Summary: A Real Federación Española de Fútbol presentou Normas Reguladoras e Bases de Competición para a tempada 2020/2021.

As competicións de Segunda División B e Terceira División de fútbol xa teñen as súas Normas Reguladoras e Bases de Competición para a tempada 2020/2021, tras seren aprobadas na segunda feira pola Comisión Xestora da RFEF. Na Segunda B participarán un total de 102 clubs, distribuídos en cinco grupos ─tres de 20 clubs e dous de 21 clubs─, divididos cada un, á súa vez, en dous subgrupos de 10 ou 11 equipos cada un. Na Terceira, os clubs serán distribuídos en 18 grupos conforme a criterios de territorialidade, dividindo cada un deses grupos en subgrupos de 10, 11 ou 12 clubs. Ambas as dúas competicións comezarán o próximo 18 de outubro e a inscrición de futbolistas poderase formalizar até o 5 de outubro. Posteriormente, tamén do 4 de xaneiro ao 1 de febreiro de 2021. Ademais, poderán obter un número máximo de 22 licenzas de futbolistas no seu equipo, entre os que non poderá haber máis de 16 xogadores maiores de 23 anos. Nas normas inclúese a posibilidade de sentar no banco até nove suplentes para facer até cinco trocos en tres interrupcións do partido, ademais dunha substitución adicional en caso de prórroga nos play-offs de ascenso antes de iniciarse ou no descanso da mesma. Por outra banda, os clubs deberán remitir á RFEF determinada documentación a efectos informativos e de valoración xeral do estado económico-financeiro de cada unha das divisións, "en aras dunha mellora dos mecanismos de control e salvagarda dos intereses da competición", segundo sinalou a federación nun comunicado. Disposicións pola Covid As normas da competición inclúen unha serie de disposicións extraordinarias pola pandemia, comezando por unha "salvagarda xenérica" que indica que "o disposto nas presentes Bases ou Normas de competición pode verse modificado durante o transcurso da tempada por causa de forza maior". Será "competencia da Comisión Delegada da Asemblea da RFEF a determinación da paralización e/ou da volta á competición en atención ás causas de forza maior que sobreveñan e a súa prolongación no tempo, salvo naqueles aspectos que a competencia fose do Xuíz/a de Competición". Isto é, "cando nun territorio determinado exista unha normativa ou unha orde gobernativa".


Summary: En conmemoración do pasamento de Ricardo Carvalho Calero preséntase un audiovisual que recolle a entrevista de Francisco Salinas, da Asociación Socio-Pedagóxica Galega ao profesor en 1989.

A Sociedade Cultural Medulio e mais a Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG) presentan a nova versión do vídeo realizado en 1989 por Francisco Salinas no que entrevista Ricardo Carvalho Calero. A proxección insírese na xornada "Carvalho, lingua e terra" que promove a Federación Galiza Cultura no cabodano do autor das Letras Galegas de 2020. Tempo de esperanza (Carvalho Calero na súa propia voz) é o título deste audiovisual de 35 minutos, que se proxecta esta quin ta feira ás 20:00 horas no antigo Hospicio de Ferrol e que vai ser retransmitido en liña a través da canle de Youtube de Galiza Cultura. O propósito do vídeo en 1989 era a súa divulgación no ensino non universitario, mais entón aparecía só unha pequena parte das máis de tres horas de gravación. A entrevista completa foi obxecto dun libro en 1991 e unha copia da conversa quedou en depósito no Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI). En 2020, os profesores Xoán Costa e Francisco Rodríguez recuperaron o material e realizaron unha nova versión, centrada na resposta de Carvalho, "na súa propia voz", arredor de 20 temas de interese. Evento en liña da Federación Galiza Cultura A Federación de Asociacións Culturais Galiza Cultura tamén honra a memoria do profesor Carvalho Calero no seu cabodano e faino coa proxección en liña dunha conferencia na que tomaron parte María Victoria Carvalho-Calero Ramos, filla do autor, o catedrático de Lingua galega Manuel Castelao e a profesora da Universidade da Coruña (UDC) María Pilar García Negro. Posteriormente os dous profesores participarán no coloquio que se levará a cabo sobre a figura do profesor Carvalho Calero. Ademais, desde Galiza Cultura ponse especial interese na divulgación da figura de Carvalho Calero nos centros de ensino e por iso "editamos unha banda deseñada da autoría de Pepe Carreiro, que se distribúe gratuitamente, a disposición pública na nosa web", comunican.


Summary: Os dous inquéritos a pé de urna vaticinan unha clara vitoria dos populares, que revalidarían o poder na Xunta, e unha forte irrupción da Alternativa Galega de Esquerda, que podería superar o BNG, que perdería apoios. O PSdeG tamén caería entre cinco e sete escanos.

As primeiras enquisas a pé de urna danlle ao PP unha clara maioría absoluta. Segundo o inquérito encargado pola TVG á empresa Ipsos, Feijóo obtería entre 39 e 42 escanos, fronte aos 18-20 do PSdeG, os 8-10 para Alternativa Galega de Esquerda, que irrompe con forza, e os entre 7 e 8 para o BNG. Por outra banda, a enquisa de Sondaxe para La Voz de Galicia dálle 39 escanos ao PP, 20 aos socialistas e 8, tanto ao Bloque como á formación liderada por Xosé Manuel Beiras, que sería a grande sorpresa da xornada electoral e que incluso podería superar en número de deputados á fronte nacionalista. As enquisas de Ipsos e Sondaxe danlle un mínimo de 39 escanos ao PP e advirten da forte irrupción de AGE As enquisas, a falta de resultados oficiais, non dan lugar ao cambio de Goberno en Galicia, pero si un renovado Parlamento, no que entraría con moita forza a coalición formada por Anova e Esquerda Unida (xunto a Equo e Ecosocialistas) que superarían incluso as mellores expectativas ao aproveitarse tamén das acusadas caídas do PSdeG e do BNG, que poderían perder uns nove escanos. Por provincias, os datos da enquisa de Ipsos danlle unha clara vitoria ao PP en todas as provincias. Na Coruña: PP (12-14); PSdeG (5-6); AGE (3-4); BNG (2-3); en Lugo: PP (8-9); PSdeG (4); AGE (1-2); BNG (1); en Ourense: PP (8-9); PSdeG (4); BNG (1); AGE (0-1); e en Pontevedra: PP (10-11); PSdeG (5-6); AGE (3-4); BNG (2-3) Pablo García, secretario de Organización do PSdeG, lamentou a baixa participación, mentres que Mario López Rico, de Alternativa Galega de Esquerda, xa advirte de que a nova formación "pasa de cero a cen", aínda que ambos os dous prefiren manter a cautela tras advertir que os datos que hai polo momento son só enquisas. Ademais, Montse Prado, secretaria de Organización do BNG, transmite tamén "unha mensaxe de tranquilidade" á espera dos resultados definitivos do escrutinio. Alfonso Rueda, coordinador da campaña do PP e conselleiro da Presidencia, cre que "haberá que analizar as causas do descenso na participación" porque llel tivese gustado "unha participación máis alta". En canto ás enquisas a pé de urna, di que é "prudente á hora de valorar" os inquéritos, pero aclara que todos apuntan a que os populares "gañaron as eleccións" e que só hai que agardar se se confirma que "acada a maioría absoluta para seguir gobernando Galicia". Por outra banda, no País Vasco, a enquisa feita pública pola ETB dálle unha vitoria ao PNV, que obtería entre 24 e 27 escanos, mentres que EH-Bildu obtería entre 23 e 26. O PSE-EE obtería entre 13-15, PP entre 9 e 11, EA-IU entre 0 e 1, ao igual que UPyD.


Summary: Galiza ten uns mil douscentos quilómetros de costa. E unha enorme tradición pesqueira, suxeita a altos e baixos ao longo da historia.

Temos constancia da importancia do subministro de peixe salgado desde Galiza durante toda a Idade Media, quer cara á Península quer cara á Europa do norte, e tamén cara ao Mediterráneo oriental. Aprovisionarse de sal para tratar a pesca, cando a salgadura era o único método de conservación, foi un obxectivo prioritario desde a antigüidade. Mais de onde proviña o sal? Houbo salinas na Galiza? Se nos guiamos, como vimos facendo en textos anteriores, pola toponimia, houbo. Se nos guiamos pola documentación, tamén. Territorio saliniense Pola importancia, por non dicir dependencia, do sal foron moitas as salinas que se explotaron nas costas galegas. Algunhas están documentadas xa desde o século VI, foron o complemento necesario na consolidación da actividade pesqueira nas costas galegas, tamén da salga de carnes no interior, e foron tantas que mesmo deron nome á península do Salnés. Sabemos que o rei Ordoño II ofreceu ao Arcebispado de Santiago as salinas de Noalla e do Grove, as dúas no areal da Lanzada, doazón que confirma a feita anteriormente por Afonso III. En documentos do século X cítase a illa de Cortegada, na foz do Ulla, como "saliniense" e a insua do Grove aparece localizada nun "territorio saliniense". Se imos para o século XII topamos referencias ás salinas da illa de Arousa. Saíñas e alfolís Dúas son as formas que aluden, basicamente, á actividade extractiva de sal na costa galega. Unha é As Saíñas, a outra o Salnés. Se hai algo que conserve a memoria do pasado, mesmo moito para alén da presenza da documentación escrita, é a toponimia. Os nomes que a terra leva son sen dúbida a mellor crónica do pasado, da actividade humana en calquera das súas faces, económica ou espiritual. Vimos nalgún texto anteriormente publicado como, por exemplo, a presenza de topónimos relacionados coa oliveira nos abría camiños para establecermos ligazóns coa produción de aceite. O mesmo sucede coa extracción de sal. Dúas son as formas que aluden, basicamente, á actividade extractiva de sal na costa galega. Unha é As Saíñas. Presente en toda a zona costeira desde Barreiros a Cedeira, pasando por Carballo, Ribeira ou Vigo temos os topónimos As Saíñas. A outra é O Salnés, territorio hoxe ben máis coñecido pola produción de viño do que de sal. Sabemos que desde tempos dos romanos se procedía á evaporación de auga de mar para obter sal (No Centro Arqueolóxico Salinae, de Vigo, temos a única salina romana de evaporación hoxe conservada) pero especialmente na idade media, abundan as salinas na costa galega, sobre todo pola parte da Lanzada. E que no Parochiale Suevorum (século VI) se fala da comarca " Saliniense" en alusión ao Salnés. Tamén sabemos que os mosteiros galegos son propietarios de salinas nas costas portuguesas e de levante, ou cando non o son importan sal delas. Por iso Sarmiento escribe: "No han de creer los venideros lo que con la sal pasa en este Reino, que teniendo más de 150 leguas de costas de océano y con mil sitios para salinas, le venga y necesite venir la sal de países extraños". Cando isto escribe Sarmiento xa había tempo que a produción de sal na Galiza esmorecera. Foi por volta do século XIV, coa implantación dos alfolís e o sistema de monopolio no comercio e distribución de sal. Monopolio real que primaba outras latitudes. Aínda así, no século XVIII, faise unha forte inversión para recuperar as salinas de Noalla para a coroa "por ser ilegítimos los títulos de quienes las explotan". Foron 200.000 reais os investidos para mellorar a produción, cifrada en 20.000 fanegas anuais (o equivalente, aproximadamente a 1200 toneladas). Debemos ter en conta que a cantidade necesaria "para cura de pescado" se establece en 195.000 fanegas ano, co cal só as salinas de Noalla abastecerían o dez por cento do mercado de salgadura de peixe. Galiza era, a pesar dos quilómetros de costa, deficitaria en sal, mais o sistema de estanco, que facía difícil a produción de sal fora do control da coroa, foi tamén un impedimento para o establecemento de salinas na costa galega, e temos abundantes peticións administrativas para a concesión de salinas sempre denegadas alegando que as condicións climáticas de Galiza non permitía o establecemento de tais sistemas de produción. Facer salinas Se a toponimia confirma a presenza de salinas, a documentación tamén. En 1326, o bispo de Mondoñedo recibe licenza para "facer salinas en el herdamento de la Iglesia, alii do entenderen que llas meior poden facer el et elos outros Obispos que foren despois de el, et que llas aian estas salinas libremente para en todo tempo". Desde o século XVI o sal está estancado, isto é, nacionalizado, ou mellor, dependente da coroa, e así continuará até finais do século XIX. En febreiro de 1452, nun extensísimo documento, o rei Juan II establece as condicións para a renda do sal nos alfolís de Tui, Baiona, Pontevedra, Padrón, Noia, Muros, A Coruña e Betanzos. E tamén nas terras de Navía e Ribadeo. Fixa así mesmo os criterios de importación: "ninguno ni algunos no sean osados de traer sal de fuera de los dichos alfolís por mar ni por tierra ni lo descargar ....sin licencia de los dichos arrendadores". O rei arrenda o "sal que a mi pertenesce en el dicho Reyno de Galicia" e os arrendadores deben vixiar que non chegue sal de contrabando. As sancións, de seren collidos, poden levar a "perder la sal e los navíos e bestias en que la truxere". Desde o século XVI o sal está estancado, isto é, nacionalizado, ou mellor, dependente da coroa, e así continuará até finais do século XIX. Tamén mudan as técnicas da industria conserveira, menos dependente do sal. A Costa do Sal Das antigas salinas non quedan restos visíbeis. Só a toponimia aínda as lembra. Como anécdota, e para sumar máis unha explicación á orixe do topónimo A Costa do Sal, cabe lembrar que no 1760 as sete cidades galegas propuxeron, para costear a construción do camiño real da Coruña a Madrid, un arbitrio de un maravedí por cada "azume" de viño. O arbitrio estabeleceríase finalmente no 1761, mais non sobre o viño senón sobre o sal e a razón de dous reais por fanega. A entrada á Coruña dende Lugo e Betanzos, segundo o proxecto do francés Carlos Lemaur, sufragada co imposto sobre o sal, segue a ser coñecida hoxe como A Costa do Sal. As salinas desapareceron e hoxe consumimos sal do Himalaia mais, como di Sés, aínda seguimos aquí, "a aturar tempestades de sal" . Tomemos alento "para ver o momento de nos libertar".


