Summary: Un xulgado condea a antiga concesionaria da Fábrica de Armas a pagar 275.000 a un frustrado investidor que comprometía 4 millóns de euros para a factoría coruñesa

A Fábrica de Armas está chamada a ser un referente das novas tecnoloxías na cidade da Coruña. O Ministerio de Defensa, o seu titular, e a Universidade da Coruña (UDC) chegaron recentemente a un acordo de cesión para levantar nas instalacións a coñecida como a Cidade das TIC, un campus onde convivirán empresas e estudantes e que aspira a ser un referente en todo o país. A UDC viu esta porta aberta após a marcha de Hércules de Armamento das instalacións. Esta compañía lograra gañar un concurso público que se convocara, tras moitos esforzos, co gallo de manter a actividade industrial na factoría, unha vez que a multinacional General Dynamics anunciara a súa decisión de marchar. Hércules de Armamento logrou así a concesión das instalacións, mais xa desde o primeiro momento tivo problemas para cumprir cos requerimentos impostos polo Ministerio de Defensa relativos ao persoal e ao pagamento dun canon anual, debido a que a actividade produtiva era prácticamente nula. A estas circunstancias sumouse tamén un conflito interno entre os socios da firma, que se saldou cun cruzamento de demandas e unha operación acordeón (redución a cero do capital social para depois amplialo) que deixou fóra a unha das partes e ao empresario Ramón Mejuto con plenos poderes. Investidor frustrado Agora, a través dunha nova sentencia, sábese que o empresario estivo a piques de conseguir un investidor para tratar de salvar un negocio condenado á ruína, como finalmente acabou. Nela, a Audiencia Provincial da Coruña obriga á empresa a devolver 275.000 euros á empresa Mundalia Proyects SL, un investidor frustrado que se comprometera a achegar catro millóns para facerse con 40% das participacións de Hércules de Armamento. Varios aspectos chaman a atención sobre esta operación. O primeiro deles, o feito de terse producido en xullo de 2015, cando aínda non se cumprira nin tan sequera un ano da concesión. E, en segundo lugar, polo obxecto social da compradora, unha firma con sede en Barcelona dedicada á "intermediación, arrendamento, administración, explotación, en calquera forma de fincas rústicas e urbanas e a realización de toda clase de obras e construcións, tanto públicas como privadas...", tendo en conta que neste caso a propiedade pertence ao Ministerio de Defensa. A sentenza, á que tivo acceso Nós Diario, fai referencia ao acordo de venda de participación que Hércules de Armamento e Mundalia asinaron o 8 de xullo de 2015. A parte compradora fixo entrega de 275.000 euros, mais unha cláusula recollida no acordo dáballe a posibilidade ao investidor de recuperar eses cartos "sen prexuízo da reclamación da indemnización de danos e prexuízos que fose mester". Ruptura das negociacións As negociacións rompéronse o 30 de setembro de 2015,, entre outros aspectos pola "existencia dun contencioso na operación de redución-ampliación de capital co socio saínte, a inexistencia de contratos con provedores e clientes, a previsión dunha non renovación da concesión da fábrica de armamento, e en definitiva, as dúbidas sobre a viabilidade da empresa e a conveniencia de continuar co investimento". Hércules de Armamento tratou de evitar sen éxito o pagamento desta cantidade. A Audiencia Provincial desestimou o seu recurso amparándose na inexistencia de "proba algunha" dun acordo "definitivo" para a transmisión das participacións posterior ao do 8 de xullo que impedise á parte demandante recuperar os seus cartos.


Summary: A xestora de Galiza pola Soberanía convida a colaborar nun vídeo colectivo que se porá en circulación o próximo día 12 de outubro ás 12 horas na rede. As persoas participantes terán que enviar filmacións de cinco segundos de calquera lugar do país no que faixas, pancartas ou cartaces recollan o lema Galiza pola Soberanía.

En especial piden que as faixas, lendas ou cartaces se penduren en lugares emblemáticos ou espazos singulares que mostren, no posíbel, a maior parte da xeografía do país. En seis pasos explican o procedemento que consiste en procurar un soporte no que inserir a lenda "Galiza pola soberanía", un lugar emblemático da vila, aldea ou cidade, filmar cinco segundos no lugar escollido e enviar o vídeo a galiza.soberania@gmail.com. O prazo de entrega remata o próximo día 30 de setembro, tempo necesario para producir a montaxe que se emitirá o 12 de outubro na rede. Galiza pola Soberanía constituíuse o 4 de maio en Compostela nunha xuntanza de máis de cen persoas que manifestaron, a través dun comunicado, a súa vontade de "convocar a sociedade galega á defensa da capacidade de decidir por parte da nosa nación, mediante o exercicio da nosa soberanía".


Summary: Queren coñecer a "verdade" do accidente de Angrois e darlle voz ás vítimas nas comisións de investigación.

A portavoz do Bloque Nacionalista Galego (BNG) en Europa, Ana Miranda, e o deputado no Congreso, Néstor Rego, anunciaron onte unha "ofensiva conxunta" que "significa non esquecer o grave accidente do tren Alvia que ocorreu na curva da Grandeira, en Angrois, o 24 de xullo de 2013". As nacionalistas exixiron ao Estado que cumpra de "forma inmediata" os requirimentos explicitados no procedemento de infracción que iniciou a Comisión Europea contra o Estado hai xusto un ano por incumprimento da exixencia de control de riscos da normativa europea de seguridade ferroviaria. "Case sete anos despois do accidente non houbo responsabilidades políticas nin técnicas e o xuízo está demorado catro meses", lamentou Ana Miranda onte desde a estación do ferrocarril de Compostela, onde tamén estivo o a portavoz do BNG na capital, Goretti Sanmartín. "Ningún dos Gobernos do Estado deu solucións ao problema do Alvia. O Estado pediu dúas prórrogas alegando que había un Goberno provisional e agora queremos que este novo Goberno retome o asunto. Queremos unha solución este ano", alegou. "Estamos diante dunha nova Comisión Europea e dun novo Goberno estatal, polo tanto cremos que se ten que tomar moi en serio o accidente do Alvia e apoiar ás vítimas do tren con medidas contundentes que eviten un novo accidente de Angrois, que se podería volver producir hoxe", sostivo Miranda. O deputado nacionalista en Madrid solicitará no Congreso que se leve a cabo a investigación independente por parte da Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios que "determine cales foron as causas" do accidente, e insistiu en que son necesarios recursos e prazos concretos. "É sorprendente que aínda non se teña producido esta investigación independente e que o Goberno aínda non entregase ese plan de acción para evitar que poida volver pasar algo así", destacou Rego, quen avanzou que tamén reclamará "que se abra de novo a comisión parlamentar de investigación" para "determinar as responsabilidades políticas". "En ambas comisións pensamos que é unha débeda pendente darlle voz ás vítimas do accidente", aseverou Rego, que agarda "chegar a coñecer toda a verdade" sobre o caso do Alvia e que se "poñan en marcha as medidas de seguranza necesarias".


Summary: A Consellaría de Sanidade comunicou na mañá da sexta feira as novas medidas acordadas polo comité clínico que analiza a evolución da pandemia na Galiza e, previamente, para xustificalas, ofreceu os datos de incidencia que máis preocupan. Ocupouse de comunicar os datos Carmen Durán, directora xeral de Saúde Pública, en castelán e deturpando topónimos.

A que fora xerente do Hospital da Mariña, situado en Burela, Carmen Durán, foi a encargada de dar conta dos datos de incidencia da Covid-19 nos puntos que máis lle preocupan á Consellaría de Sanidade na Galiza. Fíxoo como directora xeral de Saúde Pública, cargo que ocupa a raíz das mudanzas que supuxo a chegada de Julio García Comesaña a este departamento. En castelán e deturpando topónimos en varias ocasións -foi significativo o uso reiterado do nome ilegal La Coruña para se referir á Coruña-, Durán informou de que o nivel de incidencia na Galiza é, a sete días, de 154,76 por cada 100.000 habitantes, unha cifra que a semana pasada se atopaba en 137, e de 265,98 a 14 días. A media estatal, afirmou, atópase en 227 por cada 100.000 habitantes nos últimos sete días e en 452 nos últimos 14 días. Sobre estas cifras baseou o comité clínico a decisión de estabelecer medidas restritivas máis duras. A incidencia, salientou, concéntrase principalmente nas cidades. Deu o dato da comarca da Coruña: 79,3 por 100.000 habitantes nos últimos sete días e 129 nos últimos catorce. A Coruña cidade conta con 129 nos últimos sete días e con 227 nos últimos 14. En Arteixo, nos últimos 14 días, dixo rexistráronse 78 casos. Tamén salientou o caso de Vimianzo, cuxa evolución preocupa ao Sergas. Nos últimos sete días hai 50 novos casos. A respecto da comarca de Compostela, asegurou que xa se percibe o efecto das medidas adoptadas, mais a incidencia segue a ser alta. Citou o caso da capital, cunha incidencia de 234 nos últimos sete días e de 457 nos últimos 14 días. Na comarca de Ferrol a incidencia está en 284 nos últimos sete días e en 393,5 nos últimos 14. En relación a Lugo, situou a incidencia a sete días de 204, cando a semana pasaba a incidencia acumulada a sete días era de 134. A respecto da comarca de Ourense, puxo de manifesto que as restricións aplicadas "están dando os seus froitos", aínda que non se está, dixo, en niveis óptimos". Segue a ter unha incidencia a sete días de 153 e a catorce días de 295. As novas noticias, salientou, veñen da man da comarca de Verín. Expuxo que hai unha semana a incidencia a tres días (aquí non ofreceu o dato de sete días) era de 129 e agora é de 99 e a incidencia acumulada a 14 días hai unha semana era de 192 e agora é de 156. No Carballiño, a incidencia acumulada a sete días baixou dos 117 da semana previa aos 72 e a incidencia acumulada a 14 días pasou de 240 da última semana a 189. En relación á comarca de Pontevedra, ofreceu as cifras da cidade. A semana pasada a incidencia acumulada a sete días era de 140,5 e na actualidade a incidencia acumulada a sete días é de 206. Sobre Vigo, afirmou que a cidade "preocupa". O nivel de incidencia pasou de 115 a 176 (non informou de se se trataba da acumulada a sete días ou a 14).


Summary: Enagás incorpora ao seu consello de administración o ex ministro socialista José Blanco. O político de Palas pasa así a engrosar unha xa longa lista de ex altos cargos da Xunta e do Goberno estatal que deron o salto da política á empresa privada.

As empresas din que o fan porque valoran a súa traxectoria política e profesional, pero non está clara a división entre ambas as dúas. As portas xiratorias, que levan as e os políticos a dar o salto á empresa privada, en moitos casos firmas cotizadas, verán pasar estes días ao ex ministro de Fomento durante a presidencia de José Luís Rodríguez Zapatero. José Blanco, que fora até o pasado mes de xullo deputado no Parlamento Europeo, embárcase nunha nova experiencia como conselleiro independente en Enagás. A súa fichaxe vén acompañada das do ex presidente da Generalitat e ex ministro socialista José Montilla e a do experto en enerxía afín a Podemos Cristobal José Gallegos. A designación de Blanco e o dos outros dos novos conselleiros foi aprobado pola comisión de nomeamentos e retribucións, presidida pola tamén conselleira independente Ana de Palacio -quen fora ministra do Partido Popular- e na que tamén figuran os nomes da ex ministra popular Isabel Tocino (presente no de Ence e no do Santander, que a colocou á fronte do Banco Pastor nos seus últimos meses de existencia) e do que fora presidente de Alianza Popular, Antonio Hernández-Mancha. O salto de Mato José Blanco anunciara en marzo do pasado ano a súa marcha da política. Tamén o fixera a ex conselleira Beatriz Mato, con severas dúbidas sobre a vulneración da Lei de Transparencia e bo Goberno, antes de incorporarse á executiva da cotizada galega Greenalia. A compañía de renovábeis, apostou na ex conselleira de Medio Ambiente con Feixoo para presidir a súa fundación, entre outras responsabilidades. No consello da firma presidida por Manuel García figura así mesmo outro ilustre ex conselleiro popular, Antonio Couceiro. Greenalia é a única cotizada na que mantén presenza no seu consello o ex conselleiro de Industria, director xeral do Instituto Galego de Vivenda e Solo e presidente da Autoridade Portuaria da Coruña, entre outros cargos. Na actualidade, compaxina estas funcións coas de conselleiro de Inveravante, o holding empresarial do recentemente falecido Manuel Jove, presidente da Cámara de Comercio da Coruña, de Dairylac (agora Galacteum), da Confederación Española de Sociedades de Garantía Recíproca, da que forma parte como presidente de Afigal, e da súa propia consultora Norcontrol. No seu currículum tamén consta o seu paso polos consellos de administración da Empresa Municipal de Augas da Coruña (Emalcsa) e Nova Pescanova, onde coincidiu con Elena Salgado. A ex vicepresidenta e ministra de Economía e Facenda con Zapatero, compañeira de José Blanco, é outra das políticas galegas que deu o salto á empresa privada. Na actualidade só está como conselleira en Motion Rail, a filial de Talgo que competirá con Renfe na consecución de novas liñas de viaxeiros no mercado ferroviario liberalizado. Antes diso tamén estivo á fronte da filial chilena de Endesa. A lista de nomes propios complétaa Carlos del Álamo, ex conselleiro de Medio Ambiente durante boa parte da era Fraga e actual conselleiro coordinador da papeleira Ence. Como parece demostrar o seu nomeamento, ao igual que o da súa compañeira no consello Isabel Tocino, ou a recentemente nomeada conselleira de Greenalia, Beatriz Mato, os departamentos de Medio Ambiente semellan ser os mellores escenarios para preparar o salto da política á empresa privada. Rival de Reganosa Blanco desembarca en Enagás nun momento no que a gaseira, participada en 5% polo Estado español a través da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI), libra unha batalla coa galega Reganosa, controlada polo empresario Roberto Tojeiro (Gadisa) co respaldo da Xunta, por ganar presenza no mercado doméstico, pero tamén nos mercados internacionais e nas novas oportunidades de negocio, como a subministración de gas a buques. O ex ministro poderá achegar o aprendido na súa etapa á fronte de Fomento e no Parlamento Europeo, onde foi ponente da directiva sobre enerxías renovábeis.


