Summary: O Partido Popular (PP) presentou unha proposición non de lei para propor unha batería de 28 medidas, entre as que urxe o Goberno español a que cumpra os compromisos asumidos na Conferencia de Presidentes da Palma, algo que o Executivo estatal asegura ter feito xa.

O Bloque Nacionalista Galego (BNG) e o Partido Socialista (PSdeG) cualificaron de "insuficiente o paquete de medidas aprobado nesta terza feira pola Xunta para facer fronte á suba xeralizada dos prezos. O Partido Popular (PP) presentou unha proposición non de lei para pór en marcha unha batería de 28 medidas, entre as que urxe o Goberno español a que cumpra os compromisos asumidos na Conferencia de Presidentes da Palma, algo que o Executivo estatal asegura ter feito xa. O portavoz dos populares na Cámara, Pedro Puy, afirmou que se trata de medidas dirixidas ao Estado e tamén á Xunta. "Non lle imos a pedir ao Estado que faga o que ten que facer a Xunta... E mesmo moitas das cuestións que pedimos ao Estado non son para que faga o Goberno español, senón para que reclame á Unión Europea ter marxe de acción", explicou. Segundo Puy, o Goberno galego actuou "ben" e "rápido", con medidas "adecuadas" á "reacción que se necesita". "Trátase dunha serie de medidas para adoptar con rapidez e que dan resposta ás necesidades dos sectores e á poboación en xeral, froito do diálogo e de recoller as súas propostas", incidiu. Paquete de medidas No primeiro apartado, o PP pide ao Goberno de Pedro Sánchez unha baixada dos impostos que gravan a electricidade, o gas, a gasolina e o gasóleo a través de cuestións como a redución do imposto especial aos hidrocarburos ou a aplicación dun tipo impositivo superreducido de 4% do Imposto de Valor Engadido (IVE) á subministración de gas. Tamén reclamou medidas específicas para os sectores máis afectados, como o transporte, as industrias electrointensivas, a pesca, a agrogandaría e o turismo. Entre estas medidas, incluíu a exención temporal das cotizacións á Seguridade Social. Nun segundo apartado, a iniciativa dos populares galegos insta a Xunta a analizar cos sectores máis afectados as consecuencias da invasión de Ucraína e pór en marcha, en coordinación coa Unión Europea (UE) e o Goberno español, as medidas necesarias no marco das súas competencias para mitigar a situación e, en particular, impulsar e executar as incluídas no plan de choque elaborado polo Executivo autonómico. Abstención crítica da oposición A proposición non de lei dos populares galegos contou coa abstención de nacionalistas e socialistas, que cualificaron de "insuficientes" as medidas propostas polo PP. Na sesión, a deputada do BNG Noa Presas, que presentou unha emenda que non foi aceptada polo PP, considerou que nin as accións postas en marcha polo Goberno do Estado español nin as da Xunta "están á altura" das necesidades do momento e da poboación da Galiza. A parlamentaria do Bloque criticou que o Executivo galego "non estea a actuar no ámbito das súas competencias" nin coa "prontitude que debese". "Hai un goberno que fecha os ollos e mira para outro lado e, diante diso, insistimos en que o problema require solucións", apuntou para lamentar a "falta de concreción" das accións propostas polo PP. Pola súa parte, o portavoz parlamentario do PSdeG, Luís Álvarez cualificou de "auténtica pena" que "non fixeran ningunha" achega ao plan de medidas do Goberno español. Tamén criticou que o PP inclúa nesta proposición cuestións xa anunciadas hai dúas semanas. "O que máis podemos chegar é a absternos porque evidentemente algúns puntos das medidas que expoñen poden ser acertados, pero algunhas están amplamente superadas", afirmou.


Summary: A nova dirección comprométese a estudar a proposta dos sindicatos, pero antes terá que "negociar" coa UE "o cambio na folla de ruta" unha vez se aprobe definitivamente a venda ao grupo venezolano.

A paralización do ERE en vigor en Novagalicia Banco dependerá do que decida Bruxelas. Esta é a principal conclusión da primeira toma de contacto entre os novos propietarios da entidade e os sindicatos. Así o confirmaron os voceiros sindicais á saída dunha xuntanza que durou dúas horas e na que Banesco se comprometeu a estudar a petición das centrais de aprazar o último Expediente de Regulación de Emprego que afecta a 350 traballadores. Banesco estudará "a posibilidade" de aprazar o ERE pero terá que "negociar o cambio de folla de ruta con Bruxelas" "Foi unha reunión protocolaria pero moi cordial", recoñeceu o voceiro de CIG-Banca, Clodomiro Montero, que cre que haberá que agardar para determinar o futuro laboral da entidade, que lle transmitiu a el e ao resto dos representantes sindicais que aínda que estudará "a posibilidade" de aprazar as medidas do ERE -especialmente as máis duras e que implican despidos-, terá que "negociar o cambio na folla de ruta de Bruxelas". A central nacionalista insiste en que se deteña a regulación laboral ata que se determine un novo plan. Porque aí está a clave. A venda de Novagalicia a Banesco aínda non foi autorizada pola UE e nas vindeiras semanas os novos propietarios viaxarán a Bruxelas para ratificar a operación e, en consecuencia, negociar as novas condicións que podería impoñer Europa a Banesco. Será daquela cando intenten variar a folla de ruta fixada e cando se intente paralizar o ERE. No entanto, agárdanse axustes de cara ao futuro, aínda que a nova dirección intentará que "non sexan traumáticos", segundo aseguran fontes sindicais. Os novos propietarios da entidade prevén axustes "que non sexan traumáticos" Na reunión estiveron presentes todos os sindicatos con representación na entidade, CCOO, CSICA, CIG, UGT, ASCA e CGT, que se reuniron con Juan Carlos Escotet, presidente de Banesco; Javer Etcheverría, o que será o presidente de Novagalicia logo de que se confirme a compra por parte do grupo venezolano; e o se novo conselleiro delegado, Francisco Botas. "É o inicio dunha moi boa relación que teremos cos sindicatos", asegurou Etcheverría, que non prevé novos recortes de persoal. O caso é que máis de 4.500 persoas -unhas 3.800 só en Galicia- están agora pendentes do seu futuro, logo de que o mantemento do emprego non fose unha das condicións que se valorase na poxa de Novagalicia e despois de que, porén, o xigante suramericano, e a propia Xunta, insistisen en que se manterá o actual cadro de persoal e a rede de oficinas. No pasado mes de febreiro, Novagalicia acordou un ERE para 1.850 empregados, dos que un máximo de 455 poden acollerse a prexubilacións cobrando o 80% do soldo. O resto do recorte realizaríase a través de baixas incentivadas, con indemnizacións de 30 días por ano, un máximo de 22 mensualidades e unha prima de 2.000 euros por cada tres anos de antigüidade, aínda que en caso ningún a indemnización pode superar os 250.000 euros. Foi un axuste máis que se engadiu aos que xa provocara a fusión entre Caixa Galicia e Caixanova, cun primeiro ERE para 1.200 traballadores -feito maioritariamente a través de prexubilacións dos maiores de 55 anos- e outro ERE en xullo de 2011 para 350 ao que logo se engadiron ouros 700 empregados e cunhas indemnizacións mellores que as actuais. Dos case 8.000 empregados que tiñan as caixas galegas, quedan aproximadamente a metade. Agora, un novo ERE activo afecta a 350 persoas.


Summary: David Álvarez é o patrón da traiñeira de Tirán, que está a se bater forte na ACT coa elite das embarcacións vascas e cántabras. Comezou no mundo das traiñeiras con 11 anos. E recoñece que o seu soño "sempre, sempre, foi triunfar en Tirán". A ausencia de axudas fai que este deporte que parte da tradición do mar galega esté a atravesar unha etapa moi difícil

