Summary: As xornadas Noutrén: Feminismo Poscolonial, que organiza a agrupación cultural O Galo, celebran esta tarde a súa derradeira palestra, centrada nas estratexias para unha soberanía feminista. En Sermos Galiza falamos con Iraitz Agirre, membro da organización Euskal Herriko Bilgune Feminista e parte integrante do grupo que presentou en 2015 o Relatorio de Soberanía Feminista de Euskal Herria, do que dará conta durante o encontro.

Que supón esa proposta? Estamos falando dun proceso de reflexión co que definir un marco para a transformación, algo que entronca ben con estas xornadas, que falan de descolonizar corpos e territorios, porque nese sentido o entendemos: a soberanía levada practicamente a todos os procesos de opresión que sufrimos e formulada para facer fronte a esas opresións, que son múltiples e diversas. O marco de soberanía feminista de Euskal Herria danos un norte, que nin é ideal nin estático, mais si ofrece unha alternativa dentro dos procesos de soberanía, tanto individual como colectiva, nos que, se afondamos, podemos dar pasos adiante cara a unha sociedade moito máis feminista. Encadrámolo en Euskal Herria, onde historicamente vimos de loitas de soberanía en termos de colonialismo e de dependencia político-administrativa, se ben grazas á reflexión das compañeiras decoloniais de latinoamérica, vimos que isto non é suficiente, que esa decolonización ten que darse en moitos outros procesos, tamén a nivel individual. A soberanía alimentaria tamén nos da moitas pistas, grazas ás compañeiras agricultoras e gandeiras do mundo. A conclusión é que temos que procurar as alternativas desde nós mesmas e desde as nosas propias realidades. Como se combinan soberanía nacional e feminismo? Nós percibimos opresións de tres tipos, que son, na perspectiva clásica, a opresión de xénero, a nacional e a de clase. Hoxe en día, desde a interseccionalidade, estamos traballando neses suxeitos. Partimos das nosas xenealoxías e entendemos que os espazos máis próximos son os que realmente fan posíbeis as alternativas. Estas soberanías, de corpos e de territorios, son retos globais, pero con respostas locais; é aí onde se entende a súa potencia. Nesa disquisición entre a axenda estatal e as axendas propias, penso que é importantísimo ter axendas propias. Volvendo á comparación coa soberanía alimentaria, diría que temos que pensar desde as nosas terras, os nosos recursos e as nosas realidades. Ás veces hai que ter axendas amplas, que nin son estatais senón globais, porque falamos de movementos globais, transversais, mais a panca social, autoorganizada, de redes próximas é fundamental para por o contrapunto, porque as alternativas danse nesas realidades concretas, nesa escala. Para o feminismo os retos son todos, porque a crise sistémica que temos enriba, violenta, patriarcal e capitalista, está esnaquizando as nosas vidas Como se artellan eses movementos a menor escala para facerse transversais? Hai que formular procesos de escoitarnos a nós mesmas. Os procesos nunca son ideais, teñen conflitos, pero todos os movementos sociais, feministas, que estamos tentando xerar alternativas debemos tender pontes, ou non haberá nada que facer para ser globais e transversais. Os axentes potencialmente transformadores somos os que temos que transitar cara a unha sociedade máis xusta. Todas esas ideas de emancipación, que poden ser de clase, de ecofeminismo ou mesmo nacionais, aliméntanse entre elas por ser, en todos os casos, procesos emancipatorios. Na cuestión nacional o salto xa está dado, porque non estamos falando de procesos identitarios senón de procesos emancipatorios, e isto ten sentido en tanto que se articula con outros deses procesos que buscan dar unha resposta a esta crise sistémica que temos a nivel global, e que enfrontamos a nivel persoal e colectivo. Todos eles son marcos para a transformación cara a unha sociedade máis xusta. A articulación ten moita importancia e desde os feminismos temos que situarnos, porque as mulleres non seremos libres até que todas estas opresións caian. Cales son, para vostede, os retos inmediatos do feminismo? Son case todos, porque a crise sistémica que temos enriba, que é violenta, totalmente patriarcal e totalmente capitalista, está esnaquizando as nosas vidas. Desde esa urxencia debemos repensar e reactuar: repensar a nivel global, reactuar a nivel local. Xusto esta fin de semana participamos en Durango nas V Xornadas feministas de Euskal Herria, onde nos xuntamos 3.000 mulleres. Aí puidemos ver os retos, que son todos: falamos de alimentación, de modelo económico, de modelo social, de coidados… Temos que articular esa urxencia que vivimos en primeira persoa facendo corpo colectivo. Dentro del poderá haber distintas dinámicas, accións posicións e perspectivas, pero ese corpo colectivo e a articulación como suxeito político do movemento feminista é necesaria, e para iso necesitamos unha interlocución directa. Esa axencia política é importante, e as circunstancia que se están dando xusto neste momento a nivel, non só en Euskal Herría senón no estado, poden axudar. Son impulsos, despois as articulacións e o corpo colectivo teñen que ser encarnados de lugar a lugar e no espazo tempo concreto.


Pode haber alguén aí? En serio pode quedar aínda alguén desoutro lado do espello despois de tanta desfeita? Ben. Que sexa aquí e agora onde comezar a enxergar algo diferente. Desexamos que neste recuncho perdido á marxe da perspectiva oficial exista un recanto de opinión carente desa retórica oficialista ecoada en exclusiva polos millares de millóns de listos da ocasión permanente. Ímonos permitir atualos só por un breve instante. Queremos poder tratalos de ti sen que por iso se entenda que non os respectamos, amosando unha distancia próxima e cómoda. Xa que logo se ti es un deses seres vivos que de tan vivo non te conformas co que está acontecendo, alguén que non comprende e non acaba de sentir o status quo maioritario como propio, pode ser que algo do que aquí se escriba che interese. Se ti es unha desas persoas que persiste en algo que se considera inútil e despois de fracasar e fracasar segues querendo tentalo todo porque sabes que pode pagar a pena, entón se cadra isto pode ter algo de sentido. Talvez sexas ti -si, ti… e logo por que non ti?- algún desas e deses que seguiron sorrindo cando os autorizados pola rotundidade os etiquetaron nalgún intre como candangas. Pode ser que algo disto che resulte familiar. Se pertences á longuísima estirpe dos ninguéns que quixeron pelexar para que non lles movesen o marco da leira nin un micrómetro por ver de defender ese sentido inalienable da ausencia eucaliptal na educación sanitaria do requetepago, entón neste canto podería agromar a vida. Se pola contra es alguén que pasa días e noites desenvolvendo a teoría parkour contra reloxo tic-tac-tic-tac en recinto urbanizado e cres que isto non vai contigo por excesivamente rural, non te confundas: quen aquí escribe sospeita estar cursando un mestrado encuberto en l'art du déplacement a xornada completa en quendas de a compás quebrado na mesma Fifth Avenue, lamento de valado Wall Street. Se es unha desas persoas coñecedoras do compromiso que supón a inxesta de cada bafo de aire pola exhalación do que dirán en gases metano, non te preocupes; este tamén pode ser o teu oco. Claro que chegados a este punto, puidese ser que ti pertenceses a ese 2.56% de nicho socrático acubillado no enigma do NS/NC demoscópico. Se é así tamén pode ser aquí porque intuímos que o que che pide o veo do padal a primeira hora da mañá é poder berrar ben alto ÁGORA PÚBLICA! pero calas e estás como ausente porque sabes que a mestura das palabras "ágora" e "pública" son a principal causa dos infartos de miocardio das primas de risco. Finxamos que teñen corazón cando a razón anda escasa. Non esquecemos tampouco a quen se sabe amante dunha lingua herdada moi poderosa, sobrevivinte na humildade da retranca aos múltiples accidentes programados pola desmesura do odio e o desleixo. Son eles quen despois de dar voltas e reviravoltas polo mundo adiante recoñecen a palabra "casa" así que ollan un fento, un ronsel de escuma; esa segunda pel de ceo atoldado. Reside tamén neste recanto antigo a intención dos bos e xenerosos que prefiren o silencio ás columnas pontificadoras, sabendo que sen ser quen de magoar unha mosca desexarían por veces ter o sangue frío dos auténticos fillos de mala nai para acalar a todo canto troll se poida achegar a nos refacer as beiras. Pretendemos tamén deixar de desenfocar ás boas e xenerosas porque existen e son moitas. Así que se segues aí despois desta estraña enumeración e te recoñeciches só nunha ínfima chisca, non dubides máis. Baixa a esta praza pública. Vén canda nós, anda. Agardámoste de brazos abertos.


Summary: Veciñanza da Baña mobilízase contra o parque eólico proxectado en Troitomil e impulsado por Green Capital Power. Os aeroxeradores, denuncia a veciñanza, medirán "tres Torres e media de Hércules".

Veciñas e veciños da Baña tratan de recoller o máximo número de alegacións contra o parque proxectado na aldea de Troitomil, unha campaña que se atopa nos seus últimos días e que reuniu varios centos de apoios. O prazo de presentación de recursos conclúe o 7 de abril. Todos os partidos políticos expresaron o seu apoio ás demandas canalizadas a través das asociacións veciñais de Fiopáns, Cabanas, Lañas e San Mamede de Monte, que advirten dos problemas que o parque creará na biodiversidade da montaña e dos desvíos na distribución da auga e das interferencias nos sinais de telefonía ou televisión. A Consellaría de Economía someteu a información pública a solicitude de autorización do parque de Green Capital Power, que contaría cunha potencia instalada de 30 megavatios e nos que cada muíño medirá "tres Torres e media de Hércules", advirte a veciñanza. Impúlsao a empresa do ex xenro de Florentino Pérez Trataríase do terceiro proxecto en solo galego desta empresa, que naceu baixo o paraugas de Capital Energy, propiedade do empresario madrileño Jesús Martín Buezas, ex xenro do empresario Florentino Pérez. Capital Energy foi unha das empresas que denunciou o concurso eólico da Xunta da Galiza en 2010 e prevé levantar 17 parques en toda a Galiza para se facer cun total de 539 megavatios. Para logralo constituíu en 2019 cinco novas sociedades coas que canalizará os investimentos no sector: Maragouto Energy, Banzas Wind Energy, Troitomil Energy, Alvite Energy e Turubelo Energy, con sede en Compostela. Súmanse así a Parque Eólico de Gasalla e Parque Eólico Monte Inxeiro. [Esta información foi editada ás 13 horas debido a un erro a respecto da medida dos muíños]


Summary: A denuncia, segundo informa a asociación, realizouse diante das autoridades e nun portal web. A protectora convocou unha manifestación para o día 22 de setembro ás 11:30 horas diante do concello.

A asociación protectora de animais 'Gatocan' de Sada denunciou hai uns días o roubo do seu material e acusa de xeito directo a José Ángel Sánchez López, concelleiro de Turismo e Promoción Económica, de "obstaculizar o seu traballo" sen saber os motivos. A asociación leva desde 2006 traballando na defensa e protección dos animais, está declarada entidade de utilidade pública e conta con 542 soci@s e 60 voluntari@s. "Levamos un tempo aturando unha presión anormal: vixilantes municipais séguennos e fotografan, a policía achégasenos coas luces prioritarias postas como se fósemos delincuentes, denegáronnos os permisos para celebrar o mercado benéfico alegando motivos absurdos, e todo isto cun comportamento totalmente prepotente e despectivo", sinalan no seu blog. En 'Gatocan' aseguran que existe unha fonda preocupación "polo futuro dos animais" Beatriz Martín, presidenta de 'Gatocan', conta que as presións por parte do concello veñen de lonxe, desde que mudou o goberno local. "Hai uns meses eu propia fun perseguida e denunciada cando alimentaba unha colonia abandonada nunha finca privada, tiven que presentar recurso e déronme a razón. Despois comezaron a nos denegar permisos, a levarnos material do local sen aviso e agora co secuestro do noso material". O concello chegou a lles dicir que o mercado benéfico era unha "competencia desleal" para os comerciantes de Sada. A situación empeorou cando, despois de recibiren o permiso municipal para realizar o mercado benéfico, chegaron ao local que empregaban e non podían acceder a él. "Chamei o concelleiro de Turismo e Promoción Económica e díxome que non sabía que nós tiñamos un local en cesión desde hai anos", asegura Beatriz Martín. Carta na rede'Gatocan' financia as súas actividades organizando desde a súa fundación un mercado benéfico onde venden libros e outros elementos froito da doazón desinteresada da xente. Segundo a asociación protectora o concelleiro do Partido Demócrata Sada Popular "mandou cambiar sen previo aviso a pechadura do local municipal que tiñamos en cesión polo que as nosas cousas quedaron secuestradas". Diante desta situación enviaron unha carta a través do portal Change.org que comeza cun contundente "devolve o que roubaches a Gatocan". En 'Gatocan' aseguran que existe unha fonda preocupación "polo futuro dos animais" aínda que contan, polo de agora, coa fonte de financiamento de socias e socios para seguiren adiante na súa actividade de voluntariado. "Quero pensar que non é pola colaboración que mantivemos co anterior equipo de goberno, mesmo non quere recibirnos nin o alcalde, por este motivo convocamos a manifestación", asegura a presidenta de 'Gatocan'.


