Summary: Para un nacionalista e demócrata, os resultados do domingo son desoladores por varias razóns. En primeiro lugar, porque venceu con claridade un partido como o PP que, ao contrario que noutros tempos, presume de estar despoxado de calquera veleidade galeguista. En segundo lugar, porque na campaña, nos resultados e na explicación que se deron deles, a dinámica Galicia-Estado quedou totalmente diluída para dar paso á omnipresente contradición esquerda–dereita.

Para un observador demócrata sen simpatía partidaria (eu non o son), os resultados electorais do domingo, ou calquera outros, non serian nin bos nin malos, serían simplemente a plasmación inapelable da opinión cidadá e como tal habería que aceptalos. En Galicia as cousas seguen como case sempre estiveron. O PP conecta co parecer e sentimento dunha parte importantísima da sociedade e todos os demais se reparten o parabén do resto da cidadanía que non quere PP, pero que tampouco ve unha alternativa clara de goberno. A dinámica Galicia-Estado quedou totalmente diluída para dar paso á omnipresente contradición esquerda–dereita Para un nacionalista e demócrata (o que eu si son), os resultados do domingo son desoladores por varias razóns. En primeiro lugar, porque venceu con claridade un partido como o PP que, ao contrario que noutros tempos, presume de estar despoxado de calquera veleidade galeguista. En segundo lugar, porque na campaña, nos resultados e na explicación que se deron deles, a dinámica Galicia-Estado quedou totalmente diluída para dar paso á omnipresente contradición esquerda–dereita. En terceiro lugar, porque o resultado depara un parlamento con menos nacionalismo que o anterior e unha cámara con mais españolismo organizado ca nunca. Finalmente, porque, vendo os resultados e escoitando as xustificacións duns, a euforia indisimulada doutros e a chamada a unidade de case todos, un ten a sensación de que esta película xa a viu…..pero con 20 anos menos. Cómpre evolucionar da cultura da emancipación descolonizadora a cultura da loita democrática de proxectos. Unha evolución lóxica Por iso creo que sería bo que empezaramos, para variar, por intentar ler a realidade tal como é como paso indispensable para aspirar a que algún día cambie. Esquezámonos desa visión de Galicia como un conxunto de cidadáns maioritariamente alienados aos que todas as mañás se droja con Colacao adulterado para que acepten as consignas do PP. Os cidadáns galegos teñen un nivel de coñecemento político, por termo medio, como o de calquera cidadán europeo. Utilizando o seu recto proceder e conciencia votan por quen lles da a gaña e resulta que maioritariamente o fan polo PP. Se consideramos que están equivocados (eu así o penso), a modificación da situación non vai vir por reclamar a súa conversión vergonzante á verdade absoluta. Quen de verdade queira ser alternativa, terá que ser capaz de convencelos de que as súas medidas e propostas son mellores para eles, a súa familia e o seu país cás do partido hoxe hexemónico. Ou, o que é o mesmo: evolucionar da cultura da emancipación descolonizadora a cultura da loita democrática de proxectos. Unha evolución lóxica. Se nós mesmos non cremos que a nosa acción de goberno foi infinitamente mellor cá do PP (que o foi), malamente poderemos convencer a xente de que as nosas propostas son mellores cás dos nosos adversarios Se nós mesmos non cremos que a nosa acción de goberno foi infinitamente mellor cá do PP (que o foi), malamente poderemos convencer a xente de que as nosas propostas son mellores cás dos nosos adversarios. E se non aprendemos xa por propia experiencia que a vía resistencialista de esquerda, que agora empezan algúns con tanto entusiasmo, só da pírricos resultados electorais namentres a socialdemocracia española non se reorganiza, estaremos abocados a tropezar continuamente na mesma pedra. A vía resistencialista de esquerda, que agora empezan algúns con tanto entusiasmo, só da pírricos resultados electorais namentres a socialdemocracia española non se reorganiza Mal fariamos os do BNG se a nosa maior preocupación postelectoral estiver cifrada en botar contas de cantos votos nos "roubou" Anova-IU ou pretenderamos zanxar o tema elaborando a indiscutible análise matemática de que a división da oposición favoreceu a vitoria do PP. Non pode o 14% preocuparnos máis do que o 66% que suman PP + PSOE. En todo caso, sería bo que sacaramos conclusións do agora vivido e as arrequentásemos coa nosa experiencia recente. Se a partir de agora imos seguir dicindo que o BNG non é unha forza do actual sistema político debemos ir pensando que nese campo teremos un competidor bastante mais crible e avezado ca nós. Iso sen contar que chegará o momento en que a xente nos pregunte de que sistema somos. E deberemos pensar que imos respostar e como imos trasladalo ás institucións onde gobernamos…. Se a partir de agora imos seguir dicindo que o BNG non é unha forza do actual sistema político debemos ir pensando que nese campo teremos un competidor bastante mais crible e avezado ca nós Teño o convencemento persoal de que no BNG levamos 13 anos adiando unha decisión transcendente: que queremos ser de maiores? E tardamos tanto en decidirnos que os nosos pais, o pobo galego, farto da nosa indolencia acaba de botarnos fora da casa. Agora teremos que decidilo si ou si, e para iso o mellor e que fagamos memoria. No BNG levamos 13 anos adiando unha decisión transcendente: que queremos ser de maiores? No 2001 vivimos o culme do noso proceso de acumulación por resistencia e o nacionalismo, despois dunha loita heroica e de subir de xeito constante durante 10 anos, estancouse electoralmente coincidindo coa reorganización do PSOE a nivel de estado despois da etapa felipista. Aquel era o momento de facer a nosa "evolución lóxica": nin renegar do que eramos nin crermos que a posición antisistema en Galicia podería gañar as eleccións algún dia. Aproveitar o capital acumulado para construír pouco a pouco o gran partido de masas nacionalista e progresista que Galicia precisaba. Eu crin que todos, ou polo menos a maioría, estábamos de acordo nese camiño e iso motivou que algúns, aparentemente por consenso, asumiramos determinadas responsabilidades que, de non ser por ese previo acordo tácito, non se terían producido. Pero como di a canción "todo foi un soño...". Non había consenso e eramos moitos menos do previsto os que acreditabamos en tal decisión. E así tiramos ata aquí, facendo oposición a nós mesmos, xogando un día a moderados e outro a radicais; gobernado as institucións con pragmatismo (e case sempre con eficacia), pero estragando o traballo a base de soster unha cultura política onde non caben os matices E así tiramos ata aquí, facendo oposición a nós mesmos, xogando un día a moderados e outro a radicais; gobernado as institucións con pragmatismo (e case sempre con eficacia), pero estragando o traballo a base de soster unha cultura política onde non caben os matices; quitándolle importancia as eleccións e despois facendo crises polos seus resultados; estigmatizando a uns por comunistas e a outros por "pouco clarificados". Ata que a xente se cansou de nós e, para mais desgraza, outros con mais graza e menos memoria decidiron ocupar o noso lugar. A política é un exercicio consecuente e responsable de principios e valores, non só cálculo electoral. Eu formo parte de ese pelotón de cidadáns indignados que senten asco de un modelo económico que quita dereitos e empobrece a poboación para pagar a usura dos bancos. Pero creo que é un erro defender determinadas posturas antisistema no plano político, non só porque sei que iso electoralmente non leva a ningures senón, sobre todo, por principios e honestidade comigo mesmo. Porque sei que os proxectos de economía planificada que inspiran esas posturas xeran ao longo tanta desigualdade e inxustiza como a que provocan a aplicación dos modelos neoliberais. Porque creo na democracia representativa que non ten porque estar rifada ca radicalidade democrática, ca participación e co protagonismo cidadán e penso que o teño demostrado na miña traxectoria política. E antes de nada, creo que Galicia é una nación e que o benestar dos seus cidadáns só será posible se podemos acceder o noso pleno autogoberno Creo na intervención estatal para regular e incentivar a economía e para garantir a universalidade dos servizos, e tamén no papel primordial da economía privada como motor de desenvolvemento. Creo na necesidade de superar o "sentido sindical" da función publica para recuperar o "sentido social" dos servizos públicos. E antes de nada, creo que Galicia é una nación e que o benestar dos seus cidadáns só será posible se podemos acceder o noso pleno autogoberno. Sen dubida a posta en practica das miñas crenzas non garantirá o éxito electoral e atrévome a dicir que contará con encarnizados inimigos no poder tradicional do país, que ve no "nacionalismo moderado" unha ameaza ao seu status. Xa tiven experiencia abondosa de comprobalo. Mais é o único que me pode motivar e tamén o único proxecto en disposición teórica de competir polo apoio do 66% dos votantes do domingo, sen esquecernos nin do outro 14% nin dos nosos votantes que se merecen todo o noso respecto e consideración . Poderán dicir que a tradición do nacionalismo galego é outra diferente da que eu expoño e que quero levar o BNG onde nunca estivo Pode haber compañeiros (e de feito hainos) que lexitimamente pensen o contrario enarborando principios e valores tan lexítimos como os meus. Mesmo poderán dicir que tales discusións, aínda que fora dun xeito tanxencial, quedaron democraticamente sancionadas na ultima asemblea nacional. Poderán dicir que a tradición do nacionalismo galego é outra diferente da que eu expoño e que quero levar o BNG onde nunca estivo. Se así o din terán toda a razón salvo en dous matices. En primeiro lugar, pode que a posta en práctica do que aquí digo sirva para levar o BNG a onde nunca estivo. Pero négome a crer que todo o noso traballo e esforzo colectivo de tantos anos tivera como destino que o nacionalismo como ideoloxía sexa o apéndice prescindible dun proxecto esquerdista ou altermundista. Con unidade ou sen ela. Négome a crer que todo o noso traballo e esforzo colectivo de tantos anos tivera como destino que o nacionalismo como ideoloxía sexa o apéndice prescindible dun proxecto esquerdista ou altermundista En segundo lugar, eu non quero levar a ninguén a ningún sitio. O meu momento de protagonismo político no BNG xa pasou e o nacionalismo, cunha ou outra orientación, precisa de novos actores. Se digo todo isto é porque penso que seguir calado agora fai máis dano que dicir correctamente o que un pensa. Creo que algunha lexitimidade de formas terei gañado! Sería de estúpidos que nesta situación nos dedicásemos a afiar o dedo e sinalar culpables. En realidade esa é unha actitude estúpida sempre: somos culpables todos, uns por acción e outros por omisión, e canta máis responsabilidade orgánica máis responsabilidade política. Eu fun portavoz nacional e, polo tanto, son mais responsable ca ninguén. Do que se trata é de, se se pode, reflexionar consensuadamente sobre que facer, non de pelexar por ver quen manda. E tempo de sentidiño non de navallas. Xa abonda de carnicería! O meu momento de protagonismo político no BNG xa pasou e o nacionalismo, cunha ou outra orientación, precisa de novos actores. Se digo todo isto é porque penso que seguir calado agora fai máis dano que dicir correctamente o que un pensa Só quero apuntar unha breve reflexión para os compañeiros que non comparten as miñas posturas. Sei que todos viven o proceso aberto en Catalunya con expectación, ilusión e sa envexa. Eu tamén. Pero o que máis me impresiona do proceso aberto en Catalunya é a insistencia do Presidente Mas á hora de sinalar cal é o factor determinante do posible trunfo do proceso de autodeterminación do seu país. Non cita ningún dereito histórico, ningún factor identitario, nin ningunha verdade absoluta. Repite machaconamente o seu convencemento de que o factor determinante para que Catalunya poda exercer a súa plena soberanía será que así o queira a vontade claramente maioritaria do pobo catalán. E para iso, consciente do carácter plural da sociedade catalá, se dedica a ocupar unha posición central que lle permita sumar ao seu proxecto nacionalista o maior numero posible de cidadáns. Porque sabe que non hai transformación positiva na historia da humanidade que non leve pobo detrás. E vai camiño de conseguilo.


