Aquel día levanteime de madrugada para chegar a tempo. O tren saía ás 6h, así que debía estar na estación con antelación. Facía frío e a néboa era moi espesa. Alí, na estación, o meu amigo máis eu mercamos os billetes do tren máis rápido (e máis caro, claro). Alí estabamos os dous, intentando lidiar cunha señora que solo falaba o seu idioma: polaco.Sentámonos e, durante o traxecto abrín a aplicación do trabajo para solicitar o día por asuntos propios, pois era o último día para poder facer isto. Chegamos a Varsovia sobre as 8h e o Google Maps indicaba que a embaixada española estaba como a unha media hora a pé, así que aló fumos bulindo. Abren de 9 a 13h, así que tampouco podiamos perder tempo.Xa tiñamos solicitada a información do que había que levar e facer. Porén, outros atoparon algún que outro problema burocrático. Se queríamos solicitar o voto por correo tíñamos que rexistrarnos como residentes temporais. E iso fixemos. Traíamos os papeles preparados da casa coas correspondentes fotografías. Sorteamos unha ducia de persoas que estaban a cubrir os formularios e entregamos todo. Informáronnos de que a partir de agora deberiamos esperar nos nosos domicilios o sobre coas papeletas. Voltamos á estación, pero esta vez á de bus. Pois a diferencia de precio nótase, así como a diferencia de tempo. Ás 21h xa estabamos por fin de volta en Cracovia.O último día antes de rematar o prazo, chegou o sobre. Metín a papeleta mellor válida (ó meu parecer, claro está) dentro. Fun á oficina postal, paguei o correspondente e funme. A esperar.O final deste proceso xa sabes cómo é. Que teño que repetir a xogada porque Os Inútiles Eses non teñen interés polo seu traballo. Pois non. Non me da a gana. Non penso volver a solicitar un día no traballo e pagarme un tren de ida, un bus de volta e se pago en Correos será por enviar unha postal ós meus. ¿Para qué? Se ese era o seu obxectivo, conseguírono. Pasados uns meses, un día falando cunha amiga de Romanía, cóntolle que outra vez imos ter eleccións en España. Que é unha vergoña. E ela dime que, casualmente, no seu país terán eleccións o mesmo día. Obviamente pregunteille se ía votar e se tiña que ir á súa embaixada en Varsovia. A resposta deixoume "a cuadros": "Non, non. ¿Por qué a Varsovia? A nós facilítannos locales en distintas cidades de Polonia. Eu non teño que rexistrarme, simplemente no grupo de Facebook da embaixada confirmar que asistiréi e, unha vez no sitio, ensinar o meu DNI, votar e irme".Fin da cita.


Summary: A organización do festival ve nestes momentos inviábel facelo nas datas previstas a finais de maio.

A organización do Festival de Cans decidiu adiar a celebración da XVII edición do Festival, prevista inicialmente para finais de maio, e trasladala para a primeira semana do mes de setembro, en concreto da cuarta feira 2 ao sábado 5 de setembro. Tomou esta decisión de forma urxente ante a preocupante evolución da epidemia do coronavirus, crendo que nestes momentos era "inviábel e imprudente" manter as datas previstas para finais de maio. O festival, informan, continúa a traballar con normalidade no proceso de selección de curtametraxes a concurso, "mais tamén na reordenación de moitos dos contidos, en pechar as novas datas con artistas xa contactados ou en reestruturar varias das contratacións do persoal" O Festival de Cans comunicou esta decisión nas últimas horas ás institucións que apoian o festival, patrocinadores e colaboradoras e colaboradores.


Summary: O 6 de abril de 1981, o rei Juan Carlos I sancionaba a lei orgánica pola que se aprobaba o Estatuto galego. Condicionado polo papel reservado á Galiza nos deseños dos aparatos estatais e pola vaga centralizadora iniciada após as eleccións de marzo de 1979, o texto ficou a medio camiño entre a proposta da Asemblea de Parlamentarios da Galiza e a alternativa da Comisión Constitucional do Congreso dos Deputados. A norma, afastada do marco competencial do proxecto da Comisión dos 16 e das aspiracións das forzas nacionalistas, continúa a ser hoxe un elemento para o debate entre as formacións políticas galegas.

As forzas políticas galegas aproveitaron o 40 aniversario da aprobación do Estatuto para achegar a súa posición sobre o proxecto autonómico e fixar a súa alternativa en relación ao encaixe xurídico político da Galiza. Así, o presidente galego, Alberto Núñez Feixoo empregou o acto institucional de entrega das medallas do Parlamento da Galiza ás fundacións herdeiras da Xeración das Irmandades que impulsaron a revista Nós para defender que "quen dubide do potencial do autogoberno para resolver os problemas e tender pontes entre as persoas e os pobos que mire á Galiza. Entre todos, soubemos facer da autonomía unha ferramenta de presente e de futuro". "Hai 40 anos que se promulgou o Estatuto que hoxe habitamos. Froito dunha política construtiva, practicada por políticos construtivos. Cando alguén dubide da capacidade da boa política para cambiar as cousas digámoslle que a nosa carta autonómica é a proba de que os galegos puidemos facelo", afirmou Feixoo, quen horas antes aseverou nas súas redes sociais: "40 anos do Estatuto. 40 anos de autogoberno, liberdade, prosperidade e pluralidade en defensa dos intereses dos galegos. Hoxe celebramos unha Galiza que ten na autonomía un marco de presente e futuro para resolver problemas reais e tender pontes. Co mesmo espírito, sigamos". PP, BNG e PSdeG expuxeron a súa posición sobre o proxecto autonómico O Bloque Nacionalista Galego xuntou parte da súa dirección executiva e representación institucional no claustro do Pazo Fonseca, en Compostela, para dar a coñecer a súa proposta de superación da norma autonómica. Nun marco cargado de simbolismo para os nacionalistas -alí estivo a sede do Parlamento de onde foron expulsados en 1982 por negarse a xurar a Constitución os seus deputados Bautista Álvarez, Lois Diéguez e Claudio López Garrido-, a portavoz, Ana Pontón, denunciou que "nestes 40 anos de Estatuto" non se resolveron "os problemas estruturais da Galiza". Un novo status político "O noso horizonte é claro, queremos un novo status político para Galiza que nos recoñeza como o que somos, unha nación, e que avance cara a unha nova relación co Estado de tipo confederal", afirmou Pontón, para quen "o Estatuto de 1981 contextualízase no marco do réxime do 78 e foi xestado de acordo coas elites franquistas, reconvertidas de repente ao autonomismo 'san e ben entendido', forxado no molde do centralismo, autolimitado polo seu contido". "Para avanzar precisamos coñecer o pasado, saber de onde vimos, e nós vimos dos homes e mulleres que defenden a existencia da Galiza como nación e o seu dereito á libre determinación". Os socialistas tamén escolleron un lugar cheo de significado para a súa homenaxe ao Estatuto. Ás portas do Hostal dos Reis Católicos, onde en 1980 se formalizou o pacto que desbloqueou o texto estatutario, Gonzalo Caballero defendeu que "Galiza dispón dun Goberno autonómico, dun Parlamento que lexisla, institucións xudiciais, a dignidade dun pobo que ten competencias á hora de decidir as súas políticas públicas" e apostou por "impulsar e actualizar" o texto. "Por iso imos levar ao Parlamento un conxunto de competencias que poden e deben de ser transferidas", aseverou o secretario xeral dos socialistas galegos. "Referendamos hoxe o noso compromiso coa Galiza da autonomía, co Estatuto que queremos actualizar e impulsar cando pase a pandemia pero que é un elemento case constitucional que permite autogoberno e que é útil para os galegos", afirmou o secretario xeral do PSdeG, quen puxo de manifesto: "Fronte a aqueles que preferiron pórse á marxe do Estatuto, fronte a aqueles que expón a autodeterminación, o separatismo ou o independentismo como vía para construír unha Galiza máis forte, temos que trasladar ao conxunto do país que o mellor galeguismo, o galeguismo inclusivo comprometido coa Galiza, é o que defende o Estatuto de autonomía". Os escenarios futuros do Estatuto galego A proposta de modificar o texto estatutario pairou sobre os actos conmemorativos do 40 aniversario da aprobación da norma. A este respecto, o sábado pasado, 3 de abril, nun acto onde estivo acompañado polos antigos presidentes galegos Fernando González Laxe e Emilio Pérez Touriño, Caballero apostou por "actualizar" o Estatuto unha vez superada a pandemia e reclamou unha norma na liña das aprobadas por determinadas comunidades autónomas durante os Executivos de José Luis Rodríguez Zapatero. "Hai que pasar páxina, porque o Estatuto é un traxe que quedou pequeno xa antes da Covid. Agora resulta evidente que vivimos nun tempo distinto e que precisamos unha fórmula nova", sinalou a portavoz do BNG, Ana Pontón, quen apostou por superar o modelo autonómico, na liña do defendido tradicionalmente desde as filas nacionalistas. "Temos que elixir se queremos decidir nós o noso futuro ou imos deixar unha vez máis que se decida a centos de quilómetros do noso país", concluíu Pontón. O texto estatutario da Comisión dos 16 non tardou en ser aparcado O portavoz parlamentario dos populares, Pedro Puy, fechou a porta a calquera proposta de cambio. Así, afirmou que no caso da Galiza reformar o Estatuto "non é tan perentorio ou urxente" como "podía ser" para Valencia ou Aragón e destacou que "os feitos transcorridos desde o frustrado intento de reforma demostran que o Estatuto é un instrumento útil". O camiño da Galiza cara á autonomía A publicación no Boletín Oficial do Estado de 6 de abril de 1981 da Lei orgánica do Estatuto da Galiza puxo fin a un axitado proceso que marcou todo o período da Transición no país. A proposta finalmente aprobada estivo condicionada polos deseños dos diversos aparatos do Estado, a decisión de paralizar o proceso autonómico na segunda lexislatura de Adolfo Suárez e o status reservado á Galiza no novo marco territorial. O historiador da Universidade de Santiago de Compostela Justo Beramendi sinalou como "o Goberno de Suárez quería dividir os territorios en dúas clases ben diferenciadas. Por un lado Catalunya e Euskadi, plenamente autónomos. Por outro, todos os demais, cunha autonomía cativa. E Galiza era fundamental para que este designio saíse adiante porque se o aceptaba sendo nacionalidade histórica, as outras comunidades probabelmente o aceptarían". O escenario debuxado explica as resistencias e os retallos ás iniciativas estatutarias remitidas desde a Galiza. Se o texto elaborado pola Comisión dos 16, constituída en xaneiro de 1979 baixo o impulso da Xunta preautonómica, debeu ser aparcado, a proposta elaborada uns meses máis tarde pola Asemblea de Parlamentarios, conformada pola totalidade dos congresistas e senadores electos nas circunscricións galegas, todos eles militantes de UCD, PSOE e Alianza Popular (AP), formación de Manuel Fraga, resultou rebaixada na Comisión Constitucional do Congreso. A "aldraxe" A reacción social ao Estatuto da Galiza aprobado pola Comisión Constitucional, na súa xuntanza do 22 de novembro de 1979, non se fixo agardar. A xeneralización da idea da discriminación da Galiza e a extensión da percepción do agravio forzou unha solución de compromiso que deixou a un lado algúns dos aspectos máis problemáticos do proxecto estatutario. A proposta, resultado dun acordo asinado entre a Unión de Centro Democrático (UCD), PSOE, Alianza Popular (AP), Partido Comunista da Galiza (PCG) e Partido Galeguista (PG), e coñecido popularmente como o "Pacto do Hostal", abriu a porta a aprobación dun novo texto pola Asemblea de Parlamentarios e a súa validación, por unanimidade, pola Comisión Constitucional o 4 de novembro de 1980. O 21 de decembro de 1980 foi sometido a referendo o Estatuto da Galiza. A abstención alcanzou cifras históricas, ficando na casa 1.558.674 galegos, isto é o 71,74% do corpo electoral, e acudindo a votar 614.218 persoas, situándose, logo, a participación no 28,26% do censo. O texto, apoiado polas forzas estatais e o Partido Galeguista (PG) e rexeitado pola totalidade das organizacións nacionalistas, foi votado favorabelmente por 450.566 electores, o 20,73% dos galegos con dereito a sufraxio, e contou coa oposición de 121.448 persoas, o 19,82%. O portavoz dos socialistas na Asemblea de Parlamentarios da Galiza, José Vázquez Fouz, afirma, en declaracións a Nós Diario, que "40 anos son dúas xeracións e iso significa pór sobre a mesa a necesidade de renovar o Estatuto. Máis de 40 anos cunha mesma norma, cunha sociedade con tantas mudanzas, obriga a facer cambios. Aquí as forzas políticas non lle dedicaron o tempo necesario para levar a cabo a súa reforma e haberá que buscar un acordo entre as mesmas para facela efectiva". O deputado do Bloque Nacional Popular Galego na primeira lexislatura, Lois Diéguez, considera que "o Estatuto é un freo para as aspiracións nacionais da Galiza". "O conflito de fondo está na Constitución, que nega a plurinacionalidade ou limita os dereitos do idioma galego", relata a Nós Diario Diéguez. Privado en 1982 dos seus dereitos parlamentarios por negarse a xurar a Carta Magna, entende que "despois de 40 anos seguen sen resolverse os problemas de fondo".


