Summary: A organización, que recuperou a condición de 'legal' vai para dous meses, non pode acceder os seus recursos económicos.

Causa Galiza recuperou a condición de 'legalidade' vai para dous meses, unha vez que Audiencia Nacional revogou a suspensión de actividades da organización independentista. A decisión do tribunal implicaba que CG recuperaba todas as funcións anteriores. Porén, non poden acceder ás súas contas ao non dar Audiencia Nacional orde de desbloquear as mesas. Así o afirman desde Causa Galiza, que acumula 16 meses sen poder facer uso dos seus fondos Após um tempo de espera "mais do que prudencial" Causa Galiza informa do inicio de accións legais perante o tribunal español para restabelecer o aceso normalizado ás contas.


Summary: O novo secretario xeral de Política Lingüística debuta na Cámara para responder a unha pregunta do BNG, amosa unha liña de fondo continuísta con Anxo Lorenzo pero recupera o termo "normalización"

"Preguntámonos como unha persoa que di que o galego é o noso proxecto común, que se define como comprometido coa lingua, pode asumir unha responsabilidade política destas características". O voceiro do BNG en materia lingüística, Bieito Lobeira, lanzáballe este interrogante ao novo secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, estudoso da promoción da lingua propia que mesmo chegou a dirixir a Coordinadora de Traballadores de Normalización Lingüística e que agora asume, en clave continuísta, o legado de Anxo Lorenzo. García debutaba este mércores no Parlamento para dar explicacións, a instancias do Bloque, sobre o -precario- estado de saúde dos servizos lingüísticos municipais e fíxoo asumindo o fondo do seu antecesor, pero non as formas. Fronte á aberta hostilidade que chegou a existir entre Lorenzo -actual secretario xeral de Cultura- e os deputados da oposición, García optou por un debate de luva branca, unha intervención na que mesmo reapareceu o termo "normalización", case vetado polo anterior responsable da secretaría, quen se inclinaba por empregar "dinamización" para referirse ao fin último do seu traballo no Goberno. Con todo, alén das formas, García deixa claro que non virará o temón. Mentres que Lobeira lamenta velo á fronte das "estratexias de eliminación", "regresivas" para o galego, o alto cargo de Educación reduce esas críticas a "unha óptica" do nacionalista "que eu non comparto e por iso ostento este cargo, non fai falta dicilo aquí", zanxou. Servizos lingüísticos municipais Á marxe do novo ton, García asegura ser conciente do carácter "fundamental" que teñen os servizos de normalización lingüística e inscribe nesa importancia o labor da Rede de Dinamización Lingüística, que el mesmo coordinou baixo a dirección de Lorenzo. Fronte as acusacións de recortes lanzadas polo BNG, o secretario xeral asegura que a intención do seu departamento é manter estes servizos e mesmo lograr que sexan "estables" no tempo. Así e todo, asegura que este tipo de departamentos locais padecen "un mal endémico", moitos deles son "servizos Guadiana", "que aparecen e desaparecen dependendo das subvencións". "O Goberno galego segue a apoiar os concellos na promoción da lingua galega, dándolle corpo ás responsabilidades derivadas" das leis mantén, se ben a continuación engade o que vén sendo marca de todos os discursos de altos cargos da Xunta. Cómpre ter en conta "como está a situación económica" dos concellos e moitos destes servizos só se poden manter "mentres lles sigamos metendo cartos a esgalla pola porta para adentro". As explicacións de García non convenceron a Lobeira nin no referido á filosofía da Rede de Dinamización nin tampouco no que atinxe á imposibilidade de acceder ás subvencións por parte dalgúns concellos a causa de non teren presentado os números das súas arcas ante o Consello de Contas. "Pregaríalle que non ría de nós", subliñou o deputado, en cuxa opinión abonda con consultar as condicións dos subsidios para servizos lingüísticos municipais para comprobar que "o que lle interesa" á Xunta é impoñer "criterios" que "impidan acceder" ás axudas. Neste contexto, o parlamentario do Bloque conclúe que a Rede de Dinamización está asentada nun mero "obxectivo propagandístico e limitador da política lingüística do PP", xa que nela se integran "concellos tan comprometidos coa lingua galega como A Coruña, con Carlos Negreira á fronte", ao que "só lle pedimos que cumpra a lei". "Se quere, comparamos o compromiso de Negreira co doutro concello, como Pontevedra", que non está na Rede, reta. "Se puede ser galleguista una vez al año, siempre y cuando las fiestas no sean demasiado gallegas", ironiza Lobeira. "Afortunadamente, con Isabel Pantoja e o novo equipo municipal [da Coruña] plural e diverso" isto xa non acontece. "Como imos ter festas galegas en Galiza? Témolas que ter sevillanas", conclúe. Rede de Dinamización Lingüística da Xunta


Summary: Carlos Callón evoca na súa vídeo-columna desta segunda feira as xornadas que, decorridas os días 18, 19 e 20 de abril de 1986 en Santiago de Compostela, levaron á fundación da Mesa pola Normalización Lingüística.

3 décadas de paixón pola normalización da lingua galega. Iso é o que parabeniza o noso colaborador -e ex presidente da entidade- Carlos Callón na súa vídeo-columna das segundas feiras. O obxectivo da Mesa, reflicte Callón, sería en último termo desaparecer, isto é, contribuír a que chegase un momento en que non fose precisa a existencia dunha entidade para conseguir aquilo que debería ser normal na Galiza, que as e os utentes do galego vivísemos en galego en plenitude de dereitos.


Summary: Nunha nova xornada de mobilizacións pola reforma das pensións, a cidadanía francesa maniféstase masivamente esta terza feira, 17 de decembro. Sara Gómez e Manuel Simón, profesora lucense e enxeñeiro informático vigués, están a vivir a situación en primeira persoa.

A galega Sara Gómez, profesora de secundaria nun instituto parisiense, non foi traballar esta terza feira, 17 de decembro. Neste caso non pola imposibilidade de chegar ao seu posto como consecuencia dos paros no transporte público, senón pola xornada de folga no ensino ─e noutros sectores─ que volveu paralizar Francia unha vez máis. Sara non só secundou o paro ─que se repite cada terza feira─, tamén mostra a súa "admiración" pola "conciencia reivindicativa" da cidadanía francesa. "Teñen unha cultura da folga diferente", sinala, e engade: "Están seguros da súa causa e até que o Goberno sente a negociar non van parar". Será esta cuarta feira que o Executivo dea ese primeiro paso forzado polas mobilizacións e os paros sectoriais. O primeiro ministro francés, Edouard Philippe, convocou os sindicatos e a patronal para as 14.30 horas co fin de manter unha primeira reunión de traballo bilateral sobre a polémica reforma das pensións. Un día despois manterá unha "reunión multilateral" ás 16 horas e posteriormente recibirá os directores das compañías de transporte público "para facer un balance dos resultados do diálogo iniciado", apuntou a súa oficina de prensa. Desgaste e cansazo A situación está a causar unha forte erosión no Goberno do presidente Emmanuele Macron, desgastado xa pola mobilización desde hai máis dun ano dos chamados coletes amarelos, que protestan pola suba no prezo dos combustíbeis, a perda de poder adquisitivo e a inxustiza fiscal. Mais tamén ─sinala Sara, lucense residente en Palaiseau, ao sur de París─ "a xente está a acumular un grande estrés" e comézanse a notar signos de "cansazo". Porque manter alto no tempo o nivel de intensidade dunha mobilización é case imposíbel. Máis aínda nunha cidade das dimensións da capital francesa, cos seus vinte arrondissements, onde a ausencia ou carencia do transporte público fai case inviábel a mobilidade. Sara explica que necesita coller o tren tres horas antes do habitual para poder chegar ao seu posto de traballo, e tres horas despois do habitual para poder regresar á casa. Ambos os dous completamente cheos. "En París hai pelexas para entrar", asegura. Unha situación que, por outra banda, está a ser aproveitada por compañías privadas de transporte como Uber, que non obstante desactivou a opción de contratar viaxes programados con antelación. A folga para estas empresas está a ser unha beizón. "Non dan abasto", di Sara, que prognostica que a situación de folga no transporte público e de mobilizacións nas rúas vaise estender cando menos "até o Nadal". Porque nunha sociedade que se preza de traballar e pagar impostos a medida gobernamental está a causar un malestar xeneralizado na sociedade. Segundo as últimas enquisas, perto de 70% da cidadanía apoia as mobilizacións contra a reforma das pensións. O vigués Manuel Simón Novoa, enxeñeiro informático nunha compañía parisiense, certifica no seu entorno laboral esta maioría que "entende" as protestas contra unha das medida estrelas do programa de Goberno de Macron. Entre outros matices, explica Manuel, coa reforma pasarase a calcular a pensión facendo a suma de todos os anos traballados e non só daqueles onde o salario foi maior, o que supón "pensións máis baixas". Tamén, outro dos medos é que se adíe a idade de xubilación. Problemas de mobilidade Os sectores máis afectados son o da educación ou o sanitario e, en xeral, o sector público. E especialmente o do transporte, nomeadamente o ferroviario, de aí o gran seguimento da folga. A respecto desta situación de mobilidade ─ou a súa imposibilidade─, Manuel explica que os grandes problemas están nos desprazamentos cara ao centro de París nos RER (Réseau Express Régional, os comboios de proximidade parisienses). "Hai que facer transbordos porque as liñas non están completas e é complicado coller calquera tren", xa que ─explica─ "as entradas ás plataformas están limitadas polos propios traballadores" da compañía. Confesa, non obstante, que el é "afortunado" xa que no seu traxecto diario ao lugar de traballo non se ve tan afectado (combina o bus co camiñar). Porén, hai uns días regresou ás 22.30 dunha viaxe en avión e a falla de trens obrigouno a quedar a durmir no aeroporto.


