Un ano máis a Comisión de Festas do Barrio de San Pedro organiza a Feira da Primavera, que este ano ten por principal novidade a ampliación a toda a rúa dos Concheiros, que se unirá ás rúas e espazos habituais: Rúa de San Pedro, Cruceiro de San Pedro e Praciña de San Pedro. Desta maneira, duplícase a capacidade da Feira que chega aos 210 postos que, sumados aos establecementos do barrio, suman máis de 300 postos e terrazas. Este ano duplícanse tamén as actividades paralelas á Feira, cunha importante programación, onde destacan os maios, a sesión vermú, o concerto de Xerock e os tres concertos da noite que financian -por vez primeira- os bares e restaurantes do Barrio (Magnifique Bande dos Homes sen Medo, O Sonoro Maxín e a Compañía do Ruído). Praza Pública contará cun stand de seu preto do Cruceiro de San Pedro. Poderánse mercar camisolas e tamén facer achegas para converterse en socio do xornal. Programa da Feira 2013 12:00 Construción dos Maios (Praza 8 de Marzo) Pasarrúas: Art-monium (Rúa de San Pedro) Pasarrúas: Coro Cutún (Rúa Concheiros) Visita guiada ao Museo do Pobo Galego. Exposición de Mapas Antigos de Galiza. (Praza 8 de Marzo) 13:00 Pasarrúas-regueifeiro: Triroliro (Rúa Concheiros) Obradoiro: Danza para nenas/os. Espazo Aberto. (Praciña de San Pedro) 13:30 Sesión Vermú: O Sonoro Maxín (Rúa Concheiros) Pasarrúas: Grupo de Gaitas da Xuntanza e Cabezudos (Rúa de San Pedro) 16:00 Concerto: Xerock (Praza 8 de Marzo) Espectáculo Infantil: A Historia de Brancaflor (Praciña de San Pedro) Pasarrúas: Oito nun piso (Rúa Concheiros) Pasarrúas: A Magnifique Bande dos Homes sen Medo (Rúa Concheiros) 17:00 Procesión do Maio cos Tabernícolas (da Praza 8 de Marzo a Concheiros) Mostra de Danza: Baile moderno e hip-hop. Centro Starben (Praciña de San Pedro) 18:00 Pasarrúas: Art-monium (Rúa de San Pedro) Obradoiro: Danza para adultas/os. Espazo Aberto. (Praciña de San Pedro) Espectáculo Infantil: A Historia de Brancaflor (Rúa Concheiros) 19:00 Pasarrúas: Coro Cutún (Rúa Concheiros) Obradoiro: Tango. Espazo Aberto. (Praciña de San Pedro) Obradoiro: teatro para nenas/os (No local de Espazo Aberto) 20:00 Pasarrúas: Art-monium (Rúa Concheiros) Danza Oriental: As Feiticeiras (Praciña de San Pedro) Astronomía na Beirarrúa (Cruceiro de San Pedro) 21:00 Concerto: A Magnifique Bande dos Homes sen Medo (Praza 8 de Marzo) Concerto: O Sonoro Maxín (no principio da Rúa Concheiros) Concerto: A Compañía do Ruído (no final da Rúa Concheiros) 23:00 Queimada-Popular: O Chamán do Baixo Miño (Rúa Concheiros)


Summary: A asociación Roxín Roxal si que as mámoas de Porto dos carros e Cal do Pico foron afectados por esa actuación.

A Asociación Cultural Libre de Paderne Roxín Roxal denuncia os danos sufridos por varios enterramentos megalíticos afectados por unha corta de eucaliptos nas parroquias de Adragonte e Vigo, en Paderne, na comarca de Betanzos. Estas mámoas, explican, son as de Porto dos Carros e Cal do Pico e estaban sen catalogar "e non aparecen polo tanto no PXOM municipal nin nos rexistros autonómicos". En Porto dos Carros e Monte da Rampla 1 a corta de eucaliptos foi recente e produciu "danos evidentes. A segunda destas mámoas xa se atopaba parcialmente destruída pola construción dunha estrada". Roxín Roxal explica que estes monumentos megalíticos foron descritos polo Grupo de Arqueoloxía Terra de Trasancos e dados a coñecer no Anuario Brigantino de 2015. Atópanse nunha zona rica en xacementos, próxima ao núcleo de mámoas do Monte de San Antón, co que fan conxunto. "Estas últimas mámoas, ao contrario que as de Paderne, atópanse coidadas e visibles nunha zona onde se combinan as explotacións forestais e gandeiras". Roxín Roxal dirixirase aos responsábeis da xunta e Concello para que estes elementos patrimoniais sexan catalogados e postos en valor.


Summary: A mensaxe do monarca reivindicou a "unidade" dos partidos ante a crise económica, que centrou a súa intervención. Tamén realizou veadas alusións ao proceso soberanista aberto en Catalunya. PP e PSOE aplauden o discurso real.

"Unidade" foi unha das mensaxes máis repetidas polo rei Juan Carlos na súa mensaxe de Noiteboa. Porén, as súas palabras, un ano máis, xeraron desunión entre as forzas políticas. Mentres que BNG, IU e ERC criticaron duramente as súas palabras, PP e PSOE aplaudiron o chamamento do monarca a "superar as diferenzas entre partidos para buscar o punto en común entre todos", en palabras do popular Carlos Floriano, e a socialista Trinidad Jiménez salientou "a proximidade do Rei cara aos problemas da sociedad" nun discurso "moi axustado á realidade social e económica do país". Mentres que BNG, IU e ERC criticaron duramente as súas palabras, PP e PSOE aplaudiron o chamamento do monarca a "superar as diferenzas entre partidos para buscar o punto en común entre todos" En concrteto, a portavoz do BNG no Congreso, Olaia Fernández Davila, reprochoulle ao rei a "total falla de autocrítica no tradicional discurso de Noiteboa, nun ano no que esta institución caeu nun enorme descreto". A deputada do BNG tamén criticou a "condescendencia do rei coas venenosas políticas de recortes do Goberno de Rajoy" e denunciou que o monarca "se moveu nunha calculada ambigüidade no que atinxe á crise cuxos custes están a recaer nos cidadáns". "O Rei -criticou Davila - defendeu por un lado o sistema de protección social e de benestar pero coa fórmula da austeridade, e incluso utilizou o binomio austeridade e crecemento cando todo o mundo sabe que é un cóctel imposible". Semellantes foron as críticas dende Esquerda Unida. Cayo Lara cualificou de "pobre" o discurso e dixo que amosou "un moi preocupante distanciamento da tráxica realidade que viven e sofren millóns de cidadáns e cidadás no país a consecuencia da crise". Lara cre que a intervención de Juan Carlos resultou "retórica e oca" e afirma que se situou "fóra da realidade ao evitar sinalar conscientemente as causas da recesión que nos atenaza, do incremento do paro e da pobreza, dos desafiuzamentos". No discurso real houbo tamén veadas alusións ao proceso soberanista aberto en Catalunya. O rei pediu "respecto ás leis", o que foi constestado polo republicano Oriol Junqueras solicitando á súa vez "respecto á democracia e á vontade dos cidadáns". O BNG criticou a "ambigüedade" coa que o monarca tratou este asunto e concluiu preguntándose "cal é a utilidade dunha institución caduca e fortemente cuestionada". O rei pediu "respecto ás leis", o que foi constestado polo republicano Oriol Junqueras solicitando á súa vez "respecto á democracia e á vontade dos cidadáns". En El Diario Juan Luis Sánchez afirma que "o rei fixo onte un exercicio de militancia na cultura política da Transición. E fixoo debuxando un mapa tramposo da realidade: dixo que en España se está "xerando un desapego cara ás institucións e cara á función política que a todos nos preocupa". Chamouno desapego e non o chamou crítica. Chamouno desapego e non o chamou desacordo. Chamouno desapego para que pensemos que cando un reclama un modelo diferente de artellar a democracia non está propoñendo, está 'despegándose'". E conclúe que "con esta mensaxe, o rei baleira de contido político toda a reivindicación social, á que nin nomea no seu discurso. Establece que non hai culpa no modelo político, que só hai crise".


Que Marcos Nine estea a presentar o seu filme La Brecha no Festival Internacional de Cine Independente de Bos Aires (BACIFI) é unha proba máis de que o Novo Cinema Galego non é só unha etiqueta, senón unha realidade que está a dar os seus froitos. E aínda máis. É un síntoma de que o cine experimental atopou o seu espazo no noso país. "O que está a pasar é que, por unha vez na historia, non chegamos con retraso, senón ao mesmo tempo que os demais, con autores de éxito internacional como Óliver Laxe ou Xurxo Chirro", salienta o crítico Martin Pawley. A experimentación é un dos piares do traballo de Chirro, Alberte Pagán ou Lois Patiño. E o seu ronsel é tamén visible nalgunhas obras de Ángel Santos, Susana Rei ou Xacio Baño. Tampouco propostas anteriores de Marcos Nine, como Aaron ou Manuscritos Pompeianos eran totalmente alleas a esta influencia. "La Brecha é o máis experimental que fixen na medida en que aquí si que existe unha intención deliberada de destruír a narración convencional, aínda que en canto á estrutura paréceme un filme bastante clásico. O que ten que ver con traballos anteriores non é tanto o compoñente experimental, senón o uso de determinados materiais que teñen que ver co gráfico e o estático. Habitualmente pensamos no cine como imaxes en movemento e Manuscritos está feito case integramente con fotos de graffitis. En Aaron xa empregara unha importante base de fotos para narrar. Despois fixen Radiografía dun autor de tebeos que nunha gran parte está feita con páxinas de cómic, e agora La Brecha con filminas. Interésame iso, materiais que a priori non son cinematográficos e facer películas con eles", explica por correo electrónico desde Bos Aires. La Brecha procurou unha vía de expresión incontrolable para o autor, libre das rutinas do profesional, da "prisión do oficio". "En primeiro lugar comecei sorteando posibles contidos da película para destruír a orde, e que o guión fose arbitrario. Despois mercamos material de 16mm de filmes educativos, publicitarios ou industriais e eu debía explicar os conceptos que inspiraron o proxecto sen coñecer o material co que contaba para facelo. E finalmente están os resultados do traballo de taller que son totalmente abstractos. Detrás de todo isto hai un proceso de maduración mental no que te dedicas a reflexionar sobre ti mesmo e sobre cales son os porqués de que realices un tipo de traballos e non outros. Reflexións sobre a educación, o medo ó fracaso, a non ser entendido polo público...", subliña Nine. O cinema experimental son "películas artesanais (non por iso menos acabadas), feitas fóra dos círculos comerciais ou de subvencións, que se desenvolven nos límites das normas expresivas e estéticas" A longa traxectoria de Pagán Mais se temos, en Galiza, un experto na materia, sen dúbida é Alberte Pagán. "A tradición do cinema experimental é tan vella como o propio cinema. Foron as salas comerciais as que se afastaron dela. Eu só fago o cine que me gusta", asegura. No seu libro Introdución aos clásicos do cinema experimental 1945-1990 defíneo como "películas artesanais (non por iso menos acabadas), feitas fóra dos círculos comerciais ou de subvencións, que se desenvolven nos límites das normas expresivas e estéticas". Polo seu mesmo carácter vangardista o que en certo momento resulta experimental e pouco asimilábel pola audiencia pode chegar a ser moeda de cambio tempo despois (hoxe a publicidade televisiva ou os vídeos musicais non son máis que cinema experimental aplicado). O cinema experimental, en grande medida, é un cinema anti-comercial: nun senso básico, non busca o beneficio económico; non se distribúe en salas comerciais; a nivel expresivo é un cinema que reacciona ante as normas cinematográficas establecidas (o Modo de representación institucional). Nese sentido, é un cinema non narrativo ou mesmo anti-narrativo". Pagán presentou na última edición de Cineuropa A Pedra do Lobo, que pode considerarse o seu primeiro filme de ficción. "Non é unha película superrealista, aínda que utiliza algún dos mecanismos dos superrealistas: a escritura automática (léase "improvisación"), a xustaposición de elementos dispares para criar unha nova entidade (léase "montaxe"), a inspiración onírica (algún dos textos recitados nacen directamente de soños dos seus protagonistas). Pagán presentou na última edición de Cineuropa A Pedra do Lobo, que pode considerarse o seu primeiro filme de ficción Seguindo as leccións de Larry Jordan (quen en Sophie's Place crea unha serie de planos non para ilustrar unha narración, senón para que a narración, o relato, xurda desa montaxe de planos en principio inconexos) e de José María Zabala (quen fai algo semellante en Axut, buscando romper a continuidade narrativa entre un plano e o seguinte), intentei producir unha serie de planos e imaxes inconexos, desvinculados entre si, coa esperanza de que a mera xustaposición deles provoque o relato, a historia", comenta el mesmo na ficha do filme na web da Axencia Audiovisual Galega. E a historia que así lle saíu -engade- ten que ver coas relacións de parella ou coa emigración e a volta á terra anos despois. Apunta ademais que "A Pedra do Lobo nace de Eclipse", -curta sobre as transformacións que o paso do tempo produce nunha árbore-, e non é a súa última creación. Pois despois dela viñeron outras dúas. Unha é A quem se lhe conte, montada con vellas imaxes do desastre do Prestige, con son ambiente. A outra é Película urgente por Palestina. Xa sinala el no seu libro que "o cinema experimental é politicamente subversivo porque cuestiona os modos de representación do poder". E así o mostra a súa propia traxectoria. Película urgente por Palestina amosa conexións, neste sentido, con obras anteriores súas como Os Waslala, sobre labregos e labregas do norte de Nicaragua, sandinistas perseguidos pola Contra e pola ReContra, ou Asahra Hurratun!, ollar oblicuo ao conflito do Sahara. "Película urgente por Palestina está gravada cámara en man. Planos móbiles e con pouca distancia, ao contrario de Asahra Hurratun!. Son imaxes de Palestina, de Ramala, de Hebrón, de asentamentos xudeus no medio de Hebrón, da manifestación semanal, de rapaces que tiran pedras e soldados que responden con granadas lacrimóxenas... A quem se lhe conte é unha pintada que atopei nunha parede. E ten algo de reflexión sobre a paisaxe como depositaria da historia: as pegadas da historia na pedra..., e un fondo político e social. O petróleo como algo que estraga a paisaxe, e como gasolina, representada con planos de estradas con moito tráfico. Ao chegar á metade, repítense as mesmas imaxes pero invertidas", subliña. Lois Patiño e a paisaxe A paisaxe é un dos eixes de referencia da obra de Lois Patiño. A relación entre o observador e o observado, entre espazo e figura humana, alicerzan os seus filmes Paisaxe interior, Paisaxe-duración ou Paisaxe-distancia. Na vibración da terra, que foi proxectada na última edición de Cineuropa, é un percorrido por unha paisaxe orixinaria: volcáns, fervenzas... previos á humanidade e animados por unha vida propia que as persoas, superadas pola contorna e olladas desde a distancia, só poden contemplar. O autor, que se encontra estes días en Islandia traballando nun dos seus novos proxectos, aproxímase ao espazo da Costa da Morte na súa última película, na que se insire Ecos del bosque, reflexión sobre a transformación da paisaxe pola acción humana. A relación entre persoa e contorna natural volve ser piar deste filme, que se achega tamén ás historias e lendas do lugar. "As últimas obras de Lois Patiño teñen conexións coa de autores que actualmente traballan arredor da paisaxe coma Peter Hutton ou Sharon Lockhart, ou co Study Center de Harvard: un cinema antropolóxico..." "As últimas obras de Lois Patiño teñen conexións coa de autores que actualmente traballan arredor da paisaxe coma Peter Hutton ou Sharon Lockhart, ou co Study Center de Harvard: un cinema antropolóxico.... En Costa da Morte teñen moito peso o son, o diálogo: as conversas entre os veciños: nunha falan sobre o Monte Pindo... Son planos de gran campo, tomados desde a distancia, combinados con esas voces máis íntimas, como se as persoas que falan estivesen xusto aí ao lado. Así, é menos contemplativa que outras obras anteriores del arredor da paisaxe", explica Martin Pawley.


