Summary: O acordo entre PSdeG e PP para a renovación do Valedor, Contas ou o consello da CRTVG, e a reforma do regulamento do Parlamento, abre unha fenda coa oposición. Beiras dá por "dinamitadas" as pontes cos socialistas, que xustifican as críticas na "fusión destes grupos de cara ás xerais".

Os acordos entre PP e PSOE para a renovación do Valedor do Pobo, o Consello de Contas e, especialmente, o consello de administración da CRTVG, ou a reforma precipatada do regulamento da Cámara veñen de abrir unha importante fenda entre AGE, BNG e grupo mixto e o PSdeG. Logo da xunta de portavoces, o vicevoceiro de Alternativa, Xosé Manuel Beiras, deu mesmo por "dinamitadas" as "pontes de diálogo" cos socialistas, mentres que o voceiro do Bloque, Francisco Jorquera, censurou o "cambalache" entre os dous grandes partidos. Beiras dá por "dinamitadas" as "pontes de diálogo" co PSdeG tras o paso "dun monopolio do PP ao duopolio" O portavoz parlamentario do PSdeG, Méndez Romeu, pola contra, atribuíu as duras críticas de AGE e BNG a que se unirán nunha candidatura para as eleccións xerais, mentres que o seu homólogo popular Pedro Puy, cre que a reacción de Bloque e Alternativa permite "sacar conclusións do talante democrático" dalgúns grupos, en clara referencia a estes últimos. A fenda semella grande. De feito, Beiras cre que o acordo entre PSdeG e PP provoca "unha pequena metamorfose na estrutura interna do Parlamento". "Até o de agora existía o monopolio do PP; agora pasamos ao duopolio, como a Coca-Cola e a Pepsi-Cola, que simulan unha competencia entre eles inexistente", asegurou quen cre que socialistas e populares están a poñer en práctica "o que xa terán pactado na escuridade Felipe González e Mariano Rajoy". Tanto Beiras como Jorquera denunciaron que PSOE e PP acordasen, sen nin tan sequera consultar aos grupos da oposición, materias como a composición do consello da CRTVG, o Consello de Contas ou unha reforma do regulamento parlamentario que o líder de AGE cualifica de "reaccionaria e agresiva" coas minorías. "O PSOE alíñase co PP e cómpre ter isto moi claro, tamén de cara ás vindeiras eleccións a Cortes", engadiu, "porque esta reforma do regulamento, que deixa en inxenua a de Fraga en 1993, supón un atentado contra os cidadáns e cidadás que non votan o partido que está no Goberno e, agora, tamén contra os que non votan o PSOE", insistiu. Jorquera di que o acordo PP-PSOE "pretende blindar o estatus bipartidista do Parlamento" "O acordo PP-PSOE pretende blindar o estatus bipartidista do Parlamento recortando capacidade de iniciativa ao resto dos grupos", criticou tamén Jorquera, que cre que se "usa o Parlamento como decorado para referendar o que xa cociñaron por detrás e reproducindo un esquema de cotas que atenta contra a independencia que deben ter os órganos estatutarios e da a radiotelevisión públicas", insistiu. Para Beiras, o acordo encádrase no "esgotamento xeral do réxime nacido da segunda restauración borbónica". "O PSOE está en conivencia con esa metamorfose do nazismo que dirixe a escala europea Schäuble", relatou, "mais tal e como están as cousas, ben hai un golpe de Estado ao estilo do que fixeron en Grecia, ben a cidadanía varrerá todo isto". O BNG non descarta emprender accións legais ante o proceso de renovación do consello de administración da CRTVG O BNG, pola súa banda,non descarta emprender accións legais ante o proceso de renovación do consello de administración da CRTVG por entender que se trata "dunha ilegalidade manifesta e dun disparate" que incumpre a Lei de Medios Públicos de Galicia. Jorquera considera que o pacto "vulnera a mencionada lei porque ignora que a renovación do consello de administración do ente ten que ir acompañado da escolla dun novo director/a e dunha proposta marco". Todo se debaterá finalmente no pleno extraordinario do vindeiro luns e martes. Tamén as leis de estradas, de financiamento de partidos políticos, do Consello de Contas e máis unha iniciativa lexislativa popular a respecto da participación cidadá. Ademais, discutirase a reforma do regulamento da Cámara e sobre o teito de gasto. O BNG cre que a mesma convocatoria do pleno extraordinario imposta polo PP en horario vespertino evidencia o "desexo de minimizar o debate na opinión pública nun momento" en que Feijóo quere presentarse "como campión da rexeneración democrática". En definitiva, argumenta Jorquera, "quere culminar o trámite das leis que formar parte da súa operación de lifting para encubrir a falta de iniciativa do seu goberno e a súa falta de compromiso na loita contra a corrupción". O PSOE alude a Venezuela e Grecia para criticar a BNG e AGE O socialista Méndez Romeu, non obstante, cre que a reforma do regulamento da Cámara "mellora notablemente ao anterior e non prexudica os grupos parlamentarios". Para o voceiro do PSdeG, as críticas conxuntas de BNG e AGE evidencian a "presentación da campaña electoral coa fusión destes grupos co obxectivo non de gañarlle ao PP, senón de substituír o PSOE como alternativa de goberno". Méndez Romeu acusa a BNG e AGE de unirse para "substituír o PSOE como alternativa" e pregúntas se queren substituír o sistema por "Venezuela ou Grecia" Ademais, criticou as "descualificacións apocalípticas" dirixidas a "enterrar o réxime" e preguntouse se Bloque e Alternativa "queren enterrar o réxime democrático para substituílo polo sistema político venezolano ou a situación na que se atopa o goberno de Grecia". O voceiro do PP, Pedro Puy, cualificou o vindeiro pleno extraordinario como "transcendente e dos máis importantes desta lexislatura polo que supón de aposta polas nosas institucións autonómicas e da normalidade democrática". Respecto ás críticas de BNG e AGE, asegura que "o único que tratan estes grupos parlamentarios é de entorpecer e distraer a atención con cuestións formais sobre o que se vai debater".


Summary: Más novas para o soberanismo na IV toma do tracking eleitoral de ElNacional.Cat: Ciudadanos destácase en solitario en cabeza por vez primeira, con 2,7 por cento de voto de vantaxe sobre unha ERC que se vai desfondando e que cada vez ten máis perto a candidatura de Puigdemont. Neste momento, a maioría absoluta estaría no arame para o independentismo.

Ecuador da carreira cara ao 21-D e a tendencia de fundo é o ascenso da candidatura que lidera Inés Arrimada e a formación no bloco independentista de dúas forzas de peso eleitoral case equivalente (ERC e JxCat) co complemento dunha CUP que mantén o tipo a respeito dos resultados de 2015. Esta é a fotografía que deita o IV tracking eleitoral que elabora Feedback para ElNacional.Cat. Por vez primeira na serie encabeza o inquérito en estimación de voto Cs, con 23,57 por cento dos apoios e unha estimación de 32 ou 33 escanos (25 en 2015). ERC ficaría na segunda praza con 20,89 por cento dos sufraxios (entre 30 e 31). Xa moi perto aparece Junts per Catalunya, a lista de Puigdemont, con 18,25 por cento e 26-28. A suma destas dúas forzas daría entre 56 e 59 escanos. Xuntos sumaron 62 en 2015. Por aí é onde veñen os problemas para o soberanismo superar a fronteira das 68 actas, as que dan a maioría absoluta no Parlament. Só a CUP estaría a facer os seus deberes neste capítulo. A sondaxe atribúelle 7,70 por cento do voto, un respaldo que se traduciría entre 9 e 10 escanos (10 en 2015). Completan o bloco unionista o PSC de Iceta, que desce lixeiramente a respeito do terceiro tracking e agora sumaría 15,24 por cento, entre 20 e 21 escanos (16 en 2015), en tanto que o PP continúa a súa queda nos avernos, apenas tería 5,41 por cento, entre 5 e 6 actas (11 en 2015). Por súa parte, Catalunya en Comú-Podem, a candidatura equidistante -nen 155 nen DUI-, repunta lixeiramente sobre a terceira mostra do tracking e alcanza 8,16 por cento, o que suporían 10-11 (11 en 2015). En todo caso, o factor chave neste inquérito é o da participación ao prognosticar Feedback unha participación estratosférica da orde de 83,14 por cento (74,95 por cento en 2015), o que poría de relevo un forte compromiso de abstencionistas de hai dous con este novo proceso eleitoral. A maior parte deles, a xulgar pola sondaxe, reforzaría as posicións unionistas. Canto ás persoas indecisas, cada día hai menos, embora aínda fican na indeterminación 1,3 millóns de persoas.


Summary: Jean Salem, professor de história da filosofia na Sorbonne e filósofo marxista, vem de publicar no início deste ano um livro, no qual, sob o título "Eléctions, piége à cons" , aborda a questão da democracia formal representativa e faz uma análise demorada da ascensão de forças fascistas e de extrema-direita no seio das democracias "burguesas".

