O Goberno galego fai un balance cuantitativo do seu portal de transparencia no que evita concretar cantas veces foi instado pola Comisión da Transparencia a facilitar información que previamente se negara a divulgarTres anos despois da entrada en vigor da Lei de Transparencia galega, derivada da estatal, o Goberno galego fixo este luns un balance cuantitativo das visitas recibidas na páxina web na que divulga a información que está obrigado a facer pública. A Xunta tamén ofreceu cifras da outra vertente da lei de transparencia, a posibilidade da cidadanía de pedir expresamente unha información que a administración non divulgue por iniciativa propia. Nese eido, o Goberno galego admite nas súas estatísticas que elude responder, deixando pasar o tempo ata que se produza o denominado silencio administrativo, o 4,5% das peticións que lle chegan.A lei dálle ás administracións un mes, prorrogable por outro mes máis, para responder as peticións de transparencia ou argumentar os motivos legais que impiden facilitar a información solicitadaSegundo as estatísticas divulgadas polo Goberno galego, desde a entrada en vigor da Lei de Transparencia hai tres anos a Xunta recibiu ata o pasado 31 de xuño un total de 2.132 peticións expresas de transparencia nas que a cidadanía solicitou ter acceso a algún documento ou información non públicos da administración autonómica galega. O Goberno galego deixou sen responder de xeito expreso, deixando pasar o tempo ata que se producise o denominado silencio administrativo, preto dun cento desas peticións, o 4,5%. A lei dálle ás administracións un mes, prorrogable por outro mes máis, para responder as peticións de transparencia ou argumentar os motivos legais que impiden facilitar a información solicitada.Segundo a Xunta, a Vicepresidencia, seguida das consellerías do Mar e Infraestruturas son as que máis peticións de transparencia recibenDo resto de solicitudes de transparencia recibidas pola Xunta, outras 132 peticións foron inadmitidas a trámite ou rexeitadas expresamente argumentando algún motivo legal, o que eleva a unha de cada dez as solicitudes de información non atendidas polo Goberno galego. Nas súas estatísticas a Xunta non detalla cantas veces nesas denegacións ou silencios foi instada posteriormente pola Comisión da Transparencia, o órgano dependente do Valedor do Pobo que supervisa a transparencia das administracións galegas, a facilitar aos solicitantes a información que previamente rexeitara ofrecer ou denegara pola vía do silencio administrativo.Segundo a Xunta, por departamentos competentes para resolver as peticións de información pública, "en cómputo global o maior número de solicitudes foi recibido na Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, seguida da Consellería do Mar e da de Infraestruturas e Mobilidade".A web na que a Xunta divulga os seus convenios leva máis de medio ano sen actualizarseNo seu balance sobre a Lei de Transparencia a Xunta nada di sobre outro dos eidos nos que a norma lle obriga a ter unha actitude activa na divulgación de información, o dos convenios que asina con outras administracións ou empresas. A páxina web na que o Goberno galego debe facer públicos eses textos leva máis de medio ano sen actualizarse.


Summary: O campo da tradución aboarase este 2019 con novela negra, distopías e clásicos da literatura para todas as idades. Inglés será a lingua máis anosada, pero irromperá un selo para pasar literatura finesa ao galego. As editoras especializadas tirarán do carro, mentres a aposta das xeralistas permanecerá discreta.

Hugin e Munin adoita "xogar co elemento sorpresa" na súa programación anual. Que, para este 2019, conformarán 11 títulos. Entre as principais novidades, con todo, salienta a versión de O longo adeus, clásico noir de Raymond Chandler, a cargo de Diego Ameixeiras, o máis agudo escritor de polícíacos en Galiza. A alemá Ricarda Huch ou os ingleses Wilkie Collins e George Eliot tamén integrarán o seu catálogo. No apartado de linguas non hexemónicas, a editorial anuncia que vén de chegar a un acordo "para traer unha obra premiada en tradución directa dende o aranés, escrita por unha muller". Irmás Cartoné afronta este 2019 con gañas de que sexa "especial" ao facer cinco anos de vida. O conta da criada, de Margaret Atwood vai ser a súa primeira obra a publicar neste ano, un clásico distópico que volveu a primeira plana da man da recente serie televisiva baseada no libro escritora canadiana. O inferno, de Henri Barbusse é outra das apostas da editorial para esta ano., "unha novela esquecida mais que entendemos que é acaída para estes tempos". Marti Eden, de Jack London vai ser outra das traducións a publicar por Cartoné neste 2019, un clásico para todas as idades. "Sempre estivo nun rincón do noso corazón", recoñecen desde a editorial. Na outra casa tradutora, Rinoceronte, repite a inglesa Caitlin Moran, cuxo Como ser muller xa fora publicado en tradución de Moisés Barcia. Este ano sairá Como se fai unha rapaza, de novo con fondo biográfico, descarnada e impregnada polo feminismo de clase obreira da autora. O seu outro gran título será o debut en galego do francés Pierre Lemaitre, autor de tenebrosas novelas negras. Neste caso, Tres días e unha vida. Instrucións para facerse fascista, da italiana Michela Murgia, orixinal de hai uns meses e que vai pola quinta edición no seu país, emprega "a provocación, o paradoxo e a ironía para chamar por unha reacción fronte ás reliquias do pasado". Na colección Vétera, dedicada por Rinoceronte a obras anteriores ao século XIX, aparecerá O mundo resplandecente, de Margaret Cavendish e da man de Fe González. "É a primeira utopía escrita en inglés por unha muller", sinala a editorial. Dende Finlandia con amor, de Roman Schatz, e O día do gato equivocado, de Pasi Ilmari Jääskeläinen, inaugurarán Esplandi, unha marca de Rinoceronte dedicada a libros fineses e que contará co labor tradutor de Tomás González Ahola e Tuula Ahola. Nas xeralistas Será Kalandraka, de entre as editoras xeralistas, a que centre máis esforzos na tradución literaria. O clásico de Philip K. Dick que lle serviu a Ridley Scott de alicerce do mítico filme Blade Runner, Soñan os androides con ovellas eléctricas?, saíra en galego con tradución de Fernando Moreiras. Antía Veres Gesto encargarase do propio co Planeta dos simios, de Pierre Boulle. E Isaac Xubín, con 25 relatos de Amalia Lú Posso Figueroa agrupados como As miñas nanas negras e ambientados no seu lugar natal, o Chocó colombiano. Edicións Xerais só inclúe unha tradución entre as principais novidades inmediatas. Pero trátase dun tótem da literatura do século XX: Se isto é un home, de Primo Levi, en versión de Xosé Manuel Garrido.


Summary: O grupo que apoia o goberno rexeitou as iniciativas da oposición para non "politizar" o caso.

As forzas da oposición tentaron, sen éxito, que o caso dunha fraude nos cursos de formación para desempregad@s financiados pola Xunta, sexa tratado no Parlamento. Esta terza feira (11 de novembro) senllas iniciativas presentadas por BNG, AGE e PSdeG defenderon a creación dunha comisión de investigación e a comparecencia do presidente da Xunta de Galiza en sesión plenaria para explicar a súa relación de amizade cunha das persoas imputadas na 'Operación Zeta', Pachi Lucas. A oposición tentou, sen éxito, que Feijóo e o PP dean explicacións sobre unha suposta fraude na adxudicación de subvencións ás empresas de Crespo O voceiro parlamentar do PSdeG, José Luís Méndez Romeu, defendeu ao comezo da sesión plenaria incorporar á orde do día a comparecencia do mandatario galego --e presidente do PPdeG. Porén, o PP aproveitou a maioría absoluta na Cámara para tombar a proposta, apoiada polas demais forzas da oposición. Cumpre lembrar que na 'Operación Zeta' o principal imputado é Gerardo Crespo, militante do PP coruñés e propietario das empresas que recibiron supostamente de maneira fraudulenta 20 millóns de euros en subvencións públicas entre 2008 e 2012. Aliás, Feijóo era íntimo amigo do 'conseguidor', a persoa que tería actuado de nexo entre Crespo e altos cargos do Partido Popular. O PP négase a falar para non "politizar" o caso Poucas horas despois, a Cámara volvía debater sobre o caso de corrupción con motivo da proposta de creación dunha comisión de investigación, desta volta a iniciativa de BNG e AGE. Máis unha vez, os votos do grupo parlamentar popular rexeitaron que a Cámara de representantes coñeza que hai de certo nas acusacións que apuntan a unha presunta fraude na adxudicación de subvencións. Porén, desde o Partido Popular, Miguel Tellado rexeitou a iniciativa para non "politizar" o caso que está, recalcou, sendo obxecto de investigación por parte da xustiza. Segundo o voceiro do PP a solicitude de creación da comisión constitúe unha "estratexia" dos grupos da oposición para "axustizar o goberno" e facer da "política galega" unha "lameira".


Summary: Alcoa remata o ano cun acordo entre o persoal e a dirección para grarantir a viabilidade futura de San Cibrao, mentres que Vestas afonta a súa última xornada e o persoal de Alu Ibérica teme pola chegada dun ERE extintivo.

O ano remata de forma desigual para as empresas marcadas polos conflitos laborais en 2021. A mellor parada, cunha solución que desde o comité cualifican como "a menos mala", é Alcoa, que esta cuarta feira rubricou o acordo para suspender a produción durante dous anos, a cambio de permisos remunerados, co compromiso de retomar a actividade en 2024. Esta quinta feira celebrouse a primeira reunión da mesa de seguimento do acordo, na que participaron a ministra de Industria, Reyes Maroto e o conselleiro de Economía, Francisco Conde, xunto a directivos da multinacional e representantes dos traballadores e das traballadoras. Precisamente, estes últimos foron os máis críticos co acordo alcanzado que, se ben respectan, estarán "vixiantes" para que se cumpra, "nomeadamente no referido ao calendario para o arranque das series de electrólises canto antes", indicaba o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, que recoñeceu a "total falta de confianza na multinacional á vista das súas anteriores actuacións". No mesmo senso, desde CCOO afirman que toca "estar máis atentos que nunca, non baixar a garda e espremer ao máximo a comisión paritaria de seguimento" co obxectivo de "velar polo futuro de centenares de familias", sexa na mesa de vixilancia, nos despachos institucionais "e nas rúas se fose necesario", advirten. Acordo con Capital Energy Un dos problemas que afecta á empresa, o mesmo que ao resto de electrointensivas, é o aumento dos custos enerxéticos. Para minimizar este problema, Alcoa comprometeuse a aproveitar a parada da actividade para negociar contratos de venda de enerxía a longo prazo. E se a semana pasada era a galega Greenalia a que anunciaba un preacordo co xigante do aluminio para subministrar enerxía á factoría de San Cibrao (Cervo), onte foi a quenda de Capital Energy, que se compromete con Alcoa a subministrar anualmente e por un período inicial de dez anos a contar desde 2024, un total de 876.000 megawatts hora (MWh) anuais, equivalentes a unha potencia en carga base de 100 megawatts (MW), que equivalen á cuarta parte do consumo eléctrico asociado á produción de aluminio en San Cibrao. A este respecto, Paulo Carril criticou que, "a pesar das reiteradas solicitudes do comité", a multinacional non aclarou con que socios enerxéticos estaba a negociar. Fíxo en referencia ao anuncio de Greenalia na véspera do referendo, un tipo de actuacións "que son as que minan a confianza nas intencións da empresa", subliñou. Final amargo en Vestas e Alu Ibérica Alcoa confía en volver a actividade o antes posíbel. Non ocorre o mesmo con Vestas en Viveiro e Alu Ibérica na Coruña. No caso de Vestas, porque se ben o persoal aceptou unha conciliación económica previa ao xuízo pola súa reclamación contra o despedimento colectivo, hoxe faixe efectivo o cesamento da actividade na factoría. Queda por ver se outra empresa toma o relevo antes de 2023. No de Alu Ibérica, coa empresa en concurso e o persoal afectado por un ERTE, a tensión é máxima, e máis despois de que o comité da planta de Avilés anunciase esta quinta feira que o administrador concursal anunciase que se ve "obrigado" a expor un expediente de regulación de emprego (ERE) extintivo "inminente" ante a falta de investidores.


Summary: Apenas 2 horas e media investiron as tres equipas negociadoras de PSOE, Podemos e confluencias e Cs en saldaren a súa primeira reunión. En realidade, a noticia era esa, que se reunían, após o PSOE conseguir que se levantasen os vetos recíprocos entre Cs e Podemos. A noticia agora é que a negociación, após este primeiro asalto, continúa aberta.