Summary: O Instituto Xeográfico español rexistrou na mañá da sexta feira, día 29, un sismo de magnitude 4,4 no mar Cantábrico, á altura de Viveiro, que se sentiu en varios puntos da Galiza.

Un terremoto de 4,4 rexistrado no Cantábrico sentiuse en varios puntos da costa norte da Galiza. Localizouse "a uns 50-60 km da costa ao norte de Cariño", explica a sismóloga de garda do Instituto Xeográfico español. Tivo lugar, segundo os datos do citado organismo, ás 6.32 horas da mañá, a unha profundidade de 10 quilómetros, na localización 44.3364,-7.9449, e a unha distancia de 1.926,9 quilómetros. A pasada cuarta feira, o citado instituto rexistrara outro movemento de terra, na mesma zona, de menor magnitude, 2,4. O movemento puido apreciarse alén do litoral, segundo informaron o instituto varias persoas. Tamén nas redes sociais, usuarias e usuarios deron conta do terremoto: "Sentino perfectamente durante uns 5 segundos en Lugo cidade", advertían. Toda a Mariña, mais tamén Arteixo, A Coruña, Ferrolterra... e outros puntos como As Pontes, Vilalba, Carballo, Betanzos e mesmo Compostela notaron o movemento sísmico. O 112 indicou que no Centro Integrado de Atención ás Emerxencias 112 Galiza rexistráronse varias chamadas desde A Coruña, Oleiros, Valdoviño, Irixoa, Cervo, Viveiro, Ferrol e Lugo en relación con este terremoto; con todo, gran parte das localidades afectadas aseguraron que non se rexistrou ningún tipo de incidencia. De feito, o alcalde de Ortigueira, Juan Penabad Muras comentou, en declaracións a Europa Press, que "foi máis o susto que outra cousa, como se viu en redes sociais". "Non se rexistrou ningunha incidente. De feito comprobamos as dúas zonas de centro histórico, tamén a de Espasante, e tampouco se notificou nada", explicou o rexedor. Testemuños Pola súa proximidade ao epicentro, a área de Ferrolterra foi unha das zonas nas que máis se deixou sentir o sismo. "Ao redor das 6,30 horas sentín que a cama se movía; non chegou a desprazarse pero si se movía bastante", explica Isabel, traballadora da Escola de Especialidades Antonio de Escano de Ferrol. Pese ao "susto inicial", Isabel Blas recoñece que por un momento pensou que o soñou, xa que, na súa casa, foi a única en sentilo. O mesmo pensou un médico veciño de Oleiros que, após espertar co tremor, pensou que "non podía ser", polo que "deu a volta na cama e volveu durmir". A Alba Vázquez, auxiliar de enfermaría no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC), si a espertou o terremoto en pleno centro da cidade herculina, onde reside. "Espertei porque se movía a cama, e tamén espertou a miña cadela. Ademais, fechouse unha porta de golpe, así que debeu de ser forte", asegura. O mesmo narra Marta Carro, de Tabeaio (Carral), que recoñece, como os demais, que a situación foi algo "surrealista". "Espertei porque se empezou a mover a cama e a lámpada, e tamén unhas medallas que teño colgadas. Foi estraño, pensei que o estaba soñando pero mirei o mobil a ver se o soñara e xa vin en Twitter que todo o mundo puña que acababa de haber un terremoto", explica. Trátase do maior terremoto sentido na Galiza desde 1997 Trátase do maior terremoto sentido na Galiza desde 1997, cando tivera lugar en Triacastela, cunha magnitude de 5,1. O pasado 21 de maio rexistrárase o maior movemento de terra do ano, con epicentro en Laza e magnitude de 3,9 graos. Fora o máis forte dos máis de 50 sismos sentidos durante eses días na comarca de Verín.


Summary: O coronavirus non deixa de medrar nos centros de maiores da Galiza. Mentres a residencia da Fundación San Rosendo no Incio sumou sete mortes nos últimos días, o número de positivos desbórdase nos xeriátricos de DomusVi en Outeiro de Rei e de Orpea en Culleredo

O centro de maiores da Fundación San Rosendo no Incio atópase á cabeza no número de positivos e mortes das residencias galegas desde o levantamento do estado de alarma. Segundo os datos achegados desde a Consellaría de Política Social, este xeriátrico suma 90 positivos entre os usuarios e 27 entre os traballadores, falecendo seis persoas desde o comezo deste gromo, que os responsábeis do centro asocian a un traballador contaxiado residente en Monforte. As fontes da Xunta da Galiza consultadas por Nós Diario destacan o alcance da infección, que afecta xa a 88,4% dos residentes, así como a súa rápida expansión, o que levanta dúbidas arredor da xestión da emerxencia sanitaria. O Goberno galego decidiu intervir o centro de maiores do Incio o 20 de agosto, mais sen lograr controlar os contaxios. O número de positivos aumentou desde aquela altura en 31 persoas no colectivo de residentes e en 19 no de traballadores, o que demostra, en palabras de persoal de Política Social, que "os protocolos aplicados teñen fallado de maneira clara". Neste sentido, a decisión do Goberno galego de apartar a Fundación San Rosendo da xestión do centro e de asumir directamente a súa dirección está vinculada á falla de medios do operador ourensán para poder fronte á situación, que está lonxe de solucionarse. O titular do centros de maiores do Incio é o segundo operador de servizos de xeriatría da Galiza. A Fundación San Rosendo dá emprego a máis de 1.670 persoas, dispón dun orzamento de 53,8 millóns de euros, declara 3.600 prazas asistenciais e conta con 67 centros, a maioría deles concentrados nas comarcas do interior sur da Galiza, onde xurdiu o grupo baixo o patrocinio do bispado e o impulso do crego Benigno Moure. Moure foi condenado en 2008 a cinco anos de prisión por apropiación indebida a unha muller con alzheimer ingresada nunha das súas residencias. A realidade da Fundación San Rosendo non se explica sen a relación de apoio mutuo co Partido Popular e moi particularmente co clan Baltar. DomusVi Outeiro de Rei Os contaxios na residencia de DomusVi de Outeiro de Rei disparáronse nas últimas horas. Se á volta da quinta feira coñecíanse os primeiros casos, relativos a dúas traballadoras temporais ligadas, segundo a empresa, ao surto de Lugo, o domingo a cifra subiu a 23 persoas, ascendendo a 39 positivos na segunda feira. Segundo puido saber Nós Diario, o groso dos positivos concéntranse na primeira e na terceira planta, atopándose actualmente os residentes confinados en función dos protocolos estabelecidos nas súas habitacións, a maior parte dos cales son dobres, aspecto que aumenta o risco dos usuarios. O persoal especializado de Política Social consultado por Nós Diario observa con "preocupación" a situación do complexo residencial de Outeiro de Rei. Neste sentido, destacan que "o tamaño do centro tense demostrado un factor chave para a extensión do virus durante a primeira vaga da pandemia e este xeriátrico conta con 190 prazas". Ao tempo, desde as asociacións de familiares de usuarios lembran "a situación de precariedade do persoal dos centros de DomusVi" e recordan "o incumprimento das ratios fixadas pola normativa vixente na Galiza". A situación do centro de maiores de Outeiro volve colocar no punto de mira DomusVi, o principal operador de servizos de xeriatría na Galiza, con 29 estabelecementos no país. O grupo é propiedade do fondo británico Intermediate Capital Group (ICG) e do magnate francés do negocio da xeriatría Yves Journel, estando dirixido por Josefina Fernadez, cuxas relacións coa Xunta da Galiza son coñecidas. DomusVi concentrou na primeira vaga da pandemia o maior numero de vítimas mortais das residencias galegas, destacando a taxa de letalidade dos seus centros de San Lázaro, en Santiago de Compostela; Aldán en Cangas e O Barreiro, en Vigo. Orpea, en Culleredo O centro de maiores do grupo Orpea en Culleredo é outro dos puntos quentes das residencias galegas. Así, Política Social certifica 29 positivos entre os residentes e 5 entre os traballadores, após confirmarse 16 novos casos na xornada do domingo nun xeriátrico onde nos últimos días faleceron dous usuarios. A resposta da dirección do centro diante do surto está a provocar un gran malestar entre os familiares dos preto de 200 residentes, que se queixan do carácter contraditorio da información achegada. A presenza de Orpea na Galiza limítase a Culleredo e Lugo, malia tratarse doutro dos grandes xigantes dos servizos de xeriatría. A compañía ten como accionistas de referencia o fondo de investimento canadense Canada Pension Plan Investment Board (CPPIB), o fondo de investimento FFP Invest da familia francesa Peugeot e o grupo Sofina SA, da familia belga Boël. As defuncións concéntranse no sector privado O gromos das residencias de DomusVi en Outeiro de Rei, de Orpea de Culleredo e da Fundación San Rosendo no Incio dan conta da situación de risco na que se atopan os usuarios dos centros de maiores. A mortalidade nas residencias de xestión ou titularidade privada suma 44,58% do total das defuncións producidas no país polo coronavirus, presentando unha porcentaxe de mortes moi superior aos centros públicos que, malia a significaren 22,8% das prazas da Galiza, concentran 1% dos falecidos durante a pandemia. A maior letalidade nas residencias privadas vén derivada da súa falla de medios, da precariedade dos servizos e do incumprimento da propia normativa, tal é como demostran as actas do servizo de inspección da Consellaría de Política Social das que ten dado conta Nós Diario.


