Summary: O grupo Banesco faise coa entidade financeira galega, segundo informa o diario español, El País. A decisión foi adoptada polo FROB esta cuarta feira e será anunciada formalmente ao longo da tarde. A adxudicación foi aprobada cunha oferta de 1.000 millóns de euros.

Novagalicia Banco será vendida ao maior banco privado de Venezuela. O grupo financeiro Banesco será finalmente o adxudicatario da entidade financeira galega por uns 1.000 millóns de euros. A decisión foi adoptada polo FROB, esta cuarta feira, sen segunda volta pois a oferta presentada por Banesco era "substancialmente mellor" que a dos outros poxadores, subliñaron fontes próximas ao proceso. Neste senso, o grupo venezolano xa se fixera en xuño de 2013 co Banco Etcheverria e, froito desta compra, coas 66 oficinas exteriores da propia Novagalicia Banco. A venda de NBG prodúcese 24 horas despois de se iniciar o proceso de poxa e seren presentadas seis ofertas, entre elas, as do banco Santander, BBVA e La Caixa, para alén de dous fondos de investimento estranxeiros. Mil millóns para Banesco, 9 mil para @s contribuíntes O prezo que finalmente NGB suporá para o grupo venezolano contrasta co custe que o saneamento da entidade financeira tivo para @s contribuíntes. Neste senso, o Goberno español inxectou 9.000 millóns de euros públicos ao banco resultante da fusión das extintas caixas dos cales, só recuperará mil. Os restantes 8 mil millóns pasarán a engordar o défice público. O goberno venezuelano amagou con nacionalizar Banesco Foi no ano 2012, cando aínda era presidente Hugo Chávez. O goberno bolivariano amagou con nacionalizar Banesco --xunto con outros dous grandes bancos privados-- aos que lles atribuía accións fraudulentas na comercialización de hipotecas inmobiliarias.


Summary: Nun minuto pasou de non depender de si mesmo a ter nas súas botas a salvación. Un punto que sabe a vitoria e deixa un triplo empate a 31 puntos polo descenso.

Loitou o Deportivo até o final e esta vez si tivo premio. O equipo de Víctor Sánchez empatou na última xogada do encontro en Bilbao ante o Athletic. O equipo coruñés miraba de preto o abismo da Segunda División cando Lopo cabeceou un centro de Cavaleiro no minuto 93, co Dépor á desesperada, e tombou Riazor. O club branquiazul suma 31 puntos e está fóra do descenso, na 16ª posición, pero empatado a puntos con Eibar e Granada, a falta de dúas xornadas, dúas finais, para o remate de temporada. Un punto que sabe a vitoria. Empezou mellor o Athletic, que dispuxo de boas oportunidades nos primeiros compases do encontro. Fabricio desbaratou un remate de Mikel Rico que culminaba unha boa acción colectiva dos vascos. Só uns minutos despois, un centro posto por Beñat e cabeceado por Laporte foi rematado ao fondo da porta coruñesa por Aduriz no minuto 13. O club branquiazul suma 31 puntos e está fóra do descenso, na 16ª posición, pero empatado a puntos con Eibar e Granada, a falta de dúas finais para o remate de temporada. A cousa complicábase cedo para o Dépor, que tardou en entrar no partido. Dispuxo da mellor oportunidade no minuto 30, nunha gran xogada individual de Luisinho, que finalizou sen acerto. O disparo do portugués foise fóra por moi pouco. A polémica produciuse no minuto 41. Bergantiños marcou só na área pequena unha falta de estratexia peiteada por Borges. O árbitro Gil Manzano anulou o tanto por unha falta que non existiu. O Deportivo mordeu á volta do descanso pero o equipo bilbaíno controlou os seguintes minutos. Non foi até o minuto 67 que Oriol Riera dispuxo dunha boa ocasión a centro de Lucas Pérez. O remate do punta catalán foise arriba. Aduriz avisou tres minutos despois cun balón ao longueiro após ser desviado por Fabricio. Unha perda de Bergatiños puido saír cara aos coruñeses. O Dépor buscouno e conseguiuno Tivo o empate o conxunto de Víctor Sánchez nun saque de esquina no minuto 81. Bergantiños, omnipresente no encontro, tocou de tacón un balón que se paseou pola área bilbaína e Hélder Postiga non chegou a rematar. Foi na última xogada, co equipo descomposto, cando Lopo apareceu para rematar un centro de Cavaleiro e poñer o empate. O Deportivo ten dúas finais ante o Levante en casa e na última xornada ante o líder, o Barcelona, que podería converterse en campión na seguinte xornada. Se o equipo catalán non o fai, as opcións do conxunto coruñés complícanse. Con todo, o Dépor conseguiu pasar de non depender de si mesmo a ter nas súas botas a permanencia.


Summary: O Consello de Ministras autoriza a modificación da lei de Memoria Histórica que permitirá a exhumación do ditador

Na mañá desta sexta feira, o Consello de Ministras deu o primeiro paso cara ao traslado de Francisco Franco do monumento funerario do Val dos Caídos. O Goberno español acaba de validar o real decreto que modifica a lei de Memoria Histórica, unha medida que blinda a operación. "Non podemos perder nin un só instante en cumprir o informe dos expertos, que indicaban que a acción máis rápida para a paz das vítimas alí soterradas era a exhumación dos restos de Franco", apuntou a vicepresidenta do Goberno, Carmen Calvo, nunha rolda de prensa posterior. O traslado do ditador fóra do lugar onde están as vítimas da contenda é unha cuestión prioritaria para o actual executivo. Segundo informou Calvo, a vindeira sexta feira 31 de agosto o real decreto será publicado e abrirase un período de 15 días para que as persoas afectadas –neste caso, a familia do ditador– poidan apresentar alegacións e, tamén, para facerse cargo dos restos. No caso de non existir pronunciamento por parte da familia, o Executivo español deberá escoller un "lugar digno e respectuoso" para enterralo novamente. Abrirase un período de 15 días para que as persoas afectadas –neste caso, a familia do ditador– poidan apresentar alegacións e, tamén, para facerse cargo dos restos Probábel recurso no Congreso De cara ao inicio do período de sesións en setembro, a vicepresidenta tamén asegurou ante os medios que a intención é tramitar o real decreto como proxecto de lei no Congreso. Isto permitirá o debate en comisión e a posibilidade de que os grupos parlamentarios aporten enmendas. A medida xa fora votada na Cámara Baixa nunha proposición non de lei. Porén, agora o Executivo propón unha iniciativa lexislativa que deberá ser refrendada pola maioría dos deputados, expóndose ao posíbel recurso do Partido Popular e mesmo de Ciudadanos, que xa admitiu que non apoiaría a lei. No pasado mes de xuño, o presidente Pedro Sánchez comprometérase a aplicar a lei de Memoria Histórica, o que se traduce nesta medida. Finalmente, o traslado non puido ser acometida en xullo e agosto, como inicialmente indicara. Non obstante, na pasada quinta feira, o político socialista asegurou que a exhumación será levada a cabo, como mínimo, en setembro. A falta de semanas para vencer ese segundo prazo, a Igrexa Católica –custodia do templo– xa afirmou que non permitiría o traslado dos restos sen o permiso dos descendentes do ditador. Devolución dos bens espoliados polo franquismo O BNG demanda ao goberno de Sánchez un compromiso para restituír a Memoria histórica en Galiza. A deputada Noa Presas afirmou que "o Pazo de Meirás, a Casa Cornide e as estatuas do Pórtico da Gloria son exhumacións pendentes en Galiza" polo que reiterou a reclamación da devolución dos bens espoliados durante o franquismo. En Marea tamén reclamou ao Goberno que inclúa a devolución do Pazo de Meiras no decreto de modificación da Lei de Memoria Histórica. Ademais, pide que o executivo inicie a demanda civil para que o inmoble poida incorporarse canto antes ao patrimonio público e dedicarse a usos dotacionais públicos


Summary: Sería o seu cuarto mandato. Morales aceptou a proposta. "Se o pobo o decide, Evo segue", afirmou.

O Movemento ao Socialismo (MAS) decidiu por unanimidade este sábado en Montero, onde decorre o seu congreso, que Evo Morales sexa novamente candidato presidencial nas eleccións de 2019 e por cuarto mandato consecutivo. A principios de ano, e nun referendo, gañou a opción de non modificar a constitución para permitir máis de dous mandatos. Morales aceptou a proposta. "Se o pobo o decide, Evo segue", dixo. "Ningún problema, imos derrotar a dereita, temos confianza nos movementos sociais", engadiu. O congreso recomendou catro alternativas para habilitar a candidatura dentro da vía constitucional. A primeira pasaría por unha reorma parcial da constitución política a través dunha iniciativa cidadá conseguindo sinaturas equivalentes ao 20% do padrón electoral. Unha segunda vía refírese a unha reforma constitucional que permita a reelección das autoridades por máis dun período de forma continua. A terceira opción recomenda que o presidente renuncie antes das eleccións de 2019, adiantando así a conclusión do seu presente mandato. A última alternativa alude á habilitación dun novo mandato mediante a interpretación da Constitución Política do Estado. Evo Morales gañou a súa primeira elección en 2005 co 54% dos votos, revalidou o cargo en 2009 co 64%, e volveu ser reelecto en 2014 co 61%.


Summary: "Este ano é o derradeiro", asegura Shane McGowan, o cantante da banda con raíces irlandesas cuxo éxito foi fundamental para entender fenómenos como o bravú malia que nunca tocaron en directo en Galiza, que só visitaron para un play-back da TVG no que amosaron un estado etílico ao nivel da súa lenda.

