Summary: Educación e o propio Feijóo teimaron na necesidade de acabar cos manuais prestados para que o alumnado os tivese en "propiedade" e así puidese conformar "bibliotecas familiares" nas súas casas. O modelo de axudas parciais acabou sendo máis caro que o préstamo universal.

Hai quen di que os libros de texto foron as 'tropas de Irak' do goberno bipartito na Xunta. Igual que José Luis Rodríguez Zapatero quixo simbolizar en 2004 o inicio do cambio político no Estado coa retirada de tropas no seu primeiro día de mandato o Executivo de coalición de PSdeG e BNG apostou por que o modelo de préstamo e, polo tanto, de gratuidade dos manuais escolares, fose un emblema da súa xestión. Alén do simbólico, o certo é que o gabinete encabezado por Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana xeralizou o modelo de préstamo de libros e o PP eliminouno ao retornar ao poder. A medida estivo acompañada por múltiples críticas a un sistema que agora o propio Goberno do PP recupera parcialmente. Apenas dous meses despois da chegada de Alberto Núñez Feijóo á presidencia o novo goberno do PP desvelou como concretaría a súa promesa electoral de "cambiar o sistema de préstamo de libros de texto para garantir a gratuidade e titularidade dos mesmos". O novo modelo, alcumado como "gratuidade solidaria", consistía en que todo o alumnado tería que volver mercar os libros e unha parte recibiría unha axuda económica parcial para a adquisición. Segundo a Xunta, o plan non tiña máis ca vantaxes económicas e mesmo "pedagóxicas". "A modalidade elixida pemite unha maior solidariedade, centrando as axudas nas familias con menos recursos", aseguraba daquela a Consellería de Educación, que cualificaba "o modelo anterior" como "café para todos", unha "enganosa medida universal" que "non reparaba nas necesidades específicas das familias" e "provocaba un gasto moi elevado por parte da Administración". As axudas parciais, aseguraba, permitiría destinar máis fondos a outras áreas educativas e, ademais, outorgaban "maiores vantaxes aos alumnos e pais, permitindo a creación de bibliotecas familiares nos fogares e a mellor conservación dos libros". "Tamén facilita o labor dos profesores, xa que se eliminan os procesos de recepción, catalogación e revisión dos libros", acrecentaban. Feijóo apelou á "lóxica" para que o estudantado tivese "a propiedade dos libros" e formase unha "biblioteca" con eles Apenas dous días despois de anunciar a fin da gratuidade era o propio presidente quen glosaba a nova medida. "É a proposta máis solidaria e progresista", aseguraba ante a prensa antes de proclamar que "os que teñan dificultades poderán acceder" aos libros con "propiedade e gratuidade total". O seu sistema, afirmaba Feijóo, era mellor porque axudaba a quen "máis" o precisaba e porque lograba algo que para o xefe do Executivo era "lóxico": que os estudantes "obteñan a propiedade dos libros" e non como co bipartito, que promovía "un préstamo, porque ninguén tiña os libros na casa" e impedía que o estudantado sentise os manuais como "seus" e formase unha "biblioteca" de libros de texto. "Por iso se cambia un sistema de préstamo por outro de propiedade", razoaba. Educación insistiu na necesidade de que o alumnado acumulase libros na casa porque aumentaba "o rendemento académico" Cando xa transcorrera un ano dende o cambio a Xunta afondou no novo modelo, aumentando a súa dotación económica para aplicar o denominado "decreto do plurilingüismo" e pagar os libros que deixaban de poder ser utilizados en galego. Daquela a Consellería reiteraba que estaba permitir que o alumnado tivese "libros en propiedade, que se converterán en ferramentas de traballo que pasarán a formar parte das súas bibliotecas familiares". O daquela conselleiro, Jesús Vázquez, profundaba na tese dende o Parlamento aludindo a "vantaxes educativas e pedagóxicas" da acumulación de libros nos fogares. "Este modelo permite aumentar o rendemento académico do alumnado", afirmaba. Máis gasto e menos alumnado con axudas Malia ás excelencias auguradas dende a Administración o certo é que cando o sistema de axudas parciais estivo completamente implantado deixou de ser máis barato que o préstamo universal. Mentres sindicatos, ANPAS, oposición parlamentaria e mesmo UNICEF reclamaban a volta á gratuidade real a Xunta comezou a reducir o alumnado que se podía beneficiar das axudas parciais. Aínda así, este recorte non impediu que, en sucesivas ocasións, tivese que recorrer a ampliacións de crédito para poder atender todas as demandas de subsidios. Educación imita agora os bancos de libros creados por ANPAS e concellos para paliar os recortes da propia Xunta Neste contexto asociacións de pais e nais, concellos e direccións de centros educativos comezaron a organizar bancos de libros solidarios e iniciativas semellantes para paliar o recorte imposto pola Xunta. Cando a comunidade educativa xa tomara a iniciativa para sortear as retalladas foi a propia Consellería de Educación, a partir dunha iniciativa do PP no Parlamento, a que comezou a apelar á "solidariedade" na xestión dos libros. A viraxe vén de culminar coa promulgación da orde que regula o novo "fondo solidario" de manuais escolares, que no período 2015-2016 substituirá en catro cursos o modelo de axudas parciais por un sistema de préstamo no que as familias con rendas baixas terán prioridade, toda vez que se prevé que non haxa libros para todos.


Summary: Os activistas denunciados recibiron o apoio de entidades como Libera así coma de formacións políticas coma Esquerda Unida, Anova, Podemos, Equo, BNG ou a Marea Atlántica, e sindicatos coma a CUT

Hai uns días Servigal, a empresa encargada do servizo municipal de recollida de animais na Coruña, denunciou dez persoas que criticaran o funcionamento da canceira. A empresa reclámalles 60.000 euros en concepto de danos e prexuízos, simplemente por ter proposto unha forma alternativa de xestión e criticar o sacrificio de animais sans nas súas instalacións. Este mércores os dez activistas estaban citados a un acto de conciliación nos xulgados da cidade, e alí os animalistas recibiron o apoio de numerosas persoas, de entidades como Libera así coma de formacións políticas coma Esquerda Unida, Anova, Podemos, Equo, BNG ou a Marea Atlántica, e sindicatos coma a CUT. Os concentrados portaban unha faixa que reclamaba que "Defender os animais non é delito". Durante o acto de apoio Rubén Pérez, portavoz de Libera, rexeitou que os activistas fosen aceptar a conciliación: "piden que rectifiquemos, que asumamos que é falso o que reclamamos". Afirmou, así mesmo, que a denuncia de Servigal quere ser unha "mordaza" e unha "espada de Damocles xudicial" para evitar as críticas. Pérez, un dos denunciados, reclamou a necesidade de exercer o dereito á crítica dun contrato que está ao servizo do conxunto da cidadanía, e da obriga moral de calqueira coruñes de cuestionar o modelo e de reclamar melloras no mesmo. Rubén Pérez reclamou a necesidade de exercer o dereito á crítica dun contrato que está ao servizo do conxunto da cidadanía, e da obriga moral de calqueira coruñes de cuestionar o modelo e de reclamar melloras no mesmo Para Pérez, a situación da canceira municipal podería mellorar notablemente se o Concello da Coruña, responsable último desta concesión, asumira as propostas de remodelación do servizo que plantexan animalistas e colectivos. Entre as ideas, Rubén Pérez mencionou a posibilidade de crear un centro veterinario nas propias instalacións, de titularidade pública, equipando o espazo con medios axeitados, implantar un programa de voluntariado ou ampliar o horario de atención ao público. Segundo denuncia Libera, hai un importante número de animais dos que non se coñece públicamente o seu destino, aqueles que non foron adoptados nin devoltos aos seus donos, e onde reclaman os activistas un exercicio de transparencia por parte do goberno municipal para coñecer onde remataron. Como sinalou hai uns días o grupo municipal do BNG na Coruña, os datos da última memoria de xestión da Concellaría de Medio Ambiente revelan que en 2013 tan só se adoptaron 176 animais, dos 791 que entraron na canceira. Destes, un total de 156 foron reclamados por particulares e o resto, supostamente, foron sacrificados. Segundo denuncia Libera, hai un importante número de animais dos que non se coñece públicamente o seu destino, aqueles que non foron adoptados nin devoltos aos seus donos A pasada semana os deputados de AGE Eva Solla e Antón Sánchez denunciaron no Parlamento que "gran parte dos animais que entran nas instalacións son sacrificados sen que se lles procure un destino mellor". Ademais, sinalaron que a porcentaxe de adopción de cans abandonados é inferior ao 30%, unha cifra que cualificaron de "paupérrima". "A empresa concesionaria do servizo administra o espazo municipal sen ter en conta as mudanzas éticas na sociedade", engadiron Solla e Sánchez, que puxeron o exemplo de territorios como Catalunya, que estableceron unha moratoria legal no sacrificio de animais sans; pola contra, en Galicia é posible matar cans a partir dos 20 días de estancia nunha canceira.


Summary: Sectores de Esquerda Unida dubidan de que Compromiso poida compartir un programa "completamente de esquerdas e anticapitalista" mentres que outros apostan por continuar as negociacións tras o rexistro formal da alianza. A formación de Beiras desbota a existencia de "vetos" por ningunha banda

Ás 23:59 deste venres expira o prazo para rexistrar coalicións electorais para os comicios do vindeiro 21 de outubro. E todo semella indicar que a que se vén dando en chamar "fronte ampla" ou, nalgúns ámbitos, "Siryza galega", apurará ao máximo ese límite temporal antes de pasar pola xanela das autoridades electorais. A decisión de Compromiso por Galicia de apostar por unha incorporación á alianza acordada por Anova e Esquerda Unida acelerou aínda máis o ritmo das "intensas" conversas dos últimos días, ás que na noite deste xoves se engadiu, segundo fontes da negociación, a "complexidade" dunha "incorporación de última hora" á que, non obstante, non se lle pecha a porta. Cobra forza a posibilidade de que as negociacións continúen tras o rexistro da coalición de EU e Anova Tras esta última mudanza de escenario o coordinador de CxG, Xoán Bascuas, apelaba na mañá do venres a EU e Anova a "pronunciárense" sobre a posible confluencia como paso previo a "falar" de facer parte da "coalición técnica", isto é, de rexistrárense conxuntamente ante a Xunta Electoral, con independencia de que as conversas continúen nos vindeiros días tanto a nivel programático como no ámbito da conformación das candidaturas. Neste sentido Bascuas amósase aberto a "valorar" o programa no que xa traballan as formacións que lideran Yolanda Díaz e Xosé Manuel Beiras, partindo da base de que a súa postura non é "inamovible" e, polo tanto, hai lugar ao acordo. É precisamente a posibilidade de continuar as conversas alén da propia xornada do venres a que cobra forza a medida que se achega o prazo final. Mentres que algúns representantes de EU como o seu responsable de organización, Jorge Gil, ven complicado que CxG poida chegar a "compartir obxectivos políticos" como facer "unha aposta completamente de esquerdas, unha fronte anticapitalista" coa que Anova "coincide totalmente", outros voceiros da formación, caso do seu responsable de comunicación, César Santiso, concordan con que "os dous piares" da coalición son Esquerda Unida e o grupo de Beiras, o que non impide que, unha vez pechada a alianza, poidan continuar os contactos con CxG e outros colectivos para posibles integracións. Tampouco dende Anova se pechan as portas. Mentres traballan con EU no peche de cuestións técnicas como "documentos e protocolos", outros membros da formación traballan "a tope" no posible encaixe de Compromiso. Para Anova non hai lugar a "vetos, nin duns a outros nin doutros a uns", ilústrase dende o entorno de Beiras.


