Summary: Nos últimos anos, a Xunta deixou pasar a oportunidade de ampliar a súa rede de hospitais e, ao mesmo tempo, salvar a delicada situación económica das empresas galegas que levaban a súa xestión, mais preferiu botar en mans do capital foráneo unhas infraestruturas que agora se fan moi necesarias.

Galiza está a vivir estes días os efectos da incidencia de coronavirus entre a poboación, unha situación que pon a proba a capacidade do sistema galego de saúde pública. O aumento de positivos e do número de ingresos hospitalarios como consecuencia da pandemia está a levar a moitos destes centros ao límite. De feito, a Xunta tivo que ampliar a oferta de camas, moitas afectadas durante anos polo feche de plantas, e recorrer á sanidade privada para dar resposta ás necesidades das galegas. Na práctica, a actividade nas clínicas privadas é anecdótica. Ou cando menos é o que queren dar a entender para xustificar despedimentos e recortes de persoal. Esta semana, HM Hospitales, unha das grandes firmas do sector con importante presenza na Galiza, recoñecía que non renovara contratos temporais ao personal que non estaba na primeira liña da batalla contra a COVID-19. Nun comunicado, a compañía afirmaba que o seu persoal "está a traballar ao máximo", e mesmo estaban a contratar profesionais como médicas, enfermeiras, auxiliares e limpadoras para reforzar a xestión asistencial. O problema é que estes centros viven en gran medida das consultas externas ás que chegan as beneficiarias dunha póliza de saúde privada. Agora eses servizos están en mínimos e o seu persoal, moitos de "vacacións" por suxestión da empresa, pendentes de que as compañías decidan se presentan un ERTE que no conxunto do Estado español podería alcanzar a 28.000 traballadoras. A aposta pola privada O prezo de ter privatizado a sanidade é alto. Máis dos 200 millóns de euros que cada ano destina a Xunta aos concertos sanitarios con clínicas privadas. A elas deriva as pacientes que, por falta de recursos en Atención Primaria como consecuencia dos recortes dos últimos anos, non poden ser atendidas nos tempos marcados polo propio Executivo do PP. É o propio Goberno, pois, o que ten que pagar pola súa incapacidade. Agora, cando a atención médica se fai máis necesaria que nunca, a sanidade privada volve dar as costas ao Goberno galego, mesmo a burlarse del con despedimentos de persoal que ben podería botar unha man na xestión da crise do coronavirus. Unha de cada catro camas hospitalarias na Galiza está en mans da sanidade privada, unha situación que se podería ter revertido hai menos dun ano se a Xunta tivese optado por se facer coa xestión de Povisa. O hospital vigués, propiedade do empresario José Silveira, foi adquirido o pasado mes de outubro por 22 millóns de euros. Un centro ao que o Executivo galego destinaba 80 millóns de euros dos seus orzamentos cada ano, que ben poderían terse empregado para manter as 573 camas do complexo na rede pública. Porén, foi o grupo Ribera Salud quen se fixo coa xestión do maior hospital privado da Galiza. En Vigo, as doentes poden acudir tamén á clínica Nosa Señora de Fátima, en mans dun xigante do sector, o Grupo Vithas, ou ir ao Cunqueiro, un hospital público baixo xestión privada, e o Meixoeiro, vítima do desmantelamento da sanidade perpetrado polos gobernos do PP. O partido das privadas O Partido Popular parece sentirse cómodo coa sanidade privada. Proba diso son as privatizacións que se levaron a cabo en territorios como Madrid, onde ten o seu centro de intereses o grupo HM Hospitales, propietario do Sanatorio Modelo e o Hospital Belén da Coruña e A Rosaleda e Nosa Señora da Esperanza en Compostela, e unha das grandes beneficiarias desta política de privatizacións. Quirón, con Víctor Madera, cualificado nos círculos do poder como "o ministro de sanidade do PP na sombra", é outro dos pesos pesados, xa que conta cun hospital na Coruña e xestiona o centro Miguel Domínguez e o Instituto de Neurorehabilitación de Pontevedra, entre outros. Povisa era, xunto co hospital San Rafael da Coruña, o Juan Cardona de Ferrol, Cosaga e O Carme en Ourense e Polusa e Nosa Señora dos Ollos Grandes en Lugo, o único que escapaba das redes dos xigantes do sector. Con todo, a sombra do PP estaba presente. María Luisa Brandt, persoa de confianza da ex conselleira de Sanidade Rocío Mosquera, foi nomeada xerente de Povisa após a súa saída do Executivo de Feixoo. Precisamente, a ex conselleira aproveitou para dirixir tamén un destes centros, Nosa Señora da Esperanza, após abandonar a Dirección Xeral de Saúde Pública en 2001, e antes de regresar ao Executivo galego en 2009 para levar a dirección do Sergas e, posteriormente, a carteira de Sanidade.


Summary: CIG-Ensino inicia unha recollida de sinaturas para pór en valor o traballo do profesorado.

O obxectivo da central sindical nacionalista é "desmontar a campaña de desprestixio", explicou o seu secretario nacional, Anxo Louzao, que tería iniciado a Xunta de Galiza contra o profesorado. Para iso percorrerán os centros de ensino de todo o país e desenvovlerán 1.400 asembleas nunha campaña que leva por lema 'O traballo docente é importante'. Neste senso, recollerán apoios aprol do ensino público e fronte aos recortes "do punto de vista laboral, profesional e educativo" aplicados desde Educación nos últimos anos. En comparecencia de imprensa, o secretario nacional, Anxo Louzao e Ana Rodiño, integrante da executiva da CIG-Ensino, repasaron algunhas das medidas implementadas durante os gobernos do Partido Popular que carrexaron "precarias condicións" de traballo para o persoal docente. "Aulas masificadas con alumnado diverso; con alumnado con necesidades específicas de apoio educativo e sen que se atenda o problema derivado da falta de profesorado especialista en todos os centros", sinalaron. Unha realidade á que se lle suman "a redución de salarios e pagas extras", "a ampliación do horario lectivo, o incremento de funcións que non teñen nada que ver coa impartición das aulas, como custodiar o alumnado na espera do transporte escolar, do comedor escolar ou de xestións relacionadas cos libros de texto". Denuncian a masificación nas aulas, a implantación da polivalencia na docencia e a redución salarial, entre outras cuestións Unha sobrecarga que veu acompañada dunha "redución do salario en caso de baixa laboral, a non cobertura das baixas por IT de menos de 10 días lectivos e o incremento da impartición de materias nas que non son especialistas ou as itinerancias. Xunto a isto denunciou tamén a liquidación da xubilación anticipada, que estaba recollida na LOE, das licencias por estudo, e mesmo a redución para outro tipo de licencias que non superan os tres meses, alén de recortes nos permisos", acrecentan desde a central sindical nacionalista. Anxo Louzao asegurou que a Consellaría "procura un profesorado polivalente sen asumir, na práctica, nen a complexidade do noso traballo na aula, nen a transcendencia do traballo docente como alicerce do sistema educativo" no que tildan como un "desprezo" ao sector. Mellores condicións de traballo e máis formación Perante esta realidade a CIG-Ensino propón "melloras laborais que incidan na calidade de ensino, partindo da negociación do Estatuto Galego do Profesorado; a redución das ratios, considerando ademais as ratios do alumnado de educación especial; dotación de persoal administrativo en todos os centros, prohibición de impartir materias afíns das clases nas que non son especialistas; persoal específico para custodiar o alumnado transportado e tamén para comedores escolares e conseguir que os servizos complementarios sexan de xestión directa". Para alén disto, defenden "formación continua nucleada polos propios centros, co deseño dun programa de formación que abranga a todo o profesorado para formalo mellor nos ámbitos necesarios, tanto no que ten que ver con cuestións organizativas, como curriculares, educativas e relacionadas coa conflitividade nos centros; impulso de programas para a normalización do noso idioma, o que leva consigo a capacitación para cada unha das materias do currículo escolar e xestión democrática dos centros". Medidas que, din, están a ser apoiadas "maioritariamente" polo propio profesorado.


Summary: Animamos a aproveitar a proximidade temporal entre as festividades de Sam Patrício e Sam Martinho de Dume, 17 e 20 de Março respectivamente, para fazer umha jornada de celebraçom da memória da nossa herdança sueva, reforçar os laços que unem aos povos atlánticos da Europa e porque nunca é tarde para continuarmos a criar tradiçons.

Nos finais do século VI da nossa era chegava ao Reino Suevo da Galiza um sacerdote chamado Martinho. A missom que trazia era voltar a atrair os habitantes da nossa terra à ortodoxia católica, abandonada oficialmente por influência do ariano poder visigodo e questionada popularmente pola persistência da heregia priscilianista, e já de passagem conseguir que a monarquia galega se unisse à entente antivisigoda que integravam o Reino Franco e o Império Romano de Oriente. Nos finais do século VI da nossa era chegava ao Reino Suevo da Galiza um sacerdote chamado Martinho. A missom que trazia era voltar a atrair os habitantes da nossa terra à ortodoxia católica Martinho cumpriu ambas missons com notável sucesso e mesmo acabou por se converter numha das mais importantes figuras do reino e mesmo de toda a cristandade. Preceptor do herdeiro, conselheiro do rei, fundador de mosteiros, reformador de costumes... muitos som os qualificativos que se lhe podem dedicar. Mas o certo é que, fora de círculos reduzidos, a figura de quem passaria ao santoral católico como Sam Martinho de Dume é pouco conhecida. Curiosamente noutro país existiu um outro sacerdote cuja história vital é sumamente semelhante à do nosso Martinho. Um predicador que foi quem de estender o cristianismo numha terra adversa, a priori, e que acabou por se converter num referente cultural, no sentido mais amplo do termo, para todo um povo. Mas até aqui chega o paralelismo já que, ao contrário do que acontece no caso de Martinho de Dume, este predicador do século V nom foi esquecido senom que se converteu numha das figuras mais conhecidas da naçom que evangelizou. Estamos a falar, como teredes deduzido, de Sam Patrício da Irlanda. A pegada de Martinho e Patrício foi nefasta para a conservaçom de muitas práticas culturais e religiosas que ambos sacerdotes perseguirom por considera-las contrárias ao dogma católico, porém nom podemos esquecer que essa perseguiçom foi um elemento chave na conformaçom de muitos outros elementos ainda hoje presentes nas nossas respectivas culturas nacionais. Além do notável sucesso na perpetuaçom da memória de Patrício entre o povo irlandês, quijo a história que a celebraçom do Sam Patrício passasse a ter nas últimas décadas umha dimensom internacional Além do notável sucesso na perpetuaçom da memória de Patrício entre o povo irlandês, quijo a história que a celebraçom do Sam Patrício passasse a ter nas últimas décadas umha dimensom internacional. Nom é difícil entender porquê. A nutrida colónia de emigrantes procedentes da Irlanda nos USA conseguiu estender o que até há bem pouco tempo, em termos históricos, era umha festa apenas celebrada na velha Eire e conseguir que fosse assumida como umha das celebraçons próprias da cultura norteamericana. Só fijo falta que a hegemonia cultural da potência global fosse mais forte para que por todo o mundo, Galiza também, começasse a se celebrar o Sam Patrício. Perante este panorama há quem defenda umha resistência rígida. Nom ceder nem um passo às imposiçons culturais do império e fazer umha defesa absoluta das nossas mais enxebres tradiçons. As tradiçons som dinámicas e flexívies, adaptam-se às mudanças que sofrem os povos que as criam. Pretender conservar imutáveis os nossos velhos costumes é umha tarefa absolutamente impossível além de inútil Esta postura apresenta, a nosso entender, algum problema. O fundamental é o de conceber a tradiçom como algo inamovível, o que em si mesmo é um erro absoluto. As tradiçons som dinámicas e flexívies, adaptam-se às mudanças que sofrem os povos que as criam. Pretender conservar imutáveis os nossos velhos costumes é umha tarefa absolutamente impossível além de inútil. Para além disto, nom podemos ser tam inocentes como para ignorarmos o brutal poder da cultura hegemónica e contentar-nos com conservar pequenos núcleos de activistas conscientes, militantes dumha cultura moribunda e perfeitamente idêntica a si mesma, enquanto a maioria do nosso povo adopta novos usos e costumes. Entra em jogo aqui umha nova estratégia que a Gentalha do Pichel, junto a outras associaçons e núcleos defensores da cultura galega, temos utilizado nos últimos anos. Assim, como fai o judoca, aproveitamos o impulso do ataque da nossa adversária, que pretende substituir a nossa memória e tradiçom, para devolvermos o golpe e reforçar os traços singulares da nossa cultura Trata-se de aproveitar o facto inegável de os alicerces básicos de muitas das nossas tradiçons serem comuns ao conjunto de culturas do ocidente europeu. Tradiçons e festas associadas que hoje chegam da mao da cultura norteamericana com roupas coma as do Halloween ou do Pai Natal mas que, como temos demonstrado nos últimos anos, podem ser inteligentemente travestidas com os fatos do Samaim ou do Apalpador, uns fatos feitos com as teias tecidas pola nossa história mas com um corte e desenho dos nossos tempos. Animamos a aproveitar a proximidade temporal entre as festividades de Sam Patrício e Sam Martinho de Dume, 17 e 20 de Março respectivamente, para fazer umha jornada de celebraçom da memória da nossa herdança sueva Assim, como fai o judoca, aproveitamos o impulso do ataque da nossa adversária, que pretende substituir a nossa memória e tradiçom, para devolvermos o golpe e reforçar os traços singulares da nossa cultura. Umha cultura que continua a beber da nossa história mas que sabe adaptar-se a umha realidade em permanente mutaçom. É por isso que animamos a aproveitar a proximidade temporal entre as festividades de Sam Patrício e Sam Martinho de Dume, 17 e 20 de Março respectivamente, para fazer umha jornada de celebraçom da memória da nossa herdança sueva, reforçar os laços que unem aos povos atlánticos da Europa e porque nunca é tarde para continuarmos a criar tradiçons.


