Summary: A nosa colaboradora María Sabarís, residente en Londres, cóntanos como a capital británica metabolizou o atentado desta terza feira.

Xente correndo e cruzando os pasos de pións despreocupadamente en vermello. Bicicletas que fan malabares entre os coches a primeira hora da mañán. Sereas de polícia, ambulancias ou bombeiros e ruídos de helicópteros a calquera hora do día. A normalidade máis palpábel de Londres é esta. E estes días é, con todo, unha realidade macabra ao pensar que foi precisamente un coche o que o martes sementou o pánico no lugar máis seguro de Londres, a praza do Parlamento en Westminster. Se calquera pasea por Londres hoxe ou mesmo onte a palabra que predomina sobre todas é precisamente "normalidade". Non se aprecia especial preocupación ou especial medo nos cidadáns londinenses, seguen coa súa vida nunha cidade na que pouco tempo hai para a pausa e na que os 'problemas' solucióanse rápido para que a cidade non se colapse. Na tarde do ataque, dúas horas despois, sen aínda moitas cousas claras, unha compañeira, nada en Londres, ao lle preguntar polo que sucedera comentábame sen moito estupor "ah yes, another crazy guy" -ah si, outro tolo máis-. A xente non semellaba especialmente preocupada polo feito, non se botaron a encender a BBC en masa e o tema non entrou a formar parte das conversacións despreocupadas de calquera oficina, como si sucedeu masivamente, por exemplo, o día despois ao Brexit. E é que así o ve a maioría dos londinense, como outro crimen máis dos que suceden de cando en cando na cidade, "xente imprevisible que fai cousas imprevisibles". Algo similar a cando no 2013 dous homes asasinaron un militar británico nun barrio do sur de Londres ou o ano pasado un home quitoulle a vida á deputada laborista Jo Cox no norte do páis durante a campaña electoral do Brexit. Unha compañeira, nada en Londres, ao lle preguntar polo que sucedera comentábame sen moito estupor "ah yes, another crazy guy" -ah si, outro tolo máis O enfoque cambia desde a visión dun estranxeiro vivindo en Londres, sobre todo os que levan pouco tempo. Por un lado, abraia a naturalidade coa que a xente vive a súa vida despois dun feito como este, no que sentes a ameaza tan perto. Pero, por outro lado, é moita a xente que vive preocupada despois do sucedido o martes e falan do tema con reservas e medo. "Life is like that here and we have to cope with that" -a vida é así aquí e temos que lidar con iso-, esa é unhas das frases que escoitei no meu entorno, explicando que o feito de que estas cousas pasen nunha cidade tan poboada coma Londres entra dentro da 'normalidade'. Ao pasear polas inmediacións do Parlamento e a ponte de Westminster o xoves, aberta xa o propio mércores pero con restriccions, nótase un aumento da presenza de policia -e xornalistas maiormente-, tamén nas estacións veciñas como Waterloo ou Vitoria pero á xente voltou rápido a ocupar os espazos que o mércores quedaron baleiros por unhas horas. Precisamente, o feito que o ataque fora no lugar máis seguro de Londres fai que a xente se sinta segura e, sobre todo, pola rápida e coordinada actuación das forzas de seguridade. Así o ve a maioría dos londinense, como outro crime máis dos que suceden de cando en cando na cidade, "xente imprevisible que fai cousas imprevisibles" A Londres gústalle a súa diversidade, deféndea e mesmo nestas circunstancias pona no primeiro lugar na súa escala de valores. Aquí non hai culpas nin acusacións infundadas. Un crime cometido por unha persoa seguramente inestable mentalmente vén sendo a conclusión do sucedido. A diversidade da que presume a cidade convértea, coas súas imperfeccións, probablemente nunha das máis toleranes e integradoras, a diferenza do que sucede, por exemplo en París. "A nosa cidade é unha das máis seguras do mundo e o terrorismo non nos intimidará xamais", foron as verbas do alcalde de Londres, Sadiq Khan, na noite do mércores, o principal representante desa diversidade sendo o primeiro alcalde musulmán da cidade. "Alzámonos xuntos e sen medo en defensa dos nosos valores e o noso modo de vida", dixo onte (xoves) pola noite en Trafalgar Square onde milleiros de londineses se reuniron para homenaxear as victimas do ataque, entre elas a Aysha Frade, de orixe galega.


Summary: O preito Tavera-Fonseca, que recolle a lembranza de 183 persoas que viviron antes da destrución deste símbolo de poder feudal e eclesiástico en Compostela, describe a Rocha Forte como a fortaleza máis grande do Reino da Galiza.