"Foi velos e dicir: eu quero facer iso". A confesión é de Rómulo Sanjurjo, acordeonista e principal compositor de Os Diplomáticos de Monte Alto, a banda que liderou o movemento bravú -cuxo vinte aniversario celébrase este ano- e que armou boa parte da súa proposta grazas á influencia dun grupo de londiniensess de orixe irlandesa que talvez estean vivindo os seus últimos meses como conxunto: The Pogues. A eles refírese a frase do inicio. A cando Sanjurjo viunos tocar en 1987 no festival de Lorient, un concerto que marcou a súa carreira artística, que á súa vez marcou outras moitas, que á súa vez... "Foi velos e dicir: eu quero facer iso", lembra Rómulo Sanjurjo, principal compositor de Os Diplomáticos, que os viu en directo en Lorient no 87 Unhas declaracións de Shane McGowan, cantante e xenial letrista da banda, na revista británica Uncut veñen de marcar o principio da fin de The Pogues. "Creo que este ano é o derradeiro no que nos xuntamos", afirma o que fora tamén vocalista de The Nips en referencia ás xiras que vén celebrando a banda desde 2001, nunha entrevista na que tamén hai espazo para tratar a súa saúde -espremida polo alcoholismo malia que agora pasa por un bo momento físico- ou para a lembrar a violencia urbana que sacudía o Reino Unido nos anos 70 e 80, tempos de punk. Precisamente adoptarrr a actitude dese movemento e sumarlle a relectura da música tabernaria foron as armas que usaron os compoñentes de The Pogues para xerar unha conmoción que -talvez polas conexións culturais entre Galiza e Irlanda e tamén pola existencia dun espazo nese sentido- obtivo aquí unha inmensa repercusión. Punk Foron The Pogues grupo de cabeceira para moitos, incluso para aqueles que desprezaban a utilización de calquera instrumento tradicional ou mesmo acústico no rock pero si se identificaban co seu punkismo cervexeiro e o seu hábitat, que era o mesmo que o de The Clash -Joe Strummer chegou a ser o seu produtor e mesmo cantante suplente- ou os Sex Pistols, aos que ver en directo cambiou a vida a McGowan, segundo confesión propia. Pero, a maiores, o seu estilo abríalles portas vetadas a esas bandas. Como por exemplo, ámbitos máis folk ou, segundo a etiqueta que fixo fortuna, célticos. Esa foi a súa vía primeira de entrada en Galiza, malia que en realidade foi no rock onde máis influencia tiveron, especialmente no bravú. Rómulo Sanjurjo acudiu a aquel concerto en Lorient como compoñente de Belida, unha banda folk con aires camp da Coruña, ao igual que o outro gran piar de Os Diplomáticos, Xurxo Souto. A este non lle pareceron tanta cousa The Pogues naquel momento, pero cando racha co folk e decide crear un grupo de rock decátase de que naqueles rapaces entolecidos e tan aferrados aos instrumentos ou ao micro como á botella había un camiño de vehemencia a explorar, un vieiro case inédito no (por outra parte escaso) rock en galego da época. Algo semellante pasoulles, por exemplo, a Os Verjalhudos. O líder dos Pogues, Shane McGowan, actuou en solitario na Coruña en 2001, nun concerto irregular que alcanzou algún momento de éxtase Polo tanto, propoñendo unha comparación sempre odiosa pero efectiva en xornalismo, pódese dicir que respecto a Irlanda, Galiza tiña a finais dos 80 uns Chieftains (Milladoiro), uns Dubliners (A Roda) pero non uns Pogues. Ata que ocuparon ese lugar Os Diplomáticos, e despois moitos outras bandas, a maioría delas tamén admiradoras da de McGowan, Spider Stacy, James Fearnley e compañía. Mesmo na actualidade, unha corrente de punk-celta que, de certo xeito -malia evidentes diferencias- tivo como precursores aos que orixinalmente se chamaban Poguemahone (unha especie de tradución fonética ao inglés da expresión que en gaélico significa "que che dean") atopa na Coruña unha banda de éxito internacional nese circuíto, como son Bastards on Parade. Evidente é a influencia deses The Pogues que agora entran na súa recta final en determinado rock galego, mais nunca pisou a banda anglo-irlandesa Galiza para ofrecer un concerto. Si o fixo o seu líder e cantante, Shane McGowan, que en solitario -acompañado polos sensacionais músicos macarras que formaban The Popes, o seu grupo de acompañamento- actuou na praia de Riazor en 2001, dentro dun festival folk das festas da cidade. Foi aquel un concerto agridoce. Comezou con case dúas horas de retraso, xa moi entrada a madrugada, ante pouco máis de 1.500 persoas logo de que dous terzos do público marchasen (foi gratuíto). McGowan saíu ao escenario abaneando, cun copazo na man, fondamente ebrio e axudándose dun bastón, que despois aproveitou para golpear a batería. Só era capaz de centrarse na metade das cancións, pero cando o conseguía levaba a tolemia ao público ou o deixábao ao bordo da bágoa, como cando interpretou con toda a emoción posíbel a balada tradicional irlandesa The Auld Triangle, baseada nun poema dun heroe maldito irlandés, o escritor e preso do IRA Brendan Behan. Iso foi McGowan en solitario, The Pogues nunca tocaron en directo en Galiza, se ben si que houbo polo menos unha decena de galeg@s na súa soada actuación no Azkena Rock Festival de Gasteiz en 2005 ou polo menos un -o xornalista que asina esta crónica- na Semana Grande de Bilbo en 2007, cando un programador con evidentes problemas de bipolaridade contratounos a última hora para suplir a baixa de... Chayanne. Tamén é posíbel que houbese galeg@s nos concertos que ofreceron pola Península en 1989 acompañando a UB-40 ou nas súas esporádicas anteriores visitas, que ata lles serviron para ser capa da revista Rockdelux. En Galiza Pero en realidade si estiveron The Pogues en Galiza. No Porriño, concretamente, en decembro de 1989 -por certo, apenas seis meses antes de que tamén nesa localidade ofrecesen o seu primeiro concerto Os Diplomáticos de Monte Alto- cando participaron, co play-back obrigatorio, na gala de fin de ano da TVG. Fixeron como que interpretaban White City e Fiesta -o tema que lles inspirou o delirioviviron en Andalucía cando participaron na rodaxe do western (ou algo así) Straight to Hell de Alex Cox- pero o recordo principal que deixaron foi aquel que fixo honra a súa lenda de "banda máis bebedora do mundo" (por desgraza tantas veces usada para eclipsar o seu talento), xa que case non se tiñan de pé, caían constantemente e dedicábanse a todo agás simular que tocaban, con aspecto de pasalo realmente ben, por outra parte. O escándalo foi tal que se conta que até se chegou a valorar a posibilidade de non emitir a súa actuación, que finalmente si viu a luz, se ben utilizando planos duplicados e certos efectos que limitaban o campo visual co fin de evitar o máximo posíbel a visualización do disparate que no escenario se vivía. A TVG valorou non emitir a súa actuación na gala de Fin de Ano de 1989 após o disparatado espectáculo etílico que ofreceron no play-back 25 anos despois, aqueles músicos -entre os que xa non está o recentemente falecido Philip Chevron, que fora o primeiro punki homosexual na conservadora Irlanda dos 80- parecen estar a piques de botar a persiana como banda. Seguramente será este ano, após a xira de Nadal. Iso anuncian. O adeus. Queda a súa pegada e a súa influencia, moi evidente en algúns grupos de rock en galego


Summary: As e os operarios do servizo de limpeza do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo levan o Premio 8 de marzo. Porén, a entrega quedará adiada pola situación sanitaria tal e como aconteceu cos recoñecementos do ano pasado.

A dura e longa loita do cadro de persoal da fábrica de Alcoa, en San Cibrao, así como das compañías auxiliares vén de ser recoñecida co Premio 10 de Marzo. Así o comunicou a CIG despois de que o seu Consello Confederal acordase este galardón aludindo á "loita incansábel, grazas á que, despois de moitas xornadas de mobilizacións e folga conseguiron parar o ERE que afectaba a máis de 500 empregos da principal e outros tantos das auxiliares, facéndolle fronte a unha multinacional, que o único que pretendía era acabar co que hoxe coñecemos como planta de aluminio primario na Mariña de lucense". Polo momento as negociacións para a venda da factoría están abertas, se ben desde a representación das traballadoras recoñeceron que o conflito en Alu Ibérica e a investigación do proceso de compra fixo máis lento o proceso. Pola súa banda, as operarias do servizo de limpeza do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo levaron o Premio 8 de Marzo. O sindicato comentou que, para tomar esta decisión, pesou o feito de que estas tivesen "unidade e determinación". Grazas a esa estratexia "foron quen de forzar á empresa concesionaria do servizo e á do propio hospital a contratar máis persoal para rematar coa sobrecarga de traballo e co estrés laboral provocados polos novos protocolos hixiénicos derivados da pandemia do coronavirus". Aliás, os membros do xurado destes premios indicaron que a capacidade de mobilización permitiu mellorar, en xeral, as condicións laborais. Entrega pendente Máis aló de comunicar os colectivos merecedores dos recoñecementos, a central sindical comentou que vai adiar a entrega até que a situación sanitaria mellore e sexa seguro facer un acto de calado. De feito, aínda están sen entregar os premios de 2020, que foron concedidos ao Servizo de Atención ao Fogar (SAF) de Forcarei e ás empregadas e empregados das ambulancias, polo conflito que tiveron que superar.


Summary: Anpas Galegas e o sindicato CIG-Ensino concentráronse diante da Consellaría de Educación para denunciar os recortes de aulas, profesorado e desdobramentos que sofren moitos centros escolares galegos no inicio do curso escolar.

O novo curso comeza con "127 aulas fechadas fundamentalmente no rural" e coa superación do máximo ratio en Infantil e Primaria de 25 estudantes por aula que o ano pasado, por primeira vez, se chegou a respectar, lembrou o secretario nacional da CIG-Ensino, Suso Bermello, durante a mobilización que o sindicato nacionalista e a Confederación de Anpas Galegas convocaron esta cuarta feira diante de Educación. As manifestantes concentráronse para amosar o seu descontento ante a política de recortes de persoal docente e ante a volta a unha "situación incluso peor que antes da pandemia en canto a número de profesorado nas distintas etapas educativas do ensino público", explicou Bermello. Neste sentido referiuse tamén á redución de persoal de apoio ao alumnado con necesidades específicas, á eliminación dos desdobramentos en secundaria e FP e á "mentira e manipulación como marca da casa" da Consellaría. Así, Bermello acusou a Román Rodríguez de sinalar como persoal de reforzo Covid as 1.250 contratacións pertencentes ao plan Recupera, que se veñen realizando nos últimos anos e corresponden con medias xornadas, o que finalmente supón só 625 postos de traballo a tempo completo, unha cifra similar á de antes da pandemia. Redución da distancia interpersoal O protocolo previsto para este curso aprobado na reunión da Conferencia Sectorial de Educación e o Ministerio de Educación coas distintas Consellarías recolle a redución da distancia interpersoal a 1,2 metros dentro das aulas en todas as etapas educativas ademais dos grupos burbulla en Infantil e Primaria. "Esta redución na distancia entre alumnado provoca que sexan necesarios menos desdobramentos de aulas e polo tanto menos persoal docente en cada centro. Pero en boa parte nin sequera se vai cumprir esta distancia, tal e como veñen de confirmarnos desde os centros ao sindicato", incidiu O portavoz da Cig-Ensino. "Isto implica que a exposición da comunidade educativa ao coronavirus aumenta ao tempo que a calidade do ensino resulta minguada ao haber un maior número de alumnado por aula", resolveu. Maior transparencia As entidades convocantes defenderon que as medidas adoptadas pola Administración para o comezo de curso baseáronse en criterios económicos e urxen a necesidade de que "o ensino sexa presencial como garantía da equidade na educación". Ademais, reclamaron maior transparencia ao Executivo galego, así como criterios científicos e sanitarios sólidos que xustifiquen a toma de decisións. Neste sentido, lembraron que a día de hoxe seguen se facer as avaliacións de riscos dos centros educativos e que non hai ningunha garantía de que vaian respectarse os mínimos fixados pola Inspección de Traballo para a protección de alumnado e persoal docente.


Summary: Os dous equipos do Morrazo competirán en casa polo título español a vindeira semana xunto a Cabo da Cruz e Tirán, en categoría masculina; e Chapela e Mecos, en categoría feminina.

O porto de Vilaxoán acolleu esta fin de semana unha nova edición do Campionato Galego de Bateis. O Club de Remo Moaña confirmou o seu bo estado de forma e venceu en categoría masculina absoluta, após liderar o Clasificatorio sur do país sete días antes; mentres que e a Sociedade Deportiva Samertolameu revalidou por cuarto ano consecutivo o título en categoría feminina absoluta. Os dous equipos do Morrazo competirán en casa a vindeira semana polo trofeo estatal, que se celebrará en Meira-Moaña. As outras dúas prazas na categoría sénior foron para Cabo da Cruz e Tirán, segundo e terceiro en masculino; e para o Chapela e o Mecos, respectivamente na feminina, segundo informa o portal 'TodoRemo'. O equipo anfitrión, o Vilaxoán, demostrou unha vez máis a súa superioridade na categoría de promesas femininas. O equipo anfitrión, o Vilaxoán, demostrou unha vez máis a súa superioridade na categoría de promesas femininas. Similar dominio confirmaron as bateleiras do Robaleira vencendo na final xuvenil, que en categoría masculina conseguiu de novo o Mecos, que chegará ao campionato estatal cunha temporada case perfecta. Con superioridade gañaron tamén os cadetes de Cabo da Cruz, un club que conseguiu entrar nas sete finais galegas cos sete equipos masculinos e femininos. Finalmente serán tres as categorías nas que compita a próxima semana en aguas do Morrazo. Na categoría infantil, o Samertolameu foi o campión, seguido de Cabo da Cruz e Perillo.


Summary: O colectivo Eventuais en Loita, que abrangue as demandas das enfermeiras e enfermeiros en Galicia, chama as máis de 8.000 persoas que se presentarán ás probas en Silleda a vestir de loito en protesta pola súa situación: "Ata aquí chegamos, non podemos máis".

