Summary: Unha empresa estatal norueguesa proxecta tres megaparques en Galicia unha década máis tarde de que Feijóo botase abaixo o concurso eólico argumentando a suposta ilegalidade da entrada da Administración no capital social dos proxectos.

Tres megaparques, a maioría na provincia de Ourense e parte no Bierzo, con máis de 80 grandes aeroxeradores e unha potencia prevista de máis de 450 megavatios. É o proxecto co que o Goberno de Noruega entrará no negocio eólico galego a través da empresa Desarrollos Renovables Iberia Delta. Unha empresa estatal de Noruega proxecta tres megaparques eólicos en Galicia dez anos despois de que Feijóo desbotase a participación públicaO inicio dos trámites administrativos para a futura construción destes parques por parte desta empresa --pertencente ao grupo estatal noruegués Statkraft-- chega cando se cumpren dez anos desde que a Xunta anulase o concurso eólico do goberno bipartito para dar paso a outro. Desde que Feijóo, nada máis chegar ao Executivo, anulase aquel decreto en base á suposta ilegalidade do impulso que o texto daba á participación pública da Administración autonómica no accionariado dos promotores, figura que foi avalada pola xustiza. Despois dunha década, na que o sector quedou paralizado e perdeu milleiros de empregos, o eólico rexorde da man de megaproxectos como o que lidera Statkraft, empresa hidroeléctrica cuxa propiedade é 100% do Estado noruegués. A empresa, cuns 4.000 empregados en todo o mundo, prepara un investimento duns 400 millóns nos tres parques que prevé ter rematadas nos vindeiros cinco anos. O proxecto máis grande contará con 31 aeroxeradores e 171 megavatios na área do macizo de TrevincaParticipación pública total, pero do país nórdico, en tres proxectos que se desenvolverán en numerosos concellos da comarca de Valdeorras, pero tamén da de Allariz e Verín, ademais do Bierzo, en León. O máis grande –proxecto Prada– contará con 31 aeroxeradores e 171 megavatios na área do macizo de Trevinca; o de Rebordechao prevé 28 e 154 megavatios no Macizo Central de Ourense, mentres que o de Barjas, a uns 200 metros da Zona de Especial Conservación dos Ancares-Courel, proxecta 22 muíños para 121 MW. Todos eles contan xa co rexeitamento de colectivos veciñais e ecoloxistas ante a súa magnitude e afectación sobre espazos protexidos ou de especial relevancia, con muíños de máis de cen metros de altura. Salvemos Trevinca é unha das entidades máis activas, cun manifesto que supera as 4.000 sinaturas. "Este desmesurado proxecto eólico na Serra do Eixe, brazo principal das Montañas de Trevinca, con final en Pena Trevinca-Cume de Galicia, suporía unha grave agresión –sen posible solución posterior– ao noso patrimonio natural de montaña en Galicia, bastante danado xa", din. Ademais, a portavoz do BNG en Europa, Ana Miranda, denunciou xa ante a Comisión Europea a posible vulneración da normativa europea dos parques eólicos proxectados na provincia de Ourense por "atravesaren zonas de gran valor ambiental que precisan protección". De feito, a elevada dimensión dos parques previstos provoca que teñan que someterse a unha declaración de impacto ambiental por parte do Ministerio para a Transición Ecolóxica, proceso aínda encetado e que, malia que a empresa advirte do impacto moderado no medio ambiente, podería supor algún cambio no futuro para aminorar calquera afectación. O PP cargara en 2009 contra a suposta ilegalidade que supoñía a cesión voluntaria de accións á Xunta por parte dos promotores, avalada logo polo TSXGA aterraxe desta empresa estatal no negocio eólico galego contrasta coa oposición que o PP e o propio Feijóo fixeran na polémica campaña das autonómicas contra o decreto eólico do goberno de coalición e, en especial, contra a posibilidade da cesión gratuíta de accións á Xunta por parte dos promotores, que puntuaba un máximo do 30% no concurso de adxudicación. No decreto 242/2007 establecíase que, "con carácter voluntario, e para os efectos de valoración do anteproxecto", as empresas solicitantes podían "presentar a proposta de compromisos adicionais", entre os que incluía a de "participación pública no capital social do proxecto a través de entes de dereito público que teñan como obxecto social ou función a implantación de sistemas de produción de enerxía e que poidan constituír ou participar en sociedades, calquera que for a súa forma, cun obxecto que se relacione cos seus fins". O obxectivo era, segundo se explicaba no texto, garantir "que a sociedade galega no seu conxunto se poida beneficiar de maneira directa dos rendementos xerados por estas instalacións".Os populares e Feijóo cargaron con dureza contra esta posibilidade, que consideraban un dos "elementos de ilegalidade" do decreto. En 2010, en canto a Xunta aprobou o novo concurso eólico, eliminou a "participación pública" e introduciu un canon de carácter finalista e medioambiental que provocou iniciativas destacadas nalgún concello, pero tamén subas no recibo da luz derivadas daquela figura impositiva –e outras implementadas por Mariano Rajoy desde a Moncloa– que foron recorridas polas eléctricas. Aquela participación pública como elemento de valoración no concurso eólico do bipartito fora mesmo denunciada por algunha empresa, pero o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) avalou a medida por ser "unha opción válida conforme ás previsións contidas" na lei. "É o exercicio dunha opción que, sen dúbida, puidese merecer as súas críticas, pero non pode reputarse ilegal por vulnerar nin o principio de liberdade de empresa nin disposicións legais ou constitucionais", insistía o ditame. Duras críticas á "participación pública"No entanto, na exposición de motivos da Lei de aproveitamento eólico de Galicia impulsada polo PP nada máis recuperar o poder, cargárase con dureza contra aquela pretendida participación pública nos proxectos. "O interese público de Galicia pode e debe encontrarse mellor reflectido e en harmonía plena co ordenamento xurídico son causa e razón suficientes para xustificar o distanciamento do procedemento ideado polo decreto e iniciado pola orde de aplicación co fin de atopar outras fórmulas, outros modelos máis racionais, máis perfectos, máis rectos", expresaba o texto. Os expertos Rosa María Regueiro e Xoán Ramón Doldán, no seu estudo Política sectorial da enerxía eólica en Galicia: participación social e comparación internacional, reparaban nesta peculiar crítica que advertía como "grande inconveniente" a obriga da Xunta de participar en consellos de administración. "Non deixa de sorprender, cando esta participación é habitual en empresas públicas e empresas semipúblicas, incluídos varios parques eólicos e outras empresas enerxéticas", destaca o informe. Agora, a entrada do Goberno noruegués unirase ás varias ducias de megaparques eólicos que se están a tramitar para Galicia, que en 2019 instalou o dobre de potencia eólica que en toda a década anterior, cando o sector foi paralizado pola anulación do concurso eólico do goberno de coalición e os obstáculos impostos despois ás renovables en toda España trala chegada de Rajoy á Moncloa. O Observatorio Eólico destaca o "boom" de peticións de grandes parques en Galicia, máis de 30, que suman máis de 2.500 megavatiosO TSXG e o Tribunal Supremo declararon ilegal a decisión da Xunta de anular aquel concurso eólicao. Naquela altura, Galicia contaba con arredor de 140 parques eólicos e unha potencia instalada total de 3.163 MW, case o 20% do total do conxunto do Estado. As consecuencias, entre outras, foron a perda do 80% do emprego e o pagamento de ata 3 millóns de euros por parte da Administración autonómica ás empresas que foran prexudicadas pola súa actuación, inzada de inseguridades xurídicas. A finais de 2018, despois de nove anos de Núñez Feijóo no Executivo, Galicia contaba con 161 parques eólicos, apenas 15 máis que no ano 2009, e sumaba 3.411 MW, só 229 máis que nese ano. O peso de Galicia en relación ás cifras totais españolas descendera por debaixo do 15%En 2019 Galicia viviu un relanzamento do sector eólico, cun incremento de potencia instalada de máis de 415 megavatios, unha evolución á alza que continuou en 2020 malia a pandemia, cunha produción que se incrementou un 15%. No entanto, como destaca o Observatorio Eólico de Galicia, o que agora se produce é "un boom de peticións de grandes parques a través do Ministerio de Transición Ecolóxica", ao superaren os 50MW ou estar situados en dúas comunidades autónomas. Son máis de 30 "que totalizan máis de 2.500 MW, o que representa máis da metade da capacidade instalada en Galicia no 2020", destaca o Observatorio, que repara en Greenalia como "o promotor máis activo" e no parque máis grande, o proposto polo Goberno noruegués no oriente galego.


Summary: A aprobación da Lei do audiovisual entra na súa fase decisiva no Congreso dos Deputados. Unha vez fechado esta semana o prazo de presentación de emendas polos grupos parlamentarios, as propostas de modificación formuladas polo PSOE e o PP non garanten a presenza do galego nas novas plataformas de comunicación.

A Galiza ten reclamado por unanimidade do seu Parlamento unha lei audiovisual que garanta a igualdade de dereitos para o conxunto das linguas do Estado. A proposta, resultado dunha iniciativa popular promovida pola Mesa pola Normalización Lingüística, avalada por 33.000 sinaturas e apoiada polo PP, BNG e PSdeG, solicita que "a nova Lei Xeral do Audiovisual recoñeza a pluralidade lingüística como principio básico, igualando contidos e porcentaxes mínimas en galego e castelán na dobraxe, lexendaxe e audiodescricións, así como no financiamento anticipado de producións audiovisuais nas canles e plataformas de televisión lineais ou baixo demanda". A demanda das forzas parlamentarias galegas parte da realidade do idioma no sector audiovisual. Segundo os datos achegados pola Mesa, dos 25.872 títulos entre series e filmes dispoñíbeis nas principais plataformas de televisión, practicamente todos contan con versión orixinal ou dobrada ao español e lexendado en español ou inglés, pero só 25 están en versión orixinal galega e ningunha conta con opción dobrada ou lexendada á lingua propia da Galiza. A proposta a debate no Congreso dos Deputados vai nunha dirección diferente á alternativa formulada desde a Galiza. A este respecto, entidades en defensa da lingua como a A Mesa, Kontseilua de Euskadi ou Òmnium Cultural de Catalunya e formacións políticas como o BNG, EH Bildu, o PNV ou Podemos teñen expresado a súa preocupación pola presenza continuada no texto da norma da expresión "na lingua oficial do Estado ou nalgunha das linguas das comunidades autónomas" . A citada disposición, recollida nos artigos 113, 114, 116 e 117, está referida a cotas de emisión e catálogo e financiamento de producións. Sen un mínimo para cada lingua O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, sinala a Nós Diario "o perigo desta expresión, na medida en que calquera cota que se estabeleza en relación á pluralidade lingüística podería ser cuberta simplemente cunha soa das tres linguas oficiais, especialmente cando o texto presentado polo Goberno non contempla a existencia dun mínimo para cada lingua. Neste sentido do mesmo modo que sería incomprensíbel que o galego cubrise a cota ou porcentaxe de garantía da pluralidade lingüística, tamén o sería que fose unha das linguas excluídas". As entidades en defensa da lingua de Catalunya, Euskadi e Galiza téñense reunido cos grupos parlamentarios para expresarlles a súa preocupación. Nesta liña, o BNG, os grupos soberanistas vascos e Podemos xa teñen rexistrado as súas emendas para excluír esta disposición legal. Na mesma dirección, desde A Mesa chaman ao PP e ao PSOE "a rectificaren apoiando no proceso de debate algunha das emendas presentadas que van na dirección do aprobado polo Parlamento galego".


Summary: A campioa da Liga Galega de Traiñeiras logrou, canda Ondarroa, o ascenso á ACT, aumentando a tres embarcacións a representación galega na máxima división do banco fixo.

