Summary: En Marea propoñía situar o debate na axenda política para instar ao Congreso a realizar unha reforma do Código Penal.

As verbas de Ramón Sampedro no día no que cumpriu o desexo de rematar coa súa vida resoaron onte no Parlamento da Galiza. Formaron parte da argumentación do portavoz de En Marea, Luís Villares, na súa defensa da despenalización da eutanasia a través dunha proposición de lei para garantir o dereito a unha morte digna que non foi tomada en consideración pola Cámara ao ser rexeitada polo Partido Popular. "Non podemos impoñer unha visión teolóxica desde un Estado que é aconfesional", destacou Villares, que reclamaba o traslado ao Congreso das Deputadas da modificación do artigo 143.4 do Código Penal que se refire á vida como obxecto xurídico protexido e que "pola contra debería valorar tamén a protección dunha morte digna". O texto proposto á Cámara por En Marea era "unha redacción de mínimos" consensuada coa asociación Dereito a Morrer Dignamente que buscaba o consenso de todos os grupos pero que chocou de fronte co PP, que cualificou a proposta de "irresponsábel". A popular Julia Rodríguez Barreira asegurou que a eutanasia "non encaixa coa forma de entender a vida e a morte das galegas" e defendeu que a lei galega de atención a pacientes terminais "xa evita o sufrimento e garante unha morte digna". Tanto o PSdeG, como o Grupo Común da Esquerda e o BNG coincidiron coa necesidade de que hai un debate social na rúa e que os políticos non poden "mirar cara a outro lado", como salientou a socialista Patricia Vilán, quen incidiu no "dereito de cada quen a enfrontar a súa propia morte como considere" e lembrou que o PSOE rexistrou hai uns días unha proposta lexislativa no Congreso sobre este asunto. Pola súa banda, Eva Solla apuntou desde Común da Esquerda que a morte digna "ten que ser garantida na sanidade pública" e a nacionalista Montse Prado aseverou que non se pode"condenar as persoas a vivir anos de inferno e dor".


Summary: Despois de que Pachi Vázquez considerase que "cando a limosna é tan grande, ata o santo desconfía" e reclamase o texto do pacto o portavoz popular lamenta que o líder socialista "ande con pataqueiradas"

Que pon no texto da "alianza estratéxica" asinada entre a Xunta e a petroleira mexicana Pemex para a construción de catorce remolcadores -sete totalmente e outros parcialmente- en estaleiros galegos? Catro días despois de que o presidente da Xunta e o máximo responsable da compañía estampasen con solemnidade as súas rúbricas no documento o seu contido segue a ser unha incógnita que a oposición parlamentaria tenta coñecer, polo momento, infrutuosamente. Mentres Alberto Núñez Feijóo se apresurou en pedirlle "desculpas" á petroleira polas dúbidas de PSdeG e BNG o voceiro socialista no Parlamento, Abel Losada, precisaba o reclamado o pasado venres tanto polo seu secretario xeral, Pachi Vázquez, como polo candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera. "A oposición galega non desconfía de Pemex, desconfía dun Goberno que sistematicamente falsea a realidade", di. "Non desconfiamos de Pemex, desconfiamos dun Goberno que sistematicamente falsea a realidade" "Se este principio de acordo se converte en contratos reais e os barcos se constrúen os socialistas seremos os primeiros en felicitarnos, tamén ao Goberno galego", di Losada, que advirte de que "ata o de agora o que temos é unha declaración de intencións". "Descoñecemos os detalles e por iso pedimos que nolos manden", xa que, lembra, non é a primeira vez que unha promesa de investimentos industriais chegada dende a Xunta queda en nada. O PSdeG "desconfía da seriedade e da capacidade de cumprir os compromisos" do Goberno galego porque "vivimos o plan industrial do éolico, a fábrica de vehículos eléctricos en Melón" ou a planta "de baterías de Mitsubishi na área urbana de Vigo". A Xunta, di, adoita "antepoñer unha estratexia de marketing á realidade". Pero as peticións de Vázquez, Jorquera e Losada non atopan eco nas filas do PP. Despois de que o líder socialista botase man do refraneiro para dubidar do entusiasmo de Feijóo -"cando a limosna é tan grande, ata o santo desconfía"- o voceiro popular na Cámara, Pedro Puy, optou polo mesmo. "Este tipo de declaracións é o que se chama andar con pataqueiradas" ou, o que é o mesmo, andar co, atendendo ao dicionario da RAG, é un "feito ou dito que demostra pouca ou ningunha intelixencia". "Non vale falar para dar a noraboa coa boca pequena", porque é tanto como "estar na horta e non ver as verzas". "O presidente actuou como tiña que actuar, se o santo non vai a un, un ten que ir ao santo", abondou o conservador. O PP acusa a oposición de "andar con pataqueiradas" Á marxe da achega ao "territorio permanente" da "fraseoloxía", "moi arraigada" segundo Puy nas filas do PP, a posibilidade de facer ou non público o documento asinado por Feijóo e o director xeral de Pemex, Juán Suárez Coppel, está condicionada unicamente pola "liberdade das dúas partes". "Todo o que sexa poñelo en cuestión é poñer en cuestión a palabra dos dous asinantes". Así e todo, a vía parlamentaria que empregou o PSdeG para reclamar o documento deixa pouca marxe para esa "liberdade" xa que o Regulamento da Cámara establece no seu artigo 9 que "para o mellor cumprimento das súas funcións parlamentarias, os deputados (...) terán a facultade de solicitar das administracións públicas os datos, informes ou documentos que consten en poder destas" e o Goberno ten a obriga de facilitárllelos.


Summary: Os galegos da LEB ouro xogan esta cuarta feira o terceiro partido das semifinais do 'play-off'

Leyma Básquet Coruña e Leite Río Breogán afrontan esta cuarta feira o terceiro e definitivo partido das semifinais da fase de ascenso á Liga ACB, conscientes de que só vale gañar se queren avanzar á finalísima e protagonizar un momento histórico para o baloncesto galego, no que dous equipos do país pelexarían pola única praza en xogo na máxima categoría. Para iso terán que ser quen de superar Covirán Granada, no caso da escuadra coruñesa, e HLA Lucentum Alacante, no da lucense. O Leyma saltará á pista do Pazo dos Deportes granadino ás 21 horas, mentres que o Leite Río contará coa vantaxe engadida de facelo ante o seu público do Pazo Provincial dos Deportes ás 20.30 horas. Ambos os conxuntos chegan a este escenario logo de non ser quen de fechar a eliminatoria na segunda data, pois caeron derrotados por 82-85, o cadro herculino, e por un contundente 77-66 o celeste. Quen estivo máis preto de conseguilo foi un Básquet Coruña que xogou ante a súa afección no forno de Riazor e quedou a tan só catro puntos de concluír a eliminatoria, lastrado por un desastroso comezo de partido que se materializou no 13-26 que exhibía o electrónico ao final do primeiro cuarto. A partir dese momento, os xogadores de Sergio García cambiaron o chip e aumentaron a intensidade. Aos poucos foron impondo a súa identidade no campo e reducindo a diferenza, rematando así o segundo parcial con 36-44, unha desvantaxe de oito puntos que se reducía a só seis no terceiro cuarto (57-63). Lamentabelmente, e a pesar de que o equipo non deixou de intentalo en ningún momento, a defensa do Granada foi capaz de aguantar as arremetidas galegas e o choque rematou co devandito 82-85 que obriga a decidir a eliminatoria no terceiro encontro. O terceiro cuarto acaba cos soños do Breogán Máis lonxe do éxito estivo o outro representante da Galiza nas semifinais da LEB Ouro, o Leite Río Breogán, a pesar de que no tempo de descanso o marcador reflectía un empate a 36 puntos, logo de que os celestes anularan a pequena vantaxe que os alacantinos do HLA colleron nos intres iniciais do partido. Porén, toda esperanza desapareceu nun estratosférico terceiro cuarto dos visitantes (31-12). O técnico do Breo, Diego Epifanio, recoñecería na rolda de prensa posterior ao partido que foi nese intre cando se lles escapou todo, xa que estiveron "descolocados", e laiouse polos seus "problemas" no rebote ofensivo. Porén, e a pesar de caer por 11 puntos (77-66), mostrouse optimista de cara á "corrección" deses erros no decisivo encontro desta cuarta feira.


Summary: A figura deste investigador visualiza o exilio interior de integrantes da comunidade científica perseguida polo franquismo

