Summary: Acciona e Copasa lideran a táboa de adxudicatarias, sumando perto de un de cada tres euros que se destinaron en 2016 a obra pública.

As administracións destinaron a obra pública por volta de 610 millóns de euros en 2016, unha cifra sensibelmente inferior á que se rexistraba nalgún dos exercicios anteriores, mesmo en época de crise. En total, perto de 1.400 empresas e compañías foron ao longo deses meses adxudicatarias dalgunha obra pública en Galiza, segundo os datos da Federación Galega de Construción Embora ese número, unha boa parte do pastel da obra pública foi só para dez construtoras. As dez principais adxudicatarias levaron 45% do total. Ficando 1.389 compañías co 55 por cento restante. Acciona foi en 2016 a construtora que máis se beneficiou da obra pública galega ao se facer co 15% do investimento, máis de 90 millóns de euros. Copasa, con 12,7%; e Ogmios, con 3,5%, completan o podio dos tres primeiros. Tres construtoras que recibiron un de cada tres euros que durante o ano pasado se destinaron a obra pública no noso país. Esta acumulación é máis notoria no investimento do estado en obra pública en Galiza, 80% do cal repartiuse entre as dez primeiras adxudicatarias. Porén, se pousamos a mirada na obra pública dos concellos, as dez primeiras empresas da lista representan apenas o 22% da adxudicación total.


O pleno da Deputación de Ourense aprobou este venres, cos votos a prol dos deputados que sustentan o bipartito do PP e Democracia Ourensana, a modificación da Ordenanza reguladora dos procedementos de selección de persoal funcionario interino e laboral temporal. A mudanza afecta esencialmente ao artigo 8 do documento aprobado hai case seis anos e devolve ao presidente da institución, José Manuel Baltar, a competencia de designar persoalmente os membros dos tribunais destas oposicións.A elección dos tribunais por sorteo foi aprobada en 2014, xusto despois da condena a José Luis Baltar por enchufar máis de 400 persoas na Deputación, despois ratificada pola Audiencia, e José Manuel Baltar presentara a medida como exemplo de transparencia e "autolimitación"O 31 de xullo de 2014 un xulgado ourensán condenaba a José Luis Baltar a nove anos de inhabilitación ao considerar probado que enchufara máis de 400 persoas na Deputación a comezos de 2010, condena que en 2015 ratificou a Audiencia. Os feitos aconteceran en vésperas do congreso do PP de Ourense de 2010, no que José Luis Baltar conseguiu situar como sucesor no partido ao seu fillo como paso previo a facer o mesmo na Deputación e a sentenza ligaba os enchufes con esa votación.Un día despois daquela sentenza, o 1 de agosto de 2014, o Boletín Oficial da Provincia de Ourense publicaba a nova ordenanza de selección de persoal, que José Manuel Baltar presentara como exemplo de transparencia e "autolimitación". Así, o artigo 8 de aquel texto sinalaba que os seis membros dos tribunais destes procesos selectivos, persoal funcionario ou laboral de "calquera administración pública", serían "designados mediante sorteo que se realizará en acto público". "O presidente e dous vogais serán elixidos por sorteo entre empregados públicos da Deputación Provincial de Ourense", especificaba, antes de detallar o proceso para sortear os postos.Esa norma vén de chegar á súa fin. O novo texto agora aprobado mantén o número de membros e a esixencia de que sexan "persoal funcionario de carreira ou persoal laboral fixo" de calquera administración. Tamén mantén que "actuarán con plena autonomía no exercicio das súas funcións" sen estar "suxeitos a instrucións de ningún tipo por parte dos órganos da Deputación". Pero xa non son elixidos por sorteo, senón que a elección volve depender do Goberno que encabeza José Manuel Baltar. Así o aclarou a Deputación, xa que a nova redacción non o recolle.O goberno bipartito de PP e Democracia Ourensana xustifica a mudanza pola "dificultade de atopar membros para a composición dos tribunais" e a existencia de numerosas renuncias entre o persoal que resultaba elixido para participar nestes procesosO ditame da comisión que abordou a reforma sinala que, pola banda do PP, defendeuse no proceso que "por lei é competencia do presidente ou do deputado en quen delegue" realizar esta selección. O goberno bipartito dos populares e DO veu defendendo que a única intención da modificación é axilizar uns procesos que se estaban a atrancar pola "dificultade de atopar membros para a composición dos tribunais", un elevado número de "renuncias" a participar por parte do funcionariado que saía elixido no sorteo e "fortes atrasos".O que no seo da oposición ao gabinete de coalición do PP e Democracia Ourensana se ve como porta aberta a maiores inxerencias do barón do PP ourensán nos procesos de selección de persoal da Deputación en vésperas electorais, no PP deféndese como un regreso ao que é norma "xeral" nas Administracións públicas do Estado. Ademais, enfatizan, non existiu colaboración das demais Administracións para aplicar o sistema de sorteo aínda que llela pediron.


Summary: Entrevistamos a Alberte Amado, secretario da sección sindical da CIG en EINSA. O plantel desta empresa de artes gráficas con centros en As Pontes e Pontedeume, vén de recibir o Premio Dez de Marzo da CIG.

Onde arranca o conflito? A empresa viña atravesando dificultades económicas desde 2009, xa que se creara en As Pontes ao abrigo de subvencións e axudas, recibindo case 50 millóns de euros nese concepto. Porén, desde 2009 por mor dunha mala xestión tivo que refinanciarse por importe de 40 millóns e a partir de aí comezaron a xurdir problemas. A empresa tentou recortar até un 30% dos salarios e despedir a 29 compañeir@s. Coa reforma laboral do PP viron a luz e optan pola vía dos recortes laborais para tentar resolver a situación. A empresa tentou recortar unha porcentaxe moi importante do salario, até o 30%. Tamén pretenderon retirar o plus de horas festivas, co que farían que valese o mesmo traballar un luns que un domingo. E a maiores disto engadíanse 29 despedimentos. Neste senso é manifesto que a empresa actuaba de mala fé xa que ese é o número exacto que lles permitía evitar un ERE e optar por despedimentos individuais inmediatos. Cal foi a súa reacción perante as pretensións da empresa? Fronte a isto desde o Comité de Empresa comezamos a traballar para evitar que estas medidas se materializaran. O primeiro que fixemos foi un peche dentro das instalacións da propia empresa dos membros do Comité, ao que a dirección reacciona ordenando despedimentos. Houbo mesmo compañeiros que se enteraron de que foran despedidos polo ingreso bancario do finiquito, xa que nin llo comunicaran, nin por escrito nin verbalmente. Descoñecíamos a vontade da empresa a respecto de se esta quería ou non continuar a súa actividade A partir de aí convocamos unha asemblea de traballadoras e traballadores, co obxecto de abordar un novo calendario de mobilizacións, no que o plantel decide facer indefinida a folga que se acababa de encetar, dado que a empresa xa despedira a 28 compañeiros. O máis complexo do conflito foi que descoñecíamos a vontade da empresa a respecto de se esta quería ou non continuar a súa actividade. Había unha falla total de comunicación. Foi duro o conflito? Foron 25 xornadas de folga. Durante todo o tempo as protestas dos traballadores contaron cunha presenza policial completamente abusiva e innecesaria. Por outra parte a empresa mesmo se atreveu a denunciar aos integrantes do Comité de Folga, exixindo a cantidade astronómica duns 50.000€ por cada día de folga, por considerala abusiva e ilegal, algo que era disparatado e que nos obrigou a acudir ao SMAC. Foi duro evitar o desánimo por tantos días seguidos de folga, para o que decidimos por exemplo facer camiñadas desde a empresa até a vila, recibindo moitísimo apoio da veciñanza das Pontes e de Pontedeume, e outras accións como cortes de tráfico, cazoladas na casa do dono da empresa ou visitas ás institucións. Houbo mobilizacións e asembleas todos os días e mesmo algúns actos simbólicos como ir a doar sangue a Neda baixo o lema "antes de que nos zuguen o sangue doámola". E todo malia as presións da empresa que mesmo chamaban a compañeiros para tentar forzalos a abandonar a folga. Recibiron algún tipo de apoio institucional? Non obtivemos nin as respostas nin o apoio institucional que mereciamos Non obtivemos nin as respostas nin o apoio que mereciamos. Estivemos varias veces no IGAPE e o primeiro que tiñamos que escoitar de cada vez era que "a reforma laboral está como está e perder salario se ides seguir cobrando non é tan malo", premendo para que desistiramos e chegásemos a un acordo. Mesmo cualificaron de "mal menor" os 29 despedimentos. Estas respostas eran moi chocantes tendo en conta a cantidade de axudas públicas que percibira a empresa e que en canto rematan xa teñen un grave problema financeiro. Que balance fan do conflito unha vez concluído? A valoración é positiva sobre todo pola capacidade de loita que demostraron as e os compañeiros nun contexto moi desfavorábel. Logramos facer recuar a empresa rebaixando nunha grande medida as súas pretensións. Conseguimos a readmisión dos compañeiros despedidos, aínda que non nas condicións que nos gostaría xa que se lles reduciu xornada, mais con prioridade para ir aumentándoa. O principal logro foi que despois deste conflito a empresa viuse obrigada a mudar de actitude e a enfrontar doutra maneira a toma de decisións. Que factores incidiron no éxito da súa loita nun contexto xeral tan difícil? A loita obreira non nos era algo alleo nesta comarca e iso facilitou enfrontarmos este conflito coa combatividade que era necesaria Sobre todo o feito de que a empresa estaba a impornos un sacrificio importante dos nosos salarios sen ningún tipo de garantía e para nada. Nós non tiñamos que pagar cos nosos salarios a mala xestión da empresa. Para alén de inxustas as medidas non garantían tampouco a viabilidade e só beneficiaba ao patrón mantendo os seus lucros, e as remuneracións do consello de administración e un cadro de mandos sobredimensionado. A propia empresa recoñecía que o único que ían lograr con esas graves medidas era apenas gañar un pouco de tempo para refinanciar o crédito de 40 millóns e que haberá que comezar a amortizar a partir de xullo. As cargas financeiras da empresa son desorbitadas este ano 3 millóns, o próximo 5 e o seguinte 8 e así até 2019. Sumouse tamén a experiencia histórica que nesta bisbarra hai de loitas sindicais, en Endesa ou a creación dos polígonos. A loita obreira non nos era algo alleo e iso facilitou enfrontarmos este conflito coa combatividade que era necesaria.


Summary: A portavoz do colectivo, Ada Colau, reprocha a indiferenza da Cámara ante "a estafa inmobiliaria" e pide o apoio á súa ILP, que reune máis de 750.000 firmas, e que se debaterá o martes. Santiago Lanzuela (PP), chama á orde a Colau despois de que esta cualificase de "criminal" o vicesecretario da Asociación Española de Banca