Summary: 38 anos. Pontevedrés. Activista do 15 M. Parlamentar de En Marea no Hórreo. Ostenta, con Ángeles Rodríguez Pam, a representación galega na candidatura de Íñigo Errejón a Vistalegre II. Ten claro que o camiño para "gobernar en 2020" non é "cavar trincheiras", senón abrir Podemos e empoderar a cidadanía. Non ve nengún risco de escisión e reivindica o dereito "das inscritas e dos inscritos" a decidir en cada proceso eleitoral se a formación morada vai ás urnas soa ou na compaña de En Marea.

-Que trazos resumirían sinteticamente o sentido e as propostas da vosa candidatura? -Na cuestión estratéxica entendemos que hai unha diferenza de análise clara. Nós entendemos que a ventá de oportunidade segue aberta, que neste momento temos un goberno débil e o réxime tivo que sacrificar o bipartidismo, que era a súa chave de bóveda. Estamos nun momento de pasar á ofensiva, non nun momento de resistir e cavar trincheiras. Estamos nun momento de despregar velas e de tomar a iniciativa e de ir arrancando vitorias nas institucións, á vez que imos tecendo rede, que imos construíndo pobo e traballando cos colectivos sociais e na rúa. Pero principalmente a diferenza pode estar en que nós entendemos que nas institucións temos que arrancar vitorias e conseguir avanzos. Na cuestión organizativa, é o momento de descentralizar a organización, de empoderar a cidadanía, e de construír cara dentro o que propoñemos cara fóra. Cara fóra propoñemos un Estado plurinacional e descentralizado, pois cara dentro ten se que ver reflectido. Se propoñemos un Estado máis feminista que blinde os orzamentos de igualdade, pois cara dentro tamén o temos que facer [ser máis consecuentemente feministas]. -Poderíase dicer que a vosa candidatura coloca gobernar como prioridade e, en troca, a de Pablo Iglesias, non? -Non, eu non creo que eses sexan os termos que nos diferencian. Nós entendemos que temos que arrancar vitorias nas institucións, que temos que tomar a iniciativa para ir dando respostas á xente que nos votou, non podemos agardar e dicerlle á xente que confiou en nós que ten que agardar catro anos e que durante este tempo non se poden acadar vitorias... nós podemos xa derrogar o imposto ao sol, podemos xa derrogar a lei mordaza, podemos derrogar a lei eleitoral. É dicer, podemos dar pasos cara adiante para a xente ver que somos úteis dende xa e iso reforce a súa confianza de cara ao futuro. Para gañar as eleccións de 2020, temos que comezar a gañar desde xa. -A vosa candidatura chámase Recuperar a Ilusión. Por que cres que se perdeu a ilusión? -Ben, temos que recuperar o rumo co que nacemos. En Vistalegre I construímos unha organización moi lixeira, moi capaz de poder tomar decisións rápidas para afrontar os distintos procesos eleitorais, e para iso renunciamos a moitas cousas, e perdemos moitas cousas, perdemos ese rumo co que nacemos, que era un rumo en que o poder estaba repartido, en que a participación era moito máis efectiva. Ultimamente a organización víñase comportando de maneira moi vertical, cunha Executiva e un secretario xeral que podían tomar decisións rápidas, que pensamos que era preciso para ese momento eleitoral, pero as inscritas e os inscritos e os círculos non participaban na toma de decisións na maioría dos momentos importantes: simplesmente se reducían a respostar un si ou non [en consultas telemáticas] para afrontar procesos eleitorais. A xente que participa de Podemos quer facer parte do proceso de toma de decisións. Quer unha participación moito máis activa. Neste proceso perdeuse a ilusión nese sentido. Si conseguimos avanzar moito, moitas vitorias, mais ese espírito de participación e de toma de decisións colectiva se viu danado. Para recuperar a ilusión e para voltar a coller ese rumo precisamos ensanchar a organización e darlle a palabra aos inscritos, ás inscritas e aos círculos. -Di hoxe Iglesias en El País que Errejón non vai de fronte, que no canto de o criticar a el critica unha nebulosa, esa contorna que está por volta do secretario xeral. -Ben, eu creo que se hai unha persoa que durante todo este proceso ten ido de fronte en todo momento ese é Errejón. Iso non se lle pode achacar. Errejón di en todo momento o que considera. E de feito defende que non podemos ter medo a represalias por dicer o que pensamos. Que en Podemos se hai algo indiscutíbel é o direito a discutir e que nos momentos importantes temos que pór sobre a mesa todas as cuestións que consideramos relevantes para introducir no debate e para que entre todas e todos tomemos as mellores decisións. -Apoiades Pablo Iglesias como secretario xeral, mais non cres que sería un pouco raro que el continuase sendo o líder no caso de a súa liña política ser derrotada en Vistalegre? -Eu creo que aquí tamén é onde se visibilizan diferentes visións de organización. Nós cremos nunha organización en que se manda obedecendo e onde o secretario xeral debe ser o secretario xeral de todas e de todas e non só de aqueles que pensan igual que el. Nós entendemos unha organización en que decidimos entre todas e todos o rumo a seguir e que as persoas que lideran a organización teñen que ser representantes de todas e todos e defender esas decisións colectivas. -Non percibes demasiada tensión nas vésperas do congreso? Santiago Alba Rico chega a escreber nun artigo en Publico.Es que "a tensión é tan grande, os ánimos están tan enconados, o sangue tan efervescente, que todo o mundo agarda bronca e mesmo violencia física". Non hai excesivo barullo? -Estase magnificando moito máis do que realmente é. Iso non quita para que nalgúns momentos se dean tensións. Aí temos que ser moi autocríticas e autocríticos porque nalgúns momentos pois si é certo que se xeraron certas tensións, tamén é verdade que é un momento que para nós é moi importante e que nolo tomamos moi a serio. Hai que ter moito coidado para o debate ficar nun debate de ideas e fraterno. Mais tamén é certo que se está magnificando moito a situación real. -Desbotas inteiramente a hipótese dunha escisión en Podemos após a asemblea? -Totalmente. En nengunha das candidaturas principais vemos a posibilidade dunha escisión. Todas concordamos en que desde o luns, unha vez que remate Vistalegre, unha vez que tomemos a decisión de como imos camiñar, a partir dese momento temos que saír todas unidas e defender o que os inscritos e inscritas teñan decidido. Para nada hai risco de escisión. -Sobre a relación de Podemos con En Marea, a vosa candidatura está pola dupla militancia? -Nós entendemos que Podemos ten que ter a súa identidade, que hai tarefas que son moradas e que hai que traballalas. Entendemos que en cada proceso eleitoral as inscritas e os inscritos son as persoas que teñen que decidir como imos afrontar esas etapas. E iso tense que facer non como se viña facendo, cunha simples resposta de si ou non, senón cun proceso de participación, de debate. Nós defendemos que hai que traballar man con man coas alianzas fraternas e, no caso da Galiza, con En Marea defendemos que a xente de Podemos podamos participar neste espazo común, pero tamén advogamos por que antes de cada proceso [eleitoral] sexan as inscritas e os inscritos as persoas que decidan como os temos que afrontar. -A ver se o entendo, queres dicer que a marca En Marea estaría submetida á consideración das inscritas e dos inscritos en cada proceso eleitoral? -En cada proceso eleitoral se non hai unha decisión que diga o contrario. De feito está nos nosos documentos que para que haxa calquera tipo de fusión iso se teña que facer co apoio de dous terzos das inscritas e dos inscritos, cun consenso moi amplo da organización. Se iso non existe [se Podemos non se fusionase con En Marea], en cada proceso eleitoral as inscritas e os inscritos terán que tomar a decisión de como afrontalo. -Terían que decidir se no próximo proceso eleitoral Podemos Galiza volta a ir na Marea ou eventualmente ir en solitario, non? -Poñamos un caso práctico. Dentro de dous anos e medio vamos ter eleccións municipais. As inscritas e os inscritos de cada concello, segundo a nosa proposta, en función do marco político social e de como vexan a situación, terán que tomar a decisión de como se apresentan a ese proceso eleitoral. -E non achas que iso crea unha certa inestabilidade en En Marea? Que na Marea sempre van ter a dúbida de se poden contar con Podemos ou non en cada proceso. -As inscritas e os inscritos son as persoas que teñen que tomar as decisións relevantes na nosa organización. Eu podo ter unha visión, a nosa proposta pode ter unha visión, de como debemos levar o proceso aquí na Galiza, pero serán as inscritas e os inscritos as persoas que teñen que decidir.


Summary: As manobras da Armada epañola súmase aos exercicios militares de defensa aérea que está a levar a cabo o Exército do Aire na base do Escuadrón de Vixilancia Aérea Número 10 (EVA 10) que se atopa no monte Iroite.

Varios navíos do Exército español atópanse estes días realizando manobras militares en augas galegas. En concreto, trátanse das fragatas de clase F-100 'Álvaro de Bazán', 'Méndez Núñez' e 'Cristóbal Colón', todas elas con base en Ferrol; a fragata de clase F-80 'Reina Sofía' e o buque para o abastecemento de combate (BAC) 'Cantabria'. Asemade, tamén se unirá nas vindeiras xornadas a fragata de clase F-102 'Almirante Juan de Borbón', que o pasado 21 de marzo levantou áncoras para formar parte dun plan de activación baixo o mando do comandante do Mando de Operacións Aeroespaciais. Estas manobras, que se realizan de xeito bianual, seguen o calendario estabelecido pola Armada española, enfocado á incrementar o nivel de experiencia en operacións navais a través do adestramento. Durante os exercicios, coordinados polo capitán de navío comandante da 31ª Escuadrilla de Superficie, Gonzalo Leira Neira, os navíos simularán diferentes situacións de tensión e crise no contexto das operacións navais para estudar as reaccións e respostas dos buques militares. Exercicios do Exército do Aire na Galiza A Armada española non é a única institución militar que nestes días está a realizar manobras militares no noso país. O Exercito do Aire español está a levar a cabo exercicios militares de defensa aérea na base do Escuadrón de Vixilancia Aérea Número 10 (EVA 10) que se atopa no monte Iroite, no límite entre os Concellos de Porto do Son, Boiro e Lousame, entre o 21 e o 25 de marzo. O Mando Operativo Aeroespacial, que coordina os exercicios, é un órgano da estrutura operativa das Forzas Armadas subordinado ao Xefe do Estado Maior da Defensa, responsábel do plan, condución e seguimento das operacións de vixilancia, seguridade, control e policía aérea nos espazos aéreos de soberanía, responsabilidade e interese do Estado español. Na operación, que ten a base do EVA 10 no Monte Iroite como centro operativo, participan máis de 2.000 efectivos das Forzas Armadas españolas. Mobilizaranse seis avións EF-18, unidades do sistema de defensa aérea e 1.560 unidades de Exército do Aire; tamén a fragata F-102 Almirante Juan de Borbón e 180 unidades da Armada; así como mísiles Nasams, Mistral e Hawk, radares, unidades de transmisión e 400 unidades do Exército de Terra.


Summary: "A dedicación de Isabel vai ser esencial nesta nova responsabilidade nun banco que conta con gran implantación en Galiza", dixo Ana Botín, presidenta do grupo Santander.

Isabel Tocino vai ser a nova presidenta do Banco Pastor, a entidade galega que a finais de 2011– en pleno proceso de esvaecemento do sistema financeiro galego- era adquirida polo Banco Popular. Ambos os dous, Pastor e Popular, fan parte desde xuño deste ano do Santander, que os comprou por 1 euro. Tocino, deputada de AP/PP desde 1983 a 2002 foi ministra de Medio Ambiente con José María Aznar durante os anos 1996 a 2000. En marzo de 2013 foi fichada pola pasteira Ence como conselleira independente, cargo que lle renovou en 2016 por tres anos. A este posto, así como á súa presenza en Naturhouse, Enagás, engade agora Tocino o de presidenta do Banco Pastor e vicepresidenta do Consello de Santander-España. "Estou certa de que a forza e dedicación de Isabel van ser esenciais no conxunto do Santander e moi especialmente na súa nova responsabilidade como presidenta do Banco pastor, que conta cunha grande implantación en Galiza", afirmou a presidenta do grupo, Ana Botín. Lembremos que o grupo está ás portas dun novo ERE que en Galiza podería efctar a por volta de 200 postos de traballo. "No banco non sobra ninguén", subliñaba Rosa Conde, da CIG, ao se coñecer a intención de aplicar un novo ERE. Lembraba que na rede bancaria fanse "milleiros de horas extras a cotío". En todo caso, matizou, o que se precisaría "sería unha reordenación do persoal para cubrir as necesidades reais das oficinas, pero non despedimentos". "Está claro que o sistema financeiro, unha vez máis, pretende buscar maiores beneficios a conta de sacrificar traballadores e traballadoras que levan unha vida dedicándose a traballar, honestamente, para que agora veñan botalas á rúa", denunciou.


