O blog Tripando Terróns convida a facer unha reflexións sobre o consumo de alimentos nestas festas e sobre a cantidade de produtos que se perden no lixo, por exemplo. Quen controla o que comemos? Existen millóns de consumidoras fronte a uns miles de produtoras, e a súa relación está controlada por unhas poucas empresas Na nosa sociedade, tan democrática e vangardista, é preocupante a concentración de poder corporativo sobre os dereitos básicos das persoas, entre eles o da alimentación. Un control cada vez máis agresivo coas sociedades e o medio, que exercen de xeito crecente as grandes empresas de distribución alimentaria, afectando tanto as persoas produtoras como as persoas consumidoras. Existen millóns de consumidoras fronte a uns miles de produtoras, e a súa relación está controlada por unhas poucas empresas. A nivel europeo, como exemplo concreto, contabilízanse uns 160 millóns de consumidoras nun extremo da cadea e no outro uns 3 millóns de produtoras; atopando no medio tan só 110 centrais e grupos de compra que deciden as relacións entre ambas. En poucas décadas os pequenos comercios e tendas de barrio desapareceron e na actualidade 4 de cada 5 persoas compra os seus alimentos nalgunha das grandes cadeas de alimentación No Estado Español o primeiro supermercado apareceu no ano 1957. En poucas décadas os pequenos comercios e tendas de barrio desapareceron e na actualidade 4 de cada 5 persoas compra os seus alimentos nalgunha das grandes cadeas de alimentación. A isto hai que engadir a concentración da distribución alimentaria, atopándose o 75% das ventas en tan só 5 empresas e 2 centrais de compras. A día de hoxe, a gran distribución concentra o 60% do valor de beneficio monetario que xera toda a cadea agroalimentaria, sendo a todas luces unha situación inxusta e desequilibrada. Estamos mergullados constantemente en ofertas publicitarias non desexadas, e na vez de tentar nadar para poñernos en terra firme, afogamos impasibles aos seus encantos. As grandes multinacionais aproveitan o noso consumismo impulsivo para facernos crer que somos nós quen eliximos o que mercamos, cando na realidade nunca estivemos tan controlados e tivemos tan poucas opcións de elixir. Existindo a posibilidade de producir alimentos para todo o mundo, unha gran parte da poboación está a morrer, literalmente, de fame Polo mesmo terremoto que asolaga as persoas consumidoras, as persoas labregas vense inmersas nun tsunami do que dificilmente poden escapar. O prezo do que producen está imposto polas grandes distribuidoras e este multiplícase ata por sete desde a orixe ata o destino. Esta especulación sobre o sector primario provoca a expulsión do rural ao obrigar aos produtores a producir por debaixo de custos. A súa expresión en Europa comporta que cada tres minutos desapareza unha explotación agraria. Ao mesmo tempo, existindo a posibilidade de producir alimentos para todo o mundo, unha gran parte da poboación está a morrer, literalmente, de fame nunha crise alimentar sen precedentes. Pola contra nos países enriquecidos, unha porcentaxe media do 20% da comida mercada por unha familia desaprovéitase e tírase ao lixo. En Europa e EEUU, gástase máis en alimentación para mascotas (17.000 millóns de euros) que na alimentación e nutrición básicas (13.000 millóns de euros); máis en xeados (11.000 millóns de euros) que en ensinanza básica para todas as persoas (6.000 millóns de euros). Nos países enriquecidos, unha porcentaxe media do 20% da comida mercada por unha familia desaprovéitase e tírase ao lixo A fame segue crecendo desde os anos sesenta a pesar de que a produción de alimentos se triplicou desde entón. Comida hai en abundancia, así que o problema non é a produción senón o acceso e o reparto. Polo tanto a fórmula das últimas décadas de superprodución, libre comercio e subvencións á exportación non funciona para evitar o reparto inxusto da torta dos recursos e si para aumentar os beneficios dunhas poucas empresas. E nós que podemos facer? De onde ven a carne que estou comendo? quen fabricou o queixo que teño na casa? a quen van parar os beneficios do que estou mercando? que efectos ambientais e sociais xerou a comida que teño na man? Temos moita información sobre o cousas que non nos afectan, pero moi pouca sobre cuestións básicas que deberíamos coñecer: de onde ven a carne que estou comendo? quen fabricou o queixo que teño na casa? a quen van parar os beneficios do que estou mercando? que efectos ambientais e sociais xerou a comida que teño na man? con que materiais está feito? que proceso produtivo se empregou na súa elaboración? en que condicións foi feito? que tipo de residuos deixa? Os nosos hábitos alimentarios, sufriron nos últimos anos, unha profunda transformación; non desexada en moitos casos. Para recuperar a nosa propia dignidade como persoas e a xustiza nas relacións humanas, é necesario facer un forte cambio na nosa forma de consumir, especialmente no referente aos alimentos. Para recuperar a nosa propia dignidade como persoas e a xustiza nas relacións humanas, é necesario facer un forte cambio na nosa forma de consumir Un Consumo Crítico Alimentario é aquel que se pregunta polas condicións sociais e ecolóxicas nas que foi elaborado un alimento. É unha actitude diaria que consiste en elixir de xeito meticuloso o que comemos sobre a base de dous criterios: a historia do alimento e a conduta da empresa produtora, sinalándolle ao sistema os métodos produtivos e comerciais que aprobamos e os que condenamos. Parar conseguir que as persoas labregas poidan vivir dignamente cultivando produtos de calidade ligados á súa realidade social, ecolóxica e cultural, necesitamos uns mercados locais viables en base a uns hábitos de consumo que o fagan posible. Fai falta un cambio, por tanto, no noso modelo de consumo e de distribución que principalmente significa adoptar formas de consumo xusto, local e responsable. Un Consumo Crítico Alimentario é aquel que se pregunta polas condicións sociais e ecolóxicas nas que foi elaborado un alimento En esencia o consumo responsable é unha reflexión colectiva sobre a nosa propia actividade que procura a transformación das relacións comerciais coa busca dunha sociedade máis xusta e equitativa. Nesta liña, é necesario volver a recuperar o significado de producir alimentos, xa que aínda que pareza imposible a leite non nace do tetrabrick e os tomates non crecen nas bandexas do hipermercado. Como persoas consumidoras, podemos e debemos impoñer as regras do comercio que queremos. Pero isto implica tamén renunciar a algúns privilexios adquiridos a costa do sufrimento alleo. Estamos dispostos e dispostas a facelo? Como persoas consumidoras, podemos e debemos impoñer as regras do comercio que queremos. Pero isto implica tamén renunciar a algúns privilexios adquiridos a costa do sufrimento alleo. Estamos dispostos e dispostas a facelo? En definitiva, o actual modelo de alimentación deixa as persosas no segundo plano e os intereses económicos prevalecen sobre os sociais. Para evitar esta situación é necesaria unha reflexión sobre a nosa forma de comer e procurar que a torta dos recursos teña un reparto máis xusto e equitativo.


Summary: Os manifestantes rexeitaron a actuación policial e defensa do dereito de autodeterminación. Vigo e Compostela acolleron as manifestacións máis numerosas.

Miles de persoas tomaron parte na tardiña do domingo nas concentracións e manifestacións que decorreron en varias localidades galegas para rexeitar a represión policial contra o 1-O. Embora ser convocadas con escasa marxe – apenas unhas horas antes- a asistencia foi moi numerosa, nomeadamente en Compostela e en Vigo, onde miles de persoas participaron nas mesmas. Ferrol, Burela, Lugo, A Coruña, Pontevedra e Ourense foron escenario tamén de concentracións con presenza de centos de persoas. "Votar non é ningún delito" ou "xa votaron" foron dúas das palabras de orde nas mobilizacións, onde destacaba a presenza de mocidade. "Galiza e Catalunya, solidariedade" e "a solución, autodeterminación" foron outros dos lemas coreados. Estas mobilizacións desenvolvéronse apenas 24 horas despois da manifestación nacional que en Compostela reuniu miles de persoas en apoio ao 1-O. Entón, coma o domingo, denunciáronse as "accións profundamente reaccionarias e antidemocráticas", do Estado español "demóstrase incapaz de permitir calquera exercicio democrático real".


Summary: Este domingo conversamos con Iolanda Gomis -experta en xestión cultural, educativa e en e-learning, coordenadora xeral da equipa de Tagen Ata- dentro do ciclo de entrevistas de Venhan Máis 5.

-Como avalías o estado actual da cultura galega?-Invisible para a gran maioría da sociedade galega. Aínda que existan iniciativas interesantísimas ou vontade por facer, a realidade é que a gran masa galega vive no imaxinario holllywoodiense e no baleiro identitario do universo global. -Que evolución agardas no plano cultural galego a cinco anos vista?-Desexaría o mellor dos futuros, que volvesen todos e todas as mozas emigrantes para facermos cultura, por exemplo. Mais a evolución é unha incógnita porque vivimos tempos de incerteza, cheos de ameazas e tamén de oportunidades. O mellor que nos podería pasar sería que algo mudase de xeito profundo para termos por fin voz no mundo e para poder facernos ver entre o devastador homoxéneo. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar?-Oxalá Sermos poida ser unha referencia na nova cultura galega que xa está tardando en nacer. Un referente con pés e mans na realidade, con empatía social e con interese algo maior do pobo galego pola propia cultura e polas propias posibilidades.


Summary: O Rectorado tira de manual antiprotestas e anuncia unha decisión salomónica: o pavillón de aulas, demolido, e nos 3 restantes, a meter con calzador ao alumnado, aproveitando algún sitio libre tras o traslado dos laboratorios de investigación de moitos profesores aos novos edificios construidos nos últimos anos

É famosa a frase coa que o Catón o Vello finalizaba todos os seus discursos no Senado romano: Carthago delenda est! ('Cartago debe ser destruida') e coa que pedía a destrucción daquela cidade africana, enemiga de Roma nas sucesivas Guerras Púnicas. Parafraseando ao vello senador, o Magnífico Rector da Universidade de Santiago lanzou a semana pasada unha admonición: "Farmacia -la facultad- debe ser destruida!".O asunto ven de lonxe: a facultade de Farmacia da universidade compostela está ubicada no centro do Campus (hoxe Campus Sur), ese regalo urbanístico que nos legou o arquitecto Jenaro de la Fuente na primeira mitade do século XX. E é, xunto con Medicina, das máis características da USC, e tal vez a máis coñecida a nivel popular polas cancións da tuna. Unha facultade que conta con profesores e investigadores de primeiro nivel mundial, que publican nas revistas máis prestixiosas no ámbito da Biomedicina. Entre eles están María José Alonso, catedrática de Galénica, puntal da nanotecnoloxía e con patrocinios da fundación Gates, Mabel Loza, catedrática de Farmacoloxía, creadora dunha plataforma exitosa de cribado de fármacos... ou Enrique Raviña, catedrático, hoxe xubilado, de Química Farmacéutica, e autor do libro máis vendido de toda a historia da USC: "Medicamentos, evolución histórica del descubrimiento de fármacos".Unha facultade construida en 1973 e que é filla deses anos e por tanto fea, ou cando menos sen ningún elemento a destacar, máis alá da sua utilidade. E que desde logo non ten o glamour nin a historia da vella Fonseca. Dividida en 4 pavillóns, conta con 3 adicados a laboratorios e departamentos, e 1 adicado a aulas e outros servizos para os alumnos. Hai uns 10 anos, a universidade decidiu engadir unha planta á zona de aulas para construir modernos laboratorios de prácticas. Aí empezou todo! Tras levantar esa planta adicional, comprobouse que se estaba afundindo polo exceso de peso, pois non se reforzaran os cimentos e pilares que sustentaban o edificio... algo que debe ser de 1º curso de Arquitectura!. Resultado: todos os alumnos exiliados nas facultades cercanas de Dereito, Politicas, Matemáticas, Bioloxía..., facendo un sudoku correndo polo campus para tentar chegar ás suas clases. E os profesores, idem.Pero como as desgracias nunca veñen soas, mentres se reforzaba a estrutura do edificio, traballadores, profesores e alumnos denunciaban a presenza de gases tóxicos nas plantas baixas e sotos desa zona, co resultados de mareos e intoxicacións leves. O feito foi atribuido a emanacións dos depósitos subterráneos do gas oil de calefacción, con filtracións ao terreo. Un problema, aínda máis difícil de resolver, pois evitar emanacións dun gas oil que espallado e que empapa a solo da zona, é moi complicado. E segue pasando o tempo, e van pasando os anos, con promocións enteiras que case non pisaron a súa alma mater...As alumnas de Farmacia, cansas de estar matriculadas nunha facultade que non existe, que cando vas por alí parece as salas dun tanatorio (polo silenzo e o desánimo) convocaron unha manifestación para o pasado xoves 28 de febreiro esixindo solucións. Uns días antes da concentración, o Rectorado tira de manual antiprotestas e anuncia unha decisión salomónica: o pavillón de aulas, demolido, e nos 3 restantes, a meter con calzador ao alumnado, aproveitando algún sitio libre tras o traslado dos laboratorios de investigación de moitos profesores aos novos edificios construidos nos últimos anos: Emprendia, o CIMUS, etc. Calquer mente intelixente pensaría: vale, tiran o pavillón, sacan os depósitos, arranxan as filtracións do terreo e volven construir esa parte do edificio?. Pois non! Demoler, arrasar e deixar o solar baleiro! Pensaría o Rectorado: acabamos co problema e de paso aforramos os gastos de mantemento desa zona do edificio. Sí, home, sí... e tamén podemos usar o terreo que queda libre para plantar patacas!Un despropósito! Se é certo que hai algunha zona con pouca ocupación na facultade, é imposible meter 4 plantas nas que hai biblioteca, salón de actos, aulas, laboratorios e servizos varios neses pequenos espazos. E ademáis comprometería calquer ampliación que se puidese plantexar.Creada en 1857, a facultade de Farmacia de Compostela, cumpriu 150 anos en 2007, hai xa 12 anos, e unha longa e frutífera traxectoria -con altibaixos, como calquer froito da natureza humana- que pode debullar con paixón a investigadora Beatriz Brasa, autora dunha excelente tese doutoral defendida en 2013 sobre a Historia da Facultade, e próxima a publicar en forma de libro. Unha traxectoria que non merece ese despropósito que agardamos non se leve a cabo.