David Álvarez leva o leme desde a popa da traiñeira de Tirán, a representante de Galiza na Liga San Miguel, onde compite con tripulacións poderosas e con orzamentos inalcanzábeis para o club de Moaña. Desde o inicio da temporada está na cabeza da clasificación a mellor patrón desta competición. Como comezaches nas traiñeiras? Empecei con 11 anos e teño 34. Meus pais son de Moaña. Eu nacín en Vigo e fixen a miña vida aquí mais toda a miña familia é de Moaña. Meu pai era do Con, miña avoa vivía alí, xusto ao lado do clube. Meu pai tiña relación co Tirán e ía mirar as regatas, a mítica Anduriña dos anos 80. No 82, con tres aniños xa lembro ir miralas. Daquela había moitísima máis afección que agora. Os peiraos estaban abarrotados. Había moita rivalidade entre Meira, Tirán e San Xoán. Rivalidade veciñal. Foise perdendo, en parte, por culpa de que moitos remeiros deixaron a actividade. Por este motivo o nivel do remo galego baixou, coido que por culpa dos cartos... "Empecei con 11 anos. Daquela había moitísima máis afección. Os peiraos estaban abarrotados" Os meus inicios foron como os doutros. Un verán probei. Xa remaba no sofá, cando rapaciño, cun remo que me regalara miña aboa, facía regatas con escarbadentes, ... Xa tiña claro que me gostaba. Comecei de patrón e remando. Logo pasei alevín e infantil como remeiro até os 18 anos, case sempre nos botes titulares. O meu posto era na proa. Sempre fun delgadiño e fibroso, adestraba todos os días e ía a Moaña. Con 18 anos tiven unha pequena frustración ao non poder remar a final do campionato estatal como me prometeran, remando a clasificatoria. Contoume como vitoria, teño cinco de ouro, porque hai que entrar na final mais frustroume non participar nela. Convencéronme para ser patrón e metéronme sen adestrar. Ese ano entramos na final e gañamos. Logo cedéronme un ano ao Cidade de Ferrol, e logo pasei a Senior en Tirán como segundo patrón. No 99 pasei a ser máis titular polo meu traballo. Logo por unha discusión deixeino un ano e voltei no 2002. Fixen a tempada como titular mais con moita presión. Creouse unha controversia entre os dous patróns que non queríamos e arriei cinco anos. Tiña que desconectar, levaba doce con moitos paus. "Fixen bicicleta, tenis, fútbol..tamén fun músico, guitarra nun grupo de metal de Moaña" Fixen bicicleta, tenis, fútbol, son hiperactivo... Tamén fun músico, fun guitarra nun grupo de Metal de Moaña. Mais o meu soño era triunfar en Tirán. Descansei e chamoume Fran González para que lles botara unha man, ir de vez en cando. No 2009 empezou outro adestrador e díxenlle que contaran comigo. Había tres patróns e quedei fóra outro pau, outra frustración. Foi daquela a enfermidade do meu mellor amigo, que era patrón. Díxome que pelexara polo posto que era a miña ilusión. Seguín, fíxeno ben no 2009, estiven só dous anos e o traballo foi a máis. Cumprin o meu soño de ser importante en Tirán. Teño ídolos de remeiros de Tirán e de Euskal Herria, sempre dixen que quería facer algo grande en Tirán. Chegei pelexando, indo todos os días de Vigo para Moaña, deixando moitas cousas atrás. "Tes a responsabilidade de que o bote renda. Os erros da equipa caen sobre o patrón" Hai máis responsabilidade por ser patrón? Para min é a mesma. Ten máis peso o patrón porque é a cabeza visíbel. Ten máis responsabilidade porque os fallos nótanse máis. Compárome cun porteiro de fútbol que aínda que pare moito se "canta" nunha o que queda é esta. O dianteiro pode fallar moito que se marca un gol decisivo é o mellor. Tes a responsabilidade de que o bote renda. Os erros da equipa caen sobre él. Un remeiro pode fallar cinco ou seis paladas nunha regata que son moitos segundos. Mais non se mira nunca. Pérdese unha regata por unha mala ciaboga, todo en base ao patrón, para o bo e para o malo. Mais para min é o mesmo. Os remeiros teñen que ter a mesma responsabilidade que o patrón. "O futuro para a traiñeira galega? Se partimos de hoxe é negro" Conseguiches ser mellor patrón no primeiro día de competición... Naquel momento non lle dera importancia, agora xa vexo que a ten. Sempre pensei que ese recoñecemento estaba condicionado, sempre saían os mesmos. Analicei moitas regatas e fixábame nos patróns. Miro quen o fai ben e quen mal, porque lle deron puntos a aquel e non a este... O ano pasado mudaron as normas e o GPS actúa medindo antes e despois da boia. Miro as viradas. Parece que o facemos máis rápido agora. Doulle valor após de mirar a regata, había moita corrente en Barcelona. Ao principio era unha anécdota, agora é un orgullo. Para min son ídolos, levan anos. Confírmase o bo traballo realizado ao longo do inverno? Tiña confianza no funcionamento do bote. O adestramento do treinador está moi ben orientado como todos estes anos. Todos temos nel unha confianza plena. Do mesmo xeito que en 2009 perdín a confianza e deixoume fóra fomos gañándonos mutuamente. Agora andamos á piña todos. Fai moito, coñecémonos mellor. É unha base de traballo. Explícanos porque e para que realizamos as cousas. É licenciado en INEF e nós non entendemos de treinamento, non sabemos mais seguímolo a todas. Foi unha progresión desde o ano pasado cando tivemos moi bos resultados. Quedamos cinco veces segundos. Sabíamos que co novo bote, o platanito, teríamos vantaxe. Dá moitos segundos na virada. Perdimos sete titulares e collimos outros sete. Introducímolos no grupo aínda sendo de lugares diferentes como Boiro, A Pobra,... con outra filosofía e mentalidade. Chegaron dúas bandeiras. Algúns dirán que por sorte, eu penso que con traballo e algo de sorte. En Portugalete beneficiámonos da mala sorte dun día para aproveitar as condicións do día seguinte. Tocounos a peor calle e convertémola na mellor. Alí baixas polo medio, a 2, rapidísmo porque baixa a marea e sobes pegado á banda para que a corrente non actúe, mais se tes outro bote ao lado non podes, tes que ir papando a corrente. O que fixemos foi sacarlle moito tempo a Zumaia para collerlle o carril e subir. En Moaña non houbo factor marea. Foi a estratexia do treinador ao mudar seis e o bote máis rápido. Os vascos fixeran a viaxe que facemos nós todas as fines de semana, non están acostumados, a case 40º de calor e con só tres cambios cando nós refrescamos media traiñeira. Outro factor e que o noso bote é rapidísimo. Levamos un GPS e imos a seguir confiando no treinamento e pouco a pouco, palada apalada, regata a regata, seguir a progresión. É posíbel seguir subindo? Os tres primeiros teñen un colchón moi grande. Collelos vai ser difícil mais voltaremos a remar en campos onde inflúen moitas circunstancias. Teño moita confianza. Condiciona moito a marea. Fálame dos rivais. Cales son os máis fortes este ano? Todos, até Zumaia que vai cara o final. Eu sigo a todos. Fíxome máis nos patróns. Cada día que saes ao mar aprendes unha cousa nova. En Donosti foi moi difícil levala, por exemplo. O rival máis forte é Kaiku, por orzamento, remeiros, treinador, materiais,... o que pasa é que coido que teñen unha plantilla curta este ano e empezaron moi fortes e non sei se aguantarán. O mesmo que Orio que fixeron un grande equipo, cun bloque desde a humildade. Pasa como con nós que tamén estamos todos co treinador. En Kaiku non miro isto. O seu treinador é un showman e dá espectáculo en todos os sitios, é o Mouriño do mar. Tamén está Hondarribia cunha traxectoria moi semellante á nosa. Son humildes, traballan a canteira, coma nós, é un espello e son tamén favoritos. O futuro para a traiñeira galega? Se partimos de hoxe é negro. Non é falar de Tirán senón de todos os clubes galegos. Desde o máis pequeno até o máis grande. Estase facendo imposíbel. Captar remeiros desde pequenos é difícil. Sacar a traiña ao mar... hai que pagar para estar na Liga, é un diñeiral para estar na ACT, para viaxar... ninguén se atreve a subir por quedar "pelado". Os patrocinadores baixan, non soben, non somos capaces de conseguir máis porque imos aos que teñen outros... a chave está na administración. A Xunta cada vez dá menos. Cando empezou a Liga daban a cada clube 40 mil euros que non era moito mais podiamos estar na ACT. Este ano só dan 10 mil e cada ano baixando. Con esa cantidade, unha equipa que ten que viaxar cada fin de semana, durmir de albergue, este ano foi para a traiña nova para poder competir. Non estamos considerados como élite, somos amateurs polo que temos subvencións mínimas. Coido que estaría a chave en que o remo pasase a ser élite. Penso que merece a pena. No verán non hai fútbol e a xente pode ir aos peiraos a ver as regatas ademais de pola TVG. A min agora xa me coñecen pola rúa. Chama a atención, é espectacular. Na liga galega non hai esta espectacularidade. Temos que mellorar a base de infraestrutura como fixeron eles alá. Se non tes un mínimo de cartos non podes estar nesa liga. Cantos minutos temos nós de TV? Nós temos como pesas rodas de coche, máquinas vellas que non valen. Mercámonos a nosa propia roupa, xa non é pedir un soldo. Eu perdo cartos no traballo e menos mal que me deixan. Aquí non está valorado o deporte como pasa en Euskal Herria e Catalunya. En Eukal Herria baixaron as axudas mais.. mi madriña quen nos dera a nós a metade do que lles rebaixaron! Somos unhas 150 persoas no clube. Todos os días auga quente, mantemento de luz,... unha pasada ao mes. O único que dá beneficios é a traiña. Repartimos o premio se o gañamos! A directiva explícanos todo a cada momento. Distribúen entre todos. Reunímonos e mercamos as camisolas máis tivemos que pagalas, así como os chaleques...menos mal que demos con boa xente! Os que marcharon din que foi por cartos, cousa que non creo.


Summary: O sindicato CIG afirma que tampouco se fará ese control en 60% dos centros de día e de persoas con dispacaidade. "A conselleira anunciou en plena pandemia auditorías cada 15 días", lembra o sindicato.

O compromiso de inspección dos servizos sociais da Xunta non está a cumprirse. Sinálao o sindicato CIG, que afirma que hai 97 centros de maiores que non van ser inspeccionados en 2021. Unha ausencia de control qure tamén se dará, segundo a central nacionalista, en 154 centros de día, 68 residencias de persoas con discapacidade e 102 centros de atención diurna a estas persoas. "O DOG do 2 de febreiro recolle o Plan dfe inspección de servizos sociais da Xunta, que deixa sen inspeccionar 25% das residencias de maiores e 60% dos centros de día e de persoas con discapacidade", critica a CIG. E o sindicato contrapón isto ao compromiso da conselleira, Fabiola García, "que en plena pandemia anunciou auditorías cada 15 días". E, aponta a central, isto non se está a cumprir. Hai, denuncian, unha "deixadez de funcións" que deixa "no desamparo" as perdoas usuarias deste tipo de servizos. "É responsabilidade de Política Social comprobar que se cumpren os protocolos de seguridade", afirma a CIG, que di que en inspeccións realizadas tense detectado "falta de persoal, non cumprimento das ratios, sobreocupación…" Entorpece Unha parte importante do persoal do servizo de Inspección da Consellaría de Política Social séntese molesta ao entender que existe convivencia entre os seus responsábeis políticos e os propietarios das residencias de maiores. Segundo sinala a Nós Diario a mediados de demebro o delegado sindical da CIG no comité de empresa de Política Social da Coruña, Xoán Carlos Ansia, "temos información do malestar dos inspectores por unha serie de medidas que están adoptando os responsábeis da Consellaría para paralizar a tramitación de expedientes elaborados polos servizos de Inspección onde se constatan incumprimentos da normativa legal por parte dalgunhas residencias".


Summary: Para 5 grandes proxectos de dixitalización; capacitación da poboación, capacitación das empresas, do ensino e da cultura.

O BNG propuxo en Lugo, nun acto na Muralla, a creación do Consorcio Galego para a Capacitación e as Competencias Dixitais, para que o que sería necesario destinar 1.180 millóns de euros dentro dos fondos de reconstrución da Unión Europea bautizados como 'Next Generation'. Coa presenza da portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, e cargos nacionalistas, Pontón subliñou que dentro desta estratexia téñense que sumar "tanto a Xunta, as universidades como as propias administracións locais, para poder conseguir unha xigantesca mobilización de recursos humanos e tecnolóxicos que permitan situar a Galiza na vangarda da dixitalización tanto no sector público como no privado". A creación do Consorcio poderíase facer coa asignación de 1.180 millóns de euros "até 2027 para poder desenvolver cinco grandes proxectos de dixitalización; capacitación da poboación, capacitación das empresas, do ensino e da cultura", entre outros, debullou a líder do BNG. Tamén defendeu que se destinen 350 millóns de euros para o desenvolvemento de "tecnoloxías intelixentes" e a expansión do 5 G, e reivindicou, ademais, a "importancia de que "o galego estea presente nesta dixitalización" baixo o programa 'Vida Dixital en Galego' onde as tecnoloxías e os asistentes de voz sexan no idioma da Galiza. Previamente, o tenente de alcalde do Concello de Lugo, Rubén Arroxo, puxo o acento nas "necesidades específicas" da cidade e no "importante déficit e atraso" das súas infraestruturas. "Como pode ser que no ano 2021 Lugo sexa a única cidade galega que non se conecta coa capital (Santiago) nin por autovía, nin por ferrocarril? É algo inadmisible", censurou. Tamén criticou que a autovía Lugo-Ourense só estea "feita nun 8% do seu trazado". "É moi importante abrir o debate para que se poña Lugo no mapa", concluíu Rubén Arroxo.


Summary: Os primeiros ministros destes dous Estados membros rexeitan o acordo que vincula fondos europeos co respecto ao Estado de dereito e os valores comunitarios.

Os primeiros ministros de Polonia e de Hungría, Mateusz Morawiecki e Viktor Orbán, respectivamente, enviaron nas últimas horas cartas á presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, incidindo no seu rexeitamento ao acordo que vincula fondos europeos co respecto ao Estado de dereito e os valores comunitarios. Ambos os dous formalizaron con estas misivas a súa oposición a un mecanismo que non poderán vetar, porque debe ser aprobado por maioría cualificada entre as capitais, mais que poden utilizar para bloquear tanto o orzamento comunitario para os próximos sete anos como o fondo de reconstrución. Morawiecki confirmou nas redes sociais que enviou a súa misiva a Bruxelas xa na quinta feira. Nela comunica que o seu Goberno "non pode aceptar" o mecanismo que vincula o desembolso dos fondos europeos ao respecto do Estado de dereito porque "conduce a unha primacía de criterios políticos e arbitrarios". "Dobre vara de medir" Ao seu xuízo, este sistema podería derivar na aplicación dunha "dobre vara de medir" á hora de avaliar o respecto aos valores fundamentais da Unión por parte dos Estados membros. Ademais, o primeiro ministro polaco sinala que é "incompatíbel" co acordo alcanzado en xullo polos xefes de Estado e de Goberno sobre o paquete orzamentario. Morawiecki uniuse así ás queixas que xa remitiu á Comisión Europea a pasada fin de semana o seu colega húngaro Orbán. O Executivo comunitario confirmou a recepción de ambas as cartas e limitouse a comentar que responderá "no momento oportuno". A oposición de Budapest e Varsovia a este mecanismo podería facer descarrilar todas as negociacións das que dependen a posta en marcha non só do orzamento comunitario, senón tamén do plan de recuperación.


Summary: "Hai que apostar por infraestruturas de enerxía renovábel, pero con responsabilidade", defenden.

Decenas de mozas e mozos concentráronse esta sexta feira en varias cidades galegas baixo a lema 'Democratización da enerxía por un territorio autosuficiente' para exixir un cambio de modelo enerxético, que "poña no centro as persoas" e promova as enerxías renovábeis "desde un punto de vista responsábel". Así o trasladou o coordinador de Xuventude polo Clima-Fridays for Future, Xoán Torres, en declaracións aos medios durante a concentración decorrida na praza do Rei, diante do Concello de Vigo. Segundo apuntou, após un verán "devastador" por mor do impacto no territorio dos incendios e a seca, o Goberno español mantén "políticas enerxéticas que non conveñen para o futuro". Nace a plataforma Vigo polo Clima Ao mesmo tempo, instou o Executivo a retirarse do Tratado da Carta de Enerxía, "porque protexe infraestruturas de combustíbeis fósiles", como o gas; ou que se paralice o gasoduto MidCat. Xoán Torres subliñou que "hai que apostar por infraestruturas de enerxía renovábel" como as placas solares para autoconsumo, "pero con responsabilidade, non para facer 'macroparques' eólicos en zonas protexidas". "Esiximos ás administracións que invistan en enerxías renovábeis", proclamou, á vez que lembrou que a actual crise "social, económica e enerxética", "como todas as crises", afecta máis as persoas empobrecidas, que son as que sofren principalmente os efectos do cambio climático. No caso de Vigo, lamentou que, a pesar de que o Concello asinou a Declaración de Emerxencia Climática, "serviu para practicamente nada", xa que "non cumpriu nin unha das promesas que fixo". "Ao contrario, invisten en cousas que non axudan", apostilou.


