Summary: A forza independentista mostra a súa disposición a facer parte dunha candidatura coas "organizacións nacionais" que concorden no obxectivo da "plena soberanía nacional", a "ruptura democrática" e "a abertura de um proceso constituínte galego".

Nun comunicado pendurado na súa web, Nós UP afirman que nos últimos meses se teñen dado pasos para unha "confluencia" nas loitas sociais contra as "políticas reaccionarias" que empobrecen "o noso país". Terianse criado así as condicións para, afirma a forza da esquerda independentista galega, articular unha "unidade táctica" e tamén "eleitoral" entre as forzas soberanistas e de esquerdas. Nós UP quer marcar perfil propio nesa "unidade táctica" e sinala que o seu obxectivo final debe ser "un programa pola saída de Galiza da Unión Europea". A organización soberanista fai unha valoración positiva do convite formulado polo BNG ao resto de forzas nacionalistas e soberanistas galegas para concorreren conxuntamente nas eleccións ao Parlamento europeu que irán decorrer en 2014.


Summary: Preguntámoslles aos profesores de Saúde Pública da USC Francisco Caamaño Isorna e Juan Gestal sobre a gravidade da actual situación, a eficacia das medidas adoptadas ata o momento por Xunta e Goberno central e sobre as consecuencias da terceira onda da pandemia no sistema sanitario e no proceso de vacinación

A terceira onda da pandemia de Covid-19, provocada polas reunións sociais e a mobilidade que tivo lugar durante as semanas de Nadal, deixa xa en Galicia e no conxunto do Estado español as maiores cifras de positivos dende marzo. De igual xeito, está a incrementar a saturación dos hospitais, que nos vindeiros días superarán os niveis acadados nos peores momentos da segunda vaga, entre outubro e novembro. Ademais, o aumento no número de contaxios pode obstaculizar o proceso de vacinación contra a enfermidade, no que a sociedade puxo as súas esperanzas de limitar os efectos desta doenza.Gestal: "Non creo que coas medidas adoptadas se consiga frear o crecemento da curva, as incidencias son moi elevadas"Falamos con Francisco Caamaño Isorna, profesor titular de Medicina Preventiva e Saúde Pública da USC e director do Departamento de Psiquiatría, Radioloxía, Saúde Pública, Enfermaría e Medicina da universidade compostelá, e con Juan Gestal, Juan Gestal, Profesor Emérito de Medicina Preventiva e Saúde Pública da USC, dúas das voces galegas máis respectadas nos últimos meses á hora de seguir a evolución da pandemia e de recomendar solucións para reducir a súa incidencia. Preguntámoslles sobre a situación actual en Galicia, os posibles efectos sobre o sistema hospitalario e o proceso de vacinación en marcha. Así mesmo, solicitamos a súa opinión sobre os erros cometidos durante o Nadal e tamén sobre o posible risco ligado a aparición de variantes do virus máis contaxiosas. Finalmente, pedímoslles a súa valoración sobre as medidas adoptadas ata o momento pola Xunta e o Goberno central e sobre a necesidade de endurecer estas restricións.As medidas adoptadas hai uns días pola Xunta (peche perimetral de concellos, adiantamento do toque de queda, limitacións á hostalería...) serán suficientes para frear o actual aumento de casos ou sería conveniente endurecelas?Caamaño: "Son escéptico de que consigamos modificar a situación de maneira significativa sen adoptar medidas excepcionais porque me dá a sensación de que moita xente perdeu o medo ao virus"Juan Gestal: O peche perimetral ten sentido cando se está ao comezo dunha pandemia e a enfermidade está localizada nunha zona para evitar que se estenda a outras, pero agora que a enfermidade está en todas partes ten pouca efectividade. Supoño que o fan para tratar de diminuír os contactos sociais, pero a efectividade é mínima. O toque de queda si é máis efectivo e, de feito, canto máis cedo se aplique máis preto estamos da efectividade do confinamento domiciliario. As limitacións da hostalería son para que non se teña motivo para saír da casa e diminuír os contactos sociais, pero o peche total da hostalaría tampouco sería suficiente, senón que son necesarias medidas que diminúan aínda máis os contactos sociais. En resumo, non creo que coas medidas adoptadas se consiga frear o crecemento da curva de casos da Covid, as incidencias son moi elevadas."Vivimos nunha sociedade hedonista, a liberdade individual está sacralizada, calquera norma limitante nos parece horrible. Todo isto ten cousas moi boas, pero tamén algunha mala, como estamos vendo"Francisco Caamaño: Son escéptico de que consigamos modificar a situación de maneira significativa sen adoptar medidas excepcionais porque me dá a sensación de que moita xente perdeu o medo ao virus. En parte supoño que é unha consecuencia da existencia da vacina, da redución do número de mortes con respecto á primeira onda e de que unha parte importante dos contaxios correspondan a xente nova e que polo tanto teñan consecuencias menos graves. A poboación está máis relaxada e, ademais, está fatigada.Vivimos nunha sociedade hedonista, a liberdade individual está sacralizada, calquera norma limitante nos parece horrible. Todo isto ten cousas moi boas, pero tamén algunha mala, como estamos vendo, pois cando chega unha situación como esta, parece que a moita xente lle custa lidiar cun cambio de chip.Sería conveniente un confinamento domiciliario temporal, semellante ao da primavera ou ao que están aplicando outros países europeos?Gestal: "Chégase tarde outra vez, e cómpre lembrar que esta é unha enfermidade que ten un crecemento exponencial. Parece que xa nos esquecemos de marzo"Juan Gestal: Si, sen dúbida ningunha, e canto antes. Nun primeiro momento cun mes de duración e despois xa se irá vendo. O que ocorre é que o decreto do actual Estado de Alarma non o contempla e será necesario aprobar un novo decreto, e niso vaise perder un tempo precioso. Chégase tarde outra vez, e cómpre lembrar que esta é unha enfermidade que ten un crecemento exponencial. Parece que xa nos esquecemos de marzo. No verán e no outono eran moitos os asintomáticos, por iso era máis controlable coas medidas brandas, pero agora son máis os casos sintomáticos nos positivos dos test, o que supón unha maior demanda de atención sanitaria, e que a busca de fontes de infección cos test é menos eficiente.Caamaño: "Se entre esta semana e o comezo da seguinte a curva non se aplana e comeza a descender rapidamente, haberá que tomar medidas adicionais que poden incluír algún tipo de confinamento"Francisco Caamaño: Veremos que efectos teñen as medidas aplicadas hai unha semana. Supoño que as administracións analizarán esta semana e no comezo da seguinte como evolucionan os datos. Pero se neste prazo a curva non se aplana e comeza a descender rapidamente, haberá que tomar medidas adicionais que poden incluír algún tipo de confinamento, semellante á Fase 1 da primavera, no que haxa que permanecer na casa pero no que se poida saír a pasear e no que se seguramente se manterán abertos os colexios. Os colexios e garderías non son lugares de especial risco e ademais o feito de que se manteñan abertos facilita en gran maneira a vida dos pais. Outra cousa son os institutos ou universidades, onde o alumnado ten máis autonomía e pode seguir mellor clases virtuais.Se non melloramos a situación antes do final da semana que vén, supoño que as autoridades farán algún anuncio neste sentido. Dende logo, o chamamento por parte dos epidemiólogos é dende hai varios días é o de quedar na casa o máximo posible, agás para ir traballar, á escola e facer compras esenciais.O relaxamento das medidas de prevención e restricións durante o Nadal demostrou ser un erro? Gestal: "Non podemos culpar a poboación do ocorrido: os Gobernos permitiron as reunión da Noiteboa, Nadal, Fin de Ano, Aninovo, Reis..., despois de ver o ocorrido na Ponte da Constitución, e aquí temos as consecuencias"Juan Gestal: Si, foi un erro moi grande. Víase claramente o que ía pasar e non foi porque non se advertise. Non podemos culpar a poboación do ocorrido: os Gobernos permitiron as reunión da Noiteboa, Nadal, Fin de Ano, Aninovo, Reis..., despois de ver o ocorrido na Ponte da Constitución, e agora aquí temos as consecuencias. Ademais, sabendo que a COVID-19 é unha enfermidade na que a transmisión se produce fundamentalmente na fase asintomática por supertransmisores e en eventos de supertransmisión, como son as comidas e reunións nos domicilios.Francisco Caamaño: Si, dende logo. Agora estamos vendo o efecto das xuntanzas sociais que se produciron durante o Nadal, días nos que houbo moitísimos movementos e que agora se traducen en contaxios. Era algo que estaba máis ou menos previsto: moitas voces alertaban de que se non nos comportabamos como había que facelo, a consecuencia ía ser esta, e así ocorreu.Caamaño: "Nunca acabei de comprender por que dende as administracións se convidaba a unirse dúas familias, mesmo tres nalgúns casos. Creo que non había necesidade, non tería pasado nada por celebrar o Nadal cada un na súa casa"Nunca acabei de comprender por que dende as administracións se convidaba a unirse dúas familias, mesmo tres nalgúns casos. Creo que non había necesidade, non tería pasado nada por celebrar o Nadal cada un na súa casa por unha vez na vida. Calquera outra indicación, debates sobre se contaban os nenos ou non contaban os nenos, sobre se o límite tiñan que ser 6 persoas ou 10 persoas..., todo iso creo que contribuíu a que na poboación se xerase confusión e unha sensación de que non había tanto risco. As autoridades sabían que isto ía pasar e sabían, ademais, que era fundamental evitar unha terceira onda no momento en que iamos comezar a vacinar.Corremos o risco de chegar a unha saturación do sistema hospitalario semellante ao da primeira onda da pandemia?Juan Gestal: Si, ou incluso peor canto máis se tarde en tomar a medida do confinamento.Francisco Caamaño: Si, pode haber problemas graves nos hospitaisO actual incremento de casos supón un obstáculo grave no proceso de vacinación?Caamaño: "O aumento de contaxios destes días ten algunhas implicacións importantes no proceso de vacinación. O primeiro efecto negativo é que persoas que se vacinaron hoxe dentro de tres días van enfermar de Covid-19 e iso vai xerar a sensación de que a vacina non funciona, cando non é así"Juan Gestal: Si, supón unha dificultade. Deberíase estar vacinando máis rapidamente dependendo unicamente da chegada das vacinas. Canto antes vacinemos os máis vulnerables diminuiremos a presión sanitarias e as mortes, e vacinando o persoal sanitario con máis relación coa Covid-19 evitaranse as baixas e o colapso que estas poden favorecer no funcionamento de diferentes servizos hospitalarios e da atención primaria.Francisco Caamaño: O aumento de contaxios destes días ten algunhas implicacións importantes no proceso de vacinación. O primeiro efecto negativo é que persoas que se vacinaron hoxe dentro de tres días van enfermar de Covid-19 e iso vai xerar a sensación de que a vacina non funciona, cando non é así, porque a vacina só é eficaz unha semana despois da administración da segunda dose. En segundo lugar, o feito de vacinar a persoas que xa tiñan o virus ou que enferman nos primeiros días despois da súa administración vai axudar á capacidade de adaptación do virus, limitando a eficacia da vacina; se iso se repite en miles e miles de persoas podería levar a crear cepas resistentes á vacina. En terceiro lugar, o feito de que haxa persoas con síntomas graves de Covid é un atranco para o propio proceso, porque non poden ser vacinados. E en cuarto lugar, vai suceder que haberá enfermeiros e enfermeiras, as persoas encargadas de administrar a vacina, que estean enfermos e enfermas, o que tamén entorpecerá o proceso.En que medida son preocupantes as novas variantes do virus, como a descuberta hai unhas semanas no Reino Unido?Gestal: "A variante descuberta no Reino Unido está circulando por España e tamén en Galicia, pero de momento non é a predominante. É xa moi difícil contela, e os virólogos estiman que en dous meses ou incluso algo menos podería facerse dominante"Juan Gestal: A variante descuberta no Reino Unido está circulando por España e tamén en Galicia, pero de momento non é a predominante. Polo que se está vendo no Reino Unido ten unha grande transmisibilidade, o que supón un incremento do número de casos que pon en maior perigo a capacidade de asistencia do sistema nacional de saúde. É xa moi difícil contela, e os virólogos estiman que en dous meses ou incluso algo menos podería facerse dominante.Francisco Caamaño: Os procesos de mutación son normais, os virus están mutando continuamente e continuamente aparecen variantes diversas. Algunhas variantes son máis contaxiosas e outras menos e as máis contaxiosas teñen a impoñerse. Pero, do mesmo xeito, esas variantes máis contaxiosas tenden a ser menos letais, porque as máis virulentas, que matan ao hospedador, reprodúcense peor por este motivo. Polo que sabemos ata agora, as vacinas aprobadas funcionan exactamente igual con estas novas cepas e mesmo se nalgún momento non o fixesen, sería moi doado modificalas para que seguisen sendo eficaces.Atendendo ao que sabemos actualmente, as vacinas aprobadas suporán o final da pandemia, cando cheguemos con elas á inmunidade de grupo? Ou teremos que afacernos a convivir coa Covid como unha enfermidade que regrese todos os anos (aínda que con menor virulencia, como a actual gripe común)?Gestal: "O control da pandemia non se acadará ata que non esteamos vacinados un 60% da poboación. Cando o consigamos en España, poderemos diminuír algo as medidas de prevención"Juan Gestal: O control da pandemia depende en efecto das vacinas e non se acadará ata que non esteamos vacinados un 60% da poboación. Cando o consigamos en España, poderemos diminuír algo as medidas de prevención, pero ata que se consiga a nivel mundial non terá rematada a pandemia. Se o virus vai quedar entre nós como os coronavirus do catarro común e visitarnos periodicamente no outono-inverno é algo que non sabemos. Dependerá en gran medida de que sexamos capaces de eliminalo rapidamente da circulación en todo o mundo mediante a vacinación, para o que será preciso un apoio aos países con menos recursos.Francisco Caamaño: Eu creo que si, nese tema son bastante optimista. Iso si, gustaríame que o ritmo de vacinación fose maior e non sei se se está poñendo toda a carne no asador en todas as comunidades autónomas. Creo que se deberían poñer aí todos os recursos dispoñibles e na medida en que haxa vacinas dispoñibles, deberíase pensar en vacinar 24 horas ao día, todos os días da semana.Caamaño: "A enfermidade convivirá con nós nos vindeiros anos, aínda que a súa gravidade será menor e a vacina acabará estando no calendario de vacinación xunto coas que xa coñecemos"Outro tema distinto é que seguramente si que teremos que aprender a convivir coa enfermidade. Pensar na erradicación absoluta é moi complicada, ata agora na historia da humanidade foron moi poucas as enfermidades erradicadas por completo. A enfermidade convivirá con nós nos vindeiros anos, aínda que a súa gravidade será menor e a vacina acabará estando no calendario de vacinación xunto coas que xa coñecemos. Ademais, aínda son moitas as incógnitas e polo momento non podemos estar seguros de canto tempo nos vai cubrir esta vacina e se teremos que poñer outra dentro duns poucos anos.