A inscrición para a visita guiada os sábados ás 18:00 horas é de balde e a reserva deberá realizarse na Oficina da Cidade Histórica e Rehabilitación (rúa do Preguntoiro, nº 1, de Santiago de Compostela) ou no teléfono 981 542 437. Ademais, haberá campamentos de verán para nenos e nenas do 10 ao 21 de xullo de 2017. Na organización sinalan que "debido á importante demanda que se está a producir, atenderanse tamén colectivos, asociacións, entidades e outras agrupacións que soliciten a visita fóra das quendas programadas". A Rocha Forte foi residencia arcebispal e fortaleza ao exercer como centro de control administrativo, lugar de pagamento de impostos e punto de vixilancia do Camiño portugués e das rutas aos portos de Padrón e Noia cara a Santiago de Compostela. O castelo ten unha planta cadrada de 3.500 m² con catro torres circulares nas esquinas e dúas máis na entrada. Obedece a un modelo arquitectónico militar concéntrico, con tres recintos murados, na transición artística do románico ao gótico. A primeira referencia documental sobre a Rocha Forte aparece en 1253, cando foi impulsada por Xoán Arias e o seu sucesor Berenguel de Landoira continuou o traballo. Co tempo ergueuse como símbolo de poder eclesiástico e feudal. A documentación histórica recolle a existencia no seu interior da capela de Santa Eufemia, casas e casais; como se fose unha pequena vila. O diñeiro recadado para a mitra compostelá gardábase nesta fortaleza e as moedas que quedaron da época contribúen a datar o castelo. A máis antiga é un óbolo de Afonso O Sabio (1252-1284) e a máis moderna un ceitil de Afonso V (1438-81), rei de Portugal, segundo se dá conta no inventario de obxectos extraídos que figura na publicación RochaForte editada pola Oficina da Cidade Histórica e Rehabilitación do Concello de Santiago. Diversas reformas adaptaron o castelo ás novas necesidades defensivas provocadas pola irrupción da artillaría, como a construción da antemuralla, até que no século XV a Irmandade de Compostela asediou a fortaleza con 11.000 persoas da contorna. Bolaños, croios e bolas de lume empregábanse como proxectís durante os ataques e, aínda que tiñan un alcance de 1.500 metros, a distancias entre 100 e 200 metros o seu impacto era ben efectivo contra a fortaleza. Centos destas bolas de pedra, que van de 5 a 150 kg de peso, atopáronse no interior do recinto amurallado, pese a que a Igrexa prohibira o uso de béstas lanzadas contra cristiáns. Tamén houbo armamento de artillería activado con pólvora, sobre todo bombardas e falconetes. Os proxectís da Rocha Forte foron tanto disparados polos sitiadores como polos defensores, aínda que non apareceron restos de xanelas seteiras. Na hemeroteca El Pueblo Gallego daba a coñecer o 31 de agosto de 1962 que operarios de Fenosa, mentres traballaban a catro metros de profundidade nas ruínas do Castelo da Rocha para instalar unha torre de alta tensión, descubriron unha escalinata abovedada e un pasadizo subterráneo. "O comentario de veciños da Rocha sinala a presenza dun tesouro neste lugar", expón o xornal. Describe que "o descubrimento intrigou un bo continxente de santiagueses" e lembra que no lugar existiu a fortaleza dos Churruchaos e que, 20 anos atrás, "unha vella escavando atopara 20 moedas de ouro". Mais xa en 1887, a Gaceta de Galicia informaba de que a Comisión do Museo Arqueolóxico -da que facía parten Antonio López Ferreiro, Xosé de Villamil e Castro, Luís Rodríguez Seoane e Vicente Canales- se ocupara das escavacións do Castelo da Rocha. "A civilización trazou a vía férrea á mesma altura e pisando en parte aquel vello cadáver do feudalismo e do poder temporal da Igrexa e pasou adiante sen facerlle caso, abrindo túneles e trincheiras até partir en dous o bosque", relata a crónica de Bernardo Barreiro de Vázquez Varela na Gaceta de Galicia. "É indubidábel, segundo se nota a simple vista, que o Castelo da Rocha non se encontra totalmente derrubado e que os cascallos amoreados deben ocultar aínda a parte baixa e soterrada. Apartados estes, é doado que ademais de averiguarse as disposicións interiores da fortaleza, cimentos, dimensións, portas, recintos, bóvedas e necesarios condutos subterráneos cara ao río se atopen tamén importantes fragmentos arquitectónicos, armas e curiosos obxectos históricos que han de enriquecer o Museo Arqueolóxico", expón o diario. O certo é que 130 anos despois desa crónica xornalística, o xacemento está de novo en proceso de escavación, dende 2001, e as pezas extraídas permitirán descubrir mellor o pasado desta fortaleza declarada Ben de Interese Cultural, grazas á Asociación Cultural Rocha Forte que, con apoio institucional, científico e académico, traballa para concienciar da importancia da conservación e restauración deste castelo derrubado.