Summary: Con motivo do 82 aniversario da proclamación en Compostela da República galega, diversos colectivos organizan actos nestes días para conmemorar e lembrar esa data. Entre estes, destaca a Festa da República Galega que se fai en Ordes ou a arenga pública e unha proxección audiovisual en Marín

Corría o 27 de xuño de 1931. O pobo, marcado pola crise económica, o desemprego e farto dos incumprimentos de Madrid botábase á rúa e proclamaba a I República da Galiza. Primeiro en Ourense onde "unha multitude presa da indignación" camiñou até a Casa do Concello para erguer "a bandeira azul e branca" e proclamar a primeira Republica galega. Asi o narraba a imprensa da época. As principais cabeceiras facíanse eco dun acontecemento insólito até o momento. Manifestacións populares, encabezadas por obreir@s desempregad@s enchían as rúas ourensás, mais tamén da capital da Galiza e clamaban --inmers@s nunha greve xeral froito da parálise na construción do ferrocarril entre A Coruña e Zamora-- por un Estado de seu. @s manifestantes clamaban por un Estado propia rexeitando que as solucións aos problemas da Galiza fosen atopar solución no Estado español, adoptase este a forma que adoptase Acababa de caer a ditadura de Primo de Rivera e as forzas españolistas facían carreira a prol da II República española --cuxas primeiras eleccións a Cortes se producirían un día despois (28 de xuño). Pola contra, persoeiros como Alonso Ríos e Pedro Campos traballaban a prol da constitución dun Estatuto para a República da Galiza ao consideraren que ningunha solución aos problemas do país viría da man do mantemento da nación no Estado español, adoptase este a forma que adoptase. Apoiados polas masas populares que percorrían en longas manifestacións varias vilas e cidades galegas --tamén en Zamora-- o 27 de xuño de 1931 unha maré toma o Pazo de Raxoi --sede do Concello compostelá-- e orbiga a demitir en bloque a Xunta de Goberno. Entre o fervor d@s operari@s e lebreg@s que se agolpaban ás portas da Casa consistorial, Alonso Rios era proclamado "presidente da Xunta Revolucionaria da República Galega" mais "entón, este dixo que era do pobo", como recolleu naquela altura o diario El Pueblo Gallego. Poucas horas durou esa primeira república. A escasa implicación cidadá noutras capitais e vilas do pais rematou por provocar a caída da Xunta revolucionaria e con ela a efémera independenza da Galiza que, no entanto, aínda segue a se lembrar. Billarda,música e reivindicación en Ordes Na vella estación de tren de Ordes celebrarase, máis un ano, a Festa da República Galega, que organizan asociacións como Foucelhas (Ordes), Lucerna (Cerceda) e Revoltaina da Beira de Bergantiños (A Laracha). Será o 29 de xuño,sábado. E haberá torneo de billarda, xantar popular, repichoca literaria... E taménmúsica. No concerto actuarán Leo i Arremecághona, Xabier Díaz, Zé Orquestra Pantasma, Lydia Botana ou Xenderal. Tamén será presentada a Bandeira das República de Galiza, nun acto no que estarán presentes Mini e Mero A fazaña da liberdadeCon motivo do 82 aniversario da I República galega, o BNG de Marín organiza unha xornada de lembranza a aqueles acontecementos. Coa colaboración do historiador Xoán Carlos Garrido, desenvolverán unha arenga pública na Alameda Rosalía de Castro ás 20.00h para a seguir, o 28, proxectar o documentario A fazaña da liberdade (Filmika Galaika) dirixido por Uxío Breogán Diéguez e Senem Outeiro, no que se achegan á figura do mártir galeguista Alexandre Bóveda. A proxección terá lugar na Biblioteca Vidal Pazos ás 20.30h.


Summary: O desemprego en España non é provisional senón estrutural, polo que non cabe esperar que se vaia resolvendo cun novo ciclo de crecemento ó catro por cento; é sistémico e precisa dun cambio radical da concepción social do traballo e do seu reparto. Hai alternativas; o único que se precisa é capacidade para concretalas e vontade política para poñelas en marcha.

O desemprego en España non é provisional senón estrutural, polo que non cabe esperar que se vaia resolvendo cun novo ciclo de crecemento ó catro por cento; é sistémico e precisa dun cambio radical da concepción social do traballo e do seu reparto. 1.- Como é posible que a xente teña que traballar ata case os setenta anos mentres lles resulta case imposible atopar un emprego ás persoas de vinte e trinta? É evidente por que as cousas son así: se a xente se xubila antes hai que pagarlles a pensión mentres que, se as persoas novas están no paro, a súa subsistencia corre a cargo dos seus pais e das súas nais, as mesmas persoas ás que non se deixa xubilar para que a súa descendencia poida encontrar un emprego. Desta forma os orzamentos non teñen que telas en conta: é o mundo ó revés, rexido por contables en lugar de por persoas con sentido común. Como é posible que a xente teña que traballar ata case os setenta anos mentres lles resulta case imposible atopar un emprego ás persoas de vinte e trinta? Os economicistas poden responder que o custe das pensións fai inviable que se adiante a xubilación, e este é un argumento que hai que ter en conta. Pero existen alternativas á irracional situación actual. Seguro que as persoas novas preferirían poder traballar antes aínda que tivesen que pagar máis impostos durante os primeiros anos para pagar as pensións das persoas que deixarían o seu emprego para elas, sobre todo tendo en conta que estas últimas serían estatisticamente os seus pais e as súas nais. Non é, evidentemente, necesario que este proceso de substitución se faga nominalmente posto por posto, senón de forma xeral, rebaixando a idade de xubilación para xerar vacantes. Hai alguén ó que non lle pareza máis lóxico que as persoas que traballen sexan as novas mentres a xente maior se xubile antes para deixar sitio a quen ten máis enerxía e coñecementos actuais, aumentando así a produtividade de xeito indirecto? Como é posible que non se potencie a xornada parcial para que todo o mundo teña un emprego en lugar de que a metade da poboación teña que traballar para manter á outra metade? 2.- Non ten sentido que unhas persoas non cheguen a final de mes por non ter traballo mentres outras non dan conciliado a vida laboral e a vida familiar porque as fan traballar xornadas interminables. Os bens escasos deben repartirse e o traballo é un deles. Non ten lóxica que unhas persoas teñan que recibir subsidios asistenciais para sobrevivir mentres a outras lles aumentan os impostos para cubrir este gasto. Non sería máis razoable que se reducise a xornada laboral para poder contratar máis xente, repartíndose así o traballo dispoñible entre todos? Esta redución pode facerse por sectores: nos que haxa menos paro, menos redución, nos que haxa máis paro, máis redución. 3.- Como é posible que non se potencie a xornada parcial para que todo o mundo teña un emprego en lugar de que a metade da poboación teña que traballar para manter á outra metade? Así, por exemplo, as dúas persoas que forman unha parella poderían encontrar traballos a media xornada en lugar de que unha estea condenada a ficar na casa mentres a outra case vive no traballo sen apenas ver a súa descendencia. Moita xente estaría interesada en ter unha xornada reducida se iso se institucionalizase para que non fose mal visto pola empresa como signo de falta de compromiso da persoa traballadora. Coa redución da xornada laboral do punto anterior e coa xornada parcial que estamos a ver, o número de persoas que poderían entrar no mercado laboral sería moi apreciable. 4.- Estas medidas poden poñerse en marcha progresivamente, primeiro na administración, logo como condición para as empresas que queiran solicitar subvencións ou concesións públicas e, finalmente, estenderse á empresa privada de forma xeral. Os cambios deben facerse paulatinamente para ir comprobando a súa eficacia e dar tempo a que os actores sociais afectados poidan adaptarse á nova situación. Pero esta progresividade non se debe confundir con falta de rumbo, de non saber onde se está e cara a onde se quere ir. Estas medidas poden poñerse en marcha progresivamente, primeiro na administración, logo como condición para as empresas que queiran solicitar subvencións ou concesións públicas 5.- A única explicación para que isto non se poña en marcha é a falta de valentía dos políticos actuais para explicarlle á poboación as vantaxes da medida. Os políticos tradicionais só pensan na reelección e apártanse todo o que poden de calquera cousa que represente un problema, aínda que só sexa o de que haxa que explicar algo. Non están interesados en transformar a realidade a mellor senón en vivir tranquilos no seu cargo. É evidente que os que teñen emprego a xornada completa van poñer algún tipo de reticencia a que se reparta o traballo. Isto se agrava co feito de que os parados exercen escasa presión sobre os gobernos dado que adoitan ter baixa formación e consciencia política, mentres que os que traballan soen ter máis recursos de todo tipo para opoñerse. Hai alternativas; o único que se precisa é capacidade para concretalas e vontade política para poñelas en marcha O único que hai que explicar é que todo o mundo gaña: o estado precisaría menos gasto para desemprego, as empresas tería traballadores máis produtivos dado que a súa xornada sería máis curta e os traballadores pagarían menos impostos, terían mellor calidade de vida ó traballar menos e o seu posto estaría máis seguro dado o descenso do paro e a reactivación económica inducida por este feito. Hai alternativas; o único que se precisa é capacidade para concretalas e vontade política para poñelas en marcha.


Summary: O ex-presidente de Banesto aspira a encabezar a listaxe "por Pontevedra ou Ourense" con Sociedad Civil y Democracia, o seu segundo desembarco na política após presentarse ás xerais de 2000 por CDS, comicios en que nin sequera votou por si propio

Cunha declaración de intencións tiradas do primeiro congreso e que pasan pola eliminación dos territorios, do carácter oficial da nosa lingua propia e do dereito á autonomía dos pobos, Mario Conde aterrará o 15 deste mes na Galiza para presentar a folla de ruta con que o seu partido, Sociedad civil y democracia, concorrerá nas eleccións do 21 de outubro. A Plataforma democracia y libertad en el PP --ao redor de 2.000 afiliad@s e 10.000 simpatizantes do PP, segundo medios españois próximos á extrema dereita-- anunciou xa a súa disolución para se afiliaren á formación do ex presidente de Banesto. E Conde anunciou recentemente nunha entrevista que aspira a encabezar a candidatura "por Ourense ou por Pontevedra". Así as cousas, ao lle preguntar polo actual presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, di Mario Conde que "non o coñezo moito, mais a xente dime que non é de fiar", e coloca riba da mesa a "promesa incumprida en materia lingüística". Contempla o programa electoral de Sociedad civil y democracia a modificación do artigo 3 da Constitución española, que recoñece o carácter oficial das linguas galego, catalán e éuscaro nos seus respectivos territorios, para colocar que, de aquí en diante, as linguas propias "poderán ser obxecto de ensino e aprendizaxe a elección dos proxenitores, mais nunca en detrimento do idioma oficial de España", desaparecendo así calquera mención ao seu carácter oficial. Mais vai máis aló este novo partido político que pretende presentarse en Galiza, ao mudar tamén a redacción do apartado primeiro do devandito artigo. A proposta é elevar á categoría de "irrenunciábel" o "uso" do español, para alén do seu ensino e aprendizaxe. Eliminar os territorios para impor un centralismo aínda maior é outra das achegas da formación que encabeza o ex-banqueiro da Mezquita, quen propón, nesta liña, un novo contido para o artigo 2 da Carta magna. Alí onde se "recoñece e garante o dereito á autonomía das nacionalidades" pasa Conde a goma de borrar e escribe a continuación que o que se "recoñece e garante" é "a igualdade e dereito á solidariedade entre todas as rexións e provincias". Segundo os datos do último barómetro do CIS --Centro de investigacións sociolóxicas--, un 30,8% da cidadanía está conforme co nivel de autogoberno que hoxe en día teñen os territorios, mais un 12,3% demanda máis competencias e un 8,9% exixe que se lles recoñeza a posibilidade de seren estados independentes. Finalmente, facendo uso dunha linguaxe sexista que esquece o sufraxio universal e o recoñecemento do voto das mulleres conquerido en 1931, Sociedad civil y democracia avoga por un novo sistema electoral en que se consagre "incluso constitucionalmente" o principio "un home, un voto". Non é a primeira vez que Mario Conde se embarca na política. En 2000 presentouse como cabeceira da lista da CDS ás xerais, e nin sequera el votou por si propio. Un ano despois foi condenado a 20 anos de cárcere polo Tribunal supremo polos delitos de estafa e apropiación indebida relacionados co 'caso Banesto'. A Audiencia española obrigárao xa a devolver ao banco os 7.200 millóns de pesetas dos cales se apropiara.


