Summary: Onte o día espertou con moita calor. Os fogos reactiváronse en Góis pola mañá e en Pedrógão pola tarde. Volveu haber evacuacións. Víronse xigantescas columnas de fume. O pesadelo no incendio no centro de Portugal continúa: hai 58 quilómetros de frontes. Dous mil bombeiros e miles de voluntarios traballan sen apenas descanso.

Adelaida vive en Lisboa, mais naceu en Nodeirinho e a sexta feira chegou para pasar aquí uns días. Ten unha casa no alto da aldea, "a casa das vacacións". Veu sozinha. O sábado salvou sete vidas e outra media que se debate na unidade de queimados do Hospital de Coimbra. A media vida é a dunha muller emigrada cincuenta anos en Francia que tamén vén a aldea de cando en vez. As outras sete eran tres crianzas e as nais e os pais delas. O sábado, por volta das oito, Adelaida foi pechar unha porta que batía no patio traseiro. "Rapidamente comezaron as potas, os vasos, todo a arrastrase. Foi un vento, un vento enorme... e veu do lume, con follas incandescentes. Desde detrás da casa para acá". Adelaida estaba despedíndose na porta principal dunha parella, emigrantes en Francia. Marchaban no coche. Camiñaron douscentos metros, tomaron á curva que fecha a aldea por esta parte e Adelaida non volveu saber del, Afonso Dos Santos Conceição, 76 anos. Foi no mesmo refacho que fixo voar os utensilios no patio de Adelaida. O coche carbonizado inda está no sitio esta terza feira, cuarto día do incendio, á entrada de Nodeirinho, a aldea que perdeu once veciños no sinistro. Entre tanto Adelaida procurou refuxio na casa, pechou as fiestra. Comezaron a arder catro casas. Unha detrás, outra a cada lado, outra diante. "Todo ao mesmo tempo". Casas sen xente, unha delas a de Afonso. O fume cobría a vista. Ardían máis casas pola aldea abaixo. Parou un coche. Unha familia, dous fillos, que non sabían que facer. "Batín na xanela, el saíu e pediu abrigo". Adelaida meteunos na casa e eles chamaron por outra parella cun neno. Comeran xuntos esa tarde en Nodeirinho. Fóra non se respiraba. Fume e fogo. Foise a luz, prenderon velas e acubillaron os rapaces nunha habitación. Branca de cobertores brancos. "Pase, pase. É unha casa portuguesa", fala Adelaida, coma no fado, acolledora. Dentro, con todo fechado, de cando en vez saían ao alto da escaleira, a mirar para aldea. Pasaron horas. Contra a media noite viron a muller de Afonso tirada na estrada diante da casa. "Veu até aquí arrastrándose, pasaran polo menos catro horas, debeu saír do coche e baixou, moi ferida, collemos toallas, falaba, non sabía do marido, un dos homes era enfermeiro, estivemos a chamar e ás dúas ou ás tres veu unha ambulancia". A Nodeirinho, aquela parte, non entrara ningún equipo de socorro até entón. Non viñeron máis até pola mañá. Na casa esperaron a que ardera todo arredor antes de volver saír. Felisminda segue no hospital, onde os queimados, hai 24 vítimas do incendio internadas na mesma unidade. A madeira A madeira que lle daba a vida a esta rexión -madeira e turismo- era tamén o sustento de Belinha, que na terza está de paso pola súa casa do lugar de Ervideira, na N236, un pouco máis arriba de Nodeirinho, a "estrada da morte" que António Costa, o primeiro ministro, pediu investigar e na recta da traxedia andaban onte os investigadores. A casa de Belinha non ten tellado, as paredes tamén están danadas. O sábado Belinha estaba nas Lagoas, coa nai. Sobre as cinco da tarde chamaron por teléfono á filla e o xenro. "Era o patrón, Álvaro David, que foran para Pedrógão que estaba arder o serradoiro". Álvaro veuse despois para Ervideira, porque o lume ameazaba a nave central do negocio. "A filla e o xenro xa non puideron pasar, a GNR díxolles que elixiran: quer vida ou quer traballo?". Ficaron sen traballo, os tres; e o patrón sen empresa. A nave central está diante da casa de Belinha, hai coches carbonizados, un deles o da filla, tractores, máquinas de cortar e recoller madeira, varios camións. Uns trescentos mil euros en maquinaria, di o fillo na casa do patrón, na Moita, uns quilómetros máis arriba. Alí os madeireiros tamén sufriron. No serradoiro que está na estrada cara a Pampilhosa da Serra tamén hai maquinaria queimada, e uns bombeiros tratan de apagar o monte de casca que leva catro días fumeando. David Francisco, o fillo, saíra para para protexer a casa dos avós. A súa casa, a carón do serradoiro na saída de Moita, ficou soa e sufriu o lume. "Tiñamos moitos terreos con árbores, tamén cultivos. Perdemos todos. Eucaliptos, piñeiros... Eramos unhas dez persoas traballando cando había moito traballo na empresa. A madeira ía para Zaragoza ou para Figueira da Foz, e tamén para unha fábrica de pellet na Graça que ardeu toda". No serradoiro de Moita, o patrón está mañá é tamén un dos fillos. Descúlpase. Non quer falar, "teño moita tarefa". Están retirando a maquinaria destruída. Un dos homes que axudan, torce o xesto. "Veremos que pasa agora, a industria da madeira ficou arrasada aquí". Coma unha casa sen tellado. Máis evacuados O comando de Góis emite pola noite o parte do día: 27 aldeas e 150 persoas evacuadas en Góis, 5 frontes activas. O de Avelar: 3 poboacións en risco, Louriceira, Ouzenda e Tojeira, e 1 fronte activa. En Góis o lume está da parte da serra de Pampilhosa, no este. En Pedrógão vai queimando o que queda até a marxe dereita do Zêzere e o que levan coidando centos de bombeiros espallados desde Alvares até o sur da Serra de Lousã, que non se perdan máis aldeas, que non se xunten os incendios. O perigo subiu esta terza até os máis de mil metros de Coentral. As lapas fixeron que se cortaran varias estradas que unen Pedrógão con Góis e que a tarde anterior parecían seguras. En Venda da Gaita os Canadair pasan moi baixo camiño dos chalés Louriceira. En Ouzenda traballan os helicópteros. Protección Civil ten que desmentir un accidente dunha das aeronaves mentres á Venda da Gaita chegan por fin os primeiros evacuados de Louriceira. "Levamos tres horas parados desde que se dera a orde. Esperando alá arriba a poder pasar por culpa do fume", conta un dos voluntarios. A xefe improvisa unha rolda de prensa no cruzamento que vixían os gardas da GNR. Os maiores, unha ducia deles, viñeron en dous autobuses para se aloxaren no Lar dos Idosos. Os nenos foron para outro lado. "Quedan alá as persoas que poden valerse, mais baixo a súa responsabilidade. Están tratando de salvar as casas". Son as cinco da tarde. Ás seis, as columnas de fume que se levantan desde Louriceira e Ouzenda ensombrecen o encoro de Cabril. Hai 1.400 homes, 450 vehículos e sete aeronaves na zona, din as autoridades. Ás sete os avións comezan a atallar o lume. Pola noite quedan uns círculos de chamas a pé da auga. O lume continúa arrasando monte, hortas e ameazando casas dentro dun perímetro amplo no incendio: 58 quilómetros. Imposíbel de controlar. Case cada hora hai unha alerta. Algunha en sitios curiosos, como ás costas do comando de Avelar xusto despois do xantar, cheo de militares, voluntarios, bombeiros, gardas, mesmo sanitarios do centro de saúde e do hospital próximos, e dunha morea de técnicos e xornalistas das televisións. Soaron as sirenas e todo o mundo deu en correr mentres un helicóptero do Exército agardaba no campo de fútbol da Avelairense para levar a algunha autoridade de visita polo incendio. Os baixos do campo, o local social do club, son un comedor improvisado estes días, e o domingo foron tamén habitación. Os desaloxados andan espallados polos concellos veciños. A Cruz Vermelha non quere ensinar os locais que xestiona. En Figueiró dos Vinhos, nun pavillón de deportes coa pista chea de colchóns e camas de campaña, non permiten facer fotos nin falar cos desprazados. Hai centos de voluntarios, da Cruz Vermelha, cada día máis visíbeis nos centros de coordinación, recollendo e repartindo alimentos. Non hai inda unha cifra de desprazados. A xente, comezando polo primeiro ministro, urxe respostas. Esta terza feira sóubose que o Plan Nacional de Defensa da Foresta non se actualiza desde o ano 2012. "Somos un país hábil para facer leis, pero non para aplicalas", láiase Jaime Marta, representante dos bombeiros, estes días moi presente nas televisións. Na terza houbo dous funerais en Pedrógão, informan nunha das televisións, que oferecen debates a diario sobre o modelo de xestión forestal do país. Semella que fan as preguntas e sorpréndese coas respostas. As autoridades permiten funerais desde este cuarto día de incendio, prefiren que sexan colectivos, di a xornalista, mais a poboación non coñece nin a hora, "prográmanse enriba da hora". Non aumentou o número de mortos (64), avanzan as identificacións (onte outras 36 e xa van máis da metade). Son identificacións indirectas, non é posíbel facelo nin con mostras de ADN nin a través das placas dentais. Os medios portugueses asumen que a causa do incendio foi un raio nunha tormenta seca, e comezan a descobrir que Portugal non ten hidroavións, que os helicópteros levan menos carga que os da empresa que había antes, que o Estado non cumpre as normas que define o plan primario de defensa contra os incendios, que as cámaras municipais tampouco atenden a obriga de facer limpeza para as faixas de seguridade nas estradas e que os xuíces e a policía ollan para outro lado. O Exército, que se mantiña nun segundo plano, decidiu activar un avión que coordina os voos das aeronaves sobre a zona de operacións. O avión apareceu despois de que saltase a alarma por un accidente que non sucedeu. Mentres, a Unidade Militar de Emerxencias (UME) acaba de chegar a Portugal coas televisións españolas e algunha autonómica empotradas para o seu desfile habitual. A Xunta, da súa parte, manda autobombas, camións e bombeiros e axentes forestais. Comezarán a traballar hoxe. Nota: As fotos inseridas no meio do texto, todas da autoría de E.D., son: (1) Adelaida en Nodeirinho; (2) Nodeirinho, carro no que morreu un home e saiu queimada a muller hospitalizada en Coimbra (3). Maquinaria do madereiro de Ervideira; (4). Louriceira, fronte na terza feira 18.00 cuarto día do incendio; (5). Evacuados de Louriceira, ás 17.00 horas en Venda da Gaita. Tardaron tres horas en saír.


Summary: A oposición rexeita unhas contas que considera que non atenden as necesidades de Galiza.

Tal e como estaba previsto, os orzamentos de Galiza de 2019 saíron adiante cos votos en solitario do PP, nunha dinámica que se vén repetindo nestes anos de gobernos de Núñez Feixoo. A oposición (En Marea, PSdeG e BNG) votaron en contra dunhas contas que, consideran, non atenden nin dan resposta ás necesidades de Galiza. A Xunta xa aprobara un teito de gasto para o ano que vén de 9.850 millóns de euros. En Marea presenta 524 emendas aos orzamentos da Xunta para 2019. O seu portavoz Luis Villares, hai que "camiñar cara á igualdade material. E isto non vai ser posible con estes orzamentos da Xunta, que avanzan unha nova etapa de recortes. Uns orzamentos restritivos que non dan respaldo real ás políticas sociais". Villares lembrou que "formulamos 524 emendas nun plan a 5 anos pensado para recuperar o investimento social e poñer ás persoas no centro das políticas públicas. Un plan que xa foi rexeitado polo PP, que usou a súa maioria parlamentaria para frear calquera negociación". Para Fernández Leiceaga, do PSdeG, os orzamentos son os propios da "visión edulcorada de Galiza" que ten o Partido Popular e, xa que logo, estas contas non serven para a Galiza real. Os socialistas presentaron 619 emendas, das cales 73 foron ao articulado. Desde o BNG, Ana Pontón considera que as contas de Feixoo "manteñen a precariedade e o sufrimento das políticas de recortes en sanidade, dependencia e emprego". A portavoz nacionalista cualifica os orzamentos de "antisociais e sen futuro para este país que deixan unha Galiza en precario con salarios e pensións baixas, mentres se disparan as facturas de servizos básicos como a auga, a luz, o gas". Para a líder do Bloque, Feixóo "é parte do problema e non da solución", e as contas que presenta son propias "dun presidente acomplexado que non confía en Galiza". O conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, defendeu hai unha semanas que estabamos perante uns orzamentos "realistas", incidindo en que Galiza vai ter a seguridade que dá contar cunhas contas aprobadas, o que contrapuxo á "inseguridade" que vive o goberno español para aprobar os seus orzamentos.