Summary: A formación frontista pediu xa na sexta feira 26 a comparecencia da ministra de Fomento, Ana Pastor, para que aclare "por que non se usan as medidas avanzadas, por que se usan trens onde estas non van implantadas e cantos tramos teñen taras". Aliás, exixen comisións de investigación no Parlamento e no Congreso "independentes"

Co sinistro de Angrois "descubrimos que a seguridade dos nosos trens depende do maquinista". É este o modelo de condución que desde hai varios anos ten implantado Renfe, onde malia que outro condutor viaxa como pasaxeiro para facer relevos nos longos percorridos, na cabina traballa un único maquinista. "Non aceptamos converter o maquinista nun chivo expiatorio", dixo o voceiro nacional do Bloque, Xavier Vence. Sobre este particular queixouse esta terza feira, subliñando a urxencia de que o ministerio de Fomento explique "por que non se usan as medidas avanzadas --en referencia ao sistema de freada ERTMS--, por que se usan trens que non poden incorporar as devanditas medidas --como o Alvia sinistrado-- e cantos tramos da rede ferroviaria galega teñen taras destas características". Feijóo, preocupado polos negocios ferroviarios de España no Brasil Para alén das responsabilidades do ministerio de Fomento, o Bloque exixe que tanto no Parlamento galego como no Congreso se poña en marcha unha comisión de investigación "realmente independente e non trufada polas empresas implicadas no negocio ferroviario". A este punto referiuse tamén o voceiro do grupo parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, quen bateu no presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, por estar "máis preocupado de que as empresas españolas non perdan contratos no Brasil" que de depurar responsabilidades ao redor do accidente. "Insinuacións deliberadas" do delegado do Goberno español na Galiza Vence e Jorquera arremeteron tamén contra as "insinuacións deliberadas" feitas polo delegado do Goberno español na Galiza, Samuel Juárez, lanzando a hipótese do atentado como causa do sinistro, e reafirmándose na mesma até incluso despois de que o ministerio de Interior desbotara tal posibilidade. "As súas obsesións nos últimos tempos fixeron caer nunha trampa que a cidadanía non merecía", subliñou o voceiro nacional, namentres o seu homólogo no Parlamento enfatizou que "a falsa tese" do atentado foi lanzada "para facer carroñeirismo e sacar rédito político, emulando o comportamento vergoñendo do Goberno central no 11-M". Unha comisión parlamentar e unha investigación "independente" No Congreso, a formación frontista solicitou a comparecencia da ministra de Fomento, Ana Pastor. Segundo anunciou en rolda de imprensa a deputada do BNG en Madrid Rosana Pérez, rexistraranse nos vindeiros días máis dúas iniciativas: piden unha comisión parlamentar "onde se nos dea conta das causas, alén do fallo humano, e se cabe dirimir responsabilidades políticas"; e reclaman tamén a revisión da composición actual da comisión técnica de Fomento "por ser excesivamente gobernamental e depender de empresas do sector". Continuou Pérez sinalando que, malia que en decembro de 2011 en Madrid anunciaron que Galiza tiña xa alta velocidade "quedou moi claroque estamos moi lonxe de ter as infraestruturas á altura das que hai xa noutros lugares do Estado". Ao respeito, e tomando en conta que o Alvia sinistrado tiña previsto continuar o seu percorrido até Ferrol, Francisco Jorquera queixouse de que na Galiza "hai itinerarios ferroviarios máis propios do s.XIX que do s.XXI" e describiu como os comboios, para chegar á cidade departamental, deben ir pola liña Coruña-Palencia até Betanzos-Enfesta, e alí invertir o sentido da marcha para continuar até Ferrol. Responsabilidades do Sergas por manter pechado o hospital do lado Para alén de analizar o estado das infraestruturas galegas, o Bloque reclama tamén unha explicación sobre o acontecido no hospital de Conxo, que ficou pechado a noite do sinistro malia ser o máis próximo á curva da Grandeira. Partindo da premisa debullada por Xavier Vence --e que traballador@s do centro público confirmaron a Sermos Galiza-- de que os quirófanos estaban pechados en época estival por decisión da Xunta, o voceiro da formación frontista informou de que o hospital fai parte do Complexo hospitalario universitario de Santiago, polo que poderían ser derivados desde alí a Conxo e non ao policlínico privado La Rosaleda, que si fai parte do protocolo de evacuación do 061.


Summary: Os críticos coa actual dirección socialista apuran o tempo para medir forzas e decidir se dar o paso para desputarlle o liderado a Pachi Vázquez no congreso de marzo. Mentres, José Blanco reaparece para virar a súa posición tradicional e considerar "posible" unha alternativa.

Este mércores ou, a máis tardar, este xoves. Son os tempos que se manexan entre os sectores críticos do PSdeG que apostan por fiar unha "alternativa" á candidatura do actual secretario xeral, Pachi Vázquez, no Congreso Nacional que celebrará o partido entre o 9 e o 11 de marzo. Despois de semanas de conversas e xuntanzas, en boa medida á procura de porlle caras aos líderes do polo crítico, semella que chega o tempo da resolución e, aínda que persisten as dúbidas, entre os que apostan por un cambio amósase a confianza en que haberá resultados concretos moi pronto. Esa confianza reforzouse nas últimas horas, en boa medida, pola reaparición pública de quen sigue a ter un peso fundamental no socialismo galego, o ex ministro de Fomento, José Blanco. Que Blanco evitase pronunciarse a prol de Vázquez é para moitos reflexo do que se move entre os críticos Aínda que dende a autoimposta segunda liña a causa das acusacións lanzadas contra el no marco do caso Campeón -as cales semellan comezar a esvaecer-, as valoracións públicas de Blanco non son inocuas. Despois de manter durante case tres anos que Vázquez era, sen paliativos, o "seu candidato" para seguir liderando o PSdeG e optar á Xunta -respondendo tamén así a quen o vía a el mesmo no posto-, o político de Palas de Rei aproveitou este martes as preguntas dos xornalistas nun acto en Lugo para considerar "posible" que haxa "alternativas" ao actual liderado se ben, matiza, "iso téñeno que decidir os delegados" do Congreso, condición que el non ostenta. Pero alén desa valoración xenérica, o feito de que o ex ministro evitase pronunciarse sobre se a súa preferencia é Vázquez -"a voz e a palabra téñena os delegados", zanxou-, é para moitos reflexo do que se está a mover entre os críticos, que veñen mantendo encontros dende hai semanas durante as que se barallaron múltiples nomes para encabezalos, dende o tamén ex ministro Francisco Caamaño ata o alcalde de Ourense, Francisco Rodríguez, pasando pola viguesa Carmela Silva ou o ex voceiro parlamentario Xoaquín Fernández Leiceaga. Desa ampla baralla, entre os que tentan conformar a alternativa ven "máis probable", de cristalizar a operación, o faga "nunha muller". Nas últimas horas, admiten, cobrou forza o que podería ser unha sorpresa para o gran público, situar á fronte á ex titular de Medio Ambiente, Rural e Mariño no goberno de Zapatero, a ourensá con abondosas ligazóns en Vigo Elena Espinosa. Quen son? Cal é o seu roteiro? Pero, quen son e onde están as persoas englobadas baixo a difusa etiqueta de "críticos"? As súa procedencia orgánica e xeográfica é diversa. É posible atopalos no grupo parlamentario representados por deputados como o propio Leiceaga, a ferrolá Beatriz Sestayo ou o noiés José Manuel Lage Tuñas, entre outros. Tamén, e cunha importancia central, sitúanse en Vigo, se ben Caballero favorecería a alternativa sen dar a batalla en primeira persoa. Certos sectores da agrupación de Santiago, o entorno de Ferrol e Fene, Pontevedra ou un sector de Lugo estarían tamén por apoiar un movemento que, en xeral, ten matiz urbano e institucional, aínda que non só estes. A operación da "alternativa" tería dous tempos: o Congreso e unhas posteriores primarias E, cal sería o camiño a seguir se a alternativa se concreta? Trataríase dunha operación en dous tempos. O primeiro sería o propio Congreso Nacional, concorrendo á secretaría xeral. Aínda que non lograsen o cargo que actualmente desempeña Pachi Vázquez, explican, unha porcentaxe importante de apoios abriríalles o camiño ao segundo momento, o dunhas eleccións primarias para decidir o candidato á Xunta. Se, por exemplo, se realizase a opción de Espinosa, a ex ministra conduciría unha Executiva máis ou menos plural ata ese proceso de primarias, no que poderían entrar nomes como o do lugués José Ramón Gómez Besteiro, que a pasada semana sinalaba, nunha entrevista en El País, non ter "descartado" tentar concorrer á presidencia do Goberno galego. Quedan horas para "tomar decisións" e, polo tanto, para ver se a alternativa consolida ou se, como se mantén no entorno do secretario xeral, non logran atopar "a quen poñer".


Summary: O actual presidente de Bolivia cre que a tendencia no reconto é irreversíbel mais, non obstante, asegura que "se os resultados finais din que imos á segunda volta, habemos ir".

O presidente Evo Morales confirmou esta quinta feira, 24 de outubro, nunha conferencia de prensa desde a Casa Grande do Pobo, sede en La Paz da Presidencia de Bolivia, que a súa lista electoral obtivo finalmente máis de 10 puntos de diferenza sobre a de Carlos Mesa, co que non será necesaria unha segunda volta e poderá manterse no cargo. O cómputo oficial, co 98.62% do escrutinio, daba ao MAS, o partido do presidente, un 46,87 por cento dos votos, fronte ao 36.66% da Comunidade Cidadá de Mesa. Para evitar unha segunda volta, a lista do candidato vencedor dos comicios debe obter a maioría absoluta ou cando menos o 40% dos votos e 10 puntos de diferenza sobre o segundo. "Gañamos na primeira volta electoral, mais se os resultados finais din que imos á segunda volta, habemos ir", afirmou, non obstante, Morales na mesma conferencia. Con todo, insistiu en que "se o cómputo oficial di que non hai segunda volta", vai "respectar" e "defender" o resultado. Esta cuarta feira, Mesa sinalara ao respecto que non recoñecería os resultados do Tribunal Supremo Electoral de Bolivia (TSE), o que acusa de "manipular a votación" para favorecer a lista de Morales, situación que levou a protestas dos grupos opositores nas rúas do país.