O ponto de partida da negociación é o acordo xa alcanzado no seu día por Cs e PSOE. Situado nesa tesitura, Podemos optou por levar unha proposta propia. As equipas de Sánchez e Rivera comprometéronse a estudala. A formación liderada por Iglesias mantén, no seu texto, a defensa do direito a decidir, embora sen recoller explicitamente o referendo que demanda Catalunya. O grupo confederal de Podemos -no que se integran En Marea e En Comú Podem- opta pola fórmula de demandar a "aceitación do direito a decidir naquelas nacións que o formulasen con especial intensidade". Como acostuma acontecer, o post-match -o que se xoga perante a imprensa despois da reunión propiamente dita- é o que permite formarse unha impresión sobre os resultados desta primeira rolda de negociación. Aquí Podemos tamén optou por marcar distancias e desta volta a táctica foi non comparecer perante os meios, co argumento de que serán os seus órgaos de dirección os que fagan a avaliación pertinente esta sexta feira. Por súa parte, o PSOE quixo aferrarse a un discurso optimista, embora -por boca do seu portavoz, Antonio Hernando- a marca socialdemócrata admitiu que "sigue sendo [o acordo] moi difícil". No flanco direito, o chefe da delegación negociadora de Cs -José Manuel Villegas- dixo: "As posicións están moi lonxanas, hai pouca marxe". A formación liderada por Iglesias mantén, no seu texto, a defensa do direito a decidir, embora sen recoller explicitamente o referendo que demanda Catalunya Esta "pouca marxe" dá pé ao PSOE a manter a esperanza dun acordo que invista Sánchez: Hernando enfatizou que por vez primeira Cs se avén a estudar unha proposta de Podemos. A presenza de En Marea Por parte de En Marea, tomou parte na reunión o deputado Antón Gómez Reino, dirixente de Podemos, após Anova decidir non enviar Alexandra Fernández por considerar incongruente manter unha reunión cunha forza, Cs, que Beiras baptizou como PPbis. Porén, Beiras non considerou incongruente que si fose unha representación de En Marea -da que fai parte Anova- á reunión.


Summary: O PP veta a comparecencia do presidente no Parlamento para dar conta das actuacións a respecto dos lumes que arrasan miles de Has no país e da crise que afoga centos de explotacións.

O PP empregou os seus votos na Deputación permanente -órgano que substitúe o pleno en períodos non hábiles- para evitar que Núñez Feijóo teña que comparecer na Cámara e explicar as actuacións da Xunta a respeito dos incendios e a crise do leite. O presidente de Galiza evita así ter que falar perante os representantes eleitos pola cidadanía de dous temas que centran a preocupación de boa parte da cidadanía. A oposición demandaba a comparecencia de Feijóo mais desde o PP consideran que esta non é acaída nin necesaria. Propoñen abrir un "debate constructivo" sobre os incendios, din textualmente", contra a "crítica partidaria" da que acusa á oposición. No que respeita ao leite, o deputado Balseiro afirmou que é mellor agardar que vai acontecer na cimeira de ministros da UE sobre esta cuestión.


Summary: Piden tamén un novo marco regulador para a enerxía eólica na Galiza no manifesto 'Aldeas con horizonte'.

Uns 60 colectivos galegos do ámbito ecoloxista, sindical, veciñal, cultural, xunto con plataformas e comunidades de montes afectadas por parques eólicos na Galiza, impulsan o manifesto "Aldeas con Horizonte". Neste documento demandan a moratoria de novos parques eólicos, a revisión dos xa aprobados nos que haxa conflito social e/ou ambiental e a elaboración dun novo marco normativo en materia eólica que promova no país "un modelo de implantacion desta enerxía máis ordenado, sostíble, social, participativo, xusto e racional". Galiza estase vendo sometida a un proceso de intensificación eólica sen precedentes, que resulta demoledor para o medio rural e os habitantes Os colectivos asinantes indican que con este manifesto pretenden alertar sobre a ameaza "que está a supoñer para o rural galego a actual implantación de parques eólicos e que segue un modelo depredador e abusivo coas comunidades locais, ademais de desatender a normativa actual en materia ambiental, patrimonial e paisaxística". O manifesto sinala un mínimo de 15 principios básicos que deberan guiar a nova normativa de desenvolvemento eólico en Galiza. "Galiza estase vendo sometida a un proceso de intensificación eólica sen precedentes, que resulta demoledor para o medio rural e os habitantes. O actual modelo de implantación da enerxía eólica en Galiza segue tendo como referencia principal un marco normativo e institucional desfasado, de finais dos anos 90, que favorece ao grande oligopolio enerxético fronte os dereitos das comunidades locais afectadas e o interese colectivo", sinálase no documento. "Unha normativa reforzada desde 2017 pola Lei galega de fomento da implantación de iniciativas empresariais ("Lei de Depredación") que permite axilizar a tramitación e posta en marcha dos novos proxectos eólicos restrinxindo a participación pública e outorgándolle ás empresas dereitos de usurpación das terras", indican. "Malia a superarmos os 100 concellos con parques eólicos, ter máis de 4000 aeroxeradores instalados nos nosos montes e representar case o 15% de toda a potencia eólica instalada no Estado (aínda que Galiza só representa o 5,8% da superficie estatal), o pobo galego parece condenado a seguir producindo enerxía eólica de forma irracional e ata o infinito". Entre as organizacións e entidades asinantes está Adega, Rede Galega por un Rural Vivo, Verdegaia, Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común, Cousa de Raíces, Asociación Parques Eólicos Outes-Mazaricos, Véspera de Nada, Asociación pola Defensa da Ría, Coordinadora para o Estudo de Mamíferos Mariños, Salvemos O iribio ou Plataforma pola Protección da Serra do Galiñeiro; e así até sesenta.


Summary: Na cuarta feira, a Comisión Europea propuxo aos países do bloque comunitario "facer todo o posíbel" para reducir o seu consumo de gas natural até 15% nos vindeiros oito meses.

A compañía de gas rusa Gazprom reabriu esta quinta feira a subministración a Alemaña a través do gasoduto Nord Stream 1, após cortar o envío hai 10 días para realizar diversas tarefas de mantemento na infraestrutura da canalización do gas. Rusia suspende o subministro de gas a Alemaña durante dez días por tarefas de mantemento Durante estes dez días, as autoridades alemás e europeas trasladaron continuas mensaxes de temor e preocupación pola posibilidade de que Rusia optase por cortar definitivamente o envío de gas ao país do centro de Europa. A presidenta da Comisión Europea (CE), Úrsula Von der Leyen, chegou a afirmar que "Rusia está a chantaxearnos, Rusia está empregando a enerxía como arma. Por iso, sexan parciais ou totais os cortes, Europa necesita estar preparada". Rusia e Irán pactan unha alianza enerxética que suma 30% do gas natural do mundo Pola súa parte, o presidente de Rusia, Vladimir Putin, propuxo a semana pasada pór en marcha o gasoduto Nord Stream 2 para manter e ampliar o subministro de gas ruso a Alemaña e o resto de Europa. 'Aforrar gas para un inverno seguro' Despois de adiantar nas últimas semanas que estaba a traballar nunha alternativa, a Comisión Europea presentou esta cuarta feira o plan 'Aforrar gas para un inverno seguro', co que busca prepararse para un eventual corte da subministración de gas natural de Rusia. A Comisión Europea reclama baixar 15% o consumo de gas natural até marzo A principal iniciativa desta proposta, que ten que ser debatida por todos os Estados membros, compromete os países do bloque comunitario a "facer todo o posíbel" para reducir o seu consumo de gas natural até un 15% nos vindeiros oito meses, desde o 1 de agosto de 2022 até o 31 marzo de 2023. Ao tempo, o documento estabelece un mecanismo para fixar "obxectivos vinculantes de redución da demanda" no caso de "risco substancial de escaseza"; "se non se dan avances suficientes a Comisión poderá activar unha alerta europea en calquera momento para obrigar a diminuír ese 15%", indicou na presentación do plan Kadri Simson, comisaria de Enerxía.


Summary: Fartas de que nas sesións de control ao goberno sexan as portavocías da oposición as que respondan ás interpelacións do presidente da xunta, BNG, AGE e PSdeG solicítanlle á presidenta da Cámara que arbitre.

Os tres grupos da oposición remitiron esta cuarta feira un escrito conxunto á presidenta do Parlamento, Pilar Rojo, para que "exerza as funcións arbitrais que lle están atribuídas" e impida que Alberto Núñez Feijóo manteña os roles invertidos nas sesións de control ao goberno. E é que para os portavoces da oposición, o presidente da Xunta de Galiza eríxese acotío en "interpelante" e pasa a exixir explicacións ás demais forzas da Cámara en troca de responder ás que lle son formuladas. Segundo o escrito rexistrado no Parlamento, BNG, AGE e PSdeG, denuncian que esta actitude é contraria ao desenvolvermento habitual de calquera cámara de representante nos "réximes democráticos parlamentares" e instan a que a máxima autoridade do poder lexislativo actúa para que non continúe a acontecer.


Summary: Cinco mulleres de entre 16 e 22 anos competirán polo 'título' e para ser damas de honra. Mulleres Nacionalistas Galegas exixe que se suspenda o evento, "unha exaltación do machismo máis rancio", e ven "intolerábel" que estea organizado polo Concello

Cinco mulleres de entre 16 e 22 anos. Todas traballan. Yulia adora o debuxo. Unha Nuria gosta das viaxes. María xoga ao voleibol. A outra Nuria adestra o equipo local de voleibol. E Sara é siareira de todo canto deporte hai, ademais do cine e dos libros. Mais ningunha destas cuestións importa no concurso no que todas decidiron inscribirse: compiten por ser raíña das festas de Sarria, ou unha das súas damas de honra. Cando parecía que o discurso de xénero e a loita pola equidade de xénero callara nos últimos anos nas políticas públicas, o Concello lucense --gobernado polo PP con maioría absoluta desde as municipais de maio do 2011-- convoca, despois de quince anos sen facelo, un certame de beleza con catro fases. As mulleres desfilarán en roupa de deporte, con vestimenta 'casual', en uniforme de cóctel e con traxe de noite ante un xurado que lle dará puntos polo seu físico. "Un anacronismo", valoran as Mulleres Nacionalistas Galegas --MNG--. O colectivo arremete contra a decisión do Goberno local de Sarria por promover "espazos onde as mulleres somos concebidas como obxectos decorativos, onde o noso corpo está suxeito a valoración, pónselle un prezo e comercialízase". Un evento sexista...As cinco mulleres, de entre as que sairá unha raíña e dúas damas de honra, foron presentadas no consistorio municipal, e o certame celebrarase nunha discoteca con asistencia libre previo pago de 5 euros. Os concursos destas características foran desapacerendo das celebracións festivas a medida que o feminismo foi arrincando bocadiños de igualdade ao sistema patriarcal. "Mais neste caso recupérase o sexismo; ademais de recrear un ideal de beleza feminina o que se busca e reafirmar os valores morais dominantes", apuntan desde MNG, explicando que nunca unha raíña das festas poderá defender o aborto, o ateísmo, dicirse lesbiana ou erguer o puño a prol dos dereitos sexuais das mulleres. Ser raíña implica 'non pensar'. ... E contra a dignidade das mulleresFronte aos argumentos esgrimidos pola organizacións deste tipo de 'espectáculos', que pasan por defender "a estética do pobo" fonte ao canon de beleza que impón a moda ou a publicidade, ou que tamén se fan certames masculinos --cumpriría falar neste punto sobre os atributos tradicionalmente asociados ao rol de 'home', as masculinidades--, a organización feminista exixe a suspensión do certame Raíña das Festas 2012 por consideralo "unha exaltación do machismo máis rancio e un atentado contra a dignidade das mulleres". Alén disto, tildan de "intolerábel" que a promoción do evento corra a cargo do Concello de Sarria "con impostos dos e das cidadás, unha actividade que nin aporta nada ás festas nin foi nunca unha tradición". E aproveitan para lembrar que as políticas públicas a prol da equidade de xénero van máis aló dos programas e proxectos vinculados á violencia machista e, por suposto, á maternidade.