Summary: Amos os dous deportistas remataron quintos nas súas finais de piragüismo.

A pontevedresa Antía Jácome quedou ás portas de sumar unha nova medalla para Galiza nos Xogos Olímpicos de Toquio. Meteuse na final A do C1 200 e acadou un diploma tras finalizar no quinto posto a menos de dúas décimas da medalla olímpica. Na súa estrea nun Xogos Olímpicos, Jácome competiu polo carreiro lateral e entrou cun tempo de 47.226, moi perto da ucraína Luzan, que levou o bronce. Por baixo dos 47 segundos entraron Harrison e Vincent-Lapointe, ouro e prata na final do C1 200. Quinto no K1 200 No K1 200, o betanceiro Carlos Arévalo rubricou outro quinto posto a só 0.189 centésimas da medalla de bronce, cun tempo de 35.391 que lle valeu un novo diploma para o deporte galego. Agora tócalle preparase para a proba do K4 500 que se disputará este sábado e que compartirá co tamé galego Rodrigo Germade, entre os favoritos para facerse co ouro. Até o momento, o deporte galego suma os éxitos en Toquio 2020 de Ana Peleteiro, Teresa Portela, Nico Rodríguez e Adrián Ben.


Summary: Esta sexta feira The Lákazans estrean tempada de festivais no Fisterra Blues Experience. O conxunto de blues boirense tocará na Praza de Constitución de Fisterra ás 00:15h, onde presentarán Sandwina, o último traballo da banda. O disco chega após dous anos de traballo e cun son achegado a outros estilos da música americana como o rockabilly, o rountry, o soul e o swing. Falamos con Fran Sieira "Trilli", batería e percusionista do grupo. VÍDEO NO INTERIOR DO SEU SINGLE "MY DARLING".

-Tocades no Fisterra Blues Experience a piques de comezar o verán e abrindo época de festivais. Xa hai ganas? -Fíxonos moita ilusión a proposta. Está organizado por compañeiros do mundo do blues e tamén está metida a Sociedade de Blues de Compostela. É chamativo que tamén haxa organizados concertos en barco, nos que algúns de nós tamén participaremos xunto cos residentes Fisterra House Band. -Que ten de novo Sandwina se o comparamos cos vosos traballos anteriores? -Sandwina é a evolución do noso son e tamén das raíces da música americana. Ten similitudes cos discos que xa temos sacado, pero é un traballo máis maduro e cun son máis evolucionado e depurado. Aquí a maioría dos temas son nosos, só hai unha versión. Trátase de medrar, de ir facendo o que nos gusta dándolle o noso toque persoal. -O disco recibe o nome da artista de circo vienesa coñecida pola súa forza, por que a elixides e que importancia ten no plástico? -A idea do nome foi de Sabela King. A muller da portada do disco é Kate Brumbwach, unha artista de circo do século XIX que facía levantamentos de peso. Era unha muller forzuda e no seu momento desafiou Eugen Sandow, un culturista da época considerado o home máis forte do mundo. Gañoulle e adoptou o nome de Sandwina. Foi a persoa máis forte do mundo, non só a muller. Sandwina vén enlazado co momento que está a vivir a muller na música e na vida en xeral. É un xeito de achegar o noso pequeno grao de area á loita da muller. -Levades oito anos xa na música. Como valorades a vosa traxectoria? -Se ben é complicado vivir exclusivamente do mundo da música, no blues éo máis aínda. A maioría de nós necesitamos doutros traballos cos que compaxinar o grupo. A pesar diso, The Lákazans deunos moitísimas alegrías. Sempre tivemos moi boa acollida por parte do público, que amais é moi cálido con nós. Tendo en conta o talento desbordante de bandas coetáneas nosas, vivimos un bon momento na música galega. Agora, ás queixas de sempre haille que sumar o problema que temos coa nova Lei de Espectáculos en Compostela, mais no tocante ao público só podemos dar grazas. No campo da industria queda moito por facer, así que a ver se as administracións axudan un pouquiño. -Como está o panorama da música blues galega? -Somos xa bastantes bandas. Cada vez hai máis asociacións de blues en Galiza e xa levamos anos tendo importantes referentes como Los reyes del KO ou Bakin' Blues Band, con moi boa aceptación entre o público xeral. Tampouco sería xusto atribuírnos a condición de banda exclusiva de blues, pois tamén tocamos outros paus como o country ou rock. -Que actuacións tedes pechadas de cara a tempada de festivais de verán? -Logo do Fisterra Blues Experience, tocamos este sábado 16 no Surfing The Lérez Festival, na Illa das Esculturas de Pontevedra. Máis adiante, temos programado participar no Festival Noroeste da Coruña e no Armadiña Rock de Combarro, ambos en agosto. -Hai puntos en común entre a historia da emigración galega e o nacemento do blues americano? .Todas as músicas de raíz teñen un compoñente común que son as músicas populares. Sempre houbo música arredor da xente e cada zona do mundo expresouse da maneira na que sabía. En América foi o blues e aquí en Galiza e nos lugares aos que fumos foron as nosas cantigas e a nosa música. Non hai ningún país que non teña o seu folclore. Nese aspecto, todas as músicas de raíz están feitas por xente da terra para a xente da terra. É un xeito de comunicarse radicalmente directo.


Summary: "Levo 20 anos nesta situación, xa presentei 9 queixas por escrito para que me entreguen os Consentimentos Informados en galego, e hoxe decidín plantarme", asegura o doente.

Un paciente do Hospital Álvaro Cunqueiro foi expulsado polo servizos de seguridade do complexo sanitario, após exixir que lle entregasen unha documentación en galego. Do suceso deu conta nas redes sociais a súa avogada e vicepresidenta da Mesa pola Normalización Lingüística (AMNL), Elsa Quintas. 🔴Está pasando: o Sergas manda a Seguridade para desaloxar un doente por exixir en Atención ao paciente o Consentimento Informado en galego.— Elsa Quintas Alborés (@elsa_quintas) April 28, 2022 O doente, en conversa con Nós Diario, explica que sofre unha afección cutánea crónica, que lle obriga a ter que ser sometido a cirurxías cada certo tempo, para as que pide que lle entreguen a documentación en galego. "Levo 20 anos nesta situación, xa presentei 9 queixas por escrito para que me entreguen os Consentimentos Informados en galego, e hoxe decidín plantarme", asegura. Desobediencia "pacífica e non violenta" Na mañá desta quinta feira, presentouse no servizo de Atención ao Doente do Álvaro Cunqueiro para solicitar novamente a documentación en galego, que lle denegaron por motivos "burocráticos". "Que diría Cunqueiro se entrase no hospital que leva o seu nome e lle dixesen que non pode ser atendido en galego?", pregúntase o paciente. Ante a insistencia do doente de que lle entregasen a documentación en galego, a traballadora que o atendía chamou á seguridade do hospital para que o expulsasen. "Nese momento, de forma pacífica e non violenta, deixei claro que non ía marchar de alí sen a miña documentación en galego". A delegación do Goberno multa un veciño de Rianxo por reclamar atención en galego Os gardas procederon a sacalo do Cunqueiro e a chamar á policía para que intermediara. Unha vez alí presente, os axentes, ante a inexistencia dunha actitude delituosa do doente, marchou, e a seguridade entrou no hospital. O paciente accedeu novamente ao hospital e volveu ser expulsado, sempre de boas formas, pero sen deixalo entrar. "Chegado un punto, déronse conta de que non podían comigo e deixáronme pasar", afirma o afectado. Compromiso do Sergas Xa de novo no servizo de Atención ao Doente, volveu trasladar que non marcharía até que lle desen o Consentimento Informado en galego. O persoal insistiu en que non podía darllo por motivos burocráticos, mais comprometéronse a que, na segunda feira, 2 de marzo, entregaranlle este Consentimento Informado en galego. O TSXG obriga a Axencia Tributaria a garantir o uso do galego "Se a situación fose á inversa, e o Sergas negase a atención en castelán a un doente, todos os medios estatais dirían que a Xunta está a practicar o supremacismo lingüístico co galego", explica o doente. Preguntado por se pensa que o sucedido nesta quinta feira pode cambiar a súa situación, lamenta que non. "Se nun ano necesito outro Consentimento Informado, volverei atoparme nesta situación", denuncia, "polo que ante a inacción das administracións, a cidadanía debe protestar, empregando a desobediencia pacífica e non violenta".


Summary: O líder popular sométese dende este martes á súa segunda investidura con boa parte dos retos da primeira aínda por cumprir

O 14 de abril de 2009 Alberto Núñez Feijóo accedía á tribuna do Parlamento de Galicia coa aureola de quen encabeza unha vitoria inesperada. Nas bancadas azuis do hemiciclo do Parlamento os membros do Goberno bipartito, aínda noqueados polo resultado electoral do 1 de marzo, asistían con xesto serio á primeira posta en escena do futuro presidente. Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana dialogaban con intensidade, "máis que en toda a lexislatura anterior", comentaban algúns dos máis veteranos observadores do lexislativo galego, mentres Feijóo comezaba a lectura das corenta e seis páxinas do seu discurso de investidura. Este martes o candidato popular será de novo o protagonista dunha sesión semellante, rodeada dunha expectación sensiblemente menor da de 2009 e con moitos das promesas de hai tres anos aínda por cumprir. Aquel 14 de abril Feijóo presentaba as súas credenciais para construír unha "Galicia nova, sen rancores nin dogmas" baseándose nun "programa de acción que supere os estériles antagonismos e disensións ideolóxicas". Para isto, aseguraba, ía rematar coa "contraposición excluínte do público co privado", ía construír un gobenro "que crea verdadeiramente na capacidade transformadora do sector público" e, ademais, ía "traballar pola cohesión social", tanto entre xeracións como entre mulleres e homes. Para todo isto o primeiro chanzo sería recuperar "o senso auténtico do dereito e as leis". "Termos como sectarismo, caciquismo, enchufismo ou partidismo só terán significado para referirnos ao pasado", prometeu "O Goberno que eu hei de presidir respectará as leis" e "traballará "para que "termos como sectarismo, caciquismo, enchufismo ou partidismo só teñan significado entre nós para referirnos ao pasado", asegurou daquela Feijóo. Malia estas promesas non foron poucas as ocasións ao longo da lexisaltura nas que o Goberno galego foi acusado de pór por diante os intereses do PP -por exemplo, á hora de cargar recorrentemente contra o Goberno central mentres o presidiu Zapatero ou no reparto de fondos autonómicos entre concellos- ou de bordear as leis, xa fose coa derrogación do plan eólico do bipartito ou coa posta en marcha do denominado decreto do plurilingüismo, cuxos contidos veñen de ser parcialmente declarados "ilegais" polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. "Un presidente que non lles minta" Dende unha omnipresente referencia á "austeridade" Feijóo amosábase "convencido" de que "os galegos queren un presidente que non lles minta, por moi piadosa que puidese resultar esa mentira". Así e todo, nos últimos anos o líder conservador si tivo que acomodar o seu discurso á realidade en función das circunstancias. Aconteceu, por exemplo, cando se viu obrigado a recuar e non gastar un millón e euros nunha campaña para promocionar o devandito decreto plurilingüe apenas vinte e catro horas despois de negar no Parlamento a existencia de tal campaña. Do mesmo xeito, a oposición tamén lle reprochou que non contou "a verdade" en procesos como a negociación do financiamento autonómico, a fusión das caixas de aforro ou as negociacións coa petroleira Pemex. Neste contexto, a relectura daquel discurso permite tamén observar diversas promesas aíndan por cumprir. Así, por exemplo, fronte ao cumprimento dalgúns proxectos enunciados naquel discurso -caso do plan estratéxico da economía, das Directrices de Ordenación do Territorio ou do Plan de Ordenación do Litoral-, no caixón dos incumrpimentos están plans como a "renovación" do Igape para convertelo en órgano de "coordinación de todas as axudas vencelladas ao desenvolvemento empresarial de Galicia", ou o reforzamento da "protección dos consumidores galegos de servizos financeiros, un campo no que os consumidores se atopan particularmente indefensos". Apenas dous anos despois estourou en toda a súa crueza o escándalo das preferentes. Feijóo comprometeuse a reforzar a "protección dos consumidores galegos de servizos financeiros", aos que vía "particularmente indefensos" Ao capítulo das promesas incluídas naquel discurso que non chegaron a ver a luz está tamén o "plan autonómico de emprego" ou a "rebaixa do tramo atonómico" do IRPF. Segundo anunciara daquela, íase concretar "no primeiro escalón da tarifa autonómica, isto é, a que afecta ás familias cuxa base liquidable é inferior a 17.707 euros" e que favorecería a 600.000 persoas, aseguraba. Igualmente, aseguraba que o seu goberno xestionaría "a transferencia da titularidade das autoestradas" AP-9 e AP-53, que crearía o Consorcio de Transportes de Galicia ou que lograría o "saneamento de todas as rías galegas, acelerando a tramitación e construción das depuradoras pendentes". Do mesmo xeito, tampouco viron a luz reformas como a do regulamento do Parlamento, da Lei de Policía ou a do propio Estatuto de Autonomía, todas elas incluídas no mesmo discurso de investidura. Si se fixo efectiva outra das reformas prometidas, a dos medios de comunicación públicos, se ben a lei -pactada por PP e PSdeG- para reformar a CRTVG aínda non comezou a ser a aplicada.


