemoración completouse coa presentación do documental Un legado de futuro, un novo contido audiovisual que achega datos relevantes sobre o autor, a súa época e a súa obra. Aliás, houbo unha especial lembranza das numerosas adaptacións e iniciativas sociais, editoriais, teatrais, audiovisuais, musicais e pictóricas que configuran e completan o universo Balbino e que dan conta dun patrimonio que continúa vivo na actualidade. O "primeiro 'bestseller' da literatura galega" Dolores Vilavedra denominaba Memorias dun neno labrego como "primeiro bestseller da literatura galega", condición á que contribuíu o feito de ter acompañado a introdución da lingua galega no ensino. Con todo, non se considera de maneira consensuada unha peza de Literatura Infantil e Xuvenil, malia unha certa orientación dalgunhas edicións a este público ou a súa propia dedicatoria -"a todos os nenos que falan galego"-, senón que tende a identificarse como literatura de fronteira e mesmo asociada ao bildungsroman (novela iniciática). Sen entrarmos en tecnicismos, trátase dun relato que poden gozar crianzas e persoas adultas, que logrou manter as vendas de maneira regular durante moitos anos, polo que podería considerarse, segundo propón Iolanda Galanes, como longseller.


O panorama político actual da Galiza nom deixa muita margem à complacência. A impotência que revela o discurso nacional frente a sua exaltaçom em Catalunha e ao medido silêncio do PNV — nom obstante, convém nom esquecer, a manifesta hegemonia das forças soberanistas bascas: PNV (37,6% de apoio eleitoral, 28/75 escanos), EH Bildu (21,13%, 11/75 escanos) — interpela sem possível evasiva a esquerda nacional galega. Próximos a cumprirmos quarenta anos de autonomia, parece mais do que oportuno submeter a reflexom colectiva o progressivo esvaecimento do património político legado polo Partido Galeguista de Castelao. Entretanto, um xordo mal-estar social adoenta o país: colapso demográfico, desequilíbrio territorial crescente, que condena a franja oriental do país ao abandono massivo de lugares, sacrifício cruento da geraçom mais nova, impedida do acesso ao mercado de trabalho e à sociabilidade que ele comporta, degradaçom de expectativas, desigualdade e resignaçom colectiva. Os indicadores macroeconómicos marcam, no entanto, bonança como repetem com insistência os órgaos do poder. O produto meio por habitante, 21.358 euros em 2016, supera já ligeiramente o de 2008, embora o desemprego se mantenha ainda em 182.000 demandantes de trabalho em cifras de 2017: 14,7% da populaçom activa, 35,1% entre os menores de 25 anos. Os soldos marcam níveis mínimos, empurrados pola política económica promovida polo governo central que castiga com dureza as famílias a começa a mobilizar os perceptores. A actividade do Parlamento Galego nom chega à rua, esmagada como está polo exercício da maioria mecánica aplicada polo partido no governo e à fragmentaçom e impotência da oposiçom. A estabilidade institucional, tam precária em Madrid, marca níveis óptimos em Galiza graças ao vigoroso pacto implícito subscrito entre timorato conservadorismo da maioria social e o autoritarismo tecnocrático imperante nas instituiçons autonómicas. Oficialmente, reina a satisfacçom geral só interrompida polos dissidentes de ofício como nom se priva de repetir a imprensa amiga. No verao de 1947 rematava Castelao o Sempre em Galiza reclamando um status de cosoberania para a Galiza, numha república federal hispánica aberta à confederaçom com Portugal numha Europa unificada. Depois de setenta anos o testamento segue transmitindo o seu incitante apelo, mais realista hoje talvez, na Europa sem fronteiras que habitamos, do que nos atribulados tempos da derrota em que foi escrita. A sombra da Galiza projecta-se hoje de maneira incipiente nas instituiçons europeias e mesmo em Portugal, garantia permanente da vitalidade da nossa cultura e parceiro indispensável, junto com a França, da nossa economia. As pre-condiçons para abordar um futuro de prosperidade e confiança nas próprias forças aí estám, digam o que dixerem os pregoeiros da inibiçom derrotista. Quanto nom teria feito a generosa geraçom republicana de Castelao com a autonomia que agora temos na sala de espera! Umha resignada impotência parece impregnar o impulso emancipatório e identitário latente na sociedade. Quê fazer com legado de nacionalidade histórica reconhecido no texto constitucional? Legado reversível, por certo, caso cair em desuso. Na opiniom persoal deste observador do comum seria oportuno e mesmo imperativo, abrir a debate social a questom da mudança política inadiável numha dupla direcçom: reactivaçom do projecto nacional galego e desenho de um programa ambicioso de progresso e equidade social. Convocar a sociedade, em definitivo, a umha revoluçom de expectativas capaz de sacudir o marasmo fatalista que a tolhe. A proposta requer como mínimo dous requisitos preliminares: actualizar o discurso político para libertá-lo do óxido que lhe foi cegando o gume e acometer umha operaçom de consolidaçom das forças de renovaçom capaz de revocar a dinámica de fragmentaçom indefinida por localidades, tribos e tendências que obnubilam o impulso renovador e confirmam o plácido discurso do poder. Retirar os retratos dos bisavôs pendurados na sala é o preceito mais que assisado. É inevitável lembrar as notas finais da Teoria Geral de Keynes: "... As ideias dos (economistas e filósofos) políticos, tanto quando correctas como quando erróneas, tenhem mais poder do que comummente cremos. De facto, o mundo está dominado por elas. Os homens práticos, que se crêem isentos de qualquer influência intelectual, som usualmente escravos de algum (economista) defunto. Dementes com autoridade, que escuitam vozes no ar". Cancelar de momento as vozes da tradiçom para que todos falem parece razoável. Vindicar umha versom actualizada da tradiçom social-democrata como espaço de encontro pode ser um bom caminho para depurar os organismos políticos dos excessos ideológicos passados que ainda ecoam no ar e condicionam os discursos. Somos conscientes do desdém pola simples mençom da perspectiva social-democrata, tanto polo pesado legado difamatório da tradiçom marxista-leninista como pola revelhida atmosfera acomodatícia que arrasta ainda o PSOE por anos de adicçom ao poder institucional. O último episódio confirmatório é o recente abandono do partido por J. A. Perez Tapias, destemido paladim da opçom republicana de esquerdas no PSOE, hoje estigmatizada. Pareceu-nos oportuno abordar a funcionalidade da opçom socialista actualizada em boa companhia: a da Escola de Francoforte, herdeira da rica tradiçom crítica que apousa no pensamento de Hegel, Marx e Freud. Nom seria pertinente intentar resumir a posiçom actual da respeitada Escola alemã quanto à virtualidade da opçom socialista, o meu propósito é muito mais modesto: ensaiar a defesa da opçom social-democrata como ponto de encontro plural com ajuda de um manual de recente publicaçom de Axel Honneth (1949, Alemanha), filósofo social discípulo de Habermas e enquadrado, por tanto, na terceira geraçom da prestigiosa Escola de pensamento crítico1. NOTAS 1- Axel Honneth (2017): La idea del socialismo. Una tentativa de actualización, Katz Editores, Buenos Aires, Madrid. Publicidade