Summary: O Goberno provincial de Malaita, a maior e máis poboada das illas de Salomón, organizará un referendo de independencia en datas vindeiras co conflito Beijing-Taipei-Washington como pano de fondo.

Malaita, a maior e máis poboada das illas de Salomón, organizará un referendo de independencia en datas vindeiras. Anunciouno esta semana o seu presidente provincial, Daniel Suidani; unha medida que chega no marco das tensións entre a China e os Estados Unidos, ás que se suma a actual pandemia. "É hora de que o pobo de Malaita decida se quere continuar facendo parte dun país cuxo liderado se está a tornar ditatorial," afirmou Suidani nun comunicado recollido por Reuters. "A autodeterminación está na cerna dos dereitos humanos. Ningún poder pode impedir indefinidamente a un grupo de persoas facer realidade as súas aspiracións, independentemente do difícil que poida resultar e do tempo que poida levar", apuntou. As arelas secesionistas de Malaita veñen de vello. Porén, incrementáronse no último ano logo do Goberno central decidir mudar a súa alianza de Taiwán a Beijing. Taiwán, oficialmente "República da China", mantén ligazóns oficiais con 14 dos 193 Estados membros da ONU. Beijing exixe ser recoñecido como o único Goberno lexítimo para estabelecer relacións diplomáticas. No caso das Illas Salomón, isto aconteceu o 21 de setembro de 2019, despois da sinatura conxunta en Beijing por parte do conselleiro de Estado e ministro de Exteriores chinés, Wang Yi, e o de Exteriores e Comercio Exterior das Illas Salomón, Jeremiah Manele, tal e como informou na altura a axencia Xinhua. As Illas Salomón, situadas no nordeste de Australia, son un lugar estratéxico no Pacífico. Os EUA e a China manteñen na rexión un tirapuxa diplomático para gañaren aliados. Malaita, a pesar da decisión do Goberno central das Salomón, en Honiara, continúa fiel a Washington. Segundo apuntan os analistas internacionais, é improbábel que Honiara acepte o resultado dun referendo de independencia na provincia rebelde. Mais a consulta ─argumentou Suidani no comunicado─ vén motivada polas "continuas presións" desde o Goberno central para aceptar a nova relación con Beijing e non co Goberno ─apoiado por Washington─ de Taiwán. Neste último ano, Malaita mantivo negociacións cos EUA para a construción dun porto de augas profundas, mentres que a China presentou varios plans de desenvolvemento para a principal illa das Salomón, Guadalcanal, onde está localizada a capital estatal, Honiara. Avión desde a China A tensión aumentou aínda máis nas últimas horas despois de a China fretar un voo ás Illas Salomón. O avión aterrou na cuarta feira, segundo informou ABC News, a televisión pública australiana. A bordo viaxaban cidadáns das illas varados no xigante asiático por culpa da pandemia, o novo embaixador Li Ming e varios funcionarios chineses. Tamén traballadores da China, enviados para construír as instalacións deportivas que albergarán os Xogos do Pacífico de 2023, un grande evento na rexión. Organizacións da sociedade civil, así como o Goberno provincial de Malaita ─recriminado hai uns meses por Honiara tras aceptar axuda económica de Taiwán para previr a Covid-19─ mostraron o temor a que o coronavirus chegase no avión. As Illas Salomón é un dos únicos países do mundo libres do SARS-CoV-2, mais o seu primeiro ministro, Manasseh Sogavare, asegurou que se tomaran todas as medidas de seguridade. Porén, en Auki, a capital de Malaita, os propietarios de estabelecementos de orixe chinesa recibiron ameazas para fecharen os negocios e marcharen da illa.


Summary: A desigualdade entre ricos e pobres é cada vez maior, tanto a nivel interno dos países máis desenvolvidos como a nivel mundial entre estes e o resto. A OMS e a ONU levan meses alertando da necesidade de, nun mundo globalizado, afrontar a pandemia como unha única familia. Non está a ser o caso, aínda que tamén hai excepcións.

O director xeral da OMS, Tedros Adhanom Ghebreyesus, advertiu de que a distribución das vacinas contra a Covid-19 vai camiño de se converter "nun vimbio máis do cesto da desigualdade entre os que máis e menos teñen no mundo". O reparto equitativo está en "serio risco", sinalou onte nunha comparecencia desde Xenebra. "O recente xurdimento de variantes que se propagan rapidamente fai aínda máis importante un despregue veloz e equitativo das vacinas", remarcou Tedros, alertando dun "fracaso moral catastrófico". En tanto que máis de 39 millóns de doses foron administradas xa en 49 países ricos, dixo, só houbo varias inoculacións simbólicas nos máis pobres. A advertencia lembra a realizada o 31 de marzo de 2019, aos poucos días de se declarar a pandemia, polo secretario xeral da ONU, António Guterres: "Lembremos que só somos tan fortes como o máis feble dos sistemas sanitarios neste mundo interconectado". Hoxe Tedros seguiu esta liña, apelando á xustiza moral. "Non hai dereito a que adultos novos e sans nos países ricos sexan vacinados antes que as persoas maiores nos países pobres", afirmou. "Haberá vacinas suficientes para todo o mundo, mais neste momento debemos traballar como unha familia global e dar prioridade a aquelas persoas en risco de enfermidades graves e de morte en calquera país", engadiu. Son moitos os territorios do mundo onde aínda non deu inicio a campaña de vacinación. Por exemplo en Nixeria, o país máis poboado de África, nin se coñece a data. O Goberno anunciou que pretende vacinar 40% dos seus 200 millóns de cidadáns antes de 2022, comezando como moi cedo en febreiro, cando se agarda que cheguen 100.000 doses da vacina de Pfizer a través de Covax. Covax é unha iniciativa para asegurar o acceso á vacina a todos os países do mundo. Foi lanzada pola Alianza para a Vacinación (GAVI), asociación mundial integrada por organismos públicos e privados como Unicef, o Banco Mundial ou a Fundación Bill e Melinda Gates, alén de Gobernos, sociedade civil ou farmacéuticas. Subas no prezo e atrasos Tedros pediu aos Gobernos que teñen acordos bilaterais cos produtores da vacina "transparencia con Covax a respecto dos volumes, prezos e datas de entrega", e que compartan as súas doses coa iniciativa internacional axiña inoculen os seus traballadores da saúde e as persoas maiores. Cre que a priorización destes acordos bilaterais está a provocar un aumento no prezo das vacinas e un atraso na entrega. O director da OMS facía referencia aos Estados Unidos, ao Reino Unido e á Unión Europea, que foron acusados con anterioridade de "acaparamento". Doutro lado da moeda están medidas como a anunciada polo presidente de México, Andrés Manuel López Obrador, aceptando unha redución na entrega de doses da vacina de Pfizer, segundo informou El Universal. O Goberno mexicano é un dos países que ten un contrato asinado con Pfizer, mais accedeu á petición da OMS e da ONU de evitar o acaparamento para que as vacinas poidan ir chegando xa aos países máis pobres. López Obrador dixo que están a buscar outras opcións de vacina, como a da chinesa CanSino, a rusa Sputnik V e a británica de AstraZeneca/Oxford. México é o segundo país máis poboado de Latinoamérica, e acumula 140.241 mortes pola Covid-19 desde o inicio da pandemia. Supérao en habitantes o Brasil, onde este domingo se administrou a primeira vacina. A inoculada foi unha enfermeira do Instituto de Infectologia Emílio Ribas de São Paulo, concretamente coa chinesa Coronavac, minutos despois de ser aprobada pola Agência Nacional de Vigilância Sanitária (Anvisa), que tamén autorizou por unanimidade o fármaco de Oxford. Axuda intraamericana No Brasil son 209.847 as persoas mortas pola Covid, segundo os últimos datos dispoñíbeis. A situación é especialmente complicada no Estado do Amazonas, onde se produciu un colapso na atención do sistema de saúde. De acordo coa Folha de São Paulo, a capital Manaos sofre tamén unha falta de osíxeno hospitalario, o que levou as empresas provedoras do Goberno estatal a acudir ao mercado venezolano para poder responder á demanda. Neste sentido, o presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, confirmou o envío dun cargamento de 136.000 litros de osíxeno. Fíxoo na súa comparecencia dominical na televisión pública venezolana, onte denunciou "o sistema mundial inxusto e desigual que existe", e falou de "guerra xeopolítica pola vacina", lamentando que haxa "190 países do mundo que non teñen dereito" a tela. Ante esta situación, anunciou que se está a xestionar a creación dun "banco de vacinas" a través da Alianza Bolivariana para os Pobos da nosa América (ALBA) para todos os países de Latinoamérica. Bolivia limitará o lucro no tratamento da Covid O Goberno de Bolivia fixará unha lista de tarifas máximas para a atención de casos da Covid nas clínicas privadas do país, que non poderán deixar de prestar servizo alegando "barreiras" económicas, baixo sancións administrativas e penais. O sector privado deberá realizar unha lista de prezos e facela chegar aos Servizos Departamentais de Saúde. O Ministerio de Saúde publicará nos próximos días as tarifas máximas, avanzou o diario boliviano La Razón. En Bolivia só algúns sectores da poboación ─como xubilados e nais xestantes─ teñen acceso á atención sanitaria gratuíta. En marzo de 2019 botou a andar o novo Sistema Único de Saúde (SUS), que busca ampliar a cobertura de sanidade á poboación que non conta cun seguro médico. Este sistema foi unha promesa electoral de Evo Morales en 2014, e contempla o desenvolvemento gradual, mais a falta de medios e de infraestruturas está a complicar a implementación.


