Summary: O Parlamento procurará unha maior protección deste sector estratéxico para a economía do país.

O Parlamento galego resolveu por unanimidade demandar ao Goberno español que leve a cabo os trámites necesarios ante as autoridades da Unión Europea para a declaración da Galiza como 'zona altamente dependente da pesca', como medio para unha maior protección do sector e para a mellora do seu acceso ás cotas de pesca e ao financiamento da súa actividade produtiva. A Cámara tamén acordou instar o Goberno estatal a lograr a revisión do 'principio de estabilidade relativa' de cara a conseguir unha repartición "equitativa" e "axustada" ás capacidades de cada país. Así figura na iniciativa presentada pola deputada Rosana Pérez (BNG) e que contou co apoio do PP e PSdeG. Porén, a unanimidade rompeu na votación dos outros puntos da proposición do Bloque. O primeiro foi aprobado cos votos de nacionalistas e populares e demanda reclamar ao Estado que recoñeza a capacidade da Galiza para negociar directamente en cuestións que afecten á súa economía e, en concreto, a pesca; así como expor a elaboración de plans de contixencia e apoio económico ante as consecuencias do Brexit. O resto da iniciativa quedou rexeitada pola oposición do PP e nela o BNG pedía a inclusión no Consello galego de pesca dos grupos políticos con presenza no Parlamento e a articulación dunha comisión na Cámara galega sobre o acordo do Brexit. Durante a defensa da iniciativa, Rosana Pérez afeou o papel que tivo a Xunta no marco da negociación do Brexit e as súas consecuencias para a Galiza. A nacionalista incidiu en que as palabras da conselleira do Mar, Rosa Quintana, sobre que "había que eliminar mariñeiros" para adaptar Galiza ao contexto actual deberían supor a súa saída do cargo. "Habería que eliminar moitas cousas antes que eliminar mariñeiros", apostilou Rosana Pérez.


Summary: O Goberno galego modifica a orde inicial e permite os "desprazamentos mínimos e imprescindibles para o mantemento e atención das leiras" no mesmo concello ou ata a cinco quilómetros se están noutro municipio.

O pasado 24 de marzo, o Goberno galego publicou unha orde coa que matizaba as prohibicións e suspensións establecidas tras as declaracións do estado de alarma por parte do Goberno central e da emerxencia sanitaria por parte da Xunta. Daquela, o Executivo autonómico restrinxía os desprazamentos ás hortas de autoconsumo que non estivesen a menos de 500 metros de distancia da casa. A polémica medida será agora tamén matizada, un mes despois, pola Administración galega, que decidiu "flexibilizar" aquela orde. A Xunta rectifica a súa orde e permite o desprazamento a hortas de autoconsumo, que restrinxira a aqueles de menos de 500 metrosSegundo anunciou o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, a Xunta permitirá xa os desprazamentos a hortas de autoconsumo para o seu mantemento e antención sempre que se atopen dentro do termo municipal da súa residencia habitual. No caso de que a leira estea nun concello diferente, o desprazamento será tamén posible sempre que non se superen os cinco quilómetros de distancia desde a casa. Esta foi unha das decisións tomadas pola Xunta logo da sétima reunión do Centro de Coordinación Operativa (Cecop), onde participou Rueda e representantes da Delegación do Goberno en Galicia e da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). Así, o Executivo galego alcara que todas as persoas con cultivos ou viñedos "con fins non comerciais "poderán realizar os desprazamentos mínimos e imprescindibles para o mantemento e atención das súas leiras" nas condicións establecidas anteriormente, eliminando así a anterior limitación, que era de 500 metros, e que será modificada pola Consellería do Medio Rural nunha orde. O Goberno galego autoriza "accións de caza de xeito excepcional nas zonas con maior risco, como medida para evitar posibles incidencias que a fauna salvaxe"Ademais, o Cecop aprobou tamén permitir a realización de queimas de restos agrícolas amoreados en terreos agrícolas de explotacións profesionais cando a devandita actuación se faga para evitar problemas fitosanitarios nas explotacións agrícolas e levantar a suspensión do prazo legal para cumprir coa obriga de execución da xestión da biomasa nas franxas secundarias (as dos 50 metros próximos ás vivendas), no que ten que ver coa prevención de incendios. Así, engádense ao prazo habitual do 31 de maio os días transcorridos durante o estado de alarma, sen que en ningún caso poidan realizarse as limpezas máis alá do 31 de xullo de 2020 inclusive.O Cecop tamén decidiu trasladar ao Goberno do Estado a decisión de "autorizar accións de caza de xeito excepcional naquelas zonas con maior risco, como medida para evitar posibles incidencias que a fauna salvaxe poida provocar e primar así a seguridade das persoas e do tráfico viario, ademais de reducir os danos nas extensións agrarias no inicio da época de semente". Segundo a Xunta esta decisión chega "despois de que que o Ministerio de Política Territorial e de Agricultura trasladara instrucións contraditorias ao respecto"Por outra banda, a Xunta tamén acordou "flexibilizar" as obras no interior dos edificios, en resposta, di, da "demanda dos sectores profesionais afectados –uns 20.000 autónomos en Galicia- pola orde ministerial do 12 de abril, que recolle a prohibición de realizar obras en edificios ocupados, agás obras puntuais de reparacións urxentes ou nas que se poida garantir que non se producen interferencias entre os usuarios e os residentes". Así, poderán realizarse, sempre adoptando as medidas de prevención e protección da saúde establecidas, traballos e obras puntuais que teñan como obxectivo realizar reparacións urxentes de instalacións ou avarías, tanto en espazos ou elementos comúns do edificio, como nos elementos privativos do mesmo. Outra das medidas acordadas no seo da Cecop foi clarificar o permiso para a recollida da comida preparada en restaurantes, que queda autorizada sempre que "se cumpran os requisitos e protocolos establecido polas autoridades sanitarias, se recolla a comida na porta do establecemento para evitar aglomeracións e se respecte a distancia de seguridade para evitar posibles contaxios".Ademais, a Xunta tamén pon en marcha o protocolo de medidas preventivas fronte ao coronavirus nos servizos de rexistro e atención á cidadanía unha vez sexan abertos ao público e estende ao mes de maio o pago da mensualidade completa do alugueiro aos beneficiarios do Bono alugueiro social.


Summary: Ás portas dunha nova fin de semana, aquí vos deixamos un pequeno resumo das citas culturais das que poderedes gozar ao longo destes días na Costa da Morte.

PARTE DE METEOGALICIA: INFLUENCIA DE ALTAS PRESIÓNS Meteogalicia avísanos que o venres Galicia irá quedando progresivamente na influencia das altas presións, con ventos de compoñente norte. Así, agárdanse ceos cubertos no terzo norte, con chuvias febles, e ceos con menos nubes canto máis ao sur. O sábado continuaremos baixo a influencia anticiclónica, con ventos do norte. Polo tanto, comezaremos o día con nubes baixas no terzo norte e bancos de néboa en comarcas do interior. Co avance do día, os ceos quedarán pouco anubrados ou despexado, en xeral. Xa para o domingo, non se agardan cambios polo que Galicia na influencia das altas presións e ventos do norte. Así, os ceos permanecerán pouco anubrados ou despexados na metade sur, mentres que na metade norte predominarán as nubes baixas nas primeiras e derradeiras horas do día. Xoves 23 de maio -Exposición sobre emigración en Zas. Venres 24 de maio -Ruta Carballo por Etapas (do 24 ao 26 de maio). Sábado 25 de maio -Festival do Centro Social de Cee. -Andaina Coñece a Costa da Morte por Fisterra. -XII Festival 'Teatrapa' en Laxe. -Remata a Mostra de Teatro Xosé Agrelo con Aquelando Teatro. -Teatro de APEM en Corme. -Día da Toalha no Casino de Carballo. -Día do Comercio en Laxe. -Concerto de Los Claretes en Vimianzo. EXPOSICIÓNS As Torres do Allo, en Zas, abren todos os sábados, domingos e festivos en horario de 11:00 a 19:00 horas. A programación habitual: – Visitas Guiadas: ás 13h e 17h. Permitirán coñecer o conxunto etnográfico que inaugurou unha tipoloxía edilicia en Galicia. – O Xogo de Pistas "Os secretos Ocultos nas Torres: deforma continuada durante o horario de apertura (sen necesidade de reserva previa). Castelo de Vimianzo. A fortaleza así como a súa mostra de artesanía ao vivo pódese visitar martes a domingo de 10:30 a 14 e de 16 a 19 horas. Conxunto etnográfico do Mosquetín. O conxunto de muíños e batáns do Mosquetín abre as súas portas todos os días da semana dende as 11 horas ata ás 18 horas. Os sábados e os domingos hai visita guiada ás 13 e ás 18 horas. No dolmen de Dombate ofrécense visitas guiadas, en temporada baixa, de venres a domingo de 10:30 a 14:00h e de 16:00 a 18:30. En temporada alta (Semana Santa, e do 1 de xullo a 16 de setembro), visitas guiadas todos os días. A Tenda Turística Stoupa acolle a exposición "Mar de Crebas". TODA A INFORMACIÓN DEBULLADA NA #AXENDACOSTADAMORTE


Summary: A plataforma "Galiza, Mellor Sen Touradas" recadou o apoio de 23 parlamentarios e parlamentarias do BNG, AGE e PSdeG para reclamar unha Coruña libre de touradas.

Reclama o escrito da plataforma a supresión dos apoios municipais á feira taurina na cidade e lembra que o 75,5% da cidadanía rexeita que se destinen fondos públicos para sufragar as touradas. Remítense no comunicado "A Coruña mellor sen touradas" á Declaración Universal dos Dereitos do Animal ratificada pola UNESCO en 1978 que toma á súa vez parte do preámbulo da Lei 1/93 de Protección Animal de Galicia que exclúe as touradas da prohibición. "Resulta dunha tremenda indignidade adicar recursos e medios públicos para a celebración de espectáculos de violencia", defende o manifesto apoiado polas tres forzas políticas parlamentares. Advirten que o evento taurino "só responde a un interese economicista de certos lobbies e sectores interesados en que os festexos taurinos continúen a ser unha excepción normativa". O conxunto dos grupos parlamentares de AGE e BNG apoiaron o escrito mais parte do PsdeG-PSOE non asinou o manifesto, argumentando varios dos seus membros estaren ausentes no momento da sinatura. Manifestación en Pontevedra O vindeiro 9 de agosto, ás 20 horas está convocada na praza da Peregrina de Pontevedra tamén unha mobilización co lema "A tortura non é arte nin cultura. Touradas fóra de Pontevedra". A acción está convocada pola plataforma "Touradas fóra de Pontevedra" conta co apoio de colectivos ecoloxistas, sociais, culturais e políticos como Adega, Isca, Equo Pontevedra, Os Chichisos, Amig@s da Cultura, Vaipolorío, Associaçom Cultural Revira, Associaçom Cultural Almuinha, Galiza Nova, ACOPO, Os Palleiros, Nós-UP.


Summary: O sociólogo e ex presidente da CRMH da Coruña, Manuel Monge, analiza para 'Nós Diario' os títulos nobiliarios concedidos na Galiza polo franquismo.