Summary: María Rey e Amancio Liñares verteron ao galego a obra Vinte poemas de amor e unha canción desesperada, do autor chileno Pablo Neruda. O proxecto, editado por Medulia Editorial, presentouse na quinta feira no pazo de San Roque de Compostela, abrigado pola secretaría xeral de Política Lingüística.

O pazo de San Roque, en Compostela, acolleu na mañá desta quinta feira a presentación de Vinte poemas de amor e unha canción desesperada, o poemario de Pablo Neruda que vén de editar Medulia Editorial, nunha coidada tradución realizada polos profesores Amancio Liñares e María Rey. Trátase da primeira vez que este clásico da poesía se verte ao galego e conta co apoio da secretaría xeral de Política Lingüística da Xunta. Nós Diario quixo conversar con María Rey sobre este traballo para contar que aos dous tradutores "esta obra emblemática nos gustaba e nos parecía que tiña peso suficiente, e ese carácter universal, que a converte en digna de estar tamén en galego". Compañeiros desde os anos de instituto e amigos, "a idea primixenia" foi de Amancio Liñares, pois a María Rey "a poesía de primeiras dábame medo, mais coidamos que entre os dous poderiamos contrastar achegas e aproveitamos o confinamento para facelo", explica. Un traballo no que "quixemos traducir tentando ser o máis fieis posíbel ao que cada poema dicía e transmitía, tratando de conservar a rima, o verso alexandrino, o ritmo...", explica Rey. "A dificultade que teñen este tipo de textos coido que está moi ben expresada nunha cita e Umberto Eco", que a parella incluíu neste Vinte poemas de amor e unha canción desesperada e que di que "nas traducións hai que entender que non se expresa o mesmo senón case o mesmo, a elasticidade dese 'case' é fundamental" porque, di Eco, "só quen traduce con mestría sabe como se pode explicar nunha tradución esa elasticidade". Para María Rey, se algún libro amosa de modo que todas entendamos "as situacións propias do amor" é este que vén de traer ao galego. Unha experiencia que os tradutores "defensores do idioma e comprometidos" non descartan repetir no futuro.


Summary: Seus estrategas de campanha aconselham-lhe que não conceda a Fernando Haddad a opção de debater com ele. Bolsonaro até nem iria debater na Rede Globo, o meio hegemónico no Brasil. A razão? Não põr em risco a vantagem que lhe outorgam os inquéritos. Segundo a última pesquisa, o candidato do Partido Social Liberal ultrapassaria já a barreira de 50 por cento dos votos.

Nunca na história recente do Brasil, desde que foi instituído o segundo turno nas votações à presidência da República, um candidato optou por não debater com o seu rival na volta decisiva das eleições. Isto pode vir a acontecer por vez primeira com Jair Bolsonaro, desde que os seus estrategas de comunicação, segundo transcendeu esta quarta feira, lhe aconselham que decline os convites para debater com Fernando Haddad. O aparato do PSL acha que as eleições estão ganhas e que não tem sentido expor o seu candidato ao confronto com o cartaz do PT: ele já não teria nada que ganhar e sim muito que perder. A este posicionamento chega o staff de comunicação de Bolsonaro após analisar as últimas pesquisas. O inquérito dado a conhecer esta terça feira 16 de outubro por Ibope coloca o ultra-direitista por vez primeira por cima de 50 por cento do voto válido emitido. Em concreto, ele atingiria 52 por cento dos sufrágios, face ao apenas 37 que receberia o candidato do PT. Haddad pressiona insistentemente Bolsonaro para o obrigar a debater, até dizendo que ele estaria disposto a discutir com o cartaz do PSL numa enfermaria. O argumento que está a utilizar de portas afora o PSL é que seu candidato, que sim concedeu entrevistas a meios audio-visuais, não está ainda em disposição de lidar com um debate televisivo, ao não estar plenamente restabelecido das feridas sofridas ao ter sido esfaqueado num acto de campanha.


Summary: Juan Chicharro Ortega, presidente da Fundación Nacional Francisco Franco (FNFF), foi entrevistado no programa 'Bos días' a finais de agosto pasado.

Catro entidades que traballan no campo da memoria histórica (Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Barbanza, Memoria do 36 de Vigo e A Oliveira de Teo) veñen de remitir á CRTVG un escrito no que trasladan a súa "sorpresa" e "indgignación" pola entrevista no medio público galego a Juan Chicharro Ortega, presidente da Fundación Nacional Francisco Franco (FNFF). As asociacións expresáronlle tamén á CRTVG a súa petición de que, no mínimo, e na defensa da pluralidade informativa, "teña a ben entrevistar o mesmo tempo que lle dedicou ao presidente da FNFF, en concreto 13 minutos e 13 segundos, para así ter a oportunidade de rebater os argumentos e sinrazóns deste persoeiro procedente da caverna franquista". Lamentan estes colectivos que se dea protagonismo nun medio público a "este personaxe nada representativo dos valores democráticos e de tolerancia que debe ter calquer persoa cuxa voz apareza en medios públicos de comunicación". A entrevista emitiuse a finais do pasado mes de agosto mis é agora cando estes catro colectivos e asociacións informan que dirixiron o escrito á dirección da CRTVG.


Summary: O informe de Oxfam Intermón indica que o 1% da poboación ten máis riqueza que o resto do planeta. "Isto é insostíbel", afirma a ONG. "Non existen exemplos na historia da humanidade nos que a riqueza estivese tan concentrada sen que nalgún momento aparecesen as forcas".

O 1% da poboación ten máis riqueza que o resto de habitantes do planeta, máis de 7.000 millóns de persoas. A cifra figura no informe elaborado por Oxfam Intermón, que chama a procurar unha solución perante un escenario que non é que sexa só "extremo e inxusto" mais tamén é "insostíbel". Só 8 persoas posúen o mesmo patrimonio que aproximadamente 3.600 millóns en todo o mundo denúnciase en 'Unha economía para o 99%'. Esta ONG afirma que nos vindeiros 20 anos, 500 persoas chegarán unha suma de diñeiro superior ao PIB da India, que ten 1.300 millóns de persoas. Os ingresos do 10% máis pobre da poboación mundial aumentaron en menos de 3 euros ao ano entre 1988 e 20111 mentres que "os do 1%" máis rico incrementáronse 182 veces. Varias investigacións realizadas por Oxfam revelan que, nos últimos 25 anos, o 1 por cento máis rico da poboación percibiu máis ingresos que o 50 por cento máis pobre da poboación en todo o seu conxunto. Nesa mesma liña, o documento recolle que mentres que nestes anos o salario dos traballadores apenas aumentou si que o fixo o de presidentes executivos e altos cargos de empresas e corporacións. "Ningunha sociedade pode manter un incremento semellante da desigualdade. De feito, non existen exemplos na historia da humanidade nos que a riqueza estivese tan concentrada sen que nalgún momento aparecesen as forcas", advertiu o millonario e empresario Nick Hanauer. Estado español No que atinxe ao estado español, a fortuna de 3 persoas equival á riqueza do 30% máis pobre. O estado español deixa de ingresar por volta de 1.550 millóns de euros como resultado da actividade canalizada a través dos 15 paraísos fiscais "máis agresivos".


Summary: O semanario que sae publicado mañá tamén abrangue o tema da lingua da man do profesor Xosé Ramón Freixeiro Mato e fai unha parada na arquitectura pragmática. Para ler todos estes contidos e aínda máis só é preciso acudir ao quiosque e mercar o Sermos Galiza xunto co Nós Diario ou facelo a través da nosa loxa en liña.

Como cada sábado, mañá hai outra cita co Sermos Galiza que vén con diversos temas que invitan á reflexión pausada na fin de semana. A reportaxe de apertura dedícase, coincidindo coa conmemoración do nacemento do debuxante, escritor e intelectural Afonso Daniel Rodríguez Castelao, ao Día da Ilustración e á realidade desta profesión no país. Baixo o título "A ilustración na Galiza. Un oficio con futuro?" Tensi Xesteira fala da homenaxeada deste ano e dalgunhas figuras actuais como poden ser Nuria Díaz ou Víctor Rivas, entre outras. O protagonismo da entrevista é para o docente Xosé Ramón Freixeiro Mato. A xornalista Montse Dopico titula a peza "Freixeiro Mato. O optimismo posíbel" e a través das súas preguntas e das respostas do profesor invita a saber máis sobre o "sesquilingüismo" e o debate do bilingüismo. Pola súa banda, Iago Valverde fai unha parada na arquitectura de Ismael Ameneiros e Santiago Rey. En "Ameneiros Rey. Pragmatismo sensíbel" amosa algunhas das propostas destes especialistas. Nesta ocasión o Colectivo Xea -formado por Adela Leiro, Xan Colazo e Mon Daporta- destina o seu Andar e Ver á observación e o paseo tranquilo para gozar "Unha mañá de xeada", sen necesidade de ir moi lonxe da casa. No semanario tampouco quedan de lado as recomendacións habituais e a música chega con Irene Pin e Fernando Montenegro. O estudo literario é responsabilidade de Mario Regueira e Manuel López Foxo. A crítica cinematográfica vai asinada por Andrés Castro. Ademais, na sección de Arte, Carlos L. Bernárdez fala de Luís Seoane e no apartado Aquelas galegas Cilia Torna fixa o seu obxectivo en "Constanza de Castro, unha galega contra Castela". Completan a oferta de contidos desta semana os pasatempos fornecidos por Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Para gozar dun novo número do Sermos só é preciso achegarse mañá aos quiosques ou librarías (ou facer a compra na nosa tenda en liña) e solicitar o semanario que sae publicado co Nós Diario. Non perdas máis tempo e tramita xa a subscrición!


