Summary: O segundo gol marcado por Nélson fixo estoupar Riazor. No partido das bandeiras, o trunfo do Deportivo convertiu o encontro nunha xornada memorábel. A cinco minutos de estar extendida a inmensa bandeira do tamaño dunha praza chegou tamén o agardado primeiro gol do Deportivo a Riazor. O trunfo dos branco-azuis, combinado coa derrota do Zaragoza perante o Athletic (1-2), deixa a equipa de Fernando Vázquez fóra do descenso.

"Pódese" sentiuse en Riazor despois do segundo e festexado gol. Claro que se pode, nun campo ateigado de estreleiras e cun equipo capitaneado por Xesús Vázquez que saiu a gañar. Os Riazor Blues cantaban o Miudinho cando o segundo gol confirmaba o trunfo da xornada. O deportivismo gañaba no campo e nas bancadas nun partido memorábel. Na metade do encontro, unha inmensa bandeira con estrela despregárase nas bancadas, e, como comentaban entusiasmado nas gradas, foi como unha chamada a gol. O Deportivo marcou o tanto agardado e polo que viña loitando en toda a primeira parte a minutos de que a bandeira de tamaño dunha praza se extendese na man de siareir@s que partillaban da campaña de protesta polo impedimento de levar símbolos galegos ao campo. A xornada adivíñase feliz para o deportivismo. Centos de bandeiras estreleiras ondeaban no estadio de Riazor, a pouco de comezar o partido. De maneira máis notábel nos dous fondos, os símbolos galegos mostran a vontade da afección de responder ao impedimento de mostrar a nosa bandeira nos partidos. Despois da lembranza ao afeizoado que morreu en Valladolid, e aínda antes de dar comezo ao encontro, no momento de presentación das aliñacións, centos de bandeiras da patria ondeaban xa no campo do Riazor, en especial nos dous fondos, onde habitualmente se sitúa a xente máis nova. Bandeiras con estrelas mais tamén con vacas, coa serea ou coa lenda "Denantes mortos que escravos" deixáronse ver desde o inicio. Algunhas bandeiras locían unha estrela pintada a man, para dar conta da resposta á iniciativa que nestes días convocaba a través das redes a acodir ao campo do Deportivo para facer galega do símbolo nacional. A expectación viviuse dentro e fóra do campo. O Depor comezou atacando para evitar o descenso, do mesmo xeito que @s siareir@s botaron fóra as súas bandeiras para evitar a represión sobre os símbolos. A temperatura, sen embargo, cando xa case se chegaba ao descanso, estaba subindo nas gradas. O público, encomodado co árbitro, comezaba a impacientarse. O gol do Deportivo parecía cerca mais o Espanyol recompúxose e adiantou liñas. Final dunha primeira parte na que o Dépor xogou ao ataque e nas bancadas as bandeiras ondeaban dando forza. Os dous goles virían despois, para confirmar o bo xogo e a enerxía deitada tanto dentro como fóra do campo. Xa desde antes do inicio A pouco de comezar o partido do Deportivo co Espanyol, as bandeiras estaban xa a dar cor aos arredores de Riazor. O reparto organizado por Galiza Nova nas inmediacións do campo durou apenas cinco minutos. Foron cinco minutos os que se tardou en distribuirse todas as bandeiras estreleiras que Galiza Nova aportou para a iniciativa de protesta polo impedimento de expoñer os símbolos nacionais nos campos que tivo o seu episodio máis duro na pasada xornada en Valladolid. Aínda antes de comezar o partido, os arredores de Riazor iluminábanse de bandeiras con estrelas, portadas por siareir@s ás costas ou na man e que contribuirán a mostrar dentro do campo a oposición á prohibición dun dos símbolos da Galiza. "Quería invisibilizarnos como pobo ate nos campos de fútbol. Queren prohibir os nosos símbolos porque lles molestan mentres permiten que se exhiban os símbolos españois" comenta David García, responsábel comarcal de Galiza Nova desde as inmediacións do campo, cando vai comezar un partido crucial para o Deportivo e tamén para unha afección que mostrará o seu desexo de poder expresarse desde as bancadas. Siareir@s antes do partido, no reparto de bandeiras de GN. Foto: GN A Coruña.


Summary: Este xoves preséntase en Vigo (Casa Galega da Cultura, 19.30) esta experiencia de conservación da natureza, un proxecto nacido en 1988 e apoiado por máis de mil socios e socias, propietarias de 300 hectáreas de monte en Beade. Falamos cun dos seus responsables, o biólogo David Rodríguez.

Todo comezou en 1977. Pablo Rodríguez Fernández (Pablo Oitabén) botou a andar Aula Verde na antiga Universidade Laboral de Ourense, unha actividade extraescolar destinada a sensibilizar a poboación (comezando polos e polas máis novas) na importancia da conservación da natureza, dedicándose especialmente na recuperación de fauna silvestre. A actividade de Aula Verde foi recoñecida con varios galardóns e o importe económico dun deles permitiu, en 1988, a adquisición dunha parcela de monte na zona de Beade, en boa medida como resposta ás vagas de lumes que adoitan destruír valiosos espazos de bosque autóctono. Foi o inicio do bosque de Ridimoas, un espazo protexido de vexetación autóctona que dende entón foise ampliando ano a ano, ata superar xa as 300 hectáreas. Unha das particularidades de Ridimoas é que a protección é levada a cabo por unha entidade privada sen ánimo de lucro e que o proxecto é eminentemente social. A Asociación Ridimoas conta con máis de mil socios e socias que cada ano achegan unha cota mínima duns dez euros que axudan a manter as actividades que alí se realizan e a ir, aos poucos, mercando novas terras. A entidade fará este xoves unha presentación pública do seu proxecto en Vigo (Casa Galega da Cultura, 19.30), nun acto presentado por Xosé Alfredo Pereira, presidente da Organización Galega de Comunidades de Montes en Man Común, e no que intervirá David Rodriguez Barra, biólogo e vicepresidente da asociación, con quen falamos. O orixinal obxectivo formativo e divulgador mantívose e está na base de toda a actividade da Asociación Ridimoas. Cada ano numerosos grupos escolares pasan por este bosque, para coñecer de preto a vexetación autóctona e a necesidade da súa conservación. A entidade realiza outras accións dirixidas ao público máis novo e, de feito, este xoves presentará en Vigo un cómic sobre a principal ruta de comercio de viño, que unía o Ribeiro con Pontevedra, a Ruta dos Arrieiros, que atravesa Ridimoas. "É probable que este camiño transportase o primeiro viño que chegou a América. É algo que aínda non podemos confirmar, pero que estamos investigando", destaca. A outra preocupación constante dos responsables do bosque é a propia conservación do ecosistema, controlando sobre todo a extensión da Acacia dealbata (a mimosa), "a principal ameaza para a vexetación autóctona na comarca do Ribeiro", salienta David Rodriguez. A mimosa chegou á comarca dende Australia hai menos dun século, como unha maneira rápida e eficaz de ter estacas para as cepas das viñas. O abandono do campo e a facilidade de rebrote desta especie facilitaron a súa expansión. Ademais, os responsables do bosque levan a cabo plantacións de especies autóctonas (principalmente bidueiros, castiñeiros, figueiras e sobreiras) nos terreos do espazo protexido. O bosque de Ridimoas non sufriu incendios nas últimas décadas, a diferenza de moitas outras zonas na provincia de Ourense, unha demostración máis de que o monte coidado e traballado non arde. A terceira ponla de Ridimoas é a protección da fauna silvestre que ofrece o propio bosque cando o seu ecosistema está protexido. Ademais das especies de máis pequeno tamaño que adoitan habitar este tipo de espazos, dende insectos a aves, a asociación mercou hai anos uns cabalos que foran maltratados polo seu propietario. Dende entón, viven tamén en Ridimoas, axudando a limpar a maleza do monte. Ademais, Ridimoas serve para o estudo durecto da natureza, e organiza igualmente visitas guiadas e roteiros. A importancia da implicación social na defensa da natureza "Todo o que non é cultivo, para comer ou para cortar, téndese a considerar coma o mal, a maleza" Unha das cousas que máis chama a atención de Ridimoas, ademais da longa traxectoria do proxecto, preto xa dos trinta anos, é o seu carácter social, colectivo. Máis de mil persoas colaboran todos os anos ao seu sostemento económico, pasando a ser co-propietarios do bosque, realizando ademais (se queren) traballos voluntarios de coidado. David Rodríguez destaca a importancia desta "implicación colectiva" e incide na necesidade de incrementar a "sensibilidade social" sobre o coidado do monte. O meirande problema que temos é a "falta de sensibilidade co medio", di. "Cando todos os anos asistimos ás vagas de incendios, podemos discutir se o causante é un ou outro factor, pero o que está claro é que "hai unha agresión contra o medio". "Todo o que non é cultivo, para comer ou para cortar, téndese a considerar coma o mal, a maleza", sinala. "Algo foi cambiando a situación, pero estas concepcións mudan moi lentamente. Por iso hai que facer fincapé no ensino, e no traballo do día a día, como facemos aquí en Ridimoas", destaca. "Temos que ser conscientes de que temos a responsabilidade de entregarlle a natureza ás xeracións futuras. Necesitamos aire e auga para vivir, aínda que ás veces parece que só necesitásemos un móbil" "O monte ten moitos aproveitamentos económicos distintos" -subliña- "ademais doutros moitos servizos que dá un bosque e que é difícil cuantificar. Por exemplo, a fixación de CO2 que fai, a achega de osíxeno ou a depuración de auga doce, cousas que non están no PIB". "Temos que ser conscientes de que temos a responsabilidade de entregarlle a natureza ás xeracións futuras. Necesitamos aire e auga para vivir, aínda que ás veces parece que só necesitásemos un móbil", di. Web de Ridimoas


Summary: O equipo de Xinecoloxía de Verín explica no recurso ao peche do paridoiro os que considera verdadeiros motivos dunha decisión que cren "un paso atrás na calidade de atención ás mulleres" e un pulo á "despoboación do rural". "Centros privados nas cidades tampouco atenden 600 partos anuais, hai que prohibir os partos neles?", preguntan.

