Summary: A XII edición do Culturgal, a feira das industrias culturais da Galiza, regresará ao Pazo da Cultura de Pontevedra cunha "reestruturación profunda" dos espazos expositivos e os contidos que conforman a programación. A feira apresentouse na cidade do Lérez e abrirá as súas portas do 29 de novembro ao 1 de decembro.

O Pazo da Cultura de Pontevedra volverá acoller a feira das industrias culturais da Galiza, o Culturgal, desde o 29 de novembro ao 1 de decembro. O grande evento, apresentado esta cuarta feira 31 de xullo na cidade do Lérez, chegará á súa XII edición após realizar unha "reestruturación profunda" dos espazos expositivos e os contidos que conforman a programación, segundo destacou o seu director, Xosé Aldea. Coa idea encamiñada cara a mellorar a circulación no recinto feiral, estrearase un novo sistema de montaxe e, para que sexa unha feira "máis flexíbel e actual", as paredes modulares substituiranse con separacións de policarbonato que ofrecerán unha imaxe "máis translúcida", de modo que se poida "fomentar o contacto humano, tamén entre empresas e proxectos", sinalou Aldea na rolda de prensa quen que se apresentou o Culturgal. Outra das novidades da feira que adiantaron será a "gran incorporación" da cultura interactiva á programación, coa participación de "entidades con alto compoñente tecnolóxico" dedicadas á creación de videoxogos, aplicacións e realidade aumentada. Para Xosé Aldea, a relación entre a tecnoloxía e os produtos culturais é "un dos retos da cultura galega hoxe en día". A nova edición pretende consolidar o espazo de arte contemporánea, comisariado por Paula Cabaleiro, que se suma ao espazo familiar, o foro, o espazo libro e o audiovisual, aínda que as aulas do Pazo da Cultura permitirán "expandir a programación" ao acoller tamén charlas e outras actividades. O director de Culturgal anunciou que xa se abriu o prazo para que as empresas poidan contratar as súas casetas e enviar propostas de contidos -tamén por parte de persoas a título particular- para a programación, que volverá roldar as 130 actividades nos tres días de duración da feira. Aldea sinalou que o orzamento mantense ao redor dos 170.000 euros, dos cales o 65 por cento corresponde a financiamento público e o 35 por cento restante á achega das empresas. Os prezos de acceso á feira serán de 3 euros para as persoas adultas, 2 euros para as crianzas e haberá abonos familiares. Así mesmo, Aldea anunciou que aumentará o número de cidades desde as que haberá autobuses que se despracen até o recinto do Culturgal. No acto de apresentación tamén participaron o director de Agadic, Jacobo Sutil, e a deputada provincial de Cultura, Vitoria Alonso. Ambos salientaron a aposta da Xunta e deputación por crear e difundir cultura. A concelleira de Cultura de Pontevedra, Carme Fouces, coincidiu en que o Culturgal contribúe a "construír o relato da nosa historia e do que somos", incidiu, polo que reivindicou que Pontevedra siga sendo "o epicentro e a vangarda da cultura galega". O presidente da Asociación Culturgal, Víctor López, confiou en que os cambios "estéticos, de circulación e de espazos" que se van a realizar atendendo as "suxerencias" do público e dos expositores, sirvan "para que o público se sorprenda unha vez máis".


Summary: Corenta sobreviventes do Holocausto e 287 familiares publican un manifesto no que condenan ''o masacre de palestinos'' na franxa así como a "colonización e ocupación'' de Palestina.

Son as voces que máis teme escoitar o goberno de Israel. As dos xudeus sobreviventes aos campos de exterminio nazis que denunciar e critican as políticas israelitas de ocupación e ataques para con Palestina. A Rede Internacional Xudaica Anti-sionista (Rija) publicou no xornal estadounidense New York Times un anuncio de pago, asinado por 40 sobreviventes do Holocausto e case 290 descendentes e familiares, no que cualifica de "xenocidio" o que Israel está a facer en Gaza. "Como sobreviventes e descendentes de sobreviventes xudeus e vítimas do xenocidio nazi, nós condenamos inequivocamente o masacre de palestinos en Gaza e a contínua ocupación e colonización da Palestina histórica", di o manifesto. No mesmo fan, aliás, un chamamento á fin do bloqueo sobre Gaza e apoian un boicote internacional a Israel. Gaza leva sufrindo un férreo bloqueo desde 2007 e despois de que en 2006 nunhas eleccións democráticas pedidas e alentadas por EUA e UE, Hamas gañara o poder. Tamén o goberno de Exipto, que odia a Hamas tanto como o goberna israelita, mantén o peche do paso fronteirizo con Gaza. Máis terror Benjamin Netanyahu avisou que a operación militar contra Gaza podería continuar durante setembro, sen que a morte de civís e crianzas palestinas lle faga recapacitar. O número de palestin@s mortos nesta ofensiva israelita supera os 2.100.


Summary: O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, anunciou que a volta do turismo estranxeiro a partir de xullo, a aprobación do Ingreso Mínimo Vital ou o retorno das competicións deportivas, así como o estudo dos falecementos en residencias e o decreto de 10 días de loito oficial.

Como vén sendo habitual, o presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, compareceu este sábado para comentar as últimas medidas e decisións tomadas pola seu executivo en relación á situación de emerxencia sanitaria. Entre os anuncios feitos, destaca a garantía de que haberá tempada turística estival. Apelando ao "papel fundamental" da hostalaría e o turismo no conxunto da economía española, fixo unha chamada a turistas do territorio estatal a planear as súas vacacións xa desde "finais de xuño". Mais tamén se referiu ao turismo estranxeiro, cuxa entrada no territorio español se permitiría a partir de xullo. Os responsábeis dos ministerios de Industria, Comercio e Turismo e Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana irán concretando os detalles nos próximos días, en colaboración con las comunidades autónomas. Falecidas en residencias O presidente tamén asegurou que, unha vez pase a pandemia, se fará un estudo dos datos de falecementos en residencias. Segundo confirmou, Sanidade tería xa solicitado os datos ás comunidades autónomas desde comezos de abril, mais non se fixeron públicos porque aínda estarían analizándoos. O presidente tamén asegurou que, unha vez pase a pandemia, se fará un estudo dos datos de falecementos en residencias Ademais, anunciou un loito oficial de 10 días, o "máis prolongado da historia da democracia", en homenaxe a todas as persoas falecidas por mor da COVID-19, que se aprobará a partir da próxima terza feira. Ingreso mínimo vital Igualmente, Sánchez confirmou que o executivo aprobará a vindeira semana o Ingreso Mínimo Vital no Consello de Ministros. Corrobora deste modo o anuncio feito esta mesma segunda feira polo ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá. Mais, segundo afirmou, non se trataría dunha medida transitoria enmarcada na crise actual, senón que funcionará como unha "prestación habitual, permanente, que xa existe noutros países de Europa, para reducir a taxa de pobreza". A contía dependerá do número de integrantes da unidade familiar e comezará a cobrarse no mes de xuño. A previsión é que a medida afecte a un millón de lares, a metade sen crianzas. Volverá a Liga O Goberno tamén autorizou a reanudación das grandes competicións deportivas profesionais, facendo especial fincapé no retorno da Liga de fútbol profesional o vindeiro 8 de xuño, sempre adaptando os eventos ás condicións que garantan a máxima seguridade. O Goberno tamén autorizou a reanudación das grandes competicións deportivas profesionais, facendo especial fincapé no retorno da Liga de fútbol profesional o vindeiro 8 de xuño A data escollida responde ao momento no que se prevé a entrada de boa parte do territorio estatal dentro da fase 3 do desconfinamento. Nova prórroga Malia a perda de apoios, o presidente contempla a posibilidade de pedir unha nova prórroga do estado de alarma ao Congreso, mais a decisión dependerá da evolución epidemiolóxica durante a próxima quincena. Con todo, Sánchez insistiu en que é o seu "deber", considerando esta fórmula como "o único instrumento" que permite restrinxir a mobilidade da cidadanía e o seu dereito de reunión.


Summary: Baltar "non fixo o correcto" ao non facer público os contratos que agora se están a investigar, segundo o fillo de Cacharro Pardo e actual secretario da Deputación de Ourense.

O secretario da Deputación de Ourense, Francisco Cacharro Gosende, non defendeu a José Luís Baltar e sinalou que "avalaba a urxencia e a necesidade dos contratos, non o procedemento». Realizaou estas declaracións ás portas dos xulgados de Ourense pouco antes de entrar a declarar como testimuña. O fillo do ex-presidente da Deputación de Lugo avalou no seu momento as 104 contratacións polas que se investiga ao ex-alto cargo do PP investigado mais agora asegura que o precedemento seguido por Baltar "non foi o correcto" posto que "non se fixo anuncio público dos mesmos". Diante do xuíz, Cacharro Gosende non quixo facer unha valoración de como se realizaron os contratos que deron lugar ao xuízo. Reiterou que a tramitación non era a correcta e negou que tivera relación coas decisións de Baltar. Asegurou que o informe era "un trámite" no que se apuntaba a "urxencia" deses postos. Mañá pasarán polos xulgados os catro xefes de servizo que solicitaron persoal para os seus departamentos e o ex-interventor de la Deputación. Na cuarta feira, ás 17 horas, será cando pase diante do xuíz o propio José Luis Baltar. Diante do xuíz, Cacharro Gosende non quixo facer unha valoración de como se realizaron os contratos que deron lugar ao xuízo José Manuel Baltar quere recuncar como presidente do PP ourensán O actual presidente do PP ourensán e presidente da Deputación, José Manuel Baltar, asegurou que volve a presentarse ao posto que agora ocupa no seu partido. Para o anuncio convocou unha conferencia de imprensa á mesma hora en que se está a celebrar o xuízo por presuntas irregularidades contra o seu pai, José Luís Baltar. O congreso celebrarase en marzo e polo de agora Baltar é o único candidato a ese posto. En declaracións aos medios de comunicación repetiu que non quere "inxerencias" de Feijóo para escoller na militancia da provincia e que "cantas máis candidaturas se presenten, mellor".


Summary: A poeta Yolanda Castaño recibe o XI Premio de Poesía Fundación Novacaixagaliza nun acto no que presentará o libro premiado A segunda lingua.

Esta cuarta feira, ás sete do serán, entrégase o XI Premio de Poesía Fundación Novacaixagalicia, concedido á poeta Yolanda Castaño pola obra titulada A segunda lingua. O acto terá lugar no Auditorio da fundación vencellada ás antigas caixas galegas, situado no Cantón Grande da cidade da Coruña. A obra galardoada significa un retorno á liña do erotismo de Yolanda Castaño, aínda que agora a súa expresión se faga máis dura e desencantada, quizabes nun tránsito de soidade que esixe un mínimo de presenza humana. O mesmo videotráiler d'A segunda lingua deixa claro que o libro vai cara a unha tensión forte e difícil de habitar, quizabes porque afonda nunha verdade feminina na que o referente masculino desaparece, na súa concepción tradicional, sen que aínda aparecese o complemento necesario para unha androxinia baseada na complementariedade e na igualdade. A obra entra no baleiro desa ausencia, pero de ningún xeito apunta cara a un horizonte despexado. Aparecerá publicada na Colección Arte de Trobar, do PEN Clube de Galicia, entidade que toma tamén parte na organización deste certame literario. O xurado do premio, dotado con 6000 €, estivo formado por Luís González Tosar, como presidente do PEN Clube de Galicia, e @s vogais Xavier Castro, Armando Requeixo, Luís Pousa e Fina Casalderrey.


Summary: En termos relativos, os concellos que rexistran as maiores subas son Cabanas, Barro, Amoeiro, Brión, Mañón, Corcubión e Baiona. 135 concellos, un terzo do total, non teñen ningunha empresa con máis de 50 traballadores e traballadoras.

