O escritor John Milton rematou a súa obra cumio O paraíso perdido na aldea de Chalfont St Giles, a onde tivo que fuxir por mor da grande peste de Londres. A grande obra poética foi dada ao prelo un vinte e sete de abril de 1665. A partir de entón, moitos foron inspirados por este poema épico, desde o músico Haydn ao romántico Chateubriand pasando por Mary Shelley, quen fixo que o seu Monstro se chegara a identificar con aquel Satán miltoniano en Frankenstein ou o moderno Prometeo.Xa recentemente, no 2004, a obra de Milton inspiroulle a Cees Nooteboom a súa novela Perdido o paraíso onde aparece o filósofo Walter Benjamin a comparar a historia cun anxo que sofre o paso dun furacán. O anxo mira con horror a desolación que deixa o furacán, o pasado. Parece que para o filósofo alemán, o furacán é mesmamente o progreso. Ocorre ás veces que unha cousa leva a outra e as ideias cabalgan encadeadas no inconsciente, e así venme á mente a imaxe do anxo caído do claustro de Fonseca na portada dun engaiolante livro de Torrente Ballester, Compostela e o seu anxo. Anxo que simboliza o triunfo do amor segundo as ideias neoplatónicas daqueles recuados tempos. Nen lembro onde foi parar esa obra de boa encadernación que caera nas miñas mans á volta do meu paraíso compostelán de estudante, nunha oferta de grandes almacéns a un prezo irrisorio. Torrente fixérame arrubecer ao reparar no pouco que os meus ollos foran quen de enxergar na cidade de pedra. Entón regresei do ensoño e lembrei eses videos con que os medios de comunicación teiman en nos bendecir amosándonos as rúas das cidades desanxeladas, sen nós, nun exercicio de sadismo alucinante. As rúas do casco histórico de Compostela no medio da pandemia. Abraia o silenzo da pedra sen o son algareiro dos nenos confinados. Dende a altura do anxo caído en Fonseca até a serpe terreal da rúa do Vilar, todas as gárgolas gardan un silenzo sepulcral. Endexamais noutras pestes sentiran tal soedade. Nen sequer a auga tiña folgos de cantar dende as canos monstrosos deses animais medievais.Agardan as gárgolas de Compostela a este vinte e sete de abril para recuperar o paraíso da infancia. Arelan os berros e as risadas xogorais da neneza brincando polas pedras, correndo atolados co xorne de animais engaiolados desafiuzando esa fugaz liberdade.Agardan o que non virá. Porque os nenos sairán do tobo como feras domadas. Os pequenos da man de seus pais. Os mozos a par deles. Non poderán xogar os uns cos outros, nin brincar ecoando pola rúa de Picheleiros cara os xardíns de San Martiño Pinario, nin choutar polas escadas de Praterías para salferir ao irmaos coa auga da fonte dos cavalos. Tras un longo e doroso encerro, os menores de catorce anos poderán pasear un bocado controlados polos pais e polos drons e corpos de seguridade. Será unha fugaz liberdade vixiada. Eles, os máis resistentes ao virus, reprimidos coas medidas máis rexas. Pior sorte lles cadra aos menores que sobardan os catorce anos. Seguirán no confinamento máis estricto in saecula seculorum. Entramentres, seus irmaos pequenos entrarán nos supermercados con atmosferas pechadas e abondosamente frecuentadas onde o virus se paseia máis folgado ca nos centros de saúde e traerán para as súas casas o risco aos irmaos maiores que teñen proibido sair baixo ameaza. Non poden correr polo monte, camiñar pola praia, nin merendar nun campeiro. Non poden andar en bici mais poden camiñar sen medo por unha grande superficie. Como un novo Frankestein, novo Prometeo encadeado, o terror faise doméstico. As leis do Progreso coas súas máquinas esterilizan o pensamento e inoculan o medo preventivo nas conciencias. Algúns creron que o maquinismo ía traer a idade da folganza, que a humanidade veríase obrigada a xogar máis e traballar menos. Algúns creron que o centro da vida debruzaría de vagar cavilando nos medio de gozar sabiamente. Algúns creron que a tecnoloxía aliviaría as nosas costas e donaríanos o máis prezado, o tempo.Poucos maxinaron un tempo onde as persoas aceptarían de bon grao ser encarceradas nas súas proprias vivendas. Un tempo no que o outro é un nemigo que se achega. Onde os cans pasean a seus novos donos, os policías bailan ás oitos despois de asistir a unha segreda misa ou ter maltratado a unha marroquí, apontado cunha pistola á cabeza dunha negra ou multado a quen gravou eses feitos. Un tempo onde levemos nas nosas mans con fachenda o último xeolocalizador do mercado, ledos de que os big data saiban xa o que imos mercar mentres agardamos a vezeira na porta do supermercado. Un triste tempo de cidadáns que renden a súa vontade ao control do Estado cunha fiúza que espaventa. Un tempo, en fin, en que os improductivos, nenos ou vellos, migrantes ou esmoleiros son sacrificados, dun xeito ou outro, polo ben común.Anxos caídos ou herois prometeicos, seremos quen de voltarlle o lume aos deuses ou a nosa sumisión aos mercados será o camiño cara unha nova pandemia?


Summary: Hai dous anos a CIG advertiu unha situación de "enchufismo" na adxudicación dunha praza na Escola de Restauración de Bens Culturais de Pontevedra. As súas denuncias levaron ao pronunciamento final do alto tribunal, que sinala a "desviación de poder", "torcida intencionalidade" e "ocultismo" na actuación da Xunta, que beneficiou a unha familiar de Susana López Abella, Secretaria Xeral de Igualdade.

O TSXG vén de facer pública unha sentenza na que anula unha praza docente creada ad hoc pola Consellería de Educación na Escola de Restauración de Bens Culturais de Pontevedra no ano 2016. No ditame o alto tribunal acusa de "nepotismo" á Consellería e sinala que existiu "desviación de poder", "torcida intencionalidade" e "ocultismo" na actuación do Goberno galego. A beneficiada pola creación desta praza era unha funcionaria asturiana, cuñada de Susana López Abella, Secretaria Xeral de Igualdade da Xunta, que ocupou tamén o posto de directora do Museo Pedagóxico de Galicia (Mupega), de libre designación. O caso foi denunciado pola CIG, que levou o tema ante a xustiza e ante a Valedora do Pobo, que tamén investigou as irregularidades e denunciou a falta de transparencia da Xunta. A beneficiada pola creación desta praza era unha funcionaria asturiana, cuñada de Susana López Abella, Secretaria Xeral de Igualdade da Xunta, que ocupou tamén o posto de directora do Museo Pedagóxico de Galicia A situación vén do ano 2014, cando a Consellería de Educación quixo incorporar irregularmente a unha listaxe de interinos a esta persoa, que naquel momento era funcionaria de carreira en Asturias. Ante as denuncias de CIG-Ensino, foi retirada das listas. Porén, case de inmediato foi designada asesora técnica do MUPEGA e pouco despois, o 24 de abril de 2015, nomeada directora polo sistema de libre designación (posto de confianza). Un ano despois a Consellería de Educación creou unha praza na Escola de Restauración de Bens Culturais de Pontevedra, nunha especialidade que non se imparte en Galicia (Conservación e restauración de documento gráfico) e que non era necesaria no centro, nin fora solicitada polo mesmo, nin pola inspección educativa. Tanto a Escola de Restauración como a CIG-Ensino procuraron, mediante diferentes actuacións, que a Consellaría paralizase esta adxudicación, mais non foron tidas en consideración, polo que a reclamación rematou nos tribunais e nunha queixa ante a Valedora do Pobo, que en xaneiro de 2017 iniciou unha investigación, ao considerar que as explicacións remitidas pola Consellaría non foran suficientes. A sentenza do TSXG, que só pode ser recorrida ante o Tribunal Supremo, anula a adxudicación do destino á docente que fora beneficiada, e que agora fica sen destino. O ditame conclúe que "estamos ante un claro caso de desviación de poder, unha torcida actuación da Administración tendente a acadar unha finalidade contraria ao ordenamento xurídico". Critica ademais o "ocultismo" co que actuou a Xunta, ao impedir o acceso de CIG-Ensino á información requirida, un acceso que mesmo foi negado trala intervención da Valedora do Pobo. O tribunal sinala así mesmo que a adxudicación da praza ía "en detrimento da calidade da docencia e o funcionamento interno dos departamentos" do centro. Ademais, subliña que todas estas circunstancias se ven "agravadas por outros feitos que resultan esclarecedores da torcida intencionalidade da referida conduta", destacando a sentenza "a relación de parentesco entre a adxudicataria da praza e a Sra. López Abella, Directora (sic) Xeral de Igualdade da Consellaría de Presidencia", salientando o tribunal que constitúe unha "evidente mostra de nepotismo que, lonxe de perder arraigo na Administración Pública, parece reforzarse". "Estamos ante un claro caso de desviación de poder, unha torcida actuación da Administración tendente a acadar unha finalidade contraria ao ordenamento xurídico", sinala a sentenza CIG-Ensino esixe a execución inmediata da sentenza e reitera á súa demanda de asumir unha política de total transparencia na xestión das prazas que se ofertan nos diferentes concursos. E insta á Consellería de Educación "a poñer fin á política de escurantismo e ocultación de información ao sindicato maioritario por parte da Secretaría Xeral que desde hai anos se nega a dar resposta a solicitudes concretas da CIG-Ensino en materia de persoal, pretendendo entorpecer o noso traballo de control da actuación da Administración educativa e de defensa do profesorado do ensino público galego".


Summary: Os socialistas ábrense a compromisos en demandas do nacionalismo da 'axenda galega' como a AP-9 ou recoñecemento territorial.

Horas de vertixe. Após días nos que os contactos entre PSOE e BNG entraran en certo 'impasse', estas últimas horas están a ser de velocidade política. A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, saíu cara Madrid após a Executiva Nacional desta sexta feira para, canda o deputado no Congreso, Néstor Rego, ultimar o acordo cos socialistas. Á espera de que os representantes nacionalistas comparezan esta tarde, o que se sabe é que houbo avanzos importantes en cuestións como a AP-9, loita contra a violencia de xénero, política industrial e infraestruturas. Executiva "Seguimos negociando". A portavoz nacional, Ana Pontón, dirixiuse así aos medios de comunicación que agardaban ás portas da sede nacional do BNG, en Compostela, para coñecer do debate da Executiva nacionalista e o estado das conversas co PSOE sobre a investidura de Pedro Sánchez. A negociación lévaa directamente o deputado no Congreso, Néstor Rego, lembrou Pontón, que incidiu en que o nacionalismo ten "disposición ao diálogo" mais que este debe ter uns "compromisos" coa "axenda galega" para que se traduza nalgún tipo de apoio. "É importante que se constitúa un goberno", indicou, mais este debe de partir de compromisos dar "resposta" a necesidades de Galiza. Non mencionou ningunha en concreto, mais apuntou que a presenza dun deputado do BNG no Congreso demostra que está a servir para "poñer Galiza" no debate.


Summary: Os contaxios na Garda Civil de coronavirus considerarase como "lesión en acto de servizo".

O contaxio da COVID-19 nas e nos axentes da Garda Civil será considerado como unha "lesión en acto de servizo", é dicir, pasará a ter o mesmo valor que un accidente de traballo. Unha instrución enviada ás comandancias pola Garda Civil confirmou esta nova consideración pola que calquera membro deste corpo que se atope na súa morada illado por ter dado positivo no test de coronavirus recibirá unha prestación social "de forma excepcional" coma se tivese un accidente ou unha lesión no posto laboral. Créase así un novo motivo de "baixa ou ausencia" baixo a denominación "corentena" dentro do módulo de servizos da Garda Civil.


Summary: A plataforma cidadá Queremos Galego volverá ocupar as principais prazas da Galiza perante a situación de emerxencia lingüística que vive o país. O lema da convocatoria é 'Emerxencia lingüística. Precisamos do galego', e terá lugar nas 7 cidades galegas simultaneamente ás 20 horas. En Santiago, na Praza do Toural; na Coruña, no Obelisco; en Ferrol, na Praza Amada García (diante da delegación da Xunta); en Lugo e en Ourense, na Praza Maior; en Pontevedra, na Praza da Peregrina; e en Vigo; na Praza da Princesa.

