Na tarde desta quinta feira desveláronse os galardoados da XXVI edición dos Premios de Teatro María Casares. Nove dos catorce espectáculos que aspiraban a obter algunha das categorías conseguiron levarse un premio ao final da gala. Cigarreiras, de Contraproducións e Teatre Romea, acadou tres galardóns, converténdose na gran triunfadora da noite. En concreto, recibiu os premios ao mellor espectáculo, á dirección (Cándido Pazó) e á escenografía (Dani Trillo). Álvarez-Ossorio dirixirá a gala dos Premios María Casares Pola súa parte, Hugo, de Os Náufragos Teatro, recibiu o premio ao mellor espectáculo infantil. Outro dos protagonistas da gala foi Terceiro Acto, do Centro Dramático Galego, que conseguiu dous galardóns: actriz protagonista para Belén Constenla e actor protagonista para Eduard R. Cunha Tatán. Idéntico número de trofeos acadaron os espectáculos Comando Comadres, de Matrioshka Teatro (actriz secundaria para Anabell Gago e maquillaxe para LaPelu F. Silva) e Othello, de Voadora (iluminación para Nuno Meira e vestiario para Silvia Delagneau). 'Cigarreiras', 'Othello' e 'A lúa vai encuberta' parten como favoritas nos María Casares A lúa vai encuberta, de Incendiaria e A Quinta do Cuadrante, logrou o premio á adaptación-tradución para Vanesa Sotelo. O premio do texto orixinal recaeu na obra A parábola do angazo, de Talía Teatro, cuxa autoría comparten Marta Lado, Araceli Gonda, Jose Prieto, Artur Trillo, Séchu Sende e Diego Rey. A cazola de Lola, de Tanxarina, marchou da gala co galardón á música orixinal, que asina Ailén Kendelman) e Morgana en Esmelle, de Sarabela Teatro, conquistou un galardón: o de actor secundario, que recoñeceu a Fernando Dacosta, que tamén subiu ao escenario para pechar a gala co seu Manifesto Galego do Día do Teatro.


Summary: O Servizo Galego de Saúde non utiliza a lingua propia para as mensaxes.

O galego xa non é nin idioma secundario para administración da Xunta da Galiza. Esta captura de pantalla é a mensaxe que o Sergas lle facía chegar a un traballador que a pasada fin de semana realizaba unha proba PCR e recibía o resultado da mesma en castelán e en inglés, pero non en galego. O esvaecemento do galego suma así un ámbito máis no que está a perder terreo, tanto na administración xurídica, como na radio e mesmo na televisión nacional. Hai uns días a Mesa pola Normalización Lingüística denunciaba a vulneración dos dereitos lingüísticos das galegas pola falta do noso idioma na aplicación Minerva da administración pública xurídica. De igual maneira, tamén se puido ver nos últimso meses a presenza do castelán nos medios públicos nacionais. No caso da Radio Galega, no programa Galiza por Diante Fin de Semana, na entrevista que lle fixo o pasado mes de decembro o xefe de redacción da canle, Luis Ojea ao ex alcalde da Coruña, Francisco Vázquez, onde non dubidou en renunciar ao galego no curso da mesma. No caso da TVG o castelán abriuse paso na emisión de "A gran ilusión", cun narrador que tiña un galego pentavocálico e carente de consoantes nasais velares e os protagonistas non foron dobrados en ningún momento.


Summary: Foron a "semente da autonomía política de Galiza", sinala o Parlamento.

O Parlamento de Galiza entrega esta terza feira, 6 de abril, a súa medalla á Xeración das Irmandades, personificada en catro fundacións que "dan continuidade á memoria e ao labor dos galeguistas que a integraron" sinalan, son as fundacións Otero Pedrayo, Castelao, Antón Losada Diéguez e Vicente Risco. O acordo unánime da Mesa do Parlamento considera que "a autonomía política da Galiza actual é tributaria da semente depositada pola Xeración das Irmandades". O Parlamento recoñeceu a hora de conceder a Medalla do Parlamento 2021 a figuras como Antón Losada Diéguez, Vicente Risco, Alfonso R. Castelao, Arturo Noguerol, Florentino López Cuevillas, Ramón Otero Pedrayo, Xavier Prado "Lameiro", Ánxel Casal ou Ramón Cabanillas, ao igual que as case 200 persoas do movemento nacionalista que colaboraron nas diferentes etapas da revista Nós, que cumpriu 100 anos da súa primeira edición o pasado outubro. As persoas homenaxeadas "conformaron un conxunto de persoas cosmopolitas, europeístas, cultas e vangardistas, mais fondamente enraizadas na realidade local" afirma a Mesa do Parlamento na concesión do premio, sinalando o papel fulcral da Xeración das irmandades para dar un paso adiante na reivindicación dos dereitos nacionais de Galiza. "Froito do esforzo e compromiso" da Xeración das Irmandades, indica o Parlamento, chegou o Estatuto de Autonomía de Galiza vixente, "herdeiro e continuador do truncado Estatuto de 1936". No comunicado do Parlamento, sitúan o final do seu proxecto no "golpe de estado de 1936, a guerra civil e a ditadura, pero a súa semente e o seu exemplo permaneceron imperecedoiros na Galicia territorial e na emigración". Porén, no texto omítese o acontecido coas persoas que conformaron a Xeración das Irmandades e que foron represaliadas despois do golpe de Estado polo seu compromiso político na defensa de Galiza. Ánxel Casal foi asasinado polas tropas de Franco en Cacheiras (Teo). A Castelao espoliáronlle os seus bens e obrigárono a morrer no exilio; Otero Pedrayo foi despoxado da súa cátedra no Instituto de Ourense e Florentino López Cuevillas foi forzado a purgar o seu expediente de responsabilidades políticas.


Summary: A cita telemática foi escollida en 2019 por unha de cada dez galegas; porén, o Sergas gábase de que no ano da pandemia ascenderan a 14%, unha cifra que, asegura, "confirma" a preferencia da cidadanía por esta modalidade. As e os profesionais urxen reforzos e piden recuperar as consultas presenciais.

A Galiza está inmersa no estado de emerxencia sanitaria por mor da pandemia desde o 14 de marzo de 2020, cando o Goberno estatal decretara o primeiro estado de alarma. Nesta cuarta feira, 19 meses despois, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, anuncia na súa intervención na primeira xornada do Debate do estado da nación o levantamento desta norma, que perderá a vixencia a vindeira semana. Ábrese paso, polo tanto, a situación de "nova normalidade" no país; non así no eido sanitario, xa que a Xunta avoga por manter 40% das consultas na modalidade telemática. Neste senso, o conselleiro, Julio García Comesaña, gabábase recentemente de que as cifras de 2021 "confirmen a tendencia de usar a cita non presencial [14% do total e unha de cada dúas das solicitadas por vía telemática]", se ben no ano previo á pandemia, 2019, esta opción foi escollida unicamente polo 11% da poboación galega. "O Goberno ten que deixar de tutelar a cidadanía, pois é adulta para saber se precisa unha cita presencial ou telefónica", sinala a Nós Diario a secretaria nacional de CIG-Saúde, María Xosé Abuín. Neste senso, critica que a Xunta "saque cada día un novo titular para a prensa" mentres a "situación real" deste servizo, ao seu xuízo, evidencia un "modelo fracasado" de xestión. "Din que nas axendas das e dos médicos hai uns 30 ou 40 pacientes, mais se onde antes había cinco profesionais agora hai dous e teñen que asumir tamén esa carga non é real", di. Así mesmo, salienta que nas vindeiras semanas comezará unha "etapa complicada" por mor da tempada da influenza. "E a situación irá a peor, porque están previstas máis xubilacións que novas incorporacións", engade. Na mesma liña apunta o médico de familia en Outes e secretario de SOS Sanidade Pública, Xosé María Dios Diz: "A Consellaría ten nas súas mans as conclusións do Consello Técnico de Atención Primaria desde novembro de 2019, onde xa abordamos estes problemas. Por que non as aplica e segue convocando novas comisións de expertos?", sostén, e lamenta que o Goberno galego, con estas medidas, estea a "aumentar o deterioro da sanidade pública para porfiar no seu desmantelamento". Sobre o obxectivo fixado pola Xunta para as citas telefónicas, expón: "É algo irreal porque depende da vontade da xente, non podes obrigar a ninguén a non asistir de forma presencial. Eu teño unhas 25 consultas presenciais cada día que acaban superando as 40 con pacientes que van chegando, algúns deles atendidos previamente por teléfono, porque se me din que teñen un vulto nas costas, eu teño que examinalo en persoa, e xéranse duplicidades". Pola súa banda, García Comesaña respondía esta mesma semana ás críticas alegando a "visión de futuro" da Xunta: "Din que imos fechar os hospitais comarcais, mais investimos 32 millóns de euros en reformalos desde 2009, o que equivalería a un oitavo hospital comarcal". Denuncian a falta de persoal en Sanxenxo A Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Sanxenxo denunciou nesta terza feira, a través dun comunicado, a "nefasta xestión" do Punto de Atención Continuada (PAC) de Baltar. "A pasada fin de semana, á hora de facer as quendas, non tiveron en conta que hai persoal de baixa ou de vacacións, incorporándoo ás gardas malia non estar en activo". Como consecuencia, din, "o PAC quedou o domingo sen médico durante dúas horas", polo que foi chamado un médico de Vilagarcía para atender as persoas doentes "mentres o que corresponde a Baltar estaba en Bueu". Aliás, lamentan que o centro non tivo profesionais de reforzo nas dúas últimas fins de semana.


Summary: Se 2016 foi, como xa teño comentado algunha vez, un ano bastante frouxo na calidade dos lanzamentos discográficos, agás algunhas excepcións, este 2017 parece decidido a compensalo. Despois do espectacular disco que nos agasallaran Kreator, chega outro dos lanzamentos máis agardados, o novo traballo de Overkill, de cara ao que había moita expectación e que, non decepcionou en absoluto.

Overkill é unha desas bandas que levo toda a vida escoitando pero moi dada a altibaixos. De feito, dende o 2010 que sacaron Ironbound, no volveron a entusiasmarme cos seus traballos, cousa que podía significar que a banda estaba totalmente esgotada e non era quen de facer nada máis que vivir das rendas do pasado e retirarse. Mean, Green, Killing Machine encárgase na apertura do disco que rachar con todas esas ideas preconcibidas. Pura descarga trasher que fusila dende o inicio o noso peito cunha batería e unhas guitarras contundentes durante sete minutos e medio. Goddamn Trouble encárgase de afianzar que o que escoitamos no primeiro tema non foi casualidade, senón que Overkill realmente volveron facendo o que mellor saben facer. A melodía. frenética, mesturada con pasaxes secos e cortantes lévannos aos Overkill dos 90, cando a banda forxou o seu nome na historia do trash. En Our Finest Hour, a sensación de estar envolto nun tema clásico xa escoitado é inmensa. Dende riff inicial até a melodía que contrasta coa agresividade da base revélase como o punto de conexión da banda co seu espírito. Shine On é un puro divertimento da banda, tanto a nivel harmónico é compósitivo como interpretativo. Con solos preciosistas e un impás atmosférico entre medias, este tema convértese nunha rara avis dentro do álbum. Con unha introdución ao máis puro estilo Iron Maiden, The Long Road é un tema non tan trasher e mais achegado ao power e o groove¸ cunha base impresionante na que o traballo de Verni co baixo é maxistral. Con Let's Go To Hades pisan o freo e baixan de revolucións para facer esta viaxe infernal con aires do punk dos 80. O tema en si é bastante frouxo e o tratamento das voces non chega a funcionar. Peza curiosa é Come Heavy, cun recendo setenteiro no que a banda amosa a súa devoción por Black Sabbath, alonxándose da súa identidade para renderlles tributo. Red, White and Blue abre a recta final do traballo. É un tema trasher, brutal e sen concesións que ten todos os números para converterse nun novo himno. Con The Wheel, volven a retomar a mestura de trash con power que tan bos resultados lles deu. Gosto nel especialmente dunhas guitarras particularmente ásperas sobre a batería que mete revolucións ao duplo bombo. O tema que dá título ao disco, The Grinding Wheel, é un tema no que volven os recendos a Iron Maiden cando o baixo toma o protagonismo. Neste tema de máis de 7 minutos a banda trata de crear, badaladas de morte incluídas, unha atmosfera escura e macabra que remata sendo pesada pola excesiva duración do tema. Como peche do plástico, soa Emerald, unha versión do tema de Thin Lizzy. Nun disco cheo de referencias, non podería ter elixido mellor peche, pois a revisión que fan deste clásico é algo máis que unha curiosidade. Referencias a Judas Priest no título, Iron Maiden, Black Sabbath ou Thin Lizzy aderezando co seu sabor un disco que é puro Overkill. Onde o trash, o power e mailo punk se xuntan para taernos un álbum digno continuador de Ironbound. Agora que Metallica se adica a cantar con Lady Gaga, Overkill chega para darnos esa caña da que tan necesitados estivemos no 2016. VIDEO: Overkill – Goddamn Trouble https://youtu.be/GSbgxG-jLMU LISTAXE DE TEMAS 1. Mean Green Killing Machine2. Goddamn Trouble3. Our Finest Hour4. Shine On5. The Long Road6. Let's All Go to Hades7. Come Heavy8. Red White And Blue9. The Wheel10. The Grinding Wheel11. Emerald OVERKILL NAS REDES WEB: http://wreckingcrew.com Facebook: https://www.facebook.com/OverkillWreckingCrew/ Twitter: @OverkillBand


