Escribimos recentemente artigos xornalísticos que explicaron as consecuencias que vai ter, que xa está a ter, esta nova pandemia causada polo virus denominado COVID-19.O obxectivo deste artigo é analizar brevemente as medidas adoptadas ata o de agora polo Goberno español e, á luz da súa insuficiencia e complexidade, propoñer a implantación dunha renda básica incondicional, unha renda básica de corentena, como inxeniosamente foi chamada xa por distintos autoras e autores. Cando a Comisión Europea viuse obrigada a propoñer ao Consello Europeo a suspensión de facto das regras do Pacto de Estabilidade e Crecemento e este o aceptou, é que a situación é extraordinaria. E posteriormente, aínda que no medio dunha tormenta política pola oposición dos países da chamada "liga hanseática" (Alemaña, Austria, Finlandia, Estonia, Holanda), están a discutirse medidas ata o de agora impensables, como pode ser a emisión de bonos que permitan mutualizar a débeda e os riscos dos países ou, como alternativa, a posibilidade de que o Mecanismo Europeo de Estabilidade (coñecido como MEDE) conceda préstamos aos países reducindo substancialmente a condicionalidade, en particular a adopción de medidas de axuste económico e fiscal, é dicir, de austeridade.Dada a catastrófica situación que se nos veu encima, humana e económica, especialmente gravosa para as persoas sen protección, asalariados, pequenos empresarios e autónomos, agravada polas medidas de illamento adoptadas coa declaración do estado de alarma o 14 de marzo e prorrogado de momento ata o 26 de abril, o goberno do Reino de España publicou ata o momento nada menos que seis Reais Decreto-Lei: o 6/2020, do 10 de marzo; o 7/2020, do 12 de marzo; e o 8/2020, do 17 de marzo; o 9/2020 do 27 de marzo, o 10/2020, do 29 de marzo; e o 11/2020, do 31 de marzo. Fagamos un breve repaso das medidas adoptadas, en particular daquelas que teñen un custo e impacto económico.O Real Decreto-Lei 6/2020, do 10 de marzo, contén tres grupos de medidas. Un conxunto de cambios na normativa do sector financeiro relativas á SAREB, as entidades de crédito e os bancos; a protección dos debedores hipotecarios, reestruturación de débedas e aluguer social; e a consideración excepcional como situación asimilada a accidente de traballo dos períodos de illamento ou contaxio das persoas traballadoras como consecuencia do virus. Non hai cuantificación algunha do custo nin do impacto económico destas medidas, en particular da terceira.O Real Decreto-Lei 7/2020, do 12 de marzo, contén novas medidas, da que as máis relevantes son dúas: a concesión dun crédito extraordinario de 1.000 millóns de euros ao Ministerio de Sanidade, con cargo ao Fondo de Continxencia, para contribuír aos gastos extraordinarios orixinados pola emerxencia; e a concesión dun suplemento de crédito de 25 millóns de euros no Orzamento do Ministerio de Dereitos Sociais e Axenda 2030, tamén con cargo ao Fondo de Continxencia, cuxa contía se transferirá ás Comunidades Autónomas, para asegurar o dereito básico de alimentación dos nenos en situación de vulnerabilidade que se atopen afectados polo peche dos centros educativos. O decreto inclúe, así mesmo, medidas de apoio ao turismo estendendo a todas as empresas e autónomos do sector a liña de financiamento do Instituto de Crédito Oficial prevista para os afectados pola insolvencia do grupo empresarial Thomas Cook; o aprazamento do reembolso ás empresas que recibisen apoio financeiro ao investimento industrial a través do Instituto da Pequena e Mediana Empresa; e o aprazamento da débeda tributaria para persoas ou entidades cun volume de negocio non superior a 6 millóns de euros por seis meses, non devindicando intereses de demora só os tres primeiros meses.Chegamos ó Real Decreto-Lei 8/2020, do 17 de marzo, cuxas medidas foron as máis publicitadas e que supostamente van destinadas a "contribuír a evitar un impacto económico prolongado máis aló da crise sanitaria, dando prioridade á protección das familias, autónomos e empresas máis directamente afectadas". O primeiro e moi sorprendente é que, na súa exposición de motivos, informa de que as medidas do Real Decreto-Lei 7/2020 mobilizan recursos por importe de máis de 18.000 millóns de euros, incluíndo un reforzo do sector sanitario de aproximadamente 3.800 millóns de euros. Recoñecemos que nos é imposible saber, lendo o devandito Real Decreto-Lei, de onde saen esas dúas cifras.Na rolda de prensa de presentación desta terceira norma anúnciase polo presidente do Goberno que as medidas adoptadas supoñen a mobilización nada menos que de 200.000 millóns de euros, dos que 117.000 serán enteiramente públicos e o resto pola mobilización de recursos privados. Desta última cifra, 100.000 en realidade son avais públicos ao sector financeiro para dar créditos ao sector privado. De maneira que a achega real á economía sería de 17.000 millóns, cantidade que tampouco podemos saber de onde sae, pois neste Real Decreto-Lei, das medidas que puidesen ter impacto sobre o gasto público (que por razóns de espazo non podemos detallar aquí), só se cuantifican: a) o reforzo de 300 millóns de euros no orzamento do Ministerio de Dereitos Sociais e Axenda 2030 para financiar un Fondo Social Extraordinario para facer fronte ás consecuencias sociais do COVID-19, mediante transferencias ás autoridades competentes das Comunidades Autónomas, Ceuta e Melilla para financiar as prestacións básicas dos correspondentes servizos sociais; b) preto de 30 millóns de euros para a investigación en créditos extraordinarios destinados ao Instituto de Saúde Carlos III e ao Consello Superior de Investigacións Científicas.Terá impacto nas contas da Seguridade Social a prestación extraordinaria por cesamento de actividade, aplicando o 70 por cento á base reguladora, aos traballadores por conta propia ou autónomos, cuxas actividades queden suspendidas ou, noutro caso, cando a súa facturación no mes anterior ao que se solicita a prestación véxase reducida, polo menos, nun 75 por cento en relación coa media de facturación do semestre anterior. Tamén o terá a exoneración ás empresas do pago do 75% da achega empresarial á Seguridade Social alcanzando dita exoneración o 100% da cota cando se trate de empresas de menos de 50 traballadores, sempre que estas comprométanse a manter o emprego. E así mesmo poderá ter impacto nos orzamentos do INEM a previsión de que, nos supostos en que a empresa decida a suspensión de contratos ou a redución temporal da xornada de traballo, recoñécese o dereito á prestación contributiva por desemprego ás persoas traballadoras afectadas, aínda que carezan do período de ocupación cotizada mínimo necesario para iso. Pero de ningunha destas medidas explicítase o seu custo previsto en termos de menores ingresos ou máis gasto público.As restantes medidas non teñen un impacto directo, polo que xorden dúas preguntas. A primeira estimouse polo goberno que as tres medidas con impacto directo van supoñer máis de 16.000 millóns de euros? E a segunda estes 17.000 millóns dos que se fala na rolda de prensa engádense aos 18.000 que supostamente se "mobilizan" co anterior decreto? Se a resposta a esta segunda pregunta fose afirmativa, estariamos a dicir que se van a mobilizar nada menos que 35.000 millóns, entre gasto directo e menores ingresos, o que resulta estraño que non se mencionase na rolda de prensa do presidente do Goberno. Cabe pensar que o impacto total vai ser como máximo os 18.000 millóns, que se atribúen ó Real Decreto-Lei 7/2020, aínda que faría falta coñecer o detalle.Quédannos outros 100.000 millóns en avais públicos. Empecemos sinalando que descoñecemos como calculou o goberno a cifra da suposta mobilización de recursos privados resultados destes avais. Respecto a a achega pública, resulta que, ao ser avais, non se trata dun gasto real (sexa corrente ou de investimento), senón dun gasto financeiro potencial, que como é sabido ten a virtude de que non computa no déficit público. E sabemos ben, pola política de avais ás actividades de Investigación, Desenvolvemento e Innovación contidas nos Orzamentos Xerais do Estado desde hai anos, que os avais non se utilizan, non son atractivos para as empresas e queda sen executar máis do 80 por 100 das cifras orzadas. Por tanto, é de esperar que esa suposta mobilización de recursos lamentablemente quedará en case nada. A iso hai que engadir que o beneficiario real desta medida é o sistema crediticio, que ve asegurado que, se concede un préstamo e leste resulta errado, non vai perder un euro, dado que o avalou o Estado. Así polo menos entendeuno o mercado de valores.Ata aquí o Goberno adoptou unhas medidas das que non se sabe o seu importe real, nada que ver desde logo con esa declaración do seu presidente de que se vai a mobilizar case o 20 por 100 do PIB. Pero os casos detectados e os falecementos atribuídos ao COVID-19 non deixan de aumentar, o goberno considera necesario alongar o estado de alarma e endurecer o confinamento. E como consecuencia apróbanse tres novos Real Decreto-Lei 9/2020, do 27 de marzo, o que fai é limitar o alcance dos Expedientes de Regulación Temporal de Emprego (ERTE), regulados no Real Decreto-Lei anterior e matizar ou corrixir algunhas das medidas de carácter laboral aprobadas, relativas aos despedimentos e ás prestacións por desemprego. O Real Decreto-Lei 10/2020, do 29 de marzo, partindo de que co estado de alarma limitouse ao máximo os movementos das persoas, ten por obxecto establecer un permiso retribuído recuperable para persoal laboral por conta allea, de carácter obrigatorio e limitado no tempo entre os días 30 de marzo e 9 de abril (ambos os incluídos), para todo o persoal laboral por conta allea que preste servizos en empresas ou entidades do sector público ou privado que desenvolven actividades non esenciais.A última das normas é o Real Decreto-lei 11, do 31 de marzo que, en nada menos que 88 páxinas, adopta un elevado número de medidas complementarias en moi diversos ámbitos que, segundo o goberno, é "un paquete económico e social completo para dar resposta a todos os cidadáns" e que, por iso, non tentaremos detallar aquí. Entre elas, hai medidas de apoio ao aluguer de persoas vulnerables, incluíndo unha liña específica de avais e unha axuda de ata 900 euros ao mes e ata un 100 por 100 do aluguer, ou ata un 100 por 100 do principal e intereses do préstamo hipotecario, medida que se estima supoñerá un gasto de 400 millóns de euros; de moratoria das débedas hipotecarias e dos créditos e préstamos que manteñan as persoas en situación de vulnerabilidade; amplíase o colectivo de perceptores do bono social de electricidade, que agora inclúe a profesionais e autónomos; créase un subsidio extraordinario temporal do que se poderán beneficiar as empregadas de fogar ante a falta de actividade, a redución das horas traballadas ou a extinción do contrato; un subsidio aplicable ao colectivo de traballadores temporais cuxo contrato se extingue porque chega ao seu fin; concédese unha moratoria, con condicións a determinar por Orde Ministerial, no pago das cotizacións ás Seguridade Social dos traballadores autónomos, así como o aprazamento do pago de débedas; hai medidas de "apoio á industrialización", unha denominación excesiva debido a que son máis ben para paliar as consecuencias do cesamento de actividade, por exemplo no sector turístico; medidas relacionadas coa subministración de enerxía destinadas a pequenas empresas e autónomos.Algunhas destas medidas terán impacto sobre os orzamentos públicos, fundamentalmente sobre os orzamentos da Seguridade Social, de feito o decreto autoriza a dispoñer dos máis de 2.400 millóns de euros procedentes das cotizacións para formación profesional dos traballadores en paro, e que forman parte do Plan Anual de Política de Emprego (PAPE), que xestionan as comunidades autónomas, para así poder financiar calquera das prestacións e accións do sistema de protección por desemprego; outras medidas o que fan é tratar de reducir ou aprazar as consecuencias negativas da paralización da actividade económica.Circulan xa multitude de previsións e análises sobre cal será o impacto macroeconómico da pandemia, a maioría malas senón catastrofistas, pero non é a nosa intención recoller os seus prognósticos. Dado o estado do coñecemento das previsións en economía, o que algunha acerte é case imposible de saber a priori.Porque algúns datos do que está a supoñer a paralización da actividade económica son espectaculares. Afiliados á seguridade social do mes de marzo en caída libre, cun descenso a finais de mes de 833.979 persoas (243.469 afiliados menos de media), aínda que entre o 12 e o 31 de marzo perdéronse 918.996 afiliados. A caída da afiliación é moito maior no réxime xeral que no de autónomos (o que é lóxico, pois neste caso supón darse de baixa na actividade); e é moito maior nos contratos temporais (550.651 persoas, cunha perda do 17,3%) que nos indefinidos (1,9%). E os ERTE que se realizaron aínda non aparecen nas estatísticas, cando a principios de abril o número dos presentados case chegaban a 250.000, aínda que ata ese momento só 620.000 persoas tiñan o seu contrato suspendido, segundo