Summary: Concello de Vimianzo e Deputación lóubanse pola xestión do COVID

A Xunta mantense na súa postura de que o enlace do Corredor do Polígono de Vimianzo é cousa do goberno central. Dende a empresa semipública dependente do MInisterio SEA vai formnular alegacións ante a propia Xunta. Mentres, o proxecto dos 5,5 km de treito do Corredor da Costa da Morte entre Baio e Vimianzo seguen parados. Por iso, a alcaldesa de Vimianzo solicitará á conselleira de Infraestruturas unha xuntanza coa idea de "encauzar a problemática" e coa idea de "chamar a todas as portas posibles, pero neste caso hai que ter en conta que este proxecto está contemplado para que prime o interese xeral". "O que non consideramos de recibo é a falta de claridade en materia de asunción de competencias, xa que un proxecto que depende da Xunta, debe ser executado en materia autonómica. Nós non temos ningún problema de plantexarlle esta problemática ás entidades competentes, pero neste caso, hai un informe técnico que o determina", apunta a rexedora deixando a pelota no tellado da Xunta. "Non é un tema de buscar a crispación entre administracións, senón trátase de sentarse todas as bandas e buscar consenso. Sexa quen sexa, eu vou a solicitar que o noso polígono non pode quedar sin este enlace, iso téñoo clarísimo', confirmou a rexedora, que da resposta así ao escrito emitido pola conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, no día de onte. Visita da Deputación O máis de 400.000€ que a Deputación investiu no Concello de Vimianzo dende comezos de ano, deixan camiño para a que ambas administracións, gobernadas polo PSOE, se louben mutuamente pola xestión realizada dende comezos da pandemia. En concreto, 312.427,71 euros foron tramitados despois de ser aprobado o estado de alarma (para facer 4 contratacións, por exemplo), dos que 61.785, 90 corresponden ao POS COVID-(para comprar EPIs, reforzar o SAF…). Así o explicaron onte a alcaldesa Mónica Rodríguez, na visita do deputado delegado da área de Asistencia aos Concellos, José Manuel Lage Tuñas. A rexedora agracedeu "o apoio fundamental" da Deputación para superar a crise sanitaria, con investimentos para "fomentar o emprego, apoiar os servizos sociais e impulsar a recuperación económica", segundo explicou o deputado.


Summary: A V edición do Convivio da Cultura Galega volve reunir en Outeiro de Rei un nutrido grupo de entidades que traballan na cultura de base por todo o país.

Din os que o coñecían que había tres festas que Manuel María nunca se perdía: a do Día da Patria, a do seu santo (o 1 de xaneiro) e a de Santa Isabel, na primeira fin de semana de xullo. Por iso a carballeira de Santa Isabel, en Outeiro de Rei e moi pertiño da Casa Manuel María, é un lugar especial que este sábado volveu convertirse, como diría Xurxo Souto, en "epicentro do mundo e da festa". A carballeira acolleu a quinta edición do Convivio da Cultura Galega, cita na que tomaron parte 36 asociacións de todo o país, federadas en Galiza Cultura. Música, xantar, títeres, foliada, memoria, amizade, compromiso... Outeiro de Rei volveu acoller a todas aquelas persoas que quixeron así homenaxear a Manuel María ao tempo que se tenden ligazóns entre colectivos e entidades que traballan na cultura de base en chave de país. Organizado pola Casa Manuel María e coa contribución da Federación Galiza Cultura, a asociación Solfa e mais a Deputación de Lugo; o convivio enraízase nas romarías populares. Un programa no que o xantar de convivencia fai de meridiano: antes, o coro da Asociación Cultural e Musical Solfa acompañado do grupo de música tradicional Untia; para dar paso á banda municipal Sons e Soños, que agrupa músicos dos municipios de Rábade, Begonte e Outeiro de Rei. "El estaría moi satisfeito" A tradicional ofrenda floral a Manuel María no cemiterio da vila, onde repousan os seus restos é un dos actos mais emotivos. Alí, Pilar García negro, dirixíndose ás persoas presentes afirmou: "El [Manuel María] estaría moi saisfeito ao ver que é capaz de reunir aquí esta asemblea nacional, esta asemblea de galegos e galegos". O canto do Himno Galego puxo o ramo á ofrenda. O xantar reuniu ducias de persoas na carballeira, cada quen coa súa propia achega culinaria, desde asmáis 'contundentes' até sobremesas, para partillar en convivio. Os monicreques e a foliada, con xente de todas as idades a participar e gozar, encheron a tarde coa mellor oferta.


Summary: Baile, festa e tradición. Tal é a promesa da Banda de Lombás, unha formación que nace para reivindicar esas formacións de vento madeira e metal "que facían as verbenas antes das grandes orquestras". O repertorio mestura gravacións de campo con composicións propias. O director, Mario G. Cortizo, fálanos da procura de novas sonoridades para actualizar a tradición.

Hai unha historia moi bonita detrás dese nome, non? Si, eu a verdade é que levo vendo este tipo de bandas desde pequeno en Lalín, de onde son meus pais. O filme A lingua das bolboretas e os contos de Manuel Rivas do que parte sempre me inspiraron moito. Cando estabamos a voltas co proxecto puxémonos a reler o relato "Un saxo na néboa" do libro Que me queres, amor?, e realmente describe o que somos. Oito músicos que van polas aldeas facendo estas verbenas bailábeis. Esa é a idea que queremos recuperar e por iso nos inspirou tanto ese nome. E tamén o imaxinario das músicas que fan no filme. Iso é o que estamos a facer desde unha óptica contemporánea. É iso o que os caracteriza? Si, facer as cousas coma antes, pero cunha ollada actual a nivel da sonoridade dos ventos, das harmonías e, sobre todo, do tratamento da percusión. Usamos instrumentos presentes na música tradicional e nas bandas, pero tocados con técnicas contemporáneas que permiten crear máis liñas de voces e demais, con moitas capas. Esta ollada contemporánea trasládase tamén á estética. Queremos que a xente vexa a estética como unha cousa orgánica. Trátase de respectar a tradición como fonte, pero dándolle un aire novo. Durante moitos anos viuse o baile e a música tradicional como unha cousa moi encorsetada. Porén, por sorte, nos últimos tempos as cousas están mudando, especialmente coa aparición do baile espontáneo nas festas. Para min, que levo 12 anos en Barcelona, é unha marabilla volver e ver as prazas cheas de xente a danzar música tradicional de xeito espontáneo Quixemos inspirarnos na estética da roupa tradicional para o deseño que nos fixo a catalá Miriam Alemany, dándolle outra volta. Así, por exemplo, temos prendas intercambiábeis. Eses panos que normalmente son femininos, por que non poñelos nun home? Ou ao revés, o chaleco, habitualmente masculino, por que non poñelo nunha muller? Aleatoriamente e rompendo as barreiras de xénero, que é o que se está a facer no baile. Pódese ver no videoclip que estreamos, non hai filas marcadas de homes por un lado e mulleres polo outro. No agarrado, hai quen nos comenta positivamente que aparezan dous homes bailando, pero non foi unha cousa guionizada. Simplemente convidamos as bailadoras e bailadores a unha festa e pasou así. Isto é o bonito que acontece coa música e co baile tradicional, desaparecen os complexos para facer unha cousa adaptada aos tempos. Nós limitámonos a trasladar o que está pasando nos torreiros do país.


Summary: O Instituto Nacional de Estatística (INE) volve traer malas noticias. Segundo a súa última proxección demográfica, publicada hoxe, Galiza perdería 178.527 residentes nos vindeiros 15 anos. Así, nas súas previsións para o período 2020-2035, a poboación galega reduciríase en 6,6%, pasando de 2.702.244 habitantes na actualidade a 2.523.398 de 2035.

As tradicionais proxeccións demográficas do INE son moi consideradas no ámbito científico e académico, sinalando a Nós Diario o catedrático de Xeografía da Universidade de Santiago de Compostela (USC) Rubén Lois que "estes estudos do INE destacan pola súa fiabilidade e rigor técnico". O INE pon o foco do seu estudo no saldo vexetativo negativo previsto para os próximos exercicios. Nesta liña, considera que os falecementos superarían os nacementos ao longo de todo o período, destacando que o saldo sería negativo en 18.856 persoas en 2024, en 20.053 en 2029 e en 20.324 en 2034. Pola súa banda, adianta uns resultados migratorios positivos para a mesma etapa, se ben certifica que a vaga migratoria que afecta os segmentos de idade máis novos seguiría contando con gran pulo. Precisamente, unha boa parte dos expertos responsabilizan a emigración da caída da poboación galega, até o punto de que na última década 326.824 persoas abandonan Galiza, 28.853 en 2019. O INE rectifica á baixa neste último estudo os datos da súa proxección anterior. Así, no seu anterior traballo, publicado en 2018, apuntaba que Galiza perdería entre 2018-2033 138.799 persoas, isto é o 5,3 % da súa poboación, e ficaría en 2.564.491 residentes. Atendendo a este informe, o saldo vexetativo, diferenza entre o número nacementos e mortes, tamén sería negativo até sumar 98,9 falecidos máis que nacementos por cada 1.000 habitantes. A nova proxección presentada onte sinala unha caída da poboación de arredor de 40.000 residentes máis en relación coa anterior previsión. Os datos da Galiza contrastan cos do Estado español. Segundo o INE, a poboación española aumentaría nese mesmo período en 954.497 habitantes, superando 48.284.000 á volta de 2035 e achegándose a 50.600.000 en 2070. Madrid sería o territorio onde máis se incrementaría o número de residentes, pasando de 6.747.425 da actualidade a 7.361.414 en 2035, representando unha alza de 9,1%. O INE tamén prevé importantes crecementos nas Illes Balears e Canarias, con subas de 14,9% e 8,4%.


Summary: A institución insta o goberno provincial a rectificar após a queixa presentada por un arqueólogo prexudicado.

O Valedor do Pobo deulle a razón ao arqueólogo Eduardo Rodríguez após a denuncia presentada por este hai 8 meses. A razón do conflito entre este licenciado en Historia e especializado en Prehistoria e a Deputación de Pontevedra orixinouse após a súa exclusión das listaxes para unha bolsa de emprego de 2014. Os postos de traballo ofertados polo goberno provincial dirixíanse, como avanzou naquela altura Sermos Galiza, a tecnic@ arqueólog@ de campo e técnic@ arqueólog@ de laboratorio. Neste senso, malia contar coa formación acaída e mesmo ter traballado en 2012 para a propia deputación no Proxecto depoDeza, Rodriguez foi excluído das listaxes ao aseguraren desde o ente provincial que a súa especialidade non se correspondía coa requerida no prego de condicións, arqueoloxía. Unha titulación de recente creación. O Valedor sinala que o goberno provincial non pode excluír as persoas tituladas polos planos de estudos anteriores ao constituír un "atentado" aos principios de "mérito, igualdade e capacidade" Logo de revisar o seu caso, o Valedor do Pobo recoñece, nunha resolución á que tivo acceso Sermos Galiza, que Eduardo Rodríguez conta coa "titulación exixida" polo que insta o goberno de Rafael Louzán a "proceder á rectificación da resolución" e incluír nas listaxes aquelas persoas que coma Rodríguez contan con formación malia ser dun plano de estudos anterior. Segundo o Valedor, "a implantación recente da especialidade específica de Arqueoloxía e incluso o seu propio grao non pode constituír un prexuízo para aqueles titulados que non tiveron acceso a tal oferta formativa". Aliás, acrecenta, "restrinxir as exixencias de títulos e especialidades ás novas nomenclaturas atenta, neste caso contra o principio de mérito, igualdade e capacidade no acceso á función pública". Pola súa banda, Eduardo Rodríguez amosouse "satisfeito" pola resolución do Valedor coa que dixo se disipa calquera dúbida sobre a súa "profesionalidade" e a do "colectivo en xeral".


