Summary: O escritor Cesáreo Sánchez Iglesias recibe este sábado día 14 ás 12.30 no Pazo de Moldes, concello de Boborás, o Premio Losada Diéguez de Creación Literaria pola súa obra Caderno do Nilo (Xerais).

Con Caderno do Nilo o poeta Cesáreo Sánchez Iglesias constrúe a súa viaxe poética a través da historia, a memoria, a cultura e a procura interior. O escritor conta cunha sólida traxectoria poética que se inicia con Silencios e conversas de Inverno en 1978, e na que se inclúen títulos como A Árvore das sete palabras, Do olvido o río, O rostro da Terra ou O rumor do distante. -Caderno do Nilo evoca, pola viaxe e a descuberta das raíces culturais, o percorrido polos camiños históricos do noso país de O rumor do distante. Só é posíbel escribir este libro e entrar con nudez e humildade noutra cultura se un percorreu xa a propia, se ten os alicerces fondamente chantados na propia cultura. Só así se abrirá o camiño para ir tamén á propia soidade. Finalmente, é aí onde conduce toda viaxe, ao centro da propia soidade. -Na viaxe e no libro, atópase coa inmensa cultura e historia que atesoura o Nilo. Esa é a realidade que quixo reflectir nos seus poemas? Achegueime, de maneira especial, á natureza humanizada, aos monumentos que volveron ser natureza anónima. As cidades, ao seu xeito, nacen, viven e morren como seres humanos. As marxes do Nilo son un grande patio de viciños e ao mesmo tempo forman parte da sacralidade do territorio. Que o río fose expropiado da súa divindade, que non se lle permita ter crecidas, significa tamén que o propio río volve ser unha natureza derrotada. Por iso permite un diálogo moi humano. Ao tempo, é un ser vivo, con hortas nas súas beiras, no linde do deserto, sen dúbida, o territorio máis fondo de reflexión posíbel. A nosa terra é moi fértil, humanizada, e iso atopámolo nas beiras do Nilo, non no deserto. Alí o concepto de noite e tamén de luz son distintos, producen certo desamparo. No alto Nilo estamos noutro hemisferio, as estrelas xa non son as mesmas que vemos todos os días e o concepto de soidade multiplícase. -O Nilo é un referente mais, como noutros libros seus, esta é unha viaxe cara o interior? Diso se trata. Cando estás na túa terra, na túa cultura, todo axuda, nótaste arroupado. Alá a soidade é máis desgarrada. A viaxe é cara ao interior, de maneira máis intensa, porque os elementos nos que nos podemos apoiar son menos. É unha outra forma de nacemento. -Son as sensacións da propia viaxe as que o conducen á poesía? Nas primeiras viaxes levaba libros de poemas nos que xa estaba a traballar. Descubrín que a excitación de estar na distancia fai que a mirada e tamén os soños se impoñan. Co paso do tempo fun tendo a necesidade de que as propias viaxes formaran parte do libro. O lugar ao que máis veces viaxei foi Grecia, sen embargo, o libro aínda non naceu. A xeografía do Nilo era máis próxima aínda que culturalmente máis lonxana, como o rumor do distante. Na segunda e terceira viaxe naceron os apuntamentos. Na primeira foi vivir, sentir, enchouparme do que estaba a ver, daqueles episodios lonxe do meu cotiá que me sorprendían. Así foi nacendo a necesidade de compartir e desa urxencia naceu o libro. -Alí se atopa cunha cultura milenaria, cunha historia longa que reflicte nos seus versos. Prodúcese a reflexión sobre a historia, a medida do tempo e iso faiche ser máis humilde. Dalgunha maneira atopeime tamén coa nosa propia historia. Os primeiros eremitas da Ribeira Sacra viñeron de Exipto e xa Otero falara deles. A propia Exeria aparece evocada nas soidades da viaxe. Nas miñas viaxes sempre levo o fardel da nosa cultura e esa é a porta de entrada sincera e honesta noutras culturas, nas que peto cun "veño a vervos e eu son isto". O que me conduciu a escribir o libro foi a desnudez primeira do ser humano que se sinte alí, o deserto, o Nilo navegábel... son os territorios da soidade primeira como ser humano. -Esa referencia á historia e ás expresións artísticas fan que a súa sexa unha poesía culturalista? Os alicerces culturais están aí mais non gosto da erudición na poesía, só as referencias necesarias como elementos de humanización, o arredor cultural do propio poema. Gusto que os libros teñan biografía. Vivín a transformación que a viaxe produciu en Flaubert ou Paul Klee e sentinme atraído polo efecto de oriente, do Nilo na súa obra. Levo décadas buscando a Safo polo Mediterráneo e o Exeo, tentando entender como é posíbel que hai dous mil anos nacera unha poesía que semella recén escrita. -Por que esa experiencia se transforma en poesía e non noutra fórmula de caderno de viaxes? É a miña forma de comunicarme co mundo, unha forma de coñecemento. Pola poesía podes chegar á alma das cousas, ás capas máis fondas do que ves e sentes. Para min é a maneira de entrar no profundo do ser humano. A comunicación que se establece cos que len dáse nun territorio interior. -Rio, memoria, silencio... hai conceptos que na súa poesía son recorrentes. A relación do ser humano coa natureza tamén determina a memoria. A miña poesía procura buscar nas capas máis profundas, tamén como a memoria, como forma de ir ao lugar primeiro. Ao meu ver, as poéticas non son únicas, son a suma de poéticas. Na nosa propia realidade, a historia e a memoria teñen moita relevancia, son determinantes para coñecer o que somos.


Summary: A secretaria xeral do PP confirma que Rajoy pactou persoalmente os privilexios de Bárcenas unha vez foi imputado polo Caso Gürtel. O avogado do ex tesoureiro confirma a existencia de documentos sobre xuntanzas do seu cliente con Arenas en 2012.

De forma semellante ao seus predecesores Álvarez Cascos e Javier Arenas, a secretaria xeral do Partido Popular, María Dolores de Cospedal, asegurou ante o xuíz Ruz que nunca cobrou sobresoldos, que "non lle consta" que existisen antes do seu nomeamento e que a xestión dos ingresos e gastos "corresponde ao tesoureiro do partido", botando así balóns fóra sobre a súa implicación nos escándalos que atinxen ao PP. A presidenta de Castela-A Mancha chegou con moito adianto á Audiencia Nacional, onde era esperada por manifestantes en contra -"Cospedal a Soto del Real", berraban- e tamén militantes das mocidades do PP que a apoiaban de forma organizada. Xa dentro, a dirixente popular recoñeceu que os privilexios que Bárcenas mantivo no PP logo da súa imputación foron acordadas por Arenas e o propio Mariano Rajoy durante unha xuntanza en marzo de 2010. Por outra parte, o avogado de Bárcenas, Luis Gómez de Liaño, dixo que existe "constancia documental" dunha reunión entre o o seu cliente e o ex secretario xeral do partido Javier Arenas o 14 de decembro de 2012 en Sevilla. No PP temen que se faga público o contido desa conversa e que o mesmo sexa moi prexudicial para Mariano Rajoy.


Summary: O tramo final do ano evidenciou as consecuencias dunha década de retalladas na sanidade pública a cargo dos gobernos de Núñez Feixoo. Os médicos de Atención Primaria da área sanitaria de Vigo funcionaron como síntoma: os xefes de servizo dimitiron en bloque asfixiados polas condicións laborais e convocaron para esta quinta feira, 27 de decembro, en Vigon, unha marcha de protesta.

Detrás dunha pancarta coa palabra de orde Pola dignidade da Atención Primaria, a manifestación partirá ás oito do serán do punto de atención continuada (PAC) do antigo Hospital Xeral. A oposición parlamentaria -En Marea, PSdeG e BNG- sumouse ao chamamento, igual que os principais sinndicatos, colectivos de traballadoras e traballadoras e mesmo o Colexio de Médicos. O pleno municipal de Vigo adheriuse , iso si, sen o voto do Partido Popular. Os 25 de 31 xefes de servizo que renunciaron ao seu cargo fixérono debido á sobrecarga de traballo e á saturación dos centros. Rexeitan seguir a "organizar a miseria" derivada das políticas da Xunta do PP ao respecto. E demandan recuperar a estruturas de xestión de primaria, estabilidade laboral e maior orzamento. Que a Núñez Feixoo se lle abriu unha vía de auga na sanidade pública é claro. El mesmo o admite ao ofrecer escusas sobre a situación da Atención Primaria -"Facemos o que podemos", chegou a dicir, como se as prioridades orzamentarias non dependesen del. Ou ao obrigar ao grupo parlamentario popular a botar o cadeado sobre a comisión de investigación nos recortes impulsada pola oposición. De feito, En Marea, PSdeG e Bloque decidiron ausentarse da mesma. Os vetos a comparecentes importantes, como os familiares do paciente falecido no PAC da Estrada mentres agardaba ser atendido, esgotaron a súa paciencia. A oposición armou o seu propio órgano alternativo, malia os trancos da Presidencia do Parlamento e a ofensiva mediática da dereita ao respecto. A manifestación será a enésima mostra de malesta profesional e cidadán coas retalladas económicas e a reorganización neoliberal da sanidade pública que o PP vén realizando desde que recuperou San Caetano en 2009. E que non lle saíron de balde: da consellaría do ramo os seus titulares adoitan saír pola porta de atrás, como xa lle sucedeu a Pilar Farjas e a Rocío Mosquera. Está por ver canto resiste o actual, Jesús Vázquez Almuiña.


Summary: Centrarase na información política, social, e económica. Ignacio Escolar dirixe unha ducia de xornalistas, entre os que están Juan Luis Sánchez, Iñigo Sáenz de Ugarte, Gonzalo Cortizo ou Belén Carreño, ademais dunha ampla rede de colaboradores en todo o Estado. Haberá unha estreita colaboración entre Praza e ElDiario.es.

Botar a andar un xornal coa que está caendo parece sempre unha tolemia. Pero aí pode estar tamén a oportunidade para un novo proxecto. Os cidadáns están moi necesitados de novas voces xornalísticas, de alternativas aos medios convencionais. Así o demostra o éxito de Zona Crítica, o blog de análise e opinión que os promotores de El Diario lanzaron hai uns meses como avanzadilla e como espazo de publicación para estar preparados "nun escenario de recortes e de inminente rescate". Zona Crítica tivo neste tempo unha media dun millón de usuarios únicos mesmo en agosto. E non deixaba de ser un blog. Zona Crítica tivo neste tempo unha media dun millón de usuarios únicos mesmo en agosto. E non deixaba de ser un blog. ElDiario.es é un xornal, convencional no seu formato e na súa confección. Dixital porque os seus impulsores están convencidos de que o presente do xornalismo é a rede, sobre todo para os lectores con menos de 50 anos. Centrarase na información política, social, e económica porque é a que está máis desatendida nestes momentos, a máis necesaria, e nacen preocupados polo medio ambiente, a xustiza social e os dereitos humanos. Eldiario.es está editado por una sociedad limitada: Diario de Prensa Digital S.L. E máis do 50% desta empresa está en manos de persoas que traballan diariamente na redacción. Como salienta Ignacio Escolar, o seu director, "somos xornalistas que nos convertemos en empresarios para mercar a nosa liberdade". Escolar tamén salienta nun texto de presentación publicado este martes que "queremos reivindicar os vellos valores do noso oficio, o xornalismo, que vive hoxe un momento crucial: nunca antes fora tan necesario para os cidadáns e nunca antes fora tan débil ante o poder" e engade que o periodismo é "un oficio que non pode ser un hobby, pero que tampouco é un negocio máis". Escolar dirixe unha redacción reducida, que non chega a unha ducia de xornalistas, entre os que destacan Juan Luis Sánchez, Iñigo Sáenz de Ugarte, Andrés Gil, Luz Sanchis, Gonzalo Cortizo, Belén Carreño, Fèlix Martínez e Olga Rodríguez, que é ademais a Defensora do Lector. Tamén están outros redactores como Héctor Juanatey, Ana Requena ou Elena Cabrera. Ou as viñetas de Fontdevila e Vergara. Ou as sinaturas habituais de Rosa María Artal, Carlos Elordi, Rafael Reig, Javier Gallego 'Crudo', Isaac Rosa, Antonio Orejudo, Javier Vizcaíno, Amador Fernández Savater ou Guillermo Zapata. Nace cunha serie de blogs temáticos que se irán ampliando, entre os que destacan os centrados nos dereitos humanos, no medio ambiente ou na economia cooperativa. Tamén contará cun suplemento cultural realizado polos responsables de Hotel Kafka, El Diario e Praza colaboraremos estreitamente cun continuo intercambio de contidos, dos que vos iremos dando máis detalles nos vindeiros días El Diario e Praza colaboraremos estreitamente cun continuo intercambio de contidos, dos que vos iremos dando máis detalles nos vindeiros días. Ademais El Diario terá edicións en Catalunya, Valencia, Andalucia e Asturias, ás que se irán incorporando outros territorios. En canto ao lanzamento, que se producirá ao longo da mañá deste martes, Escolar anuncia que El Diario publicará "unha exclusiva" e tamén o primeiro dunha serie de estudos de opinión pública en internet sobre líderes políticos.