datos proporcionados pola ministra de Traballo e Economía Social. Xa vemos que os efectos económicos da pandemia non están a afectar a todos por igual e que será difícil que ninguén se vexa afectado unha vez pasase.Moitas das medidas adoptadas están plenamente xustificadas, algunhas de contido puramente social, como a protección sobre as vítimas de violencia de xénero ou a consideración como actividade esencial ás clínicas que permiten interromper o embarazo. Só podería reprocharse ao goberno a tardanza en adoptalas, froito probablemente da discusión, senón enfrontamento, entre os membros do goberno ordoliberais (partidarios das políticas de austeridade ou prisioneiros, pero con síndrome de Estocolmo) e os socialdemócratas, aínda que seguindo o refrán, máis vale tarde que nunca.De novo comprobamos a adopción dunha multitude de medidas, algunhas delas cunha enorme complexidade de implantación (como os propios traballadores do Servizo Público de Emprego Estatal están a declarar), consistentes en axudas condicionadas a estritos requisitos que necesitarán unha chea de trámites burocráticos, para que poidan ter acceso as persoas vulnerables (que por certo deberán demostrar tal situación) a quen está destinadas. A principios desta semana decatámonos polas redes, a través dun cargo político, de que o goberno está "a traballar", non sabemos para cando estará lista a medida dada a división existente no seu seo, nun ingreso mínimo vital que cubra a todas as familias vulnerables ou en situación de necesidade, cunha prestación "unicamente" condicionada ao nivel de ingresos e cos mínimos requisitos burocráticos (aleluia!). Nunha entrevista en La Vanguardia do 5 de abril, o ministro Escrivá afirma "o ingreso mínimo vital é unha medida estrutural e permanente", pero as concrecións sobre a mesma non van máis aló de vaguedades: nin cantos posibles beneficiarios van percibila, nin que cantidade vai supoñer, nin cal é o calendario para implementala. Un par de páxinas despois do mesmo xornal, atopámonos que a patronal catalá tamén defende unha renda mínima de axuda "aos colectivos máis vulnerables". En fin, o de sempre, pero que se converte en máis hipócrita se cabe nas circunstancias actuais. Iso cando cada vez son máis as voces que piden que se estableza xa unha renda básica.Certo que, como cabería esperar, os inimigos da renda básica e defensores dos subsidios condicionados, volveron a sacar os argumentos manidos de sempre. Un deles, que neste contexto merece especial atención, é que a crise económica causada pola pandemia vai afectar aos autónomos e os pequenos empresarios e que a renda básica non dá resposta á súa supervivencia. No Reino de España, segundo os datos da Seguridade Social, hai máis dun millón e medio de empresas de traballadores autónomos sen empregados e algo máis dun millón cen mil microempresas (as que teñen menos de 10 empregados), que representan un 93,6% do total de empresas, polo que é un erro de vulto dicir que unha renda básica non alcanzaría a estes autónomos e microempresarios, todo o contrario, permitiríalles sobrevivir ou polo menos axudaríalles se tivesen problemas no seu negocio, do mesmo xeito que aos seus traballadores.De que é necesario e urxente poñer diñeiro en mans dos cidadáns xa se deron conta en Hong Kong, en Xapón e parece que tamén a administración Trump, aínda que se trata dun pago único cuxos inconvenientes xa foron destacados (entre eles por Guy Standing). Mesmo hai propostas procedentes de economistas conservadores, como a de Gregory Mankiw (adoptada por algún economista liberal do reino). Ou citando textualmente ao Financial Times "…A redistribución debe situarse na axenda; os privilexios dos máis ricos deben poñerse en cuestión. Políticas ata o de agora consideradas excéntricas, como a renda básica ou a imposición sobre a riqueza deben empezar a considerarse".Por iso consideramos que hai que ser máis realistas na aposta pola maioría da poboación non rica o que quere dicir que nunha situación de crise como a presente, chegou o momento da implantación da renda básica. Como pode implementarse unha renda básica de forma inmediata para facer fronte á situación de emerxencia en que nos atopamosEn primeiro lugar, imos enumerar os pasos que deberían seguirse:1. A administración abre un período de petición on-line para que toda persoa poida solicitar a RB. Para iso é necesario facilitar unha conta corrente para cada persoa adulta. Se non se dispón da mesma utilízase Bankia, xa que se trata dun banco público. A RB é inembargable excepto por fraude fiscal posterior á súa implementación.2. A administración fai as comprobacións electrónicas relativas ás características do fogar ao que pertence o solicitante (cantas persoas adultas e cuantos menores conviven no mesmo) e a todo solicitante transfíreselle sen condicións. De forma case inmediata.3. O pago prolóngase indefinidamente ou, como mínimo, ata tres meses despois de que se declarou o final da situación de emerxencia. Por iso é polo que podamos chamala tamén "renda de corentena".4. No exercicio 2021 todas as persoas perceptoras deberán presentar a súa declaración do IRPF. De feito, faraa como xa o fai na actualidade a Axencia Estatal da administración Tributaria (AEAT), a través do borrador que envía a cada contribuínte.5. As persoas perceptoras de RB e doutros ingresos pagarán en función do total de ingresos, descontando a transferencia de RB percibida.6. As persoas que unicamente percibisen a transferencia de RB anualizada non pagarán nada por esta declaración do IRPF.7. Redúcense os pagos en efectivo a un máximo de 500 euros por transacción. E estúdase que todas as transaccións leven unha identificación fiscal de comprador e vendedor con información electrónica (cunha app en móbil para pequenos negocios). De que transferencia estamos a falar e posibles vía de financiamentoAs cantidades transferidas obedecen ao seguinte criterio: calcúlase o importe por fogar a razón de 530 euros para o primeiro membro e o 50% para o resto dos membros. Que é un criterio parecido ao utilizado pola OCDE para establecer as diferenzas de pobreza que existen segundo as distintas composicións do fogar, pero reforzando o apoio ás familias con menores. A cantidade total obtida dos adultos divídese entre cada membro adulto e a cantidade total dos menores asígnase a partes iguais entre os correspondentes titores dos menores. Hai quen pode pensar que 530 euros é unha cantidade pequena, que 1.060 euros para tres persoas nun fogar é baixo. E é certo. Pero non cremos que a discusión importante sexa agora se 400, 500, 600 ou 700 euros. O importante é a rapidez da súa aplicación, e para iso a universalidade e incondicionalidade son esenciais. Da mesma forma que se repite ata a saciedade que a intervención rápida ante o coronavirus é mellor que buscar a perfección, tamén unha renda básica inmediata é mellor que garantir o enfermizo purismo dalgúns preocupados porque "só a reciban os necesitados" ou que "non a reciban os ricos".Máis patético, cando non sinxelamente ridículo, é a obxección nas actuais circunstancias dalgúns opinadores de esquerdas segundo os cales a renda básica é demasiado cara. Dino sabendo de que falan? Póñeno en relación ao que están a facer os gobernos da UE e a propia UE en beneficio das grandes corporacións?A partir da información que proporciona a Enquisa de Condicións de Vida na súa última edición de 2018 o custo da transferencia é dun máximo 17.153 millóns de euros mensuais. Se supoñemos que se percibe durante 6 meses, a contar desde o mes de marzo ata o mes de agosto de 2020, o custo total máximo será aproximadamente de 103.000 millóns de euros. O custo será inferior en proporción ás familias que o soliciten. É de esperar que as familias que manteñan o posto de traballo ou outros ingresos (como a maioría de funcionarios ou pensionistas non a soliciten). Basta sinalar que no ano 2018 o 41% dos ingresos do traballo e actividades económicas (o 38% do total dos rendementos gravables por IRPF) procedían de pagadores públicos que non serán afectados (en principio). Unha cifra de 30, 40 ou 50 mil millóns sería mesmo financiable con déficit (que sería bruto, porque a maioría senón todo se recuperaría vía ingresos fiscais xerados polo consumo inducido e polos multiplicadores fiscais elevados que vai ter o gasto público inxectado na vea da poboación). Ademais, haberá que ter en conta os aforros inducidos en saúde, prevención da delincuencia e outros custos indirectos.E adicionalmente deberá implementarse a moratoria de pago de alugueres igual que a que existe para hipotecas, porque a RB que se propón só cobre as necesidades básicas excluídos os gastos de aluguer ou hipoteca. Deixamos pendente as medidas de futuro para garantir o dereito constitucional á vivenda.Nuns meses, farase unha estimación do custo fiscal total e do seu financiamento vía modificación do IRPF 2020 e doutros impostos (Sociedades, Patrimonio, IVE, etc.) e decidirase a súa extensión no tempo ou a súa implementación indefinida como renda básica universal e incondicional (non de corentena) integrada nas nóminas e pensións engadindo axudas ao pago da vivenda.Escribía un ministro do actual goberno moi recentemente na prensa: "Non é o fin do mundo. Pero é o fin dun mundo. Do mundo no que viviramos ata o de agora." Pode ser peor, si. E en lugar de concentrar os esforzos en montar unha burocracia inquisitiva que persiga aos pobres preguiceiros, ou ás persoas vulnerables, dedicarémonos a reconstruír unha sociedade máis xusta, solidaria e sostible, sen deixar esta vez ninguén atrás. Todo será distinto, aproveitemos que sexa para mellor. Notas1. Esta é unha versión notablemente revisada, actualizada e ampliada dun artigo publicado en Público o pasado 23 de marzo: https://blogs.publico.es/dominiopublico/31374/ante-la-pandemia-del-coronavirus-mas-que-nunca-necesitamos-una-renta-basica/2. A Comisión foi propoñendo diversas medidas adicionais: revisou as normas en materia de axudas estatais; estableceu unha Iniciativa de Investimento en Resposta ao Coronavirus, dotada con 37.000 millóns de euros, para proporcionar liquidez ás pequenas empresas e ao sector da asistencia sanitaria; puxo en marcha unha nova iniciativa denominada SURE -Instrumento de Apoio Temporal para Mitigar os Riscos de Desemprego nunha Emerxencia para contribuír a conservar postos de traballo e apoiar ás familias; propuxo reorientar todos os fondos estruturais dispoñibles cara á resposta ao coronavirus; e dotou con 3.000 millóns de euros unha Iniciativa de Solidariedade Sanitaria da UE, para atender ás necesidades dos sistemas sanitarios dos Estados membro. En calquera caso, as divisións no seo da UE afloraron unha vez máis. Máis dun dos moi europeístas (Delors) díxoo: esta UE está ferida de morte.3. Lamentablemente as estatísticas que se están ofrecendo non parecen que estean a reflectir a realidade da pandemia. Non é posible saber o número de contaxiados, só o número de persoas infectadas ás que se lles detectou e, por outra banda, a cifra de falecidos tampouco sabemos se recolle todos os casos. Isto que está a ocorrer no Reino de España, en parte pola decisión política dalgunhas Comunidades Autónomas de enmascarar os datos, casos de Madrid e Andalucía, é aínda máis acusado nas estatísticas internacionais, pois cada país parece estar a contabilizar os casos de maneira distinta, tamén en parte por razóns políticas.4. Chámanos a atención que se empeza a utilizar e xeneralizouse, desde o goberno e desde os medios de comunicación, unha linguaxe bélica, "isto é unha guerra", cando como ben destaca Ramón Lobo (El País, 3 de abril de 2020), non hai trincheiras, nin primeira liña, nin inimigo, é só un virus e co abuso da linguaxe militar, "un insulto para millóns de persoas que padecen a verdadeira guerra", o que se pretende sen dúbida é desviar a atención sobre a responsabilidade no estalido e a xestión da pandemia. E como máis directamente escribe a exalcaldesa de Badalona, Dolors Sabater, "… é dunha obscenidade intolerable a exhibición e exaltación do corpo militar que se está levando a cabo no medio desta crise sanitaria, social e económica do Covid 19, coa conivencia de todos os políticos do goberno do estado."5. http://gregmankiw.blogspot.com/2020/03/a-proposal-for-social-insurance-during.html6. Lembramos que dos pobres que había antes da crise pandémica no reino de España só recibían rendas condicionadas para pobres menos do 10%. Pero hai quen xa ten parti pris diga o que diga a realidade. Quizais a consigna máxica pode consolar a algúns "hai que mellorar o que temos". Así nos vai.7. Escribe Luís Flores da Comisión de antiglobalización de Ecoloxistas en Acción: "En Europa, o Quantitative Easing anunciado polo Banco Central Europeo ten o triste nome de Pandemic Emergency Purchase Programme (PEPP). Dispón de 750.000 millóns de euros, que se destinarán en gran parte como denunciou Ecoloxistas en Acción, a comprar bonos das principais corporacións do continente —aquí a lista completa—. Entre os beneficiarios atópanse algunhas das empresas de combustibles fósiles máis contaminantes, como Enel, Total, Repsol, Shell, Naturgy, ou ENI."


