Summary: Paula Quinteiro, candidata galega da nova formación, chama a aproveitar o "revulsivo das esquerdas" que supuxo a irrupción de Podemos e á confluencia de forzas. "Con AGE, pero sobre todo con Anova, compartimos nova cultura política e temos moitas coincidencias", di.

Paula Quinteiro é unha das voces galegas na candidatura que Podemos, a gran sorpresa da xornada electoral, presentou ás eleccións europeas do pasado domingo. Enfermeira e activista social con experiencia no 15M, esta viguesa de 23 anos foi apoiada nas primarias para acabar ocupando o posto 26 dunha lista que colocará cinco dos seus representantes na Eurocámara. Pero este parece só o primeiro paso. A galega ve nas vindeiras eleccións municipais unha boa oportunidade, chama á confluencia da esquerda rupturista e cre que a irrupción de Podemos é unha oportunidade que habería que aproveitar. Como chegou a Podemos? Fun seguindo o proceso dende os seus inicios coa publicación do manifesto Mover ficha como o posible inicio dunha alternativa capaz de converter a indignación en cambio politico, obxectivo que buscaban os seus asinantes. Esas reivindicacións de recuperar a participación popular e de participar directamente na defensa dos nosos dereitos fixo moi doada a decisión de implicarme na construción do Círculo de Vigo. Estas reivindicacións conectaban coa miña experiencia no 15M e noutros movementos sociais de Vigo nos que tamén participara. E de aí pasou a ser unha das candidatas ás eleccións europeas... O proceso de selección de candidatas e candidatos foi aberto a toda a cidadanía, o que fixo que a lista estivese conformada por perfís moi heteroxéneos, aínda que, cunha base común, comprometidas co programa e co método que propón Podemos. No caso de Vigo, dúas persoas fomos avaladas polo Círculo e participamos posteriormente no proceso de primarias. Vostede e outras dúas persoas representan Galicia na lista. Si, xunto a Ares Jiménez, do Círculo de Ourense, e Marcelo Armendáriz, galego emigrado que participa no Círculo de Bélxica. A entrada de Marcelo é un detalle que non deixa de ter a súa importancia, ao reflectir tamén a crúa realidade da mocidade galega, forzada a emigrar masivamente polo empobrecemento e o austericidio ao que nos someten día tras día. "O resultado de Podemos foi unha sorpresa para nós, pero tamén para os grandes medios que nos ignoraron durante toda a campaña" Foi unha sorpresa para vostedes o resultado de Podemos no Estado? E en Galicia? Foi unha certa sorpresa, non só para nós senón para os grandes medios de comunicación, que nos ignoraron durante toda a campaña malia ter conseguido actos masivos en todo o Estado e un récord de participación nas primarias. Contabamos con acadar representación, pero fomos máis alá xa que conseguimos abrir unha fenda e xerar un novo escenario político. En Galiza tamén foi un éxito inesperado, xa que contabamos coa concorrencia de forzas de esquerda como AGE, cun importante tirón eleitoral, e o BNG, cunha traxectoria consolidada. Coa falta de medios e co pouco tempo co que contabamos, non pensabamos converternos na cuarta forza política en Galiza e mesmo gañar nun barrio tan importante de Vigo como Navia. Foi un éxito malia que Podemos carece de estrutura. Terá que afrontar novos retos a formación agora en Galicia? Dado o caso, como se afrontarán? O reto principal é impulsar a participación dende abaixo á hora de construír unha alternativa capaz de confrontarse aos recortes. Podemos será o que os Círculos, como espazo de participación, decidan. Está claro que precisamos dotarnos de estruturas e mellorar a coordinación, pero o máis importante é xerar máis canles de participación popular, máis Círculos, e vencellalos ás loitas contra a austeridade. "A participación cidadá non é un problema, senón a solución; canta máis participación, máis posibilidade hai de establecer controis democráticos" O método e razón de ser de Podemos é a abertura á cidadanía. Temen que iso poida ser un problema á hora de xestionar tanto apoio ou á hora de evitar infiltracións indesexadas? A participación cidadá non é un problema, senón a solución. Se nos convertemos nunha alternativa aos partidos tradicionais é porque tentamos exercer a democracia a todos os niveis, na nosa organización interna, nos Círculos. Baseámonos no asemblearismo e a horizontalidade, que fan posíbel a participación á hora de configurar as listas ou á hora de elaborar o programa. Somos conscientes das dificultades de poñer na práctica esta metodoloxía, pero canta máis participación e máis abertura, máis posibilidade de establecer controis democráticos, fortalecendo consensos. "Temos que camiñar cara á construción dunha alternativa real de cambio para impedir que o bipartidismo levante cabeza" O golpe ao bipartidismo foi claro, cre que se consolidará? Iso dependerá de se alternativas como a nosa, e outras organizacións da esquerda, seremos quen de ir abrindo esa fenda cada vez máis. Debemos camiñar cara á construción dunha alternativa real de cambio profundo e estrutural para impedir que o bipartidismo levante cabeza ou que forzas renovadoras do réxime como UPyD (ou as propias forza da esquerda) poidan entrar nesa alternancia. AGE e Anova falan moi ben do proxecto e amosan claramente o seu desexo de confluír dalgunha maneira, cre que esa fronte ampla de esquerdas é posible? É posible e necesario que forzas rupturistas e de esquerdas pulen xuntas. A súa materialización é algo máis complicado, hai inercias e aparatos con intereses propios, desconfianzas históricas e outras novas, proxectos tácticos diferentes.... Non obstante, parece claro que dalgunha forma, e a moitos niveis, hai coincidencias nas que se necesita un proxecto estratéxico común de todas as que queremos acabar co réxime nacido da transición, tanto a nivel institucional como territorial, como coas políticas da Troika que atacan as vidas das clases traballadoras. Creo que se pode chegar a acordos básicos pero o que non se pode obviar, e o resultado destas eleccións confírmao, é que os métodos organizativos democráticos e a participación dende abaixo han ser a forma na que este artellamento se produza. Con AGE, e sobre todo con Anova, compartimos unha nova cultura política e militante e temos moitas coincidencias. "É necesario que as forzas rupturistas e de esquerdas pulen xuntas; con AGE, pero sobre todo con Anova, temos moitas coincidencias" Entraría o BNG nesa confluencia? Non hai que pecharlle as portas a ninguén. De todos os xeitos, ese eventual proceso de confluencias estaría no noso caso controlado e dirixido dende os nosos Círculos. Calquera política de alianzas deberá estar sometida á decisión democrática dende abaixo. Podemos di que aposta polo dereito a decidir pero hai quen dubida de que iso se confirmase no caso de que chegase o caso en Cataluña ou Galicia, cal é a postura da formación? No programa co que acudimos ás Europeas hai varias referencias ao dereito a decidir dos pobos de Europa. No noso manifesto orixinario hai un apoio explícito aos vindeiros referendos de autodeterminación en Catalunya e Escocia. Trátase dun dereito democrático básico, así que non sería coherente que Podemos se opuxese ao seu exercicio. Cremos na abertura de procesos constituíntes no Estado, tamén en Galiza, como un elemento que podería crebar o réxime do 78. "O dereito de autodeterminación é un dereito democrático básico, Podemos deféndeo e non sería coherente que se opuxese ao seu exercicio" As eleccións municipais son o novo reto de Podemos? A decisión de participar nas municipais corresponderá, como no resto de cuestións, aos Círculos. Na miña opinión, as municipais poderían ser un bo escenario para pór en práctica a nivel local -e de alianzas- as prácticas democráticas coas que vimos traballando. Deberán vir acompañadas, xa que senón non teñen sentido, dunha vontade de ruptura en beneficio das de abaixo e da man de todas as que coincidan con nós nesas tarefas. Que opinas das duras críticas do PP e parte do PSOE a Podemos? Son a resposta dos partidos do réxime, que gobernan para unha minoría que reparte miseria, que ve como todas as manifestacións e mobilizacións do último período, que reprimiron e criminalizaron con forza, poden chegar a ter unha materialización política e electoral cun programa de ruptura e con vocación de maiorías, de alianzas e de vitoria. "As críticas de PP e PSOE a Podemos son a resposta dos partidos do réxime que gobernan para unha minoría que reparte miseria" E que lle parecen eses intentos de achegamento á súa formación dalgunhas bases socialistas? Sobre as bases do PSOE habería que aclarar se falamos das bases sociais, votantes socialistas que se achegan a nós ou das bases militantes ou cargos políticos. No primeiro dos casos, sería unha gran vitoria. Teñamos en conta que Syriza arrebátalle a base social ao Pasok en Grecia. A nosa forma de traballo é asemblearia, impide o lucro e defende a utilización dos cargos políticos mediante control democrático dende abaixo e a asunción de compromisos de honestidade e transparencia dos nosos cargos. O PSOE aínda non é o Pasok pero, evidentemente, hai síntomas de que está tocado. "Podemos pode ser unha cuña no bipartidismo e un revulsivo nas esquerdas, pero as oportunidades non duran sempre e hai que aproveitalas" Veremos axiña a esquerda alternativa (IU, BNG, Podemos, Equo, ERC, Compromís...) obtendo unha maioría de votos no Estado? Ogallá sexa así, pero sabemos pola historia que os cambios, lonxe de ser graduais, son convulsos, con aceleracións e retrocesos. Temos que salvar o campo conquistado, loitar por amplialo e fortalecelo, pero sabemos que cando os poderosos ven perigar o seu poder, van loitar ferozmente por defendelo. O resultado das europeas foi un golpe na mesa, unha chamada de atención e un berro de rabia e de dignidade, pero as oportunidades históricas non duran eternamente. O noso éxito pode ser unha cuña no bipartidismo, un revulsivo no campo das esquerdas e un bálsamo que mitigue o crecemento da extrema dereita. As oportunidades non están aí sempre, e de aproveitalas é do que se trata.


Summary: Na universidade, conservatorios e escolas de idiomas as aulas serán virtuais.

O conselleiro de Educación, Román Rodríguez, asegurou hoxe que, nestes momentos, "non está sobre a mesa" a posibilidade de suspender o ensino presencial en Primaria e Secundaria e implantar a docencia virtual como xa se decidiu, durante unhas semanas, para universidades, conservatorios ou escolas de idiomas. A preguntas dos medios tras unha reunión coa xunta galega de directores, o conselleiro afirmou que pechar os colexios e institutos á presencialidade é "unha cuestión que, até o momento, non está riba da mesa" e "non se expuxo". "É algo que ningunha comunidade do estado expón", lembrou Román Rodríguez, que puxo en valor "as certezas" que os expertos teñen "con respecto á seguridade dos centros educativos e o traballo que se realiza neles para reducir a pandemia". Unha vez máis, o conselleiro reiterou que "non existe transmisión interna" nestes centros, que "son lugares seguros", e que o incremento de casos "enmárcase na situación xeral" de Galiza. Dada esta situación, o comité clínico decidiu "manter o servizo educativo como un servizo esencial" e apostar por continuar coa educación presencial e co "cumprimento estrito dos protocolos".


Summary: Feixoo anunciará o "cadro de mando" a semana que vén e o conselleiro apunta que a fin da prohibición da máscara no exterior chegará "máis cedo que tarde".

O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, confirmou esta cuarta feira que até finais de mes non estará terminada a nova normativa que marcará a desescalada na Galiza, un documento que reunía moitas miradas e que non estará listo até a semana que vén. Será o presidente da Xunta o que anuncie o "cadro de mando", en palabras do conselleiro de Sanidade. A idea, indicou, era traballar nesta normativa para que entrase en vigor o sábado 19 ou o 26, co que ese é o novo horizonte marcado polo Goberno galego. A respecto da máscara, o conselleiro recoñeceu que foi motivo de debate no Comité clínico. "Queremos analizar en que situacións no exterior se pode quitar a máscara", indicou o conselleiro, xa que "o concepto de exterior é moi amplo", polo que se opta por elaborar un estudo coas diferentes situacións específicas. García Comesaña, porén, apuntou que a decisión de que deixe de ser obrigatoria no exterior chegará "máis cedo que tarde". Variantes Sobre a presenza das denominadas novas variantes na Galiza, desde a Consellaría informouse da presenza de 33 casos da vertente india / Delta, 6 da colombiana, 9 da variante de Nova Iorque, 93 da brasileira, 36 da surafricana e 721 da británica. A Xunta e os membros do Comité Clínico que se encarga do asesoramento sobre a evolución da pandemia chegaron na terza feira ao acordo de manter tres municipios no nivel medio-alto de restricións. En concreto, as limitacións deste chanzo de risco afectarán Soutomaior, Camariñas e Malpica de Bergantiños. O primeiro dos concellos mantén a posición da semana pasada, mentres que Camariñas e Malpica suben após incrementarse os contaxios. Ademais, as e os expertos decidiron que o resto das localidades da Galiza pasen ao nivel medio-baixo, no que se impoñen as limitacións estabelecidas a semana pasada.