Summary: Este mércores 17 celébrase o Día Internacional para a Erradicación da Pobreza. EAPN presenta o VIII Informe sobre O Estado da Pobreza, que alerta de que "a saída da crise non está chegando a todos por igual" e destaca o incremento da pobreza entre as mulleres e o aumento das situacións de pobreza severa HEMEROTECA | Galicia despois de Lehman Brothers: dez anos en cinco gráficos

HEMEROTECA | Galicia despois de Lehman Brothers: dez anos en cinco gráficos Este mércores 17 celébrase o Día Internacional para a Erradicación da Pobreza. Na véspera, este martes, presentouse no Senado o VIII Informe sobre O Estado da Pobreza, elaborado pola Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social no Estado Español (EAPN), no que se amosan os cambios rexistrados no número de persoas en risco de pobreza e/ou exclusión social mediante o estudo da evolución do indicador AROPE (At-Risk-Of Poverty and Exclusion) e das súas compoñentes, entre os anos 2008 e 2017. Galicia presenta unha proporción de persoas pobres inferior á media española (22,6%), pero que en todo caso é a máis elevada da metade norte do país, por riba de Asturias, Cantabria, Castela-León, Euskadi, Navarra, A Rioxa, Aragón, Madrid e Cataluña O informe conclúe que no ano 2017 o 26,6% da poboación residente en España está en Risco de Pobreza e/ou Exclusión Social. Galicia presenta unha proporción lixeiramente inferior (22,6%), pero que en todo caso é a máis elevada da metade norte do país, por riba de Asturias, Cantabria, Castela-León, Euskadi, Navarra, A Rioxa, Aragón, Madrid e Cataluña. O documento destaca, así mesmo, que determinados colectivos presentan unha situación de pobreza máis grave; por exemplo, as persoas en desemprego, os mozos e mozas entre 16 e 29 anos, as persoas estranxeiras provenientes do exterior da UE, as persoas habitantes de zonas rurais, as persoas que viven en fogares con menores e tamén as que viven en fogares monoparentais (que teñen á súa fronte sobre todo mulleres). Entre 2016 e 2017 30.507 homes saíron da pobreza, mentras 20.913 mulleres entraron nela En Galicia, malia que máis de 78.000 persoas sairon da situación de risco de pobreza no 2017, ainda quedan máis de 612.000 nesta situación. Ademais, a melloría das cifras xerais non está chegando ás mulleres: o 24,4% siguen en risco de pobreza e/ou exclusión social, frente ao 20,7% dos homes. De feito, entre 2016 e 2017 30.507 homes saíron da pobreza, mentras 20.913 mulleres entraron nela. A tendencia a feminización da pobreza en Galicia (como no resto do Estado) é especialmente palpable cos datos específicos de pobreza, con taxas 3,6 puntos máis elevadas para as mulleres que para os homes. Outra das conclusións principais ás que chega o informe é que o feito de contar cun emprego non é garantía de vivir fóra da pobreza. De feito, segundo o estudo, unha de cada tres persoas pobres maiores de 15 anos teñen un emprego remunerado Outra das conclusións principais ás que chega o informe é que o feito de contar cun emprego non é garantía de vivir fóra da pobreza. De feito, segundo o estudo, unha de cada tres persoas pobres maiores de 15 anos teñen un emprego remunerado. O texto subliña que "non calquera emprego protexe da pobreza" e que "as condicións contractuais do traballo tamén son importantes". En total, o 14,1% das persoas que teñen un emprego remunerado son pobres, unha porcentaxe que vén crecendo lixeiramente dende o ano 2013, momento en que se adoita situar o peor momento da crise económica. O informe alerta "da redución do poder adquisitivo das persoas traballadoras", sinalando que "entre 2012 e 2016 incrementouse nun 1,9% o salario medio, mentras que nese periodo o IPC creceu un 4,8%. O informe alerta de que a maior parte dos grupos sociais (os chamados "perdedores da crise") aínda non recuperaron as condicións de vida que tiñan no ano 2008 O estudo subliña que a pesar da recuperación de moitos dos grandes indicadores macroeconómicos, as cifras de pobreza e exclusión "seguen sen recuperarse de maneira tanxible". "En outras palabras: PIB e pobreza non van da man. Cando ameaza crise, os danos comezan sempre pola poboación