Tódolos galegos coñecemos, ou deberiamos coñecer, os dous principais símbolos que representan a Galiza: o escudo e maila bandeira. Perfeitamente descritos na "lei 5/1984 de símbolos de Galicia". Mais non estou tan seguro de que todos saiban as súas orixes, nada excelsas por certo.O escudo do cáliz foi invención dun heraldista anglonormando que á hora de representar o noso reino, e descoñecendo o seu escudo ou se o tiña sequera, atopou a solución na semellanza das palabras "Galice" e "calice", polo que plantou este obxecto relixioso moi cristián como representación do noso reino alá a finais do século XIII nun armorial inglés, ou libro de emblemas heráldicos, onde aparece por primeira vez por triplicado sobor de fondo azul. A partir de aí vai aparecendo noutros armoriais como representación de Galiza ata ser plenamente asumido polos propios galegos a partir do século XV con variacións no número de calices, por veces ata cinco, de cor de fondo, azul ou branco, e acompañado por cruces a partir do século XVI, gregas ou de santiago, que tamén varian de número adoito, ou sen elas. A forma actual fixa un único cáliz porque só hai unha Galiza, escolle a cor azul por ser a máis usada nas primeiras representacións e fixa sete cruces polas sete antigas provincias galegas anteriores á reforma provincial de 1833: Lugo, Mondoñedo, Betanzos, Cruña, Compostela, Ourense e Tui.Denantes do invento do cáliz o reino de Galiza estivo representado polo símbolo do león, adoptado tamén por mera coincidencia fonética, dado que os reinos de Galiza e León formaban parte da mesma coroa, que tiña a súa capital política na cidade de León (< lat. Legione) e maila relixiosa na cidade de Compostela. Con todo, é bo saber que nos mapas que se conservan da época o reino adoita recibir o nome de "Gallaecia" e non o de Reino de León nin cousa similar, que tanto gosta á falsaria historiografía española.En verdade, o único escudo nacional galego creado na nosa terra foi o deseñado por Castelao, en 1937, onde unha fouce dourada e unha estrela vermella sobor de fondo azul están orlados polo lema: "Denantes mortos que escravos" e sostidos por unha serea. Escudo ideolóxico onde se representa o campesiñado, o mar e mailo socialismo.Quen pense que outros escudos teñen maior dignidade ou antigüidade debe saber que, por exemplo, o de España, que reune os dos reinos de Castela, León, Aragón, Navarra e Granada e mailas armas da Casa de Borbón, é de 1981 pro antes tivo numerosas variantes: o dos Reis Católicos e Xoana I de Castela -Casa de Trastámara- (1469-1516); o da Casa de Austria (1516-1700), que coñeceu modificacións cos diferentes reis; o da Casa de Borbón (1700-1808), tamén con modificacións segundo os reis; o do rei Xosé I Bonaparte (1808-1813); o da Restauración borbónica cos reis Fernando VII e Isabel II (1813-1868); o do Goberno Provisional (1868-1870); o do rei Amadeo de Savoia (1870-1873); o da I República (1873-1874); o da segunda Restauración borbónica cos reis Afonso XII e Afonso XIII (1874-1931); o da II República (1931-1939); e o da Ditadura franquista (1938-1981), que tivo tres modificacións (1938-1945, 1945-1977 e 1977-1981). En fin, toda unha demostración de permanencia heráldica que non convén descartar que teña continuidade.E a bandeira, segundo a teoría máis estendida, foi tomada da utilizada pola provincia marítima da Cruña (1845), que nun inicio consistía nunha cruz de Santo Andrés azul sobor de fondo branco pro como esta coincidía coa bandeira da armada imperial rusa modificouse eliminando unha das franxas da cruz quedando como a actual bandeira galega en 1891; esta por ser a que os emigrantes que partían pra Cuba vían nos trasantlánticos que saían da Cruña foi asumida pola emigración na illa caribeña como bandeira galega e logo dende alá retornou a Galiza con ese novo significado pra ser recoñecida na nosa terra como bandeira nacional. Con todo, esta teoría vese contradicida polo dato histórico do uso da bandeira galega no traslado dos restos de Rosalía de Castro no mesmo ano de 1891 pro denantes da decisión de modificación do goberno español ou a descrición da bandeira galega feita por Adelardo Novo en 1892 na "Gaceta de Galicia".Nos séculos anteriores o escudo do cáliz arrodeado das cruces foi usado tamén como motivo de bandeiras de Galiza por algúns rexementos que se ubicaban aquí, ás veces sobor de fondo azul e outras branco, como a usada polas naves da escuadra Galicia no século XVIII: cáliz dourado con tres cruces vermellas en vertical á súa esquerda e outras tres á súa dereita sobor fondo branco. Porén nunca cun significado de bandeira nacional galega, algo totalmente anacrónico denantes do século XIX.No entanto, para quen pense que o dito anteriormente desprestixia a nosa simboloxía hai que lle lembrar que o caso galego é a norma e non a excepción. Así a bandeira de España xorde da escolla realizada polo rei Carlos III entre doce deseños diferentes en 1785 pró uso nos barcos españois, deles escolleu o actual da bandeira española prá armada xunto con outro deseño algo parecido –cinco franxas horizontais onde as dúas intermedias son vermellas e as tres restantes amarelas– prá mariña mercante que estivo en vigor ata 1927. Os historiadores afirman que na escolla de cores de ámbalas bandeiras influíu as franxas amarelas e vermellas usadas nas bandeiras das naus da coroa de Aragón durante o medievo; por tanto, nin sangue dos caídos pola patria nin ouro representando a riqueza nin demais farrapos de gaita. O seu uso como representación de España foise impoñendo trala Francesada e a partir de 1843 como única bandeira de calquera tropa española. Denantes desta bandeira foi moi usado o deseño da cruz de Borgoña, traída polas tropas chegadas con Filipe o Fermoso, primeiro Habsburgo reinante en España, sobor todo como cruz vermella en campo albelo pro tamén houbo gran variación de cores no seu emprego polos exércitos e naves de España. Esta bandeira foi posteriormente utilizada polo Carlismo do século XX como símbolo e xunto coa bicolor española combaterían xuntas contra a tricolor republicana, que incorporou a cor morada como representación da bandeira de Castela –erroneamente, pois a auténtica é de cor carmesí–.E a maioría das bandeiras estatais son contemporáneas ou máis modernas cá nosa, como tódalas xurdidas das antigas colonias en Asia, África e Oceanía durante o século pasado: a India, bandeira independentista do Congreso Nacional Indio (1931), oficial dende 1947, cuxo antecedente con cor central amarela no canto da branca está na bandeira de Calcuta (1906); Paquistán (1947), baseada na da Liga Musulmá India (1906), toda verde coa media lúa e maila estrela; Vietnam (1940); China (1949); Mongolia, cuxa actual bandeira (1992) é unha variación da socialista de 1949 sen a estrela culminando a columna; Alxería (1958 e oficial en 1962); Malí (1961); Kenya (1963); Bangladesh (1972) etc. E tamén moitas bandeiras occidentais son máis recentes cá nosa. A actual portuguesa invéntase en 1911, trala proclamación da República –e é por tanto máis moderna cá galega–, asumindo as cores vermella e verde do Partido Republicano Portugués, desbotando a anterior bandeira real azul e branca. Algo denantes o fundador do Partido Nacionalista Basco, Sabino Arana, inventa a "ikurriña" en 1894 para representar a Provincia Foral de Biscaia, mais logo co tempo foi asumida como símbolo de Euskal Herria –País do éuscaro–, tanto en Navarra coma no Pays Basque francés aínda que só é oficial no País Basco español ou Euskadi, e parece obvio que a "Union Jack" británica pesou moito no seu deseño. A do Quebec é de 1948, a anterior era o pavillón azul británico co escudo quebequés. As dos tres países bálticos: Letonia (1917 e oficial en 1918), Estonia (1880 e nacional en 1918) e Lituania (1917 e oficial en 1918) etc.Mesmo algunhas son moi recentes: como a de Myanmar (antiga Birmania) (2010), baseada na antiga tricolor do Estado de Birmania (1943-45), usada durante o dominio xaponés; a de África do Sur (1994), que xunta as cores tradicionais da minoría branca (azul, branco e vermello) e as do Congreso Nacional Africano (negro, verde e amarelo); a de Sudán do Sur (2005), orixinada na do Movemento de Liberación do Pobo (1983); a de Eritrea (1995), coas cores da Fronte Popular de Liberación de Eritrea (1970); as das excolonias chinesas de Hong Kong (1990) e Macau (1993); as canadenses da provincia de Terranova e Labrador (1980) ou do territorio de Nunavut (1999) etc. Amais as bandeiras poden ir mudando no tempo. A bandeira do Reino Unido, creada trala unión de Inglaterra e Escocia en 1606, tivo entre esta data e 1707 dúas versións, unha usada en Escocia, en que se sobrepuña a cruz de Santo Andrés escocesa sobor da de San Xurxo inglesa, e outra en Inglaterra, que foi a que prevaleceu ata que en 1801 se uníu a cruz de San Patricio, en representación de Irlanda, dando lugar á actual bandeira británica; sen esquecer que entre 1649 e 1600, durante o período da república-ditadura, se utilizaron tres deseños máis como bandeira nacional: unión das bandeiras de Inglaterra e Irlanda -arpa dourada sobor de azul- (1649-51); bandeiras de Inglaterra e Escocia combinadas en catro cantóns (1651-58); e Unión Jack co escudo de Irlanda no centro (1658-60). E a bandeira dos Estados Unidos de América ten sido modificada dende un ano após a creación do país, en 1766, 26 veces, sendo a actual con 50 estrelas de 1960, trala incorporación en 1959 como estado do arquipélago de Hawai. A súa primeira bandeira, a que usou o exército independentista, foi unha modificación da usada pola Compañía Británica das Indias Orientais co cantón cadrado coa Unión Jack da época en vez de rectangular pro nunca tivo carácter oficial, mentres que a primeira oficial xa utilizou o cantón rectangular con trece estrelas, ben en cinco liñas horizontais –a máis habitual–, ben formando círculo.As bandeiras xurdiron pra diferenciar os combatentes nas batallas durante a Idade Media, dado que na altura non existían os exércitos uniformados, e foi na época contemporánea, coa creación dos exércitos nacionais, que se foi impoñendo unha única bandeira pró mesmo exército e, como consecuencia, pra representar un país fronte aos demais. Xa que logo, na súa orixe está separar e enfrontar e así seguen. Por exemplo, a bandeira de Cataloña, que xorde do escudo usado pola Casa de Aragón, é tan lexitimamente catalá coma aragonesa, valenciana ou balear pro só Aragón xunto con Cataloña conservan o antigo escudo nas súas bandeiras, a Comunidade Valenciana e as Illas Baleares decidiron adoptar como bandeiras das súas comunidades as propias das cidades de Valenza e Palma –aquí cunha variación no deseño– pra se diferenciaren da usada no principado; este motivo tamén aparece verticalmente nos escudos e bandeiras de Foix (con tres barras só), Rosellón (Pireneos Orientais) e de Proenza. E así mesmo no actual enfrontamento político catalán, dado que a "senyera" tradicional é plenamente asumida polo estado, os partidarios da independencia recorren a unha bandeira diferente: a "Estelada" (Estrelada), creada nos inicios do s. XIX por Vicenç Albert Ballester que engade un triángulo azul cunha estrela branca seguindo o deseño das bandeiras cubana e portorriqueña, na altura recentemente independizadas de España e colonizadas polos EUA –Porto Rico aínda o está–. No entanto, esta mesma "estelada" ten variacións nas cores do triángulo e maila estrela conforme a ideoloxía independentista: na década dos 60 do século pasado o PSAN (Partit Socialista d'Alliberament Nacional dels Països Catalans) mudou o triángulo azul por outro branco con estrela vermella, mais na década seguinte o triángulo mudou a amarelo e a partir de entón representa o soño dunha república catalá socialista; o Partido Comunista Internacional crea outra "estelada" con triángulo vermello e estrela amarela; os independentistas ecoloxistas mudan o triángulo azul a verde; e o anarquismo independentista usa un triángulo negro con estrela vermella de oito puntas; tamén se ven "esteladas" coas cores dos equipos de futbol ou baloncesto do Barça, do Espanyol, do Joventut de Badalona ou do Palamós. Os galegos tamén temos a nosa propia "estelada": a "estreleira", onde o escudo de Galiza é substituído por unha estrela vermella, simboliza o nacionalismo socialista e foi usada por primeira vez polo Batallón Galego do 5º reximento republicano en 1936, mais popularizouse a partir da década dos 60 como símbolo da UPG (Unión do Pobo Galego) e na actualidade polo Bloque Nacionalista Galego.


