Summary: Poboación do rural denuncia o descoñecemento do terreo e do territorio galegos por parte das Administracións

Son moitos os factores que influencian o prezo e valor das vivendas no sector inmobiliario; o seu tamaño, a calidade dos materiais de construción, a súa localización ou o estado do interior da vivenda. O maior dos problemas coas novas mudanzas no valor de referencia dos inmóbeis (o coñecido como 'catastrazo') por parte do Ministerio de Facenda e Función Pública, reside en que, o valor real das vivendas parece non respectarse. As comunidades de montes veciñais piden adecuar o catastro á realidade O valor que agora outorga o Ministerio, denuncian varios expertos, está inflado e moitas persoas propietarias pasarán a pagar unha factura fiscal moito máis grande do que as anteriores. Nas zonas rurais da Galiza isto afecta de maneira un tanto diferente que no resto do Estado. Este novo 'catastrazo', xustifica o Goberno español, vén dado porque "existía gran parte da superficie do territorio sen incorporar ao Catastro Inmobiliario". O problema radica nunha cuestión de fondo, desde o Ministerio de Facenda, considérase boa parte do solo rural galego como "zona urbana", algo que, segundo denuncia certa veciñanza supón un "descoñecemento total" do territorio por parte da administración estatal. Unha pregunta efectuada polo deputado do BNG no Congreso español, Néstor Rego, pretendía obter información acerca deste novo valor referencial. A resposta do Executivo presidido por Sánchez evidencia as denuncias de descoñecemento da veciñanza das zonas afectadas. "Gran parte da superficie referida localízase en núcleos rurais, sobre os que, ao ser solo de natureza urbana, debían realizarse con posterioridade os Procedementos Simplificados de Valoración". Un problema que xera a Administración Segundo o anterior proceso de Regularización Catastral (2013-2016), o que se pretendía coas modificacións era "mellorar a loita contra a fraude fiscal que supón a falta de incorporación ao catastro de bens inmóbeis e das súas alteracións físicas". Non obstante, esta incorporación ao catastro pode supor un problema cando se descoñece o territorio, así o denuncia Rosa Ana Prieto, concelleira do BNG en Ferreira de Pantón que salienta que "un Plan de Urbanismo ben feito, e realizado desde aquí podería recoñecer realidades, nomeadamente no rural que non contempla a lexislación estatal que nos aplican. "Non deixa de ser un problema creado polas administracións que nos repercute aos administrados", apunta Prieto. "En moitas ocasións, tómanse imaxes aéreas, e a Administración xa ten cometido erros como confundir un silo cunha vivenda residencial", engade a concelleira. Isto, denuncia Prieto, é un caso máis do descoñecemento do país por parte do Goberno estatal xa que "non teñen en conta a distribución galega. A veciñanza de Avión exixe solucións á suba "abusiva" dos impostos do catastro O 'catastrazo' iguala unha casa no ámbito urbano a unha casa no ámbito rural, cando no rural non existen servizos como traída de auga municipal ou veciñal". Prieto reclama acabar dunha vez por todas coas continuas 'revisións' que utilizan para elevar os valores e imputar aos suxeitos pasivos os eres históricos dun organismo que nunca tivo en conta nin as peculiaridades dos núcleos galegos, nin as deficiencias, nin o dereito consuetudinario galego, o que leva sempre a pagar e, lonxe de arranxar a situación, emprega medidas coercitivas que obrigan ao pagamento ao titular catastral sexa cal for a realidade".


Summary: As áreas de Vigo e Pontevedra son as máis afectadas. A taxa de positividade repunta até o 5,2%.O número de hospitalizados con Covid-19 descende até 461.

Os positivos por coronavirus detectados en 24 horas na Galiza mantéñense estábeis en 239, tan só un máis con respecto aos 238 novos casos notificados unha xornada antes. Ambas as cifras son os valores máis baixos da pandemia na Galiza desde mediados de outubro. O número de hospitalizados con Covid-19 descende até 461 e os que permanecen en UCI redúcense a 69. Segundo consta na web da Consellería de Sanidade, con datos actualizados ás 18:00 horas desta segunda feira, as áreas sanitarias de Vigo e Pontevedra-O Salnés son as máis afectadas nos datos de hoxe. En concreto, a área viguesa sumou 69 casos de Covid nun día, 35 máis que os notificados 24 horas atrás; mentres que a pontevedresa, a pesar de ser a segunda en número de novos contaxios, con 49, anotou unha baixada de cinco. En canto ao resto de áreas sanitarias, a de Lugo-A Mariña-Monforte notificou 38 novos positivos (+14); a da Coruña-Cee, 36 (-26); e Santiago-Barbanza, 25 (+2). Así mesmo, as que manteñen a incidencia máis baixa seguen sendo Ferrol, con 12 contaxios detectados -15 menos-; e Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, con só 10 -3 menos-. PCR Nas últimas 24 horas leváronse a cabo un total de 4.466 probas, outro descenso de 1.004 con respecto á xornada anterior. Así mesmo, a taxa de positividade repuntou unhas décimas con respecto á da segunda feira e sitúase en 5,2%. Isto significa que Galiza volve estar lixeiramente por riba do limiar do 5% que marca a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia. A maioría de áreas sanitarias está por baixo deste límite, con Ferrol no 2,6%, Ourense no 3,1%, e Pontevedra e Santiago no 4,6%. No entanto, aínda están por enriba Vigo (5,8%), A Coruña (7%) e Lugo (7,2%). Casos activos En canto aos casos activos -persoas que aínda están diagnosticadas da enfermidade-, seguen cunha tendencia descendente, até os 7.646 pacientes, 160 menos que onte.. No entanto, continúa subindo igualmente a cifra de mortos que deixa a crise sanitaria na Galiza, que ascende a 1.211 tras as seis novas vítimas notificadas esta segunda feira -unha delas era usuaria de residencias de maiores-.


Summary: David Fernández, deputado da CUP na Cámara catalá, debate con movementos sociais galegos a difícil conxugación entre o activismo na rúa e o traballo nas institucións. "A política está pensada desde as elites e para as elites; o Parlament só é unha ferramenta máis", asegura.

"Respectar os movementos sociais é a proba do algodón de calquera esquerda". David Fernández reflexionou así sobre a complicada conxugación da loita social na rúa e no movemento asociativo co traballo político nas estruturas dos partidos e das institucións. Falou este catalán, deputado da CUP no Parlament e coñecedor como poucos desa loita social allea ao sistema establecido na que traballou -e traballa- desde hai anos. Político, activista, xornalista e protagonista de portadas por erguer un zapato contra Rodrigo Rato ou abrazar -desde as antípodas- ao president Artur Mas tras o éxito da consulta do 9N en Catalunya, ten claros os riscos pero tamén as vantaxes de implicarse na política que, cre, "está pensada das elites e para as elites" e na que insiste en que as institucións "só son un instrumento, unha ferramenta máis". "A politica está pensada desde as elites para as elites; o Parlamento só é unha ferramenta máis" Convidado por Anova, mantivo un coloquio con representantes de diferentes movementos sociais galegos -da Coruña pero tamén doutras cidades como Vigo- nun encontro celebrado na sede da Marea Atlántica. Defensor e figura referencial da loita social, da esquerda independentista e das estruturas asociativas e cooperativas no seu país, David Fernández entende que "desde hai algún tempo, tal e como podemos comprobar arestora, hai un sobreexceso de volta á institución". Dio quen é a principal cabeza visible da Candidatura d'Unitat Popular (CUP), que deu o salto ao Parlament logo de anos de traballo municipalista, "a base" da súa formación, que nos concellos apostou "por dar voz aos sen voz". "Entendemos o municipalismo como un dique de contención, de autodefensa democrática contra o fuuro que nos queren impoñer e onde a autoorganización é clave", reflexionou Fernández, que loita tamén desde o Parlamento autonómico por acabar con esa que considera "a gran vitoria do neoliberalismo: a ruptura do vínculo social comunitario, a instauración dese individualismo visceral". Por iso, pon tamén exemplos de avances importantísimos impulsados desde a Cámara catalá e na que tivo moito que ver a irrupción de forzas como a CUP: a prohibición do fracking -que logo foi tombada en Madrid- ou unha pioneira lei contra a homofobia. "Todo isto que se acada non é grazas á CUP, senón que somos un instrumento máis e o Parlament é unha ferramenta máis tamén; é imposible entender estes avances sen a loita social de todos os movementos desde hai anos", insiste David Fernández, que é consciente do risco que estes mesmos movementos sociais -e as súas expresións políticas máis achegadas- corren ao inserirse nas institucións das que sempre os tiveron tan afastados. "Oo menosprezo á loita social é un dos grandes problemas dos partidos da esquerda", reflexiona David Fernández "Moitos movementos sociais morren na institución e o debilitamento destes movementos é tamén o debilitamento da política", engade quen considera que "o menosprezo á loita social é un dos grandes problemas dos partidos da esquerda", xa desde a Transición, que tamén foi "a monitorización do movemento veciñal e sindical". "A socialdemocracia utiliza os movementos sociais como escaleira para chegar ao poder e logo bótanos a escaleira enriba", di en primeira persoa quen sabe por experiencia o "uso" que a esquerda máis tradicional fixo da loita fóra dos parlamentos e das administracións. "A socialdemocracia utiliza os movementos sociais como escaleira para chegar ao poder e logo bótanos a escaleira enriba" "A proba do algodón para a esquerda transformadora é tamén o respecto á autonomía dos movementos sociais; a discrepancia é lóxica, pero aí adoitan tamén a vir os problemas", explicou David Fernández ante as preguntas e conversas con representantes de diferentes loitas en Galicia. "Cando o movemento social entra na institución, quen queda regando o xardín?", insistiu ao reflexionar sobre a chegada -cada vez máis evidente- de reivindicacións da rúa aos corredores da política tradicional. "Os movementos sociais tamén teñen o risco da elitización e do snobismo, de quedarse dentro de si mesmo", advertiu tamén quen cre que "xera máis acción social unha acción concreta que dez mil discursos". Porque David Fernández está no Parlamento, pero ten claro de onde vén e onde está o seu sitio. "O poder, de perto, é moito máis perverso que visto de lonxe". A represión aos movementos sociais No coloquio, o líder da CUP tratou tamén a represión a estes movementos sociais, unha represión vista desde Catalunya, onde casos como os de Esther Quintana ou os que sacou á luz o documental Ciutat Morta están de plena actualidade. "A única alternativa á represión é a solidariedade", asegurou Fernández, que aposta por "desobedecer un sistema inxusto e desigual" e que aposta por empezar esa desobediencia nun mesmo. "O único territorio liberado é a nosa vida cotiá", engadiu quen aclara que accede á enerxía a través dunha cooperativa de economía social catalá, un dos numerosos exemplos que citou de alternativas "alleas ao sistema". "Hai que desobedecer un sistema inxusto e desigual", di o deputado da CUP no Parlament "Todo ten que ver co neoliberalismo: orde, máis seguridade e máis liberdade de mercado", asegura quen entende que "estamos nunha guerra económica" que, como dixo Warren Buffett, "están gañando eles". A represión, para Fernández, é unha derivada máis do sistema económico e baséase en tres doutrinas penais básicas e restritivas do século XX "que implosioaron no Estado español": o dereito penal de inimigo, "que lexitima o estado de excepción permanente"; a doutrina de seguridade nacional, "que sitúa a cidadanía como inimigo interior"; e a tolerancia cero. "O seu obxectivo é castigar o activismo e facelo máis feble", insistiu sobre unha represión da que, dixo, hai que saber saír de varias formas. "Hai que saber saltar do campo de batalla onde nos queren meter", aclarou, advertindo de centrar o debate na violencia policial ou institucional e obviar o obxectivo final dos movementos sociais.


Summary: Persoas de toda a comarca, de todas as idades, de distintos oficios penduraron un día a súa roupa nas longas reixas de Navantia en Ferrol. Respondían á chamada de Radio Buguina para construír colectivamente unha imaxe: a da dignidade. O documental pódese ver xa na rede.

