Summary: Adega vén de presentar o seu informe anual sobre o estado das bacías fluviais, baseado nos dados obtidos nas dúas análises (primavera e outono) realizadas ao amparo do Proxecto Ríos.

Mellora a saúde dos ríos da Galiza, mais os bosques de ribeira non corren a mesma sorte. O informe de 2013 que vén de presentar Adega cos dados das análises realizadas en primavera e en outono polo voluntariado do Proxecto Ríos sinalan que non hai ningún treito que presente unha calidade biolóxica má. Con todo, cómpre tomar en conta que os tres ríos que en 2012 estaban en estado crítico --o Lagares, o Sar e o Louro-- non foron inspeccionados desta volta. A porcentaxe de treitos con calidade deficiente mantense estábel e corresponde aos ríos Aríns, Chanca, Mero e Limia en primavera e Lagar, Esteiro e Limia en outono. Con todo, e malia esta tendencia cara á boa saúde, tamén hai que indicar que continúa a degradación das marxes. Máis da metade dos treitos estudados presentan alteracións de importancia no seu bosque de ribeira, nomeadamente o Corgo, o Zamáns, o Lagar e o Limia. Os dados compilados polos 271 grupos de voluntari@s que se implican nas limpezas simultáneas organizadas no Proxecto Ríos, que este 2014 fai dez anos, revelan unha lixeira melloría a respeito dos recollidos en 2011 e 2012 no que á calidade da auga se refire. O que constataron máis unha vez foi a perda e o empobrecemento da flora e da fauna dos bosques de ribeira, ameazada polas especies invasoras.


Summary: O fotógrafo Tomás Montes describe, ao carón dun texto de Xurxo Ínsua, as súas experiencias e a súa visión das tradicións entroideiras do interior de Galicia

De noite, en tempo de Entroido (ou Entrudo). Percorremos as montañas centrais da provincia de Ourense a través de quilómetros e quilómetros de estrada comarcal iluminada polos faros da furgoneta. De súpeto, as luces dan de cheo co indicador da poboación que buscamos, un lugar solitario de dez ou doce casas recortadas en sombra, dispersas entre campos e galpóns de cemento e uralita. Recíbenos o frío ao saírmos do vehículo, e tamén un son afastado: bombos, xunto con algo máis, metálico, retumbando con ritmo rápido e implacable en metade do silencio do monte. Seguindo o seu son polos camiños desertos da aldea, chegamos a unha costa, encaixonada entre muros altos de pedra, que dá a un espazo alumado por unha única luz pública. Na costa, ás escuras, un grupo compacto de corenta ou cincuenta figuras golpean bombos, sachos e cazos: vellos de face colorada e asucada de engurras, rapaces con perrucas fluorescentes e vestimenta de camuflaxe, nenos pequenos observando cos ollos moi abertos. Ante eles, baixo a luz dura do farol, tres homes vestidos de branco con campás ao cinto viran sobre si mesmos ao ritmo feroz, ergueitos, os brazos en cruz. As súas cabezas fulguran con escintileos irisados: os que despiden os seus altos chapeus cónicos, completamente revestidos de espumillón. Para nós, viaxar a través da inverosímil diversidade de entroidos rurais dispersos polo interior do noso país ten algo de procura alucinatoria das propias raíces. En cada encontro, familiaridade e estrañeza son inseparables. Somos turistas no Heimat, exploradores en nosa propia patria marciana. Por que estes festexos populares, asociados no discurso oficial coa "tradición máis ancestral", son tan pouco etnograficamente correctos? Por que estes festexos populares, asociados no discurso oficial coa "tradición máis ancestral", son tan pouco etnograficamente correctos? Precisamente porque son populares e á vez están nas marxes, ou enteiramente fóra, do discurso oficial. Canta máis importancia ten unha determinada festa ou rito no proceso de construción dunha identidade colectiva, sexa esta rexional ou nacional, máis importante é que se manteña sempre idéntica a si mesma, inmune ao cambio, fóra do tempo. Porque só así poderá ser a representación dun vínculo esencial, perenne, cunha orixe colectiva ahistórica. (Con vimbios como estes se urden, polo menos parcialmente, as identidades territoriais ás que aínda nos adherimos). Cando, por contra, a cultura hexemónica non lle prestou atención, cando non foi absorbida e fixada para formar parte do "patrimonio", para preservala como tradición, queda circunscrita ao uso local e segue o seu camiño como costume. E o costume, como resposta cultural ás condicións materiais da vida social, é por necesidade flexible, adaptable. Os procesos mantéñense, e por iso cambian os materiais, cambian as imaxes. Por iso ao urbanita, moi seguro de como debe lucir unha tradición convincentemente ancestral, aparéceselle híbrida, por iso é fea para o gusto convencional, por iso esperta a ironía máis ou menos condescendiente, ou a risa. Ou ben o queixume pola interferencia, a contaminación, a ruptura da pureza. Ambas as reaccións proveñen dunha mesma concepción, domesticada e aproblemática, pero dominante, da chamada «cultura popular tradicional». Esta reportaxe foi publicada en Reset


Summary: As secretarías de mulleres de ambos os dous sindicatos subscriben un comunicado conxunto no que denuncian a "pasividade" do goberno galego perante esta discriminación.

As Secretarías das Mulleres da CIG e da CUT solidarízanse nun comunicado conxunto coa loita das traballadoras da limpeza da Xunta na súa denuncia por discriminación salarial. O servizo está privatizado e actualmente xestionado pola empresa Grupo Norte. Estas mulleres levan cinco meses reclamando con diversas mobilizacións e protestos a fin da clasificación profesional "sexista e da discriminación salarial por razóns de xénero". As mulleres representan 90 por cento do persoal e ningunha ten a categoría de peoa especialista. "O resto que si dispoñen desa categoría, co seu respectivo incremento salarial, son homes". A esta situación, indican estes sondocatos, engádeselle unha sobrecarga laboral extrema debido á ausencia de cobertura das baixas laborais ou as vacacións. A principal consecuencia desta sobrecarga atópase na propia saúde das traballadoras. "CIG, CUT unímonos para condenar frontal e inexcusablemente a discriminación machista que están a sufrir estas traballadoras e esiximos a súa fin facendo que todas as traballadoras cunha antigüidade mínima de seis anos pasen inmediatamente á categoría de peoa especialista de xeito automático". Non facelo así, denuncian, significaría alargar a fenda salarial por razón de xénero. Ademais, cargan contra a "pasividade" da Xunta, incapaz de adoptar até o momento ningunha medida para rematar con esta discriminación.


Summary: As denuncias pola ausencia de medios repítense naqueles concellos máis afectados polos lumes. Veciñanza, autoridades locais e membros das brigadas de extinción de incendios da Xunta critican a falla de persoal e equipos para combater as chamas así como a descoordinación do operativo do Goberno galego.

A totalidade dos concellos do distrito forestal VIII, onde se inclúen Folgoso do Courel, A Pobra do Brollón ou Quiroga, non conta a esta altura do verán con brigadas municipais contra incendios en funcionamento polos atrasos da Xunta da Galiza á hora de enviar a estes municipios os convenios correspondentes. A situación repítese nas localidades incorporadas ao distrito forestal XII, do que fan parte, entre outras, O Barco de Valdeorras e Carballeda de Valdeorras. Un problema análogo sucede cos convenios promovidos polo Goberno galego para financiar aos concellos o uso de motobombas, que provocou que en localidades como Folgoso, algúns dos vehículos existentes non puidesen ser utilizados para combater os lumes. As dotacións das brigadas xestionadas directamente pola Xunta da Galiza tamén presentan moitos problemas. Neste caso, traballadores dos servizos de extinción de incendios da Consellaría de Medio Rural sinalan a Nos Diario que "a esta altura do mes de xullo, coa máxima alarma por lumes decretada desde primeiro de mes, atopámonos con brigadas formadas pola metade dos efectivos e nalgún caso só polo seu responsábel". Nesa dirección, as fontes consultadas denuncian que "a Xunta da Galiza négase a cubrir as baixas e vacantes que se producen nas brigadas, polo que é normal que os seus cadros de persoal estean minguados". Javier Monterde é un comerciante da Pobra do Brollón. As súas primeiras palabras a Nós Diario son para denunciar "a falla de medios" e agradecer "o labor desenvolvido polos poucos brigadistas que están facendo aquí o seu traballo, xogándose a pel a cada momento e que continúan traballando exhaustos após duplicar e triplicar quendas". Na mesma liña, non agocha "a frustración, o medo e a desesperación de ter que enfrontar estes incendios cunha mangueira e unha cisterna". Os membros das brigadas de extinción de incendios desprazados á Pobra do Brollón quéixanse da "falla de medios e da descoordinación do operativo, agravado coa chegada de axentes que non coñecen a zona". Asemade, significan que "o obxectivo é salvar as vivendas e isto está provocando que arda máis masa forestal", porén, "actualmente hai máis de 100 persoas desaloxadas das súas casas durmindo no pavillón municipal, trátase de veciñanza dos lugares da Parda de Montes, Salcedo, Saa, Lourente e Lebón". Courel Adrián González é un veciño de Santa Eufemia, no Courel, desaloxado da súa vivenda no domingo. "No Courel non hai brigada contra incendios en funcionamento a esta altura do verán e de feito non deixaron usar unha motobomba parada desde hai moito tempo en Folgoso", afirma a Nós Diario, denunciando que "os medios chegaron tarde e a Unidade Militar de Emerxencia provocou máis desorganización no operativo". O lume arrasou na xornada de onte varios núcleos do Courel, entre eles Vilar. Arredor de 100 veciñas e veciños desprazados durmiron no pavillón de Folgoso, tras unha tentativa do concello de trasladalos a Triacastela. A situación non está mellor en Valdeorras após desprazarse a zona de perigo ao concello do Barco. Así, na parroquia de Alixo, resultaron arrasadas polo lume 15 vivendas, trasladándose o risco aos núcleos de Santa Mariña e Santigoso. Neste caso, a falla de medios humanos e de equipos é perceptíbel por parte da veciñanza e dos membros das brigadas contra incendios. Valdeorras A deputada por Valdeorras do BNG, María Albert, lamenta que a Xunta non fixese caso das advertencias a este respecto da oposición. Critica que "os convenios de loita contra os incendios cos concellos están maioritariamente sen asinar polo que as brigadas municipais non están traballando"."Unha escaseza de medios que consideramos incomprensíbel a mediados de xullo", afirma Albert. Máis hectáreas arrasadas estes días que en todo 2021 Segundo Medio Rural, a Galiza chegaba onte ás 13.800 hectáreas arrasadas (o ano pasado foron 4.400). En alerta de nivel 2 (risco para vivendas) están Riodolas (Carballeda de Valdeorras), Vilamor (Folgoso), Padroalbar (Vilariño de Conso), Saa (A Pobra do Brollón). A alerta 2 desactivouse en Videferre e San Cibrao (Oímbra) e en Ramil (Palas de Rei). 30 núcleos de poboación foron desaloxados e 750 persoas evacuadas.


Summary: Ademais dos importantes beneficios que están percibindo, os propietarios de Abanca sempre poderán vender a prezo de ouro o que obtiveron nunhas rebaixas espectaculares. E se alguén protesta, invocarán a recente frase do gran liquidador Rodrigo Rato: "é o mercado, amigos".