Summary: Non se dan por vencidos e asinan un breve texto baixo un elocuente título "Ninguén ten dereito a derramar a nosa esperanza". Entre os asinantes, figuras centrais da nosa cultura como Agustín Fernández Paz, Rosa Aneiros, Xabier Docampo, Suso de Toro, Uxía e Manuel Rivas.

Na area política o acordo parece neste momento case desbotado entre as plataformas e os partidos, mais un destacado grupo de intelectuais e persoas da cultura do país din non aceptar "perder as esperanzas" e piden "un último esforzo urxente" aos axentes envolvidos no proceso de construción dunha candidatura de unidade que os leve a se sentar e voltar a falar. Do seu ponto de vista, a non formación dunha candidatura unitaria que englobe o soberanismo e a esquerda rupturista e que resulte na constitución dun "grupo parlamentar propio no Parlamento español" sería "unha derrota que non queremos aceptar". Asinan o manifesto, que é aberto a novas achegas, Agustín Fernández Paz, Xabier Docampo, Suso de Toro, Manuel Rivas, Rosa Aneiros, Pilar Fernández, Uxía, Xurxo Souto, Xosé Luis Armesto, Víctor Freixanes, Federico Pérez, María Reimóndez, Alfredo Conde, Manuel Bragado, Henrique Monteagudo, Xoán López Facal, Margarita Ledo Andión, Dionisio Pereira, Ubaldo Rueda Soto, Tareixa Navaza, Vítor Vaqueiro, Miguel Anxo Murado, Xabier Paz, Xosé María Álvarez Cáccamo, Xosé Manuel Pereiro, Pepe Barro, Francisco Fernández Naval e Xerardo Dasairas Valsa. Marga Romero Lorenzo do Val, Henrique del Bosque Zapata, Manuel Xestoso, Ana Luisa Bouza Santiago, Xavier Queipo, Maruxa Barrio Val, Henrique Harguindey Banet, Carlos López Bernárdez, Elvira Souto, Celso López Pazos, Marica Campo, Xose Ramón Garcia, Olaia Fernández Davila, Carlos Quiroga, Miguel Anxo Fernán Vello, Luís Gonçales Blasco "Foz", Luis Álvarez Pousa, Carme Adán Villamarín, Cesáreo Sanchez Iglesias, Carlos Méixome Quinteiro, Iolanda Teijeiro Rey, Antonio Araujo Quintas, Román Raña Lama, Leandro Garcia Bugarin, Xiao Roel López-Sevilla, Branca Rodriguez Pazos, Consuelo Martínez Garcia, Cristina Hermida Moinelo, Breixo Harguindey, Roi Salgueiro Barrio, Xabier Pérez Dávila, Benigno Torres López, Montserrat Martínez Cañas, Francisco Ferreira Lorenzo, Mercedes Caeiro, Anselmo Rodriguez, Sabela Fraga Costa, Francisco L. Vázquez Vizoso, Concha Trigo, Antonio Piñeiro Lorenzo, Suso Barreiro, Julia Mariño Abal, Manuel González Moreira, Gustavo Docampo Paradelo, Xaneco Tubío, Carlos Angílica, Roberto Ribao Fernández, Enrique Parcero Rodriguez, Xosé Pintado Valverde, María Armesto, Che Mariño, Carlos Yus Respaldiza, Iolanda Galanes Santos, Purificación Cabido Pérez, Manuel Anxo Méndez, Antonio Alvarez Alonso, Antón Santamarina Fernández, Alba Nogueira, Luis Martul, Encarna Otero, José Alberto Garcia Suárez. O contido íntegro do texto é o seguinte: NINGUÉN TEN DEREITO A DERRAMAR A NOSA ESPERANZA Non aceptamos perder as esperanzas que nos suscita esta oportunidade. O noso país vive un momento límite na súa historia. Galicia ten gravísimos problemas sociais xerados ou agravados pola dependencia de políticas que nos ignoran ou marxinan sistematicamente. Galicia necesita ter poder político propio. E, agora que as estruturas do estado están en crise e van ser revisadas, Galicia debe falar con voz propia, debe existir en por si e non submetida a ordes alleas. A ruptura do proceso aberto de creación dunha candidatura unitaria que consiga para o noso país un grupo parlamentar propio no parlamento español, levantada sobre os nosos problemas e necesidades e cun ambicioso programa social, é unha derrota que non queremos aceptar. A cidadanía galega interesada na creación desa candidatura tamén ten dereito a opinar; nós facémolo para esixir un último esforzo urxente. Pedímosvos aos partidos, plataformas e todo canta entidade que o desexe volver sentar a falar para acordala. Ninguén ten dereito a derramar a nosa esperanza. Esa esperanza non é só duns poucos, é de moita máis xente. Non hai tempo nin se precisa máis, esta semana é a máis axeitada para facelo. Queremos a candidatura.


Summary: Un total de 370 granxas fecharon durante o ano pasado.

O 2020 comezou na Galiza con 7.092 granxas de leite operativas e despediuse con 6.722 en funcionamento. Polo camiño, 370 explotacións leiteiras botaron o fecho. Máis dunha por día. Os dados do Fondo de garantía agraria (FEGA) indican tamén que Galiza é, máis unha vez, quen lidera no Estado a perda de explotacións. Nada raro, tendo en conta que producimos máis de 40% do leite do conxunto do Estado. A isto hai que engadir que das por volta de 12.000 granxas que actualmente hai no conxunto do Estado as galegas representan máis da metade. A perda de explotacións en 2020 ralentizou o ritmo de anos anteriores, onde ese fechamento de granxas leiteiras situábase por volta das 500 anuais, mais continúa producíndose. Mais de 80% do leite galego é recollido, transformado e comercializado por empresas de fóra de Galiza e 33% dese leite sae de Galiza sen ningunha transformación, sendo as empresas de fora as máis beneficiadas polos baixos prezos que se pagan ás explotacións. "Galiza fica, entón, como subministradora de leite para beneficio destas empresas", reflexionaban desde a Federación Rural Galega en 2018 a respecto da dificultade do sector agrogandeiro galego. Obviar os custos das granxas O aumento da produción do sector lácteo galego non está a beneficiar as granxas. Unha realidade que ten o seu último capítulo por agora na denuncia feita desde UUAA : a denuncia de que a industria continúa a introducir contratos de compra de leite sen ter en conta o aumento dos custos de produción, impondo na súa maior parte os mesmos prezos que o anos pasados. Félix Porto, membro de UUAA, explica que desde 2019 até 2020 o aumento na produtividade foi de 3,9%, pasando de 2,8 millóns de toneladas a case os 2,9 millóns. Desde a Federación Rural Galega (Fruga) advertían recentemente que a renovación de contratos lácteos estes meses tradúcese máis unha vez, en "abusos" e "imposicións" da industria cara aos produtores. Fruga resumía así a situación: "As industrias presentan unha oferta e o gandeiro non lle queda mais remedio que aceptala". Suba constante Esta organización incide en que hai "unha suba constante e continúa dos custes de produción, derivada da suba dos concentrados. En cambio o prezo a percibir polo leite e similar o das campañas anteriores, nalgúns caso aínda mais baixo que o ano 2020". Fruga responsabiliza ás industrias lácteas que operan na Galiza, "na súa maioría de capital foráneo", de "facer o seu agosto" nas explotacións leiteiras galegas. Na Galiza pagan os prezos mais baixos do Estado, e dos mais baixos da UE, "con calidades similares", critican. A finais do pasado mes de febreiro, o Sindicato Labrego Galego (SLG) denunciaba que empresas como Lactalis ou Reny Picot están obrigando a asinar para a seguinte campaña á baixa. No caso da multinacional gala, explicaban desde este sindicato agrario, "resulta un agravio comparativo insultante, xa que mentres en Francia Lactalis pactou subas de prezo coas granxas que a fornecen, pagando un valor medio en 2020 de 36,9 céntimos, aquí, na Galiza, segue forzando prezos que non chegan aos 33 céntimos".


Summary: 2022 está a ser un ano fatídico para Paquistán, os efectos do cambio climático e a alza dos prezos ameazan con facer estoupar a economía dun país de 220 millóns de persoas.

Unha superposición de crises, medioambiental, económica e política, ameazan con levar Paquistán á bancarrota no medio dunha fonda división social, mentres o país reclama axuda urxente para evitar caer nunha situación semellante á de Sri Lanka, onde a caída da economía intensificada pola suba dos prezos da enerxía levou a un multitudinario levantamento popular que obrigou o daquela presidente, Gotabaya Rajapaksa, a escapar da illa. 30.000 millóns de euros de danos por desastres As modificacións nos patróns dos monzóns provocaron masivas inundacións en boa parte do país. Un terzo de Paquistán chegou a estar baixo a auga, indicou a ministra de Cambio Climático, Sherry Rehman. Afectando principalmente as provincias de Baluchistán e Sindh, no sur, e a Khyber Pakhtunkhwa, no norte, a auga arrasou múltiples cidades en distintas ondas, acabando por provocar crecidas descomunais nos ríos que obrigaron a evacuar millóns de persoas. Os datos ofrecidos pola Autoridade Nacional de Xestión de Desastres paquistaní revelan que 1.700 persoas faleceron desde xuño por mor das inundacións a raiz das chuvias monzónicas, 630 delas crianzas. Arredor de 13.000 persoas ficaron feridas e 33 millóns sen fogar. Asemade, os monzóns danaron máis de 13.000 quilómetros de estradas, 440 pontes e acabaron coa vida de 1.200.000 cabezas de gando. O Executivo paquistaní cifrou as perdas en 30.000 millóns de euros, aproximadamente 10% do produto interior bruto anual do país asiático. Un estudo feito pola Administración Nacional estadounidense de Aeronáutica e o Espazo (NASA) conclúe que detrás deste desastre atópase o cambio climático, sostendo que o impacto das chuvias monzónicas agravouse polo continuo desxeo dos glaciares en Paquistán, o lugar do planeta -fóra dos polos- con máis xeo glacial. Nesta liña, o secretario xeral da Organización das Nacións Unidas (ONU), António Guterres, incidiu nunha visita a Islamabad en setembro en que non vira "nunca unha masacre climática desta magnitude", exixindo aos grandes contaminadores "deter esta tolemia". "Por que o meu pobo paga o prezo do quecemento global?", reiterou na Asemblea Xeral da ONU Shehbaz Sharif, primeiro ministro paquistaní, facendo fincapé en que o país só representa 0,8% das emisións mundiais de CO2. Unha economía no límite Dos 30.000 millóns de euros de perdas, Paquistán apenas conseguiu 600 millóns en compensacións ofrecidas pola comunidade internacional, advirte o economista Yousuf Nazar. A inflación chegou ao seu punto álxido dos últimos 47 anos, co 27,3%, acompañada dunha caída constante do valor da rupia paquistaní (30% desde 2020) e dun nivel de reservas de divisas moi baixo, ao que hai que sumar unha incipiente crise alimentar, posto que a destrución de colleitas polas inundacións leva a exportar menos e importar máis alimentos, o que "premerá definitivamente o tipo de cambio empeorando a balanza comercial", alerta a analista Maryam Zia Baloch en Nikkei Asia, implicando unha alza aínda maior do prezo dos alimentos. Así e todo, a principal preocupación de Islamabad debe ser a subministración de enerxía, resolve Nazar, que advirte que a inflación podería acabar en 70% como en Sri Lanka se Paquistán queda sen fondos para adquirir petróleo e gas natural. Hai poucos días, ficou deserta unha licitación para un contrato de subministración de gas natural a longo prazo, ao ser o país -e outras moitas nacións emerxentes- incapaz de competir cos prezos que está a pagar a Unión Europea para acaparar a maior cantidade de gas posíbel en substitución ás adquisicións que antes facía en Rusia. En agosto, no peor intre das inundacións, asinou un acordo co Fondo Monetario Internacional para un préstamo de 1.100 millóns de euros cunhas "condicións moi duras", recoñeceu Sharif. Para brindar os cartos, a entidade exixiu impor novos impostos ao petróleo, ao gas e á electricidade, acompañado dun importante recorte en gasto social que dificulta recuperarse dos danos das inundacións ás clases sociais máis desfavorecidas. Ou se relaxa a débeda externa do país (precisa 41.000 millóns de euros para pagar os compromisos de débeda dos vindeiros 12 meses), ou "desatarase o inferno" en Paquistán, ratifica o mandatario. Imran Khan pula por volver a dirixir o país Xustificados na situación económica, os partidos que dominaron a vida política desde a creación do Estado en 1947, a Liga Musulmá e o Partido do Pobo, impulsaron unha moción de censura no Parlamento contra o daquela primeiro ministro, Imran Khan (Movemento pola Xustiza), que acabou co seu mandato en abril. Khan acusounos de formar parte dunha conspiración dirixida polos Estados Unidos contra o Goberno que lideraba desde 2018, motivada polo seu achegamento a Rusia e á China e polas críticas á actuación dos americanos no Iraq e Afganistán. Polo de agora, Khan atópase percorrendo o país no medio dunha campaña para reclamar un adianto electoral e denunciar a corrupción do liderado actual. No único proceso electoral que se desenvolveu desde a súa destitución, as eleccións parciais á Asemblea de Punjab, a súa formación fíxose con 16 dos 20 asentos en xogo.


