Summary: Voadora estreou no Galicia Escena Pro a súa nova montaxe: Calypso. Alberto Ramos entrevista a Marta Pazos

Voadora estreou no Galicia Escena Pro a súa nova montaxe: Calypso. Trátase dunha obra na que a compañía busca percorrer novas sendas, afastarse dos lugares nos que se sente "cómoda" e explorar ao "xeito dun laboratorio" o proceso creativo. E nese proceso, Calypso evolucionou e non parou de mudar. A idea orixinal, o cerne do espectáculo, era unha sorte dun achegamento ao ridículo. Ao principio, despois cambiou. E algo queda do ridículo, si, pero moito máis apareceu polo traxecto. Non querían falar de arte nin de teatro... E acabaron tratando tanto a arte coma o teatro. O camiño de creación é así e levou a obra por outros terreos inesperados. Polo menos, non agardados. Así xorde a arte, o teatro, o meta. Tamén a deconstrución da realidade. Para tratar esa deconstrución, na que a ficción interfire na propia realidade, a obra principia tapiando o escenario. Ao subir, o pano o espectador dá de bruzos cun muro, cunha cuarta parede que vén e vai, que se abre, que se pecha, que xira sobre si mesma. Segundo vaia a realidade e segundo marque a ficción. Ou ao revés. Detrás da cuarta parede, está todo. Diante dela, tamén. Falamos con Marta Pazos sobre esta obra cuxa distribución, tras esta primeira estrea, chegará o próximo ano. O elenco está formado por Hugo Torres, Marta Pazos e Diego Anido / Jose Díaz. En Calypso, ao abrir o pano, xorde a cuarta parede tapiando por completo o escenario. Que representa e que papel xoga esa cuarta parede na montaxe? A cuarta parede foi unha aposta do escenógrafo e resulta moi significativa porque este é un espectáculo no que non queriamos falar de teatro. Non queriamos nin falar de teatro nin da arte, pero ao final todo o espectáculo vai sobre iso [risos]. É o que ten a creación, esa é a parte máis bonita e máis interesante, que vaian xurdindo ideas durante o propio proceso. Neste sentido, nós queriamos facer agora un traballo de laboratorio de verdade. É dicir, esquecer todas as cousas que nos fan fortes e todos espazos nos que estamos cómodos para ir á sala de ensaio e enfrontarnos co risco. Queriamos facer cousas diferentes ás que amosamos até agora. De súpeto, lanzouse a proposta da cuarta parede que, no fondo, é un paradoxo. Por que? Porque non queriamos falar de teatro e, de repente, tapiamos o teatro. Pareceunos unha gran idea cando a propuxo Jose Capela, que, ademais de escenógrafo, é arquitecto. Nós queriamos traballar con el porque mantemos afinidades no sentido do humor, na ironía. Temos moitos puntos en común e deu no cravo. Cando nos presentou esta proposta, quedamos un chisco estupefactos. Todos partiamos do mesmo concepto, do mesmo texto e el saíu con esta proposta. A cuarta parede nace nese proceso entre a creación e o texto. Un texto de Fernando Epelde que está a falar da realidade, da ficción e da construción da realidade. E, en definitiva, de como vivimos nunha ficción constante. Así xorde unha cuarta parede que tapia o teatro e temos un espazo do que o público non ve todo todo o tempo. Só ve fragmentos. Ao fin e ao cabo, queriamos falar do momento que estamos vivindo. "Queriamos falar de como nos sentimos neste momento de fin de ciclo, onde o analóxico deixou de existir e nós, a nosa xeración, temos certa nostalxia..." E que momento vivimos? Nun momento moi completo [risos]. Hai de todo. Hai diante, hai detrás, hai cousas que se tapan e ao tempo nunca estivemos tan expostos. É que nunca estivemos nun momento de tanta teatralidade na propia vida. Nin de tanta falsidade. Mais non o digo só nun senso pexorativo, non. Referímonos a que cada persoa podo construír até certo punto a súa propia realidade. Como quere, como guste. Esa era unha das nosas preocupacións, pero non queriamos que fose un espectáculo sobre a xeración Facebook ou sobre as novas tecnoloxías. Queriamos falar de como nos sentimos neste momento de fin de ciclo, onde o analóxico deixou de existir e nós, a nosa xeración, temos certa nostalxia... Eu teño certa nostalxia diso e síntome agoniada polo polo presente. Tamén, claro está, pola incógnita do futuro. Pero non estamos a xulgar nada nin imos proclamando isto de "antes viviamos mellor, os discos en vinilo eran mellores". Nada diso. Simplemente falamos de que vivimos un momento cíclico de cambio, vivimos un momento de fin. Estamos falando dun final de ciclo para a arte e para a ficción, sen esquecer os cambios na súa comercialización. "Non queriamos nin falar de teatro nin da arte, pero ao final todo o espectáculo vai sobre iso" Xa, pero... Non era que non querían falar de arte? Non [Risos]. Por iso digo que é moi curioso cando entras na sala de ensaio cuns propósitos e hai algo que pasa co material, un feito marabilloso: lévate por onde el quere. E así foi e estamos moi contentos co resultado. "Xorde unha cuarta parede que tapia o teatro e temos un espazo do que o público non ve todo todo o tempo. Só ve fragmentos. Ao fin e ao cabo, queriamos falar do momento que estamos vivindo" Non querían estar nun espazo cómodo. Cal é ese espazo cómodo para Voadora? A ver, nós levamos uns anos desenvolvendo un traballo que resulta recoñecible e que ten identidade propia. Temos unha linguaxe moi persoal na que nos sentimos moi cómodos. Falo da música en directo, de romper a cuarta parede, de falar co público dun xeito determinado, dunha estética particular, dun fío condutor de humor e ironía... Entón, queriamos probar a facer outra cousa neste momento. Houbo un momento en que quixemos dialogar cos clásicos e xurdiu A tempestade. E agora queriamos cambiar e facer un traballo cun autor contemporáneo, que escriba na sala de ensaios e que fai laboratorio. Non queriamos ir ao doado nin facer as cousas coma sempre. Eliminamos os nosos fortes para descubrir outro xeito de facer que nos enriqueza. "O teatro é un elemento vivo. Un espectáculo non está pechado a día da estrea porque a nós nos interesa o ollar do espectador" E o espectador notará eses cambios? Quero dicir, se cadra o público ve Calypso e chega a conclusión de que é outro espectáculo na mesma liña de Voadora. Hai unha cousa do teatro que vive o artista moi claramente: o proceso. Ti podes ter un proceso marabillosos que che sirva moitísimo e co que crezas, pero que o resultado non cumpra coas túas expectativas. Nin coas do público. Iso non deixa de ser unha trampa, por unha banda, na que nós non queremos entrar... É dicir, nós queremos ser libres. Nós queremos facer bos espectáculos e ser moi consecuentes co momento artístico que temos. E queremos que o resultado sexa bo. Por iso, cando estreamos os espectáculos non están rematados. Por que? Porque seguimos traballando neles constantemente. A nós non nos interesa que sexa doutro xeito. O teatro é un elemento vivo. Un espectáculo non está pechado a día da estrea porque a nós nos interesa o ollar do espectador. Nós estamos creando na sala de ensaio e aí estamos nunha burbulla. O importante vén despois: o ollar de espectador e as conversas a posteriori. Hai sempre cousas que nós non vemos e o espectador completa. Vaia, funme un pouco polos Cerros de Úbeda... Si, un pouco si. A pregunta era se o espectador vai notar a diferenza realmente no estilo de Voadora con este espectáculo ou opinará que segue a mesma liña de Voadora. Non o sei. É verdade que si hai, creo, un selo inconfundible. E o espectador percibe iso. Pero é coma se ti estás en pixama, logo con chándal saes a correr e máis tarde vas a unha voda cun vestido de noite. Segues sendo ti, pero o vestido vai mudando. Pero a nós interésanos que os espectáculos estean ben feitos, sexan da índole que sexan. No teatro, na arte, ti non podes estar pensando todo o tempo na expectativa que o público ten de ti, se o fas estás morto. Vas irremediablemente a facer un produto e pensar só no resultado. Nós non queremos iso. Nós traballamos na creación e queremos ver que atopamos polo camiño. "Nun libro de Juanjo Saez pódese ler aquilo de que "na vida coma na arte hai que elixir entre sentir e entender". Para nós iso é unha máxima. Nós escollemos sentir" Estou a lembrar que nun libro de Juanjo Saez, pódese ler aquilo de que "na vida coma na arte hai que elixir entre sentir e entender". Para nós iso é unha máxima. Nós escollemos sentir. Non entender un espectáculo é contraproducente, vale, porque o espectador pode sentirse perdido. Pero é moi gratificante que se abandonen ao sentir. Nós facemos ese camiño, unha vida de sentimento. "M, H e J crean a realidade antes de que nos levantemos cada mañá para vela. Perdemos a realidade cada noite, xusto cando a última persoa de cada poboación dorme". Nestas frases sobre Calypso resúmese un dos aspectos centrais da obra: a construción e deconstrución da realidade. É curioso como chegamos á construción da realidade, porque o tema inicial para traballar foi o ridículo. De aí ven o de Calypso, pero Calypso tamén é a que oculta. De súpeto, no material casaban unhas cousas con outras. Descubrimos un libro que nos regalou Iñaki Martínez Antelo que era un catálogo dunha exposición que se chamaba Cousas que só unha artista pode facer. Alí, falábase do mito de Sísifo. Iso interesoume moitísimo, porque moitos artistas falan do home contemporáneo, que fai un gran esforzo para acadar unha cousa pequena que ao día seguinte vai estar de novo por facer. Ten esa pena, ese traballo. A nós parecíanos moi interesante e que tiña moito que ver co momento que estamos vivindo. Moitas veces estamos perdidos nesa bola e non te decatas da marabilla das cousas pequenas. Diso moitas veces falamos nos espectáculos, deses detalles. Aí chegamos á creación e apareceu esa idea dun grupo de xente que fai a realidade. Aí comezou o prisma sobre asunto e apareceu a arte e o teatro cando non queriamos falar nin dunha cousa nin da outra. "Todo está traballado con certo toque operístico, magnificente deste ser humano que está perdido, pero que tamén pode facer cousas marabillosas" E canto quedou dese ridículo primixenio? Estamos nun momento moi paradoxal precisamente. Que queda? Queda na reflexión propia do texto e o ridículo está, se cadra, nas pinceladas. Por exemplo, na posibilidade que representamos na montaxe desa cámara de ouro do Banco de España na que pensas que está, a non sei cantos metros de profundidade, todo o ouro e non son máis que tabletas de chocolate... Pois aí está o ridículo e o paradoxo. E todo tratado con ironía. Todo está traballado con certo toque operístico, magnificente deste ser humano que está perdido, pero que tamén pode facer cousas marabillosas como fai Mozart... É que arte é a redención. Quizais a presenza da arte onde ten maior claridade é na escena final, cando presenciamos como un corpo humano se converte en cadro vivo, nunha obra de arte. En que outros momentos está presente? Pois está moi presente cando tratamos a mercantilización da arte, por exemplo. Faise unha recreación da obra de Marina Abramovic, The Artist is Present. É unha grande falacia. Para min é un dos momentos favoritos, porque é fantástico o que aconteceu con iso nas redes sociais. Compártese como un vídeo da artista nunha reunión co triunfo do amor. E é todo mentira, é un circo montado por ela mesma. Pois como se utiliza iso, estamos falando dunha cousa aparentemente real e de como a realidade se mete na arte e, a verdade, é completamente ao contrario. É a arte a que manipula o ollo da realidade. É mentira, é Hollywood. E ademais está envolto en celofán para que ti o comas. Por iso escollemos este momento para falar da arte agora mesmo, sobre o que está pasando. "Ao principio cárgase contra o pasado, pero ao final tamén está presente. Falamos dun ciclo e volvemos a Sísifo" Na obra, tamén se está falando do peso do pasado co inicio do muro. Abrimos o pano e o primeiro que vemos é un muro. Vemos o teatro tapiado e lemos: "Cada vez que atopades muros paralizades todo. Porque os muros son monumentos". Estase a falar así do peso do pasado, pero complétase ao final. É dicir, ao principio cárgase contra o pasado, pero ao final tamén está presente. Falamos dun ciclo e volvemos a Sísifo. Falamos da pedra, do gran esforzo que facemos porque non importa se eu vou estar mañá ou se vou morrer... O sol volverá saír outra vez e haberá outras persoas que fagan o meu traballo. Non somos tan importantes. Trata de relativizar. A obra comeza cargando contra a obra do pasado e termina coa redención desa arte. É dicir, damos caña constantemente ao ser humano, pero recoñécese tamén que somos quen de facer cousas marabillosas. A obra está salpicada de arte clásica como representación do cadro renacentista de Calypso e tamén de elementos da arte contemporánea. A obra estreouse no Galicia Escena Pro? Temos próximas funcións xa? Estamos pechando Calypso, pero non teremos máis representacións até o ano que vén. Non temos tempo. Queremos facer temporada en marzo e abril. Temos unha axenda apertada e hai outros proxectos proximamente. Para pechar, quería preguntarlle por outro tema. Entidades como a Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), Escena Galega ou a Academia do Audiovisual procuran impulsar en colaboración coa Secretaría de Igualdade un estudo sobre a brecha laboral das mulleres nas artes escénicas e no audiovisual. Como ve... Esta é unha conversa recorrente cando es muller, eh! [Risos] Son deste tipo de cousas que non te preguntan cando es home, sabes? E esa é unha reivindicación que temos que facer. Por que non lle preguntas a un home? "Os números son preocupantes no referente a porcentaxes de homes e mulleres que ocupan cargos na dirección ou na problemática das actrices que é moi evidente" A próxima vez. Tomo nota. Si, por favor. Apúntao. Pregúntalle ao próximo director ou actor que entrevistes [Risos]. A ver, fai pouco tiven a oportunidade de participar nun encontro de creadoras no Fito feito por Marta Pérez, de Inversa Teatro. E foi moi interesante, porque moitas veces traballamos nunha burbulla. Quero dicir, eu traballo cun equipo e cunha xente e non somos conscientes desa brecha. Nós traballamos con homes e con mulleres. Moitas veces, as mulleres son as xefas de equipo e nunca houbo conflito. Para nós é algo natural... na nosa casa. Entón, claro, saes fóra e cóntache cousas, saes da burbulla, ves os datos. Si que pasa e pasa na nosa profesión. Cos soldos, coas porcentaxes de contratación, con todo. Falamos de estatísticas. Cando ves as estatísticas que se presentan, decátaste de que aquí nos están dando p'al pelo. Os números son preocupantes no referente a porcentaxes de homes e mulleres que ocupan cargos na dirección ou na problemática das actrices que é moi evidente. Eu o ano pasado fixen A tempestade con oito homes e unha muller, o texto de Shakespeare era así. Nese momento o que me apetecía era facer esa obra e traballar con esa xente. Non miramos se son homes ou mulleres. E cando traballo con só mulleres, non destaco que sexan só mulleres. Son profesionais e hai que traballar dende a normalidade... Claro, iso é a cousa ideal, pero os números son os que son. As estatísticas tamén.