Summary: Hoxe bota a andar na sala Mardi Gras o proxecto Xangai, un paquete de actividades que quere volver xuntar o Atlántico co Mediterráneo e seguir afortalando o intercambio cultural entre Galiza e Cataluña.

Xangai (realmente Shanghai) era o tren que conectaba A Coruña e Vigo con Barcelona, que se xubilou hai só sete anos. Alá polos 50 o traxecto seica duraba 36 horas. E agora algúns galegos que viven en Barcelona recupérano para darlle nome a un proxecto cultural que quere "levar un paquete de galegadas" a Barcelona para celebrar os 40 anos do Ateneu de Nou Barris, o centro cultural deste barrio con forte presenza galega. Cóntanos a historia Nacho López, músico e activista galego residente en Cataluña, ex compoñente de O Jarbanzo Negro. O concerto de hoxe, que terá lugar na sala Mardi Gras da Coruña, no que participarán os Tres Trebóns e membros de Ultraqans, O Jarbanzo Negro e Bolboreta, "é máis un concerto-xuntanza que un concerto". E é a primeira actividade de moitas que terán lugar ao longo do 2017 e que pecharán con 30 horas de cultura ininterrompida no Ateneu de Nou Barris en oututro, coincidindo co 40 aniversario deste centro, onde a cultura galega terá moita presenza. "Estarán os Diplomáticos, os Papaqueixos, volveremos o Jarbanzo Negro, pero tamén queremos levar grupos novos, haberá teatro, poesía, literatura... O proxecto de Xangai é moito máis ambicioso e queremos darlle vida ás historias de emigrantes que subían naquel tren", explica Nacho López. Do asfalto á cultura A importancia do Ateneu remóntase a hai 40 anos, cando os veciños ocuparon unha planta asfáltica (si, que facía asfalto) para crear un centro cultural. Daquela Nou Barris, onde recalaron fundamentalmente galegos e andaluces, era un lugar marxinal e cun movemento social moi forte. Quince anos máis tarde, no que foi o primeiro acordo deste tipo no Estado -segundo López-, o Concello asumiu o equipamento municipal, aínda que o centro seguía sendo xestionado polos veciños. E a presenza da cultura galega desde entón sempre foi importante. Desde os macrofestivais chamados Foliadas á "Avenida Atlántica", o Ateneu foi porto de abrigo para galegos e galegas da cultura. Alí teñen atracado desde Os Papaqueixos, Festicultores, Os Diplomáticos, Pinto d'Herbón, A Matraca Perversa ou Manuel Rivas. Os propios Jarbanzo Negro viviron alí, asentando as súas caravanas na Escola de Circo, e participaron intensamente das súas actividades.


Summary: Segundo 'El Confidencial' acabarían de ser capturados pola policía en Madrid e se lles considera os autores materiais. O deportivista falecido foi enterrado en Feáns, sen presenza da actual directiva pero si de Lendoiro.

Tres persoas foron detidas hoxe en Madrid como presuntas responsábeis materiais do asasinato de Francisco José Romero, Jimmy, o seareiro do Dépor que foi atacado por neo-nazis do Atlético de Madrid, do Frente Atlético, que o golpearon con barras de ferro na cabeza -o que segundo a autopsia causoulle a morte- e logo o guindaron ao río Manzanares. Segundo un chío do diario web El Confidencial, tres persoas foron detidas hai máis dunha hora e serían as involucradas directamente no asasinato. Fontes da policía mantiñan desde onte que estaban identificados grazas á existencia de vídeos nos que se vía o suceso. Por outra parte, o cemiterio coruñés de Feáns acolleu o enterro do membro dos Riazor Blues asasinado no Manzanares. Acompañado da súa familia e amigos, unhas 200 persoas- non houbo presenza da actual directiva do Deportivo, que polo contrario mesmo decidiu pechar a bancada desa claque durante dous partidos e ameaza con prohibirlle a entrada ao estadio. Si estivo presente no enterro o anterior presidente do club, Augusto César Lendoiro. Xa o día antes, un membro da que fora a súa directiva durante 25 anos, Pachi Dopico, pasou polo tanatorio onde descansaban os restos de Jimmy, en cuxo recordo apareceron algunhas faixas pola cidade da Coruña. O enterro estivo rodeado dunha impresionantesmedidas de seguridade, con varios furgóns policiais.


Summary: Consta dunha edición facsímil e dunha lectura dramatizada

O Consello da Cultura Galega (CCG) homenaxea Ricardo Carvalho Calero cunha edición da súa Farsa das zocas. Ademais dun estudo preliminar a cargo de Carlos-Caetano Biscainho Fernandes, esta publicación presenta o facsímil da edición de 1982 (Ediciós do Castro), a derradeira autorizada polo autor, acompañado doutras dúas reproducións de manuscritos autógrafos, que se ofrecen coas correspondentes transcricións. O texto, que viu a luz no primeiro número da revista Grial en 1963, baséase nun relato popular recollido en San Sadurniño, que Calero ambienta no rural da posguerra para desenvolver un drama familiar no que os intereses económicos constitúen o pano de fondo. A presidenta do CCG, Rosario Álvarez, destaca que "quixemos pór o foco na vertente de creador, e escollemos a teatral, en que condensa dalgún xeito unha das súas afeccións máis temperás". Segundo destaca o profesor da Universidade da Coruña Carlos Biscainho, a obra pon en evidencia o desexo do autor de dignificar historias e personaxes populares, aos que fai dialogar con outras dramaturxias do mundo. Ademais, existe unha "vontade de dignificación da lingua popular segundo o modelo lingüístico do Seminario de Estudos Galegos". Por mor da situación actual, a presentación non se puido realizar segundo o previsto, polo que o CCG encargou a diferentes actores e actrices a realización dunha lectura dramatizada. O resultado final chegou cun vídeo de 15 minutos que permite seguir o fío argumental da obra da man de Tito Asorey como director, ao tempo que interepreta unha das personaxes. Melania Cruz e María Vázquez completan con el o elenco. Lucía R. Regueiro encargouse da gravación e Rosa Moledo do asesoramento lingüístico.


Summary: Son 121 máis que no curso anterior. Hai 19 centros de ensino onde se imparte o noso idioma

Un total de 1.101 alumnos do Bierzo e Sanabria estudan galego neste curso, un número superior aos 980 que o facían no curso pasado, 2016-17. Son datos ofrecidos pola comisión de seguimento do Programa de promoción da lingua galega no Bierzo e en Sanabria, asinado polos gobernos galego e castelán leonés no ano 2001. Da docencia do galego nestas zonas estremeiras ocúpanse oito mestres e catro profesores que imparten aulas nos 19 centros adscritos, dos cales catorce son CEIP ou CRA, catro IES e a Escola Oficial de Idiomas de Ponferrada. 88 alumnos e alumnas pertencen ao CRA Cubillos del Sil de León, que se incorpora este curso ao programa. Embora estes datos, desde alumnos e docentes advertiron durante estes anos nos riscos e trabas para o galego no Bierzo, ao tempo que demandaban o dereito a estudar neste idioma na comarca, lembrando que o propio estatuto de Castela-León di que o galego gozará de "respecto e protección" nas zonas onde ten uso habitual.


Summary: Continúa Viki Rivadulla a través da Galería Mulleres da Biblioteca da Muller de Muxía, recuperando a historia en clave de muller. Este mes de xullo vai de arte:

Tarsila do Amaral (Capivari, São Paulo, 1886 – São Paulo, 1973) foi unha pintora brasileira que reinventou a arte moderna. Mesturou de forma xenial as ideas da arte moderna coa estética indíxena do seu país, converténdose en pintora imprescindible tanto no seu país como en toda América Latina e na Historia da arte. Tarsila viviu en España e en París nos anos vinte e estudou na famosa escola internacional Académie Julian e logo no taller de Émile Renard. Coa súa parella Oswald de Andrade viaxa por Portugal e España e, á súa volta a París, empeza a traballar no taller de André Lhote durante tres meses. Coñecen ao poeta Blaise Cendrars, que lles presenta ao seu círculo de amigos, entre os que están Fernand Léger, Albert Gleizes, Brancusi, Cocteau, Satie e outros. Tamén atopan en París a varios vangardistas brasileiros: Anita Malfatti, Vicente de Rego Monteiro, Dei Cavalcanti, Milliet, Paulo Prado… Empeza a estudar con Gleizes e fai prácticas no taller de Léger. En 1926 a artista celebrou por primeira vez unha mostra individual en París, na que se puido gozar do seu orixinal estilo. Unha das pezas estrela foi A Negra, obra que se converteu pronto nunha das súas pinturas máis emblemáticas. Creado en 1923, o cadro mostra a unha muller de trazos africanos cuxa figura parece saír dun fondo xeométrico que lembra, en certa maneira, ás obras creadas por Mondrian. Créase así un contraste inesperado e impensable na creación europea deses anos, xa que en Europa a abstracción e a figuración eran compartimentos estancos e case inimigos. Tarsila foi quen, con todo, de romper con todas as fronteiras. A Negra, concíbese xa como unha imaxe esencialmente alegórica, que busca representar unha "entidade" nacional, como diría Mário de Andrade. Fundou o Grupo dos Cinco con Anita Malfatti, Oswald de Andrade, Menotti Do Picchia e Mário de Andrade. Foi tamén figura clave dentro do Movemento Antropofáxico que xorde a partir da súa pintura Abaporu. A antropofaxia enténdese como proceso de absorción, asimilación e reconsideración das vangardas europeas –transformadas con temas e cores locais-. Nace así un estilo novo e distintivamente de Brasil. Xorden entón cadros e debuxos de paisaxes habitadas por seres fantásticos e vexetación exuberante, con sinalada tendencia surrealista, coñecidos como "paisaxes antropófagas". Esta procura dunha linguaxe moderna – reelaborada a partir das vangardas europeas-, combinada cos temas brasileiros, xa estaba presente na súa etapa anterior "pau Brasil". Grazas ás súas viaxes e ós seus contactos, Tarsila gozou dúas culturas tan diversas como a brasileira e a europea. Foi quen de beber das vangardas europeas (principalmente do cubismo, movemento co que conviviu) sen esquecer as súas raíces . Foi quen de facer unha re lectura de todo o que vía para crear un estilo propio, con vivas cores, elegancia e intensa personalidade. Na década dos 30 pasou a desenvolver unha pintura máis conectada con temas sociais. E ao longo dos anos 40, retomou o seu "xigantismo onírico". Tarsila non deixou de pintar e expoñer ata a súa morte. Tal foi a súa importancia que o MoMA inaugurou unha exposición da súa obra en 2018, sendo a primeira muller nada en América Latina en mostrar as súas obras na institución e o 8º artista de América Latina (despois de nomes como Diego Rivera ou Roberto Matta).


