Summary: A Deputación da Coruña financia melloras do equipamento deportivo e do centro de Saúde da Picota en Mazaricos

Mazaricos acollerá os días 10 e 11 de maio a V Reunión de Primavera da Sociedade Galega de Pastos e Forraxes, que este ano levan por título "A produción de leite no Xallas". A xornada está dirixida preferentemente a gandeiros e inclúe unha xornada técnica o venres 10 e visitas a Grille Sociedade Cooperativa Galega e Sat Busto Corzón ganderías de referencia o día 11. En canto ás ponencias técnicas abordarán temas de interese para o sector como boas prácticas agrarias para aproveitar ao máximo o valor fertilizante do xurro, como transformar o xurro en compost, as perspectivas para a produción de leite en Galicia ou que rotacións de cultivos forraxeiros son máis interesantes en vacún de leite ou como darlle valor ás vacas de descarte de raza frisona. Do mesmo xeito abordarase a realidade do sector lácteo na comarca de Bergantiños-Xallas e a produción de leite no Xallas e comarcas limítrofes. A asistencia é libre e gratuíta. Para inscribirse é preciso enviar un correo a sgpf.galicia@gmail.com ou chamar aos teléfonos 686 620 154 ou 619 032 791. Obras no Centro de Saúde Así mesmo, a Deputación vén de asinar un convenio co concello para o financiamento (o 80% dos case € de investimento) da rexeneración da parcela de equipamentos deportivos e centro de saúde da Picota. O centro de saúde precisaba unha intervención para a súa rexeneración xa que o primeiro estaba afectado polas humidades de filtración procedentes da cuberta que será substituída coa mellora da eficiencia enerxética do edificio. En canto á pista de futbito, será convertida en pista de pádel ao tempo que se mellorará as zonas naturais próximas como zona de lecer ao aire libre para persoas usuarias das instalacións.


Summary: Farao para paliar a queda dos beneficios destas empresas por mor da escasa circulación. O conselleiro de Infraestruturas anunciou que están a estudar distintas fórmulas de resgate. Desde o BNG denuncian a medida e tíldana de "fraude á sociedade".

A Xunta de Alberto Núñez Feijóo sairá ao resgate das empresas concesionarias que xestionan as autovías do Salnés e o Barbanza. Así o asegurou o conselleiro de Medio Ambiente e Infraestruturas, Agustín Hernández, en sesión parlamentar a cuarta feira (28 de maio). A decisión da Xunta de Galiza visa paliar os reducidos gaños das concesionarias após 5 anos de queda do tránsito e dar cumprimento ás demandas das empresas que ameazan con se declararen en quebra, algo que exixiría --segundo o contrato asinado-- que a administración asumise o pagamento de 127 millóns de euros en concepto de indemnización. As contas non dan nen para a Xunta nen para as concesionarias que prevían uns beneficios superiores aos 10 millóns en 2013, porén só ingresaron 8,5 froito dunha circulación cada vez menor. E é que o modelo de negocio acordado por Novagalicia Banco, Itinere, Copasa e Puentes y Calzadas --propietarias das autovías-- e o daquela goberno de Fraga baséase nunha "peaxe encuberta". A Xunta paga os lucros ás concesionarias con cartos públicos Neste senso, a Xunta de Galiza está obrigada a pagar os intereses do custe da súa construción máis unha porcentaxe por cada vehículo que transita en calidade de 'canon' por mantemento. Sendo que en 2013 o tráfico foi un 40% inferior ao previsto, as concesionarias din sofrer polos baixos gaños e exixen á Xunta que inxecte máis diñeiro público a modo de compensación. Do contrario, ameazan con se declararen en quebra e obrigar --de acordo co contrato-- a que a administación asuma a indemnización e un novo concurso de licitación. O responsábel de infraestruturas, Agustín Hernández, tivo que responder perante as preguntas formuladas polo grupo parlamentar do BNG e esclarecer se resgatará ou non estas empresas privadas. Se ben, nun primeiro momento negou que serían resgatadas o certo é que Hernández recoñeceu estar a avaliar "distintas posibilidades" que resultarían na inxección de máis fondos públicos. "É un problema dado, que hai que enfrontar e resolver da mellor maneira posíbel para os intereses xerais, tendo en conta as determinacións legais e a propia normativa", sinalou o conselleiro no Pazo do Hórreo. "A intención da Xunta é manter en servizo e libres de peaxe, co menor custo e tratando de evitar a responsabilidade patrimonial da Administración", acrecentou, unha cantidade [127 millóns] que di ser "inasumíbel na actualidade". Unha "fraude á sociedade" A Xunta de Galiza valora, pois, como aumentar o diñeiro público que se destina ás empresas concesionarias con outras opcións como poderían ser préstamos participativos, novas licitacións ou o aumento dos prazos das súas concesións (até o de agora fixadas até 2035), o que prolongaría o pagamento da Xunta no tempo. Sexa como for, desde o BNG denuncian que o "resgate das autovías" é unha "fraude á sociedade" galega que ve, máis unha vez, como "a Xunta salva a Banca e as empresas con cartos públicos" mais non, sinalou a deputada Ana Pontón, "aos desempregados e desafiuzados". Aliás, a parlamentar do Bloque censurou que estas mesmas empresas aparecen citadas na trama Gürtel ou como "Puentes y Calzadas" que deron traballo ao propio conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernández.


Co disco Getting All the Evil of the Piston Collar! coñecemos a banda do Porto The Rite of Trio e o seu jazz-rock enérxico e iconoclasta; logo veu Free Development of Delirium e o delirio, realmente, alcanzou as fronteiras do jazz portugués. André B. Silva, o guitarrista do trío, xa presentara o seu primeiro traballo en solitario The Guit Kune Do hai dous anos, nun experimento sonoro que xuntaba cinco guitarras eléctricas con baixo e batería: un disco que se situaba entre a provocación e o desafío, entre o ensaio sónico e a busca dos límites da improvisación. Mt. Meru / André B. Silva / Clean Feed / 2022 / Seis pezas / 13,90 euros Agora chega ao público este Mt. Meru, cunha formación igualmente infrecuente, por non dicir abertamente estraña: José Soares (saxo), Raquel Reis (violonchelo), Sophie Bernado (fagot), Paulo Bernardino (clarinete baixo), André Carvalho (contrabaixo), Ricardo Coelho (batería, percusión e vibráfono), ademais da guitarra do propio André B Silva. O septeto ataca as composicións do guitarrista creando unha curiosa mestura entre a música de cámara e o jazz contemporáneo, atravesando xéneros e centrando os esforzos en atopar a vida que se atopa no interior dunhas pezas complexas mais comunicativas. A música alterna a partitura e a improvisación sen perder en ningún momento o sentido que o compositor proxecta en cada unha das pezas. Trátase dunha música introspectiva que ten moito de creación de atmosferas debuxadas -lonxe da música ambient- a través das ferramentas conceptuais da composición e das posibilidades de cor que ofrece a formación. Trátase dunha exploración musical que desemboca na recreación de espazos sonoros, mais que non perde en ningún momento a referencia compositiva. Desde a primeira peza, "Caronte em chamas", que abre o disco lentamente, cun desenvolvemento case intrigante até atopar a estrutura rítmica que o remata, até os dezaseis minutos de "Expurgo e catarse", a peza que fecha o traballo -efectivamente, de forma catártica-, Mt. Meru atravesa diferentes fases que alternan o puntillismo e o rexistro orquestral, a improvisación próxima ao free jazz máis ortodoxo e xogo de improvisacións máis clásico. E todo ese panorama acaba por adquirir unha coherencia que pon en cuestión calquera referencia xenérica que pretenda abranguer o alcance desta música. Música realmente nova e imaxinativa que une o rigor coa experimentación -por veces, lúdica-, e que continúa sendo unha fonte de gozo e de sorpresa.


Summary: O Observatorio Eólico de Galicia traballa para que a riqueza xerada polos aeroxeradores fique nas comunidades rurais. Dentro das súas actividades, busca difundir os exemplos daqueles lugares nos que os concellos e axentes locais están a recibir un retorno máis xusto.

Nos últimos 25 anos milleiros de aeroxeradores foron instalados en Galicia. O avance da enerxía eólica (moi importante entre 1995 e 2009, paralizado durante dez anos polas políticas do Partido Popular e de novo relanzando recentemente) permitiu obter electricidade de forma limpa, contribuíndo á descarbonización, e xerou uns beneficios económicos moi importantes. Uns beneficios que só nunha pequena parte ficaron nas comarcas nas que se instalaron os parques eólicos. A maior parte marchou polo mesmo lugar que a electricidade producida.Un dos obxectivos do Observatorio Eólico é contribuír a mellorar os impactos sociais e económicos directos da enerxía eólica nas áreas ruraisHai unhas semanas o Observatorio Eólico de Galicia presentou un informe que calculaba que concellos e propietarios rurais reciben só o 5% da facturación dos parques eólicos galegos e suxería a aplicación dunha serie de medidas (algunhas que requiren de cambios normativos e outras de máis doada aplicación) para que os axentes locais se beneficien en maior medida da enerxía producida nos seus territorios, un beneficio que compense os custos medioambientais e os prexuízos paisaxísticos provocados. A facturación total dos parques eólicos instalados en Galicia moveuse entre 2007 e 2017 entre os 400 e os 700 millóns de euros por ano, dos que as comunidades locais e concellos recibiron anualmente ao redor de 27,8 millóns (dato de 2017). Un dos obxectivos do Observatorio Eólico dende a súa posta en marcha, hai uns meses, é contribuír a mellorar os impactos sociais e económicos directos da enerxía eólica nas áreas rurais, mediante o estudo da situación do sector, o asesoramento directo, a denuncia de eivas no funcionamento dos mecanismos de expropiación e pagamento e a divulgación de boas prácticas, destacando que "pode desenvolverse a mesma potencia eólica pero con maiores impactos positivos nas zonas rurais" e alertando de que "no actual relanzamento da enerxía eólica non se debe caer nos mesmos erros cometidos anteriormente".A entidade destaca a posibilidade de que as comunidades rurais poidan desenvolver iniciativas económicas a partir das rendas derivadas da enerxía eólicaO Observatorio destaca que "a posta en marcha de parques eólicos implica maiores rendas para o rural, maiores rendas para os concellos, xeración de emprego en xeral e para o mundo rural en particular". A entidade destaca a posibilidade de que as comunidades rurais poidan desenvolver iniciativas económicas a partir das rendas derivadas da enerxía eólica. Dentro destas "boas prácticas" poden existir exemplos de posta en marcha de iniciativas de aproveitamento dos recursos endóxenos, a xeración de servizos colectivos para a poboación local ou a mellora da calidade de vida das persoas, explican.O exemplo de MurasEntre esas "boas prácticas" destaca o caso do Concello de Muras, o lugar de Galicia con máis aeroxeradores instalados, un total de 381, máis de un por cada dous habitantes (ao redor de 700). No ano 2016, co obxectivo de "compensar a xeración de riqueza dos seus recursos naturais" por parte de grandes eléctricas e o "impacto medioambiental" na zona, o Concello aprobou unha ordenanza pioneira para sufragar a factura eléctrica dos seus veciños e veciñas.O Concello de Muras apoia o pagamento dos custes de electricidade por parte das familias da localidade mediante unha subvención convocada anualmente O concello apoia o pagamento familiar dos custes de electricidade mediante unha subvención convocada anualmente para a que existen varios tramos en función das rendas familiares e un tope máximo de 500 euros e á que dedica unha partida de 150.000 euros. Esta medida busca favorecer a loita contra a pobreza enerxética e posibilita un retorno social nun contexto rural onde as familias teñen rendas familiares baixas e a poboación está avellentada. "En Muras hai actualmente unhas 220 unidades familiares, das que en torno a 175 solicitan a axuda para o pagamento da luz, o que dá mostra da boa recepción que está a ter esta medida municipal", destacan dende o Observatorio.O alcalde dende o ano 2015, Manuel Requeixo (BNG), destacaba nese momento que coa medida cumpría coas súas dúas primeiras promesas ao chegar á alcaldía: conseguir que todos os veciños tivesen luz eléctrica e lograr a gratuidade dos recibos. Na propia ordenanza, o goberno local explica que o obxectivo é "compensar a xeración de riqueza dos recursos naturais explotados por empresas con sedes fiscais fóra do territorio", "compensar o impacto medioambiental de forma directa nos veciños e veciñas" e "fomentar o asentamento de veciños no noso municipio, evitando o éxodo rural á costa e ás cidades"."É de xustiza social. Levamos 15 anos con eólicos e nunca se tivo en conta aos veciños, aos que se lle pagou catro pesos polas terras", dicía daquela o alcalde"É de xustiza social. Levamos 15 anos con eólicos e nunca se tivo en conta aos veciños, aos que se lle pagou catro pesos polas terras. Con Fraga chegou todo o boom dos parques eólicos pero nunca se tivo en conta aos veciños. Nun lugar como Muras, onde máis enerxía eólica se xera e onde se facturan grandes cantidades de diñeiro, non houbo plan de desenvolvemento industrial ningún nin nada que se lle parecese", dicía Requeixo.O pasado ano varios integrantes do Observatorio Eólico de Galicia recorreu as 8 parroquias murenses na procura de persoas interesadas en participar na elaboración dun Cuestionario sobre a Xustiza Enerxética. En total, realizáronse medio cento de enquisas, cuxos resultados serán presentados cando se reúna o Comité Asesor do Observatorio Eólico. Posteriormente, realizaranse actividades de divulgación en Muras e outros concellos do Xistral, e tamén se levará a cabo algunha publicación científica.O caso de Zobra (Lalín)As rendas xeradas polo parque eólico foron clave para o desenvolvemento de numerosas iniciativas económicas e sociais por parte da Comunidade de MontesOutro exemplo de boas prácticas témolo na parroquia de Zobra (Lalín). Nos terreos da Comunidade de Montes Veciñais en Man Común (CMVMC) de Zobra está localizado parte do parque eólico de Ameixeiras-Testeiros. O Observatorio eólico explica que as rendas xeradas polo parque eólico foron clave para o desenvolvemento de numerosas iniciativas económicas e sociais destinadas a mellorar a calidade de vida das persoas que habitan este lugar. Os 36 aeroxeradores instalados por Iberdrola deixan uns ingresos duns 90.000 euros ao ano e boa parte deses cartos van destinados á contratación directa de persoal para o mantemento do monte e á realización de distintos proxectos. A Comunidade de Montes, da que xa falamos nesta ducia de bos exemplos de xestión do monte converteuse nun axente dinamizador da súa contorna local, abrindo unha oficina que serve como xermolo de proxectos de desenvolvemento para este lugar e como punto de apoio para a cidadanía local.Traída de augas, rehabilitación de casas, fomento do turismo na zona, unha explotación gandeira ou o aproveitamento apícola están entre os proxectos Entre outras actuacións, a Comunidade realizou unha traída de augas con traballo propio da comunidade, mercando as tubaxes e facendo o resto eles mesmos. Outros dos aproveitamentos destacados de Zobra consiste na gandaría. O monte emprégase para unha explotación gandeira de vaca rubia galega e cachena, cunha importante actividade apícola, ademais.Unha das iniciativas máis singulares da CMVMC de Zobra, destaca o Observatorio, consistiu na rehabilitación das "casas das minas" coa finalidade de destinalas para o turismo rural. Estas casas, que foron xestionadas directamente pola Comunidade durante varios anos e agora están cedidas, eran edificacións destinadas aos traballadores relacionados coas actividades minería na explotación do estaño na zona nos anos 20, 30 e 40. Mediante a rehabilitación destas casas e xunto cunha ruta de sendeirismo deseñada e sinalizada trátase de dinamizar turisticamente a parroquia.


