Summary: Anova e Esquerra Unida i Alternativa mantiveron un encontro este venres en Compostela. O 80% dos militantes de Esquerda Unida ratificaron en referendo a coalición de Alternativa Galega

Anova e Esquerra Unida i Alternativa (EUiA) mantiveron un encontro este venres en Compostela como primeiro paso para establecer relacións preferentes entre as dúas formacións. Xosé Manuel Beiras sinalou a este respecto que os contactos de Anova se construirán sobre dous eixos: os partidos de Galicia, Euskadi e Catalunya, e as forzas de esquerda do Estado español no marco dun "réxime politico en proceso de descomposición e nun horizonte de ruptura democrática do sistema forxado na Transición". Beiras salientou que "hai procesos que se dan en ámbitos moito máis amplos que o do noso pobo e nos que temos que participar da forma máis clara posible". Para Beiras estamos "nun réxime politico en proceso de descomposición e nun horizonte de ruptura democrática do sistema forxado na Transición" Francesc Matas, responsable de relacións politicas de EUiA (a marca de IU en Catalunya), referiuse á manifestación independentista do pasado martes e sinalou que "o clamor era claro pola independencia e por Catalunya como novo estado de Europa". Matas salientou que "o pobo catalán dixo que queria outra cousa, ir mais alá do estado das autonomia ou das fórmulas mais flexibles de federalismo asimétrico". E criticou o proceso de destrución do Estado do benestar que realiza o PP en España e CiU en Catalunya "como avanzadilla". Matas concluiu que "están liquidando a parte social deste Estado, asi que non nos digan a nós que estamos liquidando o Estado". Lembrou que xa hai uns meses EUiA propuxera unha alianza das forzas independentistas, federalistas e autonomistas en Catalunya e que nestes momentos a formación avoga por traballar conxuntamente co independentismo. Matas concluiu que "están liquidando a parte social deste Estado, asi que non nos digan a nós que estamos liquidando o Estado" Finalmente, Beiras afirmou que "España xa é un protectorado" pois "a reforma da Constitución viola o principio fundamental da soberania da cámara dos representantes: no momento en que un parlamento non pode tomar a decisión de endebedarse nun momento dado para facer fronte ás necesidades da maioria social, xa non é soberanos". Sobre as apelacións realizadas por Alfonso Rueda sobre o perigo dos "comunistas", en referencia á coalición de EU e Anova, Beiras afirmou que esas declaracións son "a demagoxia propia do fascismo". E concluiu: "chámolles a eses individuos os nazinecios, non son máis que os bonecos de ventrilocuo dos grandes poderes coma a troika".


Summary: O ex portavoz nacional do BNG (2009-2013) retorna ás aulas no IES Frei Martín Sarmiento (Pontevedra).

Concluídas as súas tarefas ao fronte da portavocía nacional do BNG, Guillerme Vázquez retorna ás aulas como docente nun centro de ensino secundario pontevedrés. Após dúas décadas en que exerceu o seu labor de representante do pobo en diversas institucións (Parlamento galego, Congreso dos Deputados, concello de Pontevedra...), o nacionalista di reincorporarse "con total normalidade" á súa actividade docente. Se se lle pergunta a Guillerme que é máis duro, se a política ou a docencia, coa súa naturalidade característica responde: "Home, nin a política nin a docencia. Duras son as condicións de vida dos centos de miles de compatriotas nosos que están sen emprego ou que, téndoo, teñen medo a perdelo, por ser precario e mal pago. Esa si que é unha vida dura". Na súa conta twitter, @guillermegz, o ex portavoz nacional deitou este chío: "Reincorporarse ao posto de traballo, ter un mÁis que agradabel reencontro con algúns compañeir@s.....non está nada, nada mal".


Summary: Feixoo marca o ton de cada mini-debate na Cámara. Esta cuarta, volveu poñer o mono de operario fabril e agarrou a bandeira da Galiza contra Pedro Sánchez, retratou Caballero como político servil co goberno do Estado e acusou o Bloque de querer que o 061 funcione mal. Ana Pontón pediu ao remate que retirase esa afirmación. O presidente da Cámara tampouco considerou oportuno modificar o diario de sesións.

Gonzalo Caballero (PSOE) conseguiu as primeiras táboas no cuarto dos asaltos directos con Feixoo. Ana Pontón (BNG) reclamou a dignidade das institucións diante da familia do falecido hai uns días no Deza por falta de auxilio dunha ambulancia. Antón Sánchez (Común da Esquerda) insistiu en que o presidente goberna para as empresas, non para as maiorías social. Todo dentro dunha orde. O debate en formato de peto (a iso se reduce o pim-pam-pum de cada sesión de control ao Presidente) non moverá posicións nas enquisas. A noticia da sesión estivo no palco de público. Familiares do home falecido hai uns días na comarca do Deza asistiron ao pleno e obrigaron a Feixoo a prometer, agora si, que "haberá unha ambulancia para o Deza". Foi despois da insistencia de Ana Pontón, que lle recriminou a Feixoo que intentase agochar en datos unha realidade: a comarca leva dez anos sen mellorar a dotación... até que pasou o que pasou. Feixoo cedeu (non se sabe se como estaba previsto ou pola presión de ter diante aos familiares). Se foi unha cesión, non lle saíu gratis ao BNG, que tivo que escoitar do Presidente a serie habitual de recriminacións (que se falan de presos políticos, que se piden que se anule unha sentencia do Supremo, a dos presos políticos, que se son radicais e extremistas...) e unha aínda máis grave. Preguntouse Feixoo se o 061 non funcionara ben o día de Angrois ou a noite do Marisquiño, e díxolle a Ana Pontón que o mesmo o Bloque quería que o 061 tivese funcionado mal. O presidente da Cámara, Miguel Santalices, negouse a retirar do diario de sesións esa afirmación tal como pediu a portavoz nacionalista entre os apupos da bancada popular que xa esquecera que a familia seguía alí. O barullo foi considerábel. Ás veces as institucións esquecen a quen representan ou simplemente xa non gardan as formas porque a representación esgota en si mesma. Non houbo máis boas novas, nin malas. Gonzalo Caballero, de traxe azul escuro, garabata desmesuradamente longa e verde, mellorou algo as súas prestacións como piloto do socialismo galego. Desta volta, empate. Caballero errou, iso si, na súa resposta á prédica popular de colocalo da man de "separatistas" e outros diaños. Teimou en debuxar Feixoo como o novo Gallardón, liberal no traxe, ultra por dentro (metáfora a desbotar: xa ninguén lembra Gallardón) e situalo como socio de Vox. Tampouco impactou. A resposta de Feixoo si. "Ninguén fala de Vox, pero vén vostede ao Parlamento a facer de telonero de Abascal e promocionar o mitin de mañá". Feixoo goza no confronto con Caballero. Tanto, que aproveita cada réplica para baterlle a el e ao resto de grupos da Cámara. Por momentos, esta cuarta, o debate de peto apuntou máis aló das circunstancias presentes. Sen moita altura. "Non entenden a centralidade porque non teñen proxecto de país", respondeu Feixoo, e rematou mirando ao Bloque e ás confluencias: "Centralidade é non pactar con Bildu". Caballero reprochou a Feixoo que o PP teña abandonado a "centralidade" (que debe ser o novo nome do gran caladoiro de votos). "Deixou a centralidade porque non atende os problemas das galegas e galegos", sostivo Caballero. "Non entenden a centralidade porque non teñen proxecto de país", respondeu Feixoo, e rematou mirando o Bloque e ás confluencias: "Centralidade é non pactar con Bildu". Despregado todo o seu repertorio, o presidente non tivo medo a volver enfundarse o mono de operario. Feixoo defende Galiza e defender Galiza é defender traballadoras e traballadores do país. Póñanlle unha estrela vermella e queda pouco para que o novo Gallardón se afilie ao BNG. Por esa vía ("separatista"?) Feixoo está desatado. Mirando ao Bloque e a Anova díxolle a Caballero: "Vostede é un servo do goberno de Sánchez, eu son servil coas galegas e galegos. E non son nin serei servo de ningún goberno de España". Nin Fraga tivo unha deriva igual.


Summary: Endesa, Iberdrola e Gas Natural-Fenosa obtiveron uns beneficios netos de 7.125,5 millóns de euros, unha cifra que coinciden coas dificultades que pasan moitos dos seus usuarios.

As tres grandes eléctricas con actividade no Estado español -Endesa, Iberdrola e Gas Natural Fenosa- obtiveron uns beneficios netos de 7.125,5 millóns de euros en 2014, o que supón un 20,8% máis que os 5.896 millóns de euros gañados en 2013, no exercicio que marcan como a fin das medidas aprobadas polo Goberno e que afirman que lastraron as súas contas nos últimos anos, a pesar das espectaculares cifras de negocio e beneficios que obteñen. Así, as eléctricas coincidiron en que en 2015 producirase un repuntamento no prezo da electricidade, malia a decisión do Executivo de conxelar as peaxes para o exercicio. Neste sentido, Iberdrola considerou que o prezo da electricidade no mercado maiorista podería situarse en torno aos 58 euros por megavatio hora (MWh) de media en 2015, cifra superior á media de 42,06 euros en 2014 da Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) segundo os seus informes. Con todo, ao mesmo tempo tanto no Estado como en Galiza crece o fenómeno da pobreza enerxética, que afecta a miles de persoas que non poden usar a calefacción, por exemplo, ao non dispoñer de cartos para pagala.


Summary: A iniciativa conta con centos de apoios sindicais, empresariais e de organizacións de consumidores do país con fin de que "desaparezan as situacións de discriminación nas que se obriga a persoas a deixaren de falar galego para recibir servizos ou atención".

A Mesa pola Normalización Lingüística anunciou este sábado o inicio dunha campaña para reclamar a igualdade do galego nas relacións comerciais e de consumo. A primeira medida foi a presentación, realizada no marco da súa Asemblea Xeral, dunha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) que conta co apoio inicial de organizacións de consumidores e sindicais do país e de centos de persoas dos ámbitos empresarial, académico, xurídico ou cultural. Unha iniciativa coa que esixen o desenvolvemento dun marco legal que garanta os dereitos lingüísticos. "Queremos que desaparezan expresións como "o me habla castellano o no le atiendo", e que a opción de galego estexa sempre dispoñíbel tal e como acontece coa outra lingua oficial", sinalou Marcos Maceira, reelixido este sábado como presidente da plataforma. A ILP quere rematar coas situacións de vulnerabilidade, indefensión, denegación da atención e na prestación dos servizos, froito do desequilibrio lexislativo nesta materia e que, segundo a Mesa, "supón unha discriminación por razón de lingua e unha penalización ilícita que sofre a parte máis fébel da relación comercial: o consumidor e a consumidora". Maceira recordou que mentres existen no Estado español máis de 500 disposicións legais que garanten a presenza do español, 200 delas só para o ámbito socioeconómico, as galegas e os galegos só teñen recoñecido o dereito a empregala súa lingua mais sen a obriga de ser correspondidos pola outra parte. Neste sentido, a organización alertou de que o pasado ano detectou 335 casos de discriminación lingüística, a metade deles relacionados con este ámbito socioeconómico. O pasado ano denunciou 335 casos de discriminación lingüística, a metade deles relacionados con este ámbito socioeconómico. "Queremos que o galego estexa ao mesmo nivel, que sexa unha lingua para todo e que desaparezan as prácticas de chantaxe e as situacións de discriminación nas que se obriga a persoas a deixaren de falar galego para recibir servizos ou atención, en moitos casos por empresas subcontradas pola administración", asegurou o presidente da Mesa, segundo nota de prensa. Unha falta de regulación que consideran tamén afecta ás persoas que traballan na atención o público ou a aquelas empresas que queren desenvolver toda a súa actividade en galego. A ILP enmárcase nunha campaña que se estenderá durante os próximos catro meses co fin de reunir sinaturas e apoios no país. Entre os puntos destacados da iniciativa están o recoñecemento pleno do dereito á atención galego, a recibir en galego calquera información; o dereito a dispor de contratos e formularios en galego; o respecto pola toponimia galega ou o dereito á opción de galego na teleatención. Especial atención pon no papel das administracións públicas, das que piden que dean exemplo ao contrataren servizos que garantan estes puntos. Nova directiva para a Mesa A presentación da ILP foi o prato central da Asemblea Xeral da Mesa pola Normalización Lingüística, que escolleu este sábado unha nova Comisión Permanente, que se amplía de sete a nove persoas, e onde Marcos Maceira foi reelixido como presidente. Recuperar espazos para o galegos a través da mobilización social continúa como obxectivo principal da nova directiva.