Summary: "Poétic@" é máis que un libro na rede. É unha nova forma "transmedia" de lectura da poesía 2.0. Múltiples planos, música, imaxe, referencias literarias... a intertextualidade no extremo dun libro poético con infinidade de planos.

Online e de acceso libre. Así é o Poétic@ de Fran Alonso un novo título que dá un paso adiante na literatura electrónica en lingua galega e sitúase na vangarda das novas propostas de lectura poética. Pódese ler en ordenador, tabletas e móbiles e ten versión tamén en castelán e portugués. Nace Poétic@ despois dun ano de traballo do autor só online que, alén da escrita poética, incorpora multitude de referencias que aproveitan a intertextualidade do soporte. Poétic@ está editada polo propio autor no selo Pitipoto e contou con Estudi1Llimona, de Palma de Mallorca para o deseño e desenvolvemento web. Como poesía dixital e transmedia define o autor esta nova proposta que exprime as posibilidades das novas tecnoloxías na creación literaria cun discurso que cualifica de "ácido e corrosivo sobre a propia poesía e os seus mitos e tópicos". Instalación poética As múltiples formas, a incorporación de música, imaxe e outras referencias, aproximan Poétic@ ao concepto de "instalación poética" na que entran en xogo distintas linguaxes contemporáneas que "comparten un espírito lúdico e provocador, contraditorio, que confunde, experimenta, investiga e dá lugar a un poemario diferente, multifocal e polidiscursivo, fragmentario, irónico, no que as propias citas doutros/as creadores/as se incorporan ao texto formando parte indisociable de cada instalación poética". A lectura da nova obra de Fran Alonso pódese enredar a través de moreas de enlaces que abren novas posibilidades de lectura, na que, do texto vanse abrindo novas portas a outras artes a outras poéticas con novos rexistros que enredan o propio discurso poético. Por toda a súa construción, polas posibilidades de interactuar e decidir o vieiro da propia lectura, Poétic@ é tamén un poemario participativo e busca un "novo pacto de complicidade e relación ao abeiro das novas tecnoloxías".


Summary: Organizado polo BNG, representantes de ambas afeccións disputaron un encontro que serviu para reivindicar a boa convivencia entre os dous clubes e o retorno da selección galega.

BNG e Galiza Nova de Vilalba organizaron un encontro este fin de semana nun dos campos da Magdalena entre seareir@s de Deportivo e Celta, moi numerosos ambos na localidade, que rematou con empate a un gol e que alcanzou o seu obxectivo de servir para unha xornada de confraternidade entra ambas afeccións, que esperan alcance ámbitos maiores. Tamén se disputou un partido entre @s máis novo@s, misto, no que gañaron os celestes por 3-1. A maiores, o partido tamén serviu para reivindicar a selección galega, eliminada pola falta de apoio do goberno do PP pero que, segundo o presidente da Federación Galega de Fútbol podería volver xogar este inverno, con Fernando Vázquez como seleccionador e Catalunya como posíbel rival. Dépor e Celta non xogaron partido oficial esta semana, ao descansar a Liga polos compromisos internacionais.


Summary: O secretario xeral de Montes asegura no Parlamento que estivo "onde tiven que estar" mentres ardían as Fragas mentres PSdeG e BNG lle reprochan os recortes no dispositivo de prevención e extinción e os seus "experimentos" coa xestión forestal en Galicia dende os gobernos de Fraga

O secretario xeral de Montes e Medio Rural, Tomás Fernández-Couto, non é un acabado de chegar ao seu posto. Con diferentes denominacións, vén ocupando a responsabilidade do Goberno galego en materia de montes durante un total de doce anos, primeiro entre 1996 e 2005 e despois de 2009 á actualidade. A prefixada axenda parlamentaria quixo que o alto cargo da actual Consellería de Medio Rural e do Mar tivese que ser este luns o primeiro responsable do Executivo autonómico en dar explicacións sobre o incendio das Fragas do Eume. Senllas preguntas parlamentarias rexistradas hai semanas por PSdeG e BNG sobre a política da Xunta contra o lume forzaron o veterano político a falar do acontecido e tamén a escoitar reproches non só pola xestión da fatal fin de semana para o bosque atlántico mellor conservado de Europa, senón tamén pola súa dilatada traxectoria. No eido das respostas, esencialmente dúas: o operativo foi dabondo e a Xunta actuou con "alta eficacia" nun incendio que, subliña, "todo apunta a que é provocado", por iniciarse "a favor do vento e pegado a unhas pistas". Fernández-Couto asegura que "estivo onde tiña que estar" durante o incendio do Eume ante os reproches pola súa "ausencia" Aínda que a oposición "non ten por que sabelo", di Fernández-Couto, nun lume como o das Fragas, "con estas condicións de nordés" e "focos secundarios" é "imposible poñerse por diante" para extinguilo mentres avanza pola "fraga, o canon e o río". Malia a estas circunstancias, asegura, "a partir do sábado á noite estivo practicamente collido". "Traballouse con rapidez, con eficacia" e iso, asegura, tamén o recoñecen "todos os alcaldes da zona" -o rexedor da Capela, Manuel Meizoso, expresou durante a súa fin de semana a súa disconformidade coa coordinación do dispositivo-. Precisamente foi a cuestión da coordinación unha das máis reiteradas por socialistas e nacionalistas. "Sabe mellor ca min que houbo un problema" ou a Xunta "non ten mando único" para extinguir o lume "ou fallou, porque alí tampouco estaba vostede para coordinar". "Non sei onde estaba vostede, eu estaba alí, falando cos veciños e cos alcaldes desesperados", reprochoulle a voceira do PSdeG, Sonia Verdes. "Eu estiven onde tiña que estar, pendente de toda a coordinación e de todo o funcionamento; aquí resulta que temos variñas máxicas e non estamos facendo nada, pero os lumes se apagan", obtivo a socialista como única explicación do secretario xeral. Ademais, ante a petición de explicacións pola "ausencia" do presidente da Xunta e do resto do Goberno, Fernández-Couto tamén retruca: "Debe estar a falar doutro incendio; estivo permanentemente a nosa conselleira, cos veciños e cos alcaldes", algúns dos cales "veñen dicir que é unha irresponsabilidade facer instrumentación política". Causas dos incendios, prevención e suficiencia do operativo E se non houbo máis explicacións en canto á actuación gobernamental no Eume tampouco houbo moitas máis a respecto das causas e xestión deste incendio en concreto e, en xeral, da política de prevención e extinción que vén desenvolvendo a Xunta. "En Galiza hai persoas que prenden lume ao monte, hai incendiarios, hai incendios que se producen como consecuencia de neglixencias, de imprudencias" ou mesmo "dunha faísca" dalgunha maquinaria. "Pero un Goberno que queira merecer ese nome non pode esconder permanentemente a súa responsabilidade", advertiu a voceira do BNG, Tareixa Paz, durante a súa esixencia de explicacións. "O único que explica o número de lumes é a actividade incendiaria", respostoulle o secretario xeral, en cuxa opinión, levar o debate fóra desas coordenadas é "falar do sexo do anxos". Tareixa Paz censura a carencia de medios e o secretario xeral di que "o único que explica o número de lumes é a actividade incendiaria" "Permítame, con todo respecto, dicirlle que é un auténtico perogrullo que o que explica o número de lumes é a actividade incendiaria" sinalou a nacionalista, para lembrarlle ao alto cargo outros factores como os climáticos e, sobre todo, a carencia de medios". Así, por exemplo, Paz considera "unha burla chamarlles brigadas ás formadas por dúas ou tres persoas", cando estas teñen que ter ata sete membros. Ademais, censura, o lume nas Fragas é consecuencia de ter o monte "convertido nun polvorín, non só polas condicións meteorolóxicas tan adversas, senón pola acumulación de biomasa, que se produce como consecuencia da non existencia de ningunha política de prevención". "Tivo vostede xa moitas oportunidades de experimentar cos nosos montes. Non siga experimentando ensaio e erro, porque o leva cometendo persistentemente", di a parlamentaria, en referencia á traxectoria de Fernández-Couto. "Non o estamos a facer tan mal", reitera o secretario xeral quen, ademais, subliña que mentres ardían as Fragas do Eume se producían tamén outros 70 lumes, os cales foron "apagados", aínda que a oposición diga "que non hai operativo". "Entón é moito máis incompetente do que eu pensaba", censurou Tareixa Paz, dado que, se existiu esa cantidade de incendios, Medio Rural debe explicar por que "no mapa de risco diario" que a Xunta publica cada xornada "estaba todo o territorio con risco baixo ou moderado, agás unha zona de Valdeorras e do sur da provincia de Ourense". Malia todo, Fernández-Couto rematou a sesión parlamentaria como a comezara. "Non é un tema de medios", xa que estes son suficientes e "falar de que non hai prevención, non se sosteń". As brigadas teñen os mesmos membros "que cando estaban" PSdeG e BNG no Goberno e á afirmación de que "estamos a desprotexer as aldeas xa non contesto, poruqe me parece falsa". "Iso non é así e cada día o feito de controlar os lumes o demostra", resolve.


Summary: O rexedor de Cangas finou este luns aos 63 anos de idade. Home moi querido na política e na cultura, mantivo a súa actividade ata o último momento. Durante anos traballou a prol da confluencia política da esquerda en Galicia.