Summary: O pleno avalou as contas de 2021 co voto contrario do Partido Popular. Tamén saiu adiante, novamente coa oposición do PP, a disolución da sociedade do solo Suplusa.

A Deputación de Lugo sacou hoxe adiante nun pleno extraordinario os seus orzamentos para o próximo ano, que ascenden a máis de 92,5 millóns, e que foron aprobados co voto contrario da oposición, que exerce o PP. Un terzo dos fondos estarán dedicados a políticas sociais, segundo salienta o Goberno do ente lugués, que conforman PSOE e BNG, e que destaca o aumento de recursos para o mantemento e a creación de emprego, que chega até os nove millóns de euros grazas á captación de fondos europeos. Segundo fai notar, soben tamén 13% as partidas para favorecer a diversificación, competitividade e valor engadido no sector primario e 10% as dedicadas a turismo, que contará con dous novos programas para fomentar o turismo de proximidade e a promoción dos produtos artesáns en apoio dunha das actividades peor paradas na crise sanitaria. Das contas, que consignarán máis de 21 millóns de euros para o Plan Único para os concellos, o presidente da Deputación, o socialista José Tomé, resaltou que "responden aos catro piares básicos do Goberno; atención ás persoas, mobilidade, atención ao medio rural e atención ao turismo e ao comercio". "Non deixamos nada que non responda aos intereses de Lugo", salientou. Pola súa banda, desde as filas populares, o portavoz, Javier Castiñeira, ex alcalde de Foz, xustificou o voto en contra aos presupostos por estaren "moi separados" das expectativas do PP, e apelando a que "o ano 2021 ten que ser fundamental para saír da crise". "Debemos saír co tecido económico fortalecido e estes orzamentos non o fortalecen", considerou, apuntando que "o Plan Único se conxela e se reducen os investimentos case tres millóns de euros. Son uns orzamentos malos para Lugo", afeou. Na sesión plenaria tamén saíu aprobada, coa oposición do PP, a disolución da sociedade do solo Suplusa, "un chiringuito que desaparece", segundo salientou o presidente, quen avanzou que será a Deputación quen se fará cargo das súas competencias, centradas nas zonas verdes e polígonos industriais. A xestión de Suplusa foi durante o pasado mandato foco de desencontros durante a súa xestión por parte do alcalde de Becerreá, Manuel Martín.


Summary: O inquérito preelectoral do Centro de Investigación Sociolóxicas augura que o PP non lograría a maioría absoluta nin pactando con Ciudadanos, que entraría na corporación con 2 edís. Compostela Aberta emerxería con 5 actas, só unha menos que o PSdeG.

A letra pequena: A metade cre que ganará o PP, pero só lle gustaría a unha cuarta parte O cambio en Compostela é posible. É unha das conclusións que é posible tirar do inquérito preelectoral do Centro de Investigacións Sociolóxicas para a capital galega. O estudo do CIS, realizado entre o 23 de marzo e o 19 de abril, debuxa un aberto panorama no que o PP de Agustín Hernández ficaría a tres edís dunha maioría absoluta que non podería completar nin pactando con Ciudadanos. Diante de si abriríase a posibilidade dunha alianza de esquerdas encabezada por un PSdeG á baixa e unha Compostela Aberta que emerxería con 5 edís. O prognóstico do CIS é que a corporación compostelá gañará pluralidade, pasando de 3 a 5 forzas, e nela os máis numerosos serían os edís do PP. A sucesión de escándalos e de ata tres alcaldes diferentes custaríalles aos conservadores só tres ou catro actas, pasando dos actuais 13, limiar da maioría absoluta, a 9 ou 10. Por tras deles estarían os socialistas, que con Francisco Reyes á fronte empeorarían o resultado conseguido por Xosé Sánchez Bugallo en 2011, convertendo os 9 asentos de hai catro anos en 6. A terceira forza en número de concelleiras e concelleiros sería Compostela Aberta, que con Martiño Noriega como candidato á alcaldía debutaría no panorama electoral da capital con 5 concelleiros. A hipotética alianza de esquerdas completaríase co BNG, que tería 2 concelleiros, un menos que na actualidade. Ese mesmo número de actas serían as de Ciudadanos, formación representada na cidade polo ex concelleiro do PP Javier Sánchez-Agustino. Caída de dez puntos do PP Esta nova composición no Concello de Santiago sería o resultado dunhas votacións nas que, segundo a estimación do CIS, o PP perdería 10 puntos a respecto de 2011, pasando do seu extraordinario 43% a apenas o 33%. O PSdeG tamén perdería apoio cidadán, cun 23,2% que son sete puntos menos que hai catro anos. Compostela Aberta sería a terceira forza segundo esta estimación, que lle outorga un 19,8%, e o BNG, a cuarta, cun 8,6% que supón unha perda de algo máis de catro puntos. Ciudadanos ficaría case tres puntos por riba do limiar para obter representación e chegaría ao 7,9%. O 30% das persoas enquisadas responden que aínda "non saben" a quen votarán Segundo os datos de voto directo, os resultantes das respostas directas das 500 persoas enquisadas antes de aplicarlles as análises estatísticas, o PP sería a primeira forza (17,4%) e a segunda sería Compostela Aberta (13,6%). En terceiro lugar situaríanse os socialistas, ao que lles dan o seu apoio o 8,4% das persoas enquisadas, e no cuarto, o partido de Albert Rivera, co 4,8%. O BNG ten o 4,4% do voto directo e Compromiso por Galicia, o 1%. Segundo este indicador ata o 30% da veciñanza compostelá aínda "non sabe" a quen lle vai votar. O prognóstico de hai catro anos Este prognóstico do CIS chega catro anos despois de que a entidade estatal augurase para Compostela un panorama que finalmente non se cumpriu. Aquel inquérito de 2011 prevía que o PP de Gerardo Conde Roa ficaría ás portas do bastón de mando e indicaba, polo tanto, que PSdeG e BNG poderían seguir gobernando. Pero, como é sabido, isto non foi o que sucedeu. En 2011 o CIS auguraba que o PP non tería a maioría absoluta que finalmente logrou Concretamente, a enquisa de hai catro anos dáballe ao PP 10 ou 11 concelleiros e nas urnas logrou 13. Mentres, aos socialistas asignáballe 10, e tivo 9. Algo semellante sucedeulle ao BNG, formación á que o CIS lle daba 4 edís , un máis dos que tivo. Asemade, o CIS indicaba que Esquerda Unida podería lograr un acta, pero quedou ás portas de conseguir representación.


Summary: A maioría absoluta popular rexeita no Parlamento realizar un informe vinculante que desaconselle a continuidade da empresa contaminante en Lourizán. O PP adía a realización deste estudo á aprobación do regulamento da nova Lei de Costas.

O debate sobre a continuidade de ENCE no interior da ría de Pontevedra chegou este xoves ao Parlamento galego, a través dunha proposición non de Lei do PSdeG, que urxía a Xunta a realizar o preceptivo informe que debe avalar ou desestimar a petición realizada pola empresa para prorrogar a súa presenza en Lourizán outros 75 anos, ao amparo da nova Lei de Costas. Os socialistas lembraban que a Xunta ten de prazo até finais de marzo para elaborar este informe e pediron que a Xunta se posicionase en contra da prórroga solicitada por ENCE ao Ministerio de Medio Ambiente. A proposición foi rexeitada cos votos en contra do PP. A deputada Patricia Vilán acusou a Xunta e ao PP de "dar largas para manter a Ence na ría outros 75 anos" coa súa conivencia e "incumprindo o compromiso de falar coa empresa" para que abandonaran a súa situación actual antes de 2018. Ademais, acusou o PP de "inducir a cometer o delito de prevaricación" ao pedir que non se cumpra a Lei de Costas que determina que o dito informe debe ser presentado en tres meses. Engadiu que a postura do goberno da Xunta "primeiro ía ser vinculante, logo determinante e agora vai ser papel mollado" co obxectivo de permitir que a empresa se manteña na ría. O PP tivo palabras de apoio e de eloxio para a contaminante empresa pasteira, que leva no mesmo emprazamento "dende hai medio século" e que nos últimos anos "mellorou os controis e filtros ambientais" Na xustificación do voto negativo do seu grupo, o popular Román Rodríguez alegou que "non está aínda aprobado o Regulamento de desenvolvemento da Lei de Costas e de facelo neste momento podería xerar inseguridade xurídica". Rodríguez engadiu que Ence se "precipitou" ao pedir autorización para ampliar a súa estadía na ría máis aló de 2018, e que debería ter agardado ao desenvolvemento completo da nova lei. Porén, o deputado conservador tivo palabras de apoio e de eloxio para a contaminante empresa pasteira, que leva no mesmo emprazamento "dende hai medio século" e que nos últimos anos "mellorou os controis e filtros ambientais". "Estamos a falar dun complexo empresarial que xera unha alta porcentaxe do PIB industrial da comarca de Pontevedra e que ten un papel fundamental para o sector forestal de Galicia", concluíu, apoiando a continuidade da factoría. "Total dependencia das direccións empresariais do complexo de Lourizán" A Asociación Pola Defensa da Ría de Pontevedra presentou hai uns días recursos de alzada contra a decisión da Xunta de Galicia de actualizar as Autorizacións Ambientais Integradas (AAI) a Ence e a Elnosa A Asociación Pola Defensa da Ría de Pontevedra presentou hai uns días recursos de alzada contra a decisión da Xunta de Galicia de actualizar as Autorizacións Ambientais Integradas (AAI) a Ence e a Elnosa, "dúas resolucións que ao entender da nosa asociación conculcan os dereitos da cidadanía e atentan contra a defensa do medio ambiente". Estas resolucións teñen como obxectivo adaptar as AAI concedidas e renovadas no seu día ás empresas do complexo industrial de Lourizán á nova lexislación europea. Esta adaptación á nova lexislación permite que tanto Ence como Elnosa poidan continuar na ría sen sequera ter que solicitar a renovación das súas respectivas autorizacións ambientais. A entidade lembraba así mesmo que "as concesións de Ence e Elnosa están hoxe en entredito polos respectivos fallos xudiciais da Audiencia Nacional resoltos a favor dos recursos presentados por Salvemos Pontevedra e polos que condena ao Ministerio de Medio Ambiente a incoar expedientes de caducidade das concesións e a paralizar aquelas actividades que non conten coas preceptivas concesións administrativas". A asociación concluía que "a Xunta, lonxe de cumprir e facer cumprir a lexislación, amosa unha total dependencia das direccións empresariais do complexo de Lourizán e mesmo segue sen cumprir as decisións xudiciais ao respecto".