"Que pasaría se as eventuais do Sergas deixáramos de coller o teléfono durante un mes?" A pregunta é a reflexión final dunha enfermeira do Servizo Galego de Saúde. Nun vídeo con milleiros de visitas, resume boa parte das reivindicacións dun colectivo que visibilizará masivamente este domingo o seu fastío pola precariedade case eterna coa que conviven. "Ata aquí chegamos, non podemos máis; non imos permitir que nos precaricen máis", din desde Eventuais en Loita, colectivo que abrangue as reivindicacións do colectivo eventual de enfermaría"Ata aquí chegamos, non podemos máis; non imos permitir que nos precaricen máis", di Catuxa, unha das enfermeiras portavoz de Eventuais en Loita, colectivo que logrou reunir todas as reivindicacións –e das diferentes áreas sanitarias galegas– dos enfermeiros e enfermeiras eventuais de Galicia. Este domingo 12 de maio están chamados en Silleda ao concurso oposición ao que se presentarán máis de 8.800 persoas. Todas os que queiran seguir traballando no Sergas e manterse nunhas listas de contratación duns 10.000 profesionais aos que a cualificación destas probas suponlles o 60% da súa nota. Ese será o destino da inmensa maioría, xa que as probas do domingo ofrecen 830 prazas e só 372 para a quenda libre. Milleiros de enfermeiras seguirán ocupando ocos estruturais no sistema sanitario público, encadeando contratos de días ou semanas, agrandando o seu extenso folio de vida laboral, pendentes do teléfono cada pouco para saber como e onde traballan á xornada seguinte, sen posibilidade de planificar ou conciliar, minguando a capacidade dunha axeitada atención e teimando na precariedade. A media de tempo que precisa este colectivo para acadar unha praza de vez no Sergas pode chegar aos quince anos. Ante todo isto rebélase Eventuais en Loita, que chama aos opositores do domingo a acudir de negro ás probas (#OPEnegra) para reclamar solucións. Como ocorre nos venres negros da CRTVG, enfermeiros e enfermeiras tratarán de tinguir de negro o amplo espazo que Silleda reserva a estas probas. "Sobrepasounos o apoio, que chega de todas partes e formas; estamos encantados e cremos que a protesta será un éxito", din desde o colectivo, consciente de que a súa realidade é cada vez máis coñecida. Nos vídeos que apoian a súa loita, desde responsables políticos até actores e actrices, pasando por profesionais sanitarios ou grupos musicais. Eventuais en Loita chama ás máis de 8.800 enfermeiras que acudirán ás oposicións de Silleda este domingo a vestir de negro para rexeitar a súa situación de precariedade"Calquera persoa que teño un familiar ou amigo na enfermaría sabe do que falamos, pero tamén o conxunto da cidadanía se está a decatar da nosa precariedade", insiste a portavoz de Eventuais en Loita, que emprega unha frase para resumir a situación: "Róubannos o tempo". "Non sabemos canto imos traballar nin o horario que imos ter ata horas antes; non podes levar a cabo a túa vida e cousas tan sinxelas como ir buscar os cativos ao colexio fáisenos difícil", explica quen denuncia a "escravitude" que supón "non dispoñer do tempo libre". "Non podemos organizalo, estamos sempre pendentes do móbil, sen posibilidade de planificar, nin moito menos de conciliar... Estabilidade? Iso xa é utópico, nin sabemos o que é", engade. O paro e a crise económica provocaron que apenas se convocasen oposicións e se fose "creando un funil". Segundo explica o colectivo, os profesionais que deberan estar collendo praza durante estes últimos anos "non tiveron oportunidade" e as listas "medraron moitísimo, ata multiplicarse por 6-7 veces". A experiencia de varias fontes no sector indica que é habitual traballar en servizos onde a metade do persoal non é fixo. Como mínimo. O cálculo de Eventuais en Loita é que, no caso da enfermaría, faría falta ofertar máis de 2.000 prazas para cubrir a necesidade real. Desde o Sergas, o seu xerente, Antonio Fernández-Campa, asegura que "o 85% dos traballadores" do sistema sanitario público galego "están en vínculos estables", algo que desmenten fontes do persoal que aseguran que a Xunta inclúe aí interinidades ou comisións de servizo. Para os traballadores, tal e como denunciaran o Sindicato de Enfermaría-Satse ou Aensac (Asociación de Enfermaría Sociosanitaria da Coruña), non hai maior proba da escaseza de persoal fixo que os problemas que está a ter o Sergas para cubrir as ausencias dos milleiros de profesionais que acoden a Silleda. Os problemas da Xunta para cubrir baixas de enfermaría durante as probas do domingo constatan a escaseza de persoal fixoA situación levou a Xunta a ter que ofrecer en varias áreas sanitarias a ese persoal de enfermaría estable a realización dunha xornada voluntaria nese día con retribucións que case dobran as habituais dun festivo: uns 200 euros brutos (199,15 euros para a quenda de mañá ou tarde e 200,23 para a de noite). Ademais, o Sergas denega a enfermeiros e enfermeiras fixas vacacións, días libres ou permisos para ese domingo "escudándose en que non teñen xente para cubrir as substitucións", segundo relatan fontes do persoal. A situación, xa que logo, é a repetida e denunciada tantas veces: "precariedade e eventualidade". Preguntada algunha membro de Eventuais en Loita polas razóns que poden levar a Xunta a non corrixir estas eivas, a opinión é clara: "Hai claros intereses da Xunta en potenciar a sanidade privada e deixar varada a pública... Se sobrevive, ben, e se lle vén un golpe de mar, que a leve". "Non queren facer nada pro volver á sanidade que tiñamos, que era de calidade e na que todos queríamos ser atendidos. Desde hai uns anos, desgraciadamente, xa non podemos dicir iso porque a calidade non é a mesma", remata outra profesional. "Hai intereses da Xunta en potenciar a sanidade privada e deixar varada a pública... Se sobrevive, ben, e se lle vén un golpe de mar, que a leve"O domingo, na proba que reunirá máis de 8.000 enfermeiras e enfermeiros en Silleda, o loito de milleiros de profesionais fará visible outro conflito que o Sergas non dá arredado na sanidade. Como o da Atención Primaria, o das Urxencias, o dos PAC ou o dos médicos eventuais. Todos con relatos sobre a precariedade no Sergas habitualmente repetidos. "É algo único porque fomos todas a unha e é a primeira vez que o colectivo de enfermaría se ergue así; estamos fartas e ata aquí chegamos porque non podemos máis", rematan Eventuais en Loita que advirten que, pase o que pase, "a loita terá que continuar".


Summary: O secretario xeral de Podemos reforza o seu liderado interno mentres que as posicións errejonistas perden peso na nova Executiva, con tres dos 15 postos, a metade dos que solicitaba o ex-número dous.

Pablo Iglesias e Íñigo Errejón acadaron este sábado un pacto para resolver o novo reparto de poder interno en Podemos despois de Vistalegre 2. Errejón queda desprazado así da portavocía parlamentar da formación morada, que pasará a ocupar Irene Montero, para ser presumiblemente o candidato á presidencia da comunidade de Madrid no ano 2019, unha posibilidade que xa estivera na mesa antes do congreso. A composición da nova Executiva tamén supón a perda de peso das posicións errejonistas, con tres dos 15 postos, fronte os seis que solicitaba o agora ex-número dous de Podemos. Un reparto que foi aprobado por case unanimidade (dúas abstencións) polo Consello Cidadán, máximo órgano de dirección da formación morada. "Por suposto que valoramos dobrar a aposta para 2019, pero terá que abrirse un proceso de primarias", declarou Iglesias sobre a posibilidade de Errejón como candidato. Iglesias reforza o seu liderado interno con 11 cargos afíns máis un do grupo Anticapitalistas na nova Executiva, que contará cunha maioría de mulleres. Porén, Errejón manterá a Secretaría de Análise Estratéxico e Cambio Político aínda que desaparece boa parte da súa estrutura nos núcleos de decisión interna da organización. "Íñigo é un candidato gañador. Por suposto que valoramos dobrar a aposta para 2019, pero terá que abrirse un proceso de primarias", afirmou Iglesias sobre a posibilidade de que sexa o candidato, segundo declaración recollidas polas axencias.


As incertezas propias deste tempo non poden sen embargo facernos ignorar ou non ver o que a sociedade, agora con máis claridade que antes, está a indicarnos Vivimos tempos de mudanzas, confusos, onde as certezas doutra hora e os paradigmas existentes axudan moito menos que antes para comprender a realidade política que nos rodea. A política galega non é allea en absoluto aos novos tempos e os últimos acontecementos electorais viñeron a reconfigurar parcialmente o mapa político; nalgúns casos precipitando tendencias xa existentes, noutros minando a fortaleza de ofertas políticas que parecían graníticas como as do Partido Popular. As incertezas propias deste tempo non poden sen embargo facernos ignorar ou non ver o que a sociedade, agora con máis claridade que antes, está a indicarnos. O deterioro do bipartidismo así como a remuda no nacionalismo, prodúcese en paralelo á eclosión dun suxeito político aínda en construción que por non ter non ten nin un nome definido, se ben todos identificamos xa coa Marea. Aí se reúne hoxe a vontade e a ilusión de cambio da sociedade galega, e digo hoxe porque en política o tempo presente é o decisivo, máis en momentos revoltos. Quizais puidera ter sido doutro xeito, doutro máis achegado á outras formas de ver o país e a sociedade, pero a realidade é a que é. Nese contexto os actores políticos existentes e os que naceron neste proceso de creación destrutiva, por usar a terminoloxía de Joseph Schumpeter, teñen dúas opcións. Agardar a que escampe, a tempos mellores, ou adaptarse acorde aos ritmos e á dirección que marca a sociedade. As dúas xeran incertezas, as dúas teñen custes e beneficios pero, non nos equivoquemos, as dúas son escravas da ditadura que xoga o "hoxe" en política. Recollo aquí as verbas de John Maynard Keynes "no longo prazo todos mortos", e non coa finalidade de xuntar a dous economistas insignes do século XX no mesmo parágrafo. Coido que é momento de realizar unha aposta decidida por sumar o seu capital político e o seu acervo ideolóxico a ese suxeito en construción nucleado pola Marea No caso que nos ocupa, o de Compromiso por Galicia, coido que é momento de realizar unha aposta decidida por sumar o seu capital político e o seu acervo ideolóxico a ese suxeito en construción nucleado pola Marea. Negar que iso significa facer concesións na nosa práctica política e tamén concesións ideolóxicas sería negar o evidente. Pero non tomar esa decisión sería ignorar o que, gústenos ou non, nos vén dicindo a sociedade dende que nacemos até hoxe. E o que nos está a dicir é que alí onde Compromiso pode presumir de gañarse a súa confianza, que foi polo momento só no ámbito municipal, as sinerxías e a compatibilidade coa Marea é practicamente plena. Alí onde temos alcaldía (Vilar de Santos, Lalín e Muros) e onde obtivemos un resultado superior ao 20% (Maceda, Outes e Ourol) Compromiso non competiu coa Marea e/ou percibiuse como a alternativa ás forzas políticas clásicas. Esta dinámica é a mesma en practicamente todos os concellos nos que obtivemos representación en solitario (A Baña, Arzúa, Barbadás, Betanzos, Cualedro, Guitiriz, Láncara, O Paramo, Ribadavia, Samos e Taboadela). Evidentemente a compatibilidade é plena alí onde o partido ou a nosa afiliación se presentou en fórmulas plurais asimilables á Marea como en A Coruña, A Pobra, As Pontes, Culleredo, Lugo, Noia ou Sarria. Tamén o é na maioría dos concellos onde nos presentamos pero non obtivemos representación. Hoxe o galeguismo socialdemócrata precisa á Marea para poder ser útil á sociedade do mesmo xeito que, sen ánimo pretensioso, penso que a Marea precisa de Compromiso para poder avanzar cos pés máis apegados á terra En definitiva, é o momento de virar o rumbo e de tomar decisións que por ser complexas non deixan de ser precisas e inmediatas. Debémolo facer sen renunciar ao noso proxecto e a agrandar unha casa na que sabemos que moitos homes e mulleres, algúns aínda noutras, se sentirían cómodas. Hoxe o galeguismo socialdemócrata precisa á Marea para poder ser útil á sociedade do mesmo xeito que, sen ánimo pretensioso, penso que a Marea precisa de Compromiso para poder avanzar cos pés máis apegados á terra.


Summary: Segundo a publicación Bloomberg, o dono de Inditex incrementou o seu patrimonio nun 63% converténdose no multimillonario máis "rendíbel" de 2012.

Nin o magnate norteamericano Warren Buffet --coñecido pola súa afamada cita "a loita de clases segue existindo e a miña vai gañando"-- puido resistir os envites do dono do maior imperio téxtil. Amancio Ortega sitúase segundo a publicación Bloomberg no terceiro posto do ranking das persoas máis ricas do mundo, superado tan só por Bill Gates e o empresario mexicano Carlos Slim. A fortuna que amasa o dono do grupo Inditex ascende a perto de 60.000 millóns de dólares (algo máis de 43.000 millóns de euros) e incrementouse case nun 63% a respecto do seu patrimonio en 2011. Os resultados obtidos pola empresa da cal aínda é o accionista maioritario e os beneficios recadados no último exercicio permitiron a Ortega acumular 22.000 millóns de euros no ano 2012, a poucos miles de millóns do segundo e primeiro posto do ranking. As SICAV, un negocio para a fraudeO patrimonio de Amancio Ortega está exento de tributos o que permite ao empresario xerar maiores rendementos co seu capital. Neste senso, a maior parte do diñeiro que posúe atópase investido nas denominadas SICAV (Sociedades de Investimento de Capital Variábel), unha figura financeira que permite ás grandes fortunas do mundo evadir o pagamento de impostos ao tributaren tan só o 1%. Malia as críticas recibidas, o executivo de Mariano Rajoy --xunto cos demais goberno europeos-- néganse a regular este tipo de sociedades e calan cando se propón o incremento de impostos ás grandes fortunas. Fronte ao aumento xeneralizado de impostos que están a padecer as maiorías sociais --que asemade ven caer o seu poder adquisitivo verbo das reducións salariais-- Amancio Ortega e as 100 persoas que xunto a el compoñen a listaxe de persoas máis ricas do mundo incrementaron o seu patrimonio nun 15% o pasado ano. En troca, a Rede Galega contra a pobreza alerta do aumento xeralizado de persoas en risco de pobreza por mor das políticas de recortes e as reformas aprobadas polos sucesivos gobernos españois e galego. Neste senso sitúan a unha de cada catro persoas en risco de padeceren fame.