Os pés da Santa - esa sobrenatural peza de Francisco Asorey - pisarán de novo terra galega, logo de case setenta anos na Casa de Galicia de Montevideo. Cando o escultor de Fefiñáns nado á sombra dos Balboas de San Bieito concibiu esta obra, respiraba os aires do galeguismo. Frecuentaba e confraternizaba con Anxel Casal e Camilo Díaz en Compostela. A fotografías grupais do Seminario de Estudos Galegos, Nós, o Partido Galeguista e as Irmandades da Fala compoñen algúns dos máis lexendarios "todopirolos" da nosa historia recente. Esa era a tónica dos tempos: contadas as mulleres que asumían presenza pública na academia, a cultura ou a política, e menos aínda aquelas ás que se permitía saír na foto.Con todo, unha das construcións teóricas e iconográficas máis feitas do galeguismo foi a figura da Galiza Nai, esa imaxe telúrica que conxuga a personificación da Terra e o seu devalo na esforzada Muller. O mito matriarcal, de anubrada orixe animista e reformulado na tradición virxinal cristiana pretendía quizáis compensar esa imprescindible "presenza ausente" feminina no movimento. E o caso é que aínda considerando a fenda da emigración e o descomunal peso da muller no acervo histórico e patrimonial do pobo galego (quer a nivel individual quer no silandeiro anonimato colectivo), o desveo non foi estéril, ao lograren sermos un dos escasos países que teñen coroado unha muller como Poeta Nacional.A Santa conxuga toda esa devoción panteísta, xunguida a unha agresividade artística extrema que enche a obra dunha innegábel vocación rupturista e provocadora. Contan os cronistas que a súa presentación en Madrid indispuxo a toda unha Raíña como Victoria Eugenia, que arrepiada pediu a retirada daquel metro noventa de labrega obscenidade. A Santa, policromada como grande parte da obra en madeira de Asorey, recolle ese tipo céltico do tempo, omipresente na súa obra. No entanto, neste caso, non hai vestixios de dignidade indumentaria. A muller ofrécese espida e o cicel do autor só reproduce un outro cicel do tempo, da intemperie, a penuria, a malnutrición, a maternidade e a vida gañada en loita coa vida. Un martirio intimamente ligado á relixiosidade Deus-Terra-Nai tan presente en grande parte do galeguismo da altura.Fálase adoito do simbolismo do xugo que porta ao lombo, e que, salvando a referencia simbólica ao País, semella redundante. A vida da muller é un xugo de seu, debuxemos ou non a leñosa curva do apeiro a ensombrecer os ombros da modelo. Foino, moito máis, a das mulleres como a Santa, estrañamente contemporáneas do corte garçon do Art Decó e o charleston, que co acceso ao mundo laboral fendían cadeas noutras latitudes e capas atmosféricas máis elevadas do chan.O ollar da Santa, firme e desafiante, supón unha das fracturas da cuarta parede máis sobrecolledoras que un teña contemplado. Non é esa nudez incómoda (todas o son, nestes tempos de eufemismo intransixente) que nos confronta co tempo e as súas pegadas, distantes da cosmética; é o berro irreverente que invoca: "Esta é a nosa virxe!. Non a imaxe inerte envolta en ouropel que paseades na Pascua. Non unha raiña de pel de porcelá bañada en leite de corza. A nosa virxe negada, asoballada e salvaxe". Unha muller verdadeira e anónima, construida entre rodeiras de carro, partos e escravitude. Keith Richards, guitarrista dos Rolling Stones, dixera unha vez que o rock and roll é sexo, e que cómpre baterlles (aos espectadores) con él na cara. O Asorey pétreo do que tanto temos gozado no espazo urbán galego gaña insolencia e coraxe nesta obra, absolutamente disruptiva no seu tempo, e obviamente no noso, inmerso nunha insípida viaxe á irrelevancia.Se é certo o que se di, cando Asorey soubo da insolente reacción de Victoria Eugenia ante a Santa, o carácter da súa insobornábel cruzada punk levouno a renunciar a un traballo que a propia Raíña lle encargara. Reparen no custe de oportunidade nuns tempos nos que, economicamente, os artistas tampouco o tiñan doado. Keith Richards estaría satisfeito.Nos anos posteriores á Guerra Civil, Asorey habería de prescindir dese luxo, realizando traballos para o réxime franquista e gardando a Santa no faiado do corazón. A súa peza favorita, que non vendería até entrados os anos 50.Hai uns días, Celia Pereira presentou a súa devota e esmerada edizón galega de "O meu pecado mortal; o voto feminino e mais eu" de Clara Campoamor, e mencionou diversas circunstancias estelares, azares e contradicións do tempo, que semellan buscar a xustiza para a autora e a pertinencia do seu esforzo. Conta a historia e contounos Celia que o voto feminino gañou a votación por apenas catro sufraxios. Gustáballe pensar, tamén a ela, que esas catro mans decisivas foran, xustamente, as dos catro deputados galeguistas que –cabo de moitos outros- apoiaron a Clara Campoamor ao longo de aquel prolongado e pretendidamente disuasorio proceso de aprobación: Otero Pedrayo, Suárez Picallo, Villar Ponte e Rodríguez Castelao. Eles, que quizáis inspiraran a obra de Asorey cinco anos antes da votación, loitaron por que a Santa puidese arrastrar as súas faccións indómitas, os seus magoados osos a un colexio eleitoral e votar como un ser humano. Abandonando de vez, polo menos no plano institucional, o lugar que desde nena lle fóra reservado entre as bestas.


Summary: Foi elixida por unanimidade despois de que Carme Freire presentase a súa dimisión, xunto a outras catro persoas da Executiva, que tamén abandonaron as súas responsabilidades orgánicas: Manuel Docampo (Organización), Ana Rodríguez (Finanzas), Xosé Manuel Parente (Sectores Vexetais) e Charo Sánchez Parga (Recursos Produtivos para a Alimentación). Estas cinco persoas continuarán na Dirección Nacional do sindicato.

A Dirección Nacional do Sindicato Labrego Galego elixiu a Isabel Vilalba nova secretaria xeral por unanimidade esta tarde, despois de que Carme Freire presentase a súa dimisión, xunto a outras catro persoas da Executiva, que tamén abandonaron as súas responsabilidades orgánicas: Manuel Docampo (Organización), Ana Rodríguez (Finanzas), Xosé Manuel Parente (Sectores Vexetais) e Charo Sánchez Parga (Recursos Produtivos para a Alimentación). Estas cinco persoas continuarán na Dirección Nacional do sindicato, que lle encargou a Isabel Vilalba a elaboración dunha proposta para formar unha nova Executiva. Estas cinco persoas continuarán na Dirección Nacional do sindicato Carme Freire fora elixida secretaria xeral no VII Congreso do SLG, en 2007, responsabilidade na que sería reelixida no VIII Congreso, celebrado o pasado 5 de novembro de 2011. Pola súa banda, Isabel Vilalba é responsable da Secretaría das Mulleres do SLG, forma parte da directiva da Coordinadora Europea da Vía Campesina, e rexenta xunto ao seu cónxuxe unha explotación de vacún de leite e fabas en Lourenzá (Lugo).


Summary: Centos de traballadores e traballadoras maniféstanse na capital en demanda dun convenio digno e para denunciar a precarización dun sector no que en Galiza traballan 1.500 persoas.

O sector das ambulancias – 1.500 traballadores e traballadoras en Galiza- leva meses de loita e mobilizacións na defensa dos seus dereitos laborais. A ruptura da negociación dun novo convenio (que substitúa o que leva tres anos acaducado) após a decisión da patronal de recortalo en 10% volveu sacar operarios e operarias á rúa, protagonizando unha greve que pode convertirse en indefinida a principios de marzo. Centos de traballadoras e traballadores do sector de ambulancias percorreron esta cuarta feira as rúas de Compostela en demanda dun convenio digno e un servizo público e de calidade. Entre tambores, bucinas, petardos e botes de fume de cores as e os manifestantes avanzaron polas rúas da capital coreando consignas como "Ambulancias solución", "Ambulancias en loita por un convenio digno", "Feixooo escoita, ambulancias en loita" ou "Patronal culpábel, Xunta responsábel" A mobilización rematou diante do edificio administrativo da Xunta, onde os representantes das centrais sindicais convocantes reiteraron as demandas do sector e, novamente, acusaron tanto á administración como á patronal de ser os causantes tanto da situación que padecen como da convocatoria de folga. Como teñen denunciado unha e outra vez, a orixe do conflito foi un concurso dotado á baixa pola propia consellaría de Sanidade, no que se levaron a concesión empresas-fondos de investimento, como Ambuibérica, que presentaron propostas aínda máis á baixa que inviabilizaban manter o servizo e pagar ao persoal. Desde aquela sucedéronse os intentos de descolgue do convenio, de rebaixas salariais, un progresivo deterioro tanto das condicións laborais como dos propios vehículos, ademais de incumprimentos dos compromisos recollidos nas plicas do concurso. Isto, xunto coa reiterada negativa a negociar un novo convenio que deixou os salarios do persoal conxelados desde o ano 2015. Incidencias Fontes da patronal indican que nesta pasada noite foron sabotadas 9 ambulancias que apareceron coas rodas pinchadas, no marco da greve que desenvolve o persoal do sector.


Entre os peculiares fetiches que adornan o ideario patrio atópase a Transición, relato mítico no que Adolfo Suárez e Juan Carlos de Borbón abordan retos a medio camiño entre os traballos de Hércules e a busca do Vélaro de Ouro, coa colaboración de secundarios de luxo coma Carrillo, Fraga, Felipe González et alia. A Transición coma fito (e mito) fundacional do réxime da Segunda Restauración Borbónica é exemplo que causa admiración e pasmo a propios e estraños: dunha dictadura pasase sen traumas a una democracia avanzada grazas á preclara intelixencia e á xenerosidade sen par dos pais da patria; grazas ao sacrosanto consenso que concilia tódalas apetencias, intereses e ambicións por un ben superior; grazas á fraterna superación de odios pasados… Este relato laudatorio do milagroso xurdimento dunha España sen pecado orixinal, na que todo o mundo é bo e demócrata, parte dun consenso que comezou por non falar do pasado e rematou por inventalo, até o punto de que non poucos franquistas acabasen travestidos por obra e graza do relato oficial en demócratas avant la lettre. O carácter prodixioso da Transición chega ao paroxismo cando os servizos de agit-prop, a medio camiño entre a prestidixitación e a desmemoria, veñen pouco menos que a dicir que as elites do réxime estaban cheas de demócratas de toda a vida, o que é leva a concluir que por un misterio insondable en España houbo franquismo pero non franquistas. Con estes vimbios, non é raro que boa parte da dirixencia do réxime actual considere normal inventar currículums, transaccionar títulos ou cursar estudos con efecto retroactivo por vía telepática, xa que o papel aguanta todo. Se Fraga foi sempre un galeguista moderado, por que non pode ser Cifuentes máster do que lle pete? Dende cando a realidade pode competir cos boletíns oficiais? A mentalidade transicional leva a pensar que todo é reinventable ou transaccionable, confunde España cun gran buffet libre, e conleva o alienamento da realidade e do Código Penal no que pretende vivir a casta dirixente. Nesta España, a posible falsificación a favor dun membro do establishment dun título oficial da Universidad Rey Juan Carlos (axeitado nome para a institución) semella unha nimiedade para unha parte substancial de ambas cámaras, e non sería raro que algún prócer pense que a prevaricación é unha técnica para curar varices. O que noutras latitudes tería provocado demisións, aquí se quere zanxar falando dunha conspiración da parte contratante da primeira parte, amosando o carácter fallido dunha Segunda Restauración Borbónica que xa non da para máis. Boa proba de que a descomposición é estructural e o feito de que ten chegado xa á monarquía, que perdeu o verniz de respetabilidade e deixou ao ar as vergoñas dunha familia disfuncional e desestructurada que dista moito da exemplaridade coa que se pretende xustificar a anomalía de ter un xefe de estado hereditario. O incidente da Catedral de Palma é un máis dunha sucesión de feitos variopintos que acreditan a impostura na que se funda a institución. Non son mellores que nós, non se comportan mellor, non están máis preparados e non hai unha soa xustificación racional para seguir cargando coa familia Borbón nos orzamentos. Non deixa de resultar entre tráxico e cómico que unha universidade co nome do monarca mitificado no relato transicional esté no punto de mira por unha actuación que ademáis de irregular pode ser delictiva. Como dicía Hegel a necesidade expresase a través do accidente. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: É unha das empresas que identifica a súa marca co uso da lingua galega. Etiqueta no idioma propio e inclúe no seu convenio colectivo os dereitos lingüísticos dos traballadores. Agora, "profunda" nesa galeguización con novas campañas que explica nunha entrevista ao Foro Peinador. Vídeo no interior.