As árvores que rodeavam o sanatório de Calde forom taladas sem nenhum respeito. A dór! Aquele sanatório foi construido como Sanatorio Antiruberculoso. Dentro do Plan de Luta anti-tuberculosa que se empreendera em toda Espanha para acabar com esta doença que segava a populaçom de Espanha e de Galiza. Em particular, o Doutor Exiquio Sánchez Cuesta, natural de Ávila, foi o encarregado de por em funcionamento este Sanatório. Foi o seu primeiro diretor desde o ano 53. Em Lugo a luta anti-tuberculosa foi especialmente eficaz, mercê, sobre todo a este eminente médico, que a sorte quis que viesse para a nossa cidade, onde casou e viveu durante mais de 50 anos. A tónica geral dos sanatórios anti-tuberculosos e de doenças respiratórias era de serem ubicados em lugares saudáveis, por isso o Sanatório de Calde rodeou-se dum bosque ou cinto verde que garantisse a pureza do ar e o repouso dos seus pacientes. O Bosque cumpria essa dupla missão de purificar o ar e de servir de lugar de lecer, de passeio e de relax. Hoje isso não parece sere importantes para a nova medicina, baseada em dados, análises etc, que para nada têm em conta o estado anímico do doente. Fria medicina, frio entorno. Calde fica des-arvolado como um barco a deriva. Exposto ao frio no inverno e ao calor no verão, desprovido do abrigo que as árvores lhe prestavam. Numa época de relações marcadas polo mercantilismo, cabe perguntar-se: A quem vai beneficiar a barbaridade consumada com a desfeita da floresta do Sanatório? Igual vai ser substituída por uma placa de cimento para estacionar coches?: Uma Ilha de Calor, Que irradia calor em verão e fornece frio e vento no inverno. Outro elemento a mais para favorecer o câmbio climático. Hoje todo isso se arranja com o ar condicionado do interior do prédio que irá consumir mais energia e produzir um ar viciado e contaminante para as pessoas alí alojadas. Teremos mais legionelas para todo consumo. Como acontece em tantos hospitais e sanatório (lembremos que este é um problema recorrente em muitos hospitais). Nom sei de quem é a responsabilidade. Nem sei quem vai cobrar a venda da madeira. Os troncos que vi estão sãos e limpos. Algo devem valer. O terreno já está disposto para que alguma empresa construtora poda la fazer seu lucro. Quem ganha? Os mesmos de sempre: Especuladores, construtores e amigos de quêm tem o poder de dar as concessões das obras. Quem perde: Os doentes, a saúde e o povo de Lugo que tinha um sanatório que em seu tempo foi exemplar e agora só tem um edifício em franco deterioro exposto a todos os ventos e inclemências dos tempos. Deveríamos fazer um exercício de reconhecimento e de gratidão, lembrando ao Doutor Exiquio Sánchez Cuesta que fez lá um trabalho exemplar e que dedicou o melhor da sua vida ao povo de Lugo. Repondo a floresta, e dedicando-lhe este sanatório a seu nome.


Summary: Na noite do 24-M boa parte das olladas van estar postas no que tradicionalmente vén sendo o principal termómetro electoral das municipais en Galicia: as sete cidades. O electorado galego terá diante de si 72 candidaturas para conformar as súas corporacións.

Rematou o tempo. Tras meses de incógnitas, especulacións e negociacións e despois de non poucas carreiras de última hora as forzas políticas tiveron que completar xa as súas candidaturas para as eleccións municipais do 24 de maio, cuxa composición ficou reflectida este mércores nos respectivos boletíns oficiais de cada provincia. A realidade política do país é diversa e cada un dos 314 concellos galegos responde, ás máis das veces, á súa propia dinámica. No entanto, na noite do 24-M boa parte das olladas van estar postas no que tradicionalmente vén sendo o principal termómetro electoral das municipais en Galicia: as sete cidades. Desta volta serán ata 72 as opcións que terá diante de si o electorado urbano galego para conformar as novas corporacións municipais. A Coruña Na cidade da Coruña o PP de Carlos Negreira enfróntase ao reto de revalidar a súa primeira maioría absoluta, obtida en 2011 en pleno declive do goberno de José Luis Rodríguez Zapatero no Estado e tras catro anos de bipartito de socialistas e nacionalistas. A encargada de tentar recuperar a que tradicionalmente foi unha das prazas fortes do PSdeG é Mar Barcón, que concorre nun espazo da esquerda especialmente concorrido nesta ocasión. Nese diverso abano da esquerda local encádrase tamén a candidatura encabezada por quen xa é voceiro municipal do Bloque, Xosé Manuel Carril, quen como alcaldable do BNG-Asembleas Abertas, se presenta nun escenario no que a principal novidade é a Marea Atlántica, con Xulio Ferreiro á súa fronte. Xunto a estas catro pezas principais do taboleiro electoral cóntanse, cando menos, cinco máis: a do candidato de última hora por Ciudadanos, Santiago Folla-Cisneros, ex aspirante de UPyD, agora con Carlos Oliva á fronte. Recunca ademais a formación localista Unión Coruñesa nuns comicios nos que tamén están presentes o PACMA e a Alternativa dos Veciños. Ferrol O electorado do que adoita ser un dos concellos máis plurais do país en canto a opcións políticas terá nesta ocasión 10 forzas para elixir. Para procurar repetir a súa inédita maioría absoluta o popular José Manuel Rey terá que facer fronte a un amplo abano de forzas que na súa maioría competirán pola veciñanza que se inclina cara á esquerda. O PSdeG ten como cartel electoral a deputada Beatriz Sestayo, vencedora nas primarias do partido, e o BNG a quen xa é o seu voceiro, Iván Rivas. Chegan por primeira vez ás eleccións ferrolás dúas formacións de nova creación: Ferrol en Común, con Jorge Suárez, e a Marea Ártabra, encabezada por Chema Hernández. Sen o concurso, nesta ocasión, de Independentes por Ferrol -o seu líder, Juan Fernández, regresou ao PP-, a veciñanza que procure opcións na dereita alén do PP ten tamén dispoñible a Ciudadanos e aos ultradereitistas Vox. O taboleiro de Ferrol complétase con UPyD, os Comunistas da Galiza-PCPE, e mais Converxencia Galega, formación herdeira de Terra Galega. Santiago Compostela foi, durante o mandato municipal que remata, un dos concellos máis convulsos do país e será tamén o que suscite máis atención tras os comicios, toda vez que o seu resultado será dos que, a priori, terá maior repercusión no panorama político do país. A capital é, con Pontevedra, a cidade con menor número de candidaturas e nas súas eleccións só recunca un candidato que xa participou en 2011, o alcaldable do BNG, Rubén Cela. Pola banda do PP a aposta é quen hai catro anos pechou a lista, o actual rexedor, Agustín Hernández. O PSdeG, partido que máis anos gobernou no Pazo de Raxoi, ten á súa fronte a Francisco Reyes, gañador das primarias. Ao tradicional esquema a tres do Concello únese Compostela Aberta, con Martiño Noriega como candidato á alcaldía. Ademais, en Santiago concorre tamén Compromiso por Galicia, con Xosé Antón López, e asemade, un vello coñecido pola banda popular que agora acode baixo as siglas de Ciudadanos, Javier Sánchez-Agustino. Aínda que sen ningún tipo de anuncio previo tamén estarán nas urnas os liberais de Converxencia XXI e o partido cristián SAIN. Lugo Lugo é, xunto a Pontevedra, a cidade co alcalde máis veterano do país. O socialista Xosé López Orozco preséntase por quinta vez aos comicios e aspira á reelección por cuarta vez nun Concello que preside dende 1999. O PP tentará desbancar a Orozco por segunda vez con Jaime Castiñeira, mentres que o BNG renova e rexuvenece o seu cartel electoral co arquitecto e atleta Rubén Arroxo. Pola banda das plataformas cidadás en Lugo está Santiago Fernández Rocha, de Lugo Novo, mentres que o que durante anos foi cabeza visible de Esquerda Unida na cidade, Carlos Portomeñe, se presenta desta volta baixo as siglas de Alternativa Cidadá de Esquerdas. No taboleiro electoral lucense está tamén presente outra das plataformas que veñen traballando durante os últimos meses, o Foro Lugo Independente, así como dous partidos con escasa visibilidade no municipio: Ciudadanos e a formación animalista PACMA. Concorrerá, asemade, a formación denominada Unión Popular Democrática. Ourense A cidade que, xunto con Santiago, máis titulares protagonizou durante o presente mandato municipal terá nos comicios un taboleiro electoral practicamente inédito. Polo PSdeG, que actualmente goberna en minoría, está á fronte José Ángel Vázquez Barquero, que actualmente xa é concelleiro. O PP presenta nesta ocasión unha aposta persoal do presidente da Xunta aceptada pola dirección baltarista, o ex conselleiro Jesús Vázquez, e o BNG renova a súa candidata situando neste caso no número un a Susana García. As candidaturas dos actuais grupos municipais complétanse co de Democracia Ourensana, na que repite Gonzalo Jácome. Pola banda das forzas que inicialmente ían confluír en Ourense en Común preséntanse, finalmente, tres listas. Pola plataforma orixinaria aspirará á alcaldía o ex dirixente veciñal Miguel Doval, mentres que en Anova o cartel electoral é para Lito Prado e en Compromiso por Galicia, para o histórico Xosé Mosquera. En Ourense tamén formaron lista UPyD, PACMA, Coalición Galega e o Movimiento RED, a formación encabezada no Estado polo ex xuíz Elpidio Silva. Pontevedra Como en Lugo, as opcións para o electorado pontevedrés no 24-M serán oito. O BNG, que lidera o goberno municipal, aposta por ampliar a súa maioría de goberno contando de novo con quen é alcalde dende 1999, Miguel Anxo Fernández Lores, único candidato que recunca. O PP aposta nesta ocasión polo deputado Jacobo Moreira e o PSdeG, por Tino Fernández. A debutante Marea Pontevedra compite no panorama electoral cunha lista que encabeza o escritor Luís Rei. No municipio pontevedrés hai tamén papeleta de Compromiso por Galicia, con Pilar Dopazo, e tamén da formación Todos por Pontevedra, liderada por quen ata hai poucos meses era concelleira do PP María Biempica. Ademais destes partidos concorren tamén Ciudadanos e UPyD. Vigo A cidade máis poboada do país é tamén a que ten un panorama electoral máis diverso, cun total de 17 candidaturas municipais nas que entre as persoas candidatas á alcaldía o único que non debuta é o actual rexedor, Abel Caballero. Como acontece en Ourense o PP tamén ten á fronte unha enviada de Feijóo, a ex conselleira Elena Muñoz, mentres que o BNG apostou polo histórico sindicalista da CIG Serafín Otero. En Vigo conformouse tamén unha plataforma electoral coa denominación de 'marea', a Marea de Vigo, que lidera Rubén Pérez. No caso desta cidade Compromiso por Galicia concorre en solitario e faino con quen xa fora concelleiro socialista, Miguel Barros. Ante o electorado preséntase tamén un clásico da esquerda viguesa, Lois Pérez Leira, agora con Gañemos Vigo, así como o controvertido líder xitano Sinaí Giménez, que tras aproximarse ao partido de Mario Conde nas pasadas autonómicas concorre agora con Iniciativa Independiente. Ciudadanos, UPyD, a coalición de Equo e Piratas ou o Movimiento RED están tamén presente nuns comicios no que tamén participan ata seis formacións máis. Candidaturas da provincia da Coruña Candidaturas de Lugo Candidaturas de Ourense Candidaturas de Pontevedra


Summary: O concello de Lugo presentou o seu paseo da fama das palabras do ano galegas.

