Summary: A manifestación da plataforma Somescola xuntou milleiros de persoas este sábado en Barcelona para defender o modelo de escola catalá e protestar ante as resolucións do Tribunal Supremo español contra a inmersión lingüística no ensino.

Baixo o lema Ara i sempre, l'escola en català (Agora e sempre, a escola en catalán), a plataforma Somescola xuntou este, sábado 18 de decembro, 35.000 manifestantes -segundo cifras da Garda Urbana- nas rúas barcelonesas en defensa do modelo de escola catalá e da inmersión lingüística no ensino, diante da resolución do Tribunal Supremo español que avala a decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya (TSXC) que obriga a fixar un mínimo de 25% de ensino en castelán no sistema educativo de Catalunya. A plataforma, impulsada por Òmnium Cultural, convocou a manifestación para exixir unha resposta unitaria e consensuada ao Govern de Catalunya e mais para defender a lingua e frear o que entenden como unha inxerencia dos tribunais nun dos principais consensos históricos, que é o do catalán como lingua vehicular na escola. A manifestación estivo encabezada por representantes do sector educativo, sociedade civil e sindicatos, entre eles as centrais estatais CCOO e UXT. A nivel de formacións políticas, participaron representantes de ERC, Junts, CUP, Comuns e Demòcrates. Aragonès denuncia a "ofensiva" españolista O president da Generalitat, Pere Aragonès, denunciou na mobilización a ofensiva doespañolismo contra o modelo de escola catalá para "rabuñar catro votos fóra de Catalunya" e pediu responder a ofensiva xudicial "desde o máximo consenso". Chamou a actuar desde "o máximo consenso", incidiu, a favor do modelo lingüístico que conta co apoio do mundo educativo, social e político. "Necesitamos o traballo das institucións. O Govern está comprometido", afirmou Aragonès, que agradeceu a todas as entidades que participaron no cume extraordinario da lingua desta semana para fixar medidas a curto, medio e longo prazo para avanzar no uso social do catalán. Tamén agradeceu que a sociedade catalá se mobilízase este sábado na manifestación e que "as e os docentes sigan facendo o seu traballo e que as familias aposten máis que nunca pola cohesión social". "A escola non se toca", concluíu o president catalán, que criticou quen quere utilizar politicamente a escola catalá, e subliñou que seguirán defendendo o catalán como lingua vehicular. [INTERNACIONAL] A manifestación de Somescola xunta milleiros de persoas en Barcelona para defender o modelo de escola catalá e protestar ante as resolucións do Tribunal Supremo contra a inmersión lingüística no ensino https://t.co/DF8FLBroec (Vídeo de @VilaWeb ) pic.twitter.com/tQJLMX8x1v— Nós Diario (@NosDiario) December 18, 2021 A excepción na manifestación: o PSC O único partido de "tradición catalanista" que non estivo na mobilización deste sábado foi o Partido Socialista, ao considerar que a manifestación se decanta demasiado cara ao independentismo. O ministro de Cultura e Deporte e até o de agora primeiro secretario do PSC, Miquel Iceta, avisou este sábado de que os socialistas non permitirán que "uns ou outros, para tentar rabuñar uns votos" danen a convivencia e dividan a sociedade polo debate sobre a escola catalá e a presenza do castelán. "Demasiadas cousas rompéronse. Non nos podemos permitir outro rachamento que neste caso podería ser definitivo e irreversíbel", advertiu Iceta no Congreso Extraordinario do PSC que ratificará o líder dos socialistas no Parlament, Salvador Illa, como novo primeiro secretario en substitución do ministro. Iceta reclamou que se escoite ao PSC neste ámbito: "Se non saben, se non queren, que nolo deixen facer a nós", e defendeu unha soa escola que non separe o alumnado por razón de lingua e garanta que se dominen as dúas, ademais de aprender inglés, co catalán como centro de gravidade e eixo da escola catalá. Os tribunais dan dous meses á Generalitat A Generalitat ten dous meses para executar a resolución xudicial e se non o fai, poderase pedir a execución forzosa. Isto pódeo facer o Goberno español, cuestión que non se prevé dada as vías de diálogo abertas entre o Executivo español e o catalán, mais tamén o pode exixir algún particular que se considere afectado pola resolución, por exemplo unha familia ou unha asociación.


Summary: Paul Rusesabagina, activista político ruandés coñecido por dar refuxio a miles de tutsis que fuxían do xenocidio de 1994, apareceu no país o 31 de agosto –baixo arresto– en circunstancias pouco claras. Crítico co Goberno e co relato oficial sobre aquela matanza, a xustiza acaba de imputalo por un total de 13 cargos de terrorismo.

Paul Rusesabagina, o activista político de Ruanda coñecido internacionalmente por ser o director do hotel Mille Collines, en Kigali, onde máis de 1.200 persoas buscaron refuxio durante o xenocidio de 1994, compareceu nas últimas horas perante un tribunal do país e foi imputado por 13 cargos relacionados con terrorismo. Nomeadamente, segundo informaron os medios nacionais, está acusado de asasinato, terrorismo, financiamento de terrorismo, incendio intencionado e formación de grupos terroristas, entre outros delitos. A súa repentina aparición en Ruanda o 31 de agosto continúa a ser un misterio, e as autoridades aínda non ofreceron ningunha explicación a respecto da súa transferencia desde os Emiratos Árabes Unidos. O Goberno emiratí sostén que Rusesabagina abandonou Dubai de forma legal nun jet privado e negou calquera participación no seu arresto. Pola súa banda, o presidente ruandés, Paul Kagame, negou hai uns días nunha comparecencia na televisión nacional que Rusesabagina fora vítima dunha desaparición forzada, aínda que insinuou que fora enganado para regresar a Ruanda. Dixo: "Chegou aquí con base no que cría e quería facer. É como cando chamas a un número de teléfono para poñerte en contacto con alguén e descobres que marcaches o número equivocado. Así é como aconteceu. Non houbo secuestro. Foi realmente impecábel". Rusesabagina, ademais, ten nacionalidade belga e reside nos Estados Unidos. Esta circunstancia foi a base da defensa. David Ruzaga, un dos avogados, argumentou que o seu cliente vive no estranxeiro e que non estaba en Ruanda para cometer os delitos de que está acusado. O fiscal á fronte do caso, Oscar Butera, rebateuno: "Aínda que o sospeitoso é ruandés e nunca renunciou á súa nacionalidade, tamén xulgamos os estranxeiros que cometeron delitos aquí". 'Hotel Rwanda' Agora activista político, fíxose internacionalmente coñecido despois da estrea en 2004 do filme Hotel Rwanda, escrito e dirixido polo irlandés de Belfast Terry George ─guionista tamén de In the Name of the Father─ e protagonizado polo actor estadounidense Don Cheadle, que encarnou a Rusesabagina, mais a actriz inglesa Sophie Okonedo, que fixo o papel de súa muller, Tatiana. Desde hai anos, fóra xa de Ruanda, lidera a oposición política ao Goberno ruandés, que sustenta a Fronte Patriótica Ruandesa (FPR), a formación á fronte do país desde que o seu brazo armado ─encabezado por Kagame─ derrotase en 1994 as daquela forzas gobernamentais e puxese fin ao xenocidio da poboación tutsi por parte do Goberno hexemónico hutu. O próximo 1 de outubro faranse 30 anos do inicio da guerra civil en Ruanda. En 1993 chegouse a unha tregua, mais esta finalizou o 6 de abril de 1994, cando o avión do presidente, Juvénal Habyarimana, foi derrubado perto do aeroporto da capital, Kigali, matándoo a el e mais o presidente de Burundi, Cyprien Ntaryamira. Na actualidade aínda se descoñece a autoría do ataque. A FPR culpou os extremistas hutu no Goberno ruandés. En calquera caso, este ataque ─sumado ao rumor estendido pola emisora de radio RTLM de os tutsi quereren matar todos os hutu─ deu inicio ao xenocidio, que se estendeu até o 15 de xullo de 1994. Durante eses aproximadamente 100 días, máis de medio millón de persoas foron asasinadas (algunhas fontes falan de até un millón): 70% da poboación tutsi foi exterminada. A FPR relanzou entón a ofensiva e foise facendo paulatinamente co control do país, e aínda que virtualmente todas as persoas mortas a mans desta guerrilla foron hutus, a FPR rexeitou sempre calquera hostilidade baseada en distincións étnicas. Relato oficial en dúbida Rusesabagina, porén, rompeu o código de silencio arredor da narrativa oficial sobre o xenocidio. Fíxoo en 2007, asegurando que os tutsis non foran as únicas vítimas do xenocidio, asegurando que comandos tutsi asasinaran e incineraran nos bosques un incontábel número de hutus e que ademais foran responsábeis do ataque ao avión de Habyarimana. Por todo isto pediu á ONU o procesamento das tropas de Kagame polos crimes sistemáticos contra os hutus. Rusesabagina é actualmente presidente do Movemento Ruandés para un Cambio Democrático (MRCD), unha coalición de grupos opositores, desde onde tamén é crítico cos supostos casos de corrupción en que está involucrado o Goberno. O Executivo, pola súa banda, culpa as Forzas de Liberación Nacional (FLN), grupo rebelde vinculado co MRCD de varios ataques en 2018 contra poboación civil. Rusesabagina manifestou publicamente o seu apoio ás FLN.


Summary: As presentacións da primeira obra global que atinxe aos nomes e os enderezos dos criminais de 1936 chegan esta semana á Coruña, Compostela e Vigo. O local da asociación cultural Alexandre Bóveda da Coruña acollerá, esta cuarta feira ás 20.00, os historiadores Emilio Grandío e Eliseo Fernández, o presidente de Sermos Galiza Xoán Costa e mais o activista pola memoria histórica Manuel Monge para falar sobre Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron.

Grandío é autor dun dos 13 estudos incluídos no pioneiro libro editado por Sermos: Sobre vítimas e verdugos: o caso da Delegación de Orden Público da Coruña de novembro de 1936. "Até agora contabamos con números estudos sobre as vítimas da represión pero a realidade dos represores permanecía agochada", expón a presidenta da Alexandre Bóveda María Xosé Bravo. A quinta feira, Os nomes do terror presentarase simultaneamente en Vigo e Compostela. Ás oito do serán na libraría viguesa Cartabón, o xornalista Afonso Eiré, o representante da editora Manuel Mera e mais os investigadores Bernardo Maíz -autor do ensaio 1936-1977. Dos tribunais militares ao TOP- e Judith Carbajo -responsable do texto Agrupacións, procedementos e actuacións dos suxeitos represores en Galicia- falarán arredor da obra. En Compostela, tamén esta quinta feira pero ás 20.30 horas, Os nomes do terror axuntará no espazo enocultural Vide Vide a Xoán Costa, a Xosé Ramón Ermida e Xoán Carlos Garrido -ambos os dous coordinadores do libro e autores, respectivamente, de Para nós matar é unha honra. As Escuadras Negras de Falange e Este é o deus dos fascistas, recollidos en Os nomes do terror- e mais á directiva da asociación O Galo. Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron esgotou a súa primeira edición de 1800 exemplares en menos de dous meses. Na actualidade, a segunda está a arribar ás librarías.


Summary: A vicepresidenta primeira prometeu escoitar os diferentes puntos de vista que piden máis presencia de galego, vasco e catalán.