No sector lácteo galego, Larsa é unha das empresas que identifica sen complexos a súa marca co uso da lingua galega, algo que se comproba axiña na rotulación dos envases, así como na cartelería que se pode atopar nas fábricas. Ademais, foi a primeira empresa que incorporou os dereitos lingüísticos dos traballadores e traballadoras e consumidores e consumidoras no articulado do convenio colectivo nos primeiros anos da década dos noventa, sendo por ese motivo, "unha meritoria excepción en Galicia", tal e como destaca o Foro Peinador. Larsa etiqueta en galego desde hai anos, profunda nesa estratexia e o seu convenio colectivo recoñece os dereitos lingüísticos dos traballadores O presidente deste colectivo a favor da galeguización emprearial , Xosé González, falou con Francisco Javier Cordero, xefe da fábrica de Outeiro de Rei, que explica as razóns que levaron a empresa a apostar tan claramente polo idioma propio e as que animaron a Larsa a "profundar" no uso do galego na súa etiquetaxe, a través de novas campañas que se están a desenvolver neste momento. "É o noso idioma e temos que utilizalo", resume nunha frase. "Somos galegos, nacemos en Galicia e estamos no mercado lácteo desde 1933; en todo este tempo houbo unha idiosincrasia de ida e volta no país, na empresa e na sociedade, pero levamos tempo xa traballando no idioma galego e queremos profundar nunha liña que xa levabamos", explica Cordero, que lembra que "a fábrica está rotulada en galego, ao igual que os produtos". "Esa historia e ese saber facer que nos levou a ser o que somos queríamos plasmalo cara a fóra no que somos: galegos" "Esa historia e ese saber facer que nos levou a ser o que somos queríamos plasmalo cara a fóra no que somos: galegos", insiste Cordero. Parte dos cartóns de leite, así como doutros produtos lácteos, tiñan a etiquetaxe en galego. Agora, Larsa "afonda nesa idea" e emprega a lingua propia tamén nunha campaña que desenvolve na actualidade e na que frases de "xente normal da rúa" de 78 anos -os mesmos que ten a empresa- expresa "con naturalidade" o que os seus consumidores pensan da sociedade onde viven. "Esa naturalidade da xente normal é a que temos que trasladar aos produtos", di Cordero. "O galego é o noso idioma, a xente fala en galego e en moitos casos gústalle que cheguen ás súas casas no seu idioma. É a nosa lingua e temos que utilizala" "Antes ou despois, sorprenderaste a ti mesmo dicindo: mira que nos complicamos a vida", di unha desas frases nun cartón de leite. E a afirmación é aplicable tamén ao escaso uso do galego por parte das empresas galegas. "O galego é o noso idioma, a xente fala en galego e en moitos casos gústalle que cheguen ás súas casas no seu idioma. É a nosa lingua e temos que utilizala", argumenta Cordero, que destaca tamén o feito de que "o convenio colectivo sexa bilingüe". Pero ademais, o devandito convenio foi o primeiro que incorporou os dereitos lingüísticos dos seus traballadores no texto. Segue en vigor desde o ano 1991 e serviu de exemplo a outras empresas, aínda que seguen sendo poucas.


Summary: Sen dados aínda da autopsia practicada, a familia solicitou un segundo exame, desta volta en presenza dun ou dunha médica "de confianza". O preso apareceu morto nunha cela do cárcere Puerto I en Sevilla, a 1.000 km da súa casa.

"Causas naturais". É a versión oficial da morte do preso vasco Arkaitz Bellón que aparece na nota emitida por Institucións Penitenciarias sen ter realizado análise nengunha. Tamén informaron de que foi atopado "inmóbil na cama" e que os servizos médicos, avisados "inmediatamente" constataron "que o interno estaba sen vida e sen ningún signo externo de violencia". Sen coñeceren aínda os resultados da primeira autopsia, @s avogad@s de Bellón e a familia solicitaron personarse nunha segunda autopsia a través dun ou dunha médica "de confianza". Na plataforma de familiares de pres@s vasc@s Etxerat hai algo que non calla. Arkaitz Bellón, veciño de Elorrio, un municipio gobernado historicamente pola esquerda abertzale --o alcalde actual é Niko Moreno--, levaba preso desde 2003. A Audiencia Nacional española condenouno --canda outros dous cidadáns vascos-- a 13 anos de cárcere por ter participado en actos de kale borroka. No concreto, por ter queimado caixeiros automáticos, un ataque con cócteles molotov contra axentes da Ertzaintza e a queima de dous autobuses baleiros. Os incidentes aconteceran na Aste Nagusia de Donostia en 2000. A súa posta en liberdade estaba prevista para maio deste ano. Catro malleiras "brutais" Con todo, o que non conta a nota emitida por Institucións Penitenciarias son as denuncias que Bellón presentara polas malleiras que lle propinaron en "polo menos catro ocasións" e os castigos que se lle impuxeron nos cárceres do Estado en que ficou submetido á dispersión, segundo dados facilitados por Etxerat. As dúas últimas tundas recibiunas en 2010 e 2013 en Sevilla II, onde en marzo sufriu "unha malleira brutal" a mans dos funcionarios no transcurso do rexistro da súa cela, segundo consta na denuncia que interpuxo o preso. Foi o terceiro episodio en poucas semanas entre pres@s vasc@s. Clasificado en primeiro grao de tratamento penitenciario, Bellón ficaba só nunha cela. A actitude "violenta" dos carcereiros alentou unha folga de fame d@s 13 pres@s vasc@s que durou un mes. A morte de Arkaitz Bellón, só un mes despois da maré humana que anegou Bilbo contra a dispersión, é a terceira dun preso vasco que se produce en menos dun ano: Ánjel Figueroa morreu no seu domicilio en marzo de 2013, onde cumpría prisión atenuada por mor dunha enfermidade; 15 días despois faleceu Xabier López Peña nun hospital en París, a onde fora transladado após sufrir un infarto e un derrame cerebral.


Summary: O Goberno afirma que cumpriu 23,4% dos compromisos adquiridos

O presidente español Pedro Sánchez compareceu esta terza feira publicamente para facer balance do primeiro ano do Executivo de coalición, sinalando os compromisos do programa de Goberno que xa levaron a cabo nestes 12 meses, aínda que Catalunya, os presos e a crise da monarquía centraron a rolda de preguntas. No tocante á Coroa, Sánchez cualificou de "valente" o discurso de Nadal do rei Felipe VI e anunciou que hai unha folla de ruta de renovación da monarquía, baseada na exemplaridade e transparencia. O mandatario español quixo así reforzar o discurso de Felipe VI do 24 de decembro, cando este asegurou para diferenciarse do seu pai -fustrigado polas investigacións sobre lavado de cartos- que o seu era un reinado renovador desde o primeiro día. "O rei quere unha monarquía constitucional adaptada á España do século XXI. Renovación, rendición de contas, aí está traballando Felipe VI. Imos paso a paso. Xa irán coñecendo como se materializa a folla de ruta de renovación da Coroa en canto a transparencia e exemplaridade", dixo onte Sánchez. Porén, non aclarou se o Consello de Ministras e Ministros impulsará unha lei da Coroa. "Paso a paso", reiterou. Nese sentido, Sánchez non deu detalles sobre as medidas concretas que poderían adoptarse por parte de Zarzuela ou do Goberno, pero insistiu en que a Coroa continuará co "ánimo de renovación" que cre que demostrou "con feitos" Felipe VI. "E no que poidamos axudar, o Goberno estará ao dispor da Coroa", zanxou. Cumprimento do programa O Executivo de coalición cumpriu no seu primeiro ano con 23,4% dos 1.238 compromisos adquiridos para esta lexislatura, explicou hoxe o presidente, aseverando que a pandemia, lonxe de frear a súa acción de Goberno, acelerouna, até o punto de levaren "un semestre de adianto" nos seus obxectivos. Ademais, o presidente anunciou que prevén cumprir 32,6% dos seus compromisos antes de que finalice o primeiro semestre de 2021. Este balance do Goberno recóllese no documento titulado Cumprindo, que realizou o Executivo e que prevé presentar cada ano a partir de agora. Nel recóllese o grao de cumprimento dos catro eixos que guían a acción do Executivo. Así, sinálase que se logrou 22,8% dos compromisos do eixo 'España verde' e recoñece que aínda quedan, como "compromisos non iniciados máis relevantes" medidas como a elaboración da Estratexia Industrial 2030 para a transición ecolóxica e a descarbonización e modificar a Lei de Seguridade Alimentaria No eixo da 'España dixital' alcanzouse, segundo o informe, 27%, coa aprobación de estratexias como a de Intelixencia Artificial a de impulso da tecnoloxía 5 G. O grao de cumprimento dos compromisos do terceiro eixo, o da igualdade de xénero, sitúase en 31% e espérase chegar a 47% en xuño, con medidas como a aprobación da Lei de Liberdade Sexual. Entre os compromisos non iniciados, destácase o de integrar as empregadas do fogar no Réxime Xeral de Seguridade Social. Por último, o Goberno sinala que se conseguiu 23% dos compromisos de cohesión e inclusión, tanto a nivel territorial como social, aínda que afirma que queda pendente abordar cuestións como as relativas á derrogación parcial da reforma laboral. Simón e 14 técnicos formaron o comité de desconfinamento O Ministerio de Sanidade fixo públicos os nomes das e dos 15 técnicos que formaron o comité que asesorou o Goberno en maio e xuño sobre o desconfinamento, e que se mantiveron no anonimato. En concreto, as e os expertos que formaron o comité foron o director do Centro de Emerxencias, Fernando Simón, 14 técnicos do Ministerio de Sanidade e un experto externo, Javier Segura, vicepresidente da Asociación Madrileña de Saúde Pública. Sánchez chama ao "reencontro en Catalunya" Segue o silencio por parte do Goberno español a respecto da petición de indulto para as e os presos políticos e sociais cataláns condenados polo Tribunal Supremo no xuízo do procés. O presidente do Executivo estatal, Pedro Sánchez, en resposta a preguntas da prensa, limitouse onte a asegurar que "aposta claramente polo reencontro e a reconciliación" en Catalunya. "Cando falamos de Catalunya, ninguén está libre de culpa. Todos cometemos erros", remarcou Sánchez. Desta maneira, na rolda de prensa que ofreceu en Moncloa para facer balance do ano, o presidente evitou adiantar a súa opinión sobre a aplicación da medida de graza ás e aos presos independentistas, alegando que se trata dun procedemento regrado e que o Executivo só se debe pronunciar ao final do mesmo. A situación das presas e presos é relevante para Catalunya e para as forzas do Goberno que en apenas dous meses concorrerán ás eleccións ao Parlament. E a solución podería pasar por dúas vías: o indulto ou a reforma do delito de sedición no Código Penal, que xa fora anunciada para este ano. Mais no documento que Pedro Sánchez presentou sobre o balance da lexislatura non aparece como cumprida a reforma do Código Penal e, en concreto, no que ten a ver cos delitos de rebelión e sedición. Preguntado sobre esta cuestión, o mandatario español asegurou que "o obxectivo do Goberno é poder presentar a reforma o próximo ano, en 2021" e asegurou que "ten que ser o ano en que actualicemos o noso Código Penal", para homologalo ás "democracias europeas ás que nos queremos parecer aínda máis".


Summary: A pasada semana Maternidades Feministas presentou o seu Observatorio das violencias machistas cotiás que afectan á maternidade, un estudo sobre as distintos obstáculos e agresións que sofren embarazadas e nais, con exemplos de violencias institucionais, económicas, psicolóxicas ou culturais, ademais da propia violencia obstétrica. Falamos coa súa coordinadora.