Cando os mortos están mal enterrados, é lóxico que, antes ou despois, aparezan sinais que evoquen semellante circunstancia. Nas Caixas de Aforro galegas estamos visualizando, nos últimos meses, unha reprodución desa metáfora. O partido de Feijoo agarda pola lenta e incompleta maquinaria xudicial no canto de prestixiar a institución parlamentar cunha actuación dilixente nun problema de tanto impacto económico e social Primeiro foi a execución da sentenza condenatoria de varios directivos de Caixanova que propiciou a entrada no cárcere de persoas tan relevantes como Gayoso e Pego. Agora, transcendeu a primeira imputación xudicial que afecta a Xosé Luis Méndez, ex-director xeral de Caixa Galicia, por mor dunha operación urbanística realizada na provincia de Almería. Ambos eventos serven para reavivar a lembranza do importante papel xogado por estes executivos na desfeita das Caixas. Non foron os únicos culpábeis do sucedido pero sen a estratexia desenvolvida polas súas equipas non se verificarían os círculos viciosos nos que caeron aquelas entidades. Estas actuación xudiciais -coa demora habitual que se rexistra nesta caste de procedementos- axudan a confirmar, mais unha vez, o despropósito no que está instalado o PP no Parlamento galego. A maioría absoluta que ostenta, dende o 2009, na Cámara do Hórreo non foi quen de propiciar o funcionamento requirido para a Comisión que debería realizar unha diagnose do acontecido nas últimas décadas e fixar as responsabilidades políticas derivadas de semellantes feitos. Instalados nesa perversa lóxica de xudicializar todo o que poda ter unha dimensión política, o partido de Feijoo agarda pola lenta e incompleta maquinaria xudicial no canto de prestixiar a institución parlamentar cunha actuación dilixente nun problema de tanto impacto económico e social. Cando se aborda esta temática convén insistir na concorrencia de tres factores fundamentais:a natureza social e non estritamente lucrativa das Caixas (a pesar de que Méndez e Gayoso actuaban coma se fosen os principais accionistas dun banco); as obrigas de control e supervisión que a lexislación vixente outorgaba ao goberno da Xunta e ao Banco de España e a actitude moi benevolente practicada polos grupos mediáticos e pola case totalidade das elites locais galegas. Ademais dos importantes beneficios que están percibindo, os propietarios de Abanca sempre poderán vender a prezo de ouro o que obtiveron nunhas rebaixas espectaculares. E se alguén protesta, invocarán a recente frase do gran "liquidador" Rodrigo Rato:"é o mercado, amigos" Para completar o catálogo de sucesos recentes que contribuíron a resucitar a pantasma das Caixas, velaí o anuncio da hipotética nacionalización de Banesco por parte do goberno de Venezuela. Aínda que esa eventual operación non teña consecuencias xurídicas no actual status de Abanca, realimenta a incerteza xurdida dende o mesmo momento no que ese grupo empresarial adquiriu -por 1003 millóns de euros- aquel Novagaliciabanco que estaba nas mans do FROB despois de que este organismo utilizase mais de 9000 millóns de recursos públicos no rescate do fillo bancario de Caixanova e Caixa Galicia. Feijoo bendiciu a adquisición protagonizada polo empresario venezolano porque evitaba, no curto prazo a desaparición total dunha das "xoias" do declinante sistema financeiro galego. O Santander e o BBVA estaban preparados para mercar mais barato e diluír a entidade nas súas respectivas estruturas oligopólicas. En todo caso, ademais dos importantes beneficios que están percibindo, os propietarios de Abanca sempre poderán vender a prezo de ouro o que obtiveron nunhas rebaixas espectaculares. E se alguén protesta, invocarán a recente frase do gran "liquidador" Rodrigo Rato:"é o mercado, amigos". Así se vai escribindo a historia das fenecidas, pero non ben enterradas, Caixas galegas.


Summary: Ducias de persoas concentráronse na praza do Obradoiro polo dereito ao aborto, contra a corrupción, pola devolución do diñeiro estafado en preferentes e contra a retirada da subvención a unha agrupación musical da cidade

Até catro protestos de catro colectivos amenizaron desde a praza do Obradoiro o pleno que a corporación municipal de Compostela realizou no interior do edificio de Raxoi. Polo dereito ao aborto A Plataforma galega polo dereito ao aborto convocou alí unha concentración para exixir o dereito das mulleres á interrupción voluntaria do embarazo cadrando coa presentación dunha moción do grupo municipal do PSdG que o PP, ca súa maioría no pleno, rexeitou debater. Porén, o goberno municipal aínda esta fin de semana organizou un acto "pola familia" en que convidou, entre outras organizacións, o grupo antiabortista Red Madre. Pola recuperación do diñeiro secuestrado en preferentes Como vén acontecendo desde hai meses, tamén @s estafad@s polas preferentes transladaron alí as súas reivindicacións. Desta volta, a plataforma de Compostela e comarca estivo acompañada pola plataforma da Estrada. Seis persoas da primeira e dúas da segunda tiñan autorización para entrar no salón de plenos. "Xa empezaran, ían polo cuarto punto de dezasete e decidín intervir", contou Patricia Carnota, quen pediu a palabra e lle foi negada polo alcalde, Ángel Currás, situación diante da cal ela seguiu falando. Levou o acordo polo que o Concello se comprometía a traballar por unha solución para as vítimas do calote "e ao que non lle están a facer caso" e quixo recibir tamén unha explicación pola dupla votación do PP o 28 de maio perante senllas mocións do Bloque no Parlamento galego --onde se posicionaron en prol de mudar a lei e que @s estafad@s recuperen os seus aforros integramente-- e no Congreso en Madrid --onde, perante a mesma proposición, se posicionarion en contra. "Quixemos reclamar un pleno extraordinario onde o alcalde nos escoitase" e foron despexad@s do salón de plenos pola forza. No concreto, Patricia Carnota foi identificada pola policía e ameazada de maneira verbal cunha multa e catro anos de prisión. "Pedinlle que me entregase a amonestación por escrito e dixo que xa me chegaría á casa", explicou. Porén, após unha xuntanza co responsábel de seguranza, o Concello anunciou que non pesentará ningunha demanda. Ela insistiu en que desta volta "non queriamos rebentar o pleno, só exixir respostas". Contra a corrupción e pola disolución da corporación municipal Pola súa banda, a organización política Candidatura do Povo aproveitou para reclamar a disolución da corporación municipal e a convocatoria adiantada de eleccións, petición que tamén ten feito o Bloque de Compostela, após coñecérense as dúas últimas imputacións doutros tantos concelleiros dun PP que goberna con maioría absoluta: Juan de la Fuente por falsificar facturas coas que asociacións veciñais próximas a este partido cobraban subvencións do Concello; e Adrián Varela na operación Pokemon contra a corrupción. En total, son seis edís imputad@s @s que leva acumulad@s a formación conservadora, d@s 13 que fan parte da corporación. Ao respeito, o grupo do Bloque acudiu ao pleno vestido de riguroso loito en sinal de protesta pola situación en que se atopa o Goberno municipal. Contra a retirada da subvención a unha agrupación musical local A derradeira das concentracións diante do Concello protagonizárona @s integrantes da agrupación musical Solfa, que ficou discriminada no reparto de axudas municipais a entidades culturais. En sinal de rexeitamento contra a retirada da subvención e tamén do peche nas segundas feiras do centro sociocultural do barrio das Fontiñas, "xustamente o día que máis actividade temos", Solfa organizou un concerto reivindicativo que se misturou coas bucinas d@s estafad@s, os berros contra a corrupción municipal e os cánticos en prol do dereito ao aborto.


Summary: O incremento do 1% para o 2016, anunciado este martes polo Goberno, implica unha suba de 6 euros mensuais, ata os 655 (en 14 pagas), fronte os 641 de 2011. O IPREM, referencia para a concesión de axudas sociais, seguirá conxelado por quinto ano consecutivo.

O Goberno anunciou este martes un incremento do Salario Mínimo Interprofesional (SMI) do 1% para o ano 2016. Isto significa que o SMI subirá o vindeiro ano 6,6 euros, pasando de 648,60 euros mensuais a 655,20 (en 14 pagas), ou de 757 a 764, prorrateándoo en 12 pagas. Este mínimo aumento é o maior dende 2011. De feito, nese ano o SMI situábase en 641,40 euros e en 2016 será apenas 14 euros superior. Entre o 2005 e o 2010 o salario mínimo crecera dende os 513 ata os 633 euros mensuais. En 2016 seguirá conxelado, por quinto ano consecutivo, o Indicador Público de Renta de Efectos Múltiples (IPREM), empregado como referencia para a concesión de múltiples axudas sociais O que seguirá conxelado o vindeiro ano será o Indicador Público de Renta de Efectos Múltiples (IPREM), empregado como referencia para a concesión de múltiples axudas sociais. O IPREM está situado nos 532,51 euros, a mesma cantidade que en 2011. O limitado incremento do salario mínimo foi inmediatamente criticado polas centrais sindicais, que o consideran "insuficiente" e lembran que dende o ano 2010 o SMI subiu 4,1 puntos menos que o IPC, provocando unha perda de poder adquisitivo. UGT e CC.OO. asinaran coa patronal unha recomendación de suba para os salarios en 2016 dun 1,5%. A CEOE, pola súa banda, considera axeitada a suba do 1% decidida polo Goberno. Os sindicatos subliñan a importancia que este indicador ten para determinar a evolución salarial de cada vez máis traballadores e traballadoras, pola desaparición nos últimos anos de moitos convenios colectivos Os sindicatos subliñan igualmente a importancia que este indicador ten para determinar a evolución salarial de cada vez máis traballadores e traballadoras, pola desaparición nos últimos anos de moitos convenios colectivos. Para os asalariados e asalariadas sen convenio colectivo, o SMI é a referencia mínima, que afecta igualmente aos modelos de contratación en formación e prácticas. A CIG sinala ademais que "por efecto da reforma laboral, os convenios de empresa poden hoxe ser inferiores en salarios aos convenios de sector, coa única limitación do SMI; polo que este indicador é especialmente relevante nos sectores do mundo do traballo máis precarios, nos que existe máis fraude na contratación e na xornada laboral". O 31% das persoas con emprego cobra menos de 650 euros O sindicato reclama, seguindo as recomendacións da Carta Social Europea, que o salario mínimo en España se eleve ata os 940 euros mensuais, o que representaría o 60% do salario medio. Cómpre ter en conta, ademais, que o 31% das persoas con emprego cobra menos de 650 euros, un fenómeno de traballadores e traballadoras pobres que se foi incrementando ao longo da crise (en 2009 eran o 27%). A gravidade disto é maior, observando que o 18,4% das persoas con emprego ingresan menos da metade do salario mínimo (324,3 euros ao mes), mentres que hai cinco anos eran o 14,5%. A CIG reclama, seguindo as recomendacións da Carta Social Europea, que o salario mínimo en España se eleve ata os 940 euros mensuais, o que representaría o 60% do salario medio Cal é o salario mínimo nos países da nosa contorna? Segundo os datos de Eurostat, que emprega o indicador do SMI prorrateado en 12 pagas, os 757 euros que correspondían a España en 2015 (764 en 2016) quedan moi lonxe dos 1.458 de Francia, os 1.508 de Holanda, os 1.510 do Reino Unido (1.510), os 1.502 de Bélxica, os 1.473 de Alemaña ou os 1.462 de Irlanda. España está tamén por debaixo de Eslovania (791) e supera por pouco a Grecia (684). Si que en 2015 había unha diferenza maior con Portugal (589). Iso si, o pacto de esquerdas no país luso decidiu para 2016 unha suba do 5% do SMI, que se situará nos 618 euros mensuais.


Summary: O presidente da Xunta, o popular Alberto Núñez Feixoo, disolveu este mes o Parlamento da Galiza pechando a lexislatura co menor ritmo de aprobación de leis desde que está vixente o Estatuto da Autonomía. Pese a súa maioría absoluta na Cámara do Hórreo, remata o seu mandato coa lei de impulso demográfico da Galiza, unha das promesas da campaña electoral de 2016, sen aprobar.