Este luns morreu aos 63 anos de idade Xosé Manuel Pazos, alcalde de Cangas dende o 2015 e cunha longa traxectoria no mundo da cultura, especialmente no teatro, e na política. Pazos sufría un cancro de pulmón que non lle impediu seguir traballando ata o derradeiro día. Este luns tivo que ser ingresado no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, onde faleceu.Pazos sufría un cancro de pulmón que non lle impediu seguir traballando ata o derradeiro díaPoucas veces unha morte xera ao seu redor unha unanimidade semellante nas condolencias e nas palabras de dó e de lembranza en ámbitos moi diversos. Pazos, do que hoxe se lembra o seu "humor excepcional", era unha persoa querida e recoñecida no sector cultural. Foi escritor (o seu Ida e volta (Taxi) foi premio Max ao mellor autor teatral en galego), tradutor e participou como actor, autor e director na creación dos grupos de teatro afeccionado de Cangas Matamoura e Múa, ademais de traballar con Teatro de Ningures e colaborar con outras compañías, como Teatro do Atlántico ou o Centro Dramático Galego. Era membro do consello editorial da Revista Galega de Teatro, pero, sobre todo, foi fundador e impulsor durante anos da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Foi fundador e impulsor durante anos da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, que lembra que "o seu optimismo e a súa xiria conseguiron facer da vila de Cangas un referente universal das artes escénicas, da comedia, do bo humor, do bo facer"Poucas horas despois de coñecerse a súa morte, a Mostra publicou un emocionado obituario que baixo o título de "Adeus ao alcalde do teatro" destaca que "vimos de perder a un dos principais impulsores desta Mostra, aquel que a imaxinou, aquel que a dirixiu, aquel que loitou sen descanso ate que o soño dun Auditorio Municipal para o Morrazo fora un feito". A Mostra lembra a Pazos como "un home alegre, activo, positivo, traballador incansable a prol da educación, da cultura, do teatro", un "xeneroso impulsor das artes escénicas" que "traballou arreo, programando, cargando e descargando, montando escenarios e ate arriscando a propia economía para que esta Mostra chegara a bo porto en cada edición". E conclúe que "o seu optimismo e a súa xiria conseguiron facer da vila de Cangas un referente universal das artes escénicas, da comedia, do bo humor, do bo facer". "Hoxe vaise un home de teatro, un artista, un home de ben, un amigo, o Alcalde de Cangas, o Alcalde do Teatro", engade.As lembranzas dende o mundo da cultura son numerosas e cheas de afecto e recoñecemento, como a que realiza o editor Manuel Bragado, que escribe "Xosé Manuel Pazos foi modelo de dignidade como mestre, traballador da cultura e da causa do común. Morreu cos brazos abertos á vida".Con todo, ao igual que Pazos foi "o alcalde do teatro", tamén foi o teatreiro que facía política e a política encheu igualmente boa parte da súa vida. Militante de Esquerda Unida, dedicouse sobre todo ao traballo municipal e de base, sendo ademais concelleiro de Cultura en Cangas en dúas etapas (1995-97 e 2007-09). Porén, a súa actividade política transcendeu en moitos momentos o horizonte local. Foi deputado no Parlamento galego entre 1997 e 2001 xunto con Anxo Guerreiro a través de Esquerda Galega, que se presentara en coalición co PSdeG-PSOE, pero que conformou un grupo propio na cámara. Guerreiro adoitaba referirse ao Grupo Mixto como o grupo de "Pazos e mais eu".Xosé Manuel Pazos foi unha persoa clave no éxito dos distintos procesos de converxencia que se deron entre espazos políticos de esquerda en GaliciaPero, ademais, nos anos seguintes Xosé Manuel Pazos foi unha persoa clave no éxito dos distintos procesos de converxencia que se deron entre espazos políticos de esquerda en Galicia. Comezando por Cangas, onde dende o 2007 a unión de Esquerda Unida, a Fronte Popular Galega e outros grupos deu lugar á Alternativa Canguesa de Esquerdas (ACE), acadando a Alcaldía no ano 2015 e revalidándoa nos comicios de 2019. Esa experiencia de colaboración foi fundamental para formación da Alternativa Galega de Esquerda no ano 2012, a unión de Esquerda Unida, Anova, Equo e Espazo Ecosocialista que acadou un grande éxito nas eleccións ao Parlamento galego dese ano.A experiencia da Alternativa Canguesa de Esquerdas foi fundamental para formación da Alternativa Galega de Esquerda no ano 2012Neste senso, Esquerda Unida destaca que Pazos foi "artífice dos grandes procesos de confluencia política da esquerda" e un "referente político para os homes e mulleres que acreditan na unidade política e no compromiso social", sinalando que "Galicia e Cangas perden a un dos homes que traballou arreo para a unidade das forzas de esquerdas". Esquerda Unida subliña que sen a creación de Alternativa Canguesa de Esquerdas "non se entendería a creación de AGE no 2012 e tampouco as candidaturas de unidade popular e procesos políticos posteriores".As lembranzas e condolencias repítense en formacións de esquerda e entre as persoas que compartiron con el este espazo políticoAs lembranzas e condolencias repítense en formacións de esquerda e entre as persoas que compartiron con el este espazo político e chegan mesmo dende varios ministros e ministras do Goberno central, como Yolanda Díaz ("Os valores solidarios da esquerda e da xustiza social alimentaron sempre a vida e a andaina política de Xosé Manuel Pazos. O seu lugar no mundo era Cangas e alí, como alcalde, deu leccións eternas do poder transformador da cultura. Doe dicirlle adeus a tanta sabedoría e bondade"), Pablo Iglesias ("Hoxe é un día triste para a política galega. Deixounos Xosé Manuel Pazos, alcalde de Cangas, compañeiro, exemplo de unidade e compromiso. Militante da esquerda alegre e fraterna") ou Alberto Garzón ("Tristemente hoxe deixounos Xosé Manuel Pazos, militante de Esquerda Unida e alcalde de Cangas do Morrazo. Un exemplar defensor dos dereitos da clase traballadora"). "Con el vaise una parte da mellor historia da política do noso país", escribe Manuel LagoE tamén de Podemos Galicia ("Hoxe é un día triste. Deixounos Xosé Manuel Pazos, alcalde de Cangas. Exemplo de compromiso e facer políticas a prol da xente"), Anova ("Impactadas e impactados coa mala nova. A nosa aperta máis fonda á familia, amizades, camaradas e ao pobo de Cangas. Pazos sempre estivo a prol da xente do común, da unidade popular e na construción dunha Galiza máis xusta, ceibe e democrática"), Marea Atlántica ("Foise Xosé Manuel Pazos, alcalde de Cangas, un loitador pola xustiza social e os dereitos das maiorías, e un pioneiro da unidade popular en Galicia. Deixa unha fonda pegada na memoria de quen o coñecemos. Grazas por todo, Pazos") ou Compostela Aberta ("Hoxe deixounos Xosé Manuel Pazos, alcalde de Cangas e home comprometido cos valores da esquerda e cos intereses dos máis"). "Con el vaise una parte da mellor historia da política do noso país", escribe Manuel Lago e Martiño Noriega destaca o falecemento dun "home do teatro, precursor da Unidade Popular nos violentos anos dez". As múltiples palabras dedicadas nas últimas horas nas redes sociais a Pazos subliñan o seu papel como "construtor da unidade popular", ou a súa xestión municipal e o seu labor de impulso cultural en CangasOs recoñecementos institucionais repetíronse nas últimas horas, dende o realizado pola presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva ("Síntome moi triste ante o anuncio do pasamento do alcalde de Cangas. Xosé Manuel Pazos era un home bo, un extraordinario servidor público é unha persoa comprometida coa xustiza social"), ata o do propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo ("lamento o falecemento do alcalde de Cangas, Xosé Manuel Pazos. Político de longa traxectoria, tamén no Parlamento galego, deixa unha vida de servizo público, dedicada a mellorar o benestar dos seus veciños e o seu concello"), pasando polos de numerosos alcaldes e alcaldesas de toda Galicia, especialmente do Morrazo e das comarcas próximas.As múltiples palabras dedicadas nas últimas horas nas redes sociais a Pazos subliñan o seu papel como "construtor da unidade popular", ou a súa xestión municipal e o seu labor de impulso cultural en Cangas. Con todo, varias das lembranzas a Pazos son máis sinxelas, pero ao tempo resumen a pegada e o peso que deixan na súa vila e en toda Galicia: "foise un amigo, un compañeiro e sobre todo unha boa persoa".


Summary: O Sergas divulga o número de probas PCR que leva feitas pero segue sen publicar o número de test de anticorpos, que agora son coñecidos a través do Ministerio de Sanidade. Ata o pasado 23 de abril o número de probas realizadas en Galicia roldaban as 95.000

A Xunta ofrece dende mediados de marzo o número de probas PCR -as máis precisas- que realiza para detectar os casos de coronavirus. Non obstante, ata agora non divulgara o número de test de anticorpos -os coñecidos como test rápidos- que xa realizara e o Ministerio de Sanidade, á súa vez, non publicara o número total de probas realizadas no conxunto do Estado, información que lle achegan as comunidades autónomas. Aínda que Alberto Núñez Feijóo si ofreceu verbalmente algunhas cifras ao respecto en rolda de prensa, as cifras e a súa evolución non figuran nas bases de datos oficiais que o Sergas publica e actualiza a diario.O Sergas divulga o número de probas PCR que leva feitas pero segue sen publicar o número de test de anticorpos, que agora son coñecidos a través do Ministerio de SanidadeEste 27 de abril o Ministerio de Sanidade si fixo pública esta información e a través del foi posible coñecer a cifra que o Sergas aínda non divulga, o do número de test rápidos feitos -aínda que sen detallar de que tipo de test se trata-. A información, datada no pasado 23 de abril, permite coñecer ademais que en termos xerais Galicia non é das autonomías que máis probas realizou, nin tampouco das que menos: sitúase na banda intermedia, como oitavo servizo de saúde con máis probas feitas por cada 1.000 habitantes e un chisco por riba da media estatal.Segundo o Ministerio, ata o 23 de abril Galicia realizara 81.201 probas PCR -ese día o Sergas informaba en Galicia de que xa fixera 78.822 e para o día seguinte indicou 82.993- e 14.630 test de anticorpos. O total de probas era daquela, segundo os datos manexados polo Estado, de 95.831 probas da covid-19 feitas en Galicia. Isto suporía 35,51 probas por cada 1.000 habitantes, a oitava maior proporción e un chisco por riba das 28,57 da media estatalDas primeiras en PCR, das últimas en test rápidosSempre segundo a información divulgadas polo Ministerio -que, subliña o ministro Illa, é a fornecida polas comunidades autónomas-, Galicia situaríase na banda alta no que atinxe á cobertura da poboación con probas PCR e na baixa no que atinxe aos test rápidos. Así, o Sergas xa levaría realizadas ata eses días o equivalente a unhas 30 probas PCR por cada 1.000 habitantes -cada paciente adoita precisar de máis dunha-, a sexta maior cobertura do Estado.Mentres, no que atinxe aos test rápidos, a cobertura galega apenas pasaba ata ese día dos 5 test por cada 100.000 habitantes. Os test rápidos, precisamente, estiveron nas últimas semanas no centro da disputa entre a Xunta e o Goberno central porque parte destes equipamentos foron remitidos a Galicia polo Ministerio de Sanidade entre queixas do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, por non ofreceren resultados "definitivos", dixera apenas dez días antes de anunciar que, finamente, o Sergas os utilizaría para realizar o estudo epidemiolóxico sobre o coronavirus que ten en marcha dende finais da pasada semana.