A potencia da imaxe e o seu carácter evocador era inmenso. Centos de persoas penduraran as súas roupas usadas na inmensa reixa de Navantia, seguindo a iniciativa dos primeiros buzos que eran símbolo daquelas que ían quedando sen traballo. Os buzos, xa sen uso, colgados na reixa levaron a que Radio Buuuuguina, o colectivo creado para a ocasión, ideara unha mobilización singular, colectiva, participativa, artística e cunha grande forza emocional. A cita foi o 2 de xuño do pasado ano, cando centos de persoas acudiron á chamada coas súas roupas, de pouca e máis tamaño, de tronco e de pernas, ou mesmo vestimentas enteiras, como os uniformes de traballo dos propios estaleiros, moitos deles, gardados en caixas despois de perderen a súa funcionalidade. Co apoio de máis de trinta entidades sindicais, políticas, sociais e culturais participaron e apoiaron a acción artística e de denuncia. En Radio Buuuuguina creadores como Pepe Barro, Pepe Galán ou Xurxo Souto entusiasmáronse coa proposta popular e coa intensidade da mensaxe de dignidade da comarca enteira. Xosé Bocixa gravou todo o proceso e ,daquelas imaxes, xunto con testemuñas de promotores e outras persoas implicadas na protesta social en Ferrol naceu o documental "Carga de Dignidade", 27 minutos que narran a elaboración de construción do singular mural con centos de mans que puxaron e deron até as súas roupas polo futuro da comarca.


Summary: 112 das 227 escolas concertadas da Galiza son de carácter relixioso e a meirande parte delas pertence á rede Escolas Católicas, que busca "desenvolver desde a súa identidade o seu papel evanxelizador e educativo".

A Consellaría de Educación publicou esta quinta feira un chío na rede social Twitter no que gaba a participación de centros de ensino con réxime de concerto coa Xunta nas procesións relixiosas da Semana Santa. "Sabías que algunhas das confrarías galegas están vinculadas a colexios concertados e moitos dos seus alumnos participan nesta tradición? Son exemplos disto a Confraría da Mercé de Ferrol, a do Colexio Tirso de Molina e a dos Irmáns de Compostela no Colexio da Inmaculada", expón a publicación desta conta oficial. ⛪ Sabías que algunhas das confrarías galegas están vinculadas a colexios concertados e moitos dos seus alumnos participan nesta tradición? Son exemplos disto a @CofradiaMercedFerrol co Colexio Tirso de Molina e a dos Irmáns de @SemStaSantiago no Colexio da Inmaculada pic.twitter.com/q1VzdVyANF— EduXunta (@EduXunta) April 14, 2022 O chío suscitou a polémica e moitos usuarios e usuarias reprocharon que a Administración pública faga "propaganda dos colexios concertados" e loe a "mestura de Igrexa e escola". De verdade @RomanLalin, pensas que este chío é de recibo?De verdade?!?!O artigo 16 da vosa sacrosanta constitución xa queda para outro chío, non?Seguiremos loitando por botar a relixión da escola pública!!@EduXunta https://t.co/c57pPrHBmF— 🛰 Diego Boquete (@Onosolar) April 14, 2022 Sabías que algunhas das consellerías galegas están vinculadas a colexios e negocios privados e moito do seu presuposto acaba alí? Son exemplos disto Consellería de Educación e a Presidencia. https://t.co/5W5UCuiKCt— Aleksi (@Aleksiananas) April 14, 2022 A sério? Un perfil institucional? Coles relixiosos financiados con cartos públicos? Supoño que na cabeza de alguén este chío foi unha boa idea. https://t.co/PhaBKN1vj3— Estefinha (@BustoDopazo) April 14, 2022 Eu son da PÚBLICA... E o diñeiro público non debería subvencionar tradicións relixiosas nin tampouco difundilas desde un perfil institucional... #Porunensinolaico https://t.co/0wVaOvBQE6— Cris L. Graça (@CrisEleGue) April 14, 2022 Cómpre lembrar a este respecto que o artigo 16.3 da Constitución española de 1978 estabelece que "ningunha confesión terá carácter estatal" e, se ben recoñece que "os poderes públicos terán en conta as crenzas relixiosas da sociedade española e manterán as consecuentes relacións de cooperación coa Igrexa católica e as demais confesións", o Estado constitúese baixo o concepto da "aconfesionalidade"; isto é, que non se adhire a ningunha relixión nin poderá primar unhas sobre as outras. A relixión impera na escola concertada Tal e como informou Nós Diario o pasado mes de setembro, na Galiza hai un total de 1.646 centros de ensinanza non universitaria, dos cales 1.227 son públicos e 419 de titularidade privada. Dentro desta clasificación, 227 escolas teñen subscritos concertos educativos coa Administración galega, cuxo custo total achégase aos 300 millóns de euros (12,2% do orzamento total de Educación, excluíndo a universidade). Aliás, 112 das 227 escolas con concerto son de carácter relixioso, isto é, practicamente unha de cada dúas. Nós Diario tivo acceso a estes datos após formular unha petición á Consellaría a través do portal de Transparencia da Xunta. A relixión manda no ensino concertado: un de cada dous centros é católico A meirande parte destes centros englóbase na rede Escolas Católicas (EC), fundada en 2005 como herdeira da franquista Federación Española de Relixiosos do Ensino (FERE), operativa desde 1957. EC ten por obxectivo "fortalecer a escola católica e axudar as entidades titulares e os seus centros para desenvolver desde a súa identidade o seu papel evanxelizador e educativo". Tamén insta a "desenvolver un papel fundamental na tarefa evanxelizadora da Igrexa española nun clima de mutua confianza".


Summary: O lume é elemento central da festa de San Xoán, cuxas orixes, pagás, remóntanse ao solsticio de verán. Milleiros de fogueiras arderán no país nunha festa en que a auga, as sardiñas, a música e a queimada tamén son benvidas. Resgatamos os consellos de ADEGA para un San Xoán máis ecolóxico.

Alén das medidas de seguridade ambiental e cidadá nas cacharelas e da redución do volume do lixo producido, achegamos cinco consellos para desfrutar dun San Xoán máis ecolóxico. Acoutar os espazos de festa é fundamental, sobre todo nas proximidades de espazos naturais como fragas, ríos ou contornas históricas ou monumentais, co fin de evitarmos riscos de lumes, danos á flora, á fauna e ao patrimonio e accidentes ás persoas. Evitar facer fogueiras en praias e dunas, especialmente en litorais protexidos ou de alto valor ecolóxico. Aínda así, unha praia urbana, por moi humanizada que pareza, pode acubillar unha rica biodiversidade. Dispoñer de protocolos, materiais e persoal responsábel de velar polo bo desenvolvemento da festa e con capacidade para previr situacións de risco. Empregar recipientes de barro e louza para reducir o volume de refugallos xerados polas persoas consumidoras. Contar con suficientes colectores para a recollida selectiva dos refugallos.


Summary: O informe do CES mostra datos sobre a fenda dixital e a fuga de talento.

Unha quinta parte dos fogares galegos aínda non contan con acceso a Internet de alta velocidade. Así o recolle o informe do Consello Económico e Social da Galiza (CES) que mañá se presenta en Vigo e que leva por título A Galiza 2030: unha dixitalización 4.0 para unha sociedade 5.0. O estudo, coordinado polo catedrático de Organización de Empresas da Universidade de Vigo Xosé H. Vázquez, ofrece datos dos últimos anos sobre a fenda dixital que experimenta a poboación galega. A Xunta e o Estado desbotan as reclamacións de fibra en Gondomar por estar escritas en galego O informe sinala que o índice de cobertura de rede en 2021 atópase "lixeiramente por enriba de 80%" na Galiza. As zonas rurais son as que máis sofren a fenda dixital, segundo indica o estudo, que, asegura, "levan protagonizando dous anos o despregue da rede de fibra óptica, logo de que as empresas operadoras remataran as infraestruturas nas sete grandes cidades e nos concellos máis poboados". Isto débese a que ás empresas operadoras privadas non lles compensa economicamente avanzar no despregue de rede no rural ante as complicacións técnicas nas instalacións polas condicións xeográficas, así como por condicionantes sociais. A Galiza conta coa peor conexión a internet de alta velocidade do Estado A baixa densidade de poboación e o envellecemento das persoas residentes nas zonas rurais provoca que a instalación da rede non resulte unha prioridade á hora de que as empresas gañen novos usuarios e usuarias, sobre todo tendo en conta a ausencia de programas de apoio público ao investimento nestas instalacións. A instalación de cableado no rural é 10 veces máis caro Nesta liña, o informe recolle que pór os cables de fibra óptica no medio rural "ten un custo que chega a multiplicar por dez o das cidades" cun prezo aproximado de "10 millóns de euros por cada 30.000 vivendas conectadas". A falta de servizos condena o rural: 17 concellos, en "risco severo" de despoboamento Esta contraposición entre as urbes e as zonas rurais obsérvase en maior medida na comparación entre a costa galega e o interior. Mentres que o eixo litoral se achega "a 100% da conectividade", na faixa oriental existen "illas" de cobertura de fibra óptica, tanto "nas vilas máis habitadas, en pequenos núcleos situados na súa contorna e nos parques empresariais". O estudo engade que "no resto do medio rural, as alternativas para acceder a Internet pasan por outras tecnoloxías, como a conexión móbil e o satélite". Segundo os datos da Secretaría de Estado de Telecomunicacións e Infraestruturas Dixitais de 2021, recollidos no informe do CES, a Galiza representa 9,5% das zonas brancas existentes no conxunto do Estado español. A ausencia de internet no rural deixa dobremente illadas as gandeiras galegas Enténdese por zona branca NGA (Next Generation Access) as áreas xeográficas que carecen de cobertura mínima de 30 megabits por segundo e que poden optar á concesión de axudas públicas. Só o rural de Lugo concentra 12.859 zonas brancas, das 21.144 que presenta a Galiza e das 222.685 existentes no Estado. Ante esta situación, o estudo sostén que o "Internet avanzado é unha das principais ferramentas nas zonas rurais para procurar alternativas de futuro ante a perda de veciñanza e de servizos básicos como os sanitarios, educativos, ou bancarios". Así, sen conexións NGA, "a loita contra o despoboamento e as fendas dixitais no rural atopan máis obstáculos".


Summary: "A oferta é escasa e os pisos alúganse en cuestión de días, e iso tendo en conta que as condicións requiridas á demanda son cada vez máis duras", advirte un estudo.

O piso tipo de alugueiro na Galiza rexistrou en xullo de 2022 un prezo medio de 5,62 euros por metro cadrado (m2), o que supuxo un descenso a respecto do mes de xuño de 1,2%, mais unha suba de até 2% se se fai a comparativa con xullo do ano pasado. Así o reflicte o informe que publicou esta segunda feira o portal inmobiliario Pisos.com, que demostra que a Galiza, con todo, foi o cuarto territorio do Estado español coa mensualidade máis barata para as persoas inquilinas. Un novo piso turístico cada cinco horas Deste modo, o país ficou por detrás de Castela e León (4,74 euros/m2), Estremadura (5,27 euros/m2) e Castela-A Mancha (5,48 euros/m2). No conxunto do Estado, o custo medio do alugueiro tivo en xullo de 2022 un prezo medio por metro cadrado de 10,24 euros, o que supón unha repunta mensual de 0,2%. Na comparativa interanual, medrou 5,9%, polo que a Galiza, con 2%, fica por baixo. O documento recolle tamén o prezo nas capitais de provincia. Así, a cidade da Coruña presentou en xullo o alugueiro medio máis alto (8,47 euros/m2), malia supor unha baixada interanual de 0,57%. As vivendas de Santiago poderán ser turísticas no verán se son alugadas de forma estábel o resto do ano En Pontevedra o prezo medio é de 7,99 euros/m2, cun incremento de 12,3%. Na cidade de Lugo, os alugueiros subiron 15,5% nun ano, até os 6,72 euros/m2, e en Ourense caeron 2,9%, a 6,08 euros/m2."A oferta é escasa e os pisos alúganse en cuestión de días, e iso tendo en conta que as condicións requiridas á demanda son cada vez máis duras e o mantemento das vivendas non é tan frecuente como sería desexábel", advirte Ferran Font, director de Estudos do portal inmobiliario.


Summary: Renovarase até marzo de 2022 o persoal que remataba contrato entre o 30 de novembro e o 31 de decembro.