Summary: Poeta e presidente da AELG, Cesáreo Sánchez é quen este sábado toma a palabra no #VenhanMáisCinco.

-Como avalías o estado actual da cultura galega? -O estado da cultura galega está vencellado inequivocamente ao estado do idioma, máis é a cultura como ferramenta de creación, tamén de idioma, a que ten que axudar a subvertir as tendencias de asfixia institucional do noso idioma. A cultura ten que ser unha creadora de espazos de normalidade para o idioma. É un tempo de organizar unha ampla base social, con potenciación de plataformas existentes ou creación de novas, que a defendan activamente coa súa capacidade de construcion dunha sociedade crítica para coas dinámicas de colonización cultural. Estando como está, a nosa cultura, neste tempo tan duro, tan á intemperie institucional, (no libro galego en galego, o descenso entre 2005 e 2015, en axudas á edición, foi de 80%) con algunhas illas en concellos e algunha deputacion, con persoas á fronte con sensibilidade cultural, comprobamos a capacidade que temos de anovar, en tempo presente, con fonda raíz no patrimonio cultural onde beber das fontes da propia tradición. A globalización, tan depredadora, non nos derrotou. Podemos velo na escrita, en todos os soportes, tamén no cinema ou na musica. As novas xeracións están a ter un peso determinante e coa aportación tan importante das novas creadoras. -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista? -A evolución virá dada polas propias dinámicas que nós sexamos capaces de desenvolver para que a situación de regresión cultural reverta. Sempre se construíu cultura, mesmo sen termos un poder político verdadeiramente galego. Non podemos agardar pola normalidade política-institucional para construír xa hoxe a normalidade cultural. Coa capacidade creadora de mozos e mozas, e a experiencia contrastada dos menos novos, agardo un salto cualitativo cara adiante na evolución da nosa cultura. Será importantísimo ir incorporando as experiencias culturais que con humildade de medios se están a producir dentro do tecido cultural e social, verdadeiras experiencias de investigación cultural, para incorporalas de xeito extensivo na dinamización cultural en toda a Galiza. Neste punto Sermos Galiza terá unha función importante, xa o está a ter. É determinante que sexa tomado coma prioritario o valor estratéxico da cultura na construción da nación, no día a día, e no que subxazan estratexias claras para o medio e longo prazo. E digo que sexa considerado o seu valor estratéxico de xeito efectivo pola administración, que a iso está obrigada. Nunca fixo efectivo, por exemplo, o recoñecemento do sector do libro galego como sector estratéxico para a Galiza, como se recoñece na actual Lei do Libro. Mais tamén ten que ser asumido pola propia sociedade galega máis consciente e xa organizada. "A globalización, tan depredadora, non nos derrotou" -Que esperas de Sermos Galiza nos vindeiros cinco anos? -Ao ser un medio que nos axuda a nos ver plurais e colectivamente como a nación que somos, agardo, e nese camiño está, ver reflectido o acontecer da vida que busca a súa normalidade. Sermos Galiza ten a capacidade de mostrarnos na ledicia da creación do día a día e nas tensións da reivindicación ao sermos negados coma galegos. No que nos nega e nos arrinca ao devalar da vida. No que nos quere crebar a esperanza. Agardo, ilusionado, o seu medrar en influencia ao facer confluír cualitativamente e cuantitativamente a información coa súa capacidade de nos intercomunicar para nos coñecer e recoñecer mellor. Para recoñecérmonos na propia voz : alicerce sobre o que construímos a nación. Agardo de Sermos que siga a mostrar a suma dos que procuramos vivir en galego, para que poidamos seguir a narrar a construción do tempo humano sobre esta terra. A existencia de Sermos fai posíbel vérmonos como nación, coa nosa propia iconografía, ao axudar, de maneira determinante, á creación e transmisión do imaxinario dun pobo. Sermos Galiza é necesario para que non nos expulsen máis unha vez da nosa propia historia.


Summary: FeC terá, ademais da Alcaldía, departamentos como Facenda e Participación Cidadá, entre outros. A socialista Beatriz Sestayo será tenente-alcaldesa.

A militancia de Ferrol en Común aprobou na noite desta quinta feira en asemblea por ampla maioría o programa "de mínimos" e o reparto de áreas de goberno acordadas co PSOE no marco das negociacións para artellar unha coligazón de goberno para a cidade departamental. Nas eleccións de maio o PP tivo 11 concelleir@s, FeC entrou na Corporación con 6, o PSOE logrou 5, 2 foron os edís acadados polo BNG e C's tivo 1. Segundo informa EP, na asemblea deuse lectura ao documento negociado, que consta de máis de 70 puntos, abrindo unha quenda de preguntas e debate entre as persoas asistentes á xuntanza. O reparto das áreas de goberno serían, segundo axencias, onde máis voces críticas se escoitaron, principalmente no que atinxe ao 'proceder' de Beatriz Sestayo, líder do PSOE ferrolán e que será nomeada primeira tenente-alcalde. Se ben na asemblea non se falou de quen ocupará cada área de goberno no novo executivo local, si que se informou de que FeC asumirá departamentos como Facenda ou Participación Cidadá. Ademais da Alcaldía, que ostenta Jorge Suárez. BNG, na oposición O BNG optou por non se sumar ao goberno de Ferrol por mor de "discrepancias programáticas" e "indeterminacións en cuestións importantes" que @s nacionalistas ven no acordo programático. Saneamento, convenio con Defensa e o naval, son algunhas das cuestións que afastan ao BNG de FeC e PSOE. "O acordo non é suficientemente concreto e entra en contradicción con moitos dos nosos posicionamentos políticos", afirma Iván Rivas, portavoz do Bloque, que engade que "o noso traballo se vai desenvolver de xeito máis efectivo de forma independente".


Summary: Coa cuarta feira chega un novo número do semanario en papel Sermos Galiza, xa á venda na loxa e a partir da quinta feira nos quiosques.

Chega un novo semanario en papel Sermos Galiza, que suma xa 354 números e faino cun Tema de Primeira sobre a posibilidade dunha denominación de orixe propia para o aceite galego. Continúa cunha nova entrega de A ollo nu, sección asinada por Xoán Costa, e polas columnas de opinión de Luz Darriba e Mercedes Queixas. En Sociedade, abrimos cunha reportaxe sobre os escravos galegos nas azucreiras de Cuba e con outra sobre os estereotipos relacionados co verán que pesan sobre as mulleres. En economía, escribimos sobre as razas gandeiras galegas e sobre os fracasos económicos de Feixoo á fronte da Xunta e continuamos cunha análise da situación que sofre Ciudadanos na Galiza e cunha reportaxe sobre a nova lei de patrimonio natural, que o Goberno galego vén de levar ao Parlamento. En internacional, debruzámonos sobre as novas caras dirixentes da UE. Abrimos o Fóra de Serie cunha reflexión do arqueólogo e museólogo Felipe-Senén sobre Arretén, parroquia de Padrón, e a súa riqueza cultural, e continuamos cunha entrevista a Fernando Fernández Rego, autor dun gran volume sobre a historia da música na Galiza. As columnas desta semana asínanas Pepe Barro e Iago Varela. Ademais, publicamos unha nova entrega de As notas do mar levado, así como unha andaina á Ecovía do Vez. O galego e o português são a mesma língua? é o libro que analiza Mario Regueira. Andrés Castro fai o propio co filme Van Gogh, ás portas da eternidade. Ademais, o crítico teatral Manuel Xestoso amósanos a súa visión sobre o Centro Dramático Galego. Todo isto e moito máis no semanario en papel Sermos Galiza, á venda xa na loxa e nos quiosques.


Summary: A abdicación do Borbón no seu fillo Felipe e os movementos do bipartidismo español para perpetuaren a monarquía centran este novo semanario. Podes mercalo xa na nosa loxa.

Rajoy anunciou esta semana que Juan Carlos I renuncia á Xefatura do Estado español. Un movemento premeditado e estudado entre a Coroa e as dúas forzas políticas que deseñaron, xunto co PCE, a segunda restauración borbónica. Trinta e nove anos despois PP e PSOE acordan de novo como pegar un golpe de leme para garantir que a monarquía española se manteña. Cunha crise política que ficou en evidencia nas eleccións europeas e un importante rexeitamento social á institución real que se manifestou nas rúas do país --e do Estado-- no número 99 de Sermos Galiza falamos desoutra transición que está a piques de comezar. As demisións da Pokémon Doutra banda, afondamos na situación política que atinxe o goberno da capital de Galiza. Con 9 edís que presentaron a súa demisión o alcalde Ángel Currás anda á procura dunha nova equipa que estará formada en boa medida por persoas non eleitas nos comicios municipais de 2011. A Operación Pokemon está a remexer o Partido Popular e xa se levou por diante a súa portavoz e deputada, Paula Prado. Ademais, nas páxinas interiores ollamos para o crecemento económico e desmontamos o discurso do Partido Popular. Ao contrario do que defende Feijóo a economía española despreguízase mais a galega estanca. Tamén así, debullamos as incógnitas da nova situación en Pescanova após o desembarque da banca como principal accionista. En Comarcas percorremos a historia de Bueu da man da Asociación Gofiños e dun libro que recompila unha morea de fotografías antigas desta vila mariñeira, aliás achegámonos a San Sadurniño onde un conflito aberto polo traslado dunha imaxe relixiosa leva ao alcalde a denunciar "ameazas de morte nas redes sociais". Deportes, cultura e información internacional O acontecido no barrio de Sants (Barcelona) co despexo do CSO Can Vies ocupamos as páxinas de Internacional. Un exemplo de como construír a alternativa política desde os barrios. En Deportes abordamos as catro chaves para un Dépor que chega de novo a primeira. E en Cultura conversamos con Antonio Reigosa que enceta unha nova sección sobre o conflito lingüístico. O escritor está certo de que "a literatura creada no país fixo unha aposta pola nosa lingua". Así mesmo, lembramos a figura do humilde pintor Antonio Fernández, que será homenaxeado na parroquia de Goián (Tomiño). E na contra? Falamos coa Gentalha do Pichel que nos anima a xogar doutra maneira ás cartas. Como? Da man dos reis suevos. Todo isto e moito máis no número 99 do Sermos Galiza. Xa á venda na nosa loxa.