No texto lança luz sobre as engrenagens da fórmula de democracia existente no Ocidente, os mecanismos eleitorais ou o papel central dos meios de comunicação, mas sobretudo denuncia que o poder real está fora de parlamentos e governos, segurando que quem o detêm é o poder económico, o capital. Salem explica com precisão como as críticas ao "parlamentarismo", que historicamente se pronunciaram a partir da esquerda, nomeadamente a revolucionária, não pode ser interpretado como boicote as eleições, em que a esquerda tinha participado para que os interesses da maioria social tenham representação nas instituições políticas. A seguir reproduzimos a introdução de seu livro, por enquanto apenas disponível na edição francesa de Flammarion, e que já foi publicada no digital português O Diario.info Em criança, depois em adolescente, e talvez mesmo até ao início dos anos 1980, interrogávamo-nos como fora possível que povos amassados em cultura, como os alemães em especial, tenham sido incapazes de prever aquilo que veio a ser feito, aquilo que foi cometido em seu nome antes e durante o período da Segunda Guerra Mundial. De forma acessória, essa interrogação servia para moderar os ardores daqueles que estavam sempre disponíveis para se inclinar perante a mais insignificante emoção popular e, em particular, perante aquelas que pareciam indicar a insatisfação de tal ou tal fracção da população nos países do "socialismo real". E, sobretudo, ela proporcionava aos mais argutos a oportunidade para relembrar em cada dia uma evidência que fere, ao que parece, o preconceito democrático: a de que os povos podem equivocar-se. E podem, consequentemente, votar mal… Hitler (podemos, naturalmente, lamentá-lo) não se apossou do poder por meio de um golpe de Estado! Na eleição presidencial de Março-Abril de 1932 tinha obtido 2,75 milhões de votos, o que representava 37,3% do eleitorado, mas tinha sido ultrapassado, em qualquer caso, pelo marechal Hindenburg. Num contexto marcado, entretanto, pelas terríveis acções violentas dos bandos nacional-socialistas (contavam-se às centenas os mortos que estes tinham provocado apenas no decurso do mês de Julho, em confrontos de rua desde a Prússia até Altona, a norte de Hamburgo), o NSDAP obteve igualmente 37,3% dos votos nas eleições de 31 de Julho de 1932. De forma ainda mais genérica, o tão prosaico percurso dos regimes ditos "representativos" só pode levar as pessoas de bom-senso a pensar, com Alexis de Tocqueville, que "aqueles que encaram o sufrágio universal como uma garantia da qualidade das escolhas iludem-se completamente". O "voto universal", acrescentava Tocqueville, "possui outras vantagens, mas não essa" (De la démocratie en Amérique, II parte, cap. 5, Vrin, t. I, p 153). Porque ninguém pode afirmar que a maioria tem sempre razão. Sobretudo quando essa maioria é tão evidentemente fabricada como o é nos dias de hoje. Sem falar da imensa massa daqueles que deixaram de participar no jogo eleitoral, tão frequentemente enganador, frustrante, entorpecedor mesmo. A tradição filosófica em que me integro aliou constantemente, pelo menos até ao século XVIII, um muito grande optimismo naturalista a um carregado pessimismo em matéria de antropologia. Para o materialismo do Ancien Régime, para o epicurismo antigo como para os grandes senhores do libertinismo, não se trata em nenhuma circunstância de imaginar que, de progresso em progresso, todo o indivíduo acederá às luzes da razão, à sabedoria e à felicidade. Os "déniaisés" ("desparvecidos"), como se designavam a si próprios, sabem bem que a religião é um instrumento do poder de Estado; mas que o povo, têm eles o cuidado de acrescentar de imediato, não deixa de crer nela e de continuar a ignorar os seus truques. Em resumo, será apenas com as Luzes, e a fortiori com o comtismo, o marxismo e outras doutrinas racionalistas datando do séc. XIX que se formou, entre os adeptos do materialismo filosófico, a ideia de uma possível conversão dos humanos a opções políticas justas, morais, e susceptíveis de trazer a felicidade a todos. E eis entretanto o estado em que estamos: os herdeiros do fascismo e do nacional-socialismo voltam a levantar a cabeça na Europa… Aqui, é um movimento fundado por um antigo torcionário que obtém, desde há mais de vinte anos, entre 10% e 18% dos votos expressos. Acolá, o NPD, o Partido nacional democrático alemão, obtém 9,2% dos votos nas eleições de 2004, no Saxe. Desde 1986 que os resultados obtidos pelo muito mal designado Partido austríaco da liberdade (FPO) não cessam de aumentar em eleições legislativas, chegando a atingir 27% dos votos expressos em 1999. Nessa altura o FPO era a segunda força política na Áustria. Depois de uma descida transitória ressurgiu em força nas legislativas de 2008 com um resultado de 18%, ao qual devem ser acrescentados os 11% recolhidos pela Aliança para o Futuro da Áustria (BZO) – ela própria resultante de uma cisão do FPO – o que dá um total acumulado de 29% dos votos expressos a favor da extrema-direita! Na Noruega também, o FrP, o Partido do progresso, impôs-se como a segunda força política do país ao alcançar 23% dos votos expressos quando das eleições legislativas de 2009. Nos Países-Baixos, finalmente, 17% dos votos foram para a extrema-direita nas eleições europeias de Junho de 2009. Por todo o lado, ou quase, há governos aos quais não só não repugna formar alianças com a extrema-direita ou mesmo a pedinchar o seu apoio (Dinamarca, Hungria); há governos – em geral eleitos, é certo, ou pelo menos que alcançaram o poder por meio de eleições – que entregam pastas de ministérios a racistas certificados ou a autênticos fascistas reconvertidos de fresca data em muito sinceros democratas (Itália). Por toda a parte, o perigo ainda-rastejante-mas-já-muito-pouco do regresso da peste negra ou da chegada das suas reencarnações pós-modernas (Bélgica, Suíça). Para sintetizar, existe já um problema que pode legitimamente agitar os nossos neurónios: as campanhas eleitorais, as boas intenções e os escrutínios que aí vêm serão suficientes para evitar que aqueles que militam à esquerda, neste XXIº século que começa, não venham a acabar em campos (estilo antigo) ou em estádios (estilo chileno)? Tanto mais que, como me dizia um estudante no decurso de uma prova oral bastante frustrante, "o capitalismo tem um grande problema: foi demasiado longe". Ou, dito por outras palavras, poderia culminar em apocalipse…E nem os votos "úteis" nem os pânicos sem grande futuro dos pequenos burgueses poderão constituir uma barreira eficaz contra o que aí vem! É pensando nisso sobretudo, ou seja, no estado vacilante da nossa civilização que eu gostaria aqui de falar: 1- Daquilo que eu chamarei de boa vontade o actual circo eleitoral;2- Da confiscação do poder que este circo autoriza e realiza perante nós;3- Do regime de eleição ininterrupta no qual se faz viver nos dias de hoje o cidadão das nossas esgotadas democracias, regime que é parte integrante de um período de crise sobreaguda do capitalismo, de um período de perturbações e de ansiedade, de um período em que se sente o odor que antecede a guerra. Este é un dos contidos do número 22 do semanario Sermos Galiza en papel. Pódese facer cun exemplar mercándoo nos quiosques ou subscribíndose para o recibir no seu domicilio.


Summary: Implica por volta de 100 saídas dun persoal de 830 empregados.

O despedimento de 8.291 persoas anunciado por CaixaBank no conxunto do Estado implica ao redor de 90-100 saídas en Galiza dun persoal global de 830 empregados (contando Bankia, que achega uns 120 traballadores e traballadoras), segundo os datos que manexa CCOO En declaracións a Europa Press, o portavoz do sindicato Xoan Carlos Viveiro mostrouse "sorprendido" por algunhas das condicións que trasladou a dirección, como que só aceptará que a metade das saídas sexa de empregados maiores de 50 anos, o que "eliminaría boa parte da voluntariedade" nas saídas. De acordo cos datos ofrecidos pola entidade, esta "pecharía unha de cada catro oficinas" e ademais despediría "un de cada cinco empregados", datos que viu en parte " extrapolábeis" a Galiza, menos no referente ás sucursais, debido a que dependerá da duplicidade con Bankia, que será maior en territorios como Madrid. Ademais, critica que "as condicións ofertadas están moi lonxe de calquera outra proposta que se fixo no sector financeiro" e cualifícaas de "absolutamente kafkianas", pois "non convidan a unha saída". Son, de feito, "un insulto a un persoal que en plena pandemia tivo a totalidade das oficinas abertas dando servizo salvo aquelas con positivo entre compañeiros". O cento de traballadoras e traballadores afectados que calculan para o caso galego "é moitísimo e sobre todo nestas condicións", evidencia Viveiro. Así, incide en que a organización sindical considera que esta formulación "son condicións de derriba". "As limitacións abocan a que teña que haber despedimentos forzosos e cando falan de meritocracia trátase dun eufemismo para que a empresa elixa", censura. Por todo iso, remacha que "é unha provocación e unha falta de respecto". A idade media do persoal en Galiza, no caso de Caixabank, está nuns 45 anos, segundo estima, o que avanza unha "dificultade terrible de que atopen outro emprego" no caso de que se vexan obrigados a deixar a entidade.


Summary: Analizamos os viños Sin Palabras, criado en ánforas de barro, e Rock&Roll, con maduración lenta de 15 meses na adega

Cepas vellas en ánforas de barro A adega Castrobrey segue empeñada en sublimar os viños ulláns de tradición histórica medieval. Viticultura sostíbel sen herbicidas, biodiversidade e crianza do albariño, guían os seus pasos. Aquí suxerimos o privilexio de probar unha das 666 botellas (500 litros) desta selección de uva das cepas máis vellas baixo os dominios históricos do mosteiro de San Salvador de Camanzo (Vila de Cruces), nunha das mellores anadas da década, a 2018. Crianza de 3 meses en dúas ánforas de barro de 200 e 300 litros, e o tempo restante en cuba de aceiro inoxidábel. Acabado de saír. Sin Palabras Ánfora 2018 / DO Rías Baixas / Adega Castrobrey /18 euros Un tinto de espírito rebelde Pablo Vidal segue sumando achegas á súa colección de Viños con Personalidade, un proxecto que pretende desenvolver viños de alta calidade nas distintas zonas de produción vitícola da Galiza. Con Rock&Roll preséntanos un tinto de garda da Ribeira Sacra, un viño cunha maduración lenta de 15 meses na adega, a metade do tempo en barricas usadas de carballo, que busca mellorar e gañar complexidade na botella. Combina mencía, caíño longo e garnacha cun resultado sabroso, vibrante e sedoso. Ideal para carnívoros. Produción limitada de dúas mil botellas. Rock&Roll 2019 / DO Ribeira Sacra / Pablo Vidal / 21 euros


Summary: Os despidos rebáixanse a 1.850 e auméntanse as indemnizacións, que irán dos 15.000 aos 250.000 euros. CCOO, Cisca e UGT dan o si, mentres CIG, CGT e Asca se opoñen.

Pechado finalmente o acordo en Novagalicia Banco entre sindicatos e a entidade, que asinaron hoxe o maior ERE da historia de Galicia. Logo de case catro meses de atrancos e desencontros, representantes dos traballadores e dirección alcanzaron pacto sobre a regulación imposta desde Bruxelas a cambio da inxección de 5.400 millóns en axudas públicas. Logo de diverxencias e moitas horas -cinco este mesmo xoves-, ao final os despidos afectarán a un máximo de 1.850 persoas (400 menos das que se plantexaron ao principio) e obviando os 250 traballadores da corporación e rede internacional, que terán "un proceso diferenciado". Os despidos afectarán finalmente a 1.850 persoas, 400 menos das propostas ao principio Ademais, haberá 455 prexubilacións a partir dos 54 anos e que incluirán tamén a uns 50 traballadores que con 53 anos superan xa os 20 de antigüidade nas antigas caixas. CCOO, Cisca e UGT deron o seu visto e prace a este acordo ao que non se uniron CIG, CGT e Asca. O representante de UGT, José Ramón de Pliego, di sentirse "satisfeito" malia o "drama" que supón para todos os despedidos, xa que "non se puido facer nada máis polo cadro de persoal". Ademais, di ter a "conciencia tranquila" ante as acusacións da CIG, que fala do "interese persoal" dalgúns dos sindicalistas para subscribir o acordo e entrar así no "paquete" de prexubilacións. O devanditao acordo implicará tamén que os prexubilados marchen co 80% do seu salario multiplicado polo número de anos que lle falten para chegar aos 63 anos, cun máximo de sete anualidades e 250.000 euros, ademais do pago do convencio especial cando finalice a prestación por desemprego por parte de NGB. Á marxe disto, o resto de baixas serán despedimentos ou incentivadas e a indemnización chegará aos 30 días poro ano traballado e 22 mensualidades, ao que se une tamén unha prima por trienio de 2.000 euros. A indemnización mínima será de 15.000 euros e a máxima, de 250.000 A indemnización mínima que recibirá un traballador (aquel que non supere os cinco anos na entidade) será de 15.000 euros e o máximo, 250.000. Pero ademais, tamén haberá cambios na xornada laboral. 190 oficinas abrirán polas tardes de luns a xoves, co que haberá xornada partida para 520 traballadores, ademais da redución do horario de máis de 600 persoas nesas mesmas sucursais durante cinco anos e para outros 400 traballadores doutras oficinas. Dentro do preacordo hai un capítulo específico de "garantía de mantemento" do emprego en EVO. A marca de fóra de Galicia, Asturias e León aguantará un mínimo de 590 persoas até a súa venda, antes de 2015 para "dotar de estabilidade" a actividade durante "o proceso de intento de venda". Se non é así, terán as mesmas condicións. Como se esperaba, o principio de acordo recolle os recortes salariais do terceiro ERE e a paralización de pluses, variables e achega a plans de pensións. Desde Recursos Humanos de NGB o acordo preséntase como "un gran éxito para todos" e un gran "paso cara a adiante" de Novagalicia porque dá "maior estabilidade interna e externa".A directora de RRHH, María Camino, destacou que o pacto "beneficio aos empregados porque minimiza o impacto" no cadro de persoal, pero tamén ao banco, que cumpre as esixencias do axuste, e aos clientes, porque se incrementan os horarios das oficinas. En canto aos sindicatos, Clodomiro Montero, de CIG-Banco, xa asegurara que "cos mesmos vimbios poderíase facer outra cesta" e teme o impacto para os traballadores que superen os 40 anos.


Summary: Leva máis de tres décadas ofrecendo un discurso persoal e crítico no mundo da arte conceptual. "Vector" é a súa obra máis recente.