Summary: É usuaria dun centro de maiores da Xunta.

"A Xunta inviste 9 millóns de € en Cuntis". Este é o lema que acompaña unha imaxe protagonizada pola conselleira de Política Social, Fabiola García, e unha usuaria do centro de maiores de Cuntis que xestiona a Xunta da Galiza. Aínda que data do mes de marzo, o Partido Popular repartiu a semana pasada e mais a actual en Cuntis unha revista de carácter electoral na que tamén se enxalza a mellora "dunha quincena de estradas e pistas", o centro de día e o aumento do servizo de atención ao fogar como "apostas do PP", así como os 1,9 millóns concedidos pola Xunta "para impulsar emprego". Cabreounos moitísimo que empregasen con fins electorais a imaxe da miña avoa, explica o seu neto Héitor Picallo A avoa do escritor e ilustrador Héitor Picallo é quen sae na imaxe da capa da revista, "ficou sorprendida cando chegou a ela a publicación do PP local". "Cabreounos moitísimo que empregasen con fins electorais a imaxe da miña avoa. De feito, a miña nai deulles o toque de atención aos do PP por usar esa fotografía", expón en declaracións a este medio Picallo, que explica que a súa avoa é usuaria do centro de día de Cuntis. "Cando conseguín a revista fiquei alarmado. Non entendo esa falta de respecto nin que o PP use desa maneira a imaxe de persoas maiores", engade. Uso dos maiores Picallo, que apela ao cumprimento da lei orgánica que regula o dereito á imaxe e ao honor, denuncia a "falta de ética e de responsabilidade" do Partido Popular, a quen acusa de "utilizar os maiores, máis unha vez, con fins electorais". O uso da imaxe na revista electoral ten lugar cando a Xunta, malia a petición de familias e profesionais, aínda non abriu os centros de día, sendo Galiza o último territorio do Estado en facelo.


Summary: Un vídeo que xunta cidadáns anónimos, activistas, políticos ou representantes da cultura explica as múltiples razóns para mobilizarse coas Marchas da Dignidade. CCOO e UGT, que anunciaron a nivel estatal manifestacións o mesmo día, non se mobilizarán en Galicia nesa xornada.

Ducias de motivos para "encher o Obradoiro o vindeiro 29 de novembro". A plataforma galega das Marchas da Dignidade vén de sacar á luz un vídeo promocional para promover a participación na manifestación que pretende ocupar a praza compostelá baixo o lema de Pan, traballo e teito. Nas imaxes, elaboradas polo Sindicato de Xornalistas, persoas anónimas, pero tamén representantes da política, da cultura ou de movementos sociais, expoñen as múltiples razóns polas que acudirán a unha protesta apoiada por todos os movementos que forman parte do 22M galego e tamén por AGE e polo BNG. "O pobo galego e as clases populares imos estar no Obradoiro porque é a nosa obriga ética e a nosa necesidade" "O pobo galego, os traballadores e as clases populares imos estar no Obradoiro porque é a nosa obriga ética e a nosa necesidade. Non podemos cambiar o estado das cousas se non é pola vía da mobilización", resume Manuel Camaño, líder da CUT, un dos sindicatos que apoia a manifestación e voceiro das Marchas da Dignidade en Galicia. É tan só unha das múltiples voces que explican as razóns polas que acudirán o 29 de novembro a Compostela nun vídeo que se mestura con imaxes da manifestación de Madrid do pasado 22 de marzo ou da acción que rodeou o Parlamento o pasado mes de xuño. "Estou farta de mentiras e non quero máis roubos". "Estou a piques de ser desafiuzado e xa teño no xulgado a execución hipotecaria que pode chegar en calquera momento". "Levo no paro desde 2009 e obríganme a elixir entre isto ou a escravitude". "Son emigrante retornado e síntome estafado por Facenda". Son algunhas das frases que se poden escoitar nun vídeo no que se resumen tamén as reivindicacións de Stop Desafiuzamentos, dos parados ou dos pensionistas aos que a Axencia Tributaria sanciona agora por non ter declarado uns ingresos dos que nunca lles requiriron declaración. "Estou farto de que Juan Pueblo pague as facturas dun poder financeiro que non pasa polas urnas. O 29N vou por diginidade, porque si, porque me sae do peito", di Martiño Noriega, coordinador nacional de Anova, que é unha das claras visíbeis da política que dá a cara no vídeo, xunto a outros como Rubén Pérez, de EU, que aposta pola "loita unitaria". Varios cidadáns denuncian os efectos das políticas do Goberno central e do PP e explican as súas razóns para mobilizarse o 29N Nas imaxes tamén se reivindica "unha auditoría da débeda" ou o traballo "polos dereitos polos que loitaron os nosos pais" e que agora, din os protagonistas, nos foron roubados. Denúnciase tamén unha "negociación colectiva que se converteu nunha imposición partidista", o acoso laboral ou a "represión" sufrida polos movementos sociais. Pero ademais, apóstase por saír á rúa "contra o desmantelamento da sanidade pública, contra a Lomce, contra as privatizacións, contra o recorte nas bolsas e a suba de taxas ou por un ensino público e de calidade". Case todas as reivindicacións e case todos os sectores afectados polos recortes, a crise e as políticas de austeridade están presentes, tamén as de aqueles que reivindican os dereitos das persoas con discapacidade, da muller ou a igualdade para o colectivo LGTB e as dos que pelexan contra a violencia machista e contra as intencións de reformar a lei do aborto. UGT e CCOO, que convocan marchas o mesmo día no Estado, non se mobilizarán en Galicia o 29N "Pola dignidade da cultura e do precario teatro galego e por mil primaveras máis para a nosa lingua, a nosa razón de ser", din tamén ante as cámaras representantes do mundo da cultura ou dos medios, que piden unha radio e televisión públicas "ao servizo dos galegos". Tamén teñen cabida as protestas contra a política industrial levada a cabo polos gobernos do PP no Goberno central e na Xunta. "Trinta anos no naval teñen que valer para algo, pero o PP apostou por liquidar a industria", di un operario ferrolán, ao tempo que mariñeiros apostan por que "non sigan destruíndo a economía pesqueira" ou que bombeiros como Roberto Rivas, o home que se negou a desafiuzar unha anciá na Coruña, reclama un servizo de emerxencias de calidade en Galicia. Reivindícase tamén a "dignificación da política apoiando a ecoloxía" ou o "desmantelamento da actividade de Reganosa e o remate da impunidade en todo este proceso". Outras dos motivos que os protagonistas citan para reunirse en Compostela o vindeiro 29 de novembro. "Sóbrannos razóns; non podemos soportar máis esta política capitalista". "É unha cuestión de xustiza", remata un vídeo que anima a participar nunha marcha que coincidirá cunha convocatoria de CCOO e UGT noutros lugares do Estado, pero non en Galicia. Malia que UGT e Comisións convocaron unha xornada de mobilizacións a nivel estatal tamén para o día 29 de novembro "fronte as políticas económicas e sociais do Goberno" e co propósito de influír no diálogo social, en Galicia as dúas centrais non se mobilizarán ese domingo, aínda que si o farán o 23 coa Alianza Social Galega contra a reforma da Lei de Seguridade Cidadá. A CUT, un dos sindicatos que participa nas Marchas da Dignidade, acusara os dous sindicatos de "contraprogramar" o acto do Obradoiro.


Summary: Os populares sacan adiante en solitario as promesas de axudas lanzadas por Feijóo para o ano electoral e os grupos acadan a unanimidade en iniciativas de apoio ao persoal de Alcoa e os mariñeiros de Noruega e en contra da violencia machista. Os grupos procuran levar a batalla a Twitter

Os grupos procuran levar a batalla a Twitter Só resta un capítulo, que comezará a vindeira semana co inicio da tramitación dos Orzamentos Xerais para 2016. O Parlamento de Galicia botoulle este venres o ferrollo ao derradeiro debate de política xeral da lexislatura coa aprobación de medio cento de propostas de resolución e sen que xurdisen del acordos de relevancia. Como era previsible, o PP sacou adiante en solitario propostas de resolución que reproducen literalmente os anuncios lanzados polo presidente da Xunta na primeira sesión do debate. Sen concretar máis do que fixera Alberto Núñez Feijóo os deputados populares aprobaron crear un 'cheque bebé' para "cada neno ou nena que naza a partir do 1 de xaneiro de 2016" coa previsión de que chegue ao 80% dos nacementos. Fixeron o propio coa rebaixa da IRPF ou coa promesa de "impostos cero" para a transmisións de fincas no rural. Alén das resolucións conservadoras, que segundo a súa vicevoceira, Marta Rodríguez, van "trasladar a cidadanía os efectos da recuperación", os únicos pactos previos entre grupos producíronse entre o PP e o Mixto, en senllas transaccións que derivaron en propostas esencialmente declarativas, unha de apoio ao sector lácteo e outra, de impulso da Área Metropolitana de Vigo. Adicionalmente, os populares deron o seu apoio a dúas propostas de AGE -sobre o apoio a Alcoa e a sanidade universal- e unha do BNG en apoio aos mariñeiros galegos que traballaron en Noruega e esixen as súas pensións, aprobadas por unanimidade igual que tres iniciativas do Mixto -aumentar orzamentos sociais, condena da violencia machista e transparencia na contratación pública-. Os conservadores sacaron adiante en solitario as promesas de axudas lanzadas por Feijóo para o ano electoral Asemade, aos votos do PP sumáronse os do PSdeG en tres iniciativas, unha sobre incorporación de auxiliares administrativos nos colexos, outra sobre formación en igualdade e unha terceira a respecto dos programas de prevención do cancro, á que tamén se sumou o resto da oposición agás Xosé Manuel Beiras. Tamén saíu adiante a proposta na que o Grupo Socialista esixía que, ao contrario do acontecido en anos anteriores, as resolucións que emanen do propio debate sexan cumpridas pola Xunta, e as iniciativas a prol da intermodalidade dos portos, das "garantías" para o voto emigrante e da promoción turística. O PP accedeu á aprobación de 10 iniciativas da oposición e transaccionou dúas co Grupo Mixto Neste escenario, quedaron polo camiño iniciativas da oposición como a que reclamou por enésima vez abrir unha investigación sobre o accidente de Angrois -reclamación compartida por AGE e BNG, na que os socialistas se abstiveron-, o rexeitamento da xestión do Goberno no novo hospital de Vigo, apoiada por toda a oposición, ou a reclamación dunha nova política industrial formulada dende o PSdeG. Posicións dos grupos Durante todo o debate as vicevoceiras dos grupos parlamentarios lamentaron a que consideran falta de "vontade" para chegar a acordos por parte do PP. Os conservadores, lamenta Ana Pontón dende o BNG, chegaron a esta cita parlamentaria coa única intención de "salvar os mobles" e non de "salvar as galegas e galegos". O grupo que sustenta a actual Xunta, censura a nacionalista, non buscou os pactos, senón simplemente que a oposición "aplaudise" os postulados do goberno. A oposición reitera que o ciclo de Feijóo rematou e censura que o PP se centre na "propaganda" Como en anos anteriores, a vicevoceira de AGE, Yolanda Díaz, combinou a presentación das propostas do seu grupo co relato do "glosario" co que, di, resume a xestión de Feijóo á fronte dun goberno "esgotado". Nesta ocasión, a parlamentaria de Alternativa asociou á figura do presidente termos como "Berlín, capital da Galicia de Feijóo", "Lugo", como "cidade dos tractores que soñan cun leite que dea de comer aos galegos e galegas", ou "Xallas", no que considera unha mostra do aproveitamento dos recursos naturais do país. Dende o PSdeG a deputada Carmen Gallego deu por iniciado o "cambio" en Galicia que, di, aspira a liderar o seu partido, tras os anos do "presidente do paro, da pobreza e da renuncia a exercer o autogoberno dunha nacionalidade histórica". Os socialistas, di, non apoiaron o groso das propostas do PP porque "xa abondaron seis anos de propaganda". Resolucións aprobadas


Summary: A CTNL cualifica de "insultante" o orzamento, que queda reducido á cuarta parte do de hai unha década e que supón un 0,06% do presuposto total da Administración. As accións de Política Lingüística caen un 90% con respecto a 2005.