pobre, e cando se controla ésta es a última en beneficiarse", engade. O informe alerta de que a maior parte dos grupos sociais (os chamados "perdedores da crise") aínda non recuperaron as condicións de vida que tiñan no ano 2008. "Se para o conxunto da poboación a taxa de risco de pobreza é 1,8 puntos porcentuais superior á rexistrada en 2008, as persoas que viven en fogares monoparentais dobran esa diferenza; as persoas con educación secundaria sufriron un incremento do 9,1%, as de 45 a 64 anos e os estranxeiros non provenientes da UE triplícana sobradamente e os mozos entre 16 e 29 anos e as persoas en desemprego multiplican por seis a diferenza media", destaca. O informe elaborado por EAPN advirte de que España é un dos países da UE no que máis se incrementou a poboación pobre entre os anos 2008 e o 2017. Na actualidade as cifras do Estado Español só son superadas por Romanía e Bulgaria. Só Luxemburgo, Gracia, Holanda e Italia empeoraron máis a súa situación nestes últimos nove anos. España é, igualmente, o quinto país no que a riqueza está peor repartida, cunha maior desigualdade entre ricos e pobres, só por detrás de Bulgaria, Lituania, Romanía e Letonia. Destaca tamén o aumento das persoas en pobreza severa en todo o Estado, tamén en Galicia, isto é con ingresos inferiores aos 4.260€ ao ano (355€/mes) O documento mostra que a saída da crise "non está chegando a todos por igual" e engade que "a fenda entre os ingresos dunha persoa pobre e o limiar da pobreza medrou, as diferencias entre homes e mulleres son especialmente preocupantes e o emprego segue sen chegar aos fogares con baixa intensidade de traballo". A fraxilidade da leve melloría na loita contra a pobreza percíbese nun aumento das persoas en pobreza severa en todo o Estado, tamén en Galicia, isto é con ingresos inferiores aos 4.260€ ao ano (355€/mes). A taxa pasou do 6,4% no 2016 ata o 6,9% no 2017, afectando a case 3.200.000 persoas. Finalmente, o informe detalla a situación de pobreza que atravesan moitos xubilados e xubiladas. Aínda que durante a crise económica os e as pensionistas foron un dos grupos que mellor resistiron a recesión, o 39% das pensións que se distribúen en Galicia teñen un importe inferior ao limiar da pobreza. Delas, 88.156 (o 11,6% do total de pensións) teñen un importe por debaixo do limiar de pobreza severa. Nas de viuvedade, percibidas maioritariamente por mulleres, as porcentaxes son do 57,3% e 20,6%. Compre destacar tamén que algo máis de 150.000 pensións se atopan no treito inmediatamente superior ao límite do limiar de pobreza (importe mensual entre 609€ e 650€), polo que outro 20% de pensionistas está nunha posición de vulnerabilidade límite e a piques de caer na pobreza. Campaña #ContraPobreza O 39% das pensións que se distribúen en Galicia teñen un importe inferior ao limiar da pobreza Con motivo da celebración do Día Internacional para a Erradicación da Pobreza inaugurarase no Parlamento de Galicia a exposición "Ninguén á marxe #ContraPobreza", nun acto no que participarán o presidente da cámara, Miguel Santalices, xunto á Conselleira de Política Social, Fabiola García e o presidente de EAPN Galicia-Rede Galega contra a Pobreza, Antonio Hernández. Esta exposición fotográfica recolle as propostas e demandas das organizacións de acción social galegas integradas en EAPN Galicia, así como as das persoas en risco de pobreza ou exclusión que veñen de participar nos diferentes Seminarios de Participación. No acto, o primeiro no que a nova Conselleira de Política Social se presentará diante das catro plataformas do terceiro sector galego (ademais de EAPN Galicia, CERMI, Plataforma de Infancia de Galicia e Coordinadora Galega de ONGD) darase lectura á Declaración Institucional contra o contra o odio e a intolerancia ás persoas en pobreza ou exclusión aprobada por unanimidade no pleno do Parlamento de Galicia ante o crecemento da aporofobia e os prexuízos. A inauguración da exposición coincidira co inicio da campaña en redes sociais #ContraPobreza impulsada dende Galicia para todas as redes EAPN autonómicas e as ONG integradas nas mesmas. Informe AROPE 2018 (pdf)