A aprobación inicial polo Congreso da eliminación de 33 títulos nobiliarios (artigo 41 da Lei de Memoria Democrática), pode ter importantes repercusións na eliminación de rúas, placas, distincións... a significados golpistas, franquistas ou colaboradores da ditadura. Nesta ocasión, concretar os nomes impide deixar todo a interpretación das distintas administracións ou tribunais de xustiza. Por outra parte, non tería sentido retirar por lei un título nobiliario a un significado franquista e manter a súa rúa ou a distinción de fillo adoptivo. No caso de Galiza podería afectar a máis de 60 distincións de 22 concellos, dentro dos 700 restos do franquismo en 90 concellos que recollo no meu libro Os restos do franquismo en Galiza. —Pedro Barrié de la Maza (Conde de Fenosa) recibiu o título o 1 de outubro de 1955 polos seus servizos á ditadura. Significado franquista, empresario e banqueiro, financiou o exército sublevado en 1936 e participou na depuración do persoal do Banco Pastor. Dá nome a unha avenida da Coruña e ao dique de abrigo, ten un retrato no concello, é Fillo Predilecto e Medalla de Ouro da Coruña. Ten tamén distincións na Deputación da Coruña e nos concellos de Corcubión, Ferrol (unha rúa e Fillo Adoptivo), Narón e O Barco de Valdeorras (Fillo Adoptivo e Predilecto e CEIP Condesa de Fenosa). —José Calvo Sotelo (Duque de Calvo Sotelo). Concedido a título póstumo o 18 de xullo de 1948. Portavoz fascista con constantes invitacións á sublevación militar contra o goberno lexítimo da República. Declarado partidario do fascismo, participou activamente na organización do golpe de Estado, que se executou despois do seu asasinato. Dá nome a unha avenida, unha rúa e un peirao na Coruña; ten un retrato, é Fillo Adoptivo e Predilecto. Ademais, ten distincións en Quiroga, Beariz, A Estrada, O Carballiño, Melón, Tui, San Cristovo de Cea e Vilagarcía de Arousa. —José Antonio Primo de Rivera (Duque de Primo de Rivera). Concedido a título póstumo o 18 de xullo de 1948 a favor de José Antonio Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, fundador da Falanxe Española. Conserva referencias e distincións en Santiago, Beariz, Maceda, San Cibrao das Viñas, San Cristovo de Cea e Marín. —Francisco Franco (Duque de Franco, Señorío de Meirás). O Señorío de Meirás foi concedido por Juan Carlos I a Carmen Polo, esposa do ditador, que tamén concedeu o Ducado de Franco á filla, Carmen Franco, seis días despois da morte do ditador. Franco aínda conserva unha placa na súa casa natal de Ferrol e distincións en Padrón e Mondoñedo. —Fernando Suárez de Tangil (Grandeza de España). Concedido en 1964 a título póstumo a Fernando Suárez de Tangil y Angulo. Alcalde de Madrid na Ditadura de Primo de Rivera (1924-1927), implicado en 1932 na "Sanjurjada", ministro de Obras Públicas (1951-1957), presidente do Consello de Estado e procurador nas Cortes franquistas (1951-1964). Conserva distincións en Ferrol, Deputación da Coruña, O Carballiño e Vilagarcía de Arousa. —Juan Antonio Suanzes Fernández (Marqués de Suanzes). Concedido o 1 de setembro de 1960. Militar golpista e ministro de Industria na ditadura. É Fillo Predilecto de Ferrol, Medalla de Prata de Santiago, Medalla de Ouro de Lugo e Fillo Adoptivo de Pontevedra. —Fidel Dávila (Marqués de Dávila). Concedido o 18 de xullo de 1949 a favor de Fidel Dávila Arrondo. Xeneral que participou no golpe de Estado de 1936 e ministro do Exército nos primeiros gobernos franquistas. Ten a Medalla de Prata de Santiago. —Joaquín Benjumea (Conde de Benjumea). Concedido en 1951. Presidente da Deputación de Sevilla (1936-1940), ministro de Agricultura e Traballo (1939-1941), ministro de Facenda (1941-1951), Gobernador do Banco de España (1951-1963). Ten a Medalla de Prata de Santiago. —Juan Yagüe (Marqués de San Leonardo de Yagüe). Concedido en 1952 a título póstumo. Golpista, coñecido como 'carnicero de Badajoz' polo asasinato de 4.000 persoas, prisioneiras na praza de touros desa cidade. O Palacio de Capitanía Xeneral da Coruña aínda conserva o nome de 'Sala de Honor Tte. Gral Yagüe'. Se a Lei de Memoria Democrática é aprobada en setembro, os plenos municipais de outubro-novembro poderían ser unha boa ocasión para, en aplicación desa lei, retirar as sinaladas distincións. Por outra parte, as deputacións con gobernos progresistas (PSdeG-PSOE e BNG) deberían incluír unha partida nos Orzamentos de 2023 para realizar un inventario dos restos do franquismo nas provincias de Pontevedra, A Coruña e Lugo, como xa fixeron as deputacións, con presidencia socialista, de Valencia, Cáceres ou Badaxoz, a que esperan?


Summary: O Goberno de Ucraína aliado da OTAN perde o control do sureste do país namentres acumula continxentes do Exército perto da fronteira con Rusia e as potencias occidentais lideradas por Estados Unidos preparan novas medidas de presión contra Putin.

O Goberno de Ucraína, co Exército ruso a un paso das súas fronteiras, sufriu novos reveses no sureste do país, onde os manifestantes tomaron a radiotelevisión da rexión de Donetsk e o Servizo de Seguridade admitiu a captura de tres dos seus oficiais polas milicias rebeldes. A toma da radiotelevisión produciuse logo dun mitin na praza Lenin da cidade de Donetsk en respaldo do referendo sobre a autonomía da rexión homónima convocado polos contrarios ao novo Goberno para o próximo 11 de maio, consulta declarada ilegal polas autoridades de Kiev. Así mesmo, a Organización para a Seguridade e Cooperación en Europa (OSCE) confirmou que os milicianos rebeldes e achegados a Moscú liberaron a un dos sete militares europeos retidos desde hai tres días. "A equipa da OSCE que levou as conversas en Slaviansk sobre os observadores puido abandonar o lugar xunto a un dos inspectores militares, un cidadán sueco que ten un problema de saúde", sinalou en Viena unha portavoz da organización. Ucraína despregou forzas militares na fronteira con Rusia namentres as potencias occidentais lideradas por Estados Unidos preparan novas sancións ao goberno de Moscova.


Summary: Perante o anuncio da Xunta do gasto de 100.000 tests nunha estatística sobre a incidencia do coronavirus na Galiza, a CIG remtiu esta segunda feira unha carta dirixida ao conselleiro de Sanidade na que reclama "que dea as correspondentes ordes" para a realizacións de tests diagnósticos de coronavirus nos centros penitenciarios galegos. Segundo denuncia, só se están facendo probas a persos internas ou traballadoras no caso de aparecer síntomas.

O escrito, asinado por Antonio Otero, coordinador da área de prisións, lembra que os cárceres son "un ámbito pechado con personas especialmente vulnerábeis", na que unha alta porcentaxe das persoas privadas de liberdade están inmunodeprimidas ou padecen pataloxías varias, "polo que se inclúen dentro dos grupos de risco". "Despois do que está a pasar coas residencias de maiores non entedemos que por parte da consellaría se obvie o que podería pasar nos cárceres", alerta o escrito, e apunta que outros territorios si están a realizar cribados nestes centros,"comprendendo o que poderia ocasionar o contaxio". Nese sentido, a CIG advirte do "perigo" que supón o risco de traballadores asintomáticos, "que sin sabelo estean entrando a traballar". Antes do decreto do estado de alarma por parte do Goberno central contabilizáronse nas prisións galegas sete casos positivos no persoal, que foron apartados do traballo para realizar a cuarentena. "Se non se están dando casos é pola profesionalidade e responsabilidade de todos os traballadores de Institucións Penitenciarias, do primeiro ao ultimo", sinala o coordinador da área de prisións do sindicato nacionalista, que exixe que se adopten as medidas "que axuden a conter esta pandemia e que non entre nos carceres da nosa terra".


Summary: Confrarías, colectivos de mariscadoras e bateeiros, ambientalistas e sindicatos presentan alegacións ao Real Decreto impulsado polo goberno español en funcións e que, apontan, invade competencias galegas como, por exemplo, en acuicultura. "Vemos con desconfianza un novo intento de introducir a piscicultura nas nosas costas"

Esta quinta feira, 15 de setembro, finaliza o prazo de exposición pública do borrador de Real Decreto de Ordenación do espazo marítimo que elaborou o goberno español en funcións, un proxecto do cal o sector do mar galego solicita a súa retirada. Unha petición que fai parte das alegacións que esta quinta feira presentan a Plataforma en Defensa da Ría de Arousa (PDRA), en nome dunha ampla lista de representados: confrarías, agrupacións de mariscadoras, colectivos mexilloeiros, sectores da frota artesanal, asociacóns ambientalistas. Tamén se suman ás alegacións os sindicatos CIG, CCOO e UXT. Vemos con desconfianza un novo intento de introducir a piscicultura nas nosas costas Desde a PDRA explican que as alegacións que presentan a este RD son tanto por cuestións de forma como de fondo. Entre as primeiras, que os propios prazos fixados fan que o Ministerio teña, no mellor dos casos, apenas 48 horas para avaliar as propostas e alegacións achegadas a este Real Decreto. Ou que na exposición pública deste proxecto, en periodo de vacacións, cáese nunha "vulneración do papel da participación cidadá". Por iso, e outros argumentos, a Plataforma impugna o prazo de exposición e require que se abra un novo. Apontan, a maiores, que un goberno en funcións non pode tramitar este borrador de Real Decreto. En risco Mais é sobre o fondo do Real decreto sobre o que se debruza máis detidamente o sector do mar nas súas alegacións. Consideran que a proposta do goberno español supón unha centralización do espazo marítimo galego, pon en mans do Estado capacidade de decisión sobre competencias que son exclusivas de Galiza. Unha cuestión que, afirman os colectivos demanfantes, "ten xerado a alarma entre as organizacións do sector do mar, que vemos con desconfianza un novo intento de introducir a piscicultura nas nosas costas". Piden que se garantan as actuais actividadades pesqueiras, marisqueiras e mexilloeiros fronte "á introdución de actividades como instalacións de produción de enerxía, prospección e explotación de petróleo e gas, extracción de materias primas e psicicultura" A Xunta tivo que retirar este ano a súa proposta de Lei de Acuicultura após o forte rexeitamento que colleitou entre o sector do mar, unha oposición que tivo o seu momento principal na multitudinaria manifestación que o pasado mes de febreiro encheu as rúas de Compostela. Existe temor a que agora eses mesmos intereses que defendía a falida Lei pasen a ser defendidos polo Estado ao se apropiar das competencias en acuicultura. Por iso, o sector do mar pide nas alegacións que se 'blinde' as augas galegas fronte a posíbeis proxectos extractivos intensivos e que ameacen a actividade pesqueira, marisqueira e acuícola tradicional. "Nos Plans de Ordenación do espazo marítimo de Galiza, polas súas peculiares características, priorizarase e garantirase o exercicio das actuais actividades pesqueiras, marisqueiras e de miticultura (cultivo de mexillón) fronte á introdución de actividades como instalacións de produción de enerxía, prospección e explotación de petróleo e gas, extracción de materias primas e psicicultura".


Summary: Tal día coma hoxe hai dez anos un petroleiro berraba por axuda namentres ameazaba Galiza con máis unha marea negra. O entrevistado andaba polos estudos da radio pública, participando nun programa local. Uns días despois, era un dos nomes máis recoñecidos do movemento Nunca Máis