O primeiro ministro libio, Fayez Serraj, anunciou onte un cesamento do fogo inmediato e de todas as hostilidades coas autoridades que controlan o leste do país, cuxas forzas comanda o xeneral Jalifa Haftar. Estas responderon anunciando unha medida recíproca pouco despois. Nun comunicado, Serraj, á fronte do Goberno recoñecido pola ONU, sinalou que o "obxectivo final" é "a restauración da soberanía plena sobre o territorio libio e a expulsión das forzas e dos mercenarios estranxeiros", informou o medio Libya Observer. Ademais, anunciou a organización de eleccións parlamentarias e presidenciais o próximo marzo e propuxo que a cidade de Sirte e o distrito de Al Jufra, baixo control das tropas de Haftar, pasen a ser zonas desmilitarizadas mentres ambas as partes chegan a acordos en materia de seguridade. Por outra banda, Serraj apostou por reanudar a produción e exportación de petróleo a través da empresa estatal National Oil Corporation (NOC), con sede en Trípoli, e que os ingresos vaian a unha conta especial no banco central para posteriormente seren distribuídos de forma adecuada así haxa un acordo político. Pouco despois, o presidente da Cámara de Representantes ─o Parlamento que ten a súa sede no leste e que apoia a Haftar─, Aguilá Salé, anunciou igualmente un cesamento do fogo e das hostilidades, segundo o citado medio. Por agora non houbo ningunha reacción de Haftar. "Obstinación dos actores" Quen si celebrou o anuncio foi o representante en funcións do secretario xeral da ONU, Stephanie Williams, que viu nel a demostración "da valentía que Libia necesita urxentemente durante estes momentos difíciles". Así, pediu o "rápido" cumprimento do cesamento do fogo e a reanudación da produción e exportación de cru, xa que "privar os libios da súa riqueza petroleira é un signo dunha inaceptábel obstinación por parte dos actores locais e internacionais implicados". Libia vive no caos desde a caída de Gadafi en outubro de 2011, e a situación agravouse en abril de 2019 coa ofensiva de Haftar.


Summary: Operación "antiterrorista" israelí nun barrio de Nablus.

Tendas e outros negocios da cidade de Nablus, no norte do territorio ocupado de Cisxordania, fecharon nesta cuarta feira as súas portas nunha xornada de folga xeral en protesta pola morte de tres palestinos na terza feira a disparos de militares de Israel, informou a axencia palestina Wafa. De acordo cos datos achegados polo Ministerio de Saúde palestino, as vítimas mortais eran membros das Brigadas dos Mártires de Al-Aqsa, a facción militar de Fatah. Os seus nomes eran Adham Mabrouk, Muhammad Al-Dakhil e Ashraf Mabslat. Testemuñas da acción das forzas especiais israelís citadas pola axencia de noticias turca Anadolu relataron que os militares accederon nun vehículo civil ao barrio de Al Makhfieh, en Nablus, e abriron fogo contra outro coche conducido por un palestino. As autoridades israelís afirmaron que os mortos eran parte dunha "célula terrorista" responsábel de ataques armados contra militares e civís durante as últimas semanas. A Policía israelí indicou que os sospeitosos "tentaran abrir fogo" contra os axentes dunha unidade antiterrorista que os ía arrestar, e que no operativo foron incautados dous fusís de asalto M16. "Asasinatos premeditados" Porén, o Ministerio de Exteriores palestino exixiu unha investigación internacional sobre as mortes, en tanto que o Gabinete da Autoridade Palestina no seu conxunto cualificou o suceso de "crime atroz". Para a Organización de Cooperación Islámica (OIC), "as mortes prodúcense no marco da política de execucións premeditadas contra o pobo palestino, nunha flagrante violación do dereito internacional e das Cuarta Convención de Xenebra". A OIC instou a comunidade internacional, nomeadamente ao Consello de Seguridade da ONU, a asumir as súas responsabilidades legais e políticas. "As potencias internacionais deberían exercer presión sobre as forzas de ocupación israelís para frear estes actos criminais, facer Israel responsábel de todas as súas violacións e políticas racistas e proporcionar protección internacional para o pobo palestino". A folga desta cuarta feira, que foi convocada polo gobernador de Nablús, Ibrahim Ramadan, tivo seguimento tamén en Ramala, Xinin e Tulkarem. Ramadan afirmou que o obxectivo era "conmemorar as vidas de tres mártires asasinados polas forzas de ocupación israelís", informou a axencia palestina Maan. Ademais, houbo chamamentos ás concentracións ante os postos de control do Exército en Cisxordania. Producíronse algúns enfrontamentos sen que se informase de detidos ou feridos polo momento.


Summary: O Ministerio respondeu á consulta realizada por ADEGA, e recoñece non ter información sobre o tipo de materiais afundidos a 50 quilómetros da Coruña e Ferrol. Afirma tamén que non realiza ningún tipo de vixilancia, a pesar de que na última década houbo sete achados casuais de munición nas proximidades.

O pasado mes de febreiro a revista científica Materia advertía da existencia fronte ás costas españolas de seis depósitos de munición e explosivos caducados, utilizados polo Exército como vertedoiro até que estas prácticas cesaron en 1995. Un deles estaba situado moi preto da costa Galicia, a pouco máis de 50 quilómetros de Ferrol e A Coruña. A fonte era o gabinete do Almirante Xefe de Estado Maior da Armada, Jaime Muñoz-Delgado. De contado a entidade ecoloxista ADEGA púxose en contacto coa Xunta para obter máis información sobre a localización exacta deste depósito, o seu contido exacto (e, polo tanto, a súa perigosidade para mariñeiros e para o medio ambiente) e as medidas que a administración adoptara para vixilalo. As Consellarías do Mar e de Medio Ambiente responderon non ter información, declarándose incompetentes e remitindo a Defensa. O Ministerio de Defensa vén de responder a esa solicitude de información, confirmando a existencia deste vertedoiro abandonado na localización apuntada. Porén, a comunicación oficial, lonxe de tranquilizar as dúbidas e temores de ADEGA, semella ter engadido máis preocupación. Defensa respondeu indicando a localización precisa do vertedoiro (técnicamente zona de lanzamento de cargas de profundidade e vertedoiro de explosivos), un círculo de 3 millas náuticas de radio centrado nas coordenadas 43º45'N, 09º02'W. Alén diso, pouco máis engadiu o Ministerio, que engadiu que "dado o tempo transcorrido dende que deixaron de utilizarse, actualmente a Armada xa non dispón de información onde se concrete o tipo exacto de munición fondeada". Ademais, recoñece que "a Armada non realiza ningún tipo de vixilancia especial relativa á contaminación da zona". O Ministerio recoñece non dispor "de información onde se concrete o tipo exacto de munición fondeada" ADEGA lembra "os riscos que para a seguridade e a saúde ambiental e cidadá" que poden supor estas instalacións, pero ante este isto Defensa limítase a indicar que "a opinión científica maioritaria está conforme con que as municións presentes no leito mariño non presentan riscos para a saúde humana nin para o entorno se non se altera a súa situación actual". Entre 1999 e 2008 houbo oito achados casuais de munición na costa galega, sete deles preto do vertedoiro F-130 A entidade ecoloxista cre que si hai motivos para a preocupación, e lembra as conclusións do informe elaborado pola OSPAR sobre as verteduras de municións no mar. Este documento subliña que "hai un claro risco para pescadores e mergulladores nas áreas das verteduras, e que os contaminantes da munición convencional e química poderían chegar á cadea trófica". Ademais, neste texto enuméranse até oito achados casuais de munición na costa galega entre 1999 e 2008, sete deles preto do vertedoiro F-130. "A Xunta non pode excusarse na súa falla de competencia, xa que podería estar en risco a saúde dos nosos mariñeiros, aliás da contaminación, que non entende de límites administrativos" Os prexuízos e riscos derivados da existencia deste depósito son claro. Por un lado, a posibilidade de que algún dos elementos alí presentes explote, ou chegue á costa despois de desprenderse do conxunto. O perigo é maior para os mariñeiros que pescan nesas zonas e tamén para posibles traballos de dragado. As explosións en profundidade tamén son unha ameaza para a fauna mariña, tanto pola liberación de contaminantes perigosos coma polo son, que pode provocarlles aos animais danos nos oídos a máis de trinta quilómetros de distancia. Os outros perigos son para o medio ambiente, pola contaminación xerada por algún dos materiais cos que se fabricaba o armamento: chumbo, antimonio, cinc, cobre, ou explosivos coma o trinitrotolueno, a nitroglicerina ou a RDX, ademais doutros compostos químicos. ADEGA volve reclamarlles ao Ministerio e tamén á Xunta que "tomen medidas, avalíen o estado actual do vertedoiro e fagan seguemento da posíbel contaminación asociada". E sinala que "a Xunta non pode excusarse na súa falla de competencia, xa que podería estar en risco a saúde dos nosos mariñeiros, aliás da contaminación, que non entende de límites administrativos".


Summary: O executivo desenvolverá até 7 actos durante a xornada. Cinco deles coincidiran en horario coas once manifestacións previstas nas principais cidades e vilas.

O Goberno galego manterá a súa axenda de actos esta cuarta feira. O executivo obvia a convocatoria de folga xeral que durante toda a xornada se desenvolverá do noso país. Diversos membros do Gabinete en funcións de Alberto Núñez Feijóo participarán en actos en distintos puntos da xeografía galega. Aliás, tamén terá lugar un acto, concretamente da dirección xeral de exteriores en Guimaraes, malia que en Portugal tamén se desenvolve a folga. Visitas a colexios, recepcións e reunións institucionais ocupan o cerne das previsións, que en cinco casos se desenvolverán ao tempo que 11 manifestacións estarán a percorrer as rúas das principais cidades e vilas de Galiza.


Summary: O ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións avanza que esta é unha das modificacións que se van incluir no proxecto de lei de reforma das pensións, agora no Congreso.

O ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá, anunciou a incorporación ao proxecto de lei para a reforma do sistema público de pensións de coeficientes redutores máis beneficiosos paras as persoas con carreiras longas de cotización que se xubilen ou xa se teñan xubilado anticipadamente. E é que, como explicou o ministro ao ser preguntado por esta cuestión, "aquelas que xa están xubiladas de maneira anticipada e que cumpran esa condición, tamén poderán aplicarse eses coeficientes reducidos máis beneficiosos". Nesta liña, indicou que máis da metade das persoas que se xubilan no Estado español, fano con máis de 40 anos cotizados, situándose a media en 40,5 anos. Na súa opinión, unha carreira de cotización particularmente alta debería ser aquela onde os anos de cotización alcanzan os 45. En relación ás protestas que preparan algúns colectivos de pensionistas o próximo mes de outubro, o ministro sinalou que "non poden estar máis que extraordinariamente satisfeitos coa reforma" que o Executivo estatal levou ao Congreso co acordo dos axentes sociais, pois elimina moitas "incertezas" que tiña o colectivo. Sobre se prevé dificultades para pactar o mecanismo de equidade interxeracional, Escrivá mostrouse "optimista" porque o concepto e o marco está acordado, de modo que cre que non será difícil fechar o deseño deste instrumento. O ministro fixo estas declaracións na rolda de prensa na que avanzou os datos de afiliación do mes de setembro, no que se agarda un aumento dunhas 50.000 persoas, o que situará a cifra de ocupados en niveis que "folgadamente" superarían os que había antes da pandemia.


Summary: A iniciativa xuntou centos de persoas vestidas con roupa branca nunha convocatoria sen bandeiras. Nun manifesto, reclamaron que no se utilicen as leis "para xerar un conflito civil".