Summary: O cliché de que "o home é máis home" se ten un gran número de relacións sexuais e se comporta dun modo moi activo goza de vixencia. Porén, os homes comezan a recoñecer os seus problemas sexuais, entre eles a ausencia de desexo.

"A falta de desexo paréceme o estado cotián dos humanos, o que non vexo normal é que actuemos como se estivesemos todo o día excitados". Alejandro ten 43 anos e unha idea bastante precisa sobre o tema que se aborda. Nunha mesa dun bar en Santiago de Compostela, convérsase sobre algo así como o tabú da falta de desexo nos homes. Nunha sociedade que continúa a promover un modelo caduco de masculinidade e feminidade, téndese ao desconcerto cando o home non desexa ao ritmo que, tácita ou explícitamente, se lle supón. "Todo o día excitado non, pero cando che pasa unha rapaza guapa polo lado o que che gustaría é que che fixese caso, ou non?", apresúrase a respostar Iago, de 25 anos. Alejandro matiza: "Podes querer iso, claro, pero entre a masculinidade se fomenta moito a 'inflamación' grupal, algo moi rancio. Intúo que á maioria nos salta o chip do desexo por un estímulo determinado; non imos pola vida cunha erección permanente". Con el coincide Lucas, de 40 anos: "Suponse que no núcleo masculino alfa dominante tes que falar de tías, comentar o boas que están tal e cal moza, que se cadra é a túa amiga e te desagrada que se refiran así a ela. Nese caso, o máis saído da tertulia é o que marca o nivel. É algo que se comeza a dar tamén en núcleos femininos, o cal me parece un retroceso". E Alberto, de 52 anos, salta rotundo: "Que problema hai? A todo o mundo lle gusta foder!". Incomunicados A Sandra, de 34 anos, a súa relación de parella causoulle "grande frustración" durante moitos meses. Non entendía por que ao seu mozo, hoxe marido, non lle apetecía manter relacións sexuais como até entón. "Vestíame de maneira provocativa, insinuábame, e nada; e cada vez nos estresaba máis a situación. Por que se pon sempre na nosa boca o de 'hoxe non, dóeme a cabeza'? A eles tamén lles pasa. El estaba deprimido e non o soubo comunicar nin eu tratalo. Lémbroo como unha época pésima, coa autoestima polo chan para os dous". Á consulta da psicóloga e sexóloga viguesa Cristina Fanjul acoden mulleres con experiencias parecidas á de Sandra, para as cales, "o primeiro pensamento é 'xa non me quere, xa non o excito', pasando polo típico 'iso é que ten outra'... o que pode chegar a producir un bucle de incomunicación e inseguridades que acaba por romper a parella: 'velo? tiña outra'. E non tivo por que ser ese o motivo". A maioría dos estudos apuntan que entre un 30-42% das mulleres padecen ausencia de desexo, fronte a un 14% dos homes Considérase que, cando funciona, o sexo só implica do 10 ao 20% da satisfacción da parella, pero cando renquea, ocupa até o 90% do noso espazo. A maioría dos estudos apuntan que entre un 30-42% das mulleres padecen ausencia de desexo, fronte a un 14% dos homes, unha porcentaxe actualmente en revisión conforme o sector masculino comeza a recoñecer os seus problemas sexuais. Ademais, o desexo feminino pode agromar despois da excitación, e non previamente, como se dixo até agora, sobre todo dentro dunha parella estábel. Competir cun imaxinario inexistente As cifras recollidas por Sylvia de Béjar, autora de Deseo e do super-vendas Tu sexo es tuyo, premio da Academia Española de Sexoloxía pola súa actividade divulgativa, amosan que só entre o 20% e o 25% dos encontros sexuais son considerados moi bos, entre un 40% e un 60% bos, e entre o 15 e o 40% pouco satisfactorios ou incluso disfuncionais. Defende que o desexo que nos venden no cinema, "en Hollywood e tamén nas pelis porno", non se parece á realidade. A consecuencia? "Moita xente pensa que o seu desexo funciona mal, porque non reaxe como se lle amosou que debería. O feito de entender que todo iso é ficción, arranxa a maioría dos problemas. Estás a competir contra un imaxinario que non existe". Coa súa ex parella pasou "con baixa excitación" cinco dos seis anos que estiveron xuntos Andrés, de 37 anos, leva un ano e medio sen sexo. "Non é que me falte o desexo, é que non atopo con quen facelo", manifesta con humor. "E, por certo, nunca souben ligar, penso que é algo que nos pasa a moitos tíos, máis da miña xeración. E suponse que segue a ser o home o que o ten que facer, non? Pois vou listo". Coa súa ex parella pasou "con baixa excitación" cinco dos seis anos que estiveron xuntos. "Ainda que nunca deixei de masturbarme, con ela non o pasaba moi ben, pero procuraba esforzarme. Ela era moi pasiva e eu sentía que me tocaba a responsabilidade de funcionar obrigatoriamente a un nível alto, cría que eu, como home, tiña que cumprir e me sentía examinado, co cal ás veces fuxía. Non era a primeira vez que me pasaba algo así, custoume bastante superalo". O feito é que ese "cliché antiquísimo" de que "o home é máis home" se ten un gran número de relacións sexuais e se comporta dun modo moi activo goza de vixencia. Segundo Cristina Fanjul, moitas familias seguen a educar nesta discriminación: "Aos fillos dámoslles preservativos ou cartos para que os compren, pero ás nosas fillas ameazámolas con castigalas sen sair se lles atopamos un condón no bolso. No grupo de amigos ocorre algo similar; se un mozo ten relación sexuais con frecuencia e con distintas parellas é un xefe. Pero se falamos dunha moza, como mínimo será tratada de fresca, ademais de que xa non a van respectar como muller dentro dese grupo: 'A min non me vale porque está moi usada". "Non é casual que en Galiza existan uns 8.000 locais de alterne" Relixións, gobernos, cúpulas de poder, médios de comunicación, atoparon historicamente nos dictámenes sobre o sexo un elemento de control social. A tradición moldeouno á medida dunha sorte de libido dominandi masculina, nunha sociedade falocéntrica. As institucións, os lugares de traballo, xerarquizados desde a masculinidade, supoñen un exemplo cotián do problema. E seguramente non é casual que en Galiza existan uns 8.000 locais de alterne. Ou que se ignore que arredor de 500 persoas exerzan a prostitución na rúa sen dereitos sociais. "Existe un novo paradigma, no que o home se desfai do macho que pretendeu ser, pero o camiño é complicado, hai que asumir fraquezas, renunciar a privilexios. Creo que moitos o están a facer".