Baixo o lema Emerxencia lingüística. Precisamos do galego a plataforma cita a cidadanía esta quinta feira, ás 20 horas, nas principais cidades do país para exixirlle ao Goberno da Xunta e do Estado o cumprimento das demandas do Concello de Europa, moi crítico cos condicións lingüísticas que impón na Galiza o Decreto do Plurilingüismo de 2010. A raíz da entrada en vigor dese texto, asegura o voceiro de Queremos Galego e presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, a situación do galego entre a poboación máis nova agravouse. "Os datos do Instituto Galego de Estatística son preocupantes, nomeadamente, ese 24% de rapaces e rapazas menores de 15 anos que din ser incapaces de falar galego", afirma. "Se hai 10 anos a cifra xa era alta, nesta década a tendencia foi á alza". Carta europea das linguas A esta evidencia, sumouse na última semana a chamada de atención que o Consello de Europa lle fai ao Goberno galego máis ao Estado para que atendan ao cumprimento dos mandados da Carta europea das linguas rexionais e minorizadas. "As recomendacións do Consello de Ministros son de obrigado cumprimento para as Administracións, e por primeira vez subliña unha clara exixencia ao Executivo da Xunta para que elimine todas barreiras para ao ensino do galego na Galiza", lembra Maceira. As exixencias do Consello de Europa á Xunta e ao Estado son resultado da mobilización social destes anos en defensa da lingua Desta volta, o Consello de Ministros europeo fai referencia explícita a Galiza e aos obstáculos que existen para que o galego sexa a lingua vehicular en todo o ensino, "algo que non ocorrera nunca", destaca o presidente da Mesa, un éxito que lle atribúe "á mobilización social destes anos, especialmente contundente e poderosa, para iniciarmos, ademais, unha serie de accións internacionais que nos permitiron documentar e denunciar a vulneración dos dereitos lingüísticos que a cidadanía nos traslada". Agora, di, toca manter este nivel de esforzo e mobilización para que Xunta e Estado cumpran cos requirimentos de Europa. "Á forza da cidadanía que se manifeste na rúa seguiremos denunciando ante as institucións europeas algo que sitúa o Goberno galego ao nivel de Hungría e Polonia, algo sen precedentes", incide, "como é restarlle validez e lexitimidade ao comité de ministros do Consello de Europa". Intensidade na defensa da lingua Con todo, sinala Maceira, é necesario que esa reclamación internacional se sinta nas rúas. "Esperamos que a mobilización sexa masiva para facerlle ver ao Estado que queremos xustiza en galego, e ser administrados en galego; na Seguridade Social, en Facenda, ante as forzas de seguridade; máis para deixarlle claro á Xunta que urxe a derrogación do decreto contra o galego no ensino". O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística avanza que no ano novo acudirán a Estrasburgo para defender, xunto con outras entidades do resto do Estado, os dereitos lingüísticos da cidadanía galega e de cada territorio con lingua propia, un dos dereitos humanos fundamentais. Se ben, o que reclama, nun futuro inmediato con máis apremio, é "un acompañamento eficaz da entidade que representa ás institución públicas para o cumprimento das demandas sociais" en materia lingüística. Desde Queremos Galego, defenden que a súa continuidade no seo da cidadanía "mantén viva a loita pola lingua". Sostén Marcos Maceira que na medida en que a plataforma secunde o seu compromiso co propio idioma "o galego permanecerá". Pero sen perder de vista, di "que se non exercemos máis intensidade na defensa da lingua, o galego correrá máis perigo do que xa corre", conclúe.


Summary: Os resultados das xerais poden provocar cambios na configuración dos grupos de PP, PSdeG, AGE e BNG na Cámara, que comezará 2016 coa axenda lexislativa do Goberno practicamente esgotada. Altas e baixas no Parlamento galego dende o comezo da lexislatura

Altas e baixas no Parlamento galego dende o comezo da lexislatura Os minutos do lixo son aqueles nos que, en deportes como o baloncesto, transcorren dende que o partido está xa decidido e ata o remate do encontro, cando o que acontece sobre a pista ten xa escasa transcendencia para o resultado final, o que adoita ser aproveitado por quen adestra para lanzar á cancha xogadoras ou xogadores que non adoitan participar no xogo. Algo semellante será o que se viva no Parlamento de Galicia a partir das vindeiras eleccións do 20 de decembro. A menos dun ano dos comicios galegos, os máis que previsibles relevos en membros de máis dun grupo da Cámara contribuirán a restarlle valor político real ao que suceda nunha Cámara que, a efectos prácticos, estará en campaña electoral. Despois dunha corentena de leis aprobadas, incluíndo tres orzamentos, a aprobación da lei do solo e das contas públicas para 2016 serán, previsiblemente, as derradeiras decisións de relevancia da lexislatura, e ambas tomaranse, se non hai cambios, no presente período de sesións, isto é, antes de que remate o ano. Cando as súas señorías regresen do período inhábil, no mes de febreiro, restarán apenas oito meses de mandato -se o presidente da Xunta non decide adiantar as eleccións- e a axenda lexislativa estará, a efectos prácticos, esgotada, nun Parlamento no que mesmo é posible que non sente ningún dos candidatos á Presidencia en 2016. O resultado das xerais implicará, con toda probabilidade, un relevo na Presidencia da Cámara Sen leis de relevancia que aprobar, sen orzamentos que tratar e sen debate de política xeral que prever -unha recente reforma legal impídeos nos anos en que hai eleccións-, o ambiente preelectoral impregnará unha Cámara na que, con toda seguridade, mudarán varias caras relevantes, a comezar pola Presidencia. A actual xefa do lexislativo, Pilar Rojo, foi designada número tres da lista do PP ao Congreso, un nomeamento que ela mesma considera "un premio" e que, agás sorpresa maiúscula -o PP nunca tirou menos de 4 escanos en Pontevedra-, suporá a súa marcha a Madrid nas primeiras semanas de 2016. Cumprirá, polo tanto, procurar quen a substitúa como segunda autoridade de Galicia, posto para o que xa existen cábalas, algunhas das cales ollan cara ao baltarista Miguel Santalices, actual vicepresidente primeiro e deputado máis veterano da casa. Posibles substitucións en PP, PSdeG, AGE e BNG Rojo abandonará o Grupo Popular e quen, moi posiblemente, tamén o fará será Paula Prado. Tras a convulsa lexislatura na que abandonou o Concello de Santiago e na que exerceu a portavocía orgánica do partido durante ano e medio -posto do que dimitiu ao ser investigada no caso Pokémon, causa que foi arquivada-, Prado deixará o Pazo do Hórreo con rumbo ao Senado. Segundo o voceiro do PP, Pedro Puy, estas substitucións non suporán un problema porque no seo do PP hai "persoas coa suficiente valía" como para serviren de remudas a Rojo e Prado. Previsiblemente, Pilar Rojo e Paula Prado (PP) e Abel Losada (PSdeG) marcharán a Madrid tras o 20-D En función dos resultados electorais aínda caben tres cambios máis, neste caso na oposición. O deputado do PSdeG Abel Losada partirá, moi seguramente, cara ao Senado despois do 20-D elixido por Pontevedra. Na mesma provincia, a deputada do BNG Carme Adán é a cabeza de lista de Nós-Candidatura Galega e, se logra o escano, sería substituída -a seguinte persoa na lista é a poeta Marta Dacosta-. No grupo de AGE, pola súa banda, a inclusión de Yolanda Díaz como número dous de En Marea pola Coruña pode dar lugar a unha complexa reacción en cadea en caso de éxito electoral. Se Díaz é elixida deputada de En Marea sería a quenda para a seguinte integrante da lista, actualmente en Cerna Se Díaz marcha ao Congreso sería a quenda para a número 5 da lista de Alternativa pola Coruña, que en 2012 foi ocupada por Mónica Fernández, daquela en Anova e actualmente en Cerna, partido da exdeputada de AGE Consuelo Martínez, integrada no Grupo Mixto dende novembro de 2014 xunto a Carmen Iglesias, quen en 2013 evitou o corremento de lista para que David Fernández (Anova), fose substituído por outra integrante da formación de Xosé Manuel Beiras. En caso de que Mónica Fernández decidise non recoller a súa acta podería facelo María Luz Canal, de Esquerda Unida. No caso de que estas remudas cheguen a producirse o Parlamento rematará o mandato con case un terzo dos seus membros diferentes aos que comezaron a lexislatura. Ata o momento producíuse unha vintena de cambios, quince deles no PP, a maioría para ocupar cargos na Xunta .


Summary: Orozco, presidente do partido, sitúa o cónclave "antes do verán" e descarta, a efectos prácticos, a posibilidade de que a renovación agarde á modificación dos estatutos federais, no outono. Pachi Vázquez reitera que non lle pediu a Rubalcaba un ano máis na secretaría xeral.

Toca congreso e toca máis cedo que tarde. O novo ano semella que trouxo consigo un incremento de velocidade no proceso que desembocará no congreso do PSdeG ou, no que é o mesmo, na renovación da dirección dos socialistas galegos. Despois de que, a finais de decembro, Pachi Vázquez reclamase non meter o partido nun procedemento "apresurado" porque "os problemas profundos non se arranxan nun plisplás" diversos dirixentes da formación, tamén o propio secretario xeral, aseguran que non optan polas prórrogas e mesmo trazan un horizonte concreto: o cónclave celebrarase "antes do verán". Quen revelou con máis precisión as que poden ser datas do calendario congresual foi o presidente do PSdeG e alcalde de Lugo, Xosé López Orozco, quen chegou a este posto honorífico en marzo de 2012 da man de Vázquez. "A intención da executiva e do secretario xeral é ter o congreso no prazo razoable que se poida ter, é dicir, antes do verán", resume o rexedor lugués, nunha afirmación que ten máis significado que a propia precisión de datas. Celebrar o congreso antes do verán equivale a non agardar á conferencia política na que o PSOE reformará os seus estatutos. Polo tanto, agás que os socialistas galegos tenten algún tipo de mecanismo extraordinario, o novo secretario ou secretaria xeral non se podería elixir polo sistema de primarias, no que toda a militancia puidese emitir o seu voto. Esta circunstancia, a das primarias, foi precisamente a que deu lugar a suspicacias nos sectores máis críticos co actual secretario xeral. A finais do pasado ano Pachi Vázquez manifestaba que lle "gustaría" que a persoa que o suceda sexa elixida polo conxunto da afiliación, pero "temos que distinguir entre o que nos gustaría e o que podemos facer", sinalaba, dado que "o modelo de primarias neste momento é imposible". Deste xeito, se a votación se produce antes do período estival quen poderá participar nela serán os delegados e delegadas elixidos nas datas previas ao congreso entre os membros das diversas agrupacións do PSdeG. Orozco sitúa o congreso "antes do verán" e Vázquez rexeita que tentase continuar "un ano máis" na secretaría xeral Este é o escenario no que Pachi Vázquez acudirá ao Comité Federal que o PSOE celebra este sábado. Nel, asegura, exporá ante a dirección encabezada por Alfredo Pérez Rubalcaba que "Galicia vai ter calendario propio" e que "entre xaneiro e febreiro decidiremos, entre a Executiva galega e o Comité Nacional Galego", cales van ser "os nosos propios ritmos para buscar solucións". En liña co manifestado por Orozco Vázquez rexeita ademais que realizase movemento ningún para gañar tempo. "Nunca falei con Alfredo dun ano nin nada", ilustra, ao tempo que manifesta o seu convencemento de que "en España e Galicia temos que resintonizar coa cidadanía", pero "con tempos distintos". Besteiro agarda "a que decida o partido" Besteiro non dubida de que o partido xa está "en clave de congreso" Neste contexto, co partido arrecendendo a congreso, moitas das olladas internas e externas diríxense xa cara ao presidente da Deputación de Lugo, José Ramón Gómez Besteiro, quen xa manifestou que dará "un paso á fronte cando chegue o momento de comprometerse". Tras meses de contactos en diferentes agrupacións socialistas e despois de convocar un acto inédito no partido de encontro directo coa militancia Besteiro non dubida de que o PSdeG "está en clave de congreso" e só resta saber "que forma e que tempos se dan". Mentres isto non sucede, subliña, el non é "dos que está dicir constantemente as cousas". "A min un día preguntóuseme e dixen que, efectivamente, o Partido Socialista está en clave de congreso" e agora é precisamente "ao partido" ao que "lle corresponde tomar a decisión" de cando se celebra". Un apoio que Besteiro semella poder dar por seguro é o de Orozco, para quen o "paso adiante" do presidente lugués é "un motivo de alegría e satisfacción". "Xa sabedes onde está o meu corazón", abonda. É de agardar que os colectivos críticos tomen posición tras os comités federal e nacional Así as cousas, resta saber como encaixa neste novo panorama o período de consultas entre a militancia que a Executiva acordou abrir e que implicaba un período de "reflexión" sobre seis áreas temáticas (modelo económico, modelo social, modelo de Estado, calidade democrática, Europa e modelo de partido). Do mesmo xeito, é de agardar que despois do comité federal e, sobre todo, tras as reunións dos órganos nacionais galegos, tomen posición no proceso colectivos como En Positivo, acabado de nacer, ou grupos como o foro no que se integran militantes destacados como Xaquín Fernández Leiceaga, entre outros.