"Todo o mundo foi educado nunha sociedade machista e patriarcal cunha concepción da muller como a abnegada, a que sofre. Ninguén se preguntou nunca quen coida as crianzas, quen as lava ou as alimenta, porque ese traballo era das mulleres"A pasada semana o grupo compostelán de Maternidades Feministas presentou o seu Observatorio das violencias machistas cotiás que afectan á maternidade, un estudo sobre as distintos obstáculos e agresións que sofren embarazadas e nais que a partir dunha enquisa na que participaron 300 mulleres recolleu exemplos de "violencias" institucionais, económicas, psicolóxicas ou culturais, ademais da propia violencia obstétrica presente en embarazo e parto ademais de realizar unha proposta de actuacións e cambios normativos que presentarán ás distintas administracións.O primeiro obxectivo do Observatorio está xa conseguido: colocar no debate públicos todas estas cuestións, incitando en primeiro lugar á súa reflexión e debate por parte das propias mulleres afectadas e, igualmente, ás institución e ao conxunto da sociedade. O propio informe de conclusións publicado por Maternidades Feministas subliña a "invisibilidade" de moitos estes problemas, que ou ben pasan desapercibidos, ao non concedérselle a importancia suficiente ou asumirse como "nomais", ou ben non son denunciados. Ademais, cando esta denuncia si existe, poucas veces estas reclamacións reciben unha resposta axeitada.A indefensión de mulleres embarazas e nais que resulta paradoxal nunha sociedade que, por outra banda, eleva no discurso público a cuestión da actual baixa natalidade como un dos problemas máis destacados e dos retos de futuro para as vindeiras décadas. "O problema é que vivimos nunha sociedade adultocéntrica. Iso viuse claramente durante o confinamento da primavera, o que obrigou a que moitas fixésemos unha campaña para que se permitise que as crianzas saísen a pasear", destaca Mónica Rodríguez Vázquez, coordinadora do informe."Como a sociedade ten que funcionar sobre esa estrutura dos coidados, ninguén se pode permitir considerar que aí existe violencia, pero existe"Mónica Rodríguez destaca a "invisibilidade" das violencias sufridas en xeral polas mulleres, tamén no que afecta ao embarazo e a crianza. "Todo o mundo foi educado nunha sociedade machista e patriarcal cunha concepción da muller como a abnegada, a que sofre. Ademais ninguén se preguntou nunca quen coidaba ás crianzas, quen as lavaba ou as alimentaba, porque ese traballo era das mulleres, por iso non importan estes problemas. Todo ese traballo non remunerado, que equivale a un 53% do PIB non está valorado socialmente nin cuantificado oficialmente, pero é un traballo no que se sustenta toda a sociedade", di. "Como a sociedade ten que funcionar sobre esa estrutura dos coidados, ninguén se pode permitir considerar que aí existe violencia, pero existe", subliña. "No Observatorio detectamos que unha das estratexias das mulleres nais para fuxir destas violencia é non ter máis fillos. Se te despiden por ter un fillo, ao final vas optar por non ter un segundo"Os problemas e dificultades de todo tipo que sofren as mulleres que acaban de ser nais, comezando polas económicas, son un determinante clave que axuda a explicar as baixas taxas de natalidade existentes en Galicia e no conxunto do Estado Español. "No Observatorio detectamos que unha das estratexias das mulleres nais para fuxir destas violencia é non ter máis fillos. Se te despiden por ter un fillo, ao final vas optar por non ter un segundo. Con este sistema económico e con este empresariado, como vas ter máis fillos?", subliña Mónica Rodríguez. "Un informe recente do Banco de España sinala que os ingresos das mulleres descenden un 11% despois de ter un fillo e un 30% se teñen máis. Foi creándose a idea de que xa viviamos nun país igualitario e paritario, pero a realidade é que non cambiaron tantas cousas", di. "Por que houbo mobilizacións tan masivas o 8M? A sentenza da Manada foi unha chispa importante, pero a clave foi sobre todo a constatación de que a fenda de xénero, o teito de cristal e o chan pegañento seguían a ser reais", engade.Violencia obstétrica"A clave de moitas das violencias psicolóxicas e tamén da violencia obstétrica é o cuestionamento da nosa capacidade intelectual"Un dos aspectos clave no informe é a denuncia da chamada "violencia xineco-obstétrica", definida como "calquera conduta, por acción ou omisión, que, realizada polo persoal sanitario, afecte ao corpo e aos procesos reprodutivos das mulleres, con consecuencias físicas e psicolóxicas". Maternidades Feministas incide, sobre todo, na falta de información proporcionada ás mulleres embarazadas, a negación da súa capacidade para decidir sobre as condicións nas que queren levar a cabo o parto e o trato "infantilizador" e carente de empatía que en moitas ocasións reciben por parte do persoal sanitario, ao que lle esixen unha formación en materia de xénero."A clave de moitas das violencias psicolóxicas e tamén da violencia obstétrica é o cuestionamento da nosa capacidade intelectual", di Mónica Rodríguez, que engade que "no momento en que unha muller é nai, tanto ten que sexa doutora en Física, que vai pasar a ser posta en dúbida, e todo o que faga vai ser cuestionado, comezando polo seu físico ('a ver se recuperas a figura como esa modelo') ata a forma en que coida o seu fillo ou filla". Noutras palabras, todo o que faga vai estar mal visto por unha parte da sociedade, tanto se opta pola lactancia materna coma se non, tanto se volve ao traballo inmediatamente coma se non."Esa violencia obstétrica é tamén unha violencia institucional, porque a administración non dedica suficientes recursos aos partos: faltan matronas, enfermeiras, xinecólogas..."En relación coa violencia obstétrica, Mónica Rodríguez denuncia que "os partos están organizados así por unha cuestión de comodidade para o médico ou xinecólogo, que ademais adoita ser un home, e non pensando no benestar ou no beneficio para a muller que está a parir". "Esa violencia obstétrica é tamén unha violencia institucional, porque a administración non dedica suficientes recursos aos partos: faltan matronas, enfermeiras, xinecólogas... E falta, ademais, moita formación de xénero e formación nunha mínima empatía para o persoal sanitario, que acaba por tratarte como unha nena pequena", di.As cidades non están feitas para as crianzas"Falamos de violencias infraestruturais, porque as propias infraestruturas che impiden facer unha vida normal e practicamente che obrigan a ter un coche"O informe afonda, entre outras cuestións, na denominada "violencia infraestrutural" (provocada polas infraestruturas). As cidades non están construídas para as mulleres embarazadas, nin para os nenos e nenas nin para, por exemplo, pasear cun carriño. Os peóns e peoas, canto máis febles son (e aquí entrarían tamén as persoas con problemas de mobilidade, discapacitadas ou de maior idade) atópanse en clara desvantaxe fronte aos coches e os seus condutores. De igual xeito, as eivas do transporte público prexudican especialmente a estes colectivos."Cando quedas con outras nais acabas falando destes temas e ves que aí hai moito sufrimento e moita soidade na maternidade. E só esa soidade, ese apartarnos da vida exterior, xa implica unha violencia""Se as cidades foron algunha vez humanas, dende logo xa non o son", destaca Mónica Rodríguez. "Falamos de violencias infraestruturais, porque as propias infraestruturas che impiden facer unha vida normal e practicamente che obrigan a ter un coche. E se non o tes estás vendida porque no transporte público é moi difícil o acceso e a baixada" di, engadindo que "ao final acabas ti mesma evitando ir a sitios ou evitando facer certas cousas para evitar conflitos e problemas, e iso leva a unha exclusión da vida social"."Cando quedas con outras nais acabas falando destes temas e ves que aí hai moito sufrimento e moita soidade na maternidade. E só esa soidade, ese apartarnos da vida exterior, xa implica unha violencia", explica. De aí a importancia de botar a andar esta enquisa, que permitiu que todas as participantes reflexionasen sobre as súas situacións persoais.Uns debates que deben ser abertos"A realización do informe foi para nós mesmas unha ferramenta sanadora e empoderante, porque nos permitiu falar de moitos temas, poñelos en común e permitiunos ver que había moitas violencias das que non eramos conscientes ao comezo", destaca. "A idea é seguir co Observatorio porque nos parece importante chegar a moitas máis mulleres, que todas elas fagan esta introspección e estas reflexións", engade, subliñando que "abrimos unha caixa de algo que parece que moitas mulleres estaban a agardar e que non chegaba nunca a ser falado"."A realización do informe foi para nós mesmas unha ferramenta sanadora e empoderante, porque nos permitiu falar de moitos temas, poñelos en común e permitiunos ver que había moitas violencias das que non eramos conscientes ao comezo"Subliña, así mesmo, que estes debates deben darse no marco do feminismo, onde a maternidade "foi sempre un tema moi polémico", o que en ocasión levou a que ficase relegado. "Moitas comezamos sendo antimaternais e cando chegamos á maternidade acabamos chegando a unha crianza do apego que parecía case contraditoria cos nosos principios feministas, pero que non o é. Unha vez que es nai velo doutra maneira", di Mónica Rodríguez". "Como nais estabamos fóra do activismo, comezando polo feito de que os propios horarios de asembleas ou concentracións nos facían imposible asistir. Porén, ao final, a nosa actividade permitiu que moitas mulleres volvesen militar no feminismo, aínda que fose cunha crianza colgada da teta", destaca."A nosa actividade permitiu que moitas mulleres volvesen militar no feminismo, aínda que fose cunha crianza colgada da teta"Mónica Rodríguez reclama que ademais do debate, "son importantes todo tipo de cambios, dende modificacións lexislativas para facer máis doada a vida de nais e crianzas, ata pequenas mudanzas a nivel de cada concello, que afectan a cuestións concretas do día a día de moitas mulleres". Tamén sinala a necesidade de que todas estas cuestións sexan máis denunciadas polas mulleres que as sofren, aínda que lembra que (como recolle o informe), "a maior parte das mulleres non atopan canles axeitadas para denunciar e, cando o fan, estas denuncias non teñen resultado ou resposta".


Summary: Dous mozos foron ingresados nun hospital en Barcelona após recibir unha malleira dun grupo de ultradereitistas, que tamén tentaron acceder a un instituto, onde agrediron a profesores.

A declaración de independencia feita polo Parlament esta sexta feira provocou a reacción dos sectores máis ultras do unionismo, que protagonizaron diversas accións violentas na tarde-noite. Medio milleiro de persoas tomaron parte na manifestación anti-independentista convocada por diversas entidades (entre ela a xenófoba PxC) na parte alta da cidade e para marchar dirección centro. Por volta de 200 deses manifestantes, con bandeiras españolas, intentaron asaltar o instituto CIC, na Via Laietana, segundo confirmaron os Mossos. Neses momentos, dentro do centro había estudantes de primeiro e segundo de secundaria, producíndose momentos de tensión e medo. Os ultras, segundo recollen medios cataláns, terían agredido algúns profesores. Posteriormente, este grupo de extrema dereita dirixiuse a Catalunya Radio, onde insultaron e ameazaron traballadores, ademais de romper varios cristais. Na serie de violencia protagonizada polos unionistas, tamén foi albo de ataques un equipo televisivo de BTV. Alias, dúas persoas tiveron que ser ingresadas nun hospital barcelonés por mor da malleira recibida a cargo de ultradereitistas no Passeig de Gràcia. Unha terceira persoa foi agredida na rúa Mallorca de Barcelona cando os traballadores dun bar berraron 'liberdade' ao paso dos ultra-dereitistas.