Summary: Cantares de Reis, Apalpador, bacallau con coliflor, o tizón de Nadal... Tradicións que non se perderon van da man con outras que se están a recuperar e con novos hábitos e costumes.

Aquí non viña ningún home barbado vestido de vermello e branco. Tiñamos un carboeiro que baixaba das montañas con castañas para as crianzas. A tradición creou unha morea de maneiras de conmemorar o solsticio sen centros comerciais nin importadas modas comerciais. 1.- Os cantares de Nadal e Reis Así como noutros ámbitos as tradicións non están moi arraigadas, nos cantos, a raíz é fonda. Segundo as celebracións, a historia musical popular ofrécenos panxoliñas, arrolos ou romances para o 24 e 25 de decembro: xaneiras ou aninovos e manoeles para o fin e inicio do ano e os cantares de reis ou aguinaldos para o 6 de xaneiro. Para se achegar a esta tradición musical é moi recomendábel, por exemplo, o volume O Quiquiriquí que publicou a Asociación de Gaiteiros Galegos recollendo a cultura e a tradición do Nadal Galego. 2.-Sobremesas non só de améndoa De ir á tradición, en moi escasas ocasións a améndoa aparece nas sobremesas. Por este tempo, os doces galegos acostumaban ser compotas de peras ou mazás, a torta de chicharróns ou o arroz con leite. En Verín era tradición tomar unha sopa de améndoa, nada a ver, en todo caso, co turrón que agora está presente en todas as mesas. 3.- Bacallau con coliflor, o prato que se mantén Malia que as datas mudaron moito e tenden á homoxeneizarse, cos mesmos adornos, adobíos e mesmo ementas, o bacallau con coliflor á moda galega continúa impóndose na cea de Noiteboa. A orixe está en que a véspera de Nadal foi durante moito tempo vixilia no calendario eclesiástico e iso facía que as carnes quedaran fora da mesa dese especial día. A vixilia desapareceu mais o costume ficou e son aínda moitas as casas nas que nesta noite se sinte o arrecendo forte da verdura mesturada co bacallau ao que logo se acompaña de aceite de oliva cru. O capón de Vilalba, a galiña de Mos ou o galo de Arzúa teñen tamén presencia no Nadal con prestancia galega. Poden non ter tanta historia nas nosas mesas agora, son produto de calidade e estanse a impoñer con forza. Dos mariscos, malia non seren antes tan apreciados convertéronse xa hai anos no produto estrela das festas. 4.- O Apalpador A gran figura que cada ano se volve máis forte. O carboeiro que baixa nestas datas do Courel e apalpa as barrigas dos nenos para deixarlles unha presada de castañas ten xa unha chea de libros e cancións para recuperalo. A figura é sempre a mesma, grande, bonachón, con gorro, roupas remendadas e gorro. Unha personaxe nada a ver co home de branco e vermello que chega con moito barullo e repítese até a saciedade. 5- O Belén Por toda a xeografía atopamos beléns con algún interese, agora, de ter que quedarnos con un, tiramos para Ourense e alá nos atopamos unha alfaia do escultor Arturo Baltar, toda unha institución que mostra en escala a arquitectura tradicional galega. Moita sabedoría, moita man artesán e moito amor á Terra neste belén de Baltar. 6.- O Natarego ou tizón de Nadal Pode ser que a do tizón de Nadal ou Natarego sexa unha das tradicións máis esquecidas do Nadal mais, tal e como está a facerse grande o Apalpador quen sabe se, daquí a uns anos, non lograremos que o tizón alumee tamén nas nosas casas. Para saber en que consiste, nada mellor que acudir ao parlamento de Otero Pedrayo para coñecela: "É un cañoto grande dun árbore, que nas montanas do leste da provincia de Lugo, en moitos sitios da de Pontevedra, e noutras terras, botan ó lume na noite do 24 de Nadal, e deixan queimar deica a mitá, e o que queda gárdano pra cando hai treboada; entón, bótano de novo a arder na lareira, pra arredar o pedrazo e os raios. Nalgús lados, semella que aproveitan a borralla pra botaren nos eidos, o cual sí que é un verdadeiro rito fertilizante de maxia agraria. Mais tamén tén relación coa presencia das ánimas da familia na noite de Nadal, arredor do lume. O tizón de Nadal é rito coñecido e usado en toda Europa, e faise tamén en moitas partes de Hespaña. En Cataluña vén ser o que chaman o tió, no que baten os nenos da casa pra que lles bote dulces, que os pais lle meten dentro. A súa orixe recúa con seguranza deica os tempos mais vellos. 7.- Agasallos con conciencia Quen máis quen menos deixase levar nestes días polo lado escuro do consumismo. De non poder resistir a tentación, sempre será mellor para todos e todas facelo ao xeito e, para iso, convidamos a botar unha ollada a agasallo.eu, a páxina que ten recomendacións a esgalla para, de mercar, mercar produtos bos e na nosa lingua. Moi de tradición non é, agora, nada mellor para un Nadal de noso. 8.- Consellos para non 'consumirte' no Nadal Preciso realmente mercar isto? De que está feito? Canto vai durar? Pode ser reciclado? Hai alternativas mellores? Son algunhas das preguntas que desde Adega recomendan que a xente se faga antes de mercar algo. Incitan a procurar alternativas en todos os ámbitos que permitan un consumo máis responsábel no Nadal e tamén todo o ano. Publicaron un manual de boas prácticas de consumo para estas festas natalicias. 'Por un Nadal eco-lóxico', disponíbel na súa páxina web


Summary: Oito mozos e mozas con discapacidade intelectual gravan en Cangas e Compostela unha curtametraxe con actores galegos no taller do FIC Bueu coa idea de "contribuír ao desenvolvemento integral das persoas con minusvalidez".

Un equipo de oito mozos con discapacidade intelectual comezou este sábado no centro da Asociación Juan XXIII de Cangas a gravación da curtametraxe final do taller cinematográfico impartido polo FIC Bueu e financiado pola Obra Social La Caixa. Oito mozos e mozas con discapacidade intelectual gravan desde esta fin de semana unha curtametraxe do taller do FIC Bueu A rodaxe, segundo indicou a organización nun comunicado, conta coa colaboración desinteresada dos actores e actrices profesionais Fran Paredes, Mónica Caamaño, Casilda Alfaro e César Aldea, e rematará este mesmo domingo no espazo da Cidade da Cultura de Santiago de Compostela. Megalópolis é o título da curta de ciencia ficción na que o grupo de rapaces e rapazas leva máis dun mes traballando coa axuda do director do Festival Internacional de Curtametraxes de Bueu, Manuel Pena. Son estes mozos e mozas con discapacidade intelectual os que se encargan do guión, dirección, produción, selección de actores, vestiario, maquillaxe ou montaxe. Os actores Fran Paredes, Mónica Caamaño, Casilda Alfaro e César Aldea colaboran na rodaxe, nan que todo é labor dos oito mozos O resultado poderase ver na décima edición do FIC Bueu, que se celebrará do 9 o 17 do vindeiro mes de setembro. Desde a organización destacan que a intención é usar o cinema como "ferramenta de inclusión para construír unha sociedade máis xusta e plural". "O obxectivo é contribuír ao desenvolvemento integral das persoas con discapacidade, favorecendo as súas habilidades psicomotrices, creativas e comunicativas, ao tempo que se promove a integración social e laboral", rematan.


Summary: Adrián Dios, profesor de Historia Económica na Universidade de Santiago de Compostela, prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

Se poñemos a vista dous anos atrás, facilmente recoñeceremos o equivocados que estaban os economistas de cabeceira dos grandes medios e as institucións internacionais que no primeiro mes da pandemia auguraban unha rápida e importante recuperación entre a segunda metade do 2020 e o comezo do 2021 para dar paso a unha nova época de crecemento. Como hoxe resulta obvio, estas predicións resultaron ser erradas e a dinámica económica poscovid promete provocar un novo período recesivo na economía mundial. Os efectos da pandemia non foron menores: despois do inicial período de peche, boa parte da economía mundial tivo que reestruturar o seu funcionamento en múltiples direccións, ao mesmo tempo que a loxística do transporte internacional e o comercio mundial ligado ás cadeas globais de valor agrandaba o seu engarrafamento, tensionando os prezos e provocando desabastecementos. Un dos elementos clave desta circunstancia está ligado aos prezos enerxéticos, que, produto desta reorganización do sistema económico internacional, comezaron a aumentar de xeito moi considerable impulsados por fortes tendencias especulativas. Se ben esta tendencia está repercutindo en todo o planeta, Europa é un continente particularmente vulnerable porque carece de importantes recursos enerxéticos e, en particular, de combustibles fósiles suficientes para garantir o seu consumo. En paralelo a esta realidade, súmase un elemento regulatorio: os mercados enerxéticos operan de tal xeito que con moita facilidade contaxian a súa suba de prezos á electricidade, o que afecta ao conxunto de sectores económicos. Mentres a inflación aumentou un 70% até xullo, a subxacente fíxoo nun 127%. Os prezos enerxéticos aumentan pero o custo da vida global aumentou aínda máis rápido Como consecuencia desa relación, a inflación en Galiza de xaneiro de 2021 a xaneiro de 2022 multiplicouse por 17, mentres que a inflación subxacente (a que mide a evolución dos prezos pero sen observar prezos enerxéticos e alimentación) só o facía por 4. É dicir, durante todo o ano pasado os prezos subían esencialmente porque os prezos enerxéticos subían mentres o resto de sectores continuaban cunha inflación "normal". Con todo, neste 2022 a situación comeza a inverterse: mentres a inflación aumentou un 70% até xullo, a subxacente fíxoo nun 127%. É dicir, os prezos enerxéticos aumentan pero o custo da vida global aumentou aínda máis rápido. Estamos comezando a ver os efectos desa negativa relación prezos enerxéticos–prezos eléctricos– prezos globais. Polo tanto, as institucións europeas fracasaron no seu primeiro obxectivo perante a crise actual: controlar os prezos enerxéticos para evitar o seu contaxio ao resto da economía. Ademais, a evolución dos prezos en Europa está tendo un segundo efecto que, polo momento, ocupa menos portadas: o forte debilitamento do euro, en particular pola debilidade enerxética alemá: por primeira vez en décadas a súa balanza comercial (a diferenza entre os bens que vende e os que merca) é negativa, polo aumento dos custos na compra de combustibles ao exterior. Esta tendencia comercial tamén afecta á divisa, provocando que o euro se deprecie e favorecendo o aumento dos prezos internos (se o euro vale menos, os produtos que mercamos nos Estados Unidos, por exemplo, serán máis caros, xa que o dólar agora vale máis). Como consecuencia deste duplo fracaso (control da inflación e estabilidade do valor da divisa), constatado ao longo do 2022, avanzamos cara a unha segunda decisión que pode resultar tráxica para a economía europea: o cambio de posición do Banco Central Europeo na súa decisión de subir os tipos de xuro, agravada a pasada semana ao decidir a maior suba de tipos nunha soa sesión (un 0,75%) da súa historia. A lóxica é a seguinte: ao incrementar o "custo do diñeiro" dificúltase o acceso ao crédito, o que reprime consumo e investimento e arrefría a economía. Esta decisión parte dunha premisa falsa: a inflación está provocada polo exceso de consumo, cando realmente está provocada polos prezos enerxéticos; e ten consecuencias moi perigosas no contexto económico actual: ao subir os tipos, dificúltase o acceso ao crédito do tecido empresarial, o que pode provocar problemas de liquidez ou mesmo de solvencia nas empresas (en particular nas PEMES, máis tensionadas na súa tesourería), provocando quebras, despedimentos e, a medio prazo, un círculo vicioso moi perigoso con fin nunha nova recesión. Polo tanto, independentemente dun contexto verdadeiramente complexo, na Unión Europea estamos vendo agravada a nosa situación económica porque a construción institucional e regulatoria é incorrecta (os mercados enerxéticos son o maior exemplo desta disfunción) e, ademais, tómanse decisións equivocadas que en lugar de solucionar os problemas, prometen agravalos.


Summary: Falta educación democrática para que a cidadanía entenda mellor a economía dos concellos. Desta premisa partiu Xaquín Álvarez Corbacho para escribir o seu libro Educación democrática ou barbarie, que vén de editar Laiovento.