Summary: Insta derrotar "o artigo 155" nas eleccións "máis transcendentais da historia de Catalunya"

Carles Puigdemont presentou este sábado en Bruxelas a candidatura Junts per Catalunya, que el mesmo encabeza para as eleccións do 21 de decembro. Puigdemont defende a necesidade de crear listas plurais e transversais pois o actual momento "transcende os partidos". O que toca, dixo, é ser "militantes de Catalunya". O president electo definiu a candidatura que lidera como a "alternativa ao medo e a alternativa da esperanza" e afirma que a lista de JxC "vén traer dignidade, esperanza e unidade". Asegura tamén que a candidatura de Junts per Catalunya é a que Rajoy "non quere que gañe" e asegurou que nestas eleccións a sociedade catalá "ha de dicir ao Estado, a Europea e ao tripartito do 155 que en Catalunya a democracia non se toca". Así, definiu o 21D como "as eleccións máis transcendentais da historia de Catalunya". Tivo no seu discurso unha crítica á Unión Europea polo seu apoio "acrítico" e "inmoral" ao Estado español na súa actuación en Catalunya. "Se Europa quer dar leccións de autoridade moral a outros países do mundo, o que ten que facer é evitar que na súa casa se vulneren dereitos civís". Puigdemont, que tivo un recordo para os membros do Govern, ANC e Omnium encarcerados, acabou a súa intervención preguntando aos partidos constitucionalistas se, de gañar o independentismo, "aceptarán os resultados".


O presidente culpa á oposición de obstaculizar a construción de novos edificios sanitarios nos concellos nos que goberna"Levamos construídos 54 centros de saúde". Así comezou Feijóo este mércores a súa defensa no Parlamento das críticas que lle lanzou a oposición sobre a precariedade laboral na sanidade pública galega e a súa repercusión na atención insuficiente aos pacientes, que se está a evidenciar en numerosas protestas sociais por toda Galicia. O presidente insistiu na súa oferta de contratar de xeito inmediato por períodos "de un a tres anos" a calquera médico de familia ou pediatra formado en Galicia para paliar a falta de profesionais no Servizo Galego de Saúde (Sergas), pero fixo xirar reiteradamente o seu discurso arredor do investimento en infraestruturas materiais máis que en recursos humanos, ata o punto de que rematou a súa intervención culpando a concellos gobernados polos partidos da oposición de obstaculizar a construción de novos edificios sanitarios. A nacionalista Pontón reclamou a Feijóo que rectifique "a súa política de recortes que se teñen convertido nun perigo para a saúde dos galegos e as galegas"A portavoz do BNG, Ana Pontón, foi a primeira en intervir na sesión de control ao Goberno galego deste mércores no Parlamento. Boa parte da súa quenda de palabra empregouna para reproducir diversas críticas que pacientes e profesionais sanitarios están a lanzar no foro de debate sobre a sanidade que En Marea, PSdeG e BNG están a desenvolver no Parlamento en paralelo á comisión oficial sobre a cuestión controlada polo PP e da que marcharon os tres grupos da oposición. Pontón pediu a Feijóo que rectifique "a súa política de recortes que se teñen convertido nun perigo para a saúde dos galegos e as galegas".A resposta de Feijóo foi a de enumerar diversos investimentos materiais en hospitais, centros de saúde e recursos tecnolóxicos do Sergas, engadindo que desde que goberna hai case dez anos "incrementamos en máis de 149 os facultativos de atención primaria e en máis de 83 enfermeiras". Tamén salientou o presidente que hoxe en Galicia hai "un 5% menos de pacientes por médico que en 2008". A oposición, como tamén faría máis tarde cando Feijóo gabou a redución do paro xuvenil, fixo ver que o problema de fondo é que a caída poboacional de Galicia fai que melloren esas ratios.O socialista Leiceaga ofreceu un "Pacto de Compostela pola mocidade" que Feijóo obviouTras Pontón, o portavoz socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, enmarcou os problemas laborais no Sergas cos xerais de acceso da mocidade ao mercado laboral, sector para o que pediu o que denominou como "Pacto de Compostela pola mocidade". A resposta de Feijóo, que obviou ese ofrecemento, foi insistir na aposta do seu Goberno pola sanidade e pola formación en xeral dos mozos. Villares, portavoz de En Marea, afeou que a Xunta desviase fondos de atención primaria a concertos coa privadaPorén, a continuación o portavoz de En Marea, Luís Villares, puxo en dúbida as cifras de incremento de orzamentos destinados á sanidade pública das que se vén gabando Feijóo. Fronte ás partidas orzamentadas inicialmente pola Xunta, Villares puxo como exemplo do seu incumprimento unha modificación das contas aprobada polo Goberno galego en novembro na que se desviaron diversas contías destinadas a atención primaria, atención de drogodependentes e equipamentos informáticos ao pagamento de concertos con centros sanitarios privados. Feijóo non entrou no caso particular e limitouse a dicir que desde que goberna "os concertos baixaron". Feijóo puxo ao alcalde de Pontevedra, o nacionalista Miguel Anxo Fernández Lores, como exemplo e colaboración coa XuntaNa súa última intervención, o presidente optou por contraatacar e criticar os supostos impedimentos que concellos gobernados polos partidos da oposición estarían a poñer para que o Sergas constrúa novos edificios sanitarios. Así, citou os casos dos novos hospitais de Ferrol e Vigo, cidades gobernadas por unha marea local e o PSdeG, respectivamente, así como dos concellos de Cangas e Moaña, gobernados tamén por mareas locais e o BNG. Fronte a esas situacións, Feijóo volveu tirar do exemplo do alcalde de Pontevedra do BNG, Miguel Anxo Fernández Lores, do que eloxiou a súa colaboración coa Xunta para a construción de novos edificios sanitarios. Nesa liña, o presidente pediu a Villares que interceda para que concellos gobernados por mareas locais axilicen os seus trámites, o que o portavoz de En Marea interpretou como unha "incitación" a que os alcaldes salten os procedementos administrativos.


Summary: Ás veces, o que semella unha boa medida non é tal ou, no mellor dos casos, non o é tanto. Iso é o que acontece coa tarifa plana de 50 euros para novas persoas autónomas: segundo os dados das organizacións, 80% fracasan menos de tres anos despois da posta en marcha dos seus negocios. A realidade das cifras é ben teimuda: en 2008 había na Galiza 250.000 autónomos; hoxe son 212.500.

Unha das demandas históricas das persoas autónomas é a redución das cotizacións á Seguridade Social, unhas das máis altas, segundo demostran as estatísticas, da Unión Europea. Nun contexto de contracción do mercado laboral, e coa idea de fomentar o emprendemento, o Goberno central decidiu pór en marcha en 2013 a chamada "tarifa plana", unha cota mensual reducida de 50 euros para novos autónomos que experimentou diversos cambios nos últimos tempos, como é o caso da ampliación dos seis meses iniciais ou a eliminación do requisito de ser menor de 30 anos para poder acceder a este beneficio. Segundo os datos do Ministerio de Traballo e Seguridade Social, máis de 65.000 galegas e galegos teñen accedido a este desconto, o que sitúa o país na quinta posición en número absoluto de beneficiarios no conxunto do Estado. As cifras, que a priori resultan positivas, agochan, non obstante, algunhas eivas que as propias organizacións de autónomos cualifican de preocupantes. De feito, o presidente da Federación de Autónomos de Galiza (Feaga), Francisco Javier Pérez Bello, explica que se ben "é certo que ten axudado a novos emprendedores na primeira fase de implantación e que permitiu tamén aflorar centos de empregos que estaban en economía somerxida, tivo dous efectos perversos". Pérez Bello refírese, en primeiro lugar, ao que afecta ao propio sistema: "Aínda tendo aumentado o número de cotizantes", apunta, "os ingresos diminúen ao diminuír a cotización". Así, a nivel xeral calcúlase que neste 2018, o réxime de autónomos (o RETA) gastará 17.800 millóns en pensións (case 13.000 en xubilacións), mentres a recadación apenas chegará a 11.500 millóns, "117 menos que en 2017", lembra o portavoz de Feaga. [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 297, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Considérano "único responsábel" dos abusos no estalido social, cunha "responsabilidade política e penal". Por outra parte, o responsábel económico do programa de Gabriel Boric salientou a "ampla marxe de manobra" que terá o Goberno tras "moitos anos" de crise.

A presidenta da Convención Constitucional de Chile, María Elisa Quinteros, recibiu varios representantes dunha iniciativa que busca reivindicar xustiza a través dunha petición de cárcere para o presidente saínte do país, Sebastián Piñera. A proposta, denominada "Cárcere para Sebastián Piñera", argumenta que o mandatario é o "único responsábel" das violacións de dereitos humanos rexistradas a mans de axentes da Policía durante o chamado "estalido social" que se produciu en Chile a finais de 2019. Para eles, Piñera actuou con "total impunidade" no marco das protestas, que se iniciaron polo aumento das tarifas do transporte público en Santiago de Chile e evolucionaron cara á denuncia da situación socioeconómica no país. A elaboración dun novo texto constitucional foi froito daquela mobilización cidadá, que se saldou con 34 mortes e máis de 8.000 detidos. "Ten responsabilidade política e penal", polo que debe ser xulgado ben sexa en tribunais nacionais ou internacionais, insiste a iniciativa, segundo informou a emisora Cooperativa. Con todo, e a pesar do nome, a iniciativa só busca "que se estabeleza na futura Constitución unha garantía de xustiza e non repetición" para que o presidente do país non poida "abusar do seu poder e declare a guerra ao seu propio pobo", como consideran que fixo Piñera. Polo momento conseguiron máis de 20.000 sinaturas, superando o mínimo de 15.000 estabelecido para que a Convención someta asuntos a debate. A Comisión Chilena de Dereitos Humanos e o ex xuíz español Baltasar Garzón, xunto con outras organizacións sociais, denunciaron a Piñera ante o Tribunal Penal Internacional (TPI) en abril de 2021. Boric e economía Por outra parte, Guillermo Larraín, encargado da converxencia programática económica do presidente electo, Gabriel Boric, recoñeceu que o futuro Goberno terá unha gran "marxe de manobra" nun país que está inmerso "nunha crise moi grande desde hai anos". Larraín, un dos asesores chave do mandatario electo, participou onte nunha mesa redonda organizada polo Real Instituto Elcano sobre o contrato social en Chile e puxo tamén en valor a remuda xeracional da política chilena que representa Boric. Larraín salientou que Boric definiu a ideoloxía do seu Goberno como "socialdemócrata" e que, neste aspecto, é onde goza dunha maior "marxe de manobra" fronte ao "cuestionamento" existente contra o neoliberalismo.


Summary: O mercado de inverno futbolístico veu este ano farturento de noticias. Non é de estrañar: os equipos galegos están lonxe de conseguir os seus obxectivos e precisaban de reforzos nunha ventá, a de xaneiro, habitualmente pouco propicia para as boas operacións deportivas (outra cousa é o suculento negocio dos representantes). O Lugo é o clube que máis apostou no casino de xaneiro: 6 incorporacións, por tres do Celta e dúas do Dépor.