Summary: A Liña do Galego tramita 150 expedientes lingüísticos en 2020

A Mesa pola Normalización Lingüística (MNL) deu a coñecer nesta sexta feita o informe anual da Liña do Galego referido a 2020. A Liña do Galego é un servizo gratuíto, ofrecido pola entidade en defensa da lingua galega e dirixido a toda a poboación, que atende consultas sobre dereitos lingüísticos e tramita queixas cara ás institucións ou empresas que os vulneran. A presentación do documento, realizada nas dependencias da Deputación da Coruña polos directivos da MNL Marcos Maceira e Celia Armas e pola responsábel de lingua da institución, María Muíño, serviu para divulgar as xestións formuladas o pasado exercicio dentro da Liña do Galego, onde se tramitaron 219 queixas, 20 consultas e 111 parabéns recibidos a través das chamadas telefónicas, correos electrónicos e mensaxes a través da propia App do programa. O informe da Liña do Galego de 2020 destacou a vulneración dos dereitos lingüísticos por parte do Servizo Galego de Saúde, nun ano marcado pola situación de emerxencia sanitaria. A este respecto, o documento denunciou que as citacións para as probas PCR só se realizaron en castelán, a exclusión do galego na liña de atención telefónica habilitada para a Covid-19 ou a eliminación do galego dos protocolos e formación para os sanitarios. Desde a Mesa pola Normalización Lingüística lembraron como "os protocolos internacionais de garantía do dereito á saúde indican que esta debe ofrecerse na lingua da persoa usuaria, mesmo no caso de que esa lingua teña escasa ou nula presenza no noso territorio". Visualizar a realidade O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, lembrou na súa comparecencia que "cómpre visualizar a realidade, denunciar quen nos nega a posibilidade de utilizar a nosa lingua no noso propio país, como primeiro paso para reclamar que o dereito a utilizarmos o galego sexa plenamente respectado dándonos sempre esa opción". "Só procuramos que o galego estea tan dispoñíbel, sexa tan audíbel e tan visíbel na Galiza como é o castelán en Madrid", significou Maceira, quen aseverou que "a tan proclamada igualdade non é real, se a posibilidade de uso das linguas non ten iguais dereitos e deberes". A secretaria xeral do colectivo, Celia Armas, destacou que o traballo desenvolto pola Liña do Galego de tratamento, asesoramento, difusión e atención das queixas conseguiu que se emendaran algúns comportamentos e políticas lingüísticas de empresas e administracións públicas, como a App Radar Covid, os parquímetros da zona ORA do Concello de Vigo, a aprobación da ordenanza de normalización lingüística do Concello da Coruña ou os informes emitidos polo Consello de Europa. A responsábel de Normalización Lingüística da Deputación da Coruña, María Muíño, parabenizou a Mesa pola iniciativa Xabarín e denunciou "o incumprimento dos compromisos adquiridos tanto polo Goberno galego como polo Goberno do Estado para garantir o uso tanto no ámbito da xustiza como no do ensino, onde se observan barreiras en todos os niveis". Ao tempo, significou o compromiso da institución coa lingua con varias liñas de traballo, desde programas de normalización á formación especializada para equipas dos concellos e pediu á Xunta "responsabilidade, compromiso e aceptación da realidade para reverter a situación".


Summary: Non é casual que cada vez que se fai memoria do Prestige, daquelas semanas de novembro e decembro de 2002 nas que as institucións desertaron das súas funcións e nas que o pobo se organizou fronte á catástrofe, o discurso oficial pretenda agochar un nome, Nunca Máis, que representou a dignidade e a forza dun país que empezou a mudar a súa historia arredor dunha bandeira tinguida de loito. Publicamos un extracto do recollido no Sermos Galiza 272.

Agora que pasaron quince anos do afundimento do Prestige, da maior crise política que viviu este país no que vai de século, e que a xente fai memoria para ver en que parou todo, a disputa por darlle un sentido a aquilo continúa no mesmo punto no que o deixou Aznar tras aquel Consello de Ministros de pouso colonial na Coruña o 24 de xaneiro de 2003: "La visión de un lugar aislado, resignado, atrasado, de una Galicia negra, no existe. Es una falsedad", dixo o presidente do goberno camiño das Azores. Ese día, o Estado, ocupando simbolicamente o país, ía agochar con cartos a vergoña do seu desleixo. O país moderno, publicitado polos medios como un investimento dez veces maior que o dos Xogos Olímpicos de Barcelona. O que estaba tratando de agochar era o Nunca Máis, "un pobo autoorganizado fronte ao Estado, un pobo en pé, defendendo o noso, cunha enorme potencia, un pobo digno e moi vivo", di Bieito Lobeira, naquela altura deputado nacionalista no Parlamento galego e un dos portavoces da plataforma. "A reacción veu do impacto brutal de ver mentir as autoridades desde o primeiro día, da frustración diante dunha terríbel secuencia histórica de accidentes e da desesperación da xente do litoral e a resposta do Estado inexistente", subliña Lobeira. [Podes ler a información completa no Sermos Galiza 272, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: O pasado xaneiro estreouse 'O espantallo amigo', un documental sobre Neira Vilas producido por Maxina e dirixido por Carlos Seijo, que agarda que a fita poida verse en breve en todo o país, "en especial nas escolas, "porque ten un contido didáctico moi importante".

- No filme mesturades unha entrevista co autor con imaxes animadas en 3D representando o conto, non?- Este é un traballo que contén -creo eu- a un Neira Vilas en toda a súa dimensión. Nel mestúranse dúas esencias, unha delas é a convivencia que mantivemos con Neira na súa casa de Gres, pouco tempo antes de morrer. E a outra é a animación do seu conto 'Espantallo amigo', porque a idea era intentar describir a enorme dimensión de Neira pero, como o facíamos? Era moi complicado, como describir un home tan grande? Pois decidímolo facer cunha metáfora, e lendo os seus libros atópome co conto do 'Espantallo amigo' e nese libro hai unha relación directa con Neira Vilas. Era un home que a pesar de ter estado en Cuba non era nada dogmático, este Espantallo é un personaxe que está por riba do seu dogma, que é escorrentar os merlos, pero sen embargo o que fai é negociar con eles e levalos ao camiño da utilidade. - Ti afirmas que debaixo do Espantallo está o propio Neira. - Eu creo que si, pero é a miña visión. Supoño que algo tan inmenso como a figura de Neira sexa inalcanzable nun documental, pero eu penso que había moitísimo del neste personaxe, como tamén en Balbino. Cando estabas fronte a Neira, dábaste de conta de que estabas fronte a un anaco da historia de Galiza - Tivestes a sorte de compartir con el un dos seus últimos proxectos. Como foi a experiencia?- Non estaría tan seguro de que fora un dos últimos. Tiña tantos, sempre facendo cousas, colaborando, sempre estaba axudando a alguén, aínda que non tivera moitísimas enerxías. Tivemos sorte de participar dos seus últimos momentos creativos, pero a verdade é que a experiencia con el foi incrible, marabillosa, porque ti chegabas á súa casa de Gres, tocabas unha campaíña e aparecía el, agarimoso, cun sorriso, sentías xa que eras amigo del nun segundo, sentías que eras parte do seu universo, e isto ten moitísimo que ver c'O Espantallo Amigo, o tema da amizade que está tan presente no conto. Cando estabas fronte a Neira, dábaste de conta de que estabas fronte a un anaco da historia de Galiza, comezaba a falar e era unha ledicia poder escoitalo. Convivimos pouco tempo con el, pero foi unha sorte. Neira vilas o que tiña é que te contaxiaba do que era el. Como dicía cando lle preguntamos cal era o seu núcleo creativo, por que escribes? El non o pensou, tíñao xa moi claro, "a utilidade, ser útil". A min contaxioume todo este tema e fíxome replantexarme como creador, inculcoume un pouco a idea de que xa que vas facer algo, que sexa útil, que sirva para algo. El dixo que podería ter escrito en español, pero seguramente non fora tan útil, e en cambio en galego había moitísimo por facer. - Ese replantexamento como che vai afectar como creador?- A súa xenerosidade tamén me impresionou, tanto na súa escritura como na convivencia, porque ás veces os creadores precisan recluírse, e Neira Vilas e aí está a súa xenialidade, era quen de ser un escritor prolífico e ao mesmo tempo tamén estar moi pendente da xente da súa contorna, ser útil para eles. Eu creo que isto é un punto importantísimo en Neira, e pouca xente pode permitirse ser creador e á vez promotor social. Era un home que a pesar de ter estado en Cuba non era nada dogmático - Cando gravastes o documental?- Gravouse no verán de 2015 e, por certo, vai montado coa música de Xosé Lueiro e coa voz de María do Ceo, e ten como anécdota que unha canción foi escrita polo propio Neira. - A produtora, Maxina, sodes ti e a túa irmá Noela, non?- Si, somos un pequeno grupo creativo dedicado a temas de audiovisual. - Traballades fundamentalmente para publicidade e, á marxe, facedes proxectos propios, non?- Eu veño do mundo do cine, da curtametraxe, e a miña irmá é arquitecta. Eu estudei Belas Artes, e estou moi ligado á arte, é algo que non queremos deixar de lado, que nos nutre, forma parte de nós. Si que facemos proxectos ligados á arte, facemos curtas, e non queremos deixar ese amor pola arte. - Un videoclip que fixestes para Daniel Minimalia foi nomeado aos Hollywood Music Media Awards, e ten máis de 100.000 visitas no Youtube. - Foi un traballo moi fermoso e unha experiencia moi bonita. Rodamos na Cidade da Cultura e non agardabamos chegar tan lonxe con esta peza, pero a verdade é que nós intentamos volcar sempre o tema da arte en cada traballo, por paixón, non por outra cousa. Seguramente teña un pouco esa fantasía que nos gusta poñerlle a cada traballo. A verdade é que chegou a Hollywood e está funcionando moi ben polo mundo. - Tedes algún outro proxecto en marcha?- Sempre hai proxectos en marcha. Polo de agora estamos en fase de creativa, pero non imos falar porque logo saen ou non, pero sempre estamos dándolle ao miolo. Documental O Espantallo Amigo | Trailer from Maxina on Vimeo.


Summary: María Reimóndez (Lugo, 1975) foi unha das mulleres que leron o manifesto da mobilización feminista do 3 de marzo. Conversamos con ela sobre a xornada reivindicativa do 8 de marzo e sobre a situación do movemento feminista na Galiza.