Summary: Barcelona puxo en marcha a comezos deste ano unha pioneira empresa pública municipal de subministro de enerxía. Lluis Basteiro, un dos responsables da iniciativa, está na Coruña para explicar os obxectivos e desenvolvemento desta iniciativa.

Lluís Basteiro foi ata o mes de setembro xefe de gabinete da Concellaría de Presidencia, Auga e Enerxía de Barcelona, que levou a cabo varias apostas de municipalización e remunicipalización de servizos básicos, entre elas unha pioneira empresa pública de enerxía, que botou a andar a comezos deste ano 2019. Cádiz, Pamplona ou Palma de Mallorca tamén se atopan en procesos para contar con este tipo de compañías municipais que, por exemplo na capital catalá, permitiu ao Concello non depender xa das grandes empresas do sector.Basteiro estivo na Coruña, onde este martes ofreceu unha charla no centro cívico da Cidade Vella, nun acto organizado pola Marea Atlántica, para explicar os resultados e o desenvolvemento deste proxecto. O acordo programático asinado o pasado mes de xullo entre a Marea a o PSdeG-PSOE incluía o obxectivo de "iniciar os trámites no ano 2019 para a posta en marcha, a través de EMALCSA, dun operador enerxético 100% público". Falamos con el.Que vantaxes ofrece unha empresa municipal de enerxía, tanto para a cidadanía coma para o propio Concello?"Ao Concello achégalle autonomía e supón un aforro de medio millón de euros ao ano"Son dous públicos moi diferentes. En primeiro lugar ao Concello achégalle soberanía e autonomía, porque ti pasas a ser o teu propio provedor de enerxía, sen depender das grandes eléctricas. Ten en conta que un contrato eléctrico como o da cidade de Barcelona, duns 35 millóns de euros anuais, só está ao alcance das grandes compañías, e non das pequenas ou medianas. E, ademais, supón un aforro. Non falamos de grandes cifras, pero o aforro rolda o medio millón de euros ao ano.En segundo lugar, á cidadanía a empresa metropolitana de enerxía non lle ofrece un mellor prezo, pero si un mellor servizo. Este mellor servizo implica tamén un aforro para o usuario, porque entre outras cousas realizamos estudos sobre a potencia contratada polos usuarios e aconsellámoslles que a reduzan, se é excesiva. Iso supón un aforro de 70 euros anuais por familia. Somos unha eléctrica á que lle interesa que os seus clientes consuman o mínimo posible, ao contrario das grandes compañías.Pode ser tamén importante para combater a pobreza enerxética?"Somos unha eléctrica á que lle interesa que os seus clientes consuman o mínimo posible, ao contrario das grandes compañías"Afortunadamente, en Cataluña existe unha lei, que non existe no resto do Estado, a lei 24/2015, que obriga ás compañías eléctricas a corresponsabilizarse do subministro ás familias vulnerables. É dicir, que entre a Generalitat e as eléctricas deben compartir o esforzo de evitar os cortes de luz, asumindo cada un unha parte da débeda. O problema é que ese acordo entre a Generalitat e as eléctricas non se está cumprindo, e sobre todo as grandes eléctricas non se queren facer cargo. Barcelona Energia si que está pechando este acordo co Goberno catalán que permitirá ofrecer unha tarifa social, ademais de evitar os cortes.O actual marco legal favorece a unha empresa pública como Barcelona Energia ou, pola contra, engade máis obstáculos?O acordo programático asinado entre a Marea a o PSdeG-PSOE incluía o obxectivo de "iniciar os trámites no ano 2019 para a posta en marcha, a través de EMALCSA, dun operador enerxético 100% público"O sector eléctrico, na súa parte de comercialización, está liberalizado. Isto implica que as eléctricas públicas teñen que saír a xogar ao mercado coas mesmas regras que as compañías privadas. É dicir, non gozamos de ningún beneficio. Ao revés, temos que evitar que haxa axudas públicas, ademais doutros condicionantes. O máis importante é un límite do 20% para o número de contratos privados. Para que unha compañía eléctrica municipal poida prover de enerxía a esa administración como un ente propio sen pasar por unha licitación aberta, non pode superar ese 20% de volume de negocio procedente de clientes privados, porque de superalo deixaría de ser considerado como un ente propio. Agora mesmo temos un teito de 20.000 familias que non podemos superar.Cal foi a recepción da empresa a nivel político na cidade?A empresa foi sorprendentemente ben acollida no pleno municipal, pois o apoio foi case unánime, unicamente coa abstención do PP. Digo que foi sorprendente porque o sector eléctrico é a gran porta xiratoria da clase política no Estado español. Pero non foi un tema conflitivo; de feito, foi moito máis conflitiva a creación dunha empresa funeraria municipal ou a futura empresa pública da auga. Iso si que levantou grandes tensións políticas. Todo isto dános confianza de cara ao futuro, de xeito que a empresa de enerxía poderá continuar independentemente da cor política que goberne a cidade de Barcelona.Son numerosas as localidades que contan con empresas municipais de subministro de auga, comenzando pola Coruña e a súa área metropolitana, pero non é habitual que isto suceda na enerxía. A presión das grandes empresas do sector é maior? É un tema tabú polo de agora?"Non hai moitas cidades no Estado que teñan procesos en marcha para crear empresas públicas de enerxía. Esperamos que o exemplo de Barcelona anime a moitas outras localidades a dar este paso"A xente parece ter unha memoria curta e esquece que a produción e o subministro eléctrico ata hai non tanto estaba no campo público, ata que chegou a privatización. É certo que non hai moitas cidades no Estado que teñan procesos en marcha para crear empresas públicas de enerxía. Cádiz xa tiña a súa empresa mixta, Pamplona tamén se está comezando a animar, tamén se está movendo a cousa en Palma de Mallorca..., pero non son moitas. Esperamos que isto sexa unha tendencia á alza e que o exemplo de Barcelona anime a moitas outras localidades a dar este paso.De que xeito se relaciona Barcelona Energia con cooperativas eléctricas como Som Energia e outras? Son iniciativas complementarias? Ocupan o mesmo espazo? Hai unha retroalimentación positiva?"Dende logo Barcelona Energia non veu para facer a competencia a Som Energia e outras cooperativas"É unha pregunta recorrente, pero dende logo Barcelona Energia non veu para facer a competencia a Som Energia e outras cooperativas. Son proxectos complementarios e de feito cando facemos promoción sempre pedimos que a xente que está nunha cooperativa siga nas cooperativas. O que buscamos é que a xente que está en empresas do oligopolio eléctrico as vaia abandonando. Hai que ter en conta, ademais, que temos ese teito que comentei anteriormente de 20.000 usuarios, polo que non imos a buscar ese tipo de perfil que xa fixo o movemento cara ás cooperativas.O Goberno municipal de Barcelona fixo un grande esforzo nos últimos catro anos e medio en procesos de municipalización e remunicipalización dun gran número de servizos. O obxectivo que enmarca todas estas iniciativas é unha mellora do servizo que recibe a cidadanía? Dende o público se xestiona mellor?"Durante anos houbera un discurso que defendía que a privatización melloraba a prestación de servizos. Dende o Goberno de Barcelona e outras cidades estamos tentando combater ese discurso, darlle a volta"Efectivamente, se reducísemos estas apostas a un obxectivo ideolóxico estariamos ocultando o que é o verdadeiro obxectivo destas iniciativas: mellorar a calidade do servizo que recibe a cidadanía. Ou, por exemplo, mellorar as condicións laborais do persoal. Hai, ademais, servizos que son estratéxicos e teñen que estar en mans dun Concello, e polo tanto é responsabilidade dun Goberno municipal remunicipalizalos se é que estaban privatizados. Pasou en Barcelona co servizo de atención a vítimas de violencia machista, que estaba externalizado.Durante anos houbera un discurso que defendía que a privatización melloraba a prestación de servizos. E dende o Goberno de Barcelona e outras cidades estamos tentando combater ese discurso, darlle a volta. En Barcelona a xente está a valorar de forma moi positiva os servizos públicos e a súa prestación e iso axudou a que non atopásemos grandes oposicións aos procesos de remunicipalización.


Summary: O telexornal da TVG emitiu en dúas ocasións case seguidas as declaracións completas do presidente da Xunta sobre a mobilización de Queremos Galego, pero evitou as opinións de calquera outro representante político malia a presenza de moitos deles na marcha.

Non empezaba nada ben a cobertura dos medios públicos galegos da multitudinaria manifestación de Queremos Galego en Compostela. Cando arrincaba a marcha e xa se podía comprobar que eran milleiros as persoas que secundaban a convocatoria, o web da CRTVG referíase a "centos", reducindo así bastante a asistencia. Porén, a realidade tiña demasiada forza. E cando comezou o telexornal, recoñeceron que alí, en efecto, había milleiros, malia que evitaron en todo momento referir a cifra estimada pola organización, unhas 25.000 persoas. Con todo, o protagonista persoal do día para o informativo da TVG era, como non, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo. Se a primeira nova nos titulares foi a manifestación, a segunda xa se centrou nas declaracións, completas, do líder do PP galego sobre as causas da protesta, que desviou cara á outros terreos, ao sinalar que o problema da lingua propia está nas casas, e non nas aulas. Balóns fóra. Repetidos. Porque as declaracións de Feijóo emitíronse enteiras en dúas ocasións con apenas oito minutos de diferencia. Seica o seu pensamento era a prioridade. Porque se ben a información sobre a marcha foi correcta, nela só incluíron declaracións de Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización, e de persoas anónimas. Nin rastro de dirixentes políticos, aos que nin nomearon reducidos a "representantes de todas as forzas da oposición" namentres emitían unha rápida imaxe dun deputado socialista e unha eurodeputada de Anova (Francisco Caamaño e Lidia Senra, respectivamente) sen nomear nin amosar, por exemplo, o moi presente BNG. Faro de Vigo publica a información no seu web en castelán, mesmo traducindo as mensaxes das faixas E non pasa nada porque a TVG dea voz a manifestantes anónimos, ao contrario. Pero que vete a oposición ao tempo que centra foco en Feijóo como que moi neutral non parece. Como tampouco que a sexta nova do día -a terceira política- fora un discurso de Alicia Sánchez Camacho. De verdade que é tan importante para Galiza o que diga o PP catalán, quinta forza alí? Sospeitoso. Nos medios dixitais, La Voz dedica a súa apertura á manifestación. Tamén está moi presente noutros periódicos, como no Faro de Vigo, onde por desgraza a nova está redactada en castelán, mesmo traducindo a pancarta que abría a marcha, que segundo o diario olívico poñía "Por Nosotros", en español. E non, estaba en galego, por suposto. Por nós.


Summary: Lara Bacelo, Iván Villarmea e Manuel Barreiro son os de ensaio e videoensaio sobre o audiovisual.