Cando era mozo aprendín a xulgar o que acontecía na vida con criterios máis ou menos sociolóxicos e o prisma marxista: había opresores e oprimidos e explotadores e explotados. Afinando máis había matices, dentro das clases sociais había sectores, fraccións ...(e o leite en verso, que total non serviu para nada). Pero agora un está xa moi superado pola historia, este é un tempo no que non hai que analizar e desvelar o oculto, está todo á vista e móstrase con todo o descaro, é o tempo no que se moven con soltura os fillosdeputa e os canallas (gustaríame ter un vocábulo que non amentase inmerecidamente ás prostitutas e que dixese o mesmo aos mesmos, aínda que o hideputa que xa escribía Cervantes é tan claro e exacto...). É tanto o descaro, a mala educación, que un invoca as vellas virtudes da urbanidade e clama desde a sala da súa casa, "un pouco de vergoña!". Porque nos rodean os espectáculos ridículos á vez que ofensivos e non pode ser que nolo teñamos que tragar. Agora un está xa moi superado pola historia, este é un tempo no que non hai que analizar e desvelar o oculto, está todo á vista e móstrase con todo o descaro Aí están, veña roupas ostentosas, curas e cardeais, o Vaticano en acción. Discútese que se este papable, que se o outro, que se lle vén mellor á Igrexa aquilo, que o que saia será o que fai falta... Coma se ese espectáculo non resultase anormal, coma se non estivésemos a ver o que vemos: cento e pico tíos maiores, moi maiores case todos, que esconden negocios e secretos repulsivos, iso é o que garante o silencio. Non é un silencio que nos mereza respecto, é o silencio autoritario dos soberbios. Esa fumata branca será unha exudación de cousas indefendibles. O papado historicamente é unha vergoña romana e o que sabemos, a pesar deles, sobre o Vaticano actual tamén é un cúmulo de miserias e vilezas. Con todo, aí está o espectáculo coma se nada, o máis natural, ocupando todas as pantallas que se nos ofrecen. O Vaticano resulta moderno porque é fotoxénico, toda esa teatralidade barroca e ese cerimonial anacrónico fano inevitablemente pintoresco e atractivo, comunican continuidade histórica nun mundo que aboliu o pasado e crea e destrúe modas continuamente. O ritual e a cerimonia é unha parte importante de toda relixión pero desde o punto de vista da mensaxe evanxélica todo iso é intranscendente, e iso é o peor que se lle pode dicir. Por outra banda se nolo seguen presentando como a única igrexa cristiá, cando comparte a fe de Cristo con millóns de ortodoxos e evanxélicos. É evidente que hai moito máis de fidelidade ao evanxeo nas igrexas evanxélicas que ordenan sacerdotes a mulleres que nese Vaticano que se di católico pero é sectario, que se di universal pero exclúe a metade do xénero humano das súas decisións e do sacerdocio, que é homófobo pero esconde pederastia. O Vaticano simboliza boa parte da historia da civilización occidental pero non é o cristianismo, que afortunadamente non ten moito que ver. Se os aí reunidos visen entrar pola porta a Cristo cunha correa escaparían polas xanelas correndo. Ao principio dos anos oitenta Angelo Jiuseppe Roncali foi elixido Papa, Xoán XXIII, nunha cerimonia semellante pero a continuación abriu as portas da igrexa romana para saír ao mundo. Volvéronllas pechar. Agora non creo que ninguén o volva tentar e a Igrexa seguramente seguirá avanzando nun proceso histórico que a conduciu desde a Idade Media, cando era a fonte do poder real, a este presente no que cede espazo sen parar no solo europeo, onde naceu como relixión histórica. O Vaticano será romano, pero o cristianismo xa non é europeo, é americano. Pero neste tempo onde á Igrexa iso non lle importa, non lle obriga a reflexionar, porque xa se transformou nunha gran empresa da fe e unha empresa cínica e sabia sabe que non hai que correr detrás dos clientes que se perden, sempre se poden atopar novos clientes. O fracaso final de Rodríguez Zapatero, esmagado pola crise financeira e o fracaso do modelo español, non quita que os seus gobernos tomaron medidas que son avances sociais moi importantes, ese era un patrimonio do Partido Socialista, en realidade o único que quedaba Como espectáculo vergoñoso é a España de Bárcenas, un Atlas que sostén sobre os seus ombreiros a bóla do mundo, un Sansón que sostén as vigas do templo do Goberno e, quizais do estado, para que caia ou non caia. E vergoña acompañada de tristeza é o que produce ver o que está a dar de si o PSOE. O fracaso final de Rodríguez Zapatero, esmagado pola crise financeira e o fracaso do modelo español, non quita que os seus gobernos tomaron medidas que son avances sociais moi importantes, ese era un patrimonio do Partido Socialista, en realidade o único que quedaba. Pero acaban de demostrar que non lles importa, non o fan seu nin lle dan valor a esa etapa do seu propio partido. Realmente fixeron unha ruptura profunda e consciente co pasado inmediato do tempo de Zapatero, pero o resultado é vergoñoso.


Summary: Hoxe cúmprense 80 anos do 'paseo' en Cacheiras do alcalde de Santiago, vicepresidente da Deputación da Coruña e, sobre todo, editor. "O primeiro editor moderno de Galiza", segundo a Asociación de Editoras.

Nesta data o BNG lembrou pola mañá en Compostela a súa figura e o Concello de Teo fai o propio á tardiña na Estivada da Ribeira (Cacheiras), onde foi atopado o seu corpo. Casal foi paseado logo de voltar a Galiza para defender a República, posto que a sublevación franquista sorprendeuno en Madrid, onde acudiu coa delegación galega a presentar o Estatuto nas Cortes españolas como vicepresidente da Deputación da Coruña. Tamén o sector da cultura lembrou a esta figura fundamental do galeguismo. A Asociación de Editoras salientou o seu labor incansable: "Durante 12 anos, entre 1924 e 1936, e en dúas cidades, na Coruña primeiro e logo en Compostela, Ánxel Casal publicaría máis de oitenta libros, centos de folletos e separatas, revistas e diarios, nunha intensísima actividade cultural que a Asociación Galega de Editoras considera "fundacional" para o libro galego moderno. Do prelo de Casal saíu quizais o conxunto máis importante da cultura galega de toda a súa historia". AGE: "Do prelo de Casal saíu quizais o conxunto máis importante da cultura galega de toda a súa historia" En 1924 crea na Coruña, xunto con Leandro Carré, Lar, a primeira editora galeguista, que chegou a publicar 35 volumes. Logo sepáranse e Casal monta a editorial Nós en 1927, que pouco despois se traslada a Compostela. Da súa imprenta sae A Nosa Terra e a revista Nós. Foi tamén o editor dos 'Seis poemas galegos' de Federico García Lorca, prologados por Eduardo Blanco Amor. O granadino foi asasinado o mesmo día ca el. Segundo a AGE, o labor editorial de Ánxel Casal foi fundamental na "consolidación do sistema literario de preguerra". Del subliña que "era un home eficaz e de talento, aglutinador, comprometido co galeguismo e co pensamento de esquerdas, e sempre atento ás linguaxes e estéticas modernas e internacionais". Ademais dos poemas de Lorca, Nós publicou baixo a súa dirección obras que hoxe son clásicos da literatura galega, como 'De catro a catro' de Manuel Antonio, 'Arredor de si' de Otero Pedrayo, os 'Retrincos de Castelao' ou o 'Mar ao norde' de Álvaro Cunqueiro, entre moitos outros.


Summary: A despedida de Luis Enrique non puido ser con vitoria pero o conxunto celeste acaba na metade alta da táboa unha magnífica Liga, que gañou o Atlético de Madrid con tanto de Godín, central uruguaio que en 2005 foi titular co seu país en San Lázaro, contra a selección galega.

A remonta do Valencia no seu estadio (2-1) impediu que o Celta rematase unha sensacional tempada no oitavo posto, que finalmente foi para os levantinos, cos vigueses como novenos, na metade alta da clasificación da Liga, moi preto de Europa, sinal dun traballo ben feito. Na xornada final, que era a despedida de Luis Enrique -seguramente próximo adestrador do Barcelona- os celestes comezaron adiantándose por medio de Íñigo López, mais Feghoulli e Piatti acabaron dándolle o triunfo aos locais, sen que o Celta deixase de apostar polo xogo combinativo e valente que amosou todo o curso. Agora o club vigués afronta unha nova etapa, que pode ser comandada polo Toto Berizzo desde o banco, e na que terá que renovar o plantel, que pode perder a xogadores tan importantes como Rafinha pero no que se espera que dean un paso á fronte xente da casa como Santi Mina e, mesmo, Denís Suárez, que volvería a Vigo cedido polo Barça. A Liga estatal foi gañada polo Atlético de Madrid, que empatou (1-1) no campo do outro aspirante, o Barcelona. A igualada foi grazas a un tanto -xa histórico- de Godín, central uruguaio que foi titular coa súa selección en 2005 en San Lázaro, no partido que supuxo o regreso da selección galega de fútbol, que se impuxo 3-2.


Summary: Balaídos acolle este sábado a final do campionato de fútbol xuvenil máis importante do Estado. Os xuvenís do Celta enfrontaranse ao Sevilla FC

Celta ou Sevilla. Un destes dous equipos (que o sábado se enfrontan en Balaídos ás catro da tarde) vai ser quen leve para a casa a XIX Copa de Campións Xuvenil División de Honor. É a final dun torneo que se realiza desde o 5 de maio e no que tomaron parte FC Barcelona, Real Madrid, Atlético de Madrid, Athletic Club de Bilbao, Sevilla FC, Villarreal e UD Las Palmas. O Celta chega a esta cita após derrotar ao Villareal por catro goles a un. Unha vitoria que atinxíu coa alineación de Yago, Pablo, Samu (Migui, min.89), David Costas, Goldar (Alberto Rey, min.69), Casas, Fernán (Jordan, min.12), Borja Fernández, Thaylor (Berto, min.75), Yelko Pino (Varela, min.93) e Santi Mina . Primeira vez na Galiza Este campionato é un dos máis importantes de fútbol base, realízase por ver primeira na Galiza, e, segundo a entidade celeste, "un novo refrendo para a política de canteira" do club vigués.


Summary: A alcaldesa de Lugo encabeza a candidatura do PSdeG ao 26M. Síntese satisfeita do "intenso e apaixonante traballo feito" que, ao seu ver, resultou na "segunda transformación de Lugo". Lara Méndez naceu en Suíza en 1972 e é enxeñeira técnica agrícola de profesión. Comezou a súa implicación política nas Xuventudes Socialistas de Cervo e antes de relevar a Orozco na alcaldía, foi vicepresidenta da Deputación Provincial de Lugo. Responde a este cuestionario vía correo electrónico.

Que valoración fai do seu mandato? Foi un mandato intenso e apaixonante polo que significou de deseño, planificación e posta en marcha da que é xa a segunda transformación de Lugo. Se a primeira veu da man do alcalde Orozco, agora Lugo está inmerso nun novo proceso de cambio moi ambicioso, vinculado aos proxectos europeos que acadamos neste mandato, cun investimento de case 23 millóns e con data de execución até o 2023. Cos fondos europeos estamos a traballar nun Lugo que será vangarda Con estes fondos europeos estamos a traballar nun Lugo que será vangarda, porque estamos a definir, da man dos investigadores da Universidade, como serán as cidades e as vivendas do futuro, con solucións sostíbeis que non só aplicaremos na cidade co primeiro barrio multiecolóxico que construiremos na zona da Garaballa, senón que serán exportábeis a cidades medianas do resto de Europa. O urbanismo do futuro usará a madeira como elemento de construción, polo que tamén nos axudará a desenvolver todo o potencial económico do rural de Lugo, onde a produción madeireira é parte esencial da súa actividade. A marca Municipio de Lugo debe ser verde, aspirando a ser o Green Vancouver de España. Lugo estase transformando para ser un municipio máis accesíbel, con mellor mobilidade e con menos barreiras arquitectónicas Ao mesmo tempo, Lugo estase transformando para ser un municipio máis accesíbel, con mellor mobilidade e con menos barreiras arquitectónicas. Un municipio onde se integre a trama urbana co Miño, con novas conexións urbanísticas e novos espazos para o lecer da cidadanía, accións que permitirán recuperar zonas degradadas como a do Carme e un maior equilibro social entre os barrios. E a terceira gran transformación será a da administración xa que se está reconvertendo cara a unha administración electrónica, co fin de que sexa máis próxima á veciñanza, quen poderá realizar as xestións de xeito telemático, pero tamén levará consigo unha nova reorganización dos xeitos de traballar da administración. De todas as medidas que impulsou, cal salientaría e por que? Ao mesmo nivel que os fondos europeos, que nos axudan nesta transformación, destacaría todas as medidas que puxemos en marcha para o emprendemento, con un enorme éxito polo número de proxectos empresariais postos en marcha, moitos xa exitosos, e cunha maioría de mulleres. Pero tamén o pulo que demos ás políticas sociais, que se levan case o 30% dos nosos orzamentos e as nosas accións en favor da igualdade, a diversidade e a multiculturalidade. Sempre dicimos que a nosa razón de ser é crear espazos comúns para as persoas Estas dúas apostas de Goberno son moi importantes porque as puxemos en marcha nun momento de grave crise económica, o que nos permitiu estar ao lado de moitos veciños e veciñas en momentos moi difíciles. Sempre dicimos que a nosa razón de ser é crear espazos comúns para as persoas, e ese espazo común debe buscar tamén o equilibrio social. Que dificultades enfrontou estes catro anos o seu concello? A escaseza de persoal e a falta de apoio da Xunta, que incumpriu de xeito sistemático os seus compromisos con Lugo: Intermodal, Paradai, os retrasos na Residencia ou os seus ataques sistemáticos reflicten que o PP nunca creu nin apostou por Lugo. En canto a perda de recursos humanos, provocados polas restricións de persoal que nos impuxo o goberno do PP con Raxoi, dificultou a xestión municipal, con departamentos mermados e cunha gran carga de traballo, que nos impediu avanzar máis rápido. E que reduciu servizos tan importantes como o da Policía Local, que só neste ano perdeu a unha trintena de axentes polo decreto da xubilación anticipada. Por iso, puxemos en marcha varias ofertas de emprego público para aumentar o cadro en máis de 130 traballadoras e traballadores, o que nos permitirá respirar un pouco en canto se incorporen. Como valora o papel da oposición? Pouco ou nada construtiva. As urnas decidiron hai catro anos que querían corporacións plurais, pero tamén esperan de nós acordos, e, a pesar da nosa man tendida, a oposición puxo os intereses partidistas por riba dos da cidadanía. Para que Lugo puidese ter orzamentos mesmo puxen o meu cargo a disposición da corporación nunha moción de confianza. O mellor exemplo é que fixeron propostas no pleno pero logo non levantaron a man para aprobar os necesarios orzamentos para poder levalas adiante. Para que Lugo puidese ter orzamentos mesmo puxen o meu cargo a disposición da corporación nunha moción de confianza. Iso o que provocou foi unha maior lentitude na posta en marcha de todos os proxectos. Cal é a principal necesidade de Lugo? É moi importante que os concellos sexan gobernados con valores, con respecto ás persoas, a súa diversidade e á súa pluralidade. As dereitas son máis extremas e xa advertiron os seus candidatos que están dispostas a pactar sen liñas vermellas coa ultradereita En Lugo viven 10.000 persoas procedentes doutros países que buscan aquí desenvolver o seu proxecto de vida. É necesario un goberno que aplique medidas encamiñadas a acadar a integración, a igualdade das mulleres e a xustiza social. E agora estes valores corren serio risco de perderse en Lugo porque as dereitas son máis extremas e xa advertiron os seus candidatos que están dispostas a pactar sen liñas vermellas coa ultradereita. O concello necesita seguir medrando en benestar, en riqueza e tamén en dereitos. Non podemos permitir dar pasos atrás ao que tanto nos custou acadar. En relación a iso, cal será a primeira medida que impulsará no novo mandato? Manter o noso máis firme compromiso de respecto e coidado de toda a cidadanía, por iso seguiremos a ter en conta unha xestión de goberno onde ninguén quede atrás. Por iso, imos crear un mapa de recursos que recolla todos os servizos e prestacións que ofrece o concello para facilitar o acceso á cidadanía e ao mesmo tempo impulsaremos unha administración máis próxima coa veciñanza. Tamén poremos en marcha novas medidas sociais como a gratuidade dos autobuses públicos para as persoas maiores de 65 anos, menores e persoas en risco de exclusión social.