Era habitual velo pasear ao anoitecer polo centro da Coruña, sobre todo no verán. Lémbroo camiñando pola rúa Real co xesto ensimesmado, un libro na man e aspecto descoidado, os poucos pelos mal peiteados, chaqueta ou gabardina pasadas de moda e camisa e garabata escuras, porque, segundo contaba el mesmo, disimulaban mellor unha escasa atención. Esa persoa peculiar, prototipo de "sabio distraído", era José Goyanes Álvarez, un médico que creaba novos medicamentos nos Laboratorios Orzán, empresa farmacéutica instalada nun amplo edificio da rúa de Chile, preto de onde hoxe se ergue a Estación de Autobuses. Sabia del porque o meu pai tamén traballaba alí e por iso puiden achegarme a ese personaxe singular e convertelo en fonte de inspiración. Decateime da súa sabedoría e integridade e coñecín dalgunhas das dificultades que a vida lle fixera afrontar, porén nese tempo ignoraba en gran medida a súa dimensión científica e humana, das que hoxe farei unha síntese a xeito de homenaxe persoal e de chamada a un merecido recoñecemento público. Formación e marcha a Madrid Naceu o 17 de outubro de 1906 en Pontedeume, vila da que era orixinaria a nai, Dolores Álvarez Pardo e onde exercía como médico o pai, José Goyanes Cedrón; con eles e con seis irmáns vivía na rúa da Pescadería. Iniciou os estudos de Secundaria no Instituto de A Coruña e rematounos, como interno, nos Maristas de Lugo. Despois cursou con moita brillantez a carreira de Medicina na Universidade de Santiago e trasladouse a Madrid, onde se matriculou para realizar o doutorado. En outono de 1929 fixou a súa residencia no primeiro piso do número 14 da rúa Blasco de Garay, na zona de Moncloa, e incorporouse ao equipo de Gustavo Pittaluga Fatorini (1876-1958), profesor de orixe italiana, catedrático de Parasitoloxía e investigador con grande proxección internacional en Hematoloxía (estudo do sangue) e Parasitoloxía. Na estadía madrileña José foi testemuña da efervescencia cultural e política do momento e da estimulante chegada da II República, coa que se identificou, como case todas as figuras da medicina do momento e colegas de universidade. Un brillante investigador Situado nun grupo de vangarda, Goyanes converteuse en peza relevante no equipo de Pittaluga. Os resultados das pescudas que realizou ata 1936 salientan pola súa calidade e cantidade, preto de 20 artigos orixinais, seis deles publicados nos prestixiosos Archivos de Cardiología y Hematología. A reseña biográfica que aparece no Álbum da Ciencia permite abondar en detalles dese labor e do equipo investigador. Os resultados das pescudas que realizou ata 1936 salientan pola súa calidade e cantidade, preto de 20 artigos orixinais, seis deles publicados nos prestixiosos Archivos de Cardiología y Hematología O seu principal obxectivo de traballo foi o estudo do Sistema Retículo Endotelial (SRE), hoxe chamado Sistema Fagocítico Mononuclear (SFM). Son células cun núcleo redondeado espalladas polo corpo, entre as que figuran un tipo de leucocitos (glóbulos brancos), concretamente os monocitos do sangue periférico, e os macrófagos e histocitos. Ese variado conxunto de células intervén no proceso inmune, protéxenos fronte a organismos patóxenos, aos que fagocitan, e participa na renovación do sangue, ao eliminar as células sanguíneas que xa desenvolveron a súa función. O microscopio é un instrumento imprescindible no estudo das células do SFM polo que resulta obrigado o dominio do seu uso e da utilización de colorantes axeitados para observar as diversas estruturas. Unha especialidade na que sobresaía a nivel internacional a escola histolóxica española; así, Santiago Ramón y Cajal (1852-1934) utilizou unha serie de técnicas pioneiras que continuou Nicolás Achúcarro (1880-1918), creador da do tanino arxéntico que Pío del Rio-Hortega (1882-1945) desenvolveu en catro variantes diferentes. Deste extraordinario investigador, proposto dúas veces para o Premio Nóbel, aprendeu José Goyanes as técnicas que lle permitiron o estudo do Sistema Fagocítico Mononuclear. O grupo de profesores e investigadores galegos en Madrid En 1928 Roberto Nóvoa Santos (1885-1933), catedrático de Patoloxía da Universidade de Santiago, trasladouse para Madrid. A súa presenza atraeu, para completar a súa formación ou iniciar un camiño profesional, a un número importante de prometedores médicos galegos, que se incorporaron ao seu equipo e aos doutros salientables profesores. Nóvoa Santos trasladouse a Madrid e a súa presenza atraeu un número importante de prometedores médicos galegos En Patoloxía traballaron, entre outros, Julio Outeiriño Núñez, José Manuel Calvelo López, Enrique Jaso Roldán, Vicente Goyanes Álvarez, Antonio Culebras Souto, Segundo Puente Veloso, Leoncio Jaso Roldán e Enrique Jaso Roldán. Con Pittaluga estaba, ademais de José Goyanes, Juan Rof Carballo e colaborando desde 1927, Antonio Rodríguez Darriba. Asemade, Jimena Fernández de la Vega realizou a súa tese de doutoramento baixo a dirección de Pittaluga e foi nomeada en 1933 directora da Sección de Xenética dependente da cátedra de Nóvoa Santos e Elisa Fernández de la Vega elaborou a súa tese doutoral baixo a dirección do catedrático de Terapéutica Teófilo Hernando. Represión e desfeita dos equipos de traballo Tras a derrota da República a represión franquista actuou de xeito implacable coa comunidade científica, provocando un retroceso de décadas no seu desenvolvemento Tras a derrota da República a represión franquista actuou de xeito implacable coa comunidade científica, provocando un retroceso de décadas no seu desenvolvemento. Gustavo Pittaluga e Pío del Rio-Hortega, como outras salientables figuras, marcharon cara o exilio e os seus grupos de traballo foron desartellados. A desfeita afectou, tamén, ao colectivo dos médicos galegos. Julio Outeiriño foi inhabilitado, José Manuel Calvelo asasinado en decembro de 1936, Antonio Culebras cesado no posto, Darriba tivo que iniciar unha nova orientación profesional como pediatra en Ribadeo, Juan Rof Carballo renunciou á docencia polos atrancos que se atopou para acceder á cátedra, Jimena Fernández de la Vega pasou a traballar como médica de balnearios e se ben Elisa morreu antes, en 1933, o seu marido, o catedrático compostelán Gumersindo Sánchez Guisande, marchou ao exilio arxentino. A algún foille ben, como aconteceu con Segundo Puente Veloso, que se afiliou á Falanxe, integrouse como médico militar no bando franquista e denunciou a colegas como Rof Carballo. No caso do noso protagonista, cando en xullo de 1936 tivo lugar o levantamento fascista se atopaba na casa familiar en Pontedeume e o seu irmán Vicente en Madrid, onde Pittaluga lle encargou do servizo de transfusión de sangue, como contamos nun episodio anterior. Para valorar o drama acontecido debemos considerar a traxedia persoal e o desastre profesional que José e estes investigadores sufriron, mais tamén o perverso impacto na propia comunidade científica, nos espléndidos equipos de traballo. Estes grupos son sempre o produto dun esforzo de moitos anos e a súa desfeita pode resultar moi doada, a reconstrución é tremendamente complicada e supón unha enorme perda para a sociedade. O exilio interior dunha persoa peculiar Os irmáns Goyanes foron obxecto de persecución política, labor no que colaboraron os colexios médicos, José, que sufriu varios procesos de depuración, non obtería a colexiación ata 1946. Traballou nos Laboratorios Orzán e rexistrou numerosos medicamentos creados por el (uns vinte), que facilitaron a viabilidade económica da empresa. Conservaba centos de fotos e preparacións microscópicas de células do SFM e algúns datos inéditos, que se negou a publicar xa que "non quero facerlle ese favor ao Réxime" Solteirón empedernido, residiu no hotel La Orensana, na rúa dos Olmos nº 14. Era unha persoa peculiar e moi desinteresada, vivía nunha especie de burbulla, desconectado de certos aspectos da vida cotián, de feito, pasou unha longa temporada sen DNI nin conta corrente, o seu irmán gardáballe os cartos. Tímido, simpático, cun temperamento impaciente, as súas relacións sociais consistían en reunións no café Galicia (onde hoxe está o edificio da Fundación Barrié) cun reducido grupo de amigos. O seu espazo vital estaba limitado á zona centro da cidade e non viaxaba, cando unha empresa danesa lle fixo unha proposta de traballo rexeitouna: "non penso moverme de aquí". Na parte final da vida sufriu dous episodios cerebro vasculares, que lle supuxeron a perda da memoria, da súa identidade, polo que repetía: "quero morrer!". Lía correctamente, e sen diccionario, inglés, francés, italiano e alemán. Conservaba centos de fotos e preparacións microscópicas de células do SFM e algúns datos inéditos, que se negou a publicar xa que "non quero facerlle ese favor ao Réxime (franquista)". Coas imaxes na memoria dos seus mestres exiliados, colegas mortos, perseguidos e marxinados, coidaba que dese xeito singular expresaba a súa desaprobación á longa noite de pedra que constituíron os corenta anos de ditadura. Mentor e referencia luminosa O seu ostracismo investigador só tivo unha excepción, a do sobriño, Vicente Goyanes Villaescusa, a quen animou a encamiñarse cara a Xenética e lle ensinou as técnicas microscópicas e métodos para tinguir que aprendera nos seus anos madrileños. Vicente aplicaría a tinguidura de prata aos cromosomas, que despois observaba ao microscopio electrónico e a resultas diso publicou en 1967 un artigo na prestixiosa revista Lancet: "Sex chromatin in rat bone-marrow cells". As circunstancias históricas forzaron, xa que logo, un sinuoso camiño que levou a aboiar un legado científico trinta anos despois. As circunstancias históricas forzaron, xa que logo, un sinuoso camiño que levou a aboiar un legado científico trinta anos despois Meu pai sempre me falou con admiración de José Goyanes, a quen saudaba cando, de mozo, a finais dos 60 e primeiros 70, me achegaba polos Laboratorios Orzán. Atento e moi accesible, o peculiar investigador levábame ao seu lugar de traballo e explicábame o que facía; tamén íamos ao local onde gardaba en gaiolas numerosas ratas brancas coas que realizaba os experimentos, das que me pasou algúns exemplares para disecalos na casa e aprender anatomía. Lembro eses encontros como unha experiencia única. Eran tempos grises, nos que algúns mozos inquedos sentiamos baleiros os valores dominantes e carecíamos de ilusionantes estímulos; momentos nos que o exemplo de José Goyanes, o seu altruísmo e amor pola ciencia, constituíron para min un modelo luminoso en medio da mesta escuridade. Un desafortunado que merece recoñecemento Os amigos do café Galicia chamábanlle "o sabio de Pontedeume" e cando morreu solicitaron que unha rúa da cidade levara o seu nome, mais tampouco niso José tivo moita sorte, semella que a petición ficou perdida na burocracia municipal. Unha anécdota final subliña a escasa fortuna do noso protagonista. Discrepancias co seu pai levárono a insistir en que el non quería soterrarse no panteón familiar de Pontedeume, o que obrigou a mercar un nicho no cemiterio de Feáns, onde ficou ao morrer o 25 de agosto de 1988. A pesar diso, e segundo me informaron na oficina funeraria municipal, os seus restos foron trasladados ao antedito panteón eumés o 19 de xullo de 1999. A vida foi inxusta con José Goyanes, quizás agora aínda estemos a tempo de ofrecerlle o recoñecemento público merecido, polo seu labor e dignidade e porque necesitamos referencias valiosas que nos guíen.


Summary: Galiza é o segundo territorio do Estado con máis peso desta cepa, só superada por Asturies.

Galiza é o segundo territorio do Estado onde a cepa británica máis peso ten nos novos contaxios: 95,3%. Ou sexa, que case todos os casos que se están a detectar no noso país son da variante británica. Só Asturies, cun 98,7%, ten maior peso desta cepa. Segundo os datos da Actualización da situación epidemiolóxica das variantes de SARS- CoV-2 de importancia en saúde pública en España, publicada esta segunda feira polo Ministerio de a denominada variante británica aumentou "rapidamente" nas últimas semanas e ten unha "diseminación ampla", de forma que en once territorios xa é a causante de máis do 70 % dos casos, das que en cinco representa máis do 90 %. O Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias ( CCAES) subliña no documento que substituíu de forma "rápida" as variantes previas, é a dominante na maior parte dos países europeos, pero tamén noutras localizacións, como en Israel. É "máis transmisíbel, probabelmente máis letal", e a súa situación no Estado español é "de diseminación ampla e aumentou rapidamente nas últimas semanas". Desta forma, en once territorios, dos 16 dos que se dispoñen os datos, supón máis do 70 % de todas as variantes e en 5, máis do 90 %. En concreto eses cinco son: Asturies (98,7 %), Galiza (95,3 %), Cantabria (95 %), Nafarroa (93,7 %) e Catalunya (90 %).


Summary: que rodea unha publicación, sexa ou non literatura, ten a súa importancia.

Que o poemario estea dispoñible en formato ePub, cousa pouca frecuente en moitas editoriais galegas, tamén a ten. É importante para as lectoras que están fóra, para quen ten dificultade en achegarse a unha libraría, para quen accede online aos fondos dixitais dunha biblioteca pública, por poñer só algúns exemplos. Dente de leite | Arancha Nogueira | Xerais | 2020 | 64 páxinas | 12,50 euros en papel | 6,75 euros en ePub Ademais deste, outro motivo para a celebración que tamén se sitúa na contorna do texto é o afianzamento dunha poeta prolífica e con propostas diversas, como dá boa conta o seu penúltimo libro, #hashtags para un espazo agónico (Positivas), publicado a finais do ano pasado e que merecería así mesmo un comentario. Mais imos a Dente de leite, premio Johán Carballeira en 2019. Xa desde o título se anuncia a evocación da infancia, como espazo e como sonoridade. Os versos sinxelos e a incorporación constante da nai como destinataria conéctanse con fío de angora á obra da Lupe Gómez, autora afortunada do prólogo. Sae ao paso en cada páxina a espontaneidade xubilosa dos veráns de festa, das viaxes en coche onde "soaba juan pardo", do xogo, do colo e da praia, cando todo era ritual. No teatro da nenez onde se ensaian os afectos e o abraio permanente, a calor é o clima da felicidade e o seu mellor palco a area, preto do mar. A luz e os movementos acollen a repetición, a metonimia, a sinestesia. Os poemas saben a barcarolas medievais modernizadas, territorio só de mulleres. Entre os avances e as resacas do paralelismo, a nai confidente e amiga vai sabendo da progresión da angustia que pouco a pouco tingue a paisaxe. Porque, para alén da atmosfera estimulante e poderosa na súa simplicidade, atrapa a tensión da greta no cristal, o silencio previo á fractura que se repite como un retrouso: "e estar sempre a piques / a piques". É difícil verbalizar o medo que destapan o coñecemento e os remorsos polo gozo previo a saber, cando a voz poética transitaba libre: "mamá, houbo tantas cousas que / non souben dicirche". Así Dente de leite pode lerse como unha variación do tirapuxa magoante entre o amor e a separación xeracional que manteñen nais e fillas, unha forma de saldar contas coas mulleres que nos preceden. Mais a conversa que vai fluíndo desde a ollada en dous tempos, entre a vivencia corporal do vencello da nena e a distancia que dá a palabra, reborda o evidente para lembrarnos todos os diálogos coa nosa formación sentimental que non foron pronunciados. Baixo o sol dos veráns do pasado, estes versos relocen.


Summary: O sindicato denuncia que Correos é "o segundo sector público máis afectado polos contaxios da COVID-19" e que as traballadoras e traballadores teñen un sentimento de "vulnerabilidade".