Summary: Foi unha peza chave na represión en Monforte de Lemos. Formado politicamente nas filas daquela dereita católica que señoreaba a política castelá dos anos vinte e trinta non tardou en sumarse ao fascio cando viu en risco os seus privilexios. Defendeunos a morte, e así morte a morte fixo unha exitosa carreira na estrutura do réxime franquista.

Formaba naquela confraría de xente ben que dirixiu e executou a represión en Monforte. Partillaba clase con aquel Andrés Gil Municio polo que aínda preguntan os amigos e familiares do noso Rosendo Vilas, alcalde bo e republicano asasinado e tamén con Fernando Bahamonde Guitián, que acudiu ao cárcere da cidade a sacar a Manolo Abeledo, a Urbano Núñez e a Arximiro Díaz Amor para devolvelos mortos. Compartía proxecto cos comandantes militares da praza de Monforte Emilio Cortes Reis e Carlos Aranguren Roldán, que expedían autorizacións e outorgaban permisos para que os paramilitares de camisa azul entrasen na cadea en busca de demócratas que executar e desaparecer. Era dos mesmos que o xefe de milicias Carlos Bahamonde Gutián, ou do xefe local Ramón Martínez Losada, que acadaría a xefatura provincial da man de Xosé Viador após conspirar contra a república e tamén de Manuel Garro Quiroga ou dos irmáns Gutiérrez Flores. Chamábase Xoán Antonio Villalobos Solorzano. Nado en Aguilar de Campó, Palencia, o 28 de febreiro de 1900, cursou estudos de dereito na Universidade de Valladolid, onde tomou contacto con aquel grupo de orientación nazi nucleado arredor de Onésimo Redondo, achegándose posteriormente á CEDA (Confederación Española de Derechas Autónomas) a medida que se desenvolvía como notario por diferentes localidades castelás. Cando se suma ao fascismo Á volta de setembro de 1934 toma posesión da súa praza na cidade do Cabe, entrando xa en contacto cos sectores maioritarios da dereita na localidade, neste caso a sección local do Partido Agrario Español dirixida por Gil Municio, sendo activa a súa participación na campaña das eleccións de febreiro de 1936, onde participa en diversos mitins de propaganda do bloque reaccionario. O trunfo electoral da Fronte Popular e o convencemento de que os privilexios das clases dominantes estaban en risco levarano, como a grande maioría do corpo militar agrupada arredor da CEDA, a sumarse ao fascismo, como resposta do capitalismo diante dunha situación de emerxencia. O seu nome ficará asociado para sempre á represión en Monforte. Escribiu Antón Patiño Regueira na súas Memorias de ferro que Villalobos empregaba as fotos das manifestacións do primeiro de maio na localidade para elaborar as listas negras, riscando e sinalando enriba delas que persoas debían ser perseguidas ou asasinadas. Anos máis tarde, cando xa abandonara a cidade camiño doutros destinos cos que o premiaría o franquismo, no faiado da súa casa monfortina aparecen as copias desas fotografías confirmando o que era un rumor público entre a veciñanza da Ribeira Sacra. Isabel Díaz Montaña, filla do funcionario municipal paseado Arximiro Díaz Amor, sempre vinculou a Villalobos coa execución do seu pai, deixando testemuño que se dirixiu ao cárcere a buscar o pai e ao non atopalo o xefe do centro indicoulle que preguntara por el ao notario falanxista, aparecendo ao pouco tempo o cadáver após acudir a súa casa. Abondan estes exemplos para caracterizar unha peza chave do terro branco na Ribeira Sacra. O franquismo non deixaría sen recompensa os servizos prestados por Villalobos O franquismo non deixaría sen recompensa os servizos prestados por Villalobos. Aliñado coa facción azul do réxime a través da súa relación de vello con Girón de Velasco e tamén con Pedrosa Latas e con bos contactos coa embaixada alemá nun momento que a guerra lle sorría a Hitler, é nomeado gobernador civil de Xaén o 30 de xullo de 1943 permanecendo na responsabilidade até o 26 de xuño de 1947. Os seus anos andaluces caracterizáronse por un combate moi duro á oposición armada ao réxime e unha retórica social tan cara dos azuis, non tardando en ocupar un cargo análogo en Valladolid, provincia que o réxime lle tiña reservado aos falanxistas entre 1947 e 1951. A vida pública de Villalobos remataría coa caída en desgraza da familia falanxista e a suba ao poder dos tecnócratas con motivo da posta en marcha do plano de estabilización. Instalado en León, dedicaríase á notaría até a súa morte o 23 de xullo de 1973, momento en que algúns dos seus fillos xa ocupaban importantes responsabilidades no franquismo que manterían co novo réxime.


Summary: Nunha entrevista na Cadena Ser, a portavoz nacional do BNG emprazou o presidente a que se posicione contra unhas contas que son prexudiciais para o país.

Os orzamentos do Estado traen para Galiza "un recortazo" fronte ao que temos un presidente da Xunta "atados de pes e mans e incapaz de defender Galiza". Así se manifestou a portavoz do BNG, Ana Pontón, na entrevista que este domingo lle fixo na Cadena Ser a xornalista Aida Pena. Núñez Feijóo "presentouse ás eleccións co lema Galiza, primeiro, e igual temos que denuncialo por publicidade enganosa", ironizou a voceira nacionalista, que instou o presidente a se posicionar contra uns orzamentos que, reiterou, marxinan e prexudican Galiza. Neste punto, Pontón lembrou que o PP de Valencia si que criticou os orzamentos do estado para este territorio, convidando os populares galegos a tomar nota e defender os intereses de Galiza por riba dos do partido. Preguntada sobre quen ve como sucesor de Núñez Feijóo, a portavoz do BNG indicou que "o substituto de Feijóo é Feijóo" e que vía o presidente mergullado na campaña elctoral das municipais, centrado en "facer oposición aos gobernos locais" máis que en gobernar a Xunta. No que atinxe a En Marea, respondeu que ese partido e o BNG teñen "proxectos diferentes", engadindo que a xente "cada día ten máis claro quen é quen e os camiños e proxectos que cada quen representa". Preguntada sobre a xente que nestes anos marchou do BNG, asegurou que o Bloque ten as portas abertas "a todos os galegos, os que estiveron [no BNG] e os que non".e afirmou que tiveran máis de 400 altas nos últimos tempos.


Summary: Emiten un comunicado conxunto tras a reunión celebrada este martes co conselleiro Jesús Vázquez.

Os reitores das tres universidades galegas, Xosé Luís Armesto (UdC), Salustiano Mato (UVigo) e Juan Casares (USC) veñen de emitir un comunicado conxunto logo de reunírense este martes co conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Jesús Vázquez, "para aclarar aspectos relativos ao proxecto de Lei de Orzamentos de Galicia de 2013 no eido do ensino superior". Os reitores solicitaron "aclaracións" sobre a redución da masa salarial nas universidades Segundo aclaran os reitores, a xuntanza "tiña por obxecto explicar e solicitar aclaracións" sobre varios asuntos que preocupan ás tres universidades ante os axustes e recortes que se lles veñen enriba. Así, Armesto, Mato e Casares pediron explicacións "sobre a redución da masa salarial" e, ademais, solicitaron "ter plena seguridade xurídica no que respecta a esta minorización e a metodoloxía de aplicación, que será igual para as tres universidades". Varias das universidades xa amosaran os seus temores a que o Goberno galego recortase un 5% o soldo do persoal universitario. "Quedan por aclarar as posibles diferenzas de criterio das universidades, por unha banda, e da Xunta de Galicia, por outra, en canto ás previsións de ingresos" Ademais, e segundo aclara o comunicado, tamén se tratou a temida redución do financiamento das universidades "que o goberno autonómico asocia ao incremento das taxas en segunda e seguintes matrículas". "Queda por aclarar a situación derivada da aplicación da lexislación neste eido e as posibles diferenzas de criterio das universidades, por unha banda, e da Xunta de Galicia, por outra, en canto ás previsións de ingresos, para a procura de solucións ás mesmas", aclaran nun documento que evita críticas duras, pero si aclara as enormes dúbidas de todos os reitores galegos. Os principais dirixentes das tres universidades galegos destacaron que a reunión "transcorreu, como outras anteriores, co afán de colaboración das dúas partes ante o novo axuste a que obriga a crise", así como "co ánimo de manter os compromisos coas persoas que conforman as comunidades universitarias de Galicia e o principio de acceso universal á Universidade".


Summary: Os contratos iniciais rexistrados entre xaneiro e abril de 2017 fron case 95.000 máis que hai catro anos. O incremento do emprego fica, no entanto, en torno á metade.

O emprego recupérase en Galicia pero a súa calidade e estabilidade non son as mesmas que antes da crise. As diversas fontes de datos do mercado laboral -rexistros do Servizo Público de Emprego e Enquisa de Poboación Activa- acreditan que o inicio de 2017 foi mellor en canto ás grandes magnitudes de emprego que os anos previos: máis poboación a traballar e menos en situación de desemprego. No entanto, unha análise máis pormenorizada acredita que non toda a diminución do paro equivale a incremento dun emprego que suma precariedade. Así, alén da foto fixa de cada mes, condicionada en cada inicio do ano en función das datas da Semana Santa, o mercado laboral galego vén de bater o seu propio récord de contratacións nun primeiro cuadrimestre. E fíxoo, en boa medida, por mor da temporalidade. Os contratos iniciais rexistrados no inicio de 2017 son case 95.000 máis que hai catro anos Nos primeiros catro meses do ano o Servizo Público de Emprego rexistrou máis de 280.000 contratos iniciais, dos que case 210.000 tiveron a súa orixe no sector servizos. Son case 95.000 contratos máis dos rexistrados no mesmo período do ano 2013, etapa na que o Instituto Galego de Estatística e o Ministerio de Emprego rexistraron no país as peores cifras dende o inicio da crise. Os incrementos das xornadas parciais e dos postos de traballo temporal están, en boa medida, por tras deste incremento. Así, o cómputo xeral dos contratos -a suma dos devanditos contratos iniciais xunto a prórrogas e renovacións- amosa que nos primeiros catro meses do ano foron asinados en Galicia case 290.000 contratos temporais, uns 93.500 máis que no mesmo período de hai catro anos, mentres que os case 26.800 contratos indefinidos supuxeron un incremento de 8.000 contratacións asinadas. En termos porcentuais, o primeiro cuadrimestre de 2017 rexistrou un 47% máis contratos temporais que o inicio de 2013. Mentres, o avance dos indefinidos quedou uns catro puntos por baixo, en torno ao 43%. Así as cousas, as cifras de contratos baten os seus propios récords pero non o fai, nin de lonxe, o volume total de poboación cun posto de traballo. O número medio de persoas afiliadas á Seguridade Social nos primeiros catro meses do ano é agora dunhas 50.000 máis que hai catro anos -un avance, en cifras redondas, de en torno á metade do número de contratos-. Aínda que, como amosa o gráfico baixo estas liñas, este indicador mellora en termos interanuais, o seu crecemento é moito máis feble que antes da crise, cando o mercado laboral de Galicia logrou traspasar unha barreira que actualmente aínda está afastada, a do millón de empregos.


Summary: "Inusual" e "desconcertante" foron dúas das palabras escollidas pola lista The White Ravens para definir e incluír o álbum ilustrado 'Ninguén coma min. Autobiografía dun tirano' (Kalandraka), de Ignacio Chao e Eva Sánchez. Unha historia que lembra "algúns gobernantes notorios dos nosos días".