Summary: SOS Sanidade Pública advirte dun novo éxito mobilizador contra a deterioración do sistema sanitario que "amosa claramente o malestar dos profesionais e da cidadanía". O seu portavoz, Manuel Martín, é pesimista respecto da posibilidade de que o Goberno galego tome nota

O centro de Santiago rebordou o pasado domingo nunha nova manifestación a prol da sanidade pública e contra os "recortes" e a "deterioración" que o sistema sanitario leva sufrindo anos en Galicia. Convocada pola plataforma SOS Sanidade Pública, a marcha repetiu o éxito da de hai un ano e das convocadas en Vigo e Santiago nas últimas semanas. Con todo, a Xunta volveu criticar a mobilización por "non axustarse á realidade" e aludir a cuestións que, disque, non son certas. SOS Sanidade Pública cre que a manifestación "amosa claramente o malestar dos traballadores e da cidadanía" ante a "actitude negacionista" da XuntaDesde o colectivo convocante cren que a reacción do Sergas volve mostrar a "actitude negacionista" da Administración e a "imposibilidade" de negociar cun Goberno que "nin tan sequera recoñece os problemas da sanidade". Así o di Manuel Martín, portavoz de SOS Sanidade Pública, que cre que a manifestación "mostrou claramente o malestar dos traballadores e da cidadanía". "Case a totalidade do sistema está en rebelión, desde os médicos de Atención Primaria até os PAC, pasando polas Urxencias ou as ambulancias", explica quen cre que a Consellería debería reparar no feito de que "todos os recursos están en situación crítica, tanta como para que haxa folgas, protestas ou peches en todos os ámbitos". "O sistema sanitario galego é moi bo", dixo tras a mobilización Antonio Fernández-Campa, xerente do Sergas. "Era magnífico e moi ben valorado, pero está sufrindo unha deterioración enorme polas políticas de recorte de Feijóo e da Xunta", insiste Martín, que destaca que logo de "dúas grandes manifestacións en Vigo" polas eivas na Primaria e "doutra importante en Santiago" polos problemas nas Urxencias do CHUS, a marcha deste domingo "mesmo superou a que houbo hai un ano tamén en Compostela". "Podería ter sido un fracaso despois de varias mobilizacións, pero non o foi, nin moito menos", explica quen cre que os profesionais e a cidadanía "esixen recursos, reverter os recortes e melloras no que se teña que mellorar".Manuel Martín non é nada optimista respecto da posibilidade de que a Xunta recapacite e actúe. "Di que non pasa nada, que todo é marabilloso... Cunha actitude negacionista como a súa é moi difícil esperar un diálogo", explica o voceiro de SOS Sanidade Pública, que recoñece o "desánimo" do persoal sanitario e dos colectivos implicados ante o muro no que di que se converteu a Consellería. "Mesmo profesionais próximos á Administración convocados nas mesas de diálogo levántanse das reunións porque non ven ningunha actitude de escoita nin de dialogar para resolver os grandes problemas do sistema", engade. "Non hai ningún sector que queira ou poida negociar co Goberno ante esta actitude tan negativa; é imposible se non se recoñece a problemática", insiste. "Non hai quen negocie coa Xunta ante a súa actitude tan negativa; é imposible se non se recoñece a problemática"Para Martín, os últimos meses supuxeron o fastío dos profesionais. "O persoal frustrouse nos últimos dez anos polos recortes, pero agora pasou da frustración e o enfado á rebelión porque ven que non é posible quedar parado ante tal deterioración", di tras sinalar a Feijóo por "marchar a Madrid con malas compañías a reivindicar non sei que" mentres en Galicia "a realidade sanitaria ferve". "É outra mostra máis da súa actitude negacionista, obstrucionista e de ocultación", asegura. "O persoal sanitario frustrouse nos últimos dez anos polos recortes, pero agora pasou da frustración ao enfado e á rebelión porque non poden quedar parados ante tal deterioración"Para SOS Sanidade Pública, no entanto, non é unha sorpresa. "Non pode selo. A política sanitaria de Feijóo é a de abrir espazo ao sector privado, incrementando a concertación e facilitando o desembarco de multinacionais que non virían investir se non tivesen garantido o negocio por parte da Xunta", di, tras advertir de exemplos que cualifica de "terribles": "Unha multinacional dos EUA que fabrica aparatos para o corazón opera nesa área do corazón no CHUS e controla e testa os seus produtos alí... E isto vaise estender e o conflito está servido a medio e longo prazo". Ante esta situación, e vista as protestas continuas de diferentes sectores da sanidade, Martín cre que os profesionais "deben seguir discutindo o que pasa e propoñendo medidas correctoras a medio e longo prazo que sexan factibles e teñan apoio". "Isto sería algo bo para a Xunta, pero impórtalle pouco porque están a transformar o sistema público nunha oportunidade de negocio", remata.


Summary: Miguel Tellado, portavoz da formación en Galiza, intenta restarlle importancia ao feito de que o Tribunal Supremo indague na posibilidade de abrir causa contra José Manuel Barreiro.

José Manuel Barreiro, líder do PP na provincia de Lugo e portavoz estatal da formación no Senado, está a ser investigado por posíbel corrupción, algo que desde o seu partido en Galiza cualican de "normal", segundo dixo o voceiro Miguel Tellado, designado por Núñez Feijóo unha vez que tivo que relevar á imputada Paula Prado. O Tribunal Supremo pediu á Fiscalía que informe por se deben abrir causa contra o dirixente galego do PP, ao que se relaciona presuntamente con delitos de prevaricación relacionados coa trama Pokémon, que tamén alcanza a varios concellos gobernados por PP ou PSOE, caso da Coruña, Lugo, Ourense ou Santiago. Ademais, Tellado interpelou durante a súa rolda de prensa ás autoridades xudiciais, ás que pediu "celeridade" á hora de resolver o caso, para "evitar indefensión mediática".


Summary: A portavoz nacional do BNG reuniuse co secretario xeral da CIG, Suso Seixo, nunha xuntanza para analizar a situación laboral e social. Seixo denunciou as políticas que sitúan a clase traballadora "nos límites" da pobreza.

Ana Pontón lamentou que as forzas políticas, "vellas e novas", non aproveitasen estes catro meses transcorridos desde as eleccións do 20D para derrogar medidas como a Lei Mordaza ou a reforma laboral. A portavoz nacional fixo estas declaracións após a xuntanza que manteu cunha delegación da CIG encabezada polo seu secretario xeral, Suso Seixo, e na que analizaron a situación social e laboral do país. Pontón sinalou que, "en vez de tanto teatrillo", esas forzas farían mellor se se centrasen na anulación desas normas e medidas que supoñen prexuizos e ataques á maioría social. "As eleccións van ser unha oportunidade para asinar a carta de despedimento de Feijóo". Os datos da EPA, que sitúan Galiza como líder no aumento do paro no primeiro trimestre e en destrución de emprego, é o mellor exemplo para a portavoz nacionalista de que "atopar traballo en Galiza é misión imposíbel". Convidou Feijóo a se baixar "do coche oficial" e "pisar a realidade", que nada ten a ver coa que publicita o PP e a Xunta. Ana Pontón fixo un chamamento a tomar parte nas mobilizacións do Primeiro de Maio e reiterou que as eleccións son a oportunidade "para asinar a carta de despedimento de Feijóo". Responsabilidades A derrogación das reformas laborais e da Lei Mordaza é o lema das 13 mobilizacións da CIG que este Primeiro de Maio percorrerán Galiza. Lembrouno Suso Seixo na súa comparecencia após a xuntanza co BNG. "É fundamental acabar con elas", dixo, ao tempo que criticaba as consecuencias na maioría social das políticas aplicadas durante estes anos. "Para ter futuro, precisamos soberanía" Explicou que en Galiza hai 180.000 persoas que cobran 2.000 euros anuais e que figuran como asalariadas e non desempregadas e denunciou como coa crise aumentou a temporalidade e precariedade, así como figuras como os autónomos economicamente dependentes. "Feijóo e o seu goberno están secuestrados polas políticas dos grandes intereses económicos", manifestou, e defendeu a necesidade de que Galiza teña soberanía como única vía para "ter futuro". Neste sentido, Seixo incidiu na "unidade do nacionalismo".


Summary: Martínez votou cos conservadores para que as residencias de maiores sexan xestionadas pola sociedade urbanística provincial que el dirixe. Darío Campos, presidente da Deputación: "Ninguén que vota co PP en contra dos intereses dos lucenses ten cabida neste goberno"

O alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, histórico militante do PSOE na provincia de Lugo, vén de ser destituído da vicepresidencia da Deputación de Lugo polo seu presidente, Darío Campos, e substituído polo rexedor da Fonsagrada, Argelio Fernández. Martínez regresara hai pouco máis dun ano ao goberno da Deputación lucense como vicepresidente poñendo así fin a unha longa negociación que pretendera pechar o conflito aberto en xuño de 2015, cando dera en entregar o goberno da institución ao PP como vinganza contra o seu propio partido por non ser designado candidato ao posto pola negativa do BNG a investilo. O fugaz goberno conservador durou apenas catro meses, ata outubro daquel ano, se ben o Bloque rexeitou que Martínez entrase na Xunta de Goberno por seguir investigado a causa da denuncia dun alcalde do PP -arquivada en 2016-. Aquel turbulento proceso levara aparellado un proceso de expulsión das filas socialistas que quedara aparcado co devandito acordo, pero que agora vén de regresar tras unha nova votación conxunta de Martínez cos populares. Martínez votou cos conservadores para que as residencias de maiores sexan xestionadas pola sociedade urbanística provincial que el dirixe O pleno da institución provincial lucense abordaba este martes unha proposta do PP para "ratificar" que as residencias de maiores que impulsa a Deputación sexan xestionadas a través de SUPLUSA, a sociedade urbanística provincial que dirixe Martínez e que construíu estas infraestruturas. O acordo saíu adiante cos votos dos conservadores e do rexedor de Becerreá, mentres que o resto do goberno provincial advertía de que o texto contaba "con cinco informes xurídicos en contra" e resaltaba, ademais, que a propia Xunta de Goberno da institución viña de dar luz verde á apertura das primeiras residencias mediante convenios cos concellos atinxidos. Dende a presidencia que encabeza Darío Campos asegúrase que por tras do acontecido existe "unha trama política do PP" para que os centros de atención a maiores non cheguen a abrir. Darío Campos, presidente da Deputación: "Ninguén que vota co PP en contra dos intereses dos lucenses ten cabida neste goberno" Estes trece deputados -os 12 do PP e Martínez- "aprobaron un acordo ilegal", afirmaron dende o goberno provincial tras o tenso pleno extraordinario, sesión na que Martínez tentou intervir á marxe do Grupo Socialista coa negativa de Campos. Nese grupo, precisamente, é no que o presidente coida que o alcalde de Becerreá volve non ter "cabida". "Ningunha persoa que vota co PP en contra dos intereses dos lucenses e, de xeito significativo, en contra dos intereses dos maiores da nosa provincia, unha persoa á que se lle ofreceu levar a xestión dos centros da terceira idade de xeito legal dende a Vicepresidencia e non de xeito irregular dende SUPLUSA, á que lle demos todas as oportunidades posibles para traballar conxuntamente e non quere facelo, ten cabida neste Goberno da Deputación"; resumiu o presidente. A Executiva provincial do PSdeG acordou por unanimidade iniciar os trámites de expulsión de Martínez Tras o cesamento de Martínez como vicepresidente da Deputación, acompañado da súa saída tamén da Xunta de Goberno da institución, dáse por feito o seu afastamento, outra volta, do PSdeG. Neste sentido o voceiro do goberno provincial e tamén secretario provincial dos socialistas, Álvaro Santos, xa advertira de que Campos "conta co meu apoio persoal e o do partido a todos os niveis" para a "dirección, xestión e presdiencia da Deputación" e adianta ademais de que os órganos internos se dispoñen a "adoptar as medidas oportunas nos órganos correspondentes" tras a votación de Martínez co PP. Nesta liña, a Executiva Provincial do PSdeG acordou por unanimidade a últimas horas do mércores solicitar á Executiva federal do PSOE a expulsión de Martínez pola súa "inadmisible actitude", a quen se abriu xa un expediente disciplinario. Se a expulsión se culmina, Martínez volvería ser deputado non adscrito ata o remate do mandato e podería volver bloquear acordos no pleno, pero legalmente sería imposible que impulsase unha nova moción de censura que desbancase os socialistas do goberno.


Summary: As e os representantes de nove festivais de cinema do sur da Galiza e a Deputación presentaron a marca "Rías Baixas Film Fest' coa que se promocionarán conxuntamente. O obxectivo é ser "máis fortes" e conseguir traspasar "fronteiras" para convertirse nunha referencia turística en Pontevedra.