A Academia Galega do Audiovisual celebrou esta segunda feira na sede da Deputación da Coruña a entrega de premios da V edición dos María Luz Morales, que promoven a investigación científica no ámbito audiovisual; unha iniciativa que conta coa participación das catro deputacións. Nesta ocasión a Deputación da Coruña foi a anfitrioa, representada por Xurxo Couto, deputado de Cultura, Políticas de Igualdade de Xénero e Normalización Lingüística. A presentación da entrega dos premios correu a cargo de Aldaolado. O xurado formado polo crítico e programador Brais Romero, o editor, produtor e docente Gaspar Broullón e a cineasta e tamén docente Xisela Franco outorgou tres premios e dous accésit e declarou deserta a categoría de Mellor videoensaio sobre audiovisual galego. Mellor ensaio escrito sobre o audiovisual galego O traballo premiado foi Hai alguén aí? O reto das novas plataformas e o futuro dos nosos medios públicos, de Manuel Barreiro. Mellor ensaio escrito sobre audiovisual internacional O traballo premiado foi Barcos ao garete. Formas de esperanza radical no cinema da austeridade, de Iván Villarmea. Nesta categoría foi distinguido cun accésit o ensaio O activismo en forma de cinema: "Challenge for Change/Société nouvelle" (1967-80) de Severiano Casalderrey. Mellor videoensaio sobre audiovisual internacional O traballo premiado foi Muller, interior, de Lara Bacelo. Nesta categoría foi distinguido cun accésit o videoensaio As mans de Luis Buñuel: Tradición, crenza, baixeza e surrealismo, de Igor Fernández. Por primeira vez na historia dos premios, unha categoría foi declarada deserta polo xurado: Mellor Videoensaio sobre Audiovisual Galego. Os premios naceron en 2017 para estimular a produción de ensaio e videoensaio en lingua galega e para reivindicar a figura da escritora e xornalista María Luz Morales. María Luz Morales (A Coruña, 1889 – Barcelona 1980). Escritora e xornalista, especializada na crítica de cine e de teatro, dirixiu o xornal La Vanguardia durante a Guerra Civil, sendo a primeira muller na historia do Estado en ser directora dun diario estatal. Foi activista feminista, republicana e galeguista represaliada polo franquismo, e autora dunha extensa obra literaria. Considerada unha referencia da incorporación da muller a actividade xornalística e intelectual na España do século XX, mantívose en activo ata os 91 anos de idade.


Summary: Da envergadura da figura artística e intelectual de Luís Seoane apenas hai dúbidas. Outro asunto é a súa consideración. Polo menos, así opina a editora Rosa Espiñeira Pan, de Figurandorecuerdo(s)edicions, que desde 2007 organiza agasallos a miúdo en forma de libro ao pintor exiliado. Certezas Alumeadas titúlase o último, que presentou en Carral a pasada sexta feira.

O volume xunta unha vintena de artistas cuxa obra gráfica acompaña textos de Seoane (Bos Aires, 1910-A Coruña, 1979). Entre eles, Fernando Arenaz, Baldo Ramos, Caxigueiro, Séchu Sende e fillas, Xosé Vizoso ou Edmund Baoudin. Ao seu carón, poemas como O honor de Galicia ou A diadema de Ribadeo, fragmentos de ensaio como O Museo Carlos Maside, unha nota necrolóxica a Henri Barbusse, prosas inéditas como El nudo del roble. Espiñeira Pan inaugurou os seus Agasallos a Luís Seoane cunha lectura de textos na Coruña e unha apropiación colectiva dos seus métodos "furtivos" de debuxo. Dous anos despois, en 2009, editaba Heroes de Galiza e España, orixinal de 1948 que Maruxa Seoane -viúva do artista- cedera a figurandorecuerdo(s)edicions para a versión en galego. Os actos sempre conclúen cunha plantación, a de tres rudas e un allo verde. Lembran Tres hojas de ruda y un ajo verde o Las narraciones de un vagabundo, un libro de Seoane que aparecera na editorial que el mesmo conducía, canda Arturo Cuadrado e Lorenzo Varela, no exilio arxentino: Botella al mar. Poemas alumeados (2010) -a súa poesía con pinturas de contemporáneos- ou a reedición dun escrito que dá a medida da intelixencia estratéxica do Seoane artista -Acerca da integración das artes (2012)- conformaron outros agasallos. "Eu o que quero é que a xente saiba de Seoane", explica Rosa Espiñeira. O seu labor de apostolado laico iniciouse nos tempos de estudante. "Eu non son moi lectora de poesía, mais, curiosamente, a Seoane coñecino pola poesía", di, "logo souben que era pintor". De formación historiadora da arte, decátase de que a súa obra pictórica "non está inventariada". En 1987 viaxa a Arxentina con ese propósito e coñece Maruxa Seoane. "Foime imposíbel facer o catálogo razoado", indica, e lamenta: "Que pasa con este señor? Non entendo o pouco que se valora, o pouco que se coñece e que interesa. Supoño que porque era libre e non se debía a ninguén". Desde o agasallo do pasado ano, Espiñeira Pan trasladou a celebración a Carral. Desa bisbarra procedía a familia de Maruxa Seoane, cuxa figura a editora reivindica. "Estou tratando de facer un libro sobre ela. Porque sen Maruxa non habería nada, nin o traballo de Seoane sería coñecido. A ela tamén se lle debe a Fundación", conclúe. De momento, a pasada sexta feira a Casa da Cultura de Carral acolleu o XII Agasallo a Luís Seoane, Certezas Alumeadas.


Summary: A nova normativa, que entrou en vigor neste mes de agosto, obriga os concellos a pagar unha taxa por cada usuario. A partir de 2016 terán que pagar tamén por cada préstamo. "É o colmo; tan só recibimos golpes", quéixanse os bibliotecarios municipais.

O Goberno dálle un novo golpe á cultura. O Boletín Oficial do Estado deulle para diante a unha directiva da Unión Europea que establece que toda biblioteca de localidade maior de 5.000 habitantes terá que pagar un canon por libro prestado ou por usuario do centro ás sociedades de autores e editores. E fíxoo en agosto e sen demasiada información sobre como se levará a cabo este imposto á lectura. As bibliotecas de localidades de máis de 5.000 habitantes terán que pagar un canon por libro prestado ou por usuario ás sociedades de autores e editores Esta normativa implica que o usuario poderá seguir sacando libros de préstamo a custo cero e usando a biblioteca, pero por cada libro que se preste (desde 2016) ou cada usuario rexistrado a biblioteca (desde xa) terá que pagar ás asociacións de autores unha cantidade que sairá, obviamente, dos seus fondos. Os centros de lectura que sufragan os concellos e, xa que logo, a cidadanía, volverán levar un pau. Os concellos deberán pagar 0,004 euros por cada vez que unha biblioteca pública preste un libro a un cidadán, un concepto que comezará a aplicarse en xaneiro de 2016. Non obstante, e desde este mes de agosto, as administracións locais xa terán que pagar cinco céntimos de euro por cada usuario que empregue este servizo cando menos unha vez ao ano. Ademais, e mentes non entre en vigor o pago por obra, deberán pagar 16 céntimos por cada libro que compren para os seus fondos, algo que xa se establecera en 2007 en cun importe algo maior. Os centros que dependen da Xunta e os nodais líbranse deste novo canon. "As bibliotecas públicas son as grandes olvidadas; traballamos a prol da cultura e só recibimos golpes", din os bibliotecarios municipais "É o colmo porque as bibliotecas municipais xa están a ser as grandes olvidadas; traballamos moitísimo a prol da cultura e tan só recibimos golpes a través de orzamentos baixos... E agora isto. A medida é inaxeitada e estamos totalmente en contra", denuncia María Jesús Álvarez, presidenta da Asociación de Bibliotecarios Municipais de Galicia (ABMG). Pero a nova normativa ten moitas dúbidas. Segundo se tira do Real Decreto publicado o 1 de agosto no BOE, este canon determinarase tamén segundo os volumes actualizados da biblioteca e o número de usuarios. "Non sabemos moi ben como van facer porque a orde é difusa, pero ter imos ter que pagar", insiste Álvarez, que recorda que "a administración local somos todos e todas". A ABMG lembra que este "sobreprezo engadido" únese á situación actual, na que a compra de libros para os centros públicos xa non contan co desconto do que antes si gozaban. A nova normativa implica que a biblioteca que máis libros preste pode acabar sendo a máis prexudicada A nova normativa pode provocar situacións surrealistas, como que a biblioteca que máis libros preste acabe sendo a máis prexudicada e teña problemas para obter os fondos que lle permitan renovar a súa colección. Tal e como lembra María Jesús Álaverz, podería darse o paradoxo de que un centro teña que reducir o préstamo de libros ou a renovación de títulos para evitar o peche ou o empeoramento dos servizos que dá á cidadanía. Ante esta situación, e á espera de coñecer máis detalles do regulamento, a AMBD xa impulsou mocións en varios concellos para situarse en contra desta medida. O pleno do Concello de Foz, por exemplo, rexeitou a nova normativa por unanimidade. En Galicia hai máis de 300 bibliotecas públicas e, aínda que a idea é que o canon non afecte a aqueles municipios de menos de 5.000 habitantes, a situación para vilas e cidades -e canto máis lectores peor- non será doada. Sobre 160 estarán obrigadas a pagar. En Galicia, arredor da metade das bibliotecas municipais (sobre 160) terán que pagar este novo canon "O real decreto foi sacado con alevosía e sen información en pleno mes de agosto", quéixase Álvarez, que advirte que, en canto se coñezan máis detalles, a súa "loita" será minimizar os efectos da normativa. "Quen sabe de onde podemos sacar os cartos ou como reducir o impacto, pero esa será a nosa pelexa", di a presidenta da AMBD. Este novo canon será xestionado polas empresas privadas xestoras de dereitos de autor (cómpre lembrar que entidades como a Sociedade Xeral de Autores e Editores, SGAE, están baixo investigación polo desfalco das súas contas), e denomínase Dereito de remuneración aos autores polos préstamos das súas obras realizados en determinados establecementos accesibles ao público. Ademais, e segundo os primeiros datos, non importa os dereitos de autor aos que estea acollido o libro: xa sexa unha obra xa libre de dereitos de autor, unha obra que pola súa antigüidade xa sexa pública, ou unha obra con dereitos de autor, as bibliotecas terán que pagar por igual.