Dende as eleccións municipais de 2015, o número de empresas rexistradas en Galicia creceu lixeiramente, pasando de 243.412 a 245.658, un aumento do 1%. Porén, en case 2 de cada 3 concellos o número de sociedades constituídas reduciuse ao longo do actual mandato municipal. O número de empresas existentes medrou en 112 concellos, manténdose estable en 3 e descendendo en 198.En termos relativos, os concellos que rexistran as maiores subas son Cabanas, Barro, Amoeiro, Brión, Mañón, Corcubión e BaionaOs aumentos, como se pode observar no mapa, danse nas sete cidades e nas áreas urbanas de Ferrol, A Coruña, Compostela, Ourense, Pontevedra e Vigo, pero tamén na práctica totalidade das comarcas do Baixo Miño e O Salnés. En termos relativos, os concellos que rexistran as maiores subas son Cabanas, Barro, Amoeiro, Brión, Mañón, Corcubión e Baiona. Pola contra, o mapa da caída no número empresarial coincide co mapa da perda poboacional, pois entre os concellos que viron máis recortado o seu número de empresas (en termos relativos) están Trabada, A Bola, Boborás, Ribeira de Piquín, Rubiá, Castrelo do Val, Folgoso do Courel, Sandiás, Riós, Negueira de Muñiz, Beade e A Teixeira. En termos absolutos as localidades de Mesía, A Pastoriza, Cospeito, Ortigueira, Castro de Rei, Rianxo, Santa Comba e Lalín son os concellos que máis empresas perderon dende o 31 de decembro de 2014Con todo, cómpre salientar que o 68% das empresas galegas non contan con ningunha persoa asalariada e que outro 18% só teñen 1 ou 2 traballadores/as.135 concellos, un terzo do total, non teñen ningunha empresa con máis de 50 traballadores e traballadorasDe feito, en todo o país só se rexistran 150 compañías que poden ser consideradas grandes empresas (250 empregados/as ou máis), 1.106 empresas medianas (entre 50 e 249) e 7.089 pequenas empresas (entre 10 e 49), sendo o resto consideradas microempresas.Así, A Coruña (30), Compostela (29) e Vigo (23) son os concellos que suman un maior número de grandes empresas, seguidos de Lugo e Arteixo (9), Ourense e Betanzos (7), O Porriño (5), Pontevedra (4), Ferrol e San Cibrao (3) e Vilagarcía de Arousa, Oleiros, Redondela, As Pontes de García Rodríguez, A Estrada, Poio, A Pobra do Caramiñal e Padrón (2). Outras 15 localidades contan cunha soa compañía de gran tamaño e os restantes 279 non teñen ningunha.Mentres, no que respecta ás empresas medianas, Vigo (146) é o lugar cun número meirande, seguido de A Coruña (142) e Compostela (83). A moita distancia aparecen Lugo e Ourense (43), Pontevedra (34), Arteixo (30), O Porriño (29), Narón e Culleredo (22) e Bergondo (16). 135 concellos, un terzo do total, non teñen tampouco ningunha empresa con máis de 50 traballadores e traballadoras.


Summary: Ao redor de vinte mulleres de todos os ámbitos da música galega tomaron parte da xornada organizada pola área de Cultura da Deputación da Coruña no marco do programa "A Cultura é un dereito". Acordaron o documento "Cara aos lentes violetas na música" para reivindicaren igualdade.

Eliminar o machismo da música. Ese foi o principal obxectivo da xornada promovida pola área de Cultura da Deputación da Coruña dentro do programa "A Cultura é un dereito" e que congregou unha vintena de mulleres galegas que traballan no ámbito musical. Unha iniciativa que contou con mesas redondas e concertos de Mounqup, Naima Acuña e Cora Novoa, ademais dunha conversa con Ses. Da xornada saíu o documento "Cara os lentes violetas na música", elaborado pola asociación Mulleres na Industria da Música e a Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural e que ten como fin contribuír a avanzar na igualdade nos distintos ámbitos da música. As liñas de acción O documento, que foi presentado na sesión da mañá, recolle medidas como incentivar ou premiar aqueles proxectos que conten cunha política de igualdade estabelecida e, en sentido contrario, propón a introdución de cláusulas nas convocatorias que tendan á eliminación da presenza nas programacións financiadas ou contratadas polas administracións de formacións que fomenten o sexismo na música, a través dos estereotipos que transmiten. Trátase, segundo contempla a proposta, de "non contribuír con diñeiro público a manifestacións musicais que contribúan á desigualdade, sexismo, marxinación, ou violencia contra as mulleres". Outras das propostas de "Cara os lentes lilas" indican a necesidade de incentivar ou premiar aquelas áreas "non ocupadas" habitualmente por mulleres ademais de pular pola paridade nas comisións, xurados ou tribunais designados para valorar desde as institucións proxectos vinculados á música. Aliás, as asociacións demandan máis promoción de formación dirixida ás mulleres naquelas áreas con menor presenza e a elaboración de informes da situación das mulleres na música galega, con censos ou catálogos da súa presenza. A proposta convida as institucións e entidades a incentivar ou premiar proxectos construídos con perspectiva de xénero. "Queremos unha vida máis digna", di Sanmartín A vicepresidenta da Deputación da Coruña e responsábel da área de Cultura, Goretti Sanmartín, puxo de manifesto que "queremos unha vida máis digna e eliminar a discriminación patriarcal. O que as mulleres temos en común é que nalgún momento das nosas vidas padecemos o teito de cristal que nos oprime e os chans pegamentos que non nos deixaba camiñar". "Saber que está a acontecer, ter un diagnóstico e mover unha peza para que ese produza o efecto dominó é o obxectivo desta iniciativa que quere reflexionar mais tamén avanzar no camiño da igualdade", explicaba Goretti Sanmartín ao inicio da xornada que se desenvolvía o sábado, día 19, no Teatro Colón da Coruña no marco do programa de iniciativas que desenvolve a súa área para fomentar a igualdade desde o ámbito cultural, como o premio Begoña Caamaño de proxectos culturais feministas ou o Luísa Villalta.


Summary: Ao igual que tódolos países da súa contorna, a economía galega é hoxe fundamentalmente unha economía de servizos, sector que medrou ao mesmo ritmo que se destruía emprego no sector primario.

Este artigo forma parte dunha serie titulada A economía galega: breve balance das tres últimas décadas e perspectivas de futuro. Podedes ler o primeiro artigo nesta ligazón. De que viviamos daquela e de que vivimos hoxe? Existe aínda unha imaxe preconcibida da economía galega como unha economía fundamentalmente agraria e pesqueira, escasamente industrializada e cun sector terciario pouco desenvolvido Existe aínda unha imaxe preconcibida da economía galega como unha economía fundamentalmente agraria e pesqueira, escasamente industrializada e cun sector terciario pouco desenvolvido. Pois ben, sen menosprezar a importancia estratéxica do agro e da pesca na nosa estrutura económica, o certo é que a súa achega directa ao emprego e ao PIB é hoxe minúscula. Do mesmo xeito, veremos como a industria en Galicia ten na actualidade un peso superior á media española e non moi dispar ao da Unión Europea. Finalmente, ao igual que tódolos países da súa contorna, a economía galega é hoxe fundamentalmente unha economía de servizos, sector que medrou ao mesmo ritmo que se destruía emprego no sector primario. Ao igual que tódolos países da súa contorna, a economía galega é hoxe fundamentalmente unha economía de servizos, sector que medrou ao mesmo ritmo que se destruía emprego no sector primario No ano 1980 algo máis de 475.000 persoas estaban empregadas en actividades agrarias e pesqueiras o que significaba máis dun 40% do emprego total do país. Trinta anos despois eran apenas 82.000 persoas as que traballan nestes sectores o cal representaba un 7,5% do total. A outra cara da moeda represéntana as actividades de servizos que se en 1980 ocupaban a un de cada tres traballadores, en 2010 presentaban unhas cifras que duplicaban ás de 1980, tanto no referido ao número de ocupados como ao seu peso na economía (un 66,3%). Non se produciron grandes variacións nin no volume de ocupados nin no seu peso relativo nos outros dous grandes sectores, industria e construción. A industria pasou de representar un 17,6% do emprego total en 1980 a un 15,7% en 2010 mentres que a construción, logo de sufrir unha expansión hipertrofiada na década dos 2000, tiña en 2010 un peso semellante a 1980, ao redor dun 10% do emprego total. Constitúe esta evolución unha anomalía ou unha particularidade no contexto español e europeo? Rotundamente non. Non experimentamos nas últimas tres décadas nada que non experimentaran antes, despois ou ao mesmo tempo, outros países da Unión Europea. Quizais o trazo máis destacado é a rapidez do proceso de cambio producido, tal e como xa apuntaran no seu momento autores como Fernández Leiceaga e López Iglesias (2000), e que evidentemente tivo consecuencias sobre o modo de vida rural e a faciana do país. En particular, a sociedade galega pasou de ser maioritariamente rural a ser unha sociedade urbana, agudizándose a concentración da poboación (sobre todo da máis nova) na franxa atlántica, xa maioritariamente urbana. Vindeira entrega: "Unha economía exportadora de bens (pero non de servizos) e que non só depende de Citroën…"


Summary: A nova do fechamento caeu como unha bomba. "Agardabamos algunha mala noticia mais non esta", confesa Nazario Arias, delegado de CCOO. Juan Moscowitch, da CIG, afirma que "non podemos partillar os argumentos que dan para fechar Alcoa Coruña". Os traballadores e traballadoras da factoría coruñesa dixiren a noticia mentres preparan un novo ciclo de mobilizacións. "Estamos afeitos", din, "e sabemos loitar".

Alcoa fecha as plantas da Coruña e Avilés e realizará un despedimento colectivo para os case 700 traballadores e traballadoras de ambas as dúas factorías, case 400 na coruñesa e 300 na asturiana. San Cibrao ficará como único enclave operativo da multinacional estadounidense no Estado español. Alcoa comprou á Sociedade estatal de participacións industriais (Sepi) en 1998 varias plantas, entre elas as 2 galegas, pagando menos de 400 millóns de euros. Hai 20 anos. Desde 1998 a 2011 a compañía gañou perto de 1.500 millóns de euros. E recibiu nunha década máis de 1.000 millóns de euros en axudas públicas. "Sospeitabamos algo, quizás o anuncio dun ERE, mais algo tan forte como o feche, non", confesa Nazario Arias, delegado de CCOO, en conversa con Sermos Galiza preguntado sobre se sospeitaban algo cando a direccións os convocou a unha xuntanza. "Estamos moi cabreados", afirmou Julio C. López Corbacho, presidente do comité de empresa, "somos máis competitivos que outras plantas do grupo en Europa, non teñen razóns para facernos isto", denuncia. Na mesma liña, Julio Moscowitch, delegado da CIG, afirma a Sermos Galiza que "non podemos partillar as razóns dadas pola empresa". O grupo dá beneficios no estado español e embora, recoñece, que na Coruña actualmente non, é unha situación de "conxuntura" que non xustifica, insiste, o fechamento. "Non é de recibo". O alto prezo da enerxía, a competencia chinesa ou o encarecemento das materias primas son os motivos expostos pola empresa. Non convencen. Os representantes dos traballadores e traballadoras lembran que o alza das materias primas tamén afecta as plantas do grupo noutras zonas de Europa como Alemaña, Bélxica ou Noruega e estas van continuar. O alto prezo da enerxía foi 'compensado' con centos de millóns de euros de axudas con diñeiro público e podía ter unha solución a medio prazo. Confían en que o goberno galego, asturiano e español movan baza. Corbacho lamentaba esta cuarta feira a "inacción" da Xunta no relativo a esta factoría coruñesa. Arias lembra que cando Pedro Sánchez estaba na oposición "reuniuse con nós e parecía que entendía os problemas de Alcoa, a ver se agora que está no goberno actúa". Mentres, os traballadores e traballadoras xa están coas mobilizacións. Non deixan saír camións con metal e este sábado hai unha manifestación (11.00 horas) na Coruña, desde a Praza da Palloza até a Delegación do Goberno, na Praza de Ourense. "Están xogando co pan das familias, isto vai ser duro", recoñecen os delegados. "Non hai motivos para o feche, estannos a destrozar a vida", manifestan. E advirten: "Toca seguir a tirar para diante, non podemos deixar de loitar. Estamos afeitos a situacións difíciles e sabemos loitar".


Summary: El Periódico de Catalunya publicou esta quinta feira que a CIA, nunha comunicación realizada en maio, tería advertido aos Mossos dun hipotético atentado jihadista este verán en Catalunya, mesmo con alusión expresa ás Ramblas. A alerta tería chegado tamén ao CNI e á Policía española. Julian Assange (Wikileaks) non demorou en pór en dúbida a credibilidade da información.