Concentracións nas principais cidades galegas baixo o lema 'Parlem, Falemos' este sábado para pedir unha solución dialogada en Catalunya. Unha iniciativa que convocou polas redes a manifestarse con roupa branca e sen bandeiras, reuniu centos entre Compostela, na Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra e Vigo. Na Praza do Obradoiro, 200 persoas reclamaron que no se utilicen as leis "para xerar un conflito civil" e apuntaron que "España é mellor que os seus gobernantes" na lectura do manifesto, que recolleu a axencia Europa Press. A convocatoria concentrou miles en todo o Estado español, con accións en máis de 50 cidades. Na Coruña, en Compostela e por todo o país #Falemos para resolver o conflito de Cataluña #Parlem #Hablemos @eva_solla @panchocasal pic.twitter.com/vbGRGK0zo4— EnMarea (@En_Marea) 07 outubro 2017 Críticas do PP Unha faixa co lema da convocatoria na fachada do Concello de Santiago provocou as críticas do portavoz municipal dos populares, Agustín Hernández, que pediu na súa conta de Twitter a retirada da tea. Compostela Aberta contestou que "a pancarta está avalada por unha moción aprobada no pleno". 'Cortijo' será o hábitat familiar do señor Hernández Fernández de Rojas. A pancarta está avalada por unha moción aprobada no pleno.— Compostela Aberta (@compostelaberta) 06 outubro 2017


Summary: Unha mesta capa de pintura verde lixa o monumento. O Concello condena "enerxicamente" o que cualifica de "vandalismo" e o Bloque afirma que "ninguén manchará a figura do noso compañeiro".

Ramiro Recouso Liste finou a finais do pasado mes de outubro en Ordes, onde vivía desde cativo. A súa morte xerara un profundo pesar na vila, onde era moi coñecido e onde foi un dos líderes do nacionalismo, sendo durante varios mandatos edil e portavoz do BNG. Como homenaxe dos seus veciños, un monolito coa silueta do seu rosto e a lexenda 'O pobo de Ordes en recoñecemento do seu veciño, Ramiro Recouso' figuraba no paseo fluvial, ao que tamén se lle deu o nome do concelleiro falecido. Ese monolito de lembranza foi atacado estes días por un ou varios descoñecidos, que tinguiron dunha mesta capa verde o monumento, acto que xerou a condena e a indignación da veciñanza e do propio Concello. Desde o BNG de Ordes manifestouse que os responsábeis do ataque "non conseguirán manchar a figura do noso compañeiro e amigo". Ameaza por carta Cómpre lembrar que o pasado mes de xuño, Ramiro Recouso desvelaba nas redes sociáis que o número dous da candidatura e concelleiro electo, Pablo Vidal, recibira unha carta na que se lle recomenda que abandone o partido polo ben do seu futuro profesional e da súa familia. A carta anónima e escrita en español, cargaba contra Recouso ao que acusaba de "fanatismo político".


A sabedoria diferencia-se do simples conhecimento em que oferece critérios, valores que orientan a nossa vida. Nela afinca a nossa trama interpretativa, o solo firme das nossas convicçons. A minha infáncia transcorreu na aldeia; umha experiência que marcou a minha vida. Lembro agora umha sábia sentença, procedente de um velho petrúcio da aldeia, que ouvim referir muitas vezes ao meu pai: "Aonde chega o fume da casa é sempre terra de primeira". A afirmaçom está cheia de sentido: o que temos de mais próprio, o que nos pertence, o domicílio familiar nom remata nas paredes da casa. Lembro agora umha sábia sentença, procedente de um velho petrúcio da aldeia, que ouvim referir muitas vezes ao meu pai: "Aonde chega o fume da casa é sempre terra de primeira" É umha sentença de sabedoria. Oferece-nos orientaçom moral, explora os limites da nossa identidade, abre-nos ao entorno, questiona as fronteiras que nos impomos. E, sobre todo, nom exige nada, apenas sugire como querem os mestres Zem. O traçado dos limites confia-se ao fumo, nom à mirada. O convite que se nos fai é a considerarmos próprio o nosso entorno, nom a demarcá-lo para apropriarmo-lo. Umha sugestom imperativa, autêntica sabedoria. Aonde chega o fumo da Galiza? Os que fiam no poder da visom nom tenhem dúvida: o limite passa polos montes de Cervantes e a Pena Trevinca. Que a resposta é errada é fácil de provar. Os símbolos da Galiza, os símbolos nada menos, nascérom fora destes confins. O Hino e a Real Academia Galega na Havana, o Sempre em Galiza em Buenos Aires. Em contraste com outras estirpes e casais o nosso fumo é mui expansivo, mesmo podemos dizer que tem ares de grandeza, vocaçom global, agora que o conceito está na moda. Muito lhe deve Galiza à sua diáspora. Temos experimentado que mais aló do confim paroquial hai mundo e mundo. Dizia-o Rosalia: "Ánimo, companheiros, toda a terra é dos homes. Aquel que nom veu mais que a própria a ignoráncia o consome". O poema titula-se, lembramos, Para A Havana. O mundo muda dia a dia, novos países convocam o futuro. Seria funesto nom percebê-lo. É neles onde esperam as novas instituiçons mobilizadoras, os livros que ham de instruir às juventudes galegas de amanhá Faltam-nos hoje referências foráneas poderosas: Cuba, A Argentina; a nesma Suiça perdérom o atractivo que tivérom em tempos. O mundo mudou muito desde os princípios do XX e os esperançadores sessenta quando as repúblicas americás ou a Europa da prosperidade cresciam com vigor. No entanto, Galiza foi perdendo gentes e folgos. Hoje achamo-la exausta. Nem hinos nem instituiçons nem livros convocam já a ninguém no país das expectativas decrescentes que habitamos. E contodo, o mundo muda dia a dia, novos países convocam o futuro. Seria funesto nom percebê-lo. É neles onde esperam as novas instituiçons mobilizadoras, os livros que ham de instruir às juventudes galegas de amanhá. O fumo da Galiza arremoinha hoje com força na volta de pujantes paises da nossa propria fala. Falámos naturalmente do Brasil que pasou de ser o país do futuro a ser parte do mesmo futuro. Manhá falaremos talvez de Angola. Som países imensos, em crescimento, respeitados, com políticas próprias, que estám marcando já o novo século. O fumo da Galiza arremoinha hoje com força na volta de pujantes paises da nossa propria fala. Falámos naturalmente do Brasil que pasou de ser o país do futuro a ser parte do mesmo futuro Engana-se quem pense que estamos a fazer literatura. Falamos de economia. Engana-se quem pense que falamos apenas de economia, referimo-nos ao nosso idioma e cultura. Á lareira onde sempre afumeou o nosso lume. Um exemplo para a reflexom. O recém eleito presidente da Real Academia Espanhola declarava hai uns dias que considerava umha honra ter sido eleito como substituto da malograda candidatura do grande escritor peruano Vargas Llosa. Afirmou também que teria como prioridade prestar especial atençom ao espanhol americano. Boa liçom. Pergunto: quantos especialistas existem na Real Academia Galega em literatura portuguesa e brasileira? Quantos dedicam os seus desvelos às variantes do nosso mesmo idioma em plena expansom? Ao galego do futuro? O fumo da casa marca a direcçom. Nom demoremos demasiado sachando na cortinha e no jardim. Hai terra e terra em volta O fumo da casa marca a direcçom. Nom demoremos demasiado sachando na cortinha e no jardim. Hai terra e terra em volta.


Summary: Douscentos anos son un período que -como é evidente- excede en moito a vida dunha persoa. Non sería tan longo na vida dunha familia (seis xeracións aproximadamente) mais na historia dun país, dous séculos son un período curto. Con todo, esa perspectiva resulta suficiente para percibir as mutacións operadas, considerar con ollada ampla as operacións efectuadas e identificar causas e efectos. Máxime cando a liña que traza ese tempo é inequívoca..

A comezos do século XIX Galiza era un dos países máis poboados de España, tanto dende o punto de vista da cantidade como da densidade de poboación. No censo de Floridablanca (1787) figura só por tras de Andalucía -ben superior en extensión- e moi por diante de Catalunya. A poboación galega supuña o 12,97% da total do reino. Por contraste, vemos que hoxe só representa o 5,69% da totalidade da poboación do Estado Español. O retroceso foi abismal. Nese período de 234 anos a poboación do Estado medrou no conxunto un 353% mais a medra das cinco primeiras comunidades en número de habitantes foi moi desigual. A emigración lastrouna na nosa terra, e a política de multiplicar o peso de Madrid a toda custa provocou un aumento desmedidoda provincia-capital cal monstro sucionador que -como repiten as comunidades da "España Baleirada"- está a devorar aquelas que se deixan absorber. Como consecuencia, inverteuse totalmente o peso poboacional de Galiza no conxunto do Estado. A comezos do século XIX Galiza era un dos países máis poboados de España, tanto dende o punto de vista da cantidade como da densidade de poboación Das cinco comunidades autónomas citadas, a nosa nación é a única que baixou, e fíxoo estarrecedoramente, ficando neste momento o seu peso demográfico en menos da metade do que tiña hai dous centos vinte e catro anos. Na actualidade, a diminución da poboación e da natalidade agrávase coa emigración dos tramos de poboación imprescindíbeis para a continuidade xeracional, o que afondará máis vertixinosamente na extinción do pobo galego. Pódese ver reflectida a situación na pirámide poboacional do noso país en 2020. A gravidade da situación é manifesta. Só unha mudanza radical, urxentisima e decidida de Galiza sería quen de comezar a poñer verdadeiro remedio, de encetar unha progresiva recuperación. Mais para iso cómpre que a nosa nación conte con auténtico poder propio. Non hai outro xeito.


DOCUMENTO | Consulta aquí a obriga de usar máscaras establecida no BOE Toda persoa maior de 6 anos deberá usar "calquera tipo de máscara, preferentemente hixiénicas e cirúrxicas", agás casos nos que estea contraindicadoDesde este xoves 21 de maio é obrigatorio o uso de máscara de protección en todo espazo público no que non se poida manter unha separación entre persoas de cando menos dous metros. Así o vén de establecer o Ministerio de Sanidad nunha orde publicada este mércores no Boletín Oficial del Estado (BOE), que fixa a obriga para toda persoa maior de seis anos pero cunha serie de excepcións para os casos nos que o uso da máscara non sexa posible.Segundo se establece no BOE, para cumprir a obriga valerá "calquera tipo de máscara, preferentemente hixiénicas e cirúrxicas, que cubra nariz e boca" e esta esténdese ás "persoas de seis anos en adiante". Todas elas deberán usar máscara "na vía pública, en espazos ao aire libre e en calquera espazo pechado de uso público ou que se atope aberto ao público, sempre que non sexa posible manter unha distancia de seguridade interpersoal de cando menos dous metros".Establécense varias excepcións a esa norma xeral: "Persoas que presenten algún tipo de dificultade respiratoria que poida verse agravada polo uso de máscara""Persoas nas que o uso de máscara resulte contraindicado por motivos de saúde debidamente xustificados, ou que pola súa situación de discapacidade ou dependencia presenten alteracións de conduta que fagan inviable a súa utilización""Desenvolvemento de actividades nas que, pola propia natureza destas, resulte incompatible o uso da máscara""Causa de forza maior ou situación de necesidade"A obriga de usar máscara está pensada para evitar a dispersión do virus por parte de persoas que poidan estar contaxiadas sen sabelo máis que como protección por parte do restoA obriga de usar máscara imponse agora despois de que nos primeiros momentos da crise sanitaria polo coronavirus as autoridades tanto estatais como galegas non indicasen o seu uso para a poboación en xeral senón só para determinados grupos de risco. Porén, despois as autoridades sanitarias comezaron a variar de postura e admitiron estudar a posibilidade de recomendalas ou facelas obrigatorias cando houbese máscaras suficientes para toda a poboación tras as primeiras semanas de desabastecemento. Unha medida pensada para evitar a dispersión do virus por parte de persoas que poidan estar contaxiadas sen sabelo máis que como protección por parte do resto. E así se xustifica agora no BOE, onde o ministerio relaciona a nova obriga cos principios a ter en conta á hora de levantar os confinamentos establecidos hai máis dun mes, o 16 de abril, por parte da Organización Mundial da Saúde (OMS).O pasado sábado o presidente do Goberno central, Pedro Sánchez, xa recomendou o uso de máscara máis alá dos lugares nos que era obrigatorio ata agora, como o transporte público. E o domingo o presidente Feijóo coincidiu con esa recomendación xeral de usar máscara "tamén nas rúas".