Summary: CON VÍDEO Sanidade emite nas pantallas dos centros de saúde vídeos nos que retruca ás críticas e protestas pola carencia de pediatras. Feijóo anuncia futuras contratacións do Sergas na semana previa a que En Marea e BNG o cuestionen no Parlamento polo falecemento HEMEROTECA | A familia do falecido no PAC da Estrada sen atención médica: "Esta é unha consecuencia palpable dos recortes"

HEMEROTECA | A familia do falecido no PAC da Estrada sen atención médica: "Esta é unha consecuencia palpable dos recortes" O reinicio da actividade no Parlamento tras a paréntese de agosto fixo retornar esta semana ao debate político un dos sucesos máis impactantes do verán en Galicia, a morte dun paciente no Punto de Atención Continuada (PAC) da Estrada sen atención médica porque a única doutora asignada ao centro nesa quenda tivera que saír para atender outra urxencia. O falecemento do home atragoado no seu propio vómito, como advertira a familia e confirmou a autopsia, debera ser dabondo para unha comparecencia monográfica do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, segundo solicitaron unidos os tres grupos da oposición. O PP vetou a petición, se ben o pleno abordará ata oito iniciativas en materia sanitaria de En Marea, PSdeG e BNG, entre elas preguntas ao presidente da Xunta sobre o sucedido por parte de Luís Villares e Ana Pontón. Nas vésperas dese primeiro pleno do novo 'curso político' a Xunta está a esforzarse en presumir da súa propia xestión sanitaria. Faino en declaracións e actos públicos, pero tamén nos propios centros do Servizo Galego de Saúde. Así, por exemplo, despois de que se estendesen por diversas comarcas as protestas pola escaseza de pediatras e a non cobertura das vacacións destes profesionais, o Goberno galego deu en eloxiar a súa propia xestión nas pantallas informativas de centros de saúde e ambulatorios. Sanidade emite nas pantallas informativas dos centros de saúde vídeos eloxiosos coa súa propia xestión nos que retruca ás críticas e protestas pola carencia de pediatras Nos vídeos emitidos xunto a informacións de servizo público -como consellos fronte a doenzas coma o ictus- a Consellería de Sanidade gábase de ofrecer "mellor seguimento" e "maior calidade da asistencia" á infancia" despois de asegurar que "o número de pediatras en atención primaira medrou no últimos anos" mentres "o número de nenos diminuíu", sinala comparando ambos valores en 1997 e 2017. Así e todo, defende a Xunta nesta proxección nos centros de saúde, "non é posible atopar pediatras que cubran os períodos de vacacións" por mor do "paro cero" neste colectivo profesionais. Así, di na liña dos argumentarios divulgados por Sanidade nos últimos meses, a Xunta deu en "agrupar os pediatras" en determinados centros, un "modelo" que "garante a atención con mínimos desprazamentos" e ademais "evita a itinerancia dos pediatras", mantén. Imaxes emitidas pola Xunta no centro de saúde de Brión o pasado 21 de agosto / CC BY-SA Praza Pública Na liña de retrucar implicitamente ás protestas cidadás e ás peticións de explicacións da oposición foi tamén o propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, nun dos seus primeiros actos públicos tras as vacacións. Foi na inauguración oficial do novo centro de saúde de Ares, en funcionamento dende o pasado xullo; alí o presidente reiterou o xa anunciado "compromiso con 24 centros de saúde novos ou renovados nesta lexislatura", repetido en diversas ocasións. Feijóo deu en anunciar futuras contratacións do Sergas na semana previa a que Villares e Pontón o cuestionen no Parlamento polo falecemento do paciente no PAC da Estrada sen atención médica Nesa mesma visita Feijóo deu en augurar a inminente incorporación ao Sergas de 98 profesionais de medicina familiar e 20 pediatras unha vez rematados os seus períodos de formación. Fíxoo tras asegurar que "Galicia conta cun 7% máis de médicos de familia traballando en atención primaria dos que había en 2008" e poucas semanas despois de responder ás críticas pola carencia de pediatras afirmando, en rolda de prensa, que "se alguén é pediatra e quere traballar en Galicia, o único que ten que facer é contactar co Sergas e será inmediatamente contratado". Mentres Feijóo protagonizaba esta inauguración, no Parlamento os grupos que o cuestionarán a vindeira semana avanzaban os seus argumentos. En Marea, advertiu o seu vicevoceiro, Antón Sánchez, deixará claro que é "intolerable e inxustificable a actitude do PP ante o gravísimo feito acontecido no PAC da Estrada", falecemento que enmarca nas "consecuencias dos recortes do PP". "O PP actuou con desprezo, soberbia e insensibilidade" e, alén da pregunta de Villares e Feijóo, interpelará tamén ao conselleiro tras a súa negativa a comparecer, avanza. Dende o BNG a súa portavoz nacional, Ana Pontón, convidou o presidente a "preguntarse que clase de política está facendo cando unha persoa morre no corredor dun centro de saúde sen médico que a atenda". Neste sentido, subliña, alén de interpelar o Goberno o BNG "proporá recuperar as cifras orzamentarias anteriores aos recortes" en materia sanitaria cun "plan de investimentos urxente de 234 millóns destinados, basicamente, á Atención Primaria.


Sen dúbida algunha, Numax é a sala de cine que lle faltaba a Santiago de Compostela. Eu xa botara de menos unha sala onde poder ir ver algo que fose máis alá de Cincuenta sombras de Grey. Teño que agradecerlle a A. que me sorprendera a outra mañá cunhas entradas para ver Double Indemnity. Fóra o sol queimaba no asfalto, tomamos algo na barra, dimos unha volta pola libraría, pequena, acolledora, seica mesmo é un espazo que aproveitan para presentacións de libros. Sempre experimento o mesmo pracer antes de entrar na escuridade da sala de cine, como unha especie de anticipación dese estado pre-hipnótico do que falaba Rolland Barthes. No medio desa escuridade anónima o corpo prepárase para deslizarse, abandonarse na butaca. A escuridade non é tan só a propia sustancia da ensoñación (no sentido pre-hipnoide do termo), é, tamén, a cor dun difuso erotismo. Non fai falla dicir que todo ese erotismo pérdese se nos encontramos nun ambiente familiar, diante dun televisor. Se a esencia do cine non son as palabras senón a luz, Billy Wilder é un xenio manexándoa, igual cun Rembrandt ou un Caravaggio. Por iso compre salientar o traballo dos fotógrafos que colaboraron con Wilder, John F. Seitz o John Altonque, uns mestres que elevan eses claroscuros ás súas cotas máximas. Double Idemnity (Perdición, 1944), a película que podemos ver no Numax de Compostela até este xoves, pode que sexa unha das obras nas que máis se percibe ese estilo tan característico do cine negro e ao mesmo tempo a pegada do expresionismo alemán. Nunca vin traballar dun xeito tan maxistral luces e sombras como no caso de Billy Wilder, ese director nacido en Alemania e que emigrou a EEUU fuxindo do nazismo. Hai quen di que sen a contribución deses directores alemáns e europeos, ao cine negro norteamericano dos anos corenta o Hollywood negro tería sido moito menos negro, e bastante máis gris. Na secuencia que abre Double Indemnity un coche cruza o centro da cidade a toda velocidade no medio da noite. Walter Neff, o condutor, detense diante dun gran edificio de oficinas. A cidade cos seus círculos de luz baixo os farois, as súas escuras calexas, os peóns sombríos, as rúas húmidas e cotrosas, é a paisaxe urbana ideal para as truculentas e angustiosas historias propias do cine negro. O espectador mergúllase dende o primeiro momento nese ambiente lúgrube e case que asfixiante. Neff arrástrase ferido até o seu despacho, para gravar alí a súa confesión nun dictáfono: Si, mateino eu. Mateino por cartos e por unha muller. E non conseguín os cartos nin tampouco a muller. Estupendo, Eh?. Trátase dunha confesión para o seu colega Keyes, o xefe de sinistros, interpretado polo xenial Edward G. Robinson. Mais ao mesmo tempo o feito de que o protagonista confíe ao público a súa declaración, os seus móbiles, a xeito de última confesión, converte ao espectador no seu cómplice, obrígalle a identificarse. Un guión cheíño de enxeño, unha boa fotografía e un reparto inesquecible: Barbara Stanwick, que pasará á historia como a femme fatale por excelencia; Fred McMurray, na ficción Walter Neff, como axente de seguros, que conseguiu con esta película afastarse do papel que o encasillaba en comedias románticas. E para completar o trío, a marabillosa participación de Edward G. Robinson nun dos momentos estelares da súa carreira, interpretando a Keyes na ficción, o fraternal amigo do protagonista. Non vos perdades o diálogo final entre os dous amigos, sublime. En relación a sala compostelá, só unha crítica: Quer nos subtítulos quer no material asociado ás películas ou directores debería haber máis presenza do galego.


Summary: Os casos activos de COVID-19 en Galicia manteñen a tendencia descendente e experimentaron unha nova baixada até caer por baixo dos 3.700, mentres os hospitalizados reducíronse até os 382. Pola contra continúan as mortes con catro máis esta fin de semana.

Os datos facilitados este domingo pola Consallaría de Sanidade confirman a liña descendente dos casos activos por Covid-19 na Galiza. Despois de que este sábado o número de casos activos caese por baixo de 4.000 por primeira vez desde setembro, este domingo produciuse unha nova baixada até situarse en 3.676, o que supón 276 menos que os contabilizados a xornada anterior. Os casos activos volven reducirse en todas as áreas sanitarias. Na da Coruña e Cee contan con 1.270 (-72), seguida por Vigo con 631 (-45), Pontevedra que suma 492 (-49) e Santiago-Barbanza que rexistra 405 (-46). Así mesmo, Lugo, A Mariña e Monforte contabilizan 327 contaxiados (-12), Ferrol conta con 321 (-38) e en Ourense, Verín e O Barco hai 230 (-14)-. Persoas ingresadas Os hospitais galegos contan con 382 persoas ingresadas con coronavirus (-10), das que 80 permanecen en coidados intensivos (-2). O número de hospitalizados diminúe nas áreas sanitarias de Santiago e Pontevedra, mentres na Ferrol mantense estable e crece nas da Coruña, Lugo e Ourense. A área sanitaria da Coruña e Cee permanece como a que presenta máis contaxiados hospitalizados 135 (+2) aínda que se manteñen en 29 os que se atopan en UCI. Tamén soben os ingresos nos hospitais da zona de Lugo, A Mariña e Monforte, que contan con 33 ingresados (+4), dos que nove se atopan en UCI (-1). Ademais, na área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco hai 28 ingresados (+2), tres deles en UCI (+2). A área sanitaria de Ferrol mantense sen cambios no número de ingresos, que suman 40, e a parte deles que permanecen en UCI, seis. Aínda que en Vigo caen a 59 os hospitalizados (-3), no apartado de críticos hai un máis até chegar a 15. Pola súa banda, os hospitais da área de Santiago e Barbanza contabilizan 58 pacientes con COVID-19 (-4) dos que 11 (-2) se atopan en coidados intensivos. Da mesma maneira, redúcese a presión hospitalaria nos centros da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés, que rexistran 29 pacientes con coronavirus (-6), dos que 7 están en críticos (-6). Contaxios novos Desde o inicio da pandemia confirmáronse 113.633 contaxios na Galiza. Na última xornada detectáronse 137 novos casos mediante distintos tipos de probas, 112 deles, a través de PCR. Así, por segundo día consecutivo, produciuse un descenso nos positivos diarios diagnosticados, que se reducen en 47. Por áreas sanitarias, A Coruña suma 50 novos casos, Vigo, 22 máis; en Lugo hai 19 novos contaxiados, en Santiago detectáronse 15 e en Ourense rexístranse 13 diagnosticados máis. Séguenlle Ferrol, con 11 novos positivos, e Pontevedra, con sete. Das 113.633 persoas contaxiadas na comunidade desde o inicio da pandemia, 27.253 corresponden á área da Coruña; 21.365, á de Vigo; 18.081, á de Santiago; 14.641, á de Ourense; 12.469, á de Pontevedra; 11.786, á de Lugo; e 8.038, á de Ferrol. Taxa de positividade A porcentaxe de infeccións por test PCR realizados, denominada taxa de positividade, rexistrou unha baixada notábel desde un 2,4% até un 1,3% e mantense por baixo de 5%, a que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa como máximo para dar por controlada a pandemia. Desde o inicio da chegada da Covid-19 faleceron na Galiza 2.268 diagnosticados de coronavirus, tras notificar as autoridades sanitarias este sábado catro novas vítimas.


Summary: A conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, demandou unha "mesa de intercambio de información" entre a Xunta e o Executivo de Pedro Sánchez ante unha situación que cualificou de "preocupante".

A conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, asegurou este domingo que sospeita que o Goberno español coñece as causas do colapso do viaduto do Castro na A-6 e demandou unha "mesa de intercambio de información" entre a Xunta e o Executivo de Pedro Sánchez ante unha situación que cualificou de "preocupante". Nunha entrevista concedida á Radio Galega recollida por Europa Press, a conselleira xustificou esta sospeita polas declaracións en prensa da secretaria de Estado de Infraestruturas, Isabel Pardo de Vera, nas que anunciaba, antes de dar a coñecer as causas do derrube, que a reapertura do viaduto paralelo ao que colapsou se levaría a cabo durante o primeiro semestre de 2023. Aberto ao tráfico o desvío habilitado após o derrube do viaduto do Castro "Lamentamos que os representantes do Goberno de España veñan a Galiza a falar de infraestruturas fundamentais e témonos que decatar polos medios de comunicación cando desde o primeiro momento do colapso do viaduto estivemos pendentes, solicitando explicacións, medidas e fixemos propostas alternativas para que se realizasen canto antes desvíos directos", reprochou a conselleira. Ademais, tachou de "solución parcial" o desvío da A-6 operativo desde este sábado que evita que os vehículos que circulan en dirección Madrid atravesen Pedrafita do Cebreiro. Para a titular de Infraestruturas, non se trata dunha solución total porque "só evita o tráfico por Pedrafita en dirección Madrid, pero en dirección A Coruña séguese pasando por esa travesía incómoda para todos os usuarios que circulan cara a Galiza". Así mesmo, denunciou "falta de respecto institucional" por parte do Goberno de Pedro Sánchez, xa que considera que "desde o punto de vista de obra pública", o Executivo estatal "no canto de tender pontes coas administracións, rómpeos". A seca, "preocupante" En relación coa situación da seca na Galiza, a conselleira explicou que desde febreiro advertiron os concellos de que a situación era "preocupante e grave" nun contexto de seca "a nivel europeo". Por iso, insistiu na súa mensaxe de aforrar auga ante a prealerta de seca que se rexistra na comunidade. "Estamos nunha situación grave e non podemos levarnos a engano que con catro días de choiva arranxamos un ano extremadamente seco. A situación segue sendo preocupante e temos que adoptar todas as medidas de contención do consumo de auga", reiterou. Neste sentido, sinalou os baixos niveis de auga en ríos como o Lérez, o Anllóns, o Grande ou o Tambre, así como na demarcación da conca hidrográfica Miño-Sil. Alí, demandou medidas de contención do consumo porque a situación é "preocupante".


Summary: No mar están "normalizadas" peores condicións para os inmigrantes, menores salarios e maiores estadías. Así o acreditan persoas do sector en conversa con 'Nós Diario'.

As malas condicións de vida fan emigrar moitas persoas para buscar un futuro sen coñecer o que van atopar. Neste contexto vense na obriga de aceptar traballos nos que teñen unhas condicións laborais por debaixo dos estándares do resto do persoal. Circunstancia coñecida no mundo do mar, onde moitas persoas migrantes teñen un salario inferior e menos descanso, e en moitos casos incluso fan vida só no porto e dormen no barco. Moitas destas persoas que traballan en barcos nin tan sequera buscan estabelecerse no lugar nin continuar co seu labor ao longo das súas vidas, son os chamados mariñeiros en tránsito, que xiran cartos ás súas familias e aforran para volver ao seu lugar de orixe. Unha situación non moi diferente á que tiveron que experimentar moitos galegos no pasado. Balbino González, mariñeiro xubilado no 2013 do Porto do Son, explica a Nós Diario que seu pai navegou na mercante en Noruega desde 1964 e tiña contratos de tres anos nos que non vía a muller e as crianzas, podendo tan só comunicarse por carta. Francisco Pais, veciño de Noia que traballou no mar, conta a Nós Diario que o seu avó "botaba mareas de 11 meses". Para el, "cando non che queda outra que marchar e traballar fóra, mentres vaias gañando e saibas que os teus están ben valo levando", mais recoñece que as condicións "márcanche de algún modo e cambian a túa forma de ser". Pais, de 36 anos, seguiu os pasos do seu avó e a súa vida está vencellada ao mar. Entre 2010 e 2020 traballou en diferentes barcos de bandeira canaria dedicados a servizos de remolque e manobras nas plataformas marítimas. Neste transcurso laboral tivo ocasión de traballar nunha empresa na que tripulantes da Unión Europea (UE) e de Alxeria tiñan as mesmas condicións salariais e de descanso. Mais tamén coñeceu a situación contraria, entre 2017 e 2020 traballou nunha empresa con actividade en Guinea, na que había dúas tipoloxías de contrato, "o español e o guineano", e mentres as persoas da UE "cobrabamos 2.000 euros", as persoas de alí percibían "arredor dos 800 ou 900 euros". Na mesma empresa e na mesma localización tamén había outros barcos, "dous cando cheguei e catro cando marchei" con tripulación indonesia, "con moita experiencia", sinala Pais. Un capitán indonesio "cobraba menos da metade" que un da UE; ademais, mentres se descansaba cada 6 semanas, no caso dos mariñeiros do país asiático facíase cada 12. Unha situación de diferenzas nas condicións laborais no mar que xa vén de lonxe, ratifica Balbino González. Cando el andaba ao polbo a finais dos 80 nas Canarias, a metade da tripulación, de Corea, botaba mareas de 12 meses no canto de 6 e cobraba a metade. Cando foi ao atún nun barco vigués nos 90 a situación era similar, os senegaleses percibían a metade e descansaban dous meses no canto de catro. Atopou as mesmas diferenzas salariais nun barco distribuidor de gas vasco que operaba no Caribe nos anos 2000, no que os da UE levaban 5.000 dólares, mentres que os traballadores de Centroamérica e suramericanos cobraban un máximo de 3.500 e pasaban un ano no barco no canto de cinco ou seis meses. González é consciente das condicións, que cualifica "de escravitude", que aínda hoxe persisten no mar. "Un ano de contrato para un estranxeiro está normalizado e é algo moi duro de levar", afirma. "Moitas veces non saen do barco e do porto e non están en contacto coa civilización" e, en consecuencia, trátase de xente que "vive ao bordo da depresión". Xabier Aboi: "Os segundos rexistros son a lei da selva" Para Xabier Aboi, responsábel da CIG-Mar, a posibilidade que se lle deu as empresas do sector do mar de operar con segundo ou terceiro rexistro supón "a lei da selva". Esta figura permite que mentres unha empresa ten a súa central en territorio da UE, poida ter rexistro en territorios con beneficios fiscais ou mesmo nos chamados paraísos, permitíndolle saltar moitas normativas tanto a nivel fiscal como laboral, o que repercute nas condicións de traballo das tripulacións.


Summary: PCGamer dedícalle unha reportaxe ao proxecto da compañía coruñesa Gato Salvaje, no que están a traballar 38 persoas e que verá a luz a comezos do ano 2020. A produción, cun orzamento de dous millóns de euros, inclúe referencias a lendas galegas e mitoloxía céltica e ao propio Camiño de Santiago, que os xogadores deben defender

O estudio coruñés de videoxogos Gato Salvaje está a traballar dende o pasado ano nun novo e ambicioso proxecto, The Waylanders, unha produción que conta cun orzamento duns dous millóns de euros, que ocupa a 38 persoas e que verá a luz a comezos de 2020. Esta semana a revista PC Gamer, o medio anglosaxón máis importante no campo dos videoxogos, dedicoulle unha ampla reportaxe que inclúe unha entrevista a Fernando Prieto, produtor executivo. The Waylanders é un xogo RPG de fantasía que inclúe referencias a lendas galegas e mitoloxía céltica e ao propio Camiño de Santiago, que os xogadores deben defender. O proxecto foi presentado o pasado mes de marzo na sede de Afundación, nun acto no que os responsables da compañía destacaron que o lanzamento podería servir para impulsar o sector de videoxogos en Galicia, en retroceso nos últimos tempos. O proxecto foi unha das estrelas do congreso Mundos Digitales, que se celebrou o mes pasado na Coruña. No desenvolvemento deste xogo, que o estudio quere lanzar nos mercados internacionais ao mesmo nivel, a compañía incorporou creativos procedentes de empresas de todo o Estado e mesmo autores de prestixio internacional como Mike Laidlaw. The Waylanders inclúe na súa construción o uso do sistema de captura de movementos de Xsens, para dotar de maior realismo ás accións dos personaxes. A acción do xogo, que xa está a ser comparado con títulos como Dragon Age ou Neverwinter Nights 2, tería lugar en dous momentos temporais: o período celta e a Idade Media, nos inicios co Camiño de Santiago. Gato Salvaje presentou en 2010 o seu primeiro videoxogo, AR-K, que buscou lanzar a través de Kickstarter, algo que conseguiu finalmente en 2013, conseguindo máis de 100.000 euros nesa campaña de micromecenado. En 2014 presentou o segundo episodio do xogo e en 2015 chegou o terceiro, La Gran Evasión. No ano 2016 Gato Salvaje puxo en Stream o primeiro videoxogo en galego desta plataforma, Bullshot.


Summary: O subcomité clínico decidiu non mudar os niveis de restricións decretados na terza feira malia o incremento dos contaxios. Deste modo, Sanxenxo continúa no chanzo medio, mentres A Illa, Cambados, Vilagarcía e Vilanova seguen no alto. Sanidade non aclara o criterio empregado nesta decisión.

Na pasada cuarta feira, após o encontro mantido co Comité Clínico, o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, anunciaba unha mudanza no criterio que se viña empregando nos últimos meses para decretar o nivel de restricións que se aplica a cada concello —medio-baixo, medio, alto e máximo—. Deste modo, a incidencia acumulada (IA) a 14 días seguía a ser o eixo central, mais sería "axustada" en función da ocupación hospitalaria, unha demanda que fora formulada horas antes do encontro polo alcalde de Sanxenxo, Telmo Martín (PP), quen pedía que o seu concello non entrase no chanzo alto —que implica o fechamento do lecer nocturno e do interior dos locais hostaleiros, e as terrazas a 50% de capacidade—, a fin de non "truncar" a súa recuperación económica no período estival. Sen entrar en máis detalles sobre como se realizaría ese "axuste" da incidencia acumulada —a pesar das preguntas formuladas pola prensa ao respecto—, o Goberno galego decidiu situar no nivel alto Cambados, A Illa de Arousa, Vilagarcía e Vilanova e manter no medio Sanxenxo, a pesar de que a súa IA a 7 días era a máis elevada da comarca do Salnés e a terceira a 14 días. Aliás, cómpre salientar que estes municipios comparten o Hospital Público do Salnés —en Vilagarcía—, que esta sexta feira, 16 de xullo, conta cun único doente internado en planta. A decisión foi criticada polos rexedores dos concellos nos que se estabeleceu o nivel alto —en vigor desde esta madrugada, malia que a pasada semana xa se atopaban nesta categoría—, polo que na quinta feira solicitaron unha reunión de urxencia co conselleiro para exixirlle explicacións sobre o novo criterio que se está a empregar. Telmo Martín advertira antes do encontro: "Temos que ser moi conscientes de que nos estamos xogando o medio de vida de miles de familias de Sanxenxo nunha tempada que estaba sendo moi boa". Sen novidades malia o incremento de contaxios Nesta sexta feira o subcomité clínico reuniuse de novo para, alén de amosar a súa "preocupación" polo aumento dos contaxios e valorar un endurecemento próximo das restricións a nivel xeral, revisar a evolución da Covid-19 nos municipios do Salnés. Porén, Sanidade decidiu non mudar os niveis decretados na cuarta feira. "Comprobouse que hai concellos, sobre todo no Salnés, que incrementaron os positivos, polo que quedan como están [até a reunión do Comité Clínico da vindeira terza feira]", expuxeron fontes de Sanidade en declaracións aos medios. Con todo, segundo os datos máis recentes, Sanxenxo lidera na comarca a incidencia acumulada tanto a 7 como a 14 días, cun dato que triplica a media galega: 867 contaxios por cada 100.000 habitantes. Pola contra, en Vilagarcía, o municipio do Salnés con maior poboación, é de 508, mais ficará unha semana máis no nivel alto. Tamén cómpre salientar, como xa adiantou Nós Diario esta semana, que Sanidade non computa no municipio onde se rexistran os positivos de persoas non residentes, polo que en Sanxenxo, cuxa poboación chega a multiplicarse por oito no verán polo turismo, a incidencia podería ser moito maior do que reflicten os datos oficiais. Fontes da Consellaría consultadas por este xornal desbotaron aclarar cal foi o criterio empregado para manter a vila turística de Sanxenxo no nivel medio, únicamente responderon que os concellos da Illa, Cambados, Vilagarcía e Vilanova fican no alto "porque aumentaron os contaxios e se baixasen agora de nivel habería que subilos de novo na próxima revisión [na terza feira]". Máis de 8.000 casos activos na Galiza No conxunto do país, os casos activos medran unha xornada máis até os 8.319 (1.111 máis que un día antes), superando unha barreira que non se alcanzaba desde mediados de febreiro. Aliás, a incidencia acumulada a 14 días volve subir e sitúase en 297 casos por cada 100.000 habitantes —por riba de 250 o Ministerio de Sanidade considérao "risco extremo"—. Tamén repuntan os novos contaxios, un total de 1.342 (+245), e a taxa de positividade das Probas Diagnósticas de Infección Activa (PDIA) fica en 9,5%, practicamente o dobre do limiar de 5% recomendado pola Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a transmisión vírica. Con todo, a cifra de pasamentos desde o inicio da pandemia continúa en 2.441, ao non notificar Sanidade novos óbitos. No tocante á presión asistencial, increméntanse os internamentos en hospitalización convencional até os 82 (+17), e permanecen outras 14 persoas na UCI. O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, alertou na sexta feira de que a idade media das e dos doentes nas unidades de críticos caeu aos 43 anos, "algo inaudito na primeira, segunda e terceira vagas, cando case duplicaba a actual". "Pido un esforzo especial de dez semanas para a xente nova, para que se coiden, non se contaxien e non teñan que estar en corentena", dixo, e engadiu que, malia que os seus familiares estean vacinados, "non significa que cubra 100% do risco". Por outra banda, nas residencias de maiores non se produciron novos contaxios, mais continúan infectadas sete residentes do centro de Campolongo (Pontevedra). 93% dos maiores de 40 están vacinados Até o momento, 1.544.217 persoas contan xa coa pauta completa da vacina contra a Covid-19 na Galiza (62,9% da poboación total a inmunizar). Aliás, un total de 1.791.693 recibiron, cando menos, a primeira dose (73%). Malia que o país está a achegarse ao obxectivo de 70% de cidadáns coas dúas doses para alcanzar a "inmunidade de grupo", o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, considerou insuficiente esta porcentaxe á vista do crecente aumento dos contaxios das últimas semanas e apostou por chegar a 90%. Estes días seguen a ser citadas as e os galegos de entre 30 e 39 anos, e o colectivo inmediatamente anterior será chamado, de cumprírense as previsións, a partir do vindeiro 9 de agosto. Así as cousas, cómpre salientar que 93,7% das persoas maiores de 40 xa foron vacinadas cunha dose.


