Summary: O ministro de Sanidade, Salvador Illa, tamén anuncia que o prezo máximo de venta ao público das máscaras cirúrxicas será de 0,96 euros.

O ministro de Sanidade, Salvador Illa, vén de anunciar que as menores de 14 anos poderán saír á rúa para "dar paseos" desde este mesmo domingo. Unha rectificación das afirmacións da portavoz do Goberno español, que esta mesma terza feira anunciou que poderían saír para ir ao supermercado, á farmacia ou ao banco. Foron moitas as voces críticas coas limitacións da saída das nenas e nenos exposta polo Executivo de Pedro Sánchez, mais o titular de Sanidade incide en que "dar paseos é dar paseos". "Imos explicar estes días, con todo detalle, en que condicións se poden dar eses paseos en relación á distancia e ao tempo máximo. Tamén daremos consellos que nos dan as expertas", abundou Illa. "Non estamos nunha fase de desescalada, seguimos en fase de confinamento", lembrou o ministo, que reiterou a necesidade de actuar "con prudencia" pois "está en xogo a saúde pública". "Este é un Goberno que escoita", argumentou, "escoita á sociedade e sen ela non serían posíbeis estas medidas". Illa conta con que mañá se aprobe no Congreso a modificación do decreto do estado de alarma na que se inclúe a posibilidade de que as menores deixen o confinamento estricto. Será nese momento cando se coñezan os "detalles concretos". "Temos tempo para explicalo, estamos traballando nos detalles", engadiu Illa, quen apuntou que a Vicepresidencia Segunda de Asuntos Sociais, presidida por Pablo Iglesias, está a colaborar nesta decisión. "Aínda estamos nunha situación complicada, temos aínda un índice de casos complicado", afirmou o ministro, quen incidiu en que a saída das menores das súas casas é unha "medida de alivio". 0,96 euros a máscara Por outra banda, o ministro de Sanidade trasladou que o Goberno marcará un "prezo máximo de venta ao público das máscaras cirúrxicas" de "0,96 euros". Esta decisión tomouse na reunión da comisión interministerial de prezos desta tarde e pretende que estes elementos de protección se vendan "a un prezo xusto". Illa asegurou que o Goberno toma esta medida "para evitar abusos, non para evitar que se activen circuítos de producción nacionais" deste equipo de protección individual. O titular de sanidade sostivo na súa comparecencia que unha persoa "non precisa máscara" se garda unha "distancia interpersonal recomendábel de dous metros", se "lava as mans moitas veces ao día" e mantén "unha hixiene estricta dos espazos privados". Así mesmo, desde o Executivo estatal tamén van "regular as máscaras hixiénicas" se observa "abusos no mercado" con este producto. "Estes prezos son regulábeis, segundo como evolucione o mercado", apuntou Illa.


Summary: O grupo de cidades de Galicia e o Norte de Portugal, fundado o 1 de abril de 1992, celebra en xuño en Braga un congreso sobre desenvolvemento urbano que será clausurado polo primeiro ministro portugués, António Costa, e no que se entregará un recoñecemento a Jacques Delors.

O grupo de cidades de Galicia e o Norte de Portugal celebra en xuño en Braga un congreso sobre desenvolvemento urbano que será clausurado polo primeiro ministro portugués, Antonio Costa, e no que se entregará un recoñecemento a Jacques Delors "Comezamos desde hoxe a traballar para que Galicia e o Norte de Portugal sexan partícipes das novas centralidades europeas, para que as nosas cidades sexan centros da periferia e deixemos de ser a periferia do centro". Con ese espírito lanzaban o 1 de abril de 1992, hai agora 25 anos, a denominada Declaración do Porto unha ducia de cidades de Galicia e o Norte de Portugal, lideradas polos daquela alcaldes socialistas do Porto, Fernando Gomes, e Vigo, Carlos Príncipe. Aquela iniciativa daría lugar ao Eixo Atlántico, o lobby de cidades que 25 anos despois xa suma 38 socios e ultima a celebración do seu aniversario. O acto central do aniversario do Eixo terá tanto de traballo como de simbolismo. Os días 8 e 9 de xuño Braga acollerá un congreso no que se presentará e debaterá a axenda urbana para a eurorrexión, "un conxunto de estratexias que teñen como obxectivo situar no horizonte de 2020 as cidades asociadas nunha mellor situación competitiva". Expertos en urbanismo, ecoloxía, emprego, participación social, infraestruturas de transporte ou desenvolvemento rexional achegarán as súas propostas nun congreso que o Eixo Atlántico abre á participación da cidadanía. "Pretende ser o foro no que os axentes políticos, sociais, económicos e culturais da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal coñezan de primeira man o documento estratéxico e poidan achegar todos os comentarios e ideas que melloren a axenda urbana", sinalan desde a organización. O congreso será inaugurado polo ministro de Infraestruturas de Portugal, Pedro Marques, e clausurado polo primeiro ministro, António Costa, nun acto no que tamén se entregarán as medallas que o Eixo outorga cada dous anos en recoñecemento de esforzos para a construción europea e a integración da eurorrexión. Neste 25 aniversario, os premiados son o ex-presidente da Comisión Europea Jacques Delors, o alcalde do Porto fundador do Eixo Fernando Gomes e o ex-director xeral de Relacións Exteriores da UE Eneko Landaburu. Lugo, Sarria e Monforte acollerán en xullo os XII Xogos do Eixo Atlántico e Vila Real, en xuño, unha feira de turismo de proximidade Ademais do congreso, o Eixo Atlántico está organizando diversas actividades conmemorativas do seu aniversario. As celebracións comezaron de xeito paralelo á asemblea anual que o Eixo Atlántico celebrou en Lugo o pasado 15 de febreiro, onde ademais de fixarse as prioridades políticas para este ano se instalou unha exposición sobre os grandes fitos de cooperación transfronteiriza e vertebración do sistema urbano acadados pola organización. En xullo tamén Lugo, xunto con Sarria e Monforte, acollerá os XII Xogos do Eixo Atlántico, evento deportivo que desde 1995 contribúe á integración e convivencia de mozos das dúas beiras do Miño. Un mes antes, en Vila Real celebrarase en xuño Expocidades, unha feira de turismo de proximidade que pretende contribuír tamén a un maior coñecemento mutuo da cidadanía da eurorrexión.


Segundo o balance da Federación Galega da Construción, pasaron de 138 millóns en 2017 a 244 en 2018, a cifra máis alta dos últimos catro anos. As deputacións aumentaron un 28%, de 47 a 60 millóns.Os concellos galegos incrementaron en 2018 un 77% o volume de obra pública adxudicada, que pasou de 138 millóns o ano anterior a 244 millóns o pasado ano, momento clave para contratar traballos que puidesen estar rematados ou moi avanzados antes das eleccións municipais do próximo 26 de maio. Tamén as deputacións aumentaron un 28% as súas adxudicacións (pasaron de 47 a 60 millóns) en ano preelectoral, segundo as cifras que vén de divulgar este xoves a Federación Galega da Construción. O incremento rexistrado nas adxudicacións municipais permitiu que os concellos se aproximasen o pasado ano ao volume habitualmente moi superior de adxudicacións da Xunta ou do EstadoA análise da patronal da construción permite comprobar que o incremento rexistrado o pasado ano no volume económico da obra pública contratada polos concellos é o maior dos últimos catro anos, nos que as adxudicacións viñan situándose entre os 140 e 150 millóns de euros anuais. O incremento rexistrado nas adxudicacións municipais permitiu que os concellos se aproximasen o pasado ano ao volume habitualmente moi superior de adxudicacións da Xunta ou do Estado, administracións cuxo monto total adoita estar condicionado cada ano segundo a evolución de grandes proxectos singulares, como o AVE, e non pola suma de múltiples obras de pequeno importe como no caso dos concellos. O ano pasado a coincidencia desas tres conxunturas facilitou que o monto total de obra pública adxudicada en Galicia por todas as administracións ascendese a 873 millóns, o dobre que o ano anterior.Segundo o informe, das 2.635 obras municipais de 2018 analizadas, 792 foron adxudicadas a través de contratos menores, que pola súa contía poden entregarse a dedo sen convocar un concurso público. Ourense é a provincia cunha maior concentración de adxudicatarios, de xeito que as dez primeiras empresas levaron o 52% dos cartos adxudicadosCanto á concentración dos adxudicatarios dos concellos, a principal empresa foi a construtora Covsa, que se fixo con 82 obras por un importe total de 16 millóns de euros (o 6,6% do total), seguida moi de lonxe por Canarga, con 84 obras que sumaron 7 millóns. Por provincias, Ourense é na que se rexistra unha maior concentración nos adxudicatarios das obras municipais, de xeito que as dez primeiras empresas levaron o 52% do volume total adxudicado, fronte á Coruña e Lugo, onde as 10 primeiras firmas levaron o 35% dos recursos. Canto á sede das empresas, o 93,5% das adxudicacións municipais foi parar a firmas galegas mentres que a cifra aumenta ata o 95% no caso das deputacións.


Summary: Cos equipos negociadores de PSOE e Unidas Podemos a intertrocar durante as últimas horas papeis e dossieres, Pedro Sánchez actuou no debate da investidura como se non fose haber goberno de coalición. No puxilato con Pablo Casado, Sánchez voltou a demandar ao PP que se absteña para viabilizar o goberno e evitar así a repetición de eleccións. "Ou estabilidade ou eleccións", dixo o candidato do PSOE. Casado anunciou o voto contrario do seu grupo á entronización de Sánchez: "Cos radicais vostede pode ser investido, pero non pode gobernar".

A petición de Sánchez ao PP —que se abstivese para viabilizar a investidura— non pasa de ser un aceno puramente teatral. Ninguén no Congreso outorgaba a menor verosimilitude á hipótese de que Casado fose permitir a continuidade do candidato socialista na Moncloa. "O adaíl do non é non pídenos coactivamente que nos absteñamos. Un momento, que vostede demitiu por non absterse [na investidura de Mariano Raxoi]", reprochoulle o líder conservador ao presidente en funcións. Casado xustificou a súa posición co argumento de que Sánchez é refén dos "radicais" e das forzas independentistas. "A súa verdadeira cara ten un proxecto de ruptura para España", espetoulle, a lle reprochar que defendese a revisión do Estatuto de Catalunya despois deste ter sido emendado polo Tribunal Constitucional. "Un líder político ten todo o dereito a meter a súa organización nun labirinto. Mais vostede non ten dereito a meter o país nun labirinto. Os seus votantes e o país pídenlle que se absteña para que a formación do goberno non dependa das forzas independentistas", retrucoulle Sánchez a Casado na dúplica parlamentar final. O apelo de Sánchez á abstención do PP foi tan insistente que sobre o hemiciclo pairou en todo momento a idea de que nos cálculos do inquilino da Moncloa está o fracaso da negociación con Unidas Podemos e os grupos parlamentares independentistas, visibelmente irritados polo discurso do candidato socialista na sesión matutina. O rexistro de Sánchez adquiriu tintes dramáticos. "Non lle pido que me diga a min si, dígolle que lle diga a España si", afirmou. E alicerzou tal demanda no panorama que se perfila no horizonte dos próximos meses: a hipotética saída do Reino Unido da UE o próximo 31 de outubro e a sentenza do Tribunal Supremo no xuízo aos presos políticos independentistas. Sería unha irresponsabilidade, veu argumentar o candidato socialista, que o estado español lidase con tan endiañado contexto cun goberno aínda en funcións e unhas novas eleccións axendadas para o 10 de novembro. Sánchez deixou por tanto aboiar a dúbida de que fará finalmente se se confirmar a negativa do PP e tamén de Cs a viabilizar a súa investidura. Mais mentres el discursaba no Parlamento, os equipos negociadores de PSOE e Unidas Podemos continuaban co seu traballo.


