Summary: O Estadio Municipal de Joan Serrahima, en Granollers (Barcelona) acollerá, esta fin de semana, o XCVII Campionato de España de Atletismo. Un total de 42 atletas galegas e galegos tomarán parte neste evento e con moitas opcións, quer de rexistar a mellor marca persoal (MMP) quer de medallas, grazas ao seu excelente estado de forma actual que xa se deixou notar no Campionato Galego. A galega é, en número de participantes, a sétima máis representada neste campionato. A que ten máis deportistas en competición é anfitrioa, con 129.

Na categorías feminina, a canguesa Solagne Pereira parte con todas as papeletas para acadar o título estatal, após a súa extraordinaria marca de 4.06.39 acadada na Diamond League que supuxo, alén do máis, o seu pasaporte para os Mundiais de Londres, na proba raíña do medio fondo, os 1.500 metros. Esther Navarrete, sexta no ranking estatal na especialidade dos 5.000 metros lisos, apreséntase na loita polos metais após rexistar unha marca de 16.19.35 no campionato galego. Claudia Rojo tomará parte quer nos 100 valados quer nos 400, tendo que baixar un minuto nesta última para loitar por unha boa posición na final. E co obxectivo de baixar dos 51 minutos, Antía Chamosa tomará parte nos 10 Km marcha. A disciplina de saltos contará coa participacións de Saleta Fernández, a pupila da gran Ruth Beitia, que en altura parte coa terceira mellor marca do ranking con 1.82 metros e que estará presente nos Mundiais de Londres o vindeiro mes de agosto, e Ana Peleteiro, clara aspirante ao título estatal en triplo salto grazas á marca de 14.22 metros coa que encabeza o concurso na clasificación española. Pola súa parte, Belén Toimil -após ser protagonista no Campionato Galego, coa histórica marca de 17.38 metros- volta ao círculo de peso coa intención de pelexar polo título estatal. A xavelina, presente sempre de maneira destacada no atletismo galego, contará con Lidia Parada quen irá defender o título de campioa acadado o pasado ano; os seus 57.75 metros deste ano garanten as posibilidades de éxito. Amais, a equipa feminina de relevos do Ría Ferrol ha de participar no campionato achegándose coa terceira mellor marca das formacións participantes. Na categoría masculina, Carlos Moro ha correr os 400 metros valados co obxectivo de acceder á final e rebaixar os 52 segundos. Nos concursos, onde hai opcións importantes de medallas, Jean Marie Okutu ha de loitar polo título estatal en lonxitude con Eusebio Cáceres, e en triplo salto Alfonso Palomanes defenderá o título cos seus 16.10 metros deste ano fronte o castelonense Pablo Torrijos quen parte como favorito cos seus 16.96 metros. Frank Casañas tentará lograr a prata e na disciplina de martelo Carlos Revuelta, con 62.66 metros, e Nacho Fernández, con 62.11 metros, competirán nun interesante duelo para estar o máis perto posíbel da vitoria. A xavelina permitirá ver o campión do pasado ano, Manolo Uriz que se sitúa no sétimo posto do rankin e ha de loitar por mellorar a súa MMP. E na proba dos 10.000 marcha destaca a presenza dos internacionais Fran Durán e Daniel Chamosa, que se achegan a cidade catalá en moi bon estado de forma.


Summary: A banda tributo Brothers in Band presenta na Coruña 'Alchemy Relive'

Non son do south-east londinense, nin superan os sesenta anos, porque non son os Dire Straits. Mais paréceno. Trátase dos galegos Brothers in Band, o grupo tributo á banda de Mark Knopfler con máis popularidade e recoñecemento internacional, que volven á súa terra para presentar o espectáculo Alquemy Relive, nun concerto que terá lugar o vindeiro 13 de marzo, sexta feira, ás 21 horas no Pazo da Ópera da Coruña. Din algunhas das persoas que tiveron a posibilidade de asistir a un dos seus espectáculos ao vivo que o directo de Brothers in Band é como unha viaxe no tempo aos anos 80. Outras, que é como estar nunha realidade paralela na que Mark Knopfler non seguiu o seu propio camiño, lonxe dos seus antigos camaradas. Sexa como sexa, doce anos de traxectoria avalan a sona dunha das bandas tributo máis famosas do mundo, que se atopa en plena xira de presentación de Alquemy Relive, na que recrean o directo que os británicos gravaron no Hammersmith Odeon de Londres en 1983. Brothers in Band revive a atmosfera que envolvía este directo empregando o mesmo repertorio e formación que usaron os Dire Straits, para o que contan cun novo vocalista, o italiano Angelo Fumarola, e un conxunto de artistas formado por Antonio Abad (guitarra rítmica), Fernando Abenza (baixo eléctrico), Xabier Vaz (piano e teclados), Ángel Fernández (hammond e sintetizadores), Rubén Montes (percusión), Diego Alonso (saxos), Pablo Gisbert (pedal steel guitar) e Miguel Queixas (Batería). Desde o ano 2008 revisitando o repertorio dos 'Dire' O propio Queixas revela a Nós Diario que a nova xira está sendo "a de maior poder de convocatoria" desde a súa estrea cun concerto duplo en Barcelona, hai exactamente un ano. "Todo o mundo está saíndo encantado dos concertos, cun gran sorriso", engade o batería de Brothers in Band, que sinala que cando a formación musical deu os seus primeiros pasos -"como un grupo de catro amigos"- no ano 2008 "só pensaban en recrear desde o cariño cancións dos Dire Straits, nunca pensaron que chegarían tan lonxe".


Summary: A maior parte das reclamacións recollidas por este servizo gratuíto da Mesa pola Normalización Lingüística fan referencia ás administracións públicas, 51% do total. As empresas representan 26% e as institucións privadas 19%.

A Mesa pola Normalización Lingüística recolleu ao longo de 2016 a través do seu servizo 'Liña do Galego', un total de 339 queixas, o que supón 115% máis que no exercicio anterior, 2015, cando foran 157 os expedientes de queixa. Este servizo tamén atendeu en 2016 24 consultas para alén de recibir 68 parabéns para axentes que dan pasos para garantir o idioma propio. Desas 339 queixas a maior parte (51%) fan referencia a administracións e institucións públicas. Neste grupo é a administración galega a que máis chamadas motiva para se queixar á Liña do Galego (42%), seguida da administración estatal (31%) e da local, con 27%. Quen son os servizos e departamentos públicos que máis queixas motivan? Pois en base ao informe presentado esta segunda feira en Compostela pola Mesa, o Sergas (30% das queixas) e a Xunta (2%) encabezan a listaxe. Correos e Axencia Tributaria tamén figuran (representan cada unha 8% das queixas) nesa lista. Sector privado As empresas de servizos supoñen 26% das queixas e as institucións privadas,19%. Aquí, a opción 'outros' é a principal. Nela enmárcanse aquelas referidas a vulneracións de dereitos lingüísticos en bancos, supermercados, cadeas de televisión ou empresas aéreas, pasando tamén por comercios de moda, etc. Mais, polo número de queixas recibidas, no informe individualízanse empresas como Audasa (15% das queixas) ou Renfe (13%), así como Abanca, con 9%. Servizo A Liña do Galego é un servizo gratuíto que A Mesa pon a disposicións dos cidadáns desde 2008, no que se poden presentar queixas sobre a vulneración dos dereitos lingüísticos ou tamén se poden facer consultas respecto a estes dereitos. Dentro deste servizo tamén se poden presentar parabéns para todos aqueles que garanten a presenza do galego e a vivir no noso idioma. A Mesa sitúa o aumento dos contactos con Liña do Galego en relación ca aplicación para telefonía móbil, que se puxo en andamento en xullo do 2016. Porén, e como afirma o presidente da Mesa, Marcos Maceira, "realmente o número de queixas que se tramitan son moi poucas en relación a todos os dereitos lingüísticos que se vulneran". Os datos do informe amosa, explica que aínda que "vivimos nun marco legal onde teoricamente todos e todas temos dereito a utilizar o galego", na práctica isto non acontece. Pon de exemplo como "nas nosas relacións de consumo mais como na práctica as empresas non teñen obriga de corresponder, ese dereito non se pode exercer".


Summary: Baixo o lema "Galicia pinta no estado", Compromiso por Galicia concorre ás eleccións xerais con Xoán Manuel Bastida como número un ao Congreso pola Coruña. Médico de profesión, é concelleiro de goberno en Fene desde a controvertida moción de censura impulsada polo PP nesta localidade.

Que se xoga o pobo galego nas vindeiras eleccións do 28A? O pobo galego xógase figurar como tal no parlamento español e, polo tanto, que se teña en conta a Galiza como país en pé de igualdade con Catalunya e o País Vasco. Que lectura fai da lexislatura anterior a respecto de Galiza? Negativa. Galiza non tivo representación. Non é igual "estar alí" que conseguir cousas para o país. Lembremos que os últimos orzamentos reduciron o investimento para Galiza nun 19%, deixándoo en 757 millóns, cando se incrementou para outras comunidades como Catalunya nun 51% ou Andalucía nun 43%. Galiza non tivo representación Cales serían para vostede as tres principais problemáticas que afectan a Galiza? Cando hai moitas problemáticas é difícil escoller tres, pero dado que é o me pide, direi, en referencia ao emprego: o sector naval, Alcoa, Ferroatántica, Poligal. En infraestruturas: as terrestres (transferencia da autoestrada, vertebración do país, conexión co corredor atlántico), en portos (unha única autoridade portuaria). e tren (AVE e trens modernos de proximidade). En canto ás leis: reformas da LOMCE e a lei laboral, e abolición da lei mordaza. Que parlamentar sería referente para o seu labor no Congreso? Non hai unha deputada ou un deputado a elixir. O referente é a acción parlamentaria que desenvolven conseguindo cousas para a xente que representan. Como exemplo, a recente transferencia das autoestradas para o País Vasco. Cal será a primeira iniciativa que defenderá no Congreso? Calquera das tres citadas segundo a dinámica parlamentaria, aínda que Alcoa, Poligal e a deslocalización de empresas sexan casos urxentes. O 40% de indecisos que amosan as enquisas fan que as opcións estean abertas Como ve as opcións de Compromiso por Galicia na cita electoral? Nesta elección, como pasa sempre, percíbese que o que se elixe é o presidente do goberno, e aínda que ese vai a ser o resultado, non é así. En consecuencia, as opcións novas e non estatais, como é Compromiso, non se teñen en conta polos medios de comunicación e por forzas políticas estatais, e polas antigas do mesmo campo electoral. O 40% de indecisos que amosan as enquisas fan que as opcións estean abertas.


Summary: A entidade conmemora así o seu 50 aniversario.

