Summary: Zënzar cumpren 25 anos, e celebrarano o vindeiro 8 de marzo na sala Capitol, en Compostela. Falamos co cantante do grupo, Bocixa.

Zënzar cumpren 25 anos, e celebrarano o vindeiro 8 de marzo na sala Capitol, en Compostela, nun concerto no que os acompañarán Machina e Invivo. Hai só uns días recibiron un agasallo especial, un disco tributo que repasa algúns dos seus mellores temas, sobre todo dos primeiros discos. E ben o merecen, porque son un dos grupos que abriron camiño no rock en galego. Sempre para adiante, coa denuncia social e política nunha man e as ganas de pasalo ben e facer boa música na outra. Falamos co cantante do grupo, Bocixa. Como é iso de que vos fagan un disco tributo e que vos chamen padriños? Que se sente? Pois como non esperabamos nada así foi unha auténtica sorpresa. O de que nos chamen padriños non sei, será que vamos vellos (Ri). A verdade é que foi emocionante escoitar os nosos temas tocados por outros grupos. Había moita xente do noso entorno que o sabía e que gardou o segredo: fixérono moi ben. O que nos pareceu raro foi que escollesen temas case todos moi vellos, dos primeiros discos. Boa parte deles xa nin os tocamos. Se cadra é porque son grupos bastante cañeiros os que participan no disco, e nós nos primeiros anos tamén eramos máis heavys. Non sei, desde logo o que si podo dicir é que a sorpresa nos deu forzas para seguir. Dicides en Todo vai ben, do voso último disco, Vaise armar, que comezastes co grupo por pasalo ben. Nin imaxinariades que 25 anos despois ía seguir o proxecto... Empezamos por divertimento, si. Lembro cando eu aceptei cantar para o grupo: xa coñecía aos outros, pero nin sequera era moito a música que a min máis me gustaba entón... Nunca tivemos ansia de conseguir fama. Só queriamos facer rock e pasalo ben. Ao principio mesmo a calidade musical non importaba tanto: cos anos fomos facendo unha música mellor, gravamos varios discos... e estamos encantados. Zënzar foi cambiando: primeiro máis heavy, despois máis punk, logo máis rock... E o voso é un rock, podería dicirse, clásico. É que os discos que escoitabamos eran de rock clásico. Era a época da explosión de Barricada, Leño, Los Suaves... Xa o dicides no tema de A tribu que se titula A culpa foi de Leño... Houbera un concerto de Leño na Coruña que tivera unha influencia moi grande... É certo que fomos cambiando. Un día Silveira marchou do grupo sen dar explicacións. Dixo que non ía tocar máis con nós e non quería dicirnos por que. Pasado o tempo soubémolo: el é moi metal, de guitarras moi duras, e se quedaba con nós non iamos poder seguir polo camiño no que estabamos: o que nos levou ao disco Sigue e... Dalle, xa sen el. Sabía que se nos dicía iso non iamos aceptalo e por iso preferiu calar. E segue sendo un gran amigo e un colaborador noso, igual que Xavier Pardeiro, que foi un dos que comezaron con nós e seguimos considerándoo parte do grupo: axúdanos moito porque critícanos, insúltanos, dános a súa opinión... Despois de que marchase Silveira foi cando empezou a aparecer máis a gaita, a percusión, o saxo... "Daquela había managers que che buscaban concertos: ofrecíanche tocar con grupos como La Polla Récords, pero despois resulta que La Polla Récords ou o grupo que fose non aparecía, ou aparecía pero a ti dicíanche que non había cartos para pagarche" Aí por mediados dos 90 compartistes escenario con Extremoduro, Platero y Tu, Boikot, Barón Rojo... Pero non seguistes por aí. Que foi? Desde aquela cambiaron moito as cousas. Concertos que nos ofreceron entón non tiñamos aínda calidade musical para facelos: agora si que poderiamos... Daquela había managers que che buscaban concertos: ofrecíanche tocar con grupos como La Polla Récords, pero despois resulta que La Polla Récords ou o grupo que fose non aparecía, ou aparecía pero a ti dicíanche que non había cartos para pagarche. Acabamos dándonos conta de que nos estaban enganando, de que nos estaban utilizando, e por iso pasamos de seguir. Por iso tamén o de non ter discográfica e autoproducirnos: o que nós queriamos era tocar o que nos gustaba, ir polos pobos galegos, tocar o que queriamos sen que ninguén nos dixese o que tiñamos que facer. Cos nosos temas anticomerciais, de denuncia, con letras como Matar por matar nun pobo cheo de cazadores... non queriamos que nos andivese ninguén enriba. "Non planificamos, no sentido de dicir: vamos facer un disco para falar de tal cousa ou tal outra. Falamos do que vemos, do que temos na cabeza" A ecoloxía, a crítica ao caciquismo, ao abuso de poder... son piares desa denuncia desde os comezos do grupo, non si? En Vaise armar hai unha idea que se repite, que é a de que isto vai estoupar nalgún momento, polo grao de opresión que se está a impoñer. Se cadra en Sigue e... Dálle ou en A tribu hai unha visión máis persoal, de xeito que o contido social, aínda que segue a estar presente, non está expresado dunha maneira tan directa. En Vaise armar si que está iso que dis, se cadra pola época na que vivimos. Pero isto foi algo do que nos demos conta despois, ao escoitar o disco feito. Non planificamos, no sentido de dicir: vamos facer un disco para falar de tal cousa ou tal outra. Falamos do que vemos, do que temos na cabeza. Por iso en Vaise armar hai un tema sobre lingua, O galego, que é algo do que xa falaramos en A tribu, en A raeñala ou en A forza da palabra... Do mesmo xeito que O informal, dese mesmo disco, fala da hipocrisía da xente... De todas maneiras, como che dicía, facemos o que vai saíndo: non somos un grupo de posta en escea, non é o noso obxectivo facer que a xente flipe co show, non imos sacar a pirola para que falen de nós. Só queremos tocar o que nos gusta. Varios dos vosos temas teñen como protagonistas a persoas que, por distintos motivos, viven nas marxes. Desde Un tipo raro de Vaise armar ata Arrastrado de Segue e... Dálle, por exemplo, ou Doutor. Nós mesmos sentímonos moitas veces nas marxes, por cuestións de ideoloxía a persoais. Eu tiven un pub en Carballo e cando o abrimos tiñamos claro que non lle iamos prohibir a entrada a ninguén por ser yonki. É isto é un exemplo. Se hai xente que está na rúa, que anda por aí pasando frío, cremos que o que temos que facer non é botalos de todos os lados, senón preguntarnos por que e quen os puxo así. As persoas que son rexeitadas socialmente son moitas veces xente á que meteron no que está, ou xente que cometeu un erro difícil de corrixir, e de nada serve criminalizalos. Cando nós empezamos no rock a miña nai, a pobre, estaba desgustada, porque lle ían falando os veciños de que se faciamos tal e cal. E nós queriamos combater todo iso da "mala fama"... "Algo ten que pasar, porque a destrución do ecosistema ou dos dereitos sociais segue adiante e vai cada vez a máis. Pero mesmo pode acabar todo nunha revolta enorme como non pasar nada" Nalgúns temas a protesta política é máis contundente: Dando a cara de A tribu, os 700 caciques de Rastafari popular, Xustiza de Vaise armar... Falades bastante de abusos policiais, de represión das protestas sociais... É un pouco como che dicía antes: fas as letras como saen, e moitas veces polo medio saen eses temas de protesta. Pero supoño que si, que a idea é dicir que a xente proteste, que berre e que non teña medo. Os gobernos están xogando moito a meterlle medo á xente para que cale e xa sabemos todos para que utilizan a policía ou o exército. Algo ten que pasar, porque a destrución do ecosistema ou dos dereitos sociais segue adiante e vai cada vez a máis. Pero mesmo pode acabar todo nunha revolta enorme como non pasar nada, porque ó chegar o fascismo de novo ó poder parece que todo o mundo se relaxa, porque eles saben como conter o descontento social, fano moi ben. Ademais de caciques e políticos corruptos, un dos principais obxectivos das vosas letras é a Igrexa. Tédeslle algún tema dedicado como Vouvos rebentar ou Os cochos. Porque medramos nun entorno moi dominado pola Igrexa. Miña nai ía con veo á misa. Véñennos falando de que as mulleres noutros países van tapadas cun veo e aquí pasaba iso mesmo fai dous días. A represión que a Igrexa exerceu e a influencia social que tivo foi brutal, ademais de que fixo o que fixo ao longo da historia. Eu vivía diante dunha Igrexa, de pequenos fomos abrigados a ir á misa e a facer a primeira comuñón e, si, queriamos romper con iso. En Vaise armar hai algunha letra, digamos, de ollar a vida con certa perspectiva. Como Teño unha casa no cemiterio sobre o paso do tempo. Igual que Cuspir de A tribu falaba sobre o contraditorios que somos: se saco a bonoloto comunista que sexa outro... É que hai moita xente que fala moito, pero se puidese roubar faríao. Preocúpame cando se fala, por exemplo de que un político roubou e chega alguén e di que outro que estaba ao lado do ladrón foi burro porque non roubou. Tamén hai xente que cando non ten cartos fala dunha maneira e cando os ten fala doutra e relaciónase con outra xente... O tema do cemiterio é unha metáfora sobre a necesidade de vivir a vida, que pasa moi rápido... Tamén sobre toda a xente que coñeces, e que moitas veces ata acabas esquecendo ata que te volves atopar con ela... Se cadra é que xa somos un grupo de carrozas e por iso nos dá de falar destas cousas (Ri). Nós mesmos coñecemos moita xente polos concertos, e ó final Zënzar tamén é iso: estar coa xente, no teu entorno, estar cos amigos... "Cando nós comezamos non había case nada de rock en galego. Fomos dos primeiros, como Xenreira, os Diplomáticos, os Herdeiros, Skornabois ou Korosi Dansas. Daquela era habitual que che preguntasen por que cantabas en galego..." Moi ao principio, cando aínda vos chamabades Mördor, faciades versións de temas en castelán. Pero en moi pouco tempo xa tiñades claro que a vosa aposta era facer rock en galego, que daquela non había... Ó principio mesmo tiñamos algún tema escrito en castelán, supoño que polas influencias que tiñamos, polos grupos que escoitabamos. E aínda en discos recentes metemos algún tema en castelán, como Pista secreta. E se alguén viña preguntando que por que faciamos iso tiñamos claro que non tiñamos por que dar explicacións... É certo que cando nós comezamos non había case nada de rock en galego. Fomos dos primeiros, como Xenreira, os Diplomáticos, os Herdeiros, Skornabois ou Korosi Dansas. Daquela era habitual que che preguntasen por que cantabas en galego... Houbo outras bandas que tamén abriron camiño, como Ruxe-Ruxe ou Túzaros. Cando faciamos o festival de Cerceda tamén se ían creando grupos que tocaban no festival... Pero despois de vós veu moita outra xente. Por iso vos andan chamando padriños. Pois se cadra outros grupos influíron máis ca nós, de todas maneiras, porque chegaron a máis xente. A nós téñennos dito que eramos uns pesados, que faciamos unha música moi anticomercial, que tiñamos que facer algo que á xente lle gustase... Pero nós queriamos facer o que nos gustaba e nada máis. Porque en realidade só somos cinco amigos que se xuntan para tocar e que, pouco a pouco, fomos aprendendo ata poder facer algo con calidade. Por iso non agardabamos isto do disco tributo nin nada así. E a verdade é que nos gustou moito, son versións moi boas. "Nos 90, e a primeiros dos 2000, era difícil atopar datas para organizar o festival porque che coincidía sempre con outro festival grande dos que vai unha xente a escoitar música e outra que nin vai aos concertos" Non está doado o dos concertos. Hai menos festivais, menos cartos nas salas... Hai grupos que din que están tendo menos xente nos concertos. Vós notades iso? A verdade é que non, que non notamos que haxa menos xente. Igual porque nos últimos anos, cos últimos discos, aumentounos o público porque é unha música que chega a máis xente. Nas salas agora ata podes cobrar entrada, que cando empezamos era algo impensable. É certo que non hai o derroche que había antes en cultura: todas as fundacións e institucións facendo cousas... Agora a xente queda máis na sala que ten máis cerca da casa... Pero eu creo que o público do rock galego está medrando. O que pasa é que igual volvemos aos 80: concertos en bares, formatos máis pequenos... É o que intentaba explicar, si. Hai que buscarse a vida porque non hai os apoios que había antes. Nos 90, e a primeiros dos 2000, era difícil atopar datas para organizar o festival porque che coincidía sempre con outro festival grande dos que vai unha xente a escoitar música e outra que nin vai aos concertos. E eu creo que ese xeito que tiñan de programar tamén era unha maneira de afundir os festivais pequenos. Antes despilfarrábase pasta nese tipo de cousas. "Gústanos traer amigos aos concertos, e se cadra ademais así axudamos a que alguén se pregunte e quen é ese que está tocando con Zënzar" Ese Contigo e sen ti do final de Vaise armar é moi sorprendente. Aínda que sempre tivestes unha visión aberta do rock. Por iso o de introducir unha gaita, por exemplo. O tema ese con Loli Nogueira non é propiamente un tema de Zënzar, senón unha rareza, no sentido de que non vai na nosa liña, pero quixemos metelo no disco e xa está. O noso é o rock, pero o rock pode coller moitos camiños. Igual que temos algún tema cunha parte rapeira, con Gende Beat, ou cunha parte reggae, como Rastafari popular. Gústanos traer amigos aos concertos, e se cadra ademais así axudamos a que alguén se pregunte e quen é ese que está tocando con Zënzar. Non é que vaiamos de fichar talentos nin nada así, pero gústanos compartir o que facemos con outra xente. Como Sés... Que é unha apisoadora. Viña vernos de adolescente, coñeciámola, e unha vez dixémoslle que se quería cantar... E cantou, e traballou moito, e agora é unha persoa cunha presenza na música galega. "Eu mesmo pelexei sempre porque fixeramos algo máis rock e non con tanta tralla. Algo que admitise unha gaita, unha percusión..." Tedes algún tema que se fixo especialmente relevante na vosa traxectoria -como calquera grupo, claro-. De feito no disco tributo hai, como dicías, cancións ben vellas... Si, si. Está Matar por matar, Os cochos, Chove, Pensamento, Cheira mal, Bourando... Igual o oitenta por cento dos temas son dos primeiros discos. Como cumprimos 25 anos este ano xa tiñamos pensando recuperar algún tema vello para os concertos, pero sorpréndenos que non collesen case nada dos últimos discos. A ver se vai ser que non os coñecen (Ri). Supoño que será porque son xente nova e cañeira, entón gústalles máis como tocabamos nos primeiros discos. Aínda que os últimos chegaron, como che dixen, a máis xente, o cal non significa que teñan que ser mellores. Eu mesmo pelexei sempre porque fixeramos algo máis rock e non con tanta tralla. Algo que admitise unha gaita, unha percusión... Eu era un rockeiro máis de estilo Burning, non era nada metal... Aínda que a verdade é que facemos de todo: uns temas saen máis punk, outros poden ter algo de metal... Vamos facendo os temas entre todos. Tiven un bar debe ser un dos vosos temas máis versionados. Pois foi por iso, porque dous de nós tivemos un bar. Que era unha maneira de tentar gañarse a vida e poder seguir facendo música. Pero o noso non é a hostalería, quedou claro. "Reivindicámonos como o que somos, uns rapaces criados na aldea, galego-falantes, fillos de traballadores, de xente que sufriu a brutal represión da Igrexa e do franquismo e que tivo que emigrar para buscarse a vida" O primeiro tema de Vaise armar fala de colonización do noso mundo. Ten moito que ver co discurso de denuncia de toda a traxectoria do grupo... En realidade para resumir o que somos poderiamos dicir que nos reivindicamos como o que somos, uns rapaces criados na aldea, galego-falantes, fillos de traballadores, de xente que sufriu a brutal represión da Igrexa e do franquismo e que tivo que emigrar para buscarse a vida. Somos xente que viu como se poñían eucaliptos onde antes había fragas, como ían destruíndo este país e como se tenta acabar cos dereitos sociais, e como se convenceu a xente para que pensara que necesitaba uns cartos que non necesitaba. Vimos como se creaba unha sociedade consumista para que agora aceptemos traballar 16 horas diarias con tal de manter o nivel de consumo ao que nos afixeron. Somos xente que viu como morrían amigos por culpa da droga, que eran rapaces que axudaban nas descargas e que a cambio recibían droga e, claro, que ían facer con ela, ou a consumían ou a vendían. Entón se cadra hai que empezar a buscar culpables entre os que lles deron a droga. En fin, que somos xente que viu como o poder económico e político o destrúe todo... Se te fixas nas portadas e contraportadas dos discos, as imaxes falan de todo isto.