A Xunta da Galiza non ten intención de reforzar o sistema sanitario público unha vez rematada a pandemia. Así o evidenciou a decisión da Consellaría de Sanidade, publicada nesta segunda feira no Diario Oficial da Galiza (DOG), de prorrogar "cando menos" até marzo de 2022 os contratos temporais vencellados á situación sanitaria extraordinaria. Trátase, en concreto, de 738 profesionais cuxa vinculación co Servizo Galego de Saúde (Sergas) remataba entre hoxe, 30 de novembro, e o vindeiro 31 de decembro. No marco do persoal sanitario a medida afecta 284 enfermeiras, cinco especialistas en enfermaría familiar e comunitaria, 55 de técnica superior en laboratorio de diagnóstico clínico, nove de técnica superior en imaxe para a diagnose e 135 en coidados auxiliares de enfermaría. A medida involucra, así mesmo, outras 135 traballadoras e traballadores das categorías de técnico superior en prevención de riscos laborais —catro—, celadora —55—, auxiliar administrativa —56— e persoal de servizos xerais —20—, así como outros 115 contratos de enfermaría que tamén estaban a piques de concluír. Sanidade toma esta decisión alegando que, se ben a situación de emerxencia sanitaria rematou oficialmente o pasado 21 de outubro, "as necesidades sanitarias actuais demandan a continuidade das medidas de contratación emprendidas para reforzar as unidades e dispositivos asistenciais máis vencellados á prevención, protección e seguimento da poboación galega contra a Covid-19, así como a cobertura de ausencias de persoal". Malia ser aprobada a medida na Mesa Sectorial de Sanidade co apoio da meirande parte dos sindicatos, outros como a CIG votaron en contra ao considerar que tanto estas prórrogas como o Plan de continxencias do Sergas son "insuficientes" e "non dan resposta ás necesidades asistenciais". As titorías clínicas contarán como "mérito" Por outra banda, Sanidade está a artellar un decreto de ordenación do sistema de formación sanitaria especializada que busca "regular e harmonizar o labor docente" na formación das e dos especialistas médicos e residentes, "optimizar a calidade" no proceso e incrementar o número de facultativos na Galiza. Entre outros aspectos, o decreto recoñecerá o labor das titoras e titores clínicos como "mérito" na carreira profesional e a convocatoria de prazas.


Summary: Os datos publicados este venres polo IGE sobre o uso do galego confirman a preocupación polo descenso de falantes entre a mocidade. Tres de cada catro rapaces e rapazas de menos de 15 anos é castelanfalante, o mesmo de dúas de cada tres persoas entre 15 e 29 anos. O galego xa só é maioritario entre os maiores de 50 anos

A enquisa publicada polo IGE este venres ofrecía un amplo abano de datos sobre os usos lingüísticos dos cidadáns e cidadás, os máis deles moi negativos para a lingua galega, que mantén a súa tendencia decrecente de falantes habituais en case todos os grupos e ámbitos, aínda que estabiliza a redución de falante monolingües. Entre todos os datos os máis preocupantes, polo impacto que poden ter nas vindeiras décadas, son os referidos á mocidade, onde se mantén unha tendencia de perda de falantes, cunha caída moi importante entre os e as menores de 15 anos. De feito, tres de cada catro rapaces e rapazas de menos de 15 anos é castelanfalante, o mesmo de dúas de cada tres persoas entre 15 e 29 anos. O galego xa só é maioritario entre os maiores de 50 anos. Segundo a Mesa pola Normalización Lingüística, os datos que revela o estudo do IGE son "o resultado de anos de incumprimentos e ataques ao galego por quen ten a obriga legal de defendelo" Segundo a Mesa pola Normalización Lingüística, os datos que revela o estudo do IGE son "o reflexo da situación na que se atopa a lingua na sociedade" e "o resultado de anos de incumprimentos e ataques ao galego por quen ten a obriga legal de defendelo". A Mesa responsabiliza deste escenario á política lingüística aplicada, "consistente en ter un certo corpo legal que despois non se aplica". A entidade sinala que "para que o galego reverdeza precisamos compromisos e accións reais non patadas". De igual xeito, onte Prolingua salientaba no seu twitter, entre todas as informacións que achegaba a enquisa, a caída de once puntos (de 26% ao 15%) dos galegofalantes habituais entre os rapaces e rapazas de 5 a 14 anos nos últimos cinco anos. Marcos Maceira, presidente da Mesa, destaca que "mentres a sociedade demanda contidos e oferta en galego, por exemplo nos medios de comunicación, na práctica non o pode ter porque hai un absoluto desamparo por parte das administacións públicas". Maceira esíxelle ao Goberno "regresar ao consenso lingüístico, reflectido no plan xeral de normalización, que inclúe medidas concretas, que poden axudar a mellorar a situación se hai vontade real por parte do Executivo, e que poden servir para recuperar os espazos que lle corresponden por ser a lingua propia do país" O 47,09% declara falar só en castelán, cun incremento espectacular con respecto aos datos de 2008 (29,59%). Tamén é notable o incremento dos monolingües en castelán na franxa de idade seguinte, dos 15 aos 29 anos, na que pasan de representar o 25,47% a ser o 33,64%. Divididos os entrevistados en dous bloques, pódese afirmar que tres de cada catro rapaces e rapazas galegas de 5 a 14 anos (74,88%) son castelanfalantes, once puntos máis que hai cinco anos (63,87%) e quince máis que hai unha década (59,67%). Na franxa seguinte, a evolución é semellante: O 63,3% dos mozos e mozas galegas entre os 15 e os 29 anos son castelanfalantes, fronte ao 57,07% de 2008 e ao 54,27% de 2003. Na capa de idade seguinte (de 30 a 49 anos) as porcentaxes iguálanse algo máis, pero de novo o galego perde terreo: 56,04% de castelanfalantes, 43,97% de galegofalantes, que hai dez anos eran clara maioría (56,8%). O galego mantense unicamente como lingua predominante entre os 50 e os 64 anos (59,64%) e nos maiores de 65 anos (73,82%). Pontevedra é o territorio onde o galego retrocedeu máis entre a mocidade. Alí, tan só o 15,07% dos rapaces e rapazas di falar habitualmente en galego Podemos afondar algo máis nestes datos. Por provincias, confírmase que Pontevedra é o territorio onde o galego retrocedeu máis entre a mocidade. Alí, tan só o 15,07% dos rapaces e rapazas di falar habitualmente en galego, dez puntos por debaixo da media galega e cun forte descenso dende o 27,61% de hai cinco anos. A Coruña (25,33%) sitúase nos valores medios, e Lugo (50,67%) e Ourense (35,59%) manteñen cifras de galegofalantes entre a infancia e a adolescencia aínda elevados. Iso si, con caídas de 9 puntos na provincia lucense e de 13 na ourensá. Na franxa de idade seguinte, a que vai dos 15 aos 29 anos, de novo Pontevedra presenta os peores rexistros de galegofalantes (27,14%), nove puntos por debaixo da media. Na Coruña a cifra chega ao 38,6% e en Ourense (45,29%) e Lugo (52,67%) os valores son máis elevados. Hai dez anos o 66,35% das persoas entre 5 e 30 anos dicían falar "moi ben" o galego, hoxe esa porcentaxe é trece puntos menor (53,07%) Habitualmente, neste tipo de estudos as preguntas referidas ao grao de coñecemento da lingua teñen menos importancia que as que atinxen ao seu uso. O problema do galego non é de aptitudes senón de hábitos, e unha inmensa maioría dos cidadáns e cidadás afirma enteder o idioma e tamén pode falalo. Porén, nas enquisas comeza a crecer a importancia dun grupo de persoas, sobre todo entre a mocidade, que afirma que non sabe falar en galego ou que o sabe falar "pouco". É o caso do 15,7% das persoas de menos de 30 anos, unha proporción que se incrementou nun 50% dende o 2003 (10,74%) e que supera á que atopa nas restantes franxas de idade. De igual xeito, se hai dez anos o 66,35% das persoas entre 5 e 30 anos dicían falar "moi ben" o galego, hoxe esa porcentaxe é trece puntos menor (53,07%). Tan só ao 27,1% dos rapaces que teñen entre 5 e 14 ano lles falan en galego (de forma exclusiva ou maioritaria), fronte a un 60,07% que lles falan en castelán Outro dato que podemos sinalar é o do hábito de, nunha conversa, responderlle ao interlocutor ou interlocutora na lingua que unha persoa fala habitualmente ou adecuarse á lingua da outra persoa. O 61,23% das persoas adoitan responder na lingua na que o outro lle fala, unha porcentaxe que non variou en conxunto nos últimos cinco anos, pero que si o fai entre a mocidade. Se en 2008 o 48% dos menores de 15 anos se adecuaba a lingua da persoa que lles falaba, hoxe só o fai o 42%, mantendo case seis de cada dez a súa lingua habitual, maioritariamente o castelán. E en que lingua lles falan os pais e nais aos seus nenos e nenas? A enquisa do IGE dinos que entre os rapaces que agora teñen entre 5 e 14 anos, tan só ao 27,1% lles falan en galego (de forma exclusiva ou maioritaria), fronte a un 60,07% que lles falan en castelán. A realidade era distinta hai dez anos: na enquisa de 2003 o 44,75% dos pais e nais lles falaba en galego aos seus fillos e fillas, 17 puntos máis que na actualidade, e un 53,95% lles falaba en castelán.


Summary: Traballadores do transporte sanitario ratifican en asembleas, co 80% dos votos, o documento económico, pero advirten de que a protesta reactivarase de haber "novos bloqueos" e que o conflito non quedará pechado ata que se asine "definitivamente" o novo convenio.

Logo de mes e medio de paros indefinidos e mobilizacións e a poucas horas de comezar unha folga indefinida, os empresarios das ambulancias e os representantes sindicais alcanzaron un preacordo para a aprobación futura dun convenio vixente até 2022 que mellora en moito as condicións salariais do persoal, do que virá ou do de prácticas e que incluirá tamén medidas sociais e de conciliación nun sector fortemente precarizado. A protesta e a unidade dos traballadores volveu ser clave para unha mellora que foi ratificada nas asembleas que se celebraron na noite deste mércores. O persoal das ambulancias aprobou o preacordo económico en asemblea con máis do 80% de votos, polo que se suspende a folga, que non se desconvocará ata a sinatura definitiva do convenioAsí, os traballadores do transporte sanitario en folga ratificaron por 396 votos a favor (80,8%) fronte a 73 en contra (14,9%) e 21 abstencións (4,3%) o preacordo económico que supón a suspensión do inicio de paro indefinido que estaba previsto para este pasado mércores. "Isto non quere dicir que se desconvoque a folga, xa que este paso só se dará no momento da sinatura definitiva do convenio", advirte o comité de folga onde se integran representantes da CIG, CCOO e UGT. "Coñecemos como as gasta a nosa patronal e a súa nula fiabilidade, polo que en calquera momento a folga pode ser activada en caso de novos bloqueos", insisten tras destacar a "altísima participación" nas asembleas para ratificar o texto. No tempo de vixencia deste novo convenio, no caso de aprobarse definitivamente, o incremento no salario anual do persoal das ambulancias galegas acumulará unha suba "mínima" total do 22% de sumarmos todos os incrementos e melloras aprobadas no preacordo asinado este pasado martes. "Significa a dignificación das nosas condicións salariais e a compensación con creces dos anos sen convenio colectivo", indica o comité de folga. O preacordo supón unha suba "mínima" do 22% no soldo anual do persoal: "Significa a dignificación das nosas condicións salariais e a compensación con creces dos anos sen convenio colectivo"Inclúese aquí a suma de todos os incrementos anuais no salario até 2022 (+12,5%), a incorporación da terceira paga extra até agora inexistente, que supón un aumento do 8% no soldo anual, así como o cobro de todos os conceptos salariais nas vacacións (+1,5%) que non estaban contemplados antes.En canto ao salario, o preacordo supón un incremento salarial do 4% a partir do vindeiro 1 de novembro, outro do 3% a partir do mesmo mes de 2020 e outros dous, do 2,5% e do 3%, a partir do 1 de xaneiro de 2021 e 2022 respectivamente. Un aumento total que chegará a ese 12,5% nuns tres anos.Respecto da paga extra engadida, cobrarase por primeira vez en marzo de 2021 e de novo no marzo do ano seguinte, quedando "consolidada con carácter non absorbible nin compensable". Ademais, o persoal pasará a cobrar no seu período de vacacións o mesmo que no resto dos meses, porque non era así antes. Agora, recibirán a retribución correspondente á media de todas as percepcións do ano anterior, de acordo así á xurisprudencia comunitaria e do Tribunal Supremo. "Todo isto non é posible sen a ferramenta que supón a folga e unidade demostradas neste conflito"O comité advirte de que ten claro que "todo isto non é posible sen a ferramenta que supón a folga e unidade demostradas neste conflito". Agora, será o vindeiro luns 25 de marzo cando se celebre unha nova reunión da mesa de negociación do convenio para tratar "os temas pendentes" e intentar chegar "a un acordo definitivo". Será aí onde se intenten incorporar más medidas aínda por achegar. Sexa como for, serán de novo serán as asembleas de traballadores as que debatan o resultado e decidan en votación se ratifican o texto no seu conxunto ou non.