Summary: Conversamos co director de Edicións de Xerais.

Manuel Bragado é unha das persoas máis próximas a Agustín Fernández Paz. Coñecéronse hai máis de trinta anos e mantiveron unha relación, alén do persoal, no ámbito profesional. De facto, sen a sinatura de Agustín Fernández Paz "Xerais non sería entendíbel" como proxecto editorial, asegura. Neste senso, malia recoñecer a "perda irreparábel" que supón o escritor, Bragado subliña o seu legado, ducias de obras e unha aportación inmensa á literatura galega que fica aínda por alcanzar o seu máximo recoñcemento. " É un autor profundamente moderno, con obras moi elaboradas e que ten un enorme futuro", afirma. Foi un mestre no plano educativo e no literario Comezaría polo principio. Cando coñeciches Agustín Fernández Paz?Coñecino en 1981 cando eu era estudante de 5º de Pedagoxía e el membro do Colectivo Avantar. Un grupo de estudantes incorporámonos ao proceso de formación do que sería despois Nova Escola Galega. A partir de aí Agustín xa era un referente, partillamos distintos grupos de traballo desde que aprobei as oposicións en 1983 e mantivemos un lazo permanente. Creouse un vínculo que nunca rachou. E no eido profesional, como editor?No ano 1990, cando entre como director de Edición de Xerais. É unha fortuna poder acompañalo no proceso de creación no que el era moi minucioso. Comezaba o seu traballo en fichas, unha ficha para cada capítulo. De aí pasaban ao que el chamaba 'libreta amarela', o primeiro manuscrito. Logo viña a fase de computador a partir da cal comezaba a partillar cos editores. Foi un mestre no plano educativo e no literario. Pasamos moitas horas de traballo compartido. Perdimos unha persoa que queríamos, é unha perda irreparábel, como a de todas as persoas, mais Agustín deixa unha comunidade de afectos, de lectores, unha obra extensa que vai ser cada vez máis valorada co paso do tempo. Será un clásico de entreséculos na literatura galega e unha das máis importantes da contorna estatal. Será un clásico de entreséculos na literatura galega e unha das máis importantes da contorna estatal Xerais e Agustín Fernández Paz sempre estiveron unidos. Que significa para a editorial contar cunha sinatura como a del?Xerais é un proxecto de profesionais da edición que lle dá un peso específico a todos os seus autores e nel, Agustín Fernández Paz é unha das trabes principais. Conta cun catálogo de maís de trinta obras. Dalgunha forma foi unha persoa que orientou o proxecto alén da actividade autoral. Foi editor sobre todo no educativo e no infantil-xuvenil. Xerais non sería entendíbel sen a súa aportación. Foi para nós unha peza moi importante. Nunha entrevista coa autora da tese doutoral sobre a súa obra, Eulalia Agrelo, falaba da primeira vez que liches 'Cartas de inverno'. Lembras aquel día?Lembro e, de feito, Agustín deixouno reflectido no epílogo do libro a partir da 4ª edición. Foi un día pola mañá, el gostaba de erquerse cedo e antes de ir ao instituto trouxo o manuscrito. Tiven acougo esa mañá, lin a novela e ao mediodía xa o estaba a chamar para lle dicir que quedara estremecido coa historia de Adrián. Foi un libro moi grato para Agustín. A revisión do epílogo incluirase na 24ª edición que sairá con motivo da conmemoración dos 100 mil primeiros exemplares da obra. Xerais non sería entendíbel sen a aportación de Agustín Fernández Paz Foron moitas as mostras de afecto e recoñecemento desde o día de onte mais nas capas da imprensa escrita apenas foi destacado o seu pasamento...É entendíbel polo que está a acontecer co papel dos medios de comunicación e cos formatos. No ámbito dixital a acollida foi extraordinaria. Agustín era unha persoa antisectaria, inclusiva para a que o perímetro da aperta tiña que ser o máis amplo posíbel e iso foi recollido na rede. De feito, non puiden ler todo o que se publicou e iso é un éxito colectivo da comunidade leitora que el conformou. Débenos encher de esperanza, algo no que el sempre acreditou e ao que se referiu en Non hai noite tan longa coa cita de Shakespeare na que di que após a longa noite sempre aparece o abrente. Sinalabas, como tamén o fixo Eulalia Agrelo, que a súa obra será máis valorada co paso do tempo.É un fío dun novelo do que hai que tirar. É un autor profundamente moderno, con obras moi elaboradas e que ten un enorme futuro. A literatura demostrou con el e con outros nomes como o de Manuel Rivas, que é perfectamente posíbel facer unha literatura universal na nosa lingua. É un autor profundamente moderno, con obras moi elaboradas e que ten un enorme futuro Foi ademais unha persoa comprometida, coa lingua e co país.Agustín é un galeguista que defendeu a construción nacional, ese proceso de construción colectiva, desde o ámbito educativo, da promoción da lingua, da creación literatia, da edición... Nunca desistiu e só podemos abeizoalo por ter feito iso. Sei que é difícil mais se tiveses que destacar unha das súas obras, cal sería?É moi difícil para min iso. No acto cívico que terá lugar hoxe [no Salón de Actos do Tanatorio de Pereiró onde foi instalada a capela ardente] queremos que todo o protagonismo sexa para a súa palabra. A verdade ten unha obra diversa e para todos os públicos. Contos para pícaros como Laura e os ratos e outros como Aire negro, A viaxe de Gagarin ou Non hai noite tan longa que eran das que probabelmente estaba máis orgulloso. Non podemos esquecer o ciclo de libros de medo con Cartas de inverno e A neve interminable, obras sobre as que volveu a traballar durante as súas últimas semanas. Ou Contos por palabras que foi un libro que revolucionou a literatura infantil e xuvenil no ámbito peninsular. Nun futuro publicaremos a edición de dous libros de ensaio sobre os que estaba a traballar [inéditos], un arredor da literatura e outro arredor da lingua. Cómpre subliñar que a súa obra investigadora é moi importante tamén.


Summary: Recunchos da Costa: Os Penedos de Traba e Pasarela.

Este venres, os Concellos de Laxe e Vimianzo volvían demostrar a boa sintonía e colaboración entre municipios, coa presentación do folleto de rutas de sendeirismo pola Paisaxe Protexida dos Penedos de Pasarela e Traba. O alcalde de Laxe, José Luís Pérez Añón, a alcaldesa de Vimianzo, Mónica Rodríguez, así comos os edís e os técnicos de ambos concellos en materia turística, deron continuidade a este completo proxecto de posta en valor da Paisaxe Protexida. Un proxecto que segue agardando polo Plan de Conservación da Xunta. Os concellos presentaron esta guía en tres idiomas (galego, castelán e inglés), que contén un mapa do percorrido ao longo do cal se sitúan as pedras catalogadas e sinalizadas hasta este momento. O folleto permite escoller entre tres alternativas de ruta e seguir as indicacións para facela de xeito autónomo. As opcións que se detallarán para as persoas interesadas son as seguintes: Ruta lineal Pasarela – Traba (ou viceversa) de 6,2 km de lonxitude. Ruta circular dende Pasarela, de 7,8 km de lonxitude. Ruta circular dende o Cruce do Bañal de 5,7 km de lonxitude. Así ambos concellos continúan apostando pola paisaxe e o respecto polos seus valores naturais, pola promoción de programas de educación ambiental da paisaxe, e pola promoción dun desenvolvemento turístico desta zona que sexa respectuoso co medio. Máis información: Descargar aquí o folleto. NOVAS SOBRE OS PENEDOS DE TRABA E PASARELA 14-06-21: A veciñanza tamén dixo non aos Eólicos sobre os Penedos. 28-05.21: O PP rexeitou no Parlamento unha enmenda para paralizar os Penedos de Traba e Pasarela. 23-05-21: A poesía voltou ao rescate dos Penedos. Maio 21: Civismo e cultura únense para salvar os Penedos da invasión eólica. Abril 21: "Esta paisaxe xera máis riqueza que os parques eólicos". 30-04-2021: Laxe e Vimianzo tiran dos Penedos de Traba e Pasarela . 27-03-2021: O pleno de Laxe esquece os Penedos de Traba e Pasarela. "Esta paisaxe xera máis riqueza que os parques eólicos". Febreiro 21: Constitúen a Plataforma Salvemos os Penedos. ANOVA: "A Xunta paraliza a ampliación da Rede Natura para favorecer a ubicación irregular de eólicos como os de Monte Chan". O BNG oponse ao PE Monte Chan, "unha ferida de morte na paisaxe dos Penedos". O SEMESCOM presentou alegacións contra os dous proxectos dos parques eólicos que ameazan os Penedos. 22-02-2021: O BNG de Laxe presenta unha moción para que o pleno rexeite os Parques Eólicos de Monte Chan e Pena dos Mouros. Xan Fdez. Carrera: Novo ataque á Costa da Morte. 18-02-2021: Os Concellos de Laxe e Vimianzo plántanse ante o parque eólico Monte Chan pola súa afectación aos Penedos. PE Monte Chan: Adiante Vimianzo e BNG presentan alegacións ao PE Monte Chan por afectar á Paisaxe Protexida dos Penedos. PE Monte Chan e Pena dos Mouros: A veciñanza de Laxe denuncia dous proxecto eólicos sobre Laxe, Camelle e Vimianzo. Xaneiro 2020: Vimianzo e Laxe únense de novo para esixir que a Xunta comece o Plan Estratéxico dos Penedos. Novembro 19: Os Concellos de Laxe e Vimianzo retoman, en serio, o proxecto dos Penedos de Traba e Pasarela. Decembro 2018: Os Penedos xa ten imaxe para o seu póster. Novembro 2018: 10 anos despois a Xunta comeza a traballar no Plan dos Penedos. Setembro 2018: Os penedos cobran vida. 2018: Laxe e Vimianzo únense para reivindicar os Penedos como #moitomáisquepedras. 2018: Augusto Pérez-Alberti: "É lamentable que a Xunta non fixera nada dez despois da declaración dos Penedos de Traba e Pasarela como Paisaxe Protexida". 2018: Unindo forzas entre Concellos para salvar os Penedos 2016: O SEMESCOM presenta dous calendarios para o 2016 con imaxes dos Penedos de Pasarela e Traba. 2014: Vimianzo esixe o Plan de Conservación dos Penedos de Traba e Pasarela. Os vídeos da Semescom: Os penedos de Traba e Pasarela. 2009: Os Penedos de Traba e Pasarela son oficialmente Paisaxe Protexida


Summary: Responsabiliza as administracións e as organizacións de produtores (OPL) de "non cumprir" coa defensa do sector produtor.