Summary: A deputada do BNG Noa Presas sinalara, nunha pregunta sobre os recortes á cirurxía pediátrica, que "afortunadamente" non ten fillos e Almuiña encadrou as súas palabras no "problema da natalidade"

O pleno do Parlamento debatía na tarde deste mércores sobre o desmantelamento do servizo de cirurxía pediátrica en Ourense, que provoca que nenas e nenos que precisan da súa atención teñan que ser recorrentemente trasladados a Vigo. Facíao a instancias de Noela Blanco (PSdeG) e Noa Presas (BNG), que en senllas preguntas instaban o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, a ter en conta as repercusións deste recorte e a reparar na, ao seu xuízo, contradición entre retirar servizos para a infancia na provincia mentres o Goberno proclama a súa intención de revitalizar demograficamente o interior galego. Foi neste punto do debate onde o máximo responsable da sanidade pública do país deu en considerar que nese propósito de promover a natalidade resulta negativo que unha muller, nomeadamente unha deputada, exprese que non desexa ter fillos. Presas (BNG) sinalara na súa pregunta sobre o recorte á cirurxía pediátrica que "afortunadamente" non ten fillos Na súa segunda quenda de réplica a voceira do Bloque reprochou ao conselleiro que non tivese en conta o transtornos e gastos que deben asumir as familias pola carencia deste servizo en Ourense. "Eu, afortunadamente, non teño fillos nin fillas -sinalou Presas- pero non quero nin imaxinar a situación de calquera pai ou nai" que teña que "percorrer dúas horas e pico en coche para que vexan a súa crianza". Almuíña, agregou, debera aclarar o encaixe desta restrición na dinamización demográfica que "vende" a Xunta. "O problema da natalidade é que unha muller diga que está contenta de non ter fillos", proclamou Almuiña, que despois retirouno e dixo non pretender "insultar" Na súa quenda final, como nas anteriores, o conselleiro reiterou en que a "calidade" asistencial á infancia de Ourense segue a estar garantida, pero inseriu no retruque unha consideración adicional sobre a intervención da deputada do Bloque. "O problema da natalidade é que unha muller diga que está contenta de non ter fillos", proclamou entre protestas da bancada da oposición e o estupor da propia Presas, que reclamou da Presidencia unha quenda adicional para esixir a rectificación do membro do Goberno. "Recorde que non estamos no franquismo, somos algo máis que meras vasixas para reproducirnos" e o Goberno "non ten nada que axuizar sobre as consideracións políticas do meu grupo" ligándoas "a que eu sexa ou non nai ou me alegre ou non de selo". Ante a contrariedade xeral, Almuíña accedeu a retirar as súas palabras. O seu propósito, dixo, non era "insultar", senón evidenciar que "temos que facer unha profunda reflexión do que está pasando en Galicia" sobre o continuo devalo demográfico e que "as causas" de que o número de nacementos non deixe caer "non son a existencia" ou non dunha unidade de cirurxía pediátrica no hospital de Ourense.


Summary: O tren é unha das metáforas recorrentes que atravesan a historia do cinema practicamente desde o seu nacemento. E un tren é tamén o corazón de Nós mesmas, a curtametraxe coa que debuta nas pantallas Ana Pontón (Sarria, 1977). Si, a mesma Ana Pontón que exerce como portavoz nacional do BNG.

"Hoxe estreo a miña criatura, agardo que vos guste", anunciaba Pontón na súa conta de twitter a pasada sexta feira. Nós mesmas, expón a sinopse do filme, "é o resultado das conversas de cinco mulleres conectadas con San Sadurniño. As súas vivencias, as súas frustracións e os seus soños tecen unha historia que toma corpo nunha viaxe no Feve". A obra, engade o texto, "pretende deixar unha mensaxe de esperanza nun momento de deconstrución da nosa identidade colectiva". O vínculo de Pontón co Concello de San Sadurniño débese á Chanfaina Lab, "encontro de cineastas galegas e galegos", que se celebra na vila desde hai catro anos. "Na Chanfainalab apostámolo todo pola democratización da produción audiovisual", explican na organización, "pola capacidade de calquera persoa para escribir ou expresarse a través das imaxes". A política nacionalista, que xa participara na segunda edición da Chanfaina Lab como produtora de Trazos, de Alberte Branco -quen, á súa vez, produce Nós mesmas-, achegouse á cámara con dous obxectivos a retratar: "O empoderamento da muller e a reivindicación do trazado do tren Feve, tan maltratado e abandonado pola Administración nos últimos anos". O resultado é Nós mesmas, unha peza de pouco máis de seis minutos de duración. "Quixen darlle voz e protagonismo ás mulleres de San Sadurniño como acto reivindicativo e empoderamento feminino", resume, "visibilizando reflexións e sentimentos que rachan con estereotipos e falsas dicotomías entre rural e urbano".


Tiven a gran sorte de traballar, durante máis dun lustro, na prestixiosa Universidade da Estremadura. E tiven a gran sorte, que tampouco a teñen moitas persoas, de vivir na cidade española de Cáceres. Cando me incorporei á vida ordinaria daquel pequeno núcleo, non ben comecei a comprobar a ledicia e o agarimo daquela comunidade humana, e o enorme afecto que me ían ter os e as compañeiras da Facultade na que ía desenvolver o meu traballo; observei que as cacereñas e os cacereños, castelán-falantes en boa lóxica, posuían un sotaque curioso, moi aproximado ao da próxima Andalucía, mais nada parecido ao da tamén próxima Castela á que se adoitaban aparentaren sentimentalmente. Con todo, e non curiosamente talvez, nas festas locais da cidade, polo padroeiro san Xurxo, case nada celebraban; agardando a chegada do mes de maio, moito máis benigno climatoloxicamente, cando realizaban unha rechamante "Feria de mayo" case copia literal da sevillana "Feria de abril". Socioloxicamente, polo tanto, o pobo de Cáceres ben pode resultar unha clara extensión do andaluz, onde tamén se proclama a validez dos símbolos españolistas, onde se apoloxiza unha cultura taurina e onde se rexeita, polo xeral violentamente, calquera ideoloxía que cheire a independentismo das nacións que se ven adscritas aos destinos do Reino da España que alá tanto se defende, mesmo até o punto de facer do por entón descoñecido escritor Alonso Guerrero, exmarido da actual raíña Letizia Ortiz Rocasolano, un conferenciante asiduo da Universidade estremeña; e mesmo até provocar unha campaña de rexeitamento dos produtos cataláns por parte, por caso, do Departamento de Arte e Ciencias do Territorio no que traballaba outro galego coma min que, segundo me manifestou, recibía correos electrónicos dun seu compañeiro coa fin de que se abstivese de mercar o que a industria da Catalunya ofrecía. Mais ao lado dese Cáceres enchido de baiucas nas que cando eu pedía unha sidra me traían unha garrafiña de cava (non sei se catalán; mais champán non creo que fose), de bares carregados de símbolos españois e imaxes de touros e toureiros; ao pasear polas súas rúas un ou unha ben pode atopar persoas que van falando nun rexistro curioso fóra do sotaque estremeño, que pronuncian todos os sons á galega e que mesmo semella que falan propiamente en galego. Iso foi o que me aconteceu ao pouco de chegarmos e asentarmos en Cáceres, ao ir eu pola Avenida de la Virgen de la Montaña e observar como unha parella de mozos ía falando dun xeito diferente ao que se expresaban na miña Facultade. Calquera podería pensar que eran dous emigrantes máis, dous galegos que, como eu, tiveran de ir procurar o sustento fóra dunha casa que semellaba non dar para todos e todas, sobre todo para os e as desafectas ao amiguismo e a corrupción que disque reina en case todas as parcelas da vida do Estado Español. Mais non, non eran galegos. O rexistro no que falaban non era totalmente idéntico ao dun de Lugo, ao dunha de Rianxo, ao dunha viguesa, unha canguesa ou unha ourensá; nin semellaba ser o galego que utiliza unha persoa d'A Fonsagrada, d'O Ribeiro ou, por exemplo, d'Os Ancares. Foi por iso como parei aquelas persoas e, en galego, pregunteilles de onde era que viñan. "Somos carecereños—dixeron—, somos do Val de Xálima". E explicáronme que no que os e as españolas chaman provincia de Cáceres, cara ao norte, hai un val regado polo río Ellas que no que eles falaban, "a fala", se chamaba Val de Xálima, olim Valle del Jálama, composto por tres "lugaris": As Ellas, S. Martiño de Trevello e Valverdi du Fresnu, que en castelán disque son Eljas, S. Martín de Trevejo e Valverde del Fresno. Despois souben que mesmo existía un movemento reivindicador daquela aparataxe lingüística, non tanto do territorio, e que mesmo formaba parte, ese falar, do espazo lingüístico galego, por máis que nas aulas da Facultade de Filoloxía da USC nada se dixese, polo menos no meu tempo de estudante. Mañego a de S. Martiño, lagarteiro a d'As Ellas, e valverdeiro a de Valverdi, son os nomes que segundo "os tres lugaris" recibe a variante tamén coñecida, mercé a certos estudos dialectolóxicos galegos, como "valego", que é a variante galega falada no Val de Xálima estremeño. Claro que ese rótulo, o de "valego", foille aplicado polos intereses dunha lingüística preocupada por explicar e/ou demostrar que todo o val é un reduto onde se fala unha variante idiomática dialectolóxica da Galiza, o cal é certo, mais onde os seus falantes e as súas falantes son galegos e galegas. Iso é o que aconteceu, malia que un promocionador da fala decidise aceptar unha corresponsalía da "Real Academia Galega", cando un feixe de estudantes universitarios e universitarias se deixaron caer polo Val de Xálima para explicarlles, tal e como a min me sinalaron varios e varias xalimeses e xalimesas, que eran galegos e galegas. Estes viaxeiros e viaxeiras son os que acreditan nunha inexistente, por non demostrada claro, repoboación galega medieval para esta zona hoxe cacereña, o cal ben podería levarnos a imaxinar a limpeza étnica dunha bisbarra poboada desde a Prehistoria na que, ao ser eliminado o factor humano propio, que é o responsábel dunha lingua, permitiu que se institucionalizase o galego como idioma natural. Nese sentido, e para vérmonos como as suposicións veñen por se faceren lei que seguirmos, é curioso como hai poucos días, un hostaleiro mañego dicía en Sermos Galiza que malia non existiren probas, "hai estudos que din que foi unha repoboación galega antes mesmo da independencia de Portugal". Por suposto, habería que respondermos sobre de quen se independizou Portugal e estariamos a falar dunha "repoboación" anterior aos mediados do século XII, que é cando, seica en 1139, o conde Afonso Henriques foi aclamado internamente como primeiro monarca portugués, pois até 1179, o papado non recoñecería como rei o Afonso, outorgándolle así a necesaria validez de entón ao seu título e arelas territorialistas. Hai tempo xa que a historiografía, mesmo española, abandonou as chuscas ideas dunha repoboación que se implicaba tras dunha reconquista inexistente; un asunto dun imaxinario nacional que pretende a propiedade inveterada de case toda, por non dicir toda, a Península Ibérica. E claro, o asunto repoboador tamén fica en suspenso… Daquela, malia que non coñezamos a carta foral daquel val hoxe español, se é que existe, o certo é que considero que o feito de que en Xálima se fale unha variante dialectal galega pouco ou nada ten a ver coa posíbel presenza de colonos e colonas galegas na redonda, persoas que en todo caso non deberon deixar trazo ningún no sistema apelativo familiar, nos apelidos logo, daqueles "tres lugaris": non hai nin un só apelido galego nos libros rexistro parroquiais do val desde o Concilio de Trento, que é cando comezan a funcionaren, o cal asegura a falsidade do estremo repoboador, pois o feito de que desde o século XII ao XV non se mantivese algunha designación de familia deses e desas pretendidas colonas da Galiza, é algo revelador para botar terra sobre desa tese repoboadora. Xa que logo, non sería moito máis adecuado, a falta de calquera proba clara sobre dun posíbel e até o de agora indemostrábel traslado de persoas galegas (hai mesmo quen di da zona ourensá!) ao Val de Xálima sabe deus en que época ou século, considerarmos que no val falan o que en boa lóxica deben falar? Sabido é que, como se recolle con firmeza na Crónica General de España por parte de frei Prudencio de Sandoval, seica en 1108, cando ao rei Afonso lle morre o fillo e herdeiro Sancho na batalla de Uclés—pouco antes, logo, de que seu curmán o Henriques decidise nomearse rei luso—; o monarca, no idioma galego en que se expresaba, di o Sandoval, laiouse deste modo: "ay meu fillo, ay meu fillo, alegría do meu coraçon et lume dos meus ollos, solaz da miña vellez […] Ay meu herdeiro mor; cabaleiros hu me lo leixastes? Dademe meu fillo condes?". Deste modo, se o mesmo rei falaba en galego, como é lóxico ao ser monarca da Galiza, como non ían falar xa en galego os habitantes e as habitantes do Val de Xálima, mesmo as persoas que residían en calquera outro punto xeográfico do reino da Galiza? Ou é que por mor desa indemostrábel repoboación dun non moi numeroso grupo de homes e mulleres galegas no século XII se conseguiu que se implantase unha lingua estraña nun territorio onde era totalmente allea? Non sei, mais creo que o galego nunca chegou a se instituír como lingua xeral ou común en La Habana ou en Buenos Aires, moito menos na Cuba ou na República Argentina, onde a afluencia de galegos e galegas, durante os séculos XIX e XX foi máis que constante… "A fala", pois, ben podería representar ese primitivo estadio—ben que evoluído e coas lóxicas influencias nel dos rexistros lingüísticos despois desenvolvidos nas zonas limítrofes a Xálima: o castelán, o portugués e o leonés—da lingua que se falaba no reino da Galiza alá polos comezos do século XII, non ben moi afastado daquel romanzo primeiro vehículo idiomático derivado do latín implantado polas hostes romanas nos mesmos comezos da romanización da Península Ibérica, un medio de comunicación que habería se institucionalizar como lingua do que foi o primeiro reino católico do planeta, o daqueles suevos e suevas que organizaron a primeira chancelería monárquica na nómina do que máis tarde serían non poucas entidades territoriais europeas que falaban idiomas xurdidos así mesmo do vello latín do Imperio Romano ao que tanto lle debemos europeos e europeas. Esa é, ao meu xuízo, a verdade que se acolle tras do que hoxe falan os españois e as españolas que residen no Val de Xálima de Cáceres, orgullosos e orgullosas da súa realidade hispánica e orgullosos e orgullosas do seu rexistro lingüístico, certa e estreitamente aparentado coa lingua que, hoxe tamén, falamos os e as galegas.