Que facía cando coñeceu a nova do barco á deriva? Fora como entrevistado a un programa da Radio Galega que facían aquí, na Coruña, e andabamos pola mañá moi indignados todos porque co motivo do temporal caera un guindastre e morreran dúas señoras. Lembro que interromperon o programa porque había un buque que tiña problemas e que estaba á altura de Muxía. Mais todos ficamos moi tranquilos. Pensabamos que despois do Urquiola e do Mar Exeo era imposíbel outra marea negra, que as autoridades estarían sobradamente preparadas. Así que, non lle demos demasiada importancia a esa primeira información. "Nunca Máis é un movemento político afortunadamente. Insisto: afortunadamente" Só uns días despois o barco partiu. A contestación social tivo un nome, Nunca Máis, un movemento ao que quixeron desprestixiar acusándoo de 'político'. Que ten de malo que sexa, aínda hoxe, un movemento político? Nunca Máis é un movemento político afortunadamente. Insisto: afortunadamente. Cada vez que a cidadanía expresa a súa opinión de maneira decidida está a facer política, e este movemento pretendía transformar a realidade diante da incompetencia das autoridades, que converteron un accidente dun barco na maior catástrofe ecolóxica que viviu a nosa costa. A resposta política da cidadanía foi primeiro apañar o chapapote na ribeira e despois amplificando ese problema que as autoridades negaban e que fixo moverse a centos e centos de voluntarios. Insisto: plataforma cívica e altamente política. Traballou na Radio Galega. Coñece a situación dos medios públicos desde dentro. Pode valorar o papel que xogaron á hora de informar da marea negra? Houbo un intento de control da información por parte do Goberno, nomeadamente nos medios públicos. Todo o mundo lembra aquel anuncio que había nos corredores da Televisión de Galiza que dicía 'prohibido falar de marea negra'. Así, claramente. E ese intento de negar a realidade foi o que provocou unha resposta na cidadanía, unha xenreira colectiva sen precedentes, co gran labor desenvolvido pola plataforma Nunca Máis, dando a coñecer o que acontecía realmente. Lembro, por exemplo, á miña avoa que dicía 'Fraga di que non hai chapapote e o chapapote vese!' Até a xente maior entendeu que se lle estaba a mentir. "Todo o mundo lembra aquel anuncio que había nos corredores da Televisión de Galiza que dicía 'prohibido falar de marea negra'. Así, claramente" Hoxe declara Apostolos Mangouras, capitán do Prestige, e os mesmos medios recalcan que el xa sabía que algo nos tanques ía mal. É Mangouras o chivo expiatorio que cómpre para que se deixen de pedir outras responsabilidades? Desde logo Mangouras non é o principal responsábel desta catástrofe. Ben ao contrario, e na miña humilde opinión, el fixo o que tiña que facer, á marxe das irregularidades que rodeaban o propio transporte do Prestige, o flete, a aseguradora... había un problema importante no seu barco, cun buraco nun costado, arrimou á terra e reclamou axuda para procurar o transvase da carga. O grave problema estivo nesa decisión profundamente desacertada e prepotente das autoridades de enviar o barco a alta mar. Mangouras, como moito, é un implicado. A responsabilidade última corresponde ao Goberno español, nomeadamente ao titular de Fomento, (Francisco) Álvarez Cascos, e en última instancia a José María Aznar como presidente daquel goberno. Que agarda dun xuízo que arrincou xa fanado, dez anos despois? Remarco o que acabas de dicir: o xuízo cando chega dez anos despois xa de entrada é un fracaso. Como membro de Nunca Máis o que agardo é que non fique na impunidade a Administración como principal responsábel desta desgraza. "Mangouras, como moito, é un implicado. O grave problema estivo nesa decisión profundamente desacertada e prepotente das autoridades de enviar o barco a alta mar" Hai algo que celebrar neste aniversario? Si, e quixera recalcalo. Que o xuízo cadre con este décimo aniversario non debe eclipsar un tempo de celebración. Como nun tempo en que sentimos que o Goberno non nos coidaba, a cidadanía deu un paso cara adiante e converteuse nun referente para toda Europa desde aquí, por primeira vez, desde a periferia da periferia, dunha causa de futuro, iso de que a dignidade das persoas principia pola dignidade das persoas. De entre todas as manifestacións quero destacar a de Bruxelas da que fixo parte xente de Italia, de Angola, de Escocia... todos cadramos alí. E galegos só eramos unha ducia. Foi marabilloso que todo o continente soubese da existencia dun País e dunha cultura cargada de creatividade, de vida, lanzando unha mensaxe absolutamente válida para o presente, cando gobernan os mercados: o poder das persoas para transformar a realidade. Esa é a grande mensaxe de Nunca Máis. Porén, diría que toda esta revolta social serviu de escarmento perante a posibilidade doutro Prestige? Definitivamente si. Ás veces dise que pasou o Prestige e todo quedou como estaba, mais non é verdade. Mudou todo de maneira radical. Cando foi a revolución francesa cortáronlle a cabeza ao rei, e uns anos despois volveu a monarquía. Parecía que nada mudara, mais mudara todo, porque o pobo deixara de ser súbdito, convertéranse en cidadáns. Aquí non se trata de lle cortar a cabeza a ninguén nin como metáfora mais, desde logo, a causa da natureza, do ecoloxismo, xa non é unha cuestión de catro excéntricos que viven fóra do sistema senón a pedra axial de todos os programas dos partidos políticos. Se un novo barco volve ter problemas os responsábeis non estarán de caza, nin se achegarán a Galiza un mes despois nin insultarán á poboación dicindo que son 'resentidos que ladran su resentimiento en las esquinas' (palabras de José María Aznar) Hai moito que avanzar, evidentemente, e o risco de que outro Prestige sexa posíbel é real. Mais a causa do mar e da seguranza marítima xa non é unha cuestión menor nin sequera para os gobernos que dirixen as cuestións do mar desde a meseta. Facendo fincapé nesta última cuestión, son moitas as voces que defenden que ningún mariñeiro tería tomado a decisión adoptada polo Goberno español naquel momento. Constante Permuy non era mariñeiro... (ri) Era frigorista! "Se un novo barco volve ter problemas os responsábeis non estarán de caza, nin se achegarán a Galiza un mes despois nin insultarán á poboación dicindo que son 'resentidos que ladran su resentimiento en las esquinas'" Que cre que faría el co Prestige? Constante Permuy faría exactamente o que lle ouviu a Felipe Louzán, profesor de Náutica na Coruña, durante a súa comparecencia na Comisión do Prestige. Como experto e como perito dixo que fora especialmente desacertada a decisión de levar o barco a alta mar, algo en que todo o mundo que aplique o sentido común coincide. Houbo un europarlamentario do PP que lle dixo que a súa opinión era sesgada, porque Louzán defendía que o mellor tería sido levar o barco a augas tranquilas do seo de Corcubión. Preguntou o do PP que faría el se leva o barco a Corcubión e afunde. Louzán respondeu: "na guerra do Golfo moitos petroleiros foron bombardeados, moitos sufriron danos estruturais moi profundos, mais ningún afundiu. Sabe por que? Porque estaban navegando por augas tranquilas, como as do seo de Corcubión. Constante Permuy faríalle caso aos técnicos da Mariña Mercante e levaría o Prestige a augas tranquilas onde puidese ser transvasada a carga e se resolvese o problema de maneira controlada, fronte a esa decisión delirante de enviar o petroleiro ao abismo.** Constante Permuy protagonizou a radionovela 'Os frigoristas', escrita por Xurxo Souto e dedicada desde os micros da Radio Galega á figura deste rapaz do barrio coruñés de Montealto que andaba embarcado. A banda sonora, 'Non chas quero, non chas quero, nabizas do teu nabal...', é ben coñecida na Galiza.


Summary: [ACTUALIZACIÓN ÁS 18.20 ] Aínda que o Ministerio do Interior vén de asegurar que "non se retira ningunha competencia" aos Mossos, o Goberno asumiría de facto o control sobre os Mossos co obxectivo de impedir o 1-O. Porén, apenas unhas horas após a reunión entre corpos policiais que tivo lugar este sábado, os Mossos din que non aceptarán a inxerencia do Estado.

O fiscal superior de Catalunya, José María Romero de Tejada, comunicoulle na mañá do sábado por escrito ao major dos Mossos d'Esquadra, Josep Lluís Trapero, a orde segundo a cal a policía catalá pasará a estar controlada polo goberno até o 1 de outubro, día en que terá lugar o referendo. A entrega tivo lugar após a reunión da pasada quinta feira, en que Trapero se opuxera á intención do Estado de tomar o control dos Mossos. O responsábel da policía catalá presentou unha alegación para o evitar, ao considerar que é unha extralimitación, xa que a orde pública en Catalunya está controlada e a coordinación dos corpos policiais non é unha competencia da Fiscalía. O fiscal sitúa Diego Pérez de los Cobos, coronel e alto cargo do Ministerio do Interior, como director técnico de todo o operativo que tratará de evitar o referendo. Para a Generalitat, trátase doutro exemplo da estratexia de suspensión encuberta da autonomía, mentres que o Ministerio do Interior asegura que "non se lle retira ningunha competencia" aos Mossos, senón que se trata dun "mecanismo de coordinación". Ao concluír a reunión de representantes dos corpos policiais na mañá do sábado, o conseller de Interior, Joaquim Forn, anunciou cunha breve declaración insititucional que os Mossos non aceptan o control por parte do Estado, "non aceptan a inxerencia do Estado. Salta todos os órganos que o marco xurídico actual dispón para coordinar a seguridade en Catalunya". Aliás, a través de Twitter, os Mossos sinalaron que "continuaremos traballando como até o de agora: exercendo as nosas competencias para garantir a seguridade e a orde pública e estar ao servizo do cidadán". Na sexta feira, o conseller de Interior Joaquim Forn, xa se amosara contundente na defensa das atribucións dos Mossos. "Non o aceptaremos", salientaou ante os medios de comunicación, após explicar que se trataría dunha "clara vulneración" das competencias da Generalitat. "Provocaríase unha situación excepcional e especialmente grave", afirmara o número un da consellaría.


Summary: O Colexio de Xornalistas, A Mesa ou o Foro Peinador, entre outras entidades, censuraron con dureza a situación do idioma propio ante o comité de expertos do Consello de Europa e trasladáronlle os numerosos incumprimentos que da Carta Europea fai a Xunta coa súa política lingüística.

A Xunta de Galicia deu conta este pasado luns do cumprimento da Carta Europea das Linguas Rexionais e Minoritarias ante os membros do Comité de Expertos do Consello de Europa que vela polo cumprimento en cada un dos Estados da UE dos compromisos adquiridos por cada país en relación coa devandita Carta, que entrou en vigor en 1998. Ante estes expertos, entre os que se atopaba o galego Fernando Ramallo, o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, "expuxo as principais liñas de actuación que ten arestora en marcha a Administración autonómica no tocante á promoción da lingua propia de Galicia e á súa normalización nos principais ámbitos sociais, como son a administración, a xustiza e a educación". Así o aclara a Xunta nun comunicado no que non dá moito detalle máis dunha xuntanza na que sacou peito -tal e como fixo en numerosas intervencións públicas- da súa política lingüística, criticada con dureza, precisamente, no anterior informe do Consello de Europa. O informe final sobre o cumprimento da Carta Europea en Galicia estará aprobado a finais deste ano A partir dun informe inicial remitido por España, e coa información obtida nestas entrevistas e visitas in situ -en Galicia, pero tamén noutras comunidades-, o grupo de traballo elaborará un informe preliminar que posteriormente será debatido polo grupo de expertos no seu conxunto. Cando se aprobe, probablemente a final de ano, enviaráselle ao Consello de Europa, que llo remitirá ao Goberno español. Recollerá unha completa análise da política lingüística en Galicia e que partirá de datos, experiencias e achegas recollidas das entrevistas mantidas este luns con numerosas entidades como a Real Academia Galega, do Instituto da Lingua Galega, o Consello da Cultura ou A Mesa. Pero tamén con outros representantes dos ámbitos como o Colexio de Xornalistas de Galicia, o Foro Enrique Peinador, a Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística, a Irmandade Xurídica Galega ou a Asociación de Medios en Galego. Faltan, ao contrario que noutras ocasións, a Coordinadora de Traballadores de Normalización da Lingua (CTNL) ou os equipos de normalización dos centros escolares, que non foron convocados e que xa amosaron a súa decepción e contrariedade. Poucas valoracións positivas sobre a situación do galego levaron os membros do comité de expertos destes encontros, á marxe das achegas da Xunta de Galicia. Así, A Mesa pola Normalización Lingüística, que censurou a "parcialidade e falta de rigor" do informe presentado polo Estado, denunciou ante os enviados do Consello de Europa varios incumprimentos da Carta Europea. Destacaron as "limitacións para o ensino en galego que introduciu a Xunta co decretazo contra o idioma e o Estado coa Lomce". Deste xeito, A Mesa censurou tamén que non haxa material pedagóxico en galego para diversas materias, a precarización da oferta de cursos de galego para adultos ou a situación do profesorado Celga. Tamén, no ámbito da xustiza, destaca que a lexislación española "continúa a non garantir os dereitos recoñecidos pola Carta", e a propia administración dificulta o uso do galego a aqueles xuíces e xuízas que o empregan, "non dispoñibilizando lexislación consolidada en galego ou implantando o sistema informático Minerva. A Mesa denunciou as "limitacións para o ensino en galego que introduciron a Xunta e o Estado co decretazo e a Lomce" No ámbito da administración, denunciouse a modificación na Lei da Función Pública para ningunha das probas de acceso fosen na nosa lingua, os problemas de atención á cidadanía en galego nas adminisracións locais ou as dificuldades para dirixirse en galego á Administración do Estado. Tamén destacan a falta de acción pública de fomento de galego nos medios de comunicación; a imposibilidade de acceso ao audiovisual galego ou traducido ao galego nas canles comerciais; ou as "dificuldades" para ter a opción de utilizar o galego nas documentación, información ou relacións comerciais e bancarias, ou a desprotección dos consumidores e usuarios para facer valer os seus dereitos lingüísticos ante as empresas. "É importante coñecer que existen tratados internacionais como a Carta Europea das Linguas que amparan os nosos dereitos lingüísticos e tamén o é denunciarmos que o Estado e a Xunta os están a incumprir coa súa política galegófoba", dixo Marcos Maceira, presidente d'A Mesa. Por outra banda, Xosé González, presidente do Foro Peinador, foi outro dos que se reuniu cos representantes do Consello de Europa para lles manifestar que a situación da lingua propia no ámbito socioeconómico "segue a ser mala, aínda que menos mala que hai uns anos para acó". Así, desde o Foro volveron reivindicar que a lei de orzamentos de Galicia recolla un mínimo nas subvencións para que as empresas garantan os dereitos lingüísticos dos seus traballadores e consumidores. É só unha das medidas que propuxo unha entidade que lle lembrou aos expertos que "a UE ten moito que dicir" á hora de garantir os dereitos dos galegofalantes, así como a posibilidade de que as institucións europeas "fagan campañas a prol da diversidade lingüística". Xosé González recriminou tamén que mentres a Carta Europea das Linguas vela polos idiomas minorizados en calquera ámbito, Bruxelas "dificulta a súa expansión en temas como a etiquetaxe", e volveu insistir na necesidade de que a defensa do idioma "non siga centrándose só no ámbito cultural cando o sector maioritario, o económico, segue quedando á marxe". O Colexio de Xornalistas e a Asociación de Medios en Galego censuraron as escasas axudas aos medios na lingua propia fronte aos milleiros de euros para os que apenas a usan Tamén foi moi crítico, por exemplo, o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia que volveu referirse á política de subvencións públicas aos medios para criticar, a través dun detallado informe entregado ao comité, as escasas axudas que reciben os medios en galego fronte aos milleiros de euros das grandes cabeceiras por provocar tan só algunhas e minoritarias novas no idioma propio. "Repasando a lista dos beneficiarios, vese que moitos dos que calquera nomearía como medios galegos non están, e si aparecen outros descoñecidos. Eu estou seguro que se cumpren escrupulosamente as normas, e polo tanto, as normas non son as axeitadas para os fins que se buscan", dixo o seu decano, Xosé Manuel Pereiro. O Colexio de Xornalistas lembra que a radio e prensa local e comarcal seguen a carecer de axudas institucionais Tamén aclarou a través do estudo que se ben había aspectos da Carta Europea xa alcanzados, como a existencia dunha televisión e unha radio públicas de moi ampla cobertura en galego, aínda seguían incumpríndose moitas das carencias apuntadas no cuarto informe do Consello de Europa; entre elas, a inexistencia dun medio de prensa. Así mesmo, salientou que os exemplos de radio e prensa local e comarcal de ampla incidencia que saudaba o devandito informe, como as emisoras municipais integrantes de Radiofusión, ou os novos diarios dixitais, carecen de calquera axuda gobernamental. En canto ao panorama mediático, a Asociación de Medios en Galego (Amega), a través de Xurxo Salgado, denunciou a difícil e "precaria" situación pola que pasan os medios en lingua propia e reclamou maior implicación das administracións no seu impulso. Todo tras criticar tamén as enormes axudas públicas recibidas por grandes corporacións que apenas empregan a lingua do país, mentres os que si a empregan están excluídos delas. En definitiva, Amega advertiu da "inferioridade de condicións" coa que os medios en galego intentan saír adiante, excluídos das axudas públicas e apartados de calquera apoio institucional. Ademais, a entidade anunciou aos expertos a proposta de Lei de Publicidade Institucional presentada no Parlamento hai uns días e que, co apoio dos grupos da oposición, pretende achegar transparencia ao reparto de axudas públicas e publicidade institucional nos medios.