No pantallazo aparece unha alusión directa a que o atentado se podería producir nas Ramblas. A información tería chegado á vez ao Centro Nacional de Intelixencia, á Policía española e aos Mossos. En primeira instancia, os meios de comunicación de tendencia unionista apresentaron o asunto como unha comunicación da CIA -en realidade, do National Counterterrorism Center (NCTC), o organismo que vincula esta axencia con outras entidades de intelixencia- aos Mossos d'Esquadra. Reforzábase así o relato que determinados órgaos de propaganda españolista están a debuxar estes días: a suposta neglixencia da policía catalá ao non ter baixo control o imán de Ripoll, pretenso líder da célula jihadista, morto na explosión do chalet de Alcanar. [Por suposto eses mesmos órgaos ocultan que o cerebro dos atentados de Barcelona e Cambrils estaba baixo o foco da policía española desde 2005 e que o Ministerio do Interior nunca deu traslado desa información á Generalitat]. Mais os feitos acabaron por desmontar a ficción e pouco despois sóubose que a suposta comunicación do National Counterterrorism Center a terían recibido ao mesmo tempo o CNI e a Policía española, que si tería informado aos Mossos. Estes terían recibido a información tamén de forma directa da CIA, o que non é habitual, dado que as axencias de intelixencia se comunican directamente con interlocutores estatais, non autonómicos. De ter habido neglixencia por parte dos Mossos -a Generalitat continúa a negar ter recibido información previa algunha da CIA- tamén a tería habido, pois, por parte do CNI e da Policía española. En todo caso, existen serias dúbidas sobre a credibilidade da noticia aparecida en El Periódico de Catalunya. Wikileaks, portal experto en desmontar as mentiras dos servizos de intelixencia, considera "altamente sospeitoso" o documento que dá suporte á información. A plataforma que dirixe Julian Assange ve indicios de que o pantallazo é falso. Por varias razóns formais, entre elas porque no documento Irak aparece redixido con "k" e non con "q" como se escrebe en inglés e porque o tipo de aspas que se empregan non son as que costuman ocorrer nos textos da CIA. This appears to be modified or fabricated. The use of Spanish language quote marks '' in an English CIA report is very suspicious.— Julian Assange 🔹 (@JulianAssange) 31 agosto 2017 O documento -cheo de grallas e construcións incorrectas en inglés- tampouco aparece selado por ningún carimbo oficial, o que non é normal. Actualització errades ortogràfiques del fals "INFORME de la CIA" inventat per @Enric_Hernandez. Merda escrita per les clavegueres de l'estat pic.twitter.com/xZ4wY3rcta— David d'Enterria *X (@denterd) 30 agosto 2017 El Periódico asegura ter dúas fontes da Generalitat que garanten a veracidade da información e a SER apunta que soubo de boca de portavoces do Ministerio de Interior que a comunicación é certa e que foi recibida á vez pola policía española e catalá.


Summary: As áreas sanitarias da Coruña, Vigo e Santiago asumiron a maior demanda de primeiras doses contra o coronavirus na primeira xornada de vacinación libre.

A evolución epidemiolóxica da Covid na Galiza segue a mellorar ao mesmo tempo que avanza a campaña de vacinación. Este sábado, os servizos de vacinación do Sergas atenderon perto de 11.000 galegos e galegas, das cales, case 8.000 acudiron sen cita previa recibir a primeira dose. Segundo traslada a Consellaría de Sanidade, unhas 3.000 persoas completaron, con cita, a pauta de vacinación contra o coronavirus e 8.000 responderon, sen cita, ao chamamento da Xunta para reducir o número de galegos e galegas aínda pendentes de se inmunizar, arredor de 200.000. A área sanitaria da Coruña, con 2.184; a de Vigo, con 2.403, e a de Santiago con 1.634, foron a sque máis demanda rexistraron seguidas das de Pontevedra, con 1.422; Ourense, con 1.048; Lugo, con 925, e Ferrol, con 498 visitas aos puntos de vacinación sen cita previa. Vacinación libre nos campus universitarios A posibilidade de recibir a primeira dose sen cita ningunha esténdese aos campus universitarios da Galiza esta segunda e terza feira, 13 e 14 de setembro. Poderán acudir estudantes e persoal docente, investigador, administrativo e de servizos. A Coruña: Expocoruña, no punto de vacinación Covid habitual. Estará sinalizado o acceso para o persoal da UDC sen cita previa, de 9 a 20 horas. Ferrol: Escola Politécnica Superior no campus de Esteiro. Ese punto estará dispoñíbel entre as 09.30 e as 14.30 horas e de 15. 30 a 20.30 horas. Santiago: Auditorio Roberto Vidal Bolaño (Campus Vida) de 9 a 20 horas. Lugo: Facultade de Veterinaria de 10.30 a 13.30 horas e de 15 a 18.30 horas. Vigo: Pavillón Universitario das Lagoas, en Marcosende, de 9 a 20 horas. Pontevedra: Recinto feiral de Pontevedra -rúa Alexandre Bóveda, s/n- de 9 a 14.30 horas e de 16 a 21.30 horas. Ourense: Edificio de Ferro, nunha carpa situada na entrada do edificio, de 9 a 21 horas. Novo descenso da Covid Ao tempo que avanza a vacinación, tamén coas segundas doses da poboación moda de 12 a 19 anos, a curva de casos activos segue a decrecer. Segundo os últimos datos publicados pola Consellaría de Sanidade, as infeccións activas caen até as 3.754 e os novos casos confirmados por Probas de Diagnose de Infección Activa nas últimas 24 horas, até os 146, que mantén a taxa de positividade por baixo de 5% que fixa a OMS para dar por controlada a pandemia. Por áreas, na da Coruña detectáronse 40 novos contaxios, 33 na de Santiago, 27 na de Vigo, 22 na de Ourense, 14 na de Lugo e dous na de Ferrol. Presión hospitalaria Polo que respecta á presión hospitalaria, nas últimas horas aumentaron levemente os pacientes ingresados por Covid, mais só en unidades convencionais. Así, segundo datos do Sergas hai 109 doentes en planta, seis máis que o último día, e 40 en unidades de coidados intensivos, tres menos: 12 na área da Coruña (-1), sete na área de Vigo (sen cambios), cinco na área de Ferrol (sen cambios), oito na de Ourense (+1), catro na área de Pontevedra (-1), tres na de Lugo (-2) e un na de Santiago (sen cambios). Desde o inicio da pandemia faleceron con Covid un total de 2.604 persoas, dúas máis, tras notificar Sanidade a morte dun home de 49 anos no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña e doutro de 90 anos no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense.


Summary: A organización estudantil galega Comités anunciou que na vindeira xuntanza do Consello Galego de Universidades, UdC, USC e Uvigo esixiranlle á Xunta manter conxelado o aumento das taxas nas primeiras matrículas universitarias.

O responsábel nacional de Universidade dos Comités, Daniel Candal, explicou que a organización soubo dun acordo entre os tres reitores galegos para esixiren o 2 de xullo, cando se reúna o Consello Galego de Universidades, que a Xunta manteña conxeladas as taxas universitarias para as primeiras matrículas. Unha "boa noticia para o estudantado galego", segundo Candal, independentemente de que teñan que agardar á concreción deste acordo, "senten as universidades do seu lado nun contexto adverso". Para Candal, desde as mobilizacións contra a LOU, hai máis de dez anos, as tres universidades galegas non tomaran posición, "dunha maneira tan clara, e en conxunto, da parte do estudantado galego e contra os recortes no ensino". Despois de varias mobilizacións, e a folga estudantil do pasado 10 de maio e que, a presión estudantil foi esencial para chegar a día de hoxe ante este anuncio por parte das universidades. As tres universidades asumen, logo, a principal esixencia desta organización estudantil, ao esixir que se manteñan conxeladas as taxas. "Non se pode permitir ningún tipo de aumento do prezo das matrículas universitarias, sexa cal sexa, nun contexto de crise económica como a actual, posto que estarán a provocar consecuencias sociais moi graves", recalcou Candal. Indicou tamén que ao acordo débese sumarse os Claustros e os Consellos de Goberno das tres universidades galegas.


Summary: A represión en Galiza após a conquista dos Reis Católicos rematou co exilio de máis de 1.500 galegos e galegas en Portugal e na Bretaña. Este feito será un dos que se documente na exposición 'Galiza, nun tempo de seu', que se inaugura esta quinta feira, 5 de decembro, no Museo Provincial de Lugo.

A exposición, organizada pola Asociación Pedagóxica Galega (AS-PG) en colaboración coa Área de Cultura da Deputación de Lugo, convida a facer unha viaxe por unha das etapas máis esplendorosas do país para evitar que continúe sendo a gran descoñecida para a meirande parte da poboación. Esta mostra, que durante os próximos tres meses percorrerá os museos que conforman a Rede Museística, busca achegar aos galegos e galegas ás personaxes da época, ás guerras que cercaron Galiza e ás institucións que nos deron un espazo nacional propio como país, porque é na nosa historia onde temos que atopar a orixe dos principais problemas políticos, económicos e culturais actuais, os cales só se poderán afrontar coñecendo a historia do país. "Con dimensións espaciais variábeis, Galiza ten este nome desde hai dous milenios. É o único país entre os que foron provincias romanas que o garda titulando unha función político- institucional". Un dos pobos de Europa que padeceu e padece de xeito acusado a anulación, o agochamento e o desprezo da súa relevancia histórica, é Galiza. A historiografía dominante incorre no pecado de reducir, para algúns pobos, a visión da súa historia ou de conformala adaptándoa ao statu quo actual; chegando así a anular acontecementos e personaxes da historia que botarían luz sobre o presente de moitas nacións. Iso é o que, precisamente, aconteceu con Galiza durante toda a Idade Media e co crucial século XIV. Con dimensións espaciais variábeis, Galiza ten este nome desde hai dous milenios. É o único país entre os que foron provincias romanas que o garda titulando unha función político- institucional. No seu territorio configuraríase desde o 413 o reino suevo – galaico, o primeiro independente do Imperio Romano, convertido despois e até 1230 nun reino medieval, nun proceso só interrompido entre finais do século VI e o inicio do século VII sen perder a súa personalidade, coa integración na monarquía goda. Mesmo nese momento, cando a coroa goda contaba con tres nacionalidade diferentes, "hispaniae, Gallie et Gallecie". Non é casual que sexa Lugo a primeira cidade en acoller esta mostra, xa que é a cidade máis antiga do país se temos en conta que foi fundada por Augusto e que encabezou unha das tres subprovincias romanas que conformaron a rexión: Lucus Augusti (Lugo), Bracara Augusta (Braga) y Asturica Augusta (Astorga); formou parte do Reino de Galiza, o primeiro reino europeo que naceu no 413 e que duraría até a chegada do gobernador Fernando de Acuña en nome dos Reis Católicos no 1.480; mil anos de reino Suevo de Galiza e que tería un papel salientábel durante toda a Idade Media, na que o noso idioma, o galego, foi unha lingua normalizada, con prestixio e proxección exterior grazas a que Galiza tiña poder político propio. Esta situación continuaría durante os séculos XIV e XVI a consecuencia dese prestixio acadado con anterioridade e que situaba o galego como lingua da cultura e do poder, a pesar da progresiva dependencia de Castela a partir de 1.230. O galego funcionou nos dous últimos séculos da Idade Media como lingua oficial, con independencia de que desde a segunda metade do XIV unha ínfima minoría de xente estranxeira usase o castelán. E entendemos por lingua oficial naquela altura o mesmo que hoxe se entende: aquela en que se expresan todas as clases sociais, en que se redactan os documentos públicos e privados, en que se fan os rezos... En fin, en todos aqueles usos e funcións que na época medieval se realizaban con normalidade en galego por parte de toda a xente e que na Galiza actual aínda constitúen unha excepción de carácter individual ou de grupo. Non deixa de ser casual a ausencia dunha explicación que aproxime, aínda que sexa con todas as limitacións que os prexuízos que a historiografía académica impón sobre os feitos a fin de homologalos a revolta dos comuneros na perspectiva de integrala no grande relato que é a invención de España, un dos fetos más determnantes da nosa hstoria como pobo, posto que o seu fracaso cercenou no noso País a aparción dunha nova clase social que será a que levará adiante xa en séculos posterores noutros territorios a Revolución Industral. Unha visión escolástica do marxismo deu en asociar aos Irmandiños con labregos ou mariñeiros explotados, porén a realidade é ben diferente, posto que ao seu fronte atopànse sectores da proto burguesía ou da baixa nobleza. Así na súa dirixencia no sul de Lugo atopanse fidalgos como Diego de Lemos, outro tanto acontece nas terras de Lugo con Alonso de Lanzós e mesmo na Mariña onde nos primeiros momentos aparece ao fronte da Irmandade o propio Pedro Pardo de Cela, nomeado Alcalde de Vivero. O movemento Irmandiño, apoiado desde o poder real, terá un desenvolvemento máis limitado do que deixaba entrever certa historografía que relatou os feitos tomando como fonte exclusva o Preito Tavarés Fonseca, até o punto de que a nova documentación da por feto que Pardo de Cela non chegou a abandonar Galiza durante o periodo. "O galego funcionou nos dous últimos séculos da Idade Media como lingua oficial, con independencia de que desde a segunda metade do XIV unha ínfima minoría de xente estranxeira usase o castelán". Sería tras as guerras irmandiñas, cando a Idade Media rematara en Galiza co establecemento, por parte dos Reis Católicos, de institucións dirixidas por estranxeiros e encargadas de facer efectiva a política centralizadora e autoritaria da monarquía a través da represión e o control social. Nun primeiro momento os nobres actuaron de maneira conxunta sendo exemplos o acordo que firman en 1470 no que se alían membros da alta nobreza en contra do arcebispo de Santiago e a marquesa de Astorga ou o de 1477 acordo asinado polo Gobernador de Galiza, o Conde de Ribadeo, e os membros da alta nobreza no que se aliaban en contra do establecemento en Galiza da Santa Irmandade. É máis en 1480, trala chegada de Fernando de Acuña os nobres cooperan con el nun principio ata que o novo gobernador os obriga a entregar certas fortalezas que pasarían a mans da Coroa. Nese momento a reacción nobiliar será claramente de enfrontamento. Este descontento nobiliar está personalizado por tres figuras: O conde de Camiña, o vello conde de Lemos e Pedro Pardo de Cela. O funesto ano de 1483 será o do fin para estas tres figuras que desaparecen, físicamente, do panorama galego. A decapitación do Mariscal foi un aviso para todos os nobres que se opuxesen ao novo poder real e si ben é certo que moitos nobres prestáronse a colaborar co gobernador trala degolación tamén é certo que a loita continuou. Un destes nobres díscolos e rebeldes foi Pedro Fernández de Bolaño e Balboa, que pasou á historia co nome de Pedro de Bolaño, xenro do Mariscal mantén o sentimento de rebeldía compartido por certos nobres galegos, moitos deles vinculados ao falecido Mariscal, outros non que lonxe de someterse aos novos monarcas exilianse , lembremos aqueles 1500 nobres galegos que se refuxiaran en Portugal e na Bretaña escapando das iras dos novos monarcas Aquí remata a histora de mil anos de vida de seu, unha historia que nos fala de Idacio, o Bispo de Chaves, Paulo Osorio, San Martiño de Dumio, os Traba, con Don Pedro Froilaz á cabeza, Xélmirez, Alfonso VIII "O Emperador", Martín Codax e os autores daquela grandsma literatura, os resistentes como Ines ou Pedro de Castro, os Lemos auténticos, ao fin o que importa as galegas e os galegos do comun de onte.