Summary: Faleceron 1.039 persoas.

Os contaxios de Covid-19 volveron a se incrementar tras outros 523 positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas na Galiza, mentres os casos activos de coronavirus seguen en descenso e sitúanse en 9.554, o que supón 315 menos. Así se reflicte nos datos actualizados na mañá desta quinta feira na páxina web da Consellería de Sanidade con cifras até as 18:00 horas de hoxe, recollidos por Europa Press, nos que se inclúen 143 positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas na área sanitaria de Vigo; 122 na da Coruña e Cee; 66 na de Pontevedra e O Salnés; 65 na de Lugo; 62 na de Santiago e Barbanza; 41 na de Ourense e 24 na de Ferrol. Até a data realizáronse na Galiza 772.344 PCR, o que supón 8.128 máis que a xornada anterior En canto aos casos activos, descenden nas 7 áreas sanitarias galegas, coa de Vigo á cabeza ao rexistrar 2.426 -37 menos que onte-; seguida da da Coruña e Cee, con 1.855 -66 menos-; a de Pontevedra e O Salnés, con 1.250 -13 menos-; a de Santiago, con 1.148 -38 menos-; a de Lugo, con 1.064 -65 menos-; a de Ferrol, con 931 -47 menos- e a de Ourense, que conta con 880 -49 menos-. A cifra de pacientes hospitalizados tamén se reduciu, levemente en planta, con 516 ingresados (2 menos) e de forma máis notábel nas UCI, onde hai 5 pacientes menos, ata un total de 90. Até a data realizáronse na Galiza 772.344 PCR, o que supón 8.128 máis que a xornada anterior, e 408.165 probas serolóxicas -610 máis-. Galiza suma 43.575 contaxiados desde o inicio da pandemia pola Covid e 1.039 persoas falecidas, após as 15 vítimas mortais notificadas por Sanidade na tarde desta cuarta feira, delas media ducia vinculadas a residencias. Deste modo, Galiza rexistrou 15 falecidos por segundo día consecutivo, que representa unha das maiores cifras da segunda onda da pandemia. Todas as persoas mortas presentaban patoloxías previas.


Summary: Para acceder a algúns destes puntos é precisa autocita. Os instalados en estacións ferroviarios pasan a ser de libre acceso e non só para quen viaxe

Tras eliminalos case por completo apenas unha semana despois de abrilos, durante as pasadas festas do Nadal, a Xunta vén de optar por reabrir os puntos de realización de test voluntarios da COVID-19 (antíxenos nasofarínxeo ou de saliva, en ningún caso PCR). Desta volta, en 32 instalacións de cidades e vilas. Algúns destes puntos de realización de test voluntarios só son accesibles mediante autocita (caso dos situados no covidauto do Ventorrillo ou na Casa do Mar, na Coruña ou todos os da área de Pontevedra e O Salnés) e noutros, o acceso é libre dentro do horario indicado. No mapa sobre estas liñas pódese consultar o horario e o tipo de acceso a cada punto. Entre as novidades figura tamén que os puntos habilitados nalgunhas estacións ferroviarias serán de libre acceso para toda a poboación e non só para quen vaia coller un tren ou chegue de viaxe.A Consellería de Sanidade agrega, ademais, que ten previstos os seguintes cribados en puntos da provincia de Ourense:Luns, 10 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 hO Carballiño (Auditorio Municipal Manuel María)Xinzo de Limia (Casa do Concello, Salón de Plenos) Allariz (Fogar dos Maiores).Martes, 11 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 hRibadavia (Pavillón Polideportivo O Consello)Celanova (Auditorio Municipal Ilduara; O Cercado)Coles (Casa do Concello)A Pobra de Trives (Auditorio Xulio Vázquez).Mércores, 12 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 hO Carballiño (Auditorio Municipal Manuel María)Xinzo (Casa do Concello; Salón de Plenos)Maceda (Casa do Concello)Xoves, 13 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 hRibadavia (Pavillón Polideportivo O Consello)Celanova (Auditorio Municipal Ilduara; O Cercado)Castro Caldelas (Recinto de O Toural)Viana do Bolo (Casa da CulturaVenres, 14 de xaneiro, de 15.30 a 20.30 hO Carballiño (Auditorio Municipal Manuel María)Xinzo (Casa do concello; Salón de Plenos)Allariz (Fogar dos Maiores)Bande (Casa do Concello; Salón de Actos).


Summary: Máis de 440.000 persoas inscribíronse para tomar parte esta terza feira, 11 de setembro, nunha nova mobilización multitudinaria en Barcelona do independentismo, baixo a convocatoria da ANC. Un evento no que estará presente a defensa do "mandato" do pasado 1 de outubro e a demanda de liberdade para os presos e presas políticos e o retorno dos e das exiliadas. En Vigo haberá unha concentración solidaria convocada pola Plataforma Galiza con Catalunya.

11 de setembro, Diada catalá, e de novo prevese máis unha mobilización multitudinaria do independentismo nesta data. Ás portas da fin de semana había máis de 440.000 persoas inscritas para tomar parte na acción da ANC, entidade que agarda encher a Diagonal de Barcelona de punta a punta. Hai perto de mil autocares que se desprazarán desde diferentes partes de Catalunya até a cidade condal. A ANC chama o independentismo a mobilizarse para exixir do Govern que implemente a República e para denunciar o "clima de excepcionalidade" que o pobo catalán sofreu desde a Diada anterior: represión, aplicación de 155, presos e exiliados… "Só coa forza da xente conseguiremos que se implemente o mandato do referendo do 1 de outbro", reivindica ANC. O obxectivo para esta xornada nesta edición é encher a Diagonal de Barcelona, entre o Palau de Pedralbes e a rúa Castillejos, dividida en 37 tramos e catro bloques, e onde se distribuirán as ducias de miles de persoas inscritas. A mobilización comezará ás 17.14 horas mais desde a ANC demandan que todas estean no sitio asignado ás 16:00 horas. O reto desta Diada é facer unha gran onda que vaia desde un extremo a outro da Diagonal para reclamar a República Catalá. Ao longo da xornada haberá, aliás, diferentes actos para exixir a liberdade dos presos políticos e a volta dos exiliados. De por parte, e para alén da mobilización unitaria, tamén hai outras convocatorias a maiores, como a da esquerda independentista. Desde o unionismo tamén programaron un evento para o Día Nacional de Catalunya. Ciudadanos convoca un 'acto-mitin' contra o independentismo e para denunciar que "a Diada" está "secuestrada" polo soberanismo. Por súa parte, a Plataforma Galiza con Catalunya convoca unha concentración en Vigo para este 11 de setembro: ás 20:00 horas no Marco de Vigo e co lema 'República catalá, república galega'.


Summary: Profesionais da Radio Galega e da TVG reivindican o "servizo público" que supoñen ambos medios no 23º venres negro. "O guión do futuro da CRTVG escribímolo nós", aseguran logo de celebrar a "vitoria" que din que supuxo o arquivo do expediente a Tati Moyano. A CRTVG arquiva o expediente á xornalista que criticou ante Feijóo o control informativo nos medios públicos

Cico meses. Son os que leva o persoal da CRTVG mobilizándose nos denominados venres negros, reclamando o cumprimento íntegro da Lei de Medios Públicos aprobada sete anos atrás e denunciando a "manipulación" nos seus contidos informativos. Son xa 23 as xornadas de protesta que, desta vez, reivindican o "servizo público" que supoñen ou deberían supoñer a Radio Galega e a TVG. O persoal mobilizado da CRTVG cumpre cinco meses de protestas e o seu 23º venres negro Foi antes do verán, o 25 de maio pasado, cando persoal da CRTVG decidiu unirse por primeira vez aos venres negros impulsados polos seus compañeiros de RTVE. Fixérano en solidariedade coas súas demandas e para esixir a creación do Consello de Informativos e a fin da devandita manipulación nos medios públicos galegos. Era unha novidosa protesta, na que moitos xornalistas, operarios e demais empregados vestiran de negro e concentráranse na entrada principal das instalacións de San Marcos, así como noutras delegacións, ademais de difundir as súas mensaxes e as súa fotografías vestidos con roupa escura nas redes sociais. Cinco meses despois, e no 23º venres negro, o loito continúa sendo protagonista logo de que as protestas cesasen na RTVE. E o persoal mobilizado confía en que dea os seus froitos. "O guión do futuro da CRTVG escribímolo os profesionais. Chegarán o Estatuto Profesional, o Consello de Informativos, a reapertura das delegacións pechadas e unha grella plural e comprometida", explican desde o colectivo Defende A Galega, que acusan a dirección da Corporación de "desmantelar, manipular, desmotivar, incumprir a Lei de Medios e eliminar as desconexións locais e o Diario Cultural". Os profesionais acusan a CRTVG de "desmantelar, manipular, desmotivar, incumprir a Lei de Medios e eliminar as desconexións locais e o Diario Cultural" A protesta deste venres chegou só uns días despois de que se coñecese o arquivo por parte da CRTVG do expediente aberto á xornalista que criticou ante Feijóo o control informativo nos medios públicos. A dirección dos medios públicos pechou o proceso sancionador contra Tati Moyano entre críticas á vaga de solidariedade coa xornalista, que encadra nun "xuízo mediático e político". Cinco días despois da gala contra o cancro na que a xornalista aludiu ás protestas dos venres negros expedientárona esgrimindo "indicios" de que se maquillara na TVG para presentala. O persoal en protesta considerou o arquivo do expediente "unha vitoria cunha evidente dimensión colectiva e social", así como "unha derrota para os que intentan silenciar a mobilización dos profesionais dos medios públicos, en permanente estado de resistencia desde hai cinco meses". Nesta loita, ademais, piden "a implicación da sociedade galega". A mobilización deste venres encádrase, ademais, na mesma semana na que se coñeceu a terceira condena xudicial á Xunta por vulnerar o dereito a secundar a folga feminista do 8M, dúas delas en referencia á vulneración cometida co cadro de persoal da CRTVG. Nesta mesma semana, a eurodeputada do BNG, Ana Miranda, difundiu unha carta enviada ao director da CRTVG hai unha semana na que reclamaba cobertura sobre a súa actividade no Parlamento Europeo e denunciaba o tratamento informativo que si deron dun chío seu publicado o pasado 30 de xullo.


Summary: "É unha decisión corrupta a favor da pasteira en cuxo consello de administración sentan destacadas figuras" do PP, afirmou o portavoz nacional, Xavier Vence. AGE fala de "cacicada".