Summary: Adega denunciará xudicialmente a "desprotección legal" do xacemento se o goberno galego non se comprometer a valer como BIC o que se considera o 'santuario do paleolítico galego'.

Adega presentou na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural unha solicitude de información sobre o estado de tramitación do expediente de declaración de Ben de Interese Cultural (BIC) para a Cova Eirós (Triacastrela), un dos xacementos máis importantes do noso país. "Ao abeiro das leis estatal e galega de protección do patrimonio histórico-cultural, as covas con presenza de arte rupestre son declaradas por ministerio como Ben de Interese Cultural, e por tanto, correspóndelle ao goberno autonómico por imperativo legal decretar coa máxima premura posible a protección da Cova Eirós coa figura de BIC", manifesta Adega. Con ese paso a cova entraría no Catálogo galego de Bens de Interese Cultural e a procederíase á aprobación do seu correspondente planeamento e perímetro de protección. Adega anuncia que esta será "a derradeira oportunidade" que lle dea á Xunta para coñecer "en que grao está a cumprir coas súas obrigas legais e a promover medidas efectivas para a protección do xacemento paleo-arqueolóxico máis importante do Paleolítico en Galiza". De non recibir resposta da Consellaría de Cultura no prazo legal ou comprobar que a Xunta non está a actuar, advirte, acudirá aos xulgados para denunciar "a situación de desprotección legal que está a sufrir a Cova Eirós, así como a falta de transparencia da administración". A dotación da figura máxima protección legal para a Cova Eirós é un feito "que non permite demora, xa que o xacemento arqueolóxico está en permanente risco de deterioro ao localizarse na área de dominio da explotación mineira de Cementos Cosmos". Riqueza A Cova Eirós acolle restos e material lítico de hai máis 118.000 anos pertencentes aos primeiros seres humanos habitantes da Península, Homo Neandertal, e tamén restos do Homo Sapiens ou do Cromagnon, datados en máis de 20.000 anos, converténdose así nun dos poucos xacementos nos que conflúen todas estas pegadas nun mesmo lugar. Así mesmo, atopáronse nas paredes da cova preto dun cento de pinturas e gravados rupestres a algúns dos cales se lles atribúa unha antigüidade de máis de 20.000 anos, e que agora están en estudo. Tamén constitúe un tesouro paleontolóxico valiosísimo. Trátase do xacemento de oso cavernario (Ursus spelaeus) máis occidental de toda Europa, cun número mínimo de case 40 individuos adultos que ocuparon Eirós durante 15.000 anos de maneira continuada.


Summary: A Rede Galega en Apoio ás Persoas Refuxiadas, que salientou "a efectividade das campañas de odio artelladas con mentiras e desinformación", pediu aos habitantes da capital do país que mostren a súa condena ao ataque e acudan á inauguración do 24 de xuño, así se reparen os paneis. Hoxe, 20 de xuño, é o Día Mundial das Persoas Refuxiadas.

A exposición do Día Mundial das Persoas Refuxiadas instalada no parque da Alameda de Compostela sufriu un acto vandálico esta fin de semana. Os paneis, onde se recolle o nome das 40.555 persoas inmigrantes falecidas das que se ten coñecemento até o 11 de xuño de 2020, apareceron esnaquizados e con evidentes mostras de ser golpeados. O sábado, 19 de xuño, comunicouse o ataque a tres destes paneis e durante a mañá do domingo ─20 de xuño, Día Mundial das Persoas Refuxiadas─ notificouse un novo incidente noutros catro. Os servizos municipais xa ordenaron a retirada dos restos potencialmente perigosos para os viandantes. A concelleira de Políticas Sociais, Mila Castro, expresou a súa condena e a de todo o Concello ao acto de vandalismo, e declarou que o Goberno local levará o tema á xunta de portavoces desta segunda feira como unha "declaración institucional", co obxectivo de que sexa aprobada na sesión plenaria do mes de xuño. "O Concello considera que ante este tipo de delitos de odio que cuestionan a vida e os dereitos das persoas migrantes non se pode permanecer impasíbel", afirmou Castro. Pola súa banda, a Rede Galega en Apoio ás Persoas Refuxiadas, entidade colaboradora na exposición, sumouse á condena do Concello e considera que este ataque "é unha mostra máis da efectividade das campañas de odio artelladas con mentiras e desinformación". A asociación lembrou que as persoas inmigrantes "vense obrigadas a fuxir dos seus fogares por motivos que ampara a lexislación internacional". Compromiso coa inauguración A exposición, organizada pola Concellaría de Políticas Sociais, a través da Unidade de Atención ás Migracións (UAMI), forma parte das actividades promovidas polo Concello da capital do país en apoio ás persoas migrantes e refuxiadas. O Goberno local lembrou o seu compromiso co "desenvolvemento de políticas a favor do apoio e soporte aos inmigrantes e refuxiados que residen en Santiago", así como con "promover a súa integración e benestar" a través da UAMI. Ademais, a Rede Galega en Apoio ás Persoas Refuxiadas pediu aos habitantes de Compostela que mostren a súa condena ao ataque e acudan á inauguración da exposición que terá lugar o 24 de xuño, unha vez os paneis esnaquizados sexan reparados. 1% da poboación mundial Cada minuto, 20 persoas déixano todo para fuxir da guerra, a persecución ou a violencia. O Alto Comisionado da ONU para os Refuxiados (ACNUR) estima que 82,4 millóns viven como desprazadas forzosas no mundo, unha cifra sen precedentes históricos e que equivale a 1% da poboación mundial.


Summary: Samuel R. B, de 21 anos de idade

Un mozo operario de 21 anos de idade, Samuel R.B, faleceu esta cuarta feira e o seu pai de 49 anos resultou ferido grave nun accidente laboral rexistrado ao precipitarse do tellado no que traballaban en Campo Lameiro. Así o confirmaron a Europa Press fontes da Garda Civil, que indicaron que o mozo falecido e o seu pai traballaban no tellado dun inmoble cando se produciron os feitos. Segundo informou o 112 Galiza, este accidente laboral ocorreu sobre as 11,00 horas deste mércores no lugar de Liñariños. Persoal sanitario comunicou ao servizo de emerxencias a mobilización do helicóptero medicalizado para a atención de dous traballadores feridos despois de caer dun tellado. En concreto, indicaron fontes sanitarias, o 061 enviou unha ambulancia e un helicóptero medicalizado para atender a dous homes, un dos cales faleceu no lugar, mentres que o outro traballador, C.R.S., de 49 anos, foi evacuado na aeronave ao Hospital Montecelo.


Summary: Até o 15 de decembro pódese visitar no mosteiro de Santa María de Oia unha exposición que recupera os debuxos gravados nas súas paredes polos presos e presas do franquismo. 'Os presos do Mosteiro. Memorias da Guerra Civil Española'.

Máis de 5.000 persoas estiveron apreixadas no cento de confinamento de Oia entre os anos 1937 e 1939. Malia que a inspección de campos de concentración da época desaconsellaba a apertura deste espazo, a gran cantidade de presos políticos xerados polas decisións do franquismo obrigou a habilitar as edificacións do mosteiro, fundado no século XII, como campo de concentración. Agora, unha mostra recupera os debuxos, calendarios, sinaturas e proclamas que as persoas encarceradas durante a Guerra Civil inscribiron nas paredes do complexo relixioso. Restauración As ilustracións foron recuperadas e pretenden ser unha homenaxe a todas as prisioneiras procedentes dos diferentes territorios do Estado español. Asturianos, cántabros e vascos nos primeiros tempo; catalanes, valencianos e mallorquinos contra o final da guerra Foron necesarias máis de 1.500 horas de traballo por parte dun equipo especializado supervisado por expertos de Patrimonio para rescatar os grafitos da época conservados nos muros do mosteiro. Segundo as actuais propietarias do complexo, trátase da "maior obra de recuperación da memoria histórica na Galiza", á que se destinaron 300.000 euros. As creacións A guerra, o tempo, os pensamentos e as palabras. Son os catro bloques que artellan a exposición e guían as visitantes pola memoria das presas debuxada nos muros do mosteiro de Oia. A guerra, o tempo, os pensamentos e as palabras son os catro bloques que artellan a exposición e guían as visitantes pola memoria das presas debuxada nos muros do mosteiro de Oia. Nas paredes de xeso deste mosteiro con máis de 800 anos de historia, os presos plasmaron a súa creatividade, recordos, angustias e reivindicacións. Calendarios, debuxos, e escritos da súa propia memoria persoal e colectiva que se poden ver en San María de Oia até o 15 de decembro. Durante a inauguración da exposición, a alcaldesa de Oia, Cristina Correa, agradeceu á propiedade do mosteiro o traballo destes anos "para pór en valor todo o patrimonio do municipio", así como o seu compromiso "coa memoria histórica".


Summary: A CIG-Saúde informou na sexta feira de que a Cirurxía Pediátrica do CHUS, que atende as áreas sanitarias de Santiago-Barbanza e Pontevedra, vese obrigada a realizar xornadas de atención continuada sen descanso, "poñendo en perigo a seguridade na atención ás nenas e nenos". Débese, segundo o sindicato, á falta de persoal suficiente.