Summary: O representante galego na candidatura do PSOE aposta por fuxir das imputacións a ADIF na traxedia de Angrois, onde morreron 79 persoas por eivas na seguridade, e presume de que "Rubalcaba virá dúas veces a Galiza".

O candidato galego, que aparecerá na zona media da táboa da listaxe do PSOE, José Blanco, rexeitou en declaracións a Europa Press que teña nada que ver co ministerio que dirixía, unha vez que @s que el mandaba foron imputad@s pola traxedia do Alvia, que matou a 89 persoas porque se recortaron as medidas de seguridade que si había, por exemplo, nas cercanías de Madrid. "A miña única decisión en relación coa alta velocidade ferroviaria en Galicia foi priorizar o investimento, estimular e impulsar o seu desenvolvemento", dixo, botando balóns fóra. "Todo o que tivo que ver coa posta en servizo do tren que foi obxecto de accidente ou con cuestións técnicas, é indubidábel que o ministro non tivo ningunha responsabilidade", declarou Blanco cando agora xa se sabe que o estado español vai ter que ir a xuízo pola catástrofe dese tren. O que foi número 2 do PSOE durante anos tamén sinalou que "o rumbo de Europa non se troca con voces illadas", nunha clara defensa do bipartidismo que tamén se constata cando PP e PSOE rexeitan as peticións do BNG a constituír unha comisión parlamentar que defina responsabilidades políticas sobre a traxedia do 24 de xullo en Compostela. Alias, defende o goberno de Zapatero e dixo que "apoiou dereitos sociais". Tamén presumiu de que Galiza é importante para a súa formación en canto a que "Rubalcaba dará dous mitins aquí".


Summary: Todos os reitores do Estado len un comunicado conxunto no que piden un financiamento "sostible e suficiente" e alertan de que a falta de investimento en formación pon en perigo o futuro da sociedade e elimina "unha das armas necesarias para saír da crise: o coñecemento".