Summary: En xullo de 1988 os Atlanta Hawks vivían unha das súas mellores épocas na NBA e compartían avión coa selección da Unión Soviética. Toda unha aventura da era da perestroika.

Corría o mes de xullo de 1988, hai xusto trinta anos, e o flamíxero cadro dos Atlanta Hawks non daba crédito ao que estaba vivindo. O equipo, que vivía unha das súas mellores épocas na NBA da man de xogadores como Dominique Wilkins, Cliff Levingston, Doc Rivers, Spud Webb, Kevin Willis ou Jon Koncak, atopábase metido nun avión de fabricación soviética, voando entre Moscú e Sukhumi, na beira leste do Mar Negro. Compartían cabina coa selección da Unión Soviética, si, pero tamén con funcionarios xeorxianos de volta á casa e con varios animais domésticos con billete de turista. O servizo de bebidas deixaba ademais bastante que desexar: por máis que pedisen unha Coca-Cola, a bebida da súa cidade, o máis que lles podían ofrecer era auga nun vaso compartido entre toda a pasaxe. Ou iso contan as reportaxes da época, porque a viaxe dos Hawks á URSS foi toda unha aventura da era da perestroika. Dun lado, o goberno soviético quería mostrar apertura, e que mellor para facelo que convidar a un dos mellores equipos do deporte norteamericano por excelencia a facer catro xogos de exhibición noutras tantas cidades do país. Do outro, o dono dos Hawks, o magnate dos medios Ted Turner, desexaba facer caixa cos partidos e, de paso, atraer cara á NBA aos talentos ocultos detrás do pano de aceiro. En xullo de 1988 os Atlanta Hawks vivían unha das súas mellores épocas na NBA e compartían avión coa selección da Unión Soviética. Toda unha aventura da era da perestroika Que os había, e moitos. Na selección soviética que participou na xira estaban figuras como Marciulonis ou Volkov, que acabarían sendo só uns meses despois os primeiros soviéticos en disputar a liga estadounidense. Máis na xira non deixaban de ser uns xogadores máis e, en consecuencia, embaixadores ante o mundo do sistema comunista. Conta unha reportaxe do Sports Illustrated escrito naquel momento que aínda que "os dous equipos fixeron case toda a viaxe xuntos, invariablemente eran os soviéticos os que esperaban máis polo bus, os que collían o peor sitio no comedor ou os que sentaban nos asentos traseiros do avión". Probablemente estaban afeitos, pero para os americanos, estrelas planetarias, a experiencia foi desconcertante. "Durante dúas semanas basicamente comimos cogombros, tomates e vodka morno", contou o xornalista Steve Holman, que compartiu viaxe cos baloncestistas. A auga das duchas estaba fría e polos arredores do hotel pastaban rabaños de cabras. Algúns levaran roupa de baño e traxe de mergullo despois de saber que en Sukhumi ían durmir nun centro de vacacións con actividades de submarinismo. "Esquecéuselles dicir que levaba pechado moitos anos", afirmou o adestrador Mike Fratello, o da versallesca melena rizada, noutra peza do Sports Illustrated publicada por Jeremy Woo en 2017. Dous meses despois aquel equipo de rapaces, escollidos entre as repúblicas dunha Unión que caía en pedazos, acabaría gañando o ouro nos Xogos Olímpicos de Seúl. Algúns dos norteamericanos pedíronlle ao intérprete que os levase a unha discoteca, pero este, ben aconsellado polo axente da KGB que o acompañaba, decidiu que era mellor que visitasen unha mina subterránea á que deberon baixar nun ascensor dos que convidan a facer testamento. Aínda así, a convivencia cos xogadores soviéticos foi fantástica. Moitos dos occidentais aínda recordan as lánguidas cancións folclóricas lituanas que Marciulonis lles interpretaba á guitarra nas longas, tórridas e tediosas noites de Sukhumi. A xira visitou despois a capital xeorxiana, Tblisi, e a lituana, Vilnius, sempre con vitoria dos Hawks. En Lituania as autoridades pedíronlle a Fratello que arranxase un empate de boa vontade entre os dous conxuntos. "Despois da panzada de quilómetros que nos acabamos de pegar? Nin de broma", veu contestarlles o adestrador. No partido final, en Moscú, incorporouse a estrela Dominique Wilkins, que se librara da primeira parte da xira. E aí, cansos e con gana de marchar para a casa, os americanos perderon por 132-123 ante a selección da URSS. Tampouco foi casualidade: dous meses despois aquel equipo de rapaces, escollidos entre as repúblicas dunha Unión que caía en pedazos, acabaría gañando o ouro nos Xogos Olímpicos de Seúl.