Summary: Francisco Rodríguez é ensaísta. As súas aportacións ao coñecemento, interpretación e valoración da nosa literatura son referenciais. Preparou para o coleccionábel Aí vén o maio! de Nós Diario o fascículo correspondente á obra de Blanco Amor A esmorga.

No seu traballo indica vostede que na xestación de A esmorga xogou un papel moi importante a distancia física e a ollada retrospectiva do autor cara a Galiza. Pode aclarar máis esta observación? Blanco Amor foi un emigrante, en boa maneira, atípico. Marchou xa cunha formación intelectual e cun coñecemento ou contacto co movemento social que concibía Galiza na súa dimensión de nación negada. Procurou coa marcha para unha metrópole como Buenos Aires unha vida cosmopolita, coa liberdade individual necesaria, e abrirse paso como escritor en español. Todo emigrante pregúntase, en ocasións con máis intensidade, se non pagaría a pena volver, e esta pregunta significa moitas veces unha valoración do país abandonado e das causas que orixinaron esa fuxida das orixes. Próximos os sesenta anos, Blanco Amor formulou, con especial convulsión, estas preguntas. Desde a distancia física, que non emocional, sentiu a necesidade de regresar de forma definitiva, e á vez botou unha ollada retrospectiva á Galiza deixada na mocidade e aos aspectos que máis temía, á violencia implícita e explícita na súa dinámica de sociedade colonizada. Velaí a orixe de A esmorga. Tamén di vostede que A esmorga é unha novela realista. Cal é, como é, a realidade descrita na obra? A esmorga retrata a realidade socio-económica, política e mental da Galiza urbana, desde dentro do ambiente das clases populares, e en especial desde a mentalidade do proletariado simbiótico. É, pois, unha visión desde dentro dos dominados, oprimidos e perseguidos. Porén, esta visión é resultado do esforzo de alguén que, estando dentro do conxunto da estrutura colonial, sinte necesidade de dar a coñecer a realidade agochada, a súa historia oculta e ignorada. Polo tanto, estamos perante un intermediario que indaga e reconstrúe a historia que, de outra maneira, ficaría descoñecida. É o seu un esforzo por descolonizar, dándolle a palabra ao oprimido. Blanco Amor constrúe unha crónica temporalmente moi compacta - 24 horas- e orienta a narración a un fin que parece deixar todo en mans do destino, un destino que os protagonistas non poden controlar. É compatíbel esa fatalidade coa consideración de A esmorga como unha obra realista? O destino na novela é o conxunto de factores, todos eles materiais ou inmateriais, sempre sociais, económicos, mentais e medioambientais, que conducen ao final tráxico. É neste sentido que o destino tráxico está marcado para os tres personaxes que se moven no gume da navalla. Pode haber un certo azar ou casualidade na conxunción, no tempo ou no espazo, de todos eses factores. Porén, de se producir esa confluencia, como ocorre, nesas vinte e catro horas, para alén dos antecedentes, o desenlace é lóxico, críbel e explicábel nunha vida como a dos protagonistas nun contexto de opresión e represión como o que a novela mostra. Con efecto, A esmorga é unha novela filosoficamente materialista. A caracterización socioeconómica, e tamén psicolóxica, dos tres personaxes centrais, O Castizo, O Milhomes e O Bocas, leva aparellada, en cada caso, unha orientación sexual. Iso, en certa maneira, convérteos en arquétipos de condutas sexuais universais, non? A vertente sexual ou, mellor, psicosexual, da novela, é realmente tan clara como rechamante e significativa, moi esclarecedora. Podemos falar de símbolos, arquetipos tamén, neste aspecto. Foi, desde logo, no seu tempo un grande atrevemento introducir as distintas actitudes sexuais como elemento central, tratando tamén a homosexualidade, desde unha perspectiva social e psíquica. Hoxe non resulta difícil, relendo a novela, sentirse impelido a entrever nunha relación sadomasoquista como a que teñen O Milhomes e O Bocas a violencia que sacude a convivencia de moitas parellas home/muller con ou sen matrimonio…Por suposto, tamén palpamos na discriminación e na burla social a causa do binomio atracción/repulsión que condiciona a actitude que algunhas relacións expresan… Finalmente, cal é a importancia d´A esmorga no sistema literario galego? A literatura galega ten algunhas moi boas novelas, no segundo renacemento, que expresan, de forma indirecta ou lateral, a dinámica dunha sociedade colonizada. A esmorga, a comezos da segunda metade do século XX, é, na súa propia estrutura e esencia, a novela da opresión colonial, e da capacidade para denunciala de forma artística. Subscríbete As subscritoras e subscritores recibirán as entregas do coleccionábel, de terzas a sextas feiras, cada día con Nós Diario, ben en papel ben para a lectura na nube, en función da modalidade elixida. Se non es asinante, podes sumarte en nosdiario.gal, ou ben podes reservar o diario en papel nos quioscos.


Summary: Dende hai ano e medio o prazo é dobre: a contorna de 2020 cunha solución provisional en Ourense e arredor de 2024 para o remate do tramo máis atrasado, 17 quilómetros de Taboadela á capital ourensá. Os populares avanzan a acusación de que o Goberno socialista "castiga" a Galicia con novas demoras Unha ducia de obras pendentes do AVE galego O incendio nun vagón de FEVE en Moeche, nova constatación do abandono do tren do norte galego

Unha ducia de obras pendentes do AVE galego O incendio nun vagón de FEVE en Moeche, nova constatación do abandono do tren do norte galego A liña ferroviaria de alta velocidade de Madrid a Galicia non vai estar en servizo en 2019. A nova realmente non é tal porque é sabida dende hai un mínimo dun ano e medio, cando o daquela novo ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, sentou co presidente da Xunta para ratificar o que xa fora constatado pola vía técnica moito tempo atrás: que o anterior prazo, o de 2018, era tamén imposible. Dende aquel encontro os horizontes destas obras son realmente doussite: a contorna de 2020 como prazo efectivo para que comecen a circular os trens cunha solución provisional á altura de Ourense e arredor de 2024 para o remate do tramo final ourensán, de Taboadela á capital da provincia. Nada mudou nos últimos tempos neste calendario, pero si no seu contexto. O cambio de cor política no Goberno de España tras o triunfo da moción de censura impulsada polo PSOE trouxo consigo tamén unha recuperación case instantánea das posicións políticas na Xunta e no PP galego que durmían nas gavetas dende finais de 2011, cando os populares lograron a maioría absoluta nas eleccións xerais con Mariano Rajoy á fronte. Os conservadores xa insinúan que o gabinete de Pedro Sánchez en xeral e en particular o novo ministro de Fomento, José Luis Ábalos, se dispoñen a "castigar" a Galicia cun novo atraso do AVE por "non ser un depósito de votos para o PSOE", en verbas do seu secretario xeral, Miguel Tellado. Foi Rajoy quen ofreceu o prazo de 2018 nun acto de partido ás portas das eleccións galegas de 2012 e quen, como o resto de dirixentes do PP e despois tamén de Ciudadanos, o mantivo cando xa era sabida a súa imposibilidade material, no intenso período electoral de 2016. A razón era que non comezara a moverse unha soa pedra no devandito treito de Taboadela a Ourense, 17 quilómetros que tanto a Xunta como o PP galego presentaron como fundamentais no período de Zapatero, moi especialmente nos anos en que o titular de Fomento foi o galego José Blanco. Así e todo, en 2016 o propio Feijóo pasou a considerar un erro "centrar o tema na variante de Taboadela" e a abrirse á instalación dunha solución provisional. Dende hai ano e medio o prazo é dobre: a contorna de 2020 cunha solución provisional en Ourense e arredor de 2024 para o remate do tramo máis atrasado, 17 quilómetros de Taboadela á capital ourensá O presidente da Xunta preparou así o terreo para o novo prazo, o de 2020, que ambos gobernos presentaron aos medios cunha codia dialéctica que convidaba ao equívoco. A idea forza dos conservadores foi a chegada de "trens de comprobación" no "terceiro trimestre de 2019", se ben a nova promesa foi, como as súas antecesoras, batendo aos poucos coa realidade técnica e política. Así, por exemplo, en maio de 2017 un pacto orzamentario do propio PP con Foro Asturias consolidou o dobre prazo 2020-2024 e en marzo deste mesmo ano 2018 Fomento lanzaba unha reforma da estación ferroviaria de Ourense que engadía aínda máis incerteza sobre a chegada do AVE alén da cidade das Burgas. As, ata agora, últimas distorsións, chegaron pouco antes de que o PP tivese que abandonar o Goberno de España. Como detallou Praza.gal, os últimos concursos de obras do AVE Madrid-Galicia convocados polo Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif) aínda cos populares á fronte propoñen prazos de execución que levarían o remate físico das vías aos primeiros meses de 2020. Aínda que cabe a posibilidade de que as empresas adxudicatarias propoñan rebaixas de prazos, a empresa pública xa dá por feito que ir alén de finais de 2019 para o remate dos traballos é unha posibilidade máis que real. Situación xeral das obras do AVE entre Zamora e Ourense / Praza Pública Unha "auditoría" de prazos á procura de "enganos" O novo ministro coida que "algúns" prazos do AVE só foron dados "para quedar ben" e o PP avanza a acusación de que o Goberno do PSOE "castiga" a Galicia Malia todos estes factores apenas nove días despois da moción de censura Feijóo xa mudaba o guión. "Pido polo menos que se cumpra a palabra dada: que a finais do ano 2019 estean entrando en probas os trens de alta velocidade", reclamou, ademais de insinuar que o Goberno do PSOE debera valorar a posibilidade de "adiantar os prazos" se fose posible. A preparación do terreo para a denuncia dunha nova aldraxe aumentou de intensidade despois de que Ábalos anunciase a súa intención de "auditar" os prazos das obras, toda vez que "algúns se deron para quedar ben". Neste sentido, este luns o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, reuníase co ministro e ao termo do encontro resaltaba que non existe "ningunha medida" do novo Goberno central que vaia "atrasar un só segundo ningunha obra", se ben cómpre comprobar se entre a "herdanza" do PP está "algún engano nos prazos". O PP, pola súa banda, xa afirmou que ve "moi preocupante" o que considera como "poñer en cuestión" os prazos e "xustificar novos atrasos", ademais de laiarse de que Ábalos non vaia visitar as obras "cada tres meses", como o ex-ministro De la Serna. Os populares van virando así aos poucos cara á postura mantida na etapa de Blanco no Ministerio, cando chegaran a dar ao ministro ultimatos de dez días para cumprir o cronograma do AVE. De non atender o requirimento, sinalaban, os socialistas estarían a "maltratar" a Galicia e Blanco debera dimitir. Alén do tirapuxa partidario, o certo é que cando menos de momento os prazos seguen a ser 2020 e 2024. Antes foran 2009, 2010, 2012, 2015 e 2018.