Cales son as expectativas a respecto deste 8M? Espero que haxa unha mobilización masiva das mulleres e que na medida do posíbel vaian á folga aquelas que o consideren. Sabemos que hai moitas mulleres que non poden ir á folga, isto é algo que o movemento feminista galego recoñece e respecta. Forma parte do manifesto que se leu o domingo en Lugo. A expectativa é que visibilicemos todo o traballo que se fai no día a día e o contexto en que estamos neste momento, con discursos cada vez máis retrógrados desde o punto de vista do xénero, do racismo, da lingua... unha serie de agresións que vivimos de forma constante e que requiren de mobilización para poñerlles freo. Espero que as manifestacións convocadas en toda Galiza teñan un seguimento masivo por parte das mulleres e da cidadanía, así como a convocatoria de folga. Cal cre que foi a chave para que o ano pasado se dese ese éxito de afluencia? Eu creo no traballo do día a día, non creo que haxa fórmulas máxicas para conseguir chegar a certos puntos de inflexión. Este é o resultado dun traballo moi soterrado que facemos todas as feministas nos espazos nos que estamos cada día. As veces chégase a eses puntos de afloración na sociedade, tampouco sabería moi ben explicar por que. Pode ser que neste momento haxa máis atención mediática coa situación das mulleres ou unha visibilización maior dos feminismos, pero ás veces son factores que non están moito na nosa man. O traballo polos dereitos é como sachar, ás veces sae unha colleita marabillosa e outras parece que non dás máis que con pedras O importante sempre é seguirmos o traballo diario porque é o que garante que vaia haber esas transformacións. As mulleres que levamos no traballo feminista décadas, e as que son maiores cá min aínda o poden dicir máis, sabemos que non hai unha base lineal das cousas. O traballo polos dereitos é como sachar, ás veces sae unha colleita marabillosa e outras parece que non dás máis que con pedras. Non podemos pensar que hai cousas conseguidas e xa acabou aí. Esa non pode ser a nosa receita porque o traballo dos feminismos é un traballo que vai ás bases da muller e, polo tanto, intenta transformalo todo. Non só que haxa máis mulleres en certos espazos, por exemplo. Busca tamén transformar as relacións de poder na súa totalidade: as relacións de xénero, de clase, a definición dos propios xéneros, as cuestións de raza, de lingua, de definición de Estados, a ecoloxía, a división rural e urbano... é unha visión de 360 graos, de como se conforma o poder e a desigualdade como consecuencia. Desde o ano pasado até aquí que se aprendeu? Eu creo que unha cuestión fundamental que si que é evidente –e ten unha parte positiva e outra non tanto– é que os feminismos comezaron a popularizarse máis do que estaban. Aínda que segue estando moi estigmatizado, no groso das mulleres, si que hai unha constatación de que o feminismo comeza a ser visto positivamente. Aos sistemas de poder interésalles certas versións do feminismo, aquelas que non atacan as cuestións de raíz e que fican en cousas superficiais. Os feminismos son tanto teorías como prácticas complexas que nos obrigan a poñer en cuestión o que somos, o que facemos, desde o consumo até a relación con outras mulleres ou coa natureza. Iso implica un nivel de autoanálise e crítica moi profunda que non se pode reducir a certas caricaturas que, por desgraza, acaban copando moitas veces o espazo de visibilidade pública. Refírome con isto ao feminismo neoliberal. A diferenza dos movementos feministas noutros puntos de Europa, un dos puntos fortes do feminismo galego é o seu poder inclusivo. Somos capaces de chegar a uns acordos mínimos estándomos en contacto con esa diversidade de cuestións. Trátase dun movemento que non está na superficie, vai a temas de profundidade que non son aqueles edulcorados e máis fáciles de dixerir por parte da cidadanía en xeral. Como resumiría as principais demandas do feminismo na Galiza? Están todas no manifesto. Van desde cuestións que teñen que ver, loxicamente, coas violencias e o terrorismo machista que nos afecta a todas as mulleres, pero entra tamén en cousas máis específicas e propias nosas: desde a distribución territorial, por exemplo todo o que ten que ver co espazo rural e toda a sobrecarga das mulleres labregas; o tema da migración; as mulleres xitanas; outras cuestións de diversidade sexual e de xénero ou a definición do Estado, dado que vivimos un momento moi represivo. Neste sentido, tradicionalmente é unha reclamación do movemento feminista galego abrir un espazo onde se poida falar da redefinición do propio Estado no que vivimos e como isto afecta as mulleres. Son unha grande variedade de cuestións moi específicas no noso contexto. Cales son as grandes frontes do feminismo galego actualmente? Todas as fontes de discriminación están conectadas. Hai sempre unha serie de elos conectados e calquera feminismo que deixe fóra algún xa parte dun problema. O máis importante agora é seguir traballando como se fixo até o momento, un traballo máis de profundidade e non só de palabra, senón a hora de organizarnos e de traballar de cara a sociedade. É un punto forte que teñen os movementos feministas, que haxa tantos debates. Tamén esta claro que nalgún lugar ten que estar a fronteira. Hai certas cousas que non podemos denominar feministas. Non podemos denominar feministas todos estes aspectos neoliberais de compravenda dos corpos das mulleres ou dereitos para unhas a base de explotar outras. "Os feminismos brancos ocupan uns espazos que proxectan sombras" Acaba de publicarse un libro, para o que eu fixen o limiar, que se chama Feminismo para o 99% (Catroventos editora) que fala precisamente deste problema do feminismo neoliberal. Xa non da súa existencia, senón do espazo que ocupa. Os feminismos brancos ocupan uns espazos que proxectan sombras. Na Galiza vexo un interese por romper esas sombras. Está claro que a hexemonía do discurso seguimos a tela as mulleres brancas, mais creo que si que hai unha vontade de romper con iso. Noutros espazos, por exemplo nos feminismos españois, non vexo esa vontade, vexo máis resistencia que aquí. Iso ten que ver coa nosa propia situación como nación, coa nosa discriminación a respecto da lingua. Estamos nun punto de partida distinto e cunha posición máis de escoita cara ás non hexemónicas xa que nós tamén o somos.


Summary: Os calendarios están xa actualizados en www.futboldacosta.com

Este domingo comezan as Ligas de F8 nas categorías Alevín e Benxamín. E xa temos os calendarios en www.futboldacosta.com. Unhas Ligas que modifican moito a estruturas das nosas competicións de base cunha intención: participar nas Ligas Comarcais. O interese dos Manuel Corredoira, Diego Batalla e Juan Vilamisar, responsables federativos, é que o Fútbol da Costa vaia fogueándose e aprendendo a competir a nivel autonómico, para inetnatr romper con esa barreira que se nos presenta en cada fase final de ascenso ás Ligas Galegas Infantís, Cadetes e Xuvenís. Nestes últimos anos só o Dumbría consegue competir a nivel autonómico, pero esperemos que esta aposta dea froitos nun futuro non moi lonxano. A posibilidade de disfrutar de partidos contra equipos como o RCD Deportivo en Abegondo poden servir de acicate para ilusionar á rapazada. Desenvolvemento da competición Así, este domingo comezan os 4 grupos de cada categoría. Xogarán unha volta de 5 xornadas entre os 5 equipos de cada grupo (hai algún grupo con 4 ou 6 equipos pero se mantén o mesmo calendario para unificar desprazamentos). Os 4 primeiros de cada grupo xogarán unha Fase Final o vindeiro 17 de novembro, e os dous que gañen as semifinais representarán ao Fútbol da Costa na Liga Comarcal.Unha Liga Comarcal que contará con 12 equipos (6 da Coruña, 4 das Mariñas e 2 da Costa), que necesita comezar o 24 de novembro, de aí que o calendario se comprima deste xeito e as ligas costeiras non poidan ter máis duración. O resto de equipos xogarán unha nova Liga Costeira ata final de temporada. Prebenxamíns, en novembro Pola súa parte prebenxamín vai ser unha Liga normal, dous grupos, Comezará en nomvebro


Summary: Foi proclamada após a saída do exército español do territorio que colonizou durante 30 anos. Tras el, a chegada de Marrocos, impide o pobo saharaui vivir na súa terra.

O 27 de febreiro de 1976 o pobo saharaui proclamou a súa República amparándose no dereito internacional que recoñece a autodeterminación dos pobos como un elemento chave dos dereitos humanos. En 1967 a ONU insta o Estado español a "acelerar o proceso de descolonización" e a convocar o referendo de autodeterminación no Sáhara Fíxoo cando o último soldado do colonial exército español abandonaba o territorio após trinta anos de ocupación --primeiro como parte da África Occidental Española (1946-1958), logo como Sáhara español (1958-1976). Porén, as reclamacións de independencia xa chegaran ás Nacións Unidas nove anos antes, en decembro de 1967, cando a organización internacional instou a potencia administradora, o Estado español, a "acelerar o proceso de descolonización" recoñecendo o dereito do Sáhara a convocar, xa daquela, un referendo de libre determinación. Facíao no marco dun conflito que chega até a actualidade e que implica directamente a Marrocos e tamén a Mauritania. A Marcha Verde e o Muro da Vergoña E é que un ano antes de ser proclamada a República árabe saharaui democrática (RASD) o 6 de novembro de 1975, Hassan II, rei de Marrocos, inicia un proceso de ocupación sobre o territorio sahariano, a coñecida como Marcha Verde. Marrocos reclama para si unha parte das terras e malia o rexeitamento das Nacións Unidas, contou co apoio --e inspiración-- dos EUA, de Franza e con fondos saudíes. O goberno español ordenou recuar o exército e abandonar a colonia incumprindo o acordo adoptado a instancias da ONU que obrigaba a recoñecer o dereito de autodeterminación do pobo saharaui e a convocar o referendo. EUA, Franza e Arabia Saudita apoiaron a ocupación marroquí sobre o Sáhara Tras a saída española o Frente Polisario proclama a RASD na que até hoxe é considerada a capital Bir Lehlu e inicia unha resistencia armada contra Marrocos e Mauritania. Este último, en 1979, renunciou a parte do territorio froito da presión armada do Polisario. Porén, sería, de novo, anexionado por Marrocos de maneira unilateral. Aliás, construiría entre 1980 e 1987 un muro --no concreto un conxunto de oito-- de case 3 mil quilómetros que separa os territorios ocupados do 35% do Sáhara Occidental controlado polo Frente Polisario impedindo de facto que as persoas refuxiadas --expulsas durante a Marcha Verde das súas terras-- poidan volver, ao tempo que explota os recursos económicos do pobo saharaui. Un referendo que non chega Após anos de loita armada en 1991 declárase un cesamento ao fogo baixo a condición de dar cumprimento ao acordo das Nacións Unidas de convocar un referendo de autodeterminación. Neste senso, a ONU crea unha misión especial cuxo obxectivo é, desde aquela, a elaboración dun censo de votación. O Polisario inicia unha reivindicación pacífica do dereito de autodeterminación mais, 15 anos despois, aínda non se deu cumprimento ás obrigas internacionais. As persoas refuxiadas moran nos campamentos do Tinduf, en pleno deserto Entretanto, as persoas refuxiadas continúan nos campamentos do Tinduf e as violacións de dereitos humanos por parte de Marrocos son constantes. Detencións, desaparicións e condenas por parte de tribunais militares atinxen o pobo sahariano, como relatou en conversa con Sermos Galiza o activista Hassanna Aalia, exiliado en Euskal Herria e condenado a cadea perpetua no proceso de Gdeim Izik. Solidariedade galega Con motivo do 40 aniversario da Proclamación da RASD a asociación Solidariedade galega co pobo saharaui (Sogaps) realizou unha concentración en Compostela ás 11.00h na Praza de Praterías. Aliás, corporacións municipais de todo o país ondean a bandeira da RASD como símbolo de recoñecemento do dereito de autodeterminación do pobo saharaui. No concreto: As Pontes, As Neves, Vigo, Compostela, Barreiros, Cervo, Ourol, Ribadeo, Viveiro, Ponteareas, Mondariz, Mondariz Balneario, Vilagarcía de Arousa, Vilanova de Arousa, Cambados, Pontevedra, Ferrol, Narón, San Sadurniño, Fene, Mugardos, Ares, A Coruña, Oleiros, Sada, Lalín, Muros, Viana do Bolo, Gondomar, A Mezquita, Cangas, Moaña, Bueu, Salceda, Lugo, Rianxo, Ribadumia, Pontecesures, Monterroso, Vilalba, Silleda, Sarria, Redondela, Brión, A Estrada, Cuntis, A Rúa, Manzaneda, Valdoviño, Samos, Muros, Rodeiro, Vila de Cruces, Ourense, Tui, Tomiño, Agolada, Padrón, Mos, Deputación de Lugo. Para alén das organizacións, BNG, CIG, CC.OO e a Xunta de Galiza - Cooperación. De maneira parella, Sogaps está a presentar mocións perante as administracións locais nas que reclama a aprobación dunha declaración institucional na que amosar "o firme compromiso co pobo saharaui", o recoñecemento da RASD e do dereito de autodeterminación así como reclamar ao Estado español o estatus diplomático do Frente Polisario como "único e lexítimo representante" do pobo saharaui.


Summary: As Asociacións de Nais e Pais Galegas veñen de posicionarse en contra da apertura no verán de "comedores para pobres". Reclaman, pola contra, ás administracións que dean cobertura ás necesidades sociais cunha visión seria e rigorosa.

Opóñense á apertura de "comedores para pobres", ben sexa nos centros de ensino ou para persoas maiores. Anpas Galegas esixen, pola contra, que as administracións proporcionen cobertura ás necesidades sociais con rigor e seriedade, cunha visión a longo prazo que "pasa necesariamente polo cambio de modelo económico-social que estamos a soportar nestes últimos anos". Pais e nais queren que se solucionen as necesidades de nenos e nenas e desbotar a posibilidade da fame, unha realidade á que xa non estabamos afeitos mais que regresa despois de anos de crise económica. Sen embargo, apostan a que coman "nun espazo socialmente protexido e familiarmente amable como pode ser a propia casa, coa seguridade de que todos os seus están tamén comendo, sen ser levado a un lugar onde, de xeito extemporáneo, poderá ser xulgado, diferenciado, clasificado e, finalmente socialmente excluído", sinalan. "Calquera resposta que se dea ao problema debe ter moi presente o respecto á dignidade dos individuos, á súa privacidade e intimidade" A través dun comunicado reclaman das administracións que as accións que se desenvolvan encamiñadas a paliar as necesidades deben ter "unha proxección a medio e longo prazo", xa que ás que só se pensan a curto prazo son simple beneficencia e non solucionan ningún problema real". Dignidade e intimidade Anpas Galegas, a través do seu vicepresidente Fernando Lacaci entende o crítico da situación actual , cada vez con máis desigualdades e con maiores urxencias sociais, en especial, as derivadas de casos de necesidades básicas e a aparición da fame infantil. Responsabilizan aos gobernos galego e español das necesidades económicas que se están a denunciar, consecuencia, segundo din, das políticas aplicadas polo PP nos últimos anos. Para nais e pais do alumnado "calquera resposta que se dea ao problema debe ter moi presente o respecto á dignidade dos individuos, á súa privacidade e intimidade. A atención ás necesidades básicas da infancia debe facerse dentro dun tratamento integral das súas familias, que son o seu lugar de abrigo e referencia, e o seu ámbito espacial e emocional". Afirman tamén que o ámbito educativo non é onde se ten que producir este debate xa que, ao seu ver, o problema é "social".