O BNG denuncia que a decisión do goberno central en funcións de prorrogar até 2073 a presenza de Ence-Elnosa na Ría de Pontevedra supón unha "traizón" de Mariano Rajoy aos intereses xerais de Galiza a favor dos intereses particulares dun empresa. Unha decisión que supón, para alén "dun claro atentado contra a autonomía municipal", unha privatización do dominio público, unha "auténtica fraude" cando o Goberno da Xunta debería exercer as competencias exclusivas en materia de territorio e iniciar o proceso para recuperar o espazo de Ence-Elanosa. "Rajoy utiliza o tempo de desconto para consumar un atropelo con nocturnidade e aleivosía que prexudica non só a Pontevedra e comarca senón ao conxunto do país", criticou o portavoz nacional, Xavier Vence. A prórroga, engade, "evidencia unha decisión corrupta do PP que desoe o clamor cidadán para satisfacer os intereses da pasteira, en cuxo consello de administración ocupan postos clave figuras destacadas do PP, como Isabel Tocino, Abril Martorel ou Del Álamo". Todas as vías O BNG anuncia que estudará todas as vías para enfrontar esta decisión do Goberno español, "tanto a través da loita social na rúa, como desde as institucións e pola vía xudicial". Ao mesmo tempo, reclamará ao futuro goberno central que derrogue esta prórroga. Vence acusa Rajoy de "desprezar" a demanda maioritaria da sociedade galega , de ignorar unha reclamación "que mereceu anos de reivindicación e de loita na rúa e nas institucións por parte de miles de galegos e galegas". AGE AGE di que a prórroga é "unha cacicada que deixa ao descuberto unha vez máis que o PP está a traballar para os intereses da empresa pasteira". Para Antón Sánchez, vice-portavoz de Alternativa Galega de Esquerdas, supón a confirmación do camiño "planificado e iniciado" coa reforma da Lei de Protección do Litoral en 2013, na aprobación do Regulamento e do informe ambiental positivo da Xunta de Galicia, "feitos á medida para a permanencia de ENCE na Ría". "As portas xiratorias do PP con ENCE son de sobra coñecidas e mostran a sensación de impunidade que parecen sentir os dirixentes populares" denunciou Sánchez. O grupo parlamentar de AGE recorrerá por vía administrativa esta decisión e presentará no Parlamento galego unha iniciativa instando o goberno do Estado a que proceda á revisión de dita resolución e a deixala sen efecto. Alexandra Fernández, voceira parlamentar de En Marea, censurou o "atropelo democrático" que, ao seu xuízo, supón a prorrogara da concesión de ENCE na ría de Pontevedra por parte dun goberno en funcións. Fernández apelou á "resposta cidadá clara" en contra desta decisión e criticou que "é todo o contrario á democracia".


Summary: Ás portas da campaña a maioría das enquisas prognostican un triunfo dos conservadores no medio dun descenso dos seus votos e escanos e tamén dos do PSOE a respecto de 2009. O único inquérito difundido a nivel galego outórgalles aos de Cañete máis do 40% dos votos e achega a abstención ao 60%.

Unha vitoria no entorno do 30% dos votos, do 40% no caso galego, no medio dunha enorme marea de abstención. Ás portas da campaña para as eleccións europeas do vindeiro día 25 este é o panorama que debuxan as enquisas publicadas nas últimas semanas para todo o Estado e a única que, cando menos polo momento, analizou o escenario electoral en Galicia. Ante os comicios que menos paixóns adoitan espertar na cidadanía se os inquéritos se ratifican o 25-M nas urnas os populares poderían volver presumir dun triunfo malia perder votos e escanos, o mesmo que lle acontecería ao PSOE. As primeiras enquisas, elaboradas por Metroscopia e difundidas en xaneiro polo diario El País, suxerían a posibilidade de que o PSOE podería ser a primeira forza política nestes comicios, con arredor do 28% dos votos fronte a algo máis do 26% dun PP que aínda non tiña candidato. Un mes máis tarde, en febreiro, o inquérito de Gad 3 para ABC situaba o PP en cabeza cun 31,3% e dáballe ao PSOE un 29,2%. O diario monárquico deixaba a IU nun 11,1% fronte ao 14,5 que lle outorgaba Metroscopia e consideraba que a coalición na que se integra CxG xunto a CiU e PNV lograría un 5% dos votos. ABC foi o primeiro en repartir escanos con 20 para o PP (4 menos que hai cinco anos) e 18 para o PSOE (5 menos). A coalición da Esquerda Plural tería 7. Xa no mes de marzo difundiuse unha nova edición da enquisa de Metroscopia para El País, que mantiña e mesmo ampliaba a vantaxe do PSOE, cun 29% dos votos fronte a un 25,7% do PP. Neste caso a Esquerda Plural baixaba un chisco, ata o 14,1%. O groso dos estudos difundidos ata o momento chegou en abril e chegaron dende dous xornais do ámbito conservador: El Mundo (Sigma Dos) e ABC. En ambos casos o escenario que formulan é dunha vitoria do PP no entorno do 33% dos votos, co PSOE en segundo lugar entre o 28% e o 32% dos votos. A de El Mundo foi a primeira enquisa que consideraba a coalición na que participa o BNG, co 2,3% dos votos do Estado. A pasada fin de semana e este luns chegaba unha nova vaga de enquisas e a primeira para Galicia. No ámbito do Estado El Mundo prognosticou de novo unha vitoria do PP co 34% dos votos e entre 21 e 22 escanos. O PSOE, segundo este estudo, lograría entre 18 e 19 escanos e a coalicición na que se integra Anova, 5 escanos. Nunha nova entrega de Metroscopia para El País o PSOE volve estar en cabeza, co 32% dos votos e o PP de segundo, co 31%. Mentres, unha enquisa de Demoscopia debuxa un escenario co PP en cabeza pero só 19 escanos, por 18 do PSOE, 7 da Esquerda Plural, 2 da coalición de CxG e 1 da do BNG. No caso da enquisa cinguida ao ámbito galego, elaborada para La Voz de Galicia pola súa empresa demoscópica, Sondaxe, o prognóstico é dunha vitoria do PP en Galicia por máis do 40% dos votos, co PSdeG como segunda forza (29,7%) e AGEe como terceira (9,7%). O BNG quedaría co 6,4% dos votos e UPyD o 0,7%, di o estudo, que sitúa baixo a etiqueta de "outros" un 6% dos votos. Á marxe da distribución entre as candidaturas o dato máis rechamante dos ofrecidos por Sondaxe é o da abstención, que se achegaría ao 60%, e o da indecisión, con máis dun terzo do censo descoñecendo se vai votar ou non.


Summary: Esta cuarta-feira vaise realizar en Vigo unha nova xeira de Anova-Irmandade Nacionalista. O debate, titulado "Crise política e saída autoritaria do Réxime do 78", terá lugar no Bar La Comedia ás 20:30 horas e contará coa participación do portavoz nacional de Anova Antón Sánchez, Xosé Manuel Beiras e Ana Ardid.

A organización política Anova-Irmandade Nacionalista vén organizando ao longo destas semana actos públicos baixo o rótulo de Rolda de Xeiras. Segundo a formación, "as Xeiras son procesos de participación política transparentes e abertos a toda a militancia, simpatizantes e persoas interesadas no debate e discusión política". O obxectivo destes debates é contactar de forma directa coa cidadanía, "para ter conta das súas demandas" e "tomar posicións cara as eleccións municipais e europeas". Unha Conferencia Política Nacional porá o ramo a estas xeiras.


Código á Feira, o blog de programación de Praza Pública, publica un interesante post sobre as novas ferramentas de identificación de rostros en imaxes empregadas por Facebook, con algúns consellos para protexer a nosa intimidade. O algoritmo de detección de caras dentro de fotografías xa está moi preto de ser similar á capacidade dos humanos para coñecernos entre nós Tal e como leva saíndo xa algún tempo, Facebook está a mellorar as súas ferramentas de detección de persoas dentro das fotos que os usuarios suben. Isto moi seguramente pase tanto en Facebook como en calquera outra rede social de uso masivo do estilo de Google+. Unha nova que saiu recentemente é que o algoritmo de detección de caras dentro de fotografías xa está moi preto de ser similar á capacidade dos humanos para coñecernos entre nós (97.25% contra 97.53%) e isto é unha nova moi inquietante. Este artigo indica ademais, que agora é capaz de detectar caras que non están de frente, senón que tamén é capaz de asociar unha cara de perfil cunha persoa concreta. O uso ou desta información pode superar con creces as asociacións que nós compartimos públicamente nas redes sociais, e neste caso, a venda desa información pode traerlle moitos beneficios ás empresas, pero tamén pode pasar que esa información poida ser roubada e con ela gran parte da nosa vída pública, ou o peor de todo, aquela que nós consideramos que é privada. Este escenario de coñecemento total dos individuos que utilizan as redes sociais traerá consigo un novo modelo de negocio publicitario que as empresas de marketing aproveitarán ata o extremo, xerando anuncios personalizados para cada persoa o estilo de Minority Report. Temos que ser conscientes que agora mesmo a nosa privacidade é un ben moi preciado por todas as empresas, e estamos ofrecendo demasiada información nosa a estes xestores que farán o que sexa por obter beneficios coas nosas relacións Temos que ser conscientes que agora mesmo a nosa privacidade é un ben moi preciado por todas as empresas, e estamos ofrecendo demasiada información nosa a estes xestores que farán o que sexa por obter beneficios coas nosas relacións. Estamos a compartir cada vez máis fotos de rapaces pequenos, de outras persoas do noso entorno, vídeos e todo tipo de contidos que permiten xerar estas relacións entre nós de maneira moi precisa. Tamén é importante entender que a privacidade que ti xestionas na túa conta, é relativa á que compartes co resto dos visitantes, pero non coa propia rede social. Protéxete dos automatismos Unha das medidas que podes tomar para evitar por exemplo o auto-etiquetado en fotos é crear unha galería dentro das túas fotos á que só teñas ti acceso, poñendo a privacidade da mesma a "só eu". Nesta galería sube imaxes de xente descoñecida, de catálogos, de modelos, de distintas razas e xéneros, algo do estilo deste resultado de imaxes de google e etiquétate nelas. Ante todo ten en conta, se non queres que algo saia a luz en Facebook, non sexas o primeiro en publicalo Deste xeito, as redes sociais terano máis complicado á hora de asociar a túa cara a un patrón fixo e poderás salvar a túa privacidade un chisquiño máis que antes. Ante todo ten en conta, se non queres que algo saia a luz en Facebook, non sexas o primeiro en publicalo :) Se queres obter máis información deste tema, tamén podes consultar estas interesantes fontes: El reconocimiento facial de Facebook, tan preciso que da miedo Facebook is working on 'deep learning' neural networks to learn even more about your personal life N.S.A. Collecting Millions of Faces From Web Images Facebook's new face recognition knows you from the side


Summary: A Santa de Francisco Asorey volve pisar terra galega, após case sete décadas de exilio. A transgresora escultura formará parte da exposición Galiza, un relato no mundo, que acollerá a Cidade da Cultura a partir de 14 de novembro.

A Santa de Asorey retornou na segunda feira 4 de novembro a Galiza, para formar parte da exposición Galiza, un relato no mundo que acollerá a Cidade da Cultura a partir de 14 de novembro. Autoridades, estudosos, familiares do escultor e representantes da diáspora uruguaia acolleron o regreso da peza após case sete décadas en Montevideo. A polémica escultura retrata unha labrega co corpo espido, marcado polos duros labores do agro, nunha representación que se afasta a pasos de xigante do estándar da figura feminina idealizada que predominaba na arte de principios do século XX. Porta, ademais, un xugo de vacas, que potencia a mensaxe de traballo e sometemento. A atrevida proposta estética do cambadés foi por iso cualificada de "grotesta" e xerou gran debate non só pola maneira de formular o corpo feminino, senón pola súa lectura política como símbolo da situación da Galiza na época.


Summary: A xira de presentación de Contrapunto, o novo das Tanxugueiras, chega o domingo 2 de febreiro a Compostela. As cantareiras analizan a súa evolución cara á independencia e un son de seu.