Falta educación democrática para que a cidadanía entenda mellor a economía dos concellos. Para que saiba como se financian e como se xustifica cada imposto. E para que estea en mellores condicións de reivindicar o que é seu. Mais tamén para que asuma a responsabilidade que lle corresponde. Desta premisa partiu o catedrático de Economía Aplicada Xaquín Álvarez Corbacho para escribir o seu libro Educación democrática ou barbarie, que vén de editar Laiovento, e que denuncia, con datos, o nesgo político do reparto de subvencións por parte da Xunta ás administración locais. "Escribín o libro porque había uns cambios xeracionais: xente nova que accedía ao goberno dos concellos, á que quixen axudarlle a afrontar os problemas fundamentais destes. Primeiro, porque temos unha educación democrática moi cativa" Cal é o obxectivo do libro? Como comezou a escribilo? Escribín o libro porque había uns cambios xeracionais: xente nova que accedía ao goberno dos concellos, á que quixen axudarlle a afrontar os problemas fundamentais destes. Primeiro, porque temos unha educación democrática moi cativa. E despois para tratar cuestións como o financiamento dos concellos, a necesidade dun novo mapa municipal ou o problema demográfico en Galicia, entre outros temas. Tamén pola recente Lei de Racionalización da administración local, que non ten que ver cos problemas que teñen os concellos. Ou polo debate sobre as Deputacións, que eu creo que hai que suprimilas porque na actualidade non teñen sentido. Unha das cuestións que formula é que os recursos por tributos propios ou cedidos deberían ser os máis importantes para os concellos. Os concellos fináncianse, basicamente, con tributos propios ou cedidos e con transferencias e subvencións. Os tributos propios páganos os veciños de cada concello e as transferencias e subvencións páganas todos os contribuíntes. Os tributos propios, ou os cedidos con capacidade normativa, deben ter un maior protagonismo. Nos Estados federais, de feito, os tributos propios supoñen entre o 50 e o 70 por cento do orzamento das administracións locais e isto permite desenvolver a responsabilidade fiscal, a eficiencia e a autonomía política. Isto é o que recomenda, ademais, a Teoría Económica do Federalismo Fiscal. "As transferencias están reguladas por lei, pero no reparto de subvencións hai un elevado grao de discrecionalidade, polo que aí entra o nesgo político e as relacións clientelares" Mais, como cada territorio ten a súa capacidade económica e fiscal, ademais dos tributos propios existen as transferencias niveladoras, para garantir a igualdade de acceso aos servizos públicos. As subvencións reforzan isto mesmo. A súa función é nivelar as diferenzas territoriais xeradas polos tributos propios e reforzar a suficiencia financeira e a colaboración institucional. O que ocorre é que as transferencias están reguladas por lei, pero no reparto de subvencións hai un elevado grao de discrecionalidade, polo que aí entra o nesgo político e as relacións clientelares. Entón se cadra parte do problema é o modelo de organización territorial do Estado. Di vostede no libro que falta unha segunda descentralización. Se cadra o Estado non quere ceder autonomía política. O discurso teórico é que si, que é un país moi descentralizado, pero na práctica non o é tanto. As transferencias do Estado e da Comunidade Autónoma canalízanse a través do Fondo Complementario de Financiamento e do Fondo de Cooperación Local. As transferencias niveladoras están regradas. As subvencións, en cambio, son finalistas ou condicionadas: atenden obxectivos concretos. As subvencións autonómicas entregadas polas consellerías aos concellos aplican, en teoría, os principios de concorrencia e publicidade, pero na práctica os datos mostran que hai un claro nesgo político. Ademais, falta verificar que os obxectivos de transferencias e subvencións se cumpren, é dicir, se se iguala o acceso aos servizos públicos. Isto debería ser investigado polo Consello de Contas: cal é a rendibilidade social real das subvencións. Xa que fala de nesgo político, a conclusión á que chega no libro é que PP, PSOE e BNG fixeron o mesmo: beneficiar os concellos da mesma cor política. Non hai diferenzas? Eu realmente xa o sabía, pero verifiqueino con datos. Xa conto no libro que, cando eu estaba no Consello de Contas, -dirixía a Área de Corporacións Locais-, fixeramos un informe sobre a distribución das subvencións nos exercicios 1998-1999 que mostraba nunha táboa como as subvencións outorgadas polas distintas consellerías se ordenaban en función do partido político que gobernaba o concello beneficiado. Pois a táboa tivo que desaparecer do informe para que este fose aprobado, aínda que os datos sobre os concellos que recibiran subvencións foron incorporados como anexo. "Cando o PP goberna Galicia, os concellos da mesma cor política reciben as maiores subvencións. E iso mesmo pasou cando gobernou na Xunta a coalición PSOE-BNG" O que fixen no libro foi unha análise do período 2004-2012. E a conclusión é clara. Cando o PP goberna Galicia, os concellos da mesma cor política reciben as maiores subvencións, tanto se se expresan en millóns de euros como en renda per cápita. E iso mesmo pasou cando gobernou na Xunta a coalición PSOE-BNG. O PP e o BNG benefician os seus dun xeito máis claro. O PSOE anda como máis desnortado: a tendencia é menos clara. Os concellos gobernados por xente independente, en cambio, non levan nada. Un problema importante é o financiamento dos concellos máis pequenos… Si. O mapa municipal ten que ser diferente. Mais eu creo que é moi importante traballar na recuperación da Galicia interior, que está a converterse nun deserto. A poboación concéntranse no Eixo Atlántico e na área urbana de Lugo e Ourense, pero o resto de interior queda sen xente. E o capital social, cultural, histórico e económico do rural é algo que non podemos perder. Hai que aproveitar as vantaxes competitivas do interior. As universidades galegas deberían estar investigando para iso. "Hai 111 concellos que poderían financiarse con entre un 50 e un 70 por cento de tributos propios" De todas maneiras, parte do problema pode ser o propio sistema tributario. Os concellos pouco poden recadar. Quero dicir, a recadación non está tan descentralizada como o gasto. Os concellos si que teñen capacidade de recadación. Nos 201 concellos de menos de 5.000 veciños, que son o 64 por cento do total, as transferencias e subvencións supoñen o 70 por cento dos ingresos e os tributos propios e cedidos o 26 por cento. Nas sete cidades, o 60 por cento son tributos e as transferencias e subvencións o 30 por cento. Ademais, o 35 por cento dos concellos están normalizados tributariamente ou son de fácil normalización, -é dicir, teñen diferenza fiscal negativa ou inferior a 20 puntos-. Isto quere dicir que hai 111 concellos que poderían financiarse con entre un 50 e un 70 por cento de tributos propios. Cando di que os servizos públicos individualizados deben ser pagados polos veciños, xa que son os beneficiarios, a que se refire? Porque eses servizos xa os pagan os veciños. Para que poida haber unha descentralización política ten que haber unha base económica. Os distintos territorios teñen distintas capacidades económicas. Mais son os cidadáns, os veciños, os que se benefician dos servizos públicos, e os que poñen e sacan alcaldes nas eleccións. Isto implica unha responsabilidade: os veciños teñen que financiar, co pago de tributos, polo menos a metade do custo. "Para que poida haber unha descentralización política ten que haber unha base económica. Os veciños teñen que financiar, co pago de tributos, polo menos a metade do custo" Os servizos públicos individualizados son o abastecemento de auga, a recollida de lixo… Os beneficiarios están identificados. En Galicia, a renda familiar permitía ata hai pouco asumir esa responsabilidade fiscal. O que ocorre é que agora hai un empobrecemento social que mudou esa situación de normalidade que non xustificaba que se pagase menos que a media española, en proporción coa capacidade económica das familias. Outro problema é que agora están tentando acabar co Estado social, que ademais págano os asalariados e non as rendas de capital. Comenta, tamén, que non está de acordo coa FEGAMP cando esta di que as transferencias estatais prexudican os concellos galegos. As transferencias de nivelación do Estado fíxanse cuns criterios, que son a poboación do municipio, a capacidade fiscal, -a menor capacidade máis reciben os concellos- e o esforzo fiscal. Como os concellos poden subir e baixar impostos, poderían baixar impostos e vivir das transferencias. Para evitar iso, penalízase os concellos que teñen os impostos moi baixos en relación coa renda. Tamén se pondera os concellos maiores, porque a máis poboación aumentan as obrigas e os servizos prestados polo concello. Eu creo que son uns criterios razoables. Despois, a comunidade autónoma destina tamén un orzamento para completar esas transferencias. E faino con criterios como o envellecemento da poboación, a dispersión… Despois están as subvencións, que se distribúen cos criterios que establece cada consellería, é dicir, cada conselleiro, que decide criterios e ponderacións. Así que a propia lei deixa lugar xa para a posibilidade de que se introduza un nesgo político. Por iso pasa o que pasa. Cambia o goberno e cambia a distribución das subvencións. PP, PSOE e BNG beneficiaron, no reparto de subvencións cando gobernaban na Xunta, os concellos da súa cor política. "Os cidadáns son os propietarios do patrimonio, dos recursos, os que sacan e poñen gobernos, pero nunca ninguén lles explica como funciona o sistema tributario e como se xustifican os impostos" Entón, se o problema non é o sistema tributario, por que hai problemas cos ingresos fiscais? Polos desequilibrios económicos e demográficos? Hai que facer moita pedagoxía, antes de nada. Hai que explicar por que son necesarios os tributos. Mirando, claro, a renda per cápita de cada concello. Os cidadáns son os propietarios do patrimonio, dos recursos, os que sacan e poñen gobernos, pero nunca ninguén lles explica como funciona o sistema tributario e como se xustifican os impostos. Hai que introducir ese debate na sociedade. E non facelo é un déficit democrático enorme. Os veciños teñen que saber, por exemplo, cando custa a traída de auga, canto custa en concellos de tamaño similar, se hai xeito de abaratala… Este tipo de taxas non son redistributivas, agás para unha minoría que non pode pagar. Outra cousa son os grandes concellos como Madrid, onde os servizos municipais eran grandes negocios… Outro tema é o urbanismo. Eu defendo a autonomía dos concellos pero tamén a tutela. O urbanismo ten que ser transparente, analizar os custos e beneficios. É moi urxente crear foros cívicos, que a poboación estea informada e organizada, que esixa información. Que saiba cales son as competencias do concello e como lle afectan… E que o criterio para votar non sexa que che dean subvencións, que che baixen os impostos ou que che fagan un favor. Nese sentido, os concellos gobernados polas Mareas están a tentar fomentar a transparencia e a participación veciñal. Ve cambios niso? Hai que darlles tempo, pero eu creo que si vai haber un xiro. O cambio é necesario e ademais teñen moita xente nova traballando. O que ocorre é que a administración é complicada: ten un funcionamento complexo que tes que aprender. E os partidos deberían formar a xente nova para que estea en condicións de asumir a responsabilidade dun goberno. "A débeda é un mecanismo racional, igual que o é para unha familia pedir un crédito para facer unha casa" Outro tema que trata é o da débeda pública. Os desequilibrios orzamentarios actuais, explica, non proceden do gasto excesivo, senón dunha desfiscalización crecente e dunha fraude fiscal consentida. Non é novidade, mais non sobra lembralo. A débeda pública en si non é nada malo. É como un imposto que se pode utilizar ben ou mal. Os impostos producen unha redistribución social da renda se os pagan, en proporción, os máis ricos. Pero aquí isto non é así. As rendas do capital están nos paraísos fiscais. O mercado tampouco é o máis eficiente. E o que ocorre é que a ineficacia das empresas é pagada por todos os contribuíntes en forma de rescates e subvencións. O sector público é fundamental para a maioría da poboación. A débeda é un mecanismo racional, igual que o é para unha familia pedir un crédito para facer unha casa. Antes, os bancos eran os intermediarios entre o aforro das familias e as necesidades de investimento dos empresarios. Pero agora non é así. A débeda é un instrumento especulativo para gañar diñeiro nos mercados financeiros. A débeda bancaria e empresarial é convertida en débeda pública. E a fraude fiscal procede nun 70 por cento das grandes empresas e grandes fortunas. "A recadación baixou á metade. E a idea non é outra que acabar co sector público. Reducir e desprestixiar o público para aumentar o privado para enriquecerse. Esa é a doutrina neoliberal" E PP e PSOE mudaron a Constitución para que o pagamento dos xuros e amortizacións da débeda sexa a prioridade, e non axudar as persoas que pasan fame. Si, o artigo 135. E agora todo vai á UE e á Troika: os informes de Intervención dos concellos. Cando din que vivimos por enriba das nosas posibilidades, falan de gasto e de débeda pero non de ingresos. E non hai cartos porque a fonte que os subministraba, que eran as transferencias, foi destrozada. O imposto de sociedades é un bo exemplo. Se os que máis teñen pagan só o 3 por cento dos beneficios estimados ou teñen todo en paraísos fiscais, teñen que manter o sistema, como xa o fan, os asalariados. A recadación baixou á metade. E a idea non é outra que acabar co sector público. Reducir e desprestixiar o público para aumentar o privado para enriquecerse. Esa é a doutrina neoliberal. A débeda pública pasa a ser un instrumento de enriquecemento para xente que tamén conseguiu librarse do enfrontamento entre traballo e capital. Porque o negocio está na especulación. É un cambio de modelo social. Critica tamén a ilusión fiscal xerada cando a Administración aumenta a súa débeda con empresas privadas para construír, financiar e conservar hospitais ou autovías. Como un xeito de ocupar o sector público e de agrandar espazos de negocio e de poder político. O hospital de Vigo pode ser un exemplo. Nalgún caso, tamén podería estar ligado á corrupción. Grandes obras con grandes empresas para obter grandes comisións. O caso do novo hospital de Vigo corresponde cunha fórmula inventada e aprobada pola UE. Unha unidade temporal de empresas que constrúen e poñen en funcionamento o hospital. Iso xa se fixo nos anos 90 no Reino Unido e comprobouse que era un fracaso. A Administración paga un canon ás empresas durante varios anos. No caso de Vigo, o custe é, deste xeito, tres veces maior que o que pagaría a Administración pedindo un crédito no banco. A vantaxe é que ese canon conta como gastos correntes e non como débeda. Non computa como débeda pública ante a UE, que só considera como débeda a que se ten cos bancos. E, claro, así saen beneficiadas as grandes empresas construtoras, médicas… "O caso do novo hospital de Vigo corresponde cunha fórmula inventada e aprobada pola UE. A Administración paga un canon ás empresas durante varios anos. O custe é tres veces maior que o que pagaría a Administración pedindo un crédito no banco" Remata o libro dicindo que o preocupa a inactividade da Xunta, a preguiza da FEGAMP e a cativa sensibilidade dos partidos cos problemas dos concellos. É que parece que os concellos non lles importan, e sobre todo os máis pequenos. A tendencia, nos partidos, é considerar a política como unha profesión da que vivir e non como un servizo aos demais. Mais se a poboación estivese formada e organizada, isto sería outra cousa. A forza da democracia é moi grande, pero quérena destruír. Por iso falta educación democrática, por iso suprimiron Educación para a Cidadanía…