Neste 2021, o Instituto da Lingua Galega conmemora o seu 50 aniversario, efeméride que celebra coa posta en marcha, entre outras actividades, do concurso de vídeo Móvete, destinado ao estudantado dos institutos da Galiza e das zonas de fala galega fóra do país. O obxectivo é, en primeiro lugar, incentivar o uso do galego e, tamén, dar a coñecer a entidade entre a mocidade. O prazo para a participación iniciouse onte e estará aberto até 31 de maio. O concurso está dirixido a alumnado que se atope cursando terceiro e cuarto da ESO ou primeiro e segundo de bacharelato e pódese participar en dúas modalidades, individual e en grupo. Neste último caso, deberá facerse baixo a dirección ou o asesoramento dun ou dunha docente, que será a persoa de contacto e responsábel do proxecto. Os vídeos que se presenten a Móvete deberán ser inéditos e orixinais e non poderán superar os dous minutos de duración. Os temas que se propoñen para a creación de pezas audiovisuais son "Móvete co galego", "Conmóvete co galego" e "Promove o galego". Premios dixitais O xurado elixirá un máximo de tres persoas e tres grupos finalistas por tema, valorando a calidade e orixinalidade da peza, así como o uso creativo das tecnoloxías e das ferramentas. De entre as tres propostas finalistas, o xurado escollerá unha persoa gañadora por cada un dos temas, tanto na modalidade individual coma na de grupo. Se as circunstancias o permiten, celebrarase un acto de entrega de premios. O mellor vídeo individual de cada tema levará un teléfono móbil iPhone, e o grupal unha videocámara. Os restantes finalistas recibirán un smartwatch, na primeira modalidade, e un lote de libros, na segunda. Ademais, os vídeos serán difundidos a través das contas de Instagram e Twitter do ILG e a través da súa canle de YouTube, e a peza que obteña unha maior puntuación de acordo coas interaccións a que dea lugar ao longo de todo o concurso recibirá como galardón unha tableta.


Summary: Ana Pontón propón destinar o 1% dos orzamentos a políticas contra a violencia de xénero.

Un pacto nacional contra a violencia machista, que destine o 1% dos orzamentos da Xunta para 2017 ás políticas contra a violencia de xénero, e crear un xulgado especifico neste ámbito nas sete grandes cidades galegas. Son as propostas que esta segunda feira debullou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, nunha comparecencia ante os medios. Pontón insistiu en que se asuma de vez a loita contra a violencia de xénero deben ser "unha prioridade" na axenda política. Non estamos perante unha "lacra" mais perante un problema político e social, polo que o que cómpre e dispor de vontade, medios e recursos para garantir o dereito ás mulleres a poder vivir sen violencia. É "indignante", denunciou, cada vez que se garda un minuto de silencio por unha vítima da violencia machsita e como un día despois comprobamos que "non pasa nada". Pontón lembrou que despois de dez anos das primeiras Leis, na última década producíronse máis de 40 asasinatos de mulleres en Galiza e unha media de 14 denuncias ao día por violencia de xénero. Destacou que a metade das mulleres asasinadas no ano 2016 presentaran previamente a denuncia e reclamou máis xulgados especializados de loita contra a violencia de xénero, "polo menos 1 nas sete grandes cidades galegas" para que ningunha vítima teña que agardar por un xulgado sentada ao lado do seu agresor. Dende o BNG reclaman "un pacto galego" contra a violencia de xénero baseado en tres alicerces: "Máis recursos, ampliar as leis para loitar pola igualdade e dar pasos para desmontar o patriarcado".A portavoz nacionalista anunciou que no vindeiro pleno, o BNG solicitará ao goberno que acepte a emenda aos orzamentos do ano 2017 para destinar o 1% a loitar contra a violencia de xénero e a políticas que favorezan a igualdade de maneira real" ao que sumou a incorporación dunha regulación do feminicidio e o Estado de protección das vítimas do feminicidio para garantir unha atención integral das mulleres que sofren esta violencia.


Summary: Os esforzos da Valedora do Pobo, Milagros Otero, por refrendar o discurso lingüístico do Partido Popular e os seus ataques lexislativos á lingua galega levaron a que A Mesa pola Normalización Lingüística e a CIG Ensino esixan a súa dimisión. Así o escenificaron esta mañá nunha concentración perante a sede da institución, ao carón do Parlamento de Galiza en Compostela, coa palabra de orde "Valedora dimisión".

"Desde que esta señora chegou ao cargo", sinalou o presidente da Mesa Marcos Maceira aos medios de comunicación, "traballou en contra do galego". Só en 2016, a Mesa presentou máis de 300 queixas por discriminación lingüística. A Valedora non actuou en ningunha. Si funcionou, porén, á hora de se sumar oficialmente as teses contarias á normalización do galego e, por extensión, á lexislación vixente. Milagros Otero esixiu que as cartillas de vacinación do Sergas estivesen en castelán. Denunciou que un centro de ensino penduraba nas paredes cartaces a prol do galego. Apoiou, en contra da Lei de Normalización Lingüística aprobada por unanimidade no Hórreo, a Garda Civil de Gondomar que esixiu sinais de tráfico coa topinimia en castelán. Non fixo nada contra o abuso de autoridade dun profesor contra unha cativa de 9 anos que empregou a forma "Galiza" -lexítima histórica e ortograficamente- nunha redacción. "A Valedora foi máis alá que a propia Xunta de Feijóo para xustificar a brutal redución de horas de galego da LOMCE", engadiu Diego Boquete, da CIG Ensino. Segundo Marcos Maceira, Otero é "unha francotiradora contra o galego, que non serve ao seu cargo e deslexitima a institución". "Non recoñecemos a Valedora como tal e ten que dimitir", avisou. A partir de agora, A Mesa pola Normalización Lingüística dirixirase á institución, que entende "necesaria", pero non á súa titular. Cunha mención ao apartado primeiro do artigo 2 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, que asegura que ningunha persoa pode ser discriminada por -entre outras- razóns lingüísticas, e berros de "non nos vale esta Valedora", rematou unha protesta na que participou o deputado do BNG Xosé Luís Rivas, Mini.


Summary: A Real Academia Galega (RAG) fixo público, na xornada de hoxe, o balance do número de visitas recibidas no portal do seu dicionario durante 2020.

Á luz dos seus datos, o dicionario da Real Academia Galega (RAG) superou as 38.500.000 buscas, máis de 105.000 ao día de media, o que implica que as consultas medraron case 50% con respecto a 2019, ano no que xa se producira un incremento por riba de 18% con respecto ao 2018, cando se chegara ás preto de 26.000.000 procuras. Segundo a comunicación da Academia, a entrada en vigor do primeiro estado de alarma por mor da pandemia da Covid-19 marcou un punto de inflexión nestas cifras e rexistrou a marca histórica de buscas no mes de maio, que fechou con máis de 4.800.000. O dicionario en liña da RAG entrou en funcionamento en 2013 e, desde entón, "esta ferramenta esencial da lingua galega non deixou de medrar". Ademais aumentou a súa utilidade social "de maneira evidente durante o confinamento, cando milleiros de persoas tiveron que teletraballar e o estudantado continuou co proceso de aprendizaxe pero de modo telemático". Vocabulario e Covid-19 A Covid-19 non só deixou pegada no referido á consulta das ferramentas dixitais da Academia senón que tamén imprimiu a súa impronta entre as novas acepcións, en lemas xa presentes no dicionario. A entrada de "gromo" incorporou así o significado referido á aparición súbita dunha enfermidade epidémica entre a poboación dun determinado lugar; e a de "repunta", a que atinxe á nova aparición de algo, especialmente cando se trata dunha enfermidade epidémica, nun lugar no que xa se daba por controlada ou, cando menos, en vías de desaparición.


Summary: A decisión adoptada polo pleno do Concello de Pontevedra xerou estes días unha vaga de declaracións no PP que tiveron o seu corolario nas opinións de Fernández Díaz.

O ministro de Interior do goberno español en funcións, Fernández Díaz, considera que hai conexións entre a declaración de Rajoy como persoa 'non grata' en Pontevedra e a incitación ao odio e á violencia. "Ao mellor atopamos algunha conexión entre esta declaración e os delitos de odio", dixo Fernández durante a presentación do balance de 2015 de delitos de trata de seres humanos e delitos de odio. O ministro español considera "lamentábel" que o pleno de Pontevedra tomase esa iniciativa, que "ofende más a quen a realiza que a quen la padece" xa que o Concello "nin se respeta a si propio nin os seus veciños" . Entende Díaz que ese tipo de declraracións de 'non grato' deberían dirixirse "a violadores ou terroristas", mais non a Mariano Rajoy. O propio presidente do Goberno tamén se volveu referir á declaración de "persoa non grata", fíxoo durante unha entrevista en Antena 3, afirmando que "nin a Hitler nin a Stalin os declararon persoa non grata en Pontevedra". E até o presidente dca Xunta, Núñez Feijóo, opinou sobre a decisión adoptada por maioría absoluta no pleno municipal pontevedrés, cualificando como un "xogo ridículo, sectario e revanchista" a declaración de "persoa non grata" de Rajoy.


Summary: O xornalista e politólogo Anxo Lugilde (Lugo, 1970) presenta estes días na Galiza 'A vella compañeira' (Luzes). Unha sorte de caderno de viaxes ameno e descarnado, salpicado de episodios históricos, dos que se vale para facer memoria e contar a depresión. A súa, contra a que loita desde 30 anos. Unha chamada a combater o estigma desde a saúde mental.