Summary: A rota do Canal de Sicilia volve a activarse e o campo de detención de Moria (Lesbos) xa está cheo.

Nos últimos días a chegada de persoas refuxiadas a territorio europeo volveu aumentar. O bon tempo no Exeo e no Mediterráneo reactivou as rotas marítimas que, no entanto, nunca deixaron de ser transitadas ao cento por cento. Aliás, desde o domingo (27 de marzo) arrivaron a Italia 3.051 persoas que atravesaron desde a costa de Libia o Canal de Sicilia, segundo os dados fornecidos pola Garda Costeira italiana. Através do Canal de Sicilia chegaron a Italia 3.051 persoas desde o 27 de marzo Entretanto, no traxecto que separa por mar Turquía e as illas gregas chegaron 1.190 persoas desde o domingo (27 de marzo) que serán trasladadas polas autoridades gregas ao campo de detención de Moria (Lesbos) no que xa se atopan encarceradas 1.350 desde o 20 de marzo --data de entrada en vigor do acordo asinado entre a UE e Turquía. De entre elas, por volta de 150 son menores sen acompañamento. A mellora nas condicións climáticas mais tamén o fechamento da rota dos Balcáns empurra as persoas refuxiadas a transitar por mar o treito que separa Libia e Turquía --principais puntos de saída-- até territorio comunitario. Proactiva Open Arms: "Se pensaban que erguer prisións ás portas de Europa os ía deter, están moi trabucados" "Se pensaban que erguer prisións ás portas de Europa os ía deter, están moi trabucados", sinalan desde a ONG de Badalona, Proactiva Open Arms, dedicada ao resgate marítimo de persoas refuxiadas através da súa conta oficial na rede social Facebook. "Malia os maos agoiros, as medidas disuasorias e a deshumanización coa que os tratamos", sinala en referencia ás autoridades europeas, "non deixan de fuxir de países azoutados por unha violencia que non podemos imaxinar". A prisión de Moria "Non podes saír fóra. Nor por cigarros, non por bocatas e non por unha tarxeta SIM. Porfavor, volve". Eis o cartaz que preside o campo de detención de Moria e ao que son trasladadas as persoas refuxiadas e migrantes que chegan ás illas gregas desde o 20 de marzo e que, após o acordo asinado entre a UE e Turquía son considerados polas autoridades gregas como 'migrantes irregulares', de facto. En Moria atópanse detidas 1.350 persoas das que por volta de 150 son menores sen acompañamento O espazo atópase cheo, segundo apunta o responsábel policial do mesmo, Dimitris Amoutzias, nunha reportaxe publicada no xornal alemán Bild. "É máis do que podemos abranguer", di, "nós xa estamos sobrecargados, e así que amaine o vento o fluxo de refuxiados comezará novamente", acrecenta. Aliás, após a saída de Médicos Sen Fronteiras e ACNUR, que deixaron de ofrecer a súa axuda en rexeitamento pola política adoptada coa sinatura do acordo, a comida non chega e nalgúns campos gregos foi denunciada a arbitrariedade e condicións en que se distribúe, coma se se tratase de animais.


Summary: É o primeiro título continental para esta rapaza de 18 an os de Ames após conseguir o pasado ano o subcampionato europeo xuvenil. Ademais, é o primeiro campionato de Europa da historia para o patinaxe artístico galego.

Nadia Iglesias de Salvador vén de conseguir en Roana (Italia) o primeiro título europeo na modalidade libre de patinaxe artística. Trátase do seu primeiro título continental para esta rapaza de 18 anos após conseguir o pasado ano o subcampionato europeo xuvenil. Ademais, é o primeiro campionato de Europa da historia para a patinaxe artística galega. Nadia Iglesias, que pertence ao CPA Maxia, participará no mundial júnior que se vai disputar en Nanjing (China) do 26 de agosto ao 10 de setembro. Nadia conseguiu o título europeo cunha puntuación de 483,30 puntos superando as patinadoras italianas, que partían como grandes favoritas. Cecilia Marocchi foi segunda con 455,89, mentres que a eslovena Jessica Marka logrou a terceira praza con 445,50 puntos. Nadia Iglesias pertence ao Club de Patinaxe Artística Maxia da Coruña, estivo dirixida por Rosa García. A gañadora explicou que "o certo é que durante toda esta tempada esforceime moito nos adestramentos e xa desde un principio tiña o obxectivo de ser campioa de España para poder clasificarme para o europeo e o mundial. Unha vez que me proclamei campioa de España xa tiña en mente novos retos e ilusións e foi cando pensei que podía chegar a gañar o ouro no Europeo, aínda que máis coma un desexo que como algo real".


Summary: O colectivo Eventuais en Loita difunde vídeos onde o persoal relata a súa precaria situación laboral, con centos de contratacións en poucos anos e escasa cotización, no que considera "o legado do Sergas". "Isto non pode seguir así, estamos fartas", coinciden.

"11 anos a dispoñibilidade do Sergas, 557 contratos e 5 anos e medio cotizados. Isto non pode seguir así, a enfermería está farta e non quere ser precaria". Mónica, unha das milleiros de enfermeiras eventuais da sanidade pública galega, suxeita un folio onde pon cifras á precariedade para acabar rachándoo como mostra de rexeitamento a unha situación tan estendida. É o final dun dos vídeos que o colectivo Eventuais en Loita está a espallar polas redes sociais baixo o cancelo #LegadodoSergas. Unha mobilización máis dun colectivo que saca as cores da situación laboral nos centros de saúde e hospitais galegos e que lle abriu outro importante conflito á Xunta desde que hai máis de dous meses tinguiran de negro as oposicións en Silleda. Enfermeiras eventuais difunden vídeos onde poñen cifras á súa precariedade laboral: "11 anos no Sergas, 557 contratos e 5 anos e medio cotizados"Ao vídeo de Mónica e outras enfermeiras uníronse, seguindo unha cadea viral, Mila, Cruz, Beatriz, Catuxa, Marta, Mila... Contan as súas experiencias e poñen (impactantes) números á realidade laboral dun colectivo eventual que, segundo os seus propios datos recollidos a través dunha ampla enquisa de Aensac, ten case o metade do persoal con máis de dez anos nas listas de contratación. Hai tan só uns meses. Antonio Fernández-Campa, actual Xerente do Sergas, afirmou nunha entrevista en televisión que a precariedade "non é una situación habitual" e que "o 85% dos traballadores está en vínculos estables". Declaracións semellantes ás que nos últimos tempos repetiu o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que afirmou que o 88% do persoal ten un "nomeamento definitivo". O propio Campa, noutras declaracións das últimas semanas, xustificou o importante número de eventuais en enfermería advertindo de que eran necesarios para cubrir as incidencias do resto de persoal. As palabras, como antes outras, volveron erguer este colectivo mobilizado, que decidiu desta vez plasmar nun vídeo o que aseguran que é "a realidade". Os testemuños amosan os escasos anos cotizados polas enfermeiras para o tempo traballado e o elevado número de contratos asinados, "a maioría dun só día ou de media xornada"-A mesma que amosou aquela enquisa de máis de 700 entrevistas entre o persoal eventual de enfermería: case o 90% en precariedade laboral, máis de oito anos de media nas listas á espera dunha praza ou unha media de 24 contratos asinados nun ano nun colectivo fundamentalmente feminino e cunha media de idade duns 32 anos. As cifras tórnanse agora en rostros e testemuños como o de Marta, desde Ourense, que di levar 14 anos "vinculada ao Sergas", nos que asinou 240 contratos, con 10 anos e medio cotizados e só 21 días de vacaciópns desfrutadas. Ou Cruz, con 10 anos de dispoñibilidade, 427 contratos --"a maioría dun só día ou de media xornada"-- e cinco anos e medio cotizados. "Non fun quen de coller baixa maternal porque non tiña dereito ao ter contratos dun só día; no segundo, si puiden pero tras arriscarme a etar en activo ata a semana 36", conta unha das enfermeirasOs vídeos, que se están a espallar nas redes sociais e que prevén continuar nos vindeiros meses, mostran tamén situacións como as de Catuxa, desde Pontevedra. Leva desde 2016 vinculada ao Sergas e, nese tempo, tivo dous embarazos. "Non fun quen de coller baixa maternal porque non tiña dereito ao ter contratos dun só día", dixo sobre o primeiro deles. No segundo, conta, si foi quen de optar á baixa materna logo de se "arriscar" a estar en activo "ata a semana 36, mesmo con gardas de 24 horas". Logo, cos dous fillos, foi penalizada polo Sergas con nove meses de suspensión de chamamentos ao ter que rexeitar contratos ofrecidos con "tres ou catro horas de antelación" tras non conseguir unha persoa que quedase cos pequenos. Ten 280 días cotizados. Mila conta que leva 11 anos de dispoñibilidade, que asinou 402 contratos e que suma 6 anos cotizados. María José, 9 anos, 530 contratos (a metade dun só día) e só catro anos cotizados. E así moitos máis, e os que virán. Desde Eventuais en Loita insisten en denunciar que o Sergas "segue a intentar tapar unha gran ferida con tiritas" e rexeitan as condicións dun contrato de continuidade do que advirten da letra pequena. "Estaremos o 40% das nosas quendas dispoñibles para cando eles precisen e seguiremos movéndonos dun centro a outro, ademais de non poder gozar das vacacións no período vacacional", aseguran. O colectivo lamenta que, a cada mobilización, Sanidade "saia desmentir as nosas queixas, pero sen dar datos". "Claro que non hai persoal dispoñible... Como o vai haber se os eventuais estamos cubrindo as vacacións doutros eventuais!", din respecto da situación neste verán tras asegurar que manterán as protestas e as súas demandas, que abranguen un persoal dunhas 10.000 traballadoras.