Summary: O Consello de ministros aprobou o anteproxecto da reforma da lei de Seguridade Cidadá, fixando fortes multas, castigos e sancións para o exercicio de determinados protestos e mobilizacións. A oposición fala da deriva do goberno do PP para erguer un estado policial por riba das liberdades e dereitos civís.

Horas despois de que a Policía entrase en RTVV para poñer fin á emisión, o Consello de ministros do Reino de España aprobou o anteproxecto da reforma da lei de Seguridade Cidadá, xa coñecida popularmente como 'Lei da patada na boca' (rememorando a Lei da patada na porta do ministro socialista Corcuera a principios dos 90). En virtude desta lei, que aínda ten que pasar a trámite parlamentar, o goberno opta por tirar a luva de seda e ficar só puño de ferro á hora de afrontar os protestos e mobilizacións cidadáns, precisamente (e non por casualidade) nun período de crise e de recortes sociais e democráticos. Os convocantes dunha manifestación na que se produza algún feito violento poden ser multados até con 30.000 euros O propio ministro de Interior compareceu ante os medios para informar do contido do anteproxecto. Nel estabelécese que as ofensas a España (a comunidades, concellos), aos seus símbolos, bandeira, institucións serán consideradas faltas graves e castigadas con multas entre os 1.001 e 30.000 euros. E que é 'ofender' a España? O ministro enrocouse e dixo: 'ofender'. Vixiar e punir, punir, punir Xa que logo, levar faixas que 'ofendan' a España ou corear consingas 'ofensivas' a España levará aparellado multas económicas moi fortes. Unha mobilización como a desta semana do naval en Compostela implicaría miles de euros de multas Se ben no consello de ministros rebaixouse a cuantía inicial que se prevía para certas situacións, mantén as mesmas como merecedoras de multas. Un exemplo: insultar un axente das forzas de seguridade (e quen decide que é un insulto?) serán 1.000 euros de multa. Outro exemplo? Concentracións non autorizadas ante o Congreso, un Parlamento, institucións, 30.000 euros de multa. Rancor polas esquinas Foi Aznar quen cargou contra os manifestantes de Nunca Máis e Non á Guerra dicindo que ladraban o seu rancor polas esquinas. Semella a base ideolóxica que sostén este anteproxecto do goberno Rajoy. Serán multadas, e non con poucos cartos, accións como escalar un edificio como acto de protesta (algo que, por exemplo, ten feito Greenpeace en múltiples ocasións para despregar unha faixa). Obstruír á autoridade en, por exemplo, despexos, poderá implicar sancións de até 30.000 euros Tamén cortar unha rúa ou vía con neumáticos (coma o naval de Ferrol estes días) implicará fortes sancións económicas. "Lei innecesaria e represora" A oposición criticou duramente o anteproxecto, sobre todo a esquerda soberanista (BNG, Amaiur) e Izquierda Plural, mais tamén o PSOE. A deputada do BNG, Rosana Pérez, realizou unha primeira avaliación do anteproxecto de Lei para a Protección da Seguranza Cidadá, á espera de coñecer pormenorizadamente o seu contido, sinalando que "esta lei sobra, non é unha lei necesaria e só resposta ás ansias do PP por censurar e acalar calquera manifestación de crítica social". (No Sermos Galiza nº75 Beti Vázquez debulla a fondo o anteproxecto de reforma da lei na reportaxe 'Da patada na porta á patada na boca')


Summary: Manuel Caamagno, cantante do grupo galego Familia Caamagno, explícanos os detalles do novo traballo que están a preparar. Ao longo deste ano, a banda foi presentando algúns sinxelos que formarán parte do próximo disco, primeiro o tema de 'Xuntos', despois 'Samurai' e recentemente 'Romper Espagna'. Segundo adianta Caamagno, o disco levará o nome de 'O mundo está derrotado' e presentarase o 29 de outubro na Sala Capitol, en Compostela.

—Como está a ser a acollida das novas cancións?Están funcionando moi ben. A canción de Xuntos experimentou un cúmulo de cousas curiosas. É un tema que mestura a connotación política que tiña nos anos 90 a canción de Juan Pardo, coa resignificación que fixemos nós como himno ficticio da república socialista de Sigüeiro (Oroso). Ademais, xusto o día que tiñamos programada a estrea da canción, comezou a guerra de Ucraína, foi todo unha casualidade. Tiñamos medo de que a xente a malinterpretase pero finalmente entendeuse ben o humor da peza. No que respecta a Samurai e Romper Espagna, son cancións enerxéticas que incitan ao baile, polo que tamén están a funcionar. No caso de Romper Espagna, aínda que pareza unha letra moi política, dá un xiro cara a unha cuestión máis hedonista que fala de desfrutar a festa como se fose a última. —Estes adiantos do novo disco están a crear moita intriga entre o seu público. Sábese cando sairá o novo disco?O novo disco estrearase un par de semanas antes da presentación oficial, que será o sábado 29 de outubro na Sala Capitol (Compostela). Antes disto aínda estrearemos unha canción, que xa tocamos en varios concertos e que lle dá nome ao disco: O mundo está derrotado. É un tema moi bailábel e que permite os coros para que o público participe. Desde o primeiro momento, sabiamos que esta canción ía funcionar moi ben. O tema fala de que o remedio para os males do planeta é o hedonismo popular, é dicir, que non importa o que pase, o que queremos é pasalo ben. Aínda que pareza un discurso gracioso, por detrás a letra resulta algo agridoce. Falar destes temas con humor é máis complicado que tratalos desde a seriedade, pero é a maneira na que nos gusta facelo. Non tomamos nada moi en serio. Porén, temos unha ideoloxía e hai situacións que nos doen, por iso tamén hai crítica social nas nosas letras, aínda que sempre a deixemos ver desde o punto de vista humorístico. —Como é o proceso de elaboración dunha canción?No que respecta á letra, resulta máis cómodo que as compoña unha única persoa, neste caso son eu, o cantante, pois é necesario un proceso de identificación para que o discurso sexa máis unitario. En relación á música, encárganse os outros catro integrantes do grupo. Habitualmente un propón unha idea no local de ensaio e comezamos a tocar engadindo novas partes entre todos. Dámoslle moitas voltas a cada tema antes de xuntalo coa letra. Despois enviámoslle o resultado ao noso produtor, que nos dá a súa opinión e, en base ás súas indicacións, volvémola modificar antes de gravala no estudo, onde tamén se xera un proceso creativo importante. —Cal é o panorama actual da música galega?Coido que a música galega se atopa nun bo momento a nivel de creación; hai novas bandas e novos estilos, pero creo que non son suficientes. O fenómeno Tanxugueiras veulle estupendamente ao idioma. Ninguén esperaba que un grupo así puidese conseguir tanto éxito nas redes e entre a xuventude facendo música tradicional mesturada cun estilo máis urbano. Coido que é algo moi positivo, mais tamén considero que aínda non se están a ver os resultados disto, quizais dentro duns anos. No que respecta ás axudas, si que as hai pero para poder conseguilas cómpre estar nunha produtora solvente. As axudas ao talento que presentou a Xunta da Galiza teñen como único requisito que a produtora teña a súa sede no país, mais non se pide que os e as artistas sexan galegas nin que canten en galego. Estamos cansos de ver como se subvencionan con cartos da Xunta a distribución de discos e as viaxes de grupos que non cantan en galego. As axudas poucas veces pensan nos artistas, pensan máis nos selos discográficos das produtoras.


Summary: Tamén o alcalde de Ferrol foi 'declarado culpábel e sentenzado á morte' nunha multitudinaria mobilización en que reclamaron, máis unha vez, carga de traballo

Máis de dous milleiros de operari@s do naval ferrolán mobilizáronse esta quinta feira, paraugas en man, para reclamar carga de traballo para a comarca. Canda si dous bonecos coas caretas do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e do alcalde de Ferrol, José Manuel Rey Varela. Após simular un xuízo e ditar sentenza, queimaron os monicreques diante da sede local do PPdG, onde rematou o protesto, ao consideralos culpábeis de que a construción do flotel que, segundo a Xunta, tería encargado a petroleira mexicana Pemex, non veña finalmente para a comarca. A reclamación do dique flotante estivo tamén presente no protesto. A manifestación saíu e voltou á factoría de Navantia e moveuse lonxe da casa do Concello, fortemente custodiada por cinco furgonetas de antidisturbios e varios carros da policía municipal. No camiño fixeron unha parada para apoiar @s traballador@s de Benestar da Xunta de Galiza, que protestaban contra o desmantelamento da atención á dependencia.


Summary: Em semanas passadas escritoras de Moçambique, Angola ou Cabo Verde ocuparam este espaço. Hoje é uma guineense, Maria Odete da Costa Semedo.