O equipo de Xinecoloxía e Obstetricia do Hospital Público de Verín recorreu o peche da atención aos partos no seu centro. O recurso de alzada achega varios argumentos legais sobre a "incompetencia" da xerencia da área sanitaria para levar a cabo unha decisión que din que lle correspondería á Consellería de Sanidade. Pero ademais, na última parte do documento, debulla a versión dos profesionais sobre os verdadeiros motivos do Sergas. Critican que Sanidade "utilizase supostos criterios técnicos" para xustificar a supresión do paridoiro e "para aplicar recortes e desmantelar os hospitais comarcais", e deitan luz sobre as reviravoltas da Xunta, que pasou de xustificar o peche pola "falta de pericia" dos profesionais derivada da baixa natalidade e por "razóns de seguridade e calidade asistencial" a asumir a falta de pediatras. O equipo de Xinecoloxía e Obstetricia lembra que hospitais privados tampouco chegan á cifra de 600 nacementos anuais: "Hai que prohibir os partos neles?"Tal e como reflicten os datos de natalidade, a área de influencia do hospital de Verín non superou nunca os 600 partos anuais que a Xunta esgrime agora como necesarios para manter o paridoiro, en base a un manual de hai dez anos recomendado polo Ministerio de Sanidade. "Un documento que non é normativo", lembran os profesionais, "que fai recomendacións sobre dotar ou non de novas maternidades" pero que "en ningures fai recomendación de pechar maternidades existentes" polo motivo ao que alude o Sergas. "Ningún hospital comarcal da rede de hospitais públicos de Galicia chega a esa cifra de 600 partos. Tampouco hospitais privados en cidades como Vigo ou Santiago. Habería que prohibir os partos en todos eles?", pregúntase o equipo médico no recurso, no que consideran que o proceder do Sergas "podería supoñer un precedente preocupante que motivase o comezo dunha vaga de peche de servizos en Galicia e en toda España". Os profesionais aseguran que o que sucedeu en realidade é que o xerente da área, en referencia a Félix Rubial, "decidiu suprimir a atención ao parto" no hospital de Verín "debido ás dificultades e problemas que nos últimos meses experimentou para prover de asistencia pediátrica a este centro, subministrada polos facultativos do hospital de referencia, o CHUO de Ourense". Para xustificalo, segundo din, "aduciu razóns de seguridade e calidade asistencial baseadas en que, por mor do baixo número de partos, diminúe a pericia e a calidade da asistencia". O equipo médico lembra que a guía á que alude o Sergas contempla a figura da maternidade de menos de 600 partos ao ano "como unha entidade perfectamente definida destinada á atención ao parto de baixo risco" e "sen cuestionar en ningún momento a súa utilidade, calidade ou seguridade". O tempo de desprazamento, con núcleos a máis de 130 quilómetros do CHUO, "é un motivo máis que suficiente para xustificar o mantemento da asistencia ao parto no hospital de Verín", din os facultativos.Os facultativos acusan o xerente Rubial de "aducir razóns de seguridade" para o peche cando a causa son "as dificultades para prover asistencia pediátrica"Ademais, pregúntanse se tendo en conta que a taxa de cesáreas é do 25% no Estado, a administración sanitaria vai "expoñer impávida a ese número estatisticamente previsible de xestantes que van sufrir posibles perdas de benestar fetal a percorrer máis de 130 quilómetros nalgúns casos para ser diagnosticadas e tratadas podendo, como se fixo ata agora, facelo nun tempo moito menor". "Imos pechar os ollos ás emerxencias que poidan producirse extramuros ou só nos inquietan as que se producen dentro do hospital pola posible responsabilidade xurídica na que poidamos incorrer?", insisten. "Non parece coherente avalar ou apoiar unha medida que vai supoñer demora a cegas nunha asistencia ou diagnóstico no que os tempos poden ser determinantes", di o recurso, no que se aclara que as nais xestantes poden elixir diferentes tipos de maternidade, pero que sempre acoden "á maternidade máis próxima" no caso de "complicación urxente e grave". "Non parece coherente avalar ou apoiar unha medida que vai supoñer demora a cegas nunha asistencia ou diagnóstico no que os tempos son determinantes"Alén disto, o equipo médico achega datos que "avalan" o traballo na atención aos partos no hospital de Verín. Aclaran que, nos case 3.000 partos rexistrados desde 1994, "non houbo ningún caso de morte fetal intraparto, ningunha secuela permanente de causa obstétrica nin ningunha histerectomía obstétrica". E advirten de que a taxa de cesáreas e a estancia media "está por baixo" da media estatal. Segundo aseguran, e "revisando a evidencia científica", non hai datos concluíntes "que avalen que centralizando os partos melloren os resultados perinatais, aumentando en cambio os partos extrahospitalarios non desexados debido a un maior desprazamento". Os tres profesionais cren que a supresión do paridoiro "supón un paso atrás na calidade de atención ás mulleres da área de Verín" que, como en xeral a sociedade, "demandan calidade na asistencia, pero tamén unha atención personalizada, empática, nun ambiente coñecido, que respecte a autonomía da muller e sexa o menos intervencionista posible". "Todas estas condicións dábanse no noso hospital", aseguran, tras advertir de que a decisión do Sergas chega, "ademais, nun momento no que os políticos reclaman que hai que protexer a España baleirada". "Medidas como esta só incrementan a discriminación e aceleran a despoboación da España rural", engaden. "A supresión da atención aos partos supón un paso atrás na calidade de atención ás mulleres na área de Verín"Ademais, o equipo médico considera que a Sociedad Española de Ginecología debería realizar "un manifesto de apoio ao traballo dos xinecólogos dos hospitais comarcais de España", destacando a "calidade de atención ao parto e os resultados perinatais excelentes". Lograría así, segundo din, "dignificar" o seu labor e "mandar unha mensaxe tranquilizadora á opinión pública", pero tamén "desmontaría o argumento dos supostos criterios técnicos que a administración utiliza para aplicar recortes e desmantelar os hospitais comarcais, o que repercute negativamente na calidade de atención e nos dereitos das mulleres do medio rural".


Summary: A Sociedade Galega de Historia Natural salienta que os terreos aumentarán o seu valor natural "como illa refuxio de biodiversidade para flora e fauna".

A Sección Antela da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) vén de poñer en marcha unha iniciativa que defende como "totalmente innovadora" en Galicia. A entidade chegou a un acordo para alugar durante trinta anos catro predios de propiedade pública (Bantegal, Xunta de Galicia) na comarca da Limia para dedicalos á gandaría de vacún en extensivo, grazas á colaboración entre a SGHN e un gandeiro limián. A sociedade defende que os terreos "aumentarán o seu valor natural como illa refuxio de biodiversidade para flora e fauna", grazas á xestión de que serán obxecto: "mantemento de todo o arborado maduro, recuperación do pasteiro nas zonas invadidas por vexetación arbustiva e explotación gandeira en extensivo". Esta explotación gandeira será ademais "unha achega, modesta pero real, cara un desenvolvemento sostible que contribúa a fixación de poboación no medio rural", defende a SGHN. Esta explotación gandeira será ademais "unha achega, modesta pero real, cara un desenvolvemento sostible que contribúa a fixación de poboación no medio rural", defende a SGHN Así mesmo, co asesoramento da sociedade ambientalista, o aproveitamento gandeiro en extensivo garantirá que nun dos catro predios se conserve unha pequena zona co hábitat prioritario na Unión Europea segundo a Directiva Hábitat (Matogueiras húmidas atlánticas de Erica ciliaris e Erica tetralix). Ademais, indican que a recuperación dos predios como pasteiros favorecerá a conservación de outras especies vexetais de interese. Simultaneamente, engaden, este sistema de explotación e xestión "terá efectos positivos sobre as poboacións de hérpetos, aves e mamíferos, moitos deles insectívoros e, xa que logo, beneficiosos para o control de plagas nos predios cultivados da contorna". A SGHN destaca que este é o primeiro paso dun "camiño" que a entidade quere "percorrer" xunto cos habitantes da comarca da Limia "na procura dun desenvolvemento real baseado na sostibilidade social, demográfica, económica e ecolóxica". Esta iniciativa é para a Sociedade "outra forma" de implicarse protección do patrimonio natural galego, en paralelo con outras accións de estudo, conservación ou divulgación.


Summary: O presidente galego exporá este domingo a Pedro Sánchez unha proposta de desescalada do desconfinamento para a Galiza con medidas concretas.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, exporá este domingo ao presidente do Executivo central, Pedro Sánchez, un plan de inicio da desescalada na Galiza. Así o anunciou esta sexta feira, 24 de abril, ao rematar a reunión do Consello da Xunta. As medidas consisten en permitir saídas por unha hora diaria da poboación para realizar exercicio, mantendo a distancia social; reactivar obras en edificios, reabrir os mercados agroalimentares ao ar libre, os talleres mecánicos e os concesionarios automobilísticos. Tamén se contempla a reapertura de comercios, poñendo limitación ao aforo e mesmo con cita previa. Feixoo afirmara que non presentaría unha proposta de desescalada do confinamento até ter o estudo epidemiolóxico da Xunta realizado ao completo, porén, sostivo esta sexta feira agora que as 75.000 probas PCR realizadas, os números de picos nas UCI, a cifra de altas e a evolución dos contaxios nos núcleos máis agudos amosan que "o virus na Galiza tivo pouca circulación e a maioría da poboación non tivo contacto co virus". Por ese motivo pediu "ao Goberno central autonomía para a Galiza tomar medidas, e para iso temos que ter un informe responsábel", dixo o presidente baseándose en que as propostas de desescalada están avaladas polos comités sanitarios que asesoran o Executivo galego. "Seguimos pensando que é imprescindíbel un horizonte de volta á nova normalidade en todos os sectores económicos, aínda que non se faga en todos á vez", dixo Feixoo. Por zonas e subzonas Aínda que Feixoo non se posicionou a prol de fechar Madrid ou blindar Galiza na primeira fase da extensión do coronavirus si defende agora autonomía para xestionar a reapertura e a volta á normalidade na Galiza. Nese sentido o Consello da Xunta analizou a primeiras fase de desescalada que é razoábel formular xa na Galiza e, dentro dela, entende que "se pode facer por zonas e subzonas do territorio galego" e subliñou que pode ser de forma diferenciada no rural. "Non hai criterio científico que obrigue a tomar a mesma metodoloxía para os núcleos urbanos como para o rural", dixo o presidente. "Hai que ter en conta as características demográficas e a mobilidade dentro desas zonas". Con todo, de detectarse un rebrote nunha empresa ou estabelecemento "procederase a testar, apartar os positivos e polos en corentena e, se é preciso, fechar a empresa", dixo Feixoo. Máscaras O presidente da Xunta voltou a pedir ao Goberno central que estipule "un criterio único de máscaras para toda España" e sinalou que, en concordancia co recomendado polo comité clínico da Xunta, posicionado a favor de que a poboación empregue máscaras, O Goberno galego decidiu pór o primeiro paquete de máscaras de maneira gratuíta na primeira semana en que se habilite a medida para a persoas con rendas baixas. Este primeiro paquete conterá tres máscaras cirúrxicas e poderase recoller nas farmacias presentando a tarxeta sanitaria. Será de balde para persoas con renda mínima, pensionistas con renda anual por baixo de 18 mil euros e persoas desempregadas. Serán uns 700 mil galegos quen se beneficiarán desta medida, calculou Feixoo. O presidente tamén demandou ao Executivo central que elimine o IVE das máscaras, que está en 21%.


Summary: Ataque Escampe presenta esta sexta feira o seu sexto disco, 'Primeiros bicos', na cidade que os viu medrar desde que se autodefinían como "rock de serie B". Agora, máis maduros, máis sabios e con menos melancolía ás costas, regresan aos escenarios con novos vocalistas, máis optimismo e con ritmos máis bailables. Falamos con Samuel Solleiro.