Renovación de contratos lácteos estes meses e, máis unha vez, o resultado son "abusos" e "imposicións" da industria cara aos produtores. Denúnciao a Federación Rural Galega (Fruga), que resume así a situación: "As industrias presentan unha oferta e o gandeiro non lle queda mais remedio que aceptala". Esta organización incide en que hai "unha suba constante e continúa dos custes de produción, derivada da suba dos concentrados. En cambio o prezo a percibir polo leite e similar o das campañas anteriores, nalgúns caso aínda mais baixo que o ano 2020". Fruga responsabiliza ás industrias lácteas que operan na Galiza, "na súa maioría de capital foráneo", de "facer o seu agosto" nas explotacións leiteiras galegas. Na Galiza pagan os prezos mais baixos do Estado, e dos mais baixos da UE, "con calidades similares", critican. "Nesta última renovación de contratos observamos como a empresa Lactalis, de capital francés, presentou unha oferta aos gandeiros galegos, cuns prezos similares, nalgúns casos, e noutros con prezos mais baixos que a campaña pasada. Tendo en conta que esta industria é das primeiras en presentar a oferta, está a conseguir ser realmente quen fixe o prezo do mercado ao resto de compradores, co cal vemos unha vez mais como a terceira empresa a nivel mundial, en canto a volume de comercialización, é quen fixa o prezo que cobramos as ganderías galegas". Desde a Fruga denuncian, ademais, que tanto a lexislación aprobada ultimamente, que fala de non vender por baixo dos custes de produción, nin as organizacións de produtores (OPLs), "están a cumprir o seu cometido". Si en cambio, engaden, "observamos como nalgunhas comunidades, onde realmente hai grupos de comercialización de base cooperativa, os prezos son superiores, casos de Andalucia, Asturias, Cataluña, Euskadi.....


Summary: Fernández Castiñeiras, o autor confeso do roubo do Códice Calixtino da Catedral, presentou unha declaración de quince páxinas no Xulgado nº 2 de Compostela na que denuncia relacións sexuais e roubos. O xuíz restou credibilidade ao documento e o Cabido pensa presentar denuncia.

Quince folios manuscritos presentou o autor confeso do roubo do Códice Calixtino, José M. Fernández Castiñeiras, no Xulgado nº 2 de Compostela. Neles solicita declarar sobre feitos que presenciou nos últimos anos nas súas frecuentes visitas á catedral. No escrito, segundo fontes xudiciais, asegura cando estaba no templo compostelán foi testemuña de "relacións sexuais" con algunhas "actitudes máis alá do paternal" como "palmadiñas no cú". O electricista denuncia tamén roubos continuados por parte de responsábeis das esmolas no templo. "Metían a man na bolsa e sacaban cartos", asegura no escrito. Tamén sinala que moitos dos agasallos que levaban @s crentes "desaparecía" antes de chegar ao seu destino. Remata o texto indicando que a presentación do manuscrito é a súa maneira de que a xente soubera destes "feitos graves" que levaba tempo pensando como denunciar. "Metían a man na bolsa e sacaban cartos", asegura no escrito O xuíz resta credibilidade ao manuscrito José Antonio Vázquez Taín, o xuíz que instrúe o caso, restou credibilidade ao manuscrito en declaracións á radio pública de Galiza. "Non achega nada na defensa", sinala, "son unha serie de informacións infundadas que non nos permiten pensar que hai algo que se poda investigar". O xuíz cre que "xuridicamente non ten a máis mínima relevancia, non imos abrir ningún tipo de investigación porque son unhas acusacións moi xenéricas". A causa agarda que as partes presenten os seus escritos para poñer data ao xuízo. O Cabido da Catedral, polo seu lado, anunciou medidas legais contra Fernández Castiñeiras polas acusacións con nomes e apelidos que aparecen no manuscrito.


Summary: Conversamos co editor de Mallando no Android sobre a investigación aberta pola Comisión europea contra Android e a posíbel sanción a Google por posición dominante no mercado da UE.

A Comisión europea enviou un prego de cargos contra Google após considerar que o seu proceder nalgúns dos servizos que ofrece, nomeadamente Google Shopping, evidencia un posicionamento dominante a respeito doutras empresas do mercado. A comisaria de Competencia, Margrethe Vestager, advertiu o xigante estadounidense que podería incorrer nunha ilegalidade que lle carrexaría unha sanción económica do 10% do seu valor de negocio. Porén, que é o que está a facer Google e que responde a transnacional perante as acusacións lanzadas por Bruxelas? Respondemos a estas e outras cuestións da man de Iago Varela, enxeñeiro de Telecomunicacións e editor do bloque de tecnoloxía Mallando no Android. Que é Google Shopping?É un comparador de prezos. Se buscas un produto através deste servizo aparécenche distintas opcións e prezos procedentes de diversas tendas virtuais. Que é o que está a facer Google para que for apercibido e mesmo ameazado con ser sancionado pola Comisión europea?Hai dúas partes. Dunha banda, a comisaria entende que os resultados ofrecidos por Google Shopping poden responder aos seus intereses. Por exemplo, que tivese un acordo con Amazon para priorizar as súas ofertas. Doutra banda, di que Android está a coartar a liberdade d@s utentes ao introducir de serie as aplicacións de Google como Gmail, Google Store ou Google Calendar. A empresa xa achegou unha resposta através dunha gráfica na que compara as compras entre Google Shopping e outras empresas como Ebay ou Amazon. Asegura que non se está a favorecer a si propio porque as demais tendas continúan a funcionar embora ser dominante no mercado. Basicamente está a botar balóns fóra. Na práctica funciona como un monopolio?As cifras de Google en Europa roldan o 90% de utentes mais deféndese dicindo que a xente pode elixir. En relación coas aplicacións móbeis asegura que son os fabricantes os que deciden que App instalar e exemplifícao co último smartphone de Android no que instala as aplicacións de Microsoft. A sanción que podería impor a Comsión é do 10% do valor de negocio...Serían 6 mil millóns de dólares. É bastante mais non vai caer en bancarrota. [Ri]. "Tendemos a ser moi agresivos porén, desde o sofá, separándonos cada vez máis da vida real" Google, e outras empresas, foron protagonistas tamén polas filtracións de Eduard Snowden...Estas empresas ofrecen servizos moi atractivos e semella que o fan gratis polo que caemos como moscas. Porén, non nos decatamos que tamén teñen os seus intereses, véndense dados entre elas e véndennos publicidade axustada aos nosos intereses. Así as cousas e, cando menos publicamente, sempre se amosan contrarias a que os gobernos accedan ás súas bases de dados. A pasada fin de semana publicabamos Grindr, Tinder, Brenda, ligar 'en rede'. Cada vez trasladamos máis partes da nosa vida ao espazo virtual...Estamos a pensar cada vez máis a nosa vida de maneira on-line usando aplicacións para todo. Iso vese claramente tamén nos movementos políticos, algúns deles con forte presenza nas redes. Transmiten através destes espazos a súa disconformidade e carraxe perante as inxustizas mais esta non reverte nas rúas. Tendemos a ser moi agresivos porén, desde o sofá, separándonos cada vez máis da vida real.


Summary: Unha queda sostida e constante dos prezos supón un risco para a economía do Estado español e a zona euro. No conxunto do Estado esa baixada foi no que vai de ano dun -1,2%. En Galiza, -1,4%

O Instituto Nacional de Estatística corrixiu nunha décima os dados do IPC de marzo, Do -0,2% previsto queda en -0,1 a respecto do mesmo mes de 2013. O Índice de Prezos ao Consumo volve a dados negativos. O que tamén supón unha serie de riscos e perigos para a economía. Algo que hai unhas semanas advertía o eurocomisario Joaquín Almunia e estes días o FMI, que alertaba do alto risco de deflación no Estado español. De aí que haxa un coro de voces a pedir que o Banco Central Europeo mova ficha. No que vai do presente exercicio a taxa galega é dun -1,4% mentres que no Estado español é de -1,2%. Se facemos a comparativa inter-anual esta é de 0,0% en Galiza e -0,1% no Estado. Un período longo e sostido de baixada de prezos é un perigo, lembran economistas e analistas. Se ben un período así preserva o poder adquisitivo das rendas dispara o valor das débedas e acrecenta o custo relativo dos intereses. Escenarios fatais para os actores endebedados, sexan estes familias, empresas ou estados. E aqueles, como o español, o italiano, o grego, en proceso de rescate, están endebedados, e non pouco. Mais non é esta a única consecuencia negativa: supón un freazo para o medre económico. O motivo: que @s consumidor@s tenden a retrasar as decisións de compra pois esperan que os prezos sexan aínda máis baixos. Xa que logo, a deflación supón un calexón sen saída para o emprego, entre outras consecuencias.


Summary: O concelleiro do PP de Pontedeume, Javier Crespo, subiu el mesmo ao torreón dos Andrade para retirar unha bandeira de Palestina que fora pendurada despois dunha concentración de apoio ao pobo masacrado polo sionismo.

Ao PP de Pontedeume molestáballe a bandeira que ondeaba no cumio do torreón dos Andrade desde o fin a mobilización que o pasado sábado protestou no concello contra a masacre polo sionismo ao pobo palestino. O propio concelleiro do PP da localidade, Javier Crespo, subiu ao torreón acompañado por dous policias locais para retirar a bandeira Palestina do alto do monumento, momento en que foi increpado por algún veciño que lamentaba a eliminación dun símbolo de solidariedade co pobo palestino. Algúns dos manifestantes lamentaron que o representante do goberno local se apurara a eliminar a bandeira cando, arredor do 12 de outubro a española ondea durante días no mesmo monumento, amparada pola propia decisión do goberno municipal.


Dous tripulantes do Albacora Catro, atuneiro con porto en Vigo, faleceron na tarde da cuarta feira por unha fuga de amoníaco na embarcación producida en Seychelles, durante unha reparación en porto. O Albacora Catro é un atuneiro conxelador que opera nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico. Unanimidade no Parlamento para exixir un reforzo no sistema de alertas en sinistros marítimos Segundo informan fontes do sector marítimo a Europa Press, os falecidos son un tripulante galego e outro asturiano. Fontes do Goberno español trasladaron a Europa Press que ademais dos dous falecidos, ambos residentes en Vigo, hai oito tripulantes feridos. Estes foron atendidos polo centro do Instituto Social da Mariña (ISM) na zona e foron trasladados a un hospital cercano, acompañados de persoal sanitario do ISM. A embarcación conta cunha eslora de 83 metros e a súa alta definitiva produciuse en 1989. Este pesqueiro foi secuestrado no ano 2000 fronte aos costas de Somalia, cando pertencía a unha compañía vasca. Por que afundiu o 'Vila de Pitanxo'? Esta cuarta feira cumpríanse catro meses desde que o pesqueiro galego Vila de Pitanxo afundise no mar de Terranova, a 450 quilómetros da costa do Canadá, deixando 3 sobreviventes e 21 falecidos, entre corpos recuperados e desaparecidos no mar após o naufraxio. Primeiras reaccións O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, afirmou que segue con "atención" as informacións que chegan sobre o Albacora Catro. Nas súas redes sociais, Sánchez mostrou o seu "apoio e cariño" as familias, e os "mellores desexos para as oito persoas que resultaron feridas". Pola súa parte, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, lamentou "de novo, un tráxico accidente no mar". Tamén tivo palabras de "apoio e solidariedade" para as familias e amizades dos mariñeiros falecidos e do resto da tripulación. "Unha fonda aperta de ánimo a todos e todas as traballadoras do mar", concluíu Pontón.


Summary: Inaugúrase hoxe en Sada, baixo o título '[es]pazo Meirás'.

O Concello de Sada inaugura hoxe unha exposición que compila material gráfico sobre os usos do Pazo de Meirás antes de rematar en mans do ditador Francisco Franco. O seu título é [es]pazo Meirás, e dá conta tamén do proceso democrático de recuperación deste lugar. A mostra, que organiza a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, poderá visitarse a partir deste domingo na praza Irmáns Suárez Picallo. A través dunha selección de imaxes e fotografías baseadas na investigación elaborada por Carlos Babío e Manuel Pérez no libro Meirás: Un pazo, un caudillo, un espolio, a exposición repasa a historia do complexo que foi recuperado para o patrimonio público este mesmo mes, logo do litixio xudicial cos herdeiros do ditador. A información foi sintetizada e plasmada por membros da Comisión, como historiadores, arquitectos, xornalistas e estudantes, entre outros, e permanecerá en Sada até o 20 de xaneiro. O contido da exposición chega nun momento de debate sobre o futuro do inmoble. O Concello de Sada rexeitaba xa a pasada semana o 'Plan de usos das Torres de Meirás' presentado pola Xunta, no que se dilúe a referencia ao ditador. Segundo o alcalde de Sada, Benito Portela, "non se pode falar só de Pardo Bazán. Parece que á Xunta lle molesta a memoria, sobre todo a histórica e democrática, do franquismo, da ditadura, da represión, o que supón unha didáctica parcial e interesada do Pazo. A memoria non é un xardín".


