Summary: A banda Vudú vén de presentar no Culturgal o seu primeiro disco, Vol. III, un achegamento das letras tradicionais galegas á linguaxe do soul.

A banda Vudú -antes Woodoo-, formada por Belém Tajes e Maritxinha, vén de presentar o seu primeiro disco, Vol. III. Unha proposta que achega as cantigas tradicionais galegas ao soul e o R&B, volvendo demostrar, coma moitos outros grupos do país, que non hai tradición que non evolucione. Vol. III tece, ademais, un fío entre as mulleres galegas que foron novas nos 50, que despois lles transmitiron a súa sabedoría musical ás súas netas, e aquelas espléndidas cantantes americanas da música negra da mesma época. Falamos con Belém Tajes dos detalles e o sentido deste traballo, que reivindica tamén as mulleres como instrumentistas.A banda mudou de grafía: de Woodoo a Vudú. Por que?Cando comezamos eramos un cuarteto que cantaba non só en galego, senón en inglés, francés… Cando quedamos só Maritxinha e eu comezamos a cantar só en galego, polo que nos pareceu que tiña todo o sentido mudar o nome da banda.E por que escollestes ese nome?A min gústame o rock dos 70 e o nome é un pouco unha homenaxe a Woodoo Child de Jimi Hendrix. É unha palabra que, para min, ten moita forza.Entón non ten que ver con nada esotérico…Eu son bastante afeccionada ao esotérico, pero ten máis que ver con outra cousa. O que facemos é coller as cantigas tradicionais que nos cantaban as nosas avoas e darlles unha nova perspectiva. Dalgunha maneira, é facer revivir algo, darlle unha nova vida. Por iso a metáfora do vudú.No 2015 gañades o premio do certame Música Xove por Eu son WooDoo, co voso primeiro EP. Erades cuarteto entón?Si. Eramos: un guitarrista que agora toca con Sés, Fernando Fraga, o batería Samuel Pérez, que tamén tomou outro camiño, e Maritxinha e eu. Cando eles marcharon, decidimos seguir adiante cun formato nada habitual: un teclado e un baixo.Despois veu un segundo EP., Vol. II, e agora estades co voso primeiro disco, Vol. III. Por que eses títulos?O segundo EP sacámolo no 2017. Gañamos ese ano o Premio Martín Códax da Música Galega na categoría Blues/Funk/Soul. Estaba feito á man, pintado á man, cada un diferente, nunha edición limitada de 300 copias, e o libreto era un tarot. Agora acabamos de sacar o noso primeiro disco, Vol. III, que en vez dun libreto coas letras leva unha obra de arte: un póster de Antonio Seijas. O dos nomes é polo que dicía antes da influencia do rock dos 70. Numerar os discos, como facían as bandas afeccionadas á numeroloxía e o tarot…Chamádeslle ao que facedes "soulk", mestura de soul e folk. Letras tradicionais con harmonías de Soul e R&B…As dúas estamos moi influenciadas pola música negra. Eu colaboraba nun coro de música negra, Sisters in the house. Pero tamén teño moia influencia da música tradicional galega, porque medrei na emigración e as cantigas que me cantaba a miña avoa forman unha parte moi importante da miña infancia. A banda foi un proxecto que nos uniu ás dúas baixo unha mesma perspectiva: darlle un enfoque máis actual, máis moderno, ás letras tradicionais, para que poidan saír tamén do folklore e chegar a outros ámbitos."A banda foi un proxecto que nos uniu ás dúas baixo unha mesma perspectiva: darlle un enfoque máis actual, máis moderno, ás letras tradicionais"Pero non só son letras tradicionais… Está por exemplo Unha noite, dos Tamara. Ben, tamén é tradicional á súa maneira…Sen dúbida. Los Tamara son o ADN galego! Pero tamén temos letras que son nosas, que falan do que a nós nos pasa pola cabeza… Para min, Unha noite na eira do trigo é unha marabilla de canción que me parecería moi triste que a xente nova deixase de escoitar. E un pouco a idea da banda é esa: darlles unha volta ás cantigas que forman parte da nosa tradición, que son un reflexo da nosa historia, para que non se acaben esquecendo. Unha noite fala da emigración, con ese final tan tráxico… A idea é renovala, volvela á actualidade, facer con ela unha canción nova para que non quede esquecida nun caixón.Non nego que o que facedes é orixinal, pero hai moito que se está renovando a tradición… Ao escoitar o voso disco pensaba nalgúns temas de Mónica de Nut. E vós mesmas tedes citado a Marful, Xabier Díaz…Si, claro. O que facemos non é algo novo, senón achegar unha perspectiva diferente. Renovar pode non ser a palabra, pero si coller a quenda de xente impresionante coma Marful, que foi un grupo totalmente referencial para nós. Ou o traballo como solista de Guadi Galego… Trátase de darlle unha volta á tradición, outro enfoque, mais a idea é continuar, tomar o relevo que músicos que foron tan importantes para nós, e que son a fonte da que bebemos."O que facemos non é algo novo, senón achegar unha perspectiva diferente"Ti tocas os teclados e Maritxinha o baixo… Como repartides o traballo?Pois así: teclado e loops eu, e baixo e loops ela. O directo soa distinto do disco porque no disco temos colaboracións. O produtor foi Nicolás Vieitez, un rapaz novo cunha longa traxectoria. As percusións, que son electrónicas, son de Adrián Seijo, que axuda a darlle un toque máis pop ao disco. E tamén temos nun tema a Wöyza.Hai un tema que soa rap, si.É unha cantante magnífica que tira máis para o hip-hop, si, mais a nós saíunos un tema bastante rap, que ademais fala das fronteiras e dos refuxiados. Con ese tema temos un proxecto que aínda non podemos contar.Preludio e Coucou parecen temas vosos.Preludio parte dunha recolleita de estrofas dunha cantiga que me cantaba miña avoa. Engadímoslle unha impro vocal que é máis jazz. Está dedicada a Lúa, a filla de Ugia Pedreira, porque un día cantamos con ela e improvisou para nós. Quedamos con ese recordo e decidimos dedicarlle Preludio. Coucou é a que diciamos antes: fala de fronteiras e refuxiados. Palmira coñecémola por Leilía. Agardo que lles guste porque o que fixemos é moi diferente do que fixeran elas con esta cantiga… A nosa é máis pop…Corasón e Lingua tamén son vosas, non si? E en ambas está o seseo.Corasón ten unha parte tradicional que é a estrofa que se repite, e ademais leva tamén texto noso. Esta cantiga ten un videoclip que nos patrocinou Deleite -que nos apoiou moito para facer este disco-. Fala do corazón xeneroso das mulleres, da maneira na que imos tecendo redes e conectándonos por unha sororidade grandiosa que aínda debería medrar máis. Lingua fala da nosa lingua, que tenta saír adiante e medrar pese a ser unha lingua minorizada. O do seseo é porque eu medrei na Costa da Morte e sempre podes ter ese prexuízo de que o seseo é castrapo, galego mal falado. Por iso fun deixándoo, pero penso que non está ben. Ademais, teño seseo por parte de nai, que é arxentina, e por parte de pai, que é galego.Hai algúns temas que levan máis loops. Os do final, por exemplo.Pois en Lingua o que queriamos era facer unha canción núa, con só voz e un teclado moi dos 70… É tamén unha visión da soidade. Eu imaxínoa coma unha flor que nace nun baldío. Eu a verdade é que son un pouco pesimista co que estou vendo sobre a situación a lingua, mais aínda así penso que debemos afrontar o futuro sendo positivos. Despois, Xa me dixo é tamén unha letra tradicional, pero nós dámoslle un toque rock dos anos 50 para facer algo festivo, bailable…En realidade, ese toque dos 50 está moi presente nos tres primeiros temas: Eu chorei, chorei, Moreniña e Xa me dixo. Despois lévanos máis aos rock dos 70, ao pop de despois… Cando escoitaba as primeiras cancións víñanme imaxes da representación que fai o cinema dos 50 sobre a música daquela época.Hai unha influencia moi clara, si, desas músicas dos anos 50-60 das que nace a música actual. Queremos transmitir esa sensualidade, ese ritmo… De feito, en Eu chorei tiñamos como referente a Fever de Peggy Lee. Queriamos facer unha Fever en galego. Coa súa sensualidade, que tamén é un elemento que queremos levar á música tradicional… A partir das tres primeiras cantigas si é verdade que saltamos no tempo, a máis adiante. Teño que dicir que non queriamos darlle ao disco un toque pop, pero ao final foi algo inevitable e non nos desgusta. O que fixemos foi quitarnos prexuízos, etiquetas."Hai unha influencia moi clara, si, desas músicas dos anos 50-60 das que nace a música actual"A presentación do vídeo de Corasons fala de rede de mulleres e dun corazón inmenso que late forte por cada unha de nós. En realidade, iso está presente en todo o disco. No facebook definídesvos como "dúo feminino"...Somos un dúo formado por dúas mulleres porque cadrou así. Pero tamén queremos visibilizar o papel das mulleres como instrumentistas, porque non só podemos ser a cantante da banda. Queremos axudar a normalizar esa imaxe, de xeito que chegue un momento no que sexamos bandas sen o adxectivo "femininas", que xa non se precise dicir iso. E para nós tamén é importante a idea de darnos forza, de apoiarnos entre as mulleres."Tamén queremos visibilizar o papel das mulleres como instrumentistas, porque non só podemos ser a cantante da banda"Porque unha muller non é só unha cara bonita que pode quedar ben como intérprete: unha muller pode ser instrumentista, ou técnica de son. Pode desempeñar roles moi variados na música. A nosa banda ten un corte feminista que é importante para nós que estea presente. E estamos interesadas en colaborar con mulleres. Din que as mulleres nos iramos pedras, e nós traballamos polo contrario, por axudarnos unhas ás outras a saír adiante.Ti tes formación de jazz, soul e rock. E Maritxinha?Estudou musicoterapia en Bruxelas. As dúas chegamos un pouco tarde a tocar un instrumento. Eu hai xa anos que canto soa, pero antes cantei para coros, grupos de pandeireteiras…Foto: Juanpa AmeneirosIso non é raro. Porque as mulleres cantaban e os homes tocaban. É o tópico da música "moderna".A meu irmán, con 12 ou 13 anos, xa o poñen a tocar a gaita. Parecía "lóxico" que el fose o gaiteiro. Pero eu tiña moi bo oído e aprendín escoitándoo tocar a el. Empecei a tocar o piano de forma autodidacta moito máis tarde. E fun cantante de varias bandas, ata que naceu Woodoo como un proxecto máis persoal. Maritxinha estudaba musicoterapia e tiña que escoller un instrumento. Escolleu o baixo… Mais si, tes razón: as mulleres chegamos aos instrumentos máis tarde cós rapaces da nosa xeración.Falando disto, non podo non preguntarche pola túa experiencia en Luar na Lubre. Publicaches un artigo en Sermos no que contabas que a presión emocional era moi forte, que parecía que nunca o facías abondo ben. E apuntabas, nel, a un tema de xénero: as mulleres teñen que demostrar máis, son máis cuestionadas… Máis alá de Luar na Lubre, seguramente é algo que che pasara máis veces.Eu tiven a sorte de traballar con eles na xira dos seus 30 anos, de ser escollida para unha xira do nivel máis alto, e por iso estoulles moi agradecida. Pero despois as cousas non acabaron da mellor maneira. E si que podo dicir, pola miña experiencia como cantante, que é un mundo no que podes atopar xente que pode afundirte, con todas as súas presións, os seus prexuízos, con toda esa culpa coa que te cargan porque non interpretas o suficiente, non expresas o suficiente: nunca fas o suficiente para a responsabilidade que che toca, que é ser a cantante."Ás veces parece que es menos, que non estás ao seu nivel, porque non es instrumentista"Por iso levamos nós, as mulleres, esa carga, esa presión que é innecesaria e que a min me pasou moitas veces, porque ademais parece que es menos, que non estás ao seu nivel, porque non es instrumentista. Eu non quero criticar a Luar na Lubre e insisto en que lles estou agradecida, pero acabei, si, cunha sensación agridoce. Era unha xira moi importante: eran os seus 30 anos e a min tocábame interpretar as súas cancións. Pero había unha tiranteza, unha xerarquía, todo un protocolo -que tamén é normal, porque levan moitos anos xuntos- que para min son doutro tempo.Tes outro proxecto, relacionado coas músicas do mar en galego e en gaélico. En que consiste?Estou agora preparando unha edición en libro deste traballo, un cancioneiro de cantigas en galego e en gaélico. Fun a Irlanda cinco semanas para recoller cantos tradicionais a capella, que son unha parte do folclore irlandés parecido aos nosos alalás e moito menos coñecido que o que máis nos chega da música irlandesa: os violíns, as gaitas… Tratábase de comparar, e si hai conexións nas temáticas, pero despois as músicas, e o enfoque, son moi diferentes."Estou agora preparando unha edición en libro deste traballo, un cancioneiro de cantigas en galego e en gaélico"Cales son os próximos concertos que tedes en axenda?O día 16 de decembro ás oito da tarde no Garufa Club, na Coruña. Despois de ano novo empezaremos unha xira por Galicia, por Portugal, e a ver se conseguimos tamén ir de Ponferrada para alá... (Ri). Estamos moi contentas e ilusionadas.Como foi o concerto en Cantos na Maré?Pois como facía mal tempo non puidemos facelo fóra, que era o que estaba previsto. Tivemos que facer unha cousa diferente ao que tiñamos pensado, pero en calquera caso foi un subidón de enerxía, unha oportunidade para coñecer xente, recibimos un trato moi bo…Se cadra é o festival máis grande no que estivestes.Xa estiveramos no SonRías Baixas, no Revenidas, no Armadiña Rock… Tivemos un verán marabilloso. Cantos na Maré foi moi importante, claro. Os concertos estaban preparados con moito cariño… Sentímonos mimadas. Aínda que despois non puidese ser como tiñamos planificado.E no Culturgal?Pois no Culturgal sempre vas un pouco apurada porque tes pouco tempo, hai moitas cousas… Pero ao final estivo moi ben: había moita xente, que ademais participaba… Para o Culturgal fixemos unha edición especial, máis pequena, do disco, da que regalamos alí exemplares e que lle demos a Deleite, como detalle polo seu apoio.