Despois da escrita, como está a ser este reencontro literario coa 'vella compañeira', neste ir e vir de entrevistas e presentacións? A escrita sentoume bastante ben. Tiven dous ingresos este ano e ningún foi mentres estaba escribindo, tanto a versión orixinal como a tradución ao galego, que fixen eu mesmo. Corrixir gustoume menos. E agora as entrevistas cansan, pero non as levo mal. Trato de abrirme o máximo e quedo aplanado. Xa me recomendan non facer máis de dúas diarias. O que levo peor son os períodos de espera, as previas. Teño ansiedade anticipatoria e esperar a que saíse o libro ou agora a que empecen os actos lévoo fatal. E unha vez comezan? Descubro agradecemento e identificación. Ves que axudas á xente, que se achega ás presentacións e interactúa. Xente que non coñeces de nada, que che dá as grazas pola visibilidade e a valentía, que está lendo o libro e que che di que se sente reconfortada, que se sente mellor só con escoitarme. Iso compensa todo. Que o moveu definitivamente a contar a súa depresión? O inicio foi a miña participación no ensaio da psilocibina no que participei no Hospital do Mar de Barcelona en 2019. Fun facendo como un diario para a psicóloga no que ía saíndo todo e converteuse no texto base do libro. A dor é salvaxe. O que fai a depresión é quitarche as ganas de vivir en diferentes estadios Con todo, ese striptease da vida privada non me convencía nada. Entón, coa terceira depresión, decidín dar o paso de saír do armario. E fíxeno por varios motivos: para darlle resposta ao interese da xente. Pola miña propia liberación, para soltar lastre de min mesmo. E porque a xente que me quería foder xa sabía o que tiña. Tíveno claro o día que o presidente da Xunta -Alberto Núñez Feixoo- chorou nun acto porque non podía ir a Madrid. Mentres preparaba as miñas cousas, os de prensa do PP e periodistas afíns burlábanse de 'Lugilde e a pastilla'. Poderíame ter dado igual, pero atopábame bastante mal e sentoume coma un tiro. E iso tamén contou. Por último, e era o último, estaba o de axudar aos demais. Non porque non lle dera importancia, senón porque non pensei que había tal necesidade. Como é vivir con depresión? En 30 anos houbo períodos nos que non a sentín. Estaba agochada, á espreita. Outros nos que se me achegou e conseguín escorrentala. Pero a dor é salvaxe. O que fai a depresión é quitarche as ganas de vivir en diferentes estadios. Nos máis iniciais estás desanimado, triste e podes ter algún efecto físico leve, mais segundo vai avanzando pasas a un estado de nihilismo total ou de non querer vivir, porque a vella compañeira diche que así acaba o sufrimento. A clave está na dor que sentes, moi difícil de comunicar. É un dos grandes problemas da depresión, a parte da incomprensión, esa dor invisíbel, tan difícil de calibrar e de transmitir. Ter alguén perto capaz de entender polo que estás a pasar marca a diferenza. Eu tiven sorte. En xeral, gocei de bastante apoio, que foi o que me mantivo no planeta e do que me sento debedor. O gran problema é o depresivo que non ten a ninguén, porque aquí o factor chave é a desesperación. Se tes alguén ao teu carón é un atenuante. Se non tes a ninguén... pode supoñer a morte. O que se agocha non existe. De aí a importancia de saír do armario da depresión e nos querer defender. Xa está ben! No libro fai referencia á vergoña, á dor corrosiva da depresión. Canto dese sufrimento é resultado do estigma e do silencio social? O estigma ten moito que ver E polo que din os psiquiatras, o estigma mata. Seguramente entren en xogo outros factores, pero o estigma agrava a depresión. Ten en conta que o depresivo é alguén que se quere flaxelar, que se quere culpar e que se repite unha e outra vez que é unha merda. Se a sociedade tamén llo di, o resultado é lamentábel. É un círculo atroz. Falamos dunha doenza moi perigosa que provoca máis mortes que as estradas. Cantos cartos se invisten en previr accidentes de tráfico e cantos se gastan en prevención de suicidios? Por que non se inviste en saúde mental? Seguramente teña que ver co estigma e coa inercia de que a psiquiatría é para xente que está perdida para a sociedade, desafiuzada. Non é que sexa un pensamento moi estendido, pero está moi arraigado. Hai enfermidades raras mais coñecidas que a depresión, porque o que se agocha non existe. De aí a importancia de saír do armario e nos querer defender. Xa está ben! Asusta que a xente o vexa como un exemplo? É unha responsabilidade, pero compensa. A necesidade é mais profunda do que pensaba tamén porque a depresión está moito máis estendida do que pensaba. Seguramente a pandemia axudou, pero ves que lle pode pasar a calquera. E o feito de que sexa tan masiva amosa o grave erro social no trato da depresión. A depresión é unha enfermidade totalitaria que te domina e trata de conducirte ao exterminio Cal é o seguinte paso? Non vexo a miña vida futura atada á depresión, tamén porque o meu desexo é liberarme dela. Os meus esperan que este libro sexa un impulso para a miña recuperación. Como politólogo digo que estou en transición. A depresión é unha enfermidade totalitaria que te domina e trata de conducirte ao exterminio. Pois eu saio dun estado totalitario e estou en transición cara a democracia, un proceso complexo no que hai contragolpes e disturbios pero tamén un proceso decisivo de ir conquistando parcelas de liberdade. O libro é parte dese proceso. "O suicido pódese previr. Deberan ser moitos menos" O suicidio é a primeira causa de morte non natural. "Pódese e debérase previr. Deberan ser menos, pero cómpre unha mellor atención no sistema público, que é moi deficiente" advirte Anxo Lugilde. "De feito, a maior parte da xente trátase na privada e é moi caro". "Eu fun a unha consulta de psiquiatría na pública e atendéronme cinco minutos. Practicamente non hai psicólogas clínicas. Nos 30 días que estiven ingresado non vin ningunha. E malia que a psiquiatra me visitaba case a diario, ten que haber atención psicolóxica, porque é unha forma de desmedicalizar". Non é que estea en contra dos fármacos, di. "Son necesarios, pero non poden ser a única arma. A psiquiatría é a irmá pobre da sanidade, conclúe. Investígase pouco e dáse a situación perfecta para o engorde das farmacéuticas".


Summary: Unha manifestación critica en Compostela o feito de que a Xunta non faga uso das súas competencias para saír ao rescate de sectores "chave" na economía galega.

Delegadas e delegados da CIG-Industria de empresas de todo o país manifestáronse nesta terza feira polas rúas de Compostela para denunciar a "falla de políticas públicas" para defender os sectores produtivos galegos e as "graves consecuencias" que para a clase traballadora está a ter o incremento de prezos dos produtos básicos, nomeadamente os da enerxía, que afectan non só ás familias senón tamén á industria. A manifestación, que partiu do campus Sur, percorreu o centro da capital galega para rematar ante o edificio administrativo da Xunta en San Caetano, onde denunciaron a "ausencia clamorosa" do Executivo galego que, malia ter todas as competencias na materia, "foi incapaz de deseñar, articular e desenvolver unha política industrial que respondera as necesidades do sector industrial". Neste senso, desde o sindicato lembran que a Galiza perdeu 1 de cada 5 empregos industriais nos últimos 13 anos, pasando dos 154.860 ocupados e ocupadas en 2008, a 121.305 na actualidade. Un período que coincidiu cos anos de goberno de Núñez Feixóo como Presidente da Xunta de Galiza, ao que o secretario nacional de CIG-Industria, Xoán Xosé Bouzas, atribuíu esta situación. Ante este escenario, a CIG-Industria avoga por unha "intervención publica" en diferentes ámbitos para garantir "unhas condicións de vida digna". Entre esas medidas estarían a de obrigar as eléctricas a dar garantía de emprego ao persoal das térmicas que fechan se queren manter a capacidade de evacuación, garantir a subrogación do persoal do naval vigués, que no último ano perdeu máis de 300 empregos, modernizar o estaleiro de Ferrol coa construción do dique cuberto, ou artellar unha tarifa industrial que garanta o emprego e a continuidade dos procesos produtivos nas empresas electrointensivas. Sectores chave Sobre a automoción, Bouzas alertou de que "a falla de compromisos" por parte dos gobernos galego e estatal están a golpear os alicerces dunha industria "chave para o noso pais". O mesmo sucede coa enerxía, xa que "non están a facer nada para garantir con políticas publicas o acceso a electricidade do conxunto do pobo en condicións asumíbeis". A este respecto, a CIG volveu insistir na necesidade de que a Galiza poida decidir sobre os seus recursos para ter unha enerxía ao servizo do pobo por medio dunha tarifa eléctrica galega e unha empresa pública galega de electricidade.


A credibilidade é o activo máis valioso de quen exerce un cargo público por designación electoral; unha vez perdida, a permanencia no cargo faise insustentable. A do Presidente do Goberno español viña sendo xa cuestionada debido ao ostensible incumprimento do seu programa electoral así como á incapacidade do seu goberno para implantar as reformas esixidas pola Troika neoliberal (FMI, BCE e Comisión Europea) en contraprestación polo rescate financeiro. A súa maioría absoluta, acentuada pola ineficacia da oposición, outorgoulle temporalmente o crédito suficiente para compensar esa perda. Como podería resolverse o problema de atrofia que ese sistema está a evidenciar na súa incapacidade para xerar as innovacións que require a súa adaptación ao novo escenario de gobernanza global? Con todo, o afundimento rexistrado no último barómetro do CIS é inapelable e anticipa o resultado producido pola súa actuación en relación ao proceso mediático que describe a corrupción xeneralizada do seu partido. Nesas circunstancias, a oposición expón no Congreso a dimisión do Presidente, reflectindo as demandas expresadas durante a protesta cidadá contra a corrupción. Sería factible esta dimisión? Contribuiría dalgún modo a resolver o problema da deslexitimación do sistema institucional español? Como podería resolverse o problema de atrofia que ese sistema está a evidenciar na súa incapacidade para xerar as innovacións que require a súa adaptación ao novo escenario de gobernanza global? No que se refire á primeira cuestión, parece evidente que se trata dun caso improbable. Convén lembrar que Mariano Rajoy -pronúnciese correctamente: «rashoi»- formaba parte da cúpula presidencial dos gobernos que deberon enfrontar as masivas mobilizacións sociais que emerxeron en resposta á neglixente xestión da catástrofe do Prestige e, pouco despois, á ilexítima participación do Estado na invasión de Iraq. Non se trata dun mandatario que responda o seu cargo á lóxica da opinión e a presión pública, senón á do cálculo parlamentario que, na situación actual, outórgalle unha maioría suficiente como para gañar calquera posible cuestión de confianza ou moción de censura. No que respecta á posible efectividade desa medida, cabe sinalar que o artigo 101 da constitución sinala que a dimisión do Presidente leva o cesamento do goberno, que pasa a operar en funcións até a toma de posesión do novo. Dificilmente podería un goberno tecnocrático garantir a efectiva resolución do problema fundamental da sociedade española: o, xa referido, de atrofia institucional. Con todo, o cesamento dun goberno non leva de forma automática a convocatoria de eleccións xerais, senón a dun voto de investidura. Suposta a maioría absoluta do seu partido ou, na súa falta, a falta de cohesión da oposición, o que esta opción podería favorecer sería, no mellor dos casos, unha substitución de corte tecnocrático orientado á aplicación do mandato da Troika co apoio da coalición dominante. A executoria tecnocrática quedaría condicionada polos intereses das elites locais cuxa principal habilidade consistiu, tal como se puido visualizar durante o tránsito ao post-franquismo, en impedir calquera modificación substancial capaz de alterar a súa posición de prevalencia. En consecuencia, dificilmente podería un goberno tecnocrático garantir a efectiva resolución do problema fundamental da sociedade española: o, xa referido, de atrofia institucional. Querería chamar a atención sobre a prometedora vía que en Galicia están a experimentar, con notable éxito, as forzas políticas da esquerda nacionalista Non é, por tanto, a dimisión senón a disolución das Cortes e a consecuente convocatoria de eleccións xerais o que podería derivar -quizá como parte dun proceso de natureza constituínte- nunha reconfiguración parlamentaria capaz de introducir aquelas innovacións provedoras de viabilidade. Tendo en conta os precedentes e á vista da actual maioría absoluta gobernamental, nada fai prever que esa convocatoria poida ter lugar de forma anticipada. De ser ese o horizonte temporal, lonxe de insistir nunha inefectiva dimisión, faría mellor a oposición centrándose en actualizar o seu modo de acción política, desburocratizando a súa actividade parlamentaria e pondo os seus recursos ao servizo das organizacións da sociedade civil que son as que deben levar a iniciativa no actual escenario de transformación social. Integrándose na acción cidadá e constituíndose en instrumentos institucionais de transformación social, os partidos políticos non só estarían a recuperar a lexitimidade perdida senón que, por mera lóxica da acción colectiva, estarían a facilitar a cristalización organizativa e programática dunha alternativa de goberno que, a día de hoxe, non existe. Neste sentido, querería chamar a atención sobre a prometedora vía que en Galicia están a experimentar, con notable éxito, as forzas políticas da esquerda nacionalista. Ilustrareino con dous exemplos clarificadores. Recentemente, a presidencia do Parlamento de Galicia decidiu modificar as normas de acceso da cidadanía aos plenos, alegando a conveniencia de restrinxila para manter a orde. Moi acertadamente, a oposición enmarcou a iniciativa como un intento de excluír á cidadanía da súa principal institución deliberativa, logrando trasladar a información a unha sociedade civil galega que reaccionou concitándose ante as portas do Parlamento ao comezo da primeira sesión convocada baixo a nova regulación. Ao mesmo tempo, os grupos da esquerda nacionalista (AGE e BNG) coordinábanse logrando o apoio puntual do grupo socialista para trasladar ao interior do Parlamento a protesta cidadá na forma dunha acción desburocratizada baseada no repertorio da resistencia pacífica e a desobediencia civil. A potencia simbólica e a contundencia no rexeitamento á nova norma obrigou á presidencia a suspender a sesión e abrir o proceso de modificación normativa ao conxunto do Parlamento. Máis aló dos resultados que poida ter ese proceso, o certo é que este modo de acción política demostrou a súa capacidade para visibilizar e afectar derívaa antidemocrática da institución. Os representantes políticos achegaron os seus recursos, logrando incrementar a atención mediática, e apoiaron a campaña Stop Deshaucios sen interferir na súa organización O segundo exemplo tivo lugar no marco da campaña Stop Deshaucios, cando políticos vinculados a eses dous mesmos grupos parlamentarios decidiron apoiar, integrándose nela, a acción cidadá orientada a impedir o desafiuzamento dunha costureira xa octoxenaria. Lonxe de limitarse a unha presenza institucionalizada, cuxo cada vez máis notorio rexeitamento fíxose visible co caso de Beatriz Talegón, estes políticos involucráronse persoalmente nas accións de desobediencia civil, enfrontándose directamente cos corpos e forzas de seguridade do Estado, e sendo agredidos por iso xunto ao resto de participantes. Os representantes políticos achegaron os seus recursos, logrando incrementar a atención mediática, e apoiaron a campaña Stop Deshaucios sen interferir na súa organización, verdadeira responsable do éxito desta acción cidadá. Este modo de participación dos representantes políticos non só logra refutar aquel reducionista 'todos os políticos son iguais' senón que sinala posibles e desexables excepcións ao nihilista pero máis que xustificado lema do 'non nos representan'. A capacidade de restitución da lexitimidade institucional móstrase en toda a súa potencia. Teño constancia, ademais, de que a experiencia galega está a ser observada con atención por quen, desde o núcleo e a periferia do 15M, quere implementar unha interfaz entre a sociedade civil e as organizacións políticas parlamentarias e sindicais Dei en denominar «protesta pro-sistémica» a este modo de acción política e estou convencido de que, demostrando o seu potencial restituínte en Galicia, podería funcionar no resto do Estado e demais democracias occidentais sumidas en similares proceso de transición estrutural ao novo escenario de gobernanza global. Teño constancia, ademais, de que a experiencia galega está a ser observada con atención por quen, desde o núcleo e a periferia do 15M, quere implementar unha interfaz entre a sociedade civil e as organizacións políticas parlamentarias e sindicais, conscientes xa de que ese foi o elo que faltou engarzar na anterior onda de protesta social para materializar a demanda de rexeneración institucional. De feito, ese foi o caso da acción de desobediencia civil realizada polos parlamentarios que cos seus dispositivos móbiles gravaron e publicaron a intervención do presidente do BCE no Congreso. A coordinación explícita e premeditada entre eses parlamentarios e persoas conectadas ao movemento de activismo tecnolóxico lograba crebar así o segredo que a institución quixo impor sobre esa comparecencia convocándoa a porta pechada e chegando a instalar inhibidores de radiofrecuencia para evitar -infrutuosamente- a súa retransmisión. Conta a lenda que iso foi o que respondeu o representante do movemento Zapatista ao activista galego que lles preguntou que podían facer por eles: o que máis nos pode axudar é que fagan vostedes a revolución no seu propio país Do mesmo xeito que Nunca Máis inspirou a orientación cívica do 15M, a acción coordinada da esquerda nacionalista e a sociedade civil galegas podería estar a inspirar o próximo repertorio de acción social transformadora en Europa. De ser así, o escenario podería ser realmente esperanzador pois estaría a localizar nas pequenas culturas e nacións europeas unha centralidade alternativa á do pensamento único que, até agora, veu liderando o proceso de tránsito a un novo modelo de gobernanza global. Conta a lenda que iso foi o que respondeu o representante do movemento Zapatista ao activista galego que lles preguntou que podían facer por eles: o que máis nos pode axudar é que fagan vostedes a revolución no seu propio país. Sexamos conscientes desta potencialidade e asumamos a responsabilidade que todo iso leva; responsabilidade que, de forma urxente, deben asumir os partidos políticos.