Un denominador común caracteriza a andaina dos tres equipos galegos de elite do país: ningún deles ten nin moito menos garantida a consecución dos seus obxectivos. O Celta habita na zona abisal da táboa, directamente en postos de descenso. O Dépor non dá enganchado coas dúas prazas que dan acceso directo á máxima categoría (na Praza de Pontevedra a idea é que o play off é máis ou menos unha lotaría). O Lugo ten moito aínda que sachar se quere fuxir do espectro do descenso. O Xeneral Inverno desta volta chegou en forma de chuvia de fichaxes e cesións para os clubes galegos. Vexamos: Celta: Ryad Boudebouz (1990). Centrocampista zurdo. Francés. Procede do Betis. Cesión até 30 de xuño con opción de compra. Lucas Olaza (1994). Uruguaio. Clube de procedencia, Boca Juniors, escadra coa que disputou a final da Copa Libertadores. Xa militou no Celta, brevemente, durante a temporada 2015/2016. Cesión polos próximos 18 meses. Wesley Hoedt (1994). Internacional absoluto con Holanda. Defensa central. 1,92 m. Procede do Southampton. Vén cedido con opción de compra. Canto ao capítulo de baixas, deixan Balaídos Junior Alonso (rumbo ao Boca Juniors), Mazan (ao Venezia), Roncaglia (ao Valencia) e Denis Eckert (cedido ao Excelsior Rotterdam). Lugo: Gerard Valentí (1993). Lateral dereito. Procede do Deportivo. Chega até final deste curso. Hernán Menosse (1987). Central uruguaio. Vén do Belgrano. Cesión até 30 de xuño. Manu Barreiro (1986). Dianteiro compostelán. Ficha por tres temporadas procedente do Nàstic de Tarragona. Tete Morente (1996). Extremo. Cesión até final de temporada con opción de compra. Vén do Nàstic. Orest Lebedenko (1998). Internacional ucraíno sub21. Traspaso até 2023. Lateral esquerdo procedente do FC Karpaty Luiv. Toni Martínez (1997). Dianteiro. Cesión até 30 de xuño. Procede do West Ham. As portas do Lugo abríronse tamén no sentido saída: no sprint final do mercado, na mesma noite do 31X, selou o traspaso do centrocampista nixeriano Ramón Azeez ao Granada polo que fica de curso e por tres temporadas máis. Ao mesmo destino enderezáronse os pasos do central Bernardo Cruz, en tanto que o dianteiro Jean Marie Dougou foi cedido ao Lleida até a conclusión do presente campionato. O epígrafe de vendas no balanzo económico do clube complétase coa do lateral esquerdo ucraíno Vasyl Kravets, que se incorporou ás filas do Leganés. Deportivo: Íñigo López (1982). Chega á Coruña coa carta de liberdade e asina até final de campaña. Central moi veterano, procede do Extremadura e sabe ben o que é ascender: conseguiuno con Granada e Huesca. Nahel Leiva (1996). Arxentino de Rosario, vén cedido até 30 de xuño polo Olympiacos. Formouse na canteira do Villarreal, equipo co que debutou en Primeira División aos 17 anos. Foi campeón de Europa sub19 e con destaque: anotou o gol que lle deu o triunfo á selección española na final, fronte Rusia. Canto ás saídas, abandona Riazor Carles Gil. talentoso media punta que non callou no combo que adestra Natxo González e que probará agora fortuna na MLS (Major League Soccer), en concreto nas filas de New England Revolution.


Summary: Na Escola de Letras, impulsada pola Deputación de Pontevedra e a Editorial Galaxia impartiranse obradoiros de escritura de diferentes nivel e modalidades, de Escrita Creativa ou de Poesía, entre outros. Ademais, haberá encontros con profesionais do mundo do libro e recitais con público

Este mércores presentouse en Pontevedra a que será a primeira Escola de Letras de Galicia e unha das primeiras de todo o Estado. Impulsada pola Deputación e pola Editorial Galaxia, a Escola terá como sede as cidades de Vigo e Pontevedra e nela impartiranse obradoiros de escritura de diferentes nivel e modalidades.A actividade formativa desenvolverase ao longo do curso e estará baseada na realización dos obradoiros, dun máximo de 15 persoas cada un, que estarán dirixidos por escritoras e escritoresA actividade formativa desenvolverase ao longo do curso e estará baseada na realización dos obradoiros, dun máximo de 15 persoas cada un, que estarán dirixidos por escritoras e escritores. En Vigo impartiranse o de Escrita Creativa Básica, o obradoiro Literario de Perfeccionamento, o obradoiro de Poesía de Perfeccionamento e o obradoiro Literario para Maiores. En Pontevedra o de Escrita Creativa Avanzada, o obradoiro Literario de Iniciación, o Literario Avanzado e o obradoiro de Poesía Básico. A Escola de Letras tamén acollerá encontros con profesionais do mundo do libro, e recitais con público onde dar a coñecer o froito do seu traballo. Amais, publicarase un libro dentro do Catálogo da Editorial Galaxia que recollerá, cando menos, un traballo por cada participante."Agora, fronte ao ruído que non aporta nada, unha Escola como esta é máis necesaria que nunca porque a cultura é unha necesidade vital. Deixemos a palabrería e démoslle sitio á palabra", dixo Carmela SilvaNa presentación da Escola de Letras a presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, destacou que Galaxia e o ente provincial levan traballando neste proxecto "máis dun ano" e cualificou a iniciativa como "un soño cumprido que converte a esta provincia de novo nunha referencia". Silva subliñou que se trata dunha das primeiras Escolas deste tipo en funcionamento no Estado "a primeira que nace coa potencia dun apoio editorial"."É unha idea marabillosa, dixo, que apoia directamente ás escritoras e escritores, pero tamén a todas aquelas persoas que gozan escribindo e ás que podemos axudar a crecer na súa paixón", destacou Carmela Silva, recollendo o lema co que nace a Escola: "Tod@s temos unha historia que contar". "Agora, fronte ao ruído que non aporta nada, unha Escola como esta é máis necesaria que nunca porque a cultura é unha necesidade vital. Deixemos a palabrería e démoslle sitio á palabra", concluíu SilvaFrancisco Castro subliñou que a Escola de Letras nace co obxectivo de ofrecer ás persoas a posibilidade de contar "as súas historias" e "converter en literatura as súas vidas"Mentres, Francisco Castro, director da Editorial Galaxia, subliñou que a Escola de Letras nace co obxectivo de ofrecer ás persoas a posibilidade de contar "as súas historias" e "converter en literatura as súas vidas". "O único requisito marcado para participar, dixo é ter amor pola palabra e a literatura". Sobre a posibilidade que dará Galaxia a algúns ou algunhas das participantes a publicar os seus textos, Castro destacou que "O importante non é só crear, senón tamén sacar á luz esas creacións".Castro agradeceu á Deputación "a súa complicidade coa cultura o que nos axuda a materializar proxectos como este que contribúen a transformar a realidade". Para as persoas que estean interesadas en participar, a partir deste xoves, 21 de maio, Galaxia habilitará unha conta de correo para que poidan formalizar a súa solicitude, que será atendida por rigoroso orde de entrada.


Summary: O Executivo español anunciou esta quinta feira un novo paquete fiscal co que pretende recadar 3.144 millóns de euros adicionais. Coas novas medidas, aumentaranse os impostos sobre as rendas altas no IRPF e sobre as grandes empresas no Imposto de Sociedades. O Goberno estatal tamén propón favorecer rendas medias e baixas, pequenas empresas e persoas traballadoras por conta propia.

A ministra de Facenda do Estado español, María Jesús Montero, anunciou esta quinta feira que o novo imposto ás grandes fortunas gravará a riqueza neta superior aos 3 millóns de euros, mentres que as rendas do capital tributarán máis no IRPF a partir de 200.000 euros. Os impostos sobre as rendas baixas e medias na Galiza superan os do Estado Montero, que compareceu en rolda de prensa, indicou que o novo imposto aplicarase en 2023 e 2024 e constará de tres tramos: entre 3 e 5 millóns de riqueza neta pagarase 1,7%, entre 5 e 10 millóns 2,1%, e por riba de 10 millóns 3,5%. Con este novo tributo, que se estima que afectará a 23.000 persoas contribuíntes (0,01% do total), o Goberno estatal espera recadar 1.500 millóns de euros. O novo tributo evitará a dobre imposición, posto que a cota abonada polo Imposto de Patrimonio ás autonomías será deducíbel da carga fiscal. IRPF Ao mesmo tempo, o Executivo estatal elevará un punto, até 27%, a tributación das rendas do capital no IRPF superiores a 200.000 euros, e para as plusvalías superiores a 300.000 euros, elevarase até 28%, dous puntos máis. Con estas medidas, que afectarán a 17.814 contribuíntes, espera recadar 204 millóns de euros. Xunto con esta suba ás rendas altas, o Goberno español aprobará medidas no IRPF para favorecer as rendas medias e baixas, elevando até 21.000 euros o beneficio fiscal que se aplica nas rendas de até 18.000 euros. Esta medida beneficiará 50% das persoas contribuíntes. Feixoo propón no Estado a reforma do IRPF que rexeitou na Galiza Así mesmo, as rendas do traballo a partir de 15.000 euros (1.000 euros máis que agora) estarán exentas do pago do IRPF. Tamén neste imposto, elevarase 5% o rendemento neto de módulos para os autónomos e incrementarase de 5 a 7% a redución para gastos deducíbeis de difícil xustificación na tributación en réxime de estimación directa simplificada. Unha medida que beneficiará, segundo as estimacións, máis de 577.000 persoas empregadas por conta propia. Imposto de Sociedades O paquete fiscal presentado esta quinta feira por Montero inclúe cambios no Imposto sobre Sociedades. En concreto, rebáixase o tipo nominal de 25 a 23% para as pequenas empresas cunha cifra de negocios inferior a 1 millón de euros. O impacto económico é de 292 millóns e favorecerá máis de 400.000 empresas. Igualmente, neste tributo limitarase até 50% a posibilidade de compensar as perdas das filiais nos grupos consolidados, que afectará a 3.609 grandes empresas e terá un carácter temporal. Con esta actuación, Facenda espera recadar 2.439 millóns entre os exercicios 2023 e 2024. IVE Ademais, no IVE, baixarase o tipo de 10 a 4% para os produtos de hixiene feminina. Pola contra, no paquete non entrará a redución nos produtos para celíacos. Por outra parte, Montero descartou deflactar os impostos, posto que, segundo explicou, iso afectaría aos ingresos do Estado provenientes das rendas altas. Entre as subas e as baixadas impositivas, o Goberno español pretende recadar 3.144 millóns adicionais. As medidas impositivas anunciadas por Montero podían ter chegado antes, mais segundo explicou esta quinta feira a vicepresidenta segunda e ministra de Traballo do Executivo español, Yolanda Díaz, o atraso do paquete de medidas debeuse a un desacordo en determinadas medidas, como por exemplo "a necesaria harmonización fiscal entre comunidades autónomas" defendida por Díaz. Pontón acusa a Rueda de "pelotazo fiscal" polas rebaixas de impostos ás rendas altas Sobre esta proposta da vicepresidenta segunda, para unha harmonización fiscal entre as autonomías, o presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, recalcou esta quinta feira que é outra "rectificación sobre rectificación". Así mesmo, sobre a posibilidade de que desenvolva esta iniciativa, Rueda defendeu que a Xunta exerce a súa competencia fiscal "con sentidiño" e reivindicou "a capacidade para seguir facéndoo".


Summary: As que limpan, o espectáculo da compañía A Panadaría que aborda a loita organizada das camareiras de piso dos hoteis por conseguir uns dereitos laborais e sociais xustos, consegue o premio do público na Mostra de cariño e nba Feira de Ciudad Rodrigo.

O espectáculo As que limpan da compañía A Panadaría, ven de acadar dous recoñecementos, dentro e fóra da Galiza. Por unha parte, o público da XLIV edición da Mostra de Teatro Galego de Cariño elixiu esta montaxe como a mellor obra para público adulto do programa deste ano. Por outra, o público da XXV Feria de Teatro de Castilla y León- Ciudad Rodrigo tamén escolleu a obra d'A Panadaría como Mellor espectáculo de Sala do programa deste ano. As que limpan é unha coprodución da compañía A Pandaría co Centro Dramático Nacional que se estreou en Tui o pasado mes de febreiro e que, desde aquela, xa xirou por varias prazas da Galiza e do resto do Estado. A Panadaría leva a escena as camareiras de piso e os conflitos do turismo Co subtítulo A loita das camareiras de piso galegas, a obra, escrita, dirixida e interpretada por Areta Bolado, Noelia Castro e Ailén Kendelman, aborda "a loita organizada das camareiras de piso dos hoteis por conseguir uns dereitos laborais e sociais xustos. Fronte a elas, a avaricia voraz dos propietarios das cadeas hostaleiras". A montaxe volverá en outubro á Galiza, onde se representará en O Grove (día 2), Pontevedra (día 6), O Barco de Valdeorras (día 7), en Ourense, dentro do programa do Festival Internacional de Teatro (día 13), en Carral (día 14), en Moaña (día 16), e en Vigo (do 21 ao 30). Premio do público infantil Por outra parte, A nova historia da cigarra e da formiga, de Teatro del Andamio -dirixida por Tatiana Likhacheva e interpretada por Gema Ulloa e Fran Giraldo-, foi a obra escollida para recibir o Premio do Público Infantil na Mostra de Teatro Galego de Cariño. A Panadaría e Teatro del Andamio recibirán o galardón na na 45ª edición da Mostra, que terá lugar en 2023. A XLIV Mostra de Teatro Galego de Cariño volve ao seu formato clásico


Summary: A lingua, o seu uso nos medios de comunicación e o reto das redes centraron o discurso de ingreso de ingreso de Xosé Luís Regueira na Real Academia, titulado Oralidades: reflexións sobre a lingua falada no século XXI e que foi respondido por Manuel González. Descarga os discursos íntegros.