En xaneiro de 2018, o construtor Antón Arias dimitiu como presidente da conflitiva Confederación de Empresarios de Galicia cando só levaba un ano no cargo. Estaba claro que a súa heterodoxia o prexudicaría En xaneiro de 2018, o construtor Antón Arias dimitiu como presidente da conflitiva Confederación de Empresarios de Galicia cando só levaba un ano no cargo. Estaba claro que a súa heterodoxia o prexudicaría. Confesara non ser neoliberal, denunciara a responsabilidade empresarial no problema da corrupción que distorce o modelo teórico da libre competencia e mesmo defendera o referendo pactado para resolver democraticamente a cuestión catalá. Arias critica que a lexislación laboral propicie a elevadísima precariedade, a alta temporalidade e a baixa calidade do emprego, e avoga, non só por unha maior cobertura social e mais pola suba dos salarios para diminuír a desigualdade, senón tamén pola reactivación do investimento público para evitar a anemia económica por falta de consumo. O discurso de Arias sitúase nas coordenadas keynesianas da socialdemocracia dos trinta anos posteriores á Segunda Guerra Mundial. Non sabemos moi ben para que serve hoxe a CEG, pero podemos imaxinar que máis dunha úlcera empresarial debeu de sangrar con tanta sensibilidade democrática e social. Antonio Catalán abriu o primeiro hotel do actual NH Hotel Group, cadea da cal se desvinculou, e hoxe é o presidente de AC Hotels by Marriott. Está a favor da creación de postos de traballo mediante a contención dos beneficios, e tamén está a favor da estabilidade laboral e da dignidade dos salarios. Cualifica de explotación as condicións de incerteza e inseguridade en que traballan moitas persoas por mor da disparatada lexislación en materia laboral. Afastado da patronal, non dubida en diagnosticar a mala calidade do empresariado como un dos problemas fundamentais da nosa economía. As súas análises mesmo chegan ao espiñento tema das pensións. Para Catalán, unhas cotizacións que fagan sustentábel o sistema só poden saír duns salarios decentes. E o mesmo vale, en xeral, para os impostos que sosteñen a sanidade ou a educación. O discurso de Catalán amosa, alén dunha intelixente perspectiva empresarial, unha fonda preocupación pola viabilidade do capitalismo e unha sensibilidade social que o sitúan na órbita da vella democracia cristiá e mesmo da vella socialdemocracia. O interesante de Arias e Catalán non é tanto o seu éxito empresarial como o seu discurso tan afastado do que John Kenneth Galbraith chamaba a cultura do contentamento O interesante de Arias e Catalán non é tanto o seu éxito empresarial como o seu discurso tan afastado do que John Kenneth Galbraith chamaba a cultura do contentamento. O economista keynesiano escribiu en 1992 un ensaio, The Culture of Contentment, cuxa idea central é que os privilexiados do sistema capitalista non teñen unha visión estratéxica, senón que, guiados pola defensa miope dos seus intereses, procuran sempre unha satisfacción inmediata. As consecuencias a longo prazo, por alarmantes que poidan ser, resultan indiferentes; despois de todo, ese futuro pode non chegar nunca ou chegar para outros, e mentres tanto habería que asumir custos indesexados en forma de impostos. Para as maiorías electorais satisfeitas, o Estado é esencialmente unha carga estúpida, sobre todo cando intenta acabar coa existencia dos pobres, que son necesarios para faceren os traballos dos cales foxen os máis afortunados. Conque os impostos non teñen sentido ningún: páganos os contentos para favorecer os pobres, cuxo ascenso social sería perfectamente disfuncional. E nin sequera os favorecen, dado que os pobres son pobres porque viven das prestacións sociais, que desincentivan o esforzo e a iniciativa persoal. Desbotada a política fiscal como instrumento macroeconómico, o discurso desprázase cara ao mercado, en cuxa benignidade se deposita unha fe cega Desbotada a política fiscal como instrumento macroeconómico, o discurso desprázase cara ao mercado, en cuxa benignidade se deposita unha fe cega, e mais cara á política monetaria. Porén, se algo sabemos –e parecen saber Arias e Catalán– é que o mercado non produce resultados socialmente óptimos e pon en perigo, en última instancia, a supervivencia do propio capitalismo. A política monetaria, por outra banda, é notoriamente ineficaz nun contexto de baixa demanda e recesión, á parte de económica e socialmente ruinosa. Pero o único que realmente preocupa os contentos é a inflación. A insatisfacción dos excluídos do benestar só suscita a necesidade de investimentos en seguridade e dun reforzo lexislativo da represión, non de políticas públicas que preveñan as tendencias socialmente perniciosas e autodestrutivas do sistema. Porén, hai algo que cómpre lembrarlles aos beneficiarios da cultura do contentamento: a única garantía da convivencia democrática é a redución da desigualdade, tras a cal ten que haber unha política social consistente. Non sabemos se Antón Arias e Antonio Catalán leron a Galbraith. Sabemos que son empresarios intelixentes e responsábeis. E sabemos tamén que, por desgraza, hai demasiados empresarios satisfeitos. Publicidade


Summary: Este sábado comeza o Festival Vertixe Sonora.

O Festival Internacional de Creación Musical Contemporánea Vertixe Sonora volve na súa novena edición ás cidades de Vigo, Pontevedra e Tui, para presentar as propostas máis rompedoras da creación musical actual. apostando polo diálogo entre as artes coa música como canle principal. Este sábado, ás 17 horas, na igrexa monacal de San Francisco de Pontevedra, vai dar comezo esta nova edición do Festival Vertixe Sonora de Creación Musical Contemporánea, que inicia a súa andaina con UMS'n JIP, dúo suízo formado por Javier Hagen (contratenor e electrónica) e Ulrike Mayer-Spohn (frautas de pico e electrónica) que interpretarán Tres Voces do compositor estadounidense Morton Feldman (Manhattan, Nova York, 1926 - Buffalo, Nova York, 1987). Tres voces é un canto á amizade a dous amigos desaparecidos: o pintor Phil Guston (Montreal, 1913 - Nova York 1980) e o poeta Frank O'Hara (Baltimore, 1926 - Long Island, 1966). Explica el mesmo: "Un dos meus amigos máis próximos, o pintor Philip Guston, acababa de morrer; Frank O'Hara morrera varios anos antes. "Concibín a peza con Joan diante e os dous altofalantes atrás dela. Hai algo de lápida no aspecto dos altofalantes. Por iso pensei na peza como un intercambio da voz en directo cos mortos: unha mestura de vivos e mortos". Nas vindeiras semanas, outros sete concertos terán lugar en diversos espazos de Vigo, Pontevedra e Tui, aposta polo diálogo entre as artes coa música como canle principal converte ao Festival Vertixe Sonora nunha das citas de referencia da creación contemporánea europea Vertixe Sonora Vertixe Sonora defínese como "un colectivo flexible que integra solistas de importante traxectoria no ámbito da música contemporánea na Galiza". O conxunto favorece un espazo aberto á reflexión, discusión e intercambio na música contemporánea. Xorde co afán de manter unha estrutura estable de encomendas, favorecer a creación de producións musicais de actualidade e dinamizar o espectro sonoro contemporáneo desde o vértice peninsular dunha forma que resulte significativanunha perspectiva internacional. A partir dunha conciencia da multiplicidade no achegamento ao sonoro estabelece un constante diálogo e interacción co pensamento, a ciencia, a tecnoloxía e outras formas artísticas da contemporaneidade desde unha óptica cosmopolita, integradora e transcultural que non renuncia nin ao rigor, nin á transgresión do espírito de vangarda.


Summary: O vindeiro mes de abril estaba sinalado en vermello no calendario das compañías enerxéticas con proxectos eólicos en tramitación. Segundo estabelecía o Real Decreto Lei 23/2020, aquelas promotoras que non tivesen aprobada antes de 2022 unha Declaración de Impacto Ambiental (DIA) favorábel perderían automaticamente os permisos de acceso e conexión á rede eléctrica, o que imposibilitaría continuar co desenvolvemento do proxecto. Unha recente modificación lexislativa dá máis tempo ás compañías.

O Ministerio de Transición Ecolóxica vén de aprobar unha nova normativa pola que amplía os prazos dos chanzos administrativos intermedios relativos á Declaración de Impacto Ambiental e á Autorización Administrativa Previa e de Construción dos proxectos eólicos. Se coa lexislación vixente até decembro de 2021 se outorgaba un prazo de 18 meses para a obtención da DIA daqueles parques autorizados entre 28 de decembro de 2013 e 31 de decembro de 2017, co actual amplíase en nove meses, fixando como data tope 25 de outubro de 2022. A nova regulamentación dá, tamén, máis tempo para conseguir outras autorizacións precisas para a posta en funcionamento dun complexo eólico. Neste sentido, a obtención da Autorización Administrativa Previa pasa de 18 meses a 27 meses e a obtención da Autorización Administrativa de Construción de 24 meses a 33 meses. A norma significa na práctica unha prórroga de nove meses máis ás eléctricas para conseguir determinados permisos, fixando a caducidade automática dos procedementos no caso de superar este nova prazo. Denuncian a "indefensión" que supón para a cidadanía A Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (Adega) considera que "esta nova modificación lexislativa, desta volta do Ministerio, volve situar a cidadanía nunha clara situación de indefensión e discriminación con respecto ás promotoras". Nesa liña, a entidade ecoloxista entende que "esta e outras modificacións lexislativas de urxencia ás que estamos asistindo non só poñen en evidencia a falta de planificación ou improvisación coa que o Goberno estatal e o autonómico pretenden desenvolver as enerxías renovábeis, senón que están favorecendo claramente os intereses privados á costa de restrinxir os dereitos democráticos". Adega sinala que "tanto a Xunta como o Ministerio están promovendo mudanzas normativas que alteran o procedemento administrativo relativo á autorización de proxectos de enerxías renovábeis en dous sentidos: Ampliando os prazos administrativos relativos á adquisición de autorizacións por parte das empresas e recortando á metade os prazos de participación pública da cidadanía". Ao tempo, denuncia que estas normas "coliden perigosamente con dereitos fundamentais da cidadanía e que poñen en risco a boa saúde dun Estado pretendidamente democrático". A ampliación dos tempos ás empresas eólicas para tramitar os seus proxectos contrasta cunha mingua dos prazos á cidadanía para a consulta e alegación ás instalacións en tramitación. Formoso aposta pola eólica como alternativa para Alcoa O secretario xeral dos socialistas galegos, Valentín González Formoso, instou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a "facilitar a tramitación de todos aqueles parques eólicos que sexan necesarios para que o prezo da enerxía sexa competitivo" na factoría de Alcoa en San Cibrao, no concello de Cervo. A proposta de Formoso coincide, neste caso, coa alternativa defendida polo Goberno galego, que prepara unha mudanza lexislativa mediante a Lei de áreas empresariais da Galiza para axilizar a tramitación de determinados proxectos eólicos con contratos para prover enerxía á industria. Greenalia e Capital Energy teñen achegado a un preacordo con Alcoa para fornecerlle electricidade procedente de parques eólicos en tramitación, nalgúns casos situados en áreas non autorizadas.


Summary: O Goberno español aproba a norma que rexirá este tipo de traballo non presencial. O control da xornada e o vínculo laboral, principais incertezas que denuncian sindicatos como a CIG.