"Non perderán só as universidades, senón que perderemos todos, o conxunto da sociedade. Quedarémonos sen unha das armas necesarias para avanzarmos e saírmos da crise económica: o coñecemento". Con esta advertencia conclúe o comunicado conxunto que este luns leron todos os reitores das 50 universidades españolas para denunciar os recortes orzamentarios e para reclamar un financiamento "suficiente" e "sostible". "Non perderán só as universidades, senón que perderemos todos, o conxunto da sociedade" Tamén en Galicia, os reitores das universidades de Santiago, A Coruña e Vigo uníronse á reivindicación acordada pola CRUE (Conferencia de Reitores das Universidades Españolas) e na que, "ante a inmimente aprobación dos novos orzamentos xerais do Estado e os orzamentos correspondentes a cada comunidade autónoma", solicítase un financiamento axeitado. Así, os reitores denunciaron a "preocupante situación" na que se atopan as universidades ante a diminución dos orzamentos xerais do Estado para 2013 nun 18% en educación superior e nun 80% nos gastos non financeiros en I+D+i. Estes recortes, xunto coa conxelación dos cadros de persoal de resursos humanos, levará o Estado "á perda do tren do desenvolvemento tecnolóxico e hipotecará a investigación e os maiores avances na fronteira do coñecemento". Os recortes levan o Estado "á perda do tren do desenvolvemento tecnolóxico e hipotecará a investigación e os maiores avances na fronteira do coñecemento" De feito, as universidades lembran que os continuos recortes nas transferencias das partidas á formación superior nos últimos anos sitúan o sistema universitario "nunha situación próxima á asfixia económica" o que, segundo os reitores, traducirase "nun estrago irreparable" que "contradí o discurso de que 'o noso país debe basear o seu progreso no coñecemento". "Sen investimento en educación superior nin en I+D+i será inviable o funcionamento das universidades públicas. E, sen coñecemento, non haberá progreso", asegura o comunicado, no que se solicita que a educación superior, a investigación, o desenvolvemento e a innovación "sexan consideradas como un investimento e non como un gasto", polo que insisten nun financiamento público "suficiente e sostible" que permita "a fortaleza e autonomía universitaria para que se poidan diversificar as súas fontes de ingresos sen obstáculos". "Se as universidades perden calidade, tamén o fará a investigación científica, a innnovación tecnolóxica e, por suposto, a formación", di o comunicado. Ademais, e aínda que non foi tratado no texto, varios reitores amosaron a súa "preocupación" polo presunto modelo universitario que pretende instaurar o Goberno do PP nun futuro inmimente. Varios reitores, como o da Coruña, amosan a súa "preocupación" por un futuro modelo universitario "elitista e excluínte" Así o asegurou, por exemplo, o reitor da Universidade da Coruña, Xosé Luís Armesto, que agarda nos vindeiros días un informe do Ministerio de Educación no que se propoña "un sistema máis excluínte e elitista, con moi poucas universidades e centros superiores inspirados en épocas antigas". Do mesmo xeito, advertiu do perigo da "privatización" do ensino superior no Estado por mor do decreto que facilita a suba progresiva das matrículas para os alumnos, aínda que recordou que o acordo entre as tres universidades galegas e a Xunta minguou a suba no importe das taxas. Por outra banda, Armesto advertiu que os recortes previstos nos orzamentos provocarán que a Universidade da Coruña trate de "reter talento" porque "captalo é case imposible", así como que se teñan que reducir gastos correntes, aínda que "non haxa moita marxe". Ademais, advertiu que a falta de fondos para a formación superior pon en perigo "a cohesión social". Respecto da posibilidade de fusionar universidades en Galicia, Armesto louvou a "cooperación" no sistema universitario galego e insistiu en que a clave é "a converxencia e a coordinación" entre as tres universidades, máis que unha fusión plena. HABERÁ AMPLIACIÓN


Talvez unha cicloxénese explosiva non sexa exactamente o mesmo que unha borrasca un temporal ou unha tempestade. Porén, se o obxectivo é entendérmonos, é preferible utilizar as segundas. Dificilmente cabe substituílas por "cicloxénese" en frases como O que abaneaban as árbores co temporal! sen risco de facer o ridículo. Podería Shakespeare escribir A cicloxénese? Máis grave é a distorsión a que someten ministros como De Guindos ás verbas. Coitadas palabras! Quen as defenderá de ser usadas co sentido contrario ao que teñen? Se a xiria técnica inza a prensa de termos indescifrables e de dubidoso valor literario, máis grave é a distorsión a que someten ministros como De Guindos ás verbas. Coitadas palabras! Quen as defenderá de ser usadas co sentido contrario ao que teñen? Non é este un fenómeno novo, mais nas últimas semanas arremuiñouse (de forma explosiva) sobre as nosas cabezas, chovendo andrómenas a caldeiros. Que entenderiamos normalmente por reducir as cargas sobre o traballo? A primeira vista parece que así pagarían menos as persoas que traballan. Ca! En realidade significa que diminuirá as achegas das empresas á Seguridade Social. Total, dirán eles, para que se quere un monte de cartos na Seguridade Social, se é moito mellor fechar hospitais (como en Baleares) ou privatizalos (como en Valencia). O que deben facer vostedes é contratar un fondo de pensións, que xa quedará o banco con el, e unha asistencia sanitaria privada. E, continúa De Guindos, a outra medida é incrementar a imposición sobre o consumo. Montoro é un incomprendido: ninguén o cre e até os xornais de dereitas máis afíns ao goberno especulan sobre cal será a suba do IVE Aquí os tradutores da linguaxe oficial (nova profesión que pode ter futuro) son unánimes: quere dicir que van subir o IVE. Isto pese a Montoro quen afirmou que "non imos subir impostos, imos cambiar a ponderación dos impostos". Montoro é un incomprendido: ninguén o cre e até os xornais de dereitas máis afíns ao goberno especulan sobre cal será a suba do IVE. Uns anos antes Goebbels, ministro de Propaganda de Hitler, desenvolveu con detalle unha teoría baseada en principios como que non importa se o que se conta é certo o falso, senón unicamente se é verosímil Nin sequera no de inventar andrómenas son orixinais. Na súa novela Mil novecentos oitenta e catro George Orwell presenta as múltiples formas de terxiversar a linguaxe. Así as consignas do partido, inscritas no Ministerio da Verdade: Guerra é Paz. Liberdade é Escravitude. Ignorancia é Forza. Uns anos antes Goebbels, ministro de Propaganda de Hitler, desenvolveu con detalle unha teoría baseada en principios como que non importa se o que se conta é certo o falso, senón unicamente se é verosímil. Segundo el "unha mentira mil veces repetida transfórmase en verdade". Un exemplo é chamar avance estratéxico sobre a retagarda á retirada de Rusia. Con isto non estou suxerindo que quen falan así sexan nazis. Só que no canto de información fornecen propaganda. Aínda que, á fin, as palabras revólvense e, a pesar do emisor, acaban comunicando a súa mensaxe.


Summary: Ana Pontón critica que "tres meses despois do feche dos centros educativos e infantís, o presidente da Xunta non achegou ningunha solución ás nais e pais".