Summary: O BNG pide paralizar o trámite da nova norma, afirmando que empeora a actual lei e abre a porta a máis inseguridade xurídica.

Ana Pontón, parlamentaria do BNG e membro da ponencia de elaboración da nova Lei do solo, afirmou que con esta normativa o PP non ofrece solucións acaídas ás necesidades do territorio galego. Para Pontón, a situación urbanística en Galiza está na UCI e despois de catorce anos de vixencia da lei "só o 26% dos concellos" adaptaron o plan á lei en vigor acadando numerosos conflitos xurídicos como ocorre co Plan de Urbanismo do concello de Vigo que pode afectar a outros moitos máis concellos. A deputada asegurou que a nova lei do solo acrecenta a "inseguridade xurídica", desprotexe o territorio e resucita a "liberalizacións do solo de Aznar", unha das causas da crise inmobiliaria. Por iso, solicitou paralizar o trámite parlamentario da nova normativa. Tamén reclamou a necesidade de abrir un novo proceso de participación social no Parlamento galego coa finalidade de atender as emendas dos diferentes grupos ao texto, así como de diferentes expertos, dos concellos e dos sectores sociais afectados directamente pola nova lei.


Summary: Unha manifestación feminista unitaria abre os actos do Día das Mulleres. "A sociedade non pode permitir ningunha agresión máis", advirten.

"Un chamamento para que ninguén sexa cómplice" das violencias machistas, "para que todas as mulleres poidan ser donas da súa vida". Os actos reivindicativos ligados ao 8 de Marzo, Día Internacional das Mulleres, botaron a andar este domingo en Galicia cunha reivindicación do feminismo como "movemento amplo e diverso" que cómpre reforzar para "avanzar" cara á igualdade real. Baixo a chuvia compostelá milleiros de persoas responderon á convocatoria de sete colectivos feministas para "pular pola dignidade das nosas vidas, polo noso lugar no mundo", subliña o manifesto da mobilización. Apoiadas por representantes das tres forzas da oposición parlamentaria e mais de colectivos sociais e sindicais como a CIG ou o Sindicato Labrego Galego esta mobilización pretendeu lanzar un chamado "urxente", en verbas de Pilar Estévez, voceira das orgnizacións convocantes. "Se nos despistamos, perderemos dereitos; non nos van regalar nada", advirte. Ben ao contrario, lamenta, "estamos loitando para non perder o que conseguimos" e, ao tempo, para facer ver "á sociedade" que "non pode permitir ningunha agresión máis sobre calquera de nós". Neste contexto os diferentes movementos feministas presentes na mobilización subliñan a súa pluralidade e, dentro desta, os seus obxectivos comúns. "Temos claro que dende a diversidade somos capaces de estar xuntas nunha mesma loita que precisa de cada unha de nós", subliña Estévez, quen lembra que neste 8 de marzo o feminismo galego pon o acento na loita contra a violencia machista, pero tamén "no empoderamento" feminino. "Son dúas cousas que van á par, non podemos tolerar ningunha discriminación, abuso nin agresión en ningún eido: político, sindical ou social", resalta. Mobilizacións coma esta, na que se sucederon consignas como "menos discursos, máis recursos" dirixidas ás Administracións públicas, son para as organizadoras mostra de que "as mulleres temos a capacidade de reaxirmos" sen "que nos vitimicen". Neste sentido, resalta Pilar Estévez, as reivindicacións do 8 de marzo pasan tamén pola "educación e a concienciación" como ferramentas para loitar contra as agresións de xénero. "Non perdemos a esperanza, porque temos dereito a vivir nun mundo en igualdade", conclúe. "Temos claro que dende a diversidade somos capaces de estar xuntas nunha mesma loita que precisa de cada unha de nós" No medio dunha forte presenza policial transcorreu unha mobilización que concluíu na Praza da Quintana coa lectura do manifesto da mobilización nas voces de Nélida Pisco, Ángeles Fuertes e Pura Seoane, mulleres que nos seus ámbitos laborais sufriron "a discriminación machista". Esta manifestación e todos os actos do 8 de marzo, explicaron, chegan nun conteto de "cifras estremecedoras" de asasinatos machistas, se ben "o feminicidio é a punta do iceberg", xa que "baixo este feito extremo se agochan toda unha serie de violencias e discriminacións". Os "mal chamados micromachismos", a "cousificación dos nosos corpos, a desigualdade social e económica, a relegación ao traballo non remunerado dos coidados" ou a precariedade e o acoso son, salientan, motivos dabondo para "tercer redes de apoio mutuo" nesta loita polos dereitos, unha "gran rede de sororidade" que "non parte de cero", pero para a que "non é pouco o traballo por facer". "O feminismo xa acadou moito, no noso país e no mundo", pero "o futuro e as nosas vidas dependen de que continúe superando barreiras para todas". "As diferenzas que nos separan non son nada comparado con todo o que nos une: a alegría de combater con outras, a vontade de achegar voces e a certeza de que sumando, multiplicámonos", concluíron.


Summary: Do 17 ao 19 de novembro deste ano celebrarase o simposio 'Repensando Galiza: as Irmandades da Fala, 1916-1931', organizado polo Museo do Pobo, a Universidade da Coruña, a revista Murguía e varias fundacións.

Neste ano do centenario da fundación das Irmandades da Fala estanse a preparar múltiples actividades para lembrar o nacemento desta primeira organización do nacionalismo galego. Este congreso, que se suma aos anunciados polo Consello da Cultura Galega, pretende "fornecer un marco de análise da súa significación na evolución do pensamento, das ciencias, da literatura e das artes de Galiza, así como a súa incidencia na dinámica política dun período en que as tensións nacionais e a conflitividade sociopolítica adquiren unha especial relevancia no seo do Estado español". O simposio, que terá lugar no auditorio do Museo do Pobo Galego do 17 ao 19 de novembro, está aberto a comunicacións por parte de investigadores, que serán avaliadas polo Comité Científico. O programa, que aínda está pendente de concreción en canto a nomes, incluirá os seguintes temas: ideoloxías e programas; organización e acción política; lingua, literatura e medios de comunicación; economía e sociedade; a cuestión de xénero; ciencias; artes plásticas e música; relacións exteriores; e análise comparativa. As entidades organizadoras son: o Museo do Pobo Galego, o departamento de Galego-Portugués da Universidade da Coruña, a revista Murguía, a federación de entidades culturais Galiza Cultura e as fundacións Castelao, Alexandre Bóveda, Antonio Fraguas, Losada Diéguez, Isla Couto, Galiza Sempre, Moncho Reboiras, Penzol e Vicente Risco. Na Comisión Organizadora están Justo Beramendi, Uxío Breogán Diéguez, Carmen Fernández Pérez-Sanjulián, Pilar García Negro e Xosé Manuel González Reboredo. Ano das Irmandades As Irmandades absorberán gran parte do esforzo cultural deste ano, cunha grande exposición promovida pola Deputación da Coruña, en colaboración con outras institucións, e comisariada por Pepe Barro que será inaugurada arredor do 18 de maio, data da creación da primeira Irmandade da Coruña. A Deputación da Coruña está a implicarse a fondo nesta conmemoración, traballando en producións propias e tamén abrindo liñas de apoio a iniciativas doutros colectivos. Outras institucións que promoverán eventos son a Real Academia, o Museo do Pobo e o Consello da Cultura, que realizará desde 2016 a 2018, un álbum web, dúas exposicións e tres congresos, o primeiro dos cales terá lugar este mesmo ano, e que sitúa este movemento no contexto internacional.


Summary: No verán de 1939 o rianxeiro reuniuse en Los Ángeles cos actores Paul Muni e Joan Crawford, estrelas do cinema comprometidas na loita antifascista e a favor da causa da República española. Unha xuntanza a encadrar na intensa actividade que desenvolveu nos Estados Unidos, co compromiso galeguista e contra o franquismo como guía.