O concello de Lugo xa conta co seu propio "paseo da fama", mais no canto de estrelas de cine está dedicado ás palabras estrelas do galego. Na xornada de hoxe, o alcalde lucense en funcións e concelleiro de Mobilidade e Infraestruturas, Rubén Arroxo, xunto coa concelleira de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua, Maite Ferreiro, e o presidente da Real Academia Galega, Víctor Freixanes, presentaron na rúa Menorca as distintas palabras que conforman este paseo. Nesta rúa peonil moi transitada da cidade lucense instaláronse as palabras do ano escollidas desde 2014 até 2020, entre elas, Nós, refuxiados ou afouteza. As pezas están "inxeridas no pavimento e utilizouse un material duradeiro que permita unha visibilidade sinxela do termo e o ano no que foi escollido", explicaba Arroxo. O rexedor en funcións afirmou que "con esta iniciativa queremos seguir coa mellora da imaxe da cidade ao mesmo tempo que pomos en valor un símbolo tan importante como a lingua galega", sostiña Arroxo. Ademais, engadiu que "seguiremos colocando, cada ano, a palabra que a Real Academia designe como palabra galega máis utilizada" e que "o futuro da nosa lingua está vivo e as palabras pasan a formar parte do idioma, xa que sintetizan parte da realidade de cada época", salientaba Arroxo. Seis palabras desde 2014 Esta iniciativa xorde no ano 2012, cando a RAG e a Fundación Barrié asinan un convenio de colaboración en materia de lexicografía para modernizar os sistemas de investigación, acometer novos traballos, elaborar aplicacións e promover o Portal das Palabras. Neste último espazo é onde se escolle por votación popular a palabra do ano desde 2014. Desde ese momento, son seis as escollidas como palabra do ano: corrupción (2014), refuxiados (2015), irmandade (2016), afouteza (2017), deseucaliptización (2018), sentidiño (2019) e Nós (2020). A última seleccionada alcanzou 3 de cada 10 votos emitidos e veu da man da celebración do centenario da xeración Nós. Nesa edición de 2020, os termos "Sesteiro", en referencia ao grupo de estrelas denominado tamén arqueiro; "gromo", aceptación que incorporou a Real Academia Galega en 2020 que refire á aparición súbita dunha enfermidade epidémica entre a poboación dun determinado lugar; "pandemia", "máscara" e "vacina", completaron a lista de seis finalistas á palabra do ano en 2020.


Summary: Profesionais e pacientes detallan emocionados as deficiencias do Álvaro Cunqueiro. Denuncian suciedade, escaseza de material, baños, enchufes e tomas de auga ou a mala calidade da comida nun centro que, din, "non estaba preparado para o traslado". "Aínda segue en obras", quéixanse

No mesmo día e case á mesma hora na que Feijóo asegura no Parlamento que vai "rescatar o hospital de Vigo das mentiras da oposición", un grupo de traballadores e pacientes do Álvaro Cunqueiro (HAC) compareceron ante os medios para relatar as súas vivencias en primeira persoa no novo centro sanitario de Beade. Nin foi a oposición, porque ningún deles era político, nin os sindicatos os que o fixeron. Mesmo entre bágoas e emocionados explicaron a "caótica situación" que viven nunha infraestrutura da que enumeraron e explicaron múltiples deficiencias e "riscos" para doentes e persoal tras deixar claro que o facían como profesionais e usuarios do Chuvi. E o que explicaron foi impactante. Profesionais e pacientes relataron durante máis de dúas horas a "caótica situación" do novo hospital e as múltiples eivas que sofre Falaron unha matrona, unha enfermeira de Cardioloxía e outra da UCI, un radiólogo, unha técnica de Anatomía Patolóxica, outro do laboratorio, unha enfermeira, un celador e unha paciente do oncolóxico. Durante máis de dúas horas e, en varios casos, con bágoas nos ollos. En resumo, denuncian a escaseza de equipamentos e material, as deficiencias no deseño das infraestruturas, a falta de persoal ou a descoordinación. E en definitiva, definiron a situación dun hospital "que non estaba preparsdo para o traslado" e que sufriu as présas e os "problemas loxísticos e de concepción" para un centro que, en conclusión, segue en obras. Así o di o doutor Sáez ou unha matrona que fala claro: "Hai asperxilo porque está en obras; primeiro hai que rematar o centro, despois facer a hixienización e controis e logo os traslados; non poden trasladar pacientes antes que o material". Así, o doutor Sáez, do servizo de Radioloxía, que advirte dos "problemas diarios" que vai seguir tendo o HAC se continúa a "mala planificación e a infinidade de defectos" que di que existen. O traslado, segundo anunciou a Xunta, pretende reanudarse o vindeiro luns 21 e este traballador xa avisa de que debería "garantirse a asistencia radiolóxica" porque o centro quedaría con tan só dúas unidades para os pacientes, incluídos os ambulatorios, polo que os problemas poderían espallarse pola área sanitaria. Ademais, alerta dunha dotación de tres TACs, "unha delas de gama moi baixa, do tipo que venden en Vietnam ou Cambodja". "É un hospital que non estaba preparado para o traslado", di un médico; "hai asperxilo porque aínda está en obras", asegura unha matrona O doutor Sáez aclara que non hai risco para os pacientes, pero que si haberá un problema coas listas de espera polas insuficientes salas de Radioloxía e porque hai equipos -como os de resonancia- que deben ser "moi testados antes de poñer en marcha o hospital" e que aínda non chegaron. Todo, lembra, mentres a conselleira de Sanidade di que é o centro sanitario "mellor dotado". No mesmo sentido se expresou Rosa, matrona desde hai 31 anos no Xeral, que aclara que a súa área "non cumpre os requirimentos minimos" ante a "indiferenza entre os responsables". Esta traballadora relatou todas as eivas da área de obstetricia, como na zona de urxencias, que di ser "de pena". "Temos seis salas e ningunha ten baño pero si hai unha mesa de deseño que non se precisa", explica, tras asegurar que "é imposible" que o hospital "estea deseñado por xente profesional da sanidade". Ademais, censura a insuficiencia de persoal ou a ausencia de baños para lavar os neonatos. Mesmo di que a sala onde se gardan as cuñas sucias está ao carón de "onde se lavan os cirurxáns que van facer unha cesárea". Os traballadores denuncian falta de baños, tomas de auga ou material. "É unha improvisación total", aseguran O relato de Inés, enfermeira que xa participou no traslado do Meixoeiro, non cambia moito. Fala de "improvisación total", suciedade en moitas áreas e ausencia de material como desfibriladores. "Chegou co último paciente e é algo vital porque salva vidas", di. Tamén denuncia a falta de medicación e asegura que ela e outros compañeiros chegaron a trasladar menciñas nos seus coches particulares. Timbres que non funcionan, escaseza de tomas de auga ou UCIs non operativas son outras das queixas desta profesional que cre que terían que "ter chamado ao xulgado, ao notario ou a un medio de comunicación" para que comprobase unha situación vivida enter "o abandono". "Noso e dos pacientes porque aos responsables só lles importaba o tempo", insistiu. "Aquí desaprendín a facer todo o que sei" Modesta, pola súa banda, leva desde 1974 no laboratorio do Xeral e cre que no novo hospital volveu atrás. "Creo que desaprendín a facer todo o que sei", dixo entre bágoas. Fala de falta de espazo -"nun habitáculo de 3x6 e sen fiestras van meter tres camas para enfermos que poden estar catro horas"-, de material almacenado en caixas ou de falta de enchufes. E denuncia "problemas moi gordos" como unha suposta desconexión de tanques onde había células de médula ósea. "Levo 40 anos ano Xeral e vivín obras mesmo de quitar escaleiras e nunca pasou o que aquí pasa", resume. "No Xeral había 60 dietas e aquí non chegamos a 10", di unha enfermeira que denunciai a mala calidade da comida Pilar, enfermeira do hospital de día, di estar "preocupada pola cuestión humana" e denuncia a falta de intimidade, ausencia de luz para picar os pacientes, o deterioro das duchas, a mala calidade da comida -"no Xeral había 60 dietas e aquí non chegamos a 10"- ou a falta de cobertura de móbil ou internet. "A xente está moi enfadada e o persoal fai de parapeto; tamén hai quen ten medo a falar, sobre todo os que non teñen praza fixa no hospital", insiste esta profesional nunha reflexión que tamén fixeron varios compañeiros. Outra compañeira enfermeira, Anusca, tamén foi crítica ao advertir da ausencia de toma de auga na UCI, onde traballa, o que levou a que se fixesen obras mentres traballaban os profesionais, separados dos obreiros tan ó por uns plásticos. Mentres, Miguel, un dos celadores, aclarou que xa hai presentada unha denuncia pola "usurpación de funcións" que sufriu o seu colectivo, pondeo en risco datos moi "sensibles" como historias clínicas dos pacientes.


Summary: A organización realizou este sábado a súa convención política municipal.

Anova mira 2019, ano de eleccións municipais, con confianza en que marque un antes e un despois en Galiza da man das mareas municipalistas. Na súa convención de política municipal, realizada este sábado, baixo o título 'República dos Concellos', Anova apelou a unha "segunda primavera municipalista" en 2019 que dispute a "hexemonía conservadora" no país. O portavoz nacional, Antón Sánchez, chamou a "reforzar as mareas municipais con todos aqueles que queren a derrota da dereita nos seus concellos". Denunciou a "intensa e desleal política de asedio e derrubo" do Partido Popular contra os gobernos municipais das mareas. De por parte, o alcalde de Compostela, Martiño Noriega, que inaugurou a convención, lembrou que desde o municipal estanse a erguer "espazos de liberdade" que están a ser "agredidos polos poderes fácticos e por determinados intereses".


Summary: Que sabemos realmente das cidades galegas? Cal é o papel que xogan A Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo á hora de construír a identidade da Galiza? No mundo cara ao que nos diriximos, é posíbel aínda seguir a pensar nunha Galiza con identidade predominantemente rural, na que as urbes ocupan un segundo lugar? Estas e outras preguntas intenta responder a exposición Cidades no tempo, un proxecto da Consellaría de Educación e de Afundación, comisariado polo escritor e profesor da USC Manuel Gago.