O Delegado Sindical de CIG Correos na Coruña, Xosé Fernando Novás, vén de achegar ao Director da Zona nº 1 de Correos en Compostela unha carta na que lle traslada a súa "preocupación" pola actitude da Dirección da Empresa Pública e dalgúns dos seus mandos intermedios, e pide que "se traslade esta inquedanza ao presidente da compañía. Novás insta a facer cumprir ao 100% o protocolo contra a COVID-19, chama a "insuflar en todo o persoal de Correos a filosofía de máxima prevención-mínima exposición", e suxire que a empresa "lave a cara realmente, dotándose de test de detección rápida para o persoal de primeira liña de exposición", contribuíndo así "á contención do coronavirus con medidas reais, e non con escenificacións para a galería" CIG Correos reclama, asemade, que o Goberno de España faga unha "revisión" dos obxectos postais que deben ser admitidos e distribuídos na rede debido o Servizo Postal Universal que a empresa está obrigada por lei a respectar. Xosé Fernando Novás considera que as decisións tomadas no pasado recente foron "desafortunadas", e que por iso Correos é "o segundo sector público máis afectado polos contaxios da COVID-19". "Que as traballadoras e traballadores de correos séntense vulnerábeis é un clamor", engade Di Novás que Correos "esforzase máis en facer propaganda que en promover e vixiar a correcta e completa aplicación do protocolo e das instrucións para o persoal", e considera que a dirección "dedica máis esforzos a lavar a imaxe comercial da empresa con propaganda de 'aplausos a las ocho', ben merecidos, por suposto, pero que supoñen un desprazamento e exposición innecesarios fora da xornada do persoal, pois Correos non presta servizos na rúa despois das 14 horas.


Summary: Siri Hustvedt cre que antes dos cincuenta anos non hai nada que escribir, unicamente aprender a facelo. Non hai grandes novelistas de vinte anos, pero o amor á luz terríbel da vida e á luz terríbel da morte, como di Gonzalo Rojas, emerxe porque si e convértese en poesía. Por iso os poetas son de súpeto.

O músico mod leonés chamado Álex Cooper afirma que cando tes a sensación de ser doutra idade, o mellor é deixalo.Siri Hustvedt cre no entanto que antes dos cincuenta anos non hai nada que escribir, unicamente aprender a facelo. Dicíao ela ese verán nunha entrevista, se lembro ben.Non hai grandes novelistas de vinte anos, pero o amor á luz terríbel da vida e á luz terríbel da morte, como di Gonzalo Rojas, emerxe porque si e convértese en poesía. Por iso os poetas son de súpeto, algúns despois de apreixar apenas a métrica e o vínculo sonoro das palabras. Rimbaud abandona os versos case antes de ser home e Novoneyra ponlle o ramo a unha conmoción aos trinta anos. Cos contos tamén acontece.Acabo de ver tres programas televisivos magníficos, do xornalista Joaquín Soler Serrano. Da década dos setenta. Son longas entrevistas, a Josep Pla, Álvaro Cunqueiro e Mario Vargas Llosa. Teñen oitenta, sesenta e seis e corenta anos respectivamente. A fondura dos primeiros, a enormidade dos seus mundos, as visións batidas pola existencia, son máis ricas que a de Llosa, dun fluír belísimo, tamén falando, pero que sabe a epiderme, quizás a viño branco demasiado fresco, aínda que xa tiña rematada parte da súa mellor obra. As órbitas de Cunqueiro e os vos de Pla parecen doutra galaxia, que o peruano non alcanza por aquelas datas. Convídoos a que os vexan e os oian.Entrevista a Josep Pla. A Fondo. Joaquín Soler SerranoEntrevista a Álvaro Cunqueiro. A FondoEntrevista a Mario Vargas Llosa


Summary: A Consellería de Educación acusa nunha dura nota de prensa os recorrentes de intentos de "imposición" e culpa do recurso á oposición por non aceptar a oferta de Feijóo de acatar a política lingüística do Goberno.

Tan só dous días despois doutra masiva manifestación contra a suá política lingüística, a Xunta vén de confirmar a súa intención de interpoñer recurso ás sentenzas ditadas polo TSXG, que eliminan o cerne do polémico decreto do plurilingüismo para o ensino. A Consellería de Cultura e Educación emitiu un comunicado no que aclara que xa realizou "o trámite formal de simple personamento" ante o Tribunal Supremo, o paso necesario para poder presentar un recurso de casación contra os ditames do Tribunal Superior. Educación advirte que esperou ao último momento por se a oposición aceptaba a oferta de Feijóo e acataba a súa política lingüística Segundo o Goberno galego, este trámite realizouse no último día do prazo, "agardando ata o último momento, por se se producía algunha resposta dialogante e construtiva sobre a proposta que no seu día fixo o presidente da Xunta". Refírese á oferta de Núñez Feijóo, que asegurou que acataría as sentenzas do TSXG se o BNG asumía a política lingüística do PP. Loxicamente, a oferta non tivo resposta e a Xunta decidiu enlamarse nunha batalla legal contra os ditames xudiciais, malia que insistiu unha e outra vez en que "as sentenzas refrendan o decreto ao 100%". Na propia nota de prensa, ateigada de erros, a Xunta insiste nos ataques á oposición e insiste en que o ditame xudicial non pon en dúbida a norma lingüística. Así, a Consellería asegura que "non pode admitir as imposición que algúns partidos ou colectivos pretenden", porque "serían contrarias ao expresado pola maioría do pobo galego nas urnas e contrarias ás sentenzas do TSXG, que non derrogou, como pretendían os recorrentes, o decreto de plurilingüismo". A Xunta acusa os recorrentes de "pretensión derrogatoria sen apoio social nin xurídico" Educación vai máis aló e engade que esa "pretensión derrogatoria" está "carente de apoio social e xurídico" e acúsaa de estar esgrimida "por algún partido" como" única resposta á man tendida do presidente de negociar sobre a base dos ditames emitidos polo Tribunal galego". O Goberno galego aclara que o TSXG dispón dun máximo de trinta días para comunicarlle á Xunta que prazo lle habilita "para presentar formalmente o recurso de casación", unha presenación que se impediría, segundo o Executivo, "se os recorrentes e a oposición aceptaran a mencionada proposta feita hai máis dun mes polo presidente da Xunta". As sentenzas que botaron abaixo o cerne do decreto do plurilingüismo estimaron en parte os recurso presentados por colectivos tan variados como Queremos Galego, A Mesa pola Normalización Lingüística, CCOO, STEG, CIG-Ensino ou a Real Academia Galega. Aínda así, a Xunta continúa a censurar os recorrentes e a negar a relevancia duns ditames que anulan o artigo 5.2., no que se estipulaba a realización dunha enquisa lingüística entre os pais e nais en Educación Infantil, e o 12.3. no que se establecía que o alumnado podería usar na aula a lingua da súa preferencia.


Summary: "O Sergas non deu ningunha instrución a respecto do brote na Mariña". Así o asegura Iago Villamil, médico no Hospital da Costa (Burela), que nesta conversa destapa a falta de material que padece a Atención Primaria na comarca, onde non hai nin termómetros infravermellos nin equipos de protección individual acaídos, e que advirte de que os datos de casos positivos fornecidos de maneira oficial pola Xunta da Galiza "están descabalgados".

Cal é a situación que vive o persoal da sanidade pública na Mariña? Para comezar, faltan protocolos e algúns dos que hai non poden cumprirse, pois montan uns enriba doutros e algúns son contraditorios. Un deles recomenda adaptar a prolongación do illamento en función da procedencia das persoas, para os galegos e galegas, 14 días, e para os de fóra, 10 días. En xeral, as e os profesionais percibimos que falta información e iso xera moito desconcerto. O Sergas non lles informa debidamente? Na unidade en que traballo, en toda a pandemia non se puxeron en contacto con nós desde a Dirección do Hospital da Costa. Nunca nos preguntaron se había algún problema ou carencia nin se había que reforzar algún asunto. De feito, entregamos varios escritos para denunciar as carencias que sufrimos e nin sequera contestaron. Agora acontece algo parecido. Non existe comunicación. Tampouco a respecto deste rebrote, e a Atención Primaria está absolutamente abandonada. Como afecta ao seu traballo o desmantelamento das áreas sanitarias? O xerente do HULA (Hospital Universitario Lucus Augusti) di ser xerente da área sanitaria da Mariña, mais o que fai é telexestión. Decide a distancia. Nin sequera había ningún responsábel de Atención Primaria, non existía a figura de coordinador, senón un director de procesos asistenciais sen ingresos. Así o chamaban. Amputaron a dirección de Atención Primaria para reconvertela niso, que incluía tamén as urxencias. Agora, o director de Primaria, que si o é nominalmente, non se puxo en contacto cos centros de saúde para nos preguntar se precisabamos algo. Falábame de protocolos. Cal é o último que recibiron? O que di que hai que volver funcionar con normalidade, porque, efectivamente, hai patoloxías pendentes de seguimento, hai máis que a Covid-19. Está dicindo que tras o brote rexistrado na Mariña os e as profesionais da sanidade pública non recibiron ningún protocolo específico? Non hai ningunha instrución nese sentido. Existen os protocolos anteriores, que, como che dicía, en ocasións son difíciles de cumprir. Por exemplo, o relativo aos circuítos Covid e non Covid é complicado de desenvolver nos centros de saúde, porque carecen de espazos, non dispoñen das medidas de desinfección requiridas... atender dúas ou tres persoas con sospeita de Covid-19 implicaría deixar bloqueada esa sala durante practicamente toda a mañá. Outros protocolos indican que hai que ter un dispensador de máscaras nas entradas dos centros de saúde. Isto desde o inicio da pandemia. E non hai. Como tampouco se dispón do famoso termómetro sen contacto. Non existe. O material de protección que empregan na Atención Primaria son mandís como os que se usan para cociñar. É máis, colócanse un por diante e outro por detrás para tratar de resolver a falta de efectividade, pois non teñen a mesma garantía que as batas que se empregan nos hospitais. Non hai elementos de protección ocultar suficientes. Os que hai cómpre desinfectalos e reutilizalos. Todo isto ten a súa importancia se temos en conta que o 15% das persoas infectadas coa Covid-19 foron profesionais da sanidade. Máscaras e luvas hai? A nivel hospitalario faltaban días atrás luvas, mais máscaras si que hai. Non houbo ao principio da pandemia. Sempre nos dicían que chegarían ao día seguinte e mesmo nos acusaban os profesionais de acapararmos ese material. O máis importante de todo é que os que dirixen o Sergas, os xestores, non entran en contacto cos profesionais, non reciben feedback ningún nin nos deixan opinar. Non nos dan esa oportunidade porque non hai xuntanzas nin comunicacións. Coa Mariña confinada, non temos ningunha instrución da Xerencia de Atención Primaria que nos diga se hai que priorizar casos, se hai que mudar circuítos, se hai que agardar... É lamentábel. Pode parecer imposíbel, mais é certo. O Sergas actúa na Mariña como se non existise brote ningún? Supostamente estamos xa na normalidade. Deuna por certa o Serga. Existía unha axenda para os facultativos que durante a época máis dura da pandemia estaba limitada. Despois abriuse e actualmente segue aberta, como se nada pasase. Fannos crer que o brote é algo puntual, sen importancia. Hai un problema de comunicación moi grande e os profesionais somos interlocutores dos usuarios. Somos os que temos que dar a cara. Como é o seguimento aos contactos de casos positivos por Covid-19? No Ianus, que é o programa que empregamos os médicos, habilitaron varias pestanas: unha delas con pacientes positivos, outra con pacientes con resultados non concluíntes e outra con pacientes que tiveron contacto con alguén positivo. Esta última pestana non está habilitada e os profesionais non podemos seguir eses pacientes. Supostamente, os contactos de casos positivos están levándoos os rastrexadores, mais moitas veces remítenos á Atención Primaria e é cando os pacientes acoden á Atención Primaria para saber se lle poden facer a proba, cando lla van facer, etc, pois os rastrexadores non saben dicirlles cando lle van facer a PCR nin lle deron máis datos. E despois chega o momento do resultado da proba, e ben non hai datos ou ben a páxina está colgada. O que quero transmitir con isto é que os profesionais somos quen damos a cara e quen damos as respostas aos pacientes, e carecemos da información suficiente. Falta información, falta coordinación, falta interese en que os profesionais teñamos material suficiente e esteamos o suficientemente protexidos. É, cando menos, grave. Moi grave, tendo en conta que o estado de alarma foi decretado o 13 de marzo. Semella que houbo tempo para arranxar as eivas e deficiencias do sistema sanitario. Exacto. Pasan catro meses e non hai reacción, non hai preparación. Moitos pensamos que o Sergas cre as súas propias mentiras e que está convencido de que o feito de que o coronavirus apenas circulase non foi unha cuestión de sorte, de que á Galiza chegase máis tarde, senón resultado dunha xestión marabillosa. Cando cres as túas propias mentiras, non pos nada en marcha. Agora confían en que as cousas vaian ser iguais, en que o brote non pase de brote, cando iso é máis que discutíbel. Nin en Madrid se fixo todo tan mal nin aquí houbo boa xestión. Cre que pode tratarse xa de transmisión intracomunitaria e non dun brote? É, como digo, cando menos discutíbel. Non sei se se trata dalgo máis. Pode estar circulando o virus e non ser algo puntual. O Goberno de Feixoo trata de acoutar moito o asunto, de falar de brote, mais non teño claro que sexa así. Se for un brote, por que non fecharon antes A Mariña? E por que a fechan só 5 días cando noutros lugares o confinamento é de 14 a 30 días? Parece todo moi dubidoso. A Xunta tivo que desmentir o comentario desafortunado de Feixoo culpando uns rapaces de contaxiarse nuns bares e iso non está nada claro. Nesta enfermidade poucas cousas están claras, sobre todo, a respecto do mecanismo de expansión. Dadas estas incertezas, deberiamos ser máis prudentes, máis colaborativos e estar máis abertos ás opinións dos e das profesionais. Onte o Goberno galego falaba de que o brote da Mariña dera unha tregua, insinuábase que podía ser o inicio da fin, mais cos datos de hoxe vemos que dicir iso era imprudente. Ao igual que é imprudente facer dos concellos autoridade sanitaria sen que dispoñan de información axeitada. Dise que os casos positivos son, en realidade, máis dos que transmite de maneira oficial a Consellaría de Sanidade e que as persoas confinadas nas casas pasan das mil. Os datos claramente están descabalgados. Cremos que hai máis positivos dos que a Xunta está a transmitir e esta é a sensación que impera na Atención Primaria da Mariña. As e os profesionais de Primaria teñen datos que non cadran coas cifras do Sergas. De feito, imos convocar para mañá unha rolda de prensa na que denunciaremos isto. Como médico, cre que se dan as condicións sanitarias para realizar as votacións o domingo? Eu creo que a decisión de non realizarse eventos multitudinarios foi por garantir a saúde. Se agora sabemos que A Mariña está fechada por cinco días e que non poden xuntarse máis de dez persoas para evitar o contaxio, parece raro que se poida garantir a seguridade nunha concentración de xente como a que provocan unhas eleccións. Non é doado que entre membros da mesa e votantes non se superen as 10 ou 15 persoas nalgún momento. Si, pódense facer fileiras enormes, coa xente separada dous metros, mais non parece razoábel. O normal sería adiar as eleccións e non facelas nestas circunstancias. Decidiron fechar A Mariña, mais non Madrid, malia ser o centrifugador do coronavirus ao resto do Estado. Que lle parece? Penso que nalgún momento deberon adoptar algunha decisión máis contundente a respecto do principal foco. Non fechar algún foco no seu momento non foi a mellor decisión, porque o fechamento podería ter mellorado o número de persoas contaxiadas. Existen camas UCI suficientes no hospital de Burela? Neste momento, si, mais o asunto está en controlar a progresión. O que non hai é suficiente persoal, máxime tendo en conta o período vacacional das e dos profesionais e de que a poboación na Mariña se incrementa coa chegada de turistas. Vostede traballa en Hospitalización a Domicilio (HADO). Cal é a situación nesta área? Pertencemos ao hospital de Burela e actuamos como alternativa á hospitalización. No mes de xullo non substitúen un facultativo nin un diplomado en Enfermaría todo o mes. Até hoxe a directriz era non ingresar pacientes HADO, mais debido ao agravamento das patoloxías dalgún dos pacientes houbo que facelo. Hoxe tiveron que reforzar o servizo, substituíndo o médico e a enfermeira que estaban de vacacións, mais é algo puntual. Reforzan o servizo hoxe e creo que na sexta feira, máis nada.