Summary: O médico especialista impediu o traslado dunha nai cun parto moi avanzado a Ourense, tal e como ordena o Sergas, e puxo en coñecemento do xuíz de garda a situación ante a ausencia dun pediatra que tivo que vir desde o CHUO.

Desde o pasado 1 de decembro, o Hospital Comarcal de Verín quedou de vez sen a atención aos partos e o servizo de urxencias pediátricas. A polémica decisión do Sergas, que alude á falta de "pericia" dos profesionais polo baixo número de nacementos e ao apoio dos traballadores do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO), ergueu persoal e cidadanía. Continúan coas mobilizacións mentres advirten de que o problema real derívase da "mala xestión" da Xunta, a falta de pediatras e a negativa dos profesionais a acudir ao seu centro pola falta de incentivos e a necesidade de manter un número suficiente de partos no CHUO.O xefe de Obstetricia e Xinecoloxía do hospital decidiu incumprir as ordes do Sergas e atender o parto para evitar que a muller dese a luz na ambulanciaAí é a onde, desde que empezou este mes, deben ser trasladadas as nais da comarca de Monterrei que dean a luz. Un mínimo de arredor dunha hora por estrada, condicións que son rexeitadas por profesionais e cidadanía. Desde o hospital de Verín, persoal de Obstetricia e Xinecoloxía leva tempo advertindo do risco, non só da decisión senón da inmediatez dela e da falta de pautas a seguir no caso dunha complicación. Preguntábanse que ocorrería se unha muller chegase cun parto avanzado ao centro hospitalario nas circunstancias actuais. E así pasou. Unha muller acudiu na madrugada deste xoves ao hospital verinense cun parto moi avanzado e a término. Segundo informa o Sergas, a nai entra pouco antes da 1 da madrugada. Javier Castrillo, xefe de Obstetricia e Xinecoloxía do centro e nese momento de garda, decide daquela non cumprir cos protocolos ordenados polo Sergas de trasladar calquera muller a Ourense para dar a luz tras o peche do paridoiro. O xinecólogo considerou inviable esa posibilidade ante o alto risco de que o parto se producise na ambulancia camiño do CHUO, tal e como confirmou Praza.gal. O parto, sen complicación ningunha, produciuse finalmente ás 5.50 da madrugada e tivo lugar baixo a asistencia, segundo Sanidade, dun xinecólogo, enfermeira obstétrica, anestesista e pediatra. Ás 6.30, 40 minutos despois de dar a luz, o especialista pediátrico chegado desde Ourense decide trasladar o neonato en ambulancia medicalizada até o CHUO, a onde tamén é trasladada a nai, que non chega ao hospital ourensá ata as 9.41, case catro horas máis tarde do nacemento e máis de tres horas despois da marcha do seu pequeno. O neonato foi trasladado ao hospital de Ourense aos 40 minutos de nacer e sen a nai, que chegou ao CHUO máis de tres horas despois da marcha do seu pequenoAntes, pouco despois do ingreso da nai, o doutor Castrillo solicitara a presenza dun pediatra que se trasladase desde Ourense ante a ausencia dese especialista no hospital. Segundo denuncia, e logo de varias conversas con diferentes responsables da área de Xinecoloxía e da xerencia, a solicitude foi finalmente aceptada logo de que se poñese en dúbida a súa conveniencia. Advertíronlle ao xinecólogo, segundo relata, da súa "responsabilidade" por ter atendido un parto nun hospital que carece agora dese pediatra que estaba reclamando, e que en moitas outras ocasións se trasladou desde a capital, e por non acceder ao traslado da muller en ambulancia. Ante esta situación, Javier Castrillo puxo en coñecemento do xuíz de garda o caso para "salvagardar" a súa responsabilidade ante unha situación que o podía comprometer "legalmente", tal e como explicou este xoves en declaracións aos medios. Segundo di, o maxistrado determinou que o obxectivo principal era velar pola "maior seguridade, benestar e a vida" tanto da nai como do neno. Desde Ourense acabaron mandando un pediatra tras as dúbidas iniciais e logo de que este médico especialista insistise na súa decisión de non trasladar a muller para evitar así que dese a luz na ambulancia ou sufrise algún risco innecesario. O doutor puxo en coñecemento do xuíz de garda a ausencia dun pediatra e o risco que supuña enviar a muller cun parto tan avanzado a Ourense"O traslado a Ourense está contraindicado, todas as guías e recomendacións contraindican facelo se hai unha probabilidade razoable de que se produza un parto no camiño porque, nese caso, hai complicacións que non se poden remediar", advirte Castrillo. O Sergas, consultado por este diario, asegura que "non existíu, en momento ningún, negativa por parte de pediatría a trasladarse ao Hospital de Verín, e polo tanto ese traslado non ten relación ningunha cunha suposta intervención xudicial neste procedemento". Ademais, explica que esa comunicación co xuíz de garda "non foi comunicado á Dirección da Área Sanitaria de Ourense, nin oralmente nin por escrito" por parte do obstreta de garda. Sexa como for, o neno foi separado da súa nai aos poucos minutos de nacer, evitando o "pel con pel" recomendado durante as primeiras horas de vida e malia que o xinecólogo de garda asegura que ese traslado "non era preciso a priori" polo bo estado de saúde do pequeno tras un parto sen complicacións. Outras fontes do persoal do hospital verinense denuncian unha decisión por parte do pediatra chegado desde Ourense que cualifican de "violencia obstétrica" e que podería ter "consecuencias para o pequeno nun futuro", ademais de "incumprir calquera guía o recomendación sobre o parto". Segundo denuncia o pai do neno en Diario do Támega, a nai, á súa chegada ao CHUO, tivo que agardar sentada nunha cadeira de rodas durante dúas horas malia atoparse "mareada e sufrir sagrados" e non logrou ver o fillo ata as 11.30 da mañá, cinco horas despois do seu traslado a Ourense. O neonato foi separado da nai aos poucos minutos de nacer, incumprindo as recomendacións no partoProfesionais do mesmo centro estudan xa poñer en coñecemento esta actuación do Comité de Ética ou mesmo acudir á vía xudicial ante unha situación "que non se pode consentir". Á espera da resposta do Sergas, co que contactou este diario, a Consellería de Sanidade asegurou ao Faro de Vigo que "non houbo negativa" de que un pediatra se desprazase a Verín e que, xa que logo, "non houbo intervención xudicial". "É moi grave o que se di, que o presente por escrito", din respecto das declaracións do xinecólogo.


Summary: As queixas polo funcionamento do servizo de transporte por estrada sucédense en toda Galiza. Asociacións de usuarios, plataformas veciñais, empresarios e sindicatos culpan a Monbus de incumprir os compromisos asumidos nas ofertas dos concursos coa conivencia da Xunta da Galiza.

As comarcas de Ferrolterra e As Mariñas lideran as mobilizacións polos retallos nos servizos de transporte público. Neste sentido, desde a Plataforma por un Transporte Digno en Ferrol apostan por repor as frecuencias e percorridos vixentes até decembro do ano 2020, cando unha unión temporal de empresas (UTE) liderada polo grupo Monbus asumiu a maior parte das liñas da comarca de Ferrolterra. A este respecto, o colectivo denuncia que estudantes, traballadores ou doentes que acoden aos centros sanitarios son os máis afectados. Juanjo Ruíz Varela responsabiliza directamente desta situación a Xunta da Galiza por non facer cumprir a Monbus co disposto nos pregos da concesión. Ruíz Varela, destacado especialista e consultor en transporte e mobilidade, asesor en tempos da Xunta da Galiza e consultor de diversas entidades sinala a Nós Diario que "o certo é que Monbus leva desde o mes de abril até hoxe mesmo incumprindo o contrato, ao reducir unilateralmente a oferta, co amparo da Xunta da Galiza". "A responsabilidade da Xunta neste problema é absoluta. A concesión é dela e ten a obriga de facer cumprir os termos do contrato concesional. Para iso ten unha Subdirección de Inspección na Dirección Xeral de Mobilidade e o Sistema de Axuda Explotación (SAE)", sinala Ruíz Varela, quen lembra que "todas as concesións teñen que estar conectadas ao SAE e eu supoño que esta liña está conectada. Si non está conectada, malo, pero si está conectada, peor aínda, xa que nese caso a Xunta non pode dicir que descoñece o incumprimento de Monbus". En todo caso, a Xunta da Galiza "permite a Monbus incumprir contratos de transporte", denuncia. "Monbus incumpre as súas obrigas na liña Ferrol-A Coruña" Aliás, Ruíz Varela destaca que nos días laborábeis "Monbus oferta 12 servizos menos que o mínimo que ten que cumprir segundo se comprometeu na adxudicación". A data de hoxe "Monbus incumpre as súas obrigas na liña Ferrol-A Coruña no aspecto económico máis importante, que é o dos quilómetros percorridos", salienta o consultor, considerando "inaceptábel que a Consellaría de Transporte apareza coma mediadora entre os Concellos e o concesionario, eludindo a súa responsabilidade", conclúe. A oferta dun número inferior de servizos aos obrigados polo contrato coa Xunta da Galiza non é o único incumprimento do que culpan á compañía. Así, o responsábel do sector do transporte da CIG, Xesús Pastoriza, comenta a Nós Diario que "a concesionaria da liña Ferrol A Coruña comprometeuse na súa oferta para gañar o concurso a manter con contrato fixo a totalidade dos choferes e dos acompañantes no transporte escolar mais a realidade e que manteñen condutores a tempo parcial e mesmos algúns contratados mediante Empresas de Traballo Temporal (ETT)". "Monbus non conta con autobuses suficientes para prestar o servizo nesta liña e está precarizando as condicións de traballo como temos denunciado na Xunta", significa Pastoriza, quen denuncia que "estamos camiñando a un monopolio no sector do transporte, con Monbus controlando practicamente dous terzos do trasporte regular e a metade do escolar". Na mesma liña, critica a conivencia entre a empresa e o Goberno galego e non dubida en sinalar que "na política de mobilidade na Galiza manda Monbus, coas Consellarías de Transporte e Educación tapando a súa actuación". "Non ten a día de hoxe vehículos adscritos" A historia do acontecido nas comarcas da Coruña, Ferrol e As Mariñas repítese co grupo Monbus noutras partes da Galiza. Así, outras empresas do sector teñen denunciado a falla de medios materiais para levar adiante os servizos ofertados, até o punto de non adscribir ningún vehículo a algunha concesión. Sen ir máis lonxe, o xefe de servizo de Mobilidade da Delegación da Coruña sinala que a empresa adxudicataria da liña de Santiago-Padrón "non ten a día de hoxe vehículos adscritos á prestación do citado contrato". O xefe da sección III do servizo de Mobilidade de Pontevedra da Consellaría de Transportes e Infraestruturas certifica un caso análogo para a liña do Condado Paradanta. O 3 de setembro de 2021, practicamente un ano despois da adxudicación da concesión desa zona, sinala que "a data de hoxe non figura ningún vehículo adscrito ao contrato XG88, sur da comarca da Paradanta e centro do Condado". Neste caso, o grupo Monbus tamén resultou beneficiado. O directivo da empresa Melytour, Fernando García, denuncia que Monbus emprega os mesmos vehículos "en dúas concesións que se desenvolven en territorios moi distantes, o que impide, de forma evidente, que se poida compaxinar a prestación de servizos para un e outro lote". Protesta contra a Xunta e Monbus A Confederación Intersindical Galega (CIG) ten convocada unha concentración para esta mañá, ás 11 horas diante do edificio da Xunta na Coruña para "denunciar a precarización laboral que está a sufrir o persoal do servizo de acompañantes do transporte escolar e os reiterados incumprimentos dos pregos por parte grupo Monbus". Segundo sinala a Nós Diario, o responsábel do sector do transporte da CIG, Xesús Pastoriza, "coa protesta tamén se quere esixir á Xunta de Galiza que abandone a súa postura de permisividade con esta empresa e adopte medidas de inmediato para obrigar a Monbus a respectar as condicións laborais do persoal e a dispor dos medios necesarios para dar un servizo adecuado e en condicións de seguridade". A convocatoria conta co apoio de entidades afectadas polos recortes nas comarcas da Coruña, Ferrol e As Mariñas