"Cada cidade da Galiza ten a súa propia historia, é un mundo único e complexo". Así describe Manuel Gago a súa primeira impresión como comisario xeral da exposición Cidades no tempo, un "fascinante" proxecto promovido pola Xunta da Galiza a través da Consellaría de Educación, e Afundación. Esta exposición, ou "conxunto de exposicións", como a define Gago, pretende "pór en valor o legado de cada unha das cidades do país", debuxando a identidade cultural, política, social e económica de cada unha das sete urbes da Galiza (A Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo) ao tempo que tece un fío condutor que une todas elas coa identidade colectiva galega. En palabras do comisario xeral da exposición "o obxectivo do proxecto é abordar como as cidades constrúen unha identidade, e como parte da nosa identidade como individuos ten que ver coa nosa experiencia urbana, e como estas cidades achegan e contribúen á propia idea da Galiza". Para o profesor da USC, "o labor de comisario é marabilloso, porque che permite ver que, nun país tan pequeno como a Galiza, cada unha das cidades galegas nos permite contar unha historia distinta". Comezando por Santiago de Compostela, Cidades no tempo percorrerá Ferrol, Lugo, A Coruña, Vigo, Pontevedra e Ourense, nesta orde, até mediados de 2024. A pesar de decorrer en cidades distintas, cada exposición contará cunha estrutura "máis ou menos similar", coa mesma división interna de áreas. Porén, Manuel Gago matiza que, atendendo ás distintas particularidades de cada cidade, poderán desenvolver pequenos cambios na proxección escenográfica. Por outra parte, o comisario xeral explica que se trata de exposicións deseñadas para a veciñanza de cada unha das sete cidades galegas, "nas que moitas veces se recoñecerán, como se puidesen acceder aos planos da arquitectura visíbel e invisíbel das súas cidades"; pero tamén para un galego ou galega que queira visitar todas e cada unha das exposicións "e que vaia recoñecer en todas elas algo que ten que ver coa idea global da Galiza". O proxecto pretende mostrar a imaxe dunhas cidades galegas con un "discurso público, un imaxinario compartido", entendidas como "un ágora, un espazo de diálogo e debate común, pero tamén de representación, onde aparecen as desigualdades sociais, as estruturas do poder, a especialización económica de cada cidade Unha exposición "de vida" Á hora de elaborar as exposicións, Gago tivo e segue a ter moi claro a importancia da "arquitectura do visíbel e do invisíbel" como forma de transmitir o legado cultural das sete cidades galegas. "Moitas veces, pensamos as distintas partes das cidades desde unha perspectiva urbanística: como medran as cidades, como nacen os barrios, como nacen as súas infraestruturas... esa parte para nós é importante, pero só é unha parte da historia. A outra parte expón a cidade como un escenario da vida social, que non só é tanxíbel, senón que tamén intanxíbel". O proxecto pretende mostrar a imaxe dunhas cidades galegas con un "discurso público, un imaxinario compartido", entendidas como "un ágora, un espazo de diálogo e debate común, pero tamén de representación, onde aparecen as desigualdades sociais, as estruturas do poder, a especialización económica de cada cidade, a distribución do espazo e a súa razón de ser". O comisario xeral do proxecto subliña que pretenden "amosar unha visión integral da cidade que vai moito máis alá do tradicional". En canto aos diferentes obxectos e pezas que compoñen cada exposición, Manuel Gago diferencia entre "obxectos de alta e de baixa cultura". Os obxectos de alta cultura responden á clásica definición de obras de arte convencionais, e van desde cadros e esculturas até obras literarias. En canto aos obxectos de baixa cultura, o comisario defíneos como "os artiluxios do cotián". "Gústanme moito este tipo de combinacións, porque non pretendo deseñar unha exposición de arte, senón unha exposición de vida", asegura Gago, quen defende que esta mestura entre obxectos de alta e baixa cultura dá unha maior profundidade de contido ás pezas de cada exposición. "Os obxectos de alta cultura representan moito, mais, ás veces, cando os colocamos perto deses obxectos do noso día a día, achegan outros discursos e outras visións". A maiores, o proxecto componse doutros tipos de pezas: multimedia, dixitais e audiovisuais (vídeos, sons...) producidos técnica e especificamente para a exposición, e obxectos interactivos "que nos permiten reconstruír coa nosa propia man a evolución histórica das cidades e dos seus espazos". No seu repaso dos contidos, o comisario singulariza unha das seccións, nomeada como Tramas, e composta por entre 20 e 25 documentos de cada cidade, procedentes de diferentes arquivos. "Tramas é unha reivindicación de todo o que gardamos arredor da memoria das cidades nos arquivos municipais, que moitas veces son os grandes esquecidos, espazos empregados por técnicos, historiadores ou no ámbito da xustiza, pero que en non poucas ocasións agochan historias fascinantes sobre a propia conformación das cidades". Precisamente, os arquivos municipais foron un dos principais puntos empregados polo equipo promotor de Cidades no tempo para a obtención dos fondos e pezas que tiñan a intención de expor. Ademais, tamén se puxeron en contacto con diferentes museos locais das sete cidades galegas, con centros museísticos de ámbito galego e incluso algúns museos de ámbito internacional "para traer algunha peza que non se expuxera nunca aquí, mais que considerábamos importantes para o discurso expositivo". "Queremos enfocarnos na combinación entre os documentos clásicos, as obras de arte, as pezas arqueolóxicas e os obxectos do día a día". Un equipo formado por 200 persoas No traballo de ideación e desenvolvemento de Cidades no tempo están implicadas até 200 persoas. A maiores do comisario xeral, o proxecto conta con sete coordinadores locais, con cadanseu equipo de asesores e un núcleo técnico. Gago explica que estes coordinadores locais "son figuras moi destacadas da cultura das súas cidades, escollidas porque representan o espírito de cada unha delas". A escolla destas sete persoas non só atendeu a que tivesen coñecemento das pezas expostas en cada unha das exposicións, senón que tamén "son coñecedoras das persoas das súas cidades, das tendencias e das inercias". En canto aos equipos asesores e os núcleos técnicos, os primeiros están formados por "persoas ligadas na súa maioría ao mundo da investigación e da cultura de cada unha destas cidades", mentres que os segundos están compostos por profesionais da arquitectura, da ilustración, do deseño, da realización audiovisual e da conservación museística, entre outras. Gago explica que desenvolver a arquitectura de xestión do proxecto "é moi complexo, porque temos que combinar dúas visións". Por unha parte, a propia visión que achegan os equipos locais de asesores e técnicos, que permiten ao comisariado central non perder a perspectiva das sensibilidades propias das sete cidade galegas. E por outra a visión conxunta e global da produción das sete exposicións, que obriga a traballar "de maneira rigorosa" e, até certo punto, "nunca antes vista no noso país". Neste sentido, Manuel Gago detalla que, para sacar Cidades no tempo adiante, non desenvolven cada exposición "cidade a cidade". "Traballamos a diferentes ritmos, pero desenvolvemos as sete cidades ao mesmo tempo. Iso obriga a confeccionar un proxecto expositivo que penso que é inédito no noso país". Manuel Gago sinala que non só o papel urbano foi reducido a un segundo plano. Tamén a identidade mariñeira da Galiza, "cando as zonas de costa son as de maior dinamismo social e económico no noso país durante o século XIX e mediados do XX" O papel das cidades na identidade da Galiza Un dos intereses do comisario xeral deste proxecto expositivo é pór no foco do debate que papel xogan actualmente as cidades galegas á hora de conformar a identidade colectiva da Galiza. Para Gago, a predominancia do ideario rural nesta identificación do país ten como motivo de ser a busca dunha diferenciación, a finais do século XIX e comezos do XX, do que supuña o Estado español e o modelo de cidade representado por Madrid. "É curioso que aqueles que favoreceron o desenvolvemento técnico, político e cultural das cidades galegas foron os mesmos que escribiron que a Galiza era rural", explica Gago, quen engade que "foi un argumento empregado no Rexurdimento para axudar a diferenciarse e intentar impulsar unha cultura e un modelo social galego, pero que hoxe en día obvia que a sociedade galega é complexa, moderna e europea". O profesor da USC explica que os países de Europa como Italia, Francia ou a Galiza son demasiado densos como para afirmar que son unicamente rurais ou urbanos. Manuel Gago sinala que non só o papel urbano foi reducido a un segundo plano. Tamén a identidade mariñeira da Galiza, "cando as zonas de costa son as de maior dinamismo social e económico no noso país durante o século XIX e mediados do XX". A construción pasada da identidade galega "responde a uns certos intereses", e para o comisario de Cidades no tempo, "hoxe en día temos o suficiente coñecemento e capacidade para ollar atrás como sociedade" como para poder "mirar sen prexuízos cal é a identidade colectiva da Galiza e saber que papel xoga cada unha das realidades que forman parte do noso país. É algo que precisamos para poder ter unha visión máis diversa da Galiza". Gago defende que esta reflexión é necesaria para deixar atrás "unha idea común na época do século XIX", a de que a revolución industrial fixo perder unha parte importante da identidade colectiva das sociedades europeas, polo que era necesario recorrer ao mundo rural como "refuxio das esencias" dunha poboación que "preservou a tradición de maneira inalterábel desde a noite dos tempos". Un modelo distinto de cidade Gago subliña que, para poder comprender por completo a identidade das cidades galegas, é preciso entender que o modelo urbano galego non debe estar supeditado ao doutras cidades como Madrid e Barcelona. "As cidades galegas teñen un conxunto de características que as fan diferentes doutras cidades do Estado español", engade. En primeiro lugar, destaca o carácter híbrido das cidades do país. O comisario do proxecto Cidades no tempo contrapón que, mentres "en Madrid un sabe cando está dentro da cidade e cando deixa de estalo, pois a fronteira é moi visíbel", nas cidades galegas "esa fronteira non existe, porque a diferenza entre a contorna urbana e a rural non é visíbel, unha entra na outra sen que isto supoña un problema para o conxunto". Neste sentido, recupera a reflexión dalgúns membros da xeración Nós e de persoeiros como Álvaro Cunqueiro de que a Galiza era unha grande urbe cunha moi mala rede de transportes, pero cun modelo de cidade-xardín con grandes espazos verdes entre os seus núcleos.


Summary: Na construción debe haber un equilibrio, entre o deseño pensado polos arquitectos e a capacidade técnica de quen o vai executar. Amaneiros Rey é un estudio de arquitectura que se define como pragmático, dos que buscan ese equilibro, mais sen perder a intensidade dunha obra sensíbel ao contexto.