Summary: O patrimonio espallado polo noso mar e terra está exposto a múltiples agresións, moitas veces por ignorancia, e outras por desleixo

No Diario Oficial de Galicia do pasado 16 de maio publicábase a nova Lei 5/2016 do 4 de maio do Patrimonio cultural de Galicia. Esta lei ten en teoría por obxecto a protección, conservación, acrecentamento, difusión e fomento do patrimonio cultural de Galicia; a mesma, derrogaba de forma expresa tres leis anteriores. A pesar do fermoso enunciado, esta lei –aprobada sen consenso polo rodete da maioría absoluta conservadora- desgaleguizaba a lexislación, deixaba na actual situación de desamparo o extraordinario patrimonio galego e simboliza unha política de óbito do noso patrimonio cultural. Sen esquecer por outra parte, o descenso continuado nos fondos destinados á protección e promoción do patrimonio dende os orzamentos públicos. Foron numerosísimas as emendas presentadas polos grupos da oposición e que contaron, case todas, coa negativa do grupo dominante. Falamos dunha lei que non estableceu ningunha reflexión crítica, nin someteu a unha avaliación previa á lei 8/1995 e, sobre todo, ao comportamento das propias administracións públicas para co noso patrimonio, sometido a intereses espúrreos e, en demasiadas ocasións, á destrución. Este risco, ao noso entender, así como a inseguridade xurídica mantéñense na redacción definitiva da Lei (evidente, por exemplo, no contido do art. 34.3). É unha Lei que degrada o concepto de participación, un dereito da cidadanía asociado ao dereito de acceso á cultura. Para poder acceder e participar, a cidadanía ten que estar debidamente informada. E iso non acontece nesta Lei, xa que mantén baixo segredo a localización de certos bens. As comunidades locais están expulsadas da participación (art. 5) e dos órganos asesores e consultivos (art. 7). E o segredo e a escuridade poden impoñerse sobre a publicidade do ben para unha correcta preservación e a garantía dos dereitos estatutarios e constitucionais ao acceso á cultura, participación e información (arts. 23.3, 25.2). Se un ben non é aprehendido pola comunidade local debido a unha estratexia de escurecemento, será máis doado para os destrutores impedir que a voz da memoria se manteña. Trátase dunha Lei, digna filla dos tempos de ditadura do capital, xa que a súa textualidade está impregnada dos valores da economía de mercado: así, non quere a lei (art. 38) ningún atranco inmotivado á "libre iniciativa económica recoñecida como liberdade de empresa no marco dunha economía de mercado". En xeral, falamos dunha Lei inconsistente, que prescinde das concepcións teóricas máis actualizadas existentes hoxe en día sobre o patrimonio cultural. Hai desorde conceptual, confusión terminolóxica e clasificatoria, carencia de equilibrio normativo e de claridade explicativa e pedagóxica. A continuación, dous apuntamentos ó respecto. A igrexa católica e o seu Patrimonio A Lei do Patrimonio Cultural deixa, en numerosas ocasións, o importante, para posteriores desenvolvementos regulamentarios, tal como acontece coa Comisión Mixta que se debe crear entre a Xunta e a Igrexa Católica, segundo o expresa o artigo 6. De feito, nestes días anúnciase, segundo os interesados titulares da prensa, que "a Xunta terá maior control sobre bens da Igrexa nos que inviste". Resulta paradoxal que se desen conta agora de que esa función de control era precisa desde que entrou a Democracia en Galicia, despois da longa noite de pedra. Non é, como di a Lei, que a Igrexa é "propietaria de boa parte do patrimonio cultural de Galicia": algunhas estimacións din que ao redor do 90% do patrimonio cultural do estado pertence ao que podemos denominar "patrimonio cultural eclesiástico". As contas nunca son de todo claras, como denuncia, de forma constante, ano tras ano, Europa Laica. No entanto, a grandes trazos, a Igrexa Católica posúe unhas 40.000 institucións, 67 dioceses, 280 museos, 103 catedrais, preto de 1.000 mosteiros, centos de ordes e congregacións, 23.000 parroquias, delas 3.772 en Galicia, máis de 14.000 fundacións e asociacións, e uns 20.000 sacerdotes. Toda unha estrutura que figura ben asentada desde a etapa do franquismo. E para que non sofrese a Igrexa a chegada da democracia, en 1979 asináronse os Acordos coa Santa Sede, que renovaban o Concordato franquista de 1953. De 1985 é o convenio de colaboración entre os bispos das dioceses que comprenden o territorio de Galicia e a Xunta. As contas da Igrexa sempre son opacas. Pouco claras. O que si sabemos é que os instrumentos normativos postos en pé polos herdeiros do franquismo permiten que o diñeiro público se acumule nas arcas privadas da Igrexa. Deixaremos de lado feitos perversos, que deben reverterse, como as inmatriculacións realizadas pola Igrexa e que supuxeron o roubo de patrimonio cultural que era un ben público, de todas e todos. Algo que soamente pode ocorrer nunha España nacionalcatólica que se nega a executar a separación entre estado e igrexa. A pesar da opacidade, organizacións como Europa Laica cifran en preto de 600 millóns de euros anuais a contía que a Igrexa recibe para mantemento do patrimonio cultural en todo o Estado, algo que entra en perfecta concordancia co artigo 2.1. dos Acordos coa Santa Sede, onde se di textualmente que o Estado quere "colaborar coa igrexa católica na consecución da súa axeitada sustentabilidade económica". O triste é que se fai co diñeiro de toda a cidadanía e cando estamos, a nivel microeconómico, sofrendo os efectos dunha crise-estafa que aínda non sabemos cando rematará. O que queda demostrado é o grao de interpenetrabilidade desde os tempos de Franco da Igrexa no Estado. E esa interpenetrabilidade converte en papel mollado, desde logo, o que se menciona no artigo 2.5, que fala da previsión de que a Igrexa acade "por si mesma os recursos suficientes para a atención das súas necesidades". Diñeiro de todos as galegas e galegos para o mantemento do patrimonio: Con que planificación? Cales son os obxectivos? Conta Galicia cun cronograma ben estruturado, ben orzamentado dos bens que se van a restaurar en cada exercicio? Especifícanse ben o grao de responsabilidade real para cada unha das contrapartes? Son públicos estes documentos? De existir, preguntámonos como é posible que unha xoia románica como a de San Paio de Abeleda tivese que ser recuperada pola sociedade civil para que logo o edificio estea pechado, impedindo a normalidade no seu acceso e visita? Cantos edificios singulares das distintas etapas arquitectónicas en Galicia están pechados? Cantos están a expensas das silveiras e do esquecemento, sendo vítimas propicias para o espolio? Noam Chomsky e o Castelo de Monterrei A política antigalega e privatizadora de xestión cultural e do patrimonio durante a pasada lexislatura de Feijóo pódese exemplificar na privatización do castelo de Monterrei (Ourense). Considerado por moitos autores como a maior acrópole galega é Monumento Nacional dende 1931. O complexo, declarado Ben de Interese Cultural (BIC) e sede da primeira imprenta de Galicia, foi cedido en 2010 á Xunta de maneira gratuíta por parte do goberno central -durante a segunda lexislatura de Zapatero-, para que tivese un uso como "centro de divulgación, innovación e promoción da moda, o viño e as augas medicinais da comarca, restauración e musealización dos edificios, e arquivo das tradicións da fronteira e pobos próximos". Emporiso, anos despois, e en colaboración co goberno estatal (xa en mans do rexistrador da propiedade) que se viu obrigado a modificar a súa propia orde ministerial -ampliando os usos permitidos para o inmoble cedido-, o castelo converteuse nun Parador de xestión privada. Rehabilitado cun orzamento de 2,1 millóns de euros de diñeiro público, dos cales, o 80% procedeu de fondos FEDER, e o 20% de Fondos de Compensación Interterritorial. A construción do hospedaxe -mentres un antigo Parador a moi poucos quilómetros está pechado- supón un atentado cultural e unha ruína económica. Dende a Plataforma en Defensa do Castelo de Monterrei demandouse: un Plan Director, que coide e dinamice o seu uso público e cultural ao servizo de todos os cidadáns; así beneficiariámonos todos, comezando polos habitantes e a economía da comarca. A quen beneficia o hotel no castelo de Monterrei? Polo contrario, agraciábase coa xestión do espazo a empresa Paradores SA, a cal atopábase en situación de ERE dende novembro do 2012. Desta forma, como enunciou Noam Chomsky hai anos, e que a día de hoxe na mal chamada política cultural demóstrase como unha práctica evidente, "no capitalismo moderno, os beneficios privatízanse e as perdas socialízanse". Polo tanto, ante a voracidade do capitalismo cultural ao que Feijoó e os seus secuaces están subxugados, tememos que pouca "política cutural" pode ser máis transcendental que cambiar as formas de xestión de espazos e equipamentos. Dende o noso punto de vista, unha "política cultural" desexable ten que pasar por 1) garantir espazos de autonomía que se xestionen dende o propio tecido local e 2) producir mecanismos de redistribución das plusvalías que agora mesmo quedan en mans privadas ou público-privadas. De non facelo, caemos de novo no paradoxo do benestar das cidades capitalistas e as súas clases creativas, onde canto máis mellores as infraestruturas e a sociabilidade de certos espazos da cidade, maiores plusvalías (e maior capacidade de especulación) van ter os titulares da propiedade urbana. Ou dito doutra maneira: o máis radical que se podería facer en materia de "política cultural" é producir ferramentas xurídicas para garantir a propiedade colectiva do chan. En resumidas contas, poucas accións de goberno se poden facer que sexan realmente beneficiosas para o conxunto da poboación que non pasen por aí.


Summary: O obradoiro dual de emprego 'Camiño ao emprego' comeza a acondionar o esquecido centro de Aldea Madeira

O Concello Camariñas retomou o programa 'O Mar na Escola' nos centros educativos. O alumnado de 5º e 6º dos centros de ensino volven subirse a este programa formativo que enche de mar e de deportes náuticos o programa educativo, tralo parón acontecido o pasado 2020 tras 16 anos de actividade. Xa comezaron as sesións teóricas, e en breve farán as sesións prácticas. Desde o Concello queren agradecer á Real Federación Galega de Vela as súas xestións e apoio para que os e as participantes estean perfectamente cubertos co seguro de accidentes pertinentes. O obradoiro dual de emprego 'Camiño ao emprego' comeza a súa actividade en Camariñas Rozando o abandonado espazo de Aldea Madeira O alumnado do Obradoiro Dual de Emprego 'Camiño ao Emprego' promovido polos concellos de Camariñas, Muxía e Vimianzo, da modalidade 'actividades auxiliares en conservación e mellora de montes' comezou as tarefas de roza, limpeza e poda no monte Covadiña de Brañas Verdes (Aldea Madeira).O alumnado-traballador, composto de 12 alumnos e alumnas, será o encargado de mellorar o estado deste espazo baixo a formación e organización do seu monitor Manuel Remuiñán. Por outra banda a especialidade de turismo, composta por 8 alumnos e alumnas coa monitora Sandra Pesqueira ao fronte, está traballando no deseño e execución dunha visita guiada que leva por nome "A muller, o encaixe e o mar" na que trata de por en valor todo o relativo aos oficios desenvolvidos polas mulleres no concello camariñán.


Summary: Máis un número na rúa e quiosques: entrevistas a Ignacio Vilar e 'Morris' (A Esmorga), percorrido por novas editoriais, análise das consultas populares no mundo... e moito máis. Xa na nosa loxa.