A participação da mulher como voz criadora, nas literaturas africanas de língua portuguesa, é discreta se a compararmos com a produção realizada pelos homens no período anterior à independência. Achamos a mulher, especificamente a negra, cantada e exaltada desde as primeiras manifestações literárias. Mas a voz feminina propriamente dita surge em meados do século XX com a são-tomense Alda Espírito Santo e a moçambicana Noémia de Sousa, poetas elas que mostram as adversidades vivenciadas pelas mulheres dos seus países, as agressões do sistema colonial, a miséria, a dor encarada com dignidade. Mas a partir da independência desses países as mulheres foram aos poucos conquistando o seu espaço, aumentando a sua participação e enriquecendo o corpo das referidas literaturas. Hoje, temos muitos nomes e entre eles Odete Semedo em Guiné-Bissau, escritora e investigadora do Instituto Nacional de Estudos e Pesquisas da Guiné-Bissau para as áreas de Educação e Formação e Ministra da Educação Nacional até agosto de 2015. Não é este o espaço para analisar as coordenadas poéticas de Odete Semedo, mas sim para visitarmos a sua obra, especialmente no que mais tem a ver com a problemática da Galiza, a língua. A Lingua esvoaçada No livro Entre o ser e o amar, o seu primeiro, Odete Costa Semedo explora o bilinguismo do seu país ao publicar os poemas em português e kriol, "de modo a proporcionar aos leitores um espaço de lazer, reflexão, crítica e encontro consigo mesmo",em suas palavras. Também ressalta, "nem todos os poemas são apresentados em duas versões, dado que uns foram escritos originalmente em kriol e outros em português. E a tradução fá-los-ia perder a autenticidade". Segundo a própria Semedo em artigo intitulado Língua esvoaçada, na Guiné-Bissau "as línguas são muitas porque os grupos étnicos são vários, possuindo cada um a sua língua. Porém, no caso específico do meu país, para além das línguas usadas por cada um dos grupos étnicos, existe uma língua franca falada por cerca de 70 por cento da população de todo o país, o crioulo de base portuguesa, e uma língua oficial utilizada na administração e no ensino, o português, dominado por cerca de 12 por cento da população guineense" O relato de Semedo vai na direção do que Celso Cunha, o professor, gramático, filólogo e ensaísta brasileiro tão ligado com a Galiza, afirmou em Língua, nação, alienação."o máximo a que pode aspirar a língua portuguesa em África, especialmente em Cabo Verde e Guiné Bissau é ser oficialmente o que ela sempre foi: não a língua transmitida, maternal, mas a língua adquirida, a segunda língua, veicular da administração, aprendida na escola e elo de ligação da elite cultural com um mundo maior." A Língua que nasce solta "A língua nasceu solta e desenvolta", escreveu Odete Semedo, para continuar "nasceu virada para fora de si, irmanada com os lábios, os dentes e as cordas vocais que lhe deram a fala, a música, o grito e o silêncio, próprio da caverna onde livremente se encontra enclausurada. A língua serve-se dos olhos, de tudo ao seu alcance e fora dele para, sem papas, testemunhar a nossa relação com a vida. A língua é assim aquela coisa que nos permite, dentro do nosso silêncio, dizer tudo sem nada ter dito. Pois em língua e só nela carpimos os nossos mortos, contamos as nossas histórias e estórias, cantamos as nossas noivas quando rumo à casa do futuro marido deixa para trás a casa que a viu nascer e crescer. E só a língua permite a cada um dizer tudo, menos aquilo que se pensa, num jogo social em que cada um, munido do disfarce que julgar ideal, vai passando pelos círculos que a teia tece.A língua, essa coisa esguia, nem sempre severa, guiada pela mente, vestida de uma mão ou, por vezes, de apenas três dedos — que podem ser de conversa —, vai dando largas às fantasias e aos sonhos.A língua, na sua fantasia, tem vestidos: vestidos requintados e com enfeites de lantejoulas; vestidos com contornos de emoção, roupa de mendigo com remendos - mas nada para botar defeito; vestidos com bordados e afrontas que para muitos são heranças que os séculos lhe foram juntando num pé-de-meia. E com todos estes vestidos chega a bifurcar-se em língua do coração, do sentir, da alma e língua de contacto com o resto do mundo. Mas como a dificuldade é um mal dividido pelas aldeias, as línguas não são exceções à regra, lá têm elas o seu estilo de cooperação: a língua de viagens, a do contacto, acaba pedindo emprestadas as roupas de emoção da língua do sentimento; esta por sua vez vai deixando que a língua do sentimento faça uso de suas letras - com a permissão alfabetizada, é claro, de quem dita as regras do jogo.Apesar de ter nascido solta e desenvolta, livre, ainda há quem pense ser dela o dono policiando no escuro a língua, não vá um mal-intencionado beliscar um acento ou acrescentar uma abertura em lugar incerto ou, ainda, quem sabe?, virgular o que deve ser pontofinalizado. Mas a língua não se importa que a façam voar em vozes e falas, que a enrolem em pergaminhos, folhas simples ou papel reciclado; o certo é que em silêncio ela grita e mesmo quando, inseguros, nela deitamos a mão... questionando... a língua é sempre testemunha". Perguntas de Odete que servem para a Galiza Em que língua escreverAs declarações de amor?Em que língua cantarAs histórias que ouvi contar? Em que língua escreverContando os feitos das mulheresE dos homens do meu chão?Como falar dos velhosDas passadas e cantigas?Falarei em crioulo?Mas que sinais deixarAos netos deste século?Ou terei de falarNesta língua lusaE eu sem arte nem musaMas assim terei palavras para deixarAos herdeiros do nosso séculoEm crioulo gritareiA minha mensagemQue de boca em bocaFará a sua viagemDeixarei o recadoNum pergaminhoNesta língua lusaQue mal entendoOu terei de falarNesta língua lusaE eu sem arte nem musaMas assim terei palavras para deixarAos herdeiros do nosso séculoEm crioulo gritareiA minha mensagemQue de boca em bocaFará a sua viagemDeixarei o recadoNum pergaminhoNesta língua lusa Que mal entendoE ao longo dos séculosNo caminho da vidaOs netos e herdeirosSaberão quem fomos Eis a poética de Odete. Poesia que fala dos malogros do pós-independência, dos ideais não atingidos, das incertezas dos caminhos trilhados por um país em formação, da instabilidade política guineense, da violência, a miséria e a dor de um povo que passa a possuir "olhos-que-já-não-acreditam". Mas a poesia de Odete Semedo não se restringe às dores da vida e às reflexões metafísicas. "Quero ser a heroínaDo conto que inventaresQue firme segue o seu destino.Prima o desejo de ser mulher, voz feminina que canta a vontade de ser protagonista dos seus sentimentos. Mesmamente como a Galiza.


Summary: Após a denuncia presentada polo comité de folga Inspección de Traballo sinala que a concesionaria cometeu unha infracción por vulnerar o dereito a folga do plantel ao contratar persoal foráneo para recoller os desperdicios.

A folga do lixo en Lugo continúa adiante e vai para un mes desde que comezou. Empresa e traballador@s non alcanzaron até o momento ningún acordo e o conflito comeza a enquistarse. As demandas do plantel de Urbaser son claras: consolidación nas táboas salariais do novo convenio colectivo dos 600 euros pagados en 2012 e 2013. Aliás, reclaman o fin da eventualidade e a creación de contratos indefinidos, nomeadamente para @s traballador@s de maior antigüidade. Porén, a empresa non dá o seu brazo a torcer e encetou unha campaña, denuncian desde a CIG, encamiñada a "desestabilizar" e "dividir" o cadro de persoal. Neste senso, as centrais sindicais (UGT, CIG e USO) critican que a empresa concesionaria da recollida de lixo colase "polos camións unha nota coa proposta de convenio que levou á mesa de negociación a semana pasada". Así as cousas, acrecentan, "fracasa no intento pois a plantilla xa estaba informada desa proposta e xa a valorara en asamblea". A proposta feita pola empresa é recoller no convenio un incremento salarial correspondente á suba do IPC mais para @s operari@s "aínda de aplicar o 0,455 de suba estarían a baixar o salario en arredor dun 2%" ao se realizar en base ao pagado en 2011. As centrais sindicais valoran presentar unha demanda penal A Urbaser as cousas póñenselle complexas. De feito, nesta segunda feira, Inspección de Traballo redixiu unha acta de infracción contra a empresa por contratar persoal alleo a Lugo para retirar os desperdicios acumulados nos días 27 e 28 de xuño. O organismo recoñece que nestas xornadas empregad@s en folga percorreron as rúas para limpar os puntos considerados "de risco" como vén facendo o cadro de persoal desde o inicio da folga. Mais tamén, detectou a contratación "doutros procedentes doutras provincias" o que suporía unha vulneración "durante a situación de folga legal". Asemade, Inspección pronúnciase a respeito da contratación de Tragsa por parte do Concello de Lugo. Servizos que, sinala na súa acta, son "alleos ao ámbito das relacións laborais entre folguistas e empresario titular" polo que deberán recorrer a outras vías xudiciais para "dilucidar posíbeis responsabilidades na orde xurisdicional do social, contencioso-administrativo e penal". Os servizos xurídicos da CIG, UGT e USO están a estudar, segundo puido saber Sermos Galiza, posíbeis demandas penais contra Urbaser. Da mesma maneira, afirman que de continuar a situación presentarán demanda perante o xulgado de garda "instando a paralizar os traballos feitos con esquirois". Esta terza feira (7 de xullo) o persoal volveu concentrarse ás portas do concello para após a asemblea diaria que desenvolven na Casa sindical.


O ditador Franco xa morreu hai 42 anos, pero os golpistas seguen aí, no chamado Salón Real do palacio municipal de María Pita, con catro retratos grandísimos, presidindo acontecementos importantes da vida da Coruña: recepcións, visitas institucionais, sinaturas de acordos ou convenios etc. José Calvo Sotelo Foi ministro na Ditadura Militar do Xeneral Primo de Rivera. Cando se proclama a República en 1931 emigra a Italia –temeroso de que puidesen pedirlle responsabilidades pola súa actuación ministerial– procurando o amparo do ditador fascista Benito Mussolini. Regresa en 1933, liderando Renovación Española e posteriormente, en 1934, o Bloque Nacional, formación política de extrema dereita. Foi elixido deputado por Ourense en 1933 e 1936. A corrente monárquica que dirixía evoluciona cara a posicións fascistas e Calvo Sotelo convértese no portavoz fascista máis destacado e nun dos máis destacados instigadores da sublevación militar contra a República. Declarado partidario do fascismo, participou activamente na organización do Golpe de Estado, que se executou despois do seu asasinato. Despois do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936, Calvo Sotelo intensifica o seu discurso catastrofista e os perigos que ameazan: "Ya sabemos lo que sería una España roja. La familia deshecha, la propiedad suprimida, la libertad anulada del todo, el triunfo de las turbas, la violencia, todo lo que queráis; la muerte de infinidad de españoles"; "Las fuerzas proletarias españolas se disponen a dar un segundo paso revolucionario, que será la instauración del comunismo". Para Calvo Sotelo, fronte a esta situación que el define como caótica e de desorde, a alternativa estaba clara: o fascismo, porque "España podrá salvarse con una fórmula de Estado autoritario y corporativo". O discurso que pronuncia nas Cortes o 16 de xuño de 1936, un mes antes da sublevación fascista ou Golpe de Estado, é toda unha invitación á rebelión militar, que mereceu a resposta de Santiago Casares Quiroga, que era o Presidente do Goberno: "No creo que exista actualmente en el Ejército español un sólo militar dispuesto a sublevarse a favor de la monaquía y en contra de la República. Si lo hubiera sería un loco, lo digo con toda claridad, aunque considero que también sería un loco el militar que al frente de su destino no estuviera dispuesto a sublevarse a favor de España y en contra de la anarquía, si ésta de produjera". Como Calvo Sotelo insistía en que había anarquía e desorde, a solución estaba clara: levantarse contra o réxime constitucional e democrático da República. Despois destas graves acusacións de Calvo Sotelo, solicitou a palabra Casares Quiroga, na súa condición de ministro da Guerra, responsabilizando a Calvo Sotelo de que "personas amigas" realicen propaganda entre o exército para provocar a súa sublevación: "Después de lo que ha hecho Su Señoría (S.S.) hoy ante el Parlamento, de cualquier cosa que pudiera ocurrir, que no ocurrirá, haré responsable ante el país a S.S. No basta por lo visto que determinadas personas, que yo no sé si son amigas de S.S., pero tengo ya derecho a empezar a suponerlo, vayan a procurar levantar el espíritu de aquellos que pueden creerse que serían fáciles a la sublevación, recibiendo a veces por contestación el empellón que los arroja por la escalera; no basta que algunas personas amigas de S.S. vayan haciendo folletos, formulando indicaciones, realizando una propaganda para conseguir que el Ejército, que está al servicio de España y de la República, pese a todos vosotros y a todos vuestros manejos, se subleve...Gravísimo Sr. Calvo Sotelo. Insisto: si algo pudiera ocurrir, S.S. sería el responsable con toda responsabilidad". Unha persoa como José Calvo Sotelo que é responsabilizado directamente polo Presidente do Consello de Ministros, o coruñés Casares Quiroga, da sublevación militar do 18 de xullo de 1936, non pode ter un recoñecemento social na Coruña. Así o entenderon xa numerosas cidades, que consideran a existencia de rúas dedicadas a Calvo Sotelo como incompatíbel coa democracia e como un insulto á memoria dos represaliados polo franquismo. En Curtis, alcaldía do PP con maioría absoluta, a rúa Calvo Sotelo de Teixeiro foi substituída por Buenos Aires. En Córdoba, alcaldía do PCE, cambian en 1980 a rúa Calvo Sotelo por Capitulares. En Guadalaxara a rúa Calvo Sotelo foi substituída por La Concordia; en Barcelona por Francesc Maciá. En Logroño, con alcaldesa do PP, a rúa José Calvo Sotelo pasa a chamarse Presidente Leopoldo Calvo Sotelo. En Valencia cambian a rúa Calvo Sotelo por Paseo de Ruzafa. O pleno de Pontedeume de 14 de xullo de 1989, sendo Belarmino Freire alcalde polo PSOE, cambia a praza Calvo Sotelo pola tradicional praza Real. En Palencia, alcalde do PSOE en decembro de 1999, eliminan Calvo Sotelo, que pasa a chamarse Praza de León. En Pontevedra, alcaldía do BNG, cambian en 2002 a rúa Calvo Sotelo por rúa da Estación. En Vila Real (Castellón), pasa a chamarse Jaume I. En Oviedo, alcalde do PSOE, en decembro de 2016 cambian a rúa Calvo Sotelo por Federico García Lorca. En Sarria, alcalde do PSOE, o pleno de decembro de 2016 aproba cambiar a rúa Calvo Sotelo por Liberdade. En Astorga, alcalde do PSOE, o pleno de 29 de maio de 2008 cambia a praza Calvo Sotelo por praza da Liberdade. En Cidade Real, alcaldía do PSOE, cambian en decembro de 2016 a praza Calvo Sotelo por praza de España. O pleno da Deputación de Pontevedra aproba por unanimidade (tamén o PP) retirar a Calvo Sotelo o título de Fillo Predilecto da provincia. Como contraste, Calvo Sotelo ten oito distincións na Coruña: avenida Calvo Sotelo, rúa Hogar Calvo Sotelo, peirao Calvo Sotelo, IES Calvo Sotelo (depende da Deputación); placa na entrada do vello cárcere provincial e retrato no salón da Alcaldía; é Fillo Adoptivo e Fillo Predilecto. Todo un record! Miguel Primo de Rivera Participou como militar nas guerras de Cuba e Filipinas, ascendendo por méritos de guerra a tenente xeral; foi capitán xeral de Madrid e sendo capitán xeral de Cataluña encabeza un Golpe de Estado en 1923 –co visto bo do rei Afonso XIII– que instaura unha Ditadura durante máis de sete anos. O Directorio Militar que preside anula as liberdades democráticas. En Logroño, alcaldesa do PP, cambian a rúa Primo de Rivera por Ateneo Riojano. En Palencia, con alcaldía do PSOE, o 9 de decembro de 1999, Primo de Rivera cambia a Avenida de la Antigua Florida. En Peñarroya-Pueblonuevo (Córdoba) cambian por unanimidade (alcaldía do PSOE, PP, IU) en abril de 2017 a rúa General Primo de Rivera por Peñas Rojas. En Valladolid, alcaldía do PSOE, cambia a Emilia Pardo Bazán. En Vila Real (Castellón) pasa a chamarse Avenida del Mar. Zaragoza aprobaba por unanimidade (alcaldía do PSOE, PAR, PP, CHA, IU) en outubro de 2010 cambiar o nome do parque Miguel Primo de Rivera por José Antonio Labordeta. Na Coruña Miguel Primo de Rivera aínda ten unha rúa e un retrato no concello. Mario Muslera y Planes Formou parte do Directorio Militar da Ditadura de Primo de Rivera do 19 de setembro de 1923 ao 3 de decembro de 1925. Apoiou a sublevación do 18 de xullo de 1936 e foi un dos xefes castrenses do levantamento en Donostia. Como Calvo Sotelo, figura nunha placa á entrada do vello cárcere. Severiano Martínez Anido Ten tamén un retrato na 2ª planta da Deputación da Coruña, obra do pintor Fernando Álvarez de Sotomaior. Foi axudante do rei Alfonso XII e director da Academia de Infantería de Toledo de 1912 a 1914. Gobernador militar de Barcelona en 1919 e despois gobernador civil de 1920 a 1922, destacou pola represión policial contra as organizacións obreiras, especialmente a CNT. Facilitou a organización do Sindicato Libre, que provocou o asasinato de centos de obreiros, e aplicou a "Lei de fugas". O historiador británico Hugh Thomas sinalaba sobre a súa actuación nesta etapa: "Se hizo famoso por su crueldad, un tipo de represión que no se había visto en España en varias generaciones. Apoyó a los Sindicatos libres, que parecían cada vez más una unión patronal de rompehuelgas". Relevado como gobernador civil de Barcelona en outubro de 1922, é destinado a Melilla como comandante militar e desde alí apoiou o golpe do xeneral Miguel Primo de Rivera, ocupando distintas responsabilidades: subsecretario do ministerio da Gobernación, habilitado coa capacidade do ministro; delegado do Directorio Militar e encargado da Xunta Central de Abastos en 1924; ministro da Gobernación en 1925, ocupando tamén a vicepresidencia do goberno. Sae do goberno en xaneiro de 1930 coa caída de Primo de Rivera. O goberno da II República expulsouno do Exército e marchou exiliado a Francia, pero en 1935 e despois de trunfo electoral en 1933 da Confederación Española de Dereitas Autónomas (CEDA), José María Gil Robles, ministro da Guerra, recoñece os seus dereitos como militar na reserva co rango de tenente xeneral, que perde, novamente, en marzo de 1936 co trunfo do Fronte Popular. Cando se inicia o levantamento militar e fascista o 18 e xullo de 1936 regresa a España, apoiando ao exército sublevado. Foi nomeado presidente do Patronato Nacional Antituberculoso e xefe dos Servizos de Seguridade Interior, Orde Pública e Fronteiras en 1937, dependente directamente de Francisco Franco. Ministro de Orde Pública no goberno de Franco en febreiro de 1938 (segundo Hugh Tomas, foi nomeado "con el fin de sembrar o pánico entre los republicanos"), organizando a represión policial nas zonas controladas polo goberno de Franco. Como ministro estableceu as primeiras relacións coa Alemaña nazi para a formación da policía política española, que desembocaría en 1942 na creación da Brigada de Investigación Social (a temida Brigada Político Social do franquismo). Asinou un acordo con Himmler, xefe das SS, para a extradición mutua de "delincuentes políticos". Morreu o 24 de decembro de 1938. No sumario instruído en 2008 polo xuíz Baltasar Garzón da Audiencia Nacional Martínez Anido estaba na relación de 35 altos cargos do franquismo imputados polos presuntos delitos de detención ilegal e crimes contra a humanidade. Estes retratos, outros xa retirados, así como placas das rúas, monolitos, esculturas franquistas etc. deberían formar parte do Museo da Cidade (temos unha extraordinaria oferta de museos, pero este aínda está pendente), nun apartado específico para recuperar a memoria histórica da ditadura criminal de Franco e como homenaxe ás vítimas da represión franquista. Outro día falarei do "Camarada Fraga" (non confundir con "Don Manuel"), que é Fillo Adoptivo da Coruña desde 1968. Publicidade