Summary: Delegad@s da CIG concentráronse ante a Xunta para exixir transparencia sobre o futuro de Novagalicia Banco (NGB) e que se manteñan os empregos

Delegad@s da CIG en Novagalicia Banco (NGB), Banco Gallego e empresas auxiliares concentráronse esta quinta en San Caetano, sede administrativa da Xunta de Galiza, nunha mobilziación mediante a cal exixían a entidade e goberno galego transparencia e información sobre o futuro deste grupo, alén de defender que se manteñan os 6.000 empregos. Clodo Monteiro, da CIG-Banca, sinalou que nas últimas horas volveu porse riba da mesa, por parte de axencias internacionais, que podería darse unha liquidación parcial da entidade financeira. "Mais desde a dirección non se nos informa de nada", apunta. Ao mesmo tempo, Joaquín Almunia, comisario de Competencia da Unión Europea, aborda co goberno central a reestructuración do mercado financeiro galego. "E de todo iso, non temos información". Importancia Desde a CIG lembran que se están a negociar cuestións moi importantes, "polo que terían que facerse cun mínimo de transparencia e dar vozo aos e ás traballadoras". Ao tempo, o sindicato nacionalista chama ao goberno galego, "que nos meteu neste lío, cunha fusión que foi unha demolición e privatización das caixas", a defender en Bruxelas que NGB é "sistémica para Galiza".


Summary: Mariano Rajoy desprazouse a Ourense e Vigo para participar nos mítines de fin de campaña do PP nun Falcon que o exército pon ao dispor da persoa que ocupa a presidencia do goberno para desprazamentos debidos ao seu cargo. O escándalo polo uso partidario de medios públicos pechou unha campaña que o PP iniciou co escándalo doutro vó, o que o presidente da Xunta en funcións fixo no Paxariño Novo , dun empresario galego afincado na Arxentina.

A pouco do peche da campaña facíase público que o presidente do goberno Español, Mariano Rajoy tiña viaxado a Ourense nun Falcón propiedade do exército español que a presidencia emprega en virtude do seu cargo. O uso de medios públicos con fins partidarios denunciado por El Periódico de Cataluña puña un ramo de escándalo a unha campaña que o PP comezou con outra polémica debida a un desprazamento polo aire en actos de campaña por parte do presidente da Xunta. Núñez Feijóo viaxou os pasados 15 e 16 de setembro a bordo do Paxariño Novo, dun empresario de Arxentina, a Montevideo e Bos Aires. O jet privado é propiedade do presidente do Clube Español de Buenos Aires, José Benito López Carballedo. Rajoy tiña criticado no seu momento o uso de medios do exército por parte de Zapatero en campaña política e mesmo tiña feito gala propagandística do seu uso de "vós regulares" como agora lembra o diario catalán. O PP mantén aínda na plataforma youtube un vídeo producido para a promoción de Rajoy hai tres anos que comeza con imaxes de Rajoy subindo a un avión de vó regular e unha persoa pregúntándolle se só empregaba ese tipo de transportes para os seus desprazamentos: "En que vou voar senón?" di Rajoy para, a continuación, afirmar que o emprego de medios públicos era cousa de Zapatero. Na lenda que acompaña o video de propaganda pódese ler: "Nin Falcóns, nin jets...".


Summary: A banda francesa La Phaze e a galega Ataque Escampe son as primeiras confirmacións do que será a undécima edición do Festigal.

La Phaze, unha das bandas francesas do momento, terá en Compostela unha das paradas da xira de promoción do seu último traballo, Psalms & Revolution. Será no Festigal, que ofrecerá un ano máis 48 horas de música, tendencias e diversidade no día da Patria e na suá véspera. O grupo galo, que promete unha actuación chea da enerxía do reggae e do punk, estará acompañado polo rock de serie B de Ataque Escampe e a súa mestura de xéneros, un abano diverso que pasa polo vals, o tango, a canción popular galega ou o rap.Os concertos serán a banda sonora dunha programación que, como é costume, irá alén. O Festigal completarase con actividades literarias, debates, exposicións e proxeccións audiovisuais, con espazo tamén para a artesanía galega, as asociacións e o lecer das familias e @s cativ@s.


Summary: O sol anima a Feira da Primavera convértese nun mar de diversidade no que conviven organizacións de dimensión internacional con outras que están a nacer.

A mañá amenceu fría en Compostela. Polo barrio de San Pedro apenas circulaban os últimos festeiros da noite e os primeiros traballadores da mañá cando aos membros da comisión de festas do barrio e da asociación veciñal A Xuntanza xa lles sobraban as chaquetas. Esforzábanse en ultimar os detalles da Feira da Primavera, a mesma que contra ás 10 da mañá xa facía que o barrio estourase en cores, as dos máis de 300 postos que, entre comerciantes, artesáns e o tecido asociativo da cidade, lle gañan a partida aos coches nesta xornada nunha rúa que devece por ser peonil. Na Feira da Primavera non hai dous produtos iguais. É un mar de diversidade no que o rock dos 60 cantado en galego con acento de Ourense ameniza os bailes dos monicreques que fai a rapazada do IES Pontepedriña. Quen tamén bailan, e moito, son nenos e nenas como os da antiga Galescola de San Roque, cuxa ANPA se achegou á feira para vender xoguetes achegados de balde polos pais e nais para. Co recadado organizarán actividades para o alumnado e repararán o patio do centro. "As nosas cotas son de cinco euros e con iso non abonda", explican. Pola igualdade Polos seus fillos e fillos e fillas viñeron tamén á feria as nais que impulsan cada día a asociación ASPANAES para, explican, "traballar pola calidade de vida" das persoas con transtorno do espectro autista. Ante unha mesa inzada de coloridas pezas de artesanía elaborados polos propios rapaces explican que, "ata hai non moitos anos, esta era unha doenza descoñecida" e dende a asociación tentan "que teñan a maior integración posible na vida social". Nisto seguen "malia aos recortes", eses "que nos deixan todo o peso ás familias". "Que os altos cargos se decaten do que precisa a xente", reivindican. As familias dunha antiga Galescola e de ASPANAES acoden á feira polos seus fillos e fillas As familias e profesionais de ASPANAES pulan por que os seus nenos e nenas sexan uns máis na sociedade e algo semellante é o que procuran dende Xiara, unha asociación que agrupa traballadoras do fogar na súa loita por "ser un oficio como todos os demais", a comezar por "conseguir cotizar na Seguridade Social", un obxectivo que xa lograran, "pero veu este Goberno, aprobou unha lei e botóunolo todo abaixo". No caso de Xiara a reivindicación combínase con bolsas de tea ben coloreadas e unha ampla gama de doces elaborados ao longo de toda a noite previa á feira que agora teñen á venda. "Temos que subvencionarnos, que non hai subvencións", explican, nun contexto no que "os soldos son mínimos, a xente non ten traballo e traballa polo que lle dean". "Antes protestábannos porque había moitos cartos en negro e agora cada vez teremos máis, porque hai que comer e darlles de comer aos fillos". Grandes e pequenas A estrutura concebida pola organización da feira permite que nela participen en pé de igualdade organizacións de dimensión internacional xunto a outras puramente locais e colectivos consolidados a carón doutros que dan os seus primeiros pasos. Así, por exemplo, os visitantes poden comezar o seu paseo participando no concurso de títulos de canción organizado por Os da Ría e rematalo apoiando a campaña de Amnistía Internacional a prol do dereito de manifestación e reunión. A combinación de veteranía e mocidade no que ao percorrido da asociación se refire ofrécena, por exemplo A Gentalha do Pichel e Xanela Social. A Gentalha vén de facer dez anos de traballo e activismo cultural e, unha vez máis, achéganse a San Pedro co seu posto para xantar ben rico nunha rúa na que destacar no ámbito gastronómico é todo un mérito. Na feira participan en pé de igualdade organizacións de dimensión internacional xunto a outras que están a nacer Xanela Social, pola súa banda, celebra nestes días o seu primeiro ano de vida. Impulsada por dúas educadoras sociais cunha década de experiencia ás súas costas no ámbito socioeducativo centra o seu traballo na infancia, na mocidade e nas familias. Na feira combinan a venda das súas "chapas que protexen", con coloridos deseños que amosan paraugas, tellados e apertas, coa explicación da actividade de educación emocional que lles están a presentar ás ANPAS da cidade. Quen o desexe pode parar no seu "videomatón" e contestar a unha pregunta que é todo un mundo: "Que te fai feliz?". Se cadra non a felicidade, pero si unha vida mellor é o que buscan outros dous grupos de veciños e veciñas tamén presentes na feira: un deles está en pleno lanzamento da campaña #SanPedroPeonil que reclama, nin máis nin menos, que a rúa que é arteria do barrio se libere definitivamente dos coches. O segundo tamén se despraza, pero en bicicleta e por toda a cidade e por iso recollen sinaturas: "considérannos un vehículo e moitas veces iso ponnos en risco". De fondo soa Non todo é o que parece, a mítica canción do Xabarín Club versionada por The Tetas Band. Todo un mundo nunha feira.


Summary: Os diversos indicadores económicos alíñanse para apuntar á mocidade como a gran derrotada da última década, até o punto de que entre 2009 e 2021 a poboación ocupada de 16 a 29 anos ten diminuído en 108.200 persoas. Ao tempo, 73.512 galegas e galegos nese grupo de idade teñen abandonado Galiza.