Summary: Os celestes fixéronse en Montevideo co derbi do verán. No choque puidéronse ver as novas incorporacións dos equipos galegos e os estilos que pretenden desenvolver ao longo do ano. O novo Dépor de Garitano mostrou un bo xogo pero faltoulle pegada. Un gran gol de Aspas de falta abriu o marcador no minuto 70 e Radoja sentenciou a piques do final.

Era de tarde no Uruguai e noite na Galiza e a diferenza horaria non era a única entre os dous países. O estadio que acolleu o histórico partido inaugural do primeiro mundial de fútbol albergaba un Celta-Dépor que semellaba ser a apertura dun concerto que non se ía celebrar. O derbi galego estaba previsto que precedese outro derbi entre Peñarol e Nacional de Montevideo. Porén, o encontro entre os uruguaios non se disputaría por non garantirse unha seguridade máxima nun encontro de alto risco. Isto provocou que as bancadas mostraran un aspecto vacuo que desluciu o encontro, rodeándoo dun entorno que se mimetizou coa falta de ritmo propio da pretemporada. Con todo, era tarde de estreas en Montevideo e había moito por ver. Estrea nos terreos de xogo, estrea de equipacións e estrea de fichaxes: era o segundo partido do Deportivo, após do xogado fronte ao Negreira e tamén do Real Club Celta, que se estreara con derrota a pasada semana fronte ao CD Lugo. Os herculinos mostraban máis novidades ca os celestes, comezando polas camisolas. Estreaba a branquiazul o Deportivo da Coruña cun deseño clásico, que aínda fora desvelado esta mesma semana. A camisola celeste con detalles azuis e amarelos xa fora vista no feudo lucense. E por último, o Deportivo estreaba fichaxes e adestrador. As primeiras ordes de Garitano puideron ser vistas e ouvidas con total claridade. O adestrador bilbaíno aliñou de inicio o seu pupilo Albentosa, quen está chamado a dar o salto de calidade na zaga coruñesa. Tamén se estrenou Çolak, dende o centro do campo e Bruno Gama regresou ao carril do oito desde o que colaborou a ascender a Primeira División ao Deportivo. No Celta sería Naranjo quen se destapaba perante os afeccionados desde a banda esquerda. Estrea nos terreos de xogo, estrea de equipacións e estrea de fichaxes O partido comezou con pouco ritmo pero pouco a pouco fóronse vendo as gañas de ambos conxuntos por facer un bo papel. O amigábel non deixaba de ser un derbi e o Deportivo golpeaba primeiro. Sidnei saía da cova para combinar unha parede en banda esquerda con Lucas Pérez, gañar posición de centro e meter un bon balón para Oriol Riera, quen non acertou a rematar entre os tres paus. Pouco a pouco o Celta facía caso das instrucións dun Berizzo, ao que se lle podía ouvir a través dos micros de televisión, e comezaba a tocar e a facerse co peso do encontro. Drazic era a principal baza celeste e tivo unha boa ocasión ao revolverse entre tres defensas branquiazuis. O Dépor tamén golpeou e tivo bos intentos, primeiro cun regate de Sidnei en banda dereita que rematou en falta lateral e logo cunha xogada ensaiada a balón parado que Sergi Gómez foi quen de atallar a tempo. A segunda metade comezou sen cambios, tanto nas aliñacións coma no xogo. O Dépor tivo varios córners mentres que o Celta creaba perigo pola banda de Hugo Mallo. Chegado o minuto 60, produciuse o primeiro cambio do encontro, co que Oriol Riera deixaba o seu posto a Fayçal Fajr. Pouco despois, cando Borja Iglesias xa se preparaba para entrar, deuse a nota negativa do encontro. Drazic tivo que saír por lesión e sen case poder apoiar o nocello. A entrada de José Naranjo ao terreo de xogo -substituíndo a Bongonda- aportou frescura ao xogo celeste, combinando moi ben cos compañeiros e iniciando unha xogada que remataría con Pape Ceikh provocando unha perigosa falta na frontal da área. Iago Aspas decidiu aproveitala. O de Moaña, que volve levar o '10' ás costas, marcou o seu primeiro gol fronte ao Deportivo cun gran lanzamento de falta. Iago Aspas, que volve levar o '10' ás costas, marcou o seu primeiro gol fronte ao Deportivo cun gran lanzamento de falta Despois do gol, Garitano fixo un cambio múltiple: entraron Arribas, Álex Bergantiños, Borja Valle, Guilherme, Óscar Pinchi e Saúl e deixaron o campo Borges, Lucas, Mosquera, Bruno Gama, Navarro e Sidnei, mentres que Berizzo decidiu dar minutos a Lemos. Coas substitucións o Deportivo buscou o arreón final. mais na última xogada do encontro, o Celta enfiou unha boa contra entre Borja Iglesias e Naranjo que rematou con gol a pracer de Radoja. Ficha Técnica: Estadio Gran Parque Central de Montevideo. 3.500 espectadores. Deportivo: Lux (Tyton, min. 46), Laure, Albentosa, Sidnei (Arribas, min. 71), Navarro (Saúl, min. 71), Mosquera (Guilherme, min. 71), Borges (Bergantiños, min. 71), Emre Çolak, Bruno Gama (Valle, min. 71), Lucas Pérez (Pinchi, min. 71) e Oriol Riera (Fajr min.58). Celta de Vigo: Rubén Blanco, Hugo Mallo, Cabral, Sergi Gómez, Jonny, Radoja, Pape Cheikh (Borja Fernández, min. 74), Wass (Costas, min. 87), Drazic (Borja Iglesias, min. 64), Bongonda (Naranjo, min. 60) e Iago Aspas (Lemos, min. 80). Goles: 0-1, Iago Aspas (min. 68), 0-2, Radoja (min. 90). Árbitro: Daniel Fedorczuk. Asistentes: Agustín Berisso e Miguel Nievas. Amonestado Pape Cheick (min. 60) no Celta e Albentosa (min. 81) no Deportivo.


Summary: A viguesa rúa do Príncipe (enfronte do Marco) será o espazo onde se desenvolva a próxima segunda feira, 9 de xaneiro, unha concentración da Marcha Mundial das Mulleres en lembranza de activistas kurdas asasinadas.

A Coordinadora Local da Marcha Mundial das Mulleres de Vigo adhírese á campaña europea da MMM na que se estipula o 9 de xaneiro como día para lembrar "todas as irmás mortas mentres loitan por un mundo mellor". A data non é casual. O 9 de xaneiro de 2013 foi o día en que atoparon mortas no centro de información do Kurdistán en París Sakine Cansiz, Fidan Dogan e Leyla Soylemeza. As tres asasinadas apareceron con feridas de bala no pescozo e no peito. Aos asasinatos destas tres militantes seguíronlles outros como os do 5 de xaneiro de 2016, en Silopi, no norte do Kurdistán, onde o exército turco mataba tres mulleres kurdas. A MMM tamén lembra os arrestos do 11 de setembro de 2016, cando foron apresados 37 co-alcaldes de municipios kurdos "sen motivo aparente". A concentración terá lugar a segunda feira, 9 de xaneiro, ás 20h, fronte ao Marco. Trátase, sinalan as feministas, dunha acción solidaria "coas irmás kurdas asasinadas na súa loita pola liberdade, poñendo en perigo as súas vidas para loitar polos dereitos do seu pobo".


Summary: Como un cordón umbilical, o 10 de marzo deste 2019 conecta con aquel 10 de marzo de 1972 que forxou o Día da Clase Obreira Galega. Case medio século no que a clase traballadora se reclama como un suxeito protagonista na historia deste país.

"Daniel ía uns dous metros diante miña, co buzo debaixo do brazo. Recibe un tiro e cae dobrado, cara a atrás, diante miña". Daniel é Daniel Niebla, un dos dous obreiros asasinados (o outro é Amador Rey) na represión policial do 10 de marzo de 1972 contra os traballadores de Bazán que se manifestaban en Ferrol. Quen lembra, Rafael Pillado Lista, dirixente na altura do PCE e CCOO. "En Ferrol había entón, e despois de moitos anos de construción, un movemento obreiro potente, forte e organizado", sostén. Algo que o franquismo sabía ben e que lle preocupaba. O responsábel dos servizos secretos franquistas, Coronel Sanmartín, recolle no seu informe El libro rojo de la subversión que entre as zonas perdidas para o réxime de Franco están as minas asturianas, o País Vasco e "Bazán e a Ría de Ferrol". Pasou case medio século desde aquela. O 10 de marzo está asentado no calendario de Galiza como o Día da Clase Obreira Galega, en homenaxe a aquelas loitas, aqueles operarios e aquela e esta clase. Este domingo varias mobilizacións percorrerán o noso país da man dos diferentes sindicatos para conmemorar esta data. A CIG chama a mobilizarse para exixir que se derroguen as reformas laborais e as políticas executadas coa escusa da crise porque cada día que pasa medra a precariedade, a pobreza laboral e continúa a perda xeneralizada do poder adquisitivo da clase traballadora galega. Desde Comisións Obreiras, e coa vista posta no ciclo electoral do 28-A e 26-M, sinalan que "os desexos de progreso social, de dereitos e de igualdade esixen un esforzo de mobilización unitaria, un esforzo xeneroso que garanta un panorama electoral asentado nos valores e principios comúns da esquerda, capaz de conformar unha maioría parlamentaria que sexa o espello da maioría social que representa a clase traballadora". CCOO e a súa Fundación conceden este ano os Premios 10 de Marzo a Tensi Álvarez Folgar, Melchor Roel Rivas (póstumo) e Xan López Facal. Mobilizacións (CIG). 'Recuperar dereitos para avanzar': Vigo: Manifestación desde a Dobrada ás 12h Pontevedra: Praza da Peregrina, 12h Vilagarcía: Praza de Galiza, 12h Compostela: Praza Roxa, 11:30h A Coruña: Manifestación desde a Praza de Vigo ás 12h Ferrol: Manifestación desde o Monumento ao 10 de marzo ás 12h Lugo: Manifestación desde o Edificio Sindical ás 12h Ourense: Praza do Ferro, 11:30h Mobilizacións CCOO. 'En unidade, con memoria. É o momento': Ferrol. 11:30 h. Saída da manifestación do monumento ao 10 de marzo.


Mark Aguirre analisa en El Viejo Topo o conflito entre a China e os EEUU e acredita na posibilidade dunha nova orde mundial sen imperios. En Carta Maior Raúl Zibechi cre que na fin deste século a China vai ser o poder hexemónico. A súa única dúbida é a dunha guerra nuclear durante o proceso. E resúltalle curioso que parte da esquerda observe con simpatía ou neutralidade o ascenso do novo imperio. Os asiáticos expándense sen violencia, mentres que os americanos basean o dominio na guerra e no crime, é certo, pero a deshumanización capitalista da vida chinesa é estarrecente. E non só. Cando en 1866 chegan a Europa os primeiros embaixadores, non comprenden o principio de cidadanía individual, que lles parece un caos, nin o de representación política, aínda peor. Até queren enganarse a si mesmos e crer que a nova hexemonía europea nace do amor aos soberanos. Desexan atopar un sistema de valores coherente, vertical, único, que dirixa de maneira xerárquica todas as formas de comportamento e as domine. E niso están. El descubrimiento de Occidente. Los primeros embajadores de China en Europa (1866-1894) é un libro sinxelo e revelador de Feng Chen. Os embaixadores, cultos pero chatos e tradicionalistas, veñen buscar información e conclúen que Europa os supera, non só pola técnica bélica. Publicidade


Summary: Nuria Díaz comezou a súa traxectoria profesional como deseñadora gráfica mais desde 2012 dedícase á ilustración a tempo completo. Co seu estilo minimalista, toques de cor e certo ar naif, vén de ilustrar dúas láminas para o Cartafol de ilustracións do Reino de Galiza de MAOS Innovación Social. Nós Diario incluirá o sábado 17 de setembro unha cartilla para conseguir este cartafol de ilustracións. As lectoras e lectores poderán cubrila cos cinco cupóns que se distribuirán co xornal entre o 20 e o 24 de setembro e entregala no quiosco.