'As consultas populares, unha rareza no Estado español' é o título do Tema da Semana deste #sermos123. "A crise de representatividade abre o debate sobre a necesidade de introducir mudanzas no modelo de democracia actual cara á incorporación de mecanismos de participación e control cidadán". Unha análise de X.A. Pérez Lema acompaña a reportaxe. Entrevistamos a Xoán Bascuas, elixido secretario xeral de Compromiso por Galicia no I Congreso Nacional que estes días decorreu en Padrón. ""Lamento que sexamos os únicos que cremos no autogoberno". Partidario de aproveitar o autogoberno actual, "secuestrado polo PP", para camiñar cara á outro escenario para Galiza, recoñece que lle preocupa que o país fique á marxe dun proceso de reforma do Estado que ve máis que probábel. 'A política galega, a seis meses das urnas'. A semana que entra situará a política galega a medio ano exacto das eleccións municipais, que resultarán decisivas ante a posibilidade de que marquen un novo ciclo no país e mesmo no Estado. Abordamos este asunto nunha dupla páxina asinada por Rodri Suárez. O país das rías Tamén falamos de como mariñeiros de vinte portos fan fronte común na defensa da baixura. Exixen medidas de defensa da pesca artesanal e alertan do desleixo das administracións galega e estatal para cunha frota que na Galiza é polo de emprego e sostenibilidade. En 'O país das rías na defensa de dous históricos estaleiros'. Veciñanza e colectivos de patrimonio marítimo pulan por salvar dúas carpintarías de ribeira en Moaña, ameazadas por un proxecto de paseo marítimo na Seara. 'Anunciemos investimentos, practiquemos recortes'. O Sergas reduce as achegas á Asociación de Pais e Nais de Nen@s con Problemas Sicosociais de Ferrol e o Concello recúa no último momento trala presión popular. Montes veciñais Entrevistamos a Alfredo Pereira, presidente da Organización Galega de Montes Veciñais en Man Común: "Se a veciñanza non se implica, o monte comunal non ten futuro". WiFi de balde: onde está o negocio? O escándalo de Gowex abre o debate sobre a forma en que empresas de servizos obteñen beneficios coa explotación das redes sen fíos. Río Ouro De Viaxes na Miña Terra percorremosdo Cantábrico ao Xistral, seguindo o río Ouro. Antía Otero e Dores Tembrás, dúas escritoras que levan xa anos cunha intensa actividade no mundo da literatura, xúntanse para crear Apiario, unha iniciativa que conxuga unha área de formación e outra editorial e que leva as súas marcas, a das abellas que se xuntan para facer comunidade. A Esmorga Entrevistamos a Ignacio Vilar e Antonio Durán 'Morris', director e actor de A Esmorga. O día 21 de novembro A Esmorga chega a todas as salas cinematográficas do país. De que se enchan dependerá o futuro desta produción que ten moitas razóns para ocupar un espazo de privilexio na historia do cine galego. O director, Ignacio Vilar e un dos seus protagonistas, o actor Antonio Durán, Morris, achégannos á película e a súa intensa promoción. E na contra entrevistamos o director do proxecto Galaico, Martín Fernández: "Murguía e o celtismo foron desprestixiados, pero tiñan razón".


Summary: A proposta do BNG non é unha proposta máis: fai historia, o Bloque por vez primeira formula a hipótese de ir a unhas eleccións sen as súas siglas, sen a súa marca. É arriscada, mas estamos en tempos de arriscar. E muda o taboleiro.

Unha candidatura nacional galega de unidade. Unha candidatura para Galiza dispor dun grupo parlamentar propio. Mais non un grupo parlamentar calquera, senón un que vaia a Madrid a defender abertamente o dereito de autodeterminación da nación galega. Esa é a proposta do Bloque Nacionalista Galego ou, para sermos máis exactos, a proposta que emanou das asembleas abertas convocadas polo BNG estas semanas atrás, con participación nada desdeñábel de persoas non afiliadas á fronte nacionalista. É un movimento inédito, de longo alcance. Nada hai que enfastíe máis os xogadores de xadrez ortodoxos que se enfrontar a variacións tácticas nas aperturas, nos primeiros movimentos das partidas. Só os xenios, tipo Kasparov ou o novísimo Carlsen, gozan con abrir novos camiños, desviarse do convencional e aprofundar en fendas novidosas. No taboleiro, desta volta o Bloque ensaia unha apertura tan orixinal que non se xogou nunca, non está en ningún banco de dados. A partida, que se xoga en simultáneas, exixirá unha resposta tamén novidosa, á altura do desafío. Propón o BNG que quen entrar na candidatura de país -que será un partido instrumental, isto é, que terá personalidade xurídica propia-, deixe as siglas e a marca na porta, e que asine un compromiso, o de que a única soberanía desa candidatura, e do futuro grupo parlamentar, será a galega. Esta condición é doada de asumir por aqueles que se definen como nacionalistas (Anova, Compromiso), mas coloca en principio un certo problema ás organizacións galegas das forzas políticas estatais, atadas polo principio do centralismo democrático que, sexan leninistas ou non, vigora na práctica totalidade dos partidos, até no propio PP. Desta volta o Bloque ensaia unha apertura tan novidosa que non se xogou nunca, non está en ningún banco de dados Leremos ad nauseam expresións como folla de rota ou liñas vermellas nas semanas e meses que temos por diante antes do desenlace desta historia, mais en principio é evidente que a forza política da esquerda española emerxente, Podemos, non ten nengunha vontade política de aparcar a súa sigla, a súa marca, neste proceso eleitoral. Se De Gaulle se pensaba a si mesmo como a representación da Franza, Pablo Iglesias se pensa a si mesmo como a representación da Unidade Popular, encarnada na organización que con man ferreña dirixe. A súa displicencia cara Izquierda Unida -veu dicer algo así como que se presenten en solitario a ver cantos votos teñen- relévame de máis comentarios. Podemos será Podemos en España e será Podemos-Outra Cousa en Valencia, Catalunya e Galiza (en Euskal Herria, non parece que haxa Outra Cousa que engadir á mochila). Ese é o campo de xogo delimitado pola dupla Iglesias-Errejón. Agora na Galiza buscan a quen lle endosar o nome de Outra Cousa. Xa sabedes: talvez non sexamos unha nación con dereito á independencia, o que si somos é unha Particularidade, así que aquí Podemos si accede a compartir marca con other thing, you know. Fechada a porta de Podemos, encastelada no fetiche da súa marca, a pelota cae no tellado basicamente de Anova. Que vai facer a organización de Beiras e Martiño Noriega? Apostará na candidatura de país pola que advogan o BNG e as Asembleas Abertas ou será a Outra Cousa que lle propón implicitamente ser Pablo Iglesias? Isto ponse muito interesante, agardemos os próximos movimentos sobre o taboleiro, a ver se hai sorte e ninguén se enroca en posicións convencionais, esas que Kasparov e Carlsen detestan por mil veces transitadas, esas que Deep Thought e demais computadores adoran por ser facilmente desmontábeis.


Summary: Máis de 500 deportistas e 305 embarcacións inscritas.

O Parque Náutico de Castrelo de Miño acollerá o próximo domingo, día 20 de febreiro, a XXII edición do Campionato de España de Remo de longa distancia, a primeira proba estatal da tempada 2022. Nas instalacións do sur da Galiza congregaranse máis de 500 deportistas de 44 clubs procedentes de oito territorios do Estado diferentes, sendo a armada galega a máis numerosa con 13 equipos, seguida dos sete de Euskadi e Catalunya e os seis do País Valenciano. Os remeiros e remeiras das 305 embarcacións inscritas, tanto individuais como dobres e pertencentes ás categorías cadete, xuvenil, absoluto e para-remo (denominación correspondente ao remo adaptado) terán que completar un percorrido de 5,5 quilómetros que principia augas arriba do río Miño e remata no parque de Castrelo. Organizado polas federacións española e galega de remo, e coa colaboración da Deputación de Ourense, este campionato de España "supón un enorme esforzo para o parque náutico, xa que despois da apertura da tempada a fin de semana pasada coa proba a nivel galego, agora imos reunir perto de 600 persoas entre deportistas, adestradores, delegados e xuíces", segundo explicou o alcalde de Castrelo de Miño, Avelino Pazos. Ao longo deste ano, destacou, están previstas case unha vintena de probas nacionais, estatais e internacionais, entre estas últimas un evento tan destacado como é a Coupe de la Jeunesse (do 5 ao 7 de agosto), "un dos certames de remo máis prestixiosos do mundo, que cada ano reúne centos de deportistas procedentes de 16 países europeos e que confirma a vontade de situar Ourense como un dos grandes territorios de remo e de piragüismo de España e Europa", apostilou o rexedor de Castrelo.


Summary: O inquérito do Centre d'Estudis d'Opinió, dependente da Generalitat, vaticina que Junts pel Si manteríase mais a CUP aumentaría de 10 até 14/16 escanos.

De se realizar eleccións en Catalunya, a maioría independentista sería máis ampla que a actual, un incremento procedente do aumento en deputados da CUP, que pasaría dos 10 actuais a ter entre 14 e 16, podendo ser terceira forza, por diante de PSC, Catalunya si que es Pot e PP. Así se indica no barómetro do CEO, organismo dependente da Generalitat de Catalunya, feito en base a 2.000 entrevistas realizadas do 5 ao 27 de outubro. É dicer, en plena negociación entre as dúas forzas independentistas mais antes do pleno de investidura de Artur Mas e o 'non' da CUP. Junts pel Si moveríase na representación actual (62 deputados), ao darlle a enquisa do CEO entre 61 e 63 de volver a facerse os comicios. Ciutadans manteríase como segunda forza, entre 24 e 26 escanos (ten 25). Como terceira forza podería irromper a CUP, con eses entre 14 e 16 representantes no Parlament, un posto que partillaría co PSC, que obtería 14 ou 15 (ten 16). Catalunya si que es Pot lograría, sempre en base a esta sondaxe, de 10 a 12 deputados (posúe 11) e o PP perdería representación. Dos seus 11 deputados actuais pasaría a ter entre 8 a 10. Independentismo No barómetro tamén se demanda ás persoas enquisadas que se posicionen sobre que votarían nun referendo independentista. Á pregunta 'Quere que Catalunya se converta nun estado independente'? O 47,8% responden 'Non' por un 46,7% que escollen 'Si'. Só un 3,9% opta polo 'non sabe' e un 1,7% polo 'non contesta'. O 'Si' gaña terreo, pois, a respeito do barómetro de xullo, no que esta opción era a elixida polo 42% dos enquisados fronte o 50% de 'Non' Os máis (e menos) valorados Os políticos máis valorados, á luz dos dados ofercidos nesta enquisa, son Anne Gabriel e Antonio Baños, ambos os dous da CUP. Obteñen un 5,82 e un 5,60 de valoración polos cataláns. En terceiro lugar, Oriol Junqueras (ERC), cun 5,38. O candidato peor valorado, García-Albiol (PP), cun 2,06.


Summary: Comezou a tempada cinexética e Adega dá uns consellos para impedir que nos terreos se practique esta actividade.

O domingo comezou a tempada cinexética, actividade para a que en Galiza hai perto de 50.000 licenzas, e que se estenderá até o vindeiro 6 de xaneiro. A normativa establece que se non queres que no teu terreo se cace tes que solicitalo expresamente, para alén de cazar. É "un claro prexuízo das persoas propietarias en beneficio dos cazadores que non posúen a terra mais fan predominar os seus dereitos sobre ela", consideran desde Adega. "No último ano a cantidade de solicitudes de segregación dos Tecores medrou de xeito exponencial, malia a unha normativa hostil" A asociación ambientalista dá unha serie de consellos para, embora "unha normativa demasiado proclive á escopeta", impedir que nas túas terras se practique a caza. Así, se es propietario de parcelas nas que ti nunca cediches expresamente os dereitos de caza ao Tecor, por seren, por exemplo, terras herdadas nas que non asinases persoalmente a cesión; ou terras mercadas cos dereitos cedidos polo anterior propietario; abondará con colocar nas parcelas uns cartaces ou letreiros visibles que indiquen "Prohibido cazar" ou "Prohibido o paso" (non existe un modelo ou deseño oficial en Galiza). Se con anterioridade asinaches a cesión das túas parcelas ao Tecor, e agora queres segregalas deberás solicitar a segregación das túas parcelas do Tecor. Se tes as escrituras das terras abonda con achegalas na Consellaría de Medio Ambiente xunto cunha instancia de solicitude de segregación. Se non as tes podes dirixirte ao teu concello e solicitar alí un documento selado coa listaxe de parcelas catastrais ao teu nome, no cal se certifica que eres o propietario. Con esta listaxe, e igual que acontecía coas escrituras, debes solicitar por escrito á Consellaría de Medio Ambiente a segregación desas terras do Tecor.