Summary: Alertan de que a Xunta procura un "feche encuberto", o que "constitúe unha grave ameaza para a memoria histórica da Galiza e para a subsistencia do sector audiovisual galego".

O Centro galego das artes da imaxe (CGAI), arquivo audiovisual e filmoteca de toda Galiza e que acolle todas as obras do patrimonio audiovisual e fotográfico galego, Está nunha situación de "máxima gravidade". Denúnciao a CIG, que afirma que está en risco a supervivencia do CGAI, encadrado na Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), organismo da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. A proposta de modificación da relación de postos de traballo do AGADIC enviada pola Xunta ás centrais sindicais contempla un reaxuste de persoal que "suporía unha redución de prazas de máis do cuarenta por cen do persoal co que o centro da coruñesa rúa de Durán Loriga chegou a contar para o seu normal funcionamento". O sindicato nacionalista afirma que a supresión da figura da bibliotecaria, "coa conseguinte desaparición do servizo de consulta do seu completo fondo bibliográfico, ou a eliminación do servizo de préstamo do seu fondo audiovisual, do que se fornecía de modo principal o sector do ensino, así como a desaparición doutras tarefas desempeñadas por contratados laborais, constitúen un tan demorado como paulatino acoso e derrubo do Centro Galego das Artes da Imaxe por parte das propias instancias administrativas das que depende". A permanencia do CGAI débese, sostén o sindicato, "ao redobrado esforzo e dedicación do diminuído equipo de traballo que actualmente o conforma". "Desde a CIG denunciamos o camiño iniciado pola Xunta de Galiza que conduce ao desmantelamento encuberto do CGAI, e que é "unha grave ameaza para a memoria histórica da Galiza e para a subsistencia do sector audiovisual galego".


Summary: Moderna tamén solicitou á Administración de Medicamentos e Alimentos dos Estados Unidos a autorización de emerxencia para a súa vacina contra o coronavirus, como xa fixera Pfizer.

A Axencia Europea de Medicamentos (EMA, siglas en inglés) confirmou que recibiu a solicitude formal de autorización de comercialización condicional (CMA) do candidato á vacina contra o ARNm, BNT162b2, contra o covid-19 desenvolvido polas empresas Pfizer e BioNTech, que ten unha taxa de eficiencia do 95% segundo as creadoras e sen problemas de seguridade probados até a data. Esta solicitude coincidiu na EMA coa presentada por Moderna, que tamén solicitou oficialmente á Administración de Medicamentos e Alimentos dos Estados Unidos (FDA, siglas en inglés) a autorización de emerxencia para que a súa vacina contra o coronavirus poida comezar a distribuírse, converténdose así no segundo en facelo, despois de Pfizer. Moderna anunciou os seus plans para presentar esta aprobación, despois de proporcionar unha análise preliminar do estudo de fase 3 do ARNm-1273 para avaliar a eficacia e seguridade do seu candidato a vacina Covid-19 , e que confirma o que anunciou hai unhas semanas, que ten unha fiabilidade do 94%, sempre segundo eles propios. Moderna tamén anunciou que ten a intención de obter da Organización Mundial da Saúde (OMS) a precualificación (PQ) da súa vacina e que se inclúa na súa Lista de uso de emerxencia. Pola súa banda, Pfizer e BioNTech, ademais da EMA, a FDA e a Axencia Reguladora de Medicamentos e Produtos Sanitarios do Reino Unido (MHRA), lanzaron presentacións en todo o mundo e planean enviar só ofertas a outras axencias reguladoras. A Axencia Europea de Medicamentos anunciou que dará a súa opinión sobre a vacina Pfizer-BioNTech como moi tarde o 29 de decembro e a de Moderna o 12 de xaneiro. Aínda que ambos solicitaron a autorización condicional case ao mesmo tempo, a EMA espera completar o exame da vacina Pfizer-BionTech a finais de ano, mentres que a de Moderna non estaría lista até a metade. Xaneiro. "Estes prazos están baseados nos datos avaliados até o momento na revisión en curso e poden estar suxeitos a cambios a medida que avance a avaliación", dixo a EMA nun comunicado. Así, os científicos da EMA traballarán na avaliación durante o Nadal.


Summary: CC.OO. critica a supresión do servizo Ourense-Pobra de Sanabria e alerta de que podería estar en proxecto o peche das líñas A Coruña-Ferrol e A Coruña-Lugo- Monforte, a Vigo-Ourense e a liña convencional entre Santiago e Ourense por Lalín.

O Ministerio de Fomento deu luz verde hai unhas semanas ao seu plan de racionalización de servizos ferroviarios. Detrás deste eufemismo agóchase a supresión das liñas e servizos de menor ocupación e rendibilidade económica: ao redor de 30 liñas de media distancia que supoñen unha cuarta parte do total. En Galicia polo de agora a única afectada é a liña Ourense-Pobra de Sanabria, da que se suprimen dous servizos, asi coma o peche definitivo de 9 estacións: Taboadela, Paderne-Cantoña, Ponte Ambía, Baños de Molgas, Vilar de Barrio, Alberguería-Prado, Laza-Cerdedelo, Castrelo do Val-Verín-Campobecerros e A Mezquita-Vilavella. Estes servizos deben deixar de prestarse antes de 2 xuño de 2013, a non ser que a Xunta formalice o correspondente contrato con Renfe Operadora. O sindicato alerta ademais de que o futuro doutros servizos ferroviarios en Galicia tamén podería estar no aire. Trátase das liñas A Coruña-Ferrol e A Coruña-Lugo-Monforte, a Vigo-Ourense e a liña convencional entre Santiago e Ourense por Lalín Esta situación é denunciada por CC.OO., que denuncia que "se está a permitir a morte" do negocio de mercancías e do negocio de Media Distancia de viaxeiros, "vítima dunha mala xestión". O sindicato alerta ademais de que o futuro doutros servizos ferroviarios en Galicia tamén podería estar no aire. Trátase das liñas A Coruña-Ferrol e A Coruña-Lugo-Monforte, a Vigo-Ourense e a liña convencional entre Santiago e Ourense por Lalín. A propia proposta do Ministerio abre a posibilidade suprimir máis trens nos próximos seis meses. Ademais, CC.OO. advirte de que a definición das obrigas de servizo público de FEVE que ten que resolverse antes do 30 xuño de 2013 suporá un recorte de servizos, "xa que no mes de xullo pasado se pretendera reducir 19 servizos na liña de Ferrol a Ortigueira e outros dous na liña de Ferrol a Ribadeo e que finalmente se mantiveron, probablemente ante a proximidade das eleccións galegas". As outras liñas en perigo Vigo-Ourense (11,7%), a Vigo-Ourense-Ponferrada (12,9%), a Coruña-Ferrol (13,3%) e a Coruña-Lugo-Monforte (14%) tamén están por debaixo do uso minimo esixido polo Goberno O Goberno central está seguindo dous criterios para decidir a supresións de servizos. O primeiro ten que ver co seu uso efectivo: analizou as liñas con menos dun 15% de viaxeiros sobre o total de prazas ofertadas. Nese corte entra a liña Puebla de Sanabria-Ourense (4,2% de usuarios), pero tamén a Vigo-Ourense (11,7%), a Vigo-Ourense-Ponferrada (12,9%), a Coruña-Ferrol (13,3%) e a Coruña-Lugo-Monforte (14%). En principio o Goberno asegura que nas liñas que non foron suprimidas se realizarán modificacións para tentar mellorar estes ratios, recurtando custes ou empregando trens de menor tamaño. Tamén se asegura que se terán en conta outros criterios -de cohesión territorial- para impedir que ningunha vila ou cidade fique incomunicada. Nestes proxectos de redución de custes tamén se prevé o peche de apeadeiros e estacións con baixa utilización. Nos datos que manexa o Ministerio de Fomento afírmase que un total de 48 paradas de tren en Galicia recibiron cinco viaxeiros ou menos por día en 2011. Todas elas poden ter os seus días contados. A Alberguería-Vilavella, A Escravitude, Areas, Bandeira, Barra de Miño, Begonte, Covas, Franza, Louredo, Montefurado, Paderne-Cantoña, Pobra de Brollón, Ponte Taboada, Ponteambia, Pumares, San Estevo do Sil, San Pedro do Sil, Taboadela, Vedra-Rivadulla e Vilariño de Conso figuran nesa lista de estacións e apeadeiros con menor tráfico. Nos datos que manexa o Ministerio de Fomento afírmase que un total de 48 paradas de tren en Galicia recibiron cinco viaxeiros ou menos por día en 2011. Todas elas poden ter os seus días contados Algúns medios publicaron recentemente que estas decisións do Goberno central poderían estar impulsadas polo "lobby asociado ao transporte por estrada" que incrementou a súa actividade en torno ao Ministerio de Fomento de Ana Pastor. Estas infomacións falan do interese de Alsa, Monbus, Avanza e Arriva, que buscan facerse con concesións gobernamentais para os servizos de transporte naquelas cidades nas que os servizos ferroviarios sexan suprimidos. A proposta de CC.OO. CC.OO. demándalle ao Goberno galego "unha aposta decidida polo ferrocarril como medio de transporte respectuoso co medio, seguro, como medio de cohesión social e territorial" O sindicato denuncia que o obxectivo do Goberno é "o desmantelamento do servizo público de transporte de viaxeiros por ferrocarril" e que "a súa mala xestión serve como escusa para elo". CC.OO. cre que na actualidade "o ferrocarril en Galicia non pode competir con outros medios se non se inviste nunha modernización da infraestrutura, é necesario aumentar as frecuencias con servizos adaptados ás necesidades da poboación con prezos asumibles, é necesario estar presentes nos consorcios de transporte, apostar pola intermodalidade e interoperatividade dos transportes". CC.OO. demándalle ao Goberno galego "unha aposta decidida polo ferrocarril como medio de transporte intracomunitario respectuoso co medio, seguro, como medio de cohesión social e territorial e como un elemento decisivo no desenvolvemento económico das distintas bisbarras". O sindicato cre que a Xunta de Galicia debe esixir ao Goberno central "que non se supriman servizos nin se pechen estacións, que se aumenten os servizos e as paradas para rematar cos agravios comparativos con outras comunidades do litoral con redes de cercanías ferroviarias". Así mesmo, anuncia que está a elaborar o estudo FASE (Ferrocarril Alternativo e Social en España), que propoñerá á empresa medidas para un "ferrocarril da cidadanía".