Ególatra, narcisista, elitista, fachendoso, frío, egoísta... Eis o protagonista de Ninguén coma min (Kalandraka), unha metáfora sobre o poder e a guerra escrita por Ignacio Chao e con ilustracións de Eva Sánchez. Baixo o subtítulo Autobiografía dun tirano, o seu carácter "inusual e desconcertante" valeulle agora a súa inclusión na lista internacional The White Ravens, promovida pola Biblioteca Internacional da Xuventude, de Munich. Mais anteriormente xa fora recoñecida co XI Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado e co Premio Os Mellores Libros para Nenos e Mozos 2021 do Banco do Libro de Venezuela. "A súa ignorancia e narcisismo infalíbel lembran a certos gobernantes notorios dos nosos días", resaltan sobre a figura protagonista, que se compara co "despótico Napoleón" da mítica novela de George Orwell A granxa dos animais, ou incluso co "porco de pé" de Vicente Risco. Trátase, ao fin, dun recoñecemento "no que se teñen en conta todos os sistemas literarios de todos os países, unha honra", comenta para Nós Diario Ignacio Chao. "No caso deste libro hai determinados aspectos que o fan singular, pouco frecuente ou non convencional" por marcar unha liña distinta "ao que se pode levar no álbum ilustrado". Un monólogo poético para explicar a megalomanía Ninguén coma min preséntase como unha obra "sobre a megalomanía, sobre as ansias de poder, sobre as ditaduras e sobre este tipo de pequenos napoleóns, pequenos ditadores, que hai en todos os lugares do mundo", explica o escritor Ignacio Chao, para reflexionar e facer reflexionar sobre este tipo de personalidades, "que tamén se dan nos contornos privados, non só nos ámbitos públicos". Mais o que tamén ten de peculiar este cartoné, alén da arrogante personalidade do porco protagonista, é o tipo de relato escollido para o presentar, para o pór en escena e o dar a coñecer a un público infantil, unha especie de monólogo dramático. Trátase dun modelo de poema no que o autor bota man dun personaxe real, ou talvez ficticio, que fala en primeira persoa e que permite a reflexión sobre a sociedade actual. "En ningún momento tiven presente un personaxe concreto, era máis a idea de facer unha historia de ficción con esta realidade tan peculiar", valora Chao. Unha historia que, conta, naceu a partir dunha noticia de prensa que despois derivou a un texto máis pensado para a rapazada: "O intento de facer un poema cunha historia real como esta, un poema con sorpresa final, foi converténdose nun texto para álbum ilustrado", confesa. Mais é esa voz en primeira persoa o que mellor define o libro. "Un monólogo moi requintado, amaneirado, dun personaxe que se pensa dono do mundo". Cores pastel para representar un tirano As ilustracións, de carácter figurativo, defínense polo gran detallismo técnico e por xogar co simbolismo dos personaxes que fan parte do álbum a canda o porco protagonista (ratas, raposos, monos, voitres). Nelas, destaca a agresividade das escenas humanizadas. Así, entrar na psicoloxía do protagonista a través das ilustracións era fundamental para Eva Sánchez. "Atraíame moito o feito de fabular usando a personificación de animais", conta a ilustradora para Nós Diario. "Sabiamos que era arriscado porque non é un libro infantil ao uso", mais ao presentalo ao premio de Kalandraka foi ben valorado e recibiron unha mención coa que conseguiron sacar a publicación adiante. "No meu caso, cada proxecto é un mundo, o estilo, o tipo de paleta, as personaxes... dependen moitísimo da historia". Ninguén coma min ofrecía "un texto moi duro", pois non deixa de ser a voz dun tirano, así que optou por crear un contraste co que alí se contaba. Ao carón desa voz aparecen "tons pastel, que dulcifican un pouco a narrativa" e que axudaban a transformar o texto nunha especie de fábula, explica. "Todos os personaxes teñen o seu papel á hora de explicar os distintos estados de ánimo deste ditador, até descubrir, ao final do libro, que é un porco común". Eis o "inusual e desconcertante" desta Autobiografía dun tirano, unha historia que "pode ter varios niveis de lectura e que pode ser moi interesante tamén para público adulto", valora a ilustradora. Porque "é moi difícil pórlle límites aos libros".


Summary: Será só un petisco do documental que o grupo impulsor deste proxecto audiovisual lanzará a primeiros de decembro.

"Este 20-N temos moito que celebrar: presentamos o tráiler de Semente de Berrar. 40 anos de música e ruído". Será ás 12 do mediodía. O grupo impulsor do documental dará a coñecer a través das redes sociais do proxecto o tráiler da fita financiada a través do micromecenado. A estrea chega tras pouco mais de cinco meses desde que os promotores do audiovisual, persoas e colectivos vencellados ao activismo cultural como o Colectivo Death or Glory, No Major Films, a montadora Alba Gallego e o docente Iago Santás, lograsen os 22.500 euros para financiar o seu proxecto. Mecenado Ao final, máis de 500 mecenas participaron na campaña, persoas a título individual, pequenas empresas e colectivos que fixeron posíbel un trabllo que verá a luz a primeiros do mes de decembro. "Foron até o momento cinco meses de intenso traballo onde os e as companñeiras de No Majors souberon levar á pantalla as ideas que ían xurgindo da cabeza do director do proxecto, Iago Santás". Noventa minutos para resumir 40 anos de ruído e rúa. "Un documental que pretende reflectir, en notas máis ou menos afinadas, parte da contracultura na Galiza nos últimos 40 anos", afirman. Música e ruído Punk, paro, drogas, reconversión, atlantismo, orgullo rural, movida viguesa... Son algunhas da ideas e das vivencias que guiarán os discursos dos protagonistas. Julián Hernández, de Siniestro Total; Sime, de Keltoi!, Estebán, Pablo, Kino, Gontxu e Max, de Skacha; Violeta e Anxela, de Bala, ou Pili Dios, de Desvirgheitors, son algunhas das 40 "voces cualificadas" que se poderán sentir no documental. "Queremos facer un documental moi aberto, para que calquera persoa que non formou parte dese momento o entenda, e vexa que houbo unha serie de realidades que non foron contadas nos medios senón a través de cancións", declarou a Nós Diario Iago Santás nos inicios do proxecto. Estrea e proxeccións A estrea de 'Semente de Berrar' será na sexta feira 10 de decembro no cinema Alfinsetti de Betanzos e alí, anticipan estarán presenten algúns e algunhas das protagonistas da fita. Ademais, xa está confirmada a proxección que terá lugar ao día seguinte, 11 de decembro, no Hotel Oca de Allariz. A partir desa data, anunciarán o calendario de pases da fita que será parte, tamén das "recompensas" que han recibir os e as mecenas que contribuíron á creación do audiovisual.


Summary: Sindicatos e empresas sinalan que o naval vigués está nun momento crítico pola situación dos seus grandes estaleiros. Barreras e Vulcano (agora San Enrique) foron o motor da comarca e co seu incerto futuro milleiros de postos de traballo poderían desaparecer.

A falta de carga de traballo nos estaleiros de Hijos de Barreras, unha vez rematado o buque Evrima, onde operaban 250 persoas, e a incerteza do futuro de Vulcano (agora San Enrique), coa decisión da Autoridade Portuaria de Vigo de rescatar a concesión dos terreos, pon enriba da mesa unha situación difícil para toda unha comarca nun sector que chegou a xerar máis de 10.000 persoas coa suma das empresas auxiliares. César Rodríguez, responsábel do Naval da CIG, cre que "estamos diante dunha situación de desmantelamento total do sector" que se debe a un "abandono por parte das Administracións" pola situación que viven os dous estaleiros principais, Vulcano e Barreras, entre ambos cunha capacidade de carga de traballo dun 60% de todo o sector naval. Este sindicalista lembra a Nós Diario que no seu momento pediron "unha intervención pública" como "única posibilidade de salvación", ben a través "dunha nacionalización, ben dunha implicación mediante unha porcentaxe das accións nesas empresas". Desde a central nacionalista explican que as actuais dinámicas que se deron nestas dúas grandes empresas son consecuencia desta "falta de interese". En opinión de Rodríguez, a industria local quedou tocada da anterior crise "por non actuar con celeridade as distintas Administracións que viñeron". Pon como exemplo Francia, que creou unha nova fórmula de axudas para o seu sector mentres aquí só se contratou un barco por esa suposta inseguridade xurídica que se podía crear, perdeuse o tempo e neses anos un 90% dos clientes que tiñan os estaleiros de Vigo marcharon para fóra. "Eses barcos fixéronse e aumentaron a contratación en países como Holanda ou Francia". Desde a CIG comezaron unha campaña de mobilizacións polo que consideran unha situación "límite" cunha primeira acción en forma de manifestacións a mediados deste mes de maio. Abrir unha mesa do sector naval Rubén Pérez, responsábel de FICA-UXT, engade á situación en Barreras e Vulcano o estaleiro Metalships, "que en canto entregue o último barco tamén terá falta de actividade de nova construción". Segundo este sindicalista, "será un problema para o conxunto do sector malia o mantemento do traballo en Freire e en Armon". Coincide en que as Administracións deberían actuar tendo en conta que "non todas teñen os mesmos problemas", polo que as actuacións deberían ser "por separado". Por este motivo é partidario "dunha mesa do sector coa presenza da Administración, empresariado e sindicatos". En caso de non actuar, este sindicalista asegura a Nós Diario que se produciría "un auténtico tsunami que debilitaría toda a industria auxiliar que realiza un 90% da actividade da construción dos barcos". Problemas financeiros Óscar Gómez, xerente da asociación Clúster do Naval Galego (Aclunaga), admite que é un momento "complicado pola falta de pedidos, como había antes, e certa inseguridade sobre o futuro dos estaleiros". Afirma que para a industria auxiliar é "un momento bastante malo" e teñen que buscar posibilidades "fóra da ría de Vigo", algo que non era "habitual". Como resultado desta situación, Gómez explica a Nós Diario que as empresas "teñen verdadeiras dificultades financeiras para sobrevivir". Comenta que o está a pasar acontece pola "mala xestión nalgúns casos e noutros polos escasos pedidos a nivel mundial". O xerente de Aclunaga agarda que os fondos europeos Next Generation tamén fiquen para o naval nalgunhas empresas. "Non poderemos contar con 200 proxectos, mais se hai cinco ou seis grandes permitirían estar aí". Aínda así expón que "non é a solución para o sector, só serviría para posicionar mellor as empresas". Para Gómez as medidas pasarían pola "formación continuada do persoal, financiamento e plans específicos de innovación para as pequenas e medianas empresas galegas sen estar agrupadas como exixen agora".


Summary: Fíxoo en 1999 en Compostela ao que daquela era tesoureiro do PP para devolver un empréstito a Génova. Daquela Crespo era secretario de organización. Entre 2003 e 2005 representou en Portos de Galiza da consellaría de Política Territorial que dirixía Feijóo

O que foi secretario de organización do PP, o lalinense Pablo Crespo, recoñeceu como real o apuntamento de 126.000€ (21 millóns de pesetas) que aparece nas contas de Bárcenas. Segundo informa o diario español El País, o pagamento correspondería co ano 1999. A declaración de Crespo perante o xuíz Ruz vén refozar a veracidade dos documentos atribuídos ao ex-tesoureiro da formación conservadora. Pablo Crespo informou de que nese ano entregou en Compostela 21 millóns de pesetas en metálico ao que daquela era tesoureiro do PP, Álvaro Lapuerta, como parte da devolución dun préstamo de 100 millóns de pesetas que Génova concedera ao PP de Galiza para finanzar unha campaña eleitoral. O declarado corresponde coas anotacións que Bárcenas fixo no seu libro de contabilidade manuscrita que o xornal de Prisa fixo pública o 31 de xaneiro. Malia que non quixo explicar de onde sacara eses cartos, o seu avogado argumentou á saída dos xulgados que era "completamente limpo" e que procedía de "pequenas doazóns de militantes". Após ser relevado do cargo de secretario de organización por Xesús Palmou, un Alberto Núñez Feijóo que hoxe é presidente da Xunta mais que foi tamén conselleiro de Política Territorial --entre 2003 e 2005, mantivo durante estes anos a Crespo no seu cargo de representante deste departamento no consello de Administración de Portos de Galiza até 2005, cando foi cesado polo bipartito. Prendérono en 2009 no marco da operación emprendida polo xuíz da Audiencia nacional española Baltasar Garzón contra a corrupción urbanística, a batizada como 'trama Gürtel' da que Crespo está considerado o número dous.


Summary: A empresa contratáraos para cubrir as 'horas extra' que o cadro de persoal se nega a facer como medida de presión fronte ao bloqueo das negociacións.