Summary: O presidente de EUA afirma que o Congreso "levantará un embargo que xa non debería estar aí".

Barack Obama considera que o fin do bloqueo a Cuba é "inevitábel". O presidente de Estados Unidos está convencido, dixo, de que o Congreso de EUA levantará un embargo que "xa non debería de estar aí". Obama afirmou que con estas medidas queren axudar a que "o cambio chegue a Cuba". Cuba e Estados Unidos deron en decembro de 2014 o primeiro paso cara á normalización das relacións entre ambos os dous países. Un punto ao que se chegaba após meses de negociacións secretas e coa mediación, como recoñeceron Raúl Castro e Barcak Obama en senllos discursos, do Papa e Canadá. O presidente de EUA afirmou na comparecencia que o "illamento" que durante medio século practicaron contra Cuba "non funcionou", engadindo que as políticas que trataban de impulsar a Cuba cara ao colapso "non serviron". Un recoñecemento implícito do fracaso do embargo económico, comercial e financeiro que EUA aplica á illa desde 1961.


Summary: O portal da Rúa da Terra, en Ferrol, onde tal día coma hoxe de hai 39 anos foi abatido a disparos da policía o militante nacionalista Ramón Reboiras será o centro dos actos da UPG na homenaxe a quen foi un dos seus membros. MGS, Nós-UP e FPG realizarán tamén actos de lembranza a Reboiras.

Pouco máis de tres meses faltaban para a morte de Francisco Franco naquel 1975 cando as balas da policia da ditadura remataban coa vida do militante da Unión do Pobo Galego, Xosé Ramón Reboiras Noia na rúa da Terra, en Ferrol. A figura de Moncho Reboiras íase converter en símbolo da loita nacionalista, en especial, nas fileiras da UPG na que militou e que naquel tempo padecía unha forte represión e un ríxido control. Reboiras tiña 25 anos cando foi asasinado e levaba desde os 19 militando na UPG. Cada ano, a UPG desenvolve actos de homenaxe no 12 de agosto, en lembranza de Moncho Reboiras e, desta volta, as conmemoracións terán unha especial significación ao ser cumprir neste ano o 50 aniversario da creación do partido comunista e nacionalista. A UPG explica que o asasinato de Reboiras e a persecución a seus militantes eran a resposta das forzas represivas á "firmeza con que afrontaron a loita por unha Galiza soberana e socialista e, particularmente, no empeño permanente por dotar o pobo galego de forzas propias en todos os ámbitos, sen dependencias alleas, como a única maneira de garantir ás clases traballadoras da Galiza un futuro que o estado español e os intereses dos seus poderes económico-políticos lle negaban e lle continúan a negar". Os actos da UPG iniciaranse ás 19:00 horas cunha concentración na Praza de Armas para logo saír cara á rúa da Terra onde terá lugar a ofrenda floral e o canto da Internacional. A seguir o acto político desenvolverase no Cantón coa intervención de Andrea Martíns, da UMG, Iván Ribas, Portavoz Municipal do BNG e Néstor Rego. Secretario Xeral da UPG e membro da Executiva Nacional do BNG. Presentarase tamén a "Oda a Moncho Reboiras" que interpretará o propio autor, Paco Montero. Tamén en Imo e Vigo Pola súa banda, o Movemento Galego ao Socialismo homenaxeará por quinta vez consecutiva a Moncho Reboiras no cemiterio de Imo cun acto que se celebrará ás 13 horas e no que intervirán Bieito Pérez, do BNG de Dodro, Noa Presas, de Isca!, Xesús Chaves, de Memoria Histórica do 72, e Anxo Noceda, secretario comarcal da CIG de Compostela. Para o MGS, Reboiras representa "un militante exemplar, que realizou inmensas achegas á organización do nacionalismo no ocaso do franquismo, asentando as bases da organización política, do sindicalismo nacionalista e do asociacionismo cultural". Tamén Nós-Unidade Popular organizará, como leva facendo desde o 2001, a súa homenaxe a Reboiras neste 12 de agosto en foram de concentración na Rúa da Terra, Coa lenda "Moncho Reboiras, semente da República Galega" no acto intervirá a portavoz nacional de BRIGA, Eva Cortinhas, e o membro da Assembleia Comarcal de Trasancos e da Dirección Nacional de Nós-UP, Maurício Castro. Na convocatoria da homenaxe afirman que asumen "como próprios os objetivos estratégicos polos que Reboiras deu a sua vida: a construçom da República Socialista da Galiza". Finalmente, A FPG promove o acto de homenaxe "Moncho Reboiras. Semente de Vencer" que se desenvolverá a quinta feira día 14 na Praza do Toural de Teis, Vigo, ás 20 horas. Definen a Reboiras como "figura central da nosa historia recente e imprescindíbel para entender o momento histórico en que vivimos". Intervirán Xosé Luís Méndez Ferrín e os secretarios de zona de Xeira e da FPG.


Summary: Os Obxectivos de Desenvolvemento Sostible deben acadarse tanto nos países desenvolvidos como naqueles máis desfavorecidos, pois nun mundo global as medidas que tomemos aquí terán impacto alá.

Os municipios, ao igual que os Estados, as comunidades autónomas e cada persoa no seu día a día, temos un papel fundamental no cumprimento dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible. Estas 17 metas fixadas por Nacións Unidas para rematar coa pobreza, reducir a desigualdade e protexer o planeta configuran a denominada Axenda 2030, ano no que deberían darse por acadadas. No Día Mundial do Medio Ambiente queremos chamar a atención sobre unha das máis relevantes na nosa contorna inmediata, o ODS 11, que pretende "lograr que as cidades e os asentamentos humanos sexan inclusivos, seguros resilientes e sustentables".Este obxectivo atópase moi vinculado á redución do impacto ambiental das vilas e cidades, pero non só, pois trátase tamén de que estas sigan sendo fonte de emprego e riqueza ofrecendo ao tempo servizos, vivendas e infraestruturas axeitadas, sen deteriorar nin o patrimonio natural nin o cultural. O Concello de Ames vén incidindo neste punto a través de medidas como a renda municipal básica para familias con escasos recursos, as axudas para a recuperación que lles permiten afrontar urxencias puntuais ou o servizo de protección do dereito á vivenda, centrado no alugueiro de carácter social, na prevención fronte os desafiuzamentos e en solucionar emerxencias habitacionais.A eliminación das barreiras arquitectónicas e sensoriais é outra das chaves para unha urbanización inclusiva, que promovemos con actuacións nas rúas e nos edificios públicos, coa colocación de pictogramas ou cos cursos de linguaxe de signos. Ao mesmo tempo, facilítase un transporte adaptado para as persoas maiores e/ou con problemas de mobilidade. Cómpre favorecer así mesmo a participación da veciñanza na xestión, dereito que en Ames temos regulado e que contempla asemade a elaboración de orzamentos participativos, onde as parroquias e a mocidade deciden que obras levar a cabo. Volvendo sobre a cuestión ecolóxica, iniciativas que tamén podemos atopar noutros concellos como as hortas urbanas, os composteiros, os puntos limpos, as sendas verdes ou os autobuses metropolitanos contribúen a acadar ese ODS número 11 a prol das cidades e comunidades sostibles. O Día do Medio Ambiente está precisamente dedicado este ano a alertar sobre a contaminación do aire, que cada ano causa millóns de mortes en todo o mundo. Neste senso, propostas como a semana da bicicleta ou a inclusión do transporte público en determinadas actividades contribúen a evitar a polución atmosférica, da que os vehículos particulares son en boa medida responsables. Do mesmo xeito, o plan municipal de prevención de incendios forestais sitúa a plantación de árbores autóctonas como un dos seus eixos centrais. No entanto, os Obxectivos de Desenvolvemento Sostible deben acadarse tanto nos países desenvolvidos como naqueles máis desfavorecidos, pois nun mundo global as medidas que tomemos aquí terán impacto alá. Para tentar equilibrar as actuais desigualdades Norte-Sur, Ames forma parte canda outras cen administracións locais e provinciais do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade, que entre os últimos proxectos apoiados inclúe dous baseados no acceso á auga potable, un coa ONGD Enxeñería sen Fronteiras en Honduras e outro con Asemblea de Cooperación pola Paz en Guinea-Bissau.Froito deste último é a exposición 'Mindjer di Guiné', que reúne fotografías realizadas por 16 mulleres do país lusófono e que previsiblemente poderá verse en Ames coincidindo coa celebración do vindeiro Encontro Intercultural. Cooperación internacional en África e sensibilización da cidadanía en Galicia, dúas caras da mesma moeda que vogan en favor dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible.


Summary: Os blues deixaron as súas bancadas baleiras e Riazor presentou un aspecto paupérrimo. A fractura no deportivismo, sen soldar

Apenas 14 mil persoas nas bancadas nun partido dramático e decisivo para o clube. É a consecuencia do divorcio entre sectores moi amplos da afeizón deportivista e a dirección da entidade, após esta ter batido contra os riazor blues cunha actitude que a oposición a Tino Fernández cualifica de "inhumana". Os riazor blues chamaron onte a homenaxear o seu integrante asasinado en Madrid, Jimmy, de dúas formas. Primeira, deixando baleiras as súas bancadas, as de Maratón Inferior. Era un chamamento implícito a non ir a Riazor. Segunda, facendo un minuto de silencio simbólico, no minuto 30 do xogo. A resposta do Deportivo -que o día anterior emitira un comunicado na procura da conciliación- foi a de requisar á entrada do estadio os emblemas distintivos desta claque. A incautación estendeuse tamén, de acordo con testemuños deitados no twiter, a bandeiras galegas coa estrela vermella. No minuto 30 xa ía gañando o Deportivo -Fariña mostrou o seu talento de estilista cun golazo no 21- e o minuto de silencio foi seguido de forma discreta, con berros de demisión a Tino Fernández mesturados con algúns asubíos desde tribuna e preferencia aos blues. A incautación estendeuse tamén, de acordo con testemuños deitados no twiter, a bandeiras galegas coa estrela vermella No plano estritamente futbolístico, o triunfo -produto da destreza de Fariña e de dúas providenciais intervencións finais de Fabricio- é balsámico. O Deportivo suma agora 13 pontos após 15 xogos disputados. Estamos na pior liga por abaixo que se recorda. Con eses pontos (menos dun por partido), o Deportivo estaría agora fóra dos postos de descenso e con até´4 equipas por debaixo. No plano social, a fenda está moi lonxe de se ter soldado. Riazor non foi esta terza feira Riazor e custa imaxinar que o deportivismo vaia avante nos próximos meses se non se alcanzar algunha forma de pacto social entre o tinismo -os sectores que avalan o consello de administración, fortemente protexidos polo diario hexemónico da cidade- e a oposición, formada non só polos blues, senón por unha representación moi ampla das peñas deportivistas, con presenza moi relevante de lendoiristas, partidarios do ex presidente do Deportivo que foi cesado do seu cargo na Liga de Fútbol Profesional por asistir ao sepelio de Jimmy.


Summary: O Campo da Festa, o soberbio Souto do Val do Mao, no concello do Incio, levará o nome da escritora Marica Campo. O 15 de xuño a Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega homenaxeará á autora coa súa conmemoración "A escritora na súa Terra".