O Club de Remo Ares vén de poñer o ramo a unha tempada impresionante. Un mérito xigantesco para unha traiñeira que non figuraba nas principais quinielas de hai meses e que se construíu con modestia en torno á canteira. Conquistou a Liga Galega de Traiñeiras, impóndose a Meira, a favorita a priori, e agora vén de meter no peto o ascenso á elite do remo, a Liga ACT ou San Miguel. Un paso ao alcance de moi poucos. Ares e Ondarroa conquistaron as dúas prazas de ascenso, ocupando as que deixan Zumaia e Portugalete, que descenden. Os de Ares recoñecían, antes do 'play off', que decorreu esta fin de semana, que non estaban entre os favoritos mais que iso non impedía que fosen a dalo todo. Un compromiso que se traducíu en que foron quen de atinxir o ascenso. Deste xeito, a ACT volverá contar con 3 traiñeiras galegas entre as 12 participantes. Os de Ares acompañarán a Tirán (que finalizou sexta esta tempada) e Cabo da Cruz (oitava). Todo un reto para os de Ares, conscientes de que o chimpo á ACT supón unha exixencia económica e deportiva máxima. Após a fazaña conseguida en augas vascas, a tripulación de traiñeira de Ares tivo un recebemento por todo o alto na vila. Noraboa Campións, a faixa que resumía o sentir nesta vila mariñeira de comarca de Ferrol.


En Marea non se puido constituir como Grupo de seu no Congreso despois das eleccións estatais de decembro 2015 e xuño de 2016 por mor de cadansúa decisión manifestamente ilegal da Mesa da Cámara. Mais, fronte a decisións análogas que vetaron tamén o Grupo "A la Valenciana" (a coalición de Compromís con Podemos), os catro deputados valencianistas decidiron ficar como subgrupo no Grupo Mixto, nomeando voceiro a Joan Baldoví. Mentres En Marea decidía ficar no Grupo Unidos Podemos-En Comù Podem-En Marea. Hoxe é xeralmente coñecida a existencia dun grupo valenciano no Congreso e moi recoñecido Baldoví. Mentres, o labor e identidade da representación de En Marea no Congreso son relativamente descoñecidas. Descoñecemento que se agrava coa falla dunha portavocía permanente. Velaí que Anxo Quintana definise hai dous meses En Marea no nível estatal como un proxecto de xente moi válida e ben intencionada, malia que "pouco útil para Galicia" arestora. E que moitas das persoas vencelladas a En Marea recoñezan que foi un erro non asumir a "opción Compromìs" para que Galicia tivese voz de seu no Congreso. Voz ques e acadaría mesmo que só fose seguida polos dous deputados de Anova. Esta falla de voz galega en Madrid ten a súa orixe na fórmula electoral de En Marea nas eleccións estatais. Partido galego independente nas eleccións galegas de setembro de 2016, o espazo político de En Marea concorreu ás estatais, pola contra, como coalición entre Anova, EU e Podemos. Unha fórmula concibida polas dúas forzas estatais coaligadas para frear os movementos de base que pulaban por unha Maré galega ao Congreso no verán e outono de 2015 e evitar, deste xeito, a participación da sociedade civil e dos independentes na fórmula electoral. Con estes antecedentes é normal que Luis Villares considere á coalición que agora propón Podemos para galegas e municipais como un claro retroceso. Os neocentralistas de Ciudadanos están a definir a axenda política e isto alimentará a prevalencia da clave nacional e territorial. Por outra banda, a fórmula estatal de En Marea non serviu para defender os intereses galegos en Madrid. Para as seguintes eleccións cómpre acadar o Grupo Galego ampliando este espazo, que habería explorar a converxencia "á corsa" co BNG, Compromiso por Galicia e demáis forzas sen obediencia estatal. Publicidade


Summary: A toma de posesión do Govern Torra clausura a intervención estatal sobre o autogoberno catalán. Quixo o calendario político que o evento coincidise coa promesa de Pedro Sánchez do seu cargo de presidente. Nun emotivo discurso, Quim Torra apelou ao espírito do 1 de outubro -o referendo reprimido pola policía española-, e rendeu tributo aos líderes soberanistas presos ou exiliados.

O 155 sobreviviu unhas horas ao Goberno Rajoy, o executivo que o activou o 27 de outubro de 2017 co apoio do PSOE e de Cs. Este sábado pasou a mellor vida ao tomar posesión un Govern que, tal e como exixía o estado español, estivese composto por persoas non atinxidas por causas xudiciais. Para a súa conformación Quim Torra tivo que dar un paso atrás e recuar sobre a súa intención inicial de nomear como consellers aos presos Josep Rull e Jordi Turull e aos exiliados Toni Comín e Lluís Puig. O obxectivo final deste Govern é o mesmo que o que perseguía o anterior, o encabezado por Carles Puigdemont, a quen o soberanismo continúa a considerar o president lexítimo. Ou sexa, construír a República, "a casa de todos", e facelo desde xa, sen dar "nen un paso atrás", enfatizou no seu discurso Quim Torra. "Os familiares [dos presos e exiliados] pagades máis que ningún o prezo da represión. Os presos e exiliados son un faro, un exemplo que fai abrir os ollos a toda Europa. Este Govern asume o compromiso de avanzar de acordo co 1 de outubro, isto é, un estado independente en forma de República", dixo o president da Generalitat. "Non será un camiño doado, hai intereses moi poderosos que tentan impedilo", acrecentou. Recados a Madrid Fóra da solemnidade do acto de toma de posesión, Quim Torra elixiu o marco dunha intervención perante o consello nacional do PDeCAT para interpelar o novo goberno español, o que lidera Pedro Sánchez após a triunfante moción de censura que derrubou Mariano Raxoi. Torra instou Sánchez á abertura dun diálogo de ti a ti, de "govern a govern"


Summary: Modera o ton mais mantén o discurso: continuar o proceso soberanista provoca "desconcerto, incerteza, desánimo e empobrecemento".

Había expectación perante a cuarta mensaxe de Nadal de Filipe VI. Tiña lugar apenas catro días despois dunhas eleccións convocadas ao abeiro do 155 e nas que o independentismo revalidou maioría parlamentar e o propio Puigdemont desde Bruxelas emprazouno este sábado a rectificar a mensaxe do pasado 3 de outubro, aliñada coa dia dura do Goberno. O xefe de Estado moderou o ton do seu discurso. Mais a mensaxe continúa polo mesmo roteiro: avisou o independentismo que debe renunciar ao seu proxecto político se quere preservar a convivencia en Catalunya. Reiniciar o 'procés' só implicará, dixo, "discordia, desánimo, empobrecemento e incerteza". O monarca español, que realizou o discurso desde a sala de audiencias do palacio da Zarzuela, afirmou que cando os principios básicos" que marca a constitución española se rompen "a convivencia primeiro se deteriora e despois faise inviábel". Filipe VI tamén aproveitou para facer unha defensa e reivindicación do "gran cambio" e o "gran salto sen precedentes" que deu o Estado español nestas catro décadas. O monarca tamén se referiu á necesidade de crear "postos de traballo estables" e afrontar as "desigualdades e diferenzas sociais", ao tempo que critica a "a corrupción" e falar da "lacra inadmisíbel da violencia de xénero".


Summary: O Tribunal Superior criticou o reiterado "comportamento malicioso" do Goberno galego, pero o presidente di que son máis as sentenzas que o avalan e considera eses casos como "condenas" dos sindicatos denunciantes Ambulancias, PAC, urxencias: a sanidade, "en pé de guerra" contra a falta de medios e persoal

O Tribunal Superior criticou o reiterado "comportamento malicioso" do Goberno galego, pero o presidente di que son máis as sentenzas que o avalan e considera eses casos como "condenas" dos sindicatos denunciantes"Normalmente as noticias son cando o Tribunal Superior anula os servizos mínimos, pero todas as sentenzas que ditou consolidando os servizos mínimos non son noticia". Así se queixou sobre o tratamento informativo que recibe e restou importancia este xoves o presidente Feijóo ás reiteradas condenas que vén recibindo a Xunta por vulnerar o dereito a folga establecendo servizos mínimos abusivos, a última emitida este mércores polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) contra a imposición por parte do Goberno galego de servizos mínimos do 100% nunha folga do persoal de atención telefónica do 061 de emerxencias sanitarias. Malia que nunha pasada sentenza o tribunal criticou o "comportamento malicioso" e reiterado da Xunta nese eido, o presidente culpa desas decisións aos responsables de cada departamento autonómico en folga.Son varias as sentenzas que veñen condenando á Xunta polos servizos mínimos excesivos que impón nas folgas. O pasado setembro, na segunda das tres sentenzas coñecidas sobre a folga feminista do 8 de marzo, o TSXG chegou a amosar o seu "rotundo rexeitamento do comportamento malicioso da Administración ao actuar cun retraso inxustificado á hora de publicar o decreto de fixación dos servizos mínimos", o que dificultou que o recurso dos sindicatos chegase a tempo para modificalos, así como o seu "comportamento tamén malicioso á hora de fixar os servizos mínimos nalgúns ámbitos da actividade administrativa" que non precisaban de tanto persoal e que supuxo "incorrer" nas "mesmas vulneracións" de anteriores convocatorias de folga."A Xunta é moi respectuosa co dereito constitucional á folga", di Feijóo despois de que o Goberno galego veña impoñendo servizos mínimos do 100% en varias protestasMalia que a primeira desas sentenzas sobre a folga do 8 de marzo foi emitida en abril, a Xunta fixou igualmente de xeito desproporcionado no 100% os servizos mínimos da folga do 061 celebrada meses despois, sentenza coñecida este mércores. E o mesmo vén de facer novamente na folga que ten en marcha actualmente o persoal das urxencias do hospital de Santiago (CHUS), con servizos mínimos igualmente do 100%, o que para os sindicatos supón a mellor evidencia da escaseza de persoal dese departamento.Preguntado este xoves pola reiteración de sentenzas condenatorias da Xunta, o presidente Feijóo dixo que son máis as sentenzas que avalan os servizos mínimos fixados polo Goberno galego. "Se se quere comparar comprenderá que a Xunta é moi respectuosa co dereito constitucional á folga", dixo, exemplificando que nunha das últimas sentenzas se impugnaban varias ducias de servizos mínimos en diversos departamentos autonómicos e o tribunal só anulou os dun par deles. "Esa sentenza é condenatoria a quen? Aos que reclaman ou á Xunta? Estatísticamente está claro que aos que reclaman", preguntouse e respondeuse o propio Feijóo, presentando así unha denuncia xudicial non atendida como se fose unha condena do denunciante e equiparándoa cunha infracción real da administración.Feijóo desviou a responsabilidade cara a cargos e técnicos e intermedios dicindo que "os servizos mínimos os concretan os responsables dos servizos", aos que reclamou "ter en conta as sentenzas, tanto as maioritariamente gañadas pola Xunta como as que puntualmente se poidan perder"A continuación Feijóo desviou a responsabilidade do Goberno galego cara a cargos e técnicos intermedios da administración dicindo que "os servizos mínimos os concretan os responsables dos servizos", aos que reclamou "ter en conta as sentenzas, tanto as maioritariamente gañadas pola Xunta como as que puntualmente se poidan perder".A semana pasada Feijóo criticou ao portavoz do PSdeG unha folga na televisión andaluza obviando as protestas da CRTVGSobre a folga con servizos mínimos do 100% que actualmente se desenvolve nas urxencias do hospital de Santiago, a Feijóo preguntóuselle tamén pola posible responsabilidade da xerente do CHUS, Eloína Núñez, curmá súa, e pola recente marcha de catro subordinados seus no complexo hospitalario. Feijóo dixo que o persoal directivo do CHUS "non depende" del, que non leva "a conta" deses cesamentos e que esa non sería "unha valoración que me corresponda"."Evidentemente hai un conflito, non sei con que intensidade sigue vixente", dixo, para asegurar que a Xunta propuxo "contratar 12 persoas máis" nese servizo de urxencias e que agora "cada paciente e cada veciño pode formar a súa opinión".Nesa liña de minimización dos conflitos laborais e sociais en Galicia, a semana pasada Feijóo chegou a criticarlle ao portavoz parlamentario do PSdeG unha folga na televisión andaluza obviando as protestas que vén mantendo o persoal da CRTVG contra a manipulación informativa por parte da Xunta.


Summary: En Compostela a Xunta aprobou a licitación do Centro de Saúde de Galeras mais esquece a promesa electoral do de Conxo.