A CIG-Saúde instou na mañá da sexta feira a Xerencia da Área Sanitaria de Santiago-Barbanza a dotar a unidade de Cirurxía Pediátrica de máis especialistas para garantir a atención á poboación infantil. "Neste momento, a unidade conta con tres cirurxiáns pediátricos que se fan cargo da atención continuada, ante a marcha de dúas especialistas por traslado e por contratos eventuais precarios de acúmulos de tarefas ou de gardas", informa o sindicato. Estes tres cirurxiáns pediátricos que quedan no Servizo "vense na obriga de asumir xornadas laborais excesivas tanto para atender operacións programadas como as intervencións urxentes, que se agravan coas intervencións de alto grao de complexidade". O problema, advirte a CIG, radica no "insuficiente cadro de persoal de cirurxiáns pediátricos que fai que teñan que realizar xornadas inhumanas agravadas nos periodos vacacionais ou goce de días ao non contar con coberturas, situación que pode complicarse aínda máis por algunha baixa por enfermidade". Escaseza de profesionais "Somos concientes de que existe escaseza de profesionais e que é un problema enquistado e que se remonta a máis dunha década, e que non é fácil atopar cirurxiáns pediátricos cualificados e dispoñíbeis para contratalos, mais non entendemos nin podemos permitir que se deixen marchar profesionais que se formaron na área sanitaria polas condicións precarias nas que se contrataron ou que se explote laboralmente, impedindo o descanso compensatorio do personal que realiza a atención continuada", sinala a CIG a través dunha nota de prensa. O sindicato denuncia que solicitou á Xerencia unha xuntanza o 23 de xuño de 2021 cos cirurxiáns pediátricos para buscar unha solución, "e a día de hoxe seguimos a espera de resposta". "Agora mesmo, temos unha unidade de cirurxía pediátrica baixo mínimos, e aínda que conta con bos profesionais, están esgotados ante unha situación que os conduce a unha insatisfacción profesional e a unha situación de risco de burnout ao non poder conciliar a vida laboral coa familiar", salienta a CIG.


Summary: A Associação José Afonso vén de promover unha petición, enderezada á ministra de cultura Graça Fonseca e con copia ao presidente da Asemblea da República Eduardo Ferro Rodrigues e mais aos partidos políticos con representación na mesma, para declarar a obra de José Afonso "de interese nacional portugués". Na altura do 19 de xuño eran case 10.000 persoas as que asinaran a iniciativa.

De "inestimábel e inexcedíbel grandeza" cualifican os promotores o traballo do Zeca (Aveiro, 1929-Setúbal, 1987), en que se integra "o máis valioso que contén a música portuguesa do século XX". Ao tempo, lamentan que as turbulencias do mercado discográfico e a creba de Movieplay -en que se publicaron os seus álbums máis emblemáticos- provocasen que, na actualidade, 11 discos estean "indispoñíbeis para a adquisición". "Só tres existen nas tendas", engaden. Mais a importancia de José Afonso vai moito máis alá das súas achegas cruciais á arte musical. Figura indiscutíbel da resistencia portuguesa á opresión e do antifascismo cultural europeo, militante revolucionario, activista do 25 de Abril, é "a máis vívida memoria do pasado portugués en ditadura e do renacemento en abril para a construción da democracia". A Associação José Afonso remite para argumentar a solicitude á lexilación portuguesa vixente. A lei 107/2011 di: "Integran o patrimonio cultural todos os bens que sendo testemuños con valor de civilización ou de cultura, portadores de interese cultural relevante, deban ser obxecto de especial protección e valorización". O Estado debe ser, sinala a norma, salvagarda e, ao tempo, asegurar "a transmisión dunha herdanza nacional cuxa continuidade e enriquecemento unirá as xeracións nun percurso civilizacional".


Summary: O BNG estima nun 60% máis o número de persoas que compoñen estas listaxes fronte aos dados fornecidos pola Xunta.

Fronte ás 37.442 persoas que, segundo o Sergas, compoñen as listaxes de agarda na Galiza a deputada do BNG, Montse Prado, asegura que a cifra real pode situarse "perto de cen mil". Así o sinalou esta quinta feira en comparecencia de imprensa achegando documentación á que accedeu a organización frontista e que evidencia, din, unha desviación do 60%. Na EOXI-Verín as cifras reais sitúan en 7.859 as persoas en listaxe de agarda embora o Sergas falar de 3.215 doentes "O Sergas converteu as listas de agarda en sacos de almacenamento de pacientes", denunciou a parlamentar nacionalista. Para formular estas afirmacións o BNG aplicou a porcentaxe descuberta na EOXI de Verín na que, segundo o Sergas, 3.215 doentes compoñen a listaxe de agarda cunha media de 43 días. Porén, as cifras da propia EOXI sitúan en 7.859 as persoas agardando, das que 803 levan máis dun ano. Extrapolando estes dados ao conxunto do país, denuncian desde o BNG, as áreas sanitarias galegas ultrapasarían as 90.000 persoas en listaxe de agarda, "perto das 100 mil persoas". "O Sergas facilita unhas listaxes que son un auténtico engano" "Temos a verificación de que o Sergas facilita unhas listaxes que son un auténtico engano", asegurou Montse Prado, "converteu as listas en sacos de almacenamento de doentes", acrecentou. Neste senso, aseguran que o PP desenvolve "mecanismos" para excluír das listaxes de agarda aquelas persoas que rexeitan ser atendidas nun centro privado ou que non poden asumir ser chamadas "dun día para outro", por exemplo, para se someteren a operacións cirúrxicas. "Ou o tomar ou o deixas", lamentou a deputada.


Summary: A candidata da plataforma soberanista por Ourense, Noa Presas, retruca ao barón do PP que, "obviamente", ningún membro do Bloque lle pediu "desculpas" por esixirlle responsabilidades políticas no caso da presunta oferta de emprego por sexo.

O Bichero e O Carrabouxo 'espertarán' cada día os membros da candidatura Esgos é, dalgún xeito, a zona cero do baltarismo. Alí naceu José Luis Baltar e alí é concelleiro José Manuel Baltar, nunha corporación na que o PP ten 8 edís e o PSdeG, 1 -no anterior mandato, os 9 eran populares-. Malia non ter representación municipal, o BNG apostou por trasladar tamén alí a petición da dimisión de Baltar fillo pola denuncia da muller que o acusa de ofrecerlle un posto de traballo a cambio de sexo, baseando a acusación nas gravacións que, publicadas por eldiario.es, amosan o barón popular gabándose de poder alterar o resultado dun proceso selectivo no ente provincial. Neste contexto, a candidatura na que se integra o Bloque, NÓS, apoiou tamén este sábado a esixencia de destitución. A cabeza de lista de NÓS por Ourense, Noa Presas, xunto á deputada Tereixa Paz e ao tamén candidato Marcos Paz, trasladouse ata o consistorio para rexistrar a moción que, promovida polo Bloque en diversos concellos da provincia, esixe o cumprimento dos acordos plenarios que, nas últimas semanas, reclamaron a "dimisión inmediata". Despois de que o conservador, ademais de negarse a dimitir, asegurase ter recibido "ducias" de desculpas de "cargos" de PSdeG e Bloque por este caso, Presas coida que "xa basta": "Ninguén lle pide perdón, obviamente; o que se lle esixe é que dimita" pola "vergoña deste escándalo" e mais pola súa "concepción das institucións como moeda de cambio", afirma a candidata. Noa Presas: "Ninguén lle pide perdón, obviamente; o que se lle esixe é que dimita" Nesta liña, a moción presentada resalta que "aquí non se está a falar en termos xurídico-administrativos" ou xudiciais, senón "estritamente políticos". José Manuel Baltar, din, ten xa a "lamentábel distinción de ser o primeiro presidente que por acordo plenario non só é reprobado na Deputación de Ourense en case 200 anos de existencia, senón que a maiores foille solicitada a dimisión". "Na súa toma de posesión -lembran- dixo que o seu era un compromiso inquebrantábel coa transparencia" pero "polo que se ve, parece que a súa memoria é moi fráxil", ironizan. "Todos escoitamos o que dixo sobre a modificación de procesos de selección, iso xa sería por si só motivo suficiente para que abandone a Deputación" Tanto a reprobación como a petición de dimisión, destaca o documento, prodúcense nun caso no que "se mesturan o abuso de poder, a violencia machista e o abuso de autoridade de quen se cre por riba do ben e do mal e entende as institucións ao seu servizo, non ao servizo do pobo". O feito de que este sexa un asunto "complexo", abondan, non pode "empregarse como escusa para eludir responsabilidades políticas". "Todos escoitamos o que José Manuel Baltar dixo" nas gravacións reveladas por eldiario.es "sobre modificación de procesos e selección". Isto, advirten, xa sería por si só "motivo suficiente para que abandone a institución". "Pero tamén escoitamos e lemos sobre o intercambio de favores sexuais cunha promesa de emprego polo medio". Esta, afirman, é "unha gravísima acusación ante a que non se deu unha soa explicación". Por todo isto, conclúen, "reafirmámonos en reclamar a dimisión do presidente da Deputación" e en instar a dirección do PPdeG a promover o seu cesamento. Caso Baltar


Summary: O Goberno galego financia a través do Igape a produción de dous modelos de furgoneta eléctrica na planta viguesa de PSA. Preséntao como unha estratexia de promoción do país, xa que os vehículos incluirán "a marca Galicia"

Patrocinio ou subvención? O Consello da Xunta deste xoves autorizou o Instituto Galego de Promoción Económica (Igape) a inxectar 10,7 millóns de euros na planta viguesa de PSA Citroën. Esta autorización chegaba vinte e catro horas despois de que a multinacional francesa fixese público o lanzamento do "Berlingo eléctrico made in Spain", un "novo vehículo comercial desenvolvido en colaboración coa Xunta de Galicia" que "se producirá no centro de Vigo, unha das principais plantas coas que conta en Europa o grupo PSA Peugeot Citroën". Na nota oficial a empresa automobilística desenvolve con detalle as características técnicas do novo coche pero non menciona, en ningún punto, que por tras da operación estea a promoción turística de Galicia ou que esta se desenvolva pola vía do patrocinio. Xusto os argumentos empregados pola Xunta para facer público o acordo. Segundo explica o Goberno galego a Xunta "impulsa a primeira furgoneta eléctrica producida integramente na comunidade" para "promocionar a marca Galicia a nivel internacional", "dar a coñecer a imaxe" do país no mundo e "afondar na promoción económica da comunidade". Todo isto, explica o Executivo nunha nota oficial, lograrase a través da inclusión "nas carrozarías" dos automóbiles da marca turística creada pola propia Xunta, para lograr así maior "visibilidade" como "un territorio capaz de producir un vehículo pioneiro, ecolóxico e da máis avanzada tecnoloxía". O propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sinala que os nomes da furgoneta serán "Berlingo Galicia" e "Partner Galicia", denominacións que tampouco fai constar Citroën na súa descrición do produto. Así as cousas, ningunha das dúas partes, nin a Xunta nin a empresa, concretan en que consiste o, en palabras de Feijóo, "compromiso de ir da man no lanzamento dos novos vehículos eléctricos". Así e todo, e malia falar do ámbito turístico, o Goberno enmarca a decisión na súa estratexia de "impulsar o crecemento da industria" do automóbil "co desenvolvemento dunha estratexia integral de apoio baseada en facer fronte ás necesidades actuar do sector". Deixa así entrever, polo tanto, que o presentado como un patrocinio é realmente unha axuda indirecta á empresa. Os vehículos Citroën co nome de Galicia non constitúen, en todo caso, o primeiro anuncio da Xunta relacionado co vehículo eléctrico. Non en van, en marzo de 2011, a dous meses das eleccións municipais, a propia Consellería de Industria presentaba, xunto ao daquela presidente da Deputación de Ourense, José Luis Baltar, o proxecto para, sobre o papel, instalar unha fábrica de coches eléctricos da compañía británica Xero no concello de Melón. O Goberno galego comprometía daquela "apoios públicos por case 11 millóns de euros" para lograr "1.000 postos de traballo". Máis dun ano e medio despois a fábrica semella que quedou só nun proxecto.


Summary: O exministro de Xustiza conseguiu o 58,8 dos votos.