Summary: O acto coincide co segundo aniversario da saída á rede do diario dixital -que se cumpre este sábado 26 de abril- e servirá para analisar a traxectoria da empresa desde a anterior Xunta xeral e presentar o plano de traballo para 2014

A reunión está convocada para as 11:00 horas na Nave de Vidán (Avenida da Mestra Victoria Míguez, 44, de Compostela). A presentación e aprobación, se a Xunta o considera, do estado de contas así como do informe de xestión, son dous dos puntos que figuran na orde do día e que se complementan coa ratificación do Consello de Administración que estará a fronte da empresa até a próxima Xunta Xeral. No informe que se presenta á aprobación da Xunta Xeral de Accionistas faise fincapé en que Sermos Galiza, quer na versión dixital quer na versión en papel, é xa un medio de referencia e de consulta na Galiza, como demostra o incremento de visitas no dixital e o aumento no número de asinantes do semanario. A pesar diso, que é un feito obxectivo, recoñécese que hai cuestións nas que é preciso mellorar, moitas debido a limitacións organizativas. Após cumprir 2 anos na rede, o obxectivo é a consolidación de Sermos Galiza quer no eido dixital quer no impreso No informe avánzanse tamén algunhas cuestións e márcanse algúns obxectivos que, de se cumpriren, permitirían a consolidación de Sermos Galiza neste próximo período. Entre estes obxectivos, case todos centrados no semanario por ser a viga mestra sobre a que se sustenta aempresa, estarían o incremento da venda en quiosque e o aumento no número de subscricións. No informe tamén se insiste na necesidade de visibilizar Sermos Galiza en moitos sectores nos que aínda é descoñecido, basicamente a través da idea de que se trata dun produto estratéxico por ser o único semanario integramente escrito en galego.


Summary: Manel Monteagudo saltou á palestra nos últimos días tras viralizarse a súa historia, replicada en medios de comunicación radicados na Galiza mais tamén nos estatais. Asegurou en entrevistas, entre elas na radio pública galega, que pasara 35 anos en coma e que nese período de tempo tivera dúas fillas.

A historia de Manel Monteagudo ocupou páxinas de xornais, espazos radiofónicos e televisivos, ademais de facerse viral nas redes sociais nos últimos días. O galego, que é escritor, asegurara que estivera 35 anos en coma, período no cal casara e tivera dúas fillas. As contradicións no seu relato non implicaron que medios de comunicación desen por certa a información, mesmo consultando con todo tipo de especialistas. "Debín de cortalo antes porque isto foise de nai, en ningún momento a miña pretensión era semellante cousa. Asumo toda a culpabilidade", afirmou esta sexta feira ante as cámaras da TVE. "Debido ao accidente, tiña todos os días, durante 35 anos, de 14 a 16 desfalecementos diarios" "Non estiven 35 anos en coma", repetiu ante os medios de comunicación desde a porta da súa casa en Vigo, "debido ao accidente, tiña todos os días, durante 35 anos, de 14 a 16 desfalecementos diarios". Manel Monteagudo é o pseudónimo co que se coñece a José Manuel Blanco Castro, o poeta galego virou popular por un testemuño que resultou ser falso. A historia deste autor non é nova, pois xa circulaba en 2019. Daquela referíase a un "coma temporal". Porén, chegara a asegurar en declaracións a medios de comunicación que permanecera en estado vexetativo tres décadas. Puxera de manifesto entón que ficara en coma con 22 anos e espertara con 58. O seu testemuño non coincidía con outra versión que el mesmo publicou en Facebook en 2017, cando afirmou que sufrira un accidente laboral que lle deixou secuelas graves, pero non en estado comatoso.


Summary: Directivos de Pemex visitaron o estaleiro vigués Barreras e prometeron carga de traballo "para máis de dous anos" coa construción dun atuneiro, tres buques tanque e cadanseu flotel para Vigo e Fene.

Após facérense co 51% do accionariado de Barreras, unha delegación de Pemex encabezada polo seu coordenador de asesores, Carlos Roa, visitou esta segunda feira as instalacións do estaleiro en Vigo. Na súa xuntanza coa dirección de Barreras, o directivo da para-estatal mexicana comprometeuse a xerar carga de traballo en Vigo "para máis de dous anos" através da construción de cinco buques o vindeiro ano. Segundo anunciou Roa, Pemex tería pechado xa un acordo para a construción en Vigo de "cando menos" tres buques-tanque e teríanse encetado conversas para a encomenda doutros tres grandes barcos no estaleiro de Barreras que poderían fecharse no primeiro trimestre de 2014. Con estes acordos, o plantel do estaleiro vigués contaría con carga de traballo por máis de dous anos, segundo afirmou o representante da petroleira mexicana. Os floteis de Pemex A respeito dos floteis que foran anunciados por Alberto Núñez Feijóo en campaña electoral e que serán obxecto dunha adxudicación por parte da paraestatal, Carlos Roa explicou que PMI se atopa actualmente no segundo lugar no tocante á parte financeira do concurso e amosouse certo de que a parte técnica obterá tamén bos resultados. Se for así, Roa comprometeuse a construír un flotel en Barreras e outro en Navantia. Mais se en troca, da licitación, PMI só obtivese un flotel, este será construído en Barreras, estaleiro do que agora a filial de Pemex é o accionista maioritario. Porén, asegurou, "coido que coa calidade e o prezo [da oferta presentada] teremos os dous barcos". A delegación comprometeuse a encargar a construción dun flotel en Navantia-Fene se conseguen a licitación de PMI As promesas chegadas desde Mexico supoñen osíxeno para o cadro de persoal de Barreras que vai xa para dous anos e medio (30 meses) sen carga de traballo. Aliás, @s traballador@s están atinxid@s por un ERE. Neste senso, o presidente executivo do estaleiro vigués e propietario do 24,5% do accionariado, José García Costas, instou ao persoal a se sentiren "orgullosos" da sinatura dos contratos cos agora socios mexicanos porque, dixo, son "un activo moi importante" da empresa. Asemade, bateu contra aquelas persoas que "puxeron en dúbida" as promesas de carga de traballo e loou o papel da Xunta de Galiza da que dixo sentir un "eterno agradecemento" por se "involucrar" en Barreras para resolver a súa má situación financeira. Cumpre lembrar que o estaleiro vigués entrou en concurso de acredores. Un novo estaleiro en Mexico A entrada da mexicana Pemex no capital de Barreras suporá tamén a construción dun outro estaleiro en Mexico --para o que xa se barallan dúas posíbeis localizacións. Esta nova construción podería supor, sinalan desde a paraestatal mexicana, o traslado de persoal de Vigo a México e "de alá para acá" mais desbotou que isto for significar a deslocación de Barreras. "Non ten sentido perder esta grande base", apuntou Carlos Roa, ao tempo que sinalou que o obxectivo é "partillar tecnoloxía e coñecemento". Pemex construirá un outro estaleiro en Mexico ao que poderían dirixir persoal cualificado de Vigo, e viceversa Desde o goberno galego apuraron a valoración dos anuncios coñecidos esta segunda feira. Alberto Núñez Feijóo valorou positivamente os "compromisos de Pemex para xerar carga de traballo no naval" e aproveitou a ocasión para gabar tamén o presidente do executivo español, Mariano Rajoy, de quen dixo recoñecer o seu "esforzo, dedicación e tutela". De maneira menos pomposa que en ocasións anteriores --nomeadamente en campaña electoral-- Núñez Feijóo tildou de "grande acerto" o acordo entre Barreras e Pemex, ao tempo que dixo este situa a Galiza como "a grande ponte de entrada entre América e Europa, entre Mexico e España".


Summary: Reestruturación en Galaxia. Víctor Freixanes (Pontevedra, 1951) xubílase e ten intención de dar paso a outra persoa ao fronte da dirección xeral da empresa.

Segundo puido saber Sermos Galiza, Víctor Freixanes -un dos escritores de currículo máis poderoso da literatura galega e tamén profesor de xornalismo da USC- manterá a súa condición de conselleiro da empresa, presidente da Fundación Otero Pedrayo e a dirección da revista Grial. Freixanes chegou á dirección xeral de Galaxia en 2002, cargo no que veu substituír o tamén escritor Carlos Casares, falecido ese mesmo ano. O Consello de Administración de Galaxia vaise reunir esta segunda feira de tarde nun encontro en que se podería tomar xa a decisión de que persoa vaia relevar Freixanes ao fronte da Dirección Xeral. Natural de Pontevedra, onde naceu en 1951,Vítor Freixanes comezou a finais da década dos 80 a asumir responsabilidades no mundo da edición. Foi director de Xerais entre 1989 e 1993. De 1994 a 1998 foi director xeral de Alianza Editorial e no 2002, co pasamento de Carlos Casares,pasaba a dirixir Galaxia. Mais o seu papel non se limita á edición. Profesor da Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago, presentou na Televisión de Galicia o programa dedicado aos libros e á literatura A Trabe de Ouro (1986-1987). En 1976 saíu do prelo o seu primeiro libro, Unha ducia de galegos, un libro de entrevistas e en 1980 publicou Memoria dun fuxido. Gañou o premio Modesto R. Figueiredo en 1978 con A caza de cascudas. Con O triángulo inscrito na circunferencia (1982) gañou o premio Blanco Amor. O enxoval da noiva (1988) e A cidade dos césares (1993) e Cabalo de Ouros (2010) son outras das súas obras


Summary: A poeta Xela Arias vai ser homenaxeada nas Letras Galegas de 2021. Así o comunicaba a Real Academia Galega (RAG) na noite do 22 decembro. Da man da profesora da Universidade de Compostela Chus Nogueira, achegámonos á figura desta autora que falecía prematuramente en 2003, con só 41 anos.