A Xunta desmantela a lingua tamén nos Orzamentos. Así de claro o ten a Coordinadora de Traballadores de Normalización Lingüística (CTNL), que vén de analizar a proposta de presupostos para Política Lingüística do Goberno galego de cara a este 2013. A conclusión, cuantitaiva e cualitativamente, é demoledora. "A Administración recorta drasticamente, unha vez máis, os recursos, que caen a mínimos históricos e quedan reducidos á cuarta parte do que eran hai unha década e a un terzo do que eran hai vinte anos", destaca o colectivo. "Os Orzamentos da Xunta para 2013 demostran que o Goberno só está disposto a dar pasos atrás no fomento da lingua, e fanino, ademais de xeito brutal", advirten, logo de debullar unhas contas das que Praza xa adiantou as súas consecuencias. O fomento do galego, desde a chegada de Feijóo ao poder, perdeu case o 70% dos seus fondos. As partidas destinadas á normalización descenden case un 50% e as accións formativas un 30% Porque tal e como lembra a CTNL na súa análise, "practicamente todas as accións da Secretaría Xeral de Política Lingüística (SXPL) sofren un fortísimo recorte". Nalgúns casos superan o descenso do 60% con respecto ao ano pasado e do 90% con respecto a 2005, últimas contas aprobadas por Manuel Fraga. Por exemplo, as partidas destinadas a campañas de normalización -aquelas coas que se financian as actividades dinamizadoras- baixan case un 50% (-48,5%), mentres que as accións formativas (coas que se financian os cursos e exames de galego Celga necesarios para o acceso laboral), descenden nun 29% e os proxectos do ensino un 25%. De facerse unha comparación co ano 2005, as caídas "son moito máis brutais": -52,4% para accións formativas, -46,8% para a daministración local, -60% para centros educativos, -79,2% para editoriais ou -92,4% para entidades sen fin de lucro. Os orzamentos de Política Lingüística neste ano non chegan aos 6 millóns, fronte aos 17,2 de hai vinte anos con Fraga A terrible diminución de fondos para o fomento do galego compróbase máis claramente se se comparan con épocas anteriores, incluso con outras onde a situación económica era tamén complicada. Os orzamentos de Política Lingüística para 2013 supoñen 5,7 millóns de euros e, xa que logo, máis dun 66% inferiores aos de 1993, onde chegaban aos 17,2 millóns durante o goberno de Manuel Fraga, pero tamén en época de crise e recisión. De dedicárselle á lingua a mesma porcentaxe orzamentaria que en 1993, os fondos chegarían aos 40 millóns, 34 máis que os propostos para 2013 Así, mentres hai vinte anos a Administración dedicáballe á lingua o 0,43% do total dos Orzamentos, o Goberno de Feijóo tan só lle quere dedicar menos da sétima parte, un irrelevante 0,06%. "Se neste ano se lle dedicase á lingua a mesma porcentaxe orzamentaria de hai vinte anos, a cifra que lle correspondería estaría próxima aos 40 millóns de euros, cando a realidade é que non chega aos seis", lembra a CTNL. Para a Coordinadora, este "duro golpe" chega logo de que se confirmase tamén qeu a SXPL "volverá estar relgada na Consellería de Cultura e Educación, sen posibilidade efectiva real de acción transversal en todos os ámbitos e sectores, como o empresarial, as novas tecnoloxías, a xustiza, a administración pública ou a sanidade". A CTNL pide que o proxecto de Orzamentos "se modifique no Parlamento para que non se desmonte o xa precario traballo a prol da lingua galega" Para a CTNL, "é cada vez máis evidente o desmantelamento que o Goberno fai do fomento do galego", incluso de maneira simbólica. Segundo denuncia, a Xunta ocutla cada vez máis o nome da SXPL detrás de etiqueta Educación e Cutlura en notas de presna, comunicados e actos. Ante este desmantelamento. a Coordinadora pide que o proxecto de Orzamentos "sexa modificado durante o trámite parlamentario" para que "non se desmonte así o xa precario traballo a prol do principal elemento que nos une como galegos e galegas, a nosa lingua propia".


Summary: Ferve Catalunya. E movímentase sen tregua o seu rico tecido social. Esta terza feira, a asemblea de bombeiros de Barcelona tomou a decisión de se oferecer ás entidades soberanistas como "cordón de seguranza" para garantir o "desenvolvimento pacíficos dos actos" do 1-O. Por súa parte, a Assemblea Pagesa (Asemblea Labrega) chama a unha singular tractorada en defensa do referendo.

Os bombeiros de Barcelona non só non retirarán dos seus parques as faixas alusivas ao 1-O -coa lenda "Democràcia"-, senón que se acaban de oferecer ás entidades soberanistas como voluntarios para garantir o normal desenvolvimento do referendo. Así o decidiron nunha asemblea decorrida esta terza feira. Os integrantes do corpo de bombeiros da capita catalá acordaron -após unha asemblea que se prolongou por espazo de tres horas- impugnar a "orde de servizo" que limitaría os seus direitos de expresión e manifestación. O colectivo anunciou a súa intención de redixir un documento de denuncia da conculcación dos direitos fundamentais producida polo Estado na súa ofensiva represiva dos últimos días. No caso de o colectivo ser obxecto de sancións por desobedecer as instrucións recebidas -quer en relación coa retirada da faixa quer en relación ao non apoio ao referendo-, as multas irían a conta da caixa de resistencia que a plataforma de bombeiros de Barcelona constitúe durante as súas greves. Mentres, a Assemblea Pagesa acordou realizar "unha marcha lenta con tractores" na madrugada do domingo 1 de outubro, con vistas a aparcar os vehículos agrícolas nas inmediacións dos colexios eleitorais. Conxúrase este colectivo de labregas e labregos cataláns para estaren alertar "en vixiancia contra posíbeis accións de sabotaxe e de entorpecimento da votación".


Summary: O día 29 bota a andar a 42 edición do Festival de Angoulême, unha das principais citas mundiais dedicadas á banda deseñada, e este ano vai ter un protagonista: o semanario Charlie Hebdo. A imaxe da revista francesa desbancará o propio cartaz dun festival que creará o premio Charlie á liberdade de expresión.

A nova edición do Festival de Angoulême, encontro de referencia mundial do mundo da banda deseñada, terá un protagonista de excepción, o semanario francés Charlie Hebdo e, de maneira especial, os debuxantes Cabu, Wolinski, Charb, Tignous e Honoré, asasinados no atentado de París. Na súa memoria, o festival creou nesta nova edición o premio "Charlie da liberdade de expresión". O propio Wolinski, unha das vítimas mortais, recibira en 2005 o Grande Premio de Angoulême O premio "Charlie da liberdade de expresión" recoñecerá o labor dun deseñador de prensa ou banda deseñada que se atopara no seu oficio con atrancos a súa liberdade de expresión. A nova edición do festival, con carácter de urxencia, quixo acoller no seu programa o atentado ao xornal e, desta maneira inclúense mesas redondas sobre a liberdade de imprensa, mostras das capas do semanario e concursos sobre a obra dos creadores mortos ademais dunha cerimónia de homenaxe no peche do encontro.


Summary: Este venres comeza o festival en Vilaxoán Gogol Bordello, The Baboon Show, Hard GZ, Mal Elevé, Flow do Toxo, Gatillazo, Talco, Skacha, Los Caligaris, Rebeliom do Inframundo, El Niño de la Hipoteca ou Nao destacan no cartel, que se completa con boa gastronomía e actividades para toda a familia

Chega unha nova edición do Revenidas, o festival de Vilaxoán de Arousa que entre este venres 9 e o domingo 11 subirá ao escenario a 40 bandas de primeiro nivel, nunha festa continua con contidos para todas as idades, e ampla presenza da boa gastronomía. Este ano destaca a participación de nomes como Gogol Bordello, The Baboon Show, Hard GZ, Mal Elevé, Flow do Toxo, Gatillazo, Talco, Skacha, Los Caligaris, Rebeliom do Inframundo, El Niño de la Hipoteca ou Nao. O abono para os tres días ten un prezo de 41 euros e a entrada para cada unha das xornadas custa 25 euros.Gogol Bordello, The Baboon Show, Hard GZ, Mal Elevé, Flow do Toxo, Gatillazo, Talco, Skacha, Los Caligaris, Rebeliom do Inframundo, El Niño de la Hipoteca ou Nao destacan no cartelO Revenidas, que suma xa 16 edicións, ten unha clara conciencia solidaria e feminista, incidindo cada vez máis nunha importante presenza de bandas lideradas por mulleres no seu cartel. Este ano, ademais, as mulleres serán as protagonistas da Gran Gala de Circo Solidaria, unha actividade que se vén realizando en todas as edicións promovendo a cooperación cos campamentos de refuxiados e refuxiadas. O Revenidas propón desta volta unha reivindicación do circo feminino coas actuacións de Isa Risco, Pajarito, Patty Diphusa, Mireia, Desastronauts e a música de Brassica Rapa.A Deputación de Pontevedra levará a cabo no Revenidas a súa campaña de igualdade #lembraeudecidotirespectas para previr violacións en cita e agresións sexuais por submisión química. A institución provincial instalará un punto de información o sábado 10 de agosto coincidindo coa sardiñada popular, con cinco axentes de igualdade que entregarán os folletos da campaña. A campaña vai dirixida tanto aos mozos como as mozas, con materiais nos que se ofrece unha actuación integral de prevención e actuación contra os devanditos tipos de agresión sexual e nos que se amosan con claridade os límites nas relacións entre adolescentes, facendo fincapé en que estas agresións son un delito e que a culpa nunca é da vítima.O Revenidas propón unha reivindicación do circo feminino coas actuacións de Isa Risco, Pajarito, Patty Diphusa, Mireia, Desastronauts e a música de Brassica RapaO cartel busca tamén combinar a presenza das bandas emerxentes do país coas actuacións de grandes estrelas internacionais. Así, estarán en Vilaxóan dende Desakato, The Baboon Show, Hard GZ, Mal Elevé, Erin, Tribade, Flow do Toxo, ata Ferromona DJ (venres); Gatillazo, Talco, Skacha, Los Caligaris, Rebeliom do Inframundo, Valira, El Niño de la Hipoteca, TNT, e DJ Plan B (sábado); e Gogol Bordello, Nao, Doctor Krapula, Gambeat, Los Jinetes del Trópico, Bastards on Parade, o Leo Arremecághona, Chocolate Remix e La Duendeneta (domingo)Así mesmo, o Parque de Dona Concha servirá de novos como punto de encontro gastronómico do festival, no que se celebrará un ano máis a multitudinaria Gran Sardiñada Popular na que se despacharán 1.000 quilos de sardiñas.Gastronomía, concertos a bordo dun barco e actividades para toda a familia completan a programaciónA outra dimensión que nunca falta no Revenidas é a súa relación co mar e coa cultura marítima. Os e as asistentes poderán vivir unha experiencia marítima única pola Ría de Arousa a bordo do Chasula, unha embarcación tradicional na que poderán gozar de música ao vivo e dunha exclusiva degustación gastronómica de produtos 100% galegos. Esta actividade, unha das máis reclamadas do festival, é perfecta para grandes e pequenos e contará con tres saídas o sábado 10 a cargo do Leo, Gabri Dakidarría e Ugía Pedreira e outras tres o domingo 11 a cargo de Los Jinetes del Trópico, Zeltia Irevire e Gramola. Non será a única actividade pensada para o público familiar no festival, que tamén inclúe na súa programación con pasarrúas (Os Terribles de Arousa, Brassica Rapa) e a orixinal proposta con atmosfera poética de Thomas Dylan & Balea. E tamén cos concertos de Carolina Rubirosa, Dakidarría en acústico e Punkinfantil no parque de Dona Concha


Summary: O conselleiro de Educación, Román Rodríguez, acusa ao Goberno do Estado de xerar un "conflito inexistente" a través do pacto entre PSOE, Unidas Podemos e ERC para que as autonomías decidan a súa lingua vehicular.

O conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, manifestouse hoxe en contra do pacto apoiado polo PSOE, Unidas Podemos e ERC para que sexan as comunidades as que teñan a potestade para elixir a lingua vehicular da ensinanza en cada territorio. A decisión auspiciada polo Ministerio de Educación implica, a xuízo do representante da Xunta, impulsar "un conflito inexistente". Desde o seu punto de vista, o acordo non fai outra cousa que empregar os idiomas "con clarísima intencionalidade política". Na práctica, este pacto implicaría a supresión da lei de referencia que marca o castelán como lingua vehicular e a Galiza "non vai apoiar modelos" que vaian "en contra da convivencia" lingüística. De feito, o responsábel de Educación pensa que se poderían usar "como escusa para o conflito social". "Se o Goberno pretende facelo, recomendámoslle que se fixe no modelo galego como referencia e que non cree problemas onde non existen", subliñou. Neste sentido, pensa que o país é unha referencia a nivel lingüístico "cun modelo bilingüe totalmente normalizado". A este respecto, aludiu ao informe PISA para argumentar o seu discurso. Sen confrontacións "Non confronta, busca sempre a convivencia e aposta por relacionarnos cos demais en pé de igualdade", reflexionou. Por iso, avisou de que a Xunta non vai secundar que o sistema actual "se vexa alterado por decisións que, sen dúbida responden a outro tipo de intereses e fomentan a intolerancia e a incomprensión entre as linguas". Tamén a organización sindical ANPE rexeitou a modificación porque "afectaría o carácter estatal dos corpos docentes".


Summary: A súa obra Poema sinestésico para tres voces e un can foi escollido polo xurado, mentres que o premio da audiencia foi para Intercom-baby, de Marián Bañobre e Santiago Cortegoso. Ironías, de Carlos Losada Galiñáns, e Quendas, de Zé Paredes, finalistas, tamén serán editadas nun libro-cd, que publicará Xerais. O Salón Teatro de Santiago acollerá o 15 de maio a lectura pública das obras, nunha nova edición do Espazo Radioescénico.

Eva F Ferreira fíxose co VI Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico coa súa obra Poema sinestésico para tres voces e un can, que foi recoñecida polo xurado. O xurado subliñou da obra premiada a "utilización de materiais non convencionais no narrativo, a intensidade dramática de obra a súa intención de levar a quen escoita a unha paisaxe sonora pouco habitual nunha peza radiofónica". Destaca tamén "o discurso provocador no fondo e na forma, o risco na procura de novos camiños da creación para a radio, a intención lúdica do texto que suscita a curiosidade e o xogo emocional co oínte e o formato da obra cunha feitura que engasta a xeito de collage as diferentes linguaxes artísticas". O xurado subliñou da obra premiada a "utilización de materiais non convencionais no narrativo, a intensidade dramática de obra a súa intención de levar a quen escoita a unha paisaxe sonora pouco habitual nunha peza radiofónica" Os integrantes do xurado foron Evaristo Calvo, actor e director de teatro; Xosé Manuel Pacho Blanco, escritor, gañador da V edición; Camilo Franco, xornalista e crítico de teatro; Roberto Taboada, director artístico do Festival Alt de Vigo; Gloria Ferreiro, xefa de Programas da Radio Galega; e Ana Romaní, directora do Diario Cultural. Eva F. Ferreira é directora de escena e dramaturga, formouse na Escola Superior de Arte Dramática (ESAD) de Vigo e na actualidade dirixe a obra Edison que se vai estrear no Teatro Ensalle de Vigo e coa que se presentará a compañía Demolicións Ferreira e Compañía. O premio da audiencia foi para Intercom-baby, de Marián Bañobre e Santiago Cortegoso. Ironías, de Carlos Losada Galiñáns, e Quendas, de Zé Paredes, foron finalistas Mentres, o premio da audiencia foi para Intercom-baby, de Marián Bañobre e Santiago Cortegoso. Pola súa banda, Ironías, de Carlos Losada Galiñáns, e Quendas, de Zé Paredes, finalistas, tamén serán editadas nun libro-cd, que editará Xerais. O Salón Teatro de Santiago acollerá o 15 de maio a lectura pública das obras, nunha nova edición do Espazo Radioescénico.


Summary: O primeiro libro sobre os nomes e os enderezos dos criminais fascistas do 36, Os nomes do terror -de autoría colectiva e editado por Sermos Galiza- é finalista na Gala do Libro Galego na nova categoría de divulgación. O redactor de Sermos Galiza Daniel Salgado opta ao premio de xornalismo cultural. Os gañadores se darán a coñecer o 19 de maio.

Os Premios Gala do Libro Galego celebran a súa terceira edición. Promovidos pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), a Asociación Galega de Editoras e a Federación de Librarías de Galicia, nesta ocasión amplían o número de categorías ao crearen galardóns á obra de divulgación, á banda deseñada e ao libro mellor editado. No medio dunha intensa discusión coa Xunta a respecto da súa desidia na política do libro, o sector "pretende recoñecer a excelencia do traballo realizado no ámbito editorial ao longo de 2017 en Galiza". "Estas distincións, sen dotación económica, xorden en primeira instancia das propostas das bases asociativas das tres entidades convocantes para logo seren sometidas a fallo por un xurado", engade. Um elefante no armário (Através), de Teresa Moure, A nena do abrigo de astracán (Xerais), de Xabier P. Docampo, O xardineiro dos ingleses (Galaxia), de Marcos Calveiro, e mais o volume colectivo de relatos eróticos escrito por mulleres Abadessa, oí dizer (Através) son os finalistas en narrativa. As candidaturas na categoría de poesía corresponden a Camuflaxe (Chan da Pólvora); de Lupe Gómez; a Cervatos (Faktoría K), de Lucía Novas; a Culpable (Xerais), de Eli Ríos, e mais a Na casa da avoa (Galaxia), de Marta Dacosta. No apartado de teatro, Marcha fúnebre para un monicreque (Baía), de Roi Vidal; Na butaca (Galaxia), de Esther Carrodeguas; Río Bravo (Positivas), de Chévere e Suite Artabria (Xerais), de Manuel Lourenzo optan ao premio. Baixo o epígrafe de ensaio e investigación aparecen obras de Bernardo Máiz -Amada García e os seus arredores (Embora)-, Xosé Luís Axeitos -Manuel Antonio. Unha vida en rebeldía (Xerais)-, Antón Figueroa -Margot Sponer. Do galego antigo ás fronteiras da resistencia (Laiovento)- e de María Xesús Lamas -Rosalía de Castro. Cantos de independencia e liberdade (1837-1863) (Galaxia). En divulgación, ademais de Os nomes do terror, figuran Cociña galega tradicional (Xerais), de Matilde Felpeto; Terra. Ciencia, aventuras e sorpresas dunha viaxe arredor do mundo (Xerais), de Xurxo Mariño e Universo Matemático (Xerais), de Antom Labranha. Á traxectoria en xornalismo cultural están nominadas Ana Romaní, Montse Dopico e Montse Pena Presas, amais de Daniel Salgado. A maiores, a gala outorga recoñecementos ao libro infantil, ao xuvenil, ao libro ilustrado, á iniciativa bibliográfica, á tradución, á iniciativa cultural, ao proxecto literario na rede e ao xornalismo cultural.


Summary: Nova entrega da série sobre a história da Galiza que publicamos sob o título genérico de "Torre de Trezenzonio".