Summary: Apostar polo silvopastoreo é unha das opcións que teñen os montes veciñais galegos para a súa sostibilidade. Así o entenderon en Tomiño, onde veñen de presentar o proxecto "As vaquiñas de Pinzás", que conxuga a introdución da raza vianesa coa implantación das novas tecnoloxías de xeolocalización.

A parroquia tomiñesa de Pinzás está a apostar por un novo sistema de xestión do monte que, co nome de "As vaquiñas de Pinzás", mudará en gran medida o uso das terras que xestiona a súa Comunidade de Montes. O proxecto procura que a gandería e as novas tecnoloxías axuden a mellorar o estado ambiental do territorio, conservar o patrimonio, e dar uso a unhas terras que axuden a previr os incendios forestais. Conta cun orzamento de 190.000 euros, dos cales 150.000 están financiados cos fondos europeos da Medida Leader que xestiona a Asociación de Desenvolvemento Galiza Suroeste Eurural. Para a presidenta de Eurural e alcaldesa de Tomiño, Sandra González, esta proposta "pon en valor un monte que estaba en estado de abandono", e que demostra que "vale a pena investir no rural". Pinzás, entre as serras da Groba e a do Galiñeiro Esta Comunidade de Montes está formada polas veciñas e veciños da parroquia de Pinzás, situada no Concello de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. É unha das parroquias con menor densidade de poboación deste municipio e a súa actividade socioeconómica é eminentemente rural. O seu monte está situado entre a Serra da Groba e a Serra do Galiñeiro, a unha altitude media duns 380 metros sobre o nivel do mar e arrodea case por completo o seu núcleo rural. Conta con 532 hectáreas nun só monte denominado "Cereixo", dedicadas a usos forestais, gandeiros e recreativos. A actividade gandeira foi unha das súas actividades tradicionais e este é o motivo polo que estes últimos anos procuraron potenciala coa recuperación de gando vacún e terras para que pastasen. Un proxecto con historia A iniciativa partiu da xunta directiva da Comunidade de Montes de Pinzás que entrou en 2015. A súa presidenta, Natividade González, explica a Nós Diario que a principal intención foi "non perder o monte baixo" que tiñan partindo dunhas 30 hectáreas que se aproveitaban tradicionalmente para alimentar o gando. "Estaban en estado de abandono pola perda de actividade e en 2016 comezamos informándonos das diferentes posibilidades, localizando as principais razas que había", relata. Tiveron que viaxar até Ourense para coñecer de perto as principais razas en perigo de extinción partindo da centro de recursos zooxenéticos da Galiza, situado no Pazo de Fontefiz, en Coles. Foi un primeiro paso ao que seguiu coñecer o recentemente falecido Xosé Blanco, Pepe de Cimadevila, un experto gandeiro que lles introduciu non segredos desta actividade. "Fomos varias veces en autobuses para ver varias explotación e decidímonos pola raza vianesa, algo máis dócil que as outras e algo máis grande que a cachena". O inicio da experiencia piloto, xa en 2017, comezou con 13 animais e unha primeira petición a Agader que non foi aceptada. A súa insistencia, introducindo algunhas melloras, xunto ao apoio do concello de Tomiño, fixeron que conseguiran as axudas nun segundo intento. Novas tecnoloxías de xeolocalización Entre as propostas presentadas no proxecto figura un innovador sistema de xeolocalización que facilita o traballo á Comunidade de Montes. "Temos moito monte baixo e soltábanse as vacas, perdíanse e non sabiamos onde estaban", conta a presidenta da entidade, "ademais, na época de partos agochan os tenreiros e podían precisar vitaminas ou calquera outro tipo de axuda", engade. Unha das eivas que atopan, aínda así, é a falta de cobertura de telefonía "mais facilítanos igual atopalas nunha zona concreta sen ter que movernos por todo o monte", aclara González. Na actualidade contan 26 tenreiros deste ano e sete do ano anterior ademais de 28 vacas e un boi. Senten orgullo de recuperar unha actividade perdida na zona "aínda que polo de agora os ingresos son poucos e non hai moita información de cara a Política Agraria Común (PAC)" e dependen da actividade forestal.


Summary: O economista Xosé Antonio Pena Beiroa prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

Foi Hyman Minsky quen avisou da euforia especulativa nos tempos de prosperidade, o que aumentaría o crédito até o punto de que o volume de beneficios non fose suficiente e a falta de pagamento xeraría a crise. Antes de 2008 as nosas entidades tiñan unha cota de mercado de máis do 50% do sistema financeiro. Os graves erros e mala xestión dos directivos de entidades e supervisores e a política de concentración do Banco de España implicaron que, tendo nos 80 unha tupida rede, pasásemos a só dúas. Había caixas de aforros e rurais nas catro capitais de provincia; caixas de aforros e bancos en Ferrol, Compostela e Vigo e até en Betanzos e Cee. Hoxe só quedan a Caixa Rural Galega e Abanca, produto do agregado de tres das caixas rurais, de todas as caixas de aforros e do Banco Etcheverría. Se a crise do 2008, a nivel do Estado, afectou en maior medida ás caixas de aforros, en Galicia non discriminou, exterminando tamén bancos, sendo varias as causas do fracaso. As cooperativas de crédito xogaron un papel marxinal no sistema crediticio galego. Tendo a Xunta competencia nas cooperativas consentiu que, entre 1986 e 1988, tres delas fosen integradas en Caixa Galicia, das que dúas foran intervidas polo seus problemas de solvencia cando xa recibiran achegas do Fondo de Garantía de Depósito por uns 39 millóns de euros. Frustrou así a consolidación dunha entidade a nivel galego con posibilidades de crecemento nun país con gran peso do sector primario. Fracaso nos procesos de expansión Se ben xa comezara antes dun xeito prudente, iniciado o século XXI as tres principais entidades galegas, Pastor, Caixa Galicia e Caixanova, emprenden unha carreira expansiva fóra do territorio galego. A súa política xa non era só establecerse nas principais cidades, senón estender unha rede comercial ampla e máis concentrada nas áreas xeográficas que, entendían, tiñan máis posibilidades dun crecemento económico continuo, como eran Andalucía, Cataluña, Levante, Madrid e Murcia. Precisamente as áreas nas que a crise inmobiliaria foi máis profunda. Desleixo dos sectores produtivos galegos Joan Robinson, con bo criterio, dicía que as finanzas debían ir detrás dos sectores produtivos. Nesa liña, no pasado, tanto o Pastor como o Noroeste lideraron importantes grupos industrias con forte presenza no país. Exemplo son Fenosa, Astano e Pebsa, do Pastor, ou Elnosa, Mafriesa e Grafinsa, do Noroeste. Na actualidade, desapareceron os dous e tamén moitas das empresas por eles participadas. As caixas de aforros tampouco substituíron a banca galega no papel emprendedor que esta tivera. Hoxe só destaca a participación de Abanca en Nueva Pescanova. Pola contra, fica na memoria a pasividade de Caixa Galicia e Banco Pastor cando no 2005 houbo a posibilidade de recuperar a eléctrica Fenosa, nunha operación liderada por Amancio Ortega e Jacinto Rey. Galicia, exportadora de depósitos A banca procura os depósitos dos seus clientes para prestarllos a outros, o verdadeiro núcleo do negocio. O forte incremento da demanda de crédito provocou que xa no 1996, a nivel de Estado, superasen os depósitos, o que non pasou en Galicia até o 2004. Esta década de diferencia é un indicador que demostra que Galicia foi, e seguiu a ser, fornecedora de depósitos para o sector financeiro español. Había recursos para a economía non financeira, mais non para os nosos sectores produtivos, a economía real. Galicia foi fornecedora de depósitos para o sector financeiro español, había recursos para a economía non financeira mais non para a economía real Falabamos de erros e mala xestión dos directivos e dos supervisores. Así foi no caso de Pastor, Caixa Galicia e Caixanova, de mans de Arias, Méndez e Gayoso, quen decidiron medrar concentrando o crecemento no sector inmobiliario fóra de Galicia, levando á súa intervención ou absorción ou xerando milleiros de reclamacións xudiciais polas súas malas prácticas no financiamento dos requirimentos de capital (preferentes) e nos préstamos hipotecarios (chan). E tamén da Xunta e o Banco de España que non exerceron as súas competencias de supervisión ou miraron cara a outro lado. Este último foi o responsábel da desaparición das caixas, principalmente cando era o seu gobernador Fernández Ordóñez, ignorando a Joseph Stiglitz, que avisaba que para as organizacións con poder abondo para impor custos aos demais, fan falta regulacións, non eliminar competencia. As consecuencias son irreversíbeis. Non temos crédito cooperativo ao xeito de Euskadi ou Cataluña. Non volveremos ter a xestión maioritaria dos aforros e créditos propios. A oferta diminuíu até condicións de mercado oligopolístico. Dunha tupida rede no rural, pasamos a un crecente número de concellos non atendidos que pasan a ter un verdadeiro problema de exclusión financeira para os seus veciños. A perda de emprego directo e indirecto no sector foi de miles de postos de traballo. Por todo iso, en só dez anos, perdemos douscentos de maioritaria autoxestión dos aforros e dos créditos dos galegos e case que toda a nosa autonomía financeira.


Summary: Se tiramos das hemerotecas dos meios integrados vemos um país cheio de iniciativas, que desde há anos carece dum amplificador potente que as poda valorizar de cara aos segmentos mais alonjados dos seus protagonistas.

Um bom dia de 1997, o pensador e poeta Jorge Riechmann mostrou com metáforas por que deixava de ler o El País, o jornal que mostrou as vozes ruturistas durante a transiçom para que posteriormente enmudeceram, com umha ediçom estatal onde ainda hoje podemos encontrar a pantasma da dissidência junto com neocons e sionistas, e onde o trato à questom nacional aparece sufocada polas agências e os tópicos esculpidos durante anos. A morte de Fraga Iribarne pujo acima da mesa umha narraçom, a da transiçom, que nós preferimos denominar em virtude da verdade II Restauraçom Bourbónica, na que os direitos adquiridos pola cidadania nom nascem dos conflitos operários nem das grandes manifestaçons, senom dumha aliança da oligarquia com umha parte da oposiçom antifranquista. Juan Carlos Monedero considera que se fijo o que se pudo, mas que se vendeu umha grande vitória que trouxo consigo umha distorçom da realidade, sendo o Estado espanhol o único no que se pode ser democrata sem ser antifascista. Porque ceder sim que se cedeu, mas apenas dumha parte, por aquelas vítimas que renunciárom a um Nurembergue onde poder reparar o dano causado durante quarenta anos. Fruto do país que temos, umha editorial conservadora e abertamente espanholista foi a que mantivo a única rotativa diária em galego durante anos. Dando umha autonomia relativa a sua equipa de redaçom, que deu os seus frutos num tratamento nada sensacionalista dos temas do nacionalismo e do independentismo, e com um jornalismo cultural de grande nível, outras seçons fôrom menos cuidadas. Porém, podias encontrar umha notícia sobre a esquerda abertzale traduzida diretamente dumha agência mesetária, sem o sano e profissional contraste de conteúdos, ao mesmo tempo que no espaço cultural se resenhava um livro de Estaleiro Editora, que o ano passado pujo nas prateleiras galegas a autobiografía do político irlandés e militante do IRA Bobby Sands. Ao contrário que Riechmann, nós deixamos de ler Galicia Hoxe quando já desaparecera de circulaçom, e nom encontramos umha reparaçom ajeitada: fomos público carente de meio, e vimos que esse espaço conquistado pola língua e cultura da Galiza ficava reduzido à nada. Apenas a sua pantasma ficou na paisagem galega nos toldos dos quiosques avelhentados que patrocina o El Correo Gallego. Este era o nosso pessimismo da razom, e ainda o é. Porque se tiramos das hemerotecas dos meios integrados vemos um país cheio de iniciativas, que desde há anos carece dum amplificador potente que as poda valorizar de cara aos segmentos mais alonjados dos seus protagonistas. A luita contra o desmantelamento naval na comarca de Vigo, os pequenos conflitos do professorado mais consciente para que se respeite a língua, a imposiçom de Reganosa em Trasancos ou a outra política municipal da ACE em Cangas som realidades patentes em todo o território, mas que sem um meio de comunicaçom nom podem ultrapassar os limites do localismo, sem que nengumha delas tenha vocaçom cantonalista. Nos seus estudos sobre a difussom do nacionalismo, o ensaísta britático Benedit Anderson em Comunidades imaginadas fai-nos partícipes do papel que tivo a imprensa escrita na primeira emancipaçom de América Latina, pola sua capacidade de transmitir um imaginário coletivo e uns valores. Os meios de comunicaçom som ferramentas chave para umha sociedade verdadeiramente democrática. Com um sistema cultural domesticado e dependente das subvençons e das mudanças de governo, apenas podemos aspirar a ter umha sociedade civil domesticada, incapaz de diferenciar umha política de estermínio cultural quando os seus gestores a ponhem em marcha, e muda perante o corte de direitos que vivemos atualmente. Nom existiu umha única verdade nos motivos para analisar o feche de meios em galego, que coincidiu com umha mudança de controlo institucional em Sam Caetano. A revista Tempos Novos ou o jornal Novas da Galiza mantivérom as súas ediçons em papel demostrando a sua solvência empresarial, e com tempo e maduraçom nascem novos referentes como Praza Pública. Fruto do tempo e do país no que nos tocou viver, e que nos demonstra todos os dias a sua capacidade para sobrepor-se a todas as adversidades.