Summary: Que en vésperas duns comicios galegos estea no debate público a cuestión das posibles confluencias no espectro da dereita é algo inédito dende hai tres décadas, cando fraguou a que ata agora foi a última e transcendental coalición do PP en Galicia, con Centristas de Galicia

Este 2 de marzo, data límite para o rexistro de candidaturas ao Parlamento nas eleccións galegas do vindeiro 5 de abril, ficará definitivamente despexada a dúbida sobre a integración ou non de membros de Ciudadanos nas listas do PP. Tras a súa negativa á coalición co partido agora liderado interinamente por Inés Arrimadas, que a dirección central de Pablo Casado si impuxo en Euskadi, os de Alberto Núñez Feijóo dixeron estar dispostos -sen excesivo entusiasmo- a ceder algúns postos a membros de C's nas súas listas, pero como independentes e sempre e cando ficase claro que a única disciplina, antes e despois das eleccións, sería a do propio PP.Que en vésperas duns comicios galegos estea no debate público a cuestión de se frutifican ou non confluencias no espectro da dereita é unha circunstancia inédita dende hai tres décadas. Foi daquela, a finais dos anos 80 do século pasado e principios dos 90, cando fraguou definitivamente a que ata agora foi última confluencia do PP en Galicia, a mesma que puxo a primeira pedra do fraguismo e blindou a familia Baltar na provincia de Ourense, cuxa capital é escenario este domingo do primeiro gran mitin da precampaña de Feijóo xunto a Casado, Mariano Rajoy e ao actual líder da saga ourensá, José Manuel Baltar.Que en vésperas duns comicios galegos estea no debate público a cuestión das posibles confluencias no espectro da dereita é algo inédito dende hai tres décadas, cando fraguou a que ata agora foi a última e transcendental coalición do PP en GaliciaNo remate dos 80 a dereita galega era aínda unha sopa de siglas das que son máis habituais na esquerda e que aínda na actualidade levan ao propio Feijóo a facer mofa falando de "multipartitos". No que sería o seu derradeiro mandato na Xunta, Gerardo Fernández Albor principiara a lexislatura de 1985 á fronte de Coalición Popular, isto é, a confluencia de Alianza Popular, Partido Demócrata Popular, Partido Liberal e Centristas de Galicia. As fortes tensións internas acabarían propiciando o seu esfarelamento, con episodios de transfuguismo como o de Xosé Luís Barreiro Rivas cara a Coalición Galega, clave para a conformación do tripartito que elevou á presidencia ao socialista Fernando González Laxe.No remate daquela lexislatura convulsa o fundador de AP, Manuel Fraga, emprendeu a que sería definitiva concentración parcelaria na dereita e, ao tempo, o seu desembarco en Galicia. Nacía o Partido Popular, siglas baixo as que Fraga optaba á presidencia da Xunta por primeira vez. O PP concorreu só, xa sen coalicións, na Coruña, Lugo e Pontevedra. Pero en Ourense foi da man de Centristas de Galicia, o partido liderado por Victorino Núñez dende a súa fundación, en 1985, e alimentado con escindidos de Coalición Galega ou de formacións como Centristas de Ourense, con moitos membros da fracasada UCD nas súas filas.Fraga foi á batalla coligado con Centristas de Galicia en Ourense, cunha lista na que figuraban nomes que acabarían destacando polos seus cargos no PP, algúns ata a actualidadeA coalición con Centristas de Galicia, cos que os populares xa concorrera aliado en municipais ou xerais, tiña un obxectivo claro: o que tres décadas despois Feijóo sinala recorrentemente como a necesidade de "unir o voto". Daquela, nunha provincia na que o poder institucional da dereita, dende a Deputación a múltiples concellos, aínda escapaba do control directo do PP. Esa división podería ser letal para os intereses de Fraga, que non estaba disposto a arriscarse a unha derrota en Galicia. E por iso, aquel político que deixaba atrás ao Fraga Iribarne ministro de Franco para deixar paso a don Manuel que apelaba ao "orgullo nacional" galego non tiña maior problema en coligarse cunha formación que incluída o nacionalismo no seu ideario.Así, coa confluencia que reforzou o flanco ourensán, Fraga foi á batalla electoral da man de Centristas de Galicia fronte a un PSdeG de González Laxe ao que a dirección do PSOE de Felipe González decidira abandonar á súa sorte. Na candidatura ourensá da coalición figuraban nomes que nos anos seguintes destacarían polos seus cargos no PP, mesmo ata a actualidade, caso de Aurelio Miras Portugal, Roberto Castro, Juan Manuel Jiménez Morán, Antonio Mouriño ou o propio Victorino Núñez.O fraguismo comezou grazas a aquela axustada maioría absoluta e Fraga realizou co líder de Centristas de Galicia, Victorino Núñez, un movemento clave na historia política do paísNa noite electoral do 17 de decembro de 1989, o escrutinio apuntou a unha axustada maioría absoluta do PP entre receos da esquerda, precisamente, cara á provincia de Ourense. Non en van, como ficou reflectido nos resultados oficiais daqueles comicios, a Xunta Electoral "constatara" disfuncións no reconto. Polo medio, a anulación de resultados en trece mesas e pronunciamentos xudiciais sobre "un número de votos emitidos superior ao dos electores" ou "actas dobres e contraditorias". Tamén suscitou receos o resultado do voto emigrante: mentres que no conxunto de Galicia a vitoria do PSOE fora esmagadora no sufraxio exterior, en Ourense gañara amplamente o PP entre dúbidas polos prazos de chegada dalgunhas sacas venezolanas.Sexa como for, o fraguismo comezou grazas a aqueles 38 escanos que definitivamente tivo o PP á súa disposición. E, como avanzara o propio Fraga en campaña, no inicio do mandato produciuse un movemento clave para entender a historia política do país da década seguinte. Victorino Núñez foi nomeado presidente do Parlamento, posto que ocuparía durante dúas lexislaturas. Coa súa marcha ao Parlamento, deixou libre a cadeira da presidencia da Deputación de Ourense, que pasou a ocupar José Luis Baltar. Xa dende o trono provincial, Centristas de Galicia encamiñouse cara á súa disolución no seo do PP, que culminaría a finais de 1991. A pantasma de Centristas de Galicia, así e todo, regresaría de cando en vez. Xa fose na revolta do piso ou nas protestas contra o peche do paridoiro de Verín.


Summary: Non somos unha radio pirata. Somos unha radio libre, unha emisora de voces, historias, traxedias e protestas que leva pedindo unha licenza dende a súa fundación en 1996. Apúntanos coa vara dunha legalidade que non exercen; non sería un motivo de orgullo, señoras e señores da Xunta

O outro día recibín unha chamada da miña avoa. Contábame que á fin ía poder escoitar a miña voz pola radio, regaláronlle un novo transistor relocente para escoitarme no almorzo, na comida ou na cea. Vai poñelo onde sempre, na cociña. Eu respondínlle que non ía poder, polo menos durante bastantes días. Tívenlle que explicar que CUAC FM, a radio na que presto voz, tempo, alegría e ilusións está ameazada cunha sanción de ata 200.000 euros por cumprir un dereito humano: comunicar. A miña avoa, de oitenta e tres anos, preguntoume como era iso posible. Conteille que en España son as comunidades autónomas quen xestionan as licenzas en Frecuencia Modulada, as que deciden que medios falan polo dial ou non. Ela saiume con que se eramos unha radio pirata. Conteille o que lle estou contando hoxe a vostedes. Que non, avoa, nós somos unha radio comunitaria. Comunitaria? Si, avoa, unha radio na que moita xente de pensamentos diferentes se une para facer programas, formar a novos locutores e locutoras e dar voz á xente que non a ten nas radios comericiais e públicas. E iso existe? Si, avoa, existe. Existe CUAC FM. Como a radio comunitaria da Coruña existen Radio Vallecas, Radio Almenara, Radio Xata, Radio Moratalaz e aínda máis en Madrid, Radio Kras en Xixón, Radiópolis en Sevilla e moitas máis espalladas por todo o estado español. Non lle mencionei as centos de radios comunitarias de américa latina ou as radios comunitarias e libres de Francia ou Irlanda onde (miña avoa non me cría) hai xornalistas que cobran. Non somos unha radio pirata. Somos unha radio libre, unha emisora de voces, historias, traxedias e protestas que leva pedindo unha licenza dende a súa fundación en 1996 Non somos unha radio pirata. Somos unha radio libre, unha emisora de voces, historias, traxedias e protestas que leva pedindo unha licenza dende a súa fundación en 1996. Pasaron 22 anos. Por esa falta de licenza hoxe vostedes, señoras e señores da Xunta, quen nos apuntan coa vara dunha legalidade que non exerceron ata o momento. Descubrínlle á miña avoa que a Lei de Comunicación Audiovisual do 2010 insta ás comunidades autónomas a regular e legalizar os medios comunitarios existentes antes de 2010. As señoras e señores da Xunta de Galicia e a Secretaría Xeral de Medios aínda teñen oportunidade de exercer democracia na súa sentenza, continuei explicandolle a miña avoa, de emendar o erro e de ser pioneiros. Que alegría sería saber que a nosa administración galega é a primeira en recoñecer legalmente a un medio comunitario en España. Non sería un motivo de orgullo, señoras e señores da Xunta, poder equipararse a Francia, Irlanda ou Reino Unido? A miña avoa neste momento estaba confusa, non é para menos. Apúntanos coa vara dunha legalidade que non exercen; non sería un motivo de orgullo, señoras e señores da Xunta, poder equipararse a Francia, Irlanda ou Reino Unido? Aclareille que unha administración pública do estado xa comezou a dar pasos adiante que para nós semellan de xigante, o goberno navarro convocou o pasado 2017 o primeiro concurso público de licenzas en FM onde se admiten ás radios comunitarias, a radio comunitaria de Pamplona podería verse beneficiada dunha licenza para emitir. A miña avoa, co seu ton de nai protectora, quería asegurarse de se tiñamos apoios detrás. Dixen que sería fantástico que a Xunta se postulase a favor de CUAC FM como xa fixeron o Colexio de Xornalistas de Galicia, a Federación de Sindicatos de Periodistas de España, a Universidade da Coruña, a Deputación da Coruña, o Concello da Coruña, Proxecto Cárcere, Asociación Alexandre Bóveda e numerosos colectivos, entidades e persoeiros máis. Non sería fermoso, señoras e señores da Xunta de Galicia, deixar continuar a andaina dun medio de comunicación? Nós cremos na liberdade das ondas. Cremos que a comunicación, coma o mar, coma as augas internacionais, son un territorio voluble e cambiante pero sempre e en esencia libre. O mar non ten cancelas, as ondas tampouco deberían telas. Dicimos que somos mariñeiros nas ondas porque faenamos na radio. Levamos 22 anos faenando na 103.4 da Coruña. Traendo xente de todas as partes, ideoloxías, posicións, opinións e orixes, esa é a esencia da radio comunitaria. No ano 1996 este navío partiu a ese mar de ondas que, nin de cerca eran libres. Aínda hoxe non o son. Somos mariñeiros nas ondas, non furtivos, nin piratas. Os piratas son quen abordan, fan dano, rouban, agreden, insultan e atacan a outros para facerse co botín e expolialos. Os piratas só coñecen a linguaxe da violencia, o noso barco non leva canóns, só redes de xuntanza e ledicia, de indignación e protesta. Somos locutores, sabemos que é o silencio, a carraxe, a incomprensión, a causa da noticia. Aínda así, gústanos estar nese mar, a pesar dos piratas, a pesar de todo. Cuac, resiste. A miña avoa quedou convencida. Publicidade


Summary: Foron asasinadas a muller e as súas dúas crianzas. O home suicidouse posteriormente.

Máis un feminicidio esta quinta feira. Desta volta en Castelldefels (Barcelona). O presunto asasino suicidouse após matar a compañeira e dúas crianzas, de 7 e 10 anos, segundo a información difundida pola axencia de noticias EFE. A investigación continúa aberta e baixo segredo de sumario. No conxunto do Estado español a cifra oficial de asasinatos machistas ascende a 23 de acordo coas estatísticas rexistradas polo Ministerio de Sanidade. Segundo as informacións difundidas por Antena3 a veciñanza tería alertado en varias ocasións a policía española e os Mossos d'esquadra perante os "berros e insultos" que se escoitaban no interior da vivenda. Porén, nunca actuaron.