Summary: ''Será unha campaña distinta a das forzas políticas do sistema", explicou Bieito Lobeira, secretario de Organización e coordinador da campaña.

O BNG-Asembleas Abertas ten claro que a campaña electoral das municipais do 24 de maio vai ser "modesta" , "imaxinativa" e achegada á xente, tendo como "activos principais" o traballo e o esforzo da 'corpus social' nacionalista e apostando en "actos de proximidade" en charlas coloquio para escoitar a veciñanza "en cada parroquia e en cada barrio". Bieito Lobeira, secretario de Organización e coordenador da campaña, explicou que a do BNG vai ser "distinta á das forzas políticas do sistema". Lobeira anunciou que será unha campaña "do cara a cara, do boca a boca, do porta a porta, falando asociación por asociación, colectivo por colectivo, pretendemos chegar a cada veciño e veciña do noso país, en cada parroquia, concello, vila e barrio de cada cidade, trasladarlle as nosas alternativas pero tamén escoitar as propostas das persoas as que nos diriximos". "Hixiene democrática" Dúas serán as marcas identificativas desta campaña do Bloque: non recorrerá a créditos bancarios de ningún tipo para financiar a campaña e renuncia ao envío masivo de papeletas por correo "por hixiene democrática e por aforro de recursos públicos". "Consideramos que o máis democrático é que cada elector e electora colla directamente o seu voto no colexio electoral e o deposite na urna", argumentou e, por outro lado, renunciar ao mailing "supón case 2 millóns de euros de aforro en Galiza e só tendo en conta as forzas con representación parlamentaria", explicou. Bieito Lobeira emprazou as outras organización políticas a facer o mesmo "para predicar co exemplo recortando un gasto prescindible e por limpeza democrática". Recursos O secretario de Organización dixo que a campaña do BNG-AA vaise financiar "exclusivamente cos nosos propios recursos, sen dependencia de ningunha entidade bancaria, empresa ou lobbie". Os activos do BNG-Asembleas Abertas nesa cita electoral, manifestou Bieito Lobeira, son un proxecto político "nacionalista, popular e solvente, imprescindible para superar a lousa das políticas do PP", e unhas candidaturas conformadas por xente "honesta que ten demostrado que dá a cara", e unha militancia e participantes nas asembleas abertas dispostos a defender un proxecto de país tamén desde os concellos.


Summary: Máis un número do semanario. Reportaxes sobre a manifestación do #8F e o día despois, entrevistamos Fernando Cimadevila; corremos o Entroido en Laza e falamos dos Goya con quen o viviu de perto.Xa á venda na nosa loxa.

O semanario Sermos Galiza chega ao nº133 e faino cun amplo tratamento da masiva manifestación pola lingua do #8F. Unha crónica da mobilización, as chaves do día despois, entrevistas a persoas que acudiron de todos os recunchos de Galiza á cita en Compostela, galería de fotos e opinión de Xosé Mexuto, director de SG. En 'Feijóo e outra crise de goberno deslucida' falamos de como o presidente da Xunta segue sen rodearse de políticos con proxección e insiste en recambios técnicos para solucionar a necesidade de conselleir@s. Sogama. Hai alternativas? Nese tema debruzámonos en 'Reducir, reciclar e reutilizar, a alternativa a Sogama'. Analizamos os diversos concellos do país que pulan por un outro modelo de xestión dos residuos que vire as costas á incineración. Un artigo de Manolo Soto, profesor na Universidade da Coruña, debulla as alternativas ecolóxicas e económicas para a xestión do lixo en Galiza. 100 días En 'As municipais collen forma a 100 días das urnas' centrámonos nunha precampaña que xa é case un feito logo de PP, PSOE e BNG fecharen a maioría d@s cabezas de cartel e, no caso nacionalista, tamén un programa marco. Algunhas Mareas vanse clarificando e Podemos elixe dirección galega esta fin de semana. Entrevistamos Susana García, candidata do Bloque-Asembleas Abertas en Ourense. 'As pescudas polo asasinato de Jimmy desmontan a versión madrileña'. As informacións que se van coñecendo sobre a investigación policial do crime do Manzanares avala a existencia dunha emboscada de neo-nazis de varias latitudes contra os Riazor Blues, algúns dos cales foron chamados de novo a declarar e cuxo avogado asegura que "non hai ningunha proba da quedada" da que tanto falaron medios españois. En Tecnoloxía analizamos os grandes avanzos na investigación de dispositivos que achegan solucións de emerxencia para comunicarnos sen fronteiras. En Viaxes na Miña Terra percorremos con novos ollos a Terra Chá de Manuel María Os mundos fantásticos Na sección de Textos entrevistamos a Fernando Cimadevila: ''A vida real precisa camiñar polos bosques máxicos da literatura fantástica''. Publicamos un adianto de 'A batalla por Avalón' (Urco), o ecuador da pentaloxía de fantasía 'O mundo secreto de Basilius Hoffman'. Despois de 'O ladrón de soños' e 'Un faro na escuridade', as aventuras do profesor Basilius Hoffman e o seu sobriño Peter continúan neste terceiro libro do que publicamos un adianto. Entroido E, como non, vivimos o Entroido. Neste número falamos de cando o entroido se vive a rente de pel coa careta dun peliqueiro. E na contra-capa, entrevista a María Liaño, que mantén que "fóra seguen a ter rpexuñizos sobre os actores e as actrices galegas".


Summary: Ao redor dun cento de tractores permanece en Lugo desde a pasada quinta feira despois de que nunha asemblea que tivo lugar no día de onte os gandeiros e gandeiras decidiran manter a protesta de maneira indefinida.

A protesta resiste e Lugo continúa tomada por un cento de tractores logo da gran tractorada que tivo lugar a pasada quinta feira. Así, malia a fatiga, gandeiros e gandeiras decidiron onte en asemblea manter a mobilización na cidade amurallada de maneira indefinida. De pouco serviu o encontro que mantivo a conselleira do Medio Rural, Rosa Quintana, con algúns representantes do sector. Dado que a responsábel da Xunta de Galiza se limitou, segundo fontes próximas, a tratar de convencer os e as manifestantes para que abandonasen a tractorada e non anunciou ningunha medida que garanta un prezo digno para o leite, gandeiros e gandeiras decidiron continuar ao pé da muralla. Prevese que a tractorada continúe todo o día de hoxe en Lugo. Mañá os tractores están chamados a saír cara a Compostela, convocados na explanada de Salgueiriños para percorrer a mediodía as principais rúas da cidade. Os gandeiros e gandeiras levan máis de un mes de mobilizacións continuadas para tratar de rachar co desleixo da Xunta de Galiza e do Goberno central. Reclaman unha solución que garanta o prezo de rendibilidade do litro de leite, que se atopa nos 36 céntimos, segundo o Ministerio de Agricultura. En Galiza, este prezo oscilou entre os 20 e os 27 céntimos, provocando unha fonda crise e o risco de desaparición de milleiros de explotacións gandeiras en todo o país.


Summary: A alza da desigualdade neste período camiñou da man da caída das rendas de traballo.