Summary: Nas páxinas do A Fondo trazamos un modesto percorrido tras os pasos de Roberto Vidal Bolaño, desde o seu contacto co teatro, co cinema, desde todas as frontes do traballo cultural. Ilustración: Gonzalo Vilas

Esta semana poñemos o chapeu, o nariz de pallas@s e prendemos un pitelo para recuperarmos unha das figuras máis relavantes da literatura galega. Nun caderno de análise coordinado pola xornalista Lara Rozados seguimos os pasos a Roberto Vidal Bolaño a través daquelas persoas que partillaron experiencias, traballo e obras con el. Conversamos coa actriz Laura Ponte e xunto a ela lembramos os primeiros traballos de RVB de cuxa figura di segue aínda a facer falta "para removernos". Co músico e escritor Roi Vidal –fillo do autor-- debullamos o perfil deste artista multifacético e incansábel, politicamente incorrecto e combativo. Neste ano en que o Día das Letras está dedicado "ao pai do teatro de noso", apunta Roi, Galiza non se pode permitir "o servilismo" que RVB combateu. Co profesor da Universidade da Coruña, Carlos Biscaíno falamos desa rebelión bolañesa contra a compracencia e o falso compromiso institucional que marcan a súa loita a prol dun teatro propio, forte e non subsidiario. Animaliños, Criaturas e Anxeliños acompañan estas oito páxinas arredor da vida e obra do seu creador quen non tivo pelos na lingua para dicir sen tapuxos aquilo que pensaba aínda cando o que máis conviña quizais fora calar. Xunta a estes e outros artigos tamén afondamos nalgúns dos proxectos xerados arredor da figura deste incansábel artista e que serven de recursos didácticos para coñecermos máis en profundidade a súa obra. Con este A Fondo, teatro do aquí presenta un espectáculo interpretado, dirixido, escrito, producido, iluminado, escenificado... por Roberto Vidal Bolaño. Góceno!


Summary: Os dous municipios piden responsabilidade á poboación no consumo de auga.

O alcalde de Vigo, Abel Caballero, pediu á poboación da cidade e da súa área metropolitana que reduzan o consumo de auga ante a situación de seca que vive a Galiza. O Concello adoptou unha serie de medidas porque, en palabras de Caballero, "non estamos mal, pero podemos estar moi mal no outono". Aumentan as restricións de auga ante o "peor ano hidrolóxico" desde que hai rexistros Na súa rolda de prensa diaria, o rexedor indicou que, a pesar das choivas rexistradas esta pasada fin de semana, a situación dos encoros que abastecen a cidade non cambiou. Segundo as súas cifras, o encoro de Eiras atópase "máis ou menos na medida dos últimos 10 anos", con 82% da súa capacidade, "mellor que o ano pasado pero un pouco por baixo de hai dous anos". A pesar diso, insistiu na importancia de prepararse para un outono seco, como auguran algunhas previsións. Que "medidas excepcionais" adoptou o Concello de Pontevedra para facer fronte á prealerta de seca? Por iso, pediu á cidadanía que reduza o consumo de auga e indicou que enviará unha carta ás principais industrias da urbe co mesmo fin. Ademais, anunciou unha serie de medidas que o Concello levará a cabo, como a redución do tempo e a presión da auga das duchas das praias ou dos sistemas de rega dos xardíns municipais. Situación en Becerreá Pola súa parte, o Concello de Becerreá enviou un bando a todas as parroquias e núcleos de poboación, no que se recomenda un uso responsábel e "racional" da auga. A seca obriga a Ribas de Sil a abastecer algunhas parroquias con camións cisterna O alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, explicou que se busca "evitar o baldeo e a rega de hortas", entre outros consellos. "Son recomendacións mínimas que permitirán que os veciños non teñan ningún problema coa auga", proclamou. Martínez apuntou que "as traídas de auga e as captacións baixaron moitísimo, e máis da metade das fontes están cun caudal mínimo". Porén, garantiu que "no Concello de Becerreá non existen graves problemas de abastecemento de auga". O concello de Paderne, sen auga durante 32 horas pola seca e o "consumo excesivo" O alcalde de Becerreá confirmou que "a capitalidade do municipio están ben, sen ningún problema". "No resto de pobos estamos a abastecer a unha casa no núcleo de Neira de Rei, tirando cara ao Cádavo", apunta. "Agora tamén se está mirando un depósito, que chamaron onte que quedaron sen auga, co cal ou secou a fonte ou o consumo é maior. Liquidarase no día de hoxe", concluíu.


Summary: Chama a declarar 23 cargos desta empresa pública en calidade de imputad@s. Entre os nomes están os tres últimos presidentes. Considera que primaron "outros intereses" por riba da seguridade na circulación do comboio

"Ilegal e indebida". Así cualifica o xuíz Luis Aláez a decisión de non activar o sistema de freado ERTMS no Alvia que o 24 de xullo sufriu un accidente en Angrois, deixando 79 mortes. No seu último auto, en que chama a declarar en calidade de imputad@s 23 cargos de Adif en calidade de responsábeis da seguridade na circulación do comboio, Aláez vai máis aló e subliña que "permitiron que esa situación de déficit na seguridade, con grave risco para a vida e a integridade das persoas, se mantivese até a data do accidente". Entende o xuíz encargado da instrución derivada do sinistro de Angrois que sobre o Adif "pesa o deber normativo de garantir a seguridade na circulación sobre calquera outro obxectivo" e remarca que neste caso a empresa "deixou primar outros intereses". Enumera entre eses reducir o tempo da viaxe entre Ourense e Compostela ou mesmo compatibilizar o sistema de protección co que xa se explotaba na estación de comboios da capital galega. Adif sabía que co ASFA se perdía seguridade, di o xuíz Ao igual que fixo no auto anterior, Aláez volve salientar que nos oito quilómetros anteriores á estación de Compostela, onde se localiza a curva da Grandeira, lugar do sinistro, o proxecto de construción das vías da alta velocidade foi modificado respecto do inicial, onde si se contemplaba a instalación do ERTMS. Finalmente optouse polo ASFA, que carrexa "unha evidente perda de seguridade na circulación" na medida en que este sistema de freado, malia estar homologado, non dá resposta perante un posíbel erro do maquinista. Aínda sabendo isto, o xuíz achaca aos responsábeis de Adif que autorizasen o devandito cambio "sen exixir adicionamento algún que reforzase a seguridade, como podería ser a sinalización na vía da redución de velocidade pola curva ou a instalación de balizas que provocasen o freado automático" se o condutor do comboio non baixaba por si propio a velocidade. "Un sistema vacío de previsión e de resposta perante o fallo humano" No auto ditado esta terza feira, Aláez imputa a Adif a responsabilidade de ter mudado "un sistema de seguridade que parte da alta probabilidade de erro e dispón de resposta" a outro que cualifica como "vacío de previsión e de resposta perante o fallo humano". É isto o que reprocha da empresa española, que "debendo e podendo" instalar o ERTMS, tal operación non se fixese. Por isto, o xuíz chama a declarar 23 cargos da Adif en calidade de imputad@s. Entre os nomes atópanse os últimos tres presidentes da empresa que son nomeados polo Goberno español.


Summary: Falamos cun empregado dun Carrefour de Vigo, que explica a situación na que está a traballar. "Hai persoas que son moi comprensivas e agradecidas. Pero hai outra xente que pensa que fai caso omiso ás advertencias", sinala. Pide, ademais, que as empresas non abran os domingos, como permitiu a Xunta.