Summary: A Liga Norte vese forte e lanza un ataque en toda regra ao Movemento 5 Estrelas. A operación diríxea o líder ultra Matteo Salvini e vai ter como formato unha moción de censura ao primeiro ministro Giuseppe Conte, un movimento inédito entre socios de coalición de goberno.

A quinta feira xa se albiscaba o cisma. Matteo Salvini, líder da Liga Norte e vicepresidente do executivo, daba a alianza co Movemento 5 estrelas por rota e pedía eleccións anticipadas. Facíao co vento nas velas das enquisas, testemuño da deriva dereitista dun sector crecente da sociedade italiana. Ao se negar Conte a pór o ramo á lexislatura, Salvini anunciou esta sexta feira unha moción de censura contra o seu socio de goberno. O nunca visto. Algo que só pode acontecer na sempre caótica e tumultuosa política italiana. En Italia a competencia para disolver o Parlamento tena o presidente da República, o centro-esquerdista Sergio Mattarella (Partido Democrático), e non o primeiro ministro. Este, ante a retirada dos apoios da Liga, só tiña por diante dúas opcións. A primeira, apresentar perante o xefe do Estado á demisión. A segunda, ir á cámara a comprobar cantos parlamentares están con el. En realidade, a segunda opción, que é na que vai apostar Conte, levará á primeira, pois no Parlamento vaise verificar que o único respaldo co que conta o 5 Estrelas é o do seu propio grupo parlamentar. A moción de censura vai pór de relevo que Conte non ten a confianza da cámara, mais iso non ten por que levar aparellada necesariamente unha convocatoria ás urnas. Mattarella podería rastrexar no Parlamento apoios para a constitución dun goberno de coalición distinto ao actual —cenario pouco probábel pois a el se opoñen quer a Liga quer o 5 Estrelas—ou propor a formación dun gabinete tecnocrático, toda unha tradición na política italiana. Na guerra por estabelecer o relato —a versión dos feitos a trasladar á opinión pública—, Salvini culpa Conte de se aferrar á cadeira tentando prolongar unha experiencia —unha coalición de dúas forzas antagónicas— xa esgotada, en tanto que o primeiro ministro atribúe ao líder da Liga unha ambición desmesurada que o leva a querer tirar rentabilidade xa ás enquisas que o colocan como xefe da primeira forza politica de Italia.


Summary: Goberno, Xunta, empresa e sindicatos manteñen unha reunión hoxe en Madrid.

As barricadas e os cortes de estrada volveron aos accesos do polígono industrial das Somozas (A Coruña) esta terza feira, segundo día consecutivo da folga de 48 horas que levan a cabo os traballadores de Siemens Gamesa, que denuncian a falta de pedidos neste centro dedicado á fabricación de pas para aeroxerador. Desde as 6:00 horas da mañá desta terza feira varias decenas de traballadores repartíronse polas entradas ao asentamento industrial, onde apareceron pneumáticos e outros obxectos ardendo, impedindo o paso de vehículos. Os traballadores teñen postas moitas das súas esperanzas laborais no encontro que se celebra desde as 9:00 horas de hoxe en Madrid. En concreto, está prevista a presenza de responsábeis dos ministerios de Transición Ecolóxica e Industria, da Xunta, da propia empresa e de representantes sindicais. Neste encontro, abordarán a actual situación de falta de carga de traballo e cal poden ser os escenarios expostos pola multinacional, que a pesar de non ter asinados novos contratos, sempre mantivo que existe interese por algúns dos clientes por materializar proxectos, pero que non existen pedidos en firme.


Morgana irmá, amiga, amante. Muller libre que escolle o afecto como patria. Ser loitador que non está disposto a renderse, nin a renunciar a saber. Así é a protagonista de Morgana en Esmelle, a nova novela de Begoña Caamaño. A escritora e xornalista realiza con esta obra a súa achega á revisión galega da materia de Bretaña. Pero, alén do ronsel de Cunqueiro, opta pola relectura dos mitos en clave feminista como o fixeron Xohana Torres ou María Xosé Queizán. Para propoñer unha reflexión sobre a sociedade que queremos, sobre o poder que devén tiranía se non ten límites, se non se asumen as consecuencias dos actos de cada quen. Eu aposto polo achegamento entre mulleres, sobre todo cando as supostas rivalidades son falsas, ou froito das circunstancias e non da vontade de facer dano Morgana en Esmelle amosa conexións coa túa novela anterior, Circe ou o pracer do azul. Como o achegamento entre as dúas mulleres que eran rivais nun principio. Circe está máis centrada no achegamento entre Circe e Penélope do que o está Morgana entre Xenebra e Morgana. Pero si é certo que eu aposto polo achegamento entre mulleres, sobre todo cando as supostas rivalidades son falsas, ou froito das circunstancias e non da vontade de facer dano. O entendemento mutuo entre as mulleres, a sororidade, é unha arma de defensa e de empoderamento que só pode facernos máis fortes e máis libres. O primeiro que pensamos ao comezar a ler unha novela arredor da materia de Bretaña é en Cunqueiro, Cabanillas... Pero se cadra o teu libro ten máis que ver coa reinterpretación dos mitos de Xohana Torres, María Xosé Queizán, Chus Pato... Cunqueiro é un escritor delicioso, e unha das moitas cousas que temos que agradecerlle foi a súa transgresión dos mitos, pois demostrounos como podemos apropiarnos deles, facelos nosos, como el fixo con Merlín, convertido case que nun menciñeiro. A miña novela é, por iso, tamén unha homenaxe a Cunqueiro, pero ese non é o seu motivo fundamental. Os mitos non son só anécdotas, senón que perduran no tempo e marcan canons, estereotipos, fixan modelos de conduta. No caso de Circe a literatura clásica é fundamental, por iso. "Cunqueiro é un escritor delicioso, e unha das moitas cousas que temos que agradecerlle foi a súa transgresión dos mitos, pois demostrounos como podemos apropiarnos deles, facelos nosos, como el fixo con Merlín, convertido case que nun menciñeiro" En canto á materia de Bretaña, aos galegos cóllenos moi de perto, xa desde o celtismo de Risco. Ten que ver coa incorporación da cultura atlántica ao proxecto de construción europea desde a caída do Imperio Romano. O cristianismo funcionou como un elemento unificador de Europa, dos reinos que se estaban formando. A Europa Atlántica fora máis difícil de conquistar para os romanos. E o mito artúrico ten que ver con isto, que na novela está presente a través do enfrontamento entre Merlín e Viviana. Na interpretación máis habitual do mito Viviana representa o ancestral e Merlín o progreso, a nova ideoloxía, a nova orde. Partindo desa tensión dialéctica, quixen facer unha reflexión máis contemporánea sobre o poder e a ética. De feito no libro asistimos á evolución dos proxectos de Viviana, Merlín e Morgana, que reflexionan sobre a súa soberbia, o seu fracaso... A novela fala moito de culpas, pero non nun sentido cristián, senón no da responsabilidade, no sentido de ser conscientes das consecuencias dos nosos actos, das nosas decisións. É a antítese do que se chama agora "danos colaterais", que é un bo exemplo de deshumanización das vítimas, de falta de asunción da responsabilidade. O abuso de poder convértese en tiranía. É o que pasa cando un teclea nun ordenador e muda a prima de risco e con iso esnaquiza un país, é o que fai o FMI... pero tamén o que ocorre na vida cotiá. A Merlín móveo o poder, e a Morgana a procura da felicidade. E ambos acaban reflexionando sobre o que fixeron, sobre as consecuencias dos seus actos. "A novela fala moito de culpas, pero non nun sentido cristián, senón no da responsabilidade, no sentido de ser conscientes das consecuencias dos nosos actos, das nosas decisións" A novela ten tamén moito de reivindicación do coñecemento, a través dos tres personaxes, non si? Viviana ten cousas en común, niso, coa Hélène Jans de Herba moura de Teresa Moure. Si, é o coñecemento fronte á superstición, a tiranía. A ignorancia condúcenos á pobreza, á miseria e non só nun sentido económico. A falta de coñecemento leva á alienación, á falta de liberdade. Non é estraño que haxa conexións con Teresa Moure porque Teresa é tamén unha escritora feminista, e o feminismo é unha cosmovisión, un xeito de entender o mundo. Xa dicía Simone de Beauvoir que non se nace muller, senón que se chega a selo. Porque hai uns roles que son construción cultural, e o coñecemento é básico para liberarnos deles. "Xa dicía Simone de Beauvoir que non se nace muller, senón que se chega a selo. Porque hai uns roles que son construción cultural, e o coñecemento é básico para liberarnos deles" Hai un forte contraste entre a nai de Morgana, Igraine, e a súa filla ou a súa irmá, Viviana. Igraine renuncia a ela mesma. Morgana e Viviana loitan polo que queren. Igraine é unha muller arrasada, destruída, vítima dunha conspiración. É incapaz de sobrepoñerse e refúxiase no seu mundo interior. Morgana é todo o contrario, quere saber por que pasou o que pasou, e por iso volve a Esmelle. É unha loitadora que non renuncia a saber. Tamén é unha novela de renuncias: Viviana e Merlín renuncian ao amor que os unía, Igraine renuncia aos seus fillos... É que a vida está chea de escollas, nunca podemos ter todo, e non creo que iso sexa nada dramático. Ao escoller algo deixas outra cousa, é así. E das renuncias tamén aprendemos. Viviana e Merlín deixan a un lado o seu afecto, e cando chega a hora da verdade, de render contas ante un mesmo, pensan no que perderon, claro. Morgana loita ata o final polo afecto de Artur, que é a súa causa. Ela tamén renuncia, porque marcha de Ávalon para volver con Artur e tentar recuperar a infancia perdida. Enfronta a vida con máis forza, con máis ansia que Xenebra, que tamén é unha vítima. "Nunha conxuntura económica tan brutal como a actual, o estraño é que non estea a haber grandes revoltas. Pero non, seguimos así, amolados pero mantendo o sistema" O libro remítenos a debates actuais. No fondo, é a escolla entre dous mundos. Ávalon, que representa o coñecemento, a igualdade, a xustiza... que defende Viviana, ou a monarquía forte baixo un rei único que proxecta Merlín, coa ideoloxía nova, o cristianismo, como elemento aglutinador. Di Merlín que o que o pobo precisa non é o coñecemento, senón fuxir da pobreza e ter garantida a paz e o non sometemento a un poder estranxeiro. Si, porque quixen formular un debate contemporáneo. Sobre que modelo de sociedade queremos. Queremos ser cidadáns, comportarnos como persoas maduras e responsables dos nosos actos, ou simplemente deixar que nos leven pola man? Que é o que entendemos por democracia? Só pan e circo? Nunha conxuntura económica tan brutal como a actual, o estraño é que non estea a haber grandes revoltas. Pero non, seguimos así, amolados pero mantendo o sistema. A novela está estruturada en capítulos que van alternando a voz de quen nos fala: das crónicas de Avalon á conciencia de Merlín ou o relato de Felipe... O capítulo final, o de Morgana, amosa un estilo diferente. Pensaches así a técnica narrativa para darlle axilidade ao libro? Si, quixen alternar diferentes voces que nos achegan ao relato de distintas maneiras. A miña parte favorita é a final, na que por primeira vez nos fala Morgana. E si ten un estilo diferente. "Os medios de comunicación de masas teñen ese efecto de facer que se esquezan as cousas importantes, como se xa non o fosen porque xa non están "de actualidade". E unha sociedade que esquece é tamén unha sociedade que non pide responsabilidades aos causantes do mal" Na liña das reflexións actuais, pregúntase Merlín se a memoria é unha beizón ou unha condena. Por que? O da memoria é un debate actual si, e non só polo da memoria histórica. Parece que, como comezou a chover, xa ninguén lembra que arderon as fragas do Eume. Os medios de comunicación de masas teñen ese efecto de facer que se esquezan as cousas importantes, como se xa non o fosen porque xa non están "de actualidade". E unha sociedade que esquece é tamén unha sociedade que non pide responsabilidades aos causantes do mal. A conciencia é necesaria, pero a memoria e a conciencia non sempre son agradables, como lles pasa a Merlín ou a Morgana. A memoria ten tamén que ver cos mitos, con de onde vimos.