«Desde que a preocupação de memorizar de forma escrita actos e acontecimentos ganhou algum valor nas preocupações humanas, toda a realidade tem vindo a ser distorcida pela própria natureza da tarefa empreendida» Profa. Mª João Branco, U.N. de Lisboa É evidente, e por isso esquece-se com frequência, que o discurso sobre o passado (isso que chamamos história) é uma elaboração actual dos feitos que situamos nesse tempo anterior. A memória humana tende a retocar as lembranças vividas. O passado é um reino de fantasia tecido sobre alguns fios de realidade ou, dito ao cínico, sobre alguns fios do que queremos que fora o passado. O mesmo facto pode ter muitas versões dependendo da sensibilidade, da idade, da responsabilidade no facto, dos modos de agir, das muitas formas de participar nele... E isto acontece ao falarmos de feitos vividos. Para falarmos de feitos não vividos apenas contamos com os testemunhos das testemunhas que sentiram a obriga, a necessidade ou o interesse por deixar registo deles. Neles falam os autores. Cada um com a sua perspectiva, cada um com a sua intenção e, sobre todo, cada um com o seu particular interesse. Não digo que os humanos enganemos por sistema. Ainda que muitos o fazem continuamente e sem vergonha. Não é isso. Mesmo os melhor intencionados, os mais cândidos «falam da feira como lhes foi nela» e, dalgum geito, enganam. Enganamos porque a memória é fraca. Pré-enchemos os vazios com lembranças feitas de novas experiências ou de focagens alheias que adoptamos. Com frequencia aceitamos a versão dos factos que impõem os vencedores. Julgamos os feitos polos seus ressultados. Essa é chave de muitos enganos. Eis um dos vícios nacionais...,dosgalegos:Julgamos o nosso passado a partir do presente. Este nosso presente de colonização, aculturação e submissão... Pola contraos povos poderosos, orgulhosos de si, tendem a ver o seu passado, mesmo que fora um via-crúcis insuportável, como uma preparação para a glória que os aguardava. Mesmo modificam o relato dos factos do passado, mesmo os re-inventam, a meio dos seus intelectuais, para convertê-los em concordes com o presente –algem lembre a 1984 de Orwell e o seu "ministerio da verdade"?-. Estendim-me de mais. Eu queria falar de como se transforma o passado Tratarei (em dous artigos)dous casos significativos da nossa Idade Média. Um mais conhecido do que o outro. Apenas dous por não aborrecer com tanta manipulação, ainda que há para encher bibliotecas. Um, o presente, sobre a elaboração da personagem do rei Garcia. O segundo, sobre odenominado "Pacto sucessório" entre Henrique e Raimundo e as suas ecuridades, numa futura segunda entrega. A elaboração da personagem do malfadado rei Garcia (1) O caso deste monarca épara mim o paradigma da justificação a posteriori do que, a todas luzes, é uma traição. Antecedentes familiares Esta é a história de cinco irmãos (não todos) mal avindos: Urraca, Sancho, Afonso, Elvira e Garcia. Fernando I e Sancha, reis dos cristãos decidem, numa data indeterminada, anterior a 1064, repartir os territórios baixo a sua autoridade entre os seus filhos. Sancho, o homem mais velho, receve Castilha,território original do seu pai, convertido em reino. O reino ocidental fica dividido em dous lotes. Para Afonso, Leão e Astúrias. Para Garcia, Galiza, ampliada com a conquista de Coimbra em 1064. Urraca e Elvira recevem, respectivamente, Samora e Toro o ademais do "infantado", repartido entre elas. Alguns cronistas incluem nos lotes as párias das taifas. As de Badajoz e Sevilha para Galiza, as de Toledo para Leão e as de Zaragoza para Castilha. De considerarmos território, número de bispados e ingressos por párias, Garcia é o melhorado. A ideologia detrás da tergiversação Essa divisão decidida polo casal real foi, aos olhos dos espanhois modernos e contemporáneos, um empeço, felizmente superado por Afonso, para a consecução do destino manifesto de Castela de se converter em Espanha. Eis o porquê de redesenhar a realidade: justificar as acções de Afonso VI em aras da construção do projecto político castelhano, primeiro, e espanhol, despois. A elaboração do carácter de Garcia é uma sequela deste projecto político. A divisão ainda não visava uma diferença clara dos tres reinos, apenas uma distribuição dos territórios do reino para tres administradores com título de "rei". Prova disto, acho, é que Garcia, na documentação conservada do seu reinado, nunca se intitula rei de Galiza. Similares repartos foram ensaiadas em tempos anteriores, nomeadamente no século IX. A luita entre os irmãos Os herdeiros iniciaram o governo nos respectivos territórios á morte do seu pai em 1065 e aceitaram o reparto até á morte de Sancha (a detentora da soberania) em 1067. Nessa altura começam as dissensões entre os irmãos. O relato dos feitos, longe de estar bem definido, vai-se modificando á medida que avança o tempo e mudam os interesses. As tradições escritas e orais, de corte literário, misturam-se enovelando uma realidade que é difícil de conhecer em pormenor. Os protagonistas e alguns secundários maquiam-se convenientemente para converteracções de dudosa justificação em nobres. Sancho ataca os seus irmãos e exilia-os em senhas taifas (Garcia em Sevilha, Afonso em Toledo), tomando os seus territórios. Sitia Samora, propriedade de Urraca, e é assassinado atraição. Afonso volta e toma o poder em Leão. Garcia volta também. Desde aqui existem duas versões. a) Retoma o seu reino e depois é apresado por Afonso ou b) não retoma o reino e é apresado por Afonso. Em qualquer caso é apresado (segundo Pelayo de Oviedo com engano) e encerrado no Castelo de Luna (hoje desaparecido), nas montanhas ao norte de Leão. Afonso fica com os tres territórios mentres Garcia apodrece na cadeia e Sancho do seu sarcófago. O diverso e mutável relato dos feitos Nas fontes mais próximas aos feitos (Chronicon compostelanum, Pelayo de Oviedo, "Crónica de Silos" (2) ) todas do século XII e posteriores a ter caído em desgraça, Garcia é representadocomo um elemento passivo nas desputas com Sancho e Afonso. As acções destes não se justificam em nenhuma acção do menor dos irmãos. Tampouco se referem riscos de carácter negativos que pudessem justificar alguma agressão. A pesar de tudo a Crónica Silense procura desculpar a acção de Afonso (a quem pretende historiar) com a promesa de Garcia sucedê-lo no trono (3). Disto deduze-se que não tinha nenhuma qualidade que o empecesse para o exercício do poder, como se dirá posteriormente. Em fontes posteriores o seu retrato muda. Na Crónica Najerense (4) e no Liber Regum (séc. XIII) podem apreciar-se as influências dos relatos orais (juglarescos diz Portela) e, sobre todo, das mudanças ideológicas e dos interesses geo-políticos. A complexidade das dúas prisões de Garcia (a primeira por Sancho, a segunda por Afonso), separadas polo exilio em Sevilha,nestas obras convertem-se numa única prisão atribuída a Sancho. Com engano, simula uma peregrinação a Compostela para entrar no território galaico (5) e procura Garcia em Santarém para conduzi-lo a prisão onde morre 24 anos depois (6). Descarga-se assim de toda culpa a Afonso, pois nem o apresou nem se diz que o mantivo em prisão. Ao monarca que ostentou o título de "imperador", reformador da igreja, introdutor de Cluny e foi considerado de "boa memória" não lhe acai uma acção tão abjecta, ou duas, melhor dito: 1) ter em prisão 20 anos um irmão por causa de 2) tê-lo desposuído do seu reino. Que o asunto fique indefinido é a primeira fase da maquiagem. Os autores que seguem esta versão dos feitos divergerám, necessariamente, das versões mais antigas. E a contradição, de perceber-se, é muito difícil de ressolver. Desacreditar a vítima Ainda se procederá a maiores modificações. Como a história é conhecida e não cabe negá-la,cumpre justificar esses actos. Inicia-se então o caminho da descalificação da vítima. Garcia retrata-se com riscospara justificar, sequer levemente, a intervenção dos irmãos e o ressultado final de Afonso como rei único. Lucas de Tui (7) diferença ambas as prisões mas caracteriza, por primeira vez, o monarca como simplicisingenii. A interpretação literal deste sintagma não é o que um entende a primeira leitura, pois tinha o sentido de nobre, sem dobrez. Portela duvida que estas duas palavras, incluídas como incisso, fizessem parte da redacção original, mas que chegaram aí durante alguma cópia do manuscrito. Em todo caso é um primeiro passo num caminho que até hoje mantém a péssima fama do paciente. Jiménez de Rada (8) en De rebus Hispaniae narra o conflito, real, com uma parte da nobreza do reino,que derivou na batalha de Pedroso (1070), como uma sublevação contra os excessos dum servidor de Garcia,de nome Vérnula (em latim"criado-escravo nacido na casa"). Teria tal poder sobre o (agora já) desidioso e furibundo monarca que qualquer comentário sobre um nobre provocava a sua queda em desgraça. Os nobres para vingar essa injustiça matam-o na presença do mesmo rei.Garcia impõe um regime de terror após a morte do seu valido, causa do abandonodos seus nobres e da intervençãodos seus irmãos. Esta creativa imagem, difundida polo éxito desta obra, acabará por triunfar na historiografia posterior. Assim a Primera Crónica General, de Afonso XII, segue fiel o fio do relato de Rada, amplificado com novas incorporações (duas batalhas entre Sancho e Garcia, a de Santarém em dous tempos, com vitoria final a cargo do Cid). A castelhanização evidência a intenção de dar antecedentes "históricos" à preeminencia política de Castilha na altura. Estamos nos fins do século XIII e os tempos de glória para a Galiza há tempo passaram. Obras posteriores introduzem diversas versões no tocante à cerna da história mastodas incluem episodios que escurecem os feitos com narrações divergentes. No "Livro de Linhagens" fai-se fincapé nas boas relações entre Garcia e os seus nobres (agora portugueses exclussivamente) em oposição aos castelhanos. Nos meados do século XIV Portugal procura uma afirmação da sua identidade fronte ao poder castelhano (lembre-se a batalha de Aljubarrota de 1385). Esta é uma das poucas visões possitivas mas converte Garcia num rei proto-português, ignorando a unidade da Galéciado seu tempo. E nos textos do seu reino, que se diz? Até aqui, com excepção do Chronicon Compostelanum, os autores eram alheios ao território deste monarca (incluoo actual Portugal). Nos textos galegos a tónica geral é o silêncio. A Historia Compostellana, centrada em Gelmires, resume os feitos de periodos anteriores mas oculta totalmente qualquer acto de Garcia. O siléncio é resultado de se escrever durante o reinado do usurpador e da sua filha, a rainha Urraca. Também dum interesse político. Não convém lembrar feitos escuros que indisponhamao monarca culpável, quer seus quer doutros. Como tributária desta obra, a Crónica de Santa Maria de Iria, de Rui Vasques, cônego de Compostela no séc. XV, também ignora a persoa do malfadado rei Garcia. A imagem das versões galegas de obras de Afonso X (Cronica Geral e Historia Geral) são fieis ao modelo no que bebem e representam o noso protagonista como aquel. Outro cariz têm os siléncios da documentação contemporánea feita em Coimbra, pois permite supor uma tensão com o "conde" Sisnando Davidiz (instalado polo pai do monarca, Fernando I) e uma oposição deste e da sua corte de nobres e eclesiásticos. Atrevo-me a dizer que Sisnando encarnava a quinta coluna a favor de Afonso,mas este é outro asunto. Os juiços dos historiadores A percepção de Garcia e a sua caracterização nos historiógrafos e historiadores dos séculos XIX e XX não é menos parcial e degradante. Masnem sempre polos mesmos critérios. Vejamos. Vicettodiz del: como soberano... su negra memoria será siempre repugnante para todo hijo de Galicia (Hist. De Galicia 1871, T. IV, pag331). Ainda que com o homem se amostra algo mais compreensivo. Murguia, que não escreveu da época, opina que Garcia não teve energia e se deixou levar pola indolência, e dominar polo seu valido a causa da imperícia, conseguindo assim perder a melhor ocasião de constituir uma monarquia galega. Para não me extender de mais citarei um par de opiniões mais. Casimiro Torres considera o rei "infantilizado"e cheio de "terror y desconfianza" a partir do assassinato do bispo de Íria, Gudesteo por um nobre, seu parente. Victoria Armesto no seu livro Galicia Feudal explicita uma opinião tão ofensiva como injusta: ...entre los tres hijos del primer rey de Castilla (sic) había dos listos y uno parvo. A Galicia le correspondió el parvo. Mesmo Reilly,seducido polo retrato escuro do monarca na historiografia medieval tardia, interpreta um documento (dos seis conservados) de doação com usufruto vital do doante como uma expropriação forçada polo rei. Ainda que no documento os doadores dizem fazê-la grato animo, prona mente et expontanea uoluntate... Numa expropriação, as expressões seriam outras. Uma análise exaustiva daria ainda mais pérolas negras sobre o carácter de Garcia. Mas já me estendi de mais. Em conclusão a pegada da historiografia pró-castelhana, desde a Idade Média, tem desvirtuado a figura do rei Garcia até convertê-lo, mesmo na mente dos encargados de procurar a verdade no passado (procuram-a?), num ser merecedor da sua desgraça e um paradigma do culpável do seu destino.Sempre hai poetas e cantores (9) para dar uma visão trágica e positivadora da sua desgraça, quando os anti-heróis estão de moda. [1] Nesta análise parto do livro Garcia II de Galicia (Burgos 2001) de Ermelindo Portela. [2] O Chronicon Compostellanum é uma história escrita após a morte da rainha Urraca (1126) na Galiza. A História de Pelayo de Oviedo (bispo de 1101 a 1130) recopila outros anteriores e amplia até a época contemporánea do autor. A Historia ou Crónica Silense é uma biografia de Afonso VI inacabada elaborada no 1º terço do século XII. [3]Considerauat namque Adefonsus hunc interim salua pace post se regnaturum [4] É uma historia universal, desde a Génese até os fins do século XII, data em que foi elaborada em Nájera. [5] Crón. Najerense: Sed post mortem matris Santie regine... statim armatis trecentis electis militibus de castellanis ad limina Santi Iacobi causa orationis se simulat proficisci ... [6] Crón. Najerense: ... Sed cum Garsias illi apud Sanctum Yreneum doli nescius et obsequiosus occurret,... [7]Cônego da Catedral de Leão e bispo de Tui de 1239 a 1249 e autor de Chronicon Mundi a partir doutras obras. [8] Arcebispo de Toledo (1208-1247), defensor da continuidade visigótica na monarquia castelhana. [9]Victor Hugo escreveu "le petit roi de la Galice" e Miro Casavelha dedicada a Garcia uma composição, por exemplo.


Summary: Co argumento de que a lonxa dá perdas –argumento negado polos traballadores da sala–, o presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, López Veiga, abriu as portas a privatizar esta rula, que só no primeiro semestre facturou 66 millóns de euros e é a principal lonxa de Galiza e o Estado e a segunda na Europa Atlántica. Son as lonxas o novo albo da cobiza privatizadora?

As lonxas galegas –unhas sesenta, de diferente capacidade e tamaño, repartidas ao longo da costa galega, entre A Guarda e Ribadeo– facturaron en 2016 case 500 millóns de euros polas subastas de peixes, bilvalvos, crustáceos e cefalópodos nas súas salas. Unha cifra que supuxo a maior facturación rexistrada polas rulas galegas desde que entramos no século XXI. En 2016 subastáronse 188.000 toneladas de diferentes recursos mariños nas lonxas do noso país (non se subastaba tanta cantidade desde 2009) e iso deixou uns resultados de 490 millóns de euros, que supón 6% máis que no exercicio anterior, 2015. Non son, pois, estes malos datos. Nomeadamente nun sector, o do mar, que en Galiza sufriu estea anos as gadoupas da crise e de diversas decisións sobre topes, cupos, etc... que lle prexudicaron de forma moi directa. O presidente da Autoridade Portuaria de Vigo suxeriu hai unha semanas a privatización da lonxa, unha rula que nos primeiros meses deste 2017 facturou por volta de 66 millóns de euros. López Veiga, porén, fala de que xestionar a sala supón perdas económicas dun millón de euros anuais e que a lonxa é unha "actividade comercial" que non debe ser desenvolvida por un organismo público como é o Porto de Vigo. E agora? A noticia colleu a contrapé os propios armadores de Vigo, Arvi, que afirmaron descoñecer que a lonxa dese perdas e queren manter unha xuntanza con López Veiga. Varias asociacións pesqueiras transmitiron á Autoridade Portuaria a súa preferencia porque a lonxa continúe a ser xestionada polo porto, o que desgustou o seu presidente. "Non é unha resposta intelixente, hai que ser máis agresivos comercialmente", dixo López Veiga. [A íntegra desta reportaxe, unha dupla páxina, aparece no Sermos Galiza 263, disponíbel na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Summary: Violeta Bulc dille ás vítimas que a UE non pode analizar o accidente pero que vén de escribir "invitando" aos investigadores de Fomento a volver a facelo "con total independencia". A UE analizará a aplicación en España da normativa europea sobre seguridade.