Summary: O sector cerqueiro galego (153 barcos e 1.200 tripulantes) leva meses de mobilizacións e protestos contra un reparto de cotas de pesca feito polo Estado español e que, afirman, é lesivo para a frota galega. Falamos con Andrés García, un dos voceiros do colectivo.

Esta segunda feira un grupo de armadores e mariñeiros do sector cerqueiro galego concentráronse en Vigo coincidindo coa inauguración de Conxemar (feira internacional de produtos do mar) para denunciar a situación do cerco. Máis un protesto a engadir aos que o cerco leva realizando desde hai meses: concentracións, manifestacións, amarres de frota... Non son mobilizacións coa contundencia das que aconteceron en 2014 en Compostela, con barricadas e confrontos cos anti-disturbios, mais todos recoñecen que a xente está moi queimada. Andrés García é un dos voceiros deste sector, que na Galiza representa 154 barcos e máis de 1.200 tripulantes. "En sitios como Portosín, se lle quitas o cerco, que é a única industria que hai, é unha hecatombe", afirma, incidindo na importancia desta arte en varias vilas costeiras: Sada, Malpica... Reparto desde Madrid que "prexudica Galiza" García é claro: "Estas protestas son contra un reparto inxusto das cotas de xarda, xurelo e bocareu para a frota galega e para que haxa un reparto xusto que non marxine a nosa frota". Salienta este armador que malia ter a frota máis importante en barcos e mariñeiros, Galiza "sae prexudicada" no reparto feito desde o Estado español. E explícao: "No bocareu, na zona IXa, que vai de Corrubedo até o Estreito de Cádiz, aos barcos galegos correspóndenos pescar o 1,16% e aos andaluces, o 98,8%". Desde a Secretaría Xeral de Pesca estatal, engade, "prometérannos como compromiso que se aparecía bocare nas costas galegas habilitariase para collela, e nada, haina, mais non nos permiten pescala". Fala García dunhas cotas de xurelo e xarda "ridículas" que apenas compensan saír ao mar. Lembra como até o 2013 a frota galega, "e a do Cantábrico" podía pescar sen problemas cos topes existentes até entón: 10.000 quilos de xarda por barco e día, 6.000 de xurelo... "Pero entón decidiron cambiar e desde Madrid fixeron outro plan e outro reparto". "A Xunta? Nada, nin nos fai caso" Lamenta o escaso apoio da Xunta e das administracións a un sector con peso e importancia no mar galego. "A Xunta? Nada, nin nos fai caso". Desbota o abatemento e advirte que o sector "vai serguir mobilizándose. No cerco non coñecemos a palabra renderse, non nos imos render". A xente do sector está "desesperada" recoñece, "porque agora estamos mal pero o futuro non se presenta mellor". Insiste no impacto que tería en varias comarcas do país a fin do cerco: "Estamos falando de case cen familias en Sada, de máis de 120 en Malpica, en Portosín sería unha hecatombe...". Por iso seguirán as mobilizacións.


Summary: Na cuarta feira os incendios en Pedrógão e en Góis estaban case baixo control. Mentres no lume que afecta a rexión de Leiría se puña todo en cuestión, desde a versión oficial da orixe do sinistro até a eficacia do sistema de comunicacións, en Castinheira da Pêna celebrouse pola tarde o funeral polo bombeiro Gonçalo Conceição. As estimacións oficiais falan de 50.000 hectáreas perdidas entre os dous lumes. Case todo eucaliptos e piñeiros.

"Está escrito alí, na Biblia", recorda con ese fatalismo tan atlántico María Vitoria, unha muller de 78 anos que sostén unha chave grosa, a das portas da súa casa, esta, por riba do toldo do bar, na praciña de Vila Facaia onde o sábado contra as sete da tarde o inferno caeu do ceo. "Certo, está escrito, díselle o Apocalipse, na Biblia", constata Mercedes, a dona do bar alugado na casa de María, 73 anos. "Nunca na vida vimos nada así, mais tiña que pasar", din as mulleres, "eran linguas de lume". María amarra a chave e ten medo porque coñece o resto do libro. Pola tarde, no quinto día de fogo e dor no centro de Portugal, o primeiro ministro, o socialista António Costa, detense e mira cara atrás cando sae do centro de bombeiros voluntarios de Castinheira de Pêra onde comeza o funeral por Gonçalo Conceição, o bombeiro voluntario, a vítima que recolle a compaixón dun país que quer chorar aos mortos mais non os ve. António Costa mira facerse o inferno. A xente, unha multitude nunha vila pequena, non máis de tres mil habitantes, garda silencio diante do home que estaba intentando rescatar a Portugal do abismo. O futuro de Costa comeza estes días a se escribir aquí, nesta rexión que se explica pola miseria, pola cobiza produto da miseria e polo esquecemento que produce miseria. Xestión de crise O quinto día do gran lume en Portugal -64 mortos e 204 feridos- afondou na crise política na que se está a converter a pésima xestión do sinistro. A primeira hora da mañá, as dificultades de coordinación do dispositivo quedan en evidencia na rolda de prensa que ofrece o comando en Avelar, que dirixe as operacións no lume de Pedrógão. Vítor Baz Pinto é o portavoz único desde a segunda feira, pertence a Protección Civil. Senta no centro e aos lados un representante da GNR e outra do INEM (Instituto Nacional de Emerxencia Médica). Baz Pinto esfórzase en explicar o erro do día anterior, cando os meios de comunicación deran noticia do accidente dun dos hidroavións e o comando tardou unha hora en desmentilo mentres informaba de que enviara medios de socorro. Suma máis confusión. Despois insiste en subliñar o traballo de 198 organizacións, a maioría axencias gobernamentais (como a GNR ou o INEM). Pola sede do comando en Avelar circulan a diario algunhas delas: a Orden de Enfermeiros, os bombeiros voluntarios, os profesionais, o Exército, os psicólogos de Auxilio Social, Protección Civil, Cruz Vermelha... Na rolda de prensa, Baz Pinto di que non ten dados que a continuación refere a médica: 552 auxilios psicolóxicos, 179 feridos en Pedrógão e 25 en Góis, hai 7 graves, un deles é unha crianza. Despois o portavoz único responde que non hai dados de superficie e cédelle a palabra á GNR que di que estiman 30.000 hectáreas afectadas, mais non especifica cantas en Pedrógão e cantas en Góis. E Baz Pinto insiste en que este é só o comando do incendio de Pedrógão. Tampouco é quen de estabelecer a lonxitude do perímetro do incendio apenas dez minutos despois de ter dito que 95% do perímetro está fechado e que ese 5% no que se combate terá "uns 20 quilómetros". A prensa lusa puxo esta cuarta feira o albo no sistema de comunicacións. E Baz Pinto recoñece que sofre cortes "de un minuto ou medio minuto" mais que iso non repercute nas operacións porque hai "sistemas redundantes", os móbiles. O portavoz de todas esas axencias gobernamentais tampouco é quen de rebater o presidente da Cámara Municipal de Pedrógão que puxo en cuestión a versión oficial sobre as causas naturais da orixe do fogo. Di que eles son comando de combate, que as investigacións as levan outros, a Policía Judiciaria. Non hai desmentido, é unha hora despois, Jaime Marta, representante dos bombeiros voluntarios, sae dicindo que ve unha man criminal detrás do incendio. Pola noite, os debates nas televisións engaden o tema do día: foi un raio o que principiou o Apocalipse ou foi a cobiza dos homes? As vítimas, desaparecidas "Sei que eu mesmo utilicei o termo aquí estes días, pero non me gusta a palabra evacuados", di Baz Pinto que non deixa un charco sen pisar. Tampouco hai cifras do número de persoas que foron evacuadas estes días. Baz le a lista completa das aldeas nas que se ordenou na terza feira sacar a xente: 23 en Pedrógão. Onte o lume deu descanso e os meios aéreos traballaron sen tantas présas. A crise, no monte, semella controlada. Na axenda pública, os focos multiplícanse. No Lar dos Idosos de Pedrógão, as casacas verdes das voluntarias foron substituídas polos uniformes marróns da Cruz Vermehla. Imposíbel falar con Mário, o veciño que estaba alí hai dous días e que si acredita na versión oficial porque escoitara caer raios. Unha muller en actitude marcial indica que para calquera información hai que dirixirse ao centro de operacións de Figueiró dos Vinhos, no que o día anterior xa advertiran que cos desprazados nin se pode falar nin tirarlle fotos. A Cruz Vermelha ao mando. Baz Pinto ao mando. E António Costa mira para atrás na procura do seu goberno. Da Ministra de Administración Interna, Constança Urbano, que dá as condolencias aos bombeiros no enterro que está tendo lugar na cuarta en Castinheira da Pêna. Portugal non precisa heroes, só busca vítimas ás que chorar. Soan as campás da Igrexa pequena, nesta vila ao pé das serras ardidas. Até aquí chegou o lume. En todo o país ser bombeiro é un orgullo, "unha tradición", din veciños que vén pasar o féretro, e as bandeiras das distintas agrupacións, os uniformes, a xente nun silencio inmenso. É a homenaxe nacional aos mortos e ás vítimas. Marcelo Rebelo de Sousa, o Presidente da República, deu o pésame á muller do bombeiro e marcha seguido dunha morea de xornalistas, estase a converter nun heroe. Aos centros de coordinación de cada concello seguen chegando alimentos, a toneladas. Vanse distribuíndo. Mentres, o Exército viaxa polas aldeas preguntando se se bota a faltar a algún veciño, se precisan algo e se precisan que acudan á municipalidade. "Temos que continuar a nosa misión. Obrigado". Na mañá da quinta feira, o Goberno reacciona adiantando dez días, a hoxe, o período oficial de máxima alerta. Desde Góis, infórmase dunha estimación oficial, 20.000 hectáreas alí. Total: 50.000 hectáreas. As bolas de fogo "Vimos bolas de fogo, nós tamén", din dúas mozas diante da casa de cultura de Vila Facaia. "Veu de alá", sinalan cara ao leste. As faíscas, ardendo, convertidas nunha onda de lume e fume por riba da aldea. Sería por volta das seis ou sete da tarde. Oficialmente, o lume comezou pouco antes das dúas a uns dez quilómetros de aquí. "Houbo un momento de moito vento e deu en avanzar rápido, nuns minutos vimos a aldea rodeada, comezaron a arder casas arriba e abaixo", din as mozas. João, nun cabo da aldea, colleu o coche e marchou cunha amiga cara a Figueira. "Foi un erro. Baixamos por esta estrada cara abaixo, o lume xa pasara a outro lado. E ao chegar ao cruzamento fomos para Figueira porque temos familia alí. Outra xente tirou cara arriba, pola nacional 236". Na N236 pola que sobe e baixa a diario a comitiva do Presidente da República, comezaron onte as obras de reparación do firme. Comezaron polo asfaltado da recta onde pereceron a maioría das vítimas mortais do lume. O firme inda tiña as pegadas da traxedia. Estanas borrando. A estrada que vai cara a Sarzedas de São Pedro segue chea de ramas, piñas e restos do lume. De por aquí eran seis dos mortos. Na primeira casa da aldea prepáranse para un enterro, moi cedo antes do almorzo. Nesta parte, todas as casas foron afectadas. Norelinda, que leva apósitos nun brazo e nas pernas, e António, que rega os tomates, o único que salvaron. Conta que o neto, 17 anos, colleu o tractor e apagou el só o lume xunto á vivenda. Está en Coimbra, onte empeorou, queimado nas costas. Viron vir o lume e en dous minutos estaban no coche, cara arriba, cara á nacional. Mais ao chegar ao final da aldea a muller botou a man ao volante e díxolle a António que parara. "Estivemos naquela casa da cima, no baixo de atrás, nós e un veciño, con mangueiras", di ela. "A primeira hora foi terríbel, tiñamos o lume ao lado, eu a botarlle a ela auga por riba para que non caera, que non perdera o sentido. A segunda hora foi o fume. Nin se podía respirar. Aquí na aldea todos vimos a morte ese día". En Sarzedas teñen Thiago e Camilo, o pai, un taller de coches. Volveron ao traballo. Diante do garaxe hai tres vehículos calcinados. Na parte de atrás da casa o tornado de lume levantou e retorceu o tellado metálico. Así quedaron moitos na zona. "Estabamos aquí cerca, viñemos a defender a casa, cando nos puxemos coas mangueiras o lume estaba alá arriba, tardou dous minutos en chegar", conta o fillo. Por diante do garaxe comezaron a pasar coches, cara arriba, fuxindo. "Algunha xente morreu dentro, houbo quen saíu e meteuse polo queimado e morreu co fume". Eles chamaron ás emerxencias. Non apareceu ninguén até o domingo. A Norelinda recolleuna unha ambulancia xa de madrugada, cando deu en arder a casa de enfronte e apareceron por fin os bombeiros. "Ficamos sozinhos, e así seguimos, somos a última aldea de Castinheira da Pêna e por aquí non veu ninguén até hoxe, a preguntar se sabíamos de un... os alimentos trouxéronos de Pedrógão", lamenta António. Onde comezou todo A Policía Judiciaria ten proba científica e testemuño de que o fogo comezou nunha árbore en Escalos Fundeiro, asegura un experto no debate da noite nunha televisión. En Escalos Fundeiro, a menos de dez quilómetros ao leste de Nodeirinho, Vila Facaia, Sarzedas, Salaborda Velha, Moita -as primeiras poboacións que sufriron o impacto das bolas de lume-, Teresinha e Alves -el era camioneiro no serradoiro que ardeu na Moita-, un matrimonio que vive a uns centos de metros onde din que ese día naceu o inferno, din que foi alí, mais que non teñen a certeza de que fose un raio. "Nesta zona non houbo treboada, pode que perto de aquí si a houbese, mais aquí ninguén escoitou caer ningún raio... o que si ouvimos e vimos, o día anterior, na sexta feira, foron dúas avionetas voando moi baixiño", di a muller abundando nas sospeitas de que o inferno veu da man humana, da cobiza e da miseria. António Costa, o primeiro ministro, sabe que estas cousas pasan, que en política non é o fatalismo o que acaba convertendo os heroes en inútiles. A xente olla para el en silencio mentres busca as vítimas e os culpábeis. Nota: As fotos inseridas no meio do texto, da autoría de E.D., son: (1). Milagros e María en Vila Facaia na cuarta feira; (2). Marcelo Rebelo de Susa presidente República en Castinheira da Pêna; (3). Alves e Teresinha na súa casa de Escalo Fundeiro, a trescentos metros de onde comezou o lume; (4). Marcelo Rebelo de Susa presidente República en Castinheira da Pêna; (5). Thiag e Camilo xunto aos coches que arderon diante do seu taller.