Vector é a exposición que Xoán Anleo ten aberta na galería Ad Hoc de Vigo -Vector fálanos dunha obra xeométrica, construtivista, o que non é o seu caso. Por que titula así a súa exposición? Alude a dous conceptos, empregados na física e na bioloxía. Na física é forza, a que sae dun centro expandido cara á múltiples direccións que parten dun mesmo punto. No concepto de bioloxía refírese ao vírico, a transmisión viral, dalgún xeito, á infección. Nesta exposición toma corpo dun xeito moi claro un concepto que empreguei ao longo da miña traxectoria que era o de tautoloxía. Vendo en conxunto a miña traxectoria, obsérvase que a idea de múltiple, de reprodución, de repetición de elementos que aparecen en distintos momentos agora adquire moita forza. Desde os primeiros traballos como a peza de tellas dispostas no chan até as bolas de can de plástico, optei pola multiplicidade, é dicir, polo concepto de arquivo. Fotografar elementos sucesivos que se catalogan, arquivan e mostran foi constante na miña obra. Por vez primeira vexo que ese pouso constante é un conxunto ao longo de toda a traxectoria. -Identifica entón ese concepto a súa obra? É como un círculo que se pecha. Cando estás dentro moitas veces non es consciente, non se ve con claridade e o tempo fai que dalgunha maneira se manifeste con máis contundencia. -Ese elo na súa traxectoria non sería o da identidade? Xusto. Interésame a construción dos suxeitos e a subxectividade, sobre todo na idea desa identidade. É unha clave que está sempre presente na miña obra. O meu traballo é unha reconstrución constante dos arquetipos, da sexualidade, a identidade, sempre desde unha posición crítica que, para min é fundamental. -O que a fai moi conceptual... Considérome claramente un artista conceptual. Entendo a arte como unha posición crítica, de análise, conceptual. Non entendo a arte nos temos de beleza ou decoración. -Na súa traxectoria, recupera algunhas obras que tiñan unha vontade de epatar, de impactar tamén. Non busco epatar, é algo que sae da miña maneira de entender o presente, de como me interesa. Emprego unha diversidade de medios que ao longo da traxectoria conforman a obra, a fotografía, o vídeo, a palabra... son moi importantes para min. Teño traballado a poesía, a arte sonora, elementos da publicidade e dos medios... sempre con esa vontade crítica que, ás veces, pode resultar sorprendente. -Dáse na súa obra un abandono do matérico cara ao audiovisual? O audiovisual e a fotografía están moi presentes, mais tamén elementos encontrados. Vector, o título da mostra, é unha grande instalación de discos de vinilo e capas que levaba máis dunha década coleccionando. Trátase dunha instalación de carátulas de vinilo que fala da idea de mascarada, de como nos representamos e o que agochamos detrás. Emprego a presentación dos grupos musicais, en especial da década dos noventa e finais dos oitenta ata a actualidade. -Trátase entón da peza fundamental da exposición. Que máis nos ofrece "Vector"? Inclúe tamén dúas videoinstalacións, unha de tres canles e outra de dúas. Retomo a idea de ruína contemporánea, obras baseadas no cemento. Tomei como obxecto unha construción abandonada de Vigo, un esqueleto, como metáfora da sociedade, con análise crítica, representación do país e a deriva na que estamos, mais tamén alude á situación de perda, de desenlace, de proxectos inacabados. A outra peza chámase "Liña de fogo. El Cairo" e é unha instalación fotográfica, despois de ter realizado unha residencia de artista en Exipto recentemente, no momento álxido de conflito. -Como fora esa experiencia? Moi enriquecedora. A idea do desprazamento, de saír dos focos europeos ou americanos aporta moitas ideas. A vida seguía mesmo a ser momentos tan difíciles e o proceso de transformación era enorme. O que fago nesta instalación é recoller un elemento da rúa, igualmente repetido, metafórico da destrución, do cambio, do que é o mesmo mais é viral, do que mostra a situación do que é o país, un elemento que é o espazo público para separar os coches e nos fala desa vivencia. A exposición complétase cunha peza con edición de capas de disco propias, como obxecto, con tirada limitada, lembrando a miña experiencia no ámbito musical. Meu pai era músico profesional e a miña nai costureira. Nacín entre fíos e teas e música e iso deixou pegada. -A música está presente nas distintas etapas da súa vida artística? Sempre tiven interese na música e xa de adolescente escapaba a Vigo para escoitar concertos. A pegada de Enrique X. Macías foi importante. Non tiña contacto con el mais daquela estaba moi activo. Lembro artigos moi reveladores en A Nosa Terra e conferencias moi lúcidas. A súa posición innovadora interesábame moito. Con Chiu Longina montei tres grupos e tiña alteridade como dj. O son é outro dos medios importantes na traxectoria. Esa idea de nacer entre teas e música nunca a manifestara. Nacín en Marín, nos anos sesenta nun momento escuro, sen luz e tal vez... -Esa cor e esa música eran a súa maneira de saír daquel mundo cincento? Pode ser... tal vez fose unha necesidade naqueles oitenta. -Desde entón como mudou o mundo da arte? Moito. Na Galiza en especial. Agora podemos acceder dun xeito máis fácil e democrático. Creouse a Facultade de Belas Artes, o CGAC e o Marco e as galerías profesionais que, só en Vigo hai tres. Agora hai unha xeración nova á que, curiosamente, me sinto moi perto. -A crise estase a notar? Nótase e onde máis se apreza é no ámbito da cultura onde se están a facer estragos. Hai unha demonización da cultura como se non fose necesario. A cultura está penalizada como un artigo de luxo, cun imposto máis alto como se non fora necesaria. Os recortes son insostíbeis. Temos que reflexionar sobre o que queremos construír. Se queremos un país con futuro a cultura é necesaria. Non é entendíbel esta furia contra a cultura. -Despois de máis de tres décadas de produción, que supón a creación artística na súa vida? Unha infección, paixón desmedida. Estou sempre activo, en constante movemento. Produzo moito e continúo investigando, evolucionando. Son moi inquedo. A arte é un medio moi duro en especial para unha persoa que expón dúbidas, interrogacións, producións críticas. A miña obra non é un fetiche fácil de comercializar. Non se trata dun elemento tradicional como a pintura ou a escultura. É un longo camiño, con fisuras e derivas.


O Director Xeral de Asistencia Sanitaria do SERGAS, Sr. Félix Rubial, respondeu na Comisión de Sanidade do Parlamento Galego, ás preguntas da deputada do BNG, Ana Pontón, sobre a situación do Hospital Psiquiátrico de Conxo e a atención pública aos enfermos mentais. A entrada do D. X. foi contundente: "…mire vostede, a atención á saúde mental constitúe unha prioridade para o Servizo Galego de Saúde... así de tallante llo digo, ... e dígollo con partitura, non de oída" (sic). Fronte a esta obertura tan firme, agardábase unha composición musical e unha interpretación dun virtuosismo case manuquiroguesco. Máis aínda ao sinalar que basearía a súa afirmación "na evidencia e nos feitos". Todo apontaba a que clarificaría, en sede parlamentar, as dúbidas e cuestionamentos da deputada nacionalista, cunha información incontestábel. Comezou fintando e evitando falar da paralización do Plan Estratéxico de Saúde Mental (2006-11) (PESM). En contas diso distrae cunha serie de documentos, que en absoluto sustitúen un plan de saúde mental: Estratexia SERGAS 2014, Plan Marco Sociosanitario 2013 e Proxecto Nise. A seguir, debullou os datos ("feitos e evidencias") que demostrarían como, para o goberno de Feixóo, a saúde mental é unha prioridade tras 5 anos de goberno. Enuncia pois os dispositivos "máis salientabeis que se teñen posto en marcha nos últimos anos". Velaí van as sete brincadeiras do D. X.: 1.- "A Unidade de Hospitalización Psiquiátrica Infanto-Xuvenil, de referencia para todo Galicia". Inaugurada no 2012 no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS), conta con 7 camas: para toda Galiza! (por poboación comprirían 20-25). A modificación da lexislación sobre o menor, e as advertencias de ilegalidade pola carencia de dispositivos específicos, fixou este obxectivo prioritario no PESM para 2007. Malia todo, o desinterese na atención mental a nenos e adolescentes conlevou unha demora de sete anos. A maioría das comunidades do Estado con plans estratéxicos teñen unha ratio de camas infinitamente superior. Aínda así, benvido sexa este recurso insuficiente. Primeira brincadeira. 2.- "Apertura dos Hospitais de Día Psiquiátricos de Ferrol e de Pontevedra". Levan en funcionamento dende moito antes do 2009. En Ferrol trasladouse o que xa había, ao Hospital Naval, cunha mellora das instalacións. O de Pontevedra, do ano 1990, foi trasladado a unha nova ubicación no Hospital Provincial, con mellora das instalacións, mais non da súa capacidade. O que non di é que en Pontevedra reducíronse as camas de curta estancia (UHP), -ao cancelar o concerto co Sanatorio da Merced, e non aumentar o dispositivo público-, matendo 18, en vez das 30 necesarias. Segunda brincadeira. 3.- "A Unidade de Agudos do H. U. "Lucus Augusti". A UHP xa existía no vello hospital lucense: trasladárona ao HULA, melloraron as instalacións e número de camas. Terceira brincadeira. 4.- "Unidade de Desordes do Comportamento Alimentario". Unidade inaugurada no 1999. Trasladada este ano ao Hospital Médico Cirúrxico de Conxo, cunha mellora das instalacións.Cuarta brincadeira. 5.- "Téñense aberto dúas Unidades de Rehabilitación Psiquiátrica -no Hospital Psiquiátrico de Conxo-". Esas Unidades xa existían dende hai moitos anos. Aproveitando o incendio dunha delas, realizouse unha mellora xeral. Supoñen 50 prazas, atendidas por só 2 psiquiatras. Cómpre saber ademais que hai un único psicólogo clínico para todos os dispositivos do Hospital Psiquiátrico de Conxo! O D.X. fala de "salto de calidade de varias décadas" (hai bocas nas que colle de todo). Quinta brincadeira. 6.- "Equipo Comunitario de Continuidade de Coidados", e "Unidade de Hospitalización Domiciliaria para enfermos mentais", no CHUS. O primeiro ECC do H. Psiquiátrico de Conxo data de 2004. Tralo peche de dúas unidades do manicomio, créase outro no 2012. Actualmente o persoal destos dous equipos suman dúas enfermeiras, dúas auxiliares e un psiquiatra a tempo parcial, que atenden domiciliariamente a case 50 pacientes na área sanitaria (dende Porto do Son a Vedra, de Santa Comba a Trazo). A sobresaturación de traballo é máis que evidente, e a carencia de persoal manifesta. A Unidade de Hospitalización Psiquiátrica Domiciliaria, nada ten a ver cos anterior, senon cos pacientes en descompensación aguda (UHP). Decidíuse crear ese programa -non Unidade- co obxectivo de reducir camas de hospitalización (o persoal detraeuse da UHP). A día de hoxe é un programa fracasado, ao non se adaptar as características da área sanitaria. "Accións estructurais e organizativas...": vestir un santo, espindo outro. Sexta brincadeira. 7.- "Non está prevista a creación de Unidades de Rehabilitación nestas dúas cidades -A Coruña e Ferrol-". Os pacientes desas áreas sanitarias terán que seguir desprazándose a Santiago de Compostela para os programas de rehabilitación psiquiátrica hospitalaria. Insistía sen pestanexar o D. X.: "mantendo as mesmas características de equidade e accesibiliade que as que actualmente posúe". É dicir sen respectar a equidade e a accesibilidade, como até agora. Sétima brincadeira. O D.X. falou de "priorización" ou "prionización"? Non dixo a verdade, e mais parece que o seu goberno o que ten é un plan de obras ("reformas, alicatados e saneamentos"). Informou dun aumento de prazas concertadas residenciais, pisos protexidos e centros de rehabilitación social e laboral. Recursos extremadamente necesarios, e actualmente concertados en boa medida cas asociacións de familiares de enfermos -que seguen a asumir o papel de proveedores de servizos-. Mais, nada impedirá nun futuro próximo, que a administración entregue esa provisión a empresas privadas depredadoras, que xa actúan no sistema sanitario. A denuncia de plans de privatización feitos pola deputada Ana Pontón era ben acertada. O goberno do PP, tamén en saúde mental, contempla a anemización até a morte por inanición do sistema público, potenciando en todo caso o concerto de recursos que, segundo a oportunidade, serán entregados aos "negociantes amigos".


Summary: Chernóbil e Fukushima van máis alá que o Holocausto. Propóñennos un punto final. Apóianse na Nada. O home levantando a man contra a creación divina. O Deus da Ciencia.