Summary: Máis un número do semanario saído do prelo. A educación sexual na mocidade, o franquismo que vive alén Franco, a situación de Sargadelos, entrevistamos o compositor Juan Durán e David Rodríguez, autor de 'O canastro sen tornarratos'. Todo iso e máis, xa na nosa loxa e nos puntos de venda habituais.

A decisión do Goberno do Estado de recorrer á fórmula do decreto-lei para exhumar os restos de Franco do mausoleo de Cuelgamuros está a suscitar unha reacción contraria por parte de nada desprezábeis sectores da sociedade. Alén dos nostálxicos, que os segue a haber 43 anos despois da morte do ditador, existe unha ampla capa social que cre que a medida do Goberno non é máis que fume para desviar a atención dos problemas importantes. Persiste o franquismo sociolóxico ou, no mellor dos casos, certa comodidade no principio de amnesia social? 'Franquismo alén de Franco'. 'Vigo 1972: os represores' As folgas obreiras de 1972 en Ferrol e Vigo abriron unha nova etapa na loita do movemento obreiro galego. Os sucesos de setembro en Vigo, iniciados a raíz dun conflito laboral en Citroën, puxeron a proba a madurez e a resistencia dos traballadores vigueses e evidenciaron a necesidade dunha nova práctica e orientación sindical. A meirande parte das adolescentes artellan a súa idea de sexualidade a través de contidos non filtrados da Internet, o porno e o silencio das figuras de referencia. 'A educación sexual na mocidade, materia pendente'. "Trátase de delimitar o ermo en que nos atopamos, paso primeiro para que algún día volva medrar a herba". Sobre esta frase articula David Rodríguez (Vigo, 1975) O canastro sen tornarratos. Resistencia popular na era do capitalismo sen democracia. Unha ollada galega, un ensaio editado por Xerais que aborda desde o europeísmo á situación de Galiza como nación sen Estado no marco da UE, pasando polo 15M ou o piñeirismo. Falamos co seu autor: "Unha reforma que vaia no sentido de favorecer as clases populares ten que poner en cuestión o sistema euro". Setembro marca o inicio dun novo curso político na Galiza, unha decena de meses que vai ter un dos seus puntos destacados nas eleccións municipais previstas para maio. Mais non vai ser esta a única meta voante que o pelotón político galego debe afrontar neste novo exercicio. 'Curso político contra a inercia'. 'O Goberno Sánchez: moitos xestos, algúns bandazos e poucas mudanzas' O deliberado incumprimento de promesas como a derrogación da reforma laboral, a revisión do sistema de pensións ou unha nova reforma fiscal, marcan unha lexislatura na que o principal obxectivo do PSOE é asegurar as súas posibilidades electorais en 2020. 'Os lazos: a obsesión de Ciudadanos'. A ofensiva identitaria do españolismo só procura gañar visibilidade Con recursos perante as Nacións Unidas, que xa mandataron que a súa candidatura debe ser garantida, e o Tribunal Superior Electoral (TSE) que a tombou, Lula e os partidos da esquerda que o apoian tencionan evitar a súa exclusión da carreira electoral. 'Lula mantén o pulso contra a impugnación da súa candidatura'. 'BBVA e Santander tremen pola crise dos emerxentes' A lóxica da financiarización da economía conduce Turquía e Arxentina ao colapso. Sargadelos, a marca que mellor representou aquela aposta de Díaz Pardo e Seoane por crear unha Bauhaus galeguista, volve ao epicentro da polémica, un escenario que coñeceu ben nestes anos mais que parecía ser pantalla pasada. A ameaza do seu administrador de despedir a metade do persoal convulsiona unha empresa que é moito máis que unha factoría. 'Sargadelos, o devalar da man dunha deserción'. 'Galiza nun mapa provenzal do século XII'. É un dos poucos exemplos coñecidos da cartografía provenzal e responde a unha estrutura TO, un modelo que sitúa a teoloxía no centro. O mapa non deixa dúbidas de que naquela altura Gallicia e Hyspania servían para denominar realidades diferentes e non se refire a ningún reino en Europa como León ou Castela. Considerado como o máis importante compositor galego da súa xeración e o de maior proxección internacional, Juan Durán (Vigo, 1960) estrea o 11 de outubro no auditorio do Escorial, en Madrid, Whispers in the Dark, coa que gañou o premio Reina Sofía de Composición Musical, un prestixioso recoñecemento a unha excelsa obra de música de cámara, vogal, sinfónica e escénica. Falamos con el para este número: "As orquestras públicas teñen necesariamente que cubrir unha cota de música galega". E non faltan as achegas e colaboracións de Xoán Costa, David Otero, Marga Doval, Xulio Carballo, Mario Regueira, Colectivo Xea, Belem Tajes, Andrés Castro e Montse Pena


Summary: O Grupo de Óptica Integrada, Fibras Ópticas e Metroloxía Óptica colaborou no desenvolvemento dun experimento no que se conseguiu unha velocidade de transmisión de 1.05Pbit/s.

O Grupo de Óptica Integrada, Fibras Ópticas e Metroloxía Óptica do Departamento de Física Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela colaborou con NEC Laboratories America Inc., Corning Inc. e a Universidade de Princeton no desenvolvemento dun experimento no que se conseguiu unha velocidade de transmisión de 1.05Pbit/s, acadándose así un récord mundial de transmisión por fibra óptica. Os resultados fixéronse públicos no congreso internacional 2012 Frontiers in Optics/Laser Science XXVIII celebrado o pasado outubro en Nova York como postdealine paper do que son coautores os investigadores da USC Carlos Montero, Xesús Prieto, Vicente Moreno e Jesús Liñares. O estudo foi considerado pola revista Laser Focus World como unha das vinte mellores innovacións fotónicas do ano 2012 A investigación é a culminación doutro traballo previo, da mesma coautoría que o anteriormente citado, sobre multiplexación modal espacial realizado por un grupo internacional de Universidades (USC, Hong Kong Polytechnic University, University of South Wales e University of Central Florida) e centros de investigación (NEC Labs America e Corning Inc.) e cuxos resultados publicáronse na revista internacional Optics Express (vol.20, pp2668, 2012). O estudo foi considerado pola revista Laser Focus World (vol.48, Issue 12) como unha das vinte mellores innovacións fotónicas do ano 2012 polo seu futuro impacto nas comunicacións ópticas. En todos estes traballos os investigadores da USC desenvolveron varios elementos ópticos clave dos prototipos de multiplexación espacial e amplificación modal, dous subsistemas estratéxicos no sistema optoelectrónico completo que implementou o experimento


Summary: O evento da categoría UCI C2 organizado polo XSM tivo unha boa participación galega. As vitorias nas súas carreiras raíñas foron para Lucía González e Felipe Orts, campións estatais da categoría elite.

O ciclocrós galego despediu a súa fin de semana internacional este domingo no Xaxan Cx con dúas vitorias júniors, a de Laura Mira (Supermercados Froiz) e a de Ricardo Buba (Coruxo). Ambos os dous sobresaíron na actuación galega en Marín nun evento da categoría UCI C2 organizado polo XSM que tivo como gañadores nas súas carreiras raíñas os campións estatais da categoría elite: Lucía González (Nesta) e Felipe Orts (Burgos BH). O primeiro representante galego que subiu ao podio na sesión matinal foi Ricardo Buba, que rematara cuarto no circuíto da Illa da Esculturas o día anterior. O gondomarense do Coruxo venceu nun sprint con Carlos Gámez (Llica), que entrou segundo, e Raúl Mira (Teika). Iván Fernández (Vigo-Rías Baixas) ficou sexto a 1:38. Algo semellante aconteceu con Laura Mira, que non quedara satisfeita da súa actuación en Pontevedra, onde as avarías deixaron a porriñesa fóra das dez primeiras da súa categoría. Sen problemas mecánicos en Marín, a do Supermercados Froiz impúxose entre as júniors e ademais ocupou a oitava praza na clasificación absoluta. A 22 segundos da gañadora xuvenil concluíu a súa compañeira de equipo Uxía Soto, décima no global da carreira, asinando un dobrete para a formación alimenticia. O terceiro chanzo do podio ocupouno en Marín Nicole Castillo (La Torreta). A mellor galega no prato forte do programa feminino foi Carla Fernández (Team Farto-BTC). Segunda Sub-23, por detrás da francesa Olivia Onesti (Star Casino), a viguesa ocupou o sétimo posto na clasificación absoluta que dominou a vixente campioa estatal Lucía González. Gañadora tamén en Pontevedra, a asturiana volveu derrotar Aida Nuño (Río Miera) e terceira concluíu a belga Laura Verdonschot (Pauwels Sauzen). Cadetes e másters A competición cadete feminina tivo tres galegas no máis alto da táboa. María Filgueiras (Río Miera) sumou o seu segundo triunfo da fin de semana e de novo tivo como principal rival a Aroa Otero (Avanza-O Porriño). Laura Patiño (Team Farto-BTC) logrou a terceira praza. O éxito do ciclocrós galego neste grupo de idade abrangueu tamén os rapaces, con Tomás Pombo (Cambre) como segundo por detrás de Canor Arboleya (Unicaja Gijón). En relación ás carreiras másters, houbo dúas vitorias de ciclistas do país: Marina González (Illas Cíes) adxudicouse a proba das mulleres e Antonio González (Salvaterra) a dos máster-60.