Ademais do persoal sanitario, hai moitos colectivos que estes días están soportando unha carga de traballo e de estrés moi importante. Entre eles, destacan os traballadores e traballadoras dos supermercados, expostos e expostas durante todo o día ao contacto con moitas persoas e a aglomeracións de xente nos seus establecementos. A situación foi tensa nalgúns lugares nos primeiros días do confinamento, ante o excesivo aprovisionamento levado a cabo por moitas persoas e pola falta das axeitadas medidas de control e seguridade. Semella que parte deses problemas foron solucionándose, pero persiste aínda unha situación de grande estrés para boa parte do persoal, sobre todo para caixeiros e caixeiras. "Houbo algúns problemas os primeiros días, pero as augas están volvendo ao seu rego. Aínda que saíu o decreto o sábado pasado, a empresa tardou un pouco en adoptar as medidas necesarias"Dende distintos colectivos quíxose facer nos últimos días un recoñecemento a estes traballadores e traballadoras. Por exemplo, os Grupos de Apoio Mutuo que funcionan na Coruña, aínda que lembran a recomendacións de acudir "ás tendas de barrio", que se atopan nunha situación máis precaria, piden que os consumidores e consumidoras teña empatía co persoal, non acudindo a estes establecementos fóra de horas e facilitando na medida do posible o seu traballo. Preocupa, ademais, a posibilidade de que algunhas empresas abran os domingos e mesmo as 24 horas do día, como permitiu a Xunta a través dun dos seus decretos. Neste senso, UGT pídelle ao Goberno galego que revogue a liberalización dos horarios das superficies de alimentación, decidida nun primeiro momento ante as compras masivas levadas a cabo por moitas persoas. Falamos cun traballador dun centro Carrefour de Vigo, a quen lle preguntamos pola situación que se está a vivir no seu centro e polas necesidades que ten o persoal.Como é a situación no teu centro? Foron moi duros os primeiros días?Si, houbo algúns problemas os primeiros días, pero as augas están volvendo ao seu rego. Aínda que saíu o decreto o sábado pasado, a empresa tardou un pouco en adoptar as medidas necesarias. Por exemplo, ata o luns pola tarde ou martes pola tarde non se levou a cabo o peche das seccións de produtos que non eran alimentación nin primeira necesidade, cando menos neste centro. Con todo, dende entón están facendo ben as cousas."Polo de agora, os elementos de protección son os axeitados. Nese senso, a empresa respondeu correctamente e temos mascarillas, luvas e produtos de limpeza, de mellor ou de peor calidade, pero témolas"Como estades os traballadores en cando aos horarios e a carga de traballo?A carga de traballo é moi grande, pero a empresa está cumprindo cos horarios dos traballadores que temos que ter, niso non hai problema. Cambiou o peche, adiantándose ás nove da noite, facilitando que os traballadores estivesen menos tempo no interior das instalacións.Contades cos elementos de protección suficientes?Polo de agora, os elementos de protección son os axeitados. Nese senso, a empresa respondeu correctamente e temos mascarillas, luvas e produtos de limpeza, de mellor ou de peor calidade, pero témolas. Tamén se puxeron elementos físicos de separación nas liñas de caixas, como mamparas de metacrilato, que se remataron de instalar este venres. Tamén se está a respectar unha separación entre caixas (unha caixa si, unha non) para que a distancia entre as persoas sexa maior dun metro."Preocúpanos que as empresas se acollan ao decreto da Xunta para abrir as 24 horas do día ou todos os días da semana. Iso si que incumpriría os nosos dereitos como traballadores"Preocúpavos a posibilidade de que os centros amplíen os seus horarios, como se recollía no decreto da Xunta?Non estamos de acordo con iso e preocúpanos que as empresas se acollan a ese decreto da Xunta para abrir as 24 horas do día ou todos os días da semana. Iso si que incumpriría os nosos dereitos como traballadores.A medida podería ser, ademais, contraproducente co obxectivo de limitar ao mínimo a saída das persoas a rúa...Si, iso pensamos. De todos os xeito, vemos que coas actuais restricións de acceso ás tendas, como a xente ten que agardar está vendo que vir ao súper non é vir a un parque de atraccións, o lugar onde vir dar un paseo. "Pedímoslle á xente que veña ao súper o menos posible, que merque con máis cabeza, para tres ou catro días, porque cada vez que veñen ao súper expóñense a un contaxio e tamén nos expoñen a nós"Que non se use o súper como escusa para dar unha volta, non si?A xente ten que ser consciente de que unha situación como esta, que é excepcional, esixe de medidas excepcionais. Por iso pedímoslle á xente que veña ao súper o menos posible, que merque con máis cabeza, para tres ou catro días, porque cada vez que veñen ao súper expóñense a un contaxio e tamén nos expoñen a nós. Ir ao súper non é unha escusa para saír da casa, é unha necesidade. Que a xente merque para varios días e merque con cabeza, que sempre vai haber recambio de produtos, que para iso estamos traballando arreo."Hai persoas que son moi comprensivas e agradecidas. Pero hai outra xente que pensa que isto é un cachondeo, e que fai caso omiso ás advertencias"Como está sendo a actitude da xente, dos clientes?Neste tipo de situación sempre hai persoas que son moi comprensivas e agradecidas, e que se decatan dos sobresforzos que están tendo os sanitarios e outras profesións, como o persoal de seguridade ou nós mesmos. Pero hai outra xente que pensa que isto é un cachondeo, e que fai caso omiso ás advertencias. Pero en xeral a xente está respondendo ben.Estades a sufrir moito estrés? Máis aló de que haxa máis ou menos clientes, non debe ser doado traballar nestas condicións de tensión...Todos os traballadores temos a conciencia de que estamos sobreexpostos. Estamos aquí moitas horas e están continuamente entrando xente, o contacto é moi próximo e a isto súmanse situacións moi tensas e un ambiente de estrés e preocupación. Hai ataques de ansiedade e hai moita xente que está moi preocupada, e é moi comprensible. Nese senso creo que a empresa se está a portar ben e está a permitir os descansos fixados polos médicos e facilitando baixas cando é necesario


Summary: Asturies celebra esta sexta feira o 'Día de les Lletres Asturianes', unha xornada na que a reivindicación da oficialidade estará, máis unha vez, presente

O 3 de maio Asturies celebra o Día de les Leltres Asturianes. E faino, máis unha vez, baixo a reivindicación da oficialidade para este idioma, cuxo status é de "especial protección" mais sen ter o recoñecemento de oficial por parte do goberno do Principado. Por iso, Uviéu acollerá esta tardiña unha manifestación convocada pola Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana sob a palabra de orde de L´asturianu llingua oficial. En convocatorias anteriores, milleiros de asturian@s saíron á rúa para defender o seu idioma. . O asturiano (ou bable, se ben este termo é relativamente recente) é un idioma fillo do latín e falado por volta de 100.000 persoas. Segundo os datos da Consellería de Educación de Asturies un total de 52 466 alumn@s estudaron asturiano no curso 2010/11. L´Academia (Academia de la Llingua Asturiana) é a entidade que desde 1980 se encarga oficialmente do estudo, promoción e defensa do asturiano. As síuas orixes remóntanse ao século XVIII 'Llevámoslo dientro' Desde 1980 vense celebrando na primeira semana de maio a Selmana de les Lletres Asturianes (Semana das letras asturianas). Nesta ocasión desenvólvese baixo o lema de 'Llevámoslo dientro'.


Summary: A organización xuvenil do EI aprobou os seus estatutos e tese política, así coma a súa primeira Coordinadora Nacional nunha xuntanza que acolleu a Facultade de Medicina da USC

A Mocidade Irmandiña, organización xuvenil do Encontro Irmandiño, aprobou os seus estatutos e tese política na súa asemblea constituínte, así coma a súa primeira Coordinadora Nacional nunha xuntanza que acolleu a Facultade de Medicina da USC. A asemblea aprobou traballar pola colaboración entre todas as organizacións xuvenís nacionalistas e toda a mocidade interesada "en organizármonos para combater este sistema depredador e acadar unha Galiza ceibe nun mundo xusto". A súa Ponencia Ideolóxico-Política analiza a situación actual de crise afirmando que "non hai saída para a Humanidade dentro do Capitalismo, depredador da biosfera, socialmente desigual, expoliador dos bens comúns – a auga, o alimento... -, fonte de guerras, de explotación laboral, de violencia contra as mulleres en distintas formas, incompatíbel coa diversidade cultural e a soberanía nacional". Fronte a iso, a Mocidade Irmandiña reivindica "a política como mecanismo lexítimo de poder do conxunto da sociedade, como medio para a transformación social, como a arte da construción local e singular de casos de universalidade, con tres trazos principais que viñeron acompañando a historia da loita do proletariado: a igualdade, a liberdade e a súa expresión política: a fraternidade". A asemblea aprobou traballar pola colaboración entre todas as organizacións xuvenís nacionalistas e toda a mocidade interesada "en organizármonos para combater este sistema depredador e acadar unha Galiza ceibe nun mundo xusto" Así mesmo, realiza unha diagnose sobre os distintos procesos electorais aos que concorreu o nacionalismo "e nos que a Mocidade Irmandiña participamos activamente dende a nosa militancia no BNG" e a súa conclusión é "fondamente crítica, cunha consolidación da caída electoral da fronte nacionalista que nós situamos na ausencia de diagnose da situación política e a consecuente ausencia dun proxecto político para a nación galega, no afastamento e mesmo desdén do BNG cos movementos sociais máis activos e críticos da Galiza, na perda do perfil de forza rupturista durante o Bipartito, na incapacidade de integrar as voces diferentes e de facer autocrítica ou na incoherencia do discurso e valores teoricamente defendidos coa práctica interna". Finalmente, afirma que a constitución das mocidades como organización non ten "a pretensión de convertérmonos nunha estrutura captadora de novos cadros dirixentes nin coa vontade de ser unha estrutura dentro doutra estrutura ou unha ferramenta de cooptación. Non imos ser un buró que enferruxe á mocidade organizada. Pretendemos ser simplemente unha ferramenta, non un fin en si mesmo, co obxectivo de contribuír a que a xente moza volva a sentirse cómoda nunha estrutura organizada politicamente".


Summary: Isabel Peralta viaxou o pasado outubro a Dusseldorf para "completar a súa formación" durante dez meses da man de Der III Weg, un dos grupos neonazis máis violentos de Alemaña.

O xornal alemán Spiegel informou nesta quinta feira da curta visita da falanxista española Isabel Peralta a Frankfurt, unha cidade que non puido pisar xa que foi detida no propio aeroporto pola Policía Federal. Segundo Spiegel, a muller "presumibelmente" viaxaba a Alemaña porque "quería participar en eventos de extrema dereita", grupos cos que mantén "contactos estreitos". Entre o seu equipaxe, relata este xornal, a Policía achou unha bandeira nazi, un chaveiro cunha esvástica, unha copia do libro Mein Kapmpf (A miña loita, do xenocida Adolf Hitler) e un libro "propagandístico" da Bund Deutscher Mädel (Liga de Mozas Alemás, a rama feminina das Mocidades Hitlerianas). Peralta, que aterrou en Frankfurt na cuarta feira, foi enviada de regreso ao Estado español nun voo que partiu na noite dese mesmo día. Porén, "durante o interrogatorio, a moza de 19 anos afirmou que só colecciona eses obxectos porque está a investigar a era nazi mentres estuda Historia". Peralta deuse a coñecer en todo o mundo, con só 18 anos, o pasado ano, nunha homenaxe á Divisón Azul, batallón que combateu da man do Exército nazi na Segunda Guerra Mundial. Naquel acto fixo en numerosas ocasións o saúdo fascista e sinalou o pobo xudeu como "culpábel de todos os males". Defensa permite unha exposición da División Azul no cuartel vasco de Loiola Segundo apuntou en outubro pasado o portal Caso Abierto, do grupo Prensa Ibérica, en setembro Peralta tería recibido unha 'bolsa' para pasar dez meses en Dusseldorf e "completar a súa formación" cun dos grupos neonazis máis violentos do país, Der III Weg (O Terceiro Camiño).