A sixilosa pero veloz reforma das taxas xudiciais, unha de entre as varias acometidas polo goberno, foi ''empaquetada'' por Ruiz Gallardón como necesaria para poder financiar os gastos que supón o mantemento da Xustiza gratuíta. Mais desde cando as taxas teñen a finalidade de financiar outra institución que non é o seu feito impoñible? As taxas, no noso país, existen para financiar un determinado servizo público e páganas quen reciben ese servizo, mentres que a Xustiza gratuíta se paga a través dos impostos de todos. Desde cando as taxas teñen a finalidade de financiar outra institución que non é o seu feito impoñible? Este extremo está a ser moi criticado no ámbito xudicial, como xa puidemos ver con manifestacións como as ocorridas na coruñesa Praza de Galicia, na que só nos atopábamos avogados e procuradores. Con todo, este é o verdadeiro problema: a sociedade non é consciente do que significa esta reforma, de que estamos ante a degradación do tan apreciado art. 24 da Constitución. Xa que, sen ningún tipo de proposición nin consulta, a partir da entrada en vigor desta reforma, un cidadán que acuda á Xustiza pagará unhas taxas que se destinarán a soster, segundo o ministro, o dereito de acudir aos tribunais que teñen os cidadáns sen medios económicos. "Algo que resulta exótico ás taxas como tributos no noso país", adiantan o Consello de Estado, que engade: "A taxa non debe financiar a Xustiza gratuíta". A sociedade non é consciente do que significa esta reforma, de que estamos ante a degradación do tan apreciado art. 24 da Constitución Supostamente un ministro debería dar exemplo. Daquela, primeiro que lea en calquera libro de bacharelato o significado dunha taxa, e despois que nos devolva todo o diñeiro que se recadou a partir desta medida, unha dose dun virus alemán inxectada sixilosamente mentres nos manteñen absolutamente anestesiados. Defenden que as taxas deben cubrir o custo do servizo ou actividade que constitúa o seu feito impoñible, que é o funcionamento da Administración de Xustiza, e "non o sistema de asistencia xurídica gratuíta". O que pasará cando esperte a vacina do 15-M? Seguiremos aparvados pola losqueada da querida Merkel e a fatigosa dose do noso ministro? Será tarde e esta inconstitucional medida estará tan instaurada que non teremos forza para levantarnos e así perder a esencia da xustiza nun Estado de dereito do que presumíamos até hai uns meses? Agora quero mostrarvos algunhas cifras para poder levantar o veo ás políticas tan novas como supostamente próspreras. Escangállome de rir só de pensalo: se tan boas son, por que non as aplican nas súas familias, casas, empresas...? Na verdade, por que malgastar o seu se poden malgastar o noso? É moita cara lavada e moita desvergoña –e quen se dea por aludido, por algo será. Imos coas cifras. A Xustiza gratuíta dá servizo a máis de un millón de cidadáns sen recursos, o que supón o 6,5% do gasto en Xustiza das Administracións Públicas. É dicir, 250 millóns dos máis de 3.800 millóns que gastaron o Ministerio de Xustiza, as Comunidades Autónomas e o Consello Xeral do Poder Xudicial, segundo datos da Avogacía Xeral. A Xustiza gratuíta dá servizo a máis de un millón de cidadáns sen recursos, o que supón o 6,5% do gasto en Xustiza das Administracións Públicas. Os ingresos totais previstos polas taxas, segundo o impacto económico previsto na Memoria do anteproxecto, serían de máis de 400 millóns, co que "parece que existirá un importante excedente" e suxire ao ministro que se a motivación da súa lei é –como el di– manter o servizo xurídico gratuíto, "debería acometer melloras no propio servizo e non integrar sen máis o excedente no Tesouro Público". Insisto: por que malgastar o propio se se pode malgastar os impostos dun cidadán medio coa escusa de que se vai axudar os pobres? É unha desvergoña. Se a alguén lle parece lóxico, é un estúpido. E se non vos parece lóxico, daquela somos un fato de pringados, pois seique non nos estamos a dar conta de que nos están fodendo e só nos decataremos cando xa esteamos fodidos.