Saín de Verín na noitiña do venres 13 de marzo. Antes de marchar fun mercar unha bola de pan e mais unha botella de viño de Monterrei. A miña idea era chegar á casa á hora da cea e tomar o pan e o viño, e variar un pouco o menú. Collín o viño mais non o pan, que non había, e levei unha bica, que tamén vale para mollar no viño. Quixen tomar un cafeciño para o camiño pero xa non puiden, que seica estaba a pechar todo e podía ser que para a semana non abrise nada. Marchei daquela, cun chisco de frío, pero con ganas de chegar a Vigo para cear cos papás e probar un viño distinto ao Ribeiro da casa. Conducindo só escoitei novas sobre o mal que estaba situación e na estrada puiden ler as primeiras mensaxes que advertían de non saír da casa.Tiven medo de ter o becho e poder contaxiárllelo aos meus pais, que teñen unha idade que disque é máis proclive aos contaxios, por máis que meu pai silencie a idade e eu mesmo o vexa como un rapaz de sesenta cumpridosCheguei á casa cargado cuns libros que tiña que devolver na biblioteca e unhas bolsas máis. Os brazos non me deron para coller o viño, mais como tiñamos, deixei o que mercara na "caghuela" do coche e fun cear coa bica de sobremesa. O resto da fin de semana foi tranquila. Pasamos boa parte do sábado agardando polas declaracións sobre o estado de alarma e o domingo transcorreu tranquilo. A semana comezou cos primeiros intentos de clases virtuais e un certo cansazo que se prolongou toda a semana. Pensei que estaría incubando unha gripe, así que apurei a tomar Frenadol, pero non fixo moito efecto e o cansazo xeral deume a pensar, o venres, que non era gripe o que tiña, senón amigdalite, que adoita darme unha ou dúas veces no ano. Pedín algo na farmacia e pensei, novamente, que nuns días estaría curado. Xa antes diso xa lles dixera aos meus pais que non había que preocuparse, que eu estaba no comezo dunha gripe, así que ben seguro que logo a terían eles, porque despois de tantos días pechados na casa, o lóxico sería pasar todos por ese malestar. Co mal tempo que fixo toda a semana, agás o solciño que quentou un día, non me preocupou nada quedar na casa todo ese tempo. Amais, como tiña que estar atento ás clases e meu pai saía todas as mañás polo pan e mais polo necesario para o día, estiven a gusto, ben protexido para soltar a gripe. A única saída era ao balcón ou á fiestra, onde nos repartiamos para aplaudir ás 8 da tarde. Pero o sábado sumouse unha dor de cabeza que non podo definir como tal, mais non sei que nome ten tamaña dor na cabeza. Por momentos pensei que ía estoupar e á noitiña tiven que chamar a urxencias. Foi a primeira vez que chorei durante este tempo. Tiven medo de ter o becho e poder contaxiárllelo aos meus pais, que teñen unha idade que disque é máis proclive aos contaxios, por máis que meu pai silencie a idade e eu mesmo o vexa como un rapaz de sesenta cumpridos.Busquei o número de urxencias, que non era o que xa tiñamos anotado en varios papeis por se aparecía algún síntoma do "cornavirus". En canto me contestaron pedín algo que me calmase a dor de cabeza, que me rebentaba. Preguntáronme se estivera en contacto con algunha persoa contaxiada, se tiña problemas para respirar ou se tusía. Ningún síntoma, salvo un pouco de febre, que me tomei nese momento. Ao parecer podía ser unha infección de ouriños a que estaba a provocar esa dor, mais debía permanecer alerta por se comezaba a ter outras molestias. Ao colgar, foi meu pai que empezou a sentirse mal e ao lle medir a febre, tamén lle deu algo. Chamamos ao número que tiñamos anotado e pediron que seguísemos informando se había algunha subida de temperatura ou calquera outro problema. Non fixo falta, porque meu pai, forte como un carballo, como adoitabamos dicir, non volveu sentir malestar ningún. Mandáronme ir a urxencias para ver esa cefalea. Unha vez alí fixéronme a proba do covid e dixeron que en dous ou tres días chamarían cos resultados, mais chegaron ao día seguinte e era positivoO sábado durmín grazas aos somníferos e así descansei un pouco a cabeza. Espertei ao acabar o efecto da pastilla e a cabeza volvía arder nun golpe único que semellaba ía facela saír do seu lugar. Comecei coas bolsas de xeo sobre a cabeza, como xa fixera o día anterior, e a tomar Paracetamol (máximo catro ao día). O xeo derretíase e dábame unha pequena sensación de frescor, pero pouco máis. Pasei o domingo enteiro desexando que fose noite para poder tomar unha pastilla para durmir e descansar. Tamén recordei eses veráns na infancia cando tiña dores de cabeza grandes que comparadas con esta eras caricias e lembrei que esa dor se esvaecía en canto sangraba polo nariz. Desexei sangrar, malia o medo que me dá o sangue, pero foi imposible e cando chegou a hora de aplaudir non saín. Calquera son era molesto, mesmo falar, así que en canto se fixo de noite tomei unha pastilla para durmir e outra ás catro horas. Igual o luns, só que ese día conseguimos convencer o papá de que todos tiñamos que durmir en cuartos separados. Custoulle entender iso e ter que durmir nunha cama diferente á da súa muller despois de máis de 55 anos de casados, pero por fin cedeu.A miña nai non deixou de prepararme zumes de laranxa todos os días. A vitamina C é sempre boa e o certo é que non había outra cousa que me entrase no corpo. Só quería que pasase esa dor e aos métodos caseiros de varios amigos, como o de tomar allo e mais o do xeo, sumouse o de poñer pinzas nas orellas. Nada aliviaba, só a pastilla da noite, que permitía que durmise. Lembro a noite do martes para o mércores con temor, porque pensei no virus e no pouco que se sabe del e que talvez tivese iso e quizais despois da pastilla… pero supoño que son os efectos do somnífero, que nese lusco e fusco do sono, neses minutos antes de quedar durmido, fan que soñes ou teñas pesadelos esperto. Durmín e o mércores ao mediodía, despois do zume da miña nai, entrou meu pai polo cuarto. Achegóuseme a preguntar como estaba, preocupado porque a dor non remitía e nin falaba. Falou cunha miña curmá para que falase ela comigo, pero levaba días sen poder comunicarme con ninguén, sen ganas doutra cousa que non fose acabar con esa dor de cabeza.A dor de cabeza remitiu un chisco e o venres pola tarde puiden escoitar algo do que pasaba no resto da casa e como saía dela meu pai e xa nunca máis volveríaA dor só aumentou e o mércores foi a miña nai quen pediu axuda á médica, pois xa non soportaba máis. Entón mandáronme ir a urxencias para ver esa cefalea. Unha vez alí fixéronme a proba do covid e dixeron que en dous ou tres días chamarían cos resultados, mais chegaron ao día seguinte e era positivo. Co cal, decidín quedar no sofá do salón esas dúas semanas, que polo menos desa beira da casa vexo o mar. Poucas sensacións tiven, pero conta miña nai que ela se sentía a carcereira levándolle de comer ao reo, pois deixaba a bandexa na mesa e marchaba, e cando eu remataba pousaba as sobras na punta da mesa e volvía ao sofá. A dor de cabeza remitiu un chisco e o venres pola tarde puiden escoitar algo do que pasaba no resto da casa e como saía dela meu pai e xa nunca máis volvería.Ao outro día soterraron a meu pai e só puideron ir os meus irmáns ver dende a distancia o acto. Pola tarde viñeron á casa facerlles as probas a eles, e miña nai deu positivo. Cando o confirmaron, dous días despois, puiden saír do salón e compartir a cociña e as comidas con elaO venres pola mañá houbo un manxar para o meu pai: ovos fritidos con arroz. Seica comeu ben e despois da sobremesa foi descansar. O xoves xa non saíra polo pan, que non se topara moi ben, e o venres só se levantou para o xantar. A iso das 5 da tarde topouse mal, tiña febre e no hospital dixeron que irían por casa. Respiraba mal e estaba nervioso e un chisco antes das 8 chegou a ambulancia. Escoitei a sirena á vez que os aplausos, e así foi que marchou o papá da casa. Dixo a mamá que pasadas as 12 da noite aínda chamou para confirmar que tiña que quedar hospitalizado e mais para dar algunha razón por se o luns aínda seguía no hospital. Nun principio, marchara ida por volta, como cando subín eu ao hospital, pero non. Ao día seguinte, contra as 5 da tarde, soou o teléfono. Escoitei o timbrar e despois un silencio breve que só se rompeu co abrir da porta da entrada. Mergulleime nas mantas nas que estaba e chorei. Ao pouco entrou a miña nai co meu irmán. Confirmou os motivos das bágoas e achegóuseme, tendeume unha man e agarimoume. Ao outro día soterraron a meu pai e só puideron ir os meus irmáns ver dende a distancia o acto. Pola tarde viñeron á casa facerlles as probas a eles, e miña nai deu positivo. Cando o confirmaron, dous días despois, puiden saír do salón e compartir a cociña e as comidas con ela. Axudei a atender as chamadas e mensaxes de agarimo e as apertas que tanta forza dan. Todas elas de xente con nome, non cifras. Todas elas de xente benquerida que compartiu bágoas e momentos, e que encheu de enerxía estes días. Agora, só esperamos saír á rúa pronto para poder abrazar e abrir a porta da casa para volver compartir. Namentres, agradecer ao papá, Avelino, todos eses anos de vida que hoxe, día do seu aniversario, sería un máis, e dar as grazas a toda esa xente bonita da familia, das amizades, dos centros sanitarios, das tendas do barrio e máis alá, e a todas esas que estiveron e están aí e que non son cifras, pois teñen nomes e son benqueridas.


Summary: Na ACB, o líder Breogán afronta o desafío do Barça, mentres que o Obradoiro choca co Real Madrid.

A Liga Endesa de Baloncesto, análoga á ACB na categoría feminina, abre a tempada 2021/22 coa gran novidade do regreso do Baxi Ferrol, que acompañará Durán Maquinaria Ensino de Lugo para aumentar así a presenza da Galiza entre a elite do básquet. A escuadra departamental vén de completar unha pretempada na que se fixo coa Copa Galiza e, o que ten aínda máis relevancia para o devir da campaña, tivo moi boas sensacións sobre a pista, en especial no referente ao xogo exterior, brillando especialmente Patri Cabrera e a serbia Milica Ivanovic. O seu rival na primeira xornada será un Campus Promete de Logroño que visita A Malata ás 19 horas de mañá e que conta coa importante baixa da pivote Maimouna Diarra, que se atopa representando ao seu combinado nacional, o Senegal, no Afrobasket. Pola súa banda, o Durán Maquinaria Ensino visita a casa do Embutidos Pajariel Bembibre este domingo ás 18.30 horas, apenas tres días despois de disputar o intensísimo partido de ida da fase previa da EuroCup Woman, no que perdeu por un só punto (65-64) fronte o Magnolia italiano. A sorpresa da tempada E se as xogadoras do Ensino poderían acusar o cansazo na competición ligueira, o mesmo podería acontecer tanto con Breogán como con Obradoiro na Liga ACB, pois as xornadas intersemanais comezan a pór a proba as súas forzas xa neste estadio tan inicial da competición. O recentemente ascendido Breogán recibe este sábado (18 horas) no Pazo ao Barcelona como sorprendente líder, logo de esmagar Hereda SPB por 62-87 na segunda xornada. Darán os lucenses un golpe enriba da mesa? Con respecto ao Obradoiro, visita o domingo (20 horas) a pista do eterno rival blaugrana, o Real Madrid, coa mesma intención que o Breo: revolución.


Summary: O asasinato é só a punta do iceberg dunha realidade, a violencia de xénero, de múltiples caras. Analizámolas no A Fondo coordenado por Lola Ferreiro Díaz. Á venda na nosa loxa.

O terrorismo machista non dá tregua. Este ano foron sete as mulleres asasinadas na Galiza por homes que fan da violencia de xénero o brazo armado do patriarcado. Con todo, é só a punta do iceberg dunha realidade de múltiples caras. A esas outras violencias que tamén o son de xénero, dende a sexual até as de caracter simbólico e estrutural, vai dirixido o A Fondo desta semana. Son violencias que forman parte do día a día, que a todas nos afectan e que actúan como estrume da ideoloxía machista na que asentan as agresións. Coordena o caderniño Lola Ferreiro Díaz, feminista, doutora en Medicina e experta en saúde mental. O A Fondo desta semana conta cun bo monllo de expertas de Galiza e alén. A entrevista está protagonizada por Lydia Gómez Valverde, psicóloga social e psicanalista que supervisa centros de acollida para mulleres en situación de violencia de xénero en todo o estado. Coordenadora do Observatorio Rexional sobre Violencia de Xénero da Mancomunidade de Las Vegas (Madrid), é testemuña de primeira man de como os recortes afectan á redución de persoal especializado. "Redúcense drasticamente os servizos de privatización e privatízanse os que quedan", afirma. Felisa Balboa Cardoso, psicóloga do CIMM de Vigo, fala da violencia directa, aquela que se dá no eido das relacións, e que vai non se queda só na labazada. Destaca o artigo a necesidade dun tratamento respetuoso e non vitimizador das mulleres en situación de violencia de xénero. A tamén psicóloga Alicia Vilar Barreiro aborda a violencia sexual. "Como frecuencia ─advirte─ non se identifica como tal a violencia sexual directa nas súas manifestacións máis sutís". As violencias que todas padecemos Na violencia estrutural, que nos dificulta ou mesmo nos nega o acceso aos dereitos básicos incide a socióloga Rocío Fraga Sáenz. Definea como a peor das tres. Non obstante, nela están recollidas as desigualdades da nosa estrutura social que seguen a situar ás mulleres en posicións subordinadas: "Somos as coidadoras mentres a nosa saúde non está minimamente garantida. Somos educadoras, mentres a nosa educación reproduce os roles que manteñen o sistema", subliña. "Somos as coidadoras mentres a nosa saúde non está minimamente garantida. Somos educadoras, mentres a nosa educación reproduce os roles que manteñen o sistema", afirma Rocío Fraga Sáenz. A experta en coeducación, Marián Moreno Llaneza, abonda na violencia simbólica, o conxunto de crenzas e os produtos culturais que xustifican de maneira sutil e case imperceptible a desigualdade. "Na educación dos maltratadores ─afirma─ entrou que a violencia é un xeito de solucionar os problemas e a frustración". Aboga pola coeducación como mellor antídoto. Dun dos principais transmisores de violencia simbólica, os medios de comunicación, trata a xornalista María Rúa Junquera, que repasa as malas prácticas nas que os medios adoitan reincidir na cobertura da violencia de xénero. A loita pola violencia de xénero pasa, segundo conclúe a coordenadora, Lola Ferreiro Díaz, por un amplo abano de medidas que van dende políticas de igualdade efectivas, que realmente se cumpran, até a coeducación e a creación de dispositivos de acollida, información e axuda.