María e Quique, nai e pai de dúas fillas de tres e sete anos, convidaron esta cuarta feira, 3 de xuño,á súa morada a portavoz nacional do BNG e candidata a presidir a Xunta, Ana Pontón. Falaron das dificultades "para conciliar en tempos de coronavirus", trabas que o BNG sinala que partillan "milleiros de fogares, con nais e pais obrigados a facer malabarismos para non perder o emprego que precisan para vivir e, ao tempo, atender as crianzas cando os centros escolares e as infantís non abrirán até setembro". A ese respecto, Pontón sinalou que "tres meses despois do feche dos centros educativos e infantís, o presidente da Xunta non achegou ningunha solución ás nais e pais. Todo o que fixo foi un anuncio de rolda de prensa, en que falou dunha subvención sen concretar máis aló do titular, que ademais non resolve o problema", explicou Pontón. A líder nacionalista recalou que as familias necesitan unha solución "urxente" que permita "conciliar e manter os postos de traballo, porque ninguén pode renunciar a un salario cando temos enriba unha crise sen precedentes". Nese sentido, o BNG propón pór en marcha un servizo público de canguros que permita ás familias dispor dunha persoa que atenda as crianzas con garantías mentres traballan, até que en setembro reabran os centros escolares e infantís. Ese servizo, dixo Pontón, xestionaríao a Xunta, a modo de bolsa de contratación de coidadoras e coidadores, e a el poderían acceder familias, actuando a Administración como intermediaria. O custo sería a cota que se paga pola escola infantil e o resto iría con cargo á Xunta. A líder nacionalista tamén puxo sobre a mesa as propostas do Bloque en materia de conciliación máis aló da situación de urxencia creada por mor da COVID-19: redución da xornada laboral a 35 horas semanais sen perder salario, escolas infantís gratuítas para 100% da poboación, posta en marcha dun plan de Igualdade para o persoal público, unha lei de Igualdade do século XXI e elaborar un plan de dignificación e para a visibilización dos coidados.


Summary: Sen renunciar nin á amnistía nin a autodeterminación, Pere Aragonès comezou o proceso de normalización das relacións co Estado para procurar unha saída política á situación en Catalunya. Amais, cando están a piques de facerse 100 días desde a súa toma de posesión, o Govern apuntala o futuro poscovid.

Esta terza feira fanse 100 días desde que Pere Aragonès, de Esquerra Republicana de Catalunya, tomou posesión como 132º president da Generalitat, un tempo caracterizado polo investimento social para combater os efectos da Covid-19 e a desconxelación das relacións co Executivo estatal. Nestes pouco máis de tres meses, o Goberno catalán impulsou distintas medidas para fomentar a reactivación socioeconómica tras controlarse paulatinamente a pandemia, como os 917 millóns de euros para subvencionar formacións e contratacións, nun programa orientado a que case 500.000 persoas atopen emprego, con especial énfase nas mulleres, persoas novas e maiores de 45 anos. Asemade, aprobouse unha partida de 70 millóns de euros dedicada á Renda Garantida de Cidadanía, co fin de garantir que todas as persoas en Catalunya poidan pagar os gastos básicos para o "mantemento propio ou das persoas que integren a unidade familiar ou de convivencia", di a norma. Malia o avance na vacinación en Catalunya, a acción do Govern viuse freada no medio da quinta onda de Covid-19 pola decisión do Tribunal Superior de Justícia de Catalunya de non autorizar a meirande parte das propostas para estabelecer un toque de recoller nos municipios máis afectados, xerando acumulacións masivas de persoas. Mesa de diálogo Os indultos ás presas e presos políticos cataláns marcaron o comezo da lexislatura no Parlament. Reiterando que a solución ao conflito en Catalunya pasa pola autodeterminación e a amnistía, Aragonès recibiu de bo grado a decisión do Executivo de Pedro Sánchez, que permitiu un primeiro encontro o 7 de xuño e unha reunión o 29 dese mes. Na semana que comeza o 13 de setembro está prevista a reunión da mesa de diálogo bilateral Catalunya-Estado, unha prioridade segundo recoñeceu Aragonès, que confirmou onte que están a acabar a negociación para a data da xuntanza, o primeiro paso na súa axenda para encetar o proceso na procura dunha saída política á situación catalá. Catalunya defende un referendo de autodeterminación antes de 2030 "Queremos que Catalunya vote de forma recoñecida, e se vota de forma recoñecida antes de 2030 serán os primeiros Xogos nos que participaremos baixo a nosa bandeira", sostivo onte o president de Catalunya, en referencia á candidatura de Pirineus-Barcelona para organizar en 2030 os Xogos Olímpicos de Inverno. Nunha entrevista en TV3, Aragonès apuntou que agarda que antes desa data o pobo catalán puidera ter votado para converterse nun Estado soberano. Nese sentido, a presidenta da Assemblea Nacional Catalana, Elisenda Paluzie, advertiu hai uns días que "o conflito seguirá vivo e terá custes máis ou menos asumíbeis, tanto para o Estado español como para Catalunya". "Non haberá estabilidade" mentres non se respecte a autodeterminación, mantivo.