Diversos acontecementos previstos para este 2017 colocan a Irán no epicentro da atención estratéxica. Co foco nos comicios presidenciais a celebrarse no país persa o próximo 19 de maio, nos que o actual presidente Hassan Rouhaní busca a súa reelección, o contexto xeopolítico para Teherán afronta múltiples escenarios. Destacan aquí o peso político iraniano na recomposición xeopolítica do Oriente Próximo da posguerra siria, contemporizada pola simultánea e agresiva presión que comeza a exercer a administración de Donald Trump para sepultar, vía Israel, a incipiente apertura cara Teherán herdeira da era Obama. Para contrarrestar as ameazas que dende o exterior afectan a súa seguridade nacional, Irán propulsa a disuasión militar preventiva, vía probas misilísticas. Con todo, esta disuasión vese interpretada en clave electoral, o cal pode presaxiar unha maior radicalización en Teherán propiciada pola política "anti-iraniana" de Trump. Compre observar con atención en qué medida Teherán ocupará un lugar preponderante na axenda internacional durante este ano. A polémica orde executiva de Trump (28 de xaneiro) de incluír a Irán na lista de sete países musulmáns impedidos de ingresar en EUA, medida actualmente en suspenso debido a un ditame xudicial, confirma a intención da nova administración na Casa Branca de resucitar a "Doutrina Bush", revitalizando así o polémico "eixe do mal" que identifica a Teherán como presunto "berce financeiro e loxístico do terrorismo internacional". O clan "anti-iraniano" de Trump Esta perspectiva está asentada e cada vez mais difundida entre altos cargos da actual administración na Casa Branca. Destacan aquí o recentemente defenestrado xeneral Michael T. Flynn, ata agora ex asesor de seguridade nacional trala súa súbita dimisión (13 de febreiro) polo escándalo das súas presuntas conexións rusas. Flynn avogaba por unha maior cooperación "anti-terrorista" con Moscova, con claros matices de procrear unha política disuasiva orientada a illar a Teherán. Neste sentido, ten realizado declaracións de enorme agresividade, considerando que EUA está "en guerra" contra unha "coalición" entre as que se inclúen países como Corea do Norte, Irán, Siria e Venezuela, entre outros. Trala saída de Flynn do goberno de Trump, o actor clave "anti-iraniano" nesta administración vaise decantando no actual secretario de Defensa James Mattis. Con experiencia militar en Afganistán e Iraq, Mattis cualifica sen ambigüidades a Teherán como "o factor de inestabilidade en Oriente Próximo", interpretando que a política iraniana na rexión eríxese como presunto catalizador de desestabilización, a tenor das súas conexións con movementos islamitas, en especial o libanés Hizbulá. A intolerante posición "anti-iraniana" da administración Trump avanza con firmeza, desestimando o feito de que Teherán é igualmente un actor con peso diplomático na rexión. Irán non só avala as Conversacións de paz para Siria iniciadas en xaneiro pasado en Astaná (Kazajstán) baixo auspicio ruso senón que ten xogado un papel esencial na cooperación con Washington, especialmente durante a era Obama, na contención do xihadismo integrista dos Talibáns e de Al Qaeda en Afganistán e Paquistán, e do Estado Islámico entre Siria e Iraq. A presión política e diplomática contra Teherán impulsada dende Washington intensificouse trala proba misilística iraniana do pasado 30 de xaneiro, co lanzamento dun mísil de alcance medio Khorramshahr, que alcanzou os 1.000 quilómetros. Flynn acusou entón a Teherán de violar a resolución 2.231 do Consello de Seguridade da ONU (2015), da que Irán discute a súa validez. En sentido estrito, Teherán non violou esta resolución por non incluír compoñentes nucleares nos seus lanzamentos de mísiles. Con todo, a resolución insta a Teherán a tentar evitar estas manobras militares. Días despois, o Departamento do Tesouro estadounidense incluíu sancións contra 25 altos cargos iranianos, a maior parte deles vinculados ao poderoso Corpo dos Gardiáns da Revolución Iraniana (CGRI), o corpo de carácter pretoriano detentor do programa nuclear iraniano. Como resposta, a comezos de febreiro, milicias das Pasdarán, o corpo paramilitar predominante na CGRI e detentor do control do programa nuclear iraniano, adiantou manobras de guerra cibernética na provincia de Semnan, ao norte iraniano próximo ao Mar Caspio(1). Israel como xendarme Estas probas militares persuadiron a Trump a acelerar a celebración da súa primeira xuntanza oficial co primeiro ministro israelí Benjamín Netanyahu o pasado 15 de febreiro(2). Se ben enfocada na busca dunha posición común sobre o conflito palestino-israelí, a xuntanza de Trump con Netanyahu tivo outro eixe mais estratéxico: concretar un escudo "anti-iraniano" en Oriente Próximo. Netanyahu chegaba a Washington tras aprobarse en Tel Aviv a Lei de Regularización de Asentamentos, un aspecto que coloca aos colonos israelís de Cisxordania como os actores clave dentro da nova axenda política que agarda impulsar o primeiro ministro. Avaliado polo apoio de Trump e a súa negativa de aceptar unha solución de dous Estados en Palestina, Netanyahu quixo aproveitar un momento histórico para asegurar os seus plans: no 2017 cúmprese o 50º aniversario da Guerra dos Seis Días (1967), na que Israel iniciou a colonización do territorio palestino de Cisxordania. Con todo, o interese do cumio Trump-Netanyahu tivo un factor estratéxico clave: Irán. E para iso, o primeiro ministro israelí asegurou ao mandatario estadounidense que Tel Aviv ven fomentando unha especie de "eixe sunnita" temeroso de Teherán e condicionado a buscar alternativas de contención. Ao asegurarlle a Trump que "por primeira vez na historia do meu país, os países árabes non ven a Israel como un inimigo senón cada vez mais como un aliado", Netanyahu certificaba os contactos do seu goberno con Arabia Saudita e Catar, así como a tácita posición de Exipto e Xordania (os únicos Estados árabes que recoñecen a Israel, ao marxe da Autoridade Nacional Palestina) para afianzar novas alianzas xeopolíticas en Oriente Próximo cun claro obxectivo: a contención de Teherán. Os dilemas de Putin O labirinto de actores e de intereses que se moven en Oriente Próximo contemporizados polo conflito sirio así como as expectativas causadas pola visión de Trump, particularmente no referente a Irán, complican un panorama rexional de por si fragmentado. Estas complicacións acrecéntanse para algúns actores clave, como é o caso de Rusia. A eventual configuración dun eixe euroasiático entre Moscova e Ankara ten obvias repercusións no conflito sirio, así como na súa alianza conxuntural con Teherán. O presidente ruso Vladimir Putin e o seu homólogo turco Recep Tayyip Erdogan manteñen imperativos estratéxicos similares nas súas relacións con dous países fortemente enfrontados como EUA e Irán. Do mesmo xeito, e a fin de asegurar os seus intereses estratéxicos principalmente dentro do conflito sirio, Putin e Erdogan adoptaron respectivamente políticas de prudente achegamento con Israel, basicamente para establecer un novo status quo no que Tel Aviv non se sentira excesivamente ameazado. Pero as repercusións da cada vez mais agresiva política de Washington cara Teherán terá unha incidencia particular nas expectativas de Putin por configurar un novo establishment en Oriente Próximo. E aquí a dinámica da realpolitik pode alterar (ou non) os imperativos estratéxicos rusos, principalmente cara Teherán. Fortalecido polo apoio iraniano na súa política en Siria, Putin observa a Teherán como un aliado preventivamente circunstancial, unha especie de tenaza á hora de conter ao "eixe sunnita"(3), basicamente liderado por Arabia Saudita e Catar. Precisamente ese eixe sunnita que Israel ven cortexando recentemente, co obvio obxectivo de illar a Irán. O temor ruso de expansión do xihadismo integrista entre as comunidades musulmáns no Cáucaso ruso e Asia Central persuade a Putin a fomentar lazos de cooperación con Teherán, alén dos investimentos económicos dentro do florecente sector enerxético e de infraestruturas iraniano, beneficiado polo acordo nuclear con Occidente. Ambos factores explican porqué Putin busca ampliar cara Irán o seu presumible eixe euroasiático con Turquía, fortalecido durante a reconciliación con Erdogan establecida a partir de agosto de 2016. Non obstante, a renovación da alianza con Israel impulsada por Trump pode provocar severas fendas nesta relación ruso-iraniana, especialmente ante as expectativas de achegamento de Trump a Putin. Con todo, non se descarta posibles complicacións nesas expectativas de relación entre Washington e Moscova a tenor do actual escándalo do presunto espionaxe ruso en EUA que xa cobrou a primeira vítima política (Flynn) dentro da administración Trump. Este escenario coloca a Putin no centro das expectativas sobre cómo moderar as súas estratéxicas relacións con Irán e incluso China nun contexto de tensión e agresividade impulsada polo seu presumible "aliado" Trump(4). Este contexto estará intimamente determinado polo escándalo da presunta inherencia rusa na política estadounidense, que poden provocar maiores incidentes visiblemente fomentados dende diversos sectores (Pentágono) preocupados polas expectativas de distensión entre Trump e Putin. Paralelamente, o previsible fortalecemento da alianza entre EUA e Israel alterará radicalmente a xeopolítica de Oriente Próximo, particularmente pola evidente concreción dun "muro de contención" ante o estratéxico peso político iraniano. Estas expectativas influirán igualmente no proceso electoral iraniano a celebrarse en maio próximo. Radicalización en Teherán? Este contexto de dificultades inaugurado coa era Trump terá igualmente un eixe de definición dentro da política interna iraniana neste decisivo ano electoral. O pasamento do aiatolá e ex presidente Alí Akbar Hashemi Rafsanjani o pasado 8 de xaneiro exerce unha non menos relevante influencia nos pulsos políticos internos. O poder político e empresarial de Rafsanjani (a quen tamén se lle acusaba de enriquecemento ilícito e corrupción) incrementábase co seu peso dentro da estrutura teocrática predominante no sistema político iraniano. Alzábase, por tanto, como unha figura clave dentro do pulso establecidos nos recentes anos entre reformistas, con Rouhaní á cabeza, e a "liña dura" liderada polo gran aiatolá Alí Jamenei e a CGRI(5). Por tanto, o pasamento de Rafsanjani altera sensiblemente o equilibrio político existente en Teherán, factor que pode contrariar as pretensións de Rouhaní de acadar un novo mandato, a favor dos obxectivos de Jamenei por fortalecer unha candidatura afín á "liña dura". E aquí volve a erixirse un candidato clave: o alcalde de Teherán, Mohammed Baker Qalibar, ex xefe da policía, comandante da CGRI e rival electoral de Rouhaní nos pasados comicios presidenciais (2013). A cada vez mais agresiva política de Trump cara Irán moi probablemente pode repercutir nunha radicalización do contexto político iraniano, con evidentes complicacións para as aspiracións de reelección do reformista Rouhaní. Toda vez, o propio presidente iraniano pode verse persuadido a adoptar unha posición exterior cada vez mais "dura" e radical(6), a fin de non ver preocupante desafiada a súa aspiración de reelección ata 2021. Neste sentido, a "liña dura" imperante en Washington pode propiciar un efecto colateral pero directamente proporcional no fortalecemento da "liña dura" en Teherán vía candidatura de Qalibar, contando co beneplácito do aiatolá Jamenei e da CGRI. Por tanto, unha eventual derrota de Rouhaní serviría igualmente para certificar a sepultura progresiva da herdanza aperturista de Obama. Con todo, o peso decisivo da política iraniana segue a manterse nas mans do aiatolá Jamenei como epicentro dunha serie de pulsos e de equilibrios internos que poden presaxiar unha maior preponderancia da "liña dura" militarista de cara ás próximas eleccións(7). Nunha recente intervención realizada na localidade de Tabriz, ao norte de Irán, Jameni instou á "unidade inalterable" da sociedade iraniana ante as expectativas de "reconciliación nacional" impulsadas polos reformistas(8). Unha declaración en clave electoral orientada a propiciar unha candidatura "forte e unitaria" ante as ameazas exteriores, vía Trump e Israel. Un factor colateral: Venezuela A presión indirecta de Trump cara Irán tamén alcanza outras latitudes de carácter colateral. A recente decisión do Departamento do Tesouro estadounidense (13 de febreiro) de activar sancións diplomáticas contra o actual vicepresidente venezolano Tareck El Aissami e outros cargos venezolanos por presuntos vínculos co narcotráfico, ten unha variable moito mais ampliada que apunta indirectamente a Teherán. De orixe sirio-libanés, El Aissami ten sido acusado dende EUA e Israel como un presunto intermediario favorable a Irán en América Latina, particularmente a través das súas conexións financeiras e políticas co movemento islamita libanés Hizbulá. Por lazos familiares a través da comunidade drusa, diversas fontes vinculan a El Aissami con sectores co réxime de Bashar al Asad e incluso de Saddam Hussein en Iraq(9). Entre esas acusacións destacan a presunta activación de pasaportes venezolanos para cidadáns iranianos presuntamente pertencentes ao CGRI e de libaneses afiliados ao Hizbulá durante os tempos en que El Aissami exerceu como ministro de Prevención e de Seguridade Cidadá (2007-2008) e posteriormente como ministro de Interior e Xustiza (2008-2012). A presión de Washington cara El Aissami e por conseguinte contra o goberno de Nicolás Maduro previsiblemente se intensificará nos próximos meses, alterando a aparente posición de distanciamento que se prevía ía instaurar Trump co respecto a Venezuela(10). E nesta presión contra Venezuela pode erixirse outro nome dentro do equipo de Trump: o ex marine e xeneral retirado John Kelly, actualmente ao fronte do Departamento de Seguridade Nacional. Con anterioridade, Kelly dirixiu o Comando Sur das Forzas Armadas de EUA entre 2012 e 2016. Considerado un "falcón" do Pentágono con experiencia militar en Iraq, Kelly ten dúas obsesións: terrorismo e narcotráfico. Precisamente as dúas acusacións que actualmente se verten cara El Aissami, implicando así a Teherán neste perigoso cóctel. A comezos de 2016, Kelly realizou unhas polémicas declaracións á cadea CNN na que estimou a súa preocupación pola "crise humanitaria en Venezuela". Entón ao fronte do Comando Sur, Kelly asegurou que "se a ONU e á OEA o pediran, el estaría disposto a intervir sobre territorio venezolano". A advertencia contra Venezuela cobra maior impacto agora que Kelly está ao fronte do Departamento de Seguridade Nacional, tendo igualmente unha nítida repercusión e influencia favorable aos plans do "clan anti-iraniano" actualmente establecido na Casa Branca. Notas 1- "Misiles balísticos, amenaza creciente". Informe Semanal de Política Exterior, Nº 1.022, 13 de febreiro de 2017, páxina 4. 2- Non era a primeira vez que Trump e Netanyahu víanse as caras. Durante a campaña electoral estadounidense, o pasado 26 de setembro de 2016, Trump recibiu a Netanyahu na Trump Tower de Nova York. Durante ese encontro, Trump prometeu a Netanyahu que de alcanzar a presidencia, recoñecería a Xerusalén como a "lexítima capital" do Estado de Israel. 3- http://www.atimes.com/article/iran-putins-depreciating-asset/ 4- https://mundo.sputniknews.com/mundo/201701051066027583-escenarios-relaciones-eeuu-rusia-2017/ 5- http://mebriefing.com/?p=2717 6- http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/02/iran-trump-threats-rouhani-moderation-resistance-hawk.html 7- ARMANIAN, Nazanin, "Os desafíos das eleccións presidenciais de Irán 2017" en IGADI Annual Report 2016-2017, pp. 26-28. Ver en: http://www.igadi.org/web/sites/all/arquivos/igadi_annual_report_20162017.pdf 8- http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/02/iran-khamenei-response-khatami-national-reconciliation.html 9- http://www.ntn24.com/video/acusaciones-contra-tarek-el-aissami-ariel-gelblung-128976, http://www.diariolasamericas.com/america-latina/revelan-detalles-del-polemico-perfil-tareck-el-aissami-n4114684 10- O pasado 15 de febreiro, Trump recibiu na Casa Branca a Lilian Tintori, esposa de Leopoldo López, considerado o preso político venezolano mais emblemático. En prisión desde febreiro de 2014, López foi sentenciado a catorce anos de prisión por rebelión e ameazas ao orde público. Durante a visita de Tintori, Trump pediu abertamente a liberación de López. Con anterioridade xa expresara a súa preocupación pola crise venezolana en sendas conversas telefónicas cos presidentes de Colombia, Juan Manuel Santos, e de Arxentina, Mauricio Macri, aspectos que auguran unha posible concreción de movementos diplomáticos e políticos hemisféricos de presión cara Maduro. Na visita de Tintori estivo presente o senador republicano cubano-estadounidense Marco Rubio, artífice das sancións contra altos funcionarios venezolanos establecidos desde 2015 por presunta vinculación co narcotráfico e violacións de dereitos humanos. Rubio tamén é peza clave nas acusacións que levaron ás recentes sancións de Washington contra o vicepresidente venezolano El Aissami.


Summary: Este domingo Compostela acolle unha manifestación nacional convocada pola Plataforma veciñal Mina Touro-O Pino Non e a Plataforma en defensa da Ría de Arousa. Unha mobilización que os convocantes apontan que vai ser multitudinaria mentres advirten das manobras da empresa para desmobilizar a veciñanza.

Santiago de Compostela vai acoller este domingo [12:00 horas, saída da Alameda e final na Praza do Obradoiro] unha manifestación nacional baixo o lema 'Non queremos unha herdanza envelenada: non á mina Touro-O Pino'. Convocada polas plataformas de oposición ao proxecto mineiro e de defensa da Ría de Arousa (PDRA), a mobilización organízase coa idea presente de reunir miles de persoas para mandar unha mensaxe clara e nidia: a oposición frontal á reapertura das minas de cobre de Touro que impulsa unha multinacional. Mais esta mobilización tamén quer ser algo máis, como indica Xoán Louzao, da Plataforma veciñal contra a mina: "Está en xogo que modelo de país queremos. Queremos que os nosos recursos sexan explotados por multinacionais que veñen aquí simplemente interesadas en facer cartos?", pregunta. O protesto do domingo, sinala, "quer facer visíbel o amplo rexeitamento social que hai ao proxecto de mina para Touro-O Pino" mais tamén deixar ben clara a oposición "a ese modelo extractivista e de minería que algúns queren para Galiza". Para Xaquín Rubido, da PDRA, "hai razóns enriba da mesa para rexeitar este proxecto, hai criterios postos pola propia administración para non outorgar a autorización á mina. É unha cuestión de vontade política". A Plataforma lembra que o proxecto mineiro non afecta só a veciñanza da comarca onde están os terreos mineiros, senón tamén a todo o sector do mar da Ría de Arousa, pois a contaminación podería chegar alí a través do Río Ulla. Non en van, a oposición a este proxecto plasmouse en comarcas como Barbanza e O Salnés en numerosos concellos que aprobaron mocións contra este proxecto. Desmobilizar "A empresa está intentado desmobilizar todo o posíbel para que a xente non vaia á manifestación. Mesmo saca un vídeo onde presenta a mina como a única solución para esta comarca, dicindo que a gandeiría non ten futuro, que isto vai despoboarse… Tómannos por parvos? A estas alturas vén unha multinacional a dicirnos cal ten que ser o noso futuro? É un despropósito", di Xoán Louzao, que denuncia as manobras para intentar desanimar a asistencia á manifestación. Desde a PDRA, de por parte, critican actuacións como a protagonizada desde Portos de Galiza retirando faixas convocando á manifestación. "É unha actuación fóra de lugar, que xera crispación. Debe garantirse a liberdade de expresión, é unha reacción doutros tempos", denunciou Xaquín Rubido. Proxecto O que durante tempo fora un rumor, a reapertura da mina de Touro, converteuse en posibilidade o pasado agosto, coa exposición pública do proxecto. Os propietarios da explotación que durante tres décadas ficou abandonada, deixando sen restaurar a pegada ecolóxica de extraccións e contaminacións do pasado, pretenden retomar agora a actividade entre os concellos de Touro e o Pino. Mais atoparon cunha crecente oposición veciñal, social e institucional, que ve no proxecto a ruína da zona, un espolio que pode causar un impacto ambiental irreversíbel e un problema para a saúde e a economía da comarca e tamén doutras como a Ría de Arousa. De feito, as analíticas da Xunta confirmaron a contaminación dos regatos e ríos arredor da mina de Touro-O Pino a pesar de levar estes anos inactiva.