Summary: Cargan contra Pedro Sánchez, que días despois do naufraxio prometeu facer "o posíbel e o imposíbel". "A quen trata de defender, presidente? Saiba vostede, se trata de ocultar algo, que as familias non cansaremos", dixo Kevin González, fillo dun dos mariñeiros falecidos.

Familiares de vítimas do naufraxio do pesqueiro galego Vila de Pitanxo, volveron pedir esta sexta feira axuda a empresas privadas para que lles presten un barco co que ir até o lugar do suceso e poder baixar ao pecio. Nun acto convocado polas familias ante a Subdelegación do Goberno de Pontevedra, Kevin González, fillo dun dos falecidos, foi o encargado de ler un manifesto. Así, solicitaron a empresas privadas, particulares "ou xente boa deste país ou doutros" que lles presten un buque co que poder levar o material preciso a Terranova (Canadá) para obter probas baixando ao barco afundido. Kevin González (familiar dun falecido no 'Pitanxo'): "Se non baixan ao barco é que queren agochar algo" González lembrou que unha empresa de Noruega xa se comprometeu a cederlles gratuitamente un sónar e un robot para baixar ao pecio, mentres que a Xunta ofreceu traer ese material a España. "O único que nos fai falta é un buque que poida tardar entre 15, 20 ou 30 días en realizar a viaxe de ida e de volta e as operacións de busca. Xa que o Goberno de España non o fai, solicitamos a empresas privadas, a particulares e a xente boa deste país ou doutros que nos axuden", subliñou Kevin González ante os medios. Os familiares das vítimas do Vila de Pitanxo volveron cargar contra o Executivo de Pedro Sánchez, xa que o presidente, días despois do naufraxio, dixo que faría "o posíbel e o imposíbel". Con todo, agora o Goberno negouse a baixar ao pecio a investigar as causas dos sucedido a non ser que o solicite un xuíz ou a Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes Marítimos (CIAIM), que está a investigar o sinistro. O xuíz da Audiencia Nacional ao sobriño do patrón do 'Vila de Pitanxo': "Ten a obriga de dicir a verdade, que non llo teña que repetir" "Xa non fai falta un robot. Xa non fai falta o sónar de varrido lateral. Xa o temos. Xa non hai que gastar ese diñeiro. Xa non fai falta ir buscalo a ningún lado, porque a Xunta o freta. Só fainos falta un barco, que ás arcas do Estado suponlle ben pouco", reivindicou. As familias lembraron que pasaron xa máis de cinco meses desde a traxedia. Cinco meses nos que Sánchez "non cumpre o seu compromiso". Aliás, aseguraron que é "obriga" do Goberno investigar o naufraxio, "tal como recolle o ordenamento xurídico español". "Non imos cansar, pasen 1, 2, 9 ou 28 anos" "A quen trata de defender, presidente Sánchez? Que saiba vostede que se está a tratar de ocultar algo e se está a tratar de defender a alguén, non o vai a conseguir, porque as 21 familias non imos cansar. Pasen 1, 2, 9 ou 28 anos", sentenciou Kevin González.


O Goberno galego ten pendentes de aprobar, entre outras, a nova lei do xogo, prometida xa para 2018, ou a lei do Patrimonio da comunidade, prevista para 2017O pasado 14 de xaneiro o presidente Feijóo anunciou que en 2021 a Xunta impulsaría e enviaría ao Parlamento "un total de 10 leis". Rematado o ano, desas normas prometidas daquela só aprobou en Consello e remitiu á Cámara para a súa aprobación final dúas: a habitual lei de orzamentos para o ano seguinte e unha lei para planificar as estatísticas oficiais que se farán no período 2022-26. No último ano o Parlamento si aprobou outras leis distintas das comprometidas en xaneiro por Feijóo, un total de 18, boa parte herdadas da anterior lexislatura, a de menor produción lexislativa da historia da autonomía, ou froito de propostas dos grupos parlamentarios e non do Goberno galego. Pero seguen pendentes, entre outras, unha nova lei do xogo, prometida polo Goberno galego xa para 2018 e aínda non aprobada mentres os xigantes das apostas seguen a reforzarse en Galicia.En 2017 e 2018, obrigada por unha lei estatal, a Xunta fixo públicas as súas previsións de leis a remitir cada ano ao Parlamento para a súa aprobación, o denominado Plan Anual Normativo, incumprido amplamente nos dous anos ao só ser quen de aprobar en 2017 cinco das 11 leis anunciadas e en 2018 dúas das 12 prometidas, ademais de quedarlle nese ano aínda cinco pendentes do ano anterior. Despois, deixou de ser obrigatorio facer público ese Plan Anual Normativo e a Xunta limitouse a ir anunciando leis puntuais. Sen esa obriga, o Goberno galego non avanzou as súas previsións de novas leis para os anos 2019 e 2020, nos que a Xunta apenas impulsou normas e que consolidaron esa X Lexislatura como a de menor produción lexislativa da historia da autonomía galega. Boa parte das leis prometidas para a anterior lexislatura e finalmente non aprobadas foron incluídas no programa electoral do PP para a actual XI Lexislatura que comezou a finais de 2020. Pero a maiores, xunto coa expectativa dunha maior produción legal herdada de anos anteriores, o 14 de xaneiro de 2021, malia seguir sen ser obrigatorio facelo, o propio Feijóo rematou co silencio de 2019 e 2020 e si anunciou as leis que o seu Goberno prevía enviar ao parlamento durante o 2021 e fíxoas públicas cun documento de moito menos detalle que os anteriores plans anuais normativos de 2017 e 2018. Serían, segundo aquel documento do 14 de xaneiro, un total de 10 leis: para regular o xogo, o Patrimonio da comunidade autónoma, a artesanía, a arquitectura, a educación de adultos, a calidade alimentaria, previr o consumo de alcol, xestionar o ciclo integral da auga, planificar a estatísticas oficiais no período 2022-26 e os orzamentos autonómicos para 2022. De todas esas leis prometidas hai un ano finalmente a Xunta só foi quen de aprobar en Consello e enviar ao Parlamento as dúas últimas, acompañada a de orzamentos, como todos os anos malia non anunciarse, dunha lei de acompañamento coa que se mudan con menos debate todo tipo de leis previas. Pola contra, non foi quen de aprobar aínda as outras oito leis prometidas, entre elas a de xogos de apostas que xa prometera para 2018 ou a de Patrimonio da comunidade anunciada para 2017.Boa parte das 18 leis aprobadas no último ano chegaron herdadas da anterior lexislatura, a de menor produción lexislativa da historia da autonomía, ou foron propostas polos grupos e non pola XuntaPola contra neste último ano, que na práctica coincide co que vai de XI Lexislatura, o Parlamento si aprobou un total de 18 leis, case tantas como as 22 da X Lexislatura. A gran maioría desas novas normas foron as que quedaron sen aprobar da pasada lexislatura, pero unha terceira parte, seis delas, nin sequera foron impulsadas polo Goberno galego senón polos grupos parlamentarios. É o que ocorreu coas leis de saúde, reactivación económica e recuperación da terra agraria, impulsadas a iniciativa do PP, con dúas reformas parciais da lei de violencia de xénero que recolleron propostas de BNG e PP para ter en conta a violencia vicaria contra fillos e a violencia dixital, e coa iniciativa nacionalista para evitar a discriminación das científicas por ser nais.Fronte a esas 18 leis aprobadas ou reformas de normas previas cun debate e tramitación específica, só coa lei de acompañamento dos orzamentos para o próximo ano, con menos trámites e debates, a Xunta impulsou mudanzas en 27 normas de todo tipo dun xeito acelerado.


Summary: Artur Mas asina o decreto de chamado ás urnas o 9 de novembro en presenza de ERC e as CUP, ademais de colectivos cidadáns, e o Goberno español xa prepara o anuncio do veto. A lei de consultas foi publicada antes da sinatura do decreto.

O presidente da Generalitat, Artur Mas, asinou este sábado ás 10.35 horas o decreto de convocatoria dunha consulta de autodeterminación para o domingo 9 de novembro, que en principio será automaticamente prohibida polo Goberno español, utilizando para ese propósito a súa forza xudicial. O Goberno central porá a funcionar a súa forza xudicial para prohibir que Catalunya decida o seu futuro como vén de facer Escocia, por exemplo O secretario do Govern de Catalunya, Jordi Baiget, leu xusto antes da sinatura o decreto en presenza do Govern encabezado polo seu presidente; da presidenta do Parlament, Núria de Gispert, e dos líderes de ERC, Oriol Junqueras, e das CUP, David Fernández, ademais do presidente do Consell Assesor per á Transició Nacional (CATN), Carles Viver Pi-Sunyer. Segundo as informacións que chegan desde Barcelona, non houbo presenza de ICV nin do PSC, forzas con ascendencia estatal que supostamente apoian o referendo pero manteñen certas distancias. O decreto asinouse minutos despois de que o Diari Oficial da Generalitat (DOGC) publicase a nova Lei de Consultas -co que esta norma entrou en vigor-, e o decreto estará en funcionamento en dous días, o que obriga a apurar ao PP e os seus gobernos, claramente decididos a impedir unha chamada ás urnas semellante á que, sen maior problema, tivo lugar en Escocia hai uns días, de xeito democrático.


Summary: É o 40 aniversario dunha das obras mestras da ciencia ficción, terror e cinema en xeral. Desde logo para min é a mellor. Con maiúsculas. O meu filme de cabeceira. Seguido moi de perto, iso si, por Blade Runner. Así que, era obvio que tiña que estar neste número cero do suplemento de Nós Diario.

A primeira vez que vin Alien debía ter uns once ou doce anos. Daquela era un neno moi medorento que, noite si e noite tamén, tiña que mirar debaixo da cama por mor dunha serie de filmes que foron pululando pola miña retina desde moi temperá idade: A pantasma do paraíso, A invasión dos ladróns de corpos, Invasores de Marte, Dune, Gremlins ou Venres 13. O comercial que anunciaba Alien xa me producía arrepíos... O curioso foi que, tras vela, xa non tiven que mirar debaixo da cama nunca máis: unha muller vencía ao monstro! E que muller...! Alien: o oitavo pasaxeiro. Ridley Scott, 1979. 116 minutos Era a primeira vez que miraba tal cousa. Para a miña mente infantil ver que gañaba unha muller foi un shock, pero un shock positivo. Probabelmente foi o xerme para que comezase a ter un pensamento feminista e igualitario. E logo din que a ciencia ficción non serve para nada... Tamén Alien deu a pistolada de saída para a miña fase pre-púbere, máis que nada pola escena final de Ripley poñéndose o traxe de astronauta. Pero esa é outra historia... A tenente Ripley (Sigoruney Weaver) foi a primeira grande heroína de acción do cinema. E iso que na historia inicial de Dan O'Bannon e Ronald Shusset toda a tripulación do Nostromo era de xénero masculino. Foi durante o desenvolvemento do proxecto cando decidiron que as personaxes serían unisex, tanto poderían ser varóns como mulleres. Foi Scott quen decidiu que debía haber máis mulleres a bordo, e acertou de cheo facendo que Ripley fose muller. O xenomorfo non aparece até pasada unha hora de película. O seu aspecto fálico non é o único elemento sexualizado saído do macabro maxín de H.R. Giger (que levou un Óscar aos Mellores Efectos Visuais). A maneira de introducirse o alien no corpo de Kane, unha fecundación na gorxa ou o «parto» estaba premeditado, segundo O'Bannon, para representar unha «dramatización metafórica do medo masculino á penetración». Iso, unido a que as mulleres (Ripley e a alien) son as invencíbeis, remarcan o carácter feminista do filme. Ás veces os planetas alíñanse e Alien foi unha desas veces. Unha panda de entusiastas artistas de diferentes disciplinas coincidiron no mesmo espazo-tempo, uniron as súas forzas no momento perfecto das súas respectivas carreiras, e sacaron adiante esta obra única e irrepetíbel.


Summary: O PP e Gallardón teñen xa a resposta do feminismo. Sentiuse nas rúas de cidades e vilas. "Nós parimos, nós decidimos", volveron repetir en concentración nas que quedou á vista o rexeitamento á política involucionista que recorta os dereitos das mulleres.