Que supón a elección da RAG de Xela Arias para ser homenaxeada no Día das Letras de 2021? E como agarda que sexa á vista da situación sanitaria? Como toda dedicatoria dunhas Letras Galegas, a de Xela Arias supón un recoñecemento institucional. Á parte diso, persoalmente espero que leve consigo unha ampla difusión da súa obra, un maior coñecemento para a cidadanía, tanto da súa figura como da súa obra. Sobre a situación sanitaria, gustaríame ser optimista pero non sei se hai moitas razóns neste momento, o único que temos son moitas dúbidas de que este próximo ano poida ser algo parecido a normal, e nese sentido paréceme unha mágoa que a Xela Arias lle correspondese un ano así, tan incerto e tan cheo de dúbidas no que a restricións se refire. Como recompiladora da súa obra, cal diría que é a importancia de Xela Arias nas letras? Atribuiríalle unha importancia a dous niveis, en primeiro lugar como poeta e escritora, campos nos que foi unha innovadora do discurso poético, xa desde comezos dos 80, que foi a década na que empezou a publicar os seus primeiros textos. Despois, destacaría tamén a súa importancia como unha voz rompedora, unha voz arriscada, vangardista, diferente á poética do seu momento. Pero tamén salientaría a importancia que ten o seu traballo no conxunto da cultura galega e mais da literatura da Galiza, non unicamente como creadora, senón como tradutora, como difusora, como editora... Ademais Xela Arias foi unha persoa que se implicou e participou activamente, desde a década dos 80, na cultura galega. A autora pasa a ser a quinta muller á que se lle dedica ese día. Que lectura fai dese feito? Obviamente fago unha lectura moi positiva diso porque é un feito obxectivo que o número de mulleres homenaxeadas é sensibelmente menor que o de homes. Creo que nese sentido a dedicatoria das Letras Galegas a Xela Arias é unha boa nova, e considero que tamén responde a unha realidade referida á importancia que, desde a xeración de Xela en diante, tiveron as mulleres, a presenza feminina, na poesía galega e, dalgunha maneira, tamén na súa transformación. Influíu Xela Arias nas poetas galegas de hoxe en día? Creo que hai influencia de Xela nas poetas de hoxe, por suposto. Coido, de feito, que influíu moito, e tamén o fixo a dous niveis, por unha banda coa súa actitude como escritora, como voz visíbel. Pero tamén contribuíu, ou influíu na poesía de hoxe, non só a través da súa actitude como poeta e autora senón tamén a través da súa propia obra. E considero que esta contribución empezou a notarse xa nas outras voces poéticas dos anos 90 e, por suposto, tamén nas escritoras e nos escritores máis novos, que son precisamente e en boa medida, estas escritoras e escritores quen reivindicaron a voz de Xela como fronte. Vense trazos da editora e da tradutora na súa voz poética? Foi tradutora e editora e habería que engadir tamén profesora, porque nos últimos anos da súa vida dedicouse á docencia. Creo que Xela Arias foi unha das primeiras tradutoras profesionais ao galego e, tanto unha persoa que fai tradución como unha persoa dedicada á edición son individuos que traballan coa lingua, que traballan co discurso e, nese sentido, forman parte dunha actividade semellante a creación, a tradución... Estamos a traballar sempre coa linguaxe e, sen dúbida, tivo que influír tamén ese labor que supón unha lectura doutra literatura nos seus referentes literarios. Xela Arias, poeta, editora e tradutora Xela Arias Castaño (Sarria, 1962-Vigo, 2003) publicou o seu primeiro libro de poemas, Denuncia do equilibro, en 1986, e a el seguírono o celebrado Tigres coma cabalos (1990), Darío a diario (1996) e Intempériome (2003). Mais a súa escrita non queda aí, pois mantéñense inéditos Lili sen pistolas e Maldito lindo; e a filóloga Chus Nogueira xuntou a súa obra no volume Xela Arias. Poesía reunida (1982-2004), en Xerais. Alén de poeta, Xela Arias foi tradutora e verteu para o galego autores como Castelo Branco, Gianni Rodari, Roald Dahl e James Joyce, entre moitos outros. No eido da edición, a poeta formou parte de Edicións Xerais de Galicia, desde 1979 até 1996, e nos últimos anos da súa vida tamén exerceu a docencia en Lingua galega. Agora chégalle a honra do Día das Letras, logo de ser xa proposta en 2014 e en 2015 e de ser homenaxeada en 2019 pola plataforma da crítica literaria A Sega.


Summary: O Racing de Ferrol trasládase este domingo para xogar contra o Ceuta, no que será a maior viaxe desta tempada. O seu adestrador confía en que o equipo responda para seguir de líderes da Primeira RFEF.

O Ferrol segue degustando o seu doce momento como líder da Primeira RFEF con 19 puntos, aínda que igualado co Linares ao que supera por ter un gol en contra menos. Esta fin de semana terá a saída máis distante do campionato para xogar co Ceuta (domingo, 12 horas), un equipo que con tres puntos non é que de saír da zona de descenso. O técnico ferrolán, Cristóbal Parralo, non lle deu importancia onte á situación. "Sabiamos de antemán que había esta viaxe e estamos mentalizados polo que o que hai que facer é pensar no xogo, o demais é secundario", sinalou en rolda de prensa. Dépor, Celta B e Racing de Ferrol definen equipos Diante dun rival, en principio, menor, o adestrador quere seguir cos pés na terra e lembrou que "levamos sete xornadas e é moi cedo aínda". Puxo como exemplo o partido anterior diante do Talavera, "sen esquecer que xogan no seu estadio cun un equipo que non perdeu é sempre unha motivación". Como estratexia, Parralo propuxo "igualar esa ilusión para, despois, tentar igualalo no xogo". Indicou que son "conscientes de que non hai ningún partido fácil e da dificultade que entraña este desprazamento". Porén, o equipo do Ferrol non se motiva polo rival de cada semana, "ilusionámonos por querer estar arriba, por ser exixentes con nós mesmos para poder facer ben as cousas. En relación aos xogadores cos que contará o adestrador ferrolán, Parralo comunicou que será baixa Quique Fornos, aínda que xa está a traballar co resto dos seus compañeiros. "Agardemos que todo vaia ben e poida superar pouco a pouco as molestias que ten", transmitiu. O peor desprazamento O Ferrol sairá hoxe pola mañá desde as instalacións da Malata e terá que trasladarse ao aeroporto de Santiago, onde tomarán un voo directo até Málaga. Desde esa cidade andaluza terán que desprazarse en autocar até Alxeciras, uns 140 quilómetros por estrada de traxecto. Ferrol festexa cen anos de 'Diaños Verdes' Nesa localidade conta con pasar a noite e mesmo realizar unha pequena sesión de adestramento. Ao día seguinte terá que coller un ferri para chegar a Ceuta e xogar ese mesmo día ás 12 do mediodía. A volta será a seguinte segunda feira pola mañá facendo o mesmo traxecto que de ida até chegar a Ferrol. Esta non será a última viaxe deste tipo do Racing de Ferrol esta tempada. En poucos días, o 20 de novembro, o conxunto de Cristóbal Parralo terá que realizar outro desprazamento no que sumará moitos quilómetros e algunhas horas de máis: a viaxe até a Liña da Concepción para xogar contra o Cádiz.


Summary: Sairá ás 12 da Alameda tras unha faixa de cabeceira na que se poderá ler o lema da manifestación: "A nación galega". Representantes do grupo promotor do "Manifesto pola unidade" convidaron a organizacións, asociacións e a toda a cidadanía a se sumar á convocatoria.

Unha faixa sen siglas encabezará a manifestación que o vindeiro 25 de xullo partirá da Alameda de Compostela co lema "A nación Galega". Suso de Toro, Pilar Fernández, Xabier P. DoCampo, Mercedes Queixas, Xosé Manuel Pereiro, Rosa Aneiros, Xurxo Souto e Isabel Kerdudo, representantes do grupo promotor do "Manifesto pola unidade" convocaron en rolda de prensa unha mobilización que nace con vocación de ser "multitudinaria e histórica" e mostrar a vontade de existir da nación galega. En rolda de prensa, o grupo impulsor da convocatoria, insistiu na necesidade de que sexa a propia cidadanía a que encabece a manifestación á que convocan a organizacións políticas e sindicais, a asociacións culturais e sociais e a toda aquela persoa "que entenda que a situación require unidade para visibilizar a existencia da nación galega". As persoas impulsoras fan o chamado en resposta, segundo fixeron saber, á unha demanda social que reclama unidade neste momento crucial para definir o futuro de Galiza. "Queremos que sexa unha grande festa, que a xente que crea no autogoberno se sume e que todas as organizacións que entendan e formen parte da nación galega participen", explicou Pilar Fernández, promotora dun manifesto que xa asinaron máis de un milleiro de persoas. A cidadanía, protagonista "A idea nosa é que a cidadanía sexa a protagonista da manifestación. Toda a sociedade temos que reivindicar os nosos dereitos e tamén asumir a responsabilidade que require a situación. Pedimos que a xente sexa consciente e que pense no ben común, que ten que ser un día para todos e todas polo que facemos un chamamento aberto para que tamén as organizacións entendan a súa responsabilidade histórica", sinalou Fernández. Desde a presentación pública fan un chamado a "todas as organización que entendan que somos unha nación e que Galiza ten que existir con voz propia para mostrar a unidade e irmandade á hora de defender os nosos dereitos".


Summary: O novo neto de Avoas da Praza de Maio fai o número 106 nos 35 anos de existencia da organización. Esta semana a súa presidenta Estela de Carlotto presentou emocionada o caso de Pablo Javier Gaona Miranda que, despois de 34 anos recupera a súa identidade.

A historia de Pablo Javier Gaona Miranda ten moitos puntos en común coa maior parte dos outros 105 netos que foron recuperados para as súas familias por Avoas da Praza de Maio. Os seus pais biolóxicos chamábanse Ricardo Gaona e Mª Rosa Miranda e militaban no Exército Revolucionario do Pobo. De orixe paraguaia, o 14 de maio de 1978 despois de conmemoraren a independencia do seu país de orixe na casa familiar de Ricardo despedíronse dos seus e nunca máis se volveu saber máis do seu paradoiro. O neno, con só un mes, foi requisado polos militares e entregado a unha familia emparentada co propio coronel que o secuestrou. Só en 2001 Pablo Javier Gaona comezou a sospeitar da súa identidade e a reunir datos que o facían pensar que podía ser fillo de desaparecido. No 2008 a que até entón pensara que era a súa nai recoñeceu que fora entregado polo coronel que era o seu padriño. Foi neste 2012 cando Pablo Javier se dirixiu a Avoas coas súas dúbidas, o abondo sólidas como para comezaren de inmediato as probas xenéticas que, finalmente, confirmaron que era fillo de Ricardo e Mª Rosa. Pablo Javier xa coñece a súa familia e, en especial, a súa avoa. Na concorrida rolda de prensa na que Estela de Carlotto deu a coñecer onovo caso non tivo forzas para participar aínda que, como ninguén o coñecía, si puido presenciar o acto entre a multitude de xornalistasque concorreron. Para Estela de Carlotto, o tempo está chegando ao seu fin. Moitas das avoas morreron ou morrerán nos próximos tempos sen se atopar cos seusnetos e netas. Por iso, volveu facer un chamamento a todas as persoas que desconfíen aínda que sexa minimamente que comproben a súa orixe ese sometan ás probas de identidade xenética. "Recuperar esta identidade é unha inmensa alegría e poder dicir que hai outro arxentino que ten pleno goce do seu dereito á identidade e pode elixir que persoa quere ser" dixo na roda de prensa, Martín Fresneda, secretario dos Dereitos Humanos do goberno arxentino.


Summary: O país uniuse a Cantabria, Asturias e Castela e León nesta reivindicación para frear a proposta do Ministerio de Transición e Ecoloxía. No entanto, os colectivos ecoloxistas estaban a favor da proposta do Estado.

Galiza, xunto cos territorios de Asturias, Cantabria e Castela León, paralizaron esta sexta feira a proposta do Ministerio de Transición e Ecoloxía e Reto Demográfico para incrementar a protección sobre os lobos ibéricos. Conseguiron o apoio do resto de representantes autonómicos para non eliminar da orde do día do Grupo de Traballo do Lobo este debate. As catro teñen os seus propios plans de xestión das poboaciones máis amplas desta especie e estiveron en contra de integrar ao lobo nun listado de Especies Silvestres en Réxime de Protección Especial (Lespre). En consecuencia acordouse elaborar un texto novo coas aportacións chegadas desde Galiza e outras zonas ao respecto, pois "a necesidade dunha estratexia nacional é e debe ser compatíbel cos actuais plans de xestión" de cada territorio. Non hai que esquecer que a posíbel protección recibe moitas críticas desde o sector gandeiro. A este respecto, desde o Executivo cántabro incidiron en que a intención non é que se extinga o lobo ibérico, "mais tampouco o gandeiro". Fálase así polas alusións aos ataques que estes animais teñen feito nas granxas, quer en Galiza, quer en outros lugares. A representación galega no grupo aliñouse co discurso de que protexer á especie poría en "grave risco" o equilibrio e mantemento das "explotacións gandeiras familiares". Pola contra, colectivos como Adega xa amosaran o seu apoio á iniciativa ministerial. De feito, a entidade ecoloxista chegou a enviar unha carta secundando a idea.