Francisco Caamaño (Cee, 1963) foi elixido novo secretario xeral provincial dos socialistas pola Coruña co o 58,8 % dos apoios. A votación tivo lugar no congreso que se celebra na capital herculina, ao que se presentaron tamén o deputado autonómico José Manuel Lage que logrou un 20,5 % dos apoios, e o alcalde das Pontes, Valentín González Formoso, que obtivo o 20 % restante. O exministro do PSOE é un dos nomes que máis sona para darlle a batalla a Pachi Vázquez como posíbel candidato nas vindeiras eleccións a Xunta. Nese camiño contaría, segundo algunhas fontes, co apoio do sector "máis galego" do partido e en contra a Rubalcaba polo seu apoio a Carme Chacón no Congreso de Sevilla.


Summary: A Universidade das Nacións Unidas vén de recoñecer o proxecto galego de sensibilización ambiental A mina contamina como "Proxecto Insignia Extraordinario" na oitava edición dos seus premios a proxectos innovadores de educación para o desenvolvemento sustentábel, que galardoan as mellores iniciativas pedagóxicas a nivel mundial neste ámbito.

A iniciativa, impulsada pola fundación Montescola e o Centro de Saberes para a Sustentabilidade, componse dun libro infantil ilustrado, unha serie de unidades didácticas e material pedagóxico asociado mais un documental sobre o proxecto mineiro de San Finx, en Lousame. Con esas ferramentas, o proxecto busca sensibilizar sobre os conflitos e impactos ambientais e socioeconómicos asociados ao extrativismo mineiro. "Vimos que había unha necesidade de facer fronte a todo o lavado de cara que fai o lobby mineiro, que ataca con maior intensidade o sector máis vulnerábel, como son as crianzas, a través dos centros de ensino e as ANPA, organizando visitas a museos mineiros e 'vendendo' as bondades da minaría a través de materiais didácticos –como é Coñece a minaría da Galiza, da Cámara Mineira–, pero ocultando os desastres que causa", explica Lucía R. Cao, membro de Montescola e coordinadora tanto do libro, como do material didáctico que compón A mina contamina. A visibilidade que dá o recoñecemento da ONU O Instituto para o Estudo Avanzado da Sustentabilidade da Universidade das Nacións Unidas escolleu a proposta galega como gañadora na categoría de proxectos que contribúen no Obxectivo do Desenvolvemento Sustentábel 12, relativo á Produción e consumo responsábeis. A iniciativa foi ademais un dos seis proxectos de todo o mundo que alcanzaron a máxima categoría de "Proxecto Insignia Extraordinario", reservada ás propostas máis innovadoras e mellor fundamentadas desde o punto de vista pedagóxico e científico. "Para nós –admite a participante– é un recoñecemento fundamental, porque cando te metes nun proxecto que, coma este, é socialmente polémico, ter un respaldo detrás dáche unha forza que non terías doutra maneira". Como avanza, a distinción facilitará o traballo de promoción e difusión dos materiais, para ampliar o seu coñecemento. "Non é o mesmo dicir que es a fundación Montescola que dicir que es un proxecto premiado pola Universidade da ONU, sobre todo coa presión que sufrimos por parte do lobby mineiro, que trata por todos os medios de menosprezar e de invisibilizar o noso traballo. Ter este apoio é un recoñecemento e unha forma de darlle visibilidade", incide. Traballo colaborativo O proxecto, que se pode consultar e descargar de forma gratuíta na lapela de programas da web www.saberes.eu, é, en palabras da integrante na entidade promotora, o resultado dun labor colaborativo. "A min tocoume coordinar o libro e as unidades didácticas, mais é un traballo de moitas persoas, xente que participou nas unidades didácticas, profesorado de distintos institutos, ou persoas como Irene Pin, autora do documental San Finx 1960, un exercicio pioneiro sobre a recuperación de memoria ambiental. O proxecto foi avante grazas a xente que, como ela, se involucrou de forma desinteresada", subliña R. Cao. É, segundo apunta, un traballo "dinámico", que partiu do caso de San Finx, pero que "pretende ser adaptábel a outras realidades". "Queremos que os materiais sexan extrapolábeis, porque existen moitos máis casos, no noso país e no mundo, e as dinámicas son as mesmas: chegar e espoliar. Detrás, hai un 'monte' de problemas que se ocultan, e a Administración, por connivencia ou por neglixencia, non actúa. Se non hai unha mobilización social que estuda a documentación e investiga, eses proxectos extrativos seguen adiante malia ser verdadeiras aberracións, mesmo desde o punto de vista da lexislación", salienta a activista. De seguido, apunta: "Eu non concordo coa lexislación galega, nin coa do Estado español nin coa da Unión Europea en materia de minaría, mais se se cumprise non teriamos os problemas que temos".


Summary: Nesta edición houbo 536 vídeos inscritos. Aquí podes ver todos os vídeos e canles gañadoras

Os IV Premios Youtubeir@s xa teñen gañadoras e gañadores. A gala de entrega está a ser substituída -debido a situación sanitaria- pola emisión dunha serie de entrevistas con finalistas e gañadoras conducidas por Lucía Aldao e María Lado. O xurado, conformado por Matías Tarrío, Mabel Montes, Rosa Moreiras, Xoana e Brais Romero, tomou xa a súa decisión, que a organización de Youtubeiras@, conformado polos servizos de normalización lingüística dos concellos da Baña, Ames, O Grove, Moaña, Ourense, Pontevedra, Ribadeo, Rianxo, Santiago e Teo, das universidades da Coruña, Santiago e Vigo e da Deputación da Coruña, fai pública: Premio Canle O premio á mellor canle é para pradorua xa que os seus vídeos ofrecen contidos variados, orixinais e de calidade, e, ao tempo, achegan a ollada dunha muller nova cun enfoque moi actual sobre temas xa vistos. Premio Youtubeir@ O premio ao mellor youtubeir@ é para olaxonmario. "O seu labor no youtube en galego, ademais do seu grande impacto, non pasa desapercibido en canto a novidoso e orixinal". Premio vídeo O premio ao mellor vídeo é para O cabalo de Alberte Merlo, unha creación que mistura a historia da nosa literatura e a situación lingüística de Galiza co enxeño e a retranca. Premio calidade lingüística Para o vídeo As patacas do paraíso, da canle Cativos na cociña, polo uso coidado e pola riqueza lingüística que reflicte, especialmente no ámbito fonético e lexical, dentro dun rexistro coloquial propio dunha variante dialectal. Este coidado no uso da lingua achégalle ao vídeo un plus de calidade, de frescura, de proximidade e de naturalidade. Premio impacto Para Xogando con Ana Pontón aos Sims de Aquel-e pola entrevista que os youtubeiros lle fan a Ana Pontón, candidata á presidencia da Xunta (indican que os outros candidatos tamén foron convidados) nunha contorna como a das redes sociais e a dos videoxogos á que a clase política lle dá habitualmente as costas á hora de comunicar os seus programas Case 5.000 visualizacións! Premio calidade técnica Os Vinte do XX - Capítulo 2: As Irmandades da Fala de Antón Varela por ser unha mostra representativa da serie" Os Vinte dos XX" que ofrecen unha panorámica galega polos anos 20 do século XX cunha excelente calidade técnica, sobre todo no referido á edición, tanto de vídeo como de son, e ao traballo gráfico. Premio comunicación O premio Comunicación é para a canle de Un rapá transquilo porque amosa con absoluta solvencia, naturalidade, desdramatizando e mesmo tirando de humor e de retranca, con honestinade e en primeira persoa, unha realidade tan complexa, e ás veces tan incomprendida, como é a dunha persoa en proceso de tránsito de xénero. Premio creatividade Para a canle O son das ideas por trasladar a explicación de sesudas leis físicas ao ámbito do cotiá, empregar os recursos tecnolóxicos de xeito divertido e ameno, e por se quedasen prexuízos, contribuír a promover o galego como lingua perfectamente válida para a divulgación científica. Premio musical O premio a mellor vídeo musical é para Lume (feat. Camel Blando ) de FØ Records, unha produción moderna cun tema propio que actualiza a música galega a ritmo de trap. Premio didáctico O premio Dídáctico é para a canle Naturiza por achegar dun xeito ameno, claro e entretido contido científico relacionado co medio natural, coa ecoloxía, co consumo sustentábel, etc usando a lingua galega e a tecnoloxía de maneira que a súa divulgación sexa accesible para todo tipo de público. Premio pioneiro O premio Pioneiro é para Cousas RarismASMR por levar o noso idioma e, con el, a comunidade Youtube en galego, a terreos moi pouco explorados, pero facéndoo desta volta con calidade e xeito. Premio do público Apps para docentes


Summary: O auditorio de Oleiros acollerá hoxe a presentación do espectáculo Nó, da compañía de danza Elahood. Baixo o lema "teño algo importante que dicir pero aínda non sei o que é", trátase da primeira coprodución do ano do Centro Coreográfico Galego. Nós Diario conversa con Julia Laport, directora do proxecto e promotora xunto a Sabela Domínguez da compañía.

Como nace Nó? A idea apareceu hai bastante tempo, presentamos a convocatoria para a coprodución hai case un ano. Tiñamos unha noción moi básica antes de presentalo e durante este tempo foi mudando moito. Tamén levabamos tres anos sen crear un espectáculo máis longo e tiñamos ganas de crear algo novo. Non sabiamos de que falar concretamente e, ao final, a peza fala diso, de non ter claro se tes algo importante que dicir. Ese non saber que dicir é no que se asenta o espectáculo. Foi o punto de partida. Queriamos crear algo pero comezamos a cuestionarnos que, se creamos algo para a escena e para dicirllo a moita xente, ten que ser importante e pensamos que importancia debería ter, que é importante... xorden estas inquedanzas. Non chegamos a abordar ningunha cuestión concretamente. Desde un principio, cuestionamos se algunha desas temáticas tiñan importancia suficiente para que quixésemos falar delas ou que é máis importante. Ao final, é un debate sobre o importante en si. Hai moitas temáticas que están impregnadas nas nosas obras, aínda que non sexa a propósito, xa que forman parte de nós, pero non abordamos temáticas directamente. Menciónanse na descrición da peza referencias sobre a deconstrución de xénero e a conciencia de clase. Neste debate do importante, durante o proceso, xurdiron cuestións como o xénero, que semella ser de vital importancia na nosa sociedade. Entón, abórdase que ocorre cando lle sacamos a importancia e lla concedemos. O mesmo con respecto á conciencia de clase, que é importante para alguén en determinada clase social e que é importante para alguén noutra. Si que aparecen moitas pegadas, aínda que como o reciba o público xa non está nas nosas mans. Hai bastante texto e son e aparecen sinais moi claros tanto de clase como de xénero. Nalgúns momentos, dunha forma bastante clara, como se non estivésemos falando diso directamente, pero faise presente a través da imaxe ou do son, máis referenciado que directamente tratado. Como foi o proceso de creación? Partimos desa frase e nós, en xeral, no noso proceso, somos moi de cuestionar todo o que estamos a facer. Entón, realmente a base do espectáculo ten moito que ver con nós. Fixemos unha investigación aberta do importante en diferentes xeracións, en diferentes contextos... A partir dela, comezamos a fechar cousas e a construír esta estrutura, como se creásemos todo este mundo e logo atopásemos o xeito de poñelo dentro dun mesmo espectáculo. Tamén houbo varias fases no proceso creativo en si. Nesta produción en particular, por situacións laborais, tivemos que empezar, logo parar, retomar de novo... Entón, as cousas mudaron de maneira moi orgánica polo momento vital no que estabamos. Así mesmo, a peza cambiou moito no momento no que nos rendemos ao absurdo. Non comezou así, pero chegou un momento no que todo é importante e nada o é, depende para quen e como. Cando aceptamos iso dentro da nosa investigación, todo comezou a tomar coherencia dentro da súa incoherencia. Trasládase, entón, a responsabilidade de interpretación ao público. Non sei se é unha expectativa en si, pero agardamos que sexa un espectáculo que abra portas e que non as feche, que exista espazo para a imaxinación e para distintas interpretacións. Dependendo da persoa e do seu contexto, vaille dar unha lectura distinta. Desde o momento que estamos cuestionando o importante, xa estamos tratando de non pór a importancia nun lugar determinado nin o ollo do espectador en algo demasiado concreto.