Tanxugueiras naceu no seo do asociacionismo, como un de tantos grupos para "tocar e pasalo ben". Forxado na festa popular, da súa traxectoria ben podería dicirse que foi curta pero intensa, pois nos escasos catro anos que levan coa formación acumulan premios e xiras. Precisamente, iso era unha das cousas que insisten en demostrar: que co galego se pode chegar ben lonxe. Desde que o "combo" das pandeireteiras/cantareiras ensaiaba nunha furgoneta até ter un estudo na casa, a cousa mudou bastante. É o camiño cara a profesionalización, mais no seu caso, tamén cara á independencia, pois o disco que están a presentar, Contrapunto, agroma dun proceso de aprendizaxe que as levou á autoedición. O seu primeiro álbum, Tanxugueiras (2018), estivo producido por Pedro Pascual, cuxa marca procuraban de maneira consciente. "Sabiamos o que queriamos, pero non tiñamos as ferramentas para conseguilo", explica Sabela Maneiro. Porén, co tempo e a experiencia acumulada chegaron as circunstancias propicias para se volveren donas do seu propio discurso. Así aparece un segundo disco máis maduro e, sobre todo, moi persoal. "Sabiamos o que queriamos, pero non tiñamos as ferramentas para conseguilo", explica Sabela Maneiro A súa viaxe á India xogou un papel importante na xestación dun álbum que viña xa de lonxe, con inquietudes que foron aparecendo durante ese ano e medio da súa xira inaugural. O choque cultural levounas a observar o feminismo cunha nova óptica, espertando a necesidade de incluír esta perspectiva como transversal na súa música. Evolución ao Contrapunto O segundo álbum das Tanxugueiras é un traballo conceptual. Estruturando as cancións por pares, cara e cruz, luz e sombra entremestúranse nos dez temas que se artellan no conxunto como as dúas metades necesarias da vida. Percíbese nel unha evolución evidente con respecto ao primeiro, en boa parte froito desa toma de control por parte das autoras e dos cambios a nivel persoal e vital. "Sentiamos que o anterior xa non nos representaba", indica Maneiro. "Sentiamos que o anterior xa non nos representaba", indica Maneiro Con apenas voces e percusión, Contrapunto preséntase como un disco "máis sinxelo", onde a sobriedade traduce a idea das Tanxugueiras de que "o simple non ten por que ser peor", como expresa Aida Tarrío. Aínda que tiñan máis temas compostos, sentiron que o resultado xa estaba "redondo". A procura do son propio foi un camiño longo. "Probamos moitos micrófonos para que a voz, que é o noso instrumento, soase como queriamos", conta Maneiro. As letras son tradicionais, co implícito traballo de investigación e procura nos repertorios para atopar aquelas que expresaban exactamente a temática que querían, ou que colocadas de certa maneira podían entenderse dese xeito. Aí está unha das chaves para observar a súa interpretación do tradicional, a creación de algo novo que pode funcionar de maneira xenuína nos nosos días. Unha concepción da tradición como ente vivo, distanciada da capa hermética e inmutábel do folclore que reduce a música a monumento inalterábel. Maneiro transmite o seu respecto e admiración por esa "música hipnótica" de "mulleres anónimas que fan poesía", referindo os elos invisíbeis da cadea de transmisión oral. As Tanxugueiras reclaman que nalgún momento se lles dedique precisamente a elas o día das Letras Galegas. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: Em 2015 publiquei na editora Através uma obra, seique, que pretendia deitar luz sobre a figura de Manuel García Sampayo, irmão da minha avó paterna e conhecido repressor na comarca do Salnês. Senti a obriga de contribuir a rachar com o silêncio sobre o tema. Em 2019 publicamos uma segunda edição ampliada: graças à colaboração das leitoras e dalgumas das vozes que pesquisam na memória do 36 demos com dados que arredondavam a figura do tio Manuel. Arredondavam e confirmavam o seu papel de vitimário.

Decidi pesquisar por confirmar se Manuel García Sampayo participara no assassinato destas e outras vítimas do franquismo. Toda a informação que juntei fez parte do seique. Não dei com prova ou testemunho que confirmasse a participação do tio Manuel nesses feitos, mas com a publicação do livro guardava a esperança de que alguém que soubesse, lesse, falasse e afirmasse, alto e claro "sim (não), o teu tio-avô sim (não) foi um assassino". E de maneira inesperada, o nome ecoou, as vozes apareceram-se e pudemos arredondar na figura de um integrante das Guardas Cívicas no rural. Manuel García Sampayo participava, em tempos da República, das ações de melhoramento da atividade agrícola promovidas por Cruz Gallástegui desde a Misión Biolóxica de Salcedo, Ponte Vedra. Presumia de criador de porcos no Boletín dos Produtores do Sindicato de Sementes em 1935. E não podo deixar de pensar no cinismo de ser ele, Manuel o montanhês, um desses lavradores arriscados que desejava Castelão no seu Sempre em Galiza. Em outubro de 1936 a Misión reclamava-lhe o pagamento de 4.500 pts., todo investido em porcos de cria e ceva. Polo dinheiro que gastou entre esses anos e a década de '50 podemos confirmar que a sua situação económica foi folgada. Quando o golpe de estado a família toda estava claramente posicionada no bando que seria vencedor. Dous dos irmãos de Manuel foram luitar ao frente. Eu duvidava se voluntaria ou forçosamente mas o neto de um deles, Rafael, confirmou: foram porque concordavam com os objetivos dos sublevados. Ao tempo, o tio Ramón, o falangista bom, foi nomeado, já em agosto de 1936, alcalde de Meis. Afirma a filha, Célia, que dos irmãos era ele quem tinha os contactos e amizades nos poderes franquistas, entre eles o governador civil da província. Rafael García Sampayo, outro irmão, também exerceu a alcaldia, em Riba-d'Úmia, entre os anos 1943 e 1944. Manuel ficou na casa, a cargo das terras e do controlo vicinal. Em quanto o irmão, Ramón, se fazia cargo da Alcadia de Meis e, em paralelo, da Jefatura do Movimento desse concelho, ele integrava a Guarda Cívica da zona, com outros nomes dos que nada mais sei: Coira do Casal, Mougán de Leiro, Vázquez de Zacande, Adolfo Martínez Ríos. Célia, a filha do tio Ramón, o falangista bom, contou que Víctor Lis Quibén parava amiúde na casa do pai, que era amigo. Víctor Lis comandou desde Ponte Vedra a repressão em toda a comarca, liderando a Guarda Cívica. Duvido que as ações da quadrilha de tio Manuel fossem desconhecidas para ele. Mesmo que não fossem induzidas. Estás a ler un estrato dun novo capítulo de 'Os nomes do terror'. Podes seguir avanzando co coleccionábel no Nós Diario que atoparás hoxe no quiosque, na libraría e na nosa tenda online. Anímate e formaliza a túa subscrición dunha vez!


Summary: Tras anos de duras críticas aos pactos para conformar maiorías alleas á forza máis votada os populares ofrecen pactos a diversas forzas en varios concellos para evitar gobernos do PSdeG, do BNG ou de plataformas locais.

"Pactos de perdedores", "gobernar perdendo", "gañar nos despachos" o que "se perde nas urnas" ou mesmo "aberración democrática". Son algúns dos cualificativos que na última década o PP lle dedicou aos gobernos de coalición, sobre todo cando os pactos entre forzas de esquerda sustentaron o goberno en lugares onde os conservadores lograran ser a forza máis votada. Os populares galegos, a comezar por Alberto Núñez Feijóo, continuaron despregando argumentos coma estes tras o 24M, comicios nos que sufriron o peor resultado da súa historia municipal en Galicia. No entanto, estas afirmacións conviven con movementos en varios concellos nos que os populares ofrecen a alcaldía a forzas que non foron a máis votada para evitar que outro partido ou plataforma estea no poder. En, cando menos tres municipios, o ofrecemento de pactos pola banda conservadora tivo como obxectivo desprazar a forza máis votada. Un dos primeiros en transcender foi o de Rianxo, onde tras catro anos gobernando en coalición co PSdeG, o BNG logrou a condición de forza máis votada nestas eleccións ao sumar tres puntos de apoio mentres os populares perdían dez puntos e un edil. Segundo informou La Voz de Galicia a candidatura que encabezou Vanesa Martínez deu en ofrecerlle a alcaldía ao PSdeG, terceira forza nos comicios, para evitar que o nacionalista Adolfo Muíños mantivese o bastón de mando. A idea sería que a candidata socialista, Mari Carmen Figueira, ostentase o goberno malia contar con só 4 dos 17 edís do Concello.Os socialistas rianxeiros rexeitaron a oferta conservadora e teñen sobre a mesa a posibilidade de reeditar unha coalición que apoia a asemblea do BNG local para asegurar a "estabilidade" do segundo mandato de Muíños. En Rianxo os populares ofrecéronlle a alcaldía ao PSdeG e en Betanzos, á 'marea' local para evitar alcaldías de PSdeG e BNG, respectivamente Un movemento semellante, neste caso co PSdeG como prexudicado, é o que explora o PP en Betanzos. Atendendo á información que transcendeu nos últimos días os populares estarían a procurar que o socialista Ramón García Vázquez, cabeza da candidatura máis votada do municipio -que logrou 7 edís-, non poida repetir como alcalde. Para isto aproveitarían a fragmentada composición da corporación e ofreceríanlle a alcaldía á Betanzos Novo, a 'marea' betanceira que conseguiu unicamente 2 dos 17 edís do municipio pero que, nunha hipotética suma cos 6 concelleiros do PP, só precisaría o apoio dun edil máis para lograr a necesaria maioría absoluta. En Moaña o ofrecemento conservador foi ao Bloque e en Moaña apostaron por facer alcaldesa á candidata do PSdeG, que é terceira forza e negocia un pacto cos nacionalistas Os conservadores protagonizan, cando menos, un intento máis de desprazar a lista máis votada. Acontece en Mondariz, onde a formación local Alternativa por Mondariz foi a máis apoiada con case o 30% dos votos e 4 dos 11 edís en xogo. Alí o ofrecemento dos conservadores, segunda forza con tres edís, dirixiuse ao BNG, terceira forza con dous concelleiros, atendendo ao publicado por Faro de Vigo. Neste caso as expectativas dos populares tamén se frustraron, xa que a asemblea local do Bloque decidiu "renunciar votarse a si mesmo" para, segundo informou nun comunicado este domingo, "facilitar a investiudra do candidato de Alternativa por Mondariz, por ser a lista máis votada e conseguir, por fin, desbancar o PP do monopolio exercido no Concello de Mondariz". Alén dos concellos onde os populares tentan desprazar da alcaldía a forza máis votada existe tamén un exemplo onde, sendo a candidatura con maior número de votos, o PP procura evitar un pacto que lle daría o bastón de mando ao BNG. Sucede en Moaña. Mentres o Bloque, segunda forza con 6 edís, traballa nun acordo co PSdeG que daría lugar a un goberno apoiado por 9 dos 17 edís do Concello, os conservadores formularon a posibilidade de poñer os seus votos á disposición da candidata socialista, Marta Freire, para convertela en alcaldesa malia liderar a terceira forza. Os socialistas comunicáronlle ao Bloque a oferta do PP e para o martes está prevista unha nova reunión da comisión que negocia un pacto de esquerdas no consistorio.


Summary: Decenas de persoas concentráronse esta pasada cuarta feira en Vigo para denunciar a precariedade que vive o sector. No centro da protesta está a chamada "cláusula de produtividade", os obxectivos mínimos que fixa a organización humanitaria, que os traballadores e traballadoras consideran abusivos.