Summary: O Goberno galego privatizou este ano a contratación de parte dos actores malia defender hai un ano elixilos todos por concurso porque había "un marco legal" que cumprir HEMEROTECA | Cousas que pasan cando os actores son tratados como funcionariado

HEMEROTECA | Cousas que pasan cando os actores son tratados como funcionariado O ano pasado a Xunta, a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), contratou os actores e actrices da obra de teatro Martes de Carnaval do Centro Dramático Galego (CDG) a través dun concurso público similar aos que ten que pasar o resto do funcionariado pero que estivo salpicado de irregularidades. Este ano, para a obra Divinas Palabras, Agadic privatizou parte da montaxe e permitiu que a compañía adxudicataria contratase libremente, cos seus propios criterios artísticos, os dous actores protagonistas sen que tivesen que pasar por ningún concurso público. Este xoves o director de Agadic, Jacobo Sutil, recoñeceu no Parlamento de Galicia, a preguntas do PSdeG, que "tiñamos os medios legais para facelo", admitindo así que o concurso público non era o único xeito legal que tiña a Xunta para elixir actores, como defendeu o pasado ano o Goberno galego argumentando que había "un marco legal que debemos cumprir". O Goberno galego privatizou este ano a contratación de parte dos actores malia defender hai un ano elixilos todos por concurso porque había "un marco legal" que cumprir Hai un ano a contratación de todo o elenco de Martes de Carnaval se realizou a través dun suposto concurso público. Fíxose así, segundo Agadic, porque o propio convenio colectivo de actores e actrices de teatro establece que "a contratación mercantil está expresamente excluída". Isto é, que os actores e actrices só poden ser contratados, tanto por unha compañía privada como pola administración, como asalariados, e non con contratos menores adxudicados a dedo como fai a Xunta con outros moitos traballadores, o que supostamente obrigaba a convocar un concurso público. Pero este ano, no caso de Divinas Palabras, Agadic entregou boa parte da montaxe a dedo, a través dun procedemento negociado sen publicidade, como fai con outras moitas actividades culturais por razóns de exclusividade artística, á compañía Chévere. Entre o que deixou nas súas mans está a interpretación dos dous personaxes protagonistas, de xeito que o director puido elixir os actores co seu propio criterio artístico sen a Xunta tivese que convocar un concurso público. Pola contra, o resto de do elenco si foi elixido cun novo concurso público entre novas protestas da Asociación de Actores e Actrices de Galicia. "Hai un marco legal que debemos cumprir" e "non se lle pode pedir a unha administración que salte o marco legal", dicía hai un ano o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, para defender o concurso público Por esta situación foi preguntado o director de Agadi no Parlamento pola deputada do PSdeG Concepción Burgo. Alí Sutil salientou que Agadic e o CDG "é unha administración pública, ten que cumprir uns procedementos", pero que "tratamos de adaptarnos á autonomía do director artístico sempre dentro da lei". Sutil non explicou como se conseguiu iso co concurso público convocado o ano pasado, pero defendeu o cambio deste ano argumentando que "tiñamos os medios legais para facelo", en referencia á privatización de parte da montaxe, incluída a elección dos protagonistas. Pola contra, hai un ano o propio conselleiro de Cultura, Román Rodríguez defendía o concurso público convocado daquela argumentando que "hai un marco legal que debemos cumprir" e que "non se lle pode pedir a unha administración que salte o marco legal". Na súa comparecencia deste xoves Sutil tamén defendeu o modelo de funcionamento do CDG polo que vén recorrendo desde a súa creación a distintos profesionais do sector privado para a dirección, interpretación ou escenografía das súas sucesivas montaxes. "Podemos chamarlle externalización, si, pero non me parece mal", dixo, para engadir que ese procedemento de recorrer a profesionais externos de prestixio "é unha forma moito máis eficiente de xestionar unha entidade pública como é o CDG".


Summary: Dios Ke Te Crew anuncia concertos para 15 de febreiro (A Coruña) e 29 de febreiro (Vigo).

Non abundan as oportunidades para ver en directo a Dios Ke Te Crew, como ben saben as que gostan da ssúa música. Os de Ordes suman dúas novas citas, as únicas en salas na Galiza, dentro da xira de presentación do seu último traballo discográfico, O ciclo da serpe, após varios anos afastados dos palcos. Os concertos Serán o sábado 15 de febreiro no Playa Club da Coruña e, dúas semanas despois, o día 29 de febreiro no Master Club de Vigo.


Summary: O paro encetou ás 09.00 da mañá mais foi finalizado logo de se reuniren o comité e a empresa.

Após alcanzaren un "principio de acordo" coa empresa do Diario de Pontevedra @s traballador@s do xornal, pertencente ao grupo El Progreso, acordaron desconvocar a folga. Reunidas, as partes acordaron que se suprimirá o Expediente de regulación de emprego temporal e as reducións salariais aprobadas desde 2012 ao tempo que se manterá o actual cadro de persoal intacto até 2016. O número de traballador@s manterase, no entanto, sen contar coas 10 persoas despedidas o pasado día 28 de outubro. "Estamos contentos mais todo dependerá da evolución que teña a empresa" Segundo informou a Sermos Galiza o presidente do comité de empresa do Diario de Pontevedra est@s traballador@s estudan a posibilidade de emprenderen accións xudiciais pola súa conta para exixiren a anulación dos seus despedimentos. Desde o comité valoran positivamente o principio de acordo alcanzado. "Estamos bastante contentos", asegurou Enrique Martínez, nomeadamente por conseguiren que non se poidan despedir nov@s traballador@s "até 2016". No entanto, acrecentan, "dependerá da evolución que teña a empresa" a partir de agora.


No que vai de século Benposta consumou o proceso de decadencia e foi noticia con moita frecuencia: polo intento de pelotazo urbanístico co seu patrimonio; polo peche e intento de apropiación deste patrimonio por parte da familia; polo fin triste e doloroso, para moitas persoas que pasamos por Benposta, do propio P. Silva e, finalmente; polo destino final deste patrimonio en mans dunha empresa de transportes. Reinciden nos tópicos que a propaganda foi instalando: poñer o centro no Circo e na Escola de Circo, presentala como obra individual do P. Silva, resaltala como obra de carácter asistencial para a infancia necesitada, e describila coma un lugar utópico, un soño de cidade feliz Agora están saíndo á luz artigos e publicacións relacionadas con esta experiencia que, dalgunha maneira, motivan este texto. Creo que, agás a novela de Alberto Canal que como obra de ficción resulta moi recomendable, sobre todo nas lecturas escolares, onde abondan obras de moi dubidosa calidade; reinciden nos tópicos que a propaganda foi instalando: poñer o centro no Circo e na Escola de Circo, presentala como obra individual do P. Silva, resaltala como obra de carácter asistencial para a infancia necesitada, e describila coma un lugar utópico, un soño de cidade feliz. Benposta foi unha realidade, unha experiencia pedagóxica que comezou o P. Silva cunha panda de rapaces en Ourense, cunha vaga referencia das pedagoxías revolucionarias do século XX pero sen ningún deseño de proxecto. É, por tanto, unha experiencia que se foi construíndo ao longo de vinte anos até conseguir o seu momento de esplendor. Eu vivín ese proceso desde 1967. Fun testemuña e actor desa construción. Por suposto o P. Silva tivo un papel referencial de animador dese proceso de desenvolvemento estrutural que medrou pola aportación dos propios rapaces que estabamos alí; polas aportacións dos profesores, tanto académicos como artísticos, e adultos en xeral que chegaron á Cidade máis por afinidade ideolóxica que buscando unha saída profesional. Benposta ensinoume que a vida en comunidade de iguais é posible, que os rapaces e as rapazas poden asumir responsabilidades e construír unha democracia como cidadanía consciente Tanto o sistema democrático de autogoberno coma o sistema económico de autoxestión e autofinanciamento foise conformando coas respostas ás necesidades organizativas até acadar a complexidade que chegou a ter. A máxima pedagóxica máis coñecida era: "O que educa é o ambiente" e todo o esforzo da comunidade estaba sempre orientado a conseguir ese ambiente. As eleccións democráticas, a organización do poder (Goberno) e do contrapoder (Camara de Deputados), A moeda propia como elemento socializador e xerador de autoesixencias (cobrábase por distritos un salario comunitario, de tal xeito que se un membro faltaba aos traballos ou a clases e tiña descontos, estes repercutían en todo o grupo); os traballos no circo, na gasolineira e en talleres varios que constituían a base do autofinanciamento. Todo formaba parte do sistema educativo, o circo, como unha ventá moi importante que a fixo moi visible pero os focos tamén impediron proxectar unha visión global da proposta educativa. Benposta ensinoume que a vida en comunidade de iguais é posible, que os rapaces e as rapazas poden asumir responsabilidades e construír unha democracia como cidadanía consciente. Ensinoume que a única maneira de conseguir persoas adultas responsables é, educar exercendo a responsabilidade, que implica sempre a confianza absoluta nos rapaces e nas rapazas; que a democracia é máis ca un sistema político ou un procedemento, é unha cultura. Coma case todas as experiencias revolucionarias, foi coma unha illa de sal que o grande océano do sistema vai disolvendo, e este imaxinario que se esta construíndo coa cantidade de información que fornecen as publicacións ás que me refería, forman parte do océano. Coma case todas as experiencias revolucionarias, foi coma unha illa de sal que o grande océano do sistema vai disolvendo Sei que é moi difícil, que este non é un produto de consumo doado nesta sociedade de consumo, valla a redundancia. Cando algunhas persoas benposteñas nos quixemos organizar para entrar a formar parte da "Asociación Cidade dos Muchachos" e axudar a reanimar Benposta, negóusenos radicalmente a participación. O Cura, a familia e próximos, reaccionaron con gran agresividade e recorreron ao relato deturpador de: Benposta obra social creada por un filántropo coma o P. Silva e financiada pola súa familia, ameazada por exbenposteños e exbenposteñas que se queren apropiar da leira. O relato é en todo falso, mais é de consumo doado. Nós tentamos defender a obra colectiva mais non puidemos facer nada fronte ao relato de obra individual e patrimonio familiar. Os valores do individualismo e da sagrada propiedade privada impuxéronse, aínda representando a antítese dos valores benposteños. Impuxéronse á costa de destruír o legado máis prezado. O P. Silva rematou só, no medio dos escombros da obra que soñou e na que ocupou a súa vida, berrándonos traidores a moitas persoas que o único que queriamos era salvar Benposta e ofrecerlle a el o recoñecemento que se merece O P. Silva rematou só, no medio dos escombros da obra que soñou e na que ocupou a súa vida, berrándonos traidores a moitas persoas que o único que queriamos era salvar Benposta e ofrecerlle a el o recoñecemento que se merece. Non nolo permitiron, nós non atopamos maneira de facelo e hoxe, desgraciadamente, de Benposta Ourense so queda o patrimonio inmaterial. Os gobernos que hai en Ourense, en Galiza e no Estado; no tiveron nin teñen a sensibilidade necesaria para rescatar ese espazo e convertelo en algo público que honre a memoria do que foi Benposta. Como cidadán de Benposta sinto que temos pendente a recuperación da memoria máis o recoñecemento e homenaxe ás persoas que a fixeron posible. Desde o 2 de setembro de 2011, cando nos deixou o Cura, organizáronse na Finca festivais de Rock "OURENROCK", concentracións de motos e pode que algún evento máis do que non teño información e, como dicía, publicáronse artigos, crónicas, reportaxes e libros que reducen Benposta a unha Escola de Circo e unha obra filantrópica de carácter social. Está pendente e é necesario contar con honestidade o que foi Benposta, coas súas luces e as súas sombras; e deixar de insistir nese relato paternalista e falso, socialmente dixerible Está pendente e é necesario contar con honestidade o que foi Benposta, coas súas luces e as súas sombras. Recuperar a súa memoria como un patrimonio inmaterial colectivo; o valor das súas aportacións á pedagoxía; e deixar de insistir nese relato paternalista e falso, socialmente dixerible. Publicidade


Summary: Varias das organizacións políticas reunidas co movemento cidadán, dispostas a integrarse nel e renunciar á súa propia candidatura na Coruña. Á espera de concretarse o programa, EU, Anova, ecosocialistas ou Equo parecen convencidos dunha decisión que non descartan nin Podemos nin BNG.