Adaptación do musical In the Heights de Quiara Alegria Hudes (libreto) e Lin-Manuel Miranda (música e cancións). Un musical "ao uso" aderezado con ritmos latinos, salsa, merengue, boleros e hip-hop. Céntrase nunha comunidade latina dun barrio de Washington onde Usnavi rexenta unha tenda de barrio mentres anhela volver algún día á República Dominicana para cumprir o soño do seu pai. Vive coa matriarca do barrio e co seu primo pequeno Sonny. Faille as beiras a Vanessa, unha perruqueira con ínfulas de deseñadora de moda. Pola súa banda, Nina regresa de Stanford como unha heroína, pois é a única que conseguiu ir á universidade. Benny, que cortou con ela ao pouco de marchar, tratará de recuperala. É verán. O día máis caloroso está á volta da esquina. Un apagón que deixará ás escuras o barrio, tamén... Nun barrio de Nova York (In the Heights) / Jon M. Chu / EUA / 2021 / 143 min Dirixe Jon M. Chu, responsábel de videoclips de Justin Bieber e de continuar a saga do musical adolescente Step Up. Quizais lle quedou algo grande esta empresa... Vale que a montaxe e a realización son enérxicas para ir acorde coa música e o ritmo, mais o que debería ser un mérito tórnase nun hándicap que desmerece unha coreografía moi traballada; sobre todo porque non é algo puntual, senón unha reiteración en case todos os números. Os continuos cambios de plano provocan unha inevitábel sensación de playback poñendo en perigo a ilusión, maxia e prestidixitación que toda obra audiovisual procura transmitir. Química nula dos protagonistas e un dos que mellor actúan, o cantante Marc Anthony, apenas conta con minutos. Moitos dos números semellan un videoclip de Chayanne e algunhas secuencias rozan o ridículo (a do "case" atropelo cando se reencontran coa filla pródiga nun paso de peóns, por exemplo). Con todo, non é un desastre. O filme brilla no visual, transmite bo rollo e logra que cheguemos a encariñarnos cos personaxes, sobre todo cos secundarios. Incluso hai vestixios e intención por transmitir o drama da migración, a solidariedade, o mantemento das raíces ou a trampa do soño americano, aínda que acaben caendo nel. Hai en concreto tres secuencias a destacar: a presentación de personaxes en modo Cats, por sorte condensado nun só número musical (quen vira o musical de Andrew Lloyd Webber o que digo); a parte enteira da "avoa" no metro; e a coreografía, homenaxe a Fred Astaire en Vodas Reais, dos namorados Benny e Nina. Un musical para amantes dos musicais e dos ritmos latinos... (ollo, que uso a forma copulativa e non a disxuntiva).


Summary: Natureza, gastronomía, viños, enocultura... máis unha vez este sábado co Nós Diario.

"Na nosa dieta tendemos a abusar da carne, mais o consumo en exceso deste alimento é malo para a saúde e tamén prexudicial para o medio. A gandaría extensiva contribúe significativamente ás emisións totais de gases de efecto invernadoiro, á deforestación e á contaminación da auga. Para evitar estas consecuencias é conveniente reducir o consumo de produtos de orixe animal, mais iso non significa deixar de alimentarnos correctamente". Así principia a reportaxe 'Cara a unha alimentación máis sostíbel', que abre este número, de Anxo Fole. A seguir, afondar en como o recoñecemento da vitivinicultura das ribeiras do río Navia, como zona protexida, dá os primeiros pasos. A nova IXP Terras do Navia comprende todo o concello de Negueira de Muñiz e algunhas parroquias da Fonsagrada e de Navia de Suarna. Son viños frescos e suaves en boca, brillantes con aromas francos e nos que se aprecian as características da materia prima da que proceden. Descubrimos os seus segredos e as súas potencialidades na reportaxe de Xan-Bautista Cambón. Da man de Guido Álvarez Parga emprendemos unha viaxe polo Alto Miño. "Agochados entre a toponimia oficial e o marketing turístico atópanse aínda certos territorios galegos, xeográficos e históricos, pouco traballados como destinos viaxeiros casuais ou organizados. Hoxe imos adicar un anaco de escritura e lectura a un que ten para min un encanto particular: o Alto Miño". GNon fica aquí a viaxe pola Galiza. Ramsés Pérez convídanos a gozar do Navea, un río que deu refuxio á guerrilla antifranquista é hoxe unha Reserva Natural Fluvial. "E tal é a incomunicación, que na Edreira viviron durante unha boa tempada guerrilleiros antifranquistas, entre os que estaba Mario Rodríguez Losada "o Pinche" ou Mario de Langullo e a súa cuadrilla. Alí en Teixedo é doado caer na conta do acaído que sería ese lugar para non ser atopado. Sexa cal sexa a opción de ruta que escollamos, estamos ante un río único no corazón dun territorio incomparábel de Galiza, o Macizo Central Ourensán; territorio dos últimos guerrilleiros antifranquistas e agora do lobo, a aguia real e dende hai pouco, do oso pardo". E ademáis, entrevistamos Martín Marcote Márquez, da tenda de viños 'Aljeriz', a bióloga ambiental Verónica Torrijos Pérez fálanos das pegadas de animais na neve, e a escritora e tradutora Tamara Andrés conta do Monte Xuviño e os seus petroglifos.


Summary: Unha nova entrega de 'Como Dicilo?'

Daría para varios artigos a fraseoloxía galega sobre os cans. Algunhas desas locucións (O meu can pillou unha mosca, cheira a can, por un can que matei xa me chaman matacáns…) xa as temos comentado e outras son comúns con varias linguas polo que nos reduciremos, daquela, a algunhas frases só. A maiores do significado propio do animal, atribuímoslle nelas distintas características á súa vida. Acertadamente unhas veces e outras non, pois sempre é abusivo xeneralizar e de aí ven que ás veces teñamos frases contraditorias entre si. Velaí expresións do tipo de pasar máis fame ca un can, ser delgado coma un can, morrer coma un can, ser fiel coma un can, poñer cara de can, cariñento coma un can, traballar coma un can, etc. Claro que as distintas e contraditorias frases explícanse polas diferentes épocas e tratamentos para con estes compañeiros das persoas. Hai algunhas locucións que aluden as persoas por medio deste animal doméstico : non quedou can tras palleiro, todo canto e gato hai. É como cando en español se di todo bicho viviente. E aínda que os cans que tiñan dono andaban tradicionalmente ceibos na vida rural, moito máis era o caso dos cans sen dono. Uns e outros servían, en todo caso, de medida para distancias nunha frase tan usada e tan imprecisa como a carreiriña dun can. Mais debemos ter presente que andar a paso de can (ou de cadela) é andar lixeiro. Os cans teñen sona de duros e fortes polo que dicimos dunha persoa moi resistente que ten carne de can, aínda que os cans, naturalmente, sintan tamén igual que todo ser vivo. Non paran nin os cans define un momento de frío moi intenso. Contarlle os pelos a un can caracteriza unha acción imposible e dame pan e chámame can ponse en boca da persoa que acepta de forma oportunista ser maltratada con tal de tirar proveito. Meter os cans na bouza é unha frase que significa 'encirrar' (o castelán meter cizaña) e pelexar os cans pola carniza é disputarse encarnizadamente por un un botín. Cando non vemos ou non atopamos unha cousa que temos practicamente diante dos ollos, recibimos a advertencia doutra persoa : Se fose un can trabábate. Andar de can é estar sempre fóra da casa, dun sitio para outro, de paseo ou de farra. Tamén pasea o can merendeiro, unha persoa que anda duns a outros traendo e levando contos, como un can que come aquí e acolá en todos os sitios onde lle dan. Que perde o tempo, logo, sen cumprir a súa obriga. Xa o di o refrán : Can merendeiro non garda palleiro. Velaí, para remate, unha cantiga que advirte: Non mas botes ao dereito nin mas botes ás retortas, que ben sei que tes de oficio o meter os cans na bouza


Summary: O alcalde de Lalín, Rafa Cuíña (Compromiso por Galicia), deixa entrever no seu perfil de Twitter que Podemos e Esquerda Unida vetan CxG na candidatura unitaria na que traballan de cara ás eleccións xerais. Ademais, Xoán Bascuas, coordinador xeral da formación, lamenta a ausencia doutras forzas políticas no foro convocado polo Encontro.