Summary: Axencia de Doazón de Órganos e Sangue lembra que os hospitais galegos precisan "entre 400 e 500 doazóns diarias" e advirte que as reservas de sangue están a diminuír por mor da explosión de contaxios da Covid-19.

A Axencia de Doazón de Órganos e Sangue (ADOS) fixo esta quinta feira unha chamada á participación da cidadanía na doazón de sangue, en especial ás persoas doantes dos grupos sanguíneos cero positivo (0+), A negativo (A-) e A positivo (A+). Segundo informou ADOS, as xornadas festivas, xunto coa situación actual da pandemia, con máis de 59.000 casos activos da Covid-19, "repercuten nos niveis de reservas dos distintos grupos sanguíneos", polo que incide en que "resulta necesario reactivar o permanente chamamento á doazón". Así, lembra que os hospitais galegos necesitan entre 400 e 500 doazóns diarias para "levar a cabo adecuadamente o seu labor asistencial". "En moitos dos labores asistenciais que se realizan a diario nos hospitais da Galiza son imprescindíbeis os compoñentes sanguíneos", abunda ADOS. Neste senso, puntualiza que en ocasións pode baixar o número de doazóns, como nas circunstancias actuais, mais non sucede o mesmo coa demanda de sangue e os seus derivados que necesitan os centros sanitarios, polo que resulta "imprescindíbel" a "xenerosidade e altruísmo" de toda a cidadanía, polo que ADOS solicita un "esforzo especial" para incrementar as reservas de sangue. Onde podo doar sangue? Para facilitar a doazón as unidades móbiles de ADOS visitarán nestes días máis de 40 concellos galegos para, destaca a entidade, "conseguir as doazóns necesarias que garantan o desenvolvemento do gran labor asistencial dos distintos centros sanitarios" do país.


Summary: O SNL incorpora un suplemento especializado de termos vencellados ás Ciencias da Saúde, que se engade aos xa publicados dos eidos da Economía e Empresa, Dereito e Matemáticas. Poden ser incorporados de balde aos programas de corrección empregados no LibreOffice ou no MS Office

Dende hai meses o Servizo de Normalización Lingüística (SNL) da Universidade de Santiago vén achegando suplementos temáticos que serven para actualizar e mellorar os programas correctores de lingua galega que se empregan nos paquetes ofimáticos MS Office e LibreOffice. Agora a SNL vén de incorporar un novo dicionario personalizado relativo ao eido das Ciencias da Saúde, que se suma aos xa existentes nos eidos de Economía e Empresa, Dereito e Matemáticas.O SNL incorpora un suplemento especializado de termos vencellados ás Ciencias da Saúde, que se engade aos xa publicados dos eidos da Economía e Empresa, Dereito e Matemáticas"Os correctores ortográficos presentan limitacións en textos que empregan moito léxico que vai alén da variedade estándar dun idioma —dialectal, coloquial, técnico—, o cal sinala como erros cando non o son", explican dende o SNL Ao instalar e activar estes suplementos "engádenselle á lista de palabras que o corrector considera adecuadas varios miles de termos técnicos de cada un deses ámbitos, o que evitará que sexan marcadas como sospeitosas cando se utilicen nun documento", apuntan dende o SNL. Non se trata de produtos pechados, senón que se irán actualizando e ampliando a medida que a terminoloxía correspondente se amplíe no bUSCatermos.Todo este conxunto de materiais pódese descargar libremente desde esta páxina, onde tamén se pode visualizar un vídeo sobre como instalar e activar os suplementos temáticos para o corrector ortográfico que se empregue.Poden ser incorporados de balde aos programas de corrección empregados no LibreOffice ou no MS OfficeEste Suplemento de Ciencias da Saúde responde tanto a peticións de apoio terminolóxico por parte das comisións de normalización lingüística das facultades de Medicina e Odontoloxía e mais Farmacia, como á Acción 2.8 do Plan de Actuacións de Normalización Lingüística 2020-2022 da USC na que se establece a necesidade de "elaborar materiais útiles para a comunidade universitaria e tamén para a sociedade en xeral, especialmente para a educación secundaria". Igualmente responde a unha das accións estratéxicas do Plan Estratéxico Ponte da Facultade de Medicina e Odontoloxía relativa á mellora dos recursos dispoñibles en terminoloxía médica e odontolóxica.Termos esenciais da Covid-19Nos últimos meses o Servizo de Normalización Lingüística publicou unha páxina especial dedicada a recoller ao redor de 200 termos esenciais da Covid-19. A páxina dá acceso a case 200 fichas de bUSCatermos que describen conceptos relacionados coa pandemia da COVID-19 nas súas vertentes sanitaria e epidemiolóxica. Cada unha delas recolle, como mínimo, a definición do concepto, os nomes polos que é coñecido en galego, español e inglés, e a área ou áreas temáticas en que pode inscribirse. Alí aparecen dende gotícula, zoonose, infodemia ou espícula ata gromo ou desconfinamento.


Summary: Ao ouvirmos esta afirmación da FAO, non cómpre pensar nun país empobrecido. Na Galiza hai 600 mil persoas viven na pobreza, 111.305 sofren privación material severa e unha de cada cinco crianzas vive nun fogar pobre. Datos que propoñen unha reflexión sobre o que as familias do mundo gastan en comida, e en que tipo de produtos invisten eses cartos para valorarmos se reducir a dependencia dos (super)mercados rebaixaría tamén os índices de pobreza

Do Ecuador a Bosnia, e de Bhutan aos Estados Unidos. Hai sete anos, o fotógrafo Peter Menzel presentou o libro Hungry Planet, un percorrido polas mesas de 30 familias que procuron en 24 países para coñecer que cantidade de comida consumían nunha semana, e cal era o gasto deses alimentos. O resultado permite comprobar como nunha comunidade indíxena ecuatoriana unha familia de nove persoas gasta 20€ en comer, entrementres en Alemaña nunha vivenda de catro inquilin@s se destinan 375€ á comida. Para alén das diferencias atribuíbeis ao nivel de vida en cada territorio, a razón última da fenda que hai entre o que se destina á comida aparece retratada nas imaxes das propias familia. Nos países ricos non hai produto fresco; por non haber, apenas hai auga. Nos empobrecidos o que non hai son alimentos envasados nin manufacturados. Esta terza feira foi o Día internacional da alimentación. Os datos da FAO din que unha de cada oito persoas pasa fame. En total, son 870 millóns as persoas que non teñen que levar á boca. Non cómpre pensar nesa comunidade indíxena ecuatoriana con núcleos familiares de nove persoas. Na Galiza, 600 mil persoas viven na pobreza, 111.305 sofren privación material severa e unha de cada cinco crianzas vive nun fogar pobre. As cifras son da Rede galega contra a pobreza. Máis alimentos e peor repartidos Os informes da FAO din que a produción de alimentos desde os anos 60 até hoxe se multiplicou por tres, entrementres a poboación mundial só se duplicou. Hai comida dabondo para garantir que ninguén pase fame, mais o control da produción, distribución e consumo de alimentos en mans de grandes multinacionais --10 empresas controlan o 76% das sementes no mundo; e no Estado español o 75% da distribución de comida está en mans de sete nomes-- convirte a comida en mercadoría e determinan o que comemos. Hai comida. Falta logo ter acceso a ela. Na Galiza, sen irmos máis lonxe, cada ano que se pecha hai 50 mil pobres máis. Respecto do conxunto do estado, no noso país hai un 4% máis de persoas que sofren privación material severa. Tal privación detéctase cando a familia 'cumpre' catro dos nove requisitos que seguen: vivir de alugueiro, non ter calefacción, non poder comer proteínas cando menos tres veces por semana, non ter capacidade para afrontar gastos imprevistos, non ter carro, nin lavadora, nin teléfono e que gozar dunha semana de vacacións ao ano sexa un luxo imposíbel. Só o 10% da poboación está fóra do risco de ser pobre Na beira oposta situaríase o 10% de persoas que fican fóra do alcance das gadoupas da crise --o outro 90% vivimos en risco de pobreza--, e que fai subir as cifras do consumo de bens de luxo, como embarcacións, carros de alta gama e roupa de deseño. Aproveitando que quedan catro días para a cita que o pobo galego ten coas urnas, a Rede galega contra a pobreza pretende arrincar dos candidatos á Xunta e dos partidos que optar a ter representación parlamentar unha serie de compromisos. Así, exixen unha loita efectiva contra a fraude fiscal porque "non é verdade que non haxa recursos". O PIB somerxido na Galiza --26,3%-- e no estado --23,3%-- duplica a media europea --13%--. Reducilo en 10 puntos aumentaría os ingresos en case 3 mil millóns de euros cada ano --2.796 millóns, segundo os datos do Gestha, o persoal técnico de Facenda. Para alén de que se garanta unha rede de servizos públicos que cubran dereitos como a vivenda digna ou a sanidade gratuíta, chaman para que se garanta tamén o acceso a unha renda mínima de 600 euros para as persoas con cargas familiares "e non desde un punto de vista asistencialista", para alén de mirar porque ningunha persoa pensionista (sobre)viva por debaixo do limiar da pobreza.


Summary: Toma forma así forma a caducidade dunha das principais térmicas galegas.

Meirama, propiedade de Naturgy, non pasará de 2020 ao incumprir a directiva europea de emisións. É unha das cinco que non se adaptaron no Estado ao novo marco e Naturgy non está disposta a investir os 100 millóns de euros precisos para alongar a vida de Meirama. A empresa pide ao goberno español que feche esta industria, situada en Cerceda e que representa 200 postos de traballo directos e indirectos que se elevan a 500 de contar os inducidos, segundo os cálculos sindicais. Meirama botará así o fecho a catro décadas de actividade. O comité de empresa da central térmica instou o presidente da Xunta a esixir de Naturgy un investimento "suficiente" para manter os postos de traballo. Son 77 empregos directos, para os que a compañía comprometeu 40 recolocacións e 37 saídas pactadas. A outra térmica, a central das Pontes, seguirá despois de 2020. O investimento de 200 millóns de euros de Endesa para adaptar o complexo ás obrigas a respecto das emisións e reducir estas en 80%, segundo a empresa. Só 5 das 14 centrais que no Estado usan carbón para producir electricidade seguirán máis alá de 2020. A plataforma Galiza, un futuro sen carbón celebra o anuncio de Naturgy. "Trátase dun importante avance na transición cara a un sistema enerxético 100% renovábel", cada vez máis urxente perante a situación de emerxencia climática global, indican. A xuízo da plataforma, cómpre acompañar o peche "de medidas xustas para as persoas traballadoras afectadas pola clausura dunha das industrias máis contaminantes da nosa terra".


Summary: A Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC) anuncia mobilizacións para demandar a fin da "discriminación" salarial e laboral que sofre parte deste colectivo universitario. "Só pedimos que todas as persoas que teñen a mesma categoría profesional teñan garantidas as mesmas condicións laborais mínimas que xa recolle a normativa da USC".