O programa electoral do Partido Popular para a candidatura de Alberto Núñez Feixoo en 2016 incluía diversas promesas lexislativas. Entre elas, "a primeira lei de agricultura" para dinamizar o rural ou unha "nova lei de emprego" para Galiza. Tamén unha lei galega de acuicultura, cuxo anteproxecto foi duramente criticado por diversos sectores do mar. Algunhas destas normas ficaron na caixa de saída, outras quedaron no camiño. A lei de ordenación do territorio, a lei de pesca continental, a de museos e outros centros museísticos e a lei de impulso demográfico, unha das medidas de referencia do Executivo galego, non chegaron á votación parlamentaria. Impulso demográfico O 28 de decembro de 2016, Núñez Feixoo daba os seus primeiros pasos dun terceiro mandato con maioría absoluta anunciando a lei de impulso demográfico da Galiza. O daquela líder do PSdeG, Xaquín Fernández Leiceaga, instou ao Goberno a deixar de lado "medidas electoralistas" e poñer o foco no "aumento" do paro entre a mocidade e da "baixa execución" das partidas orzamentarias para o emprego. A normativa foi mencionada de xeito intermitente. En marzo o PP asegurouna "nas vindeiras semanas" e o anteproxecto veu finalmente a luz a finais de xuño.O propio Consello Económico e Social (CES) da Xunta criticou a falta de concreción das medidas plasmadas no documento, as mesmas críticas que apuntaron os grupos da oposición. "No anteproxecto presentado abundan os compromisos moi xenéricos, desvirtuándose o alcance real que tería que ter esta lei", suliñouse no informe do organismo dirixido polo popular Agustín Hernández. Museos, pendentes A lei de museos chegou herdada do mandato anterior e, de novo, a Xunta non foi capaz de levala a porto. O pasado decembro, Feixoo e o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, avanzaron a súa aprobación na Cámara galega no primeiro semestre de 2020, despois de que o Executivo galego dese luz verde ao proxecto. O texto proxectaba a creación dun Sistema Galego de Centros Museísticos e a incorporación dunha nova categoría de centro: os espazos de interpretación do patrimonio cultural. Porén, a chegada desta "nova" e "pioneira" norma foi interrompida pola convocatoria electoral e a disolución do Parlamento. Territorio e pesca Outra norma aprobada polo Executivo no mes de novembro e que quedou ás portas do trámite parlamentario foi a lei de ordenación do territorio. Con ela, o Goberno galego prevía substituír unha norma que data de 1995. "Con este texto, podería dicirse que culminamos toda a ordenación urbanística da Galiza", asegurou Núñez Feixoo. O presidente e a conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ánxeles Vázquez, aseguraron que o texto apostaba pola "simplificación administrativa". Durante o transcurso dun pleno o deputado polo Grupo Común de Esquerda Antón Sánchez acusou o Goberno popular de promover "pelotazos urbanísticos". O marco lexislativo da pesca continental vixente tamén ten máis de 25 anos. Ánxeles Vázquez destacou en maio de 2019 a importancia para o sector da súa renovación, mais esta terá que agardar as eleccións e a constitución dun novo Goberno galego. O o Goberno de Feixoo remata a lexislatura cun balance de 22 leis aprobadas. É o menor ritmo lexislativo da Galiza desde a aprobación do Estatuto de Autonomía, a pesar de que o PP conta coa maioría absoluta na Cámara galega. O Executivo ligou este baixo ritmo á "inestabilidade" do Goberno central ou á "procura de diálogo" co resto de forzas políticas do Parlamento e axentes sociais.


Summary: Preocupación no colectivo de estibadores polo proxecto dunha zona de almacenaxe para os contedores de peixe conxelado no peirao comercial. Piden que se sitúe a actividade noutra zona portuaria.

Os portos da Pobra e de Ribeira son líderes europeos en descarga de túnidos, unha materia prima con destino ás potentes conserveiras que traballan na beira norte da ría de Arousa. O interese dunha empresa frigorífica por operar con contedores, algo que até agora só se facía nas Autoridades Portuarias -dependentes do Estado-, neses portos de titularidade galega da Barbanza, abre un conflito: os estibadores temen perder os seus postos de traballo e mesmo hai preocupación nas conserveiras. Unha concentración de operarios da estiba esta sexta feira demandou unha solución a este problema. Desde os comités de empresa das tres consignatarias dos portos da Pobra e Ribeira advirten que se poden poñer en risco entre 400 e 600 postos de traballo. Apontan que a zona elixida para almacenar contedores non é a acaída: operar coas grúas para portacontedores exixe un espazo importante pola súa maniobrabilidade e e iso implicará reducir para a estiba. Aliás, estas operacións, para evitar riscos laborais, obrigarán a paralizar actividades de estiba e desestiba cando estean actuando os contedores. O que implica en irrupcións, máis tempo e maiores custos. Hai quen lembra que levan anos demandando unha ampliación do peirao comercial e que esas peticións caeron en saco roto. E agora, ademais, parte do espazo existente vai ter que ser partillado cunha actividade, a de carga e descarga de contedores, que prexudica outras actividades portuarias. Propoñen unha solución: variar a zona de almacenaxe de contedores a outro emprazamento portuario, situado a 50 metros da báscula onde necesariamente van ter que ser pesados eses xigantescos recipientes. Mais desde a administración non atenderon aínda a solicitude. Algúns consignatarios, perante este escenario, xa barallan desviar a descarga de atún a outros portos, como o de Vilagarcía ou Marín. O que non fai senón acrecentar os temores dos operarios da estiba. Nos primeiros catro meses de 2019 descargáronse nestes dous portos case 43.000 toneladas de túnidos, que supón 40% de todo 2018.


Summary: Ordenou a paralización as obras que está a levar en dominio público mais sen contar cos preceptivos permisos municipais, advertindo a compañía que de en caso contrario adoptará as medidas cautelares oportunas para garantilo. Entidades ecoloxistas denunciaron estes feitos ante Augas da Galiza e mais a Fiscalía.

O Concello de Santa Comba solicitou un expediente de reposición da legalidade urbanística contra a empresa Galicia Tin&Tungsten S.L., a concesionaria da mina de Varilongo de Santa Comba da que se extraeu wólfram até 1985. A compañía, a súa vez propiedade da australiana Rafaella Resources, levou a cabo obras sobre unha vía pública sen contar coa preceptiva licenza municipal. Os traballos leváronse a cabo na pista pública de concentración parcelaria A Carballeira, fronte a unha galería da antiga explotación. A compañía estaría empregando unha serie de tubaxes para baleirar dita galería de auga. A comezos do mes de novembro, diversas entidades ecoloxistas advertiron destes feitos. O Concello de Santa Comba ordenou a paralización de ditas obras, advertindo a compañía que de en caso contrario adoptará as medidas cautelares oportunas para garantilo, desde "o precinto das obras, a retirada de materiais e maquinaria " pasando pola imposición de "multas coercitivas". A entidade ecoloxista Petón de Lobo, unha das que denunciou as obras, dirixiu un escrito a Augas da Galiza, organismo dependente da Consellaría de Medio Ambiente, instando á paralización das verteduras. "Os mesmos feitos foron postos en coñecemento da Fiscalía, pois poderían ser constitutivos dun presunto delito contra o medio ambiente", informou esta asociación a través dun comunicado dirixido aos medios.


Summary: Case 160.000 persoas abandonaron Galicia dende o ano 2008. O país acumula case tres anos cun saldo migratorio negativo tanto con outras autonomías como co resto do mundo.

A publicitadísima "senda da recuperación" non chegou aos ouvidos de, cando menos, 12.620 persoas. Tampouco as aseveracións refereridas a que Galicia é dos primeiros territorios do Estado en saír da crise económica. Iso é, cando menos, o que cabe deducir dos datos migratorios publicados este mércores polo Instituto Nacional de Estatística (INE), os cales acreditan que esa cifra de homes e mulleres, case 13.000, abandonaron o país en dirección a outros puntos do Estado ou do mundo no primeiro semestre deste 2014. Dende o inicio da crise a cifra aproxímase xa ás 160.000 persoas. Segundo esta estatística de migracións entre xaneiro e xuño deste ano deixaron de residir en Galicia 7.755 persoas para facer o propio noutra comunidade autónoma. Mentres, 4.865 fixeron a maleta e puxeron rumbo ao estranxeiro. Son, en total, as devanditas 12.620, o que representa apenas un 1,8% menos que no mesmo período do ano pasado. Así as cousas, se o ritmo é o mesmo na segunda metade do ano semella que as cifras serán máis ou menos semellantes ás de 2013, cando emigraron 26.356 persoas; 14.000 a outras autonomías e 12.300 cara ao resto do mundo. Ao contrario do que acontecía no inicio da crise, cando a emigración non afectaba ás cifras totais de poboación grazas á chegada de persoas inmigradas dende outros puntos, dende hai dous anos esas entradas xa non compensan as saídas. Así, fronte ás cifras positivas rexistradas entre 2008 e 2011, en 2012 Galicia mantivo un saldo migratorio positivo co Estado pero negativo co resto do mundo, polo que o resultado final destes movementos foi unha perda de 164 persoas. En 2013 o rexistro foi notablemente máis avultado, xa que marcharon a outras autonomías 151 persoas máis das que chegaron e emigraron ao estranxeiro 4.037 persoas máis das que viñeron doutras latitudes ata o país. No que vai de ano o saldo migratorio tamén é negativo, cunha diferenza de 1.190 persoas entre as entradas e saídas estatais e de 1.859 no referido a outros estados. Como vén sucedendo, unha cantidade nada desprezable das persoas que deciden emigrar de Galicia son mozos e mozas. Concretamente, no que vai de ano marcharon ao estranxeiro 2.151 galegas e galegos de entre 16 e 35 anos -o INE non ofrece este dato para as migracións interautonómicas-. Dende o ano 2008 foron un total de 27.652 as persoas nesta franxa de idade que deixaron de residir no país.


Summary: Patricia Rodríguez é a cofundadora de "Na Abada", un negocio familiar dedicado á produción sostíbel e responsábel de alimentos de proximidade, que naceu da antiga empresa de flor cortada que tamén pertencía á familia. Rodríguez ten claro que o eixo fundamental da súa empresa é o respecto polo medio ambiente e a posta en valor da temporalidade e da proximidade. Ademais, asegura que as institucións internacionais deben ser as encargadas de asegurar e preservar a "saúde" do noso planeta.

-Antes da venda de produtos alimentarios, comerciaban con flor cortada. "Na Abada" naceu a raíz da pandemia. Os meses de confinamento levou a nosa empresa familiar a pasar por unha situación moi complicada. O sector da flor cortada, ao igual que moitos outros, depende moito da comercialización, polo que se esta para, o negocio non funciona. Tivemos que tirar a mercancía durante varios meses e non víamos nada claro un futuro próximo no que puidésemos retomar a actividade económica. Aí comezamos a pensar que quizais debíamos darlle unha volta á empresa e redefinir a produción. Pensamos que a produción de alimentos de proximidade era unha boa opción, pois a reestruturación dos engrenaxes ía ser menos dificultosa. Ademais, antes da pandemia xa levábamos un tempo descontentas con algúns aspectos da produción da flor cortada, debido ao emprego de certos químicos nocivos, e apostar por unha produción máis sostíbel e ecolóxica parecíanos unha boa volta ao negocio. -Foi difícil comezar un novo negocio coa pandemia? Como xa dixen, o emprego de fitosanitarios no negocio da flor cortada era algo que non nos gustaba, polo que entendíamos que era necesario cambiar. A pandemia obrigou a moitísima xente a reinventarse, e nós pensamos que non podíamos ser menos. Comezamos co proceso de transformación dos terreos, das infraestruturas e dos coñecementos. Tivemos que buscar novos provedores; novos sistemas de cultivo, de rego... É certo que non partíamos de cero, pero si que houbo que explorar novas realidades, como a venta por internet, que antes desta situación nunca imaxinara. -Que caracteriza os produtos que comercializan? Quixemos recuperar a temporalidade que o actual mercado consumista esvaecera. Ofrecemos produtos de tempada e de proximidade. A nosa idea era ser unha opción de compra responsábel. Isto deriva en que a nosa oferta de alimentos desta semana pode non ter nada que ver coa da tenda online hai tres semanas. O noso obxectivo é volver a pór en valor a temporalidade e dar argumentos válidos a porque son necesarios eses tempos na natureza. -Cantas persoas forman parte actualmente da empresa? De momento, seguimos a ser unha empresa familiar moi pequena. Producímolo todo nas nosas explotacións, que nós mesmas traballamos. Miña irmá e máis eu somos as que levamos a empresa como tal. Eu dedícome máis a produción e ela leva todo o relacionado coas redes sociais, a tenda en internet e demais. A pé de campo tamén traballan os meus pais e máis o meu marido. -Cre que as institucións apostan por modelos produtivos menos lesivos para o medio ambiente? Penso que non todas as institucións son iguais. Aquelas que son de carácter local e están máis próximas ás cidadás están a facer máis forza e fincapé neste realidade, que vai desde a redución do impacto ambiental até a fixación de poboación no rural. Porén, onde realmente reside a clave para poder reverter toda esta situación é nas altas esferas, e non tanto a nivel local. Penso que neste punto, as economías de escala seguen a mandar por enriba de modelos como o de proximidade. Parece que o noso planeta ten que seguir a mandarnos sinais para que cambiemos, antes de que sexa demasiado tarde. Situacións como as ampliacións de aeroportos, cando cada día hai máis evidencias do impacto tan negativo que este medio de transporte ten para a pegada de carbono, deberían darnos unha pista de que as cousas non se están a facer nada ben nese sentido.