Summary: O PP precisa dos votos da formación nacionalista para alcanzar no mínimo os 175 votos no Congreso. O PNV confirmou esta segunda feira que xa recebeu unha chamada de Rajoy.

As conversas do PNV con Rajoy non só pivotarán arredor da axenda económica. A formación nacionalista vasca tamén quere falar co PP de mudanzas na política seguida polo Estado en relación aos presos de ETA, submetidos aínda á dispersión. O PNV entende que a Moncloa debe mover ficha e asumir a irreversibilidade do fin da actividade armada en Euskadi. O primeiro contacto de Rajoy, aliás, será con Coalición Canaria, que dispón dun só escano no Congreso. A seguir ese movimento sería a quenda do PNV. Os cálculos do PP serían sumar 175 escanos, os seus propios, os de Cs, PNV e CC. Serían insuficientes para investir Rajoy caso do resto da Cámara, outros 175 asentos, votar en contra. Aí entraría a hipótese de o PSOE ceder ao final e se abster para evitar irmos a terceiras eleccións. "Identifícome co modelo da consulta legal e pactada de Escocia", afirma Urkullu nas vésperas de abrir unha negociación con Rajoy Fontes do PP admitiron a chamada a Sabin Etxea e tamén a hipótese de que nas conversas co PNV se falara de transferencias pendentes a Euskadi en relación coa xestión das institucións penitenciarias. O PNV enfronta a negociación sen preconceitos e a cara descuberta. Esta mesma segunda feira, o lehendakari, Íñigo Urkullu, defendeu nunha palestra en Madrid o achegamento a cadeas vascas dos presos de ETA e a transferencia das prisións antes de 2017. Na palestra -pronunciada no marco dos cursos de verán da madrileña Universidade Complutense- o chefe do goberno vasco puxo tamén as luces longas e mostrou cal é o seu horizonte estratéxico: "Son partidario de avanzar máis de vagar [no autogoberno] e de forma máis sólida, con seguranza xurídica. Identíficome co modelo da consulta legal e pactada de Escocia", afirmou nunha declaración de indubidábel valor político tendo en conta o contexto e o interese que na direita española espertan os 5 escanos do PNV no Congreso dos Deputados.


Summary: A conselleira de Educación, Carmen Pomar, sumouse durante o día de hoxe ao acordo proposto polo Ministerio do ramo para o arranque da actividade lectiva, aínda que rexeitou a "fragmentación" dos grupos actuais de escolares que trasladou o departamento de Isabel Celaá na súa proposta de recomendacións sanitarias.

A redución de alumnos por aula para o próximo curso parece descartada no caso da Galiza, ou polo menos nos termos recomendados polo Ministerio de Educación. A conselleira de Educación, Universidade e Formación Profesional, Carmen Pomar, sumouse durante o día de hoxe ao acordo proposto polo Ministerio do ramo para o arranque da actividade lectiva, aínda que rexeitou a "fragmentación" dos grupos actuais de escolares que trasladou o departamento de Isabel Celaá na súa proposta de recomendacións sanitarias. O documento, que finalmente quedou definido como un "borrador" aberto a achegas e alegacións, incluía suxestións para a adaptación da organización do curso nos centros educativos, entre elas a disposición de clases de 15 escolares por aula, ata un máximo de 20. Pomar, do mesmo xeito que outros mandatarios autonómicos, pediu expresamente na Conferencia Sectorial de Educación que este documento se desvinculase do acordo para o inicio do curso e que se tomase como marco de referencia o Real Decreto-lei 21/2020 (en concreto do seu artigo 9), publicado no BOE esta semana. A norma estabelece que serán as administracións educativas as que aseguren o cumprimento, por parte dos centros públicos ou privados, das normas de desinfección, prevención e acondicionamento dos centros "que aquelas establezan". "Deberá asegurarse a adopción das medidas organizativas que resulten necesarias para evitar aglomeracións e garantir que se manteña unha distancia de seguridade de, polo menos, 1,5 metros. Cando non sexa posíbel manter dita distancia de seguridade, observaranse as medidas de hixiene adecuadas para previr os riscos de contaxio", engade o artigo. Con este acordo as comunidades autónomas asumen a elaboración de protocolos de actuación para garantir a hixiene, limpeza e o control sanitario nos centros, un traballo que realizarán xunto aos servizos de prevención de riscos laborais, e que incluirá medidas específicas para a atención das persoas incluídas no grupo de risco. "Non fala de ratios" A pesar diso, este criterio implica á súa vez que outras medidas expostas non serán obrigatorias e dependerán das comunidades, como é o caso da redución a 15 ou 20 alumnos por aula ou que os máis pequenos queden exentos de manter a distancia ou de usar máscaras en clase. A conselleira Pomar asegurou que o texto final, duns 14 puntos, "non fala nin sequera de ratios" e que desde a Consellería defenden que é "máis importante non fragmentar" nin "romper os grupos de referencia establecidos na aula". O Goberno galego argumenta que mantelos achegaría maior seguridade socioemocional aos mozos para afrontar o novo curso tras varios meses separados dos seus compañeiros. Doutra banda, Pomar advertiu de que unha "redución excesiva" de alumnado por aula "necesitaría de recursos" que "neste momento non están contemplados" nos fondos anunciados por parte do Ministerio, pois o gasto "superaría esa previsión" de 120 millóns de euros. "Non se trata só de ampliar profesorado, senón de espazos educativos", explicou a Consellería de Educación, posto que a realización de actividades ao aire libre, entre outras alternativas, "non sempre é viábel".


Summary: Unha trintena de localidades galegas súmanse ás mobilizacións de rexeitamento á resolución xudicial da Audiencia de Navarra sobre a violación múltiple sufrida por unha moza. "Se tocan a unha, tócannos a todas", clamouse O tribunal que xulgou a 'La manada' sentencia que o ataque sexual que cometeron non foi unha violación

O tribunal que xulgou a 'La manada' sentencia que o ataque sexual que cometeron non foi unha violación OPINIÓN | É unha violación, estúpidos! Clamor e indignación. Foi a sensación que percorreu as mobilizacións do movemento feminista que retrucaron nas rúas á controvertida sentenza da Audiencia de Navarra na que se condena a nove anos de prisión aos membros de 'La Manada', o grupo de cinco homes que atacaron sexualmente unha moza o 7 de xullo de 2016 en Pamplona, feitos que segundo o tribunal non foron estritamente unha violación. Unha trintena de concentracións e manifestacións en vilas e cidades galegas sumáronse á protesta, que se multiplicou por todo o Estado, e nelas abondaron as mostras de solidariedade coa vítima e de repulsa cara ao tratamento que recibiu por parte dos xuíces. "Eu si te creo" ou "non é abuso, é violación" foron algunhas das consignas máis repetidas nunhas mobilizacións impulsadas dende colectivos como a Marcha Mundial das Mulleres ou a Plataforma Feminista Galega e nas que tamén abondaron as pancartas e mensaxes de urxencia na que transcendían experiencias e reflexións persoais. "Ata que non nos maten non nos van crer" ou "se te resistes, mátante; se non te resistes, non te cren", sinalaron participantes nunhas protestas nas que ecoaron as enormes mobilizacións feministas do pasado 8 de marzo. Cómpre, reivindicouse, frear a "xustiza patriarcal" e deixar claro que os "únicos responsables" das violacións son os propios violadores. Cabeceira da protesta en Vigo / CC BY-SA-NC Galiza Contrainfo "Non é a minisaia, non é o pantalón; na mente do machista está a provocación", coreouse durante as concentracións, que ante a gran afluencia de cidadanía tornaron en varios casos en manifestacións, caso de Vigo ou Santiago. Mulleres e homes de todas as idades e tamén representantes de colectivos sociais e políticos uníronse ao clamor feminista. "Se tocan a unha, tócannos a todas". Participantes na mobilización de Vigo / CC BY-SA-NC Galiza Contrainfo Reacción políticas en Galicia Nestas protestas participaron activamente membros de diversas forzas políticas galegas; caso do voceiro de En Marea, Luís Villares, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, ou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, así como responsables muncipais como a alcaldesa de Lugo, os alcaldes de Santiago e A Coruña ou a presidenta da Deputación de Pontevedra, entre outros. Fin da protesta en Santiago / CC BY-SA Praza Pública Tras coñeceren a sentenza diferentes organizacións políticas galegas fixeron patente o seu malestar. Dende En Marea cualifícase de "lamentable" a sentenza, que "mostra unha vez máis a desigualdade e a desprotección á que nos vemos sometidas na nosa vida". "Non podemos entender como pode non existir violencia nin intimidación cando unha muller é atacada contra a súa vontade por cinco homes que a penetran sen o seu consentimento e sen poder defenderse durante 18 minutos", afirma o comunicado, que alerta de que mentres que se "insiste en que as mulleres denuncien calquera tipo de violencia" a realidade é que "cando o fan vense soas, sen recursos aos que acudir e ante unha sociedade e unha xustiza cun machismo estrutural tremendamente enraizado". Para Anova, a sentenza é "un atentado contra os dereitos das mulleres" e "senta un precedente xudicial nefasto que contribúe a normalizar a violencia contra as mulleres". "Parécenos evidente que unha violación en grupo si é violenta e que a sentenza afonda en distorsionar o papel das mulleres: de vítimas a culpables por non se resistir", conclúe a formación. Manifestación en Ourense / CC BY-SA-NC Ana Sagredo - Galiza Contrainfo Para Caballero, líder do PSdeG, "a democracia ten que garantir as liberdades, tamén a sexual, e os xuíces teñen que aplicar as leis adecuadamente e eliminar e condenar toda violencia sexual". A xuízo do socialista, "sen vontade, con abuso e imposición, hai violencia e violación" O BNG amosa a súa "indignación" e "repulsa" ante a sentenza, que cualifica de "vergoñenta". Para a deputada Noa Presas, "as conclusións da sentenza envíanlles ás mulleres unha mensaxe clara: se es violada e non te resistes para non poñer en risco a túa vida, non te van a crer". "Unha mensaxe" -conclúe- "que confirma que a única proba valida contra a violencia machista é ser asasinada".


Summary: Na última década 44 menores foron asasinad@s polo machismo no Estado español, 26 durante o réxime de visitas.