O barrio de Conxo vai ter que agardar polo Centro de Saúde. O espectacular crecemento deste barrio compostelán non foi quen de convencer polo de agora, para que sexa unha prioridade nas políticas sanitarias da Xunta. Para a oposición municipal, Compostela presenta graves deficiencias neste ámbito. Os centros que existen na actualidade, Vite, Fontiñas, Conxo e Concepción Arenal, resultan insuficientes para atender ás 130.000 persoas asignadas á cotas médicas. Para a oposición municipal, Compostela presenta graves deficiencias en Sanidade. O portavoz do BNG, Rubén Cela, apunta a que Conxo está especialmente prexudicado polas políticas sanitarias do PP que van provocar, en xullo e en agosto, o peche das 259 camas hospitalarias en Compostela, das que 171 se corresponden co hospital xeral de Conxo, ademais de 11 quirófanos que fan que, na práctica, permaneza sen prestación de servizo.O PSdeG de Compostela, pola súa parte, pensa que o goberno do PP no Concello debe esixir ao seu goberno amigo que se executen xa estas infraestruturas, xa que o goberno municipal ten competencias para facelo. Francisco Reyes denunciou que os representantes municipais "están presentes no Consello de Saúde pero non están a defender os intereses de Santiago" senón "a cumprir a vontade do PP galego".


Summary: 'Galiza con Catalunya. Pola democracia e o dereito a decidir' foi o lema que presidiu o V humano formado na Praza da Quintana para mostrar a solidariedade co proceso catalán.

Estelades e bandeiras nacionalistas galegas, camisolas vermellas e amarelas para formar as cores da senyera, mais tamén camisolas da selección galega ou contra a represión sindical. Un mosaico de cores deu forma na Praza da Quintana de Compostela a un V humano formado ao pé da catedral para mostrar o apoio ao referendo catalán. Convocada pola plataforma 'Galiza con Catalunya', a iniciativa decorreu pouco despois de rematar en Barcelona a xigantesca manifestación de 1.800.000 persoas que formaron un V para reivindicar o dereito a votar o 9N. Máis dun cento de persoas tomaron parte nesta acción simbólica. "Queremos transmitir a nosa solidariedade co pobo catalán e o noso apoio perante os entraves de todo tipo (xurídicos, políticos, mediáticos, policiais) que interpón o Estado Español. En particular, manifestamos o noso apoio expreso á celebración da consulta de 9 de novembro e o noso rexeitamento á prohibición da voz do pobo", sinálase no manifesto da plataforma convocante do acto. Foto capa: Óscar Ínsua. Foto interior: ANC-Galiza


Summary: A información a respeito da adxudicación publicouse no Diario Oficial da Unión Europea nunha tentativa de que pasase inadvertida. A data fixada para resolver o concurso é o vindeiro 1 de marzo.

O Diario Oficial da Unión Europea publicou a saída a concurso para a privatización do servizo de esterilización dos centros hospitalarios da Galiza, que ascendería a 132 millóns de euros máis IVE. A finais do mes de decembro, CIG-Saúde enviara unha petición á consellaría de Sanidade para coñecer a veracidade dunha información que circulaba entre os cadros de persoal dos hospitais públicos da Galiza a respeito dese proceso de privatización. O departamento que dirixe Rocío Mosquera gardou silencio e pouco máis dun mes despois publicitou o anuncio nunha publicación oficial europea. A adxudicación de servizos públicos a unha empresa privada implica a perda de control sobre a calidade da atención que se presta. Recoñecíao de maneira indirecta a propia consellaría cando respondeu ao persoal do Hospital da Costa que o desabastecemento da farmacia do centro público era debido a un problema de distribución "alleo" ao Sergas. E é que a compra e distribución de material fitosanitario e medicamentos a hospitais foi adxudicada á empresa privada Servicio Móvil. A denuncia d@s traballador@s do hospital de referencia na comarca da Mariña fixo rebordar o vaso das queixas que viña facendo desde hai tempo o persoal da sanidade pública a respeito da perda de calidade do material que a plataforma loxísta subministra. A respeito da privatización destoutro servizo público, María Xosé Abuín, secretaria xeral da CIG-Saúde, denuncia que o anuncio se fixo "sen contar coa opinión dos profesionais, que nin sequera foron previamente consultados nin recibiron comunicación ningunha". A data prevista para o inicio dos procedementos de adxudicación é o vindeiro 1 de marzo, mais a central nacionalista esixe que tal proceso se paralice pois, de non ser así, "estariamos a falar da privatización da 'bata branca', esa que tanto a consellaría coma o propio presidente da Xunta direxon que non se ía producir".


Summary: O goberno local que dirixe o nacionalista Fernández Lores (BNG) aprobará no pleno da terza feira unha subvención para que "fagan fronte os gastos das mobilizacións"

Após converterse na primeira capital de provincia que amosou a súa repulsa ante a estafa das preferentes retirando tres contas correntes de Novagalicia Banco, o concello de Pontevedra volve tomar a iniciativa na solidariedade cos e coas afectad@s polo calote bancario e logo de ter suspendido o último Pleno municipal atendendo á demanda d@s manifestantes, agora o goberno municipal que encabeza Miguel Anxo Fernández Lores, do BNG, anuncia que outorgará axudas económicas á plataforma de afectad@s de Pontevedra-Marín "para que poidan facer fronte aos gastos das mobilizacións". O goberno municipal incluíu este punto na orde do día tras unha modificación do mesmo, ao considerar que se trata dun asunto "urxente". E non o é menos o recurso presentado polo Goberno central contra outra medida tomada polo concello pontevedrés como foi a de manter a paga extra do seu persoal malia a eliminación que impuxo o Executivo de Rajoy. Pontevedra foi o único concello galego denunciado por este acto de insubmisión contra os recortes, co que semella que o Goberno central busca así unha represalia "exemplarizante" tamén no político, dado o forte impacto simbólico da presenza do nacionalismo á fronte do municipio. Porén, traballadores e traballadoras do concello prevén presentarse como parte na vista, que terá lugar en xaneiro, para defender a actuación do goberno local.


Summary: En Ferrol un equipo de Protección Civil percorre o municipio en busca de persoas que dormen na rúa para ofrecerlles aloxamento, bebida quente, comida e mantas. E na Coruña o Concello abriu o pasado xoves o Centro Cívico municipal dos Mallos para acubillar as persoas sen teito

Unha persoa sen fogar que vivía en Vigo morreu esta semana na rúa. Galego nacido en Senegal e con 47 anos de idade, levaba anos na cidade e adoitaba durmir no interior do seu coche. O seu falecemento coincidiu co forte descenso das temperaturas dos últimos días, pero de monento non se confirmou se isto puido ter relación coa súa defunción. O colectivo Os Ninguéns fixo públicas as súas "condolencias" polo seu pasamento e anunciou que nos vindeiros días organizará un acto no seu recordo.Unha persoa sen fogar que vivía en Vigo morreu esta semana na rúa. Levaba anos na cidade e adoitaba durmir no interior do seu cocheO Concello de Vigo, que expresou o seu "pesar, explica que "os servizos sociais municipais levaban varios anos atendendo a este cidadán" e que era usuario da Unidade de Rúa. O Goberno local sinala que "os profesionais trataron en moitas ocasións de motivalo para que fixera uso das prestacións municipais (pernocta, entrega de comida, seguimento social, orientación educativa en hixiene e hábitos saudables)" e que o falecido "sempre foi reacio ao uso do servizo de pernocta e hixiene e tan só aceptou o servizo de comedor externo do albergue, prestación que usaba de xeito regular desde agosto de 2020".O finado fixo uso do servizo de comedor externo do albergue municipal ata o día 6 de xaneiroEngade que o pasado 7 de decembro o equipo da Unidade de Rúa do CIIES do Concello de Vigo "desprazouse ata o vehículo no que pernoctaba cando abandonaba as instalacións municipais, co obxectivo de facer un seguimento da situación e realizar novamente motivación de acceso a servizos sociais". "Tras a orientación da Unidade de Rúa, o falecido e a súa parella aceptaron praza de pernocta e foron derivados a un hostal ao que accederon ese mesmo día". Porén, uns días despois abandonaron o hostal e regresaron ao vehículo. O finado fixo uso do servizo de comedor externo do albergue municipal ata o día 6 de xaneiro.En Ferrol un equipo de Protección Civil percorre o municipio en busca de persoas que dormen na rúa para ofrecerlles acubillo, bebida quente, comida e mantasAnte o descenso de temperaturas que se está a producir dende hai varios días e que continuará ao longo desta fin de semana varias cidades galegas puxeron en marcha dispositivos especiais para incrementar a protección das persoas sen fogar. FerrolEn Ferrol, por exemplo, o Concello proporciona aloxamento a todas as persoas sen teito que o requiren, activando un equipo de 12 efectivos da agrupación de voluntarios de Protección Civil, que na primeira noite do plan percorreu o municipio en busca de persoas que dormen na rúa para ofrecerlles acubillo, bebida quente, comida e mantas. Atendéronse a cinco persoas: unha foi trasladada a unha pensión, outra á casa dun familiar e as outras tres rexeitaron o aloxamento. Os e as voluntarias tamén se interesaron pola súa saúde, a súa situación familiar e proporcionáronlles un contacto ao que recorrer en caso de necesidade.Este sábado e domingo continuará o dispositivo especial por mor das baixas temperaturas. O obxectivo, explican os edís de Seguridade e Benestar, é ofrecer a todas as persoas que dormen na rúa un aloxamento se eles queren.A CoruñaO Concello abriu o pasado xoves o Centro Cívico municipal dos Mallos para acubillar as persoas sen fogar da cidadeNa Coruña, o Concello abriu o pasado xoves o Centro Cívico municipal dos Mallos para acubillar as persoas sen fogar da cidade, un espazo que estará habilitado, cando menos, ata o luns pola mañá. A concelleira de Benestar Social, Igualdade e Participación, Yoya Neira, explicou que "o hostal que lles ofrecemos desde o inicio da pandemia ás persoas que viven na rúa está completo" e "coas baixas temperaturas que estamos sufrindo estes días vemos moi necesario activar un dispositivo de frío para hospedalas".A alcaldesa, Inés Rey, apuntou que "o Concello da Coruña está preparado para as demandas dunha terceira onda, levamos tempo traballando sobre este posible escenario" e, neste caso, "decidiuse poñer en marcha unha medida dirixida á poboación máis vulnerable da cidade para combater o frío extremo que teremos nos vindeiros días".XuntaGalicia conta nestes momentos con máis de 300 prazas en albergues, destaca a XuntaAsí mesmo, este sábado a Xunta destacou que as persoas sen fogar "teñen á súa disposición unha ampla rede de recursos" para protexerse das baixas temperaturas e as inclemencias do tempo durante a vaga de frío, explicando que Galicia conta nestes momentos con máis de 300 prazas en albergues que "ademais dun recurso temporal para resgardarse das baixas temperaturas" contan en moitos casos "con servizos de restauración, aloxamento e orientación profesional, así como de aseo persoal, lavandería e atención e acompañamento social".


Summary: A Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, Michelle Bachelet, manifestarase a favor da medida nas últimas horas.

O ministro de Exteriores de Venezuela, Jorge Arreaza, informou a través da súa conta do Twitter que o seu país, canda a China, Rusia, o Irán, Siria, Corea do Norte, Cuba e Nicaragua, enviaran unha carta conxunta ao secretario xeral das Nacións Unidas, para que este organismo solicite o levantamento das medidas coercitivas por parte dos Estados Unidos. Na carta sinálase que as sancións de Washington "socavan os esforzos" que están a realizar estes países para combater a pandemia provocada polo coronavirus, "especialmente a respecto da adquisición de equipos e subministracións médicas". Ante la coyuntura del COVID-19, hoy China, Rusia, Irán, Siria, RPD de Corea, Cuba, Nicaragua y Venezuela, nos dirigimos al SG @antonioguterres para que la ONU se sume con fuerza al levantamiento total de las medidas coercitivas ilegales. #LasSancionesSonUnCrimen y deben parar ya! pic.twitter.com/tWmikQL02b— Jorge Arreaza M (@jaarreaza) March 26, 2020 "Non podemos permitir que os cálculos políticos se interpoñan no camiño de salvar vidas humanas", apunta a misiva, onde se destaca que o momento actual "non é para fomentar o caos, senón para a solidariedade, a cooperación e a prudencia mundiais, para unir esforzos a nivel nacional, rexional e internacional, sin ningún tipo de discriminación". "Acción conxunta e solidaria" Neste sentido pronunciárase a comezos desta semana a Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, Michelle Bachelet, que solicitou a "suspensión" ou "atenuación" das sancións económicas a estes países, xa que considera que poden obstaculizar os esforzos sanitarios para combater a COVID-19. .@mbachelet pide reevaluar las sanciones a #Cuba y #Venezuela para facilitar a los sistemas sanitarios la lucha contra el #coronavirus y limitar la propagación mundial de #COVID19https://t.co/EdGd8zu18T pic.twitter.com/q5rcDexKIo— Noticias ONU (@NoticiasONU) March 25, 2020 "Nun contexto de pandemia mundial, as medidas que obstaculizan a atención médica en calquera país incrementan o risco que todos afrontamos", sinalou Bachelet nun comunicado. Por exemplo, citou o Irán, onde "os informes de dereitos humanos insistiron reiteradamente na repercusión das sancións sectoriais sobre o acceso a equipos e medicamentos esenciais". "Ao mesmo tempo, unha ampla gama de sancións podería obstaculizar os esforzos sanitarios en Cuba, a República Popular Democrática de Corea, Myanmar, Venezuela e Cimbabue", afirmou. "Ningún país pode combater eficazmente esta epidemia actuando en solitario. Debemos proceder de maneira solidaria, cooperativa e coidadosa", engadiu.