O persoal de captación de socios Médicos sen Fronteiras (MSF) na Galiza retoma a loita laboral ante as novas ameazas de despedimentos. No centro da protesta está a chamada "cláusula de produtividade", os mínimos que esixe a organización. Uns resultados que, segundo veñen denunciando captadores e captadoras, son abusivos e non están xustificados baixo criterios obxectivos. Non acadalos conleva o despedimento disciplinario, sen indemnización. Após meses de conversas, as posibilidades de acordo parecen cada vez máis alonxadas. O caso está pendente de resolución por parte do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza, o que deixou en suspenso os despedimentos durante o último ano por esta cláusula. Mais o persoal advirte de que se aveciña unha nova rotación que podería afectar até 80% do cadro galego. Decenas de persoas concentráronse esta pasada cuarta feira en Vigo para denunciar a precariedade que vive o sector. Unha media de 0,3 socios por hora, seis altas por semana, 24 por mes, cunha media de 120 euros anuais por socio. Un dos maiores ratios de todo o sector de captación no Estado. "Non podemos cumprir con algo que non é obxectivo nin cuantificable. Estamos deixando as captadoras cun nivel de estrés e frustración moi grande, case xeralizado, que logo se retroalimenta. É moi raro que alguén consiga acumular dous meses consecutivos chegando aos obxectivos. Se pasas tres meses sen acadalos, aínda que teñas unha media moi próxima á marcada, poden executar o despedimento", explica Miguel Riaño, traballador de MSF e responsábel da sección sindical de CCOO. "Estes obxectivos viñan fixados antes da crise. Non existe un estudo demógrafico, económico, por zonas. Non é o mesmo captar nunha cidade ou noutra, e pídennos o mesmo en Vigo, Compostela ou na Coruña, igual en todo o Estado, cando é lóxico que unha persoa en Barcelona, por exemplo, ten moitas máis posibilidades", argumenta Riaño. Máis presión da organización cara ao captador, que se traduce en máis presión do captador cara á xente. "Ese estrés non mellora os resultados, todo o contrario. Unha bola que pasados os meses crece e crece, e aí seguimos a disposición da ONG en todo momento. Nós nunca deixamos de estar en período de proba". Chantaxe emocional e lóxicas empresariais Os dados amosan, porén, un sector cunha presenza cada vez máis importante na estrutura das ONGs. No caso de MSF, segundo a memoria da organización sobre 2015, as cotas dos socios e socias representaron un volume de 70 millóns de euros. Os gastos de toda a estrutura roldan os 16 millóns. Destes ingresos, 95% chegou grazas a captadores e captadoras a pé de rúa. "Non existe un problema de ingresos no sector. Pero no momento en que teñen máis beneficios, queren abarcar máis". "Hai xente que deixou o traballo porque pensaba que estaba facendo perder cartos á ONG. Dan a entender cousas como que se non sacas os cartos, os nenos quedan sen vacinas" Conta que os problemas de estrés, depresión e ansiedade son habituais entre os captadores e as captadoras, sometidos a unha sorte de chantaxe emocional. "Hai xente que deixou o traballo porque pensaba que estaba facendo perder cartos á ONG. Dan a entender cousas como que se non sacas os cartos, os nenos quedan sen vacinas. Non podes trasladarlles esa responsabilidade. No fondo, recoñecen que queren precarizar máis os captadores para que se poida facer máis traballo no terreo. Violan a lexislación vixente a nivel laboral para conseguir ese obxectivo. Pero non son cousas incompatíbeis. Entendemos que a maioría de ONGs fan un grande traballo en moitos aspectos, pero o de 'dereitos para os captadores ou a xente de terreo se queda sen recursos' este é un falso dilema", denuncia Riaño. Unha situación que consideran provocada polo dominio de lóxicas empresariais e comerciais a nivel de recursos humanos. "Están tan estandarizados que non se reflexiona sobre os seus resultados. Estamos seguras de que dando a volta a esta forma de funcionar, conseguiríamos mellores resultados. Equipos máis estábeis, reducir o volume de traballo, reducir gastos innecesarios de viaxes para os superiores....", demanda o responsábel sindical. Como exemplo, apuntan que no ano 2015 pasaron unhas 250 persoas por MSF en Galiza, para un cadro de persoal que, de media, está entre as 30 e 40 persoas. Represión sindical Entre as despedidas encóntrase a totalidade da sección sindical da CNT, que denunciou represión sindical contra os seus afiliados. "Están premiando aquelas persoas non sindicadas, teñen un reforzo positivo, mentres que aquelas que reivindican os nosos dereitos son as primeiras en caer. Din que as protestas o único que fan é prexudicar a ONG", asegura Riaño. Temen que esta advertencia da organización de novos despedimentos sirva outra vez para "desfacerse do persoal que consideran molesto". "Están premiando a aquelas persoas non sindicadas, teñen un reforzo positivo, mentres que aquelas que reivindican os nosos dereitos son as primeiras en caer" Entre outras demandas, está a falta de recoñecemento profesional, coa impresión estendida entre moitas persoas de que os captadores son voluntarios e non persoal asalariado. Para algúns traballadores, son as propias organizacións as interesadas en manter esta falsa impresión. "As ONGs non teñen interese en clarificar que somos traballadores porque abren a porta a que as socias pensen que se destinan recursos a elementos comerciais, cando eles buscan que se destinen no campo humanitario. Que decisión toma MSF? Non falar do tema". Constantes cambios de contrato para non acumular antigüidade laboral, a exposición na rúa a agresións físicas, verbais e sexuais sen protocolos de actuación, presións constantes dos cargos intermedios para chegar a obxectivos, horas extras non remuneradas e fóra do horario laboral para tentar acadar os obxectivos... unha precarización en aumento, sen indicios de avances no eido dos dereitos laborais nun sector en crecemento. "É importante que a xente entenda que este é un punto o que non queríamos chegar. Non queríamos visibilizar negativamente a organización, pero no momento no que o diálogo é imposible con MSF, temos que defender os nosos intereses, porque a xente moza vivimos situacións dramáticas, ser honestas e traballar dentro do acordado e do pactado dentro dos contratos. Aquí non somos escravos de ninguén, e moito menos dunha ONG. Diálogo sempre, pero se non hai diálogo, seguiremos por outras vías reivindicando os nosos dereitos".


Summary: "É intolerábel" que a Xunta despida pola mañá o persoal médico e enfermeiro "que a cidadanía aplude pola tarde", denunciou Antón Gómez-Reino.

"Mentres a cidadanía as aplaude pola tarde, a Xunta despídeas pola mañá. É intolerábel". Desta maneira denunciou o portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez-Reino, os despedimentos no Servizo Galego de Saúde de persoal sanitario temporal que resulta contaxiado pola COVID-19. Nunha rolda de prensa telemática, o voceiro de Galicia en Común (GeC) referiuse na mañá desta cuarta feira, 8 de abril, a un comunicado da Confederación Intersindical Galega (CIG) onde se alerta de que o Sergas está a enviar ao paro a persoal médico e enfermeiro que, tendo contratos temporais, resulte contaxiado polo coronavirus. "As e os sanitarios son a nosa principal liña de defensa contra o virus e non merecen ese trato. O mínimo que debería facer a Xunta é garantirlles un contrato único mentres dure a emerxencia", dixo Reino. Nese sentido, anunciou que o grupo parlamentario de Común da Esquerda pedirá a comparecencia inmediata do conselleiro de Sanidade ante a Deputación Permanente do Parlamento galego, para que dea explicacións sobre os despedimentos e para que dea conta "da dramática situación que padecen as residencias de maiores", subliñou Reino. "Estamos a recibir denuncias de familias de persoas usuarias e do persoal de residencias que indican que se están poñendo en risco as súas vidas", alertou Reino, que considerou "unha vergoña que tivese que ocorrer esta epidemia para pór ao descuberto as enormes carencias detantos anos de recortes e privatizacións no sistema asistencial á terceira idade". O voceiro de GeC tamén demandou de novo á Xunta da Galiza que interveña e medicalice os centros de maiores. Ademais, Reino quixo pedir ao presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, "transparencia" nos datos dos efectos do coronavirus nas residencias e sinalou que "se queremos combater eficazmente a epidemia, temos que coñecer todos os datos sobre a súa expansión e a súa gravidade".


Summary: Os sindicatos CIG, CCOO e UGT continúan coas mobilizacións en solidariedade cos dous traballadores condenados a tres anos de prisión por participar nunha greve

Centos de persoas acudiron esta quinta feira a á concentración convocada diante da Subdelegación do Goberno en Pontevedra para demandaren o indulto a Carlos Rivas e Serafín Rodríguez. Paulo Carril, secretario xeral da CIG, reiterou o compromiso solidario da central cos dous traballadores condenados a tres anos de cadea por participar nunha greve. "Estamos convencidos da necesidade de continuar coa mobilización", expuxo. O sindicalista alertou sobre os "gravísimos efectos" que a aplicación de dita sentenza "inxusta" ocasionaría aos afectados e ás súas familias, polo que ve indispensábel a concesión do indulto. Asemade, sinalou que Carlos e Serafín "son hoxe exemplo dos dereitos que temos que reconquistar" que gozan dun "masivo apoio social e apoio expreso" brindado a través de acordos unánimes polo Parlamento galego, a Deputación de Pontevedra e o Concello de Vigo. Silencio desde o goberno Perante esta situación, desde a delegación do Goberno en Pontevedra non chegan respostas nin semella que haxa unha vontade clara por abordar a situación dos dous traballadores. As tres centrais convocantes tentaran xa no pasado mes de outubro contactar coa subdelegada do goberno, Ana María Ortiz, e esta sexta-feira volveron entregar unha misiva no organismo estatal para solicitar de novo a celebración dunha xuntanza. "A negativa a atender a organizacións sindicais constitúe unha actitude inaceptábel e xulgamos que volve amosar o talante do Goberno que vostede representa cara a clase traballadora", afirman no escrito. Un síntoma dun Estado "corrupto e represivo" Segundo Paulo Carril, esta sentenza confirma "a cruel realidade" do poder xudicial que, en última instancia, serve unha Constitución "que está ao servizo da patronal". Alén disto, o secretario xeral da CIG indicou que a situación de Carlos e Serafín ilustra "cal é a democracia do Estado español: a da represión policial, política e xudicial, a de negar que existimos e a que fai que o franquismo sen Franco exista". Finalmente, Carril recalcou o compromiso valente para continuar coas mobilizacións. "Defender os nosos dereitos como clase non é ningún delito, estarmos organizados, ir á folga ou asistir a manifestacións é un exercicio auténtico de democracia, é exercer dereitos fundamentais, dereitos humanos que a clase obreira conquistou despois de moitas décadas de loita e sufrimento", rematou.


Summary: O departamento que dirixe Jesús Vázquez presentou a convocatoria de prazas docentes no Parlamento hai dez días, sen negociar coas e cos representantes dos traballadores. Agora dalles a coñecer as mesmas cifras: alardea de crear 200 empregos após destruír por volta de 3.000

Se a consellaría de Educación se rexese polos mesmos criterios á hora de convocar prazas para persoal docente que para inspector@s a oferta pública sería de 7.000 empregos. Porén, será unicamente de 200. Namentres o departamento que dirixe Jesús Vázquez é responsábel da destrución de 3.000 postos, pretende incrementar o número de persoal de inspección nun 25%.Así as cousas, após facer pública a convocatoria pública de persoal docente no Parlamento galego, sen sentar previamente a negociar coa mesa sectorial, a consellaría de Educación reuniuse esta quinta feira, ao fin, cos e coas representantes d@s traballador@s, que arremeten contra o goberno da Xunta por "vulnerar os órganos de negociación" e "impor o seu criterio". As cifras son as mesmas: o departamento que dirixe Jesús Vázquez alardea da creación de 200 postos de emprego para persoal docente após ter destruído por volta de 3 mil, segundo os datos que manexa CIG-Ensino. Galiza quedou sen 12 centros de ensino e perdeu até 132 unidades con respecto ao curso pasado. As amortizacións de prazas por xubilación "cóntanse por miles" e nos orzamentos de 2013 recóllese a destrución de 315 empregos, que veñen sumarse aos 199 suprimidos xa antes do inicio deste curso académico. A federación de Ensino do sindicato, con maioría no sector, insiste en que "estamos perante un verdadeiro ERE encuberto", e informan de que a consellaría convoca 22 prazas para inspección educativa, unha oferta que supón un 25% máis sobre as prazas existentes. "Se este mesmo criterio se aplicase ao persoal docente estariamos perante unha convocatoria de máis de 7.000 prazas". O sistema polo que se rexerá a convocatoria será o vixente a día de hoxe, incluído o temario, que data de 1993. Na liña, reclaman as centrais sindicais unha oferta de emprego "que parta dunha negociación real", facendo fincapé na "necesidade" de incrementar o número de docentes en Educación primaria. Para alén do sinalado, CIG-Ensino reclama que a proba de galego sexa eliminatoria no suposto de que, como di a consellaría, non se convocarán prazas docentes nos outros territorios. Trataríase de evitar "o efecto chamada" e dar prioridade ao profesorado da Galiza.


Summary: Armando Requeixo achéganos unha crítica do último poemario de Alberto Lema, "calquera cousa menos inocente e tamén un urro a prol das clases explotadas".

Crónica do chan, o máis recente poemario do escritor de Bamiro Alberto Lema, é calquera cousa menos inocente. Hai nas súas dúas ducias de composicións algunhas que son un dardo envelenado con destinatario ben deducible para quen coñeza as claves de decodificación da mensaxe. 'Crónica do chan' é tamén un urro a prol das clases explotadas, do pobo que vive a rentes do chan Agora ben, no libro hai outros asuntos e enfoques, pois alén da vivencia profesional e cultural que asoma aquí e acolá con forza, Crónica do chan é tamén en moitos tramos un urro a prol das clases explotadas, do pobo que vive a rentes do chan, alleo ás alturas infectas das elites adiñeiradas e asoballadoras. Esta lírica —tan familiar respecto da dun Daniel Salgado, un Calros Solla, unha María do Cebreiro, unha Oriana Méndez ou un Mario Regueira, entre outros— acompasa coas fías do memorístico noutros poemas e xoga cos grandes mitos e referentes culturais de Occidente para deitar a carón da súa simbólica sombra, como acontece coas citas a Antígona, o Golem, Robespierre, Lázaro ou Miss Deckard que, na súa diversidade de orixes e tradicións, dá boa idea da pluralidade de fontes das que bebe esta escrita de Lema. O libro avanza alternando as composicións breves cos textos máis narrativos. Hai nel un dicir ao que lle presta tanto o definitorio coma o enunciativo, que recorre ás antíteses e ao campo sémico do agrario para hibridalo co urbano e o tecnolóxico, mestizaxe de selo propio. Existe, tamén, non pouco de deconstrución da tradición e dos mitemas herdados Existe, tamén, non pouco de deconstrución da tradición e dos mitemas herdados, de reflexión sobre a deriva social do noso tempo, repensando a dirección do camiñar, desconfiando das verdades precedentes. A obra ábrese cun xenuíno limiar dun outro poeta de compromiso certo, Xabier Cordal, quen achega a súa perspectiva para estes versos escritos por "a man que asina a pintada sobre o frío", a mesma que apunta e dispara aos grupos de presión e lobbies intelectuais que esganan a cultura do país ata defuntala. Soerguéndose do ludrio no que algúns queren enterrarnos, proxectando a voz nesta súa Crónica do chan, a ollada penetrante de Alberto Lema desembarca na independente illa de Corsárias Creación para anunciar que: "Na Montaña, en secreto, pechas as portas e os móbiles. Estamos reunindo probas". Aviso para navegantes.