O alcalde de Lalín, Rafa Cuíña, criticou no seu perfil de Twitter a exclusión de determinadas formacións políticas do foro convocado de maneira unilateral polo Encontro cidadán por unha Marea Galega. Cuíña, que forma parte da coordinadora de Iniciativa pola Unión, denunciou que Compromiso por Galicia foi vetado para unha listaxe de unidade por partidos que non son Anova. Desta maneira, deixa entrever que foron Podemos e EU quen non querían contar con Compromiso. Ademais, Cuíña, na súa conta de Twitter lamenta que o Encontro non avogue pola pluralidade e só permitira que participaran do foro que se celebrou onte Equo e Ecosocialistas, "porque son de AGE". Dame moito noxo a mentira. @polaunion quixo que ninguén quedase vetado na reunión de hoxe e adiar 3 días para organizar ben. Os outros non— Rafa Cuiña (@Rafiklalin) October 16, 2015 É todo unha mágoa. Uns @polaunion querendo pluralidade, e o Encontro pedindo que participen Equo e Ecosocialistas porque son de AGE— Rafa Cuiña (@Rafiklalin) October 16, 2015 Vetada Terra Galega, vetado PG, e máis— Rafa Cuiña (@Rafiklalin) October 16, 2015 Por certo, Compromiso por Galicia foi vetado para unha lista de unidade por partidos que non son ANOVA (esta sí que quere) É así.— Rafa Cuiña (@Rafiklalin) October 16, 2015 Imos a traballar pola unidade popular, pero excepto contigo, con ese e co outro... Unidade si, mais a vaquiña polo que vale... E tal...— Rafa Cuiña (@Rafiklalin) October 17, 2015 Bascuas critica a ausencia de todas as formacións políticas do foro convocado de maneira unilateral do Encontro Pola a súa banda, Xoán Bascuas, coordinador xeral de Compromiso por Galicia, sinala en declaracións a Sermos Galiza que na reunión convocada onte polo Encontro participaron Manuel Vello, secretario de Organización da formación política, e mais a alcaldesa de Muros, María Xosé Alfonso. "Non podemos valorar positivamente a reunión porque non estaban todos os que tiñan que estar, algo que manifestamos no propio foro", advirte Bascuas, quen pon de manifesto que a exclusión de formacións políticas "evidencia que máis que unidade hai desunión". Bascuas: "O proceso para conformar unha candidatura única galega está ferido de morte" O dirixente de Compromiso por Galicia expón que a formación da que é coordinador "actuamos doutra maneira e avogamos pola participación real". Insistiu "lamentar ausencias tanto das outras formacións políticas como de Iniciativa pola Unión" e alertou de que "vemos que o proceso para conformar unha candidatura única galega está ferido de morte". Bascuas lembra que o vindeiro sábado Compromiso por Galicia decidirá nunha convención baixo que fórmula concorrerá ás eleccións xerais. Explícanos que un grupo de 25 afiliados e afiliadas que así o queiran asinarán unha proposta que se someterá a votación. No caso de que haxa máis dunha proposta e de que non haxa un mínimo do 50% de votos a favor, terá lugar unha segunda volta. Así, salienta que será "un procedemento moi participativo no que a Dirección non é quen marca o partido".


Summary: Non son tres pontos máis. Son deses que te colocan outra volta sobre a superficie da auga. O Celta gañou con sofrimento o Granada (2-1) e xa está a só 2 pontos da liña da salvación.

A estrea de Abel Resino, especialista en salvar equipas do descenso, resultou na primeira vitoria do Celta en dous meses. Non houbo revolución no once titular, tampouco grande transformación sobre o relvado. Si, talvez, a fortuna da que careceu Paco Herrera en non poucos xogos. E reapareceu tamén o xenio de Moaña para converter o 1-0 no taboleiro de marcas. Voltouse a demostrar o axioma de que para que gañe o Celta, ten de marcar Iago Aspas. Co gol de Iago (1-0, m. 23), o Celta parecía respirar. Foi unha miraxe. Empatou decontado o Granada, unha equipa rochosa onde as houver, con gol de Ighalo (1-1, m. 27). Depois do intervalo, o Celta perdeu fol e o mando no centro do campo. Houbo momentos en que até pareceu atravesar unha preocupante má condición física. O treinador estivo aí e acertou cos trocos. Bermejo, nunha acción pouca ortodoxa, ocupouse de levar o 2-1 ao taboleiro de marcas e nese mometo rematou todo. O Celta suma 23 pontos, após 6 vitorias, 5 empates e 14 derrotas. Ten a tiro de 2 pontos a Osasuna e Zaragoza, que marcan a liña de salvación. O soño é posíbel.


Summary: A vaga de lumes que afectou a Galiza deixa un cómputo de 585 incendios forestais en tan só os tres primeiros meses de 2019, con 3.600 hectáreas de superficie arrasadas, máis que en todo 2018, no que arderon 2.608, segundo as cifras da Consellaría de Medio Rural.

Durante os tres primeiros meses do ano, Galiza rexistrou 585 incendios forestais, segundo os datos achegados ao pleno do Parlamento desta semana polo conselleiro de Medio Rural, José González. O último grande incendio en Galiza afectou a Dodro e Rianxo, onde arrasou máis de 1.120 hectáreas en tan só 40 horas. Foi o incendio máis devastador no último ano e medio que padeceu Galiza. Durante a sesión plenaria desta semana do Parlamento Galego, o deputado de En Marea Davide Rodríguez, interpelou ao conselleiro sobre as condicións dos traballadores e traballadoras de prevención e extinción de incendios. O deputado do BNG, Xosé Luis Rivas 'Mini', trasladou a preocupación do grupo nacionalista ante a posibilidade de que a revisión do plan forestal do goberno prevea un aumento da superficie destinada a eucaliptos


Summary: Un ano e medio despois da súa entrada en vigor, o balance da reforma laboral é unha maior destrución e precarización do emprego, segundo a CIG. Responde así a central nacionalista á Ministra de Emprego, Fátima Báñez e lamenta que a lexislación contribúa a fornecer "man de obra barata á patronal".

A CIG critica o discurso triunfalista da Ministra de Emprego Fátima Báñez na rolda de prensa posterior ao Consello de Ministros e contrapón unha realidade na que, segundo o sindicato nacionalista, a aplicación da reforma laboral supuxo unha maior destrución de emprego, peores condicións laborais e non creación de novos postos de traballo. "Só serviu para precarizar o mercado laboral e proporcionar man de obra barata á patronal" denuncia a CIG que sinala entre os efectos da aplicación da nova lexislación o aumento de despedimentos por causas obxectivas, o incremento do cambio no traballo fixo por temporal, a diminución dos salarios e un "ataque sen precedentes" á negociación colectiva mermando os dereitos da clase traballadora. Entre os datos dos que bota man a central nacionalista para argumentar a súa denuncia está a redución do custo neto por persoa traballadora na Galiza nun 3,3% segundo a enquisa do INE cando no Estado español a baixada foi de 0,7%. "Non só non puxo freo aos despedimentos, senón que supuxo un aumento de máis do dobre dos ERES aprobados no ano 2011" sinala a CIG arredor dunha política laboral que escorou con claridade cara o empresariado cunha maior facilidade na precarización dos contratos entre outros aspectos, no sacrificio da conciliación da vida laboral coa familiar ou na flexibilidade da xornada de traballo segundo o interese da empresa. Neste sentido, atacou de igual maneira a redución de xornada para atender ás crianzas, fixo perigar o permiso de lactación. Da parte do empresariado A central sindical nacionalista repara tamén no seu balance no "abaratamento" do custe do despido procedente, con indemnización de só 20 días por ano traballado e dificultado as condicións para a xubilación contributiva. Os recortes nos dereitos laborais sumados á diminución dos servizos públicos está a provocar, segundo a CIG unha "precarización sen precedentes das condicións sociolaborais das galegas e dos galegos, mentres que as rendas empresariais aumentaron de forma escandalosa". Superan, por vez primeira, a masa de remuneración das persoas asalariadas, o que evidencia o claro incremento das desigualdades sociais.


Summary: Poñen o caso desta mina de estaño e volframio de Lousame como exemplo ilustrativo da falta de control da Comisión Europea sobre os incumprimentos sistemáticos da lexislación da UE por parte das mineiras.

Esta segunda feira entregouse en Bruxelas unha carta aberta ao Vice-presidente da Comisión Maroš Šefčovič e os eurocomisarios Thierry Breton e Virginijus Sinkevičius rexeitando a nova estratexia europea de materias primas críticas lanzada este mes e denunciando o incumprimento da normativa europea na mina de San Finx (Lousame). Na Carta Aberta, asinada por 234 entidades da sociedade civil e membros da comunidade científica, escolleron o caso da mina de estaño e volframio de San Finx (en Lousame) como exemplo ilustrativo da falta de control da Comisión Europea sobre os incumprimentos sistemáticos da lexislación da UE por parte das mineiras e dos Estados membros, o que deixa en evidencia os graves problemas ambientais que implicará a nova estratexia. "Os problemas ambientais causados por esta explotación de estaño e volframio xunto coa sobra da corrupción que afecta a súa reapertura en 2009 fixeron que fose obxecto dunha ducia de preguntas parlamentarias no Parlamento Europeo, dúas peticións ante o mesmo Parlamento, varias queixas perante a Comisión e ata tres procedementos penais, incluíndo o que actualmente sigue en curso". A estratexia da UE, afirman, pretende achandar o camiño para unha nova vaga de minaría na Europa, procurando reducir os trámites ambientais e contrarrestar a oposición social á minaría destrutiva. "Fronte a isto, os grupos asinantes reafírmanse no dereito das comunidades de dicir non aos proxectos mineiros e avisan que esta nova "febre metálica" non pode levar a ignorar ou tapar os enormes impactos que teñen explotacións como a de San Finx e que as administracións levan anos pasando por alto". Encabezan a lista de signatarios a Oficina Europea do Medio Ambiente (EEB, que agrupa 150 organizacións europeas), WWF e Amigos da Terra Europa, contando ademais co apoio dunha vintena de colectivos galegos.


Summary: Finaliza un estudo piloto para fomentar o cultivo de millo "panificábel e sustentábel" na Galiza. A iniciativa analizou varias poboacións autóctonas para seleccionar as que mellores resultados agronómicos e panadeiros ofrecen.

'Tui', 'Oubiña Negra' e 'Rebordáns'. Son as tres variedades autóctonas de millo seleccionadas polas súas calidades agronómicas e panadeiras no marco dun proxecto piloto desenvolto polo Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), a Universidade de Santiago de Compostela (USC) e a panadaría Da Cunha (Carral) para obter pan de millo de máxima calidade en distintas zonas de cultivo da Galiza. O estudo, iniciado en 2019, desenvolveuse en dúas fases. Nas campañas de 2020 e 2021 levouse a cabo o cultivo, análise e selección de variedades de millo panificábel nas localidades de Ribeira, Carral, Pontevedra, Ponte Caldelas e Xinzo de Limia. En total, fixéronse ensaios con 14 variedades de millo amarelo, branco e negro do banco de xermoplasma da Misión Biolóxica da Galiza (MBG), que alberga un cento de variedades galegas. O lanzamento da nova IXP Pan Galego acrecenta o interese polo trigo do país "Das variedades amarelas os mellores rendementos obtivéronse coa 'Osoro', con sete toneladas por hectárea na campaña de 2021" e a 'Tui', cunha produtividade similar, explica Rosa Ana Malvar, xefa do grupo Xenética e Mellora de Millo da MBG. Con todo, precisa, "esta ten menor humidade en recolección, o que facilita a conservación e procesamento do gran". Entre as variedades brancas, tres ofreceron un rendemento similar, polo que a elección baseouse nas probas de calidade da fariña e do pan. En canto ás variedades de millo negro, 'Oubiña Negra' amosou "un rendemento moi bo superando as 8,5 toneladas por hectárea nas localidades de Ponte Caldelas e Pontevedra". Millo autóctono de calidade Os parámetros de calidade da fariña de millo e do pan de millo analizáronse nos obradoiros da panadería Da Cunha, a cargo da USC. A variedade amarela Tui resultou de "moi boa calidade panadeira", concluíron. En canto ás poboacións brancas, 'Rebordáns' foi a elixida entre as que tiñan un comportamento agronómico similar. De 'Oubiña Negra' aínda non se coñecen todos os parámetros de calidade, se ben, indican un gran parecido con 'Carballeira', outra variedade de millo negro que amosou menor rendemento agronómico. A crise abre as portas a recuperar o potencial perdido na produción de millo para pensos O principal logro destete proxecto piloto "é a elección de variedades de millo de distintas características adaptadas a distintos ambientes, que axudará a diversificar o campo galego facéndoo máis rendíbel e sostíbel", destaca Malvar, ademais de constituír un incentivo para "volver traballar con pan de millo", sinala Manuel Da Cunha. "O pan de millo é un produto tradicional galego cuxo consumo diminuíu, e con el, o cultivo de variedades autóctonas. Mais as novas tendencias nos hábitos de consumo piden volver a el. Agora mesmo para a súa elaboración só dispoñemos de fariñas de variedades procedentes de Francia ou Portugal, debido á perdida de patrimonio vexetal autóctono", di, de aí o interese desta iniciativa que chama a "obter millo autóctono de calidade, protexer variedades autóctonas, recuperar o cultivo de millo como alternativa de rotación e fomentar o consumo de fariñas de baixo índice de glute", conclúe.