A poboación ocupada de entre 16 e 29 anos diminuíu en 108.200 persoas desde 2009 a 2021. Se en 2009, cando Alberto Núñez Feixoo chegou á Presidencia da Xunta, a Galiza contaba con 211.600 persoas empregadas nese grupo de idade, á volta de decembro de 2021 o país non superaba as 103.400, desaparecendo 53,9% dos postos de traballo no grupo de 16 a 24 anos e 46,8% no sector de 25 a 29. Así, se a mocidade representaba en 2009 20,4% da poboación ocupada, en 2021 representaba 11,3%, caendo a taxa de actividade xuvenil en 10,5 puntos. Pola contra, o grupo de 30 a 64 anos recuperaba en 2018 a taxa de emprego existente en 2008 e en 2021 conseguía incrementalo. A destrución de emprego xuvenil é anterior a pandemia. O Informe sobre a empregabilidade da mocidade na Galiza, presentado a 27 de maio de 2021 polo Consello Económico Social (CES) analizou o peor comportamento do emprego na mocidade durante a Grande Recesión. Así, recolle que "mentres o número de persoas asalariadas de 30 ou máis anos apenas variou de 2008 a 2011 e de feito incrementouse en 0,4%, neste curto período prescindiuse de 1 de cada 3 persoas traballadoras asalariadas de 16 a 29 anos. Xa en 2019, con relación a 2008, o emprego asalariado de máis idade aumentou 7,9% mentres que o máis novo caeu 51,6% para o colectivo de 16 a 24 anos e o 45,3% para o de 25 a 29 anos". Os resultados de ocupación do ano 2020 e dos dous primeiros trimestres de 2021 volveron pór de manifesto que a mocidade foi o colectivo máis vulnerábel na crise, derivado da situación sanitaria.O propio CES sinalou que "a utilización do instrumento dos expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE) agrandou a fenda xa existente entre as persoas ocupadas máis novas con respecto ás de maior idade, ao non alcanzar todos os colectivos de igual modo". Ao tempo, destacou que "a porcentaxe de ocupados e ocupadas que traballaron ou menos horas das habituais ou ningunha representaba ao redor de 34% das persoas traballadoras de 16 a 29 anos, cando no grupo de 30 a 64 anos alcanzaba 25%". O fracaso das políticas públicas do Goberno galego dirixidas á mocidade foi certificado por diferentes organismos públicos. Así, por exemplo, o CES analizou que "os datos mostrados anteriormente mostran o pouco éxito de calquera iniciativa de política activa destinada á empregabilidade dos mozos e mozas" e advertiu que "esta causando un notábel envellecemento do cadro de persoal". Así, atendendo ao cadro de persoal, o informe do CES amosa que en 2008 había unha media de 3 persoas asalariadas con menos de 30 anos por cada 10 de entre 16 e 64 anos, mais en 2019 esta media pasou a ser de 1,3. A temporalidade e a parcialidade foron as causas do peor comportamento do emprego entre a mocidade. Así, o colectivo sufriu en 2021 as taxas máis altas de parcialidade, estando 19% do total de persoas ocupadas menores de 35 anos contratadas a tempo parcial, fronte a 13,3% do conxunto de idades, o que supuxo 5,7 puntos de diferenza. Ao tempo, 48,2% das persoas asalariadas menores de 35 anos tiveron un contrato temporal, cando no total poboación ocupada esta porcentaxe foi de 22%. Ademais, as persoas menores de 25 anos percibiron de media anual un salario de 12.417,98 euros, o que representou unha fenda salarial de 48,27%. A saída da emigración A destrución do emprego xuvenil veu acompañado dun notábel incremento da emigración cara a outras parte do Estado e de Europa. Malia que no último ano con datos, 2020, asistiuse a unha baixada nos ritmos emigratorios, o Instituto Galego de Estatística (IGE) rexistrou que 21.001 persoas deixaron a Galiza en 2020, desprazándose 14.862 delas a diversos puntos do Estado español. Madrid, con 3.130 galegos; Catalunya, con 1.878 e Andalucía, con 1.708, encabezaron a lista de territorios receptores, ficando este ano fóra do podio as Canarias, moi golpeada economicamente pola pandemia.Por outra parte, 6.139 galegas e galegos puxeron rumbo a outras partes do mundo, estabelecéndose na súa práctica totalidade nos destinos tradicionais da emigración galega en Europa. Un total de 319.727 persoas abandonaron a Galiza na última década. Os datos recollidos no histórico do IGE rexistraron 209.567 emigrantes entre os anos 2010 e 2020 ao Estado español e 110.160 a outros Estados do continente europeo, incidindo, especialmente, nos grupos de poboación de menor idade, até o punto de que, nese período, marcharon máis de 80.000 mozas e mozos de entre 16 e 29 anos. Os datos do emprego xuvenil A mocidade concentra as máis altas porcentaxes de desemprego na Galiza. A 31 de decembro de 2021, 56,9% da poboación menor de 20 anos atopábase parada, chegando a 81,6% no caso das mulleres. Ao tempo, 35,6% dos menores de 25 anos estaban desempregados, alcanzando 38,7% no caso das mozas.


Summary: O anuncio do rei emérito de abandonar o Estado español pon o foco na presión xudicial e nas adversidades que a Casa Real observa non só arredor das pescudas que leva a cabo o Tribunal Supremo sobre as finanzas de Xoán Carlos I, senón tamén ao redor do futuro da monarquía como institución. Analizamos desde a Galiza a decisión do ex monarca de fuxir cara o exterior.

Dous meses despois de que a Fiscalía do Tribunal Supremo asumise a investigación para determinar se Xoán Carlos I cometeu branqueo de capitais e delito fiscal após a súa abdicación en 2014, o rei emérito anunciou a súa marcha do Estado español para tratar de salvar a monarquía dos seus escándalos financeiros, apertado pola xustiza. "Dentro do que se agarda dunha monarquía, parece a decisión máis lóxica", indica Xosé Manoel Núñez Seixas, catedrático de Historia Contemporánea da Universidade de Santiago de Compostela. "A continuidade da institución é máis importante que cada un dos seus membros, polo tanto, estamos ante un intento desesperado de salvar a monarquía sacrificando unha peza, neste caso, o rei emérito", engade, ante a incerteza de se este xesto será suficiente para garantir esa continuidade arelada. Para Núñez Seixas, a decisión do ex monarca sinala a adversidade con que debe observar as dilixencias xudiciais das que é obxecto ademais do valor simbólico que encerra. "Cada dúas ou tres xeracións, nos últimos dous séculos, sempre hai un Borbón que vai ao exilio. Foi Sabela II, foi Afonso XIII e agora, non por circunstancias exactamente iguais, porque non se lle derroca, marcha por corrupto Xoán Carlos I". Unha evidencia máis, apunta o historiador, da inestabilidade crónica da dinastía borbónica. A desmitificación do ex rei Xosé Manoel Núñez Seixas defende que a decisión de Xoán Carlos I de abandonar o Estado español acaba de desmitificar a súa imaxe "como piloto do cambio e home mesurado que contribuíu a traer a democracia aos españois". Isto, di, vai axudar a poñer o ex rei máis no seu lugar, "primeiro como o típico membro da dinastía dos Borbóns, basicamente un vividor, e segundo, como un monarca que, ben asesorado, se decatou de que para garantir o futuro da monarquía debería ir polo único camiño que entón, en 1975-1976, era posíbel, o da monarquía constitucional". Se naquela altura permitiu que a monarquía gobernase cun sistema máis ou menos democrático, "mellorábel", di o historiador, "foi para asegurar a permanencia da institución que representaba", un interese superior que volveu pór de manifesto o 23F e que Núñez Seixas resume nunha frase que aquela noite dirixiu ao seu fillo Filipe. "Cando o cativo lle pregunta que pasa, el dille: 'nada, que lle dei unha patada á Coroa e agora a Coroa está no aire'. Polo tanto, o que estaba facendo naquel momento era salvar a Coroa". Asegura o catedrático de Historia Contemporánea da USC que a valoración que faga a Historia da figura de Xoán Carlos I vai ser ambivalente. Dunha banda terá en conta a intelixencia de quen se deixou asesorar para protexer a supervivencia da monarquía e doutra, a distancia de quen chegou a pensar que estaba por riba de todo, protexido polos medios e polo erario público, confiado en que iso ía durar eternamente. Mais non foi así. Fuxida sen autocrítica Desde a plataforma Galiza pola República, Manuel Monge censura a falta de autocrítica que tanto o rei emérito como a Casa Real exhiben no comunicado que anuncia a "fuxida" de Xoán Carlos I cara o exterior, ademais da conivencia e da compracencia do Goberno do Estado. "É vergonzoso que defendan a exemplaridade e transparencia de Filipe VI, cando desde hai máis dun ano na Casa Real saben e agocharon que o rei emérito tiña contas ocultas na banca estranxeira". [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da cuarta feira, día 5, nos quiosques ou na nube]


Summary: Siceramente, non me atrevo coa capa deste Sermos 159. Ergo, non haberá comentario sobre a capa.

Falar desa figura humana cun carballo á altura das barbas é empresa superior ás miñas posibilidades. Porque, a ver, quen se atreve a dicer algo sobre un home que fala tan claro?. Mellor ler directamente o que di na entrevista que lle fai María Obelleiro. Non comentarei pois a capa. Mais o que hai dentro ten o seu aquel. Na páxina 4, por exemplo, fálase dun dos desertos da Galiza. Que Galiza non ten desertos? Non ho!!!. Aí tedes o de Morás. 80 millóns de euros investidos para criar unha zona loxística ... desértica. E a páxina 5, que dicer da 5?. Quo vadis, PSdeG? Quo vadis, como o filme de Mervyn Le Roy, candidata a 8 premios Óscar e que non obtivo ningún. Tamén aí temos a Besteiro lidando cos Neróns do seu partido. E cos leóns da xustiza. E chegamos á páxina 8. Titular, Boimorto: unha moción de censura contra a lei e a vontade popular. O da vontade popular non o teño claro. Foi xustamente a vontade popular a que decidiu a moción de censura. Vontade do Partido Popular, iso si. Moción de censura contra a lei? Non. Contra o alcalde e o que representa: País, lingua, cultura, Nós. Foi xustamente a vontade "popular" a que decidiu a moción de censura. Vontade do Partido Popular, iso si. Sigamos. E, andando, andando, chegamos a Brasil. Páxina 12 e Dilma no obxectivo. Na páxina 21 topamos as declaracións do gañador da Volta a Portugal. Destacado: "Prefiro cinco horas enriba da bici que cinco diante da pantalla dun computador" Que distintos somos!!, penso eu E de aí saltamos ás páxinas de cultura, ben interesantes, para chegar, 10 páxinas máis tarde á contracapa, onde A espía nos quiosques ten ... nome de home!!. Unha espía que se chama Lourenzo. Para despistar, sen dúbida. Mais, voltando ao comezo, non me atrevo coa capa deste número. Eses ollos, esas barbas, a landra da que naceu ese carballo a indicar futuro... Lean Sermos e fáganse asinantes que o carballo necesita espazo en que medrar. E as landras terra en que seren semeadas.


Summary: O vindeiro 8 de marzo inaugúrase en Cangas a exposición comisariada por Paula Cabaleiro, que reúne 25 artistas de toda Galicia. O obxectivo é "fuxir de victimismos" e presentar "unha xeración de tecedoras da cultura que reivindican a posición da muller na arte contemporánea".

O vindeiro 8 de marzo inaugúrase en Cangas a exposición Creamos(Nós); mulleres artistas en 1ª persoa, comisariada por Paula Cabaleiro, e que reúne 25 artistas de toda Galicia. O obxectivo é "fuxir de victimismos" e presentar as obras de creadoras da Galicia actual, "unha xeración de tecedoras da cultura que de algunha maneira reivindican a posición da muller na arte contemporánea, descubrindo con iso novos paradigmas de creación". O propio título fai unha chiscadela ao binomio crer/crear, enfatizando o papel fundamental que respecto á arte das últimas décadas tivo tanto o pensamento feminista, como a achega de numerosas mulleres artistas. No Auditorio de Cangas de Morrazo poderanse ver as obras de Marta Prieto, Montse Rego, Sheila Pazos, Paulova, Loreto Blanco, Pilar Monroy, Laura Piñeiro, Carolina Cruz Guimarey, Neves Seara, Tania Pérez, Basilisa Fiestras, Gema López, Soraya Redondo, Aynara Pereiro, Carmen Llonín, Mercedes Outeiral, Rosa Neutro, Reme Remedios, Beatriz S.Saá, Sara del Valle, Mª Xosé Fernádez, Paz Vicente, Noa Persán e Araceli Paz. O obxectivo é propiciar "un diálogo multixeracional, heteroxéneo en canto a formación, orixe xeográfica, temáticas e disciplinas". Baixo a premisa de esnaquizar os estereotipos para presentar "unha visión fresca, dinámica e movilizadora da vinculación do xénero ó mundo da arte, co respeto que merece, pero ó mesmo tempo coa reflexión crítica e diverxente como principio". A exposición quere tamén poñer en evidencia algúns dos principais asuntos cuestionados nas últimas décadas por artistas femininas (identidade, sexualidade, maternidade, familia, xénero, memoria, vida cotiá, espazo privado e público... ). A inauguración da mostra terá lugar ás oito da tarde e contará coa actuación da violinista Iria Pérez.


Summary: Especialmente vulnerábeis ao confinamento, as vítimas da violencia machista manteñen activos os servizos de atención e protección malia o endurecemento das restricións laborais pola crise sanitaria. Colectivos profesionais como os dos CIM reclaman alternativas de aloxamento para casos de emerxencia.