Ismael Ameneiros e Santiago Rey teñen unha traxectoria case en paralelo antes de atoparse. Ambos os dous pasaron por unha empresa de enxeñería ao saír da facultade de arquitectura da Coruña. Ambos marcharon da empresa para continuar aprendendo, ata que os seus camiños se cruzaron. Xuntos forman unha parella equilibrada. Ismael é bo no cálculo e Santiago, tamén aparellador, é meticuloso coa construción. Compleméntanse. Teñen un xeito de traballar asentado cos anos de convivencia. Os seus conceptos clave son: idea, economía e construción. "Idea" chámanlle ás intencións que tratan de plasmar en cada proxecto. Dependendo das necesidades de cada edificio, contexto e posibilidades técnicas. O concepto guía a arquitectura, pero non se pode desenvolver sen unha viabilidade económica. Aínda que pareza evidente, non é sinxelo controlar o orzamento. Cada proxecto é unha suma de ilusións e desexos que chocan coa realidade económica. O estudio parte dun plano realista acoutando as posibilidades materiais de cada proxecto, mesmo dende o bosquexo inicial. A terceira pata é a boa construción. Ismael e Santiago aprenderon do saber da arquitectura popular, guiándose polo sentido pragmático e adaptándose ás circunstancias. Vivimos tempos nos que domina o visual. Por Internet chégannos imaxes de edificios espectaculares, mais sen coñecer a procedencia de cada obra. Hai clientes que navegan nese mundo e desexan casas como as que ven por Instagram. A Ismael e Santiago ás veces tócalles facer pedagoxía. Teñen que explicar que os materiais deben durar algo máis que para facer unha fotografía bonita. A construción é unha manifestación cultural máis: conta cun lugar, un clima, unha tecnoloxía...etc. Aprenderon do saber da arquitectura popular, guiándose polo sentido pragmático e adaptándose ás circunstancias. Empregan tecnoloxía sinxela e materiais próximos, sacándolle partido ao que teñen ao seu alcance, como na arquitectura popular. Explícanno deste xeito: "Gústanos ser pragmáticos. É moi difícil que os nosos proxectos ao final sexan idénticos ao deseñado, en obra cambiamos ao redor do 30%. Respectando o orzamento e explicándollo ao cliente. Os planos non poden ser un xustillo. Pensamos que os cambios enriquecen a obra". Flexibilidade material Exemplo deste pragmatismo é o campo de fútbol de Vilalba. Encargáronlles facer uns novos vestiarios e unhas pequenas gradas. Aínda que previstos noutro lugar, decidiron situalos nun desnivel existente, así aproveitábase a forma do terreo para a grada e fíxose a maiores un miradoiro. Optaron polo formigón visto en toda a obra. Escolleron este material buscando un baixo mantemento e fácil limpeza. Consideran que nos edificios públicos débense minimizar os gastos. Durante a obra decidiron cambiar a parte metálica da fachada por madeira. A decisión pragmática de usar un taboleiro de piñeiro do país débese a que a fábrica atopábase a escasos metros da obra. O taboleiro tiña moi boas calidades e deste xeito tamén se activaba a economía local . Ademais, a madeira achegaba calidez e equilibraba a dureza e rotundidade do volume en formigón. O taboleiro de piñeiro local é tamén o protagonista da fachada do centro social de Teo. O edificio está composto por tres caixas lixeiras de madeira ao redor dunha praza. Decidiron repartir as funcións en tres partes para que sexa máis flexible no uso. Desta maneira, ao ser independentes, pódese adaptar a diferentes horarios. Nos interiores, tamén en madeira, atópanse espazos diáfanos cheos de luz, que permiten múltiples funcións. Aínda que plenamente operativo, a obra ten unha condición de temporal. Os volumes de madeira son facilmente desmontábeis e transportábeis. O único fixo son uns muros baixos de formigón que serven de alicerces. Quedarían como pegada do edificio unha vez desmontado. Eses muros servirían como banco. "Gústanos ser pragmáticos. É moi difícil que os nosos proxectos ao final sexan idénticos ao deseñado, en obra cambiamos ao redor do 30%. Respectando o orzamento e explicándollo ao cliente" din desde Ameneiros Rey Ameneiros Rey conta cunha intervención no espazo público de grande importancia para Compostela: Carreira do Conde. Esa rúa ten unha condición híbrida, é parte da Alameda (final da cidade histórica) e comezo do Ensanche. A peonalización reflicte esta rúa como a transición que é, entre o parque e as vivendas. A pedra e a vexetación fúndense nos socalcos e no pavimento. Como parte da proposta recuperáronse moitas das pedras existentes, mesturadas con partes en formigón. Ademais de por economía, a reutilización de pedras tiña a intención de que os veciños non perdan o vínculo emocional coa súa rúa. Vivendas que dialogan Sen saír de Santiago, nunha zona rural de Corexo, recibiron o encargo de deseñar unha gran vivenda. O contexto está caracterizado pola presenza de casas tradicionais e os seus volumes anexos. Decidiron respectar esta condición e fragmentar a casa en partes, seguindo a mesma lóxica que as vivendas da contorna. Fixeron unha sorte de colaxe de pezas que harmoniza por forma no contexto, aínda que con materiais diferentes. Usaron formigón visto, madeira e granito nas fachadas. O interior, moi luminoso, ten como protagonista o contraste entre as partes en formigón coa madeira. Destaca o uso dos espazos intermedios entre os volumes (propio da arquitectura popular) que permiten desfrutar do exterior con terrazas a diferentes alturas. A preocupación polos materiais tamén está presente na vivenda en Ponte Ledesma, en Boqueixón. Nesta obra todos os materiais foron fabricados na contorna. Tamén se preocuparon pola intimidade da casa. Atópase ao pé do camiño e para evitar as miradas elévase do chan. Deste xeito gaña un espazo de aparcadoiro baixo a casa e tamén se relaciona mellor co xardín, na parte alta da parcela. No uso, a vivenda organízase ao redor dun patio que achega luz e verde ao interior. Dentro, volven xogar co contraste entre os materiais cálidos e as partes en formigón cru, aínda así, as proporcións e o cariño polos detalles danlle un ambiente moi acolledor. Detalle doméstico O arquitecto alemán Mies Van Der Rohe dicía que "Deus está nos detalles". Mies apuntaba á importancia de pensar cada recuncho da arquitectura. É onde el consideraba que se marcaba a diferenza. Habitualmente os detalles, dunha vivenda por exemplo, quedan á improvisación da obra e poden acabar chafalleiros polas présas.Ismael e Santiago teñen a teima de coidar ata o máis mínimo detalle no deseño do espazo doméstico. Este sobre esforzo din que lle achega identidade á vivenda. O deseño personalizado axuda aos novos habitantes a apropiarse do lugar. Un tirador da porta é algo trivial, non se repara nel. Pero para Ameneiros Rey si que son importantes estes elementos. Dun tirador de porta barato é difícil coñecer o comportamento a longo prazo. Deseñar os detalles, aínda que sinxelos e modestos, permítelles controlar as calidades de cada unha das partes da vivenda. O mesmo coidado que mostran co tirador téñeno coa varanda, cun banco na porta da casa, un colgador, o último chanzo da escaleira diferente, unhas baldas sobre un radiador, unhas boas contras de madeira ou mesmo un recuncho para o gato... Deus está neses lugares.


Summary: Sen aínda coñecer que intencións ten a respecto do galego, a Mesa pídelle ao novo conselleiro que aplique os acordos pola lingua, en concreto o Plan de Normalización, sen aplicar rebaixas.

"O galego precisa que ninguén se autoexclúa da súa defensa e de que todos os partidos e organizacións sociais se apropien del", afirma o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira en resposta ás declaracións do Conselleiro de Educación e Cultura, Román Rodríguez, na Radio Galega. Desde a Mesa, mesmo facendo constar que aínda non coñecen as novas medidas que propón Rodríguez, sinalan que non admitirán ningunha rebaixa do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega acordado por unanimidade parlamentar hai dez anos. "Non é de recibo que todos os acordos en torno ao galego rematen sistematicamente en papel mollado ou en rebaixas, no mellor dos casos, cando non en boicot ou desprezo. A situación da lingua precisa acción inmediata e urxente, non declaracións de supostas intencións. A Mesa non aceptará ningunha rebaixa sobre o xa acordado", destaca Maceira que lembra a xuntanza que solicitaron co presidente da Xunta para exporlle seis medidas urxentes para o galego. "Se o conselleiro quere escoitar á Mesa, tal e como declarou, pode demostralo impulsando e participando na reunión solicitada", afirma o presidente da Mesa para quen o obxectivo común ten que ser "repor o galego en todos os espazos onde foi e é excluído, de polo en todas as situacións, de actuar para termos a opción real de usalo sempre e en todo lugar no noso propio país".


Summary: Rianxo foi o epicentro en que tivo lugar a homenaxe da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) a Helena Villar, que foi recoñecida co premio Escritora na súa Terra. Conversamos con ela nada máis recibir a Letra E e após plantaren o loureiro elixido por ela propia.

"Metaforicamente era a entrega do meu título de escritora". Así responde Helena Villar Janeiro cando se lle pregunta como está a vivir a homenaxe á Escritora na súa Terra por parte da AELG. "Agora xa teño a escultura real co E de escritora [unha peza escultórica de Caxigueiro]", chancea. "Teño xa o título físico para poder exercer unha carreira, a de escritora, que exercín sen título ningún e hoxe comprométome a seguir profundizando nela. Vou facer 76 anos, parece que estou moi ben de saúde e prometo que vou usar a marabillosa lingua que aprendín dos velliños dos Ancares para seguir escribindo", sinala en declaracións a Sermos Galiza. Helena Villar: "Prometo que vou usar a marabillosa lingua que aprendín dos velliños dos Ancares para seguir escribindo" Helena Villar confesa que o acto que está a ter lugar este sábado en Rianxo "dá moita enerxía e pulo para darlle vida ás palabras e para continuar na literatura". Sente "unha emoción moi grande debido a que os escritores e escritoras decidiran darme o premio e a que o concello, toda a xente, contribuíse de maneira deslumbrante, desde a organización até a composición por parte de Antón Alcalde dunha peza en tres tempos para min". A escritora homenaxeada salienta a xenerosidade do concello, "son adoptiva e tratáronme de forma inmellorábel". Tamén gostou especialmente da interpretación da Rianxeira, "todos cantamos como se fósemos un coro organizado". "Iso demostra unha unión e un desexo de homenaxear moi grande", admítenos, emocionada. Aliás, agradécelles "a todos os meus amigos e amigas, non só escritores e escritoras, que viñesen de todas as partes de Galiza para participar na homenaxe. É un agasallo enorme". "Doulle moito mérito á complicidade do concello, concello entendido como xente e como institución", conclúe. Un abrazo de todos a todos Cesáreo Sánchez, presidente da AELG, salientou na súa intervención a traxectoria de Helena Villar como escritora, "aparte da súa condición, é necesario resaltar a súa achega aos máis novos nunha época en que estaban a abrirse os camiños para que hoxe a colleita da literatura infantil e xuvenil sexa tan fértil". "Para que hoxe haxa cinco premios nacionais de literatura infantil e xuvenil tivo que haber escritores e escritoras como Helena Villar que abrisen camiño e que sementasen". "Tamén é de subliñar a súa condición de ensinante en galego naqueles tempos", engadiu o presidente da AELG. Cesáreo Sánchez: "É necesario resaltar a súa achega aos máis novos nunha época en que estaban a abrirse os camiños para que hoxe a colleita da literatura infantil e xuvenil sexa tan fértil" "Foi como un abrazo de todos a todos". Así define Cesáreo Sánchez a xornada matinal da homenaxe. "Tamén estamos moi contentos porque aos poucos imos equilibrando a nómina de escritoras dentro dos 22 actos de entrega da Letra E que levamos realizado", explica, "Helena é a oitava das mulleres ás que se lles dedica esta homenaxe". Durante a mañá, tiveron lugar as intervencións da propia homenaxeada, de Cesáreo Sánchez e do alcalde de Rianxo, Adolfo Muíños, así como unha fermosa laudatio de Marica Campo. Colocouse o monólito en homenaxe a Helena Villar e plantouse a árbore elixida pola poeta, un loureiro. De maneira simbólica a entrega da Letra E tivo lugar no edificio da Casa da Cultura que acolleu as escolas da Primeira República e que antes fora cuartel. "Desta maneira tamén recollemos a traxectoria e biografía dos edificios e do propio país", afirma o presidente da AELG, quen lle agradeceu ao "Concello no que é tan fácil vivir en galego" a súa colaboración. Os 22 homenaxados e homenaxeadas coa Letra E I Edición: ANTÓN AVILÉS DE TARAMANCOS (1995). Taramancos II Edición: BERNARDINO GRAÑA (1996). Cangas do Morrazo III Edición: MANUEL MARÍA (1997). Outeiro de Rei IV Edición: MARÍA XOSÉ QUEIZÁN (1998). Vigo V Edición: XOSÉ NEIRA VILAS (1999) Gres, Vila de Cruces VI Edición: UXÍO NOVONEYRA (póstumo, 2000). Parada do Courel VII Edición: LUZ POZO GARZA (2001). Ribadeo VIII Edición: XOSÉ CHAO REGO (2002). Vilalba IX Edición: XOSÉ FERNÁNDEZ FERREIRO (2003) Nogueira de Ramuín X Edición: SALVADOR GARCÍA-BODAÑO ZUNZUNEGUI (2004) Teis. Vigo XI Edición: PURA E DORA VÁZQUEZ (2005). Ourense XII Edición: MARÍA DO CARME KRUCKENBERG (2006). Vigo XIII Edición: MANUEL LOURENZO (2007). O Valadouro XIV Edición: XOSÉ VÁZQUEZ PINTOR (2008). Melide XV Edición: AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ (2009). Vilalba XVI Edición: MARILAR ALEIXANDRE (2010). Santiago de Compostela XVII Edición: PACO MARTÍN (2011). Lugo XVIII Edición: XAVIER RODRÍGUEZ BAIXERAS (2012). Ribadeo XIX Edición: MARICA CAMPO (2013) O Incio. XX Edición: XABIER P. DOCAMPO (2014). Castro Ribeiras de Lea XXI Edición: XOSÉ Mª ÁLVAREZ CÁCCAMO (2015). Vilaboa


Summary: O crítico musical, xornalista, promotor, comentarista ou picadiscos coruñés faleceu este martes aos 76 anos.