- Publicastes novo disco, 'Primeiros bicos', o Día dos Namorados estreando nova formación. É un aviso a navegantes? Ataque Escampe cre agora no amor romántico ou que?- [risos] Non é que creamos no amor romántico, pero si que nos interesaba explorar esa idea de amor para falar de relacións persoais en xeral. Utilizamos ese imaxinario do amor que quizais está máis no título que noutros sitios. O do Día dos Namorados realmente foi casualidade, pareceunos pertinente sacalo ese día e chamarlle 'Primeiros bicos', coma a serie francesa, que non vai tanto nun sentido romántico senón máis ben nun sentido humano, emocional en sentido máis amplo, que é do fala o disco, de vísceras e de relacións humanas. - Nalgún sitio dixestes que este disco ten máis tenrura que outros. - Si. Pasa unha cousa: nas nosas relacións persoais entre os membros do grupo somos horribles, non é que nos levemos mal, pero somos como moi maleducados entre nós e moi rudos. Pero só entre nós, logo cada un por separado somos xente encantadora, pero dalgunha maneira con este disco queriamos queriamos exorcizar esta circunstancia. E, por outra banda, viñamos de facer cousas cunha perspectiva moi irónica ou moi sarcástica, pero cada vez nos vemos máis lonxe -supoño que será cousa da idade- desas estratexias. Ao mellor desde un punto de vista estético son interesantes, pero son algo falsos. Son como unha espada de dobre gume. Si que demos ese paso de introducir ese elemento de tenrura. - Iso de que vos levades mal é brincadeira?- Non, falo en serio, pero usei unha expresión seguramente esaxerada. Supoño que pasa en todos os ámbitos de traballo onde hai demasiada confianza. Nós somos un grupo que primeiro nos coñecemos e logo montamos a banda. Levamos moitos anos de convivencia humana entre nós. - Dicides que este disco é máis vitalista e bailable, menos nostálxico. Pero eu sigo vendo ese punto melancólico, esa identificación cos perdedores, ese punto 'loser' e antiheroe, que tanto vos gusta e que tamén vos define. - Realmente xa desde hai uns cantos discos, temos un certo optimismo, o optimismo de quen ten menos que perder. Cando dicimos o de máis vitalista é unha explicación estrictamente musical. Queriamos facer un disco máis alegre, máis bailable. Eu teño a sensación de que facer baladas, cancións lentas e tristes é máis doado que facer cancións que non o sexan. De todos modos, hai unha certa amargura sempre, melancolía. Calquera cousa humana ten que ter ese compoñente, porque se a alegría fose para sempre non lle chamariamos alegría. Nese sentido no disco hai unha canción, 'Mondariz Balneario', que puxemos ao final porque é a única canción lenta. E despois de manter este discurso antinostálxico, ou polo menos máis que outras veces, logo chega esa canción e tamén desengana un pouco. É unha canción anti-axuda, en contra desa felicidade obrigatoria que ás veces parece que ten que haber e que non pode ser, claro. Agora o grupo non ten unha figura de líder, que nunca tivo, nin de 'frontman', senón que hai dúas voces bastante equivalentes. - Outra das constantes é ese pouso de retranca con respecto ao "sistema". - Algo diso hai, pero este disco hai menos que en discos anteriores. Os nosos traballos sempre son bastante alternos. Hainos que teñen un contido político, aínda que nós só queremos suscitar temas, non temos ningunha mensaxe que transmitir, nunca tivemos, pero aínda así, aínda que só sexa como contexto, aparece nun disco para desaparecer no seguinte. O primeiro, 'Galicia es una mierda', tiña bastante, e logo 'A grande evasión' era máis evasivo; logo fixemos 'Violentos anos 10' que volvía ser político, xa doutra maneira; e logo fixemos 'Noites de agosto', que non o era. E o disco vermello volvía ter, desde unha perspectiva múltiple, pero con compoñente bastante política. E este non a ten de forma explícita, pero calquera humano do que fales sempre ten unha lectura política e a política sempre está aí. As cancións menos políticas son políticas, ás veces de dereitas, pero sono. A nós o que nos fode un pouco é que ás veces parece que hai como unha especie de listaxes de temas que se es de esquerdas tes que tratar. Están os temas clásicos, como Palestina, ou os máis modernos, como desafiuzamentos ou algo así. Pero realmente podes falar sobre moitas cousas e seguir sendo político. A nós gústanos moito esa multiplicidade de temas. A música non se reduce a iso. - O que si é máis patente neste traballo é a cuestión xeracional e o paso do tempo. Esa comparanza entre a vosa xeración e os 'millenials'.- Si, ese tema si que o tiñamos desde o principio moi presente. Estamos no punto de que -falando estrictamente de música- empeza a pasar que moita da música que máis nos gusta está feita por xente que é moito máis nova ca nós. É unha relación de amor-odio, máis de amor que de odio realmente. En xeral o paso do tempo está bastante presente no disco. A idea de adolescencia tamén, de forma sobre todo positiva, pola enerxía, pola emoción, aínda que tamén con algo de melancolía. E despois tamén ocórrese tamén un tema, 'Os santos dos últimos días', onde se fala un pouco máis explicitamente nesa especie de conflicto xeracional. Si que hai unha compoñente de paso do tempo máis explícita que noutros. Pode ser o que vertebre o disco, sempre cunha perspectiva anti-nostálxica. Nós estamos moi contentos con que a música se poida dixitalizar. E un grupo coma o noso sen isto se cadra non existiría. - Este é o voso sexto disco, no que gravades por primeira vez coa vosa nova formación e con novos vocalistas. Como afrontastes este tema? A voz de Alex Charlón era ben característica.- O noso grupo sempre foi bastante colectivo. E houbo moita flexibilidade: houbo varios cambios, mesmo de instrumentos, e non había problema. Álex díxonos que ía deixar o grupo, ademais avisando con moito tempo, cando gravamos o 'Disco vermello'. E, de feito, hai varias cancións que canta Roi, para ilo introducindo. Os formatos clásicos fan que se se vai o cantante sexa máis doloroso que calquera outro membro, ou máis extraño para o público, e nese momento pensamos varias cousas. Desde deixalo, até buscar outra persoa ou seguir co que había. Neste disco traballamos cun produtor, Julio Vilariño, e a el pareceulle ben que había que tirar co que había. Tiñamos dous membros, Roi Vidal e Miguel Mosqueira, que xa cantaran en discos anteriores de forma secundario e a idea era combinar os dous. E iso foi o que fixemos. Agora o grupo non ten unha figura de líder, que nunca tivo, nin de 'frontman', senón que hai dúas voces bastante equivalentes. Nós quedamos contentos co resultado, aínda que é pronto para dicilo. E creo que demostra que todo o mundo é importante pero ninguén é imprescindible. - Asinades a composición das cancións todos. - Si, hai xente que achega máis nuns ámbitos e outra noutros. Pero basicamente tanto nas letras como na música é un traballo colectivo. De feito, nunca o asinamos. - Neste disco tamén tirades máis cara o sur, en canto a referenzas musicais e a rítmica. - Si, tiramos un pouco máis cara ritmos doutras latitudes, coa ollada máis posta en África, Latinoamérica, sur dos Estados Unidos... Tamén é porque podemos facelo, na medida en que temos unha base rítmica bastante solvente. Álvaro Trillo, que é baterista de jazz, e Lois Carlín, o baixista, compleméntanse moi ben e son bastante bos músicos. E desta maneira podemos fuxir do que son os ritmos clásicos do pop ou do indie-pop. Así que moitas veces partimos de ritmos doutros sitios, tampouco queremos copiar estilos. Igual metemos 'soukous', que é un ritmo do Congo, ou un merengue ou un ritmo de Nova Orleans, ou de rumba. Intentamos que o resto dos instrumentos fagan cousas que non sexan das convencións deses estilos, porque se nos poñemos a facer unha rumba o máis probable é que non fagamos unha boa rumba. Pero utilizar elementos doutras músicas si que é interesante e o máis honesto pola nosa parte. Se me puxer a facer unha estatística da música que eu oio, seguramente habería máis salsa ou rap que pop posiblemente. Somos todos bastante eclécticos, e podemos escoitar música de todo o mundo, así que inspirarse só nunha tampouco tiña moito sentido. Somos todos bastante eclécticos, e podemos escoitar música de todo o mundo, así que inspirarse só nunha tampouco tiña moito sentido. - O voso gusto polo obxecto físico continúa. Desta volta cun vinilo-CD que se rasca e oculta catro portadas distintas. - Si, utilizamos o vinilo desta vez, pero non tanto polo discurso de que o vinilo soaba mellor, non é iso. Nós estamos moi contentos con que a música se poida dixitalizar. E un grupo coma o noso sen isto se cadra non existiría. Pero somos se cadra un pouco fetichistas dos obxectos, do mundo táctil. Interésanos que un disco se poida ter na man, que te remita a un obxecto físico. E, aínda que só sexa por tamaño, un vinilo ten máis entidade. E máis se lle pos un elemento como o papel de rascar, con varias portadas diferentes. Iso parécenos máis atractivo que sacar un vinilo nunha caixa de cartón ou un CD, ou poñer simplemente o disco en Internet. O papel-raspa confeso que foi un plan B, aínda que ao final nos gustou máis que o plan A, que iamos facelo con purpurina, pero non foi posible por razóns técnicas. Iso si, non temos unha edición en cd e outra en vinilo, senón unha en vinilo que inclúe dentro un CD. - Esta sexta estreádelo en directo con Emilio José na compostelá sala Capitol. Logo haberá xira?- Si, faremos xira por salas ás principais cidades e vilas con máis tradición musical. E logo no verán faremos festivais e o que saia. Por agora só che podo confirmar, ademais do desta semana, o 3 de marzo no Liceo Mutante de Pontevedra. - Seguides apostando por editar con Discos da Máquina, que é un proxecto colectivo e autoxestionado. - Si, Discos da Máquina en realidade é unha especie de pantalla de selo. Non ten un funcionamento como os selos clásicos, para ben e para mal. Para ben, porque tes toda a liberdade do mundo. Para mal, porque non é unha entidade económica, ao final é un xeito de autoeditar o disco e que o traballo suxo, o máis aburrido e máis tedioso, como pode ser a distribución, se faga de forma colectiva.


Summary: Comezará o 9 de xuño e é froito dun traballo de charlas e contactos desenvolvidos nas últimas semanas en varias parroquias do Concello. O obxectivo é favorecer o consumo de alimentos locais e de tempada e recuperar a idea do mercado como espazo social e de encontro.

O sábado 9 de xuño, a partir das nove da mañá, celebrarase a primeira edición do mercado semanal do Alimento Labrego de Teo, na praza dos Tilos. O obxectivo principal é a de posibilitar un espazo de venda directa como alternativa de futuro para as produtoras e produtores da zona. Con esta liña de fondo, o mercado nace como un proxecto de acción e sensibilización colectiva, para favorecer o consumo de alimentos locais e de tempada, e para de recuperar a idea do mercado como espazo social e de encontro. O SLG afirma que "o desenvolvemento de mercados coma este é tamén unha vía para xerar emprego rural" Esta iniciativa tivo o seu comezo no 2011, cun curso de agricultura ecolóxica do Concello de Teo en colaboración co Sindicato Labrego Galego (SLG). Despois da boa acollida deste curso, e coa ilusión das produtoras e dos produtores da comarca, considerouse moi importante que fose neste concello onde se albergase un mercado destas características. O SLG afirma que "no contexto de crise estrutural na que nos atopamos, as alternativas de futuro pasan por este tipo de apostas, que teñen na soberanía alimentaria o seu marco de acción". De igual xeito, defende que "o desenvolvemento de mercados coma este é tamén unha vía para xerar emprego rural, especialmente nestes momentos no que o paro ameaza a unha parte importante da poboación. Precisamos buscar alternativas, e a produción de alimentos sans e de calidade é unha delas". Este mercado bota andar co compromiso dun grupo de labregas e labregos da comarca, agardando que se sumen moitas e moitos máis. No mercado poderanse atopar espazos diferenciados coma agricultura ecolóxica certificada, alimentos naturais e sostibles ou producións caseiras. Como traballo previo á inauguración deste mercado, produtoras e produtores do Sindicato Labrego Galego da comarca, xunto con persoal do Concello de Teo, están levando a cabo unha campaña de sensibilización das consumidoras e consumidores que rematará este xoves, 31 de maio, cunha charla na Mediateca do Grilo, en Cacheiras, ás 20:30 horas. Deste xeito, o SLG e o concello de Teo rematan un ciclo de charlas informativas que xa se celebraron en Calo, Recesende e Os Tilos.


Summary: A Comisión Cidadá pola Recuperación de Ferrol Vello convoca unha concentración o próximo sábado día 8 ás 13.00 horas na Praza Vella en solidariedade coa veciñanza desaloxada e contra o abandono do barrio no que, hai dous días, derrubouse a casa natal de Carvalho Calero.

O barrio esmorece e e a Comisión Cidadá pola Recuperación de Ferrol Vello quere poñerlle freo á destrución que aumenta día a día. Con este obxectivo, convocan unha concentración o próximo sábado día 8, ás 13:00 horas na Praza Vella no que queren denunciar o abandono tanto da Xunta como do Concello. A concentración mostrará tamén a solidariedade coas persoas que foron desaloxadas hai dous meses das súas vivendas na rúa Carme Curuxeiras. A convocatoria diríxese a toda a cidadanía xa que entenden que a destrución do patrimonio e do barrio que orixinou a cidade afecta á totalidade da veciñanza. A Comisión Cidadá creada para defender o barrio considera que a caída da medianeira que derrubou aínda máis a casa natal de Carvalho Calero fai aínda máis urxente a mobilización. Lamentan que o Concello non mantivera a vivenda natal do escritor "en axeitadas condicións de seguridade e estabilidade, incumprindo así os deberes que lle son esixibles como propietario". O Concello adquiriu o inmóbel hai tres anos e non iniciou a rehabilitación cos fondos Urban o que, ao seu ver significa, "unha absoluta falta de vontade política na mellora do barrio e na recuperación dunha parte importante da historia da cidade". Rúa Carme Curuxeiras ¡Atención terán na concentración as persoas que foron desaloxadas da rúa Carme Curuxeiras consecuencia, segundo denuncian, da falta de eficacia do Concello por non terlle esixido aos propietarios rehabilitar os inmobles, e consentindo o abandono no que agora se atopan. As propiedades abandonadas contribúen, segundo a súa opinión, á maior destrución do barrio. A Comisión Cidadá solicita que, quen poida acuda á concentración con casco, malia anunciaren que porán algúns a disposición das persoas asistentes. Trátase dunha medida de seguridade.


Summary: Ante o suba do prezo da electricidade xurdiron moitas alternativas para escapar do oligopolio das grandes compañías. Cooperativas, comercializadoras independentes (cuxos prezos poden ser comparados doadamente) ou compras colectivas, coma a que a OCU organiza esta semana.