Os nove festivais de cine máis importantes de Pontevedra e a Deputación provincial presentaron onte en sociedade a marca 'Rías Baixas Film Fest', unha firma colectiva coa que aportar maior calidade ás citas audiovisuais. Todas as organizacións promotoras aclaran que esta unión servirá para "relanzar e fortalecer" cada evento. "Hai poucas provincias no conxunto do Estado que teñan tantos festivais audiovisuais e de tanta calidade como a de Pontevedra", destacou a presidenta provincial, Carmela Silva. Partindo desa premisa, a sede da Deputación en Vigo acolleu a representantes dos festivais de Cans (O Porriño); Primavera de Cine (Vigo); FIC Bueu (Bueu); Play-Doc (Tui); Festival de Cine Inclusivo de Vigo (Vigo); Curtas Festival do Imaxinario (Vilagarcía); Galicia Freaky Films (Vigo); Novos Cinemas (Pontevedra) e Curtas Armadiñas (Poio). De feito, foron estes mesmos os que lle propuxeron á entidade provincial crear unha marca conxunta que representara a todas e todos. "Hoxe comeza a andaina dun proxecto, moi potente, que fostes capaces de construír entre todas e todos vós", subliñou Silva. O único importante non é a unidade senón o feito de que coa cooperación baixo o título 'Rías Baixas Film Fest' vaise poder publicitar todo ao tempo e impulsar as iniciativas "como un sector estratéxico" para Pontevedra. "Son festivais con compromiso, que están ao lado da sostibilidade, da igualdade, da cultura galega e do respecto á nosa lingua", engadiu. Maior forzaAs organizacións das distintas propostas audiovisuais do sur da Galiza coincidiron en que a marca de referencia podería servir para abrir fronteiras e chegar a máis sitios e a máis xente, malia que este ano as edicións vaian ser diferentes. En nome de todas e todos os representantes dos festivais falou o director do Play Doc de Tui, Ángel Sánchez, que destacou que houbo un "diálogo fluído" en todo momento para traballar a prol do obxectivo común. Na súa opinión "unir esforzos" fai as citas "máis fortes". Sánchez reiterou o peso que ten entregarse como colectivo "para incrementar a visibilidade, dignificar a cultura, profesionalizar o sector e ser máis fortes no relato cultural".


Summary: Intelectuais, artistas, escritoras, activistas, e todo tipo de usuario das redes sociais amosan a súa indignación polo uso da ex líder de UPyD Rosa Díez como modelo da histórica empresa de cerámica Sargadelos. O escritor e editor Fran Alonso resumiu o sentir nun chío: "Abraiante! Como afundir a identidade histórica de Sargadelos nun día!".

Non foi, nin moito menos, o único en reaccionar á promoción nas redes sociais do "icónico Bolso Voluta de Sargadelos" cunha foto de Díez en Castro Urdiales, Cantabria. A ex deputada caracterízase polo seu extremo españolismo e a súa belixerancia contra toda identidade que non sexa a española. É por iso que a súa escolla por parte de Sargadelos -compañía de fonda bagaxe galeguista, vencellada ao exilio e refundada por Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane- causa abraio, enfado, estupefacción. O debuxante e ilustrador Kiko Da Silva expuña na súa conta de Twitter a súa sorpresa anoxada: "Que despropósito e que pouco respecto ao traballo feito pola galeguidade de Díaz Pardo e Seoane. Que triste o que están a facer con Sargadelos". Logo dun agre conflito de accionistas en 2007 e 2008, Díaz Pardo e os seus fillos foron apartados da dirección da compañía, que adoptou novos, e polémicos, rumbos. "Que triste", expresaba sen máis o escritor David Otero. Para a Asociación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña, o proxecto Sargadelos é agora "unha mágoa. Non merecedes levar ese nome vinculado á cultura galega". "Triste deriva esta que se apoia en referentes antigalegos...", afirmaba a escritora e secretaria da Asociación de Escritores en Lingua Galega Mercedes Queixas. Rosa Díez, durante moitos anos militante do PSOE pero reciclada en centralista e centrista de nova cuíña en UPyD, empregara o termo "gallego" como insulto en varias ocasións. A de máis sona fora cando, para definir ao ex presidente do Goberno José Luis Rodríguez Zapatero, afirmara que este era "gallego, en el sentido más peyorativo del término". "Con xente que di isto queredes promocionar Sargadelos, en serio? Menuda vergoña!!!", lembraba en Twitter Kiko Da Silva. Foi un dos moitos que recuperou aquelas declaracións de Díez. E houbo mesmo quen reflexionou sobre que os chíos de Sargadelos coa política vasca se emitisen xusto o día antes do sexto cabodano de Díaz Pardo. Este intelectual galeguista e republicano, pintor e enorme debuxante, imaxinou e materializou, canda Seoane, esa estraña versión galega da Bauhaus, acubillo e promotora de demócratas e antifranquistas, xermolo dun deseño galego avanzado, transmisora da identidade cultural e política dunha nación adoito negada.


Summary: Isidro Rajo proponnos aquí 10 trallazos punks a conta destas datas de Nadal.

Luces de cores, bonecos de Santa Claus pendurados nas paredes, chamadas ao consumismo, a lotaría, a obriga de por boa cara a quen non aturas... Espírito navideño? Fozando entre cintas de cassette vellas, atopei un disco editado en 1980 por The Yobs titulado Christmas Album e claramente cheguei a unha conclusión: Se non é punk, non é nadal. Así que decidín darlle unha volta á miña discoteca particular para elaborar unha listaxe dos imprescindíbeis para rachar coa monotonía das reunións destas datas e por ese toque punk necesario para escandalizar a cuñados e sogras entre outras seres cos que parece ser obrigatorio xuntarse polo nadal. 1./ The Yobs – Rub a Dum Dum (1980) - The Yobs non son outros que a mítica banda de punk brtitánica The Boys, que baixo este alcume, que non é outro que o seu nome ao revés, lanzaron os seus traballos máis gamberros, como o Chritmas Album de 1980 no que se inclúe este Rub a Dum Dum 2./ The Damned – There ain't no Sanity Claus (1980) The Damned, teñen a honra de ser a quen se lles atribúe a primeira gravación punk. Inspirando o retrouso e o título na famosa escena do contrato da película Unha noite na Ópera, dos irmáns Marx, The Dammed aproveitan para cargar de xeito irónico contra a icona do consumismo navideño. 3./ The Dickies – Silent Night (1978) Non só de bananas viven The Dickies, se non que tamén se atreveron en 1978 a versionar a clásica panxoliña Silent Night (Noite de Paz), iso si, ao máis puro estilo Dickie. Na cara B do single, incluían unha versión de The Sound Of Silence, de Simon and Garfunkel. 4./ Rise Against – Making Chrismas (2008) No ano 2008, Disney editou o álbum Nightmare Revisted, no que varios artistas gravaron cancións inspiradas na película de Tim Burton, Pesadelo Antes do Nadal. Para este disco, Rise Against, compuxeron e gravaron este Making Christmas 5./ Bad Religion – White Christmas (2013) No 2013, Bad Religion, editaron un maxi no que facían varias covers de panxoliñas tradicionais chamado Christmas Songs, cousa que, tratándose desta banda non deixa de ser algo irónico. Neste traballo atópase esta potente versión de White Christmas. 6./ Blink 182 – I Won't be Home For Christmas (1998) Este tema aparecía no EP homónimo que Blink 182 editara en 1998, e no que fan un versión punk pop de este clásico do nadal. 7./ Me First and The Gimme Gimmes – Auld Lang Syne (2004) Me First and The Gimme Gimmes, é sen dúbida unha das bandas máis gamberras e irreverentes do punk. Adicados a facer unicamente versións en albumes temáticos, editaron este tema no seu disco en directo Ruin Jonny's Bar Mitzvah. 8./ The Ramones – Merry Christmas (I don't wanna fight tonight) (1989) Ramones incluíron este tema dentro do seu álbum Brain Drain de 1989 que se converteu cos anos nun clásico imprescindíbel do nadal punk que non cansamos de escoitar. 9./ The Yobs – C-H-R-I-S-T-M-A-S / GLORIA (1980) Xa que foron os culpábeis de que estea a escribir sobre nadal punk, volvemos con estes dous temas que fusionan The Yobs. O motivo de elixir este e non outros, debese as terribeis amenzas que me fixeron para que o puxera e, obviamente, non me puden negar. 10./ Lemmy Kilmister, Dave Grohl & Billy F. Gibbons - Run Rudolph Run (2008) Este tema aparecía no albnum recopilarotio We Wish You a Metal Christmas, e nos deixa a Lemmy con toda a súa forza nesta potente e divertida versión. Velaí unha pequena mostra de que sen punk non hai nadal, mais non quixera rematar sen facer unha última recomendación, o alm¡bum do trío máis punk da historia interpretando panxoliñas, non é o outro que Christmas with The Rat Pack. Actitude punk na vida e voz de crooner no escenario.


Summary: Desde as veciñas da Costa da Morte denuncian a súa deficiente cobertura pediátrica. A marcha a Verín da profesional que atendía ás crianzas de Cee e Corcubión desatou de novo as protestas. En Fisterra, familias concentráronse na praza do Concello para denunciar a falta de pediatra desde o 19 de xaneiro.

Onte, ás 11 horas, ducias de familias concentráronse na praza do Concello de Fisterra, á beira do centro de saúde. A súa denuncia obedece a unha delicada situación pola falta de profesionais, na que cada baixa orixina unha reacción en cadea. Fran Hermida, veciño de Corcubión e pai dunha crianza de cinco anos resume e a situación a Nós Diario: "En Zas non hai servizo de pediatría, polo que se teñen que desprazar a Vimianzo; en Muxía e Dumbría comparten un pediatra que atende tres días no primeiro e dous no segundo; en Fisterra hai un pediatra que leva un mes de baixa e a pediatra que atendía en Cee, que agora absorbeu tamén aos nenos de Dumbría, vai marchar a Verín". Tratan de tapar hemorraxias con apósitos, denuncia Fran Hermida Hermida sinala que nos municipios de Cee e Corcubión, onde convive moita rapazada, o nivel de rotación das pediatras do servizo de saúde é moi alto pola súa "saturación". "Desde hai tempo non teñen un pediatra por cada Concello e tratan de tapar hemorraxias con apósitos. Non cumpren coas proporcións que deberías ter e cando as profesionais son conscientes do alto nivel de traballo queren marchar", denuncia. A crianza de Hermida é usuaria do centro de saúde de Cee. "O outro día tiven que levala por unha urxencia e a pediatra tiña todo o cadro ocupado, ademais de outras sete ou oito urxencias pediátricas máis. E non se trata de algo puntual, é diario", explica el. A saturación non é algo puntual, senón diario, di Hermida Este veciño tamén denuncia que as substitucións das prazas vacantes se cubran con médicas de familia con formación en puericultura. "Están mandando facer substitucións a persoas que non son pediatras", abunda Hermida. A delegada de CIG-Saúde, Ana Lestón, demandou cubrir os postos con pediatras "non puericultores", que é "a especialidade propia. A xerencia da área sanitaria da Coruña e Cee asegurou que se atopa "traballando" nesta cuestión. Ao tempo, as mesmas fontes informaron de que "hai moita demanda e pouca oferta", nomeadamente na rama de pediatría. De Cee a VerínA da Costa da Morte únese a unha longa serie de protestas no territorio galego pola falta de profesionais desta rama. Ferrolterra, a Mariña, o Morrazo, Verín ou Touro son algúns dos municipios afectados que nas últimas semanas saíron á rúa. Neste caso a solución de Verín, que precisaba cubrir dúas prazas de pediatría para que o paritorio do hospital público reabrise, agravou a problemática da Costa da Morte. "É unha tomadura de pelo", denuncia Fran Hermida. Na comarca xa se realizaron contactos para convocar protestas "de forma coordinada". "Falamos de miles de nenos", censura.