Os traballadores impediron este sábado a entrada de persoal de ETT en Nueva Pescanova para evitar que se fagan horas extras. Os operarios organizaron un piquete en cumprimento do acordado en asemblea. O cadro de persoal acordara deixar de facer horas extras como medida de presión ante o bloqueo das negociación do convenio colectivo. Ante isto, a dirección optou por botar man de máis persoal de ETT para que a actividade da empresa non se vise afectada Un nutrido grupo de traballadores permaneceu ás portas da empresa entre as 5.30 e as 8.00 horas, logrando que ninguén entrase a traballar. Esta terza feira, 14 de marzo, terá lugar a primeira das dúas xornadas de greve convocadas pola maioría sindical (CIG, CUT, USO e UGT) para reclamar uns convenios colectivos dignos.


Summary: O xulgado do contencioso-administrativo da Coruña ratificou a multa de 600 euros imposta a Roberto Rivas por "alteración da seguridade cidadá".

O bombeiro que se negou a facer parte do despexo de Aurelia Rey deberá pagar unha multa de 600 euros por negarse a abrir a porta da morada de Aurelia Rey. Así o acordou o xulgado do contencioso-administrativo da Coruña após desestimar o recurso presentado por Roberto Rivas. Segundo o tribunal, o comportamento do bombeiro ao denegar auxilio á comisión xudicial enviada até a morada de Aurelia Rey para proceder ao lanzamento da súa vivenda, constituíu unha "alteración da seguridade cidadá". De esta maneira o xulgado nº 4 avala a sanción imposta pola Subdelegación do Goberno español e obrígao a afrontar unha multa de 600 euros. Na vista oral do proceso xudicial contra Rivas, este bombeiro asegurou que a súa decisión "non foi algo premeditado" senón que o fixo porque "os bombeiros non debemos realizar estas funcións". Segundo o traballador, rexeitar facer parte do desafiuzamento de Aurelia Rey foi un acto de "desobediencia civil" para "combater a violencia legal na que vivimos". "Eu non cometín ningún delito", concluíu.


Summary: Barral fora alcalde de Ribadumia até o seu arresto en maio de 2001 por mor da causa de contrabando de tabaco, suborno e asociación ilícita pola que agora será xulgado.

A sección cuarta da Audiencia Provincial de Pontevedra vén de aprazar o xuízo sinalado para a vindeira terza no que se ía xulgar José Ramón 'Nené' Barral, quen fora alcalde de Ribadumia polo Partido Popular e que, xunto a outras once persoas, está acusado de contrabando de tabaco, suborno e asociación ilícita nunha causa que cumpre xa 21 anos. Fontes oficiais do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) confirmaron que o adiamento foi consecuencia da enfermidade dun dos intervenientes, o que impide que decorra a vista oral. A investigación da que procede esta causa foi dirixida polo xuíz José Antonio Vázquez Taín na súa etapa en Vilagarcía de Arousa, por mor duns feitos que arrincaron en 1996 e que desembocaron na incautación de catro contedores con 432.000 paquetes de tabaco ilegal no porto de Vigo. 'Nené' Barral foi detido en relación con este procedemento en maio de 2001, un arresto que forzou a súa dimisión como alcalde de Ribadumia co PP. O Tribunal Supremo sinala a Nené Barral como presunto líder dunha rede de contrabando de tabaco de 72 millóns A Fiscalía pide para o ex rexedor, que xa foi condenado por fraude fiscal, unha pena de dez anos e medio de prisión e que abone unha multa de 15 millóns de euros pola súa "actividade continuada introducindo no Estado español e en Europa tabaco de procedencia extracomunitaria", tanto por vía marítima como terrestre, a través de dous pesqueiros e un buque mercante. O Ministerio Público considera que 'Nené' Barral era o líder no Estado dun grupo "organizado, estábel con proxección internacional, e delimitada asignación de tarefas e xerarquización entre os seus membros". Unha organización criminal da que tamén formaban parte outras persoas "de nacionalidade portuguesa, holandesa, suíza, croata, norteamericana, inglesa e polaca". Segundo o fiscal, entre 1996 e a desarticulación do grupo en maio de 2001, traballaron "coa finalidade de procurar a introdución en España e no territorio da Unión Europea de importantes partidas de labores de tabaco de procedencia extracomunitaria, por vía marítima e terrestre, así como a través de contedores". Narcopolítica: as amizades perigosas da dereita galega O mando desta asociación, di Fiscalía, era asumido por Barral, que ostentaba "a máxima capacidade de decisión nese grupo en territorio español", proxectando, planificando e dirixindo os labores para desempeñar polos demais compoñentes da mesma. Entre os acusados figura Feliciano Barral, irmán de 'Nené', tres axentes de Vixilancia Aduaneira e dous da Garda Civil.


Summary: Gales-Dinamarca e Italia-Austria abren o sábado a segunda fase da Euro

Finalizada a primeira fase da Eurocopa cunha intensa xornada na que Hungría a piques estivo de dar a sorpresa no grupo da morte, o balón bota a rodar de novo este sábado co Gales-Dinamarca e o Italia-Austria, os dous primeiros partidos duns oitavos de final que depararon máis dun enfrontamento digno de ser cualificado de final anticipada. O máis destacado é o Alemaña-Inglaterra. A pesar de salvarse "pola campá", como se adoita dicir, o combinado teutón sempre debe ser respectado nos momentos chave, o que unido ao bo momento no que está instalada a selección inglesa promete traducirse nun espectáculo á altura dos padais futbolísticos máis esixentes. Fóra do prato forte, os oitavos da Euro ofrecen dúas sobremesas dignas de Estrela Michelin: Bélxica-Portugal e Croacia-España. Se ben tan só os De Bruyne, Lukaku e compañía foron quen de facerse cos nove puntos da fase de grupos, farían mal en confiarse ante unha Portugal que aínda que está a demostrar unha gran irregularidade, non por nada é a vixente campioa do torneo e conta cun home, Cristiano Ronaldo, que cos seus dous tantos ante Francia tornou no maior goleador na historia do fútbol de seleccións, con 109. O Croacia-España, pola súa banda, pode non parecer un choque tan fresco como hai uns anos, pero a actual subcampioa mundial e uns españois que veñen de protagonizar a maior goleada nunha Eurocopa desde 2004 após esmagar Eslovaquia por 5-0 son perfectamente capaces de demostrar sobre o céspede de Copenhague que, quen tivo, retivo. Con respecto aos outros partidos, sobre o papel non teñen o atractivo dos anteriormente descritos, tamén teñen o seu interese. Por exemplo, o Gales-Dinamarca que abre mañá a rolda de oitavos permitirá saber se os motivados daneses superaron definitivamente o shock pos Eriksen e conseguen volver a uns cuartos de final por primeira vez desde 2004. Italia, á súa vez, aspira a referendar o presuposto do favoritismo superando unha Austria que acepta o seu rol de cincenta, o mesmo que adoptará a República Checa ante os Países Baixos, que veñen respondendo con sólidos triunfos ás críticas que está a recibir o seleccionador Frank de Boer no seu país por "traizoar" a esencia do xogo tulipán coas súas estratexias ultra defensivas. Quen si deu mostras de debilidade foi a todopoderosa Francia, mais Suíza parece un rival idóneo para que Mbappé e familia recuperen as sensacións perdidas, mesmo obxectivo que ten a renacida Suecia ante a sorprendente selección ucraína de Andrii Shevchenko.


Sopra un pouco de vento e boa parte de Galicia queda a escuras. Falouse moito estes días de atrás, con indignación lóxica, sobre o abandono no que estamos; sendo paradoxalmente (ou non, vamos) un territorio que produce moita electricidade (non "sobrante de enerxía" como di a mitoloxía) respecto a outros lugares do Estado, temos máis cortes de luz e estes duran máis. O que está abandonado é o seu medio rural. Quen quere producir e traballar no campo se tes risco de quedar sen luz e sabes que van pasar de ti ata a próxima? Houbo tamén unha problema hai unas semanas por un asunto que, puidera parecer que non ten nada que ver: foi a batida celebrada en Friol para cargarse un lobo, aínda que finalmente foi o seu parente doméstico, unha cadela, o bicho rebentado a tiros. Batida, todo hai que dicilo, autorizada pola autoridade competente (sic) e posteriormente denunciada polo Seprona da Garda Civil por máis que manifestas ilegalidades. A cuestión é que, na miña opinión, Galicia non está abandonada. O que está abandonado é o seu medio rural. Quen quere producir e traballar no campo se tes risco de quedar sen luz e sabes que van pasar de ti ata a próxima? Temos conexión a internet de verdade? Valórase un labrego como se valora , digamos, un mecánico? E isto dígoo porque en pleno 2017 o humor que se leva na TVG é rirse dos labregos, basicamente. Repítoo por se non se entende: con cartos públicos fanse chistes sobre as persoas que viven no rural. Tamén con cartos públicos artéllanse políticas para expulsar as persoas do rural: política forestal (piñeiros e eucaliptos como se non houbera un mañá), leis de montes, abandono dos servizos educativos, do transporte colectivo, da mencionada comunicación (acceso a internet), da falla de espazos naturais ben xestionados e dotados economicamente, da política leiteira que induce a pensar que podemos competir no sistema que nos tratan de vender, bancos de terra con obxectivos contrarios para o que foron inventados… Alguén pode crer a estas alturas que o mundo rural está en declive por uns cantos lobos? Pois si, hai quen o cre: sindicatos labregos ao servizo dos dous grandes partidos estatais que teñen na súa axenda destruír o campo, precisamente Nas cidades hai luz e ninguén ri, particularmente, de ninguén que traballe no urbano. Que pasaría se o humor da televisión ridiculizara continuamente a mecánicos, informáticos, mestres, oficinistas, funcionarios, traballadores industriais, policía local....? O do lobo viña a conto porque é unha das cabezas de turco do mundo rural, un reclamo máis. Alguén pode crer a estas alturas que o mundo rural está en declive por uns cantos lobos? Pois si, hai quen o cre: sindicatos labregos ao servizo dos dous grandes partidos estatais que teñen na súa axenda destruír o campo, precisamente. E entreter aos traballadores do rural con nimiedades mentres o sistema en torno á produción de alimentos os destrúe de xeito obxectivo tal e como leva acontecendo desde hai décadas, mentres, de xeito opaco, negocian tratados como o TTIP e o CETA que supoñen o tiro de graza na medula do que queda de sistema de produción de alimentos. Mellor farían os que axitan o reclamo do lobo en cumprir o seu deber sindical e transmitir o que está pasando e que partidos políticos o están a facer. Mellor farían os xornalistas que se disfrazan de marelo-ruralista-costumbrista en ocuparse do seu traballo e facer as preguntas oportunas en vez de contribuír á ignorancia colectiva e ao alarmismo inxustificado. Hai poucas horas no Parlamento Europeo deputados galegos acaban de dar o seu visto bo ao CETA. Informan disto os sindicatos? É recollido na prensa convencional como o que é, o tsunami neoliberal que os fará pobres ou escravos ou ambas cousas á vez? Chámame a atención que aínda non culparan ao lobo de tirar as torres de alta tensión. Ou aos xabaríns. O sistema tal e como o coñecemos está a colapsar. A falla de enerxía por mor de falla de mantemento, reflicte o sistema de estafa piramidal que supón a demanda continua de máis desa enerxía Pero aínda podemos facer outra lectura. O sistema tal e como o coñecemos está a colapsar. A falla de enerxía por mor de falla de mantemento, reflicte o sistema de estafa piramidal que supón a demanda continua de máis desa enerxía. Nun futuro, non moi afastado, non só o campo terá apagóns. Serán frecuentes e indiscriminados por mor do teito do petróleo, entre outros teitos, tal e como recorrentemente ocurre en moitos lugares do mundo, mesmo en países europeos dos considerarados ricos e avanzados. Disto non se fala na prensa española pero si da xentiña levanta cortinas de fume pero non lle ve as orellas ao auténtico lobo.


Summary: A institución reúne en Pontevedra, entre outras persoas, escritoras e escritores que conversarán sobre os nomes dos protagonistas das súas novelas. A xornada rematará cun acto poético musical.