A vicepresidenta primeira do goberno español, Nadia Calviño, evitou asumir o compromiso de introducir unha porcentaxe de idiomas cooficiais na nova lei española do audiovisual, pero prometeu escoitar os diferentes puntos de vista. Segundo Calviño, o seu goberno concede unha grande importancia a todas as linguas cooficiais de España, pero tamén sinalou que o español "é a lingua que nos une e que realmente nos permite desempeñar un papel tan poderoso na produción audiovisual en todo o mundo". "Quero fortalecer a industria audiovisual e coa nova lei audiovisual temos aínda máis potencial para atraer investimentos das principais plataformas internacionais e, sobre todo, para impulsar a produción nacional", dixo. Calviño explicouno na sesión de control do Congreso español en resposta a unha pregunta do deputado de ERC Gerard Álvarez. O deputado advertiu de que se non hai unha negociación clara e non se aceptan os termos demandados pola Generalitat e o sector audiovisual catalán, ERC votará en contra da lei. "Non pedimos nada complicado. Para Cataluña, ter unha lei audiovisual que garanta a supervivencia e a produción en catalán é esencial para salvagardar o futuro da lingua ", dixo. Estas declaracións chegaron 2 días de que representantes do PP, BNG e PSdeG amosaron esta segunda feira xunto coa Mesa pola Normalización Lingüística no Parlamento de Galiza a petición unánime das forzas políticas galegas para que a nova lei xeral de comunicación audiovisual que ultima o Goberno estatal inclúa o galego nas medidas de protección da dobraxe, da lexendaxe, das audiodescricións e do financiamento anticipado establecidas para o español. O presidente da Mesa, Marcos Maceira, agradeceu o acordo amosado neste punto polas forzas políticas galegas e recordou que a Lei do audiovisual que se debaterá en próximas datas no Estado é unha transposición dunha directiva europea que busca garantir a difusión e creación nas linguas europeas. "Sen audiovisual non hai futuro para ningunha lingua nin cultura", abondou, "e por iso a lei fixará unha cota mínima de dobraxe, lexendaxe, audidescricións e financiamento de producións no Estado Español por parte das plataformas de emisión audiovisuais (5% de ingresos)".


Summary: Perante a convocatoria de eleccións a representantes no claustro universitario da USC, apostan na "unidade de acción" entre os tres colectivos nacionalistas.

Afondar na "unidade de acción" entre o estudantado da esquerda nacionalista face a creación dunha organización nova, "plural e unitaria", é a aposta que os Comités veñen de comunicar a Liga e Agir. Perante a convocatoria de eleccións a representantes no claustro universitario da USC, Comités transladou o desexo de artellar unha candidatura conxunta co obxectivo de "ampliarmos a presenza do estudantado nacionalista nos órganos de decisión e representación" nos campus de Lugo e Compostela. Acrecenta o Consello Nacional de Universidade dos Comités que a listaxe conxunta "respectará a proporcionalidade, pluralidade e representatividade" porque "quen facemos parte do movemento estudantil nacionalista somos compañeiros e non competidores". A proposta xa lles foi transladada a Liga e Agir.


Summary: O desmantelamento da factoría deixaría 172 traballador@s na rúa. Reclaman que a Xunta medie no conflito e exixa perante o ministerio de Defensa "o mesmo trato" que deu ás factorías españolas que foron vendidas para evitar o peche

Por volta dun milleiro de persoas manifestáronse este sábado na Coruña en defensa dos postos de traballo da fábrica de armas de Santa Bárbara. Exixen á multinacional norteamericana General Dynamics que evite unha medida que deixará na rúa 172 obreir@s e reclaman, así mesmo, a mediación da Xunta neste conflito laboral. Baixo o lema Polo futuro industrial e a defensa dos postos de traballo, a mobilización recorreu varias rúas da cidade herculina até chegar á Praza de Pontevedra, un dos emprazamentos iniciais da factoría. Após esta protesta, o cadro de persoal dirixiuse ás instalacións actuais para continuar co peche indefinido que dura xa 15 días e que teñen previsto prolongar até o vindeiro 12 de abril se a solución contra a perda dos seus empregos non chega. A fábrica "é viábel" En declaracións á Radio Galega, traballador@s da fábrica coruñesa deixaron claro que "sabemos que temos futuro" e recordáronlle á Xunta que "cómpre pasar das palabras aos feitos". Así as cousas, o presidente do comité de empresa, Roberto Teijido, instou ao Goberno galego a reclamar perante o ministerio de Defensa "o mesmo trato que reciben outras plantas do Estado onde se evitou o peche", como aconteceu nas factorías españolas de Murcia ou de Palencia, que foron vendidas para evitar o seu desmantelamento. Ao fío pronunciouse tamén o voceiro da CIG na fábrica de armas, Xabier Riobó, quen sinalou que os catro contratos comunicados a principios de ano colocarían a factoría coruñesa "perto do 100% de ocupación", fronte ao argumento da falta de carga de traballo esgrimido por General Dynamics para proceder ao peche. "O volume de traballo nalgunhas pezas é tal que se están a facer tres quendas para poder sacar adiante eses pedidos", acrecentou Riobó, informando de que xa se estabeleceron contactos con empresas do sector aeronáutico da Galiza para a fabricación de produtos que agora mesmo se subcontratan fóra.


Summary: A Asociación Cultural Sen Un Peso promove formación no ámbito audiovisual dende hai dez anos. O fai co paraugas do Laboratorio Audiovisual de Vedra, que agora obtivo un recoñecemento das e dos profesionais do sector á traxectoria.

Carla Pérez forma parte da Asociación Cultural Sen Un Peso, creadora do Laboratorio Audiovisual de Vedra (LAV), que vén de lograr un recoñecemento das e dos profesionais do sector audiovisual. Máis alá da dedicación concreta a unha arte, o colectivo quere dar a coñecer Vedra e apostar no galego contando só con expertas e expertos da Galiza ou relacionados co país e con filmes na lingua nai. Avante Pouca A asociación vén de gañar un premio de honra da entidade Crea de profesionais do audiovisual. Que significa isto?É importante porque obtivemos o premio de honra na quinta edición dos premios Crea e trátase dun premio específico a toda a traxectoria do LAV. Cal é ese percorrido?O que facemos desde hai máis de dez anos son uns obradoiros de formación audiovisual de calidade. Antes facíamos unha media de doce e, agora, facemos tres ao ano. É formación non regrada pero impartida por profesionais da Galiza. Houbo celebración?Si. A verdade é que non o esperabamos para nada e é un premio de honra. Sempre dá moito orgullo recibilo. É para toda a traxectoria porque levamos dez anos. Nós xa temos a alegría de facelo cada ano e que a xente responda e que haxa impacto: créanse sinerxías en Vedra, coñécense profesionais que colaboran fóra e iso é un recoñecemento, pero que Crea tamén o recoñeza é unha alegría. Avante Media A que tipo de persoas está destinada a iniciativa?A verdade que de todo tipo. Cando se tivo esta idea, ao principio era focalizada en persoas afeccionadas. Facer cursos de iniciación para a xente á que lle picase o gusaniño e quería saber se realmente lle gusta o audiovisual. Empezamos así pero despois vimos que tanto as e os amateur como outras expertas querían avanzar en formación. Entón empezamos a impartir leccións moi profesionais e, ao mesmo tempo, seguíamos a facer os cursos de iniciación. Por que se suprimiron obradoiros se tiñan éxito?Hai dous anos quixemos darlle unha volta a todo o concepto do LAV. Viamos que si que tiña éxito. Xuntábanse en Vedra, de súpeto, 200 ou 250 persoas. Pero con tantas actividades non quedaba un impacto na zona de Vedra tan importante. Idearon outras accións?Quixemos organizar un concurso de creación rápido no audiovisual. Dábanselle á xente uns requisitos e cada grupo tiña 48 horas para crear unha curtametraxe con 1.000 euros de premio en xogo. Levamos dúas edicións e, agora, estamos a ver como podemos facer a terceira edición este ano cumprindo as normativas. Cando serían as próximas actividades? Normalmente en outubro pero as datas que estamos a barallar son a última fin de semana de setembro para os obradoiros e a segunda fin de semana de outubro para o concurso. Aínda non están publicadas polo tema da pandemia. Avante Toda Como xurdiu o LAV? Son profesionais do sector?Hai un pouco de todo. Por exemplo, eu si traballo en realización en series e películas, pero hai un pouco de todo. As e os socios fundadores eran amadores que tiñan a inquedanza de facer as súas curtas. Aínda que non nos dediquemos todas completamente ao audiovisual, a maioría estamos relacionadas directa ou indirectamente. Sen Un Peso ten outras liñas de actuación? O LAV foi a actividade que máis repercusión tivo porque viña máis xente de fóra e xurdiu nun tempo no que non había tanta oferta de obradoiros non regrados impartidos por profesionais. Mais, a maiores diso, facemos cada ano un ciclo de cine de verán ao aire libre. Sempre é cine galego e sempre en parroquias de Vedra. A nosa actividade céntrase en levar a difusión audiovisual e o cine ás aldeas. En outono realizamos un ciclo de documentais, tamén galegos.


Summary: Xosé María Lema e Chema Rei son os autores dun ambicioso traballo de investigación sobre unha das competencias máis senlleiras do fútbol galego, un libro que leva por título 50 anos da historia do fútbol da Costa (1964-2014).

Foi en 1964 cando a Federación Galega de Fútbol decidiu incorporar á súa propia estrutura a Liga da Costa da Morte, unha competición que, se ben botaba a andar oficialmente esa tempada, levaba xa algún tempo funcionando de xeito autónomo potenciada por unha rivalidade comarcal e mesmo local que non decaeu nin un chisco até a actualidade. O 12 de abril dese mesmo ano, oito escadras do arco fisterrán inauguraban unha das competicións máis senlleiras do fútbol galego. A historia do fútbol nesta zona xeográfica remóntase, loxicamente, tempo atrás. Foi, como no resto da Galiza, a comezos do século XX cando a práctica do balompé –foot ball nas crónicas da época- principiou a súa popularización. Posibelmente ninguén imaxinara naquela altura que un deporte incipiente coma aquel atinxiría cotas de popularidade tan altas, mais o certo, sinala Xosé María Lema, coautor, canda Chema Rei, do libro 50 anos de historia do fútbol da Costa, é que as cifras de espectadores naqueles primeiros encontros dos que se ten constancia a través da prensa da época, revelaban un crecente interese por esta nova práctica deportiva, axiña convertida en verdadeiro espectáculo de masas. A publicación deste traballo de investigación a catro mans vén completar unha primeira aproximación ao fútbol da Costa da Morte elaborada polo propio Lema a finais dos anos 80. Daquela repasábanse as vodas de prata da Liga da Costa a través do Clube Deportivo Baio, "o único equipo que participou en cada unha das tempadas da competición", lembra o escritor. Co que vén de saír do prelo, os autores celebran o primeiro século dunha competición que é toda unha referencia do fútbol afeccionado nun momento, o actual, no que pairan as dúbidas a respecto do futuro do fútbol modesto derivadas das esixencias que o Goberno central incluíu na Lei de Emprendedores aprobada en 2013, que obriga a todos os clubes, incluídos os modestos ou os que traballan case en exclusiva coas categorías de base, a dar de alta no réxime xeral da Seguridade Social a todos os seus colaboradores, independentemente da súa relación con estas entidades. A reportaxe íntegra, unha dupla páxina, sobre a liga de fútbol da Costa da Morte tédela ao voso dispor no número 150 de Sermos Galiza, disponíbel nos pontos de venda habituais e na nosa loxa.


Summary: A longametraxe Reboiras. Acción e corazón comezará a rodarse nas vindeiras semanas e estrearase en 2020, levando a vida de Moncho Reboiras á pantalla. Testemuños de múltiples persoas que o coñeceron serán o cimento da primeira película sobre a última vítima mortal da ditadura franquista na Galiza. Eis un extracto da información publicada ao respecto no número 356 do semanario en papel Sermos Galiza.