Summary: Artista-multidisciplinar, feminista, colaboradora de Sermos Galiza quer no dixital quer no semanario. Luz Darriba é a voz deste sábado 6M no #VeñanMais5

-Como avalías o estado actual da igualdade? -Se estamos a falar da igualdade en xeral, da brecha entre os pobres cada vez máis pobres e os ricos cada vez máis ricos, mal. O mundo está acadando cotas insoportábeis de inxustiza. Se estamos a falar da igualdade ou equidade entre homes e mulleres, peor. Peor porque dende que alguén nomeou a palabra crise non se fixo máis que afondar nos problemas existentes, recortar orzamentos que axudarían a previr, por exemplo, os incontábeis feminicidios. A violencia contra as mulleres é a face máis negra deste proceso cara a atrás, mais a mingua de axudas en plans de apoio á igualdade poden apalparse de vez. As mulleres estamos soas e desprotexidas. É unha triste realidade que penso temos que asumir para saber contra quen e contra que temos que enfocar a nosa loita, pacífica pero incansábel. -E que evolución agardas a cinco anos vista? -A verdade, se alguén me tivese dito, cando comecei a carrexar bandeiras lilas aló polo plistoceno, que no século XXI, no ano 2017, íamos a estar case igual que entón, pois eu non o crería. Avanzamos, qué dúbida cabe, pero nas cousas verdadeiramente importantes eu non atopo grandes diferenzas. Sobre todo na febre que ao parecer ten atacado a unha parte da sociedade contra as feministas, contra as mulleres e os homes que loitan polos nosos dereitos, pola igualdade real en todos os ámbitos da vida. Unha febre de odio incomprensíbel. Eu veño traballando dende hai moito no campo da arte nestes temas, e cousas que fixen hai dez ou máis anos agora non podería facelas. A resposta social mudou radicalmente. Dá moita incerteza a condición da muller na actualidade. Xa que logo, malia que o último que se perde é a esperanza, eu non son quen de ver un futuro máis amábel. É certo que hai unha franxa de idade, a xeración seguinte á miña, que pensa moito e ben, tanto rapaces coma rapazas, pero os máis noviños meten medo. Non quero xeneralizar porque por sorte haberá de todo, pero parecen estar absorbidos por cancións e vídeo-xogos misóxinos, e utilizan as tecnoloxías como armas de control e posesión. Iso só se transforma coa educación, pero volvemos ao mesmo, se analizamos o estado actual do ensino (e non me refiro ao profesorado senón aos programas) atoparemos as pegadas de políticas neoliberais antipersoas que non reparan en nada á hora de conseguir beneficios, e as que os seres humanos lles importan ben pouco. Seica estou na liña apocalíptica da que falaba Ecco tamén no pleistoceno, mais non son optimista. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -O primeiro que penso a respecto de Sermos é na boa continuación e o medre harmónico e continuo dun proxecto tan estimulante. Verbo das mulleres e os dereitos a defender ou acadar, agardo a actitude que ten dende sempre esta publicación, na que podemos nos expresar con absoluta liberdade, e compromiso coa nosa conciencia. Onde hai moitos abordaxes de xénero dende diferentes ángulos e onde cada vez máis se pode ver que todo é factíbel de se ollar e analizar con gafas violetas. Agardo e desexo que se manteña e afonde a actual liña editorial e que un dos eixos básicos sexa a visión de xénero.


Summary: A formación frentista xulga que a Constitución de 1978 está superada e que debe ser "modificada", segundo subliña nun comunicado de imprensa.

En que consistiría a modificación do texto constitucional polo que advoga o BNG? O Bloque demanda, esclarece no comunicado, un "marco constitucional" que permita a Galiza "exercer os seus direitos democráticos", a comezar polo "dereito á libre determinación e polo dereito a ser unha nación soberana". Neste mesmo sentido, o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, avanza que a formación nacionalista "continuará a traballar a prol dunha Galiza soberana, con capacidade de decidir sobre o seu futuro e de construírse digna e libremente como Estado". Vence tamén denuncia o que cualifica de "cinismo político" do PP, un partido que por unha banda sacraliza a Constitución e por outra incumpre sistematicamente os seus aspectos máis progresistas, aqueles que teñen a ver coas políticas económicas e os dereitos sociais.


Summary: O comité de empresa denuncia os métodos empregados na canle pública para "desvirtuar" as informacións e censura "o uso partidista, perverso e antidemocrático" da televisión autonómica.

As denuncias por manipulación na TVG seguen chegando. Desde dentro, e a través do blog elaborado polo comité de empresa, traballadores da canle pública analizan o tratamento informativo dunha morea de noticias nos informativos da televisión autonómica. Decidíronse a facer a bitácora porque, tal e como denunciaron en Praza os representantes do cadro de persoal, "a manipulacion e a represión aumentaron a raíz dos últmos casos de corrupción". Agora van máis aló e denuncian os métodos empregados para a "manipulación" na canle pública. "Hai moitas maneiras de facelo", din a Praza fontes do comité de empresa, que engaden máis datos á denuncia das fórmulas que seica se empregan na TVG para controlar de que maneira se tratan (ou se omiten) determinadas informacións. Case todas elas, cuestións polémicas relacionadas ao partido que goberna na Xunta e no Goberno central. "Podes decidir que se informe dunha manifestación, que non se informe ou que se informe o mínimo tempo posible" "A manipulación nun Telexornal, por exemplo, ten un mecanismo moi sinxelo", explica o comité no blog. "Directores e editores escollen as noticias que se van dar e, despois de encargárllelas aos xornalistas, indícanlles nos casos conflitivos o que teñen que destacar", engaden. Fontes do comité de empresa poñen exemplos recentes. "Podes elixir que se informe da manifestación contraria á mina de Corcoesto, que non se dea nada ou que en lugar de dedicarlle o tempo normal, se reduza a información a medio minuto", aclaran. "Inclúense sempre comentarios ou declaracións que deixan en bo lugar ao PP -porque goberna a Xunta na actualidade- e os seus dirixentes. Paralelamente, dos grupos da oposición destácanse informacións negativas, leas internas e problemas", explican. Hai tamén varios exemplos dos últimos telexornais. O abandono do alcalde de Salceda de Caselas e de cinco concelleiros do BNG foi tratado en varios informativos da canle pública, mentres que da marcha de seis edís de Ames do Partido Popular tan só se informou no boletín local de Compostela. "Hai veces nas que se ordena retirar o adxectivo 'popular', mentres se manda repetir tres veces que un cargo político pertence ao PSdeG ou ao BNG" "Cando aparece noutros medios algunha información problemática para o PP, só se dá a contestación ou versión gubernamental", denuncian os traballadores a través do blog, onde se poñen varios exemplos de casos neste sentido. "Hai moitas formas de facelo", insisten fontes do comité a Praza. "Hai veces nas que se ordena retirar o adxectivo popular de determinados cargos políticos nalgunhas noticias polémicas, mentres que en casos semellantes se ordena que se repita tres veces que un dos protagonistas é do PSdeG ou do BNG", explica. "Nin que dicir ten que o seguemento informativo das actividades do presidente da Xunta faino alguén que non discute as consignas e se limita a resaltar o positivo, nunca unha crítica ou un comentario que poida ofender ao partido do goberno ou aos responsables da TVG", insisten os representantes dos traballadores que denuncian que "nin tan sequera se inclúen preguntas comprometidas doutros xornalistas en roldas de prensa". "A manipulación comeza cos nomeamentos de directivos tras as eleccións autonómicas" Ademais, no blog Eu non manipulo, os representantes dos traballadores explican onde e como comeza a "manipulación". "Iníciase xa cos nomeamentos de directivos tras as eleccións autonómicas; o partido ou partidos gañadores sitúan nos postos clave xente de absoluta confianza, normalmente por afinidade política, que vai traballar pola causa e favorecer claramente aos que os colocan na dirección", aseguran. "Os postos de responsabilidade no departamento de Servizos Informativos son claves para o traballo diario, a sala de máquinas do que sae en pantalla neses espazos", aseguran, tras aclarar que é "fundamental" que a xefatura de Informativos "recaia en alguén completamente fiel ao partido de Goberno". Para o comité de empresa, os redactores xefes son os chamados "capataces". "Actualmente hai catro; son os que reciben directamente as consignas e as trasladan ás informacións", contan, pero serían os directores e editores que dirixen telexornais ou outros programas informativos os que "seguen estritamente as ordes e consignas da xefa de Informativos e dos redactores xefes". "Baixo esas normas, elaboran as escaletas (a orde e relevancia das noticias a emitir) e asignan os traballos aos xornalistas", engade o comité, que asegura que "para evitar complicacións", os directores e editores "danlle as noticias delicadas a xente servil, ben porque non protesta por mor da súa situación laboral ao estar en situación precaria, ben porque é fiel á liña que se segue e está de acordo con que se manipule a favor de quen goberna". "Os xornalistas servís son recompensados con algún 'plus", denuncia o comité da TVG As acusacións son aínda máis duras, xa que no mesmo blog asegúrase que os que denominan como "xornalistas servís" tamén "adoitan estar recompensados con algún tipo de plus". "Digamos que pola súa colaboración". E explícano: "Cando hai viaxes, programas especiais ou, sobre todo, eleccións, son asignados a eses operativos e cobran cantidades que poden triplicar o seu soldo mensual", denuncian. Para rematar, o blog do comité considera que as "prácticas de manipulación desvirtúan a finalidade última que xustifica a existencia de medios públicos de comunicación" e fan deles "un perverso e antidemocrático uso partidista". "É por iso que, como traballadores e traballadoras da TVG seguiremos denunciando cantas situacións deste tipo coñezamos e padezamos", conclúen.


Summary: A cuarta maioría absoluta do Partido Popular na Galiza non sorprendeu os movementos veciñais, sociais e da clase obreira que arelaban un cambio de Goberno para avanzar no recoñecemento de novas políticas públicas e laborais capaces de reverter o impacto de anos de desleixo e recortes. Con todo, admiten unha oportunidade no ascenso do nacionalismo e na configuración dunha oposición renovada que debe trasladar ao Parlamento as demandas reais da cidadanía.