"Estamos ante unha estafa porque todo te levaba a acceder á vivenda e a hipotecarte". Así arrincou Ada Colau, portavoz da Plataforma de Afectados pola Hipoteca, os seus 45 minutos de intervención na Comisión de Economía do Congreso dos Deputados. "Algúns fixeron un grandísimo negocio, como as administracións, as inmobiliarias, e non asumiron a súa responsabilidade, porque a mensaxe oficial do Estado era que non había burbulla inmobiliaria", proseguiu. Foron 45 minutos nos que o Congreso dos Deputados oíu por vez primeira a voz de Colau, e escoitou os súas reproches á desidia dos políticos durante anos fronte ao problema dos desafiuzamentos, e tamén para que quedase constancia das súas propostas, avaladas por un millón de firmas en forma de Iniciativa Lexislativa Popular. Colau afirmou que "non se asinaban contratos libremente, contratos cheos de cláusulas abusivas das que nunca se informou, polo que é unha obriga moral reaccionar ante a violación de dereitos fundamentais, incluso saltándose leis inxustas" Colau afirmou que "non se asinaban contratos libremente, contratos cheos de cláusulas abusivas das que nunca se informou, polo que é unha obriga moral reaccionar ante a violación de dereitos fundamentais, incluso saltándose leis inxustas". Neste sentido, replicou á intervención que lle precedeu, do vicesecretario da Asociación Española de Banca, Javier Rodríguez Pellitero, a quen chamou "criminal" mentres mostraba sobres aos deputados. "Que a xente que nos afundiu na miseria diga 'non' á dación en pago reafírmanos", argumentou. "Non imos aceptar unha solución sen efectos retroactivos. Que paguen os estafadores, non os estafados. Pedimos a paralización dos desafiuzamentos de vivenda habitual e de debedores de boa fe, así como a dación en pago retroactiva" En canto ás propostas, Colau detallou "os mínimos" que recolle a ILP que se debaterá o martes no Congreso grazas a que o PSOE substituíu a súa proposta pola da PAH: "Non imos aceptar unha solución sen efectos retroactivos. Que paguen os estafadores, non os estafados. Pedimos a paralización dos desafiuzamentos de vivenda habitual e de debedores de boa fe, así como a dación en pago retroactiva". Estes mínimos, "avalados por un millón de firmas" deben terse en conta, segundo Colau: "Se vostedes cren na democracia e en que o Congreso é un órgano de representación desa democracia, deberían escoitar as demandas cidadás. Os desafiuzamentos son a maior violencia contra o dereito á vivenda; o Estado pon todo o aparello policial e xudicial ao servizo dos desafiuzamentos. Apelamos aos deputados, con nome e apelidos, e quen desprece a vontade cidadá, será sinalado, sen violencia, pero será sinalado alá onde vaian". "Apelamos aos deputados, con nome e apelidos, e quen desprece a vontade cidadá, será sinalado, sen violencia, pero será sinalado alá onde vaian" Tanto a cualifición de "criminal" ao representante da AEB como a apelación á sinalización dos deputados que voten en contra da ILP da PAH, foron motivo de enfrontamento entre o presidente da Comisión, Santiago Lanzuela (PP) e Colau ao final da comparecencia. Lanzuela pediu que retirase "as ofensas". "Non nos ameace", dixo. Ao que respondeu Colau: "O que faltou é esta chamada de atención a quen me precedeu". Na súa intervención, Colau tamén insistiu en que "as casas que están en mans das entidades financeiras, deben constituír o parque en aluguer social, cuxa renda non debería superar o 30% da renda familiar. As 6.000 vivendas do fondo previsto no último decreto son migallas". Antes de Colau, interviñeron na Comisión o expresidente do Banco Hipotecario e da Caixa de Aforros de Granada, Xulio Rodríguez, e o vicesecretario xeral da Asociación Española de Banca, Javier Rodríguez Pellitero. A comparecencia de Rodríguez Pellitero foi duramente contestada por Colau posteriormente, o que motivou o enfrontamento entre a portavoz da PAH e o presidente da Comisión de Economía. O vicesecretario da Asociación de Banca defendeu o marco legal: "Non hai que cambiar a lei. Se a situación actual é consecuencia da crise, que é transitoria, as medidas deben ser tamén temporais, como as que aprobou o Goberno". Rodríguez Pellitero defendeu que "os desafiuzamentos non son un negocio para a banca: "Pérdese un cliente, a súa familia, hai que incorrer en gastos de avogados, de xestión do piso, o IBI, a comunidade, e logo montar todo un sistema de xestión do piso. Só cando non queda outra opción, o banco inicia a execución hipotecaria, porque non facelo poría en risco a solvencia do banco". En conclusión, segundo Rodríguez Pellitero: "O sistema hipotecario non é tan malo. Si a crise económica". O expresidente do Banco Hipotecario, Xulio Rodríguez, si viu insuficientes os decretos aprobados, o de marzo de 2012 sobre o código de boas prácticas da banca, e o de novembro, sobre a moratoria de desafiuzamentos O expresidente do Banco Hipotecario, Xulio Rodríguez, si viu insuficientes os decretos aprobados, o de marzo de 2012 sobre o código de boas prácticas da banca, e o de novembro, sobre a moratoria de desafiuzamentos: "Habería que prolongar un ano máis a moratoria e ampliar o campo de persoas que poidan acollerse a ela. Ademais, o código de boas prácticas, que permite a dación, debería ser de cumprimento ordinario polos bancos, non como agora. E, tamén, debería rebaixarse o interese de demora, que agora está en torno ao 12%: despois da moratoria, a familia atópase na rúa e cunha débeda multiplicada". Ademais, Rodríguez puxo o énfase na falta de datos "para calibrar a magnitude do problema: as estatísticas do Consello Xeral do Poder Xudicial non distinguen entre primeira vivenda e segunda vivenda. É moi pobre. E as estatísticas oficiais tampouco se publican todas, úsanse politicamente na Cámara". Por último, Rodríguez insistiu en "modificar a lei hipotecaria sen ameazar a solvencia do sistema financeiro. O máis urxente é a reforma do procedemento e que o código de boas prácticas sexa común no día a día dos bancos".


Summary: Os deputados populares votan en contra dunha proposición de AGE para dotar desa figura de máxima protección ambiental ao Olimpo Celta. "Ë certo que queren convertelo nun couto de caza maior?", pregúntase Yolanda Díaz.

"O Partido Popular non quere protexer o Monte Pindo". Esa é a conclusión que saca AGE logo de que os deputados do PP votaran en contra da iniciativa presentada pola formación para declarar o Olimpo Celta parque natural. A dereita rexeitou a proposición non de lei de Alternativa, que considera "totalmente incomprensíbel o desleixo da Xunta sobre un espazo imprescindíbel do país coma este, coa súa riqueza e singularidade ambiental". "É totalmente incomprensíbel o desleixo da Xunta son un espazo imprescindíbel do país", di AGE Yolanda Díaz, voceira de AGE, lembrou que os apoios para outorgar ao Monte Pindo a máxima protección ambiental "son amplos". Así, recordou que hai máis de 169 entidades que reclaman esa figura, así como unha enquisa que reflicte que a maioría da poboación avoga tamén porque este bosque único de Carnota acade esa distinción. De feito, hai agora case un ano, a Xunta pechaba a porta ao parque natural e rachaba as conversas co Concello. "O diálogo coa Xunta está pechado e hai que tomar outras vías". Así de contundente se manifestara o alcalde de Carnota, Ramón Noceda, farto do "desleixo" e da falta de propostas e solucións cara ao Monte Pindo por parte da Administración autonómica, coa que a asociación que leva anos reclamando a declaración da zona como parque natural xa non quere manter xuntanza ningunha máis. A decepcionante resposta do Goberno levou o Concello a insistir na súa intención de recuperar a xestión integral da zona. Daquela, levouse a cabo unha xuntanza coa directora xeral de Conservación da Natureza, Verónica Tellado, co obxectivo de tratar a declaración do Monte Pindo como parque natural, "a única figura de protección democrática, participativa e que obriga a comprometer investimentos e contratacións de persoal". A Xunta manifestara que o parque natural "non é unha prioridade" e non dera resposta ás demandas de recuperación da zona tras o grave incendio que levou por diante boa parte do bosque. AGE pregunta cales son as razóns polas que o PP "obstaculiza" o parque natural e se non queren convertelo "nun couto de caza maior" E o PP teima en dicir non. AGE lembroulle que o Valedor do Pobo admitiu a trámite denuncias sobre a vulneración do Goberno de cinco normas e leis de diferentes ámbitos. "O desleixo é os sinal do Partido Popular, que teñen claro que non queren o parque natural", denunciou Yolanda Díaz. "E eu fágolles unha pregunta: é certo que queren converter o Monte Pindo nun couto de caza maior?". Os deputados e deputadas do PP escudáronse nos supostos intereses da veciñanza da zona para se opor á proposta de AGE. Tamén evitaron responder á pregunta sobre o couto de caza. "Cales son as razóns polas que o PP obstaculiza a declaración de parque natural?", concluíu preguntándose Yolanda Díaz.


Summary: O Tribunal Supremo español revogou o terceiro grao e o artigo 100.2 aos presos e presas políticas cataláns, encarceradas a raíz do referendo do 1 de outubro de 2017.

O Tribunal Supremo español vén de privar do terceiro grao e do artigo 100.2 aos presos e presas políticas catalás. Asegura, a respecto do terceiro grao, que se outorgou de maneira "prematura". En relación ao 110.2 argumenta que carece de conexión cun "proceso de reinserción". A decisión do Supremo devolve á prisión hoxe a Carme Forcadell e Dolors Bassa, que xa non poderán saír de Wad-Ras i Puig de les Basses. Os presos de Lledoners continuarán igual, pois xa se lles deixara en suspenso o réxime de semiliberdade á espera da decisión do alto tribunal, que chegou hoxe, tras catro meses de silencio. Desta maneira, os líderes independentistas encarcerados volverán ao segundo grao sen posibilidade, de momento, de saídas baixo o amparo do artigo 100.2 e afectados, como o resto de presos, polas restricións motivadas pola Covid-19 e que implican en máis de 20 horas na cela. Para saíren da cadea só poderán recorrer a permisos ordinarios, aos que teñen acceso quen cumpriron unha cuarta parte da condena, é dicir, Jordi Cuixart, Jordi Sánchez, Joaquim Forn e Josep Rull. A sala afirma que antes de outorgar o terceiro grao ou o 100.2 é necesario que pase "un período de tempo maior para avaliar de maneira axeitada a evolución do interno e mais o tratamento penitenciario". Neste sentido lembra que as presas e presos foron sentenciados entre 9 e 13 anos de prisión e que "ningún cumpriu a metade da pena". A respecto do terceiro grao, a sala que preside Manuel Marchena fai seus os argumentos da Fiscalía, que se opuxo de maneira sistemática a todas as vías para flexibilizar a condena. Que alternativas lles quedan? Sen o artigo 100.2 e sen o terceiro grao, os líderes independentistas poden recorrer a tres alternativas para saír da prisión. Unha delas é o indulto, outra é a da reforma da sedición -pendente de tratar no Congreso- e a outra, a amnistía, que requiriría dunha maioría absoluta no Congreso.


Summary: A candidata nacionalista, Ana Pontón, califica de fracaso as políticas da Xunta en materia de vivenda pública.

Só 16 vivendas a disposición da cidadanía desde 2016. Eses son os datos da política de vivenda pública do Partido Popular que evidencian, segundo a candidata á presidencia da Xunta do BNG, Ana Pontón, o "fracaso e a incompetencia" de Feixoo nesta materia. Ante esta "situación alarmante", a candidata do BNG comprométese a "mobilizar 4.000 vivendas" en réxime de aluguer para as persoas máis novas durante a próxima lexislatura se o proxecto do Bloque chega ao Goberno. Os seus plans pasan por "pór en marcha unha auténtica política social en materiade vivenda" e "facer dela un dereito que se poida exercer". Presión aos fondos voitre Para cumprir con este obxectivo, o Bloque pretende "mobilizar 4.000 vivendas ao longo da lexislatura" no marco dun plan de aluguer para mozas que "reactive as políticas sociais con medidas de tipo fiscal", xa que entenden que "se se fai presión aos fondos voitre e aos bancos" pódese recuperar vivenda e pola "a disposición das persoas". Igualmente, apostan por "incrementar os recursos destinados", dotando con 100 millóns de euros un plan especial de acceso e así "duplicar os fondos neste ámbito". Pontón, ademais, aclarou que estas medidas están pensadas para as cidades, xa que é nelas onde "á xente nova e con traballos precarios non se lles permite o acceso á vivenda". O pobre balanzo do PP Respecto aos plans "propagandísticos" do PPdeG, Pontón lembrou que "fai catro anos Feijóo comprometeuse a pór a disposición 10.000 vivendas de aluguer en 40 centros históricos de Galicia", pero a "realidade" actual evidencia "a redución en dous anos de 60% do número de vivendas no mercado", moitas destinadas ao aluguer que "hoxe teñen destino turístico". Ademais, denuncia que se incrementaron "os alugueres en 30% pola falta de oferta e a paralización da oferta pública", así como "a precariedade e os baixos salarios", que provocan un "gran esforzo" para facer fronte aos pagos mensuais e unha "misión imposible" no caso dos máis novos.


Summary: A Fundación Franz Weber, con máis de 250.000 socios, adhírese a Galicia Mellor Sen Touradas, internacionaliza o traballo contra os festexos taurinos e fornece o colectivo de maior infraestrutura, profesionalización e recursos económicos tras seis anos de exitosas iniciativas.