Reboiras. Acción e corazón é o título da primeira película sobre a vida de Moncho Reboiras e que verá a luz no ano 2020. Nas vindeiras semanas, o equipo comezará as filmacións desta longametraxe documental que dirixe Alberte Mera García e que produce a Fundación Terra e Tempo de Estudos Nacionalistas. Múltiples persoas que coñeceron de primeira man a Moncho Reboiras e que partillaron con el diversos momentos da súa vida no plano persoal e político participarán no filme documental. Será a través dos seus testemuños como Mera pretende reconstruír a vida e a traxectoria de Reboiras, co obxectivo de crear un retrato fiel do histórico militante nacionalista, do contexto sociopolítico e das iniciativas que dinamizou. Ademais, o filme incluirá secuencias que recrearán momentos de relevancia na vida de Reboiras e que se realizarán en colaboración con Nós Produtora Cinematográfica Galega. Desta maneira, a obra comporase de entrevistas, da recreación de momentos clave e tamén de material de arquivo xa existente, así como de documentos recollidos a través do traballo de recompilación que actualmente están a desenvolver para a realización do guión e a concepción da obra. Nese sentido, a clave do filme é precisamente a presentación de Moncho Reboiras desde a vertente humana e política. Xa rematados os traballos da preprodución, comezarán coas filmacións nas vindeiras semanas. As gravacións arrincarán cunha entrevista conxunta ás dúas últimas persoas coas que Reboiras se atopaba antes de ser asasinado: Elvira Souto e Lois Ríos. Os tres estaban xuntos o 12 de agosto de 1975 nun piso de Ferrol cando se decataron da chegada da policía franquista e tiveron que emprender a fuxida. A equipa de traballo Será o quinto filme documental que dirixa Alberte Mera após as curtametraxes Camiño da Memoria (2011) e Deixádeas Pasar (2012) e as longametraxes documentais Clamor da Terra (2012) e Lume Novo (2013), estas dúas últimas tamén producidas pola Fundación Terra e Tempo de Estudos Nacionalistas e publicadas en libro-DVD. Mera forma parte ademais da redacción de Sermos Galiza. A equipa está conformada tamén por Roberto Vilameá, presidente da Fundación Terra e Tempo e responsábel da produción executiva deste filme. Xosé Lois Ledo estará na dirección de produción e Irene Pin, en produción e fotografía fixa. Marco Outeiro encargarase da edición e Marcos Paino estará á fronte do son e da posprodución de audio, mentres que a cooperativa Numax realizará a posprodución e a etalonaxe da película. Os investigadores e profesores Uxío Breogán Diéguez e Xoán Carlos Garrido serán os asesores históricos. O grupo tamén o compoñen a deseñadora multimedia Patricia Cid e o deseñador Daniel Chaves, así como a xornalista especializada en difusión cultural Paula Cermeño á fronte da comunicación. O cartel do filme é unha ilustración do artista gráfico Pablo Prado. Ademais, uniranse nos vindeiros días máis profesionais e artistas do sector audiovisual para completar os distintos aspectos necesarios da rodaxe. O proxecto conta cunha axuda da Deputación da Coruña, outorgada en concorrencia competitiva. Apresentan unha campaña de micromecenado A Fundación Terra e Tempo vén de anunciar unha campaña de micromecenado co obxectivo de acadar a cifra de 20.000 euros para poder rodar a primeira película. Todas aquelas persoas que desexen colaborar economicamente coa realización do filme poden facelo a través da páxina web www.reboiras.gal. A campaña de micromecenado estará activa a partir do día 1 de agosto e cada persoa que faga unha achega económica será considerada como "participante do filme", sendo nomeada como tal nos créditos. Desde a Fundación enviarán ademais ás persoas colaboradoras información puntual a través do correo electrónico sobre os avances dos traballos e das rodaxes. A campaña de micromecenado estará activa a partir do día 1 de agosto A quen realice unha doazón enviaráselle a película xunto coa reedición do libro Moncho Reboiras, o nacionalismo galego nos anos 70 nun novo número da revista Terra e Tempo, acompañada de fotografías da rodaxe e de novos documentos. Hai tres cantidades a escoller coas que poder colaborar para facer posíbel a película: 20, 50 e 200 euros. A quen opte pola segunda cifra, ademais de recibir o filme e o libro-revista, tamén se lle enviarán ao seu domicilio as obras completas de Bautista Álvarez en tres volumes e o documental Cine Clube Carlos Varela, dirixido por Ramiro Ledo. Quen decida facer a súa achega económica con 200 euros recibirá, a maiores dos materiais que se enviarán a quen colabore con 20 e 50 euros, unha reprodución en serigrafía numerada e asinada da obra óleo/cartón de Xoán Guerreiro Xurdeu a luz nunha longa noite de pedra (Xove, marzo de 2014). O micromecenado trátase dunha rede de financiamento colectivo que normalmente se leva a cabo a través de internet, aínda que a Fundación Terra e Tempo tamén dá a posibilidade neste proxecto de participar realizando un ingreso nunha conta bancaria e achegando previamente os dados de quen fai a doazón para que conste nos créditos da película en sinal de agradecemento. Este tipo de iniciativas empréganse cada vez máis na Galiza e no mundo para recadar fondos que permitan levar adiante proxectos maiormente de índole cultural e social a través da participación altruísta e recibindo a cambio unha serie de obsequios. En 2020 faranse 45 anos do asasinato de Reboiras O filme estrearase en 2020, cando se cumprirán 45 anos do asasinato de Moncho Reboiras. Foi na madrugada do 12 de agosto de 1975 cando, con só 25 anos, sufriu múltiples disparos da policía franquista no portal número 27 da rúa da Terra de Ferrol. Xosé Ramón Reboiras Noia convertérase moi cedo en destacado membro da Unión do Povo Galego (UPG), daquela como partido na clandestinidade. Foi ademais alicerce fundamental na organización de amplos sectores da sociedade galega en diversas frontes de actuación, como foi a sindical, a cultural ou a política. O réxime sabía das súas grandes habilidades para impulsar as organizacións de masas do nacionalismo galego, mais o propio Moncho tamén era consciente da crueldade do réxime e do perigo que el mesmo afrontaba. Será o primeiro filme documental sobre o último loitador galego morto en desigual combate contra Franco Esta é a historia que o audiovisual quere contar e, tal e como sinalan desde a Fundación Terra e Tempo, "será o primeiro filme documental sobre o último loitador galego morto en desigual combate contra Franco". Nese sentido, o título Reboiras. Acción e corazón pretende resgatar dúas características esenciais do protagonista que o definen como militante exemplar e que son precisamente a propia acción e o corazón, é dicir, a querencia pola Galiza e polo seu pobo. Así, a película tratará o proceso da toma de conciencia social e nacional por parte de Reboiras que o levaron a involucrarse activamente na Unión do Povo Galego para enfrontar a ditadura e conseguir unha Galiza libre e xusta, pasando así á acción política, é dicir, a traballar para organizar a sociedade e fortalecer o movemento nacionalista galego. [Esta reportaxe foi publicada no número 356 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A contaminación luminosa borra o ceo estrelado e produce graves danos no medio ambiente. Explícao Martin Pawley, da Agrupación Astronómica Io, quen asegura que provoca millóns de mortes de paxaros por choques contra edificios iluminados, dificulta as migracións nocturnas, a miúdo con consecuencias fatais, altera os procesos reprodutivos e de predación de moitas especies...

Duns anos para acó a contaminación luminosa deixou de ser unha queixa minoritaria das persoas que dedicamos tempo á astronomía para converterse nunha moi seria preocupación global. Logo de xa varias décadas de estudo dos efectos da luz artificial pola noite hai un amplísimo consenso científico sobre o seu impacto negativo na natureza. A luz artificial acaba coa clara diferenciación entre o día luminoso e a noite escura, características esenciais do noso planeta, inherentes aos seus movementos. Facer desaparecer a escuridade é unha pésima idea: a luz artificial pola noite mata. Provoca millóns de mortes de paxaros por choques contra edificios iluminados, dificulta as migracións nocturnas, a miúdo con consecuencias fatais, altera os procesos reprodutivos e de predación de moitas especies, prexudica as poboacións de insectos, decisivas para a supervivencia da vida na Terra... E o efecto non é só local, na proximidade das fontes de luz, pois esta propágase grandes distancias e por iso a pésima iluminación das vilas e cidades galegas afecta ecosistemas a ducias de quilómetros. Igual que negar o quecemento global Minimizar os perigos da contaminación luminosa é hoxe equivalente a negar o quecemento debido ao efecto invernadoiro ou a perda de biodiversidade: un puro exercicio de negacionismo criminal. Por se isto fose pouco, hai tamén un crecente corpo de evidencias científicas sobre o papel da luz pola noite na saúde humana provocando ou agravando diversas patoloxías, entre elas algúns tipos de cancro. Asumirmos que a luz artificial é un axente contaminante máis é o primeiro paso para poñerlle remedio ao problema. E o remedio é sinxelo, consiste en empregarmos só a cantidade de luz xusta para as actividades humanas, e só cando é preciso e onde é preciso. A principal organización do mundo na loita contra a contaminación luminosa, a International Dark-Sky Association, produciu un vídeo divulgativo, "Losing the Dark", que desde 2016 conta con versión en galego, "A perda da escuridade", promovida pola Agrupación Astronómica Coruñesa Ío coa colaboración da xornalista Belén Regueira como narradora. No web da Agrupación Ío temos unha sección sobre contaminación luminosa con outros recursos valiosos, como o caderno "Devolvámoslle a Galicia a Vía Láctea", coescrito por Salva Bará, Ana Ulla e o autor deste texto. Ademais, a Agrupación Ío produciu unha exposición, "A contaminación luminosa: depende de nós", que desde 2017 visitou máis de trinta espazos, incluído o parlamento galego. Calquera entidade ou institución que desexe exhibir estes paneis informativos pode contactar co grupo de traballo específico da agrupación a través do correo electrónico cl@agrupacionio.


Summary: VÍDEO | Os socialistas dan un lugar destacado ao ex-presidente Touriño no seu tradicional acto ante o busto de Castelao en Rianxo

Os socialistas dan un lugar destacado ao ex-presidente Touriño no seu tradicional acto ante o busto de Castelao en Rianxo En Rianxo, ante o busto de Castelao, como vén sendo habitual, celebrou este 25 de xullo o PSdeG o Día Nacional de Galicia, denominación oficial que os socialistas galegos recuperaron este ano en verbas do seu propio secretario xeral, Gonzalo Caballero, tras varios anos usando outras expresións. A presenza no acto cun papel protagonista do ex-presidente da Xunta Emilio Pérez Touriño, que secundou esa denominación, foi outra mostra da nova relevancia que os socialistas galegos quixeron darlle á data fronte a anos anteriores marcados pola inestabilidade interna no partido. Este mesmo mércores, pouco antes da súa intervención en Rianxo, Caballero, no cargo desde o pasado outono e polo tanto ante o seu primeiro 25 de xullo, transmitiu a través das redes sociais unha mensaxe en vídeo na que expresou o "compromiso coa nosa terra" dos socialistas galegos nun "Día Nacional de Galicia" que vinculou cos "valores do galeguismo e do compromiso coa igualdade de oportunidades en Galicia". Nesa mensaxe Caballero tamén quixo trasladar a súa "solidariedade coas vítimas de Angrois" e apoialas nas súas esixencias de investigación de todo o ocorrido. ▶ Aquí puedes ver la felicitación a los gallegos y gallegas del secretario general del @PSdeG, @G_Caballero_M. #DíadeGalicia ¡Parabéns! pic.twitter.com/bjPsuxxGfN — PSOE (@PSOE) 25 de julio de 2018 "Castelao, todos aqueles que fixeron da súa vida unha entrega na loita pola dignidade de Galicia, son patrimonio de todos", di Touriño Touriño lembrou na súa intervención, na que fixo repaso ao traballo dos socialistas por Galicia, que foi hai 18 anos, con el á fronte do partido, cando o PSdeG decidiu celebrar esta xornada ante o busto de Castelao en Rianxo. Honrando aos galeguistas históricos, dixo, "nos honramos tamén todos nós", argumentando que "hai algúns entre os nosos que cren que Castelao non é dos nosos", mentres que, ao tempo, hai outros que se intentan apropiar en exclusiva da súa figura. "Están profundamente equivocados", dixo Touriño, para quen "Castelao, todos aqueles que fixeron da súa vida unha entrega na loita pola dignidade de Galicia, son patrimonio de todos". Esa mellora da dignidade de Galicia, dixo, é a aspiración dos socialistas galegos. Pedro Sánchez: "Parabéns ás galegas e galegos no Día de Galicia, especialmente aos que están lonxe. Tendes motivos dabondo para sentir orgullo da vosa terra. Unha forte aperta" Este 25 de xullo, ao tempo que mensaxe gravada por Caballero era divulgada pola conta do partido a nivel estatal, tamén o presidente do Goberno central, o socialista Pedro Sánchez, divulgou unha mensaxe en Twitter en galego, como xa fixera ao recibir hai uns días na Moncloa a Feijóo: "Parabéns ás galegas e galegos no Día de Galicia, especialmente aos que están lonxe. Tendes motivos dabondo para sentir orgullo da vosa terra. Unha forte aperta". Parabéns ás galegas e galegos no #DíaDeGalicia, especialmente aos que están lonxe. Tendes motivos dabondo para sentir orgullo da vosa terra. Unha forte aperta. pic.twitter.com/oX9f9jCVw0 — Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) 25 de julio de 2018


Summary: A Conferencia Internacional de Whistleblowers celebrada en Ámsterdam reivindica a condición destes heroes anónimos e apela á necesidade de estalbecer marcos lexislativos que garantan a protección destes actores sociais. O desenvolvemento de ferramentas informáticas de software libre para a filtración anónima de documentos está a medrar. Non só se interesan polo seu uso medios e activistas, senón tamén as propias administracións públicas.