Summary: Conversamos coa historiadora Isabel Rodríguez, encargada de compilar os 22 documentos do feminismo galego editados pola fundación Galiza Sempre e que vén de presentar o Observatorio Mariña pola Igualdade

Un debuxo de Fraga lavando a louza para reclamar a axuda dos homes no traballo doméstico non remunerado que asomen masivamente as mulleres. 'A liberdade de ser nai pasa pola liberdade de non selo' como cabeceiro dun manifesto de 1978 pola despenalización do aborto. 'Ama como queiras', un lema de 1989 en prol da sexualidade libre. Un claro posicionamento en contra da OTAN e moitos 8 de marzo 'Pola defensa dos nosos postos de traballo'. Son algúns dos panfletos e manifestos que compoñen o libro 22 documentos do feminismo galego, compilados pola investigadora Isabel Rodríguez Mate. Malia os evidentes contrastes tanto durante os anos do libro (1975 a 2003) e respecto á época actual, de seguro que algún panfleto podería repartirse aínda hoxe, non si? Si, desgrazadamente algún non, bastantes. Malia que a nivel xurídico si que houbo unha mudanza importante na consideración das mulleres, a discriminación segue en moitos ámbitos. Moitos deses manifestos dos anos '70 poderían divulgarse hoxe en día como unha reivindicación actual. Por exemplo, en relación ao papel das mulleres en política, cunha porcentaxe moi reducida nas listas tanto ao parlamento galego como ao estatal até a aprobación da Lei de cotas (2007), que obriga a incluír un 40% de mulleres. Aínda hoxe, con esa lei, segue a ser moi desequilibrada a relación cos homes en aspectos como o acceso delas a postos directivos e a postos de responsabilidade. Isto tendo en conta que na Universidade elas son maioría. Xa que preguntabas pola actualidade destes manifestos, tamén é moi evidente no referido á sexualidade das mulleres. Aínda non se superou esa dupla moral que condenaba a súa liberdade sexual e a utilización libre do seu propio corpo. A partir deses documentos, podería debuxar con tres trazos como eran as mobilizacións feministas? Estamos a falar dun contexto histórico que arrinca nos '70, na ditadura. O primeiro trazo serían os grandes riscos que corrían as activistas nos primeiros anos ao participaren en accións sociais e fronte a outros estados europeos porque pervivían os mecanismos represores, que se mantiveron até os '80. "A importancia destes documentos reside no mero feito de existir" A propia dinámica da ditadura deu lugar a que as mulleres se achegaran a organizacións de esquerdas e progresistas que primeiro loitaban na clandestinidade contra o franquismo e despois por unha transición verdadeiramente democrática. Isto levaba a unha dupla militancia que non estaba aceptada, ao participaren no movemento feminista e en partidos políticos. Este sería o segundo trazo, ao limitar as posibilidades de centrar as súas actividades en cuestións que afectaban especificamente ás mulleres. Todo este retroceso que supuxo o franquismo avocou a que o movemento feminista galego dos '70 e '80 tivese que partir da reivindicación dos dereitos máis básicos, da saída desa minoría de idade vitalicia á que ficou suxeita na ditadura. Por que son 22 documentos e por que revisten de tanta importancia? Porque moitos destes documentos estaban en mans privados e accedemos a eles previa pesquisa das propias activistas. Eu agradecería a axuda que nos emprestou Nanina Santos. Son 22 documentos porque non podiamos incluír máis para que non se nos disparase o número de páxinas. Escollemos os máis significativos e agrupámolos en catro blocos temáticos (Cuestionar o rol tradicional das mulleres, Liberdade, sexualidade e dereito ao propio corpo, Reivindicacións en defensa da autonomía das mulleres e Mulleres e política). A súa importancia reside no mero feito de existir pois transmiten hoxe en día o descontento delas pola discriminación que existía neste periodo e que, como dixemos antes, algúns seguen a estar de actualidade. Hai algún risco que diferencie o contradiscurso das mulleres galegas? Si, hai moitos. Eu centraríame na dinámica da ditadura e no forte retroceso que supuxo nos dereitos, que non aconteceu neste mesmo periodo noutros estados europeos malia existiren ditaduras, pois estas non tiveron os efectos da española tanto pola súa duración como polos efectos sobre a consideración social das mulleres. Non ten nada a ver que a Galiza sexa un país eminentemente rural? Por suposto, si. Até os anos '70 a porcentaxe de poboación que vivía nun hábitat rural era elevadísima en Galiza. É moi boa pregunta porque si que ten moitísima relación. Todas as teorías sociolóxicas e politolóxicas recalcan que o hábitat da poboación ten grande relación coa conformación dos movementos sociais. A mentalidade era moito máis pechada e os niveis de analfabetismo eran moito máis elevados. Todo isto conferiu unhas características específicas á loita feminista. A súa presenza no movemento agrarista foi moi destacada porque a emigración masculina era elevadísima e eran elas quen se facía cargo das explotacións gandeiras. A isto cómpre sumarlle que as mulleres galegas sempre foron das que máis anos viviron en relación aos países da contorna, polo que as viúvas tamén quedaban coas explotacións e asumían as reivindicacións propias da economía doméstica. As galegas participaron moito máis en mobilizacións da economía doméstica que outras mulleres do Estado e de Europa. "Chamoume a atención que as accións máis orixinais estiveran relacionadas coas reivindicacións máis polémicas" Que lema ou que reivindicación foi o que máis atención lle chamou dos compilados? As manifestacións máis orixinais estaban xustamente relacionadas con aquelas cuestións máis polémicas. Estou a me referir especialmente ao aborto. Os manifestos son moi rechamantes e as accións moi novidosas. Autoinculpacións co importante risco que corrían, por exemplo. A nivel gráfico recollemos unha imaxe de Fraga lavando os pratos [ri] para reivindicar a participación dos homes en igualdade nas tarefas do fogar. Esta campaña tamén me chamara moito a atención. Este libro é moi útil para que as mulleres coñezamos a historia de loita polos nosos dereitos. Mais tamén é moi útil para os homes, ou non? [ri] Si, moito. De feito amigos meus que consideraban que o feminismo hoxe en día non ten razón de ser, como se existise un tope de igualdade e que moitas das reivindicacións estaban desfasadas ou eran esaxeradas. Ler o libro valeulles de reflexión para ver o lento camiño que andaron as mulleres e a vixencia de moitas cuestións aínda hoxe, como os teitos de cristal, a reducida presenza de homes nas tarefas doméstica e a dupla moral respecto da nosa sexualidade.


Summary: Os sindicatos galegos alertan de que están a recibir unha morea de queixas de traballadores que denuncian presións e ameazas das empresas para que non secunden a folga xeral. Moitas destas comunicacións son anónimas ou piden expresamente confidencialidade ante o temor ás represalias en forma de despido ou non renovación de contrato. "O meu corazón irá convosco e o meu corpo agochará a cabeza e acudirá puntualmente ao posto de traballo, traballo que non será moi produtivo porque estarei de loito", di unha desas mensaxes.

Os tres sindicatos galegos levan semanas recibindo queixas, denuncias e reclamacións dunha morea de traballadores que acusan as empresas de presionalos para que non secunden a folga do vindeiro xoves 29. Logo de ameazas de despido ou non renovación de contrato, as centrais acumulan chamadas e correos, moitos deles anónimos, pedindo consello ou, simplemente, desafogándose ante os seus representantes. "Claro que recibimos queixas e denuncias, como en case todas as folgas, pero é difícil cuantificalas por varias razóns: porque chegan a cada federación ou representante e porque moitos dos que as fan non queren que se faga público ningún dato ante o temor ás represalias", explican desde CCOO. En UGT, a situación é exactamente a mesma: "Non hai folga na que non recibamos chamadas e mensaxes dese tipo, iso sempre pasa". A CIG, pola súa banda, xa denunciou que tan só na comarca de Compostela, unha morea de traballadores están sendo ameazados en caso de secundaren o paro, algo que consideran "inadmisible". E non son poucos os casos. "Os traballadores non queren dar os nomes e nin tan sequera sinalar á empresa porque en moitos casos son xente comprometida e advertida polas empresas, que tomarían represalias inmediatamente" Só na área de Santiago, a central nacionalista fala de queixas chegadas "dunhas vinte empresas grandes, de entre 50 e 100 traballadores, e doutras moitas máis pequenas". No entanto, poucas destas reclamacións chegan a se converter en denuncias ante a Xustiza. "Os traballadores non queren dar os nomes e nin tan sequera sinalar á empresa porque en moitos casos son xente comprometida e advertida polas empresas, que tomarían represalias inmediatamente", explica Renato Núñez, secretario de Organización de CIG-Compostela, que aclara que as denuncias adoitan chegar unha vez rematada a folga e no caso de que existan esas represalias. O mesmo argumento esgrimen en CCOO e UGT para xustificar a ausencia de denuncias por vía xudicial. "Xa temos asistido a moitas asembleas de traballadores onde a maioría da xente está a prol da folga xeral, pero onde tamén o medo impera; chégannos a pedir que acudan os piquetes á empresa para poder secundar o paro" "Xa temos asistido a moitas asembleas de traballadores onde a maioría da xente está a prol da folga xeral, pero onde tamén o medo impera; chégannos a pedir que acudan os piquetes á empresa para poder secundar o paro", insiste Núñez, que sabe que o éxito dunha folga en moitas compañías depende do apoio máis ou menos masivo que teña. "Se son poucos e os de sempre os que paran, a empresa vai directamente por eles", resume, tras explicar o caso dunha firma onde a elevada cualificación dos operarios pode acabar sendo unha baza a favor do paro. "Se todos van á folga, a empresa non vai poder cumprir a súa ameaza porque non lle sería fácil atopar traballadores tan cualificados e experimentados como os que ten", explica. Nesta era de novas tecnoloxías, o correo electrónico é unha das vías polas que as centrais sindicais reciben este tipo de queixas, moitas delas anónimas ou con solicitude incluída de non facer público o nome do denunciante nin da empresa. Praza tivo acceso a un deses correos que podería explicar a situación de moitos traballadores."Este é só un exemplo dos moitos que recibimos", din desde o sindicato. "Téñenme que renovar en breve e a cousa é tan sinxela como que se vou á folga non me renovan o contrato" "Por máis que o intentei, e desde que acabei a carreira, nunca conseguín traballar un ano enteiro no mesmo posto de traballo nin do meu", explica unha muller que supera os 30 anos e que está empregada desde novembro "cunhas condicións económicas escasas", pero nun labor que lle gusta porque "ten posibilidades de futuro". "Téñenme que renovar en breve e a cousa é tan sinxela como que se vou á folga non me renovan o contrato", explica tras as ameazas da compañía. "O meu corazón irá convosco e o meu corpo agochará a cabeza e acudirá puntualmente ao posto de traballo" "Claro que estou en contra da reforma laboral, pero hai ben anos que me quitaron o dereito a protestar, logo de tanto tempo como levo tentando levantar a miña vida, loitando por un futuro de meu, que non dependa das doazóns económicas dos meus proxenitores e non implique vivir debaixo dunha ponte ou emigrar", conta, ademais de explicar que tiña a posibilidade de denunciar a situación, pero que debido a diversos condicionantes, "todo se acabaría sabendo". "Moi ao meu pesar, déixovos sós nesta singradura; o meu corazón irá convosco e o meu corpo agochará a cabeza e acudirá puntualmente ao posto de traballo, traballo que non será moi produtivo porque estarei de loito", remata.


Summary: A visita a Galiza de Virginijus Sinkeviciuis, comisario europeo de Pesca, Océanos e Medio Ambiente, serviu para escoitar, unha vez máis, a reivindicación do sector do mar e as súas problemáticas. A pouca fiscalización da entrada de peixe do sueste asiático na Unión Europea e a nova normativa de xeolocalización foron algúns dos temas que se abordaron.