Summary: Obtivo o 51% dos votos na elección organizada polo Portal das Palabras da RAG e a Fundación Barrié. Sucede a deseucaliptización, que foi a palabra escollida o pasado ano 2018, e a afouteza, a máis votada en 2017.

Galicia aposta polo sentidiño, cando menos como a palabra do ano. Este termo foi o escollido na votación organizada polo Portal das Palabras, a web de divulgación do léxico galego da Real Academia Galega e a Fundación Barrié. Sentidiño acadou o 51 % dos votos, superando por unha ampla marxe a feminicidio (20%) e narcosubmarino (15%). Quecemento global sumou o 8 %, ecocidio acadou o 5 % e negociación foi a menos defendida, con apenas o 1% dos votos.Sentidiño acadou o 51 % dos votos, superando por unha ampla marxe a feminicidio (20%) e narcosubmarino (15%)Sentidiño sucede a deseucaliptización, que foi a palabra escollida o pasado ano 2018, e a afouteza, a máis votada en 2017. En anos anteriores as palabras escollidas foron irmandade (en 2016, cadrando co centenario das Irmandades da Fala), refuxiado/a (2015) e corrupción (2014).A palabra gañadora non aparece como tal no diccionario, ao tratarse dunha derivación de sentido. De todas as acepcións que recolle o Dicionario da Real Academia Galega para a palabra sentido, sentidiño relaciónase coa cuarta: a "capacidade mental de actuar de maneira razoable e correcta". En realidade, máis que un diminutivo constitúe un xeito propio da lingua galega de designar o sentido común.Dende a RAG destácase neste senso que "o aspecto máis interesante do termo é o papel do sufixo derivativo –iño, que neste caso non outorga á nova palabra o matiz habitual de máis pequeno senón o de 'calidade de sensato', expresando con frecuencia tamén certa complicidade coa persoa coa que se fala". "De feito, o noso sentidiño pode considerarse un sinónimo do sentido común, que o Dicionario define como 'bo xuízo' ou 'calidade ou capacidade de xulgar e actuar cabalmente'", engaden.En galego hai outra palabra para se referir ao mesmo concepto: siso, definido como 'bo entendemento para falar ou actuar'Dende o Portal das Palabras, explícase igualmente que en galego hai outra palabra para se referir ao mesmo concepto: siso, definido como 'bo entendemento para falar ou actuar'. Así mesmo, tamén se atopan termos semellantes noutros idiomas próximos. O sentidiño aseméllase moito, por exemplo, ao seny do catalán, cuxa primeira acepción denomina a 'ponderación mental'. Bebe tamén do latín sentire, raíz compartida igualmente con outras solucións de idiomas da mesma familia nos que o adxectivo bo funciona como o o fai o sufixo -iño na Palabra do Ano 2019. É o caso do buonsenso italiano, o bon sens francés ou o bom senso portugués.


Summary: Até nove colectivos xuvenís asinan un manifesto en contra da actividade e do seu financiamento con cartos públicos. Galiza Nova convoca para este domingo unha concentración en Sarria, cadrando coa realización dun evento taurino, para mostrar a repulsa a unha actividade que 'nin é festa, nin é nacional'

Até 9 organizacións xuvenís da Galiza veñen de asinar o manifesto O futuro: Abolición, en contra das touradas e do financiamento con cartos públicos deste tipo de espectáculos que, atendendo á letra do texto, cualifican de "macabros, cruentos e trasnoitados". É este o primeiro pronunciamento contra a tauromaquia que xunta colectivos de actividade hetereoxénea. Demostra isto que "a mocidade galega rexeita de xeito maioritario" esta actividade, tal e como adiantara xa o inquérito difundido pola plataforma Galiza, Mellor sen Touradas a través do seu colectivo xuvenil Mozos pola Abolición. Segundo aqueles datos, de celebraren un referendo sobre a subvención a festexos taurinos, o o 89,6% das persoas de entre 18 e 29 anos votaría polo 'non'. Así as cousas, recalcando que as touradas "non forman parte da nosa cultura nin da nosa idea de respeto cara os animais", as nove organizacións presentan este manifesto cadrando coa realización de máis un festexo taurino en Sarria, e co anuncio do Concello da Coruña de seguir financiando a feira local pola porta de atrás, ao cedérenlles de maneira desinteresada o equipamento e as instalacións municipais ás empresas encargadas da organización do evento. En Sarria, o 24 de xuño ás 17.30h diante da Praza de Touros, haberá unha concentración en repulsa da tauromaquia convocada por Galiza Nova, un dos colectivos asinantes do manifesto. Os outros oito son Isca!, Iesga, Comités Abertos, Mocidade do Encontro Irmandiño, Xuventudes Socialistas de Galicia, Área de Mocidade de Esquerda Unida, Mocidade Nacionalista Galega e Mozos pola Abolición.


Summary: A arquitectura está presente na vida de toda a xente, no cotián debe responder ás nosas necesidades do día a día. Porén, hai ocasións especiais onde, cando o encargo o esixe, é precisa unha arquitectura fóra do normal. OLA estudio desenvólvese nas dúas frontes, entre o ordinario e o extraordinario.

A historia do estudio é a do seu fundador: Óscar López Alba. Arquitecto de Lugo que estudou na Coruña. Aínda mantén esa dupla condición, con estudio nas dúas cidades. No seu Lugo natal ten o primeiro contacto coa arquitectura real, traballando con José Luís Arias Jordán. Este arquitecto é o que lle ensinou a ser un bo profesional. Herdaría algúns proxectos deste ao enfermar: serán os seus primeiros traballos de forma independente. Dirixirá posteriormente a oficina de rehabilitación do concello de Sarria. Desta experiencia aprendeu o valor dos oficios e a traballar co patrimonio construído. Superadas estas etapas fundou o estudio actual. OLA é, por unha banda, as siglas do nome do arquitecto fundador, mais tamén coinciden con: Óscar López e Lucía Fernández Arquitectos. Lucía, tamén arquitecta, incorpórase como socia en 2015 e vai gañando importancia até formar actualmente parte da sinatura do estudio. O seu traballo está orientado a algo tan básico e difícil como ser uns bos profesionais. "Cotiá e cualificado. Para min o que facemos é o normal, o que un arquitecto comprometido debe ofrecer. En ocasións, as respostas teñen que ser extraordinarias, mais no cotián débense facer as cousas ben, sen alardes", asegura Óscar. Por outra banda, a súa obra é difícil de clasificar ou etiquetar. Non buscan crear un determinado estilo nin ter unha pegada recoñecíbel. "A nosa obra é ecléctica, gústanos navegar en distintas augas. Nunca facemos o mesmo. Claro que temos os nosos intereses, gústanos a cor, porque nos gusta quitarlle a solemnidade que ás veces se lle dá á arquitectura". Deste modo, os proxectos responden a cada encargo e situación concreta. Dúas casas do estudio serán tan diferentes como diferentes sexan os clientes que llas encargan. Formas elementais A parcela e as necesidades da familia determinan a forma desta vivenda. O cliente contaba cunha gran parcela totalmente chan nas aforas de Santiago. Non tiña vistas nin nada especial que a condicionase, a prioridade era facer unha vivenda cómoda e asumíbel economicamente. A primeira decisión que tomaron os arquitectos foi desenvolvela nun só andar. Lixeiramente elevada do chan, a casa busca as vistas ao horizonte e separarse da humidade do chan. Construíuse cun sistema tradicional, baseado en muros paralelos de distintas alturas e vigas de madeira apoiadas neles. O uso da madeira en OLA non é por seguir a moda actual da sustentabilidade superficial, neles é unha actitude que vén de lonxe. Procede do labor sobre o patrimonio, ao traballar na rehabilitación de Sarria. Usar madeira nas rehabilitacións era natural en edificios feitos deste material. Nesta vivenda a fachada mostra o sistema construtivo, o que lle confire ese carismático tellado en zigzag. No resto da envolvente úsase madeira ou vidro segundo conveña. Con madeira tápase o lado norte, para protexer do frío e onde interesa a luz, ponse vidro. A pesares dos muros de soporte, o interior ten gran fluidez espacial e luz. A cuberta tamén é a protagonista dunha oficina ao outro lado da raia. A multinacional galega DFG Natural Stone necesitaba ampliar as súas instalacións en Monção cunha nova oficina e "showroom". O novo edificio, dentro dun espazo industrial, debía ser sinxelo e rápido de construír. Ademais, tiña que mostrar as posibilidades do granito da empresa. Deseñaron un edificio moi sinxelo a dúas augas, con tecnoloxía propia dunha edificación industrial, mais intentando crear un lugar agradábel de traballo. Orientouse ao sur, buscando o sol, pero protexéndose ao tempo. Para sombrear a fachada exposta os arquitectos deseñaron unha celosía co granito do lugar. O deseño en zigzag permite penetrar a luminosidade sen que chegue a molestar o sol. O interior é moi luminoso e destaca o uso de aceiro e vidro. Na cara de acceso, outras pezas de pedra fan de filtro co exterior. Así, o edificio convértese nunha mostra en vivo das capacidades do granito da empresa. Ao pouco de entrar en funcionamento a oficina, Ola tivo que deseñar unha ampliación. Dispuxeron unha nova oficina en paralelo á orixinal, tamén con fachada de granito. Este novo volume ten cuberta a unha soa auga e un acabado de granito diferente, para dar mostra de novo da versatilidade do material. Diálogo coa paisaxe As instalacións do Monte do Gozo, en Compostela, están en proceso de actualización e renovación. Existe un plano director de melloras para que sexa a digna porta de entrada a Santiago. Os arquitectos foron os encargados de facer a piscina para o descanso dos peregrinos e, ao tempo, deseñaron a primeira praia da cidade. O lugar proposto era moi singular: a lagoa artificial. O proxecto ademais debía servir como ponte entre as dúas beiras da lagoa. A estratexia consistiu en construír plataformas hexagonais sobre a auga. Estas permitían o paso á vez que creaban recunchos de estancia e lugares para o baño, dun xeito non evidente. A experiencia do baño é única: bañarse nunha piscina que flota na auga, que se desdebuxa dentro da lagoa. Fóra do período de concertos, as gradas servían de zonas de lecer dos bañistas. Debido ás ampliacións recentes da gradaría para aumentar o auditorio, a meirande parte da lagoa foi ocupada por gradas e o proxecto perdeu gran parte do seu encanto e relación coa natureza. No deseño dun edificio privado tamén se pode ter en conta a paisaxe, neste caso urbana. No deseño dunha nova farmacia, OLA preocupouse de facer un remate digno da fileira de casas onde construíron o edificio. Deseñaron un volume con tres fachadas que tapan a medianeira á que se pegan. O farmacéutico pediulle un espazo para traballar con moita luz, posto que ía pasar moitas horas nel. Así, a fachada é practicamente de vidro, entrando a máxima luz posíbel. Os único elementos opacos son a fina estrutura reticular visible ao exterior. O abstracto da fachada achégalle unha imaxe atemporal. No interior apostaron pola pedra e a madeira. De noite, os produtos do interior funcionan como reclamo da farmacia ao proxectarse cara fóra a luz. Así, todo o edificio convértese nun gran escaparate ao pé da estrada. Santuario pagán A Franqueira é un lugar de peregrinación cristiá no concello da Cañiza. O santuario está situado no alto dos montes da Paradanta. Pola Pascua organízase unha romaría que atrae moita xente, coincidindo co comezo da primavera. As imaxes dos santos e santas das parroquias veciñas soben ao alto do monte. Xúntanse ao redor de 60 imaxes das diferentes parroquias. O lugar onde se congregan, como é habitual neste tipo de ritos de probábel procedencia pagá, é nun outeiro. Nese cumio as imaxes dispóñense unhas fronte a outras, en círculo. Ao redor, os romeiros asisten á misa. A comunidade encargou a OLA construír un espazo permanente para a romaría. Nos ritos primitivos sempre están presentes as formas e materias primarias. Os arquitectos construíron os pedestais para as imaxes con grandes bloques de granito, forma sinxela e primitiva de sinalar un lugar na paisaxe. A xeometría é propia dos circos romanos, para que se manteña a disposición tradicional das imaxes unhas fronte doutras. Sepáranse dúas das pedras para permitir a entrada das figuras ao centro do espazo. O altar é outro círculo feito cun pavimento tamén de pedra, onde se dispón o lugar do sacerdote. O conxunto ten unha atmosfera atávica ao tempo que contemporánea. Apto para ritos cristiáns e pagáns.