Se xuntásemos nunha mesma sala o xornalista encargado das publicacións dos cables filtrados por Wikileaks no diario Le Monde, o cofundador de YanukovichLeaks, unha ex oficial do MI5 fuxida durante anos por denunciar a axencia de intelixencia británica, os desenvolvedores de Globaleaks -a primeira plataforma en código aberto para o intercambio de información de forma anónima- e un membro do equipo legal de Edward Snowden, xunto a decenas de xornalistas especializados en investigación, expertos en seguridade informática, avogados, activistas e algún que outro cidadán disposto a arriscar a súa vida por facer públicas as irregularidades das que é testemuña desde o seu posto nunha Administración Pública ou unha empresa privada; se os xuntásemos a todos, é posible que máis dun Goberno suspicaz se botase a tremer.Así é que tan ilustre audiencia reuniuse recentemente na cidade de Ámsterdam con motivo da primeira Conferencia Internacional de Whistleblowers (Internacional Whistleblowers Conference), onde quedou patente que o tradicional papel dos medios de comunicación como xeradores de noticias se desdebuxa para fundirse nun novo modelo informativo que, en colaboración con cidadanía anónima, flúe entre o xornalismo de investigación de toda a vida, as ferramentas informáticas de última xeración e as pantanosas augas da transparencia corporativa e institucional. O que non sabemos é se algunha axencia de intelixencia se molestou en mandar algún espía até a capital holandesa.O estigma de denunciar o teu propio gobernoAnnie Machon toma o escenario da sala principal do Pakhuis de Zwijger sen dubidalo, coa seguridade de quen sabe que fixo algo ben. Percorre o mundo desde hai anos impartindo charlas e participando en debates sobre transparencia informativa, activismo cidadán e defendendo o indispensable papel que os whistleblowers teñen para a sociedade.Un tema que coñece ben de preto esta exoficial de intelixencia do MI5 que tivo que abandonar o seu posto de traballo xunto á súa parella de entón, o axente secreto David Shayler, para axudalo a denunciar presuntas actuacións criminais dentro da axencia de intelixencia do Reino Unido. Entre elas Shayler descubrira o pago por parte do MI6 a un axente involucrado no intento de asasinato do líder libio Muammar Gaddafi.Aquel mes de agosto de 1997, a parella recibía a esperada chamada por parte dos xornalistas do diario Daily Mail cos que levaban meses traballando: a exclusiva sería publicada en tres días. En apenas unhas horas colleron as súas maletas e fuxiron á cidade holandesa de Utrecht, a partir de entón comezou unha fuxida que os levou a vivir ocultos durante un ano en distintas localidades europeas e outra tempada de exilio en París. Normalmente o informador acaba converténdose na propia vítima da historia; é culpabilizado mentres que aqueles que infrinxen as leis non son nin tan sequera cuestionadosTras oito anos de litixios, a ex MI5 goza agora do que ela considera simplemente "exercer os meus dereitos democráticos e liberdade de expresión". Atrás quedan as ameazas, arrestos e xuízos -mesmo aos seus achegados, aos xornalistas e a quen lles apoiaron-, anos e anos de illamento, sen poder traballar, vivindo co estigma de ser unha traidora para algúns, unha heroína para outros. "Acabas aprendendo a vivir con iso", confesa.Con todo, o perfil habitual de quen valentemente decide denunciar unha irregularidade da que é testemuña na súa contorna laboral ou social está máis afastado dos focos e as grandes audiencias ás que está xa habituada Machon. Normalmente o informador acaba converténdose na propia vítima da historia; é culpabilizado mentres que aqueles que infrinxen as leis non son nin tan sequera cuestionados. "A realidade é que as autoridades perseguen os informadores para disuadir a futuros informadores", denuncia a ex MI5.Esta desprotección xurídica leva inevitablemente un efecto persuasivo sobre aquelas testemuñas de malas condutas, posibilitando que estas se perpetúen no tempo. Así, un feble sistema xudicial non só deixa desamparados os filtradores de información, senón que ademais os condena á exclusión social, profesional e económica. Un risco que non todo o mundo está disposto a asumir.España, á cola europea en protección para os denunciantesA pesar de que a nivel internacional existe xa certo consenso ao redor da figura do whistleblower, a inclusión de medidas lexislativas na Unión Europea para a súa protección, foi nas últimas dúas décadas, lenta e desigual dependendo do país comunitario en cuestión.Segundo o informe da ONG anticorrupción Transparency International Whistleblowing in Europe: legal protections for whistleblowers in the EU de 2013 tan só Reino Unido, Luxemburgo, Romanía e Eslovenia posúen unha cobertura lexislativa "avanzada" en canto á protección de filtradores de información. Nesta clasificación, España atópase entre o sete dos 27 estados membros que non contan con ningún tipo de lexislación ou esta é moi limitada. España atópase entre o sete dos 27 estados membros que non contan con ningún tipo de lexislación ou esta é moi limitadaMentres a PIDA (Public Interest Disclosure Act) británica protexe a "practicamente todos os empregados no goberno, o sector privado e ONGs" e mesmo contempla a posibilidade de que o denunciante reclame compensacións económicas en caso de ser prexudicado económica ou moralmente "un referente lexislativo a nivel europeo e mundial" España "non conta con ningunha lexislación global para protexer a empregados do sector público e privado das represalias por denunciar delitos", denuncia o informe de TI.É máis, nin tan sequera existe unha "cultura palpable" nos empregados e na cidadanía de denunciar os devanditos delitos. Desde TI relacionan esta falta de implicación co feito de que calquera cidadán que denuncie unha actividade delituosa ha de confirmar a súa declaración persoalmente ante as autoridades. Unicamente a lei española ampara o anonimato dos cidadáns que denuncien conflitos de intereses que incumben a oficiais de alto grao e membros do goberno. A Fiscalía tentou que se abrise unha investigación aos medios que publicaron os correos do ex presidente de Caja Madrid, determinantes para probar irregularidadesAsí, por exemplo, nun dos maiores casos de filtración de documentos na historia do noso país, os correos de Blesa, a Fiscalía tentou a comezos deste ano que se abrise unha investigación aos medios de comunicación que publicaron os correos do ex presidente de Caja Madrid, os cales foron determinantes como proba das súas prácticas irregulares na entidade bancaria.A pesar das repetidas recomendacións a España desde 2006 por parte da OECD (Organización para a Cooperación e Desenvolvemento Económico) e máis recentemente polo Consello de Ministros dos Estados Membros a Unión Europea [Recommendation CM/Rec(2014)7, 30 de abril de 2014], tampouco "existe unha aparente iniciativa por parte dos líderes políticos de implementar devandito marco de seguridade xurídica" continúa o informe.É certo que a sociedade española exerce desde hai uns anos unha presión cada vez maior desde as rúas, con todo, a maioría da cidadanía segue percibindo como inefectivos as canles de denuncia habituais e as principais axencias anticorrupción gozan de niveis de popularidade bastante baixos. Precisamente, a corrupción, que é o que a cultura do whistleblowing trata de previr, "é un factor crucial no declive da apreciación da calidade democrática que atravesa España actualmente", conclúe o informe da ONG.Non se trata de incentivar unha cultura do chivatazo senón de que dar a voz de alarma ante actos corruptos e ilegais torne nun deber tanto para os medios de comunicación e lexisladores como para a sociedade civil. Un cambio cultural que require dunhas leis o suficientemente solventes para garantir a protección dos informadores, así como efectividade na investigación posterior dos devanditos delitos, para que o esforzo e compromiso dos cidadáns non sexa en balde e deixe impunes aos verdadeiros culpables.Whistleblowers tecnolóxicosO desenvolvemento tecnolóxico tamén lidera, en ocasións, a senda do cambio social. Nos últimos anos estamos a ser testemuñas da aparición de plataformas informáticas cuxo obxectivo é transformar a información que manexa a sociedade civil en acción, ao posibilitar a filtración de documentos de forma totalmente anónima que proben presuntas malas prácticas dentro das institucións públicas ou empresas privadas.Máis aló de Wikileaks -a estrela mediática das plataformas de filtracións-, xurdiu un novo movemento de novas iniciativas en código aberto como é o sistema desenvolvido por Globaleaks, o cal é utilizado xa por unha quincena de iniciativas en países de todo o mundo, incluída a holandesa Publeaks que colabora con máis de 40 medios nacionais e locais, ou a recentemente chegada a España Fíltrala, que ten un acordo con catro cabeceiras do Estado: eldiario.es, Diagonal, La Marea e Mongolia."O modelo internacional-global proposto por Wikileaks non chegaba até contextos locais, cando de feito, temos acreditado que os 'leaks' locais son máis poderosos que 'leaks' globais", así xurdiu a idea de empezar a facer plataformas locais de whistleblowing, explican desde Fíltrala. "En España a corrupción é rampante, á vez que a poboación está bastante decatada sobre o uso da Internet como ferramenta de acción social", polo que unha iniciativa como esta ten moitas opcións de éxito. "A veracidade reside no propio contido e estrutura dos documentos, as filtracións deben falar por si mesmas""Cremos que a veracidade reside no propio contido e estrutura dos documentos, as filtracións deben falar por si mesmas. Este é uns dos alicerces do 'xornalismo científico' que tentamos practicar", explica Pedro Noel, un dos impulsores da plataforma. "Pero non se trata simplemente de conseguir unha exclusiva que cope as cabeceiras dos medios, as grandes filtracións son as máis mediáticas, pero tamén necesitamos transparencia desde dentro dos gobernos e institucións", reivindican desde Globaleaks. "O xornalismo de investigación está a se converter máis que nun traballo, nun deber da sociedade"O caso Snowden e Wikileaks foron "un punto de partida bo e necesario" para o fenómeno das filtracións, que demostrou "o gran impacto social que poden ter os cidadáns como informadores desde dentro das institucións, e contribuíu ao debate sobre que riscos han de ser avaliados e que medidas han de ser tomadas respecto diso, por exemplo, mellores softwares de seguridade" apunta Giovani Pellerano, desenvolvedor da ferramenta e membro fundador do Hermes Center for Transparency and Dixital Human Rights -organización corresponsable da Conferencia- e que apenas alcanza a trintena, como a maioría dos informáticos presentes. "Ademais de xornalistas, grupos activistas e ONG, tamén as Administracións Públicas, en países como Italia ou Tailandia, están a empezar a solicitar a nosa tecnoloxía" sinala Pellegrini.Asistimos a unha nova situación informativa onde o cidadán xa non é un mero receptor de información máis ou menos activo senón unha valiosa fonte de información cun valor clave para o resto da sociedade; onde xa non son as grandes corporacións de medios as que destapan escándalos senón organizacións sen ánimo de lucro como a estadounidense 100 Reporters ou a serbia Pitalla (O chifre) e onde, tal e como afirma un dos reporteiros tras a plataforma ucraína YanukovichLeaks, Dmytro Gnap "o xornalismo de investigación está a se converter máis que nun traballo, nun deber da sociedade".