Summary: A Comisión Europea estuda fórmulas para eliminar as actuais barreiras burocráticas para o intercambio transfronteirizo dos e das escolares. A petición realizada pola Eurocidade Cerveira-Tomiño busca "consolidar unha maior coesión territorial, social e económica"

A Comisión Europea está a estudar fórmulas para eliminar as actuais barreiras burocráticas que dificultan o intercambio educativo transfronteirizo entre Tomiño e Vila Nova da Cerveira. As dúas localidades, que dende o pasado ano constitúen unha Eurocidade (seguindo o ronsel aberto por Verín-Chaves, Tui-Valença e Salvaterra-Monção), fixeron unha solicitude neste senso o pasado mes de febreiro e o proxecto vén de ser aceptado pola Asociación de Rexións Fronteirizas Europeas (ARFE) e a Dirección Xeral para Política Rexional e Urbana DG REGIO."A eliminación ou simplificación deste problema burocrático permitirá incrementar a cooperación transfronteiriza nos programas escolares, culturais e deportivos"Así, o programa europeo B-Solutions vai proporcionar a asesoría de expertos/as xurídicos/as, que analizarán os obstáculos legais existentes, unha indicación das disposicións legais que causan o obstáculo, unha posible solución e a indicación das entidades ás que afectaría esta solución.Nos últimos anos, durante a realización de actividades conxuntas os concellos de Vila Nova de Cerveira e de Tomiño constataron que "os requirimentos para realizar intercambios escolares de menores de idade entre os dous países representan un enorme obstáculo para unha fluída relación transfronteiriza". As dúas administracións sinalan que "a eliminación ou simplificación deste problema burocrático permitirá incrementar a cooperación transfronteiriza nos programas escolares, culturais e deportivos, consolidando unha maior cohesión territorial, social e económica".A proposta fai fincapé na importancia de promover este achegamento "entre comunidades escolares que partillen territorio, intereses e trazos culturais"A Eurocidade pide adaptar os requisitos de autorización sobre mobilidade transfronteiriza de menores "ás novas realidades sociais e administrativas de nivel local, integradas na Unión Europea, promovendo, en calquera caso, experiencias-piloto que permitan avaliar o adianto do exercicio efectivo de dereitos sociais e a construción de identidades partilladas europeas". A proposta fai fincapé na importancia de promover este achegamento "especialmente entre a infancia e a adolescencia" e "en particular entre comunidades escolares que partillen territorio, intereses e trazos culturais".Nos últimos anos as localidades galegas e portuguesas unidas pola fronteira común están a incrementar as actividades realizadas conxuntamente, buscando así mesmo compartir servizos e iniciativas. Por exemplo, en 2015 Salvaterra do Miño e Monção comprometéronse a compartir as súas instalacións deportivas, empresariais e culturais, para ofertar máis servizos aos seus cidadáns e cidadás e acadar un aproveitamento óptimo dos equipamentos, procurando obter economías de escala.Este mesmo domingo Tomiño e Cerveira organizan a segunda edición da Andaina EurocidadeMáis habituais son as actividades culturais e de ocio, como a camiñada internacional organizada por Melgaço e Arbo, ou a Cabalgata de Reis internacional que impulsan Tui e Valença. De feito, este mesmo domingo Tomiño e Cerveira organizan a segunda edición da Andaina Eurocidade, unha camiñada de dúas horas e media e 11 quilómetros que unirá os dous concellos e que partirá do Espazo Fortaleza de Goián.Así mesmo, nos últimos anos está a consolidarse a rede de infraestruturas para unir unha e outra beira do Miño e hai uns meses coñeceuse que unha ponte colgante sobre o Miño para peóns e bicicletas unirá As Neves e Monção. Será a sétima ponte sobre o Río Miño que unirá Galicia e Portugal, despois das dúas existentes entre Tui e Valença, a que cruza o río entre Arbo e Melgaço, a inaugurada en 1995 entre Salvaterra e Monção e a Ponte da Amizade entre Vila Nova de Cerveira e Goián (Tomiño) construída en 2004. Está en proxecto, ademais, unha nova ponte entre Tomiño e Vila Nova de Cerveira.


Summary: É a cifra máis elevada na historia do Camiño e do Xacobeo.

Preto de 25.400 peregrinos selaron a súa Compostela durante este 2022, a cifra máis elevada na historia do Camiño e do Xacobeo a estas alturas de ano. O número de peregrinos elévase case 30%, por encima dos máis de 20.000 rexistrados no mesmo período, tanto no ano récord de 2019 como no anterior Ano Santo de 2010. Tan só nesta primeira metade do mes de abril, máis de 14.300 peregrinos chegaron a Santiago, isto é, case 60% das credenciais obtidas no que vai de 2022. En concreto, a Xunta detallou que este venres se selaron máis de 2.500 Compostelas e o xoves, 2.000. No marco da chegada este sábado de 44 peregrinos procedentes da Federación de Casas Rexionais en Navarra, a directora de Turismo da Galiza, Nava Castro, fixo fincapé na relevancia dos peregrinos procedentes deste territorio, con case 1.200 no ano 2019 e máis de 100 no que vai de ano. O grupo estaba formado por participantes procedentes de Casas Rexionais de Aragón, Castela e León, Cantabria e Pais Valenciano en Navarra, así como do Fogar Estremeño de Pamplona, Centro Cultural Estremeño en Alsasua e Lar Galego en Pamplona. Nesta liña, Castro puxo en valor a recuperación das viaxes en grupo, o cal "deixa patente os resultados do reforzo da mensaxe da Galiza como destino seguro", declarou.


Summary: Héctor Cajaraville (Santiago, 1975) vén de gañar o XXXII Premio Xerais coa novela De remate. Entrevista de Alberto Ramos.