A Marea Atlántica da Coruña segue a subir e colle folgos de cara á última fase dunha primeira validación. A que lle permitirá seguir adiante na súa procura da confluencia cidadá nunha candidatura para as eleccións municipais de 2015. Superadas as 2.100 sinaturas -e a menos de 400 das 2.500 que se marcou como obxectivo antes do 1 de outubro-, o proceso mantense máis vivo ca nunca. As primeiras xuntanzas mantidas con formacións políticas non fixeron máis que reforzar as expectativas ante a boa disponibilidade manifestada por todas elas. Aínda que con matices, a análise que fai o movemento e a necesidade de confluencia "é compartida" por todas elas, a maioría dispostas xa a apoiar esa candidatura unitaria e, xa que logo, a non presentar lista alternativa ningunha ao Concello. A Marea Atlántica supera xa as 2.100 sinaturas e está a un paso de alcanzar o obxectivo marcado antes de outubro "A impresión é moi boa porque a análise, a necesidade de confluencia e a condición de que o proceso sexa liderado pola cidadanía é compartida", insisten fontes da Marea Atlántica, que advirten tamén de que estes primeiros contactos con forzas políticas exclúen calquera decisión sobre a metodoloxía dunha hipotética candidatura, supeditada a esa Marea Viva de outubro onde o movemento avaliará todo o proceso e onde se discutiría cal é a forma exacta de confluencia. Anova, Esquerda Unida, Equo e Espazo Ecosocialista -as catro patas que formaron AGE nas eleccións ao Parlamento galego-, pero inlcuso Compromiso por Galicia ou o Partido Humanista, amosaron xa a súa disposición a participar no proceso e, xa que logo, a súa disponibilidade tamén a non presentar candidatura ningunha e diluírse entre a cidadanía nunha candidatura popular. Podemos -á espera da súa asemblea que en outubro marcará a postura oficial da formación de cara ás municipais- non mantén contactos oficiais, pero si "informais" a través de membros do seu Círculo coruñés que xa participa en colaboran nas diferentes mareas e mantén as portas máis que abertas. Algo semellante ocorre co BNG, que acaba de lanzar o seu propio proceso de asembleas pero que di tamén manter a porta aberta a esa confluencia. Anova, EU, Equo ou Espazo Ecosocialista parecen xa decididos a confluír na Marea e non presentar candidatura A situación actual é esperanzadora para o movemento cidadán, que tamén sabe non obstante que todo ese apoio "terá que se concretar abordando as seguintes e máis complexas fases". "Esa disolución na Marea non pode ser a cambios de cotas no poder nin de responsabilidade, senón que terá que ser coas regras da propia Marea e baseado e tutelado pola cidadanía", insisten as mesmas fontes. A confluencia ou non global "da esquerda á esquerda do PSOE" nesta Marea Atlántica dependerá finalmente do programa que se acabe consensuando nas diferentes mareas, pero a resposta -con cadanseu matiz- é máis que positiva polo momento. "Cada formación ten as súas peculiaridades: unhas chegaron coas mans baleiras e outras con algunha condición ideolóxica", lémbrase. Anova di que se integrará na Marea, EU parece decidida e con Podemos, á espera da súa grande asemblea, "hai sintonía" Anova, por exemplo, advertiu xa que se diluiría na Marea Atlántica e que non presentaría candidatura ningunha ao Concello. Esquerda Unida amosouse disposta a ir no mesmo sentido á espera da concreción programática e dunha decisión da agrupación que parece clara vistos os últimos movementos noutras localidades, como en Madrid, onde a executiva rexional xa fixo un chamamento a unirse a Ganemos. Equo, tamén a nivel federal, semella ir polo mesmo carreiro, mentres que a decisión de Podemos dependerá do seu cónclave en outono, aínda que as súas bases na Coruña parecen dispostas claramente á confluencia. "Hai sintonía", coinciden. O BNG non pecha, nin moito menos, as portas á confluencia coa Marea pero agardará a que remate o seu propio proceso de asembleas No caso do BNG, e malia as reticencias amosadas pola dirección nacional, a Marea tamén é vista con bos ollos e a xuntanza entre ambas as dúas partes "foi tomada moi en serio". Aínda que o movemento ve na formación nacionalista "máis obxeccións ou preocupacións" que noutras organizacións, as impresións son positivas. A concreción programática e o resultado do propio proceso asembleario que vén de lanzar o Bloque -que insiste que "non é contraprogramación ningunha"- marcarán o futuro dunha decisión que será consultada polas bases pero que para nada descarta a confluencia final. En definitiva, a Marea Atlántica "é optimista" de cara ao futuro, sobre todo "atendendo á demanda cidadá e á participación nas diferentes mareas", así como tras as xuntanzas que tamén manteñen con diferentes movementos sociais. Unha medida de 200 persoas participaron en cada unha das diferentes asembleas abertas por barrios ou sectoriais, hai máis de 180 persoas inscritas para participar nos grupos de traballo e confíase incluso en alcanzar as 2.500 sinaturas de apoio a finais desta semana. Ademais, e tal e como insisten, "calquera que coñeza o proceso sabe que a Marea Atlántica non foi tutelada por ninguén nin iniciativa de ningunha forza política". "Tiñamos claro que ese tiña que ser o noso ADN", lembran desde un movemento que busca xa un encontro formal co resto das diferentes mareas e procesos abertos noutras cidades para os vindeiros días. Marea Atlántica foi o primeiro en Galicia, pero para nada é o único.


Summary: O voceiro do BNG no Concello e tenente alcalde, Antón Bao, anuncia que o Bloque decidirá nos vindeiros días se sae ou permanece no Goberno. Audio no interior.

O voceiro do BNG no Concello de Lugo e tenente alcalde, Antón Bao, vén se solicitar formalmente a dimisión de Xosé López Orozco pola súa imputación xudicial no caso Pokemon. O alcalde de Lugo terá que declarar o vindeiro xoves como imputado por delictos de suborno e tráfico de influencias. Bao afirma que o BNG considera que "por hixiene democrática" cada vez que se produce unha imputación a persoa afectada debe dimitir. O Bloque decidirá nos vindeiros días se sae ou permanece no Goberno Nunha rolda de prensa anunciou que o Bloque decidirá nos vindeiros días se sae ou permanece no Goberno e dixo que xa lle comunicara previamente esta petición ao propio Orozco. Ademais, Bao quixo deixar claro que "os motivos da imputación, así como os feitos investigados son anteriores á entrada do BNG no Goberno municipal e nada teñen que ver coa xestión dos dous concelleiros do Bloque". Pola súa banda, López Orozco recibiu "con tranquilidade" a nova da súa imputación e dixo que era "a crónica dunha imputación anunciada". Salientou a súa inocencia e afirmou que "non é a primeira imputación, creo que é a quinta e algunhas duras, como foi o caso Campeón e estou absolto e nas outras vai pasar exactamente igual". O PSdeG amosou o seu completo apoio o alcalde de Lugo dende distintos ámbitos. Por exemplo, o presidente da Deputación de Lugo, José Ramón Gómez Besteiro, expresou a súa "total confianza" na inocencia de Orozco, e engadiu que non cre que deba dimitir. O PSdeG amosou o seu completo apoio o alcalde de Lugo dende distintos ámbitos O mesmo defendeu o alcalde de Ourense, o tamén socialista Agustín Fernández que pediu que se respecte "a presunción de inocencia". E puxo como exemplo o proceso dos paneis informativos no que foron absoltos todos os edis imputados: "Deixamos cadáveres políticos e persoais que ao final son irreparables". Fernández engadiu que "estar imputado nun proceso é unha garantía para que poidas ir acompañado dun avogado e para poder acollerte ao teu dereito de non declarar".


Summary: Os trastornos grave de conducta (TGC) nos nenos e nos adolescentes son unha causa frecuente de demanda de tratamento nas unidades especializadas de saúde mental. É posíbel minimizar e revertir esa condición. Como? Con detección temperá e programas específicos psicoterapéuticos de validada eficacia. E que pasa na Galiza? Pois sucede que non hai estratexias de detección temperá, e non se aplican os programas terapéuticos acaídos nas unidades de saúde mental

O problema... Os trastornos grave de conducta (TGC) nos nenos e nos adolescentes son unha causa frecuente de demanda de tratamento nas unidades especializadas de saúde mental Hai expresións, berros de desesperación, que non deixan indiferente. Cando uns pais deciden "entregar" o seu fillo á Administración, buscando paz, respiro e acougo, seguros e tristes da decisión tomada, cun desapego terríbel, estarrécese o corpo do máis sosegado. "Quédense co meu fillo!", decía unha nai desolada co seu cativo de doce anos. "Non podemos con el, destrozounos a vida, non facemos bó del..., tentou guindarme escaleiras abaixo..., bateu no pai o que quixo... insúltanos, fai o que quere". Non se trata dun neno traveso, zarapelo, lacazán, badanas e trasno. Desos hai a moreas, e van indo ao rego (ou non). A historia deste neno que tentan, sen éxito, entregalo ás institucións, é outra. É a historia dos rapaces cun trastorno grave de conduta (TGC). Unha realidade dramática, na que pais sobre todo, mais tamén profesores, educadores e terapeutas, están moi sós. Os TGC nos nenos e nos adolescentes son unha causa frecuente de demanda de tratamento nas unidades especializadas de saúde mental. E ao tempo, os que reciben unha peor e máis inaxeitada atención. Un dato: padecen este trastorno entre o 5-15 % dos varóns menores de 18 anos (algo menos as rapazas). Perto do 40% padecerán de adultos un trastorno antisocial. É dicir, co tempo estos cativos ocuparán celdas e patios de institucións penitenciarias Estas condutas afectan á familia, profesores e á comunidade onde viven, quer nas súas persoas, quer nos seus bens, nas súas vidas. Mais sobre todo e fundamentalmente, tócanos a eles. Perto do 40% padecerán de adultos un trastorno antisocial. É dicir, co tempo estos cativos ocuparán celdas e patios de institucións penitenciarias. Serán consagrados maltratadores, e temperás consumidores de porcalladas tóxicas varias. Farán e faranse moito dano. Sufrirán máis enfermidades que o resto, e morrerán antes de tempo. Por certo, un futuro escrito a lapis, e polo tanto mudábel. Evidentemente non corresponde ao sistema público de saúde entrar en aspectos ontolóxicos ou en valoracións morais sobre o ben e o mal. Ten sucedido, e non toca. A obriga é outra. O real é que os pais acoden cos estos rapaces aos escasos dispositivos de saúde mental pública, buscando solución para un drama que viven e que anticipan catastrófico. Unha solución que moi raramente atopan. Os pais acoden cos estos rapaces aos escasos dispositivos de saúde mental pública, buscando solución para un drama que viven e que anticipan catastrófico. Unha solución que moi raramente atopan Comprendendo... Téñense descrito dous grandes grupos de TGC: aqueles que debutan a idades moi temperás, antes da adolescencia; e esoutros que o fan despois. Nos primeiros case sempre hai unha patoloxía neuropsiquiátrica de base, que acaba tendo unha expresión de grave conducta alterada. Os segundos son consecuencia de modelos educativos e ambientais inaxeitados. Obsérvese que se fai referencia a graves conductas de tipo disocial, non á mala conducta menor. Fálase de agresións a pais, profesores, parella e colegas; destrozos en todos os entornos, e roubos; absentismo escolar; consumo de drogas; promiscuidade sexual con conductas de risco -mesmo prostitución adolescente-; acoso escolar; entre outras. De que non hai dúbida? Non hai dúbida de que é un grave problema de saúde mental que afecta a unha numerosa poboación, indefensa, nova, feble, vulnerábel, con pouca capacidade para cambiar por eles mesmos. E non hai dúbida que conlevará un futuro de marxinalidade e sufrimento. A eles, ao seu entorno e á sociedade no seu conxunto. Necesitan axuda. É posíbel minimizar e revertir esa condición. Como? Con detección temperá -canto antes se trate, mellor pronóstico- e programas específicos psicoterapéuticos de validada eficacia -tratamento baseado en probas- Hai solución... De qué non hai dúbida tamén? Cómpre repetir: o seu futuro está escrito a lapis. É posíbel minimizar e revertir esa condición. Como? Con detección temperá -canto antes se trate, mellor pronóstico- e programas específicos psicoterapéuticos de validada eficacia -tratamento baseado en probas-. Nos máis novos, identificando e tratando as patoloxías neuropsiquiátricas que o condicionan (sobre todo o trastorno por défict de atención); e nos adolecentes, con intervencións psicoterapéuticas multidisciplinares, seguindo programas eficaces. E que pasa na Galiza? Pois sucede que non hai estratexias de detección temperá, e non se aplican os programas terapéuticos acaídos nas unidades de saúde mental A decepción... E que pasa na Galiza? Pois sucede que non hai estratexias de detección temperá, e non se aplican os programas terapéuticos acaídos nas unidades de saúde mental. As intervencións son cativas, case sempre só psicofarmacolóxicas, coa imposibilidade de adicar o tempo psicoterapéutico que cómpre, por falla de persoal e sobresatuación de traballo. Outro dato: na Galiza hai menos de 20 facultativos especialistas (psicólogos e psiquiatras) para todos os dispositivos de atención á poboación de nenos e adolescentes menores de 16 anos (ca. 350.000). A anos luz dos países avanzados, e non tanto, do noso entorno. Por certo, neste país, aos 16 anos son derivados a unidades de saúde mental de adultos. Así non se pode! A indignación... Aos responsabeis da Consellería de Sanidade deberíaselle preguntar que están a facer. Que política sanitaria están a seguir con esta poboación Aos responsabeis da Consellería de Sanidade deberíaselle preguntar que están a facer. Que política sanitaria están a seguir con esta poboación (poderíaselles preguntar por outras moitas cousas, of course). Preguntas básicas para estos "bos xestores de manualillo e carpetilla": Coñecen a prevalencia/incidencia dos TGC no país? (nin idea). Saben cantos acceden a tratamento especializado, e como evolúen? (nin idea). Que sucede cos que non o fan? (eh?!). En cantas Unidades hai programas específicos? (en ningunha). Teñen plans de prevención e detección temperá? (non hai). Que intervencións aplican para reducir os riscos nesta poboación? (ningunha). Estanse facendo avaliacións dos programas, de existir? (programa?, que programa?). Cómpre seguir preguntando? Que custe ten dotar aos equipos de saúde mental dos medios para atender eficazmente a estos rapaces? Que aforro suporía en intervencións posteriores penitenciarias, sanitarias, sociais, laborais e xucidiais? Que custe ten dotar aos equipos de saúde mental dos medios para atender eficazmente a estos rapaces? Que aforro suporía en intervencións posteriores penitenciarias, sanitarias, sociais, laborais e xucidiais? Por non falar do ben causado (concepto de difícil encaixe nas mentes que gobernan). Canto é iso comparado co regalado aos bancos, co sobrecusto en obra pública concedida a "empresas amigas", cos beneficios cedidos nas privatizacións/ externalizacións, cas talladas e sobres, co malgasto en representacións, campañas publicitarias e asesores incapaces? Abonda xa. Iso si, siguen a dicir ca boca grande, das grandes palabras, que a saúde mental é "unha prioridade" para o goberno de Núñez Feixóo.