Se o confinamento ten consecuencias para toda a poboación, existen persoas e colectivos aos que a reclusión domiciliaria coloca en situación de especial vulnerabilidade. Así ocorre coas mulleres que sofren violencia de xénero que estes días conviven con quen as maltrata. "Se xa de por si, un home que exerce a violencia ten dificultade para o control das emocións, nun contexto de estrés coma este, agrávase", observa a psicóloga Fátima Rodríguez, unha das coordinadoras da quenda de garda de intervención psicolóxica para vítimas da violencia de xénero do Colexio de Psicoloxía, un "dispositivo de urxencia" que actúa no momento posterior a un incidente agresivo, por requirimento das forzas de seguridade, para prestar atención no momento da denuncia. Polo momento, no servizo non perciben un aumento das peticións de atencións, se ben recoñecen que neste tempo de excepcionalidade "o risco para elas elévase". A avogada Montserrat González, directora do Centro de Información á Muller de Bueu e presidenta da Asociación de Profesionais dos CIM da Galiza, Asocim, atopa en Italia a explicación á baixada de denuncias na corentena. "Como concluíron na Fiscalía Xeral de Milán, non é porque non se produzan os episodios, senón polas dificultades para denunciar. As vítimas vense na encrucillada de priorizar a seguridade das súas familias, crianzas ou maiores, por enriba da súa propia e aprazan a decisión para cando teñan opcións. É unha cuestión de resiliencia", analiza a profesional. Como reivindica, os CIM están hoxe, coma sempre, "na primeira liña" para minorar os efectos da pandemia neste colectivo, adaptándose ás medidas impostas polo estado de alerta para seguir prestando atención especializada. "Reforzamos a asistencia telefónica e por correo electrónico, malia estar en condicións precarias. Se con motivo do 8-M reclamabamos que era preciso reforzar con urxencia os CIM con máis persoal, esta crise sanitaria trouxo dificultades engadidas", advirte. Con todo, chama a todas aquelas mulleres que se sintan en situación de risco a "pedir axuda" e facer uso dos recursos de apoio ao seu dispor, e lembra que tamén os servizos policiais e xudiciais están operativos. "Malia a corentena, non hai impunidade para o agresor", recalca. En efecto, as novas medidas estabelecidas polo Goberno central, publicadas este domingo, manteñen como esenciais os servizos relacionados coa atención e protección ás vítimas da violencia machista, e os xulgados galegos inclúen esta materia dentro dos servizos mínimos –tanto nos exclusivos da Coruña e Vigo como nos especializados do resto de partidos xudiciais–, para actuacións que van desde paso a disposición de detidos a ordes de protección e calquera medida cautelar para a muller ou menores ao seu cargo. Das Administracións, a presidenta de Asocim demanda "que a información chegue o máis rápido posíbel aos servizos, as normas e os protocolos cambian e necesitamos telas actualizadas". Nese sentido, chama tamén a activar "todos os recursos dispoñíbeis, especialmente os de aloxamento para vítimas". Como apunta, a Xunta publicou hai unha semana a resolución pola que se facilitará a apertura de estabelecementos para acoller este e outros colectivos vulnerábeis. "Hai que poñer os centros de acollida a disposición das demandas de emerxencia que poidan xurdir", di. Desde o Colexio de Psicoloxía, Fátima Rodríguez valora que os servizos de atención ás vítimas de violencia machista na Galiza se manteñan nestes días. "Todos os medios que se empregaban están a disposición das mulleres: o teléfono da muller – 900400273– está reforzado con máis persoal, os CIM están operativos, o centro de recuperación intengral funciona e tamén as oficinas de atención ás vítimas dos xulgados", expón, polo que alenta as vítimas a que "non deixen de pedir axuda por estarmos nesta situación". A profesional tamén apela á "resonsabilidade cívica" para que a veciñanza avise os servizos de emerxencia en caso de ter indicios dunha agresión, para que non haxa desprotección. "Neste tempo é fundamental", indica. En caso de risco, saír para pedir axuda Desde Asocim, Montserrat González achega unha serie de recomendacións para mulleres nesta situación, que comezan por confeccionar unha lista de teléfonos de persoas que poidan prestar axuda en caso de necesidade. "Pódense gardar, numerados, na axenda do teléfono, para saber a quen recorrer nunha urxencia", sinala. A especialista chama tamén a memorizar os números de servizos como o de emerxencias 112, "fundamental", o 091 e 092 da Policía, o 061 ou o 016, de información e asesoramento sobre violencia de xénero, e subliña que todos eles acudirán a unha chamada de auxilio aínda que esteamos en corentena. Tamén aconsella ter localizada a documentación, propia e das persoas ao cargo –identificativa, bancaria ou sanitaria– e, se é posíbel, gardar unha copia na casa de alguén de confianza. Pero, sobre todo, subliña que, en caso de percibir un risco, unha muller debe saír da casa para pedir axuda, tamén durante o confinamento. "Ninguén te vai deter por saír da casa para pedir auxilio, aínda que esteamos en corentena", subliña.


Summary: O documento, remitido ao Parlamento o pasado decembro, si admite que o Brexit pode supoñer un "duro golpe" para a "política de cohesión" da UE. O Goberno galego defendeu a suposta candidatura sen que nunca chegase a rexistrarse e mentres España votaba a prol do peche do laboratorio HEMEROTECA | Feijóo anunciou que Galicia optaría ao laboratorio europeo de bivalvos sen facer "ningunha petición" á UE

HEMEROTECA | Feijóo anunciou que Galicia optaría ao laboratorio europeo de bivalvos sen facer "ningunha petición" á UE Un mal soño do que non quede constancia escrita. É o tratamento que semella que vai ter finalmente nos arquivos da Xunta a virtual candidatura galega para acoller o laboratorio de referencia da Unión Europea para o seguimento dos contaminantes virais e bacteriolóxicos dos moluscos bivalvos, cuxas competencias deixarán de ser exercidas no británico Centre for Environment, Fisheries and Aquaculture Science (Cefas) cando o Reino Unido consume a súa saída da Unión Europea. Como veu informando Praza.gal, os sucesivos anuncios formulados polas autoridades galegas ao respecto nunca se corresponderon cunha candidatura real e foron lanzadas, como adiantou Faro de Vigo, cando o Goberno de España xa sabía que este laboratorio ía ser pechado e as súas funcións, distribuídas entre outros que xa existen, entre eles un de Vigo. O 21 de febreiro do pasado 2017 o pleno do Parlamento aprobou unha iniciativa do PP para que a Xunta elaborase "un informe sobre os posibles impactos do Brexit na economía galega e nos seus sectores produtivos" e o remitise á Cámara antes da fin do ano que vén de rematar. O Goberno galego cumpriu a encomenda e enviou o traballo ao Pazo do Hórreo o pasado 22 de decembro. O informe, un documento de 33 páxinas ao que tivo acceso este diario, divídese en sete apartados a comezar polos "antecedentes e contexto do Brexit" e a seguir por unha análise xeral da súa eventual influencia nos diferentes sectores da economía galega, así como nos orzamentos da UE, nos fondos que Galicia recibe e na estrutura institucional da Unión. En ningún destes apartados, nin tampouco no peche de "conclusións e recomendacións", se sinala que Galicia opta ou optase a acoller o devandito laboratorio de bivalvos, nin se suxire ningunha estratexia concreta para que o Goberno galego se dirixa ao español ou ás institucións comunitarias co obxectivo de que algunha entidade dependente da Xunta tente recoller competencias que perda o Reino Unido. Si se sinala, no entanto, que o Reino Unido é o terceiro mercado ao que se dirixen as exportacións galegas -con especial peso das do grupo Inditex e das de Citroën-, ou se admite que en territorio británico traballa "un número considerable de profesionais cualificados menores de corenta anos" con orixe galega, cuxos intereses poden quedar "altamente lesionados" no caso dun Brexit 'duro'. O informe, remitido ao Parlamento o pasado decembro, si admite que o Brexit pode supoñer un "duro golpe" para a "política de cohesión" da UE O informe detense tamén, a partir de datos do IGE, do Goberno central, da Comisión Europea e de informacións publicadas en dous diarios impresos galegos, en aspectos como os orzamentos que poderían perder os programas europeos de investigación e desenvolvemento ou o "duro golpe" que o Brexit "podería implicar á política de cohesión", porque "en gran medida", a dotación do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional "historicamente tiña a misión de contentar os británicos, visto o escaso retorno que obtiñan a través da Política Agraria Común e das medidas estruturas agrarias". O laboratorio de bivalvos non é mencionado nin no apartado de "impacto institucional e revisión normativa" nin tampouco nas tres páxinas e media de conclusións e recomendacións. Nesta última sección o informe reflexiona en termos xerais sobre os puntos nos que "dende o punto de vista da comunidade autónoma de Galicia", debería "incidir" o pacto final entre a UE e o Reino Unido, tales como o "recoñecemento mutuo de cotizacións sociais" e títulos universitarios, a protección de dereitos pesqueiros adquiridos, a garantía de prestacións sanitarias ou a exención de visados para a mobilidade de persoas entre ambos territorios. O informe específico que recibiu a Consellería do Mar si apostaba por que Galicia defendese a candidatura que nunca chegou a ser rexistrada, pero que a Xunta defendeu mentres o Goberno de España coñecía que o laboratorio vai pechar "Con carácter periódico -agrega- a Xunta analizará as consecuencias do Brexit en cada área de actuación" e "porá en práctica ou instará a quen competa á adopción de medidas" para "paliar ditas consecuencias". Neste sentido, anunicia, en 2018 "crearase un foro que permita o seguimento da evolución do Brexit no que participen os interlocutores económicos e sociais" e que "sirva para reflexionar sobre as consecuencias do acordo e o seu posterior desenvolvemento". Este informe foi remitido ao Parlamento apenas dous días despois de que a conselleira do Mar, Rosa Quintana, non fose quen de aclarar na propia Cámara, a preguntas de toda a oposición, por que a Xunta teimou en defender unha candidatura que nunca chegar a rexistrarse ou como fora posible que o Goberno de España coñecese a supresión do laboratorio de bivalvos e mesmo votase a prol do seu peche sen informar ao respecto ás autoridades galegas. Todo, mentres outro informe, o elaborado polo catedrático José Manuel Sobrino sobre o impacto do Brexit no sector pesqueiro galego a instancias da propia Consellería do Mar, si se refería á conveniencia de que a Xunta optase formalmente ao laboratorio, o cal nunca sucedeu.


Os grupos da oposición no Concello da Coruña (PP, BNG, Marea Atlántica e a concelleira de Podemos) reclamaron ao Goberno local liderado por Inés Rei (PSdeG) a presentación da demanda xudicial pola Casa Cornide, para lograr a devolución ao patrimonio municipal deste inmóbel actualmente propiedade da familia do ditador Francisco Franco. Fixérono no debate dunha moción promovida pola entidade Defensa do Común que busca impedir a venda do inmóbel por parte dos Franco e que levaron esta cuestión ao pleno da man do BNG, Marea Atlántica e a concelleira non adscrita, Isabel Faraldo. Nela, instábase o Concello á recuperación da Casa Cornide e exixindo aos socialistas que presenten "antes de que acabe 2022 a correspondente demanda xudicial para anular o título de propiedade do inmóbel e para a súa incorporación ao patrimonio público da Coruña". O BNG exixe a apertura "inmediata" ao público da Casa Cornide e pregúntase "que intereses" defende a Xunta Por parte do PP houbo unha emenda que foi aprobada (grazas aos votos favorábeis do PP e a abstención do PSdeG), instando a iniciar os trámites para interpor a demanda xudicial, mais excluíndo o aspecto relativo a que a Xunta da Galiza formalice a declaración de Ben de Interese Cultural (BIC). A postura dos grupos No debate, a oposición ao completo reprochou aos socialistas que non presentasen a demanda para a recuperación da Casa Cornide. O edil da Marea Atlántica, Alberto Lema, exixiu que "se abandone a política do esquecemento". "Até en cinco ocasións se preguntou no pleno", expuxo o portavoz do BNG, Francisco Jorquera, en relación a este tema. "Incumpriu o compromiso político", sinalou, á súa vez, o concelleiro popular Roberto Coira sobre os acordos plenarios a este respecto e en referencia ao Goberno local. A familia Franco pon novamente á venda a Casa Cornide "Percorrido diferente ao de Meirás" Por parte do Executivo local coruñés, o concelleiro de Memoria Histórica, Jesús Celemín, expuxo, á súa vez, que neste asunto estase pendente de que a Xunta "dunha vez anuncie de maneira definitiva a declaración BIC" para presentar a demanda xudicial. "É outro percorrido diferente ao de Meirás", manifestou o edil, que incidiu na necesidade de saber "que existe no interior" do inmóbel.