Summary: O triatleta galego gaña o Ironman de Cozumel coa vista posta no desafío de Kona en 2013.

O deportista de Ordes demostrou en México que non hai distancias que se lle resistan. Na súa estrea na proba máis dura superou os seus rivais despois de realizar 3,8 quiilómetros a nado, 180 en bicicleta e 42,2 de carreira. Despois dos primeiros intentos en New York e Gales, quixo probar no mesmo lugar onde hai dez anos conseguira a súa primeira gran vitoria: Cozumel. Sen posibilidades de participar nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 por unha lesión, non quería rematar o ano sen conseguir un reto de máis altura. Antes quedara oitavo na final das Series Mundiais de Triatlón, segundo no campionato d Estado español e primeiro no medio Ironman de Lanzarote. En México Raña conseguiu unha crono espectacular: 8:15.07, a máis de cinco e sete minutos dos seus perseguidores A proba En Cozumel Raña conseguiu unha crono espectacular: 8:15.07, a máis de cinco e sete minutos dos seus perseguidores. Entre os primeiros na proba de natación foi na proba de ciclismo onde preparou a que seria a súa vitoria traballada a fondo na maratón. O belga Berte Jammaer e o holandés Bas Diederen non foron quen de seguir o seu ritmo e contentáronse co segundo e terceiro posto no podio. Os tempos dos seus perseguidores foron de Diederen (8:22:55), Jammaer (8:24:51), Blokhin (8:26:38), Johnsen (8:29:09) e Marsh (8:30:17).


Summary: A equipa de 7H Cooperativa Cultural levará a cabo a vindeira segunda feira, 31 de agosto, unha intervención artística efémera para reivindicar o nome de mulleres anónimas apegadas á historia de Compostela na designación do espazo público. Unha iniciativa que contou coa colaboración da cidadanía.

"Abonda unha ollada á nomenclatura da cidade, reflexo da memoria colectiva no espazo público, para advertir unha evidente invisibilización das súas habitantes, apenas presentes nas rúas identificadas con nomes propios". Foi a observación de partida das integrantes de 7H Cooperativa Cultural que puxo en marcha unha acción artística colectiva, protagonizada polas mulleres de Compostela. "Decatámonos de que as rúas polas que transitamos habitualmente levan nomes de home, sobre todo da primeira metade do século XX. E moitos deles tampouco gardan gran relación co espazo no que están situados", recoñece Eva Agra a Nós Diario. "Fixemos unha pequena análise e só 25% dos nomes de rúas e prazas que fan referencia a unha persoa é de muller, case todas relacionadas co ámbito artístico ou relixioso". Os nomes que habitamos Foi o xerme de Os nomes que habitamos: historias fiadas das mulleres de Compostela, unha proposta artística que tira do fío da historia e que nas últimas datas convidou toda a veciñanza da cidade a participar. O obxectivo: feminizar o mapa das rúas compostelás mediante a descuberta de mulleres anónimas, "sobre todo da xeración das avoas e das bisavoas, que sabemos perfectamente que tamén contribuíron á construción dos barrios nos que vivimos e ao benestar colectivo de todas as vilas e cidades", destaca Agra, malia a súa ausencia dos espazos públicos. Álbums familiares A proposta partiu dunha convocatoria en redes sociais, lanzada en colaboración coas asociacións feministas da cidade, para recompilar fotografías de mulleres que, preferentemente, viviran antes de 1950, o que levou a cidadanía a tirar dos álbums familiares e a mergullarse no pasado da biografía colectiva protagonizada polas mulleres de Compostela. A acción artística combina o emprego de imaxes antigas e o bordado, unha expresión artística desenvolta tradicionalmente no ámbito do fogar como tarefa feminizada asociada ás artes decorativas. En poucos días, chegaron a mans das impulsoras da iniciativa unha trintena de retratos acompañados dunha pequena presentación da protagonista. "Quedamos moi sorprendidas pola resposta", asegura Eva Agra, de 7H Cooperativa Cultural, "o que nos fai pensar que este proxecto podería ter moito máis percorrido no futuro". De feito, non descartan recuperalo para darlle continuidade. "Descubrimos historias tremendas e outras curiosas. Desde mulleres que se viron na obriga de sacar adiante soas á súa familia tras o asasinato dos seus maridos polo réxime fascista até mulleres que dedicaron a súa vida ao servizo de comedor escolar, deixando unha pegada ben fonda entre varias xeracións de crianzas", afirma Agra. Arte téxtil 'Os nomes que habitamos' verá a luz a vindeira segunda feira, 31 de agosto, nunha intervención efémera que levará ás rúas do Ensanche con nomes de home, propostas alternativas con nome e rostro de muller. "Estamos acabando de transferir as fotografías a tea e de bordar no mesmo pano o nome de cada muller", explica Eva Agra, xa que a acción artística e colectiva que concibiron co fin de recompilar novos nomes para o mapa das rúas de Compostela combina o emprego de imaxes antigas e o bordado, unha expresión artística desenvolta tradicionalmente no ámbito do fogar como tarefa feminizada asociada ás artes decorativas. Non sei se nos corresponde a nós facer unha proposta formal de cambio, mais queremos chamar a atención para que no futuro se faga esta mudanza. "O bordado é unha técnica tradicionalmente feminina e do ámbito privado. Non adoita saír das casas, mais a nosa proposta consiste en trasladala á rúa, á esfera pública, seguindo o espírito da revolucionaria década dos 70", cando os labores téxtiles foron empregados coma ferramentas de expresión artística no plano público-político por artistas feministas como Louise Bourgeois, "que utilizou esa técnica íntima como reivindicación do espazo público". O traballo artístico é laborioso, asevera Eva Agra. "A técnica de transferencia de imaxes facémola a man. Todo o traballo é artesanal e cada peza, única, creada de forma colectiva pola equipa de 7H Cooperativa Cultural". Estano facendo con cada unha das perto de 30 fotografías que lles achegou a veciñanza de Compostela para renovar a nomenclatura da cidade. Unha chamada de atención As dinámicas dos círculos de creación femininos dos anos 70 levou ás promotoras de 'Os nomes que habitamos', de 7H Cooperativa Cultural, a compor unha serie de instalacións efémeras coas que facer visíbeis diversas historias de vida protagonizadas por mulleres de Compostela. "A vindeira segunda feira levarémolas a distintas rúas do Ensanche, no marco do Festival C, para completar esta proposta artística de intervención do espazo público". Buscan contrapor os nomes de home que locen agora nas placas informativas cos recompilados grazas á implicación da cidadanía, nomes de mulleres apegadas á cidade e á súa historia. "Non sei se nos corresponde a nós facer unha proposta formal de cambio, mais queremos chamar a atención para que no futuro se faga esta mudanza", di Agra.


Summary: O semanario de 32 páxinas que se publica este sábado acompañando Nós Diario céntrase nunha das obras máis icónicas da plástica galega do século XX.

O semanario Sermos Galiza chega aos quiosques este sábado co Nós Diario. Xuntos suman 64 páxinas de xornalismo en galego, 32 do xornal e 32 do suplemento que todos os sábados acompaña o diario. 'A Santa' de Francisco Asorey é unha das obras máis icónicas da plástica galega do século XX. A última dunha serie coa que Asorey soñou a estética dunha arte nacional encarnada na muller. E unha imaxe que non deixa ninguén indiferente, case cen anos despois de ser creada. Repasamos da man de Manuel Gago a xénese, as lecturas e o impacto de Santa, unha das pezas máis destacadas da exposición 'Galicia, un relato no mundo', de volta na Galiza após setenta anos de diáspora. Entrevistamos Carlos L. Bernárdez. comisario da exposición 'Manuel Colmeiro. Espazos e encadramentos', que nos axuda a redescubrir a traxectoria vital e profesional do artista. A mostra estará até 24 de maio no Museo de Arte Contemporánea de Vigo. Hai un Colmeiro lírico que decora despachos e lles outorga prestixio a algunhas casas cunha paleta de cores pastel. Mais hai outro Colmeiro que retrata unha época ateigada de tensións sociais, totalitarismos, revolucións e vangardas artísticas. Estoutro Colmeiro permanece máis oculto aos ollos da sociedade, pero ilumina e axuda a comprender o primeiro, e tamén a nós mesmos. O éxito do máis popular entre os moitos slogans usados polos aspirantes a revolucionarios durante o Maio do 68 francés baseouse en que, como a Biblia ou os datos macroeconómicos do Goberno, está aberto a interpretacións. Mais aplicado á realidade da localidade de Arteixo adquire matices de literalidade. Baixo a invasión de pavés, de lastros, de asfalto, de chemineas, de fume, existe unha pequena pero vibrante realidade cultural e artística que crece fóra dos radares do oficialismo e fai lembrar que Arteixo leva a palabra arte no nome. Pisar o país O colectivo Xea lévanos nesta ocasión por rutas de Vilariño de Couso, no Macizo Central. Fervenzas, corgas, paisaxes… Na sección de libros Mario Regueira e Xulio Carballo debullan para nós novidades literarias e tamén da banda deseñada. Olga Brañas, en Música, debulla o primeiro traballo en solitario de Faia Díaz e Alejo Amoedo lévanos polos "cafés en Vigo a finais do século XIX e principios do XX como espazos de divulgación musical". No apartado de Cinema Andrés Castro debulla 'Monos' e tamén nos fala dunha serie de filmes que considera de interese. Pepe Barro, en deseño, e Lázaro Armental, en Arquitectura, completan este semanario. Todo isto, e máis cousas, están nas 32 páxinas do semanario Sermos Galiza que acompaña este sábado a Nós Diario.


Summary: Este sábado Vimianzo vibra co Festival Neghra Sombra 2019.