Apenas transcorrera catro horas desde que Ruíz Gallardón comparecera publicamente para dar as liñas de forza do anteproxecto de lei aprobado polo Consello de Ministros e xa o feminismo estaba nas rúas, defendendo os dereitos conseguidos durante décadas de loita e negando a que o PP lle tirara ás mulleres a posibilidade de decidir sobre os seus corpos. Cada unha das consignas defendidas nas concentracións respondían, un a un, aos argumentos de Gallardón na súa presentación da "lei de protección da vida do concibido e dos dereitos da muller embarazada", como así bautizaron á contrarreforma da lei do aborto. Se Gallardón defendeu que a decisión sobre a interrupción do embarazo non podía estar nas mans das mulleres, o berro feminista que lle deu resposta foi o de sempre: "Nós parimos, nós decidimos". Se Gallardón falou do regreso a 1985, as rúas berraron: "Nin un paso atrás nos nosos dereitos". As mulleres que participaron nas distintas concentracións convocadas pola Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto sabían de corrido os lemas, coreados en cada ameaza de involución que agora se confirma. "Alerta que camiña, a loita feminista polas rúas da Galiza" ou "Fóra os rosarios dos nosos ovarios" foron outros dos lemas repetidos que se sentiron con outros de máis curto percorrido, os que se dirixen directamente a parodiar a figura de Gallardón. "Que fatalidade, que fatalidade, que a nai de Gallardón non puidera abortar. Que desilusión, que o pai de Gallardón non puxera un condón". Saía así a relucir un personaxe tamén coñecido na loita contra o dereito das mulleres a decidir polo seu corpo, unha figura na historia desta longa batalla que non quere esquecer Nanina Santos, da Asociación Galega da Muller, curtida en mobilizacións que non ocultaba o seu enfado por tantos pasos dados atrás. "Non hai que esquecer que foi o pai de Gallardón o que levou a lei do aborto ao Tribunal Constitucional, agora é o seu fillo o que dá o máis duro golpe lexislativo contra os dereitos defendidos polas feministas", sinala Corporación dermoestética, trinta anos atrás Nanina Santos porta en Compostela dous carteis pendurados do seu corpo. Neles reclama o dereito a decidir, a parir por vontade propia, non por imposición. Ten a sensación de "deja vu" ou de revival. "Comezamos arredor do 77, no feminismo da transición, nas loitas contra a ilegalidade, as viaxes a Londres, as mortes... agora temos que vivir este momento de retroceso e demagoxia. Que Gallardón mire as leis do noso entorno", sinala Nanina Santos. "Isto é como a Corporación Dermoestética. Volvemos trinta anos atrás", comenta, para defender que non había ningún reclamo nin alarma social que xustifique unha contrarreforma do alcance da que acaba de tirar para adiante o PP, xustificada, ao seu ver, pola imposición "do fanatismo da igrexa católica". "Non podemos permitir a ninguén que faga leis públicas con moral privada", denuncia, dunha lei que volve ao feminismo ás rúas con carácter de urxencia. En Vigo, na Coruña, en Ourense, en Compostela, Ferrol, Lugo, Ribadeo, Pontevedra e Cangas as consignas foron as mesmas, a dun movemento feminista que non se resiste a ver como lle tiran os dereitos conseguidos en décadas de loita.


Summary: A carriza é un paxaro ben curioso, por unha banda é difícil de observar cando anda á procura de comida, polo seu tamaño diminuto e comportamento máis semellante ao dun rato que ao dun paxaro, sempre agochada entre a vexetación baixa. Pero logo non ten vergoña ningunha para facer o niño en lugares ben curiosos como poden ser os petos de prendas de roupa penduradas en calquera pendello. Ao tempo, ten un canto dos máis fortes e potentes das nosas aves comúns que non semella fácil de crer nese corpiño cun peso semellante ao de dous folios A4. Sempre nerviosa e bulideira, acompáñanos na horta ou no xardín permitindo deleitarnos co seu melodioso canto.

Troglodytes ten orixe no grego trôglodutes, que vén significando "o que habita en buracos", polo costume que ten a nosa protagonista de facer niños con forma redondeada cunha pequena entrada na que se introduce para criar. Aínda que hai quen apunta que podería deberse ao hábito de desaparecer nas fendas cando cazan insectos ou buscan refuxio. Francisco Bernis di que carriza ou carrizo é nome onomatopeico polo son "cherr" que emite habitualmente. Distribución Especie de distribución holártica, ocupa a zona temperada do hemisferio norte, chegando no seu límite máis setentrional en Europa até Islandia e alcanzado polo sur os lugares propicios do norte de África. Algunhas publicacións apuntan á existencia de máis de corenta subespecies estendidas por Europa, Asia, África e Norteamérica. Ten presenza na meirande parte da península Ibérica, aínda que é máis abundante na zona norte polo seu gusto pola vexetación arbustiva e máis escasa nos territorios desarborados e esteparios. No Atlas de aves reprodutoras de España publicado pola ONG SEO/Birdlife, sinalan a Galiza, Asturias e País Vasco como as zonas con maiores densidades, sendo no noso país unha ave moi común e sedentaria. Como recoñecela A carriza non ten confusión con ningún outro paxaro, acaso podémonos enganar cun rato xa que acostuma andar polo chan, entre as silveiras ou os fentos como faría o cativo roedor. Diminuta, é a sub-campioa no premio á ave máis cativa de Europa, á que só lle gaña a pequerrecha estreliña riscada. Non existe diferenza entre machos e femias. Paxaro marrón, de aspecto compacto coa cola sempre ergueita que rompe a silueta repoluda, as partes superiores son pardas, coas ás riscadas ao igual que a cola e partes inferiores de cor branca sucia ou beixe. O peteiro en proporción ao corpo é relativamente longo e curvado cara a abaixo, as patas negras e unha cella branca. Os exemplares xuvenís teñen unha cor máis tirando ao roxo. Teñen un voo directo, curto, baixo e cun bater de ás rápido. Voz Macho e femia cantan durante todo o ano, incluído outono e inverno, aínda que con menor intensidade. Habitualmente fano desde o alto dunha árbore, ás veces mesmo en voo aínda que van rematar de facelo pousando para finalizar a estrofa e comezar cunha nova. Ten varias voces, a de alarma, cando se altera é semellante a un "cherrr" ou un forte "teck-teck-teck". Ten un trino limpo que remata cunha nota vibrante e prolongada. Pode cantar no medio da noite en zonas con iluminación artificial. Onde atopala? Respecto aos hábitats nos que podemos atopar a carriza pódense sinalar terras de cultivo, bosque de ribeira con abundante vexetación, bosques autóctonos ou de coníferas, zonas húmidas, monte baixo e chairas. Son veciñas habituais da maioría dos xardíns e parques de vilas e cidades. É menos abundante nas zonas altas. Mostran unha clara predilección por aqueles lugares provistos de vexetación densa, sebes, silveiras, matogueiras con uces ou toxos e monte baixo. Alimentación No menú da carriza entran pequenos insectos e as súas larvas, chinches e dípteros como moscas, mosquitos e tabáns, así como arañas e pequenos vermes. A procura de alimento realízase esencialmente no chan, entre o mato, na maraña das plantas e árbores e resulta menos frecuente que busque nas pólas altas de árbores ou arbustos. Outro dos lugares de caza son as proximidades de láminas de auga, como ríos ou regatos e lagoas e pozas nas que procuran pequenos invertebrados de vida semiacuática como efémeras e mosquitos. Reprodución Inicia a época de reprodución a comezos de marzo prolongándose até mediados de xullo, aínda que pode adiantar a nidificación a febreiro e ter xa as crías cara a finais de marzo. En Portugal recollen este feito nun refrán que di "a carriça do bom cuidado, pela Páscoa tem criado". O cortexo do macho consiste no comezo da construción de varios niños, tarefa que realiza para atraer unha ou varias femias, xa que en función da capacidade construtora terá maior ou menor éxito. É unha especie polígama, as parellas non son estábeis e nas dúas roladas que realizan cada primavera a parella cambia. A tarefa do macho é mais ben a de impresionar as femias, limitándose a cumprir co cortexo e a cópula, tendo escasa relevancia o seu papel na cría dos polos. O niño é esférico cunhas dimensións duns dezaseis cms de alto por uns trece de ancho, e unha entrada que habitualmente está na parte lateral. Elaborado a base de musgo, brións, follas secas, anacos de fieitos, pequenas pólas e raíces. Unha vez levantado aproximadamente a metade, continúa a construción con musgo húmido até pechalo por completo, engadindo no interior plumas e pelo. Poñen, de primeiros de abril a mediados de xullo, de catro a seis ovos brancos algo apencados de vermello que choca a femia exclusivamente durante uns dezaseis días e os polos voan aos dezaseis ou dezaoito días. Depredadores da carriza? Sempre hai veciños como o gaio ou a pega que non lle van ter noxo aos ovos e poderán rematar cunha niñada nun vira e vira. Mamíferos como o ourizo, ratos e ratas tamén poden dar conta dos ovos ou os polos se teñen a ocasión. Aquelas carrizas que fan o niño preto de casas son en moitas ocasións vítimas dos gatos. É unha das especies ás que parasita o cuco, que pon un ovo no niño da carriza desfacéndose de todos os demais para que sexa a coitada carriza quen saque adiante o polo. Como lle vai? É un paxaro que non amosa problemas de conservación. Atendendo aos datos do programa de seguimento de aves comúns en primavera para o período entre 1988 e 2020 a tendencia das poboacións de carriza é de incremento moderado. Feito que ten a súa lóxica xa que co abandono do rural moitas terras inzan a monte baixo, hábitat predilecto das carrizas como xa se apuntou. Hai roupa tendida No mundo dos humanos a expresión "hai roupa tendida" é ben coñecida para avisar que non se pode falar diante de crianzas ou por extensión de calquera persoa que non debería escoitar certas cousas. No mundo paralelo que transcorre ao par do noso, poñamos por caso o das carrizas, parece significar algo distinto. A roupa tendida, a real, non a figurada da expresión, semella ofrecer unha excelente oportunidade para que as nosas diminutas veciñas poidan facer o seu niño. Aló por comezo dos anos oitenta nun recanto do terreo da casa da miña tía Sita e meu tío Rolando (que en paz descanse), construíron un pendello de madeira para comer durante o verán xunto aos seus nove fillos (as familias numerosas de agora son unha brincadeira). A efémera construción servía tamén como secadoiro para a roupa de toda a familia. Á volta dunha fin de semana, para a súa sorpresa, atoparon nun pantalón vaqueiro ao que lle cortaran as perneiras que quedara a secar, un niño de carriza. Estrañeza supoño que tamén para a parella de carrizas que pasaron de vivir tranquilamente a ter que partillar o lugar con máis dunha ducia de humanos, non comentara que daquela xa algunhas das miñas curmáns tiñan parella. Por aquel entón, xa tiña eu inquedanza pola bicharada toda, e lembro que acudía asiduamente para poder observar ben de preto aquelas pequenas alfaias de cor marrón indo e vindo ao niño sen parar. Podería semellar un feito excepcional, pero María Canedo de Carballo cóntame unha historia semellante. O seu pai, Marcial Canedo, atopou un bo día de mañá un niño de carriza ocupando un pantalón que levaba máis tempo da conta pendurado nun cuberto. A peza de roupa e o niño de carriza, por suposto, alí quedaron até que toda a rolada saíu adiante. Ben, dous casos poderían semellar casualidade pero non acaba aquí o conto. Lendo hai un tempo o libro Aves de Portugal atópome co seguinte texto que reproduzo literalmente "Na Amadora foi verificada, por duas vezes, a construção de um ninho no interior de peças de vestuário a secar no estendal de um primeiro andar de un edifício". (N. Pereira e R. Matias). Non pretendo aburrir ninguén, pero co tempo encontrei episodios semellantes en diversas publicacións. E seguramente se pasaramos unha enquisa ás moitas lectoras e lectores de Nós Diario sairían unha manchea de casos parecidos. Así que coidado ao deixar por moito tempo pezas de roupa penduradas que igual cando queiramos empregalas están ocupadas pola carriza. Avisei!


Summary: Non desbota nova detencións pola mortal malleira.