As mobilizacións sociais en defensa da sanidade pública, duns servizos sociais fortalecidos afastados dos intereses privados e dun sector produtivo capaz de atender tanto as necesidades como a riqueza e o talento do país non impediron unha nova vitoria do Partido Popular, mais deixáronse sentir nas urnas. Os resultados electorais propiciaron unha subida histórica do BNG e deixaron Galicia en Común e Marea Galeguista fóra do Parlamento. Os grandes movementos reivindicativos perden algúns dos seus aliados fronte ás políticas de recortes dos Gobernos da Xunta nos últimos anos, mais manteñen o compromiso da oposición, á que lle confían, malia a cuarta maioría absoluta de Alberto Núñez Feixoo, o cumprimento das súas demandas. Os conflitos sanitarios foron protagonistas nos últimos anos, especialmente na recta final da lexislatura que vén de concluír. Ás protestas das plataformas en defensa da sanidade pública sumáronse con forza as reivindicacións do colectivo de Enfermeiras Eventuais en Loita, que nesta nova etapa acordou seguir adiante, traballando por un cambio polo que avogaban nas pasadas eleccións e que non se consolidou. Levo 10 anos nos que me foi imposíbel conciliar a miña vida familiar e laboral e sei que todo vai seguir na mesma liña. "Persoalmente cústame entender o resultado destes comicios porque levamos unha década de recortes dos servizos públicos que comprometen non só o futuro da sanidade, que é o que a nós nos afecta de forma directa, senón tamén da educación, ou da loita contra os incendios, baixo ameaza de privatización", apunta a Nós Diario Nuria González, enfermeira eventual no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO). A precariedade define o traballo temporal dunhas 7.000 enfermeiras en centros sanitarios dependentes do Servizo Galego de Saúde (Sergas). "Levo 10 anos nos que me foi imposíbel conciliar a miña vida familiar e laboral", afirma Nuria González, "e sei que todo vai seguir na mesma liña". Asegura ter medo, despois de tres meses de traballo intenso en plantas Covid, exhausta física e psicoloxicamente. Con este nivel de fatiga, "o contrato que me ofreceron o mes seguinte foi cada día nun servizo". Autocrítica e firmeza temos que coller impulso e seguir coa loita. Non nos imos render. Enfermeiras Eventuais en Loita inciden na necesidade de coidar das profesionais, xa que son as responsábeis de coidar das pacientes, unha evidencia que a Administración hai tempo que perdeu de vista. Neste sentido, apunta González, "Porque nos interesa defender as nosas condicións laborais mais tamén a sanidade pública". Con esta idea, recoñecen que deberán revisar as súas estratexias co obxectivo de chegar a máis compañeiras pero sobre todo ao resto da poboación. Temos que coller impulso e seguir coa loita. Non nos imos render. "Urxe trasladar os aplausos que nos brindaron desde as fiestras ao escenario político, porque son necesarios. Moitos partidos que nos apoiaron xa non estarán no Parlamento pero o resto de deputados deben seguir loitando polo que defenderon durante a campaña". Así, demandan maior transparencia na contratación sanitaria, que se convoquen as prazas necesarias dentro do Sergas unha vez derrogada a taxa de reposición e pórlle fin aos contratos en fraude de lei, "porque os contratos que nos ofrecen son moi difíciles de asumir". [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da quinta feira, día 16, nos quiosques ou na nube]


Summary: O partido nacionalista achegará ao próximo pleno do Parlamento un paquete de iniciativas destinadas a mellorar a situación laboral da mocidade.

O Bloque Nacionalista Galego (BNG) comunicou este domingo aos medios que levará ao próximo pleno do Parlamento distintas iniciativas para impulsar a posta en marcha dun Plan Galego de Emprego Xuvenil que permita afrontar o contexto de "desemprego, temporalidade e precariedade" que vive a mocidade, explicou o portavoz de Mocidade, Paulo Ríos. Outra das iniciativas que proporá na Cámara o BNG é a referida á proposta de eliminación de determinadas tipoloxías de contratos, "especialmente lesivas para a xente nova, como os contratos de formación ou en prácticas", recalcou Ríos. O portavoz de Mocidade na Cámara tamén advertiu que a crise orixinada pola pandemia da Covid-19 "veu pór de manifesto os graves problemas estruturais que vive o noso país, con consecuencias que comezan a verse a día de hoxe". Neste sentido, recordou que a mocidade é unha das grandes prexudicadas no ámbito laboral, "cunha destrución de emprego de máis de 15.000 postos de traballo" e cun contexto onde, segundo recalca, "só 2 de cada 10 mozos e mozas recuperaron o emprego despois deste ano de pandemia". Ríos pon o foco no feito de que os postos de traballo destruídos se concentran maioritariamente naqueles sectores que acumulan maiores índices de ocupación entre a mocidade, como son os da hostalería ou do comercio, "sectores especialmente precarios e onde a temporalidade é a norma". Así pois, o deputado nacionalista tamén vai defender no vindeiro pleno a necesidade de derrogar as distintas reformas e contra-reformas laborais do Partido Popular (PP) e o Partido Socialista (PSOE). Para o BNG, tanto PP como PSOE "están a facilitar que as grandes empresas sigan aproveitando a posibilidade de acollerse a contratos temporais e aos baixos salarios co obxectivo de acadar máis beneficios". A diferenza das políticas de emprego desenvolvidas polas dúas forzas estatais, "desde o BNG entendemos que apostar pola mocidade é apostar polo futuro deste país", conclúe Paulo Ríos, para explicar as razóns polas que a fronte nacionalista levará á vindeira sesión plenaria este paquete de iniciativas.


Summary: Na mañá do sábado, falecía Xosé Chao Rego. Sermos Galiza recolle reaccións á súa morte de recoñecidas persoas que o trataron. Todas elas destacan a inmensidade da súa obra e o seu amor polo país.

No día no que se cumpre o cabodano da morte de Francisco Carballo, grande amigo do recentemente finado Xosé Chao Rego, reproducimos as palabras de Rubén Aramburu, crego; Pilar García Negro, escritora e profesora da UdC; Marica Campo, escritora; Engracia Vidal, promotora de Mulleres cristiás galegas e de Encrucillada, e Xabier Blanco, crego, que en declaracións a Sermos Galiza dan conta da figura de Chao Rego. Rubén Aramburu: "Rachou con esquemas impostos desde fóra que non contaban coa xente de aquí, nin coa lingua, nin coa forma de vivir e ser dos galegos e galegas" "Hai que valoralo como o grande impulsor da Igrexa galega. Rachou con esquemas impostos desde fóra que non contaban coa xente de aquí, nin coa lingua, nin coa forma de vivir e ser dos galegos e galegas. Acometeu o labor de se mergullar na realidade do país, mesmo desde tradicións espirituais alleas ao cristianismo oficial que estaban latentes no cristianismo galego. Foi un gran creativo de formas e fórmulas, como a Romaxe dos Crentes Galegos, por onde recupera o sentir do país e consegue imprimilo nun cristianismo de vertente solidaria e de enorgullecemento de sermos galegos, un enorgullecemento do país. Foi quen de saír do entumecemento en que nos metía a igrexa oficial. Ademais, foi un gran paridor. Alén da súa obra deixounos as revistas Irimia e Encrucillada". Pilar García Negro: "Ten que continuar vivo non só na memoria, senón na lectura de todos e todas nós" "Era ou é, porque continúa vivo en toda a súa obra, un dos escritores galegos máis recoñecidos e mais admirados por min. Moitas das súas obras, agarimosamente dedicadas por el, foron moi lidas e moi aproveitadas. Coido que é o ensaísta de obra máis abundante das letras galegas de hoxe. Cualitativamente, tamén dunha obra onde se alía o gran rigor, a erudición e o coñecemento dun verdadeiro sabio. E estou a falar de disciplinas ou fontes de coñecemento como a Filosofía, a Teoloxía, o Biblismo e a Historia. Tamén a moitos saberes relacionados coa lingua galega. Alíase todo isto cunha excelencia literaria e mesmo cunha amenidade na exposición e na divulgación que fan da súa obra un auténtico manancial de saber, coñecemento e agrado, con atractivo literario. Foi absolutamente pioneiro no tratamento dalgúns temas, como a homosexualidade ou figuras históricas da nosa tradición, como Prisciliano (por citar só dous exemplos dunha obra tan rica e tan ampla). Ten que continuar vivo non só na memoria, senón na lectura de todos e todas nós". Marica Campo: "Foi realmente moi prolífico e conseguía tratar cuestións moi fondas cun estilo moi fresco, próximo e agradábel de ler, moi ameno" "No comezo da súa escrita en galego escribiu máis do que escribiron autores e autoras que o facían desde o principio en galego. Foi realmente moi prolífico e conseguía tratar cuestións moi fondas cun estilo moi fresco, próximo e agradábel de ler, moi ameno. Foi toda a vida un gran crente, de verdade. A súa paixón, xustamente, era achegarlle á xente a historia do pobo de Xesús de Nazaret. Para min, era un grande amigo. Gardo con moito cariño unha Biblia que me agasallou". Engracia Vidal: "O papel de Chao foi moi importante, como o seu sentido eclesial actual e a súa galeguidade" "Foi un creador excepcional e creativo ao cento por cento. Foi un pioneiro dos coloquios galegos de parroquias dos anos sesenta, que desembocaron na primeira igrexa contestataria, nos primeiros grupos de igrexa que se revelaron. Tomou parte en cantidade de actividades como Encrucillada, Irimia, a Romaxe de Crentes Galegos e déixanos cantidade de libros. O único aspecto negativo de ser tan creador foi que tiñamos que aprender a camiñar nós, a tirar par diante aínda que el non estivese, porque aínda non desenvolveramos unha das súas ideas e saíalle outra de seguido. Grazas a el, a Igrexa galega púxose a andar. O papel de Chao foi moi importante, como o seu sentido eclesial actual e a súa galeguidade. Sempre dixo que era un converso da galeguidade". Xabier Blanco: "Ese é o gran legado que nos deixa: traballar por unha Galiza liberada e que a fe cristiá contribúa a que o pobo se reivindique a si mesmo" "Déixanos unha herdanza nun tema que en Galiza e difícil, que é a fe e a galeguidade. Fixo un esforzo con Eu renazo galego, o símbolo dunha xeración. Intentou sempre unir unha fe cristiá a favor da liberación das clases popular. Ese é o gran legado que nos deixa: traballar por unha Galiza liberada e que a fe cristiá contribúa a que o pobo se reivindique a si mesmo como dono dunha identidade e dun idioma ao que el tanto lle dedicou. A mellor homenaxe que se lle pode dar é tentar que os seus soños se fagan realidade, seguir loitando para que sexan realidade.


Summary: A filial PMI podería encargar os buques, aínda que a petroleira non optase pola oferta galega, pero tería que buscar outros clientes para arrendarllos. Praza accede aos audios nos que o máximo responsable de Pemex confirma que o contrato non é coa súa empresa e que Galicia "non é o único oferente".