Babcock-Inaer, a empresa que opera a maioría dos servizos aéreos da Xunta, reclamou a débeda de varios anos antes ao tempo que o Goberno galego a deixaba fóra do servizo do 061O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de condenar ao Goberno galego a pagar á empresa Babcock, a antiga Inaer, principal adxudicataria da maioría dos servizos de helicópteros da Xunta, máis de 33.000 euros só por xuros polo seu atraso en abonarlle diversas facturas. Son facturas de hai máis de seis anos pero Babcock non reclamou os xuros de demora ata xuño de 2018, xusto despois de que a Xunta a excluíse do concurso para renovar o servizo de helicópteros do 061 por incumprir as condicións técnicas. Babcock segue a operar actualmente para a Xunta outros servizos como os polémicos helicópteros de salvamento marítimo ou a maioría dos de incendios, que a Xunta chegou a encargarlle a dedo sen ningún tipo de contrato.Inaer, agora integrada en Babcock, foi a adxudicataria do servizo de emerxencias, rescates e atención sanitaria da Axencia Galega de Emerxencias (Axega) en abril de 2009, contrato que lle foi prorrogado en varias ocasións en vez de volver convocarse un novo concurso público. O prego de condicións e a lei de contratos establecían que o pagamento dese servizo debíase facer mensualmente nun prazo máximo dun mes, tempos que a Xunta incumpriu en varias ocasións desde hai máis de seis anos. Porén, a empresa non reclamou os xuros de demora polos atrasos nos pagamentos desas facturas ata xuño de 2018.A reclamación de Babcock deses xuros pola vía administrativa presentouna ante a Xunta o 12 de xuño de 2018, e o silencio do Goberno galego ante a súa petición foi o que a levou a recorrer á vía xudicial que agora lle dá a razón. Pero a data elixida pola empresa para reclamar os xuros coincide no tempo coa decisión da Xunta de deixala fóra dun concurso público que acabou en mans doutra empresa. Ademais de reclamar os xuros atrasados só tras ser excluída, Babcock recorreu o novo concurso en varias ocasións, o que lle permitiu seguir prestando, e cobrando, o servizo mentres non se concretou a adxudicación a outra competidoraAo concurso para renovar a xestión dos helicópteros do 061 presentáronse Babcock, que viña prestando o servizo, e Habock, unha firma creada polo empresario que impulsara Inaer antes da súa integración en Babcock. Porén, a Xunta considerou que a oferta presentada por Babcock incumpría as condicións e eliminouna do proceso, decisión contra a que recorreu a empresa. A Xunta ratificou a súa decisión de excluíla o 5 de xuño de 2018 e unha semana despois a firma reclamaba os xuros de demora de varios anos antes. Ao tempo, Babcock tamén seguiu recorrendo contra o novo concurso do que fora excluída, o que provocou que a Xunta tardase máis dun ano en poder adxudicalo á nova empresa, tempo durante o cal o servizo seguiu sendo prestado, e cobrado, por Babcock.


Summary: As aventuras subacuáticas do Capitán Nemo abrirán a primeira colección en galego de lectura fácil. Adaptado pola Asociación Xoán XXIII de Pontevedra, as 20.000 leguas baixo dos mares, o clásico de Jules Verne publicado orixinalmente entre 1869 e 1870, abrirá unha serie de seis títulos que, da man da Editorial Galaxia, achegarán os libros a persoas con dificultades lectoras transitorias ou permanentes.

"Igual que un elevador ou unha rampla no nivel físico, a lectura fácil é un sistema de accesibilidade a nivel cognitivo", explica o pedagogo Diego Chapela, director da Xoán XXIII e coordinador da adaptación. Coordinador porque na lectura fácil é tan importante o encargado de redactar a obra segundo os novos estándares como o grupo de validación do resultado. Neste caso, usuarios e usuarias da asociación. "É como o control de calidade", di Chapela, "van lendo a novela, sinalan os tramos que non son comprensíbeis ou algunhas palabras". Esas indicacións orientan o traballo de adaptación, que rexe por un acordo de ámbito europeo "para facilitar a comprensión lectora", mais cuxos antecedentes proceden dos Estados Unidos. Trátase dunha serie de criterios de redacción, edición e ilustración que transportan a obra neste caso literaria a terreos máis doadamente abordábeis para persoas con discapacidade. "A nivel de sintaxe, por exemplo, cómpre elaborar oracións simples e vocabulario concreto", indica o pedagogo, "organizado en parágrafos pequenos, cunha oración por liña e unha idea en cada parágrafo". Ademais, é obrigada a supresión dos saltos temporais na trama: ordenación cronolóxica continua. "Hai un traballo importante de remodelación da estrutura". No plano editorial, os libros de lectura fácil deben imprimerse cunha tipografía de tamaño 12 ou superior, un interliñado 1,5 ou superior e un texto non xustificado. "Un compendio de medidas técnicas", resume. Diego Chapela relata que o método de lectura fácil medra. "Xa non existen unicamente adaptacións, senón novelas directamente escritas para lectura fácil. Estanse adaptando os textos lexislativos e traballamos en acordos para que as sentenzas xudiciais tamén o fagan", expón, e párase: "A min se me dan unha sentenza, gustaríame que ma desen en lectura fácil. Como calquera norma de accesibilidade, física ou non, beneficia a todo o mundo, non unicamente ás persoas ás que vai dirixida. Se é bo para un, é bo para todos". "Acceso á cultura en galego" Na Editorial Galaxia, que pon en marcha a colección coa axuda da Secretaría Xeral de Política Lingüística, salientan "o dereito das persoas ao acceso á información e á cultura en galego independentemente da súa situación e como ferramenta de empoderamento para aquelas que teñen algún tipo de diversidade funcional". O propio Chapela defende o estímulo que, para o pensamento crítico, supón o "achegamento á cultura" non só "para persoas con discapacidade" -coas que traballa a Xoán XXIII-, senón tamén para inmigrantes que non coñecen a lingua ou para anciáns con dificultades alfabetización. "Poder gozar dunha novela deste tipo é fundamental", di. A asociación escolleu 20.000 leguas baixo dos mares por, entre outros aspectos, "a súa vinculación con Vigo". E porque Miguel Rocha, usuario da mesma e ilustrador da edición, "é un gran artista que leva 25 anos estudando a novela e investigando os personaxes". "Para a Xoán XXIII, é un paso enorme e que mellor que facelo cunha institución fundamental da cultura galega como Galaxia", conclúe Chapela.


Summary: A perspectiva "faraónica" de al Sissi e da Alxeria "post-Buteflika" denota os intereses do establishment dese país pero tamén dos seus aliados occidentais (EUA e Europa) de inmunizar un socio tan estratéxico como Exipto para non ver reproducidas as tensións políticas de países veciños (Libia, Alxeria, Sudán)