Summary: Iniciarán unha recollida de sinaturas na rede de apoio ás mocións. Solicitan aos concellos con contas en Movistar que exixan manter os postos de traballo e a atención no noso idioma.

A Mesa e o comité de empresa de Extel presentarán a todos os concellos de Galiza unha proposta de moción para que se posicionen polo mantemento dos postos de traballo no sector da teleatención no noso país e da atención en galego. Na última década os centros de atención á clientela na Galiza foron pechando en canto as empresas centralizaron o servizo en grandes centros de traballo e impulsaron a deslocalización dos servizos de atención cara a terceiros países. Só entre os ano 2010 e 2012 destruíronse máis de 2040 postos de traballo, que se manterían en Galiza de existir opción de galego ao ser o persoal de Galiza o mellor cualificado para ofrecelo. A moción xa foi remitida a concellos, FEGAMP e partidos. Nela solicítase que se manifeste o apoio aos traballadores de Extel, sometidos a un ERE, e que se reclame a Movistar (aqueles municipios que operen con ela) que garanta os postos de traballo na Coruña e por tanto a atención en galego. De non atender a demanda, indícase na moción, o concello trasladará a súa oferta a calquera outra compañía que garantir a atención en galego desde Galiza. Ademais comezarán un proceso de recollida de sinaturas tanto nas rúas de toda Galiza como a través da rede, solicitando o apoio cidadán á moción.


Summary: Vai á capital comunitaria a palestrar co president no exilio, Carles Puigdemont. Interior di que a integridade do titular do Govern non corre risco.

O desprazamento ao exterior de axentes armados das policías autonómicas ten que ser autorizado polo Ministerio do Interior. De acordo con portavoces oficiais, non se ve risco na viaxe para o president, así que se nega o permiso aos escoltas de Torra. En termos politicos, a decisión reflicte o mal momento que atravesan as relacións entre o Palau da Generalitat e a Moncloa, após o bloque independentista ter votado contra os orzamentos. En twitter un colectivo organizado dos Mossos pergúntase se este veto de Interior ten a ver precisamente coa posición adoptada polas forzas soberanistas catalás no debate sobre as contas do estado para 2018. El Ministerio del Interior dirigit pel PSOE ha desautoritzat que l'escorta del president Torra l'acompanyi, avui, a Bèlgica.És una represàlia per no donar suport als PGE?Un altre incompliment de la llei per part dels autoanomenats 'constitucionalistes' !!! pic.twitter.com/WMDmr7K8nn— @Guilleries_mossos (@Guilleriesmoss1) 18 de febreiro de 2019


Summary: O festival Primavera de Cine proxecta unha cincuentena de filmes e acolle a varios obradoiros gratuítos para todas as franxas de idade.

Chegada a súa undécima edición, o festival Primavera de Cine de Vigo vén de dar un paso adiante que o sitúa na primeira liña dos festivais cinematográficos da Galiza, cun programa no que destacan as novas xeracións de cineastas do país. Máis de medio cento de filmes de cineastas como Diana Toucedo, Eloy Domínguez Serén, Xisela Franco, Carla Andrade, María Ruído ou Lucía Estévez, entre outros, agrúpanse nas seccións "Eu tamén navegar", "Há mais futuro que passado", "Mistura de centeo", "O rexurdir da terra asoballada" e "Ondas do mar de Vigo". As proxeccións que comezaron o pasado día 13 tiveron lugar até onte no Museo de Arte Contemporánea (MARCO) da cidade olívica, entre as esculturas de Leiro. No momento en que falamos con ela, Ana Gontad, directora do certame, está expectante ante o comezo das sesións no Auditorio Municipal. "Estamos moi gratamente sorprendidas coa aceptación que tiveron as proxeccións no MARCO. Enchéronse todas as sesións e iso marca unha gran diferenza cos dous últimos anos, nos que por causa da pandemia a asistencia baixara notabelmente. Agora veremos que pasa no Auditorio, que está algo afastado socialmente do centro da cidade". Eloy Domínguez Serén presenta o seu primeiro filme de ficción A fenda de xénero Gontad explica que a aposta deste ano é o resultado dun axuste "no que se quixo pór o foco en cada un dos traballos. Adecuamos o programa ao orzamento e resultou unha selección de cinema galego absolutamente fantástica, con nomes moi potentes". E chama a atención sobre unha característica da selección: "Hai unha enorme presenza feminina que non foi buscada, senón que xurdiu dunha forma absolutamente natural. Pero dá que pensar que os nomes femininos son maioría, e con obras marabillosas, na sección de curtas, mais cando nos fixamos en quen dirixe as longametraxes vemos que son os homes os que contan aí coa maioría de oportunidades. Na propia programación do festival podemos testemuñar esa fenda que segue a existir no cinema". O Primavera de Cine, que continuará desenvolvéndose até o vindeiro domingo 18, premia, ademais, este ano, o labor do Cineclube Lumière, que leva case trinta anos transmitindo paixón polo cinema en Vigo. "O vindeiro ano é o trixésimo aniversario do Lumière, que presenciou cambios enormes na produción e na distribución no cinema nestes anos pero que permaneceu todo ese tempo ofrecéndolle á cidadanía o mellor cine non comercial que se estaba a facer en cada momento, como unha institución que permanece como esteo da cinefilia da cidade". Gontad tamén reivindica o papel do cinema na carreira de María Casares, outra das figuras homenaxeadas nesta edición do festival a través da proxección da película Orfeo, de Jean Cocteau. "En xeral, o centenario de Casares estase centrando na súa carreira teatral, o que é, en certa forma, lóxico. Mais as películas que rodou en Francia nos anos 40 foron moi relevantes para a proxección internacional da súa figura: rodou con Marcel Carné, Cocteau, Bresson... Orfeo é unha obra magnífica, moi poética e moi representativa do cine que facía na altura, e queriamos que estivese presente no festival". Un viveiro para novas xeracións de cineastas e públicos O festival Primavera de Cine non se conforma con ser un espazo de proxeccións e quere contribuír tamén á formación de novas cineastas e de novos públicos. Entre as actividades paralelas do certame cóntanse varios obradoiros, entre os que destaca o que imparte o director Fon Cortizo -gañador do Premio á Mellor Dirección o ano pasado por 9 fugas- sobre guión cinematográfico. Ou os dirixidos a familias -que terán lugar durante a fin de semana e son gratuítos-, o obradoiro de cinema expandido coordinado por Cris Lores (o domingo 18 ás 17 horas) e o Paper Cinético dirixido por Belén Veleiro (que terá lugar o sábado 17 ás 17:30 horas), nos que se construirán aparellos precinematografícos como zoótropos ou teatros de sombras e se familiarizará ás e aos máis pequenos co celuloide. "O filme emprega ferramentas de ficción para poder ser máis realista"