Atentos estarán todos os irmandiños a partir do 28 de maio para intentar cazar en ataquilla.com unha das codiciadas entradas na Cea Medieval do Asalto ao Castelo. Unha cita na que sempre se agotan, nun suspiro, as prazas, e que este ano ademais ao cumprir 10 anos, será unha cita especial cun doble concerto espectacular. A cea, ás faldas das torres nobres da fortaleza soneirá, celébrase o venres previo ao Asalto, o venres 5 de xullo, e faise cun menú da época, que nos fará trasladarnos á Idade Media. Dende xa os patrocinadores e colaboradores poden sacar xa a súa entrada, pero os campesiños teremos que agardar ata o 28 de maio. O toque de música tradicional marcarano os sons da Requinta da Laxeira e o punto gamberro e diferente o dúo de Blues do País. Os concertos realizados no mesmo fermoso espazo que a Cea: o foso do castelo, son gratuítos e abertos a todo o público, sen necesidade de comprar entrada.


Summary: A Administración non chamará aos centros cada día nin reporá as baixas de menos de 10 días no ensino, recoñece a Consellaría.

Centros educativos e persoal docente denunciaron esta terza feira que a Consellaría de Cultura, Educación e Universidade non está a cubrir as baixas de menos de 10 días. Tras pórse en contacto coa Consellaría, a Confederación Intersindical Galega (CIG) corroborou que desde o Goberno decidiuse "deixar de cubrir as baixas de poucos días salvo en unitarias ou situacións excepcionais dalgún centro educativo". Ao tempo, ratificaron que "en breve deixarán de chamar todos os días" para avaliar a situación dos centros con respecto á pandemia de SARS-CoV-2. Nese sentido, a federación de Ensino do sindicato nacionalista denuncia que a Administración quere "pasar a unha situación prepandemia na que a Covid pasou a ser un comodín que usa ou non ao seu convir". "Exixencia máxima" Aliás, acusa o Goberno de esquecer a "situación de exixencia máxima que está vivindo o profesorado nos centros educativos nestes momentos. Perante esta realidade, a CIG reclama por unha banda que "se cubran as baixas" e pola outra que se "sigan realizando os chamamentos todos os días". A Consellaría xa se negara a cubrir as baixas Esta situación non é nova, pois esta denuncia chega poucos meses despois da última decisión semellante da Consellaría. Nas últimas semanas do primeiro trimestre do curso lectivo 2021-2022, en decembro do pasado ano, o Executivo resolveu non cubrir as baixas do profesorado até o próximo trimestre, no medio do ascenso da sexta onda da pandemia, criticara daquela a CIG, coa gravidade engadida de que a Consellaría tratara de "ocultar" a rápida repunta das infeccións activas de coronavirus no país.


Summary: Afirman que no comité de asesoramento da mesa de contratación había un alto directivo dunha empresa que depende tanto de Defensa como da adxudicataria.

Alternativa Galega de Esquerdas (AGE) denunciou "irregularidades" na concesión á empresa Indra do proxecto destinado a desenvolver unha base de naves non tripuladas no aeródromo de Rozas, ubicado no concello lucense de Castro de Rei. O parlamentar desta coligazón, Ramón Vázquez, advertiu que unha das persoas que integraron o comité de selección incorría nun "claro conflito de intereses". O deputado afirma que esta persoa, Bartolomé Marqués, percebe 95.000 euros anuais do Ministerio de Defensa, principal socio de Indra, unha das empresas adxudicatarias canda Inaer. "Defensa tiña parte na mesa de selección e na empresa adxudicataria", manifestou Vázquez, que asegura que iso conculca a lei de competencia do Estado e a lei de contratos públicos. Por iso, engadiu, AGE pretende poñer este caso en mans do Tribunal de contratos públicos e levalo ao Consello de Contas de Galiza.


Summary: O sindicato centra o 25-N nesta" violencia silenciada, da que apenas hai datos e ignoran as institucións".

A CIG desenvolverá este ano, arredor do 25 de novembro, Día Internacional Contra a Violencia contra as Mulleres, unha campaña centrada na violencia exercida no traballo contra as mulleres baixo o lema "É acoso, é violencia machista no traballo". Así o explicou, en rolda de prensa, a secretaria das Mulleres, Nicolasa Castro Monteiro, quen sinalou que no Macroinquérito elaborado en 2019 pola Delegación do Goberno contra a Violencia de Xénero "non se aborda de forma específica a violencia no traballo" e só se indica que de entre as 9.568 mulleres maiores de 16 anos, 6,6 % sufriron violencia sexual no traballo e que 17,3% identifican o agresor como persoa do entorno laboral. Para valorar estes datos, Castro Monteiro incidiu na necesidade de ter en conta que "moitas mulleres non identifican co acoso condutas sexistas que poderíamos considerar leves -comentarios, piropos, chistes…- pois nestes casos as afectadas sobrepasarían 50%". A estes datos engadiu os extraídos pola Axencia de Dereitos Fundamentais da UE, que realizou un inquérito a 42.000 mulleres de 28 Estados, das que 55% foron vítimas de acoso sexual ao menos 1 vez desde os 15 anos. Un estudo do que se tira que 32% destes acosos sucederon no contorno laboral e que o 90% das persoas acosadas no traballo son mulleres. A secretaria das Mulleres da CIG advertiu que as denuncias por acoso son mínimas, xa que o 72% das afectadas non pon en coñecemento da empresa a situación que está padecendo. "A inmensa maioría das traballadoras optan por calar, por medo a non ser cridas, a represalias e mesmo ao despido". Castro Monteiro chamou a atención sobre o feito de que no 31% dos Plans de Igualdade rexistrados no BOE entre os anos 2018 e 2019 non se faga referencia ás accións contra o acoso. "Os protocolos só constan no 22% dos plans e só o 14% fan referencia ao acoso sexual ou por razón de sexo. Medidas preventivas só se recollen no 6%", aseverou. Convocatorias 25-N A Secretaría das Mulleres -que tamén fai un chamamento a participar nas convocatorias da Marcha Mundial- ten previstas para o 25-N asembleas de delegadas e delegados para abordar esta cuestión e convocará mobilizacións en cidades e vilas, ás 12 horas. O obxectivo é visibilizar "unha violencia silenciada, da que non se recollen datos nas estatísticas, nin se fan campañas institucionais para a toma de conciencia social". A Coruña: Delegación do Goberno, Praza de Ourense, 11 As Pontes: Praza do Hospital Compostela: Complexo Administrativo de San Caetano Ferrol: Edificio da Xunta Lugo: Subdelegación do Goberno, Rúa Parque San Lázaro, 1 Ourense: Subdelegación do Goberno, Praza de España s/n Ribeira: Praza do Concello Vigo: Edificio da Xunta. Vilagarcía. Servizo Galego de Colocación


Logo de baixar as subvencións electorais un 20% nas galegas de 2012, hai cinco anos o PP subiunas en solitario un 33% e agora actualízaas con outro 4,7%Os partidos políticos que obteñan escano nas eleccións galegas do 5 de abril recibirán 21.737,41 euros por cada un. Así quedou establecido este xoves coa publicación no Diario Oficial de Galicia da actualización das subvencións electorais para os próximos comicios. A cantidade é 973 euros (un 4,7%) superior á establecida nas eleccións de 2016, nas que á súa vez esa subvención subira un 33%.A lei electoral establece que os partidos reciban distintas compensacións polos gastos da campaña e gratificacións polos seus resultados, de xeito que tras os comicios recibirán por un lado os anteditos 21.737,41 euros por escano obtido e, por outro, 0,80 euros por cada voto recibido e 0,23 euros por cada envío postal de propaganda electoral en cada provincia na que obtiveran escano.Para as galegas de 2012 o Goberno de Feijóo decidiu rebaixar un 20% o importe de cada un deses conceptos con respecto aos comicios de 2009 co argumento de que así o esixía a crise económica. Pero en 2015 o PP aprobou en solitario no Parlamento de Galicia unha lei de financiamento dos partidos políticos que volveu incrementar un 33% todos eses pagamentos e compensacións de gasto. Fíxoo en medio de varias polémicas polo financiamento ilegal da súa formación en diversos ámbitos territoriais e co argumento de que un incremento dos ingresos públicos dos partidos permitiría diminuír as doazóns privadas, competencia que sen embargo é estatal.As cifras establecidas nesa lei de 2015 teñen que ser axustadas para cada convocatoria electoral, pero se en 2016 a Xunta decidiu aplicar como factor de actualización a inflación, desta volta optou por outro indicador, o deflactor do PIB de Galicia. Esa actualización é a que publica este xoves no DOG. O resultado final é que cada escano foi premiado en 2009 con 19.413,66 euros, en 2012 con 15.530,93 euros, en 2016 con 20.763,77 euros e agora con 21.737,41 euros. Con esas cifras, os 38 escanos que dan a maioría absoluta serían premiados con 826.000 euros.En 2016 o PP gastou 1,91 millóns de euros, case tanto como como a suma dos 1,2 millóns do PSdeG, 481.000 de En Marea e 330.000 do BNG.Xunto co pagamento por escano obtido, os partidos tamén reciben compensacións polos envíos de propaganda electoral nas circunscricións nas que obteñan escano. Porén, nos últimos anos son varios os partidos que veñen renunciando, nunha ou noutra circunscrición ou convocatoria, a realizar eses envíos postais.Como comparación, na campaña de 2016 o PP gastou por todos os conceptos un total de 1,91 millóns de euros, segundo o Consello de Contas, case tanto como a suma dos 1,2 millóns do PSdeG, 481.000 de En Marea e 330.000 do BNG.


Summary: As mulleres van acabando coas imposturas nas que está terxiversada a súa vida e, ao mesmo tempo, abrindo horizontes de autenticidade nunha sociedade onde se derrote o abuso do poder. Velaí a revolución feminista, fundamento do resto dos avances na democracia. Base dunha sociedade máis xusta, máis sincera, afable e libre.

Os cambios de século a través da historia, supoñen normalmente saltos ideolóxicos, científicos, artísticos, tecnolóxicos... Consideraba eu que a vaga postmoderna estaba durando demasiado e o pensamento brando rebaixaba o nivel político, social e cultural. Tamén o aspecto ético. O maltrato e os asasinatos de mulleres no espazo privado, incrementábanse dun modo incompatible coa democracia. A "normalidade" con que os acollía a sociedade, a "irrelevancia" nos medios de comunicación, son testemuñas do escaso valor concedido ás mulleres ou o que é o mesmo, o pouco poder do feminismo. E de súpeto, medio século despois do Maio do 68, que non foi feminista, pero alertou as mulleres da desigualdade, da brecha salarial e do abuso sexual, e tal vez as magníficas teóricas dos 70, como Kate Millet que publica Política sexual, en 1971, ou Shulamith Firestone quen con Dialéctica do Sexo, no 1970, sinalan o poder sexual como a clave da opresión das mulleres. Nos vindeiros anos, o feminismo se terxiversa, e as mulleres tal bolboretas "cegas na luz que as ía queimar" dixera Rosalía, buscan a liberación sexual no modelo masculino, no que a promiscuidade as prostitúe e as intercambia. Sexo libre. Trampullada. Conseguiron que entrasen no reparto mociñas moi novas, que o sexo fose cada vez máis violento, e o poder sexual máis cruel. Así xorden as bágoas negras que fan rebordar os diques de contención e aflorar o feminismo difundido que estaba latente nas mentes que críamos durmidas. E enchéronse as rúas das cidades e os pobos con reclamacións de mulleres. Nos EEUU, xa un famoso, listo e belísimo periodista, Ronan Farrow, fillo de Mía Farrow e Woody Allen, fixo unha investigación, e escribiu na revista New Yorker un explosivo artigo que destapa os abusos sexuais de Hollywood, en concreto do caso Harvey Weinstein, agresor sexual durante décadas, artigo que foi recoñecido co premio Pullitzer e, ademais motivou a denuncia de famosas actrices que se propagou como un andazo no coñecido Me Too. Weinstein, multimillonario, con todo o poder para desbaratar os feitos e silenciar as persoas, fala acotío cos seus avogados, que intentarán defendelo das numerosas causas penais que ten na súa contra. Desde Arizona onde fai unha terapia para adictos ao sexo, nunha clínica que se chama Camiño suave no prado, onde tamén estivo outro famoso denunciado por acoso sexual, Kevin Spacey. Nese paraíso que costa 58.000 dólares os 45 días de terapia, a disciplina é tan rigorosa que ten o alcume de Camiño brutal. Desde Taichi a terapias especiais de neurofeedback, non paran de tratarse, desde as seis da mañá até as 7 do serán en que son obrigados a retirarse. O famoso produtor non aturou os 45 días. Que sometan os poderosos e lle baixen o supernarcisismo e aínda lle fagan pagar por iso, non me molesta. En Europa non existe tal patoloxía, senón luxuria, violencia sexual e poder para exercela. Para Weinstein xa é castigo que os amigos non lle collan o teléfono, e a muller pedira o divorcio (cun valor de 15 millóns de dólares). O produtor máis importante da industria cinematográfica, acusado pola fiscalía de crear un "ambiente tóxico para as mulleres" coa súa "conduta ilícita", foi denunciado tamén por nove mulleres no Reino Unido. Pode pasar á historia como o iniciador do Me Too, un regueiro de ira que se foi estendendo polo mundo. Contaxioso, o movemento feminista entrou en erupción como un volcán e sacou das casas a nais, avoas e netas, implicadas con cadansúa reivindicación. O traballo de anos deu os seus froitos. As americanas, sempre na vangarda, con máis posibilidades de ser escoitadas, como actrices e divas, dado o seu renome e categoría pública, comezaron a denunciar abusos sexuais por parte de produtores, directores ou actores valorados, e un Me Too desabordou as grandes figuras para ir indignando a mulleres de menor categoría económica e social de diversos países, que perden o medo e a honra (que nas mulleres só ten valor sexual) en vías de conseguir un me too mundial. Así, as mulleres van acabando coas imposturas nas que está terxiversada a súa vida e, ao mesmo tempo, abrindo horizontes de autenticidade nunha sociedade onde se derrote o abuso do poder. Velaí a revolución feminista, fundamento do resto dos avances na democracia. Base dunha sociedade máis xusta, máis sincera, afable e libre. De entrada Weinstein, un home especialmente rico e poderoso, xa está detido por abuso sexual das mulleres. Un triunfo que tamén o celebraría Rosalía de Castro. Ao día seguinte xa está na rúa. Por 1 millón de dólares. Poderoso don diñeiro. Publicidade