O Goberno español aprobou esta terza feira a lei para a regulación do teletraballo co visto e prace da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) mais os sindicatos CCOO e UXT. Coincidiu no tempo co acordo específico para o funcionariado que foi rexeitado polas organizacións sindicais CIG e LAB. O texto aprobado servirá de referencia legal para os acordos que se realicen en todas as Administracións e tamén nas empresas privadas. A nova Lei recolle a voluntariedade do teletraballo, tanto para a empresa como para o persoal traballador, e indica que requirirá a sinatura dun acordo por escrito. Aplicarase cando esta situación supere 30% da xornada nun período de referencia de tres meses. No acordo sinálase que as empresas deberán "dotar das ferramentas, medios, equipo e materiais funxíbeis" necesarios para desenvolver o traballo a distancia, como as computadoras. Sobre o resto de gastos, trataranse a través da negociación colectiva. As empresas que xa tiñan acordos sobre teletraballo terán un ano para adaptarse á nova normativa. Para o resto, o prazo é de até tres anos. Preocupación na CIG Desde a CIG aseguran que este acordo chega dunha maneira "antidemocrática" ao levarse ao diálogo social sen ter en conta organismos de consulta como o Consello Económico e Social. "Non é a maneira de aprobar unha lei", asegura a Nós Diario Francisco González Sío, secretario confederal de negociación colectiva da central nacionalista. Segundo este sindicalista, a norma "deixa unha porta aberta a que dunha forma unilateral se aposte polo teletraballo" e como consecuencia a persoa traballadora "quedará fóra do que é o seu centro de traballo e poderá contratarse de forma directa sen ter ese vínculo primeiro". Outra das precupacións da CIG é o control laboral. "Non sabemos como se fará o rexistro de xornada, tal e como está aprobado dará pé a unha fraude nas horas traballadas e un aumento da explotación laboral", sinala González Sío que lembra que a lei "centra todo nos acordos nas empresas e nós entendemos que se ten que lexislar dunha maneira clara para eliminar a precariedade". Un dos temas máis delicados, clarificar que se considera teletraballo, tamén é obxecto de crítica da central nacionalista. "Non sabemos como se considerarán as xornadas menores a dous días", explica este sindicalista. A negociación pasa aos concellos e á Xunta Emilio Doforno, coordinador do sector da Administración pública de CCOO, recoñece que lles gustaría que a lei fose mellor, mais a negociación chega onde chega". Indica que agora chegou o momento de aplicala. "Marca a apertura das mesas na Xunta e nos concellos", relata a Nós Diario, "nós mandaremos un escrito a Función Pública para que convoque unha reunión para articular a negociación que corresponda en base a este acordo e recollendo a norma que temos de 2013", engade. Satisfacción na patronal O empresariado galego amosouse satisfeito coa lei. Para a patronal, o tempo investido até alcanzar o acordo resultou "sumamente proveitoso", xa que "se conseguiu que o teletraballo implantado estes meses de maneira excepcional con motivo da Covid-19 pase a aplicarse como normativa laboral ordinaria", sinalan nun comunicado. Cren importante que se considerase este tipo de traballo cando a xornada sexa de 30% "e non de 20% como se pedía" así como que a empresa poida adoptar "as medidas que estime máis idóneas de vixilancia para verificar o cumprimento todas as súas obrigas e deberes laborais".


Summary: Colectivos ecoloxistas reprochan ao goberno galego que "non faga nada" por reducir as emisións das térmicas galegas, "verdadeiras fábricas de cambio climático", e que se centre en accións "propagandísticas" ou que non serven para afrontar o problema

Até o 7 de decembro celébrase en Doha (Qatar) . A Xunta aproveitou que nestes días se realiza en Qatar a XVIII conferenza das partes (COP18) para estabelecer os compromisos do vindeiro período do protocolo de Quioto que comeza en 2013; para presentar un "informe" sobre o cambio climático en Galiza. Un estudo que en Adega se define como "un corta-pega de datos e conclusións de investigacións xa coñecidas, adubado coa correspondente propaganda en formato ristra de actuacións do máis heteroxéneo. Exemplo: un estudo (9440€) para coñecer o impacto do cambio climático... nos vellos e vellas das residencias! Iso sí, de facer algo por reducir as emisións das térmicas galegas, verdadeiras fábricas de cambio climático e que supoñen o gordo das emisións... cero". Neste I Informe sobre o Cambio Climático en Galiza, a Adega chámallea atención "algún sonado esquecemento". Refírese o colectivo ambientalista a ausencia de datos de 2011, "ano no que voltaron a aumentar as emisións en Galiza, fundamentalmente debido ás térmicas e ao transporte". No informe da Xunta non hai datos de 2011, ano en que "volveron a aumentar as emisións en Galiza, fundamentalmente debido ás térmicas e ao transporte" Medidas "do máis variopinto" Aliás, a terceira parte do informe, en que se recollen as actuacións, debulla unha ristra de medidas "do máis variopinto levadas a cabo pola administración para supostamente combater o cambio climático". Adega informa que de se analizaren estas 84 "medidas" por un importe conxunto de 35,1 millóns de euros "e peneirando aquelas que non teñen relación directa coa loita contra o cambio climático, suprimindo os investimentos non executados, e deducindo aqueles cartos achegados pola UE, temos que o montante total adicado á loita contra o cambio climático pola Xunta son apenas 13 millóns de euros, maioritariamente achegados polo INEGA para promover o aforro e a eficiencia a nível doméstico (placas solares, caldeiras de biomasa, illamento, plano "Renove" de electrodomésticos, etc). A conclusión para Adega é clara: para a Xunta, a loita contra o cambio climático é responsabilidade da cidadanía. De actuar contra as emisións das térmicas, "as responsábeis de que sigamos tento as taxas máis altas de emisión de gases por habitante de Europa... Nada. CERO euros".


Summary: No seu encontro anual, a prensa pontevedresa recoñeceu a dignidade e a firmeza do colectivo Defende a Galega na protección dos medios públicos.

O persoal da CRTVG mobilizado "polos medios públicos, contra o desmantelamento, polo cumprimento íntegro da lei, contra a manipulación, pola pluralidade e contra as inxerencias" vestiu de negro o seu venres número 89. Coincidindo cunha nova xornada de denuncia nas redes sociais co cancelo #615DíasEnNegro a asociación da prensa de Pontevedra resolveu outorgarlles ás traballadoras dos medios públicos o premio Laranxa, un recoñecemento simbólico que eloxia o compromiso dunha persoa, colectivo ou institución co práctica do xornalismo e o seu impacto na sociedade. A resistencia de Defende a Galega fronte a parálise dos xestores públicos mais a porfía das traballadoras por conseguir unha televisión e unha radio públicas de calidade capaz de integrar e respectar todas as audiencias, convenceron as xornalisats pontevedresas na súa cea anual. "Son exemplo de dignidade, integridade e profesionalidade dentro do xornalismo. Sobran os motivos", concluíron Coa mesma contundencia, o premio Limón recau en Andrés Díaz, alcalde de Ponte Caldelas. Segundo recoñecen membros da prensa pontevedresa, polas súas "inxerencias e vetos" recorrentes ao traballo xornalístico. A cea deste ano estivo organizada polo Diario de Pontevedra. Un sorteo decidiu que o gabinete de comunicación da Deputación de Pontevedra sexa o encargado de preparar o encontro do ano que vén.


Summary: A vindeira semana pechan oficialmente con dous senllos actos os anos Manuel María e Castelao, que capitalizaron boa parte dos esforzos culturais deste 2016.

O 2016 foi un exercicio vizoso en canto a "ano de". Se falamos das Letras, Manuel María deu para ducias e ducias de actividades de todo tipo, promovidas desde a base ou desde as institucións. Con respecto a Castelao como protagonista do Día das Artes Galegas, o ano deixou tras de si destacadas exposicións, múltiples actividades e mesmo o achado dos orixinais perdidos do Álbum Nós. E na vindeira semana coinciden os dous actos de peche destas celebracións. O 15 de decembro no Teatro Colón da Coruña e o 18 no Pazo da Cultura de Pontevedra. Uxía e Xabier Díaz na Coruña "A música amorosa das palabras" é o título do concerto de Uxía, Xabier Díaz e Guillerme Fernández que porá o ramo o vindeiro xoves día 15 de decembro ás 20 horas á conmemoración do Ano ManuelMaria por parte da Casa-Museo Manuel Maria, co apoio da Deputación da Coruña. No concerto interpretaranse 20 pezas, desde as máis emblemáticas como "O carro" ou "Manual para deprender a Señorito" até outras que farán un percorrido pola obra do poeta, desde as composicións máis íntimas até as máis comprometidas, pasando por algunhas irónicas. Ademais, tamén servirá de presentación da segunda edición do traballo en que Uxía canta a Manuel María que sae cun novo formato con 52 poemas, un para cada semana do ano. "Para nós o traballo de difusión da súa obra non vai rematar en 2016 mais quixemos poñer un broche a este intensísimo ano cun acto que pensamos tamén como recoñecemento a tantas persoas que se implicaron na difusión da obra deManuel María, un recoñecemento para entidades culturais, viciñais ou deportivas, bibliotecas públicas, centros de ensino e profesorado, xente do teatro que puxo en escena nove pezas súas, grupos musicais que fixeron cancións dos seus poemas e tantísimas persoas que contribuíron de forma decisiva para que a sociedade perciba a Manuel María como intérprete dos soños colectivos de galegos e galegas", sinalou Alberte Ansede, da Fundación Manuel María. Alberte Ansede destacou a relevancia de xuntar no mesmo concerto os nomes de Uxía, Xavier Díaz e Guillerme Fernández e anunciou que o acto servirá tamén para a presentación da segunda edición do traballo en que Uxía canta aManuel María que sae cun novo e orixinal formato con 52 poemas, un para cada semana do ano. Gala Ano Castelao A Gala Ano Castelao, que terá lugar o domingo 18 de decembro ás 18 horas no Pazo da Cultura de Pontevedra, reúne teatro, música e humor gráfico nun espectáculo multidisplinar para adultos. Estará presentada pola actriz Bea Campos e contará coa presenza do humorista Carlos Blanco e o debuxante Luis Davila, cun espectáculo adaptado de humor gráfico, con Xurxo Souto, Lydia Botana e 2naFronteira na parte musical, e con pezas teatrais que correrán a cargo de Celso Parada e de Limiar Teatro. A entrada é de balde pero é necesario retirar ou reservar os convites con antelación.


Summary: O presidente galego eludiu responsabilidades sobre a situación dos centros de maiores privados afectados por coronavirus e asegurou que a Xunta "actuou" pese a que "non tiña competencias na maioría de residencias porque eran de empresas". O mandatario galego tamén sinalou que dos 14 millóns anunciados por Sánchez ás Comunidades Autónomas, unha gran parte non deixa de ser un adianto dos cartos que o Estado debe a Galiza e avanzou que a Xunta recomendará o uso masivo de máscaras.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, participou na mañá deste domingo 19 de abril na reunión telemática que o presidente do Executivo español, Pedro Sánchez, mantivo coas e cos mandatarios das Comunidades Autónomas. Na rolda de prensa que Feixoo ofreceu ao rematar a reunión, Nós Diario preguntou sobre a denuncia presentada onte pola federación REDE de familiares e usuarias de residencias de maiores ante a Fiscalía Superior da Galiza contra o director xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade da Xunta e outros cargos da Consellaría de Política Social, acusándoos de distintos delitos de denegación de auxilio, abandono, omisión de socorro con resultados de mortes e lesións, e prevaricación na súas actuacións antes e durante a pandemia. Núñez Feixoo evitou entrar a valorar a denuncia, asegurando que non coñece o seu contido, e limitouse a sinalar que o empeño da Xunta pasa por realizar tests masivos a persoas maiores e "seguir medicalizando residencias". Previamente á quenda de preguntas, Feixoo dixo que a Xunta actuou fronte ao coronavirus nas residencias de maiores onde se descontrolou o contaxio "a pesar de que non tiña competencias na maioría delas por seren de empresas privadas". Mais o certo é que, tal e como publicou Nós Diario onte, a Xunta pagou 65,7 millóns de euros en 2019 por concertos e concesións a empresas privadas e financia 4.873 prazas en centros de maiores que son de titularidade privada, polo que se debera presupor algunha responsabilidade e ou competencia, alén de unicamente pagar por prazas a empresas privadas. "Galiza foi unha das primeiras comunidades en crear residencias integradas" e a primeira en "adoptar medidas" nestes centros, dixo Feixoo, e chegou a admitir que "ao principio da pandemia" a Xunta "tivo ineficiencias" para precisar a situación destes centros. Feixoo zanxou a pregunta de Nós Diario sinalando que varias persoas maiores que resultaran contaxiadas en residencias xa comezaron a curarse, producíndose onte oito altas entre este colectivo. Sánchez anuncia 14 millóns extras ás Comunidades, mais unha parte non é "extra" O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, anunciou este domingo ás Presidencias autonómicas que o Executivo estatal fará un ingreso extra de 14.000 millóns de euros ás Comunidades Autónomas para facer fronte á crise causada polo coronavirus. Con todo, perto dunha terceira parte desta cantidade vén do adianto da liquidación do ano 2018, segundo denunciaron algunhas Comunidades, polo que, cando menos, esa parte, non podería ser considerada como un ingreso novo. Así o dixo Núñez Feixoo en rolda de prensa. A Xunta recomendará uso masivo de máscaras O presidente galego demandou na reunión deste domingo a Pedro Sánchez que facilite un calendario "orientativo" de desescalada do confinamento e avanzou que na Galiza se recomendará o uso xeneralizado de máscaras na poboación. Ademais, Feixoo volveu criticar que "non haxa unha regra" común para todo o Estado respecto do uso masivo de máscaras na cidadanía. Por iso, adiantou que a postura da Xunta será a de recomendalas. O presidente galego expuxo tamén ao mandatario español que o desconfinamento se debe formular "con tempo e con claridade", tratando de "transmitir á cidadanía" como se vai realizar. Respecto da recuperación de toda a actividade económica, avogou por deseñar "sistemas de apertura e feche" que sexan "flexíbeis e dinámicos", xa que "probabelmente" se poderán "producir rebrotes da enfermidade".