Summary: A marcha, convocada por CIG, CCOO, UGT e USTG, denunciará tanto os recortes aprobados polo PP coma a situación de abandono do sector. Ademais unha concentración unitaria protestará o xoves 18 contra o trato sufrido por López Pintos na súa detención a pasada semana.

O peche no Concello rematou pero non a presión social para esixir un futuro para os sector naval na ría de Ferrol. Este mércores unha gran manifestación percorrerá as rúas da cidade para protestar contra os recortes aprobados polo PP e para demandar carga de traballo para o naval. A marcha está convocada por CIG, CCOO, UGT e USTG e partirá do Inferniño ás oito da tarde para rematar na Praza de Armas, diante do Concello. Os sindicatos lembran que nos últimos anos unha boa parte das empresas máis grandes teñen pechado, aplicado EREs ou despedimentos, "mentres os compromisos con Ferrolterra continúan sendo papel mollado", en palabras da CIG. O lema da marcha será "queren afundir a comarca. Impidámolo!". A manifestación convocada para o mércores tivo un anticipo este luns. Ao redor de dez mil persoas manifestáronse en defensa dos servizos públicos e do sector público, nunha marcha unitaria na que a defensa do naval foi a gran protagonista. A SEPI anunciou a convocatoria da reunión da Comisión de Seguimento do dique flotante para o vindeiro 24 de outubro, xusto despois das eleccións galegas. Pero os traballadores continúan a desconfiar da convocatoria da xuntanza, xusto despois dos comicios, así como do resultado dela, polo que anuncian que seguirán coas mobilizacións. De momento o PP camiña con moitas precaucións na comarca de Ferrol e está convocando os seus actos para os medios de comunicación con pouco máis dunha hora de marxe para evitar a presenza de traballadores do naval que protestan pola situación do sector. Ao redor de dez mil persoas manifestáronse en defensa dos servizos públicos e do sector público, nunha marcha unitaria na que a defensa do naval foi a gran protagonista A acción unitaria de todos os sindicatos e colectivos sociais de Ferrolterra estenderase até o xoves. Ás 12 do mediodía haberá unha concentración unitaria diante do Edificio Administrativo da Xunta de Galiza contra a represión exercida contra López Pintos, portavoz comarcal da CIG, durante a acción de protesta convocada polo Comité de Empresa de Navantia na noite na que daba comezo a campaña electoral.


Summary: A Asociación Oleira de Buño envíalle un alento ao "Rulo" e á familia "Faya"

Días estranos para a Asociación Oleira de Buño, xa que aos novos proxectos interponse a enfermidade do Antonio Pereira "O Rulo", o ex-presidente da Asociación. Onte xa volvía para a súa casa despois de sufrir unha indisposición coronaria, e @s seus compañeir@s esperan que a súa recuperación sexa inmediata. A entidade tamén quere amosar o seu pesar polo pasamento, o pasado venres 19, de Manuel Faya Puñal, fundador da tenda de alfarería "Faya". Actualmente rexentada por unha das súas fillas é unha das tendas que máis anos leva coas súas portas abertas ó público vendendo Olería de Buño. Zoquiñas Vermellas Mentres, a entidade conta que a exposición itinerante Zoquiñas Vermellas, xuntos cos obradoiros de olería e igualdade nos centros educativos, están todas reservadas para o que resta de curso escolar. Estarán nunha manchea de colexios: Do 7 ó 22 de abril~ IES LAXEIRO (Lalín). Do 26 ó 30 de abril~ CEIP ALBORADA ( A Coruña). Do 3 ó 10 de maio~ CEIP JOAQUÍN RODRÍGUEZ OTERO (Buño). Do 11 ó 28 de maio~ IES MAXIMINO ROMERO DE LEMA (Baio). Do 1 ó 8 de xuño~ CPI ALCALDE PICHEL (Coristanco). Do 9 ó 18 de xuño~ IES ARZÚA (Arzúa).


Summary: Os datos de posicionamento dos teléfonos móbiles analizados polo Ministerio de Transportes revelan que a limitación de movementos en Galicia foi inferior á media española, pero foi incrementándose ao longo do tempo, acadando o 68% durante a Semana Santa

Galegos e galegas están a cumprir coas normas e recomendacións do confinamento de forma moi importante. O Ministerio de Transportes fixo pública este mércores a primeira entrega da análise da mobilidade da cidadanía dende a aplicación do estado de alarma, obtida a partir dos datos de posicionamento de teléfonos móbiles achegados polas principais compañías.Galicia é un dos territorios nos que a mobilidade se reduciu en menor medida, con datos semellantes aos de Murcia, Estremadura, Andalucía ou a Comunidade ValencianaDende o domingo 15 de marzo, os desprazamentos fóra do fogar reducíronse unha media do 63% en Galicia con respecto á semana do 14 ao 20 de febreiro, que se toma como referencia. Comparados estes datos cos do resto do Estado, vemos como Galicia é un dos territorios nos que a mobilidade se reduciu en menor medida, con datos semellantes aos de Murcia, Estremadura, Andalucía ou a Comunidade Valenciana. Son todos territorios (ao igual que Galicia) nos que o número de casos de coronavirus e falecementos se sitúan moi por debaixo das cifras doutras comunidades. Navarra, A Rioxa ou Castela-León, con peores datos de infeccións, tamén reduciron a súa mobilidade por debaixo da media.Pola contra, Madrid, Castela-A Mancha e Euskadi (territorios moi afectados polo virus) están entre as comunidades autónomas nas que os desprazamentos caeron en maior medida nestas semanas, ao igual que as Illas Baleares e Canarias, nas que o turismo se viu moi afectado, o que en boa lóxica inflúe sobre os datos.Iso si, os datos galegos amosan como a medida que avanzan as semanas, o nivel de redución dos desprazamentos vai sendo cada vez maior. Na primeira semana de confinamento a redución foi do 57%, que aumentou ao 61% na segunda semana, ao 65% na terceira e ao 68% na cuarta, que coincidiu coa Semana Santa, na que houbo moi poucos desprazamentos. Estas últimas dúas semanas coincidiron co período de confinamento estendido, no que só se permitiu realizar actividades económicas esenciais.O pasado venres 10 de abril foi o día no que a mobilidade caeu en maior medida (-78.4%), aínda que son sábados e domingos as xornadas con menos desprazamentos cada semana. A gráfica amosa que a redución de movementos foi inmediata, caendo xa de forma importante o xoves 12 de marzo (-8%), o venres 13 (no que as clases xa foron suspendidas, cun 18%) e o sábado 14 (-39%). Na primeira semana de confinamento a redución foi do 57%, que aumentou ao 61% na segunda semana, ao 65% na terceira e ao 68% na cuarta, que coincidiu coa Semana SantaO domingo 15, primeiro día de aplicación do estado de alarma, a mobilidade reduciuse xa un 58%. Nesa primeira semana, de luns a mércores os descensos foron menores (entre o 45% e o 50%), probablemente con moitos desprazamentos aos supermercados e tendas e para organizar a posibilidade de realizar o teletraballo. Porén, xa o xoves 19 a caída da mobilidade foi xa do 79%. A partir de aí os descensos foron cada vez maiores, observando unha diferenza importante entre os días laborables da segunda semana (entre -54% e -62%) e os das semanas terceira e cuarta -cunha paralización máis importante da actividade económica-, entre -59% e -66%. Haberá que observar á evolución dos datos na presente semana, na que parte da actividade económica non esencial foi posta en marcha de novo.O descenso nos movementos de menos de dous quilómetros é menor, roldando o 40%. Pola contra, os desprazamentos máis longos, superiores aos 10 quilómetros, reducíronse entre un 65% e un 80%Os datos do Ministerio de Transporte analizan os desprazamentos no interior de cada comunidade autónoma e provincia e tamén entre uns e outros territorios. Tamén individualiza e destaca os datos da cidade máis poboada de cada territorio, Vigo no caso de Galicia. As estatísticas detallan igualmente a evolución experimentada por cada tipo de desprazamento, tanto os de maior extensión (máis de 100 quilómetros, de 50 a 10 quilómetros...) coma os máis curtos (a partir das viaxes entre 500 metros e 2 quilómetros).Neste senso, a redución da mobilidade é xeral, e prodúcese tanto nos desprazamentos máis curtos coma nos de maior duración. Con todo, o descenso nos movementos de menos de dous quilómetros é menor, roldando o 40%. Pola contra, os desprazamentos máis longos, superiores aos 10 quilómetros, reducíronse entre un 65% e un 80%.A porcentaxe de persoas que non realizan ningún desprazamento de máis de 500 metros fóra do seu domicilio máis que se duplicou nestas semanas, pasando do 25% ao 60% en GaliciaDe igual xeito, o Ministerio achega información sobre o número de desprazamentos diarios realizados fóra do fogar por cada persoa. A porcentaxe de persoas que non realizan ningún desprazamento de máis de 500 metros fóra do seu domicilio máis que se duplicou nestas semanas, pasando do 25% ao 60% en Galicia. En sentido inverso, a proporción de persoas que realizaron máis de dous desprazamentos pasaron de ser a metade da poboación a roldar o 25%.O INE tamén comezou a publicar os datos de desprazamentos entre concellos (e distritos, no caso das grandes cidades) obtidos a partir das posicións dos teléfonos móbiles durante as semanas de confinamento. Pódense consultar na web do Instituto Nacional de Estatística.Os datos de mobilidade recollidos por GoogleA estatística achegada por Google amosa, ao igual que os datos do Goberno central, que o descenso da mobilidade en Galicia se situou por debaixo da redución observada no conxunto de EspañaOs datos achegados polo Ministerio de Transporte coinciden en gran medida cos que semana a semana vai publicando Google, tamén obtidos polos datos de posicionamento dos teléfonos móbiles que empregan os seus servizos. Neste caso, a compañía estadounidense distingue entre os desprazamentos a locais de hostalaría e ocio (cun descenso do 90% en Galicia nas últimas semanas), os destinados a facer a compra ou a ir á farmacia (-38%), os movementos por parques, prazas e praias (-81%), os movementos por estacións de transporte público (-84%), os desprazamentos ao lugar de traballo (-58%) e os movementos nas propias vivendas (que medran un 27%).A estatística achegada por Google amosa, ao igual que os datos do Goberno central, que o descenso da mobilidade en Galicia se situou por debaixo da redución observada no conxunto de España: -92% na hostalaría, -44% nos supermercados, -85% nos parques, -84% nas estacións, -63% no traballo e +26% nas vivendas. A redución da mobilidade en España está a ser unha das maiores en todo o planeta, segundo os datos de GoogleGoogle sitúa a Cataluña e Madrid como as comunidades nas que máis se reduciu a mobilidade e a Estremadura, Murcia e Galicia os lugares nos que menos variou. Iso si, os datos son moi semellantes nuns e noutros territorios. Segundo a empresa, a redución da mobilidade en España está a ser unha das maiores en todo o planeta, semellante á de Italia, superior á de Francia, Alemaña, Reino Unido e moi superior á dos Estados Unidos.Pola contra, a diferenza do indicado polos datos do Ministerio de Transportes, Google detecta que a mobilidade en Galicia se reduciu máis na primeira semana de abril que na segunda (coincidindo coa Semana Santa), aínda que con diferenzas moi pequenas.