A Real Academia Galega (RAG) realiza ao longo deste sábado no Museo de Pontevedra a VII Xornada de Onomástica Galega, dedicada á relación entre os nomes propios e a literatura. A escritora María Rosa Lojo ingresará na RAG como membro de honra o vindeiro 28 de setembro Organizado pola institución académica, inaugurouse ás 10 horas, no salón de actos do edificio Castelao cun acto no que participaron o presidente da RAG, Víctor F. Freixanes; a coordinadora do programa, a académica Luz Méndez; a deputada de Lingua, María Ortega; e o director do Museo de Pontevedra, Xosé Manuel Rey. O programa está aberto ao público e inclúe unha mesa redonda (17 horas) na que Berta Dávila, Marcos Calveiro e Fina Casalderrey conversarán con Marilar Aleixandre sobre a escolla dos nomes dos protagonistas das súas novelas. Xosé María Álvarez Cáccamo e Magdalena Gamallo poranlle o ramo á xornada cun acto poético e musical titulado "Cántico dos topónimos esdrúxulos" (18:30 horas). María Rosa Lojo, nova académica da RAG: "Cando vin á Galiza por primeira vez non sentín que viña, sentín que volvía" As intervencións poderán seguirse tamén en directo desde a páxina web da RAG e desde a súa canle de Youtube oficial. Ana Romero Masiá, nova correspondente A historiadora Ana Romero Masiá foi nomeada membro correspondente da RAG. A nova académica, sinala esta institución, é un referente no estudo da historia da cidade da Coruña e dos seus movementos liberais e republicanos, e conta tamén con destacados traballos sobre os castros e a cultura castrexa e sobre educadoras como María Barbeito e Mercedes Tella. A proposta sometida a votación destaca de Romero Masiá que é "exemplo, en toda a súa actividade, de compromiso coa lingua e a cultura galegas e coa súa promoción", en particular no referente á historia da Galiza. A súa tese de doutoramento, dedicada á figura do líder sindical do tabaco Severino Chacón, foi dirixida por Xosé Ramón Barreiro Fernández (1936-2021), presidente da Academia e catedrático de Historia Contemporánea da Galiza


Summary: Viaxaban 9 persoas entre parlamentares, xornalistas e integrantes de Sogaps. Foilles impedida a saída do avión por parte de autoridades marroquís e ordenada a súa expulsión. VÍDEOS NO INTERIOR.

Esta sexta feira (13 de maio) o réxime de Marrocos impediu que unha delegación de representantes do Parlamento de Galiza puidese acceder aos territorios ocupados do Sáhara. Trátase de integrantes do Intergrupo Paz co Sáhara. No grupo, composto por un total de nove persoas, viaxaban as deputadas Montse Prado (BNG), Chelo Martínez (Grupo Mixto), Noela Blanco (PSdeG) e os parlamentares Xabier Ron (AGE) e Gonzalo Trenor (PP) xunto con dúas persoas integrantes de Sogaps, Maite Isla e Xosé Henrique Porto, para alén de dous xornalistas. Segundo puido saber Sermos Galiza non lles foi permitida a saída do avión ao aterraren no aeroporto de El Aiun onde foron informadas por parte de autoridades marroquís de que non terian acceso a terra. Foron obrigadas a voltar para as Illas Canarias. Prevese a súa chegada ao mediodía, hora insular, cando darán unha rolda de imprensa. Imaxe tirada desde o avión no aeroporto de El Aiun tomada pola xornalista Rebeca Romero que viaxa na delegación galega. Territorio blindado En conversa con Sermos Galiza ao baixar do avión de volta nas Illas Canarias a deputada do BNG, Montse Prado, describiu como se desenvolveron os acontecementos. Após aterrar no aeroporto de El Aiun procedentes de Las Palmas varias persoas que "se presentaron como autoridades locais, o vice-alcalde e a autoridade da rexión" indicáronlles que non tiñan "autorización" para acceder a terra "porque non estabamos sendo neutrais" nun conflito "no que hai dúas partes", relatou a parlamentar quen amosou a súa "preocupación" e a da propia delegación polo acontecido. Cremos que 40 anos son suficientes para non seguir calando Prado subliña o "hermetismo" que se está a dar nos territorios ocupados do Sáhara Occidental e o "illamento" ao que está sometida a poboación "permite" a Marrocos "aumentar a violencia e o control" sobre o pobo sahariano. "Non poden nen reunirse", asegura. "El Aiun está a ser un inferno", acrecenta após lembrar que "aproximadamente un cento de observadores internacionais foron expulsos". "Marrocos non quere que se saiba o que está a pasar aquí", apunta. A deputada nacionalista lamenta que "a ONU e a comunidade internacional miren para outro lado" mentres "os dereitos do pobo sahariano son violados a diario". Neste senso, lembrou a expulsión de representantes da MINURSO por parte de Marrocos e a reacción das Nacións Unidas que lles deu "tres meses para volver á situación anterior mais non para que a situación mellore". A reacción internacional sería moi diferente se cinco parlamentares e dous integrantes dunha ONG fosen expulsos de Cuba "Cremos que 40 anos son suficientes para non seguir calando", afirmou a parlamentar do Bloque quen se amosou certa de que a reacción por parte da denominada comunidade internacional e mesmo da imprensa sería outra "se 5 parlamentares e dous integrantes dunha ONG tivesen sido expulsos de Cuba". "Marrocos fai isto todos os días e ninguén di nada". A delegación do Intergrupo Paz co Sáhara ofrecerán unha rolda de imprensa esta sexta feira na que podería participar tamén a activista sahariana Aminatu Haidar quen se atopa tamén nas Illas Canarias. A activista sahariana Aminatu Haidar e a presidenta de Sogaps, Maite Isla, condenaron a expulsión da delegación galega do Aiun.


Summary: Hai sitios no mundo que teñen unha enerxía especial difícil de explicar. Un deses lugares é Negueira de Muñiz, nas Terras de Burón. A primeira vez que escoitei falar de Negueira de Muñiz foi, seguramente como para moitos, por conta dos movementos comunitarios xurdidos neste pequeno e fermoso concello galego nos anos 70. Durante moito tempo no meu mozo maxín existía un fermoso mito que finalmente non distou tanto da realidade que atopei cando comecei a descubrir Negueira a fondo hai uns poucos anos.

Coincidindo co meu regreso a Lugo tras 11 anos lonxe da miña cidade, e tamén co inicio desta actual etapa da miña vida como guía oficial de Turismo da Galiza, coñecín Luis de Río (da Asociación para o Desenvolvemento de Negueira ADN) a través das redes sociais. Daquela propuxérame organizar unha excursión a Negueira co gallo da I Xornada da Castaña realizada en outubro de 2017, e fora un verdadeiro éxito. Visitáramos primeiro na Fonsagrada a seimeira de Vilagocende (unha das dúas fervenzas máis altas da Galiza) e o miradoiro da Fornaza. Despois, a pequena e curiosísima aldea eonaviega de Riodeporcos, no municipio de Ibias. Un lugar con menos de dez habitantes que chama a atención polos seus accesos... éntrase por unha ponte colgante de madeira! Gozamos dunha churrascada popular, e logo acompañáronnos nun gran paseo por toda a contorna de Negueira, no que nos marabillamos cos seus viñedos, o seu río Navia, as súas vilas mergulladas e o enorme anecdotario deste municipio: o menos poboado da Galiza, o único de Lugo que creceu nos dous últimos censos, o famoso asentamento hippie... Rematamos á tarde gozando dun gran magosto con queimada, foliada, cervexa artesanal, xogos tradicionais, zume de mazá gratuíto… unha festa 100% galega clausurando un día formidábel. A última visita coa asociación Corripa en 2021 Tres anos despois, no pandémico 2020, grazas á iniciativa Coidemos Lugo, coñecemos outro grande destas terras: o apicultor e activista ambiental Alberto Uría, da Asociación Corripa. Foi este último o que nos convidou a visitalos este mes pasado a el, aos seus proxectos e aos seus colaboradores. Foi así como, ademais de gozar de bos paseos pola contorna con el, descubrimos un proxecto moi interesante de traballo en rede entre algúns emprendedores dun concello habitado por pouco máis de 200 habitantes: Negueira de Muñiz cos 5 sentidos. Unha unión de forzas para promocionarse, para darse a coñecer e mesmo para ofrecer incentivos cun cupón de selos para as persoas que pasen por varios dos estabelecementos: —Ecomuseo El País del Abeyeiro: un espazo adicado aos polinizadores silvestres, á apicultura tradicional e do mel, dirixido a recuperar a cultura ligada ás abellas e á paisaxe en que viven. Pódese coñecer o proceso de elaboración do mel Outurelos -que vén de recibir o premio ao segundo mellor mel do estado no certame Mieladictos 2021-, mercar o que producen as súas abellas, realizar unha ruta ou visita guiada ou facer unha cata comentada de meles. —Panadaría Lento: un obradoiro de panadaría e repostería artesanal. Elaboran os seus produtos sen présa, co cariño e a atención que merecen. Por iso utilizan masa nai, largas fermentacións e ingredientes ecolóxicos para poder ofrecer o mellor pan e respostaría posíbeis. —Casa Sara: galardoada por facer o mellor guiso de xabaril, este local típico é un restaurante que deleita padais con pratos tradicionais. —Adega-restaurante Casa Sidrón: o tempo detense entre viñas centenarias cultivadas respectuosamente co medio ambiente, variedades autóctonas e únicas (lexítima, sorodo, verdello), comida caseira con produtos de proximidade, viños exclusivos, froito do esforzo diario da familia propietaria. Fan comidas por encargo e visitas á adega con reserva previa. —Casa Vizcaín: unha casa de turismo rural cunha decoración moi coidada en cada estancia, con todas as comodidades necesarias, aparcamento, accesíbel para persoas con discapacidade, bar, patio... formada por cinco habitacións dobres con baño e opción de comer, cear e almorzar. —Escanlar albergue rural: situado na montaña, nunha contorna privilexiada por pertencer a unha zona natural protexida. Un lugar acolledor onde descansar, aventurarse e desfrutar de boa compañía e cultura popular. Vistas panorámicas, sendeirismo, montañismo, fervenza e pozas naturais, observación de estrelas sen contaminación luminosa e moito máis. —Adega Panchín: viños atlánticos de boa maduración, cunha acidez extraordinaria, boa intensidade colorante, lograda estrutura e moi aromáticos, forman a produción limitada da súa adega procedente da uva das súas propias viñas nunha contorna cun microclima moi especial. —Ribeiregas "o sabor da natureza": horta e froita en ecolóxico e conservas naturais. Ofrecen unha cata de saborosos zumes naturais acompañados dunha visita ao pobo de Ernes, que ten un gran valor cultural e patrimonial. É posíbel visitar a súa horta e desfrutar da súa diversidade.


Summary: Un estudo feito pola CIG-Ensino debulla as perspectivas de xubilación do persoal docente. O sindicato considera "necesario" un cambio na normativa estatal para a consolidación do profesorado interino.

CIG-Ensino vén de publicar un estudo no que analiza a situación do profesorado funcionario de carreira na Galiza, un traballo que lle permite achegarse á realidade "de posíbeis xubilacións á hora de podermos valorar os efectos das ofertas de emprego no conxunto do profesorado interino e na previsión de oposicións para futuros anos". O sindicato maioritario no ensino público da Galiza levaba anos demandando "con insistencia" os dados necesarios para realizar este estudo e non foi até o de agora que a Consellaría de Educación os puxo sobre a mesa. "Tendo en conta as xubilacións producidas nestes últimos anos (...) as cifras que podemos observar no estudo (...) deixan clara a importancia do relevo no profesorado galego", inciden desde a CIG. A central sindical mantén que por volta de 25% do profesorado funcionario de carreira vai xubilarse nos vindeiros anos. "Hai tamén profesorado interino, con cifras e porcentaxes moi inferiores que poden estar nesta situación, mais desde o sindicato centramos o estudo no que ten carácter fixo xa que son as súas prazas, coas limitacións actuais das taxas de reposición -persoas que se xubilan- as que poden indicar futuras ofertas de emprego público". O corpo de mestres e as especialidades con máis docentes de Secundaria son as que copan os primeiros postos de profesorado entre 55 e 65 anos, segundo este estudo. Destaca especialmente a cifra de 1.316 de Primaria así como as 488 de Infantil, 360 de PT ou 249 de Inglés. "No corpo de PES destacan por cifras absolutas aquelas especialidades que superan as 300 profesoras e profesores destas idades: Inglés, con 500 docentes nesta franxa etaria e Lingua Galega, con 447 próximas xubilacións, son as especialidades que requirirán unha maior demanda de docentes, por 355 de Xeografía e Historia ou 343 de Matemáticas". No caso das especialidades da Formación Profesional a situación é bastante diferente, evidenciando a diferenza entre aquelas especialidades cunha maior implantación daquelas máis novas e minoritarias. CIG-Ensino lembra que "leva anos demandando cambios fundamentais na normativa estatal de ingreso na función pública docente. Todas as nosas propostas, centradas nun modelo de acceso diferenciado, foron desatendidas polos diferentes gobernos, antes do PP e agora co PSOE. Negámonos a sermos cómplices de procesos masivos nos que non se dá solución ao abuso na contratación temporal".