As lecturas parécense aos amoríos. Algunhas veces, pouquísimas, sacúdente coa súa potencia descomunal, percórrente como un lóstrego, véncente, e nada volve ser igual xa nunca.En marzo de 2011 o primeiro ministro xaponés, Kan Naoto, recibe a noticia de que en Fukushima os grupos electróxenos diésel de reserva afogaron. Sentiu como se lle xeaba o sangue. Os núcleos de tres reactores derretéronse e perforaron os depósitos. Se todos os reactores se derretían, terían que evacuar para varias décadas, ou séculos, 250 km de radio, Tokio incluído. O Xapón desaparecería. Quizás tamén os países veciños.O señor Naoto confésase insignificante no seu artigo. "Os esforzos conxugáronse con afortunadas casualidades, que poderían interpretarse como unha forma de bendición".Até agora o baremo do espanto foi a guerra. Pero este é superior, trátase do horror absoluto, di Svetlana Alexiévich.Chernóbil e Fukushima van máis alá que o Holocausto. Propóñennos un punto final. Apóianse na Nada. O home levantando a man contra a creación divina.O Deus da Ciencia.Notas-O dia em que o Japâo quase desapareceu. Naoto Kan. (Orixinal en Le Monde Diplomatique. Agosto de 2019).-Vozes de Chernobyl. História de um desastre nuclear. Svetlana Alexievich.


Summary: Voces de diferentes eidos analizan con Nós Diario a posibilidade dunha desescalada do confinamento que atenda as particularidades de cada territorio e os dereitos de distintos colectivos, entre eles os das nenas e nenos.

O 14 de marzo, entrou en vigor o estado de alarma decretado polo Goberno estatal "para facer fronte á expansión do coronavirus". O Executivo asumiu o mando único en todo o territorio e ordenou a restrición de movementos e o feche de estabelecementos, agás os considerados esenciais. A pandemia evolucionou de xeito diferente nos territorios estatais. Naquela altura, a Comunidade de Madrid rexistraba 950 novos contaxios, cun total de 2.940, mentres que na Galiza a Administración informou de 30 novos contaxios rexistrados, 115 en total. "Co confinamento aplicouse un modelo deseñado para grandes urbes como Madrid ou Barcelona", afirma Rubén Lois. As medidas aplicadas após decretarse o estado de alarma non diferenciaron nin as particularidades dos territorios nin a incidencia da enfermidade na súa poboación. De cara á desescalada, semella que se procurará unha maior adaptabilidade. Así o anunciou o pasado sábado o líder do Executivo estatal, Pedro Sánchez, no medio das presións exercidas por diferentes Gobernos territoriais e as reclamacións de forzas no Congreso coma o BNG. O seu deputado, Néstor Rego, reclamou que a Xunta elaborase protocolos "adaptados á realidade da Galiza". Prevención local O profesor de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Francisco Caamaño, explica que, sen unha vacina efectiva, o confinamento é a medida máis eficaz á hora de frear novos brotes nunha poboación sen unha alta porcentaxe de inmunidade. Non obstante, prolongala pode causar danos na saúde que a desaconsellen. A medida que se incremente a capacidade de mobilidade da cidadanía, puntualiza Caamaño, cómpre facer fincapé na "responsabilidade individual" á hora de manter a distancia de seguridade. "Tamén a tensión social é importante, non perder de vista que a enfermidade segue aí", di. "Cando unha Administración adopta medidas invasivas debe optar pola menos lesiva e que máis favoreza a liberdade", afirma Alba Nogueira "A poboación deberá levar máscaras ao saír da casa, así como realizar un frecuente lavado das mans e terán que buscar activamente casos mediante a realización masiva de tests aos colectivos con maior risco de exposición", afirma Juan Gestal, docente emérito pola USC na mesma área da Medicina. Caamaño amósase partidario de adaptar as medidas a un nivel local. "Desde o punto de vista da epidemioloxía, nada ten que ver unha urbe, cunha concentración moi alta de poboación, cunha vila ou aldea", sinala, engadindo que a organización "debe ser moi local, adaptada aos barrios, no caso das cidades, e evitando as aglomeracións". A favor da liberdade In dubio favor libertatis, "ante a dúbida, a favor da liberdade", é o principio do dereito ao que se remite a profesora de Dereito Administrativo da USC, Alba Nogueira, para defender normas adaptadas aos territorios. "Cando unha Administración adopta medidas invasivas debe optar pola menos lesiva e que máis favoreza a liberdade", afirma, "e unha interpretación uniforme da restrición de liberdades non o é". "Na propia Galiza", matiza Nogueira, "a situación da área sanitaria da Coruña e a de Lugo non é a mesmas, da mesma forma que hai diferenzas entre unha contorna urbana, onde as medidas de distanciamento son máis necesarias, e unha rural". Cando unha Administración adopta medidas invasivas debe optar pola menos lesiva e que máis favoreza a liberdade, di Nogueira A aprobación do estado de alarma abriu un debate no seo da comunidade xurídica. "Hai quen o percibe doutra forma, mais eu son crítica con respecto á idea de que co amparo dese instrumento se poidan tomar medidas como a do confinamento xeral", expón Nogueira, engadindo que implica unha "suspensión do dereito de circulación e doutros aparellados ao mesmo". A docente engade que o Real Decreto do estado de alarma deixou "aberto" o sistema a empregar para asegurar o cumprimento das medidas. "A primeira norma que se utilizou foi a lei de seguridade cidadá, que contempla sancións moi elevadas", explica, salientando que "di moi pouco do Estado que as multas superen o número de probas realizadas". "Sobre todo porque os datos de mobilidade amosan que 43 millóns de persoas están permanentemente na casa", di. A primeira norma que se utilizou foi a lei de seguridade cidadá, que contempla sancións moi elevadas, observa Alba Nogueira Unha das indicacións que desembocou en protestas foi a limitación, aprobada pola Xunta da Galiza, dos desprazamentos para coidar das hortas para autoconsumo a 500 metros. Así o denunciaron colectivos e sindicatos como a Fruga ou o Sindicato Labrego Galego. "E non só iso, tamén hai outras incoherencias coma o feito de que a actividade madeireira sexa considerada esencial, pero que unha persoa non poida limpar o seu monte para previr lumes no verán", reflexiona o catedrático de Análise Xeográfica Rexional da USC Rubén Lois. "Co confinamento aplicouse un modelo deseñado para grandes urbes como Madrid ou Barcelona", coincide Lois. No camiño a un modelo adaptábel aos territorios, o profesor destaca a importancia da "coordinación interadministrativa". Esta é necesaria non só para adaptar o día a día na contorna doméstica e máis próxima, senón para ordenar a mobilidade da poboación. "Após a desescalada, os galegos somos os que máis nos trasladamos e iso débese á comarcalización ou metropolización do emprego na Galiza, con moitas persoas traballando nun municipio distinto ao da súa residencia", explica Rubén Lois. Os dereitos das crianzas A partir do 27 de abril, as menores de 14 anos poderán saír á rúa acompañadas de persoas adultas. Unha decisión inicialmente limitada polo Goberno español ao acompañamento de actividades tamén adultas, como desprazarse ao supermercado. "" "Desde o punto de vista epidemiolóxico, non vexo ningún problema coa súa saída á rúa a partir do domingo", precisa o especialista en Medicina Preventiva Juan Gestal, "e mellor para xogar ou pasear que para ir á compra". "Desde o punto de vista epidemiolóxico, non vexo ningún problema coa saída á rúa das crianzas", apunta Juan Gestal Ricardo Fandiño, psicólogo e integrante da Asociación para a Saúde Emocional na Infancia e na Adolescencia (Aiseaia), explica que á hora de deseñar políticas poñerse en lugar das crianzas "supón un esforzo cognitivo". "É importante superar esa barreinra, pensar a infancia en termos de diversidade á hora de trazar medidas". "A rectificación era indispensábel, porque a primeira versión que se deu non tiña nin pés nin cabeza", valora Comba Campoi, nai e integrante do colectivo Maternidades Feministas afincado en Compostela. "As crianzas precisan xogo, brincar, ou correr, sobre todo as que non teñen a sorte de ter unha horta ou un xardín, estalles a faltar", precisa. As crianzas precisan xogo, brincar, ou correr, explica Comba Campoi O colectivo está a elaborar unha enquisa, aínda aberta á participación, que recolle as experiencias das familias no coidado de crianzas no confinamento. "Dáse por feito que tes que teletraballar, animar a túa crianza, limpar e cociñar", resume Campoi, salientando o "estrés" de moitas das nais.


Summary: Como auga de maio chegan os primeiros raios de sol ao hemisferio, e proxectan na rúa a esperanza que necesitamos recolectar como se foran fresas salvaxes. A poucos días do aniversario do 15M, aínda queda en nos a imaxe dunha revolución humana que necesitamos agora mais que nunca. A nivel social, sempre haberá cousas que van a quedar aquí durante moitos anos

Os redonderos e azaleas florecen principalmente na primeira quincena de maio, aínda que algunhas especies consérvanse en flor ata xuño. Esta tempada, os primeiros brotes comezaron a saír á par que nós do confinamento. Para coñecer a súa forma basta con observar a rúa durante estes días; as plantas agrúpanse en macizos, as flores medran formando arbustos que tanto se poden atopar nun parque natural como decorando a entrada dalgún edificio de cemento tan sólido como a concentración dos mesmos. A rúa agora parece un xardín cheo de redonderos e azaleas. O dous de maio miles de persoas saíron a pasear sen poder evitar as aglomeracións, caras coa beleza e sorrisos ocultos camiñaban entre aplausos cálidos. Unha imaxe entre a caricatura e o retrato realista despois de cincuenta días confinados. Nestes días, a idea de "evolución" cobra unha concepción platónica; non é un concepto que exista so na mente, se non unha entidade que ten presenza obxectiva. Cando Fernando Simón articula a palabra substitúe a expresión natural do rostro, que colapsa cuns ollos azuis e cansos, por xestos animados coas mans que intentan debuxar a descrición no aire coma se dun obxecto definido se tratara. Adianta os brazos en movementos circulares, cun matiz explicativo, establecendo un diálogo entre o tempo e o benestar. Ao materializar a idea de "evolución" non so se fai referencia ao progreso do virus en canto a mortes, contaxios e recuperacións, se non á transición cara unha sociedade que poida estar mais preparada a nivel sanitario, económico e social no posible caso doutro pico de contaxios nos vindeiros meses. Non se pode captar o concepto sen ter presente a magnitude do tempo. Que abafo, tempo dabondo houbo durante estes dous meses! A inmediatez agora é eterna e calquera tipo de espera un fracaso. A proxección dun hipotético futuro destrúe todas as ideas coas que adaptarnos á realidade. A posibilidade de cambio fai que nos aferremos á mais visceral ambición. Unha pregunta comeza a asomar na mente: que vamos a entender como normalidade despois de esta crise? Slavoj Žižek foi o primeiro en agrupar nun libro as súas reflexións sobre a pandemia e a necesidade de reformular politicamente a sociedade contemporánea. Para o filósofo esloveno, chegaremos a unha sociedade mais solidaria porque o capitalismo foi ferido. Pero, o arraigamento na nosa cultura da orde liberal-capitalista pode ser derrocado a partir dunha situación tan dantesca? Para o filósofo surcoreano Byung-Chul Han, a epidemia desencadeará en mais individualismo porque os virus non fan revolucións. O xerme do capitalismo cognitivo segue asentado como semente no imaxinario colectivo, calquera cooperación a nivel de sociedade queda supeditada ao desexo individualista do propio beneficio. Ambos convertíronse en suxeitos dunha dicotomía representada virtualmente como defensores do alento e da deseperanza, dun anhelo e dun mal pronóstico, do desexo e da realidade respectivamente. Chegados a este punto, creo que convén contrapoñer as diferenzas que se poden atopar entre os significados de "cambio" e "transformación": mentres que a grandes trazos o cambio necesita definirse a través das palabras "desprendemento" "derrube" ou "destrución", o concepto de transformación achégase mais ao estado no que desemboca a citada "evolución". O cambio asóciase coas revolucións mentres que a transformación atinxe a unha mera transición. A xerminación dunha semilla e o seu paso a planta supón unha modificación radical da sustancia, é dicir, o obxecto deixa de ser o que era e se converte noutra cousa. Porén, a evolución a asocio visualmente coa imaxe dun camaleón que, ao tomar o sol e a diferencia das plantas que medran facendo a fotosíntese, cambia de cor co único fin de adaptarse ao medio. Tampouco proxecta sobre a pel cores tan vivos coma os que saen nos libros de animais; o amarelo convértese en ocre, o vermello en granate e o azul vivrante pasa a un ton case negro. Non é doado intentar comprender o futuro sen caer na sombra da utopía, sobre todo cando partimos sen referencia algunha. Como auga de maio chegan os primeiros raios de sol ao hemisferio, e proxectan na rúa a esperanza que necesitamos recolectar como se foran fresas salvaxes. A poucos días do aniversario do 15M, aínda queda en nos a imaxe dunha revolución humana que necesitamos agora mais que nunca. A nivel social, sempre haberá cousas que se van a quedar aquí durante moitos anos. Cales? Iso é o que nos toca reflexionar durante estes días.