Adeus a unha figura clave da música en Galicia e, particularmente, na Coruña. Neste martes faleceu Nonito Pereira Revuelta aos 76 anos. Crítico musical, xornalista especializado, promotor, comentarista ou picadiscos, a súa vida estivo ligado sempre á música, do mesmo xeito que a música sempre estivo vinculado á súa figura. Nado no ano 1943 na Coruña, empezou a ser coñecido como disc-jockey no Playa Club nos anos 60 cando introducía a música británica e estadounidense que era aínda moi pouco coñecida neste curruncho da Península. Á fronte desta mesma sala contribuíu durante décadas a convertela nunha referencia musical onde grupos galegos, do resto de España e internacionais acudían a presentar os seus discos. Nonito Pereira foi crítico musical, xornalista, promotor, picadiscos... A súa vida estivo sempre ligada á música, tanto como a música estivo ligada a elAo tempo exercía como comentarista radiofónico en diferentes programas especializados de música, colaborando en diferentes emisoras ata os seus últimos días. Durante anos de referente musical foi fomentando amizades con figuras como Juan Pardo, Víctor Manuel ou Joaquín Sabina e foi importante impulsor do festival Noroeste Pop Rock da Coruña, agora simplificado no Festival Noroeste, que comezou a súa andaina en 1986 baixo o seu asesoramento. Admirador como poucos do jazz, foi tamén produtor e impulsor de importantes figuras da música galega como Emilio Cao ou Milladoiro e propiciou o frutífero encontro entre Mike Oldfield e Luar na Lubre. A Asociación Musical Nonito Pereira, creada hai tan só unhas semanas, tentará continuar co seu legadoEste mito musical faleceu tan só unhas semanas despois de que vise a luz a Asociación Musical Nonito Pereira, creada o pasado mes de outubro co obxectivo de promover o desenvolvemento da cultura musical e de dar a coñecer a traxectoria do xornalista, promotor e crítico coruñés. Desde este colectivo intentará continuarse co legado dun home que, como a súa figura, é único. Destacadas figuras da música e da cultura amosaron xa o seu pésame pola perda de Nonito Pereira. O Concello da Coruña di lamentar a súa morte, a dun "referente na historia musical da cidade". O ex-concelleiro de Cultura, José Manuel Sande, defíneo como "hábil crítico con voz de cine negro, activo cultural, picadiscos, promotor, erudito; indispensable para coñecer a evolución, tendencias e formas da divulgación musical na Coruña". A súa morte chega pouco despois tamén da doutra figura indisipensable da cultura musical na Coruña, a de Jaime Manso, dono da emblemática tenda Discos Portobello.


Summary: A Comisión Europea premia as boas prácticas da cidade.

Pontevedra gañou o primeiro premio de Seguridade Viaria Urbana da Comisión Europea. A cidade galega ficara finalista con Jaworzno (Polonia) e Ordu (Turquía), entre outras 26 que concorreron a este premio. A Comisión Europea premia as boas prácticas de Pontevedra en materia de mobilidade sustentábel destacando que a Boa Vila logrou reducir as mortes na estrada de maneira "consistente" desde 1999, alcanzando a "impresionante cifra" de cero falecidos desde fai nove anos. "Espero que isto sirva de inspiración para os pobos e cidades que están a reconsiderar as súas estratexias de mobilidade, especialmente por mor da pandemia actual", trasladou a comisionada de Transporte, Adina Valean. O xurado asegura quedar "impresionado", entre outras medidas, cos límites de velocidade que oscilan entre os 10 e os 30 quilómetros por hora, con que 80% dos nenos vaian sós á escola ou coa creación de espazos públicos "atractivos" para os cidadáns. O alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, comunicou a noticia ao resto de membros da Corporación municipal ao terminar o pleno celebrado esta segunda feira Referencia internacional Nunha posterior comparecencia ante as xornalistas valorou o premio como unha "gran satisfacción" e celebrou que "Pontevedra se está situando ben no mundo". O rexedor do BNG lembrou que a cidade foi convidada por dous ministerios a participar no Cume do Clima, trasladando a súa experiencia sobre a redución da contaminación urbana. "Estamos a ser unha referencia a nivel internacional", destacou, tanto pola recuperación dos espazos urbanos como polo exemplo demostrado polos seus veciños ao saír á rúa nestes momentos de crise sanitaria.


Summary: A compra masiva de forraxe para alimentar o gando prende as alarmas nas explotacións gandeiras. Os sindicatos agrarios ven "irrisorio" que a "única saída" que propón a Xunta sexa adiantar o pagamento das axudas europeas a través de avais a préstamos bancarios.

Galicia vive un período "extremadamente seco". Despois dun ano 2011 cun volume de precipitacións sensiblemente inferior ao habitual os primeiros dous meses de 2012 prenderon todas as alarmas. Os rexistros acumulados entre 1971 e 2000 din que, entre xaneiro e febreiro, en Galicia adoitan caer máis de 300 litros de auga por metro cadrado. Este mesmo período do presente ano Meteogalicia apenas rexistrou 50 litros. O último informe redactado por este organismo amosa ás claras a gravidade da situación tras un febreiro que, en xeral, foi "o máis seco dende 1961" e, en casos particulares como os de Santiago ou Pontevedra, "o máis seco dende que hai rexistros", isto é, dende a década dos anos 20 do pasado século. Neste escenario comezan a xurdir temores en ámbitos como o abastecemento de auga a medio prazo para os grandes núcleos de poboación do país, pero onde xa están prendidas todas as alarmas é nos sectores agrario e gandeiro. Os custos de produción do leite pasan de 6 a 9 euros por vaca e día, segundo os primeiros cálculos do SLG Ademais de en litros por metro cadrado o impacto da seca no sector gandeiro mídese en euros baseándose nun esquema doado de comprender. Tras un 2011 sen un volume normal de chuvias comezou a resentirse a produción de forraxes e o agravamento da seca non fai máis que esgotar os recursos propios. Polo tanto, os profesionais da gandaría non teñen máis saída que mercar alimento para os animais e isto repercute directamente nos custos de produción. Dende o Sindicato Labrego Galego (SLG) o seu secretario de sectores gandeiros, Adolfo Cabarcos, explica para Praza Pública que o pasado ano os custes medios de alimentación nunha explotación leiteira media estaban "entre os 22 e os 26 céntimos por litro", isto é, "no entorno de 6 euros por vaca e día". Na actualidade, sinala, cada vez máis explotacións teñen que mercar "toda a alimentación" do gando vacún, cun incremento dos custos que roldan o 50%, chegando "aos 9 euros por vaca e día, 700 euros diarios nunha explotación media". Aínda que cuns prezos un chisco inferiores, a situación non é mellor no vacún para carne. "A herba seca que se adquire fóra, habitualmente dunha calidade paupérrima", sinalan dende o SLG, está "entre 45 e 50 euros o rulo", aos que lles hai que engadir produtos para elaborar un alimento axeitado para as vacas. Neste contexto, unha explotación de 80 reses de carne "estaría gastando en torno a 300 euros diarios" en alimento. "Hai explotacións que xa están a mandar vacas ao matadoiro para aforrar" e, ao tempo, para "obter liquidez" que permita facer fronte aos gastos máis urxentes, explica Cabarcos, quen sinala ademais que a seca prolongada obriga a novos investimentos "en captación de mananciais" ou "cisternas para traerlles auga aos animais". Un adianto de axudas "insuficiente" e "irrisorio" dende a Xunta e a UE Diante dun problema no que o ambiental e ecolóxico se mestura co alimentario e co puramente económico, que solucións chegan dende as Administracións. Ata o momento, esencialmente unha: o adianto das axudas xa previstas por outros conceptos. Tras a celebración do Consello de Agricultura da Unión Europea o comisario de Agricultura, Dacian Ciolos, amosaba a súa disposición de adiantar parte das axudas da Política Agraria Común (PAC) despois de que os Executivos de España e Portugal o solicitasen. "A Comisión utilizará todos os instrumentos á súa disposición" sempre que estes sexan solicitados "de forma argumentada" dende os Estados afectados pola seca". Segundo o Goberno español, trataríase de que os gandeiros puidesen acceder en outubro a uns 5.000 millóns de euros que en condicións normais non chegan ata decembro. O Sindicato Labrego e Unións Agrarias censuran que a "única" medida que prevé a Xunta sexa subvencionar xuros bancarios Case ao mesmo tempo, no Parlamento galego o director xeral de Produción Agropecuaria, José Álvarez Robledo, anunciaba a posta en marcha dun mecanismo semellante, aínda que coa banca polo medio. A Consellería de Medio Rural, explica, está a preparar unha orde segundo a cal a Xunta subvencionaría parte dos xuros dos créditos que os gandeiros poidan pedir aos bancos en concepto de adianto das axudas da PAC. En resposta a unha pregunta parlamentaria da socialista Sonia Verdes, Robledo detalla que a intención da Xunta é que os produtores lácteos poidan ter antes do verán "un circulante equivalente" ás axudas europeas para así "paliar os efectos da seca e da necesidade de recorrer ás forraxes de fóra". Segundo Robledo, esta subvencións de xuros suporán un "alivio" para as explotacións, unha interpretación que o sector non comparte. En opinión do secretario xeral de Unións Agrarias, Roberto García, "non parece lóxico que a única saída sexa anticipar cartos que xa son dos gandeiros". En declaracións a Praza Pública, García sinala que o camiño debe ir por medidas "como as que xa se tomaron en Francia", para "facilitar liquidez ás explotacións" pola vía do control dos prezos dos produtos, un ámbito no que "o gandeiro non ten capacidade de negociación". Cómpre "buscar fórmulas que busquen darlles transparencia aos prezos". Esa, di, si sería unha solución que aliviaría o impacto económico de traer "forraxe dende zonas afastadas". Nun sentido semellante, Adolfo Cabarcos, do SLG, ve na subvencións de xuros unha medida "irrisoria" e unha verdadeira "burla ao sector primario, fundamental para o país". Na súa opinión, non pode resultar "satisfactorio" que a única solución sexa acudir a créditos bancarios "cando acaban de anunciar hai uns días" que a propia banca se vai "recapitalizar". Agora, di, a Xunta vailles "insuflar máis cartos, despois da desfeita que fixeron" pero para os gandeiros non suporá máis que ter un chisco antes e pola vía bancaria "axudas que xa son do sector". Informe completo de Meteogalicia sobre a seca


Hai 15 mortes máis pero seguen reducíndose as persoas ingresadas en UCI ou en hospitalización convencionalO 8 de marzo, catro días despois de confirmarse o primeiro caso de coronavirus en Galicia, o Sergas contabilizaba un total de 6 persoas infectadas, cifra que un día despois ascendía a 18, cun aumento 12 casos. Desde aquela nunca se producira un aumento de casos activos tan reducido como o rexistrado nas últimas 24 horas, cando o rexistro oficial vén de pasar de 6.142 a 6.147 casos, un aumento de apenas o 0,08%.Segundo os datos que vén de facer públicos a Xunta este sábado, dos 6.142 casos activos que había rexistrados un día antes, 51 recibiron a alta e 15 morreron (un deles nunha residencia), polo que para chegar á nova cifra de casos activos o número de novos casos detectados foi de tan só 71 na última xornada. Segundo a Xunta, para detectar estes casos lévanse realizados un total de 60.258 probas PCR, preto de 3.000 máis na última xornada. [O Ministerio de Sanidade concreta e amplía os datos sobre o coronavirus que lle deben remitir as autonomías]A redución de persoas en UCI continúa por segunda semana consecutivaCanto ao tipo de atención que están a recibir as persoas afectadas, 115 seguen en unidades de coidados intensivos, dúas menos que un día antes e tras dúas semanas consecutivas de descensos, mentres que en hospitalización convencional hai 642, 44 menos, unha redución do 5,3%. Pola contra, nos seus domicilios están un total de 5.434 doentes, un 0,95% máis.O centro de atención a dependentes da Coruña pasa de 9 a 25 casos confirmadosPor outra banda, dos casos activos, 895 son persoas que viven en residencias de maiores (sete máis que un día antes), 117 en residencias de discapacidade (22 máis que o día anterior, cun significativo aumento de 9 a 25 casos entre os residentes no Centro de Atención a Persoas con Discapacidade da Coruña) e 424 é persoal deses centros (dous máis). [Traballadores de residencias denuncian "caza de bruxas" e familiares de usuarios reclaman máis investigacións da Fiscalía].A área de Ourense rexistra o seu primeiro descenso de casosCanto ao impacto do coronavirus por áreas sanitarias, A Coruña segue en cabeza con 1.382 casos, once máis que o día anterior, por diante de Ourense, que con 1.200 casos confirma a moderación do seu crecemento e rexistra o seu primeiro descenso, con sete casos menos. Tamén Vigo rexistra seis casos menos, Santiago os mesmos que un día antes e Lugo, Ferrol e Pontevedra aumentos de dous ou tres.


Summary: Manuel María, Carvalho Calero, Fernández de la Vega, Xela Arias e Filgueira Valverde. Son os cinco nomes que optarán a suceder a Díaz Castro no vindeiro Día das Letras Galegas.