A piques de cumprir seis anos de vida, a plataforma Galicia Mellor Sen Touradas (GMST) colle un enorme impulso logo de anunciar o acordo ao que vén de chegar coa Fundación Franz Weber (FFW), referente da loita pola abolición en Europa, para que esta se adhira ao colectivo galego, que pasará a contar desde xa co apoio, a infraestrutura e a achega económica dunha institución que conta con máis de 250.000 socios, simpatizantes e doantes no continente. A adhesión de Franz Weber a Galicia Mellor Sen Touradas fornece o colectivo galego de maior infraestrutura, máis recursos económicos e unha maior visibilidade A colaboración que GMST e FFW experimentaran xa nos últimos meses -e que posibilitou a creación da Fronte Antitaurina no Parlamento, a celebración de varios foros no país ou a axuda en diversas campañas- tradúcese agora nun acordo máis amplo que fornece de máis infraestrutura, recursos económicos e achegas de importantes expertos á loita contra as touradas en Galicia, territorio que a Fundación Franz Weber recoñece como "un dos mellores situados para acabar cos espectáculos taurinos", o que a levou a concretar esta unión. "Non seremos unha sucursal nin meros receptores de fondos, senón que faremos cousas de xeito conxunto; conservamos a nosa independencia e incluso a fortalecemos", asegura Rubén Pérez, que pasa agora a ser único voceiro da alianza dos abolicionistas, logo de que o acordo implicase a desaparición da marca europea Galicia, Better Without Bullfights, que exercía como oficina de relacións con asociacións doutros Estados. A Fundación confirma o seu apoio ao colectivo galego por ser Galicia "un dos territorios mellor situados para acabar coas touradas" "Estamos moi contentos cun acordo histórico que internacionaliza a oposición á tauromaquia en Galicia", confirma Leonardo Anselmi, director de FFW para Europa e Suramérica, que gaba o "traballo encomiable e axustado perfectamente á filosofía da Fundación" que GMST desenvolve no país. "O seu interese por investigar e descubrir o uso de cartos públicos para organizar ou promocionar touradas converteuse nun recoñecemento continuo cara a esta plataforma nos foros internacionais", engade. O acordo, que implica que a FFW -fundada en 1975- teña poder de decisión pero non de veto, supón tamén unha "maior profesionalización" dun colectivo que, malia a súa importante actividade, estaba obrigada a "un activismo low cost, case de guerrilla", tal e como recoñece Rubén Pérez, que lembra que GMST "non ten socios, senón que se financia coas doazóns e achegas" que chegaban de plataformas como a Fundación Libera ou CAS Internacional, dúas das tres -xunto a Stop Our Shame- que formaran unha alianza que agora muda. E o salto é ben importante, xa que mentres CAS mantiña unha base de entre 20.000 e 40.000 socios, Franz Weber conta con máis de 250.000, principalmente en Suíza, Alemaña, Francia e Bélxica, ademais dunha importante rede comunicativa que inclúe un xornal trimestral cunha tirada mínima de 100.000 exemplares. O acordo permitirá a Galicia Mellor Sen Touradas intensificar a súa loita pola abolición tanto na rúa como nas institucións O financiamento de GMST, porén, non será pechado para un ano, senón que se determinará mediante "estratexias a varios anos vista" e dependerá das achegas de simpatizantes, socios ou doantes. Non será unha diferenza significativa, agás nas posibilidades que abre e que a plataforma galega xa experimentou nalgúns casos, como na colaboración da FFW para publicitar a histórica manifestación antitaurina celebrada na Coruña no pasado verán. "O acordo reforza o noso compromiso de ser independentes de formacións políticas e institucións; a cooperación excesiva coas administracións faríanos perder precisamente esa independencia e o rexeitamento dos cartos públicos é o que nos permite continuar o noso camiño", explica Rubén Pérez. As mocións contra as tourada nos concellos galegos e unha nova enquisa sobre a tauromaquia son os seguintes obxectivos "A Fundación Franz Weber permitiranos explorar novas fórmulas de campañas e iniciativas para continuar avanzando xunto a sociedade galega no proceso para abolir as corridas de touros na comunidade; hoxe estamos un pouco máis preto", insiste o voceiro de GMST, que explica que as próximas mocións que se presentarán nos concellos galegos para rexeitar as corridas e o seu financiamento público serán o vindeiro obxectivo dun colectivo que, grazas ao apoio de FWW, ten previsto realizar unha nova enquisa sobre as touradas entre a poboación coruñesa e que se estenderá despois ao conxunto de Galicia. Son dúas campañas máis de Galicia Mellor sen Touradas, que en tan só seis anos conseguiu levar á rúa e á sociedade en xeral un debate moito tempo agochado. E fixo moito máis. Presentou 100.000 sinaturas no Parlamento como paso previo a unha ILP, convocou unha histórica manifestación na Coruña contra os festexos taurinos ou artellou a Fronte Antitaurina na Cámara (a primeira nun parlamento autonómico no Estado) que logrou levar unha proposta de abolición (e que foi botada abaixo pola disciplina de voto do PP) ao Hórreo. Iniciativas que non fixeron máis que confirmar na rúa e na política os datos das enquisas, que sitúan Galicia como un dos territorios que obvia e rexeita unanimamente as corridas de touros, que tan só conta con oito eventos deste tipo ao ano e que, tal e como advirten GMST e FFW, xa segue o camiño de Cataluña para acabar con elas "a medio prazo".


Summary: O ministro de Facenda recoñece a suba dos tributos indirectos mentres Bruxelas agarda pola nova vaga de recortes do Goberno español para liberar o rescate bancario. Audio e vídeo no interior.

"O non máis rotundo e máis firme, por ser prexudicial para a crise económica e para a recuperación do emprego, por ser ineficaz e profundamente inxusto". A comezos de 2010 o actual ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, rexeitaba deste xeito a suba do Imposto do Valor Engadido (IVE) que o Goberno do PSOE incluíra nos Orzamentos Xerais do Estado dese ano. Antes do que sería o primeiro gran recorte do gabinete de José Luis Rodríguez Zapatero, en maio dese mesmo ano, Montoro consideraba o IVE como "o máis inxusto dos impostos" e auguraba que o seu incremento só traería "máis crise e máis paro". Pouco máis de dous anos despois dese enérxico rexeitamento dende a tribuna do Congreso o propio Montoro confirmaba este luns o que se viña dando por feito dende hai semanas: os conservadores xirarán cento oitenta graos a respecto das súas teses na oposición e incrementarán o principal tributo sobre o consumo. Como vén acontecendo nas últimas semanas o adianto da medida gobernamental non chegou no Congreso dos Deputados nin en acto oficial ningún, senón nun curso de verán, no que Montoro confirmou que "estamos nun tránsito cara a unha fiscalidade menor para o traballo e maior no ámbito indirecto", traducido, cara a un incremento do IVE. Para argumentar a viraxe, ademais da tradicional referencia á herdanza recibida dos socialistas, Montoro deixou varias reflexións sobre a mesa, tales como "se o IVE o pagasen máis quen o teñen que pagar, non habería que subilo tanto". "É imposible que o diga máis claro", abonda, nun contexto no que "temos un IVE que se paga pouco en comparación con outros países", deixando caer ademais que, en último termo, a única culpable da decisión é a propia cidadanía: "este debate non existiría se non existise esa economía mergullada" e se "non existise esa pregunta de con IVE ou sen IVE que se ve como un deporte nacional en calquera recuncho da xeografía española". Segundo ten transcendido, os produtos que ata agora tiñan o IVE superreducido pasarán ao tipo xeral, do 18% Entre chamadas a un "cambio de valores" en materia fiscal Montoro vén ratificar a inminente chegada dunha alza de tributos que, segundo ten transcendido, afectará esencialmente aos produtos aos que ata agora se lles aplicaba o IVE reducido e superreducido, e que no futuro inmediato pasarán ao tipo xeral. Así, por exemplo os produtos de alimentación, libros ou xornais, que tributan ao 4% faríano ao 18% e os alimentos de uso común, servizos como o transporte público ou entradas para espectáculos aos que na actualidade se lles impón o 8% subirían ata o mesmo 18%. En liña coas esixencias da UE, pero contra o programa do PP A aplicación das esixencias europeas condicionan a activación dos ata 100.000 millóns do rescate bancario Pero, por que o Goberno central decide tomar a medida na que Mariano Rajoy vía "un sablazo de mal gobernante" nos tempos nos que exemplificaba os prexuízos de subir o IVE cos "chuches" dun neno asistente a un mitin? Basicamente, porque a Unión Europea así o dispón. Montoro evidencia que as "recomendacións" do Eurogrupo e dos membros do Consello Europeo para reducir o déficit público son "bastante explícitas" e que esas liñas básicas levan tamén a sinatura de Rajoy. E esas instrucións, que teñen pouco de recomendacións e moito de ordes, son aínda máis urxentes tendo en conta que a súa aplicación condiciona a activación dos ata 100.000 millóns do rescate bancario. De pouco valerá a nivel de rúa, polo tanto, que os socios comunitarios aceptasen flexibilizar o obxectivo de déficit para 2012 do 5,3% ao 6,3%, porque para 2014 se mantén o 3%, todo isto tendo en conta que a redución de cada décima de déficit implica, segundo os expertos, un recorte de arredor de 1.000 millóns de gasto público. Así as cousas, e á espera de que o vindeiro mércores Rajoy compareza no Congreso dos Deputados para dar conta do falado, precisamente, no último Consello Europeo, a maquinaria xa está en marcha para aplicar unha suba impositiva que non só contradí os postulados do PP na oposición, senón tamén nos primeiros meses de goberno conservador. Non en van, no escueto programa co que os populares concorreron ás eleccións xerais de novembro de 2011 as únicas referencias ao IVE estaban vinculadas á súa redución ou á modificación nos prazos de pagamento para pequenas empresas e autónomos. En ningún caso, á súa suba.


Summary: Edicións Positivas vén de publicar 'Ensayos poéticos en dialecto berciano', un dos primeiros libros en galego do Rexurdimento, asinado por un comandante do exército español, Antonio Fernández Morales, que naceu hai 200 anos en Astorga, aínda que se criou en Cacabelos. Unha xoia aínda por descubrir que agora por fin podemos atopar nas librarías. Falamos co director da editorial, Francisco Macías, un berciano que tamén se une á reivindicación deste autor esquecido pola cultura oficial.