Summary: Os escándalos ocupan o groso da axenda política norteamericana. Malia acabar de cumprir só un ano á fronte do despacho oval, Donald Trump fica asediado por importantes polémicas e unha investigación federal. Embora, o comandante en xefe dos EUA continúa a solidificar a súa base de apoio social teimando nun discurso xenófobo e chauvinista, e apostando no músculo militar fronte a diplomacia. Eis un extracto da peza publicada no Sermos Galiza 285.

Na política norteamericana Donald Trump vén ocupar o lugar do antipresidente. Un empresario millonario que sen experiencia política, e cun discurso demagóxico, inzado de soflamas xenófobas e machistas, logra mediante unha inesperada vitoria electoral converterse en comandante en xefe da maior potencia mundial. A vehemencia e belicosidade política do actual presidente logra manter un clima de conflito e polarización que, malia o desgastar, en termos xerais galvaniza e solidifica unha importante base social. A mesma que fixo posíbel que un personaxe das características de Donald Trump lograse o apoio de case a metade do electorado e que manteña a fidelidade de case 90% dos que votaron por el. Un éxito, sobre todo ideolóxico, que, porén, non logra eximilo do risco real de non rematar o seu primeiro mandato. Estas primeiras semanas do ano II da 'Era Trump' visan que esa ameaza é real. Os escándalos e as polémicas son unha constante que ocupan practicamente todo o espazo da axenda política, marcada pola ausencia de grandes plans e un perfil executivo moi baixo. O despacho oval é o ollo dun furacán que non parece disposto a se disolver, alimentado por un continúo ronsel de escándalos, poñendo en xaque a propia institucionalidade da Presidencia. [Podes ler a análise íntegra no número 285 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: As formación soberanistas Inuit Ataqatigiit e Siumut foron as máis votadas polas groenlandesas nas eleccións deste 5 de xuño: entre ambas as dúas suman 72% dos votos.

Após unha paréntese de apenas 4 anos de dominio conservador, o bloco de esquerdas volta a ser maioritario no Parlamento dinamarqués, o Folketing após as elección do 5 de xuño. As bancadas progresistas totalizan 91 escanos, un por riba da maioría absoluta. A clave do resultado, o descenso da ultradereita, un Partido Popular Dinamarqués que cedeu nada menos que 13 puntos a respecto de 2015, ao pasar de 21,1 a 8,9%. Dos 179 representantes do Folketing, 175 representan opaís dinamarqués mentres os catro restantes corresponden a Groenlandia (2) e Illas Feroe (outros 2). Os escanos das Feroe foron para o Partido da Unión e o Partido Socialdemócrata, ambos os dous partidarios de que as illas continúen a facer parte do Reino de Dinamarca. A esquerda independentista representada por Tjóðveldi (República) perdeu o representante que atinxira en 2015. Situadas entre Escocia, Noruega e Islandia, as Feroe son un arquipélago de 18 illas (17 delas habitadas) de 1.400 quilómetros cadrados onde viven apenas 50.000 persoas, 20.000 delas en Tornshaven, a capital, e a súa contorna. Son un área autónoma mais pertencente ao Reino de Dinamarca, nunha situación similar á de Groenlandia. Nas eleccións lexislativas que decorreron en 2015 os partidos independentistas atinxiron 19 dos 33 escanos do Parlamento En Groenlandia a situación foi a inversa. Os dous escanos que se elixen por este territorio foron para formacións independentistas: Inuit Ataqatigiit (Comunidade Inuit, socialista) e Siumut (Adiante, socialdemócrata). Groenlandia ten unha autonomía para se gobernar sobre aquelas cuestións que lle afectan. En virtude dela, en 1985 decidiu saír da Comunidade Económica Europea (actual Unión Europea), na que entrara en 1973 da man de Dinamarca, reino do cal a illa era unha simple provincia. 68% dos groenlandeses queren que o seu país se independice nalgún momento ao longo dos vindeiros 20 anos, segundo un estudo de opinión das Universidades de Copenhage e Goenlandia do que informaba Nationalia. Os dados son coherentes cos resultados electorais nesta gran illa, e nos que os partidos independentistas abeiran 70% dos votos. O estudo aponta que se houbese agora un referendo independentista os votos a favor serían 38%, cinco puntos por riba dos partidarios do non (33%). Case 30% dos poboadores de Groenlandia non decidiron que opción adoptar. Se se lles pregunta sobre a hipótese dun referendo de autodeterminación de aquí a dez anos, 46% afirman que nel votarían independentista por un 21% que votarían por permanecer en Dinamarca.


Summary: A Cea das Letras entregou os premios literarios da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), nos que non houbo sorpresas. Os equipos e servizos de normalización lingüística foron tamén galardoados, ao igual que José Luis Sampedro, recoñecido como Escritor Galego Universal

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) celebrou onte a súa Cea das Letras e entregou os seus galardóns, entre os que destacaron os premios a Agustín Fernández Paz, Pilar Pallarés ou Antón Riveiro Coello nas categorías de literatura infantil e xuvenil, poesía e narrativa. Non foi unha sorpresa que Fernández Paz, co seu Fantasmas de luz, fose un dos galardoados tras as votacións secretas dos escritores e escritoras e tampouco que Laura no deserto, de Antón Riveiro Coello, resultase gañadora na categoría de narrativa. Pilar Pallarés, cunha dilatada e recoñecida traxectoria, volveu triunfar, desta vez co premio ao seu novo libro Leopardo son. O galardón á mellor obra dramática recaeu en Raúl Dans por Chegamos despois a unha terra gris. Fernández Paz, Pilar Pallarés, Riveiro Coello e Raúl Dans foron algúns dos premiados En canto aos premios honoríficos, os membros da AELG recoñeceron o labor dos equipos de normalización lingüística dos centros de ensino, así como os servizos dos concellos por contribuíren á difusión literaria. José Luís Sampedro foi galardoado como Escritor Galego Universal e, aínda que non estivo presente por motivos de saúde, si enviou unha emotiva carta na que lembraba as súas orixes galegas ou a súa relación de afecto e admiración por personaxes como Xosé Manuel Beiras, Carlos Taibo ou Manuel Rivas. José Luis Sampedro foi galardoado como Escritor Galego Universal Nunha categoría na que ademais dos membros da AELG tamén participan os xornalistas do Colexio Profesional, Bieito Iglesias foi o premiado pola súa traxectoria de Xornalismo Cultural. Cunha importante e prolífica carreira en xornais e con premios como o Blanco Torres, Bieito Iglesias é un dos máis importantes articulistas do país. As crebas de Miro Villar foi escollido como mellor blog literario mentres que Ramón Gutiérrez Izquierdo foi recoñecido pola súa tradución dos Sonetos de Shakespeare. O mellor ensaio foi, segundo os votantes da AELG, Vivir, unha aventura irrepetíbel, a biografía de Mª do Carme Kruckenberg, de Mercedes Queixas Zas.


Summary: Nunha peza emitida na canle pública galega sobre o 40 aniversario do estatuto de autonomía de 1981 fálase do precedente de 1936, do que se di que "acabaría fracasando" e que "non saíu adiante", sen unha soa referencia ao golpe franquista que o abortou.

"O estatuto do 36 non saíu adiante pero podemos dicir que foi a semente do vixente estatuto de autonomía de Galiza", "Eles [a Xeración das Irmandades] foron os pais do estatuto do 36, que finalmente acabaría fracasando". Para a TVG, o estatuto de 1936 "fracasou" e "non saíu adiante", sen máis. Quen vise a peza emitida o pasado día 6 na canle pública galega sobre a entrega polo Parlamento galego da súa medalla á Xeración Nós no 40 aniversario do estatuto do 81 puido escoitar estas afirmacións. Sen contexto nin explicacións sobre que foi o que pasou con aquel estatuto. "Fracasou", e punto. Nin palabra sobre o golpe de estado que abortou o proceso mais que non foi quen de afogalo. O día 15 de xullo de 1936 unha ampla representación do autonomismo galego fixo entrega oficial do Estatuto ao presidente das Cortes republicanas D. Martínez Barrio, mais o golpe de estado demoraría a súa tramitación parlamentar. Grazas aos esforzos, entre outros, de Castelao e de Emilio González López o texto do Estatuto foi recuperado nos arquivos oficiais de Madrid e é presentado á sesión de Cortes realizada na Abadía de Montserrat en febreiro de 1938 onde se di , en palabras do presidente das Cortes, que "…ha sido presentado a la Mesa, cumpliendo todas las formalidades reglamentarias…". Mais tampouco ese ía ser o momento pois non se constituíu e a comisión parlamentaria para o seu estudo. Tardaría aínda sete anos e sería aprobado na reunión de Cortes da República celebrada en México en 1945, que recoñecen que "Galiza deixou expresada a súa vontade de Autonomía no texto do Estatuto plebiscitado e aprobado polo pobo galego". Este recoñecemento non tivo efecto práctico ningún, pero conseguiu a homologación de Galiza coas autonomías catalá e vasca, unha de cuxas consecuencias foi o nomeamento de Castelao como ministro no Goberno de Giral no exilio en 1946. A súa aprobación foi argumento definitivo para catalogar Galiza como nacionalidade histórica no proceso constitucional de 1978 e así procurarse as competencias como tal fixadas no artigo 151.


Summary: O persoal da factoría coruñesa iniciou esta quinta a primeira de tres xornadas de folga na defensa do convenio colectivo.

Seguimento total na primeira das tres xornadas de greve convocadas en Alcoa-A Coruña na defensa do convenio colectivo. Na actualidade as negociacións están bloqueadas e de que estas se retomen e cheguen a bo porto, sinaland esde CCOO, dependen as condicións laborais de 370 persoas. Nesta primeira xornada unicamente acudiron a traballar os servizos mínimos. O presidente do comité de empresa, Juan Carlos López Corbacho lamentou a actitude da empresa, que ademais de dilatar as negociacións —duran xa ano e medio—, "teima en vincular o convenio ao sistema de poxa eléctrica. O sindicalista tamén reprocha que Alcoa propoña subas salariais que nin sequera cobren o incremento do IPC".