Summary: As deputadas de En Marea e BNG secundan toda a xornada o paro que as representantes do PSdeG apoian dúas horas e que "respectan" pero non seguen as populares. As europarlamentarias Ana Miranda e Lídia Senra tamén paran neste 8-M.

Nesta xornada de folga feminista, as mulleres das formacións políticas galegas apoian con diferente intensidade a protesta. Mentres as deputadas de En Marea e BNG no Parlamento xa anunciaran que secundarán o paro todo o día, as parlamentarias do PSdeG súmanse aos paros parciais e por horas, mentres que as do PPdeG rexeitan a convocatoria, manteñen a súa xornada laboral e limítanse a manifestar o seu "respecto" por aquelas que deciden non traballar como polas que, como elas, si o fan. O PPdeG, que leva días deslexitimando a folga e mesmo cualificándoa como unha reivindicación "machista", saltou este 8-M ás redes sociais advertindo de que respecta "que se convoque unha folga para reivindicar a igualdade", pero que agarda "que este Día da Muller marque un cambio na dinámica política e que a igualdade non se vexa como un campo de xogo para gañar votos, senón como unha prioridade que require de acordos". O PPdeG "respecta" a folga pero espera "que a igualdade non se vexa como un campo de xogo para gañar votos" Desde En Marea, a deputada na Cámara galega Paula Quinteiro, xunto coa parlamentaria no Congreso Ángela Rodríguez, explicaran o apoio total das mulleres da formación á folga do 8-M, que secundarán durante toda a xornada, unha actitude que contrapoñía ás compañeiras doutros partidos. "Cristina Cifuentes dicía que as mulleres non tiñamos motivos para facer folga, tamén Ciudadanos pese a recoñecer a desigualdade estrutural dixo que non apoiaría a folga feminista e o PSOE di que só vai apoiar dúas horas de paros dos sindicatos", dicían para advertir da necesidade de que "moitas" paren para "poder mudar a situación". As deputadas de En Marea e BNG secundan a folga e amosan o seu "apoio total" ao paro deste 8-M Ademais, as mulleres do grupo parlamentario do BNG Ana Pontón, Olla Rodil, Noa Presas e Montse Prado solicitaron mediante un escrito remitido á Mesa do Parlamento que se lles desconte do seu salario a cantidade correspondente á xornada laboral do día de folga. Con esta petición comunicaron tamén a súa decisión de sumarse á folga "para esixir o remate da discriminación das mulleres a nivel laboral, reivindicar medidas e accións reais de conciliación e loitar contra a violencia de xénero en calquera dos seus graos". Luca Chao, Ana Pontón, Patricia Vilán, Lídia Senra, Alexandra Fernández e Ana Miranda / CC-BY-SA Praza Pública O PSdeG, pola súa banda, anunciou que se suma "ás accións marcadas polos sindicatos UGT e CCOO" e apoian así o paro laboral de dúas horas, "como unha medida de concienciación e reivindicación ante a situación xeneralizada de desigualdade laboral que teñen as mulleres, e de todas as desigualdades que afectan á condición de ser mulleres no noso país". O PSdeG súmase ás accións marcadas por UGT e CCOO e apoian o paro laboral de dúas horas No entanto, en diferentes concellos as representantes socialistas decidiron secundar a folga durante toda a xornada. No Concello de Lugo, por exemplo, o equipo de goberno socialista decidiu renunciar ao soldo correspondente a este día "co fin de apoiar a folga feminista convocada con motivo do Día Internacional da Muller Traballadora para visibilizar o papel da muller e reivindicar a igualdade social, económica e sexual entre mulleres e homes". No Congreso e no Senado, as deputadas e senadoras galegas do grupo confederal de Unidos Podemos-En Comú Podem-En Marea anunciaron tamén que secundarán o paro e que designarán a súa asignación económica dese día ás organizacións feministas. As eurodeputadas Ana Miranda e Lídia Senra secundan tamén a folga feminista e non traballarán nesta xornada Pola súa banda, no Parlamente europeo, a eurodeputada do BNG, Ana Miranda, súmase ao paro e, xunto a europarlamentaria galesa Jill Evans, tamén da agrupación Verdes-ALE, doará os ingresos correspondentes a esta xornada laboral a colectivos feministas organizadores da folga. No caso da representante galega, a súa asignación irá ao colectivo Galegas8M. "Temos que seguir loitando pola igualdade real. Estamos no longo camiño do empoderamento da muller e temos que seguir avanzando", subliñou. Tamén a outra eurodeputada galega, Lídia Senra, secundará a folga. A representante do GUE/NGL só participará nas actividades organizadas para apoiar o paro e para loitar polos dereitos das mulleres, cancelando todo o resto da súa axenda e todos os actos que podía ter no día. "Sóbrannos razóns para ir á folga", dixo, tras anunciar que tamén se une á protesta. "Porque queremos que se apliquen as leis de igualdade desde unha perspectiva non machista; porque queremos rematar coa violencia machista; porque queremos acabar coa fenda salarial, coa fenda das pensións tamén; porque queremos corresponsabilidade nos coidados; porque queremos que se aplique a lei de titulariedade compartida nas explotacións agrarias; e porque as mulleres queremos poder vivir a nosa vida con tranquilidade e sen violencias machistas", rematou.


Summary: Pola súa parte, o sector pesqueiro galego segue a mostrarse contrario á implantación da eólica mariña no país polo descoñecemento do impacto ambiental e económico que poida ter.

A Asociación Eólica Empresarial (AEE) insistiu esta sexta feira en avanzar no desenvolvemento da eólica mariña no Estado español e "non desaproveitar a oportunidade" que supón. Marta García: "Descoñecemos o impacto da eólica mariña no futuro" Neste sentido, AEE considera a eólica mariña como "un vector fundamental para alcanzar os obxectivos climáticos e de seguridade enerxética a partir de recursos renovábeis propios e achegando maior estabilidade ao noso sistema eléctrico". Nun comunicado, a patronal indicou que, ademais, a eólica mariña constitúe "unha grande oportunidade de desenvolvemento tecnolóxico, económico e industrial, polo seu elevado potencial para a creación de emprego cualificado nos sectores industriais estratéxicos do Estado español". Unha firma de Madrid proxecta a 30 km de Ferrol a maior eólica mariña do Estado Aliás, tamén a definiu como "unha oportunidade socioeconómica, que achega novas vías de futuro para as comunidades locais", polo que AEE subliñou que "non se pode desaproveitar, por segunda vez na historia do país, unha oportunidade económica, social, ambiental, tan positiva como a eólica mariña". Rexeitamento do sector pesqueiro A pasada semana, o sector pesqueiro galego, asturiano e cántabro, a través da Plataforma en Defensa da Pesca e dos Ecosistemas Mariños, volveu mostrar o seu rexeitamento aos plans do Estado español para a eólica mariña recollidos no plan de ordenación do espazo marítimo (POEM). O Goberno español manterá zonas reservadas para a eólica mariña pese ao rexeitamento do sector pesqueiro Segundo denunciou a plataforma nun comunicado, o Ministerio de Transición Ecolóxica e Reto Demográfico notificoulles que "prescindiría" de informacións relativas ao impacto socioeconómico e medioambiental da implantación da eólica mariña para a elaboración definitiva do POEM. Para o colectivo, o sector da pesca "non pode ser obxecto de sacrificio para o beneficio de grandes multinacionais que ven nos nosos mares un territorio para especular coa enerxía, vestindo a súa aposta de "verde" para implementar un "greenwashing" en contra dos nosos ecosistemas e o sector pesqueiro". O sector pesqueiro carga contra o plan de Rede Eléctrica para a eólica mariña Neste sentido, a plataforma xa anunciou que se reuniría de urxencia con todos os grupos políticos do Congreso e dos Parlamentos galego e asturiano para intentar "reverter a proposta que se pretende aprobar de implementar a eólica mariña nas nosas costas prescindindo de toda a información sobre os impactos nos nosos ecosistemas e na nosa actividade pesqueira".


Summary: Baixa a incidencia a 7 días e Galiza non comunica falecidos por coronavirus por segunda xornada consecutiva.

Vacinacións e restricións están a manter a cuarta vaga de coronavirus "baixo control" na Galiza. A semana que vén de finalizar deixa unha presión hospitalaria que apenas variou e un aumento de casos activos lonxe das cifras que acadaba noutras ondas. A incidencia acumulada a 7 días era a pasada segunda feira, 26 de abril, de 50,6 casos diagnosticados por cada 100.000 mil habitantes. Este domingo, 2 de maio, eran 47,7. A 14 días, a incidencia acumulada tamén descendeu se ben moi lixeiramente: 98,2 casos fro te a 92,3. En canto a casos activos, se o 26 de abril había 3.015 o 2 de maio eran 3.106. Aumentaron, mais a un ritmo menor que nas vagas anteriores. E na presión hospitalaria o número de ingresados mantense en 214 persoas. Agora ben, o 26 de abril deses 214 ingresados, 45 eran na UCI e o domingo de 214 persoas con Covid no hospital en coidados intensivos estaban 51. Pauta Un total de 357.275 galegos e galegas contan coa pauta de vacinación contra a Covid-19 completa despois dunha xornada na que foron administradas un total de 36.201 doses en Galiza, que inoculou o 87,2% das recibidas até o momento. Así se recolle en datos trasladados este domingo pola Consellería de Sanidade mediante o 'Cronómetro dá vacinación', que indica que Galiza administrou un total de 1.165.613 doses, que supoñen o 87,2% das 1.336.025 recibidas e, por tanto, un aumento de case tres puntos respecto ao día anterior. En concreto, Galiza alcanzou as 357.275 persoas coa pauta completa da vacina contra o coronavirus. No relativo aos grupos de poboación vacinados, por condición de vulnerabilidade indícase que recibiron polo menos unha dose 12.022 persoas con condición de alto risco -tres máis que o día anterior- e 350 teñen a pauta completa. Entre as persoas dependentes non institucionalizadas recibiron polo menos unha dose 15.920 (+90) e completaron a pauta un total de 10.389 (+364). Mentres, non se administraron máis doses no último día ás institucionalizadas -que se empezaron a vacinar o 27 de decembro do ano pasado-, das que 23.465 recibiron a primeira dose e 22.750 contan coa pauta completa. No grupo de persoas vacinadas por condición de vulnerabilidade inclúense 599.539 que recibiron a primeira dose segundo idade (+109) e 246.261 coa pauta completa (+35.858).