O que naceu dun acto de violencia constituínte/destituínte ben podería morrer – de feito, adoita facelo – nun acto de violencia constituínte/destituínte. De feito, se somos máis precisos, un acto de violencia constituínte ten como motivación profunda a destitución de calqueira auctoritas que tenda a xustificarse, ou ben dende o discurso legalista da retórica da traditio liberal decimonónica, ou ben dende o discurso populista-carismático, co seu culto adscrito á persoalidade… ou ben dende o uso da violencia, quer informal-clandestina ou quer legalmente formalizada. Como non confío moito no poder omnímodo das palabras e as categorías para analizar a complexidade dun proceso social, gustaríame especificar que, se aplicásemos una mirada documental, isto é, se aprendésemos a observalos e enfocalos mentras acontecen, facendo un esforzo de distanciamento, en lugar de fechalos en demasía en categorías conceptuais, dariamonos conta de que o discurso legalista da traditio liberal decimonónica, o discurso populista-carismático e o uso da violencia, as tres cousas ao mesmo tempo, e tanto baixo o parapeto dunha retórica legalmente formalizada coma baixo o parapeto de certa retórica de resistencia en espacios informais-clandestinos, intercámbianse os papeis no mesmo proceso constituínte/destituínte, sendo utilizados moitas veces como recurso estratéxico e simbólico para afortalar e consolidar reximes políticos que perderon todo consentimento coa sociedade civil, por un lado, e como recurso estratéxico e simbólico, tamén, para predispor afectivamente á sociedade civil a crer e colaborar cooperativamente nunha cultura cotiá para xerar unha alternativa posible á cultura dominante da civilizatio neoliberal, por outro lado. Por que todo poder – ou contrapoder – busca relixiosamente, con esquizofrénica obsesión, o consentimento civil? E aquí, precisamente, quería chegar: Por que todo poder – ou contrapoder – busca relixiosamente, con esquizofrénica obsesión, o consentimento civil? Claro, todos presupoñemos que iso é o que debería facer se quere ser – ou parecer, que non é o mesmo – democrático. Mais, o chiste do asunto desvélase cando un cae na conta de que, habitualmente, e con máis frecuencia da desexada, tanto o poder coma o contrapoder fan moito, moito máis énfase na necesidade de gañar-ter o consentimento civil que na non menos acuciante necesidade de esforzarse en producir unha cultura autónoma; isto é : suxeitos autónomos. Non resulta estraño que, ao mesmo tempo que se loita encarnizadamente pola necesidade do consentimento civil, se faga moitísimo menos énfase – cando non, diretamente, se ignora – na súa necesidade de autodeterminarse creativa e culturalmente; sobre todo cando é ela mesma, a instancia civil da sociedade, con tódalas súas múltiples desfragmentacions e estructuras de desigualdade, e sen intermediarios, a que reclama a súa lexitimidade para reformular os contidos éticos e normativos que deberían resultar dun novo contrato social? Neste drama, precisamente neste, cáptase perfectamente a ambivalencia e a disonancia dos suxeitos que non están dispostos a renunciar a unha situación de confort ou privilexio para sumarse a un proceso constituínte/destituínte que faría perigar os cimentos materiais da súa liberdade, situándoo nun molesto principio de incertidume. Todos, máis ou menos, e eu inclúome, facemos este cálculo cando se trata de asumir compromisos de máximos sen utilizar a lóxica do posible e a cambio de nada, a non ser dun gasto absurdo de enerxía e da precarización dos cimentos materiais da liberdade humana, sexan conqueridas co propio traballo ou herdadas filiativamente. Percibín a dupla moral que mencionei anteriormente, nos pequenos círculos do nacionalismo galego de esquerdas, tanto no institucionalmente consolidado xa hai tempo (BNG) como no emerxente que se divorciu do anterior (ANOVA) Todos, eu creo, somos un pouco ambivalentes e disonantes cando nos plantexan un proxecto político, por así dicilo, de máximos revolucionarios; ese tipo de proxectos edulcorados con moito marketing emocional e papel de celofán nos que os bos, os malos, os xustos, os inxustos, os paraísos sociais á volta da esquina e as solucions finais están tan claras no guión coma un sinxelo problema de cálculo ou pensamento lóxico. Vin e captei perfectamente esta silenciosa ambivalencia, así como percibín a dupla moral que mencionei anteriormente, nos pequenos círculos do nacionalismo galego de esquerdas, tanto no institucionalmente consolidado xa hai tempo (BNG) como no emerxente que se divorciu do anterior (ANOVA). Polo que a min respecta, o meu alonxamento é cada vez máis profundo, tanto pola terrible opacidade comunicativa e falta de frescura e axilidade institucional como polo propio ecosistema de ideas imperante. Pensei que a categoría esquerda e nacionalismo poderían ser compatibles en determinados contextos: trabuqueime, sí. Trabuqueime de novo como cando me trabuquei crendo que nos círculos intelectuais galegos podería sementarse aquelo que André Gorz chamaba O humanismo do traballo. Os maximalismos identitarios e programáticos de certa esquerda nacionalista só me parecen necesarios – que non é o mesmo que opcionais – en contextos e xeografías dramáticamente adversas Trabuqueime, sí, e argumentarei os meus motivos : 1 – Porque os maximalismos identitarios e programáticos de certa esquerda nacionalista só me parecen necesarios – que non é o mesmo que opcionais – en contextos e xeografías dramáticamente adversas, e cando digo adversas estou pensando en dramas de verdade como os de Gaza – é un estudo de caso entre moitos -, en situacions de vida ou morte . 2 – Porque antes de autogobernarse, civil e institucionalmente, de facto, hai que ter un programa de goberno a medio-curto prazo que canalice socialmente e verbalice o modelo social alternativo que se ofrece, guste ou non guste de partida a unha maioría social. A lóxica da improvisación no camiño e o resistencialismo simbólico permanente xustificado baixo a lóxica do canto peor (desgobernen eles) mellor (oportunidade para ocupar a súa cadeira), non vale. Cometín un erro confiando no nacionalismo galego de esquerdas, e del, precisamente, penso aprender, o cal non implica convertirme ao furibundo anti-nacionalismo de moitos neo-conversos que abandonan o seu obxeto de desexo con resentimento de por vida. Nin o estatalismo nin o nacionalismo nin a mercadocracia, coma ingredientes ideolóxicos, son capaces de ofrecer nada consistente á sociedade civil Nin o estatalismo nin o nacionalismo nin a mercadocracia, coma ingredientes ideolóxicos, son capaces de ofrecer nada consistente á sociedade civil. Nada de nada, agás máis control bernizado con retórica libertaria. E non son capaces porque é o único que son : ideoloxía en estado puro, mais da mala. O opio do pobo en versión secularizada mais sen unha proposta política concreta e de mínimos que secularice a sociedade civil-política da cidade de Deus, tanto financeira como administrativa e educativamente. Cando o estado é, en sí mesmo, un fin, e non un medio, e cando a normalización cultural en contextos de marcada subalternidade é un fin en sí mesmo, e non un medio para desarrollar as singularidades dunha cultura nacional sen obviar os dereitos das persoas, o caldo de cultivo para novas formas de micro ou macro totalitarismo, de racismos de maiorías ou minorías, está cociñado de antemán. Concretar específicamente plans de desenvolvimento cooperativo local, así como materializalos e traballalos sobre o campo. Concretar específicamente os fundamentos dunha reforma do réxime salarial e fiscal vixente, cuxa desproporcionada inxustiza mantén á sociedade civil nunha situación de precariedade vital o suficientemente seria como para manifestarse en índices de suicidios nunca vistos dende a España da Transición. Concretar moi específicamente a forma de declarar xurídica e políticamente non vinculante o concordato firmado polo Estado español coa Santa sede antes de que o mesmo Estado español se dotase a sí mesmo dunha constitución. Concretar reformas constitucionais concretas que camiñen cara a concepción de España coma unha entidade política federal composta por suxeitos políticos tan plurais como as nacions que a integran, e cuxo contrato de convivencia non ten porque ser irrompible se así o quixese unha ampla maioría das súas sociedads civís. Concretar específicamente a recuperación da xestión e administración integralmente pública do sistema sanitario e educativo, así como expandir o gasto público en todo o referente á cobertura de situacions de dependencia física ou psíquica. Concretar específicamente cal é o ratio de gastos e ingresos fixos que o estado debería comprometer no mantenimento e rego financiero do seu sistema sanitario e educativo, cunha rigurosa planificación dos estudios de necesidades y recursos tecnolóxicos e humanos. Especificar que este este esforzo de ingreso debe realizarse a través dos gravámenes ás grandes rentas e non sobre os consumos e rentas do traballo, é de capital importancia. Como o é, antes de todo e sobor de todo, especificar os termos nos que e as cuantías sobre as que a deuda soberana do noso nada soberano estado debería ser considerada fraudulenta e ilexítima, e especificar, tamén, a derogación de todo tipo de lexislación civil que nega ás mulleres o dereito a auto-determinar os seus corpos e ser donas das súas decisions reproductivas. Isto é un traballo mental e práctico que require coordinación e eficacia, non só nos movimentos sociais, aos que considero esenciais e irrenunciables como axentes de cambio e muros de contención ante o avance da civilizatio neoliberal Isto é un traballo mental e práctico que require coordinación e eficacia, non só nos movimentos sociais, aos que considero esenciais e irrenunciables como axentes de cambio e muros de contención ante o avance da civilizatio neoliberal, e aos que considero, ademais, clave, á hora de frear a tendencia dos partidos políticos tradicionais a formular estratexias de comunicación e acción social – as dúas actividades deben ir da man – de consumo fácil e con criterios puramente electoralistas e curtopracistas. A política – realmente existente – segue a ser un deserto. Afortunadamente, a vida, de momento, aínda pode ser outra cousa Reflexionen, pois, os defensores de esencias patrias e libertarias, e non só das esquerdas nacionalistas, senon tamén das esquerdas estatalistas, porque mentras eles fan de nós suxeitos nómadas e mestizos – con moito orgullo -, obrigándonos, explícita e implícitamente, a asumir os fundamentos territoriais e culturais da cidadanía – tan circunstanciais coma o noso nacimento -, nós seguiremos recordándolles os seus erros… e asumindo os nosos. A política – realmente existente – segue a ser un deserto. Afortunadamente, a vida, de momento, aínda pode ser outra cousa. É, segue a ser, tempo de imaxinar.


Summary: A embarcación de Urdaibai fíxose coa prezada bandeira impóndose a Hondarribia, que chegaba con vantaxe. Tirán foi sétima. Catro vogadores de Galiza están na tripulación vasca vencedora.

Urbaibai renovou coroa e máis un ano mantense como raíña das traiñeiras. Un título que non se gaña nin na Liga San Miguel nin, moito menos, nos Campionatos do Estado. A córa conquístase nos 2 primeiros domingos de setembro na Bahía de Donostia. Na Regata da Concha, que leva 136 anos marcando historia no banco fixo. Urdaibai impúxose, renovando o título conquistado en 2014, e fíxoo con autoridade, impóndose a Hondarribia, a traiñeira que chegaba cunha lixeira vantaxe para se facer coa Bandeira após gañar na primeira quenda da regata. Hondarribia tiña menos de 2 segundos de ventaxe sobre Urdaibai. Foron poucos para resistir perante o regatón dos de Bermeo, que gañaron con contundencia. Entre o plantel dos de Urdaibai hai catro galegos: David Iglesias, Oscar Viudes e Antonio Miguel(O Grove) e Nando Rúa (Moaña). Son os galegos que gañaron a Concha de 2015. A traiñeira galega que conquistou praza para competir na Concha (Tirán) acabou sétima, só por diante da Donostiarra. Non foi a súa mellor regata, desde logo. Xa saiu mal e foi perdendo tempo até ser superada pola San Pedrotarra, á que os de Tirán se impuxeran na primeira xornada. Malia todo, Tirán foi a única embarcación non vasca que logrou entrar na Concha. Un dado que amosa o bo nivel da embarcación 'Mar do Con'.


Summary: O secretario saínte, Modesto Pose, afirmou na súa despedida que "alguén traballou, con éxito, para dividir"

Santos Héctor, concelleiro de Emprego en Vigo, foi electo como novo secretario provincial do PSdeG-PSOE na provincia de Pontevedra tras atinxir o 65% dos votos frente ao 31 por cen da candidatura liderada polo alcalde de Caldas de Reis, Juan Manuel Rey. O exalcalde de O Grove, José Antonio Cacabelos, retirou a súa candidatura no arranque do congreso provincial dos socialistas. O secretario xeral sainte, Modesto Pose, durante a súa intervención tras a inauguración do ccngreso afirmou: "A estas alturas ninguén dubida que alguén traballou con bastante éxito para que estivésemos divididos, pero esa é a súa responsabilidade". Unhas declaracións que foron interpretadas como unha acusación a Pachi Vázquez, secretario xeral dos socialistas galegos.