Como foron os seus primeiros proxectos profesionais? Comecei como a maioría da xente que se acaba dedicando a isto, na facultade empecei a facer algúns cómics, a presentarme a concursos a facer pequenas publicacións en revistas, etc. Logo, ao rematar a facultade si que me enfoquei mais cara ao ámbito do deseño gráfico (a ilustración estaba aí pero nunca foi a miña prioridade como saída profesional). Estiven traballando en algunhas axencias de deseño e logo, en 2010 quedei no desemprego, e foi cando me presentei ao concurso de ilustración Pura e Dora Vázquez da Deputación de Ourense no que resultei gañadora. Foi nese punto cando comecei a valorar como saída profesional o mundo da ilustración freelance e a comezar a preparar un portfolio e envialo a editoriais. Pero dedicarme de cheo á ilustración nunca foi algo que estivese enriba da mesa. Que é o máis lle gusta do seu traballo? A posibilidade de traballar en tantos ámbitos e formatos distintos. E conseguir darlle forma a un texto ou idea. Logo, sempre estás en continuo aprendizaxe, que iso valóroo moito. Ser autónoma no sector creativo é una profesión bastante arriscada, en canto á incerteza económica e a ter que soportar moitas cargas a nivel mental, pero tamén valoro moito poder dispor do meu tempo e poder organizarme como quero. Cando lle propuxeron participar no proxecto do Cartafol de ilustracións do Reino de Galiza cal foi a súa reacción? Pois unha honra, encántame coñecer a historia e desfruto moito. Tamén me gusta moito ver as diferentes propostas das demais compañeiras. Como cada unha achegamos unha visión diferente a un tema semellante. É máis complexo traballar ao redor de personaxes imaxinarios que pode deseñar sen condicionantes ou sobre figuras reais nas que hai que basearse na súa historia? Todo ten a súa miga, con personaxes baseados en figuras reais tes que ter en conta certas cousas en canto a vestimentas, obxectos, etc. Sobre todo para que a súa representación non sexa moi anacrónica con respecto á época en que viviu ese personaxe. Por exemplo, non vas pór un reloxo a un personaxe do século XIII. Cousas de sentido común. Pero tampouco me agobio moito con que sexa todo exactamente como era na época. Á fin, non estou a facer un retrato realista, senón que é unha interpretación. Foi un reto ilustrar dúas figuras históricas como Tareixa de León e María, 'a Balteira'? Quixen que as ilustracións semellasen composicións de miniaturas medievais e as cores tamén están moi inspiradas nas propias cores que se utilizaban neses manuscritos ilustrados. Quixen tamén mostrar emocións na representación de cada unha delas. A Tareixa de León imaxineina cunha sensación de soidade encerrada no castelo de Lanhoso e a María, 'a Balteira', representeina contenta, facendo o que máis lle gustaba, que era bailar, sen importar comentarios ou críticas da demais xente. Actualmente, está a traballar nalgún proxecto novo? Sempre estou con varios proxectos enriba da mesa. Agora estou rematando dous álbums que sairán en outono, e tamén cun libro ilustrado con texto e ilustracións miñas que, se todo vai ben, verá a luz durante o 2023 pero do que non podo adiantar nada aínda porque está nun estado moi inicial.


Summary: Aínda que o PP liquidase xa o proxecto do Irixo, o movemento ecoloxista galego e as plataformas veciñais que se opoñen a esta forma de tratamento dos residuos seguirán adiante coa súa intención de levar unha ILP ao Parlamento "pola aplicación efectiva dos 3Rs"

A campaña de recollida de sinaturas para presentar no Parlamento galego unha ILP --iniciativa lexislativa popular-- contra a incineración chega esta quinta feira ás principais cidades e vilas da Galiza. Adega atribúe á mobilización social a decisión da Xunta de finiquitar o proxecto do Irixo, mais adianta que pulará "pola aplicación efectiva dos principio de redución, reutilización e reciclaxe" dos residuos na Galiza namentres a incineración "siga a ser o sistema de tratamento preferido polo PP". Así as cousas, en xaneiro de 2011 a Xunta aprobou o Plan de xestión de residuos urbanos de Galiza, cunha vixencia que iría de 2010 a 2020. Neste texto, os obxectivos fixados na Lei 10/2008, de residuos, cúmprense "só na teoría", ao destinar á prevención unicamente o 2,2% do orzamento total, fronte ao obxectivo de reducir o 10% dos residuos xerados que marca a lei. Para alén da norma galega, tamén a Directiva europea 2008/98/CE --incorporada á lexislación do estado en virtude da lei 22/2011-- promulda a "adopción real" dos 3Rs e a necesidade de avanzarmos "cara a unha sociedade do reciclado" para combater o cambio climático. Con todo, a suma de todos os investimentos dedicados á prevención, información, educación ambiental, recollida selectiva e outras medidas de reutilización e reciclaxe supoñen o 18,1% do total contemplado no Plan de xestión aprobado polo PP. Pola contra, o 48% dos investimentos destínanse a unha nova planta de eliminación por incineración. A Xunta renunciou á intención de colocar no Irixo unha segunda Sogama, mais iniciou xa as negociacións co Goberno local para ampliar a planta incineradora de Cerceda. Horarios e lugares onde haberá instalada unha mesa de recollida de sinaturas Compostela = de 18 a 20 na praza do Toural Pontevedra = de 18 a 20 na praza da Peregrina Lugo = das 17 en diante na biblioteca do campus e na facultade de Veterinaria Vigo = de 18 a 20 na rúa Príncipe, á altura do Marco Lalín = de 18 a 20.30 na rúa Rosalía de Castro Ourense = de 18 a 20 na rúa do Paseo, a carón da subdelegación de Defensa


0. Pode ser que aínda xogue co meu maxín a forza do adaxio de Gramsci: "traballo co pesimismo da razón e co optimismo da vontade". Pode ser. Sempre foi unha característica do noso quefacer político e social. En todo caso, lonxe das (falaces?) bondades discursivas que escoitamos desde que fomos confinados en vida o 13 de marzo de 2020, case un ano. Dise pronto. E algúns moralistas inda ousan desdecir ou matizar iso da 'fatiga pandémica'. Rodeados de idiotez política, de mediocridade discursiva e actancial, como ser optimistas (de razón) ante o futuro (xa presente) que se anuncia en canto o virus sexa iso, un virus máis. Os que enxalzan a posibilidade ilusoria dunha Arcadia postpandémica, que fan da crise unha oportunidade, esquecen as consecuencias da crise do 2007-2008, que non rematara aínda cando prendeu esta que nos esnaquiza na actualidade1. E, no entanto, aí están os adoradores da Arcadia, apelando a ilusións. Non se dan conta que a ilusión non deixa de ter unha boa dose de mentira, de espellismo, de deformación da realidade. Son conscientes? Case mellor pensar na ignorancia ou na idiotez. En non poucas tribunas escoitamos: "disto emerxerá unha sociedade mellor", "seremos máis solidarios", "podemos transformar a crise en xustiza social", e un longo etcétera máis propio do país de Nunca Xamais, ou do País das Marabillas de Alicia. 2. Iso si, temos que recoñecer a nosa incapacidade racional e argumentativa para adherirnos a ese estadio case hipnótico -psicotrópico?- que ve no fin do túnel pandémico unha luz redentora dos males que até o de agora manifestou a sociedade enlatada na dixitalización -forzosa mais tamén adhesiva- do traballo, do lecer, en definitiva da existencia humana dominada polos gurús do apostolado tecnodixital. Xogando co título do libro de Newport, en vez de conducirnos a un equilibrado minimalismo dixital, están mergullándonos no maximalismo dixital. Un porco dourado para lucro deses que logo evaden impostos ou escravizan traballadores. E todos tan contentos. Maldito click!!! 3. Mesmo ollamos como aqueles que denostaban a actual UE e o seu funcionamento antidemocrático e oligárquico son hoxe fieis adoradores das súas políticas financeiras. Resultaría algo lóxico se se producise unha radical democratización de toda a estrutura de goberno da UE (Parlamento e Comisión). Mais iso non aconteceu. O ben común é o menos comúns dos bens polos que devecen os oligarcas que nos xestionan. A economía segue sendo a raíña do taboleiro de xadrez das decisións políticas. 4. Os que enxalzan a posibilidade ilusoria dunha Arcadia postpandémica, que fan da crise unha oportunidade, esquecen as consecuencias da crise do 2007-2008, que non rematara aínda cando prendeu esta que nos esnaquiza na actualidade. Consecuencias dunhas decisións políticas austericidas -curioso ver que ninguén usa xa este termo nas bocas gubernamentais- que obrigaron a degradar traballos, salarios, dereitos, a privatizar servizos públicos e que explican, mellor ca ningunha outra cousa, o estado debilitado e insuficiente da nosa sanidade pública para recibir as ondas víricas. 5. De verdade, alguén pensa que cando rematen as labazadas pandémicas non haberá contrapartidas polo diñeiro prestado? Que non se esixirán 'novos esforzos'? Que non se artellarán novas 'regras de ouro'? Alguén pensa de verdade que os voitres capitalistas e demais prestamistas non van seguir coa desposesión organizada da clase traballadora? Alguén pensa que a conxunción do hipercapitalismo dixital e do oligárquico-financeiro non provocará outra cousa que máis desigualdade, máis empobrecimento, máis perda xeralizada e menos expectativas de futuro? 6. Os aquelarres de políticos, economistas e amigos oligarcas non inspiran ningunha confianza. Cada chiringuito creado é como unha porta aberta ao nepotismo, ao clientelismo e ao 'incesto profesional', por empregar o feliz termo usado como conclusión do seu estudo polo premio nobel de economía James J. Heckman. Este economista afanouse en estudar os contidos das cinco revistas de economía máis determinantes dese ecosistema. A conclusión foi que non había cabida para novas teorías, que só se mantiñan repetidas ideas xa coñecidas. A pluralidade desaparece baixo o peso do dirixismo ortodoxo dos que dominan. E, por riba, con presenza de clientelismos e 'incesto profesional'. 7. Algo diso hai, por exemplo, no famoso Comité Clínico disposto por Núlez Feijóo e que tan a gusto decide as nosas vidas. Denuncia que xa se fai pública, menos mal, co comunicado que elaborou a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública e ben replicado polo xornal O Salto Galiza. Desta volta os oligarcas lograron situar a persoeiros con intereses no sector privado e lucrativo das farmaceúticas, tan desexosas de situarse na carreira de tratamentos e vacinas. En canto a ese 'incesto profesional' pensemos que até se di que está a famosa curmá de Núñez Feijóo. Cambalache...todo queda en casa! 8. Os datos do paro e da EPA son malos. Mais son peores aínda: non esquezamos que moitos comercios e pequenas empresas viven nun estado de respiración asistida. Cando rematen os ERTE's...veremos. Xa hoxe, o sector do comercio en Compostela, por exemplo, aseveraba que preto do 70% non recibía ningún tipo de axuda. O telón de aceiro baixado pode ser unha realidade permanente. Se non se suprimen os atrancos burocráticos e se inxectan axudas directas, o futuro terá sabor amargo. 9. Pensemos na mocidade. Que futuro venderlle sobre a existencia dunha Arcadia postpandémica? Foron os grandes sacrificados na 'recuperación' (sic) da crise do 2007-2008: son milleiros e milleiros os mozos e mozas que se exiliaron por motivos económicos e profesionais. Hoxe lamentamos a falta de persoas en sanidade. Pois están en Inglaterra, en Francia, en Italia, en Alemaña, onde salarios e dignidade profesional están mellor considerados. 10. En agosto do 2020, meses despois do confinamento, rexistrábase unha taxa de paro xuvenil (entre 16 e 25 anos) do 43,9%. Comparemos este abraiante dato co 5,8% de Alemaña ou mesmo co 19,8% de Francia. Non hai que ser moi sabio para deducir sobre que colectivo caerán as consecuencias do final da respiración asistida. A temporalidade, a inestabilidade, a precariedade e a degradación de dereitos laborais son unha realidade desde o 2007-2008 e desde que se lexislou para que así fose. Moito teñen que mudar as políticas, terían que ser antisistémicas no sentido de socialistas, de esquerdas e ir desfacendo a estrutura de desigualdade -cada vez máis crecente- entre os diferentes segmentos poboacionais. Políticas que teñen que ver co traballo digno, coa debida protección social, co afortalamento e garantía de acceso aos servizos públicos así como a unha vivenda digna (necesaria unha Lei de Vivenda, si, pero valente e social, que protexa o dereito das persoas). Nada calma a sede e a fame voraz do capitalismo, nin sequera unha pandemia. Todo o contrario: as farmaceúticas aproveitáronse a esgalla do diñeiro público para investigar, aproveitaron mesmo o traballo investigador público, e agora cobran millóns e millóns de euros polas vacinas e logo controlarán patentes e prezos11. Cando desenvolvimos traballos políticos no Parlamento de Galicia (2012-2016) defendimos unha política de I+D+i realmente pública e que se fose equiparando a Europa. A realidade é que hoxe seguimos nun ridículo 1,25%. Francia supera o 2,2%, a media europea, Alemaña o 3,2% e Suecia o 3,5%. Éncheselles a boca aos xestores dos gobernos á hora de dicir que van incrementar o I+D+i e que van estabilizar o persoal investigador. [RISAS CRUENTAS]. Mentiras e máis mentiras no escenario da política. A Fundación Cotec sinala que no sector público se recortaron 4.900 postos efectivos nunha década. En Noruega creouse unha Asociación de Investigadores Españois composta de saída por 60 membros. Pénsese no mapa europeo e no persoal investigador que temos por aí porque neste país só se lles daba cenouras e algo de pan. E non sempre! Damos pena e mesmo noxo. Cómpre pasar das promesas aos feitos: iso sería ético e, tal como están as cousas, mesmo revolucionario. 12. Remataremos estas reflexións dicindo que non, non hai Arcadia posible baixo o ceo capitalista. Como recolle Lessenich (La sociedad de la externalización, Herder, 2019), a maquinaria de aproveitamento capitalista precisa o constante subministro de valores de todo tipo: traballo, terra e diñeiro; traballo manual, intelectual e asistencial; biomasa, recursos naturais e biocombustibles. Nada calma a sede e a fame voraz do capitalismo, nin sequera unha pandemia. Todo o contrario: as farmaceúticas aproveitáronse a esgalla do diñeiro público para investigar, aproveitaron mesmo o traballo investigador público, e agora cobran millóns e millóns de euros polas vacinas e logo controlarán patentes e prezos. Unha vergoña que se lles deixe facer. Insaturarán unha nova orde de desigualdades entre países con acceso a vacinas e países sen acceso a vacinas, coas consecuencias sociais e económicas que iso terá. Un mundo mellor? JAJAJA.