Summary: Soben a 16 os casos relacionados cun campamento en Cerdido.

A área Sanitaria de Ferrol detectou un novo brote de Covid-19 no concello de Cedeira con sete casos positivos con orixe nun núcleo familiar, mentres que aumentan a 16 os relacionados cun campamento de Cerdido. Segundo informaron por parte da área Sanitaria de Ferrol, a orixe do foco de Cedeira enmárcase nun núcleo familiar e analízanse os conviventes destes casos positivos. Mentres, o de Cerdido aumenta a 16 casos, ao sumarse un máis relacionado, indicaron as mesmas fontes. Tres dos positivos son monitores, dous menores e 11 contactos dos anteriores. Este é un surto identificado na área Sanitaria de Ferrol no 'Campamento de Verán 2020' q. Ademais, por parte da área ferrolá considérase "pechado" un brote con tres casos relacionado con conviventes desprazados nun coche a Ferrol desde Valencia.


Summary: Colectivos sociais a prol da educación, a sanidade e os servizos públicos, defensores da lingua ou sindicatos lembran que a maioría absoluta do PP "non lexitima" as súas políticas lesivas contra a sociedade, aínda que cren que o PP "endurecerá" os axustes e advirten de que a contestación na rúa "será aínda máis forte".

"Non haberá resignación; a maioría absoluta do PP non lexitima a súa política de recortes". A reflexión é a mesma e case idéntica por parte dos consultados. Plataformas sociais en defensa do ensino, da sanidade e dos servizos públicos, sindicatos labregos ou colectivos a prol da lingua galega. Todos eles coinciden en que o excelente resultado da dereita nas eleccións do pasado domingo non é un aval nin un cheque en branco para os seus continuos axustes. Aínda así, recoñecen que a Xunta "acelerará o seu ataque" ao Estado de Benestar, pero advirten tamén de que a resposta en forma de mobilizacións e protestas "será aínda máis forte". Malia que non cren que o PP estea "lexitimado" polas eleccións para facer máis recortes, si temen que os acelere aínda máis "Aumentou a abstención, o PP perdeu apoio e unha maioría dos que acudiron ás urnas non lle votou; non vexo que haxa unha lexitimación clara para a súa política de recortes, nin moito menos". Isabel Vilalba, secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), cre que "a maioría social en Galicia está contra os recortes". Arguméntao nos resultados electorais pero, sobre todo, na elevada abstención e na enorme cantidade de votos nulos e brancos colleitados nos comicios autonómicos. Manuel Martín, voceiro da plataforma SOS Sanidade Pública, é da mesma opinión, ao incidir no feito de que "un partido que perde apoios e saca menos votos aumenta o número de escanos grazas a un sistema electoral aberrante e trampulleiro". "Nin todo o mundo votou polo PP nin moito menos referendaron as súas políticas", insiste José Fuertes, responsable de Acción Sindical de Ensino Público de CCOO-Galicia, ao igual que Anxo Louzao, secretario nacional da CIG-Ensino e, como o seu compañeiro, membro activo de plataformas a prol da escola pública e en defensa dos servizos públicos. "Hai unha enorme masa social que dixo non aos recortes, pero tampouco se pode pensar que votar o PP equivale referendar unha política de axustes", aclara. "Nin todo o mundo votou polo PP nin moito menos referendou as súas políticas" "Que un Goberno gañe as eleccións non fai que as mentiras se convirtan en verdades ou que as actuacións ilexítimas se covirtan en lexítimas", engade Carlos Callón, presidente d'A Mesa pola Normalización Lingüística e voceiro da plataforma Queremos Galego. "Que teñan maioría absoluta non quere dicir que poidan aplicar recortes ou instaurar reformas sen contar cos afectados e sen ningún tipo de diálogo", insiste Helena Gómez, presidenta da Confapa, confederación que agrupa as asociacións de pais e nais galegas. Ela, como todos os demais, recoñece, no entanto, que o PP si intentará vincular a súa clara vitoria electoral cun hipotético aval aos recortes. Por iso, pensan todos os consultados, "crerase fortalecido na súa folla de ruta e continuará coa involución absoluta en materia social, económica ou lingüística", di Anxo Louzao. "O PP crerase fortalecido na súa folla de ruta e continuará coa involución absoluta en materia social, económica ou lingüística" Ese é o principal temor de todos estes colectivos. "A impresión é que agora irán a saco, a facer todo o que tiñan pensado con máis convencemento aínda", di Helena Gómez, nunha reflexión que comparte con José Fuertes, de CCOO, que cre que "a belixerancia" amosada polo PP contra o Estado de Benestar nos últimos meses irá a peor. "Os resultados daranlle forzar para seguir adiante coas súas políticas sen escoitar a ninguén, pero se así o fan, a nosa resposta tamén será máis dura; temos toda a lexitimidade do mundo para discutir as súas decisións", advirte. "A xente non se vai resignar sen facerlles frente", engade tamén Isabel Vilalba (SLG), que alerta de que a conflitividade social pode aumentar se, como se prevé, a situación económica empeora e as promesas de recuperación de Feijóo quedan en nada. "No agro a situación é insostible e hai moita xente aguantando grazas ao que puido ir gardando doutros anos, pero iso vaise acabar e a xente desesperada non vai quedar na casa", asegura. "De nós non se vai apoderar o pesimismo, nin o temor, nin o medo. Continuaremos no combate permanente" "De nós non se vai apoderar o pesimismo, nin o temor, nin o medo. Continuaremos no combate permanente porque será unnha lexislatura conflitiva e quente. Haberá un rexeitamento importante se continúan os recartes, máis aínda en canto España solicite un novo rescate", advirte tamén Anxo Louzao, que coincide na análise con Helena Gómez (Confapa), que agoira "novas mobilizacións" nas vindeiras semanas. A situación non pinta moito mellor para Manuel Martín, de SOS Sanidade Pública, que lembra que "o sistema sanitario en Galicia está en perigo extremo". "Houbo xa unha redución brutal de recursos, orzamentos e persoal e estanse privatizando novos hospitais e servizos de apoio. O que faltaba era avanzar na limitación da carteira de servizos universais e acabarano facendo", conta quen asegura que a plataforma "non vai parar na batalla e na mobilización". "Non podemos caer no desánimo e temos que mirar tamén os datos positivos das eleccións e ver que caeu o nivel de apoio ao PP, malia que os resultados foron negativos para a lingua galega", insiste Carlos Callón, que lembra que pronto os tribunais se pronunciarán sobre o polémico decreto do plurilingüismo. "Xa choramos a noite electoral, pero agora xa temos os mesmos ánimos de sempre", insiste. A folga xeral do 14 de novembro será unha nova proba para unha mobilización social que en Galicia foi referente nos últimos anos Todos, uns e outros colectivos, insisten no dato de que o PP conseguiu a maioría absoluta co apoio dun 25% do censo electoral e lémbranlle que iso non lle dá "vía libre" para continuar coa dura política de recortes. Porén, tamén todos temen que si o interprete como tal e endureza aínda máis os seus axustes contra os servizos públicos e o Estado de Benestar. Por iso tamén, chaman a non caer na resignación e marcan a folga xeral do vindeiro 14 de novembro como unha data clave e a creación da Alianza Social Galega como un elemento fundamental para manter a mobilización contra os axustes. O paro será outra cita onde Galicia pode volver demostrar que está á vangarda das protestas sociais, aínda que iso case nunca se reflicta de maneira unitaria nas urnas.


Summary: Obriga a empresa a pagar unha indemnización ao persoal de 45 días por ano traballado fronte os 20 que pagou após declararse en perdas. A transnacional despediu a 26 traballador@s.

O Tribunal Supremo declarou nunha sentenza "contrario a dereito" o ERE co que Prisa Corporativa despediu a 26 empregad@s ao non cumprir co acordo asinado entre o plantel e a dirección da transnacional propietaria do diario español El País. Neste senso, a xustiza obriga a Prisa a indemnizar ao persoal despedido co pagamento de 45 días por ano traballado fronte os 20 que lles retribuíu inicialmente. A decisión da máxima instancia xudicial deveu do recurso presentado polo grupo de comunicación español e ratifica a decisión adoptada anteriormente polo Tribunal Superior de Xustiza de Madrid.


Summary: A filla do ditador desdeña as reclamacións do Concello de Sada e das forzas políticas da esquerda e négalles "lexitimidade" para cuestionar a súa "propiedade". Carmen Franco resta importancia tamén á declaración da familia como "non grata": "fixérono tamén con Rajoy, son así" A Fundación Franco desconecta o teléfono para reservar visitas ao Pazo de Meirás

Ninguén responde neste mes de xullo ao teléfono habilitado para a reserva de visitas ao Pazo de Meirás, as obrigadas pola súa condición de ben de interese cultural (BIC). Turismo de Galicia segue a informar do número e a indicar que os días que quedan en agosto para acceder ao edificio son os vindeiros 30 e 31, pero a liña está desconectada baixo a explicación oficial de que xa están cubertas todas as prazas. O novo incumprimento dos herdeiros do ditador volve cadrar co mes en que Meirás torna nun destino vacacional dende o que empregan a prensa do corazón para reivindicar a propiedade do pazo espoliado. "É noso e vaino seguir sendo", din. Despois de que a Fundación Francisco Franco respondese con provocacións e ameazas ás reaccións políticas pola súa xestión das visitas, encomendada pola familia, a filla e mais a neta do xeneral golpista optan pola prensa rosa para se expresar en termos semellantes variando unicamente o ton, menos agresivo que o da organización encargada da apoloxía da ditadura. Así, tras a declaración como persoas non gratas por parte do Concello de Sada e a reclamación formal da xestión das visitas por parte da mesma corporación, Carmen Franco desdeña ambos acordos. "Non ten ningún sentido que aseguren que todo vai cambiar e que van xestionar as visitas, porque non teñen lexitimidade", dixo en declaracións a Corazón, publicación integrada na revista Mujer Hoy, do grupo Vocento. A que segue a ser administradora de parte do entramado empresarial da familia -investigacións recentes cifran o patrimonio dos Franco en 500 millóns de euros- proclama que "a lei deixa claro que a propiedade do pazo é nosa" e advirte de que nin sequera contemplan a posibilidade de acceder ás peticións de maior flexibilidade e cumprimento do réxime de visitas. "É unha propiedade privada", conclúen. "Non ten sentido que aseguren que todo vai cambiar, non teñen lexitimidade; a propiedade é nosa" As declaracións de Carmen Franco a Corazón chegan despois de que se expresase en termos semellantes a preguntas de La Otra Crónica, o suplemento de corazón e vida social do xornal El Mundo. Nunha información asinada pola xornalista María Eugenia Yagüe a filla de Franco atribúe ao concello sadense e ás formacións da esquerda galega en xeral o "único propósito de molestar". "Xa non se trata só dunha cuestión de educación, agora educación hai pouca", senón que "o que queren é facer dano". "Fixérono tamén con Rajoy, que na súa propia vila tamén o declararon non grato, son así", dixo en referencia á declaración aprobada polo Concello de Pontevedra tras a prórroga á autorización de ENCE. "Fixérono tamén con Rajoy, que na súa propia vila tamén o declararon non grato, son así" Mentres a filla do ditador carga dende o interior de Meirás contra os "progres de novo cuño" e a Xunta reitera que carece de competencias para actuar contra a apoloxía do franquismo xa anunciada pola Fundación Franco ligada á xestión das visitas, continúan tamén os movementos políticos a prol da devolución do edificio espoliado, concretados xa na constitución da Xunta Pro-Devolución. Tras os acordos do Concello de Sada o vindeiro 11 de setembro será o pleno da Coruña o que, a instancias da Marea Atlántica, debata unha moción para "reclamar a recuperación do Pazo de Meirás como espazo de titularidade e uso públicos e o desaloxo da Fundación Franco como xestora das visitas. Do mesmo xeito, a eurodeputada de AGEe Lidia Senra puña en coñecemento da Comisión Europea esta mesma semana a "apoloxía do xenocidio e a ditadura" que a Fundación está a desenvolver no edificio. Este é o segundo escrito que as autoridades comunitarias reciben ao respecto despois do formulado nun sentido semellante a principios de agosto pola representante do BNG na Eurocámara, Ana Miranda.