Summary: Exposicións, conferencias, publicacións, proxectos educativos, música ou audiovisual serán algúns dos elementos desde os que, ao longo deste ano, festexarase e porase en valor a figura do poeta e activista ouresán Florencio Delgado Gurriarán, homenaxeado nas Letras Galegas 2022.

A figura de Florencio Delgado Gurriarán centrará este ano con máis de 150 iniciativas a celebración do Día das Letras Galegas. Desde publicacións até conferencias pasando por exposicións e audiovisuais darán a coñecer a vida e a obra do escritor e activista valdeorrés. Entre os elementos incluídos na programación están distintos proxectos expositivos, como a mostra 'Florencio Delgado Gurriarán. Bebedeira de ensoños', comisariada por Ricardo Gurriarán e que levará información sobre o autor e unha selección de obxectos persoais polo Barco de Valdeorras, Ourense e Compostela. Tamén, entre maio e decembro, circulará entre 10 localidades galegas a mostra 'Compromiso na Distancia', cun enfoque plenamente didáctico. As distintas bibliotecas da rede pública acollerán exposicións en relación ao homenaxeado. En canto ás publicacións, sairá á luz o XLV volume dos Cadernos Ramón Piñeiro, con estudos sobre o poeta, e o Consello da Cultura Galega (CCG) sacará á luz a obra Cancioneiro da Loita Galega. Editoriais como Galaxia, Xerais, Bolanda ou Ir Indo editaron tamén libros do e sobre o autor e a Deputación de Ourense dedicaralle a 47 edición da Revista Raigame. Córgomo, centro dos actos da RAG A Real Academia Galega (RAG), polo seu lado, realizará un simposio en novembro e publicará o discurso de Delgado Gurriarán ao seu ingreso como académico correspondente, unha entrevista inédita do ano 1979, unha recompilación de correspondencia e o boletín monográfico dedicado á súa figura, así como contidos web. A maiores realizará unha sesión plenaria o 17 de maio que, nesta ocasión, terá lugar na parroquia de Córgomo, en Vilamartín de Valdeorras, de onde era orixinario o poeta. En xuño será o CCG o que levará a súa figura á Illa de San Simón. Na comarca de Valdeorras protagonizará a Feira da Primavera e o Concello de Vilamartín, desenvolverá un proxecto cultural iniciado pola Asociación de Veciñas e Veciños de Córgomo a comezos do 2000, co que realizan xornadas teatrais. Ademais, tamén lembrarase no IV Concurso de porcasts 'Radio na Biblio' e o IV Certame de podcasts en galego Xosé Mosquera. Finalmente, o 16 de maio, o CCG organizará, no Barco, o tradicional Concerto das Letras.


Summary: A situación da saúde mental e da sanidade centran a sesión de control ao presidente.

O presidente galego, Alfonso Rueda, avanzou onte no Parlamento que o orzamento para Atención Primaria en 2023 vai aumentar en 137 millóns, 10% de incremento respecto ao ano pasado, situándose en 1.500 millóns de euros. Unha cifra que, con todo, de aplicar o incremento do IPC experimentado desde 2009 (28%, datos do INE) deixaría as contas de 2009 para Primaria (daquela, 1.437 millóns) por riba das orzadas para 2023, xa que as partidas para ese servizo naquel ano suporían, de atender á evolución do IPC, 1.800 millóns na actualidade. A sesión de control ao presidente no Parlamento galego volveu pivotar sobre dúas cuestións que afectan miles de galegos e galegas. Unha, a sanidade pública, leva anos con presenza no debate político. A outra, a saúde mental, é máis recente na ágora parlamentaria. A oposición coincidiu en sinalar, a respecto de ambos os temas, a responsabilidade destes 13 anos de Gobernos continuados do PP na Galiza. Falta orzamento e falta persoal porque falta vontade política do Executivo, criticaron o BNG e o PSdeG. O Goberno galego endebedou cada persoa en 2022 en máis de 4.300 euros Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, foi expondo dato tras dato do que cualificou como "a gran pandemia do século XXI" para recriminar ao Executivo galego que "mire para outro lado". 331 persoas suicidáronse na Galiza en 2021, 400.000 galegos e galegas toman tranquilizantes, 23% da poboación ten "un problema de saúde mental", o país é líder no consumo de antidepresivos e somníferos... E para facer fronte a isto, denunciou Pontón, na Galiza hai cinco psicólogos por 100.000 habitantes cando a media europea é de 18. Fai falla máis persoal e orzamento, remarcou a líder da oposición, que tamén incidiu na situación da saúde mental no ensino da Galiza, onde cada orientador atende de media 800 alumnos e alumnas. "A OMS (Organización Mundial da Saúde) considera que a cifra non debería sobrepasar os 250", dixo. Ana Pontón lembrou ao presidente que "os galegos e galegas son os que se senten máis deprimidos de todo o Estado", e denunciou que na Galiza a saúde mental "depende da conta bancaria" para poder acudir ao psicólogo privado. O presidente da Xunta defendeu o traballo desenvolvido nestes anos en saúde mental, e puxo como exemplo que a Galiza aprobou o Plan 2020-2024 de saúde mental. "Hai máis servizos que nunca en saúde mental", afirmou, recoñecendo que "non é abondo" e cómpre seguir a avanzar. Contratacións Rueda anunciou a intención da Xunta de contratar o ano próximo 61 especialistas máis en saúde mental, cun investimento de 2,6 millóns de euros, que tamén se recollerán nos orzamentos para 2023. Cos 125 xa contratados alcanzaranse os 186, polo que defendeu que se cumprirán os obxectivos do Plan de saúde mental. Pontón aseverou a Rueda que a saúde mental non "se combate con propaganda". A nacionalista afirmou que "as propias declaracións" do presidente apuntan a que "a Galiza terá en 2024 oito veces menos profesionais dos que dicían que facían falta en 1997, cando falaban de 1.500". Pola súa parte, Luís Álvarez, portavoz do PSdeG na Cámara, volveu centrar as súas preguntas ao presidente na sanidade pública ("é a terceira vez que o fago", recoñeceu). O portavoz recriminou a Rueda que o "seu amor pola Galiza é 'low cost' porque non contrata persoal para o sistema sanitario público" mentres "rebaixa os impostos" a grandes fortunas. Álvarez reclamou ao presidente da Xunta que poña sobre a mesa "medidas urxentes" para resolver a situación da sanidade pública, provocada pola "decisión ideolóxica" de beneficiar o sector privado prexudicando a sanidade pública ou pola súa "falla de capacidade" á hora de dar resposta ás necesidades da Galiza. "Hai un incremento drástico nas listas de agarda entre 2019 e 2022, con 30.000 persoas máis para consultas, 12.000 máis para cirurxías e 32.000 para probas diagnósticas, con agardas de catro meses en saúde mental". Rueda recriminou ao portavoz do PSdeG que presente a sanidade pública como "un caos" e volveu situar no Goberno estatal a principal responsabilidade de que non haxa profesionais médicos.


Summary: O soldo medio dun director ou xerente no noso país supera os 51.000 euros, mentres que os dos traballadores cualificados móvense entre os 17.800 e os 19.100, segundo o IGE.

Un director ou xerente gaña en Galiza case tres veces máis que un operario cualificado. Así o indica o documento do Instituto Galego de Estatística elaborado con datos procedentes da Enquisa de estrutura salarial do INE. Un executivo, director ou xerente ten de media uns ingresos salariais brutos de máis de 51.000 euros. Trinta mil euros máis que o soldo dun 'traballador cualificados das industrias manufactureiras e da construción', que é de 19.000 euros. Sempre segundo esta táboa do IGE (que fai referenza o exercicio 2010), un operador de 'instalacións e maquinarias' tería un salario bruto que apenas chegaría os 17.800 euros. En base a esa estatística, un 'técnico e profesional científico e intelectual' andaría nun soldo bruto de 31.162 euros, namentres que os cualificados como 'técnicos profesionais de apoio' obterían case 25.000 euros. No final da listaxe, as denominadas 'ocupacións elementais', cuns ingresos que apenas superan os 13.000 euros brutos anuais. Sempre por baixo da media 'española' O salario medio en Galiza, segundo o IGE, era de 20.242 euros en 2010. No Estado español é de máis de 22.800 euros. Unha fenda que existe en todos os tramos. Así, na categoría de 'director e xerente' o soldo medio é de 51.065 euros en Galiza, mentres que no Estado español é de 56.602 euros. En 'operadores de instalacións e maquinaria' a fenda é de máis de 2.000 euros (17.800 en Galiza fronte os 20.316no Estado) e en 'traballadores cualificados' esa diferenza ronda tamén os 2.000 euros anuais.


Summary: A comezos de abril un barco de guerra filipino intentou arrestar un grupo de pescadores chineses que fanaban preto dun territorio, as illas Huangyan, que ambos países reclaman como seu. A controversia por esta diminuta illa situada no Mar de China meridional foise agravando co paso das semanas dando orixe ao enfrontamento máis serio entre China e Filipinas en anos recentes. As augas do Mar de China meridional contan con entre 23.000 e 30.000 toneladas de reservas de cru e 16 billóns de metros cúbicos de gas natural. Velaí a razón última do litixio e a maior dificultade para atopar unha solución diplomática que satisfaga a ambas partes. Unha análise do IGADI