Summary: "Esa bandeira non é legal", chegou a dicir un policía, segundo sinala unha testemuña, no momento da identificación das 14 persoas que este domingo despregaron unha bandeira da Patria Galega na regata Bandeira Cidade da Coruña. Onte a policía xa ordenara a retirada da bandeira da Patria na regata.

Até 14 persoas foron identificadas na Coruña pola Policía Nacional cando se atopaban recollendo unha bandeira da Patria Galega de grandes dimensións que previamente despregaran na Enseada do Orzán para animar as equipas de traíñas galegas que participaron este domingo, 4 de xullo, na Regata Bandeira Cidade da Coruña. Precisamente, na xornada anterior, a Policía Local ordenou a retirada da mesma bandeira, se ben ese día só houbo unha identificación. O BNG, convocante da actividade, denunciou esta mañá os feitos, sinalando que "a colocación da bandeira foi comunicada oficialmente coa antelación debida sen que ningunha autoridade puxese a menor obxección previa ao evento. Por tanto, carece de calquera lexitimación que se intimide ás persoas participantes neste acto simbólico. Pediremos as oportunas explicacións", din. "Esa bandeira non é legal" Unha testemuña que se atopaba no paseo relata a Nós Diario que, ante as preguntas das e dos nacionalistas aos axentes sobre o motivo de seren identificados, a policía informounos de que "tiñan orde de identificalos". "Iso que é?", preguntou un axente, "é unha bandeira galega", respondeu un dos seareiros. "Esa bandeira non é legal", respostou o policía, para logo rectificar e dicir "non é institucional". A diferenza da regata do ano pasado, cando tamén se despregou simboloxía do país, os axentes interromperon tanto este sábado como domingo. Sobre o acontecido o sábado, Fran Rei, o único identificado pola Policía Local na xornada previa a este domingo e que foi quen comunicou por rexistro en nome do BNG a realización da actividade, sinalaba a Nós Diario que estaban na varanda do paseo, na enseada do Orzán, "sen interromper o tráfico nin o paso nin alterar a mobilidade, ao igual que outra moita xente". "A policía, cando chegou, dixo que non tiñamos autorización, sen darnos nada por escrito", di Rei. "Exercemos un dereito democrático, de liberdade de expresión e de utilización natural da nosa simboloxía nacional". A policía, relata, comunicoulles o sábado que baixo ameaza de sanción de infracción da ordenanza municipal de limpeza tiñan que retirar a bandeira. Tanto no sábado como este domingo, alén de izar unha bandeira de grandes dimensións da Patria Galega tamén despregaron unha faixa co lema "Avante toda".


Summary: A derradeira semana de maio, División Azul, a nova obra do vigués Fran Jarabá, verá a luz nas tendas do estado español de man de Edicións de Ponent. Pola súa banda, Xerais prepara a edición en galego deste cómic no que o espionaxe, o amor e a militancia política impulsan un periplo pola Europa convulsa da Segunda Guerra Mundial.

A través de Santi, un estudante de Medicina da cidade de Compostela, Jaraba nos introduce nunha trama de espionaxe. Para servir á causa comunista e vingar a morte do seu pai, asasinado no 36 a mans dos fascistas, o mozo galego terá que se infiltrar na División Azul para facer chegar a Moscova a receita da bomba atómica. -Por que ambientar a obra na II Guerra Mundial? Amais de parecerme un tema atractivo, constatei que a participación de España na Segunda Guerra Mundial era un feito pouco coñecido. É verdade que agora hai algunhas películas e algunhas novelas que versan sobre o tema. Porén, cando eu comecei este proxecto, hai preto de 3 anos, había moi poucas obras ambientadas na División Azul. -Unha misión de espionaxe na Europa da Grande Guerra… Semella unha trama de Alfred Hitchcock. Malia que a temática ten que ver, o lector verá que propoño outro tratamento, vencellado a unha realidade histórica moi próxima á nosa como é o caso da represión que na Galiza houbo na Guerra Civil. Porén, a respecto da ideoloxía que a historia asume, cada lector sacará as súas propias conclusións. O que se pretende é contrastar e discutir as distintas correntes políticas. Naquel momento había tres ideoloxías no mundo e dúas delas caeron, a fascista e a comunista. Malia que non desapareceron de todo, non son o modelo prestixiado hoxe en día, cuxo espazo ocupou unha terceira: a democracia estándar occidental e a economía de mercado. Cada lector extraerá a súa lectura, no entanto acho coma Churchill que a democracia é o peor dos sistemas se exceptuamos todos os demais, a pesar dos moitísimos problemas que presenta e que hai que afrontar con urxencia. -O protagonista terá que se infiltrar na fronte oriental sendo militante comunista. Por que facer durmir o lector co inimigo? Esta situación produce moita tensión porque o protagonista ten de ocultar a súa ideoloxía. Pasa día tras día cantando o Cara al sol e isto fomenta a intriga. Alén diso, prodúcese un contraste atractivo porque el tamén reflexiona nas conversas cos seus compañeiros. Hai moitas sutilezas ideolóxicas. Amais, a nivel humano, o protagonista sae transformado coma case sempre sucede nestas historias. En definitiva, ademais das aventuras, Santi experimenta unha viaxe interior que o fará pensar moito, dende o punto de vista emocional e ideolóxico. -O estudante de Medicina atopará no seu periplo un antigo amor. Malia se inclinar polas aventuras bélicas sempre integra unha historia amorosa. [Ri]. Si. Imos ver. Se só introduces guerras, a historia fica limitada a un xénero moi determinado polo que grande parte do público fica fóra. No entanto, engadir doses de amor e unha intriga de espionaxe é unha forma de abrir o abanico e cativar outros lectores. E non falo precisamente de mulleres, xa que hai moitos homes aos que non lles gustan as historias puramente bélicas. Moitas veces adóitase relacionar as temáticas amorosas co público feminino, mais este estereotipo non sempre se cumpre. -Un xornal otorgoulle o mérito de inaugurar un xénero na BD galega ao publicar unha novela gráfica de corte histórico e realista na lingua propia. Cando fixen os tres albumes ambientados na Guerra de Cuba (Cita na Habana no ano 2000, Campos de Cuba no 2004 e Terra Libre no 2008) non pretendía ser o primeiro de nada. Simplemente, apeteceume e comecei a miña inmersión dende a ilustración ao mundo do cómic con esa temática. O xénero histórico de corte realista é moi cultivado en Francia pero en España, e nomeadamente na Galiza, hai moi pouco, sobre todo de calidade. Existen maioritariamente proxectos históricos financiados polas administracións pero, de produción persoal é libre, a súa presenza é moi limitada. Canto a miña triloxía sobre a Guerra de Independencia, teño que dicir que sempre estiven moi fascinado por Cuba, a onde viaxei varias veces. Con este país sucédeme algo semellante a cando a Alicia de Lewis Carroll cruzaba o espello, trasládome a outra dimensión. Cuba é o sur que temos nós. - Antes de dar o salto ao cómic, ilustrou obras de escritores galegos como Darío Xohán Cabana, Agustín Fernández Paz ou Xabier P. Docampo. Que supuxo este cambio? Esta experiencia marabillosa de máis de 20 anos centrados na ilustración valeume como piar e aprendizaxe para logo facer cómic a partir de finais dos 90. No entanto, este salto implicou unha liberdade total porque na banda deseñada o autor é o creador absoluto. Es o guionista, iluminador, director de fotografía e vestiario e mesmo director de actores. É un traballo moi bonito, neste senso, porque manexas todas as variables da historia. -Nos seus inicios coincidiu con autores como Miguelanxo Prado e Xan López Domínguez xunto os que editou o fanzine Xofre, pioneiro na BD galega . Como evolucionou o sector dende aquela? A banda deseñada galega tivo un momento moi bonito, a finais dos 90 e nos primeiros anos do novo milenio, con Golfiño. Esta publicación supuxo todo un fito na historia da banda deseñada do país, alén de ser un auténtico criadeiro para autores actuais coma David Rubín. Foi o momento no que se rozou a profesionalización dos creadores, sendo que había un encargo de páxinas periódicas ao longo das súas dúas etapas de vida, a de Xerais e a de La Voz de Galicia. No entanto, hoxe en día, en comparación co 79 cando saíra o Xofre, non hai un grande avance. Canto ao número e calidade de autores e publicacións, a banda deseñada galega está nun momento extraordinario pero, no referente á profesionalización, segue a ser moi difícil comer do cómic. Doutra banda, as ventas en lingua galega son moi limitadas e moitos autores teñen que publicar para o mercado español ou incluso para os estranxeiros. Neste senso, cómpre nos diversificar para podermos sobrevivir. Con todo, hai que recoñecer a existencia de editoriais que están a facer un labor moi meritorio a prol da banda deseñada en galego como El Patito, Demo Editorial, Toxosoutos ou Xerais. -O primeiro número de Xofre vendérano polas rúas de Compostela no Día das Letras Galegas de 1979. Máis de 30 anos despois, que sensacións lle evoca ese período, precariedade ou a ilusión dos comezos? As dúas cousas. Había moita ilusión xa que, no comezo da democracia, todo o mundo estaba ilusionado con todo. Pero a precariedade era moi grande, por suposto. Daquela editar era moi caro cando hoxe en día sae relativamente barato e non existía a informática, polo tanto, a difusión era moi custosa. Porén, o progreso tecnolóxico carrexou moita competencia para a banda deseñada quer cos videoxogos quer con internet e as redes sociais. O cómic segue a ser esa expresión persoal e testemuñal feita porque che sae da alma pero problemática para facela rendible.


Summary: O portal do Sergas ten ao dispor da cidadanía un "autotest" do coronavirus para poder obter información sobre posíbeis síntomas e resolver dúbidas relacionadas coa COVID-19.

A Consellaría de Sanidade da Xunta da Galiza puxo en marcha un "autotest" do coronavirus na web do Sergas esta segunda feira, 16 de marzo. Nun comunicado emitido por Sanidade explícase que este test interactivo foi elaborado por persoal sanitario e quere proporcionar á poboación "un sistema áxil e inmediato" no que atopar información actualizada sobre cuestións relacionadas coa COVID-19. Sanidade indica que o feito de que o test "personalice as respostas", a través de preguntas concretas, "permite ofrecer recomendacións adaptadas á situación particular de cada persoa". Ademais desta ferramenta continúa activo o teléfono gratuíto 900 400 116 que nestes días, segundo resaltou Sanidade, "incrementou a súa demanda asistencial até en 60%". O test conta con catro entradas que formulan as diferentes situacións que poden vivir as persoas que o realizan, así como información relacionada coas dúbidas máis frecuentes acerca de temas relacionados co coronavirus. A primeira pregunta diríxese ás persoas que teñen síntomas e que están preocupadas porque cren que poden deberse ao coronavirus. A segunda entrada corresponde a persoas que se atopan illadas ou confinadas en casa, ofrecendo indicacións sobre o que deben facer mentres permanezan na vivenda. A terceira entrada informa a que deron positivo nesta enfermidade e ofrece as recomendacións para seguir mentres estean confinadas ou no caso de que a súa situación clínica empeore desde que permanecen no domicilio. Por último, a cuarta entrada ofrece información sobre as dúbidas máis frecuentes acerca de temas relacionados co coronavirus. O Sergas lembra que este coronavirus transmítese principalmente por vía respiratoria e polo contacto directo con secrecións respiratorias e que, na maioría dos casos, a infección por esta enfermidade "é similar a un arrefriado común".