Fran Prieto é un dos portavoces da Asemblea de Investigadoras de Compostela (AIC), entidade que vén de anunciar accións de protesta para denunciar a "discriminación" que sofren na universidade compostelá un colectivo de entre 300 e 400 persoas do total das por volta de mil persoas contratadas a proxectos na USC. - Desde a Asemblea de Investigadoras de Compostela anunciades mobilizacións perante o que cualificades de "discriminación" e "desprezo" pola USC (Universidade de Santiago de Compostela) - Falamos de discriminación no sentido de que hai persoal na USC que tendo a mesma categoría profesional e requisitos de acceso e que fan as mesmas funcións que realizan outras persoas, están nunhas condicións laborais peores. A pesar de ser da mesma categoría e ter as mesmas funcións a unhas recoñécenlles uns dereitos e a outras non: a nivel salarial, a nivel de lles negar as subas salariais e tamén de indemnizalas por extinción de contrato - Porqué se dá esta diferencia? - A USC alega que estas persoas ao ser contratas fináncianse ou cofináncianse con fondos de convocatorias públicas, como poden ser do Ministerio ou da Xunta, e réxense só polas condicións que figuran nesas convocatorias. E alegan iso a pesar de que a propia normativa da universidade di que en todo o que non estea regulado aí actuará de forma complementaria ou supletoria a normativa interna da USC. A Universidade recorre a desculpas varias para non aplicar esa norma laboral. Iso xera discriminación e tamén está a provocar reclamacións por parte das persoas afectadas, que recorren á vía xudicial para que se lle recoñezan uns dereitos que a universidade lles nega. "Só pedimos que todas as persoas que teñen a mesma categoría profesional teñan garantidas as mesmas condicións laborais mínimas que xa recolle a normativa da USC" - A través desa vía xudicial xa se conseguiron recoñecementos destas demandas? - Hai moitas demandas, tamén do persoal contratado laboral que está a encadear contratos. Na propia web da USC teñen unha sección onde se poden ver todas as sentenzas e tamén se poden ver as cantidades e indemnizacións que ten que pagar a Universidade. - Cantas persoas podedes estar afectadas na USC por esta situación que denunciades? - Non é doado dar unha cifra exacta, son convocatorias que saen anualmente, entra algunha xente, outra vai acabando… O que si hai é estimacións e poden estar roldando as 300-400 persoas. En total, o colectivo de persoas contratada a proxectos, un colectivo moi temporal e precarizado como recoñecía o propio reitor e xerente cando accederon ao cargo, andaba perto das mil persoas. Agora mesmo é o colectivo laboral, sacando os funcionarios, máis amplo da USC, por riba do PDI laboral ou do PAS laboral. - Xa tendes elaborado un calendario de mobilizacións? - Nos vindeiros días convocaremos unha asemblea extraordinaria monográfica para que a xente poida propoñer, debater e decidir que accións se deben desenvolver. - No comunicado sodes como críticos coa equipa de goberno da USC, coa súa xestión e actitude a respecto da problemática que denunciades - Estamos sorprendidos con esa actitude. Nós reunirámonos co actual reitor e xente do seu equipo durante a campaña electoral e amosáronse moi receptivos e empáticos. Parecían interesados. Mesmo no seu programa e intervencións en campaña chegaron a incorporar algunha das peticións que lle trasladáramos. Porén, en canto gañou cambiou completamente. Lembrámoslle os compromisos que adquirira con nós, mesmo no Claustro, onde hai claustrais que son membros nosos, e nada. Parece que agora non ten moito interese. Mantivemos reunións co xerente e tamén conversas cos sindicatos. Os sindicatos propuxeron ao xerente facer unha xuntanza para falar desta problemática mais esa reunión non se dá convocado. - É o que expoñedes un elo máis na cadea de precarización do persoal de investigación nas universidades galegas? - A realidade é, en xeral, preocupante. Por información que temos, nas universidades de Vigo e A Coruña, o volume de persoas contratadas nesa situación tan temporal e tan precaria non é tan alarmante como na USC. Pero o certo é que a nivel xeral a situación é máis que preocupante. É significativo que agora en xaneiro, ao entrar en vigor a suba do SMI e actualización das bases de cotización á Seguridade Social, que sube o mínimo; provoque que o salario destas persoas fique por baixo do mínimo da base de cotización do Grupo 1. É dicir, non só non lle actualizan os salarios, como si se fai con outras persoas da súa categoría; non lles aplican as subas que si lle aplican aos demais colectivos, senón que van cobrar menos porque lle reteñen máis. Isto dá unha idea do nivel de precariedade.


Summary: Após unha xuntanza decorrida esta segunda feira (26 de xaneiro), Panos Kammenos (ANEL) asegurou que "a partir deste momento" hai novo executivo heleno.

Syriza conta a partir desta segunda feira con socio de goberno. O líder da dereita grega, Pannos Kammenos sinalou que a súa formación, Independentes Gregos (ANEL), "ofrecerá o seu voto de confianza ao goberno" de Alexis Tsipras. Á súa saída do encontro decorrido esta mañá na capital helena, Kammenos apuntou que o líder da formación vencedora dos comicios, Tsipras, xurará perante o presidente de Grecia Károlos Papulias e, posteriormente, anunciará nunha comparecencia de imprensa os detalles do acordo. Independentes Gregos (ANEL) foi fundado por Kammenos após unha excisión de Nueva Democracia. Nas eleccións do domingo ANEL obtivo 13 escanos (4,75% do voto), co seu apoio Syriza contaría coa maioría absoluta da cámara para gobernar logo de recompilar 149 escanos e o 36% dos votos. Durante a pasada lexislatura Independentes Gregos apoiou as iniciativas de Syriza e, neste senso, ambas as dúas formacións mantiveran encontros previos á xornada electoral para avanzar nun posíbel achegamento, concretado esta segunda feira. De ideoloxía conservadora, os Independentes Gregos son críticos co memorando da Unión Europea e, canda Syriza, advogan tamén por unha reestruturación da débeda.


Summary: As organizacións en defensa da memoria democrática trasladaron ao responsábel da área no Goberno español, Fernando Martínez, o "malestar pola decisión gobernamental de impedir a celebración da manifestación do 19 de xuño no interior de Meirás". Aliás, protestaron pola falta de compromiso das Administracións para evitar o "espolio" de bens por parte dos Franco.

As entidades galegas en defensa da memoria histórica, agrupadas baixo a coordinadora Iniciativa Galega pola Memoria (IGM), demandan que o complexo do pazo de Meirás poida ser empregado para realizar un acto en recordo das vítimas do franquismo. O colectivo, que tivo a oportunidade de trasladar ao secretario de estado de Memoria Democrática do Goberno estatal, Fernando Martínez, o seu enfado pola prohibición de entrar no pazo -en mans do pobo de maneira provisional após unha sentenza en contra da familia do ditador- para protestar polo "espolio" que pretenden facer os Franco cos bens que garda o inmoble, sostén que esa homenaxe é unha das chaves para que Meirás comece o seu camiño para converterse "nun lugar de memoria". O Executivo español negouse a permitir que a manifestación do pasado día 19, promovida entre outros pola Iniciativa Defende Meirás, pasara polos xardíns e o malestar segue vixente. En consecuencia reclamaron a Martínez que permita impulsar unha homenaxe ás vítimas da represión franquista na propiedade. A coordinadora reprochou tamén, quer á Xunta quer á equipa de Pedro Sánchez, que non actúen para estabelecer "a urxente protección dos bens do pazo". Manter as protestas Non hai que esquecer que o avogado da familia xa anunciou a intención dos Franco de levar do edificio elementos de gran valor como as estatuas de Abraham e Isaac do Mestre Mateo e os libros da biblioteca de Emilia Pardo Bazán, entre outras cousas. Dada a parálise no proceso de ampliación do Ben de Interese Cultural (BIC), polo menos de cara á cidadanía, Defende Meirás solicita a todas as entidades "que manteñan a mobilización diante do intento de diferentes actores de dividir e fragmentar a forza da protesta cidadá contra os Franco, a impunidade e as dúbidas das institucións do Estado para responder estas ameazas". Proxecto de lei Pola súa parte, a A.C. Memoria Histórica Democrática, que tamén estivo con Martínez, agradeceu as "extensas explicacións do proxecto de Lei da Memoria Democrática".


Summary: O alcalde de Lugo non suspenderá o contrato após recoller a empresa perto do cento por cento do lixo exixido polo concello.

Polo de agora Urbaser manterá a concesión da recollida do lixo na cidade amurallada, máis de 200 kg. Así o indicou o alcalde de Lugo, José López Orozco, esta segunda feira após cumprírense as 48 horas legalmente estabelecidas. O rexedor amosouse satisfeito de que a cidade estea "en mellores condicións". Así mesmo, anunciou que o goberno local conta cun plan para pór Lugo nas condicións de salubridade exixidas polas autoridades e pola veciñanza, dixo Orozco en comparecencia de imprensa. Durante a fin de semana a concesionaria procedeu á retirada dos residuos acumulados na cidade con operari@s procedentes doutras localidades. Así o denunciaron desde o comité que máis unha vez criticaron a vulneración do dereito a folga. Un feito polo que Inspección de Traballo elevou xa unha acta de infracción. "Hai unha incongruencia nos feitos, anúnciase unha intervención, dáse un prazo de 48 horas á empresa para subsanar este conflito, no sentido de emerxencia sanitaria e por outra banda refórzase a policía local para escoltar ese persoal que vén vulnerar o dereito a folga", denunciou Julio Pacios, secretario do comité de folga. Presenza de furafolgas Pacios xa advertiu durante a fin de semana que o anuncio da intervención era unha "bufarada de ar fresco para a empresa" pois o concello puxo "todos os medios para que os camións" estivesen protexidos durante a recollida do lixo acumulado en 35 días de paro. A presenza de furafolgas --que se mantén desde a metade da greve-- está a anoxar máis o cadro de persoal que están "máis cabreados", sinalou o secretario do comité. Asemade, desde as centrais sindicais con representación no conflito (CIG, UGT e USO) critican con dureza que Urbaser non permitise a saída d@s operari@s en folga para proceder á limpeza dos puntos considerados de risco sanitario. "Non deixaron sacar o operativo de tarde, así o constatou un inspector da Policía que estaba alí e pola noite si que deixaron saír a quenda", sinalou Pacios. "Non entendemos que se traian traballadores de fóra cando nós recollemos nestes putos de alerta sanitaria".


Summary: Almuiña insiste en sinalar a falta de "habilidades" do persoal e a procura de "seguridade e calidade asistencial" para xustificar o peche do paridoiro. Cidadanía e profesionais preparan novas e máis contundentes mobilizacións.

"Teñen decidido pechar o paridoiro; se de verdade quixesen formular outras alternativas, apostarían por rotar os profesionais da área por varios centros para combater esa suposta falta de pericia, pero non queren". Así o advertía Javier Castrillo, xefe de Obstetricia e Xinecoloxía do Hospital Comarcal de Verín, xa antes da xuntanza que nas últimas horas deste luns mantiveron o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, e representantes da xunta de persoal e dos colectivos mobilizados contra o peche da atención aos partos. Accedeu Almuiña á reunión pero non aceptou ningunha das propostas. O Sergas teima en pechar o paridoiro e insiste en xustificar a decisión na procura da "seguridade e calidade do servizo" que, insiste o conselleiro, non está garantida "pola baixa natalidade" que provoca que "as habilidades" dos profesionais "non sexan iguais" que no pasado. E foi máis aló. "Un parto non é inmediato, non é un infarto que ocorre dun momento par aoutro, é un proceso longo que no mellor dos casos tarda tres, catro horas... Hai tempo para facer o desprazamento", asegurou nunha polémica declaración. No hospital, o persoal e a cidadanía mobilizada decidiu en asemblea continuar co peche indefinido. Vázquez Almuiña insiste en sinalar a falta de "habilidades" do persoal e a procura de "seguridade e calidade asistencial" para xustificar o peche do paridoiro Antes, a Xunta insistiu en apuntar a suposta falta de pericia do persoal de xinecoloxía, obstetricia e pediatría do hospital, entre a indignación duns profesionais que negan as acusacións e insisten en que se "agochan" as verdadeiras causas do peche: "a mala xestión e os recortes". Vázquez Almuiña recoñece que a decisión do peche "é difícil" e que o Sergas terá que seguir "explicándoa" entre unha cidadanía que xa prepara novas mobilizacións e máis duras tras unha reunión na que só conseguiron que lles confirmasen que calquera muller da comarca terá que ir parir a Ourense, a unha hora de media en coche. Malia todo, o conselleiro advirte de que a decisión poderase "reavaliar" nun futuro, pero aclara decontado que as circunstancias actuais impiden calquera marcha atrás e que as alternativas presentadas "son parciais" e imposibles de asumir polo Sergas. Ademais, o titular de Sanidade volve lembrar que a decisión está avalada por "informes técnicos" --que son discutidos por ambiguos, dirixidos e nada claros-- e polo apoio amosado polos responsables de pediatría e xinecoloxía da área sanitaria e polos traballadores deste servizo no CHUO, o conxunto do persoal implicado nestes labores. O persoal e a cidadanía mobilizada censuran que o conselleiro "non escoite" as súas demandas, insisten nunha decisión inxusta e precipitada e advirten da inexistencia de protocolo ningún para os profesionais no caso de que unha muller co parto avanzado acuda ás súas instalacións.