Summary: Comezo a ter a estraña sensación ―lendo os debates que van xurdindo aquí e acolá sobre iso que se coñece como O novo proxecto común― de que nesta terra, mesmo en sectores considerados renovadores e modernizadores, continuamos enleados en rifas ben antigas. E é que seguir a facer a lectura da ruptura do BNG como a escisión entre comunistas e socialdemócratas é, ou ben unha caricatura ou ben unha mostra de preguiza e de cofeo na comodidade que dá seguir a pensar o mundo como se as últimas décadas non tivesen existido.

Comezo a ter a estraña sensación ―lendo os debates que van xurdindo aquí e acolá sobre iso que se coñece como O novo proxecto común― de que nesta terra, mesmo en sectores considerados renovadores e modernizadores, continuamos enleados en rifas ben antigas. E é que seguir a facer a lectura da ruptura do BNG como a escisión entre comunistas e socialdemócratas é, ou ben unha caricatura (porque non outra cousa é seguir a considerar á UPG como un partido comunista ou seguir a crer que a socialdemocracia, tal como se entendía con anterioridade ao enxendro da Terceira Vía, aínda é posible e, se me apuran, mesmo desexable) ou ben unha mostra de preguiza e de cofeo na comodidade que dá seguir a pensar o mundo como se as últimas décadas non tivesen existido. A razón de existir da tradición marxista-leninista era a presenza dunha clase obreira miserenta e non integrada, un exército en potencia, á que un estado maior, a vangarda revolucionaria, podía organizar e guiar nunha estratexia insurrecional co obxectivo de instaurar un Estado hexemonizado pola clase operaria. O logro dos 30 gloriosos, posteriores a 1945, foi integrar económica e ideoloxicamente a ese exército de obreiros a base de darlles acceso ao benestar e ao consumo de masas. Así, o nacemento da clase media supón a morte da estratexia revolucionaria clásica. Gramsci, cunha capacidade de anticipación asombrosa, falou ben cedo de que na Europa occidental cumpría máis ben aplicarse a unha guerra de posicións que loitase pola hexemonía que á guerra de movemento (a toma do poder mediante o golpe de estado, a semellanza da Rusia de 1917). Todo isto xa é historia, de aí que o do suposto leninismo da UPG (e doutros grupos que por aí andan) non é máis ca verniz estético, con nula incidencia na súa praxe real, do mesmo xeito que nos cadros de cotización de bolsa na China actual (así o conta Josep Fontana) a cor vermella se emprega para indicar os aumentos de cotización, a diferenza do que ocorre no resto do mundo no que o verde se usa para as ganancias e o vermello para as perdas. Puro ideoloxismo sen consecuencias. A clase media é, a un tempo, a gran creación da estratexia socialdemócrata e tamén a súa tumba Pola súa banda, a razón de existir da estratexia socialdemócrata (lembremos que o seu momento de gloria dáse nun contexto no que a intervención pública na economía se consideraba necesaria para reconstruír un continente machucado pola guerra) consistía en demostrar que existía unha alternativa aos cantos de serea de xustiza social que chegaban da URSS e que esta alternativa pasaba pola loita política nas institucións, pola simbiose cun movemento sindical potente que actuaba como contrapeso ao poder da patronal e, non o esquezamos, pola inexistencia do poder mediático tal e como hoxe o coñecemos; un poder mediático, ademais, que, na medida en que existía, non cuestionaba os consensos do antifascismo e refugaba de tensar a unhas sociedades fartas da guerra. A clase media é, a un tempo, a gran creación da estratexia socialdemócrata e tamén a súa tumba. Se o esboroamento da Unión Soviética supuxo a fin dun contrapeso xeopolítico que contribuía decisivamente á existencia do Estado do Benestar europeo, a contrarrevolución conservadora iniciada nos anos 70 habería rematar a faena conseguindo a cuadratura do círculo: expandir a ideoloxía da clase media acabando co movemento obreiro ao tempo que se cercenaba a condición de posibilidade da existencia económica da propia clase media. É dicir, o éxito último do neoliberalismo en Europa consistiu en polarizar economicamente á sociedade ao tempo que ideoloxicamente a facía máis compacta e con menos capacidade de sequera imaxinar unha alternativa ao estado de cousas (algo, se cabe, aínda máis dramático nun momento de crise do sistema como o que estamos a vivir no presente). É así que o PP pode agora dicir sen rubor que é o partido dos traballadores. Porque, efectivamente, os traballadores realmente existentes xa hai tempo que perderon a súa condición de clase diferenciada, coas súa prácticas sociais xenuínas e a súa propia cultura, e que se integraron nese gran e difuso construto que é o pensamento e práctica social da clase media. De aí que hoxe todos os partidos, a comezar polos socialdemócratas, sexan, no fondo, catch all parties. A globalización acabou de desarmar a unhas sociedades que verían como a soberanía estatal era deconstruída en favor de superestruturas non controladas democraticamente como a UE Engadido a isto, o fenómeno da globalización acabou de desarmar a unhas sociedades que verían como a soberanía estatal era deconstruída en favor de superestruturas non controladas democraticamente como a UE. Isto, que desde nacións periféricas como a nosa podería dar lugar a lecturas positivas, estase a demostrar como un auténtico espellismo, pois pasamos de estar condicionados por estados-nación que aínda posuían certa capacidade para tomaren decisións (e nas que, mal que ben, aínda podiamos influír nalgún sentido) a estármolo por burocracias moi afastadas nas que apenas temos capacidade de influír e nas que, por riba, temos que seguir mediando a través dos mesmos estados-nación pero baleirados de substancia soberana. Por dicilo na vella xerga do postcolonialismo: agora estamos a ser colonizados por colonias que por non poder, non poden nin acuñar moeda e cuxa metrópole é algo tan difuso como o fluír sen patria de capitais. Por iso, con este contexto como pano de fondo, unha ferramenta política que naza coa pretensión de ser útil a medio prazo na transformación da sociedade debería, na miña opinión, abordar as seguintes cuestións: Como conseguir crear unha cultura de movemento. A simple creación dun partido político ao uso para xogar nas institucións sen asumir a necesidade de crear tecido social e ferramentas comunicativas que poidan deter a apisoadora ideolóxica neoliberal (os medios de comunicación, dío Manuel Castells, non son o cuarto poder, son o lugar no que se crea o poder) semella unha tarefa insuficiente e, en derradeiro caso, abocada ao fracaso. Cal debe ser a relación do partido cunhas institucións cada vez máis baleiras de capacidade real de acción. Dito doutro xeito, como conxugar o carácter reformista de todo partido que aspira a estar nas institucións co carácter revolucionario que debería ter un partido consciente das limitacións implícitas a esas mesmas institucións. Dous exemplos: a) Os límites impostos pola xustiza española á reforma democrática do Estatut de Catalunya están obrigando ao nacionalismo catalán a buscar, na mobilización da sociedade civil pola independencia, novos camiños que sorteen eses límites institucionais. b) A consideración de precepto constitucional das políticas de déficit cero aprobado tanto por PSOE como por PP, seguindo as ordes de Bruxelas, é unha boa mostra do corsé que supoñen, cada vez máis, as institucións actuais para calquera política alternativa ao dogma neoliberal. Pero como ademais dos impedimentos legais para levar a cabo certas políticas hai tamén outros impedimentos non escritos pero tremendamente condicionantes, a cuestión máis importante que afronta hoxe a esquerda en toda Europa non é tanto a de ser capaz de crear un programa alternativo ao da dereita, senón a de atreverse a levalo a cabo malia que adveña a apocalipse. Velaí o reto revolucionario da esquerda de hoxe. Se, malia a dificultade estrutural de implementar políticas alternativas, se puidese facer política económica keynesiana, cómo impedir que a inercia e o curtopracismo inherente a toda organización bloqueen nese potencial partido-movemento a vontade de probar tamén outras políticas que desafíen a lóxica do capitalismo de consumo de masas e que inclúan o discurso ecoloxista. No mundo global e multipolar cara ao que camiñamos non deberiamos perder de vista que o keynesianismo, que en comparación co neoliberalismo semella hoxe revolucionario, pode acabar converténdose nunha política económica tan suicida como a neoliberal. Non hai planeta para unha política industrial keynesiana multiplicada por todos os países do mundo que hoxe, a diferenza de 1945, si están en disposición de poderen desenvolver tales políticas e que contan cunhas poboacións que devecen polo mesmo benestar ca nós; de aí que no presente a contradición xa non se dea exclusivamente entre economía privada vs. economía pública senón tamén entre estas e a noción do Común (todo aquilo que precisamos para levar unha vida digna e que o industrialismo tanto de iniciativa privada como pública pode ameazar). A porosidade entre o partido que leve á instancia política as demandas populares e os movementos sociais que, coa sua praxe, poñen en práctica ese novo Ethos que desafíe o sistema de valores imperante debería estar por riba da lóxica institucional na que todo partido acaba enleado. Este partido-movemento de novo cuño debería construírse de xeito que puidese evitar o camiño que vai da especialización dos cargos políticos ás burocracias retroalimentadas ("espíritos coagulados", que diría Max Weber), de xeito que se impedise en todo momento a conformación de nomenclaturas que rematasen por facer da súa reprodución un fin en si mesmo. Algo, por certo, que non é un vicio imputable en exclusiva á UPG senón que se repite en todas as organización políticas existentes. Así, vimos de ver na asamblea na que +GZ decidía se permanecía ou non como corrente dentro do BNG, como a aplicación da máxima conservadora ignaciana de non facer mudanzas en tempos de tribulación coincidiu, salvo honrosas excepcións, e non por casualidade, xustamente nas persoas que tiñan algún cargo relevante no Bloque ou nas institucións.


Summary: As entidades puxéronse en contacto con varios ministerios e mantiveron unha reunión co de Consumo o pasado 17 de Abril sen obter resposta algunha a día de hoxe.

Os mercados non sedentarios de proximidade seguen fechados como consecuencia das decisións tomadas pola activación do estado de alarma o pasado 14 de marzo. Os concellos seguindo primeiro a letra do Real Decreto estatal e logo a da propia Xunta da Galiza, prohibiron a realización dos mercados e feiras. Agora en territorios como Euskal Herria, País Valencià e Catalunya algúns concellos comezaron a autorizar mercados de proximidade diante da falta de decisións sobre este tema por parte do Goberno español, non na Galiza onde seguen fechados. Comunicados e reunións ministeriais Unhas 100 organizacións de todo o Estado demandaron por escrito ao Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación unha solución a este grave problema. Unha semana máis tarde, a mesma petición enviouse tamén ao Ministerio de Consumo e ao Ministerio de Sanidade, ao recibirse resposta de Agricultura alegando que as demandas presentadas eran competencia deste último. A última reunión tivo lugar o 17 de abril co Ministerio de Consumo "Como resultado desta acción tivemos resposta de ambos ministerios", explican nun comunicado desde o Sindicato Labrego Galego (SLG), "por un lado, Sanidade contestou comunicando que trasladaba as peticións ao Ministerio de Industria, Comercio e Turismo, alegando que os mercados non sedentarios eran competencia de este Órgano e, por outro, Consumo emprazounos a unha reunión que tivo lugar a pasada sexta feira 17 de abril", engaden. A xuntanza, segundo o SLG "demostrouse sintonía e boa disposición para axudarnos a conseguir as nosas demandas mais até o día de hoxe non tivemos resultado algún". Sen novidade na Xunta A Federación Rural Galega (FRUGA) e o Sindicato Labrego Galego (SLG) rexistraran na Consellaría de Medio Rural o psado 14 de abril unha proposta de protocolo para regular a celebración de feiras e mercados alimentarios de proximidade na Galiza mentres dure o estado de alarma. A aplicación deste protocolo garantiría as condicións de seguridade que, segundo estas organizacións, serían superiores ás de calquera supermercado. Algunhas das ideas incluídas no protocolo eran máis estrita en cuestións como as distancias ou a manipulación dos alimentos Algunhas das ideas incluídas no protocolo eran máis estrita en cuestións como as distancias, o uso de cartos en metálico ou a manipulación dos alimentos. A Xunta non adoptou ningunha decisión por agora e desde A Consellaría de Medio Rural están á espera do que diga o Goberno español. Petición de medidas urxentes As organizacións agrarias e ecoloxistas instan á administración española a adoptar medidas económicas e fiscais para mitigar o impacto económico que está provocando esta crise nas economías labregas. Demandan que as diversas administracións aposten polas producións locais na compra pública de alimentos para fornecer hospitais, centros de maiores, comedores sociais, comedores escolares ou bancos de alimentos ademais de recoñecer a produción de pequena escala e os espazos de autoabastecemento como esenciais para as nosas comunidades. Por último exixen coordinación entre administracións para non xerar confusión, dispersión e ineficacia na toma de medidas.