Summary: Nunha entrevista en RNE-Galiza, o líder de Anova reitera que en Galiza non existe "conciencia social suficiente" para un proxecto independentista ter suceso e di que, en troca, si "podemos conseguir unha articulación fedral-confederal no Estado español".

Beiras deixou varias mensaxes sobre a súa ubicación ideolóxica e as súas opcións estratéxicas. Segundo recolle a axencia Efe, o líder de Anova afirmou que é "independentista", aínda que, engadiu, en política nunca ten exercido como tal. Analogamente, Beiras di ser marxista, embora ter desenvolvido liñas socialdemócratas porque era "o posíbel". No que ten a ver coa perspectiva estratéxica coa que traballa o líder de Anova, Beiras dixo: "Do que se trata é de cal é a vía mellor para o pobo galego exercer a súa soberanía política, para ter institucións políticas soberanas propias (...) e que iso sexa viábel e conseguíbel". E engadiu: "Que se pode conseguir un Estado independente, de acordo". Mais puxo en dúbida ese horizonte independentista ao acrecentar: "Que non, que iso [a independencia] non é viábel porque non hai consciencia social suficiente, non temos a potencia de Catalunya, pero podemos conseguir unha articulación federal-confederal no Estado español que preserve a nosa liberdade de decisión e exercer os nosos dereitos, que non nos impoñan un modelo de financiamentno, que o teñamos propio, ter unha facenda propia, claro!". Ou sexa: Beiras volta a enfatizar en público que Galiza non é Catalunya, que no noso país non existe a mesma consciencia "social" e que, portanto, os obxectivos deben orientarse máis ben cara á consecución dun Estado "federal-confederal", sen precisar moi ben en que consiste esa formulación. A posición de Beiras é plenamente congruente co que ten defendido no debate habido en Anova á hora de definir a política de alianzas para concorrer ás eleccións europeas. A aposta de Beiras en integrarse na candidatura de Izquierda Unida -face o sector que defendía a entente con forzas nacionalistas e/ou a "esquerda rupturista" estatal- acabou por desequilibrar o referendo entre a militancia por apenas 11 votos. Recado ao BNG Beiras tamén aproveitou a entrevista para lle enviar unha mensaxe ao BNG, ao que, sen citalo expresamente, imputou actitudes que abeiran a paranoia. "A paranoia consiste en que cando alguén é incapaz de defrontar o seu inimigo se inventa un para o machucar. O que ocorre é que son incapaces de se enfrentar co inimigo. Cal? O PP, o poder...E, en troca, están a ver quen lles move os marcos das fincas...e despois falan dos paisanos".


Summary: Nas últimas horas foron detectadas dúas sacudidas de magnitude 2,7 e 3,2.

O municipio de Gomesende, na comarca de Terra de Celanova, rexistrou varios tremores nas últimas horas detectados polos medidores do Instituto Xeográfico Nacional. O máis forte tivo lugar pouco despos medianoite desta sexta feira, ás 00.12 horas. Este sismo, de 2,7 de magnitude, foi percibido en varias localidades da contorna, e mesmo en comarcas lindantes como a de Ourense e O Ribeiro. Máis tremores Minutos antes deste tremor, o Instituto Xeográfico Nacional captou outros pequenos movementos na zona con epicentro no concello de Gomesende, mais tamén noutros da área como A Cañiza ou Cortegada. No mediodía desta quinta feira, produciuse o tremor máis forte rexistrado nas últimas horas, de 3,2 de magnitude, percibido en distintos puntos da contorna.


Summary: Iniciará as "actuacións oportunas" ante a Consellaría de Educación e o Concello de Begonte polo anuncio do fechamento do colexio.

A Valedora do Pobo anuncia a admisión a trámite da queixa da Anpa Bidueiros, do CEIP de Baamonde, e a Asociación Veciñal Montenegro de Baamonde, por mor da pretensión da Xunta da Galiza e o Concello de Begonte de fechar o colexio para o vindeiro curso 2021-22. Deste modo, a Valedora dá un prazo de quince días ao concello e a Consellaría de Educación para "facilitar información" a respecto do anunciado fechamento. As familias lamentan que esta decisión non foi consensuada con elas: "Non houbo audiencia nin consultas de ningún tipo, senón que tal decisión adoptouse unilateralmente e xustificouse coa instalación dunha escola privada de música nas instalacións do CEIP de Baamonde, malia atoparnos inmersos na pandemia por mor do coronavirus", aseguran. Así mesmo, consideran que este anuncio non atende "ás pautas das autoridades sanitarias" nin á "perspectiva de xénero" (en referencia á conciliación familiar). "O colexio é un servizo esencial que non vai obter ningunha mellora —e probablemente sufra un empeoramento— coa pretendida xuntanza dos dous colexios do Concello de Begonte no CEIP de Begonte", engaden. A Consellaría considera o feche "unha aposta valente" No Pleno do Parlamento da Galiza desta cuarta feira, en resposta a preguntas da bancada socialista, o conselleiro de Educación, Román Rodríguez, considerou "valente" a aposta do alcalde de Begonte de fechar o colexio de Baamonde e "mellorar os servizos educativos" reunificando a todo o alumnado nun mesmo centro de ensino. "Non convén xerar un alarmismo innecesario nin promover falsos debates", expresou, facendo fincapé en que o edificio se destinará a un conservatorio de música "que impulsará e desenvolverá o concello.


Summary: "Primeiro hai que lle dar un goberno a este País e logo abrir un debate profundo no PSOE", dixo a líder do PSOE andaluz, a cabeza visíbel da rebelión face Pedro Sánchez.

A tese de Díaz é que o PSOE non pode tentar encabezar un goberno alternativo cun grupo parlamentar de apenas 85 escanos. A dirixente andaluza é contraria a todo acordo que envolva quer Podemos quer as formacións soberanistas catalás. Ao non querer tampouco ir a terceiras eleccións, a única opción que fica por diante é viabilizar a investidura de Rajoy, mais a líder do sector crítico en ningún caso fixo unha defensa explícita da abstención. Díaz reuniu esta quinta feira os seus fieis -a dirección do partido en Andalucía- e acto seguido, e perante unha enorme expectación xornalística, compareceu perante os meios para avaliar a situación criada após o golpe de man perpetrado onte polo sector crítico que ela dirixe. A presidenta do goberno andaluz en todo momento deu por amortizada a época de Pedro Sánchez ao fronte da secretaría xeral A presidenta do goberno andaluz en todo momento deu por amortizada a época de Pedro Sánchez ao fronte da secretaría xeral. "Non quero que ninguén fale de bandos. No PSOE non hai bandos, nen o PSOE é unha banda. É un grande partido", dixo nunha clara alusión a Sánchez, que esta cuarta feira a instou a esclarecer se ela, como Felipe González, fai parte da "banda da abstención". Díaz desaproveitou a oportunidade de o esclarecer, se ben todos os pasos que está a dar -e desde logo a prioridade da investidura sobre o congreso- indica que a súa posición é exactamente a mesma que a de Felipe González. Aliás, admitiu que non gosta de "nengunha" das opcións que existen para desbloquear a investidura. Díaz moveuse estritamente no argumentario dos críticos e esforzouse por situar a orixe da crise non nas manobras ou intrigas coa investidura como pano de fondo, senón nos maos resultados colleitados pola marca socialista desde que Sánchez é o seu cartaz. "Temos un problema e é a cadeia de derrotas, como consecuencia que desconectamos da sociedade", analisou.


Summary: A Asociación de Emprendedores da Galiza (Ascega) apuntou os políticos das Administracións públicas como "responsábeis" da "morte do sector hostaleiro" e esixe compensacións.

"De novo o sector público carga todas as consecuencias das súas malas decisións sobre sector produtivo". Con estas palabras o presidente da Ascega pronunciábase contra a decisión da Xunta da Galiza de decretar o fechamento da hostalaría en 60 concellos galegos e de implantar restricións na do resto de municipios. En rolda de prensa acompañado de hostaleiros, reclamou a condonación de todo tipo de taxas porque, di, "non se pode esixir a alguén que non estea a facturar que pague impostos". As compensacións que pide o colectivo serían do 75% da facturación do ano 2019. "Hoxe é un día de loito para a hostalaría da Galiza. As decisións das últimas semanas lévannos a case todos a un fechamento a curto ou medio prazo", lamentou o hostaleiro Diego Lis, que criticou que "non serviu para nada" que os locais cumprisen "estritamente as medidas". "Non somos o problema, somos parte da solución", afirmou, apuntando ás "contornas familiares e sociais en casas" onde se producen, di, máis contaxios. "Teñen que ser axudas áxiles, directas e suficientes", pediu o empresario, que cre que ou hai solucións "xa" ou "estamos mortos". Por iso reclama un "fondo de rescate" para compensar os hostaleiros e outros sectores afectados e reprocha que o anunciado polo presidente da Xunta nas últimas horas son "parches". "Dános a risa", dixo, considerando insuficientes as cantidades de até 7.000 euros. Migallas Segundo Ascega, son 12.500 locais hostalaría os afectados polo fechamento en toda a Galiza, polo que as axudas prometidas polo Goberno galego, dixo o presidente da entidade, "son unha provocación". "Queren calar a boca con migallas a xente que levanta a persiana todos os días e está desesperada", criticou. O empresario de lecer nocturno Álvaro Veiga asegurou que están nunha "situación límite", na que só puideron abrir, desde marzo, tres semanas. "Necesitamos axuda inminente porque estamos feridos de morte", manifestou antes de alertar que haberá outros sectores que tamén se verán afectados nas próximas semanas. Feixoo pide perdón En declaracións aos medios, o presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, pediu desculpas ao sector da hostalaría a poucas horas de que entre en vigor o fechamento en 60 concellos. "Sabemos que non son responsábeis da propagación do virus", dixo na mañá da sexta feira. Aínda que na Galiza "todos os sectores continuarán funcionando", non pueden "ofrecer as mismas garantías á hostalaría". Neste sentido, agradeceu o "grande esforzo" que realizan os hostaleiros e afirmou que se trata dun sector "castigado inxustamente". Tratou de externalizar a decisión do fechamento apuntando a Sanidade, que "valorou necesario" a adopción das medidas.