Hai un ano o Comité para a eliminación de todas as formas de discriminación contra as mulleres das Nacións Unidas condenou o Estado español por neglixencia no marco do caso presentado por Ángela González, a nai dunha crianza asasinada polo seu ex-compañeiro. O crime fora cometido en 2003 durante o réxime de visitas que lle fora concedido ao pai, que contaba coa custodia compartida, embora fora denunciado até en 30 ocasións por violencia machista. Após 11 anos de longa batalla xudicial no Estado español, onde non foi escoitada, Rodríguez acudíu á organización internacional quen condenou o Reino de España a indemnizar a denunciante mais tamén a introducir mudanzas no seu ordenamento xurídico para garantir que os antecedentes por violencia machista sexan tidos en conta nos procesos de custodia. O caso de Ángela Rodríguez non é illado. Na última década 44 crianzas foron asasinadas pola violencia machista. De entre elas, 26 fórono en réxime de visitas, segundo recollen os dados fornecidos pola Federación de Asociacións de Mulleres Separadas e Divorciadas. Aliás, 3 foron asasinadas estando a nai presente. "Non deberían ver os fillos" mais cando as denuncias por violencia machista "chegan aos xulgados é moi habitual" que se lles concedan "visitas, quer vixiadas quer sen vixianza", explica Rosa Fontaíña Segundo @s profesionais, trátase dunha violencia instrumental que emprega as crianzas para danar as mulleres. Mais tamén son "vítimas directas" sinala Rosa Fontaíña desde a Rede veciñal contra os malostratos de Vigo en conversa con Sermos Galiza. Vítimas directas "Estas personaxes", explica en relación aos maltratadores, "non deberían ver os fillos" mais cando as denuncias por violencia machista "chegan aos xulgados é moi habitual" que se lles concedan "visitas, quer vixiadas quer sen vixianza", acrecenta. E, nese senso, "úsanos para meter guerra" e "acaban agredindo as nais influídos" polo home. Fontaíña lembra o caso dunha nena de 4 anos. "Volveu de estar co pai e a nai tremeu cando lle escoitou dicir 'non me toques que eu non sabía que eras unha puta'. Isto é tremendo", sinala. "Hai mulleres que están a renunciar á manutención para ver se desisten de ver os fillos". "Reclamamos no Parlamento que porfavor non se lles concedan visitas aos delincuentes", denuncia mentres recoñece que non se está a facer nada ao respeito. "A culpa é de fiscais, de xuíces e do goberno que non toma medidas". "Usan os fillos para meter guerra e acaban agredindo as nais influídos" Mais non só as crianzas son instrumentos da violencia contra as mulleres, senón tamén "vítimas directas" desta embora a lexislación vixente non as recoñeza como tal. "Coñecemos o caso dun maltratador que agredía a muller, a filla e a sogra. Contaba cunha orde de afastamento da muller mais a filla non se consideraba vítima directa malia as palizas que lle daba, mesmo fotografamos as magulladuras". "Esta lei ten todos os baleiros do mundo en canto ás fillas e fillos", explica Fontaíña. "É unha senrazón". Neste senso, o Consello de Ministros español aprobou en febreiro deste ano a Lei de Protección da Infancia na que se recoñece como "vítimas directas" da violencia machista @s fill@s menores de idade prevendo que poidan ficar coas nais en procesos xudiciais por violencia de xénero. Através da modificación do artigo 1 da Lei para o tratamento integral da violencia contra as mulleres sinálase a obriga da xustiza de se pronunciar sobre medidas cautelares que atinxan @s menores e prevese que estas crianzas "poidan permanecer coas súas nais", sinala o texto.


Summary: 22% dos galegos e galegas viven en inmóbeis con eivas de habitabilidade.

Un de cada cinco galegos e galegas vive en fogares con determinadas deficiencias na vivienda. 21,7% da poboación da Galiza atópase nesta situación, unha porcentaxe que supera en dous puntos a media do Estado español (19,7%) e en case nove a da Unión Europea, onde apenas 13% dos seus habitantes teñen que afrontar este problema. Na Galiza, pois, dóbrase a porcentaxe europea. Son datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), que estudou que porcentaxe da poboación habita nunha vivenda que presenta deficiencias (como pingueiras, humidades en paredes, chans, teitos ou cimentos, ou podremia en chans, marcos de xanelas ou portas). A Xunta fixa 2023 como "ano da vivenda pública" após promover nunha década a metade que PSdeG e BNG en catro anos O traballo ten en conta, ademais, se estas vivendas dispoñen do espazo suficiente ou teñen problemas de falta de espazo, ou mesmo sofren deficiencia como a falta de luz ou non poder manter unha temperatura adecuada. O INE tamén valora un conxunto amplo de aspectos relacionados coas condicións da contorna en que estea situada (ruídos, contaminación, problemas ambientais, etc...). Os datos —correspondentes a 2021— mostran unha leve mellora da situación na Galiza a respecto de dez anos atrás, cando nesa mesma situación estaba 26% da poboación. Tres de cada 100 vivendas baleiras na Unión Europea atópanse na Galiza Tipoloxías En relación co tipo de fogar que presenta "deficiencias", as porcentaxes máis altas corresponderon ao fogar formado por unha persoa adulta soa con fillos e fillos dependentes (24,7%). No que atinxe ao grao de urbanización, a máis alta atópaseen áreas pouco poboadas, cun valor do 21,6%. Os datos do Observatorio Galego de Vivenda en base aos do Instituto Galego de Estatística (IGE) correspondentes a 2020 —último ano dispoñíbel— cifra a humidade como a principal deficiencia apuntada nos fogares galegos. Máis de 237.000 denuncian este problema, mentres algo máis de 151.000 apuntaban a deficiencias de illamento térmico ou acústico nos inmóbeis e máis de 90.000 ao espazo. A podremia en solos e xanelas afecta máis de 30.000 fogares e a escaseza de luz natural 71.000. Unha das circunstancias para entender esta situación é que máis de medio millón de vivendas galegas teñen entre 40 e 70 anos de antigüidade e 150.000 entre 70 e 120 anos. Que a Galiza teña as pensións máis baixas do Estado e dos salarios máis cativos tamén é un factor a atender na situación de habitabilidade das vivendas. Aumentan en 34% as familias que perden a vivenda por non poder pagar a hipoteca Orzamentos á baixa O proxecto de Orzamentos da Xunta para 2023 consigna para vivenda algo máis de 130 millóns de euros. Son 80 millóns de euros menos que os que se adxudicara a este capítulo en 2009 (210,9 millóns de euros). Un descenso de case 40%. Feixoo construíu desde 2010 a metade de vivendas protexidas que o bipartito A política de vivenda do actual Goberno centra as críticas da oposición e de colectivos e entidades que traballan a favor da vivenda como un dereito accesíbel. Entre a realidade que denuncian figura que o Goberno galego edificase só 40 vivendas de promoción pública en cinco anos (2015-2020).


Summary: O presidente republicano saínte rexeita a violencia tras acusar ao seu número 2, Mike Pence, tamén presidente do Senado, de non ter "valor" para protexer o país fronte aos demócratas mentres a CNN fala de "golpe" de Estado

O presidente republicano saínte rexeita a violencia tras acusar ao seu 'número 2', Mike Pence, tamén presidente do Senado, de non ter "valor" para protexer o país fronte aos demócratas mentres a CNN fala de "golpe" de EstadoO Capitolio, sede do Congreso e do Senado dos Estados Unidos, foi asaltado na tarde deste mércores por simpatizantes do republicano Donald Trump mentres no Senado se ratificaban os votos electorais que deben facer novo presidente ao demócrata Joe Biden. Horas despois, desaloxado o edificio, retomouse o proceso no que o Capitolio vota sobre as obxeccións que os estados poñen aos resultados electorais do pasado 3 de novembro e a primeira hora deste xoves o Congreso ratificou a vitoria de Biden.Varios medios internacionais, entre eles a CNN, chegaron a cualificar os feitos de "golpe" de Estado mentres amosan imaxes de supostos axentes de seguridade apuntando con armas desde dentro do hemiciclo a manifestantes que intentan acceder a el tras lograr entrar no edificio. O Washington Post confirma que unha persoa recibiu un disparo dentro do Capitolio.O presidente saínte, Donald Trump, acusou en Twitter o seu vicepresidente, Mike Pence, que pola constitución dos Estados Unidos ostenta ao tempo o cargo de presidente do Senado e polo tanto dirixía a sesión, de non ter "valor" para facer "o que debería ter feito para protexer o noso País e a nosa Constitución" e obstaculizar a ratificación de Biden amparándose nun suposto fraude electoral que foi rexeitado polas instancias xudiciais previas polas que foi analizado. Posteriormente, o propio Trump pediu ás persoas congregadas no Capitolio que se mantivesen pacíficas e non actuasen con violencia."Isto bordea a sedición, e debe rematar. Agora", reclama Biden, que esixe a Trump unha defensa inmediata da constituciónO presidente electo, o demócrata Joe Biden, realizou posteriormente unha intervención pública na que reclamou que se puxese fin ao que cualificou non como un "disentimento" senón como "desorde". "Isto bordea a sedición, e debe rematar. Agora", sentenciou, acusando dos feitos a "un pequeno número de extremistas" que non representan o país.Tras a intervención de Biden, Trump volveu pedir aos asaltantes que abandonen o Capitolio pero dixo entender a súa "dor" polo "roubo" das elecciónsBiden tamén reclamou a Trump unha intervención televisada inmediata en defensa da constitución estadounidense e na que esixa "a fin deste asedio". A intervención pública que realizou Trump a continuación, retransmitida a través da súa conta de Twitter, consistiu nunha petición aos asaltantes para que abandonen o Capitolio pero comezouna dicindo que entende a súa "dor" polo "roubo" das eleccións. Twitter acabou bloqueando as mensaxes da conta de Donald Trump.Pedro Sánchez amosa a súa "preocupación" polo que se vive en Washington e di confiar "na fortaleza da democracia de EEUU", e desde Galicia Ana Pontón alerta contra o "perigo para a democracia" da "crispación da extrema dereita"O presidente do Goberno central, Pedro Sánchez, amosou a súa "preocupación" pola situación que se vive en Washington e di confiar "na fortaleza da democracia de EEUU".Desde Galicia, a portavoz do BNG, Ana Pontón, amosou en chíos tanto en galego como en inglés a súa "preocupación" e di que "a crispación que impulsa a extrema dereita é un perigo para a democracia, os dereitos e as liberdades". Tamén o líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, expresou o seu rexeitamento a "o extremismo, populismo e irracionalidade que inxectou Trump".


Summary: Co permiso dun Corme que se aproveita o seu partido de menos pode subir ao máis alto, o cadro muradán dos Miúdos alcanzou o liderato da Liga Xuvenil ao sumar a súa 6ª vitoria consecutiva. Faino despois de vencer ao Cabana no partido da semana, rompendo unha serie de 10 vitorias seguidas dos de Pablo e Fernando. Agora fican empatados a puntos co golaveraxe individual a favor dos muradáns.