Summary: O líder socialista reclama que o cobramento polos edificios que non sexan "de culto" se aplique "sen excepcións" aínda que o alcalde de Vigo e varios grupos municipais da formación xa rexeitasen a medida

"Sen excepcións". O secretario xeral do PSdeG define deste xeito a extensión que, ao seu xuízo, debera ter o cobramento do IBI á Igrexa católica entre os concellos gobernados polo seu partido. Nuns tempos "nos que a solidariedade é necesaria, a Igrexa ten que dar exemplo", di Pachi Vázquez para defender que "todos os gobernos socialistas" deben "aplicar" o imposto de bens inmobles naqueles edificios da institución católica que "non sexan de culto", unha medida que non comparten algúns rexedores como o vigués Abel Caballero e mesmo algúns voceiros da formación en diferentes plenos municipais do país. Varios grupos municipais socialistas rexeitaron a medida, proposta polo BNG, e en concellos como Amoeiro o PSdeG xa a aplica "Non somos unha formación militar" pero "cando tomamos un acordo, a dirección do partido pide que se aplique sen excepcións", subliña Vázquez ao ser preguntado polos discrepantes. E é que, ademais de Caballero -cuxas boas relacións coa Igrexa tamén o levaron, por exemplo, a evitar o derrubamento dunha cruz en homenaxe ao bando franquista da Guerra Civil-, tamén o alcalde de Ourense, Francisco Rodríguez, evitou pór en marcha esta recadación impositiva, como reclamaban os seus socios de goberno, do BNG. Nun sentido semellante se pronunciaron os socialistas dende gobernos locais como o de Betanzos ou dende a oposición en Santiago ante mocións semellantes, tamén procedentes das bancadas nacionalistas. Esas posturas contrastan coas do alcalde de Amoeiro, Rafael Rodríguez Villarino, que hai escasas semanas lle deu ao bispado "ata o 20 de xullo para pagar voluntariamente". "En caso contrario -advertía- comeza a vía do contencioso administrativo". Pero malia aos rexeitamentos, á "autonomía" municipal e á ausencia de "potestade xurídica" da dirección do PSdeG para aplicar esta directriz Vázquez advírtelles aos seus rexedores de que cando o partido "toma decisións, tómaas" e "non se lles pode pedir a uns que si e a outros que non", con independencia das "opinións e razonamentos" de cadaquén. O socialista exemplifica que os diferentes alcaldes "poden ata darlle subvencións á Igrexa se lle parece oportuno" porque "sería legal", pero "somos un partido político" que "ten moi claro" que ese cobramento se debe realizar "con absoluta rotundidade", subliña. Mobilizacións contra a supresión de partidos xudiciais A necesidade de cobrarlle o IBI á Igrexa foi un dos asuntos tratados na xuntanza mantida entre a dirección do PSdeG e o secretario de Política Institucional do PSOE, Antonio Hernando, na que tamén se abordou a posibilidade de que o Ministerio de Xustiza aplique unha drástica redución de partidos xudiciais, atendendo así o informe do Consello Xeral do Poder Xudicial que, no caso de Galicia, reduciría a estrutura territorial na que se asenta a Administración de Xustiza dos 45 partidos actuais a tan só 13. En opinión de Hernando o ministro de Xustiza, Alberto Ruíz-Gallardón, asumirá como "propio" un informe que, advirte, pon en risco a posibilidade de acceder "en condicións" aos tribunais para boa parte da cidadanía en aras dun criterio unicamente "economicista". Neste sentido Pachi Vázquez sinala que este recorte suporía, "como na sanidade e na educación", construír "a Galicia dos que poden pagar e a dos que non poden", botando por terra a Xustiza propia "dun país moderno" xa que, explica, moitos cidadáns terían que realizar grandes desprazamentos para poder acceder a un tribunal se así o prescian. "Hai un clamor" para "non suprimir" xulgados, di Vázquez, que lembra ademais que en diversos concellos "PP, PSdeG e BNG" rexeitaron esta medida. Pero existe o risco de que o presidente da Xunta "traizoe a este país", afirma. Por este motivo, anuncia, o PSdeG irá a unha "postura belixerante en cada partido xudicial", coa intención de "unir" a diferentes axentes sociais para "que o Goberno galego non sexa cómplice do desmantelamento" dos partidos xudiciais por "un economicismo ridículo" que é "unha auténtica estupidez" e "unha parvada".


Summary: Problemas no subministro da vacina contra o tétano obrigan a Xunta a impoñer restricións, que se unen ás rexistradas nos últimos meses na inmunización contra a tose ferina, que se solventarán ao longo de 2017. Falamos con José Antonio Taboada, xefe de servizo de control de enfermidades do SERGAS