Summary: O Bloque pregúntalle a Negreira se vai manter a achega de cartos públicos a este espectáculo e denuncia que o Goberno municipal "mantén un veto ideolóxico-político a Galicia, Mellor sen Touradas"

A concelleira do BNG Avia Veira e o responsable de Galicia, Mellor sen Touradas, Rubén Pérez, ofreceron este mércores unha rolda de prensa na que lle demandaron ao Goberno municipal da Coruña que destine a programas de fomento do emprego os cartos que no 2012 destinou a subvencionar os espectáculos taurinos a cidade. Segundo os datos de Galicia, Mellor sen Touradas, a subvención indirecta do Concello á feira taurina ascendeu a 90.000 euros. Segundo os datos de Galicia, Mellor sen Touradas, a subvención indirecta do Concello á feira taurina ascendeu a 90.000 euros De igual xeito, o BNG quere saber se o Goberno municipal vai volver subvencionar as touradas este verán e denunciou "o escurantismo do Goberno municipal sobre a participación nas touradas". Lembrou, ao respecto, que o alcalde Negreira chegou a negar o acceso aos datos da feira taurina do pasado verán, "alegando razóns peregrinas só para tratar de ocultarlle á cidadanía en que inviste o PP os cartos públicos". A nacionalista apuntou que o Goberno municipal "debería facer partícipe a veciñanza das conversas que poden estar a darse ao redor da feira taurina coa concesionaria" e emprazouno a abandonar "a actitude escurantista" que mantén ao redor das touradas. "A opacidade do Sr. Negreira ten a ver co rexeitamento que provoca a feira taurina entre as coruñesas", salientou. A concelleira nacionalista explicou que nunha pregunta para a resposta escrita interésase sobre se xa tivo lugar algún tipo de comunicación coa empresa concesionaria de cara á posíbel organización das touradas en 2013. "O Goberno municipal mantén un veto ideolóxico-político a Galicia, Mellor sen Touradas, un veto que se concreta na negación de diálogo a esta plataforma por parte dos concelleiros que forman parte do equipo de goberno" Ademais, Avia Veira presentou outra pregunta para a resposta escrita na que denuncia o veto ao tecido social antitaurino. "O Goberno municipal mantén un veto ideolóxico-político a Galicia, Mellor sen Touradas, un veto que se concreta na negación de diálogo a esta plataforma por parte dos concelleiros que forman parte do equipo de goberno", apuntou. Na mesma liña, Rubén Pérez lamentou o veto sistemático do Goberno municipal ao colectivo do que é responsábel e criticou que tivera que vir ao Concello unha persoa de fóra, da Fundación Franz Weber, para poder ser recibida polo concelleiro de Medio Ambiente, dada a negativa do Goberno a atender as solicitudes de reunión de Galicia, Mellor sen Touradas.


Summary: Entrevistamos Bernardino Graña, lembramos os campos de concentración fascistas en Galiza, debullamos o post-26X electoral... todo isto e máis, xa á venda na nosa loxa.

Máis un número do semanario Sermos Galiza xa nos quioscos e na nosa loxa. O Tema de Primeira adicámosllo ao verán "complicado" que se prevé a respecto dos incendios forestais. A Xunta mantén as liñas principais do seu plan de extinción de incendios forestais a pesar das críticas dos profesionais ante a falta de recursos e a progresiva privatización dos servizos. 'Unha loita contra os lumes e os recortes'. 'Os campos de concentración franquistas na Galiza'. Mosteiros, hoteis, pazos, colexios ou fábricas de conservas son os lugares que quedan hoxe en día do que nun pasado foron espazos dedicados ao culto ao sufrimento e á redención do rancor. Nin sequera unha placa, en moitos deles, conmemora e recoñece o acontecido após a Guerra Civil. O paso do tempo soterrou o recordo dos campos de concentración a xeito de memoria selectiva, mais Galiza albergou campos insalubres, con pelotóns de fusilamento, mortes por inanición e nos que se formaban batallóns de traballo escravo: Lavacolla, Cedeira, Ferrol, Camposancos, Muros, Rianxo, Ribadeo, Illa de San Simón, Santa María de Oia e Celanova foron os principais centros de reclusión do país. Unha sociedade avanzada non debería consentir ningunha forma de maltrato animal. De feito, en países como Suecia, Suíza, Alemaña, Holanda, Bélxica, Finlandia e Noruega as taxas de abandono son practicamente anecdóticas. Mentres, na Galiza e na súa contorna xeográfica o abandono de animais de compañía, nomeadamente cans, mantense nos índices máis altos da Europa comunitaria. 'A loita (perdida) contra o abandono de animais'. Análise post-electoral 'O taboleiro despois da batalla'. Ao PP a xogada case lle saíu á perfección. A campaña máis españolizada resultou no afortalamento do bloco de centrodireita no Congreso; 137 escanos do PP e 32 de Cs. Fracasou o asalto de Unidos Podemos á fortaleza socialdemócrata do PSOE. Na Galiza o PP mostrou a súa enorme potencia. Cales foron as chaves do 26X? Realmente fallaron as enquisas? Axúdanos a desentrañar estas cuestións o politólogo e colaborador de Sermos Manuel Anxo Fernández Baz en 'Do sorpasso á sorpresa? Notas sobre as eleccións xerais'. Internacional 'Após o Brexit, que?'. A saída da UE non ten precedentes e o proceso andarase sobre a marcha, sen apenas regulación previa. En 'Catalunya: unha cuestión de confianza'. A oposición da CUP á proposta de orzamentos do Govern abre unha nova crise no procés independentista. Só cinco dos 28 Estados da UE non teñen forzas fascistas e xenófobas nos seus parlamentos. O apoio popular dos partidos ultra vai desde o 4% até o 51,8%. Representan o 22% das bancadas do Parlamento Europeo e fan parte de varios gobernos. Falamos disto en 'A ultradereita rampante por Europa'. Coa recesión económica aumentaron considerabelmente o número de horas extra non pagas e ilegais que fan as persoas asalariadas mentres se reducen as pagas. Unha situación que, ademais, ten lugar nun país cun 18,2% de taxa de desemprego. 'As horas roubadas: traballar fóra de xornada'. E en Análise, 'Evolución da dotación de solo empresarial'. "Eu son escritor e punto" Galaxia vén de sacar do prelo dous novos libros de Bernardino Graña (Cangas, 1932): unha novela histórica na que revisita a vida de Xesús e un conto para crianzas que lle contaba a súa avoa cando era un rapaz. Unha ocasión para entrevistar a un dos grandes nomes da literatura galega. "O galego ten unha á medio rompida, andamos de medio lado". En 'andar e ver' visitamos un espazo que destaca pola beleza das súas paisaxes e a riqueza de flora e fauna adaptada aos cantís, De Dexo ao Seixo Branco. E Xan G. Muras ofrécenos unha nova entrega do seu calendario. Na contra-capa, praias para non fumadores e Iván de Superoito na selfie-enttrevista. E non faltan as críticas literarias (Mario Regueira) e de cinema (Andrés Castro). E as seccións de Luz Darriba e Antón Losada. E aínda hai máis: Xurxo Souto cóntanos dos gaiteiros embarcados e Mónica Pazos sobre 'Libros fermosos sobre diversidade e respecto'.