Summary: Urxe as autoridades para evitar que prescriban ou podan acollerse a amnistía os centos de denuncias, incluídas as desaparicións forzosas.

Nova condena internacional para o Estado español. O Comité da ONU contra a Tortura emitiu unha resolución que urxe as autoridades españolas a tomar medidas para evitar que os centos de casos de tortura denunciados, incluidas as desaparicións forzosas, prescriban ou podan acollerse a unha amnistía. O Comité lamentou nese sentido que Lei de Amnistía de 1977 siga vixente. A ONU criticou tamén a "aplicación excesiva e baixo condicións cuestionables" do réxime de incomunicación para os detidos por terrorismo. Esixiu que esta práctica sexa abolida e que se garanticen os dereitos de todas as persoas detidas. A resolución manifesta ademais "unha seria preoupación polas devolucións sumarias" de persoas migrantes que España efectúa nos pasos fronteirizos de Ceuta e Melilla. As coñecidas como 'devolucións en quente' violan o artículo 3 da Convención contra a Tortura. "Ningún Estado procederá a expulsión, devolución ou extradición dunha persoa cando existan razóns fundadas para crer que estaría en risco de ser sometida a tortura", recorda o comité internacional. A respecto da Lei de Seguridade Cidadá, aprobada en marzo, sinalou o intento de "dar cobertura legal ás devolucións sumarias baixo unha nova figura xurídica". Igual de crítico foi cos Centros de Estancia Temporal de Inmigrantes do Estado español, cuxas condicións cualificou de "deplorables" e unha "ameaza para as internas" polos excesivos niveis de hacinamento.


Summary: Através dunha declaración institucional conxunta a patronal bancaria española advirte que reconsiderará a súa presenza no Principat en función dos resultados electorais do 27-S.

AEB e CECA, organizacións que representan a patronal bancaria española e que abranguen entidades como Caixabank, Banco Santander, BBVA, Bankia, Sabadell e Popular, entraron esta sexta feira en campaña electoral através dunha declaración institucional conxunta na que ameazan con "reconsiderar" a súa presenza en Catalunya se o 27 de setembro as opcións independentistas obteñen a maioría parlamentar. Segundo o texto, os "riscos" que carrexaría unha hipotética declaración de independencia unilateral que "poría en grave risco o obxectivo das entidades, que non é outro que protexer os seus depositantes e manter o fluxo de financiación a familias, a Pemes e os sectores produtivos", din. Atribúen a súa decisión á "inseguridade xurídica" que deviría da vitoria independentista. Un argumento que fían ás declaracións do voceiro da Comisión europea que asegurou unha Catalunya independente ficaría excluída da UE e da zona euro. Neste senso, chaman ao "diálogo" mais tamén a que se garanta "en todo momento" a unidade territorial española.


Summary: Os que duran máis dun ano apenas chegan 0,4%.

Levamos varios anos batendo récords en Galiza no que respecta a número de contratos asinados. Mesmo durante os anos máis duros da crise, con destrución de emprego, aumentaban as estatísticas de contratos que se rubricaban no noso país. Así, se ben entre 2009 e 2011 descendeu a cifra de contratos, a partir dese ano comezou a aumentar embora seguirse a se destruír emprego. O motivo, a temporalidade. A estas alturas da película o nivel de temporalidade que hai no mercado laboral galego non sorprende a ninguén. Existía antes da crise, si, mais a recesión fixo que se alargase, que se estendese, a cabalo das reformas laborais. A día de hoxe, a temporalidade ofrece dados en Galiza que son para máis que preocuparse. Un de cada tres contratos laborais que se asinaron no noso país en 2017 tiña menos dunha semana de duración.Foron 343.000 (34% do total) e aumentaron 10% a respecto do ano anterior. Ademais, case 11% dos contratos e n2017 tiñan unha duración de entre unha semana e un mes. Ou sexa, que 45% de todos os contratos que se formalizaron no noso país no ano pasado non superaron o mes de duración. Por el contra, do máis do millón de contratos de 2017 menos de 5% eran indefinidos. E os que tiñan como duración máis dun ano ficaban en 0,4%. Por actividades, e segundo datos IGE, a hostelaría continúa a ser o sector que tira do carro do mercado laboral. Concentra case 23% dos contratos atinxidos en 2017. Un de cada catro.


Summary: O avión de Evo Morales tivo que aterrar de emerxencia en Viena despois de que Francia e Portugal lle negasen o acceso ao sospeitar que ía acompañado de Edward Sonwden. O goberno de Bolivia denunciou "secuestro polo imperialismo".

O avión no que viaxaba Evo Morales tivo que aterrar de emerxencia tras tres horas e media de voo desde a súa saída a Moscú despois de que varios países europeos lle negasen a posibilidade de aterraxe. O presidente en exorcizo de Bolivia, Álvaro García Linera acusou a Estados Unidos de estar detrás do que chamou "primeiro secuestro do imperialismo" por impedirlle a Morales regresar a Bolivia. O avión de Morales viuse na obriga de aterrar en Viena ao lle ser negado o permiso de aterrar en diversos países europeos á súa volta de Moscú onde p participou na cumpre do Foro de Países Exportadores de Gas. Álvaro García Linera denunciou que o impedimento de Evo foi "instruído polo goberno de EEUU. Potencias estranxeiras novamente maltratan e agreden como fai 500 anos, ao pobo boliviano e ao primeiro presidente indíxena". O presidente en funcións de Bolivia definiu o episodio como "secuestro de Evo Morales en Europa" e acusou a Francia e Portugal de "submisión" co goberno americano. Algunhas fontes, entre elas a propia Wikileaks situaban a España entre os países que terían negado ao avión de Morales sobrevoaar o espazo aéreo. O canciller boliviano, David Choquehuanca, denunciou que se puxo en perigo a vida do presidente Morales e explicou que Francia e Portugal cancelaran os permisos para que o avión operara no seu territorio mentras que España deu permiso para realizar operacións nas Illas Canarias mais logo rexeitou a autorización. Distintos gobernos americanos denuncian a violación da Convención de 2004 e Tribunal da Haya ao reter ao presidente de Bolivia. Rafael Correa anunciou a convocatoria dunha xuntanza urxente de Unasur. O presidente de Bolivia declarou no propio aeroporto de Viena que non ía permitir que o seu avión fose rexistrado para comprobar se nel se atopaba Edward Snowden, reclamado polo goberno de Obama acusado de espionaxe aos servizos de intelixencia americanos. A prensa boliviana de onte recollía a noticia de que Morales estaba disposto a dar asilo a Snowden, acusado de espionaxe.


Summary: O fundador de Wikileaks compareceu en conferencia de imprensa na propia embaixada de Ecuador en Londres para dar a nova e advirte: "Non saio polas razóns que todos imaxinan".

Julian Assange leva desde xuño de 2012 refuxiado na embaixada de Ecuador en Londres. Máis de dous anos. O fundador de Wikileaks compareceu en conferencia de imprensa na propia embaixada este 18 de agosto para anunciar que sairá "axiña" do edificio. Mais non concretou cando será ese "axiña" nin por que. Iso si, Assange afirmou que non abandona a embaixada "polas razóns que todos imaxinan". Nos últimos días desde diferentes medios barallábase que Assange precisaba de atención médica especializada. El propio recoñeceu que estes meses afectáranlle na saúde. Ricardo Patiño, ministro de Asuntos Exteriores de Ecuador, acompañou Julian Assange na súa comparecencia. O de Wikileaks denunciou que durante estes anos non se lle imputou ningún cargo nin por Suecia nin Reino Unido e que se está a vivir un recorte de liberdades que é preocupante. Patiño afirmou que "é hora de liberar Julian Assange", engadindo que son "dous anos de incertidume" nos que "non houbo xustiza para ninguén".


Summary: Sermos Galiza chega con estas páxinas aos seus 400 números de compromiso co galego. Aproveitamos a ocasión para facer balance da situación das linguas minorizadas dentro do Estado, para o que nos acompañan os testemuños dos nosos parceiros cataláns e euskaldúns.