O prezo da electricidade creceu un 74% entre 2007 e 2013, moi por riba do encarecemento medio no conxunto da UE nese período (17%), convertendo Españo terceiro país europeo con prezos máis caros para a enerxía, só por detrás de Chipre e Irlanda. Ao longo de 2014 o prezo está a sufrir numerosas oscilacións, cun descenso de ao redor do 10% nas facturas no primeiro semestre que, apuntan os expertos, virá acompañado dun forte incremento no segundo semestre, encarecendo o prezo a final de ano, en conxunto, do 3%. Organizacións de defensa dos consumidores, coma a OCU, denunciaron en numerosas ocasións a situación de "falsa liberalización" do mercado eléctrico español, que segue dominado polas mesmas grandes compañías que hai unha década. O coordinador de produtos e servizos en OCU, Javier Arranz, cre que existe, en xeral, unha gran "falta de información". "Cremos que os consumidores están moi perdidos neste momento porque lles cambiaron as regras do xogo". Arranz fixo estas declaracións na presentación da segunda compra colectiva de enerxía organizada pola entidade, cuxa poxa terá lugar o vindeiro venres, día 31. A iniciativa quieropagarmenosluz.org busca abaratar o prezo que pagan os consumidores a través da organización dun gran número de interesados e interesadas a quen unha comercializadora lles ofreza un prezo á baixa. Ademais, queren con ela impulsar unha "dinamización" dun mercado, até agora, moi cautivo. O pasado ano a proposta interesou a case medio millón de persoas en toda España, que se inscribiron na web. A oferta gañadora, a máis barata, foi a de Holaluz.com, que propoñía un aforro anual duns 49 euros de media e o subministro de enerxía producida unicamente con fontes renovables. Finalmente, 25 mil dos fogares inscritos aceptaron a oferta e mudaron o seu contrato. Os clientes con PVPC están expostos a situacións como a vivida este mes de setembro, que se pechou cun prezo de 58,89 euros, o que supón un incremento do 17% sobre os prezos fixados durante o mes de agosto A OCU destaca que na actualidade os e as consumidores viven nun clima de incerteza, pois trala última reforma eléctrica, aqueles que están no mercado regulado coa tarifa Prezo Voluntario para o Pequeno Consumidor (PVPC) contan cun prezo variable para cada unha das 24 horas do día. Este prezo fíxase cun día de antelación. Os clientes con PVPC están expostos a situacións como a vivida este mes de setembro, que se pechou cun prezo de 58,89 euros, o que supón un incremento do 17% sobre os prezos fixados durante o mes de agosto. A alternativa para os consumidores é contratar unha tarifa que ofreza estabilidade no prezo, sen estar exposto aos vaivéns do mercado. Deste xeito o consumidor terá seguridade e poderá prever o que destina ao pago da electricidade cada mes. Porén, en moitas ocasións as tarifas planas ofrecidas polas grandes compañías non supoñen aforro ningún, senón máis ben todo o contrario. Máis aló destas solucións de aforro, ao redor de 200 mil fogares galegos non poden "permitirse manter a vivenda cunha temperatura axeitada" por falta de cartos A entidade botou a andar en setembro a segunda edición da súa compra colectiva. O funcionamento é idéntico ao da primeira edición. Os participantes decidirán en que categoría de poxa se presentan: electricidade, gas ou para obter unha oferta conxunta de gas e electricidade. Con esta iniciativa, a OCU busca "romper as actuais regras do xogo", pois -destaca- "serán os consumidores os que tomen a iniciativa, e digan ás compañías que tipo de produto desexan: sen cláusulas abusivas, sen compromisos de permanencia, sen servizos adicionais que encarezan a factura". O período de inscrición as consumidoras interesadas péchase este 30 de outubro. A OCU busca "romper as actuais regras do xogo", pois -destaca- "serán os consumidores os que tomen a iniciativa, e lles digan ás compañías que tipo de produto desexan" Mentres, máis aló destas solucións de aforro, ao redor de 200 mil fogares galegos non poden "permitirse manter a vivenda cunha temperatura axeitada" por falta de cartos, segundo datos do IGE. Unha situación de pobreza enerxética que a Xunta buscou paliar a través dun "tícket enerxético" que só beneficiou a 14 mil familias, un 6% do total, e cuxa contía, ademais, de entre 90 e 120 euros anuais abondaba para pagar, como moito, dous meses de facturas. Alternativas eléctricas O acelerado encarecemento que a factura da luz experimentou nos últimos anos, está animando o nacementos de alternativas nas que os consumidores se poden beneficiar de mellores prezos, ademais de aumentar a súa capacidade de decisión sobre o seu consumo eléctrico. Por un lado están as cooperativas de consumo, de carácter horizontal e nas que aos prezos máis reducidos se engaden as vantaxes de ofrecer a distribución de enerxía verde ou a toma de decisións sobre as accións da entidade. Por outro lado están as empresas comercializadoras, que comezan a presentar ofertas diferenciadas das que até agora tiñan as grandes distribuidoras. Polo que respecta ás alternativas cooperativas, en Galicia destaca a actividade de Nosa Enerxía Sociedade Cooperativa Galega e de Som Energia, con orixe en Cataluña. Nosa Enerxía Sociedade Cooperativa Galega anunciou este verán o comezo da comercialización de enerxía obtida con fontes renovables para todas as súas persoas socias, primeiro en formato de proba. Som Energia contaba no verán con 15 mil socias e socias en toda España, máis de 200 en Galicia, e esperaba dar servizo a 22 mil fogares en todo o Estado a final de ano, ofrecendo prezos até un 10% máis económicos que a media. Na súa última asemblea, celebrada en xullo, Ana Marco, presidenta do Consello Reitor de Som Energia, animou a cidadanía "a saír do oligopolio de portas xiratorias que actualmente domina o sector e optar por alternativas democráticas e cooperativas como Som Energia". Por outra banda, empresas comercializadoras hai moitas, que presentan distintas ofertas que, se se analizan correctamente, escollendo a que máis se axusta ao tipo de consumidor ou consumidora, poden supor un aforro que en ocasións pode chegar a ser grande. Para comparar os seus prezos pódense usar distintas webs que automaticamente informan dos prezos que en cada lugar e para unha determinada potencia contratada e nivel de uso, están dispoñibles para contratar. Unha familia de Vigo de catro membros, cunha potencia contratada ao redor dos 4.6 kW e cun consumo medio anual de 3850 kW, pode acceder a 17 ofertas distintas con variacións de prezo de case cen euros anuais Por exemplo, unha familia de Vigo de catro membros, cunha potencia contratada ao redor dos 4.6 kW e cun consumo medio anual de 3850 kW, pode acceder a 17 ofertas distintas, con prezos que oscilan entre os 816 euros por ano da máis barata (Alcanzia Energía), até os 914 euros anuais da máis cara (Iberdrola). Entre elas, outras ofertas de Enara, Audax, EDP, Endesa, Fenie Energía, Iberdrola, Nexus, Som Energía, Aura Energía, Zencer, Aracan, Holaluz, Goiener ou Gesternova, nalgúns anos garantido a orixe verde, da electricidade, e noutro ofrecendo outras vantaxes, coma descontos ou puntos acumulables.


A manipulación informativa que estamos padecendo en relación coa crise ucraína está alcanzado niveis só comparábeis coa intoxicación masiva acontecida para xustificar as intervencións occidentais en Libia e Siria, ou máis recentemente coas mobilizacións da dereita venezolana. Incluso hai articulistas que escribindo dende unha suposta imparcialidade dan unha visión na que amosan unha clara distorsión dos acontecementos —reducindo o conflito a unha película de bos e malos—, algo que calquera espectador medianamente informado pode refutar con facilidade, pero non aqueles que só se fixan nos titulares e nos vídeos de televisión. A manipulación informativa que estamos padecendo en relación coa crise ucraína está alcanzado niveis só comparábeis coa intoxicación masiva acontecida para xustificar as intervencións occidentais en Libia e Siria As consecuencias da situación en Ucraína veñen de lonxe e teñen a ver coa atropelada transición —na década dos 90 do pasado século— do modelo soviético ao voraz sistema capitalista. Nesa transición, liderada polo ex-soviético Leonid Kuchma, o país perdeu inicialmente preto do 60% do seu PIB, ademais de caer nunha avultada taxa de inflación. Xunto a ese grave deterioro económico implantouse un sistema administrativo cun alto nivel de corrupción apoiada nunha privatización masiva de propiedades públicas a favor da nova nomenclatura e baixo tutela occidental. Esta nova estrutura política foi o resultado do reparto do poder entre o vello establishment pro-ruso e os pro-occidentais, coincidindo co liderado de cada grupo na parte oriental e occidental do país, respectivamente. Ucraína tivo unha razoábel recuperación —tamén con Kuchma— a partir do 2000, pero á UE interesáballe un goberno decidido a integrar rapidamente á fértil e poboada Ucraína na Unión Europea converténdoa nun dócil cliente das multinacionais europeas e americanas como ocorrera con outros países do leste. Así foi como —nun intento de apartar definitivamente o sector pro ruso do poder— Occidente, a través —entre outros— do financeiro internacional George Soros e a súa Open Society, lanzou en 2004 a Revolución Laranxa que instalou no poder a Víktor Yúshchenko como presidente e a Yúliya Timoshenko de primeira ministra. Estes presentáronse ao pobo como a garantía de democracia e de loita contra as mafias, pero ao pouco tempo —apenas uns nove meses despois da súa vitoria electoral— esta revolución entrou en crise con acusacións mutuas de corrupción e incumprimento de programa converténdose esa etapa nun gran desengano para os cidadáns que acabaron dándolle as costas. Despois duns gobernos de transición chega á presidencia en 2010 Viktor Yanukóvich, con experiencia nos antigos gobernos de Kuchma, mais tamén de Yúshchenko. A dependencia enerxética de Rusia e o duro axuste económico esixido pola UE para a súa integración van perfilando politicamente as opcións de futuro no país ponderando o goberno actual como máis viábel unha posición de colaboración comercial independente con Europa e Rusia sen sacrificar o seu débil tecido económico. Nin a posición de equilibrio do goberno nin o debate democrático lle interesa á UE nin a Estados Unidos que soñan con instalar a Ucraína na OTAN e poñer a Rusia de xeonllos Chegados a este punto, o que procedería sería un debate político no país avaliando os prós e os contras da posíbel integración na UE e decidindo, en calquera caso, mediante referendo cal é a opción maioritaria da poboación. Iso sería o esperábel de forzas democráticas. Pero, non nos enganemos, nin a posición de equilibrio do goberno nin o debate democrático lle interesa á UE nin a Estados Unidos que soñan con instalar a Ucraína na OTAN e poñer a Rusia de xeonllos. Occidente pensou que chegara o momento de facer algo e —cos antigos políticos da revolución laranxa desprestixiados ou procesados— non tivo reparos en orquestrar unha nova revolta, a Euromaidán —en márqueting non hai que lle gane aos mercados—, para que Ucraína ingresase na UE, polas boas ou polas malas. Así, fronte á posición de cautela do goberno o que fai a oposición é esixir a dimisión do Presidente e a integración en Europa como única opción. Algo incríbel dende unha óptica democrática, e moi difícil de explicar, cando todo o aparello comunitario está notablemente desprestixiado ante os propios europeos e a crise económica estase a cebar con moitos millóns de cidadáns, especialmente os do sur e leste do continente. Occidente pensou que chegara o momento de facer algo e non tivo reparos en orquestrar unha nova revolta, a Euromaidán —en márqueting non hai que lle gañe aos mercados—, para que Ucraína ingresase na UE, polas boas ou polas malas Sen embargo, mais alá da mobilización lexítima e pacífica de milleiros de cidadáns, unha parte significativa dos manifestantes está actuando dunha maneira extremadamente violenta sen que se reflicta para nada nos principais medios occidentais. Todos puidemos ver o desfile de centos de manifestantes enmascarados e armados con cascos militares, escudos, barras de aceiro e centos de adoquíns arrincados da famosa Praza Maidán. Incluso puidemos asistir a unha montaxe televisiva onde se simulou un maltrato policial a manifestantes cando en realidade algún dos falsos policías era un coñecido opositor disfrazado co uniforme oficial da policía ucraína. Amais diso tamén soubemos de asaltos á edificios públicos, a comisarías e depósitos de armas, sen contar as ducias de activistas islamitas vidos de Chechenia e Siria, estraños aliados dos cristiáns ortodoxos ucraínos. Á luz desta información o actual conflito non parece serio presentalo coma un mero enfrontamento entre manifestantes pacíficos e desarmados fronte ao aparello policial. Se o Presidente Víktor Yanukóvich non é un exemplo de político inmaculado —en calquera caso é o presidente democrático elixido polos ucraínos en 2010 fronte a todos os demais candidatos nunhas eleccións libres—, que dicir dos abandeirados da democracia do Euromaidán Se o Presidente Víktor Yanukóvich non é un exemplo de político inmaculado —en calquera caso é o presidente democrático elixido polos ucraínos en 2010 fronte a todos os demais candidatos nunhas eleccións libres—, que dicir dos abandeirados da democracia do Euromaidán. Algúns dos seus referentes son o antigo colaborador nazi Stepán Bandera e outros símbolos das SS. O ex boxeador Vitali Klichkó, financiado polo partido de Merkel, ou o ultra de tendencia nazi Oleg Tiagnibok do movemento Svoboda poden ser considerados como un exemplo de demócratas? O que se pode dicir é que teñen moi boa relación coa embaixada americana en Kiev e que os democráticos Estados Unidos non lle fan ascos a nazis e a guerrilleiros urbanos de extrema dereita se iso é bo para os seus intereses. A última noticia é que a oposición non respectou o acordo asinado o día 21 entre os seus líderes parlamentarios e o presidente ucraíno. Ademais, o parlamento ante a presión de centos de ocupantes violentos acaba de mudar a Constitución sen sometela a referendo, coma se fose unha lei máis. Terá esta estraña conduta o respaldo da UE? En Ucraína, lamentabelmente, todo parece indicar que está en curso un golpe de estado —baixo a aparencia de revolución popular— dirixido pola embaixada americana e algunhas europeas, cuxas consecuencias son aínda difíciles de predicir, pero que, en calquera caso, serán moi graves para Ucraína e para toda Europa se as autoridades lexítimas non son capaces de reconducir a situación.