Summary: En Francia hai medio cento de reactores atómicos en activo e que xeran 70% da electricidade do país.

En plena crise alcista dos prezos enerxéticos, Francia anunciaba a principios de outubro pasado que volvía apostar pola enerxía nuclear e deixaba aparcados os plans para desmantelar centrais e reducir a súa dependencia dun tipo de enerxía que non xera CO₂ mais que é potencialmente moi perigosa. O presidente de Francia, Emmanuel Macron, anunciaba entón que investirá 1.000 millóns de euros ata o 2030 para desenvolver pequenos reactores nucleares que se sumarían ao medio cento de reactores activos que hai no país. O presidente francés anunciou este martes que o país vai construír novas centrais nucleares, por primeira vez en décadas, para garantir a súa independencia enerxética sen contribuír á aceleración do cambio climático. Macron asegurou que o inicio da construción de novos reactores axudará a "garantir" a independencia e o aprovisionamento enerxético Nunha alocución televisada, centrada na pandemia e na recuperación económica, Macron avanzou que "por primeira vez en varias décadas, relanzarase a construción de reactores nucleares e proseguirase co desenvolvemento das renovables". Aínda que non deu detalles, Macron xa dixo o mes pasado que unha das apostas do Goberno sería por reactores nucleares de pequeno tamaño do tipo SMR, máis rápidos e baratos de construír, cunha potencia instalada duns 170 MW por unidade. Francia obtén aproximadamente o 70 % da súa electricidade da enerxía nuclear, grazas ao medio cento de reactores atómicos que seguen en activo. Un conglomerado de empresas estatais constrúe desde 2007 un reactor de nova xeración, do tipo EPR, cuns 1.650 MW de potencia, en Flamanville (Normandía, noroeste), mais o proxecto está inzado de problemas técnicos e sobre custos que causaron longos atrasos. Macron asegurou que o inicio da construción de novos reactores axudará a "garantir" a independencia e o aprovisionamento enerxético do país, á vez que se avanza cara ao obxectivo de que Francia alcance a neutralidade das súas emisións de carbono para 2050.


Summary: A Plataforma en Defensa da Sanidade Pública afirma que xa houbo contactos coa Xunta, a xerencia sanitaria da área e mesmo o alcalde do municipio, Telmo Martín, sen acadar ningún tipo de resposta. Lembran que a redución de traballadoras pode afectar á atención das e dos doentes, pero tamén ao estado de saúde das e dos profesionais sanitarios.

A Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Sanxenxo acusa a Consellaría de Sanidade de caer na "inacción", ao igual que a "Xerencia da Área Sanitaria Pontevedra-Salnés e do propio alcalde", dada a situación de "sobrecarga asistencial" pola que pasan os centros de saúde e consultorios do municipio nestes momentos, tanto polo coronavirus como pola maior poboación da localidade no estío. A entidade asegura que mesmo varias traballadoras de atención en Baltar ou Vilalonga, contactaron co Sergas e demais administracións públicas para "solicitar reforzos" nos ambulatorios da vila. No entanto, denuncia, "non houbo resposta de ningún tipo, nin mostraron un mínimo interese". Incide en que o silencio foi o que recibiron a pesar de que "dada a gran mobilidade que existe no concello, Sanxenxo se converteu no epicentro da transmisión comunitaria da Covid-19". A plataforma alude así a momentos nos que houbo unha afección epidemiolóxica de "2.300" casos activos de coronavirus por cada 100.000 habitantes, "o que supuxo unha situación de risco tanto para traballadoras como para pacientes". Coa metade do persoal "No caso específico de Vilalonga, a situación é coñecida pola Xerencia de Área tanto médica como de enfermaría e tamén polo señor alcalde de Sanxenxo, Telmo Martín, xa que o propio persoal do centro lle fixo entrega dunha escrita mediante rexistro de entrada na sede electrónica a principios do mes de agosto; onde, ademais, se lle solicitaba a súa intermediación coa Consellaría de Sanidade, para a procura de recursos necesarios cara garantir a adecuada prestación de servizos tanto a persoas residentes como a foráneos", remarca o colectivo. Sobre este consultorio, destacan que non se substituíron ás persoas de vacacións, polo que está a traballar a metade do persoal: "Un médico e un enfermeiro". "Isto deriva en que cando o enfermeiro sae a atender os pacientes que están encamados (úlceras, controis de patoloxía crónica... e programados con antelación) o centro quédase cun só médico sen ningún apoio de enfermaría, co risco que isto supón se aparece unha emerxencia que haxa que abordar, ben no propio centro ou fóra del, na que se requira a actuación conxunta de médico e enfermeiro, poñendo en risco a saúde da poboación", abunda. A maiores, lamenta que esta situación de "estrés laboral" estea a afectar aos profesionais sanitarios que traballan un "exceso de horas" e teñen moito "cansazo acumulado".


Summary: Moitas das lectoras e lectores que se atopan nas súas casas darían en reflexionar sobre a importancia que ten o interior dos nosos fogares para sermos felices. Estes días de reclusión forzada valórase moito que na vivenda entre o sol, que teña un balcón ou terraza ao que saír, que a distribución permita ter espazo de intimidade, que se adapte ao teletraballo... En definitiva, que os espazos onde convivimos sexan lugares confortábeis e flexíbeis. Nunca tantas horas pasou o país dentro da casa para poder examinar o funcionamento do seu fogar.

Cadaquén ten unha vivenda en función dunha suma de variábeis, pero a fundamental é o poder adquisitivo. A xente accede á vivenda que pode pagar. As "boas" vivendas son máis caras que as "malas". Así, a gran maioría da poboación vese abocada a vivir nun lugar que non lle satisfai. Ás veces vivimos en fogares inhóspitos, casas pequenas, frías e húmidas nas que non entra o sol, que son habituais nos barrios máis humildes. Nos anos máis duros da crise María G. Ferro e Jordi Castro (Castroferro arquitectos) colleron experiencia na disciplina, pouco desenvolvida por arquitectas, de intervir en espazos xa deseñados: as reformas de vivendas, alí onde non é obrigatoria a sinatura dun arquitecto. Eles lograron atraer clientes que demandaban a súa forma de imaxinar novos espazos. O éxito da fórmula axudoulles a medrar e formar equipo con Joana Covelo, Jacobo Pérez, Alba Teiga e Laura Vázquez. O estudio desenvolve a súa actividade principalmente en Vigo. A cidade ten a desgraza de ter unha gran parte das súas vivendas levantadas nos anos do desarrollismo. Nos anos 60 e 70 a cidade creceu de forma exponencial en número de moradas, mais destas só interesaba a cantidade, aínda que a calidade fose mínima. Este é o tipo de espazos cos que adoitan traballar, vivendas vulgares. Este é o patrimonio do 99%, as vivendas normais, pensadas simplemente como mercadoría, que precisan adaptarse ás necesidades das habitantes. As residencias no mercado inmobiliario deséñanse pensando nun prototipo de familia, mais este encaixa cada vez menos coa realidade. Cada persoa precisa que o seu lar se adapte ás súas necesidades e non á inversa. Un fogar obradoiro Cunha vivenda "normal" contaba Alejandra, para vivir e facer o seu obradoiro de escultura en Vigo. O estudio deseñou a "Casa para unha artista" con dúas partes diferenciadas, unha zona para vivir e outra para traballar. Cada parte conta cunha linguaxe propia. Deste xeito, a escultora pode compaxinar as dúas funcións e separar o persoal do laboral, física e psicoloxicamente. En planta baixa, na zona de traballo, deixouse o espazo aberto para o obradoiro, conectado co exterior. Decidiron asumir todas as pegadas do pasado, muros de pedra, vigas e instalacións. As diferentes intervencións ao longo dos anos, así como as novas, pintáronse de cor branca. O branco unifica e calma un espazo facendo del un fondo uniforme no que traballar e expoñer a obra da artista. A economía de medios foi tal que se aproveitaron anacos de vigas para crear expositores para as esculturas. Sóbese á vivenda por unha escaleira exterior que desemboca nun espazo diferente. Para a zona de vivir crearon unha atmosfera máis acolledora, usando taboleiros de madeira e paredes lisas brancas. Os armarios funcionan como separadores, non hai corredores, cada metro conta. Está todo aproveitado. Incorporaron ademais á vivenda o baixo cuberta coa tesoira restaurada, gañando en volume e luminosidade nun espazo único. Quitar para gañar En Vigo tamén se atopa a Casa Rosende, unha pequena vivenda antiga que foi ampliada polo estudio. Contaban con restricións da normativa que non permitían crecer moito. O desexo de ter un fogar amplo ás veces lógrase quitando metros construídos. Esta aparente contradición baséase en que a percepción do espazo reside nos sentidos, non nos números. Nesta vivenda traballouse cos mecanismos da percepción espacial. A sensación de amplitude reside en contar con grandes fiestras nas que entran a luz e a paisaxe, ou espazos de diferentes alturas que conectan estancias e dan máis riqueza ao lugar. Un bo deseño pode sacar partido de pequenas obras sabendo xogar coa percepción. O habitar fai que acabemos vinculando os espazos coas persoas que os viviron. Así o explica Jordi Castro a Jean-Philippe Vassal: No caso da Casa Oliveira, o valor identitario tiña un gran peso. A vivenda que se pretendía ampliar era a morada do avó do cliente: unha humilde casa no barrio de Teis, que foi medrando e mudando co tempo. Cando o neto a herda, xa moi transformada, contacta co estudio para reformala. Non quería derrubala, pero precisaba máis espazo. Neste diálogo entre identidade e uso, o deseño consistiu en recuperar a imaxe orixinal da casa do avó e facer un volume de madeira anexo para ampliala. Así, presérvase a parte emocional da construción, a memoria do avó, ao mesmo tempo que o neto ten un novo espazo de seu onde vivir. Todo acto construído posúe tres valores inherentes: o arquitectónico, o identitario e un terceiro concepto, o enerxético e de uso, este o único dos tres puramente obxectivo" Se é complexo traballar coa parte emocional dunha vivenda, máis o é traballar cun elemento identitario dunha comarca. As obras de acondicionamento do faro de Cabo Silleiro son unha das últimas que desenvolveu Castroferro. O faro atópase na boca da ría de Vigo, en Baiona. A súa imaxe característica e a súa posición asomado ao cabo, enfrontado ao Atlántico, son parte da memoria colectiva, que agora se está a acondicionar para uso turístico. A rehabilitación inclúe a renovación da fachada, co que entra en xogo de novo o conflito coa memoria. Normalmente unha rehabilitación trata de recuperar a imaxe primixenia dos edificios, pero neste caso o faro non era branco e vermello orixinalmente. A reflexión do estudio foi que o recordo colectivo é máis importante que a orixe. Así, mantivéronse as franxas vermellas e brancas, nun labor de recuperación e curación. Un traballo que pasa desapercibido pero que resulta imprescindíbel para manter a memoria colectiva. Atópanse igualmente fronte ao mar as naves de redeiros da Laxe. O Porto de Vigo encargou un proxecto de transformación destas en zonas de lecer, que quedou parado 10 anos: Portocultura. Ao retomar a reforma, atopáronse con parte da intervención xa realizada e o material mercado. O estudio aceptou o reto de asumir todas as intervencións e material achegado, pero cambiando o uso da oficina. No exterior, os voos sobre o mar impostos polo anterior proxecto tratáronse de integrar na fachada metálica. Buscaban restarlle presenza, logrando un mellor encaixe na fronte marítima da cidade. No interior, o recibidor baléirase en dobre altura para deixar á vista a estrutura de formigón. Así, o único elemento que respectou o anterior proxecto ponse en valor, dándolle un emprego case escultórico e presenza en toda a intervención. O duro do formigón contrasta cos paneis de madeira que envolven as zonas de oficina, de novo creando un diálogo entre novo e orixe."Todo acto construído posúe tres valores inherentes: o arquitec-tónico, o identitario e un terceiro concepto, o enerxético e de uso, este o único dos tres puramente obxectivo"18