Summary: O BNG e a Mesa pola Normalización Lingüística reclamaron onte a derrogación do decreto 79/2010 para o plurilingüismo, que coincidiron en denominar como "decreto da vergoña", porque "limita o uso do galego no ensino" e está a provocar "que o idioma propio perda espazo e retroceda entre a xente máis nova".

Así o expresaron a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e o presidente da Mesa, Marcos Maceiras, após dun encontro no Parlamento no que analizaron o informe do Consello Europeo, que resultou moi crítico coa política da Xunta en materia lingüística. Pontón salientou que o "demoledor" informe deixa ao descuberto que a Xunta, pero tamén o Goberno central, "incumpren a legalidade vixente" e están poñendo "atrancos e barreiras" ao desenvolvemento e uso normal do galego. "Non é un proceso casual senón a consecuencia dunha política do PP que busca a asfixia deliberada da lingua galega mediante un proceso de substitución lingüística onde o galego ocupa cada vez menos espazo e é discriminado polas institucións que teñen o mandato de protexelo", sinalou a líder nacionalista. No encontro, no que tamén participou Celia Armas, membro da permanente da Mesa, Maceiras asegurou que a "actitude de rebeldía" da Xunta contra a Carta Europea das Linguas "sitúanos ao nivel de Hungría e Polonia, que se opoñen ás recomendacións do Consello de Europa en cuestións de democracia e dereitos humanos". "Fronte ao deterioro da lingua galega", criticou Pontón, "o que temos enfronte é o negacionismo da Xunta e do PP, que en lugar de asumir a realidade e o problema de futuro que representa, o que fai é unha fuxida cara a adiante mesmo cun Feixoo descualificando o informe dos expertos". A portavoz do BNG instou a Xunta a rectificar unha política que, nas súas palabras, "leva a unha discriminación efectiva das persoas galegofalantes". "Hai que mudar a política lingüicida por unha de apoio á lingua propia, non en van é o que máis nos define como galegos e galegas", engadiu. Pontón alertou duns datos "moi preocupantes", pois como recolle o Instituto Galego de Estatística un de cada catro menores de 15 anos non sabe falar galego hoxe e, na última década, a porcentaxe de menores de 15 anos que nunca fala en galego disparouse pasando do 29,59% en 2008 ao 44,13% en 2018.


Summary: Impulsada pola A Mesa, AGAL, PGL e Fundación Vía Galego.

Domingo,segunda feira, terza feira, cuarta feira, quinta feira, sexta feira e sábado. Eis os días da semana tradicionais en galego e no mundo da lusofonía. En Galiza aínda perviven e están vivas en boa parte do país, se ben nas persoas de máis idade. Para evitar a desaparición destas denominacións, recuperalas e darlles vida diaria xorde a campaña "Nós feiramos de segunda a sexta", impulsada por A Mesa pola Normalización Lingüística, Portal Galego da Lingua ( PGL), A Associaçom Galega da Língua (AGAL), xunto coa Fundación Vía Galego. A campaña, que vai ser presentada publicamente en febreiro, desenvolverase ao longo de 2018. Videoclip A campaña irá especialmente dirixida ás crianzas, por un lado, e a medios informativos dixitais, por outro. Así, conta co apoio audiovisual da banda de música infantil Mamá Cabra, que compuxo a canción "Na segunda feira" co obxectivo de facilitar ás crianzas a aprendizaxe dos días da semana tradicionais. En canto ao material gráfico, editaranse chapas, manteis de mesa infantís e un calendario que xa está a ser distribuído polos organismos promotores da campaña. Por outro lado, procurarase a complicidade e apoio de medios de comunicación e outras plataformas dixitais para usaren estas formas . A partir do día 19 de febreiro, será distribuído un bánner que informa do día do mes e da semana en que estamos. Premendo nel, seremos encamiñados para unha páxina web onde se ofrecerá información lingüística e histórica sobre os días da semana na mesma normativa ortográfica que normalmente usa o sitio web en que o bánner sexa inserido. A información contida nesta páxina web contará cunha unidade didáctica para ser explorada no ensino primario. Os días da semana tradicionais Como explican os promotores da iniciativa, algunhas denominacións dos días da semana tradicionais resistiron como maioritarias até ben entrado o século XX. Foron caendo no esquecemento cando na escola se comezaron a promover outras formas que, aínda que tamén fosen xenuínas nunha zona máis pequena do noso territorio oriental, en xeral eran produto da adaptación fonética dos días casteláns: luns, martes, mércores, xoves, venres, sábado e domingo. Aproveitando o feito de aínda estaren vivas as formas tradicionais (aínda que só en persoas moi vellas), e de estaren admitidas pola norma oficial do galego, os colectivos promotores afirman querer darlles un impulso e evitar a súa desaparición. Segundo A Mesa e a AGAL, para as persoas preocupadas polo galego "é fundamental que saiban que temos forza para recuperar as nosas palabras aínda que sexa no límite da desmemoria. No caso concreto dos días da semana, a súa revitalización sería moi motivadora, porque afecta unha serie de palabras usadas diariamente por calquera persoa". Ao que engaden que é un sistema lexical moi emblemático dos países el moi relevante na nosa historia lingüística e política, pois o seu nacemento está intimamente vinculado ao Reino da Galiza (Galliciense Regnum) dos séculos V e VI. Aliás, é un sistema único do galego-portugués entre todas as linguas do mundo.


Summary: Alcoa deposita 103 millóns de dólares nunha conta compartida como garantía dos investimentos comprometidos co comité de San Cibrao.

Alcoa avanza no cumprimento do acordo acadado co persoal da planta de San Cibrao (Cervo). O presidente da multinacional norteamericana en España, Álvaro Dorado, trasladou aos traballadores e traballadoras da planta que "xa están dispoñíbeis nunha nova conta bancaria" os 103 millóns de dólares ─uns 90 millóns de euros ao cambio─ comprometidos para investimentos na factoría da Mariña. Após coñecer este paso, o presidente do comité de empresa de Alcoa en San Cibrao, José Antonio Zan, saudou o depósito da multinacional, xa que é "a base" do acordo dos investimentos para realizar para a reactivación das cubas en 2024. Segundo indicou, "facía falta que ese diñeiro estivese dispoñíbel" na conta que comparten tanto a empresa como o comité. Deste modo, estes fondos "iranse sacando segundo se fagan os investimentos". "Vémolo como a parte principal do acordado. Agora falta que se desenvolvan o resto de pasos", engade Zan, quen explicou que aínda falta que os enxeñeiros realicen os estudos e informes técnicos correspondentes para poder acometer os investimentos comprometidos no convenio, ratificado o pasado 29 de decembro. Parada e rearranque Ese acordo contemplaba tamén a parada da actividade na electrólise, que segundo explicou a propia Alcoa no comunicado que lle remitiu aos traballadores e traballadoras, estase a realizar "con normalidade, seguridade e conforme ao programa", mentres que o presidente do comité engade que se está a levar a cabo de maneira "ordenada" e "con todos os programas que son necesarios para que o rearranque sexa o máis fácil e seguro posíbel". Neste senso, Zan indicou que adiantar os prazos para activar de novo as cubas antes de 2024, data fixada pola empresa, "é posíbel", mais tamén sinalou que en aspectos como a subministración de enerxía "teñen que mollarse todas as administracións". E é que Alcoa asinou en decembro senllos preacordos con Greenalia e Capital Energy para a subministración de enerxía durante 10 anos. Así, aínda que "non se pode arrincar toda a serie" de produción "de golpe", Zan ve posíble adiantar devanditos acordos enerxéticos para aplicalos "nunha parte".


Summary: Á espera dunha nova orde que aclare aínda máis as condicións para acollerse ás medidas, o decreto publicado no BOE detalla o rescate impulsado polo Goberno central para este colectivo.

O Boletín Oficial do Estado (BOE) deste mércores recolle en detalle o novo paquete de medidas anunciadas o martes para axudar os máis afectados pola grave crise económica provocada polo coronavirus. Nun decreto-lei de case 90 páxinas, o Goberno central explica este plan de rescate para os sectores máis vulnerables, inquilinos, empregadas domésticas ou pemes. Tamén inclúe numerosas medidas para os autónomos, colectivo duramente golpeado e expectante ante a abrupta caída de ingresos ou total inactividade provocada polo confinamento e o estado de alarma. Velaquí van resumidas. As condicións que deben cumprir os autónomos para acceder á moratoria no pagamento das cotizacións sociais serán aclaradas nunha futura orde ministerialPagamento da cota de marzoNo caso dos autónomos que suspendesen a súa actividade e pasasen a percibir a prestación polo cesamento da actividade e que non ingresasen en prazo as cotizacións sociais dos días traballados en marzo, poderán abonalas fóra de prazo sen recargo. Aínda que a ministra de Economía, Nadia Calviño, aclarou o martes que se devolvería a parte deste pago correspondente aos días non traballados en marzo, o decreto non detalla ese aspecto. En nota de prensa, logo da comparecencia, o Goberno central aclarou que esta devolución inclúe só os autónomos que se acolleron ao cesamento da actividade polas medidas de confinamento. Unha futura orde prevé detallar a fórmula para reclamar a devolución da cota correspondente aos días non traballados en marzo. Moratoria para os autónomos con actividadeEn canto á moratoria no pagamento destas cotizacións para quen aínda mantén a actividade, explícase que será unha futura orde ministerial a que determine quen pode acceder a ela. A Seguridade Social poderá suspender o pagamento durante seis meses e sen intereses e esta medida aplicarase, no caso das empresas, ás cotas devengadas entre abril e xuño e, no caso dos autónomos, ás comprendidas entre maio e xullo. Xa que logo, os autónomos terán que pagar a cota do mes de abril. A moratoria do pagamento das cotizacións da Seguridade Social dos autónomos non se iniciará ata o mes de maioA moratoria solicítase á Seguridade Social durante os primeiros dez días do prazo regulamentario de ingreso da cota e, aínda que ten tres meses para contestar, considérase aplicable desde o momento da solicitude. Ademais, aquel autónomo que non teña en vigor aprazamentos de pago de débedas coa Seguridade Social poderá solicitar o adiamento do pagamento das débedas coa entidade, que se deban ingresar ata xuño, cun interese do 0,5%. [Podes consultar aquí o decreto íntegro publicado no BOE]."Flexibilización" dos contratos de subministroAlén destas medidas, o Goberno central establece que se permite que "os autónomos e empresas poidan suspender temporalmente os seus contratos de subministro ou modificar as súas modalidades de contrato sen penalización". Así, permítiselles o cambio de peaxe de acceso e o axuste da potencia contratada sen custo ningún e, "unha vez concluído o estado de alarma, vólveselles permitir unha nova modificación sen custo nin penalización". Autónomos e empresas poderán suspender ou modificar as condicións dos seus contratos de subministro durante o estado de alarma sen cargo ningúnA "flexibilización" dos contratos de subministro eléctrico para os autónomos inclúe a posibilidade de suspender temporalmente ou modificar os contratos con outra oferta alternativa co comercializador sen cargo ningún. Unha vez finalizado o estado de alarma, e no prazo de tres meses, poderase solicitar a reactivación do contrato ou unha nova modificación, que serán realizadas "nun prazo máximo de cinco días naturais" e sen custo ningún sobre o consumidor. As medidas son semellantes no caso dos contratos de subministro de gas natural, puidendo os autónomos solicitar a modificacion do caudal diario contratado, a inclusión nun chanzo da peaxe correspondente a un consumo anual inferior ou a suspensión temporal do contrato sen custo ningún. As condicións de reactivación son idénticas ao caso do subministro eléctrico. No caso dos puntos de subministro eléctrico, gas natural, gases manufacturados ou gases licuados do petróleo titularidade de autónomos, estes poderán solicitar a suspensión do pagamento das facturas correspondentes aos días inetgrados no estado de alarmaCréditos ou préstamos autonómicos ou de entidades locaisPor outra banda, o decreto establece tamén a posibilidade de aprazamento dos pagamentos do principal e/ou intereses de 2020 de créditos ou préstamos financeiros cuxa titularidade sexa dunha comunidade autónoma ou entidade local. Poderán acollerse a esta medida as empresas ou autónomos que fosen afectados pola crise sanitaria da COVID-19 e que sufrisen períodos de inactividade, redución significativa no volume de vendas ou interrupcións no subministro na cadea de valor que dificulte ou impida atender os pagamentos.