Summary: Un xulgado ferrolán ratifica a sentenza do Tribunal da UE, que consideraba que a exención fiscal ao estaleiro público podía supoñer unha axuda ilegal do Estado.

O Concello de Ferrol vén de comunicar este martes que o xulgado do contencioso-administrativo da cidade ditaminou que a intención de Navantia de non pagar o IBI polos seus terreos ao consistorio non é posible ao ir en contra do dereito comunitario. Nunha sentenza do pasado 8 de xaneiro, a xustiza dá a razón á administración local, que nun comunicado asegura que este ditame é o "último" paso nun "prolongado proceso de capítulos xudiciais" entre ambas as dúas entidades. O xulgado fundamenta a súa sentenza no ditame previo do TXUE, que daba a razón ao Concello de Ferrol Así, o Concello lembra que as autoridades xa se posicionaran en contra da postura da empresa emitindo un informe hai agora un ano no que confirmaban que a intención de Navantia de non pagar o IBI era contrario ás normas de Bruxelas. Este documento derivou logo nunha sentenza do pasado 9 de outubro, na que o Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) ratificaba a versión da administración municipal ao insistir en que os terreos do estaleiro público na cidade si estaban suxeitos ao Imposto de Bens Inmobles. O alto tribunal comunitario deixara, non obstante, en mans do xulgado ferrolán comprobar se efectivamente a exención do IBI da que se beneficia a empresa pública podería constituír unha axuda de Estado prohibida pola lexislación europea, tal e como advertía a sentenza do TXUE. A xustiza ratificouno agora. O alto tribunal comunitario deixara en mans do xulgado ferrolán comprobar se a exención era ilegal O xulgado ferrolán comezara a devandita consulta no pasado mes de outubro ao preguntar ao tribunal de Luxemburgo se é compatible coas normas comunitarias "que un Estado membro poida establecer unha exención fiscal sobre un terreo da súa propiedade cedido a unha empresa privada de capital integramente público (Navantia SL) na que esta subministra bens e presta servizos que poden comerciarse entre Estados membros". Tratábase dun ditame sobre o preito de Navantia e o Ministerio de Defensa contra o Concello de Ferrol polo cobro do IBI dos terreos nos que se sitúa o estaleiro. En realidade, é unha cuestión prexudicial que elevou ante o Tribunal da UE o xuízo do contencioso-administrativo de Ferrol, Cristóbal Pintado, tras un recurso contra a denegación por silencio administrativo da solicitude de exención do imposto e contra unha resolución do concelleiro de Facenda pola que se desestimaba o recurso de reposición contra a liquidación do IBI imposto en 2010. A demanda na que se solicitaba a exención do IBI foi admitida a trámite en xuño de 2011 e o Concello personouse como parte demandada, para logo Navantia ampliar a reclamación solicitando a exención dos exercicios seguintes a 2010. O xuíz explicaba no auto que esta cuestión prexudicial pretende analizar a compatibilidade co artigo 107 do Tratado de Funcionamento da UE dunha exención fiscal da que se beneficia unha empresa privada, aínda que aclara que o capital desta pertence integramente ao Estado e que os traballos son fundamentalmente para buques españois ou doutros países. Defensa e Navantia solicitaron en 2008 unha exención fiscal que foi denegada polo Concello e impugnada ante os tribunais O Concello de Ferrol liquida cada ano o IBI cunha cota que supera o medio millón de euros. O xuíz entende que o suxeito pasivo do imposto é o Estado polo que é a factoría a que ten que soportar o custo final do imposto e quen finalmente se beneficia da exención. A administración local si percibiu desde antes de 2007 a cantidade, pero en 2008 Defensa e Navantia solicitaron a exención que foi denegada polo Concello e impugnada ante os tribunais. O TSXG revogara unha sentenza do xulgado do contencioso e declarou que si había lugar a recoñecer a exención fiscal, pero para o maxistrado esta exención podería implicar unha axuda estatal ilegal que falsea ou ameaza falsear a competencia. Agora, a xustiza entende que así é, polo que Navantia terá que facer fronte ao IBI.


Summary: A cifra total de contaxiadas descendeu a 178.

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, esta terza feira, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 178. Deles 31 son da área da Coruña (4 máis ca onte), 106 da de Lugo (30 menos), 5 da de Ourense, 9 da de Pontevedra, 18 da área de Vigo (1 máis), 9 da de Santiago (1 máis), e ningún da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 7 están en unidades de hospitalización e 171 no domicilio, non habendo ningún en UCI. Polo de agora, na Galiza hai un total de 11.116 persoas curadas, rexistrándose 619 falecementos. O número de PCR realizadas é de 235.064. Dentro do total de casos rexistrados na Galiza hai un vinculado con centros residenciais, segundo indica Sanidade, que corresponde a un traballador, mentres as residencias seguen sen persoas usuarias infectadas. Fuenlabrada O xerente da área Sanitaria da Coruña, Luis Verde Remeseiro, informou esta terza feira que técnicos realizaron un total de 46 probas PCR a membros da expedición do Club de Fútbol Fuenlabrada, entre os cales se rexistran oito casos positivos por coronavirus. Os técnicos sanitarios realizaron as probas illados nas súas habitacións aos oito membros do cadro do Fuenlabrada que constan como positivos, mentres que o resto foi sometido ás PCR nunha sala habilitada do hotel NH Finisterre da Coruña, onde o equipo permanece confinado.


Summary: O presidente da Xunta asegurou durante a súa investidura que procuraría unha unión de autonomías e Goberno central para lograr o mantemento das axudas comunitarias. Finalmente, o pacto queda nun documento con peticións conxuntas.

"Lonxe de relaxarnos, é na recta final das negociacións cando temos que redobrar os esforzos posto que, neste momento de recesión na Eurozona, o futuro e a intensidade dos fondos europeos para Galicia está nunha situación de serio risco". O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, expresábase deste xeito o pasado novembro durante o seu discurso de investidura para explicar a estratexia que tiña pensado seguir para lograr amortecer, na medida do posible, a perda de axudas da Unión Europea á que se enfronta Galicia a partir de 2014, cando deixará de ser considerada "rexión obxectivo 1". "A miña intención é propoñer a creación dun foro autonómico entre o Goberno central e as comunidades que deixamos de ser obxectivo 1 que nos permita unha coordinación permanente e unidade de acción". Dous meses despois esa unión vén de producirse, pero sensiblemente descafeinada. Onde Feijóo prometía un acordo ao máis alto nivel que implicase directamente o Goberno de España hai agora unha "declaración" conxunta das autonomías implicadas no caso: Andalucía, Castilla-La Mancha e a propia Galicia. Sen participación nin presenza ningunha do gabinete de Mariano Rajoy, o documento asinouse este luns non en ningunha das comunidades participantes, senón en Madrid, nomeadamente na Casa de Galicia, espazo que a Xunta mantén na capital estatal e no que adoitan celebrarse eventos de segunda fila institucional. Nesta liña, no acto non participou Feijóo, tampouco o presidente andaluz, José Antonio Griñán (PSOE) nin a súa homóloga castelá, María Dolores de Cospedal. Feijóo prometeu un foro común que implicase tamén ao Goberno central, que nin sequera estivo representado no acto celebrado en Madrid A sinatura estivo protagonizada, da banda galega, polo vicepresidente, Alfonso Rueda, a quen acompañou o conselleiro da Presidencia de Castilla-La Mancha, Leandro Esteban, e o responsable de Economía da Junta de Andalucía, Antonio Ávila. Segundo informa a Xunta, as tres autonomías "unen as súas voces para defender que as rexións europeas que abandinen por primeira vez o Obxectivo Converxencia e pasan á categoría Rexións en Transición manteñan a tensión impulsora que lles veu prestando as políticas de cohesión". Hai unha "mensaxe consensuada" e chega apenas tres días antes do Consello Europeo que, entre o 7 e o 8 deste mesmo mes, abordará os orzamentos da UE para os vindeiros sete anos. Na "declaración" os tres gobernos autonómicos amósanse "preocupados polas implicacións que conlevaría un corte abrupto dos fondos estruturais" e "congratúlanse" de que a Comisión Europea prevea axudas transitorias para estes territorios, a denominada "rede de seguridade". Ademais, "animan" o Goberno español a "defender o montante proposto pola Comisión para a partida destinada á Política de Cohesión". Non obstante, atendendo ao exposto, non haberá foro ningún nin máis accións conxuntas que a declaración asinada este luns.


Summary: Varios representantes de colectivos que traballan no campo do patrimonio advirten do risco que supón a actual expansión eólica na Galiza.

Representantes de colectivos e asociación que traballan na defensa do patrimonio participaron na mesa redonda organizada por Adega para abordar o impacto dos proxectos eólicos neste campo. Todos coincidiron no perigo e na amenaza que os macroproxectos eólicos representan para o patrimonio da Galiza. Xabier Moure, fundador do colectivo Patrimonio dos Ancares, expuxo como "todo o macizo dos Ancares está ameazado por un continuo de eólicos, aínda que se presenten fragmentados". Denunciou ademais o feito e de que áreas protexidas baixo figuras de preservación como son as ZEPA (Zonas de Especial Protección de Aves), LIC (Lugares de Interese Comunitario) ou BIC (Bens de Interese Cultural), etc. están afectadas por parques eólicos, incorrendo no incumprimento da normativa. Aurora Grandal, do Instituto Universitario de Xeoloxía da Universidade da Coruña, puxo en valor a relevancia da xeodiversidade, base da flora e destacou que é un elemento irreparábel unha vez danado. De novo, en referencia ás leis, indicou que tanto a nivel estatal como galego contémplase a preservación da xeodiversidade e do patrimonio xeolóxico pero na práctica "fica esquecido e nun segundo plano". Pilar Sánchez representou a O Sorriso de Daniel, colectivo que ten presentadas alegacións naqueles proxectos que afectan ao patrimonio románico de Galiza, como é o caso do parque eólico de Troitomil, dentro de cuxa poligonal se atopa a igrexa de Sta. Mariña de Lañas, ademais de afectar aos recursos acuíferos que subministran as aldeas subxacentes. Sánchez, explicou como atoparon varias dificultades á hora de alegar como incorreccións na toponimia, fragmentación en fases dos proxectos ou imprecisión á hora de presentar os impactos do parque (xa non só dos muíños senón das infraestruturas asociadas, como as liñas de evacuación, pistas de acceso etc.). Propuxo, tamén, que a "Dirección Xeral de Patrimonio sexa un axente na avaliación e autorización de permisos para estes proxectos eólicos". Por último, Luis Leclere, presidente do Colectivo A Rula, reivindicou o "patrimonio cultural e a memoria, porque perdelos significa perder a identidade". Presentou casos concretos como o do Monte Piquiño, con grande concentración de petróglifos e mámoas, algúns deles sen catalogar, onde se conseguiu paralizar o proxecto; o Petón da Campaíña (Corme), un dos petróglifos mais singulares de Galiza, actualmente rodeado de eólicos; ou a actual ameaza os penedos de Pasarela e Traba (Vimianzo). A modo de conclusión, as catro persoas relatoras coincidiron na necesidade de revisar o Plan Sectorial Eólico en cumprimento das leis de protección do territorio, o medio, a paisaxe e o patrimonio, así como na necesidade da mobilización social para frear esta vaga eólica e que quere facer de Galiza "terra de sacrificio".