Summary: A central sindical nacionalista toma esta decisión tras o despedimento dun dos seus delegados no Comité de Empresa de Supervisión y Control.

A empresa concesionaria da Inspección Técnica de Vehículos, Supervisión y Control (SyC), tería incorrido nun delito contra a liberade sindical ao despedir a un delegado sindical o pasado mes de maio, por ter feito uso de horas sindicais durante a negociación do convenio colectivo. Así o denuncia a Confederación Intersindical Galega, á que pertence o despedido Antonio Rosales. A central sindical nacionalista querelarase por este motivo, polo que xa desenvolveu diferentes protestas, contra SyC. Os motivos desta querela criminal para o avogado da CIG son obvios xa que "está moi clara a actuación gravisimamente irregular da empresa, que o despediu porque a súa actividade sindical lle era molesta". O anuncio tivo lugar esta mañá, precisamente cando se desenvolvía o xuízo na Audiencia Provincial de Pontevedra no que Rosales reclama a nulidade do seu despedimento e exixe a súa readmisión na estación da ITV en Bueu. Aliás, o xuízo ten lugar logo de que o delegado non aceptase un acordo no SMAC no que a empresa lle ofrecía una indemnización mais se negaba a que regresase ao seu posto de traballo. O delegado da CIG contou co apoio solidario de máis de dous centos compañeiras e compañeiros do sindicato, que se concentraron as portas da audiencia desde primeiras horas da mañá. Despedido por facer uso das horas sindicais O xuízo ficou listo para sentenza na sala 5 do Xulgado do Social número 2 da capital do Lerez. Na vista de hoxe, que se prolongou por espazo de dúas horas, o letrado de Rosales defendeu que a causa real do despedimento non foi o presunto uso de horas sindicais sen xustificación, senón una "intromisión ilexítima na liberdade sindical". O avogado demandou a nulidade do despido lembrando que as e os representantes sindicais só teñen obriga de comunicar a utilización das horas ás que por lei teñen dereito para o desempeño das súas función, e non a solicitar permiso para estas. A empresa recoñeceu que o delegado despedido sempre comunicara con antelación suficiente que ía facer uso das horas. Así o declarou o responsábel da ITV de Bueu no seu testemuño a petición de SyC. Os argumentos da empresa para xustificar o despedimento non puxeron en cuestión que as horas fosen utilizadas polo despedido para tarefas de carácter sindical, nin rebatían o feito de que desde a empresa nunca se lle comunicara ao traballador que estaba facendo un uso indebido destas. Como pano de fondo está a negativa da central sindical nacionalista a asinar o convenio proposto pola empresa, ao entenderen desde a CIG que resultaba discriminatorio coas persoas con discapacidade intelectual.


Summary: Roberto Regal (Chantada, 1978) elabora viño de alta calidade e é o director de Enonatur, unha consultoría en plena Ribeira Sacra que naceu en 2008 con tres obxectivos prioritarios: coidar e preservar o medio, fomentar a economía local e impulsar a produción de viños de calidade, pondo a viticultura galega e o país no mapa mundial dos viños e do amor pola terra.

Como se iniciou na enocultura? Cando rematei o instituto quería ser monitor deportivo, mais a familia animoume a estudar enoloxía en Ponteareas e cando voltei, despois dunha pequena parada nunha sidraría e mais coa familia, lancei en 2001 a miña consultoría, xusto no momento en que abriron varias adegas na Ribeira Sacra. Entón comecei a asesoralas. Seguín formándome e foi en 2008 cando empecei con Enonatur. Con que obxectivos crea Enonatur? Coa idea de facer viños de calidade, de finca, dar servizos nos viñedos para facer bos viños, coa idea de viabilizar a viticultura na Ribeira Sacra, manter a idea do viño e dignificar o traballo do que era e aínda segue a ser o xornaleiro. Enonatur nace ademais co obxectivo de preservar o medio, facer viños de calidade, viños sans, diferentes e singulares que falen da terra da que proveñen. Que servizos ofrecen? Ofertamos un servizo integral. Agora mesmo concretamente ofrecemos un servizo completo e integral para axudar as persoas a construír o seu propio proxecto vitivinícola. Facemos a viticultura dun modo total ou ben parcial, no caso de que algún dos clientes quixese participar do cultivo, elaboramos e embotellamos a produción do predio con marca e deseño personalizado de cada propietario, é dicir, cunha etiqueta identificativa por cada un dos produtores. Nós traballamos cada parcela de modo individual, vendimámola e embotellamos logo cunha marca personalizada. Aquí só cabe apostar pola calidade de verdade, a singularidade e a saúde, que están moi ligadas entre si Considera que está nun bo momento a Ribeira Sacra? Considero que está ben posicionada mais cómpre mudar moitas cousas. Estamos no mellor momento pero, pola contra, estanse a facer en xeral viños moi estandarizados con base no prezo que teñen e a forma de cultivar. É dicir, en moitos casos estase a exprimir demasiado o solo, non se preserva o bioma, non se traslada unha personalidade de cada climat, falta a idea do terroir, empréganse demasiados herbicidas e químicos e non se fai unha viticultura de calidade. Ao revés, moitas veces faise unha viticultura de subsistencia, collendo uvas que non teñen toda a calidade que deberan. E tratan de viabilizar embotellando esas uvas e vendendo o viño a cinco ou seis euros. Mais iso non é rendíbel. Aquí só cabe apostar pola calidade de verdade, a singularidade e a saúde, que están moi ligadas entre si. Agora tamén están a asesorar noutros territorios da Galiza. Como asesor e enólogo si estou traballando noutros recunchos, todos eles con trazos comúns: zonas moi virxes, recuperando variedades, axudando a través da miña consultoría enolóxica a pór en valor territorios e zonas limítrofes de cultivo, como Negueira de Muñiz... E logo tamén asesoro outras parroquias do país axudando pequenos proxectos que apostan pola calidade e que queren mostrar o terruño e ser viábeis en base á calidade e o carácter. Recomendo aqueles viños de produtoras e produtores que teñan sensibilidade coa terra Que viños recomendaría? Recomendo aqueles viños de produtoras e produtores que teñan sensibilidade coa terra, que aposten por ese carácter terroir e por recuperar variedades autóctonas, que non desexen un viño que explota a terra e que sexan produtores que mimen o viñedo, as cepas e que fagan unha agricultura sostíbel. Refírome pois a pequenas producións coidadas que buscan a viabilidade elaborando viños moi singulares e diferentes. E todo isto debuxa unha heteroxeneidade vitivinícola moi importante no mapa galego, porque é certo que a Galiza é unha zona moi heteroxénea e, de respectarse a cultura vitivínicola e de facerse o viño ecosostíbel, este saberá diferente dun sitio a outro, achegándonos sensacións distintas. Que ten que mudar entón? A nivel galego estamos nun momento moi importante no que a Galiza se perfila como unha zona con moito potencial e futuro mais é o momento de mudar as liñas de actuación do territorio, apostando de verdade por unha viticultura tradicional e de calidade, e non ir cara a unha viticultura de superprodución. Aí si que non habería viabilidade. Estamos pois no momento de preservar o legado cultural, a biodiversidade e pór en valor esta terra a través dos viños.


Summary: Un dixital escrito e dirixido por axentes das forzas de seguridade sostén, a raíz do acontecido á avogada Elsa Quintas na comisaría de Vigo, que "un policía ou garda civil non está obrigado a coller unha denuncia en ningún outro idioma que non sexa o castelán".

O caso da avogada e vicepresidenta da Mesa Elsa Quintas, que denunciou que botou 3 horas na Comisaría de Vigo para poder presentar unha denuncia en galego, é motivo de comentario tamén entre os axentes dos corpos e forzas de segurdade do Estado, como o que se fai en h50, onde conclúen que un policía ou garda civil non está obrigado a coller unha denuncia en ningún outro idioma que non sexa o castelán". h50 defínese como "un diario dixital para toda a sociedade, escrito e dirixido por profesionais das Forzas e Corpos de Seguridade". A raíz do sucedido a Elsa Quintas pregúntanse se os policías e garda civís "poden ser obrigados" a coller unha denuncia en galego. E a resposta, claro, é que non. Na súa análise deste caso, recorren á constitución española para argumentar que o castelán é a "lingua oficial en todo o Estado" e que todos os españois teñen o deber de sabela. Apuntan aquí á condición de avogada de Quintas para sinalar que por ter este título debe de ter "un alto nivel de coñecemento do castelán". Entón por que a denuncia en galego? Este dixital feito por axentes sinala a "posíbeis fins tendenciosos". Alegan que a ningún opositor a Policía ou Garda Civil se lle exixe saber galego, nin aos axentes se lles exixe coñecer idiomas cooficiais para ser destinados aos territorios onde estes se falan, así como que os sistemas informáticos empregados para a tramitación deste tipo de documentos están en castelán. E engaden outro curioso argumento a maiores: "o feito de coller unha denuncia en galego podería entorpecer gravemente a investigación" sobre os feitos denunciados Como actuar? Os axentes que escriben e dirixen este diario explican aos seus compañeiros e compañeiras que "non están obrigados a coller unha denuncia en ningún outro idioma que non sexa o castelán". Iso si, engaden, "debe expor ao cidadán as opcións viábeis para poder expoñer os feitos na forma e modo que desexe". Así que se o denunciante teima en facelo en galego, pois "como opción prioritaria e máis rápida, sobre todo en casos de insistencia desmesurada ou teimosía, débense suxerir o método tradicional de papel e bolígrafo. O denunciante identifícase e manifesta a través dun escrito o seu problema entregando copia debidamente rexistrada ao axente". Outra opción, sinalan, "é solicitar a asistencia dun interprete". Ou recomendar que denunce ante a policía local ou a policia nacional adscrita á comunidade galega, pois estes "si estarían obrigados a recoller a denuncia en galego ao depender as súas funcións da devandita comunidade". "Insistencia desmesurada" En caso de "insistencia ou teimosía desmesurada" débese informar o denunciante que ten á súa disposición follas de reclamacións. E se se recibe unha orde por parte dun superior de coller a denuncia en idioma cooficial?, Pois, retrucan, "neste caso o axente debe recorrer ao amparo dos seus dereitos como traballador acolléndose ao marco normativo do principio de igualdade e non discriminación nas relacións laborais, neste caso por razóns de lingua". É máis, afirman que o superior que dea devandita orde "mesmo podería incorrer nunha posible sanción segundo a Lei Orgánica 4/2010, do 20 de maio, do Réxime disciplinario do Corpo Nacional de Policía que contempla como falta moi grave "o incumprimento do deber de fidelidade á Constitución no exercicio das funcións" (lembremos o art. 3.1 da Constitución Española), ou o "abuso de atribucións que cause grave dano aos subordinados ou á Administración".. "Escuros intereses políticos perfectamente orquestrados" Por último H50 afirma que situacións como a denuncia de Quintas "non deixan de ser froito de escuros intereses políticos perfectamente orquestrados, cortexo das autoridades estatais coas forzas nacionalistas ou procura dunha simple publicidade gratuíta que vulnera os principios básicos legais e morais, tanto da institución de ámbito nacional como dos propios funcionarios do Estado que a integran"..


Summary: Os dados ofreceunos esta terza feira no Pazo do Hórreo Olalla Rodil. A parlamentar do BNG denunciou que a Xunta demorou un ano en resolver a convocatoria de axudas ao aluguer para menores de 35 anos, cando o prazo máximo para a realización do proceso era de 5 meses. Algunhas persoas demandantes fican sen subsidio embora cumpriren con todos os requisitos. A razón? A falta de orzamento suficiente.