A pasada semana o Ministerio de Sanidade anunciou a posta en marcha dunha serie de restricións á aplicación da vacina do tétano, "ante a comunicación oficial de desabastecemento" por parte das dúas compañías que comercializan a vacina en España (DITANRIX de GlaxoSmithKline, DIFTAVAX de Sanofi Aventis). As dúas empresas informaran de que neste ano 2017 ían poder importar apenas a metade das doses habituais. A Comisión de Saúde Pública acordou reservar as vacinas dispoñibles para o tratamento de feridas contaminadas, con risco de infección por tétano, suspendendo temporalmente a dose de recordo a adolescentes (aos 14 anos) e adultos. A Comisión de Saúde Pública acordou reservar as vacinas dispoñibles para o tratamento de feridas contaminadas, con risco de infección por tétano, suspendendo temporalmente a dose de recordo a adolescentes (aos 14 anos) e adultos O SERGAS aplicou o acordo, facendo pública este martes a modificación temporal do calendario de vacinación e recoñecendo que "neste momento descoñécese o tempo que vai ser necesario para resolver este problema, aínda que pode prolongarse a medio prazo". A vacinación de recordo aos 14 anos queda, polo tanto, suspendida temporalmente, comunicando o SERGAS que "a dose será restituída cando se restableza o subministro habitual". En todo caso, tanto o SERGAS coma o Ministerio sinalan que "a suspensión temporal da vacinación non supón un risco para a poboación, xa que as persoas que o necesiten por valoración do risco individual, disporán da vacina". José Antonio Taboada, Xefe de Servizo de control de enfermidades transmisibles do SERGAS, explica que, polo tanto, "non hai graves consecuencias nin risco para a saúde" pero recoñece que "é certo que estes problemas de desabastecemento crean unha inquedanza na sociedade e unha alarma e actúan negativamente sobre a valoración do programa de vacinacións e do propio sistema asistencial no seu conxunto". "Cando estas cousas se repiten, teñen efectos negativos sobre a valoración da sanidade pública", salienta. "Non hai nin risco para a saúde" pero "é certo que estes problemas de desabastecemento crean unha inquedanza na sociedade e actúan negativamente sobre a valoración do programa de vacinacións e do propio sistema asistencial no seu conxunto", di Taboada explica que "o desabastecemento non é responsabilidade da Xunta, pois esta cuestión non está transferida e a competencia é estatal, exercida pola Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios" e adianta que "o Ministerio está buscando unha alternativa a ese desabastecemento, buscando laboratorios doutros lugares do mundo, aínda non autorizados aquí, ou mesmo outros recursos". A Consellaría de Sanidade informa na súa nota que a partir deste momento a distribución aos puntos de vacinación realizarase en doses moi limitadas "para dispor dun stock de seguridade cubrir as necesidades de actuacións ante posibles feridas tetaníxenas". Tose ferina Esta semana a Xunta anunciou que a mediados deste ano 2017 o incremento do subministro permitirá a recuperación da vacinación completa contra a tose ferina As restricións da vacina do tétano anunciadas nos últimos días únese á situación que se vén dando nos últimos dous anos coa vacina da tose ferina correspodente aos 6 anos, que leva 24 meses fóra do calendario por desabastecemento. Porén, esta semana a Xunta anunciou que a mediados deste ano 2017 o incremento do subministro permitirá a súa recuperación. Mentres, vénse aplicando unha inxección de dTpa (de baixa carga), que complementa as tres doses de DTPa (difteria, tétano e tos ferina) dos 2, 4 e 11 meses. E, ademais, priorízase a súa aplicación nas mulleres embarazadas, para protexer os e as neonatas. Taboada anuncia que o incremento do subministro permitirá tamén "recaptar os rapaces e rapazas que no ano 2015 e 2016 non tiveron a súa dose ao cumprir seis anos". Meninxite B O conflito que se está a dar nalgunhas farmacias ten que ver coa vacina para a meninxite por meningococo B, que ten unha incidencia moi baixa en Galicia, con tendencia a diminuír Un caso distinto é o da vacina da Meninxite B, non incluída no plan de vacinación do SERGAS e que está a provocar situacións de desabastecemento nas farmacias de toda España ante a demanda de moitos pais e nais, que queren aplicárllela aos seus fillos e fillas. Taboada entende esta preocupación mais sinala que en ningún caso se dá un problema de saúde: "Non hai un problema de saúde, pero si se deu un problema social. Seguimos tendo medo á meninxite en Galicia, o que é normal, porque foi unha enfermidade endémica na nosa comunidades durante moitos anos. Ese medo permanece e leva a unha alarma social". Taboada explica que "Galicia foi pioneira hai anos na vacinación por meningococo C, pola particular incidencia que se daba da enfermidade" e destaca que "agora xa non temos casos de meningococo C grazas á vacinación". O conflito que se está a dar nalgunhas farmacias ten que ver coa vacina para a meninxite por meningococo B, que ten unha incidencia moi baixa en Galicia, con tendencia a diminuír. De feito, o pasado ano diagnosticáronse só 14 casos, e apenas 5 deles en nenos e nenas. "Seguimos tendo medo á meninxite en Galicia, o que é normal, porque foi unha enfermidade endémica na nosa comunidades durante moitos anos. Pero non hai un problema de saúde", explica Taboada José Antonio Taboada explica que non foi incluída no calendario de vacinacións de Galicia por dous motivos: "Esta vacina é nova e aínda non hai datos suficientes para incluíla nun programa de vacinación. Hai moitos aspectos dela que aínda descoñecemos". E, ademais, "non protexe no 100% dos casos, senón ao redor do 70%", sinala. "A Comisión de Saúde Pública recomendou usala só nuns casos moi determinados, de risco máis alto. E nestes casos o Sergas facilita gratuitamente a vacina e non presentou nunca situacións de desabastecemento". A alarma social que vén provocando este tema nos últimos meses levou a que mentres que en todo o planeta se distribuíron o pasado ano 10 millóns de vacinas, tan só en España vendéronse o 17%, "un numero elevadísimo, sobre todo tendo en conta que apenas hai casos desta enfermidade", apunta Taboada. "En Galicia, en concreto, a maior parte destas vacinas estanse aplicando a persoas nas que o risco é mínimo, entre os 5 e os 14 anos, nos que apenas se dá esta enfermidade", engade.


Summary: Un informe de Cáritas destaca que 650.000 persoas atópanse en situación de exclusión social en Galicia provocada polo "intolerable" avance do desemprego.

Unhas 650.000 persoas en situación de exclusión social en Galicia e 120.000 delas en pobreza severa. Eses son algúns dos demoledores datos dun novo informe de Cáritas Interparroquial de Santiago (Na procura de alternativas II), que fai referencia ás graves consecuencias que está a provocar a crise económica e o avance "intolerable" do desemprego no país. "O desemprego xera exclusión social", recordan desde Cáritas Tal e como aclara Miguel Fernández, un dos responsables da agrupación compostelá, o perfil destas persoas con importantes dificultades é o de xente que reside en albergues, infravivendas ou na rúa, pero tamén o de persoas maiores que cobran pensións moi baixas. "O desemprego xera exclusión social", recordou, tras reclamar ás diferentes administraciósn que se "comprometan" na loita contra este grave problema. Así, recomendou que se aborden iniciativas que permitan á poboacións uns ingresos mínimos, ben sexa mediante prestacións por desemprego ou a través de rendas de inserción. De feito, Fernández destaca que o aumento do paro e a exclusión vai aparellado a unha importante diminución dos recursos que os gobernos autonómicos ou estatais destinan a actuar con estes colectivos en risco para paliar os seus problemas económicos. En concreto, sitúa entre un cuarto e un terzo menos a redución de fondos nos últimos anos. Cada vez máis homes galegos e menores de 35 anos acoden a Cáritas solicitando axuda Dese Cáritas Interparroquial repárase tamén no cambio de perfil das persoas que acoden a programas da súa organización. Malia que as mulleres inmigrantes ou emigrantes retornadas de máis de 35 anos e con pouca formación ou experiencia laboral seguen sendo maioritarias, tamén hai cada vez máis homes atendidos por estes colectivos, ao igual que no caso de persoas galegas e menores de 35 anos. Cáritas Interparroquial de Santiago rexistrou 342 novas persoas atendidas, con 3.421 intervencións e un total de 1.309 participantes; 104 ofertas de emprego directo; sete accións formativas con 104 beneficiarios, ademais de asesoramento. Fernández destacou as 112 insercións laborais "nun ano moi difícil", como foi 2012, ademais de valorar os modelos de intervención a través de itinerarios de integración sociolaboral. Así, o informe reclama punha aposta "urxente" pola formación, con programas que garantan uns "ingresos mínimos mensuais" ás familias, ademais de avanzar cara a outro modelo económico e produtivo. O informe reclama as administracións que aposten por "uns ingresos mínimos mensuais" que eviten a exclusión social Fernández tampouco se agocha á hora de censurar as políticas de austeridade, que "xeraron unha maior vulnerabilidade da sociedade española", e os recortes en servizos públicos de benestar social que "poden supor unha ruptura definitiva para as persoas máis pobres", a quen "se abandona á súa sorte" cando este tipo de accións "vulneran os dereitos sociais". "Só podemos considerar o noso sistema como democrático se garantimos os dereitos sociais dos máis vulnerables", sinala unha das consideracións do texto, tras apuntar ademais "a exclusión ao dereito de atención sanitaria" ao colectivo inmigrante en situación irregular. Cáritas Interparroquial de Santiago celebrará este vindeiro sábado 18 de maio, na Praza do Toural, a 20ª Xornada de Solidariedade cos Parados, a partir das 12 do mediodía. Será un acto de carácter "sinxelo" coa lectura dun manifesto e o posicionamento da entidade ante esta dura realidade.


Summary: Fontes gobernamentais confirmaron á axencia pública Efe que a LOMCE non irá finalmente ao Consello de Ministros esta sexta feira.

A versión oficial é que a lei non será aprobada esta sexta feira polo Consello de Ministros porque a súa memoria económica ten aínda pendentes os últimos flocos. Obviamente esta non é a razón. En realidade, o Goberno español opta por gañar tempo e por distanciar a aprobación da lei da enorme mobilización social vivida hoxe en todo o Estado, e que foi especialmente significativa en Galiza, con manifestacións masivas lideradas polo sindicalismo nacionalista. Fontes consultadas pola SER, en troca, informaron de que o Goberno estuda introducir algúns dos retoques que lle suxeriu o Consello de Estado e que explorará a vía de novos contactos cos grupos parlamentares no Congreso visando obter un maior respaldo político do tido até o de agora. A intención do Goberno é enfriar o ambiente social e, en todo caso, facer algunha concesión menor. Non tocaría, en troca, os aspectos básicos da lei Wert. A imprensa direitista cualificou de fracaso a greve e respaldou as cifras de seguimento oferecidas polo Ministerio de Educación (que situou en apenas o 20 por cento a percentaxe de profesores e alun@s que aderiron a mobilización).


Summary: O baloncesto galego ten unha nova cita, desta vez coa fase final da XXXV Copa Galiza Sénior feminina que terá lugar os días 23 e 25 de setembro en Ferrol. O equipo campión sairá do enfrontamento entre os catro mellores da Galiza: Durán Maquinaria Ensino, RC Celta Zorka Recalvi, BAXI Ferrol e CB Arxil

Ferrol acollerá os días 23 e 25 de setembro a fase final da XXXV Copa Galiza Sénior feminina. Durán Maquinaria Ensino-RC Celta Zorka Recalvi (18 horas) e BAXI Ferrol-CB Arxil (20.15 horas) serán os duelos de semifinais que abrirán os cruces esta vindeira sexta feira no pavillón da Malata para decidir que equipos estarán na final do domingo ás 12 horas. O Ensino Lugo e o BAXI Ferrol, na final da Copa Galiza o 16 de febreiro Na presentación do torneo, realizada esta terza feira no Concello de Ferrol, o presidente da xunta xestora da Federación Galega de baloncesto, Francisco Martín, agradeceu "ao Concello por volver acoller unha competición da Federación Galega e ao BAXI Ferrol por asumir o reto de que se faga nesta cidade". Pola súa parte, o presidente do equipo de baloncesto ferrolán, Santi Rey, amosou a súa satisfacción "porque se poida vivir esta fase final en Ferrol e esperamos que se vexan dúas boas xornadas de baloncesto e que a xente desfrute". Retransmisión en directo e venda de entradas A Federación Galega de Baloncesto, pola súa parte, informou que ofrecerá ao completo e en directo os tres encontros da fase final a través da súa canle oficial de YouTube, Fegaba TV. No propio marco da presentación realizouse o sorteo de cruces para as semifinais que abrirán a competición na tarde desta sexta feira. Hoxe e mañá, entre as 19 e as 21 horas, abrirase o despacho de billetes do pavillón da Malata para a venda anticipada das entradas. En canto aos prezos, para o público as entradas custarán 10 euros por xornada, para os maiores de 18 anos, aínda que se se compran para os dous días poderase ir as dúas xornadas por 14 euros. O Baxi Ferrol entra en xogo 72 horas após descender A afección que teña entre 6 e 17 anos pagará 5 euros por cada xornada e 7 se se compran as dúas entradas, mentres que os menores de 6 anos entrarán gratis, mais terán que retirar unha invitación. Alén diso, as persoas abonadas do BAXI Ferrol maiores de 18 anos abonarán 6 euros por cada xornada e 8 se compran as dúas entradas. Os que teñan entre 6 e 17 anos pagarán 3 por xornada e 4 se mercan para os dous días, mentres que os menores de 6 anos entrarán gratis solicitando un convite. Ademais, as persoas integrantes dos equipos base do club ferrolán tamén terán a entrada gratuíta retirando de maneira previa un convite.