Summary: Os conselleiros Alfonso Rueda e Julio García Comesaña veñen de dar conta dalgunhas das chaves que marcarán o protocolo de traballo para os estabelecementos deste ámbito dentro da hostalaría. Outras das principais novidades serán o permiso para completar até o 75% da capacidade e ampliar o horario até as catro da madrugada.

O ditame do Tribunal Supremo que botou por terra as consideracións do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) e deu a razón á Xunta sobre a posibilidade de reclamar a presentación do Certificado Covid para acceder a locais de hostalaría terá, finalmente, a súa materialización no país a través do lecer nocturno. O Goberno galego ten previsto impoñer o uso deste pasaporte naqueles negocios de ocio que traballen pola noite e queiran ter a máxima capacidade posíbel. Así o explicaron o vicepresidente primeiro da Xunta e o conselleiro de Sanidade, Alfonso Rueda e Julio García Comesaña, esta quinta feira após un encontro con algúns representantes desde subsector dentro da hostalaría. O ditame do Supremo que dá a razón á Xunta no uso do Certificado Covid "permitirá estabelecer distintos niveis de ocupación, de tal maneira que no máximo nivel de compromiso será necesario que os clientes presenten dito certificado de vacinación". No entanto, os representantes da Xunta aseguraron que queren o apoio do TSXG para pór en práctica esta medida que, din, acordaron co sector. A intención é ter activado este novo marco de traballo a principios do mes de outubro, dando así por superada unha etapa na que o ocio nocturno foi un dos sectores máis prexudicados pola pandemia do coronavirus. Ademais do pasaporte, haberá outras medidas sanitarias na folla de ruta. Iso si, ao igual que acontece coa hostalaría en xeral, agora o Sergas quere que os negocios traballen con independencia da situación epidemiolóxica do municipio no que estean localizados. É dicir, o grao de ocupación irá en función das medidas de seguridade para evitar contaxios da Covid-19 que fixe o empresariado. Pola súa parte, o grupo de portavoces dunha parte do lecer nocturno destacou que rebaixou as súas esperanzas iniciais e a apertura será "co 75% da capacidade e unha hora máis que actualmente", é dicir, un horario ampliado até as 4 da mañá.Luis Diz, representante do colectivo Galicia de Noite, confirmou que quedan temas por acordar de cara ao novo encontro de traballo da próxima segunda feira.


Summary: A empresa propietaria do buque ten a obriga de presentar un plan concreto para desencallalo, pero antes debe retirar as arredor de 100 toneladas de combustible do 'Blue Star', que viaxaba sen carga. O Goberno central afirma que este martes 26 estarán en marcha os traballos para retirar o combustible, pero evita fixar prazos para o refrotamento do barco accidentado

Ninguén sabe con certeza canto tempo continuará o buque quimiqueiro Blue Star encallado na contorna das Mirandas, en Ares, onde quedou na noite do pasado venres tras ser arrastrado polo temporal tras sufrir unha avaría cando abandonaba o fondeadoiro ao que acudira para resgardarse, precisamente, das malas condicións meteorolóxicas. Tras varios intentos infrutuosos para remolcalo, as prioridades que a lexislación permite fixar ao Estado pasan pola extracción do combustible do buque, traballos cuxo inicio está previsto para este martes.A empresa propietaria do buque ten a obriga de presentar un plan concreto para desencallalo, pero antes debe retirar as arredor de 100 toneladas de combustible do 'Blue Star', que viaxaba sen cargaAínda que o buque ten duplo casco -o Prestige era monocasco-, as arredor de 100 toneladas de gasóleo e fuel que utiliza como combustible son o elemento máis preocupante do Blue Star, toda vez que viaxaba sen carga -dirixíase, precisamente, á Coruña para cargar produtos químicos-. A empresa propietaria do buque, Singapur MTM, ten a obriga de presentar ás autoridades españolas un plan concreto para desencallalo. Pero antes, debe ser baleirado.Primeiro "retirada do fuel" e despois, "refrotamento", resumía este luns o delegado do Goberno de España en Galicia, Javier Losada, tras participar nunha xuntanza coa secretaria xeral de Transporte do Ministerio de Fomento, María José Rallo, o director de Salvamento Marítimo, José Luis García, e mais representantes das capitanías marítimas e dos portos atinxidos polo operativo, así como coa propia empresa. "A prioridade é a extracción do fuel e do gasóleo" antes da propia retirada do barco, reitera.Á espera da definición exacta dos detalles do operativo de extracción, que a armadora tiña a obriga de presentar este mesmo luns, Fomento avanza cales serán os principais trazos da operación. O combustible será "bombeado con mangueiras" dende o barco ata camións cisterna situados en terra, segundo o trasladado "verbalmente" pola empresa.O Goberno central afirma que este martes 26 estarán en marcha os traballos para retirar o combustible, pero evita fixar prazos para o refrotamento do barco accidentadoDado que os propietarios do Blue Star decidiron acollerse á opción legal de contratar medios de seu e non recorrer aos estatais, Fomento asegura estar "chequeando cada doce horas" o estado do buque ante posibles incidencias e os portos da Coruña e Ferrol manteñen activos os seus plans de emerxencias. Así e todo, matiza Losada, a compañía segue tendo "á disposición" os medios estatais e utilizará previsiblemente algúns deles para tarefas como "o transporte do persoal", indica.Mentres que o Goberno central si afirma que os traballos para a extracción do combustible comezarán decontado e cabe agardar que "a partir de mañá", en referencia ao martes 26, se inicie a propia extracción do fuel e o gasóleo, Losada evita concretar os prazos para o refrotamento do buque tras os intentos fracasados de remolcalo tanto por parte dos medios públicos como, despois, por parte da comañía SMIT, contratada pola armadora. Trátase da mesma empresa que remolcou o Prestige no ano 2002 tras a controvertida decisión de afastalo da costa galega cara a mar aberto, onde acabaría partindo e afundindo.


Summary: A cuestión de confianza na Coruña comeza a esgotar os prazos. Xulio Ferreiro, alcalde e líder da Marea Atlántica, asinou esta segunda feira a convocatoria do pleno en que se irá debater a moción, vinculada á aprobación dos orzamentos municipais.

O Pleno da Coruña vivirá este sábado (apartir das 12.30 horas) o debate dunha cuestión de confianza se durante a semana non se alcanza un acordo in extremis entre a Marea Atlántica e o PSdeG. As posicións continúan distantes e enquistadas, cun veto non explícito, mais real, da Marea Atlántica á concelleira do PSOE Mar Barcón. Ferreiro non pronuncia a palabra veto -até nega que exista- mais a seguir admite que demandou ao PSOE que á hora de propor nomes para o acordo facilitasen o escenario para a entente. Dito doutro xeito: que non propoña un nome que con toda seguridade sería vetado na asemblea da Marea Atlántica, o órgao que tería en último termo que aprobar o acordo. A tese oficial da equipa de Ferreiro é que o PSOE foi desleal durante as negociacións ao apresentar o acordo á imprensa antes de que este estivese fechado e por un monto económico moi afastado do real (14,4 millóns de euros face os 1,5 comprometidos, sempre segundo a versión da Marea Atlántica). O acordo -selado en primeira instancia após unha maratoniana reunión a cuarta feira pasada, roto ao día seguinte- consistía en que un grupo de concelleiras e concelleiros do PSOE asumirían a xestión ("coxestión", prefire dicer a Marea) de proxectos do executivo local sen que isto significase a súa entrada formal no goberno. Ferreiro explicou hoxe moi graficamente as razóns que o empurran a botar man do recurso da cuestión de confianza. "Eu a verdade que estou un pelín cansado de que se pense que ao alcalde da Coruña se lle pode tomar polo pito dun sereno. Iso é o que nos leva a convocar a cuestión de confianza. E apartir daí o Partido Socialista o que ten que demostrar é que vai en serio á hora de estabelecer ou de dicer que podemos traballar xuntos", dixo. Se o goberno local (que só ten 10 escanos sobre 27 no Pleno) perde este sábado a moción, abriríase un prazo dun mes para a oposición apresentar unha moción de censura cunha candidata ou candidato alternativo. De non o facer, entenderíase outorgada a confianza ao alcalde e o proxecto de orzamentos ficaría aprobado automaticamente.


Summary: O vice-presidente da Comisión europea e comisario para o euro, V. Dombrovskis, compareceu para "lamentar" o "futuro incerto" que, afirma, se abre após o resultado do refrendo grego.

O vice-presidente da Comisión europea para o euro, Vladis Dombrovskis, compareceu esta segunda feira para dicir que após o resultado do refrendo grego ábrese un "futuro incerto" e subliñar que para retomar as negociacións con Atenas sobre rescate é mester un mandato do Euro-grupo, pois o anterior expirou. Dombrovskis reiterou que o resultado gañador (o voto Non) contribúe a aumentar a distancia entre Atenas e a Eurozona e mesmo afirmou que o 'Non' debilitou a posición do goberno grego pois fai máis difícil as negociacións. "É evidente que o 'Non' complicou a procura dunha solución. A Comisión sempre está disposta a procurar unha solución mais para negociar precisamos un mandato do Eurogrupo", dixo o vice-presidente. Se ben manifestou que o lugar de Grecia "está en Europa", queixouse do "retraso" de Atenas á hora de realizar as reformas comprometidas en troques do programa de rescate. Dombrovskis pediu "honestidade" ao goberno de Syriza na presentación das novas propostas. Eurogrupo Nun comunicado emitido nesta segunda feira, os ministros de Finanzas e Economía da Eurozona exixen que sexa Atenas quen ofreza "novas propostas" na xuntanza extra-ordinaria que o Eurogrupo fai realizar mañá, terza feira, a partires das 13:00 horas.


Summary: A acción terá lugar na praia do Rostro, en Fisterra, cubrindo dos dous quilómetros de lonxitude do areal, e coa referencia da cadea humana que se realizou o 22 de xaneiro de 2003.

Unha fileira de 45 papaventos negros voará este sábado na praia fisterrá do Rostro para lembrar o décimo aniversario da catástrofe do Prestige. No proxecto do artista mallorquín Martí Monjo participan 45 voluntarios que, vestidos de branco, farán voar cadanseu papavento de 1,20 metros cadrados dun poliester negro que emula o chapapote. O obxectivo é tamén homenaxear os milleiros de voluntarios que naquel inverno se achegaron ás praias e costas galegas para colaborar na limpeza do fuel. O evento comezará ás doce do mediodía. Os papaventos negros son unha "metáfora da loita da xente contra todas as dificultades coas que atopaba a xente que limpaba as praias comezando polo vento" Martí Monjo explicaba hai uns meses en Praza que os papaventos negros son unha "metáfora da loita da xente contra todas as dificultades coas que atopaba a xente que limpaba as praias comezando polo vento". E engadía que "os papaventos preséntanse aquí como esculturas móbiles e xeradoras de espazo, na súa condición de marcar e atrapar dito espazo. E a idea de marcar este espazo, o límite da costa, serve tamén como referencia á gran cadea humana que se realizou aquel 22 de xaneiro do 2003". Os e as interesadas en participar poden poñerse en contacto con el a través do seu blog e tamén nun grupo de Facebook.


Summary: A organización nacionalista Galiza Nova emitiu un comunicado de imprensa en que cualifica a operación policial ordenada pola Audiencia Nacional española como "un claro exemplo do mantemento de dinámicas de guerra en tempos de paz". Aliás, ducias de persoas secundaron a concentración convocada en Compostela polo colectivo antirrepresivo Silveira.

"Un claro exemplo do mantemento de dinámicas de guerra en tempos de paz", o reflexo dunha actitude "contraria á resolución do conflito político vasco" por parte do Estado español e "a vontade de criminalizar" o movemento cidadán polos dereitos dos e das presas políticas vascas. Son as tres cuestións que se agochan detrás da orde de detención ditada esta segunda feira pola Audiencia Nacional española contra 18 integrantes do colectivo solidario vasco Herrira. Así o defende a organización nacionalista xuvenil Galiza Nova nun comunicado de imprensa en que transladan a súa solidariedade coas persoas que foron presas, así como a denuncia da "vaga de represión" que seguíu ás detencións e que se saldou con identificacións e unha "brutal" carga policial da Ertzaintza. Aliás, foron ducias de persoas as que secundaron en Compostela a concentración convocada para esta terza feira, 1 de outubro, polo colectivo antirrepresivo Silveira, creado recentemente para aglutinar todas as denuncias "e actuacións pertinentes en contra da represión". Nun breve comunicado denunciaron o acontecido en Euskal Herria, recordaron que "a criminalización dos movementos sociais non é allea" á Galiza e concentráronse na Praza do Pan para pedir a liberdade dos e das detidas porque, segundo se lía na súa faixa, "a solidariedade non é terrorismo".