O delegado do Goberno español en Galiza, José Miñones, sinalou que "se vai a seguir traballando" para determinar se hai "novos implicados" na malleira que matou Samuel Luiz, aínda que confiou en que a investigación se peche "en breve", para o que serán "clave" as probas testificais. Preguntado antes de manter unha reunión en Vigo, explicou que a investigación permanece aberta e baixo segredo de sumario, así como que, no marco da mesma, "séguese co visionado das cámaras" e as "probas testificales". Aínda que rexeitou "entrar en detalle" dado que "é clave que a investigación se peche ben", asegurou que "mentres se siga coas probas testificais" permanecerá "aberta" e "coa posibilidade de que se produzan novas detencións". Así as cousas, chamou "deixar seguir na mesma liña" á Policía Xudicial, que, ao seu xuízo, realiza "un traballo excelente". Asegurou que "mentres se siga coas probas testificais" [ a investigación] permanecerá "aberta" e "coa posibilidade de que se produzan novas detencións" A preguntas á posíbel participación dun dos detidos noutro altercado na rúa, insistiu en que "todas as vías (de investigación) están abertas" para "pór (aos responsábeis da morte de Samuel Luiz) ante a Xustiza". Ademais, avanzou que "se vai a seguir traballando para ver se hai novos implicados no procedemento" despois de que "os presuntos autores" do crime fosen postos a disposición xudicial a pasada semana. En todo caso, José Miñones remarcou que "será o xulgado o ditamine todo o que é a liña a seguir" e "as causas e o motivo dese asasinato ou homicidio", pero detallou que, polo momento, "non hai novidade" desde que a sexta feria se realizaran novas detencións. Nesta liña, o delegado do Gobernoaugurou que as probas testificais que se están a practicar aos detidos serán "clave" para unha investigación cuxo peche confiou en que se produza "en breve".


Summary: Nas actividades da Xunta polo Nadal en Vigo, que di non realizar para "competir" con Caballero, facilitarase achegar doazóns ás entidades participantes. En anteriores ocasións, Xunta e PP responderon ás críticas polo seu impulso a esta entidade antiabortista comparándoa con ONG que axudan a persoas sen recursos económicos

A comezos de novembro, pouco despois de que o Concello de Vigo anunciase o temperán inicio da instalación do alumeado de Nadal , aposta turística central do consistorio que encabeza Abel Caballero nos últimos anos, a Xunta avanzaba a súa intención de desenvolver unha programación de seu por esas datas na cidade. A nova delegada do Goberno galego en Vigo, a ex-alcaldesa Corina Porro, aseguraba xunto ao conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, que a intención non era "competir" co Concello, senón "colaborar" e organizar un evento de tipo "solidario".Nas actividades da Xunta polo Nadal en Vigo, que di non realizar para "competir" con Caballero, facilitarase achegar doazóns ás entidades participantesÁs portas do inicio desas actividades promovidas pola Xunta no marco da súa aposta por facerse ver máis en Vigo tras o devalo electoral do PP na urbe máis poboada de Galicia, xa está dispoñible o programa de eventos, a desenvolver dende o 16 de decembro ata o 4 de xaneiro en instalacións da Autoridade Portuaria e mais na praza da Estrela, ao carón da delegación da Xunta. Como avanzaran Porro e Rodríguez, entre as actividades programadas figura un espazo "para organizacións non gobernamentais" no que se facilitará que quen asista poida realizar doazóns económicas para as mesmas. Entre estas organizacións figura a antiabortista Red Madre, a organización protexida por lei en Galicia dende hai unha década. Daquela, tras o retorno do PP á Xunta, o goberno de Feijóo impulsou a norma nominalmente encamiñada a "establecer e regular unha rede de apoio á muller embarazada", que lle deu cobertura legal a esta entidade impulsada dende o Foro Español de la Familia, abriulle a porta do financiamento público, outorgoulle funcións como o asesoramento a mulleres embarazadas sen recursos económicos e abeirou outras controvertidas medidas coma un "protocolo de renuncia de bebés no hospital".A presenza da Red Madre non fora explicitada pola Xunta nas últimas semanas, cando foi avanzando detalles do seu programa de Nadal en Vigo. Si estaba incluída na listaxe outra entidade de tipo antiabortista, Ayuvi, que tamén recibiu financiamento do Goberno galego nos últimos anos ao abeiro da devandita lei.En anteriores ocasións, Xunta e PP responderon ás críticas polo seu impulso a esta entidade antiabortista comparándoa con ONG que axudan a persoas sen recursos económicosEsta non é, daquela, a primeira ocasión na que o PP promove ou axuda á Red Madre dende a a Xunta. E tampouco, especificamente, a primeira vez que o fai na cidade de Vigo ou a través das súas delegacións territoriais. Así, por exemplo, no pasado 2016 os populares vigueses promoveron premiar a esta entidade antiabortista como Viguesa Distinguida, galardón municipal que non lograron polos votos en contra dos daquela outros dous grupos da corporación, PSOE e Marea de Vigo.Máis recentemente, neste 2019, a organización lograba a concesión dun dos locais da nova sede da Xunta en Pontevedra dentro dunha convocatoria para o conxunto do tecido asociativo. Diante das críticas por accións coma estas, en ocasións anteriores o propio PP deu en equiparar á Red Madre con ONG que axudan a persoas sen recursos económicos. Así, por exemplo no verán de 2015 os populares galegos equiparaban a Red Madre con Cáritas despois de que o Concello de Santiago retirase á entidade antiabortista o uso de balde dun piso municipal, logrado en tempos do goberno popular na capital galega


Summary: O BNG apela á rebeldía que inspirou a loita de Cans e a activar o "xene rebelde" histórico do pobo galego, apostando por defender "unha Galiza dona do seu futuro".

Á Ponte de Cans, na parroquia de Nebra (Porto do Son), acudiron este 12 de outubro veciñas e veciños da comarca de Noia con motivo do acto convocado polo BNG para lembrar as mártires de Nebra, a revolta de labregas e labregos de Cans que hai 105 anos se rebelaron contra o pago dun imposto que afectaba de cheo no seu medio de vida, que non era outro que a actividade agraria. Ante a protesta veciñal, a Garda Civil replicou coas armas a 12 de outubro de 1916, causando numerosos feridos e as mortes das labregas Francisca Carou, Generosa Vidal, Ramona Suárez e Rosa Cadórniga, e do labrego Antonio Sobrado. Esta revolta agraria é para o portavoz parlamentario de Memoria Histórica do BNG, Luís Bará, "un exemplo do xene rebelde" das galegas e galegos "que racha coa imaxe construída desde fóra dun pobo pasivo". Bará afirmou onte no transcurso do acto que "tanto a revolta de Nebra como tantas outras, a de Sofán, Sobredo, Tui, Xubia, pasando polas grandes mobilización obreiras da II República, a guerrilla antifranquista... son exemplos que botan por terra esa imaxe de sociedade pasiva e calada, mobilizacións moitas delas protagonizadas por mulleres". O deputado nacionalista subliñou que a loita en defensa do territorio suma tamén moitos movementos de reivindicación: contra o encoro de Castrelo de Miño e a mina das Encrobas, en defensa das marismas de Baldaio ou as mobilizacións de Xove ou do barco O Xurelo "que remataron vitorias contra as nucleares", un xene rebelde presente ao longo do século XX que reaparece "nas grandes mobilizacións de Nunca Máis contra a marea negra e os Gobernos incompetentes", así como na recuperación do Pazo de Meirás. No acto de homenaxe Bará, experto e divulgador en temas de memoria histórica, subliñou que ese ano, 1916, foi un ano de "nacemento" do nacionalismo galego coa aparición das Irmandades da Fala. Aludiu a que deron paso a dúas décadas "prodixiosas" pilotadas por unha xeración "irrepetíbel", pois puxo en marcha "o maior proceso de avance e modernización da historia do país, que tivo como fitos a fundación do Partido Galeguista e a aprobación do Estatuto en referendo". Bará reivindicou o papel da historia como "manual de instrucións para construír o porvir", porque tamén como en 1916, hoxe a sociedade está "nun tempo de grandes escollas acelerado pola pandemia, tempo en que temos que decidir se nos resignamos ou, botando man dese xene rebelde, reaccionamos para gañar o futuro, se nos resignamos a aceptar o devalo demográfico, económico e democrático ou loitamos por un país que decida o seu futuro; un momento no que temos que decidir se asumimos o desmantelamento dos servizos públicos ou os defendemos, se plantamos cara ao espolio dos nosos recursos, da nosa enerxía, do noso aforro". Bará concluíu apelando a e seguir o exemplo de Nebra e activar o "xene rebelde", apostando por defender "unha Galiza dona do seu futuro".


Summary: Anuncia un aumento do gasto social e programas e plans que procuran a creación de "3.500 empregos".

O Goberno da Deputación da Coruña levará a pleno un orzamento de 184,5 millóns cun aumento de 137% en gasto social para 2021. O seu presidente, Valentín González Formoso, asegurou en rolda de prensa que se trata da "maior aposta pola protección social e a xeración de emprego" da historia da institución. Formoso debullou as contas do vindeiro ano xunto co vicepresidente, Xosé Regueira, e o deputado de Facenda Antonio Leira. O presidente destacou o incremento de partidas na área social, á que se destinan 27,4 millóns de euros, así como os programas e plans que procuran a creación de "3.500 empregos directos" na provincia da Coruña. Tamén a "contratación de 300 profesionais na área sanitaria" ou o aumento de 14 millóns de euros "para soster os servizos de axuda a dependentes e emerxencia social nos municipios". Así mesmo, González Formoso incidiu en que se prestará especial atención "a colectivos que pasan mal e son os grandes esquecidos, como a cultura e o deporte", ao que engade as políticas vinculadas ao medio. O deputado Xosé Regueira valorou que o Goberno da entidade aposta por unha xestión "comprometida co financiamento local, co compromiso social e a igualdade e coas partidas que xeramos para os concellos". En concreto, apuntou que "120 millóns van ser de transferencia inmediata". "É un orzamento optimista, social, esperanzador", resumiu o responsábel de Economía e Facenda, engadindo que agardan poder incrementalo coas partidas do Estado e da Xunta. Formoso remarcou que o orzamento "comeza con 185 millóns, mais remata con máis de 400 millóns, a capacidade mobilizadora de recursos é bastante alta", afirmou.


Summary: O Goberno español dá marcha atrás na súa intención de facerse cos remanentes dos concellos e, pese a asegurar durante meses que non había outra vía para que os municipios puidesen empregar os seus aforros, agora Facenda anuncia un novo decreto que permitirá aos consistorios investir os seus superávit.

O Goberno español suspenderá a regra de gasto dos concellos nun novo decreto e permitiralles investir os cartos do superávit para facer fronte á crise. Trátase dun xiro de 180 graos en Madrid, xa que a ministra de Facenda, María Jesús Montero, repetiu nas pasadas semanas que o único camiño para que os concellos puidesen empregar os cartos dos seus remanentes (liquidez obtida ao final do exercicio orzamentario) era a través da entrega ao Estado dos cartos do superávit aforrados durante anos polos municipios. A cambio, estes poderían empregar un fondo de 5.000 millóns de euros que o Estado repartiría en función de criterios como os poboacionais, ficando así localidades fóra da distribución. Con ese pacto que Montero alcanzou coa Federación Española de Municipios e Provincias (Femp) presentou o decreto dos remanentes o pasado 10 de setembro no Congreso, colleitando a primeira derrota parlamentar do Executivo de coalición, pois a medida só logrou o apoio do PSOE, Unidas Podemos e Teruel Existe. E é que previamente, durante o verán, coceuse unha rebelión en numerosos municipios que, tendo recursos económicos en forma de remanentes, víanse sen a posibilidade de empregalos en beneficio da veciñanza debido ás leis que estabelecen a regra de gasto (que ao seu tempo impón un teito de investimento), o concepto de défice e o de estabilidade. "Lei Montoro" A presidenta do PSOE, Cristina Narbona, defendeu que "rectificar é de sabios", en alusión ao novo decreto que anunciou Montero, mentres que para o presidente do PP, Pablo Casado, "Sánchez só acerta cando rectifica" e indicou que esta decisión "desautoriza" a ministra de Facenda e o presidente da Femp, o alcalde vigués Abel Caballero, que deben "asumir a súa responsabilidade por este fracaso". A líder do BNG, Ana Pontón, demandou a supresión definitiva da "Lei Montoro" para que os concellos galegos poidan usar os 900 millóns de euros dos seus remanentes para combater a crise da Covid-19. O novo decreto non incluirá o capítulo sobre remanentes O Executivo quere agora presentar un novo decreto baseado no anterior, mais eliminando o capítulo dos remanentes. A nova norma suspenderá a regra de gasto para 2020 , prorrogará o uso do superávit para investimentos financeiramente sostíbeis e "concederá mellores condicións financeiras para concellos con problemas financeiros", dixo a ministra de Facenda nunha entrevista. Tamén se permitirá concluír en 2021 os proxectos de investimentos iniciados en 2019 e que se estean financiando con superávit de 2018. Desta maneira, e a pesar de que non se poidan empregar todos os remanentes, os concellos poderán investir os cartos aforrados do superávit dos exercicios de 2018 e 2019. Os concellos con risco financeiro poderán pagar as súas débedas coa Axencia Tributaria e a Seguridade Social con recursos do Fondo de Ordenación.