A violencia soterrada, o silencio, foran devorando pouco a pouco unha pequena comunidade, a que se relata en Infamia, a nova novela de Ledicia Costas, coa que falamos deste e dos seus últimos librosA violencia soterrada, o silencio, foran devorando pouco a pouco unha pequena comunidade á que por casualidade chega Emma Cruz, unha profesora de Dereito Penal. O seu sentido da xustiza impídelle ollar polo outro lado, polo que irá meténdose en problemas cos representantes do poder local: cos peores dos monstros, que son os que perverten as institucións usándoas para agochar os seus crimes. Emma Cruz é a protagonista de 'Infamia' (Xerais), a nova novela de Ledicia Costas. Unha personaxe que ten características en común con outras moitas das mulleres que poboan as obras da autora. Falamos con ela de 'Infamia' e, en xeral, dos seus últimos libros publicados.Emma Cruz, unha avogada, vai vivir a Merlo para traballar como profesora de Dereito Penal na Universidade próxima. Arredor de Emma, e das persoas que coñece en Merlo, xira a novela. Como xorde esta personaxe? (Ten unha paixón pola xustiza, aínda sabendo que o mundo do dereito está corrompido, que podería ser a túa)."Nunca antes escribira unha novela onde o Dereito estivese presente"Nunca antes escribira unha novela onde o Dereito estivese presente. Agora que pasaron uns anos e que collín distancia coa miña propia formación coma avogada e co que supuxo a experiencia coma xurista nos día a día dos xulgados, pareceume que era o momento para construír o personaxe dunha penalista. O Dereito Penal é unha materia que me resulta especialmente atractiva. Interesábame, sobre todo, incidir na parte humana do Dereito que, por desgraza, na súa aplicación práctica ten moito de inhumano. Afondar no que hai detrás dunha persoa que manexa as leis e se enfronta á realidade máis crúa nos xulgados.'Infamia' ten elementos de thriller e de novela negra. Cun ritmo moi áxil e unha intriga ben dosificada, o/a lector/a vai descubrindo o que lles aconteceu ás irmás Giraud -que Emma trata de investigar- unhas nenas desaparecidas 25 anos atrás. Mais parece que a túa intención como autora era apuntar máis ás consecuencias sociais (e psicolóxicas) da violencia..."En moitas ocasións son os episodios violentos os que provocan un trauma que adoita estar asociado á culpa" Quería escribir unha historia sobre a violencia e remarcar as consecuencias que esa violencia provoca nas persoas implicadas. Isto tamén ten que ver cos traumas. En moitas ocasións son os episodios violentos os que provocan un trauma que adoita estar asociado á culpa. Interésame moito a psicoloxía das persoas. Esa foi a raíz da que naceu a posibilidade de escribir un psico-thriller, esmerándome na construción dos personaxes. Interesábame que fosen complexos, cheos de matices, defectos e contradicións, fuxindo de arquetipos.Merlo é, de feito, un lugar envelenado polo silencio, polo consentimento dos máis terribles abusos de poder. O poder, representado por unha Igrexa corrupta e un Estado cómplice, depreda, devora, persoas. Non é, por suposto, a primeira vez que falas do poder: (o cacique en 'Escarlatina, a cociñeira defunta, por exemplo), nin da violencia: 'Recinto gris', 'Un animal chamado néboa'... Mais desta volta é a violencia estrutural instalada nunha pequena comunidade, de xeito que mesmo as vítimas acaban sendo verdugos… Por que? En que sentido muda a túa reflexión sobre a violencia neste libro con respecto aos anteriores?"Aquilo que non se menciona, non existe. Mais vai comendo por dentro as persoas afectadas, coma ese verme que devora unha mazá"O ciclo da violencia, no sentido de reproducir roles, é unha pauta de comportamento que me interesa. Persoas que sofren algún tipo de abuso, da clase que sexa, e de adultas acaban por imitar esa conduta. Extrapolei isto a toda unha comunidade onde o silencio os vai devorando a todos. Aquilo que non se menciona, non existe. Mais vai comendo por dentro ás persoas afectadas, coma ese verme que devora unha mazá. Aparentemente todo está intacto, pero a infección está estendida e todo cambalea e corre o risco de se derrubar.Algo que se nota tamén en 'Infamia' é a vontade de estilo: por veces roza a prosa poética. Supoño que tamén é un xeito de achegarse a feitos tan espeluznantes como os que conta o libro. Algunha razón especial para que estea escrito así?A escrita de 'Infamia' é moi próxima á dos relatos d'Un animal chamado néboa'. O público non está afeito a lerme neste rexistro, mais é o xeito no que eu me expreso cando escribo unha obra destinada a persoas adultas. Non sabería explicar os motivos. É algo que xorde de xeito natural, un acto absolutamente espontáneo que eu mesma non sei racionalizar.Outro elemento moi presente é o (des)amor. Parellas rotas pola desgracia (a perda), relacións paralelas en amores adiados, un amor que é ocultado por medo á homofobia… E un grao de soidade, nunha sociedade bastante enferma, moi elevado. Como se a violencia erguese muros entre as persoas. Forma parte da reflexión que querías facer sobre a violencia?"A sociedade de 'Infamia' é unha sociedade enferma, como ti apuntas. Pero non máis enferma que a sociedade na que nós vivimos, que é profundamente violenta"O amor marca en gran medida o ritmo das nosas vidas. É moi tremendo, porque as emocións parecen sempre incontrolables e son elas as que adoitan condicionarnos. Ninguén nos fala da intelixencia emocional e a min paréceme tan sumamente importante aprender a xestionar as emocións para conseguir un equilibrio... Quen nos ensina iso? A vida. Pero para iso hai que ter unha capacidade profunda, de análise, de reflexión e de autocrítica. E tamén ser psicoloxicamente resistente. A sociedade de 'Infamia' é unha sociedade enferma, como ti apuntas. Pero non máis enferma que a sociedade na que nós vivimos, que é profundamente violenta. E, en gran parte, creo que esa violencia ten unha compoñente educacional pero tamén vén derivada das frustracións, dos traumas de cadaquén e dunha incorrecta xestión das emocións.Na novela hai algúns malos moi malos. E uns malos -machistas, asasinos e/ou cómplices- que foran á súa vez vítimas. Sería moito máis fácil facer que os malos fosen só malos. Mais ti fas que empaticemos coas vítimas que os "malos" foran. É evidente que hoxe case ninguén fai historias de bos e malos, mais esta volta que lle dás á historia ten o seu risco. Un deles, presentar as vítimas como posibles futuras verdugas. Dígoo porque pasa ás veces, pero tampouco é o habitual. E é como cargalas cunha dobre sospeita… Por que decidiches que fose así?"Foi un reto estimulante escribir sobre os implicados nun crime"Porque na vida non todo adoita ter unha única lectura. Sempre hai unha dobre volta. Creo que por iso 'Infamia' ten todos eses matices. Os seus personaxes son tremendamente imperfectos e poden causar desde repulsa ata compaixón. Tamén considerei que era importante apartar o foco das vítimas. Foi un reto estimulante escribir sobre os implicados nun crime.Emma é unha muller intelixente, con carácter, tenaz e valente. As túas personaxes femininas non son, precisamente, secundarias. 'A señorida Bubble' reivindicabas as mulleres inventoras, o papel das mulleres na ciencia -é un personaxe incomprendido socialmente, unha outsider, coma Emma-. Tamén Ágata, de 'A balada dos unicornios', é unha inventora. E coma Emma investiga cousas do lugar do que é parte. Supoño que as tres personaxes teñen cousas en común: a curiosidade, a valentía, o amor e o respeto polo coñecemento… Que representa cada unha das tres, nese sentido?"Emma é unha muller contemporánea e alternativa que, igual que Bubble, non acaba de encaixar. Polo trauma tan tremendo que arrastra, porque é emocionalmente inestable e porque é unha inconformista"É certo que as tres personaxes teñen moito en común. Son en gran parte incomprendidas, pero teñen unha personalidade engaiolante que as vai conectar con outras personaxes coas que comparten sensibilidades e un xeito moi particular de entender o mundo. Nese sentido, a Señorita Bubble é unha científica rebelde. Unha muller que semella anacrónica, polo seu xeito de vestir, polo requintado dos seus modais, pero a realidade é que é unha auténtica adiantada ao seu tempo. Dálle mil voltas aos habitantes desa vila á que se mudou. E, sen querer, a súa presenza acaba condicionando a toda esa vila, sacando o mellor e o peor dos seus habitantes.Ágata tamén é unha rebelde e tamén é científica. Mais ten unha serie de conflitos que non ten Bubble. Ágata loita contra os seus sentimentos e, ao mesmo tempo, entrega a súa vida a iso. Está disposta a sacrificarse por salvar a vida daquelas persoas que quere. E durante ese periplo, vai aprender a comprenderse a si mesma. Emma é unha muller contemporánea e alternativa que, igual que Bubble, non acaba de encaixar. Non logra atopar o seu oco. Polo trauma tan tremendo que arrastra, porque é emocionalmente inestable e porque é unha inconformista. Mulleres independentes, dispostas a cuestionar momento social que lles tocou vivir e a desafiar as normas.A fantasía steampunk, as máquinas, a maxia, o estilo vitoriano… Están en varios libros, de 'A señorita Bubble' a 'A balada dos unicornios', que se desenvolve en Londres. Por que? Que te atrae do steampunk? En que sentido é 'A balada dos unicornios' punto de chegada nun proceso de experimentación con ese "xénero"?Do steampunk atráeme a estética e a humanización das máquinas, que roza case o romántico. Hai unha paixón pola ciencia, pero o elemento humano é decisivo. E logo está a maxia. Ese punto exacto de fantasía que che permite camiñar entre a realidade e a ficción con deliciosa liberdade. Experimentei co steampunk en varias obras. Deliberadamente nestas dúas que ti apuntas, e con máis timidez n'As Peripecias de Extravangazza Pérez', onde a protagonista viaxa a bordo dun globo aerostático gobernado por flamencos, en 'Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta'. Nesta novela gocei moito con esa homenaxe a Jules Verne, un dos grandes precursores do steampunk. Pero non era suficiente para min. Quería escribir unha obra ambientada en Londres e meterme de verdade nesa corrente estética. Esa é a razón de ser d'A balada dos unicornios', que creo que pecha un ciclo.O Vigo de finais do XIX é o lugar no que se desenvolve 'Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta', que foi premio Lazarillo, Fervenzas, incluído na lista de The White Ravens… Nesta novela, imaxinas un motivo distinto ao histórico para a visita de Verne a Vigo: a procura da estirpe das mulleres-planta. E daslle outro sentido tamén a outro feito histórico, a construción dun submarino por Sanjurjo Badía. Como foi cambiando o obxectivo desta novela -homenaxe ás novelas de aventuras- desde que comezas a concibila ata que a rematas?"Son unha autora que funciona por instinto. Non adoito saber onde me vai levar a historia"As miñas novelas escríbense sobre a marcha. Con isto quero dicir que son unha autora que funciona por instinto. Non adoito saber onde me vai levar a historia. Isto é algo que aparece no camiño, a medida que constrúo a trama. Adoro esa sensación de non ter a máis remota idea de onde vai rematar o libro que estou escribindo. O feito de deixar que manden os personaxes, que me arrastren ata lugares e situacións que eu non imaxinara. Escribir 'Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta' foi moi especial porque sentía que estaba expresando en gran medida o que eu sinto pola miña cidade. E iso agarrándolle a man a Jules Verne, un dos autores da miña infancia.'Os arquivos secretos de Escarlatina' afonda na personaxe de 'Escarlatina, a cociñeira defunta', novela coa que gañaras o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil. Tamén 'Esmeraldina, a pequena defunta' ten fortes nexos con 'Escarlatina'. Como foi o reencontro con esta personaxe, Escarlatina, supoño que tan importante para ti? E en xeral, que mudou para ti como escritora despois de recibir o Premio Nacional?"Desde o momento en que me entreguei á literatura, empecei a respirar. A concesión do Premio Nacional axudoume a posicionarme no sistema literario español"O Premio Nacional supuxo empezar a existir fóra de Galicia. E foi curioso, porque isto sucedeu un ano e medio despois de tomar a decisión de deixar o Dereito. Asumín que quería ser escritora. Non unha avogada que escribe no tempo libre. Escritora de profesión. Alén de todo o que isto supón a nivel burocrático (precisariamos un apartado especial para falar da vida dunha escritora que cotiza como autónoma), empecei a vivir. Eu consumíame sen horas para escribir. Desde o momento en que me entreguei á literatura, empecei a respirar. A concesión do Premio Nacional axudoume a posicionarme no sistema literario español. E non só: empecei a ser traducida a outras linguas con normalidade, tanto europeas coma de fóra. Recoñezo que isto non sería posible sen a intervención da Axencia Literaria coa que traballo, mais o Nacional ou os Premios Lazarillo funcionan coma unha especie de aval. Tamén as vendas. Ter un público que acompaña cada unha das túas obras é fundamental.Con respecto ao universo de Escarlatina, axudoume moito traballar con Víctor Rivas. Foi un auténtico luxo telo de compañeiro de viaxe. Estoulle moi agradecida. Creo que por iso me animei a seguir afondando nese mundo. Gústame pensar que 'Os arquivos secretos de Escarlatina' foi o penúltimo libro que escribín sobre Escarlatina. Hai unha historia na recámara que creo que non tardarei en abordar.En 'Recinto gris' hai un neno albino, unha nena con síndrome de Asperger e unha muller con síndrome de Dióxenes. Extravaganzza e os seus pais son un pouco os raros do pobo. Non é só a túa tendencia a falar de maxia e de fantasía, que te leva a crear seres extraordinarios. É que parece que tes especial interese nos personaxes que son diferentes, socialmente discriminados ou polo menos ollados con desconfianza. E diso hai algo tamén en 'Infamia', a través dos personaxes de Lucas ou de Emma. Por que esa preferencia por este tipo de personaxes?"Non encaixar no grupo cando es unha nena e unha adolescente provoca grandes conflitos internos que só logras superar cando comprendes que é marabilloso non encaixar nesa especie de patrón absurdo de normalidade"Porque eu sempre fun considerada unha persoa diferente. Desde nena. Asumín ese rol, coas dificultades que iso implica. Non encaixar no grupo cando es unha nena e unha adolescente provoca grandes conflitos internos que só logras superar cando comprendes que é marabilloso non encaixar nesa especie de patrón absurdo de normalidade. Supoño que por iso, todos e cada un dos meus libros, son unha defensa férrea da diversidade.'O corazón de Xúpiter' falaba sobre acoso escolar e cibernético -e machista, en ocasións-. 'Unha estrela no vento' tamén fala de violencia entre adolescentes. 'Recinto gris' ía máis alá: a violencia dos campos de exterminio nazis. 'Un animal chamado néboa' afonda nesta mesma violencia. Ademais de retratar a violencia política, a violencia institucional: a violencia estrutural, en fin, parece que queres apuntar á maldade á que o ser humano pode chegar en situacións límite, que en parte é tamén o que acontece en 'Infamia'. Mais, como en 'Infamia' ou como en 'Un animal chamado néboa', tamén falas de resiliencia e dos afectos e a solidariedade como antídoto do mal. É iso co que prefires que quede o lector/a? "Síntome cómoda explorando os límites da condición humana. Mais nunca, xamais, renuncio á capacidade para atopar un lugar, unha persoa, na que acubillarse e coa que poder compartir momentos de verdadeira felicidade"Luces e sombras. Na vida e na literatura. Son consciente de que adoito escribir sobre cuestións incómodas. Nos meus libros hai sufrimento, pero sempre deixo un espazo importante para esas luces que escintilan no medio da noite. Velaí a maxia: atopar unha man á que se aferrar cando todo está a piques de caer. Síntome cómoda explorando os límites da condición humana. Mais nunca, xamais, renuncio á capacidade para atopar un lugar, unha persoa, na que acubillarse e coa que poder compartir momentos de verdadeira felicidade. Aínda que aí fóra o mundo semelle unha tolemia incomprensible.E xa por último, no retrato da violencia non furtas a crueza da realidade, tampouco cando o público ao que se dirixe o libro é infantil e xuvenil. Así acontece en 'O corazón de Xúpiter', en 'A balada dos unicornios', en 'Recinto gris', en 'Un animal chamado néboa' ou en 'Infamia'... Digo porque ás veces se acusa a LIX de sobreprotexer a rapazada, de ser demasiado "didáctica" (que non sei por que iso ten que ser malo) ou demasiado light… Que pensas ti disto?"Hai libros de LIX que pecan de didácticos? Pois claro que os hai, igual que hai libros de narrativa para persoas adultas que pecan doutros defectos igual de graves, ou máis aínda"Acúsase á LIX de moitas cousas, case sempre desde a ignorancia e desde unha visión absolutamente prexuizada. Desde autores que disparan contra ela porque entra no circuíto da prescrición escolar, pasando polos que a consideran algo menor, que calquera podería facer, ata os que non te consideran como autora de verdade mentres non publicas unha obra considerada para público adulto. Estouno vivindo neste momento. Xa non che conto se, a todo iso, sumas o feito de ser muller: "Neniña, ti aínda estás empezando. Canto che queda aínda por facer. Cando das o "salto" e escribes un libro de verdade, para maiores?" Estas frases, e outras similares, escoiteinas con frecuencia nos últimos tempos.Hai libros de LIX que pecan de didácticos? Pois claro que os hai, igual que hai libros de narrativa para persoas adultas que pecan doutros defectos igual de graves, ou máis aínda. A min iso pouco ou nada me di. No que a min respecta, corro os meus propios riscos, que me levaron en máis dunha ocasión a ser apartada de determinados centros de ensino. Pero tamén é certo que son os menos. Síntome querida e respectada polo lectorado. E tamén polas miñas compañeiras e compañeiros de xeración. E iso é algo que valoro profundamente.Algo máis que queiras comentar?Aproveito esta oportunidade para anunciar que o 29 de outubro é o lanzamento de 'Infamia' en castelán, baixo o selo de Destino. Estou verdadeiramente ilusionada con este novo camiño que estou a piques de iniciar. E tamén quería mostrar o meu agradecemento tanto aos libreiros coma ao público galego, que acolleron esta novela cos brazos abertos e non deixaron de darme alegrías desde o 13 de maio, data en que Xerais puxo a primeira edición á venda.