Summary: A cifra de persoas feridas supera as 6.500 e mantéñense as operacións de busca e rescate. Catmandu pide apoio internacional.

O número de persoas falecidas polo terremoto de magnitude 7,8 que afectou Nepal supera xa as 3.600, mentres que o de feridas alcanzou as 6.500, segundo dados dun centro de operacións de rescate a axencias de noticias. Das falecidas, só 1.291 foron identificadas. É o peor terremoto neste país nos últimos 80 anos, cunha intensidade de 7,8. En 1934 sufriran outro tremor, que causara 8.500 mort@s. Continúan as operacións de busca de superviventes e de rescate,dificultadas polas intensas choivas que están a caer nestes días no territorio, así como polo temor a novas réplicas (producíronse 40, o domingo houbo unha de 6,3). O goberno nepalí apela á axuda e apoio internacional. Os centros médicos e hospitais están saturados, recoñece. Nepal declarou o estado de emerxencia nacional. Aos problemas de comunicacións por vía terrestre, dos cortes de electricidade, engádese un que centra as preocupacións dos sanitarios: a falla de auga potábel na capital, Catmandu, ao se interromper o subministro e esgotarse a engarrafada. Hai temor a que se estendan enfermidades contaxiosas.


Summary: Setembro é un mes marcado en vermello polos traballadores e traballadoras afectadas por un ERTE na Galiza. Dunha banda, porque o día 30 remata o prazo de prórroga destes expedientes e, por outra, pola redución nas prestacións para aquelas persoas que leven nesta situación desde o decreto do estado de alarma.

A finais do pasado mes de xullo había na Galiza un total de 41.366 persoas afectadas por un Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE), unha cifra que na primeira quincena de agosto se viu reducida 23%, cun descenso especialmente significativo en sectores como o aloxamento (36%) e o transporte (30%), moi ligados á actividade turística. Segundo os datos do Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, dos 28.185 traballadores que seguían en ERTE na Galiza o pasado 24 de agosto, 23.026 están inmersos en expedientes por forza maior, que se corresponden co cesamento da actividade por mor do confinamento, mentres que os 5.159 restantes son por outras causas. Parte desas máis de 20.000 persoas en ERTE por forza maior afrontan este mes de setembro con especial preocupación, xa que cumpren máis de seis meses nesta situación e, polo tanto, verán reducida a prestación que perciben do Goberno español. Desde o Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) explican que o importe da prestación durante os 180 primeiros días correspóndese con 70% da base reguladora, pero a partir do día 181 pasa a ser de 50%, polo que todas as persoas que permanezan nun ERTE desde que se activou o estado de alarma veranse afectadas por esta rebaixa, que antes da reforma laboral do Goberno popular de Mariano Raxoi era tan só de dez puntos porcentuais (de 70% a 60%). Negociación da prórroga Setembro será tamén un mes chave para a prórroga destas prestacións, que os sindicatos pretenden converter en permanentes. Goberno español, empresarios e representantes dos traballadores reuniranse o próximo 4 de setembro en Palma de Mallorca para negociar a prórroga, que finaliza o vindeiro 30 de setembro. O secretario xeral de UXT, Pepe Álvarez, desvelou que existe un "principio de acordo" entre as partes para comezar a negociar a devandita prórroga, mais a ministra Yolanda Díaz xa deu por feito que non haberá acordo na primeira xuntanza, como apuntaba algún líder sindical. Enriba da mesa, ademais dunha prórroga até final de ano, a expensas de ver como evoluciona a pandemia, estará tamén o debate sobre a contía das prestacións que reciben as e os traballadores incluídos nos expedientes, que se sitúan de media nos 900 euros, unha cantidade que caerá cando se empecen a aplicar as reducións antes mencionadas. De feito, os sindicatos proporán que quede en 70% e non se apliquen rebaixas. Autónomos Moitas das persoas afectadas corresponden ao colectivo de traballadores autónomos. Desde a Federación de Autónomos de Galiza presentaron hai uns días 10 propostas urxentes para contrarrestar os efectos dos abrochos, que pasan, entre outras por unha ampliación da vixencia dos ERTE, a articulación de axudas específicas para traballadores por conta propia, reducións na cota que pagan e bonificacións fiscais. O número de autónomos activos reduciuse en 57.423 este verán con respecto ao de 2019 e Galiza perdeu máis de 7.000 entre xuño e xullo, segundo a federación. "O que viviremos a partir do mes de setembro será unha auténtica traxedia", avisa a federación, que lanza un " S.O.S. colectivo". Por iso, propón prorrogar os ERTE "o tempo necesario, mesmo máis aló do ano 2020", en especial en hostalería e turismo; ampliar a prestación por cesamento de actividade especial, e restabelecer a prestación extraordinaria por cesamento de actividade para todos os autónomos non beneficiarios da ordinaria que se vexan afectados por limitacións de actividade polos abrochos. Tamén apostan por reducións na cota de autónomos para quen teña unha caída de ingresos igual ou superior a 50% no terceiro trimestre e por manter a redución durante a metade do ano 2021. Reclaman bonificacións de polo menos o 50% nos impostos municipais ligados á actividade; reducir o IVE de produtos e servizos especialmente afectados a crise, e o aprazamento automático dos impostos até mediados do ano que vén.


Summary: Un mínimo de 6 persoas foron detidas esta segunda feira pola policía española na capital galega. A operación continúa aberta. A policía enmarca os arrestos nun operativo polos incidentes da protesta do sector do cerco en Compostela o pasado 11 de marzo.

Un mínimo de seis persoas foron detidas esta segunda feira en Compostela. A operación policial desenvolveuse en distintos puntos da capital de Galiza, nomeadamente en pisos de estudantes, e seguía aberta a última hora da tarde, polo que non se descartan novos arrestos. Nun principio apuntouse a detencións relacionadas cos protestos estudiantís do 20F. Fontes policiais, porén, enmarcaron os arrestos nos incidentes tras a manife do cerco do 11 de marzo Nun primeiro momento apuntouse a que estas detencións poderían estar relacionadas coa folga estudantil convocada en Galiza polas organizacións nacionalistas o pasado 20 de febreiro. O feito de que @s arrestad@s fosen na súa maioría estudantes e que hai uns días tamén estudantes en Vigo recibiron citacións xudiciais vencelladas á folga estudantil, levaba a apuntar nesa vía. Mais fontes policiais citadas por axencias e prensa española enmarcan a operación desenvolvida na capital de Galiza nos incidentes acontecidos o pasado 11 de marzo nunha mobilización do sector do cerco ás portas do Parlamento que acabou con fortes enfrontamentos no Ensanche. Segundo puido saber este medio, as persoas detidas estarían relacionados coas organizacións estudantís e xuvenís Agir, Xeira e Colectivo Estudiantil Libertario (CEL). Atención médica Un dos detidos foi trasladado, custodiado por policías, ao Punto de Atención Continuada (PAC), ubicado no Hospital Clínico para ser atendido por unha forzadura na man após ser detido, segundo confirmou persoal sanitario. Perante a actuación policial convocouse en réxime de auto-convocatoria unha concentración solidaria para con e coas detidas, esta segunda feira ás 20.30 horas na Praza do Toural.


Summary: A loita do pobo ourensán polo recoñecemento do seu topónimo orixinal celebrouse co cambio de matrículas na Praza Maior da cidade cun cento de coches.

Nos últimos días, nas redes sociais, rexurdiu unha imaxe histórica na reivindicación e loita pola lingua e identidade galegas. Nela pódese ver Xosé Lois Freire cambiando a matrícula dun automóbil que deixaba de ter as letras OR, como identificativo de Ourense, para pasar a ter as que lle correspondía: OU. A Mesa pola Normalización Lingüística comezaba no ano 1995 a loita pola recuperación do topónimo galego, "xa non só a nivel matrículas de coches, mais tamén como nome orixinal do noso territorio", explica nunha conversa con Nós Diario, Susana Méndez, activista da Mesa naqueles anos. "Existía xente que rexeitaba totalmente a nosa reivindicación, desde políticos que estaban dentro do Concello até forzas de seguridade", relata Antón Gómez, quen tamén formou parte da campaña como sindicalista da CIG-Ensino. Entre as diferentes actividades que se desenvolveron até maio de 1998, momento no que o Congreso dos Deputados, a iniciativa do BNG, aproba o cambio de topónimo, destacou a edición de adhesivos OU para pór nas matrículas dos coches. As persoas que apoiaban esta campaña colábanas enriba das letras OR, o que "nalgúns casos levaba a recibiren multas da Policía Local ou da Garda Civil por non estar aínda aceptado o cambio e polo rexeitamento que existía por parte destes corpos ao topónimo orixinal", lembra Gómez. Xusto ao comezo dese ano aparece o lema premonitorio "OU-1998-XA" que xorde nunha "reunión na que estabamos a pensar na frase que debería dar o último impulso á campaña, porque sabíamos que existían políticos a favor de recuperar o topónimo Ourense", conta Méndez. Uns meses despois apróbase o cambio na Cámara pero tiveron que agardar até setembro para poder matricular os primeiros coches OU, xa que non foi até ese mes que se publicou no Boletín Oficial do Estado. Unhas semanas despois, a comezos do mes de outubro, deuse a escena histórica que estes días se pode ver nas redes: ao redor dun cento de vehículos estacionados na Praza Maior de Ourense agardaban para poder ter a súa matrícula. "Eu comprara o meu primeiro coche de segunda man había pouco tempo porque sacara o carné uns meses antes, estar alí rodeada de compañeiros e ter a miña matricula OU foi algo moi ilusionante", salienta Méndez. Con moitos anos de experiencia no sector do automóbil e naquel momento como sindicalista no sector do Metal da CIG, Xosé Lois Freire foi un dos responsábeis da mudanza das pezas. "Un bar da praza deixou que nos conectásemos á súa toma de corrente cun prolongador e coas ferramentas precisas puxémonos a trocar as matrículas dos coches que estaban alí", conta Freire en conversa con Nós Diario. "Moita xente quixo cambiala en canto foi oficial, nesa primeira semana, desde a CIG xestionamos 240 cambios de matrícula e na praza debemos mudarllas a 100 ou 120 coches", indica Gómez. Aínda que só se puido desfrutar desta nova matriculación durante dous anos -en 2000 apareceu un sistema novo que eliminaba a distinción por provincias, as tres testemuñas coinciden en que foi "unha pequena vitoria, mais para nós foi moi grande".


Summary: Do torreiro da aldea ao macro-festival urbano. Neste pequeno país sabemos ben como armar a festa. Para dar, tomar e mesmo regalar. Música, encontro, talento, emoción. Os complexos? Mandámolos a por tabaco, e que non volvan

Galiza. Superficie: 29.500 quilómetros cadrados. Habitantes: perto de dous millóns oitocentos mil. Festas: incontábeis e tendente ao infinito. Este país éche o que ten: tanta aldea, tanta parroquia, tanto barrio... todas tribus que queren a súa festa. Neste Sermos o A Fondo é 'A festa somos nós', coordinado polo festeiro maior do Vello Reino de Galiza, Xurxo Souto. Unha viaxe polo torreiro dos seráns, o campo da festa da aldea, o macrofestival. Aquí, o que se aburre é porque quere. Un A Fondo que comeza con 'Do Apolínea e o Dionisíaco'. Xurxo Souto a falar do mundo das formas e a paixón que combaten nas festas. E no Revenidas de Vilaxoán entrevista a Cao de Mos, o superdotado da festa, o home que nunca falta. Alfonso Blanco, da asociación Xérmolos, fálanos de Pardiñas, "tradición e modernidade". E Carlos Alonso, xestor sociocultural de Valadares, escribe de Monte Alba. E o poeta X.H. Ribadulla Corcón cóntanos das festas de Muxía. A acordeonista e cantante do Sonoro Maxín, Cristina Asenjo, fala de Alongos, , a parroquia onde cada mes había unha festa, e todas coa súa música, papatoria, foguetes... E para acabar, 'Finita Gay'. Quen? Pois iso, 'Finita Gay'. "Como empresaria son durisima, como artista son marabillosa"