O Incio é a terra da escritora Marica Campo e alí, a partir do día 15 de xuño, un souto levará o seu nome, un espazo no que a natureza se impón e que a veciñanza coñece como campo de festas. Será cando se desenvolva a xornada coa que cada ano a AELG homenaxea a un escritor ou escritora na súa terra. Desta volta, Marica Campo volve ao Incio para partillar coa veciñanza e a república das Letras nunha homenaxe á autora que pasou os seus primeiros e inesquecíbeis anos no Val do Mao. A xornada comezará por volta das 11.30 cando na Casa do Concello se lle entregue a letra E, da AELG, nun acto no que participarán a alcaldesa do Incio, Laura Celeiro, e o presidente e a secretaria da asociación, Cesáreo Sánchez e Mercedes Queixas. O profesor Xosé Ramón Freixeiro Mato será o encargado da laudatio que responderá a propia Marica Campo. "Na súa traxectoria literaria e cívica transparece o firme compromiso coa Galiza, patria asumida e sempre reivindicada, e coa causa da xustiza e da solidariedade. Espírito libre, aberto e xeneroso, Marica Campo comprométese en cada texto coa calidade e dignificación artística da lingua, máis outra forma, en fin, de fidelidade e amor á Terra" destaca Xosé Ramón Freixeiro Mato nun fragmento da que será a súa intervención. O Val do Mao na memoria Ás 13:00, coa plantación dunha camelia, árbore escollida pola escritora, a descuberta do monólito conmemorativo e a placa que bautizará o Souto, o Campo da Festa do Val do Mao quedará para sempre vencellado á escritora, que cede o nome a un dos espazos máis queridos pola súa veciñanza. Á seguir desenvolverase un xantar de confraternidade aberto, para o que compre se anotar no teléfono 981133233 ou no correo oficina@aelg.org. A escritora lembra na súa autobiografía publicada na ficha da páxina da AELG os veráns de cativa no Val do Mao que, na memoria, agroman como "un espazo para a liberdade e as aventuras infantís. Dese tempo, son as "mil e unha trasnadas" protagonizadas polas sete irmáns máis o irmán e un curmán que compartían xogos de verán. Naceron alí tamén os primeiros escritos dunha autora que conta xa cunha ampla e recoñecida bibliografía na que visita diversos xéneros, da poesía á narrativa, pasando polo xornalismo ou o ensaio. "Eu, xa de moi nena, escondíame nun pombal que había no fondo da horta para escribir historias que me inspiraban as cancións que escoitaba na radio ou no gramófono ao que lle había que dar manivela", lembra no seu relato autobiográfico a escritora que é tamén autora de numerosas letras de cancións.


Summary: A Comisión Europea publicou esta sexta feira o contrato que fechou con AstraZeneca en agosto de 2020 para a compra de até 400 millóns da súa vacina.

A Comisión Europea fixo público esta sexta feira, en pleno conflito polo atraso na distribución das doses da vacina, o contrato coa farmacéutica AstraZeneca asinado o 27 de agosto de 2020. O documento contén partes borradas, de maneira que cuestións relevantes como o custo económico da compra, a cifra total das doses ou os termos da entrega non poden consultarse. A Comisión Europea xustifica a ocultación dos parágrafos alegando que conteñen información confidencial. A Axencia Europea do Medicamento ten que decidir se outorga o seu aval á vacina desenvolvida pola Universidade de Oxford co apoio de AstraZeneca. De todas as maneiras, Alemaña xa recomendou ao seu persoal sanitario non administrala a maiores de 65 anos se finalmente recibe o aval do organismo europeo. A UE tiña que recibir entre 80 e 120 millóns de doses durante o primeiro trimestre, mais AstraZeneca asegurou que como moito poderá facer chegar 39. Unha cifra insuficiente, a ollos de Bruxelas, que ademais de reclamar parte da produción en plantas británicas, restrinxiu a exportación de doses da vacinas producidas no territorio da UE. De feito, no documento pode lerse que o laboratorio ten a obriga de facilitar as doses desde calquera planta, incluídas as británicas.


Summary: A mañá rexistrou 4 puntos menos de participación que nos anteriores comicios. No ambiente da xornada está a resaca das mobilizacións que marcaron o mandato na cidade olívica. Feijóo é recibido con apupos cando se dispuña a votar.

Chegou o 21 de Outubro. Chegou o día en que os galegos e as galegas deciden o futuro para Galiza. As urnas serán hoxe optarán polo cambio político no Parlamento galego ou pola contra por anovar ao PP no poder por catro anos máis. Pero Galiza non só decide o seu goberno. Decide tamén o seu futuro en materias como economía, educación, sanidade. A resaca das intensas protestas que caracterizaron o mandato que cesa está presente no ambiente nos colexios. Así se percibe en Vigo, unha das prazas clave nas que se xogan os comicios. Na cidade olívica a mañá desta xornada electoral estivo caracterizada por unha participación algo menor que fai catro anos. Á primeira hora tan só un 1% achegábase aos distintos colexios repartidos por todo o municipio. A medida que avanzaban as horas o grupo foi ampliándose ata acadar unha media de entre 10 e 20 persoas por mesa das 600 que en promedio deberían votar en cada unha. A participación repuntou a media mañá, cando a porcentaxe de votantes atinxía o 10% do total. Hai que ter en conta que as boas condicións climatolóxicas poden retrasar a visita ás urnas ata última hora da tarde. Algunhas impresións recollidas entre as e os votantes sinalan que estas eleccións poden rexistrar menor número de participación debido ao contexto da crise e a desafección política. Outros pola contra, pensan que precisamente iso será o que anime a máis xente a acudir as urnas. Así o ven en colexios electorais como o da Casa das Artes de Policarpo Sanz, o CEIP Carrasqueira de Coruxo ou no Pavillón das Travesas. A respecto de que candidato que podería saír elixido as impresións son diversas. Algúns pensan que o Partido Popular sairá vencedor mais sen maioría absoluta. Outro amplo grupo opina que as forzas da oposición, BNG e PSdeG, e os de recente creación poderían recadar máis votos dos pensados. Todos coinciden no mesmo: haberá que esperar ao peche dos colexios para resolver a incógnita duns comicios que pintan estar abertos. A xornada electoral estase a desenvolver sen incidencias destacábeis na cidade de Vigo, agás a producida no colexio no que votou Alberto Núñez Feijoó, candidato do PP que foi apupado por un grupo de persoas que denunciaban a política lingüística do goberno saínte e lanzaron consignas a favor das e dos presos independentistas. Houbo tamén algunha mesa constituída un chisco máis tarde pola ausencia de algúns membros da mesma pero sen maior complicación.


Summary: Numerosos medios publican inquéritos a poucas horas de que sexan vetados: todos coinciden na ampla vitoria do PSOE pero non nas súas posibilidades de gobernar. O BNG cre que "vai rebentar as enquisas" e En Común e En Marea consideran as súas formacións "determinantes".

A só un día de que remate o prazo para publicar enquisas sobre as eleccións do próximo 28 de abril, foron moitos os medios que ofreceron este domingo as súas. Todas coinciden nunha cousa que parece irrevogable: o PSOE gañará as eleccións con ampla marxe. Agora falta por ver se os socialistas poderán formar goberno e, de facelo, se deberán contar só con Unidas Podemos ou terán que mirar tamén cara a grupos nacionalistas, ben sexa o PNV ou os cataláns. Se ningunha suma dá, a dereita e a ultradereita poderían chegar ao poder. As sete enquisas principais deste domingo sitúan o PSOE entre o 30,9% e o 28,1% de votos; o PP estaría entre o 17,8% e case o 24%As sete enquisas principais deste domingo sitúan o PSOE entre o 30,9% e o 28,1%, unha diferenza que é moito maior no caso do apoio previsto para o PP, que vai desde o 17,8% até case o 24%. Aí estará unha das claves: saber se o devalo dos populares vai ser tan importante ou non. En canto ao terceiro posto a nivel estatal, unha ollada aos inquéritos advirte do igualada que está a cousa, con case todas colocando nese podio a Ciudadanos, pero con Unidas Podemos achegándose e mesmo posibilidades para que os ultras de Vox sexan a primeira alternativa aos de Sánchez e Casado. De facer unha media de todas as enquisas publicadas nas últimas semanas, o PSOE roldaría o 29% dos votos, seguido do PP con algo máis do 20%, Ciudadanos con case o 15%, Unidas Podemos co 12,6% e Vox co 11,2%. O complexo sistema electoral e a división provincial fai moi difícil prever como se repartirán en escanos esas porcentaxes. En Galicia, todo fai indicar que o PSdeG está en disposición de pelexarlle a vitoria a un PP que se vería prexudicado pola alza de Ciudadanos e mesmo de Vox. De facer caso á enquisa de Sondaxe, entre a formación laranxa, a extrema dereita e o BNG dispútanse un ou dous escanos nas provincias de Pontevedra e da Coruña. Ana Pontón, portavoz do BNG, amosouse convencida de que o BNG "vai rebentar as enquisas, derrotalas" ao igual que, lembrou, "xa fixo nas últimas eleccións galegas". "Vemos unha corrente de simpatía que está medrando nesta campaña", dixo a líder dun Bloque que ve como "muro de contención da dereita machita, racista e carca". Pontón cre que o BNG "vai rebentar as enquisas" e Gómez-Reino asegura que os inquéritos "marcan claramente" que En Común-Unidas Podemos "será determinante para a gobernabilidade do Estado"Tamén Antón Gómez-Reino, cabeza de lista pola Coruña de En Común-Unidas Podemos, tamén se referiu ás enquisas para advertir de que "marcan claramente" que a súa formación "será determinante para a gobernabilidade do Estado". O PSdeG, pola súa banda, insiste en que o importante é gañar nas eleccións e non nos inquéritos, mentres que Luís Villares, de En Marea, cre que os votos ao seu partido serán "decisivos" para a conformación dunha maioría progresista. Sexa como for, a nivel estatal ou galego, hai unha opción que a unha semana dos comicios gaña con maioría: os indecisos. Son moitos e máis ca nunca. O que estes decidan nestes últimos días de campaña marcará o resultado final. De aí que todos os partidos apelen ao voto útil e mesmo ao medo, especialmente desde a esquerda ante a posibilidade de que un partido de extrema dereita, ultra e abertamente franquista poida entrar nun goberno ou ser clave para conformalo. A partir de agora, para facer elucubracións, haberá que ir á froitería.


Summary: Prevé que o paro baixe a 10% a finais dese ano. Actualizou a previsión de crecemento do PIB para este 2019 á baixa, pasando de 2,5% previsto inicialmente a 2%

O Goberno galego aprobou o teito de gasto non financeiro para o exercicio de 2020, que eleva a 10.160 millóns de euros --superando por primeira vez o teito de gasto a barreira dos 10.000 millóns--, o que supón aumentar a capacidade de gasto en 311 millóns (3,1%) en relación ao orzamento en vigor. Porén, a Xunta, "por prudencia", e perante a "inestabilidade" do escenario estatal e debido ao comportamento do sector exterior, actualizou a previsión de crecemento do PIB para este 2019 á baixa, pasando de 2,5% previsto inicialmente a 2%. Para 2019, a previsión é que a economía galega medre 1,9%. En canto á taxa de paro, a Xunta actualízaa tamén para o exercicio en vigor e contempla que baixe de 12,7% fixado inicialmente a 11,4%. A finais de 2020, a previsión é que ande en 10%, de acordo co establecido polo Plan Estratéxico 2015-2020. Após a aprobación no Consello, o teito de gasto será remitido ao Parlamento para a súa ratificación por parte do pleno da Cámara. Este trámite fixouno por primeira vez a Lei de disciplina orzamentaria impulsada en 2011, cando Marta Fernández Currás ocupaba a Consellería de Facenda.


Summary: Na súa tese de doutoramento, a bióloga Rita García Seoane estuda a potencialidade das macroalgas para o seguimento e control da contaminación mariña, achegando protocolos que permiten mellorar a efectividade destas técnicas.