Summary: "Eu vin para continuar mentres a xente queira que eu continúe". Así responde Luís Villares (Lugo, 1978), portavoz de En Marea, en relación á súa continuidade á fronte da formación política, que celebra o seu plenario esta fin de semana. Trátase do primeiro paso de cara á renovación dos órganos de dirección. Eis un extracto da conversa publicada no Sermos Galiza 319.

Como afronta o plenario e todo o proceso que se abre até a escolla da nova dirección? Con moito optimismo, porque levamos dous anos de traballo, ensaiando unha organización que era nova, que non se parece a ningunha das demais pola súa morfoloxía. Nós como En Marea, durante estes anos, decidimos apostar na mestizaxe renunciando á pureza de calquera signo porque sabiamos que así gañabamos transversalidade. Agora afrontamos un plenario onde xa nos imos coñecendo, a xente xa vai vendo que funciona, que non… Eu afróntoo con optimismo porque a xente sabe que estabamos na indignación mais tamén estamos no compromiso, non se trata só de protestar, senón de construír unha alternativa na que se poida confiar. A xente que temos en todo o país está decidida a envorcarse para que isto teña éxito. En 2015 presentáronse ás municipais ao redor de 80 candidaturas do que hoxe son as mareas e desta volta iremos a unhas 150. Hai unha consolidación real do espazo político en todo o territorio. Nós dixémolo: viñemos para quedar. Este plenario consolida esta permanencia, por iso é importante que todo o mundo participe. E vostede veu para quedar? Eu vin para continuar mentres a xente queira que eu continúe. Evidentemente, son un máis, que vén aquí cumprir unha función. Intento facelo o mellor que podo, síntome con ilusión e con ganas de continuar. Mentres a xente estea contenta comigo, eu sigo contento cun proxecto que me parece formidábel para o país. Imaxinou, no momento en que decide encabezar a candidatura das eleccións galegas, que algún dos impulsores de En Marea se converterían en persoas críticas con vostede? En Marea viña sen instrucións, nin da construción do espazo político nin da construción das relacións interpersoais. Na política e na vida non sabes o que vas atopar, mais en xeral a miña experiencia ten sido moi positiva. Máis alá de conflitos concretos ou de situacións inesperadas, atopas o cariño da xente en todo o territorio e a xente agradece que, despois de anos de peregrinaxe, buscando o seu espazo, atopen o espazo na Marea, esa casa común con portas moi grandes e con moita luz. Cando pisas o territorio, e eu teño os pés cheos de lama, ves que a xente está moi contenta de ter unha organización que reflicte o seu discurso a nivel nacional e a nivel global, porque a política galega non pode desentenderse do que pasa no Estado e no mundo. Nós queremos participar da vangarda dos movementos que plantan cara e ofrecen unha alternativa en clave democrática e de xustiza social. [Podes ler a entrevista íntegra no número 319 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización publica unha nova edición do estudo "A Sociedade da Información en Galicia desde unha perspectiva de xénero". Por debaixo dos 45 anos, as mulleres empregan máis o ordenador e navegan máis que os homes da súa idade

Fenda de xénero si, pero á inversa. A diferenza dos datos xerais para o conxunto da poboación galega, as mulleres de menos de 45 anos empregan con máis frecuencia Internet e os ordenadores que os homes da súa idade. É a conclusión máis significativa que podemos tirar do estudo A Sociedade da Información en Galicia desde unha perspectiva de xénero, publicado polo Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización de Galicia (OSIMGA). As mozas de 16 a 24 anos empregan máis o ordenador que os mozos da súa idade (96,9% fronte a 96%), e o mesmo sucede dos 25 aos 34 anos (90,4% fronte a 87,6%) e dos 45 aos 44 anos (83,7% fronte a 80,3%). A partir dos 45 anos a cousas cambia e son máis os homes que usan un ordenador de maneira habitual, con diferenzas que se van facendo máis amplas a medida que se avanza en idade. Así, dos 55 aos 64 anos o 41,5% dos homes usa un ordenador con frecuencia, fronte a un 35,1% das mulleres e a fenda crece até os oito puntos por riba dos 65 anos. As mozas e mulleres novas galegas conéctanse máis á rede que os homes da súa idade No conxunto da poboación galega, os homes seguen empregando máis a informática que as mulleres (65,5% fronte a 62,7%), unha fenda de xénero de 2,8 puntos que, con todo, é menor que a que se rexistra no conxunto de España (4 puntos). Esta diferenza, ademais, redúcese aceleradamente, pois en 2010 era en Galicia de 7,1 puntos (6 no conxunto do Estado) e en 2012 descendera xa aos 4,2 (4,9 na media española) . A mesma análise podemos facer do uso habitual de Internet (aquelas persoas que navegan cando menos unha vez cada tres meses). De novo, observamos que no conxunto da poboación segue a existir unha fenda en beneficio dos homes, de 3,8 puntos (66,7% de usuarios habituais de Internet fronte a 62,9%). Porén, a fenda é menor en Galicia que no resto de España (4,1%) e vaise pechando: pasou do 4,2 en 2010 ao 3,8 actual. Elas empregan máis a rede ca eles para a mensaxería instantánea (53,5% fronte a 51,6%) ou para as redes sociais (57% fronte a 51,4%) Por idades, de novo vemos que as mozas e mulleres novas galegas se conectan máis á rede que os homes da súa idade, con diferenzas de 1,3 puntos entre os 16 e os 24 anos (98,2% fronte a 96,9%), de 1,2 puntos entre os 25 e os 34 anos (91,6% fronte a 90,4%) e de 0,8 puntos entre os 35 e os 44 anos (84,3% fronte a 83,5%). As estatísticas dan a volta a partir dos 45 anos, cunha fenda en favor dos homes de 2,5 puntos entre os 45 e os 54 anos, de 6,7 puntos entre os 55 e os 64 anos e de 7,9 puntos por riba dos 65 anos. De igual xeito, as mulleres navegan máis para buscar información sobre bens, servizos ou viaxes, para buscar emprego ou para realizar cursos online En canto ao uso que homes e mulleres fan da rede, o estudo revela que elas empregan máis a rede ca eles para a mensaxería instantánea (53,5% fronte a 51,6%) ou para as redes sociais (57% fronte a 51,4%). Pola contra, os homes úsana máis ca elas para participar en foros ou chats ou para actualizar os seus blogs e páxinas persoais. De igual xeito, as mulleres navegan máis para buscar información sobre bens, servizos ou viaxes, para buscar emprego ou para realizar cursos online. Os homes, en cambio, usan a rede con moita máis frecuencia que as mulleres para ler a prensa dixital, ver a televisión ou escoitar a radio, usar a banca electrónica, descargar música, filmes, xogos ou software ou "navegar sen un propósito particular".


Summary: Plantou unha moreira branca, puxéronlle o seu nome a un parque en Vilaboa e déronlle a letra E que simboliza o recoñecemento da República das Letras. O poeta Xosé María Álvarez Cáccamo recibiu a homenaxe da AELG "O Escritor na súa terra". O autor anuncia a publicación da súa primeira novela As últimas galerías.

Unha espiral deseñada polo artista e amigo Ánxel Huete, unha moreira branca -a súa árbore preferida, evocadora da infancia- e o seu nome nunha placa deixan pegada da xornada no parque de Vilaboa no que a Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG) iniciou este sábado a homenaxe "O escritor na súa terra" a Xosé Mª Álvarez Cáccamo. No público, un gran número de escritores e escritoras, en especial, da xeración dos oitenta que o homenaxeado compartiu. Tamén activistas da recuperación da memoria histórica, loita na que o escritor está comprometido e que mentou tamén nas súas intervencións. O parque levará seu nome mais Cáccamo confesou que preferiría que a veciñanza pasara a recoñecelo como o "parque do poeta", integrando a todas as persoas que se dedicaron e se dedican ao xénero no que o homenaxeado escribiu máis de 25 libros en trinta anos continuados de escrita poética. De maneira especial, o escritor mentou a seu pai Xosé Mª Álvarez Blazquez e á familia literaria á que pertence. Na historia da AELG Xa na Casa da Cultura, Xosé María Álvarez Cáccamo referiuse á historia e o papel da AELG, da que formou parte da directiva ao longo de máis de quince anos, dos escritores e amigos vinculados á entidade que xa non están como Uxío Novoneyra, Avilés de Taramancos, Luísa Villalta ou Mª Carme Kruckemberg e do propio oficio da escrita que comeza co E que viña de recibir, letra e palabras como entusiasmo, enerxía ou entrega, ao seu ver, condicións da propia literatura. Tamén se referiu Pepe Cáccamo -nome co que asina a súa poesía obxectual- a súa infancia en Vigo, a súa familia e ao seu íntenso vencello co concello de Vilaboa, onde se instalou hai uns vintecinco anos e no que participa activamente da vida social e cultural. "Pepe de Bea", como din que a veciñanza o coñece por ser a súa compañeira mestra na localidade, agradecía o recoñecemento e convidaba ao compromiso coa propia literatura, trabe da responsabilidade de quen camiña xa coa letra E da súa condición. Primeira novela Nunha entrevista co autor publicada no novo número do semanario Sermos Galiza, Álvarez Cáccamo agradecía a festa da lingua, a literatura e a terra. Anunciaba tamén o escritor a próxima publicación da súa primeira novela en máis de trinta anos de traxectoria literaria. En As últimas galerías o escritor elabora unha novela "caleidoscópica" na que o protagonista descobre os enigmas da súa propia vida en conversa coa súa nai, interna nun xeriátrico. O pasado reconstrúese a través de cartas, un diario e as conversas do narrador coa súa nai.


Summary: O proxecto presentado pola compañía Teatro da Ramboia está realizado sobre o texto de Manuel María O meu mundo non é deste reino ou Farsa de Bululú, unha parodia sobre a ditadura franquista.

A compañía formada por María Peinado, Fran Lareu, Anxo García e Germán Gundín foi declarada gañadora o pasado 28 de novembro no Teatro Rosalía da Coruña. Obtivo un premio de 2.000 euros por parte da Fundación Manuel María e o compromiso pola parte dos concellos e deputacións colaboradoras de que a obra se inclúa na súa programación teatral. Os concellos adheridos son A Coruña, Ames, Barbadás, Betanzos, Brión, Cambados, Cambre, Cangas, Carballo, Carral, Cedeira, Culleredo, Malpica, Monforte, Muros, Neda, Oleiros, Ponteareas, Pontevedra, Rianxo, Ribadeo, Verín, Vimianzo mentres que as Deputacións son as de A Coruña, Lugo e Pontevedra. O xurado desta primeira edición do Certame destacou entre os valores da obra o amplo abano de público ao que se dirixe así coma a probada calidade artística do elenco e a diversidade de espazos nos que pode ser escenificada. Neste caso, estivo presidido polo actor e director Manuel Lourenzo Pérez. Os vogais que tiveron parte na votación foron a produtora e presidenta de Escena Teatral, Belén Pichel, e o actor e director, Francisco Cadaval.


Summary: Diversos actos renderán homenaxe ao nacionalista asasinado polo fascismo o 17 de agosto de 1936.