O actual proceso de reforma constitucional vía Asemblea Nacional exipcia que se leva a cabo actualmente, entre o 22 e 24 de abril, orientado a ampliar ata o 2030 o período de mandato do "xeneral-presidente" Abdel Fatah al Sissi, denota os intereses do establishment dese país pero tamén dos seus aliados occidentais (EUA e Europa) de inmunizar un socio tan estratéxico como Exipto para non ver reproducidas as tensións políticas de países veciños (Libia, Alxeria, Sudán) que eventualmente repliquen nun inesperado e indesexable cambio político no Cairo. Por tanto, esta reforma "faraónica" para al Sissi asúmese como imperativa para estes intereses, tanto internos como externos, especialmente ante os recentes acontecementos no conflitivo contexto rexional magrebí e do Corno de África.Equilibrar Exipto reproducindo o tradicional poder "faraónico" convértese así nun imperativo para os intereses destes establishmentsNo poder desde 2013 tralo abrupto "golpe palaciego" contra o goberno do islamita Mohammed Morsi, confirmado un ano despois cunhas eleccións presidencias "á medida", al Sissi seguirá firmemente ao mando investido nunha especie de poder "faraónico". Con isto, o equilibrio de poder no Cairo amortece momentaneamente calquera síntoma de reprodución do "efecto Buteflika" acontecido na veciña Alxeria.A reforma constitucional exipcia vía poder lexislativo reforza un presidencialismo autoritario onde o estamento militar vinculado a al Sissi manterá a súa hexemonía incontestable. A concesión de maiores poderes ao presidente, a atribución ao Exército para "a Constitución, a democracia, a composición estatal e a súa natureza civil", así como a eliminación de calquera vestixio de independica xudicial, deixa ás claras as intencións estipuladas con esta reforma: poder absoluto para al Sissi e do establishmet político, militar e empresarial exipcio como garantes da estabilidade nacional. E o reforzamento dun ríxido conservadurismo non só político senón tamén cultural, relixioso e social.A censura informativa e a persecución de medios independentes é igualmente un piar básico desta estratexiaToda vez, esta reforma sepulta calquera tentativa de fiscalización e de equilibrio de poderes, principalmente en materia de investigacións sobre corrupción e ante as denuncias internacionais sobre as rampantes violacións dos dereitos humanos cometidos no réxime de al Sissi. A censura informativa e a persecución de medios independentes é igualmente un piar básico desta estratexia.Equilibrar Exipto reproducindo o tradicional poder "faraónico" convértese así nun imperativo para os intereses destes establishments. Expectativas que se reforzan ante o actual contexto rexional magrebí, particularmente en Libia, cun xeneral Jalifa Haftar lanzando a súa ofensiva militar cara a capital Trípoli (coa "bendición" do presidente estadounidense Donald Trump e tacitamente europea) e ante as incertezas traducidas na Alxeria "post-Buteflika", trala recente renuncia (mediados de marzo) do seu octoxenario presidente para presentarse a un novo mandato. Precisamente, na Alxeria, o igualmente poderoso establishment político-militar, moi similar ao exicpio, asegura a súa hexemonía incontestable neste contexto "post-Buteflika" a través dunha sórdida purga interna de posibles elementos discordantes, que manteña desmobilizadas as protestas de rúas que levaron á caída de Buteflika. Esta perspectiva "faraónica" de al Sissi e da Alxeria "post-Buteflika" tamén ten a súa óptica colocada na recente caída do réxime de Omar al Bashir en Sudán, tras tres décadas no absoluto poder, vía revolta popular. En Marrocos tamén veñen presentándose protestas populares pedindo a liberación de presos políticos.O xefe da Xunta Militar de Sudán, o xeneral Abdelfatah al Burham, declarou que o período transitorio sería de "dous anos" e que o estamento militar estaría disposto a entregar o poder en caso de alcanzarse un acordo coas forzas políticas para instaurar un goberno civil. Polo pronto, as negociacións están momentáneamente suspendidas.Símbolo da "domesticación" e do enterramento da "Primavera árabe", al Sissi asúmese fundamental para unha serie de intereses de poderComo no caso do seu homónimo exipcio, non é descartable que as palabras do xefe da Xunta Militar sudanesa teñan outro significado, expresadas en eventualmente reproducir en Sudán o "modelo al Sissi" ante a posibilidade de procrearse situacións de inestabilidade, tomando en conta as fortes desigualdades socioeconómicas, a presenza de grupos islamitas con capacidade insurxente e os intereses xeopolíticos existentes en torno a Sudán, principalmente colocados cara o Mar Vermello e o Corno de África. Non se debe descartar tampouco o contexto do conflito armado na veciña Iemen, que involucra choques de intereses sauditas e iranianos así como doutros actores externos. Unilateralmente, o propio Trump decidiu esta semana vetar a resolución do Congreso estadounidense de retirar a Washington no conflito iemenita, o cal reforza os intereses sauditas nese conflito.Como o reforzamento de al Sissi en Exipto, a caida de Bashir e as incertezas en torno á transición política en Sudán obsérvanse con minuciosa atención no contexto rexional, dende Siria ata Turquía, Arabia Saudita e Irán, sen descartar tampouco a Rusia, con importantes intereses nese país. Esta perspectiva "faraónica" de al Sissi e da Alxeria "post-Buteflika" tamén ten a súa óptica colocada na recente caída do réxime de Omar al Bashir en SudánSímbolo da "domesticación" e do enterramento da "Primavera árabe", al Sissi asúmese fundamental para unha serie de intereses de poder, tal como o foi o seu antecesor Hosni Mubarak, varrido precisamente por esa vaga de cambios que hoxe permite a transición calculada en Alxeria e as lembranzas da "Primavera árabe" en Sudán. Isto flutúa igualmente na concreción dunha pragmática política exterior por parte de al Sissi, equilibrando intereses con EUA, China, Rusia, Europa, Turquía, Arabia Saudita e Israel, pero claramente minando calquera tipo de apertura favorable a Irán, en contraposición ao que si fixera o defenestrado Morsi.Intereses imperativos que tamén se observan en Washington e nunha Europa en silencio, expectante ante o que realmente lle interesa: evitar crises humanitarias na súa contorna Mediterránea, toda vez o clima político en Europa caldéase ante o avance dos movementos xenófobos e antiinmigración, con vistas ás eleccións parlamentarias de maio próximo.


Summary: Cristina López puxo en marcha "A Fala da Avoa" en Instagram e Twitter co obxectivo de recompilar os refráns e ditos populares da Galiza. Nesta iniciativa pódense ler moitas das frases feitas que as nosas devanceiras empregaban de maneira cotiá para falar do día a día, e que hoxe están recollidos en recompilacións como as de Xesús Ferro Rubial e Federuci Zamora Mosquera, entre outros. Ademais, Cristina López acompaña os ditos con fotografía de diferentes paisaxes naturais e arquitectónicas da Galiza.

-Como naceu "A Fala da Avoa"? O meu interese nos ditos e refráns galegos vén xa de moito tempo atrás. Sempre me chamou moito a atención, e escoitaba todo o que dicía a xente maior. Os meus avós, os meus pais, os meus tíos... Toda esa fala popular e esas conversas espertaban a miña curiosidade desde que era moi pequena. A conta, como tal, naceu durante a pandemia, en xullo do ano pasado. Levaba xa tempo pensando en facelo, pero meu traballo no me daba o tempo suficiente como para pórme con ela. Pero esta situación deume ese tempo que necesitaba. A verdade é que, desde o inicio, a acollida está a ser moi boa. Moita xente coméntame que lle gustan moito os refráns que comparto. Non esperaba ese interese, a verdade. -A súa iniciativa persegue algún obxectivo en específico, ou só quería facer unha recompilación estética dos refráns? Para min, o nome da conta é unha reivindicación da figura da xente do rural en xeral, e das avoas en particular, ademais da miña particular homenaxe. Porque elas son a viva imaxe de toda a nosa sociedade. Son as nosas antepasadas. Elas eran as que levaban os fogares, coidaban e sacaban adiante as familias, criaban as fillas, educaban as netas... Quero reivindicar a importancia da fala da avoa, e, ao mesmo tempo, facerlle entender á xente que a lingua das nosas devanceiras tamén é a nosa. Que a fala da avoa é tamén a fala da neta. O meu obxectivo é pór en valor o saber popular da Galiza e das nosas antepasadas. -Como leva a cabo o proceso de busca e recollida dos refráns? Moitos deles son refráns que xa coñecía e que chegaron a min a través da tradición oral, especialmente na aldea. Vivín a cabalo de dúas aldeas, Vilarmaior e Monfero, de onde son as miñas avoas. Cando nos xuntábamos a falar e a cantar, empregábanse moitos deses ditos, e eu funos recordando todos. Outros moitos saqueinos do refraneiro galego básico de Xesús Ferro Rubial. Para min é unha xoia que posúo. Tamén teño outro refraneiro popular de Federico Zamora Mosquera. Esas son as miñas principais fontes, ás que podo sumar as miñas amizades, as miñas familiares... -Acompaña sempre estes refráns con fotografías de espazos e paisaxes da Galiza. A escolla destas fotos ten algunha motivación en particular? A min encántame tirar fotografías ao tempo que paseo pola Galiza e a coñezo. Gústame toda a paisaxe visual galega Os ríos, os montes, as praias. Tamén edificios antigos como as ermidas e os mosteiros. Cando fago os diferentes roteiros aproveito para tirar fotografías, sen ningún tipo de técnica, pero a min realmente gústanme. Intento que cada foto estea vencellada minimamente co refrán que a acompaña. -"A Fala da Avoa" nace da súa iniciativa particular. Vostede cre que desde as institucións e organismos públicos deberían fomentarse e levarse a cabo proxectos deste estilo? Penso que si que é necesario. É importante que se leven a cabo máis proxectos para salvagardar o xeito de falar das nosas devanceiras, porque segue a ser tamén o noso xeito. A xente nova está a impulsar unha nova onda de iniciativas e proxectos na nosa lingua, e penso que eles, que son o futuro, poden ser a chave tamén para que as institucións e os organismos tomen conciencia sobre a importancia de protexer o galego. E non só o galego. Tamén a nosa cultura, o noso patrimonio e a nosa historia. Só da iniciativa e do compromiso da sociedade pode chegar unha resposta efectiva para darlle a importancia que se merece á Galiza.


Summary: Os muíños ficarían a escasos 259 metros dos restos de Castro Valente e afectarían o xacemento arqueolóxico que o colectivo Castelos no aire comezou estudar a finais do pasado ano.

A Xunta someteu nesta cuarta feira a información pública, a través do Diario Oficial da Galiza (DOG), o proxecto do parque eólico Castro Valente, promovido por Iberdrola nos concellos de Padrón, Pontecesures, A Estrada e Valga. De se aprobar, constaría de catro aeroxeradores que sumarían unha potencia instalada de 18 megawatts (MW), e alcanzarían os 145 metros en altura. A enerxética prevé investir neste parque 14,7 millóns de euros. Con todo, o emprazamento escollido por Iberdrola batería de fronte co xacemento arqueolóxico milenario do Castro Valente, que a finais do pasado ano comezaron a estudar as e os arqueólogos do proxecto Castelos no aire. Trátase do terceiro elemento fortificado máis grande do que se ten constancia na Galiza, após a Muralla de Lugo e do xacemento do monte Aloia, en Tui. Dado que apenas existe aínda información sobre esta fortificación e non está aínda delimitada, só goza de protección o propio castro de Castro Valente, que segundo a proposta de Iberdrola ficaría a pouco máis de 200 metros —o mínimo fixado por lei— da turbina eólica máis próxima. A este respecto, BNG e PSdeG instaron o pasado maio o Goberno galego a declarar Ben de Interese Cultural (BIC) o xacemento, co fin de protexelo dos "serios riscos de afección" que se derivarían da construción do parque eólico. Porén, a bancada popular tombou a proposta no Parlamento. Espazos protexidos Segundo consta na documentación achegada pola empresa enerxética, o parque eólico causaría un impacto directo sobre a escribente das canaveiras, ave en perigo de extinción que conta cun Plan de recuperación desde 2013. As instalacións de Iberdrola situaríanse dentro da área delimitada como "potencial", isto é, os espazos con zonas húmidas que esta especie utiliza como zonas de descanso ou en épocas diferentes ás da cría. Así mesmo, o aeroxerador máis próximo quedaría a pouco máis de dous quilómetros da zona "prioritaria", que resulta esencial, segundo o citado plan, para a supervivencia da escribente. Por outra banda, un muíño quedaría dentro dun hábitat de interese comunitario, que arrodearían as outras tres turbinas a escasa distancia, e a totalidade delas entraría na Zona Protexida de Augas Potábeis do Ulla. E os núcleos habitados máis próximos —Bandín e Confurco— ficarían a pouco máis de 500 metros das turbinas eólicas, o límite legal. Parque eólico Fial das Corzas Na cuarta feira tamén se publicou no DOG un novo parque eólico impulsado por Iberdrola, Fial das Corzas, neste caso situado en Vilar de Barrio e Laza. Estaría formado por once aeroxeradores —de 145 metros de diámetro en altura— e unha potencia total de 49,5 MW. O investimento roldaría neste caso os 37,8 millóns de euros. Contra estes dous proxectos pódense presentar alegacións durante os próximos 30 días.


Summary: A Guía de recursos que a Laracha colleita para mulleres vítimas de violencia de xénero.

O estado de alarma, e a consecuencia deste, a situación de confinamento, está a producir un agravamento nas situacións de violencia de xénero. Antóllase pois, fundamental que sigan en marcha iniciativas como a das 'Zoquiñas vermellas', que nacera de cara ao 8 de marzo. O proxecto non para, e de feito as zoquiñas seguen á venta. Estas peciñas atópanse á venta nas tres farmacias abertas no Concello de Malpica, e a súa venda está servindo para axudar a mulleres vítimas da violencia de xénero. De feito, xa está listo o primeiro ingreso, de 785€, á Asociación Mirabal, gracias á venda das zoquiñas feitas polos oleiros de Buño, no marco desta acción promovida pola Asociación Visibles, a Olaría de Buño e a concellería de Igualdade do Concello de Malpica. Todos estes entes cun eixo común, "contribuír de todos os xeitos posibles na loita contra as violencias machistas. Este era o noso primeiro obxectivo, ao que temos que sumar o contexto actual. Moitas mulleres están a sufrir confinamento nun mesmo espazo co maltratador, e temos que facer o posible para dar saída a este problema". Novas reacionadas As 'Zoquiñas vermellas' saíron do forno para quecer o 8M.