Summary: Un xogo futbolístico -a final da Copa da Monarquía Anacrónica- levou á tona do cenario unha evidencia: a ruptura co réxime quen a protagoniza é o soberanismo.

As distintas estratexias do unionismo non teñen receita contra as demandas soberanistas cando estas teñen a menor oportunidade de se expresar masivamente, fóra do ámbito das institucións, ou facendo un V nas rúas de Barcelona ou tomando as bancadas do Camp Nou. Hai unha demanda masiva de soberanía en Catalunya e en Euskadi e iso é o que pon dos nervos ao réxime e o que o empurra a procurar todo tipo de válvulas de escape para desviar a atención sobre a contradición fundamental que o atenaza. Isto é o que en termos políticos subxaz ao debate sobre os asubíos ao himno. En calquer caso, vir a axitar o código penal cuase como ameaza cando do que se trata é de lexítimas demandas cidadás -o asubío non era falta de respeito: era expresión masiva de que se tenciona algo radicalmente distinto ao que hai- mostra mais unha vez que no Estado vivemos nunha democracia de baixa intensidade, herdeira en aspectos centrais -a indisolúbel unidade da patria española, artigo da CE de claras resonancias joseantonianas- da ditadura franquista. Sen querer importarmos modelos foráneos, si que hai verdades universais que non podemos ignorar O debate político nestes días en Catalunya e en Euskal Herria é como continuar a manter a iniciativa face o unionismo. A chave está en avanzar cara á unidade das forzas soberanistas. E tamén en tentar despexar as ambigüidades de quen, entre as forzas emerxentes, se quixer pór de perfil nun contexto en que se achega o momento de tomar partido. En Euskal Herria non é para nada desprezíbel o entendimento entre Geroa Bai (PNV) e EH Bildu. Ese o camiño. Acumular forzas para desbordar o marco antidemocrático do Estado español e para abrir un novo escenario en que os pobos podan tomar a palabra libremente. Galiza vai varios pasos por detrás de Catalunya e Euskal Herria. Nada novo na nosa historia. Sen querer importarmos modelos foráneos, si que hai verdades universais que non podemos ignorar. Entre elas que a unidade fai a forza. A unidade dos que si toman partido por un marco exclusivamente galego de decisión. Sen ese "exclusivamente galego" non seremos máis que un débil eco das dinámicas matritenses. Sen ese "exclusivamente galego" nunca poremos dos nervos ao réxime e nunca acurtaremos a distancia -neste momento considerábel- que nos separa das nacións que van na vangarda.


Summary: A nosa crítica de arte proponnos debruzarnos sobre a arte co lapis.

Microfísica do debuxo: Luz Broto, David Ferrando Giraut, Martín Vitalitti, Antonio Gagliano, Françoise Vanneraud e Pedro Barateiro. Datas: 2 Mar-17 Abril. Lugar: A Normal (A Coruña). Comisario: Sonia Fernández Pan Quen sabe debuxar? A apertura de Microfísica do debuxo semella un interrogante para todos aqueles que queiran achegarse a ela. Mais cunha mostra do que se está a facer neste intre en arte co lapis (xa advirto, dun modo contemporáneo) amosa a maior laxitude do que se pode denominar "debuxo contemporáneo". Como ben di no magnífico A3 explicativo da exposición, "culturalmente pesa sobre o debuxo o estigma da técnica". Que o debuxo se considerou sempre a base da pintura, o croquis preparatorio, a axuda que debía ser lavada despois non é un segredo. Mais agora xa non é así. Polo menos para estes seis artistas que forman a mostra da Normal. Aquí hai instalacións que sen o concepto debuxístico serían orfas (coma a de Pedro Barateiro) onde a necesidade de ver o espazo entre as cousas é maior que a de ver as cousas propias. O debuxo define, ás veces, pola súa ausencia. O debuxo móvese coma a banda deseñada espacial de Hugo Pratt intervida por Martín Vitaliti. Ou convértese, na obra de Françoise Vanneraud, do tradicional bidimensional a unha forma 3D. A calidade da obra adquire un plus, xa non é a liña da paisaxe soamente á observar, é o volume e a incorporación humana á súa representación. A comisaria Sonia Fernández Pan emprega ben o seu discurso para aclarar a afirmación "Eu non sei debuxar" Así o debuxo non é só unha ferramenta de representación, é un mecanismo de descobrir o mundo. Sabemos relacionarmos co mundo máis aló do textual? A comisaria Sonia Fernández Pan emprega ben o seu discurso para aclarar a afirmación "Eu non sei debuxar". Por que a maior parte de nós sabemos escribir pero non debuxar? Que significa debuxar hoxe en día? Respostar todo isto é complicado, podemos ver a mostra e sacar conclusións propias, voltar á casa e tentar debuxar, cada un coma mellor poida. Se enrugamos o noso traballo e queremos botalo ó lixo, coidado! Pode ser iso o comezo dunha obra, sen lapis nin papel.


Summary: O ERE de Iberia afecta por volta de 75 d@s máis de 300 empregad@s que ten a compañía na Galiza. Mais os despedimentos non atinxirán por igual os tres aeroportos galegos

O expediente de regulación de emprego posto en marcha por Iberia atinxirá no conxunto do Estado español 3.807 traballadores, o 19% do plantel da compañía. Na Galiza, e segundo os comités de empresa, o ERE resultará nuns 75 despedimentos nun cadro de persoal que ronda as 300 persoas. Isto supón un 24% de afectados e afectadas polo expediente. Iso si, os tres aeroportos galegos non sofrerán coa mesma intensidade. Así, a compañía prevé o despedimento de 11 dos 60 empregados que ten no aeroporto coruñés de Alvedro, o que supón un 18% do cadro de persoal. No que atinxe ao aeroporto de lavacolla (Compostela), fálase de 39 afectados e afectadas polo ERE dun plantel de 170. Iso implica que o 23 por cento dos traballadores e traballadoras de Iberia no aeroporto da capital de Galiza se verían envolvidos no expediente de regulación de emprego. A respeito de Peinador (Vigo), os datos que se ofrecen é que habería por volta de 25 despedimentos nun cadro de persoal que se aproxima das 75 persoas. Así pois, perto dun terzo do plantel de Iberia neste aeroporto iría para a rúa de saíren adiante os plans da compañía. Na Galiza, e ao longo desta semana, por volta duns 80 voos con orixe ou destino nalgún dos tres aeroportos galegos serán cancelados pola folga Rexeitamento Iberia comezou falando, a finais de 2012, de levar a cabo no proceso de 'reestruturación' por volta duns 4.200 despedimentos. Unha cifra que rebaixou agora a 3.807, o que supón o 19% do plantel da compañía. As intencións de Iberia son as de comezar os despdimentos a meados do vindeiro mes de marzo. Os e as despedidas recibirán unha indemnización de 20 días por ano traballado cun máximo de 12 mensalidades (o que se dispón após a reforma laboral). Para os sindicatos, estariamos ante o que cualifican dun "plan de desmantelamento da compañía" Para os sindicatos, estariamos ante o que cualifican dun "plan de desmantelamento da compañía", pois Iberia non está a falar só de despedimentos, mais tamén de recortes salariais (até dun 30%), alén dun redeseño mesmo das rotas aéreas (cun corte do 15% este ano). Para as centrais, Iberia era rentábel até a fusión con British Airways, dando lugar ao holding IAG. Falan de que a compañía británica tiña un buraco de máis de 5.000 millóns de euros no momento da unión. A resposta ao ERE de Iberia xa se materializou esta segunda feira, co inicio dunha greve que afectará máis de 1.200 voos en todo o Estado. Na Galiza, e ao longo desta semana, por volta duns 80 voos con orixe ou destino nalgún dos tres aeroportos galegos serán cancelados pola folga.


Summary: O capital estranxeiro está a colonizar sectores chaves da economía galega. A pasada semana o Instituto Galego de Estatística facía público un estudo onde sinalaba que 82% do sector enerxético e 61% da industria metalúrxica estaban en mans de grupos foráneos. O complexo pesqueiro non escapa a esa realidade.

Iberconsa é a segunda empresa pesqueira do Estado após Pescanova con máis de 2.100 traballadores e traballadoras. A empresa fundada en Vigo en 1981 é líder mundial na comercialización de lagostino austral e de pescada conxelada, conta cunha frota presente en diversos caladoiros e dispón na actualidade de máis de 20 empresas sendo a súa marca máis representativa Nós e a súa rede de tendas Hiperxel. O fondo de investimento Platinun Equity fíxose con Iberconsa en maio de 2019 após mercar por 550 millóns de euros 55% do investimento á sociedade de capital risco Portobello. Platinun é un grupo estadounidense fundado en 1995 por Tom Gores con participacións en diversos sectores da actividade económica, que vive un importante crecemento após o estoupido financeiro de 2008 até o punto de adquirir no exercicio seguinte 14 compañías. O fondo consegue un gran relevo público a partir de 2011, cando se converte en propietario do equipo de baloncesto da NBA Detroit Pistons. Discefa é o principal distribuidor de polbo conxelado da Galiza. Fundada en 1982 na Coruña, propietaria de marcas como Rey del Pulpo, Fribó ou Pindusa, está presente en máis de 35 Estados, con forte presenza nos mercados europeos e estadounidenses e procedendo 75% dos beneficios de fóra do espazo ibérico. A polbeira galega caeu en mans do fondo de capital risco madrileño GED en xuño de 2016 por unha cantidade que se achegou a 60 millóns de euros. GED é unha xestora constituída en 1996 que xestiona fondos por un total de 700 millóns de euros, con participacións en 36 sociedades e cuxo ámbito de actuación se centra no espazo ibérico e do sur europeo. A compañía tentou desfacerse da súa participación en Discefa en 2018, porén desistiu da operación, unha vez que o prezo do polbo se disparou nos diferentes mercados. O complexo conserveiro non escapou á penetración do capital estranxeiro. Calvo, a compañía de Carballo con máis de 4.000 traballadores en todo o mundo e cunha facturación 593,9 millóns de euros en 2019 —situouna como o principal operador do sector na Galiza— ten no seu capital desde 2012 o grupo Bolton Group. A multinacional italiana converteuse en accionista da empresa tras comprar 40% participacións en mans das caixas galegas, unha vez que entraron en quebra e foron obrigadas a desfacerse dos seus activos industriais. Bolton Group é tamén propietaria dunha conserveira en Boiro e doutra no Grove após mercar o grupo vasco Garavilla en 2019. En declaracións a Nós Diario, o economista da Universidade de Compostela (USC) Gonzalo Rodríguez considera a chegada de Bolton Group no capital de Calvo como "un caso paradigmático do que está a acontecer no complexo pesqueiro galego". "Temos no país un problema de ausencia de empresas medianas, coa excepción do sector pesqueiro. As empresas medianas adoitan estar moi ligadas ao territorio, teñen capacidade de crear emprego, innovan e son sensíbeis á súa realidade; porén habitualmente teñen un problema de capitalización. Calvo é un deses grupos medianos que por falla de músculo financeiro vese obrigado a permitir a participación de Bolton Group na súa propiedade", afirma Rodríguez, que advirte do obxectivo da compañía italiana de "crear un grupo potente a nivel mundial mediante a concentración dos operadores existentes". A entrada dos fondos de investimento no complexo pesqueiro galego está asociada ás tendencias económicas globais pero tamén aos problemas de falla de financiamento dos grupos empresariais acentuados tras a desaparición das caixas. "Desde 2018 hai un movemento do capital risco cara á empresa alimentaria porque pensan que pode darse un problema de falla de alimentos, unha tendencia que se está acentuando tras a actual crise, dado que este é un sector moi estábel, cuxas marxes de beneficios non son moi elevadas pero si moi constantes ", expón Rodríguez, quen destaca que "o capital risco entra nas empresas que teñen capacidade para medrar pero non co obxectivo de estabilizalas senón de favorecer procesos de concentración e iso remata provocando a súa desvinculación do territorio". Rodríguez advirte dos perigos do capital risco na cadea de valor do sector. "Sendo as empresas de transformación pesqueira operadores moi internacionalizados e con gran capacidade para negociar fóra non rachan cos vínculos locais e manteñen relacións tradicionais cos seus provedores, o que representa para estes un gran valor, ao darlles seguridade e estabilidade", indica Rodríguez, quen lembra que "as preocupacións dos fondos son outras. Buscar aumentar beneficios de modo rápido". A pesca precisa financiamento A desaparición das caixas galegas está favorecendo a absorción da industria pesqueira nacional polo capital financeiro internacional. Gonzalo Rodríguez considera que "o capital risco e os fondos de investimento desembarcan na Galiza como consecuencia da falta de financiamento do complexo pesqueiro" e nesta situación "a desaparición das caixas galegas é fundamental". O profesor da USC entende que "garantir a continuidade do complexo pesqueiro como un sector ligado ao territorio pasa por dotarse de instrumentos financeiros propios de natureza pública". "Unha vez que desaparecen as caixas e o Igape non serve, non queda outra que contar con novas ferramentas financeiras", destaca Rodríguez, quen explica que "o sector pesqueiro exemplifica, como ningún outro, os problemas xerados pola desaparición das caixas e a necesidade de contar con instrumentos financeiros públicos".