A lingua, o seu uso nos medios de comunicación e o reto das redes centraron o discurso de ingreso de ingreso de Xosé Luís Regueira na Real Academia, titulado Oralidades: reflexións sobre a lingua falada no século XXI e que foi respondido por Manuel González. A sesión plenaria aberta e pública que deu ingreso ao novo académico de número, Xosé Luís Regueira, celebrouse o sábado 2 de xuño no salón de actos da Real Academia Galega. Profesor da Facultade de Filoloxía da USC e destacado investigador no ámbito dos estudos fonéticos, gramaticais e onomásticos, Regueira defendeu que "a lingua configura de maneira decisiva a nosa identidade social, e mesmo a nosa identidade como individuos". Tamén se referiu ao uso do galego nos medios de comunicación, tema no que concluíu que "esta cuestión queda subsumida noutra máis xeral que afecta ao poder que o pobo galego pretende exercer sobre o seu destino político e cultural" O novo académico afirmou que o galego, que tardara catrocentos anos en incorporarse á Galaxia Gutenberg, máis de douscentos en acceder, mal que ben, á esfera pública, e uns cincuenta anos en entrar na Galaxia Marconi, chegou de maneira bastante normal á nova revolución da comunicación, á internet e á nube. Estamos, pois, ante un momento novo e crucial". Tamén se referiu ao uso do galego nos medios de comunicación, tema no que concluíu que "esta cuestión queda subsumida noutra máis xeral que afecta ao poder que o pobo galego pretende exercer sobre o seu destino político e cultural". Regueira comezou a súa intervención afirmando que "eu, señores académicos, tiven a sorte de nacer, dar os meus primeiros pasos e pronunciar as miñas primeiras palabras, nun mundo que xa non existe. Naquel mundo a vida falaba galego, e o castelán pertencía ao mundo exterior (o cura, a mestra, a radio, a vila...). A vida falaba". O profesor engadiu que "cando en Galicia se constituíu algunha esfera pública, por reducida que fose, foi sen dúbida en castelán". A seguir, defendeu que "o galego accedeu aos medios de difusión social da lingua nos últimos decenios, aínda que fose de maneira limitada: na actividade teatral ten unha presenza importante, fíxose normal no discurso político público, na discusión parlamentaria, e tamén ten un uso "normal" nos medios electrónicos, aínda que de maneira minoritaria". E lembrou que "se cando a lingua galega entrou no ensino apareceu a necesidade urxente dun estándar escrito, cando o galego empezou a utilizarse de maneira importante nos medios electrónicos, sobre todo a partir de 1985, coa creación da radio e da televisión públicas galegas, apareceu tamén a demanda dun estándar oral, aínda que de maneira menos imperiosa". Denunciou que "en Galicia non hai a día de hoxe ningún estudo do impacto da televisión e da radio na lingua galega" A este respecto, denunciou que "en Galicia non hai a día de hoxe ningún estudo do impacto da televisión e da radio na lingua galega. A CRTVG cumpriu xa máis de vinte e cinco anos e aínda non se realizou ningún estudo importante desde o ámbito universitario sobre o seu impacto no coñecemento, nos usos e nas actitudes lingüísticas dos galegos". Regueira pechou a súa intervención citando a Castells e salientando que "nun mundo sometido á homoxeneización cultural pola ideoloxía da modernización e do poder dos medios de comunicación globais, a lingua, como a expresión directa da cultura, convértese na trincheira da resistencia cultural, no último bastión do autocontrol, no refuxio do significado identificable". Resposta de Manuel González González salientou que "estamos diante dunha situación perigosa, porque este modelo lingüístico, deturpado, esencialmente oral, está moi implantado en grupos sociais de prestixio, e son os grupos sociais dominantes os que adoitan orientar a deriva das linguas" Na súa resposta, Manuel González salientou que "probablemente sería noticia en todos os medios de comunicación se alguén no Parlamento español pedise a palabra e dixese algo así como el prezo del leche producionos problemas. Pois isto ocorre, sen ningunha repercusión e sen escándalo de ningún tipo, cando alguén no Parlamento de Galicia di con toda tranquilidade o precio da leite nos produxo problemas". Sobre isto engadiu que "todos sabemos que unha lingua pode desaparecer porque os seus falantes deixan de utilizala, pero tamén pode desaparecer engulida noutra próxima, porque vai perdendo progresivamente as súas características diferenciais e vai adoptando as da lingua coa que está en contacto e que xeralmente ten un maior prestixio, ata chegar a unha situación en que practicamente xa non se diferencia daquela, converténdose nun dialecto seu". A este respecto, González salientou que "estamos diante dunha situación perigosa, porque este modelo lingüístico, deturpado, esencialmente oral, está moi implantado en grupos sociais de prestixio, e son os grupos sociais dominantes os que adoitan orientar a deriva das linguas". Engadiu que "están aparecendo as primeiras xeracións que teñen esta variedade de galego como lingua materna" e concluíu que se trata "dun problema moi serio tamén, porque ten unha especial vitalidade nas cidades, e é nas cidades precisamente onde se xoga o futuro da lingua galega". Discurso íntegro de Xosé Luís Regueira e resposta de Manuel González (.pdf)


Summary: A Asociación A Pomba do Arco rencóntrase co pasado de Foz e a Mariña na XIX edición das xornadas que cada ano revisa o seu propio pasado. Teatro, conferencias e documentais os días 28, 29, 30 e 31 de xullo ás 20.30 horas.

Durante catro días, do 28 ao 31 de xullo, a XIX Xornadas de Historia de Foz ofrece conferencias, teatro e documentais para se achegar ao pasado da localidade e da Mariña luguesa. Serán na Casa da Cultura "Poeta Manuel María" e iniciaranse coa representación da obra De vello gaiteiro, comedia de Manuel Lugilde Penelas, que fora mestre en Foz. Foi precisamente o grupo Pomba do Arco quen volveu levar a escena a obra en 1999, setenta anos despois da súa estrea no teatro Rosalía de Castro de Foz. Desta volta é o grupo Pico do Castro quen volverá sobre esta obra composta e representada sempre pola veciñanza de Foz. "Celtas e bretóns na Mariña lucense" será o título da conferencia que o profesor Filipe Senén protagonizará na segunda xornada, o día 29 de xullo, unha intervención na que se achegará ao bispo Maeloc que se asentou na parroquia de Bretoña ou do Mosteiro Máximo e a súa vinculación coa Basílica de San Martiño de Mondoñedo. Aos hórreos remitirase o profesor Xosé María Leal Bóveda na súa charla do día 30, prestando especial atención aos que existen na localidade de Foz así como ao ciclo do pan, desde a colleita á conservación ou á manufacturación. O peche terá lugar o día 31 coa proxección do audiovisual "La guerra de Severo" sobre o coñecido como mestre don Bernardo, nome que empregou no seu tempo de mestre na localidade de Foz Adolfo Lucas Reguilón, máximo dirixente da guerrilla en Madrid e nos Montes de Toledo.


Summary: O Dépor-Fuenlabrada desta sexta feira pon fin a un capítulo, pero o serial continuará

Chegou o día 'D', o desenlace do que promete ser tan só un capítulo máis dun serial con máis xiros de guión que Perdidos e máis capítulos que Falcon Crest. Esta sexta feira ás 20 horas -polo menos así é no momento do feche desta edición, pero todo está suxeito ao cambio de última hora e á improvisación na Liga de Javier Tebas- está previsto que se dispute o Deportivo-Fuenlabrada que tiña que terse xogado o pasado día 20 de xullo. O que Álex Bergantiños, capitán do Dépor, definiu como un "paripé" no audio privado filtrado por un compañeiro aos medios de comunicación, o seu técnico, Fernándo Vázquez, considérao unha "ópera bufa". "Tomarémonos o partido con seriedade, porque sabemos a responsabilidade que temos, pero evidentemente é un paripé que monta a Liga, tal e como dixo o noso capitán", apostilou o técnico de Castrofeito. Os branquiazuis saltarán ao terreo de xogo sabendo que, fagan o que fagan, son equipo de Segunda División B. A esperanza de evitar o descenso de categoría non pasa polo que aconteza neste partido. O Club de Fútbol Fuenlabrada, pola contra, e a pesar de que poida soar a un atentado contra a intelixencia e o bo xuízo de moitas persoas logo de todo o acontecido ao longo das últimas dúas semanas e media, pode clasificarse para o play-off de ascenso á Primeira División, para o que necesitan facerse cos tres puntos. De gañar os madrileños, deixarían fóra os ilicitanos do Elche, aos que Fernando Vázquez pide que estean "totalmente seguros e confiados de que o Deportivo, dentro das súas limitacións, vai intentar gañar o partido, polo ben da igualdade da competición que sentimos traizoada pola propia Liga. Tamén por manter a honra da competición, pelexaremos polos tres puntos". Partido de alto risco Os ánimos están moi quentes non só no seo do deportivismo, senón no conxunto da cidadanía coruñesa, unha cidade que se considera vítima dunha manobra por parte do Fuenlabrada e da Liga que puxo en risco a toda a poboación viaxando ao territorio galego aínda sabendo que contaban con positivos na súa expedición. Por iso, e a diferenza do acontecido na anterior ocasión, a entidade madrileña non se aloxará en ningún hotel, senón que nada máis tomar terra en Compostela, o que está previsto ás 16.45 de hoxe, desprazaranse a Riazor, voando nada máis rematar o encontro tamén desde Compostela. Ante a previsión de incidentes, a Delegación do Goberno fixo público que o partido foi declarado de alto risco, e a subdelegada, Pilar López-Rioboo, fixo un chamamento á "responsabilidade individual e colectiva". Outra razón para evitalos é a posibilidade de que Tebas e o Fuenlabrada utilicen esa carta para o seu propio beneficio chegado o momento. Tamén as forzas políticas continúan a mover fichas en relación ao 'Caso Fuenlabrada', e se onte facíamos eco das declaracións da alcaldesa da cidade herculina, Inés Rey, e da agrupación local do Bloque Nacionalista Galego, hoxe foi o PP da Coruña quen saíu á palestra pedindo a intervención do Consello Superior de Deportes (CSD). "Esiximos que o CSD, como máxima autoridade do Estado en materia deportiva, poña fin á persecución que o presidente da Liga, Javier Tebas, protagoniza sobre o Real Club Deportivo, que o inhabilite e que tome todas as medidas necesarias para acabar con estas aldraxes", conclúe o PP. A Marea Atlántica pide que Tebas sexa 'persona non grata' Marea Atlántica rexistrou unha moción para o próximo pleno municipal para declarar o presidente da liga, Javier Tebas, persoa non grata na Coruña. Segundo a formación, Tebas mostrou "desprezo e irresponsabilidade" a toda a cidade polo 'Caso Fuenlabrada', polo que consideran que a declaración é "a reacción mínima" esixíbel. "A Liga de Fútbol Profesional ten que reparar todo o dano que está a causar á imaxe da cidade", engadiu a concelleira Claudia Delso.


Summary: O tribunal admite a demanda dunha veciña contra a Consellería de Medio Ambiente e o Concello, que "non xustificaron debidamente a omisión do procedemento ambiental legalmente esixido".