Summary: O campión da Europa League imponse por 0-8 en Riazor

O soño quedou tan só niso, un soño, pero o modestísimo Victoria da Coruña, que milita na Preferente e que conta cun cadro de xogadores non profesional, deu a cara ante o campión da Europa League, o Vilarreal, a pesar de caer goleado por 0-8. Dépor, Arenteiro e Bergan teñen opcións reais de pase A Copa é unha competición que historicamente deu moitas alegrías á parroquia branquiazul, e o feito de ser quen de superar as primeiras eliminatorias -mesmo deixando polo camiño rivais de superior categoría- podería ser un plus de moral para os xogadores deportivistas. Con todo, iso pasa por que os futbolistas menos habituais para Borja Jiménez -tal e como anunciou o técnico do Deportivo- sexan quen de gañar ás 20 horas desta cuarta feira un primeiro asalto en forma de UCAM Murcia, conxunto situado na media táboa do grupo 2 da Primeira RFEF. Está dirixido desde hai apenas dúas semanas polo ex futbolista Salva Ballesta, coñecido máis polas súas posicións políticas de extrema dereita españolista que polo seu rendemento sobre o terreo de xogo e que puido ser segundo adestrador do Celta con Abel Resino en 2014 se non fose pola presión en contra da afección celeste. A pesar da súa teórica superioridade rival, o preparador dos navarros, Carlos Pérez Salvachúa, manifestou a súa preocupación polo feito de que o partido se dispute sobre céspede artificial O Arenteiro, pola súa banda, afronta o desafío copeiro ante a Sociedade Deportiva Logroñés (20.30 horas) logo de empatar (1-1) na casa contra o Ximnástica Segoviana, un choque no que os galegos exhibiron un nivel de xogo nos primeiros 45 minutos que, de conseguir replicalo ao longo do partido desta cuarta feira, podería conducilos a dar a sorpresa ante un equipo de superior categoría que, por sorte para os intereses do Arenteiro, está inmerso no seu peor momento da tempada, pois tan só sumou dous puntos dos últimos nove posíbeis. Porén, o primeiro en entrar en acción será o Bergantiños, que recibe no campo das Eiroas ás 18.30 horas un Tudelano que, ao contrario do que acontece co Logroñés, parece que vai a máis logo dun frouxo inicio de campionato. A pesar da súa teórica superioridade rival, o preparador dos navarros, Carlos Pérez Salvachúa, manifestou a súa preocupación polo feito de que o partido se dispute sobre céspede artificial, así como polo cansazo a causa de "ter que percorrer 800 quilómetros en máis de dez horas de autobús" no seu desprazamento até terras galegas.


Summary: Interior emprega a norma para impor 1,1 millóns de multas durante o estado de alarma.

A Lei de Protección da Seguridade Cidadá, popularmente coñecida como a "Lei mordaza", cumpre cinco anos. Aprobada en xuño de 2015 pola maioría absoluta do Partido Popular e coa oposición da esquerda parlamentaria, a súa derrogación fixo parte durante tempo das prioridades políticas das forzas enfrontadas á dereita. Tanto é así que, após a súa aprobación, estas formacións, co PSOE á cabeza, presentaron un recurso diante do Tribunal Constitucional para esixir a súa anulación. Un recurso non resolto aínda a día de hoxe. Á volta de 2018, no pleno do Congreso onde se aprobou a moción de censura que desaloxa do Goberno Mariano Raxoi, Pedro Sánchez defendeu unha "urxente" reforma da mesma, mais eses plans semellan ter ficado nun segundo plano. Os números da "Lei mordaza" falan por si mesmos. Segundo os propios datos achegados polo Ministerio de Interior, entre 2015 e 2018 son impostas conforme a esta lexislación 766.416 sancións, das cales 87.872 rexístranse en 2015, 197.974 rexístranse en 2016, 229.932 rexístranse en 2017 e 249.665 rexístranse en 2018. Ao tempo, significa unha importante vía de recadación para as arcas públicas que oscila de 41,57 millóns de euros de 2015 até 149 millóns de euros de 2018. As sancións disparáronse durante o período de vixencia do estado de alarma, até o punto de imporse durante 75 días de confinamento 1.089.917 de multas, o que significa un incremento de 42% a respecto das multas impostas nos tres primeiros anos de aplicación da norma. O elevado número de denuncias provocou numerosas queixas das forzas políticas e de diversos colectivos sociais, como a sección española de Amnistía Internacional, que presentou onte no Congreso dos Deputados 142.000 sinaturas para solicitar a súa derrogación. Así, desde esta entidade denúnciase que "no último quinquenio tense producido un retroceso no ámbito das liberdades democráticas no Estado español, e en concreto no ámbito dos dereitos sociais, civís e políticos". Por outra banda, desde o Movemento dos Dereitos Civís denuncian "os abusos de todo tipo" cometidos polos axentes policiais durante a crise sanitaria malia que desde as Nacións Unidas teñen feito un chamado aos Estados a favor dunha resposta "proporcionada e non excluínte".


Summary: O Goberno español quere harmonizar o imposto sobre residuos en todo o Estado coa creación dunha nova taxa que gravará os vertidos de refugallos e a xeración de cinzas. Esta medida afectará a empresas como Sogama e as cementeiras, que terán que redobrar esforzos para camiñar cara a unha economía circular.

Seguindo o principio de quen contamina paga, o Goberno español prepara unha nova taxa que se incluirá na Lei de residuos e solos contaminados, actualmente en tramitación, que prexudicará empresas como Endesa, Sogama e as cementeiras. Este novo marco legal, que servirá para evitar sancións de Bruxelas por incumprir a lexislación comunitaria, forma parte da Estratexia Española de Economía Circular deseñada polo Ministerio para a Transición Ecolóxica co fin de impulsar un novo modelo de produción e consumo que mellore a eficiencia no emprego de recursos, reforce a competitividade da economía e favoreza a creación de emprego. Até agora, o aspecto máis coñecido do anteproxecto de lei de residuos e solos contaminados era a eliminación de plásticos dun só uso, unha medida que tamén vai afectar a numerosas empresas galegas, mais pouco se sabía do novo tributo. Entre as medidas fiscais dos Orzamentos Xerais do Estado español para este ano xa figuraba este novo imposto, cunha recadación estimada de 861 millóns de euros en 2021, aínda que para moitas persoas pasou inadvertido. Preguntada por este novo tributo, a ministra de Facenda, María Jesús Montero, limitouse a sinalar que o tributo sobre a xeración de cinzas formaba parte da fiscalidade ambiental e que será compartida cos diferentes territorios. O seu encaixe irase traballando durante o presente exercicio. Precisamente, a combinación cos cánones e taxas que existen na actualidade na Galiza é un dos asuntos que queda por aclarar desta nova taxa, que gravará o depósito en vertedoiro e incineración cun máximo de 40 euros por tonelada, cunha redución de até 50% no caso de que o lixo se recolla separadamente. Unha das empresas máis afectadas por esta medida podería ser a Sociedade Galega do Medio Ambiente, Sogama, que trata os residuos de boa parte dos concellos do país. Segundo fontes da empresa, o feito de que o documento estea aínda en fase de exposición pública impídelles cuantificar o impacto desta medida. En 2020 Sogama destinou a valorización enerxética (incinera a fracción non reciclábel contida nos residuos urbanos para a produción de enerxía) un total de 502.000 toneladas. Como resultado deste proceso xeráronse 35.500 toneladas de cinzas, cantidade que vén representar ao redor do 7%, apuntan desde a empresa participada pola Xunta da Galiza e a eléctrica Naturgy. Tendo en conta os criterios sinalados, o custo de xerar estas cinzas suporía para a empresa o pago de aproximadamente medio millón de euros en taxas. O caso de Endesa No caso de Endesa, igual que acontece en calquera empresa que empregue a combustión nos seus procesos, como coas térmicas e coas cementeiras, a decisión de non continuar a actividade na central das Pontes vaille librar de pagar. Precisamente, o tema das cinzas foi un dos argumentos esgrimidos pola eléctrica para desbotar a continuidade da central das Pontes (manteñen o ciclo combinado de gas natural) con biocombustíbeis como fonte de alimentación. Segundo precisaron desde Endesa, o elevado incremento da produción de cinzas era outro elemento "insalvábel" desta alternativa, pois aumentaban entre 187% e 276% (en función de se os lodos ían acompañados de gas natural ou carbón), "o que implicaría producir unha tonelada de cinzas por cada tres ou catro toneladas de CO2 evitadas", apuntaban desde a compañía. Deste modo, só coa operación de dous dos catro grupos da central durante 3.000 horas, acumularíanse cada ano entre 76.000 e 106.000 toneladas dun subproducto que non sería admitido nos vertedoiros de residuos non perigosos, por superar os valores límite de selenio, sulfatos e carbono orgánico disolto, cun elevado incremento de metais e metaloides xerados na combustión. Neste caso, a factura podería superar os catro millóns de euros anuais. A idea do Ministerio de Transición Ecolóxica que dirixe Teresa Ribera é crear un tributo homoxéneo para todo o Estado español e con carácter finalista, é dicir, que a súa recadación sexa empregada na redución do volume de residuos e na mellora do seu tratamento e xestión. Esta medida podería condicionar tamén a implantación de novos vertedoiros no país e axudaría a que moitas empresas desen finalmente un xiro cara a chamada economía circular, que será un dos piares nos que a Unión Europea baseará o reparto de fondos para proxectos chamado a liderar a recuperación económica e o cambio de modelo produtivo.


Summary: Novos Cinemas ofreceu hoxe un encontro co cineasta Andrés Goteira (Gaitafilmes) no que achegou o seu proceso creativo e partillou en exclusiva as primeiras imaxes de 'Welcome to ma maison', un documental que chega tras o éxito de 'Dhogs', nunha primeira versión de montaxe que aínda dará máis dunha reviravolta.