A contaminación das augas mariñas é un problema que vén preocupando á comunidade científica e á sociedade dende hai décadas, tanto a presenza de plásticos e outros residuos como o aumento de metais e outros elementos que provocar a degradación dos ecosistemas. Hai xa tempo que se sabe que as algas poden ser un bo indicador da saúde das augas e da vida existente nelas. Porén, ata agora a carencia de protocolos estandarizados que describan como deberían aplicarse estas técnicas limitaba a súa efectividade.No seu traballo García Seoane estuda a potencialidade das macroalgas para o seguimento e control da contaminaciónHai unhas semanas a a bióloga Rita García Seoane, investigadora do Instituto Cretus da USC, defendeu a súa tese de doutoramento na Universidade de Santiago: Algas pardas como biomonitoras de metales pesados y nitrógeno en las áreas costeras. Una revisión de protocolos. No seu traballo García Seoane estuda a potencialidade das macroalgas para o seguimento e control da contaminación, alén de afondar na mellora e definición de novos métodos para a súa aplicabilidade. "Diferentes autores levan empregando unha ampla variedade de métodos, a inmensa maioría pouco consensuados e sen criterio científico", explica García Seoane.De feito, o obxectivo primordial do estudo consistiu na realización dunha avaliación exhaustiva dos aspectos básicos da metodoloxía empregada nos estudos de monitoraxe de contaminantes utilizando macroalgas, a fin de fomentar o uso destes organismos en estudos extensivos regulados pola lexislación medioambiental vixente.Ata agora a carencia de protocolos estandarizados que describan como deberían aplicarse estas técnicas limitaba a súa efectividade"A análise das algas proporciona unha estima realista do impacto deses contaminantes no medio acuático, pois moitos deles son persistentes e poden ser tóxicos e susceptibles de biomagnificarse nas cadeas tróficas", apunta a investigadora, que explica que "dado que a contaminación por metais e metaloides provoca unha degradación constante dos ecosistemas costeiros e mariños, a vixilancia e a avaliación da calidade do medio están a converterse nunha prioridade a nivel mundial, con medidas e estratexias lexislativas para mitigar o impacto da contaminación, así como protexer e conservar os ecosistemas".Aqueles aspectos metodolóxicos fundamentais para o bo desenvolvemento desta práctica foron tratados realizando estudos experimentais a través do emprego da alga parda Fucus vesiculosus, considerada unha especie modelo en biomonitoraxe amplamente estendida nas costas do Atlántico Norte. Así, a partir dos resultados obtidos, achégase un protocolo estandarizado e ofrécense orientacións para garantir a calidade dos resultados logrados neste tipo de estudos."A análise das algas proporciona unha estima realista do impacto deses contaminantes no medio acuático, pois moitos deles son persistentes e poden ser tóxicos e susceptibles de biomagnificarse nas cadeas tróficas", sinalaOs resultados desta investigación publicáronse en diversas revistas científicas de alto impacto como Science of the Total Environment, Environmental Pollution ou Ecological Indicators. No marco da investigación, Rita García Seoane tamén levou a cabo colaboracións con outros centros de investigación internacionais como a University of South Florida nos Estados Unidos e o Okinawa Institute of Science and Technology Graduate University de Xapón, onde realizou cadansúa estancia de investigación en 2017 e 2018, respectivamente. Este traballo desenvolveuse no Grupo de Ecotoxicoloxía e Ecofisioloxía Vexetal e foi dirixido polo profesor da USC Jesús Aboal Viñas e a investigadora da Estación Biolóxica de Doñana, pertencente ao CSIC, Teresa Boquete Seoane.


Summary: Alcoa só está interesada en vender unha.

O comité de empresa de Alcoa San Cibrao informou que a multinacional lle comunicou no transcurso da xuntanza que se está a realizar no marco do período de consultas do ERE, que o comprador interesado en facerse coas plantas é a multinacional Liberty House Group. Liberty House Group é unha multinacional do metal situada en Reino Unido que xa mostrou en 2019 o seu interese en facerse coas plantas de Alcoa da Coruña e Avilés --que adquiriu Parter--. En 2019, Liberty House fíxose con varias plantas siderúrxicas de ArcelorMittal. Unha operación que recibiu o visto e prace de Bruxelas ao non expor problemas de competencia no mercado único, dado que só observou solapamentos "limitados" entre as actividades. Segundo informa o comité de empresa, Alcoa aclarou que ese posíbel comprador estaría interesado na adquisición das dúas plantas que forman o complexo industrial de Alcoa en San Cibrao, tanto a de alúmina como a de aluminio primario. Porén, Alcoa tamén lle comunicou á representación dos traballadores que só está interesada en vender coas cubas paradas, algo ao que se opón o comité de empresa, porque sostén que iso significaría "matar o corazón da fábrica". Ademais, a multinacional tamén informou ao comité que, neste momento, só estaría interesada en vender a planta de aluminio.


Summary: Considera que a convocatoria da 'Via Lliure' é lexitima mais entende que como alcaldesa non debe tomar parte na mesma.

A alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, anunciou que non vai `participar na Via Lliure porque fai "referencia explícita" á convocatoria electoral do 27S, segundo recolle Vilaweb. Nunhas declaracións na radio Rac1, Colau asegurou que non cre que esta sexa unha mobilización "partidista" mais si que "está referenciada claramente a unhas eleccións", polo que "sen cuestionar en absoluto a lexitimidade" da Vía Lliure, considera que como alcaldesa que representa a todos non debe asistir. Ada Colau explicou que sempre participou nas mobilizacións da Diada, e tiña previsto tomar parte na deste ano, mais que decidiu non facelo Manterá, iso si, a máxima colaboración coas entidades convocatntes para que decorra de mandeira satisfatoria. Preguntada polo artigo de Felipe González, Colau afirma que todos os cataláns, independentemente das ideoloxías, séntense "profundamente insultados" e considera que o ex-presidente español debería pedir disculpas.


Summary: O presidente da RAG, Xesús Alonso Montero, defende nunha entrevista concedida a El Pais que, malia ser alcalde no tempo de Franco, Filgueira Valverde non era "falanxista nin tecnicamente un franquista".

Despois da polémica provocada pola elección do erudito e tamén alcalde franquista de Pontevedra, Filgueira Valverde para o Día das Letras Galegas de 2015, Xesús Alonso Montero volve axitar o tema ao defender nunha entrevista concedida ao xornal El País que Filgueira Valverde "non era falanxista nin tecnicamente un franquista". O presidente da RAG, que anuncia que está a preparar un libro sobre a vida e a obra de Filgueira Valverde que se publicará a fins de ano, trata de desmentir a súa ideoloxía franquista e mesmo o xustifica nun dos episodios que máis dano lle fan á súa imaxe: a actitude que tivo diante da condena a Alexandre Bóveda. "Non foi porque o tribunal militar non o chamou a declarar (...) E aínda que fose, Bóveda xa estaba sentenciado antes do xuízo", di, ao tempo que contrapón o seu esforzo por conseguir a readmisión de Otero Pedraio como catedrático de Xeografía e Historia, posto do que fora suspendido de emprego e soldo. "Cunqueiro, que si vestiu a camisa falanxista, non suscitou un día da discordia. Nin tampouco Herrera Garrido, unha mala escritora e poeta franquista máis fervorosa da península ibérica", comenta Alonso Montero para quen, nin ter ocupado a alcaldía de Pontevedra de 1959 a 1968 nin ter asistido en Burgos aos actos conmemorativos do XXV aniversario da exaltación da chegada de Franco á xefatura de Estado, nin ser membro do Consello Económico Sindical Provincial de Pontevedra, nin procurador en Cortes supoñen a constatación da súa vinculación co réxime franquista. "Foi alcalde no franquismo, non un alcalde franquista. Estivo nunha comisión depuradora de bibliotecas. Mais non mandou queimar libros como o fixeron os falanxistas", defende o presidente da RAG para quen a figura de Filgueira neste ano ten que servir para a investigación sobre a súa figura e para o estudo de como sobreviviron na ditadura "persoas que, coma el, non eran tecnicamente franquista". Xesús Alonso Montero, que tivo a Filgueira Valverde como padriño na súa entrada na RAG e co que colaborou intensamente cando era presidente do Consello da Cultura Galega augura un vindeiro Día das Letras Galegas "grande, moi participativo".


Summary: A Foaps (Fundación ONCE para a atención de persoas con xordocegueira) notificoulles a medida a segunda feira e fíxoa efectiva a cuarta.

Foaps (Fundación ONCE para a atención de persoas con xordocegueira) deixa na rúa as por volta de 90 mediadoras comunicativas que tiña no Estado español, 7 delas na Galiza, que desde esta cuarta feira, 15 de abril, están despedidas. A decisión notificóuselle a estas traballadoras na Galiza esta segunda feira mediante mail e fíxose efectiva esta cuarta. Son sete afectadas, seis eran fixas-discontínuas e 1 con contrato por servizo. Desde a CGT Andalucía subliñan que a decisión vai supoñer que persoas usuarias, quer menores quer persoas adultas, fiquen "máis illadas" ao se ver privadas das mediadoras comunicativas. As condicións laborais vinculadas a este traballo están marcadas moitas veces pola precariedade, con peores condicións que as intérpretes de signos, salarios baixos, baixas cotizacions e con contratos que se interrompen no verán para non ter que pagarlles eses meses.


Summary: Desde Comisións Obreiras alertan dunha "falta de material básico como luvas, produtos de hixiene, roupa de cama ou produtos de limpeza" e critican a "pasividade" da empresa.

A residencia DomusVi de Monforte de Lemos vén de informar da detección de dous casos de sarna, que actualmente están a ser tratados e en illamento, segundo informaron desde esta entidade a Europa Press. Nun comunicado, a residencia sinalou que seguen "estritos protocolos de hixiene e limpeza" e que contan co persoal "requirido" para poder realizar esas funcións, así como cos produtos precisos para iso. Aliás, sinalaron que cando detectaron "posíbeis sintomatoloxías" compatíbeis con esta enfermidade, desde o centro contactaron co servizo de epidemioloxía e levaron a cabo o protocolo de actuación ante estes casos. Denuncian a falta de persoal nas residencias: "Preguntámonos para quen traballa a Consellaría de Política Social" Falta de medios En contraposición, tamén a través dun comunicado, o sindicato Comisións Obreiras denunciou a falta de persoal e medios e criticou a actitude de "pasividade" da empresa para facer fronte a esta situación. Desta forma, e segundo CCOO, desde hai máis dun ano "falta persoal de enfermaría na quenda de noite", cuestión á que engadiron que "chegou a haber máis de 48 horas sen presenza efectiva". Denuncian a presunta "falla de coidados" e "desatención" a unha usuaria de 90 anos nunha residencia de DomusVi A maiores, o sindicato asegurou que hai "falta de material básico como luvas, produtos de hixiene, roupa de cama ou produtos de limpeza", ao que engadiu que "pode chegar a pasar unha semana sen que haxa produtos de desinfección na lavandaría do centro". CCOO xa puxo "estas deficiencias" en coñecemento da Xunta o pasado mes de xullo, e advertiu que, por mor deste gromo de sarna, tivo xunto co servizo de prevención unha reunión coa dirección da residencia para "exixir medidas urxentes", aínda que a situación segue "sen cambios", afirmou o sindicato.


Summary: Os tests rápidos da Covid-19 dispostos pola Xunta para o cribado de poboación de risco volven estar no punto de mira. Persoal sanitario advirte de que Medicina Preventiva ignora resultados positivos que segundo os protocolos poderían indicar infección activa. Denuncian descoordinación e risco para os doentes.