Summary: As Costas da Morte en FITUR (I): O ciclismo como motor turístico. As Costas da Morte en FITUR (II): Camariñas, Cee, Muxía e Vimianzo no stand Turespaña. As Costas da Morte en FITUR (III): 4 formas de vivir intensamente. As Costas da Morte en FITUR (IV): Muxía une lazos con Paradores. As Costas da Morte en FITUR (V): A Ruta do Xallas e a MZ, e Solpor tamén estiveron en FITUR

Non faltou a Feira Internacional de Turismo a Olería de Buño. A concelleira de Cultura e Olaría, Leticia Varela, foi a embaixadora malpicá e puido intercambiar impresións coas persoas integrantes da Asociación Española das Cidades da Cerámica, entre os que estaban Xavier Morant, vicepresidente da asociación, e María Jesús Pérez, concelleira de Artesanía de Talavera de la Reina. O obxectivo destes encontros non foi outro que o intercambio de ideas, así como amosar a posta en valor que en Buño se fai coa olaría. Á súa vez, estase proxectando que unha das próximas asembleas nacionais da Asociación Española das Cidades da Cerámica sexan en Buño. Outro dos temas centrais foi a sustentabilidade, eixo sobre o que se moverá, ou polo de agora así apunta, a artesanía a nivel xeral e a olaría a nivel particular nos vindeiros anos. A concelleira quixo salientar "o enriquecedor que é para nós participar en FITUR, un dos eventos máis importantes a nivel mundial, que serven non só para expandir a nosa cultura, senón para ampliar coñecementos e importar tamén novas ideas para aplicar, e aumentar en maior grao, si cabe, o coidado e o tratamento aplicado ao noso".


Summary: O Acordo Comercial de Antifalsificación foi xa aprobado por 22 países da UE, ademais de Estados Unidos ou Xapón. Porén, a el opóñense catro comisións do Europarlamento e cinco denuncias presentadas por cidadáns, unha delas apoiada por tres millóns de sinaturas, por considerar que vulnera a privacidade dos usuarios de Internet.

ACTA (Acordo Comercial de Antifalsificación) preséntase como un acordo para protexer a propiedade intelectual (en Internet e no mundo físico) e loitar contra as falsificacións e a pirataría. Porén, dende o inicio da súa tramitación espertou o rexeitamento frontal en amplos sectores da sociedade civil, movementos sociais, entidades de consumidores e sobre todo asociacións de internautas, que consideran que leva aparellada unha redución nos seus dereitos, especialmente no que respecta á cuestións relativa á privacidade. Baixo a escusa da protección da propiedade intelectual, as operadoras serían as encargadas de aplicar o contido deste acordo en internet tendo a opción de gravar, analizar e controlar os correos electrónicos, as web visitadas ou os contidos descargados. O ACTA incluso abre a opción de bloquear o acceso a internet aos usuarios que descarguen arquivos con dereitos de propiedade intelectual. Bastaría con que os provedores de internet lles facilitasen aos Estados a información da actividade na rede dos seus usuarios. Por este motivo, aínda que o acordo xa foi aprobado por 22 dos 27 países da Unión, ademais de dez Estados de fóra de Europa, entre eles Estados Unidos, Xapón ou Canadá, ACTA espertou críticas no propio Parlamento Europeo, no que catro da súas comisións, as de Liberdades Civís; Industria, Asuntos Legais e Desenvolvemento, xa se manifestaron en contra. Este xoves a norma debátese na Comisión de Comercio Internacional, que votará a súa recomendación, que se considera a máis importante de todas as que se van pronunciar antes da votación no Pleno Este xoves a norma debátese na Comisión de Comercio Internacional, que votará a súa recomendación, que se considera a máis importante de todas as que se van pronunciar antes da votación no Pleno. Coincidindo con esta votación presentáronse na Comisión de Peticións cinco novas queixas, presentadas por Estados, colectivos e cidadáns. Unha delas, a promovida pola ONG internacional Avaaz, reuniu 2'8 millóns de sinaturas (a poboación de Galicia). Esta denuncia contou este martes co apoio da eurodeputada nacionalista Ana Miranda. Miranda salientou que o número de asinantes da denuncia "sen precedentes" na Eurocámara "amosa claramente a alarma xerada polos Estados ao asumir un acordo aprobado con total opacidade e a costas dos cidadáns". A eurodeputada nacionalista instou a "dar unha resposta política contundente" ante unha denuncia masiva dos cidadáns da Unión Europea. "Temos a obriga de ser a súa voz nesta Cámara", salientou en referencia a organización Avaaz.org, canalizadora da denuncia, cuxa tradución en diferentes idiomas é, precisamente, "voz". O Bloco de Esquerdas denunciou este martes que a Comisión está a desenvolver manobras para interferir na decisión da Comisión de Comercio Internacional O Bloco de Esquerdas denunciou este martes que a Comisión está a desenvolver manobras para interferir na decisión da Comisión de Comercio Internacional (INTA). Despois dunha primeira votación favorable por escasa marxe, hai un ano, a tendencia no Parlamento Europeo em relación ao ACTA tense alterado e as mais recentes votación en todas as comisións, incluindo a INTA, foron desfavorables. En paralelo, a Comisión Europea xa lle solicitou ao Tribunal de Xustiza da UE que determine se o texto é acorde coas leis europeas. Está previsto que o Parlamento Europeo se pronuncie definitivmente sobre ACTA en xullo. Se o Parlamento votase en contra, a ACTA non se aplicariá na Unión.


Summary: Evo Morales recolle o rexeitamento das persoas do lugar onde a multinacional pretendía retirar prata e indio, nun decreto que deixa a explotación en mans da estatal Comibol. Desde Adega, Fins Eirexas defende que a Galiza ten capacidade para que sexa unha empresa pública quen explote os recursos

Mentres o presidente da Galiza, Alberto Núñez Feijóo, destina partidas orzamentarias case millonarias a financiar a fase de investigación e prospeccións dos proxectos mineiros que se desenvolvan no noso país, pondo a mel nos beizos do capital estranxeiro, no Sur, en Bolivia, Evo Morales vén de anunciar que procederá á nacionalización dos xacementos mineiros afincados en terras bolivianas. Así, o mandatario aimara aprobou esta quinta un decreto que lle retira a concesión a Mallku Khota, filial da canadense South American Silver, após reunirse coa veciñanza das comunidades da rexión de onde tomou o nome a propia mineira, Mallku Khota, ao norte do departamento do Potosí. O xacemento, motor de importantes revoltas populares --en contra do control estranxeiro, para alén da contaminación de acuíferos e a alteración da vida humana, da fauna e da flora do lugar-- pasará á estatal Corporación Mineira de Bolivia, Comibol. Na montaña de Mallku Khota foi achada tamén unha explotación ilegal de ouro. "Corresponde aclarar que Bolivia como estado non ten ningún contrato directo con South American Silver, non existen rexistros que demostren un vínculo", sinalou un ministro do goberno de Evo Morales perante as queixas da multinacional canadense, que inviste na bolsa de Toronto e que pretende exixir unha compensación de 50 millóns de dólares polas inversións que din ter feito na exploración, rica en prata e en indio, un mineral considerado raro ao aparecer na natureza en cantidades moi pequenas e cuxo valor no mercado é elevado. Emprégase, por exemplo, na fabricación de televisores de pantalla plana. A nosa riqueza non é nosaDe capital canadense son tamén as dúas compañías que procuran minerais estratéxicos nos montes das parroquias de Corcoesto e Presqueiras, situadas respectivamente nos concellos de Cabana de Bergantiños e Forcarei. A postura veciñal respecto dos dous proxectos mineiros aparece recollida nunha reportaxe incluída no número 9 do semanario Sermos Galiza. De maneira resumida, en Corcoesto a intención de Edgewater é explotar unha mina a ceo aberto empregando o cianuro como reactivo para separar a pedra do ouro. En Presqueiras os traballos están aínda na fase das sondaxes --furados no monte dunha profundidade tal que se tiramos un coio podemos contar, paseniño, até dez antes de que a pedra chegue á auga--, e Solid Mines busca estaño, tantalio e coltán. Após saír á exposición pública e aínda en fase de alegacións, Feijóo mostrou abertamente o seu apoio á multinacional canadense, sinalando que en Corcoesto se crearán 1.400 postos de traballo. Até cinco veces o que recolle o propio proxecto, onde a empresa fala de 271, os mínimos que marca a lei para que a explotación sexa considerada unha actividade estratéxica. E botando contas con todos os datos que contempla a iniciativa, o emprego creado finalmente non pasará de medio cento de prazas. Falamos con Fins Eirexas, secretario executivo de Adega, sobre a lexislación ambiental que se está a aplicar na Galiza, e que el cualifica de "neocolonialismo mineiro". Nunha entrevista publicada no semanario defendeu que sexa unha empresa pública a que desenvolva a explotación de minerais como o ouro ou o litio, cualificados de estratéxicos e que amasaron as terras do país "igual que no seu momento o Estado español tiña unha empresa bandeira para o petróleo, que logo foi privatizada, e igual que a día de hoxe Franza ten unha compañía pública que xestiona a enerxía eléctrica". Di Eirexas que Galiza ten capacidade para proceder do mesmo xeito, evitando malvender o monte "ao capital estranxeiro que vai deixar aquí ridículos investimentos e uns importantes impactos". Que a nosa riqueza a explotemos nós, impedindo a entrada de grandes multinacionais "que non teñen ningún problema en arramplar con todo". Consultas mineiras no SurA oposición á minaría nos países do Sur é palpábel nas comunidades indíxenas. Na República Dominicana outra mineira, Falconbridge, tamén canadense e rebautizada como Minera Lomba, busca níquel nunha zona do mesmo nome en contra das persoas que habitan no lugar. En Guatemala están a se celebrar consultas mineiras nas comunidades indíxenas para que a poboación se pronuncie sobre se quere ou non que as súas riquezas as exploten empresas estranxeiras a custo cero desde un punto de vista social e ecolóxico. O resultado, un rexeitamento rotundo en todos os departamentos que acolleron as consultas, foi avalado polas Nacións Unidas. James Anaya, relator especial para os dereitos dos pobos indíxenas, recomendou unha moratoria ás concesións mineiras após o 'non' obtivo nas urnas.


Summary: Máis dunha trintena de cidades e localidades galegas acolleron mobilizacións contra a violencia machista e en lembranza de de Manuela Iglesias, de 79 anos, última vítima por feminicidio no noso país.

De Vigo a Ribadeo, de Verín a Cee, miles de persoas participaron esta segunda feira nas mobilizacións convocadas polo feminismo galego para denunciar e rexeitar o último crime machista na Galiza e o primeiro deste ano: o asasinato na Pastoriza de Manuela Iglesias, de 79 anos de idade. Máis unha vez, desde mozas até mulleres de idade avanzada saíron ás rúas do país para denunciar a continuidade do "terrorismo machista", máis aínda en tempos nos que formacións negacionistas desta realidade reciben centos de miles de votos no Estado. "A sociedade segue sen estar á altura da resposta que precisamos para que a vida das mulleres se coloque no centro e un asasinato deixe de ser apenas unha anécdota" "Volvemos ter a necesidade de reclamar medidas reais e efectivas para a prevención da violencia machista", reclama o feminismo no manifesto lido nas concentración. "Repetir incansabelmente que só coa educación e con cambios radicais estaremos en disposición de dar pasos reais para acabar coas causas da violencia machista. Que seguimos estando soas cando denunciamos, que sufren as nosas fillas cando se lles nega protección fronte aos maltratadores", denuncian. Así, no manifesto exponse que" a sociedade segue sen estar á altura da resposta que precisamos para que a vida das mulleres se coloque no centro e un asasinato deixe de ser apenas unha anécdota". "Estamos e seguiremos na rúa porque urxe considerar a violencia machista como problema social e político de extrema gravidade, pero para esixir cambios REAIS. Estes asasinatos non poden ser considerados como un máis dunha longa lista de feminicidios", conclúe.