Summary: O I Foro Atlántico "La Toja", impulsado polo presidente do Grupo Hotusa, o chantadino Amancio López Seijas, leva ao seu nome oficial a forma deturpada do topónimo oficial A Toxa.

Un novo espazo de reflexión e debate que foxe da toponimia oficial para darlles acubillo a empresarios, políticos, e intelectuais nun contorno exclusivo. A Toxa ten nome de seu, pero non é o que figura nos carteis. Desde o Concello do Grove recoñecen que ao tratarse dunha iniciativa privada non puideron intervir a tempo para que mudasen o nome do evento. "Nós sempre animamos a todo o mundo a que respecte a forma galega, que é o topónimo oficial. De feito, existe unha ordenanza municipal que recomenda o uso do galego en todos os ámbitos", explica, en declaracións a Sermos Galiza, a concelleira de Cultura, Noemí Outeda. De cara ao futuro, asegura que se porán en contacto cos organizadores para que usen A Toxa. A toponimia oficial, en galego O topónimo galego "é a única forma oficial recoñecida segundo a lexislación vixente", lembran a este medio desde a Real Academia Galega, que "como institución con competencia sobre o idioma galego e o seu uso, só recoñece esta forma e lamenta que se empregue deturpada". A secretaria do Consello da Cultura Galega, Dolores Vilavedra, asegura que serían de agradecer manifestacións explícitas no marco do propio foro facendo ver o mal uso de "La Toja". "A prol da diversidade lingüística cultural sería importante que alí se desatacase que ese lugar ten un topónimo oficial e autóctono, que é A Toxa". E engade que "o uso da toponimia oficial está fixado por lei e os ámbitos nos que hai que empregala e demostrar un respecto máximo tamén están estabelecidos". Por outra banda, a Secretaría Xeral de Política Lingüística, derivou Sermos Galiza ao Gabinete de Comunicación da Consellaría de Cultura, mais, até o momento, non deu resposta. Prefiren que algunhas leis non se cumpran?, pregunta A Mesa A Mesa pola Normalización Lingüística referiuse á polémica en Twitter, onde se referiu á responsabilidade dos cargos públicos que participaron no foro. Temos que lembrar que o único nome da #Toxa é A Toxa. Ou é que os cargos públicos participantes no foro que alí se celebra, que tanto insisten en facer cumprir a lei, prefiren que algunhas leis non se cumpran?— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) October 4, 2019 O I Foro Atlántico 'La Toja' inaugurouse na Toxa esta quinta feira baixo o Un espazo para a reflexión e a defensa da democracia liberal. Unha iniciativa do presidente do Grupo Hotusa, Amancio López Seixas que conta con Abanca, Inditex, Deloitte, Renfe e Telefónica como principais patrocinadores. Participan del desde o rei de España, Filipe VI, até o presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feixoo, ou os ex presidentes de Gobernos españois Felipe González e Mariano Raxoi.


Summary: O Congreso de Software Libre para a Educación celebrarase en Compostela o 1 e 2 de xullo e centrará a súa atención na tecnoloxía electrónica ao alcance de todas e todos e tamén na participación do profesorado para comentar de primeira man as súas experiencias tecnolóxico-docentes.

A tecnoloxía está cada vez máis ao alcance de todos e todas, e moito máis a que emprega licenzas libres. Nos últimos anos o software libre foi gañan peso no ensino, ofrecendo novas ferramentas de aprendizaxe e de traballo. O vindeiro 1 e 2 de xullo Compostela acollerá, no Centro de Novas Tecnoloxías de Galicia, o terceiro Congreso de Software Libre para a Educación, organizado pola plataforma Igaciencia, unha iniciativa colectiva para a divulgación da ciencia galega e para afianzar o galego na ciencia. O Congreso busca, máis aínda que nas edicións anteriores, fomentar a participación directa do profesorado galego, para comentar de primeira man as súas experiencias tecnolóxico-docentes, achegando deste tipo a todos os participantes a tecnoloxía electrónica ao alcance de todas e todos. Búscase, así mesmo, dar a ocasión de coñecer innovacións educativas e difundir distintas liñas para a aprendizaxe e ensinanza das distintas materias da educación. De igual xeito, quérese alentar a formación de grupos de traballo de interesados nestes temas en toda Galicia. O Congreso busca, máis aínda que nas edicións anteriores, fomentar a participación directa do profesorado galego, para comentar de primeira man as súas experiencias tecnolóxico-docentes Na web do Congreso, ademais de estar aberta xa a posibilidade de inscribirse, pódese consultar o programa provisional das xornadas e tamén os relatorios que se presentará e debaterán. Hai 200 prazas (con prioridade para o profesorado) e a inscrición é de balde, aínda que para acceder ao diploma acreditativo da actividade hai que pagar 30 euros. Entre os relatorios que xa están confirmados, atopamos por exemplo un Obradoiro sobre a nova versión de eXeLearning, unha ferramenta para a creación de contidos deseñada especialmente para docentes que permite a publicación de contidos na web sen ter coñecementos de linguaxe HTML. Tamén un Obradoiro de Audacity, un Curso de Estatística con RCommander, ou un Obradoiro de Arduino, un hardware libre que permite que calquera persoa (aínda profano en electrónica e na programación) poida facer circuítos electrónicos. De igual xeito, haberá tempo para coñecer e afondar en Processing, unha linguaxe de programación para artistas, e Op Art, un campo da arte moderna baseado en pinturas vibrantes opticamente que se dedican a impactar activamente nas sensacións e percepcións do espectador. Tamén haberá unha mesa redonda sobre Publicación Dixital, un Obradoiro de creación de videoxogos educativos en HTML5, ou sobre Aplicacións didácticas de Youtube. E, igualmente, a presentación de Experiencias TIC para Artes Plásticas e audiovisuais, ou sobre o Uso de Software Libre na Rede Museística Provincial de Lugo. Consulta aquí o programa provisional do Congreso


Summary: O batería, compositor e produtor Mário Barreiros regresa aos discos de jazz despois de case década e media dedicado a outros labores con Dois quartetos sobre o mar.

Un documental sobre a vida dos océanos foi o punto de partida para esta creación de franca inspiración ambientalista, que enfronta o reto de falar da nosa relación coa natureza por unha dupla vía: o Quarteto Pacífico asume un ton contemplativo, mentres que o Quarteto Abissal se interna en augas máis densas e profundas. O primeiro (que asina as catro primeiras pezas) conta co saxofonista alto Ricardo Toscano, o pianista galego Abe Rábade e o contrabaixista Carlos Barretto. O segundo, co saxo tenor de José Pedro Coelho, o piano de Miguel Meirinhos e o contrabaixo de Demian Cabaud. O batería, compositor e produtor Mário Barreiros regresa aos discos de jazz despois de case década e media dedicado a outros labores, e a espera, sen dúbida, vese compensada pola brillantez do resultado. O fundador da Escola de Jazz do Porto pon a súa longa traxectoria ao servizo dun traballo que ilumina a importancia do matiz: se ben as dúas formacións son case idénticas, a abordaxe dunha e outra en temas que parten da mesma inspiración mostra a transcendencia da escolla do ton. A peza que abre o disco, "Só ten o corpo memoria", da autoría de Rábade, podería ser unha declaración de principios sobre o que vai vir, reivindicando a "integração do alheio como verdadeiramente próprio na criação de uma identidade que só o corpo pode gravar"."Aquática", a única peza asinada por Barreiros, preanuncia as buscas máis escuras do Quarteto Abissal, mentres que "Narciso" -de novo da man de Abe Rábade- regresa a un lirismo reflexivo que desembocará, en "Pacífico", nesa prácida amenidade que o contacto coa natureza procura. O Quarteto Abissal entra en escena con "El árbol negro", unha formidábel peza de Cabaud -baseada nunha lenda da comunidade indíxena Qom, da provincia de Formosa, no norte da Arxentina-, desafiando ás persoas que escoitan a seguir o rastro dun discurso de intensidades e dinámicas inestábeis e en continua mudanza. "Clarabóia", tamén de Cabaud, semella conectar co sosego da primeira parte do disco a partir do piano atonal e seguro de Miguel Meirinhos. "Abissal" tende pontes entre o experimental e o clásico co saxo de Coelho como protagonista, mentres que "Rede" eleva o ton de pescuda e exhibe un virtuosismo que se integra no traballo de grupo. Un disco que hai que escoitar máis dunha vez para apreciar a súa grandeza en todo o que proporciona. Unha visión que conecta co que nos arrodea sen abandonar unha linguaxe adulta e sofisticada que indaga máis alá da aparencia e reafirma a necesidade dunha creación sen urxencias impostadas.


Summary: Matarile cumpre 30 anos na vangarda do teatro galego e peninsular. E celébrano do 1 ao 5 de marzo representando as súas obras máis recentes no Teatro Principal compostelán. Falamos con Ana Vallés, o 50% dunha compañía-emblema que comparte con Baltasar Patiño.