Este semanario chega aos 400 números coa satisfacción de ter contribuído a rachar esa anomalía que constitúe a ausencia de prensa escrita en galego, agora tamén co retorno á publicación diaria en papel. Aproveitamos a redondez da cifra para analizar, desde a primeira liña, a situación e os desafíos do xornalismo que se imprime, coma Nós Diario, en linguas minorizadas dentro do Estado español, en conversa cos nosos parceiros cataláns e euskaldúns. O oasis da pluralidade No que atinxe aos Països Catalans, a situación semella a menos dramática, con dous medios na lingua propia no terceiro e cuarto lugar en número medio de persoas lectoras: Ara, con 116.000, e El Punt Avui, con 100.000. Este último é o que presenta unha historia máis longa, pois malia nacer en 2011, foi o resultado da fusión de dúas cabeceiras históricas, l'Avui e El Punt, na procura de se converter no terceiro xornal impreso máis lido no territorio catalán, posición na que hoxe se atopa Ara. A súa traxectoria lévanos á emerxencia dos medios cataláns após a ditadura. L'Avui xurdiu en 1976 con vocación de se comercializar en todos os Països Catalans, aínda que co foco posto en Catalunya. El Punt, pola súa banda, vía a luz tan só tres anos despois como diario local de Girona, se ben logo evolucionou cara a un xornal nacional, mais sen perder o selo local, a partir dun diario con edicións. Aínda que agora mesmo só fica a de Girona, tiveron varias delegacións en Tarragona, Lleida ou no Pirineo. En 2009 este xornal mercaba o l'Avui, até que en 2011 se fusionaron no que hoxe se coñece como El Punt Avui, unha cabeceira única que se publica en dúas edicións, unha nacional e unha especial de Girona, que reproduce os mesmos contidos fóra dalgunhas páxinas específicas e certos elementos locais como as carteleiras de cinema. O que El Punt e Avui teñen en común é que ambos os dous naceron "con vontade de reivindicar a lingua", explica Miquel Riera, director adxunto do actual diario ao que deron orixe. "Naquel momento eu era mozo, mais lembro que había bastantes dúbidas sobre se El Punt tiña que ser en catalán ou non", apunta. Finalmente triunfou o apoio ao idioma propio, que sumaba a información diaria a outras publicacións máis pequenas con periodicidades máis dilatadas, mentres nacían naquela altura outros medios como Segre, que se editou por primeira vez en 1982 en Lleida, en castelán, aínda que desde 1997 ofrece tamén unha edición traducida que o converteu no primeiro xornal do Estado en ter dúas edicións en linguas diferentes. Ara, o outro gran medio publicado integramente en catalán, vai pola década de existencia, pois apareceu en 2010 en coincidencia coas eleccións ao Parlament de Catalunya. A súa principal impulsora foi a Asociación Cultural 03, con varias editoriais en lingua catalá, apoiada por industriais cataláns como accionistas. O obxectivo de Ara era a difusión da lingua e cultura propias, na procura do seu oco no mercado da prensa en catalán, naquela altura con especial relevancia de Avui e El Punt, e cunha edición nesa lingua de El Periódico de Catalunya. Ao pouco, sumaríase a sacar dobre versión La Vanguardia, se cadra en confirmación do valor competitivo que o propio idioma estaba a adquirir dentro da imprensa grazas á consolidación dos grupos que apostaban integramente no catalán. "A lingua foi unha característica, unha reivindicación e un selo de identidade dos nosos periódicos", apunta Riera. Á parte dos mencionados, publícanse na lingua cabeceiras máis pequenas e de carácter local, como o Diari de Girona, desde 1991 integramente en catalán. Isto, sumado aos medios traducidos, garante o acceso a "ler prensa de todo o amplo espectro político, por dicilo dalgunha maneira", no idioma propio, asegura Riera. Ademais, a "nivel dixital tamén hai bastantes cabeceiras en catalán", sinala. Con todo, neste senso, non está seguro de poder falar dunha normalización nos medios de comunicación, porque en eidos como o audiovisual, por exemplo, fóra de TV3, "o pouco que fai TVE en Catalunya e algunhas televisións locais, a presenza do idioma é residual". David contra Goliat Mais eses síntomas de relativa pluralidade non teñen por desgraza equivalencia fóra do ecosistema de Catalunya. "No noso caso, os diarios rexionais con maior índice de penetración no mercado atópanse aquí", destaca Martxelo Otamendi, actual director do xornal euskaldun Berria e anteriormente á fronte de Euskaldunon Egunkaria, desde 1993 até a súa clausura xudicial en 2003. Porén, malia esa fortaleza, "temos que competir non só cunha lingua moi maioritaria, senón cuns medios que son moi potentes", di, unha loita que se estende aos demais xornais en linguas minorizadas fronte a grupos mediáticos dunha forza enorme, encarnados en Euskal Herria por Vocento. "Estamos nunha situación de mínimos", explica, se ben "aquí ten bastante peso o que se chama prensa comarcal, que son unha especie de revistas que saen cunha frecuencia semanal, quincenal ou mensual". Para alén dela, existen un par de semanarios nacionais en euskera, como Herria e Argia, e logo está Berria, que funciona como publicación diaria. "Cando a prensa ía ben, antes da crise de 2008 ou 2009, xa estabamos nunha situación minoritaria", di Otamendi. Fronte á diversidade de ópticas xornalísticas en catalán, para Euskal Herria, como na Galiza, só existe un diario escrito integramente en euskera e confesa o seu director a "sensación de que non hai mercado para un segundo" que pluralice a oferta. "Custounos moito como lingua e como país chegar a ese xornal en euskera en 1990", conta, en referencia a Euskaldunon Egunkaria, o claro antecesor do actual proxecto. "Como sabes moi ben, os soldos son baixos e as horas son longas, pero conseguimos ter certa tranquilidade e hai moito tempo que non perdemos cartos", valora Otamendi en alusión á situación presente de Berria. "Cando falo con xente de medios grandes sempre lles digo: 'benvidos ao iglú'. Porque nós levamos toda a vida nel, estamos coma vós, nun iglú onde vai moito frío e a comida non está quente", expresa en referencia ao atranco extra de publicar nun idioma minorizado. No caso do euskera, Otamendi apunta ademais que a gran distancia a respecto doutras linguas romances xeograficamente próximas volve aínda máis complexa a circulación do xornal, porque "ou sabes ben o idioma ou non o vas entender". Fronte ao francés ou o español, a singularidade do euskera, que non é así no caso galego ou catalán, condiciona moito. "Mesmo cando tes unha noticia moi forte, custa que chegue por enriba das que son en castelán. Publicar nunha lingua minorizada fai que moitas veces non poidamos marcar axenda informativa", destaca o director de Berria. Con todo, sen pesimismo, afirma que "imos tirando, pero sempre nesa sensación de pequeno e minorizado". Equilibrio co dixital A emerxencia do xornalismo na rede creou unha situación que aínda hoxe se está a renegociar. "Estamos nun momento de reconversión, que ademais coincidía no ano 2008 coa crise económica e agora, por se fose pouco, coa do coronavirus", di Riera a respecto de El Punt Avui. Algo que, por outra banda, afecta a saúde da prensa de maneira internacional e con independencia da lingua, se ben pola súa fraxilidade os medios propios enfrontan a situación con maiores atrancos e dificultades. Ao pouco da chegada da crise, 2010 volveuse un ano crítico para a prensa en galego. A maior parte dos medios escritos na nosa lingua desapareceron dos quioscos ou víronse reformulados "Eu penso que a prensa escrita vai subsistir, aínda que seguramente serán os produtos máis delgados, con moita máis opinión e reportaxe, non centrados na actualidade do momento, porque iso o lector vaino atopar nas edicións dixitais", vaticina Riera. En El Punt Aviu atópanse precisamente "en pleno debate" de como conseguir o equilibrio de dixital e papel. Polo momento teñen un equipo que nutre as redes co que se fai en papel, para alén do que se actualiza durante o día, pero "non hai unha interconexión como acontece noutros medios, nos que a redacción traballa tanto para o dixital como para o papel". "Nós sempre tivemos vocación por facermos as cousas en internet coa suficiente forza e presenza, nunca fomos conservadores nese senso", declara Otamendi. Entende que iso foi tamén "unha vantaxe dos pequenos", pero ademais sente que tiñan o compromiso de facelo porque, "como vos pasará a vós, ou o facemos nós ou non o fai ninguén". Esa posición na rede resultaba transcendental considerando que a presenza da lingua en internet "depende moito do que consigamos os medios euskaldúns, galegos e cataláns". É por iso que Berria puxo un empeño en "non ver a web como un elemento negativo senón complementario". Para facelo posíbel desenvolven un traballo coordinado, no que se ben comezaron cunha "miniredacción" só para internet, cada vez vaise rompendo máis a diferenciación e séguese un fluxo que pasa pola creación da noticia na web e o seu desenvolvemento máis a fondo no papel. Ás veces tamén se escribe para a publicación física e sóbese logo á web. Malia o esforzo de actualización e coidado do dixital, e as moitas lecturas que ten, a El Punt Avui cústalle "rendibilizar" o investimento nesta plataforma. "A pesar do que parecía que ía ser hai 10 ou 12 anos, continúa representando unha parte cativa do noso negocio", indica Riera, "non hai maneira de monetizalo nin de arrincalo e non hai perspectivas de que isto mellore de momento". Así, fronte á idealización romántica que ás veces se transmite do papel, semella aínda a alternativa máis sólida para a supervivencia desde o punto de vista empresarial. Neste senso, a principal vía de financiamento do medio é a clásica publicidade, xunto ao apoio pequeno das subvencións ao fomento da lingua catalá. "Temos que competir non só cunha lingua moi maioritaria, senón cuns medios que son moi potentes", explica martxelo otamendi Porén, Berria si que parece ter atopado unha fórmula para tirar máis beneficio da web, que pasa pola creación de comunidade. "Á parte das subscricións e das vendas en quioscos, temos 8.000 persoas que nos dan 10 euros ao mes", conta Otamendi, como parte do que chaman "Berria Laguna", que quere dicir "Amigo de Berria". Isto suporía por volta de 800.000 euros ao ano, que constitúen 12% dos ingresos do xornal. Esta achega económica vén motivada, por paradoxal que pareza a afirmación, pola gratuidade da información que ofrecen na rede. "Nós non fechamos as noticias, pero si que lle pedimos á xente que nos axude, que isto é moi importante e só así se pode manter", afirma. Esa identificación e inserción resultou chave na consecución dun dos grandes desafíos do salto da prensa escrita a internet, se ben, como admite o director, esta fórmula copiárona de Vilaweb, outra das cabeceiras dixitais en catalán máis relevantes. Así, se callar ábrese unha fiestra para ese innegociábel mañá das plataformas virtuais, que como apunta Arriera "é o futuro e quen queira negalo está condenado ao fracaso". Con todo, o catalán apunta a ir devagar e sen présa, porque aquilo que semellaba que "sería moi rápido non o foi tanto ao final" e o debate continúa sobre a mesa. Sinala como un dos maiores problemas da prensa escrita a falta de canles de distribución: "Cada vez hai menos quioscos, polo que hai que fidelizar ao máximo as persoas lectoras", así como ir medrando en número de subscricións. Cara a esta mesma idea apunta Otamendi: "Nós temos un lector moi identificado co diario, a xente considera que se falla o periódico en euskera, falla a lingua", asegura. E é que o perfil das lectoras de Berria, así como dos demais xornais que se editan no propio idioma, tería en opinión do xornalista "un convencemento moi claro de cal é a situación que merece a nosa lingua e por iso le e apoia o diario". Do compromiso das que len celebramos tamén este número 400, coa vista posta nos desafíos que quedan por vir e, se continúas a confiar en Nós, exploraremos xuntas.


A Consellaría de Sanidade decidiu prorrogar, cando menos 15 días máis, a solicitude do certificado Covid nos hospitais con ingreso e nas residencias sociosanitarias, así como a limitación de comensais por mesa nos estabelecementos de restauración. O TSXG autoriza a prórroga do certificado Covid en hospitais e residencias até marzo Así o confirmou nesta sexta feira o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, a preguntas dos medios de comunicación, após a sinatura dos convenios de xestión do Sergas en Santiago coas sete áreas sanitarias galegas. "Imos manter polo momento, a solicitude do certificado nestas zonas vulnerbeis, tanto en centros hospitalarios con ingreso como en centros sociosanitarios", explicou Comesaña. O uso do certificado Covid limítase ás visitas a hospitais e residencias Sobre a única restrición vixente na hostalaría na Galiza nas últimas dúas semanas, o titular de Sanidade indicou que a Xunta decidiu "manter ese límite de 10 e 20 en interior e exterior", respectivamente. Non obstante, aclarou que seguirán "véndoo cada 15 días". "O certo é que esta semana con este repunte da incidencia acumulada aos sete (días), pero non en ningún parámetro fundamental, parecíanos oportuno mantelos e iremos cada 15 días estudando esa situación", concluíu.


Summary: A día de hoxe, e mirados os resultados, convertinme nun eurodesenganado; ou mellor dito, nun eurorresignado, unha mistura de resignación cristiá e parsimonia xenética, de xeracións e xeracións vendo como chove miudiño chove e agardando que algún día escampe.