Summary: Moscova considera que o Goberno estadounidense está a fomentar unha "revolución de cores" na illa.

O Goberno de Rusia pediu aos Estados Unidos de América (EUA) e aos seus "acólitos" que non se inmiszan nos asuntos" internos de Cuba, no medio das mobilizacións antigobernamentais dos últimos días, á vez que advertiu dun intento de Washington de iniciar unha "revolución de cores" no país. "Exíxese só unha cousa a Estados Unidos e os seus acólitos. Que non se inmiszan nos asuntos dos países soberanos", manifestou a portavoz do Ministerio de Exteriores de Rusia, Maria Zajarova, segundo recolleu a axencia rusa de noticias Sputnik. Neste sentido, pediu a Washington que deixe a "hipocrisía" á hora de abordar a situación na illa e "que sexan os propios cubanos, o Goberno e a poboación quen decidan o seu futuro". "Se os estadounidenses realmente están preocupados pola situación humanitaria en Cuba e queren axudar a cidadanía de a pé, deben levantar o bloqueo, condenado polo mundo enteiro", manifestou Zajarova. Moscova foi o máximo aliado da Habana durante a época da Unión Soviética, e as relacións entre Rusia e Cuba continúan a ser estreitas a día de hoxe. Cidadáns cubanos saíron ás rúas nos últimos días para expresar o seu descontento pola carestía de produtos básicos, como alimentos e medicinas. As mobilizacións, segundo denuncias dos participantes, foron reprimidas con dureza pola Policía. Apoio da China Neste sentido, tamén a China saíu en defensa do Goberno cubano. Zhao Lijian, portavoz do ministerio de Exteriores, afirmou que "o embargo dos Estados Unidos está na raíz da falta de medicinas e enerxía en Cuba". O bloqueo foi condenado o mes pasado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas por 29ª vez consecutiva. A resolución, non vinculante, saíu adiante con 184 votos a favor, as abstencións de Colombia, Brasil e Ucraína, e os votos contrarios dos Estados Unidos e de Israel. Zhao pediu ao presidente estadounidense, Joe Biden, que levante as sancións a Cuba, relaxadas brevemente durante o Goberno de Barack Obama antes de ser reinstauradas polo sucesor deste, Donald Trump. Ademais, tamén pediu non inmiscirse nos asuntos internos cubanos. "China oponse firmemente á interferencia estranxeira nos asuntos internos de Cuba", sinalou Zhao, que louvou tamén o traballo realizado polo Goberno da illa na loita contra a Covid-19.


Summary: Ademais dos actos institucionais, o Día das Letras Galegas conmemórase en asociacións, entidades e, moi especialmente, en centros de ensino. Nos de Ordes, un dos berces do bravú, este venres chegan à final da súa "O.O. Operación Ordes" na que a rapaciada compón e canta en galego.

A "O.O. Operación Ordes" chega con máis de medio cento de participantes é fase final dun concurso no que participou o alumnado de seis centros da comarca coa colaboración do Concello e a Asociación de Comerciantes Acordes. Rapaces e rapazas de 8 a 18 anos interpretan trece temas que van do rock-punk à copal, do hip-hop à balada, do pop à música tradicional ou canción de autor. O xurado está composto por persoas da propia comarca relacionadas coa música, xa que en Ordes hai recoñecidos representantes de case todos os estilos. Mero -do dúo Mini e Mero e do grupo A Quenlla-, Paula Castenda -da Banda Amigos da Música de Ordes e do grupo Axóuxere Folk- Xosé Bociña -do grupo de rock Zënzar- Anxo Sánchez Regueiro -de Machina, Mamá Cabra e os Festicultores e Olga Raíces, profesora e solista de "Capriccio Vocale"- compoñen o xurado que terá que decidir o nome dos gañadores ou gañadoras nas distintas categorías. A final será o xoves 16 a partir das 11 da mañá e nela intervirá Tania Veiras, ex-alumna do instituto de Ordes e participante no concurso do programa Luar. As xoves promesas que resulten gañadoras actuarán aínda nunhas gala final que terá lugar o 31 de maio na Discoteca LP45 de Ordes ás 21 h, unha festa que terá como presentador ao músico e cantante de Cerceda Carlinhos Gende, "Beat Box". Ordes conmemora así cantando un Día das Letras Galegas que ten presenza en cada un dos centros de ensino do país.


Summary: Con Temos dereito a un futuro distinto.Conversas con Xavier Vence, Xan Carballa achégase á figura do portavoz do BNG en todas as súas dimensións, desde a humana á ideolóxica e investigadora.

"A orixe popular de Xavier Vence é nova entre os líderes do nacionalismo", afirma o xornalista Xan Carballa que publica no novo selo editorial Engaiolarte o libro Temos dereito a un futuro distinto. Conversas con Xavier Vence. Redactor de A Nosa Terra desde 1982 ate 2010 e coautor canda Santiago Prol de Conversas con Francisco Carballo (A Nosa Terra, 2002) e da biografía de Valentín Paz-Andrade e da Antoloxía de VPA (Galaxia), Xan Carballa achégase de novo ao xénero da entrevista en profundidade con este novo título no que, a través dunha multitude de preguntas, revisa a traxectoria vital, intelectual e política do portavoz do BNG. Da súa mocidade, ademais da orixe de aldea, destaca o xornalista que Vence foi "un estudante que remata toda a súa carreira con bolsas públicas, sendo un prototipo da persoa que doutra maneira non tivera podido rematar os seus estudos universitarios. Esa procedencia, desde abaixo, proporciona outro achegamento á realidade e é unha novidade no nacionalismo". Alén do aspecto biográfico, no que descobre unha faceta pouco coñecida, Carballa afonda nos aspectos ideolóxicos e nas propostas cara ao futuro de Xavier Vence. O semanario Sermos Galiza no seu número 96 ofrece un adianto do libro e unha entrevista co seu autor, Xan Carballa.


Summary: Escena Galega duplicou o número de compañías asociadas en só uns días. Responde, segundo a súa nova presidenta, Belén Pichel, a un tempo novo no teatro galego, por vez primeira unido para sumar forzas e defender o seu futuro. Mercé Castro, Xoque Carbajal, Tatán Cuña, Xesús Ron, Areta Bolado e Artur Trillo acompañan a Belén Pichel na nova directiva da entidade.

-Que supón ese reforzamento de Escena Galega coa "acción colectiva" de ingreso de compañías? Pois eramos 17 compañías asociadas e pasamos a 40. Trátase dun feito histórico porque, até o momento no se conseguira que toda a profesión estivera xunta. Mesmo compañías que levaban moitos anos de traxectoria eran reticentes a se incorporar. Cos acontecementos sociais que estamos a vivir nestes últimos tempos quixemos darlle un pulo a Escena Galega e convidar ás compañías a participar, o que coincidiu co movemento por parte delas que estaban falando ao tempo de unirse. -Nos últimos tempos desapareceron moitas compañías mais vostede fala de corenta grupos profesionais asociados. Non somos conscientes de que haxa tantas compañías, é certo. Coa miña compañía, Abrapalabra, percibín como no mundo do teatro portugués lle resultaba raro que foramos tantas, seguramente máis que en todo Portugal. Débese posibelmente a varias razóns, por unha parte á falta de apoio ao teatro afeccionado no que algunha xente se podería sentir máis cómoda mais a falta de circuítos e apoio fai que opten por legalizarse como profesionais. Tamén o momento de crise que estamos a vivir, curiosamente, pode influír xa que antes as compañías podían contratar e agora é inviábel co que a moita xente a única vía que lle queda é montar as súas propias compañías como única maneira de traballar. -Á marxe dese incremento, a crise levou moitas compañías? Quen aguantou estes catro anos foron heroes porque foron durísimos. Os recortes foron tremendos, non comparábeis con ningunha área. No primeiro xa nos meteron un do 30% e moitas compañías tiveron que deixar os locais e mesmo vender material que tiña, e outras, claro está, desapareceron. "A rede está desmantelada, o número de funcións é mínimo. A media das compañías está a ser de seis funcións nun semestre e iso non dá para se manter". -Agora destacan que van optar pola organización e desbotar un discurso queixoso da situación. É a nosa postura. Deixar ao lado esa queixa continuada para pasar a transmitir un discurso ilusionante. A nova directiva leva pouco tempo no cargo mais traballamos arreo e abrimos grupos de traballo para facer propostas concretas, para a vindeira feira, sobre o modelo de subvencións, para a proxección exterior do teatro galego...En certa medida, volvemos a como cando se iniciou o teatro profesional, cando as compañías ían coas súas furgonetas e facían de todo. Vivimos unha volta de vinte ou trinta anos. Queremos, de todas maneiras, transmitir a enerxía que temos neste momento por estar xuntos e traballar polo noso futuro, non só protestar. -Cara onde se van encamiñar esas propostas? Recibimos unha carta de Feijóo instándonos a mandarlle propostas para mellorar o sector. Chamounos a atención e pareceunos paradóxico porque xa levamos mandando tres ou catro anos e non lle prestaron demasiada atención. Mandámoslle, por exemplo, a AGADIC unha proposta de espazos que tiñan que estar na rede e non o fixeron co cal nós queremos facer contactos cos propios concellos. A rede está desmantelada, o número de funcións é mínimo. A media das compañías está a ser de seis funcións nun semestre e iso non dá para se manter. -Entre esas propostas, dirixen a atención cara a situación do Centro Dramático Galego, antes chamado "buque insignia do teatro galego"? O CDG hai anos que está nesa situación de crise e nós pensamos que ten que ocupar un nicho diferente ao das compañías privadas. Que estea a producir espectáculos con catro ou seis actores non ten sentido e non é só o número do cadro artístico senón tamén os textos que leva a escena. Hai tempo que o CDG non cumpre o papel para o que foi creado e a isto engádese a dimisión do director, Manuel Guede. Desde a Xunta anunciaron que sacarán unha convocatoria para reemplazalo mais o problema non está só na propia dirección.


Summary: Cada semana, desde os inicios de Sermos Galiza, poden ler nestas páxinas as críticas literarias de Mario Regueira (Ferrol, 1979), quen ten xa unha nutrida relación de obras publicadas. Doutor en Teoría da Literatura e Literatura Comparada, vén de gañar o XIII Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas. O premio supón para o escritor "unha especie de retorno". "Faime unha ilusión especial porque levo seguindo a traxectoria do certame bastante tempo e sempre me pareceu unha aposta moi orixinal que ten dado uns libros absolutamente fulcrais na última década, como carnia haikai, de Elvira Ribeiro, ou Amantes, de María Lado, entre moitos outros", salienta. Eis un extracto da conversa, publicada no número 322 de Sermos Galiza.