Summary: A oposición denuncia que o Goberno galego é "reincidente" nas actuacións "irregulares" en materia de proxectos eólicos, e pídenlle á Xunta que cumpra o acordo parlamentario de ampliar a Rede Natura.

A directora xeral de Planificación Enerxética e Recursos Naturais, Paula Uría, informou que a Xunta "está a estudar" se apela ante o Tribunal Supremo anulación da repotenciación do parque eólico do Roncudo, no concello de Ponteceso. Esta repotenciaciación foi anulada en primeiro termo polo Tribunal Superior de Xustiza da Galiza, despois de que o Goberno galego reducise de 30 a 15 días o prazo para consultar o informe de impacto ambiental e de presentación de alegacións. Na Comisión de Ordenamento Territorial, o deputado do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Luís Bará, sinalou que a Xunta é "reincidente", neste tipo de actuacións, con tres sentenzas en dous anos por "irregularidades" nos parques eólicos de Sasdónigas e do Oribio, nos concellos de Mondoñedo e de Samos e Triacastela, respectivamente. Pola súa banda, a directora xeral afirmou que as sentenzas dos dous parques "non son firmes" e asegurou que "en ningún caso existiu indefensión dos alegantes", xa que, segundo a Xunta, recibiron 110 alegacións nun prazo de "nove meses". Ampliación da Rede Natura Durante o transcurso da comisión, o deputado Partido Socialista (PSOE), Pablo Arangüena, acusou o Goberno galego de non querer ampliar o espazo protexido pola Rede Natura. O socialista sinalou que a Galiza é a autonomía do Estado con menos superficie en Rede Natura, 12%, "menos da metade" da media estatal de 27%. Neste sentido, Arangüena denunciou que a Xunta anunciará un incremento até 15% da superficie, sen que isto chegase a levarse a cabo. Tamén se referiu a un acordo parlamentario de maio de 2021 para ampliar a Rede Natura. A directora xeral de Patrimonio Natural, Belén do Campo, respondeu ao deputado afirmando que a Xunta está a "estudar" 22 espazos cunha superficie total de 30.000 hectáreas.


Summary: Representantes do Comité de Empresa de Alcoa reuníronse co presidente da Xunta e co delegado do Goberno central, que lles expresaron o seu apoio pero discreparon nas razóns do peche da planta. O pleno municipal da Coruña aprobou por unanimidade unha moción que insta a todas as administracións a traballar unidas para manter a actividade da factoría. Este sábado ás 11 unha manifestación percorrerá as rúas da cidade Mobilización permanente na fábrica e manifestación este sábado contra o peche de Alcoa Alcoa facturou 3.000 millóns de euros no terceiro trimestre, un 15% máis que hai un ano

Mobilización permanente na fábrica e manifestación este sábado contra o peche de Alcoa Alcoa facturou 3.000 millóns de euros no terceiro trimestre, un 15% máis que hai un ano Nas horas previas á manifestación deste sábado (11 horas, Praza da Palloza), o persoal da planta coruñesa de Alcoa segue recibindo o apoio unánime das distintas administracións e de todas as forzas políticas, tralo anuncio de peche da factoría realizado este mércores pola multinacional norteamericana. Este venres representantes do Comité de Empresa reuníronse co presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, e co delegado do Goberno central en Galicia, Javier Losada, que lles expresaron o seu apoio, aínda que diferiron en parte no diagnóstico da situación e as causas da mesma. Na xuntanza que os traballadores mantiveron con Núñez Feijoo participou tamén o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde. Ambos os dous pediron o establecemento dunh "unidade de acción" para solicitarlle ao Goberno central a súa "implicación" para atopar unha solución de forma "urxente". O Goberno galego solicitaralle a Alcoa que levante o expediente de regulación de emprego para poder negociar e, igualmente instará ao Goberno central a que estableza "un marco eléctrico estable que dea certeza de cara ao ano 2019". Na reunión mantida na Delegación do Goberno central en Galicia repetíronse as mostras de apoio, trasladando Javier Losada "o compromiso do Goberno para conseguir que a empresa, os postos de traballo e a actividade industrial se manteñan na Coruña e en Avilés". Losada pediu tamén "unidade de acción" ás distintas administracións: "As administracións debemos estar unidas neste proceso traumático que puxo a empresa sobre a mesa", afirmou, e culpou da situación que se está a vivir á empresa: "a culpable desta situación é a empresa, que deixou que a competitividade se perda, pero non pola competitividade dos traballadores, que son uns grandes profesionais, senón por unha falta de investimento e por non cambiar as formas de produción para ser competitiva". Javier Losada negou que o peche da planta se deba a un problema enerxético: "Non é un problema enerxético, é un problema de adecuación das instalacións para que o bo facer dos traballadores sexa competitivo. Aí é onde hai que pór o foco á empresa". E descartou que o Goberno central puidese ter feito máis: "A administración cumpriu todos os compromisos con esta empresa, a administración fixo os seus deberes, os traballadores fixeron os seus deberes todos os días e a empresa deixou de investir desde hai anos nestas factorías", engadiu. As palabras de Losada foron respondidas polo conselleiro de Industria, Francisco Conde, que subliñou que o prezo da electricidade xoga un papel clave neste tipo de actividades electrointensivas. Conde reclamoulle ao Goberno central a negociación dun "marco eléctrico" que permita a continuidade da actividade de Alcoa na Coruña. "Somos competitivos, somos unha planta eficiente, sabemos traballar no que facemos, a nosa calidade está contrastada por diversos expertos a nivel internacional, somos das mellores" Mentres, o presidente do comité de empresa de Alcoa na Coruña, Juan Carlos López Corbacho, amosouse crítico cos enfrontamentos entre as distintas administracións e sinalou que "os paus entre elas prexudican este proceso, no que hai solucións que non sexan o peche de dúas fábricas". López Corbacho reiterou que a planta de Alcoa na Coruña é "competitiva e eficiente" e concluíu que "se hai vontade política, hai solución". "Somos competitivos, somos unha planta eficiente, sabemos traballar no que facemos, a nosa calidade está contrastada por diversos expertos a nivel internacional, somos das mellores", dixo, engadindo que o peche se debe a "un problema de regulación do marco eléctrico". Denunciou, así mesmo, que a empresa non realizou os investimentos necesarios nos anos nos que estaba a gañar moitos cartos grazas a esta factoría: "A Coruña e Avilés sumaron ata o ano 2014 un beneficio neto de 1.400 millóns e nada diso se investiu aquí", dixo. O presidente do comité de empresa anuncia que os traballadores se van "rebelar contra esta situación" e que "loitarán ata o final" porque "é inxusto o que está a pasar". "Non pode desaparecer polo capricho dunha multinacional que vén aquí a especular e a facer unha política de terra queimada", afirmou. Finalmente, López Corbacho alertou de que se as distintas administracións "non lle poñen couto" á política de "terra queimada" de Alcoa, a multinacional "marchará o ano que vén da planta de San Cibrao", pois "xa conta noutros países con megafactorías onde lles regalan a enerxía". Os traballadores de Alcoa manteñen o bloqueo dos accesos á factoría e piden o apoio da cidadanía á manifestación que este sábado percorrerá as rúas da cidade, que partirá á once da mañá da Praza da Palloza e rematará ante a sede da Delegación do Goberno central. Unanimidade no pleno coruñés "Non pode desaparecer polo capricho dunha multinacional que vén aquí a especular e a facer unha política de terra queimada" O Pleno municipal da Coruña aprobou este venres por unanimidade unha declaración institucional de apoio aos e ás traballadoras de Alcoa e de rexeitamento ao anuncio unilateral por parte da multinacional do peche das factorías da Coruña e de Avilés. A declaración, pactada na Xunta de portavoces, insta á Xunta de Galicia e ao Goberno do Estado a conformar, xunto co Concello da Coruña, "unha fronte institucional común en defensa do emprego, do mantemento da actividade industrial de Alcoa e, en consecuencia, da retirada do ERE presentado pola empresa", e manifesta o apoio da Corporación municipal "ás mobilizacións que convoquen os e as traballadoras da planta", como a prevista para este sábado. "Como alcalde tócame empurrar para non deixar que esta reivindicación esmoreza e para levar a voz dos e das traballadoras a onde corresponda, para que todas as administracións se involucren no que está a suceder", dixo Xulio Ferreiro, que agradeceu "a unidade de todos os grupos con representación municipal" evidenciada no Pleno. "Isto debe referendarse este sábado na rúa, nunha manifestación que deixe claro que Alcoa ten que continuar", engadiu. Pola súa banda, Juan Carlos López Corbacho agradeceu en nome dos traballadores e traballadoras o apoio dos catro grupos municipais e da cidade da Coruña no seu conxunto: "Sentimos a cidade con nós, toda a xente está a darnos ánimos e folgos, mañá estaremos na praza da Palloza, cunha manifestación na que queremos demostrar que non estamos débiles. Temos raiba polo que está pasando, pero as forzas intactas", dixo. Tarifa industrial estable "Sentimos a cidade con nós, toda a xente está a darnos ánimos e folgos, mañá estaremos na praza da Palloza, cunha manifestación na que queremos demostrar que non estamos débiles. Temos raiba polo que está pasando, pero as forzas intactas" A CIG anunciou este venres que lle vai propor ao Goberno central, á Xunta de Galicia e á patronal a creación dunha "tarifa industrial estable" e con "variacións predicibles", á que se poidan acoller as empresas electrointensivas baixo o cumprimento dunha serie de requisitos e que recoñeza "o estatus específico deste tipo de industrias grandes consumidoras de enerxía". "O anuncio do peche da fábrica de Alcoa na Coruña, revela a urxente e inaprazábel necesidade de contarmos cunha regulación máis xusta e equitativa que rache coa incerteza que provoca a poxa anual do actual sistema de interrompibilidade e que compromete o futuro e a viabilidade da nosa industria de base", sinala o sindicato. No documento a central propón liberar as estas industrias de pagar as peaxes que non teñen unha relación directa co funcionamento do sistema eléctrico, tales como as primas ás renovables, os custes extrapeninsulares, os pagos por capacidade, a segunda parte do ciclo do combustible nuclear ou o déficit tarifario, a cambio de cumprir unha serie de requisitos. Para compensar esta rebaixa e o esforzo social que implica pasar as peaxes non abonadas polas industrias aos orzamentos, as central defende que as empresas electrointensivas que se acollan a este sistema tarifario terán a obriga de realizar investimentos e melloras nos procesos produtivos para manter e ampliar o nivel de emprego directo. Así mesmo, as empresas acollidas a esta tarifa terían que pular polas condicións laborais e sociais nos convenios colectivos, que deberán ser actualizados, como mínimo, co IPC anual.


Summary: O catedrático de Historia, Xosé Manuel Núñez Seixas, faise co Ramón Piñeiro de Ensaio coa súa obra De imperios e danzas: poéticas da pluralidade territorial no fascismo español (1930-1975).

A obra De imperios e danzas: poéticas da pluralidade territorial no fascismo español (1930-1975), de Xosé M. Núñez Seixas, resultou gañadora do Premio Ramón Piñeiro de Ensaio 2020, organizado pola Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta e mais a Editorial Galaxia, co patrocinio de Caixa Rural Galega. O xurado destacou do ensaio a súa capacidade analítica, así como a ampla e rigorosa documentación que o conforman e coas que consegue despregar este estudo sobre o fenómeno da utilización do folclore e dos seus símbolos por parte do fascismo. Á luz da documentación recollida por Núñez Seixas e do enfoque contrastivo entre as diferentes nacionalidades históricas realízase un estilo diáfano e crítico. Ademais, "a obra premiada vencella o presente con feitos históricos que informan o actual debate sobre a organización do Estado, salientando dese modo a actualidade do tema", explican. O xurado estivo formado por Luís Alonso Girgado, Xesús Fraga, Rexina Vega, Montserrat Pena e Carlos Lema, como secretario con voz e voto, que salientou a calidade dos orixinais presentados, así como a variedade de temas tratados neles. O ensaio premiado, que recibirá 3.000 euros, publicarao Editorial Galaxia durante o próximo ano. O autor premiado O ourensán Xosé M. Núñez Seixas é doutor en Historia Contemporánea polo Instituto Universitario Europeo de Florencia, ademais de catedrático de Historia Contemporánea na Universidade de Compostela (USC) e de Historia Contemporánea de Europa na Universidade Ludwig-Maximilian (Alemaña). É vicepresidente do Consello da Cultura Galega e en 2019 xa foi galardoado polo co Premio de Ensaio do Ministerio de Cultura.