Na España de finais dos setenta falar de Europa era amentar o demo. E facíasenos a boca auga imaxinar os seus cornos lustrosos, o seu rabo longo e revirado e a súa mirada candente de paixón desenfreada. Deus non é que morrera, pero estabamos xa tan fartos del ...! De Europa viñan os Beatles e mailos Rolling, as suecas de pernas interminables, os rexos coches alemáns, os traxes Armani e Chanel ... todo envolvido en finas sedas de democracia e liberdade. Si, vale, tamén nós tiñamos os Brincos, os Seat 1430 e algunha maría josé cantudo; pero non deixaban de seren copias, mais ou menos logradas: os orixinais habitaban alén dos Perineos. Despois de medio século de illamento e orapronobis, era tan fermosa Europa! Nalgúns amores platónicos é tanta a urxencia e a ilusión acumulada coma triste e desolador pode ser o posterior desengano. Na España de finais dos setenta falar de Europa era amentar o demo. E facíasenos a boca auga imaxinar os seus cornos lustrosos, o seu rabo longo e revirado e a súa mirada candente de paixón desenfreada Unha vez asentada a democracia, e coa idea de achegamento da Administración ao cidadán e acalmar as ansias de vascos e cataláns, puxemos en marcha a descentralización territorial, partillando España en 17 anacos. Por que en 17 e non en 3 (Euskadi, Cataluña e Resto de España), que sería o mais lóxico? Pois para quitarlle importancia ao asunto catalán e vasco, porque non é o mesmo ser unha parte dun trío que selo dunha multitude (matematicamente, 1/3 > 1/4 > 1/5 >...> 1/17) O que non sei é o por que paramos no número 17. Se cadra era un número máxico ou se cadra, daquela, non sabiamos contar mais aló. E nesas estabamos, intentando achegar a Administración ao administrado, cando foi o do ingreso na Unión Europea, e nunha especie de movemento de acordeón, había cousas que se acercaban e outras que se alonxaban aínda mais. Se antes nos parecía lonxe Madrid, agora había cousas que viñan dun lugar ignoto chamado Bruxelas; coma quen di, do mais alá. Aviados estabamos outra vez! A comezos dos 80, España era a oitava potencia industrial do mundo. A día de hoxe, ocupa o posto número dezasete, e baixando. Entremedias, o país viviu un claro proceso de desindustrialización auspiciado e imposto pola Unión Europea. Non tiña sentido, dicíannos, tratar de gañar aos alemáns no terreo da fabricación de automóbiles porque xa eles os facían mellor e incluso estaban dispostos a prestarnos os cartos para mercarlles os seus mercedes e bemeuves; tampouco tiña sentido investir na produción leiteira, xa que os franceses tiñan leite para asolagar medio mundo e poñíannola diante da casa a menor prezo ca nosa sen saír da fábrica; tamén era bo ir desfacéndonos dos aparellos de pesca e desmantelando os estaleiros, xa que nunha economía global había que compensar a outras zonas mais produtivas e eficientes. Europa quería unha España convertida nun gran complexo turístico e vacacional, un inmenso areal de praias con bandeira azul, caixeiros automáticos, servizos empresariais e solares onde poder construír casas, hoteis e apartamentos. E polos cartos, que non nos preocupáramos, que a Unión Europea cicharía fondos FEDER para facer estradas, aeroportos e anchear camiños de troiteiro polas beiras dos ríos. Os nosos guías, primeiro Felipe González ( a esquerda) e logo José María Aznar (a dereita) asentiron, e o ben guiado pobo español dixo amén. A eles non lles foi mal; ao pobo español, non tanto. Xa sei que é moi doado botar contas da feira unha vez rematada. Tampouco sei se a posición de España a respecto de Europa permitía unha mellor negociación. Pero vistos os resultados, o que si podo afirmar é que a belida Europa soñada non era esta Xa sei que é moi doado botar contas da feira unha vez rematada. Tampouco sei se a posición de España a respecto de Europa permitía unha mellor negociación. Pero vistos os resultados, o que si podo afirmar é que a belida Europa soñada non era esta. Case trinta anos despois de asinar o Tratado de Adhesión, o proceso de integración europea pouco avanzou e nada novo hai baixo o sol: o norte segue a ser rico e húmido, e o sur, soleado e pobre. Ou sexa, que segue a chover cara abaixo e os porcos a fozar na merda. Polo camiño, España perdeu boa parte do seu potencial industrial, en aras dunha "competitividade amañada" a nivel global e dunha unión europea que non é tal; e cedeu a soberanía dun Banco Central, en aras dun BCE que non é tal nin funciona como tal. Ou sexa, que ficou sen armas para sobrevivir pola súa conta se viñan mal dadas. A día de hoxe, e mirados os resultados, convertinme nun eurodesenganado; ou mellor dito, nun eurorresignado, unha mistura de resignación cristiá e parsimonia xenética Eu non era euroescéptico, mais ben todo o contrario. Confeso que me atraía a idea dunha Europa unida e víaa necesaria, e imprescindible, para facerlle fronte ao poderío económico dos Estados Unidos, de Rusia e dos países asiáticos. Pero a día de hoxe, e mirados os resultados, convertinme nun eurodesenganado; ou mellor dito, nun eurorresignado, unha mistura de resignación cristiá e parsimonia xenética, de xeracións e xeracións vendo como chove miudiño chove e agardando que algún día escampe. Porque se para entrar no club tivemos que baixar os pantalóns, mellor non pensar no que nos custaría botar porta fóra.


Summary: A faixa costeira baixo bloqueo de Israel comezou hoxe a inocular a súa poboación tras a chegada das primeiras vacinas, unha cantidade moi pequena lonxe da necesaria para cubrir toda a súa poboación e que contrasta co ritmo que leva Israel, potencia ocupante en Palestina que xa puxo dúas doses a un terzo dos seus habitantes.

A faixa de Gaza iniciou esta segunda feira a súa campaña de vacinación despois da chegada das primeiras vacinas ao territorio costeiro baixo bloqueo israelí. Traballadores dos servizos médicos foron inoculados coa vacina rusa Sputnik V diante de ducias de cámaras de TV. Nas próximas horas máis profesionais médicos e pacientes con enfermidades crónicas recibirán o fármaco. O proceso de inoculación "terá como resultado maior inmunidade entre a xente e permitirán reducir a expansión da pandemia", afirmou o portavoz do Ministerio de Sanidade, Ashraf Al Qedra. A área recibiu só 22.000 doses das vacinas contra a Covid-19, unha diminuta porcentaxe da cantidade necesaria para inmunizar os dous millóns de persoas que habitan na Faixa de Gaza, incluídas arredor de 1,4 millóns maiores de 18 anos. A carencia de vacinas tanto en Gaza como en Cisxordania contrasta co ritmo de vacinación de Israel, potencia ocupante, que agarda ter inmunizada case toda a súa poboación adulta nas vindeiras semanas. Até o momento, aproximadamente un terzo dos 9,3 millóns de habitantes con que conta Israel xa recibiron dúas doses da vacina de Pfizer/BionTech. Críticas de Nacións Unidas Esta disparidade chamou a atención da desigualdade a nivel mundial da distribución da vacina contra a Covid-19 entre os países pobres e os países ricos. Desde Nacións Unidas e diversos grupos de dereitos humanos chamaron a atención sobre estas disparidades e das obrigas de Israel de axudar os palestinos. Porén, o Goberno israelí deféndese sinalando que baixo os acordos de paz asinados ─concretamente, os de Oslo─ é a Autoridade Nacional Palestina (ANP) a responsábel deste labor. Neste sentido, afirma que vacinou a súa propia poboación árabe. A ANP leva tempo pelexando para asegurar o acceso ás vacinas. Até o momento conseguiu só 2.000 doses de Israel para os traballadores médicos de Cisxordania e outras 10.000 doses de Rusia. A semana pasada logrou que 2.000 doses da Sputnik V chegasen a Gaza despois de que o cargamento estivese bloqueado na fronteira israelí durante varios días. Bloqueo arbitrario A ministra de Sanidade palestina, Mai Al Kaila, cargou o pasado 15 de febreiro contra as autoridades de Israel por este bloqueo na entrega das doses, destinadas á vacinación de traballadores sanitarios en Gaza, nomeadamente especificou para os profesionais nas unidades de coidados intensivos. Así, reprochou a Israel o que describiu como unha postura "arbitraria". Gaza, con máis de 54.000 contaxios por coronavirus e 543 mortes, está baixo bloqueo israelí-exipcio desde que Hamas accedeu a controlar o territorio en 2007. Al Qedra declarou que agarda a chegada de máis vacinas nos vindeiros días. Así mesmo, Al Kaila confirmou onte que durante as últimas 24 horas se certificaron 1.272 casos e oito falecidos en Cisxordania e en Gaza, sen que haxa datos de Xerusalén Leste, tal e como recolleu a axencia palestina de noticias WAFA. Doazón de vacinas desde Emiratos Árabes Unidos nun escenario electoral As 20.000 doses chegadas o domingo a Gaza procedentes dos Emiratos Árabes Unidos permitiron iniciar a vacinación. A remesa chegou a través do paso fronteirizo con Exipto de Rafah, grazas á mediación de Mohammed Dahlan, rival do presidente palestino, Mahmoud Abbas, exiliado en Abu Dabi. Dahlan é ademais un disidente do movemento Fatah. A entrega chega no medio dun contexto político moi movido nos Territorios Palestinos, coas primeiras eleccións lexislativas en 15 anos previstas para maio. Dahlan, excluído do Comité Central de Fatah acusado de corrupción, asegurou que fará "todo o posíbel para enviar máis cargamentos de vacinas e equipamento médico". A Autoridade Palestina espera tamén a chegada este mes dun cargamento de 37.000 doses a través do mecanismo Covax da ONU.


Summary: Na última xornada rexistráronse seis novos falecementos na Galiza por Covid-19, un aumento do número de peroas hospitalizadas e na UCI e a segunda maior taxa de positividade da segunda vaga.

Galicia detectou nas últimas 24 horas 160 casos de coronavirus menos que na xornada anterior aínda que se practicaron a metade de probas PCR respecto ao día previo e estas lanzaron unha taxa de positividade de 8,4% a segunda máis alta da segunda vaga da pandemia. Así figura no balance de datos da pandemia ofrecidos pola Consellería de Sanidade este domingo, no que deu comezo a campaña de vacinación contra a covid-19. A presión hospitalaria na Galiza vai en aumento, con oito ingresados máis que na xornada anterior. Son agora 336 as persoas hospitalizadas con diagnóstico de covid-19 nas sete áreas sanitarias galegas. Deles, 58 atópanse na UCI, tres máis que hai 24 horas. Por áreas, A Coruña-Cee volve ser o distrito sanitario con maior número de hospitalizados con coronavirus ao aumentar a cifra global en seis respecto a os datos do sábado. Hai nestes momentos 79 ingresados, dos que 18 están en UCI ─un máis─. Tras a área coruñesa está a de Santiago-Barbanza, onde permanecen ingresadas 76 persoas con coronavirus ─unha máis─, sete delas en críticos. En Vigo descende o cómputo de hospitalizados pola pandemia até os 61, tres menos que o sábado. Deles, 11 está na UCI ─dúas menos─. Por detrás está a área de Pontevedra-Salnés en canto ao cómputo de ingresados, pois son 56, dous máis que o día anterior, con 11 en UCI ─dous máis─. Ourense-Verín-O Barco mantense nas mesmas cifras totais do sábado ─23 ingresados─, aínda que as persoas en UCI aumentaron a 4 ─unha máis─. Ferrol tamén presenta o mesmo cómputo de hospitalizados que o día anterior ─28─ aínda que, do mesmo xeito que Ourensa, aumentan en un os pacientes en UCI, até 3. Por último, en Lugo baixan a 13 ─un menos─ con 4 deles en críticos. Menos PCR En canto á detección de casos, Galicia sumou 213 novos positivos por coronavirus nun día, o que implica unha importante caída de 160 con respecto ás 24 horas previas. Con todo, hai que ter en conta que as PCR realizadas foron 3.050, a metade do día anterior, polo que a baixada dos contaxios rexistrados sucedeuse en todas as áreas sanitarias. Aínda así, a de Santiago-Barbanza volve ser a área que reporta máis contaxios de toda Galiza, cun total de 68 ─28 menos que a xornada previa─. A segunda é a de Pontevedra-O Salnés, con 47 ─nove menos─. Tras estas, están a área sanitaria de Vigo, que notificou 38 novos contaxios, unha caída de 56; e a da Coruña-Cee, que sumou 32 novos, un descenso de 29 con respecto ao día anterior. En canto ao resto de áreas sanitarias, os contaxios detectados foron practicamente testemuñais: Ourense-Verín-O Barco, con 13 novos positivos (-36); Ferrol, con 8 (-4); e Lugo-A Mariña-Monforte, con 7 (-26). Positividade en máximos Así mesmo, a web de Sanidade recolle que até a data practicáronse na Galiza un total de 1.091.724 probas PCR, o que implica que no último día fixéronse 3.050, 3.147 menos que o día anterior e máis de 6.000 menos respecto a as practicadas hai dous días. Deste xeito, a taxa de positividade alcanzada na última xornada é, cun 8,4%, a segunda máis alta da segunda vaga da pandemia, só por detrás do 10,7% rexistrado o 19 de novembro. En canto aos casos activos ─persoas que seguen diagnosticadas de covid-19─, Galiza volve presentar unha baixada por segundo día consecutivo. Así, Sanidade contabiliza 5.609 casos activos, 107 menos que o día anterior. Santiago mantense como a área con maior número de pacientes con enfermidade activa aínda que este domingo rompe a súa tendencia das últimas datas ao baixar os activos a 1.352 ─tres menos─. Séguelle Vigo, onde tamén descenden timidamente os pacientes até 1.226 ─seis menos─. Tras elas sitúase Pontevedra-O Salnés, que contabiliza un total de 896, once menos que o día previo. A continuación está A Coruña-Cee con 873 ─27 menos─. Pola súa banda, en Ourense hai agora 540 pacientes con covid-19 activo ─18 menos─, en Lugo son 374 ─sete menos─ e en Ferrol, 374 ─oito menos─. Seis novas vítimas Así as cousas, desde o inicio da pandemia diagnosticouse covid-19 na Galiza a un total de 61.375 persoas, das que 54.402 curáronse, 337 nas últimas 24 horas. Doutra banda, unha xornada máis continúa en aumento o número de vítimas mortais que deixa a pandemia após o falecemento de seis persoas, unha delas vinculada a residencias de maiores, o que eleva o número total de falecidos na Galiza a 1.369.