Nstes últimos días, algunhas opinións insistiron na prescindibilidade dunha representación galega propria no vindeiro Parlamento estatal. Dende PODEMOS afirmábase que un Grupo Parlamentario galego non resolvería o problema dos desafiuzamentos, mentres que o catedrático de Dereito Constitucional R. Blanco Valdés viña dicir que dende formulacións políticas estatais Galicia perde e gaña ás veces, en canto que con representación galega soberana perderíamos sempre por sermos minoría no conxunto do Estado. Unha e outra perspectiva, partillando certa aparente lóxica superficial, non explican porqué este verán milleiros de galegos coinciden na necesidade de que Galicia teña voz propia na vindeira lexislatura estatal, que abordará, canto menos, unha limitada revisión político-constitucional. Nun tal contexto, Cataluña, Valencia, as Illas Baleares, Canarias, Navarra ou Euskadi van contar con interlocutores propios. Galicia, cun 5,5% do PIB e un 6% da poboación estatais, non será protagonista se non garante unha representación propia que defenda a nosa identidade e intereses E Galicia, cun 5,5% do PIB e un 6% da poboación estatais, non será protagonista se non garante unha representación propia que defenda a nosa identidade e intereses. As bases da actividade económica galega son prescindíbeis para o conxunto do Estado. Que forza estatal vai amparar os nosos sectores lácteo, forestal, naval, tecnolóxico, audiovisual ou mar-industria? Qué partido estatal vai defender a mellora do noso financiamento local, que detrae máis de 1100 M€/ano (uns 430 € por cada galego) da cobertura dos nosos servizos sociais ao non ponderar o avellentamento e dispersión poboacionais? Só con estes cartos, os nosos concellos darían amañado as peores consecuencias sociais da Depresión. Así e todo, unha representación galega soberana e plural non pode casar con ninguén, mais tampouco defender neutralidades imposíbeis. É evidente que hai forzas estatais que acreditan máis ca outras no respecto á plurinacionalidade do Estado, nos valores da rexeneración democrática e da transparencia e nunha axenda social que aposte polas persoas e pola cohesión social. A futura Maré ou candidatura unitaria de País semella que non podería esquecer unha realidade tan evidente.


Summary: Oito olladas sobre as claves das eleccións municipais, entrevista a Vero Boquete, o que se agocha no interior das prisións, lembranza de Mª do Carme Kruckenberg... todo isto e moito máis nun semanario que xa podes adquirir na nosa loxa.

As eleccións municipais do 24M centran a atención deste número, o 146, unha cita que é o primeiro acto das xerais de novembro/decembro e testarán a fortaleza do bipartidismo, a consistencia das forzas emerxentes e a capacidade que ten Galiza de manter un espazo político propio. En 'Oito olladas sobre as claves do 24M' un painel de analistas debullan as cuestións máis importantes desta campaña. Antón Losada, Xosé Manuel Pereiro, Silvia Fraga, Carlos Neira, Aurelio Lópes, Antón Baamonde, María Xosé Porteiro e Pablo Acción ofrecen o seu punto de vista sobre estes comicios. 'A memoria viva do maior campo de concentración franquista en Galiza' é unha reportaxe na que falamos de como a veciñanza do municipio pontevedrés de Oia homenaxeou este Día das Letras Galegas o labor de Eduardo Pérez, cuxas lembranzas ofrecen unha testemuña directa da vil represión franquista tras o golpe militar. Os alcaldes fomentan a falta de coordinación entre as terminais galegas mentres aumentan as axudas en busca de réditos electorais en chave localista. A competencia permite ao aeroporto luso fixar a súa mellor marca, con case o duplo de viaxeiras e viaxeiros que Alvedro, Lavacolla e Peinador xuntos. Unha cuestión que tratamos en 'Un conflito entre aeroportos que só beneficia Sá Carneiro'. 'Un 17M para facermos país': o Día das Letras Galegas volveu converterse nunha data reivindicativa perante o retroceso da lingua propia do país. Xentes de todas as idades marcharon nas sete cidades e Ribadeo para esixir a "normalidade" do galego como garantía de futuro, tanto da lingua como da Galiza. Verónica Boquete 'O que agochan os muros da prisión' é unha reportaxe a dupla páxina. O que sucede no interior dos centros penitenciarios continúa a ser unha incógnita para a maior parte da poboación, froito da escasa atención mediática que suscitan as condicións de vida da poboación reclusa. Neste silencio ocúltanse as denuncias de malos tratos, torturas e represión; folgas de fame e mesmo a morte de presos en réxime de isolamento. Da man de Esculca, Cárcere=Tortura e unha ex-funcionaria de prisións da Lama afondamos na realidade que atinxe as persoas privadas de liberdade na Galiza. Entrevistamos Verónica Boquete, campioa da Champions League feminina co Frankfürt. "Aínda estou un pouco nunha nube", confesa, e recoñece que "precisamos dun cambio social, dun cambio de mentalidade. España segue a ser un país machista". Na páxina de Internacional achegámonos ao decorrer do proceso electoral en Catalunya e Euskal Herria. Os e as catalás votarán este 24 de maio para elixir os gobernos dos seus 950 concellos cun ollo posto na cita das cataláns de setembro. As urnas permitirán este domingo tomar de novo o pulso da situación do proceso soberanista. No que atinxe a Euskal Herria, PNV e EH Bildu mantéñense primeira e segunda forza, embora o novo escenario aponta a unha mingua do espazo nacionalista pola aparición da nova esquerda española. Unha nova cita con Viaxes na Miña Terra neste número do Sermos Galiza, da man do colectivo Xea. "Unha camiñada para percorrer o val do río do Seixo, linde do espazo protexido LIC Serra do Cando, en Cerdedo". Inéditos de Kruckenberg En 'Adeus a Mª do Carme Kruckenberg, a escritora que celebrou a vida e a literatura' lembramos a vida e obra desta autora. Publicamos, aliás, 'Catro cantigas a Euskal Herria', poemas que Kruckenberg escribiu en 1986 e foron traducidos por Koldo Izagirre, vendo a luz por primeira vez neste #sermos146. Na contra-copa entrevistamos Mónica Ares, directora do programa da TVG 'Oh Happy day!'. "Somos a alegría de San Marcos".


Summary: O Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades Esculca vén de solicitar por segunda vez acceso ao convenio que a universidade compostelá ten asinado coa de Ben Gurion, en Israel. Na primeira tentativa a reitoría galega respondeu negativamente ao considerar que se trataba dun acordo sen materializar, mais a oferta formativa abriu neste curso. Esculca ve preciso coñecer o contido do convenio subscrito "cunha institución que apoia políticas e actuacións censuradas polas Nacións Unidas e outros organismos internacionais como o apartheid, a detención sen garantias ou a tortura"

En xaneiro do ano 2010, a Universidade de Santiago de Compostela asinou un convenio de duración indefinida coa universidade israelí de Ben-Gurion. Nada tería de noticiábel tal feito de non ser porque a mencionada institución fai bandeira da súa identidade "orgullosamente sionista", en palabras da súa presidenta, Rivka Cami. Non tería que saír nos medios tampouco se a nova aliada da USC non discriminase o alumnado por falar árabe; se non alentase a persecución de docentes crític@s coas políticas racistas de Israel; se non concedese "beneficios especiais" aos soldados israelís que fixeron parte da ocupación de Palestina na denominada 'operación Chumbo Fundido', en que foron asasinad@s 1.400 palestin@s na Faixa de Gaza; ou se non desenvolvese proxectos de investigación titorizados cara a unha utilidade militar. "E u-lo convenio? En que consiste?", cabería preguntar. Mais a resposta fai referencia a unha información "celosamente gardada" pola equipa reitoral, con Juan Casares Long á cabeza. Di a máxima autoridade universitaria que o convenio é simbólico, que ningunha persoa se acollera a ese acordo bilateral. Mais tampouco isto é de todo verdade. Após ligar á Oficina de Relacións Exteriores, unha traballadora confirma, en perfecto español, que o convenio coa Ben-Gurion está a funcionar xa. Nos supostos de mobilidade entrante, un mozo israelí recibirá aulas na Galiza o vindeiro curso. E naqueloutros casos en que a mobilidade é saínte "andamos a ver como o sacamos". En todo caso, na Unidade de Convenios confirman que, efectivamente, haberá convocatoria para ir estudar a Israel o ano que vén. O dilema está en ver en que grupo dos bilaterais se incluirá: se canda os países de América Central e do Sur ou canda os de fala inglesa, listaxe esta última en que estarían Xapón, Canadá, Australia ou os EUA. Unha resposta "tardía e confusa""Non teño ningún problema nun convenio cunha universidade israelí, mais esta está nos territorios ocupados, ten unha función militar e réxese pola lóxica do apartheid". O profesor Lourenzo F. Prieto cualificou de "tardía, incompleta e confusa" a resposta que Casares Long fixo chegar ás persoas do Consello de Goberno. Pediron acceso ao texto Antonio Pérez Casas, Adrián Dios e Lourenzo Fernández Prieto, en representación do Persoal de Administración e Servizos, o estudantado e Persoal Docente e Investigador, pois tiñan ansia de o leren polo miúdo, de se mergullaren no seu contido. Aos tres o reitor fíxolles chegar un convenio-cadro de que fan parte as Universidades palestinianas e israelís. Johannesbourg non quixo saber nadaA Ben Gurion fixo parte tamén do acordo achegado á prestixiosa Universidade de Johannesbourg, en África do Sur, mais esta fixo ouvidos xordos aos cantos de serea do lobby sionista que reclamaba un convenio para el@s, separado das institucións palestinianas. Foi o primeiro boicot académico que se lle fixo a Israel, alentado por intelectuais como Desmond Tutu ou John Berger. Na Galiza, tamén o observatorio pola transparencia nas institucións públicas Esculca e o colectivo BDS —Boicot, Desinvestimentos e Sancións— sumáronse ás peticións de acceso ao documento. Non houbo maneira. "So queriamos que fose a debate no Consello de Goberno", dixo Elvira Souto, activista de Esculca. Nunha votación "habería posibilidades de conseguir derrogalo", mais o "entusiasmo" por "esconder" información do cal deu mostra o reitor fan pensar que as posibilidades do debate son poucas. E isto pese á gabanza que Casares Long fai de si propio ao se declarar como "o primeiro partidario do boicot e dos dereitos do pobo palestino. Vai ao supermercado cunha listaxe para non mercar produtos de Israel". Esta información é un dos contidos do número 4 do semanario Sermos Galiza en papel. Pódese facer cun exemplar mercándoo nos quiosques ou subscribíndose para o recibir no seu domicilio.


Summary: O xuízo terá lugar o vindeiro 8 de xuño. Están acusados de desordes públicas e lesións. Piden 6 anos de cárcere para cada un e 11.500 euros de multa.

O vindeiro 8 de xuño terá lugar o xuízo contra os detidos a raíz da manifestación que o 20 de febreiro de 2014 tivera lugar en Vigo contra a Lomce e que rematou con cargas dos anti-disturbios. Segundo informa a Plataforma pola absolución de Oliver, Nerea e Sine, as peticións son de seis anos de prisión para cada un dos acusados, así como 11.500 euros de multa. Están acusados de desordes públicas, atentado á autoridade e lesións. Desde a Plataforma denuncian que a policía procurou uns "cabezas de turco" para punir os participantes na mobilización, lembrando que unha das persoas que vai ser xulgada nin sequera foi detida ou identificada naquela xornada de mobilización. "É un atropello a un dereito tan básico como é o da manifestación", afirma a Plataforma nun comunicado, onde chama á solidariedade e apoio para cos encausados. As mobilizacións convocadas naquela 10 de febreiro de 2014 en diversas cidades galegas contra a Lomce acabaron con diversos incidentes e cargas policiais. Así, e tal como recollía Sermos Galiza, en mobilizacións como a de Pontevedra a policía detivo estudantes menores de idade por non levar DI, en Ourense requisou bandeiras a manifestantes e en Vigo cargou contra os estudantes perto da delegación da Xunta.


Summary: Para reverter esta situación non se trata de eliminar o apoio ao turismo e renunciar aos retornos no país que este produce, senón de potenciar outras áreas con maior proxección para o desenvolvemento económico futuro


Summary: A central nacionalista emite unha declaración institucional en que se posiciona a favor dun "cambio de goberno no Estado" e, ao mesmo tempo, a prol dunha representación galega nas Cortes do Estado "sen ataduras a estratexias españolistas".