A comezos de abril, un barco de guerra filipino intentou arrestar a un grupo de pescadores chineses que fanaban preto dun territorio, as illas Huangyan, que ambos países reclaman como seu. A rexión ten o potencial para desatar un conflito. A controversia por esta diminuta illa situada no Mar de China meridional foise agravando co paso das semanas dando orixe ao enfrontamento máis serio entre China e Filipinas no mar en anos recentes. As illas Huangyan é un grupo de arrecifes e illotes localizado a unhas 550 millas náuticas da illa de Hainan, no sur de China. Coñécense tamén como os arrecifes Scarborough, no espazo do arquipélago das Spratleys. Recentemente, Filipinas pasou a denominalas Banco Panatag, co obxecto de facer valer o seu reclamo de soberanía, eliminando os sinais de presenza chinesa. O conflito remóntase aos anos noventa, con incidentes de certa gravidade como os rexistrados en 1998 cando 51 pescadores chineses foron detidos durante preto de seis meses O conflito remóntase aos anos noventa, con incidentes de certa gravidade como os rexistrados en 1998 cando 51 pescadores chineses foron detidos durante preto de seis meses. En maio de 1999, un barco pesqueiro chinés foi cotado e fundido por un barco de guerra filipino. Segundo China, entre 2000 e 2011, máis de trinta barcos pesqueiros víronse involucrados en incidentes coa Armada filipina. O 9 de maio a maioría das axencias turísticas de China suspendían as viaxes a Filipinas. O día seguinte, o Diario oficial do Exército Popular de Liberación (EPL) aseguraba que "non permitirán que ninguén arrebate a China a soberanía da illa". O 11 de maio protestas cívicas desenvolvíanse nas rúas de Beijing e Manila. O 12 de maio, o EPL desmentía que unidades militares da provincia de Guangdong e da Flota do Mar de China Meridional entraran en alerta de segundo nivel. O luns 14 Beijing anunciou a imposición dunha veda á pesca na parte setentrional do Mar Meridional de China, incluídas as augas adxacentes a Huangyan, durante dous meses e medio a partir do 16 de maio. Segundo os especialistas, as augas do Mar de China meridional contan con entre 23.000 e 30.000 toneladas de reservas de cru e 16 billóns de metros cúbicos de gas natural, os cales representan unha terceira parte de todos os recursos petroleiros e de gas do xigante asiático Segundo os especialistas, as augas do Mar de China meridional contan con entre 23.000 e 30.000 toneladas de reservas de cru e 16 billóns de metros cúbicos de gas natural, os cales representan unha terceira parte de todos os recursos petroleiros e de gas do xigante asiático. Velaí a razón última do litixio e a maior dificultade para atopar unha solución diplomática que satisfaga a ambas partes. En 2002, China e os países da ASEAN (Asociación de Nacións do Sueste Asiático, siglas en inglés) asinaron unha Declaración sobre a Conduta das Partes no Mar de China meridional prometendo manter a moderación e non realizar actividades que puideran dar lugar a escaladas de tensión. Pero a realidade desmente a boa vontade recollida na literalidade do citado documento. China insta a mediación de Estados Unidos Durante a visita que realizou a EEUU a partir do 7 de maio o ministro de Defensa chinés, Liang Guanglie, a primeira nos últimos nove anos do mais alto cargo deste departamento, solicitou de Washington a súa intervención para relaxar a tensa situación no Mar de China meridional. Á vista do punto morto no que se atopa a disputa entre China e Filipinas, pediu a Washington que xogue un papel máis construtivo. A visita desenvolveuse en paralelo á cuarta tolda do Diálogo Estratéxico e Económico China-EEUU, que reuniu en Beijing a representantes de ambos países. A Liang acompañárono nesta viaxe os comandantes das importantes rexións militares de Shenyang e Xinjiang, áreas próximas ao noroeste e centro de Asia onde EEUU ten presenza militar. Para os próximos meses están previstas novas visitas de alto nivel: en xullo, Mike Mulen, antigo xefe do Estado Maior Conxunto de EEUU, visitará Beijing e mais tarde farao o secretario de Defensa Leon Panetta. A relación militar entre EEUU e China é moi inmatura aínda. A confianza mutua é o reto esencial para construír o novo modelo de relacións entre ambos países evitando o fatalismo da confrontación e a traxedia. Non obstante, a fenda de confianza é evidente A relación militar entre EEUU e China é moi inmatura aínda. A confianza mutua é o reto esencial para construír o novo modelo de relacións entre ambos países evitando o fatalismo da confrontación e a traxedia. Non obstante, a fenda de confianza é evidente. Na mentalidade de ambos exércitos están enraizados factores e visións que fan complexas as relacións mutuas. Ambas partes coinciden en que deben pasar do diálogo e visitas recíprocas a compartir actividades militares con outros países da rexión, pero de chegar precisará tempo. China asegura que a afirmación de que Washington non toma partido respecto ás disputas no Mar de China meridional é insostible á vista da crecente cooperación militar con Filipinas. A sucesión de manobras militares conxuntas de EEUU con Hanoi ou Manila, ás que respondeu China con exercicios navais con Rusia en augas do Mar Amarelo, revelan a diferenza entre o dito e o feito. China asegura que a afirmación de que Washington non toma partido respecto ás disputas no Mar de China meridional é insostible á vista da crecente cooperación militar con Filipinas Os principais diferendos que enfrontan a chineses e estadounidenses neste plano están relacionados coas vendas de armas a Taiwán, as actividades de recoñecemento de avións e barcos estadounidenses en China e a vixencia dunha lexislación cautelar que identifica a China como un claro rival estratéxico do que compre protexerse. O anuncio da estratexia de EEUU de regreso a Asia descansa en boa medida na implicación da súa Armada na preservación da liberdade de navegación polas rutas do Pacífico, un argumento que alenta as reivindicacións dos países limítrofes con China que tamén aspiran a beneficiarse dos recursos enerxéticos presentes en territorios disputados. Hipóteses de futuro Arriscarase China a recorrer á forza armada? Polo momento, a actitude de China consiste en instar esforzos diplomáticos, ao tempo que envía buques de vixilancia á zona. China non quere nin admite a internacionalización do problema e nunca recoñecerá a intervención de terceiros. Subestimar a determinación de China nun momento tan delicado da súa transición interna, en vésperas do XVIII congreso do Partido Comunista previsto para outono, pode saír caro. Non acostuma haber titubeos respecto a cuestións relacionadas coa soberanía e o territorio Por outra banda, subestimar a determinación de China nun momento tan delicado da súa transición interna, en vésperas do XVIII congreso do Partido Comunista previsto para outono, pode saír caro. Non acostuma haber titubeos respecto a cuestións relacionadas coa soberanía e o territorio. Este é un tema moi sensible no liderado chinés. As máis graves humillacións sufridas polo país están relacionadas cos gravames territoriais. O recurso á forza será a derradeira opción, pero cabe tomala en serio. Filipinas seguirá buscando o apoio internacional presentándose como vítima da confrontación. Manila entende que a estratexia de EEUU de volver a Asia pode reportarlle beneficios inmediatos e pula por activar as reclamacións de soberanía fronte a China doutros países do área. Por razóns internas, a ambos países pode interesarlle manter o pulso en niveis controlables. É pouco probable que dean marcha atrás a corto prazo. Manila entende que a estratexia de EEUU de volver a Asia pode reportarlle beneficios inmediatos e pula por activar as reclamacións de soberanía fronte a China doutros países do área O comercio entre ambos estados ascendeu a 27 mil millóns de dólares en 2010. China é o terceiro socio comercial de Manila. Ambos países fixaran como obxectivo chegar a 60.000 millóns en cinco anos. Preto de 2 millóns de filipinos son de ascendencia chinesa e viven nese pais desempeñando importantes tarefas na economía e na sociedade. O 8 de maio, a compañía filipina Philex Petroleum Corporation anunciaba o inicio de negociacións coa CNOOC para a explotación conxunta dun xacemento de gas natural no Mar de China meridional, na concesión de Sampaguita. Esta cooperación, de confirmarse, podería calmar as tensións e marcar o rumbo para unha solución de compromiso. Formalmente, China sempre afirmou a súa disposición para explotar conxuntamente os recursos. Pero Beijing acusa a Vietnam, Filipinas, Indonesia e Malaisia de explotación ilegal das reservas de petróleo do Mar de China meridional, o que lle priva cada día de 1,4 millóns de barrís que equivalen ao 30 por cento das súas importacións diarias. Razón suficiente para non baixar a garda. Le o texto completo na páxina do Igadi Páxina do IGADI


Summary: Sarkozy recoñeceu a derrota e lamentou "non ser entendido"

Francia votou sendo consciente de que Europa ollaba con gran atención para ela, como se do sufraxio que depositasen en urna os franceses e francesas dependese o futuro do continente, parte do cal vía os comicios como unha especie de referendo sobre as políticas de austeridade e recortes como único camiño para saír da crise. E Francia deu o seu voto a Hollande e as costas a Merkel. Sen coñecer aínda os resultados defintivos do escrutinio, e coas sondaxes a pé de urna dando o 52% dos votos a Hollande e o 48% a Sarkozy, este chamou ao socialista para o felicitar pola vitoria. O aínda presidente lamentou non ter sido entendido polos franceses e francesas e defendeu que a súa política foi acaída debido aos momentos que atravesan. Segundo fontes do círculo de Hollande, este xa tería chamado a Merkel. O socialista, nas súas primeiras declaracións fixo un alegato da defensa do estado de benestar como o principal obxectivo a alcanzar no seu mandato. Falta agora por ver se o prometido por Hollande na campaña, onde mesmo chegou a demandar unha reformulación do Banco Central Europeo para que estivese ao servizo da cidadanía e non dos mercados, o mantén como inquilino do Elíseo. Todas as interpretacións apuntan a que a vitoria de Hollande é un rexeitamento claro da cidadanía a que a saída da crise pase simplemente por receitas de austeridade extrema e sen ningunha outra actuación ou proxecto de reactivación económica. O socialista é consciente de que a súa vitoria pode abrir unha nova etapa en Europa, mais no seu discurso de onte marcouse como obxectivo "loitar contra o déficit". Iso si, aclarou, "iso non pode converterse nunha fatalidade".


Summary: O presidente venezuelano destaca a importancia da gravación para demostrar o papel de Washington na política interna do país. Intelectuais como Ignacio Ramonet denuncian o 'golpismo' da dereita.

O presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, amosou unha gravación da proclama do suposto golpe de Estado desarticulado na que un dos responsábeis da trama pide a súa renuncia, un documento que, segundo o goberno bolivariano, foi entregado por escrito por unha funcionaria de Estados Unidos aos 'golpistas'. Maduro afirma que o son foi gravado polo que cualifica de "un patriota cooperante'', quen mantivo unha conversa vía Skype con Carlos Osuna, un golpista que vive en EUA, segundo Maduro. Na gravación escóitase alguén que sería Carlos Osuna dicir "pedimos os altos membros do Alto Mando militar que se coloquen do lado correcto da historia, que é o da defensa da Constitución incorporándose de forma inmediata a este movemento". A proclama chama a "controlar" diversas instalacións militares e organismos políticos en Caracas e carga contra o goberno de Venezuela. Ramonet Ignacio Ramonet denunciou a través das páxinas de Le Monde Diplomatique o que cualifica de "intentona golpista contra Venezuela". O xornalista e intelectual de orixe galega fala do escaso eco das denuncias de golpismo na prensa internacional e enmárcaas na "estratexia de guerra" dos grandes medios dominantes nestes 15 anos "contra a revolución bolivariana".


Summary: A Consellaría de Economía leva tres anos sen convocar cursos de formación continua para persoas ocupadas embora ter transferidas do Estado as partidas (8,5 millóns de euros por convocatoria) para iso.

A Consellaría de Economía non realizou as convocatorias de 2015/16 e 2016/17 para formación continua de persoas ocupadas. E nada se sabe, tampouco e polo de agora, da de 2017/18. Cada unha destas convocatorias está dotada por volta de 8,5 millóns de euros, que o Estado transfire á Xunta e que son partidas finalistas. É dicer, que non poden destinarse a ningún outro cometido ou función. Teñen que ir para esta formación continua. Mais esa formación non se convoca e nada se sabe desas partidas económicas, deses no mínimo 17 millóns de euros (8,5 millóns de 2015/16 e outros tantos de 16/17) que a Xunta recibe do Estado. En marzo pasado, a CIG preguntaba polo destino deses fondos. "Non recibimos resposta algunha", afirma Suso Seixo, naquela altura secretario xeral da CIG e agora presidente da Fundación Moncho Reboiras. Lembra que mesmo en xuntanzas coa presenza do propio conselleiro sacaron o tema e non tiveron resposta. "Preguntamos en diferentes instancias, e igual, nada, ninguén sabe nada". O BNG levou tamén esta cuestión ao parlamento, mais non houbo resposta satisfactoria. Esa formación non se convoca e nada se sabe desas partidas económicas, deses no mínimo 17 millóns de euros (8,5 millóns de 2015/16 e outros tantos de 16/17) que a Xunta recibe do Estado "Todo isto é unha aberración", considera Seixo, que destaca a gravidade desta situación por dúas cuestións. En primeiro lugar, porque é obrigado preguntarse "onde van eses 8,5 millóns de euros de cada convocatoria que non se fixo". Fondos destinados á formación de libre concorrencia, aos que poden optar todas as entidades privadas ou sindicais que queiran impartir accións formativas. Por outra banda, porque vai xa para tres anos sen formación continua para os traballadores. Das fundacións que tiñan constituídas as organizacións sindicais para impartir formación, só a CIG mantén a súa, "poñendo cartos das cotas dos nosos, porque se é polos recursos que dá a Xunta, teriamos que ter pechado", asegura o presidente da Fundación Moncho Reboiras.