A última década deixa na Galiza un aumento da desigualdade, unha tendencia que non é exclusiva do noso país mais que nestes anos se deu aquí con maior intensidade. O estudo 'Diferencias de igualdad y bienestar en las regiones españolas' non deixa moita marxe para a dúbida. Atendendo aos datos do índice de Gini, en 2008 a Galiza era o cuarto territorio con maior igualdade do Estado español, só presentando unha distribución mellor da renda Nafarroa, Aragón e A Rioxa. Unha década despois, Galiza figura coma o noveno máis desigual. O aumento da desigualdade neste período camiñou da man da caída das rendas de traballo, que pasan de representar 48,1% do PIB á volta de 2019 cando eran 55,9% en 2009. A desigualdade non deixopu de medrar na Galiza desde a chegada á presidencia da Xunta de Alberto Núñez Feixoo. Á volta de 2008, o último ano do Executivo bipartito á fronte do Goberno galego, o índice de Gini sitúase en 0,284 e a desigualdade na Galiza era inferior á media estatal. Mais 10 anos despois, en 2018, o índice de Gini alcanzaba 0,305 e Galiza avanzaba posicións entre os territorios máis desiguais do Estado. O coeficiente de Gini, ideado polo estatístico italiano Corrado Gini, emprégase para determinar a desigualdade dos ingresos mais pode servir para analizar calquera forma de distribución desigual no interior dunha sociedade. Así, o coeficiente de Gini é un número entre 0 e 1, onde 0 correspóndese coa igualdade perfecta, con todas as persoas cos mesmo ingresos, e 1 coa desigualdade máxima, onde unha persoa ten todos os ingresos e os demais ningún. Aumento Un estudo de finais de 2020 do Instituto Galego de Estatística (IGE) alertaba que as rendas do traballo representaban na Galiza, a 31 decembro de 2019, 44,1% do Produto Interior Bruto (PIB), practicamente catro puntos menos que en 2009, ano da chegada á Presidencia da Xunta de Alberto Núñez Feixoo. Naquela altura, as rendas do capital ocupaban 52% do PIB galego, fronte a 55,9% de 2019, nunha mostra da perda de poder adquisitivo das persoas asalariadas galegas, que seguen a situarse nos niveis máis baixos do conxunto estatal. O estudo, presentado polo Instituto Galego de Estatística o pasado 1 de decembro, certifica o aumento da fenda salarial entre a Galiza e o Estado español. Así, o IGE sinala que en 2019, a remuneración salarial por hora traballada na Galiza situábase en 18 euros, mentres no conxunto estatal alcanzaba 20,3 euros e na media da Unión Europea, 23,8 euros. Sendo en 2009 a contía da hora traballada na Galiza de 15,7 euros, a suba dos salarios na última década é de 2,3 euros, unha cifra moi inferior á da inflación acumulada no período, o que dá conta, ao tempo, da diminución do poder de compra dos traballadores e das traballadoras, que só se mantivo co recurso ao endebedamento.


Summary: O presidente da Xunta da Galiza e o vicepresidente primeiro reuníronse no día de onte coa Dirección de Ence, xuntanza da que saíu que a pasteira estuda a instalación dunha fábrica de "biomateriais" e "papel tisú" nos terreos que ocupa a central térmica das Pontes. No mellor dos casos, instalaríase en 2030.

A media tarde da segunda feira, Ence facía público parte do contido da reunión que mantivera o consello de administración da empresa co presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, e co vicepresidente primeiro e conselleiro de Economía, Francisco Conde: a intención de instalar unha fábrica de "biomateriais" de "papel tisú" nas Pontes, comarca do Eume. "Iniciamos oficialmente os estudos para un proxecto novidoso na Galiza. Eliximos As Pontes, onde está actualmente a térmica [Endesa] para comezar o estudo e desenvolvemento" da planta. Ence di que estuda abrir unha fábrica de biomateriais e papel tisú nas Pontes Segundo o presidente de Ence, Ignacio Colmenares, a fábrica destinaríase a recuperar papel e cartón que produciría fibras recuperadas, "coa posibilidade de incluír no proceso fibra virxe procedente da factoría de Pontevedra". Isto, engadiu, "acabaría en papel tisú mixto, recuperado e virxe". Colmenares insistiu en que se trata dun proxecto "complementario" e "non alternativo" á fábrica da ría de Pontevedra, cuxa permanencia depende do que decida o Tribunal Supremo tras presentar Ence un recurso contra a decisión da Audiencia Nacional de anular a prórroga da concesión que aprobara o Goberno de Mariano Raxoi en funcións. "Non imos fabricar celulosa nas Pontes", salientou, "senón recuperar papel e cartón e fabricar fibras recuperadas", que se mesturarían coa "celulosa virxe" procedente de Lourizán (Pontevedra). "Polo tamaño ou polo consumo de auga non se parece en nada a unha fábrica de celulosa", informou Colmenares, que avanzou un investimento inicial de perto de 355 millóns de euros e a creación "duns 1.190 postos de traballo", dos cales 150 serían directos, 400 indirectos e 636 inducidos, segundo as cifras achegadas pola empresa aos medios de comunicación. Un proxecto que xa 'coxea' nos prazos O único que se coñece do proxecto anunciado por Ence é o trasladado polo propio presidente da empresa, que calculou que o estudo ocupe "un mínimo de 12 meses". O obxectivo, expresou, é comezar "a construír a mediados ou finais do ano que vén". Porén, no comunicado de prensa remitido aos medios polo Gabinete de Comunicación de Ence advírtese de que o proceso "desde o seu lanzamento, incluíndo a enxeñaría e a obtención de todos os permisos, durará entre tres e cinco anos até a súa posta en marcha", algo completamente irrealizábel segundo a documentación á que tivo acceso Nós Diario. O "Documento ambiental para o desmantelamento da unidade de produción térmica As Pontes de Endesa Xeración S.A.", de setembro de 2019, recolle un cronograma que situaría o horizonte temporal en 2030. "A planificación iniciábase no último trimestre de 2019, coa elaboración e presentación do proxecto e o documento ambiental ante o órgano consultivo, e contemplaba un período de 87 meses, dos cales 27 meses formulábanse para tramitacións e actividades previas e 60 meses para a execución efectiva do desmantelamento e demolición", recolle o dossier presentado perante o Ministerio para a Transición Ecolóxica e ao que tivo acceso este medio. O documento xa prevía un atraso no período de tramitación de entre catro meses e un ano, "o que implica unha parada de actividades no emprazamento até a obtención de todos os permisos e licenzas requiridos para a súa execución". A día de hoxe, existe a declaración de impacto ambiental, mais o Ministerio non aprobou resolución ningunha para que se puidesen pór en marcha as obras de desmantelamento da central térmica onde prevería instalarse Ence. O cronograma engade "aos 87 meses citados unha estimación de 24 meses para as actuacións de investigación complementaria e remediación de solos e 18 meses para o selado e clausura", co cal, o proceso de desmantelamento non acabaría até 2029, de non producirse novos atrasos. Outro dos problemas que presentaría o proxecto de Ence é que o concello das Pontes carece de solo industrial dispoñíbel, con dotacións. Desde que Valentín González Formoso accedeu á alcaldía en 2007, non hai nin un só metro cadrado dispoñíbel de solo industrial. A manobra para a 'etiqueta verde' No anuncio, Ence afanouse en transmitir o suposto carácter "bio" do proxecto, "a bioplanta complementaria converterá a zona nun enclave estratéxico para a bioeconomía na Galiza, xa que propón a transformación dunha central térmica nunha moderna instalación que será exemplo de transición xusta". "O proceso será plenamente sustentábel de principio a fin, baseado na reutilización e minimización do uso de recursos naturais", recolle o comunicado de prensa. 2.000 persoas maniféstanse en Pontevedra contra a celulosa de Ence Non o percibe así o biólogo Pedro Alonso Iglesias quen, en declaracións a Nós Diario, explica que a porcentaxe de fibra recuperada no papel tisú é mínima, "a maior parte é celulosa pura e dura". Ademais, salienta que a recuperación da fibra implica unha contaminación moi elevada, "os papeis hai que despintalos, cun proceso químico de descomposición de compoñentes que é moi poluínte". O experto ve na proposta de Ence unha "manobra" coa que "autocolocarse a etiqueta verde". O anuncio agocha, segundo Pedro Alonso, a intención da empresa de mudarse, ante a previsíbel resolución do Supremo favorábel ao Concello de Pontevedra e ás asociacións ecoloxistas, "agora poden vender a película dunha fábrica de papel tisú e mañá élles máis fácil meter unha celulosa alí", conclúe.


Summary: Na protesta do persoal das plantas de Alcoa na Coruña e Avilés perante o Congreso o pasado mes de marzo.

Un Xulgado de Instrución de Madrid chamou a declarar Yolanda Díaz, Antón Gómez-Reino 'Tone', deputada e deputado galego de Unidas Podemos, e a ex-deputada Ánxela Rodríguez como investigados por un suposto delito de "atentado contra a autoridade". Os feitos investigadores teríanse producido durante a concentración fronte ao Congreso de traballadores e traballadoras das factorías da Coruña e Avilés contra o feche das plantas. Embora os parlamentares están aforados, a xuíza decidiu igualmente chamalos a declarar. O auto recolle o atestado policial en que se asegura que se dirixiron aos manifestantes para incitalos a saltar o valado que protexe o Congreso. Tamén se afirmaba que Yolanda Díaz empurrou axentes para evitar que detivesen manifestantes. Polos mesmos feitos tamén están investigados tamén varios traballadores de Alcoa e dirixentes sindicais, así como outra deputado de UP, Rafa Mayoral. Yolanda Díaz e Gómez Reino negaron as acusacións, denunciaron a "persecución política" contra UP. "A policía, na manifestación de Alcoa, golpeou duramente traballadores, dirixentes sindicais e a compañeiros", criticou Díaz.


Summary: A crise na Atención Primaria é a última manifestación das consecuencias de dez anos de recortes e reconfiguración neoliberal da sanidade realizados polos gobernos de Núñez Feixoo. Despois da dimisión de 25 dos 31 xefes de servizo da área sanitaria de Vigo e a enorme manifestación do pasado 27 de decembro, a Xunta intenta agora reaccionar.

O responsábel de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, publicaba este sábado un artigo no xornal La Voz de Galicia en que se refería a un suposto "novo modelo de Atención Primaria" en que afirmaba que este é "o servizo máis apreciado pola cidadanía". O conselleiro procura entullar a enorme vía que se lle abriu ao Goberno de Feixoo coas protestas sanitarias das últimas semanas. O texto expuña que esta versión do Sergas será "para outros 25 anos" e, despois de anos de non escoitar o gran malestar causado entre pacientes e profesionais polas políticas de redución da sanidade pública, chamaba pola "colaboración de cidadáns, profesionais, sindicatos, partidos e, moi especialmente, das asociacións de pacientes". Almuíña comprométese a que "as primeiras conclusións" dos grupos "de mellora" sexan públicas o vindeiro febreiro. Que a sanidade pública atravesa desde hai anos unha etapa de convulsión derivada das políticas neoliberais aplicadas polo PP demóstrao o nerviosismo do propio presidente da Xunta ao respecto. "Facemos o que podemos", chegou a dicir despois das dimisións dos xefes de servizo de Vigo. Entrementres, dúas comisións de investigación sobre o funcionamento do sistema sanitario público desenvólvense no Parlamento de Galiza: a oficial, impulsada pola oposición e da que despois se descolgou ante as imposicións de comparecentes por parte da dereita; e a alternativa, coa que En Marea, PSdeG e BNG decidiron arreporse ao cadeado do PP. Por esta última pasaron os familiares do home morto no PAC da Estrada o pasado agosto ao non ser atendido a tempo. Foran vetados na oficial.


Summary: A sindicalista e activista foi denunciada por un suposto delito de falsidade documental, segundo a Fiscalía, e de tráfico de persoas, segundo a policía española.