Summary: De "escándalo institucional" e de "falsos". Así cualifica Ana Miranda, eurodeputada do BNG, os datos que o Goberno galego remitiría á UE en relación á superficie ocupada polo eucalipto nos montes galegos.

Ana Miranda, eurodeputada do BNG, puxo de manifesto na mañá desta sexta feira que dada a resposta do comisario de Medio Ambiente da UE a unha pregunta sobre se Bruxelas coñecía que o Goberno galego "fomenta o cultivo de especies invasoras pirófitas como o eucalipto", a Xunta emitiu "datos falsos". "A Comisión é consciente do uso de especies de eucalipto" no monte galego, mais "o programa de desenvolvemento rural exclúe o aumento da superficie forestal con esta especie", sinalou Ana Miranda a respecto da resposta que lle deu o comisario Karmenu Vella. Segundo a informacións das que dispón o Bloque, "[o cultivo de eucalipto]incrementouse no duplo da cantidade prevista". "Estánselle a pasar datos falsos á Comisión Europea", engadiu Miranda, "e cando realiza unha resposta deste tipo sobre a prevención de incendios, resulta que confirma que os datos non se corresponden". O Plan Forestal impulsado polo Goberno Feixoo propón aumentar 22.000 hectáreas o eucalipto. O parlamentar Xosé Luís Rivas "Mini", que acompañou Miranda na súa intervención diante da prensa, rebateu que o eucalipto dea diñeiro. Puxo como exemplo o feito de que "3.000 empresas da madeira foron ao tacho" e advertiu dos prexuízos que sofre por culpa do eucalipto a biodiversidade, "acurralando a explotación do leite, da horta e toda a posibilidade de que o país emerxa outra vez". Ana Mirando sinalou que en caso de que se confirme que a Xunta enviou "datos falsos", presentará unha denuncia perante o Tribunal de Contas Europeo. Para a europarlamentar nacionalista estamos diante dun "escándalo institucional".


Summary: Manifestáronse baixo a convocatoria da Plataforma Feminista Galega en Compostela, A Coruña, Ferrol, Ribeira, Vigo, Pontevedra, Ourense e Lugo.

A marcha de Compostela partiu da Praza 8 de Marzo por volta das 19.30 horas con cánticos como "Todas somos Juana" ou "Basta xa de xustiza patriarcal". A manifestación -na que tomaron parte a líder do BNG Ana Pontón e a parlamentar de En Marea Paula Quinteiro, ben como a concelleira de Políticas Sociais en Compostela Concha Fernández- concluíu coa leitura dun manifesto na Praza da Praterías. No Estado perto de outras 20 cidades acolleron marchas tamén en solidariedade con Juana Rivas.


Summary: A revista editada pola Mesa pola Normalización Lingüística e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega permite reunir nunha publicación en galego a creadores e creadoras de Galiza e tamén internacionais.

Este sábado ten lugar no marco do festival da banda deseñada 'Viñetas desde o Atlántico' que decorre na Coruña a presentación (ás 18:00 horas) do número 1 da revista de banda deseñada 'A Viñeta de Schrödinger', editada pola Mesa pola Normalización Lingüística e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega. Un acto que conta coa presenza de Kiko da Silva, director da revista, Marcos Maceira, presidente da Mesa e Xoán Costa, presidente da Asociación Socio-Pedagóxica Galega. O nº1 desta revista xa saíu do prelo. conta coa colaboración de Miguelanxo Prado, Fran Bueno, Kiko da Silva, Kohell, Fernando Llor, Zaida Novoa, Miguel Rojo, Pablo Prado, Fonso Barreiro, Aldara, Joan Casaramona, Roberto M. Lamosa, Antonio M. Fraga, Víctor Rivas, Miriam Iglesias e Miguel Porto. A ilustración da portada é de Miguel Robledo e tamén podemos ler unha entrevista a Sarah Andersen. Na presentación da iniciativa, o pasado mes de abril, Kiko da Silva explicou que malia o grande calidade e prestixio que ten no estranxeiro, a banda deseñada galega está totalmente esquecida pol Xunta. Lamentaba nunha entrevista en Sermos Galiza como "Levamos case vinte anos falando do 'boom' da BD galega pero case non hai apoios". Neste sentido agradeceu a decisión da Mesa e ASPG por apostar nun produto de banda deseñada que permitirá reunir nunha publicación a creadores e creadoras galegas e tamén internacionais e que amosaba o nivel e calidade do que se fai no país. Para subscribirse a esta revista, pode facerse aquí.


Summary: O programa "Verín, enclave de gaita" inclúe concertos, actividades didácticas e exposicións.Mostraranse pezas restauradas do século XVII claves para a historia deste instrumento.

Os estudos de Xosé Lois Foxo e Ruth Foxo sobre a gaita primitiva e as primeiras representacións artísticas completas da figura do gaiteiro sitúan Verín como un enclave fundamental na historia deste instrumento. Unha localidade que nestes días acolle un programa de diferentes actividades en torno á gaita. Exposicións, concertos e conferencias articulan o programa. Dúas pezas orixinais do século XVII do Santuario de A Nosa Señora dos Remedios de Vilamaior do Val relacionadas con este instrumento erecentemente restauradas serán expostas por primeira vez ao público no museo do Claustro Mercedario de Verín. Ademais, o museo acollerá algunhas das pezas máis importantes da gaita primitiva e das reproducións escultóricas da colección de Xosé Lois Foxo. A gaita é un fenómeno planetario que se manifesta de diversos xeitos en todas as culturas do mundo, asegura Foxo, director da Real Banda de Gaitas. Baixo esta premisa ocupou a súa vida afondando no estudo da evolución da gaita primitiva dende o século VI – mediante a representación do Pórtico do Paraíso, canecillos e esculturas de moitas igrexas - . Agora, este estudo condensase na obra "Verín, en clave de gaita" realizada baixo a dirección da súa filla, Ruth Foxo, que o Concello de Verín edita con motivo desta exposición. O Museo Claustro dos Mercedarios inaugurará esta terza feira, 6 de agosto, a exposición "Verín, enclave de gaita" como froito da colaboración entre o Concello de Verín, a Escola Provincial de Gaitas de Ourense e o Bispado de Ourense.


Cal é o balance desta viaxe que cubriu "ao cen por cen" as expectativas? Unhas vinte horas de voo, máis de 10.000 km de distancia, cinco días de encontros, pero unha viaxe que ante todo foi exploratoria resultando en ningún acordo reseñable Trala súa xira por Xapón, o Presidente da Xunta de Galicia amosouse convencido do acerto de acercarse á terceira economía do mundo. Pero, cal é o balance desta viaxe que cubriu "ao cen por cen" as expectativas? Xulguemos polo anunciado: próxima visita a Galicia dunha delegación da distribuidora AEON, probable visita dos grandes almacéns ISETAN, probable visita a Galicia dun responsable da asociación de fabricantes de automóbiles, visita de representantes do Laboratorio de Pesca da Universidade de Kinki, posibilidades con Nissan, posibilidades con NTT Data, posibilidades para o CTAG,… Feijóo mantivo unha axenda xenerosa, celebrou reunións con institutos e asociacións, visitou grandes almacéns…. En resumo, unhas vinte horas de voo, máis de 10.000 km de distancia, cinco días de encontros, pero unha viaxe que ante todo foi exploratoria resultando en ningún acordo reseñable. Para quen sempre gosta de presumir de eficiencia e calidade na xestión, o balance demostra que a viaxe careceu dunha misión preparatoria elemental que lle permitira ao Presidente algo tan simple e esencial como pechar acordos. A fin de contas, a iso van fóra os presidentes, non só a repartir convites e tarxetas de visita. Os respectivos camiños (de Santiago e Kumano) estiveron moi presentes no periplo, enfatizando o valor cultural e turístico de ambas as dúas iniciativas, certamente con un gran potencial. O presidente Feijóo gabou o valor do intercambio entre as dúas culturas pero paradoxalmente descartou a posta en marcha de calquera proxecto cultural nesa liña. Sorprende escoitar a súa defensa dunha modernidade como a xaponesa, non desnaturalizadora, non mera imitación de modernidades estranxeiras, cando aquí nos aplicamos tan teimudamente ao contrario. Sorprende igualmente o nulo espazo concedido na visita a recoñecer o labor dos amigos nipóns da nosa cultura, con recoñecida traxectoria a prol da nosa lingua, papel no que destacan en toda Asia. Sobra dicir que a cultura (cómic, incluído) é unha industria con unha tradución económica e laboral capaz de competir coas súas singularidades con outros sectores produtivos do noso país. O seu esquecemento unha vez mais revela a escasa autoestima das nosas autoridades respecto deste sector estratéxico e a incomprensión teimuda do seu valor para a internacionalización, cousa que poderían aprender de Xapón. Temos estratexia exterior? Se tomamos como referencia a visita que o embaixador de Xapón en España realizou a Santiago en xuño de 2012 e os pasos acontecidos desde entón por iniciativa nipoa debemos constatar que do lado oriental si existe unha política definida Feijóo quedou impresionado polo contacto coa realeza do Afastado Oriente, cativado polo cariño mostrado polo príncipe Naruhito, destacando que se entrevistou con el "por segunda vez en menos dun ano"..... Fraga visitou Xapón en 1996. Feijóo volveu 18 anos despois. Temos estratexia exterior? Se tomamos como referencia a visita que o embaixador de Xapón en España realizou a Santiago en xuño de 2012 e os pasos acontecidos desde entón por iniciativa nipoa debemos constatar que do lado oriental si existe unha política definida. No caso galego, non. Falamos de Xapón, a terceira economía do mundo, pero podiamos falar da quinta, Brasil, con máis proximidades históricas e culturais, e onde a día de hoxe non contamos con unha política precisa e sostida. Tralas visitas do presidente da Xunta en 2012 a Brasil, que impactos sólidos podemos acreditar? Non é só un problema do goberno, éo tamén da oposición, a todas luces incapaz de facer un seguimento serio das actividades da Xunta neste eido Non é só un problema do goberno, éo tamén da oposición, a todas luces incapaz de facer un seguimento serio das actividades da Xunta neste eido, trascendendo as habituais e pobres críticas (canto gastou, foise de vacacións, fuxiu dos problemas de aquí.....) en vez de avanzar propostas de acción que contribúan a definir unha política exterior simplemente pensada e non resultado de vagas anécdotas, impresións e cariños, tanteos ou experimentos. Na mítica viaxe de Chihiro, Miyazaki alerta dos perigos dos atallos. En certas cousas, como esta, non hai atallos, hai que poñer un a un os paralelepípedos na orde axeitada, cubrindo os ocos, con rumbo certo, e persistindo. De non facelo así, son moitas as probabilidades de que nada volvamos saber do asunto ata dentro doutros 18 anos....