Paradores anuncia en Fitur a apertura dun edificio cuxo custo pasou de 24 a 27 millóns malia ver recortadas as súas habitacións de 80 a 60"Construirase un novo parador na Costa da Morte: 24 millóns de euros". Esa foi a principal promesa no eido da reactivación turística incluída no Plan Galicia co que o Goberno de José María Aznar pretendía compensar a catástrofe ambiental do afundimento do Prestige en novembro de 2002. Esta fin de semana, en Fitur, o presidente de Paradores, o ex-secretario de Organización do PSOE Óscar López, anunciou que ese parador, en Muxía, a vila que tornou en símbolo daquel desastre ecolóxico, entrará finalmente en servizo a finais deste 2019, 17 anos despois do afundimento do petroleiro e tras un investimento que ascendeu finalmente a máis de 27 millóns malia que se reduciron as prazas do edificio de 80 a 60.Tras a inclusión no Plan Galicia dun parador na Costa da Morte, o proxecto tardou en arrancar. Malia que o investimento é estatal, sería a Xunta a encargada de definir o edificio, pero o concurso público para deseñalo non se convocou ata 2008. Coa volta do PP ao Goberno galego, argumentouse que ese proceso fora mal realizado, o que paralizou o proxecto, que non foi desbloqueado ata 2010, cando se anunciou que o edificio contaría con 80 prazas. Tras colocarse a primeira pedra en 2011, en 2012 o Goberno central anunciou a súa paralizaciónA súa construción encomendouse á empresa pública Tragsa e en 2011 púxose a súa primeira pedra, pero a crise fixo que os seguintes pasos avanzasen lentamente, ata o punto de que en 2012 o daquela ministro do ramo, José Manuel Soria, anunciou a súa paralización no marco dunha serie de recortes xerais en toda a rede de Paradores. O presidente Feijóo escenificou unha protesta pública contra o Goberno central do seu propio partido, o que na práctica non fixo que a obra se acelerase. O parador de Muxía, o porto exterior da Coruña e o AVE á Meseta son as únicas obras en avanzado estado de execución das oito grandes actuacións anunciadas no Plan GaliciaA obra volvería coller forza en 2016, cando o Goberno decidiu modificar o proxecto e reducir de 80 a 60 as súas prazas. Malia iso e unha nova ampliación dos prazos de execución, o seu custo fixouse en 27 millóns, tres máis dos previstos cando foi anunciado por Aznar.Para cando finalmente entre en servizo, a finais deste 2019 se se cumpren as novas previsións de Paradores, o edificio será unha das tres grandes obras rematadas ou a piques de estalo (xunto co porto exterior da Coruña e o AVE á Meseta) do Plan Galicia das oito que contemplaba aquel documento.


Summary: Na última década desapareceron en Europa un terzo das pequenas explotacións agrícolas. Desde 1985 en Galiza perdéronse 265.000 hectáreas de superficie agraria útil.

O 3,1% das explotacións agrarias existentes na Unión Europea concentran o 52 por cento da superficie agraria útil. Son 336.000 explotacións, de máis de 100 hectáreas, e que controlan máis de 91 millóns de hectáreas de superficie agraria útil (SAU), máis da metade da existente na UE. O 75% das explotacións europeas (menos de 10 hectáreas) representan apenas o 11% da SAU, por volta duns 19 millóns de hectáreas. Son datos ofrecidos no estudo 'Acaparamento e concentración de terras en Europa', elaborado polo TNI, Transnational Institute, en base aos datos de Eurostat, a oficina estatística europea. Os responsábeis do documento advirten de que Europa está a experimentar o que denominan "unha tremenda e rápida concentración de terras", o que se traduce, entre outras consecuencias, en que na década que vai de 2003 a 2013 desapareceron un terzo das pequenas explotacións agrícolas europeas. Responsabilidades Para o TNI, tanto a política agraria común (PAC) da Unión Europea como o sistema de axudas directas e criterios empregados supuxeron favorecer as grandesx explotacións en detrimento das medianas e pequenas. No que se refire ao estado español, o estudo recolle que desde 1990 até a actualidade desapareceron case a metade das explotacións de menos de 10 hectáreas. No 2013, o 5,4% das explotacións acaparaban no estado máis da metade da superficie agraria útil, perto de 13 millóns de hectáreas. Cómpre lembrar que desde 1985 en Galiza perdéronse 265.000 hectáreas de superficie agraria útil (Propiedade, mobilidade de terras e valorización territorial, do Laboratorio do Territorio, Universidade de Santiago). "É un dado que amosa o que aconteceu no país nestas tres décadas: fechamento de miles de explotacións, desertización do rural...", sinalaba Manuel Dacal, da Federación Rural Galega (Fruga) en declaracións a Sermos Galiz.. Isabel Vilalba, do Sindicato Labrego Galego (SLG), denunciaba, pola súa parte, que cada vez son máis as hectáreas que acaban en mans de grandes empresas na Galiza, de maneira directa ou indirecta, para fins que non teñen que ver coa produción de alimentos. Ambos coinciden en sinalar a eucaliptización que padece Galiza e que se estendeu nesas tres décadas como a antítese do desenvolvemento que precisa o rural galego. En Galiza a superficie agraria últil non chega ao 25% do territorio, o que supón unha das porcentaxes máis baixas de Europa.


Summary: O sindicato reclama unha modificación "profunda" da Lei de Impulso Demográfico promovida polo PP

A CIG demandou esta mañá, en rolda de prensa, un cambio profundo na Lei de Impulso Demográfico promovida polo PP. Entende que a demografía non se impulsa só con axudas á natalidade, senón cunha regulación do mercado de traballo galego que garanta salarios dignos, empregos estábeis e compatíbeis co coidado das persoas. A central sindical xa presentara alegacións a esta Lei no Consello Económico e Social (CES), da que considera que non recolle medidas concretas nin incide nas causas que provocan o declive demográfico "como o desemprego, a precariedade, o desmantelamento industrial ou o despoboamento do rural, entre outras". Antonio Mera, secretario de Políticas Sociais da CIG, denunciou que o proxecto de lei a debate no Parlamento non incide en atacar os factores que causan a perda demográfica. O secretario de Política Institucional e representante da CIG no CES, Miguel Malvido, subliñou que desde 2008 a poboación entre 29 e 39 anos decreceu 4 veces máis que no conxunto do Estado; que perdemos 196.000 persoas activas menores de 40 anos que representan hoxe o 35% do total de poboación activa, cando antes representaban o 50%. Xunto a isto salientou que nesta década perdemos máis de 148.000 persoas asalariadas entre os 18 e os 35 anos. A responsabilidade nas mulleres Pola súa banda, a secretaria de Organización, Susana Méndez, denunciou que o proxecto de lei "deposita nas mulleres a responsabilidade de frear o declive demográfico", relegando ás mulleres ao papel de nais e coidadoras e entendendo a conciliación só para que estas "poidan exercer os coidados" sen fomentar en ningún momento a corresponsabilidade. Denunciou, ademais que as axudas que se recollen no anteproxecto para o acceso á educación infantil de 0 a 3 anos "son a demostración evidente do desleixo deste goberno, que subvenciona prazas en escolas infantís privadas e non ten como prioridade a creación de novas escolas infantís públicas". Méndez cuestionou ademais que diante do despoboamento do rural non haxa un só artigo no que se garanta que os servizos básicos se presten no rural. De feito sinalou que si se fala de "accesibilidade aos servizos básicos" pero en referencia a transporte e infraestruturas para desprazarse ata os que están nas cidades". ".


Summary: O presidente do Celta desexa que o seu eterno rival regrese á elite

O Real Club Celta de Vigo non só é noticia polo xuízo ao que está a ser sometido en Almería unha das súas estrelas, Santi Mina. Ao mesmo tempo que o dianteiro comparecía ante o tribunal, o presidente celeste, Carlos Mouriño, protagonizaba unha palestra na que abordou varios puntos de interese sobre o presente e o futuro non só da escuadra olívica, senón do conxunto do fútbol galego. O IV Foro EFE Sport Business Days estivo nesta ocasión protagonizado, ademais de polo máximo mandatario do Celta, Carlos Mouriño; por Sofía Toro, campioa olímpica e actual xerente do Clúster Galego da Industria do Deporte; e por Carmen Lence, vicepresidenta do Breogán de baloncesto e conselleira delegada do grupo Leite Río. No foro, apenas días despois de que o Celta B superase o primeiro equipo do seu eterno rival, o Real Club Deportivo da Coruña, Carlos Mouriño afirmou que para el "doe moito" ver o conxunto branquiazul nunha situación como a que padece desde hai varios anos, apostilando que "por historial, merece estar en Primeira" e que "sería bo para a Galiza que estivese competindo connosco". Tamén confirmou que Luís Campos será o novo director técnico do club cando dixo que a fórmula pola cal o descubridor de Mbappé compatibilizará o cargo con outros postos similares en clubs estranxeiros será "novidosa", pero "dará resultados extraordinarios". Con respecto ao centenario da entidade, que se celebrará o próximo ano, Mouriño puxo os pés na terra e desbotou a posibilidade de levar a cabo investimentos desorbitados en fichaxes de estrelas: "Sempre temos unha máxima, que é a estabilidade. Sabemos até onde pode chegar o noso equipo, e sempre dixen que prefiro estar dez anos en Primeira que non un en Europa. A partir de aí, estamos dispostos a ser ese equipo que pode entrar en Europa, pero non faremos un bloque pensando niso, porque non seríamos capaces, o orzamento é o que é". O líder dese proxecto do centenario, máis ou menos ambicioso, será de novo -se nada se torce- o Chacho Coudet, sobre quen o presidente celeste dixo que é un técnico "con alma, actitude e estilo Celta". Novo protocolo Covid no fútbol A Real Federación Española de Fútbol (RFEF) vén de informar nunha circular a todos os clubs de fútbol que, logo das últimas medidas adoptadas polo Ministerio de Sanidade e as consellarías de Saúde dos distintos territorios, os compañeiros de positivos nun equipo xa non terán a consideración de "contacto estreito" salvo en casos "de vulnerabilidade" e cando exista "sospeita fundada" de gromo. Ademais, tamén se modifican os criterios para os adiamentos de partidos que se adoptaron a raíz da irrupción da pandemia, polo que o mínimo de futbolistas dispoñíbeis para evitalos deixan de ser "13 entre o primeiro e segundo equipo cun mínimo de cinco profesionais" para recuperar os sete que esixía o artigo 223 do regulamento até 2020. Esta nova chega o mesmo día en que o Real Madrid, rival ligueiro do Celta o sábado en Balaídos, fixo público nun comunicado que o seu adestrador, o italiano Carlo Ancelotti, dera positivo en Covid-19, polo que non se desprazará até a cidade olívica e será o seu fillo e axudante, Davide, quen dirixa os brancos en Vigo.


Non haberá aeródromo en Caldas de Reis, cando menos de momento. O alcalde, Juan Manuel Rey (PSdeG-PSOE) decidiu a paralización das obras e o cese da actividade do aeródromo, un proxecto que fora denunciado polo proxecto comunicativo O Quinteiro do Umia, nunha reportaxe da que demos conta en Praza. Aquel texto sinalaba que o aeródromo carecía da imprescindible autorización da Axencia Española de Seguridade Aérea, ademais doutras eivas (o terreo asulagábase con frecuencia, estaba situado a carón dun viaduto do AVE...), o que non fora obstáculo para que hai uns meses a Deputación de Pontevedra iniciase, con cartos públicos, as obras de acondicionamento das pistas deste aeródromo privado, promovido por un ex concelleiro do PP. A decisión foi adoptada o pasado 17 de decembro, unha semana despois de que O Quinteiro do Umia publicase unha reportaxe moi crítica coas obras A "solicitude de licenza de obra e actividade" do aeródromo caducou o 11 de novembro de 2013 ao non térense "presentado as autorizacións sectoriais", destaca Quinteiro. De igual xeito, o 26 de novembro, o aparellador municipal emitiu un informe técnico moi crítico no que indicaba que "as obras de construción de hangares e local social están rematadas e non contan con licenza municipal" e que "así mesmo consta como antecedente unha licenza concedida con data de 15 de febreiro de 2012. Unha licenza de obra menor para limpeza, rasanteo e acondicionamento do firme de 22.000 m2, outorgada malia os informes desfavorables técnico e xurídico dos técnicos municipais". Aínda o 15 de novembro, PSdeG-PSOE e PP aprobaron cos seus votos unha moción de apoio ao aeródromo, despois de que Esquerda Unida presentase un escrito solicitando a paralización das obras. Neste texto, populares e socialistas salientaban a importancia do proxecto para o "desenvolvemento comarcal" e como "fonte de dinamización económica e empresarial". A moción remataba pedíndolle "á toda a sociedade, partidos e axentes económicos" confianza "para que este proxecto que suscitou o interese de todo o pobo de Caldas de Reis poida completarse e desenvolverse". Nesas datas, o 10 de decembro, Quinteiro difunde a videorreportaxe xa sinalada, na que entrevistaba o alcalde de Caldas, Juan Manuel Rey (PSdeG), a Cristina Barros (Esquerda Unida de Caldas) e a Marcos Pérez, arquitecto e coñecedor de asuntos urbanísticos. Un día despois publicábase en Praza a información, o que amplificou a difusión da primeira reportaxe. Ese mesmo 11 de decembro dende o Concello emítese un informe xurídico "sobre a procedencia de ordenar a paralización das obras e impedir os usos a que den lugar" e seis días despois, o 17 de decembro o alcalde de Caldas decreta a paralización inmediata das obras e o impedimento dos usos aos que poidan dar lugar, unha decisión que se fixo pública esta semana. Queda paralizado, de momento, este polémico proxecto, no que os grupos opositores do Concello denunciaban numerosas irregularidades e intereses políticos na súa posta en marcha a toda costa.