Summary: Está por facer a historia das loitas e das persoas que marcaron o decorrer da Galiza nos anos finais do franquismo e da Transición. Manuel Fraga Seoane, 'Torres', é un deses nomes anónimos que axuda a entender aquel tempo político na comarca de Ordes.

Manuel Fraga Seoane, 'Torres', da casa da Torre de Gorgullos (Tordoia) é un sabio da vida e da cultura tradicional. Ao longo dos anos e aínda agora que camiña cara ás oito décadas de vida, a solidariedade e o compromiso coa súa xente e coas causas xustas levárono a ser admirado e respectado como un dos galegos que merece un xusto recoñecemento por parte de todas as persoas que temos no horizonte unha nación que medra con cada amencer do día. Manuel, xa desde neno, observaba como os seus avós nunca deixaban "un pobre á porta" na época da fame despois da guerra. Dábanlle un anaco de pan e permitíanlle durmir detrás da lareira. Do seu amor á terra, Manuel Fraga garda un museo etnográfico na súa palleira, colección formada por centos de pezas que foi xuntando con mimo e cada ano, na época das panxoliñas, sorprendíanos con algo novo no seu pendello, un carro cargado de toxo, un palleiro, unhas cabanas de canas de millo, unha cabaceira de vimbio… Manuel é un humanista e pedagogo da vida que conserva a memoria do sentir tradicional. A súa historia vital chea de acontecementos admirábeis e o seu liderado, xunto con Moncho Valcarce Vega, no conflito do encoro de Vilagudín na década dos anos setenta do século XX, darían para unha longa conversa ou para un extenso texto, mais conformámonos con este opúsculo como humilde gratitude en vida a este egrexio tordoiés, pois como ben dicía o intelectual Xosé Ramón Fernández-Oxea (Ben-Cho-Shey) as homenaxes ou se fan ao seu tempo ou non se fan. Da infancia á emigración Manuel Fraga Seoane naceu o 15 de xullo de 1942. Os seus pais eran Antonio Fraga Raña e Valentina Seoane Regueiro. Manuel é o quinto de oito irmáns. Os avós da casa eran Manuel Fraga Liste, un labrego culto que lía o xornal todos os días e que ensinaba doutrina (por exemplo, o rosario con retrouso e outras oracións) e Andrea Raña Couselo. Os avós maternos chamábanse José Seoane Areoso e Carmen Regueiro Rama. O avó José foi menciñeiro, fixo escola e redactaba documentos como préstamos e outros acordos entre veciños. A súa vivenda era coñecida como a "Casa do Mestre" en Santaia, xa que daba escola a cambio de trigo. Por un rapaz cobraba un ferrado e se eran dous irmáns rebaixaba a ferrado e medio. Pola contra, Manuel Fraga de neno non foi moito á escola. Lembra que acudiu á "Escola do Xardín", perto da Casa do Cura, en Santaia. Tamén recibiu leccións dun mestre que ensinaba polas noites. Despois de rematar os estudos primarios axuda en todos os labores da casa e do campo, pois o seu pai falece moi novo. Na década de 1960 e 1970 a emigración galega a Europa foi masiva. Manuel tamén se viu obrigado a marchar a Suíza en 1972, concretamente á cidade de Bulle, na que traballou en empresas de construción durante o ano 1972 e en Xenebra en 1973; mais esta primeira experiencia en terras suízas é breve. Despois dunha década na casa, en 1984, emigra de novo a Bulle. En decembro de 1992 volta definitivamente para traballar en empresas con base en Ordes até a súa xubilación no ano 2007. Militancia política, sindical e cultural Manuel Fraga comezou a militar no Bloque Nacional Popular Galego (BN-PG) no ano 1977, permanecendo nas filas nacionalistas até setembro de 2008. Integrouse en varias ocasións nas listas municipais, saíndo elixido concelleiro nas segundas eleccións decorridas o día 8 de maio de 1983. En 1977 afíliase e colabora coas Comisións Labregas (CCLL) asistindo ao congreso constituínte de Sigüeiro (Oroso) en abril de 1979, no que se escolleu secretario xeral a Bernardo Fernández Requeixo. Manuel Fraga desenvolveu desde 1977 unha intensa actividade política, cultural e sindical a prol da Galiza Pasados os anos, Manuel Fraga foi un activo socio da Irmandade Moncho Valcarce desde a súa creación en 1994, un ano despois da morte do seu grande amigo, o "Crego das Encrobas". Nesta tempada comezou a recolleita de pezas para o Museo Etnográfico que conserva na súa palleira e resto de alpendres. Centos de apeiros de labranza e outros útiles empregados nos diversos oficios tradicionais colgan das paredes para ser vistos e conservados como elementos do patrimonio agrario en extinción. Paralelamente, Manuel tamén se converteu nun dos artífices, xunto cos seus veciños e veciñas de Santaia, na recuperación das Panxoliñas de Nadal e Cantos de Reis, unha tradición a piques de desaparecer na bisbarra de Ordes. O conflito do encoro de Vilagudín O día 5 de xuño de 1976 a empresa Fuerzas Eléctricas del Noroeste, Sociedad Anónima (Fenosa, actual Naturgy) publica un anuncio no Boletín Oficial da Provincia da Coruña polo que solicita a concesión dun aproveitamento de auga de 1.000 litros por segundo de augas públicas dos ríos Veduido, Pedrouzo (ou Paradela) e Pontepedra (ou Bustelo), que serán captadas mediante a construción dunha presa levantada en terreos das parroquias de Lesta (Ordes) e de Santaia de Gorgullos (Tordoia). O encoro con fins industriais de máis de trece millóns de metros cúbicos de auga anegaría terreos situados na confluencia das parroquias de Lesta, Gorgullos e Xesteda. Desde o pé da presa, as augas embalsadas serían bombeadas a máis de oito quilómetros até a Central Térmica de Meirama. O caudal sería preciso para o sistema de refrixeración da térmica, fechada definitivamente a mediados do ano 2020. Os representantes de Fenosa comezan a negociar propietario por propietario ofrecendo prezos baixos coa escusa de que, dun xeito ou doutro, terían que vender ao verse forzados a entregar as súas terras mediante expropiacións forzosas coa posibilidade de cobrar aínda menos. Á forza, os propietarios aceptan o diñeiro fixado por Fenosa. A medida que pasa o tempo, moitos labregos descobren que son enganados pola empresa, debido a que pola mesma extensión e tipo de terreo paga prezos diferentes. Este agravio motivado polas coaccións e o medo dos veciños máis indefensos que aceptaron a proposta de Fenosa provocou a indignación das familias que se consideraron enganadas, esixíndolle á eléctrica explicacións ante o que consideraban un espolio, polo que lle solicitan que pague un prezo xusto e igualitario, ademais de indemnizacións por quedar sen as terras ao seren convertidas nun proveitoso negocio privado como é o da electricidade. Mentres que as queixas aumentaban, a empresa viuse obrigada a buscar unha solución e negociar en conxunto cos afectados, pero debido a que eran máis de cen propietarios, acordouse que estes constituísen unha Comisión de Afectados. Unha das primeiras decisións que tomou a Comisión foi pedirlle axuda a Moncho Valcarce e, a través de Moncho, ás Comisións Labregas. A mediados de 1976 Fenosa anuncia a súa intención de construír un encoro nos concellos de Ordes e Tordoia A Comisión de Afectados por mediación de Moncho Valcarce contacta cos avogados Leopoldo López Rego e Pedro Trepat Silva. Tamén acudiron en axuda dos labregos varios mozos dos Comités de Axuda á Loita Labrega, entre eles Xosé López Gómez, alcumado 'Gori'. Durante o ano 1978, Fenosa segue comprando propiedades, mentres medra o descontento contra a empresa pola forma de levar o proceso. O movemento veciñal organízase. Comezan as charlas informativas e asembleas para impedir o inicio das obras. Moncho Valcarce convértese en principal estratego e orador; e o feito de ser cura dáballe confianza aos afectados para seguir na loita. As situacións máis tensas chegan a finais de 1978 e nos primeiros meses do ano seguinte. O 25 de xaneiro de 1979, as máquinas da empresa construtora da presa comezan as obras de explanación. Os veciños concéntranse no lugar obrigando os obreiros a parar as máquinas mentres que a empresa non negocie. Nun primeiro encontro entre a Comisión e representantes da hidroeléctrica decorrida en Gorgullos, non se chegou a ningún acordo, polo que uns douscentos veciños deciden facer garda para manter as obras paralizadas. Mobilizacións e represión A Garda Civil comeza a vixiar o lugar realizando ameazas e continuas identificacións as mañás dos días 29, 30 e 31 de xaneiro de 1979. As primeiras denuncias por desacato á orde pública son tramitadas ante o Goberno Civil. Pola contra do sucedido no conflito das Encrobas coas cargas da Garda Civil no 1977 e sabendo da gran repercusión que tiveron as fotografías onde se ve gardas civís perseguindo e zoupándolle aos labregos, en Santaia a Garda Civil limítase a coaccionar, empuñar os fusís de forma ameazante, identificar e denunciar ante o Goberno Civil. Pola súa parte, Manuel Fraga Seoane, primeira persoa que tomou conciencia para organizarse contra os abusos de Fenosa, é ameazado e tentan subornalo para que poña fin ás protestas. A mobilización dos veciños, con Moncho Valcarce e Manuel Fraga á cabeza, obrigou Fenosa a negociar prezos xustos En xaneiro de 1979 o Goberno Civil da Coruña (Expediente núm. 103/79 do Tribunal do Contencioso Administrativo) imponlle multas a Manuel Fraga Seoane e a sete máis: Policarpo Vázquez, José Lamas, Manuel Cerqueiro, Jesús Regueiro, Francisco Rama, Ramón Valcarce e ao avogado Pedro Trepat. A mobilización dos veciños, con Moncho Valcarce e Manuel Fraga á cabeza, o apoio das Comisións Labregas e o asesoramento e axuda de Leopoldo López e Pedro Trepat, a todopoderosa Fenosa tivo que sentar a negociar prezos xustos para todos os propietarios e indemnizacións. En maio de 1979 rubrícanse os acordos reflectidos en 109 contratos, comezando así o proceso para que os afectados cobrasen a finais de xuño dese ano, dando por rematado o conflito. Grazas a Manuel Fraga Seoane, Moncho Valcarce, Leopoldo López Rego, Pedro Trepat e outras persoas, os propietarios conseguiron prezos xustos polas súas terras; unha vitoria pouco ou nada agradecida pola maioría dos afectados... Xa o dicía Moncho Valcarce ben clariño naquela época: "Galiza, terra de caciques, ricos e traidores...".


Summary: A Coordenadora Nacional d@s pensionist@s galeg@s que teñen pagas do estranxeiro reuniuse en Madrid co director xeral de Xestión Tributaria: "torceu moito o bico e dixo que a lei está clara, que non hai nada que facer" e que o suicidio dunha muller en Coristanco "non é cousa deles".