—Ven a luz as primeiras imaxes de Welcome to ma maison. Vai ter tantas referencias visuais a outras películas como Dhogs? Non, nada que ver, porque aquí non hai coidado sobre a imaxe. Hai referencias na trama ao falar dun director en particular, Nicolas Winding Refn, e de como el realiza as súas películas, pero non visual ou narrativamente. —E que veremos neste filme? Un documental que está en proceso aínda, nunha primeira versión de montaxe. Vaise construíndo pouco a pouco ao descubrirmos entre nós o que queremos. Vai sobre o interior de alguén que soña, aos 25 anos, con ser quen quere. Hai unha busca, non é unha viaxe fácil ser quen queremos. —Novos Cinemas convidouno a falar do seu proceso creativo. Como foi o desta obra? Complexo, porque parto da base de que non teño moita idea de como se fai un documental. Investiguei un pouco, preguntei a xente... Igual que con Dhogs, fomos desde abaixo e tendo na cabeza o tipo de documental íntimo que queriamos facer, cunha premisa clara que era buscar o director Nicolas Winding Refn para que Igor, o protagonista, puidese continuar co seu traballo de fin de carreira e empezar cun libro que versa sobre as mans no cinema e o seu tratamento. Cada plano de mans dá unha información máis alá: non é o mesmo unha man fechada en puño, que pode representar a ira, ou unha man aberta, que pode representar a axuda, ou unha escenificando unha pistola, que pode significar ameaza. "Detrás desta superficie, hai persoas: Igor e todas as súas emocións, as miñas, as da xente que nos rodea..." Logo, detrás desta superficie, hai persoas: Igor e todas as súas emocións, as miñas, as da xente que nos rodea... Iso ao final é o que busca o documental. Ver as persoas e as súas frustracións, os seus soños, o seu camiño cara a quen queren ser. —Traballar no rexistro documental tivo que ser ben diferente. Non ten nada que ver, é un proceso superdiferente. De feito, nesta parte non tiñamos narrativa coa cámara, non se constrúe nada visualmente, simplemente vou detrás do que me ofrece o protagonista e rexistro aquilo que intúo que pode ser bo para o documental. A partir de aí temos os brutos para construír a película. É algo orgánico, vas aceptando cousas e vendo que o proceso non é para nada como ti imaxinabas. Vaite levando a outro mundo totalmente diferente. A crises, as emocións... Recordo chorar tres ou catro veces, non me imaxino iso facendo ficción. É todo máis práctico, máis técnico, o máis creativo talvez estea no guión ou na formación do equipo artístico. "No documental vas aceptando cousas e vendo que o proceso non é para nada como ti imaxinabas" Neste caso, a premisa inicial era unha, pero agora na primeira versión de montaxe xa non vai por aí. E a final rematará noutro lado. Na ficción telo escrito, tes os cartos e gravas o que pon o guión. Aquí todo o contrario. —Dese proceso creativo, dicía que lle daba medo estarse a tornar máis ordenado. Cre que é importante deixar entrar o caos? Home, eu penso que é fundamental. Sen iso deixas fóra moitas posibilidades. Nese caos aparecen variábeis que non contabas con que puidesen servir. Penso que cómpre estar atento ao máis abstracto cando sae, non fecharse á orde. É como un xarro que ten que estar aí porque é onde queda ben, pero se cadra roto no chan provoca outra sensación, hai que deixalo. —Ademais deste documental, anda con outros dous proxectos. Comecei escribindo Sturmucks, que traduzo ao galego como Sucio po estelar, en referencia a iso que din de que somos po de estrelas, que nacemos a partir de gases. É unha película moi coral, con moitos protagonistas, entón sóame cara [ri]. E claro, igual non a facemos nunca, porque somos unha produtora pequeniña e de cinema... non experimental, pero si máis difícil de financiar. Desfruto co guión e estou moi contento con el, mais pola dereita comeza a adiantarlle Monstro. Estoutro é un filme máis pequeno, que trata sobre os medos. Eu era neno de medos, de ter a porta aberta e a luz prendida. Por iso sempre tiven a curiosidade de que hai detrás do medo: que é, cal é o elemental, cal o máis artificial. Hai medos circunstanciais, que pertencen a onde vivimos, á sociedade que temos, ás súas políticas... Logo están os elementais, aqueles dos que o corpo quere fuxir como defensa: cando hai un terremoto ou vén un oso detrás de nós. Que me digan que teño que ter unha praza na Xunta para ser feliz é circunstancial. Eu conto unha fábula na que un home vai a unha cabana, no máis salvaxe que poidas imaxinar, e aparece un monstro. E pasan cousas [ri]. —Ese clásico pasan cousas... Parece que Monstro volve máis a Dhogs, un filme que apostaba na ciencia ficción, xénero pouco explorado aínda no audiovisual galego. Por que cre que é así? Pódese intuír que os guións de ciencia ficción parecen máis caros. Depende do tipo, claro. Igual tamén en guión é máis complexo de comprender ou asusta máis: "Isto vaiche quedar moi cutre, a ver como o fas...". É máis difícil de ver que unha historia máis intimista, clásica ou comercial. Pero creo que cómpre confiar máis. Detrás do guión ten que haber un autor ou autora e formas de facer. E a ciencia ficción non necesariamente é tan cara. Pódense facer moitas cousas desde o máis humilde. Iso é o que quero con Monstro. E Dhogs nunca foi financiado ben, foi máis ilusión. Seguramente custase o dobre. O tempo e o debate nutren o filme O confinamento atrasou a rodaxe dalgunha secuencia de ficción, escenas que "fan máis complexo intuír a realidade ou non do documental", afirma Goteira. Se ben podería falarse de falso documental, aínda non ten claro se etiquetalo así. "A Covid-19 fixo pensar. O tempo é necesario, osixena o cerebro", explica. "Igual que agora, na fase de montaxe. Acabei a primeira versión hai uns 20 días e até xaneiro non atacarei de novo. Prefiro debatilo, ter un feedback...", engade. Así, comentouno xa con dous amigos de épocas diferentes: el por volta dos 40 e ela dos 25. Esta última "empatizaba máis co protagonista e xerábase un debate interesante entre tradición e posmodernismo", asegura. Estaban sobre a mesa "a tendencia de mostrarse nas redes como realmente es ou cantas máscaras hai", na reflexión de "cara a onde imos e que liña sería mellor, como seres humanos, levar".


Summary: Denuncian o incumprimento do goberno de Cee da Lei de Protección Animal. Salvacadelos: 12 anos expandindo a rede de adopción.

A semana pasada o BNG denunciaba que o Concello de Cee incumpre sistematicamente a Lei de Protección Animal. Unha Lei que se puña en vigor o pasado 2018, pero aos concellos parece que lle "colleu o touro", e que obriga a tratar o abandono de xeito ético e responsable, acollendo os animais abandonados, coidándoos e buscándolle un novo fogar. Unha labor que fan varias das canceiras, como a de Carballo, pero que tamén realiza algunha empresa especializada da bisbarra. Así fai XEA, Xestión Ética do Abandono, que dende Brandomil, Zas, traballa para toda a comarca. O procedemento é sinxelo: pasan a cada concello un orzamento pola recollida, o mantemento e a busca dun novo fogar de can aparecido no seu termo municipal. "Estamos, pouco a pouco, comprobando que os Concellos se están dando conta que é mellor contratar este servizo, porque lle facemos todo o traballo. Cóstalles entrar pero unha vez que entran o servizo é boísimo, explica Óscar Villar, responsable de XEA. Os Concellos levan todo o ano queixándose da falta de axudas da Xunta, que é certo que lavou as mans co problema. Está claro que é un problema para os concellos, un problema real, pero vemos que moitos 'van facendo', no canto de poñerse a tratar o tema de raíz. "Eu creo que máis que queixarse, deberían pensar en como podemos facer para pagar menos?". Traballar na prevención Porque o problema é que hai un índice de abandono moi alto, e "entran os cans e teslle que dar saída". E "sempre hai algún can que se vai enquistar, como un can cego, un raza potenciamente perigosa, ou un ancián. Son cans cunha saída moito máis complicada, que nos obriga a mantelos moito máis tempo, cos custes que xenera, porque non se poden sacrificar. Nós traballamos con asociacións colaboradoras que nos axudan a sacar adopcións, tanto a nivel local, como a nivel internacional levamos mandado moitos animais a Inglaterra, Holanda… a verdade é que temos historias espectaculares", conta, como precisamente a de Xana e Dorada, que foron adoptadas pola rede da Xunta no Reino Unido, e teñen que pasar 3 días por un centro especializado para preparar a viaxe. De aí que o importante é que o abandono vaia a menos. "O seguinte paso, e o máis importante, é que o problema baixe, é traballar para que haia menos abandonos". Pero por aí parece que os Concellos aínda non queren pasar. "Pódense tomar boas medidas para que baixe o abandono: facer un censo canino, realizar charlas nos colexios (esto facémolo de balde) ou outras accións de concienciación", explica Villar. "Se eu comezo un censo canino, e fago este mes 100 vivendas, comprobando que os cans teñen o chip… ao segundo mes fago outras 100 casas. Aí xa se xenera un runrun nas vilas de que están controlando os chips e iso é o que fai que a xente poña os chips", explica Villar. Concello a Concello "Nós traballamos con moitos concellos. Nalgúns concellos chaman moito e noutros chaman moi pouco, non sabemos se é porque se se abandonan menos cans…" dubida. E fai unha valoración: "Os que están no Camiño teñen que traballar bastante con nós, do resto hai de todo". "Fisterra é un dos mellores exemplos, chaman por cada can, gracias a xestión de Kuka Sar, teniente alcalde. De feito, están traballando moi ben no programa de castración e implantación de chips de colonias gatos, outras das variantes da lei, malia que tiveron que parar momentameamente pola problemática que tiveron co can aforcado do ano pasado, que lles obrigou a coidar o resto de animais desa vivenda". Outros concellos como Carnota, Dumbría ou Muxía levan un tempo traballando constantemente con XEA. Camariñas empezou hai pouco, como Muros ou Zas, que cada vez están mandando máis animais. Mazaricos e Santa Comba aínda teñen marxe para traballar mellor. Outros como Cee e Corcubión teñen o presuposto enriba da mesa pero dende XEA non teñen novas. "Con nós están traballando, e que eu saiba non hai outras empresas que fagan este servizo". Caso diferente é o de Vimianzo ou Carballo, onde hai unha protectora, "e cando necesita axuda nós estamos aí". Traballo abondo para as protectoras Precisamente sobre o papel das protectoras, Villar recoñece que é moi importante. "As protectoras teñen traballo abondo. Teñen que estar atentas para denunciar casos de maltrato, teñen que vixiar aos concellos e ás empresas, que fagan todo correcto, teñen que axudar na adopción, e teñen moita labor na concienciación para que baixe o abandono", explica. De feito, valora que "a colaboración actual entre as protectoras e as empresas como XEA é un exemplo pioneiro na Costa da Morte. É un traballo, que facemos profesionalmente e con principios éticos, e de aí que xentes como Peludos de Cris (Ponte do Porto), Anajata (Muros), ou a propia iniciativa Salvacadelos, estean encantados en traballar man a man con nós".


Summary: Stop Desafiuzamentos corta o tráfico á entrada da universidade en protesta pola próxima derruba da casa duha das familias afectadas por un proxecto que expropiou forzosamente varios cidadáns que recibiron en compensación terreos nos que non poden construír e que ninguén lles compra.

O goberno local da Coruña obtivo hai tan só uns días unha autorización xudicial para poder botar das súas vivendas seis veciños e derrubar as casas nas vindeiras semanas. Son os domicilios de varios cidadáns cuxos terreos deben ser destinados aos equipamentos públicos para os futuros habitantes do parque Ofimático, unha urbanización que se acaba de comezar a construír na entrada da Coruña. Neste mes de novembro, a administración local conta con desafiuzar a Isabel, o seu fillo Álvaro e os dous fillos deste en San Vicente de Elviña e privalos así do lugar no que viviron toda a vida. Este luns, Stop Desafiuzamentos acompañou a veciñanza afectada por esta polémica decisión nunha protesta na que unhas corenta persoas cortaron o tráfico na entrada á universidade. O Concello conta con desafiuzar unha familia da súa casa nas vindeiras semanas Baixo o lema, Elviña non se vende, Elviña se defende, os alí concentrados volveron opoñerse a estes desaloxos provocados por unhas obras "desmedidas, innecesarias e totalmente inxustificadas que non só ameazan o lugar de residencia destas familias, senón tamén o seu medio de subsistencia", tal e como relata Stop Desafiuzamentos. O obxectivo de Álvaro e a súa nai de 72 anos é quedar onde están, tras denunciar a expropiación "forzosa" que, segundo levan tempo advertindo varios veciños da zona de Elviña, obrigounos a cambiar a súa propiedade por outra con cargas e que non inclúe vivenda. Unha expulsión obrigada para unha urbanización de máis de 1.000 vivendas promovida pola Xunta e que leva vinte anos con atrancos, cambios e numerosas denuncias xudiciais. Stop Desafiuzamentos cortou este luns o tráfico en protesta por uns desaloxos debidos a unhas obras "desmedidas e innecesarias" O caso é que nin esta familia afectada inminentemente nin o resto dos veciños afectados viron aínda un peso da indemnización da Xunta. Uns 200.000 no caso Álvaro e Isabel pola casa e a horta onde viven. Os cartos foron retidos polo Concello para cubrir os gastos de urbanización do Ofimático e o terreo que lles outorgaron en compensación preto da nova urbanización de pouco lles serve porque din que nin teñen capacidade económica para construír nada nin promotor que llelo compre. A situación económica dos expropiados, a maioría xubilados con escasas pensións, será empregada polos seus avogados nas batallas xudiciais que emprenderon mentres a administración local procura que marchen a un piso de aluguer social. As familias afectadas polos desaloxos non foron indemnizados e nos terreos que lles outorgaron nin teñen cartos para construír nin hai quen llelos compre Stop Desafiuzamentos lembra que, por exemplo no caso de Álvaro, nos terreos que se van expropiar ubícase tamén o taller no que el traballa xunto aos seus dous fillos. Mentres, denuncia, "o Concello malgasta cartos públicos en obras de dubidoso retorno social e aproveitamento comunitario como o túnel da Mariña. o parque Ofimático, o porto exterior e un longo listado de infraestruturas innecesarias". Ademais, Stop Desafiuzamentos repasa o que considera "abusos e absurdos" nos que "incorre o goberno local na súa ilóxica urbanística". Segundo o colectivo, o plan do parque Ofimático segue sen estar pechado "máis de vinte anos despois de que se proxectara" e lembran que segundo as pevisións, a vivenda de Álvaro e Isabel debe ser derrubada para construír unha ponte "que quedaría truncada a oito metros de altura, suspendida no aire" porque "aínda non está previsto onde rematará". Do mesmo xeito, denuncian que "ningún goberno local" debateu coa veciñanza para acordar un modelo de cidade que conciliase os intereses de todas as partes. "Só houbo simulacros de consenso sen contido real", lembran, tras acusar o executivo local do PP de "non tratar nunca o problema de forma colectiva", senón "con reunións particulares". O Concello prevé derrubar a casa antes de que se resolva o recurso presentado pola familia ante o TSXG "A orde de desaloxo que pesa sobre a vivenda de Álvaro e Isabel, a executar nun prazo aberto ata finais de novembro, está condicionada pola interposición posterior dun recurso ante o TSXG", lembran no colectivo, que denuncia que o Concello non queira "agardar pola resolución do recurso" e que se pregunta "como se reparará o dano feito se o xuíz establece que a intervención é ilegal". Stop Desafiuzamentos recorda tamén que a casa que se vai destruír está na outra marxe da avenida e que as zonas de Elviña-Galán e San Vicente de Elviña, onde se proxecta o Ofimático, "teñen fontes naturais e un patrimonio histórico que non debería ser arrasado" por un plan que xa custou máis de 7 millóns de euros e que podería chegar a supor 36 millóns. Ante a situación, o colectivo volverase manifestar o vindeiro xoves 20 de novembro ás 20 horas ante a casa de Isabel e Álvaro para amosar o seu "rexeitamento ante a política corrupta do goberno local do PP e, ao mesmo tempo, manifestar a nosa solidariedade e apoio á veciñanza de Elviña, que vive coa constante ameaza de desaloxo".