Summary: 7H Cooperativa e outras cinco entidades son as promotoras.

A Rede Iberoamericana de Arte Urbana (RIAU) comezou esta semana a súa andaina co obxectivo de "traballar colectivamente na profesionalización do sector desde a promoción das boas prácticas e o fomento da igualdade de oportunidades entre mulleres e homes". O grupo motor da proposta, impulsado pola entidade galega 7H Cooperativa Cultural en colaboración con Asalto Proyectos Culturales (Zaragoza), Fundación Contorno Urbano (Barcelona), Madrid Street Art Project (Madrid), Mistaker Maker (Lisboa) e Parees Fest (Oviedo), aspira a construír un espazo aberto de diálogo e reflexión transformadora que inflúa tanto nos modelos de xestión privados como nas políticas públicas culturais que inciden no sector. Fronte á necesidade de responder de forma conxunta a desafíos compartidos, derivados fundamentalmente da desigualdade de xénero e da precariedade xeral da cultura urbana, esta pioneira iniciativa procura favorecer o intercambio de experiencias, a cooperación e a conectividade entre axentes de territorios situados a ambas as dúas beiras do Atlántico. Para estimular este pensamento estratéxico colaborativo, a Rede programou un ciclo de encontros virtuais de análise e debate destinados a profesionais, entidades e axentes do sector e orientados á elaboración dunha Guía de Boas Prácticas na Organización de Festivais de Arte Urbana. O documento, aínda inexistente no sector, é considerado polas entidades promotoras como unha condición imprescindíbel para conseguir xerar emprego sustentábel e de calidade. O primeiro dos encontros terá lugar mañá de 16 a 17.30 horas.


Summary: Os conservadores galegos ligan a desaparición de máis de 19.000 persoas do mercado laboral ás xubilacións e a que "hai persoas que que xa non declaran estar buscando emprego", afirmación que a propia EPA desmente. A oposición atribúeo á emigración e insta a Feijóo a reaccionar.

A oposición atribúe o descenso á emigración e insta o presidente a reaccionar Galicia segue destruíndo emprego e o seu mercado laboral segue a minguar. Os datos da Enquisa de Poboación Activa (EPA) do cuarto trimestre de 2014 revelan unha baixada do paro de algo máis de 17.000 persoas a respecto do remate de 2013, pero tamén deixan tras de si un ronsel de síntomas para a preocupación: hai 2.200 persoas menos con traballo e a poboación activa, isto é, a suma das persoas que traballan ou están procurando un emprego no país, descende en 19.200, unha caída dun 1,5% que fai retroceder este indicador a niveis do ano 2006, segundo as bases do IGE e mais do INE. Ante este panorama o PPdeG celebra o que considera "un cambio de tendencia e unha melloría no que ás expectativas con respecto ao emprego se refire" e ofrece unha explicación para a caída da poboación activa, as xubilacións e o efecto desánimo, que dificilmente se sustenta con números. A través do seu voceiro e ex xefe de gabinete da Consellería de Traballo, Miguel Tellado, os conservadores achacan a "lixeira caída interanual da poboación activa" ao "envellecemento da nosa poboación, que fai que haxa moitas xubilacións, así como ao feito de que haxa persoas que xa non declaran estar buscando emprego activamente". Así, atendendo ás verbas do dirixente conservador, estes factores serían dabondo para explicar o devandito retroceso interanual de 19.200 persoas activas, unha caída especialmente agudizada nos últimos dous anos e que fontes expertas como os membros do Foro Económico de Galicia ligan moi especialmente coa emigración. Segundo Tellado, a poboación activa cae por mor das xubilacións e porque hai "persoas que xa non declaran estar buscando traballo", teoría que a EPA non sustenta Alén de opinións máis ou menos subxectivas, o certo é que a explicación de Tellado contrasta coa información da propia EPA. Así, a estatística oficial indica que a finais de 2014 en Galicia residían case 634.000 persoas inactivas cuxa causa de inactividade é estaren xubiladas ou retiradas ou, no seu defecto, seren pensionistas doutro tipo. Isto significa un incremento de 15.600 persoas a respecto de doce meses antes. Por outra banda, a estatística oficial estima que na actualidade existen unhas 30.500 persoas potencialmente activas, isto é, que poderían estar traballando ou buscando traballo, pero que non o fan a causa do desánimo. Este indicador minguou en 1.600 persoas a respecto de 2013. Así as cousas, a suma da variación de persoas xubiladas e desánimadas dá como resultado un incremento de 14.000 persoas. Deste xeito, non sería posible atribuír totalmente a estas dúas causas a baixada de poboación activa de máis de 19.000 persoas, como fai o voceiro dos populares. Dentro da propia EPA tamén e posible coñecer cantas persoas explican que non buscan emprego por estaren xa xubiladas ou ben pola convicción de que non o van atopar. Neste caso, a finais de 2014 263.900 persoas explicáronlle ao IGE que non buscan traballo a causa da xubilación, 10.300 máis que un ano antes, e 33.600 argumentaron que non o fan por que coidan que non van atopar un emprego, 1.500 menos que en 2013. Neste caso, a suma de ambas respostas fica en 8.800 persoas, máis lonxe aínda das 19.200 nas que cae a poboación activa. No caso dos pensionistas aínda hai, cando menos, unha fontes estatística máis que tamén refuta a afirmación do popular: as cifras das pensións administradas polo Ministerio de Emprego e a Seguridade Social. Estes indicadores reflicten que en decembro de 2014 se pagaron en Galicia 464.630 pensións de xubilación, 5.041 máis que en decembro de 2013, oscilación que tampouco avala a afirmación do partido que sustenta o Goberno galego.


Summary: O ex presidente do Deportivo afirma nun comunicado de imprensa que asistiu ao sepelio de Jimmy para acompañar a familia nun momento de "dor e dó".

Un día após ser fulminantemente cesado por ter asistido ao sepelio de Jimmy, o blues morto o domingo pola brutalidade fascista do Frente Atlético, Augusto César Lendoiro emitiu un comunicado en que atribúe a súa presenza nas honras fúnebres á súa relación coa familia, á que coñecía persoalmente e a que quería acompañar nun momento de "dor e dó". Explica o ex dirixente deportivista que se trataba dunha "cerimonia privada", para a cal a familia de Jimmy pedira "o máximo respeito á súa intimidade". Esclarece ainda Lendoiro que asistiu ao sepelio a título persoal. No comunicado, Lendoiro precisa que condena toda mostra de violencia "dentro e fóra dos recintos deportivos" e, aliás, mostra a súa confianza en que xuíces, fiscais e policía contribúan para conseguir "o esclarecimento dos feitos" que resultaron no crime de Madrid. O ex presidente do Deportivo agradece o interese dos meios por coñecer as súas impresións sobre "todos estes feitos lutuosos", mas enfatiza que neste momento non cabe realizar valoracións persoais mentres "a xustiza" non conclúa as súas investigacións oficiais. Si quer Lendoiro comunicar que puxo en mans "da súa equipa xurídica" as "imputacións" guindadas sobre a súa persoas para estudar a interposición de accións xudiciais, sendo que el propio entende que poden ser constitutivas de delito.


Summary: O máis importante de magnitude 3,2.

A actividade sísmica de baixa intensidade continúa afectando o sureste da Galiza, en concreto á área de Laza, que, en menos de 24 horas, rexistrou outros 20 tremores, o máis importante de magnitude 3,2. Segundo os datos de Instituto Xeográfico Nacional, desde o mediodía desta terza feira até a mañá da cuarta producíronse na área 20 movementos sísmicos, 17 deles en Laza, 1 en Sarreaus e 2 en Vilar de Barrio. A área de Laza rexistrou ducias de pequenos tremores, 51 desde a pasada quinta feira As intensidades destes últimos tremores oscilaron entre a magnitude 1,5 e os 3,2 graos. O de maior intensidade rexistrouse en Laza ás 23 horas da noite desta terza feira e chegou a sentirse noutros concellos, como Verín ou Cualedro. ESta zona non deixou de tremer nos últimos días, nos que a área de Laza rexistrou ducias de pequenos tremores, 51 desde a pasada quinta feira, cando se rexistrou o primeiro movemento, de 2,8 graos, en Laza. Os máis fortes tiveron lugar na noite da sexta e pouco antes das 17 horas do sábado, tamén en Laza, con magnitude 3,4, e deixáronse sentir en varios puntos do sur da provincia ourensá.


Summary: A irrupción de Podemos en Galiza, e a súa configuración en torno a En Marea, máis o seu rápido ascenso amosan a existencia dun espazo político que non acababa de atopar representación na estrutura de partidos existente

Pese a que esforzos non faltaron, tanto dende Madrid como dende Cataluña, o tema central desta campaña non foi a chamada cuestión territorial, senón os problemas que preocupan á meirande parte dos cidadáns: os da vida. Así, Mas non puido devolverlle o favor que Mariano lle fixera tres meses antes, xa que neste caso non conseguiu focalizar a campaña electoral. En parte, porque a irrupción de Podemos na pugna electoral rachou a retroalimentación dos nacionalismos central e periféricos, situando o momento político na superación dese impasse que estaba sendo letal para a cidadanía. A cuestión territorial estivo si, a súa importancia non pode desdeñarse, menos aínda se centramos a ollada nos resultados de Podemos e as súas confluencias en Cataluña e Euskadi, pero as chamadas forzas do cambio deron a oportunidade, tanto a nacionalistas, como a non nacionalistas, de falar doutras cousas. Deste xeito, a formación morada foi quen de ampliar a axenda política e rebordar o monotema catalán dos últimos meses. Primeiro, porque Podemos puxo o foco nas cuestións sociais: as garantías constitucionais para os dereitos, o desemprego, a corrupción, a situación económica, os desafiuzamentos, a pobreza enerxética, a emigración crecente de mozos e mozas do país, xa saben, eses temas que nos preocupan cada día, en Galiza, en Cataluña, en Euskadi, ou en Madrid. E en segundo lugar, porque propuxo unha fórmula nova de entendemento, unha alternativa democrática que axude a superar o anquilosado debate entre independentistas e "unionistas". Unha saída que parte do recoñecemento da realidade plurinacional do estado, e que avoga polo dereito a decidir para que os pobos de España podan escoller cal é o encaixe xurídico que precisan. Convocar un referendo, pero apostar por gañalo con un si a permanecer xuntos; un proxecto que non fala de ruptura, senón de recomposición; unha proposta de unidade baseada no desexo das xentes de construír unidas. En definitiva, unha proposta que supón unha saída viable para os seus votantes máis nacionalistas, e un descanso para o resto do electorado. A irrupción de Podemos en Galiza, e a súa configuración en torno a En Marea, máis o seu rápido ascenso amosan, por unha banda, a existencia dun espazo político que non acababa de atopar representación na estrutura de partidos existente (en Marea sumou 125.082 votos máis dos que perderon o PSOE, o BNG e EU xuntos) e que reclamaba unha axenda política novidosa, non necesariamente nacionalista, e con propostas concretas para dar resposta á situación de crise e emerxencia social, tanto no conxunto do estado como na nosa comunidade. E por outra, a súa capacidade para sumar e converter en forza transformadora e institucional o capital político acumulado, antes e despois do 15M, por parte de movementos sociais e instrumentos políticos previos, como AGE (nas eleccións europeas de 2014, dous anos despois do nacemento de Alternativa, Podemos xa case a igualou en votos en Galiza). Nun momento de espertar tanto da contestación social como institucional, Podemos capitalizou o descontento existente co firme propósito de transformar a indignación (dispersa, fragmentada e desenfocada) en proposta de cambio para conquistar o poder político. E todo iso nun tempo absolutamente récord. En apenas uns meses, as Mareas acadaron o poder en tres das principais cidades galegas. Deste xeito, alcaldes como Xulio, Martiño ou Jorge, forman parte da coñecida nómina de "alcaldes rebeldes" que xunto con Ada, Manuela ou Kichi, por citar algúns, levan algo máis de medio ano demostrando que si que se podía, que era cuestión de vontade política facer as cousas doutro xeito. Na mesma liña, os resultados electorais do pasado 20D, situaron a En Marea como a segunda forza do país, conseguindo un grupo parlamentario propio en Madrid, e, ademais, facendo visible a existencia dunha alternativa factible ó turnismo PP-PSOE para o futuro goberno da Xunta de Galiza.