Summary: Tren Digno Ourense reuniuse este mércores con Ethel Vázquez, conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, que manifestou a súa negativa a reconsiderar o actual proxecto para a estación de autobuses. O vindeiro martes 18 está convocada unha nova manifestación, que reclamará un "Pacto de Cidade" a Xunta, ADIF e Concello

A Plataforma veciñal Tren Digno Ourense mantivo este mércores un encontro coa Conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez. Nesta xuntanza, trasladáronlle a demanda de "rectificación" do actual proxecto por entender que "compromete seriamente o presente e futuro de Ourense", concretamente no referido á nova Estación de Autobuses, que depende do Goberno galego. O Goberno galego manifestou a súa negativa a reconsiderar o actual proxectoPorén, o Goberno galego manifestou a súa negativa a reconsiderar o actual proxecto. Tren Digno Ourense valora moi negativamente esta resposta, que cualifica como "prexudicial para os intereses presentes e futuros de Ourense e propia dun goberno pouco sensible incapaz de escoitar as lexítimas demandas da cidadanía ourensá". "A construción da actual estación de autobuses foi un erro, por iso hai que demolela 25 anos despois. Que non suceda o mesmo coa nova estación", reclaman.Tren Digno Ourense pide a activación dun "Pacto de Cidade" no que Xunta, ADIF e Concello poidan acordar un novo proxectoA plataforma reclama "unha Estación Intermodal Digna" que garanta "dun xeito real e efectivo a intermodalidade e se traslade á zona norte onde actualmente hai miles de metros cadrados baleiros sen utilidade. Este traslado da Intermodal á zona norte permitiría a apertura de novos viais que facilitarían a circulación de vehículos na contorna da nova estación e evitaría así mesmo a construción do "muro da vergoña", como o denominan. Ademais, a plataforma Tren Digno Ourense pide a activación dun "Pacto de Cidade" no que Xunta, ADIF e Concello poidan acordar un novo proxecto de estación intermodal. "Non é unha cuestión partidista, é unha cuestión de cidade. A plataforma non vai contra ninguén; se alguén se sente atacado, ese é o seu problema", destacaba hai unhas semanas unha das súas voceiras.Así mesmo, defenden a necesidade de que a permeabilidade ou conexión entre barrios se garanta unindo ambas beiras (A Ponte e O Vinteún) con solucións que descarten a presenza de escaleiras, ramplas ou viais con excesiva pendente como o que se propón actualmente. Apóianse nas solucións técnicas que vén defendendo dende hai anos o Colexio de Arquitectos de Ourense, como explicaba nesta entrevista o seu actual presidente, Rafael Castro: "unir dous barrios a través dunha pasarela que cando chega ao final tes que baixar ou subir trinta e tantas escaleiras ou usar un ascensor non parece unha solución".A plataforma convocou unha nova manifestación para o vindeiro martes 18 de febreiroAdemais, en relación ao tráfico de autobuses, Castro criticaba que "o que se fai agora é meter no tráfico urbano uns autobuses que circulaban unicamente polo extrarradio, e non se dá ningunha solución a este novo tráfico". "Estes autobuses, uns 260 ao día, van entrar pegados ao Centro de Saúde, co problema engadido de que xera inseguridade para os peóns. Acaba de presentarse o plan de mobilidade PNUS para Ourense, que é unha aposta destacada do Concello e que é moi importante, pero nel non se contempla en absoluto este asunto, a pesar de que o primeiro obxectivo do PMUS é acadar os 'falecidos cero' en atropelos, engadía.A plataforma convocou unha nova manifestación para o vindeiro martes 18 de febreiro. A marcha, que dá continuidade ás realizadas na primeira e na última semana de xaneiro, partirá ás 20 horas dende a Casa de Chocolate, e terá como lema "Todo Ourense Unido por unha Intermodal Digna".


Summary: O economista galego e ensaísta Albino Prada vén de presentar 'Caminos de Incertidumbre' (Catarata, Madrid), unha obra na que aborda os perigos que, da man da tecnoloxía, da manipulación xenética, da exclusión social ou do cambio climático entre outros, nos ameazan neste século XXI.

Falando de incertezas, Galiza ten no aire o futuro industrial e parte do seu modelo produtivo. Que desenlace cabe esperar? Temos no aire moito máis que o futuro industrial e do modelo produtivo. O control oligopólico das finanzas por apenas catro entidades con ánimo de lucro, a captura dos nosos recursos naturais enerxéticos por outro oligopolio ou a excesiva vinculación de dous xigantes das manufacturas (PSA e Inditex) aos mercados globais conforma unha megamáquina económica, que diría Mumford, moi pouco resiliente fronte as incertezas, sexa unha pandemia global ou unha crise derivada dunha burbulla financeira. Se a iso sumamos a dependencia do big data, do 5G, dos sistemas operativos e de grupos globais (Google, Amazon, Facebook, Apple e Microsoft, as chamadas GAFAM), a posibilidade dun colapso climático, financeiro, enerxético ou de subministros remite non só a un risco asegurábel, senón a unha incerteza ingobernábel. Todos eles capturan unha parte crecente do valor producido con menos emprego e forzan un 'gorroneo' fiscal chantaxista. O resultado é un colapso do vello estado social. A lei da xungla: sociedade de mercado. Por onde poden vir as solucións?. Teño resumido recentemente unha folla de ruta para Galiza para reinventarnos como sociedade decente fronte a esa sociedade de mercado. Desde logo precisamos unha ruptura coa folla de ruta neoliberal na ONU, na OCDE ou no FMI, pero tamén na UE ou no BCE, e sin dúbida no Banco de España e nos gobernos español ou galego. Eso implica, por exemplo, que, en troques de endebedamento público, haxa que equilibrar a achega dos ingresos entre as rendas salariais e o resto; non recadar máis sobre os consumos e sí moito máis sobre os excedentes empresariais, a especulación financeira ou o valor do capital. E nas pensións, que non sexan ingresos sobre os salarios senón sobre todo o valor xerado. Esa ruptura significa tamén que non sexa papel mollado a competencia e a iniciativa privada. Non pode haber mercados cativos por moi poucos axentes. E se os hai, haberá que repartilos. Non pode ser que os que predican contra do gasto público, sexan parasitos do orzamento. En que sectores debemos apostar entón? Eu teño claro que nunha sociedade que produce todos os alimentos e todas as manufacturas que precisamos e máis, e con apenas unha quinta parte da poboación ocupada, a aposta debe ser dobre. Por unha banda, que eses sectores da produción material nos permitan un abastecemento de proximidade con canais curtos e transparentes de comercialización e orientados cara o mercado interno. E, por outra, que os servizos que hoxe dominan cada vez máis as entidades privadas (finanzas, ensino, sanidade, TIC, xeriátricos, etc.) sexan xacementos de emprego digno, compartidos por unha oferta pública que poña por riba do lucro a accesibilidade e non exclusión, así como a atención persoal e personalizada. O modelo do Hospital Álvaro Cunqueiro, a mutación das caixas en Abanca e non nunha Kutxabank, que sexamos o territorio con menor rateo de prazas en residencias públicas, etc van xusto na dirección contraria. A dependencia a escala mundial de PSA ou Inditex tampouco axudan. E non digamos o lobby Naturgy, Iberdrola, Endesa. Que papel xogan as Administracións e as empresas nese escenario? As administracións deben deixar de estar cativas dos grandes grupos construtores, financeiros ou enerxéticos e abrir novas posibilidades de mercados e actividades innovadoras e con competencia. A Unión Europea ten que evitar e partir as entidades sistémicas desas que son demasiado grandes para deixalas caer. Non se pode predicar unha cousa para o endebedamento público (o risco moral dos eurobonos, por exemplo) e facer outra cando se trata de salvar ás finanzas ou a automoción. Tampouco que algúns empresarios teñan mercados cativos, e nisto o Goberno español e a Xunta teñen amizades perigosas dente hai demasiado tempo. As empresas innovadoras, e que reclaman competencia real, deben contar coa complicidade do sector público. Por exemplo, todo o que supoña melloras na comercialización alimentaria en favor das persoas consumidoras e das produtoras agrarias, ou as que acheguen software e aplicacións que nos permitan non depender das GAFAM. A soberanía dixital vai ser o dilema crucial destes tempos, pois o 'telón dixital' entre as GAFAM e os Huawei, Alibaba e compañía xa é un feito.


Summary: Malia as promesas dos gobernos de Madrid e da Xunta, a subactividade mantense no 70% do plantel.

Esta terza feira (8 de xullo) os operarios do estaleiro público volveron saír á rúa para exixiren carga de traballo. Nunha marcha a pé desde o estaleiro até a rotonda do Alcampo denunciaron a inactividade do centro de traballo ao que a Xunta de Alberto Núñez Feijóo e o goberno de Rajoy prometeron a construción dun Buque de Acción Marítima que aínda está por formalizar. Até o momento non se desenvolveron as medidas interministeriais precisas para comezar a construción do buque, denunciou Ignacio Naveiras, voceiro do comité de empresa. Desde as centrais sindicais coidan que non será posíbel iniciar o pedido en 2014 e denuncian que actualmente o 70% do plantel se atopa en subactividade cunha única encomenda, a construción do flotel. Algo, advirten, insuficiente para manter o estaleiro. Asemade, criticaron con dureza a "desorganización e ralentización total" dos traballos que impediron xerar a estas alturas emprego algún na industria auxiliar. Durante o seu protesto os operarios prenderon lume a ducias de neumáticos que ergueron intensas columnas de fume negro, unha fórmula coa que tradicionalmente procuran facer visíbel o conflito do sector.


Summary: A Fiscalía pide catro anos de prisión e unha multa de dous millóns de euros para Rafael Sánchez Sostre, secretario da Confederación de Empresarios da Galiza (CEG) até o ano 2000 e principal acusado, por un presunto delito de fraude de subvencións.

O xuízo sobre a suposta fraude millonaria de subvencións ocorrido na Confederación de Empresarios da Galiza (CEG) a finais da década dos noventa chega por fin a xuízo. Logo de varias suspensións, a última en 2019 por "traspapelárense" miles de folios, o xuízo comezará esta cuarta feira, 19 de xaneiro, na Sección da Sexta Audiencia Provincial da Coruña, con sede en Compostela, onde decorrerá ao longo de tres xornadas. As defensas alegaron, en setembro de 2019, "indefensión" ao non poder acceder a 21 tomos da causa —a cantidade total oscila entre os 6.000 e os 9.000 folios en función do que di cada parte—. Por iso reclamaron unha suspensión, á que accedeu o tribunal. Para o principal acusado, o que até o ano 2000 foi secretario da patronal galega, Rafael Sánchez Sostre, Fiscalía pide catro anos de prisión e unha multa de dous millóns de euros por un delito de fraude de subvencións. Os outros oito acusados enfróntanse a peticións de dous anos de prisión —e multas que oscilan entre os 50.000 e os 500.000 euros—. Entre eles hai socios, xestores e representantes de empresas organizadoras de cursos de formación por supostamente apropiárense de fondos públicos destinados para ese efecto entre os anos 1996 e 1999. Para exemplificar a dilación neste proceso, o avogado principal acusado dicía en 2019 que comezou con 40 anos na causa e por entón tiña 59. "Voume xubilar antes de que remate", afirmaba, nunha intervención na que pedía a prescrición dos delitos. Acusación da Fiscalía De acordo con Fiscalía, todos os acusados, "coa finalidade de conseguir un beneficio patrimonial", teríanse apropiado de fondos públicos xustificados a través de "cursos non realizados", facturas "dobradas" e a "imputación excesiva de custo" de profesorado, aulas e manuais didácticos, alén doutros "excesos contábeis". Neste contexto, considérase Sánchez Sostre, por aquel entón secretario da CEG, como o "máximo responsábel" da trama e de ser o "encargado de tramitar e dar cumprida conta" entre os anos 1997 e 1999 de subvencións ascendentes a varios millóns de euros e procedentes de fondos europeos, correspondentes a plans de formación que xestionaba o INEM —a través da Fundación para a Formación Continua (Forcem)— ou convocaba a Xunta. A CEG pide "pasar páxina" O actual presidente da CEG, Juan Manuel Vieites, manifestou esta cuarta feira a intención desta entidade de "pasar páxina" o antes posíbel a respecto deste suceso que agora se está a xulgar, que datan de hai "vinte e pico anos". "Estas cousas nunca son agradábeis e hai que afrontalas, e no actual equipo de gobernanza da CEG somos conscientes", defendeu, convencido de que superarán "ben" este xuízo.