O pasado 1 de outubro o presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, anunciou o inicio dun cribado aos case 44.000 profesionais tanto do Sergas como das entidades asistenciais dependentes mediante tests de dobre banda cedidos por Inditex. Un sistema que a Administración vén utilizando en ámbitos para os que "está indicado" e neste caso, lembrou o titular do Goberno galego, "tamén está indicado para o persoal sanitario". As probas comezaron ao día seguinte, 2 de outubro. Desde entón, o cribado progresa en todas as áreas sanitarias. En hospitais, centros de saúde e Puntos de Atención Continuada. E conforme avanza tamén aumenta a discusión entre o persoal sanitario, os servizos de Medicina Preventiva e os equipos de riscos laborais sobre a fiabilidade dos test serolóxicos e o cumprimento dos protocolos derivados do seu uso. Tests de anticorpos Agora mesmo, os tests serolóxicos de anticorpos estanse empregando para o cribado inicial dunha poboación concreta. Esta técnica permite de forma rápida, barata e pouco agresiva un primeiro varrido dun grupo específico de persoas en risco que se quere estudar, neste caso, do colectivo sanitario e do persoal administrativo do Servizo Galego de Saúde. Estas probas actúan a modo de filtro, e segundo persoal médico consultado por Nós Diario, tenden a detectar moitos positivos. "Uns serán reais. Pero para poder asegurar a existencia da enfermidade haberá que confirmalo mediante PCR, que ha de ser positiva. Outros serán falsos positivos, e tamén haberá que ratificalos mediante PCR, neste caso negativa". Desconcértame moito que nos fagan estas probas ao mesmo tempo que se discute a súa fiabilidade e se desprezan os resultados sen ter en conta os pasos estabelecidos para darlles validez. Os tests serolóxicos identifican anticorpos IgG -caso confirmado con infección resolta, segundo o documento do Sergas 'Vixilancia da Covid-19' do 25 de setembro- e anticorpos IgM -caso confirmado con infección activa, se ben, aquí, especifica a necesidade dun "resultado positivo por unha técnica serolóxica de alto rendemento (non por un test rápido)", aclara-. En calquera caso, confirman a este xornal profesionais médicos do Sergas, "por protocolo, a todas as persoas ás que lles saen as IgM positivas hai que facerlles unha PCR. Si ou si. Porque se non, nunca saberemos se estamos ante un caso real ou non". E aquí empeza o problema, din. "Estanse facendo todas esas probas serolóxicas, mais tamén a vista gorda cando os resultados IgM dan positivo, porque non se están solicitando as PCR de confirmación. Están dando por feito que son falsos positivos porque a paciente non ten síntomas. E a xente está empezando a queixarse porque esa escusa escóitase cada vez máis". Sen PCR de confirmación É o caso de Sara -nome ficticio- traballadora eventual do Sergas na área sanitaria de Pontevedra. "A pasada quinta feira estaba traballando en tratamentos de Oncoloxía no hospital de día do Provincial de Pontevedra. Ese día fixéronos os tests a todas as compañeiras salvo unha, contratada só por aquela xornada, malia que o equipo encargado viña coa intención de facérllelo só ao persoal fixo. Cando marchou dixeron que todo estaba ben". Como eventual Sara pasou por diferentes servizos hospitalarios e de Atención Primaria nos seguintes días. "Por curiosidade, o domingo, que traballei nun PAC, entrei na miña historia clínica para ver como reflectían os resultados da proba que me fixeran e foi así, de casualidade, como descubrín que tiña as IgM positivas, o que podería indicar enfermidade activa". Preventiva recomendoume que non lle fixese caso dos resultados, que seguise traballando como se nada, porque eran pouco fiábeis. Sara censura que ninguén lle comunicara este resultado nin pedira a PCR que debía confirmar se tiña ou non Covid-19. "A supervisora de garda derivoume a Preventiva. Alí dixeron descoñecer quen dera a orde de facer eses tests e, a título persoal, recomendáronme que non lle fixese caso dos resultados, que seguise traballando como se nada, porque eran pouco fiábeis". O domingo Sara completou a súa xornada, mais como a segunda feira volvía ter contrato en Oncoloxía do hospital de día, non se contentou, ante o risco de poñer en perigo doentes inmunodeprimidos, especialmente vulnerábeis. "Insistinlles moito en que non me sentía segura e que non iría a traballar, así que despois de moitas voltas conseguín que me solicitasen unha PCR, que deu negativa. Con todo, pedíronme que permanecese illada á espera dunha segunda PCR". Sara láiase da falta de coordinación e de protocolos claros que se teñan en conta. "Non entendo que non se tomen en serio. E desconcértame moito que nos fagan estas probas ao mesmo tempo que se discute a súa fiabilidade e se desprezan os resultados sen ter en conta os pasos estabelecidos para darlles validez", conclúe. Surto de Covid-19 na planta de Oncoloxía Doutra banda, o Hospital Provincial de Pontevedra vén de rexistrar un novo foco de coronavirus. Esta vez, na planta dúas de hospitalización de Oncoloxía que afecta fundamentalmente ao grupo de pacientes ingresados, pero tamén a unha acompañante -que estaría na orixe do surto- e a un profesional sanitario. Dende a xerencia da área sanitaria informan de que polo menos seis persoas gardan corentena en Montecelo, nunha zona habilitada para os casos de Covid-19. Se ben, segundo puido saber Nós Diario, nas últimas horas rexistráronse novos positivos que afectarían a dous doentes de Medicina Interna e outro de Coidados Paliativos.


Summary: Un ano máis, e xa van 19, as Xornadas Micolóxicas Costa da Morte que artella a Asociación Micolóxico Naturista Pan de Raposo volveron ser un éxito. A Casa da Cultura de Cee convertise, unha vez máis, nun bosque galego en pleno outono, enchéndose (este ano había abundancia) de cogumelos de todas formas e cores.

Ademais, a novidade deste ano foi a saída aberta do venres para apañar cogumelos. A convocatoria resultou un éxito, a pesar das malas predicións meteorolóxicas, e 37 persoas se animaron (tiveron que cortar porque se non se desmadraba) a saír con Andrés Rodríguez e Diego Roget, para apañar especies da zona. Ese mesmo venres outras dúas persoas saían polos montes costeiros, e outros catro amig@s de Pan de Raposo repartíanse Galicia dende Guitiriz ata Cee, para apañar toda clase de especies. Aló foron José Manuel Castro Marcote, Manolo Pose, Chemi Traba, Roberto Montes, José María Costa, e dous amigos de Asturias, Manuel Ocaña e Juanín, coordinados para non repetirse, e conseguiron apañar máis de 200 especies. Imaxe da saída enfamilia do venres Foto da exposición de cogumelos e da exposición de traballos escolares de Rafa Quintáns "Había moitísma especies, e collemos algo máis de 200 especies, porque non collen máis. Pero como había moita variedade puidemos centrarnos nas especies grandes e vistosas, e collemos cousas moi velenosas ou comestibles", explica Marcote. Unha das estrellas foi a de cortinarius praestans, moi rara en Galicia, o único cortinarius comestible de verdade, que ademais chega a 25 cm de diámetro, polo que é moi vistosas. Tamén vistosas eran as cortinariis rubicundulus, cuns tons moraos ben singulares. En todo caso, as famosas phalloides sempre chaman a atención, e houbo unha curiosidade, unha especie moi bonita que vén de Madagascar, que se traslada polos portos de madeira, e que é unha das poucas especies de cogumelos invasiva, pero ao non ser parásita non vai provocar graves consecuencias. Cortinarius praestans especie moi rara en Galicia que conseguiu Pan de Raposo A cortinarius rubicundulus na expo-Foto-Rafa Quintáns A afluencia foi tan positiva coma sempre, se ben o sábado, co gallo da ponte e de Difuntos, si que baixou algo durante a mañá. Pero moita xente, dos que saben algo e dos que non saben nada, acode directamente ás horas das interesantes visitas guiadas pola exposición por Marcote e Manuel Pose Carracedo. Ademais, este ano coas actiividades para cativos, que contaron con dúas persoas pendentes, e a exposición dos traballos escolares, permitiiu que houbese un público máis familiar. Tamén resultou moi interesante a sesión de microscopio con Chemi Traba. A pantalla na que se olla o que sae do microscopio deixa á xente moi sorprendida polas estrutiras singulares e curiosas que deixan os cogumelos, que non son máis que os aparatos reprodutores do reino funghi.Tamén as confrencias, na sala de arriba, con Chemi Costa e José Manuel Castro Marcote foron ben recibidas xa por xentes de máis coñecemento. Ruta gastronómica? A que de verdade é unha pena que non saia adiante é a ruta gastronómica. A falta de implicación da hostalería, a pesar da vontade da xente de Pan de Raposo e da Asociación de Empresarios ata hai poucos anos, non permite que se artellen unhas boas xornadas gastronómicas dos cogumelos que de seguro, como pasa en toda a comarca, serían de gran relevancia e servirían para dinamizar o sector. Só o Hotel Larry se apunta á degustación e son moitos os amigos dos cogumelos que pasan a disfrutar as tapas especiais. Fermosa foto da expo de Rafa Quintáns


Summary: Dolores Vilavedra analiza nesta nova entrega das súas colaboracións con Praza As voces baixas, de Manuel Rivas, e Como en Alxeria, de Xosé Ramón Pena.

Por razóns que non veñen ao caso ando nos últimos tempos a estudar o asunto da memoria, das memorias, de aí que por eses vieiros chegase á extraordinaria obra de Jorge Semprún La escritura o la vida. De a cabalo entre o autobiográfico e o ensaísmo, Semprún debulla con naturalidade, sen espaventos, o dilema moral ao que se enfrontou tras sobrevivir ao campo de concentración de Buchenwald. Para el, a amnesia foi durante décadas a única estratexia posible para voltar á vida ou, dito doutro xeito, a Semprún faltoulle -cito textualmente- "valor para afrontar la muerte a través de la escritura". A lectura estaba a resultarme dura, durísima, non polo que tivese de evocador duns acontecementos atroces senón porque Semprún nos obriga a recoñecer con humildade os límites do exercicio da memoria como ferramenta de rexeneración ética. O libro producíame unha especie de vertixe que me impelía a deixalo pousar de cando vez para respirar fondo, coller folgos…e retomar a lectura, enganchada á radical honestidade que destila das súas páxinas. Só é cuestión de ollar, e de escoitar, e Rivas ensínanos a facelo Ata que me chegaron As voces baixas de Rivas e empecei a alentar. Eran voces cordiais, consoladoras, próximas, que me arroupaban nese non lugar asoballante que ás veces pode ser a memoria colectiva. Corría a elas cando non podía máis co libro de Semprún. Do seu fardel de lembranzas Rivas expurga un mangado de historias que son súas, indefectiblemente súas, pero que transpiran o mesmo latexar de humanidade que cada quen pode atopar no seu propio pasado. Só é cuestión de ollar, e de escoitar, e Rivas ensínanos a facelo. A deixar falar as voces do que somos, dese outro que non deixamos de ser aínda que pasemos media vida a buscalo. Rivas móvese como peixe na auga na tensión entre o individual e o colectivo e por iso mesmo é quen de escolmar na súa particular memoria episodios que cobran valor representativo Póñome transcendente e non lle fago xustiza ao libro. Non hai nada de onanismo nin de grandilocuencia nestas páxinas, senón de canto á vida, entendida non como un solo virtuoso senón como unha animosa cantata. Rivas móvese como peixe na auga na tensión entre o individual e o colectivo e por iso mesmo é quen de escolmar na súa particular memoria episodios que cobran valor representativo… ma non troppo. Se as súas historias nos seducen é porque as identificamos de maneira indubidable como radicalmente súas, ben afastadas de calquera pretensión categorial. Algunhas xa as coñeciamos a través das páxinas de El País ou da súa narrativa, onde visitan furtivas os territorios da ficción. Moitas son líricas, outras humorísticas, algunhas resistentes (a do tío Francisco, o barbeiro, e o falanxista…) ou didácticas: seica os cans poden ir ao ceo, que o dixo un teólogo ilustre. Se cadra, Cotobelo, o can da súa nai, fixo migas aló arriba co gato Samuel de Casares. Esa orixe articulística explica, por certo, algunha reiteración innecesaria en diferentes capítulos que se podía ter peneirado no traballo de edición. Cada capítulo d'As voces baixas é coma un retrinco de Castelao, ou como unha cousa (as fotos cumpren a función icónica que no rianxeiro xoga o debuxo): velaquí a distancia idónea para a escrita rivasiana, a curta, a do mestre que vía a vida caligrafada nas ás dunha bolboreta. Algunhas das súas imaxes déixannos estantíos: cando unha bate coa "beleza sísmica" da Tía Maruxa sente case fisicamente como se lle arrepuíña a pel, encollémonos baixo "a ollada panóptica do mestre" e nunca máis poderemos oír o mar en noites de temporal sen escoitar as vacas que brúan no mar….. Cada capítulo d'As voces baixas é coma un retrinco de Castelao, ou como unha cousa (as fotos cumpren a función icónica que no rianxeiro xoga o debuxo) Hai algo de reencontro cunha linguaxe xeracional na lectura de As voces baixas. Na miña infancia tamén os adultos "bebían coma cosacos": era escoitar esa frase e imaxinar unha morea de tipos barbudos e de a cabalo a trasfegar petacas de contido misterioso; e eu tamén fun, coma a nai de Rivas, "o espíritu da contradición", e aceptaba o alcume críptico cunha mestura de inquedanza e satisfacción. Sería interesante analizar ata que punto esas expresións perderon, para as novas xeracións lectoras, valor referencial e gañan o potencial iluminador das metáforas máis misteriosas. Conforme medra, o murmurio das voces cobra densidade e permítenlle a Rivas afondar no anecdótico, na procura de respostas, como seu pai furaba na terra buscando auga: así, descubrimos o que é a literatura comprometida grazas aos horóscopos, ou revélanos a súa autopoética grazas aos petróglifos, a súa nai e o segundo manifesto surrealista, ou aborda o tema inevitable -no seu caso- da relación entre xornalismo e literatura. Rivas non é recoñecido como un extraordinario escritor porque si, nin por ter detrás o grupo Prisa, como algúns prefiren crer para consolarse da súa propia mediocridade Case nada é casualidade. Rivas non é recoñecido como un extraordinario escritor porque si, nin por ter detrás o grupo Prisa, como algúns prefiren crer para consolarse da súa propia mediocridade. Éo por perseguir, infatigable, ese punto de fusión (ou de fisión?) onde a vida se converte en literatura. Éo porque, ás veces, funcionan como un acelerador de partículas ou un cruxol onde ambos elementos colisionan e xorde esoutra materia fugaz, inaprensible, e que chamamos arte.