Héctor Cajaraville (Santiago, 1975) vén de gañar o XXXII Premio Xerais coa novela De remate. Trátase dun libro pouco convencional, no que se recompilan os artigos de Bieito Sanmarful, xornalista ficticio que durante anos publicou unha columna de opinión no tamén ficticio xornal Loaira. O director desa cabeceira encárgase de escolmar os artigos nun libro no que tamén se recollen fragmentos dun diario persoal, así como outros tipos de textos. O conxunto das pezas conforman un collage a través do cal o lector traza a historia vital e profesional de Bieito Sanmarful. Segundo o xurado, os textos asinados polo xornalista inventado "retratan con humor e moita chispa a Galicia actual, afondando nela con ironía e orixinais xogos de palabras". Co Premio Xerais, Cajaraville estréase na literatura. Ademais, quedou de finalista do Premio Merlín desta mesma edición co título Quen dá a quenda? "Primeira novela e leva o Xerais. Foi chegar e encher?" "Esa probablemente é a frase que máis escoitei durante o sábado pasado, na propia Illa de San Simón cando se declarou o veredicto do xurado" Primeira novela e leva o Xerais. Foi chegar e encher? Esa probablemente é a frase que máis escoitei durante o sábado pasado, na propia Illa de San Simón cando se declarou o veredicto do xurado. Saíu alguén coma min, unha persoa totalmente descoñecida para case todos os que estaban alí. Esa era a frase, porque é así. Eu fixen unha novela, que ademais é moi recente, eu escribina de finais do ano pasado a comezos deste ano. E abriu o prazo do Xerais, enviei a novela e case que apurando para presentala ao primeiro certame no que participaba. Fai un par de semanas saíron os finalistas e vexo que estaba entre eles. E chega a semana horrible da esperar o resultado final... Si, foi unha longa semana. Porque eu ademais, nese tempo tamén escribira unha novela máis, que foi tamén de finalista no Premio Merlín. Así que vivín bastante inquietude e, a verdade, tiña bastantes esperanzas, xa que ao chegar a estar entre os finalistas destes premios, pois creas unhas expectativas. E a verdade, é que non podo pedir máis. Dous libros que mando a dous premios e nun gaño e noutro quedo de finalista. Non é mal balance para comezar. Dende logo que non. E a verdade, mellor así. Mellor para min, sería un exceso e unha sobreexposición gañar os dous. Para unha persoa que comeza coma min, sería unha tolemia. Seguramente ese libro que quedou de finalista acabe por publicalo, porque os finalistas do Merlín adoitan seren publicados. En calquera caso, para min, este resultado é o máximo que podería esperar cando me presentei a estes dous premios. "Para min é unha novela, pero sei que cando saia haberá quen o dubide. Porque ten unha estrutura que dista moito do que moitos consideran que debe ser unha novela canónica ou convencional" Tras recibir o premio, segundo se recollía na nota de prensa, vostede declarou: "De remate é calquera cousa menos unha novela convencional. De feito, haberá mesmo quen dubide da súa condición de novela" A ver, para min si é unha novela... Tamén me criticaron que puxera unha venda antes da ferida ao dicir que se cadra habería xente que non a consideraría unha novela. Para min é unha novela, pero sei que cando saia haberá quen o dubide. Porque ten unha estrutura que dista moito do que moitos consideran que debe ser unha novela canónica ou convencional ou que responda aos criterios de toda a vida do que é unha novela. Aquí non hai narrador que presente unha situación, que despois se desenvolve para chegar a un final. Aquí hai máis de cen textos de todo tipo, comezando por artigos dun xornalista, que é o protagonista, que colabora cun diario que se chama Loaira, un xornal ideado para a novela. Entón, temos uns vinte artigos que lle dan un pouco a estrutura á obra, ao redor dos cales se articula o resto de textos, que van dende anotacións no seu diario persoal, correos electrónicos que intercambia coa xente da súa contorna e tamén con lectores. Tamén hai poemas, hai un testamento, hai denuncias... Incorporei todo tipo de xéneros e subxéneros. "O perfil do protagonista nunca se ofrece de forma directa, senón que ti coma lector tes que ir compoñendo a través desas pinceladiñas ou desas píldoras de información que se van recibindo en cada un dos textos" Na novela sae Ana Romaní nalgún deses textos, non? Sae Ana Romaní, porque hai unha suposta entrevista que se lle fai ao protagonista no Diario Cultural, si. O director do xornal no que Bieito Sanmarful traballaba, que é quen se encarga de compilar e estruturar ese libro de supostos textos amalgamados do protagonista, decide incorporar a transcrición desa entrevista porque a considera de interese para completar o perfil do protagonista, que nunca se ofrece de forma directa, senón que ti coma lector tes que ir compoñendo a través desas pinceladiñas ou desas píldoras de información que se van recibindo en cada un dos textos. Esa é a orixinalidade desta proposta que eu fago. O lector chega a un libro prologado polo director dese xornal ficticio e asinado en 2025. Que buscaba con ese xogo temporal? Si, fixen ese xogo. Realmente, non ten ningún peso na trama. É unha chiscadela máis que nada. No limiar que incorpora o director do xornal, debúxase un pouco o panorama que podería haber daquela. Un panorama pesimista, que implica que as cousas a mellor non van. Iso si, tampouco se debuxa un panorama apocalíptico, malia as dificultades ou limitacións que se poden vivir. E como é exactamente ese panorama recreado no limiar? Está todo mal. A nivel xornalístico, moitas cabeceiras desapareceren, a prensa en galego que no seu momento viviu unha boa época e tivo o seu espazo, pois vai esmorecendo aínda máis... O propio xornal, que se chama Loaira, no que Bieito Sanmarful sacou os artigos que se incorporan na novela, xa non existe. Fálase entón dende un diario desaparecido. É un pouco ese panorama pouco propicio para os medios e para a edición en galego, pero non se vive unha sensación definitiva de causa perdida. "Non quería nin pasarme de apocalíptico nin dar a entender que todo vai mudar. Porque non o creo" A sintomatoloxía actual é semellante daquela. Si, é darlle continuidade ao que estamos vivindo dende fai uns anos. Eu mesmo traballei nun xornal que xa non existe, de Luns a Venres, que ademais irrompeu con gran forza nun momento en que os xornais gratuítos tiñan o seu esplendor, parecía que ían asentarse e que podían competir cos de pagamento. Ao final non foi así. Ademais, este tiña unha dupla dificultade: que era gratuíto e que era en galego. Pagou talvez polos dous lados. Foi un proxecto bonito que durou uns anos e que aí quedará como pioneiro, pero que xa non está. E outros xornais en papel e outros dixitais quedaron polo camiño. Eu estendín a situación uns cantos anos máis, porque entendo que a tendencia é esa. Non quería nin pasarme de apocalíptico nin dar a entender que todo vai mudar. Porque non o creo. E preferín poñer esa marxe temporal, porque outorga maior liberdade para falar do presente dende unha perspectiva de futuro. "Tanto o personaxe coma min vivimos nesa franxa de idade que, talvez, che fai reflexionar, méteche nunha análise máis profunda do que está a ser a túa vida" Que podemos contar de Bieito Sanmarful? É un tipo normal, produto destes tempos. É unha persoa que rolda a corentena, sen chegar a ela. É un tipo de trinta e tanto. Os cinco anos que abrangue a novela se corresponden cos seus 35-40 anos. É unha persoa cunha inestabilidade laboral permanente, que lle obriga a vivir con certas estreiteces. Tamén é unha persoa inestable dende a perspectiva emocional, como tamén se corresponde cos signos destes tempos e con ese período da vida, que eu tamén estou atravesar. É un dos poucos elementos que temos en común, malia que o personaxe poida parecer autobiográfico. Non o é para nada, non teño nada que ver co protagonista, só que estou a roldar tamén esa idade de últimos refachos de xuventude máis ou menos dilatada e esa transición cara á idade madura xa definitiva. Tanto o personaxe coma min vivimos nesa franxa de idade que, talvez, che fai reflexionar, méteche nunha análise máis profunda do que está a ser a túa vida. Iso forma parte da intrahistoria da novela, sobre todo neses apuntamentos no diario persoal no que reflexiona sobre a súa situación no mundo e sobre todo a partir do momento en que lle detectan unha enfermidade terminal que o levará a morrer con 39 anos. Iso condiciónao profesional, social e persoalmente. Todo está tinguido desa sensación de que o que parecía un momento de transición na súa vida é, realmente, o treito final. "El aproveitaba esa liberdade, de feito deses vinte artigos que aparecen incorporados á novela, hai de todo. Hai dende carretaxe de votos na época electoral até o entroido, pasando polo narcotráfico, crimes da Galicia profunda" Sobre que escribe Bieito Sanmarful nos seus artigos? Escribe de todo e dun xeito un tanto utópico. Eu decidín que no seu diario Loaira lle deixaron escribir sobre o que el queira. Tiña unha columna diaria, que pechaba o xornal na ultima páxina. Por iso o libro chámase De remate, que é como se titula esa columna diaria. Nos seus textos, toma posicións con total liberdade e supoño que é algo utópico na medida en que non se dá con frecuencia esa autonomía, sobre todo nun contexto como o galego. El aproveitaba esa liberdade, de feito deses vinte artigos que aparecen incorporados á novela, hai de todo. Hai dende carretaxe de votos na época electoral até o entroido, pasando polo narcotráfico, crimes da Galicia profunda... Bieito é un observador do seu tempo e de todo o que vai detectando ao seu redor. E despois si que hai unha serie de artigos que poden ser centrais que tratan sobre a lingua. El é unha apaixonado da lingua, dos xogos léxicos, da toponimia e da onomástica. En todos os artigos aparece sempre algún trazo nese sentido, pero hai algúns textos que se centran nesa temática lingüística, dende a normativa até a un apelido que lle chama a atención. Xa o seu propio apelido é curioso. Si. Nalgunha anotación persoal aparece a historia do seu apelido ou sobre o que el puido indagar sobre o seu apelido, que en realidade podemos dicir que foi un punto de partido para a propia novela. Eu quería un personaxe que se chamase así, despois fun construíndo a novela a partir diso. Foi o inicio do asunto. O do apelido tíñao clarísimo. Eu fixen un máster de Lingüística Galega na USC e tocoume facer un traballo sobre apelidos na comarca do Ribeiro. E alí atopei este Sanmarful, que só se dá aí e en Vigo, pero o motivo de que se dea en Vigo é basicamente porque a xente do Ribeiro marchou emigrada á zona de Vigo cando se produciu ese éxodo cando media provincia de Ourense se trasladou para alá. É un apelido do que non hai constancia sobre cal pode ser a súa procedencia e por algún motivo quedou fixado aí na miña cabeza. "Sempre hai retranca, ese toque sempre está presente. Unha retranca que se manifesta, tanto cando escribe dende o optimismo coma cando escribe dende o pesimismo" Como xornalista, como é Bieito Sanmarful? Cando falamos de xornalistas nas novelas ou no cine, sempre temos prototipos: o desencantado, o cínico, o utópico defensor das esencias... O seu perfil varía segundo o artigo. Ás veces si agroma ese desencanto, sobre todo nos artigos finais porque tamén quixen que a súa dimensión pública como articulista fose evolucionando a medida que se vai vendo que a súa situación persoal é irreversible. Esa repercusión da vida persoal no escrito é inevitable. Se el está nunha situación de duelo case consigo mesmo, iso ten que reflectirse no que escribe. Nos últimos artigos é moito máis irónico e máis desencantado, pero tamén hai outros que son moi diferentes. Supoño que lle pasa un pouco como a calquera, o ánimo flutúa segundo o día. Hai uns primeiros artigos case de risa, moi humorísticos. Loxicamente, despois os artigos cambian de ton porque falamos dun tipo cunhas circunstancias vitais complicadas. Pero en calquera caso sempre hai retranca, ese toque sempre está presente. Unha retranca que se manifesta, tanto cando escribe dende o optimismo coma cando escribe dende o pesimismo. "Intenta actuar coma se iso non estivese alí. A enfermidade ten peso porque se nota en como escribe e na relación cos demais, pero nunca fala do asunto directamente" A cuestión da enfermidade nótase só na escrita ou explicítase na trama? El fala moi pouco diso, trátao máis o director do xornal no limiar. El non fala diso nos artigos e parécelle mal que, a partir dun determinado momento, haxa un ruxerruxe sobre a súa enfermidade, porque se lle nota fisicamente. El sempre evita falar dese tema. Non quere darlle importancia, ademais el non quere acabar de convencerse de que iso vai ser o final. El fai plans, segue cos seus artigos, tendo novas ideas para escribir un libro que non se publica, pero tampouco sabes se chegou a escribilo ou non. Non quere que a enfermidade sexa un elemento central da súa vida, por moito que o condicione a todos os niveis. Intenta actuar coma se iso non estivese alí. A enfermidade ten peso porque se nota en como escribe e na relación cos demais, pero nunca fala do asunto directamente. Ademais na parte final, a novela xa non se constitúe con textos seus, senón con textos que xorden cando el desaparece. Hai un obituario, hai correos que recibe que un xa non sabe se os chegou a ler ou non. Un pouco a última parte xa non é el quen a xera, senón os textos que falan del. Podemos tirar algunha idea de como ve este xornalista Galicia a través destes artigos? Hai unha radiografía de Galicia? Esa foi unha lectura atinada que achegou ao xurado na acta. Eu, en realidade, pensaba máis os artigos un a un. Porque dese xeito fun escribindo a novela. Facía primeiro un artigo, despois redactaba os textos que o acompañaban e así, máis ou menos, digamos que se ían configurando unha sorte de capítulos. Pero si, é verdade que se xuntas eses vinte artigos sobre Galicia, sobre a Galicia de hoxe en día, de entre 2012 e 2015, pintas un panorama de Galicia, cunha visión moi particular. Cal é esa visión? A que ten calquera persoa da súa terra. Que é un sitio marabilloso, que non a cambiaría por nada, que tivo a sorte de nacer aquí... Ademais, el confesa que non lle pesa nada o de non ter viaxado máis por fóra. El viaxou moito por Galicia, pero non moito polo estranxeiro. E nesa parte de reflexión final, di que prefire mil veces empregar o tempo da súa vida en coñecer a súa contorna antes que dispersarse en coñecer outros sitios do mundo. E que esas viaxes ao exterior seguro que non lle ían achegar a riqueza que si descubriu ao estar nos 315 concellos de Galicia... 314 agora... Si, pero aínda eran 315 daquela [Risos] Pero vaia, digamos, que coñeceu moi afondo Galicia e é un namorado, nótase nos artigos. Pero logo está a dualidade de que é unha terra onde pasan cousas que non deberían pasar e que se está autodestruíndo. "Os artigos son os elementos centrais e era o primeiro que eu escribía dos capítulos, imos chamalos capítulos para entendernos, porque marcan a continuidade da trama" O libro parece un pouco un quebracabezas de textos, mais entendo que se estruturará dalgún xeito, non? Os artigos son os elementos centrais e era o primeiro que eu escribía dos capítulos, imos chamalos capítulos para entendernos, porque marcan a continuidade da trama. E despois sempre hai unha correlación entre o artigo e os apuntamentos persoais. "Establécese ese xogo de ver o que el escribía para fóra e o que escribía para el sobre os mesmos asuntos" Daquela podemos dicir que hai como dúas capas. Os artigos serven para amosar a dimensión pública do personaxe e os apuntamentos persoais definen máis a vida íntima, non? Si, pero sempre coinciden no tempo. De feito, é un traballo que se explica no limiar. El busca aqueles artigos que teñen unha relación co diario persoal. Suponse que o director leu todo ese diario que a nai de Bieito Sanmarful leva ao xornal cando el morre porque o propio fillo quixo que se fixese así. Dille que llo leve ao seu antigo director, para que o lea e que, se lle ve algunha utilidade, que teña liberdade total para publicalo como queira. Dese xeito, o director le o diario e repasa no xornal os artigos publicados por Bieito. E realiza a escolma escollendo aqueles artigos que teñan unha correlación con asuntos que escribía no seu diario. É dicir, establécese ese xogo de ver o que el escribía para fóra e o que escribía para el sobre os mesmos asuntos. Despois incorpóranse algún elemento textual que xa non é nin artigos nin do diario persoal, como correos persoais ou poemas, porque tamén completan a temática que se vai desenvolvendo no diario e nos artigos. Esa é un pouco a columna vertebral dunha novela pouco convencional, anárquica, na que ao lector non se lle dá nada pechado, pero que recibe todas as pezas: ten todo o que precisa para construír a historia. "Se nalgunha ocasión da historia houbo posibilidade de falar de xeración... Esta non é" Bragado no seu discurso en San Simón enmarcouno a vostede e tamén as gañadoras do Merlín [Érica Esmorís] e do Jules Verne [Andrea Maceiras] na Xeración da Esperanza. Que opina desa etiqueta? Se nalgunha ocasión da historia houbo posibilidade de falar de xeración... Esta non é. Primeiro, pola cantidade de xente e as diferentes temáticas que se tratan na literatura actual, son tan dispares... Despois, o día que recollemos o premio estabamos tres persoas. Eu teño corenta anos e a gañadora do Jules Verne, ten 27. Non creo que por xeración e referencias se nos poida asociar nun mesmo colectivo. A verdade, sentíndoo moito por Bragado, que é unha persoa á quen lle teño moito afecto, non creo que se poida falar de xeración. O único que talvez podemos ter en común é a sorte de que nos formamos en galego. É que... Xeración da Esperanza, ademais... En fin, non sei. Entendo que sempre intentamos categorizalo todo. Ademais, a min cústame moito pensar como escritor. Fai unha semana non era escritor... E agora tampouco o son moito máis e pensar en cuestións de xeracións... É que non me vexo.