Por detrás, o Corme mantense a 2 puntos dos dous líderes, pero con ese partido menos. Os cormeláns protagonizaron unha das goleadas sen historia da xornada, como a do Fisterra en Laxe. Aínda o cadro fisterrán pode chegar a pelexar polas dúas prazas que dan acceso á Fase de Acenso, quedando a 5 puntos dos líderes, e con aínda 10 xornadas por diante. O Sofán perdeu unha ocasión para meterse de cheo na loita, caendo sorprendentemente ante o Xallas na casa, mentres que a Esteirana non quere dicir adeus e se mantén a 3 partidos. Os Miúdos - Cabana (3-0) Os Miúdos: Balayo, Ángel, Flavio, Fran, Dani, Abel, Gesto, Jose, Antón, Alon e Rubén. Tamén xogaron: Ismiña, Jesús, Ángel Sanandres, Javi e Pipo. Cabana: Roberto, Veloso (Brais), Sergio (Cristian), David, Dani, Samuel, Nando (López), Castro (Pablo), Manuel, Simón e Rubén. Goles: 1-0, m.3: Dani aproveita un rexeite a unha falta botada por Flavio; 2-0, m.27: Rubén define tras un balón que peitea Jose; 3-0, m.61: Rubén nunha contra. Superior dende o primeiro minuto o cadro local, que se adiantaba moi pronto e soubo manexar o partido. Non daba aparecido o Cabana das últimas xornadas, e sufría a cada balón que os centrais muradáns colgaban ás costas da súa defensa. En medio campo os locais maniataban aos cabaneses, e arriba Manuel e Rubén estiveron moi ben controlados. De feito, o porteiro Roberto foi o mellor do Cabana. Roberto impediu varias ocasións na primeira metade, e de feito non sería ata os últimos minutos do primeiro tempo cando Rubén amplía a vantaxe. Na segunda parte o guión era o mesmo, cuns locais que ata fallaron un penalti, pero aínda con media hora para o remate Rubén sentenciaba. Outes - Camariñas (6-1) Goles: 1-0, m.23: Ramón de penalti; 2-0, m.40: Kevin; 3-0, m.47: Fran Lires; 4-0, m.66: Ryan; 5-0, m.78: Ryan; 5-1, m.85: ; 6-1, m.88: Fran Lires. Quinta vitoria consecutiva para os pupilos de Fernando, que parece que se puxeron as pilas algo tarde para meterse na pelexa cos de arriba. Aínda así o Camariñas aguantou a primeira metade, e puxo en apretos ao cadro da Serra. Na segunda, cos cambios, mellorou o equipo local e sentenciou. Sofán - Xallas (0-5) Sofán: Christian (Iván, m.69). Fabian (Gaby, m.45), Docampo (Esteban, m.45), Nacho, Adrián, Eloy (Dani, m.68), Aarón, Montero, Cuadrado (Cristian Novi, m.65), Diego e Simón. Xallas: Agra; Nando, Caamaño, Héitor, Víctor, Peke, Grille, Pablo, Mou, Amarelle, Calo. Tamén: Brais Espasandín e García. Goles: 0-1, m.1: Nando; 0-2, m.20: Grille a pase de Calo; 0-3, m.70: Fabián; 0-4, m.71: Fabián Amarelle; 0-5, m.m.92: Nando. A sorpresa da xornada douse no Carral. Un partido no que os locais non apareceron, con claro dominio xalleiro. De feito, xa se adiantaría no marcador no minuto 1 de partido a través dun balón ás costas da defensa local que definía Nando. No minuto 20 gran xogada individual de Calo que lle brinda a Grille o seu primeiro gol no actual campionato. O Xallas dominaba e imprimía profundidade polas bandas, sobre todo co desborde de Nando pola banda esquerda, autor de dous goles. Ademais, estaban seguros atrás ante un frío cadro local, e pouco foron materializando as ocasións ata asinar unha inesperada goleada. Ponteceso - San Lorenzo (4-3) Ponteceso: Adrián, Adrián, Diego, Martín, Pablo; Musi, Borja (Diego Pereira) (Roberto), David (Marco), Jose, Pop (Lukas) e Isaac (Carlos). San Lorenzo: Iago, Brais, Esteban, Fidi, Iván, Pablo, Edu, Rubén, Fran, Ures e Castro. Goles: 0-1, m.28: Fran: 0-2, m.34: Fran; 1-2, m.50: Pose; 2-2, m.53: Jose; 3-2, m.73: Jose; 3-3, m.83: Ures; 4-3, m.89: Carlos Márquez. Partido de ida e volta, con alternativas no xogo e no marcador. Comezába o San Lorenzo mandando, con chegadas por banda esquerda nos pés de Iván. Tras dúas delas chegaría o balón a Fran que non falla e fai os dous primeiros tantos na primeira media hora. A partir de aí, comezaba a virse arriba o Ponteceso e tras un córner, habería unhas mans na área que lle permitían recurtar e darlle a volta á dinámica do partido. Á volta de vestiarios, xa co Ponteceso mandando sobre o campo, Diego empataba tras zafarse de dous defensas e tirar dende fóra da área. O terceiro poñíano tras unha gran contra, que acaba cun centro lateral rematado baixo paos a queimarroupa, completando media hora de gran xogo. Pero o San Lorenzo tampouco se rendía e n máis corazón que futbol empurraba. Sería Ures o que lograse o empate tras un fermoso lanzamento lonxano. Pero foi efímero, xa que de novo nunha contra o dianteiro local Carlos, superaba á marca en velocidade e poñía un balón ó segundo pao empurrado na mesma liña, conseguindo unha vitoria que necesitaban como auga de maio os de Brais. O peor para os de Juni, as lesións de Fran cara ó final e Castro no primeiro minuto, que se perderan varios partidos. En todo caso, xusto vencedor o Ponteceso, que puido marcar algún mais cun balón ó pao e un par de mans a mans errados. Zas - Esteirana (1-3) Zas: Pereiras, Madelin, Rojo (Xabi), Juan, Mateo, Fariña, Raúl, Darío, Pablo, Unai (Roi) e Tomé. Esteirana: Curriño(p), Rodrigo, Kevin, Chaki, David, Juan, Álex de Dina, Fari, Toni, Xián e Carajillo. Goles: 0-1, m.26: Carajillo; 1-1, m.60: Raúl; 1-2, m.72: Carajillo; 1-3, m.84: Robi. Partido moi entretido e disputado, con dominio da Esteirana na súa primeira metade, na que se adianto no marcador e tivo varias ocasións máis, abortadas pola meta local, chegándose o descanso coa mínima vantaxe dos azulgrana. Tras o descanso, empataría o Sporting, que estivo mellor sobre o terreo de xogo, pero o 1-2 visitante, nun erro da defensa local, terminou por decantar o duelo para a Esteirana, que ao final poría terra por medio co seu terceiro e definitivo tanto. Puido marcar máis goles o cadro esteirán, despois de ter pasado apuros en algún momento do partido.


Summary: No mes de outono faranse cinco anos desde que a Asociación Galega de Apicultura alertara por vez primeira da presenza da avespa asiática na Galiza, unha especie exótica invasora da que tiñan constancia nalgúns puntos da Mariña e que sorprendeu a todo o mundo pola súa capacidade de adaptación, reprodución e propagación por todo o territorio. Os seus efectos son devastadores para a saúde das persoas, a fruticultura, a actividade forestal e a biodiversidade; nomeadamente, para as abellas do país e as persoas produtoras de mel. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza.

Coa chegada da primavera as raíñas de velutina abandonan o letargo para iniciar o seu ciclo vital. Emerxen e comezan a construír os niños primarios. Poñen os primeiros ovos e crían unha xeración de obreiras encargada de iniciar o niño definitivo ao que se acabarán mudando nos albores do verán para multiplicar a súa colonia, pasar o outono e, entrado o inverno, morrer. É a única ocasión que temos de velas. Saen para alimentar as fillas xusto antes de desaparecer para só reproducirse; por iso os apicultores insisten na oportunidade de organizar un trampeo masivo que permita capturar cantas máis raíñas mellor. "Habería que poñer máis esforzos neste labor preventivo", apunta Xesús Asorei, secretario da Asociación Galega de Apicultura (AGA). "Na Galiza calcúlase que pode haber máis de 100.000 niños todos os anos, pero non se ven nin a metade. En 2018 a Xunta retirou preto de 25.000. Fiar toda a loita contra a vespa asiática á simple eliminación de niños como quere facer a Administración é un erro". En dous meses, Asorei colleu 400 raíñas de velutina na contorna das súas colmeas. Non é o único. "Hai moita xente facendo trampeo. A día de hoxe non hai cousa máis indicada, malia que non é o ideal porque as trampas son pouco selectivas. Caen moscas, bolboretas, avespas crabro e outros bichos; pero aínda así, consideramos que a desfeita que provoca a velutina é moi superior ao estrago que poidamos causar con estes enganos". Desde AGA piden avances. "Haberá que investigar para dispoñer canto antes de atraentes específicos que non afecten a outros insectos e lograr un control biolóxico efectivo. Aí está o futuro. A xente está disposta a colaborar e os apicultores temos moitas ideas, pero fáltannos certezas, e para telas, necesítanse cartos". A loita biolóxica está en fase de exploración e aínda non hai evidencias científicas que indiquen a valía das capturas. Son dous dos obxectivos do proxecto Positive de intercambio de experiencias entre países europeos para o control da velutina. Vén de celebrar a súa primeira reunión en Vigo e conta coa participación de gobernos e investigadores da Galiza, Euskadi, Portugal, Francia, Reino Unido e Irlanda. Xulio Maside, da Universidade de Santiago, é un dos integrantes galegos. Defende o interese de estudos controlados pola Administración e a comunidade científica co fin de conseguir datos suficientes para estabelecer medidas ordenadas para todo o territorio sen ter que depender das iniciativas illadas de veciños e apicultores, como apunta Xesús Asorei. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Aladios G. Y, 'Che', estaría acusado polas Forzas de Seguridade españolas de ser responsábel de provocar danos nunha sede do PP e nun banco

O mozo Aladios G.Y, coñecido como 'Che' foi detido por axentes da Policiía Nacional na cidade de Ourense, e a estas horas estaría na comisaría de As lagoas, segundo confirmaron fontes do organismo anti-represivo Ceivar. O mozo, militante da Assembleia da Mocidade Independentista (AMI) e moi implicado no movemento social da cidade, estaría acusado de provocar danos nunha sede do Partido Popular e nunha entidade financeira e está previsto que nas vindeiras horas pase a disposición xudicial. Nas últimas horas, e através das redes sociais, amigos e compañeiros de Che manifestaron o seu rexeitamento a unha detención que cualifican de "política" e preparan actos de solidariedade


Summary: O vento condicionou o desenvolvemento da proba

A primeira Regata da Muller desenvolveu nas augas de Vilagarcía de Arousa a súa etapa inaugural de entre as catro que a conforman -e que se estenderán no tempo até o vindeiro día 22 de maio-, que finalizou co liderado provisional da tripulación dun Monte Real Club de Iates de Baiona, que sumou dous primeiros postos nas regatas dúas e catro do día, mais un segundo e un terceiro. Os factores meteorolóxicos condicionaron o desenvolvemento da competición, até o punto de que o barco do Real Club Náutico de Vigo, coa dobre campioa do mundo de Vaurien Alejandra Suárez á cana, rompía o temón na primeira das probas da xornada e xa non volvería á auga; mentres que o barco que representaba o Vertigo Sailing de Punta Lagoa enganchábase nunha baliza e quedaba co rizón, asinando un dobre DNF e dous quintos postos. Houbo picos de 28 nós -baixou a 15 nas dúas últimas regatas-, con vento do 40 e un día "moi duro" para as tripulacións, segundo explicou a organización, algo que explicou Alejandra Suárez xa en terra, confirmando a "rotura do temón na primeira manga, e despois xa non puidemos navegar". Pola súa banda, Marta Ramada, a patroa do Monte Real de Baiona, subliñou desde o Centro Galego de Vela de Vilagarcía que a proba "foi moi dura, con ventos de 25 nós e rascas fortes, e a verdade é que foi máis difícil de levar o barco... pero tamén foi moi divertido". Con todo, desenvolvéronse catro regatas, con dúas vitorias parciais para Monte Real (Marta Lino, Cristina González, Rita Hernández e María Campos) e outras tantas do Real Club de Mar de Aguete (Claudia Sobral, Paula Fernández, Teresa González e Alejandra Peleteiro), o que anticipa unha igualada pelexa no resto desta fase inicial da Liga Feminina. Con tripulacións de catro mulleres en cada Elliott 6M, fecha a primeira xornada como líder o barco de Baiona (4 puntos), con Aguete igualado (4) e as regatistas do Real Club Náutico da Coruña no terceiro posto, sendo a vindeira oportunidade para velas navegar o 24 de abril, de novo en Vilagarcía de Arousa. Memorial Cholo Armada Non moi lonxe do Centro Galego de Vela, o Real Club Naútico de Vigo organizou o Memorial Cholo Armada de Snipe, o campionato galego da súa clase, que viu como o panorama da proba se revolucionaba por completo pouco despois de comezar, logo da descualificación dos líderes provisionais da primeira xornada, Manuel González (CN Vilagarcía) e Guillermo Rodríguez (RCN Sanxenxo). Este cambio de paradigma foi aproveitado polo patrón coruñés Jaime de Miranda (RCN da Coruña), que acompañado polo canario Ismael Less logrou repetir triunfo nun Memorial Cholo Armada que xa se adxudicara na súa edición de 2010. A segunda posición tamén foi para unha embarcación do RCN da Coruña, tripulada por Jorge Tabara Rodríguez e Juan Maciñeira Ortiz, mentres que a terceira praza no podio recaeu en Juan Manuel Cajade e Tiago Padrón, do RCN de Vigo. Ao mesmo tempo que o Campionato Galego de Snipe tivo lugar o da clase 420, que foi para a tripulación formada por África Alonso e María Pérez-Canal, sendo segundos Bruno Ameneiro e Pablo Lorenzo, o que lles deu o título na categoría Sub-19, mesmo caso de Pablo Rodríguez e Pablo Llorens, cuartos clasificados na xeral e primeiros entre as Sub-17.