Pemex sementou as dúbidas no naval galego. A petroleira mexicana remexeu a precampaña galega logo de que a súa cúpula directiva ofrecese unha rolda de prensa na que aseguraba que aquel "acordo estratéxico" acordado coa Xunta hai tan só unhas semanas non era exactamente como se contara, tal e como adiantou Praza. "Non hai ningún contrato asinado con estaleiros galegos", dixo o pasado xoves o director xeral de Pemex, Juan José Suárez Coppel, unha frase que incluso foi feita pública pola compañía azteca no seu Twitter oficial e borrada horas despois, xusto cando o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, aferrábase a que os contratos "estaban asinados e eran plenamente válidos" e insistía en que os dous buques hotel pactados íanse facer nos estaleiros de Barreras e Navantia. Todo, malia que desde a petroleira insistíase en que había "cláusulas suspensivas" nun acordo que "está suxeito a que a oferta lle conveña a PEP (Pemex Exploración e Produción)". As diferenzas entre o contado pola Xunta e o confirmado por Pemex está en que foi unha filial e non a petroleira quen asinou un contrato que non era definitivo As declaracións caeron como unha bomba na Xunta, consciente de que dese contrato -co que prometera un investimento de case 300 millóns de euros e 3.000 empregos no naval galego durante 30 meses- dependían unha morea de familias, pero tamén de que era unha baza electoral fundamental de cara aos comicios do vindeiro 21 de outubro. Núñez Feijóo, neste mesmo sábado, vén de afirmar que "polo momento, contratáronse dous barcos", pero tamén que a petroleira "precisa 130 máis", un dato que ben seguro abre novas posibilidades para os estaleiros de Ferrl e Vigo. Logo, nunha convención con Novas Xeracións, recomendoulle á oposición que "que garde as botellas para a botaduras dos floteis", á que acusou de querer brindar por un hipotético fracaso do acordo. "Imos facer barcos, pese a quen lle pese", dixo. As diferenzas entre o contado pola Xunta e o que confirma Pemex está no titular da sinatura en Compostela. Non foi Pemex quen asinou ese contrato cos estaleiros galegos, senón PMI, unha filial da petroleira mexicana para o mercado internacional que, tal e como asegurou Suárez Coppel, "participou e vai participar nun proceso competitivo" para que logo Pemex elixa "a mellor proposta, a máis conveniente, a que máis traia beneficios á compañía". Malia que a transcrición da rolda de prensa era dabondo clara, Praza tivo acceso a varios cortes de audio onde Suárez Coppel deixa claro que Pemex non asinou contrato ningún cos estaleiros galegos e que a mediática sinatura que tivo lugar en Compostela o pasado 19 de setembro consistía en "asegurarse de que existe esa oferta" dos estaleiros galegos. Praza tivo acceso aos audios onde o máximo responsable de Pemex deixa claro que a petroleira non asinou acordo ningún cos estaleiros e que terá que decidir entre varias ofertas "O que queremos é asegurarnos de que existe esa oferta para PEP, é o que estamos asinando: asegurarse que existe esta oferta. Nin con moito é o único oferente e mentres máis haxa, mellor. O que se asinou con Galicia ten condicións suspensivas en función de que sexa a oferta máis conveniente para PEP", di textualmente. "O que está tratando de facer PMI é buscar eses buques tanques para vir a ofrecerllos nos mellores termos. PEP ten que comparalos con outros, facer unha análise se mercado e, aí, en función desa análise, é cando o consello de PEP ten que aprobar ou non os termos ou condicións", insiste nos audios aos que tivo acceso este diario. Fontes de Pemex aseguran que a petroleira decidirá en dous meses se contrata os buques en Galicia En definitiva, o que fai PMI é buscar no mercado eses floteis e ofrecerllos a Pemex nas mellores condicións. Logo, a petroleira compara, fai unha análise de mercado e o consello elixe se contrata finalmente os buques en Galicia ou noutras zonas como Noruega e Corea, que tamén acudirán á licitación. Segundo fontes da compañía azteca consultadas por Praza, será dentro de dous meses cando a firma mexicana decida onde encarga o pedido. Os floteis poderían construírse igual aínda que Pemex non opte pola oferta galega; nese caso PMI pagaríaos e intentaría arrendarllos a outra compañía No entanto, tal e como se encargou de difundir a Xunta o venres á tarde, é posible que os buques se constrúan de igual maneira, aínda que Pemex non opte pola oferta galega. Nese caso, PMI sería quen os pagase para logo arrendalos a outro cliente. Segundo as mesmas fontes, esa opción "só ten sentido" se algunha compañía diferente da petroleira requirise eses barcos e llos solicitase a PMI. "Aínda que a razón de ser de PMI é facer negocios con Pemex, cabe a posibilidade de que existise outro cliente", di a mesma fonte da petroleira, que aclara que nese caso a pregunta debería facérselle á filial e non á compañía matriz. Expertos en México cren que o PRI "parará a operación" e que Pemex "non encargará os floteis en Galicia" De feito, fontes expertas consultadas por Praza en México son contundentes. "Creo que o PRI vai parar isto e que Pemex non vai encargar os floteis en Galicia", aseguran. Aí radica o principal atranco da operación, xa que foi durante o actual Goberno, que deixará paso ao do PRI o 1 de decembro, o que amparou a sinatura do contrato de PMI e os posibles futuros acordos coa Xunta de Galicia. "Todo isto sucede a dous meses de que Felipe Calderón abandone o Executivo; soa moi raro", explican as mesmas fontes, que confirma que a polémica xurdida en Pemex co asunto non gustou nada aos directivos da petroleira. "Só había que verlle a cara a Suárez Coppel; estaba de moi mal humor", aseguran as mesmas fontes, presentes na rolda de prensa de Pemex, e que sospeitan que o forte influxo e a "presión" dalgúns empresarios mexicanos de orixe galega afíns ao actual Goberno azteca tivo moito que ver no acordo coa Xunta.


Summary: Fidel e Raúl Castro non foron os únicos 'galegos' que protagonizaron a rebelión contra a ditadura de Batista nin que tomaron parte na loita guerrilleira de Sierra Maestra. Houbo máis, e con responsabilidades de calado.

Emigrantes ou fillos de emigrantes, a pegada dos galegos na revolución cubana non acaba en Fidel e Raúl Castro, os fillos de Ángel Castro, o labrego que deixou Láncara para probar fortuna en Cuba. Houbo galegos no crucial asalto ao Cuartel de Moncada, o 26 de xullo de 1953, así como houbo galegos na guerrilla en Sierra Maestra ou implicados en tarefas de apoio loxístico aos revolucionarios. Após o 1 de xaneiro de 1959, houbo galegos en postos chave e con responsabilidades fulcrais. Dous exemplos: un galego foi quen elaborou e desenvolveu a Reforma Agraria, unha lei que marcou un antes e un despois na historia de Cuba. E tamén galego foi quen tivo a responsabilidade, nada pequena nunha illa no albo daquel contexto dos anos 60 de Guerra Fría, de construír os servizos secretos cubanos. Cuba institucionalizou o 'Día dos mártires da revolución' en recoñecemento a Frank Pais, fillo de emigrantes de Marín e dirixente do M-26J asasinado pola policía bastistiana en 1957 A presenza de galegos na revolución cubana non é descoñecida. Hai libros, por exemplo "Cuba, os galegos e o Che" de Pérez Leira, e estudos tanto en Galiza como en Cuba que abordan esta participación. O pasamento de Fidel Castro fixo que os medios puxesen o foco nas raíces galegas do líder revolucionario. Unhas raíces galegas que ocupan un lugar preminente na revolución de 1959 nesta pequena illa do Caribe. Nomes como o de Frank Pais ou Abel Santamaría, entre outros, encabezan o 'martiroloxio' oficial da revolución cubana. Desde o comezo Frank Pais era fillo de emigrantes de Marín, Francisco Pais Pesqueira, pastor protestante, e Rosarío García Calviño. Ten o recoñecemento de 'Mártir da Revolución' e é unha figura que como poucas gozou durante estas décadas da unanimidade do pobo cubano. Brillante dirixente estudiantil, mestre concienciado, integrouse no 'Movemento 26 de Julio', onde foi máximo dirixente da rama centrada nas sabotaxes en toda a illa. Foi asasinado, con 22 anos, o 30 de xullo de 1957 pola policía de Batista, apenas un mes despois de os axentes asasinaren seu irmán Josué. A morte de Frank xerou unha vaga de protestos, con declaración de greve xeral incluída. O 30 de xullo celébrase na illa o Día dos mártires da revolución. Os catro irmáns Ameijeiras, fillos dun emigrante de Campo Lameiro, implicáronse na revolución desde o primeiro momento Os Ameijeiras eran catro irmáns, fillos dun emigrante de Campo Lameiro, que se implicaron na loita contra a Batista. Un deles, 'Mel', morreu no asalto ao Moncada. Outro, Gustavo, foi detido, torturado e asasinado en 1958. Ángel Ameijeiras, xefe de Acción e Sabotaxe do Movemento 26 de xullo na Habana, foi morto a tiros pola policía en 1958. Os seus méritos levaron a que postumamente fose ascendido a Comandante do exército rebelde. O cuarto irmán, Efigenio, alias 'Ulises', era un dos expedicionarios que partiron no 'Granma' de México a Cuba para derrocar Batista,. Foi segundo xefe da Fronte 'Frank País' e comandante da revolución. O seu papel foi determinante para frear a invasión de 'Bahía de Cochinos', en abril de 1961. Ascendeu a xeneral de división e recibiu o título de 'Héroe da República de Cuba'. Licenciado en Historia, é autor da triloxía 'Más allá de nosotros' ('Alén de nós'). Combater a 'contra-revolución' Manuel Piñeiro Losada era coñecido como 'El gallego barbarroja' e foi outro dos galegos chave na historia de Cuba na segunda metade do século XX. Naceu en Matanzas, onde os seus pais, emigrantes galegos, rexentaban unha taberna. Foi un dos fundadores do Movemento 26 de Julio e combateu en Sierra Maestra, onde logrou o ascenso a comandante. Fidel tíñalle un grande aprezo e chamábao 'El gallego'. Piñeiro foi quen, unha vez consumado o triunfo da revolución, tivo que poñer en pé os servizos secretos revolucionarios, tarefa que realizou nun contexto, principios dos anos 60, no que a Guerra fría tiña nesta illa un dos seus puntos quentes. Foi máximo responsábel de operacións cubanas desenvolvidas en Nicaragua ou El Salvador en apoio aos movementos populares. Casou coa escritora chilena Marta Harnecker. Manuel Piñeiro, 'El gallego barbarroja', tivo a responsabilidade de combater a espionaxe de Estados Unidos contra a nacente revolución Os Trigo López, de Ourol, foron outro dos exemplos de irmáns galegos que se incorporaron ao combate contra a ditadura. Julio foi torturado e asasinado após ser detido no asalto ao Moncada. Pedro integrouse no Movemento 26 de Julio e combateu en Sierra Maestra. Foi director do Instituto aeronáutico de Cuba e tivo postos de representación diplomática en países da 'Europa do Leste'. Xa maior, retirouse a Catalunya. Fixo parte da candidatura municipal do BNG en Ourol nas convocatorias de 2007 e 2011. Entre os nomes máis importantes para a revolución cubana figura o de Abel Santamaría, fillo dun emigrante ourensá, e que foi asasinado após o asalto ao Moncada, acción da que foi un dos principais organizadores. Editou xornais clandestinos e traballou incansabelmente por tecer redes para a revolución. Fidel Castro nunca ocultou o seu enorme aprecio por el. Sufriu bestiais torturas (os torturadores chegaron a lle queimar os brazos e baleirar un ollo). 'Canción del elegido', de Silvio Rodríguez, que moitos consideran que está adicada a Fidel ou o Ché, está adicada realmente a este fillo de emigrantes galegos. A súa irmá, Haydee Santamaría, tamén tomou parte no asalto ao Moncada. Fixo parte da dirección do Movimento 26 de julio. Tivo a responsabilidade de lograr armas e fondos para os guerrilleiros de Sierra Maestra. Co triunfo da revolución, fundou a Casa das Américas, o epicentro da renovación cultural cubana, que dirixiu até a súa morte, en 1980. A casa de Josefa Yáñez, de Mondoñedo, foi acobillo de Fidel na clandestinidade e acolleu xuntanzas do movemento revolucionario Outra muller galega importante foi Josefa Yáñez, de Mondoñedo, en cuxa casa na Habana se ocultou o clandestino Fidel Castro en máis dunha ocasión. Nesa morada realizáronse reunións dos revolucionarios, que obtiñan de Yáñez apoio loxístico. Castro, xa líder da Cuba revolucionaria, continuou visitando regularmente esta galega da Mariña, que rexeitou títulos e recoñecementos 'revolucionarios'. O comunista de primeira hora Carlos Rafael Rodríguez, fillo dun emigrante de Couxela (Ribadeo), foi o principal responsábel da ambiciosa reforma agraria que o goberno revolucionario impulsou após a súa toma do poder en 1959. El foi quen elaborou e desenvolveu a Lei da Reforma Agraria, coñecida como "a lei que cambiou Cuba". Rafael Rodríguez incorporouse á guerrilla de Sierra Maestra en 1958 mais a súa militancia viña de vello: en 1937 afiliouse ao Partido Comunista. Foi nomeado en 1976 vice-presidente do goberno e do Consello de Estado. Nos primeiros anos do goberno revolucionario era un dos principais partidarios de achegarse á Unión Soviética. Outro galego que xogou un papel importante foi Óscar Fernández Mel, comandante do Exército rebelde e axudante do Che Guevara en África. Foi ministro, embaixador e alcalde da Habana. Fillo dun emigrante de Bretoña (A Pastoriza), para a súa xubilación escolleu a terra do seu pai, Galiza. Estes son só uns poucos nomes, pois houbo moitos máis 'galegos' na revolución cubana, como Chenard Piña, ou Manuel Díaz, o combatente guerrilleiro que fixo de chófer de Fidel e o Che na entrada triunfante na Habana ao vencer a revolución.


Summary: O Ministerio Público actualiza os datos e revela que son 86 os centros de maiores investigados penalmente en todo o Estado. Na Galiza hai cinco investigacións penais abertas pola Fiscalía.