Summary: A dirección socialista resolve a expulsión provisional de Manuel Martínez mentres resolve o expediente sobre as súas votacións co PP na Deputación de Lugo.

Un "gravísimo dano á imaxe do partido non só na provincia de Lugo, senón no seu conxunto". Isto é o que, segundo a dirección federal do PSOE, provocou o alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, ao decidir o pasado xuño entregarlle a presidencia da Deputación de Lugo ao PP para desmarcarse do acordo que, fiado entre o seu partido e o BNG, decidira situar na presidencia a Darío Campos, que dirixe a institución dende o pasado outubro grazas á moción de censura que Martínez si votou. Martínez está dende este martes provisionalmente expulsado do PSOE e así seguirá mentres se resolve o expediente polas súas votacións co PP, que o poderían situar definitivamente fóra do partido. Nunha resolución da Secretaría Federal de Organización dos socialistas, a cuxo contido tivo acceso Praza Pública, o PSOE detalla todas as ocasións nas que Martínez foi contra as "directrices" do seu partido, a comezar pola votación que converteu en presidenta á popular Elena Candia e a seguir polas votacións nas que, dende a chegada de Campos á presidencia, se aliñou cos conservadores. Así, detalla que o 27 de outubro Martínez se ausentou do pleno para non votar unha moción do BNG "na que o Grupo Socialista decidira votar a favor" e, na mesma sesión, "votou no mesmo sentido que o PP" noutra iniciativa do Bloque, "facendo caso omiso á posición de apoio fixada polo Grupo Socialista". O expediente da dirección do PSOE refírese tamén ao pleno do 4 de novembro, no que o rexedor de Becerreá uniu o seu voto ao do PP para deixar os deputados do Bloque sen dedicacións exclusivas nin persoal eventual. Ambas votacións, que Martínez xustificou no seu afán de non "beneficiar" a formación nacionalista, supuxeron ir "en contra da proposta da presidencia da Deputación, do PSdeG-PSOE", evidencia o documento. A dirección do PSOE resalta que as votacións conxuntas de Martínez co PP supoñen contradicir as normas internas do partido, que prevé sancións para estes casos O acontecido na investidura de xuño, indica a secretaría de organización, "encaixaría dentro do suposto de expulsión provisional", que regula as sancións por actuar "en contra de acordos expresamente adoptados polos órganos de dirección do partido". Naquela ocasión, resalta, Martínez "permitiu" que a presidencia "recaese na candidata proposta polo PP, cando a posición política defendida e mantida polos órganos de dirección do PSOE era non pactar nin facilitar gobernos ao PP, como é público e notorio". Asemade, as sucesivas votacións contra as mocións do BNG "suporían unha actuación en contra das directrices marcadas polo órgano competente, neste caso o Grupo Provincial", que as normas internas do PSOE tamén prevén sancionar. Así as cousas, Martínez fica temporalmente expulsado e ponse en marcha un expediente disciplinario contra el. Contra esta decisión cabe un recurso que o propio rexedor de Becerreá xa confirmou que interporá en canto lle sexa comunicado o procedemento. Mentres, o voceiro autonómico do PP, Miguel Tellado, definiu este procedemento como unha "purga".


Summary: O voceiro do BNG tomou parte na multitudinaria mobilización do Diada a prol da liberdade de Catalunya

"Ante a ofensiva centralista, é tempo de que os pobos decidan, de que tomen a palabra. É tempo de soberanía porque sen soberanía non hai democracia". O voceiro do BNG, Guillerme Vázquez, fixo estas declaracións no transcurso da xigantesca manifestación que reuniu entre millón e medio e dous millóns (segundo diferentes cálculos) de persoas en Barcelona a prol da liberdade para Catalunya. Convidado por ERC, Guillerme Vázquez participou en diferentes actos desenvolvidos co gallo da Diada na cidade condal, entre eles, a manifestación que se levou a cabo tras a faixa de "Catalunya, un nou Estat d'Europa".


Summary: Após a súa publicación no BOP, o novo plan urbanístico da cidade entrará en vigor en dúas semanas a pesar de que a oposición quere se debata en plenario. O Bloque afirma que está "feito en función dos intereses das grandes promotoras", critica que tamén comparten @s arquitect@s

Coa súa publicación no Boletín Oficial da Provincia, o Plan Xeral de Ordenación Urbanística Municipal da Coruña deu o último paso antes de entrar en vigor en dúas semanas, malia que desde o concello aseguraran nun principio que o faría xa ao día seguinte. Así, remata un proceso polémico e inzado de críticas que agora aumentan xa que a oposición amosa o seu rexeitamento ao feito de que a versión definitiva do PXOUM non vaia a votación no Pleno a pesar de que se celebra un este xoves. Sería aprobado pola maioría do PP, pero con esta actuación négase o debate público sobre unha cuestión de inmenso calado para a cidade. Especialmente contundente na crítica sobre esta cuestión é o BNG. "O alcalde Negreira négase a levar o texto refundido do Plan Xeral a Pleno para non evidenciar a súa tramitación sumamente chapuceira. As présas levárono a cometer erros que lle tivo que corrixir a Xunta de Galiza", afirman @s nacionalistas, que engaden que "o PP non quere que se evidencie que o PXOUM está feito só para gusto e interese económico das grandes promotoras, amigas do Goberno de Negreira, e que se arreda das necesidades reais da cidade e da súa veciñanza". Tamén se amosou en contra do Plan Xeral o Colexio de Arquitectos da Coruña. Segundo o seu presidente, Carlos Pita, "mantén un impulso construtor propio da burbulla inmobiliaria". Pola súa parte, o PP afirma que será "motor de crecemento".


Summary: Había que intentalo é o nome con que Familia Caamagno veñen de bautizar o seu novo disco. Nel consagran un xiro cara ao pop enerxético e, en palabras do seu cantante e letrista Manuel Caamagno, "ás melodías máis traballadas". Preséntano o sábado 13 de abril na Sala Capitol de Compostela.

Oito cancións e máis unha de bonus conforman o, en realidade, primeiro elepé da banda de Ordes. Atrás quedan tres epés -de seis temas cada un- e un sinxelo navideño. Do garaxe sesenteiro ao power pop, a Familia Caamagno leva sete anos a poñer a bailar públicos de toda condición por múltiples escenarios galegos e do exterior. "Non sei se este disco supón unha evolución ou unha involución", explica divertido Manuel Caamagno a Sermos Galiza, "pero si creo que as melodías están máis traballadas, son máis pop. Quero pensar que tamén as letras. Xa non temos vinte anos". E, con todo, o humor e a incitación á danza seguen a ser fundamentais na proposta dos Caamagno. O grupo rexistrou Había que intentalo nos estudios Circo Perrotti de Xixón, que dirixe o mítico -na escena garaxeira estatal- Jorge Explosión, durante o mes de febreiro. O bonus, Canción Moderna de Occidente, adiantada en formato videoclip hai xa uns meses, gravárono con Hevi de Malandrómeda en Compostela. A vindeira semana, Familia Caamagno -amais de Manuel, Jess, Francesco, Lano e Toni- pendurará unha nova canción e outro vídeo. O 8 de abril, o disco estará dispoñíbel nas plataformas dixitais. E o 13, coincidindo coa actuación da Capitol canda Oh! Ayatollah, en vinilo. Nota: clip da canción bonus de Había que intentalo, o novo disco de Familia Caamagno.


Summary: Os resultados nos campionatos de España de esgrima adaptada en Valladolid e Burgos mostraron o bo momento que ten este deporte na Galiza. O tirador Iago Fernández e a tiradora Judith Rodríguez contan as súas intervencións por medallas e aínda teñen moito que dicir de cara ás citas internacionais.

Os pasados Xogos Paralímpicos evidenciaron un cambio de tendencia en favor de dar máis visibilidade ao deporte adaptado a nivel internacional. Tamén deu a coñecer outras disciplinas nas que a Galiza vai camiño de ser punteira e que non son tan coñecidas. É o caso da esgrima en cadeira de rodas que comezou tempada reunindo en Burgos o mellor deste deporte no ámbito estatal na realización Campionato de España. O evento, organizado na Sala de Armas de Esgrima Cid Campeador de Burgos este domingo, mantivo todo o protagonismo centrado na participación galega da man de Iago Fernández (Club Esgrima A Coruña) e Judith Rodríguez (Club A Oliveira de Vigo). Mantendo o nivel en todo o campionato A progresión no país neste deporte vén de atrás. Na primeira proba do Campionato de España disputado en Ciudad Real o ano pasado venceran Alex Prior (sabre e espada), Judith Rodríguez (florete) e por equipos Breogán con Iago Fernández (Club Esgrima Coruña), Judith Rodríguez (Club A Oliveira de Vigo) e Begoña Garrido (Club Esgrima Cid Campeador). Nesta seguinte, en Burgos, Iago Fernández proclamouse gañador individual da proba en espada e florete, mentres que en sabre o triunfo foi para Alex Prior. O tirador galego, en espada, demostrou o seu dominio desta arma até chegar ás semifinais, nas que non deu ningunha opción á tamén galega Judith Rodríguez, e tampouco na final a Alex Prior (15-10). En florete tamén se impuxo Iago Fernández, aínda que con menos rotundidade. Perdeu na poule con Alex Prior, quedou segundo do Grupo B e enfrontouse en cuartos a Ayem Oskoz, ao que derrotou por un marcador axustado. En semifinais volveu atoparse con Prior, ao que gañou antes de medirse na final a Judith Rodríguez. En sabre a vitoria levouna o donostiarra Alex Prior, vixente campión estatal. Comezou a xornada cun pleno de vitorias até chegar ás semifinais, rolda na que se desfixo de Iago Fernández (15-4), e á final, na que se impuxo a Antonio Garrido (15-5). Na proba de espada por equipos conseguiu o ouro o Breogan. A prata foi para o CD Fortuna de Donosti, mentres que o bronce adxudicoullo o equipo de Ciudad Real. O propio coordinador estatal de esgrima en cadeira de rodas, Carlos Soler, admitía ao remate do campionato que "o alto nivel das tiradoras e dos tiradores fixo que fose unha competición moi intensa. Ningún quería deixar pasar a oportunidade de subir na clasificación, polo que os asaltos foron moi axustados". Para rematar a boa actuación galega neste campionato, o medalleiro por equipos deixou en primeiro lugar ao Breogan (Iago Fernández, Judith Rodríguez e Begoña Garrido), despois de derrotar ao CD Fortuna (Álex Prior, Manu Quesada e Ayem Oskoz) na final cun contundente marcador de 45-20. O bronce foi para o Club Esgrima Ciudad Real (Antonio Garrido, Gustavo Molina, Miguel Ángel Sabalaga e Sainz-Trápaga). Iago Fernández e Judith Rodríguez Os nomes do esgrima galego adaptado son, agora mesmo Iago Fernández e Judith Rodríguez. O primeiro, de 22 anos, comezou aos 12 entre os mellores cando sufriu un cancro óseo polo que non pode dobrar unha perna. Seguiu coa esgrima en cadeira de rodas e a súa carreira deportiva segue en ascenso. Un caso semellante é o de Judith que, após un grave accidente en 2018 cando viña en coche dun campionato, non quixo abandonar e loitou por seguir adiante recuperándose e gañando medallas. A participación de Judith Rodríguez no campionato de España en Burgos foi algo máis dura do normal por vir de pasar a Covid e non poder estar ao 100%. Ao remate da proba, a tiradora do Club A Oliveira de Vigo recoñecía que houbo "moito nivel" e amosábase "satisfeita co resultado" tendo en conta as súas circunstancias. Para ela o máis importante agora é "voltar aos adestramentos" e continuar co traballo para estar preparada para a primeira cita internacional puntuábel Con estes resultados esta tempada preséntase con boas espectativas para o esgrima adaptado galego e para os clubs que están apostando forte por esta versión deportiva en Vigo e na Coruña.