Summary: Presidencia destina a persoal eventual de gabinete perto de 1,5 millóns de euros nun ano.

Mentres o Partido Popular teima en recortar o número de escanos no Parlamento, unha medida coa que prevén reducir 1,2 millóns de euros en catro anos, Feijóo destinará máis de 800 mil euros en 2014 á súa equipa de asesor@s. O presidente da Xunta de Galiza gasta só no seu departamento o triplo do que di querer aforrar o seu partido coa redución de escanos no Pazo do Hórreo, unha medida que suporá unha redución de 1,2 millóns de euros nunha lexislatura, isto é, catro anos. Toda a información sobr este asunto no número 76 de Sermos Galiza, xa á venda nos quiosques e librarías do país. Tamén na nosa loxa.


Summary: O Ministerio de Sanidade ten complicado cumprir co obxectivo de ter vacinado contra a Covid-19 a 70% da poboación antes da chegada do verán. Un dos problemas cos que loita é a chegada lenta das vacinas, que agora podería cambiar parcialmente.

O Ministerio de Sanidade ten complicado cumprir co obxectivo de ter vacinado contra a Covid-19 a 70% da poboación antes do verán. Unha das causas é a lenta chegada de vacinas, un problema debido a que ningunha das tres solucións autorizadas (Pfizer, Moderna e AstraZeneca) se produce no país. Esta situación podería mudar se, tal e como adiantou Nós Diario, o Goberno español autorizase a Zendal e Iberatlantic a producir a vacina rusa Sputnik V. A ministra Carolina Darias afirmaba no Congreso das Deputadas que o Goberno estatal "vai recibir abertamente, entusiastamente, calquera vacina que teña a autorización da Axencia Europea do Medicamento. Ese é a única marxe, é o único requisito", salientou. Deixa así de lado a posibilidade de que a Axencia Española do Medicamento aprobe a súa distribución, como xa fixeron 46 países, entre eles Hungría, Eslovaquia e a República Checa, como o Estado español membros da Unión Europea, e tamén de que se poida fabricar no país. Italia toma a dianteira Países como Italia non comparten esta estratexia. De feito, esta mesma semana a Cámara de Comercio Italo-Rusa anunciou un acordo entre o Fondo Ruso de Investimento Directo (RDIF, polas súas siglas en inglés) e a empresa suíza Adienne para a produción da vacina rusa Sputnik V en Italia, converténdose así no primeiro contrato europeo para a produción da vacina, o que permitirá ao país transalpino dispor de 10 millóns de doses para finais de ano. "É un acordo histórico que mostra o estado de saúde das relacións entre os nosos dous países e subliña como as empresas italianas saben ver máis aló das polémicas políticas", sinalou o presidente da Cámara de Comercio Italo-Rusa, Vincenzo Trani após anunciarse o acordo. Pola súa banda, Kirill Dmitriev, director do fondo soberano ruso RDIF, asegurou na televisión estatal rusa que o seu fondo tamén chegara a acordos con instalacións de produción en España, Francia e Alemaña para producir a Sputnik V, desenvolvida polo Instituto Gamelaya de Moscova, aínda que desde a Axencia Española do Medicamento aseguraban que "polo momento non temos constancia de que se formalizase ningún contrato para a fabricación en España". Desde as empresas galegas candidatas a fabricar a vacina rusa lamentan a falta de claridade por parte do Executivo estatal, que, por unha banda, confirmou que se tratara a posibilidade de contar con elas na Comisión Intergobernamental Rusia-España do pasado 26 de febreiro e, por outra, aseguran que non teñen coñecemento destas conversas. "Se unha parte do Goberno español confirma que se tratou nesa reunión do 26 de febreiro, sorprende que logo digan que non lles consta", sinalan fontes consultadas por Nós Diario. En calquera caso, a galega Zendal, que produce nas instalacións da súa planta do Porriño, entre outros, o antíxeno da vacina de Novavax, ten moitas papeletas para levar a fabricación xa que, a día de hoxe, é o único centro do Estado español autorizado para desenvolver o ciclo completo de vacinas para a súa aplicación en seres humanos.


Summary: Os sindicatos acusaron a aerolínea de tentar "vulnerar" o dereito a folga.

Seis voos foron cancelados e até 244 rexistraron atrasos —sete deles en Santiago de Compostela— esta segunda feira, con 28 atrasos en operacións desde o principal aeroporto da rede Madrid-Barajas na primeira das catro xornadas de folga desta semana por tripulantes de cabina de pasaxeiros (TCP), convocada polos sindicatos USO e Sitcpla. Segundo informou USO, até as 19 horas desta xornada festiva na Galiza e en todo o Estado español rexistráronse dúas cancelacións con orixe desde Barcelona-El Prat, cuxo destino eran Milán Bérgamo e Roma Fiumicino; e outros dous voos que tiñan prevista a súa chegada ao aeroporto de Barcelona, desde as mesmas orixes destas dúas cidades italianas. Aliás, canceláronse outros dous con saída e chegada no aeroporto de Palma de Mallorca. No que atinxe aos atrasos, afectan principalmente Palma, con 68 voos entre saídas e chegadas; seguida de Barcelona, con 41; Alacant, con 30; Málaga, con 28; Madrid, con 25; València, con 24; Eivissa, con 13; Santiago, con sete; Sevilla, con cinco, e Girona, con tres. Entre os atrasos, houbo varios de máis de tres horas en Barcelona e Palma, e outros de máis de dúas horas en bases con pouca actividade, como Alacant, Santiago e Sevilla, detallou USO. Reclamacións do persoal en folga A folga principiou hai unha semana co obxectivo de que a aerolínea "sente a negociar" co persoal mobilizado, a fin de "recoñecer" os seus dereitos, que, din, hoxe non están garantidos. Acusan Ryanair de vulnerar o dereito a folga Entre as súas reclamacións, o persoal pide que Ryanair cumpra a lexislación española xa que, segundo apuntou o sindicato, moitos dos empregados e empregadas non chegan a cobrar nin o salario mínimo interprofesional (SMI) e non teñen os dereitos laborais que se inclúen no Estatuto dos Traballadores. Aliás, a pasada segunda feira, cando se iniciaron as protestas, desde os sindicatos cualificaron de "crebafolgas" a decisión da empresa de desprazar persoal desde outras bases, por exemplo Madrid, até Santiago para que leven a cabo o traballo das persoas que exercen o dereito á folga.


Summary: A denuncia de tocamentos foi formulada "a finais do pasado mes de agosto" perante o bispo de Mondoñedo-Ferrol, Luis Ángel de las Heras, que ordenou a "inmediata" apertura dunha investigación que segue en marcha

O Bispado de Mondoñedo-Ferrol ten aberta dende o pasado setembro unha investigación pola "denuncia dun episodio de acoso" de tipo sexual por parte dun crego a un menor de idade acontecido hai dous anos, cando o denunciante tiña 17. A autoridade eclesiástica mindoniense confirmou este 27 de novembro a información adiantada polo xornal La Voz de Galicia nun comunicado oficial no que asegura que o sacerdote sinalado foi "afastado das súas funcións públicas" mentres o proceso polos presuntos tocamentos está en marcha.A denuncia foi formulada "a finais do pasado mes de agosto" perante o bispo de Mondoñedo-Ferrol, Luis Ángel de las Heras, que ordenou a "inmediata" apertura dunha investigación que segue en marchaSegundo o Bispado, a denuncia foi formulada "a finais do pasado mes de agosto" ante o bispo, Luis Ángel de las Heras, que ordenou a "inmediata" apertura dunha investigación interna "seguindo os actuais protocolos da Igrexa e axustados á lexislación civil vixente". O delegado instrutor do caso, agrega, comunicou ao mozo afectado a activación da investigación, que xa ofreceu formalmente o seu testemuño, algo que tamén fixo o seu pai. Ao tempo, detalla, o Bispado resolveu a "medida cautelar" de "afastar" o crego denunciado "dentro do respecto á presunción de inocencia". "A data de hoxe -agrega- o Bispado só ten constancia desta denuncia" contra este sacerdote, que segundo fontes consultadas por Praza.gal ostentou cargos de responsabilidade no pasado noutra diocese galega e dende a denuncia foi recluído na súa vivenda. Trátase, segundo detallou o denunciante á axencia Europa Press, do antigo deán da Catedral de Santiago, que abandonou o cargo tras o escándalo do roubo do Códice Calixtino.Fontes consultadas por Praza.gal afirman que o crego sinalado tivo cargos de responsabilidade noutra diocese galega no pasadoTras transcender esta nova o bispo mindoniense asegura que "para nós a primeira preocupación son as vítimas de calquera abuso de poder, de conciencia e sexual" e "por suposto, subscribimos a condena de toda conduta inapropiada". Neste sentido, De las Heras cita o papa Francisco para subliñar o acatamento da instrución vaticana de "pedir perdón ás vítimas que sufriron e sofren a consecuencia de condutas indebidas e inaceptables.Cómpre, segundo o bispo de Mondoñedo, salientar "o noso compromiso coas vítimas" e "a colaboación coa xustiza civil", así como "a prevención de calqura acción que vaia contra a dignidade dun ser humano". "Confiamos -conclúe- en que toda a sociedade se comprometa igualmente coas vítimas" para "xerar espazos seguros en calquera dos ámbitos nos que, lamentablement, se poidan dar tales feitos execrables". O denunciante, segundo a diocese de Mondoñedo-Ferrol, está a ser "informado de cada paso dado no procedemento", que segue aberto.


Summary: Juan Sánchez e Serafín Rodríguez son os pioneiros no cine da aldea de Cans, na que se celebra cada ano o máis ruidoso dos festivais do audiovisual galego. Participaron, nin máis nin menos, que na rodaxe de Salomón e a raíña de Saba, canda Gina Lollobrigida. Serán homenaxeados no "Día dos Veciños", o inicio do programa do Festival de Cans.

A realizadora Susana Sotelo recuperou a historia de Juan Sánchez e Serafín Rodríguez para o documental "Querida Gina" que se proxectará en pase privado para a veciñanza de Cans ás 20 horas desta cuarta feira no Baixo de Bugarín. Será o momento estelar do "Día dos Veciños", a xornada na que a veciñanza da aldea é, máis que nunca, a protagonista. As Pandereiteiras de Cans que renderán homenaxe á estatua do Can de pedra, o Serán dos Músicos de Cans e un fin de festa con Acordecans e as Pandereteiras de Cans porán a música á xornada festeira coa que bota a andar o Festival. Pola noite presentarase o xurado noite será a presentación do xurado composto na súa totalidade por veciños e veciñas da parroquia de Cans. Desta volta, está formado por Felisa Quintas (Felisa de Luís), Carmen Ramilo (Mucha de Ramilo), Fernando Fortes (Fernando do Monte), Mercedes González Souto (Merchi do Manisco) e Javier González Boente (Javier da Graña). A proxección da longa de animación O pequeno mago, de Roque Cameselle, que participará nun coloquio coa veciñanza, iniciará o programa por volta das catro da tarde e dúas horas despois, o documental Catro días en Cans, proxecto fin de carreira de xornalismo de Raquel Rodríguez e alba Barral, lembrará a pasada edición do festival. Cans de futuro Para a quinta feira, a sección Cans de Futuro inaugurará o programa oficial para, pola tarde desenvolverse no Cículo Recreativo e Cultural do Porriño a proxección do filme El árbol magnético, primeira longa da ferrolá Isabel Ayguavives que tamén participará no coloquio posterior. O filme Os Fenómenos, de Alfonso Zarauza, interpretada por Lola Dueñas e Luís Tosar, verase en preestrea no Círculo Recreativo e Cultural do Porriño antes da súa entrada no circuíto comercial. A procesión de chimpibuses anunciará o inicio da proxección con membros do equipo da película cun elenco no que tamén interveñen Miguel de Lira, Antonio Durán Morris, Xulio Abonjo, Alfonso Agra, Federico Pérez, Ledicia Sola, Juan Carlos Vellido e Patricia Vázquez. A Can Parade abrirase na primeira xornada coa actuación de Los árboles nun amplo programa que incluirá a Noite V Clips no Pub O Sótano, con 18 videoclips a concurso. A presentación correrá a cargo de Nieves Rodríguez, que, canda Nonito Pereira e Amable Dj forman parte do xurado. .Nordestazo dj, a outra cara do actor Santi Romay, ofrecerá o peche de programa do día.