Summary: As consecuencias do illamento físico, o medo a contaxiarse, a perda de seres queridos pola COVID-19 e a incerteza ante o futuro económico, laboral ou educativo son algunhas das causas da crise de saúde mental que a poboación comeza a manifestar. Un malestar que pode derivar en patoloxía e que cómpre atallar.

No contexto actual de crise sanitaria xerada pola propagación do novo coronavirus, a emerxencia inmediata centrouse en frear o número de contaxios e asegurar a capacidade do sistema sanitario para dar resposta ás necesidades das doentes de COVID-19. Evitar o colapso e salvar vidas. Neste sentido, unha das medidas urxentes acordadas polas autoridades sanitarias foi o confinamento da poboación, que agora comeza a relaxarse. Despois de dous meses de distancia e illamento social, en que condicións estamos saíndo deste período ateigado de coidados, renuncias, teletraballo, educación a distancia, perda de emprego ou mingua salarial? Antes de se confirmar o primeiro caso positivo por coronavirus na Galiza, a revista The Lancet xa publicara unha revisión das evidencias sobre o impacto psicolóxico das corentenas en diferentes países do mundo derivadas da síndrome respiratoria aguda grave (SARS) ou do ébola; un traballo realizado por un equipo do Kings College, de Londres. Os resultados apuntan secuelas importantes entre os colectivos estudados, visíbeis mesmo tres anos despois da experiencia. Ira, confusión, ansiedade, estrés, depresión, medo e insomnio son algunhas das consecuencias máis comúns; potenciadas pola duración do confinamento, a falta de información, o temor á infección, a falta de provisións, a perda financeira e o estigma. Desde o punto de vista sociodemográfico, a revisión difundida pola revista científica non ofrece grandes conclusións. Só un estudo sinala efectos máis negativos entre a xente moza, as persoas con estudos máis baixos e as mulleres con fillos. Mais destaca dous colectivos: as persoas con enfermidades psiquiátricas previas, as máis afectadas pola corentena, e o persoal sanitario, especialmente vulnerábel a esta medida de illamento. Malestar emocional Na Galiza, especialistas en psiquiatría confirman que o que están vendo é unha sintomatoloxía entre a poboación xeral "que non chega ao rango de patoloxía". Segundo Iria Veiga, psiquiatra do Sergas no hospital do Barbanza, "hai un aumento de ansiedade e de problemas de insomnio, aínda que polo momento non estamos apreciando unha maior demanda. Chegará co paso dos meses, sobre todo a raíz das complicacións sociais derivadas deste período: polas dificultades de conciliación, o desemprego e a baixada de ingresos", afirma. Así, observa un grao de malestar que non convén patoloxizar. "Ante unha situación coma esta, mostrar certo malestar emocional é a reacción máis lóxica e saudábel. Entra dentro do normal e, de entrada, non lle debemos asignar un diagnóstico", aclara. A medio prazo, engade a psiquiatra, é previsíbel que o que agora son "incomodidades" deriven en doenzas, depresións, ansiedade; "pero máis polas consecuencias socioeconómicas que pola propia corentena, porque xa estamos vendo que as mulleres sofren maior estrés e malestar emocional pola carga de coidados e traballo que soportan". Saúde mental primaria A sanidade debe estar preparada para asesorar estas doentes, especialmente a Atención Primaria, sinala Iria Veiga. "Que diga que non se debe considerar unha patoloxía non significa que non se deba atender esa demanda. Normalizar ese malestar e explicarlle á persoa que o que lle está pasando non é unha enfermidade é unha forma de atender a súa demanda", explica. Neste sentido, Veiga apunta a necesidade de incorporar a figura da psicóloga de Atención Primaria, un dos reclamos pendentes por parte do sector. "Mais temo que, coma sempre, a atención da saúde mental non vai ser unha prioridade cando isto se normalice". Para Iria Veiga, implantar e consolidar nos centros de saúde este perfil especializado conseguiría aliviar a carga de traballo que asumen a día de hoxe os niveis superiores de asistencia e "permitiríanos prestar mellor atención a persoas que o que teñen son enfermidades, non demandas derivadas dunha situación complexa coma esta, que tamén son unha cuestión de saúde que non debe ser desatendida, insisto, mais pódese discutir en que nivel, e igual non nun nivel especializado", conclúe. Investimento en saúde mental A Organización Mundial da Saúde (OMS) urxe os Gobernos a que incrementen "o investimento en servizos de saúde mental". De non facelo, asegura, arriscaranse a un "aumenro masivo das condicións de saúde mental" a medio e longo prazo, xa que o impacto da pandemia neste eido "é extremadamento preocupante", advertiu Tredos Adhanom. Neste sentido, desde o Colexio de Psicoloxía da Galiza consideran imprescindíbel que a planificación da nova normalidade "se faga tamén desde a psicoloxía". A próxima semana contan presentarlle áo Goberno galego un documento cunha análise do impacto psicolóxico mais as necesidades detectadas. "A nivel de saúde mental, a prestación de psicoloxía clínica nos servizos de Atención Primaria e o reforzo da atención especializada son básicas", defenden.


Dolores Fernández Galiño, elixida polos populares co apoio dos socialistas, recibe 51 votos a favor por 18 en branco e 2 nulos tras criticar o resto de grupos que non se contase con elesA maxistrada María Dolores Fernandez Galiño foi elixida este mércores polo Pleno do Parlamento de Galicia como nova Valedora do Pobo, cargo do que tomará posesión o próximo venres tras a dimisión da súa anterior titular, Milagros Otero. Na votación, secreta e en urna, Fernández Galiño obtivo 51 votos a favor por 18 en branco e 2 nulos despois de que o PP, que propuxo o seu nome, pactase novamente co PSdeG, como en 2015, que ese grupo elixa á súa adxunta, a socialista María Xosé Porteiro, que será avaliada o próximo luns.Tras a dimisión da anterior Valedora por interferir nun proceso de selección de persoal para favorecer a unha irmá do portavoz parlamentario do PP, Pedro Puy Fraga, e sobriña de Manuel Fraga, o PP propuxo para o cargo, co visto bo do PSdeG, a Fernández Galiño, que o pasado luns defendeu a súa candidatura na Comisión de Peticións do Parlamento fixando como prioridade que o feminismo torne en "sinal de identidade da institución". A súa intervención non foi mal acollida por En Marea, BNG e Grupo Mixto, que pola contra si amosaron o seu rexeitamento a que o seu nome fose froito dun novo pacto entre PP e PSdeG. Porén, na votación secreta deste mércores o resultado de 18 votos en branco e 2 nulos, contía superior á dos deputados de En Marea, BNG e Grupo Mixto presentes na Cámara, revelaría que algún membro de PP ou PSdeG tampouco votou a favor da nova Valedora. Porteiro, proposta polo PSdeG como adxunta da Valedora, ten un marcado perfil político de militante socialista, e o partido presenta a súa elección como "recoñecemento á súa traxectoria galeguista, feminista e progresista"Tras a elección de Fernández Galiño polo Pleno, a proposta socialista de que Porteiro sexa a súa adxunta deberá ser formulada oficialmente pola Comisión de Peticións da Cámara, que analizará a súa candidatura o próximo luns. Porteiro, xornalista de profesión, ten un marcado perfil político de militante socialista (o cargo de adxunta esixe deixar a militancia en calquera partido, entre outras incompatibilidades profesionais). Foi concelleira en Vigo, deputada no Parlamento de Galicia e no Congreso, delegada da Xunta en Bos Aires co bipartito e formou parte da dirección do PSdeG. Nos últimos anos, afastada da primeira liña política, centrouse novamente nas colaboracións xornalísticas, a literatura e na súa participación no Consello da Cultura Galega.O PSdeG presentou a proposta de Porteiro como "recoñecemento á súa traxectoria galeguista, feminista e progresista". Substitirá no posto adxunto á Valedora a Pablo Cameselle, nomeado en 2015 canda Milagros Otero tamén a proposta dos socialistas. Cameselle, home de confianza de Abel Caballero, tamén desempeñara cargos ligados a administracións controladas polos socialistas, pero de carácter técnico e con menos significación política.


Summary: Milleiros de persoas encheron as rúas de Compostela para reclamar soberanía para Galiza. A marcha convocada por Vía Galega arrancou ás 11:30 horas da Alameda de Compostela e contou co apoio de máis de 60 colectivos de todo tipo.