Summary: A RAG celebra o seu plenario extraordinario co gallo do Día das Letras reivindicando o legado de "insobornable compromiso" de Vidal Bolaño co galego e co seu presidente censurando o mercado do que "todos somos vítimas".

A Real Academia Galega (RAG) celebrou este venres o seu plenario extraordinario en Compostela co gallo do Día das Letras Galegas, onde homenaxeou o dramaturgo Roberto Vidal Bolaño, así como o seu "insobornable compromiso" coa lingua e a cultura de Galicia. No acto celebrado no Teatro Principal, o primeiro plenario presidido polo novo presidente Xesús Alonso Montero, este non dubidou en exixirlle a Núñez Feijóo que "apoie a cultura, o teatro e sobre todo as voces críticas" do país, como a do homenaxeado. "Hai que apoiar a cultura porque voste, coma nós, somos vítimas do mercado", díxolle Montero a Feijóo Foi no peche da sesión cando Alonso Montero destacou o compromiso de Vidal Bolaño para lembrar que os artistas "se non son críticos non son intelectuais". "Hai que apoiar a cultura, o teatro, hai que apoiar sobre todo as voces críticas porque vostede, como nós, somos vítimas do mercado", díxolle o presidente da RAG a Alberto Núñez Feijóo. "O mercado causa os recortes e a política de austeridade que non queremos", asegurou o presidente da RAG Ademais, Montero destacou que o teatro serve para se "mirar no espello" no que "aparecen as taras da sociedade". Así, ao igual que fixera pouco antes no acto de homenaxe a Vidal Bolaño no barrio de Vista Alegre, o presidente da centenaria institución asegurou que as devanditas "taras" son "inventadas polo mercado", que "causa os recortes e a política que non queremos de austeridade". "Se cadra nas vindeiras eleccións habería que facer unhas eleccións planetarias: uns a favor do mercado e outros en contra", repetiulle o máximo dirixente da Academia a Núñez Feijóo. Ao plenario asistiron preto dunha vintena de académicos da RAG, aínda que Alonso Montero xustificou a ausencia de Andrés Torres Queiruga e o actual secretario, Henrique Monteagudo, ambos os dous no estranxeiro. Por iso, foi o anterior secretario, Xosé Luis Regueira, o encargado de ler a acta na que se designaba a Roberto Vidal Bolaño como homenaxeado para o Día das Letras deste ano.


Summary: A xuíza da AN citounos a declarar esta quinta feira. O letrado Paul Bekaert asegura que Puigdemont està "combativo"e seguro de si propio.

Comeza a se estreitar o cerco xudicial sobre Puigdemont e o resto de membros do Govern. A xuíza da Audiencia Nacional Carme Lamela aceitou a trámite a querela apresentada contra eles polo fiscal xeral do Estado, José Manuel Maza, e cita o president e os consellers a declarar os próximos 2 e 3 de novembro. En concreto Puigdemont é chamado a declarar a quinta feira 2 de novembro. O avogado belga de Puigdemont deixou entrever nunha entrevista nunha cadea belga que o president non acudiría a declarar. Pediu que sexa interrogado en Bélxica, onde se atopa. Haberá que ver agora se desde a AN se atende esa solicitude. De non comparecer perante a xuíza, fontes xurídicas indican que a Audiencia Nacional ditaría unha orde de procura e captura contra Puigdemont -Oriol Junqueras ou calquera dos consellers que non acudisen á citación. De acudir finalmente, a xuíza podería ditar medidas cautelares após a declaración de Puigdemont, entre elas unha hipotética prisión incondicional, tal e como se fixo cos líderes dos colectivos soberanistas Jordi Sánchez e Jordi Cuixart, actualmente na cadea de Soto del Real. Resto de membros do Govern e o Parlament O escenario está aberto. Non se sabe que farán o resto de membros do Govern chamados pola AN para declarar 2 e 3 de novembro, así como os integrantes da mesa do Parlament: a presidenta Carme Forcadell, o ex-vicepresidente, Lluís Corominas, actual vicepresidente, Lluís Guinó, a vicepresidenta, Anna Simó, e os secretarios Ramona Barrufet i Josep Nuet.


Summary: O 4 de xaneiro de 1930 Roberto Blanco Torres recebe en Ourense, no Hotel Roma, unha magna homenaxe. O periódico La Zarpa, do que foi director entre 1921 e 1923, dedica dúas páxinas a referenciar os discursos, os asistentes, as adhesións, ao tempo que se adere "fervorosamente" á homenaxe ao ilustre escritor, ao valente xornalista e ao cidadán exemplar.

Podíamos repasar a listaxe de adherentes, mais dun cento, mais para o obxectivo desta lembranza abonda con mencionar as palabras, ben enviadas por non poder asistir ben ben pronunciadas no acto. Basilio Álvarez, fundador de La Zarpa, non puido asistir por un problema ocular, mais enviou nota que foi lida no acto e que, traducida, di "Ben facedes, ourensáns, en sentarvos na noite de hoxe en torno de Blanco Torres. O grande escritor e formidábel xornalista, é un verdadeiro símbolo. A súa figura, nestes momentos, ten características que parecen arrincadas a un vivir sen mácula para ser montadas ao ar como unha lección fulgurante de exemplaridade. Poeta de altísimos voos, por selo ten o seu cerebro na alma de todos. Iso fai que asome aos panoramas do pensamento co brío profundo do ideólogo, pero coa xenerosidade romántica do home perfecto. E todo isto que lle fai pisar recio polos cumes axítase o xenio, non é o bastante. O considerable de Roberto é que a súa vida toda é un modelo de austeridade, e hoxe a honra para comer á beira dun home honrado, sentar en torno dunha conduta, vai sendo pracer de deuses. Lamento non participar desa honra, pero Deus sempre benigno comigo, ao advertir as abxeccións que se dan polo noso país, para liberarme do bochorno de velas, premioume cunha afección accidental á vista. Que pase pronto a onda para que torne a ver!Á vosa destra en espírito" Tamén envía carta Risco: Otero Pedrayo (en galego, segundo aclara La Zarpa), fala resaltando o labor como xornalista e como poeta de Blanco Torres e, finalmente, o homenaxeado pecha o acto subliñando non seu discurso, feito en galego segundo aclara a redacción de La Zarpa, que se sente orgulloso da súa traxectoria vital, e que esa homenaxe, obviamente, non é á súa persoa mais a esa traxectoria , que os seus ideais son os de Liberdade, Verdade e Xustiza, que todos os homes sans propugnan e que el neste momento de angustia representa unha pedra coas arestas cara arriba para sinalar o seu pico agudo, e tamén que a vida é sacrificio, deber e responsabilidade, e que nestes momentos é necesario que todos se poñan en pé sobre a turbulenta riada da vida española. Otero Pedrayo fala resaltando o labor como xornalista e como poeta de Blanco Torres De Roberto Blanco Torres di Emilio Insua que "foi un dos xornalistas máis sobranceiros da Galiza do primeiro cuarto de século. A calidade e interese dos seus artigos, a honestidade con que emitiu as súas opinións, a dignidade con que afrontou a persecución da censura e dalgún propietario de xornal (caso de Portela Valladares e El Pueblo Gallego) e o prolífico da súa pluma, presente nos principais cabezallos da prensa galega desa época (A Nosa Terra, El Noroeste, El Correo Gallego, La Zarpa, Galicia, El Pueblo Gallego, El País, etc.) converten a súa figura nunha referencia inexcusábel á hora de falarmos desa xeración de grandes xornalistas que deu a nosa Terra antes do estoupido bélico do 36, xeración á que pertence tamén por dereito propio e en destacado lugar o noso compatriano Antón Villar Ponte" En outubro 1936, como antes sucedera con algúns das asistentes ou adherentes a esta homenaxe, foi paseado polas milicias falanxistas.


Esquerra Republicana (ERC), Bildu, Junts, PDeCAT, o Bloque Nacionalista Galego (BNG) e a CUP decidiron non acudir esta terza feira ao acto que organizará o Congreso para conmemorar o 40 aniversario do golpe do 23 de febreiro de 1981 que presidirá o rei Felipe VI, segundo informa Europa Press. A presidenta do Congreso, Meritxell Batet, será a encargada de abrir este acto, co que se pretende celebrar a "fortaleza" das institucións e da Constitución de 1978, segundo apuntou ela mesma. Batet afirma que con este acto preténdese celebrar a "fortaleza" das institucións e da Constitución de 1978. Unidas Podemos, Máis País- Equo e a maioría do Grupo Mixto asistirán ao acto de conmemoración do fracaso do golpe de estado, asñi como PSOE, PP e Vox. A portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Ana Pontón, xustificou a ausencia da formación ao acto debido a "o que significou" ese intento de golpe de Estado e o feito de que o vaia a presidir o rei Felipe VI a pesar das "dúbidas" sobre o "papel" da Monarquía fronte ao mesmo. Preguntada tras unha rolda de prensa, remarcou que a "posición" do Bloque sobre o que "significou" o fracaso do intento golpista do 23 de febreiro de 1981 é "moi clara" e sinalou que non entende que "se faga unha conmemoración deste acto" e "moito menos presidida polo Rei". "Desde logo, o BNG non vai participar nun acto que non nos parece de recibo e moito menos no que a protagonista sexa a Monarquía. Máis cando hai dúbidas sobre cal foi o seu papel nese golpe de Estado e cun rei emérito fuxido", resolveu a líder da formación nacionalista en alusión á residencia de Juan Carlos I en Abu Dabi (Emiratos Árabes). O deputado nacionalista no Congreso, Néstor Rego, sinalou nas redes sociais que "o soberanismo das nacións sen estado representa o verdadeiro republicanismo e a única alternativa que pon en cuestión o réxime monárquico. Fica claro que a mudanza real no Estado español só pode chegar da man dos procesos soberanistas da Galiza, Euskal Herria e Cataluña".


Summary: Resgatamos a información publicada en Sermos Galiza con motivo do 90º aniversario de Fidel para facermos memoria da súa visita a Galiza, que tivo lugar en 1992.

"Foi un momento extraño. Fidel, o Caribe, o polbo, Fraga...". Así lembraba a viaxe do "comandante Fidel", unha das voces que participou no documentario, Fidel y Fraga, sin embargo de Bambú Producións arredor da histórica recepción do líder da Revolución cubana en Galiza. Era 1992 e o país estaba gobernado por Manuel Fraga Iribarne, un ex-ministro franquista, fillo de emigrantes galegos en Cuba. Fronte a el, Fidel Castro, un cubano fillo tamén de migrantes procedentes, no caso do pai, Ángel Castro Argiz, da localidade luguesa de Láncara. As distancias ideolóxicas entre ambos os dous non impediron a visita, din que por vontade do propio Fidel, mesmo as loubanzas e tamén a emoción de Castro por coñecer a casa e os predios familiares. Fidel reivindicouse "neto de campesiños pobres" e "fillo lexítimo de Galiza" recollendo das mans do goberno municipal da localidade o título de Fillo Predilecto que, en 2016, lle foi concedido tamén ao seu irmán Raúl, actual presidente de Cuba. De facto, a visita do comandante cubano tiña por obxecto recibir ese galardón mais tamén devolver dalgunha maneira a Fraga a viaxe que este fixera a Cuba un ano antes (1991). Non corrían bos tempos para a Revolución cubana, hai que dicir. Desmembrada a Unión Soviética, viñan anos de endurecemento do bloqueo económico e comercial imposto polos Estados Unidos en 1962 e de rexeitamento político a nivel internacional. Fraga pediu en diversas ocasións e publicamente o fin do bloqueo económico e comercial imposto polos EUA a Cuba Mais o presidente da Xunta, na súa particular personalidade, sinalouno como "símbolo da independencia" e mesmo pediu en diversas ocasións publicamente o fin do embargo toda vez que "rematou a guerra e a posguerra fría", aseverou na Habana en outubro de 1998 cando voltou á illa caribeña para ser recoñecido como doutor Honoris Causa da Universidade de Oriente. Porén, Fraga tampouco perdeu oportunidade coa visita de Fidel Castro ao país para o instar a introducir mudanzas no proxecto político cubano. Recomendacións, así as cousas, que caeron no baleiro. Fidel Castro estivo na Galiza apenas dous días, acompañado --mesmo escoltado-- en todo momento por Fraga, e cunha axenda cargada de festas e convites gastronómicos, moi do estilo do finado mandatario da Xunta. Polbo á feira, viño e moita auga ardente acompañadas de música, gaiteiros, bandas municipais e mesmo unha partida de dominó que, segundo recollen as hemerotecas, gañou Fraga. Aquela foi a primeira e única visita do líder revolucionario cubano a Galiza. Raúl Castro, na altura vice-presidente primeiro dos Consellos de Estado e de Ministros, tamén se achegaría até a vila para coñecer a morada familiar, fíxoo aproveitando unha viaxe oficial até Porto. Era marzo de 2011 e aquel achegamento foi recollido apenas no Granma. Non houbo festa para el.