O orzamento destinado polo goberno galego para esta convocatoria era "absolutamente insuficiente" e "apenas chegaba para cubrir un terzo das solicitudes", criticou Olalla Rodil, quen cualificou de "tomadura de pelo" a tardanza da Xunta á hora de axilizar todo o procedimento administrativo. Peor do que iso, con todo, é que persoas que cumprían todos os requisitos van ficar sen axudas por falta de fondos, subliñou a deputada nacionalista. 4.000 persoas mozas menores de 35 anos solicitaban estas axudas. O total de persoas de todas as idades inscritas en demanda de vivenda pública é de 14.000. Desde 2014 a Xunta non promove nen unha soa morada en réxime de aluguer, denunciou a parlamentar. O resultado de "políticas tan ineficaces" por parte do Goberno galego son os baixos índices de emancipación xuvenil que presenta o noso país. De feito, Galiza é a terceira comunidade autónoma con menor número de persoas mozas entre 25 e 29 anos que poden acceder a unha vivenda propia, en réxime de aluguer ou de compra. O BNG, anunciou Olalla Rodil, rexistará nas próximas semanas no Parlamento iniciativas para a Xunta garantir unha oferta de vivenda pública suficiente en réxime de aluguer.


Summary: Guadi Galego comeza a xira de presentación do seu último disco con concertos en Oleiros, Vilagarcía, Ourense, Redondela e Cedeira

O último disco de Guadi Galego, Lúas de outubro e agosto (Fol Música), converteuse nun dos grandes éxitos da música galega do pasado ano ao vender máis de 3.000 copias dende o seu lanzamento no mes de novembro. Agora, "co disco xa asentándose entre o público", a artista inicia a súa xira en Galicia da man de Culturactiva cunha "serie inicial" de cinco concertos. Este primeiro treito da xira galega comezará por Oleiros, onde o centro cultural A Fábrica, en Perillo, se converterá o vindeiro día 6 no primeiro espazo no que se poderán escoitar ao vivo as cancións do disco. Tras o concerto de Oleiros na noite do vindeiro venres o sábado, día 7, será a quenda para Vilagarcía, onde o espectáculo se desnevolverá dende 9 da noite no Salón García. A primeira fin de semana de directos de Guadi Galego pecharase no Auditorio de Ourense, o domingo ás oito e media. A cantante retomará o roteiro o día 21 no auditoro da Xunqueira de Redondela ás nove da noite dentro do ciclo Rede de Músicas Soltas. Unha semana despois, o día 28, as lúas escoitaranse na vila natal da artista, Cedeira, ás oito e media da tarde. Nestes concertos Guadi Galego presentará unhas cancións que fan gala dun son máis maduro que nos seus anteriores traballos e que, segundo a artista, teñen un "nexo común": "a natureza das composicións, a esencia do vivido e madurado, a emoción e a intensidade, a natureza e o risco". Trátase dun "exercicio de inspiración" para "atopar vías non exploradas" nunha "música chea de sinceridade" que, ata o momento, está a atopar unha gran resposta do público. Oleiros, Vilagarcía, Ourense, Redondela e Cedeira acollerán os primeiros concertos No que xa é o seu segundo traballo como solista Guadi Galego presenta, tal e como sinalou en Praza Pública co gallo do lanzamento do disco, un "pop de autora un chisco sofisticado e con cheiro a música popular". Nas súas composicións, di, hai un reflexo de toda a súa traxectoria: "queda todo, mais todo se transforma e muda de forma", sintetiza, nun contexto no que "quero pensar que conservo a ilusión que convive coa madurez. O primeiro sinxelo do traballo, Matriarcas, xurdiu dende o convencemento "rotundo" de que en Galicia existe un matriarcado, toda vez que "segundo o dicionario da RAG matriarcado é o réxime social, político e xurídico no que a nai, e en xeral a muller, exerce un papel preponderante na familia e leva a xestión do poder na sociedade". "É evidente que non sempre en presenza, pero si en esencia, a muller está en todo o que ten que ver coa sociedade, a economía familiar e a sensibilidade" do país, afirma. Entradas para o concerto de Vilagarcía Entradas para o concerto de Ourense


Summary: Cando menos, 24 ecoloxistas permanecen baixo arresto domiciliario en Francia por participaren nas protestas prohibidas polas autoridades diante do Cumio do Clima que terá lugar en París.

A raíz dos ataques terroristas do pasado 13 de novembro, Francia segue sumida nas leis de emerxencia. Esta lei explicaría as detencións de activistas do medio ambiente que estes días protestan en mobilizacións prohibidas no país con motivo do Cumio do Clima que terá lugar en París a próxima semana. Segundo publica The Guardian, un avogado dos ecoloxistas denunciou que axentes da policía entraron no apartamento dun dos activistas e ocuparon tres plantas e unha escaleira do edificio. Os avogados dos identificados sinalan que as ordes de inspección e arresto tiveron lugar no marco das leis de emerxencia que sofre Francia estas semanas. Activistas do clima sinalan que "o grave abuso de poder corre o risco de converter o cumio nunha farsa" e critican a prohibición "vergoñenta" de manifestacións políticas baixo o amparo de leis antiterroristas. Denuncian, amais, o "uso de poderes" para deter ecoloxistas. "Demóstrase que poden apuntar a xente sen ningunha razón en absoluto e as nosas liberdades civís están en perigo", afirmou un activista en declaracións a The Guardian. Os ecoloxistas tiran de enxeño creativo para saltarse a lei e poder amosar a súa opinión contraria ao acordo marco que probabelmente substituirá o Protocolo de Kioto e que os activistas temen que eximirá das súas responsabilidades aos países máis contaminantes Para este domingo, 29 de novembro, hai convocada unha manifestación pacífica, en forma de cadea humana, que desafía a prohibición xeral das mobilizacións. Ademais, hai previsto outro protesto para o 12 de decembro, cando remata o cumio. Os ecoloxistas tiran de enxeño creativo para saltarse a lei e poder amosar a súa opinión contraria ao acordo marco que probabelmente substituirá o Protocolo de Kioto e que os activistas temen que eximirá das súas responsabilidades aos países máis contaminantes. Os ecoloxistas sospeitan que as autoridades queren calar as voces críticas ao impedir os seus protestos. Denuncian que namentres lles impiden mobilizarse, permiten a convocatoria de eventos multitudinarios, como partidos de fútbol ou mercados de nadal, sobre os que non pesa a prohibición recollida na lei de emerxencia.


Summary: A aplicación desta sería a determinados grupos poboacionais consensuados entre todas as comunidades autónomas. O presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, recoñeceu esta segunda feira que xa se está xestionando a compra.

A vacina para protexer á poboación do mal do coronavirus semella estar máis preto que nunca de España e mesmo da Galiza. Durante unha entrevista na TVE, o presidente do Executivo estatal, Pedro Sánchez, explicou que agarda que este tratamento "poida comezar a administrarse a determinados grupos poboacionais, consensuados coas comunidades autónomas, a partir do mes de decembro". Para aclarar o por que desa data, o político recordou que a Unión Europea "é a que está a xestionar a compra das vacinas contra o novo coronavirus". As negociacións son para mercar a desenrolada pola Universidade de Oxford (Reino Unido) e a compañía AstraZeneca, pois é o medicamento que está máis avanzado. "Agora mesmo, a nivel europeo, estamos a fechar contratos con distintas farmacéuticas", salientou. O obxectivo é que "a accesibilidade sexa para todos os cidadáns europeos e o contrato xa se fechou con AstraZeneca e Oxford". Foi o primeiro en concretarse porque esta colaboración científico-sanitaria "é a que agora mesmo ten os ensaios máis avanzados. "Agardamos que no mes de decembro poidamos comezar a vacinar a unha parte da poboación en España", aclarou ao fío dos avances. Para ir máis aló, Sánchez concretou que este mércores, no Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde (CISNS) presidido polo ministro de Sanidade, Salvador Illa, comezarán a falar de que grupos da cidadanía deben ser tratados primeiro coa vacina. Na súa intervención confiou na alianza da ciencia e o mellor coñecemento que ten a medicina da enfermidade, para que haxa unha mellor xestión. Tamén por parte da poboación. Porén, advertiu de que o virus segue a ser un "gran descoñecido e un adversario mortífero". En calquera caso subliñou: "Con independencia de que o número de contaxios sexa equiparábel á situación que tiñamos en marzo e abril, a pandemia non é das mesmas características do que desgraciadamente vivimos". A mirada posta nos ERTE Por outra banda, Sánchez amosouse aberto a extender os ERTE provocados por esta crise sanitaria e, xa, económica. Este sistema afecta na actualidade a 700.000 traballadoras e traballadores. No entanto, "o importa é continuar coa reactivación dos postos de traballo, para o que se están a estudar determinados incentivos".


Summary: O incendio orixinado na parroquia de Seoane (Monforte) obrigou cortar vías de comunicación e evacuar varias persoas de Vide. En pouco máis de 4 horas queimou 350 hectáreas. O outro foco de preocupación está en Porto do Son.

Xornada de incendios na Galiza, avivados polo forte vento do nordés. Se a primeira hora desta quinta feira a preocupación centrábase no lume de Porto do Son, pola tarde esta focábase en Monforte, onde en apenas catro horas as lapas queimaron 450 hectáreas. En ambos os dous casos, a proximidade a vivendas é o principal factor de treocupación. En Monforte evacuáronse veciños de Vide. Un incendio orixinado ás seis da madrugada desta quinta feira na parroquia de Miñortos (Porto do Son) arrasou xa, ás 15:00 horas, 80 hectáreas e obriga a empregarse a fondo ao operativo de extinción. O lume avanza rapidamente e sen control. Tal e como informa a Radio Galega, desde Protección Civil advirten que as lapas achéganse ao núcleo de Mótega, polo que "advertimos que ante o perigo deben abandonar as casas". Desde a Xunta solicitaron a intervención da UME, Unidade Militar de Emerxencias, para facer fronte a este incendio. Varios medios aéreos combaten o lume. Son varios os focos que nestas últimas horas atacaron a Barbanza en municipios como Boiro, Noia ou Porto do Son. O forte vento está a dificultar as tarefas de extinción. O presidente da Xunta, Núñez Feixoo, afirmou esta quinta feira, na comparecencia após o Consello da Xunta, que o seu goberno está "preocupado" polo incendio en Porto do Son. Iniciouse ás 6,15 horas da madrugada. A esa hora non é accidental, senón interesado", manifestou. Tamén en Monforte hai un incendio que xera preocupación. Orixinouse na parroquia de Seoane e está próximo ao casco urbano e que é visíbel desde quilómetros de distancia pola gran columna de fume. Xa queimou 150 hectáreas e obrigou cortar dúas vías: o corredor a Chantada e a estrada vella a Escairón. El #IFMiñortosPortodoSon supera ya las 65 hectareasVia: @Incendiosgalic1pic.twitter.com/fiLWUCX7qB— CIEM - Info y Emerg (@Cieminfo) September 5, 2019 Aliás, o incendio que se mantén activo en Cenlle obrigou na mañá desta quinta feira a cortar ao tráfico un carril da autovía A-52. O incendio orixinouse na parroquia de Barca de Barbantes. As altas temperaturas que se rexistran na Galiza, e moi nomeadamente no sur do país, nestes días e a presenza de forte vento fan que se extremen as medidas perante o perigo de lume forestal. Este incendio, e o de Lobios, queimaron xa 70 hectáreas. A maior parte da Galiza está hoxe en risco extremo de incendios forestal. Só A Mariña zafa desta cualificación. Para establecer este risco téñense en conta factores como a situación meteorolóxica, o estado da biomasa vexetal, das infraestruturas preventivas das masas arbóreas e do chan.