"Son fillo dunha patria descoñecida" anotaba Daniel Castelao nos seus cadernos durante a súa estancia en Nova York, cidade á que chegara en 1938 encomendado polo goberno republicano e co apoio das Sociedades confederadas hispánicas e da Fronte Popular Antifascista Galega para facer campaña contra o golpe de estado de Franco. Dúas etapas diferentes marcan a estancia do rianxeiro en EUA. Unha primeira [agosto a novembro 1938] na que desenvolveu unha intensa actividade propagandista para recadar apoio para a República na súa guerra contra o franquismo. A segunda [marzo 1939-xuño 1940] foi máis dura. Triunfan os golpistas e as actividades de Castelao céntranse na solidariedade e apoio aos exiliados e fuxidos dunha España xa baixo as gadoupas franquistas así como na súa propia supervivencia e na atención dos seus problemas, tanto de saúde como económicos. Xullo de 1939. Castelao desprázase até Los Ángeles e vai a Hollywood, onde mantén unha xuntanza coa actriz Joan Crowford (unha estrela da pantalla, obtería o Oscar a mellor actriz en 1945) e Paul Muni (actor de referencia, que gañara a estatuíña en 1936). Ambos os dous eran dirixentes da asociación de axuda á República española, unha entidade da que facían parte artistas de prestixio, como a estrela Bette Davis, o 'malo' oficial das películas de gángsteres, JamesCagney, o actor e famoso cantante Bing Crosby ou Charles Chaplin. De feito, e como nos lembra Miguel Anxo Seixas, biógrafo do rianxeiro, nun primeiro momento ía estar presente nesa xuntanza o propio Chaplin, "mais non puido facelo finalmente por estar enfermo". James P. Lardne é un brigadista estadounidense que cae en setembro de 1938, con 22 anos, combatendo na batalla do Ebro. Na súa memoria edítase en California 'Somebody had to do something', obra con texto de Ernest Hemingway e 9 debuxos do 'Galicia Mártir' de Castelao, cos seus pés en galego e inglés. Compromiso, mineiros anarquistas galegos, Hemingway Foron os seus primeiros meses estadounidenses nos que Castelao se empregou a fondo para recadar apoio contra o golpe franquista. "Fai campaña para que [en Estados Unidos] axuden á desafiuzada República. Militarmente non podían enviar armas. Así que percorre EUA co comunista Luís Soto e os representantes das sociedades confederadas", explica o biógrafo, para reunir apoios económicos. A política de non intervención adoptada por Washington impide que a axuda á República se concrete en envío de armamento e apoio militar. Por iso a axuda enviada polos galegos nos Estados Unidos á Repúblioca é, por exemplo, sanitaria, explica Seixas, citando como exemplo o envío de catro ambulancias, cada unha delas bautizada co nome dunha provincia galega: A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. Castelao non para: mantén xuntanzas, reunións, participa en encontros con pequenas audiencias e tamén en mítines multitudinarios [como o de UlmerPark, en 1938, onde intervén en galego ante miles de persoas]. Sempre que pode reúnese cos galegos en calquera parte de EUA na que estes estean para manter viva a chama de Galiza. Neste sentido, é clarificadora a anécdota que o propio Castelao narra nos seus Cadernos: en West Virginia participa nun acto con mineiros galegos anarquistas que lle deixan claro antes do mitin que eles son internacionalistas, polo que non queren que dea un mitin patriótico nin galeguista. O rianxeiro recoñece que ofrece un discurso evocando Galiza, e comproba como a eses mineiros as bágoas asómanlles aos ollos: "É que nos falas de cada cousa!", recrimínanlle estes a Castelao unha vez finalizado o acto. "Resulta que hai patria, e patria galega", sentencia o político galeguista. "Síntome irmán dos negros", escribiu após ver na porta dun bar o letreiro: "NOTICE. Whites only". No marco da súa actividade de procurar apoios para o combate contra o fascismo, Castelao reuniuse con Crawford e Muni en Los Ángeles, encontro que recolle Luis Seoane en 'Castelao Artista'. A actriz era unha das estrelas da Metro-Goldwyn-Mayer e cando coñeceu a Castelao xa tiña rodado filmes de grande éxito como Encadeada e Grand Hotel, ambos con Clark Gable como parella profesional. Paul Muni, prestixioso actor de cinema e teatro, nado na Galiza ucraína, xa posuía naquela altura un Oscar e catro nominacións, sendo un dos rostros máis coñecidos das pantallas de cinema para o gran público. Comunista, comprometido, activista, Muni estivo no albo da represión desatada en Estados Unidos contra a esquerda de Hollywood, caza de bruxas que tivo o seu seu paroxismo no macartismo. Seixas infórmanos que nesa mesma cidade, Los Ángeles, publícase en 1939 Somebody had to do something; a memorial to James Phillips Lardne, unha obra cun texto de Ernest Hemingway que inclúe nove dos debuxos do álbum Galicia Mártir, cos seus pés en galego e inglés. Unha edición limitada de 500 exemplares. James P. Lardne (Chicago, 1914), xornalista que cubriu o conflicto en España canda Hemingway, pasou a integrarse nas Brigadas Internacionais como voluntario na estadounidense brigada Abraham Lincoln. Morreu en combate durante a ofensiva do Ebro, en setembro de 1938. Indícanos o biógrafo que durante a súa estancia en Estados Unidos Castelao tamén tratou debuxantes: "En Nova York foi amigo de dous grandes debuxantes tamén antifascistas, Rockwell Kent, o ilustrador das memorias de Casanova e de MobyDick, e William 'Bill' Gropper, o xudeu-estadounidense que fixo sátiras dos políticos e financeiros de Estados Unidos e, máis tarde, da guerra". Fixo amizade con dous ilustradores e debuxantes antifascistas: RockwellKent (ilustrador das memorias de Casanova e de "MobyDick") e William Gropper (muralista e autor de cadriños con acedas sátiras dos políticos e financeiros de EUA). Galegos, os negros Un dos feitos máis coñecidos da estancia do galeguista en EUA foi o seu nomeamento como presidente honorario da Federación Internacional de Sociedades Negras de Nova York. Nos 'Cadernos' el propio narra a súa evolución na cuestión racial: desde os arrepíos que lle daba ao ver parellas mixtas de brancos e negros até o cambio que o levou a partillar a loita contra a discriminación racial. "Non nego que a separación de razas coincidía cos meus instintos de pureza e perfección. Pero nos Estados Unidos sentín primeiro unha enorme compasión pol-os negros e máis tarde un desexo de matar a miña repuñancia por eles. Agora avancei máis e sería capaz de trocarme líder das reivindicacións negras i en defensor d-esta raza. O día que despertei a este sentimento foi o 1 de septembro de 1938. Percorríamos o estado de West Virginia (onde os negros aínda non son perseguidos coma no Sul) e na porta d-un Bar aldeán, onde comían e bebían uns cantos bárbaros brancos, alvisquei este letreiro na porta: NOTICE. Whitesonly. Agora síntome irmán dos negros". "Castelao vai pedir axuda económica para a República e decátase que a xente ten poucos cartos. Vai por Chicago, Detroit… e os galegos danlle do pouco que teñen, hai desemprego, hai necesidade…". Emigración galega nos EUA, proletariado A emigración galega en Estados Unidos é unha comunidade cunha componente moito máis proletaria que a existente noutros países, describe Seixas, e onde ideoloxicamente fica unha forte pegada anarquista, como ten sinalado Bieito Alonso no seu libro 'Obreiros alén mar'. A diferenza tamén doutras comunidades galegas, os galegos en EUA atravesaban naqueles tempos -década dos 30- unha situación económica moi complicada. Miguel Anxo Seixas explica que cando Castelao chega a EUA a crise orixinada en 1929 continúa presente. "Castelao vai pedir axuda económica para a República e decátase que a xente ten poucos cartos. Vai por Chicago, Detroit… e os galegos dánlle do pouco que teñen, hai desemprego, hai necesidade…". Unha realidade que impacta fondamente o rianxeiro. En abril de 1940 recibe a ansiada "Carta de residencia" na Arxentina que lle ía permitir deixar os Estados Unidos e ir vivir ao país austral, instalándose definitivamente en Buenos Aires, onde chega en xullo de 1940. Axiña reaxe contra a súa 'momificación': "Cando cheguéi a Bós Aires, sentáronme nunha cadeira, cobríronme cun fanal e dixéronme que era un "símbolo". Axiña comprendín que a cadeira era un ataúde, o fanal era unha sepultura i eu era o "difunto Castelao". EUA será un dos países destino dunha parte dos exiliados galegos, se ben unha minoría. Alí recalan desde galeguistas como Ernesto Guerra da Cal ou Emilio González López até anarquistas como García Durán. Deixou escrito Castelao: "E agora vou facervos a miña confesión de emigrado galego. Sentinme refuxiado nos EE.UU.; pero aquí [en Arxentina} son un emigrante".


Summary: Aranxa Vicens é unha activista antirracista do colectivo Resistencia En Terra Allea. A asociación está enfocada cara ao acompañamento de persoas migrantes en Compostela, á pedagoxía decolonial e á reivindicación dos dereitos das migrantes. A entidade acaba de pór en marcha unha escola antirracista, un proxecto que se desenvolverá na casa comunitaria Aluande e que ten como obxectivo principal "educar sobre colonialismo e colonialidade, feminismos non hexemónicos e fraxilidades brancas".

Que motivou o nacemento de Resistencia En Terra Allea? Resistencia En Terra Allea xurdiu en 2018. Naceu pola ausencia de referentes e de colectividades entre persoas migrantes e racializadas, e pola necesidade emocional de acompañamento. O feito de que nos colectivos existentes na Galiza non houbera un eixo antirracista nin decolonial levounos a formalizar o proxecto. Como primeira actividade, organizamos unhas xornadas decoloniais, nas que invitamos a persoas de todo o Estado español. O resultado positivo levounos a continuar, sempre tendo presente que nós, como migrantes, tiñamos a necesidade de compartir espazos con persoas non brancas. Entendo que as actividades que levan a cabo están enfocadas nese eixo. A maioría de actividades que desenvolvemos céntranse na pedagoxía, e dun tempo a esta parte, pedagoxía remunerada. Tamén temos alianzas con outras entidades para levar a cabo campañas conxuntas. Por exemplo, levamos xa dous anos apoiando as campañas do Foro Galego de Inmigración. Vimos que temos que abarcar moitos ámbitos relacionados coa inmigración, xa que na Galiza existen poucos colectivos deste tipo, e en Santiago nós somos o único. Cantas persoas colaboran? Agora mesmo somos dez persoas. Hai pouco que nos convertemos nun colectivo non mixto, xa que as persoas eurobrancas que formaban parte de Resistencia nun primeiro momento foron deixando paso e espazo ás persoas migrantes que foron entrando no colectivo. É importante para nós estar con iguais, xa que non é algo habitual noutros colectivos deste tipo. Dun tempo a esta parte tamén vemos que fóra da asociación espertamos un maior interese. Agardo que sexa algo permanente e non mediático. Espero que sigamos nesta progresión e que non se esqueza a razón pola que seguimos a loitar. Tanto nas concentracións e manifestacións como nas actividades, vemos que hai moita máis resposta que hai dous anos. Aínda así, é un proceso difícil, xa que para as europeas supón unha revisión ideolóxica, e as veces ideoloxía e identidade están moi ligadas, o que pode chegar a ser un reto. Pero agora mesmo estamos moi contentas coa recepción que temos. As institucións danlles o apoio que necesitan para desenvolver as súas funcións? Máis alá do normativo, como conceder permisos para actividades e concentracións, realmente non. O noso discurso ten unha base antiinstitucional, polo que é complicado xerar espazos agora mesmo. Sentimos que as nosas reivindicacións adoitan incomodar moito. Si que é certo que está habendo un intento de certas cooperativas solidarias por achegarse a nós, pero non sei se se lles pode considerar plenamente institucionais. Ser poucos colectivos na Galiza implica que intentamos coñecernos entre todas e tecer redes para colaborar en diversas frontes. Tampouco buscamos institucionalizarnos, porque censuraría o noso discurso. Que importancia ten que os colectivos antirracistas sigan a gañar espazos? É moi importante que se lle dea visibilidade aos nosos colectivos, pero non desde a branquitude. O noso coñecemento e as nosas vivencias son iguais de válidos que o que xorde doutros colectivos. Non queremos que o noso discurso sexa roubado. Necesitamos os espazos, e é algo que intentamos deixar moi claro ás persoas que queren ser aliadas antirracistas, porque nós desenvolvemos un grande esforzo para educar e formar sobre cuestións como por que está mal conmemorar o Día da Hispanidade. Pero é algo que ten que estar presente todos os días, non en datas concretas.


"Há sempre o que há, e nunca o que deveria haver, não por ser melhor ou por ser pior, mas por ser outro. Há sempre...." (O livro do desassossego, Fernando Pessoa). Os xastres encargados de ganduxar a "lei reguladora das bases de réxime local" (lei 7/1985) gozaron da malicia necesaria para deixalo todo atado e ben atado Os xastres encargados de ganduxar a "lei reguladora das bases de réxime local" (lei 7/1985) gozaron da malicia necesaria para deixalo todo atado e ben atado. Foron coidadosamente adestrados para inserir no boletín oficial unha norma, con pinta de "lei de bases", para embobar aos panocos e aos descoidados, capaz de agochar na barriga o rexo ramal que debía atar ben rente a autonomía municipal. O resultado mereceu sobresaínte cum laude porque, polo mesmo prezo, conseguiron desposuír ás comunidades autónomas da mínima marxe de manobra que lles permitise meter o fociño na súa propia organización territorial, para poder prestarlle mellores servizos á veciñanza. E niso, Galicia foi a máis perxudicada. Durante os trinta anos de vixencia da lei de bases, a única achega do parlamento galego foi a "lei reguladora da administración local de Galicia" (lei 5/1997). Un aborrecido plaxio da norma estatal, ignorada adrede polos profesionais do mundo local, porque, cando non arremeda punto por punto, vírgula por vírgula, o que está definido de sobra na lei de bases, enrodélase coma un caracol, regulamentado o que non está previsto que aconteza, ou aquilo que se podía definir con media liña, a través dunha simple circular informativa. O afán vixiante e a teimosía recentralizadora dos gobernantes estatais -sen que sexa posible distinguir os da rosa dos da gaivota- coa absoluta compracencia e aquiescencia dos feijonianos de agora e de sempre, reservou para os de acolá, non só o dereito a debuxar e construír a moxega do muíño, senón tamén a pesada rapadoira que debería evitar calquera exceso ou excentricidade que se lle puidera ocorrer aos parlamentarios galegos. Poden chamarlle racionalización e sostibilidade, ou rabos de gaitas; mais do que realmente se trata é dunha tesoira aguzada para decotar aínda máis a autonomía local E como as doses dispoñibles do antídoto contra a concupiscencia destas curiosas criaturas non eran dabondo para amansar os seus apaixonados esfínteres, hai cousa de ano e pico, os amos do conto acordaron darlle outra volta aos parafusos que amarran as rexas bisagras da cancela recentralizadora, ata embulleirarse na obscenidade, agraciándonos coa groseira "lei de racionalización e sostibilidade da administración local" (lei 27/2013). Poden chamarlle racionalización e sostibilidade, ou rabos de gaitas; mais do que realmente se trata é dunha tesoira aguzada para decotar aínda máis a autonomía local, para axercer un control abominable e para recortarlle as orellas a todo aquilo que cheire a público. Ah! Di o meu tío Lisardo que, se non sentimos doenzas con semellante colonoscopia, sen anestesia e sen vaselina, só poder ser porque a sarna con gusto non pica. Mentres tanto, todo se vai esmorecendo: os servizos, os dereitos, o benestar, … E nós -coitados de nós!- xa nin sequera somos nós.


Summary: A Gala de Premios Culturais da Deputación da Coruña volveu tras a pandemia. Nun ateigado Teatro Colón os responsábeis da institución provincial entregaron galardóns a 31 persoas e entidades premiadas polo seu labor cultural en 2020 e 2021. O evento xuntou a significados representes da vida social da Galiza.