Como cada ano, con motivo do 17 de agosto, Día da Galiza Mártir, múltiples actos lembrarán a figura e pensamento de Alexandre Bóveda na data do seu fusilamento. Nesta ocasión, aliás, no 80º aniversario do golpe de estado fascista. O primeiro terá lugar nas Escaleiras de San Francisco, en Pontevedra, onde a Marea de Pontevedra desenvolverá un acto político no que intervirán Luís Rei, edil en Pontevedra, Mar Blanco, concelleira na Estrada, Vanessa Angustia, senadora de En Marea, Xosé Manuel Beiras, membro da coordenadora de En Marea e Luís Villares, candidato de En Marea á presidencia da Xunta. Ás 13h, na Caeira (Poio) decorrerá a homenaxe institucional por parte do Concello de Poio que contará tamén con representantes da Fundación Alexandre Bóveda, a Fundación Castelao e tamén da familia, con Amalia Bóveda (filla) e Valentín García Bóveda (neto). Ao remate terá lugar unha ofrenda floral na que intervirá Ana María Boullosa Fernández Bóveda. Ao mediodía, por volta das 14.30h, farase entrega do Premio da Galiza Mártir á historiadora, profesora e feminista Aurora Marco pola súa traxectoria na recuperación da memoria histórica. No acto organizado no Restaurante Casa Pepe de Poio, intervirán a escritora e integrante do Consello de Administración de Sermos Galiza, Marga Romero, e María Xesús López Escudeiro. Xa pola tarde, ás 18.30h terá lugar unha misa na Capela de San Mauro, en Pontevedra e ás 19h un acto cívico coas intervencións do xornalista Manuel Jabois, Aurora Marco e Valentín García Bóveda. Asemade terá lugar unha ofrenda floral no panteón onde repousan os restos de Bóveda. Ao serán, contra as 20.30 pechará a xornada o tradicional acto político organizado polo BNG na Praza Curros Enríquez de Pontevedra baixo a escultura que lembra o nacionalista fusilado no que intervirán a candidata do Bloque á presidencia da Xunta, Ana Pontón e o concelleiro en Pontevedra e candidato por esta circunscrición ao Parlamento de Galiza, Luís Bará. Na ofrenda floral que pechará o acto intervirán representantes da familia e tamén da Fundación. Ponteareas O Concello de Ponteareas tamén renderá homenaxe esta cuarta feira aos represaliados políticos . Os actos terán lugar no Salón de Plenos da Casa Consistorial a partir das 20.30 horas coa proxección do documentario Digna Rabia e dunha ofrenda floral na rúa en lembranza a Alexandre Bóveda.


Summary: Sucéndese as voces internas que reclaman que se anticipe o congreso. Francisco Caamaño oponse a que Pachi Vázquez sexa o portavoz parlamentar. Caamaño e Besteiro deixan entrever a súa disposición para optaren ao liderado do PSdeG-PSOE. As quinielas internas sinalan tamén o nome de José Blanco como posíbel sucesor de Vázquez.

As reaccións internas no seo do PsdeG-PSOE sucédense tras os malos resultados recollidos pola formación nos comicios autonómicos deste domingo. O touriñismo, isto é o sector de xente próxima ao ex presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, vai radicalizando as súas posicións conforme pasan as horas e os días tras a cita electoral. Asemade, comezan a sej situar nomes na quiniela de posíbeis sucesores de Vázquez, entre os que salientan Caamaño, Besteiro e Blanco. Ao ex-portavoz parlamentar Ismael Rego, quen cargou con dureza contra o aínda secretario xeral d@s socialistas galeg@s pedindo a súa dimisión, vén de se sumar a voz da ex-conselleira María José Caride, quen criticou a decisión de adiar o Congreso a 2013 --adoptada por unanimidade na dirección do PSdeG-- reclamando que o cónclave socialista debe "realizarse xa". Pablo López Vidal e outras referencias do partido en Ourense pronunciáronse tamén en termos semellantes. Asemade, alén das críticas e da petición de celeridade no proceso congresual en que previsibelmente será relevado Pachi Vázquez, comezan tamén a xurdir nomes para a sucesión. O principal é o do ex-ministro Francisco Caamaño, secretario xeral do PSOE na provincia da Coruña que vén de ser elixido deputado no Parlamento Galego. Caamaño xa anunciou que renunciará ao se escano no Congreso dos Deputados en Madrid para se centrar na política galega. Na súa intervención durante unha comparecencia pública para valorar os resultados, que cualificou de "derrota sen paliativos", Caamaño deslizou varias mensaxes que indicarían a súa disposición para pilotar o PSdeG-PSOE tras a saída de Vázquez. "O meu compromiso cos socialistas galegos é real e creo que podo achegar algo para construír e fraguar unha opción socialista desde e para Galicia" dixo. En opinión de Francisco Caamaño a renovación debe ser organizativa, de liderado e de ideas, reivindicando neste último punto o regreso a coordenadas "claramente de esquerda". Asemade, o líder do socialismo coruñés manifestou a súa oposición a que Pachi Vázquez sexa o portavoz do grupo parlamentar alegando que o seu electorado "dificilmente o entendería". Aliás, tamén afirmou que o actual secretario xeral debe actuar con neutralidade, como "árbitro", do proceso que resta até o Congreso. Outro dos nomes que poderían optar a suceder a Vázquez é o de José Ramón Gómez Besteiro. O presidente da Deputación de Lugo, moi próximo ao presidente do PSdeG e alcalde da cidade de Lugo, José López Orozco, asegurou estar "disposto a colaborar en todo este proceso onde se requira e sexa necesario", aínda que chamou a non anticipar o debate sucesorio. Mais sen dúbida un nome seguro en todas as quinielas internas é o do ex-ministro José Blanco. Blanco xa tentou disputar a secretaria xeral a Pachi Vázquez no último congreso apoiando --con prudencia e certa discreción-- a Elena Espinosa, quen finalmente sairía derrotada. O ex-ministro tivo un salientábel papel na campaña electoral que deixou en evidencia a súa vontade de se centrar na política autonómica. Con todo, a súa eventual pretensión de aspirar á secretaría xeral podería verse dificultada polo caso Campeón, causa xudicial en que aínda está imputado.


Summary: @s operari@s foron expulsos da tribuna do Parlamento despois de protestar pola intervención do conselleiro de Economía, que rexeitou a proposta de implicar a Xunta e Goberno central na viabilidade deste centro industrial e os seus 170 postos de traballo.

Operari@s de T-Solar levaron as súas protestas ao Parlamento Galego coincidindo cunha proposición do BNG para implicar as administracións na permanencia da factoría de paneis solares en Ourense. A proposta da fronte nacionalista, que solicitou a implicación da Xunta e goberno estatal na viabilidade do centro industrial, contou co apoio dos grupos da AGE e do PSOE e o rexeitamento do PP, que impediu a aprobación da mesma. O PP rexeita a proposta por "intervencionista" O conselleiro de Economía, Francisco Conde, descualificou a proposta que pretendía dar apoio á actividade mediante a implicación do IGAPE ou de "calquera instrumento oportuno a calquera proxecto empresarial solvente". Na quenda de interpelación chegou a tildar de "intervencionista" e "propia doutras latitudes" a proposta mentres apelaba á "libre decisión" do empresariado. Unha resposta que motivou as portestas d@s traballador@s, que foron expuls@s da tribuna. O cadro de persoal cumpre dous meses de peche reivindicativo en desacordo co desmantelamento da planta, que recibiu cuantiosas subvencións públicas da Xunta antes de efectuar un ERE que afectou 170 empregad@s.


Summary: Muito dura a vaga de lumes no país irmão: já vão contabilizadas 27 vítimas mortais, segundo a última contagem feita por Proteção Civil.

Portugal está a reviver o pesadelo de Pedrogão Grande e o número de vítimas mortais produzidas pelos incêndios dos últimos dias chega já às 27. O muito alto número de incêndios ativos faz com que Proteção Civil não se anime a fazer uma previsão de quando a situação irá ser controlada.


Summary: Durante os 13 anos que Núñez Feixoo leva á fronte da Xunta, a desigualdade subiu 1,5 puntos, o poder adquisitivo nos salarios caeu 6,9% e as persoas que cobran as pensións máis baixas creceron 35%. Feixoo deixa a Xunta cunha Galiza con máis de 400.000 pensionistas que viven na pobreza e 22% en situación de pobreza severa.

1.— 694.367 galegas e galegos son pobres. Segundo o último informe 'O estado da pobreza na Galiza', elaborado en 2021 pola Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social na Galiza ( EAPN-Galiza), "25,7% da poboación galega estaba en risco de pobreza e ou exclusión social no ano 2020, o que supón un incremento de 1,4 puntos porcentuais con respecto ao ano anterior". Na mesma liña, indica que "en termos absolutos, 694.367 galegas e galegos estaban nesta situación, 38.389 persoas máis que no ano anterior". Ao tempo, afirma que a pobreza aumenta máis na Galiza que no conxunto do Estado español desde 2017. 2.—1,5 puntos tense incrementado a desigualdade na Galiza desde 2009. Se en 2008, último ano do Goberno do PSdeG e BNG á fronte da Xunta, o índice de Gini situábase en 0,284 e a desigualdade na Galiza lograba a cifra máis baixa de toda a serie histórica, a situación é completamente diferente transcorrida unha década. Así, na última anualidade con datos, 2020, o índice de Gini é de 0,42, practicamente 1,5 puntos por encima, tendo en conta que cero correspóndese coa igualdade perfecta, con todas as persoas cos mesmos ingresos, e 1 coa desigualdade máxima, onde unha persoa ten todos os ingresos e o resto da poboación ningún. Rendas do traballo 3.— 2 puntos caeron as rendas do traballo desde a chegada de Alberto Núñez Feixoo á Xunta da Galiza. Segundo os últimos datos achegados polo Instituto Galego de Estatística (IGE), as rendas do traballo representaban na Galiza a 31 de decembro de 2020, 46% do Produto Interior Bruto (PIB), exactamente dous punto menos que en 2009. Naquela altura, as rendas do capital significaban 52% do PIB galego, fronte a 54% de 2020, nunha clara mostra da perda de poder adquisitivo dos asalariados galegos, que rexistran unha das peores distribucións das rendas do espazo estatal e europeo. Neste sentido, Tomas Pikkety, no seu clásico libro O Capital século XXI, escribe que a relación entre as rendas do capital e do traballo é o principal termómetro para medir as desigualdades sociais. 4.—6,9% menos de poder adquisitivo nos salarios dos traballadores galegos desde 2010. A este respecto, o Monitor de Oportunidades e Satisfacción no Emprego, publicado en febreiro de 2022 pola Fundación Adecoo, certifica unha caída do poder de compra para o período de 2010 a 2021 de 6,9%. Pola súa parte, o Intituro Galego de Estatística (IGE) sinala que en 2009, a contía media de hora traballada na Galiza foi de 15,7 euros, situándose en 2020 en 19,1 euros, fixando un incremento de 3,4 euros, unha cifra moi inferior á da inflación acumulada en toda esa década, onde o IPC aumentou en 13,4%. Pensionistas 5.— 404.154 pensionistas galegos viven na pobreza. Os dados fornecidos pola Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social (EAPN) na Galiza significan que "404.154 persoas, unhas 71.000 máis que o ano anterior, reciben unha pensión cuxo importe é inferior ao mínimo considerado para non ser pobre". Segundo EAPN-Galiza, enténdense por pobres aquelas persoas cuns ingresos inferiores ao chamado limiar da pobreza, é dicir, 60% por baixo da media da renda estatal equivalente en unidades de consumo, cifrado en 2020 en ingresos menores a 9.626 euros ao ano nun fogar dunha persoa, ou de menos de 20.215 euros ao ano nun fogar con dous adultos e dous menores. Pobreza severa 6.— 22,10% das e dos pensionistas atópanse en pobreza severa. A EAPN-Galiza inclúe na pobreza severa aquelas persoas que viven en fogares cuxos ingresos por unidade de consumo son inferiores en 40% da media da renda estatal, unha cifra notabelmente inferior á empregada para definir o risco de pobreza e, por tanto, o indicador agrupa persoas que están nunha situación límite. Mentres na media estatal 16,10% do total dos pensionistas atópanse en pobreza severa, no país a cifra chega a 22,10%, marcando diferencias de mais de 10 puntos con Castela-A Mancha, de 8,30 puntos con Euskadi, de 8,20 puntos con Nafarroa ou de 8,80 puntos con Madrid. Así, segundo o informe EAPN, Galiza rexistra a máis alta porcentaxe do Estado español de pensionistas en situación de pobreza severa. 7.- 61.226 xubilados vivían en 2020 na Galiza cunhas pensións que non superaban 324 euros, sendo 33.876 mulleres e 27.350 homes. Ao tempo, os ingresos de 197.549 pensionistas galegos sitúanse entre 324,35 euros e 648,7 euros, correspondéndose 121.036 con mulleres e 76.513 con homes. A este respecto, a comparativa dos exercicios de 2019 e 2020 deixa claro que os beneficiarios das pensións máis baixas téñense incrementado en 35% nese período. Ao tempo o número de pensionistas que superan entre 1 e 1,5 veces a pensión mínima, isto é 973 euros, teñen minguado en 22% no último ano. 8.— 668,9 euros foi a pensión media dunha persoa traballadora por conta propia na Galiza en 2021. A Asociación de Traballadores Autónomos (ATA) sinala que os traballadores galegos por conta propia cobran a pensión de xubilación máis baixa do Estado, rexistrando unha contía media para Galiza de 668,9 euros, 518 euros por baixo dun asalariado, con Ourense presentando a peor cifra, con 646,84 euros, seguida de Lugo con 647,31 euros, A Coruña con 692,31 euros e Pontevedra con 698,24 euros.Porén, só 75,7% dos autónomos galegos pagan a cota mínima, fixada en 289 euros, fronte a 85,7% de media do conxunto do Estado.