Summary: É doutor en Física pola Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de electromagnetismo. A súa carreira divulgadora valeulle numerosos recoñecementos e hoxe Jorge Mira (Baio, 1968) recolle o primeiro Premio de Divulgación Científica da Real Academia Galega de Ciencias.

—A Real Academia Galega das Ciencias premia máis de vinte anos da súa traxectoria. Como foron os inicios?Isto mudou moito desde finais dos anos 90, cando había moi poucas cousas, a agora, que aínda que hai que mellorar, contamos cunha boa densidade divulgadora. Eu comecei daquela porque traballaba na Universidade de Santiago de Compostela, cun grupo bastante multidisciplinar e en contacto con investigadores doutras disciplinas. Era testemuña do que facían e parecíame moi interesante. Da man do meu amigo e xornalista Santiago Garrido comecei a publicar pezas sobre a investigación galega. Daquela non se facía, existía algún suplemento ocasional de ciencia, unha especie de gueto con novas científicas. Ao mesmo tempo, na delegación da Galiza da TVE comezou un programa marabilloso froito dunha xeración case que irrepetíbel: Josito Pereiro, Xurxo Souto ou Alfonso Pato. Ficháronme para facer unha sección de ciencia despois de que fose para que me entrevistasen. Foi a primeira sección fixa de divulgación en galego na Galiza. —Resultoulle complexo deixar de lado unha linguaxe máis técnica e abordar esas investigacións para a audiencia?Con Alfonso Pato aprendín as chaves que despois marcaron a miña traxectoria. Ao ter claro, primeiro, a quen te dirixes. Pensar na audiencia e comprender que se queres que a mensaxe chegue a moitas persoas tes que simplificar moito. Tes a opción de non facelo, mais así perdes parte da túa posíbel base. Cando rematou o programa, a comezos de 2000, Paco Lodeiro marchou á Radio Galega e levoume con el. Tamén foi a primeira sección fixa científica nun medio do país. Se queres que a mensaxe chegue a moitas persoas tes que simplificar moito —Como escolle as temáticas das que vai falar?Comecei pola investigación ao meu redor e despois especialiceime en anécdotas. Detalles que me chamaban a atención da literatura científica xeral. Doulle a volta as cousas cun toque orixinal. Seleccionaba o que pensei que lle gustaría saber á xente. Dinlle a todo: bioloxía, medicina, matemáticas. Todas as áreas. Dedicáballe moito tempo e iso permitiume tamén ter unha cultura xeral. —Para espertar a atención da mocidade hai que usar a súa linguaxe?Como profesional da comunicación sábelo ben, os xornais precisan dun titular, unha maquetación, un traballo de composición. Como fai a flor coas abellas, agromando uns pétalos bonitos, uns olores sedutores e un mel que a abella lle gusta. Despois a abella leva o pole desa flor. E o divulgador ten que facer algo similar, facer de flor para que as abellas presten atención. A propia fundación Nobel veu á Galiza celebrar un dos seus actos en simbiose connosco —Nun tempo no que as flores son máis e máis abondosas.A explosión, sobre todo a partir de internet e as redes sociais, foi incríbel. Agora hai miles de flores, todas diferentes e cos seus matices. Eu mesmo mudei na miña carreira. Comecei coa prensa, logo a radio, despois a televisión. Participei no programa Arrampla con todo, no Cifras e Letras, o Verbas Van ou Coma un Allo. Tiven outras iniciativas como o programa de visitas de premios Nobel ConCiencia. A propia fundación Nobel veu á Galiza celebrar un dos seus actos en simbiose connosco. Realizamos un coloquio en Compostela, nun edificio da universidade. Para min foi un orgullo, case que un premio. Tamén escribín libros e, con moito esforzo e dedicación, traducín a obra de Stephen Hawkings e a de Albert Einstein ao galego. —Evolucionou a concepción que ten a cidadanía da ciencia ou segue ancorada nun laboratorio e nunhas poucas disciplinas?A percepción mellorou e sofisticouse, porque tanto esforzo ten que dar algún froito. O que acontece é que, ás veces, sorpréndeme ver como agroman certas pseudociencias ou as correntes que din que o 5G é culpábel do coronavirus ou os movementos antivacinas. Tal vez sexa dun exceso desa información ou da falta de fontes contrastadas, por iso os medios sodes importantes, actuades como filtro. A percepción mellorou e sofisticouse, porque tanto esforzo ten que dar algún froito —Tamén hai quen sinalan que non sempre facemos o noso traballo como deberamos, for por falta de tempo ou de formación.Certo, pero cada vez facédelo mellor. Cando eu comecei, tiña case que perseguir aos grupos de investigación para que me contasen cousas. Agora, cando un grupo de investigación logra un bo resultado envía unha nota de prensa ao gabinete das universidades ou aos propios medios de comunicación. E as desde as redaccións chamades e falades con eles. O proceso mellorou moito. —O tempo acelerado da información de actualidade e dos medios de comunicación choca co ritmo da investigación da ciencia? Cada vez enténdese mellor. A crise da COVID-19 foi un marco de adestramento para todos, por exemplo, foi algo moi rápido. Estamos nun punto no que non podemos dar datos concluíntes de case nada. Daquela dicimos que cómpre ter validación experimental para comprender algo e vós entendedes que ese titular a catro columnas non vai chegar. O científico non se vai mollar no que non poida e mentres non teña evidencia científica. Hai que chegar a un equilibrio.