Summary: Escritor, xornalista ou editor. Esas son algunhas das caras de Xosé Antonio Perozo que, neste mesmo mes de marzo, se converte tamén en poeta ao tempo que presenta o seu libro Rumores de Compostela, no que inventa e recrea lendas "veridicamente falsas" sobre a capital galega. Conversamos co autor sobre os seus libros, sobre a edición, a literatura e a cidade

Escritor, xornalista ou editor. Esas son algunhas das caras de Xosé Antonio Perozo (Llerena, Badaxoz, 1951) que, neste mesmo mes de marzo, se converte tamén en poeta. O autor presentará no Ámbito Cultural de El Corte Inglés de Vigo o vindeiro 20 de marzo (20h) o seu primeiro libro de poesía: Transversos de amor y desamor (Cuadernos del Laberinto, 2019). A estrea non chega soa, xa que Perozo tamén presenta na Fundación Torrente Ballester de Santiago o mércores 13 de marzo (19:30h) o seu libro Rumores de Compostela (Auga Editoira-Consorcio de Santiago de Compostela, 2019), volume no que inventa e recrear lendas "veridicamente falsas" sobre a capital galega. Praza.gal conversa co autor sobre os seus libros, sobre a edición ou a literatura infantil xuvenil. Rumores de Compostela preséntase como un libro que reúne unha serie de lendas "veridicamente falsas". Coa cantidade de lendas que xa hai nesta cidade, por que a trastada de crear máis?"Todas esas historias son totalmente inventadas por min, pero como coñezo ben a historia da cidade, podo situalas en contextos históricos reais"Si, a verdade é que unha trastada que vén de lonxe. Aló no ano 93 ou 94, había unha revista en Santiago de Compostela que saía cada dúas semanas. Pedíranme que escribise unhas serie de historias sobre Santiago, sobre as rúas e sobre os barrios. Entón, ocorréuseme darlle unha volta á idea e decidín, directamente, crear unha serie de lendas novas. Tomaba como referencia lendas reais para recrealas dun xeito diferente. Noutros casos, collía elementos que estaban na cidade, pero que carecían dun transfundo mítico. Por exemplo, as estatuas da baralla que están penduradas da fachada de San Frutuoso ou o anxo con gafas da igrexa de Salomé. Na cidade, todos coñecen que existen, pero non hai nin unha soa lenda que tentase explicar a súa orixe. Aí entraba eu e creaba unha historia. De feito, con algúns deses relatos pasoume algo ben curioso: algunhas lendas que inventei e que son lendas absolutamente falsas, agora son contadas como verdadeiras polos guías turísticas. Non é a primeira vez que escoito a guías turísticos que as contan! Aconteceume cunha historia que escribín sobre a Casa da Balconada, sobre unha rúa que supostamente pasaba por detrás e que ordenaron cegar despois dun crime. A miña sorpresa foi, anos despois, escoitar os guías contando esa historia sobre a rúa e os amantes. E era absolutamente falsa, inventada por min. Relatos como ese debín facer como trinta ou corenta naquela época. E fai un tempo, Juan Conde Roa [director de publicacións do Consorcio de Santiago] preguntoume por esas lendas, xa que se podía facer unha edición para recuperalas. Busqueinas, escollín once lendas falsas e reecreinas con máis forza. Por exemplo, creei de novas a historia que lle dei á Corticela con Dona Urraca polo medio. En definitiva, todas esas historias son totalmente inventadas por min, o único é que, como coñezo ben a historia da cidade, podo situalas en contextos históricos reais.Éntrame unha dúbida agora, porque eu escoitei mil veces o da rúa da Casa da Balconada: que se o asasinato do bispo, que se o peche da rúa..."O curioso, a gran 'gamberrada', é que houbo guías que acabaron asimilando como unha lenda real para contar aos turistas"A ver, non. Refíreste ao do asasinato dos Moscoso. Esa lenda non a toquei, que tamén ten varias variantes, porque hai quen di que o crime foi no castelo da Rocha. O caso é que eu situei outra historia nesa rúa que, realmente, nunca existiu como tal. Como moito, era un camiño traseiro entre as hortas das casas. O que conto en Rumores de Compostela é totalmente falso sobre esa rúa inventada, como igual de falso era o que contei naquela revista fai vinte anos. O curioso, a gran gamberrada, é que houbo guías que acabaron asimilando como unha lenda real para contar os turistas.Santiago conta xa con centos de lendas e tamén con moitos recantos para inventar outras tantas. Como escolleu eses once lugares para a trastada dos Rumores?Eu escribín ao longo dos anos moitísimo sobre Santiago. Sobre a súa historia, refírome agora á real. Fixen moitos folletos turísticos e de difusión sobre a cidade e coido que podo dicir que coñezo ben a súa historia. Polo menos, a historia oficial. Agora ben, se me preguntas por que escollín unhas e non outras... Pois a verdade, non o sei. A creación, polo menos para min, funciona así. Nunca sei por que se me ocorre unha historia ou outra. Salta a chispa e só sei que quero contar esa historia. Con estas lendas, aconteceu exactamente o mesmo. A verdade, é que Santiago é unha cidade chea de rumores históricos, políticos, pasados e presentes. Se ti vives en Santiago e exercitas a vida compostelá, pero non participas dos seus rumores... Pois realmente non vives en Santiago de verdade.As lendas veñen acompañadas por ilustracións asinadas por nomes como Ana Costas, Suso Cubeiro, Antonio Seijas... Falamos dunha edición coidada.Practicamente todos, agás Anxo Fariña, son ilustradores que teñen colaborado comigo ou eu, con eles. Foi, así porque eu quería ter un libro no que estivesen todos eles. Era unha débeda de afectos e amizades. Con Fariña nunca cheguei a traballar, pero únenos a amizade. E si, é un libro cunha edición moi coidada. Se non fose pola colaboración do Consorcio, non sería fácil desenvolver unha edición desta calidade.Vostede fundou hai dez unha editorial, Auga Editora. Como ve a situación do mundo editorial hoxe por hoxe?"Lectores hai moitos, pero houbo un momento que se chegou a dar unha superprodución que resultaba insostible"Vai comezando a respirar. É dicir, todos os mecanismos tradicionais da edición por mor dos recortes e da falta de axudas das institucións sufriron moito. De feito, en Galicia, pecharon moitas editoriais; aínda que tamén é certo que outras moitas apareceron. A industria editorial estase adaptando e reinventando. Cando naceu Auga, falamos de xa case once anos atrás, formulamos un proxecto de publicar libros en grande formato. Tivemos que frear esa liña, porque nos iamos arruinar se seguíamos por ese camiño. Entón, creamos un novo método de traballar que non só nos salvou a editora, senón que tamén nos permitiu mesmo medrar. É dicir, o mundo tradicional da edición está a pasalo mal, tanto as grandes casas coma as pequenas. A crise pechou moitos círculos de mantemento tradicional. Lectores hai moitos, pero houbo un momento que se chegou a dar unha superprodución que resultaba insostible. Quen se sostén? Os grandes, porque os pequenos que non entrar en circuítos de venda máis alá das librarías andan a morrer. Os grandes teñen máis posibilidades, máis territorio, máis mercado. Os pequenos sempre o teñen máis difícil. Aquí estamos nun territorio máis pequeno, con edicións reducidas... En fin, non quedou máis que readaptarnos. Nesas andamos todos.E en Galicia non podemos falar de editoras grandes, non?Non, en Galicia, grandes desde a perspectiva da industria cultural non hai. Podía habelas, pero non.Podía habelas logo?"Se os libros deixan de estar no circuíto escolar, todo vai ao tacho. Esa é a realidade"A ver, temos dúas grandes en prestixio e en galego: Galaxia e Xerais. Falo, sobre todo, no mundo da edición para librarías. Outras editoriais abrimos outros camiños: producimos libros e materiais para ler. En calquera caso, selos de grandeza temos Xerais e Galaxia. E non o pasaron nada ben tampouco, sobre todo coa parada que hai co libro de textos. Agora as administracións potencian as pantallas, as novas tecnoloxías e as tablets no mundo escolar mentres lle dan as costas ao libro. Estamos nese punto, pero ao mesmo tempo vemos como as grandes universidades europeas e americanas comezan a darlle as costas ás novas tecnoloxías e apostan por recuperar o libro para a ensinanza. Por que? Decátanse dos estragos que fan na capacidade lectora, na aprendizaxe, na atención. Imos ver, temos a todos os especialistas dicindo que os rapaces non poden estar máis de dúas horas diante dunha pantalla e nós, na escola, metémoslles seis? Andamos a potenciar un problema que noutros lugares do mundo xa andan a atallar. Chegamos tarde, coma sempre. E isto é terrible para o mundo editorial galego. É un pau. Se os libros deixan de estar no circuíto escolar, todo vai ao tacho. Esa é a realidade.Estamos a falar do mundo editorial e xa falamos da administración e da escola. Hai unha dependencia excesiva?Eu non falaría de dependencia, falaría dun vehículo normal e natural. O ensino precisa de libros e materiais de lectura, esa é unha realidade. Non se xera unha dependencia de nada, o que hai é un estado natural. Non se pode ver nesa relación unha dependencia ou unha anomalía. O mundo editorial non está creado para o ensino como unha industria dependente. O libro é vehículo de cultura. Foi así tradicionalmente, dende a primeira letra. Se sabemos algo de nós é porque quedou escrito. O problema é falar diso de dependencia editorial coma se o negocio fose o motor principal. E non o é, o motor principal é a transmisión de cultura.Vostede é o autor d'O enigma de Embívicus, un dos libros de literatura infantil máis vendidos da literatura galega. Publicouse hai xa máis de 25 anos e, dende aquela, o mundo cambiou moito. A infancia e a crianza, tamén. Resultáballe máis fácil chegar á rapaza daquela?"Cando comecei a escribir literatura infantil practicamente non había en galego. Eramos cinco ou seis: Casares, María Victoria Moreno ou Paco Martín, por poñer exemplos"Mira, cando comecei a escribir literatura infantil practicamente non había en galego. Eramos cinco ou seis: Casares, María Victoria Moreno ou Paco Martín, por poñer exemplos. De feito, eu convencín a Carlos Casares para lanzar aquela colección Tartaruga en Galaxia e a Luís Mariño, para crear Fóra de Xogo en Xerais. Tamén, a Xunta implicouse para crear e xerar literatura infantil. A primeira Xunta de Galicia mesmo convocou bolsas para escritores e escritoras. Dábanche unhas 300.000 pesetas e tiñas tres meses para inscribir. Que pasou coa literatura infantil? Pois que deu penetrado no mundo escolar porque comezou a haber libros de texto en galego. Foi unha loita grande e conseguiuse moitísimo. No caso d'O enigma de Embívicus, do cal vendemos nestes anos máis de 120.000, funcionou moi ben co boca a boca no profesorado. De feito, hoxe hai profesores que me din que o primeiro libro que leron en galego foi O enigma de Embívicus. Co paso dos anos, creáronse moitas canles de enriquecemento da Literatura infantil e xuvenil. É moi rica e, ademais, converteuse no gran escaparate da cultura galega cara ao exterior. Porque a realidade é que traducir unha novela para adultos ao castelán resulta dificilísimo, pero hai libros de literatura infantil que chegan con frecuencia non só ao castelán, senón tamén ao inglés, ao italiano, ao ruso...Fan falla máis poetas no mundo? Dígoo porque vai presentar o día 20 de marzo en Vigo o seu primeiro libro de poemas, Transversos de amor y desamor coa editorial Cuadernos del Laberinto?"Nunca abandonei a escrita de poesía, pero non a escribía coa intención de publicala"[Risos] Sempre escribín poesía. A verdade, o primeiro que publiquei, cando tiña doce anos, foi un poema nunha revista. Logo, continuei coa prosa e o xornalismo. Malia todo, nunca abandonei a escrita de poesía. Pero non a escribía coa intención de publicala, aínda que tampouco para gardala. Eu son un lector compulsivo de poesía e gústame escribila, precísoo. Dalgunha maneira, sérveme de desafogo ou de diario persoal. E moi pouca xente sabía que eu escribía poesía. Talvez só as miñas compañeiras María Xosé [Porteiro] primeiro e Mercedes [Pacheco] despois. A elas gustáballes a poesía que escribía. Pero a min... A ver, eu na prosa son moi traballador. Un artesán que traballa co material, igual que o zapateiro ao fabricar zapatos. A prosa, xa sexa teatro, guións ou novelas, é un medio de comunicación e eu teño historias que quero contar. Considérome un amanuense da prosa. Na poesía, non son así de traballador. É máis desafogo. Se este libro de poemas se publica foi porque María Xosé no pasado e, sobre todo, Mercedes no presente insistiron en que debía publicar poesía. Ao final, xuntamos uns cantos poemas e mandéillelos a poetas amigos meus de Madrid, para coñecer a súa opinión. Un deles envioullos á súa editora. E ela, aos poucos días de recibir o exemplar, chamoume para publicarme o libro. Todo sucedeu no termo de dos meses, ler o orixinal, asinar o contrato e saír o poemario da imprenta. Velaí, o día 11 de marzo chega as librarías de toda España.Volvendo a Santiago e aos rumores, hai un que estivo soando moito tempo pola cidade adiante e que finalmente chegou a se materializar: volve Bugallo para ser candidato a alcalde. Vostede traballou moitos anos como xefe de comunicación no Concello, sete anos con Xerardo Estévez e outros oito con Bugallo. A política local soaralle de verdade, non só por rumores. Como ve esa política local a día de hoxe?Pois véxoa parada. Primeiro foron catro anos do PP cunha hecatombe absoluta: tres alcaldes en catro anos! Iso é terrible, un parón para a cidade. Un parón que Martiño Noriega e o seu equipo non puideron reverter. Foron incapaces de cambiar a situación en catro anos. Nin os uns nin os outros ofreceron un proxecto de cidade. O último proxecto que houbo en Santiago foi do partido socialista, que gobernou durante 28 anos a capital. Nese tempo, Santiago converteuse en referente de urbanismo, de organización, de festas, de cultura... O PP estragouno todo, incluído o funcionamento interno do propio Concello, e non achegou nada. Non se fixeron nada nestes últimos anos, nada que non estivese planificado previamente no último goberno socialista de Bugallo. Foron oito anos cunha cidade parada. Cando unha cidade está parada, vívese un retroceso."[Bugallo] non é pasado. Pasaron oito anos dende que a cidadanía lle deu as costas a un proxecto de cidade por 17 votos"E se a cidade retrocede, a solución é que volva o pasado?Non é pasado. Son as ideas novas e a experiencia.Bugallo deixou de ser alcalde hai oito anos.Non é pasado. Pasaron oito anos dende o momento en que a cidadanía lle deu as costas a un proxecto de cidade por mor dos 17 votos que perdeu o candidato do BNG. Os dous experimentos que viñeron despois provocaron que a cidade non funcionase. Entón, temos que retomar no punto exacto onde paramos o reloxo para poder mirar ao futuro.E xa non falamos de rumores, senón dun balbordo cada vez máis notorio: o turismo. Rebentounos na cara en Santiago?"O problema do turismo é de planificación, non de masificación"Non, eu creo que o problema é non saber que é o turismo e descoñecer unha regra fundamental sobre o mesmo: a necesaria planificación. O PSdeG tiña unha planificación do turismo ben clara. Por exemplo, evitar que a cidade vella se enchese de tendas de souvernis ou fomentar un turismo de calidade como o que achegan os congresos. Que pasou? Marcharon os socialistas e todo son tendas de souvernis. E o Palacio de Congresos está morto. E despois, dende a Xunta, foméntase unicamente un turismo de mochila. É un problema de planificación, non de masificación.Que non hai masificación? Dá a impresión contraria. Eu son de Santiago e dende 2010, ano con Bugallo aínda na alcaldía, até hoxe... Pois a verdade, paréceme que se foi incrementando dunha maneira descontrolada.Mira, unha obsesión compartida tanto por Xerardo Estévez como por Bugallo na planificación do turismo era evitar que fose unicamente un turismo de verán. Precisabamos un turismo de calidade espallado ao longo do ano enriquece económica e socialmente. Iso foi o que se abandonou, só se fomentou a mochila, a gastronomía barata e a venda de recordos... O problema real é a falta absoluta de planificación e de criterios solventes que padeceu a cidade nos últimos anos.