Summary: No salvaxe océano da Rede non é doado facerse escoitar. Para ampliar as oportunidades da música en galego, o fotógrafo Miguel Grandío creou as Sesións Destelo "coa teima de portenciar o uso da lingua" no pop e, ao tempo, amosar versións acústicas de proxectos consagrados e emerxentes. O último vídeo emitido, NeoRural, da banda viguesa de graxe punk Bakarrá!

Sesións Destelo abriron hai dous anos. Máis de 8.000 persoas premeron desde entón nalgún dos 13 clips, de Vudú a Ruxe Ruxe, de Medomedá a Alberto Busto, pendurados na súa canle de Youtube. "Pensadas por e para millenials mais sen pechar a porta a ninguén", explica Grandío nun comunicado de prensa, "as Sesións Destelo convertéronse nunha importante xanela para os proxectos musicais feitos no noso idioma". Ordenado en tempadas -duranta cada unha das que se dispoñibilizan media ducia de vídeos-, a que acaban de inaugurar Bakarrá! incorpora un mapa que "xeolocaliza as sesións gravadas". Nas vindeiras semanas, anuncia o promotor da iniciariva, "cinco actuacións únicas" completarán a terceira tempada de Sesións Destelo. "A nosa idea é ofrecer unha versión diferente á que o público pode atopar nas salas de concertos ou nos festivais", indica, "e todo iso dende a comodidade da pantalla dos seus computadores ou teléfonos intelixentes".


Summary: No Estado español existen oito fundacións que defenden a ditadura. Os seus nomes déixano claro: a Francisco Franco, a José Antonio Primo de Rivera, a Pro Infancia Queipo de Llano, a Blas Piñar, a Hijas de Millán Astray, a Ramiro Ledesma Ramos, a Serrano Suñer, e a Capitán Cortés. O BNG vén de esixir ante a ONU a súa prohibición.

Para iso, a portavoz en Europa da organización nacionalista, Ana Miranda, e mais o historiador Carlos Babío redactaron unha denuncia en que acusan ao Estado español de "vulnerar a normativa internacional de dereitos humanos". "O feito de que existan oito fundacións franquistas e a imposibilidade de acceder a documentos estabelecida pola Lei de Memoria Histórica", afirmou Miranda na presentación da iniciativa esta cuarta feira na Coruña, "levounos a presentar esta denuncia". O Parlamento Europeo, lembrou a nacionalista, aprobou unha Resolución contra o avance do neofascismo en Europa, da que ela mesma foi coautora. O documento "insta a prohibir as fundacións e asociación que fan apoloxía do fascismo e o nazismo porque son antidemocráticas e atentan contra a memoria das vítimas". En setembro a ONU decidirá se acepta a demanda. Cada catro anos a ONU presenta "un mecanismo denominado de revisión universal de dereitos humanos. Hai catro anos Nacións Unidas fixo unha serie de recomendacións entre as que figuraba o acceso á verdade e a facilitación institucional do mesmo. Porén, atopamos limitacións para acceder a documentos públicos e privados sobre o franquismo". Á explicación de Miranda asentiu Carlos Babío, historiador que topou en máis dunha ocasión con estes límites. A denuncia ante a ONU, explicou Ana Miranda, parte do libro Meirás, un pazo, un caudillo, un espolio, do propio Babío e mais de Manuel Lorenzo. O texto da mesma recolle tamén a situación do inmoble, "probabelmente o símbolo máis identificábel co ditador xunto co Val dos Caídos". O propio Babío explicou esta cuarta feira como o Estado español prohibe o acceso aos fondos do franquismo coa escusa da Lei de Protección de Datos Persoais en oposición ao Regulamente de Protección de Datos. "Mais este indica que a protección de datos non poderá obstaculizar os estudos dos historiadores", recordou. "Os 19 de Meirás e os nove da Casa Cornide"Con Miranda e Babío compareceu o portavoz municipal na Coruña do BNG, Francisco Jorquera. Fixo referencia ao xuízo a nove activistas acusados de faltas leves por participar nun acto simbólico na Casa Cornide da Coruña. "Aos 19 de Meirás súmanse agora os nove da Casa Cornide", denunciou, "nun novo exemplo do mundo ao revés que se vive no Estado español, Cidadáns que loitan de xeito democrático e pacífico para denunciar a impunidade do franquismo sentan no banco dos acusados, mentres os Franco seguen actuando con impunidade".


Summary: O maxistrado acepta a quinta petición de sobresemento e Ignacio Sánchez Galán.

O maxistrado asignado no caso 'Villarejo' vén de arquivar a causa existente contra o presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán, polos presuntos encargos de espionaxe da compañía eléctrica ao ex comisario. Imputan Sánchez Galán polos encargos de Iberdrola ao ex comisario Villarejo A pasada sexta feira, Sánchez Galán solicitou por quinta vez o sobresemento da súa imputación, amparándose no sobresemento do seu ex xefe de gabinete, Rafael Orbegozo, por prescrición dos delitos. No seu auto, o xuíz explica que "pode concluírse conforme aos argumentos transcritos, que os delitos imputados a José Ignacio Sánchez Galán estarían prescritos, polo que non cabería outra opción máis que declarar a presencia desta circunstancia extintiva da responsabilidade e con isto decretar o sobresemento libre". O presidente de Iberdrola comparece como imputado no 'caso Villarejo' O maxistrado tamén arquivou a causa existente contra o antigo número 2 de Iberdrola, José Luis San Pedro, e o ex director de Administración da compañía, Juan Carlos Rebollo. Imputación de Sánchez Galán O titular do Xulgado Central de Instrución Número 6, Manuel García-Castellón, imputou Sánchez Galán en xuño do ano pasado por presuntos delitos de suborno activo, contra a intimidade e falsidade en documento mercantil, mais non foi até decembro, unha vez que a Sala do Penal resolveu unha serie de recursos pendentes, cando se puxo día e hora á súa comparecencia. Co comezo do ano, o presidente de Iberdrola solicitou ao maxistrado que lle permitise declarar por videoconferencia, alegando que coa nova variante do coronavirus hai unha "maior probabilidade de reinfeccións" e el pertence a un "grupo de risco", mais o xulgado resolveuque non hai "motivos substanciais" para substituír a declaración presencial por unha "opción subsidiaria" como é a videoconferencia. Patronal e Xunta saen en apoio do imputado presidente de Iberdrola O auto do xuíz sinalaba que "fica deste xeito indiciariamente acreditado que os servizos non se prestaron nos termos expresados nas facturas, senón que, pola contra, para tratar de agochar os traballos realizados, procedeuse á manipulación dos seus conceptos". O escrito de García-Castellón denunciaba a actuación da auditora de Iberdrola, Pricewaterhouse, para agochar os feitos, indicando que "malia non ser localizada nin pola unidade de cumprimento do Grupo Iberdrola nin por Pricewaterhouse, a execución destes traballos xerou unha gran cantidade de documentos e informes que foron intervidos no domicilio do investigado Rafael Redondo Rodríguez, vinculado ao Grupo Cenyt, xunto ao investigado José Manuel Villarejo".


Summary: Begoña Díez, autora de Camarada: eu só quería facer algo bonito, chegou hai dez anos a Galicia dende Valladolid. Publica o seu primeiro poemario, e en galego.