Summary: Carme Vidal e Irene Viña, as xornalistas propostas pola oposición.

As seis persoas candidatas ao consello de administración da Corporación de Radio e Televisión da Galiza (CRTVG) compareceron esta terza feira, 29 de xuño, no Parlamento galego como paso previo á aprobación da súa designación polo pleno, e defenderon o seu compromiso cos medios públicos. O PPdeG propuxo catro dos candidatos: Luis de la Matta, Higinio Meijide, Ana Peón —que xa exercen na actualidade como conselleiros— e Alfonso Cabaleiro, ex secretario de Medios de Alberto Núñez Feixoo e Manuel Fraga e até o momento director xerente de Galicia Calidade, alén de traballar para diversos medios de comunicación como a propia TVG. No seu discurso, Cabaleiro apelou a "recuperar a ilusión colectiva" dos primeiros anos da televisión pública, e avogou por que "non sexa un campo de batalla política", senón "un punto de pluralidade obxectiva e democracia". Tamén Meijide e Peón incidiron na "vontade de consenso" para conseguir un estatuto do profesional e un consello de informativos que "valore todas as circunstancias actuais no exercicio do labor informativo". Aliás, De la Matta instou a "manter en boa forma a CRTVG", que conta cuns "medios máis modernos e dixitalizados". As candidatas da oposición O BNG propuxo para o posto a Carme Vidal, xornalista cunha dilatada traxectoria en medios de comunicación e que hoxe exerce como responsábel de comunicación da Vicepresidencia da Deputación da Coruña. No seu discurso reivindicou a liberdade de información e o pluralismo como "piares fundamentais" que deben rexer a corporación. E por parte do PSdeG, Irene Viña, actual directora de comunicación dos socialistas, salientou que a "razón de ser" da CRTVG é a promoción e defensa da lingua e a cultura propias do país.


Summary: O vicepresidente da Comisión Europea lembra que o Estado deberá resolver os custos de compensar os clientes por riba do que prevé a normativa da UE.

O vicepresidente da Comisión e responsable de Competencia, Joaquín Almunia, asegura que acatará os laudos arbitrais sobre as participacións preferentes de Novagalicia Banco, pero deixou claro que é España quen deberá resolver os custos de compensar aos clientes por riba do que prevé a normativa da UE. O memorándum de entendemento do rescate bancario establece que os titulares de preferentes dos bancos que reciban axuda da UE, como NGB, deberán asumir perdas. Para iso, España ten que aprobar nova lexislación que estableza unha negociación voluntaria entre entidades e titulares e un procedemento de quita obrigatoria se non hai acordo. Xa que logo, os afectados non poderán recuperar o 100% dos seus cartos. Almunia dá o visto e prace aos laudos arbitrais pero aclara que o Estado debe asumir os custos Así, as perdas materializaranse mediante un troco desta débeda subordinada en condicións de mercado (máis unha marxe de até o 10%). Almunia admitiu que "non é fácil" fixar este valor de mercado porque para algúns destes títulos non hai mercado ou só se producen transaccións esporádicas, polo que haberá que recorrer a "outro tipo de análise ou estimacións". En canto ao caso particular de Novagalicia, o vicepresidente da Comisión explicou que "cando a decisión, sexa xudicial ou sexa un laudo arbitral vinculante xuridicamente coa mesma forza que unha sentenza xudicial, estea enriba da mesa, nós como Comisión non podemos pór en cuestión unha sentenza xudicial". "A Comisión non pode poñer en cuestión unha sentenza xudicial sobre as preferentes" Pero matizou: "Outra cousa é quen vai sufragar o custo desa conversión por riba do custo admitido segundo as nosas normas de axudas de Estado e ese é un tema que deben resolver as autoridades en España", precisou. Ademais, Almunia subliñou que, malia o cambio de opinión do Banco Central Europeo (BCE), "os (titulares de débeda) sénior non teñen ningunha posibilidade de que se lles impoñan" perdas. "Hai que ter coidado de non traspasar os límites a partir dos cales se poida pór seriamente en perigo a capacidade do sistema bancario de financiarse no mercado", ha justificado.


Alfredo Pardo fálanos desta novela gráfica, un conxunto de relatos sucios e sórdidos nun formato igualmente underground. En Qadrinhos, o blog de banda deseñada de Praza. No exterior noite o ritmo dos ventos non atopan unha lóxica coa natureza. A visión ordinaria dos fotogramas sobreimpresos en viñetas en branco e negro, contrastan cun silenzo e inmovilidade fragmentada. Na novela de relatos gráficos Bukowski –La Cúpula, 2012- existe un desequilibrio entre as crúas secuencias con rápidas superposicións e a continuidade tumultuosa dos acontecementos. Matthias Schultheiss mistura en formato underground numerosos dramas análogos virtualmente debuxados. Os seus pinceis realizan un alquímico proceso de augafortes moi similares os de Castro Gil, cunha particularidade matafórica sobre a visión da violencia e complicados xogos ópticos dentro da viñeta. As páxinas drenan constantemente un líquido de progresión temporal. Un engrenaxe de ilusionismo cinematográfico, proxectándose unha estética estructural expandido en todos os seus planos. Viñeta dentro da viñeta. Matthias Schultheiss mistura en formato underground numerosos dramas análogos virtualmente debuxados. Os seus pinceis realizan un alquímico proceso de augafortes moi similares os de Castro Gil, cunha particularidade matafórica sobre a visión da violencia e complicados xogos ópticos dentro da viñeta En Los asesinos, a sincronía e identidade das accións recordan a aterradora A sangre fría de Truman Capote. A esperanza frustrada de dous resentidos sociais planeando un roubo a unha casa adiñeirada. Impactante e violento grafismo para un pesadelo reconstruído –tanto os asasinatos coma a violación- cunha narración sincronizada e planos de estética perversión. Da actitude dialogante o final da historieta obtemos o comportamento patolóxico dos dous patáns, Bill despois de degolar a unha muller afirma "Joder, que bien sienta esto" e o seu cómplice William dille xa na rúa que "Ahora me siento muy bien, como si no hubiera pasado nada". Baixo as farolas da parada de autobús non encontraron sangue nas súas roupas. Lían dous cigarros, os encenden e Bill chuspe o seu "¡Mierda! ¡Hostia! ¡Mierda!". Algo esqueceron na casa… No barrio francés de Nueva Orleans os tugurios e as liortas imprégnase cos sumidoiros pestilentes. O empresario Sunderson ofrécelle o recén chegado Hank Un trabajo en Nueva Orleans, onde ten que poñer gasolina os taxis do seu xefe e contar o diñeiro. Na clandestinidade nocturna a negrita Elsie e as súas amigas empezan a frecuentar cos seus corpos e alcohol o despacho de Hank. Nesta panorámica axitadora e sen filtros, introdúcense no perigoso terreo do voyeurismo eróticofestivo. O microcosmos de socialización é roto por un taxista que enfádase por non atopar o seu refresco favorito. Hank espéralle un despido e a Sunderson a morte. Una puta de 120 kilos contén tintes bibliográficos do Sr. Bukowski. "Era horriblemente gorda y tampoco es que estuviera muy limpia…". As vicisitudes coa patrona da habitación e as catro patas rotas da cama inmortalizan a identidade das súas vivencias en antros cheos de seres sen alma, perdedores, prostitutas e alcohol. Ambientes marxinais, onde Schultheiss incorpora unha sensibilidade visual de raíces amatorias con repulsivas e sucias viñetas. Como elemento subversivo de condición estética estigmatizada o encuadre dos protagonistas fornicando ata a extenuación. En Nueva York por 95 centavos, Kid Stardust e Dos borrachines supón a desorientación espacial dos personaxes na supervivencia en traballos merdentos. O visionado sen artificios do insoportable na funcionalidade laboral tanto en N.Y. coma no deserto. A asimilación do estupor na experiencia humana, alterando a capacidade dos traballadores e as súas reaccións. "El patio escolar americano había vuelto a ganarme." Viñetas delirantes licuadas de alcohol, forte olor a tabaco, suor e sexo. Moito sexo O luns pola mañá a Henry Beckett saíulle un salpullido de manchas verdes por todo o seu corpo. Despois de ir a ver o médico colle o rifle con moita munición e empeza a matar indiscriminadamente. A dimensión caleidoscópica dunha realidade imaxinaria ou a verídica vertente dun perturbado que deambula pola xungla urbana. O espectro do patriotismo americán onde os refrescos de Cola e as armas propoñen na mente de Henry unha dimensión de atmósfera enrarecida e psicópata. Impulsos rudimentarios e primitivos de culpabilización da sociedade en xeral. As portas da percepción réndense a climatoloxía da violencia gratuíta. Mi madre culona é un anaco fragmentado da vida diaria do escritor. Narrado de forma claustrofóbica nun cuarto de unha desmantelada casa. A exposición sen tabús da vida comunitaria de dúas viperinas mulleres cun inconformista contador de historias. De tonalidade lírica cando menciona a súa nai os policías que queren entrar a ver o que pasa. Viñetas delirantes licuadas de alcohol, forte olor a tabaco, suor e sexo. Moito sexo.