María Ángeles Lorenzo, veciña de Coristanco, suicidouse no mes de xuño após coñecer que Facenda lle reclamaba 4.000 euros en impostos por unha pensión que recibía. Era viúva dun emigrante retornado. Co recorte do xornal onde se publicou a nova presentáronse en Madrid dous representantes da Coordenadora Nacional que aglutina tod@s @s xubilad@s galeg@s que teñen pagas do estranxeiro, de estados europeos. Xosé Lois Leirós e Francisco González tiñan unha xuntanza esta sexta feira co director xeral de Xestión Tributaria "para explicarlle o roubo que nos está a practicar Facenda", explicou Leirós unha vez emprendida a viaxe de volta á Galiza. "A reunión foi mal, descorazonadora" porque o alto cargo do ministerio español "deixounos claro que non van facer nada, que a lei é moi clara e que non cría que non souberamos que tiñamos que pagar", continúa o emigrante retornado. O director xeral "negouse a nos quitar a etiqueta de defraudadores" e, após ensinarlle o recorte do xornal onde se informaba do suicidio de Ángeles Lorenzo, "torceu moito o bico e dixo que iso non era cousa súa". "Din que non sabían nada de nós e iso é falso" Ao lle preguntar por que non se lle reclamaron antes os intereses se a lei que se lles aplica é de 2008, o representante de Facenda pronunciouse na mesma liña en que xa o fixera o delegado da Axencia Tributaria na Galiza: "que non sabían nada de nós e que recibiron a información dos países onde traballamos a finais do ano pasado". Con todo, Xosé Lois Leirós enfatizou que "iso é falso" pois ao saír do país estranxeiro tiveron que se dar de baixa no consulado e na precaduría laboral, órganos dependentes do Goberno español. Aliás, ironizou sinalando que as pensións que reciben do estranxeiro "ingrésannolas no banco, con luz e taquígrafos, non coma os maletíns do Bárcenas". A Coordenadora Nacional cifra en 250.000 as persoas afectadas polas sancións de Facenda, que van desde @s propi@s emitrantes retornad@s até @s viúv@s ou @s herdeir@s. Polo de agora só afecta a quen cobra de países europeos, mais advirte o colectivo de que logo chegarán reclamacións tamén para quen emigrou a América. "É unha decisión política que se podería amañar con vontade política", recalcou Leirós. E como na visita a Madrid non atoparon tal vontade, "xa lle deixamos claro que imos dar a batalla".


Summary: Como reacciona unha persoa diante dunha situación de risco se ten que ser interactiva cun axente artificial? Esta pregunta foi a que tentou responder a tese de Elías Fernández Domingos a través de varios experimentos de comportamento económico. Este investigador da Universidade de Vigo, actualmente na Universidade Libre de Bruxelas, traballa en levar a experiencia á práctica en procesos como o de compra-venda de enerxía.

-Que situacións de risco analizou na súa tese? Consideramos problemas como o cambio climático, os procesos de vacinación ou o control de pandemias, que son temas de total actualidade nos que se confrontan intereses individuais e colectivos e os beneficios inmediatos e a longo prazo. Estes contextos son coñecidos como situacións de risco colectivo, escenarios complexos que conforman dilemas sociais suxeitos a moitas incertezas, desde a probabilidade de que a catástrofe ocorra, até o tempo para evitala. -Como se desenvolveu o proceso experimental? Empregamos un xogo do risco colectivo, que modela os aspectos estratéxicos de problemas sociais, como por exemplo o cambio climático. Pedimos a un grupo de persoas anónimas que fixeran contribucións a un fondo común que permitiría evitar unha catástrofe. Ao principio do xogo, cada participante recibe 40 unidades monetarias nunha conta privada 'virtual'. Durante o xogo, os participantes poden contribuír con parte deste diñeiro ao fondo común a través de varias rondas. Se ao final do xogo o total de contribucións alcanza un obxectivo colectivo, entón a catástrofe evítase e cada xogador recibe ese diñeiro. En caso contrario, existía un 90% de probabilidade de que unha catástrofe ocorra e non reciben nada. En total fixemos tres experimentos de economía de comportamento. -Cales foron as conclusións ao engadir o compoñente dos axentes artificiais? No primeiro experimento quedou claro que, en ausencia de mecanismos de comunicación, as persoas teñen problemas para coordinar os seus esforzos para alcanzar un obxectivo colectivo e evitar unha catástrofe, en particular cando existe incerteza sobre cando tempo hai dispoñíbel para chegar a ese obxectivo. Aínda así, non é sinxelo deseñar un sistema de comunicación efectivo nalgunhas situacións, sexa porque a comunicación ten un custo elevado ou porque non é fácil de complementar un protocolo común de tal maneira que a comunicación non xere máis incerteza. Os resultados amosan que o éxito do grupo para conseguir o obxectivo colectivo aumenta considerabelmente coa delegación, aínda que preguntados ao final do experimento, os participantes amosáronse reticentes a regalar as súas decisións aos axentes artificiais e indicaron que preferirían facer as súas propias contribucións ao longo do experimento. Con todo, a capacidade de personalizar os axentes aumentou a disposición a delegar, o que suxire que existe unha relación entre a personalización dos axentes artificiais e a confianza dos humanos. -Non hai desconfianza diante deses axentes artificiais por parte dos humanos? Efectivamente. No terceiro experimento, os participantes son colocados nun grupo onde a metade dos membros eran axentes artificiais. Neste experimento, observamos que o éxito do grupo non só non aumentou, senón que a maioría dos participantes humanos consideraron que os axentes actuaban de maneira máis egoísta e contribuían menos que os humanos, aínda que isto non fose certo. -De que maneira esta experiencia pode traspasarse a modelos prácticos? Os experimentos desta tese baséanse nun xogo abstracto e por isto é importante ser cauto ao traspasar as conclusións a aplicacións prácticas. Agora investigamos como un mercado de axentes artificiais podería empregarse para mellorar a compra e venda de enerxía onde varios pequenos produtores que teñen, por exemplo, paneis solares inxectan enerxía á rede.


Summary: Ana Pontón destaca que "a alternativa do cambio" ao PP debe ser en chave nacionalista.

O BNG sitúa as súas propostas como antítese do que significou "un goberno en fuga como tivemos estes sete anos", manifestou a portavoz nacional nacionalista, Ana Pontón, durante a súa visita ao Concello de Poio. Pontón afirmou que o BNG é unha forza que sempre vai a estar a carón "da defensa dos intereses galegos" como demostra, explicou, a experiencia de centos de concellos nos que ten representación e máis de trinca alcaldías. Sobre os asuntos tratados na reunión cos concelleiros e concelleiras do BNG de Poio Pontón destacou o incumprimento de moitas das demandas dos veciños e veciñas como a creación do parque empresarial que permita potenciar a xeración de emprego ou a mellora da seguranza viaria na PO-308 que atravesa todo o concello e que xera graves problemas de seguridade. Tamén se referiu a un sector tan importante na comarca e no país como o do mariqueo e conserva. "Somos primeira zona produtora da Unión europea e a segunda do mundo despois de Thailandia" pero nestes últimos anos a crise afectou ao sector da conserva polo que deben aplicarse medidas contra a fraude da etiquetaxe, apoiar a innovación do sector e defendelo ante as institucións europeas a través da creación dun observatorio da trazabilidade para controlar que produtos importados cumpran a normativa.


María Rosario López Juárez fala mam, un dos 25 idiomas que cohabitan, en desigual situación, dentro de Guatemala. En lingua mam pequeno dise nunch, rabia tx'u'j, queixo é kyes, e q'anlob'aj significa "mamón". Recolle o cabelo coa diadema tradicional da súa estirpe maia, rematada en borlas shoap, e se dirixe con paciente didactismo ao pequeno auditorio dunha xornada organizada por Panxea-Comercio Xusto e Sodepaz na Biblioteca Ánxel Casal de Compostela. María Rosario López Juárez é unha activista do Cepedem, o Centro Experimental para o desenvolvemento da pequena e mediana empresa do municipio de Cajolá, no departamento de Quetzaltenango, un dos diversos brazos do Movemento Tzuk Kim-pop de resistencia e evolución do antiplano occidental guatemalteco, de maioría indíxena. Como os demais pobos de orixe maia, os mames mantiveron cultura e espiritualidade ao longo dos séculos, nun perseverante proceso de resistencias. Hai que lembrar que entre 1978 e 1983 Guatemala viviu o quinquenio negro do conflito armado que azoutou o país desde 1962 Hai que lembrar que entre 1978 e 1983 Guatemala viviu o quinquenio negro do conflito armado que azoutou o país desde 1962. E que nese período produciuse o xenocidio contra a comunidade maia. Unhas 250.000 vítimas, entre asasinados e desaparecidos, co beneplácito da dereita latinoamericana, a incitación de transnacionais como a United Fruit Company, e o absoluto desinterese da comunidade internacional. A Comisión da Verdade, auspiciada polas Nacións Unidas tres anos despois de acabada a guerra, documentou 669 matanzas no informe Memorias do Silencio. O documento atribuía o 93% das matanzas ao Exército guatemalteco, o 3% á guerra e o resto (45) a grupos non identificados. Hoxe, coa dignificación dos indíxenas aínda por facer, os mam reforzan a súa identidade como pobo agrícola, xerador dun gran camiño civilizatorio mesoamericano que, por exemplo, axudou a converter o cacao, o millo e o hule en produto de consumo mundial. Un tomate, unha bomba María Rosario López Juárez denuncia que as políticas do comercio fanse para as oligarquías, "xamais para o campesiño, a maioría da nosa poboación", por iso ao rematar a guerra civil, en 1996, adoptaron a vella estratexia da fortaleza comunitaria como vía de acción. "Para recuperar a soberanía alimentaria defendemos o consumo da semente crioula, e nos organizamos coa intención de evitar o intermediario –ao que chaman coyote-, que trata de explotar sempre ao produtor". Nun país que ten como base da alimentación o millo, a ameaza que representan os organismos tranxénicos sobre as sementes crioulas supón unha realidade preocupante. O portal www.gmcontaminationregister.org de Greenpeace garda rexistro de máis de 200 casos de contaminación transxénica que evidencian a difícil coexistencia coa agricultura tradicional, o que a experta resume con concisión: "A semente non orgánica só é boa para enriquecer a industria". No seu compromiso de sostibilidade ambiental e alimentaria, os cidadáns do departamento de Quetzaltenango elaboran abono orgánico "con cinza, que ademais elimina parásitos", e combaten as pragas a base de preparados de tabaco ou allo. "A nai terra ten a mesma constitución que os seres humanos. Cada aplicación de química convertería un tomate nunha pequena bomba contra ela e contra nós; produciríamos bombas, non alimentos", reflexiona. "Ademais, diversificamos a produción e nos puxemos de acordo entre os diferentes pobos para facer mercados en distintos días cada un, non queremos afectarnos a nós mesmos. E se hai quen non quere diversificar, como os papicultores –produtores de patacas- dun pobo lindeiro, negociamos con eles para producir e vender dun xeito escalonado uns e outros". Un 60% aínda asina con pegada dactilar Pero se, como indíxena, está sometida a unha histórica marxinación, explotación e saqueo territorial, como muller, debe enfrontarse a diario á violencia do machismo, instalado a nivel humano e institucional. No 2010 rexistráronse máis de 680 feminicidios. Malia terse aprobado unha lei condenatoria, calcúlase que o 98% dos crimes quedan sen castigo, segundo datos da Comisión Internacional Contra a Impunidade en Guatemala. Durante os anos que durou o conflito interno sufriron, ademais, formas específicas de violencia de xénero. No caso das mulleres maias, á violencia armada sumóuselle a de xénero e a discriminación étnica. Nunha nova emitida hai unhas semanas pola Cloc, Vía Campesina de Centroamérica, Rosalina Tuyuc, da Coordinadora Nacional de Viudas de Guatemala, denuncia que o Programa Nacional de Resarcimiento ignora ás vítimas de violación –crese que unhas 80.000 mulleres-, a maioría das cales "garda silencio" e sente aínda "vergoña e humillación, pois moitas foron violadas diante das súas familias". O día 8 de marzo, a Cloc alertaba de que as grandes multinacionais e o Estado "perseguen e intimidan ás mulleres guatemaltecas defensoras dos dereitos humanos e da terra". As activistas que "loitan en contra das empresas mineiras ou defenden os seus territorios" son acosadas, algo que tamén acontece "nos centros de traballo". É algo no que concorda María Rosario López Juárez: "Escoito moitas veces que o día que as mulleres cheguen ao poder, acaban os homes". Porén, a nivel lexislativo evolucionouse timidamente e, grazas á visibilización da loita das activistas e ao apoio de parte dos seus compañeiros, dentro da organización comunitaria comezan a ter voz. O artigo 96 do Código Municipal establece a creación de oficinas municipais da dona, que atenden as súas demandas a nivel grupal. E, por exemplo, xa cambiaron a pegada dactilar por unha sinatura de puño e letra entre un 30 e un 40% das mulleres das áreas rurais, "obrigadas ao analfabetismo que as marxina da vida pública para que os homes se vaian superpoñendo no poder". Non obstante, ao entender da líder campesiña "queda moito por facer se queremos mudar a asignación de roles que nos di que somos só amas de casa". E pon un exemplo íntimo clarificador: "Vivo cos meus pais. E son nai e pai ao tempo. Educo ao meu fillo, de catorce anos, para que comparta comigo as tarefas domésticas. E cando o meu pai e o meu irmán protestan e din: 'Esas son cousas de mulleres', eu respóndolle: 'Fillo, non lle fagas caso ao avoíño e ao tío, faimo a min, porque temos os dous as mesmas mans e debemos compartir, e ti aprender; e o día de mañá, se vas á universidade –eu defendo que os universitarios deben unir forzas e apego cos agricultores-, terás que valerte por ti mesmo. E se fas a túa vida ao lado dunha muller, terás que compartir con ela'. Do que lles transmitamos aos nosos fillos dependerá o futuro".