A Fiscalía Xeral do Estado elevou esta terza feira até 86 o número de residencias investigadas penalmente polo Ministerio Público como consecuencia da situación creada pola pandemia da COVID-19. Delas, cinco pertencen á Galiza. Segundo os datos emitidos polo Ministerio Público, hai un total de 16 dilixencias abertas, 11 civís e 5 penais, en centros do país, cando na información emitida a pasada sexta feira non figuraba ningunha contra os xeriátricos galegos. Das cinco investigacións penais abertas, unha está a ser levada a cabo pola Fiscalía Superior de Galiza, dúas pola de Ourense, unha en Lugo e outra en Pontevedra. En todo o Estado son un total de 86 as residencias investigadas penalmente e case a metade delas, un total de 40, atópanse en Madrid. Actualmente tamén constan abertas 126 dilixencias civís que están relacionadas co amparo dos dereitos individuais e colectivos das persoas en situación de vulnerabilidade. Seguimento permanente Segundo a nota de prensa difundida pola Fiscalía Xeral, desde o inicio da actual situación de emerxencia o fiscal delegado para a protección e defensa dos dereitos das persoas maiores e a rede de fiscais especialistas despregados nas Fiscalías Provinciais veñen realizando un seguimento permanente da situación das persoas da terceira idade e discapacitados, e particularmente, de quen vive en centros e residencias de maiores. No Estado existen aproximadamente unhas 5.457 residencias, públicas e privadas, engade a nota.


Summary: O pasado mes creáronse menos de cen sociedades na Galiza. Non houbo ningunha fusión nin escisión e só catro empresas reduciron capital.

O parón da actividade como consecuencia das medidas de prevención estabelecidas pola crise sanitaria da COVID-19 tamén pasou factura á creación de empresas o pasado mes de abril. Segundo os datos publicados onte polo Instituto Galego de Estatística (IGE), o mes pasado constituíronse un total de 96 sociedades na Galiza, o que supón un afundimento de 75% na creación empresarial en relación ao mesmo período de 2019, no que se crearon 388 sociedades. A sociedade limitada foi a fórmula de constitución elixida por 95 das empresas galegas de nova creación. Só unha foi doutro tipo. O capital medio subscrito por cada sociedade foi de máis de 235.000 euros. A rama do comercio aglutina 25% das empresas creadas en abril, seguida da construción (13,5%), actividades inmobiliarias e financeiras (10,4%) e hostalaría e actividades profesionais (9,4%). A presenza do sexo masculino segue a ser maioritaria como en meses precedentes: 109 socios (79,56% do total) fronte a 28 socias (20,44%). Case 69% constituíronse por un só socio e 17,7%, por dous. Menos disolucións Por outra banda, ampliaron capital por 5,6 millóns de euros un total de 26 empresas, o que supón un esborralle interanual de 88,8% no número de compañías. Tamén hai unha caída acusada das disolucións, xa que só houbo 28 no cuarto mes, o que supón 146 menos que hai un ano. Este mes non houbo ningunha fusión nin escisión, mentres catro empresas reduciron capital. No que atinxe aos concursos de acredores, abril fechou con catro sociedades afectadas, un descenso significativo respecto das 18 que se rexistraran tan só un ano antes.


Summary: Son as de bandeira as mellores praias? O segundo número do Caderno de Agosto de Sermos afonda na polémica das bandeiras azuis. Mércao na nosa loxa por 0,50€.

Galiza está á cabeza do Estado en bandeiras azuis, mais a polémica rodea ao distintivo da ADEAC, que non é garante do respecto ao medio ambiente. É máis, a instalación dos servizos que esixe o selo de calidade desta entidade privada fai que se deterioren praias virxes. Outros certificados, como a ISO 14.001 ou o EMAS, que destacan pola súa esixencia ambiental, teñen de momento pouco predicamento no país. Reparamos, ademais, na máis afamada das praias galegas, a das Catedrais, o segundo lugar máis visitado de Galiza despois de Compostela, para o que o concello de Ribadeo reclama especiais medidas de protección fronte á avalancha de turistas. E facemos o noso ránking propio das mellores praias, ou das máis atractivas, por diversos motivos. Rodri Suárez, o coordenador do noso Caderno de Verán, aborda a Carlos Ares, o guionista de "Era Visto!", presentador ademais da Asociación Galega de Guionistas, cando viña de tomar uns vasos nunha terraza Corrubedo cuns mariñeiros do Gran Sol. Ares fálanos, entre outras cousas, do verán en Lameiro, a localidade imaxinaria onde transcorre o programa de humor: "En Lameiro teñen unha peculiaridade: aproveitan o verán para facer obras ilegais, converter galpóns en chalés e cousas dese estilo". Como non, non podían faltar no noso suplemento estival as novas entregas do relato erótico de Pepe de Pura e do inédito de Xabier P. Docampo, ilustrados nesta ocasión por Ticiana Ghiglione Darriba (Cha). A trama complícase no relato de Docampo, con corrupción político-municipal polo medio: "Verás como fas para arredar a esa tipa deste asunto. Eu teño todo xa atado no partido e no concello, que non veña agora unha merda a intentar tocarme os collóns", dille Marcial, un dos personaxes, ao seu interlocutor. Pola súa banda, Pepe de Pura debruza o seu peculiar costumismo sexual sobre tres protagonistas e tres localizacións: Estocolmo, Londres e as paradisíacas praias da Galicia. "Non hai festa sen gaiteiros", lembra Xurxo Souto na súa sección "Somos un pobo de artistas!. Repasa na súa páxina, adubada co bo sabor de boca que deixan as anécdotas, algún dos episodios da nosa historia gaiteira, como a polémica estético-musical entre tradición e novos ritmos que se protagonizada a comezos do século XX polos gaiteiros Rilo de Betanzos e Xan Míguez. Pecha o suplemento Bea Hervella, de profesión "muller do tempo", que nos leva ao seu recuncho do verán, o lugar no que, sendo nena, pasou o período estival. E non é costa, senón interior, e cheo de encanto: San Cosme de Cusanca, no Irixo, en Ourense.


Summary: Dapena, que xunto co seu equipo directivo e outros sete dos centros de Compostela, foi dos primeiros en levantar a voz ante a imposibilidade de comezar o curso o día 16, recorda que unha organización baixo "novas premisas, implica novas necesidades de material, orzamentarias, de persoal...".

A medida tomada en Compostela para adiar o inicio do curso foise estendendo a outras cidades, o problema é global? Xa non son sete ou oito institutos. Durante hoxe o normal é que as sete cidades galegas fagan o mesmo que iniciamos nós, porque xa o fixeron en Pontevedra e na Coruña. Se isto é así os centros máis importantes da Galiza en peso numérico de alumnado, en peso de profesorado e en peso específico xeral solicitarán o mesmo que nós. É dicir, non estamos a falar dun capricho de oito directores dos 10 IES de Santiago de Compostela. A razón pola que se atrasa á volta as aulas é que non poden artellar a organización. Non contan con ningún tipo de información? Esa é a realidade. Isto non é un problema de Santiago de Compostela. É un problema xeral ao sistema de Educación Secundaria, Bacharelato e dos ciclos de toda Galiza. De feito, é un problema sistémico a todo o sistema educativo galego. Non se pode esquecer que en primaria empezaron pero, eu creo, que non comezaron nas súas mellores condicións. Penso que foi un erro. Pode haber algún centro solto, mais a maioría dos centros que teñen bacharelato, ESO ou ciclos non están en condicións de comezar. O número de estudantes xa o tiñan que coñecer... Por que non foron avanzando de cara a estas datas? Nós en xullo tiñamos coñecemento de cal ía ser a nosa matrícula ao 90% porque as condicións Covid provocaron que moitos alumnos promocionaran e tiñamos claro os que ían a repetir e os que ían promocionar. Pero as decisións de dar cupos, as decisións sobre o profesorado, sobre equipamentos, etcétera corresponden á Consellaría de Educación, non aos centros educativos. Hai algunha estimación do que fai falla nos IES composteláns? Neste momento o protocolo xa non fala de alumnado por clase senón de separación de metro e medio así que non hai ratios: o que prima é a distancia de seguridade. Entón haberá centros que teñen capacidade para 15 alumnos, haberá outros que teñan capacidade para 20, outros para 25... Todo dependerá. Non se pode estabelecer un sistema único. Por exemplo, o Rosalía de Castro ten que desdobralo todo porque non ten capacidade para máis de 10 ou 15 alumnos por aula. Nós, se non facíamos nada semipresencial, tiñamos que ampliar 12 aulas. Isto levará tempo porque hai que buscar os espazos novos. Temos que reconvertir espazos: coller a biblioteca e sacar mesas e meter mesas de pupitre, espazos que estaban a ser utilizados para outras funcións necesarias pasarán a ser aulas... E todo isto non se fai en dous días. Sen instrucións claras, que facemos? Despois da denuncia que fixeron algúns directores en Compostela, tiveron resposta directa da Consellaría de Educación? O protocolo final publicouse o día 31 de agosto. É dicir, perdemos un tempo precioso porque tiña que terse publicado moito antes. Co 31 de agosto teríamos que organizar todo nestes días de setembro pero, cando organizamos baixo novas premisas, implica novas necesidades de material, orzamentarias, de persoal... Precisamos todo novo. Mais, cada instituto terá claro o que ten que solicitarlle ao conselleiro a nivel particular. Entre o día 1 de setembro e o 7 de setembro enviamos ás inspeccións educativas que lle corresponden a cada quen os informes pertinentes. Todos enviamos os informes e, incluso, a algúns se nos obrigou a ilos matizando, matizando, matizando... O que provocou que nós, por exemplo, enviaramos catro informes. Todos os centros deron a coñecer a súa situación e estamos agardando o visto bo. Dificultou o avance o feito de que mudaran os cargos na consellaría? Agora imos ter novos interlocutores pero non só iso senón que supón un cambio absoluto en calquera toma de decisións. Estamos a día de hoxe con nomeamento dos cargos que teñen que tomas as decisións. Téñennos que dar pé a un novo protocolo de traballo pero hai que organizar centros de 800 persoas, 700 persoas, 1.000 persoas... e organizar centros con sistemas complexos. Agora anunciouse o atraso oficial do inicio do curso, como vostede agardaba, pero era inviábel facelo en dous días? Era unha quimera. Sentiron abandono por parte da Xunta e da Consellaría de Educación. Evidentemente sentímonos orfos de decisións. Así estivemos nos meses pasados e temos que estar tomando decisións sen ter un criterio claro co que actuar. Agardamos que a partir de agora exista unha liña clara cunhas decisións claras. A persoa que veu coñece a consellaría e, eu a título persoal, penso que é capaz de buscar e artellar solucións pero o que hai que ter é vontade de artellalas. Xa prevía un adiamento oficial, pero isto que implica? Sairá unha modificación da resolución do inicio do curso pero tamén podería saír unha orde xeral para que os días que perdamos agora se amplíen no mes de xuño, que tamén sería algo coherente para manter o número de sesións lectivas. Que lles trasladaron as familias do estudantado? As familias están chamando sen parar aos centros. Piden aclaracións, que lle digamos algo e non podemos dalas. Que a xente asuma que esta situación non é pola nosa falta de traballo nin polas nosas ganas de traballar senón que é algo que nos supera. As decisións están fóra das nosas mans.


Summary: A CIG presenta hoxe diante da Fiscalía unha denuncia contra a Xunta por prevaricación na contratación das brigadas de helicópteros para a extinción do lume.

A CIG presentará hoxe martes ás 11 horas nos xulgados de Fontiñas de Compostela unha denuncia por prevaricación contra a Xunta de Galiza por teren realizado a contratación sen previa publicación do concurso. A CIG-Administración defende que non se deu publicidade en ningún dos boletíns oficiais nos que se anuncian os concursos públicos polo que se trataría dun delito de carácter penal. Inaer desenvolvía desde hai anos as tarefas de xestión dos helicópteros pero a Xunta ampliou o contrato para asumiren tamén a contratación de persoal que a empresa, a súa vez, derivou en Natutecnia. Inaer leva anos á fronte do servizo de helicópteros mais por vez primeira ten adxudicado tamén a xestión das brigadas que traballan canda eles. Natutecnia foi, polo tanto, quen desenvolveu todo o proceso de selección de persoal dos case 200 traballadores que precisa o servizo sen se ter presentado a concurso público algún. Até o de agora, o persoal dependía da empresa pública Seaga, polo que, ademáis de prevaricación, a CIG denunciou xa no mes de xuño a "privatización" do servizo.


Summary: A comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento debaterá a proposta dunha asociación cántabra-galega para que se comprometan coa sensibilización e apoio á erradicación da fame e a pobreza no mundo.