O 23 de febreiro a activista sindical, Laura Bugalho, volverá ser xulgada no marco dun proceso no que se lle acusa dun presunto delito de falsidade documental, segundo a Fiscalía, e de tráfico de persoas, segundo a denuncia policial. A acusación asegura que durante o desenvolvemento do seu traballo --de apoio e asesoramento a persoas migrantes desde a Confederación Sindical Galega (CIG)-- tería falsificado documentos para a regularización de 4 persoas. Por esta razón a Fiscalía pedía unha condena de entre 3 e 6 anos de cadea. Entretanto, a policía española asegura que Laura Bugalho lidera unha mafia para a trata de persoas o que elevaría a petición a 8 anos. A acusación pide unha condena de até 8 anos de cadea por un suposto delito de falsidade documental e trata de persoas A sindicalista negou sempre a acusación e mesmo denunciou ter sido obxecto de vexacións durante a súa detención en 2009. Unha experiencia que contou a Sermos Galiza no número 31 do semanario en papel. Neste senso, a vista oral do caso tivo lugar en xaneiro de 2013 mais naquela data a Fiscalía, que reclamara re-abrir o caso após ser fechado en fase de instrución, non se presentou, ao igual que a outra parte da acusación, a policía. A ausencia foi calificada por Laura Bugalho como unha "broma macabra". En xaneiro de 2013 a Fiscalía non se presentou na vista malia exixir reabrir o caso que fora fechado en fase de instrución Así as cousas, a xuíza propúxolle na altura aceptar unha rebaixa dun terzo da condena, oferta que foi rexeitada por Bugalho "porque non vou aceptar condena ningunha, nin dun ano, nin dun mes, ningunha. Son inocente". Ao longo destes anos son moitas as persoas, colectivos, organizacións e movementos sociais da Galiza, Euskal Herria, Madrid, Aragón ou Uruguay, entre outros territorios, que teñen amosado a súa solidariedade coa activista sindical pola "persecución políca", que din, padece por mor do seu traballo.


Summary: A repercusión económica desta medida é irrelevante. Pero o impacto social si que é intenso. A eliminación do acceso á sanidade e á educación en condicións de igualdade ven representar a anulación do principal elemento de integración, favorece a exclusión e a marxinación social. Os expertos afirman que os sistemas de acceso universal son mellores que os programas específicos para os inmigrantes que, mesmo cubrindo as necesidades asistenciais, acaban por estigmatizar.

No mes de abril o goberno de Rajoy publicou, sen debate parlamentario previo, o polémico Real Decreto Ley 16/2012, que representa unha auténtica contrarreforma sanitaria. Co presunto obxectivo de aforrar suprimiu o dereito cidadán á atención sanitaria para convertelo nunha prestación aos "asegurados"; tamén deixou sen cobertura sanitaria aos inmigrantes en situación irregular (arredor de 150.000 persoas) mais no futuro afectará progresivamente a outros colectivos. Tratan de volver a "unha sanidade mercantilizada, inxusta, que racha o concepto de cidadanía e solidariedade social, abre paso ao clasismo e a desigualdade e ven ser o fin do dereito universal á sanidade e á saúde" Modificou os requisitos para acceder ao Sistema Nacional de Saúde (SNS). Desde 1986 (Ley General de Sanidad) a única condición requirida para recibir atención sanitaria era estar empadroado; agora é preciso estar afiliado á Seguridade Social, ben como traballador, pensionista ou desempregado. A norma provocou unha grande controversia política. Numerosos colectivos sociais e profesionais mobilizáronse contra deste decreto que entrou xa en vigor a primeiros de setembro. Este modelo, imposto de forma autoritaria, representa un retorno ao pasado que, segundo o profesor Joan Benach, vai producir graves problemas de saúde e desigualdades. Tratan de volver a "unha sanidade mercantilizada, inxusta, que racha o concepto de cidadanía e solidariedade social, abre paso ao clasismo e a desigualdade e ven ser o fin do dereito universal á sanidade e á saúde". Parece obvio que esta medida non está ao alcance da capacidade adquisitiva deste colectivo Ante as protestas o Ministerio de Sanidade propuxo no mes de outubro ao Consello Interterritorial do SNS a aplicación dun Convenio especial para que os inmigrantes en situación irregular poidan ser atendidos na rede pública. Plantexa un mecanismo similar ao aseguramento privado: mediante o pago dunha póliza de 710 euros anuais (ata os 64 anos) ou de 1865 (para os maiores de 65) os inmigrantes poderán acceder "ás prestacións da carteira básica dos servizos asistenciais do SNS". A oferta, polo tanto, redúcese ás prestacións básicas, polo que os contratantes desta póliza terán que pagar o custe íntegro dos servizos incluídos nas carteiras suplementaria e accesoria así como o cen por cen dos medicamentos. Parece obvio que esta medida non está ao alcance da capacidade adquisitiva deste colectivo. Semella mesmo un sarcasmo que fagan este plantexamento. Debemos lembrar que estas persoas chegaron aquí na busca de pan e traballo, nunha situación económica precaria, adoitan alimentarse nos comedores sociais e van a pé por non ter con qué pagar o billete do metro. A primeiros deste ano había en España 5,7 millóns de estranxeiros. A crise está golpeando de xeito brutal a este colectivo: a taxa de paro entre os inmigrantes elévase ate o 35%, hai moitos parados de longa duración e cada vez máis familias teñen a todos os seus compoñentes no paro. Ademais, para moitos inmigrantes, a perda do posto de traballo leva consigo a perda do permiso de residencia. Son razóns ideolóxicas as que conducen a este goberno a adoptar estas medidas. Porque a realidade é que a utilización dos servizos sanitarios por parte dos inmigrantes é inferior á da poboación autóctona A proposta ministerial non foi aplicada por todas as autonomías. Asturias, País Vasco e Cataluña seguen a atender a toda a poboación sen condicións. Outras comunidades non van negar a asistencia pero emitirán unha factura ao inmigrante ou ao seu país de orixe. En Galicia optaron por unha solución hipócrita: a Xunta non nega a asistencia mais esixe que a persoa leve máis de seis meses empadroada e deberá acreditar debidamente a falta de recursos. Estas condicións son incumpribles para a maioría, por razóns legais e mesmo culturais. Cómpre saber que para solicitar ou renovar un permiso de residencia é preciso estar ao día nos pagos á Seguridade Social e Facenda. Encadear impagos e non poder saldar a débeda impide abandonar a condición de irregular: representa unha auténtica morte civil da persoa. A eliminación do acceso á sanidade e á educación en condicións de igualdade ven representar a anulación do principal elemento de integración, favorece a exclusión e a marxinación social E todo isto para que? Son razóns ideolóxicas as que conducen a este goberno a adoptar estas medidas. Porque a realidade é que a utilización dos servizos sanitarios por parte dos inmigrantes é inferior á da poboación autóctona cun gasto sanitario per cápita moi baixo, polo que a repercusión económica desta medida é irrelevante. Pero o impacto social si que é intenso. A eliminación do acceso á sanidade e á educación en condicións de igualdade ven representar a anulación do principal elemento de integración, favorece a exclusión e a marxinación social. Os expertos afirman que os sistemas de acceso universal son mellores que os programas específicos para os inmigrantes que, mesmo cubrindo as necesidades asistenciais, acaban por estigmatizar. Os inmigrantes seguen a chegar ás nosas costas. De que inferno escapan para arriscar así as súas vidas? Os inmigrantes seguen a chegar ás nosas costas. De que inferno escapan para arriscar así as súas vidas? Buscan o seu porvir á nosa beira. Se cadra non saben que agora aquí non hai traballo. Ninguén lles contou que, ademais, os nosos gobernantes están a elaborar leis para excluílos da protección sanitaria e social, para deixalos á intemperie, mentres os causantes deste estropicio continúan nos despachos forrados de moqueta, engordando o seu patrimonio sen importarlles o inmenso dano que provocan a tanta xente á que lle negan o futuro.


Summary: Nestes momentos post-rescate debemos chamar as cousas polo nome e asumir que temos que poñernos mans á obra, todos xuntos, pra sacar isto adiante. Con sacrificio. Con sufrimento. Con pobreza. Agardan por nós anos de moita menos calidade de vida da que tivemos estas dúas décadas. Pero con moito esforzo poderemos superalo.

É tempo de chamar as cousas polo nome: España, e Galicia como parte de España, tivo a peor xestión económica posible durante os últimos 20 anos. Esa xestión económica non foi responsabilidade de Aznar, nin de Zapatero, nin de Rajoy, nin dos presidentes das dezasete comunidades e dúas cidades autónomas, nin dos seus vicepresidentes, nin dos alcaldes de cidades, vilas e aldeas, nin do gobernador do Banco de España. Tampouco foi responsabilidade dos votantes, por suposto, e moito menos dos abstencionistas. Nin por suposto foi responsabilidade das entidades financeiras, o sector de mercado máis regulamentado, o que está suxeito a máis normas e criterios de control Nin foi responsabilidade das administracións, aínda que gastasen os cartos que non tiñan, pedisen créditos impagables sabendo que formaban parte do consello de goberno das caixas de aforro que os outorgaban, mercasen votos e submisións con polideportivos, pensións, puntos de luz, tarifas eléctricas e o que lles acordou, e cresen contra toda lóxica que a fartura duraría eternamente e iría a máis. Nin por suposto foi responsabilidade das entidades financeiras, o sector de mercado máis regulamentado, o que está suxeito a máis normas e criterios de control. Non teñen culpa aínda que, grazas á confianza que xeraba ese férreo control, emprestasen cartos que non tiñan, a persoas e empresas que non poderían devolvelos. Nin aínda que financiasen operacións inmobiliarias grotescas coa espranza de sacarse da ruleta a véspera do estourido, nin anque lles regalasen ás administracións todo o carto que lles pedían na súa espiral desbaldidora ("e xa, por un pouquiño máis, podes facer unha cidade da cultura"). Nin dende logo foi culpa dos asalariados e empresarios, aínda que reinvestisen o seu diñeiro en pisos que non podían pagar, anque non se formasen e reciclasen, anque non fixesen máis I+D que o que pedía a convocatoria da subvención Nin dende logo foi culpa dos asalariados e empresarios, aínda que reinvestisen o seu diñeiro en pisos que non podían pagar, anque non se formasen e reciclasen, anque non fixesen máis I+D que o que pedía a convocatoria da subvención, e anque decidisen meterlle un alerón ao coche, ceasen todos os sábados fóra ou fosen de lúa de mel a México, no canto de pensaren unha idea de negocio e arriscarse pra crear riqueza. A culpa non é deles, coitados, aínda que asinasen pólizas desmesuradas sen sequera calcular os xuros, ou anque guiados da cobiza mercasen pisos (e solo!) confiando no mantra de que as propiedades soben eternamente ("e xa, por un pouco máis, méteme aí tamén o cerre da casa e a neveira"). Non. Polo que dicimos en foros, correos, bromas de facebook, editoriais ou discursos parlamentarios, ninguén de nós tivo culpa. As culpas téñenas os bancos, os políticos, os alemáns, Angela Merkel ou os inmigrantes. Mais non somos os primeiros en empregar este sistema de culpabilidade allea. Na década dos 30 estas palabras de agora xa as dixeron outros. Non estou esaxerando nin facendo un exercicio de reductio ad Hitlerum, non. Estou falando ab ipso Hitlero. Non se trata hoxe de falar das miñas ideas sobre como podemos, con sorte, saír disto. Válenme incluso as ideas e as propostas contrarias: seguir a gastar, estimular a economía non se sabe con que diñeiro nin pra que, ou, metidos en fariña, protexer os funcionarios das deputacións, porque qué faríamos sen eles. Válenme incluso esas propostas se, como punto de partida, todos nós asumimos que somos os únicos culpables de estar como estamos. Non me preocupa se Gayoso (o malo) tivo máis culpa ca min: iso ten que preocuparlle a Gayoso. Eu debo termar da miña culpa e actuar en consecuencia. Nestes momentos post-rescate debemos chamar as cousas polo nome e asumir que pra saír desta antes temos que 1) recoñecer que fixemos todo mal, todo o mal que puidemos, todo o tempo; 2) admitir que a culpa non é de ninguén máis ca de nós mesmos; e 3) poñernos mans á obra Nestes momentos post-rescate debemos chamar as cousas polo nome e asumir que pra saír desta antes temos que 1) recoñecer que fixemos todo mal, todo o mal que puidemos, todo o tempo; 2) admitir que a culpa non é de ninguén máis ca de nós mesmos; e 3) poñernos mans á obra, todos xuntos, pra sacar isto adiante. Con sacrificio. Con sufrimento. Con pobreza. Agardan por nós anos de moita menos calidade de vida da que tivemos estas dúas décadas, calidade que se debeu ás mesmas razóns que agora nos levan á ruína. Pero con moito esforzo poderemos superalo. Nese esforzo por sacar os nosos países adiante non estamos sós. Hai outros que, unha vez máis, están aí pra axudarnos. E se co noso infantilismo, egoísmo e idiotez non só non nos salvamos, senón que os afundimos a eles tamén, deberían borrar a nosa lembranza dos libros da historia do futuro.