Summary: A ministra de Facenda fai un chamamento a aproveitar a chegada dos fondos europeos, ao tempo que Rego advirte que o seu voto non está decidido, e que o Goberno estatal ten que comprometerse coa Galiza.

A ministra de Facenda do Estado español, María Jesús Montero, subiu esta cuarta feira á tribuna do Congreso dos Deputados para defender o proxecto de Orzamentos Xerais do Estado para 2022, despois de fechar a última semana os apoios mínimos dos socios lexislativos para que o plan sexa finalmente aprobado. "Protexer a clase media e traballadora", é, segundo Montero, o principal obxectivo dunhas contas que, sostivo, pretenden "revitalizar o Estado do benestar tras anos de recortes de Gobernos anteriores". Os fondos procedentes da Unión Europea ocuparon unha parte importante da súa intervención, na que os definiu "como o maior impulso transformador" desde 1978, "dificilmente pasará outro tren así", afirmou. Ademais destacou que xa fora comprometido o 51% destes fondos, que no orzamento do vindeiro ano suporán unha inxección de 26.355 millóns de euros destinados principalmente a investimentos no eido da transición enerxética e da dixitalización. Amais, para a ministra, os orzamentos son un "antídoto contra os populismos que propoñen solucións sinxelas a problemas complexos", e defendeu que a intención do Executivo é que estas contas permitan encetar o resto da lexislatura. Montero respondeu as críticas de PP, Vox e Ciudadanos, criticando que "se insulte á lixeira e se empreguen palabras coma chantaxe ou traizón, sabendo que é mentira e falso". Falta de investimentos na Galiza O deputado do Bloque Nacionalista Galego no Congreso, Néstor Rego, apuntou que aínda que non se presentou unha emenda á totalidade para dar unha oportunidade ao diálogo co Goberno estatal, o sentido do voto será decidido en función das negociacións, advertindo a PSOE e Unidas Podemos que teñen que "moverse e corrixir o atropelo aos intereses das galegas e galegos que realizaron coas contas de 2021". Nesa liña, alerta que o incremento do investimento territorializado en 242 millóns de euros non chega para "compensar o déficit histórico en investimentos, especialmente en infraestruturas, no noso país", reclamando fondos para modernizar a rede ferroviaria e apostar con forza polas políticas sociais.


Summary: O festival de contadoras de historias, Sete Falares, organizado polo grupo Pavís Pavós, volve mañá á cidade de Pontevedra cunha maior programación para compensar a cancelación do ano pasado por mor da Covid. Dos tradicionais catro días pasa a dez con máis de quince artistas convidadas de Galiza, Estado español, Portugal e México. Un dos seus organizadores, Xacobe Rodríguez, comenta ao xornal a importancia da figura das narradoras orais para a cultura do país. Ademais, as oradoras Cris de Caldas e Paula Carballeira expoñen os temas que tratan nos seus espectáculos.