- Que pasou hai 30 anos para que botara a andar Matarile Teatro?- Por aquel entón non tiñamos claro a que nos iamos dedicar. Baltasar [Patiño] e mais eu tiñamos un obradoiro de construción de monicreques e escenografías para outras compañías. E niso decidimos, apoiados por amigos que nos convenceron, facer unha primeira obra de marionetas para adultos. Esa foi a primeira logo xa comezamos a traballar con actores. Foi unha evolución. Igual me parece quizais máis destacables outras evolucións que houbo despois, as aperturas por parte de Matarile do Teatro Galán e máis adiante En Pé de Pedra, que foron todo derivas do traballo da compañía. - Para vós iso serían os momentos máis importantes da vosa carreira.- De cara ao público si, eran actividades extra Matarile derivadas das mesmas ideas, do mesmo interese polas artes escénicas contemporáneas, abrir eses outros espazos onde tiñan cabida máis propostas ademais da nosa, outras linguaxes. E amosalo en Galiza. Decidimos abrir en Santiago o Teatro Galán e tamén crear aquí o Festival de Danza en Pé de Pedra. "asumimos unha situación imposta de asfixiamento da cultura e acomodámonos a unha reducción de todo, de aspiracións, de calidade nas propostas, do risco" - Proxectos ilusionantes que logo houbo que pechar. Supoño que serían tamén os momentos máis duros. - Si, pero ao longo da vida vas pasando por determinadas etapas, e rematan unhas e comezas outras. E iso hai que asumilo tamén. O que non quixemos cando pechamos foi deixar que foran morrendo por asfixia, que era o perigo que corrían naquela época cando pechamos. Daba moita vertixe, pero pechámolos e creo que estivo ben. De feito, cando paramos unha temporada a compañía, de 2010 a 2013, esa foi a maior vertixe. Tiñamos por aquel entón grupos de moita xente, 13, 14 persoas, espectáculos grandes, e todo iso comezou a ir cara abaixo e non queriamos que sucedera. E despois deses tres anos de parada volvemos doutra maneira, traballando doutro xeito, máis en equipo. - Diciades que parastes pola crise, pero que logo vos veu ben para reflexionar.- Si, porque cando te afastas do día a día colles outra perspectiva. Iso deunos unha perspectiva de valorar por onde ían as derivas, que é o que queriamos, e tomar a decisión absoluta de que fora como fora, a nivel económico, iamos seguir sempre facendo teatro. Paramos a compañía, pero nós continuamos con outros proxectos. A nosa vida é o teatro, iso é impepinable. "Por iso ao primeiro espectáculo lle chamamos 'Staying alive', por iso de que estamos vivos, desde a peor Europa posible, pero estamos vivos" - Hai un Matarile Teatro despois de 2013?- Eu creo que nunca hai nada novo. Un sempre vive e se alimenta de todo o que fixo anteriormente, aínda que che pese. Estás sempre dando pasos sobre o que fixeches. Eu creo que é simplemente unha evolución. Se cadra nótase no salto que, por exemplo, a nivel teatral, nos centramos na comuncicación e no espectador, no papel que xoga o espectador, por riba de todo. Se cadra parece de perogrullo pero non é así. Cal é o papel que lle damos ao espectador, que lle permitimos, como nos situamos con respecto a el? Cada vez as obras son máis cercanas ao público, tamén por iso son os aforos son limitados. 'El cuello de la jirafa' é un espazo compartido co público, unha gran mesa. Imos cada vez máis por aí ultimamente. - Cando mirades atrás, que valoración facedes da vosa traxectoria?- É que iso é moi difícil de dicir desde unha mesma. Nós estamos moi satisfeitos do que fixemos, tendo en conta que nunca se está de todo satisfeito, porque se non non farías nada máis. Eu creo que foi unha evolución moi bonita, moi orgánica, desde o comezo de todo. Sempre moi centrados no corpo, no movemento, moi ligados á danza, de aí que decidiramos abrir un teatro que programara teatro e danza contemporáneas. Daquela non había ningún espazo en Galiza que o fixera. Todo está ligado e é unha deriva, unha evolución que se vai debuxando . "A nosa vida é o teatro. Iso é impepinable" - Como vai ser este 2016 de aniversario? En Santiago ides representar as obras que fixestes desde esa crise.- Si, porque a evolución vese no último que estamos facendo agora. Non nos interesaba repoñer espectáculos, senón mostrar o que está vivo agora. Non é un punto aparte con todo o que chegamos a facer. O teatro ten sentido cando se fai, non ten sentido representar outra vez unha obra de hai 10 anos. Non a farías da mesma maneira, xa non somos os mesmos. E ademais, complementámolo coas 'Ponencias perras' nas que convidamos a unha serie de persoas ás que lle pedimos que poñan en tela de xuízo algúns clixés da escena contemporánea. Eu creo que vai ser divertido. - Paralelamente á vosa crise e renovación, no teatro galego tamén houbo moitos movementos. Como ves o sector agora mesmo?- Vexo o teatro galego un pouco parado, quizais. As xeneralizacións sempre son malas, pero en xeral creo que asumimos unha situación imposta de asfixiamento da cultura e acomodámonos a unha reducción de todo, de aspiracións, de calidade nas propostas, do risco. Si, vexo que non hai unha conciencia dun nós colectivo, como que cada un vai polo seu lado intentando salvar a súa situación particular. No hai unha conciencia dun nós, e aí englobo ao espectador. "Vexo que non hai unha conciencia dun nós colectivo, como que cada un vai polo seu lado intentando salvar a súa situación particular. Non hai unha conciencia dun nós, e aí englobo ao espectador" - Pois seica hai novas compañías que están petando forte. Vexo que non o compartes...- Non é que non o comparta. Sempre hai renovacións e novas xeracións. Eu teño toda a ilusión posta nelas, que é o que pode traer un aire fresco ou outro tipo de conciencia e de entusiasmo, que vexo que foi o que se perdeu polo camiño da crise, ese entusiasmo. De feito fixen un espectáculo que se titulaba 'Historia natural (eloxio do entusiasmo)'. Paréceme fundamental para a creación e si que o boto en falta. Teño completa esperanza nas novas xeracións, coñezo xente nova da profesión, sígoa de preto, e estou desexosa de ver como cambia o panorama. Non son pesimista, creo que a situación que atravesamos deixounos moi tocados. E é como que hai poñer en marcha cousas, resortes, que se apagaron e que hai que volver a prender. Por iso ao primeiro espectáculo lle chamamos 'Staying alive', por iso de que estamos vivos, desde a peor Europa posible, pero estamos vivos. - E para rematar, dado que a vosa orixe está nos monicreques, quería preguntarche pola detención dos titiriteiros en Madrid. - De entrada paréceme moi desproporcionada a reacción. Que haxa uns titiriteiros na cadea tan rapidamente, con tanta premura, por parte da policía e da xustiza... Paréceme un pouco esaxerado en relación a todo o demais que vemos cada día. Os presuntos ladróns, estafadores, saqueadores que non rematan de pasar polo xulgado nin de pagar as súas débedas...


Summary: As teses oficiais de En Marea para o plenario deste 15X poden integrar sen problemas o documento político dos críticos, defendeu esta sexta feira Luís Villares. Trataríase dun documento complementar e asumíbel por facer interesantes achegas en materia de republicanismo cívico. Cuestión distinta é a que se refere ás teses organizativas, onde si habería discrepancias. Sen o citar, Villares desprazou o debate ao asunto central da portavocía. Os críticos queren unha voceiría colexiada e rotatoria, algo que na práctica descabalgaría o ex xuíz do cargo político de maior peso da confluencia.

Luís Villares convocou de urxencia a imprensa na sala de En Marea no Parlamento con dous obxectivos básicos: avaliar o comunicado emitido esta quinta feira por Podemos Galicia -en que o partido morado se borra como tal do plenario deste sábado- e anunciar a vontade do grupo dirixente da confluencia de asumir como propio -de integrar por tanto no relatorio oficial- o documento político facturado pola oposición interna baixo a lenda de Recuperar En Marea. Foi moi rechamante o protagonismo que Villares outorgou a Beiras na comparecencia, até o ponto de que se referiu en varias ocasións ao "documento defendido por Beiras" para aludir as teses pactadas por Anova, Esquerda Unida e o sector de Podemos que gravita arredor de Antón Gómez-Reino. Villares esforzouse en transmitir a idea de que as teses políticas beiristas non só son asumíbeis polo relatorio oficial, senón que mesmo o enriquecen. Destarte, o debate no plenario non estaría en ningún caso situado no ámbito da discusión política -pois aí as zonas de acordo sería tantas como para integrar os documentos formulados pola corrente crítica. O documento político avalado por Beiras, aduciu Villares, faría "achegas moi interesantes en materia de republicanismo cívico e son complementares do que o espazo quer ser, isto é, a suma de todas as opinións, a suma de todas as vertentes, a suma das maiorías sociais, a suma do común". O desacordo estaría non no documento político, senón nos outros, isto é, nos puramente regulamentares ou organizativos. "Os outros [por eses] teñen cuestións positivas e outras que non nos parecen tanto. En relación a iso daremos o debate que haxa que dar. Pero tamén o plenario é o espazo de dar o debate. Para ver cais son as cuestións que se entenden máis acaídas" polo conxunto das persoas inscritas. Entre esas teses "que non nos parecen tanto" estaría o debate arredor da portavocía. O villarismo defende un portavoz único -o atual- e dúas viceportavocías, que xa existen. A corrente crítica resgata a tese da portavocía colexiada e rotatoria coa que a candidatura Máis Alá -paradoxalmente encabezada por Luís Villares- concorreu ao proceso de primarias internas. Esa é a nai do año do desacordo. Hai tamén un profundo disenso sobre a propia concepción do que no plano xa filosófico debe ser En Marea. Aquí as diferenzas maiores non se darían tanto entre o actual grupo dirixente e o beirismo, senón máis ben entre as teses villaristas e as de Podemos (e en parte Esquerda Unida). Para o ex xuíz, En Marea é un novo suxeito con personalidade xurídica e política propia, cos partidos a xogaren un papel meramente subalterno. Para Carmen Santos, a secretaria xeral de Podemos Galicia, En Marea é apenas unha "ferramenta electoral e institucional". Sobre o comunicado de Podemos Galicia En todo caso, levado por un certo optimismo antropolóxico que -segundo os seus afíns- o caracteriza, Villares tentou ver a botella medio chea: "O comunicado de Podemos de onte [pola cuarta feira] ten algo de positivo", dixo, "e é que recoñece a liberdade individual das súas bases para poder participar no proxecto de En Marea [isto é, no plenario deste sábado]". "Para nós iso é o importante, o espazo de En Marea é un espazo que non lle pide a ninguén o seu carnet e nel todas e todos cabemos". "Apartir daí", razoou, "as cúpulas das organizacións son moi libres de estabelecer con que paso queren andar, pero o espazo de unidade popular non ten cancelas e polo tanto non se pode deter. As organizacións [os partidos integrados dentro da confluencia] suman, as organizacións apoian, pero o motor principal é a cidadanía. Por isto este espazo defínese como republicano, rupturista, horizontal e cidadán", alegou. "Nós non chamamos a ser un partido político, somos un espazo integrado por todas as vontades e que, por tanto, non ten cancelas e non as vai ter nen por un comunicado nen por outro" Negou, iso si, Villares que o grupo dirixente da confluencia queira tornar En Marea nun partido político convencional, o núcleo da crítica de Carmen Santos. "Nós non chamamos a ser un partido político", dixo o portavoz parlamentar, "somos un espazo, un espazo integrado por todas as vontades e que, por tanto, non ten cancelas e non as vai ter nen por un comunicado nen por outro. Por que? Porque a vontade das persoas -e moi especialmente a vontade das persoas que traballan nas bases desas organizacións- reclama constantemente traballo de unidade e iso é o que estamos dando, unidade".