Summary: Un 18 de xaneiro nacía hai 161 anos un dos nomes máis importantes da música galega, José Castro González, máis coñecido como 'Chané'. E a semana vindeira cúmprense 100 anos do seu pasamento na Habana. O Ateneo de Santiago lembra a súa figura cun concerto.

O día 17 de xaneiro é un día de conmemoración para a música galega. Esta data será para sempre recordada polo nacemento de José Castro González, máis coñecido como 'Chané', do que se cumpren 161 anos. O santiagués será sempre lembrado pola súa arte coa guitarra e a cítara, o que o levou, entre outros proxectos, a ser director do Orfeón coruñés ou da Coral Polifónica El Eco. O Ateneo de Santiago rememorará a unha das figuras musicais de Galiza para conmemorar o centenario da súa morte na Habana, que tivo lugar o 27 de xaneiro de 1917. Para iso, a asociación ten preparado un concerto no Paraninfo da Facultade de Historia da USC para o segunda feira 30 de xaneiro ás 20 horas. Nese evento dedicado a Chané, no que participarán a mezzosoprano Iria Cuevas e o pianista Alejo Amoedo xunto ao coro do Ateneo, poderanse escoitar tres textos de Curros Enríquez musicados polo autor. Na cita soarán 'Os teus ollos', 'Cantiga' e 'Un adiós á Mariquiña'. Tamén serán interpretadas tres pezas do compositor e instrumentista lucense Juan Montes baseadas en 'Lonxe d'a terriña' de Aureliano J. Pereira, 'Doce sono' e 'Negra sombra' de Rosalía de Castro. Segundo o Ateneo, José Castro 'Chané' foi o terceiro membro da grande triada de músicos emblemáticos da Galiza exterior e interior, xunto a Juan Montes e Pascual Veiga. Segundo o Ateneo, José Castro 'Chané' (Santiago, 1856 - La Habana 1917) foi o terceiro membro da grande triada de músicos emblemáticos da Galiza exterior e interior, xunto a Juan Montes e Pascual Veiga. 'Chané' foi fundamental nos círculos ferrolanos e composteláns, e recordado como profesor de guitarra e director da orquestra de pulso e púa, compoñendo pezas propias. Sería tamén experto e mandolina e mandurria, ingresando na banda do Regimiento de Artillería da Coruña, onde xunto a Bernardo Noriega completa a súa formación musical. Dirixiría orfeóns como o da Coruña ou El Eco, grupo de referencia obtendo recoñecementos en Barcelona, Madrid ou París. Marcharía á Habana no 1893, reclamado polo Centro Galego, onde se encargará do coro Ecos de Galicia. Alí sería secretario do propio Centro e da Sociedad Protectora de la Academia Gallega. Non conseguiría volver a Galiza, xa que finou na Habana o 27 de xaneiro de 1917. Os seus restos descansan na Coruña. O Centro Galego da Habana decidiu custear o transporte dos seus restos mortais a Galiza, a onde chega, o 4 de marzo de 1917, acompañado por Fontenla Leal. Ao día seguinte, José Castro González recibe sepultura con todos os honores, á beira da tumba de Curros Enríquez, no cemiterio coruñés de San Amaro. Aquí poden consultar a crónica do seu enterro no Boletín da Real Academia Galega, e aquí a noticia que dá Antón Villar Ponte deste mesmo suceso e outros, n´A Nosa Terra.


Summary: Uma achega ás políticas económicas da última década

Há alguns dias o teletrabalho imposto pela COVID-19 obrigou uma amiga a renovar a computadora e encomendou uma nova online. Era isso ou Erte. Quando abriu o pacote recebido percebeu que não era o solicitado, senão um modelo ultrapassado. Tinha sido uma fraude. De uma óptica coletiva, a Galiza está politicamente subordinada ao Estado espanhol. Não pode fazer as suas próprias escolhas em matérias tão sensíveis como as relações internacionais, a segurança interna e defesa, não pode legislar nas áreas processual, penal, penitenciária nem sobre assuntos básicos da economia como a normativa fiscal, mercantil, da propriedade intelectual e industrial, nem sobre a laboral e básica da segurança social. Apesar disso assume a prestação dos serviços públicos essenciais, sanidade, ensino e serviços sociais, ainda sem que lhe fosse transferida a capacidade suficiente para financiá-los. É o Estado quem recada a maior parte dos impostos e, ainda por cima, a balança fiscal Galiza-Estado fala de uma necessidade de financiamento, quando não é certo. O papel colonial da Galiza Algo semelhante se passa com a segurança social. As cotizações sociais da nossa emigração à caixa comum das pensões desde outros territórios não é computada como contributo galego, provocando um desequilíbrio sobreestimado. No entanto, o nacionalismo espanhol de direitas ou esquerdas, através da propaganda das falaciosas balanças fiscais oficiais elaboradas em Madrid, fornece a ideia de uma Galiza subsidiada pelo Estado. Por trás desse discurso tendencioso assoma uma pose paternalista que retrata um estado benfeitor, intentando expiar seu papel colonial e justificando sua nefasta intervenção na nossa terra. (Podes ler o artigo íntegro de 'Uma grande fraude' no suplemento Producir, no teu Nós Diario de mañá (e de todos os sábados), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, falamos sobre como o público rescata o privado, a economista María do Carme García Negro e Xosé Carballido deixan as súas opinións nas seccións 'Forza motriz' e 'pé á terra' e o Coordinador Xeral de Daveiga, Xosé Lois Lamazares Vence, protagoniza o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: Os convenios de Sanidade coa estadounidense Medtronic permiten á compañía organizar áreas médicas dos hospitais da Coruña, Santiago, Vigo e Lugo. No centro lucense o Sergas vincula á multinacional coa eventual apertura 24 horas da unidade que atende os infartos, aberta durante catro anos só en horas de oficina A Xunta ocultou pactos cunha multinacional sanitaria americana que non puxo "impedimento" para revelalos

A Xunta ocultou pactos cunha multinacional sanitaria americana que non puxo "impedimento" para revelalosA Consellería de Sanidade ten actualmente en vigor cinco convenios con Medtronic, unha empresa de tecnoloxía sanitaria con sede central en Minneapolis, nos Estados Unidos, e con presenza en máis dun cento de países en todo o mundo. Trátase dun "convenio marco" que establece a relación xeral do Servizo Galego de Saúde coa multinacional e catro acordos específicos que abriron á compañía as portas dos complexos hospitalarios públicos da Coruña, Santiago, Lugo e Vigo para testar os seus produtos e aplicar os seus métodos nas áreas cardiolóxicas dos centros e, no caso coruñés, tamén na dixestiva. O propósito declarado da empresa é "aumentar a súa oferta" e "fortalecer a súa posición" no mercado.A Xunta tratou como secretos os anexos que concretan o contido destes convenios con Medtronic ata que interveu a Comisión de Transparencia e advertiu de que saltara a leiComo vén informando Praza.gal, a Xunta tratou como secretas as partes destes acordos que van alén de declaracións de intencións máis ou menos xenéricas e concretan en que consiste exactamente a instalación de Medtronic en hospitais públicos de Galicia. Así, por exemplo, mentres que publicamente o departamento que dirixe Jesús Vázquez Almuiña indicaba que se trataba de convenios sen achega económica, os anexos da parte oculta evidenciaban que Sanidade achega a estes pactos diñeiro e persoal público. Ao tratarse de convenios son outorgados directamente e sen concorrencia nin concurso público, como sucedería cun contrato.Dende o outono de 2016 a Asociación de Pacientes do Clínico de Santiago viña reclamando, en virtude da lei de transparencia, que a Consellería lle facilitase unha copia dos seus acordos con Medtronic. No entanto, a Xunta negouse e só achegou a parte dos convenios que xa era pública a través do sitio web do Goberno galego. Evitaba revelar os anexos para protexer o "segredo comercial" e a "propiedade industrial" da empresa. Esa negativa produciuse sen consultar previamente coa empresa interesada, como marca a lei estatal de transparencia. Foi por iso que a Comisión de Transparencia de Galicia, á que acudiu á asociación, instou a Xunta a cumprir a lei e realizar a devandita consulta. O certo é que Medtronic non viu "impedimento" en revelar os acordos e a Consellería viuse obrigada a achegarllos á Asociación.Na unidade que atendía infartos en Lugo só en horas de oficinaTal e como informou este diario, o acordo co que o Sergas permitiu a Medtronic instalarse no Clínico de Santiago trouxo consigo a presenza dun executivo da empresa "a tempo completo" no hospital público e a instalación de maquinaria médica "exclusivamente para servir os fins deste acordo". Algo semellante sucede no demais convenios con escasos matices; no hospital Lucus Augusti de Lugo ese "consultor adscrito ao proxecto" enviado por Medtronic traballa tamén "a tempo completo" mentres que no Complexo Hospitalario da Coruña (CHUAC) o fai a tempo parcial. O anexo asinado para o hospital de Lugo implica unha "transformación integral da unidade de Cardioloxía" e dá por feito que a hemodinámica acabará abrindo 24 horas, como reclaman os pacientesSegundo o anexo asinado especificamente para o centro hospitalario lucense, ao que tivo acceso Praza.gal, o propósito do acordo -vixente ata o 29 de maio de 2021- é o de promover unha "transformación integral da unidade de Cardioloxía". Trátase do servizo que leva anos ocupando titulares polos seus avances médicos, pero tamén por non dispoñer durante os tres anos posteriores á súa apertura dun servizo de hemodinámica -que atende os pacientes que sofren un infarto- e, durante os tres seguintes, por telo dispoñible só en horario de oficina. Precisamente a sala de hemodinámica é un dos abordados especificamente no pacto con Medtronic que a Xunta ocultou ata que interviu a Comisión de Transparencia. No marco da devandita "transformación integral", para a que Medtronic "achega consultores especializados", a multinacional "avaliará a capacidade actual das instalacións para atender as necesidades da rede asistencial no novo contexto asistencial derivado da transformación do Programa Galego de Infarto Agudo de Miocardo" coa "extensión do programa de anxioplastia primaria a 24 horas". O acordo específico para o HULA está en vigor dende maio de 2017 e dous meses antes, en febreiro, Sanidade deu en ampliar o seu horario pero non cunha apertura continua, senón das 8 da mañá ás 10 da noite de cada día. Hai menos dun mes o xefe de Cardioloxía do hospital, Juan Carlos González Juanatey, volveu pedir publicamente a apertura da hemodinámica durante as 24 horas, como reclama dende hai anos. Maquinaria da empresa e acceso a datosA Asociación de Pacientes do CHUS, que logrou acceder aos documentos tras un ano de xestións, cre que os pactos con Medtronic son "unha intervención do sector privado na sanidade pública contraria ao interese xeral"Sempre segundo o convenio asinado, o pacto entre o Sergas e Medtronic implica, para o hospital lucense, o "impulso da telemedicina" e a "monitorización a distancia" de pacientes con doenzas cardíacas empregando para facelo tecnoloxía ou metodoloxía da propia Medtronic. Así, por exemplo, o acordo inclúe a "posta en marcha dun centro de soporte de seguimento remoto" para, por exemplo, doentes con marcapasos, onde "profesionais de Medtronic" e do Sergas "filtran os pacientes que requiren atención específica" alén do mero seguimento a distancia. Estas operacións implican que a empresa acceda a datos de pacientes, se ben o convenio subliña que o fai acorde coa lei en materia de privacidade.Para a Asociación de Pacientes do CHUS, que tras un ano de reclamacións e trámites logrou acceder a esta documentación, os convenios do Sergas con Medtronic "constitúen unha intervención do sector privado da sanidade pública contraria ao interese xeral". Os convenios, alertan, outorgan a Medtronic "funcións de control, seguimento e asesoramento", garantíndolle "unha posición de vantaxe no mercado utilizando recursos públicos". "Estamos -din- ante unha utilización privativa ilexítima" de recursos públicos "de dubidosa legalidade" e "ante un deixamento manifesto e patente dos responsables sanitarios na defensa do público". Ademais, alertan, estes convenios tenden a "descargar sobre o autocoidado dos pacientes a realización de tarefas asistenciais" condicionadas, ademais, ao uso de aparellos desta empresa.