Summary: A desescalada avanza na Galiza sen perder de vista a predominancia da variante inglesa da Covid-19, a ocupación hospitalaria e a incidencia acumulada de cada concello. Sanidade pide actuar con prudencia.

Prudencia. Ese foi o termo máis empregado polo conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, na súa comparecencia desta cuarta feira para dar conta das novidades producidas após a reunión que mantivo na terza feira o Comité Clínico. "A situación que se deu na terceira vaga, sobre todo co inzamento no país das novas variantes, fainos ser máis prudentes que nunca", dixo. No caso da cepa británica, malia que só se confirmaron a través da secuenciación xenómica 90 casos, a súa incidencia na Galiza é de 81%, isto é, 8 de cada 10 mostras estudadas correspóndense con esta variante, presente xa nas sete áreas sanitarias. Tamén se confirmou un caso da surafricana, e hai outro sospeitoso da brasileira. A variante do Reino Unido provocará grandes gromos No tocante a esta cuestión, a revista Science vén de publicar un estudo no que evidencia que a cepa británica provocará gromos maiores da Covid: "Sen medidas de control estritas, incluíndo o fechamento das institucións educativas e unha despregadura de vacinas moi acelerada, as hospitalizacións e mortes superarán en 2021 as de 2020". O seu número reprodutivo básico (R0), que estima o número de persoas ás que pode contaxiar un doente coa infección activa, é "entre 43 e 90% maior" nesta variante en comparanza coas demais. A incidencia acumulada caeu 42% a 7 días e 46% a 14 A predominancia destas mutacións do virus é precisamente un dos aspectos que máis preocupa ás e aos expertos, e está a condicionar o avance da desescalada xunto a outros dous indicadores: a presión hospitalaria, especialmente nas Unidades de Coidados Intensivos (UCI), e a incidencia acumulada a 14 e, sobre todo, a 7 días, que permite actuar cunha "maior anticipación". Ambas as cifras melloraron de forma notábel nunha semana, situándose en 128 contaxios por cada 100.000 habitantes a dúas semanas vista (un descenso de 46%) e en 51 a 7 días (-42%). Os casos activos caeron unha xornada máis até os 4.686 (267 menos que na xornada anterior), mentres os novos positivos detectados si experimentaron unha lixeira repunta na cuarta feira, con 173 (+56). A taxa de positividade das probas PCR, por outra banda, foi de 1,83%, e a media da última semana deixou un rexistro de 3,7%, por baixo de 5% recomendado pola Organización Mundial da Saúde (OMS). Así mesmo, o número reprodutivo básico é de 0,8. E os pasamentos desde o inicio da pandemia ascenden a 2.256, após sumar Sanidade catro novas vítimas ao cómputo global. Escasa incidencia da Covid en colexios e residencias Nos centros de ensino, a incidencia do virus mantén a tendencia á baixa das últimas xornadas, con 796 casos activos (-45) e 34 aulas fechadas (-2). No tocante ás residencias de maiores, as cifras tamén descenden, con 34 contaxios entre as persoas usuarias (-1) e 11 no cadro de persoal (-1), mentres os centros de atención á diversidade mantéñense sen cambios con catro residentes e unha traballadora con coronavirus. Baixan as hospitalizacións Os internamentos hospitalarios volveron descender a nivel xeral, deixando un total de 97 persoas ingresadas nas unidades de críticos (-8) e outras 375 en planta (-8). Porén, a presión asistencial subiu en tres das sete áreas sanitarias. Así, na de Compostela-O Barbanza, malia que baixan a 15 as persoas atendidas nas UCI (-3), aumentan a 45 as hospitalizacións convencionais (+7). Na de Vigo, a situación é semellante: caen os ingresos en coidados intensivos a 14 (-1) e increméntanse até os 64 noutras unidades (+4), mentres na de Lugo-A Mariña-Monforte os críticos fican en 14 e soben a 23 en planta (+1). Pola contra, na área de Ourense-Verín-O Barco os internamentos descenden a dous nas UCI (-1) e a 34 noutras unidades (-1), mentres na de Pontevedra-O Salnés mantéñense en 11 as persoas doentes en estado crítico e baixan a 39 as ingresadas en planta (-5). A caída máis pronunciada experimentárona as áreas da Coruña-Cee e Ferrol, con 34 persoas na UCI (-3) e 129 noutras unidades (-8) no primeiro caso e 7 (sen cambios) e 41 (-6) no segundo. Os ingresos soben nas áreas de Compostela, Vigo e Lugo, e descenden nas tres restantes Neste senso, o xerente do Servizo Galego de Saúde (Sergas), José Flores, indicou que todas as áreas sanitarias están na fase 1 do plan de continxencia, agás as da Coruña, que fica no segundo nivel, e Pontevedra, que ten activada a fase 2 en hospitalizacións convencionais e a 3 nas unidades de críticos. Tamén salientou o descenso da ocupación dos 'circuítos Covid' nos servizos de Urxencias, que se atopa entre 4 e 19% en función da área. Avances na apertura A partir das 00.00 horas desta sexta feira, só o concello de Soutomaior manterá o nivel máximo de restricións. "Preocúpanos a incidencia acumulada a 14 días (525) e a 7 (269), así como a taxa de positividade das PCR, de 10,3%. Seguimos o mesmo razoamento en todos os municipios", xustificou a directora xeral de Saúde Pública, Carmen Durán. Segundo informou Sanidade, esta cuarta feira publicaranse as novas decisións no Diario Oficial da Galiza (DOG). A principal novidade é a apertura da área de Ferrol, que pasa no seu conxunto ao nivel medio coa excepción de Cariño, que fica no alto. Malia que a pasada semana o Comité adiantou que sucedería o mesmo coas de Pontevedra e A Coruña, manterán o nivel actual. "Ambas as dúas teñen unha situación favorábel, mais están no límite no tocante á presión asistencial, e pareceunos prudente agardar un pouco", incidiu García Comesaña. A súa situación podería mudar na vindeira sexta feira, para ben ou para mal, cando o subcomité se reuna para avaliar a evolución de todos os concellos do país e, sobre todo, o impacto da desescalada iniciada hai apenas seis días. Nese caso, as novidades publicaríanse na mesma xornada no DOG con vista a que entrasen en vigor ás 00.00 horas da segunda feira. Na sexta feira revisarase a situación de cada concello Tamén entran no nivel alto os concellos de Boborás, Cariño, Guitiriz, Lourenzá, Mondariz, Mos, Pazos de Borbén, A Pobra do Brollón, Porto do Son e Tordoia, cuxa incidencia a 14 días é superior ou rolda os 250 contaxios por cada 100.000 habitantes. O resto da Galiza queda no nivel medio, mais o Comité advirte: "Pode haber mudanzas en función, sobre todo, da ocupación das UCI. O obxectivo é garantir que os hospitais poidan dar unha resposta rápida se houber unha cuarta vaga da Covid", explicou o doutor Pedro Rascado, profesional da UCI do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS). Preguntado a respecto do estabelecemento dun hipotético nivel baixo de restricións, o conselleiro asegurou que "aínda non é o momento", malia que a súa intención é seguir avanzando na desescalada e levantar "o máis axiña posíbel" o fechamento perimetral do país "cando o avalíen os datos". Non descartou ampliar nun futuro o número de persoas non conviventes que se poden reunir ou retrasar a hora de feche da hostalaría, mais non pensando na Semana Santa: "Restan tres semanas e hoxe é moi difícil ter un posicionamento rotundo ao respecto", dixo. Por outra banda, García Comesaña instou a "reconducir certos comportamentos" para poder proseguir a desescalada: "Preocúpanos o que vimos na fin de semana nalgúns lugares, tanto por parte da cidadanía como de determinados (poucos) hostaleiros", sostivo. Nas tres primeiras semanas de febreiro Sanidade realizou 4.107 inspeccións en estabelecementos, en especial comerciais, de alimentación e de restauración. En 31% desas visitas detectáronse incidencias menores que foron emendadas con rapidez.


Summary: Podemos escolle esta semana, entre o luns e o venres, as persoas que ocuparán a súa Secretaría Xeral e o seu Consello Cidadán en Galicia. Falamos con Antón Gómez-Reino Varela, Tone, candidato ao Consello Cidadán.