Summary: Máis de 45 millóns de franceses están chamados a votar na segunda volta das presidencias galas. Todas as enquisas apontan unha vitoria de Macron.

Ás 12:00 horas, catro horas despois de abrir os colexios electorais, a participación na segunda volta das eleccións presidencias francesas era do 28,2%. Unha porcentaxe que é inferior á asistencia de votantes nesa mesma hora na primeira volta e tamén máis baixa que nas anteriores citas para elixir presidente da República. Así, nas eleccións presidencias de 2012 a participación ás 12:00 horas foi do 30,6%, o que supón dous puntos e medio máis. Se imos aos comicios de 2007, alí a afluencia a votar situábase nesa hora no 34,1%, o que supón seis puntos máis que neste domingo. Todas as enquisas e sondaxes vaticinan unha vitoria de Emmanuel Macron sobre Marine Le Pen, coincidindo a maioría deses inquéritos en que o candidato de En Marcha obtería por volta do 60-65% dos votos fronte ao 35-40% da candidata da Fronte Nacional. Porén, e como durante a campaña desta segunda volta incidiron non poucos analistas, a participación vai ser un elemento fundamental.


Summary: A Xunta e a Universidade de Santiago de Compostela (USC) asinarán a próxima semana o primeiro convenio para o desenvolvemento do programa que pretende introducir a lingua galega nas contornas informáticas nos que os usuarios interactúan a través da voz, como as aplicacións Siri ou Alexa.

O acordo entre o Executivo galego e a institución académica da capital galega foi avanzado polo secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, durante a súa intervención ante a Comisión 4ª do Parlamento, onde respondeu a unha pregunta formulada polo Grupo Popular. O anuncio chega un mes despois de facerse viral un vídeo en que unha nena galegofalante, Moraima, trata de comunicarse en galego con Siri, mais esta non a entende. Unha peza que espertou polémica e múltiples denuncias polo feito de que este tipo de aplicacións exclúan o idioma propio da Galiza. Coincide tamén no tempo coa xustificación, por parte do Goberno galego, do uso do topónimo deturpado da illa da Toxa nun foro económico, tamén na mesma comisión parlamentaria, ao entender que é "unha decisión comercial" empregar "La Toja". A Xunta pon 60.000 euros e a USC, 90.000 A través do convenio, ao que achega a Xunta 60.000 euros e a universidade outros 90.000, investigadores do Citius e do Centro de Supercomputación da Galiza (Cesga) levarán a cabo as primeiras contratacións para a elaboración do proxecto. Trátase do primeiro paso para o desenvolvemento do proxecto 'Nós', ao que a Administración galega prevé destinar 15,5 millóns de euros para introducir o galego entre os idiomas que usan as aplicacións informáticas accionadas por voz e outros sistemas como correctores, tradutores automáticos e procesadores de texto. Unha iniciativa que, como apuntou o responsábel de Política Lingüística, figura na candidatura galega para optar a fondos europeos Next Generation e que, di, espertou o interese doutros gobernos con lingua propia. En todo caso, a pesar de que o convenio que será asinado coa USC será o primeiro para a súa posta en marcha, Valentín García apuntou que xa se produciron os primeiros pasos para o desenvolvemento dun proxecto que definiu como "moi ambicioso" e que "vai máis aló" do ámbito "meramente" lingüístico. Obxectivos do proxecto O proxecto 'Nós' abarca o deseño de varios recursos para que o galego figure entre as opcións lingüísticas dos apartos de última xeración. En primeiro lugar, desenvolverase un sintetizador de voz que permita a terceiros incluír nos seus produtos voces artificiais de alta calidade en galego e posibilite escoller xénero, idade, etcétera. Un segundo apartado será un reconocedor de fala que permita a interacción persona-máquina ou a substitución automática. O terceiro, un xerador de lingua natural, que converta datos estruturados en oracións en galego, tanto textuais como orais. Tamén está prevista a creación dun sistema de diálogo xenérico, isto é, un axente conversacional textual en galego de carácter xeral, que poderá ser adaptado a dominios específicos por terceiros. Igualmente, un sistema de resposta a preguntas, tanto a través de texto como de voz; un tradutor automático a outras linguas e viceversa, con entrada textual ou por voz e un sistema de corrección lingüística automática, tanto ortográfica como léxica e gramatical.


Summary: Un baleiro no lugar en que tiña que estar o corazón fai ao vello xastre abandonar o pazo e atoparse coa dureza da realidade. O libro O corazon do xastre, publicado pola editorial de Pontevedra OQO vén de ser galardoado co Premio Vittoria Samarelli na súa edición italiana.

O domingo día 2 de decembro en Montova, na Lombardía, a editorial OQO recibirá o Premio Vittoria Samarelli, distinción que se entrega aos libros que contribúen ao coñecemento, á creación e ao crecemento das crianzas. Con texto do vasco Txabi Arnal e imaxes da ilustradora arxentina Cecilia Varela, o volume publícase en Italia co nome Cuore di sarto, dentro da colaboración do selo pontevedrés con Logos Edizioni. Alén de italiano e galego, o libro está publicado en español, portugués e francés. O album narra a emocionante historia do xastre que comeza a percorrer o mundo e tenta amañar todas as desfeitas que atopa ao seu paso. As imaxes da arxentina afiancada en México Cecilia Varela apórtalle sensibilidade e tenrura a unha historia en que os debuxos evocan emocións e se tornan case metafóricas.


Summary: A voz calma de Agustín Fernández Paz converteu a Quintana no salón dun fogar de milleiros de persoas que o escoitaron con respecto defender "a lingua de noso". "Imos sempre coa verdade por diante, conscientes da xustiza das nosas ideas e propostas", proclamou, e engadiu que a protección do idioma debe vir tamén acompañada de "alegría", subliñou, para "desmontar na práctica os insidiosos prexuízos que outros sementan na sociedade e nas familias, impulsando actividades que fagan posible vivir en galego". Vídeo no interior

Milleiros de persoas retornaron ás rúas de Compostela para celebrar e defender a lingua galega. Convocadas pola Plataforma Queremos Galego e dispostas a exercer de parapeto "contra os ataques" ao idioma chegaron de diversos puntos do país para asolagar as rúas do centro da capital. A voz calma de Agustín Fernández Paz converteu a Quintana no salón dun fogar de milleiros de persoas que o escoitaron con respecto defender "a lingua de noso". "Imos sempre coa verdade por diante, conscientes da xustiza das nosas ideas e propostas", proclamou, e engadiu que a protección do idioma debe vir tamén acompañada de "alegría", subliñou, para "desmontar na práctica os insidiosos prexuízos que outros sementan na sociedade e nas familias, impulsando actividades que fagan posible vivir en galego". Fernández Paz concluíu que "a lingua que naceu hai máis de mil anos neste país é de todas as persoas que vivimos e soñamos nel".


30 de xuño de 2005. José Luis Rodríguez Zapatero ante o Pleno do Congreso dos Deputados que aprobou definitivamente a modificación do código civil que permite o matrimonio igualitario: "Un pequeno cambio na letra que carrexa un cambio inmenso nas vidas de miles de compatriotas". 3 de xuño de 2015. Javier Maroto, Alcalde de Vitoria polo Partido Popular, anuncia publicamente a súa voda con Josema, parella coa que leva convivindo 19 anos. Unha maioría absoluta conxuntural nunha cámara lexislativa pódenos facer retroceder de súpeto a tempos que puideran parecer afastados e escuros. Que llo pregunten ás mulleres Entre un e outro feito, dez anos, un recurso en contra do Partido Popular ante o Tribunal Constitucional que tardou máis de sete anos en resolverse, un país en crise que mudou a súa pel política e social, e que malia ao avance da esquerda nas últimas eleccións celebradas, anhela un tempo pasado que en avances en dereitos e liberdades foi sen dúbida moito mellor. Está máis que demostrado que todo avance social conséguese a costa de deixar moito sufrimento de demasiadas xeracións polo camiño. E que unha maioría absoluta conxuntural nunha cámara lexislativa pódenos facer retroceder de súpeto a tempos que puideran parecer afastados e escuros. Que llo pregunten ás mulleres. E demostrado ou non, teño o convencemento de que toda conquista social (ACCIÓN) produce un efecto á contra dos sectores máis reaccionarios da sociedade (REACCIÓN) que ven perigar o seu "statu quo", as súas inamovibles parcelas de poder. Que llo volvan a preguntar ás mulleres. Eses, e non outros, son os verdadeiramente poderosos "lobbies" (relixiosos-políticos-económicos). Os que levan séculos querendo dirixir os comportamentos de quen consideran os seus subordinados, sabedores de que as sociedades menos liberadas son as máis fáciles de amestrar. España en moi poucas ocasións estivo á cabeza de nada, en canto a avances sociais se refire, ao longo da súa convulsa historia. Pero, sen sermos os pioneiros, fomos a mecha que prendeu un lume de liberdade que se estendeu a países de Europa e América algún dos cales tantas veces temos envexado e empregado como exemplo de nacións avanzadas. Como para tantas cousas, moito tempo ten que pasar para que sexamos conscientes do que supuxo para a hoxe tan deostada "marca España" aquel pequeno cambio na letra dun artigo do noso código civil. Sen sermos os pioneiros, fomos a mecha que prendeu un lume de liberdade que se estendeu a países de Europa e América algún dos cales tantas veces temos envexado e empregado como exemplo de nacións avanzadas En Galicia, poucos días antes daquel 30 de xuño de 2005, producírase o fito histórico do desaloxo nas urnas da dereita do poder. Tres anos e medio despois e citando un dito moi estendido na política galega, "pasou o que pasou" e volveron os tempos de maiorías absolutas do PP. Con todo, en abril de 2014 o Parlamento de Galicia aprobaba cos votos a favor de PP, PSdeG e BNG e a abstención de AGE e o Grupo Mixto a "Lei Galega pola non discriminación do colectivo LGTBI", na súa orixe unha proposición do Grupo Socialista que tralo trámite parlamentario foi "peiteada" e mutilada en artigos clave polo grupo maioritario da Cámara. Aínda así, produciuse en condicións políticas a priori moi adversas un avance que, por pequeno e en certo modo frustrante que fora, non debemos menosprezar. Ten que ser outra oportunidade. Outra mecha que prenda un lume que nos leve máis aló, que nos sirva de base legal para atacar as discriminacións de todo tipo que aínda se producen especialmente no noso País. Para facilitar a naturalización do feito LGTB no rural, nas vilas, nos centros de traballo, nas escolas. Para formar aos profesionais da educación e dos Corpos de Seguridade a modo de menciña que vaia á orixe de feitos tan graves como os delitos por LGTBfobia ou o acoso escolar (bullying). O movemento LGTB (vaille no nome) non pode deterse. Mentres haxa unha persoa, lesbiana, gai, transexual ou bisexual que non poida vivir en condicións de igualdade real con calquera outra que teña a orientación sexual maioritaria, poderemos seguir celebrando avances, pero non autocompracéndonos nin baixando a garda. Mentres haxa unha persoa, lesbiana, gai, transexual ou bisexual que non poida vivir en condicións de igualdade real con calquera outra que teña a orientación sexual maioritaria, poderemos seguir celebrando avances, pero non baixando a garda Quen formamos parte deste colectivo e temos a fortuna de ter chegado a poder desenvolver a nosa vida fóra de armarios pechados, con naturalidade, temos unha dobre responsabilidade: a de non esquecer todo o sufrimento de tanta xente que quedou no camiño e de tanta xente que aínda hoxe vive a súa condición sexual con moito medo e a de facer, cada un e cada unha na medida que queira ou poida, das nosas vivencias persoais un modo máis de activismo social. De aí a importancia do anuncio público, dez anos despois daquel discurso de Zapatero no Congreso, da voda en Vitoria de Javier e o seu mozo Josema.


Summary: No que vai de ano oficialmente rexistráronse 25 asasinatos. Delas, 11 presentaran denuncia e 5 contaban con supostas medidas de protección en vigor, de acordo cos dados do Ministerio de Sanidade español.