Summary: A última vez que a cidade aprobou as súas contas en tempo e forma foi no ano 2004. Dende entón sucedeuse un ronsel de atrasos e prórrogas, ata chegar aos presupostos actuais, que o Executivo socialista sacou adiante hai case catro anos a través da Xunta de Goberno Local

O 14 de novembro de 2014 a Xunta de Goberno do Concello de Ourense aprobou os orzamentos municipais para o ano 2015. O Executivo socialista, naquel momento con Agustín Fernández como alcalde, tivo que recorrer a esta fórmula (que viña de ser incorporada a través da normativa de grandes cidades) para sacar adiante as contas, despois de tres anos de prórrogas dos presupostos aprobados no 2012. O Concello de Ourense vén funcionando dende entón con esas contas de 2014 e con elas chegará ao remate da lexislatura e ás eleccións do vindeiro mes de maio de 2019. Este martes o pleno extraordinario convocado polo alcalde Xesús Vázquez saldouse cun novo fracaso para o PP (que suma só 10 de 27 edís), que viu rexeitado o seu proxecto de orzamentos cos votos en contra de PSdeG-PSOE, Democracia Ourensana e Ourense en Común. O Goberno municipal de Xesús Vázquez non pode nin sequera recorrer á fórmula de aprobar as contas a través da presentación dunha moción de confianza, pois a normativa impide este recurso no último ano antes das eleccións. O PP cualificou estes presupostos de "irreais", "inflados", "extemporáneos" e como "unha vergonza", asegurando que deixarían Ourense "sumido no caos máis absoluto" Así pois, Ourense consolídase como a única cidade de todo o Estado que non puido aprobar orzamentos municipais nesta lexislatura. Ademais, as contas coas que o Partido Popular está a gobernar foron aprobadas polo PSdeG-PSOE cun frontal rexeitamento por parte dos populares. Ao longo daquel ano 2014, o Executivo de Francisco Rodríguez tentou sacar adiante estes orzamentos, cuxo borrador foi aprobado provisionalmente o 13 de xuño. O PP cualificou estes presupostos de "irreais", "inflados", "extemporáneos" e como "unha vergonza", asegurando que deixarían Ourense "sumido no caos máis absoluto" e criticando que só prevían un dous por cento de investimentos reais. Ademais, ao longo desa lexislatura, na que o PSdeG-PSOE só fóra quen de aprobar os orzamentos de 2012 (en 2011), o PP acusou en varias ocasións ao Goberno municipal de "parálise de xestión". O daquela voceiro do PP, Rosendo Fernández, afirmaba en 2012 ante o atraso na presentación dos orzamentos de 2013 "vai facer un ano das eleccións municipais e medio dende que comezou o 2012 e aínda non debatemos os orzamentos. Estamos batendo récords". "Se a isto lle chaman eficiencia que veña Deus e o vexa", engadía. 14 anos sen orzamentos en tempo e forma Ourense está, efectivamente, batendo récords. A última vez que o pleno municipal aprobou as súas contas nos prazos previstos foi en 2004, hai case 14 anos, que serán 15 o ano que vén, momento en que o Goberno local que saia dos comicios de maio deba elaborar as contas do ano 2020. En teoría os orzamentos deben presentarse ao Pleno para o seu debate e aprobación antes do 31 de decembre do ano anterior. Así se fixo o 5 de novembro de 2004 coas contas de 2005. Nos dous anos seguintes, a pesar de que o PP (con Manuel Cabezas na Alcaldía) contaba con maioría absoluta, os orzamentos foron aprobados en marzo e xaneiro do propio exercicio económico ao que correspondían. A última vez que o pleno municipal aprobou as súas contas nos prazos previstos foi en 2004, hai case 14 anos, que serán 15 o ano que vén, momento en que o Goberno local que saia dos comicios de maio deba elaborar as contas do ano 2020 En 2007 houbo cambio de goberno, pasando a dirixir a cidade un Executivo de coalición PSdeG-BNG comandado por Francisco Rodríguez. Nesa lexislatura houbo orzamentos todos os anos, aínda que pasaron polo pleno en marzo, abril, abril e marzo. En 2011 reeditouse o acordo entre socialistas e nacionalistas, pero as contas de 2012 non se aprobaron ata o mes de setembro dese mesmo ano, con 9 meses de atraso. Nese mesmo mes de setembro Francisco Rodríguez dimitiu como consecuencia da Operación Pokémon, sendo substituído primeiro por Margarita Martín e pouco despois por Agustín Fernández. Ese Executivo do PSdeG-PSOE en solitario (o BNG abandonou o Goberno) non foi quen aprobar os orzamentos de 2013 e os de 2014 (que necesariamente tiñan que servir tamén para 2015) tiveron que agardar ata novembro e, ademais, sen pasar polo pleno. Foron, a pesar das dificultades, do atraso e da fórmula escollida, os últimos orzamentos aprobados en Ourense. O Executivo de Xesús Vázquez foi incapaz de sacar adiante as contas de 2016, 2017, 2018 e 2019.


Summary: O xurado do prestixioso recoñecemento atendeu a toda a obra desta escritora africana para elixila como gañadora da XXXIII edición do galardón. É a primeira muller africana que entra no palmarés deste premio das letras en portugués.

O considerado un dos premios máis prestixiosos das letras en portugués -mesmo o máis importante por algúns sectores-, o Camões, vén de recoñecer a traxectoria literaria da escritora mozambicana Paulina Chiziane, que se converte así na primeira muller procedente de África en entrar no palmarés do certame após 32 anos de historia previa. Este recoñecemento, que está patrocinado polos Gobernos do Brasil e Portugal, recaeu na XXXIII edición en Paulina Chiziane, de 66 anos, por toda a súa obra, que comezou coa publicación da novela Balada de amor ao vento en 1990, cando ela nin pensaba que iso fora unha novela. Antes, xa fixera a súa entrada no mundo da literatura a través dunha serie de relatos que saían na prensa desde 1984. Para explicar a súa decisión, o xurado composto polos intelectuais Jorge Alves de Lima e Raul Cesar Gouveia Fernandes (Brasil); Carlos Mendes de Souza e Ana Maria Martinho (Portugal); Tony Tcheka (Guinea-Bissau); e Teresa Manjate (Mozambique), remarcou o "recoñecemento académico e institucional" a toda a carreira de Chiziane desde o punto de vista dos libros. No seu fallo tamén aludiu aos contidos para dar visibilidade aos "problemas das mulleres mozambicanas e africanas" e ao interese da autora pola "construción de pontes entre a literatura e outras artes". Esta enumeración de elementos destacados na súa obra (O alegre canto da perdiz, Ventos da Apocalipse...) non é casualidade pois a galardoada foi a primeira escritora de Mozambique que publicou unha novela e é, segundo adiantou a revista Cenarium ao transcender a gañadora do premio, unha das narradoras africanas máis coñecidas a nivel internacional. Ademais de facerse co prestixio polo que supón o premio Camões, a creadora de mundos literarios tamén ingresará 100.000 euros. "Non contaba con iso. Recibín a noticia e dixen: 'Meu Deus! Xa non contaba con estas cousas tan fermosas! Está moi ben. Este premio é o resultado de moita loita. Non foi doado comezar a publicar sendo unha muller negra", reflexionou a premiada tras ter coñecemento do resultado. A mozambicana insistiu: "Despois de tantas pelexas, cando pensei que todo rematou, chegou este premio. Que podo dicir? É unha grande alegría". Da súa historia persoal sábese que nos 70 participou na Fronte de Liberación de Mozambique, que loitou contra o dominio colonial portugués para despois escoller o camiño da literatura.


Summary: O Couto, un ano máis, é un dos centros do Día das Letras Galegas. A través do movemento asociativo local artéllase o "Festiletras", unha singular proposta cultural na que se gaban dunha "aldea que soña ser país". O escritor Xosé Neira Vilas deu saída á festa.