Summary: Decenas de coches desfilaron na protesta do BNG pola fin das peaxes da autopista

Decenas de coches responderon á chamada do BNG para marchar este domingo en caravana pola cidade da Coruña e reclamar o fin da "estafa legalizada" da AP-9. Con estas mobilizacións, os nacionalistas buscan que se materialice unha rebaixa de peaxes que o Goberno de España "non está a cumprir". Así o explicou o deputado do Bloque no Congreso, Néstor Rego, en declaracións aos medios ofrecidas ao finalizar a protesta en compañía da parlamentaria autonómica Mercedes Queixas e o portavoz municipal da formación, Francisco Jorquera. A caravana partiu desde o Campus universitario de Elviña e percorreu rúas simbólicas da cidade herculina como Alfonso Molina e Catro Camiños, ata chegar á sede da Delegación do Goberno, situada en Praza de Ourense. A mobilización está enmarcada na campaña 'Basta de aldraxe a Galiza', que os nacionalistas prevén facer chegar a diferentes localidades da Comunidade. Tras a protesta, o deputado no Congreso lembrou que "non hai ningunha razón" para demorar as prometidas rebaixas agora que os Orzamentos Xerais do Estado en vigor dispoñen dunha partida de máis de 50 millóns para ese efecto. Trátase dunha cuestión que, segundo reivindicou Rego, "o BNG conseguiu no acordo de investidura" asinado cos socialistas. Leste permitiu "introducir a necesidade de, por primeira vez en 40 anos, baixar as peaxes da AP-9". E é que, ata ese mesmo momento, "PSOE e PP alternáronse na discriminación a Galicia tamén en materia de infraestruturas", ata "conseguir que a AP-9 fose un agravio e unha estafa legalizada no noso país en privatizacións, na ampliación da concesión e na subida permanente das peaxes". O BNG "non vai calar" Iso si, o deputado advertiu que o BNG "non vai calar" fronte a un Goberno español que "non está a cumprir", e que " racanea" 50 millóns mentres "os galegos contribúen a pagar" o rescate das radiais madrileñas por "máis de 4.000 millóns de euros". Así mesmo, Rego afeou que, mentres o pasado 1 de xaneiro as peaxes volveron subir, o Estado "privilexia investimentos no eixo mediterráneo" e "todas as autoestradas da xeración da AP-9 empezan a ser gratuítas". Por todo iso, sinalou que os nacionalistas van continuar " traballando e mobilizando á sociedade para que, dunha vez por todas, esa tendencia cambie". Pola súa banda, o portavoz do Bloque no Concello da Coruña, Francisco Jorquera, reflexionou sobre a afectación negativa que conleva sobre "a economía" de Galicia o feito de ter unha das vías "máis caras" da rede estatal. Xunto a isto, Jorquera lamentou que o Goberno central poña "desculpas de mal pagador para non acometer o acceso ferroviario ao porto exterior da Coruña" mentres "prioriza" o corredor mediterráneo "en detrimento" do atlántico.


Summary: Decorrerá a partir das 20:30 horas no Teatro Principal para rexeitar a continuidade dunha ''institución anacrónica''.

'Galiza contra a monaquía española'. Con este lema decorrerá na tarde (20:30 horas) desta segunda feira o acto do BNG no Teatro Principal de Pontevedra no que intervirán @s concelleir@s Carme da Silva e Luis Bará e o alcalde pontevedrés Fernández Lores. Segundo salientou a fronte nacionalista na presentación do acto, este quer ser unha manifestación do rexeitamento a unha "institución anacrónica" á vez que unha chamada na que "as nacións sexan o referente político" e garantir así un proceso constituínte dos pobos que integran o Estado.


Summary: O Celta xuvenil perdeu por un só tanto (2-3) contra o Sevilla na final da principal cita do fútbol base. Os celestes fixeron un campionato de luxo, derrotando a escuadras como a do Real Madrid

Balaídos despediu cunha grande ovación ao plantel do Celta xuvenil. Pouco importou que perdese contra o Sevilla (2-3) a final da XIX Copa de Campións, que tivo lugar desde principios de maio en Vigo e por primeira vez na Galiza. O Celta fixo un campionato expléndido, derrotando a competidores como o Real Madrid. E na final contra o Sevilla loitou até o último segundo. De feito, e malia que ía perdendo 1-3 a escasos segundos do final a , seguíu a procurar o gol. E meteuno. De durar un pouquiño máis o encontro, quen sabe.... Aliás, ao Celta anulóuselle un tanto (minuto 57) e houbo decisións arbitrais discutíbeis. En resumo: Un Celta superior e cun eEnorme sacrificio e entrega dos xogadores galegos,careceu de fortuna e finalmente perdeu 3-2. No torneo tomaron parte FC Barcelona, Real Madrid, Atlético de Madrid, Athletic Club de Bilbao, Sevilla FC, Villarreal e UD Las Palmas.


Summary: Adrián Dios Vicente (Outes, 1989) é profesor de Historia Económica Mundial na Universidade de Santiago de Compostela. Autor dunha tese de doutoramento sobre a historia de Unión Fenosa, centra, na actualidade, as súas investigacións no ámbito da enerxía e das crises financeiras. Nun momento de tensións, analiza para este especial número 500 de Sermos Galiza as fortalezas e debilidades da economía galega e reflexiona sobre as súas posibilidades. Non dubida en declararase optimista sobre o futuro do país.

Que trazos destaca da actual conxuntura económica internacional e das tendencias de fondo presentes na mesma? Sen dúbida, a inestabilidade. Estamos vivindo un momento moi complexo e que non coñeciamos nas últimas décadas. Os fortes incrementos de prezos enerxéticos ou a ruptura das cadeas globais de valor son elementos novidosos e que hai que enfrontar, o que leva a un potencial crecemento feble pero, sobre todo, máis inestábel. Nese sentido, é curioso que non se poña en dúbida a necesidade de que o Estado actúe de forma decidida. A cuestión é que esta actuación irá orientada a conservar o statu quo económico actual e permitir a supervivencia do gran capital. Como explica a inserción da Galiza na estrutura económica internacional e cales considera as súas principais debilidades? A Galiza é unha nación situada na semiperiferia mundial en termos económicos. Isto implica que somos fundamentalmente transformadores, e podemos velo en sectores como o aluminio, o automóbil ou a enerxía. A realidade económica susténtase sobre baixos salarios e escasa xeración de emprego, o que fomenta a emigración. Nese sentido somos provedores de forza de traballo cualificada ao centro, sexa Madrid, Londres ou Alemaña. Por desgraza, vimos un deterioro na nosa posición desde 2008. A periferia europea viviu un proceso de desindustrialización que debilitou as nosas economías. Nese sentido, aínda con importantes fortalezas, o gran drama da economía galega é unha política económica baseada en exclusiva no turismo, e concretamente no Xacobeo. Que vai ser da economía galega pos-Xacobeo no ano 2023? En momentos de incerteza económica, a sociedade adoita mirar máis para os economistas, pero cal é na súa opinión a información que os medios de comunicación ofrecen da realidade económica? A do pensamento único, non hai alternativas á organización actual da economía, o cal é radicalmente falso. Só hai que pensar na política económica posterior ao ano 1945, mesmo en occidente, cunha substancial suba de salarios e a consolidación de servizos públicos básicos, o que permitiu mellorar as condicións de vida de importantes capas da poboación pero, sobre todo, permitiu ao capitalismo as maiores taxas de crecemento da súa historia. Porén, na actualidade, parece que gustan máis as políticas empobrecedoras dos anos 30 e non as de desenvolvemento dos 50 en Europa. Neste contexto, como valora a información económica que ofrece Nós Diario? Nós Diario cumpre dúas características como son ofertar unha información alternativa á dos grandes medios e que esa información sexa autocentrada na Galiza. Son dúas características fundamentais e que deben preservarse en nome da pluralidade informativa do noso país. Unha das súas principais liñas de investigación está ligada á enerxía. Que valoración fai do actual proceso de transición enerxética? Primeiro, a transición enerxética é algo non só positivo, senón tamén necesario, estamos falando de algo tan importante como a supervivencia do planeta. Segundo, esa transición non pode só virar cara á economía verde por dous motivos, porque os beneficios desta transición irán unha vez máis ao grande oligopolio enerxético mundial e ademais esa transición terá custos ambientais. Ligado a isto, o terceiro é que a transición enerxética non pode pensarse como simplemente producir mediante enerxías renovábeis e electrificar a economía, porque pasariamos dunha crise de combustíbeis, polo esgotamento do petróleo, por exemplo, a unha crise de materiais, porque os parques eólicos e solares precisan minerais críticos que tamén son escasos. A sociedade está moi preocupada pola alza do prezo da electricidade, a que se debe e que alternativas considera necesarias para inverter a tendencia? Os motivos son diversos, pero baséanse na forte inestabilidade política e económica internacional, co maior exemplo da invasión de Rusia a Ucraína, a existencia de importantes mercados especulativos no sector enerxético e a incorrecta regulación nos mecanismos de fixación de prezos eléctricos. Sen dúbida, o único mecanismo posíbel para arranxar a situación e evitar que non só suban os prezos enerxéticos, senón todos os prezos, é controlar os prezos eléctricos; en definitiva, deben imporse prezos máximos na electricidade. A Galiza é unha gran produtora eléctrica. Que medidas considera necesarias para aproveitar as potencialidades do país neste ámbito? As medidas deberían ir en tres direccións. Por unha parte, sería necesaria unha tarifa eléctrica galega que permitise que os prezos eléctricos na Galiza fosen máis baixos, o que sería positivo para as familias, xa que poderían aumentar o seu consumo, mais tamén para as empresas, que se volverían máis competitivas co exterior. En segundo lugar, a través da exportación de electricidade, que hoxe en día non reporta beneficios para o noso territorio, e que como exportación debería proporcionarnos ingresos. En terceiro lugar, fomentando unha política industrial que permita á Galiza non só producir electricidade, senón ser un centro da industria eléctrica internacional producindo desde aeroxeradores a paneis solares. É unha pena que, en termos industriais, o que estea acontecendo sexa xusto o contrario. E, neste marco, considera de utilidade contar cun operador público galego que traballe no ámbito enerxético? A existencia dunha empresa enerxética pública na Galiza eu penso que sería fundamental. Primeiro, porque nos permitiría tentar aumentar os recursos públicos, porque é evidente que unha empresa pública posibilita aumentar os ingresos. Pero, tamén, porque unha empresa pública fai posíbel unha organización do sector enerxético autocentrada na Galiza, pensada nos seus intereses. A verdade é que non estou dicindo nada estraño. Podemos ollar o caso de Francia e o que fan os franceses, e desde logo non é algo que lles vaia mal. Ten traballado moito sobre as crises financeiras. Na súa opinión, cales son as chaves que explican a desaparición das caixas galegas? A desaparición das caixas débese exclusivamente a factores políticos, como amosa a evolución doutras caixas doutros territorios. Sumouse a clara vontade do Banco de España de eliminar as caixas coa inacción da Xunta de Galiza para defendelas, o que determinou que hoxe en día non teñamos sistema financeiro propio, algo gravísimo para calquera economía. Que significa para a Galiza carecer de entidades de crédito propias de orientación pública? Que pasos se deberían dar para corrixir esa situación? Só un dato. O mesmo ano en que nace Abanca e entra capital venezolano no que eran as caixas galegas, a Galiza comeza a emitir máis crédito do que recibe. É dicir, somos unha economía que nestes momentos expulsa aforro, os aforros de galegas e galegos non se empregan en xerar dinamismo económico no país, senón en investimentos fóra del. As consecuencias desta situación son evidentes, provocando a desaparición de empresas de forte impacto económico, como podía ser R, ou o deterioro de outras moitas, como Pescanova. As relacións banca-industria galegas rompéronse a partir do ano 2008, e non se xerou ningunha alternativa autocentrada no noso país para ocupar ese espazo. Son moitos os indicadores económicos da Galiza que non convidan ao optimismo, cre vostede que o país conta aínda con folgos para rectificar a súa propia historia? Eu son optimista. Temos un país con moito potencial en diversos ámbitos, como o agroalimentario, o enerxético ou a automoción, e cunha importante formación da nosa forza de traballo. A cuestión é ser quen de orientar correctamente a política económica para aproveitar estas potencialidades. O gran drama do actual Goberno da Xunta é que a política económica está exclusivamente baseada no Xacobeo e, por tanto, no turismo. Esta política ten que rectificarse inmediatamente para diversificar as nosas opcións, ou, se non, pouco futuro diferente ao actual imos vivir. En todo caso, e nesa dirección, que medidas considera urxentes no plano político para aproveitar as fortalezas do país? É un erro a actual política económica da Xunta da Galiza, que está orientada practicamente en exclusiva ao desenvolvemento turístico. É un erro inmenso porque o turismo é un sector que pode ser importante pero que non pode ser o único sector no que estabelecer a política económica. Porén, o erro é aínda máis grande nun contexto actual marcado pola pandemia do coronavirus, onde non se sabe como se vai retornar aos fluxos de persoas que se coñecían con anterioridade á Covid. A partir de aí, a cuestión é que a economía viviu un proceso de desindustrialización bastante grande, sobre todo, desde o ano 2008. E iso leva necesariamente a que a política económica teña que orientarse a unha política de reindustrialización, onde sexamos capaces de que o sector secundario, que a industria, a industria manufactureira, retorne a unhas taxas de crecemento que sexan sólidas, porque ao final vai ser o que nos permita un maior crecemento económico. É fundamental esta idea de reindustrialización. Na liña do que está comentando, que outras alternativas entende necesarias? Para que esta política de fortalecemento do sector industrial sexa posíbel, é necesario a existencia dalgún instrumento financeiro galego. Noutro contexto, cando tíñamos o Banco Pastor ou cando existían as caixas, digamos que xa contabamos cun actor que en termos financeiros fomentaba o desenvolvemento empresarial, porque era quen lle daba créditos ás empresas para que realizasen investimento. Como iso hoxe en día non existe, e por desgraza non vemos que vaia existir no curto prazo, é necesario que a Xunta da Galiza teña unha política máis activa en termos financeiros. Desenvolver unha banca pública galega non é só necesario, senón que é urxente, porque ao final o único instrumento que ten o Goberno galego nese sentido pode ser o Igape [Instituto Galego de Promoción Económica], pero é un instrumento que neste momento é insuficiente para a magnitude do traballo que habería que realizar. Por iso, cómpre avanzar cara a un instrumento financeiro que permita medrar ás empresas galegas e seguir consolidándose. Polo que vén dicir, a existencia dun instrumento financeiro público semella decisivo. Efectivamente, porque se nós analizamos o sistema empresarial galego, vemos que está moi baseado nas microempresas. Estas empresas, que teñen entre cero e seis traballadores, son compañías de moi pouca xeración de emprego individualmente, que adoitan ser empresas pouco produtivas e que teñen pouca capacidade de crecemento. Entón, se temos un sector empresarial moi orientado ás microempresas, parece difícil que sexamos capaces de levar adiante un proceso de reindustrialización, porque na industria precísase contar con empresas de determinado tamaño. Por iso, unha banca pública é tan importante, pero tamén que se tomen medidas de política económica destinadas ao incremento do tamaño das empresas galegas, que lles permita comezar a exportar, sendo capaces de participar de determinados mercados. Toca rematar, pero antes de facelo, pódenos dar a súa opinión sobre o papel a xogar polas políticas de innovación? Trátase dunha cuestión elemental pero, por desgraza, o Goberno actual nunca a tivo como prioridade. De feito, neste sentido resulta clarificador o afogamento económico vivido polas universidades galegas desde o ano 2009 e é paradigmático da falta de interese nunha política económica de innovación que sexa seria. Tendo en conta, ademais, que unha eiva importante da economía galega é que o sector privado non innova demasiado, probabelmente non porque non queira, senón por esta idea de que hai moita microempresa, e como as empresas son pequenas, non teñen a capacidade suficiente ou o músculo financeiro suficiente para desenvolver estratexias de innovación. Esta realidade empresarial obriga a que a participación do sector público en termos de innovación sexa aínda máis importante que noutros países. Porque, analizando os países punteiros en innovación, como Estados Unidos ou Alemaña, vemos que o sector privado gasta moitos recursos en innovación e iso crea un oco que ten que ser ocupado por alguén. Aínda máis nun contexto onde a industrialización obriga a ir avanzando en sectores que precisan un forte investimento en innovación.