- Positivas vén de publicar 'Ensayos poéticos en dialecto berciano', un libro que era difícil de atopar e que reivindicades como fundamental no Rexurdimento. - Efectivamente. Eu, como editor, tiña unha débeda con Antón Santamarina, que me dixo hai xa 27 anos "home, ti que es un tipo do Bierzo, tes que publicar a Fernández Morales". E eu, a verdade, non lle fixen moito caso. Ou máis ben ningún. Era un "atontao" que ía de moderno, e pasaron os anos e acabei dándome conta de que Santamarina ía moi por diante de min. El foi o motor desta publicación. Co paso dos anos tamén me insistiu Ferrín, Anxo Angueira e algún máis, que insistían na idea de que a cultura galega tiña unha débeda con Fernández Morales. Non só porque publicara dous anos un libro en galego antes que Rosalía. E eu, como berciano, non podía permitir que ese libro estivese case inédito. Digo case inédito porque fixo unha edición o Instituto de Estudos Bercianos, pero ten algunhas carencias, mesmo lle falta algunha páxina. Como a un comandante do exército español se lle deu por escribir en galego? Xa hoxe sería sorprendente, hai 200 anos moito máis. - Dicides que é o primeiro poemario en galego do Rexurdimento, pero antes publicou Pintos 'A gaita gallega'. - Si, o de Pintos é de antes, pero pensado como libro dunha maneira completa e compacta, eu diría que é este de Morales, que por certo era un comandante, o cal dá que pensar. Como a un comandante do exército español se lle deu por escribir en galego? Xa hoxe sería sorprendente, hai 200 anos moito máis. E desde Positivas esta publicación ten algo de provocación porque eu creo que non se ten estudado o suficiente o ambiente que había na época. A colección Di-versos creo que tamén ten que ter estes poemarios aínda que non estean na liña que vén mantendo Positivas. En parte esta publicación é unha provocación, pois queremos tamén denunciar a falta de interese que tivo o mundo editorial galego por un autor como Morales. É difícil de entendelo, pero é así. - Parece que non só o mundo editorial, a historia da literatura galega non lle deu moita importancia. - É certo, non lle deu moita importancia e houbo algún caso como o de Carvalho Calero, que cando falou del foi para desprestixialo, co cal xa sospeito se o leron ou non o leron. E tamén a actitude esta con Morales resume a actitude histórica da cultura galega, que é repetir e repetir. Por iso, eu como editor e como berciano, tiña case a obriga de publicar este poemario. Queremos tamén denunciar a falta de interese que tivo o mundo editorial galego por un autor como Morales - Tamén se sabe pouco do autor. - Si, hai algún traballo dun historiador berciano que se chama José Antonio Balboa, que vai descubrindo cousas pouco a pouco. Precisamente en setembro vai haber un simposio arredor do autor, e alí poderemos coñecer máis datos sobre el. - Cumpría unha biografía tamén, claro. - Si, claro, hai falta de interese sobre Morales, pero tamén sobre a propia época. Eu sigo sen atopar explicacións a ese ambiente cultural que motivou que xente como Morales publicase en galego. Eu sigo sen ver estudos que me expliquen ese ambiente. O desinterese sobre esa época provoca que haxa tamén desinterese sobre Morales. Non hai que esquecer que se están descubrindo aínda agora cousas de Rosalía. Se aínda hai cousas por descubrir de Rosalía, imaxina de Morales. A actitude esta con Morales resume a actitude histórica da cultura galega, que é repetir e repetir - Neste segundo centenario do seu nacemento fixéronse actos en Cacabelos, na súa honra, o que provocou que se xuntaran de novo as organizacións defensoras do galego no Bierzo, non? - Si, é así. Baixo o nome do Grupo As Médulas imos conseguindo facer cousas de maneira unitaria e estánse a facer máis cousas que nunca no último ano e medio. Reunímonos nas Médulas e apareceu moitísima xente. Hai un ambiente de unión e de máis cordialidade que nunca, coa intención de apoiarse uns a outros. Organizáronse unhas xornadas en Cacabelas ás que foi moita xente. Eu fun e non sei quen as organizou nin me interesa, pero vese que hai vontade de traballar polo idioma e nada máis, esa é a miña impresión. - Cres que sería positivo que a RAG o escollese para celebrar o Día das Letras para reactivar esta loita a prol da lingua, como aconteceu con Sarmiento en 2002? - Claro, sería moi positivo. Hai un número de falantes importante aínda e creo que a elección de Morales podería supoñer a recuperación dun concepto, o da galeguidade. Vimos do País Vasco e alí din que Euskal Herria é o territorio onde se fala vasco. Pois a galeguidade debería ter esa amplitude. E nese sentido sería moi útil, porque os falantes de fóra da Galiza administrativa están completamente descoidados. Hai un número de falantes importante aínda e creo que a elección de Morales [para o Día das Letras] podería supoñer a recuperación dun concepto, o da galeguidade. - Dicíanos Héctor Silveiro, outro histórico da reivindicación do galego no Bierzo, hai pouco que a idea é que "Morales deixe de estar na marxinalidade e pase a formar parte da cultura galega". Ti que opinas? - Que si, claro, que por iso publicamos o libro, porque queremos que Morales sexa reivindicado por toda a cultura galega. E ten moita máis calidade do que algúns lectores preguiceiros din. Non é só por ser o primeiro libro concibido como tal, Morales ten moi bos poemas. É un bo poemario, aínda que sexa moi rural e ás veces moi costumista. E non sei por que a cultura galega renunciou a un autor como Morales. Hai que reivindicalo, tamén nestes novos tempos nos que temos que replantexalo todo. Non podemos estar sempre igual coa Xeración Nós, sempre co mesmo. Os puntos de vista cambiaron e hai que pensar tamén noutra xente distinta das que nos repiten constantemente.


Summary: Manuel Bragado lembra como Xela Arias, nuns tempos nos que a edición galega sufriría unha transformación espectacular, participou no estabelecemento dun estándar para o galego culto e para a propia industria editorial desde o seu traballo como editora en Edicións Xerais, para ofrecer un catálogo onde "todo galego tivese a posibilidade de ser culto na súa propia lingua".

No segundo parágrafo de Non te amola! (Galaxia 2021), texto no que dende a voz dunha rapaza de nove anos rememora os días de infancia, Xela Arias lembra que "na [súa] casa os estantes rozan os teitos do cuarto, e non teñen máis ca libros". Referencia que páxinas máis adiante repite como a súa responsabilidade de "meter libros e libros en caixas" no primeiro dos traslados de domicilio da súa familia. Confesións de quen sabe pertence a unha estirpe lectora dende o berce viviu entre libros, moitos deles libros en galego, nos que leu dende os catro anos e entre os que agromou o seu celme literario. Foi Xela Arias unha rara avis da nosa xeración de galeguistas neofalantes dende a adolescencia, xa que ela mamou o galego como lingua familiar en Ortoá, na granxa escola de Barreiros, herdanza idiomática dos Castaño de Mouzós e dos Arias da Vilerma; sendo con toda naturalidade a súa lingua primeira, que aos seis anos xa dominaba, tamén como a castelá, por escrito. Historia lingüística da que con toda a fachenda deu conta o seu pai Valentín no artigo "Xeliña fala galego" publicado no libro das festas de San Xoán de Sarria de 1968. Unha valiosa declaración a prol da educación plurilingüe en pleno tardofranquismo que non perdeu actualidade tanto pola afirmación da "lingua como o meirande logro colectivo dun pobo" como pola utilidade dunha educación lingüística onde o galego como lingua primeira facilita tanto adquirir outras linguas como poder entenderse [daquela] con "máis de cen millóns de portugueses e brasileiros", xa que, salienta Valentín, "entre portugueses e galegos non hai cuestión por mor da lingua". Competencia galegofalante que Xela Arias non perdeu nin agochou a súa chegada aos sete anos a aquel Vigo de fronteira que comezaba a despregarse de forma desordenada sobre o Val do Fragoso. Unha cidade da que Xela xa se manifestaba orgullosa nun texto manuscrito en galego de carácter escolar, "O meu pobo", cando aos nove era alumna da Escola Graduada de Sárdoma onde cursou a vella Primaria e a segunda etapa da EXB. Lectura e escrita en galego que xa nunca abandonaría, tanto polo acceso na biblioteca familiar aos primeiros libros infantís en galego, dos publicados por Galaxia, como A galiña azul (1968) de Carlos Casares, que cita en Non te amola!, ou dos publicados polo poeta Manuel María, bo amigo da familia, como Os soños na gaiola (1968, Cartonaxes Anni), que ela e o seu irmán Xoán ilustran para o autor, tamén un dos seus libros de poemas preferidos, ou Barriga Verde (1968, Castrelos) que o de Outeiro de Rei dedicará aos Arias Castaño. Aqueles anos como estudante, primeiro de EXB no Colexio Público de Moledo-Sárdoma, despois de BUP no Instituto mixto do Calvario, coincidirán co traballo do seu pai como xerente da editorial Galaxia (1975-1978), o que incrementará o seu coñecemento do mundo do libro galego e o coñecemento de figuras referenciais deste ámbito Actividade preliteraria de Xela Arias que a levará a asinar o conto "A pobreza e a negrura da aldea" (1 de decembro de 1972), que permanece inédito, e a presentar o conto titulado "A fraga dos paxaros faladores e a fraga leopardicia" ao VI Concurso O Facho, resultando gañador o 17 de maio de 1973, texto que no mes de xullo acompañado dunha entrevista con ela será publicado no Boletín da Asociación Cultural de Vigo. Primeira publicación e recoñecemento literario que lle abrirá ás páxinas de Faro de Vigo, onde entrevistada por J. Hortigüela expresa con apenas once anos unha conciencia lingüística precoz e un compromiso xa inquebrantable coa escrita en lingua galega. Aqueles anos como estudante, primeiro de EXB no Colexio Público de Moledo-Sárdoma, despois de BUP no Instituto mixto do Calvario, coincidirán co traballo do seu pai como xerente da editorial Galaxia (1975-1978), o que incrementará o seu coñecemento do mundo do libro galego e o coñecemento de figuras referenciais deste ámbito, singularmente a de don Paco Fernández del Riego, "un vello afable cabelo cano", a quen respectará ao longo de toda a súa vida, mesmo convidándoo a participar na presentación do seu derradeiro libro, Intempériome (2003), e dedicándolle o poema "Na retina, desde nena" (2002), e a de Xulián Maure, daquela responsable comercial de Grupo Anaya en Galicia, quen anos despois a convidaría a incorporarse ao primeiro cadro de traballo de Edicións Xerais de Galicia. Anos de adolescencia nos que Xela Arias vivirá experiencias editoriais marcantes como a de axudar ao seu pai, xunto ao seu irmán Xoán, no traslado en 1976 dos libros da biblioteca persoal de Otero Pedrayo doados a Galaxia dende o piso de don Ramón na rúa da Paz de Ourense aos locais vigueses da Fundación Penzol. Como o foron tamén para ela a participación nas excursións organizadas pola Asociación Cultural de Vigo, citadas nas páxinas de Non te amola!, como a visita ás ruínas de Caaveiro, recordadas tamén como inesquecibles experiencias construtoras do galeguismo por Xosé Luís Méndez Ferrín, un dos seus membros, cando en 1987 saudaba a publicación de Denuncia do equilibrio (Xerais 1986), o seu primeiro libro de poemas. Con semellante equipaxe de experiencias editoriais e galeguistas e tras decidir abandonar o instituto onde iniciara COU chegou Xela Arias ás dependencias viguesas de Edicións Xerais de Galicia no mes de outubro de 1980. Incorporouse como oficinista ao equipo que dirixía Xulián Maure e do que formaban parte Roberto Pérez Pardo, Manuel Méndez Batán e o deseñador e ilustrador Xosé Guillermo, co que axiña amigaría, como lembraría no poema "Epístola. Biografía", que en 1993 lle dedicaría ao mestre artenauta e creador da "Fundición Nautilus". Un reducido cadro de profesionais, ao que se incorporarían despois Carlos Blanco, Luís Mariño, Siro Iglesias, Xosé Manuel García Crego e Celia Torres, que asumía o proxecto de xestionar unha nova editora en lingua galega con criterios estritamente profesionais, superadores do voluntarismo que, coa honrosa excepción das Ediciós Castrelos de don Xosé María Álvarez Blázquez, caracterizaba entón o sector. Unha editora, Xerais, que aberto o recoñecemento institucional do galego no proceso preautonómico pretendía dar resposta ás demandas de materiais didácticos para o ensino da lingua galega e para a súa utilización como lingua vehicular como tamén, en palabras do seu primeiro director, a ofrecer un catálogo onde "todo galego tivese a posibilidade de ser culto na súa propia lingua" e contribuíse a "colaborar para que a produción da cultura galega non estivese presidida nin polo narcisismo ilustrado, nin polos intereses partidarios". Ao longo dunha década como editora (até setembro de 1990), que coincide tamén cos anos de entusiasmo da movida viguesa, xeralmente en horario nocturno, e do inicio do seu activismo literario e cultural, Xela Arias forxouse como editora de mesa de formación autodidacta, mantendo unha alta responsabilidade con respecto á calidade da lingua dos textos Responsabilidade editorial Naquela primeira Xerais que en apenas dous anos de actividade cun catálogo de medio cento de títulos comezou a liderar a produción editorial en galego, tanto educativa como de fondo xeral, Xela Arias axiña pasou da recepción a ocuparse da edición de mesa (preparación e corrección ortográfica e ortotipográfica) dos textos literarios de coleccións como Ventobranco (poesía), Montes e Fontes (narrativa, viaxe e divulgación), Grandes Mestres, Extramuros e con especial interese da colección Xabarín, a primeira de traducións para o galego de clásicos da literatura xuvenil. Tarefas editoriais que Xela Arias compartía coa relación con autores e tradutores (nun contorno literario e editorial entón moi masculinizado), así como representando a editora nalgúns actos de presentación de novidades ou nos debates arredor de cuestións educativas e literarias que convocaba Xerais revolucionando a comunicación editorial. Ao longo dunha década como editora (até setembro de 1990), que coincide tamén cos anos de entusiasmo da movida viguesa, xeralmente en horario nocturno, e do inicio do seu activismo literario e cultural, Xela Arias forxouse como editora de mesa de formación autodidacta, mantendo unha alta responsabilidade con respecto á calidade da lingua dos textos, sendo as súas interpretacións moi relevantes no proceso de fixación da norma ortográfica de 1983 cos criterios que existían no momento. Obsesionada pola mellora do coñecemento léxico e respectuosa cos criterios do Instituto da Lingua Galega, cando non existían tampouco dicionarios normativos, o Xerais é de 1986, Xela Arias procuraba na edición dos textos alleos idéntica fidelidade e rigor que imprimía cando retorcía e destilaba as frases das súas traducións ou dos seus poemas. Aquela rapaza que comezou metendo libros nas caixas convertérase nunha das pioneiras da edición galega, inventando en Galicia o noble oficio de editora do que fomos continuadores.