Summary: A Alberto Nepomuceno (Fortaleza, 1864-Rio de Janeiro, 1920) correspóndelle, segundo os historiadores, a paternidade do nacionalismo na música académica brasileira. Tamén é o nome da medalla de mérito artístico da Universidade Estadual do Ceará, no Nordeste do Brasil, e que acaban de ser concedida ao poeta Cesáreo Sánchez Iglesias.

A súa actuación "a prol da cultura, das letras e das artes galegas" valeulle ao tamén presidente da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) a distinción. A entrega do galardón será "no marco dos diversos eventos culturais e académicos en conmemoración do Día das Letras Galegas". Estas actividades organízaas a Reitoría do centro canda o Núcleo de Extensión de Ensino de Lingua Galega do mesmo, entre o 20 e o 24 de maio de 2019. Sánchez Iglesias (O Irixo, 1951) ofrecerá unha conefrencia no curso de Letras da universidade, presentará a versión brasileira de Caderno do Nilo (2013) co profesor José Jackson Coelho Sampaio -no Cine Teatro São Luiz, de Fortaleza. O 24 de maio, ás seis da tarde, actuará Uxía, acompañada da Orquestra Sinfónica da Universidade do Ceará. Autor dunha ampla obra poética iniciada en 1978 con Silencios e conversas de inverno (Editorial Celta) e cuxo último título é As bolboretas do Mekong (Xerais, 2018), Cesáreo Sánchez Iglesias é ademais un activista cultural de longa data, impulsor de numerosas iniciativas pola literatura galega e, como presidente da AELG, defensor dos dereitos das escritoras.


Summary: "É complicado de entender e de explicar esa parte da sentenza onde se fala de posesión de boa fe e esa obrigación de indemnizar a quen non era lexitimo dono do pazo", di Inés Rey, alcaldesa.

A alcaldesa coruñesa, Inés Rey, confirmou que recorrerán a sentenza da Audiencia Provincial da Coruña sobre o pazo de Meirás que obriga a indemnizar os Franco polos gastos contraídos desde 1975 e que considera que actuaron de "boa fe", aínda que ratifica que o inmóbel é do patrimonio público. Así o manifestou, a preguntas dos xornalistas, despois de que primeiro o Concello de Sada e logo a Deputación coruñesa anunciasen que recorrerán, fronte ao posicionamento mantido pola Avogacía do Estado, que non recorrerá, do mesmo xeito que a Xunta. "Entendemos que é suscepíbel de ser recurríbel", manifestou a alcaldesa coincidindo coa súa presenza no acto de plantación dunha árbore procedente da casa familiar da escritora Rosalía de Castro. A rexedora asegurou respectar "os posicionamentos procesuais de todas as partes", pero incidiu en que o "compromiso" do Concello da Coruña é "firme". "É complicado de entender e de explicar esa parte da sentenza onde se fala de posesión de boa fe e esa obrigación de indemnizar a quen non era lexitimo dono do pazo", engadiu, lembrando que haberá que esperar a que o Supremo admita o recurso ao ser de casación. En canto á repercusión da resolución da Audiencia da Coruña no preito que o consistorio xa avanzou que fará para recuperar a Casa Cornide, Inés Rey insistiu en que son "cuestións e realidades xurídicas diferentes". No entanto, admitiu que lles preocupaba que quedarán "asentados" aspectos recoller na citada sentenza e que, por iso, recorrerán. O BNG indica que o seu portavoz no Concello da Coruña, Francisco Jorquera, rexistrou esta terza feira un rogo oral á alcaldesa para esta dar instrucións aos servizos xurídicos do Concello en orde a que se presentase un recurso contra esa sentenza da Audiencia Provincial. "O BNG, por tanto, non pode menos que congratularse ante o anuncio feito pola alcaldesa este mesmo xoves de que, con efecto, o Concello interporá ese recurso".


Summary: A entidade cre que en Corcoesto habería "un risco potencial dun verquido que duplicase en volume ao de Aznalcóllar e xerase unha onda de lodos e augas tóxicas considerablemente máis alta e máis rápida e, polo tanto, máis destructiva".

O 25 de abril de 1998, unha balsa de residuos de metais pesados moi contaminantes, procedentes dunha mina da empresa sueca Boliden-Apirsa, situada na localidade de Aznalcóllar -Sevilla- rachou, deixando escapar centos de litros de lodos e líquidos que foron freados ás portas do Parque de Doñana. A zona quedou contaminada indefinidamente, aínda que nela se creou un espazo de protección e a empresa foi sentenciada a pagar 45 millóns de euros de indemnizacións que, non obstante, se nega a aboar. A SGHN pide que no caso de non desbotarse o proxecto, se esixa a elaboración dun novo Estudio de Impacto Ambiental que inclúa unha simulación dos peores accidentes posibles A Sociedade Galega de Hístoria Natural alerta dos efectos que na zona de Corcoesto tería a rotura das balsas de residuos que acompañarán á proxectada mina de ouro e advirte de que os efectos serían máis graves que os que se sufriron en Andalucía. A SGHN vén de solicitarlle ao Presidente da Xunta de Galicia que, en aplicación do principio de cautela se anule a Declaración de Impacto Ambiental positiva para o proxecto mineiro de Edgewater Exploration Ltd en Corcoesto ou, no caso de non desbotarse o proxecto, que se esixa a elaboración dun novo Estudio de Impacto Ambiental que inclúa unha simulación dos peores accidentes posibles. Ademais, pide que que se esixa á empresa a contratación dun seguro de responsabilidade civil, nunha compañía de seguros radicada na Unión Europea e suxeita á lexislación da UE, para facer fronte a todos os danos previsibles de acordo coa dita simulación. A SGHN estima que o importe mínimo de dito seguro de responsabilidade civil debería ser duns 300 ou 350 millóns de euros. Un verquido que duplicaría o de Aznalcóllar A entidade basea a súa análise na comparación das estruturas das balsas de Aznalcóllar e Corcoesto e dos seus entornos. A rotura da balsa de Aznalcollar provocou o verquido de 2 millóns de m3 de lodos e 4 millóns de m3 de augas ácedas, que xeraron unha onda de 3,94 m de altura cun caudal punta de 811 m3/s. A rotura da balsa de Corcoesto, cunha capacidade de 11 millóns de m3, podería liberar un volume de lodos e augas dúas veces maior que o verquido de Aznalcóllar, segundo a SGHN, co agravante de que en Corcoesto a altura máxima do dique da balsa sería 3 veces maior (85 m fronte a 27), a cota máxima respecto ao nivel do mar sería 171 m máis alta (238 m snm fronte a 67 m snm), a distancia ao esteiro sería menos da terceira parte (15 km e 51 km) e o desnivel entre a cota máxima da balsa e o esteiro sería 12 veces maior (15,9 m/km fronte a 1,3 m/km). A SGHN alerta de que en Corcoesto habería "un risco potencial dun verquido que duplicase en volume ao de Aznalcóllar e xerase unha onda de lodos e augas tóxicas considerablemente máis alta e máis rápida e, polo tanto, máis destructiva" A SGHN alerta de que en Corcoesto habería "un risco potencial dun verquido que duplicase en volume ao de Aznalcóllar e xerase unha onda de lodos e augas tóxicas considerablemente máis alta e máis rápida e, polo tanto, máis destructiva". Ademais explica que entre a balsa de lodos de Corcoesto e as poboacións máis importantes augas abaixo (Anllóns Grande e Ponteceso) hai dúas pequenas presas hidroeléctricas (as de Corcoesto e Anllóns) "e non está avaliado se resistirían ou non o embate da enorme onda de auga e lodo. Se as presas estoupasen, incrementaríase aínda máis o caudal e a altura da avenida". De estar chea cando rebentase, os 11,1 millóns de m3 (uns 17 millóns de toneladas) de lodos das balsas mineiras poderían cubrir cunha capa de lodos de 2,84 m de altura as 392 ha que ten o esteiro do Anllóns entre a última ponte en Ponteceso e a Illa Tiñosa, segundo a SGHN, e de 45 cm de altura as 2.447 ha que teñen en conxunto a ría de Corme-Laxe e o esteiro do Anllóns dende a última ponte en Ponteceso ata unha liña recta que una os faros de Punta Roncudo e Laxe.


Summary: Galiza volve arder no mes de setembro, nunha fin de semana na que as altas temperaturas e o forte vento complican as manobras de extinción.

Permanece activo o lume da Mezquita (Ourense), que xa levou por diante máis de 240 hectáreas. O incendio declarado en Carnota, na Coruña, que afecta a Quilmas e á zona do Monte Pindo, queimou unhas setenta hectáreas pero está controlado desde as 18.00 horas, segundo informou a Consellaría de Medio Rural. O incendio de Carnota declarouse ás 7.30 horas e o forte vento do Nordés complicou desde o comezo os labores de extinción. No caso da Mezquita, o lume deuse ás 12.30 horas do mediodía do sábado e, aínda que os corpos de bombeiros conseguiron controlalo, segundo a consellaría reavivouse por mor dunha nova fronte procedente de Portugal. Canto aos iniciados durante a fin de semana na provincia de Ourense, os que se produciron nas parroquias de Castiñeira e San Cristovo, no concello de Vilariño de Conso declaráronos controlados. Con tres focos en cada un dos lugares incendiados, a estimación de superficie queimada é de máis de 60 hectáreas. Desde a consellaría tamén se comunicou que se conseguiu extinguir o lume que afectou o concello de Chandrexa de Queixa e que queimou unhas 40 hectáreas.


Summary: O ex-responsábel de Relacións Políticas de Anova falou nunha entrevista en Voz TV das eleccións europeas ("pode configurarse a nivel de Estado algo análogo a unha Fronte Ampla na que non estea Anova, que estaremos co vello, co PCE") e avanza que o sector de Llamazares levará a candidatura de IU aos xulgados.