As persoas afectadas pola estafa das preferentes pediron que se lle retirara a medalla da cidade de Vigo a Julio Fernández Gayoso por entender que non reúne os méritos persoais, éticos e cívicos que debe ter quen mereza esa distinción. Pois é certo. No BNG estabamos completamente de acordo e presentamos unha moción no pleno do concello de Vigo solicitando o inicio do expediente para a retirada da medalla da cidade ao señor Gayoso, que foi aprobada cos votos a favor do PP e a abstención do PSOE, moi preocupado por non aplicar "sentenzas sumarísimas". Agora vai resultar que asumir as responsabilidades individuais é sufrir "sentenzas sumarísimas". A súa xestión, lonxe de ser un beneficio para a cidade, foi unha ruína para moitas persoas Despois de ver o resultado da súa xestión á fronte de Caixanova-Novacaixagalicia é obvio que a súa xestión, lonxe de ser un beneficio para a cidade, foi unha ruína para moitas persoas. Coa entidade rescatada con cartos públicos indemnizouse e asegurouse unha xubilación millonaria, foi responsábel da estafa das preferentes, sacou beneficio da burbulla inmobiliaria que deixou sen casa tanta xente e agora mesmo xa está imputado pola fiscalía anticorrupción por administración desleal ou apropiación indebida. Iso foi o único que o fixo "dimitir" aos seus 81 anos despois de modificar os estatutos de Caixanova para ir pospoñendo a idade de xubilación forzosa a medida que el ía celebrando aniversarios. Despois de 64 anos mandando na caixa, tivo a desvergonza de eludir toda responsabilidade e de ocultar información na súa comparecencia no Congreso dos Deputados. Pero a principal razón para presentar esta moción, máis aló de todo o que xa sabemos todo o mundo, foi por dignidade. Lonxe están os tempos nos que os banqueiros se tiraban polas ventás, agora delinquen e se lles indulta, mentres David Reboredo segue n'A Lama Estamos fart@s de tanto insulto á dignidade das persoas traballadoras e honradas. É insoportábel vivir nun país no que se lle dan medallas a persoas que se enriquecen arruinando a traballador@s e pensionistas, é insoportable oír a un señor dicir cheo de razón que lle debe tres millóns de euros á seguridade social "a moita honra", é insoportable que se concedan amnistías fiscais para os millonarios defraudadores mentres as persoas que quedan no desemprego se suicidan por non poderen pagar as súas hipotecas. Onde está a honra? Lonxe están os tempos nos que os banqueiros se tiraban polas ventás, agora delinquen e se lles indulta, mentres David Reboredo segue n'A Lama. Non aturamos máis que se recorten investimentos en educación para rescatar un banco que pechou unha escola no centro da nosa cidade, escola que puxo en marcha cos aforros dos traballadores e traballadoras viguesas. Non podemos seguir sendo tolerantes, condescendentes e comprensiv@s coa delincuencia de colo branco e implacábeis cos máis febles. Por dignidade. Ao banqueiro, cando as persoas que botaran toda a súa vida traballando e aforrando buscaban asegurarse rematar os seus días con tranquilidade, a súa dignidade non lle quitaba o sono A concesión da medalla da cidade é un acto simbólico, honorífico. Obviamente o prezo da medalla é o de menos. O señor Gayoso, mesmo despois de ver embargados os seus bens para pagar a fianza, seguro que podería mercar uns cantos miles de medallas como a que recibiu. Iso non lle ha de quitar o sono. É máis, pode devolvela ou quedar con ela, en realidade tanto ten. O que realmente se lle retira é o recoñecemento da cidadanía, non hai méritos, non hai traballo a prol da cidade, só traballo para o seu propio enriquecemento, a costa do que sexa. Non sei se a un banqueiro, que todo o mide en euros, que todo o monetariza, que identifica valor con prezo, iso quítalle o sono. Igual como se trata da súa honra, do seu mérito, do seu recoñecemento, da súa dignidade, si. Pero, ao banqueiro, cando as persoas sen emprego non podían seguir pagando a hipoteca da casa na que vivían as súas crianzas e xa non lles podían asegurar un teito, a súa dignidade non lle quitaba o sono. Ao banqueiro, cando as persoas que botaran toda a súa vida traballando e aforrando buscaban asegurarse rematar os seus días con tranquilidade, a súa dignidade non lle quitaba o sono. Esa é a principal razón pola que hai que quitarlles as medallas, os recoñecementos. Por dignidade.


Summary: Madrid e o concello asturiano de El Franco son os escenarios dos dous asasinatos machistas perpetrados no Estado español nas últimas 24 horas.

O pasado domingo, un home de 50 anos matou a unha muller de 29, coa que estaba casado. Foi en La Caridad, no concello asturiano de El Franco. Utilizou unha arma branca e despois suicidouse. Dous menores, fillos da parella, atopábanse na vivenda. Nesta segunda feira, en Madrid, un home de 49 anos foi detido despois de matar de cinco coiteladas a súa ex parella. O suceso ocorreu no distrito madrileño de Villaverde. No que vai de 2018, 32 mulleres foron asasinadas no Estado español en casos de violencia machista.


Summary: Trátase dalgúns dos activistas que se expresaron na rúa contra a marcha do 8 de febreiro de 2009 convocada "contra la imposición del gallego". Enfrontan peticións de prisión que suman 45 anos e unha multa de 34.000€. Vídeos no interior.

Tras dous adiamentos, será a próxima semana cando se inicie o xuízo oral contra as 12 persoas que en outubro de 2009 se mobilizaron contra a marcha convocada por Galicia Bilingüe en Compostela. As vistas terán lugar os vindeiros días 22, 23 e 24 no xulgado do penal nº2 de Fontiñas, Compostela. Os e as encausadas enfrontan peticións de cadea que suman 46 anos e unha multa de 34.000€. "Moitas persoas decidimos saír a rúa ese día para rexeitar a galegofobia" O 8 de febreiro de 2009 a asociación Galicia Bilingüe realizaba en Santiago de Compostela unha manifestación contra o que cualificaban como "imposición do galego". A marcha contou co apoio de importantes dirixentes do Partido Popular, como os actuais Alcalde da Coruña, Carlos Negreira, e o Vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda. Nela participou tamén a líder de UPyD, Rosa Díez, así como figuras relevantes de forzas españolistas como Falange. Para asistir á mesma deslocáronse autobuses desde diferentes puntos do Estado, como Madrid ou Salamanca. Fronte esta convocatoria, cualificada por sectores comprometidos na defensa e promoción da nosa lingua como "manifestación do odio", entre 200 e 300 persoas acudiron as súas inmediacións para expresaren a súa discrepancia e rexeitamento cos propósitos e reivindicacións da marcha. "Moitas persoas decidimos saír a rúa para rexeitar a galegofobia" explicaban dous dos encausados, Joam P. e Aurélio L., nunha entrevista concedida a SERMOS en 2012. "O que fixemos foi evidenciar que hai un conflito entre dúas identidades [a galega e a española] que tamén se manifesta no idioma" acrecentaban daquela. Denuncian existencia dunha estratexia para "criminalizar o movemento en defensa do idioma deste país". A contramanifestación desenvolveuse maiormente nun tono de crítica mordaz, cunha comitiva "ridiculista" que con disfraces e cartaces irónicos pretendía parodiar os convocantes. Porén, terían lugar duras cargas por parte do amplo dispositivo policial habilitado contra quen no espazo público quixo defender o galego. Segundo denunciaron varios activistas, no marco dese operativo policial realizáronse identificacións a persoas polo simple feito de se expresaren en lingua galega. Varias das persoas identificadas canda outras que non o foran, até totalizar doce, acabaron encausadas imputándoselles supostos delitos de desorde pública e resistencia á autoridade. A petición de penas vai dos 2 aos 7 anos de cadea, sumando todas elas 45 anos de privación de liberdade e 34.000€ de multa. Para as persoas acusadas "a desproporción das penas procura un efecto de exemplaridade, de castigo" que respondería á existencia dunha estratexia para "criminalizar o movemento en defensa do idioma deste país". O 8F varias persoas foron identificadas pola policía por se expresaren en galego As e os 12 activistas receberon desde o inicio numerosas mensaxes de solidariedade. Forzas políticas como BNG, AGE, Nós-UP e Causa Galiza, organizacións sociais como Esculca, Queremos Galego e Prolingua, así como os sindicatos CIG e CUT, expresaron o seu apoio e criticaron un proceso que varias destas cualificaron de "xuízo político". Adiado por dúas veces O 24 de abril de 2012 era a primeira data fixada para o inicio do xuízo oral. Porén, o recurso da defensa solicitando a nulidade pola incoporación, por parte da fiscalía, de delitos que non foran imputados no seu escrito de acusación, provocou que a sala decidise un aprazamento sine die, ao recoñecer a propia xuíza que "certamente existe unha omisión involuntaria [da fiscalía] que podería xerar indefensión". Gloria Lago e Rosa Díez serán chamadas a comparecer como testemuñas da acusación A fins de xaneiro do presente ano fixábanse novas datas para a realización do xuízo. Serían os días 25,27 e 28 de febreiro de 2014. Porén, un erro na citación entregada a unha das persoas encausadas, e a circunstancia engadida de que outra ficase fóra do país por motivos laborais, que non se podías pospor, provocou un novo adiamento. Após ese segundo adiamento, a vista oral celebrarase os vindeiros días 22, 23 e 24 de maio. Na primeira das xornadas comparecerán as testemuñas da acusación, entre as que se atopa Gloria Lago (Presidenta de Galicia Bilingüe) e Rosa Díez (voceira de UPyD no Parlamento español). A segunda xornada centrarase na toma de declaración a máis de vinte axentes da policía española, para concluír a terceira coa declaración das testemuñas da defensa. Vídeocrónica do 8F Deseguido publicamos, de novo, a videocrónica elaborada por GZ Vídeos da manifestación do 8F, da súa contramanifestación "ridiculista" e máis das violentas cargas policiais que tiveron lugar esa data.


Summary: CC OO desautorizou os seus delegados.

Os votos de catro dos cinco membros de CCOO e dos tres da UGT na comisión negociadora abondaron para ratificar esta terza feira, once meses despois da sinatura do preacordo e após o visto bo da comisión interministerial de retribucións no sector público, o IV convenio colectivo de Navantia, que será impugnado nos xulgados polo sindicato estatal e mais pola CIG. O representante galego de Comisións e o da central nacionalista cualificaron de "ilexítimo" o documento despois de que a compañía pública autorizase a participación dos catro membros de CCOO –delegados dos estaleiros do sur- que foron cesados da súa responsabilidade na mesa negociadora polo propio sindicato logo de que durante o proceso se manifestasen fondas discrepancias entre os voceiros dos distintos centros produtivos. Hai que lembrar, neste sentido, que as factorías da ría de Ferrol foron as únicas que se opuxeron á firma do preacordo o outono pasado, ao entender que todas as renuncias caían da parte social e de que, ao remate da ultraactividade –isto é, a prórroga de máis dun ano do convenio, a partir do 1 de xaneiro próximo- non existe ningún compromiso para o mantemento do emprego ou de non aplicación de ERE. Ademais, tampouco se contempla a participación dos sindicatos na elaboración do plan industrial da compañía. A CIG fala de métodos franquistas Malia a decisión da Federación de Industria de CCOO de desposuír da súa potestade para asinar o preacordo aos catro delegados que en outubro deron o seu voto afirmativo ao convenio, estes non fixeron caso e, en comandita con Navantia, que si permitiu a súa participación argumentando que os membros da mesa de negociación poden ser nomeados polo comité intercentros –en realidade é só o sindicato quen o pode facer-, sacaron adiante un convenio que, polo demais, xa está prorrogado, pois a súa vixencia concluíu o 31 de decembro pasado. Navantia emitiu unha nota na que se parabeniza por unha ratificación que, di, permite "avanzar no marco laboral da empresa cara á consecución dun convenio único", afirmación que foi rexeitada polo representante da CIG, que comparou este xeito de entender as relacións laborais cos métodos do franquismo. "Con este acordo só perdemos os traballadores", asegurou. A sección sindical analizará esta cuarta feira a situación e a posibilidade de poñer en marcha acción de protesta.


Summary: O presidente da Generalitat, Artur Mas, manterá unha reunión co Rei na Zarzuela a vindeira quinta feira. O encontro vén marcado polo protocolo de presentación de Mas como novo titular do Executivo após as eleccións catalás. Mas aproveitará para presentar formalmente ao monarca a Declaración de Soberanía.

Mentres o presidente catalán prepara a visita protocolocaria á Zarzuela, a dereita mediática continúa a súa campaña contra o pronunciamento do Parlament catalán. Esta sexta feira, o diario El Mundo, punta de lanza do españolismo, presionou coa súa liña editorial á Moncloa para que leve a Declaración de Soberanía ao Tribunal Constitucional. Rajoy considera que a Declaración é un disparate que non leva a ningures e que carece de todo valor xurídico. Porén, o presidente do goberno español ten encarregado un informe xurídico para gardarse as costas ante o que poida vir a acontecer. A vicepresidenta do Goberno español alega que 85 votos no Parlament non servirían nen tan sequera para reformar o Estatut Onte, a vicepresidenta, Soraya Sáenz de Santamaría, advertiu que coa maioría obtida pola Declaración de Soberanía (85 votos no Parlament, suma de CiU, ERC, ICV e un deputado da CUP) non chegaría sequera para reformar o Estatut catalán (requérese unha maioría cualificada de 90 sufraxios). Tamén a quinta feira, cando Mas estea departindo co Borbón, porase en marcha no Parlament a Comisión encarregada de elaborar a Lei de Consultas Populares, o texto legal que lexitimará ao goberno catalán para convocar o referendo, previsto en 2014.