Summary: Que expectativas, que retos e que medos se abren para a Cuba posbloqueo? Analizámolo no A Fondo desta semana, coordenado por Xulio Ríos, o director do IGADI. Disponíbel na nosa loxa.

O A Fondo desta semana foi elaborado case na súa integridade dende a Illa por voces de fondo compromiso co seu país mais que apenas son escoitadas fóra. Tal é o caso do sociólogo Juan Valdés, que vén de recibir o Premio Nacional de Ciencias Sociais e Humanísticas de Cuba, ou de Soledad Cruz, escritora e ex representante de Cuba ante a UNESCO. "Cuba impórtanos", reivindica Xulio Ríos no caderniño, e non só polos vencellos históricos que nos unen a ela, senón porque "é o referente hoxe para calibrar a posibilidade aínda dunha evolución humanista á crise dos modelos socialistas". "La Habana ─afirma─, encara a necesidade de repensar o modelo en busca dun novo equilibrio entre eficiencia económica e xustiza social". UN A FONDO ELABORADO DENDE A ILLA O A Fondo desta semana debrúzase sobre os factores políticos e económicos que influirán na realidade da Cuba posbloqueo. No económico, e a o redor do desenvolvemento produtivo na illa, fai unha análise de fondo Ricardo Torres, profesor no Centro de Estudos da Economía Cubana, da Universidade da Habana. Para el, "o impacto económico dos cambios nas relacións entre Cuba e Estados Unidos pode ser positivo pero non resolverá os problemas fundamentais". "A UE estivo subordinada á política exterior de EEUU cara a Cuba e seguirao estando", afirma o sociólogo Juan Valdés na súa entrevista par ao A Fondo desta semana. Ao redor da evolución do modelo económico da illa fala Julio A. Díaz Vázquez, profesor titular e consultor no Centro de Investigacións de Economía Internacional da Universidade da Habana. Faino dende os momentos iniciais da Revolución e a presenza do Che como ministro de Industrias, até o momento presente, no que se fala da actualización do modelo económico, pasando pola influencia do leste europeo até a caída do Muro de Berlín e o Período Especial en tempo de Paz a partir dos 90. ENTREVISTA A JUAN VALDÉS "A UE estivo subordinada á política exterior de EEUU cara a Cuba e seguirao estando", afirma o sociólogo Juan Valdés na súa entrevista par ao A Fondo desta semana. Na conversa que mantén con Xulio Ríos, analiza os temores fronte o desbloqueo, o proceso de actualización económica, o papel da diáspora cubana en Estados Unidos e o proceso de actualización do modelo económico cubano. O investigador estadounidense Jared D. L. Larson abonda nas relacións políticas entre Estados Unidos e Cuba, no contexto da política exterior norteamericana: "Se non funcionou ao longo de cinco décadas, se a meta desa política sempre foi a provocación da caída do réxime de Castro, había que cambiar a que claramente fracasou". Pecha o A Fondo Soledad Cruz, ex representante de Cuba ante a Unesco, co seu artigo "Cuba-Estados Unidos: Outra pelexa cubana contra demos": "Xa en Cuba reapareceron os demos da consecución de diñeiro fácil, dos novos ricos, das tendencias consumistas, dos que por un puñado de dólares decláranse disidentes", afirma, para concluír en ton esperanzador: "Tampouco lle será fácil aos Estados Unidos o seu afán de acabar co exemplo de Cuba".


Summary: Catedráticos e profesores de Xeografía, Dereito ou Bioloxía Mariña impulsan un manifesto pola preservación dos espazos costeiros, contra a modificación de a Lei de Costas, e inspirado por outro de 2006, no que os colexios de Xeógrafos e Arquitectos alertaban dos "efectos para o mesmo equilibrio do sistema financeiro e a actividade económica" do modelo de urbanización.

"O actual modelo de urbanización está tendo de igual maneira consecuencias perniciosas para a calidade de vida dos cidadáns -dos que son expresión nidia as dificultades de acceso á vivenda, o incremento da mobilidade e o aumento dos custos dos servizos- e pode comportar efectos preocupantes para o mesmo equilibrio do sistema financeiro e a actividade económica, tal como advertiron en reiteradas ocasións as autoridades fiscais e monetarias. Ademais, a práctica do urbanismo deveu demasiado a cotío sinónimo de opacidade, de mala política e aínda de corrupción". Así comezaba o manifesto Por unha nova cultura do territorio, que en 2006 difundiron e apoiaron os colexios profesionais de xeógrafos e arquitectos de España. Non é que estivesen descubrindo a pólvora. Eran moitas as voces que alertaban dos efectos, non só medioambientais, que o modelo produtivo e de ocupación do territorio estaba xerando na economía española. Pero eran moitas máis as que calaban ou miraban para outro lado, nun país cuxa economía medraba con forza, que se cría superpotencia, no que o desemprego estaba contido grazas ao impulso efémero da construción e no que as entidades financeiras, convertidas en enormes inmobiliarias, batían records de beneficios. Porén, aos autores deste e doutros textos, ben lles puido quedar a impresión de sufrir a maldición de Casandra, capaz de predicir as desgrazas, pero condenada a non poder evitalas. Aquel texto, hai seis anos, engadía que "é imprescindible que a sociedade española tome conciencia de que o desgoberno do territorio carrexaría longos períodos de onerosos custos ambientais, económicos e sociais" Aquel texto, hai seis anos, engadía que "é imprescindible que a sociedade española tome conciencia de que, de persistir, o mal uso e desgoberno do territorio carrexaría, tras dunha curta etapa de grandes beneficios privados, longos períodos de onerosos custos ambientais, económicos e sociais". O texto reclamaba que "o pulo dos valores de sustentabilidade ambiental, eficiencia económica e equidade social require dunha nova cultura do territorio" e demandaba que "o planeamento municipal debe ter como principal obxectivo facilitar o acceso á vivenda, o goce dos servizos e a preservación do ambiente", lembrando que "un territorio ben xestionado constitúe un activo económico de primeira orde". A polémica modificación da Lei de Costas Agora, a partir dese primeiro, vén de lanzarse un novo texto, titulado Manifesto pola preservación e xestión dos espazos costeiros, e impulsado por Salvador Antón (catedrático de Análise Xeográfica Rexional), Josep-Maria Gili (profesor do Institut de Ciències del Mar), Javier Martín-Vide (presidente da Asociación de Xeógrafos Españois), Ángel Menéndez Rexach (catedrático de Dereito Administrativo), Joan Subirats (catedrático de Ciencia Política) ou Florencio Zoido (director do Centro de Estudos Paisaxe e Territorio da Universidade de Sevilla). Reclaman que a crise sexa unha oportunidade para "repensar, de maneira prudente e sosegada, o uso do solo, a xestión da agua, a preservación da paisaxe, a provisión de infraestructuras e, en concreto, a ordenación dos espazos litorais" O texto comeza lembrando que as prácticas especulativas xa denunciadas deixaron unha "secuelas ambientais, urbanísticas, paisaxísticas e sociales" que pesarán "durante décadas sobre a sociedade española". E reclaman que a crise sexa unha oportunidade para "repensar, de maneira prudente e sosegada, o uso do solo, a xestión da agua, a preservación da paisaxe, a provisión de infraestructuras e, en concreto, a ordenación dos espazos litorais". É máis ou menos o que xa fixeran hai tres anos os mesmos promotores do primeiro manifiesto, que en 2009 lanzaron un novo texto, títulado Territorio, urbanismo e crise, no que sinalaban que así como da crisis de 1929 xurdiran as políticas keynesianas e con elas o Estado do Benestar, da presente debía resultar o compromiso por un planeta máis solidario e sustentable. O Manifesto pola preservación e xestión dos espazos costeiros nace ao fío do anuncio do goberno de que vai modificar a Lei de Costas de 1988, que a pesar das súas moitas eivas até agora veu protexendo moitos puntos do litoral. O texto afirma que a modificación legal "produciría unha significativa perda en termos económicos e de calidade ambiental para residentes e visitantes", defende que "a privatización da costa é unha perda colectiva" e lembra que a importancia da "calidade do litoral como factor de competitividade económica". O Manifesto pola preservación e xestión dos espazos costeiros nace ao fío do anuncio do goberno de que vai modificar a Lei de Costas de 1988 O texto denuncia, por exemplo, o anuncio do Goberno de fomentar "a desafectación de espazos do dominio público que xa non requiren unha protección especial por teren perdido as súas características naturais" (medida 50 das 66 presentadas polo ministro de Agricultura e Medio Ambiente no Congreso), e considera que con esta medida se podería estar fomentando a degradación dos espazos costeiros para a súa privatización. O manifesto considera que as modificacións apuntadas polo Goberno supoñen unha involución normativa e lembra a "indeclinable responsabilidade do Estado na preservación da Costa", como tamén demanda a Unión Europea e esíxelle que manteña "os compromisos internacionais suscritos por España, coma o recente Protocolo relativo á xestión integrada das zonas costeiras". Así mesmo, lembra que o Parlamento Europeo aprobou unha resolución de posición común que afirma que "o desenvolvemento sostible debe poñerse en primeiro termo en todos os procesos e políticas da UE" e que pide a aplicación do "recoñecemento do principio de non regresión no contexto da protección do medio ambiente e dos dereitos fundamentais". O tempo dirá se dentro de seis anos miramos cara atrás e admiramos a clarividencia do que se dicía en 2012 sobre os efectos desta ou doutras políticas que supoñen unha menor protección do entorno natural e que parecen recuncar nos erros do pasado. Se cadra aínda estamos a tempo de evitar novos erros. Texto do Manifesto pola preservación dos espazos costeiros (.pdf) Manifesto Por unha nova cultura do territorio (2006)


Summary: Todos os grupos parlamentares apoiaron esta proposta do BNG. PP, porén, desestimou a reclamación para que a Xunta exerza as súas competencias exclusivas nas rías e outras augas interiores.

Se finalmente se prohibe a pesca da sardiña, como temen desde a baixura galega á vista dos informes e posicionamentos no estado e en Bruxelas, abriríase unha liña de axudas destinadas á frota do xeito ( máis de 420 barcos)para garantir o mantemento das rendas e paliar en parte o impacto do feche da pesquería. Todos os grupos parlamentares apoiaron a proposta defendida por Montse Prado (BNG). Mais se este punto foi adiante grazas á unanimidade da Cámara non pasou así con outras reclamacións do BNG para a baixura, e que foron desestimadas polo PP. Eran as que pedían excluír a arte do xeito e do racú da prohibición de poder pescar sardiña e exercer as competencias exclusivas contempladas no artigo 27.15 do Estatuto de Autonomía sobre "a pesca nas rías e demais augas interiores". Na defensa da iniciativa, Prado manifestou que a pesca de baixura "sóbralle ao Partido popular e tamén ao goberno de Madrid" e ningún dos dous gobernos, dixo, " fan o que lles corresponde" porque o que buscan é "a desaparición dun sector estratéxico para moitas vilas e persoas do noso país".


Summary: Que poña fin á deriva lingüística desgaleguizadora que Novagalicia Banco desenvolveu baixo control estatal é o que a Mesa reclama a Abanca. Pídelle un cambio de rumbo pilotado por un maior compromiso no emprego da nosa lingua.