Summary: A fábrica de viscosa é un dos primeiros proxectos anunciados polo Goberno galego ao pouco de coñecerse o programa Next Generation. No seu momento, as empresas escollidas para levala a cabo foron Inditex e Ence, que non tardaron en renunciar a participar. A actual proposta da portuguesa Altri para a planta continúa xerar moitas dúbidas.

O vicepresidente económico e conselleiro de Economía, Empresa e Innovación, Francisco Conde, o conselleiro do Medio Rural, José González, a directora xeral da Sociedade Impulsa Galiza, Enyd López e o conselleiro delegado de Altri, Jose Soares, desembarcaron onte en Lugo para explicar as características da fábrica de viscosa proxectada en Palas de Rei. A proposta, presentada pola Xunta da Galiza dentro da súa candidatura ao programa Next Generation, encaixa, en palabras de Francisco Conde, "no binomio industria-sustentabilidade porque responde aos criterios que marcou a Comisión Europea para o desenvolvemento dunha economía verde, e exemplifica a aposta pola colaboración público-privada para levar adiante os grandes proxectos cos que Galiza aspira aos fondos europeos". José González considera "o proxecto como claramente financiábel no marco dos fondos Next Generation, porque cumpre dous requisitos fundamentais, como son a sustentabilidade e a economía circular" e destaca que "que esta iniciativa non ten parangón en ningún outro lugar do mundo polo feito de fechar o ciclo produtivo e ademais facelo con proximidade ao recurso, é dicir, á madeira". A instalación desta factoría na Galiza vai depender das axudas públicas outorgadas a iniciativa polos distintos Executivos. A este respecto, fontes da compañía teñen sinalado a Nós Diario que agardan cubrir 25% do investimento total con diñeiro procedente dos fondos Next Generation, o que representa unha achega superior a 200 millóns de euros. As dúbidas do proxecto As dúbidas pairan sobre o proxecto da factoría de viscosa de Palas de Rei. A estas teñen contribuído as diferentes cifras achegadas pola promotora e o Goberno galego sobre o alcance do investimento, a man de obra precisa e o impacto na cadea económica. Nese sentido, desde a Xunta da Galiza apuntaron onte a "un investimento de 800 millóns de euros e a previsión de crear máis de 2500 postos de traballo directos e indirectos". Os últimos dados ofrecidos polo Goberno galego recollen notábeis diferencias cos aportados por Núñez Feixoo na presentación da proposta en novembro en 2020. Naquela altura, o entón mandatario galego sinalou "un investimento de 950 millóns de euros, para producir 250.000 toneladas de fibra de celulosa e criar 1.000 empregos na fase de montaxe do complexo e arredor de 700 postos de traballo directos unha vez entrase en funcionamento". A economista da Universidade de Santiago de Compostela (USC) María do Carme García Negro significa en declaracións a Nós Diario esas contradicións. A este respecto, destaca que "as contas máis próximas á realidade non casan coas cifras astronómicas do número futuro de empregos: falouse de 1.000, logo, 1.500, e xa van na feira polos 2.500. Poden seguir poxando ilusións, mais Altri, que en Portugal produce máis dun millón de toneladas emprega 774 persoas". "Menos de 200 empregos" García Negro considera que a factoría de Altri de Palas de Rei xerará menos de 200 empregos. "Aquí, nun proxecto axustado de 200.000 toneladas empregará inicialmente moito menos de 200 persoas; até 2.500 debeuse de mover un cero. Dun investimento desta natureza previsto de 700 millóns de euros é imposíbel empregar 2.500, imposíbel nos termos económicos en que se moven os investimentos nese sector", conclúe García Negro. O emprazamento escollido para erguer a factoría de viscosa é obxecto de disputa. Nese sentido, diferentes entidades como Adega, SGHN (Sociedade Galega de Historia Natural) ou a FEG (Federación Ecoloxista Galega) advirten que a planta consumirá anualmente "case 500 millóns de m3 de auga" e pregúntanse "de onde se vai extraer ese enorme volume de auga" que "a poboación de Palas de Rei (3.414 habitantes) tardaría máis de 3.200 anos en consumir esa cantidade de auga considerando un consumo diario por persoa de 125 litros". As entidades ecoloxistas denuncian que "a localización escollida (A Vacariza, que noutros lugares figura como Finca Rioseco)" "é un espazo de alto valor ambiental, contiguo á Rede Natura 2000 (LIC Serra do Careón), e dentro das unidades ambientais da Rede Natura identificadas pola Xunta con hábitats prioritarios. É pois un espazo candidato a formar parte da ampliación da Rede Natura 2000 na Galiza, insistentemente reclamada pola Comisión Europea e desouvida por Feixoo.


Summary: Quer a plataforma veciñal Non ao parque Castrove, quer a Federación Ecoloxista Galega veñen de presentar numerosas alegacións para intentar acabar cos proxectos para instalar grandes parques de aeroxeradores en varias zonas do país.

O rexeitamento das e dos galegos ao que xa deron en chamar "espolio eólico" non decae e as mobilizacións continúan a proliferar por toda a xeografía do país. A plataforma veciñal Non ao parque Castrove acudiu ao edificio administrativo da Xunta en Pontevedra para entregar máis de 500 alegacións á iniciativa prevista para o monte Castrove. "A resposta dos veciños está a ser enorme, a xente está demostrando que sabe unirse e organizarse cando hai un problema que nos afecta a todos. Non queremos non poder durmir co ruído, non queremos quedar sen auga, non queremos perder a nosa paisaxe...", destaca Lúa Gándara, unha das voceiras do colectivo. Desde o punto de vista da veciñanza hai que ser fortes e "ter moito aguante para loitar contra as grandes empresas favorecidas polas leis que lles permiten facer isto, leis que están obsoletas, porque antes os aeroxeneradores medían 70 metros de alto, pero agora miden 200". Xa non só miran para a altura, senón que destacan que -case como sucede en toda Galiza- ninguén lles advertiu das iniciativas eólicas que estaban ameazando o entorno, neste caso baixo a firma Cadaval e Ventoso S.L. "A nós ninguén nos pregunta e nos di nada, aproveitaron a pandemia para sacar proxectos eólicos por todo o rural e beneficiarse das subvencións Next Generation. Nos estamos a favor das enerxías renovables, pero non da especulación capitalista. Xa producimos enerxía dabondo e somos os que máis cara pagamos a luz, é indignante", incide. Outros polígonos A Federación Ecoloxista Galega tamén está a traballar arreo nesta contestación social sen referentes previos. Así hoxe comunicou que achegou as súas consideracións sobre os plans de Green Capital para Cerdedo-Cotobade e outro polígono de muíños que se quere instalar no Coto dos Lobos, entre os municipios de As Neves e Salvaterra do Miño. Desta forma, incluíndo informes especializados, queren "dar resposta á avalancha de proxectos que pretenden inzar de muíños os nosos montes de xeito indiscriminado". "As présas pola captación de fondos están tras graves deficiencias" dos documentos de impacto ambiental, "que inician a tramitación dos proxectos que, non so carrexan un elevado impacto sobre o medio natural e o social en si mesmos". Estes estudos ambientais, reflexionan, "foxen de analizar que os procesos de degradación reais que provoca un Parque Eólico e tampouco teñen en conta que esta degradación resultara sinérxica coa que provoquen parques próximos".


Summary: O voto unánime do Consello Xeral do Poder Xudicial a favor dun informe crítico coa futura Lei trans reaviva o debate sobre a finalidade e os detalles dunha norma que persegue a igualdade real e efectiva das persoas trans mais a garantía dos dereitos das persoas LGTBI.

Para o activismo galego, o informe crítico sobre o anteproxecto de lei trans elaborado polo Ministerio de Igualdade, aprobado por unanimidade polo órgano de goberno dos xuíces, demostra que aínda queda moito traballo por facer. "Hai que seguir traballando moito na norma para facela mellor e sacala adiante", afirma en declaracións a Nós Diario Xandre Garrido, responsábel de organización de Avante LGBT+. No seu informe, non vinculante, os maxistrados do Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX) advirten sobre determinados aspectos que poderían vulnerar dereitos das mulleres non transexuais e reclaman un maior control no caso das persoas menores de 16 anos que queiran mudar de sexo. Autorización xudicial e certificado de madurez Malia concordar coa finalidade da norma, recollen unha serie de recomendacións preceptivas. No caso dos menores, os xuíces avogan pola intervención xudicial e a necesidade dunha certificación de madurez para levar a cabo un cambio rexistral de sexo. Así, di o informe, entre os 14 e os 16 anos debería exixirse unha autorización xudicial, como a que contempla a norma para as crianzas de entre 12 e 14, a modo de garantía dunha madurez e estabilidade suficientes. O Estado dá luz verde a unha 'Lei Trans' inzada de críticas Neste punto o CXPX contradí a lei e as demandas do movemento LGTBI, moito máis ambicioso no recoñecemento dos seus dereitos e liberdades. "É necesario incluír as persoas menores na norma", di Garrido. "Agora mesmo hai persoas de menos de 10 anos que poden facer o cambio de nome, mais de aprobarse esta lei van sufrir un retroceso ao ver adiada esa posibilidade". Desde o colectivo Amizando, Hayden Dopico insiste nese risco de regresión na defensa dos dereitos LGTBI. O informe dos xuíces é, segundo di, "un despropósito" que mesmo desatende a doutrina europea, "que recomenda que as persoas trans poidan acceder aos cambios desde o inicio do proceso", sen trámite xudicial ningún, como veñen reclamando as familias. Terapias de conversión O activismo galego censura, ademais, a posición do CXPX sobre as terapia psicolóxica. Amosa a súa desconformidade coa idea de prohibila cando exista consentimento expreso. "Escúsase na promoción autónoma da persoa pero esquece que hai algo que se chama coacción". Que unha persoa manifeste que quere someterse a esas terapias de conversión, que a ONU iguala a métodos de tortura, "non significa que o esta facendo de forma autónoma", di Dopico. Outra cousa, matiza Garrido, é o acompañamento psicolóxico respectuoso e necesario en moitos casos ante un cambio tan importante na vida dunha persoa. Daph, persoa non binaria: "Facíame dano que se utilizase o meu 'deadname', non me identificaba con el" A mellora da lei trans, conclúe o activismo galego, pasa por incluír na lei as persoas menores, o dereito de autedeterminación e construción identitaria das persoas psiquiatrizadas e con discapacidade, as persoas migrantes e non binarias. "É fundamental, e isto exixe unha nova articulación do corpo lexislativo para cadrar esta realidade na loita contra a violencia de xénero e a promoción da igualdade", incide Xandre Garrido. Trátase dunha demanda contraria aos intereses dunha parte do feminismo que ve neste arela unha ameaza aos seus propios dereitos. "Non ten sentido, só pedimos que se teñan en conta outras realidades", resolve Dopico.


Summary: Os socios das outras tres cooperativas (Feiraco, Melisanto e Os Irmandiños) deron un abrumador apoio ao proxecto.

Os socios de Xallas dixeron finalmente non á proposta de sumar forzas con outras tres cooperativas (Feiraco, Os Irmandiños e Melisanto) para sentar as bases dun proxecto que tiña como un dos horizontes o grupo lácteo galego. O rexeite ao proxecto en xallas non dá marxe de dúbida: un 85% en contra, segundo Europa Press. Un resultado que contrasta co rexistrado nas outras tres cooperativas, cuxos socios apoiaron moi ampliamente a iniciativa. O proxecto, pois, continúa adiante con Feiraco, Os Irmadiños e Melisanto (97,6%, 97% e 96% de apoios). A comezos deste mes, a aposta fora validada polos consellos directivos das cooperativas, mais a decisión estaba pendente de ser confirmada polas asembleas de socios. A nova sociedade contemplará desde a recollida, envasado e distribución de leite e outros derivados ata a fabricación de pensos e a prestación de servizos de asistencia á reprodución do gando e alimentación, veterinarios e xestión económica e administrativa.