Sucesivos recursos da anterior concesionaria do servizo de emerxencias aéreas permítenlle seguir operándoo e cobrando por el á espera de que o Goberno galego certifique que a nova adxudicataria cumpre cos requisitosO 22 de decembro de 2017, hai case un ano, o padroado da Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia-061, dependente da Xunta, aprobou que o seu director-xerente, José Antonio Iglesias, que deixou o cargo hai un mes, iniciase o proceso para renovar o contrato de xestión do seu servizo de emerxencias aéreas en helicópteros, que se presta a través de dous aparatos con bases en Santiago e Ourense. Un ano despois o 061, no que está a vivirse unha crise interna coa substitución por parte da Xunta da súa cúpula directiva tras sucesivas polémicas arredor da súa xestión, aínda non foi quen de rematar ese proceso. O tribunal administrativo de contratos vén detectando nese novo concurso diversas irregularidades que están a ser aproveitadas pola anterior empresa adxudicataria para, mediante recursos, seguir prestando e cobrando o servizo a través de prórrogas do mesmo.Este luns o novo director-xerente do 061, José Flores, anterior director asistencial da fundación e que sucedeu hai un mes a José Antonio Iglesias á súa fronte, asinou unha resolución coa que volve paralizar o proceso de adxudicación do novo contrato dos seus helicópteros atendendo a un requirimento do tribunal administrativo de contratos. Este dálle novamente a razón á anterior concesionaria fronte á empresa á que agora se ía entregar o servizo, que ten que xustificar mellor que dispón do persoal preciso para operar os aparatos.Os helicópteros do 061 veñen sendo operados por Inaer-Babcock, como os tamén polémicos servizos de Salvamento Marítimo e loita contra os incendiosO servizo dos helicópteros do 061 viña sendo prestado, como a maioría do resto de helicópteros da Xunta (como os polémicos de Salvamento Marítimo ou loita contra os incendios) pola empresa Inaer, adquirida en 2017 pola multinacional Babcock. Porén, ao concurso aberto polo 061 hai un ano para renovar o seu servizo por outros catro anos prorrogables dous máis, e por 2,5 millóns de euros ao ano, presentouse tamén outra firma, Habock, presidida por Luis Miñano, empresario que no seu momento impulsara o crecemento de Inaer antes da súa adquisición por Babcock.A Xunta descualificou do proceso á anterior adxudicataria, Inaer-Babcok, por considerar que a oferta que presentou para volver facerse co servizo do 061 non cumpría os requisitos establecidos, o que deixou o concurso en mans da nova aspirante, Habock. Porén Babcock recorreu diversos trámites da adxudicación a Habock e forzou sucesivas paralizacións do proceso que lle veñen facilitando seguir prestando o servizo. O tribunal de contratos obriga á Xunta, tras un recurso de Inaer-Babcock, a volver a comprobar documentación da empresa finalista para facerse agora co servizo, Habock, impulsada por un ex-directivo de Inaer e que vén de ser renomeada como ElianceO último recurso de Babcock, agora feito público pola Xunta, data do pasado 5 de novembro e foi atendido polo tribunal administrativo de contratos o 30 de novembro. Na súa resolución, o tribunal obriga ao 061 a retrotraer o proceso de adxudicación para que Habock, que neste tempo xa cambiou de nome ao de Eliance Helicopter Global Services SL, "presente correctamente a documentación acreditativa dos medios persoais adscritos á execución do contrato". A empresa que quere facerse co servizo ten agora tres días para entregar esa documentación ao 061 e que este valore a continuación se o persoal cumpre os criterios esixidos antes de adxudicarlle o servizo. Mentres, un ano despois de iniciarse o proceso para renovar o contrato, a empresa actual, a recorrente Babcock, seguirá a prestar o servizo. Unha investigación penal analiza a adxudicación en 2015 por 120 millóns de euros das ambulancias de emerxencias do 061, que circularon durante meses con sobrepeso e eivas de seguridadeAs sucesivas resolucións do tribunal de contratos obrigando ao 061 a refacer correctamente uns trámites considerados incorrectos, e que están a permitir que o servizo de helicópteros siga sen renovarse e en mans da anterior adxudicataria, engádense ás sospeitas que pesan, neste caso no eido penal, sobre o xeito en que a mesma fundación adxudicou en 2015 as súas ambulancias de emerxencias nun concurso de 120 millóns de euros. Un técnico da fundación está imputado xunto con varios empresarios que supostamente tiveron acceso previo ás condicións do concurso. No marco desa investigación, un informe pericial da policía constatou diversas eivas de seguridade nas ambulancias do 061, que circularon durante meses con sobrepeso pero que a Xunta asegura que xa cumpren coa normativa. No ámbito laboral, veñen sendo recorrentes as protestas tanto do persoal propio do 061 como do das empresas de ambulancias que prestan servizo para a fundación. Os sindicatos critican que o Goberno galego non ten en conta que as rebaixas que esas firmas ofreceron para facerse cos contratos son inasumibles economicamente para unha correcta prestación do servizo e acaban supoñendo ou recortes aos seus traballadores ou incrementos posteriores dos custos para a Xunta. A esas protestas sumáronse nos últimos meses as derivadas do traslado das sedes centrais dos dispositivos de emerxencias da Xunta desde Santiago a unhas novas instalacións na Estrada ás que foron obrigados a desprazarse os seus traballadores.O TSXG vén de anular os servizos mínimos do 100% que a Xunta impuxo ao persoal de atención telefónica do 061 durante a súa folga do pasado veránA última polémica laboral arredor do funcionamento do 061 ten data de hai dúas semanas. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia divulgou unha sentenza na que anulou, como vén facendo noutros moitos ámbitos, os servizos mínimos do 100% que a Xunta impuxo ao persoal de atención telefónica do 061, externalizado a través dunha empresa, durante a folga que desenvolveron o pasado verán. Neste contexto o pasado 13 de novembro a Consellería de Sanidade anunciou a "substitución" de quen viña sendo director-xerente do 061 desde a chegada de Feijóo á presidencia da Xunta en 2009, José Antonio Iglesias. E uns días despois, a través do Diario Oficial de Galicia, desvelou que a crise na cúpula da fundación sería máis ampla e afectará tamén a dúas das tres direccións de área inferiores do 061.


Summary: O festival terá lugar do 8 ao 9 de xullo e dará inicio á programación de verán deste municipio que recupera a Festa do Mar e a Festa da Ameixa.

A música volverá ao parque de Ánkar, na parroquia de San Salvador en Poio. O Concello anunciou onte que repite experiencia co festival que leva o nome do lugar con actuacións os días 8 e 9 de xullo a partires das 22 horas. O cartel deste ano, presentado polo concelleiro de Festexos, Xosé Luís Martínez, terá como protagonistas as actuacións de Baiuca e o cantautor Andrés Suárez. Baiuca: "Cantar en galego xa é reivindicar, pero non cómpre dicilo na letra" "É unha oferta de lecer plenamente consolidada, que naceu durante o contexto que vivimos durante a pandemia da Covid-19 en veráns anteriores e que chegou para quedarse", afirmou o edil que salienta a traxectoria dos artistas que protagonizan esta nova edición do festival. Baiuca, o proxecto musical dirixido polo catoirense Alejandro Guillán, volve actuar en Poio despois de atraer a un gran número de asistentes ao concerto ofrecido no municipio o pasado verán. Pola súa banda, o ferrolán Andrés Suárez chegará ao Sons de Ánkar no medio dunha gran xira, na que, ademais de presentar os seus últimos temas, non faltan as súas cancións máis coñecidas, dentro dunha ampla traxectoria musical que comezou hai xa 20 anos. Artistas de proxección internacional "Estamos a falar de artistas galegos que hoxe en día son coñecidos e referentes máis alá das nosas fronteiras, polo que estamos convencidos de que axudarán a continuar consolidando esta aposta musical como un dos pratos fortes do programa Verán en Poio", sinala o concelleiro de Festexos. O 'Embruxo' de Baiuca conquista os Premios Ruído O Sons de Ánkar supón, segundo Martínez, o inicio dunha programación musical ampla que se estenderá por todas as parroquias de Poio ao longo do verán, tanto a través de concertos como de actuacións programadas dentro de citas como a Festa do Mar ou a Festa da Ameixa.


Summary: Serafín Rodríguez e Carlos Rivas están a piques de entrar en prisión após seren condenados a 3 anos de cadea por un delito "contra os dereitos d@s traballador@s" supostamente cometido na folga do transporte de 2008. Repasamos con Serafín o acontecido e como están a vivir esta situación.

"Había unha folga do transporte pola negociación do convenio. Ese día había unha reunión na rotonda de Bouzas, onde está a gasolineira, ás 12.00 da noite. Ian informarnos de como estaba a negociación do convenio os tres sindicatos. Cheguei sobre as doce menos cuarto. Estabamos agardando, eu cun compañeiro falando. Había unha ou dúas grilleiras en fronte. Saíu un policía, veu xunto a min e díxome: 'Acompáñeme ao furgón'. Pregunteille por que e díxome que fora. Non te podes negar, de maneira que alá fun. Ao chegar díxome, 'déixeme a súa documentación' e dixen 'como? por que?'. Respondeume que me viran tirar pedras. Eu acababa de chegar, como que me viran tirar pedras? Díxome que estivese tranquilo, que estaba todo gravado e que se non fixera nada non tiña por que preocuparme. Eu quedei tranquilo. Comentei o caso co meu compañeiro e despois da reunión marchei para a casa. De alí a un tempo chegoume a notificación do xulgado con dous delitos: un por tirar pedras e outro contra o dereito dos traballadores. Do primeiro fun absolto porque non había probas, eu non tirara nada. Imputáronme o do delito contra o dereito dos traballadores e son os 3 anos de cadea que me piden." Así lembra Serafín Rodríguez o que aconteceu aquela madrugada de 2008. Traballador do transporte, casado e con dúas crianzas (de 3 e 8 anos), foi condenado a 3 anos de privación de liberdade xunto con Carlos Rivas. Daquela greve lembra que "foi unha das máis pacíficas, mesmo recoñecido polos empresarios". Agora, a piques de se materializar a sentenza da Audiencia provincial, asegura que "non me entra na cabeza" como puideron ser condenados "por non facer nada". "Eu", salienta, "na xustiza xa non creo". O PP rexeita outorgar o indulto A campaña de apoio a Serafín e Carlos intensificouse nos últimos días perante a inminente execución da sentenza. Neste senso, aos milleiros de persoas que se congregaron en Vigo a pasada fin de semana para demandaren o indulto para estes dous traballadores, súmanse as máis de 4.000 sinaturas recollidas na plataforma virtual change.org. No entanto, o Goberno español continúa sen se pronunciar e, no caso galego, o Partido Popular xa rexeitou demandalo. "Ogallá ningún familiar desas persoas [dos deputados do PP] pase polo que estou pasando eu, porque é unha inxustiza total", apunta Serafín, ao tempo que, di, "entrar na cadea fúndeche a vida, perdes o traballo. Non é unha brincadeira". Sen antecedentes penais e cunha vida normalizada, Serafín [mais tamén Carlos] pregúntanse como explicar ás súas crianzas "que seu pai vai ir á cadea sen facer nada". Unha maré de solidariedade Malia todo, Serafín recoñece que "axuda moito" a sobrelevar a situación a solidariedade amosada nas rúas da cidade olívica por persoas chegadas desde todos os puntos do país. "Non contaba con tanta xente, co día que facía". Tanto el coma Carlos amosaron a súa emoción e sorpresa pola maré humana que asolagou as rúas viguesas reclamando o indulto para ambos os dous traballadores. "Hai xente que non me coñece de nada que me amosan o seu apoio pola rúa" porque, explica, "saben que me pasou a min como lles podería pasar a eles". Á espera de que a xustiza emita o ditame de execución da sentenza --a partir do momento en que lles restarán 10 días para entraren en prisión-- desde a CIG, CCOO e UGT continúan a reclamar o indulto ao berro de "Non pode ser, non pode ser, obreiros na cadea e corruptos no poder".