O proceso de desgaleguización Novagalicia Banco baixo control estatal foi notábel fora causa de numerosas denuncias e, coa chegada de Abanca, a Mesa teme que se continúe nesa liña se a dirección da entidade non xestiona un cambio de rumbo pilotado por un maior compromiso coa nosa lingua. Agarda a MNL que Abanca asuma os compromisos coa lingua de Caixa Galicia e Caixanova de ter dispoñíbeis todos os seus contratos e servizos en galego. Novagalicia Banco durante o breve tempo de xestión estatal fixera desaparecer o galego de sinaléctica e cartelaría interna en numerosas oficinas e eliminara o galego de parte dos seus servizos e modelos de contrato. Eran pasos atrás con respecto ao acordo que a entidade chegara coas direccións das Caixas, despois de varias campañas de defensa do galego nas entidades financieiras. "O Galego debe ter, como lingua propia de Galiza que é, como mínimo, o mesmo trato que o castelán, e a nova banca debe garantir o dereito de calquera cliente de recibir toda a documentación e todos os servizos na súa lingua", apuntan desde A Mesa, entidade que confía en que Abanca "corrixa esta deriva e recupere o compromiso de respectar os dereitos lingüísticos da súa clientela". Para Marcos Maceira, presidente da MNL, a opción da entidade polo galego sería a mellor "mostra de compromiso con Galiza".


Summary: Até 10 concentracións tiveron lugar nas principais vilas e cidades do país para amosar a solidariedade coa independentista presa.

Após a detención de María Osório na vila de Ponferrada (O Bierzo) centos de persoas amosaron a súa solidariedade coa veciña de Becerreá en senllas concentracións decorridas esta segunda feira. Ao berro de 'María Osório, liberdade', @s manifestantes rexeitaron a condena imposta pola Audiencia Nacional española contra Osório e que ascende a 7 anos 9 meses e 1 día de privación de liberdade por "pertenza a organización terrorista" e "falsidade documental". Osório, que foi trasladada a Madrid pouco despois de ser detida, atópase agora na capital española á espera de ser posta a disposición xudicial. Segundo informaron fontes do organismo anti-represivo, Ceivar, á independentista seralle asignada unha prisión provisoria na terza feira, moi probabelmente Soto del Real. Posteriormente será trasladada á cadea na que cumprirá definitivamente a súa condena.


Summary: A saída de 7 das 15 persoas que integran o órgao respondeu ao rexeitamento da consellaría de publicar un informe sobre 'Desigualdades na asistencia sanitaria'. A oposición pide a destitución de Mosquera mentres Feijóo se mantén á marxe.

A conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, non deixa de se situar no albo das críticas. Após ser declarada "persoa non grata" polos plenos da Deputación e o Concello de Lugo --perante a falta de servizos básicos no HULA-- esta terza feira volveu ao punto de mira logo de presentaren a súa demisión 7 das 15 persoas que integran a comisión de bioética. A súa saída deixa este órgao asesor sen a metade das persoas que a integran, principalmente profesionais sanitarios, e debeuse --segundo explicaron algúns dos seus membros, ao rexeitamento amosado pola consellaría a respeito da publicación do informe 'Desigualdades na asistencia sanitaria'. Neste estudo, a comisión expón carencias e deficiencias na prestación dos servizos sanitarios como os coidados paleativos ou a confidencialidade a respeito dos dados d@s doentes. Segundo o catedrático en Fisioloxía da USC, Fernando Domínguez, o obxectivo da súa renuncia visa exixir a "independencia que agora non ten" a comisión ao entenderen que a negativa de Sanidade a respeito da publicación do informe responde ás críticas que nel subxacen á xestión do Sergas. Da mesma maneira, o até onte vice-presidente da comisión, Juan Antonio Garrido, asegurou que as demisións responden á imposibilidade de exerceren o "único" cometido da comisión de acordo cos seus estatutos, "velar pola protección dos dereitos fundamentais" d@s doentes. Desde a Consellaría quixeron quitar ferro ao asunto asegurando que non se tratou dun veto senón que a comisión de bioética "asesora" polo que non todos os informes e estudos se publican. BNG, AGE e PSOE piden o cesamento de Mosquera Desde as forzas da oposición exixiron o cesamento da responsábel de Sanidade, Rocío Mosquera, polo que coidan un "grao de arrogancia fóra do normal", en verbas de José Luís Méndez Romeu (PSOE) e unha xestión que "vampiriza" a sanidade pública en beneficio da privada, sinalou Jorquera (BNG). Desde AGE, Xosé Manuel Beiras pediu a demisión do propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo por ser "corresponsábel" do que atinxe a Sanidade. Feijóo non respalda a Mosquera e evita posicionarse sobre o conflito Porén, desde San Caetano, Feijóo quixo esquivar as preguntas d@s xornalistas en relación coas demisións na comisión de bioética e limitouse a afirmar que "sobre o informe concreto e a cuestión concreta, seguro que ela [Rocío Mosquera] pode dar unha resposta concreta". A seguir, mudou de tema de conversa. O presidente da Xunta evitou desta maneira respaldar a responsábel de sanidade, unha das persoas cuxa xestión está a ser máis criticada nos últimos meses.


Summary: A deputada Rocío Martínez-Sampere, unhas das que non quixo votar contra a Declaración de Soberanía no Parlament de Catalunya, pide "valentía" nunha entrevista

A votación do PSC sobre a Declaración de Soberanía no Parlament de Catalunya continúa a protagonizar boa parte do debate sobre a división n@s socialistas. Unha das deputadas que non acatou a disciplina de voto do partido de Pere Navarro asegurou, nunha entrevista concedida a El País, que o seu partido debería ir máis alá na definición do Estado español. "O PSOE moveuse para propugnar unha reforma federal de España, mais debería ser máis valente e aceptar o dereito a decidir de Catalunya". Rocío Martínez-Sampere (Barcelona, 1974) foi, xunto a Joan Ignasi Elena, Angel Ros, Marina Geli e Núria Ventura, a deputada que non quixo ir contra os seus principios e non votou contra a Declaración de Soberanía. Segundo a socialista mudar a actitude do PSOE "non só llo pide o PSC, senón tamén a maioría dos cataláns, e é o que fixo David Cameron con Escocia". Martínez-Sampere asegura que non é sinxela a decisión e ten conciencia da situación que vive o seu partido. Non quere nin falar de división interna. "Romper ao PSC só beneficia á dereita nacionalista e iso é algo que todos temos moi presente". Na mesma entrevista a socialista reclama unha renovación "de caras, de ideas e de maneiras de facer" para recuperar a confianza do electorado.


Summary: O II Encontro de federacións de asociacións de nais e pais de alumn@s vai ter lugar o 24 deste mes. A Lomce, a participación na comunidade escolar ou os desafíos no ensino, algunhas das cuestións a debate.

O Pazo da Cultura de Vimianzo será o escenario no que o vindeiro24 de maio se realice o II Encontro de Anpas, organizado pola Confederación de Anpas Galegas, unha cita na que a asociación de nais e pais de Costa da Morte toma o relevo da provincial de Lugo nas tarefas organizativas. Segundo sinala a Confederación, con este encontro as anpas pretenden analizar, debater e achegar ideas e propostas sobre o papel destas asociacións. Parten de que a presenza das Anpas na vida escolar "é indiscutíbel". A súa presenza é de importancia "na toma de decisións no ámbito educativo" que a "nivel local ou comarcal" que "de país". Neste sentido, desde a Confederación manifestan ter claro "que as familias temos que estar en todos os ámbitos educativos por dereito propio, xunto co profesorado e a administración , para traballar xuntos na formación e atención das novas xeracións". Obxectivos Neste II Encontro haberá diversas intervencións e relatorios, alén dos debates. Así, debaterase do traballo cotiá ou sobre a Lomce: "Unha lei que rexeitamos dun xeito absoluto e sen fisuras, e que temos que coñecer polo miúdo o que lles vai afectar aos nosos fillos e fillas a partires do próximo curso.


Summary: Tralo resultado dunha enquisa pública, a UE proporá que se suprima o cambio de hora. Jorge Mira, físico e catedrático de electromagnetismo pola USC, rexeita a modificación e carga contra "a desinformación espectacular" que hai neste tema. Cre que tanto a aplicación permanente do horario de inverno coma o do verán sería "un disparate" En Marea e BNG apostan por incluír a Galicia no fuso horario de Portugal ou Canarias