Summary: Bruselas inxecta 10.000 millóns a Chipre, pero impón unha quita ás contas e depósitos. O goberno de Nicosia limita a retirada de fondos evitar unha fuga de capitais e garantir o pagamento da taxa.

Os ministros de Economía e Finanzas da zona do euro acordaron un rescate de 10.000 millóns de euros para Chipre, pero a cambio da axuda multimillonaria dos seus socios, o novo Goberno de Nicosia tivo que cruzar unha liña vermella e aceptar unha quita a todos os depósitos. O presidente do Eurogrupo, Jeroen Dijsselbloem, informou tras máis de dez horas de negociacións que o rescate inclúe "ambiciosas medidas" no ámbito da consolidación fiscal, as reformas estruturais e as privatizacións, así como "accións determinantes" para salvagardar a estabilidade financeira. Finalmente, o Eurogrupo logrou reducir o monto total da asistencia dos 17.000 millóns de euros inicialmente calculados até 10.000 millóns de euros, explicou Dijsselbloem. Os dezasete pactaron un paquete de medidas que inclúe un imposto extraordinario do 9,9% sobre os depósitos de máis de 100.000 euros e un de 6,75% para os de menos, así como un aumento do imposto de sociedades do 10% ao 12,5% Os dezasete pactaron un paquete de medidas que inclúe un imposto extraordinario do 9,9 % sobre os depósitos de máis de 100.000 euros e un de 6,75 % para os de menos, así como un aumento do imposto de sociedades do 10 % ao 12,5 %. A taxa aplicarase unha soa vez e imporase para depositantes residentes e non residentes de Chipre. Ao ser preguntado polo feito de que con esta medida os depósitos de até 100.000 millóns de euros xa non quedarán garantidos por fondos de garantía de depósitos como establece a propia Unión Europea (UE), Dijsselbloem explicou que é unha "situación especial" e que o gran tamaño do seu sistema bancario requiriu un "programa específico". O Banco Central de Chipre ten xa un "plan de continxencia" para controlar os fluxos de depósitos diarios e evitar fuxidas de capital, sinalou Asmussen Dijsselbloem explicou ademais que a taxa especial sobre os depósitos permitirá achegar uns 5.800 millóns de euros, mentres que o membro do comité executivo do Banco Central Europeo (BCE) Jörg Asmussen dixo que o imposto se imporá a partir do martes. Tamén explicou que as taxas serán "conxeladas" para garantir que poidan ser recadadas, pero que o resto dos depósitos estarán "libremente dispoñible" para os clientes. O Banco Central de Chipre ten xa un "plan de continxencia" para controlar os fluxos de depósitos diarios e evitar fuxidas de capital, sinalou Asmussen. Sarris asegurou que a decisión de aceptar as quítas, ás que Chipre sempre se opuxo, "foi moi difícil", pero recalcou que se podería perder moito máis diñeiro nunha bancarrota do sistema bancario ou do país. En calquera caso, explicou, os depositantes recibirán como compensación accións polo valor equivalente á quíta que terán que asumir Dado o gran tamaño da banca chipriota con respecto ao seu PIB, haberá unha "redución apropiada" do mesmo até alcanzar a media da Unión Europea (UE) de cara a 2018, indicou. O presidente do Eurogrupo dixo que a eurozona confía en que o rescate e a súa "estrita implementación" permitirá que a débeda pública de Chipre, que se prevé alcance o 100 % do PIB en 2020.


Summary: É o momento de Imaxinar Outra Europa. Unha Europa dos pobos oposta á dos estados. Unha Europa do Ben común en contraposición á das multinacionais. Imaxinar unha Europa cunha Renda Básica que permita realizar o tránsito entre o pasado, o Salario como principal forma de redistribución do sistema, e o futuro, a Renda básica, o dereito humano a ter un solo material sobre o que formar a vida que cada quen queira

- Os salarios e os beneficios do capital serán probablemente moi baixos nun país que alcance o último grao posible da súa riqueza (Manuscritos económico-filosóficos de 1844 Karl Marx). - O vello mundo morre. O novo tarda en aparecer. E nese claro-escuro xorden os monstros (Antonio Gramsci) - I eu, morrendo nesta longa noite de pedra. (Celso Emilio Ferreiro) Logo teremos eleccións municipais. Xa se empeza a falar delas, cada vez máis. Normal, son as eleccións máis próximas, e estamos vivindo nun mundo tan complicado. Dende os concellos pódese facer moito, e hai tanto que facer... Pero eu aquí quero falar das outras eleccións, as Europeas. Van ser o mesmo día, pero a penas as vemos, agochadas tras das municipais, axigantadas estas pola súa proximidade. Europa parécenos tan afastada, tan pequena... E sen embargo Europa non está lonxe, non é Bruxelas. Somos nós. E o que pase nela aféctanos directamente e non sempre para ben. É o momento de Imaxinar a Europa que queremos construír. E para iso convén analizar que podemos e debemos cambiar Estamos nunha Europa contraditoria, cada vez máis pobre pero que nunca foi tan rica. Unha Europa na que se di, aínda se segue a dicir, aquilo de que "vivimos por riba das nosas posibilidades" e que "os noso fillos e fillas van vivir peor ca nós". Pero que nunca tivo tantas infraestruturas, tantos coñecementos, tanta tecnoloxía... Nunca foi tan "rica". Estamos no "último grao posíbel da riqueza" que Europa pode acadar neste modelo, xa practicamente esgotado, de industrialización. Tal vez por iso sucede o que xa predixera Marx nos seus inicios: Os salarios e os beneficios do capital serán probablemente moi baixos nun país que alcance o último grao posible da súa riqueza. Aínda que despois deste máximo tampouco non se vai acabar o mundo. Máis ben haberá un cambio de modelo, estamos nun claro-escuro, nunha noite antes do abrente, entre o vello día (a industrialización) que non dá morto, e o novo (a automatización) que non dá aparecido. O tempo en que xorden os monstros. Un tempo de sufrimento, como todas as longas noites de pedra, noites nas que temos que loitar pola utopía para evitar a distopía. Non hai medias tintas. A automatización vainos levar a un lado ou ao outro. Estamos nunha Crise de crecemento. Como a do paleolítico ao neolítico, ou a do feudalismo á industrialización... E como naqueles casos, a crise do sistema maniféstase en varias frontes. A democrática, a do modelo patriarcal, dos modelos de crecemento (ou mellor, todo xunto, de decrecemento), ambiental, do estado "moderno", nacido dende a violencia uniformizadora no interior das fronteiras e excluínte contra o exterior, do modelo económico (globalización, individualismo neoliberalismo, monopolios...). E sobre todo, na base, un aumento da desigualdade, cuns salarios e uns beneficios moi baixos, pero cunha clase obreira que non poden fuxir deses salarios e un 1% que si escapa dos baixos beneficios, grazas á especulación, as patentes, a acaparación do común, os monopolios... En definitiva, grazas á apropiación do que é de toda a xente. É o momento de Imaxinar Outra Europa. Unha Europa dos pobos oposta á dos estados. Unha Europa do Ben común en contraposición á das multinacionais. Unha Europa que defenda os nosos mellores valores, os que crearon a Europa de hoxe en oposición á vella, a democracia contra o feudalismo e o absolutismo, o laicismo contra os nosos fundamentalismos relixiosos, os dereitos humanos individuais contra o feudalismo e o patriarcado, o estado do benestar contra o individualismo neoliberal, a cidadanía contra o servilismo. En definitiva o progreso da especie humana contra o escurantismo. Imaxinar unha Europa cunha Renda Básica que permita realizar o tránsito entre o pasado, o Salario como principal forma de redistribución do sistema, e o futuro, a Renda básica, o dereito humano a ter un solo material sobre o que formar a vida que cada quen queira, necesario no novo sistema que ha chegar no próximo abrente, a automatización. Unha Renda Básica (Universal, Incondicional, Individual e Suficiente) financiada vía tributaria, que permita reducir considerabelmente a desigualdade, segundo o modelo de Arcaróns, Raventós e Torrens, (ver-aquí) que permita acabar de vez coa pobreza, que permita, a xeito de caixa de resistencia, que o precariado defenda os seus dereitos laborais con posibilidades de éxito, que permita ás mulleres que aínda dependen economicamente liberarse sen medo a quedar sen nada, que permita á mocidade emprender proxectos persoais que ademáis poden repercutir no ben común e sen someterse a escravitudes laborais, que permita pensar nunha educación para formar persoas e non "empregadas", que permita afrontar a chantaxe do emprego, tan utilizada para manter industrias que afondan no cambio climático, na contaminación, no esgotamento das materias primas, ou mesmo na guerra e o xenocidio como acabamos de ver coa venda de armas a Arabia Saudí. Unha Renda Básica en toda Europa, que nos permita desenvolvernos como persoas, sen o medo a caer no precariado ou no paro, realizando o noso proxecto de vida, sen medos xeradores de xenofobias, fundamentalismos, fascismos... Unha Renda Básica que sexa o barco insignia da nosa Europa, a de todos os europeos. Outra Europa é posíbel!!! Publicidade


Summary: S e este fosse um país normal saberíamos desta obra através da sua maravilhosa e vizinha editora original: a Planeta Tangerina, que põe especial cuidado para que as suas propostas literárias tenham um bom acompanhamento ilustrado.

Mas este não é um país normal e a Lei Paz Andrade é papel molhado e por isso a maioria chegará ao Plasticus Maritimus por meio doutra excelente editora, Kalandraka, que fez a edição em galego autonómico. Plasticus maritimus / Ana Pêgo /ilustrações de B. P. Carvalho e I. Minhós / Kalandraka / 2020 / 176 páxinas / 18 euros Plasticus Maritimus, unha especie invasora, é um tratado de etologia que nos permite aceder ao comportamento alimentar, reprodutivo e social de um bichinho mutante e novo nos nossos ecossistemas: o plástico. A autora, como não, é uma científica de renome, que leva anos a estudar este animal, seguindo as suas pegadas polas praias portuguesas, localizando zonas de nidificação, de desove, de caça e mesmo santuários mortuários. Como manual prático que é também nos oferece a autora conselhos para as nossas saídas de campo na procura de exemplares, propostas para recolher mostras de interesse, histórias curiosas e mesmo encalhamentos extraordinários. E como qualquer guia de natureza que se preze vem acompanhada toda a informação com ilustrações e fotografias que nos permitem identificar tanto características anatómicas como subespécies e habitats concretos. Ana Pêgo soube converter um problema grave como a da contaminação plástica de mares e oceanos numa experiência de leitura divertida, agradável e, o mais importante, motivadora. Uma vez que fechas a última página do livro, mesmo antes, só sentes vontades de apanhar os sacos, o coador, os frascos, as luvas e a navalha e procurar uma praia para limpar, com a esperança de dar com estranhos exemplares que partilhar na rede de crebeiras que une a internet. E estudar. E fotografar. E artistar. E não usar mais plástico inútil e convencer a todas as vizinhas e amigas de que não façam. A obra combina inteligentemente alarma e esperança. Com dados objetivos fai-nos ver que o problema ambiental é sério, global e de solução complicada. Ao tempo, convence-nos de que mesmo nós, exemplares insignificantes de homo sapiens, podemos contribuir grandemente à sua solução. Adoramos que, como boa naturalista, a autora não demonize a espécie que estuda, mas só o seu carácter invasor em usos desbotáveis. E lendo pega-se-nos o olhar etólogo para descobrimos uma nova espécie: o librus magnificus.


Summary: A longametraxe estréase este verán, cando se fan 45 anos do asasinato de Moncho Reboiras pola policía franquista.