Summary: A responsabilidade dos trámites para a alta na Seguridade Social poderán recaer de novo nas traballadoras que coticen menos de sesenta horas semanais. O Goberno central reduce tamén os treitos de cotización, o que as obrigará a pagaren máis.

Menos dun ano despois de que entrase en vigor a integración das empregadas de fogar no réxime xeral da Seguridade Social e a mellora dos seus dereitos laborais, o Goberno central dálle unha volta de porca á norma. Un dos logros da integración, que a responsabilidade de todos os trámites recaese na persoa empregadora como no resto de traballos, cambia. A partir de agora, as empregadas de fogar que traballen menos de sesenta horas semanais terán que facerse cargo destes trámites se así o pactan traballadora e empregador ou empregadora. O outro cambio de calado é a eliminación dalgúns tramos de cotización que existían para as empregadas do fogar. Desta forma -e á espera de coñecer os detalles- obrigaráselles a cotizar máis, por encima mesmo dos seus salarios reais. Ademais, a maioría de empregadas de fogar concentrábanse nos tramos de cotización máis baixos: a partir de agora terán que cotizar por tramos máis elevados e, por tanto, pagar máis. As que traballen menos de sesenta horas semanais terán que facerse cargo dos trámites se así o "pactan" coa persoa que as emprega Para o ministerio de Emprego estes cambios permitirán aumentar a recadación e mellorar as futuras prestacións das empregadas. Con todo, CCOO, que cualifica a reforma de "absurdo e inxustificado paso atrás", considera que é unha forma de 'sobrecotizar' para facer crecer a recadación. "Pretende transferirlles ás traballadoras, en determinadas ocasións, responsabilidades que realmente lles corresponden aos seus empregadores", din. Responsabilidades como o deber de solicitar a alta ou asumir o ingreso das cotizacións sociais -tanto as que corresponden á traballadora como ao empregador- poderán ser agora asumidas polas traballadoras se así o acordan ambas as partes. Un factor que podería fomentar que este tipo de traballo volva mergullarse na economía negra. As asociacións de empregadas do fogar sinalaron en varias ocasións que moitas delas -boa parte son inmigrantes- descoñecen os seus dereitos ou lles é moi complicado facer valer a súa posición nunha negociación sobre as súas condicións laborais. CCOO lembra, no entanto, que a responsabilidade subsidiaria de quen emprega mantense, polo que non poderá desentenderse das condicións nas que traballa a empregada do fogar. En once meses o número de empregadas do fogar dadas de alta medrou en 114.000 en todo o Estado Aínda que o Goberno se amosou insatisfeito cos resultados do proceso de integración das empregadas do fogar, tanto UGT como CCOO insistiron en que os efectos foron en xeral positivos e mencionan algunhas cifras. Por exemplo, no últimos once meses o número de empregadas do fogar dadas de alta creceu en 114.000, o que supón un incremento de case o 40%, o que fixo que este sector sexa o único en crecer en afiliación nun contexto de destrución de emprego xeneralizada. "Esta cifra supón un terzo da economía mergullada que contempla a Enquisa de Poboación Activa", sinala o secretario de Seguridade Social de CCOO, Carlos Bravo. Ademais, pasouse de 294.000 empleadores declarados a 410.000. No entanto, o alcance destes cambios coñecerase unha vez que o Real Decreto se publique no Boletín Oficial do Estado (BOE).


Summary: Talvez non sexa a conexión rusa a que acabe tombando Donald Trump. Talvez sexan os achados colaterais do fiscal especial Robert Mueller. Esta segunda feira, o ex avogado do presidente dos EUA admitiu nunha declaración ao FBI que pagou diñeiro a dúas mulleres —unha actriz porno, unha modelo de Playboy— para ocultaren as súas relacións íntimas co político e magnate.

MIchael Cohen declarou que por orde de Donald Trump pagou 130 mil e 150 mil dolares, respectivamente, á actriz porno Stormy Daniels e á ex modelo de Playboy Karen McDouglal para comprar o seu silencio e, destarte, protexer a candidatura de Donald Trump nas eleccións presidenciais de 2016. As autoridades xudiciais poderían considerar estes pagamentos como contribucións ilegais á campaña do líder republicano. Cohen declarouse culpábel de delitos electorais. Pinta mal a cousa para Trump, tanto que até Lanny Davis, o avogado de Cohen, apunta directamente o inquilino da Casa Branca. Nun chío en twitter, Davis perguntouse: "Se estes pagamentos son un delito para Cohen, por que non ían selo para Trump?". O cerco xudicial sobre o presidente dos EUA vaise estreitando. Coincidencia ou non, esta mesma terza feira un tribunal de Alexandra (Virxinia) considerou o ex chefe da súa campaña, Paul Manafort, culpábel de 8 dos 18 delitos de que era acusado. Os cargos —fraude fiscal e bancario— non teñen que ver directamente co seu ex chefe, senón coas súas actividades como consultor político en Ucrania, mais claramente salfiren Trump e complican moito a situación xudicial do líder da superpotencia. A discusión agora nos círculos políticos e xurídicos dos EUA é se xa hai materia de abondo para incriminar Trump por participar en delitos durante unha campaña xa baixo sospeita pola hipotética manipulación rusa, o asunto que está a investigar o fiscal especial Robert Mueller. Son as pesquisas abertas por este as que indirectamente resultaron na confesión de Cohen e na condena de Manafort.


Summary: Sermos Galiza conta este verán cunha sinatura de luxo. O Caderno de Agosto publicará en cinco entregas, a primeira esta quinta feira, o sorprendente relato de Xabier P. DoCampo Operación monte de lixo, un thriller no que o autor se mergulla no mundo da corrupción.

-Que nos ofrece en "Operación monte de lixo" ? É unha lectura para o verán? Non distingo literatura de verán, outono ou primavera porque iso daríalle unha sensación de lixeireza que non quixen que tivese a miña historia. Trátase dun relato en cinco capítulos que resolvín dunha forma que me gustaba, toda ela a través de diálogos para que a historia saíse a partir do que os propios personaxes din. Quixen facer un pequeno "thriller"da corrupción, coa contemporaneidade do tema aínda que o tratamento sexa clásico. Tratei un tema de actualidade, a corrupción, o monte de lixo que se mantén na nosa sociedade, e non digo na política que, ao meu ver, é unha actividade nobre na que hai seres innobres. "Quixen facer un pequeno "thriller"da corrupción, coa contemporaneidade do tema aínda que o tratamento sexa clásico". -Parte dunha cita da novela de Richard Ford, O xornalista deportivo, a historia dun desencanto. Digo que esa é a miña contribución á historia da literatura! Utilizo esa cita que ten continuidade na primeira frase da miña historia. Quen me puxo sobre a pista dela é ese grandísimo escritor que é Manuel Forcadela. A frase estaba no espírito do conto, encaixaba perfectamente. Podería tela utilizado como parte do conto mais pareceume pouco acaído, co cal optei por recoñecela como punto da partida e seguir o relato a continuación. -Esa historia da corrupción é algunha das tramas coñecidas? Non me refiro a ninguén en concreto. Hai elementos sacados da prensa mais en sentido retranqueiro. O mal penetra na política mais pode entrar tamén en calquera ámbito, anda sempre por aí. -Vai sorprender o rexistro literario da obra? Que sei eu!! Eu non invento nada. Hai un conto que admiro moito, escrito todo en diálogos que é "Os asasinos" de Hemingway. O sobretodo que levan vestidos dous dos personaxes están nese conto, poño por caso. Escribín un conto clásico dunha situación moderna. -E no que é a súa traxectoria literaria? A tal altura, eu xa fixen de todo! Non creo que sorprenda. Teño até un conto pornográfico que anda por aí rodando. O que me interesa é facer unha aventura do feito de escribir, un reto de cada conto. -Diálogos e thriller apuntan a un conto moi cinematográfico... Sinto amor polo thriller. A miña xeración somos fillos do cine. Agustín Fernández Paz e eu non hai día que non falemos de cine. Amo o cine e botei moitas horas da miña vida en salas escuras vendo películas. Este relato podería velo tamén en forma de cómic. Estaría encantado de que alguén se animara a facelo. -O seu relato sae nos xornais e bebe tamén das historias que aparecen nas noticias. Como é esa relación? Hai unha retroalimentación entre a literatura e o xornalismo. A prensa é unha maneira de saber o que sucede no mundo, o material co que traballamos os escritores. A literatura ten elementos que non ten o xornalismo de noticias e, se é boa, axuda a comprender determinadas cousas. "Este relato podería ser un cómic. Encantaríame que alguén se animara a facelo". -Que papel pode cumprir a literatura nos xornais? O relato curto é un dos monumentos da narrativa e está tremendamente relacionado coa publicación en xornais e revistas. En América Latina floreceu un relato curto xenial, con autores como Horacio Quiroga, Borges, Cortázar e tantos outros porque había moitas revistas que publicaban relatos. Tiña a ver tamén coas sociedades agrícolas nas que a oralidade tiña moita importancia. Na nosa literatura temos tamén obras xeniais de relato curto con autores como Fole ou Cunqueiro. Defendo que é preciso volver a publicar literatura en xornais e revistas. -Acurta a distancia entre literatura e xornalismo? A relación entre literatura e xornalismo é unha relación íntima. Hai momentos en que os textos teñen máis relación coa noticia urxente e a propia premura non permite o tratamento da escrita mais, fóra diso, o xornalismo é literatura. Hai reportaxes marabillosas que se len como un bo conto. -O xornal permite tamén achegarse a públicos novos? Tes garantido o cen por cen do público habitual, do que lería os teus libros, mais a maiores engádense outros lectores que non son compradores de libros. Fai chegar a literatura a un público que, en principio non estaba tan próximo e desenvolve un traballo didáctico extraordinario. O lector a través do relato na prensa ten que notar como a literatura o está axudando a ter unha percepción do mundo máis completa.


Summary: O ministro do Interior, Fernando Grande-Marlaska, supedita a decisión de solicitar ao Congreso unha nova prórroga para estender no tempo o estado de alarma á evolución da pandemia nos próximos días e sempre baixo os criterios do comité científico e das autoridades sanitarias".

"Estamos diante dunha situación dinámica e de avaliación diaria do desenvolvemento da pandemia ", manifestou o titular de defensa na noite da pasada quinta feira, durante unha comparecencia telemática, na que sinalou que, "tendo en consideración que as medidas adoptadas até agora están a determinar resultados positivos, deberán ser os próximos días os que determinen unha resolución para seguir combatendo en virus en termos de eficacia". O BOE publicou o pasado 28 de marzo o acordo do Congreso dos e das Deputadas polo que se avalou prorrogar 15 días o estado de alarma decretado o 14 de marzo para facer fronte ao coronavirus. Esta prórroga expira ás 00.00 horas do 12 de abril. Horas antes, Grande-Marlaska xa asegurara que o Goberno se expón "todas as posibilidades" e apelaba a traballar día a día. "O importante é que nestes quince días o Sistema Nacional de Saúde non se sature", sinalou no curso dunha entrevista con TVE, na que avisou dunha recuperación de forma "progresiva" da normalidade unha vez o Goberno decida acabar co confinamento porque, segundo dixo, non se vai a pasar "do negro ao branco".