Summary: A Federación galega de municipios e provinciais (Fegamp) vén de aprobar unha declaración para instar o executivo español a que mude a lei hipotecaria e a de enxuizamento civil para acabar cos desafiuzamentos

O documento da Fegamp, que foi consensuado cos partidos políticos, pide ao goberno mudanzas nas leis hipotecaria e de enxuizamento civil para pór fin aos desafiuzamentos. Na declaración sinálase a falta de competencia da administración local neste campo, mais salienta que dos desafiuzamentos son un problema que afecta directamente a centos de veciños e veciñas, polo que os alcaldes e as alcaldesas non poden ficar á marxe. "Ben a través de procesos de diálogo coas entidades financeiras mediante os que atinxir arrendamentos sociais ou dacións en pago, ben adoptando medidas de presión para flexibilizar e/ou frear as condicións dos desafiuzamentos, os alcaldes de Galiza están defendendo en primeira líña os intereses de milleiros de cidadáns", defende a declaración. Así, a Fegamp incide que "todos" os alcaldes coincidiron en que se está a producir "unha situación de indefensión" entre @s hipotecad@s e as entidades financeiras que exixe "dunha maior implicación das administracións competentes". Os alcaldes e as alcaldesas avogan, sinala, o colectivo por "facer todo o posíbel" para poñer fin a "prácticas abusivas" que derivan en situacións de "desigualdade e exclusión social" das cales os concellos son os primeiros en percatarse por seren a administración máis cercana.


Summary: Salsa Galaica é o novo clip do trío hip hop SonDaRúa. Aparece en agosto e opta a canción do verán coa súa mestura explosiva de ritmos urbanos e lírica política. Produce That Bass e o vídeo corre a cargo de Pixelecer.

"Da Ghaliza, analiza / non somos a Mia Khalifa / Pero escuitan temiñas dos nosos / e a moitos a man se lles vicia / A peña se desorghaniza, / non queren saber dos antifas / Ata que teñan detrás un nazi de merda / buscando paliza", canta a banda de Ponteareas entre sons latinos e rap festeiro. Despois de Voz da resistencia, o single co que abriron o ano, o trío regresa á escena con Salsa Galaica.


Summary: Entrevistamos Elías Somoza, coordinador de Sectores Gandeiros da Federación Rural Galega (Fruga) e un dos centos de gandeiros e gandeiras galegas que sofren a caída dos prezos no sector, imposta pola gran industria, após o final das cotas lácteas.

Cal é a situación actual do sector? A situación é a mesma que leva vivindo os últimos vinte anos. Sen ningunha garantía do que vas a cobrar e agora nin sequera coa seguridade de que te recollan o leite. Non ter ningún tipo de organismo interprofesional que permita negociar uns prezos dignos levounos a esta situación. A industria chega cun contrato co prezo xa posto e, senón o asinas, non te recollen o leite. Galiza xa contaba cos prezos máis baixos de Europa. Parecía difícil que baixaran máis. Pois están a facelo. Durante este mes, dende o fin das cotas lácteas, estamos falando dunha media de polo menos dous céntimos de baixada. Hai que ter en conta que o 70% das explotacións leiteiras galegas non chegaban xa ao salario mínimo interprofesional. Pois agora aplícalle unha baixada de dous céntimos. Mentres que a industria, aínda que só recolla 100.000 litros de leite diarios, con esa suba, cantos cartos fai diariamente? Só hai que facer as contas. E mentres a Xunta… E mentres a Xunta mira para outro lado. E a conselleira de Medio Rural, Rosa Quintana, adícase a realizar declaracións totalmente torpes e contraditorias, dicindo que se está a recoller en boas condicións. Quer dicir que pagar polo leite 23 ou 21 céntimos por litro son boas condicións? Cal sería o prezo mínimo? Moitos estudos coinciden en algo claro. Que por menos de 31 céntimos o litro, o leite dá perdas. Todo o que se produza por baixo dese prezo, significa perder cartos. Nestes momentos, a práctica totalidade das explotacións galegas están cobrando por baixo desa cantidade. Estamos falando dun desastre total e absoluto. As 9.500 explotacións que quedan en Galiza están sufrindo unhas condicións que endexamais recordan no sector lácteo galego. Estamos con prezos e condicións de principios dos 90. Por menos de 31 céntimos o litro, o leite dá perdas. E neste momento, a práctica totalidade das explotacións galegas están cobrando por baixo desa cantidade. Un desastre total e absoluto. Por que a situación é especialmente crítica para o sector galego e non afecta igual outras partes do Estado? Primeiro porque a gran industria no sector non é galega, a industria que máis leite recolle en Galiza é francesa. Nunca tivemos un grupo lácteo forte do país, con peso no sector -sacando Feiraco- e iso agora estámolo pagando caro. Só temos que atravesar o río Eo. En Asturias están cobrando cinco ou seis céntimos máis por litro. Como no resto do Estado. Ou en Cataluña, onde están traballando por unha axencia profesional do leite e aquí non se está falando de nada. E as industrias fan o que lles dá a real gana. Polo que parece o fin das cotas empeorou unha situación xa moi precaria. E que segue habendo cotas, pero esta vez non as fixa a Administración senón a industria. Que aínda é peor. Como funciona ese sistema? En todo o proceso de comercialización hai tres actores chave: por un lado os gandeiros; por outra a industria, que decide unilateralmente o que se paga, a quen se recolle e canto pode producir cada quen; e arriba da cadea a gran distribución, que presiona á súa vez á industria. Hoxe o que se vende son marcas brancas. Utilizan o leite como produto reclamo. De feito, estanse vendo packs por 29 céntimos o litro. Ou que te regalan "X" litros de leite se fas unha compra superior a determinada contía. Os señores de Mercadona son a consecuencia do que pasa por afogar e escravizar os gandeiros e gandeiras galegas pola produción de leite. E poden facelo porque a administración lle está deixando carta branca. Que medidas serían precisas? A única saída pasa porque interveña a Xunta para abrir un marco de negociación. Se houbera un marco para traballar onde estiveran presentes as tres partes, habería posibilidade de chegar outros acordos. A única frase que dixo o presidente Feijóo sobre o sector foi que a industria e a distribución está afogando os produtores. Pois xa sabe o que ten que facer, actuar en consecuencia a través do Diario Oficial de Galiza. Non é novo. En Francia obrigouse á industria a someterse aos produtores e a industria acabou pagando máis por esa leite. Esperades esa reacción? Esperamos que, dunha vez por todas, a conselleira ou o presidente tomen cartas no asunto, ou vaian para a súa casa. Están vendendo este sector a cambio de quen sabe que ou por que. E dende logo, que un goberno galego trate así a un sector como o leiteiro, que é o que máis peso ten na produción agraria, demostra que non ten ningún interese neste país. Ben que Feijóo tomou cartas con Alimentos Lácteos, sabendo que era un fracaso de nove millóns de euros. E non é a única decisión que prexudica ao sector. A lei de oferta e de demanda non funciona no sector lácteo. Funciona, claro, para os de sempre, non para os produtores. Por exemplo? Este ano vannos atrasar máis os cobros da Política Agraria Común (PAC). Os programas están funcionando fatal, con moitas dificultades para facer a tramitación. E ningún membro do goberno galego foi a negociar a Europa. Ademais, pola falta de interese da Consellaría de Medio Rural, este ano imos perder unha subvención como era o Pago Verde, importante para moitas explotacións gandeiras galegas. A situación só pode solucionarse regulando o sector? É imprescindible. A lei de oferta e de demanda non funciona no sector lácteo. Funciona, claro, para os de sempre, non para os produtores. Cal é a marxe de resistencia para as gandeiras galegas de seguir nestas condicións? Cada explotación é un mundo, pero moi curto. Non debemos esquecer que as explotacións fixeron nos últimos anos importantes inversións, que foron impostas polas admnistracións. Iso hai que amortizalo. Como van facerlle fronte a todas esas débedas con estes prezos? O día que non podan pagalo que vai pasar con eses créditos contraídos coa banca? O futuro do sector vai a depender moito da capacidade mobilizadora que teñamos. E tamén dos que están detrás. Antes e despois da vaca, hai moitos postos de traballo. Veterinarios, fábricas de pensos, vendas de insumos, maquinaria agrícola, todo o que move o sector lácteo. Que suporía a desaparición de máis explotacións? En moitas comarcas é a principal actividade produtiva. Como na comarca de Meira, en Lugo, a comarca de Sarria, de Chantada, o Deza, a comarca de Ordes, Curtis ou a do Xallas… Suporía perder un sector que é parte fundamental da economía e a sociedade galega.


Summary: O 5 de xaneiro o Diario Oficial de Galicia (DOG) publicou o cesamento de Alejandra Álvarez de Mon, responsable da dirección xeral de Innovación, Industrias Agrarias e Forestais. Con el suprimiuse este departamento malia que a Unión Europea teña decidido triplicar os fondos para a esta partida no agro. O director xeral de Investigación da Comisión é o galego Xosé Manuel Silva.