Os inscritos e inscritas en Podemos votarán ao longo desta semana, entre o luns e o venres, para elixir a persoa que ocupará a Secretaría Xeral da formación en Galicia, os 34 integrantes do Consello Cidadán e os 6 da Comisión de Garantías Democráticas. Unha das persoas que presenta a súa candidatura para ser parte dese Consello Cidadán, dentro da candidatura de Claro que Podemos Galicia, é Antón Gómez-Reino Varela, Tone. Coruñés, de 34 anos de idade, técnico en Saúde Ambiental e cunha intensa traxectoria en múltiples movementos sociais, dende Hábitat Social a iniciativas de solidariedade con América Latina ou Palestina, e -máis recentemente- vencellado á actividade de Galiza Ano Cero ou a Marea Atlántica. Tone foi un dos asinantes iniciais do Manifesto Mover Ficha, que se pode considerar punto de partida de Podemos. "Pensei que era necesario achegar todo o posible para que Podemos sexa unha ferramenta o máis útil posible para o cambio político que se ten que dar neste país" Por que te decidiches a presentarte ao Consello Cidadán? Inicialmente, obvio, polo xeneroso convite das compañeiras e compañeiros de Claro que Podemos Galiza. Poren, a nivel persoal, decidinme por tres razóns fundamentais. Inicialmente, por responsabilidade. Como asinante e promotor do manifesto Mover Ficha, texto que deu carta de natureza e sinal de saída a Podemos, pensei que era necesario achegar todo o posible para que Podemos sexa unha ferramenta o máis útil posible para o cambio político que se ten que dar neste país. De aí xorde a segunda razón. Axudar, na medida das miñas posibilidades, a que a nivel galego un instrumento fundamental do cambio como é Podemos, se constrúa como unha ferramenta sensible a realidade galega e aberta aos actores que existen no país e as demandas e particularidades dos mesmos. "Para que este proceso teña lugar nun sentido transformador é imprescindible que cada quen estea onde crea que é máis necesario, onde pense que máis e mellor pode achegar" E, finalmente, porque penso que estamos realmente ante un posible cambio de época. Existe un proceso de mudanza política que, quéirase ou non, está a darse no país, no Estado e a escala continental. Este proceso de cambio ten, para min, unha melodía común. Pero o importante é que esa melodía común constrúa unha sinfonía que sexa igual de emancipadora aquí e alá. Desta forma, para que este proceso, que se dá no centro dun conflito social e cultural enorme, teña lugar nun sentido transformador -tamén obviamente no noso país- é imprescindible que cada quen estea onde crea que é máis necesario, que cada quen se sitúe en cada momento, onde pense que máis e mellor pode achegar. E pensei, e penso, que un lugar imprescindible para que eu poida facer esta achega era esta candidatura ao Consello Cidadán, onde estou grazas ao convite das compas de Podemos. "CQP Galicia buscou a fórmula máis acaida para o momento. Non unha fórmula estrita de partido, senón unha fórmula aberta, buscando un híbrido entre dentro e fóra de Podemos" Que diferencia a candidatura de CQP Galicia das restantes? Baixo o meu punto de vista hai tres cuestións importantes para ter en conta. En primeiro lugar creo que os documentos políticos e organizativos tratan de describir unha candidatura deseñada e pensada para os problemas concretos da realidade galega. Unha candidatura que ten un proxecto para o territorio social e político que habita, para o país que temos que mudar. En segundo lugar, sinto que na forma de conformar a candidatura, sen menosprezar as outras, tense buscado a fórmula máis acaida para o momento. Non unha fórmula estrita de partido, senón unha fórmula aberta, buscando un híbrido entre dentro e fóra de Podemos, e construíndo un espazo de traballo en base a dous grupos fundamentais: un amplo grupo de persoas dos Círculos, e un grupo de persoas que tratan de achegar a súa experiencia no ámbito técnico ou no social. E, finalmente, paréceme importante reseñar que a título individual o que máis me ten animado é saber que tanto Breogán Rioboo como as compañeiras e compañeiros que conforman esta candidatura teñen demostrado, nos seus procesos locais, saber estar a altura dos tempos que vivimos e estar polo diálogo e pola busca de iso, tan complexo como necesario, que damos en chamar unidade popular e cidadá. En que medida é determinante o apoio a esta candidatura dalgúns dos dirixentes máis coñecidos de Podemos a nivel estatal a través de Claro que Podemos? Honestamente, non alcanzo a valoralo. Sei ben que a democracia é escoller entre diversas opcións, pero probablemente a enorme velocidade de construción interna de Podemos, derivada dos inhumanos tempos da cronopolítica electoral, non ten facilitado o proceso interno inicial. Agora ben, penso que hai que comprender para que é especialmente útil unha ferramenta como Podemos, para que foi e está pensada: para producir cambios no taboleiro político institucional. E neste sentido, particularmente, ao que animo é a preguntarse sobre algo máis importante. Interrogarse sobre cal é a proposta que fai a análise da situación máis acaida, cal é a proposta que fai as propostas de intervención política máis oportunas e, sobre todo, cal é a proposta que ofrece máis posibilidades de elaborar un proxecto para o cambio construído desde a sociedade, aberto aos diferentes actores sociais e políticos e máis imbricado nas problemáticas do mundo real. "Podemos é unha ferramenta. Unha ferramenta cunha enorme capacidade de intervención política" Que é Podemos? Debemos entendelo só como ferramenta, como panca para forzar un cambio? Ou debemos analizalo con lóxicas máis tradicionais de forza política de masas? Para min Podemos é unha ferramenta. Unha ferramenta cunha enorme capacidade de intervención política, neste momento unha ferramenta fundamental, pero unha ferramenta que trata de estar en mans da xente, que é onde ten que estar. Seguindo o fío da pregunta, quen quixer podería falar dunha ferramenta política de masas, no sentido de que Podemos tivo e ten, neste momento, a capacidade de conectar co enorme sentimento de indignación e de esperanza existente nas rúas e na opinión pública. Que ten a capacidade de propoñer unha canle política a este sentimento e -isto é importante- que está en posición de darlle unha expresión institucional que podería ser hexemónica a esta sensación colectiva e a esta esixencia de novas formas de facer política baixo control cidadán. Pero afortunadamente o tempo presente non é, baixo o meu punto de vista, o das forzas políticas de masas. Antes falei dun cambio de época. Ese cambio de época ven derivado dunha nova forma de entender a participación política. Unha forma tendente a pensar o poder político como un poder revogable. Podemos depende do poder da xente, non é a xente a que depende do poder de Podemos. No tempo que vivimos, baixo o meu punto de vista, todo instrumento de cambio está en función do apoio e o respaldo popular. Esta semana tivemos un claro exemplo coas mobilización de Grecia en apoio das propostas de Yanis Varoufakis e de Syriza. Sen ese apoio, multitudinario e ollo, moitas veces, espontáneo e producido á marxe da lóxica de partido, serán imposibles transformacións políticas reais. "Podemos depende do poder da xente, non é a xente a que depende do poder de Podemos. No tempo que vivimos, baixo o meu punto de vista, todo instrumento de cambio está en función do apoio e o respaldo popular" E todo isto tendo moi claro algo esencial: a vía electoral, que nestes meses parece o centro de todo o espazo político, nunca producirá, por si mesma, as profundas mudanzas que precisamos para ter o pais e a vida digna e sostible ao que, creo, temos que aspirar. Que pode supoñer Podemos para Galicia? Unha ferramenta para apuntalar o cambio político. Para axudar a vestir, electoral e politicamente, o amplo espazo cidadán que se manifesta por outro pais e outra vida, contrario a status quo. Con todas e entre todas. Pero sen dúbida, unha ferramenta fundamental para desprazar do poder político ao Partido Popular deixando tamén fóra de xogo a aqueles e aquelas que participaron da corrupción e do espolio, e construíndo, no institucional, unhas novas bases para a vida económica, social e cultural. "Podemos debe participar e potenciar a creación de espazos de unidade popular e cidadá. Coas súas singularidades e controversias, penso que en case todas as cidades e moitas vilas do país este proceso estase a dar" Cal debería ser a participación de Podemos nas eleccións municipais? Que criterios e liñas vermellas deben definir a conformación das candidaturas municipalistas? Claro e sinxelo. Participar e potenciar a creación de espazos de unidade popular e cidadá. Pero isto non é algo que diga eu. É algo que, dentro de Podemos, xa o dixeron e decidiron os milleiros de persoas que votaron os documentos políticos da Asemblea Cidadá estatal. Coas súas singularidades e controversias, penso que en case todas as cidades e moitas vilas do país este proceso estase a dar. Porén, en lugares onde non se dan estas circunstancias, onde non existe un tecido cidadán amplo e autónomo que poida liderar un proceso de cambio e unidade popular, creo que o mellor é, tendo en conta que Podemos non participa organicamente do proceso municipal, facer valer o sentido común e favorecer que se dean as condicións para que o Réxime municipal de caciquismo, austeridade e corrupción, non volva a gobernar. "É imprescindible axudar a artellar Podemos como un instrumento baixo o control da xente co que exercer e transformar o poder institucional" Como debe ser a relación entre Podemos e os movementos, plataformas e entidades que operan na sociedade e que comparten un obxectivo de transformación e ruptura? Retroalimentarse. De abaixo a arriba. É imprescindible crear formas de representación que sexan unha pirámide invertida. Inverter a orde tradicional das escalas é fundamental. En primeiro lugar o espazo de decisión, a democracia, que sempre ten que estar en mans da cidadanía. En segundo lugar estar sempre atentos e acompañar as demandas e as propostas dos movementos sociais e cidadáns. E, consecuentemente, en terceiro lugar, artellar as ferramentas institucionais, no caso de que saiamos elixidos e elixidas, axudar a artellar Podemos como un instrumento baixo o control da xente co que exercer e transformar o poder institucional. "É imprescindible artellar un proxecto de pais que garanta a nosa existencia, a base de cohesión e xustiza social" Como debe ser a relación con forzas como EU, Anova (e os restantes compoñentes de AGE) ou o BNG, coas que Podemos comparte ou pode compartir propostas e o obxectivo de mudar o Goberno e as políticas en Galicia? En primeiro lugar cómpre dicir, claramente, que todos os espazos que nomeas, son espazos políticos onde, desde hai moitos anos, participan activamente moitas persoas conscientes, necesarias e honestas. En segundo lugar, baixo o meu punto de vista un Podemos galego, como xa dixen, ten que ser unha ferramenta transformadora, e polo tanto que busque a hexemonía política, gañadora e aberta. Aberta en primeiro lugar as demandas da xente e, en segundo lugar, ao diálogo constante con todos aqueles que non teñen participado e se teñen oposto ao enorme proceso de desgaste económico, social e cultural que temos sufrido. É imprescindible artellar un proxecto de pais que garanta a nosa existencia, a base de cohesión e xustiza social. E na construción dese novo escenario é sempre fundamental o diálogo e crear ecosistemas de entendemento nos que, baixo o que exprese a cidadanía, cooperar con todos aqueles espazos e partidos transformadores, tendo sempre claro que o inimigo ten que ser unha forma de poder e de goberno, que en Galiza se caracteriza pola cleptocracia e o caciquismo. Este estado de destrución social e corrosión política é o que temos que superar. Falamos de reconstruír un país. E de facelo con forzas moi poderosas fronte a nós. E aí onde temos que estar.


Summary: "O Concello vai pasar á historia por ser o primeiro en rebaixar impostos por crear 5 empregos a unha empresa con máis de 20 millóns de beneficios", di a voceira socialista, mentres o goberno local (PP) advirte de que se limita a aplicar as rebaixas fiscais previstas na ordenanza municipal para promover a implantación de empresas O presidente da Deputación de Lugo lamenta no Parlamento o "reparto caciquil e partidista" dos fondos da Xunta na provincia

O presidente da Deputación de Lugo lamenta no Parlamento o "reparto caciquil e partidista" dos fondos da Xunta na provincia O pleno do Concello de Mondoñedo aprobou o pasado venres cos votos a prol do PP (6 edís) e a oposición de BNG (3) e PSdeG (2) a rebaixa dun 50% do Imposto de Construcións, Instalacións e Obras (ICIO) para o parque eólico de Sasdónicas, que a compañía Norvento promove con tres aeroxeradores. O goberno mindoniense, que encabeza a tamén líder dos populares na provincia, Elena Candia, argumenta que non fai máis que aplicar a normativa municipal para promover a implantación de empresas pola vía das rebaixas fiscais. Para a oposición, Candia "actáu como accionista de Norvento" ao lle perdoar "preto de 110.000 euros" en impostos. Esperanza González (PSdeG): "O Concello vai pasar á historia por ser o primeiro en rebaixar impostos por crear 5 empregos a unha empresa con máis de 20 millóns de beneficios" A voceira socialista no Concello, Esperanza González, advirte de que a ordenanza na que se abeira Candia para rebaixar impostos a Norvento -aprobada por unanimidade cando pasou polo pleno- foi concibida para "a promoción de pequenas e medianas empresas e autónomos", non "para rebaixar impostos a empresas millonarias". "O Concello de Mondoñedo vai pasar á historia por ser o primeiro de Galicia en rebaixar un imposto pola creación de 5 postos de traballo a unha empresa que conta con máis de 20 millóns de beneficios", ironiza a socialista, que insta a ollar cara "outros concellos da provincia" como Muras (BNG) ou Abadín (PP), onde Norvento "ten centros de traballo e non lle fixeron ningunha rebaixa" de impostos. Candia, alcaldesa de Mondoñedo, nun recente acto de partido con Feijóo / CC BY-SA PPdeG "Por que os mindonienses teñen que deixar de percibir eses preto de 110.000 euros se non se fixo en ningún concello?", acrecenta o PSdeG, que coida que a vila "non pode permitirse o luxo de perder recursos e investimentos a costa dos favores políticos de Elena Candia". Nun sentido semellante o voceiro local do BNG, Eloi Cabanas, lamenta que a alcaldesa promova a rebaixa fiscal malia non depender dese xesto que Norvento se instale en Mondoñedo. A rexedora, segundo o nacionalista, debera "preocuparse polos veciños aos que a empresas lles entra nas leiras mentres están sen resolver as alegacións que presentaron" ao parque eólico e non "actuar como se defendese os intereses particulares dunha compañía privada". O goberno local advirte de que se limita a aplicar as rebaixas fiscais previstas na ordenanza municipal para promover a implantación de empresas e atribúe á oposición "crítica feroz e despiadada" á creación de emprego Diante destas acusacións o goberno de Candia saíu ao paso cun comunicado no que advirte que se está a limitar a aplicar a devandita ordenanza "e o convenio da FEMP ao que están subscritos os Concellos Doing Business" -fórmulada impulsada dende a Xunta para rebaixar impostos na implantafción de empresas-. "O obxectivo -defende o equipo do PP- era e segue sendo a implantación de empresas" e por iso "o goberno local lamenta estas declaracións tan inoportunas do PSOE e da súa voceira", que a xuízo dos de Candia está "en contra da creación de emprego na nosa localidade" e por iso fai unha "crítica feroz e despiadada" contra "aqueles que só miran polo futuro e o desenvolvemento económico de Mondoñedo". Neste sentido, o Concello mindoniense ratifícase na rebaixa fiscal a Norvento e adianta que non será a última, de ser o caso. "O Concello seguirá traballando para crear emprego e sempre que unha empresa se comprometa a xerar emprego, terá a posibilidade de acollerse aos incentivos Doing Business", conclúe.