A Asociación Monte Branco, Inllar, a Coral A Oliveira, a Fundación Eduardo Pondal e o Colectivo con V de Valarés, suman forzas un ano máis para que O Couto sexa un dos puntos singulares de conmemoración do Día das Letras Galegas. A aldea é o centro e desde aldea, con vontade de país, conseguen que, cada ano, todas as miradas se dirixan a Ponteceso onde a festa e a cultura xúntanse na máis singular das conmemoracións do Día das Letras Galegas. A presenza do escritor Xosé Neira Vilas serviu de inauguración dun programa que se prolongará até o día 18.Na programación teñen especial protagonismo a rapaciada da comarca, dos distintos colexios de Ponteceso e Malpica que en arredor dun milleiro participarán nos distintos obradoiros literarios organizados no Festiletras. Coñecidos nomes do mundo da cultura como Xosé Touriñán, Isabel Risco, Oreka TX, Joao Afonso, Xabier Díaz e Malvela chegarán a O Couto para encher a aldea de música e humor. O programa iniciouse coa intervención do pregoeiro Xosé Neira Vilas xunto coa actuación da Coral A Oliveira de Monte Branco nunha xornada na que se homenaxeou a Pondal, o grande escritor da comarca. Aldeas literarias e creativas O día 16 centros de ensino de Ponteceso desenvolverase, nos centros de ensino, o programa "Aldeas Literarias, con regueifas, contos, poesía, roteiros ou relatorios. Oli Xiráldez impartirá un obradoiro de maios e o escritor Xabier P. Docampo, o fotógrafo Daniel Puente o ilustrados Xosé Cobas serán protagonistas de encontros co alumnado. O humor chegará a Casa dos Veciños con "Nabiza Girl", a Superheroína rural galega á que dá vida Isabel Risco máis Xosé Antonio Touriñán con "Manolo Lojo". Para o Día das Letras, alén de obradoiros, contos e diversas actividades para crianzas, a noite traerá a música de OREKA TX, Joao Afonso e Xabier Díaz. Será tamén a xornada na que se desenvolva o programa "I Encontro de Aldeas Singulares" que convida a participar a concellos galegos que contan con singulares programas culturais como a Universidade rural de Barreiros ou o Festival de Cine de Riós mais tamén están convidadas propostas de fóra das nosas fronteiras que teñen interesantes e orixinais propostas. O lema é "se queres ser universal, fala da túa aldea". A seguir, o Tren das Letras circulará pola aldea nunha tarde na que a "sesión refresco" estará animada por Lúa Chea. O Festiletras pechará coa XXXII Feira de Artesanía e a Mostra do libro galego o domingo día 18 cunha xornada completa de obradoiros, bailes, actuacións e demais actividades ás que un concerto de Malvela porá peche ás 19.15 horas.


Summary: "Canto antes afastes dese mundo benega menos problemas vas ter na vida" dise na misiva anónima.

O portavoz do BNG e candidato da fronte nacionalista en Ordes, Ramiro Recouso, desvelaba nas últimas horas nas redes sociáis que o número dous da candidatura e concelleiro electo, Pablo Vidal, recibira unha carta na que se lle recomenda que abandone o partido polo ben do seu futuro profesional e da súa familia. Na carta anónima e escrita en español, carga contra Recouso ao que acusa de "fanatismo político" e recomenda ao destinatario da misiva que " canto antes afastes dese mundo benega menos problemas vas ter na vida". O remitente sinala que o BNG é un "partido extremista que pide a independencia de Galiza", engadindo que "cústame crer que ti queiras que se racha España". A carta finaliza cunha advertencia de que seguir no BNG pode "arruinar a túa vida profesional e persoal". A carta chega nun momento no que o actual partido, UXO, pode perder a alcaldía se o BNG se vota a si propio na sesión de investidura, como xa ten anunciado, e deixa gobernar a lista máis votada, a do Partido Popular. Coincide esta carta tamén coas denuncias do Partido Popular sobre os problemas que UXO pon para o relevo de funcións.


Summary: A revista publicaba o 4 de outubro que as existencias desta droga esgotáranse en Catalunya pola presenza policial nos 'Piolíns' (buques de pasaxe).

Guille Martínez, director da revista satírica 'El Jueves', é citado a declarar a vindeira cuarta feira no xulgado de instrución número 20 de Barcelona a raíz dunha denuncia por inxurias presentada pola Policía española. O 4 de outubro pasado, 3 días despois das cargas da Policía española no 1-O, a revista publicaba que en Catalunya esgotáranse as existencias de cocaína pola masiva presenza de axentes da policía e Garda civil aloxados en buques de pasaxeiros en Barcelona e Tarragona.


Summary: O Goberno local asegura que a banda non desenvolveu as clases durante 2021.

A decisión do Goberno local do concello do Irixo de cancelar unha actuación da banda de gaitas municipal, prevista para esta segunda feira pola festa que está a decorrer na parroquia do Campo, volveu desatar a polémica entre a agrupación musical e o Concello. A Asociación de Gaiteiros Galegos defende que a tradición trunfou na "guerra das gaitas" Un dos membros da banda de gaitas, Álvaro Penedo, explicou a Nós Diario que o concerto foi cancelado polo Goberno local "sen previo aviso" despois de que o Concello non pagase a contía exixida pola Deputación de Ourense para que fose adiante a actuación. Neste sentido, Penedo subliña que a situación de confrontación entre a banda de gaitas municipal e o alcalde do Irixo, Manuel Cerdeira, "vén de lonxe, non é algo de agora". Outono cedo de gaitas ou o preacordo cupular prefabricado Segundo detallou o integrante da agrupación musical, a banda foi recuperada en 2017 por antigos alumnos e alumnas. En 2020, asinaron un convenio co Goberno local no que este se comprometía a abonar e financiar con 7.200 euros a remuneración dos docentes de gaita e percusión. Impagamento ao profesorado En 2020, como consecuencia da pandemia, as sesións tiveron que ser impartidas de maneira telemática, mais en 2021 a agrupación retomou a presencialidade. Pablo Carpintero: "Na Galiza e Portugal hai gaitas que se empregan desde a Idade Media, algo único no mundo" Porén, o Concello asegura que durante estes anos a banda non desenvolveu as clases, a pesar de que os integrantes da mesma afirman que o labor docente pode ser demostrado "cos listados de asistencia e coas actuacións que a ofreceu a agrupación en 2021, como a súa participación no XII Certame Celtibérico de Bandas de Gaitas que decorreu no mes de xullo no Concello de Cea, o concerto no II Encontro Músico-Cultural de agosto non concello do Irixo e un concerto de Nadal en decembro". A banda viuse obrigada a paralizar as actividades da Asociación o pasado 18 de xuño ante a situación de impagamento, que vai máis alá da remuneración do salario dos docentes da banda de gaitas, xa que tamén afecta á compra de material para o mantemento dos instrumentos que emprega o alumnado, como baetas, ou a propia rehabilitación do local de ensaios da agrupación, que se atopa nunha "situación lamentábel". Roberto C. Pérez "Reberete", artesán de gaitas: "O obradoiro era como a miña fortaleza e agora síntome un pouco espido" A banda lamenta "a falta de compromiso, seriedade e respecto cara a un grupo de case 30 músicos de diferentes idades e localidades, que levan o nome do Irixo por toda a comarca", e reclama o pago das cantidades debidas polo Goberno local en concepto das clases impartidas.


Summary: Nove prazas do MIR quedaron sen cubrir na Galiza, algo que a CESM atribúe a que "non é atractiva" porque paira sobre este servizo unha "sobrecarga de traballo inasumíbel".

A Confederación Estatal de Sindicatos Médicos na Galiza (CESM Galiza) vén de lanzar un "SOS" á Xunta ante a falta de facultativos de familia e pediatras en Atención Primaria para lograr a taxa de reposición "a medio prazo", porque, avisa, "de non ser así, o primeiro nivel asistencial colapsará, xerando un efecto dominó no resto do sistema público de saúde". Esta central sindical pon o acento en que "se existe un rexeitamento por parte dos MIR" a acceder á Primaria, "como se puxo de manifesto na última convocatoria con máis de 200 vacantes no conxunto de España, das que nove quedaron sen cubrir na Galiza", iso, sostén, "é porque os xestores nunca se preocuparon de que a Medicina de Familia se vise como atractiva pola proximidade co paciente, porque non souberon estabelecer mecanismos de fidelización e porque a sobrecarga de traballo é totalmente inasumíbel". A Galiza, á cola do Estado español en investimento en Atención Primaria Engade CESM que o procedemento de elección MIR aplicado nas últimas convocatorias "deixa moito que desexar". "Como xa manifestamos en Madrid o pasado mes de marzo, cando apoiamos as mobilizacións dos futuros facultativos, para reclamar un sistema de elección de praza aproximando o sistema de elección en tempo real, por ser moito máis xusto e non vulnerar os dereitos dos aspirantes", esgrime. Nos próximos cinco anos poderían xubilarse case a metade dos facultativos Este sindicato médico expón que nos próximos cinco anos 40% dos 2.250 médicos de familia e pediatras de Atención Primaria do Sergas, que supoñen 900 profesionais, "poderían optar á xubilación, incrementando notablemente o déficit actual que temos destes facultativos". Por iso, advirte que con esa taxa de reposición "unicamente se lograría cubrir as prazas actuais, pero de ningún modo reduciriamos o cociente de 1.200 cidadáns por facultativo ao historicamente obxectivo perseguido de 1.000 cidadáns por médico", para o que, asegura, "farían falta 450 profesionais máis". "E, aínda así, continuariamos moi afastados de cocientes de países da nosa contorna como Portugal, onde hai un profesional por cada 385 cidadáns, ou Países Baixos onde a media é de 620", abunda. ANÁLISE | A Atención Primaria galega en risco real de colapso Evitar o "colapso" do sistema sanitario no verán Aliás, CESM reclama á Xunta "que tome as medidas necesarias para reforzar a Atención Primaria no verán", xa que coas vacacións o persoal "reducirase nun terzo", estima, "e os facultativos terán que atender os pacientes dos seus compañeiros, alén dos miles de turistas que se prevé que cheguen á Galiza, cunha pandemia aínda latente e un Ano Santo como o que se celebra". Con estas premisas, os facultativos alertan de que se non se toman medidas "con carácter urxente" para "atenuar a situación" no verán, "un ano máis o colapso en Atención Primaria está garantido", apostila. De forma paralela, cuestiona "cal foi a xestión realizada polas administracións na última década", para que "unha Atención Primaria modélica e moi valorada pola cidadanía, pasase a ser o 'patito feo' do Sistema Nacional de Saúde" por, argumenta, "a imposición de consultas telefónicas durante a pandemia, polo incremento das listas de espera e pola demora de até unha semana á hora de poder dar unha cita pola insoportábel carga asistencial soportada".


Summary: Laxe expande os seus Peixes con X con citas de alta cociña. 3.300 tapas que saben a spa.