Luis Eyré, 'Palleiro', foi un dos 10 membros da Permanente de Anova que demitiu tras o referendo para a militancia se posicionar sobre con quen concorrer ás europeas. Ex-responsábel de Relacións Políticas da formación nacionalista, Eyré foi entrevistado no programa Voz Televisión, onde se pronunciou sobre diversas cuestións. Desde a coligación con IU até o BNG, pasando por Lidia Senra, Martiño Noriega ou a FPG. Eyré afirmou que tamén IU rexeitou unha Fronte Ampla en Galiza porque "non estaba disposta a unha coligación a nivel estritamente galego" Eyré recoñece que "tal e como se está a escenificar [concorrer con Izquierda Unida], parece máis unha integración que unha coligación". Afirmou que a proposta unánime de Anova desde o seu inicio foi a Fronte Ampla, unha iniciativa que "foi rexeitada polo BNG mais tamén por IU, que non estaba disposta a unha coligación a nivel estritamente galego". O chantadino avanzou que a candidatura de Izquierda Unida (e na que Anova tería o posto nº5) vai ir aos xulgados levada polo sector de Gaspar Llamazares "por incumprimento de estatutos na elección dos candidatos". "É unha primicia que dou a Voz TV", afirmou. "Tal e como se escenifica a coligación con IU parece máis ben unha integración" A raíz disto, Eyré considera que Anova estase a "aliar co máis vello. Se iso é o máis novo, pelexar por un posto...iso vai contra a filosofía de Anova". Nesta reflexión, 'Palleiro' engadiu que "o meu proxecto político non é salvarlle un deputado a Izquierda Unida", augurando, iso si, que nas europeas esa candidatura vai ter un bo resultado. Aproveitou tamén para vaticinar os resultados do BNG: "un desastre, O Bloque suicidouse, inmolouse negándose a ir nunha Fronte Ampla. Á que tamén se negou IU". Considera que a FPG son "fósiles auténticos" e cualifica a Martiño Noriega como "amábel e veraz" mais tamén "influenciábel" Frente Ampla...sen Anova A escolla de ir con Izquierda Unida podería ter tamén un efecto paradoxal, considera o ex-responsábel de Anova. "Podería darse a situación, que podería ser graciosa aínda que a min pouca gracia me faría, de que a nivel de Estado se acabe configurando algo análogo a unha Fronte Ampla e na que non estea Anova. Nós estaremos co vello, cos do PCE, pelexando por postos na listaxe". Defendeu a demisión del e dos compañeiros, "decisión que non é froito dunha dimisión" na formación, senón porque "a militancia decidiu que había que facer algo [en referencia á escolla de IU para as europeas] que non comparto". "O meu proxecto político non é o de lle salvar un deputado a IU" Martiño Noriega e a FPG 'Palleiro', durante a entrevista en Voz Televisión, fixo en varias ocasións mención a Anova como unha nova formación política na que os debates son transparentes e á luz do día, o que pode, cre, dar idea de maiores divisións e crises. Mais Eyré tamén advertiu que Anova naceu como unha entidade "de portas abertas", o que propiciou que entrasen "grupos moi minoritarios e que teñen unha estratexia, como a FPG, que son fósiles auténticos". "Dimitín non porque haxa divisións senón porque a militancia decidiu que hai que facer algo que non comparto" Preguntado por Martiño Noriega, cualificouno como "un compañeiro, unha persoa amábel, veraz e transparente". Mais tamén como "influenciábel" e que "empatiza moito", dixo. E finalizou: "É moito mellor para traer recados que para levalos". Lidia Senra, prexudicada polas filtracións. A preguntas sobre Lidia Senra (Beiras confirmou que falou con ela para ser a representante Anova na candidatura de IU), Eyré sinalou que "non toca" falar diso porque en Anova "as cousas fanse de abaixo arriba", e a militancia "aínda non coñece cales son as circunstancias de coligarse con IU" nin o proceso de elección do seu representante na lista de Izquierda Unida. "O BNG suicidouse, inmolouse e os resultados que vai ter van ser un desastre" É máis, para Luis Eyré "os que filtraron o seu nome como candidata aos medios de comunicación fixéronlle un fraco favor a Lidia Senra".


Summary: A escritora Beatriz Maceda foi a encargada este ano de realizar o manifesto da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) para conmemorar o Día de Rosalía. No texto, titulado 'Pensar(te) libre', a autora actualiza a figura da poeta aos nosos días. Nós Diario conversa con ela sobre a visión ao redor da súa figura e a importante función que ten o ensino para entendela e interpretala.

Como afrontou a realización do manifesto do Día de Rosalía da AELG? Recibino como unha honra. Era honrar a quen tanto nos honrou. Rosalía é unha icona para a literatura moderna galega. Levamos moitos anos con manifestos por esa data e entendín que era difícil ser orixinal. Centreime en como sería Rosalía se vivise hoxe. Desde o meu humilde punto de vista o que máis falta na sociedade actual é pensamento e reflexión. Pensei que Rosalía, se vivise, falaría deste tema, unha cuestión da que xa falara no seu momento. Relacioneino coa súa flor preferida, os pensamentos, facendo un dobre xogo que nos levaría á ética que estamos perdendo. Nun manifesto non se pode lembrar todas as mulleres mais quixen recordar as nosas devanceiras. Non debemos esquecer o pasado para poder facer un presente e un futuro mellor. É algo urxente nestes momentos tan insolidarios, cun capitalismo tan atroz e individualista, cando Rosalía non o era. Foi rompedora e estaba sempre coa xente máis humilde. A través dos seus poemas situounos na sociedade galega da súa época desde un punto de vista feminista. Tentei provocar ese pensamento. Quedan aspectos por actualizar da figura de Rosalía de Castro? Si. Hai unha imaxe de Rosalía que pouco a pouco imos rachando na sociedade, que era triste e melancólica. Creo que era todo o contrario. Para min era atrevida, ousada. O tema da melancolía vén da propia paisaxe galega e, en todo caso, sería reflexiva. Niso están as publicacións que dos últimos anos, como as da Fundación Rosalía de Castro ou Pilar García Negro, que dan a visión dunha Rosalía forte fronte á idea dunha muller débil. Tivo valentía para escribir o que escribiu no seu momento. Debemos axudar a entendela e interpretala. A sociedade actual interiorizou esta nova imaxe de Rosalía? Pouco a pouco estase a conseguir. Eu son optimista. A AELG, que leva moitos anos realizado o Día de Rosalía e foi a gran promotora desta homenaxe, ten sacado moitos carteis cunha imaxe moi moderna e actualizada. Agora está pensando en facer obradoiros nos centros educativos que transmitirán, a través da música e do feminismo, unha Rosalía moderna. Os centros educativos son fundamentais neste labor. Son os que máis realizan actos o Día de Rosalía. Todas as crianzas están a coñecer a Rosalía desde unha perspectiva feminista, de muller que contemplaba todos os eidos da sociedade e que foi rompedora no seu momento. Será, iso si, un proceso lento. Vivimos nun momento de rapidez nas noticias e nos traballos que se fan e falta de dedicarlle tempo á lectura. Por outro lado, están a saír moitos grupos de rapazas e rapaces que cantan versións de Rosalía moi contemporáneas. En todo caso habería que apoialos. O ensino é o mellor vehículo. Aínda así, os programas literarios que hai nos centros educativos ou son obsoletos ou transmítense de maneira obsoleta. Debería coñecerse máis o seu período histórico? O maior perigo que corremos é que se está a mentir e transformar a historia. Hai un problema no ensino, non se dá chegado á historia contemporánea. Non teño nada en contra da Prehistoria mais neste momento é máis oportuno comezar pola Historia Contemporánea e ir avanzando cara ese período. Teño na mente unha anécdota que me aconteceu na rúa. Atopei un grupo de rapazas e rapaces que paseaban cantando o "Cara al sol". Pareime e pregunteilles se sabían o que cantaban e non tiñan nin idea. Cando lles expliquei o seu significado causoulles abraio e comentaron que estaban e contra desas ideas. Temos un ensino obsoleto que non conecta co alumnado actual.


Summary: James Rhodes escolleu a Galiza entre as primeiras datas para iniciar a súa nova xira Piano Tour 2022. Este músico e escritor inglés de nacemento non agocha a súa atracción pola lingua e cultura galegas. A finais de decembro regresou a Twitter, unha rede social na que conta con máis de 275.000 seguidoras e seguidores, cunha mensaxe de optimismo para o novo ano. Entre os propósitos que se marcou para este 2022 figura mellorar o seu galego e, se cadra, mercar unha vivenda ao carón do mar.