Summary: Son máis do 10%, tres puntos porcentuais máis que no primeiro trimestre de 2016. Incrementan as familias que teñen que recortar en gastos comúns ou recibir axuda económica de familiares e amizades.

O 10,1 por cento dos fogares galegos recoñecen que chegan "con moita dificultade" a final de mes, unha porcentaxe que é tres puntos máis que os que afirmaban isto no primeiro trimestre de 2016, cando eran o 6,9 por cento. Descenden, en troques, aqueles que din chegar 'con dificultade' a final de mes. Eran a comezos de 2016 o 77% e agora andan perto do 42%. Temos, pois, que nos primeiros meses de 2017 o 51,8% dos fogares do noso país recoñecen que chegan con dificultade ou moita dificultade a final de mes. Por outra banda, o 48% din que o fan con facilidade ou moita facilidade. Aliás, por volta do 22 por cento dos fogares aseguran que non se permitiu ningún extra nos tres últimos meses e perto dun 14% cambiou os seus hábitos de compra, pasando a mercar marcar brancas, produtos en oferta, etc. Esta foi a medida económica máis habitual empregada polos fogares para reducir os gastos, aumentar os ingresos ou afrontar pagos no primeiro trimestre de 2017. Ademais, o 13,76% dos fogares galegos diminuíu gastos comúns, como a roupa e o calzado, o transporte, etc. (non se inclúen nesta categoría os gastos en alimentación). E un 7,2% recoñece que recibiu axuda económica de amizades ou familiares, unha porcentaxe superior ao 5,6% que se rexistrara nesa situación un ano antes.


Descubro abraiado nas fotos que me mostra a amiga Belén García-Rodeja a pasta de dentes Tambo, que facía o seu tío Amalio. Pasmo co deseño gráfico deste dentífrico. O logotipo é a peza gráfica na que descansa a comunicación, cun deseño rotundo de letras debuxadas ex profeso para personalizar a marca, no que salienta a forma asimétrica do 'A' e os dous puntos por riba do 'M', querendo dar un toque exótico á palabra que, como era de esperar e me confirma Carmen García-Rodeja, é un nome do mar, ven da illa da ría de Pontevedra: "veraneaban en Raxó nos anos vinte e a illa era o que vían nada máis erguerse á mañá". Quen lle dera ao meu amigo Sebastián Rodríguez Outeda fregar os dentes á mañá coa Tambo, na súa casa de Raxó. O caso é que o coruñés Amalio Fernández Mariñas desenvolveu a súa crema dental en Santander, armando coas súas lembranzas a imaxe gráfica do seu produto, mesmo levando a silueta da Torre de Hércules ao símbolo da empresa. O tubo da súa pasta mostra tamén a súa sinatura autógrafa, na que o apelido Mariñas é o protagonista. Rexistrada en 1930, a crema dental é toda unha declaración da galeguidade do emprendedor, cunha imaxe acorde coa linguaxe art-decó, a corrente gráfica máis moderna da época. Pois celebremos tamén coa Tambo de Amalio a volta ao dominio público da illa que en marzo deste ano deixou de ser de uso militar para ser xestionada por Poio. Teño entendido que aínda se fabrican moitos dentífricos nos territorios do Estado español, 180 son os comercializados en farmacias. Pero antes da expansión das grandes corporacións, foron varios os emprendementos galegos que comercializaron preparados farmacéuticos. Velaí os Laboratorios Orzán, que ademais do analxésico Cafenina –acido acetilsalicílico + cafeína– ou varios complexos vitamínicos, lanzan o seu produto estrela, mesmo co nome dos propios laboratorios, que escollen entre os nomes do mar: o eufónico Orzán da praia coruñesa. Xa nos anos vinte os deseñadores Manuel Abelenda e Rafael Barros crean para Orzán varios anuncios modernistas ben paveros. Nos anos trinta prosegue a expansión da crema, xa co político Arturo Taracido na xerencia, asociado ao fundador, o farmacéutico Ismael Vidal Ogén, aos que se une o médico eumés José Goyanes na posguerra. Non deixo de pasmar da boa imaxe gráfica dos produtos farmacéuticos galegos pero róeme a dúbida de que fosen deseñados fóra da Galiza. Aquí poñiamos o talento investigador e emprendedor –quen dixo que non había?– pero tamén os nomes do noso mar.


Summary: Un total de 33 das 35 grandes compañías do selectivo español teñen sociedades en zonas 'opacas' a Facenda. E só 10% avalía o impacto dos seus produtos e actuacións nos dereitos humanos e laborais ou ben en aspectos ambientais.

Desde hai case unha década, o Observatorio de Responsabilidade Social Corporativa debulla e analiza a información relacionada coas compañías do Ibex35, o selectivo español, o núcleo duro, a principal referencia da bolsa española. No Ibex están, logo, as empresas grandes, as maiores, as principais. As Citius, Altius, Fortius na carreira económico-financeira. Pois ben, o 94% desas compañías, 33, teñen sociedades domiciliadas en paraísos fiscais, segundo recolle Gara. Ningunha, aliás, informa dos impostos que paga ou das axudas e subvencións que percebe nos países nos que tributan. Opacidade total a ollos de Facenda O 94%. Un 8% máis que en 2010. "Están en lugares totalmente opacos a Facenda", sinalan desde o Observatorio. As súas actividades non están relacionadas coa prestación de servizos ou produción de bens, senón con sociedades holding, sociedades de carteira, fluxos financeiros... Delawere, Luxemburgo, Hong Kong, Illas Caimán...centros opacos a Facenda e nos que as compañías do Ibex teñen sociedades As sociedades que están participadas ou dependen das compañías do IBEx35 domiciliadas en paraísos fiscais son máis de 430. Os centros opacos máis empregados polas empresas españolas son Delawere, Holanda, Luxemburgo, Hong Kong ou Illas Caimán. Sen importar dereitos humanos, laborais... E as grandes e prestixiosas empresas españolas suspenden tamén en materia de dereitos humanos, laborais ou respecto o ambiente. Eis o exemplo da denominada 'dilixencia debida': proceso continuado de avaliación do impacto e consecuencias que a empresa provoca ou axuda a provocar co seu produto, actuacións, servizos... nos dereitos humanos. Pois ben, só o 10% destas grandes empresas fai este tipo de avaliacións. Xa que logo, un 90% non se preocupa. E son firmas presentes en países onde os dereitos humanos brillan pola súa ausencia. Só 5 desas grandes compañías teñen compromiso coa protección dos dereitos dos traballadores E no que atinxe a dereitos laborais, só 5 empresas teñen un compromiso coa protección dos dereitos dos traballadores en países que non apliquen na súa totalidade as normas internacionais relativas á liberdade de asociación, sindicación, negociación colectiva. E só 2 compañías das 35 dan información por países de afiliación a sindicatos.


Summary: Carlos Callón, Carme Adán, Olalla Rodil e Noa Presas, números 1 de Nós Candidatura Galega, xa exerceron o dereito ao voto e animaron todas as persoas a votar con ilusión e en clave galega.

O cabeza de lista de Nós Candidatura Galega pola Coruña, Carlos Callón, votou contra as 10.30h no pavillón municipal de Bertamiráns, onde fixo un chamado a todas as persoas para que "acudan a votar e o fagan con ilusión". "Quero convidar todos os galegos e galegas a votar, que acudan as urnas a votar e que depositen a papeleta pensando nas súas propostas, nos seus proxectos e nas súas ilusións, nos seus desexos, tanto a nivel persoal como a nivel galego", sinalou Callón en declaracións aos medios á saída do colexio electoral. Amais de xantar coa familia, o cabeza de lista pola Coruña explicou que ía pasar a meirande parte do día visitando todas as mesas electorais que lle fose posíbel para saudar as "formiguiñas" de Nós Candidatura Galega, en alusión ás persoas interventoras e apoderadas. Na mesma liña, a número 1 por Pontevedra, Carme Adán, expresou á saída do colexio electoral que "para nós e un día moi emocionante, confiamos moito nos galegos e nas galegas para contribuír a desaloxar Rajoy da Moncloa, pero o máis importante é que Galiza teña voz propia para seguir a defender os intereses dos galegos e das galegas no Congreso dos Deputados". Noa Presas, cabeza de lista por Ourense, votou pasadas as 12h nunha mesa electoral do barrio da Ponte, onde declarou que "desde Nós Candidatura Galega afrontamos esta xornada co optimismo, a alegría e toda a forza que fomos recollendo durante toda a campaña". Tamén exerceu o seu dereito ao voto Olalla Rodil, número 1 de Nós por Lugo, quen depositou a papeleta na escola do Chao do Pousadoiro, no concello de Ribeira de Piquín. Rodil pediulle a todas as galegas e galegos que participen neste proceso electoral "para que a partir de mañá a opinión de Galiza estea presente nas institucións do estado español".


Summary: O decreto publicado no BOE especifica que todas as medidas estarán vixentes un mes, aínda que son prorrogables se o estado de alarma se estende