En 2015 o Supremo anulou o anterior plan de urbanismo por argumentar unha présa que non era tal para saltar a tramitación ambiental que agora comeza na que os prazos para a cidadanía non contarán ata que remate o estado de alarmaO 28 de marzo de 2008 a Consellería de Medio Ambiente daquela dirixida polo socialista Pachi Vázquez decidía eximir o Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) de Vigo de ter que someterse a unha avaliación completa do seu impacto ambiental, a denominada Avaliación Ambiental Estratéxica (AAE). Sete anos despois, en novembro de 2015, o Tribunal Supremo consideraba ilegal aquela decisión e anulaba o PXOM. Tras redactar un novo plan, o Concello de Vigo vén de remitilo á Xunta para, agora si, enfrontarse a unha avaliación ambiental completa, trámite cuxos prazos de alegacións por parte da cidadanía non comezarán ata que se levante o estado de alarma polo coronavirus.En 2008 Medio Ambiente considerou necesario aprobar o plan canto antes sen avaliación ambiental completa para evitar demoras na ordenación da cidade que prexudicarían aínda máis ao medio ambienteDurante a alcaldía do nacionalista Lois Pérez Castrillo o Concello de Vigo iniciou a comezos deste século a redacción dun novo plan de urbanismo que superase o anterior de 1993. Co seu sucesor socialista Ventura Pérez Mariño paralizouse a súa tramitación, e cos seguintes gobernos encabezados pola popular Corina Porro e o socialista Abel Caballero mudouse en diversos elementos ata que en 2008 foi sometido ás consideracións ambientais por parte da Xunta. Foi daquela cando a consellería considerou inviable someter o documento á avaliación ambiental completa por considerar que era necesario aprobalo canto antes e evitar así demoras na ordenación da cidade que prexudicarían aínda máis ao medio ambiente. A Xunta limitábase a asegurar que o PXOM xa incluía medidas ambientais e a esixir que se realizase máis tarde unha avaliación de cada proxecto concreto que se desenvolvese ao amparo do plan xeral, pero evitaba unha avaliación previa do documento marco na súa totalidade para non adialo. Así que o plan seguiu a súa tramitación e foi aprobado de xeito definitivo en xullo de 2009 polo daquela conselleiro popular Agustín Hernández.En 2015 o Supremo negou a présa para aprobar o PXOM en 2008 porque se viña tramitando desde antes da lei que en 2006 estableceu as avaliacións ambientais e non foi aprobado definitivamente ata un ano despoisO plan foi recorrido xudicialmente por diversos colectivos e cidadáns e avalado primeiramente polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG). Pero chegou ao Tribunal Supremo, que en novembro de 2015 considerou que a présa que argumentara Medio Ambiente para validar o plan sen avaliación ambiental non era tal porque o documento viña sendo tramitado desde antes da entrada en vigor en 2006 da lei que establecía o procedemento de avaliación ambiental estratéxica, porque desde aquela deixáranse pasar dous anos ata considerar inviable o seu sometemento a tal procedemento e porque despois "o certo é que o plan xeral en cuestión non é aprobado definitivamente ata un ano despois de terse ditado esa resolución", di o alto tribunal.Tombado o documento, volveu a estar en vigor o anterior, de 1993, e o Concello púxose a redactar un novo ao tempo que a Xunta aprobou unha modificación da lei do solo galega para facilitar diversos proxectos na cidade mentres. O Goberno galego tamén deixou claro que o novo plan non podería ser novamente eximido da avaliación ambiental, como o fora en 2008, malia que desde que existe ese procedemento os plans doutros concellos ou de grandes infraestruturas si foron eximidos, en ocasións amparándose en documentos plaxiados.O prazo para alegacións da cidadanía non comezará a contar ata que remate o estado de alarmaAgora o Concello vén de anunciar que o novo plan en elaboración xa foi remitido o pasado día 7 de abril á Xunta para iniciar a súa avaliación ambiental estratéxica. A Consellería de Medio Ambiente, unha vez comprobado que a documentación do Concello é a requirida, deberá expoñelo ao público para que calquera persoa formule as alegacións que considere oportunas ao tempo que recompila informes de diversas administracións. Porén, aínda que esa exposición ao público se realice xa a través da súa páxina web, e con ela se poidan coñecer os detalles do documento que estes días está a publicitar o alcalde vigués, o prazo para formular as alegacións non comezará a contar ata que se levante o estado de alarma, como estableceu o Goberno central para todo tipo de trámites administrativos que afecten á cidadanía e como está a establecer a Xunta para outros trámites similares de información pública ambiental que se iniciaron nos últimos días. Isto é, os prazos contarán para que os diversos departamentos das diversas administracións que se teñen que pronunciar sobre o documento o fagan, pero non para as alegacións da cidadanía.


Summary: É desde hai décadas unha das voces máis escoitadas da esquerda europea. Teórico dos foros sociais mundiais, partidario das alianzas do Sur global, investigador de epistemoloxías alternativas, pensador comprometido coa política cotiá, Boaventura de Sousa Santos é ademais autor dunha relevante obra ensaística. Esta cuarta feira foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade da Coruña.

"É unha agradabílisima sorpresa que me concedan esta distinción, un privilexio", indicou o intelectual portugués, "pero non vén dunha universidade estraña, nin dunha terra estraña, nin dun país estraño. Estou en casa". De Sousa Santos naceu en São Pedro de Alva, preto de Coimbra, en 1940. A Coruña foi unha das primeiras cidades que visitou despois da Revolução dos Cravos do 25 de abril de 1974. Procedente do campo do dereito, o editor de Epistemologias do sul (2009) tamén investigou na economía -foi en 1973 un dos fundadores da facultade da Universidade de Coimbra- ou na socioloxía. Abriu perspectivas para as olladas poscoloniais en Portugal e preocupouse pola democracia e os dereitos humanos, pola socioloxía do dereito ou pola crítica á globalización. Foron os seus esforzos nesta última vertente os que ampliaron o eco do seu traballo. A gramática do tempo: para uma nova cultura política (2006) ou Para uma revolução democrática da justiça (2007) son algúns dos títulos do profesor das universidades de Coimbra, Wisconsin ou Warcick. Malia incorporar elementos do pensamento posmoderno á súa lectura das teorías emancipadoras, a súa implicación política foi coa esquerda de tradición revolucionaria e marxista. Achegado ao Bloco de Esquerda, defende a acción do actual Goberno portugués, que preside o socialista António Costa co apoio parlamentario do Bloco e do Partido Comunista Português. O pasado agosto publicou no xornal Público un artigo en que aposta por unha coligazón electoral entre as dúas formacións á esquerda do Partido Socialista, o que, ao seu ver, "permitiria fazer crescer a pressão da esquerda sobre o PS, sem a qual os automatismos antigos e os interesses de sempre inclinarão o partido para a dereita". O reitor da Universidade da Coruña, Julio Abalde, presidiu o acto de imposición do Honoris Causa. A decana da facultade de Socioloxía, Raquel Martínez Buján, pronunciou a laudatio. Na mesma cerimonia o exreitor da UDC Xosé Luís Armesto recibiu a Medalla de Ouro da institución.


Summary: O BNG, artífice da proposta xunto con ERC e as forzas de Esquerda Plural, lamenta que, no canto de apostar pola transparencia ao redor desta institución, o PP se pronuncie a favor de "continuar sacralizando a realeza"

"Continúan sacrilizando a realeza". É a valoración que mereceu para o voceiro do BNG no Congreso e candidato á Xunta de Galiza, Francisco Jorquera, o rexeitamento que recibiu esta terza feira a iniciativa a prol de constituír unha comisión de investigación sobre a Casa Real española, rexistrada por ERC, IU-ICV e BNG. Procuraban maior transparencia e control parlamentario á acción desta institución, así como á súa actividade económica. En palabras da vicepresidenta primeira do Congreso, a conservadora Celia Villalobos, "a proposta vai en contra da Constitución", polo que o rexeitamento manifestouse de maneira unánime e sen abrir ao debate a achega feita por estas formacións políticas na Cámara Baixa. Nunha conferencia de imprensa ofrecida cando se presentou a iniciativa, a deputada nacionalista Olaia Fernández Davila argumentou a necesidade desta Comisión de Investigación porque "40 anos despois de se abrir paso a monarquía parlamentar, é preciso que esta institución sexa sometida ao control do Parlamento e se lle apliquen criterios de transparencia á hora de dar conta da súa actividade", para alén de que, segundo subliñou, "estamos nun momento moi duro de crise económica, na que a cidadanía padece brutais recortes sociais, económicos e laborais". Xa daquela aveciñaban ERC, BNG e os grupos de Esquerda Plural --Izquierda Unida, Iniciativa per Catalunya e Chunta Aragonesista-- cal ía ser o resultado da súa proposta a un Congreso onde o PP conta con maioría, mais advertiron de que non escatimarán esforzos en frear "a opacidade en torno á Casa Real, unha institución como a monarquía que non dá contas de nada, que pervive nunha total falla de transparencia tanto no económico como noutras actividades". Así as cousas, no texto que o PP botou abaixo explicábase que "os últimos escándalos acontecidos co Xefe de Estado e a súa familia puxeron de relevo a falla de fiscalización económica e política desta institución, así como o dispendio que realiza con cartos públicos". Por todo isto, consideraron que a comisión de investigación era necesaria, como paso previo para que a Casa de El-Rei "renda contas" ante o Parlamento, pois o orzamento desta institución procede dos Orzamentos Xerais do Estado.


Summary: Mulleres da pesca de máis de media ducia de países europeos reivindican os seus oficios e a súa experiencia no mar no marco dunhas xornadas de traballo que poñen o foco na desigualdade de trato, de dereitos e oportunidades. Como mulleres profesionais reclaman máis presenza e maior cota de poder para acabar coa discriminación.

"O único que pedimos é poder falar con voz propia, como facemos hoxe aquí". Verónica Veres, presidenta da federación galega de redeiras O Peirao foi unha das primeiras galegas, traballadoras do mar, en tomar a palabra no marco das xornadas europeas Mulleres da Pesca que hoxe se clausuran en Bruxelas. Durante tres días, unha delegación galega integrada por redeiras, mariscadoras, patroas maiores e conserveiras participaron en diferentes sesións de traballo dirixidas a dar a coñecer o seu oficio mais o trato desigual entre homes e mulleres no sector da pesca, o marisqueo e as industrias asociadas canda a mulleres de Croacia, Chipre, Irlanda, Italia, Reino Unido e as Azores. Coeficientes redutores "Somos o único subsector da pesca que non temos o coeficiente redutor malia a estar demostrado que o necesitamos pola dureza do noso traballo", denuncia Veres, firme defensora do traballo das redeiras como garantía de futuro. "Se non hai redeiras non hai pesca", sentencia. "Non podemos acceder a ningún tipo de axuda e estamos excluídas de todos os estudos". Verónica Veres censura, ademais, a ausencia deliberada das mulleres das mesas de toma de decisión. "En 2015 reformouse a Lei de pesca e non nos incluíron. Non podemos acceder a ningún tipo de axuda e estamos excluídas de todos os estudos. Así, non podemos realizar a nosa profesión coa dignidade que merecemos". Liderado e poder de decisión Esa dignidade, apuntan desde outros colectivos, pasa tamén polo liderado das propias mulleres, que poucas veces teñen acceso a postos de dirección e de decisión. "Na Galiza tan só somos seis patroas maiores á fronte doutras tantas confrarías, e desde esa responsabilidade podemos facer tanto ou máis que os homes", salienta a patroa de Vilanova, María José Vales. Hai moito machismo contra o que loitar, incide. "Nunca nos dan nin a palabra nin a voz necesaria cando queremos falar. Sempre se escudan nunha minoría irreal, porque somos maioría". "Na Galiza tan só somos seis patroas maiores á fronte doutras tantas confrarías". Desde o ámbito do asociacionismo ligado ao mundo do mar, as profesionais reclaman maior visibilidade. Recursos e oportunidades para incrementar o liderado das mulleres e mais para promover a igualdade. "Queremos ser as nosas propias donas", sinala Susana Amézaga, portavoz da Asociación de Mulleres do Mar de Arousa. "Hai un exceso de paternalismo, tamén por parte da Administración. E non necesitamos tanta protección, senón fondos para pór en marcha os nosos propios proxectos. Acceso directo ás axudas Ademais de alentar a loita contra a discriminación, as profesionais galegas do mar demandan a revisión dos coeficientes redutores para todas as actividades, o recoñecemento das doenzas profesionais e acceso aos órganos de goberno para poder traballar pola formación das mulleres e seguir medrando en autoestima e capacidade. Neste sentido, a eurodeputada do BNG, Ana Miranda, avanzou que pedirá o acceso directo das asociacións de mulleres do sector do mar aos fondos europeos marítimo pesqueiros para combater a precariedade.