Parece que marida ben gastronomía con sustentabilidade. E máis cando lle sumas turismo de calidade e autenticidade. O peixe costeiro é peixe de primeira calidade, que ademais permite manter unha ampla sustentabilidade no mar, gracias á amabilidade da pesca artesanal. Por aí vai o argumento co que Laxe participa esta semana (os días 10, 11 e 12 de marzo) no Fórum Gastronómico da Coruña dando a coñecer os peixes con X. No marco da campaña Con X de Laxe, Con X de Peixe, a Concellería de Turismo de Laxe estrea participación nesta feira. Para facelo toman en consideración que "o turismo gastronómico é moito máis que disfrutar dunha boa comida ou bebida durante unha viaxe. O turismo gastronómico é, dende o punto de vista social, unha forma de achegarnos ó patrimonio cultural dun lugar e facelo memorable dunha forma completamente única e persoal. E dende o punto de vista económico, o turismo gastronómico é un medio óptimo para apoiar ós productores locais". Sinalan dende a Concellería que "os turistas soen preferir destinos con apostas gastronómicas claras", de aí que utilizar como reclamo a flota diaria pesqueira artesanal de baixura, descargando os mellores peixes con destino á súa comercialización directa na lonxa, é algo de gran impacto. "Esta condición de vila mariñeira con porto pesqueiro en activo, ademais da autenticidade cultural e social (modo de vida, fala, costumes, etc.) leva implícita a calidade do produto gastronómico (pesca artesanal en mar salvaxe). Ó mesmo tempo, promove a sustentabilidade dos nosos mariñeiros, porque asociar a gastronomía de Laxe co peixe permítenos apoiar a industria pesqueira local", argumentan. A Escola Municipal de Hostalaría de Carballo, tamén no Forum Carballo participa por partida múltiple no Fórum Gastronómico que se celebra estes días na Coruña. Onte mesmo o cociñeiro carballés Adrián Felípez e o director da Escola Municipal de Hostalaría, Fernando Agrasar, participaron nunha presentación da asociación Coruña Cocina. Agrasar realizou dous pratos: 'Berzada de Barizo' e 'falsa patata rellena de cacheira', que mesturaron Tradición con innovación, sendo o principal o produto de proximidade. Pero o gran día de Carballo será este martes. Por unha banda, porque o pan e a nosa empanada serán protagonistas durante toda a xornada no stand da Deputación. Por outra, porque catro alumnos/as da Escola Municipal de Hostalaría participarán pola tarde nun showcooking co director e profesor do centro. Muros tamén no Forum O restaurante A Muradana, a través da Ría da Estrela, tamén estivo presente facendo un showcooking.


Summary: Ofreceu aos sindicatos unha redución da afectación do expediente.

Banco Santander ofreceu hoxe unha redución da afectación do expediente de regulación de emprego (ERE) previsto para 5.090 empregados en todo o Estado español, ao ampliar até 1.200 persoas as que non abandonarán a entidade, senón que serán recolocadas en empresas do grupo, informaron fontes sindicais após a reunión desta terza feira. A proposta inicial do ERE contemplaba que do total do persoal afectado 1.090 persoas fosen recolocadas, mentres que o resto abandonarían a entidade. Agora, este segundo grupo increméntase até 1.200, das que 900 irán a empresas do grupo e 300 a Santander Persoal. O banco tamén cedeu á hora de manter as primas de adhesión, a falta de concretar a proposta, e de retirar a mobilidade xeográfica de 400 quilómetros entre illas e limitar a mobilidade máxima a 150 quilómetros. Para CCOO estes avances "seguen sendo totalmente insuficientes", polo que continúa esixindo unha redución do perímetro de destrución de emprego xunto con algunha ferramenta de previsión social para as persoas afectadas por traspaso a empresas do grupo. A próxima xuntanza entre empresa e sindicatos será mañá, 3 de decembro. Protestas na Galiza Pola súa parte, CIG-Banca continuouco calendario de mobilizacións en rexeitamento aos despedimentos e feches de oficinas que o Banco Santander quere executar co novo ERE. Desta volta, as protestas realizáronse diante de varias das oficinas das cidades de Lugo e Ourense. Segundo denuncian desde o sindicato, desde hai dous anos o banco está aplicando unha agresiva campaña para botar as clientas e clientes das oficinas e obrigalos a relacionarse coa entidade a través do caixeiro, a banca online ou por vía telefónica "sen importarlle a idade, os coñecementos ou os recursos que teñan estas persoas". Agora pretende utilizar esa dixitalización forzosa para xustificar este novo feche e esta nova destrución de emprego, apuntan desde a CIG, que lembran que na Galiza este axuste implicará o feche de 79 oficinas máis, "afondando a exclusión financeira á que o proceso de reestruturación e concentración bancaria está levando a centos de galegas e galegos que viven nas zonas rurais".


Summary: A afiliación á Seguridade Social aumentou en maio en 7.814 persoas. O paro reduciuse en todos os sectores.

O paro rexistrado a 31 de maio na Galiza é de 160.805 persoas, segundo os datos do Ministerio de Traballo, o que supón un descenso de 5.421 persoas a respecto do mes anterior e de 15.891 na comparativa interanual, é dicir, en comparación co mesmo mes, maio, do ano anterior (2018). Unha baixada no desemprego rexistrado, pois, de 3,26% e 8,9% respectivamente, porcentaxes mellores que a media española, onde ese descenso foi de 2,6% a respecto do mes pasado e de 5,3% no interanual. O paro baixou en todos os sectores, nomeadamente en servizos, con 3.732 persoas menos rexistradas. Séguelle Industria, cun descenso de 644; Construción, con 593 e Agricultura, con 248. No mes de maio asináronse 95.202 contratos de traballo, dos que a inmensa maioría (87.715) eran temporais. Así pois, rexistráronse 95.000 contratos de traballo para 5.421 parados e paradas menos. No que atinxe á Seguridade Social, o número de persoas afiliadas é de 1.018.406, incrementando en 7.814 a respecto de abril. O aumento en porcentaxe é de 0,7%, menos que a media española (1,1%). Unha dinámica que tamén acontece no interanual: o incremento da afiliación á Seguridade Social nos últimos 12 meses na Galiza foi de 2% mentres no Estado foi de 2,78%.


Summary: O estatus conseguido polo bispo Diego Xelmírez para Galiza incluíu a competencia de cuñar moeda en Santiago de Compostela, unha potestade que na Idade Media só ostentaban os monarcas, e un símbolo que destinou para incrementar a soberanía política e o poder económico do Reino, alén de servir para impulsar a construción da Catedral. Investigacións recentes atribúenlle ao Mestre Mateo a iconografía xacobea das moedas saídas da ceca compostelá.

A Casa da Moeda existía dende o ano 1078, en que Afonso VI concede a Diego Páez o privilexio de cuñaxe de moeda para custear a construción da basílica, feito que volveu negociar Diego Xelmírez a partir de 1107, segundo consta na obra El Reino de Galicia hasta 1700, de Francisco Elías de Tejada e Gabriella Pércopo. A ceca compostelá estaba asentada na rúa da Moeda Vella e baixo o reinado de Afonso VI, a 14 de marzo de 1107, conseguiuse o poder para que saísen as primeiras moedas sobre o Camiño de Santiago. As vantaxes outorgadas por Afonso VI perseguían un obxectivo concreto, manter en todo o reino unha unidade económica, cuñando moeda propia de billón, con exclusividade en toda a súa área de influencia e mantendo o nome do rei nas lendas. A moeda concesionaria de Santiago acabou na época de Afonso VIII (1188-1230). O numismático Antonio García Uzal destaca que as moedas saídas da ceca de Santiago de Compostela "se facían a martelo, ningunha é igual a outra, só no cuño mais non na posición". Había un cuño fixo e o mallador encargábase de marcalas. Das tres moedas coñecidas da ceca compostelá, o diñeiro e o óbolo presentan no seu anverso un busto do Apóstolo que permite estabelecer conexións coa miniatura presente no Códice Calixtino, así como coa desaparecida pintura de Santiago do ciborio doado por Diego Xelmírez, efixie que se debuxa como imaxe oficial para a iconografía apostólica anterior ao Pórtico da Gloria, sinala a investigadora Rosa Vázquez Santos. Doutra banda, a terceira moeda coa escena da Translatio constitúe un elemento central para a comprensión do culto aos santos Teodoro e Atanasio, así como a pista esencial á hora de desenvolver os ciclos pictóricos relativos ás tradicións e ás lendas xacobeas. Investigadores como Xosé Suárez Otero e Serafín Moralejo relacionan estes deseños coa destreza do Mestre Mateo e apuntan a que poden ser da súa autoría. "Para a súa atribución, baséanse en aspectos estilísticos e, sobre todo, na capacidade innovadora do artista, a quen consideran capaz de crear un novo tipo monetario frontal, similar ao que anos despois presidiría o Pórtico da Gloria", explica Vázquez Santos. A moeda da Translatio No Museo da Peregrinacións atópase un exemplar desta moeda que representa a lenda da Translatio do Apóstolo, cunha barca sobre a que aparece o corpo do apóstolo Santiago e aos seus pés aprécianse as cabezas de dous discípulos. Leva a lenda S(ancti)IA-COBI e a inscrición do anverso remite ao reinado de Fernando II. Trátase da representación máis antiga coñecida do relato da translación marítima dos restos do apóstolo Santiago, que parten dende Palestina a Galiza. Esta moeda foi encontrada polo profesor Xosé Carro Otero en 1985 durante unhas escavacións no Adro Vello (O Grove, Pontevedra). As análises determinan que mide 13 mm e ten 0,27 g de peso, "cun contido en prata do 40% e foi, pois, unha medalla de billón moi rica", segundo o numismático Rubén López-Cortés. Este investigador recolle que Fernando II lle outorgou á ceca compostelá enormes exencións e privilexios, de xeito que de 1171 a 1182 renunciou aos ingresos pola actividade desta factoría, logo de percibir durante 14 anos a metade das ganancias da ceca, de acordo ao dereito que estabelecera o seu pai Afonso VII. Na época de Fernando II os labregos e labregas non compraban produtos coa moeda "senón que pagaban cos seus produtos para adquiriren moedas coas que pagar as súas rendas e tributos", explica Antonio Roma Valdés, profesor de Dereito e doutor en Historia. As moedas máis importantes eran o morabitino de ouro e o diñeiro tornés francés. Cada morabitino equivalía a sete soldos de torneses, isto é, 84 diñeiros. Esta era a moeda preferida para o cobro de rendas e tributos. O Camiño Francés estaba cheo de morabitinos e torneses, que eran divisas internacionais. Segundo explica Roma Valdés, a comezos do século XIV varios documentos refírense á Moneta Veteri e a súa configuración parece transformarse en 1323, cando o mosteiro de San Martiño e o bispo compostelán permutan casas para abriren unha rúa entre Moeda Vella e a rúa do Val de Deus. Ao final da Idade Media coñecíase a praza que dá á fachada norte da catedral como praza das Cambias, polo costume de trocar aí o diñeiro, e era ocupada por distintos postos e tendas que arderon en 1631. A moeda de billón, que recibía numerosos nomes e era de amplo uso na Galiza na fin da Idade Media, cuñouse na ceca de Santiago de Compostela, Lugo, A Coruña, Milmanda, Tui e Ourense. Cando os reis casteláns se fixeron co poder na Galiza procederon a desmonetizar o diñeiro aquí acuñado, mais seguiu a circular durante un tempo. Coa introdución da peseta en 1868 desapareceu a cuñaxe de moeda na Galiza. Pesetas e euros con iconografía xacobea Mais a iconografía xacobea que caracterizou as moedas cuñadas na ceca compostelá volveu aparecer en diversas ocasións relacionadas cos anos santos e xubilares. En 1993 saíron unha tiraxe de moedas de 5 pesetas co botafumeiro no anverso e co Santiago Peregrino no reverso e mais outra de 100 pesetas co Camiño Francés. En 1999, foi unha edición de 2.000 pesetas conmemorativa do Ano Xubilar, a modo de exemplos. O BOE vén de publicar que no primeiro semestre de 2018 sairá unha tiraxe de 300.000 moedas coa reprodución da imaxe de Santiago Peregrino situada no arco central do lenzo da Porta Santa da Catedral de Santiago de Compostela, para conmemorar o 50 aniversario do Rei Filipe VI e o seu vínculo co Camiño. Porén, estas moedas xa non son emitidas na ceca compostelá. Nota: na ilustración que vai no meio do texto aparece unha moeda co busto do Apóstolo


Summary: Os Estados membros tamén deseñaron un mecanismo para poder retirar o control de depósitos de gas a empresas de terceiros países, como a rusa Gazprom, se se producen comportamentos que a UE poida entender como ameazas para a seguridade do abastecemento.