Se se pode "chorar os sete chorares tamén se pode falar os sete falares" e iso era o que buscaban para o seu evento os organizadores do encontro internacional de contadores de historias, de aí o nome do festival, Sete Falares, que terá lugar na cidade Pontevedra a partir de mañá até o domingo día 27. Pavís Pavós, integrado por Xacobe Rodríguez e Tareixa Alonso, fundou este festival no ano 2012 coa premisa de "cubrir a necesidade de mostrar a xente a figura da contadora de contos, distinguir os relatos para público infantil e adulto e mostrar lugares singulares da cidade" explica Rodríguez en conversa con Nós Diario. Xa na primeira edición deste festival centrado en contar contos para público adulto "a resposta foi moi boa e isto fixo que continuásemos durante todos estes anos". Mais "veu a Covid e tivemos que cancelar a edición do ano pasado porque foi xusto ao rematar o confinamento e a situación non era a ideal". Para compensar este feito, Sete Falares volve "con máis forza ca nunca". Dos tradicionais "catro días intensos que viñamos facendo durante os anos anteriores con 7 artistas, pasamos a 10 días de programación con 17 artistas que realizarán máis de 15 espectáculos", conta Rodríguez. Para este ano, as artistas son na súa maioría galegas, pero tamén se achegan contadoras internacionais como a mexicana Martha Escudero, a salmantina Eugenia Manzanera e os portugueses Miguel Horta e Antonio Fontinha. O festival "sempre tivo un gran vínculo con contadoras de conto en lingua portuguesa, convidamos a artistas de Brasil, San Tomé e Príncipe e mesmo un ano contamos coa presenza dunha narradora italiana que realizaba a súa sesión en portugués", comenta o organizador. Contos sobre o mar ou debaixo da terra Antes da chegada da pandemia causada pola Covid-19, o festival "realizábase en lugares singulares da cidade, non só no teatro que é o más clásico, senón tamén en localizacións como o Centro de Interpretación das Torres Arcebispais, onde se relataron historias debaixo da terra, ou no mar, onde chegamos a contar contos nun barco na ría de Pontevedra. Tamén facíamos rutas nocturnas pola cidade, onde realizábamos paradas en certos puntos da cidade para escoitar contos", lembra Rodríguez. Para esta edición, "e así poder cumprir con todos os protocolos sanitarios, temos só dúas localizacións, a Alameda, ao lado do Palco da Música, e a Praza da Pedreira". Obxectivo: emocionar Dos máis de quince espectáculos que se poderán desfrutar durante o festival, dous deles pensados para o público infantil, o "obxectivo de todos é emocionar, que non só facer rir, senón tamén transmitir todo tipo de sentimentos ao público e remover as súas conciencias e imaxinacións", sinala Rodríguez. Para isto, "é preciso crer nas historias que se contan, non é un texto que se memoriza e se solta, senón que tes que interiorizalas, facelas túas, para así conseguir emocionar ao público", expresa a contadora de contos, Cris de Caldas, en conversa co xornal. O seu espectáculo, que terá lugar na quinta feira, día 24, chámase "Un feixe de contos" e componse dunha "escolma de historias, que buscan exaltar a vida e facer ver ao público que nos preocupamos demasiado por cousas banais que non merecen a pena", explica a oradora. Estes relatos, "están baseados en contos de tradición oral, de xente maior, que é o patrimonio inmaterial máis grande que temos, e algúns que atopei en antoloxías editadas no país". A narradora oral, que ademais contará algúns relatos da súa localidade, "e mesmo un conto erótico", entende que "desde o persoal, o local e concreto, pódese chegar ao universal e a conseguir que a xente se sinta identificada na historia". Pola súa banda, Paula Carballeira, quen abrirá a programación de contos para público adulto mañá, leva case 30 anos dedicándose profesionalmente á narración oral. O seu espectáculo titúlase "Mulleres que viven soas" e componse dunha selección de contos de tradición oral "adaptados por min que buscan dar unha pincelada do mundo no que vivimos, de pequenas cosas como o humor que pode axudar a afrontar os nosos medos", explica Carballeira en conversa con Nós Diario. As "irmás pequenas" das artes ao vivo Desde que se creou o grupo Pavís Pavós no ano 1996 "notamos como foi en aumento o número de profesionais que se dedican a contar contos no país, sobre todo de cara ao ano 2010, chegando mesmo a ter grandes contadoras de historias galegas que son recoñecidas internacionalmente", explica Xacobe Rodríguez, quen tamén resalta "a enorme canteira de narradoras orais que existe na cidade de Pontevedra". Con este festival, as organizadoras tentan pór en valor esta profesión que "semella non ter cabida no mundo da cultura, porque en aspectos como o burocrático, cando queremos optar a recibir axudas, non existe un apartado que nos defina como profesionais e temos que clasificarnos como animadores, por exemplo. Podemos case considerarnos como as irmás pequenas das artes ao vivo, porque en cultura fálase da música, do teatro, do circo, pero non das contadoras de contos", critica Rodríguez."As contadoras de historias é unha figura que forma parte de todas as culturas e compoñen a nosa tradición oral, axudando a crear un imaxinario colectivo, recordar o pasado, vivir o presente e formar o futuro", sinala. Por iso o organizador convida a xente a asistir ao festival pontevedrés a descubrir esta figura e desfrutar da desconexión. "Estamos tan estimuladas a diario coas tecnoloxías e os contidos audiovisuais, acostumadas a saltar dunha actividade a outra sen case deterse a pensar que, a xente que veña, agradecerá pararse a escoitar unha historia, sentada, sen facer outra cousa que utilizar a súa propia imaxinación", conclúe. Programación A novena edición do festival Sete Falares, o encontro internacional de contadoras de historias comeza na xornada de mañá ás 18 horas na Alameda da cidade de Pontevedra. Pavís Pavós, integrado por Xacobe Rodríguez e Tareixa Alonso, contarán unha historia pensada para o público familiar, recomendada a partir dos catro anos. No mesmo día, ás 21 horas na Praza da Pedreira, será a quenda de Paula Carballeira para amenizar co seu relato pensado para un público adulto. A mesma localización e horario albergarán durante a fin de semana as historias de Celso Fernández Sanmartín, e o dúo de María Ortíz e Sofía Espiñeira, o sábado e o domingo respectivamente. Durante a próxima semana, tamén na Praza da Pedreira ás 21 horas, Charo Pita, as Divas de Diván (Vero Rilo, Ángeles Goás e Carme Conde), Lois Pérez e Cris de Caldas, interpretarán cadanseu espectáculo pensado para público adulto . Durante a sexta feira, día 25, o luso Miguel Horta contará o seu conto na Alameda a partir das 19 horas. Pola outra banda, o tamén portugués Antonio Fontinha e a galega Soledad Felloza realizarán senllos espectáculos na Praza da Pedreira. Xa na fin de semana, ao mediodía, a salmantina Eugenia Manzanera interpretará a súa historia pensada para o público infantil. Soledad Felloza será a responsábel do "Vermú de historias" ás 13.30 horas e ás 19 horas, será a quenda de Antonio Fontinha. O sábado rematará na praza cos espectáculos de Miguel Horta, Eugenia Manzanera e a mexicana Martha Escudero, quen abrirá a última xornada do festival, domingo 27, ás 13.30 horas na Alameda. A Gala de Clausura será ás 21 horas na Praza da Pedreira coa presenza de varias oradoras.