Summary: Morre dum cancro aos 67 anos. Militante do PCP desde 1972 até 2003, foi um dos impulsores de Renovação Comunista. Em 2005 integrou como independente a candidatura do Bloco de Esquerda ao Parlamento europeu. Acabou por coliderar a formação, com Catarina Martins, no período 2012-2014.

Médico de formação, João Semedo é um dos nomes de maior peso na vida institucional e orgánica do Bloco de Esquerda durante os últimos lustros. Considerado um renovador do marxismo —abandonou o PCP após as suas posições serem derrotadas pelos partidários da linha política histórica de Álvaro Cunhal—, foi parlamentar nas bancadas da formação bloquista durante três legislaturas. Com a saída da liderança do partido de Francisco Louçã em 2012, João Semedo assume o mando do Bloco a estrear uma sorte de bicefalia com Catarina Martins. A fórmula teve um sucesso relativo e concluiu em 2014, quando a dupla Semedo-Martins vence numa convenção partidária as teses defendidas por Pedro Filipe Suares, crítico com as aproximações da formação ao Partido Socialista. A partir desse momento, Semedo deixou o primeiro plano a Catarina Martins, actual máxima dirigente do Bloque. Já alcançado pelo cancro, Semedo participa em 2015 na fundação do movimento cívico "Direito a morrer com dignidade".


Summary: A fiscalía francesa considera que o nome Liam, co que os proxenitores rexistraron a crianza, vai contra os propios dereitos e intereses da crianza.

Máis unha vez, pais e nais bretóns que elixen poñer un nome en bretón á súa crianza acaban perante a xustiza. Aconteceu con Fañch e con Der'Hen e vén de pasar agora con Liam, no condado de Mor-Bihan. A parella que escolleu este nome para a súa filla vén de ser citada a declarar. Segundo a fiscalía francesa, Liam é un "nome que vai contra os intereses da crianza", argumentando que leva a confusión de xénero. Pon exemplos como o de Liam Gallagher, o que fora cantante de Oasis, ou o actor Liam Neeson. O primeiro fillo de irlandeses e o segundo irlandés el propio. Liam é un nome masculino tradicional en Irlanda mais en Bretón Liam non está ligado a xénero ingún. A crianza naceu o pasado mes de novembro. A fiscalía pide ao xuíz que proceda" á supresión deste nome nos rexistros do estado civil" e que lle atribúa "ao neno outro nome elixido polos pais e, no seu defecto, polo xuíz". Desde diferentes colectivos e asociacións na defensa da cultura e lingua bretoa xa amosaron o seu malestar e protesta por esta medida da fiscalía, que enmarcan na falla de dereitos e recoñecemento para o idioma propio da Bretaña, que poden falar entre 180.000 e 250.000 persoas.


Summary: Logo de que a pasada tempada a Liga Galega de Traiñeiras (LGT) estrease unha normativa na que se estabelecen idénticas regras e premios para mulleres e homes –coincidindo co quinto aniversario da liga feminina- o número de traiñeiras participantes no torneo pasou de seis a dez, récord absoluto do campionato.

Cobrar idéntica cantidade de diñeiro polo desempeño dun mesmo traballo, con independencia do xénero da persoa que o leve a cabo, é algo que debería ser considerado un axioma, mais os feitos, teimudos -como aseveraba Lenin-, encárganse reiteradamente de desmentilo. Un dos eidos onde a situación de desigualdade forma parte da realidade cotiá das mulleres e o do deporte, onde a día de hoxe son maioría as disciplinas nas que reciben menos recompensa por idéntico logro. O mundo do remo non escapa desta situación, mais desde hai varios anos veñen dando pasos en favor da equiparación real mediante unha serie de medidas que se traduciron nun récord de participación feminina na Liga Galega de Traiñeiras (LGT), a competición por excelencia do remo de banco fixo na Galiza. Así, logo de que a pasada tempada a LGT estrease unha normativa na que se estabelecen idénticas regras e premios para mulleres e homes –coincidindo co quinto aniversario da liga feminina- o número de traiñeiras participantes no torneo pasou de seis a dez, récord absoluto do campionato. Desde a Asociación Liga Noroeste, entidade organizadora da Liga Galega de Traiñeiras, comparten con Nós Diario a súa "satisfacción" ao coñecer este dato, e considérano un "recoñecemento" á súa aposta pola "igualdade total". "Antes os homes facían tres millas marítimas -exactamente 5.556 metros- distribuídos en catro longos e tres ceavogas, e as mulleres xusto a metade, mais agora todos os equipos percorren a mesma distancia, independentemente do xénero dos seus integrantes. Había xente que pensaba que a aplicación deste e outros requisitos máis duros que xa existían na categoría masculina, como a cota de remeiras canteirás e propias, podía facer que baixase o número de traiñeiras inscritas, pero produciuse o efecto contrario", sinalan. O CR Rianxo, a SD Samertolameu-Oversea, CR A Cabana-Ferrol e AD Esteirana únense así a Cabo de Cruz, Salgado-Perillo, Tirán-Pereira, CM Mugardos, CR Chapela e CRN Ribeira para conformar unha liga de récord na que as dez embarcacións de mulleres que conforman a división supoñen case 33% do total. A competición integrarana en 2020 un total de 31 traiñeiras, que sucarán as rías galegas durante os meses de verán, aínda que o calendario oficial non será público até o mes de marzo. A outra gran novidade da Liga Galega de Traiñeiras en 2020 será o nacemento dunha competición de remoergómetro, configurada como actividade paralela ás regatas e que busca fomentar o deporte entre os máis pequenos. Avances desde Euskal Herria e a FISA Dous anos antes de que se levase a cabo a equiparación total na Liga Galega de Traiñeiras, en 2017, a Federación Internacional de Remo (FISA) decretaba que os homes e as mulleres disputasen as mesmas probas en todos os seus campionatos, pois até ese momento contaban con diferentes regras e normas. Seguindo este modelo, en Euskal Herria tomaron exemplo e en 2018 estabelecían a mesma recompensa para as traiñeiras gañadoras nas categorías masculina e feminina da lendaria Bandeira da Concha, con 24.000 euros para cada unha. Ese ano repartíronse, por vez primeira, 83.000 euros en premios tanto para homes como para mulleres, cando doce meses antes o percibido polas remeiras femininas era inferior en máis de 15%.


Summary: O Estado español é o segundo da Europa dos 27 con máis policías por habitantes e o terceiro que máis porcentaxe do PIB adica a 'seguridade', 2 de cada 100 euros. En ambos os dous casos, moi por riba da media da Zona euro.

Un axente das forzas de seguridade por cada 200 habitantes. A ratio de policías no Estado español está á cabeza de Europa, só superado por Chipre. Tamén no Estado español é dos que máis cartos destinan no Vello continente a 'seguridade' (forzas de seguridade, prisións...) en partidas que non se viron apenas minguadas pola crise. 'Polícia: a paixão dos governos da crise' é un artigo de opinión que o portal portugués Esquerda.net publicou esta segunda feira. Centrada na policía portuguesa, na nova ofrécense datos e cifras sobre este tema a nivel europeo. E o Estado español aparece copando os primeiros postos. O duplo que a media europea A media da zona euro canto a policías por mil habitantes é do 1,8%. Cinco estados da UE superan esa porcentaxe, mais tres deles (Chipre, Estado español e Portugal) de forma máis que notábel. Chipre ten unha ratio de case 7 axentes por cada 1.000 persoas, o Estado español 5 e Portugal 4,6. Isto é, no Reino de España hai un integrante das forzas de seguridade do Estado por cada mil habitantes. A media europea, lembremos, non chega a un por cada 500. Estas cifras teñen correlación en fondos e investimentos en policía e 'seguridade'. O Estado español é o terceiro da Europa que máis porcentaxe do seu PIB destina a estes apartados, un 2.1% do total. Un despece indica que dese 2,1 por cento, o 1,4% vai para as forzas de seguridade e un 0,2% para prisións, entre outros apartados. Nesta listaxe só Chipre e Portugal (cada un destina o 2,4% do PIB) superan o Estado español. A media da Zona Euro está no 1,8%. Tamén o Estado español lidera a UE canto ao número de pres@s, con 186 por cada mil habitantes; fronte os 108 da zona euro.


Summary: Crianzas chegadas dos sete centros de ensino adscritos ao Plan Revitaliza de compostaxe presentaron onte no II Congreso de Educación Ambiental os proxectos derivados desta iniciativa da Deputación de Pontevedra que ten na escola un dos seus piares fundamentais. Participaron 10.500 estudantes da provincia.

O Pazo da Cultura de Pontevedra acolleu esta terza feira a presentación dos proxectos sobre compostaxe das case once mil crianzas que ao longo deste curso traballaron no Plan Revitaliza, unha iniciativa impulsada polo vicepresidente da Deputación de Pontevedra, César Mosquera, que pretende formar ao alumnado en materia de compostaxe e prevención de residuos urbanos. O proxecto, que contou co deseño e supervisión do Centro de Educación e Investigación Ambiental de Galicia (Ceida) á hora de poñelo en práctica, difunde as bondades da compostaxe entre os escolares, definidos como "axentes multiplicadores" polo director do centro, Carlos Vales. O Plan Revitaliza pretende formar e sensibilizar aos máis novos na xestión dos residuos racional baseada na compostaxe, no reaproveitamento e na reciclaxe. No acto, o alcalde de Pontevedra Miguel Anxo Fernández Lores insistiu no seu compromiso coas políticas ecoloxistas e na obriga por parte das institucións de colaborar con este tipo de iniciativas co fin de "deixar o planeta máis limpo e con mellor saúde para as nosas fillas e netas". Os centros de ensino adscritos ao Plan Revitaliza foron o CEIP Noalla de Sanxenxo, o CEP Riomaior de Vilaboa, o IES Terra de Turonio e Gondomar, o CEIP Ramón de Valenzuela, p CEIP Plurilingüe Enrique Barreiro Piñeiro de Cambados, o IES Luis Seoane de Pontevedra, e o Colexio Plurilingüe San Fermín de Caldas de Reis, sendo instalados nestes catro últimos cadanseu composteiro. Entre as actividades desenvolvidas ao longo do curso destacan tamén os traballos de investigación acerca das vantaxes do uso do compost como fertilizante, as tareas de concieciación ás familias da importancia dunha composteira na casa ou a creación dunha vermicomposteira para o estudo e identificación da anatomía e fisoloxía das miñocas e doutros organismos que interveñen no proceso de compostaxe, este último levado a cabo no centro de secundaria de Gondomar.


Summary: Jorge Suárez fala da "posibilidade histórica" de ter un presidente galego "xurdido dun movemento de unidade popular".

Jorge Suárez, alcalde de Ferrol, considera que ningún dos rexedores da Marea deben ser candidatos á Xunta de Galiza. En declaracións á cadena Ser, o ferrolán amosou o seu convencemento de que estes alcaldes non deben deixar os seus postos, "por responsabilidade" e compromiso coa veciñanza que os elixiu. Así que non el propio, nin Martiño Noriega nin Xulio Ferreiro deberían encabezar a lista da Marea para tentar conquistar a Xunta. "Non deberiamos abandonar os nosos postos nas trincheiras", dixo. O dirixente de Esquerda Unida considera que os resultados obtidos por En Marea o 20-D non teñen "parangón" na historia "para un grupo que representa só os intereses dos galegos" e considera que nas eleccións galegas previstas para este ano eses resultados poden mesmo ser mellores. "Temos a posibilidade histórica de ter un presidente da Xunta xurdido dun movemento de unidade popular".