Summary: As mensaxes de Casado antes das xerais, ofrecendo a Vox un goberno conxunto, deixaron un pouso que os populares galegos tentan esquivar antes das municipais do 26M. Cargos do PSdeG como Gonzalo Caballero ou a alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, amósanse convencidos de que os populares formarán maiorías con Vox se poden e comprométense a "traballar para que non sexa así"

A vaga expansiva do duro devalo electoral sufrido polo PP nas eleccións xerais do 28A estendeuse a Galicia non só coa forma da perda de apoio cidadán -os populares non foron a forza máis votada en Galicia por primeira vez na súa historia- e a consecuente redución de escanos no Congreso e no Senado. Tamén contaminando as súas posicións políticas cara ás transcendentais eleccións municipais do 26 de maio.Na recta final da carreira ás urnas do 28 de abril o líder do PP, Pablo Casado, amosouse abertamente partidario de gobernar en coalición co partido de extrema dereita Vox. Mesmo ofrecéndolle ter o peso que "quixese" nun eventual Goberno das dereitas con independencia da súa representación parlamentaria. Tras a derrota electoral Casado leva días tentando facer ver unha nova viaxe do partido ao "centro", só ou na compaña de Alberto Núñez Feijóo, pero as mensaxes das xerais deixaron un pouso que agora tentan esquivar tanto candidatos municipais como outros dirixentes do partido.As mensaxes de Casado antes das xerais, ofrecendo a Vox un goberno conxunto, deixaron un pouso que os populares galegos tentan esquivar antes das municipais do 26MAsí, tras a primeira visita de Casado a Galicia posterior ás xerais, o pasado sábado nunha romaría-mitin no Pino, varios membros da cúpula do PP foron cuestionados sobre as súas preferencias ante eventuais pactos con Vox despois das municipais. Especialmente na Galicia urbana, onde algúns inquéritos outorgaron ao partido de extrema dereita nos últimos meses posibilidades de obteren edís que, eventualmente, poderían desequilibrar cara á dereita o xogo de maiorías.Paula Prado e Agustín Hernández din preferir agardar aos resultados das urnas nos concellos antes de pronunciárense sobre os eventuais pactosUnha das cuestionadas foi este luns Paula Prado, vicevoceira parlamentaria do PPdeG. Diante de eventuais inquéritos que puidesen outorgar a chave do goberno dalgunha cidade galega a Vox, Prado dixo preferir "esperar" o resultado que "saia dar urnas o día 26 de maio". "Esperaremos a que se produza o resultado para valorar esa situación" de eventuais pactos coa extrema dereita, agregou Prado en declaracións que recolle a Cadena SER.Nun sentido semellante, esquivando a cuestión sen negarse abertamente a eses posibles pactos, pronunciábase tamén este luns o candidato do PP á alcaldía de Santiago, Agustín Hernández. El tamén di considerar lóxico esperar aos resultados do 26M para avaliar os "apoios recibidos". Nese momento corresponderá considerar se son dabondo para "gañar e gobernar", que é para o que o partido "sae" o 26M, mantén.Lara Méndez: "Xa abriron a porta a Vox nas xerais; non é novo, pero é preocupante e traballaremos para que non sexa así"Mentres o PPdeG evita a negativa a posibles pactos e reitera, non obstante, que o voto a Vox implica "dividir" á dereita, polo que é máis "útil" optar polos candidatos populares, nas filas do PSdeG esas posturas mornas son interpretadas como unha resposta afirmativa a pactar coa extrema dereita. Así o interpretaba o pasado domingo o secretario xeral dos socialistas, Gonzalo Caballero, e nun sentido semellante o facía este luns a alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, cabeza de lista do PSdeG lucense o 26M.Despois de que o candidato do PP lucense, Ramón Caballo, se amosase disposto a aceptar o apoio de Vox para formar unha maioría de goberno na cidade e ante as apelacións doutras forzas, como Ciudadanos, a desaloxala da alcaldía tras o 26M, a dirixente socialista di temer unha alianza das "tres dereitas" se a aritmética na corporación así o permite. "Xa lle abriron a porta a Vox nas xerais", daquela "cun bloque contra Pedro Sánchez" ea gora, "cun bloque de tres partidos de dereitas contra Lara Méndez, para atacar á miña persoa". "Non é novo, pero é preocupante" e por iso "traballaremos para que non sexa así", afirma.


Summary: Espazo cre que "as formas de facer política de feitos consumados" non son "propios da nova política cooperativa nen de respeito entre aliados" e censura "as tomas de posición unipersoais" en clara alusión a Beiras.

A substitución de David Fernández Calviño pola ourensá Carmen Iglesias Sueiro continúa a espertar malestar entre os socios da coligación AGE. Após anunciar o portavoz do grupo parlamentar, Xosé Manuel Beiras, que aceptará --de acordo co Regulamento da Cámara-- a entrada de Iglesias Sueiro foi a asemblea comarcal de Anova-Ourense quen amosou o seu malestar pola decisión do seu portavoz nacional que viña a contravir o acordo adoptado no que exixían a expulsión de Iglesias Sueiro e a súa entrada no Grupo Mixto se teimaba en se incorporar como deputada no Hórreo. Espazo ve no conflito polo escano só a punta do iceberg dunha crise máis ampla en AGE que ten a ver "coa falla de vontade na súa consolidación" Espazo critica a "unilateralidade" de Beiras Mais as críticas, chóvenlle a Beiras tamén entre os seus socios de coligación. Así, Espazo Ecosocialista vén de emitir un comunicado público no que censura a actitude do portavoz parlamentar e coidan o conflito xerado arredor do escano "a punta do iceberg dun problema máis grande en AGE". Un problema, din, "que ten a ver coa falla de vontade" dalgunhas das forzas que compoñen AGE para apostaren na "súa consolidación". Así, critican que o Comisión Coordinadora da Coaligación non se reúna con frecuencia, o bloqueo existente para a celebración de asembleas unitarias arredor de AGE e mesmo que se "impida aos grupos interactuar xunto coa cidadanía fóra do parlamento". Re-pensar AGE Neste senso, a Comisión Permanente de Espazo coida preciso "a necesaria recondución do proxecto AGE sobre novas bases" habida conta, subliñan, da existencia de "dúas visións" distintas á hora de concibir a relación entre as forzas que a compoñen. Instan a desenvolver unha xuntanza entre os dirixentes das 4 forzas que compoñen AGE Dunha banda, estarían aquelas que a conciben como "un acordo especifico para as autonómicas e mesmo conxuntural" e, doutra --na que se sitúan @s ecosocialistas-- as que entenden que "a unidade da esquerda nacional é un proxecto estratéxico de longo percorrido". Neste senso, apostan polo desenvolvemento dunha xuntanza entre "os máximos responsábeis" de Anova, Esquerda Unida, Espazo Ecosocialista e Equo para abordar o que podería considerarse unha re-fundación da coligación após un ano de se constituír para as eleccións ao Parlamento galego.


Summary: Moncha Prieto entra no mundo editorial galego coa súa primeira obra en solitario, o libro 'Alma de barro. Relatos da Ribeira Sacra'. En realidade sempre estivo presente a través dos seus programas de radio en galego en Catalunya ou en numerosas publicacións colectivas realizadas na emigración. As duras experiencias da súa contorna, a maioría en tempos de guerra e posguerra, xorden da memoria e pasan polo seu torno para chegar a ser literatura.

-De que maneira marcou a súa vida a experiencia da emigración na Catalunya? Marchei de Gundivos, Sober, até Barcelona cando tiña quince anos por motivos familiares. Volvín un ano para rematar os estudos e marchei outra vez até a miña volta definitiva á Galiza. Deixei a miña adolescencia no mundo rural para atoparme nunha gran cidade. En Catalunya non tiven contacto coa emigración até pasados os trinta anos, coincidindo coa creación de entidades galegas a partir do Centro Galego de Barcelona. Débolle á emigración aprender a amar a terra e a cultura que deixara. Non con saudade, máis ben con orgullo. Lembro que algunhas amizades literarias catalás preferían que lles falase galego e mesmo copiaban palabras que, pola súa sonoridade, lles parecían fermosas. Valorábannos e seguen a facelo agora. -Como definiría o seu paso pola radio? Para min foi un mundo máxico. Deulle unha volta de 180 graos á miña vida. Serviume para poñer en valor todo o que comentei antes. Comecei en Radio Gramenet entre 1985 e 1986 co meu primeiro programa en lingua galega xunto a Ovidio Santos, un rapaz de Verín. Aprendemos sobre a marcha. Coas entrevistas descubrimos a cultura galega que non coñeciamos. Logo viría entrar en contacto con outras galegas e galegos que facían radio e fixemos a asociación de Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya (ERGaC). -Cando comezou a escribir? Antes de marchar a Barcelona. Era unha necesidade intrínseca de expresión. A través da escrita podes ceibar sentimentos de toda índole. Coas palabras podes verter nunha páxina o estado de ánimo, escribir sobre diferentes temáticas, revivir o vivido,... A partir da miña entrada na radio, comecei a participar en certames literarios e levei varios premios de poesía e relato. Colaboraba nalgunhas publicacións, sobre todo galegas en Catalunya. Foi unha vocación temperá mais con froitos tardíos e tamén con algúns maduros que me mantiveron no camiño. Nunca pensei en ter unha publicación en solitario mais ás veces ese desexo de levar a termo unha vocación non se realiza por motivos laborais, de familia,... ou por escusas que nos poñemos a nós mesmos. Quizais non temos a forza para loitar polo que queremos e polo que soñamos. O motivo chegou agora e deume a entender que somos moi fráxiles e a vida corre demasiado rápido e se non o facemos hoxe ao mellor mañá xa non podemos. Ese motivo deume forza para loitar e recompilar toda a documentación e seguir adiante. -Que é 'Alma de barro'? Naceu coa idea de apresurarme en escribir e transmitir todas as vivencias. Todas as temáticas do libro estaban na miña memoria. Houbo un traballo de investigación previo no que tiven que escoitar moito. En total son 18 relatos e cada un deles está baseado nun feito real. Chegáronme a través da memoria colectiva e da memoria individual das e dos habitantes desta zona da Ribeira Sacra. Aínda que parten da realidade despois pasaron polo tratamento literario. Aínda que foron desta zona coido que poden ser extrapolábeis a calquera outra parte da xeografía. Os acontecementos históricos e a forma de vivir serían semellantes. Lembro unha frase que me dixo un poeta catalán unha vez que lle dicía que me daba como vergonza escribir segundo que poemas, ás veces escribes dunha maneira moi espida, cos sentimentos directos... Daquela dicíame que non me dese vergonza, pois todos estabamos feitos do mesmo barro. No meu caso, ficción e realidade forman unha amálgama necesaria, mais difícil de saber onde remata unha e comeza a outra.


Summary: A organización quer evitar que se 'coen' nas listas persoas que non reúnen as ''garantías''. Aposta por favorecer a creación de candidaturas cidadás.

A relevación das eleccións europeas non presentará candidaturas á cita das municipais en todo o Estado español, segundo informa El Diario. Unha decisión adoptada polo equipo promotor de Podemos e que aínda está pendente de ser ratificada após debate. A razón de non se presentar sería a de evitar ser pasto de 'paracaidistas'. "Non podemos configurar listas sen contar con todas as garantías", aseguran. Non acudir a esas municipais ten riscos, recoñecen, como o de frear a tendencia ascendente de Podemos. Mais non facelo compensa os riscos. Mais non concorrer coa marca Podemos non significa que non se esté nas municipais. Podemos apostará por favorecer a creación de candidaturas cidadás, que nas últimas semanas agroman en diversas cidades do Estado.


Summary: Através dun ensaio publicado por London Review of Books Hersh desdí a versión da administración Obama. Novos dados confirman a tese do xornalista estadounidense.

Seymour Hersh, un reputado xornalista estadounidense que se fixo, entre outros, co premio Pulitzer, vén de publicar un ensaio no que contradí o relato oficial a respeito do asasinato de Osama Bin Laden. Segundo Hersh non terían sido as pescudas da CIA as que deron co paradeiro dunha das persoas máis buscadas do mundo, senón fontes procedentes da administración paquistaní que a cambio de diñeiro deron aos EUA o lugar no que se agochaba, enfermo, o líder de Al-Qaeda. Este feito, foi corroborado pola canle de televisión estadounidense NBC. Así mesmo, o xornalista afirma que Bin Laden non tería ofrecido resistencia cando o exército entrou na morada para o asasinar nunha operación pactada entre o Pakistán e os EUA. De igual maneira, segundo Seymour Hersh o cadáver de Bin Laden foi tirado desde un helicóptero na fronteira entre Pakistán e Afganistán e non tería sido tirado ao mar segundo o rito musulmán, como asegurou a administración Obama. As informacións difundidas polo xornalista de investigación atoparon de fronte coa imprensa estadounidense que rexeitou publicar o seu contra-relato ou procedeu a comunicar a reacción da Casa Branca.