Summary: A epidemioloxía xustifica a corentena individual e a colectiva, polo que protexer a poboación de territorios con poucos casos e blindar grandes focos de contaxio é útil na loita contra o coronavirus, sinala o experto Joe Brew, que conversa con Nós Diario sobre os datos que deixa a COVID-19 para prognosticar os seus efectos.

"Facer do mundo un lugar mellor a través dos datos, axudando a explorar, comprender e usar mellor a información", son os principios sobre os que xira DataBrew, a entidade impulsada por Joe Brew, reputado experto en análise de datos científicos, económicos e epidemiolóxicos. Este analista estadounidense afincando en Catalunya é investigador de datos sobre malaria, tuberculose e outras enfermidades. Brew repara na oportunidade que podería supor empregar a tecnoloxía e o volume de datos que, por exemplo, xeran os nosos móbiles sobre situación ou comportamentos para loitar contra o virus. "As empresas saben usar moi ben esta información para vender cousas, pero as Administracións van por detrás", lamenta Brew. -Italia aprobou o domingo un confinamento total ao sumar case 5.000 mortes. Por que o Goberno español non o dita xa? Os modelos realizados por epidemiólogos e analistas de datos, creados en base á traxectoria actual do coronavirus, anuncian que haberá centos de miles de mortes, polo que é inevitábel chegarmos no Estado español a un confinamento total da poboación. A cuestión é, que se o imos acabar facendo, por que retrasalo? Tal vez o Goberno fixo cálculos traducindo o custo económico en vidas, estudando que unha posíbel baixada do PIB poida producir un determinado número de mortes... Pero ese modelo eu non o vin. Eu o modelo que si vin é o que realizan os epidemiólogos, e os seus datos son devastadores. Por isto mesmo insto a calquera Goberno do mundo a facer públicos os modelos en que se están a basear na loita contra o coronavirus, a dar a coñecer a autoría dos mesmos, a explicalos ben e a permitir que a comunidade científica poida acceder a eles para melloralos. O Goberno di que non é necesario o confinamento total, que as mortes son inevitábeis e que estamos facendo todo ben. Eu, porén, defendo que ante a epidemia hai que utilizar todas as armas, e unhas das máis importantes é o confinamento total. -É partidario de pechar os principais focos como Madrid e Catalunya e blindar outros onde o efecto é menor como Galiza para evitar a propagación? Os principios científico-epidemiolóxicos que xustifican a corentena individual tamén a validan a nivel colectivo, porque reducir o contacto entre grupos baixa a taxa de contaxio. Non é unha opinión política, é aplicar epidemioloxía básica. A epidemia ten unha compoñente temporal e outra xeográfica, e as fronteiras son útiles para loitar contra ela. Nin sequera hai que entrar no debate soberanista para entendelo. Ninguén en Catalunya quere separarse politicamente de Igualada, pero a decisión de pechar este concello salvou vidas. Por moito que soe ben dicir que ao virus "gañámolo unidos", a verdade é que gañamos separándonos. -Haberá colapso esta semana? Aínda que hoxe mesmo se decretase o confinamento total, estes días colapsarase porque os efectos do virus vense cun retraso de semanas. Todos os Gobernos do mundo están cometendo o mesmo erro. Todos reaccionan tarde e toman medidas duras só cando a cousa se pon moi fea, en lugar de aprender de Italia. Non vale esperar. -Canto durará o confinamento? Hai unha mala xestión das expectativas. As autoridades deben ser honestas coa poboación e, por exemplo, dicir se haberá escola este curso ou non para as crianzas, porque a xente debe organizar a súa vida estea ou non confinada. Antonte anunciáronse 15 días máis de illamento, pero pode que dure meses, e o Goberno debe coidar a comunicación e a transparencia para que a cidadanía poida levar mellor esta situación. Quero recalcar que eu non dubido da boa intención dos Gobernos e da súa boa vontade, pero ao mesmo tempo, non nos podemos autocensurar, a crítica científica é unha maneira de mellorar o seu traballo. -Que pode pasar en África e zonas do mundo empobrecidas? Unha vantaxe de África está na súa pirámide poboacional. Parece que a taxa de letalidade entre mocidade é baixa. Porén, preocupa moito a súa precariedade de medios sanitarios. -Coñeces ben os Estados Unidos. Como vai afectar alí o virus? Aínda están nos primeiros días do contaxio, polo que é difícil de prever, pero temo que sexa un desastre, xa que se carece de cobertura sanitaria universal, a rede de provedores é unha absurda mestura entre universidades e médicos privados, e, ademais, Donald Trump é un líder incompetente que non inspira confianza nin nos seus aliados. Vai ser un desastre. -Haberá un cambio de orde cando após a crise sanitaria? Haberá un antes e un despois no xeopolítico. Na Unión Europea xa vimos a desaparición do espazo Schengen de repente. Os estados eliminárono unilateralmente, sen trazar unha estratexia ou facelo coordinados, o que evidencia a debilidade da UE. Por outra banda, sobre a cuestión da soberanía, tantas veces criticada, vese agora a súa importancia. A soberanía enténdese agora como un factor real. Isto non vai de bandeiras, senón de quen toma as decisións. Por exemplo non temos as mesmas medidas aquí que en Francia. Ou no caso de Murcia, que quere decretar un confinamento total, pero o Estado español non llo permite, vemos que pese a que a xente murciana elixiu o seu Goberno, quen toma as decisións é o Estado. Non tes que ser independentista para darte de conta de que a soberanía importa.


Os últimos inquéritos reflicten o estado de ánimo electoral que tamen se percebe na rúa. Nunca na historia demoscópica coñecida existiu un Goberno do Estado que xerara máis desconfianza cara o seu Presidente e máis rexeitamento cara a xestión de todos e cada un dos seus Departamentos. O que non é chocante, non só polo absoluto fracaso gubernamental na xeración de emprego e crecemento e polo seu grave incumprimento do seu contrato electoral, senón pola actitude asocial, anticidadá e mesmo freaky de ministr@s como Gallardón, Wert, Ana Mato, Margallo, Montoro ou F. Diez. Este Gabinete é a proba definitiva de que os marcianos existen e habitan entre nós. Rechamante tamen é o destrago das expectativas electorais do PSOE, moi comprensíbel se atendemos ao xiro a prol das politicas de recurte social e económico de ZP en maio do 2010 e ao pacto de Rajoy e Rubalcaba en setembro do 2011 Rechamante tamen é o destrago das expectativas electorais do PSOE, moi comprensíbel se atendemos ao xiro a prol das politicas de recurte social e económico de ZP en maio do 2010 e ao pacto de Rajoy e Rubalcaba en setembro do 2011 para unha reforma constitucional "express", case clandestina, que priorizou en diante o pagamento dos xuros e amortizacions da debeda sobre calquera outro gasto publico. Tamén sobre o sanitario,social ou educativo. PP e PSOE procederon hai mais de trinta anos á ocupación e partidización de Institucións como o CXPX, o Tribunal Constitucional ou o Tribunal de Contas, ao tempo que tentaban converter a democracia española nunha alternancia bipartidista afastada dos parámetros de transparencia, participación e renovación que esixe o propio sistema democrático. PP e PSOE procederon hai mais de trinta anos á ocupación e partidización de Institucións como o CXPX, o Tribunal Constitucional ou o Tribunal de Contas Velai a fondura da actual crise institucional, que abrangue tamen ao propio Xefe de Estado. Quen sempre ollou cara outro lado diante da praxe cotián deste bipartidismo dinástico. Porque só dende eses valores de participación e transparencia, xunto cos de inclusión e cohesión tamén esquecidos, é posíbel rexenerar a convivencia democrática dende dentro e evitar a sua traumática liquidación. É de xustiza Usar a nosa lingua na Xustiza non pode xerar nin atrasos, nin ningunha caste de prexuizo, mesmo indirecto, para o cliente ou para o profesional A Irmandade Xuridica Galega, integrada por centos de avogados, maxistrados, xuices, fiscais e funcionarios, celebrou a sua Asemblea anual. Dixo no acto o profesor Gomez Segade: "tanta xente comprometida co galego ten que se notar xa na galeguización da xustiza". Usar a nosa lingua na Xustiza non pode xerar nin atrasos, nin ningunha caste de prexuizo, mesmo indirecto, para o cliente ou para o profesional.


Summary: "Fálame delas" é unha iniciativa promovida pola Concellaría de Igualdade de Baiona que ten como obxectivo recompilar historias de mulleres pioneiras en calquera ámbito e que repercutisen de forma notábel na evolución da localidade. A concelleira Yasmina Moreira, explica que o papel das institucións na recuperación da memoria histórica é fundamental. Defende que a loita pola igualdade e polo feminismo debe ser unha realidade e non unha "pose".

-Como xurdiu a idea desta iniciativa? "Fálame delas" xurdiu pola necesidade de recompilar a memoria das mulleres de Baiona, xa que non se tivo en conta durante toda a historia da nosa vila. Naceu ao abeiro dunha iniciativa que xa sacamos adiante o ano pasado, unhas axendas igualitarias no que recollíamos testemuños e vidas de mulleres pioneiras de Baiona. Falando con algunhas destas mulleres e coa veciñanza, decatámonos de que había moitas historias aínda sen estar recollidas. Non estaban no foco, e corrían o risco de perderse. Queremos recoller a memoria dun colectivo que estivo silenciado e ao que non se lle deu o valor que merece. En moitos casos, non sabemos se as nosas avoas, tías ou mesmo nais foron pioneiras en épocas moi duras para Baiona. Aquí pasouse moita fame na posguerra, e as mulleres foron un salvavidas, tanto para os habitantes do concello como para os maquis que vivían no monte. -Cal é a idea de traballo para estas historias unha vez estean recollidas? Se o volume de historias fose o suficientemente grande, a min persoalmente gustaríame facer unha publicación. Como mínimo, temos en mente publicar artigos dixitais contando estas historias. É algo no que aínda estamos traballando e organizando, porque temos que ver a cantidade de historias que conseguimos recompilar. Ademais, como en novembro imos presentar a axenda igualitaria na que tamén se recollerán historias destas mulleres, aproveitaremos algunhas das que recibamos. Polo de agora queremos centrarnos en difundir a campaña, que a xente a coñeza e conseguir o maior número de testemuños posíbel. -Estas vivencias deben cumprir algún requisito para poder seren enviadas? Queremos recoller historias de mulleres que fosen pioneiras ou que o seu papel na evolución de Baiona fose fundamental. Tamén podemos recoller vivencias ou anécdotas máis cotiás. A miña avoa, por exemplo, estivo traballando con oito anos no monte. Iso hoxe en día é case impensábel, pero as rapazas daqueles anos xa ían a traballar desde moi novas. Dependendo do que recibamos si que podemos abrir o abano. Hai historias que merecen estar aí. Houbo unha muller que se enfrontou a Franco cando viu aquí de visita e lle tirou un caldeiro por riba da cabeza. Iso é algo brutal, e demostra moito valor. Tamén tivemos unha enfermeira que percorría o concello dunha punta a outra inoculando penicilina á veciñanza. -Que acollida está a ter polo de agora a campaña? Houbo un par de persoas que nos chamaron directamente unha vez fixemos pública a campaña, para contarnos historias de mulleres que xa faleceran. A verdade é que nos centros escolares están emocionados, e mesmo van propoñelo aos alumnos como un traballo de clase. Notamos que a xente está moi emocionada co tema. -Que papel deben xogar as institucións no proceso de recuperación e defensa da memoria das mulleres? Penso que as institucións deben tomarse realmente en serio esa tarefa. Debe nacer de verdade no seu seo a conciencia de que é algo que debemos levar a cabo. Non pode ser que haxa persoas e institucións que vexan isto como unha pose, unha forma de gañar visibilidade sacándose unha foto o 8 de marzo e o 25 de novembro pero que, cando despois hai que poñer recursos económicos enriba da mesa, achantan. Iso é algo que boto en falta. É certo que hai axudas nese ámbito a nivel estatal e autonómico, pero non basta con iso. Debemos ter unha verdadeira conciencia social e ter claro que non basta con iso. O feminismo non pode ser só cousa dun día ou dun mes, ten que estar todo o ano. A igualdade entre homes e mulleres debe ser unha prioridade.