É moi difícil separar en James Rhodes a repercusión que ten como músico da que xera defendendo as causas que considera xustas. Este inglés colleita de 1975 decidiu nun momento da súa vida e tras unha crúa experiencia persoal, defender os dereitos da infancia. Contou ese proceso vital no libro Instrumental, publicado en 2014 e traducido ao galego en 2020 pola editorial Rinoceronte. Cando en 2017 decide mudar de residencia e vivir en Madrid, a súa particular sinceridade pública creoulle moitos apoios e non poucos detractores. Coñece a Galiza antes de visitala, a través das amizades galegas que atopou estes anos. Despois de varios concertos polo país afianzou ese agarimo pola lingua galega e súa paisaxe que mostra cada vez que pode. Este singular comunicador, mestura enxeño, ironía e sentido do humor nos seus concertos. Neles afástase do arquetipo de actuación habitual dentro da música clásica, sexa pola súa vestimenta ou polos comentarios que introduce antes de cada peza. Beethoven e Brahms sonan de diferente maneira no seu piano. Na xira deste ano, o Piano Tour 2022, escolleu Ferrol para realizar un dos seus primeiros concertos o pasado 5 de febreiro mais xa ten confirmada unha nova data para o seguinte, que o levará a Vigo o vindeiro 7 de maio. Na xira que realiza neste momento e que pasará pola Galiza a súa proposta é "saír do mundo tolo en que vivimos e recargar as pilas". Tan mal estamos como para facer ese chamamento? É tan obvio que vivimos nunha época tan difícil! Con ruído en todas partes. Para min o único sitio onde podemos escapar agora mesmo son as salas de concertos. Nelas non hai móbiles, nin realitys, nin Twitter, nin prensa... Só é unha hora e media para fechar os ollos e escapar. Non sei, é unha maneira, se cadra, de meditar un pouco. O milagre coa música é que é algo moito máis profundo que as palabras ou as pinturas. Polo menos para min. Cada persoa ten a súa propia historia e eu o que fago é a banda sonora a través de Brahms e Chopin. A miña intención é que poidan soñar coa música. Estou moi ilusionado de voltar á Galiza. Este ano actuei por primeira vez en Ferrol. Coñezo moito da Galiza mais nunca fora a Ferrol. Estou tan emocionado como un cativo antes do Nadal. Tanto poder ten a música como para que unha persoa poida recuperarse dunha mala experiencia? Foi o seu caso? Desde logo. Ten moito que ver coa condición de ser humano. Todo o mundo necesita escapar. É a procura dun pouco de equilibrio coas cousas que nos pasan na nosa vida cotiá, que poden ser as facturas, as discusións de parella ou calquera merda que vemos na televisión. Por algún motivo a música muda os teus sentimentos e pode relaxarte. No meu caso non diría que o rock, o pop ou trap serían mellores que a música clásica. En todo caso esta, cos seus vinte ou vinte e cinco minutos no escenario, chega a relatar unha historia con emocións que te leva desde a alegría até a esperanza pasando polo loito. Mesmo diría que é como unha película na que ti podes decidir a historia. É algo moi bonito. Como explicaría un dos seus concertos? Eu e un piano. Falo uns dous minutos do contexto da peza que interpretarei nese momento. Logo apáganse as luces e só quedan as que iluminan o teclado. É algo moi íntimo. Non hai regras. Na música clásica hai demasiadas, un pouco como ir a unha misa nunha igrexa. Todo un engano. A música é sagrada mais todo o demais dá igual. Por iso estou cos meus vaqueiros, falo un pouco, fago algunha brincadeira... é algo moi relaxado. Logo a música pasa a ser algo no que te mergullas. Nin precisas saber nada da música. Hai quen cre que si, que hai que saber cantos movementos ten unha sonata ou que significa allegro, cando en realidade só precisas dúas orellas. "O maior problema é que ás persoas que máis valor teñen na música clásica, os "xefes" deste mundo, dálles igual. Só queren determinado público: os que teñen diñeiro" Nos seus concertos busca achegar a música clásica a todos os públicos. Segue a ser un territorio de minorías? Cal é a razón de haxa tanta resistencia a que iso aconteza? Hai moita xente que non quere que mude. O maior problema é que ás persoas que máis valor teñen na música clásica, os "xefes" deste mundo, dálles igual. Só queren determinado público: os que teñen diñeiro, traballan en bancos ou se consideran superintelixentes. É moi triste que cando vas, por exemplo, ao Auditorio Nacional de Madrid tes que pagar igual 90 ou 100 pavos. É horríbel! Non entendo a razón. Un responsábel de Ibermúsica, unha das entidades máis fortes neste tema, chegou a dicirme que eu era perigoso. A razón era que nos concertos levaba pantalóns vaqueiros, había moita mocidade nas actuacións e tamén moitas persoas que escoitaban este tipo de música en directo por primeira vez. Hai que abrir este mundo. Os músicos e os fans da música clásica non son diferentes en absoluto ao resto de persoas. Todos temos as nosas movidas e esta música é tan inmortal... O importante para min é poñela enriba da mesa e, se che gusta, perfecto, e se non, pois non pasa nada. Non hai música nas escolas. Se a túa familia non ten diñeiro, non aprenderás nunca a tocar o piano ou o violonchelo, nin verás tocar na túa vida unha orquestra en vivo. Esta situación dáme vergonza. Todos os músicos temos a obriga de tentar achegar este mundo a outra xente. E tamén por este motivo estou agradecido de poder tocar a Chopin, Rachmaninoff ou Brahms na televisión en programas como o de Buenafuente, da mesma maneira que en grandes festivais como o Sonar. Para min é algo importante. Salienta como comunicador, nos concertos e tamén nas redes sociais. Non considera que é algo pouco común esa postura aberta nun artista polos perigos que poida traer? Certo. Para min é importante abrirme. O mundo é tan fechado agora mesmo, con tantas polémicas, que eu prefiro ser ao cento por cento aberto. Coa música e tamén coa miña vida. Se a xente se abrise en todos os ámbitos, desde as enfermidades mentais até a música e os desexos, creo que o mundo sería un pouco máis bonito. Con máis tenrura e máis sinxelo. A vida é demasiado curta como para vivila nunha mentira e hai xente que quere dar a impresión que a súa vida é perfecta cando en realidade é algo moito máis difícil. Por que non dicilo abertamente? Nota que se perdeu o medo a explicar casos persoais coa intención de servir de exemplo? Esta idea está mudando, pouco a pouco, nas redes sociais. Mais cando involucramos os políticos para que se interesen e apoien, por exemplo, terapias para a infancia e as enfermidades mentais é toda unha loita. Moito máis se falamos de adultos. En todo caso hai menos estigmas que antes neste tema en concreto. Considérase, ademais de músico e escritor, un activista? Para nada. Músico si e escritor dunha maneira accidental. En todo caso cando defendo a infancia non o considero unha loita activista. É como se falamos da humanidade. Se temos unha oportunidade de mellorar e protexer as nosas nenas e os nosos nenos é un deber que temos como sociedade. O que me sorprendeu foi a cantidade de odio que recibín por querer protexelos. Se cadra eu era algo inxenuo e a protección infantil é algo moi polémico. Non me considero un activista, só quero mellorar o mundo o máis que poida e xa está. Deixou Londres e decidiu instalarse en Madrid mais sempre se considerou un namorado da Galiza. Como foi ese encontro coa cultura e a sociedade galega? Para min Londres era o peor e chegar ao Estado español foi como entrar en Disneylandia. Todo era mellor: a xente, a comida, o ritmo de vida... Dúas semanas despois de vivir en Madrid coñecín o primeiro galego: Tamar Novas. Despois viñeron uns concertos inesquecíbeis na Coruña, Santiago, Pontevedra e Vigo. Desta cidade, para min un dos lugares máis bonitos que vin na miña vida, teño unha fotografía de un metro de diámetro na miña vivenda. En xeral creo que a xente é aberta, mais na Galiza hai algo máis, é como se estivese na casa. Ten que ver coa tenrura das galegas e dos galegos mais tamén coa súa gastronomía, coa súa arquitectura. É un lugar marabilloso e o meu soño sería mercar un pequeno piso na Galiza, a carón do mar, e aprender moito máis a lingua galega. E agora temos o AVE, aínda que polémico, co que podería ir cada fin de semana. Non entendo que haxa deputadas e deputados da Galiza que non falen galego en público ou que un medio de comunicación como La Voz de Galicia publique o seu xornal en castelán, en todo caso debería mudar de nome. É todo tan estraño. Nas redes sociais acostuma a empregar o galego e deféndeo sempre que pode. Cal é a razón desta actitude? É tan raro para min o concepto de defender un idioma... Igual que o sería se quixese defender as montañas ou a arquitectura. O galego é un idioma tan bonito! Igual que tamén o son o catalán ou o éuscaro. O máis triste para min é que, polo que me contan algunhas amizades da Galiza, moita mocidade non fala nin entende o galego. Está a extinguirse! Nunha ou dúas xeracións máis non haberá galego. Mesmo para un inglés coma min é algo moi triste. A riqueza neste lugar tan marabilloso son os idiomas e nunca entendín a idea de non estar a favor do idioma. Cal é a razón? Teño amizades de moitos lugares que coinciden nesta idea. En todo caso sempre hai quen discrepa nas redes sociais. Os idiomas son algo vello que hai que protexer. Non debería ser complicado tendo, como ten, palabras tan bonitas como por exemplo "morriña". Non entendo que haxa deputadas e deputados da Galiza que non falen galego en público ou que un medio de comunicación como La Voz de Galicia publique o seu xornal en castelán, en todo caso debería mudar de nome. É todo tan estraño. Sempre que me entrevistan insisto en que se publique en galego e notei moita resistencia, aínda que agora non tanto, algo que agradezo. Igual é por vir de Inglaterra, un lugar onde se perdeu todo, que non quero que o mesmo pase aquí. Hai tanta división política... Se hai elementos como o idioma ou a arquitectura hai que protexelos e celebralos. Non é un tema polémico. Como podería selo? É unha tolemia.


Summary: A asociación ecoloxista Adega tercia na rebelión dos cen concellos para aportar recomendacións coas que reducir tanto a dependencia de Sogama como un 50% dos residuos.

"Con valentía política e compromiso coa cidadanía pódense por en marcha iniciativas para reducir a dependencia de Sogama" di a asociación ecoloxista que considera que a "rebelión" dos alcaldes non pode ficar só nunha cuestión económica pola suba da taxa. "Poden comezar a virar cara unha xestión máis ecolóxica dos residuos poñendo en marcha iniciativas e medidas de baixo custo que lles permitirían reducir a dependencia de Sogama e aforrar máis dun 50% na factura do lixo", defenden e, para iso aconsellan, de xeito inmediato poñer en marcha iniciativas de compostaxe doméstica e comunitaria co fin de reducir a materia orgánica, o que conlevaría un aforro inmediato e a posibilidade dun maior investimento no sistema de recollida e tratamento. A curto e medio prazo, a asociación ecoloxista propón habilitar unha área local de compostaxe, con tecnoloxía sinxela e económica, xunto cunha recollida selectiva "porta a porta", enviando unha cantidade moito menor de lixo a Sogama. Calcula Adega que, de aplicar este mecanismo, só compriría entregar un 15% do que hoxe se lle envía. Lixo como recurso A medio e longo prazo, a proposta de Adega é a desvinculación de Sogama por medio da criazón de plantas comarcais mancomunadas de compostaxe, para o que contarían coa axuda de liñas de financiamento europeas. As plantas non só recollerían lixo orgánico senón tamén plásticos e envases. "Os concellos teñen o deber e a responsabilidade de promover unha xestión máis sustentábel dos recursos. E queda demostrado que os residuos, son un recurso económico de primeiro nível. Convertéronse nun problema só porque SOGAMA/GN Fenosa quería ter o monopolio da súa xestión e lucrarse con eles", sinalan desde Adega.


Os sindicatos din que se está a incumprir coa seguridade laboral e que hai operarios con problemas físicos e psíquicosResponsables dos sindicatos CCOO, UGT e CIG no comité de empresa da fábrica de PSA Peugeot-Citroën de Vigo, na que é maioritario un sindicato independente propio da factoría, iniciaron este luns un peche no edificio de oficinas do complexo para denunciar a sobrecarga de traballo que din que están a sufrir os operarios dunha liña de montaxe.Segundo os sindicatos, está a producirse unha reiterada sobrecarga de traballo nunha das liñas de montaxe da fábrica, na que non se están a cumprir con requisitos de seguridade laboral, presións que están a provocar problemas físicos e psíquicos aos traballadores. Os encerrados aseguran que non abandonarán a sua protesta ata que as súas reclamacións sexan atendidas.Os traballadores pechados están a recibir apoios externos, como o do propio secretario xeral de CCOO a nivel galego, Ramón Sarmiento, quen amosou a súa indignación ante a "lamentable actitude da dirección que nin se digna interesarse polas reivindicacións". Tamén En Común-Unidas Podemos interesouse polo caso e a súa deputada Yolanda Díaz prevé visitar aos encerrados.


Summary: A Comisión de Pesca da UE decide esta cuarta feira se ratifica ou rexeita o protocolo asinado e polo que foron expulsos das augas dese país 24 buques galegos

Meses de mobilizacións, reunións, peches, xestións, xuntanzas, peticións... Horas e máis horas e máis horas de traballo arreo protagonizado por mariñeiros e armadores, e sindicato CIG, van ter nesta cuarta feira o seu premio...ou non. Hoxe reúnese en Bruxelas a Comisión de Pesca da Unión Europea. Sobre a mesa, unha decisión crucial: se aceptan ou rexeitan o protocolo asinado a mediados do ano pasado con Mauritania. Un protocolo polo que se expulsou a 24 buques cefalopodeiros galegos das augas do país norteafricano. O obxectivo é que se rexeite o protocolo vixente como condición previa para que Mauritania acepte negociar. Malia non poder asegurar que sexa este o decorrer dos acontecementos, o responsábel da Cig, Xabier Aboi si que agradeceu "que os nosos eurodeputados non nos fallen", e citou a Ana Miranda (BNG), Gabriel Mato (PPdG) e Antolín Sánchez Presedo (PSdG), a quen pediu que "convenzan" ao resto da Eurocámara da necesidade de defender "a nosa flota, as nosas empresas e os nosos postos de traballo" O acordo entre a UE e Mauritania, ao entender que é contrario aos intereses non só da flota cefalopodeira, senón de toda a pesca europea, consideran desde CIG


Summary: A halterófila Irene Branco, primeira grande afectada galega polo pánico global o COVID-19

A psicose colectiva desatada pola expansión do coronavirus fai estragos, tamén, no mundo do deporte. Fútbol, baloncesto, ciclismo... até os Xogos Olímpicos, que este ano se disputan na cidade xaponesa de Toquio e que se levan desenvolvendo ininterrompidamente desde a fin da Segunda Guerra Mundial, poden estar en perigo. Non importa a relevancia da competición, ou que o país no que ten lugar non vivise casos até o de agora, para que sexan adiadas sine die ou disputadas a porta pechada. É o caso de varias probas ciclistas históricas como o Giro de Italia, do que a súa celebración pende dun fío; a Champions League de Fútbol, que xa ten programados varios partidos a porta pechada, sen espectadores; ou do Campeonato do Mundo de Halterofilia, que estaba previsto que se levase a cabo entre o 14 e o 21 de marzo en Bucarest, capital de Romanía, unha nación que no momento de escribir estas liñas continuaba a confirmar oficialmente a presenza de tan só catro infectados no seu territorio, unha das cifras máis baixas de Europa. Porén, a Federación Internacional de Halterofilia (FIH) decidiu cancelar o certame alegando que "involucrar persoas duns 80 países nun espazo pechado, e no que moitas mans tocarán as mesmas barras e discos" é un perigo para a saúde pública. A pesar de recoñecer nun comunicado que o risco "é baixo", a drástica decisión da FIH fixo voar en mil anacos a planificación da tempada 2020 da halterófila galega Irene Branco Tarela, que tiña pensado defender en Bucarest o triplo título mundial sub 17 da categoría +81 quilos que conquistara o pasado mes de marzo na localidade de Las Vegas, Estados Unidos. "Unha faena moi gorda". É a gráfica definición que fai para Nós Diario a propia Irene sobre a cancelación por parte do organismo internacional dunha competencia que condicionou toda a súa preparación. "Fastidiáronme a tempada. Eu estaba moi forte, súper motivada, e isto deixoume baleira. Sei que teño moito tempo para explotar o meu potencial, pero claro que me molesta, obviamente, malo sería que non me molestase, porque a preparación foi moi dura", apunta, anoxada, a deportista. Ademais, Irene Branco revela que recibiu a noticia non da man do propio organismo internacional, ou do seu homólogo a nivel estatal, senón polo grupo de WhatsApp do Club Halterofilia Coruña, no que milita. Márcase como reto, a modo de descafeinado substituto, o Campionato de España Junior, que se desenvolverá na súa casa, a cidade da Coruña, durante o vindeiro mes de abril, mais, como ela mesma sinala, "non é o Campionato do Mundo". "Como teño a vantaxe de competir na casa, e non me xogo tanto como nun Mundial, irei a polos récords de España, que están en 101 e 120 quilos", engade. "Quizais se xa lles pasou a parvada -como apunta a propia Irene- en setembro tamén poida competir no Campionato de Europa, que está previsto que se dispute en Finlandia".