O Sergas asegura que a próxima semana formalizará os contratos de dous pediatras e prepara "un protocolo" co que poder retomar os partos "nos primeiros días de febreiro"Tras dous meses de mobilización cidadá, a Xunta vén de informar este sábado de que a próxima semana formalizará "a contratación de dous pediatras" para o hospital de Verín co obxectivo de reabrir o seu paridoiro a comezos de febreiro. A carencia de profesionais foi un dos diversos argumentos que veu empregando o Goberno galego para xustificar a súa decisión de pechar o servizo de atención a partos dese centro a partir do pasado 2 de decembro, comunicada poucos días antes ao persoal.Agora a Xunta asegura que está a traballar "na redacción do protocolo dos servizos hospitalarios implicados que permita retomar a atención aos partos en Verín, con seguridade e garantías imprescindibles para as nais e os nenos, nos primeiros días do vindeiro mes de febreiro".O primeiro argumento da Xunta foi que a baixa natalidade provocaba "falta de pericia" dos profesionais" para despois admitir que era incapaz de atopar pediatrasFoi o venres 22 de novembro cando o persoal do hospital de Verín foi informado do peche do paridoiro, que se concretaría o luns 2 de decembro, co argumento inicialmente de que a baixa natalidade, uns 60 partos o pasado ano, provocaba "falta de pericia" dos profesionais e un risco para as nais e bebés. A única alternativa que se ofreceu foi un desprazamento de máis dunha hora das nais ao hospital de Ourense. Posteriormente a Xunta iría ofrecendo outros moitos argumentos, ao tempo que a cidadanía da comarca se mobilizaba en contra do que considerou unha contradición coa suposta aposta do Goberno galego de dotar de máis servizos ao rural para loitar contra o devalo demográfico do país. Neste tempo, co paridoiro pechado, se produciron tres partos en Verín porque a situación das nais non recomendaba o seu traslado a Ourense, o último deles dunha concelleira do PPNas últimas semanas os argumentos da Xunta, co propio Feijóo á cabeza, centráronse na incapacidade de atopar pediatras para atender dos neonatos que quixesen traballar en Verín. Iso non impediu que neste tempo, co paridoiro xa pechado, se producisen ata tres partos en Verín porque a situación das nais non recomendaba o seu traslado a Ourense, o último deles dunha concelleira do PP.Aínda este xoves o PP votou no Parlamento de Galicia en contra dunha iniciativa do BNG apoiada por toda a oposición que instaba ao Goberno galego a "rectificar a súa decisión de suprimir o servizo". Facíao ao tempo que o presidente Feijóo amosaba o seu "optimismo" de cara á reapertura do paridoiro pero deixaba a concreción das datas en mans da nova xerente do hospital, nomeada a comezos de xaneiro, que este sábado comunicaba a nova.


Summary: O BNG suma o seu apoio á achega lanzada pola plataforma Galiza, Mellor sen Touradas de promover unha consulta sobre o financiamento destes 'espectáculos' por parte do Concello

De celebraren na Coruña un referendo sobre a subvención a festexos taurinos, o 89,6% da xuventude de entre 18 e 29 anos votaría polo 'non'. Son os datos que reflicte o inquérito que esta quinta feira difundiu a plataforma Galiza, Mellor sen Touradas a través do seu colectivo xuvenil Mozos pola Abolición, e cos que pretenden mostrar o rexeitamento da poboación máis nova da cidade en relación co financiamento deste tipo de eventos "crueis, violentos e de difícil dixestión moral" por parte do Goberno local. Alén disto, atribúenlle ao alcalde, Carlos Negreira (PP), a cesión de balde das instalacións do Coliseum e a súa adaptación para o 'espectáculo' taurino.Ás criticas da Plataforma cidadá súmase o BNG por boca do concelleiro nacionalista Xan Caxigal, que reiterou a negativa da formación frontista a financiar as touradas con cartos públicos. "Os touros non representan ningún servizo público e, polo tanto, non poden recibir cartos de todos os coruñeses e coruñesas, máxime cos altos niveis de desemprego e cos recortes que está a acometer o PP en eidos como o ensino, a dependencia ou a sanidade", sinalou, sumando o seu apoio á iniciativa de Galiza, Mellor sen Touradas de convocar un referendo. Tamén houbo recriminacións para "o disparate" pronunciado pola concelleira de Cultura, Ana Fernández, nas que comparou as corridas de touros con espectáculos de danza e de teatro: "torturar un animal até a súa morte nin é cultura nin é motivo de ningunha actividade festiva", sinalou a este respecto o concelleiro nacionalista.


Summary: O goberno español poderia aprobar nun mes o novo marco legal que obrigará as menores a contar con consentimento familiar para interromper o embarazo.

A reforma foi anunciada pola ministra española de Sanidade e Asuntos Sociais, Ana Mato, na reunión interparlamentar do PP desenvolvida o 3 de outubro e obrigará --como xa anunciara Mariano Rajoy-- a que as mulleres menores de idade conten con autorización familiar para interromperen a súa gravidez. A fórmula elixida pol@s populares --e que podería efectivizarse nun mes-- consiste na introdución deste aspecto no conxunto do anteproxecto de lei da infancia que están a redactar desde o Ministerio de Sanidade e que poderia chegar ás Cortes españolas a finais deste mes de outubro. Este proxecto legal mudará 14 leis --incluída a do aborto-- e ter por obxecto converter o Estado español no "primeiro país do mundo que incorpore o interese superior do menor", explicou a ministra. As mulleres de 16 e 17 anos deberán contar con autorización familiar para abortar Na súa intervención, Mato sinalou que a mudanza --que atinxirá unicamente o artigo 13 da lei de 2010-- visa que as menores --de 16 e 17 anos-- "estean acompañadas dos seus pais" cando decidan abortar. Até o momento, a lei do aborto non contempla a obrigatoriedade de contar con este consentimento familiar nen sequer de informar @s proxenitor@s en caso de existir un "conflito grave" (risco de violencia, ameazas ou coaccions). Segundo fontes sanitarias o número de abortos entre as menores de idade é inferior ao 10% do total e, na maior parte dos casos, afirman as clínicas, as mulleres acuden acompañadas dos seus pais ou nais. Porén, desde a aprobación da lei do aborto en 2010 o Partido Popular sinalou este punto como un dos máis conflitivos. Así é que após anunciaren a retirada do anteproxecto de lei para os dereitos do concibido e da muller grávida, o executivo español decidiu mudar este aspecto através dunha "modificación legal necesaria para garantir que as menores, nun momento de especial difucultade para elas, como é o embarazo, estean acompañadas dos seus pais", insistiu Ana Mato. A familia: "elemento fundamental da sociedade" A proposta d@s populares, que podería incorporarse ao texto lexislativo antes da súa tramitación parlamentar ou ben introducila como unha emenda após esta chegar á Cámara baixa, recollerá tamén o anunciado Plan de familia ou "de apoio á maternidade". Este texto terá por obxecto, sinalou a ministra de Sanidade, evitar que "ningunha muller renuncie a ter un fillo por cuestións económicas, laborais ou sociais" através da promoción, explicou Mato, da conciliación laboral e familiar; a corresponsabilidade, o acceso e a permanencia ao mercado de traballo e a flexibilidade horaria. Para Ana Mato, "a familia é o elemento fundamental da sociedade" polo que o programa abrangue o trballo conxunto de diversos ministerios e a súa redacción iniciouse xa no mes de abril.


Summary: Empregarase para procesar inxente cantidade de datos.

O Gran Colisionador de Hadróns (LHC) do CERN (Organización Europea para a Investigación Nuclear, a institución que xestiona o maior laboratorio de investigación en física de partículas a nivel mundial) ten os seus experimentos en suspenso desde finais de 2018 para introducir unha serie de melloras que entrarán en funcionamento no terceiro período, denominado Run 3, a partires de 2021. O LHCb, un dos seus experimentos, espera poñerse en marcha de novo e rexistrar mais colisións por segundo, xerando unha inxente cantidade de datos que se ían procesar cunha grande cantidade de CPUs. Mais varios científicos do LHCb idearon unha alternativa máis eficiente e con maior potencia de cálculo, baseada en tarxetas gráficas (GPU), como as que se usan na industria dos videoxogos. A proposta, liderada por Daniel Cámpora, de Nikhef (Amsterdam, Países Baixos), e codirixida por Roel Aiij e Dorothea Von Bruch (Sorbonne, París), contou cunha contribución dun equipo do Instituto Galego de Física de Altas Enerxías (Igfae) da Universidade de Santiago de Compostela (USC) , composto por Alexandre Brea, Adrián Casais, Xoan Mayo, Diego Martínez Santos e Christopher Parkinson (actualmente investigador Marie Curie en Lovain , Bélxica). Para demostrar a viabilidade da proposta, construíuse un prototipo, achegado principalmente entre o equipo da USC e o de Sorbonne Universite. O éxito das probas feitas no prototipo levou á colaboración LHCb a aprobar finalmente esta alternativa baseada en GPUs, debido á súa maior potencia de cálculo e de menor custo. Unha vez construído, este superordenador -bautizado como Allen, en honor a Frances Allen, informática pioneira no campo de optimizar compiladores– atinxirá unha potencia de 6 Pflops, convertíndose no mais potente do CERN, e probablemente entrando no top 50 mundial.


Summary: Os contidos desta nova edición, centrada desta volta no conto popular galego-portugués, poderanse seguir en vídeo a partir das dez da mañá deste venres, 1 de xuño. Participaron centros de ensino de Galicia e Portugal, mais tamén de Cuba, Chile, Colombia ou Brasil. Na emisión participarán así mesmo expertos e contacontos coma Candido Pazó, Lisete Ferreira, Anxo Moure, Tim Bowley, Avelino González, Clara Haddad, Paula Carballeira, José Craveiro, Celso Sanmartín ou Carlos Blanco.

Os contidos desta nova edición, centrada desta volta no conto popular galego-portugués, poderanse seguir en vídeo a partir das dez da mañá deste venres, 1 de xuño. Participaron centros de ensino de Galicia e Portugal, mais tamén de Cuba, Chile, Colombia ou Brasil. Na emisión participarán contacontos coma Candido Pazó, Lisete Ferreira, Anxo Moure, Tim Bowley, Avelino González, Clara Haddad, Paula Carballeira, Hassane Kouyaté, José Craveiro, Celso Sanmartín, Thomas Bakk ou Carlos Blanco. O conto popular será o fío condutor da programación achegada polos centros educativos, que amosarán diversas actividades realizadas polo alumnado O conto popular será o fío condutor da programación achegada polos centros educativos, que amosarán diversas actividades realizadas polo alumnado: recollas de contos a portadores, experiencias de relatos de portadores nas aulas, dramatización de contos, creación de banda deseñada a partir de contos, e narrativas dixitais. Así mesmo, intervirán especialistas no conto tradicional de transmisión oral como a profesora da Universidade de Vigo Camiño Noia ou o profesor da Universidade de Trás Os Montes Alexandre Parafita ou o investigador e escritor Antonio Reigosa, intervirán na programación para dar a coñecer cal é a importancia que teñen os contos populares. Ponte...nas ondas! emitirá nesta edición a X Mostra da Oralidade Galego-Portuguesa Contamos no mundo que se realizou o pasado 25 de maio no Verbum de Vigo e na que participou alumnado de centros educativos galegos e portugueses, narradores orais e investigadores de Galícia, Portugal e Brasil. Tamén se emitirá unha reportaxe das XII Jornadas Internacionais do conto da Universidade do Minho en Braga na que participaron narradores orais de todo o mundo. A emisión a través de Internet estará a cargo de UVIGO-TV da Universidade de Vigo. A programación comezará ás dez da mañá (hora galega) e poderá ser visionada en formato de vídeo e audio á carta. De 10 a 13 horas desenvolverase unha sección interactiva cos alumnos e alumnas dos distintos centros de ensino. Máis de quince anos nas ondas Ponte...Nas Ondas! é unha experiencia educativa que se realiza dende o ano 1995 grazas á cooperación entre centros de ensino de primaria e secundaria de Galicia e do norte de Portugal. Iniciouse coa emisión de 12 horas de programación radiofónica e a partir do ano 2003 acadou as 24 horas de emisión con programas producidos por máis de 50 centros educativos, incorporando máis adiante as emisións de vídeo e audio a través da rede Ponte nas Ondas!