Alexandra Rodica Surca (Zaragoza), Karla Belén Pérez Morales (residente en Oviedo, asasinada en Melilla) e Carmen García (Málaga) son os nomes das tres últimas mulleres asasinadas no Estado español pola violencia machista. Tres novos casos en apenas 72 horas. Alexandra Rodica foi apuñada no propio punto de encontro onde tiña que acudir para dar cumprimento ao réxime de visitas aprobado xudicialmente Alexandra Rodica e Karla Belén Pérez denunciaran os seus agresores por malostratos e contaban con ordes de afastamento. Porén, nada impediu que fosen asasinadas aproveitando, en ambos os dous casos, as crianzas. No caso de Alexandra Rodica foi apuñada no propio punto de encontro onde tiña que acudir para dar cumprimento ao réxime de visitas aprobado xudicialmente e diante do menor. O agresor mesmo denunciou perante o Xulgado da Muller o incumprimento das visitas para se asegurar que ela estivese alí aquel día no que as FSE coidan un "homicidio premeditado". Non era a primeira vez. Alexandra Rodica estivo nun centro de acollemento da Casa da Muller de Zaragoza após denunciar ter sido agredida, un acoso polo que el foi absolto. Aliás, foi condenado en xaneiro deste mesmo ano por violar a orde de afastamento, segundo fontes consultadas por El Periódico de Aragón. Incumprimento orde de afastamento Karla Belén Pérez foi asasinada en Melilla embora residir en Oviedo. Acudiu a esta localidade para achegar a crianza á familia paterna. O home, de nacionalidade marroquí fora condenado a pasada semana por lesións e ameazas, contaba cunha orde de afastamento e decretárase a súa expulsión e prohibición de entrada no Estado español por un período de 5 anos. Aínda así, viaxou a Melilla e afogouna nunha praia como el mesmo relatou á Garda Civil. O instituto armado atribuíu a viaxe do agresor á "permeabilidade lóxica" da fronteira para a poboación moradora das localidades limítrofes, segundo as declaracións publicadas por La Nueva España. Fica orfa unha crianza de apenas meses. O asasino de Alexandra foi condenado en xaneiro deste mesmo ano por violar a orde de afastamento. O de Belén tiña, aliás, prohibición expresa de entrada no territorio español por 5 anos Alexandra Rodica e Karla Belén non foron as únicas mulleres asasinadas no Estado español no que vai de ano que denunciaron situacións de violencia machista. De acordo cos dados publicados polo Ministerio de Sanidade das 24 mulleres asasinadas --non foi recollido até o momento o asasinato de Carmen García en Málaga-- en 11 casos había denuncia previa. De entre eles, 8 solicitaran medidas de protección e só unha persoa renunciara a elas. Cesaran xa en 4 casos e outras 5 mantiñan en vigor algunha suposta medida de protección. Isto é, practicamente a metade das mulleres asasinadas denunciaran os seus agresores. Desde o Observatorio de Violencia Doméstica e de Xénero do Consello Xeral do Poder Xudicial aseguran que "se todos os casos [de crimes machistas] constitúen un fallo do sistema máis o son aqueles nos que a vítima deu o paso heroico de denunciar e confiar nas institucións", apunta a súa presidenta Ángeles Carmona en declaracións recollidas pola axencia de noticias Europa Press. Falta de recursos, formación e transversalidade Para a institución xudicial son "diversos factores e circunstancias acontecidas" que se produciron para non terse evitado os asasinatos de mulleres que denunciaran, entre eles, algúns que teñen a ver co propio "íter procesal" como "o excesivo prazo de sinalamento dos xuízos, a reanudación da convivencia entre o agresor e a denunciante, o acollemento ao dereito a non declarar, a falta de coordenación entre diferentes corpos de seguridade, a dilación na entrada de partes de lesións no xulgado, a pouca utilización dos dispositivos de seguimento das ordes de protección ou a falta de valoración eficaz do risco da vítima". Desde o CXPX aseguran que existe "dilación na entrada de partes de lesións no xulgado, pouca utilización dos dispositivos de seguimento das ordes de protección e falta de valoración eficaz do risco da vítima" Nunha conversa publicada por Sermos Galiza en xaneiro de 2016 con Alejandro Gómez, integrante do Sindicato Unificado de Policía (SUP) e especialista en violencia machista o axente sinalaba a falta de formación e de medios para garantir a protección das mulleres en situación de violencia. "A ratio de policías por muller é de 1/60 cando a normativa fixa 1/10", afirmaba. Aliás, desde o Colexio Oficial de Psicoloxía de Galiza (COPG) e asociacións de axuda a mulleres vítimas de malostratos criticaban a falta de coordenación e de transvesalidade nas axudas a mulleres en situación de violencia machista como trazo fundamental daquelas que deciden denunciar. Na Galiza, a irmá de Ana Gómez, asasinada en febreiro de 2016, asegurou nunha comparecencia pública a pasada semana que a muller acudira até en tres ocasións a distintas instancias da administración para pedir axuda. Segundo Martina Gómez a resposta que tería recibido sería ir abandonando aos poucos o domicilio familiar e, o día en que foi asasinada, pedirlle o divorcio ao que fora o seu compañeiro. No seu caso foi asasinada cun tiro nas costas en presenza de dous dos seus fillos.


Summary: Dende hai uns anos, ao falar de Vigo, pensamos inevitablemente no seu alcalde, Abel Caballero, cuxa candidatura obtivo en 2015 un 51,8% das papeletas. Debullamos, barrio a barrio, as cifras que fixeron que saltase ás portadas dos coma o alcalde máis votado das principais cidades do Estado español

Dende hai uns anos, ao falar de Vigo, pensamos inevitablemente no seu alcalde, Abel Caballero. Nos últimos anos a política da cidade olívica pasou a orbitar por completo arredor do seu rexedor, ao que se ten caracterizado coma un persoeiro a medio camiño entre político e showman. En 2015 gañaba por terceira vez as eleccións municipais, nesta ocasión logrando un resultado histórico de 17 concelleiros, tres máis dos precisos para gobernar, e o 51,8% das papeletas. Estas cifras fixeron que saltase ás portadas dos xornais recoñecendo ao de Ponteareas coma o alcalde máis votado das grandes cidades do Estado español.Nestas eleccións as sondaxes dixeron que o rexedor socialista non só revalidará eses 17 concelleiros, senón que sería quen de lograr aumentalos. Caballero apostou forte e presentou coma terceira na lista (o segundo posto está reservado a Carmela Silva) a ex-ministra Elena Espinosa. Tal é a atmosfera de vitoria adiantada que, no mes de marzo, tan só Marea de Vigo e BNG fixeran pública a súa lista para as vindeiras eleccións. Destacou, na lista de Marea de Vigo, que soamente Rubén Pérez repite, e de primeiro. Pola súa banda, os populares agardaron ata a data límite para facer pública a candidatura. Elena Muñoz enfrontarase de novo contra Abel Caballero, sendo ela unha das ex-conselleiras que Feijóo enviara á reconquista dos concellos perdidos. E como no caso de Agustín Hernádez en Compostela, sen éxito.Tivemos que agardar ata a publicación no BOP para coñecer aos candidatos de Ciudadanos. No caso de VOX, esperaron, tamén, ata os últimos días.Participación e Idade: ¿unha relación necesaria?A participación nas eleccións municipais de 2015 foi do 60% en Vigo, mentres que a media do estado foi de 64,91% (baixando 1,3 puntos dende as eleccións de 2011). En realidade, isto entra dentro da normalidade, como xa di a literatura sobre comportamento electoral en Galicia e mesmo en Europa: Os municipios urbanos teñen unha participación máis baixa que os rurais.Nos barrios cunha idade media máis baixa hai tamén unha alta participaciónAínda que bastante equilibrado, o comportamento do electorado vigués non é exactamente homoxéneo. En Sárdoma e Travesía non chega ao 55%, e na zona interior de Teis, a porcentaxe atopamos a participación máis baixa (36,14%).Na zona de San Andrés de Comesaña e Navia temos as seccións cunha maior participación (74,14% e 70,6%, respectivamente). A simple vista podemos ver coma existe, nesta zona unha relación entre idade e participación. Ata hai non moitos anos, Navia era un dos barrios con menos residentes, pero a construción dunha nova zona residencial fixo que moitas familias novas se asentasen aquí. Deste xeito, podemos ver coma nestes barrios, onde a idade media é máis baixa, hai tamén unha alta participación.Outra zona onde podemos deducir unha certa tendencia no comportamento é a zona máis oriental do concello. Nos barrios de Cabral e Bembrive, cunha participación que rolda o 68%. Agora ben, na zona de Zamáns esta porcentaxe diminúe 5 puntos.Vigo non é das zonas máis envellecidas de Galicia. De feito, a poboación maior de 65 anos tan só representa o 21,2% da poboación total, sendo o grupo máis grande de residentes o de entre 40 e 64 anos (36,7%). Podemos interpretar estas cifras pensando nos anos de crecemento relativamente recentes da cidade na década dos anos 70 e 80. As veciñas e veciños de Vigo de ata 20 anos representan o 16,9% da poboación, mentres que aqueles de entre 20 e 39 anos o 25,2%.Pode que nos resulte sorprende non ser quen de atopar unha relación a simple vista entre voto e idade. Pero iso podémolo ver atendendo aos barrios.O voto segundo barrio: os vigueses de Caballero non son os do centroResulta interesante pensar nestes mapas de Vigo, tendo en consideración as diferenzas entre os "novos" novos barrios e os "vellos" novos barrios. Navia, como xa comentamos, non parou de medrar dende 2005, cando se entregaron as primeiras chaves dos pisos na zona industrial. Un crecemento que pode recordar ao que viviron outros barrios coma Coia, Balaídos ou Castrelos noutras décadas, especialmente a partir dos 70. Teis, Cadeán e Lavadores son os barrios con maior porcentaxe de voto a CaballeroUn dos datos que máis nos impresionan é a porcentaxe de voto obtida polo PSdeG-PSOE. É máis, é a única formación que supera o limiar do 50% das papeletas facéndoo en numerosas seccións. Mesmo, o que realmente chama a atención son as seccións onde a porcentaxe de voto aos socialistas é menor do 25%. Cales son esas zonas? Vigo centro, Beiramar, O Castro e a zona de Coruxo ata Alcabre. No bando oposto, Teis, Candeán e Lavadores son os que presentan maior porcentaxe de voto socialista, cunha participación que rolda entre o 63% e 60%. Esa distribución é inversa no voto ao Partido Popular.Paradoxalmente, PP e Marea de Vigo disputan as mesmas zonas. Podemos ver certa concentración do voto e tendencias nos mesmos barrios para estas dúas formacións. Así, podemos observar como a zona de Vigo centro, Areal, Beiramar e Casco Vello son as seccións onde os populares e Marea de Vigo concentran o seu voto.As zonas de maior voto ao PP son as de maior renda e nos que teñen renda máis baixa é onde menos apoio recibenNo caso dos populares, as zonas de maior voto corresponden ás que maior renda dispoñen. Debemos, iso si, facer mención especial ás seccións correspondentes ás parroquias de Coruxo e Oia no seu extremo occidental chegando nunha nelas a superar o 45% dos votos. Sendo a media de voto ao PP das seccións dun 20,9%, podemos visualizar doadamente as seccións onde esta sobrepasa o azul: Oia, Coruxo por unha banda; e Vigo centro, Alameda ata Urzaiz e Praza de España.Así volvemos a incidir no paralelismo dos barrios con maior renda e maior porcentaxe de voto ao Partido Popular. De xeito oposto nos barrios cunha renda máis baixa Lavadores, Sampaio, Candeán e Cabral a porcentaxe de voto é das máis baixas para a formación popular. Por outra banda, no caso da Marea de Vigo podemos identificar certo paralelismo entre as seccións cunha poboación máis nova e maior porcentaxe de voto a esta candidatura, aínda que esta relación tampouco resulta tan evidente. Iso si, a súa maior porcentaxe de voto na zona próxima ao Concello de Vigo cun 26,27% de voto. No caso do BNG e de Ciudadanos resulta complicado identificar certo patrón xa que as súas porcentaxes de voto máis elevadas non alcanzan o 10% dos votos. En todo podemos sinalar Lavadores, Teis, Cabral, Navia e Valadares coma as zonas onde os nacionalistas logran unha porcentaxe de voto máis elevada (entre o 9,97% e 8,63% ). No caso da formación laranxa semella que consigue os seus mellores resultados polo centro da Cidade, destacando as seccións próximas á Praza de Compostela e Beiramar, cunha porcentaxe de voto de entre o 8,31% e o 6,56%.