É a vez primeira que se centra de cheo na literatura erótica. Foi un tema que estivo sempre, de maneira transversal, en todas as miñas obras, mais nunca –e é algo que dixen o día da entrega– se me pasara pola cabeza facer unha cousa tan claramente orientada cara a iso nin poñelo tan no foco se non chega a ser pola proposta do premio. Quen é Marco Livorno, título tamén da obra gañadora? O título pode parecer moi estraño mais marca un nome propio de orixe italiana e Livorno é unha cidade italiana, cun clube de fútbol moi vinculado á esquerda política. É un personaxe fantasmal que chega a unha cidade que é Ferrol e alén de xogar pachangas de fútbol cunha camisola que ninguén recoñece inicialmente vai pasando polas camas de máis da metade do barrio. O poemario está construído desde a perspectiva da marcha dese personaxe, que é o centro dos recordos, das ilusións e das experiencias da maior parte da xente que o coñeceu. Dalgunha maneira, o personaxe reactiva unha cidade derrotada, un barrio periférico, a través da sexualidade, das ganas de vivir e da camaradería. A camisola dese equipo de fútbol é a que ilustra o perfil do seu Whatsapp? Si (Ri). É Lucarelli, un xogador que se fixo famoso porque marcou un gol coa selección de fútbol italiana e sacou unha camiseta coa foto do Che Guevara. O libro comeza cunha cita del que di que hai xogadores que queren comprar un Ferrari ou un iate e que el co seu soldo prefire comprar a camiseta do Livorno. É un tipo que, dalgunha maneira, tentou estar sempre vinculado ao equipo do seu corazón, que era un equipo proletario, e ser fiel a el. Agora mesmo, retirado, é o adestrador do Livorno. Refírese ao proletariado e, precisamente, a súa obra ten unha perspectiva política e social moi marcada tanto na poesía como na narrativa. A que se debe? Sempre tratei de non facer literatura comprometida ou social en sentido clásico, pero sempre quixen que as miñas orixes e a miña identidade estivesen presentes. Parte da miña realidade é esa e éo dunha forma moi intensa. Procedo dun barrio da periferia de Ferrol, dunha familia de varias xeracións de traballadores de estaleiros e é unha parte moi marcada da miña realidade. Considero que a clase obreira, o proletariado, segue a ser, por moito que pasase nas últimas décadas, a protagonista da historia con maiúsculas. As cousas interesantes, as realmente relevantes, sobre as que se pode escribir son aquelas que lle pasan á clase obreira, outra cousa é que non o sexa no sentido da novela social atada a un esquema moi prefixado, que era o que se facía antes. Tamén existe a experiencia persoal, por exemplo, en canto á sexualidade, que é algo que aparece no poemario. [Podes ler a entrevista íntegra no número 322 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O Banco Central europeo anunciou varias medidas para escorrentar o risco á deflación e tentar que a economía europea medre máis.

A preocupación pola posíbel deflación da zona euro deu paso aa pánico. A decisión do Banco central europeo (BCE) de baixar do 0,05% a 0% as taxas de xuro amosan o nervosismo existente na entidade, un nervosismo espoleado polos recentes dados que indican que a UE despediu febreiro cun -0,2% de inflación. Para escorrentar o risco, o presidente Mario Draghi impulsa un paquete de medidas de estímulo, coa baixa da ao 0% das taxas de xuro como unha das protagonistas. Non é a única, tamén ampliará de 60.000 a 80.000 millóns de euros o montante mensal que adicará o BCE a mercas de activos nos mercados; ou variará a taxa de depósito. O PIB medrou en 2015 un escaso 1,6%, un factor que, canda outros (desde parón das economías emerxentes aos baixos prezos das materias primas, pasando polo baixo medre chinés), xeran preocupacións por unha nova recesión. A rebaixa ao 0% da taxa de xuro colleu por sorpresa a analistas e mercados. Non se esperaba a medida, recoñecen os medios europeos. Non é un sinal tanto pola baixada 'en si' (de 0,05% a 0%), senón polo sinal que envía: está disposto a fornecer de "diñeiro barato" os bancos da zona euro. Os bancos van poder pedir prestado cartos ao BCE sen pagar un só euro de xuro. A isto engade unha rebaixa das taxas de xuro de depósitos, co que procura incentivar ás entidades financeiras a que deixen de acumular cartos e reservas no banco central e opten por inxectar cartos, por facelos circular con empréstitos a empresas e familias. E a isto engade que as compras de activos do BCE van a aumentar a 80.000 millóns de euros, no canto de 60.000 millóns.


Summary: O departamento que dirixe Rosa Quintana insiste en que a delimitación de zonas de extracción da mexilla é algo transitorio

A semana pasada, centos de persoas participaron nunha mobilización na Illa de Arousa para denunciar que a norma da Xunta que delimita as zonas de extracción da cría de mexillón ─ou mexilla─ atenta contra os intereses do sector, xa que pode facer decaer a produción do mexillón galego. Era un capítulo máis do conflito que bateeiros e percebeiros manteñen polo territorio no que se extrae a mexilla e que agora a Consellaría do Mar quere reconducir novamente cara o diálogo. Así o indicou a conselleira Rosa Quintana no Pleno do Parlamento Galego, onde insistiu na necesidade de "avanzar na convivencia e no futuro da extracción de semente de mexillón (mexilla) e de percebe". Segundo explicou nunha resposta a unha interpelación parlamentaria sobre a extracción de mexilla, a delimitación de zonas desta campaña, orixe do enfrontamento entre bateeiros e percebeiros, "ten carácter precautorio e estará vixente até que entren en vigor os plans de xestión plurianuais do percebe para o período 2022-2024, que están en tramitación", apuntou. Nestes plans quedarán delimitadas, tal como estabelece unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza, as zonas de reserva da extracción da semente do mexillón dentro do ámbito de cada plan. Estas medidas, especificou Quintana, afectan 16% do territorio do litoral no que hai presenza de mexilla. Nesta contabilización, aclarou, están excluídas as praias e a parte dos espazos do Parque Nacional das Illas Atlánticas que xa estaban restrinxidos. Neste sentido, especificou que as zonas son case as mesmas que en 2021 e que a reserva de zonas non limitou a capacidade para abastecerse de mexilla, xa que as cifras de extracción "multiplicáronse por tres no último trienio pese a esta medida". A esta súmase tamén a redacción dun borrador de orde para a regulación da extracción de mexilla en bancos naturais e tamén para a súa obtención de forma directa nas bateas. Convivencia equilibrada Esta iniciativa, expuxo a titular de Mar, "foi coñecida por todas as partes", pero as diferencias, moitas delas incluso dentro do mesmo sector, dificultaron o seu avance. Nesta liña, incidiu en que todos os pasos foron comunicados ás partes en distintos encontros desde 2020 "e sempre con vontade de diálogo", ao tempo que subliñou que as medidas adoptadas buscan "garantir unha convivencia equilibrada e unha axeitada protección dos intereses que concorren na explotación da mexilla e do percebe".


Summary: Este luns comezou unha nova edición desta iniciativa lingüística nacida no ano 2013 no instituto da Pobra do Caramiñal. O proxecto chega xa a dez centros, onde o alumnado falará unicamente en galego durante tres semanas, dentro e fóra das aulas

Os 21 días comezaron este mesmo luns 13 de xaneiro e chegarán ata o vindeiro 2 de febreiro'21 días co galego e +' medra. Hai sete anos, en 2013, nacía na Pobra do Caramiñal esta iniciativa que buscaba que durante tres semanas os alumnos e alumnas do instituto da vila empregasen a lingua galega todo o tempo, dentro e fóra da aulas. No 2014 o proxecto estendeuse a todo o centro de ensino e aos comercios da localidade e o pasado ano a iniciativa chegou a catro centros de toda Galicia, da man da Secretaría Xeral de Política Lingüística, cun total de 1316 participantes. Neste 2020 '21 días co galego e +' levarase a cabo en dez institutos de todo o país, implicando a case 4.000 alumnos e alumnas de toda Galicia.A coordinadora segue a ser Pilar Ponte, responsable da iniciativa dende o seu comezo e que o pasado ano destacaba en conversa con Praza.gal que "do que se trata é de sacar o galego das aulas, de levalo aos patios e á vida cotiá. Saír dese ritualismo que moitas veces existe". É por iso que un dos obxectivos desta nova edición é buscar unha maior participación das familias. Os 21 días comezaron este mesmo luns 13 de xaneiro e chegarán ata o vindeiro 2 de febreiro. Neste tempo 3.877 alumnos e alumnas dos 12 aos 18 anos comprométense a falar unicamente en galego, levando a cabo ademais unha serie de actividades. Os centros participantes son o IES As Lagoas (Ourense), IES Afonso X O Sabio (Cambre), IES Antón Alonso Ríos (Tomiño), IES Ánxel Fole (Lugo), IES Arcebispo Xelmírez I (Santiago de Compostela), IES Eduardo Blanco Amor (Ourense), CPR Plurilingüe Fogar de Santa Margarida (A Coruña), IES Illa de Ons (Bueu), IES de Poio e IES de Vilalonga (Sanxenxo).As fins de semana as familias tamén recibirán propostas de retos para realizar colectivamente coas fillas e os fillosO soporte central da iniciativa é un ano máis o blog 21 Días co galego e +, onde se mostraran desde este luns as creacións dos centros participantes e se publican os distintos retos e actividades. Os da primeira xornada veñen de amosarse no blog este luns. Así mesmo, os rapaces e rapazas serán convidados a realizar gravacións individuais onde deixarán constancia das súas reflexións sociolingüísticas sobre a experiencia. E as fins de semana as familias tamén recibirán propostas de retos para realizar colectivamente coas fillas e os fillos e nunha xornada realizarán unha enquisa de carácter sociolingüístico."A medida que imos avanzando no camiño imos facendo reaxustes en 21 Días co galego que nos permiten alcanzar con máis efectividade os nosos obxectivos", di Valentin GarcíaA presentación desta nova edición da iniciativa tivo lugar este luns no Instituto Xelmírez I de Compostela. Nela participaron o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García; o director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, Manuel Corredoira; o presidente da Real Academia Galega, Víctor F. Freixanes; o director do IES, Manuel Portas; a promotora e coordinadora do programa, Pilar Ponte; e a alumna de bacharelato Noela Rivas."A medida que imos avanzando no camiño e avaliando o percorrido realizado imos facendo reaxustes en 21 Días co galego que nos permiten non só medrar en cantidade, senón tamén mellorar en calidade para alcanzarmos con máis efectividade os nosos obxectivos. Por iso este ano nos propuxemos unha maior participación das familias, así como do profesorado de departamentos diferentes aos de Lingua galega e literatura, en especial neste instituto", destacou Valentín García."O paso entre non ser galegofalante e selo é unha cuestión de actitude, non de coñecemento", dicía Pilar PonteAo igual que en edicións anteriores, o proxecto buscará o fomento da lingua oral mediante a asociación do galego coa modernidade, coas TIC e coas redes sociais, e a través da participación do alumnado en proxectos específicos. Ademais, introduce elementos de gamificación que poden ir desde os xogos máis tradicionais a experiencias innovadoras. "Se ti pos entusiasmo e acompañas a lingua de temas que lles interesan aos e ás adolescentes, eles e elas responden", sinalaba a este respecto Pilar Ponte.Ponte destacaba que "esta xeración non ten xa eses prexuízos que si existían noutras épocas, de que se é un idioma de paletos e demais. Agora pesan máis cuestión de hábito, de utilidade". "O paso entre non ser galegofalante e selo é unha cuestión de actitude, non de coñecemento", engadía.Entre os primeiros contidos do blog están dous vídeos, relacionados coa aprendizaxe da lingua galega e co propio reto de 21 días. O primeiro é unha curtametraxe producida por Modelo Burela e dirixida polo director burelés Matías Nicieza. A obra é unha adaptación cinematográfica dunha das historias contidas no libro Made in Galiza de Sechu Sende feita ao estilo das curtas documentais educativas estadounidenses dos anos 50 e 60 do pasado século. A segunda peza gravouna para a ocasión o actor César Cambeiro.


Summary: A campaña dirixida ás persoas máis maiores provocou indignación entre clientes.