Violeta Bulc dille ás vítimas que a UE non pode analizar o accidente pero que vén de escribir "invitando" aos investigadores de Fomento a volver a facelo "con total independencia" A comisaria europea de Transporte, Violeta Bulc, vén de remitir unha carta á plataforma de vítimas do accidente de Angrois na que lles informa de que o seu departamento enviou outra misiva á Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) do Ministerio de Fomento "invitándoa a reabrir a investigación e levala a cabo con total independencia". A petición por escrito de Bulc engádese ao seu pronunciamento verbal realizado en marzo en Madrid ante o ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, a favor desa investigación pero admitindo que a UE non pode obrigar ao Goberno español e asumindo o argumento deste de que á súa vez non pode obrigar aos investigadores. En xullo do ano pasado a Axencia Ferroviaria Europea emitiu un informe no que ratificou que a investigación oficial do accidente de Angrois, que dixo que o maquinista fora o único responsable do sinistro do 24 de xullo de 2013 que deixou 80 mortos e 144 feridos en Santiago, non fora independente porque os membros da CIAF eran elixidos por Fomento. Tras ese informe, o Ministerio de Fomento argumentou que a CIAF agora xa si é independente, polo que o Goberno non pode pedirlle agora que reabra a investigación. A comisaria europea, en visita a Madrid o pasado 6 de marzo, asumiu esa explicación do ministro e salientou que a investigación non era unha competencia da UE. A propia CIAF indicou daquela a este diario que tampouco vía datos novos no caso que a leven a reabrila, malia que a instrución xudicial do caso considera que Adif non analizou como debía o risco existente en Angrois, unha cuestión sobre a que a CIAF non se pronunciara. Fomento di que xa non pode pedir aos investigadores que reabran a súa análise porque agora xa son independentes e estes din que non hai datos novos para facelo Agora, tras ser interpelada directamente polas vítimas no seu encontro do 6 de marzo, Bulc contéstalles que asume aquel informe da Axencia Ferroviaria Europea que criticou a investigación española e que o seu departamento (a DG MOVE) "enviou unha carta á CIAF invitándoa a reabrir a investigación e levala a cabo con total independencia". Porén, insiste a continuación que non está entre as súas competencias a posibilidade de realizar esa investigación senón que é competencia de España. Na carta, Bulc tamén lles di ás vítimas que a liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente non tiña por que dispor do sistema de control constante da velocidade ERTMS, que estaba instalado pero que Adif autorizara a desconectar a bordo dos Alvia sen que houbese outro sistema inferior que puidese evitar ou paliar un despiste como o que sufriu o maquinista. Bulc di que nunha liña como esa o ERTMS non será obrigatorio ata 2030. A comisiaria pide á Axencia Ferroviaria Europea "que elabore un informe sobre a situación da aplicación da normativa da UE sobre seguridade e interoperabilidade ferroviarias en España", cuestión que está a analizar a causa xudicial de Angrois Malia que non era obrigatorio, Adif publicitou a seguridade que o ERTMS supostamente aportaba á liña. Agora, na causa xudicial estase a investigar se Adif a puxo en servizo co ERMTS con todos os requisitos que a normativa europea esixía para ese sistema aínda que non fose obrigatorio. Na súa carta, a comisaria europea engade que ten "a intención de pedir á Axencia Ferroviaria da UE, como unha medida paralela e distinta, que elabore un informe sobre a situación da aplicación da normativa da UE sobre seguridade e interoperabilidade ferroviarias en España".


Summary: A popular Paula Prado insta o Estado a destinar cartos para reforzar o cadro de persoal, mentres Gonzalo Caballero pide á Xunta "non cometer máis erros". A Galiza, con todo, ten menos docentes que en 2009, segundo a CIG-Ensino.

O portavoz do PSdeG no Parlamento da Galiza, Gonzalo Caballero, denunciou esta segunda feira en rolda de prensa que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, "botou á rúa" aos 800 docentes contratados o curso pasado para reforzar a educación por mor da pandemia. "Agora non foron contratados, esa é a maior responsabilidade que ten Feixoo, e quero dicirlle que aínda está a tempo de volver contratar os centos de profesores e profesoras de reforzo que son precisas porque os contaxios nas aulas seguirán estando moi presentes", concretou. Neste senso, incidiu en que "non se poden seguir a cometer erros". "A mellor decisión da Xunta é contratar máis profesionais de reforzo para cubrir baixas e ter grupos con menos interacción para evitar que os contaxios se estendan", engadiu. Pola súa banda, a viceportavoz do PPdeG na Cámara, Paula Prado, salientou que hoxe hai na Galiza "máis profesorado" contratado que na época anterior á irrupción da Covid-19. "En calquera caso -dixo Prado-, a Xunta está a traballar todos os días para protexer á comunidade educativa", tanto o profesorado como o alumnado, a través de medidas como a campaña de vacinación. Para a popular, "cómpre felicitarse" de que nos centros de ensino o comportamento teña sido "exemplar" e "non houbese apenas gromos". No que atinxe aos reforzos, responsabilizou o Goberno estatal: "Non hai unha incidencia maior. Hai máis docentes que o ano anterior e estaría ben que o Goberno enviase cartos para enfrontar estas situacións; polo de agora, non o fixo". A respecto das cifras que ofreceu Prado, cómpre salientar un recente estudo da CIG-Ensino no que evidencia que, se ben no curso actual hai 482 mestres e mestras máis que en 2019, a cifra total, 30.424, segue a ser inferior á de 2009, cando o PP accedeu ao goberno: 30.439.


Summary: O relevo á fronte da Consellaría de Educación de Carmen Pomar ten consecuencias na cúpula desta carteira, que Alberto Núñez Feixoo volveu xuntar á área de Cultura, tamén baixo a dirección de Román Rodríguez, posto que xa ocupara o posto de 2015 a 2018.

A substitución de Carmen Pomar por Román Rodríguez á fronte da Consellaría de Educación tivo hoxe as primeiras consecuencias. O Consello da Xunta de hoxe deu conta da destitución da cúpula educativa: Caen Manuel Corredoira, até o de agora director xeral de Educación, o segundo da Consellaría, desde 2012; José Manuel Pinal, director xeral de Centros e Recursos Humanos, desde 2009, e Jesús Oitavén, secretario xeral da Consellaría de Educación. Os tres xa traballaran ás ordes de Rodríguez. Manuel Vila López ocupa desde agora a Secretaría Xeral. Fora o subdirector xeral de Ordenación e Innovación Educativa desde 2010. Un posto que deixou para ser secretario xeral técnico de Cultura. José Luis Mira, quen fora director xeral de 2009 a 2012, levará Innovación Educativa, e Jesús Álvarez Bértolo, responsábel do centro de formación do profesorado de Pontevedra, encargarase dos Recursos Humanos. Os cambios coñécense no día do inicio do curso escolar, que estivo marcado pola folga convocada pola CIG, CCOO, CSIF e STEG, e polo anuncio dos directores e directoras dos institutos de Pontevedra de que non poderán iniciarse as aulas neses centros o día 16 de setembro, seguindo así o ronsel dos equipos directivos dos IES de Compostela.


Summary: Varios carteis pedindo que se marque a opción a prol da Igrexa na declaración da renda provocaron a reacción de usuari@s do centro situado na Cubela, que mesmo devolveron a tarxeta de cliente que utilizaban dende hai décadas.

Poden uns grandes almacéns usar as súas instalacións para facer propaganda ideolóxica directa? A resposta obvia sinala que si, mais a dúbida ética é se deben. Algúns clientes do Corte Inglés na Coruña coidan que non e por iso nas últimas semanas amosaron o seu enfado no centro situado na zona da Cubela, en cuxo interior son visíbeis, perto das escaleiras mecánicas, varios carteis que solicitan que se marque a X a prol da Igrexa católica na declaración da renda, o que supón que se destine a ela unha parte dos tributos e así conte con aínda máis recursos para as súas actividades. En contacto con Sermos Galiza, B.S., un d@s clientes que se senten ofendid@s pola inclusión desta publicidade ofrece a súa visión. "Non creo que este sexa o lugar axeitado para a propaganda ideolóxica. Nin sequera me parecería ben, por exemplo, que no interior do centro aparecese durante a campaña electoral un cartel pedindo o voto para a formación que eu voto. Estarán no seu dereito, pero eu tamén teño o meu a protestar", afirma. "Dirixinme ao departamento de Atención ao Cliente, onde me escoitaron e mesmo dixeron entender a miña postura. Quedaron en poñerse en contacto comigo, pero xa pasaron dúas semanas e non recibín explicación ningunha", engade. Este medio tampouco atopou resposta polo de agora por parte do centro. "Levo sobre tres décadas de cliente do Corte Inglés, pero se aposta por facer propaganda ideolóxica deixo de selo e devolvo a miña tarxeta" "Levo sobre tres décadas de cliente do Corte Inglés, pero se aposta por facer propaganda ideolóxica deixo de selo e devolvo a miña tarxeta. E pode compartir a miña opinión calquera outra persoa, no meu caso é por agnóstico, pero tamén están aqueles cunha confesión distinta á católica e que seguramente se sentirán moi incómodos ante esta publicidade da Igrexa", sinala B.S. A pesar da presunta discreción do seu propietario Isidoro Álvarez e o maioritario silencio dos medios de comunicación arredor de todo o que ten que ver co Corte Inglés -importante fonte de publicidade- a íntima relación entre os grandes almacéns e a Igrexa católica -mesmo nos seus sectores máis reaccionarios- ten xerado infinidade de comentarios dende hai anos. Nalgún caso de forma pública, como por mor do importante apoio económico que a empresa ofrece ás actividades do IESE (Instituto de Estudios Superiores de Empresa) que depende do Opus Dei. Máis recentemente, tamén houbo protestas contra El Corte Inglés polo patrocinio que brindou a un concurso escolar do Arcebispado de Madrid que baixo o título "O embrión humano, o máis pequeno dos irmáns", facía unha clara apoloxía antiabortista entre @s cativ@s.


Summary: A defensa do emprego no sector do aluminio mobilizou este sábado na Coruña centos traballadores da planta de Alu Ibérica, que levaron as súas reivindicacións á praza de María Pita, onde reclamaron a intervención pública da planta para evitar o peche. En Xove, comerciantes e empresas impulsaron unha marcha que, de loito e portando cadaleitos, serviu para visualizar a defensa da Mariña pola continuidade da industria do aluminio e contra os despedimentos previstos por Alcoa en San Cibrao (Cervo).

Este sábado, en vésperas da Mesa Técnica co Ministerio de Industria para avaliar a situación da factoría, prevista para o día 11, os empregados da planta da Coruña avanzaron as súas reclamacións, que pasan por que "o Goberno interveña" no canto de "poñerse de perfil". Así o expresou o presidente do comité de empresa, Juan Carlos López Corbacho, quen avanzou que se a vindeira quinta feira non hai unha contestación clara por parte do Ministerio de Industria o persoal "tomará a iniciativa para defender os postos de traballo". Na acción deste sábado, uns 150 empregados concentráronse na praza de María Pita de forma que desde arriba puidese lerse a palabra 'intervención', o obxectivo esencial do que parten. Segundo avanzou López Corbacho, o persoal seguirá coas mobilizacións no caso de que a reunión do día 11 non acabe por convencer aos representantes dos traballadores: "imos seguir reivindicando esta situación". Á concentración da Coruña acudiron representantes políticas como a alcaldesa, Inés Rei, ou o número dous do BNG pola Coruña para as eleccións do 12 de xullo, Xosé Luís Rivas, 'Mini', quen reclamou á Xunta e ao Ministerio de Industria que non permanezan "de brazos cruzados" neste "conflito," do que pode saírse coa "intervención pública que garanta a actividade da factoría e que mantería centos de postos de traballo". Así, reclamou que se usen "parte dos fondos europeos", uns 1.300 millóns de euros, "para impedir o peche de Alu Ibérica e Alcoa en San Cibrao. Ademais, tamén tachou de " pelotazo" a venda da fábrica ao Grupo Risco e acusou o Goberno do PP de "conivencia" con fondos que despois "non cumpren os seus compromisos". A alcaldesa da Coruña, pola súa banda, quixo mostrar o seu apoio aos traballadores da fábrica e asegurou que "o Ministerio de Industria aclarará na Mesa Técnica as irregularidades na venda da planta ao Grupo Risco". Na mesma liña, garantiu que Industria "actuará en defensa da viabilidade da factoría" e tamén lle lembrou á Xunta que "ten que asumir as súas competencias neste conflito laboral que afecta seriamente o tecido industrial da Coruña". Neste sentido, pediu "ao señor Feixoo e ao conselleiro de Economía, que está desaparecido neste conflito, que se poñan a traballar para garantir o futuro de tantos traballadores e da industria nesta comarca". Mobilización en Viveiro As accións polo futuro industrial na Galiza continúan mañá en Viveiro, cando está convocada unha mobilización do persoal da planta de Alcoa en San Cibrao en defensa do mantemento do emprego e da actividade na factoría de Cervo, fronte á intención da empresa de despedir 534 empregados da planta de aluminio primario.