"A película non é de aventuras, é un documentario fiel sobre quen foi Reboiras". Así resumía Alberte Mera (Vigo, 1987), director de Reboiras. Acción e corazón, nunha entrevista en Nós Diario o sentido do filme que se vai estrear este verán. O 12 de agosto fanse 45 anos do asasinato en Ferrol de Xosé Ramón Reboiras Noia pola policía franquista. Esta fin de semana publicouse o primeiro tráiler deste filme producido pola Fundación Terra e Tempo de Estudos Nacionalistas. Son 50 segundos nos que aparecen algunhas das secuencias de ficción que recrean a vida deste militante nacionalista. A longametraxe, que inclúe filmacións históricas, debrúzase sobre a vida e pensamento de Moncho Reboiras a través de entrevistas a 28 testemuñas que con el partillaron diversas etapas vitais.


Summary: Un total de 42 están en altera máxima pola pandemia.

Cambios no mapa do coronavirus: a listaxe de concellos en alerta vermella pola incidencia da pandemia na última semana descenden e sitúanse hoxe, terza feira, en 42. Isto é así grazas a que abandonan ese nivel 3 Ourense, Burela, Pontedeume e Cambados. Porén, entran en alerta máxima os concellos de Coristanco e Soutomaior, que xa saben o que é estar nela. De acordo co mapa 'semáforo' que actualiza diariamente a Consellaría de Sanidade coa incidencia do coronavirus por concellos, xa son 2 as cidades que saíron do nivel 3 de alerta: Ourense e Compostela. Quen continúa neste nivel 3? Pois municipios como Xinzo de Limia, Ribadavia, Lugo, Cervo, Chantada, Viveiro e Vilalba. Non son os únicos, Ferrol, Narón, Fene, A Coruña, Arteixo, Culleredo, Cambre, Oleiros, Carballo, Malpica, Ponteceso, Cabana, Vimianzo, Santa Comba, Cee, Ames e Teo tamén fan parte da listaxe. Así como O Grove, A Guarda, Lalín, Marín, Mos, Nigrán, Poio, Pontevedra, O Porriño, Ponteareas, Redondela, Ribadumia, Salvaterra de Miño, Sanxenxo, Tui, Vigo e Vilagarcía de Arousa. A alerta máxima de risco de todas estas localidades implica que se detectaron máis de 21 casos de coronavirus no últimos sete días. Con todo, nas urbes de máis de 50.000 habitantes, o limiar para detectar o aviso vai en función do tamaño: Ferrol -máis de 76 casos nunha semana-, Pontevedra -máis de 96-, Lugo -máis de 112-, A Coruña -máis de 276- e Vigo -máis de 332-. No segundo nivel de alerta, o laranxa, atópanse 29 concellos. Ares, Boqueixón, Camariñas, Noia, Valdoviño, Sada, Laxe, Zas, Santiago, Neda, e Ribeira. Neste mesmo nivel están A Estrada, Cambados, Cangas, Moaña, Caldas de Reis, Bueu, Salceda de Caselas, Baiona, Tomiño, A Cañiza. Ourense, O Carballiño, Barbadás, A Rúa e Verín; así como Burela, Monforte e Sarria.


Summary: Alternativa solicitará en Comisión parlamentar que se recoñeza a desobediencia contra o desafiuzamento da coruñesa que a subdelegación do goberno español castigou con multas que tamén recibiron concelleiros de BNG e EU ou o portavoz nacionalista Francisco Jorquera.

Goberno e oposición camiñan por vías completamente antagónicas. Namentres o Goberno español envía sancións, o grupo parlamentar de Alternativa Galega de Esquerdas (AGE) no Hórreo pedirá este martes que se lle conceda a Medalla ao Mérito da Protección Civil á unidade de bombeir@s da Coruña que o pasado mes de febreiro negouse a forzar a cadea colocada por activistas no portal dunha vivenda e así facilitar o desafiuzamento por parte da policía de Aurelia Rei, a anciá coruñesa que estivo no centro dunha importante loita civil contra a especulación do teito e que finalmente concluíu cunha negociación que lle conseguiu á muller un piso social, en contra da intención primeira dos poderes de deixala directamente na rúa. A iniciativa -malia que probabelmente terá o apoio do BNG e pode ser que do PSOE- está condenada a quedar en nada ante a maioría absoluta dun PP que segue a criminalizar o movemento cidadá contra os despexos. "O bombeiro que simbolizou a negativa da unidade a participar no lanzamento e que incluso ergueu un cartel de Stop Desafiuzamentos recibiu a sanción administrativa de 600 euros" Segundo AGE, que presentará esta iniciativa na Comisión Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior do Parlamento de Galiza, "hai razóns fundadas para celebrar o comportamento libre, crítico e preñado de solidariedade deste grupo de traballadores cunha cidadá inxustamente ameazada de perder a súa vivenda de sempre". A coalición entre Anova e EU engade que está convencida do "valor fundante que ten para o exercicio de solidariedade o que presidiu a actuación destes bombeiros, que requeridos a forzar violentamente o dereito dunha muller a unha vivenda digna negáronse nun exercicio de conciencia a seren cómplices dunha inxustiza". Ao tempo, nesta mesma semana, o bombeiro que simbolizou a negativa da unidade a participar no lanzamento e que incluso ergueu un cartel de Stop Desafiuzamentos recibiu a sanción administrativa de 600 euros que lle impuxo a subdelegación do goberno español en Galiza por "obstaculizar á autoridade". A mesma multa foilles comunicada a sete persoas máis, entre elas fíxose pública a identidade de varias, como o concelleiro do BNG na Coruña Xosé Manuel Carril, o de Esquerda Unida César Santiso ou o portavoz parlamentar do Bloque, Francisco Jorquera, así como o que na altura era o secretario comarcal da CIG, Paulo Carril.


Chama a atención estes días en Galicia, o empuxe filantrópico que está amosando a recente Fundación Amancio Ortega. Se hai varias semanas coñecíamos a inauguración da nova sede do Proxecto Home en Santiago, financiada con 7 millóns de euros, máis recentemente a noticia era a achega de 11 millóns para construír nove escolas infantís para a Xunta de Galicia. Por último, a nova máis próxima da conta do investimento máis voluminoso: 25 millóns para a construción dunha nova Residencia da institución benéfica Padre Rubiños, na Coruña Máis alá do pasmo que nos provoca de que a Xunta de Galicia resulte agraciada, como unha entidade sen recursos máis, con 11 millóns de euros, e que nenos de diversas vilas e cidades de Galicia poidan asistir ás escolas infantís grazas á caridade de Amancio Ortega, a enxurrada de cartos merece unha reflexión: que está sucedendo? A enxurrada de cartos merece unha reflexión: que está sucedendo? Porque non estamos afeitos a tanta xenerosidade. Cabe lembrar que a fundación do dono de Inditex data de 2001, pero xa desde os seus inicios marcara distancias: non ía ser unha obra social bis, unha porta á que chamar para facer as festas do barrio, editar unha revista de poesía ou pintar a fachada dun asilo municipal, todo repartido de forma proporcional ao número de oficinas da caixa na bisbarra. Tampouco ía ser unha Barrié bis, que ademais das prestixiosas bolsas para estudar no estranxeiro, financiaba no pasado -hoxe o estilo é diferente- cousas tan reclamadas pola opinión pública como a construción dos instrumentos musicais que portaban as esculturas do Pórtico da Gloria. O que sorprendeu desde entón foi o cicateira que resultou; se ben o custo de varios centos de computadoras portátiles a principios da década dos 2000 non era desprezable, o gasto era unha migalla comparado coa riqueza que atesouraba o patrón do imperio Zara. Non, ía ser algo diferente: proxectos propios, adicados a premiar a excelencia e a eficiencia; en certo modo, a seguir o ronsel do seu creador, exitoso exemplo empresarial no ámbito da roupa low cost. Con todo, o que sorprendeu desde entón, foi o cicateira que resultou; se ben o custo de varios centos de computadoras portátiles a principios da década dos 2000 non era desprezable, o gasto era unha migalla comparado coa riqueza que atesouraba o patrón do imperio Zara. Porque así se deu a coñecer a fundación: mediante a doazón de ordenadores portátiles a varios colexios e institutos de Arteixo (onde radica a sede central de Inditex) e da Coruña, dentro dun proxecto de promoción das novas tecnoloxías no ensino. Como indica nos seus documentos, os recursos da Fundación Amancio Ortega son achegados polo fundador, o que fai da entidade un proxecto persoal, non de empresa. Por este motivo, as diferentes iniciativas, non deberían ser interpretadas como accións en favor da imaxe do grupo téxtil, senón como expresión da vocación de mecenado e filantropía do fundador. As diferentes iniciativas, non deberían ser interpretadas como accións en favor da imaxe do grupo téxtil, senón como expresión da vocación de mecenado e filantropía do fundador Porén, é difícil diferenciar a fundación da propia empresa Inditex, que tamén ten un departamento de RSC e promove una curso de posgrao nesta materia na universidade da Coruña, onde sufraga unha cátedra, se ben se ten amosado así mesmo moi cicateira na súa faciana de acción social: apenas se lle coñece a concesión anual de un millón de euros para Médicos Sen Fronteiras e pouco máis. Como contrapunto cabe traer a colación á Fundación Paideia, establecida na Coruña por Rosalía Mera, a muller máis rica de España e primeira esposa de Amancio Ortega, en lembranza do único fillo varón de ambos, que padece unha grave discapacidade de nacemento. Pero trátase dunha fundación diferente: un estilo de acción social máis claro e clásico, que conta ademais cunha sección de apoio a iniciativas empresarias novidosas, un departamento de capital-risco que merece non poucas louvanzas. Que cambiou agora para esta aparición millonaria do dono de Inditex? A verdade é que no sistema capitalista arquetípico –hai que mirar para Estados Unidos- a devolución á sociedade de parte das ganancias obtidas por un empresario exitoso forma parte da tradición desde finais do século XIX: aí están o Instituto Carnegie, creado en 1902 ou a Fundación Rockefeller, que data de 1913, e tantas outras. Unha última razón, que o lector atento descubriría estes días é o papel central de Flora Marcote, a actual muller de Amancio Ortega, na presentación pública destas iniciativas. Unha figura emerxente? Unha segunda causa no mundo cristiá son os habituais xestos caritativos cando un potentado enfía a época de madurez ou ancianidade da súa vida. Non sabemos se esas dúas razóns son aplicables ao caso de Ortega, un home adusto, case espartano e pouco amigo de estridencias mediáticas. Unha última razón, que o lector atento descubriría estes días é o papel central de Flora Marcote, a actual muller de Amancio Ortega, na presentación pública destas iniciativas. Unha figura emerxente? É inevitable pensar no exemplo doutro dos homes máis ricos do planeta, moito máis novo que o emperador de Zara: Bill Gates, fundador de Microsoft, pero xa retirado da xestión da empresa, e a súa fundación Bill e Melinda Gates. Gates, agora convertido en apóstolo da filantropía, á que se dedica en corpo e alma, representou durante anos o capitalismo máis xenuíno, non en van reuniu o seu inxente patrimonio co monopolio mundial de facto dos seus programas de computador. Por iso a súa presenza nos círculos solidarios desata polémicas, como a ocorrida con motivo da concesión do premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional en 2006, ante o que moitas persoas de boa fe proclamaban: así non! Pero Gates e Ortega están aquí para quedar. No caso de Bill Gates é claro: desde o ano 2000 ten destinado, por exemplo, mil millóns de euros ás investigacións sobre a vacina da malaria que dirixe Pedro Alonso desde Mozambique. Non se trata de aplicar o proverbio cínico de pecunia non olet, senón de recoñecer, sen adoracións beatas, o seu labor. E o mesmo no caso de Amancio Ortega, iso si, cando rasque algo máis o seu peto. De momento… imos deixalo no purgatorio, antes de abrirlle as portas do ceo solidario. Daquela darémoslle a benvida á Fundación Amancio Ortega; ata entón, que saiba que ten moito que mellorar: definir a que se vai dedicar (e discutilo coa sociedade!) Daquela darémoslle a benvida á Fundación Amancio Ortega; ata entón, que saiba que ten moito que mellorar: definir a que se vai dedicar (e discutilo coa sociedade!), informar dos recursos e as zonas en que os vai investir. E lembrar que ademais da información tamén se require transparencia: do seu patronato, do que na web unicamente figuran os nomes que o conforman, pero ningún dato biográfico-profesional; do equipo técnico que poida ter, do que non se da ningún dato; e similar escuridade alcanza aos resultados económicos ou memorias anuais, que brillan pola súa ausencia. Veremos se todo isto se corrixe, ou se todos estes cartos son só flor dun día. Ogallá que non!