Summary: Substitúe no cargo a Miguel Penas tras recibir un 87% dos votos favorables no proceso electoral levado a cabo pola Associaçom Galega da Língua

Eduardo Sanches Maragoto converteuse esta fin de semana no sétimo presidente da Associaçom Galega da Língua (AGAL), logo da celebración das eleccións ao Consello da entidade. O novo dirixente encabezaba a candidatura Polo Novo Consenso, que obtivo 101 votos a favor polos sete en contra dos 118 participantes nuns comicios nos que houbo tamén sete votos en branco e un nulo. Sanches Maragoto substitúe así na presidencia da AGAL a Miguel Penas tras recibir un 87% dos votos favorables nun proceso electoral na que a candidatura Polo Novo Consenso inclúe no seu programa a proposta de confluencia normativa que foi debatida na plataforma Loomio ata hai poucos días e na que o 74% das persoas participantes -todas elas socias e socios da Associacçom- mostraron o seu interese na iniciativa. A nova directiva aposta pola "continuidade" no traballo da directiva saínte A candidatura elixida sempre manifestou a súa intención de "dar um passo à frente para continuar o trabalho da diretiva sainte" e inclúe no seu programa "praticamente todas as propostas colocadas polos sócios e sócias na ferramenta on-line para elaborar de maneira co-participada o programa e as linhas de açom". Ademais, a que será nova dirección da AGAL asegura que se terán "em conta certos aspetos para completar outras propostas ou já aparecem aglutinadas com outros pontos do programa que figuram no programa". Ademais de Sanches Maragoto, no equipo dirixente inclúense Carlos Quiroga, Eliseu Mera, José Calleja, Susana Arins, Jon Amil, Ricardo Gil e Xico Bugueiro. A directiva aposta pola continuidade, así como por engadir novos obxectivos a esta nova andaina. Así, garante o seu compromiso de "trabalhar para a elaboraçom de umha proposta de confluência normativa", ademais do "acompanhamento da Lei Paz-Andrade (LPA)" ou a "vinculaçom reintegracionismo e identidade galega". Respecto da LPA, os obxectivos baséanse en catro eixos: "ensino, conhecimento mútuo Galiza-Lusofonia, trocas de ámbito audiovisual e outros". Ademais, a principal área de continuidade será a Através Editora, a cal iniciará unha nova etapa baixo a dirección de Valentim Fagim, que buscará "garantir a ediçom de onze livros por ano e ao menos umha coletánea internacional".


Summary: Unha iniciativa argallada por nais, pais, profesorado e escolares de todo o País polo mantemento das escolas rurais e que se fixo pública a través das redes sociais logra repercusión en Catalunya, Euskal Herría, Franza, México ou Finlandia

Con fragmentos do Poema pedagóxico de Makarenko construíu Pedro Seoane, de San Sadurniño, o barco que enviou desde a emigración, en Murcia, para que navegase canda outros 2.999 polas augas do río Miño, reivindicando unha educación pública e de calidade na Galiza e, nomeadamente, no rural. Victoria Romero e Carla Nóvoa, veciñas de Cee, enviaron máis dun milleiro de barquiños pequenos colocados sobre a maqueta dun centro de ensino. A iniciativa está inspirada nun conto xaponés que concede un desexo a quen o pida confeccionando mil grullas con papel e que serve para reivindicar a paz todos os 6 de agosto desde 1999, recordando que o mesmo día en 1945 lanzaron a primeira bomba atómica sobre a cidade de Hiroshima. A variante que se desenvolveu na Galiza partiu do maxín da educadora social Palmira Castro, veciña da Costa da Morte e que traballa nun colexio de Fisterra; e do concello de Castelo de Miño, gobernado por Xurxo Rodríguez (BNG), coa colaboración do CEIP do lugar e de asociacións de nais e pais de todo o País. O que fixeron foi un chamamento a través das redes sociais a que desde distintos puntos non só da Galiza senón a nivel internacional se construísen barquiños de papel até xuntar un milleiro para os soltaren no río @s escolares. Porén, deseguida comezaron a chegar embarcacións de todos os tamaños e cores de todas partes: alén de territorios españois, tamén viñeron desde Catalunya, Euskal Herria, Italia, Franza... e mesmo México, Arxentina ou Finlandia. A "escusa pueril" da crise Así até que a peculiar 'flota' en defensa do ensino público na Galiza reuniu 3.000 barcos, tres veces máis das que @s impulsor@s da acción pensaban xuntar. Todos os barcos --tamén houbo quen confeccionou dornas ou piragüas-- foron á auga este domingo, cadrando coa celebración da feira mensal de artesanía de Castrelo. "Estamos a asistir a un menosprezo da escola amparado na escusa pueril da crise", enfatizou Ramón Méndez, director dun centro educativo de Vigo mais que desenvolveu en colexios rurais boa parte da súa traxectoria profesional e que se ocupou da leitura do manifesto co que se pechou a actividade en Castrelo de Miño. Destacou a forma de vida "diferenciada" que se dá no rural da Galiza e vinculou a supervivencia destas poboacións cunha aposta en firme polas escolas que nelas se asentan. Pola súa banda, Palmira Castro deixou claro que "non imos esquecer nunca a nosa reivindicación: unha escola pública e de calidade, que sexa tamén creativa e que poña en valor o rural".


Summary: A alcaldesa da cidade, Inés Rey, xustifica a decisión polo contexto da pandemia, mais asegura que as maxestades visitarán ás crianzas de todos os barrios. Nas celebracións deste Nadal terán especial importancia as vítimas do coronavirus.

As festas deste ano serán diferentes para toda a sociedade galega pero en especial para as crianzas, que empezan a ver como quedan canceladas actividades que xa eran tradición. Mentres as e os maiores debaten sobre quen vai asistir á cea de Noiteboa ou ao xantar de Ano Novo para cumprir cos máximos que marque a Xunta, xa hai unha cabalgata de Reis que se deu de baixa da axenda de Nadal. A alcaldesa da Coruña, Inés Rey, anunciou esta sexta feira que este ano os Magos non recorrerán as rúas da cidade nun evento masivo como viña sendo habitual. O motivo non é outro que a pandemia, a imposibilidade de manter as distancias de seguridade nun eventos destas características e o risco de contaxios. Polo tanto, nunha das sete grandes cidades do país xa se confirma que non se verán carrozas e lanzamento de caramelos nas rúas. Porén, asegurou que os Reis agardados polas crianzas visitarán os distintos barrios. "Os Reis Magos chegarán a todos os barrios e toda a rapazada poderá velos", explicou nunha comparecencia na que estivo acompañada pola concelleira de Turismo, Diana Cabanas. Así mesmo, sobre as accións organizadas polo Concello, Rey comentou que van estar dedicadas a lembrar "a todas as persoas que faleceron neste fatídico 2020". Homenaxe ás persoas anónimas Igualmente está previsto que se lle faga unha homenaxe ás "persoas anónimas que nos coidaron durante o confinamento para amosarlles o noso agradecemento". Así falou de todas e todos os traballadores dos servizos básicos que non deixaron os seus postos mentres o resto da poboación permanecía na casa. Será unha representación desas cidadás a que acenda o alumeado de Nadal a próxima sexta feira 4 de decembro. Ademais, mantendo a outra tradición de incorporar cada ano unha figuriña ao Belén municipal, a rexedora avanzou que a protagonista vai ser unha persoa anónima, unha muller aplaudindo como "símbolo dos aplausos que cada día rompían o silencio da cidade". Haberá algunhas actividades en puntos como a praza de María pero, nestas festas "atípicas", "o importante será coidar da saúde de todas e todos".


Summary: Fala Ceibe presenta alegacións ao regulamento do organismo comarcal berciano para que se facilite o uso do galego nas relacións coa cidadanía.

O colectivo cultural Fala Ceibe vén de presentar alegacións ao regulamento de organización do Consello Comarcal do Bierzo para que este organismo recoñeza o uso administrativo do galego e pule polo "bilingüismo" real. "Propoñemos o recoñocemento expreso do bilingüismo berciano", resumen. Así, Fala Ceibe presenta unhas propostas de modificación nas que propón que no artigo 3 se inclúa que "en base aos mandatos do Estatuto de Autonomía de Castela e León (ar. 5.3) e da Lei da Comarca do Bierzo (art. 1.4) o Consello Comarcal practicará o bilingüismo administrativo". No artigo 75 pide que se estableza que "para facilitar a participación da cidadanía posibilitarase o bilingüismo (castelán/galego) mediante o uso oral e escrito (papel, informático, electrónico e telemático)", así como que "o dereito á información pública exercerase favorecendo o bilingüismo mediante a progresiva divulgación dos dous idiomas do Bierzo con recoñecemento legal".


Ás veces, as temáticas socialmente rechamantes poden ser unha trampa: non abonda con enviar unha mensaxe "correcta" se non vai envolta nun envoltorio formal que a xustifique. Iago Hermo, o autor de Papagena -música e libreto- parece ter caído na urxencia de comentar algo sobre a cuestión da violencia de xénero sen ter en conta as máis básicas leis dramáticas que deben rexer calquera espectáculo teatral, musical ou non. Papagena / Produción: ButacaZero / Dirección: Xavier Castiñeira / Dirección musical: Iago Hermo / Elenco: Esperanza Mara e Jacobo Rubianes / Auditorio de Rianxo, 3-09-2022. Preestrea Papagena carece de desenvolvemento dramático e limítase a darlle voltas aos tópicos máis primarios sobre a cuestión do machismo, presentando personaxes planos, sen profundidade, e repetindo unha e outra vez unha única situación que non evolúe e que condena o espectáculo a un estatismo adormecedor. En certa forma, incluso se pode dicir que a obra banaliza un tema tan delicado e relevante como este, ao transformalo nunha caricatura incapaz de escapar dos lugares comúns. Resulta unha mágoa, especialmente porque o apartado musical da obra é non só interesante, senón bastante audaz nun eclecticismo que lembra algúns compositores nórdicos e na construción poliédrica do espazo acústico que xera a obra. En xeral, o proxecto está moi ben executado atendendo as premisas das que parte: desde a concepción dun espazo escénico "portátil" -obra de Ana Arteaga- que renuncia a toda iluminación que non proceda da estrutura de neón que configura a escenografía, até os figurinos de Diego Valeiras, que en poucos trazos é quen de conseguir que o público lembre as personaxes de A frauta máxica mozartiana, na que se basea a obra de Hermo. Os cantantes, especialmente Jacobo Rubianes, estiveron ben a respecto da parte musical dos seus papeis, aínda que a parte dramática non puido ir moi lonxe -como a dirección de Xavier Castiñeira- por mor da inmobilidade do texto, que non permite maiores alegrías que as de cumprir coa partitura. A idea que subxace a este proxecto é a de construír unha especie de "ópera de peto" que poida representarse facilmente en vilas pequenas ás que habitualmente non chega a ópera. Un proxecto que ten unha parte didáctica nada desdeñábel e que podería contribuír ao enriquecemento da escena galega. E a montaxe de ButacaZero cumpre con todos os requisitos para executar o propósito con éxito. Mágoa que a torpeza do libreto non consiga rematar ben o traballo.


Summary: Os vigueses queren acabar coa súa longa seca anotadora no campo do poderoso Sevilla namentres que Víctor Fernández xógase o seu posto en Riazor ante o Athletic.

Após parar por Nadal volve o fútbol de elite con difíciles citas para os dous representantes de Galiza na Primeira división estatal, encontros que ademais poden afundir a Celta e Dépor, que non pasan por un bo momento e chegan a este regreso moi necesitados de puntos. Ambos xogan este sábado. Ás 18.00, no Pizjuán, o Celta mídese a un dos mellores equipos do curso, o Sevilla de Emery. Chega a este choque o conxunto vigués en crise de ataque, xa que suma case 600 minutos sen marcar, o que o afastou dos postos europeos. A maiores, non poderá contar co seu dianteiro Larrivey, sancionado con catro encontros por insultar ao árbitro no último encontro, algo que nega. Pola súa parte, as 22.00 en Riazor o Dépor recibe ao sempre complicado Athletic, moi recuperado logo dun frouxo inicio de curso. Polo contrario, os branquiazuis seguen na zona baixa e sen atopar o nivel, o que en caso de non lograr a vitoria ante os vascos podería significar o cesamento do seu adestrador, Víctor Fernández, que recupera a Salomao, que entra nunha convocatoria por primeira vez no curso namentres se esperan reforzos, co dianteiro Oriol moi preto da Coruña.