Hai dous meses un galego fincado en Ajo, Cantabria, rexistraba unha petición no Congreso dos Deputados. Tratábase dunha solicitude moi pouco popular nestes tempos de austeridade e recortes: que dende as Cortes se promava a sensibilización e cooperación para destinar o 0'77% dos orzamentos a combater a pobreza e a fame no mundo. Un bonito desexo que estaba abocado a quedar nunha pila de follas burocráticas esquecidas. Para sorpresa de Julio Lago, o portavoz de Iniciativa Solidaria 0'77, a súa petición vai chegar á Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento Para sorpresa de Julio Lago, o portavoz de Iniciativa Solidaria 0'77, a súa petición vai chegar á Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento. Fixéronllo saber hai uns días e de inmediato encamiñouse unha vez máis a Madrid a chamar en todas as portas necesarias para que o proxecto se faga realidade. "Trátase de que os 49 deputados que forman esta comisión fagan a súa achega para que España sexa o referente doutros países na forma de facer política adaptándonos aos tempos actuais, non malgastando diñeiro público, recortando en armas, luces, fogos artificiais o grandes festas", comenta o portavoz. Trátase dunha asociación herdeira do espírito dos 90, cando miles de cidadáns esixiron que os Gobernos ricos destinasen unha pequena cantidade ao desenvolvemento Trátase dunha asociación herdeira do espírito dos 90, cando miles de cidadáns esixiron que os Gobernos ricos destinasen unha pequena cantidade ao desenvolvemento dos que non o son tanto. Continuando con esa esixencia de xustiza social, Lago comezou en 2005 a promover marchas que visibilizan o movemento de Iniciativa Solidaria 0'77. "Como o 0'7% xa é unha cifra simbólica fomos máis aló", explica o portavoz, referíndose a que depende de que organismo se trate refírese a unha porcentaxe sobre o Produto Nacional Bruto (PNB) ou ao Produto Interior Bruto (PIB). Dese esforzo tamén xurdiron proxectos concretos en asociación, na maioría dos casos, con outras ONG: a creación dun pozo de auga en Pujehum (Serra Leoa), unha sala de terapia con material para nenos discapacitados indíxenas en Perú ou un centro de maternidade en Bamako (Malí). Miles de quilómetros nas súas botas, que arrastraron decenas de persoas polo camiño. Galicia, Cantabria, Asturias, Euskadi, Castela e León, Madrid. Unha desas marchas consistiu en visitar o Congreso, onde nos próximos tres días Julio Lago intentará solicitar apoios entre os 49 deputados que constitúen a comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento. O obxectivo que hai dous anos moveu a persoas entre 7 e 84 anos a camiñar durante oito días cara a Madrid, non cambiou: "Non deixemos morrer de fame a miles de persoas". "Pedimos un pequeno esforzo. Un nimio 0'77% do orzamento que pode conseguirse co aforro do día a día, recortando un pouquiño nalgúns gastos innecesarios, o que pode significar unha axuda decisiva para as persoas máis necesitadas", explica Julio Lago, quen asegura que non cre que os deputados rexeiten a súa proposta. Unha impresión positiva que non comparten desde outras iniciativas, baseándose nos feitos pasados. Entre 2009 e 2012 reduciuse un 49% a achega do Estado á Axuda á Cooperación, a partida que se viu máis afectada polos recortes nos últimos Orzamentos Corenta anos de promesas En 1972, os países máis ricos da ONU asinaban un compromiso de destinar o 0'7% do seu Produto Interior Bruto a programas de desenvolvemento nos países menos favorecidos. Hai dúas décadas, miles de cidadáns recollían firmas para esixir os políticos españois que cumprisen a súa promesa e se comprometesen con esta cita. A acampada de centos e a folga de fame que expuxeron varios activistas fixo que o movemento se enchese de esperanza. Corenta anos despois, só cinco países cumpriron a súa palabra. En España, segundo a Plataforma 0'7%, cada vez está máis lonxe a meta. Entre 2009 e 2012 reduciuse un 49% a achega do Estado á Axuda á Cooperación, a partida que se viu máis afectada polos recortes nos últimos Orzamentos Xerais do Estado. Só tres días tardou a Xunta en incumprir a súa promesa, reducindo a partida de Cooperación nos orzamentos de 2011 nun 21% En Galicia os datos non son mellores. Representantes dos tres partidos do parlamento Galego asinaron en outubro de 2010 o Pacto Galego contra a pobreza, un documento no que se comprometían fronte á Coordinadora galegas de ONGD a incrementar a axuda estatal ata chegar ao desexado 0'7% en 2017. Ese día escoitáronse bonitas palabras dos políticos, como que "era xustiza e non esmola", "a crise non será unha escusa para dar de lado aos menos favorecidos" ou que estaban dispostos a sacar a Galicia do penúltimo lugar que ocupa na lista de comunidades doadoras. Só tres días tardou a Xunta en incumprir a súa promesa, reducindo a partida de Cooperación nos orzamentos de 2011 nun 21%. A estes recortes hai que engadir a orde de xuño de 2011 que deixaba practicamente sen efecto a convocatoria de axudas a proxectos de acción humanitaria e urxencia. En total, un 38% menos de apoio económico en só un ano. Do soño de chegar ao 0'7% ao 0'06% que destina actualmente Galicia á cooperación. E aínda pode reducirse máis. Como ocorreu en 2011, aínda que os orzamentos galegos para cooperación están pechados para este ano (6.603.683 euros, ao nivel de 2005), poida que ocorra como o pasado ano e se recorten aínda máis. A pesar destas evidencias, Julio Lago insiste: "Quedan moitas marchas por facer en Galicia e Asturias este ano, e o próximo ano iremos a Bruxelas, ao Parlamento Europeo, para que ninguén sexa indiferente ante a situación que outros padecen".


Summary: O alcalde mandou un comunicado a Subdelegación do Goberno no que describe como a rexedora, "nun coche de Protección Civil de Vilariño", coa sirena posta e "música elevada", percorreu o 25 de abril Viana repartindo caramelos.

En pleno confinamento decretado baixo o estado de alarma, a alcaldesa de Vilariño de Conso, Melisa Macía (PP), desprazouse nun vehículo de Protección Civil deste concello ao municipio veciño de Viana do Bolo para alí repartir "obsequios" e "caramelos" polas casas. Isto é o que denuncia o alcalde de Viana do Bolo, Secundino Fernández, nun escrito remitido á Subdelegación do Goberno. Os feitos tiveron lugar o pasado 25 de abril, "estando vixente o estado de alarma", subliña o rexedor O alcalde vianés explica que a alcaldesa de Vilariño, acompañada de tres persoas máis, "dúas delas disfrazadas".estivo en Viana. "O coche circulou polas rúas de Viana do Bolo coas sirenas postas e con musica elevada, dirixíndose a domicilios onde entregaron obsequios". O vehículo era de Protección Civil de Vilarino, "sen competencias en Viana", O alcalde de Viana mantén que esta "actuación comandada pola alcaldesa" de Vilariño fíxose sen avisar nin comunicarllo ás autoridades, e que esa acción incumpriu "medidas e restriccións" dispostas no estado de alarma e puxo "en risco" a poboación de Viana. A actuación da alcaldesa respondía, apontan medios ourensáns, a unha iniciativa para festexar o Día do Libro co Punto de Atención á Infancia de Vilariño, ao que acoden nenos e nenas de Viana.


Summary: A Mesa recollerá nas dúas citas deportivas sinaturas para esta iniciativa lexislativa popular, ILP, que procura que se fixe un contido mínimo dos dereitos lingüísticos nas relacións comerciais.

O domingo, co gallo de 'O Noso Derbi', e o sábado, co Campionato de Billarda na Praia de Laxe, as persoas que queiran apoiar a ILP de medidas para a garantía dos dereitos lingüísticos no ámbito socioeconómico, poderán facelo. A Mesa vai montar postos en ambas as dúas citas deportivas. Impulsará así a campaña de recollida de sinaturas na que pretende sumar miles de apoios durante los vindeiros catro meses. O sábado, 18 de marzo, entre as 16:00 e as 19:00, o posto estará a disposición dos asinantes durante o Campionato de Billarda na Praia de Laxe ao lado do porto e, se chove, trasladarase ao polideportivo. O domingo,19, entre as 17:30 e as 18:30, A Mesa porá a posto de recollida de sinaturas para as persoas asistentes ao encontro de fútbol entre o Deportivo e o Celta. A ILP pretende impulsar un desenvolvemento legal que fixe o contido mínimo dos dereitos lingüísticos nas relacións comerciais, xa que a súa inexistencia, malia ser o galego unha lingua coofiacial en Galiza, provoca continuamente situacións de vulnerabilidade, indefensión, denegación da atención e na prestación dos servizos.


Summary: O vindeiro luns terá lugar unha xuntanza que contará coa presenza do Ministerio de Industria para que Parter expoña as súas condicións.

Após unha xuntanza que se prolongou até a madrugada de hoxe, Alcoa decidiu paralizar temporalmente a venda das plantas da Coruña e Avilés a Parter Capital e, ao mesmo tempo, adiar até o vindeiro 8 de xullo a aplicación do ERE co obxectivo de que o fondo suízo clarexe a súa situación. A empresa manifestou á representación da parte social as súas discrepancias sobre a liquidez de Parter para manter a carga de traballo en ámbalas dúas instalacións, xa que, segundo explicou, tan só propón activos non líquidos para proseguir coa actividade produtiva. Deste xeito, Alcoa paraliza a venda polo momento ao considerar que as garantías presentadas polo fondo suízo "non se corresponden co acordado anteriormente". O vindeiro luns, 1 de xullo, terá lugar unha reunión na que Parter se pronunciará sobre esta situación e a súa solvencia financeira, na que tamén estará presente unha representación do Ministerio. Reaccións As reaccións ao cambio neste proceso non se fixeron agardar e, así, o secretario xeral dos socialistas galegos, Gonzalo Caballero, fixo un chamado á "responsabilidade" de Alcoa no proceso de venda e defendeu o "compromiso" do Goberno "a pesares dos atrancos". "Alcoa non pode xogar cos intereses dos traballadores", engadiu antes de lembrar que "o Ministerio tivo que incorporarse ás negociacións para abordar unha posíbel solución". Pola súa banda, a deputada de Galicia en Común, Yolanda Díaz, esixiulle esta mañá ao Goberno central a paralización do ERE ata que non haxa solución para as plantas de Alcoa. "Pedimos que se exerza a soberanía de Estado", asegurou a deputada, "hai que paralizar o expediente de regulación de emprego até que exista unha solución para as plantas e os traballadores". Díaz amosou a solidariedade do seu grupo co plantel de Alcoa, que, lembrou, conseguiu un prazo até o 8 de xullo para non executar o ERE, pero esixiu compromiso por parte do Ministerio de Industria, que onte "se decatou de cal era a realidade de Alcoa". "Alcoa non quere vender as plantas para ostentar unha posición monopolística e quere impedir que haxa unha cuota de mercado relevante na produción de aluminio", insistiu Yolanda Díaz, que remarcou a necesidade de exercer como país soberano "e non renunciar á produción de aluminio primario". A deputada de Galicia en Común lembrou que desde que comezou o Executivo de Pedro Sánchez "levamos clamando por ter un prezo na enerxía semellante aos países da nosa contorna, e a día de hoxe non temos aínda un prezo estable e asequible". "A inacción do Goberno é clamorosa, poden actuar no prezo da enerxía, precisámolo para defender a industria no noso país. Ten que intervir o Ministerio de industria, a SEPI, que como se fixo noutros países, cunha intervención poderían actuar e impedir o que fixo Alcoa: tratar de paralizar a venta das nosas plantas", engadiu. Por outro lado, o deputado Manuel Lago insistiu en que a decisión de Alcoa "é un problema laboral e para a economía, é un insulto á soberanía dun Estado". "Estamos nos vellos tempos do imperialismo norteamericano", manifestou, "no que unha empresa permítese chulear a un Estado democrático afectando á súa soberanía". Tamén interviu o enxeñeiro José Bembibre, quen lembrou que se no Estado se fixase un prezo similar aos países da contorna, os problemas da viabilidade das industrias electrointensivas quedarían resoltos.