Summary: A estes tres autores séguenos Miguelanxo Prado, Roald Dahl e Domingo Villar. Os libros máis lidos foron O curioso incidente do can a medianoite (Mark Haddon) e O neno do pixama a raias (John Boyne). Os datos forons difundidos polo blog Ler en Mancomún

Agustín Fernández Paz, con 64 títulos, Jordi Sierra i Fabra (45), Marcos Calveiro (27), Miguelanxo Prado (24), Domingo Villar (22) e Roald Dahl (22) foron os autores máis lidos nos clubs de lectura dos centros de secundaria galegos no curso 2013-14, segundo publica o blog Ler en Mancomún a partir dos datos das memorias dos 209 clubs de lectura que obtiveron axuda da Consellería de Cultura e Educación. Na lista aparecen outros autores e autoras, entre os que destacan nos primeiros postos Rosa Aneiros (18), Pedro Feijoo (18), Fran Alonso (16), Ledicia Costas (16), Francisco Castro (15), Elena Gallego (15), Anxo Fariña (14), Carlos Negro (14), Manuel Núñez Singala (14), Xabier Docampo (13) ou María Reimóndez (13). Por títulos, O curioso incidente do can a media noite, de Mark Haddon, é o libro mái lido. Ségueo O neno do pixama a raias (John Boyne), A praia dos afogados (Domingo Villar) e Cartas de inverno (Agustín Fernández Paz), O vixia no centeo (J. D. Salinger), A miña planta de laranxa (José M. de Vasconcelos), Futuro Imperfecto (Xulia Alonso), Todos Somos (Marcos Calveiro), Os fillos do mar (Pedro Feijoo) tamén foron lidos por once clubs ou máis. Agustín Fernández Paz confírmase como "o rei" dos clubs de lectura nos centros de ensino de secundaria. Xa no curso 2012-2013 o autor de Cartas de Inverno era o máis lido nos 222 entidades rexistradas. Hai un ano o galego era a lingua máis frecuente nas obras escollidas polos clubes de lectura, cun total de 1.113 lecturas, por diante do castelán (700).


Summary: O 29 de decembro de 2005 a selección galega espertaba dun sono de case setenta anos para protagonizar un regreso histórico ante o Uruguai, que revivimos da man das súas principais protagonistas.

Resulta terribelmente complicado non caer no tópico españolista dese pesimismo endémico atribuído ao pobo galego cando se bota a vista 15 anos atrás, a un tempo no que as pandemias eran cousa das novelas de ciencia ficción e o país miraba ao futuro con optimismo despois dun cambio político que puxo fin a máis de tres lustros de fraguismo. Co vello León de Vilalba fóra de San Caetano chegou a fin do veto da Xunta á selección galega de fútbol, o que se materializou nun regreso en tempo récord de cinco meses e dez días desde as eleccións, abondo para organizar o primeiro partido da Irmandiña en case 70 anos. A tarefa non era doada, pero conseguiuse "grazas a un esforzo de toda a Consellaría de Cultura, na que estaban integradas a Dirección Xeral de Deportes e a de Xuventude, da que eu era director", lembra Rubén Cela. Na mesma liña maniféstase o seu entón homólogo en Deportes, Santiago Domínguez Olveira, quen apunta que o primeiro que fixo logo da súa toma de posesión "foi compartir co vicepresidente Anxo Quintana e coa conselleira de Cultura, Ánxela Bugallo, a miña intención de traer de volta a selección o antes posíbel", iniciativa para a que obtivo o seu "apoio incondicional" e que se consumaría aquela inesquecíbel noite do 29 de decembro de 2005. O Multiusos de Lázaro tornou no Ali Sami Yen Máis de 13.000 persoas procedentes de todo canto recuncho conforma o territorio galego achegáronse ese día até Compostela, sede do primeiro encontro da Irmandiña no século XXI. As bancadas do Multiusos de San Lázaro -hoxe estadio Vero Boquete- estaban tan ateigadas como nos días de gloria da SD Compostela, a mediados dos anos 90, mesma época na que daba os seus primeiros pasos un colectivo coñecido como Seareiros Galegos, fundamental para que o anhelo de que o país contase cunha selección de seu se fixese realidade. Máis que un partido, foi un exercicio de reafirmación nacional Grazas ao seu incansábel traballo, o polo xeral frío recinto compostelán -literal e metaforicamente falando- mutou nunha sorte de Ali Sami Yen á galaica, onde o fume das bengalas, a densa néboa que caía aquela noite, o redobre dos tambores e os berros dos afeccionados e afeccionadas dificultaban a respiración e alteraban o pulso, dando lugar a un ambiente máis propio dun partido Galatasaray-Fenerbahçe coa liga turca en xogo que dun encontro amigábel entre a Galiza e o Uruguai. Ese éxtase colectivo alcanzaría o seu momento álxido coa interpretación do himno por parte de todas as presentes, algo que mesmo desde o céspede se sentiu "como incríbel, moi especial e emotivo", como revela o dianteiro Juan Amigo, 'Juanito', que agardaba pola súa oportunidade no banco dos suplentes. Na mesma liña maniféstase Xosé Viana, antigo portavoz de Seareiros Galegos, quen, non obstante, recoñece que "detrás dun éxito tan grande como conseguimos houbo un enorme traballo por parte de moitísimas persoas que, por momentos, foi un tanto caótico, pois o colectivo era moi horizontal, mais todo saíu de marabilla". "Ademais -continúa- había moita e moi boa conexión coas institucións, que facilitaron que puidésemos organizar sen maiores problemas a parte máis colorida das bancadas". Viana tamén ten palabras de agradecemento para aquelas que loitaron durante os anos de Fraga coa finalidade de que se puidese chegar a ese momento en 2005: "Xente como Xurxo Souto, que pelexou arreo para que a cousa se puidese levar para adiante". Xurxo Souto: "A selección foi un logro colectivo" Porén, o coruñés non quere arrogarse mérito ningún, e apostila que el "tan só era un máis que formou parte dun logro colectivo, a resposta a un clamor desde a base ante o que as altas instancias se facían as xordas". Curiosamente, o de Monte Alto, na súa condición de subdirector de Programas da Radio Galega, compartiu o palco de autoridades de San Lázaro con algunhas desas "altas instancias", o que lle permitiu decatarse "de algo fantástico, pois a mesma xente que lanzaba o discurso de que a selección non era unha reclamación de todas as galegas, senón algo sectario ou partidario, estaba feliz e realizada por formar parte dese soño", configurando un escenario que ratifica Domínguez Olveira, que viu cos seus propios ollos "como aqueles e aquelas que dicían que o encontro da Irmandiña era unha proclama independentista aplaudían connosco, o que confirma que foi totalmente transversal". Paus nas rodas Rubén Cela critica que, "tanto daquela como agora" a postura do Partido Popular en relación a este tema sexa "tan sectaria e miope", pois "unha parte moi importante da base social do PP non ten ningún problema con que exista unha selección galega de fútbol" e achaca esta situación a "condutas importadas desde Madrid". Tamén Xurxo Souto pensa que "se unha necesidade simbólica e emocional tan grande como é a Irmandiña" permanece inactiva a día de hoxe é "porque o Goberno do PP atende a unha serie de prexuízos absolutamente interesados e sectarios que veñen de fóra para impedir a súa existencia", algo que está provocando que Galiza "perda o tren da oficialidade en relación a Catalunya e Euskadi", apostila Xosé Viana. Unha camiseta para un país O principal, ou canto menos o máis recoñecíbel, dos sinais de identidade desta renacida selección galega foi a súa orixinal camiseta, branca pero inzada de bandas transversais coas cores nacionais. Segundo o seu responsábel, Pepe Barro, o deseño "conseguiu o seu obxectivo de proxectar a idea de moitas persoas axitando as bandeiras do país, transmitindo a través dun efecto óptico un gran dinamismo e tensión". Recibida cun certo escepticismo inicial por considerala demasiado "rupturista" -como recoñece Domínguez Olveira, o home que lle fixo a Barro o encargo na súa condición de director xeral de Deportes-, "a súa extraordinaria recepción entre o público axiña disipou calquera tipo de dúbidas que puidésemos ter", e hoxe está considerada como un obxecto de culto entre as coleccionistas. Consciencia de facer historia Unha das persoas que mercou a camisola co deseño de Pepe Barro e que a luciu aquela noite en San Lázaro foi Pablo Rodríguez, daquela un estudante de Medicina de segundo ano. Este amante do fútbol lembra a emoción que sentía por "formar parte dun momento histórico", un sentimento que comparte co gardameta Dani Mallo, que saltou ao céspede no minuto 30 en substitución de Diego López. "Foi unha experiencia chulísima -di o arqueiro cambrés-, súper emocionante, por poder representar Galiza, vivir o incríbel ambiente que había... para min é unha lembranza imborrábel". Porque aquel 29 de decembro de 2005, San Lázaro acolleu algo que excede por moito a transcendencia dun partido de fútbol, como demostra o feito de que en toda esta reportaxe non se comentara o resultado -gañamos 3 a 2, por certo-. Aquilo o que foi é o maior exercicio de reafirmación do orgullo nacional que se lembra, ademais dun recordatorio constante de que, a pesar de todo, debemos seguir loitando, pois, como dicía Castelao, "até o pesimismo pode ser libertador cando desperta carraxes e cobizas dunha vida máis limpa".


Summary: O primeiro e único equipo UCI feminino galego tamén estará na Klasikoa.

O primeiro e único equipo UCI feminino da historia da Galiza, o Team Farto-BTC, foi oficialmente convidado a participar na Ceratizit Challenge by La Vuelta (a Volta a España feminina). A organización da rolda por etapas, unha das máis prestixiosas do mundo, confirmou esta semana a participación do conxunto galego na edición de 2021 xunto aos mellores equipos ciclistas do mundo. O Team Farto-BTC, ademais, foi convidado tamén á prestixiosa Clásica San Sebastián-Donostiako Klasikoa, de división World Tour (competición de máxima categoría mundial), co que o equipo UCI galego debutará nesta categoría o próximo 31 de xullo no seu primeiro ano como profesional. Un total de 24 equipos foron seleccionados para competir na Volta a España feminina. Os nove equipos de primeira división mundial e os seis mellores clasificados da segunda división mundial teñen acceso directo á competición. Ás outras nove prazas aspiraban máis de 50 equipos de todo o mundo, e o Team Farto-BTC conseguiu acceder a unha invitación. A Challenge disputarase en catro etapas, entre o 2 e o 5 de setembro, e terá lugar integramente en territorio galego, con tres días nos arredores de Manzaneda e unha etapa final que sairá das Pontes e chegará a Santiago de Compostela. "Logro moi difícil" "Estamos cheos de orgullo e ilusión por estas invitacións", afirmou Brais Dacal, director xeral do equipo. "É moi difícil que te conviden ao World Tour no teu primeiro ano en categoría profesional, e non só imos correr por partida dobre, senón que ademais en dúas carreiras de tanto prestixio como La Vuelta e a Klasikoa", sinalou Dacal. "Os convites son un reflexo e unha recompensa ao bo traballo que levamos feito este ano. Agardo que chegar ao World Tour nos abra moitas portas, en todos os sentidos. Estamos a competir no máis alto do ciclismo mundial e temos que continuar loitando por medrar, deportiva e economicamente". Pola súa banda, Abel Farto, presidente do club, mostrouse convencido de que "é unha enorme oportunidade que gañamos a pulso e que nos vai levar moi lonxe". Por outra banda, no equipo masculino, o sub-23 pontevedrés Guillermo García Janeiro subiu a profesionais, fichando polo equipo portugués Efapel.