Summary: Xacobo Ares, gaiteiro e pandeireteiro, da Asociación Amigos da Gaita, puxo en marcha o proxecto "Tecedeira, tecendo a tradición" que presentará en Ribadeo o vindeiro 26 de xuño. Recoñece que o traballo da musicóloga Dorothé Schubarth o inspirou para esta iniciativa, así como a traxectoria de investigación en cultura musical popular de Xulia Feixoo e Guillerme Ignacio Costa. Con todo, a influencia máis importante tívoa na súa propia familia da man do seu tío, Francisco Ares, fundador d'Os Montes de Lugo.

-Como se achegou á recolla da música tradicional galega? A miña familia, por parte de nai, dedicouse á música tradicional. Comecei a investigar persoalmente, sen querer sacar nada fóra. Ao principio decátaste de que hai unha historia moi bonita. De aí xurdiu o meu proxecto máis importante no que estou traballando, un libro CD en homenaxe ao meu tío Francisco Ares, que foi fundador do grupo Os Montes de Lugo xunto aos seus irmáns Anxo e Daniel, unha das agrupacións máis importantes da Galiza e pola que pasaron músicos como Antón Corral ou Xosé Luís Foxo. Creo que é un bo momento para reivindicar a figura de Francisco Ares como gaiteiro mais tamén como home que estivo toda a vida ao servizo da gaita e da música tradicional. -Que é Tecedeira e cal é o obxectivo principal deste proxecto? Tecedeira é un proxecto de investigación, compilación e divulgación das músicas de tradición oral. Nace na Mariña, en Ribadeo. O obxectivo do proxecto é implicar a sociedade e as novas xeracións na investigación e conservación do noso patrimonio, así como a realización de obradoiros de formación, publicación de libros e documentais. Vin que había un salto xeracional despois de todas aquelas e aqueles que comezan a facer traballos de campo, chegar á xente máis nova como se fan as recollas da música tradicional. A nosa filosofía poderíase resumir nas palabras de Gustav Mahler cando di que "a tradición non consiste en adorar as cinzas, senón en conservar e en transmitir o lume". Con esa idea querémonos dedicar a recoller o que falta por dar a coñecer da nosa música, que seguro que é moito. -Cal foi o descubrimento máis importante que realizou con esta iniciativa? Unha das visitas que fixen durante todo este traballo foi a Francisco López, un gaiteiro de Santiago de Saa, no municipio de Lugo, que fundou un cuarteto nos anos 40 e foi membro d'Os Enxebres de Lugo durante once anos. Multidisciplinar, tocaba a gaita, o acordeón e o saxo tenor. Agasalloume coa gravación en VHS d'Os Enxebres, inédita. Estamos traballando na recuperación desa cinta que estaba bastante deteriorada mais pensamos que vai sorprender. -Como pensan difundir todo este traballo? Interésanos moito entrar nas escolas. Comezar a facer mostras de instrumentos tradicionais e organizar obradoiros sobre os pasos a seguir para facer unha recolla. É un labor moi importante. As e os informantes foron as persoas que conservaron o idioma, a música... O primeiro é preguntar. Na transmisión oral non só hai música, tamén hai contos, xogos populares, refráns... temos un país moi rico. Gustaríame chegar á xente que non ten contacto con este tema. É a nosa responsabilidade, a da xente que traballamos co folclore e que estamos nas asociacións, para que as xeracións que veñen teñan coñecemento sobre o noso patrimonio inmaterial. Por iso tamén creo que é moi importante poder colaborar cos centros educativos e traballar cos nenos e nenas sobre esta parte do patrimonio inmaterial galego. Todo o material que vaiamos recollendo, ao rematar, será depositado no arquivo do Museo do Pobo Galego para que estea ao alcance de todo o mundo. -Logo a idea é aprender e difundir, non aproveitar ese traballo doutro modo? Se despois dunha recolla non ensinamos o noso traballo, a cadea rompe. Non serviría para nada gardalo para un mesmo.


Este vindeiro luns celébrase a noite do lume novo, na que milleiros de cacharelas iluminarán o ceo e na que todo o aire ulirá a madeira, a fume e a sardiñas. ADEGA ofrece unha serie de recomendacións para que a celebración non prexudique a contorna. As primeiras recomendacións teñen que ver coa seguridade do propio lume, tanto para as persoas coma o medio. Así, Adega insta a veciñanza, comisións de festas e concellos a que teñan previsto "medidas de seguridade nas cacharelas, coidando que a súa ubicación non xere riscos para as persoas e impactos no medio". Ademais, a entidade ecoloxista fai fincapé co tratamento que reciba a enorme cantidade de refugallos que se produce esta noite, "que con frecuencia rematan cubrindo praias, campos da festa e rúas", di. "Unha correcta política de residuos debe estar primeiramente encamiñada a reducir o volume de lixo producido, e despois, a procurar unha axeitada xestión", engade. A entidade conclúe que "evitar estes impactos tamén depende de ti, de mudar os teus hábitos: desfruta da festa sen causar danos, recolle o teu lixo e anima os teus amigos a que tamén o fagan". ADEGA demanda "medidas de seguridade nas cacharelas, coidando que a súa ubicación non xere riscos para as persoas e impactos no medio" A asociación ofrece unha serie de suxestións concretas, relacionadas con estes dous aspectos. En primeiro lugar pide "acoutar os espazos das celebracións sobre todo nas proximidades de espazos naturais como fragas, bosques, ríos ou contornas históricas ou monumentais". "Evitaremos así riscos de lumes, danos á fauna e flora sensíbel, ao patrimonio, e accidentes ás persoas", di. Nese senso, tamén aconsella "evitar facer cacharelas en praias e dunas, especialmente en litorais protexidos ou de alto valor ecolóxico". Alerta de que "mesmo nunha praia urbana, por moi humanizada que pareza, pode albergar unha rica biodiversidade, mesmo especies ameazadas ou en período de cría, como a píllara das dunas". En canto aos residuos, destaca que para reducir o volume de refugallos xerados unha boa medida é "usar recipientes (vasos, pratos) de barro ou louza, e garrafas de cristal retornábeis, que os clientes poden levar coa consumición pagando unha pequena fianza. Logo, ao retornalos, seralles devolta a fianza se non queren ficar con eles". Búscase así evitar o uso de vaixelas de usar e tirar. Ademais, recomenda que "de ter que facelo" é preferible que sexan "de papel/cartón e non de plástico". Así mesmo, recomenda que haxa "suficientes contedores para a recollida selectiva dos refugallos, cando menos de orgánico, papel-cartón, vidro e envases lixeiros" e subliña que "a recollida debería facerse logo de rematada a festa", pois "os refugallos estrados en carballeiras e praias durante días ou o lixo acumulado nos contedores sen recoller, degradan moitas paisaxes singulares e contaminan o ambiente". "Unha correcta política de residuos debe estar primeiramente encamiñada a reducir o volume de lixo producido, e despois, a procurar unha axeitada xestión" Entre as restantes recomendacións, Adega pide que se teñan previstas e sinalizadas "zonas de aparcamento e servizos hixiénicos, e se é posíbel, un posto de información permanentemente atendido". Ademais, aconsella que "para evitar problemas coa volta a casa podes achegarte andando ou en bici á cacharela máis próxima, sen esquecer o chaleco reflectante". Finalmente a entidade indica a importancia de "dispoñer sempre de protocolos, materiais e persoal responsábel de velar polo bo desenvolvemento da festa e con capacidade para previr situacións de risco e facer fronte aos pequenos accidentes que sempre se producen: queimaduras, pequenos lumes, caídas, intoxicacións..."


Summary: Desmárcase da decisión de Rajoy e renuncia a opoñerse aos procedementos xudiciais do Concello, a APDR e Greenpeace. A Avogacía do Estado advirte que a prórroga só é viable de non haber outra ubicación para a fábrica e que os 60 anos máis "non son conformes a dereito". A empresa advirte das consecuencias no emprego.