Summary: Por atrás das persoas que dirixen filmes hai outras que se encargan de que as primeiras poidan levar a cabo o seu proxecto artístico en condicións óptimas. O de produción é un traballo complexo que, polo xeral, pasa desapercibido para o público, malia a importancia que ten no proceso de creación. Beli Martínez é a produtora na sombra de moitas das películas máis notorias do Novo Cinema Galego: Vikingland, Une histoire seule, Arraianos, Longa Noite, Jet Lag... É autora tamén da primeira tese de doutoramento sobre a corrente que exportou a todo o mundo o cine feito na Galiza. Agora vén de recibir a Premio Chano Piñeiro, outorgado polo Festival de Cine de Ourense.

Que significa este premio para vostede? Todos os premios son agradecidos. Pero este, a verdade, é o primeiro premio que me dan a nivel persoal e iso non o esperaba. Habitualmente estas cousas funcionan a un nivel moi personalista, e no cine todo adoita xirar arredor da figura da persoa que dirixe; que se lle dea visibilidade á produtora dá unha particular alegría polo que significa de recoñecer esa "retagarda" da industria audiovisual que, en xeral, é bastante ignorada para o gran público. Como se decide traballar na produción do cine independente, tendo en conta a precariedade na que se move neste país? Ben, eu combino a produción coa docencia, e iso permíteme escoller os proxectos e traballar nunha liña máis "dura", máis independente. É a forma de poder apostar en proxectos nos que o rendemento económico non sexa o factor determinante.Eu cheguei un pouco por casualidade. Ao rematar a carreira tiven a oportunidade de poder traballar en produción e decateime de que me gustaba, de que xestionar os equipos, o orzamento e os recursos humanos e técnicos implica unha toma de decisións e un acompañamento ao director que afecta ao factor creativo. E logo eu sempre digo que un elemento básico foi a existencia dun ensino público que me permitiu estudar, facer unha carreira, sacar un doutorado... Eu son filla de mariñeiro e grazas a ese sistema puiden acceder a unha titulación como a de Comunicación Audiovisual, cando a xente que estuda cinema, en moitas ocasións, procede de academias privadas. Creo que é importante destacar isto. A súa tese foi a primeira que tiña como obxecto o Novo Cinema Galego. Como chega a cristalizar ese movemento na Galiza? Eu cheguei á idea de estudar o cinema contemporáneo feito na Galiza en gran parte grazas ao contexto no que me movía. Foi [o director] Xurxo Chirro, con quen traballara en Vikingland, quen me animou. Eu viña de traballar tamén na rodaxe de Arraianos [de Eloy Enciso] e el suxeriume que fixese como decorrera aquela rodaxe, que na altura era moi singular. Naquel momento había un enorme movemento de cine documental en Catalunya no que eu estaba moi interesada e Eloy Enciso foi quen me dixo que alí xa había investigadores que daban conta daquel movemento, que o que facía falta era estudar o que estabamos facendo aquí. Para que agrome un movemento como este precísase talento, desde logo, pero tamén que coincidan unha serie de factores: unha política audiovisual, unha televisión que apoie... Na Galiza existiron certos momentos en que se deron eses factores, como na videocreación da década de 1980 e ese momento a mediados da década de 2000 en que si houbo vontade de crear unha política seria de apoio ao audiovisual. Se o contexto muda para mellor e as axudas se manteñen no mesmo estamos coutando o crecemento do cinema galego. E nestes momento é acaído o modelo de apoio á creación cinematográfica? A Administración acompaña o éxito do cine galego? As políticas culturais van cambiando. Agora hai máis axudas, por exemplo, para apoiar a presenza en festivais internacionais, aos que antes iamos cunha man diante e outra atrás. Máis o forte das axudas, o orzamento para as axudas á produción, apenas aumentou a respecto daquela época. Se temos un aumento exponencial de creadores, de presenza en festivais... o lóxico sería que esas axudas se incrementasen. Se o contexto muda para mellor e as axudas se manteñen no mesmo estamos coutando o crecemento do cinema galego. O mesmo ocorre coas axudas ao talento, unhas axudas que sempre reclamamos como algo imprescindíbel, porque nós, aínda que precarizados, mantémonos en activo, pero hai que ir pensando no relevo, nas novas xeracións que terán que ter o protagonismo no porvir. E esas axudas mantéñense en cinco curtametraxes ao ano, algo practicamente irrelevante. Con iso non fas canteira. Estas axudas hai que velas como un investimento de futuro. Fálase moito da importancia da creación das axudas ao talento para o nacemento do Novo Cinema Galego. Mais iso non testemuña tamén o fracaso de todos os intentos anteriores de tratar de competir con industrias máis asentadas e cos modelos narrativos que viñan importados de fóra? Si, claro, o que non podemos é querer competir cos americanos facendo Coca-Cola. Existe un modo de representación institucional cuxo maior referente é o cine de Hollywood, cunhas formas narrativas estabelecidas, cuns medios de produción enormes e cuns profesionais moi curtidos nesa forma de traballar. Aquí, durante moito tempo, quíxose imitar esa forma de facer cine pero sen os medios necesarios e, claro, o resultado foi o que foi. Logo vimos nós, decatándonos de que tiñamos que buscar a nosa propia mirada, e sen buscar grandes producións que acaben sendo invisíbeis a nivel internacional. Moitas veces, o que buscan os festivais son precisamente miradas locais e identidades singulares que teñan unha maneira propia de ver o mundo. E é dese cine do que se está a falar fóra das nosas fronteiras. Aquí faise cinema para consumo interno pero o que exportamos son esas películas que deixan ver esa mirada e esa identidade particulares. Do mesmo xeito que se fala do cine romanés ou do cine tailandés, fálase do cinema galego. Son cinematografías que son quen de conectar con público de calquera parte do mundo, de traspasar o local ao universal. Dito isto, tampouco debemos caer na trampa de mitificar o de traballar con poucos medios. A min, aínda a día de hoxe, cústame moito levantar unha película. Parece que entramos na TVG e nos estenden a alfombra vermella, mais eu o que percibo e unha obriga, mesmo molesta, de apoiar este cinema. De feito, recoñeceuse antes a valía do movemento fóra que na propia Galiza. Iso xa é un clásico, parece que temos que aprender a vivir con iso [risas]. Ter que saír fóra para que che recoñezan aquí non é nada novo. Tamén é certo que falta educación dos públicos nese sentido de crer en nós mesmos. Eu sempre conto que, cando estudaba Comunicación Audiovisual, unha profesora sempre nos dicía que o máis lonxe que podiamos chegar estudando isto na Galiza era a traballar nunha empresa de Madrid. E en certa medida, unha das cousas máis emocionantes de todo isto é poder demostrar que desde aquí podes crear e podes chegar a calquera parte. O único necesario é ter algo que dicir e saber contalo de forma interesante. É importante superar xa ese complexo de inferioridade. Tería que intervir unha política audiovisual artellada e completa, que non pense só na produción de filmes, senón que teña en conta tamén onde se van poder ver, que teña en conta a distribución e a exhibición. O que arde demostrou que ese cine que, en principio, estaba dirixido a minorías tamén podía conquistar públicos maioritarios se se lle daba a oportunidade de medirse con outros tipos de cine nas salas comerciais. Ninguén fai unha película con vocación minoritaria. Podes empregar unha linguaxe máis ou menos convencional, pero ninguén fai filmes para que non se vexan. O que pasa é que o propio sistema nos aboca a esa posición minoritaria, porque a desconfianza da que falabamos vén tamén de parte das institucións, das televisións e das propias salas de cine. Nese sentido, o contexto é desolador. E aquí si que tería que intervir unha política audiovisual artellada e completa, que non pense só na produción de filmes, senón que teña en conta tamén onde se van poder ver, que teña en conta a distribución e a exhibición. Hai que pensar en ter unha rede de salas onde se poidan ver as películas, e non só nas cidades, senón tamén noutras zonas. As vilas e as aldeas, en moitas ocasións, teñen as salas de cine a ducias de quilómetros. Pois aproveitemos os centros culturais para exhibilas. Ás veces tamén hai que explicarlle as cousas ao público e, nese sentido, o programa Clac, da TVG é unha boa iniciativa. Tes que poñer as cousas en contexto para que a xente as entenda. Eu sempre poño o mesmo exemplo: se lle pos a un rapaz de vinte anos Sempre Xonxa [de Chano Piñeiro] é probábel que non entenda nada. Mais se o pos en contexto e lle das algunhas pistas, xa vai comprender moito máis a importancia desa película. Á veces é algo tan sinxelo como dar unha pequena explicación para que a xente saiba que é o que está vendo. Cónstame que Óliver Laxe fixo un grande esforzo tratando de convencer os directivos de TVE para que 'O que arde' se emitise na versión orixinal, mais non foi posíbel. E esas cousas non se saben. A cuestión identitaria do cinema, ou en xeral do audiovisual, é sempre espiñenta pola relación que se estabelece case de maneira automática co emprego da lingua. Cal é a situación neste momento? Eu creo que hai unha evolución positiva que se pode ver facilmente no número de películas filmadas en galego nos últimos anos. Se falamos das persoas creadoras, esa cuestión xa nin se discute. A nivel de produción xa hai que botar outras contas, porque a situación é diferente. Antes falabamos de O que arde como un estandarte por ser a primeira película en galego premiada en Cannes. En Cannes proxectouse en galego e o premio déronllo despois de vela en galego. Mais Televisión Española obrigounos a dobrala para programala. Cónstame que Óliver Laxe fixo un grande esforzo tratando de convencer os directivos de TVE para que se emitise na versión orixinal, mais non foi posíbel. E esas cousas non se saben. Xa hai unha media vitoria en que a TVG se decatase da importancia de apoiar este cine –xunto cos outros tipos de cinema que se fan na Galiza, porque temos un ecosistema rico e variado–, mais agora quédanos gañar esa batalla, a de que no Estado se convenzan de que é un síntoma de riqueza que existan cinematografías que se expresan noutras linguas. O contrario é traballar contra as películas, que a fin de contas son reflexo dun territorio, dunha cultura. Polo menos neste tipo de cinema do que estamos a falar, creo que a lingua avanza sen problemas. Noutro tipo de producións nos que se arrisca máis diñeiro, están empregando outras fórmulas e dependendo do caso, creo que poderían arriscar máis. Nalgunhas longametraxes recentes, por exemplo, creo que deberan ter arriscado máis, porque nun cinema no que a verosimilitude é un dos valores que máis se aprecian, escoitar algúns personaxes falando en castelán inevitabelmente crea distancia co público. Fóra do Estado non existen eses problemas, claro. Claro, ao contrario, ven como algo interesante a existencia dunha cultura propia. Para nós é mesmo un motivo de orgullo. Ao principio, cando empezabamos a asistir a festivais internacionais, estabamos a metade do tempo explicando o que era Galiza, onde estaba, que tiña unha lingua... Agora vennos e xa din: "aí veñen os galegos". E coidado, que iso ten a súa importancia: cando anunciaron a selección de Laxe en Cannes falaron dun "cineasta galego". E cando en Cannes o anuncian así é que xa hai un recoñecemento de que existe unha cultura propia, con identidade xenuína, dentro do Estado español. Ese é un cambio de magnitude. No ano 2016 xunto con Xisela Franco, vostede iniciou o proxecto Cinema e Muller que ten como obxectivo visibilizar as mulleres realizadoras galegas. Parece que no cinema galego existe unha porcentaxe maior de mulleres directoras que noutras cinematografías do Estado. Isto está cambiando moito e houbo cambios nas axudas institucionais que favorecen a creación feminina. Temos un estudo de 2016 que, efectivamente, demostraba que a presenza feminina era algo superior á media estatal. Que pasa? Que habería que ver o tipo de películas das que se estaba falando: a maioría delas eran curtas e, das longametraxes que había daquela, moitas eran autoproducidas. Mais os cambios van moi rápidos e é probábel que eses datos xa estean algo desfasados e, desde logo, é seguro que dentro de dez anos, a porcentaxe vai ser moi superior, grazas a esas políticas de apoio, das que sempre se ven resultados a catro ou cinco anos vista. Tamén desde o ano 2012 desenvolve o Proxecto Socheo, un arquivo audiovisual da Guarda que obtivo o Premio de Alfabetización Audiovisual do Ministerio de Educación. A orixe deste proxecto está na primeira proxección que fixemos de Vikingland na Guarda. Había moita expectativa porque a xente ía ver un documental sobre a vila e, claro, o que atoparon foron as imaxes dun mariñeiro metido nun barco. E moitos apareceron con máis imaxes dese tipo, así que decidimos montar ese arquivo visual que o que fai, basicamente, é recuperar todo tipo de material audiovisual filmado na Guarda ou na contorna, dixitalizalo, ordenalo e clasificalo. Ofrecémoslle á xente esa dixitalización a cambio de quedar con copias das partes máis sociais, desbotando as filmacións máis íntimas, o que nos permite ter moita documentación sobre diferentes aspectos da vida da vila, en ocasións, dun gran valor sociolóxico e antropolóxico. Teñen un grande interese, por exemplo, o que chamamos bitácoras, esas filmacións que facían os mariñeiros nos barcos: son imaxes do traballo realizadas polos propios traballadores, dun labor do que non hai moita documentación dispoñíbel. Tamén recuperamos as primeiras imaxes filmadas na Guarda, que foron as de Joaquin García Portela, Costiña, sobre quen organizamos unha exposición xa que, en definitiva, foi o primeiro cineasta guardés, cunha intención narrativa e de reflectir a vida da vila na década de 1920. E cales son os plans de futuro de Filmika Galaika, a súa produtora? Pois tivemos a estrea de Sycorax [de Lois Patiño e Matías Piñeiro] en Cannes e agora irá a Toronto e, moi probabelmente, a Nova York, un percorrido bastante impresionante para tratarse dunha curta. Tamén estrearemos Eles transportan a morte, que é a primeira longametraxe de Helena Girón e Samuel M. Delgado, que se verá en Venecia e que estará tamén en Donosti. É unha coprodución con Canarias, que é un territorio cun cinema moi parecido ao noso: un lugar moi afastado dos centros tradicionais de produción audiovisual mais que logrou crear un movemento cinematográfico moi ligado á súa identidade. Nos próximos meses comezaremos con outras rodaxes, entre elas a dunha película que se filmará en Ferrol, A parra, de Alberto Gracia, e que significará un cambio que me apetecía moito: facer un filme máis urbano. E xa para 2022, filmaremos en Indonesia Krakatoa, de Carlos Casas, un cineasta catalán, afincado en París.