O presidente da Deputación, Valentín González Formoso, e o deputado de Cultura, Xurxo Couto, acompañados por parte da corporación provincial, encabezaron esta tarde a Gala de Premios culturais da Deputación na que se homenaxearon as 31 persoas e entidades premiadas nas convocatorias de 2020 e 2021. González Formoso destacou que na Deputación somos conscientes da importancia estratéxica que ten a industria cultural galega, un sector fundamental para o desenvolvemento social e económico da Galiza e para a proxección exterior do noso país". Neste sentido, significou a súa importancia económica e lembrou que do sectorcultural dependen máis de 30.000 empregos e representa arredor do 2% do PIB galego. "Estamos falando de cifras similares ás do sector da pesca, que entendo que ninguén negará que é fundamental e estratéxico para a economía da Galiza" afirmou o presidente, quen asegurou que "na Deputación da Coruña cremos que a cultura en Galiza conta cun enorme potencial aínda por desenvolver, por iso tratamos de apoiar aos nosos creadores e creadoras premiando o seu talento con galardóns coma estes e por iso tratamos de facer a cultura accesíbel a todas as persoas, levándoa a todos os recunchos da nosa provincia" Xurxo Couto Xurxo Couto puxo en valor o apoio que a Deputación da Coruña vén prestando á creación artística, a través da convocatoria dun amplo repertorio de premios en diferentes ámbitos e disciplinas, ás que este ano se lle engaden as convocatorias para as Residencias Artísticas no Pazo de Mariñán. "Este apoio nin é anecdótico nin é un mero ornamento", indicou Couto, engadindo que "é unha liña de traballo estábel e sólida. Unha liña de traballo que implica a preto de 150 persoas remuneradas porque, non nos cansamos de reivindicalo, todos os elos do sistema cultural deben ser tratados profesionalmente" O deputado de Cultura asegurou que a Deputación da Coruña ten "un modelo cultural propio baseado na confianza e no orgullo de termos unha cultura de noso, que nos diferencia como pobo e que nos sitúa no mundo en pé de igualdade con outras culturas". María Obelleiro A gala contou con diversas actuacións musicais e teatrais así como coa intervención das representantes dos xurados dalgúns premios, entre elas a directora de Nós Diario, María Obelleiro, quen fixo parte do Premio Begoña Caamaño á acción cultural pola igualdade. As persoas e entidades galardoadas nos anos 2020 e 2021 suman unha ampla representación do tecido cultural galego. Así, algúns dos premiados no ámbito literario, son Lupe Gómez, Daniel Asorei , Ricardo Losada, Raúl Santos, Xosé A. Neira Cruz, Andrea Maceiras , Bieito Alonso e Roberto Pascual. Os premiados na esfera das artes plásticas nos dous últimos exercicios son Frank Buschmann, Rodrigo Riveiro, Julia Lago Fernández-Couto, Begoña García-Alén González, Andrés Magán Zamorano, María Meijide Fraga, Adair García Sánchez, José Manuel López e Irene Grau García. Pola súa parte, os galardóns das artes musicais recaen en 2020 e 2021 en Caldo, Peña, Noelia Perpetuo, Bonhomía, Ramón Humet e Cordech. Os premiados cos galardóns de acción cultural son Xaquín Marín, Agrupación Astronómica Coruñesa ÍO, Twitter en galego, Nós TV, Club de Debate, Compañía de Teatro a Panadaría e Asociación Ambar de persoas con diversidade funcional


Summary: A Asociación Cultural e Pedagóxica Ponte... nas Ondas! vén de presentar a súa candidatura para estar inscrita no rexistro de Boas Prácticas do Patrimonio Cultural e Inmaterial da UNESCO, unha boa forma de celebrar o 26 aniversario da asociación

Hoxe, 29 de marzo, fanse 26 anos da inauguración da ponte entre Salvaterra do Miño e Monção. Nese mesmo día, 15 centros educativos de ambas as beiras do río levaron a cabo a primeira "Xornada Experimental de Radio Interescolar" que consistiu na realización dun programa de radio transfronteiriza de 13 horas. O éxito do experimento deu pé á continuidade das actividades conxuntas entre o alumnado galego e portugués na iniciativa educativa Ponte... nas Ondas! (PNO!), que leva activa desde 1995. O obxectivo de PNO! sempre foi, e segue a ser, fomentar a comunicación entre Galicia e Portugal, facendo especial fincapé na preservación, difusión e transmisión do patrimonio común, mediante a realización de diferentes actividades como mostras de patrimonio, concursos escolares de recollida do patrimonio oral, congresos, xornadas pedagóxicas, encontros con persoas portadoras, etc.; así se recolle na súa propia páxina web. Ponte... nas Ondas! candidata no Rexistro das Mellores Prácticas co Patrimonio Cultural e Inmaterial da UNESCO Xa no 2004 Ponte... nas Ondas! presentara a primeira candidatura do patrimonio inmaterial galego-portugués promovida desde os centros educativos ante a UNESCO; pero foi neste mes de marzo de 2021, no 26 aniversario do nacemento da asociación, cando consegue presentarse como candidata no Rexistro das Mellores Prácticas co Patrimonio Cultural e Inmaterial da UNESCO. A candidatura, anunciada polo propio Ministerio de Cultura a través das súas redes sociais, foi asinada conxuntamente polos embaixadores portugués e español, António Nóvoa e Juan Andrés Perelló Rodríguez, na propia institución da UNESCO. Consolídase así o seguinte paso do proceso que comezaran a Comissão Nacional da UNESCO de Portugal, o Ministerio de Educación y Cultura de España e a Xunta de Galiza tres anos atrás, co que pretendían promover a PNO! ao rexistro das mellores prácticas de salvagarda co PCI; unha proposta de candidatura que hoxe xa é unha realidade.A inscrición de Ponte... nas Ondas! na UNESCO resultará un avance moi positivo para a asociación e para as súas propias actividades, deseñadas no territorio da Galiza – Norte de Portugal. Porén, non será até o mes de novembro do próximo 2022 cando remate o proceso de tramitación para a inscrición de PNO! no Rexistro das Boas Prácticas co PCI.


Summary: O que fora ministro de Franco compareceu por videoconferencia ante a maxistrada da querela arxentina, que pediu a súa declaración a ano pasado. Martín Villa defendeu algunhas formas de actuar da época e obviou responder á súa posíbel responsabilidade en crimes de Estado.

O esperado cara á cara entre Rodolfo Martín Villa e María Servini decorreu onte por videconferencia. Malia que a declaración como investigado do antigo ministro da ditadura española tivo lugar finalmente desde a sede da embaixada arxentina de Madrid, a súa comparecencia diante da xuíza que instrúe a causa contra os crimes da ditadura, no marco da coñecida como "querela arxentina" contra os delitos do franquismo, alcanzou unha importante significación, ao tratarse do primeiro dirixente político da ditadura obrigado a responder diante dos tribunais polas súas responsabilidades no réxime anterior. Martín Villa centrou a súa declaración nunha defensa xenérica do modelo da Transición. Así, na súa intervención, sinalou que "na Transición, unha das mellores etapas da nosa historia recente, foi imposíbel que houbese xenocidio. A Transición supuxo, esencialmente, a reconciliación entre os españois". Na mesma, considerou o proceso político vivido no Estado español após a morte de Francisco Franco como "un exemplo de cambio político dentro da lei cara a un réxime democrático" e destacou que "serviu de espello a experiencias análogos noutras partes do mundo". O antigo ministro da ditadura e dos Gobernos de Unión de Centro Democrático (UCD) omitiu explicar a súa responsabilidade nalgúns dos crimes de Estado acontecidos ao longo da Transición. Precisamente, a xuíza arxentina tenta aclarar a súa participación no asasinato de cinco obreiros que participaban nunha protesta laboral en marzo de 1976 en Gasteiz e dun mozo morto dun disparo de bala mentres pretendía colocar unha faixa a favor da amnistía durante a festividade de San Fermín de 1978. Estas seis persoas faleceron a mans das forzas de seguridade do Estado, coincidindo coa presenza de Martín Villa á fronte do ministerio de Gobernación e Interior. A causa instruída por María Salvini e esta vista coa participación de Martín Villa estanse convertendo nun auténtico xuízo ao modelo da Transición. O propio procedemento onde foi citado Martín Villa evidencia a represión despregada desde o aparato do Estado contra as reivindicacións populares naquel momento. Neste sentido a visión idílica desta etapa é obxecto, cada día, de maior rexeitamento desde o ámbito social, político e historiográfico. Pouco antes da súa morte o mestre de historiadores, Josep Fontana cualificábaa dunha "mudanza lampedusiana, continuadora dos eixos reitores das políticas do franquismo e coherente coas esixencias do capitalismo internacional e das súas sucursais españolas".


Summary: O portavoz nacional do BNG di que a abdicación non é só sinal dunha crise institucional mais tamén "territorial". A formación frentista presenta unha emenda á totalidade ao proxecto lei de abdicación.

O BNG presenta unha emenda á totalidade ao Proxecto de Lei de Abdicación do Rei que será debatido nas Cortes do Estado cun texto alternativo en base a dúas propostas concretas: aceptación da abdicación do monarca e a convocatoria dun referendo consultivo para submeter á cidadanía a apertura dun novo proceso constituínte que, en opinión do BNG, debe contemplar tamén o dereito das nacións a decidir. O portavoz nacional, Xavier Vence, sostivo que"a Galiza de nada lle serve que se mude o artigo primeiro da Constitución, de tal xeito que da monarquía se pase a república se, en cambio, permaneza inmutable o artigo segundo no que se consagra a indivisíbel unidade de España". Dereito a decidir Por iso, explicou, a proposta que defenderá o BNG no Congreso pasa por "aceptar a abdicación do Rei e pola apertura dun proceso constituínte para elixir a forma do Estado, claro está", mais tamén pasa por que se "recoñeza a soberanía e o dereito a decidir das nacións". A "operación Felipe" non pode agochar a crise dun réxime "herdado do franquismo", afirmou o portavoz nacional do BNG Vence convidou "a todos os deputados e deputadas que xogan nas tertulias a declararse republicanos e a favor do dereito a decidir das nacións", -en referencia a responsables políticos do PSOE e de IU-, "a que actúen en consecuencia en foro parlamentario". O líder nacionalista puxo o acento en que a "operación Felipe" non pode agochar a crise dun réxime "herdado do franquismo". Para o portavoz do BNG, non se trata só dunha crise institucional, senón tamén do modelo territorial saído dese réxime, como se pon de manifesto no caso de Euskadi e Catalunya. Contra a desigualdade social "A cidadanía ten que poder falar tamén sobre as grandes reformas estruturais que están provocando unha desigualdade social sen precedentes. Non pode ser que as grandes reformas que arrancan do pacto do euro, -aplicadas antes polo PSOE e agora o PP-, que arrasa co estado do benestar e cos dereitos da clase traballadora podan pasar sen que a cidadanía se pronuncie", denuncia. "En Galiza precisamos un cambio de modelo que nos permita ter ferramentas para resolver os problemas da cidadanía, as que achega ter un Estado propio se así o queren os galegos e galegas", concluíu.


Summary: O conselleiro, Julio García Comesaña, recoñece que haberá medidas para frear a "preocupante" situación da cidade, onde se disparan os contaxios do coronavirus. As decisións daránse a coñecer despois da reunión do comité clínico que decorrerá esta terza feira.

Cando as medidas restritivas pola pandemia na Galiza iniciaban unha desescalada que parecía máis forte, a evolución epidemiolóxica en Vigo pon freo ao ritmo. Dado o incremento dos contaxios, que provocou unha situación "preocupante", o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, recoñeceu esta segunda feira que seguramente se estabelezan novas limitacións na cidade olívica. Así o manifestou como previa á reunión que a Xunta manterá mañá co comité clínico que asesora sobre o coronavirus. Malia que non deu pistas sobre cales serán esas prohibicións, si augurou que non haberá máis remedio que actuar ante "unha incidencia que se está disparando". Nunha visita a Verín, o representante do Executivo galego aclarou que "por sorte, a situación da Galiza non é mala" neste momento, pero "preocupa a área sanitaria de Vigo". "Evidentemente gustaríanos que a incidencia acumulada estivese por baixo de 50, pero aínda así, cos datos que temos hoxe, non é mala", engadiu. Esta está nas 88 persoas enfermas por cada 100.000 habitantes, o que implica que haxa que estar pendentes en todo momento por se é preciso estipular prohibicións ou controis. Así, dixo traballar para que os contaxios "non vaian a peor". No entanto, a realidade fai que a afección da Covid-19 non sexa homoxénea en todo o país. "Están nunha situación francamente boa moitos concellos con ningún caso que se manteñen, pero tamén hai concellos onde se está incrementado", asumiu. Na demarcación de Vigo, por exemplo, a incidencia actual a sete días está por encima do limiar estabelecido para as limitacións básicas. No comité poranse solucións "acordes á situación" de cada municipio. "Non me quero adiantar ao que se diga mañá no comité, pero o probábel é que en Vigo teñamos que tomar medidas nestes próximos días", avisou hoxe Comesaña, que defendeu que, onde houbo que pór medidas adicionais despois de Semana Santa, "xa se puxeron". Actualmente hai tres localidades coas máximas restricións: fechamento perimetral e da hostalaría. É o caso do Grove, A Pobra do Caramiñal e Cualedro.