O 20D é o "momento de actuarmos con coherencia e con dignidade", argumenta a CIG na súa Declaración Institucional perante as eleccións xerais deste domingo. Iso pasaría por complementar agora coa "acción de voto" a intensa mobilización protagonizada pola central nacionalista durante estes anos de goberno Rajoy contra as políticas "antiobreiras e antigalegas". En que sentido habería que exercer esa "acción de voto"? A xuízo da CIG, no sentido de impedir "que aqueles que son responsábeis desta perda de dereitos, de calidade de vida e da ruína de Galiza, podan seguir a gobernarnos, sexa coa careta vella (PP) ou coa nova (Ciudadanos). A CIG insta a "votar pola nosa xente, por aquela candidatura galega que sabemos que vai estar connosco na rúa e no Parlamento español Mais non chegaría con propiciar un cambio de goberno, afirma a CIG, "se non conseguimos que exista, alí no Parlamento español, unha voz, como foi a do nacionalismo galego representado polo BNG nos últimos anos, que sen ataduras a estratexias españolistas, traballe, promova iniciativas e faga uso da palabra as veces que sexa preciso para defender os nosos sectores produtivos, as nosas infraestruturas, o noso medio natural, as nosas e os nosos emigrantes retornados, o dereito á negociación colectiva na nosa terra, a unhas pensións dignas, a un traballo e uns servizos públicos de calidade, a un aborto con garantías e sen restricións, a normalización do noso idioma e o dereito a exercer libremente a nosa soberanía como nación". A CIG defende "exercer como galegos e como galegas o día 20 de decembro" e insta a "votar pola nosa xente, por aquela candidatura galega que sabemos que vai estar connosco na rúa e no Parlamento español cando se trate de defender os nosos dereitos e os nosos intereses como nación e como pobo traballador", para concluír a dicer que "depende de nós e só de nós".


Summary: Os afectados, que reclaman que se constitúa xa a comisión de investigación política creada no Congreso hai xa medio ano, veñen de recibir o anuncio de que serán atendidos este xoves pola agora presidenta da Cámara HEMEROTECA | Vítimas de Angrois abandonan Fomento ao non acudir a xa ex-ministra

HEMEROTECA | Vítimas de Angrois abandonan Fomento ao non acudir a xa ex-ministra O 19 de xullo de 2016 a plataforma de vítimas do accidente de Angrois tiña prevista unha reunión con Ana Pastor, ministra de Fomento cando ocorrera o accidente tres anos antes. Porén, aquel mesmo día Pastor deixou o cargo para asumir a presidencia do Congreso dos Deputados sen que ninguén avisase as vítimas de que xa non as recibiría. Cando chegaron ao encontro atopáronse co "plantón", como definiron a súa ausencia. Pola contra, fontes próximas a Pastor argumentaron que nese momento xa non podía recibilos como ministra, que fora como se concretara o encontro. Agora, case dous anos despois, o gabinete da presidenta do Congreso vén de comunicarlle ao presidente da plataforma de vítimas que Pastor recibiraos este mesmo xoves pola tarde. Os afectados, que reclaman que se constitúa xa a comisión de investigación política creada no Congreso hai xa medio ano, veñen de recibir o anuncio de que serán atendidos pola agora presidenta da Cámara As vítimas reclamaban no seu momento un encontro con Pastor como ministra para informala das diversas irregularidades detectadas no funcionamento do seu ministerio durante a investigación xudicial do accidente así como para reclamarlle unha nova investigación técnica do sinistro despois de que a Axencia Ferroviaria Europea ratificase que a xa realizada por Fomento, na que se centrou só en analizar a responsabilidade do maquinista do Alvia, non foi correcta. No seu momento, Pastor comprometérase a non descansar para que se coñecese toda a verdade sobre o accidente. Porén, Adif e Renfe, empresas públicas dependentes de Fomento, foron apercibidas polo xuíz instrutor da causa xudicial por non facilitar as investigacións. Agora, como presidenta do Congreso, as vítimas queren transmitirlle igualmente esas consideracións anteriores e pedirlle que a Cámara poña xa a funcionar a comisión de investigación política aprobada a finais de setembro, hai xa medio ano, e sobre cuxa presidencia aínda non se puxeron de acordo os grupos parlamentarios. Na carta coa que en febreiro volveron pedir a reunión que agora lles concede, as vítimas pedíanlle que "non engada máis dor e sufrimento" coa súa pasividade.


Summary: Decorrerá a comezos de outubro, promovido por grupos de tradución galegos, vascos, cataláns, asturianos e aragoneses. A asistencia a estas xornadas é libre, aberta e de balde.

O Centro de Novas Tecnoloxías de Compostela acollerá do 4 ao 5 de outubro o Encontro Ibérico de Tradutores de Software libre en linguas minorizadas, unha cita organizada polo Proxecto Trasno, unha comunidade aberta de voluntarios que se adica desde hai 15 anos a localizar software libre ao galego. No encontro tamén participan Librezale (Euskal Herria), Softcatalá (Catalunya), Softastur (Asturies) e Softaragonés (Aragón). Desde a organización sinálase na web que o que pretende este encontro "é acadar unha posta en común da problemática específica dos grupos de tradución do SwL á linguas minorizadas e/ou en risco de desaparición; así como iniciar unha relación de colaboración e posta en común de recursos que axude a mellorar o rendemento e a calidade dos traballos". "Acceder á tecnoloxía no noso idioma é un dereito" A asistencia a estas xornadas é libre, aberta e de balde. Poderá asistir calquera persoa interesada na tradución de software ou de produtos tecnolóxicos e informáticos, a calquera idioma. Como indican na páxina web do encontro, "as mesas sectoriais organizaranse por grupos de traballo, nos que participaran todas aquelas persoas que sendo integrantes, por asociación ou colaboración, dos grupos organizadores, teñan interese no tema da mesa. aquelas persoas non integradas en grupos ou asociacións, poderán asistir como convidadas. A temática de cada mesa deberá seguirse no Programa de actividades (neste momento aínda en fase de deseño)".


Summary: A segunda vaga, con toda a súa forza, xa está aquí. O avance do novo coronavirus polo Vello Continente chegou a cifras alarmantes: se ao termo do verán os contaxios aumentaran entre a mocidade, agora preocupa un novo salto á poboación máis envellecida. A poboación máis vulnerábel ante os efectos da Covid-19.

"O inimigo aínda non foi derrotado", advertía esta semana o primeiro ministro de Italia, Giuseppe Conte. Apuntaba o que levan tempo sinalando os expertos: no país transalpino, con cifras máis baixas de contaxios da Covid nas últimas semanas que no resto de países da súa contorna, a segunda vaga estaba por chegar. E parece que xa está aquí: na quinta feira rexistrou 4.458 contaxios, unha cifra que non se daba desde abril. Foi na terza feira, cando houbo case 3.700 casos en 24 horas, que se superaba por primeira vez o limiar dos 3.000 desde o 23 de abril. O incremento dos casos levou o Executivo a impor a máscara obrigatoria en todo o país, tanto nos espazos abertos como nos fechados, e a recomendar o seu uso tamén dentro das casas no caso de xuntanzas familiares. Italia vénse a sumar á ampla maioría dos países de Europa no estabelecemento de medidas restritivas co fin de conter o contaxio do novo coronavirus. Despois dos meses do verán, o número de casos foi en aumento, mais se ao principio afectou as persoas máis novas, nos tempos máis recentes está a volver a facer estragos entre a poboación máis maior, entre a poboación máis vulnerábel. Todos os Estados europeos agás Chipre, Finlandia e Noruega alcanzaron xa o límite de alarma estabelecido polo Centro Europeo para a Prevención e o Control de Enfermidades (ECDC). Isto é, 20 casos ou máis por 100.000 habitantes de media no transcurso dunha semana, cando se entra na categoría de "alto risco". Segundo o último informe do ECDC, publicado onte, os Estados que lideran o número de casos por cada 100.000 habitantes ─neste caso, na media de 14 días─ son Chequia (398), España (307), Países Baixos (304), Bélxica (277), Francia (260) e Reino Unido (217). Ademais, confirma o incremento sostido en case todos os países tanto de contaxios ─maior que na primavera nalgunhas zonas─ como de mortes. Alemaña Alemaña, por exemplo, rexistrou récord tras récord durante esta semana, cos números máis altos desde abril. Onte ─informou o Instituto Robert Koch (RKI), competente na materia no país─, comunicáronse 4.516 contaxios co SARS-CoV-2, un novo máximo. A maioría dos länder prohibiron facer noite aos residentes chegados das zonas con alta incidencia ─isto é, 50 contaxios por 100.000 habitantes en 7 días, de acordo coa norma do RKI─ de non presentaren un test negativo realizado nas 48 horas previas á viaxe. A medida coincide co inicio das vacacións de outono en boa parte de Alemaña. Na capital Berlín, como en Frankfurt, entrou en vigor na noite de onte a obriga de fechar os bares e os restaurante entre as 23 e as 6 horas. Países Baixos Nos Países Baixos, do outro lado da fronteira alemá, a ministra de Saúde, Tamara van Ark, pediu ao Estado alemán de Renania do Norte-Westfalia que poña a disposición dos pacientes neerlandeses camas da UCI. Ademais, a Comisión Europea entregou ao Goberno do país unha nova partida do antiviral Remdesivir, despois de varios hospitais neerlandeses denunciaren escaseza deste medicamento. O Executivo asegurou tamén que conta coa maioría suficiente tanto no Parlamento como no Senado para aprobar o proxecto de lei que contempla multas de 95 euros ou penas de dúas semanas por violar as normas. A lei estará en vigor tres meses. Francia En Francia, os hospitais da capital París ─que está en "alerta máxima" desde comezos desta semana e é, tras Madrid, a gran cidade europea máis afectada─ activaron na quinta feira as medidas de urxencia para facer fronte ao rápido incremento de pacientes da Covid, que representan 40% dos enfermos nas unidades de coidados intensivos. Ademais, as autoridades anunciaron restricións máis severas en catro grandes cidades: Lille, Grenoble, Lyon e Saint-Étienne. Súmanse á capital, a Marsella e á illa de Guadalupe. O nivel de alerta máxima implica o feche de bares, medidas máis estritas en restaurantes e limitacións nas concentracións privadas. Chequia En Chequia, o Goberno prohibiu, entre outras cousas, a organización de eventos culturais e deportivos durante as próximas dúas semanas. En concreto, segundo trasladou o ministro de Saúde, Roman Prymula, desde onte ximnasios e piscinas están fechados. Ademais, os restaurantes só poderán abrir até as 20 horas, con so catro persoas por mesa. Bélxica En Bélxica, Bruxelas ─terceira capital máis afectada tras Madrid e París─ decretou o fechamento de bares, cafés e salóns de té durante un mes e prohibiu o consumo de alcohol nos espazos públicos. Inglaterra e Escocia No Reino Unido, o Executivo de Boris Johnson valora tamén o fechamento a partir da segunda feira de bares e restaurantes no norte de Inglaterra. Manchester, Liverpool e Newcastle son as cidades máis afectadas, onde xa é ilegal mesturarse con membros doutro fogar en lugares fechados e os bares abren só até as 22 horas. En Escocia, desde onte até o 25 de outubro, estarán clausurados bares e restaurantes, coa excepción das cafeterías que non vendan alcohol, en cinco áreas do centro do país, incluídas as cidades de Glasgow e Edimburgo. No resto do territorio nacional, os estabelecementos hostaleiros non poderán dar servizo no interior a partir das 18 horas ni tampouco vender alcohol, aínda que si o terán permitido nas terrazas até as 22 horas.


Summary: "Eles non son quen xeraron o problema", afirma.

A preocupación e malestar da veciñanza en comarcas galegas das Rías Baixas ou A Mariña pola afluencia de madrileños procedentes da súa autonomía polo coronavirus foi constatábel nestes días, con reproches a que non se fechase ese territorio cando era o maior foco de persoas infectadas do Estado e os seus desprazamentos a outros territorios favorecían a expansión do covid-19. O presidente da Xunta, Núñez Feixoo, pide aos galegos e galegas que non se "estigmatice" os madrileños que nestes días chegaron a Galiza para pasar un tempo na súa segunda residencia. "Xerouse un problema mais eles non son que xeraron o problema", dixo. E "Non debemos, en ningún caso, estigmatizar a quen estea na Galiza neste momento, aínda que non resida habitualmente na Galiza", dixo, se ben precisou que as visitantes deben permanecer confinados ·como o resto dos habitantes".