O pasado 27 de xaneiro a Universidade de Vigo investía a Xosé Manuel Silva como Doutor Honoris Causa pola súa defensa da I+D no sector agroalimentario. Silva (Chantada, 1949), director xeral de Investigación da Comisión Europea, volveu referirse no acto solemne á importancia de respaldar a investigación, da que dixo "será a gran canalizadora no mundo da agricultura moderna e o desenvolvemento rural." Sinalou, ademais, que na estratexia Europa 2020 dáse especial importancia á investigación no mundo agrícola e que o orzamento nesta área multiplicouse por 2,5 aínda en tempos de crise. En Galicia, non obstante, o departamento de I+D foi considerado prescindible na crise de Goberno de Alberto Núñez Feijóo. A dirección xeral que se facía cargo das accións relacionadas coa investigación no rural xa non existe. En Galicia, non obstante, o departamento de I+D foi considerado prescindible na crise de Goberno de Alberto Núñez Feijóo Alejandra Álvarez de Mon era, ata o 5 de xaneiro, directora xeral de Innovación, Industrias Agrarias e Forestais, departamento adscrito á Consellería do Medio Rural. Nese momento era Samuel Juárez o conselleiro, antes de ser nomeado delegado do Goberno en Galicia e de terse producido a integración de Medio Rural e Mar nunha única consellería. A destitución de De Mon foi compensada cunha substitución. Só tres días antes do discurso de Xosé Manuel Silva, Medio Rural e Mar, con Rosa Quintana á fronte, publicou a estrutura orgánica da consellería. Xa non estaba a dirección xeral de Innovación, Industrias Agrarias e Forestais. As palabras de Silva "Silva apostou pola ordenación do territorio para a xeración de riqueza. Sempre repite iso de que dicimos que os plans son para sinalar se isto é urbanizable e o número de alturas, pero que hai que facer proxectos para ordenar a terra e poñela a xerar riqueza", din fontes da organización de Unións Agrarias (UUAA). No acto solemne da Universidade de Vigo, Silva incidiu en que "as novas maneiras de entender a política agraria pasan por aumentar o coñecemento do sector agrario, por trasferir e innovar e, consecuentemente, crear emprego". Para "remediar" as carencias neste eido, Silva cifrou nuns 4.500 os millóns que se destinarán ao agro no VII Programa Marco á I+D. Galicia está importando maís 600 millóns de euros netos ao ano en produtos alimentarios Isto suporía case triplicar os fondos actuais nun momento de serias dificultades económicas, que camiñan de man da mesma austeridade da que a Consellería de Medio Rural e Mar botou man para non dar continuidade a Innovación, Industrias Agrarias e Forestais. "Lembremos que Galicia está importando maís 600 millóns de euros netos ao ano en produtos alimentarios e máis de 500.000 hectáreas abandonadas á indolencia, ao lume...", lamenta UUAA.


Summary: Denuncian que o Executivo "mirou para outro lado mentres se perpetraba a estafa das preferentes e subordinadas".

A Xunta tiña competencias para ter evitado a comercialización de preferentes entre os aforradores galegos. Así o considera AGE nun comunicado onde acusa a exconselleira de Facenda, Marta Currás, de silenciar interesadamente esta cuestión. O grupo político recórdalle á Xunta a responsabilidade imposta polo decreto lexislativo 1/2005, referente ás caixas de aforros, de "controlar e inspeccionar ás caixas así como a vixiancia da administración do aforro privado". Denuncian que o Executivo galego "mirou para outro lado mentres se perpetraba a estafa das preferentes e subordinadas", en relación as declaracións de Currás, que afirmou durante a comisión de investigación que as funcións da Xunta se limitaban só a controlar os acordos societarios.


Summary: A Xunta anima as persoas doantes, especialmente a xente nova, a "colaborar e amosar, unha vez máis o carácter xeneroso e altruísta de todos os galegos e as galegas", sempre que non teñan estado en contacto co coronavirus nin presentan síntomas. Lembra que nestes momentos, as reservas de sangue son moi importantes.

A Consellaría de Sanidade lembra que as persoas maiores de 18 anos que cumpren coas condicións para ser doantes —pesar máis de 50 quilos, non ter padecido nin padecer enfermidades transmisíbeis polo sangue— poden saír da casa para acudir aos seus puntos de doazón habitual ou ás unidades móbiles despregadas. En concreto, nesta cuarta feira, haberá unidades móbiles en Bertamiráns (Ames), A Coruña (zona Obelisco), Narón, Padrón, Bembible (Val do Dubra), Vimianzo, Monforte, Allariz e O Rosal. Na sexta feira, día 20, as unidades situaranse en Bertamiráns (Ames), Ares, A Coruña (zona Catro Camiños), Boiro, Padrón, Sada, Monforte, Xinzo de Limia, Forcarei e Ponteareas. O sábado, día 21, desprazaranse até Ares, Boiro, Sada, Nogeuria de Ramuín, Xunqueira de Espadañedo e Ponteareas. A Xunta asegura que está a tomar "todas as medidas precisas para garantir a seguridade" de doantes e persoas receptoras de compoñentes sanguíneos e lembra o teléfono que existe un teléfono de consultas, o 900100828. Salienta que non se pode doar cun diagnóstico positivo de coronavirus ou se se estivo en contacto con persoas contaxiadass nin con sintomatoloxía compatíbel coa da pandemia, como tose, febre ou dificultade para respirar.


Summary: GRÁFICO INTERACTIVO Coa renuncia ás actas de cinco membros do Goberno son xa 13 as persoas electas polo PP que abandonaron a Cámara para exerceren cargos na Xunta

O Parlamento como estación de paso. O PP concorreu ás pasadas eleccións galegas cunhas listas inzadas, igual que en anteriores convocatorias, de membros do Goberno galego e altos cargos da Administración. Unha vez revalidada a maioría absoluta o 25S deuse por seguro que moitos dos cargos que obtiveran escano non ían exercer o labor parlamentario ou, como moito, íano facer moi pouco tempo. Así, en apenas tres meses de lexislatura a composición do Parlamento saída das urnas xa mudou en trece escanos, case un terzo dos compoñentes do Grupo Parlamentario Popular. As primeiras cinco remudas chegaron inmediatamente despois da elección de Alberto Núñez Feijóo como presidente por terceira vez. Como era previsible e igual que xa sucedera catro anos antes Álvaro Pérez deixou o Parlamento para regresar á dirección xeral do gabinete da Presidencia. O mesmo fixeron José Manuel Cores e Marisol Díaz Mouteira para recuncaren nas delegacións territoriais da Xunta en Pontevedra e Ourense, que deixaran para integrárense nas listas electorais. Igualmente, Ignacio López-Chaves trocou o Parlamento pola delegación de Vigo e José Manuel Balseiro, pola de Lugo.Coa renuncia ás actas de cinco membros do Goberno son xa 13 as persoas electas polo PP que abandonaron a Cámara para exerceren cargos na XuntaA seguinte vaga de cambios, en decembro, tivo tamén como obxectivo a volta de altos cargos aos postos que tiveran que deixar para seren candidatos ás eleccións. Nava Castro volveu tomar posesión á fronte da Axencia Turismo de Galicia, Susana López Abella na Secretaría Xeral de Igualdade e Antonio Rodríguez Miranda, na de Emigración.É agora, cos nomeamentos de segundo rango xa completos, cando Feijóo deu en desvelar un dos poucos interrogantes que ficaban pendentes: que conselleiros e conselleiras continuarían ostentando a condición de membros do Parlamento. Finalmente deixa a Cámara medio goberno e permanece o outro medio, se ben os conselleiros que fican -o vicepresidente e mais os titulares de Industria, Medio Ambiente, Política Social e Mar- non exercen traballo parlamentario alén das votacións e das súas responsabilidades de goberno. Con esta ferramenta interactiva podes explorar estas remudas e os nomes do resto de deputados e deputadas do grupo que sustenta ao Goberno.Alén das cuestións operativas -cando menos tres dos conselleiros deputados ou dous deles e o presidente teñen que acudir a votar para que o PP teña maioría absoluta na Cámara- estas mudanzas poden ter lecturas políticas diversas, pero o amplo número de membros do Goberno que quedan no Pazo do Hórreo impide, a priori, interpretalo en clave sucesoria. Se algunha característica común teñen os conselleiros e conselleiras que quedan é que tres deles son os membros máis veteranos do Executivo -Alfonso Rueda, Beatriz Mato e Rosa Quintana, á fronte de consellerías dende 2009- e os outros dous, Francisco Conde e José Manuel Rey, teñen unha estreita ligazón política con Feijóo.


Summary: Un documentado cómic do debuxante italiano Alessio Spataro narra a misteriosa vida deste inventor, escritor e editor galego, militante antifascista, compañeiro de Sartre ou Camus en París e cuxo testamento aínda é segredo de Estado. Falamos co autor da obra no 11º cabodano do fisterrán.