Summary: Gandeiros e gandeiras que levan desde a quinta feira cos seus tractores ao pé da muralla de Lugo decidiron, en asemblea, permanecer mobilizados na cidade amurallada até, como mínimo, o 10 de setembro.

Nunha asemblea que tivo lugar contra as 17h, gandeiros e gandeiras que participan na protesta de Lugo acordaron permanecer na cidade, como mínimo, até a vindeira quinta feira (10 de setembro). De cumprirse o aprobado esta tarde, a mobilización cumpriría unha semana ao pé da muralla. A decisión dos gandeiros e gandeiras concentrados, xunto aos seus camións, na ronda da muralla non vai impedir a convocatoria da gran mobilización prevista para Compostela durante os próximos tres días. Así, a Plataforma galega en defensa do sector leiteiro informa de que se manteñen as previsións iniciais e que os tractores están chamados a se concentrar ás 11h na explanada de Salgueiriños, de onde partirán ao mediodía nunha extensa tractorada ao longo da cidade. A protesta convocada en Compostela concluirá a quinta feira (10 de setembro), a data límite fixada pola ministra de Agricultura para chegar a un acordo co sector. O obxectivo dos gandeiros e gandeiras galegas pase por que tanto a Administración como o pobo tomen conciencia da grave situación que atravesan e para que os gobernos poñan medidas para solucionalo.


Summary: Ciclistas e ecoloxistas cumprimentaron ducias de follas de reclamacións e despregaron pancartas nas estacións da Coruña, Compostela, Vilagarcía, Pontevedra e Vigo para pedir a Renfe que facilite a intermodalidade bici-tren.

Ducias de persoas pertencentes a colectivos ciclistas e ecoloxistas acudiron este sábado coas súas bicicletas aos despachos de billetes das principais estacións ferroviarias do Eixo Atlántico para exixirlle á compañía poder transportar sen dificultades as súas bicicletas e así usalas despois nas cidades de destino. Nunha acción coordinada á mesma hora nas estacións da Coruña, Compostela, Vilagarcía, Pontevedra e Vigo-Urzáiz cubriron ducias de follas de reclamacións nas que pediron a Renfe que permita levar máis bicicletas nos trens e que non cobre suplemento por traxecto e amosaron pancartas coa mensaxe "Bici no Tren Xa!". Segundo os colectivos participantes ─A Golpe de Pedal, Arousa en Bici, Composcleta, Conbici, Ecoloxistas en Acción, Greenpeace, Mobi-liza, Mulleres Bicivisíbeis, Pedaladas, Verdegaia e Vigo Ciclábel─ en Galiza a intermodalidade entre o tren e a bicicleta é case unha "andrómena". A ausencia de trens de proximidade fai que os percorridos polo Eixo Atlántico só se poidan facer en trens de Media Distancia (Avant, MD e Rexionais). Acusan a Renfe de pór demasiadas dificultades para que neste tipo de trens, ao contrario que acontece nos de proximidade doutros lugares do Estado, as persoas poidan desprazarse coa súa bicicleta para despois empregala como medio de transporte sostíbel no destino. Nos trens rexionais e MD galegos a compañía só permite subir tres bicicletas por traxecto completo e cobra un suplemento cando os traxectos son de máis de 100 quilómetros. "Unha familia ou un grupo de máis de tres persoas non pode levar as súas bicicletas no mesmo tren, se ten a sorte de que alguén que viaxa na mesma liña non collera antes os tres billetes", denuncian desde as organizacións. "Ademais Renfe cobra un suplemento por bici para os traxectos de máis de 100 Km, polo que entre Vigo e Santiago, por exemplo, teremos que aboar 3€ por bici e traxecto. O mesmo acontece entre Compostela e Ourense, co agravante de que as tres bicis só poden ir nun dos 16 trens que unen ambas as cidades cada día, xa que o resto son Alvia ou Avant e só admiten bicis pregábeis", engaden. A propia Renfe afirma na súa web que "A combinación de Tren+Bici é chave para unha mobilidade urbana fluída e limpa, e ao mesmo tempo, os trens de Renfe son o medio ideal para combinarse co cicloturismo e ofertar unha solución eficaz para levar máis aló a afección por este deporte e, para moitos, modo de vida". No entanto, afirman os organizadores da acción, "en Galiza estas son palabras baleiras de contido, pois isto só vale para os de proximidade. As dificultades que pon Renfe para onde, como en Galiza, non se conta con este servizo, son moi elevadas e debería solucionalas. As grandes áreas urbanas de Galiza son das poucas do Estado que carecen de trens de proximidade, malia contar con moitos percorridos que por tempo se enmarcan nesta definición". Bicicletas, trens e cambio climático Os colectivos lembran que abordar a emerxencia climática para limitar o quecemento global a 1,5º para 2030 como reza o Acordo de París require, segundo indica a comunidade científica internacional (IPCC), facer baixar as emisións de Gases con Efecto Invernadoiro (GEI) de maneira moi rápida a nivel global. Para isto, sinalan, cómpre unha importante transformación social e económica en todos os sectores, desde o enerxético ao transporte, industria, comercio, residencial e agrogandeiro, entre outros. Destes sectores, o transporte xa é hoxe a principal fonte de emisións de GEI, un 34% en Galiza. Cómpre polo tanto, apuntan, actuar neste eido, prescindindo ao máximo dos vehículos particulares impulsados por motores de explosión. "Apostar polo transporte público e a mobilidade non motorizada é un imperativo", din. "O transporte ferroviario parece ser a mellor escolla para solucionar os desprazamentos a media e longa distancia en Galiza, mais o país carece dun transporte de proximidade malia que moitos traxectos, por distancia e tempo, son deste tipo. Ao tempo, combinar esta opción co transporte urbano non motorizado (a pé e en bicicleta) é sen dúbida a opción na que temos que avanzar", engadiron os colectivos da acción de hoxe.


Summary: A tradicional instalación que representa un nacemento nunha nevarenta noite estrelada e de agoiros felices expresa o estado da cuestión cultural (ou acultural) dun pobo, cos conseguintes tinos ou desatinos, os feísmos que son efectos con causa. Así o advirte o arqueólogo e museólogo Felipe-Senén nunha nova entrega de Eira das Mouras. En todas esas montaxes, agrega, reina a inxenuidade, o instinto, o paradoxo, a desproporción e certa maxia, cuestións que forman parte da Teoría da Arte e de Galiza. Eis un extracto da peza, publicada no número 328 de Sermos Galiza.

Deberamos saber que canto se refire á didáctica da vida de Cristo –cando unha familia vai cumprir coa lei, empadroarse... e négaselle pousada á parturiente para ter nacemento nun cortello e todo o que segue... como a do seu posterior Viacrucis, morte e Pascua Florida– está moi prendido na historia do franciscanismo na Galiza, seguidores en primeira liña do "Fratello" de Asís. Tempos góticos e de cantigas, xeito anovador do panteísmo e poética priscilianista. Frades franciscanos tamén na vangarda, acompañando caudillos en misións de conquistas e imperio polo mundo adiante. Galiza, cabo do mundo, converxencia e diverxencia dos camiños desde unha tumba que se di apostólica, é onde máis se representan e desde ben cedo a Epifanía, os Reis Magos, velaí o releve de Temes de Carballedo, de sobre o ano 300, entre tantos tímpanos e retablos, como o do Colexio do Cardeal de Monforte, de Van der Goes, vendido en 1912 de xeito burlesco polo Duque de Alba, hoxe xoia da Gemäldegalerie de Berlín... Representacións nas que campa a Natividade e os tres magos que seguen a ilusión marcada no ceo polas estrelas, que poñen os pés no camiño e na aldea, que se axeonllan ante o neno nacido... e arredor deles cantas cancións de Nadal, Aninovo e Reis, isto é vilancicos e panxoliñas –que son cousas diferentes ás dos viláns e as dos anxos, o "pange-lingua"– haber hainos e cada vez menos cantados, entre a teimuda arroiada comercial do "... mira como beben y beben y vuelven a beber..." e outros "tromporronpompóns...". Esquecementos propios deste noso País do Leteo, cando foi un país de magos e de meigas, de sabios, señores das estrelas. O mesmo Urbano Lugrís deseñou e construíuse en Bueu un templo, esotérico, dedicado a eses tres Reis Magos, dos que tamén Valle Inclán, sabedor de tradicións, fixo deles símbolo na súa literatura, que Melchores, Gasparas e Baltasaras foron nomes comúns nestes confíns... Competencia desleal Agora, en tempos ateos e republicanos, os Reis Magos, desde os supermercados, sofren a desleal competencia de espurios Papa Noel, Santa Claus... e outras fórmulas de cincentos Olentzeros vascos de chapela ou Mary Poppins de paraugas, gorro e bufanda, e mesmo do hiperenxebre, montesío e courelán Apalpador, como un benéfico home do saco, repartidor de agarimos e castañas pilongas. Cousas veremos neste país tan afeito ás estampas, cando trunfan tantos xeitos de novo entroidos, o engano, a performance, o postureo... Polo mapa de Galiza aínda compiten as parroquias en quen ten máis grande, mellor e atractivo Belén. En mosteiros e sobre todo en clausuras e sancristías foron perdéndose figuriñas, escenografías encargadas para esta eventual instalación, como os fermosos presepios napolitanos, filigranas de imaxinería que trunfaron promovidas por virreis galegos, Castros, Osorio... dos que algunha mostra aínda queda por aquí, polo Bierzo e por Portugal. [Podes ler a peza íntegra no número 328 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]