Summary: Manuel Martín García, médico e voceiro da plataforma SOS Sanidade Pública, prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

Desde a Consellería de Sanidade e o Sergas acusan a Plataforma SOS Sanidade Pública de dedicarse unicamente a protestar sen propoñer medidas para afrontar a crise sanitaria. Pois ben, aí van cinco grupos de medidas factibles e susceptibles de se aplicar se houbese vontade política. Estas propostas son un resumo das que presentamos hai máis de dous anos no Consello Técnico da Atención Primaria xunto con diferentes grupos profesionais que traballan ou deberían facelo na Atención Primaria (AP). A resposta do Sergas foi metelas nun caixón. 1.—Incrementar os recursos humanos e orzamentarios. O orzamento da Atención Primaria debería crecer ata 25% do total sanitario. O actual 11,9% é absolutamente insuficiente para manter o modelo de AP e menos aínda para recuperalo. Estes recursos deberían provir dos 500 millóns de euros dos fondos europeos para a recuperación dos sistema sanitario e da para AP trala epidemia da Covid. É necesario recuperar as case 1.000 prazas recortadas pola Xunta de Galicia desde o ano 2008. Ampliar a composición dos equipos dos Centros de Saúde incrementando as prazas de enfermería, fisioterapia e traballo social, mais tamén incorporando novas categorías profesionais como psicoloxía, logopedia, atención temperá ou farmacia de Atención Primaria. 2.—Recuperar a capacidade de xestión da AP liberándoa da subordinación as xerencias e xefaturas de servizo hospitalarias. A Atención Primaria debería contar con xerencias propias dotadas de orzamento propio e con capacidade para planificar de xeito autónomo os seus recursos e a distribución dos mesmos de acordo aos problemas e necesidades de cada localidade ou centro. Os coordinadores e coordinadoras dos centros de saúde deberían designarse de acordo a criterios de equidade, mérito e capacidade e non de afinidade ideolóxica como na actualidade. 3.—Cambiar a estrutura das Áreas Sanitarias. Carecen de capacidade para planificar e organizar unha Atención Integral. Esas áreas deberían coordinar as actividades asistenciais e os programas de promoción, prevención, rehabilitación e o traballo comunitario dos centros de saúde, hospitais, servizos de Saúde Pública (vixilancia, epidemioloxía e control das pandemias), Traballo Social e a Atención á Dependencia (prestar atención as residencias de maiores). 4.—Desenvolver o modelo de Saúde Comunitaria. É necesario dar prioridade ás actividades sobre os principais determinantes da saúde, incorporando ás institucións locais como concellos, deputacións ademais doutros entes territoriais e organizacións sociais para que inclúan a saúde en todas as políticas locais. É necesario planificar os recursos e deseñar plans, programas e actividades das áreas sanitarias e centros de saúde en función dos principais problemas e necesidades da poboación. Para iso e necesario garantir a participación social e profesional nas actividades de planificación e control da Atención Primaria, creando e desenvolvendo os Consellos de Saúde. 5.—Desmedicalizar os Centros de Saúde, mellorar a calidade da atención e incrementar a eficiencia. Urxe redistribuír a demanda asistencial que recae indebidamente sobre a consulta médica 80% do total) para desmasificar as consultas que nunca deberían superar os 30 pacientes e ampliar o tempo de consulta por encima dos 10 minutos. Para iso é necesario establecer criterios claros para distribuír a demanda da poboación entre as diferentes categorías profesionais definindo o papel das diferentes categorías presentes nos equipos dos centros de saúde. Tamén cómpre acabar coas listas de espera establecendo un máximo de 48 horas para recibir atención, de 24 horas en caso das urxencia. Acabar coa burocracia delegada desde os hospitais sobre a Atención Primaria, tal como facer receitas, solicitar ambulancias, baixas laborais, certificacións, etc. E reforzar os servizos administrativos para facilitar a comunicación e as consultas telefónicas e telemáticas que deberían ter un carácter complementario. 6.—Poñer a Atención Primaria no eixo do sistema. As actuacións dirixidas ás enfermidades e problemas de saúde (Procesos Asistenciais) deberan controlarse desde a Atención Primaria, elaborando protocolos de actuación comúns para a primaria e a hospitalaria. É importante garantir a capacidade resolutiva da Atención Primaria suprimindo as barreiras de acceso ás probas diagnosticas e terapéuticas (a solicitar de acordo a protocolos comúns), mellorar o equipamento e facilitar a realización de cirurxía menor ambulatoria e outras técnicas nos centros de saúde.


Summary: A sala do Contencioso-administrativo do TSIB ditou tres sentenzas contra a norma aprobada polo Govern en 2013 e que xerou unha amplisima contestación social nas Illas. A norma elaborouse tendo como modelo o 'decretazo' da Xunta.

O Tribunal Superior de Xustiza de Baleares (TSXB) declara nulo o decreto que regula a aplicación do TIL (Tractament Integrat de les Llengües) no ensino non universitario. Unha norma que coa desculpa de implantar o "trilingüismo" marxinaba o idioma catalán , segundo gran parte da sociedade balear, que protagonizou unha ampla e multitudinaria resposta contra o 'decretazo'. O 'decretazo' do trilingüismo, copiado do galego , deixaba no 33% a presenza do catalán nas aulas Segundo o auto do TSXB, a sala do Contencioso-administrativo ditou tres sentenzas nas que estima os recursos presentados por STEI, CCOO e UGT contra a norma aprobada polo Consell de Govern en abril de 2013. As resolucións están avaladas polos 5 maxistrados da sala, sen votos particulares. O Govern, sinala o auto, non consultou á Universidade sobre esta norma malia que no propio estatuto de autonomía se consagra a esta institución como órgano consultivo preceptivo en todo o que atinxe á regulación do idioma propio. O Tratado integrado de linguas, un 'decretazo' do trilingüismo copiado do galego e que deixaba no 33% a presenza do catalán nas aulas; e para apoiar @s milleiros de docentes que fan greve indefinida desde o 16 de setembro en contra dunha norma aprobada, segundo o Govern, "porque é importante saber inglés". As manifestacións máis multitudinarias da historia de Baleares, folgas no ensino cun amplo seguimento, mobilizacións, ducias de actos de todo tipo... a oposición a este decreto mobilizou a milleiros de persoas. O Tratado integrado de linguas, un 'decretazo' do trilingüismo copiado do galego e que deixaba no 33% a presenza do catalán nas aulas; e para apoiar @s milleiros de docentes que fan greve indefinida desde o 16 de setembro en contra dunha norma aprobada, segundo o Govern, "porque é importante saber inglés".


Summary: O sector dos socialistas que aposta por presentar "unha alternativa" no Congreso Nacional asegura que "nuns días" terá "concretada" a súa opción. Mentres, Caamaño descarta enfrontarse ao actual secretario xeral, que chama á "integración" e advirte de que "os desafíos están fóra do partido"

A pouco máis dunha semana de que expire o prazo o sector crítico do PSdeG asegura non tirar a toalla na procura para poñerlle nome e apelidos á súa "alternativa" á candidatura e proxecto do actual secretario xeral e candidato á reelección, Pachi Vázquez. Coa actual dirección reforzada tras o congreso federal do PSOE, as quinielas sobre posibles candidatos son múltiples pero delas xa caeu un, o do ex ministro de Xustiza e presidente do partido na Coruña, Francisco Caamaño, que confirmaba este martes na Cadena SER que non encabezará unha lista para enfrontarse a Vázquez. Neste contexto, nomes como o do alcalde de Ourense, Francisco Rodríguez, a líder da oposición no Concello da Coruña, Mar Barcón, o presidente da Deputación de Lugo, José Ramón Gómez Besteiro, ou mesmo o da concelleira viguesa e parlamentaria no Congreso Carmela Silva ou o deputado Xoaquín Fernández Leiceaga continúan sobre a mesa. "Hai contactos entre moita xente pero aínda non callou ningún nome", admite un membro destacado deste sector crítico quen, en todo caso, dá por "seguro" que en poucos días se coñecerá quen asume o liderado da corrente. "É bastante razoable que exista unha alternativa no congreso galego e é tamén bastante razoable que se concrete nestes días", resume. Tranquilidade relativa no entorno de Vázquez Este movementos óllanse con relativa tranquilidade no entorno do secretario xeral, reforzado tras a vitoria de Alfredo Pérez Rubalcaba no congreso de Sevilla, toda vez que a práctica totalidade dos críticos galegos apoiaron abertamente a Carme Chacón. Nesta liña, na rúa do Pino obsérvase con atención a busca de candidato alternativo como un proceso que mesmo pode chegar a reforzar a Vázquez. En opinión dos partidarios do secretario xeral o mero feito de que aínda se barallen nomes debilita a alternativa. Non obstante, entre os seus cálculos dáse por descartada case por completo a posibilidade de que ao Congreso Nacional da segunda fin de semana de marzo chegue só a candidatura continuísta. Pachi Vázquez descarta "pugnas" e chama a "concentrar as enerxías" na "alternativa ao PP Así e todo, o propio Pachi Vázquez dirixíase onte directamente aos críticos durante a presentación pública do relatorio marco do Congreso para instalos a facer un esforzo de integración. Afirma o líder socialista que, con independencia de quen gañase e quen perdese en Sevilla, en Galicia "o contador está a cero" e aquí "o desafío non está dentro do partido", senón "fóra", na "construción dunha alternativa ao PP". "Desde xa, todas miñas enerxías están encamiñadas á busca de acordos para facernos máis fortes", afirma o socialista quen, ao tempo, rexeita a existencia de "pugna" ningunha no seo do partido, tampouco "con ningún alcalde", especificou ao ser cuestionado por posibles tensións co vigués Abel Caballero. O discurso conciliador de Vázquez foi secundado pouco despois polo voceiro socialista no Parlamento, Abel Losada, en cuxa opinión tras o congreso de Sevilla "todos os participantes fixeron unha manifestación a favor da unidade e sabendo" que "o obxectivo é tentar axudar a solucionar os problemas da xente". "Este dicurso xeral para toda España vale tamén para Galicia", conclúe.


Summary: Unha manifestación convocada pola CIG percorreu este sábado as rúas de Compostela. A palabra de orde, Por unhas pensións dignas e garantidas. A central nacionalista reanuda así as mobilizacións de pensionistas cunha advertencia: "Non estamos dispostos a que o sistema público se convirta nun sistema de caridade".

"Feixoo, déixate de narcos / e defende os nosos cartos" foi unha das consignas máis coreadas polos milleiros de asistentes á marcha, en que tamén se cantou "non, non, non / ao roubo das pensións" ou "non faltan cartos / sobran ladróns". O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, afirmou en declaracións aos medios de comunicación que "a sociedade está baixo ameazas constantes de deterioro das pensións públicas". "Entendemos que o calendario de reformas do actual Goberno implica estender a idade de xubilación", afirmou, "e eliminar o dereito a facelo aos 61 anos. Supón a continuidade coas reformas de 2011 e 2013, que provocaron un empobrecemento xeralizado das pensións". Carril alertou da "pretensión descarada de que os plans privados de pensións substitúan a necesidade dunhas pensións públicas. "Mais nós entendemos que o o dereito a unha pensión pública digna é un dereito fundamental, a conquista de moitas décadas de loita obreira", concluíu. Á manifestación asistiu a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, quen afeou ao Goberno de Pedro Sánchez que aínda non derrogase as "contrarreformas laborais" que están a retallar dereitos. "Non pode haber unha axenda social se non se recuperan os dereitos das pensións", engadiu, antes de reclamar o restabelecemento da idade de xubilación nos 65 anos.