Summary: A contía total incrementouse un 12% nos dous últimos exercicios. A auditoría dos centros privados concertados para comprobar que non compiten cos públicos e a progresiva eliminación dos concertos están entre as demandas da folga educativa.

Os Orzamentos da Xunta de Galicia para 2017 destinan case 266 millóns de euros aos concertos educativos con entidades privadas. A contía total incrementouse un 12% nos dous últimos exercicios, dende os 236,6 millóns de 2015, rachando unha tendencia de estabilidade ou descenso nos anos anteriores (dende os 258,3 millóns de 2009 e 259,5 millóns de 2010). A contía total incrementouse un 12% nos dous últimos exercicios, dende os 236,6 millóns de 2015 Os cartos públicos que reciben os centros concertados son unha das críticas que motivan a folga educativa convocada para este xoves 9 de marzo. A este respecto, a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público denuncia que coa LOMCE "a privatización continuará mediante os concertos en todos os ámbitos educativos e o ensino será cada vez máis elitista e segregador". E esixe "a eliminación inmediata das subvencións aos centros que segregan alumnado por razón de xénero, co obxectivo de suprimir os concertos no ensino non obrigatorio e continuar co resto dos concertos educativos para conseguir unha única rede, a pública". "A escola concertada non é subsidiaria da educación pública, senón que é exerce unha competencia directa patrocinada desde as administracións educativas públicas" De igual xeito, hai dous días Xabier Ron e José Javier Cuenca denunciaban neste artigo que "a escola concertada non é subsidiaria da educación pública, senón que é exerce unha competencia directa patrocinada desde as administracións educativas públicas". E cualificaban os concertos como "unha anomalía que contribúe a desbaldir a capacidade do ben común para enriquecer intereses privados", unha anomalía "que responde á negativa herdanza da ditadura franquista" e que "manifesta os intereses de clase da institución católica e relixiosa en xeral". Na actualidade estudan en centros privados non universitarios algo máis de 99 mil alumnos e alumnas en Galicia, fronte a 288 mil que o fan en centros públicos. Mentres que o alumnado en centros privados se mantivo estable e mesmo descendeu (eran 103 mil en 2005), os e as usuarias dos da pública manteñen unha tendencia á alza. En cambio, a cifra de unidades educativas en centros privados incrementouse dende 2009 (pasaron de 4.582 a 4.603 en 2015) e as unidades en centros públicos reducíronse (de 14.541 en 2009 a 14.267 en 2015). No seu artigo, Ron e Cuenca concluían demandando que de forma urxente o Goberno galego "proceda a realizar unha auditoría dos centros privados concertados para verificar que non compite cun centro público da mesma localidade ou contorna. En caso de que sexa un centro competidor debe procederse a anular o concerto educativo". O pasado ano o Goberno portugués reduciu un 60% as subvencións públicas aos centros de ensino do país que ata entón mantiñan concertos co Estado (un total de 79), sinalando que nas zonas nas que operaban esas empresas había centros públicos suficientes con capacidade para absorber o alumnado. Concertos con centros que segregan por sexo Feijoo lembrou que "todos os gobernos da Xunta mantiveron concertos cos colexios concertados sen variacións, todos" Feijóo foi preguntado este xoves, na rolda de prensa posterior á reunión semanal do seu Goberno, como pode ser compatible a aposta pola igualdade co mantemento dos concertos a centros que segregan o alumnado polo sexo. O presidente lembrou que "todos os gobernos da Xunta mantiveron concertos cos colexios concertados sen variacións, todos", e engadiu que "ou todos estamos equivocados, todos os partidos que gobernamos en Galicia, o BNG, o PSOE e o PP, ou me parece que é unha proposta sorprendente, porque cando se puido facer non se fixo". Feijóo rematou coa seguinte argumentación: "nós cremos na igualdade, e a igualdade supón liberdade, e a liberdade e a igualdade é bo combinalas, porque se a igualdade rexeita a liberdade e a liberdade rexeita a igualdade, nin é liberdade, nin é igualdade".


Summary: Sabía do risco de convocar eleccións nunha situación de emerxencia sanitaria e tirou para adiante. Agora enfróntase a unha semana decisiva coa epidemia descontrolada.

O rebrote do coronavirus na Mariña sitúa a campaña electoral nun novo escenario. A existencia de máis de 120 persoas contaxiadas e de perto de 1.000 cidadás e cidadáns en corentena para unha poboación de pouco máis de 70.000 habitantes é motivo suficiente para suspender os comicios, advirte ao unísono a oposición. A organización e a realización dunha xornada electoral nunhas circunstancias como as actuais convértense nun motivo de risco para a poboación da comarca, moi particularmente para persoas con patoloxías previas ou de idade avanzada. A pandemia atópase descontrolada na Mariña. A maiores dos casos xa rexistrados e das persoas que están sendo controladas telefonicamente no seu propio domicilio agardando pola realización da proba, as autoridades sanitarias non son quen de fixar a orixe do brote, o que impide testar a poboación en risco e determinar o alcance real do mesmo. A este respecto, desde a xerencia da área sanitaria négase que o rebrote estea ligado a unha comida familiar en Xove ou a uns locais de hostalaría en Burela, desmentindo a hipótese formulada no seu día por Feixoo. As informacións procedentes dos e das profesionais da sanidade en contacto directo coa doenza non coinciden nalgúns casos coas fornecidas polo Sergas, que tampouco dá detalles nin fai seguimento do impacto deste brote fóra da comarca da Mariña. Ademais, os medios do Hospital da Mariña son moi escasos, como consecuencia do proceso de desmantelamento levado adiante durante os últimos anos. Falta por coñecer a dimensión da réplica do rebrote da Mariña na foto final da campaña galega, mais con toda seguridade as súas consecuencias non van pasar desapercibidas. Prevese unha caída da participación importante que agora tenta mitigar o presidente galego. A TVG na mesma liña A Televisión da Galiza volveu facelo. Mentres a práctica totalidade dos medios estatais abren os seus informativos con novas referidas ao rebrote na Mariña, as noticias do coronavirus desaparecen dos medios galegos de titularidade pública. A ollos do colectivo de traballadoras e traballadores Defende a Galega, a Corporación de Radio e Televisión Galiza (CRTVG) continúa favorecendo os intereses electorais de Feixoo. A resolución da Xunta Electoral criticando o trato informativo ofrecido ás forzas da oposición é outro exemplo diso


Summary: O 4 de xaneiro de 2010 finaba en Lancaster (Inglaterra) o escritor e tradutor ferrolán que nos anos sesenta se ocupou, xunto con Plácido Castro, das emisións en galego da BBC.

O 4 de xaneiro de 2010, hai catro anos, finaba en Lancaster (Inglaterra) Fernando Pérez-Barreiro Nolla, o escritor e tradutor ferrolán que nos anos sesenta se ocupou, xunto con Plácido Castro, das emisións en galego da BBC. Marchou a Londres en 1963 e xa non regresou a Galicia e, como lembraba Xosé Manuel Pereiro nun obituario publicado en El País "quizais fose a súa discreción e ese afastamento xeográfico, que non afectivo nin intelectual, os que impediron que en Galicia a súa figura e a súa obra tivesen o coñecemento que merece. Licenciado en Dereito, entre 1963 e 1969 traballou para os servizos exteriores da BBC, para posteriormente incorporarse como tradutor á Organización Internacional do Café, até a súa xubilación. Polo camiño, Pérez-Barreiro, que dominaba unha ducia de linguas, licenciouse tamén en lingua e literatura chinesa e realizou unha estadía en Beixín, inaugurando un vieiro moi pouco practicado por occidentais nese tempo. Verqueu a Shakespeare por primeira vez ao galego, en 1972, co Macbeth, e tamén foi pioneiro na tradución de obras chinesas ao galego Nos anos noventa exerceu como profesor universitario de tradución na universidade de Westminster e foi este labor de tradutor o que o mantivo en contacto máis directo con Galicia, ademais dos seus artigos en medios como A Nosa Terra ou Tempos Novos. Verqueu a Shakespeare por primeira vez ao galego, en 1972, co Macbeth, e tamén foi pioneiro na tradución de obras chinesas ao galego. Tamén traduciu Alicia no país das marabillas e Alicia do outro lado do espello (Lewis Carroll), canda a súa dona Teresa Barro, e o primeiro deses títulos valeulle o premio Nacional de Tradución de Libros Infantís e Xuvenís, a nivel estatal. Xulio Ríos, director do IGADI (centro de estudos co que Pérez-Barreiro colaborou nos seus últimos anos) destacaba nun artigo en Praza que "Cabe a aqueles que o coñecemos alentar a difusión da súa traxectoria, da súa obra, do seu pensamento, tan tristemente ignorados na Galicia contemporánea, allea á significación de quen foi un dos seus máis comprometidos servidores". O pasado ano Xerais publicou as súas memorias, Amada Liberdade, un texto que convida "dende unha postura singular e non exenta de polémica, a unha reflexión filosófica, cultural e política da situación en Galicia durante a última metade do século XX". "Mellor nos iría abandonando os maximalismos de uns e outros e afacéndonos a ese proceder vital do Fernando, encarnación doutra Galicia con outros miramentos, con outros pensamentos, libres pero non individualistas" Sobre estas memorias, Xulio Ríos salientaba que o libro reflectía "as ideas dun intelectual comprometido pero sen mais ataduras que as libremente consentidas, o tipo de persoas que Galicia precisaría e precisa para desentumecerse, para gañar en autoestima e respecto, con capacidade crítica pero sen animosidade, con honestidade e sen rancores. Iso ao que el sempre deu importancia por riba das capelas e outras mediocridades". E concluía que "mellor nos iría abandonando os maximalismos de uns e outros e afacéndonos a ese proceder vital do Fernando, encarnación doutra Galicia con outros miramentos, con outros pensamentos, libres pero non individualistas". "A quen observa a cultura galega, ofréceselle un panorama no que se expresa en galego unha cultura esencialmente española, a española de hoxe, que supón unha enxurrada de modas, modais e modismos da vulgaridade universal" No seu derradeiro traballo publicado na web do Grupo Galego de Londres, Non abonda coa lingua, sinalaba que "a defensa da lingua, que é tarefa nobre e parte do galeguismo de sempre, desvía a atención da defensa dunha cultura e unha sociedade que sexan igualmente creativas". E concluía que "o resultado terríbel é que, a quen observa a cultura galega, ofréceselle un panorama no que se expresa en galego unha cultura esencialmente española, a española de hoxe, que supón unha enxurrada de modas, modais e modismos da vulgaridade universal".


Summary: A Federación Galega de Balonmán presentou unha nova máscara técnica, após semanas de probas, que podería solucionar o problema da seguridade sanitaria neste e noutros deportes de contacto. O modelo conta con axuste especial e unha respirabilidade adaptada para a competición que se practique en equipo.