Summary: Este mes de abril, Viki Rivadulla quere dedicarlle a Galería Mulleres da Biblioteca da Muller de Muxía a Diva Millapan.

Traballadora social. Dirixente actual e fundadora (en 2012) da "Red de Mujeres Mapuche", unha organización que pretende fomentar a inclusión das indíxenas na axenda política chilena. Dirixente Sindical Nacional das e dos funcionarias/os do "Ministerio de la Mujer y la Equidad de Género" dende 2017 Diva Millapan é mapuche huilliche . Criouse nunha comunidade mapuche rural en Panguipulli. Comezou o seu activismo aos 19 anos, en plena ditadura de Pinochet, traballando nos Centros Culturais Mapuche, que logo se transformaron en Ad-mapu. En 1985, foi detida xunto a tres lamgem(irmá/n de pobo)acusados de instalación de bombas en liñas de ferrocarril e torres de alta tensión e ademais de ter relación coa morte dun carabineiro. Acusacións falsas, pois integraba un grupo de teatro mapuche e non estaba na clandestinidade. Nese tempo foi dirixente de Ad-mapu , pero decidiu seguir participando no grupo de teatro mapuche, que recreaba expresións artísticas propias, era bilingüe en castelán e mapudugun, rescatando a celebración do ano novo mapuche que celebra o equinoccio e que a igrexa católica tiña transformado nunha festa relixiosa. Diva é consciente de que a muller mapuche segue vivindo unha tripla discriminación: discriminación de xénero, por ser indíxena e por estar en situación de pobreza. Asumiu como bandeira de loita a inclusión da muller indíxena nas políticas públicas do país e durante o proceso de cambio constitucional insistiron en facer paritarios os escanos reservados para pobos orixinarios, pero non foron tomadas en conta na redacción da lei. Segundo Diva as organizacións de mulleres lograron entender a loita do pobo Mapuche, máis aló da estigmatización. Agora a situación actual é crítica como ela mesma conta: "Este ministerio non ten unha liña de traballo cara á muller indíxena, por tanto non hai nin un orzamento para os nosos pobos orixinarios, e agora aprobaron leis para reprimir ás comunidades mapuche, hai un gran desprazamento de policía militarizada; asóciasenos co narcotráfico, non teñen nin unha soa proba, ao contrario descubriuse que a policía si ten negocio con madeira roubada, montaxes cara a mapuches que catalogaron de terroristas; asasinaron a varios mozos/as mapuche. Con todo, o goberno xunto á prensa que está nas súas mans oculta a información. A cidadanía cando saíu ás rúas en outubro do ano 2019 levantou a nosa bandeira mapuche en recoñecemento á nosa loita; nunca deixamos a rúa como pobo mapuche e saíunos caro; entristécenos o asasinato da nosa mocidade, a represión constante.A ditadura non se foi para nós, e tamén temos claro que a violencia cara á muller no interior do noso pobo é un tema que se cruza coa violencia institucional e o noso labor é traballar con alianzas con mulleres de grupos feministas, que aos homes mapuche non gusta tanto. Dende o ano 2020 convocamos á marcha do 8 de marzo e foron marchas multitudinarias incluída a deste ano a pesar da pandemia as mulleres mobilizáronse masivamente." O traballo con mulleres mapuche é o que máis gusta a Diva que soña con terminar a súa vida cun grupo de teatro e volver ás comunidades a rescatar coñecemento, por iso decidiu realizar un máster de xénero e cultura e agora está coa tese sobre participación política da muller mapuche.


Summary: O BNG denuncia que é un 'despropósito' retirarlle ao comercio a partida de 120 mil euros para os destinar a festas.

As festas da Coruña precisaban cartos e, segundo o BNG, o comercio pagou parte do seu orzamento. Por este motivo consideran un 'despropósito' que o Goberno local vaia malgastar 70.000 euros en contratar a dedo unha consultora para realizarlles enquisas aos comerciantes e veciños da Agra do Orzán. A idea do alcalde da cidade é preparar unha estratexia que axude ao pequeno e mediano comercio da zona, por este motivo @s nacionalistas non entenden que Negreira suprimira do programa Urbana C as axudas directas e a fondo perdido a comercio, hostelaría e talleres de automoción do barrio "para destinar eses cartos a unha aula virtual de busca de emprego da que nada sabemos". Un informe do concello asegura que na Agra do Orzán hai "unha sobreoferta do sector hostelería" Do comercio para as festasOutra das decisións do alcalde que non benefician ao comercio, e que o BNG evidenciou, foi o desvío de cartos para pagar as festas. "Despois de deixaren sen gastar 189.398 euros en axudas para o comercio e despois de restarlle á partida de comercio 120.000 euros para os destinaren a festas", sinala a concelleira do BNG Ermitas Valencia. A idea negativa que o concello ten do comercio da zona quedou clara no informe do expediente de reprogramación do Urbana C. Na documentación presentada polo alcalde coruñés na Agra do Orzán "existe unha sobreoferta do sector hostelería" e moita é "de baixa calidade". Asegura que "a ubicación de pequenos locais" en rúas estreitas dificultan a "dinamización económica deste sector" e terán que "mudar de ubicación cara a periferia urbana". Para o BNG "só falta que o Goberno local lles entregue unha carta aos comerciantes animándoos a que pechen as súas portas".


Summary: A eurodeputada Ana Miranda e o seu homólogo Nikolaus Chountis, de Syriza, xúntanse con representantes das plataformas en defensa de Corcoesto e Bergantiños (mina de ouro a ceo aberto), Corno do Monte-A Limia (proxecto de mina de feldespato da Limia), Mina Wolframio Cartelle-Ramirás (proxecto de mina de wolframio en Cartelle e Ramirás) e a Asociación naturalista de defensa ambiental Ribeiras do Miño (proxecto de canteira de granito en Castrelo de Miño)

As plataformas veciñais que se opoñen na Galiza aos proxectos mineiros que a Xunta ampara en Corcoesto, Xinzo da Limia, Cartelle e Castelo de Miño levan a Bruxelas a súa protesta. Unha audición no Parlamento europeo mantida coa eurodeputada do BNG, Ana Miranda, e co seu homólogo grego Nikolaus Chountis, de Syriza, diversos colectivos sociais galegos e gregos chamaron a atención sobre as instalacións da megaminaría en ambos os dous países. Ao fío desta xuntanza, Miranda pediu un cambio na normatica comunitaria para prohibir o uso de cianuro e de calquera outra substancia tóxica considerada altamente contaminante nas explotacións a ceo aberto. Enfatizou a nacionalista o "elevado risco" de destrución medioambiental e das actividades económicas vinculadas ao territorio, en particular e no caso galego aos sectores agrogandeiro e turístico. Así as cousas, Miranda denunciou a "falacia" de pretender defender a implantación destes megaproxectos en base a unha suposta creación de emprego, como argumento para convencer ás poboacións afectadas nun momento de crise económica e taxas de paro sen precedentes. "Non se pode vender xeración de emprego cando estes megaproxectos van destruír os recursos naturais e o medio de vida das zonas onde se implantan", explicou a eurodeputada nacionalista. Os colectivos sociais erguen a voz no Parlamento europeo Pola súa parte, os distintos portavoces das plataformas sociais coincidiron en reclamar un maior compromiso das institucións da Unión Europea na defensa dos intereses da cidadanía que vive en zonas "ameazadas" por megaexplotacións mineiras ou canteiras, nun momento en que o Parlamento Europeo está debatendo unha reforma da actual normativa. "Se este Parlamento aproba unha directiva que permita estes proxectos mineiros pese as repercusións medioambientais, económicas e sociais, a responsabilidade en caso dun desastre non será só das multinacionais senón tamén das institucións da UE", advertiu na súa intervención o biólogo Pedro Alonso. Pola súa banda, Carme Varela, que actuou como portavoz da Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños, aportou datos sobre as implicacións do uso de cianuro previsto pola multinacional canadiense: "1,5 millóns de toneladas cada día que dosificado sería letal para o conxunto de poboación galega". Neste momento a Eurocámara debate a futura directiva relativa a avaliación de impacto ambiental de determinados proxectos públicos e privados no medioambiente. Ana Miranda avanzou que o BNG xa emendou o texto para que en todos os casos sexa obrigatorio elaborar unha declaración previa de impacto ambiental.


Summary: A Axencia vén de presentar a Misión Oxalá, unha cápsula audiovisual en substitución da real e levada a cabo por alumnado do IES Miraflores (Oleiros), o CPI O Cruce (Cerceda), o IES Maruxa Mallo (Ordes), o IES Arcebispo Xelmírez II (Santiago de Compostela) e o IES Marco do Camballón (Vila de Cruces).

Debido á extraordinaria situación derivada da pandemia pola COVID-19, a NOSA viuse obrigada a cancelar neste ano o lanzamento da sonda Marumasat, que ía celebrarse no marco da Misión 360, prevista para este mes de maio. Porén, a non realización do lanzamento non supuxo un parón na actividade da Axencia, pois durante estes meses de confinamento ofreceron "recursos en rede para gozar das actividades xa levadas a cabo, e tamén recursos educativos en aberto para que alumnado de 1º da ESO a 2º de Bacharelato puidese acceder a exercicios e material de Matemáticas, Tecnoloxía, Física e Lingua", nun tempo que serviu para consolidar a "función educativa e pedagóxica da NOSA", Neste contexto, a Axencia vén de presentar a Misión Oxalá, unha cápsula audiovisual en substitución da real e levada a cabo por alumnado do IES Miraflores (Oleiros), o CPI O Cruce (Cerceda), o IES Maruxa Mallo (Ordes), o IES Arcebispo Xelmírez II (Santiago de Compostela) e o IES Marco do Camballón (Vila de Cruces). Trátase dun vídeo, dispoñíbel na súa canle de YouTube, composto por textos realizados por alumnado dos devanditos centros e que recolle as sensacións despois de semanas de confinamento e os desexos de que a normalidade se recupere axiña.


Summary: Sobraron as advertencias, e faltaron medidas. A praga da avespa velutina ou asiática é un feito en toda Galiza. A comarca de Pontevedra é unha das máis afectadas pola súa presenza e raro é o concello que non sufra dos seus estragos. A falta de medios para a loitar contra ela posibilitou unha expansión rápida e voraz que pon en perigo a vida da abella autóctona e o traballo dos apicultores. Veciños e concellos unen forzas contra o insecto invasor, mais recoñecen que están a perder a batalla.