"Aínda vés á oficina para todo? Se podes ver os netos desde a tablet, podes sacar cartos desde o caixeiro". A campaña de Abanca que pretendía animar as persoas maiores a se pasar á banca electrónica bateu cunha vaga de críticas e indignación que levou a entidade financeira a anunciar esta terza feira que retiraba esta publicidade. "Pedimos desculpas a quen lles puidese molestar. A nosa intención non é incomodar a ninguén, polo que comezamos a retiralos", expresa Abanca a través das redes sociais. A campaña foi albo de críticas por non poucos motivos, desde as de falta de empatía até as que lle reprochaban unha publicidade como esta cando a entidade tamén ten responsabilidade na exclusión financeira, pasando polas acusacións de pretender recortar en persoal e entidades. Hemos escuchado diversas opiniones sobre alguno de los carteles que hemos colocado en nuestras oficinas estos días y pedimos disculpas a quienes les hayan podido molestar. Nuestra intención no es incomodar a nadie, por lo que hemos decidido comenzar a retirarlos.— ABANCA (@SomosABANCA) February 23, 2021 Entre 2008 e 2018 na Galiza desapareceron máis de mil sucursais bancarias, proceso que se deu da man do proceso de centralización e concentración bancaria así como do impacto das novas tecnoloxías e a banca e dos trámites por internet. Nunha década desapareceu 40% da rede bancaria na Galiza, segundo os dados recentemente publicados polo Banco de España. O territorio máis afectado corresponde cos concellos ourensáns, que perderon 48% da súa rede (180 sucursais menos) e Pontevedra, con 363 oficinas desaparecidas, 44% das existentes. Na Coruña ese impacto foi pasar das perto de mil oficinas bancarias que había en 2008 até as 602 de agora, un 39% menos. En Lugo a redución foi de 30%. Entre 2008 e 2016, o número de persoas en situación de exclusión financeira aumentou na Galiza en 49%, 15 puntos por riba da media española, que é de 34%.


Summary: Esta noite declarouse un novo foco en Viana do Bolo que xa consumiu 80 hectáreas. O fogo do Porto do Son permanece estabilizado.

O incendio forestal declarado a pasada cuarta feira no concello de Lobeira e que afectou ao Parque Natural da Baixa Limia-Serra do Xurés xa foi extinguido. Segundo o último parte da Consellaría de Medio Rural, cos datos recollidos até as 8 horas, as hectáreas arrasadas polo lume orixinado na parroquia de San Xes de Vilariño ascenden a 625,2, das que 46,36 hectáreas corresponden a zonas arboradas e 578,84 a monte raso. Desde 2016 os incendios arrasaron 42.000 hectáreas do parque do Xurés, 9.000 delas protexidas O lume fogo deuse por apagado ás 20.45 horas deste sábado e na súa extinción traballaron dous técnicos, 45 axentes, 118 brigadas, 61 motobombas, catro pas, unha unidade técnica de apoio, 11 avións e 13 helicópteros. Viana e Porto do Son Na comarca de Viana, o Goberno galego informa dun novo incendio declarado arredor das 23 horas deste sábado no municipio de Viana do Bolo, na parroquia de Grixoa. Afecta a 80 hectáreas e ao seu control destináronse, polo momento, un técnico, cinco axentes, 13 brigadas, 11 motobombas e dúas pas. Por último, o incendio forestal declarado na noite da pasada sexta feira no lugar de Ribasieira, en Porto do Son, permanece estabilizado desde as 19.15 horas deste sábado. As comunidades de montes piden á Fiscalía que investigue o dispositivo da Xunta no incendio do Barbanza Nesta zona da comarca do Barbanza as lapas consumiron 82 hectáreas, segundo as últimas estimacións. Até o momento participaron nas tarefas de extinción un técnico, 19 axentes, 35 brigadas, 24 motobombas, catro pas, cinco avións e cinco helicópteros.


Summary: O líder de ERC apañou o fusil dialéctico no primeiro día do ano. Nunha entrevista con Europa Press, Junqueras mostrou a súa convicción de que Madrid nunca permitirá un referendo de independencia, gobernar o PP ou Podemos.

O soberanismo catalán olla con preocupación a emerxencia de Podemos nos inquéritos. Cumpre lembrar que até se ten publicado un traballo demoscópico que colocaría a formación de Pablo Iglesias como primeira forza nunhas eleccións xerais. En principio, Podemos apaña votos de forma maioritaria nos caladoiros do PSC -ao PP aféctalle máis en Catalunya a fortaleza de Ciutadans-, mas tamén hai un sector de apoiantes de ERC que comezan a ollar cara á nova marca da esquerda española. Consciente diso, Junqueras puxo no albo crítico Podemos na abertura do ano 2015. Destarte, e no que atinxe a cuestión catalá, o líder de ERC emparellou Podemos co resto das forzas políticas españolas: "Mandar quen mandar, o Estado sempre está en contra de que os cidadáns de Catalunya se expresen en liberdade e en contra do exercicio da democracia", dixo Junqueras na súa conversa con Europa Press. "Os cidadáns de Catalunya non necesitan o permiso de ninguén para decidir o seu futuro" "Os cidadáns de Catalunya non necesitan o permiso de ninguén para decidir o seu futuro", alegou. Para Junqueras a irrupción de Podemos é normal, pois obedece ao estado de irritación que produce a xeneralizada corrupción política e a procura de "elementos de esperanza para facer limpeza" por parte da sociedade. Até confesou simpatía por Podemos o líder de ERC, mais enfatizou que as diferenzas entre eles son "moi relevantes", e notadamente en relación ao direito de Catalunya de proclamar a súa independencia. Podemos ten manifestado en varias ocasións que defende o direito a decidir de Catalunya, as mesmas en que ten puntualizado que a súa opción é que o Principitat se manteña integrado no Estado español. Na súa recente visita a Catalunya, Pablo Iglesias fixo unha defensa xenérica do direito a decidir, estendéndoo máis aló da cuestión soberanista.


Summary: A xustiza entende agora que diminuíu o risco de fuga e de reiteración do delito posto que lles foron retirados os monicreques, di a Fiscalía no seu informe.

Esta cuarta feira (9 de febreiro) foron postos en liberdade con cargos os dous titereteiros prendidos o 5 de febreiro no marco dunha representación teatral e após a denuncia presentada polo Concello de Madrid. A súa saída de prisión, na que permaneceron 6 días sen fianza por un presunto delito de "enaltecemento do terrorismo", resulta dun informe favorábel da Fiscalía, o mesmo órgao que reclamou a súa entrada en prisión por un cartaz no que se podía ler 'Gora Alka-ETA'. A Fiscalía entende que diminuíu o risco de reiteración do delito porque "foi incautado xudicialmente todo o material empregado na representación Aliás, di a Fiscalía, mingou a posibilidade de reiteración do delito porque "foi incautado xudicialmente todo o material empregado na representación". Destarte, os dous artistas deberán acudir aos xulgados diariamente e foilles retirado o pasaporte. A Audiencia Nacional española enviou os titereteiros a prisión por un delito de "enaltecemento do terrorismo", punido con até tres anos de prisión, e outro contra os "dereitos fundamentais e as liberdades públicas", penado con entre 1 e 4 anos de cadea. A Audiencia Nacional asegura que "calquera persoa" poder "verificar" o delito ao ler 'Gora Alka-ETA' Segundo o maxistrado a existencia de delito ficaría probada porque "calquera persoa" ao ler o cartaz 'Gora Alka-ETA' "pode verificar" que "se está loubando ou xustificando quer aos autores de feitos terroristas, quer os propios feitos". Esta cuarta feira ás 20h a CNT convocou unha concentración na Praza do Pan de Compostela para rexeitar a detención.


Summary: Coincidindo co Día Internacional en Memoria das Víctimas do Holocausto, a ARMH explica o traballo que desenvolve para atopar información sobre os case 200 galegos que foron recluídos en campos de concentración alemáns, e nos que morreron máis da metade deles

Joaquín Castiñeiras Díaz (Ortigueira), Juan Cameán San Isidro (A Pobra do Caramiñal), Marcelino Pardal Pouso (Ferrol), José Seijas Insua (Carral), Juan Pillado (Ribadeo), Joaquín Balboa (Monterrei), Macario Cortegoso Rodríguez (Pontevedra), Ricardo Rodríguez Fernández (Vigo), Francisco Varela Lorenzo (Vilagarcía de Arousa)... Son só algúns dos 193 galegos que foron recluídos nos campos de concentración nazis. Este domingo conmemorouse o Día Internacional en Memoria das Víctimas do Holocausto, que lembra a todos os prisioneiros dos campos, entre os que houbo máis de 10.000 españois. Dachau, Sachenhausen, Buchenwald, Grini e, sobre todo, Mauthausen.A Coruña (21), Vigo (11), A Pobra do Caramiñal, Ourense (7), Pontevedra (6), Vilagarcía de Arousa e Ferrol (5) suman o maior número de prisioneirosDende hai anos a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) traballa na recuperación das historias persoais destes case que 200 galegos que, fuxindo da represión franquista, marcharon a Francia para acabar nas mans do exército alemán, co beneplácito dos gobernos de Vichy e Madrid. A partir de datos moi escasos, a entidade localiza as súas familias, que ás veces nin sequera coñecían que o seu devanceiro pasara polos campos de concentración. A ARMH ten unha conta de correo electrónico (deportadosgalicia@gmail.com) para a recollida de información ou para a formulación de consultas.Entre eles había militares, mariñeros, camareiros ou futbolistasEntre os 193 galegos, que o pasado ano foron homenaxeados no Parlamento galego, máis de 80 procedían da provincia da Coruña, uns 38 de Pontevedra, outros 38 de Ourense e 36 de Lugo. Moitos de cidades, sendo A Coruña a localidade cun número maior (21), seguida de Vigo (11), Ourense (7), Pontevedra (6), Ferrol (5) e Lugo (4). Pero tamén de vilas como A Pobra do Caramiñal (7), Vilagarcía de Arousa (5), Mugardos (4) ou Redondela (3).Entre eles había algúns militares republicanos (Antonio Hoya Alonso, Agustín Cameselle Fernández, Domingo Castro Molares, Francisco Rodríguez Otero, Manuel Fernández Gutiérrez...), un gran número de mariñeiros (Manuel Rey Cruz, José Ferradás Pastoriza, Antonio Lamas, Marcelino Mariño Lago...), concelleiros como o coruñés Martín Ferreiro Álvarez, futbolistas como Ricardo Rodríguez Fernández Meana ou camareiros como Marcial Outerelo Abión.A investigadora María Torres afondou nas biografías de moitos deles, centrando o seu traballo naqueles procedentes da provincia de Pontevedra. Detalla que varios levaron a cabo accións de sabotaxe e resistencia contra o exército nazi antes de ser feitos prisioneiros. Por exemplo, Ramón Garrido era o responsable do grupo de resistentes españois Finisterre de Brest. Foi deportado a Dachau, o mesmo que Antonio Ignacio, que buscaba agochos a compatriotas perseguidos. Eudaldo Martínez saboteou as torres eléctricas da fábrica da organización TODT na que traballaba, sendo confinado en Neuengamme. Manuel Sánchez dinamitou unha cisterna de combustible dun convoi nazi e foi deportado a Neuengamme e posteriormente a Bergen-Belsen."Máis do metade non puideron volver, tras morrer exhaustos polo traballo ou calcinados nas cámaras de gas en Mautahussen"Pola súa banda, Paz Fernández, coaboradora da entidade en Lugo, explica que "a ARMH intenta como noutras ocasións rescatar do esquecemento e dar presenza ás vítimas. Socios e voluntarios buscan testemuños,documentación, imaxes sobre os deportados galegos, porque desgraciadamente, como na película A lista de Schindler, en Galicia tamén temos nosa propia Lista"."Máis do metade non puideron volver, tras morrer exhaustos polo traballo ou calcinados nas cámaras de gas en Mauthausen. Os que non morreron ficaron lonxe de casa, atormentados polo sufrimento pero loitando porque o horror non quede no esquecemento", destaca Carmen García-Rodeja. "Desgraciadamente, como na película A lista de Schindler, nós tamén temos nosa propia Lista"De igual xeito, Eladio Fernández Manso, que centra a súa investigación na provincia de Ourense, subliña que "os avatares sufridos polos nosos veciños ourensáns deben servir de ensinanza, de exemplo, para procurar non volver a caer na barbarie". "Recoñecer o seu sufrimento, a súa loita pola liberdade, despois dos longo anos de esquecemento durante a Ditadura franquista e, mesmo, na Transición Democrática, é polo que traballa a ARMH", di. A entidade reclámalle ás institucións a realización de homenaxes institucionais aos deportados, poñendo como exemplo o que se fixo en Monterrei co seu veciño Joaquín Balboa no verán do 2016.