Summary: Un grupo de pescadores do Salvador pertencentes a unha das cooperativas que se puxeron en marcha grazas aos proxectos para o desenvolvemento da ONG Asemblea de Cooperación pola Paz visitaron Lira, Vigo, Baiona, Cangas, A Illa de Arousa, Vilagarcía de Arousa, Cee e Corcubión.

"Foi esperanzador visitar Galicia. Vemos que os problemas que temos nós alí, son os mesmos que tiveron no seu día aquí. Se eles os solucionaron, nós tamén". Así resume as sensacións que a xira galega Alexandre Reyes, máis coñecido como Chandi. Trátase dun dos pescadores salvadoreños que pertence a unha das cooperativas que se puxeron en marcha grazas aos proxectos para o desenvolvemento da ONG Asemblea de Cooperación pola Paz e a Xunta de Galicia. Xunto a Chandi aterraron en España Iván Peraza, pescador de altura e Luís Erazo, coordinador de Cordes, a ONG local que actúa de contraparte no Salvador. Trátase dunha viaxe de dez días por Lira, Vigo, Baiona, Cangas, A Illa de Arousa, Vilagarcía de Arousa, Cee e Corcubión que acabou este martes. Aproveitaron para visitar todos os sectores, desde as confrarías de baixura, as lonxas, as mariscadoras, ata sectores máis tecnolóxicos como as cámaras frías dos portos industriais, a acuicultura e todo o que leva a comercialización. "O primeiro que nos gustaría exportar sería a organización dos pescadores galegos. No Salvador dependen do hielero, que lles permite manter fresco o produto e controla a venda. Aquí son os propios pescadores os que deciden o prezo do peixe e iso dálles autonomía", di Erazo, que explica que o duro traballo de vender o peixe polas poboacións do Baixo Lempa depende xeralmente das mulleres. "No Salvador dependen do hielero, que lles permite manter fresco o produto e controla a venda. Aquí son os propios pescadores os que deciden o prezo do peixe e iso dálles autonomía" Outra das cousas que máis chamaron a atención aos pescadores é a acuicultura e o uso da vela. O aumento do nivel do mar e os desastres producidos polo cambio climático como tsunamis e furacáns, están facendo perigar o equilibrio entre auga salgada e doce na desembocadura do río Lempa, o cal fai perigar moluscos como a cuncha ou o casco de burro, moi parecido á ostra pero de auga doce. "A acuicultura permitiríanos rexenerar e controlar máis o nivel de peixes e moluscos e evitar que haxa familias que non teñan de que vivir", comenta Reyes, que viu como o nivel de camarón, a especie que máis recolle, foi minguando. "Doutra banda, a vela podería solucionarnos o problema da gasolina, que é moi custosa e leva unha gran parte dos nosos ingresos", comenta Peraza, que tamén entende a dificultade de armar aos botes salvadoreños de vela ao non dispor de quillas entre outros elementos. "O seguinte paso -complementa Erazo- sería levar a alguén que coñecese a técnica da vela en profundidade e que fixese un proxecto de viabilidade. Ogallá o poidamos realizar no futuro" Quenllas coas mans espidas A parte que máis sorprendeu aos pescadores galegos é cando o novísimo Iván Peraza cóntalles como se penetra no mar máis de 100 millas cun pequeno bote descuberto a pescar quenllas A parte que máis sorprendeu aos pescadores galegos é cando o novísimo Iván Peraza cóntalles como se penetra no mar máis de 100 millas cun pequeno bote descuberto a pescar quenllas. "Cando lles dicía que alí non temos ponte de mando nin nada para taparnos do sol ou do mar, nin GPS nin neveiras non llo podían crer", comenta entre risas o pescador, que pode pasar ata 72 horas nun perigoso Océano Pacífico. Pero non todo resulta tan diferente, como explica Chandi: "É curioso ver como a pesar de ser diferentes especies e diferentes climas, as redes e os aparellos son moi parecidos, aínda que cambie a forma de utilizalos". Os tres visitantes destacan o duro traballo dos pescadores alí e aquí, pero seguen asegurando que a peor parte lévanllas as mariscadoras. Peraza resúmeo perfectamente. "No manglar as mulleres recollen cunchas axeonlladas no lodo durante horas. Aquí fano igual, salvo que en lugar de ter mosquitos aquí teñen que sufrir o frío do Atlántico". "A idea é que se poidan facer un irmanamento tamén coas mariscadoras de alí e de aquí, xa que teñen moito en común e a súa capacidade de cooperación entre unhas e outras é maior que noutros sectores", reflexiona Luís Erazo, que seguen confiando na cooperación galega para que este proxecto siga mellorando as condicións de vida dos habitantes do Baixo Lempa. Un proxecto de longa traxectoria "O importante é que os pescadores poidan vivir de forma digna cos aparellos tradicionais para que non teñan que recorrer a métodos tan insostibles como a dinamita ou a pesca de animais en perigo de extinción" Pero esta viaxe non é máis que un elo nun proxecto de anos de duración. "Empezamos -explica Alejandro Quiñoá, responsable de Centroamérica na ACPP- analizando as necesidades dos pescadores desta zona, facilitándolles material como lanchas ou unha planta de procesamento de peixe", ao que hai que sumar as capacitacións, a formación de cooperativas, a concienciación sobre igualdade de xénero e sobre a importancia de coidar o medio ambiente para manter a súa forma de vida. Deste punto encargouse a Asociacion Galega de Reporteiros Solidarios, Agareso. Un equipo de xornalistas desprazouse ata o Baixo Lempa durante dous veráns para realizar talleres de radio nos que eran os propios escolares aos que ían dirixidos quen propuñan xeitos de coidar a contorna: non tirar lixo, non usar pesticidas, estar previdos ante inundacións e algo moi importante, coidar a pesca artesanal. "O importante é que os pescadores poidan vivir de forma digna cos aparellos tradicionais para que non teñan que recorrer a métodos tan insostibles como a dinamita ou a pesca de animais en perigo de extinción", conclúe Erazo.


Summary: A través de Verkami marcara como obxectivo chegar en corenta días a esa cantidade, que destinará a pagar o aloxamento dos seus vídeos.

"O noso proxecto ten un problema de sustentabilidade económica, poi entre os gastos de aloxamento da páxina e as multas que a Subdelegación do Goberno de Pontevedra puxo a catro das nosas compañeiras por cubrir manifestacións, levamos meses arrastrando unha débeda importante. Necesitamos a vosa axuda e colaboración para continuar a estar presentes, para continuar co noso proxecto na rede e melloralo". Así explicaban as responsables de Galiza Contrainfo hai uns días as razóns polas que necesitaban pedirlle axuda á comunidade para asegurar a súa continuidade. Galiza Contrainfo, para quen non os coñeza, é un colectivo de persoas que levan anos traballando para dar cobertura e difusión "a aquelas realidades que os medios de comunicación empresariais silencian ou distorsionan" e reafirmando a idea de que "cremos na necesidade de crear espazos de comunicación alternativa que acompañen os movementos sociais do noso país". Pero aínda que o proxecto se constrúe sobre o traballo voluntario de varias persoas, iso non quere dicir que sexa de balde, cando menos no que respecta ás cuestións técnicas e outros incidentes. 1.080 euros en tres días, abondo para seguir adiante co proxecto e melloralo, para que Galiza Contrainfo siga sendo esa "peza necesaria na construción dun espazo comunicativo galego" Decidíronse a lanzar unha campaña a través da plataforma catalá de crowdfunding Verkami, onde fixaron un obxectivo de mil euros, que debían acadar en corenta días. Ofrecían, para as persoas que quixesen apoiar a iniciativa, unha serie de recompensas, dende postais e chisqueiros, a camisolas e tamén libros, filmes e discos cedidos polos seus autores (Marcos Nine, María Lado, Mario Regueira, Sechu Sende, Skárnio, Roger de Flor, Alberte Momán, Andrea Núnes Brions, Begoña Caamaño, Berrobambán, Ataque Escampe, Dandy Fever, Dakidarría, Zënzar...). E así foi o conto: 1.080 euros en tres días, abondo para seguir adiante co proxecto e melloralo, para que Galiza Contrainfo siga sendo esa "peza necesaria na construción dun espazo comunicativo galego que foxa da información como espectáculo e do coñocemento como mercadoría".


Cando pensabamos que a saga Depredador estaba máis que esgotada, veñen agora cunha precuela ambientada no século XVIII, na que unha india comanche debe loitar co terrorífico e implacábel cazador extraterrestre ideado polos irmáns Thomas. Esta sorte de "Pocahontas contra Goliat" está producida pola 20th Century para a súa estrea directa en plataformas Disney. Depredador: A presa / Dan Trachtenberg / EUA / 2022 / 156 min. Tras a cámara o director de Rúa Cloverfield 10 e tamén de varios capítulos de series de culto como Black Mirror ou The Boys. Todo un acerto pois estamos ante un cineasta con personalidade propia que non gusta de poñer o piloto automático na realización. Sumamos que conta cunha chea de exteriores (de bosques canadenses), pouca pantalla verde e uns efectos visuais espectaculares nos que participan, entre outras, a Industrial Light & Magic de George Lucas. No plano técnico, todo perfecto. O guión é bastante predicíbel, pero malia ser unha historia que todas coñecemos de memoria, seguindo a mesma estrutura e con chiscadelas continuas ao Depredador de McTiernan e puntos de conexión co segundo Depredador (a pistola antiga) ou coa secuela de 2010, dirixida por Nimród Antal (a máscara do bicho), o certo é que pouco importa. Aquí o que mola é ver como Naru, a protagonista, interpretada por Amber Midthunder, é unha muller, e india, que non está de acordo coa sociedade na que lle tocou vivir. Intenta, por todos os medios, liberarse da opresión das cadeas da súa tribo que intenta relegala a traballos de recolección, e pouco máis. Ninguén semella apoiala nas súas pretensións de se converter nunha guerreira cazadora, malia ter condicións de sobra para ser iso, e máis... Pero iso non é o peor ao que vai ter que se enfrontar. Logra liberarse do rapto duns colonos franceses e, por suposto, logra acabar co Depredador a base de intelixencia e destreza. Despois volve coa tribo onde será respectada para sempre... É dicir, a tribo sería a sociedade machista, os colonos a representación da masculinidade tóxica e o Depredador o teito de cristal que debe romper para poder chegar a ser o que quere ser. Ás veces este tipo de mensaxes chega mellor, e a máis xente, en forma de entretemento puro e duro. O Depredador de 1987 é insuperábel, pero estamos ante un produto de aventuras e ciencia-ficción impecábel á altura de Depredador 2 que ademais propón novos escenarios e épocas que poden dar renda solta á centos de alternativas. Por se os responsábeis len isto –sei que si–, que tal se para a seguinte mandamos ao Depredador ao Xapón feudal?