Summary: Os traballadores e traballadoras exixen o cumprimento íntegro da Lei de Medios Públicos de Comunicación Audiovisual

Xa son sete as sextas feiras consecutivas que traballadores e traballadoras da CRTVG visten de negro para denunciar a manipulación dos medios públicos galegos. Esta sexta volveron a facelo, nunha loita por "un medio público libre" que tamén se estende polas redes sociais con HT como #VenresNegro7CRTVG ou #DefendeAGalega, entre outros. "Este venres negro esiximos o cumprimento íntegro da Lei de Medios Públicos de Comunicación Audiovisual. Por que levamos sete anos sen Consellos de Informativos e incumprindo sistematicamente a maioría dos principios inspiradores da Lei?", pregúntanse na conta @DefendeAGalega , impulsada por persoal da CRTVG. "A obxectividade, imparcialidade, veracidade e neutralidade informativa, así como o respecto á liberdade de expresión e á formación dunha opinión pública plural" é un dos principios desa Lei de Medios Públicos 2011. Para o persoal, non se está a cumprir. As denuncias de manipulación e control político sobre a CRTVG embora non ser novas foron collendo maior intensidade nestas semanas. A noticia a finais de xuño da renuncia de Alfonso Hermida e Tati Moyano a continuar no TX2 por "discrepancias coa liña informativa" serviu de espoleta.


Summary: Nin o peor resultado histórico do PP en Galiza fixo recuar o partido de Núñez Feixoo no Parlamento: os seus 38 deputados e deputados, presidente da Xunta incluído, votaron esta segunda feira por manter a valedora do pobo Milagros Otero no seu posto, malia a sentenza do Supremo que a implica en trato de favor á sobriña de Fraga Iribarne.

A oposición levou a petición de cesamento ao pleno do Parlamento deste 29 de abril. Xornada post electoral marcada polos 13 puntos de brusca caída do PP galego, o debate na Cámara resolveuse cun novo peche de fileiras na dereita. Nin a sentenza do Supremo que rexeitou o recurso de Otero ao ditame do Tribunal Supremo mudou as tornas. "De "delincuente" tildou a viceportavoz do Bloque, Olalla Rodil, á valedora. Os socialistas, por voz de Patricia Vilán, afearon a Otero "facer un traxe a medida da irmá do portavoz do PP". E é que a beneficiada polas manobras da Valedora é María Puy Fraga, sobriña de Manuel Fraga, irmá de Pedro Puy Fraga e amiga da propia condenada. "A Valedora foi condenada por todo o que rexeitaron onte os galegos e as galegas co seu voto", afirmou Vilán. O PSdeG foi o partido máis votado en Galiza por primeira vez na autonomía. A intervención de Luís Villares, aínda líder de En Marea e o outro derrotado do 28 de abril -a súa formación quedou no 1,1% dos sufraxios-, foi rápida pero contundente. Espetoulle ao PP que debía escoller "entre corrupción institucional ou democracia" e preguntouse "a quen beneficia unha valedora que está vulnerando dereitos fundamentais" da cidadanía. Non respondeu ás preguntas de Villares a deputada do PP Paula Prado. Atacou ao PSOE polo caso da cuñada de Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra, cuxa contratación no Concello de Vigo derivou na condena por enchufismo dun funcionario, e a Villares polos resultados electorais. Intentou responsabilizar do trato de favor a Puy Fraga ao valedor adxunto nomeado a iniciativa socialista e finalmente dixo que o seu partido estaba disposto a "negociar" o cesamento de Otero de se acordar unha substituta. A votación no pleno -extraordinario e con este único punto na orde do día- resolveu, de momento, a cuestión: a oposición votou en bloque pola destitución (34 sufraxios), houbo un voto en contra e 38 abstencións.


Summary: O candidato socialista pechou a campaña acompañado por Rubalcaba en Pontevedra e Santiago, onde reuniu unhas dúas mil persoas. Prometeu "gobernar para as persoas" e coa "verdade" como base, fronte "ás mentiras de Feijoo".

"Verdade", "persoas" e "dereitos sociais". Son as tres ideas que máis se repetiron no mitin de peche de campaña que o PSdeG-PSOE celebrou no Multiusos Fontes do Sar, en Santiago. Pachi Vázquez leva días tentando converter en votos para o seu partido o rexeitamento maioritario que xeran -segundo as enquisas e a paercepción xeral- os recortes aplicados polos gobernos do PP en Madrid e Compostela. Este venres volveu repetir esta idea, chamando a manifestarse este domingo en defensa da sanidade e do ensino, pero a manifestarse "coas papeletas do PSdeG-PSOE como pancartas". Argumentou neste senso que "unha ampla maioría de galegos e galegas queremos cambiar o goberno e ao país, e o único que nos pode facer dano é quedar na casa porque eles non son tantos, pero van todos a votar". "A Rajoy pásalle con Angela Merkel como lle pasa a Feijóo con Rajoy, que di a todo que si" Pachi Vázquez estivo acompañado polo secretario xeral do PSOE, Alfredo Pérez Rubalcaba. Rubalcaba acusou a Feijoo de "desprazar 411 millóns de euros de déficit de 2010 a 2011 para agochar a situación financeira real de Galicia". Ademais asegurou que Galicia "precisa poñer un presidente que defenda a Galicia" a non a un Feijóo que "pasou de ser un tigre de bengala con Zapatero a ser un gatito ronroneante con Rajoy". E engadiu que "a Rajoy pásalle con Angela Merkel como lle pasa a Feijóo con Rajoy, que di a todo que si". Vázquez falou de "cambio" e pediu o apoio para logralo e liderar un goberno progresista "que garanta o cambio e pense na xente e nos seus problemas", que apoie "a quen non da chegado a fin de mes" e consiga "crear emprego e parar os recortes". Prometeu ser un presidente que diga sempre a verdade e volveu acusar a Feijoo de basear a súa acción de goberno na mentira e na ocultación. Os socialistas quixeron situar estas eleccións nun contexto máis amplo e chamaron a rexeitar nas urnas non só a xestión dos conservadores na Xunta senón tamén no Goberno central: "Rajoy e Feijóo queren obter nestas eleccións un "cheque en branco" para "recortar os dereitos deste país, despedir aos traballadores públicos e recortar na sanidade e na educación públicas". "Rajoy e Feijóo queren obter nestas eleccións un "cheque en branco" para "recortar os dereitos deste país, despedir aos traballadores públicos e recortar na sanidade e na educación públicas" Vázquez volveu debullar algunha das súas medidas propostas ao longo da campaña coma o aumento dos impostos á banca, ás grandes fortunas ou ás superficies comerciais, a anulación dos concertos aos colexios que segreguen por sexos, as 25 mil bolsas-traballo para outros tantos mozos e mozas, os 28 mil contratos para mulleres e os 60 millóns para impulsar a contratación de parados de longa duración.


Summary: O Concello de Santiago de Compostela organiza esta fin de semana unha homenaxe ao histórico encontro entre estudantes e clases populares

O pasado 2 de marzo fixeron 162 anos desde aquela comida de artesáns, obreiros e estudantes da época entre os que figuraban Eduardo Pondal, Manuel Murguía e Aurelio Aguirre. Con motivo do aniversario, o bairro de Conxo poderá gozar con música, palestras, roteiros, actividades para crianzas e, por suposto, un xantar popular. Esta fin de semana, o Banquete renace coa firme intención de se converter en cita anual na axenda compostelá. O evento combinará dúas vertentes, unha lúdica e outra reivindicativa, para conmemorar a data. Deste xeito, a festa non só xuntará toda a veciñanza para a celebración, senón que servirá como unha oportunidade para facer un chamado a prol da liberdade de expresión, a igualdade e a diversidade cultural. O programa de actividades –deseñado polas áreas municipais de Acción Cultural, Emprego, Comercio, Educación e Centros Cívicos– dará inicio na mañá deste sábado coa apertura do Mercado do Libro e da Artesanía, ubicado na praza Aurelio Aguirre e que decorrerá durante toda a fin de semana. Ás doce do mediodía, o Centro Cívico de Conxo será o punto de saída dunha visita guiada ao bosque do Banquete da man do editor Henrique Alvarellos. Ás 17 horas, o mesmo centro acollerá a mesa redonda "Que foi o Banquete, que é Conxo", conducida por Marcos Lorenzo. No acto, as investigadoras Xurxo Martínez, Juan José Lema, Encarna Otero e Mercedes Franqueira reflexionarán sobre a implicación histórica de tal evento, así como as transformacións que afronta o bairro co paso do tempo. Os máis miúdos terán tamén espazo no programa, que incluirá chocolatada, teatro de monicreques e a confección dun panel colectivo en "O Conxo que queremos", organizado para as 18.30 horas do sábado na praza Aurelio Aguirre. Á mesma hora, adultos e crianzas tamén poderán gozar cun concerto da Coral do Psiquiátrico de Conxo e da Coral de Solfa na escalinata do Hospital Psiquiátrico. Por último, a poeta ceense María Lado conducirá "A festa da poesía", que fechará a xornada entre a praza Aurelio Aguirre e o bar Caimán coas intervencións poéticas de Carlos Lixó, Sofía Espiñeira, as regueifas de Carme da Pontragha, e a música de García MC e O Leo. Juan Carlos Valle 'Karlotti' será o encargado de declamar o "pregón invertido". O domingo, día grande da celebración, iniciará ás 11.30 horas con "Alá van estudantes e artesáns", un desfile teatral dos Quinquilláns desde a Praza do Toural até o Centro Cívico de Conxo. Unha vez rematado e no mesmo sitio, arredor das 12.45 horas, Marisa Álvarez lerá o pregón da Festa do Banquete. Após a lectura, Os Quinquilláns e diversos colectivos continuarán a súa marcha cara á carballeira de Conxo, onde a Banda Municipal de Música deleitará o público con pezas de mediados do século XIX. Ás 14 horas haberá unha recreación teatral do Banquete de Conxo que abrirá, por fin, o xantar e romaría popular, con brindes da veciñanza e posterior sobremesa e serán de fraternidade, cunha foliada aberta na que actuarán Os Fondaos do Pífano, os Muiñeiros do Sarela e Do Fondo do Peto. Por último, e para pechar o aniversario do Banquete, Henrique Alvarellos guiará unha última visita ao bosque do Banquete desde a propia carballeira, onde posteriormente Luis Pasín e Os Quinquilláns pecharán a festa cun convite á seguinte edición. 'Orde e fraternidade', un piar do galeguismo Na altura do Banquete de Conxo orixinal, considerado como un evento fundacional do galeguismo, Galiza estaba tronzada por graves crises económicas e acababa de sufrir unha importante vaga de fame. Dez anos despois do fusilamento dos Mártires de Carral, o Partido Demócrata organizaba este acto histórico de baixo o lema 'Orde e fraternidade' no que un patrón e dous obreiros de cada oficio foron convidados e servidos por estudantes da Universidade de Santiago, traspasando os límites entre clases sociais. O escenario, localizado na parte posterior do mosteiro de Santa María de Conxo, fora arrodeado de forzas militares por causa da desconfianza que espertara entre o goberno conservador. Aínda que non se rexistraran incidentes violentos, Aurelio Aguirre e Eduardo Pondal –impulsores da iniciativa canda Luis Rodríguez Seoane– foron procesados polos seus brindes, nos que facían firmes arengas progresistas. Aínda que foran condenados ao desterro nas Illas Marianas, a intervención do fiscal logrou que finalmente o castigo non fora executado. Hoxe en día, a carballeira que acubillara orixinalmente a festa acaba de ser restaurada e o espazo, reconvertido a través do obradoiro Ecotur Xuvenil III. O grupo de mozos desempregados acondicionaron e recuperaron os carreiros tradicionais, restauraron as ribeiras do río e acondicionaron espazos de uso público. A partir de agora, a veciñanza poderá gozar desta Senda do Banquete de Conxo que se une co vieiro do Sar.