Summary: Este sábado en Bueu arranca a Liga galega de traiñeiras e o domingo dá comezo a Liga ACT ou San Miguel, con embarcacións de Galiza, Euskal Herria e Cantabria. Todo pronto para dous meses de paixón entre o salseiro.

Tolete, estrobo, pica, palada, remo,babor, proa, empopada, ciaboga, salseiro... palabras que van agromar nestes meses para intentar dar sentido a unha paixón que se vive sobre as ondas e que se debate, analiza, discute e sofre/goza desde peiraos e portos. Comeza a tempada de traiñeiras, esas embarcacións raras onde vogan 13 e manda 1 nun deporte tradicional que naceu xa che vos hai ben de anos ligada directamente a un oficio: mariñeiro. O sábado arranca en Bueu a Liga Galega de Traiñeiras coa súa presentación oficial e realización de tres regatas na praia da Banda do Río, unha delas feminina e que será puntuábel. A LGT está dividida en tres categorías. A principal, LGT-A, reúne a 8 embarcacións: Amegrove, Bueu, Mugardos, Ares, Coruxo, Pobra, Perillo-Salgado e Vilaxoán. Na categoría B batiranse sete clubes: Rianxo, Cesantes, Mera, Vila de Cangas, Mecos, Chapela e a asturiana de Castropol. E, máis un ano, haberá competición feminina: tres clubs sacan traiñeiras con vogadoras, as únicas -as mulleres- que foron quen de conquistar para o mundo das traiñeiras galegas a mítica bandeira de Kontxa, a mellor patada na boca ao machismo que aniña aínda en sectores dun deporte destas características. Nesta temporada compiten as remeiras de Cabo, Mecos e Chapela. A vitoria de Meira o ano pasado na LGT abriulle as portas ao seu salto á Liga ACT e deixa as espadas en alto nesta temporada que agora comeza para ver quen ocupa o seu podio na Liga galega. Amegrove, Mugardos -cunha pre-campaña na que gañou 3 das 5 regatas realizadas- e Vilaxoán non queren deixar pasar a oportunidade. Expandirse, que algo fica. E o domingo comeza a Liga ACT ou Liga San Miguel, a NBA deste universo do banco fixo. Compiten nela 12 traiñeiras: 8 vascas, 3 galegas e 1 cántabra. Arranca esta temporada en Málaga. Algo que responde unicamente a intereses promocionais de patrocinadores da competición, non ten outra explicación. Xa a anterior campaña tivo o seu pistoletazo de saída – por eses mesmos intereses- en Barcelona. O vindeiro fin de semana, o primeiro de xullo, a ACT chega a Galiza para unha regata en Sanxenxo e outra en Moaña. Catro das 21 regatas desta temporada decorrerán en augas do noso país. Unha oportunidade de ouro para apoiar os nosos representantes na ACT: Cabo de Cruz, Tirán e Meira. En 2014 o título foi para Hondarribia, que aspira a recuncar, mais Orio, Urbaibai e Kaiku están a meter toda a leña no forno para evitalo e tentar ser elas quen alce a bandeira de campioas. Estas son as 'fab four', as catro fabulosas. Os vogadores de Hondarribia meteron a bordo na Liga ACT de 2014 7 regatas, por 5 dos 'agilutxos' de Orio, as 4 de Kaiku e as outras 4 de Urdaibai. Impoñen, si, mais non dan medo. As embarcacións galegas non van á festa para mirar e repartir tabaco. As da casa Cabo de Cruz finalizou na temporada pasada cuarta na clasificación xeral, un posto excepcional para un barco recén ascendido após 5 anos de ausencia na máxima competición. O seu treinador, Gustavo Vázquez, foi recoñecido polos seus compañeiros das outras traiñeiras da ACT como o mellor adestrador de 2014. Unha garantía. Ademais, Cabo de Cruz foi galardoada ese ano, 2014, como a mellor canteira: empregou 229 veces remeiros canteiráns. Unha base inmellorábel para aspirar a todo. A embarcación de Tirán acabou sétima o ano pasado e aspira neste 2015 -no seu décimo ano nesta categoría- a callar unha boa actuación após que neste inverno tivese que facer fronte a 12 baixas. É, non o esquezamos, unha traiñeira perante a que tirar o chapeu pois acumula unha década representando Galiza na máxima competición. É a embarcación galega con máis bandeiras na ACT (4). Meira, que ascendeu este ano, xa competiu na ACT no 2009. Este ano non quer quedar coa etiqueta de 'principiante'.


Summary: A organización xuvenil do BNG prendeu lume a un boneco coa fotografía do monarca nun acto reivindicativo a prol do dereito de autodeterminación celebrado este 12 de outubro en Compostela

Galiza Nova celebrou este venres 12 de outubro un acto reivindicativo contra a monarquía española e a prol do dereito de autodeterminación. Na concentración, que tivo lugar na Praza 8 de marzo de Compostela, foi queimado un espantallo caracterizado como Felipe VI. O secretario xeral da organización xuvenil do BNG, Alberte Fernández, destacou que a queima simbólica do boneco coa imaxe do rei de España constitúe un "acto de defensa da liberdade de expresión, contra o réxime e todo o que representa queimando simbolicamente a monarquía española, que se mostra orgullosa no día de hoxe do xenocidio cometido en América Latina". Galiza Nova celebrou este venres 12 de outubro un acto reivindicativo contra a monarquía española e a prol do dereito de autodeterminación Na súa intervención, Fernández aludiu tamén ao ditador Francisco Franco, lembrando que foi este quen "decidiu deixar a Xoán Carlos I como o seu sucesor", quen -engadiu- "representa a continuidade do franquismo". Afirmou ademais que "fronte á institución da monarquía blindada pola Consitución Española", o nacionalismo galego "tivo sempre clara a súa postura contraria: o proxecto do BNG é o da soberanía, partindo das Bases Democráticas que presentamos o ano pasado". Fernández referiuse igualmente ao movemento soberanista catalán, afirmando que o Estado español "reprime os movementos de liberación nacional, chegando ate a violencia física, e cun xefe do estado que parabeniza aos policías que participaron nas cargas masivas do 1-O". O secretario xeral de Galiza Nova concluíu indicando que a queima deste boneco representaba "todo o que queremos rachar, para poder construír unha sociedade nova na que teñamos un traballo e ensino dignos, os dereitos das mulleres e as persoas LGTBI estean garantidos; así coma a liberdade de expresión, e na que poidamos vivir plenamente na nosa lingua". A queima constitúe un "acto de defensa da liberdade de expresión, contra o réxime e todo o que representa", destacou o secretario xeral de Galiza Nova No acto tamén interviu Navia Rivas, integrante da Dirección Nacional de Galiza Nova, que destacou que "Galiza non é Hispanidade. Galiza é loita. Loita obreira e loita nacional, que son a mesma". Subliñou ademais o compromiso da organización xuvenil "co pobo galego, no noso compromiso por unha Galiza cos ollos no porvir, solidaria, republicana, laica, xusta, feminista, soberana".


Summary: A CIG considera que a sentenza "explica a alta sinistralidade" das obras do tren de alta velocidade, que acumulan nove mortos desde o seu comezo e están a ser investigadas penalmente Outro falecido eleva a 9 os mortos nas obras do AVE galego, baixo investigación xudicial

Outro falecido eleva a 9 os mortos nas obras do AVE galego, baixo investigación xudicial Seis empresas construtoras do AVE entre Ourense e a Meseta veñen de ser condenadas a pagar a un obreiro máis de 10.000 euros en concepto dunhas mil horas extra non aboadas durante dez meses nos que tivo xornadas de traballo de doce horas diarias, de oito da mañá a oito da tarde, cunha hora para comer, cinco e mesmo seis días á semana. A sentenza, do pasado día 10 deste mes de outubro, divúlgaa agora a CIG, para quen "explica a alta sinistralidade" das obras do AVE galego, que ese mesmo día da pasada semana rexistraba un novo falecido, o noveno desde que comezaron os traballos en 2001, seis deles desde 2013, cando se intensificaron na liña de conexión coa Meseta. Un xulgado de Verín ten aberta unha investigación penal por delitos contra os traballadores por eses falecementos. A CIG considera que a sentenza "explica a alta sinistralidade" das obras do tren de alta velocidade, que acumulan nove mortos desde o seu comezo e están a ser investigadas penalmente A sentenza agora coñecida do xulgado do Social número 1 de Ourense condena á empresa Revestimientos Túneles y Encofrados SL, para a que traballaba o obreiro como oficial de segunda, pero tamén, de xeito solidario, ás outras construtoras que a subcontrataran a través da Unión Temporal de Empresas (UTE) Portocamba, que en 2012 se adxudicou o treito Campobecerros-Portocamba por 84 millóns de euros: Sacyr SA, Río Valle Construcción y Obra Pública SL, Cavosa Obras y Proyectos SA y Construcciones Mariano López Navarro SA. No xuízo só compareceu a propia UTE. Segundo a sentenza, o traballador foi contratado en xullo de 2015 e prestou servizos ata decembro de 2017, pouco antes de que Adif dese por rematados os traballos dese treito en febreiro deste mesmo ano. O xuíz dá por probado que "realizou a seguinte xornada e horario: 1ª xornada de luns a venres en horario de 8 a 20 horas cunha hora para comer, 2ª xornada de luns a sábado en horario de 8 a 20 horas cunha hora para comer". E calcula a continuación cantas desas horas superaron, ao longo de dez meses de traballo durante 2017, o que debera ser a xornada ordinaria máxima, concluíndo que foron arredor de mil horas extra, ás que engade vacacións non desfrutadas polo traballador, polo que cifra nun total de 10.793,35 euros a contía que as seis empresas teñen agora que aboarlle. As laborais non son as únicas irregularidades cometidas pola UTE adxudicataria, liderada por Sacyr, que recibiu polo menos tres sancións por danos a un regato cuxo cauce desapareceu por completo ao longo de varios centos de metros As laborais non son as únicas irregularidades cometidas pola UTE Portocamba na construción do treito Campobecerros-Portocamba, obras polas que recibiu polo menos tres sancións da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, reveladas por Praza.gal. Unha delas foi polo "desvío e entubado do cauce" do regato Foxo Vello que desapareceu por completo ao longo de varios centos de metros "causando danos ao dominio público hidráulico". A sanción foi de só 7.588 euros, o 0,009% dos 84 millóns de euros polos que se adxudicou o treito. Concentracións da CIG Para a CIG a nova sentenza laboral, emitida o mesmo día no que morría o noveno traballador nas obras do AVE, "explica a alta sinistralidade nos treitos do AVE e o desleixo absoluto dos órganos de control de abusos do Estado para impedir este tipo de situacións". Esa situación levou ao sindicato a presentar unha denuncia que provocou a apertura a principios deste ano dunha instrución penal nun xulgado de Verín por delito contra os traballadores. Agora, tras a última morte, que o sindicato pide que se incorpore á investigación xudicial, a CIG convoca concentracións de protesta este venres ás 12 horas na praza do Concello de Verín e ás 12.45 horas no treito da obra do túnel de Cerdedelo, en Laza, no que se rexistrou o último falecemento. A CIG convocou concentracións este venres e critica que Adif e o delegado do Goberno visitasen a zona só cinco días despois da última morte "para celebrar o avanzo das obras" O sindicato critica que a administración "fai ouvidos xordos a este grave problema, que aparella que operarios que acoden ao seu posto de traballo se xoguen a vida en xornadas interminábeis e, en moitos casos, sen as medidas de seguridade preceptivas. Un "problema aínda máis grave cando se fala do colectivo de traballadoras/es transfronteirizos", en referencia aos obreiros portugueses, "que sofren en maior medida a arbitrariedade e a desprotección". A CIG tamén critica que, malia esta situación, esta mesma semana, só cinco días despois da última morte, o director de construción de Adif e o delegado do Goberno en Galicia visitasen a zona "para celebrar o avanzo das obras".