A Sección Segunda da Sala do Contencioso-Administrativo do TSXG estimou o recurso dunha particular contra a orde do 11 de abril de 2016 pola que se aprobara o Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) de Muxía. Así, o tribunal declara nulo o plan urbanístico pola ausencia da avaliación ambiental estratéxica, que afecta a áreas da Rede Natura nesta localidade da Costa da Morte. O tribunal declara nulo o plan urbanístico pola ausencia da avaliación ambiental estratéxica, que afecta a áreas da Rede Natura O alto tribunal aclara que as administracións non xustificaron "debidamente a omisión do procedemento ambiental legalmente esixido" e impón o pagamento das custas procesuais á parte demandada, a Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, e á codemandada, o Concello de Muxía. A demanda foi imposta pola propietaria dun terreo nunha parroquia de Muxía, con 12.000 metros cadrados, e ao que o PXOM afectaba á clasificacion urbanística dunha parte. Pasou de solo de núcleo rural a solo rústico de protección agropecuaria. Nela, a veciña advirte de que o novo PXOM non respecta o réxime legal urbanístico vixente sobre as clases de núcleos rurais ao non ter en conta os tipos básicos da Lei do Solo que se implantaron en 2010. A Consellería e o Concello "non xustificaron debidamente a omisión do procedemento ambiental legalmente esixido" A demandante aclara que hai un informe, que non está no expediente, no que a Dirección Xeral de Urbanismo da Consellería de Política Territorial contesta --en 2007 e tras recibir o expediente do PXOM-- que a documentación presentada estaba incompleta e no que indicaba que debía someterse á avaliación ambiental. A Consellería de Medio Ambiente e o Concello argumentan que as afectacións medioambientais só abranguerían unhas parcelas cuxo desenvolvemento foi excluído do PXOM, razón pola que entenden que non habería risco nin necesidade de someter o plan á avaliación ambiental estratéxica. No entanto, o ditame asegura que "non se xustifica suficientemente por que non hai" esas repercusións medioambientais "para o resto do territorio". Segundo aclara a sentenza, a testemuña-perito da Xunta considera que "o único punto escuro do PXOM de Muxía desde o punto de vista medioambiental era o SUD-1. E que sacando ese ámbito de solo, con máis de 600 vivendas previstas, solventábase calquera posible afección ambiental". Para a maxistrada, "unha cousa é que consideren que non hai vulneracións aos valores ambientais protexidos, e outra que non haxa de someterse por isto á avaliación ambiental estratéxica, cando admiten que son terreos integrados na rede Natural". "Non pode compartirs que pola súa soa clasificación, a efectos urbanísticos, se teña que chegar á conclusión de que xa son obxecto de protección integral, porque unha cousa é a correcta clasificación do solo de acordo coa normativa urbanística, e oura distinta que non se someta á avaliación ambiental estratéxica", remata. Esta anulación do PXOM de Muxía lembra aos motivos polos que fora tamén anulado o da cidade de Vigo hai poucos anos, naquel caso polo Supremo. Neste último caso, o plan fora botado abaixo logo de que a Xunta bipartita o eximira de forma ilegal de ter que someterse á denominada avaliación ambiental estratéxica.


Summary: As discrepancias internas sobre as políticas de recortes e austeridade están no cerne da renuncia, que chega nos momentos de máis baixa popularidade do primeiro ministro galo.

O primeiro ministro francés, Manuel Valls, presentou esta segunda feira a demisión do seu goberno ao presidente da República, François Hollande, que lle encarregou a formación dun novo executivo. A composición do novo goberno será anunciada esta terza feira, segundo o Elíseo. A demisión chega após unha fin de semana de críticas por parte dos ministros de Economía e de Educación ás políticas de recortes e de austeridade impulsadas por Manuel Valls. Unhas críticas que, segundo medios franceses, veñen poñer de relevo o malestar que existía no executivo galego en torno a esas políticas. Mentres a figura de Valls derrúbase nas sondaxes de opinión e valoración, estes ministros criticaban o que entenden que é un "seguidismo" das receitas impostas por Alemaña.


Summary: Na cuarta etapa da renacida Volta á Galiza

Ponteareas será sede dunha meta voante do Gran Camiño, a primeira volta ciclista profesional que se desenvolverá na Galiza dúas décadas despois da última edición dunha proba na que ocuparon o podio corredores tan notábeis como Miguel Indurain, Abraham Olano ou o galego Álvaro Pinto. A cita pasará por Ponteareas o vindeiro 24 de febreiro, durante a etapa inaugural, nun percorrido de 163 quilómetros con saída no Porriño e meta en Vigo. "Para nós é un orgullo e unha ledicia poder ser meta voante desta proba. Unha vila como a nosa, berce do ciclismo, tiña que estar presente dalgún modo nesta cita histórica que permitirá recuperar as carreiras profesionais na Galiza", salientou o concelleiro de Deportes, Miguel Bouzó. A volta durará catro días, nos que os ciclistas profesionais protagonizarán unha carreira que permitirá "poder gozar dun evento que contribuirá a garantir o futuro do ciclismo, xa que non só ofrece unha experiencia única a todas as persoas participantes, senón que tamén facilitará aos novos deportistas contar con referentes próximos". "Tamén axudará a potenciar o uso da bicicleta como medio de transporte e actividade ao aire libre", engadiu o edil.


Summary: Os coruñeses golean fóra de casa con dous tantos do debutante Borja Bastón e un de Arizmendi (0-3) mentres que os de Quique Setién conquistarn no Anxo Carro o seu primeiro triunfo nun entretido encontro (4-2).

Após tropezar na segunda xornada, Dépor e Lugo amosaron o seu mellor perfil na terceira, onde os branquiazuis acadaron a súa segunda vitoria namentres que os lugueses sumaban por ver primeira tres puntos nun encontro. Un Dépor de alto nivel, que amosou a contundencia cara portería que lle faltaba por engadir á súa fiabilidade defensiva conquistou a Nova Creu Alta de Sabadell, onde venceu 0-3 nun festexo anotador que, curiosamente, tivo lugar nun campo no que sumaba 28 anos sen ver portería. O relevo do último gol branquiazul que marcara o falecido Jose Luis Vara colleuno unha fichaxe recente, Borja Bastón, que fixo os dous primeiros en senllos remates clásicos de asasino de área. Unha contra perfecta entre Rudi e Arizmendi provocou que este último asinase o 0-3 final. Destacou tamén o bo labor do debutante Luisinho na banda esquerda. Após este resultado, o Dépor suma seis puntos en tres xornadas e a domicilio non recibiu nin un tanto e gañou sempre. Pola súa parte, o Lugo conseguiu o seu primeiro triunfo do curso ante o Xaén, que nalgúns momentos chegou con acerto á portería rival pero que cedeu ante a maior calidade do equipo que dirixe Quique Setién, que gañou 4-2 nun encontro no que foi superior. Seoane abriu o marcador e Sandaza ampliou a diferencia pero os visitantes -ascendidos este ano- achegáronse ao aproveitar un erro en defensa. No entanto, pouco despois Pablo e Rennella certificaron cos seus tantos o resultado favorábel ao conxunto galego, que suma catro puntos.


Summary: Unha moza de 26 anos acoitelada en Araba, Euskal Herría, é a terceira morta que deixou o terrorismo machista no Estado español en menos de 48 horas

Asasinada a coiteladas. Unha muller de 26 anos tornouse esta quinta feira na terceira muller morta polo terrorismo machista no Estado español en menos de 48 horas, após os dous casos rexistrados nas localidades españolas de Córdoba e León. No que vai de ano, cinco meses, son 25 as asasinadas. O corpo sen vida desta veciña de Araba foi achado na vivenda que partillaba co seu compañeiro sentimental e o bebé fillo de amb@s. O home, de 49 anos, xa foi detido e na inspección do inmoble a policía científica localizou un coitelo de cociña, que identificou como a arma coa que se cometeu este asasinato machista. Helena, asasinada na Galiza O único asasinato machista que se rexistrou este nao na Galiza aconteceu en Lugo no mes de abril. Un home matou a súa compañeira, Helena D., no domicilio que partillaban con catro fill@s de amb@s e vari@s familiares. En 2012 no País houbo cinco casos de terrorismo machista.