Summary: O CESGA traballa dende 2010 na análise das potencialidades da computación cloud e o software libre para mellorar o ensino e a aprendizaxe nas escolas rurais ou illadas. Agora, lidera un proxecto europeo con experiencias en seis países, que será presentado na LibreCon por María R. Malmierca

O Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) traballa dende o 2010 nunha liña de investigación educativa de análise das potencialidades da computación cloud e o software libre para mellorar a forma de traballar, colaborar, ensinar e aprender nas pequenas escolas rurais ou illadas. O éxito da proposta permitiulle ao CESGA liderar un proxecto europeo neste ámbito, con experiencias en seis país. Esta semana María José Rodriguez Malmierca e Diego Nieto (CESGA) exporán na LibreCon todos os detalles sobre a iniciativa Inicialmente, experimentouse nun Colexio Rural Agrupado (CRA) de Boqueixón e Vedra para estendelo despois, dentro do proxecto Rede de Escolas na Nube, a 4 CRAs, que contan con 23 escolas rurais, xunto coa empresa Balidea Consulting & Programming e o apoio da Xunta (AMTEGA e Consellería de Educación). O proxecto foi despregado xa este curso na infraestrutura da Consellaría e dá soporte aos CRAs galegos, o que supón "un éxito na transferencia de innovación educativa á sociedade", destacan os seus responsables. Formación de mestres, educación a distancia para estudantes illado, aprendizaxe en grupo ou a aprendizaxe de idiomas con outras escolas de diferentes países, son algúns dos servizos que puideron mellorar grazas á aplicación das novas tecnoloxías. Na actualidade, o CESGA lidera RuralSchoolCloud, un novo proxecto educativo financiado pola Unión Europea, con 7 socios de 6 países, destinado a proporcionar unha solución TIC adaptada para as escolas rurais e dispersas en Europa, baseándose no uso de computación na nube, software aberto, e metodoloxías para fomentar as habilidades necesarias na aprendizaxe e colaboración no S. XXI. Todo o software e ferramentas utilizadas son libres (eyeos, Owncloud, PHP, MySQL, Opennebula...). Os CRAs de Boqueixón – Vedra, Vilaboa, Amencer e Nosa Señora do Faro son os centros galegos que participan na iniciativa, xunto con escolas de Italia, Macedonia, Grecia, Dinamarca e Reino Unido. Os seus responsables destacan que máis de 14,4 millóns de nenos e nenas viven en áreas rurais en Europa, recibindo na súa contorna o ensino obrigatorio. "Manter os nenos nas escolas locais, polo menos na escolarización temperá, asegura unha conexión necesaria entre os nenos e as súas comunidades de orixe e axudar a manter as comunidades rurais viva e vibrante. Este tipo de escola, con todo, esixe un esforzo orzamentario especial das administracións educativas", sinalan. No proxecto téntase ofrecer tamén unha comunidade de aprendizaxe activa das TIC baseada para profesores rurais, "o que axudará a desenvolver as competencias do profesorado e aplicar metodoloxías adecuadas". Falamos con María José Rodríguez Malmierca. "Coñecíamos ben a contorna dos CRAs e as circunstancias de mestres que teñen que andar desprazándose dun lado para outro, centros con poucos nenos por aula, clases nas que se mesturan os niveis e as idades" Como nace o proxecto inicial do CESGA de traballar coas escolas rurais? Había unha convocatoria de HPLabs de aplicacións cloud para educación. Aquí leváranse a cabo experiencias noutros ámbitos educativos, sobre todo no universitario, pero pensamos que sería interesante ofertar posibilidades novas a centros que non tivesen demasiadas opcións de chegar a eses recursos de forma ordinaria. Como coñecíamos ben a contorna dos CRAs e as circunstancias de mestres que teñen que andar desprazándose dun lado para outro, centros con poucos nenos por aula, clases nas que se mesturan os niveis e as idades, pensamos que era un bo lugar para facer un pequeno experimento. Resultou todo un éxito, e o proxecto mesmo foi recoñecido por HPLabs e tivemos que ir á India a presentalo. "Este proxecto europeo permitiunos ver que o que estabamos facendo aquí, de maneira moi concreta e nun contexto moi particular, era válido para outros contextos" E ese éxito leva a que o proxecto continúe e se estenda a outros centros... Si, a Consellaría amosou o seu interese e coa súa colaboración e a da empresa Balidea, que foi un grande apoio para nós, montamos esa outra iniciativa de escolas na nube, que implicou a catro CRAs e 23 escolas de toda Galicia. Con este proxecto demos un paso moi grande na parte técnica e na parte pedagóxica, sustentando moito máis a iniciativa na parte educativa e nas necesidades de cada centro. Despois, co proxecto europeo puidemos ampliar os obxectivos, non limitándoos tanto en canto a idades (nos outros traballabamos con nenos e nenas ata os sete anos, e aquí ampliamos ata os 18) e ademais actuando en contextos moi diferentes. Este proxecto europeo permitiunos ver ademais que o que estabamos facendo aquí, de maneira moi concreta e nun contexto moi particular, era válido para outros contextos. As estratexias de traballo que iniciamos aquí en 2010 eran positivas. "Tratábase de darlles instrumentos aos profes, que son os que mellor coñecen o terreo e as necesidades, teñen as ideas e saben perfectamente o que queren aínda que ás veces non teñan as solucións tecnolóxicas específicas" O proxecto, ademais, é moi flexible e amplo, ofrece ferramentas e combínase con outras dinámicas escolares... Nós sempre traballamos coa perspectiva de que a tecnoloxía non debe substituír a presenza nos centros. Non se trata de que os profesores estean na casa, ou de que os nenos estean na casa e de que a comunicación sexa por videoconferencia. Tratábase de ofrecer as ferramentas e de dar un soporte real, moi pegado ao xiz e ás tablets, aos nenos, aos profesores e ás familias. Tratábase de abrir esa caixa e de darlles instrumentos aos profes, sobre todo, que son os que mellor coñecen o terreo e as necesidades, teñen as ideas e saben perfectamente o que queren aínda que ás veces non coñezan as solucións tecnolóxicas específicas. Queríamos darlles instrumentos para facer máis doado o seu traballo e para que poidan explorar novos camiños. O bo, ademais, é que como traballamos con software aberto, todas as ferramentas que usamos, desenvolvemos e usamos están dispoñibles na nosa web, cunha máquina virtual, para que as poida usar quen queira. Tamén realizamos un manual, tamén dispoñible para todos, para que quen estea interesado na nosa experiencia poida saber como o fixemos nós. Na experiencia que acumulades en tres proxectos sucesivos hai algún aspecto que vos gustaría ter desenvolvido máis? Neste tipo de proxectos, por falta de tempo ou outros motivos, ás veces non chegas a desenvolver todos os teus obxectivos. Neste caso, seguramente faltounos incidir máis no traballo coas familias. Si traballamos con elas de forma puntual, pero faltounos levar a cabo unha actividade máis sistemática. Despois, na parte tecnolóxica, gustaríanos ter mellores opcións para levar a cabo multiconferencias. As solucións que empregamos son de empresas, sexa de Skype, sexa de Google, pero gustaríanos poder empregar algunha solución de código aberto máis integral. "Non queriamos que quedara descabalgado o rural, porque estas tecnoloxías poden ofrecerlles moitas opcións aos nenos na adquisición de competencias dixitais" No rural existe aínda unha fenda dixital. Proxectos coma este contribúen a salvala? Tivemos en conta esas circunstancias, axustándonos á calidade de conexión que podemos ter neste momento. Ás veces fallaban a conexión, por suposto, pero é que ás veces fallaba mesmo a luz nos centros. Partimos sempre dende a humildade de integrar dende abaixo, non funcionar nin cos equipos máis grandes nin coas calidades de videoconferencia maiores, senón flexibilizarnos para que ninguén quedara fóra. O que non queriamos era que quedara descabalgado o rural, porque estas tecnoloxías poden ofrecerlles moitas opcións aos nenos na adquisición de competencias dixitais e tamén aos mestres, non só para o seu traballo na aula, senón tamén para o seu desenvolvemento profesional


Summary: O mediapunta coruñés anota o seu terceiro tanto en tres partidos como titular en Riazor nun conxunto branquiazul que se afasta da zona máis perigosa da táboa.

Ante un Eibar que está a desenvolver unha tempada sensacional e nunha noite fría, o Dépor alcanzou o teito do que leva de curso ao vencer por 2-0 e afastarse dos postos de descenso grazas aos tantos oportunistas de Lucas e de Cavaleiro, que fixeron xustiza ao claro dominio branquiazul. Após chegar ao intermedio sen goles no marcador ante o bo axuste defensivo dun Eibar no que foi titular o galego Borja -ex do Dépor- dúas xogadas de intelixencia na área rival decantaron o partido a prol dos coruñeses. Precisamente un natural da cidade, Lucas Pérez, volveu ser protagonista ao abrir o marcador e acadar así a enorme marca de tres tantos en tres encontros como titular en Riazor, todos na portería de Pavillón. É talismán o rapaz do barrio de Monelos. Sen sufrir demasiado pero sen desfalecer teimou o conxunto local, que atopou un erro da zaga vasca que axudou a pechar o encontro cun gol de Cavaleiro, que puxo así o 2-0 definitivo para os de Víctor, que se afastan da zona baixa e afrontan agora un momento chave da campaña cos encontros no Bernabéu e despois ante o Celta en Riazor.


Summary: Caos. Descoordenación. Non o denuncian os portavoces da oposición, senón traballadoras e traballadores do servizo de emerxencias 112, brigadistas, bombeiros, axentes forestais. Ofereceron unha conferencia de imprensa conxunta esta sexta feira.

Ninguén desde a Xunta soubo coordenar esforzos para combater a vaga de lumes: esa é a conclusión que se tira da comparecencia informativa desta sexta feira de persoal de servizos básicos para facer fronte aos incendios e ás súas consecuencias, tráxicas nunha onda de fogos que se cobrou catro vidas humanas. Representantes do servizo de emerxencias 112, bombeiros públicos e comarcais, brigadistas, axentes forestais, concordaron en cualificar de "caos" e de "descoordenación" a xestión da administración galega da crítica situación vivida na Galiza nos incendios do pasado fin de semana, designadamente a partir do domingo. Milleiros de persoas que chamaron ao 112 e non foron quen de comunicarse co servizo cando máis o necesitaban na vaga de lume do domingo pic.twitter.com/602BOmx63P— 112 en loita (@caosNo112) 20 outubro 2017 "Quixemos facer máis e ou non se nos permitiu ou se nos dixo que non facía falta". Quen fala é Miguel Ucles, bombeiro no parque de Vigo e presidente da Plataforma de Bombeiros Públicos da Galiza. O seu testemuño remite á denuncia realizada polos bombeiros da Coruña, cuxo oferecimento de colaboración demorou até 12 horas en ser aceitado por Medio Rural. Na mesma dirección, Gustavo Tobío, da mesma plataforma, referiu que perante a incapacidade para coordenar os labores por parte Axencia de Xestión de Emerxencias da Xunta os bombeiros tiveron de se auto-organizar en Santiago, Lugo ou Ourense. A representante do comité de empresa do 112 Susana Camba denunciou que mentres Feijóo e Rueda pedían á cidadanía que canalizasen as súas demandas através dese servizo de emerxencia este, na mañá do domingo, só estivo atendido por 6 persoas, efectivos que xa na tarde dese día -o de lumes máis devastadores- aumentarían até unha nómina final de 14 teleoperadoras. A enchente de chamadas ultrapasou as capacidades do operativo. "Fixemos o que puidemos". Non houbo coordenación. Non se habilitou unha liña especial, nen se puxo en coñecimento do público que existe un número específico, o 085, para atender chamadas en relación cos lumes. Envorcouse todo no 112. Non hai tramas Por súa parte, o axente forestal Rafael Cudeiro desbotou a existencia de "tramas organizadas" -contra a tese dunha Xunta que teima en falar de "terrorismo incendiario"- e demandou un "mando único" para a coordenación de todos os dispositivos. "Se non isto é un galimatías", dixo.


Summary: José María Chato Galante, un dos actvistas máis implicados do Estado contra a impunidade, ofrecerá este sábado 23 de marzo en Pontevedra as súas experiencias e traballos. Será nun xantar aberto no Pazo da Cultura, organizado pola Iniciativa Galega pola Memoria.

Galante (Madrid, 1948), militante do Sindicato Democrático de Estudantes e da Liga Comunista Revolucionaria, foi vítima da tortura franquista en diversas ocasións ao longo das décedas de 60 e 70. Membro na actualidade do colectivo A Comuna de Presos do Franquismo, desenvolve un incansábel labor contra a desmemoria e transixencia coa supervivencia de riscos franquistas. Entre os logros maiores da Comuna atópanse as máis de 50 querelas contra o franquismo que investiga a xuíz arxentina María Servini. A Iniciativa Galega pola Memoria quere con este xantar aberto -ás 14.15 horas e co prato a 20-25 euros por persoa- "compartir experiencias e recoñecer o traballo que está a facer quen é un referente no Estado da loita contra a impunidade". "Deixa en evidencia un Estado en que a Xustiza non persegue nin condena aos autores destes crimes contra a humanidade -moitos aínda vivios- senón que mesmo os homenaxea e condecora, como é o caso de Billy el Niño", engade a agrupación galega.


Summary: Niko Moreno, responsábel de Relacións Internacionais da esquerda abertzale, visitou Galiza convidado polo BNG no marco dos actos que a organización frontista desenvolverá a prol do dereito a decidir dos pobos.