Cinco son os nomes que están sobre a mesa para optaren a ser homenaxeados no vindeiro Día das Letras Galegas. Catro homes e unha muller son os que acadaron tres valedores dentro da Academia para pasar á fase que conduce á elección final que se desenvolverá este sábado no plenario da sede na Rúa Tabernas. Cinco son os nomes e descoñécense as opcións de cada unha delas, en especial porque o goberno da Academia decidiu non posicionarse claramente por ningunha delas. Nin o presidente, Xesús Alónso Montero, nin o secretario Henrique Monteagudo non aparecen en ningunha das candidaturas presentadas. Do resto dos membros da executiva atópanse repartidos, Margarita Ledo é unha das valedoras de Manuel María mentres Rosario Álvarez aposta por Celestino Fernández de Vega. Dous membros do ILG avalan Carvalho Calero O eterno candidato, Ricardo Carvalho Calero, chega á última escolla avalado, entre outros, por dous lingüístas do ILG, Manuel González e Francisco Fernández Rei. Manuel González optou á presidencia nas eleccións que decidiron o pasado ano o substituto de Méndez Ferrín e Fernández Rei era membro da anterior executiva da Academia. Por outra banda, desaparecen nomes como o de Fiz Vergara Vilariño que no pasado ano quedou de segundo na votación para o 2014. Malia térense feito tamén dez anos da súa morte, ter sido académico e presidente do Consello da Cultura Galega, tampouco aparece o nome do escritor Carlos Casares, da mesma maneira que se botou en falta o pasado ano. O amplo arquivo do escritor, o seu rico epistolario e o ritmo de traballo da Fundación ademais da propia vontade da familia poden ser a explicación para adiar a conmemoración dun dos escritores máis sólidos do século XX. A decisión de Xesús Alonso Montero de non participar de forma activa no proceso para non implicar a presidencia da Academia pode ser unha das razóns da desaparición da listaxe de dous nomes de escritores do seu entorno que se sentiron xa desde hai anos para a conmemoración. Nin Manuel Lueiro Rey nin Ramón de Valenzuela -de quen se cumprirá o centenario o vindeiro ano- están entre os cinco finalistas. Un membro, unha candidatura Sorprende tamén a ausencia da escritora Luísa Villalta, de quen tamén se cumpren os dez anos da morte necesarios para optar ao Día das Letras Galegas. A desaparición próxima de dúas novas autoras como eran Xela Arias e Luísa Villalta xuntounas en conmemoracións e lembranzas e mesmo este ano o Consello da Cultura Galega desenvolveu unha xornada coordinada por Ana Romaní e Arturo Casas dedicada a ambas escritoras. O feito de que se impuxera unha norma non escrita de que cada membro da Academia apoiara só a un dos nomes explica que se produciran estas situacións. O nome de quen será motivo de celebración, de estudo obrigado en centros de ensino, de homenaxe o 17 de maio e de publicación de toda a súa obra só se dará a coñecer ás 13.30 horas do sábado 5 de xullo, na conferencia de imprensa que a Academia ten convocada. Ninguén se atreve a apostar nun dos nomes e a experiencia apunta que non sempre sae o que se considera que ten máis avais dentro do plenario da institución mais, en principio, todo parece apuntar a que Manuel María e Filgueira Valverde teñen moitas opcións para estaren no debate final.


Summary: 14 prazas proceden de centros xestionados polo Goberno galego, 281 dos concellos galegos, e as 139 restantes de entidades sociais.

As Administracións galegas e as entidades sociais ofreceron ao Goberno español un millar de prazas para acoller refuxiados ucraínos por mor da ofensiva do exército ruso no seu país. A guerra en Ucraína, en directo En concreto, 714 prazas proceden de centros xestionados polo Goberno galego, 281 dos concellos galegos, a través da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) e as 139 restantes de entidades sociais. Así llo trasladou a Xunta ao Ministerio español de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, encargado de coordinar e xestionar o reparto dos refuxiados entre as autonomías. O Executivo galego tamén sinala que as cifras irán aumentando, a medida que os diferentes axentes implicados poidan habilitar novas prazas. O presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, afirmou que "está á orde" do que decida o Estao español, e afirmou que existe un diálogo entre a Administración e a Asociación Galega de Axuda a Ucraína, co obxectivo de trasladar o seu apoio e axuda. Prazas ofrecidas pola Xunta Das prazas ofrecidas pola Xunta, 432 corresponden a camas de hospitais repartidas nas sete áreas sanitarias. Destas 113 prazas están destinadas a pacientes pediátricos, 15 para crianzas con tratamento oncolóxico e outras 15 para neonatos. As prazas restantes nos hospitais repártense en 294 para pacientes con necesidades xerais, e 25 para pacientes con tratamento oncolóxico en marcha. O resto de prazas que ofrece o Goberno galego saen das residencias de tempo libre de Panxón e O Carballiño, o Centro de Formación e Experimentación Pedro Murias de Ribadeo, o albergue xuvenil de Portomarín, as Casas do Mar de Burela, Celeiro- Viveiro e A Coruña, o Centro de acollida para vítimas de violencia machista de Vigo e os centros residenciais docentes da Coruña, Ourense e Vigo.


Summary: A asociación O Defensor do Paciente remite unha carta a Alberto Núñez Feixoo na que pide "emendar a barbaridade" que supoñen as longas listaxes de agarda: "As persoas doentes non van gratis [ao centro de saúde], pagan para ter unha atención decente e non morrer no intento".

A asociación O Defensor do Paciente reclamou esta terza feira á Xunta que "emende" as demoras para acceder a probas e consultas na Mariña, polo que instou o presidente galego, Alberto Núñez Feixoo, quen se presenta a presidir o PP estatal, a "solucionar os problemas da Galiza" antes "de arranxar España". Segundo informou nun comunicado de prensa esta asociación, a raíz dunha denuncia da Plataforma Sanitaria da Mariña en relación ás demoras de até dous anos para citas en Uroloxía e de catorce meses para Traumatoloxía, en caso "de non tomar medidas" O Defensor do Paciente recorrerá á Fiscalía. Máis de dous anos de espera para unha intervención cirúrxica de uroloxía no CHUS Esta asociación remitiu un escrito ao presidente da Xunta e ao conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, con copia á ministra de Sanidade, Carolina Darias, na que apela á "responsabilidade" do Goberno galego para "emendar esta barbaridade" porque "están a pór en risco as persoas que precisan as probas, a diagnose e o tratamento". "Obviamente, serían os máximos responsábeis. De non tomar medidas, enviarémolo á Fiscalía, xa que, como dicimos, o tema é grave", advertiu o colectivo. Médicos denuncian que hai cen "prazas ocultas" de Atención Primaria que Sanidade non cobre A respecto desta cuestión, a asociación incidiu en que as persoas doentes e a cidadanía en xeral "non van gratis, non lles regalan nada, pagan para ter unha atención decente e non morrer no intento". "Esperamos responsabilidade e que actúen coa axilidade que precisa o asunto", urxiu a presidenta do Defensor do Paciente, Carmen Flores, no escrito remitido a Núñez Feixoo. Folga do servizo de Otorrinolaringoloxía do CHUS Por outra parte, o comité de folga do persoal facultativo do servizo de Otorrinolaringoloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) avanzou que "espera" que a mediación promovida pola Consellaría de Sanidade a partir desta semana sirva para "achegar unha xusta solución" ás e os otorrinos. Os otorrinos do CHUS amplían a folga a dous días por semana Desde este 10 de marzo, o persoal fará folga indefinida todas as terzas e quintas feiras. Na xornada desta terza, segundo o comité, 75% das e dos facultativos do servizo apoiaron a folga, que supuxo a "suspensión de 95 consultas", isto é, "sete de cada dez das que estaban programadas".


Summary: Fican focos activos que están a ser 'atacados' por un operativo que mobilizou máis de mil persoas en Vila de Rei, Mação e Sertã. O lume obrigou evacuar varias aldeas e fixo revivir os medos de 2017. Alerta máxima nunha segunda feira de elevadas temperaturas que pon 40 municipios lusos en alto risco de incendio.

Máis de mil persoas participaron esta fin de semana nos operativos para extinguir os incendios que arrasaron máis de 8.500 hectáreas de no centro de Portugal. Un combate contra o lume que logrou que, a primeiras horas desta segunda feira, a maioría dos incendios estean estabilizados. Fican focos activos, indican desde a dirección do operativo, onde se concentran os esforzos para extinguilos. Foi un fin de semana no que Portugal reviviu o temo a unha catástrofe como a dos incendios de 2017, na que morreran máis de 100 persoas. Incendios voraces, amplos, que arrasan miles de hectáreas e son moi difíciles de combater. Vila de Rei, Mação e Sertã, nos distritos de Castelo Branco e Santarém; foron os concellos afectados. Houbo que evacuar varias aldeas e o número de persoas feridas elévase a unha trintena. Alerta Varios concellos dos distritos de Castelo Branco e Santarém, afectados por incendios estq fin de semana, están esta segunda-feira en risco máximo de incendio. As temperaturas nestes dous distritos van andar entre os 39 e os 40 graus, acompañados de baixa humidade. Madalena Rodrigues, do IPMA (Instituto Português do Mar e da Atmosfera), subliña em declaracións á axencia Lusa que a situación non é "favorábel ao combate aos fogos". Por volta de 40 municipios están hoxe en alerta perante o alto risco de incendio. Detido Policía Judicial detivo unha persoa de 55 anos como presunto responsábel dun dos incendios que se orixinou esta fin de semana, en concreto o que tivo lugar en Castelo Branco.


Summary: A obra de Christian Villamide (Lugo, 1966) chama a atención pola linguaxe plástica e visual multidisciplinar, mais sempre estas formas están rexidas na súa concreción por unha vontade e unha análise conceptual.

Este fenómeno vaise perfilando de xeito cada vez máis evidente a medida que un enxerga as pezas presentes nunha mostra en que reflexiona sobre a distancia con que nos situamos fronte á paisaxe e o territorio, evidenciando a violencia á que sometemos a natureza. O ollar do artista, cheo de sutil ironía, fai agromar elementos naturais agochados pola intervención humana, espazos naturais case prefabricados, acoutados, que inzan as nosas cidades. In landscape mode [En modo paisaxe] | Artista: Christian Villamide | Comisaria: Paula Cabaleiro | CGAC, Santiago de Compostela | Até 23 de febreiro de 2020 O traballo de Villamide tórnase sintomático da nosa realidade cultural —no sentido máis amplo da acepción— porque nos presenta certas tendencias —levadas moitas veces ao absurdo— no uso do espazo público no mundo actual e tamén porque permite a reflexión sobre o sentido profundo, sobre o valor plural, mesmo desde a perspectiva puramente lingüístico-conceptual, da ocupación do territorio na sociedade contemporánea. De feito, a exposición preséntase como unha revisión e unha posta en dúbida da habitual relación entre os seres humanos e espazo, ou cando menos sinala a súa esencial debilidade. A procurada ambigüidade das pezas e a actitude conceptual que presentan é, de seu, todo un síntoma da multiplicidade de lecturas que o ámbito espacial e social nos pode ofrecer. En boa medida semella unha superación, que non negación, da vella relación espazo natural-espazo social que presidía unha parte da construción da modernidade desde hai máis dun século, en especial desde as prácticas da vangarda histórica. O argumento plástico que percibimos amosa unha dialéctica fidelidade-alteración dos presupostos conquistados pola tradición histórica da modernidade. O resultado permite estabelecer unha tensión, da que xorden determinadas peculiaridades, como pode ser o uso de materiais naturais mesturados con elementos industriais, non utilizados como pura apropiación, senón como materia construtiva, ou a tendencia cara a unha captación dos aspectos físicos do obxecto artístico. Son pezas que se configuran como presenzas intensas, que absorben e dan luz e enerxía —velaí o seu cromatismo— e mudan a nosa realidade espacial, como lembrándonos que calquera captación temporal non pode ser definida sen termos en conta a incontestábel presenza tridimensional.