O contido deste artigo não é meu, o título também não. É transliteração da palestra mantida pela professora Berenice Bento no I Seminário Queer- Cultura e Subversão das Identidades, realizado em 9 e 10 de setembro passado pelo Sesc Vila Mariana e Revista Cult na mesa redonda que tinha por título Sexualidade e Género. Mas acho que pode ter interesse, no contexto atual, porque, se calhar, ajuda a dar resposta à questão que a autora põe: como ter um pensamento engajado em torno dos direitos humanos, sexualidade e género, por exemplo, e não me deixar enredar por discursos que justificam guerras e genocídios utilizando a suposta superioridade moral de determinadas formas de ler os corpos, os desejos e os géneros. O texto, do que fazemos a transcrição na íntegra, apresenta uma série de reflexões a partir de anotações de viagens realizadas pela autora a diferentes lugares, entre eles Paris, Valência, Nova Iorque e Palestina. A intervenção transcorre, aproximadamente entre o minuto 16 e o 36 do vídeo https://www.youtube.com/watch?v=O3RzlNluGb0 "A tarefa mais difícil em estar nesta mesa foi decidir o recorte que daria ao tema amplo sugerido. Fiz alguns roteiros, empolguei-me com algumas ideias, mas, finalmente decidi compartilhar com vocês algumas reflexões que começam a ficar mais nítidas dentro de mim. Intitulei minha fala de género e sexualidade como armas de guerra. Eu vou abrir mão de fazer um diálogo com um viés mais teórico para concentrar-me em anotações dos meus diários de viagem, percurso que farei no segundo momento desta comunicação. Recuperei pequenos fragmentos de textos que foram esquecidos e deixados à crítica roedora dos vírus em arquivos do meu computador. São anotações de viagens que fiz à Palestina, Valência na Espanha, Nova Iorque e à Palestina. Há cerca de um mês, quando eu estava visitando a Palestina, em determinado momento, que vou lhes contar, pude ver o poder que os discursos Ocidentais hegemônicos sobre sexualidade e género ocupam nas guerras externas e internas. Entendi que além de bombas, muros, exércitos, drones, há discursos que funcionam como armas de guerra Numa tarde de verão no Mar Morto, em uma excursão para conhecer a cidade de Massada, consegui ver e sentir o que tenho lido sobre homonacionalismo, feminismo colonial e pinkwhash. Entendi que além de bombas, muros, exércitos, drones, há discursos que funcionam como armas de guerra. Já antecipo uma das conclusões desta comunicação: Direitos para as mulheres, direitos LGBTs, direitos humanos têm sido tropos que servem também às tropas. As categorias analíticas e políticas, sexualidade, género e raça, têm pouco valor explicativo se consideradas fora de contextos mais amplos e complexos. O cruzamento de marcadores da diferença e da desigualdade nos alerta para a impossibilidade de análises essencialistas, naturalizantes e universais. Uma das contribuições dos estudos e ativismos transviados (tradução cultural que faço de estudos queer) é reiterar que o universalismo científico e o pensamento colonial têm um profundo parentesco. Mas esta preocupação ética e metodológica não pode nos fazer esquecer da força que alguns discursos sobre género, sexualidade, raça e nacionalidade têm de cruzar oceanos e fronteiras para se estabelecer como verdades irrelativizáveis. A pergunta que eu me faço atualmente é: como ter um pensamento engajado em torno dos direitos humanos, sexualidade e género, por exemplo, e não me deixar enredar por discursos que justificam guerras e genocídios utilizando a suposta superioridade moral de determinadas formas de ler os corpos, os desejos e os géneros. O que autoriza uma pessoa a arrancar o véu da cabeça de uma mulher muçulmana? Este ato não aconteceu em uma rua de Paris, cidade conhecida por uma crescente islamofobia, mas aqui em São Paulo Os efeitos dos discursos que constroem, por exemplo, a mulher muçulmana como uma espécie humana que se caracteriza pela fragilidade e subalternidade, viaja, e chega às ruas das cidades brasileiras. O que autoriza uma pessoa a arrancar o véu da cabeça de uma mulher muçulmana? Este ato não aconteceu em uma rua de Paris, cidade conhecida por uma crescente islamofobia, mas aqui em São Paulo. Este é apenas um dos muitos relatos que estão presentes no livro Olhares femininos sobre o Islã organizado por Francirosy Barbosa. Há um reiterado discurso de infantilização das mulheres muçulmanas. O ato de arrancar o véu está assentado na legitimidade que um determinado conceito de género assume, empoderando aquele que cometeu o ato violento. A obsessão do Ocidente pelo véu seria mais um dos efeitos de teorias encarnadas que viajam. Estou utilizando a metáfora da viagem inspirada nas pesquisas de Pedro Paulo Gomes Pereira sobre a necessidade de decolonizar o queer. Tanto as putas quanto as muçulmanas (mulheres majoritariamente pobres e imigrantes) parecem poluir o estado francês de concepções "primitivas" do género feminino. Vejo também como resultado de uma determinada concepção de género, ações como as do Estado francês que, em nome de promover a abolição da prostituição, persegue as putas e nega o direito às mulheres de portarem em seus corpos símbolos de suas religiões. Tanto as putas quanto as muçulmanas (mulheres majoritariamente pobres e imigrantes) parecem poluir o estado francês de concepções "primitivas" do género feminino. Em ambos os casos, o que se nota é o Estado operando suas ações a partir do discurso da infantilização das mulheres e ao fazer isto lhes nega a capacidade de agência. A infantilização e a patologização são retóricas do poder colonial. Aqui, é como se houvesse um tipo de "falsa consciência" de género: elas não sabem que são exploradas. Elas não sabem que são oprimidas pelo islã. Precisamos salvá-las. E o que nós temos a ver com tudo isso? Entre outras mulheres trabalhadores sexuais, as mulheres trans brasileiras aparecem como as que são constantemente deportadas. Sobre a questão das deportações das mulheres trans brasileiras, sugiro o excelente documentário de Alexandre Fleming, O Voo da Beleza. Na divisão globalizada dos corpos generificados, sexualizados e racializados, as brasileiras e os brasileiros pobres são potencialmente mais propensas a serem vítimas de políticas e ações xenófobas. Gisberta e Jean Charles são exemplos da menos valia que nossos corpos estranhos ocupam nas guerras internas. Gisberta, uma travesti brasileira, foi barbaramente assassinada em Portugal, em 2006. Jean Charles foi assassinado pela polícia londrina em 2005, porque parecia um terrorista. O Mar Mediterrâneo transformou-se em um grande necrotério Certamente o meu pavor diante das imagens dos imigrantes que tentam chegar à Europa nos últimos tempos é compartilhado por vocês. O Mar Mediterrâneo transformou-se em um grande necrotério. As cenas terríveis de milhares de pessoas tentando chegar à Europa, gente morta dentro de caminhões, pessoas sendo retiradas a força dos trens, barcos naufragados… Tenho como hipótese que, a curto prazo, observaremos um aprofundamento dos nacionalismos fascistas em vários países europeus. Infiro que vamos observar o aprofundamento deste tipo singular de relação entre colonizado/colonizador que já está em marcha. A luta que antes acontecia no seio dos territórios colonizados, agora, acontece também na 'metrópole'. Não se trata mais de disputas discursivas à la Sepúlvida e Bartolomé de Las Casas. Não se trata mais, exclusivamente, de afirmar que é necessário levar civilização aos rincões do planeta. Mas antes, como garantir que a 'nossa' civilização não seja contaminada pelos vírus de determinadas concepções de género, sexualidade e, claro, o medo de que os corpos miseráveis dos imigrantes ocupem os empregos dos corpos quase miseráveis nacionais. Esta nova configuração do mercado matrimonial estava levando para o ralo anos de luta do movimento feminista espanhol. Eu lembro de um desabafo de uma feminista espanhola. Ela dizia que a vinda das mulheres imigrantes da América Latina para Espanha tem se tornado um problema para o feminismo local. Os homens têm preferido casar-se com elas devido ao caráter submisso que têm, as latinas têm. Esta nova configuração do mercado matrimonial estava levando para o ralo anos de luta do movimento feminista espanhol. Mas a aversão aos valores culturais dos imigrantes e à própria figura do imigrante não é uma prerrogativa de países europeus. Acho que, como vingança, Ronald Reagan disse: vocês me achavam de direita? Agora vocês vão ver… De caubói a playboy. Donald Trump, em sua fúria contra os imigrantes, promete deportar cerca de 11 milhões de mexicanos e, seguindo a política racista do Estado de Israel, defende construir um grande muro entre as fronteiras. Acredito que, quando vocifera contra os mexicanos, ele sabe que nem todos os mexicanos são como ele afirma. Certamente ele não leu Gaytra Spivak , mas ele manipula um tipo de essencialismo que é estratégico para fazer avançar sua campanha e se diferenciar dos outros candidatos republicanos. Marine Le Pen, da França, também sabe manusear este tipo de essencialismo como arma de guerra contra os imigrantes, a cada eleição com maior habilidade. Agora gostaria de passar a ler os fragmentos dos meus diários de viagem. Conforme eu disse, o meu objetivo é tentar discutir a impossibilidade de considerar as categorias políticas e analíticas sexualidade e género como auto-suficientes. Fragmento I: no Mar Morto Já estávamos na fase final no passeio. Voltávamos de uma excursão a Massada e ao Mar Morto. Éramos 49 turistas, quase todos europeus, já sinalizavam cansaço. Em determinado momento, o guia colocou uma música, aumentou o som e, visivelmente orgulhoso, nos disse: "esta foi a música oficial da parada gay de Tel Aviv do ano passado. Nós somos um país livre. Aceitamos todas as diferenças. Eu amo Tel Aviv". Ainda com o microfone aberto, cantava e insinuava passos de uma coreografia. Acompanhei a máquina de guerra do exército de Israel que reprimiu as manifestações dos palestinos que pediam justiça contra mais este ato terrorista dos colonos Doze dias depois eu fui visitar a cidade do meu guia. Eu já tinha visitado alguns campos de refugiados para os palestinos, visto os muros, as cercas, a violência do exército israelense. Eu já tinha sido submetida a inúmeros checkpoints. Já tinha visto a ação terrorista dos colonos sionistas que incendiaram a casa de uma família palestina, ação que ocasionou a morte de um bebê de 18 meses, o pai, além de ferir brutalmente a mulher e o filho, e o filhinho. Acompanhei a máquina de guerra do exército de Israel que reprimiu as manifestações dos palestinos que pediam justiça contra mais este ato terrorista dos colonos. Nesta manifestação, um jovem foi assassinado. Um dos orgulhos do Israel, do exército de Israel é afirmar que aceita mulheres, gays e lésbicas em suas fileiras. Para muitos, isso o torna um exército feminista e respeitador da diversidade sexual. Por trás daquele uniforme do soldado que matou o jovem palestino, poderia ser um gay, uma mulher heterossexual, uma lésbica. Eu não sei. Só sei que era assassino. Foi com a alma em luto que cheguei a Tel Aviv num sábado de verão. Em todos os lugares das cidades palestinas ocupadas por Israel a estética da guerra é ostensiva. Mas nas praias de Tel Aviv, no mar turquesa do Mediterrâneo, não vi um único soldado. As areias eram ocupadas por um enorme mar de peles brancas. Poucas vezes em minha vida eu vi tantas pessoas brancas reunidas, e tão brancas. Parecia que estava dentro de uma ficção, ou de uma bolha. Ali, a apenas alguns minutos da cidade livre para os gays e lésbicas, milhões de pessoas veem a cada ano parte do seu corpo político, chamado Palestina, ser usurpado, ocupado, colonizado Ali próximo, talvez a uns 60 minutos, um entre tantos campos de refugiados de palestinos que foram expulsos de suas casas e têm o direito de ir e vir em seu próprio país negado. Ali, a apenas alguns minutos da cidade livre para os gays e lésbicas, milhões de pessoas veem a cada ano parte do seu corpo político, chamado Palestina, ser usurpado, ocupado, colonizado. Palestina é a travesti do mundo. Eu fiz uma caminhada de quase quatro horas pela cidade a pé. Cortei a cidade pelas avenidas Ben Yehuda e Allenby. Vi o bairro gay, com seus convidativos bares, com pessoas charmosas passeando com seus cachorrinhos e desfrutando daquele ensolarado dia. Segui meu caminho. Mais ao sul, perto da estação de ônibus, onde eu pegaria uma van para voltar a Jerusalém, a cidade começou a perder seu charme europeu. As ruas e casas tinham um aspeto de abandono, sujeira, pobreza. Ali encontrei pessoas negras. Fragmento II: Paris Em janeiro de 2013 eu estava em Paris. Fui ao Centro LGBT para me oferecer como voluntária. A França vivia a efervescência do debate sobre o casamento igualitário. Visitei o Centro e expliquei que não era fluente em francês, mas que talvez poderia ser útil no atendimento de LGBTs imigrantes que falassem espanhol ou português. Fui informada de que a minha ajuda não teria nenhuma serventia, porque o critério para ser voluntária no Centro era falar francês. Voltei outras vezes ao luxuoso prédio do Centro para participar de outras atividades. De fato, eu não teria muito que fazer ali. Nunca vi uma pessoa trans imigrante naquelas salas. Portanto, aquele espaço era voltado claramente para atender as demandas das lésbicas e gays franceses. E o resto do resto continuaria resto. Ainda nesta mesma viagem, tive oportunidade de fazer alguns registos dentro do metrô. Cito apenas um: Há muitas formas de estabelecer limites, que podem ir desde a marca visível, reconhecível, até um olhar de desprezo de uma mulher branca no metrô de Paris que se sente incomodada com a 'invasão' milimétrica do seu assento por uma mulher gorda, negra e visivelmente muçulmana que está sentada ao seu lado. Com um ar de fúria, a vi levantando-se e ficando em pé até chegar a sua estação, ironicamente chamada Nation, Nação. Antes de descer, lançou um olhar de ódio para aquela mulher que estava concentrada olhando para seu bebê que dormia suavemente.' Conforme eu disse, nesta nova etapa da relação entre colonizado e colonizador, as fronteiras não estão apenas lá, mas aqui, nas micro relações quotidianas, transformando, de certa forma, os conflitos em guerras internas. Fragmento III: Espanha Em 2012, depois de mais de 10 anos, voltei à Espanha para uma curta estadia. Poucos dias antes de voltar para o Brasil conheci Joana, uma mulher transexual brasileira que vivia na Espanha há quase duas décadas. Quando eu e meus amigos a encontramos, ela estava na rua, chorando e com alguns machucados resultantes de uma briga com seu namorado. Tanto ela quanto o namorado fizeram denúncia de agressões à polícia. Todo esse processo (encontrá-la, a chegada da polícia, a denúncia de agressão e a detenção de ambos para averiguação) foi acompanhado de perto por mim e meus amigos. Fiquei impactada quando vi os termos que os policiais usavam para referir-se a Joana Fiquei impactada quando vi os termos que os policiais usavam para referir-se a Joana. Tratavam-na como mulher e afirmavam que, se a violência contra ela fosse tipificada como violência de género, teria toda a proteção do Estado Espanhol. No dia seguinte, eu e meus amigos fomos prestar depoimento. O quadro mudara completamente. A violência não seria tipificada como violência de género, mas como violência doméstica, considerando que eram dois homens que brigaram. Eu não conseguia entender. Joana é uma mulher transexual que vivia com um homem e, devido ao fato de sua identidade de género não ser reconhecida legalmente, isso a transformava em um passe de mágica em um homem, deslocando imediatamente a natureza da agressão e do processo jurídico. Para os casos de violência doméstica não há a mesma punição daquelas que resultam de violência de género. A funcionária da justiça repetia para a gente: ele não tem papéis, está ilegal. Joana, por seu déficit de pertencimento legal, tinha seu campo de direito reduzido a nada. O que nos leva a pensar, junto com Judith Butler, que os direitos e os Direitos Humanos só existem a partir de condições prévias, neste caso estar vinculado legalmente a um Estado. Com isso, acontece uma limitação do próprio alcance dos direitos humanos. Parecia que tinha pouca importância a verdade dos fatos. Nada do que Joana falasse mudaria o fato primeiro: ela estava clandestina e era um homem. Tudo não passou, enfim, de uma briga entre dois homens: um espanhol e um brasileiro clandestino. A advogada de Joana nos disse, cito a fala: 'a situação dele é delicada. De qualquer forma, a detenção provisória termina hoje às 20h. Ele será posto em liberdade ou será transferido para o Centro de Internação dos Imigrantes'. No dia seguinte, ligamos para Polícia Nacional e obtivemos a informação. Depois de uma longa conversa, descobrimos: Joana foi transferida para o Centro de Internação dos Imigrantes. Um mês depois, foi deportada para o Brasil. Fragmento IV: Parada Gay de Nova Iorque, julho de 2014 Era possível ver milhares de gays e lésbicas desfilando, usando seus corpos para exibir as identidades visuais das empresas onde trabalhavam Entre a rua 34 e a 5a. Avenida eu tentei acompanhar o desfile LGBT. Era possível ver milhares de gays e lésbicas desfilando, usando seus corpos para exibir as identidades visuais das empresas onde trabalhavam (camisetas, uniformes completos, brasões das empresas ...). Eu nunca tinha visto nenhum trabalhador exibir com tanto orgulho o pertencimento à empresa. É claro que todos precisamos trabalhar, mas o que eu não consigo entender completamente é o que faz um gay participar do orgulho LGBT exibindo o uniforme de sua empresa, desfilar na ala de sua empresa, mas que ela seja a Nike, conhecida mundialmente pelas condições degradantes a que submete seus trabalhadores em vários países do mundo. Como a parada era organizada por alas principalmente corporativas, concluí que não havia uma justaposição simétrica da identidade, mas posicionamentos hierárquicos, na qual o pertencimento corporativo prevalecia. Depois de quase duas hora assistindo à exuberância dos carros alegóricos de grandes empresas, meu grilo falante, que eu batizei de ética marica, (em homenagem a Paco Vidarte), me alertou: Berenice, o que você está fazendo aqui? Voltei para casa com a alma vazia e com a bolsa repleta de brindes: óculos, pulseiras, cupom de desconto em redes de restaurante, lixas para unhas, para afiar as minhas garras. Uma pesquisa sobre a composição da parada de Chicago confirmou o que a minha sensibilidade visual já denunciara: 132 carros alegóricos pertenciam a empresas, em comparação a 11 grupos LGBT, um bissexual, um grupo trans e 5 grupos relacionados a LGBT afrodescendentes. Eu não consegui os dados da parada de Nova Iorque, mas certamente deve ser as mesmas proporções que a de Chicago. Afinal, a parada da diversidade sexual transformou-se em um grande ato político em homenagem ao capitalismo. (Deixando de ler: Apenas como sugestão, sugiro o artigo 'Homossexualidade e Neoliberalismo', de Marie H. Sam Bourcier publicado no livro do Desfazendo género.) Já caminhando para o final, é possível alguém se perguntar se não estou trazendo para a discussão demasiados elementos, experiências e categorias analíticas e políticas. Propositalmente, estou.Manejamos em nossas pesquisas e ativismos as categorias sexualidades, géneros e raças, mas estou convencida de que essas são categorias de pouca força compreensiva se as considerarmos isoladamente e sem pensá-las nos contextos do debate mais amplo da justiça social. O oposto a esta formulação é aquela que centra seus esforços compreensivos e políticos em categorias autossuficientes. E assim termina por contribuir para as noções de espécies sexuais, espécies de género e espécies raciais. Esse seria o mecanismo que tem nos levado aos braços quentes, confortáveis e pouco complexos dos essencialismos identitários e que se alimenta fartamente do essencialismo estratégico como tática de luta. Obrigada Ah, eu gostaria de dedicar esta minha fala ao povo palestino. Obrigada Berenice Bento