En Marea e BNG apostan por incluír a Galicia no fuso horario de Portugal ou Canarias HEMEROTECA | "A reflexión sobre a hora oficial debe basearse en datos solventes" Tralo resultado dunha enquisa pública con 4,6 millóns de votos, a UE proporá que se suprima o cambio de hora. Jorge Mira, físico e catedrático de electromagnetismo pola Universidade de Santiago de Compostela, asegura que hai meses xa tratara co ministro de Ciencia, Pedro Duque, a cuestión do paso do chamado horario de verán ao horario de inverno. "O ministro veu a Galicia tres semanas antes da moción de censura, cando aínda non coñecía o seu futuro. Entón avogaba por quitar o cambio de hora. De feito ensineille algún dos meus traballos e outros baseados en datos do Eurostat", detalla o físico. Mira lamenta que se vaia a suprimir o cambio de hora. "É estacional e tenta mitigar a variación anual do ciclo solar", asegura, e carga contra "a desinformación espectacular" que hai respecto diso. "A diferenza entre o día e a noite durante o ano é moitísima. O que busca o cambio de hora é pór un pouco de racionalidade a todo iso" Está a favor de que se elimine o cambio de hora? Non, claro que non. Porque o noso planeta non é plano nin é unha bóla que estea co seu eixo de rotación perfectamente aliñado co eixo da órbita. Se fose así si, pero como non o é hai que adaptarse. A diferenza entre o día e a noite durante o ano é moitísima. O que busca o cambio de hora é pór un pouco de racionalidade a todo iso. Onde eu vivo, no Cabo Fisterra, hai 6 horas e 45 minutos de variación cada 3 meses, durante toda a vida. E é así todo o ano, polo tanto o cambio estacional de hora era algo en grao sumo lóxico, racional e científico, e de feito así se dixo en todos os informes previos que se realizaron no seo da UE. Pero agora, que se abandonan ao like e ás redes sociais, pois pasa o que pasa. Eliminar o cambio de hora sería asumir que vivimos nunha Terra plana. "O relevante é que a sociedade moderna busca o seu lecer pola tarde, e polo tanto quere ter horas de sol pola tarde" O motivo que máis se relacionou co cambio de hora é o do aforro enerxético. Paga a pena? É un deles pero para min non é o esencial. O importante é permitir que os cidadáns poidan gozar de luz solar nos seus momentos de lecer, esa é para min a razón fundamental. A razón enerxética? Pois si, obviamente hai máis xente levantada ás 7 da tarde que ás 7 da mañá, entón queres que haxa máis luz do sol cando máis xente haxa levantada. Pero para min ese matiz enerxético non é relevante. Para min o relevante é que a sociedade moderna busca o seu lecer pola tarde, e polo tanto quere ter horas de sol pola tarde. De feito isto foi o que motivou que hai dous anos os parlamentos balear e valenciano aprobasen por unanimidade de todo o seu arco parlamentario querían que non se cambiase o horario de verán, que estivese todo o ano. Polo que eu entendo, quedariamos nun horario de verán. Se finalmente se eliminase o cambio de hora, que nos conviría máis, quedar co horario de inverno ou co de verán? Pareceríame un disparate tanto unha cousa como a outra. Ante unha cousa que varía con esta magnitude hai que pór algún tipo de arranxo. Pondo un exemplo: eu vivo no punto máis extremo da España peninsular. Se isto acaba quedando así, aquí estaría a amencer ás 10 horas da mañá o 23 de decembro. Creo que iso non é de todo bo, ás 9 pareceríame algo máis razoable. Pero as sociedades europeas tenden a establecer o seu momento de lecer na tarde. No entanto, parece que a maioría os europeos están de acordo en que se suprima este cambio de hora porque resulta incómodo. Se a priori é mellor manter os cambios de hora, por que cre que se rexeitan? Porque é unha incomodidade ter ese cambio de horario, pero a realidade é outra. Insisto, onde eu vivo hai 6 horas e 45 minutos de variación cada 3 meses, durante toda a vida. Se un quere pensar que nos volvemos tolos porque o sol cambia de sitio, pois alá eles... Europa preocúpame moito porque empezan a aparecer os movementos antivacinas e tantos signos de decadencia que me preocupan e, aínda que loxicamente este non é tan grave, é un máis. "Unha vez que cambias o fuso horario dun país, a sociedade vaise readaptar para estar nun equilibrio que é no que estamos agora" O fuso horario que temos é prexudicial para o noso ritmo de vida? Falso. E explícocho cun exemplo. En Madrid está o Quilómetro 0 e hai 600 quilómetros ata A Coruña. Se digo "vou facer que Coruña estea máis preto e agora ao Quilómetro 0 vouno chamar Quilómetro 100, polo que agora estou 100 quilómetros máis preto da Coruña". Pero se fago iso, A Coruña pasará de estar de 600 quilómetros a 700 quilómetros. Co cal, a distancia vai seguir sendo a mesma. Isto é o que fan quen eu chamo os homeópatas do fuso, xente que do mesmo xeito que os homeópatas que din que bebendo auga te curas, dinche que cambiando o fuso horario vas cambiar a vida das persoas. Isto é falso. Unha vez que cambias o fuso horario dun país, a sociedade vaise readaptar para estar nun equilibrio que é no que estamos agora. Se ti cambias o fuso horario a xente terá que ir aos poucos e con sufrimento readaptando o seu modo de vida e dentro de 10 anos a súa posición con respecto ao sol seguiría sendo a mesma que teñen agora. Hai unha cantidade de falacias espectaculares con respecto ao tema, mesturadas por exemplo con que o noso fuso é hitleriano. "Hai unha cantidade de falacias espectaculares con respecto ao tema, mesturadas por exemplo con que o noso fuso é hitleriano" Moitas persoas defenden que o noso fuso horario é este porque se cambiou na II Guerra Mundial, froito dunha estratexia bélica, para estar aliñados con Berlín. Mentira. Hai un traballo do Observatorio Astronómico Nacional que documenta os cambios de hora que houbo durante a Guerra Civil Española. Houbo como doce, tanto de bando republicano como nacional. De feito, cando Franco toma Madrid, Barcelona e Valencia, o horario que tiña el era o do Reino Unido e o que tiña a República era o de Berlín. A República morreu co fuso horario de Berlín. Cando rematou a Guerra Mundial, De Gaulle, que cambiara o fuso horario, mantívoo. Hai unha razón xeométrica para isto e é que cando estamos no inverno, a liña que separa o día da noite, que tecnicamente se chama terminador, no inverno, como está a terra inclinada, vai case en paralelo coa orientación do eixo europeo central -Alemaña, Francia e España-. Se te fixas en como amence en Europa nesa época, estamos a amencer de maneira sincronizada 250 millóns de europeos. É dicir, un señor do centro de Alemaña está a ver saír o sol ao mesmo tempo que un señor de Toledo. Ese feito, que é o que sincroniza os horarios dos europeos porque a vida actívase co amencer, é o que posiblemente levou a De Gaulle e á xente daquela época a pór o mesmo fuso horario nesa zona central do mundo. E por tanto Franco, que fixera este cambio no ano 40 xa non cambiou o seu fuso. Se alguén lle quere pór un apelativo ao noso fuso que lle chame gaullista. "A marca de tempo en si mesmo non é nada real. O sol sae e ponse independentemente do fuso horario. Podemos cambiar o nome pero iso non vai cambiar os hábitos" Cre que o Goberno aproveitará este impulso para cambiar tamén o fuso horario? Eu temo o peor. Lamentablemente non descarto nada. Nestes momentos de inestabiliade que vivimos, pode haber este tipo de bandazos e preocúpame moitísimo. España non ten ningún tipo de problema co seu fuso horario, está perfectamente adaptada ao seu fuso. O que non podemos facer é caer no mesmo erro que cae agora a UE. Algúns divulgadores defenden que de acordo ao Meridiano de Greenwich teriamos que ter outro fuso horario. O fuso horario é unha serie de raias que se poñen, que as puxo un tipo que se chamaba Sandford Fleming no S. XIX e el mesmo dixo, o día que presentou o sistema, que era unha marca de referencia e que daba igual usar unha que outra. A clave é que a sociedade se adapte. Nós temos un sistema de horas que vai de 0 a 24 pero podería ir de 0 a 100 e non habería ningún problema mentres a xente adapte as súas actividades a estas marcas de tempo. A marca de tempo en si mesmo non é nada real. O sol sae e ponse independentemente do fuso horario. Podemos cambiar o nome pero iso non vai cambiar os hábitos, é o que non entenden os homeópatas do fuso.


Summary: Constituiranse dúas mesas, unha de carácter laboral e outra de carácter organizativo e asistencial, onde se creará con carácter permanente o Consello Técnico de Atención Primaria

Desconvocada a folga en Atención Primaria na Galiza para 9,10 e 11 de abril. Así o confirmaron a Sermos Galiza fontes do comité de greve ao acabar a xuntanza que mantiñan con representantes do Sergas e que se prolongou desde as once da mañá até pasadas as tres da tarde. A administración acepta negociar todas as reivindicacións, polo que se constituirán dúas mesas. Unha de carácter laboral (mesa sectorial), na que se tratarán todas as cuestións relacionadas coas condicións de traballo. A outra, de carácterprmanente, organizativo e asistencial, onde se creará o Consello Técnico de Atención Primaria . A primeira delas reunirase a finais deste mes e a segunda durante a primeira quincena de maio. Outros aspectos aceptados polo Sergas inclúe o "compromiso de dotar orzamentariamente todos os acordos" que se atinxan.A administración galega mudou de actitude a respecto da anterior reunión, a pasada sexta feira, na que se limitaba a aceptar unha comisión sectorial, o que non era compartido polo comité de folga. As principais demandas de peticións dos convocantes da folga en Atención Primaria resumíanse en 5 puntos: Orzamento. O orzamento actual non serve para atender as necesidades dun servizo de calidade. Os e as profesionais piden un aumento progresivo do mesmo até acadar – nun prazo de 4 anos- 25% do total de orzamento da sanidade pública galega. Capacidade de planificar. Creación dunha Xerencia de Atención Primaria, en pé de igualdade coa de Atención Hospitalaria, e que teña capacidade de planificar e xestionar o orzamento ou os recursos humanos propios. Máis persoal. Demándase a convocatoria "inmediata" de todas as prazas necesarias en todas as categorías de Atención Primaria que o precisen. Pídese eliminar as limitacións derivadas da taxa de reposición e que se vaia tendendo a unha diminución das ratios actuais de pacientes por profesional. Acabar coa precariedade laboral. Ínstase a modificar o modelo de contrato acordado na mesa sectorial, o Nomeamento estatutario eventual de continuidade no ámbito Sergas, e melloralo. A fin da precariedade é "imprescindíbel" para garantir 2a calidade da asistencia". Solución para o problema dos PAC (Puntos de Atención Continuada). Solicitan que se garanta unha prestación asistencial "segura e de calidade".


Summary: A Confederación Anpas Galegas vén de dirixirlle unha carta ao novo Conselleiro de Educación solicitando a xeneralización do Plan Proa coa dotación de medios e profesionais que garanta que ningún neno ou nena quede sen atender.

A Confederación de Anpas Galegas xunto coas Anpas de Tomiño e a Coordinadora de Vilagarcía de Arousa veñen de remitir unha carta ao novo Conselleiro de Educación na que se manifestan contra os recortes do Plan Proa e esixen unha atención xeralizada ao alumnado con necesidades especiais. "En Galiza a Consellería de Educación está a levar unha política de feitos que na práctica resulta ser unha desaparición das posibilidades de integración dos alumnos en situación de desigualdade; dito doutra maneira, a Xunta prefire que se perda o futuro dun neno antes de gastar na súa educación: retrocedemos séculos cunha decisión así", manifestan na carta na que se esixen a xeralización do plan Proa, os programas de reforzo, orientación e apoio nos centros. Reforzo voluntario nos centros Lamentan na carta que a Consellaría sitúe os programas de reforzo "na área das accións voluntarias dos centros educativos, de tal xeito que o dereito á educación dun neno ou nena pode verse limitado simplemente por esta matriculado nun colexio cuxos responsables non decidiron "apuntarse a estes plans". Critican tamén que as necesidades do alumnado se valoren "en función da dispoñibilidades económicas da consellería" cando as situacións que teñen que atender os programas de reforzo "non son adiables, senón que constitúen situacións de inmediata necesidade que deben ser tratadas no momento no que son detectadas, para garantir a futura inclusión dese neno ou nena na normalidade do sistema educativo". Cualifican de inxusta a política educativa da Xunta que esquece o alumnado con necesidades especiais e lembran a obriga da Consellería de Educación de dotar "de profesorado abondo que garanta o tratamento do alumando existente, coas necesidades e peculiaridades que agora mesmo se dean, sen atender á dispoñibilidades orzamentarias nin catálogos de postos de traballo".


Summary: O conxunto Grupo Ciclista Gallego incríbese na UCI para poder competir no vindeiro ano e á espera dun patrocinador. Blanco Villar é un dos promotores dun proxecto para recuperar o conxunto profesional co que o país contara entre 2006 e 2010 e que a Xunta deixou desaparecer.

Galicia soña cun novo equipo ciclista que volva encher as estradas de afeccionados como fixera o desaparecido Xacobeo durante catro anos e ata 2010. Desde a súa desaparición -ou desde que a Xunta o deixara desaparecer-, moitas foron as voces que reclamaron apoio para unha nova formación, pero a crise económica e a ausencia de achegas económicas fixeron moi complicado o obxectivo. O 'Grupo Ciclista Gallego' vén de ser inscrito na UCI á espera de conseguir un patrocinador Malia todos os atrancos, hai quen teima na idea. Galicia podería contar a vindeira tempada cun equipo ciclista profesional. Apuntado xa está. O Grupo Ciclista Gallego vén de ser inscrito na UCI (Unión Ciclista Internacional) para poder participar no pelotón de 2015 e á espera de pechar un patrocinador, unha necesidade tan evidente como complicada. Así o anunciaron os promotores do equipo nun comunicado de prensa e logo de anos cavilando a idea. O paso dado pretende asegurar a posibilidade de competir no vindeiro ano no caso de que se consigan xuntar os cartos necesarios para financiar a estrutura do equipo. Jesús Blanco Villar, profesional nos 80 e 90, gañador de tres tiradas da Vuelta e actual director do Club Ciclista Padronés-Aluminios Cortizo, é un deses promotores que di ter "avanzados" apoios que aínda non están confirmados ao 100%. O equipo precisaría un orzamento duns 400.000 euros e pretende contar cun 80% de corredores galegos A complexidade do reto é evidente, pero por iso tamén lanzaron a iniciativa e piden apoio a empresas que queiran apoiar un proxecto no que se prevé que o 80% da formación sexa galega. A idea é que a canteira ciclista teña un conxunto onde competir e retomar así o exitoso proxecto do Xacobeo-Galicia, conxunto que liderado por Ezequiel Mosquera conseguira importantes vitorias, destacadas participacións na Vuelta e, sobre todo, un importante apoio da afección. Así o asegura José Sío, outro dos promotores da iniciativa xunto a José Teixeira. Nunha entrevista na Radio Galega, asegurou que o orzamento necesario para poder competir ascendería aos 400.000 euros e pretenden o apoio económico dunha empresa que achegue unha parte do financiamento xa antes de decembro. Ademais, din contar xa co apoio das deputacións galegas. Por se o proxecto sae adiante, Grupo Ciclista Gallego di ter contactado xa cos ciclistas Gustavo César Veloso, Álex Marque e Delio Fernández. Os promotores do equipo contactaron xa con Veloso, Marque e Delio Fernández De confirmarse, o proxecto viría recuperar o equipo profesional co que Galicia contou entre 2006 e 2010 e ao que a Xunta retirou o seu apoio. Non obstante, o Goberno galego e diferentes deputacións provinciais investiron nos últimos anos miles de euros para traer etapas da Vuelta a Galicia. Tan só na última tirada da edición deste ano, o Executivo galego gastou case 300.000 euros nunha estratexia que prefiriu a promoción turística que a promoción deportiva a través dunha formación propia ao estilo do Euskaltel-Euskadi, tamén desaparecido nos últimos anos. Algúns dos ciclistas que formaran aquel Xacobeo-Galicia criticaron con dureza a Xunta logo da desaparición do equipo. "O ciclismo galegou quedou orfo", aseguraba o seu líder, Ezequiel Mosquera, nunha longa entrevista con Praza. Ex ciclistas do Xacobeo criticaran a Xunta por deixar morrer o equipo e viron na decisión motivacións políticas "O que faltaba para que o equipo seguise era un millón de euros. Sen crise ou con ela, un millón de euros gástase en calquera cousa. Antes de que pasase nada, este equipo xa non existía. Incluso gañando a Vuelta a España se cadra non seguía. Calquera equipo co noso rendemento e co noso orzamento tería conseguido un patrocinador", aclaraba un ciclista que recoñeceu que a Xunta "lle tiña pouco aprecio" á formación. Outros como Delio Fernández, Gonzalo Rabuñal ou Gustavo Domínguez tamén foron claros ao asegurar que o Executivo buscou "escusas" para acabar co equipo e que a "liquidación" repentina do conxunto impediulles a moitos continuar coas súas carreiras. "Doía ver como a nós nos debían cartos e logo gastaban case dous millóns de euros no Obradoiro para darlle de comer aos de fóra, porque non había nin un só xogador galego no equipo", dicía un. "A política estivo na orixe da decisión final; non se sentían cómodos cun proxecto que fora creado por un goberno doutra cor política", remataba outro. Agora, a esperanza reaparece.