As rúas de Santiago de Compostela acolleron na maña deste domingo 24 de abril unha marcha convocada pola plataforma Vía Galega para reclamar "os dereitos políticos asociados á condición nacional da Galiza" e denunciar "o espolio colonial que padece o país". A mobilización, apoiada por máis de 60 colectivos de todo tipo, contou coa presenza de representantes da vida política, sindical e social da Galiza. Así, participaron cargos institucionais e orgánicos do BNG, cadros da CIG e dirixentes de entidades sociais, como ADEGA ou a Mesa pola Normalización Lingüística. Praterías ateigada de xente A manifestación rematou nunha ateigada praza de Praterías, onde tomaron a palabra para dar lectura ao as reivindicacións dos convocantes, os escritores Daniel Asorei e Marta Dacosta, o músico Jasper e os voceiros de Vía Galega Anxo Louzao e María Xosé Bravo. Louzao, en declaracións a Nós Diario, significou que "a data da mobilización coincide co 176 aniversario daquel "Abril de lume e ferro", do que falou Manuel María, en que tivo lugar un dos episodios máis importantes da historia de Galiza, a revolución galega de 1846 que rematou, infelizmente, o 26 de abril, cos fusilamentos en Carral". O voceiro de Vía Galega sinalou que "somos unha nación e polo tanto o pobo galego ten dereito a ser soberano para decidir o seu futuro. Non hai democracia, nin liberdades individuais plenas se se prohibe exercer as colectivas, como o dereito inalienábel á autodeterminación". Atrancos ao desenvolvemento da Galiza O responsábel da entidade indicou que "a carencia de soberanía nacional subordinou o noso desenvolvemento aos intereses da oligarquía española e axudou a desenvolver outros territorios en detrimento de políticas favorábeis para Galiza e as súas clases populares". Vía Galega considera que Galiza é un pais rico, sometido a un proceso de empobrecemento como "consecuencia do rol colonial que nos teñen asignada a burguesía española, a UE e o Estado e, tamén, ao papel das elites económicas asentadas na Galiza que, en lugar de proceder en clave galega, se subordinan a un modelo económico que o capitalismo ten destinado ao noso país, como nación periférica". O colectivo cuestiona "a falsidade de que Galiza é un país subsidiado". Nesta dirección, indican que "Galiza contribúe con 3.000 millóns euros demáis en relación aos recursos que recibimos do Estado". Na mesma liña, apuntan "unhas 4.000 empresas que teñen sede ou os seus centros de produción en Galiza non tributan aquí, senón en Madrid. Só no imposto de sociedades, Galiza deixa de recadar máis de 1.000 millóns de euros anuais". O espolio eléctrico Louzao denunciou "o espolio do noso medio natural, para dispor da nosa riqueza, do noso aforro e do excedente que xeramos". "Somos vítimas dun saqueo permanente dos nosos recursos", afirmou Louzao, quen puxo o foxo no carácter da Galiza como produtora de electricidade nunha contexto de suba do prezo da luz. O dirixente do colectivo cualificou de "verdadeiros saqueadores" ás multinacionais eléctricas. "Exportamos ao redor de 35% da enerxía eléctrica que producimos. 168 encoros destrúen os nosos ríos e asolagan os nosos vales e 186 parques eólicos inzan os nosos montes aos que se suman as 275 novas solicitudes que pretenden invadir o noso territorio. Porén, a propiedade non é de ningunha empresa pública galega, senón de multinacionais", aseverou Louzao. A mobilización de Compostela rematou coa reclamación de "soberanía" como mecanismo "imprescindíbel para construír un modelo económico autocentrado e sostíbel, cunha base produtiva alicerzada nos sectores estratéxicos da nosa economía e nun tecido industrial ao servizo de Galiza para mellorar o nivel de vida do conxunto".


Summary: Após a valoración de urxencia no sábado nas redes sociais, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, criticou este domingo que Alberto Núñez Feijóo recunque como candidato do PP á Xunta. "Está moi lonxe de ser o que Galiza precisa", apuntou.

A dirixente nacionalista non se amosa sorprendida polo anuncio de Feijóo. Sinala que o resultado da "crónica da candidatura anunciada" era o "previsto". "Repite como cartel electoral do PP porque é o que lle convén ao seu partido, aquí e en Madrid, pero está moi lonxe de ser o que lle convén a Galiza, após sete anos de políticas de dereita tóxicas para a maioría social". Ana Pontón afirma nun comunicado de imprensa que o presidente da Xunta está "instalado na propaganda e na mentira" e que levou o país a ter "máis paro, máis precariedade e máis emigración", así como á destrución dos nosos sectores produtivos. Feijóo, engadiu, deixa unha Galiza "máis pobre e desigual, con menor peso político". "Temos o convencemento de que os galegos e galegas aproveitarán a ocasión e asinarán a carta de despedimento do señor Feijóo" Neste contexto, a portavoz nacional do BNG di estar convencida de que Feijóo recibirá "a carta de despido" nos comicios galegos. "Temos o convencemento de que os galegos e galegas aproveitarán a ocasión e asinarán a carta de despedimento do señor Feijóo nas próximas eleccións galegas". "Será a maioría social a que abra unha nova etapa para o país nos próximos comicios que desaloxe as políticas de desastre do PP do Goberno da Xunta", salientou. Tamén se referiu Pontón ao "paripé de autobombo electoralista" protagonizado por Feijóo nos últimos meses para se presentar como "candidato-mártir" disposto a se "sacrificar" polo país.


Summary: O coronavirus non dá acougo á actividade económica. Mentres os poderes públicos acoden ao rescate do sector privado botando man de instrumentos até agora rexeitados pola ortodoxia liberal, a taxa de actividade cae en picado e milleiros de persoas son expulsadas ao desemprego. Anúncianse tempos complicados para as maiorías sociais e os pobos.

As receitas aplicadas polos organismos públicos semellan apuntar un cambio de rumbo fronte ás políticas anteriores. Porén, ninguén acaba de fiarse do alcance da viraxe. O profesor de Políticas Públicas da Universidade de Compostela (USC) Miguel Anxo Bastos considera que "é moi cedo para analizar se hai algúns cambios reais na política económica pero o Estado debe botar unha man na medida en que o seu marco regulador condiciona a actividade das empresas". "É moi cedo para saber se estamos diante dun cambio de paradigma", sinala a Nós Diario a economista da USC María Cadaval, quen recoñece que "a crise provocada polo coronavirus cóllenos a todas co pé cambiado". "Precisamos volver pensar a longo prazo, porque claro que é máis barato que China produza máscaras sanitarias, mais non é o máis eficiente. O que non podemos é seguir mantendo un modelo así, precisamos un cambio que volva pór en valor o tecido industrial do país", conclúe Cadaval. A emenda do BCE "O Banco Central Europeo fixo, na súa última reunión, unha emenda á totalidade da súa política durante anos pero está por ver se isto se confirma e o cambio de rumbo é real", comenta a Nós Diario a economista da USC María do Carme García Negro. "A Unión Europea está moi tocada, de feito, a tardanza na resposta de Pedro Sánchez [presidente do Goberno estatal] débese a iso. A debilidade externa da Unión Europea queda en evidencia nesta crise, a axuda a Italia de Estados que non fan parte dela, como China, Rusia e Cuba é un exemplo", engade García Negro. O debate sobre a banca pública ábrese oco nun escenario onde garantir a liquidez ao sector privado convértese en esencial O economista Xosé Díaz non acredita nun cambio da política económica estatal ou europea: "Xa sabemos o que pasou en 2008, cando o propio primeiro ministro francés Nicolas Sarkozy chamou a refundar o capitalismo, pero ao tempo a crise foi xestionada aplicando as mesmas receitas que a tiñan provocado". "Non son optimista coas alternativas que poden vir da Unión Europea, pensemos que os únicos Estados do mundo que non se poden financiar directamente dos seus bancos centrais son os da eurozona", aclara Díaz. A principal preocupación dos poderes públicos nesta fase de xestión da crise é garantir a liquidez ao sector privado. Neste sentido explícanse as inxeccións masivas de diñeiro aprobadas polos bancos centrais e os propios Estados, nunha liña semellante ás medidas adoptadas na crise económica comezada en 2008. Porén, unha parte da sociedade observa con preocupación a repetición dos erros de entón, temerosa de que malia as inxeccións de liquidez o crédito non chegue a pequenas e medianas empresas e particulares. O debate sobre A banca pública ábrese oco neste escenario "Unha banca pública é un desastre", afirma en declaracións a este medio Miguel Anxo Bastos, que considera a política de avais impulsada polo Goberno do Estado "unha operación destinada a limparlle os balances á banca e librala do pasivo". "A experiencia das caixas de aforro e as razóns da súa quebra demostran a falla de eficiencia do sector público á hora de manexar os riscos", entende. A necesidade do crédito A María Cadaval non lle parece imprescindíbel contar cunha banca pública para garantir que o crédito chegue ás empresas e ás particulares: "O sistema financeiro privado con aval público, tal é como se ten instrumentado agora, pode inxectar a liquidez que se precise para que o crédito chegue ás pemes. O problema está nos impedimentos provocados polos trámites e as dificultades burocráticas". A profesora considera que "o sector público non precisa ser titular para controlar a explotación", en referencia á xestión do servizo. "A banca pública non é un instrumento suficiente se non esta incardinado con outras partes do proceso produtivo" afirma García Negro, quen considera "fundamental un sector público potente. Hai Estados, como o francés, que por boca do seu presidente Emmanuel Macron anuncian a súa intención de estudar a nacionalización de empresas estratéxicas". Non obstante, destaca as dificultades de pór en marcha un proceso semellante na Galiza, xa que "os mecanismos de control están en mans foráneas". Xosé Díaz considera a banca pública como "un instrumento fundamental para o desenvolvemento económico do país". "O Goberno galego tería, así, unha ferramenta chave para financiar os diversos proxectos produtivos impulsados aquí e tamén contaría cun mecanismo para evitar a drenaxe do noso aforro. Os nosos depósitos, que representan máis de 20.000 millóns de euros estanse empregando para financiar proxectos noutras partes do Estado", continua Díaz, convencido da necesidade da banca pública, "por iso en Alemaña hai un cento de bancos públicos. A excepción é precisamente non contar con eles". As posibilidades das políticas monetarias expansivas están condicionadas polo Banco Central Europeo. A maioría das analistas son pesimistas coa capacidade de resposta da Unión Europea, nunha conxuntura política moi complicada, cun relevo cada día menor na esfera internacional e cunha arquitectura económica que dificulta a posta en marcha das medidas anticíclicas. Neste sentido consideran que non é verdade que a UE vaia dedicar moita axuda. A maiores, o euro opera como un problema, semellante ao xogado no pasado polo patrón ouro. Un sector público minguante As políticas económicas aplicadas nos últimos 40 anos orientáronse a reducir o peso do sector público na economía e a capacidade de resposta dos Estados. A xestión da Longa Depresión, designación empregada na historia económica para referirse á crise iniciada en 2008, favoreceu esas tendencias de fondo, deixando os instrumentos públicos con menor capacidade de resposta. A maiores, como se ten sinalado, calquera conta cun agravante a partir de 2008, como consecuencia da situación de precariedade na que ficaron as economías. "Esta crise vai provocar unha inflexión na consideración do sector público, xa que os discursos ultraliberais amósanse incapaces de dar resposta aos problemas da xente", sinala a Nós Diario María Cadaval. Xosé Díaz formula "como obxectivo ideolóxico" que todas as industrias en rede "sexan nacionalizadas". "Telecomunicacións, camiños de ferro ou enerxía, o propio delas é o monopolio natural. Un sector eléctrico nacionalizado permite unha enerxía máis barata e ademais posibilita empregala como imán para favorecer a posta en marcha de proxectos industriais", salienta. O debate sobre a necesidade dun novo marco normativo no sector eléctrico está aberto. As recorrentes queixas das usuarias polas repetidas subas do recibo da luz ou a protesta das traballadoras das industrias electrointensivas pola ausencia dunha tarifa competitiva e estábel obrigan á redefinición dun modelo iniciado polo Executivo de Felipe González e posteriormente continuado polo de José María Aznar.


Summary: O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, agarda que a Asemblea Nacional deste 17M represente un "ponto de inflexión" para a formación nacionalista. "Non un punto e seguido, senón un punto e aparte para a nosa organización" que poría o ramo a un "un proceso intenso e amplo de reflexión e debate" do que, agoira, "sairá un BNG reorientado, capaz de gañar confianza social para conquistar o futuro hoxe negado".

Guillerme pronúnciase nestes termos nun artigo da súa autoría que viu a luz no número 39 do semanario Sermos Galiza, so o título de Conquistando o Futuro.Nesta Asemblea Nacional Guillerme, tal e como anunciou após as eleccións de Outubro, non concorre á portavocía nacional. Aliás, si o fai como candidato a se incorporar ao Consello Nacional, ao ir fechando a listaxe de 50 persoas que encabeza Xavier Vence, o catedrático de Estrutura Económica da USC que este domingo asumirá o liderado do BNG.Na súa achega ás páxinas de Opinión de Sermos Galiza, Guillerme afirma que o BNG non debe ter "medo a voar" e "con perfil propio" debe ser consciente de que "non hai camiño doado nen sen tropezos, mais hai camiño". As persoas que non confían no pobo galego optarán pola rendición, a acomodación ou por buscar acubillo baixo paraugas emprestados Para o aínda portavoz nacional do BNG [cargo que asumiu por vez primeira en Maio de 2009 e revalidou en Xaneiro de 2012], atravesamos tempos ben difíceis que exixen do nacionalismo "firmeza" para non caír na confusión "política e ideolóxica".Desa confusión política e ideolóxica, argüe, non é inmune o propio "campo nacionalista" [entre aspas no orixinal]. "Como en outros tempos de crise, quen non confían no pobo galego optarán pola rendición, a acomodación ou buscar acubillo baixo paraugas emprestados".A íntegra deste artigo tela dispoñíbel no número 39 do Sermos Galiza en papel, xa nos quiosques do país.