En xaneiro de 2016, co Goberno de Mariano Rajoy en funcións, o Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente outorgoulle a ENCE unha prórroga de 60 anos na concesión que lle permite ocupar os terreos de Lourizán, en Pontevedra, ata o ano 2073.A polémica decisión causou un forte impacto, sobre todo entre os colectivos e administracións que levan tempo loitando por sacar a factoría da ría. Desde que Pedro Sánchez chegara á Moncloa, foron moitas as voces que situaron entre as demandas máis urxentes para o novo Goberno a reversión da prórroga. Así o fixeron tanto a APDR coma o propio alcalde de Pontevedra Miguel Anxo Fernández Lores e varias formacións políticas. O Goberno central cambia o criterio e desmárcase da decisión de Rajoy, renunciando a opoñerse aos procedementos xudiciais promovidos polo Concello, a APDR e Greenpeace contra a prórrogaAgora, e segundo vén de comunicar a propia ENCE, o Goberno central cambia o criterio respecto á prórroga concedida na etapa de Rajoy e desmárcase, renunciando a defender aquela medida e a seguir opoñéndose aos procedementos xudiciais promovidos polo Concello de Pontevedra, a Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) e por Greenpeace, e que se atopan na Audiencia Nacional. Así o explica a compañía nun duro comunicado contra o Executivo, no que amosa o seu "rexeitamento" ante a "sorprendente decisión" e o "inesperado cambio de criterio da Direción Xeral de Sustentabilidade da Costa e do Mar" de "avirse" --amosar conformidade-- cos tres procedementos que se seguen na Audiencia Nacional e que pretenden que se declare nula a prórroga concedida oficialmente o 20 de xaneiro de 2016.A avinza da Administración como acto de disposición da acción procesual, segundo aseguran fontes xurídicas consultas por Praza.gal, necesita dun acto expreso do órgano de goberno correspondente. Como alternativa práctica máis frecuente a isto, os letrados da Administración adoitan solicitar unha sentenza conforme a dereito. A Avogacía do Estado advirte que prórrogas como a concedida só son viables de non poder ter outra ubicación a fábrica e que os 60 anos máis de concesión "non son conformes a dereito"No escrito presentado pola Avogacía do Estado ante a Audiencia Nacional respecto aos procesos abertos, alerta de que o Constitucional xa advertiu de que "a prórroga a concesións transitoriamente vixentes só poderá concederse a instalacións ou actividades que, pola súa natureza, non poidan ter outra ubicación". Xa que logo, aclara que, "dado que na Orde Ministerial recorrida non queda xustificado que a ubicación" da empresa "sobre o dominio público marítimo-terrestre non poida ter outro emprazamento, iso non sería conforme co réxime normativo aplicable". Ademais, e respecto do prazo de 75 anos máximo ao que se refire a lei e o regulamento de Costas, di que "non pode ser entendido como un novo prazo máximo a sumar ao propio inicial da concesión", senón "resultado da concesión inicial e o prazo da prórroga, non podendo superar en conxunto os 75 anos". Xa que logo, aclara a Avogacía do Estado, a orde ministerial pola que se outorgou a prórroga da concesión por 60 anos a contar desde 2013 "non sería conforme a dereito". Xa que logo, aclara o Estado que, no caso que no caso de obter prórroga, esta nunca sería máis aló do ano 2033, ao contarse 75 anos dende 1958, data en que ENCE se instalou na ría de Pontevedra. ENCE advirte de que utilizará "todas as vías xurídicas" para defender a prórroga e carga contra os "intereses de parte e acordos políticos" que queren anulalaAsí, ante esta decisión do Estado, ENCE advirte de que utilizará "todas as vías xurídicas para defender a validez da prórroga" que, segundo di, "seguiu escrupulosamente o procedemento establecido pola Lei de Costas vixente" e que, asegura, quere ser anulada por "intereses de parte e acordos políticos en contra dos dereitos e intereses dos seus traballadores, provedores, accionistas e todo o sector forestal do noroeste de España". Para ENCE, a actuación do Estado "é contraria ao ordenamento xurídico e implica un cambio arbitrario no criterio que viña mantendo durante todo o procedemento". A firma vai máis aló e asegura que esta actuación "só pode ser explicada en clave electoral e supón unha falta de respecto aos postos de traballo de miles de empregados, provedores e do mundo rural, altamente dependente da actifividade forestal da empresa" que, lembra, "é destinataria da metade da madeira que se produce anualmente en Galicia". "O 30% das persoas empregadas no sector forestal de Galicia dependen da actividade de ENCE", insisten. ENCE considera "sorprendente" que o Estado "dea argumentos contrarios aos que defendeu até a data no último momento procesual, cando até hai nada estaba defendendo a absoluta legalidade da orde ministerial que outorgou a prórroga". E advirte de que se esta avinza --conformidade coa demanda-- é aceptada nas sentenzas "podería provocar unha forte destrución de emprego en toda Galicia". A fábrica advirte de que se as sentenzas anulan a prórroga poderían "provocar unha forte destrución de emprego en toda Galicia"Así, ENCE sobe o ton e advirte que da súa fábrica de Pontevedra "dependen de forma directa e indirecta máis de 5.100 familias". "O sector forestal do noroeste de España verase moi afectado por unha forte baixada dos prezos provocada pola caída da metade da demanda, o que afectará máis de 200.000 familias produtoras forestais", engade. Non é a primeira vez que ENCE reacciona con duras respostas a decisións ou intencións contrarias aos seus plans. O pasado mes de xuño chamou "populista" a quen reclama a anulación da prórroga e afirmou ser quen máis fai pola limpeza da ría. A fábrica de Lourizán relata tamén que coa prórroga comprometérase a investimentos por máis de 70 millóns de euros, dos que tería realizado xa 40, así como outros 47 millóns en Galicia e un plan social de 3 millóns ao ano en Pontevedra. O pasado mes de novembro, a Xunta renovoulle a autorización ambiental a Ence, despexando así o futuro da factoría xunto á ría malia o rexeitamento social e as promesas reiteradas de trasladala de Feijóo. Agora, o futuro élle máis negro á fábrica.


Summary: AGV-FRUGA considera que "en pouco, ou nada" axudarán ao sector vitivinícola galego.

A Asociación Galega de Viticultura (AGV)- Fruga lamenta que as medidas aprobadas polo Ministerio de Agricultura para o sector do viño non teñan en conta a realidade do sector na Galiza. A AGV explica que estas axudas conteñen só 3 liñas: destilación voluntaria para viños en granel cun grado alcohólico mínimo do 11%, almacenamento privado voluntario de viño, e colleita en verde da totalidade dos acios de uvas, mentres están inmaturos, en parcelas superiores a 0,3 has. "Dende o primeiro momento a AGV manifestou que estas axudas están pensadas para a vitivinicultura que se desenvolve noutros territorios do estado español, e que para nada se corresponden coa nosa realidade e non resolverán os graves problemas actuais das nosas adegas, persoas viticultoras e Consellos Reguladores das DO", afirma a asociación nun comunicado. Para a AGV, é unha "satisfacción" que a Consellaría tamén partille parte desta análise mais lémbralle que a Xunta ten competencias no sector e aponta a que agarda que ese posicionamento non se deba á proximidade da cita electoral. A Asociación Galega de Viticultura (AGV) advertira a finais de marzo que o sector estaba "contra as cordas" como consecuencia da pandemia da COVID-19. O feche de locais de hostalería e a imposibilidade de exportar o produto está a obrigar as adegas a recortar gastos a "recorrer, como noutros sectores, a medidas laborais ou redución doutros insumos". Porén, queixábanse de que "o sector vitivinícola, e nomeadamente as adegas, non se poden acoller a ningunha das medidas laborais habilitadas polo Goberno do Estado para as empresas e autónomos", xa que ─explican─ "as vides non entenden de pandemias" e "seguen os seus ritmos biolóxicos", polo que "hai que seguir facendo os traballos de campo" para garantir a próxima colleita de uva e os viños do seguinte ano.


Summary: A xunta de persoal da área sanitaria da Coruña presenta unha demanda para que comprobe as "pésimas condicións" nas que se presta a atención sanitaria e que "pon en risco a seguridade" dos doentes. Feijóo presume ao tempo de ser un dos grandes defensores da sanidade pública.

O colapso que profesionais e pacientes levan semanas denunciando nas urxencias dos hospitais galegos chega agora á Fiscalía. Neste caso, o "caos" que se vive, segundo os propios traballadores, nesta área do CHUAC da Coruña. A xunta de persoal da área sanitaria da Coruña vén de presentar a denuncia co obxectivo de que se investigue unha situación que afecta a calidade asistencial que reciben os enfermos desde a inauguración das novas instalacións no centro coruñés, inauguradas o pasado mes de maio. Persoal sanitario da Coruña denuncia ante a Fiscalía "as pésimas condicións" da atención sanitaria en Urxencias A xunta de persoal denuncia as "pésimas condicións nas que se presta a asistencia sanitaria no servizo de urxencias do Hospital da Coruña" e a "posíbel vulneración de dereitos fundamentais dos doentes". Unha situación que, segundo estes traballadores, podería ser "constitutiva de delito". "Confiamos en que a Fiscalía investigue unhas condicións asistenciais que comprometen e ameazan a seguridade do doente e coas que se vulneran dereitos fundamentais deles como a intimidade ou a confidencialidade", asegura a Praza María Seijo, voceira da xunta de persoal, que aclara que os profesionais "esgotaron todas as vías de diálogo e negociación". "Acudir á vía xudicial é buscar o amparo e auxilio da xustiza para que se investigue isto", insiste quen lembra que "os recortes están directamente relacionados con esta situación de colapso". "Están a provocar o desmantelamento na atención primaria, que cada vez ten menos capacidade, ou a falta de equipos de atención domiciliaria, de recursos sociais, así como o peche de camas", asegura, polo que, di, "estas consecuencias da estratexia levada a cabo pola Xunta non pode quedar impune". Os profesionais piden "o amparo e auxilio" da xustiza logo de intentar sen éxito o diálogo e negociación coa Xunta Ademais de presentar a demanda, a xunta de persoal pediu tamén unha cita co fiscal xeral para poder achegar toda a documentación dos profesionais que "moito antes de acudir aos seus representantes intentaron falar coa Administración". "Pero non houbo maneira de que lles fixesen caso", insiste Seijo, que advirte de que "aínda que o problema nas urxencias é común en toda Galicia", no caso da Coruña é aínda máis grave ao "terse inaugurado as novas infraestruturas no pasado mes de maio". "Desde o primeiro momento denunciamos a inadecuación da estrutura e da organización funcional, así como a falta de persoal suficiente para realizar o traballo en condicións. Ao tempo, a xunta de persoal pediu unha cita co fiscal xeral para achegarlle documentación, a que os profesionais enviaran xa á Administración, coa que "esgotaron as vías de diálogo e negociación". "Pero non lles fixeron caso", insiste Seijo, que asegura que aínda que a situación de colapso é común en Galicia, o caso da Coruña é "aínda máis grave porque se inauguraron novas infraestruturas de urxencia o pasado mes de maio". "Desde o primeiro momento denunciamos a inadecuación da estrutura e a falta de persoal", di. Este pasado mércores, 60 pacientes esperaban por cama ao mediodía. O xoves, eran xa 30 ás oito da mañá. Feijóo presume de ser un dos grandes defensores da sanidade pública A situación que se vive na Coruña non é única en Galicia. Nin moito menos. Persoal e doentes falan abertamente de "caos" e ollan cara á Xunta en xeral e cara ao SERGAS en particular para esixir responsabilidades. Denuncian que haxa pacientes a agardar durantes horas -máis de seis nalgúns casos- nos corredores mentres camas hospitalarias permanecen pechadas. Neste contexto o presidente, Alberto Núñez Feijóo, deu en pedir "desculpas" a pasada semana e a conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, foi nas últimas horas un chisco máis alá ao considerar que a poboación ten tamén a súa parte de "responsabilidade" no colapso por non terse vacinado masivamente contra a gripe -cuxo repunte tería influído no colapso-, obviando, por exemplo, o recorte de máis de 1.400 profesionais no Sergas dende 2009. Feijóo presume de ser un dos principais defensores da sanidade pública e rexeita as críticas polos recortes Este mesmo xoves, o presidente Feijóo definiuse como un dos principais defensores da sanidade pública e promete "seguir traballando". "Levo vinte anos protexendo o servizo público de saúde e priorizando os investimentos nel desde que son presidente da Xunta mentres outros levan vinte anos deterioriando a súa imaxe e denunciando recortes", dixo. A estratexia da Xunta agora é facer campañas máis agresivas para animar a esta vacinación, mentres os profesionais sitúan nos recortes, a falta de previsión e persoal e o peche de camas como causantes deste descontrol. Mentres, Mosquera fala de "altísima" calidade asistencial e di que "non falta nada do necesario". En xaneiro de 2009, dous meses antes do retorno do PP ao poder, o Sergas contaba con algo máis de 35.000 traballadores e traballadoras, segundo datos da Secretaría de Estado de Administracións públicas, que actualiza este indicador semestralmente. Dende aquel momento transcorreron seis anos e, dos once semestres analizados -os datos a xaneiro de 2015 aínda non están dispoñibles- a sanidade pública galega perdeu persoal en sete deles, chegando a un recorte de máis de 2.000 profesionais no inicio de 2014. Tras a leve recuperación do pasado verán o balance é dunha perda de 1.438 persoas a traballar no Sergas. Neste contexto, e mentres os sucesivos Orzamentos Xerais da Xunta acreditan un recorte no orzamento sanitario de case o 11% -de 3.500 millóns de euros en 2009 a algo menos de 3.200 en 2015-, Mosquera deixa caer que parte da culpa é dunha poboación que, en todo caso, só está a sufrir problemas de confort. "Evidentemente non estamos satisfeitos coa confortabilidade dos pacientes nin co tempo" que os doentes tardan en ser atendidos. Pero "débese fundamentalmente -evidencia- ao número de cidadáns que acudiron aos servizos de urxencias". BNG e AGE piden a dimisión da conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera A oposición non tardou en criticar con dureza a postura da Xunta e da Consellería de Sanidade. AGE pediu xa a dimisión da conselleira de e esixe que deixe de culpar aos enfermos do que "é produto da súa incompetencia". A deputada Eva Solla asegurou que os "vergonzosos colapsos" que se están a dar nas urxencias deixan de manifesto que "Rocio Mosquera non é apta para dirixir o servizo público de saúde do noso país". No mesmo sentido se manifestou o BNG, que cualifica de "indignas" as xustificacións da titular de Sanidade e pide tamén a súa marcha.