Summary: O vídeo sobre o refraneiro popular que creou e subiu a Concellaría de Cultura alcanzou xa 11.000 persoas en 4 días, leva case 5.000 reproducións.

"Non hai lúa como a de xaneiro nin amor coma o primeiro", "En xaneiro, lume na lareira e porco no fumeiro", "En xaneiro xéase a auga nun caldeiro",... Estes son algúns refráns que andan a percorrer as redes sociais de Ponteareas. A iniciativa que xurdiu, no mes de novembro, da Concellaría de Cultura para fomentar o coñecemento e compartir entre o departamento e a cidadanía o refraneiro, comeza a coller forza nas redes sociais. No mes de novembro, apenas foi unha imaxe con algúns refráns; en decembro, xa se converteu nun vídeo con algúns máis sobre o mes de Nadal; e, en xaneiro, achegou unhas fotografías das mañás de xeada que ilustraron de maneira gráfica os ditos. "Comezou como unha actividade pequena para ir mantendo a programación cultural nestes tempos complicados para a actividade presencial e comeza a se converter nunha das nosas iniciativas máis secundadas dos últimos meses" comenta o concelleiro de Cultura Fernando Groba Bouza. "O segredo do éxito deste pequeno vídeo, cremos que foi a combinación, por unha banda, da xenialidade das mostras de lingua cheas de sabedoría atemporal e, por outra, da fermosura das paisaxes brancas das que falan moitas delas e que xa botabamos de menos nos nosos invernos por mor do cambio climático e do quecemento global" indica.


Summary: Os casos activos soben a 61.716, con 5.886 novos contaxios e sen cambios nas hospitalizacións.

Segundo o último informe publicado pola Consellaría de Sanidade, con datos consolidados ás 18 horas desta cuarta feira, os casos activos de Covid-19 soben a 61.716 (1.439 máis que na xornada anterior). Por áreas sanitarias, 16.051 corresponden á área de Vigo (+441); 13.424, á da Coruña-Cee (+149); 10.265, á de Compostela-O Barbanza (+444); 6.576, á de Pontevedra-O Salnés (+12); 6.366, á de Lugo-A Mariña Monforte (+218); 6.103, á de Ourense-Verín-O Barco (+85), e 2.931 á de Ferrol (+87). Aliás, nas últimas 24 horas detectáronse no país 5.886 novos contaxios (-77), cunha taxa de positividade das probas PCR de 19,3%. Practicáronse neste tempo 7.639 tests PCR, 6.574 tests de antíxenos e 4.707 probas doutro tipo. Hospitalizacións A respecto da ocupación dos hospitais, o Sergas notificou o mesmo número de persoas coa Covid-19 hospitalizadas que hai 24 horas, é dicir, 681, aínda que aumentou a presión en UCI e diminuíu, na mesma proporción, nas unidades convencionais. Así, hai 44 pacientes ingresados nas unidades de críticos da Galiza (+4) e outros 637 en planta (-4). As áreas sanitarias da Coruña e Lugo concentran o maior número de enfermos en UCI, con doce (sen cambios) e oito (+2) respectivamente. Na área de Vigo hai seis pacientes en UCI con Covid (-1), os mesmos que na área de Compostela (+1); mentres, na área de Pontevedra mantéñense cinco persoas enfermas en coidados críticos, na de Ourense subiron de tres a catro e na de Ferrol tamén medraron, de dous a tres. Vítimas e altas Desde o inicio da pandemia curáronse da Covid na Galiza 371.651 persoas, das que 4.442 recibiron a alta epidemiolóxica nas últimas horas. Pola contra, faleceron 2.955 galegos e galegas. Os últimos decesos comunicados por Sanidade foron os de tres mulleres e dous homes, de idades comprendidas entre os 78 e os 87 anos, e que estaban ingresados nos complexos hospitalarios de Pontevedra, Vigo, Ferrol e Compostela.


Summary: A formación frontista leva por volta de sete meses a reclamar que o goberno municipal (PSdG-PSOE) exerza un maior control sobre os veladores e reclame a todos os estabelecementos hostaleiros o pagamento das taxas.

Após sete meses a reclamaren que o Concello de Ourense someta a votación en pleno un novo regulamento para as terrazas que os estabelecementos hostaleiros colocan na vía pública, concelleir@s, militantes e simpatizantes do BNG da cidade das Burgas montaron a súa propia terraza, de maneira ilegal, para deixaren constancia de que non se a cumprir nen sequera a ordenanza vixente, que estabelece uns espazos mínimos sen veladores que non se respectan. Para alén disto, tampouco se está a levar un control por parte do goberno municipal das taxas que adebedan @s hostaleir@s que controlan estas terrazas, así como a legalidade das que xa están instaladas. Así as cousas, nas rúas de Ourense xa se poden atopar terrazas cubertas e con televisión, malia que o texto que regula a colocación de veladores non está adaptado á ordenanza de ruídos. Quen visita a cidade vese na obriga de se baixar da beirarrúa para esquivar mesas e cadeiras, e o espazo verde que queda ao redor das árbores está a ser asfaltado. Por todo isto, o BNG de Ourense despregou as súas mesas, as súas cadeiras, as súas consumicións e mesmo a manteleiría en plena rúa do Paseo e invadindo o espazo público, á maneira das terrazas da meirande parte dos estabelecementos hostaleiros. Desde as mesas, @s participantes nesta acción reivindicativa repartiron entre @s viandantes entitulado co lema O espazo público, as rúas, as beirarrúas e as prazas da cidade son de tod@s.


Summary: Xogadores, técnicos e afección de Celta, Dépor e Lugo denuncian "persecución",

Anos 80. Noite tras noite, a partir da hora meiga, un señor cuns niveis de cabreo inversamente proporcionais ao seu tamaño atizaba inmisericordemente ao estamento arbitral desde as ondas da desaparecida Antena 3 de Radio. García, coa súa aceda dialéctica, destruía a imaxe pública dos Sánchez Arminio, Ramos Marcos, Guruceta ou García de Loza. Acusábaos de "corruptos", "inútiles" e de presentar "o peor nivel de toda Europa", entre outras lindezas. Defendíanse estes alegando a necesidade dunha medida que solucionaría todos os males: a "profesionalización". Por aquel entón, os árbitros de Primeira e Segunda División eran, ademais, carteiros, empregados de banca ou corredores de seguros. A dedicación exclusiva convertíase así en fórmula de incorruptibilidade e solución dos erros presentes e futuros. Co paso do tempo implantouse esa profesionalización, e hoxe os árbitros da Primeira División son os mellores pagados do mundo, percibindo 4.000 euros por partido, un total de 296.000 ao ano, case catro veces máis salario que o presidente do Goberno español. Os colexiados da Segunda División tampouco están mal remunerados, pois cobran 1.700 euros por encontro pitado. Porén, ese crecemento no seu status non foi acorde ao seu rendemento, que segue a ser moi cuestionábel, e mesmo levou acompañado un incremento do tradicional hermetismo que sempre rodeou os árbitros, transmitindo sensación de impunidade e unha aura de soberbia que hai tempo veñen denunciando distintos equipos e afeccionados. Os galegos din "basta" Celta, Deportivo e Lugo, os representantes galegos en Primeira e Segunda, teñen en común que nas últimas semanas veñen padecendo, de forma recorrente, erros arbitrais que se traducen en perda de puntos, de xogadores e incluso sancións económicas. Os afeccionados nas redes incluso falan dunha "persecuión". A parroquia celeste critica, a maiores, que todo iso vén con rexouba. Após o encontro contra o Real Madrid no Bernabéu, no que unha dura entrada de Bale sobre Rafinha non foi castigada con cartón vermello, a pesar de ser revisada por un VAR a cargo de Munuera Montero, a Federación designou a este último como colexiado -reprobado publicamente polo clube no pasado- para o Celta-Leganés do pasado sábado. E pasou o que tiña que pasar. Volveu ser o centro da polémica tras expulsar Bradaric no minuto 22, estabelecendo un agravio comparativo co acontecido ante o Madrid a semana anterior. Non están moito máis contento cos colexiados na Coruña. Este domingo padeceron unha expulsión máis que rigorosa do xaponés Gaku Shibasaki, tan só sete días despois da de Vicente por dicir ao árbitro "hoxe non estiveches ben, non te podo felicitar. Mal, hoxe moi mal", sanción recorrida polo clube ante o Comité de Competición e posteriormente refrendada. O adestrador dos coruñeses, Fernando Vázquez, chegou a declarar que xa non se sabe "cando é cartón amarelo, nin por que naceu, nin para que". Pola súa banda, o Club Deportivo Lugo logrou o pasado domingo unha traballada vitoria (1-0) ante un rival directo, o Real Oviedo. Non obstante, o técnico albivermello, Curro Torres, criticou en sala de prensa un gol inxustamente anulado a Manu Barreiro a dous minutos do final. "A min que me expliquen a decisión. O VAR pode axudar, pero está xerando confusión, non consigo entendelo", afirmou.


Summary: Algunha sondaxes apuntan a que abeira a porcentaxe necesaria para se impoñer en primeira volta sen cenesidade de ir a segunda.

O candidato á presidencia de Bolivia polo Movemento ao Socialismo (MAS), Luís Arce, atópase a menos dun punto porcentual para gañar en primeira volta nas eleccións xerais do vindeiro 18 de outubro, de acordo coa máis recente sondaxe divulgada o domingo. A última enquisa de preferencia electoral elaborada por Ciesmori, para a rede Unitel, indica que Arce quedaría no primeiro lugar, co 42,2%dos votos válidos; é dicir, sen votos nulos, brancos e indecisos. Neste escenario, o aspirante presidencial pola partido Comunidade Cidadá (CC), Carlos Mesa, colocaríase no segundo sitio, con 33%. Fernado Camacho, postulado pola alianza Cremos, estaría na terceira posición co 16,7 por cento dos votos válidos. A constitución e a lei electoral bolivianas establecen que para gañar en primeira volta débese obter o 50% máis un dos votos, ou polo menos o 40% cunha vantaxe de dez puntos porcentuais por encima do segundo máis votado. Uns 7.332.925 bolivianos están habilitados para votar o 18 de outubro nas eleccións xerais nas que se elixirá o presidente, vicepresidente e o novo Parlamento para o próximo quinquenio. Aínda que a súa agrupación, Xuntos, retirouse hai varias semanas da contenda electoral para que, segundo declarou, o voto non se fragmente e impedir a vitoria nas urnas do MAS, a presidenta de facto Jeanine Áñez continúa aproveitando actos públicos para fustigar publicamente o partido do ex presidente Evo Morales.


Summary: Mariñeiros e mariscadoras piden á Xunta que se opoña ao proxecto megamineiro polas súas posíbeis repercusións ambientais, sociais e económicas.

A Federación Galega de Confrarías de Pescadores solicitou á Consellería de Economía, Emprego e Industria que se pronuncie en contra de darlle autorización administrativa ao megaproxecto mineiro polas súas posibles "repercusións ambientais e produtivas para a Ría de Arousa.". Unha nova voz que se opón a un proxecto que continúa a acumular rexeitamentos. Na bacia do río Ulla aumentan as oposicións ao proxecto e nas últimas semanas xa se manifestaron en contra as corporacións dos concellos de Vilagarcía de Arousa, Lalín, Santiso, Vedra, Rianxo, A Estrada, Teo, Vedra, Vila de Cruces e recuaron nas súas posicións iniciais Touro e O Pino. Ademais, o sistema fluvial Ulla-Deza (zona Rede Natura) e a ría de Arousa (Complexo Ons-O Grove e Rede Natura) foron tamén o foco de atención nas preguntas que o eurodeputado José Blanco formulaba á Comisión Europea sobre o proxecto de apertura da mina de cobre. Incidindo no informe da Sociedade Galega de Historia Natural sobre esta mina, o socialista preguntoulle á Comisión se considera a compatibilidade deste proxecto coa lexislación europea en materia de protección da natureza.


Summary: "Nós temos unha vía e nen é a vía cara á independendencia nen a terceira vía; a nosa é unha vía federal de libre adhesión, unha vía federal con direito de autodeterminación", afirmou Joan Josep Nuet.