Summary: A Federación Galiza Cultura de asociacións culturais anunciou esta segunda feira a concesión do Premio Nacional Galiza Cultura ao profesor, escritor e investigador Francisco Rodríguez, a quen se lle recoñecen os seus cincuenta anos ao servizo da cultura galega. A entrega terá lugar o sábado 22 de abril en Ferrol, cidade natal do premiado.

Entrega, traballo e dedicación foron as palabras máis salientadas e reiteradas na rolda de prensa en que se comunicou o fallo do Premio Nacional Galiza Cultura, que outorga por vez primeira a federación de asociacións culturais homónima e que recaeu en Francisco Rodríguez Sánchez (Serantes-Ferrol 1945), profesor, escritor e investigador e, sobre todo, traballador, tal e como salientou a presidenta da Federación Galiza Cultura, María Pilar García Negro. As asociacións culturais que forman parte da Federación decidiron por unanimidade a concesión do premio a Francisco Rodríguez, que o recibirá na súa terra natal, Ferrol, o 22 de abril, nun xantar aberto á participación de quen o desexar. Aliás, máis de trinta entidades adheríronse á adxudicación do recoñecemento ao escritor e estudoso baixo o título "50 anos ao servizo da cultura galega". O proceso de adhesión, tal e como se informou na rolda de prensa, segue aberta en Galiza Cultura, web en que nos próximos días tamén se activará o formulario de inscrición ao xantar. Após salientar a unanimidade ao redor do premiado, García Negro ofreceu unha radiografía sobre a cultura que non é de base, "o campo da cultura está por veces moito contaminado de ostentación, de representación clientelar, mesmo caciquil, e estas modalidades que acabo de citar teñen asento, coñecémolas na nosa sociedade". "Doutra banda, observamos unha importante mingua nos orzamentos destinados á produción cultural por parte dos departamentos correspondentes e, en concreto, por parte dunha consellaría de Cultura que, por certo, non existe de maneira individual como tal, e algo peor aínda, unha falta de vontade e interese político real", engadiu. Fronte aos órganos oficiais, a profesora da UDC e escritora, colaboradora de Sermos Galiza, subliñou a parte da actividade cultural que "depende de vontade" e "do sentido do país, de termos un interese activo por coñecermos a nosa historia, por asegurarmos un futuro que olle para unha riquísima e moi potente produción cultural como a que existe na nosa nación". Nesta dimensión é onde situou a escolla de Francisco Rodríguez como persoa merecente do primeiro premio nacional que entrega Galiza Cultura. García Negro: "Estamos diante dunha personalidade moi rica que combina moitas facetas singulares" García Negro puxo de manifesto que estamos diante dunha "personalidade moi rica que combina moitas facetas singulares". En primeiro lugar, citou o Francisco Rodríguez "investigador da lingua e da literatura galega desde os seus anos universitarios en Madrid até a actualidade"; en segundo lugar, "o catedrático que sempre quixo imprimir galeguidade activa tanto no uso da lingua como na explicación sobre a literatura nas súas aulas"; e, en terceiro lugar, un "intelectual que con toda comodidade e tranquilidade, podendo ter ficado en Madrid, nos últimos anos da década dos sesenta, propositadamente retornou a Galiza". A presidenta de Galiza Cultura tamén expuxo a combinación da dedicación intelectual e cultural de Francisco García "cos seus servizos no Parlamento galego, entre 1993 e 1996, na cuarta lexislatura, e a partir deste ano, cunha representación que para Galiza tivo carácter inaugural". Lembrou que por primeira vez o nacionalismo galego accedía ao Congreso. "Durante 12 anos, representou neste posto brillantemente os intereses do noso país e, dentro deles, a preocupación por moitos aspectos do noso patrimonio e da nosa historia e da necesaria contribución financeira por parte do Estado a institucións galegas", acrecentou. García Negro: "Francisco Rodríguez ostenta o récord de maior e máis persistente colaboración directa coas asociacións culturais do país, con independencia de lugares, foros ou persoas" A respeito do nexo de Rodríguez coa cultura de base, García Negro destacou que "ostenta o récord de maior e máis persistente colaboración directa coas asociacións culturais do país, con independencia de lugares, foros ou persoas". A presidenta da federación concluíu a súa intervención coa posta en valor do traballo científico e de investigación continuado do premiado