O Boletín Oficial do Estado (BOE) publica este mércores o real decreto-lei que recolle as medidas económicas anunciadas polo presidente do Goberno, Pedro Sánchez, para tratar de paliar os efectos da crise do coronavirus. O texto concreta que a vixencia de todas elas, salvo nas que se especifique outro prazo, será dun mes, que se poderá prorrogar, de requirilo a situación. As medidas afectan á situación laboral, á subministración de servizos básicos, ao pago de hipotecas, ás axudas ás empresas, á atención a maiores e dependentes e á investigación. [Todas as normas ditadas polo Goberno central ao abeiro do estado de alarma polo coronavirus pódense consultar aquí]Todas as medidas terán unha vixencia dun mes, salvo que se especifique outro período, pero son prorrogablesSuspensión de contratos e redución de xornadaAs persoas que queden en situación de desemprego de forma temporal ou ás que se lles aplique unha redución de xornada pola crise do coronavirus poderán percibir unha prestación, que non rebaixará o dereito a paro que xa tivesen xerado e para a que non será necesario ter o mínimo cotizado. Durante este tempo, considérase que o traballador está cotizando a todos os efectos.A base reguladora calcularase tendo en conta os últimos 180 días cotizados ou, se son menos, o período inferior inmediatamente anterior ao desemprego. A prestación percibirase ata que acabe a suspensión do contrato ou a redución temporal da xornada.As medidas de suspensión de contratos e redución de xornada temporais poden estar autorizadas en cinco díasOs expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE) motivados pola crise do coronavirus poderán tramitarse con maior rapidez. Os que sexan considerados de forza maior pola situación creada polo coronavirus, poderán estar autorizados en cinco días desde que se presente a solicitude, cun informe da autoridade laboral. As medidas excepcionais pódense aplicar se a empresa se compromete a manter o emprego durante seis meses despois de retomar a actividadePoderanse seguir alegando, como recolle o Estatuto dos Traballadores, causas económicas, técnicas, organizativas e de produción para a suspensión temporal dos contratos ou a redución de xornada, pero relacionadas co virus. Nestes casos, a representación do persoal debe estar constituída en cinco días, o período de consultas non durará máis de sete e o informe da Inspección de Traballo, se se pide, non poderá tardar tampouco máis dunha semana.As empresas con menos de 50 empregados quedan exoneradas de aboar as cotas da Seguridade Social, mentres que as de máis de 50 traballadores terán que pagar só o 25 por cento das mesmas. Estas medidas extraordinarias están suxeitas a que a empresa se comprometa a manter o emprego durante o prazo de seis meses dende a data na que se retome a actividade.Os autónomosOs autónomos teñen dereito a unha prestación por cese de actividade durante un mes, ampliable se se prolonga o estado de alarmaOs traballadores por conta propia teñen dereito a unha prestación por cese de actividade dun mes de duración, que se poderá ampliar ata o último día do mes no que finalice o estado de alarma, se este dura máis. Accederán á mesma se as súas actividades quedan suspendidas ou se a súa facturación no mes anterior a pedir esta prestación se ve reducida, polo menos, nun 75 por cento con respecto á media do semestre anterior. Deben estar dados de alta no réxime de autónomos e ter pagadas as cotas da Seguridade Social. A contía será do 70 por cento da base reguladora e o tempo de percepción da prestación entenderase como cotizado e non reducirá os períodos de prestación por cese de actividade aos que se teña dereito no futuro. Esta medida é incompatible con calquera outra prestación do sistema da Seguridade Social. Adaptación e redución de xornada e teletraballoAs medidas excepcionais que se establecen no real decreto, indica o texto, buscan que a actividade empresarial e as relacións laborais se reanuden con normalidade despois da crise do coronavirus. Por este motivo, aposta por manter a actividade con "mecanismos alternativos" como o teletraballo, que debe ser prioritario fronte a medidas de cese temporal ou redución da actividade. A persoa que vaia realizar o traballo a distancia poderá facer unha autoevaluación de riscos laborais, "con carácter excepcional", sen necesidade dunha revisión externa.Poderán adaptar ou reducir a súa xornada os traballadores que acrediten que deben coidar, como consecuencia do coronavirus e decisións derivadas como o peche de centros educativos, ao cónxuxe ou parella de feito e aos familiares ata segundo grao de consanguinidade. No caso das reducións, poden chegar ao 100 por cento da xornada nalgúns casos.A adaptación da xornada pode consistir nun cambio de quenda, alteración do horario, horario flexible, xornada partida ou continuada, cambio de centro de traballo, cambio de funcións, cambio da forma de prestación do traballo ou calquera outra modificación "dispoñible" na empresa e "razoable". As medidas limitaranse ao periodo excepcional de duración da Covid-19. O persoal que estea traballando cunha redución ou adaptación pode renunciar a estas medidas ou modificalas.Quen ten dereito á moratoria no pago da hipoteca?A moratoria nos pagos de hipotecas aplicarase a persoas vulnerables, que son as que cumpren algún dos seguintes supostos: Que o debedor quede no paro ou, se é empresario ou profesional, teña unhas perdas sustanciais de ingresos ou unha caída sustancial nas vendas.Que o conxunto de ingresos dos membros da unidade familiar non supere, no mes anterior á solicitude da moratoria, o límite de tres veces o indicador público de renda de efectos múltiples (IPREM) mensual. O límite aumenta se a unidade familiar ten fillos, maiores ou dependentes ao seu cargo ou se o debedor ten parálise cerebral, enfermidade mental, discapacidade intelectual, discapacidade física ou sensorial ou nos casos de enfermidade grave incapacitanteQue a cota hipotecaria, xunto cos gastos e as subministracións básicas, sexa igual ou superior ao 35 por cento dos ingresos netos da unidade familiar.Que, como consecuencia da emerxencia sanitaria, a unidade familiar sufrise unha alteración significativa das súas circunstancias económicas en termos de esforzo de acceso á vivenda. Considérase que este caso se dá se o esforzo que supón a hipoteca se multiplica por 1,3. Se se ten en conta a caída das vendas, esta debe ser de polo menos o 40 por cento. A unidade familiar é a composta polo debedor, o seu cónxuxe ou parella de feito e os fillos que residan na vivenda, con independencia da idade.A moratoria pódese solicitar aos bancos dende a entrada en vigor, hoxe mesmo, do decreto-lei e ata 15 días despois do fin da súa vixencia e a entidade deberá implementala nun prazo de 15 días e sen aplicar xuros moratorios. Esta medida non computará nas provisións de risco das entidades de crédito.Os servizos básicosO real decreto establece que durante o próximo mes o subministradores de enerxía eléctrica, gas natural e auga non lle poderán cortar o servizo aos consumidores vulnerables ou en risco de exclusión. O bono social queda prorrogado de forma automática ata o 15 de setembro e quedan suspendidas as actualizacións dos prezos do gas natural e as bombonas de butano.Non se lles poderán cortar as subministracións de enerxía e auga ás persoas vulnerables e conxélase o prezo do gas natural e o butanoO texto indica tamén que os provedores de servizos de telecomunicacións deberán manter a prestación dos mesmos tal como estaban contratados ao inicio do estado de alarma e só os poderán interromper por motivos de integridade e seguridade das redes e os servizos. Ademais, quedan suspendidas as operacións de portabilidade. Medidas para as empresasO Estado concederá avais, por un importe máximo de 100.000 millóns de euros, para os créditos bancarios a empresas e autónomos para atender necesidades de liquidez. O Instituto de Crédito Oficial (ICO) amplía o seu límite de endebedamento neto para dar tamén liquidez, en especial a pequenas e medianas empresas (pemes) e autónomos.Unha liña de avais de ata 100.000 millóns de euros e una cobertura aseguradora de ata 2.000 millóns darán liquidez ás empresasAdemais, durante seis meses, autorízase a creación dunha liña de cobertura aseguradora de ata 2.000 millóns de euros para empresas exportadoras que teñan problemas de liquidez debido ao coronavirus. Deberán ser pemes ou empresas de maior tamaño pero non cotizadas e nas que o negocio internacional represente polo menos un tercio da súa cifra de negocio ou que exportaran de forma regular nos últimos catro anos.No apartado empresarial, o texto recolle unha modificación da lei sobre movementos de capitais e transaccións co exterior que impide que inversores de fóra da Unión Europea poidan adquirir o 10 por cento ou pasen a controlar unha firma española neste contexto. A medida afecta aos sectores de infraestruturas e tecnoloxías críticas; subministracións fundamentais como enerxía, materias primas e seguridade alimentaria; sectores con acceso a información sensible; e medios de comunicación.Fondos para atender a maiores e dependentesA partida suplementaria para atender a persoas maiores e dependentes será de 300 millóns de euros (pese a que Pedro Sánchez dixo na súa comparecencia tras o Consello de Ministros que sería de 600). Un fondo de 300 millóns de euros financiará proxectos e contratacións para servizos centrados nos coidados a maiores e dependentesOs fondos transferiranse ás comunidades autónomas, deputacións provinciais ou corporacións locais para o financiamento de proxectos e contratacións de persoal de servizos a domicilio para compensar o peche de comedores, centros de día, centros ocupacionais e similares, para aumentar dispositivos de teleasistencia e para a atención ás persoas sen fogar, entre outros.As entidades locais que rexistrasen un superávit en 2019 poderano dedicar a servizos sociais e promoción social.InvestigaciónAs axudas para a investigación contra o SARS-CoV2, que é o nome do coronavirus, ascenden a case 30 millóns de euros, dos que 25,2 serán para o Instituto de Saúde Carlos III e 4,45 millóns para o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIF).Neste contexto, permitirase que se establezan xornadas laborais extraordinarias, "sen suxeición ás regras xerais sobre xornada e horarios do persoal ao servizo das Administracións Públicas". Haberá unha "contraprestación retributiva".O decreto modifica tamén un apartado da lei que regula o Centro Nacional de Intelixencia (CNI), de modo que a Comisión Delegada do Goberno para Asuntos de Intelixencia estará presidida "polo vicepresidente do Goberno que designe o seu presidente" e integrada polos vicepresidentes designados polo presidente do Goberno, as ministras de Asuntos Exteriores, Defensa e Asuntos Económicos e o ministro de Interior, ademais do director de gabinete da Presidencia do Goberno, o secretario de Estado de Seguridade e a directora do CNI.


Summary: Aplica a suba ao 6,5 da nota mínima para acceder a unha axuda cando até o de agora era de 5,5, unha modificación que non fora anunciada polo Executivo, que di que todo "segue como estaba" e que "puido ser un erro"

"As bolsas seguirán como estaban". O Goberno central nega que se vaia a producir un novo recorte das bolsas universitarias, a pesar do que apareceu sen previo aviso no Boletín Oficial do Estado deste sábado. O BOE establece no seu texto que a nota mínima para acceder á bolsa que permite o aforro da matrícula de primeiro curso será de 6,5, cando agora é de 5,5. A bolsa de matrícula era a única axuda que quedaba con acceso por baixo do 6,5 logo da última suba de 2013. O BOE establece que a nota mínima para acceder á bolsa que permite o aforro da matrícula de primeiro curso será de 6,5, cando agora é de 5,5 Á primeira hora da tarde, o ministerio asegurou que a forma na que o BOE estaba redactado tratábase dun "erro" que se corrixiría o vindeiro luns. Posteriormente, fontes do Ministerio de Educación trasladaron a eldiario.es que non é necesaria unha rectificación para incluír na bolsa a quen obteña un 5,5 xa que ese extremo xa está en vigor segundo un real decreto de 2007. Con todo, o articulado do BOE é claramente contraditorio nese aspecto. O artigo que contén a reforma non constaba no borrador do sistema de bolsas que se enviou de maneira oficial a diferentes organizacións da comunidade educativa e ao Consello Escolar do Estado. Tampouco estes matices foron explicados na rolda de prensa que este mesmo venres realizou o ministro Méndez de Vigo. O Ministerio asegura que a suba da nota fora "un erro" e que se corrixirá o vindeiro luns En todo caso, o Goberno central aclara que "as bolsas seguen como estaban" e o 5,5 seguirá sendo a nota mínima para acceder a unha exención de taxas en primeiro de carreira, segundo os seus portavoces. O BOE da confusión O articulado da polémica foi publicado sen anuncio previo este sábado no Boletín Oficial do Estado (BOE) e afectaría aqueles alumnos que se matriculen por primeira vez en estudos oficiais de Grao no curso académico 2017/2018. Trátase da disposición adicional cuarta do devandito BOE, non incluída en borradores oficiais, que establece que os estudantes deben ter un 6'5 de nota media de acceso universitario para obter axudas por calquera dos motivos previstos. É dicir, só unha vez acreditada esta nota os alumnos poden optar aos catro compoñentes de bolsa dispoñibles, incluída a exención de taxas, aos cales accederán en función da súa situación. A disposición adicional cuarta en referencia ás bolsas para primeiro curso de Grao quedou tal que así no BOE: Para obter as contías a que se refiren os parágrafos a), b), c) e d) do artigo 4.1 deste real decreto, quen se matriculen por primeira vez de estudos oficiais de Grao e, estando en posesión do título de bacharel ou equivalente, accedan a través da Avaliación de Bacharelato para o Acceso á Universidade, deberán acreditar unha nota de acceso á universidade de 6,50 puntos, con exclusión da cualificación obtida nas probas das materias de opción do bloque das materias troncales. En calquera outro caso, deberán acreditar unha nota de 6,50 puntos na proba ou no ensino que lles permita o acceso á universidade. En concreto, estes parágrafos mencionados refírense a: a contía fixa ligada á renda (a), a contía fixa ligada á residencia (b), a contía variable (c) e por último a bolsa de matrícula (d), obxecto da contradición, que é o pagamento do prezo público oficial dos créditos matriculados polo estudante no seu primeiro ano de carreira. Segundo o BOE que regulaba o réxime de bolsas o ano pasado, aqueles alumnos que se matriculaban por primeira vez no primeiro curso dun Grao debían ter máis dun 6,5 para obter a bolsa de matrícula, a contía asociada á renda, a contía asociada á residencia e a contía variable -ou sexa, todos os compoñentes-. Con todo, os estudantes podían ter a bolsa de matrícula como único compoñente se a súa puntuación non era inferior a 5,5 puntos. O BOE deste sábado supuña un cambio neste último punto: agora, os alumnos debían ter máis dun 6,5 para obter tamén a bolsa matrícula. Este extremo, segundo o ministerio, será aclarado o luns para que quede explícito que ninguén cunha nota entre 5,5 e 6,5 quedará sen bolsa. O propio Goberno do Partido Popular, co ex-ministro Ignacio Wert á fronte de Educación, foi quen modificou o sistema de bolsas en 2013, cambiando non tan só os criterios económicos, senón tamén os académicos. A modificación introducida este sábado polo Goberno prodúcese despois de que o Ministerio de Educación se comprometese a negociar retoques no sistema de bolsas, en concreto nos limiares económicos, intactos desde 2013. Todo iso tras o plantón do ministro de Educación, Íñigo Méndez de Vigo, aos estudantes no Consello de Estudantes Universitario do Estado (Ceune). Isto xerou o peche na sede do Consello Escolar do Estado dunha vintena de alumnos que pedían un cambio no sistema de bolsas, que empurra os estudantes a unha situación "catastrófica" segundo as asociacións de estudantes.