13 Festa de Esquerra Unida i Alternativa en Barcelona. Os oradores son o seu líder, Joan Josep Nuet, e o máximo dirixente de IU no Estado, Cayo Lara. No seu discurso, Nuet pediu que "saíse do armario" o que cualificou como "modelo republicano e federalista". "Queremos quitalo da lameira centralista ao que o levaron a inacción ou a confusión doutras forzas políticas", dixo en alusión ao PSC-PSOE. No acto Cayo Lara reafirmou o respaldo da súa organización ao direito a decidir dos cataláns. EUiA -referente de IU en Catalunya e parceiro de coligación de ICV- ten como proxecto estratéxico a construción dunha "república catalana libremente federada, social e democrática". Preconiza, portanto, manter o vínculo -através da federación- co Estado español. O vindeiro 27 de Outubro, Esquerra Unida i Alternativa vai realizar unha conferencia política baixo o título de Un Novo Espazo das Esquerdas para unha nova Catalunya.


Summary: O alcalde de Ourense e líder de Democracia Ourensana votou esta sexta feira a prol da investidura de José Manuel Baltar como presidente da Deputación. Acto seguido, cargou contra o Partido Socialista por, dixo, obrigalo a facelo. "Xamais deberiamos perdoar o PSOE polo que nos obrigou a facer", afirmou Gonzalo Pérez Jácome.

Jácome é primeiro edil ourensán logo dun pacto co Partido Popular e Baltar. O acordo foi a cambio do seu apoio a este último no ente provincial. Atrás quedaron as virulentas acusacións mutuas entre a formación de Feixoo -"Jácome de alcalde sería letal para Ourense", afirmou o presidente da Xunta en maio- e esa especie de trumpismo local que practica Democracia Ourensana. A particular relación coa realidade de Pérez Jácome levouno a acusar esta sexta feira aos socialistas do sentido do seu propio voto e, practicamente, da coalición municipal entre Democracia Ourensana e PP. "Realmente os compañeiros de viaxe incómodos e imposíbeis eran o PSOE, o BNG e Ciudadanos", dixo, antes de considerar o PSOE de "auténtico causante desta situación". Segundo Jácome, a súa "primeira opción sempre foi o pacto a catro, pero a avaricia socialista rompeu o saco". "Estou totalmente orgulloso e son consciente de facer o axeitado, porque o único que importa é o fin. Dentro da realidade, o fin sempre xustifica os medios", rematou.


Summary: O Sorriso de Daniel denuncia a teima do Concello de Melón de completar a construción dun pavillón na área de protección do Mosteiro de Santa María (declarado BIC), un proxecto paralizado por Patrimonio en 2005 e que o TSXG mandou derrubar en 2008

O Mosteiro de Santa María de Melón é un valioso monumento románico, fundado no seculo XII e declarado Monumento Histórico-Artístico en 1931 ademais de ter a consideración de Ben de Interese Cultural. Esta figura de protección semella que non foi suficiente para impedir os intentos por parte do Concello de construír un pavillón polideportivo a escasos metros, ocupando mesmo a área de protección legal do mosteiro. A historia do polideportivo vén de longo e, malia que o proxecto foi paralizado por Patrimonio en 2005 e que o TSXG o mandou derrubar en 2008, a súa estrutura de formigón continúa en pé. Ademais, como denuncia a asociación O Sorriso de Daniel, o Concello mantén a súa teima de erguer alí esta instalación deportiva, pasando por riba das evidentes ilegalidades. Malia que o proxecto foi paralizado por Patrimonio en 2005 e que o TSXG o mandou derrubar en 2008, a súa estrutura de formigón continúa en pé Foi en outubro de 2004 cando o alcalde de Melón asinou a acta de planeamento da obra do polideportivo, ubicado en solo rústico e sen contar cos permisos da Dirección Xeral de Patrimonio nin da Consellaría de Política Territorial (da que era máximo responsable Alberto Núñez Feijoo). Política Territorial e Cultura, o mesmo que o Valedor do Pobo, diríxense ao Concello para lembrarlle a ilegalidade das obras, que finalmente son paralizadas en maio de 2005. Porén, en xullo (co goberno da Xunta en funcións e contando mesmo cun informe contrario do Secretario municipal) o Concello retoma as obras, que Patrimonio manda paralizar días despois. Polas ilegalidades cometidas e acusado dun delito de prevaricación, o alcalde -Alberto Pardellas- foi inhabilitado para exercer cargo público durante oito anos e medio e a súa dona substituíuno ao fronte do concello O 3 de agosto de 2006 a Dirección Xeral de Urbanismo multa o Concello con 120.000 euros polas actuacións e en maio de 2008 o TSXG ordena a demolición do polideportivo. Podía parecer que este sería o final da historia, pero a teimosía das autoridades de Melón non entendían de adventencias nin de tribunais. Polas ilegalidades cometidas e acusado dun delito de prevaricación, o alcalde -Alberto Pardellas- foi inhabilitado para exercer cargo público durante oito anos e medio e a súa dona, Cristina Francisco Vílchez, substituíuno ao fronte dun concello que o PP gobernaba con amplas maiorías absolutas. De feito, en 2011 fíxose con 7 dos 9 concelleiros en xogo, unha maioría que revalidou nas eleccións do 24M, aínda que cunha vitoria máis axustada (5 edís e o 56% dos votos). O inhabilitado Pardellas, que non poderá presentarse a uns comicios ata o ano 2021 (a súa senteza, tras varios recursos, comezou a contar a partir de 2013), foi mesmo protagonista dunha das cancións de Emilio José, que o citaba no seu Ourense (2008) A nova alcaldesa continuou co persistente intento de rematar o ilegal polideportivo. O Sorriso de Daniel, unha asociación creada en 2010 co obxectivo de promover o románico galego, defendendo, estimulando e apoiando a conservación do patrimonio medieval do noso país, dirixiuse á ao Valedor do Pobo e á Consellería de Medio Ambiente para esixirlle á Xunta que fixese cumprir as sentenzas de derrubo. O pasado mes de febreiro o TSXG ditou unha sentenza -que non admite xa recurso- no que obriga a Axencia de Protección da Legalidade Urbanística do Goberno galego a levar a cabo o derrube nun prazo de tres meses. A alcaldesa -Cristina Francisco- iniciou unha serie de movementos para impedir o derrube e legalizar o polideportivo Este prazo vén de ser superado e nunha loita contra a legalidade e contra o reloxo, a alcaldesa Cristina Francisco iniciou unha serie de movementos para impedir o derrube e legalizar o polideportivo, aprobando un plan especial para o espazo que rodea o monumento, Dende O Sorriso de Daniel critican "o silencio" da Dirección Xeral de Patrimonio e pregúntanse "para que queremos unha Axencia de Protección da Legalidade Urbanística se non é quen de controlar aos descontrolados alcaldes que fan do seu concello un pandeiro e das leis un fol de gaita?". O Sorriso de Daniel chama a atención, igualmente, pola celeridade amosada polo Goberno galego noutras actuacións, coma o inminente derrube dun chalé en Reza (Ourense) deseñado polo arquitecto Fernando Blanco e defendido polo seu valor patrimonial, e a lentitude e inacción demostrada no caso do polideportivo de Melón.


Summary: Na primeira lexislatura de Alberto Núñez Feixoo á fronte da Xunta aprobouse unha lei de protección oficial para estas unidades familiares que agora contarán cun rexistro para inscribirse.

Dez anos despois de que se aprobara a lei que deu protección especial as familias monoparentais na Galiza, no decorrer do primeiro mandato de Alberto Núñez Feixoo, vaise crear un rexistro deste tipo de familias. Agora incorpórase a aquela norma de apoio á familia e á convivencia, esta medida. Segundo transcendeu esta quinta feira, a Xunta dispón dun prazo de seis meses para pór en marcha o rexistro, que sairá case en paralelo a un novo plan de axuda ás familias monoparentais. Este pequeno paquete de medidas vaise incluír na futura lei de impulso demográfico, á que lle queda pouco para estar rematada e ser sometida á votación do Parlamento. O borrador chegou á Cámara galega hai un ano pero as eleccións e a mudanza na representación dos partidos fixo que sufrira atrasos. Nesta nova lexislatura, no pleno de debate de totalidade das emendas de devolución, a conselleira de Política Social, Fabiola García, defendeu o texto e apelou a oposición para lograr que fose unha lei de país, con chamadas á "unanimidade". Esta sexta feira pecharase a penúltima fase da norma que vai permitir contar cun rexistro dun tipo de familia xa moi asentado no país, pois vai ir á Comisión de Sanidade e Política Social. Desde a entrada en vigor do documento, que poderá ser nas próximas semanas, en canto vexa luz verde definitiva no pleno da Cámara, a Xunta deberá elaborar, no prazo dun ano, un "plan de apoio ás familias monoparentais, coa finalidade de mellorar a atención e a cobertura social das súas necesidades".


Summary: A Xunta adía, que non paraliza, o traslado do centro de atención de emerxencias de Santiago á Estrada. Os traballadores denuncian "falta de planificación", unha perda do 14% do seu salario e unha plataforma tecnolóxica aínda "en fase de desenvolvemento e probas". Todo isto nun servizo imprescindíbel nas emerxencias que se dan no país, De aí a denuncia do comité de empresa: "A Xunta arrisca vidas".

A Xunta investiu máis de 17 millóns de euros no edificio e nas aplicacións e dotacións informáticas da Estrada que acollerán o Centro de atención de emerxencias de Galiza, na actualidade en Santiago de Compostela. Un investimento importante que, denuncian os traballadores, contrasta coa "improvisación" da Xunta en canto a prazos e procedemento de traslado ou o seu desleixo á hora de ter en conta aspectos como o impacto económico sobre os traballadores (que verían minguar un 14% o seu salario ao facer fronte aos custos desprazamento). E a isto engaden que o traslado queríase facer nun prazo no que o propio persoal "non ten tido a posibilidade de facer uso das aplicacións tal e como vai ter que empregalas para a xestión real de emerxencias". A Xunta adiou para o 18 de abril un traslado que quería facer antes de mediados de marzo. Os traballadores valoran positivamente unha decisión que, afirman, vén corroborar os seus argumentos: a plataforma tecnolóxica da Estrada non está preparada para as funcións que debe acometer. E iso, nun centro de atención de emerxencias, supón incorrer en "temeridade para a protección das vidas e o territorio". Desde o Comité de Empresa inciden en que esa plataforma "está en fase de desenvolvemento e probas" nas cales o propio persoal que fai os cursos de formación está a servir para "testar" a nova ferramenta. Asegura a CIG que cada semana de curso "están a xurdir novos erros (...) novas incidencia que teñen forzado paróns". O traslado implica custos económicos importantes para os traballadores, que perderían até un 14% do seu salario. O Comité de Empresa lembra que desde un primeiro momento amosou vontade de diálogo, elaborando mesmo unha proposta de compensacións na que renunciaban a parte das peticións iniciais. Porén, a Xunta optou por se poñer de canto e deixar que sexa a empresa concesionaria quen decida sobre esta cuestión. "A oferta da empresa resulta ridícula". A Xunta, denuncian, pretende que a deslocalización a pague do seu peto o persoal que atende a cidadanía e mobiliza os recursos. "Un persoal, que chega aos 25 anos de experiencia, e que atendeu no seu momento a vaga de incendios de 2006, o Prestige, o accidente ferroviario de Angrois e que cada día atende centos de chamadas de accidentes, peticións de ambulancias, incendios, naufraxios, desaparicións, etc., vese agora condenado a perder unha parte importante do seu poder adquisitivo (máis do 14% de media), e, nalgúns casos, a considerar a viabilidade de continuar a traballar neste servizo". "A resposta da Xunta diante a posibilidade de perder traballadores e traballadoras ultracualificadas (que, ademais, só poden ser formadas no propio 112) e con ampla experiencia é pórse de perfil e insinuar que todo o seu traballo é "mediar" entre a empresa que ten o servizo privatizado e o persoal que o presta", afirman.