O balonmán galego xa conta cunha máscara adaptada para a súa práctica e poder respectar desta maneira os protocolos marcados desde Xunta da Galiza para os deportes de contacto. A Federación Galega de Balonmán (FGB) presentou esta pasada quinta feira, 15 de outubro, a peza técnica que empregarán os clubs esta tempada e que elaborou, após semanas de probas, a empresa viguesa Amura Sport. "Estamos moi contentos co resultado", sinalaba o presidente da FGB, Bruno López Molina, "despois de moito traballo por ambas as partes, logrouse un modelo ergonómico, cun alto grao de filtración bacteriana, lixeiro e cun sistema de suxeición adaptado ás necesidades do balonmán", engadía. Experiencia con máscaras noutros deportes A responsábel de Amura Sport, María Regojo, explica a Nós Diario que comezaron a traballar cunha máscara especial para as disciplinas colectivas de contacto cando souberon que a FGB estaba á procura desta protección obrigada pola pandemia da Covid-19. Esta compañía levaba meses traballando con outros modelos de máscaras especiais que xa están empregando outros deportes como o remo ou o piragüismo. No caso do balonmán, tiveron que modificar algunhas particularidades. "Teñen unha serie de características moi concretas no seu axuste, na respirabilidade e a súa eficacia na filtración bacteriana", relata Regojo. Esta peza de illamento sanitario que deseñaron para o balonmán, ademais, sería válida para calquera dos outros deportes que teñen un desenvolvemento deportivo semellante. Estudos de rendemento O xefe dos servizos médicos e vicepresidente da Federación Galega de Balonmán, Fernando Mosquera, seguiu de perto os avances e certificacións deste modelo. A máscara foi sometida a estudos de rendemento deportivo a diferentes intensidades que van desde a baixa até a alta, sen amosar diferenzas substanciais nos índices de saturación de parcial de osíxeno ou de frecuencia cardíaca. Como resultado, comprobouse que ten unha filtración bacteriana superior a 90% e un índice de respirabilidade do 13Pa/cm2. Con respecto ao seu uso, presenta unha vida útil recomendada de 20 lavados sempre e cando se realice con deterxente normal a un máximo de 60 grados, na lavadora, aínda que a Federación afondará neste tema e noutros moitos relacionados co seu correcto uso nun curso do protocolo Fisicovid-DXT Galego que se desenvolverá a partir deste sábado. Financiamento das máscaras para os clubs Unha das preocupacións dos clubs era o tema do custo desta peza. Desde a FGB informaron, tal e como se decidiu na pasada asemblea, que investirán 100% dos dereitos de participación da presente campaña na financiación de máscaras para distribuíla entre os clubs, coa finalidade de que ningunha nena ou neno deixe de practicar balonmán pola imposibilidade de adquirilas. Os pedidos desta prenda sanitaria poderán realizarse a través da tenda online na páxina web da FGB. A máscara adaptada podería ser unha solución para outros deportes de contacto A orde do día 17 de setembro da Consellaría de Sanidade, na cal se abriu a posibilidade da práctica deportiva con contacto mais coa obriga de usar máscara nos adestramentos e na competición, causara malestar nalgúns deportes dos denominados "de contacto". A sensación de afogo e a perda da propia máscara en xogo eran algunhas das principais eivas que sinalaban, daquela, algunhas federacións e clubs. No caso do Rugby, a proposta era mudar parte da súa regulamentación e no Karate xa se fixeron cambios na duración dos combates. A intención de adaptar a máscara á práctica doutros deportes a través deste novo prototipo presentado na FGB, abre a posibilidade da volta á actividade nas competicións e adestramentos en disciplinas que agora mesmo aínda están sen comezar.


Summary: Macron vén de perder a maioría absoluta na Asemblea.

Por primeira vez desde a mudanza constitucional a comezos do século, o presidente francés non contará con maioría absoluta na Asemblea Nacional para sacar adiante as súas iniciativas, nun escenario inédito, pola fragmentación, ao longo da V República. Macron perde a maioría absoluta na Asemblea Nacional mentres a esquerda ocupa a segunda forza Segundo os medios locais, a responsabilidade disto é de Jean-Luc Mélenchon, que aínda sen conseguir o seu obxectivo de contar con suficientes deputadas e deputados para forzar a súa designación como primeiro ministro, será o líder da oposición ao mandatario Emmanuel Macron neste período. Ademais, os resultados obtidos polas forzas que conforman a Nova Unión Popular Ecoloxista e Social (Nupes), a Francia Insubmisa, os Verdes, o Partido Comunista e o Socialista, levounos a propor de xeito inmediato unha moción de censura en contra da primeira ministra Elisabeth Borne, que se fará efectiva unha vez comece a lexislatura o 28 de xuño. Ao tempo, producíronse as primeiras disensións desde a sinatura da coalición, ao negarse comunistas, socialistas e verdes a aceptar a proposición feita onte por Mélenchon de crear un grupo parlamentar unificado da Nupes. Con todo, a coalición progresista non foi quen de alcanzar a vitoria en máis da metade das circunscricións onde tiña posibilidades, quedando con 142 asentos, por 246 de Xuntos, a alianza impulsada por Macron. Tamén multiplicou os seus resultados a extrema dereita de Reagrupamento Nacional, que pasa de 8 a 89 deputados, o seu máximo histórico, aproveitándose da ruptura do cordón sanitario contra o fascismo por parte do actual mandatario, que se negou a apoiar os candidatos de Nupes en 55 das 62 demarcacións nas que competía coa forza de Marine Le Pen. A abstención manda na segunda volta das eleccións francesas Pola súa banda, os conservadores dos Republicanos ficaron con 64 lexisladores, polo que xornais como Le Figaro apuntan cara a eles como os socios prioritarios de Macron para poder aprobar os proxectos presidenciais. Nacións sen Estado O maior éxito das candidaturas que superaron a primeira volta en representación das nacións sen Estado volveu recaer en Córsega, onde os soberanistas repiten os tres deputados (de catro posíbeis) que conseguiran nos anteriores comicios, dous de Femu A Corsica e un do Partido da Nación Corsa.Tamén obtivo representación en Bretaña Paul Molac, que xunta os lexisladores corsos intégrase no grupo das Rexións e Pobos Solidarios. Os outros dous escanos obtidos por forzas soberanistas proveñen de Martinica e a Güiana.


Summary: As medidas chegaron moi tarde e chegaron desenfocadas. O Goberno do Estado debeuse impór ao inoperante concello e Comunidade madrileños e confinar o territorio desa rexión. Cómpre aplicar a receita do civismo: cumprirmos as ordes das Autoridades e esixir as responsabilidades que cumpran cando saiamos do pozo

A aprobación polo Goberno do Estado do estado de "alarma" (alerta, como dicimos en galego) supón unha inédita restrición da liberdade de circulación das persoas, porque tamén é inédito este risco por pandemia. Cómpre darlle todas as oportunidades á poboación máis sensíbel ao virus.Mais as medidas chegaron moi tarde e chegaron desenfocadas. O Goberno do Estado debeuse impór ao inoperante concello e Comunidade madrileños e confinar o territorio desa rexiónMais as medidas chegaron moi tarde e chegaron desenfocadas. O Goberno do Estado debeuse impór ao inoperante concello e Comunidade madrileños e confinar o territorio desa rexión. Non o fixo e milleiros de cidadáns egoístas e irresponsábeis invadiron Galicia e outros territorios. 3/4 dos case 200 casos galegos conectan cun positivo madrileño. Mentres, varios Gobernos autonómicos demostraban que as mellores decisións son as de proximidade e adoptaban medidas acaídas como os confinamentos en Haro (A Rioxa) e Igualada (Catalunya) e a costa murciana e a emerxencia sanitaria en Galicia ou Euskadi.O Decreto-Lei de declaración desta alerta non adopta as medidas aconselladas por moitos expertos a respecto da restrición de tránsitos nos aeroportos e por longas viaxes ferroviarias. E acorda unha recentralización de competencias sanitarias, pondo á fronte de todas as Sanidades autonómicas ao Ministerio de Sanidade. É verdade que fronte a este virus a coordinación no nível estatal e europeo é fulcral. Mesmo é necesario mercar por xunto respiradores, máscaras e outro material. A necesaria coordinación non precisa dun Mando Único estatal cheo de dúbidas e sospeitas. O presidente do Colexio Médico de Barcelona ven de denunciar que o Ministerio non coñece os recursos sanitarios existentes, porque o número e tipoloxía de centros son moi diferentes entre territorios. Vanse poder substraer recursos sanitarios de Galicia para atender á crise pandémica en Madrid? Abondaría para ilo cunha orde do Ministro sen procedemento ningún. Canto ao de pór ao Ministro de Transportes ao coidado dos trens de proximidade e do transporte urbano semella unha mala ocorrencia.Cómpre aplicar a receita do civismo: cumprirmos as ordes das Autoridades e esixir as responsabilidades que cumpran cando saiamos do pozoA sanidade está moito mellor dirixida dende a proximidade. Mais este activismo recentralizador non o aplica Sánchez para acordar o que lle cómpre para evitar a creba de autónomos e pemes: aprazamentos na cota empresarial da SS, exencións tributarias, aprobación "express" de regulacións temporais de emprego (sen que consuman cobertura de desemprego os traballadores) e liñas de liquidez potentes.Sánchez non soubo pechar Madrid e agora temos o virus en Galicia. E tampouco soubo definir polo de agora unha política económica de choque para autónomos e pemes. Mentres, cómpre aplicar a receita do civismo: cumprirmos as ordes das Autoridades e esixir as responsabilidades que cumpran cando saiamos do pozo.


Summary: Coincidindo coa Feira do Libro de Bos Aires inaugúrase o vindeiro martes 26 a Cátedra Galicia-América na Universidade Nacional de San Martín apadriñada por Manuel Rivas. Con esta xa son tres as cátedras de estudos galegos que operan na cidade porteña.

Esta cátedra está dirixida por Manuel Rivas xunto con dous activos membros da colectividade galega: o historiador Ruy Farías na dirección académica e de investigación; e a xornalista Debora Campos na dirección executiva. En Bos Aires xa funcionaban outras dúas cátedras, a Alfonso R. Castelao na Universidade de Bos Aires e a Cátedra de Estudos Galegos de La Plata. Esta cátedra, que forma parte do programa Lectura Mundi desta universidade, pretende ser "un espazo de reflexión crítica, investigación e difusión da cultura, a historia e a realidade de Galiza, tanto da 'metropolitana' como daquela outra esparexida polo mundo, especialmente a que se desenvolveu ou a que tivo contacto coa Arxentin, historicamente o maior destino mundial da emigración galega". Para isto, levará adiante distintas actividades durante todo o ano, que contemplan a investigación, a xestación e difusión de eventos artísticos e intelectuais e o intercambio con outras institucións culturais e de estudos galegos, tanto no país como noutros puntos do planeta. A presentación terá lugar o martes día 26 na sala Alfonsina Storni da Feira do Libro de Bos Aires, e participarán, ademais de Manuel Rivas, Ruy Farías e Debora Campos, a escritora galego-arxentina María Rosa Lojo e Mario Greco.


Summary: A Xunta da Galiza dá por estabilizados os fogos na Barbanza após arrasar máis de 2.200 hectáreas.

O cambio nas últimas horas das condicións meteorolóxicas favoreceu a loita contra os lumes na comarca da Barbanza. Segundo sinalan a Nós Diario membros das brigadas forestais da Xunta da Galiza, "a falta de vento a partir da última hora de onte e a aparición de orballo en diversas localidades da zona permitiu actuar con máis eficacia ao operativo contra os lumes". Os responsábeis do operativo de extinción dan por estabilizado os incendios se ben recoñecen que van permanecer na zona até a terza feira, desenvolvendo labores de refresco das superficies queimadas. Neste sentido, sinalan que "queda moito por facer porén os peores momentos xa teñen pasado". Os axentes forestais da Xunta significan que "a situación máis preocupante atópase agora no concello de Porto do Son", a onde teñen desprazado nas últimas horas o groso dos equipos presentes na comarca. Eucaliptos, piñeiros e vento O incendio que arrasou o Barbanza nestes días comezou a cuarta feira cun lume na parroquia boirense de Curés, expandíndose desde alí ao conxunto da comarca. Nesta liña, a extensión dos lumes veuse favorecida polo vento e a alta concentración de eucaliptos e piñeiros. A situación máis crítica nestes días viviuse en Ribeira. Precisamente nesta localidade, as autoridades víronse obrigados a desaloxar a veciñanza da parroquia de Oleiros pola proximidade do fogo as súas vivendas. O lume, que queimou os montes da serra do Barbanza e lugares tan emblemáticos como A Curota, provocou o desaloxo de 250 persoas instaladas no cámping 'Rias Baixas' de ribeira, onde o fogo provocou importantes danos. Os membros das brigadas forestais da Xunta, consultadas por este xornal, recoñecen que os medios chegaron tarde e non son suficientes. A este respecto, afirman que a multitude de lumes en toda Galiza impide poder concentrar os equipos nun punto, o que dificulta os traballos de extinción.