A Comisión Europea presentou esta cuarta feira cinco posíbeis medidas coas que pretende tratar de reducir de xeito temporal o aumento dos prezos da enerxía na Unión Europea (UE) a curto prazo. Ao tempo, as institucións europeas ultiman unha revisión do mercado eléctrico a longo prazo, que a Comisión Europea agarda ter lista para aplicar a partir de abril. O Executivo da UE propón, en primeiro lugar, pór un tope ao prezo do gas no mercado maiorista, evitando así que o prezo do resto de enerxías cun menor custo de produción se disparen demasiado. En segundo lugar, estuda a opción de compensar os custos de produción das empresas que xeran electricidade con combustíbeis fósiles. Tamén está sobre a mesa da Comisión Europea a posibilidade de redirixir "os beneficios do ceo" aos consumidores. En cuarto lugar, baráxase a opción de crear un agregador que garanta un prezo baixo aos consumidores vulnerables. Por último, a UE estuda estabelecer un prezo máximo para aquelas empresas que operan no mercado maiorista. Proposta lexislativa para garantir os depósitos de gas No marco destas medidas que estuda agora a Comisión Europea, os países da UE tamén presentaron unha proposta lexislativa para obrigar aos Estados membros a que os seus almacéns de gas estean completos polo menos en 80% de cara ao próximo inverno. Por último, tamén deseñaron un mecanismo para poder retirar o control destes depósitos a empresas de terceiros países, como a rusa Gazprom, se se producen comportamentos que a UE poida entender como ameazas para a seguridade do abastecemento.


Semella incríbel que haxa que lembrar, ao xeito das profesoras e mestres, que nun sistema parlamentario goberna a maioría absoluta dos deputados e non a minoría maioritaria, a candidatura máis votada sen maioría abondo. Na falta dunha maioría absoluta será normalmente esa candidatura máis votada á que habería percurar un acordo estábel con outras forzas, mais esa maioría pode vir do pacto entre o segundo, terceiro e quinto máis votado. A ladaíña de que goberne a candidatura máis votada é un argumento do guieiro da dereita española que lles aprenden cando son cativos, conscientes da súa xenética incapacidade de chegar a acordos estábeis con outras forzas por mor do seu xorne autoritario. Outro principio fundamental da democracia é que os votos dos deputados elixidos pola cidadanía valen igual. É dicir, que a deputada que ten unha idea de España moi distinta do supremacismo españolista do PP e Cs conta tanto coma as destes. Pedro Sánchez ten só 84 sobre os 350 deputados do Congreso. Mais obtivo o voto doutros 96. O feito de que moitos destes sexan da "cáscara amarga" (para eses voceiros mediáticos dos millóns de españois que aínda profesan o franquismo sociolóxico) non lles tira ningun valor democrático. Logo de obter representación parlamentaria todos os votos dos deputados valen igual. 180 constitúen a ampla maioría absoluta no Congreso e os 169 do PP e Cs a clara minoría. Un prato é un prato. Pasou o que pasou porque se cumpriu o principio fundamental dunha democracia parlamentaria: acadar unha maioría parlamentaria. E os deputados do PSOE obtiveron o concurso dos de Unidos Podemos, ERC, PNV, PDECAT, En Comú Podem, En Marea, Compromìs e EH-Bildu baixo a premisa de salvarmos a dignidade institucional, gravísimamente fanada pola corrupción orgánica do PP. Mais é evidente que axudou xuntar esta maioría o afastamento do PP da cidadanía e dos intereses das maiorías sociais. Porque eu, que trato decote pola miña profesión cun amplísimo espectro de persoas, non vexo xa na vida cotiá persoas como as que cesan estes días. Xente como os ex ministros Iñigo Mèndez de Vigo, Juan Ignacio Zoido ou Jorge Fernández Díaz, máis antigos ca o fío negro. Vostedes tampouco, verdade? Son os herdeiros do franquismo sociolóxico que saen do foco. Mais teñan conta. Polo de agora saen. Mais segue habendo moitos, malia que vostedes non traten decote con eles. Publicidade


Summary: Reivindicar a vixencia e a necesidade do nacionalismo. Con este obxectivo o BNG conmemorou na mañá do sábado en Lugo o centenario da primeira Asemblea Nacionalista.

Con motivo do 100 aniversario da Asemblea Nacionalista de Lugo, o BNG realizou na cidade da muralla un acto en que reivindicou a vixencia e a necesidade do nacionalismo galego que, en palabras da portavoz do Bloque, Ana Pontón, "é moito máis que unha organización política, é un movemento social, transformador, de progreso e de modernidade". Pontón fixo fincapé en que o BNG volta a vista atrás con motivo da conmemoración da asemblea que decorreu o 17 e 18 de novembro de 1918 mais "non con afán histórico ou memorialista", senón coa ollada posta no futuro e "coa man tendida a todas as persoas que comparten con nós o amor por Galiza". "Levamos cen anos coa luz do nacionalismo acesa. Guíannos As Irmandades, Nós, o Seminario de Estudos Galegos, o Partido Galeguista, a defensa do Estatuto, os proxectos culturais, económicos e sociais do nacionalismo, a Tripla Alianza e Galeuzka, a loita contra o fascismo, e a resistencia antifranquista", afirmou a dirixente do Bloque, "e hoxe continuamos traballando para acadar un feminismo real, defendemos o ecoloxismo, o sindicalismo, as loitas obreiras, o monte comunal, o territorio e a paisaxe, a nosa lingua, o sindicalismo nacionalista, os dereitos LGTBI, medios de comunicación en galego, e cidades humanizadas e saudábeis". "Somos continuadores dun pensamento e unha praxe política que atravesa toda a historia contemporánea de Galiza", sinalou Pontón, quen salientou que "o mesmo soño político que tiñan aquelas persoas que hai cen anos redactaron o Manifesto da Asemblea Nacionalista de Lugo" dá "pleno sentido ao noso compromiso político". Un papel "determinante" A portavoz nacional do Bloque aproveitou a súa intervención para valorizar o papel que desenvolve o nacionalismo galego na actualidade e que cualificou como "determinante". "Os grandes debates políticos do país correspóndense maioritariamente con iniciativas políticas do BNG", engadiu ao respeito. Na mesma liña, subliñou a "cohesión" e a "fortaleza" da organización que lidera e que traballa "cunha idea clara, Galiza non ten que resignarse a un presente precario, nin a un futuro incerto". Foi entón cando puxo de manifesto o "enorme potencial" da nación, mais "cun goberno que non ten proxecto para Galiza, e un Estado centralista que nos marxina". Mudar o rumo A portavoz nacional do BNG apelou á necesidade de "mudar o rumo" cun "programa político ambicioso" co fin de que Galiza estea entre as nacións máis avanzadas de Europa. Reivindicou medidas de protección ás terras fértiles e rías limpas e produtivas, a xestión racional do monte, estaleiros coas gradas cheas, un banco de terras e banca propia, pública e comprometida co tecido produtivo, innovación e desenvolvemento. Pontón apuntou a idea dun "país coa enerxía do vento e do talento" e dunha "patria da xenómica, da biomedicina, da enxeñaría espacial, da acuicultura... Da ciencia e da conciencia da que naceron Zeltia e mil empresas máis". O desta mañá en Lugo foi o acto central convocado polo BNG con motivo da campaña realizada pola formación nacionalista polos 100 anos da I Asemblea Nacionalista.


Summary: O pasado 1 de xaneiro, entraba en vigor unha moratoria eólica na Galiza que paralizaba a tramitación deste tipo de instalacións até xullo de 2023. Porén, o Diario Oficial da Galiza vén de modificar esta norma ao autorizar todos aqueles parques eólicos cunha potencia superior a 50 megawatts.