Begoña Díez Sanz naceu en Valladolid. Leva máis dunha década vivindo en Galicia e agora, logo dun proceso de auto-inmersión lingüística, é galego-falante. Mais non quedou a cousa aí senón que vén de publicar o que é o seu primeiro traballo poético. E fíxoo en galego. En Camarada: eu só quería facer algo bonito, atopamos varias voces poéticas coa orixe na mesma autora, desde a sensual ata a máis reivindicativa, pasando pola íntima e persoal. Falamos con Begoña dos puntos que distinguen o seu poemario e das súas visións a respecto da muller, da lingua e da poesía por suposto. O primeiro que pode sorprender é o título: Camarada: eu só quería facer algo bonito, que é un verso de Xabier Campos, a quen citas nas primeiras páxinas. Que estraña forza te atraeu para poñelas logo como título neste primeiro libro teu? Por que penso que ten un dobre sentido. Non só quero facer algo bonito, quero facer algo pola lingua que penso xa é a miña. Gustoume tamén ese toque de poder chamarlles camaradas aos meus lectores. Haiche un bo número de autores citados directamente ou indirectamente. Explícame un pouco cal foi o motivo desta elección. Por exemplo, hai dous nomes que son Xabier Dapena e Andrea Núñez porque son amigos meus. A Andrea para min é un referente tanto como poeta como muller. Outro é Samuel Beckett, que para min é unha referencia, sobre todo no mestrado que fixen aquí logo da carreira pois lin todo o seu teatro e toda a súa carreira. Os outros nomes veñen de que case todo o que leo é poesía galega, así que tiñan que estar presentes. "Todo o que sae dos meus dedos vén de todo canto lin ao longo da miña vida. A miña voz vén do compendio doutras voces" Mostrar todas esas voces é a túa maneira de crear a túa propia voz? Todos temos mortos no armario. Todo o que sae dos meus dedos vén de todo canto lin ao longo da miña vida. A miña voz vén do compendio doutras voces. A pregunta do millón, este é un libro de poesía erótica? Non ten por que. "O maior medo que tiven con este libro, cando o escribía e logo cando o presentei foi o tema da lingua. Non só quero falar e escribir en galego, quero facelo ben" Aínda que algúns lectores poidamos deducir que é poesía erótica, cando redactabas os textos que puideran ter esa carga erótica ou sexual, tiveches medo de caer en clichés sobre eses temas? O maior medo que tiven con este libro, cando o escribía e logo cando o presentei foi o tema da lingua. Non só quero falar e escribir en galego, quero facelo ben. E sobre caer en clichés, non teño medo. Se a persoa que le o libro ve clichés, pois síntocho ben, éche o que hai. Diríaslle iso a todos? Si, éche o que hai, o que fixen. Falabas antes da cita de Xavier Dapena cunhas palabras nas que apuntaba algo así como o amor como unha cousa decimonónica e agora tocan os tempos do poliamor. Ves algo de certo nisto, a fin do amor clásico para pasarmos a un tempo de poliamor? Esas palabras de Xavier son palabras dun relato curto que fixo el. O tema do amor decimonónico ten moito que ver co meu amigo Xavi, eu sempre lle digo que é a miña dama decimonónica. Tamén oín falar moito do poliamor, pero o amor é o que cada un quere o que sexa. Non creo no amor decimonónico porque non é amor de verdade e o mesmo penso do poliamor. "O amor decimonónico é un amor moi desigual entre as dúas partes, no amor ten que haber igualdade" E que é para ti o amor decimonónico? Unha pose. E sobre todo penso que é un amor moi desigual entre as dúas partes, no amor ten que haber igualdade. E do poliamor? Do poliamor escoitei falar a moita xente en moitas partes. Penso que non tiñan idea de canto falaban, para min só buscaban autoxustificarse. Este libro ten catro partes ou actos, só os enumeraches sen poñerlles un título. Dás por entendido que quen lea o libro vai saber fiar un argumento entre os catro actos? E que non ten argumento. Non é un cancioneiro, non ten unha progresión. Eu ás veces leo poemarios se comezar pola primeira páxina e acabar no final. Comezo polo medio, miro o índice e leo poemas dos que me gustan os títulos. O de dividir por actos é porque son moi seguidora do teatro e como xa che dixen, son moi admiradora do teatro de Samuel Beckett, así quixen poñer algo teatral no libro. Arriscaríaste a poñerlles un título a cada acto? Non creo que sexa necesario para o conxunto do poemario. E permitirías que alguén os titulase mentres os le? Si, claro. Agora vou mencionar uns versos que se repiten en dous poemas teus. En "Gorxa.Intro" e o outro "O aspecto temporal dos obxectos". Os versos din: "negareite cristianamente". No primeiro poema comeza cos versos "O home é o verbo máis irregular que coñezo" e o segundo poema acaba cos versos mencionados máis: "para eliminar cadáveres". Explícame que é negar cristianamente neste poemario. Iso é algo real que pasou cunha persoa. Non sentía o mesmo que sentía eu por ela e eu neguei o que sentía. Foi algo que marcou os seguintes encontros, o poliamor, e foi unha época na que escribía moito e aínda que este non é un libro autobiográfico, ás veces non podes gardar cousas dentro moito tempo. A miña confesión saíu en forma de verso. "Gústame escribir poesía erótica, de feito teño poesía moito máis "pornográfica". Penso que é unha maneira de non banalizar o sexo" O teu poema "Isto xa non é unha casa" é unha maneira de falar da desafección ou simplemente dunha ruptura. Tivo que ver cunha ruptura. Era unha relación de parella cun teito. Para ti cal é o valor como discurso da poesía erótica fronte aos tempos que nos toca vivir, case cunha volta ao pasado nalgúns temas? Gústame escribir poesía erótica, de feito teño poesía moito máis "pornográfica". Pero respondéndote, penso que é unha maneira de non banalizar o sexo. Outro dos poemas di: "O amor é unha cabicha esgotada nun cinseiro. Lume esgotado por Hollywood". Podo interpretar aquí que tanto amor, sexo e erotismo forman parte dun discurso imposto e preprogramado? Tal cal. Porque ademais ese poema escribino un día ás sete e pico da mañá, estaba esperta e fumando. O cinceiro que tiña comigo era do cartaz "Almorzo con diamantes". Cando apaguei o cigarro tiven esa sensación de termos unha idea moi preconcebida do amor cos filmes. Moitas veces as relacións fracasan ao buscarmos un príncipe azul ou unha muller perfecta e non ve a percepción da persoa que ten ao pé. Cales pensas que é a intencionalide dese discurso "hollywoodiense"? Primeiro económica, despois vender un produto, unha vida e realidade fictíceas. "Estamos capitalizados nós e somos sexo, amor, sociedade e en maior ou menor medida estamos dentro do que eu chamo a roda do hamster" Estaría iso que dis relacionado con este verso teu "espasmos de luxuria capitalista"? Si, estaría. E para ti como se capitalizou e como se pode descapitalizar a sexualidade? Todo está capitalizado. Estamos capitalizados nós e somos sexo, amor, sociedade e en maior ou menor medida estamos dentro do que eu chamo a roda do hamster. "Para min é máis difícil ás veces a loita con algunhas mulleres falar dos micromachismos, que case nunca nos damos de conta deles. Só nos fixamos nos grandes actos machistas, pero non nos do día a día" En "Eguzki amandrea" dis "son muller e sobrevivo e ás veces vivo". Tan difícil é sobrevivir hoxe en día como muller? Si. Polo menos no meu caso, para min é máis difícil ás veces a loita con algunhas mulleres falar dos micromachismos, que case nunca nos damos de conta deles. Só nos fixamos nos grandes actos machistas, pero non nos do día a día. Para min falar dos micromachismos con outras mulleres foi unha experiencia, non traumática pero case, porque estar contando que sufro eu e a persoa que tes ao pé falando e ver como te miran con cara rara de "esta que di". Para min iso é moi duro. O poema "Unha socieade destinada ao fracaso" sería unha impostura dentro doutra impostura? Non o pensei tanto. Xa che dixen que non fixen un poemario erótico, é un poemario meu. Somos sentimentos, somos sexo e somos políticos. Calquera que me coñeza minimamente entende que haxa poemas como ese. "Foi un camiño duro porque ser de Valladolid ás veces ponche unha etiqueta que non es. Os primeiros intentos de falar en galego foron recibidos con risos" A sorpresa para moita xente vai ser cando descubran que ti es de Valladolid e vexan que este primeiro traballo teu está en galego. Cando decidiches falar e escribir en galego foi unha maneira de posicionarte nun marco concreto ou o inicio dunha aventura para ti? Non, foi un posicionamento. Levo trece anos vivindo aquí, o ano pasado presenteime ao CELGA 3 e estudei pola miña conta. Toda a literatura que consumo é toda en galego e considérome a día de hoxe galego falante. Indiferentemente da lingua que me falen, respondo en galego. Foi un camiño duro porque ser de Valladolid ás veces ponche unha etiqueta que non es. Os primeiros intentos de falar en galego foron recibidos con risos. Claro que teño erros aínda, son consciente deles e pido que me corrixan. Pero ao principio ninguén me corrixía e era como dicir "mira esta que vén falar en galego". Iso tira para atrás cando querer falar unha lingua ten detrás unha ideoloxía e un sentimento. Especialmente polo galego e polas minorías. Deixei de falar en galego porque me daba vergoña. Tamén estaba como en terra de ninguén, para os galego-falantes eu non falaba galego e para as persoas con outras ideoloxías e xente de Valladolid, pois chamáronme de todo. Pero chegou un momento que decidín que tanto me tiña todo. Paseime ao galego estando fóra de aquí. "Mercade poesía, mercade lingua galega que eu só quixen facer algo bonito" Costa moito facer algo bonito? Costa moito, pero é gratificante para min facer algo bonito en galego. Tardarás en facer algo bonito de novo? Teño máis cousas escritas en galego e outras en castelán que tento traducir. Pero escribir por escribir tampouco é o meu, vou a golpe de inspiración. Estou pensando en escribir unha obra de microteatro, pero a ver que aceptación ten o libro. Mercade poesía, mercade lingua galega que eu só quixen facer algo bonito.


Summary: Alternativa reclama coñecer todas as achegas económicas do Goberno galego ás empresas do narco e o presidente pide "desculpas" pola "situación que vive Galicia a consecuencia da coalición" que lideran Beiras e Díaz

Nova sesión de control e, de novo, preguntas sen responder sobre Marcial Dorado. Máis dun mes despois de que El País publicase as fotografías que amosan ao actual presidente da Xunta na súa etapa como secretario xeral do Sergas a bordo dun barco do narcotraficante Alberto Núñez Feijóo volveulle negar á oposición a información que lle solicita ao respecto. Desta volta quen preguntou foi a vicevoceira de AGE, Yolanda Díaz, quen entre acusacións de "violencia" quedou, como no anterior pleno, sen as respostas que demandaba. As preguntas de Díaz non só se centraban nos contratos da Administración autonómica coas empresas de Dorado, senón tameń sobre se Feijóo "sabía a que se dedicaba" Manuel Cruz, o falecido chofer de Romay Beccaría que, segundo admitiu o propio presidente, lle presentou a Dorado. "Quen era ese amigo íntimo chamado Manolo Cruz? A que se dedicaba, aparte de ser guerrilleiro de cristo rei e de servir a brigada político social en Ferrol e andar con pistolas?", inquiriu Díaz. "O seu amigo, ao que ben coñecía vostede, dedicábase ao narcotráfico", afirma, ante de preguntar se "é certo" que Feijóo, "cando morreu Manolo Cruz, chamou ao Sergas para dicir que non se lle fixese a autopsia". "Vostede acaba de volver retratar o seu grupo", retrucou Feijóo, quen agora lle reprocha a AGE que "fale dun morto". Segundo o xefe do Executivo a vicevoceira de Alternativa tería que aproveitar a súa intervención deste mércores para "desculparse polo espectáculo lamentable que deu" hai dúas semanas. Pero como non o fxo, o líder da dereita recupera unha dinámica xa empregada na pasada lexislatura para anunciar que "eu si me vou desculpar pola situación que está vivindo Galicia", segundo el, a "consecuencia da súa coalición electoral", isto é, da AGE. Díaz subliña que "a folliña de Word" que entregou a Xunta "non vale para nada" Dado que a primeira resposta non aclarou a pregunta, Díaz volveuno intentar. "Comprobamos que padece de amnesia, levamos máis dun mes tentando que nos diga a verdade". "Vainos entregar os contratso presuntamente subscritos con esa trama empresarial?", reiterou, nun contexto no que "o que lle entregou a esta voceira é unha vergoña". Díaz refírese á "relación de pagamentos nunha folliña de Word" feita pública pola Xunta que "ninguén se atrevería a presentar nunha Administración. "Vostede, que é licenciado en dereito, sabe que isto non vale para nada". "Queremos funcionarios que certifiquen que vostede di a verdade" e, ao tempo, que fique claro que Manuel Cruz, "que se dedicaba ao narcotráfico, era un conseguidor para o PP para unha presunta trama de financiamento ilegal". Feijóo pide "desculpas" pola "situación que vive Galicia a consecuencia" de AGE e di que na Xunta non hai expedientes anteriores a 2003 As esixencias de respostas e de dimisión levaron a Feijóo a cargar novamente contra AGE. "Permítame que non a felicite pola súa intervención", respondeu antes de considerar que Yolanda Díaz, avogada de profesión, "parece que de dereito administrativo non sabe moito" porque "as regras de fiscalización de contabilidade e gasto público" só "esixen manter os expedientes de gastos e os contratos arquivados durante 10 anos". "Outra mentira", exclamou Xosé Manuel Beiras dende o escano mentres Feijóo sinalaba que, no canto de entregar a devandita relación de pagamentos, poderían "contestar que non existen expedientes anteriores a 2003". Non existen, argumenta, pero "lle estou plantexando todos os pagos dende 1993, vinte anos antes". Pero "o que pasa", razoa, é que a AGE "non lle gusta escoitar que lexislatura que máis cartos se facturaron" ás empresa de Dorado "foi na do bipartito", onde AGE, teoriza, "tivo algo que ver".


Summary: A estrutura arqueolóxica circular está en Xove. Mariña Patrimonio lamenta que as obras do corredor costeiro afectasen gravemente este xacemento

A estrutura circular de Lavandeira, Xove, na Mariña de Lugo, é un xacemento arqueolóxico de tipo 'Henge' (construción neolítica en forma circular peraltada) similar á Roda de Barreiros. Así o sostén o colectivo Mariña Patrimonio, que en agosto de 2015 solicitara a inclusión deste recinto circular de Xove no Inventario de Xacementos Arqueolóxicos. O Servizo de Patrimonio redactou unha "ficha normativizada do Inventario de Xacementos Arqueolóxicos da DXPC", que non ten ningún valor e que non protexe en absoluto os xacementos. O 50% da estrutura circular xa fora gravemente modificada con anterioridade con motivo da construción dun tramo do corredor costeiro entre San Cibrao e Celeiro, explica o colectivo. Cando se realizou o estudo arqueolóxico para facer esta infraestrutura non se detectou a existencia do xacemento. Para paliar o dano, a empresa construtora comprometeuse con Patrimonio a realizar unhas catas co fin de verificar a existencia do posible xacemento; en caso de confirmarse a autenticidade do mesmo, retiraría o talude, que cobre a metade do círculo, e repoñeríao ao estado anterior ao inicio das obras. Mariña Patrimonio pide, "agora que está confirmada a autenticidade do sitio arqueolóxico", que se devolva o xacemento ao seu estado anterior e que as distintas administracións colaboren na protección deste importante ben patrimonial da comarca e de Galiza.


Summary: Nunha fase de clasificación marcada pola igualdade, Ana Peleteiro logrou un salto de 14,23 metros que foi abondo para meterse nunha final que terá lugar ás 19:35 horas galegas do sábado 5 de outubro e poderá verse por televisión ou na pantalla xigante que instalarán na praza do Concello de Ribeira.

A galega Ana Peleteiro, vixente campioa de Europa, clasificouse para a final do Mundial de Atletismo de Doha na categoría de triplo salto. Unha marca de 14,23 no seu segundo intento foi suficiente para conseguilo, acadando a terceira posición dun Grupo B encabezado pola gran favorita, a venezolana Yulimar Rojas, que está adestrada por Iván Pedroso, lenda da disciplina. Por outra banda, o grupo A foi encabezado pola campioa olímpica, Caterine Ibargüen, de Colombia, que saltou 14,32 metros. O concurso polas medallas do triplo feminino disputarase o sábado ás 20.35 horas de Doha (19.35 en Galiza) e ademais de en televisión poderá ser visionada nunha pantalla xigante que instalarán na praza do Concello en Ribeira.