Summary: O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, rexistrou unha iniciativa para exixir ao Goberno do Estado que interveña e regule os prezos das probas rápidas de auto diagnóstico para garantir "un acceso fácil e universal de toda a poboación". Advirte de que mentres no Estado español, os test de antíxenos custan ao redor de 8 euros, en Portugal valen 2,10 euros e en Alemaña poden adquirirse cinco por 3,75.

O BNG, a través de Rego, reclama prezos equiparábeis aos existentes noutros países europeos e un abastecemento adecuado nas farmacias para frear o avance da sexta vaga e o aumento exponencial de contaxios, que hoxe marcaron o récord en toda a pandemia na Galiza. O nacionalista pon de manifesto que o aumento de casos nas últimas semanas -que as persoas expertas relacionan coa variante Ómicron-, a proximidade de reunións familiares durante as festas do Nadal e a sexta vaga de contaxios disparou a demanda de probas rápidas de auto diagnóstico. O incremento da demanda tamén elevou até 40% o prezo dos test, advirte Rego "Puidemos ver longas ringleiras diante das farmacias para poder adquirilos. O incremento da demanda tamén elevou até 40% o prezo dos test, que xa era un dos máis altos en comparación aos existentes noutros países", informa Rego. Ringleiras que tamén poden verse estes días nos casos das probas PCR gratuítas que realiza o Sergas e que non dan atendido a demanda por falta de persoal e de recursos. "As probas de auto diagnóstico, ao igual que sucede co resto de material sanitario e hixiénico para previr o contaxio da COVID, debe ter un prezo alcanzábel para a poboación, por iso reclamamos que se regulen os prezos dos test", recolle o BNG nun comunicado de prensa. De Portugal a Alemaña Rego advirte de que noutros países europeos, os prezos son moito máis baixos e pon como exemplo Portugal. "Os mesmos test que se venden nas farmacias da Galiza por 8 euros, pódense comprar a partir de 2,10 euros", di. Tamén Alemaña, onde se pode adquirir un lote cinco test por 3,75 euros. No caso de Portugal, di o BNG, o Estado facilitou o acceso a estas probas en todo o posíbel e, para iso, autorizou a venda en supermercados. "Unha comercialización masiva a un prezo alcanzábel que está a dar servizo neste momento non só á poboación portuguesa, senón a moitas persoas que cruzan a fronteira para adquirir facilmente o que é imposíbel no caso do Estado español". Sistema de control en augas residuais Tamén esta quinta feira o BNG reclamou á Xunta un proxecto integral para a detección da incidencia da Covid a través das augas residuais, unha ferramenta que a directora xeral de Saúde Pública, Carmen Durán, considerou "complementaria" ás xa existentes. Díxoo na Comisión de Sanidade, Política Social e Emprego, en resposta a unha pregunta dos nacionalistas sobre as actuacións previstas pola Xunta para a creación e financiamento dunha rede de vixilancia epidemiolóxica co fin da detección e da alerta anticipada do virus en augas residuais. Expúxoa a iniciativa do BNG a deputada Montserrat Prado, quen aludiu ao proxecto impulsado desde a Edar de Bens, na Coruña, nunha intervención na que defendeu o modelo promovido desde a mesma como "útil" para esta detección. Ao fío diso, instou á Xunta a "liderar a vertebración deste sistema" a través dun "proxecto integral" na Galiza para o estudo da Covid a través das augas residuais. Na súa resposta, a directora xeral de Saúde Pública afirmou que a detección vía augas residuais é "unha ferramenta para observar tendencias, non un criterio absoluto". En relación ás demandas expostas polo BNG, Carmen Durán insistiu, así mesmo, en que a Xunta aposta polo "traballo en rede" e, neste sentido, expuxo que se emprazou o Ministerio de Sanidade a incluír as depuradoras da Coruña e de Santiago na iniciativa ' Vatar Covid-19', para a vixilancia microbiológica en augas residuais e augas de baño.


Summary: O 2 de xuño a mediodía e na Alameda será a hora e punto de partida da manifestación nacional que o colectivo ContraMINAcción, integrado por varias organizacións, convocan co lema "Contra a minaría salvaxe". Protéstase contra o incremento de concesións mineiras por parte da Xunta que esquecen o medio ambiente, espazos protexidos e mesmo a veciñanza dos distintos territorios.

As ameazas que penden de proxectos mineiros como os que ameazan Corcoesto, A Limia, Cartelle ou Castrelo do Miño están na orixe da manifestación que convocada por ContraMINAcción sairá o 2 de xuño da Alameda de Compostela. Rexeitarase cunha protesta que quere ser multitudinaria o incremento de concesións por parte da Xunta, esquecendo os espazos protexidos, o medio ambiente e a calidade e saúde da veciñanza e só respondendo a intereses de empresas extractivas transnacionais. . Na presentación da convocatoria, o profesor Xoán Doldán, de Véspera de Nada, alertou sobre o perito das explotacións mineiras que non é só para o territorio localizado senón que supón un desembarco masivo co apoio do goberno da Xunta que pretende "transformar o noso territorio e convertelo nunha mina a ceo aberto" no que chamou economía da miseria que non solucionará o problema do desemprego nas comarcas nas que se implante xa que está demostrado que a minaría case non xenera postos de traballo. Inerviron tamén na presentación representantes de Verdegaia, Sindicato Labrego Galego e dos colectivos que se opoñen aos proxectos da Limia e Corcoesto. Animan á cidadanía a asistir e a mostrar unha forte oposición cidadá a uns proxectos que afectan a todo o país.


Summary: Coa finalidade de dar a coñecer mediante a arte os relatos das mulleres, habitualmente invisibilizados e afastados dos espazos de creación contemporánea, nace "Mulleres rurais", un ambicioso programa que vén de pór en marcha a Rede Museística da Deputación de Lugo e que inclúe obradoiros, mostras e charlas.

A arte como punto de encontro, de diálogo, de escoita, como base da reivindicación, da liberdade de poder ser e estar. Con esta idea, a de visibilizar a través da arte, nace "Mulleres rurais", un amplo programa creado pola Rede Museística da Deputación de Lugo que pousa o ollar na contribución das mulleres do rural á configuración da sociedade. Desde esta sensibilidade lanzan obradoiros, exposicións e accións que conforman unha proposta plural e combativa para a que contaron coa colaboración de artistas contemporáneas de diferentes disciplinas á par do Instituto de Estudos Ulloáns. Maite Ferreiro, vicepresidenta da Deputación de Lugo, Encarna Lago González, xerente da Rede Museística e Aurelia Balseiro, directora do Museo Provincial de Lugo, xunto coas comisarias dos diferentes proxectos e artistas participantes e representantes do Instituto de Estudos Ulloáns foron as encargadas de presentar este "ambicioso programa da Rede Museística dedicado ás mulleres rurais". Un proxecto deseñado ao redor do Día das Mulleres Rurais, que se celebra o vindeiro 15 de outubro, mais que procura transcender a efeméride e pór "as mulleres do rural no centro da actividade creativa ao tempo que recoñece a súa contribución á sociedade en todos os eidos, desde o económico até o social e cultural", valorou Maite Ferreiro. Mulleres, memoria, fotografía e migración A programación de "Mulleres rurais" artéllase ao redor de tres proxectos chave, que se irán desenvolvendo ao longo dos próximos meses: "Recolectoras. Memoria e Terra", "A Ulloa. Fotografías centrípetas" e "Proximidade llunyana". No marco do "Recolectoras. Memoria e Terra", citaranse catro artistas de distintas disciplinas –Ana Gesto, performance; María Gar, artista gráfica e instalativa, Isabell Seidel, pintora e Andrea Torres, escultora–, quen percorrerán diversos concellos do rural para "conversar a partir da arte contemporánea coas mulleres que configuran o seu territorio e a súa memoria", adiantan desde a organización, para crear, a partir desa experiencia, distintas propostas artísticas. Os obradoiros de creación que se desenvolverán durante os meses de outubro e novembro, tal e como confirma Alexandra Rodríguez, comisaria de "Recolectoras", para Nós Diario, porán de relevo a contribución das mulleres ao coidado, mais sen perder de vista outros temas relacionados co ámbito rural como o despoboamento, a reivindicación do sector agrario como base económica e a importancia dos espazos naturais, ademais de visibilizar o traballo de mulleres artistas e propiciar o achegamento á arte contemporánea. Os resultados desta acción mostraranse nunha exposición colectiva que se inaugurará a comezos de decembro. "A Ulloa. Fotografías centrípetas" Por outra banda, a Sala de Exposicións do Pazo de San Marcos acollerá a mostra fotográfica "A Ulloa. Fotografías centrípetas", que pon en diálogo diferentes olladas de mulleres vencelladas á Ulloa sobre o seu territorio. Esta exposición, que inaugurarán o 15 de outubro, comisariada por Susana Varela e Patricia Coucheiro ao abeiro do Instituto de Estudos Ulloáns, érguese como unha mostra colectiva conformada por catorce fotógrafas que pon en diálogo diferentes olladas de mulleres ulloás sobre o seu propio territorio, con propostas fotográficas que parten dunha reflexión, crítica ou posta en valor dalgún aspecto relacionado coa Comarca da Ulloa. Ademais, as comisarias da exposición proxectarán, paralelamente, a realización de talleres relacionados coa mesma. "Mulleres rurais" e migración Por último, tras o "Proximidade llunyana" xorde un proxecto que ten como obxectivo reunir fotografías e relatos relacionados coa migración das mulleres do rural a Catalunya durante o pasado século XX. Unha realidade, a migración, que nunca abandonou a actualidade. Coa programación de "Mulleres rurais" pretenden, tal e como comunicou a xerente da Rede Museística, Encarna Lago, visibilizar a través da arte os relatos das mulleres, habitualmente invisibilizados e afastados dos espazos de creación contemporánea, dando continuidade ao traballo que veñen desenvolvendo desde os museos provinciais, mediante os cales procuran manter unha actividade de escoita e colaboración permanente coa comunidade.