A Lei de medidas fiscais e administrativas dos orzamentos de 2022, socialmente coñecida como Lei de acompañamento dos presupostos, recollía que "atendendo ao número de proxectos de parques eólicos admitidos e actualmente en tramitación e a cifra de MW prevista nestes proxectos, non se admitiran a trámite novas solicitudes co obxectivo de levar a cabo unha ordenación racional" do sector. A moratoria, acordada por un prazo de 18 meses, declarábase nun momento en que a Xunta da Galiza tramitaba 277 proxectos, cunha potencia de 7.200 megawatts (MW), practicamente o dobre dos operativos naquela altura. A proposta do Parlamento da Galiza estabelecía toda unha serie de excepcións que, de facto, permitía ao Consello da Xunta continuar coa tramitación das instalacións eólicas que fosen do interese da Administración. Así, recollíase que ficaban á marxe da moratoria todos "aqueles proxectos que teñan unha clara incidencia territorial pola súa entidade económica e social, posúan unha función vertebradora e estruturante do territorio e sexan declarados como tales polo Consello da Xunta". Esta vía foi empregada polo Goberno galego para aceptar a tramitación de determinadas instalacións eólicas. Acordo Galiza-Estado A situación deu un xiro total a semana pasada. A este respecto, o 23 de setembro o Boletín Oficial do Estado (BOE) e o Diario Oficial da Galiza (DOG) recollían que "a moratoria" afecta "unicamente" as instalacións "que sexan competencia da comunidade", o que significa que todos aqueles proxectos cunha potencia instalada superior a 50 megawatts, cuxa autorización corresponde ao Ministerio de Transición Ecolóxica (Miteco), carecen de limitación para a súa tramitación. Neste sentido, o rexistro do Miteco continúa aberto para a presentación de novos proxectos, a engadir aos 2.500 megawatts actualmente en tramitación para instalar na Galiza. A Galiza afiánzase como produtora eólica do Estado, con 182 parques, e concentra 22% dos novos proxectos en trámite Conflito de competencias O cambio de postura da Xunta foi resultado dun acordo co Goberno do Estado, que ameazou con levar ao Tribunal Constitucional a moratoria galega. No mesmo sentido, o Executivo presidido por Alfonso Rueda aceptou a proposta do Miteco de non autorizar aquelas instalacións eólicas que carezan de permiso de acceso ou conexión á rede eléctrica. Críticas A mudanza de posición da Xunta da Galiza mereceu o rexeitamento do movemento ecoloxista. A voceira de Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega), Belén Rodríguez, sinala a Nós Diario que "non ten sentido unha moratoria só para os proxectos eólicos que tramita o Goberno galego" e lembra que "a Xunta ten un maior número de instalacións a trámite pero os de maior envergadura dependen do Estado". Nesta liña, afirma que "cando desde o ecoloxismo pedimos unha moratoria, non lla estamos demandando só á Xunta, porque o contrario é pór en risco determinados valores que se van sacrificar, moitas veces tirando ás cegas, ao ter unha planificación do territorio". Máis dunha trintena de proxectos eólicos poderían vulnerar directivas comunitarias A portavoz da asociación ecoloxista apunta que "a discusión entre as dúas administracións respecto dos termos da aplicación da moratoria eólica responde unicamente a criterios partidistas e non a diferenzas no modelo de desenvolvemento eólico". Belén Rodríguez entende que "a moratoria da Xunta da Galiza é falsa porque fixa excepcións, deixando a decisión final á arbitrariedade do Consello da Xunta". Ao tempo, advirte de que "o Miteco modifica a lei, contradicindo as directivas da Comisión Europea, en todo o referido ao trámite de avaliación ambiental, relegando a participación pública a unha anécdota e pondo en risco as garantías ambientais só co obxectivo de defender os intereses das eléctricas". O Goberno do Estado español tramita actualmente 2.500 megawatts, que sumados aos rexistrados na Xunta da Galiza, representan unha potencia de 9.700 MW. Un novo 'macroeólico' de ACS afectaría dúas reservas da biosfera O oligopolio eléctrico A voceira da asociación ecoloxista Adega, Belén Rodríguez, amósase moi crítica coa orientación da política eólica do Goberno do Estado e da Xunta da Galiza. Neste sentido, entende que está dirixida a favorecer os intereses dos operadores eólicos e do oligopolio eléctrico.


Summary: Aínda dá nome a unha rúa na Coruña. Resistente ao tempo, á aplicación da lexislación e á falta de vontade de gobernos dunha e doutra cor que non se atreven co fundador da igrexa de San Pedro de Mezonzo. Mais como denunciaba recentemente o activista, investigador da memoria e vítima do franquismo Manuel Monge non é un caso illado senón unha mostra de todo o que fica para construír unha sociedade merecente da consideración de democrática.

Merecía non ter nacido. E tampouco Florentino González Vallés, delegado da orde publica na Coruña a presumir da súa crueldade, facendo listas negras de demócratas, perseguindo xentes de ben e organizando o terror. E coma el Uxío Barrero Muñoz, un cura de pistola ao cinto, capelán dos Cabaleiros da Coruña, a idiotizar as xentes populares da cidade nos tempos de Primo de Rivera e da II República e a cazar homes e mulleres após xullo de 1936. E tampouco os irmáns Mariño, carniceiros de día no mercado de Santo Agostiño, carniceiros de noite nas patrullas paramilitares que peiteaban a cidade na procura de carne humana. E por suposto Armando Casteleiro Varela, primeiro deportista e bufón dos señoritos do Náutico, despois a dirixir as milicias fascistas dedicadas á caza das xentes de ben e xa por último empresario enriquecido a conta do espolio do patrimonio público. Viviu para facer o mal. Nado en 1891 en Cuntis, formouse no seminario de Compostela e desembarcou en 1909 na Coruña para facerse cargo da parroquia de San Xurxo e poñerse á fronte de todo o programa social e político que estaba a impulsar a igrexa para apartar as clases populares das alternativas de cambio social. Correspondente do xornal católico madrileño El Debate, redactor de El Eco de Galicia, fundou e dirixiu en 1917 El Ideal Gallego, convertido desde o primeiro momento nun eficaz instrumento de loita do catolicismo social contra o agrarismo laico e o movemento obreiro aconfesional. Ao tempo despregará unha intensa militancia promovendo asociacións agrarias de orientación católica e fomentado iniciativas de carácter caritativo nos ámbitos urbanos que servisen de base aos sindicatos católicos. A consecuencia do avanzo das organizacións operarias na cidade centrará o seu traballo nese ámbito, abandonando as súas responsabilidades en El Ideal Gallego en 1930 e dirixindo os seus folgos a erguer unha obra social a partir da parroquia de San Pedro de Mezonzo. Non coñeceu a piedade. As diversas fontes que nos chegaron sobre a represión franquista na Coruña sitúanolo como un actor decisivo na articulación do aparato represivo na cidade, traballando man a man coas diferentes milicias paramilitares que sementaron o terror na cidade durante os días que seguiron ao golpe de Estado fascista de xullo de 1936. Xosé Ramón Rodríguez Lago, un dos grandes especialistas da historia da igrexa en Galiza na etapa contemporánea sinalou Xosé Toubes Pego como un dos "sacerdotes que participaron activamente nas sanguinarias operacións de represalia". Na mesma liña, un grupo de coruñeses, entre os que se atopaba o líder das cigarreiras Severino Chacón, evadidos por barco desde a cidade a zona republicana, nunhas declaracións recollidas polo xornal Nova Galiza no seu numero de xullo de 1937, sinalaba "entre os que denominan os criminais son xa famosos os Casteleiros e o crego Toubes. Tamén outro crego, Barrero, é o compinche do Toubes". E será para sempre un cazador de mulleres e homes de ben cuxa presenza nos espazos públicos segue a insultar a conciencia democrática e popular. A lembranza dos seus crimes non esmorecen, como demostraba nesta última década Antón Patiño Ferreiro nas súas Memorias de ferro, en que se preguntaba: "Quen protexeu as pistolas que usaron máis de tres anos os covardes Martín Vieitez e o Mosquera de Arteixo? Quen forneceu de balas aos irmáns Mariño e ao panadeiro de Falperra Porfirio Díaz Hernández? Eles eran os axudantes privilexiados do cura paseador Toubes". E chamábase Xosé Toubes Pego, morreu na Coruña o 6 de xuño de 1960 e aínda dá nome a unha rúa da cidade.


Summary: Reclamou que a Fiscalía investigue un suposto delito de "falsificación de sinaturas" na tramitación de sancións contra representantes sindicais. VÍDEO NO INTERIOR.

O secretario comarcal da CIG-Pontevedra, Marcos Conde, presentou unha denuncia nos xulgados da cidade demandando que a Fiscalía investigue a "falsificación de sinaturas" policiais no decorrer administrativo de sancións impostas contra sindicalistas filiados á central. As acusacións parten dun informe caligráfico solicitado pola propia CIG e ao abeiro da cal a central sindical logrou que unha sanción administrativa en base á ocupación dun banco en 2012 for anulada. Conde estivo acompañado nos xulgados polo sindicalista denunciado, Xabier Aboi, secretario da CIG-Mar que foi punido pola Subdelegación do Goberno en 2012 após unha concentración desenvolvida contra o regate da banca. Sinaturas falsas Naquela altura atribuíanselle uns supostos "disturbios" que Aboi negou en todo momento. Neste senso, cando o avogado do sindicalista se encamiñaba a presentar a alegación correspondente decatouse de que as sinaturas dos axentes que asinaban as denuncias non coincidían cos que ratificaban a mesma. Un feito que foi corroborado posteriormente pola peritaxe caligráfica o que fixo decaer a multa. "Esta fraude pon en cuestión a presunción de veracidade da que gozan as testemuñas dos axentes" Esta fraude "demostra as mentiras perpetradas pola policía en miles de denuncias", sinalou Xabier Aboi, e "pon en cuestión a presunción de veracidade da que gozan as testemuñas dos axentes", acrecentou. Así é que demandaron perante a Fiscalía que investigue os feitos perante un "posíbel delito de falsedade documental en documento público", que a CIG contextualiza na "persecución ao movemento obreiro". Perante a posibilidade de que a súa denuncia non prospere, a central sindical nacionalista solicitou tamén un encontro c@ fiscal para lle "expor a necesidade de que adopte medidas".


Summary: Os partidos Center (nacionalista) e Framtid (independentista) obteñen 9 dos 30 escanos do parlamento deste territorio do Mar Báltico que desde 1921 é recoñecido por Helsinki como rexión autónoma.

Äland é un arquipélago do Mar Báltico que fai parte de Filandia, estado que ocupou as illas en 1919 e en 1921 recoñeceunas como 'rexión autónoma'. Con apenas 30.000 habitantes, este territorio onde a única lingua oficial é o sueco e cuxa maior fonte de ingresos provén do comercio marítimo e o turismo, votou este domingo 18 para elixir os membros do seu Parlamento, que se compón de 30 escanos. Case un terzo dos mesmos foron para partidos nacionalistas e independentistas. As organizacións máis votadas foron Liberalerna (liberais), que obtiveron 7 parlamentares, un máis dos que logrou nos comicios lexislativos de 2011. Center (centristas, partidarios de ir de ,maneira progresiva conquistando maiores cotas de autogoberno) logrou 7 escanos, os mesmos que posuía na Cámara lexislativa de Äland. Modertal Samling (liberal.conservador e partidario do actual status quo territorial) logrou un deputado máis: 5. E os social-demócratas, Socialdemokrater, perderon 1, baixando dos 6 que tiñan en 2011 aos 5 obtidos en 2015. Os independentistas de Älands Framtid obtiveron 2 parloamentares, 1 menos que nos anteriores comicios. Obunde (independentes), tamén descenderon, de 4 a 3. Entra no parlamento AD, unha organización cun discurso contra os refuxiados e inmigrantes, unha cuestión que tivo un peso importante nesta campaña electoral. O resto das organziacións defenderon, en maior ou menor grau, a política de acollida.


Summary: Nun escrito remitido ao executivo español a CEOE demanda contratación temporal sen causa e salarios inferiores ao fixado nos convenios.

A patronal española representada na CEOE remitiu un documento ao goberno de Mariano Rajoy para incorporar as súas demandas ao bosquexo do Plan nacional de reformas de 2015. Un feito que responde á propia petición de Moncloa. Na súa proposta, a confederación de empresarios insta o executivo español a autorizar o pagamento de salarios por baixo do fixado no convenio colectivo, unha demanda que di é "imprescindíbel" para a "recuperación económica" e a "creación de emprego". No plano laboral a CEOE pide tamén a creación dun contrato temporal sen causa que poida prolongarse durante un período de tempo máximo de dous anos --unha volta de porca ás sucesivas reformas laborais aprobadas en 2011 e 2012. Até o de agora esta modalidade contractual só podía estabelecerse a razón dunha obra ou servizo determinados, por circunstancias da produción ou con motivo da substitución dunha traballadora ou traballador con praza en propiedade (interinidade). Aliás, instan a Rajoy a crear un outro contrato de formación que permita o pagamento de salarios por baixo do límite fixado polo convenio colectivo. Asemade, nas exixencias patronais inclúense a supresión de numerosos impostos territoriais, nomeadamente vencellados a cuestións mediomabientais.