Summary: A Asociación de arqueólogas galegas (ArqFem) aposta na investigación en arqueoloxía desde a equidade, a horizontalidade e a aprendizaxe colaborativa. A arqueoloxía feminista persegue a visibilización na construción das sociedades pasadas. Conversamos con Lorena Barreiro, unha das impulsoras de ArqFem, para coñecer máis polo miúdo o proxecto, ao tempo que nos pon enriba da mesa a situación actual desta disciplina na Galiza.

Por que é necesario falar de arqueoloxía feminista? ArqFem naceu a raíz das inquedanzas partilladas por varias compañeiras que desenvolviamos traballos de investigación sobre a muller no ámbito da arqueoloxía. Comprobamos que non tiñamos moito material, até parecía que eramos as primeiras que estabamos a traballar o tema, polo menos desde un punto de vista de xénero. Quen eran as mulleres? Que relevancia tiveron nesas sociedades? Nos programas de Historia ou de Arqueoloxía parecía que non existían os estudos sobre as mulleres, as identidades, as crianzas, as persoas maiores. Semellaba que os protagonistas desas sociedades eran sempre eles, sobre todo cando imos a tempos tan pretéritos: homes, novos, fortes, como un Brad Pitt en Troia, para entendernos [risas]. Isto provoca que moita poboación se estea deixando de lado nos discursos e, polo tanto, fanse invisíbeis. De aí naceu o proxecto, porque se a Academia non ten esa inquedanza por investigar e mostrar como era a vida desas outras persoas, a imaxe que lle traslada á sociedade é horríbel. Nós, como historiadoras, arqueólogas, docentes... necesitabamos transmitir á sociedade unha imaxe que se adecúe á historia, que explique como a muller no pasado tivo un papel relevante para que tamén no futuro se poida ver reflectida. O cotiá, o diario e as actividades de mantemento son labores sociais que están facendo as mulleres de balde e das que todo o mundo se está apropiando. Queremos darlle ese valor ao igual que valoramos a agricultura. Que actuacións desenvolveron desde ArqFem? Entre a programación que realizamos, levamos a cabo actividades coas crianzas. No Museo das Peregrinacións fixemos obradoiros sobre cerámica e pinturas rupestres para ensinarlle á rapazada como era a vida na prehistoria e cales eran as tarefas das mulleres, para que visen que tamén participaron na creación desa arte rupestre, ao igual que as nenas e os nenos. Alén de charlas abertas, o ano pasado decidimos facer as primeiras Xornadas de Xénero, Patrimonio e Arqueoloxía, con moi boa acollida. Contamos con certo apoio da Academia, con grandes arqueólogos e arqueólogas. Así comprobamos que o proxecto comeza a callar e a ter unha representatividade. Agora quedou todo algo empantanado por causa da crise sanitaria. Desde o seu punto de vista, cal é a situación actual da arqueoloxía na Galiza? Agora mesmo estamos nun momento moi precario porque se inviste moi pouco en cultura, e a arqueoloxía é cultura. Hoxe por hoxe, o único que pode estar ben é algo que sexas quen de explotar moito desde un punto de vista turístico, o resto está todo parado. Nese sentido, coido que debemos diversificar, comprobámolo agora coa crise sanitaria, se non temos os bares e as terrazas cheas parece que a nosa economía se vai abaixo. Din "Temos que volver consumir". Si, pero que tipo de consumo? Consumir é tamén poder ir ao cine, ao teatro, a un museo arqueolóxico... As contratacións que se fan en arqueoloxía son poucas e as condicións non son boas. Estamos tirando dun voluntariado enorme, somos unha profesión con moito instrusismo. Estamos perdendo moito por facer as cousas mal, perdendo información moi importante do noso pasado. Por exemplo, escavamos moito porque é moi vistoso e atrae a nivel turístico, pero despois non investigamos ese material, as interpretacións, o estudo queda no aire... Mais é un problema endémico. Ou temos un hotel ou o resto non serve para facer diñeiro. Nestes momentos debemos falar as cousas claras porque nos está a afectar a todas. As persoas que estudamos para a cultura non atopamos un espazo laboral porque non se está reclamando, mais debemos ser críticas e pór as cousas enriba da mesa.


Summary: Este ano celebrarán o 17º aniversario da súa fundación traballando na promoción e legalización das nosas equipas deportivas a nivel internacional. O día 29 de decembro organizan o partido Galiza-Kurdistán en Pontevedra.

Primo de Rivera, Franco e Feijóo teñen algo en común ao falarmos da historia do deporte galego: os tres prohibiron a celebración da selección galega de fútbol ao gobernaren. Desde aquel encontro en 1922 a participación internacional do noso pobo estivo proscrita e aínda hoxe segue a ser perseguida en beneficio da marca España. Galiza conta, desde 1995, cun grupo de persoas decididas a reivindicaren o dereito que teñen outras nacións do mundo, mesmo sen teren estado, a participaren do deporte con liberdade. Siareir@s galeg@s nace ese mesmo ano coincidindo coa posta en común deste desexo por parte dos grupos de apoio ás equipas máis importantes do noso país: Celta de Vigo, Deportivo da Coruña, SD Compostela, o CD Lugo e o Ourense. Por esas datas reúnense Celtarras, Fendetestas, Compostolos, Radikais Vermelhos, Muralha Norte e os daquela acabados de crear Grei Gentalha. Neses primeiros anos sucédense as actividades reivindicativas que contaron co apoio, entre outros, da Revista Bravú, creada por Xurxo Souto. Eran os tempos en que a música era quen de ir contra o mundo. As equipas galegas tiñan bos resultados, o celta quedou segundo na Copa de España en 1994 e o Deportivo campión da Copa do Rei e da Supercopa, e animaba a posibilidade de dispor dunha selección propia como Euskadi e Catalunya. En 1997 celébrase na Estrada un partido, e posterior concerto, entre profesionais do mundo da cultura e a comunicación. Dese día quedan as imaxes de "xogadores" como Alfonso Eiré, Antón Reixa, Xosé Cid Cabido, Xosé Manuel Pereiro, Moncho Viña, Manuel Rivas, Rómulo Sanjurjo, Xurxo Souto ou Paco Lodeiro. A revista Bravú sacaba un especial acompañado dun álbum musical co nome de Selección Xa! Contaron coa participaron dos xogadores Fran, Xosé Ramón e Nacho, que despois foron vítimas dos ataques da prensa deportiva de Madrid. O cansazo e os atrancos ao proxecto fan que o decidido apoio ao deporte galego de Siareir@s Galeg@s quede en silencio por uns anos. Catro anos de normalidadeEn 2005, coa chegada ao goberno galego do BNG e o apoio explícito a termos seleccións nacionais, reactívase cunha asemblea de Siareir@s Galeg@s á cal asisten colectivos, asociacións e outros sectores da vida social galega. A transición democrática no noso deporte chega setenta anos despois e normalízanse os partidos como acontecía desde hai tempo noutras nacións como Euskadi e Catalunya. Galiza xoga contra Uruguai en Compostela (3-2), Ecuador na Coruña (1-1), Camerún en Vigo (1-1) e Irán na Coruña (3-2). Tamén en 2007 a selección feminina comeza a súa andaina de amistosos cun primeiro encontro contra Catalunya. En 2009 a historia dálle as costas á nosa selección e a vitoria nas eleccións do PP tenta eliminar outra vez os partidos da "Irmandiña". Siareir@s Galeg@s segueDesde 2009 Siareir@s Galeg@s organiza todos os encontros da selección ademais de promocionar as seleccións doutros deportes, mesmo os tradicionais, como a billarda. "Falamos cos clubs, xogador@s, embaixadas e hai moitos atrancos", recoñece Xosé Viana, un dos seus membros. Galiza xogou estes últimos anos contra un combinado de Paraguai en Compostela(9-0), contra Palestina en Ourense (6-3) e contra equipo da República Árabe Saharauí Democrática en Teo. Nesta última etapa os partidos son mixtos e loitan contra os impedimentos da federación, institucións municipais e provinciais e do goberno galego. "Hai xogador@s que chaman para participar e logo os clubs prohíbenlles asistir". Este ano Kurdistán é un reto. "É unha selección oficial dunha nación ocupada e hai que conseguir visados para que viaxen...". Manteñen contactos con ESAIT e a Plataforma pro seleccions catalanes, entidades cos mesmos obxectivos nos seus respectivos países, e apostan por deportes en que poidan xogar a nivel internacional, como é o caso do fútbol gaélico. "Haberá unha liga e unha copa propias en pouco tempo". Saben que loitan contra entidades privadas como a propia FIFA "que admiten a quen queren" e contra as federacións galega e española.29 de decembro ás 21h, Galiza vs. KurdistánEste ano Siareir@s Galeg@s prepara outro encontro internacional para a selección galega. Será o 29 de decembro en Pontevedra. A xornada comezará cun xantar popular, música e deportes tradicionais (13:30 horas). Continuará cunha manifestación desde a Praza da Ferrería (19 horas) até o Campo de Fútbol da Xunqueira, na zona universitaria, onde haberá unha demostración de fútbol gaélico (20 horas) e a homenaxe ás deportistas galegas (20:50 horas). O partido amistoso Galiza-Kurdistán (21 horas) será o remate da xornada deportiva. Despois virá a música no recinto feiral (23:30 horas), coas actuacións dos grupos Rebeliom do Inframundo, Arenga, Falperrys e Berri Txarrak.