Hai apenas uns días, o Concello de Pontevedra presentou un novidoso plan para o rural, que tentará axilizar os procesos de eliminación de niños. A idea non é outra que a creación dun grupo de voluntariado anti velutina, formado por apicultores expertos e veciños de todas as parroquias que axudarán á destrución dos niños dunha maneira rápida e segura. Non é un tema menor. A presenza do insecto é unha constante, por iso, dende o goberno local xa se puxo á disposición dos pontevedreses un número de teléfono especial (679 41 19 30) ao que se poderán enviar mensaxes polo servizo de WhatsApp. Será o persoal do departamento municipal de Medio Natural o que coordinará a actuación de retirada e se porá en contacto co veciño que dea a alarma. O concelleiro Alberto Oubiña, xunto co presidente dos comuneiros de Campañó, José María Domínguez, pediron durante a presentación do plan a colaboración dos veciños para que se suman á iniciativa. Tamén a todos os apicultores da zona para que se unan ao grupo encarregado das retiradas dos niños. Dende o 7 de xullo, data na que se puxo en marcha o grupo de voluntarios, xa se retiraron dezasete niños, e a cifra de avistamentos non para de aumentar. Agora mesmo, explican os apicultores, estase no momento álxido da avespa asiática e queren lembrar que o insecto non é máis perigoso do que a súa prima lonxana autóctona, nin máis violenta, nin máis velenosa para as persoas; mais a súa presenza descontrolada, podería levar á extinción da abella que coñecemos. Na cidade do Lérez, o corpo de bombeiros colabora co 112 Galicia no protocolo autonómico para a destrución de niños, o cal móstrase ineficiente a hora de frear a praga. A cantidade é tan grande, que moitos veciños denuncian que aínda que avisen, se non insisten repetidas veces, o niño acaba por non retirarse. A Xunta ten contratada unha empresa para esta actuación, e na teoría debería acudir a todas e cada unha das chamadas; mais finalmente, nos concellos rurais, a maioría acaba por recaer nos corpos de Protección Civil. "É unha praga total", sinala José Sanmartín, tenente de alcalde de Barro. "A Xunta foi incapaz de conter o avance, polo que ao final son os corpos de voluntarios, nos concellos pequenos, os que acaban por retirar os niños". No seu municipio, hai certo temor a que a avespa asiática acabe por comer tamén os viñedos cando as abellas comecen a escasear, como xa está pasando coas árbores frutais. Ante tal feito, o grupo de voluntarios Stop á vespa velutina de Barro, xunto a apicultores do Concello de Portas, decidiron crear unha asociación que englobe tamén toda a zona do Umia (Moraña, Caldas e Cuntis) para loitar contra o insecto. A idea é frear a proliferación de niños e nos próximos días esperan iniciar os pasos para constituírse formalmente, despois de manter reunións cos colectivos locais de cada municipio, ademais de buscar o apoio institucional de cada concello. Polo pronto, en Barro, dende a casa consistorial editaranse dípticos con información sobre o insecto, así como xa se creou unha páxina de Facebook onde se vai informando e ofrecendo recomendacións para esta loita. Por outra banda, a asociación nada en Barro tamén espera reunirse coa Asociación Galega de Apicultores (AGA) para mostrar o seu apoio e visto bon á futura asociación anti velutina. En Cuntis, un dos concellos máis afectados pola praga, os niños e a súa retirada son o pan de cada día. O corpo de Protección Civil local retirou no que vai de ano máis de cen niños, e xa dende o ano pasado avisan do incontrolábel da situación á que se chegou. No municipio termal, a avespa asiática esténdese por todo o territorio, incluíndo zonas de monte e boscosas de difícil acceso, con niños situados a máis de vinte metros de altura. Nestes casos, as opcións para o seu exterminio son poucas ou ningunha. En Marín, outro exemplo de municipio sufridor da avespa, a cifra de niños retirados ascende a setenta dende xaneiro. O concello móstrase agradecido cos seus veciños a través de todas as chamadas de alerta que recibe, que son as que posibilitan a localización exacta do refuxio dos insectos. Nota: As fotos das avespas pertencen a "Stop á vespa velutina, a do grupo, á presentación da asociación de Barro.


Summary: O Colexio de Educadoras Sociais dubida da "eficacia" de propostas como a da Fiscalía de gravar o alumnado nas aulas ou de plans para a convivencia que só ofrecen charlas con forzas e corpos de seguridade. Falamos coa súa presidenta, Laura Vilaboy, que reclama "accións socioeducativas de prevención"

Hai tan só uns días, a Fiscalía Xeral do Estado lanzou unha polémica proposta para tratar de evitar ou reducir ao minimo os abusos sexuais a menores nos centros de ensino: instalar e xeneralizar o uso de cámaras nas aulas e despachos. "A gravidade de certas denuncias e o delicado das contornas nas que se producen os feitos (...) podería levar a normalizar a adopción de medidas de gravación en vídeo de espazos pechados, que evite a imposiblidade de acreditación do feito ou que determinadas persoas se vexan sometidas a tan lacerantes como infundadas sospeitas ou imputacións", aseguraba nun informe María José Segarra, fiscal xeral. O Colexio de Educadoras e Educadores Sociais dubida da "eficacia" das cámaras, unha proposta que ve como "a da cultura do castigo e da intervención tardía"A polémica foi inmediata, agromando voces a favor e sobre todo en contra. Quen se ergue agora é tamén o Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia (Ceesg), que dubida "da eficacia deste tipo de medidas", unha proposta que define como "a da cultura do castigo e da intervención tardía", tal e como aclara nun comunicado. En conversa con Praza.gal, Laura Vilaboy, presidenta do Ceesg, advirte que "non ten sentido" apostar por medidas así "se o que queres é que non se produza violencia, gardar a intimidade dos menores ou intervir educando". "Poñer cámaras e extremar a vixilancia non parecen as maneiras, e si traballar máis en rede, desde abaixo, con docentes, orientadores, psicólogos...", engade. "O que debe fomentarse son accións socioeducativas de prevención, que teñen efecto a longo prazo, e que fan mudar os valores que desexamos reforzar na nosa sociedade, como o respecto, a convivencia, a igualdade, a paz, etc. Debemos aspirar a erradicar estas condutas das aulas", insiste o Colexio. "O que parece que se quere é causar medo aos menores, para que non se atrevan a facer algo, pero educar con medo non é a solución""Se son menores problemáticos, será por algo; non por vixialos vas saber o motivo do seu comportamento", engade Vilaboy, que insiste en que debería haber un traballo conxunto que implicase "axentes sociais da comunidade do menor", así como profesionais preparados, ademais de docentes, psicólogos, compañeiros... "O que parece que se quere é causar medo aos menores, para que non se atrevan a facer algo, pero iso non é educativo; educar con medo non é a solución, sobre todo cando é moi probable que ao saír da aula se reitere neses comportamentos", explica quen aclara que é aí onde entran os educadores sociais, un sector que considera aminorado no sistema escolar, tamén en Galicia. "Debemos aspirar a previr e erradicar condutas de abuso e conflito nas aulas, non só a perseguilas", continúa Vilaboy. "O uso de redes sociais, as novas tecnoloxías, a falta de información en igualdade ou de habilidades sociais comunicativas, problemáticas socieconómicas familiares... Todo inflúe e é clave a prevención; é aí onde a figura dos educadores sociais é importante para dar apoio", asegura, tras lamentar que a Xunta non conte con este sector de forma fixa no ensino, máis aló de talleres –poucos-- e esporádicos. Hai exemplos claros. A Consellería de Educación acaba de anunciar na súa web o Plan Director para a Convivencia e Mellora da Seguridade nos Centros Educativos e nos seus Contornos para este curso. A través do Estado, este plan recolle, como medidas preventivas, a posibilidade de levar a cabo nos centros charlas e obradoiros impartidos polas forzas e corpos de seguridade do Estado. Formacións sobre acoso escolar, violencia machista, drogas e alcol, tecnoloxía ou abusos sexuais. O plan para a convivencia nos colexios ofrece charlas con forzas de seguridade: "Existen outros profesionais formados na intervención socioeducativa""A realidade é que existen outros profesionais formados especificamente na intervención socioeducativa para levar a cabo este tipo de accións, que son as educadoras e educadores sociais", explica o Ceesg. "Está moi ben que as forzas de seguridade dean charlas sobre como hai que reaccionar ante os casos de acoso ou que se debe facer, pero hai que ensinar como previr", explica Vilaboy, que insiste na necesidade de que se inclúa o perfil profesional dos educadores sociais no sistema educativo galego, como xa se fixo noutras autonomías, e non só de cando en vez e sen chegar, nin moito menos, a todo o alumnado. Unha demanda que, lembra o Ceesg, conta co apoio de boa parte da cidadanía ou de colectivos como a Confederación de Anpas Galegas.


Summary: O BNG e o PP celebran ao mesmo tempo os seus mitins centrais na cidade pontevedresa. Vence sinala que "o que se fai en Pontevedra é a guía" para o Bloque e Feijóo censura que o Concello pontevedrés recolla un premio en Nova York se o BNG é "anticapitalista"

A campaña municipal galega paraba onte en Pontevedra. Na cidade gobernada polo BNG dende 1999, onde a formación nacionalista aspira a colleitar un dos seus mellores resultados o 24-M, mesmo bordeando a maioría absoluta, o alcalde e candidato á reelección protagonizaba o seu mitin central xunto a Xavier Vence. O Bloque citouse no auditorio Abanca, o de máis aforo da cidade, e encheu sen problemas as súas máis de 800 butacas. Alí Lores e Vence reivindicaron o seu modelo urbano "100% BNG" fronte aos que o rexedor define ironicamente como "tristes". Dende o Teatro Principal, cuns 300 asentos menos, Mariano Rajoy espetoulle que non está á "altura" da "súa" cidade. Para o BNG o acto deste venres na "cidade do Lérez, a cidade do Lóres", era unha das datas máis destacadas da campaña. "O que se fai en Pontevedra non é unha excepción, é a guía do que queremos facer en todos os concellos do país, un modelo que implantamos alí onde gobernamos", reivindicou o portavoz nacional. Aínda que "algúns se empeñen en negar os logros" do goberno local, non hai máis que ver a "remuda completa" do seu trazado urbano e a "sintonía de Lores coa xente". "Outros déixanse caer en campaña, porque só ven Galiza unha despensa de votos", dixo en referencia a Rajoy. Os competidores do pulso mitineiro da noite tamén tiveron mención retranqueira na intervención do alcalde e candidato. "Aínda ando co sono cambiado, acabo de chegar de Nova York, de recoller un grande premio ao modelo de Pontevedra", sinalou ao inicio do discurso. "Recollino moi orgullos en nome de toda Pontevedra, claro que si", subliñou, aínda que "a algúns non lles gustou a viaxe" igual que "tampouco a banda deseñada de Kiko da Silva", na que o BNG torna a Lores no resistente galo 'Lórix'. "Que mágoa, son uns tristes, uns amargados", dixo entre aplausos. Lores lamenta que outras forzas formulen "ocorrencias fracasadas de hai 60 anos" para a cidade O único "acordo co modelo de cidade" que Lores percibe en "toditos cantos son" é para "derruílo, volvelo atrás". "Cando din que se debe acabar coa 'política de aceras', a que se están referindo? A derruír o modelo!", asegura. A mágoa, indica, é que "non entenden nada" dun "pioneiro modelo de calidade urbana e rural". "Pero contra vento e maré seguiremos avanzando" mentres outras formacións, asegura, propoñen "ocorrencias fracasadas de hai 60 anos, como ir a unha cidade industrial, ou de hai 30, como pór a dar voltas autobuses baleiros asustando a grandes e pequenos". "Que pobreza de ideas, Pontevedra non merece isto, que lean o programa do BNG!", convidou. Vence: "O PP non fixo nada por Pontevedra agás enredar, como fan agora con ENCE" Mentres Lores ofrece manter o modelo de cidade, di Vence, Feijóo e Rajoy "soltarán a milonga da recuperación económica e cantarán as excelencias da súa política de recortes" para "a xente do común". "E para pechar a súa oferta electoral dirán que Pontevedra non pode prescindir de ENCE". Os populares, di, "non fixeron nada por Pontevedra, agás enredar, como volven facer agora con ENCE". "Parece -ironiza- que lles interesa a pasta". Feijóo critica que Lores recolla un premio en Nova York se o BNG é "anticapitalista" Case ao tempo que o mitin do Bloque se desenvolvía nun clima a medio camiño entre a reivindicación e a festa Rajoy aseguraba que a "súa cidade" teno "todo menos un alcalde á súa altura". "O mellor para esta cidade é Jacobo Moreira", mantén o líder da dereita. Feijóo, pola súa banda, criticou que Lores goberne a cidade dende hai "20 anos" -faino dende 1999- e proclamou que Pontevedra "non é unha aldea gala", como di a banda deseñada do BNG, senón "unha cidade con dereito a regras democráticas" que, di, non se cumpren porque non está vixente a súa desexada regra de que goberne obrigatoriamente a lista máis votada. O presidente da Xunta censura ademais que o alcalde pontevedrés acuda a Nova York a recibir galardóns para a cidade malia ser o BNG unha forza "anticapitalista". A miña casa é o meu partido, análise do mitin do PP en Pontevedra, por Antón Losada