Summary: O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, afirmou que a partir desta segunda feira poderán abrir parques infantís ao aire libre, mais non gardarías.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, asegurou que a partir desta segunda feira, cando Galiza deixe atrás a fase 3 da desescalada, poderán abrir parques infantís ao aire libre mais non gardarías porque "hai menos risco" de contaxio en espazos abertos que en lugares fechados. Así respondeu o mandatario galego, na rolda de prensa posterior á videoconferencia co presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, e o resto de líderes autonómicos, ao ser preguntado sobre as críticas de diversos colectivos e partidos, como o Bloque Nacionalista Galego (BNG), a algunhas medidas publicadas este sábado no Diario Oficial da Galiza (DOG) para a nova normalidade. De feito, a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, preguntábase este sábado por que se poderá realizar actividades infantís e xuvenís con até 250 persoas ao aire libre e por que haberá campamentos mentres outras dotacións, como gardarías e centros de día de maiores, permanecen fechadas. Neste sentido, Feixoo explicou que é "polas propias características do lugar". Así, dado que "os menores teñen que reactivar os seus comportamentos sociais", engadiu que os parques ao aire libre teñen "menos risco", algo que "pediatras e infecciólogos" avisan "desde hai semanas". Por iso, avogou por "empezar primeiro cos parques infantís" e "ver como se comporta a situación" e despois "ir pensando en actividades infantís en lugares fechados". E é que "abrir todo á vez" no ámbito dos mozos parécelle "moi arriscado". De feito, Feixoo lembrou que as medidas recollidas no DOG este sábado estabelece "dous criterios" de capacidade, segundo os lugares sexan abertos ou fechados. Por exemplo, as competicións e eventos deportivos poderán desenvolverse con público sentado, sempre que non se supere 75% da capacidade e cun límite máximo de 300 persoas en lugares fechados e 1.000 ao aire libre. Con respecto aos campamentos de verán, defendeu que poidan estar dispoñíbeis "cun protocolo de limitacións de capacidade moi importante" porque son actividades para un público "máis adolescente", factores que os diferenciaría das gardarías. Así mesmo, os e as directoras das escolas infantís -segundo afirmou Feixoo- trasladaron á Xunta que "non había unha demanda superior ao 20 ou 25 por cento dos pais" para levar aos seus fillos e fillas a estes centros. "Equidade" e "normalidade" Por outra banda, aínda que tamén en páxina educativa, o presidente do Goberno galego volveu defender durante a videoconferencia con Sánchez a necesidade de alcanzar un protocolo único para a volta ás aulas baixo as máximas de "equidade" entre territorios e "normalidade". Neste punto, apelou ás recomendacións da Organización Mundial da Saúde (OMS) e insistiu en non baixar o número de alumnos e alumnas na volta ás aulas, porque suporía "romper" os grupos de alumnado e implicaría "rupturas emocionais entre os compañeiros" de clase. Ademais, referiuse á importancia de extremar as precaucións en "recreos e zonas comúns, onde os expertos ven un maior risco". En calquera caso, Feixoo espera que "en próximas semanas", aínda sen definir, se poida avanzar para ese protocolo único para o inicio do curso 2020/21.


Summary: Os profesionais mobilizados dos medios públicos celebran o 36º venres negro lembrando as súas reivindicacións e reclamando que se cumpra de vez coa Lei de Medios aprobada hai máis de sete anos.

#VaiSendoHora. Con este cancelo en Twitter reivindicou o persoal mobilizado da CRTVG a necesidade do cumprimento íntegro da Lei de Medios Públicos e de rematar co "desmantelamento" duns medios públicos que queren "rigorosos e honestos ao seu servizo". Fano boa parte dos profesionais da TVG e da Radio Galega, de novo de loito, xusto no día no que se cumpren oito meses de venres negro, o 36º. O persoal mobilizado da CRTVG cumpre oito meses de venres negros contra o "desmantelamento" e a "manipulación" e polo cumprimento da Lei de MediosFoi o 25 de maio pasado cando persoal da CRTVG decidiu unirse por primeira vez aos venres negros impulsados polos seus compañeiros de RTVE. Mobilizáronse en solidariedade coas súas demandas e para esixir a creación do Consello de Informativos e a fin da "manipulación". Desde aquela primeira xornada, e cada venres, moitos xornalistas, operarios e demais empregados visten de negro e concéntranse na entrada principal das instalacións de San Marcos, así como noutras delegacións, ademais de difundir as súas reivindicacións e fotografías vestidos con roupa escura nas redes sociais.Nestes oito meses houbo tamén manifestacións do persoal "pola dignidade dos medios públicos" e varias mobilizacións co gallo dos paros parciais e das folgas convocadas polo comité de empresa. Como pano de fondo, reivindicacións comúns e unha consigna común que comparte nome co colectivo que lidera e organiza as mobilizacións dos profesionais: Defende A Galega. Nesta ocasión, as mensaxes dos profesionais centráronse en lembrar as reivindicacións que levan defendendo desde hai oito meses. Reclaman uns medios públicos nos que "manden os criterios profesionais, sen inxerencias" e nos que ver un Telexornal supoña "saber o que pasa e non coñecer só o ideario dun goberno". Así, denuncian, como exemplo, que as mobilizacións pola sanidade pública en Vigo están sendo "relegadas a un segundo plano nos informativos da radio e a televisión públicas".Defende A Galega lembra que a Lei de Medios Públicos ten máis de sete anos e segue "sen cumprirse na súa integridade", polo que piden que se reclame para a CRTVG "o cumprimento da súa lei co mesmo afervoamento co que se defenden outras leis". "#VaiSendoHora de que se cree un consello de informativos que vele pola independencia, a veracidade e a obxectividade dos contidos", insisten. Defende A Galega pide que se reclame para a CRTVG "o cumprimento da súa lei co mesmo afervoamento co que se defenden outras"Ao tempo, os profesionais mobilizados piden que "rematen os expedientes a traballadores como Carlos Jiménez" e "cesen as represalias aos traballadores e traballadoras dos medios públicos de comunicación". Precisamente, máis de 400 sinaturas pediron xa o pasado venres o arquivo do expediente a Carlos Jiménez, que enmarca a posible sanción nun intento por reprimir as protestas. Nese mesmo día a xornalista Ana Pérez anunciou o seu adeus aos labores de presentadora. "O fácil sería pensar que é unha represalia, pero sería arrogarme unha importancia que non me corresponde e unha decisión tan burda que prefiro pensar que ninguén xuizoso tomaría", dixo.


Summary: Unha ofrenda floral a Rosalía de Castro no Panteón de Galegos Ilustres de Compostela foi a recepción preparada pola Asociación de Escritoras en Lingua Galega (AELG) a unha delegación do alumnado da brasileira Universidade Estadual do Ceará.

"Esta ofrenda floral á nosa poeta nacional é o máis relevante acto institucional que unha cultura pode ofrecer a outra cultura irmá", explica nun comunicado a AELG. O acto decorreu o pasado 17 de outubro. O estudantes do Ceará participaron nun curso sobre xestión de destinos culturais organizado polo Centro de Estudos Turísticos da Universidade de Santiago de Compostela. A escolla de Galiza debeuse á proximidade lingüística entre galego e portugués", indicou o director do curso, Jakson Renner Rodrigues Soares. A Universidade Estadual do Ceará ten a súa sede central en Fortaliza. Nela cursan estudos máis de 24.000 persoas. O pasado maio acolleu a Semana das Letras Galegas e nela participaron o poeta e presidente da AELG Cesáreo Sánchez Iglesias e mais a cantora Uxía.


Summary: Mais hai tamén espazo para un roteiro por volta das Irmandades da Fala en Compostela e unha nova edición da Limpeza Simultánea de Rïos promovida por Adega.

Da avaricia, a luxuria e a morte NarónPazo da CulturaSexta feira20.30h Teatro do Noroeste estrea "Da avaricia, a luxuria e a morte", un espectáculo de grande formato con oito intérpretes, cinco actores e tres músicos, creado cos textos de Valle-Inclán "Ligazón", "A Rosa de Papel" e "A Cabeza do Bautista" Festival Voces de Muller Lugo Praza Cei Nodus, Parque de BombeirosSexta feira e sábado17.00h Barbarian Prophecies, Raiceira, West Side Bones, Verónica Cambón, Chigliak, Rut León e David Taboada serán algunhas das encargadas de dar voz a este encontro. VII As Penizas Folk GuillareiMonte das PenizasSexta feira e sábado Este festival solidario contará cos concertos de Xulio Lorenzo e Pelepau (sexta feira), e Treboeiros da Muimenta, Os Carunchos e Uxía (sábado), entre outros. VII FestiVal das BrétemasPonteareasFeira Vella Sexta feira e sábado Baixo o Bre-Tema "Somos do Monte", este festival multidisciplinar combina sesión vermú, presentacións literarias e serán con música ao vivo de Zenzar, Tamborililás, Pandereteiras de Gargamala e moito máis. As Irmandades da Fala en Compostela CompostelaPraza de Mazarelos Sábado12.00h A AC. O Galo organiza un roteiro, guiado pola profesora Mercedes Espiño, para coñecer lugares chave deste movemento fundamental para a historia e a cultura galegas. XIX Romaría Galega TordoiaA PontragaSábado Unha festa popular na que non faltará sesión vermú, bandas de gaitas e grupos infantís, xantar popular, xogos, baile e música con Do Fondo do Peto, Cuadrilla do pan quente, Os Trovadores e As Lavercas. Unha cultura con superpoderes CompostelaPraza de CervantesSábado A praza de Cervantes arroupa a II edición do Festival Rosalía para encher a cidade de concertos, danza, libros e obradoiros ao longo do sábado 29 de setembro. Organizado pola Deputación da Coruña e mais o Concello de Santiago, o festival contará cunha feira de produtos "con marca Rosalía". A música poñerana Os Quinquilláns co seu Pasarrúas Rosaliano; Son Trío cunha reinterpretación de Follas Novas e jazz; o folk de Val das Mouras; e coa Rosalía Pequeniña de Uxía para as crianzas. XI Limpeza Simultánea de Ríos Un ano máis a sumar forzas nunha nova edición das limpezas simultáneas de ríos, organizada por ADEGA. Unha xornada de retirada de lixo dos cursos fluviais, ríos e ribeiras, polo voluntariado participante. A data na que se realizará a actividade será o domingo 30 de setembro e para participar podes unirte a algún grupo organizado perto do teu concello ou ben promover a limpeza nun río como coordinadora. Contacta con ADEGA.


O Fondo para a Protección dos Animais Salvaxes (Fapas) anunciou a eliminación dunha plantación de 4.000 eucaliptos no concello de Ribadedeva, en Asturias, que foron substituídos por outros tantos bidueiros autóctonos. A asociación explica que comezaron en 2018 coa campaña de eliminación de eucaliptos en Ribadedeva, "o primeiro municipio que se propuxo eliminar as plantacións de eucaliptos dos seus terreos municipais". Biscaia limita a plantación de eucalipto para frear a expansión desta especie Para levar a cabo esta reforestación con especies autóctonas, primeiro proceden a eliminar os eucaliptais e a rozar e limpar a terra, para evitar que volvan aparecer. A continuación, plantan especies mediterráneas como érbedos e aciñeiras, xunto con outras atlánticas, nomeadamente bidueiros. Proxecto "demostrativo" Na súa páxina, Fapas explica que o proxecto de 'deseucaliptización' de Ribadedeva ten por obextivo "desenvolver un proxecto demostrativo de como é posíbel eliminar eucaliptos en zonas onde a súa plantación na actualidade carece de interese económico". "Son zonas plantadas desde hai décadas onde agora a súa explotación non é rendíbel, pero o alto custo de proxectos desenvoltos polas administracións públicas fai inviábel eliminar grandes superficies de eucaliptos", engade. As plantacións de eucalipto da industria pasteria de Portugal na Galiza aumentan en 131% Para a asociación, iniciativas como a que está a ter lugar en Ribadedeva demostran que "eliminar eucaliptos non é costoso, ao contrario, pódese facer cun custo razoábel e eficaz". Tamén critica que "non existe interese por eliminar eucaliptos", e lamenta que aínda perduren "decenas de miles de hectáreas desta especie" que "permanecen en montes públicos despois de substituír os importantes bosques autóctonos de castiñeiros e carballos".