O comisario europeo de Pesca, Océanos e Medio Ambiente da Unión Europea, Virginijus Sinkevicius, escoitou este 20 de setembro, nunha reunión co sector na que participou tamén o ministro de Pesca, Luís Planas, as demandas do sector pesqueiro galego a través dos seus protagonistas. "Creo que non hai ningún tipo de dúbidas de que todos queremos protexer a biodiversidade e ter un rendemento sostíbel mais desde o punto de vista social ten un custo", sinalaba a Nós Diario Javier Touza, presidente da Cooperativa de Armadores de Vigo pouco despois da xuntanza. Apuntaba certa preocupación por "perder nos últimos 20 anos un 22% da nosa frota, como acontece no Gran Sol" e demandaba que "no mercado común europeo se traballe coas mesmas regras de xogo" sexan "medioambientais, económicas ou sociais". Por este motivo a principal demanda é "fiscalizar as importacións de produtos, sobre todo do sueste asiático, as normas sexan equivalentes á que se exixen en Europa para que non perdan competitividade as nosas empresas". Outra das problemáticas que xurdiron na xuntanza foi a modernización da frota galega. "Hai que ofertar barcos máis seguros e habitábeis para contar co necesario relevo xeracional", pedía Touza, "se facemos barcos novos ou ampliacións nos mesmos sen aumentar capacidade de pesca non deberían exixirnos os mesmo requisitos que se aumentamos produción", engadía. Na reunión tratáronse, ademais, as demandas de visibilizar o papel da muller na pesca, o Brexit e os problemas con Noruega. "Ese país está a contravir os acordos internacionais e entendemos que a Unión Europea (UE) debe empregar todos os mecanismos de tipo comercial e arancelario para que poidamos seguir faenando nesas augas". A situación da pesca artesanal A pesca artesanal reivindicaba o seu papel diante do comisario europeo. "Non vemos lóxico que non se nos teña en conta como unha organización de produtores (OP) nas decisións que nos afectan", explicaba a Nós Diario Antonio Pérez Sieira, presidente da Federación Galega de Confrarías de Pescadores e Pescadoras, "cando somos modelos a seguir e copian de nós en xestión e comercialización ademais de representar á parte social, empresarial". Ademais defendían a súa postura contraria á norma de xeolocalizació. Sinkevicius, polo seu lado, apostaba, na rolda de prensa posterior á reunión, pola importancia de que houbera un certificado dixital de desembarco de capturas e incidiu en que a Comisión non está "para crear regras imposíbeis de aplicar". Após apuntar que "aínda falta bastante tempo" para a aplicación da medida, apuntoaba que se se estabelecen estes medios dixitais para rexistrar as capturas, "haberá que formar ao sector, financiar a dixitalización a bordo". As confrarías non queren unha proba piloto O rexeitamento desta normativa tamén centraba a asemblea da Federación Galega de Confraría de Pescadores, realizada este pasado sábado en Ames. Desta vez en presenza da Secretaria Xeral de Pesca do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, Alicia Villauriz, que tentaba convencer ao sector de que participaran no seu proxecto de dixitalización. Desde a Federación lembran "a tallante resposta do sector galego quedou patente nos dous paros de frota realizados este ano e nas múltiples reunións mantidas con representantes políticos e altos funcionarios" ademais de repetir "realizan un labor diario de control e inspección que é digna de exportar como fórmula de xestión do sector". Aseguran que non participarán en ningunha proba. "O que se pretende non é que non haxa control sobre o sector pesqueiro e marisqueiro, o que é prexudicial é que se burocratice, remítanse datos duplicados, menosprezando o labor das confrarías".


Summary: Denuncian que, tras sete semanas de mobilizacións, o Goberno galego "non se dignou nin contestar" e cren que a conselleira "está inhabilitada".

Representantes sindicais dos traballadores e traballadoras dos centros de Política Social entregaron esta quinta feira na Xunta 2.500 sinaturas recollidas para reclamar que a Administración galega abra unha mesa de diálogo que permita recuperar "os dereitos roubados" desde o ano 2012 e mellorar as súas condicións laborais. Con esta acción, as e os traballadores continúan as súas reivindicacións en relación aos dereitos "suspendidos" desde o ano 2012 e ante a negativa da Xunta a atender as súas reclamacións "lexítimas", que pasan por "conseguir unhas mellores condicións de traballo", segundo explicou a Europa Press o representante da CIG, Uxío Zabala. Nesta liña, Fina Martínez, de UXT, quixo "denunciar publicamente" a "xordeira selectiva" da conselleira de Política Social, Fabiola García, que, tras sete semanas de concentracións de protesta ante os centros de traballo "segue sen escoitar" aos traballadores e "sen convocalos a unha mesa" de negociación. Carmen Soengas, de CSIF, incidiu no esforzo realizado por todo o persoal dos centros de Política Social durante a pandemia e pediu que a Consellaría "deixe de castigar" as e os traballadores, cuxa "profesionalidade está máis que demostrada". "Somos unha cadea e non fallou ningún elo, se fallase, habería bastantes contaxios", explicou Soengas a Europa Press. Tamén Emilio Doforno, de CC. OO., cargou contra a conselleira de Política Social que, dixo, "está inhabilitada" para seguir no cargo, dado que, "despois de sete xoves de mobilizacións e pedindo que se abra unha mesa de negociación, non se ha dignado sequera a contestar ou interesarse por este conflito".


Summary: Este sindicato asegura que tanto a empresa como a Administración coñecían "hai tempo a existencia de positivos" e "continuouse traballando".

A FGAMT-CIG de Pontevedra acusa a Xunta de neglixencia en relación co brote de Covid-19 rexistrado na factoría de Avícola de Galiza (Avigal) en Cambados. A central sindical asegura que "ten indicios de que tanto a empresa como a Administración coñecían hai tempo a existencia de positivos, a pesar do cal se continuou traballando". Por parte da federación de Alimentación da CIG sosteñen que o contaxio en Avigal é consecuencia da "permisividade" e a "falta de control" coa que, asegura, a Xunta favorece a grandes empresas. Neste sentido, pregúntanse se o Goberno galego "pretende facer en certas empresas o mesmo que fixo nas residencias de maiores, nas que censurou información sobre os contaxios". Segundo indicou a CIG, tanto a empresa como a Xunta coñecían hai máis de 15 días a existencia de positivos por Covid-19 en Avigal, a pesar do cal mantívose a actividade produtiva. A central sindical pregúntase "por que os ocultaron e non se tomaron as medidas pertinentes?". A CIG tamén critica que se pretenda agora "culpar os traballadores" do acontecido en relación a comentarios relativos a que os contaxios producíronse "porque os afectados quitáronse as máscaras na zona de descanso". Para a CIG resulta incomprensíbel que uns poucos casos iniciais derivasen nun brote desta dimensión. "Onde están os famosos rastrexadores da Xunta?", pregúntanse. A CIG asegura que Avigal "é unha empresa coñecida por incumprir a legalidade laboral", motivo polo que xa foi denunciada con anterioridade por esta central sindical ante a Inspección de Traballo. En concreto, por obrigar a traballar ao persoal eventual seis días á semana "coa promesa de que no futuro terían días libres", concluíu.


O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta quinta feira nos 349,9 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta quinta feira darase entre as 21 e as 22 horas, con 428,98 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 294,85 euros/MWh, rexistrarase entre as 14 e as 15 horas. Esta quinta feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 170,81 euros/MWh. Deste modo, aumenta 3,15% a respecto dos 165,59 euros/MWh de media desta cuarta feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. Por outra parte, o prezo medio do mes de maio foi de 187,12 euros/MWh, catro euros menos que o prezo de abril, que foi de 191,52 euros/MWh, e case 100 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).


Summary: A empresa carece de licenza de actividade. A veciñanza do barrio impediu durante días o acceso de contedores despois de que unhas obras de ampliación do solar causaran desperfectos en varias vivendas.

Ruído, sucidade, presenza de insectos e problemas de tránsito. Esas son as condicións que padece a veciñanza que reside nas inmediacións da avenida de Guixar e da rúa Julián Estevez, no barrio vigués de Teis. A causa é un solar onde unha empresa Transportes Crespo e Cousido almacena grandes contedores, malia carecer de licenza de actividade, e que provoca o tránsito diario de centos de camións de grande tonelaxe que descargan ao aire libre os contedores. A problemática agravouse o pasado día 4 de setembro, ando as obras de ampliación das instalacións desta empresa provocaron danos en vivendas da primeira travesía de Guixar. A paciencia da veciñanza, que xa levaba meses a protestar, colmouse. A súa reacción foi impedir o acceso ao almacén, con concentracións diarias ás súas portas. A veciñanza realizou concentracións diarias para evitar o acceso ao almacén dos camións Onte, o protesto deslocouse até a Casa do Concello. Coincidindo coa celebración do pleno municipal, varias decenas de veciñas e veciños de Teis concentráronse exixindo unha solución ao Goberno local presidido por Abel Caballero. A Xerencia de Urbanismo resolvía o pasado 22 ordenar a suspensión cautelar da actividade de "aparcamento privado de camións e contedores ao aire libre". A resolución municipal sinala que esa actividade "non está permitida polas normas urbanísticas do vixente PXOU, ao incumprir as condicións urbanísticas e usos permitidos pola ordenanza de aplicación". O expediente visa a denuncia veciñal de que a empresa carecía de licenza de actividade. Diante desa resolución cabía un prazo de quince días para a empresa alegar na súa contra. O prazo conclúe o próximo día 6 de outubro. A concelleira de Urbanismo, María José Caride, comprometeuse a que após ese día cesará o transporte de contedores Guixar Desde a Asociación Veciñal de Teis alertan de que o problema de fondo transcende o caso concreto deste almacén. "Guixar non pode ser usado como unha base loxística do Porto de Vigo para este tipo de actividades que teñen un grande impacto e xeran trastornos", apunta o seu secretario, Anxo Igrexas. Neste sentido, Igrexas lembra que Guixar é un ámbito "totalmente urbano situado no centro do barrio de Teis" e demanda que se procure espazos axeitados nun lugar "máis axeitado". "Guixar non pode ser usado como unha base loxística do Porto de Vigo", advirten desde a AV de Teis Aliás, o colectivo veciñal critica a falta de dilixencia do Concello de Vigo. "Entendemos que a Xerencia debera xa ter precitado as instalacións deste almacén, toda vez xa hai unha suspensión cautelar da actividade", explican. A este respeito salientan que o goberno local só comezou a tomar decisións "empurrado pola mobilización veciñal". Apoios A veciñanza recibiu do grupo municipal da Marea de Vigo e mais do Bloque Nacionalista Galego. O voceiro da Marea, Rubén Pérez, formulou un rogo no pleno de onte instando a que o Goberno local garanta de forma efectiva o cesamento da actividade do almacén denunciado. Pola súa banda, o responsábel local do BNG, Serafín Otero, participou en varias das concentracións veciñais e exixiu a "actuación inmediata para poñer fin a unha actividade sen licenza que está prexudicando a moitos veciños e veciñas de Teis". Otero, lamentou que tivera de ser, máis unha vez, a denuncia veciñal a que visibilizase a problemática. "É un exemplo máis do desleixo municipal e da falla de supervisión e control urbanístico en Vigo", criticou.