Summary: Senra, Beiras e Yolanda Díaz protagonizaron o penúltimo mitin de AGE, en Ourense. "A esquerda non é un partido, é a cidadanía", dixo Beiras.

A situación social foi o argumento básico que nucleou a intervención de Lidia Senra. A número 5 da candidatura que encabeza Willy Meyer a Europa considerou "intolerábel" que a profesión "maioritaria" da xente moza na Galiza sexa procurar traballo fóra da terra. Denunciou que no noso país máis de 600 persoas vivan "en situación de pobreza" e que un de cada cinco nenos non estexa "correctamente alimentados". O dramatismo das condicións sociais xustificaría, alegou, xulgar "aos gobernantes" por "neglixencia" ao ter levado ao "pobo" a "esta situación dramática, coa metade dos mozos sen emprego e outros 100.000 obrigados a marcharen pola crise". "A esquerda non é un partido, é a cidadanía", afirma Beiras Por súa parte, Beiras lanzou un ataque durísimo ás elites políticas que gobernan o Estado español e Europa. Referiuse a elas como "panda de chimpancés que aplauden como ven facer aos demais". Son unha "excrecencia e abono contaminado" que "hai que limpar". A saída está á esquerda, de acordo con Beiras, quen advogou por organizarse "arredor dunha esquerda social". "A esquerda", esclareceu, "non é un partido, é a cidadanía". Unha cidadanía que ten que loitar para "defender algo que a humanidade de Europa conquistou en 1789 coa Revolución Francesa".


Summary: O Goberno español envía a nave, que fará escala en Rota, con destino ao Mar Negro.

A fragata ' Blas de Lezo' partiu na mañá de hoxe, día 22 de xaneiro, do Arsenal Militar de Ferrol, onde ten a súa base, rumbo a unha zona do Mar Negro en plena crise entre Rusia e Ucraína. O buque integrarase nunha das agrupacións da OTAN, a SNMG-2, no Mar Mediterráneo, na que se integran unidades navais dos distintos países aliados. Todo iso tras ter que atrasar a súa saída por un problema derivado das probas da Covid realizadas á dotación, xa que tiña previsto emprender a súa viaxe ás 22,00 de onte, día 21. A función desta agrupación é dotar á OTAN dunha capacidade de reacción operativa inmediata en escenarios navais nun escenario como o Mar Negro que actualmente está cualificado como "quente" ante a escalada de tensións na zona. A día de hoxe, uns 100.000 militares rusos están estacionados na fronteira, en tanto que Canadá, EUA, Reino Unido, e varios países da UE -incluídos o Estado español- facilitan ou prometen armamento e tropas a Ucraína. O xefe da diplomacia estadounidense, Antony Blinken, dixo estar comprometido coa vía diplomática, mais "se Rusia continúa coa agresión contra Ucraína, daremos unha resposta unida, rápida e severa". Pola súa banda, o seu homólogo ruso manifestou que "non hai intención de atacar Ucraína" e que "a histeria actual dos nosos colegas occidentais" vai encamiñada a "ocultar" a intención de Kiev de "sabotar os acordos de Minsk" (acordos para pór fin á guerra no leste de Ucraína ou Donbass).


Summary: A rota das concertinas xunta sendeirismo, música e descuberta da paisaxe e da tradición entre a raia da Galiza e Portugal. Este evento realizarase o día 7 de agosto cunha ruta guiada polo músico e escritor Xurxo Souto que percorrerá o camiño tradicional entre as aldeas de Olelas e O Ribeiro de Abaixo, con paradas musicais para tocar e partillar historias. Souto será ademais nomeado Arraiano de Honra.

A concertina, tamén coñecida como acordeón diatónico, será o instrumento condutor do roteiro que o escritor e músico Xurxo Souto guiará o vindeiro 7 de agosto e no que se unirá o sendeirismo e a música coa recuperación dun camiño histórico que serviu de ponte de unión entre as dúas localidades da raia, a Olelas galega e O Ribeiro de Baixo en Portugal. A rota das concertinas partirá dese Terrachán, en Entrimo -cuxo Concello é organizador do evento xunto a Central Folque- ás 9 horas da mañá, para desprazar as e os participantes nun microautobús até Olelas, "aldea musical e centro neurálxico da concertina", como definen desde a organización. Desde esta aldea arraiana camiñarase nunha ruta de dificultade media-baixa, apta para maiores e crianzas, até o Ribeiro, en Portugal. "Descobriremos a xeografía galega, o Quinxo e a música galego-portuguesa, porque é exactamente igual a que se fai en ambas as aldeas", sinalou Souto En declaracións a Sermos Galiza, Souto explica como xurdiu a idea de organizar este evento, que naceu precisamente na apresentación na escola de Olelas do libro que este músico escribiu con Pedro Pascual baixo o título Sindo de Olelas. Concertina galega. Nese acto comentárase de recuperar o vello camiño que une aldea galega coa portuguesa do Ribeiro, ao outro lado do río. Son sete quilómetros que até hai anos transitaban a diario, mais coa construción do encoro de Lindoso, non se puido construír ningunha pista asfaltada neste camiño, e agora a estrada remata en Olelas, "a fin do mundo na raia", como a denominan algunhas veciñas e veciños. Así, o camiño quedou no esquecemento e con el a fermosa paisaxe que o rodea, entre o río e as fervenzas. Precisamente esa ruta é a que van repetir, facéndoa tal e como a realizaban no pasado, coa concertina ao lombo, contando historias e tocando, "como fixeron sempre", sinala Souto. O camiño quedou no esquecemento e con el a fermosa paisaxe que o rodea, entre o río e as fervenzas "Descubriremos a xeografía galega, o Quinxo e a música galego-portuguesa, porque é exactamente igual a que se fai en ambas as aldeas. Coñeceremos ademais historias moi fermosas nunha aldea na que moita xente tivo que emigrar a Francia", engade. De feito salienta que "no verán en Olelas só hai dúas linguas: o galego e o francés". O prezo de inscrición é de 15 euros para adultos e 10 para crianzas, e debe realizarse a través do correo electrónico info@folque.com. O aloxamento é de balde para as persoas que queiran ir a noite antes III Encontros arraianos de cinema rural A rota das concertinas está enmarcada na celebración dos III Encontros arraianos de cinema rural do 7 e 8 de agosto. Así, as actividades continuarán en Entrimo na quinta feira día 8 ás 18.30 horas, cun paseo en burro pola Alameda de Terrachán e co acto de Nomeamento Arraiano Maior da Raia Seca 2019 a Xurxo Souto coa entrega da Aguillada arraiana por Quico Cadaval, quen recibiu o mesmo nomeamento no ano anterior. A rota das concertinas está enmarcada na celebración dos III Encontros arraianos de cinema rural do 7 e 8 de agosto Apresentarase tamén a revista cultural O Picaraño e Quico Cadaval apresentará Contos de Contrabando, e xa ás 23 horas empezará o cine ao aire libre na alameda de Terrachán.


Summary: Defende que son a "representación institucional" do espazo En Marea mais a Mesa do Parlamento acordou que non poderá manter esa designación

Non poderán designarse En Marea mais eles son, defenden, as e os representantes institucionais no Parlamento galego de En Marea. Luis Villares, Paula Vázquez Verao, Pancho Casal e Davide Rodríguez compareceron esta segunda feira para presentar o grupo mixto que conforman após a súa marcha do espazo que se coñecía como En Marea e que agora fica con 10 dos 14 representantes obtidos nas eleccións, e cunha denominación aínda por confirmar mais que podería ser a de 'Galicia en común'. A mesa do Parlamento, iso si, xa denegou ao grupo mixto que poidan nomearse grupo mixto En Marea. Porén, Luis Villares considera que esa decisión non pode tapar que ""somos o grupo parlamentario de En Marea, somos os representantes institucionais desta organización". De feito, pediu aos seus excompañeiros e excompañeiras que muden a súa denominación formal no Parlamento. Desde a situación actual queren "reilusionar o electorado", un obxectivo que se marcan tendo claro que agora o protagonismo debe de ser de atender as necesidades da cidadanía e non de división e enfrontamentos internos. "Foi un erro estar tres anos buscando unha unidade ficticia porque había xente que non a quería", recoñeceu a preguntas dos medios Luís Villares, reafirmando así o confesado nunha entrevista con Sermos Galiza. O grupo mixto terá como portavoz a Luis Villares, como viceportavoces Paula Vázquez Verao e Pancho Casal, quen, á súa vez, repártense as responsabilidades nas áreas social para a primeira (comisións de cultura e educación, e sanidade) e económica para o segundo. Pola súa banda, Davide Rodríguez continuará con medio rural e suma a área de medio ambiente.


A visita do ex xefe do Estado español, Juan Carlos I de Borbón á vila de Sanxenxo provocou a convocatoria dunha concentración este sábado cuxo lema foi 'contra a impunidade e a corrupción da monarquía'. A concentración, que decorreu na praza de Portugal da localidade de Sanxenxo, foi apoiada por organizacións políticas como o BNG e a súa organización xuvenil, Galiza Nova así como a central sindical CIG. Consignas contra a monarquía Nela puidéronse ouvir consignas contra a monarquía e contra a corrupción que marcou a institución nestes últimos anos. O rei emérito amurállase en Sanxenxo Entre os asistentes encontrábase Néstor Rego, deputado do BNG no Congreso que onte, sexta feira 20 de maio, salientaba a necesidade de saber "canto custa exactamente o transporte e a seguridade do emérito durante o tempo que vaia estar en Sanxenxo, que supoñemos que non é pouco". ✊🏼❤💙 pic.twitter.com/rMUpEzZ3Mk— Sara (@terranostre) May 21, 2022 Perpetuar a corrupción Marta Gómez, secretaria xeral de Galiza Nova, outra das persoas asistentes á concentración, atendeu Nós Diario para denunciar a anomalía que supón que "o rei emérito poida pasear tan impunemente polo noso país". Tamén aproveitou para criticar a monarquía, xa que considera "que o réxime monárquico só perpetúa a corrupción e a dependencia da Galiza do Estado español". Durante a concentración, activistas nacionalistas mostraron a mensaxe 'Galiza non ten rei' diante do porto de Sanxenxo, onde está atracado o barco do emérito. (Foto: Nós Diario). A visita do emérito O Borbón aterrou contra as 19.20 horas desta quinta feira en Vigo e, canda a súa filla infanta Elena, dirixiuse a Sanxenxo, onde permanecerá até o domingo, día en que viaxará a Madrid. O alcalde de Sanxenxo e Rueda, "encantados" de recibir o emérito Esta visita chega despois de dous anos nun 'autoexilio' do ex xefe do Estado nos Emiratos Árabes Unidos (EAU) debido aos casos de corrupción que o rodean. Entre eles o cobro de comisións polo AVE á Meca ou os pagamentos feitos á súa ex parella Corinna Larsen. pic.twitter.com/FyudQjcksr— Sara (@terranostre) May 21, 2022