con "rigor e honestidade". Entrega para a cultura e o país Elia Rico, presidenta da Sociedade Cultural Medulio, salientou do premiado –que forma parte da directiva da asociación ferrolá- a súa entrega á cultura e ao país e a súa humildade, "toda a xente que está relacionada con el sabe que está totalmente entregado e que vive para a cultura e para o seu país". "Non hai prioridade máis importante para el que o descubrimento da cultura deste país e da súa historia", engadiu. A presidenta de Medulio, que repasou, con exemplos, a achega do premiado á asociación, afirmou que Francisco Rodríguez é "motor esencial" da programación de Medulio co obxectivo de "ir quitando páxinas ao silencio e ao ostracismo que esta sociedade ten do que somos, do que representamos no país e dos nosos escritores e clásicos". Tamén tomou a palabra, en nome da Mesa pola Normalización Lingüística, Celia Armas, quen enxalzou dous aspectos do premiado, "por un lado, a brillantez como estudoso, sociolingüista, investigador e divulgador da nosa cultura e, por outro, a súa participación en distintas asociacións culturais comprometidas coa divulgación da cultura e do patrimonio". Aliás, fixo referencia ao seu compromiso inquebrantábel coa dignificación da lingua. Por parte da Asociación Socio-Pedagóxica Galega, AS-PG, o seu presidente, Xoán Costa, informou da relación de Francisco Rodríguez coa AS-PG desde o momento en que naceu a entidade, "foi coa AS-PG onde desenvolveu o seu maior talento investigador, basicamente asociado á figura de Rosalía de Castro". Lembrou que foi a AS-PG quen publicou a tese de doutoramento do premiado, a primeira sobre a autora de Cantares Gallegos, Análise sociolóxica da obra de Rosalía de Castro, que "curiosamente ningunha editorial do país se atreveu a publicar naquela altura". Citou outros dos seus traballos editados pola AS-PG, como Rosalía de Castro, estranxeira na súa patria, e finalizou lembrando o impulso que lle deu Rodríguez á publicación da Historia da Literatura Galega en 50 entregas durante 50 semanas e que levou aos quiosques do país as grandes obras da nosa literatura. As entidades Ao inicio da rolda de prensa, Xosé Manuel Sánchez Rei, vicepresidente da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda (A Coruña) –en cuxo local tivo lugar a presentación do premio-, deu conta das entidades que convocaron o recoñecemento e das que se adheriron. Convocan: Agrupación Cultural Alexandre Bóveda (A Coruña), Asociación Cultural Maio Longo (Pontevedra), Asociación Cultural Vagalumes (A Estrada), Sociedade Cultural Medulio (Ferrol), Asociación Cultural A Pomba do Arco (Foz), Agrupación Cultural Francisco Lanza (Ribadeo), Asociación Cultural Auriense (Ourense), Asociación Cultural O Castro (Vigo), Asociación Cultural e Musical Solfa (Compostela), Asociación Cultural Altofalante (Ribeira), Agrupación Cultural O Galo (Compostela) e Universidade Popular de Corcubión. Adheríronse: Asociación Veciñal Agra do Orzán (A Coruña), Asociación Cultural Alba de Gloria (Soutomaior), Asociación Cultural Almuinha (Marín), Asociación Cultural Arrincadeira (Riotorto), Asociación Veciñal Atochas-Montealto (A Coruña), Agrupación Cultural Avantar (O Carballiño), Asociación Cultural Barbantia (Boiro), Asociación Cultural A Cabana (Moraña), Frente Cultural Canlear (Mos), Asociación Cultural e Veciñal Os Carrilanos (Castrelo de Val), Asociación Veciñal Os Castros (A Coruña), Sociedade Cultural e Desportiva do Condado (Salvaterra de Miño), Asociación Cultural Correlingua (Compostela), Fato Cultural Daniel Castelao (Pasaia, Euskal Herria). Asociación Cultural A Devesa (Noia), Asociación Cultural Eira Vella (Betanzos), Asociación Cultural LugoPatrimonio (Lugo), Asociación Cultural Lumieira (Carballo), Colectivo Cultural Ollomao (Barreiros), Colectivo Pensamento e Sementeira (Viveiro), Sociedade Cultural e Deportiva de Raxó (Poio), Asociación Cultural Rosalía de Castro (Barakaldo, Euskal Herria), Asociación de Mulleres Galegas no Exterior Rosalía de Castro (Madrid, España), Asociación Cultural Roxín Roxal (Paderne), Asociación Cultural As Sobreiras do Ulla (Touro), Asociación Cultural Os Tres Pés (Trabada), Associaçom Cultural Xebra! (Narón) e a Asociación Cultural Xermolos (Guitiriz). Aliás, apoian o premio a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS‑PG), Confederación Intersindical Galega‑Ensino (CIG‑Ensino), Fundación Galiza Sempre e A Mesa pola Normalización Lingüística.