"Ano 37, guerra civil, Alexandre de Fisterra inventa o futbolín". Con esta estrofa, Os Diplomáticos de Monte Alto inician o famoso tema -e himno xeracional- dedicado ao escritor, editor e activo militante republicano galego, considerado o inventor do popular xogo de mesa. Falecido en Zamora neste mesmo mes de febreiro de hai once anos, a sona de Alejandro Campos Ramírez traspasou fronteiras e protagonizou obras nas que o seu máis famoso invento é tan só unha das súas múltiples aventuras. E, se cadra, unha das menos importantes. A trepidante vida de Alexandre de Fisterra, falecido hai once anos, foi narrada polo debuxante italiano Spataro en 'Futbolín'Unha das últimas chegou e forma de banda deseñada e a través dun dos ilustradores máis coñecidos de Italia, Alessio Spataro, que narra en Futbolín (DeBolsillo) a misteriosa e trepidante vida de Alexandre de Fisterra, que fuxiu do franquismo, viviu en África, Francia e varios países de América Latina, que tratou con Camus, Sartre ou o Che Guevara e que segue mantendo segredos gardados por imperativo legal máis dunha década despois do seu pasamento. Tanta e tan interesante é a súa historia que Spataro tardou cinco anos en plasmala na historieta. "Foi un traballo enorme de investigación e de contacto con fontes; o proceso de documentación levoume tres anos e tardei dous anos máis en elaborar o guión e debuxar o cómic", explica o ilustrador a Praza.gal desde Italia. E por que ese interese en Alexandre de Fisterra? "Sempre me gustou o xogo do biliardino (futbolín), desde moi pequeno, pero o meu interese nel chegou cando lin na prensa italiana a nova da súa morte, da persoa á que lle atribuían a paternidade do xogo", conta quen quixo saber máis e máis a medida que descubría a vida "ventureira e misteriosa" do escritor galego. "Decidinme a debuxar a historia", explica. Alessio Spataro tardou tres anos en documentarse e dous máis en facer o guión e debuxar a historietaO futbolín foi o enganche para Spataro, ao ser considerado o fisterrán o inventor dun dos xogos de mesa máis famosos no mundo. Pero nin tan sequera iso era real de todo. "El foi un dos primeiros inventores, pero non o único; nin tan sequera é posible aclarar quen foi o primeiro", conta o debuxante, que ten clara unha cousa tras a súa investigación. "Entre os anos 10 e 40 do século pasado hai tantas patentes do futbolín que é imposible determinar cal é a súa verdadeira orixe", engade, tras comprobar que países como Francia, Alemaña ou o Reino Unido teñen cadanseu inventor do xogo. Con todo, a Alessio gústalle definir o galego como "o pai do futbolín", por "estar sempre vinculado a el, mesmo en tempos difíciles". Malia a súa extensa e interesante historia como editor, escritor e militante antifascista, a vida de Alexandre de Fisterra non é moi coñecida en Galicia ou España. E puido selo por unha autobiografía que preparaba e que nunca foi publicada polo veto, segundo varios medios, da súa muller. Xurxo Souto, xornalista e vocalista d'Os Diplomáticos, é un dos poucos que puido acceder a aquel borrador cheo de documentos, escritos e recortes de xornais. "El e o hispanista italiano Gabriele Morelli faláronme de dous tomos amplos cheos de cousas que o propio protagonista custodiaba moi celosamente porque a súa idea era contar a súa vida; quizais non ter publicado esa obra fixo que non se coñecese a súa figura todo o que merecía", explica. Cousas para contar tiña. Abofé. Despois de pasar a súa infancia en Galicia, acabou en Madrid, onde foi ferido por un bombardeo na guerra civil. Evacuado a Valencia durante a súa recuperación, o aburrimento e a imposibilidade de practicar deporte levouno a inventar o futbolín ou un dos futbolíns que daquela se creaban por Europa adiante. Foi fabricando un primeiro modelo con materiais apañados de aquí e acolá e máis tarde, en Barcelona, patentou o xogo. Segundo as fontes consultadas por Spataro, de alí escapou a Francia, e antes foille requisada a documentación da patente. Volveu a España logo do conflito e foi enviado a unha unidade militar de Marrocos, á que non regresou logo dun permiso. Xa prófugo, percorreu a península con identidades falsas -aí empezou empregar como nome Alexandre de Fisterra- e puido comprobar como aquel futbolín que el deseñara triunfaba sen atribución ningunha ao seu mérito e construído por fábricas vinculadas a falanxistas. Ferido na guerra civil, inventou o futbolín durante a súa recuperación pero os papeis da súa patente fóronlle requisadosVolveu a Francia e foi alí onde contactou co mundo da cultura antifascista en París grazas, en boa parte, á súa amiga María Casares. Coñeceu a Sartre, Camus ou De Beauvoir. Logo marchou a Ecuador e, posteriormente, a Guatemala, onde fundou a súa primeira fábrica de xogos, entre eles o futbolín, que lle foi "requisada tras un golpe de estado orquestrado polos Estados Unidos". Foi nese país centroamericano onde, segundo contaba, xogou unha partida co Che Guevara. "Explicaba que foi a inicio dos 50 no Centro Republicano Español, onde o goberno democrático no exilio tiña a súa embaixada no exilio e a quen a empresa de Alexandre abastecía de xogos; alí reuníanse moitos antifascistas de Latinoamérica", explica o debuxante italiano. Alejandro Campos coñeceu a Sartre, Camus ou De Beauvoir, xogou ao futbolín co Che Guevara e din que chegou a secuestrar un aviónMesmo contan -e contaba o propio Alexandre- que secuestrou un avión no que era trasladado a España pola policía franquista e que o obrigou a desviarse durante a súa viaxe. De aí tería escapado a México, onde sería protexido polo Goberno azteca. "Esa historia será un misterio como tantas outras porque a única fonte era el mesmo, que era quen a contaba", explica Alessio. "Os que o coñeceron falan dun home práctico, racioal e capaz de afrontar e superar atrancos moi duros na vida, pero non por iso frío ou impersoal, senón todo o contrario: sempre alegre e un amante da vida", engade. Con todo, gozar da vida e inventar o futbolín non debeu ser o máis importante que Alexandre de Fisterra fixo na súa vida, ou polo menos non o máis controvertido. Ao seu regreso definitivo a España, á cidade de Zamora, negociou ao Concello a venda do arquivo documental do poeta León Felipe, de quen era fiduciario. Ademais, foron coñecidas as súas relacións antigas de amizade con Luis Cernuda ou Rafael Alberti, de quen Spataro -polo que lle contaron coñecedores na vida de Alexandre- tamén cre que gardaba textos. O testamento manuscrito de Alexandre está custodiado nunha notaría de Madrid tras ser declarado segredo de Estado; nin a súa dona accedeu a elUnha vez falecido, a muller de Alejandro Campos pediu coñecer o testeamento do seu marido pero o notario impediuno malia os intentos varios e variados da dona, mesmo a través da Garda Civil. Por que? O documento foi cualificado como segredo de Estado. "Está custodiado nun estudio notarial de Madrid", asegura Spataro, que cre "probable" que o editor e inventor fisterrán agochase importantes revelacións. "Se cadra coñecía nomes e labores de axentes franquistas en Latinoamérica; non quero pensar nun complot, pero é público que o seu testamento manuscrito permanece custodiado e como segredo de Estado", remata o debuxante italiano, que quixo plasmar neste cómic de 300 páxinas unha vida que aínda garda moitas interrogantes. "Hai cousas que se contan sobre Alexandre de Fisterra que son imposibles de documentar e certificar mesmo para aqueles que o coñeceron e todo ese misterio é a parte máis fascinante da súa vida", finaliza un debuxante ao que o que máis lle gustaría sería "que alguén puidese continuar indagando" na vida deste galego universal.


Summary: O incendio tivo a súa orixe no concello veciño de Carballeda de Valdeorras.

O alcalde do Barco de Valdeorras, Alfredo García, informou esta segunda feira de que na parroquia de Alixo, a "zona cero" dos lumes no municipio, arderon xa 15 casas. O lume arrasa todas as vivendas do núcleo do Vilar, no Courel En declaracións a Europa Press, o rexedor indicou que "as casas aínda botaban fume" a primeira hora da mañá, polo que un camión cisterna baixou até o concello para "seguir refrescando" a zona de Alixo. Aliás, explicou que a situación atópase "máis tranquila" nestes momentos, aínda que existe "certo perigo" para a parroquia de Santa Mariña "no caso de que cambie o vento". Segundo Medio Rural, varios dos incendios que a primeira hora da tarde do domingo estaban a piques de ser controlados foron reavivados por fortes rachas de vento. Máis de 9.000 hectáreas afectadas e veciñanza desaloxada: o parte dos incendios activos na Galiza A proximidade do lume obrigou a desaloxar decenas de veciños e veciñas nas parroquias de Alixo, Vilariño e Soulecín. Porén, o alcalde sinalou que non conta cunha cifra exacta de persoas desaloxadas Carballeda de Valdeorras O lume do Barco de Valdeorras tivo a súa orixe no municipio anexo de Carballeda de Valdeorras. A pesar de permanecer estabilizado até o mediodía do domingo, reactivouse "con motivo do vento" e estendeuse rapidamente até a localidade veciña. Veciñanza e axentes forestais denuncian a falla de medios para loitar contra o lume no Courel Este incendio calcinou xa unhas 2.400 hectáreas. Medio Rural activou a situación 2 de alerta por proximidade do lume a un núcleo de vivendas en Carballeda, na parroquia de Candeda, onde arderon varias vivendas abandonadas, segundo confirmou o Goberno galego.


Summary: Este inmoble destacado da Cidade Vella coruñesa está en mans da familia Franco. Din as e os expertos que o seu cambio de mans foi tamén unha estratexia para enriquecer ao ditador Francisco Franco. Un numeroso grupo de activistas leva anos pedindo a devolución mentres que os achegados do caudillo intentaron vender a propiedade.

O Concello da Coruña vén de anunciar que vai iniciar as accións legais pertinentes para recuperar para o patrimonio público a Casa Cornide, outro edificio histórico do barrio da Cidade Vella, que está en mans da familia do ditador Francisco Franco. As expertas e expertos xa falaban dunha ficción para enganar sobre a suposta compra da propiedade por parte do caudillo, máis novos informes da Universidade da Coruña (UDC) indican que "houbo unha compravenda simulada" e que o espectacular inmoble ten unha "natureza pública". Características O interior dese edificio foi publicado hai relativamente pouco tempo polas achegadas do ditador, que o puxeron á venda a través da inmobiliaria Philippot&Lloyd Real Estate, onde pedían 3,5 millóns de euros sen aclarar se os históricos mobles ían integrados nese prezo. Curiosamente no momento de escribir este artigo, o inmoble segue á venda a pesar de que hai interese público por reclamalo. A empresa, que agora ten retirado o valor do ben, destaca a "exclusividade" deste edificio do ano 1.900, que os Franco reformaron en 1.964 e, novamente, en 2.018. Neste caso o que se mudou foron cuestións como o tellado. O inmoble que agora reclamará o Goberno municipal dispón de fachada a tres rúas céntricas do casco histórico, ten 11 habitacións e 13 aseos. "Compromiso coa memoria" O Concello dá o paso agora, após a devolución (de momento temporal) do pazo de Meirás, porque xa ten os informes que "avalan as accións para a recuperación do inmoble". A alcaldesa, Inés Rey, incidiu en que con esta axuda o seu equipo "non eludirá o seu firme compromiso coa memoria democrática". "Utilizaremos todas as accións ao noso alcance para restituír a Casa Cornide á súa lexítima titular: a cidadanía da Coruña", defendeu hoxe, afirmando que o proceso xudicial se iniciará o antes posíbel. No entanto, tamén se podería acelerar a tramitación coa declaración do edificio como Ben de Interese Cultural (BIC) para que non se poida facer unha venda. Respecto do contido do estudo da UDC, a rexedora explicou que remarcan a "natureza xurídico-patrimonial da Casa Cornide é pública e contrastan a ilegalidade dos sucesivos procedementos de permuta, poxa e venda da casa". Segundo a investigación, a casa pasou a ser propiedade do Estado en 1949 e en xuño de 1962 transmitiuse ese ben en permuta ao Concello. "Poucos días despois, o pleno do concello en sesión extraordinaria aprobou a poxa pública para a venda da Casa Cornide ao mellor ofertante", di. Supostamente foi aí cando se realizou unha especie de traspaso a Carmen Polo por 25.000 pesetas cando o prezo na poxa foi de 305.000 pesetas. Vella demanda cidadá "Non existiu autorización do Ministerio de Educación Nacional, a través da Dirección Xeral de Belas Artes, nas sucesivas transmisións", engaden desde a universidade coruñesa. Igualmente, o que permite acudir á Xustiza é que os estudos recollan "que existen elementos obxectivos, nas compravendas realizadas os días 3 e 6 de agosto de 1962 e nas propias manifestacións que constan nas actas das sesións da Corporación da Coruña, que permiten solicitar a nulidade da compravenda por simulación absoluta". Malia que agora se tome unha decisión en firme desde o ámbito político e oficial, son moitas persoas as que levan clamando pola devolución desde hai anos. Por exemplo, houbo un "asalto" reivindicativo ao estilo do dos 19 de Meirás e as persoas que están con xuízos, e mesmo marchas cívicas e teatralizadas organizadas pola Comisión Aberta en Defensa do Común.


Summary: As repetidas campañas da Xunta trouxeron visitantes que pasan pouco tempo no noso territorio e gastan menos. O turismo internacional prefire outras zonas da península.

Un dos recursos importantes que ten Galiza é o seu atractivo turístico. As diferentes campañas de promoción do noso territorio teimaron en vender o Camiño de Santiago e a zona das Rías Baixas. O primeiro atrae a moitos visitantes mais dun perfil de baixo poder adquisitivo e que pasa pouco tempo no noso país e o segundo compite coa inmensa costa mediterránea.Se partimos desta base enténdese que, segundo datos aportados pola propia Secretaría Xeral de Turismo, Galiza non chegara aos 3,5 millóns de visitantes no primeiro semestre deste ano. Deles unha mínima parte deciden durmir no noso territorio, non chega ao 2%. Unha mínima parte do turismo que nos visita decide durmir no noso territorio Turismo de mochilaA pouca inversión en produto cultural dos últimos meses, cunha grande baixada de programación nalgunah cidades como Compostela ou A Coruña, provocaron esta situación. Iso si, o número de peregrinos que chegaron a visitar a catedral de Santiago foi en aumento. "O problema é que estes visitantes non gastan nin quedan", asegura un hostaleiro de Compostela. Outras das razóns que se están a dar, como comenta este empresario do sector, é que "non hai grandes congresos nin outros eventos como en cidades como Donosti ou Barcelona para atraer potenciais clientes".


Summary: Entre os três ou quatro mitos vivos da canção brasileira conta-se Chico Buarque de Hollanda. Autor de 38 discos, romancista reconhecido, empregou a música popular do seu país para transmitir uma elaborada lírica, tensa, crítica, em luta contra a ditadura, e de amplo voo literário. O vindouro Junho regressa aos palcos portugueses após anos sem os pisar.

2 e 3 de Junho no Coliseu de Porto e 7, 8 e 9 no de Lisboa são as datas escolhidas por Buarque, cujo último disco, publicado o passado ano, leva por título Caravanas. O seu repertório conformará a coluna vertebral dos concertos, dedicados ao que foi o seu baterista Wilson das Neves, morto em agosto. Mais o cantor de Construção (1971) não vai ficar apenas na novidade. Peças de todas as suas épocas -Buarque irrompeu no ano 1966 com um disco homónimo afastado dos seus coetâneos tropicalistas- armam o espectáculo. Na digressão do seu anterior trabalho -Chico (2011)- não atuara em Portugal. Aliás, a sua presença foi constante. O célebre António Zambujo, por caso, centrou nas canções de Buarque (nado em Rio de Janeiro em 1944) o seu último disco, Até pensei que fosse minha (2016), e obteve sucesso de público e crítica.