Summary: O candidato socialista chama a "pasar páxina da política de confrontación" que atribúe ao Goberno do PP cos concellos e asegura que, se chega á Xunta, "o Goberno progresista" abrirá "a vía de compartir competencias" cos gobernos locais, ademais de "dotar de fondos para aquelas competencias que asumen, pero non teñen correctamente financiadas"

Unha das apostas do aspirante do PSdeG á presidencia cara ás eleccións galegas é apoiar a súa candidatura no poder que o partido xa ten en Galicia, tanto para transmitir imaxe institucional como para impulsarse en dirixentes con alto grao de coñecemento local e apelar ao electorado que os levou ata as alcaldías e, por extensión, ata as presidencias das deputacións provinciais. Con este pano de fondo, Gonzalo Caballero mantivo este mércores senllos encontros con alcaldes, alcaldesas e responsables municipais da formación en Redondela en Ourense.Gonzalo Caballero chama a "pasar páxina da política de confrontación" que atribúe ao Goberno do PP cos concellos; "necesitamos un Goberno progresista no que teñan un aliado"Co inevitable condicionamento do debate público por mor do coronavirus, Caballero contrapuxo as súas xuntanzas coas persoas titulares das alcaldías das principais cidades e vilas e mais de tres das catro deputacións co poder provincial e municipal que na actualidade ten o PP. "Só poden amosar a Baltar e ao alcalde do esperpento e da indignidade en Ourense", di o candidato, esgrimindo como mostra das súas palabras o "comportamento, inadmisible no ámbito democrático", que ao seu xuízo tivo Gonzalo Pérez Jácome no último pleno do concello ourensán.Antes, en Redondela, o líder do PSdeG compartiu acto con dirixentes como o rexedor de Vigo, Abel Caballero, ou a presidenta da Deputación pontevedresa, Carmela Silva. No encontro, expuxo os plans que, di, servirían para "pasar páxina da política de tensión e de confrontación" que ao seu xuízo marcan as relacións do Goberno do PP cos concellos. "Necesitamos un goberno progresista á fronte da Xunta, para que os concellos teñan nel un aliado para traballar", afirma.O candidato do PSdeG asegura que, se goberna, abrirá "a vía de compartir competencias" cos gobernos locaisNeste sentido, Gonzalo Caballero asegura que, se chega á Presidencia da Xunta, abrirá "a vía de compartir competencias e dotar de fondos aos concellos para aquelas competencias que asumen, pero non teñen correctamente financiadas". Para o rexedor de Vigo, estas eleccións galegas son as do "entusiasmo". Existe, di Abel Caballero, de levar á práctica esa coordinación entre a Xunta e os concellos e deputacións, pero tamén co Goberno central, "concatenando todos os vectores na mesma dirección por primeira vez na historia", afirma.Caballero insta a Feijóo a "reprobar as actitudes de Jácome e dar instrucións ao grupo municipal do PP para que lle retire o apoio"Xa en Ourense, o candidato do PSdeG chamou a contrastar os gobernos que lideran alcaldesas e alcaldes socialistas ou as presidencias das deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra coa situación ourensá, con senllos bipartitos do PP e Democracia Ourensana. Neste sentido, di, Feijóo debera "reprobar as actitudes de Jácome e dar instrucións ao grupo municipal do PP de Ourense para retirarlle o apoio"."Se Feijóo non garante a hixiene democrática en Ourense, debería intervir Pablo Casado, porque o alcalde posto polo PP non está á altura da terceira cidade de Galicia" en número de habitantes, considera. Así e todo, advirte nunha das provincias que as forzas políticas consideran clave para un eventual cambio de Goberno, "todos aqueles cidadáns que confiaron no PSdeG nas eleccións xerais e municipais de 2019", teñen " a oportunidade de volver facelo" nas galegas e "construír unha Galicia de futuro e progreso ao carón dos alcaldes e alcaldesas socialistas".


Summary: Carballo acolle o venres 7 de febreiro o acto central da conmemoración, que lembra a publicación do primeiro número de O Tío Marcos d'A Portela, en 1876. Lupe Blanco, Avelino González e Terbutalina protagonizan a gala, organizada pola Asociación de Medios en Galego (AMEGA)

O 7 de febreiro de 1876 publicouse o primeiro número de O Tio Marcos d'A Portela, a primeira cabeceira de masas publicada en lingua galega. Dende hai dous anos vén celebrándose nesta data o 'Día dos Medios en Galego', unha conmemoración impulsada pola Asociación de Medios en Galego (AMEGA) e que recibiu o apoio de todos os grupos políticos do Parlamento galego a través dunha declaración institucional aprobada por unanimidade.O acto do Día dos Medios en Galego celebrarase o venres 7 de febreiro en CarballoNesta ocasión a vila de Carballo acollerá os actos centrais da celebración, nun evento que terá lugar o propio venres 7 de febreiro, a partir das 20:30h no Casino1889, unha entidade cultural centenaria rexurdida pola mocidade carballesa neste último lustro. O acto será presentado, en clave regueifeira, por Lupe Blanco, estará amenizado por Avelino González, e contará a participación de representantes da Secretaría Xeral de Política Lingüística, da Deputación da Coruña e do Concello de Carballo, colaboradores do evento. Despois duns petiscos, pechará o acto a banda muradá Terbutalina, rememorando a gala de 2011 celebrada en Compostela onde a banda colaborara coa AMEGA no marco da campaña Vitaminas para o Galego.Ubaldo Cerqueiro demandou "establecer un marco de colaboración por parte das administracións fixo, regulado, que nos permita loitar aos pequenos proxectos xornalísticos contra a precariedade"O Día dos Medios en Galego busca salientar "a importancia e a necesidade de que os medios comuniquen na nosa lingua", visibilizando os máis de 100 medios que hai en activo (incluíndo revistas especializadas, tanto dixitais como impresas) e que contan "en galego o que pasa no noso país". No acto celebrado o pasado ano, Ubaldo Cerqueiro, vicepresidente da AMEGA e responsable de Que pasa na costa, afirmou que "non nos vale estar presentes só un día ao ano, porque para nós, os membros da AMEGA, todos os días son o Día dos Medios en Galego". Cerqueiro demandou "establecer un marco de colaboración por parte das administracións fixo, regulado, que nos permita loitar aos pequenos proxectos xornalísticos contra a precariedade". Un marco de colaboración "que nos permita poder formular un proxecto en clave de futuro para poder saír da supervivencia e da emerxencia do día a día. Que nos permita fixar poboación no rural. Que nos permita poder seguir ofrecendo información libre, de calidade, que ademais provoque que a sociedade vaia obrigando aos grandes trasatlánticos da comunicación, sempre tan axudados por estas mesmas administracións, a virar cara a lingua galega", engadiu."O Día dos Medios en Galego é unha boa ocasión para visibilizarmos os medios de comunicación que utilizan a lingua galega e poñen o foco na realidade do país", destacou por unanimidade o ParlamentoNa devandita Declaración institucional do Parlamento de Galicia sobre o Día dos Medios en Galego destacábase que "desde os poderes públicos debemos contribuír ao recoñecemento institucional daquelas iniciativas pioneiras que procuraban a toma de conciencia dos problemas do país e reflexionaban na busca de solucións", en referencia a O Tio Marcos d'A Portela.A declaración concluía sinalando que "desde o coñecemento e a reivindicación desta longa tradición do xornalismo na nosa lingua, consideramos que o 7 de febreiro, Día dos Medios en Galego, é unha boa ocasión para visibilizarmos os medios de comunicación que utilizan a lingua galega e poñen o foco na realidade do país". "Apoiándoos estaremos avanzando no camiño de compromiso coa nosa realidade e orgullo polo propio iniciado no Rexurdimento. Por todo isto, pedímoslle ao conxunto da sociedade civil que se sume a esta conmemoración", engadía.


Summary: Máis de 1.600 hectáreas ardidas deixan o Monte Pindo arrasado. Un dos focos reactivouse e aproxímase á paraxe natural do Ézaro

As lapas aproxímanse xa á desembocadura do Xallas no Ézaro situado no Concello de Dumbría. Após arrasar 1.600 hectáreas no Monte Pindo que ficou completamente devastado. O lume leva activo desde a pasada cuarta feira e re-activouse na parroquia do Pindo. O incendio deixou diversos puntos da localidade sen luz, teléfono e auga corrente que as informacións oficiais atribúen a un corte intencionado para evitar "chispazos" durante os traballos de extinción. Aliás, a estrada comarcal AC-550 fica cortada ao tráfico de maneira intermitente.


Summary: Esta sexta feira Ana Pontón e Xosé Carlos de la Fuente asinarán o protocolo de integración da Fronte Obreira Galega no BNG.

Impulso ao proceso de relanzamento do Bloque, nas vésperas da XVI Asemblea Nacional deste marzo. A Fronte Obreira Galega vaise integrar na organización frontista, segundo acaba de anunciar esta através dun comunicado de imprensa. Ambas organizacións concordan "na necesidade de unidade de acción das forzas nacionalistas para avanzar cara unha Galiza soberana con organizacións propias". Informa o BNG de que o protocolo de integración "recolle unha serie de principios compartidos, como a defensa do dereito de autodeterminación e da soberanía do pobo galego, defensa dos dereitos sociais e económicos da clases populares, aposta pola igualdade de homes e mulleres, defensa dunha economía ao servizo do pobo que permita xerar riqueza e emprego e contar cos recursos suficientes para manter servizos públicos e sociais de calidade e universais". A asinatura do protocolo de integración vai ter lugar ás 11.00 horas en Vigo na sede do Colexio Oficial de Arquitectos da Galiza. A FOGA xa concorreu co BNG sob a fórmula técnica en coligazón nos procesos eleitorais ás Cortes Xerais do Estado de decembro de 2015 e xuño de 2016 e nas eleccións ao Parlamento da Galiza de setembro de 2016.


Summary: BNG e AGE protestaron no inicio da sesión do Parlamento contra o acordo de PP e PSdeG que, denuncian, boicotea a capacidade de facer oposición e 'blinda' o bipartidismo. @s deputad@s do Bloque concentráronse ás pórtas da Cámara galega.

Os e as deputadas do BNG concentráronse nas portas do parlamento coa boca amordazada e uns cartaces nos que se lía a lenda "No Parlamento de Galiza recortan a democracia e a liberdade de expresión". Era a protesta visíbel coa que a fronte nacionalista quería denunciar o pacto atinxido entre PPdeG e PSdeG polo que se limitaban e recortaban as iniciativas e intervencións de BNG e AGE. Xa iniciada a sesión parlamentar, o portavoz do BNG, Francisco Jorquera, solicitou a palabra á presidenta da Mesa para pedir, tamén no nome de AGE, que se recollese en acta o desacordo co pacto de PP e PSdeG, e mesmo que este non era legal e vulneraba "a pluralidade desta Cámara". Jorquera anunciou que ambas formacións estaban dispostas a recorrer a vías legais. Pilar Rojo optou polo 'iso non toca' e negouse a incluír esa protesta. Tamén lle retirou a palabra a Xosé Manuel Beiras, portavoz de AGE, cando este quería pronunciarse sobre este tema. Beiras abandonou a Cámara. Que está en xogo? En conversa con Sermos Galiza, o portavoz do BNG e a co-portavoz de AGE, Francisco Jorquera e Yolanda Díaz, coincidían en situar o pacto de populares e socialistas nunha manobra para "blindar" o bipartidismo e tirar marxe de actuación no parlamento a Bloque e Alternativa. "Nun momento en que ese bipartidismo está máis cuestionado que nunca eles deciden blindalo, evitando que haxa unha oposición real na Cámara galega", dixo Jorquera. E Yolanda Díaz denunciou que "botan man de fórmulas 'trileras' para tentar calar os grupos que no Parlamento máis reflectimos a voz da rúa".