Sermos Galiza partillou unha conversa con portavoz da esquerda abertzale arredor dos procesos soberanistas que se están a abrir no Estado español e en Europa, mais tamén sobre a experiencia concreta de Euskal Herria. -Desde a esquerda abertzale defenden a soberanía como un medio indispensábel para a saída da crise...-Desde a esquerda abertzale defendemos a soberanía ou o dereito a decidir como paso previo á independencia, que é o noso proxecto estratéxico. Evidentemente no contexto no que estamos neste momento a nivel do Estado español, a nivel europeo e incluso global, estamos vendo que todos os centros de decisión nin están enfocados ao pobo, nin ás clases populares nin ao mantemento dos dereitos fundamentais como colectivo. Neste sentido, somos plenamente conscientes de que como formación netamente de esquerdas e independentista é preciso ter outro modelo de produción, de relacións laborais, de financiamento, de sector público; outra escala de valores na construción do modelo socieconómico. E isto, no contexto actual precisa de estruturas propias e de soberanía. Precisamente, tendo en conta que os pasos que se están a dar --entre aspas-- para saír da crise non van solucionala no que nós entendemos que é a vida das clases populares, senón que vai en sentido de afianzar o poder das elites financeiras e oligárquicas. Polo que a necesidade dun cambio de modelo vai indisolubelmente vencellado á necesidade de poder político, de ter control sobre os poderes institucionais que permitan facer esa mudanza. Neste senso, soberanía e independencia, xunto cun novo modelo económico e social son as dúas caras dunha mesma moeda. "Somos plenamente conscientes de que é preciso ter outro modelo de produción, de relacións laborais, de financiamento... outra escala de valores na construción do modelo socieconómico" -En Catalunya a aposta dun amplo sector é se constituír un novo Estado mais dentro da UE. Son da mesma opinión?-Nós con Catalunya o que partillamos neste momento é a loita polo dereito a decidir. Tamén vemos con bos ollos a acumulación de forzas que se dá nese sentido. Sabemos que dentro desa acumulación existen forzas que poden ser desde federalistas até independentistas, para alén de que nós partillamos cento por cento este último proxecto. Porén, neste intre, o proceso que se está a levar a cabo en Catalunya a prol do dereito a decidir como paso previo á disposición de resortes de Estado, é totalmente partillábel con nós. Evidentemente a respecto do modelo social con CiU temos diferenzas importantes, non o compartimos. No entanto, vemos con ilusión o que está a acontecer. -Escocia ou Catalunya xa puxeron calendario para a realización de consultas. Para cando un referendo en Euskal Herria?-Nós quixeramos que iso puidera ser canto antes. Mais na nosa folla de rota [da esquerda abertzale] son precisas que se dean unhas condicións previas. Nós vimos dun conflito armado moi longo que está aínda en fase de resolución porque a desactivación da loita armada por parte de ETA non significa a resolución do conflito, nin entrar nunha etapa posterior. Entón, para nós é primordial resolver as partes do conflito que están pendentes. Aí temos dunha banda a cuestión dos presos e as presas políticas; desenvolver unha política de rexeneración e reconciliación e, con posterioridade, sería cando puidésemos entrar nunha outra fase que nos levaría a un diálogo político global que permitise chegar a esa consulta. Entendemos que neste momento é máis importante desenvolver os puntos do Acordo de Aiete, como paso previo para acadar a normalización política. "O proceso de paz en Euskal Herria atópase onde o levou a esquerda abertzale. E isto dáse porque outros axentes que deben ser partícipes teiman en manter políticas de bloqueo" -En que punto se atopa o proceso de resolución do conflito?-Atópase no punto até onde a iniciativa propia da esquerda abertzale o levou. E isto dáse porque outros axentes que deben ser partícipes teiman en manter políticas de bloqueo. Entendendo como fundamental a desactivación da fase armada do conflito e logo pasar a unha etapa de normalización, ese paso está dado, mais vemos que as políticas de bloqueo por parte do Estado español e do Goberno do PP de non dar ningún paso, non xa na política penitenciaria, senón no estabelecemento dun diálogo coa organización ETA para abordar o desmantelamento das estruturas militares, fai que non avance como nós desexariamos e como entendemos que a sociedade de Euskal Herria o demanda. Doutra banda, o que si que percibimos é que o camiño emprendido é o correcto, nótase, en manifestacións como a do sábado pasado. Tamén nos resultados electorais nas últimas eleccións ao Parlamento basco, a situación que se dá en Nafarroa... A sensación que nós temos é que o camiño emprendido é o correcto e que as condicións efectivamente son reais. Porén, estamos vendo que quen interpretan desde un punto de vista centralista que non teñen moito que gañar con isto optan por unha situación de bloqueo. Neste senso, iso exixe pola nosa banda audacia e imaxinación, tamén compromiso e paciencia. E nesa fase estamos, mais debemos continuar dando os mesmos pasos que até o de agora, de acumulación e de loita ideolóxica para obrigar a quen non queren dar o paso a movérense. -Que papel xoga Sortu neste proceso e como avanza a constitución desta nova organización?-Vou responderche ao revés [ri]. O proceso constituínte avanza desde que se puxo a andar. Ten unha data fixada, simbólica ou a máis importante que é o 23 de febreiro cando se celebre a Congreso constituínte. Esta fin de semana abordaremos a terceira fase das reunións após a discusión das bases ideolóxicas e de liña política, na que debateremos sobre o modelo de organización. Polo de agora está habendo unha grande participación e moitísimas aportacións. De feito, o traballo entre xuntanza e xuntanza é tremendo á hora de organizar todas as propostas e alternativas que son trasladadas ás asembleas para que se voten e posteriormente sexan incluídas no documento a debate. O proceso vai como estaba previsto en datas. Mais non remata no Congreso, a partir do 23 de febreiro entraremos na fase de organización interna e logo de desenvolvemento dos diferentes elementos ideolóxicos e políticos que van na ponencia. Neste senso, o papel que cremos debe xogar Sortu debe ser de motor en tanto que desde unha perspectiva netamente independentista e de esquerdas interpretamos que o proceso iniciado en Euskal Herria, e a acumulación de forzas que se está a dar arredor de EHBildu, precisa dun motor e dunha estrutura ideolóxica e de militancia moi forte. Ese é o papel que cremos debe xogar Sortu. Por suposto, sen menosprezar os demais compañeiros de viaxe, neste caso, EA, Alternatiba, Aralar ou Abertzaleen Batasuna. "EHBildu precisa dun motor e dunha estrutura ideolóxica e de militancia moi forte e ese é o papel que cremos debe xogar Sortu" -Finalmente, após as eleccións do 21-O, non foi posíbel un acordo de goberno entre EHBildu e PNV. Cais foron as razóns?-Talvez tampouco era o momento, non? Xeráranse espectativas en boa medida alimentadas desde medios de comunicación pouco proclíveis a esa acumulación de forzas e falábase da pantasma soberanista, dunha nova deriva após o de Catalunya... Iso xerou unhas espectativas previas que nos levan a facer esa pregunta. En primeiro lugar hai unhas diferenzas no modelo fiscal, económico e de relacións para co Estado bastante importante neste momento entre PNV e EH Bildu. Doutra banda, está tamén a diferenza na lectura da situación, en como abordar a resolución do conflito e encamiñarnos cara á un proceso de restitución e de acceso ao dereito a decidir. Nese senso, o PNV pretende centrar os seus esforzos alá onde é forte que é na CAV e non partilla unha visión global dun proceso soberanista para toda Euskal Herria. Existen diferenzas que fan que non sexa o momento para ese acordo. Tampouco EH Bildu cre que sexa o momento de xestionar unha situación que non xeramos, na que non dispoñemos de ferramentas e, sobre todo, se non se entra nunha confrontación aberta con quen está a xestionar as políticas económicas desde Madrid, e desde logo, desde Bruxelas, pouco tiñamos que facer aí. Entón, non é o momento malia que semellase que após as eleccións estaba todo feito, é mellor abordar todas estas situacións con paciencia e sobre todo, ir paso a paso. Aliás, nós desde EH Bildu temos que desenvolver máis o modelo económico alternativo e afondar máis nas relacións coa sociedade nese sentido, dispoñendo dunha visión global de como abordar o proceso para toda Euskal Herria e non só para a CAV. -A aproximación entre forzas nacionalistas de Galiza, Euskadi e Catalunya, plasmarase nunha nova alianza soberanista?-Ese é un horizonte que non hai que perder de vista endexamais. Aí está o propio debate da re-organización do Estado español. Por un lado, o PSOE, que anda no seu debate federalista; por outro, o PP, que aposta claramente por un proceso de recentralización. Nese contexto, as voces das nacións históricas -e daquelas que desde a esquerda e o soberanismo reivindican outro modelo de Estado e de relacións económicas, sociais, políticas e institucionais- deben ser escoitadas. Que iso conflúa nunha alianza soberanista depende de como se formule. Xa houbo unha primeira formulación na que participou a esqueda abertzale nunhas eleccións europeas, Iniciativa Internacionalista. Evidentemente se existen elementos para confluír sería moi interesante exploralos.


Summary: A concentración non chegou a constituírse no Obradoiro ante a falta de participantes.

A concentración para pedir "un pacto de centro PP-PSOE" en Compostela, baixo o lema de "Santiago non é comunista", non chegou a producirse este sábado. A razón, segundo informa a axencia EFE, foi a falta de participantes, que obrigou aos organizadores a desconvocar a protesta contra a posibilidade de que Compostela Aberta, a lista máis votada, goberne a capital galega. O chamamento espallado polas redes sociais pedía concentrarse para evitar que a candidatura encabezada por Martiño Noriega "asalte o noso concello e faga perigar o noso réxime constitucional". Varios simpatizantes de Compostela Aberta celebraron unha contra-manifestación "anti-soviets" en chave humorística. Protestas baixo o mesmo lema contra "o comunismo" estaban convocadas este sábado nas cidades do estado español onde candidaturas de unidade popular desbancaron as maiorías do PP. O fracaso rexistrado en Compostela repetiuse noutras cidades. En Madrid, concentráronse apenas unhas decenas de persoas e algunhas delas agrediron física e verbalmente as e os xornalistas, segundo varios medios da capital do Estado.


Summary: Nun comunicado consideran a etapa actual "esgotada". Entre os que abandonan a militancia en PL están dirixentes de Nós-Unidade Popular( Mauricio Castro, Bruno L. Teixeiro), Briga e Agir.

Seis membros do Comité Central de Primeira Linha decidiron colectivamente abandonar o organismo de dirección da formación e darse de baixa como militantes no partido. Unha decisión que explican nun comunicado que vén de ser publicado no Diario Liberdade e no que enmarcan a decisión na situación de crise interna " arrastada nos últimos meses polo nosso partido, que tivo diferentes expressons e conseqüências". Entre as persoas que asinan o comunicado están Mauricio Castro (membro da Dirección Nacional de Nós-Unidade Popular), Eva Cortinhas Ferreira (responsábel nacional de Organización da entidade xuvenil independentista BRIGA), Aarom Curbeira Martins (responsábel nacional de Organización da entidade estudantil independentista AGIR), Bruno Lopes Teixeiro (responsábel nacional de Organización de Nós-Unidade Popular) e Iago Moreno Ramos (membro da Dirección Nacional de Nós-Unidade Popular), Óscar Peres Vidal. No escrito, as persoas asinantes afirman que nin na Conferencia Nacional que decorreu en novembro nin no Congreso Nacional de PL, en abril, foi posíbel "mudar as negativas tendências verificadas no interior do partido". Sinalan a falla de unanimidade e de condicións para o cambio no interior de Primeira Linha como factores que lles "abocam" a abandonar a militancia nunhas "siglas representativas do que consideramos umha etapa completamente esgotada". Aclaran que esta decisión non supón a renuncia ás ideas independentistas e comunistas, maís ben ao contrario, "temos a firme convicçom de que é necessário relançá-las junto a outros e outras compatriotas que fora das reduzidas dimensons do nosso movimento compartilham idênticos sonhos de transformaçom nacional, social e de género". Un proceso novo Estas persoas consideran necesario encetar un proceso "sem prazos nem pré-condiçons", que conduza "à construçom de um novo espaço político cuja incidência represente e projete para o futuro a dimensom e possibilidades de êxito do independentismo de esquerda existente na Galiza". Nesta liña, sinalan, a súa intención "é trabalharmos por umha confluência ampla e ao nível que for possível em cada momento e em cada localidade da Galiza em que vivemos, trabalhamos e sonhamos [...] O nosso trabalho vai concretizar-se, de maneira prioritária, na entidade juvenil BRIGA e na estudantil AGIR, como até agora, mas também na construçom de alternativas de ámbito local pola ruptura democrática e pola construçom de força social para a independência e o socialismo".