Summary: Entre os asinantes destacan Méndez Ferrín, Alonso Montero, Julián Hernández ou Manuel Rivas. Censuran a política cultural da Xunta e destacan "a unión nun mesmo proxecto de intervención política de dúas tradicións tan insignes coma as que representan hoxe Anova e EU". Listaxe completa dos asinantes no interior.

Máis de douscentos persoeiros da cultura, entre os que se inclúen artistas, músicos, actores, escritores ou catedráticos de universidade, veñen de apoiar nun manifesto a candidatura da Alternativa Galega de Esquerda (AGE) de cara ás vindeiras eleccións do domingo 21. Entre os asinantes atópanse figuras como Xosé Luís Mendez Ferrín, Xesús Alonso Montero, Julián Hernández, Antonio Durán Morris ou Manuel Rivas. Ferrín, Alonso Montero, Julián Hernández, Morris ou Manuel Rivas son algúns dos asinantes O manifesto, tal e como explica AGE nun comunicado, subliña que "Galicia é unha entidade material construída historicamente por homes e mulleres pertencentes ao mundo do traballo, pero tamén é unha construción simbólica articulada conscientemente por unha tradición cultural e de creación artística rica, moderna e profundamente comprometida co pobo traballador ao longo da historia". "É unha construción permanente que ten como máis evidente medida, no presente e no futuro, nos alicerces e nos horizontes, a nosa lingua", destaca o texto, que denuncia que "o PP e mais Feijóo entraron no goberno asumindo como labor prioritario o de desestruturaren a capacidade simbólica de toda expresión cultural, creativa e artística, a consigna de destruíren a nosa cultura e a nosa lingua como garantes do proxecto nacional galego de democracia, xustiza e dignidade". "A Xunta de Feijóo desmontou canto puido o noso sistema cultural", denuncia o texto "Prolongaron e aumentaron a hipoteca do Gaiás mentres que, coa falacia dos recortes, desmontaron canto puideron o noso sistema cultural; abríronlle o espiche ao simulacro e afogaron a infraestrutura de creación audiovisual e artes escénicas; fomentaron a cultura do espectáculo e do consumo e derrubaron a cultura da participación social e activa; e a edición, as bibliotecas, o libro…", denuncia con dureza o manifesto, que amosa o seu apoio á coalición liderada por Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz. Así, os asinantes do manifesto destacan que "Alternativa Galega de Esquerda é capaz de unir nun mesmo proxecto de intervención política, de emancipación nacional e social, dúas tradicións tan insignes coma as que representan hoxe Anova e EU, coas achegas de Equo e Espazo Ecogaleguista". A listaxe completa dos asinantes é a seguinte: Francisco Xavier Abilleira Cortegoso (poeta) Xulio Abonjo (actor) Fernando Acuña Castroviejo (arqueólogo) Agustín Agra (escritor) Casilda Alfaro (actriz) Alberto Alonso (cineasta) Fran Alonso (escritor) Antonio A. Alonso (científico) Xesús Alonso Montero (académico) Manuel Álvarez (músico) Salomé Álvarez Blanco (profesora) Berta Álvarez Cáccamo (pintora) Xosé María Álvarez Cáccamo (escritor) Maribel Álvarez Ilarri (ensinante) Juanjo Amado (técnico de teatro) Gonzalo Amoedo López (historiador) Anxo Angueira (escritor) Inma Antonio (actriz) Vicente Araguas (escritor) Gonzalo Araúxo (artista plástico) Alberto Ardid (pintor) Rafael Balado (escritor) Carmen Bar Cendón (profesora) Alfonso Bar Fernández (ensinante) Manuel M. Barreiro (editor) Suso Basterrechea (artista) Rober Bass (profesor do audiovisual) Carmen Becerra Suárez (profesora) Juana Beiras (profesora) Emilio Bellas Jiménez (profesor) Rosa Benavides (restauradora) Teresa Bermúdez (ensaísta) X. Antón Bocixa Rei (músico) Blanca Caamaño González (profesora) Manuel Caamaño (etnógrafo) Anxo Cabada (fotógrafo) Darío Xohán Cabana (escritor) Félix Cal Cortizas (fotógrafo) Mar Caldas (artista) Mónica Camaño (actriz) Paula Carballeira (escritora) Fernando Carrera Ramírez (arqueólogo) Arturo Casas (poeta, crítico literario) Fernando Casás (artista plástico) Iago Castro Buerger (escritor) Angel Cerviño (artista plástico e escritor) Antela Cid (actriz) Ariadna Cid (lcda. Ciencias do Mar) Sara Cid (profesora) Lucía Cid (actriz de dobraxe) Xosé Cid Cabido (escritor) Luís Cochón (escritor) Xabier Cordal (escritor) Pilar Comesaña (xornalista) José Constenla (xeógrafo e cantautor) Suso Cortegoso (actor) Ledicia Costas Álvarez (escritora) Angel Culebras, (profesor) Anxos Cuña Bóveda (directora de teatro) Berta Dávila Fernández (escritora) María Luisa del Olmo Casalderrey (ensinante) Salvador del Río (actor) Xoán Calros de Dios González (artista plástico) Manuel Dacosta Pardo (profesor) Luís Davila (debuxante) Óscar Díaz Fouces (lingüísta) Antón Dobao (escritor) Antonio Doñate Mañeu (deseñador) Antonio Durán Morris (actor) Rosa Enríquez (poeta) Xosé Manuel Eyré Val (escritor) Xosé Ramón Fandiño (editor) Miguel Anxo Fernán Vello (escritor e editor) Ana María Fernández (tradutora) Iago Fernández Camaño (músico) Leo Fernández Campos (músico) Adriana Fernández Lagoa (escritora) Millán Fernández López (politólogo) Francisco Fernández Rei (académico) Carlos Fontes (escritor) Manuel Forcadela (escritor) Xosé Luís Franco Grande (académico) Moncha Fuentes Arias (profesora e tradutora) Marcos Gallego Prieto (músico) Casilda García Alfaro (actriz) Xosé Manuel García Crego (editor) Beatriz García-Ramos (ensinante) Xenaro García Suárez (escritor e matemático) José Gómez Alén (historiador) Luís Gonçales Blasco (escritor) Amando González (pintor) Ania González (xestora cultural) Nolim González (poeta) Xosé González (director do SNL de Redondela) Alberto González-Alegre (crítico de arte) María Fe González Fernández (tradutora) Brais González Pérez (escritor) Ricardo Gurriarán (historiador) Gonzalo Hermo (poeta) Julián Hernández (músico) Ánxel Huete (pintor) Emilio Xosé Insua López (escritor) Rai Iglesias (deseñador gráfico) Baldomero Iglesias Dobarrio (músico) Manuel Igrexas Rodríguez (historiador) Xosé Antón Laxe Martiñán (poeta) Emma Lázare (tradutora) Ramiro Ledo Cordeiro (cineasta) Alberto Lema (escritor) Catuxa López Pato (tradutora) Celso X. López Pazos (crítico cinematográfico) Manuel Lorenzo Baleirón (escritor) Gustavo Luca de Tena (xornalista) Betty M. León Fong (profesora) Flor Maceiras (actriz) Bernardo Maiz (historiador) J. Javier Mariño Sieiro (ensinante) Sabela Martínez (libreira) Beli Martínez (productora audiovisual) Gemma Martínez (editora) Xurxo Martínez (investigador) Xulio Anxo Martínez Costas (músico) Chema Martínez Rodríguez (químico) Luís Martínez Romero (pintor) Mina Marx (investigadora) Antón Mascato (editor) Xulio Maside (pintor) Xulián Maure (editor) Carlos Méixome (historiador) Oriana Méndez (escritora) Xosé Luís Méndez Ferrín (académico) Xoán Montero (tradutor) Vicente Montoto (actor) Emilio Neira Abuín (tradutor) Francisco Niño Ricoi (profesor) Carlos Núñez Rodríguez (publicista) Lolina Ojea (fotógrafa) Xián Otero Camanho (investigador) Olalla Otero Camaño (paisaxista) Manuel Outeiriño Gallego (ensaísta) José Luis Outes Ruso (economista) Xan Pardiñas (pintor) Zé Paredes (actor) Chus Pato (poeta) Claudio Pato (poeta) Begoña Paz (escritora) Cándido Pazó (actor) Rosalia Pazo Maside (artista) José Luis Outes Ruso, (profesor) Xosé Manuel Pazos (autor teatral) Bernardo Penabade (profesor) Silvia Penas (escritora) Pilar Pérez Faxil (documentalista) Miguel Pérez Pereira (profesor) Miguel Pernas (actor) Héitor Picallo Fuentes (ilustrador) Francisco Pillado Maior (editor) Iria Pinheiro (cabareteira) Xosé Pintado Valverde (científico) Laura Ponte (actriz) Lito Portela (pintor) Iván Prado (pallaso) Alba Prol Cid (realizadora) Xavier Queipo (escritor) Mercedes Quiroga Barros (ensinante) Almudena Quintáns (bibliotecaria) Begoña R. Outeiro (escritora) Tatán R. Cunha (titiriteiro) Abe Rábade (músico) María do Cebreiro Rábade Villar (escritora) Henrique Rabuñal (escritor) Alberto Ramos Álvarez (escritor) Paz Raña Lama (escritora) Luís Rei Núñez (escritor) Xosé Luís Regueira (académico) Gabriel Reigosa Centelles (músico) Elvira Ribeiro Tobío (poeta) Manuel Rivas (académico) Alfonso Rivas (economista) Aitor Rivas Rodríguez (activista cultural) David Rodríguez (deseñador) David Rodríguez (escritor) Xavier Rodríguez Baixeras (poeta) Miriam Rodríguez Domínguez (realizadora) Luciano Rodríguez Gómez (ensaísta) Mª Esther Rodríguez Losada (profesora) Anxo Rodríguez Ratel (poeta) Modesto Román González (restaurador) Manuel M. Romón (poeta) Nieves Rouco (psicopedagoga) Mercedes Rozas (crítica de arte) Francisco Sampedro (filósofo) Víctor Santidrián (historiador) Carlos Santiago (dramaturgo) Manoel Santos (escritor e editor) Xosé Luís Santos Cabanas (escritor) Xosé Manuel Sardiña (lingüista) Xosé Manuel Sarille (escritor) José Luis Seara, (artista plástico) Isabel Seoane (profesora) Xavier Seoane (escritor) Hilary Siebert Schwartz (profesora) Begoña Sío Castiñeira (profesora) Iria Sobrino (arquitecta) Xosé Bieito Sousa Rodríguez (profesor) Diego Taboada (escritor) Xosé Luís Tembra Peneireiro (activista cultural) Xaime Toxo (escritor) Gonzalo Vázquez (deseñador) Rexina Vega (escritora) Roi Vidal Ponte (director e dramaturgo) Manuel Vázquez Fernández (cantautor) Manuel Vidal Villaverde (escritor) Xosé Lois Vilar (historiador) Malores Villanueva (profesora) Xabier Xil Xardón (poeta) Isaac Xubín (poeta)