Summary: O Consello da Xunta deu esta sexta feira o visto bo a unhas contas que se incrementan nun 2,9% a respecto do presente.

O orzamento da Xunta para o 2017 será de 9.063 millóns de euros, aumentando nun 2,9% a respecto do de 2016, O Consello da Xunta deu esta sexta feira o visto bo a unhas contas que, en palabras de Núñez Feijóo, "blindan e reforzan os servizos públcios do estado de benestar" e que "priorizan a recuperación económica". O presidente da Xunta avanzou que hai un aumento duns 200 millóns de euros en gasto social, a metade dos cales vai para sanidade, 64 millóns para educación e 25 para políticas sociais. As contas foron presentadas durante estes días tanto a sindicatos como patronal. Após a xuntanza, desde a CIG afirmaron que son uns orzamentos que parten dunha visión da realidade galega de "fantasía". Unha realidade na que "non hai desigualdades, destrución de emprego, emigración, privatización de servizos públicos, como sanidade ou ensino, ou pobreza laboral". Tamén desde CCOO consideran que será "difícil" que as medidas adoptadas e orzadas pola Xunta resulten eficaces se parte dunha "visión distorsionada" da realidade do país e non considera "centrais" problemas como o paro de longa duración, o "inaceptable" número de persoas que non teñen ningún tipo de protección social, a emigración da mocidade, a precariedade no emprego ou a pobreza laboral.


Summary: Dous días despois de que unha maré reclamase en Compostela o dereito ao ensino en galego, a Xunta dá un novo golpe na mesa personándose no Supremo "para ter opción a recorrer as sentenzas do TSXG sobre plurilingüismo".

A nota de prensa emitida pola Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria informa de que hoxe mesmo se personou diante do Tribunal Supremo co fin de presentar o recurso de casación contra as sentenzas ditadas polo Tribunal Superior de Xustiza galego arredor do decreto do plurilingüísmo. No comunicado explica a Consellaría que ten á fronte a Xesús Vázquez que agardaron até o derradeiro día do prazo por se "se producía algunha resposta dialogante e construtiva acerca da proposta que no seu día fixo o presidente da Xunta". Volven sobre os argumentos xa empregados e a Consellaría advirte que "non pode admitir as imposicións que algúns partidos ou colectivos pretenden", ao seu ver, contrarias ao que opina a maioría e as propias sentenzas do TSXG "que non derrogou, como pretendían os recorrentes, o decreto de plurilingüímo". A vontade da Xunta é, polo tanto, continuar adiante co recurso de casación, para o que o Tribunal Supremo, de ser o caso, dispón dun máximo de 30 días para comunicar o prazo en que deberá presentalo. "Presentación que non impediría a súa retirada se os recorrentes e a oposición aceptasen a mencionada proposta feita hai máis dun mes polo presidente da Xunta".


Summary: Unhas mil persoas participaron na tradicional manifestación que todos os anos percorre as rúas de Pontevedra para pedir a fin das touradas na cidade do Lérez.

Un total de 116 entidades sociais, ambientais e culturais adheríronse ao protesto que decorreu na tarde do sábado en Pontevedra contra as corridas de touros. Amais de persoas vinculadas con Pacma, Vox Anima ou Os Palleiros, participaron da mobilización o colectivo Galiza Antitouradas e membros do BNG e da Marea de Pontevedra. "Tauromaquia abolición" e "A tortura nin é arte nin cultura" foron, como cada ano, os lemas máis coreados polos mil participantes, segundo cifras fornecidas por Europa Press. Algúns manifestantes tamén se pronunciaron contra o convenio do Concello de Pontevedra para o uso da praza de touros como espazo do torneo medieval da Feira Franca, un espazo que se leva anos empregando por ser o máis acaído, segundo fontes municipais, para o desenvolvemento dunha das actividades que máis entusiasmo esperta na festa que devolve a cidade do Lérez ao Medievo. "A Xunta defende as touradas por unha cuestión ideolóxica e política" Na lectura do manifesto, a organización expresou o seu rexeitamento á proposta de reforma da Lei de Protección Animal por parte da Xunta, xa que mantén as touradas como excepción de maltrato animal. "A única razón para que o Goberno de Feijóo aposta en defender as touradas é ideolóxica e política", apuntou a organización a través do manifesto. Doutra banda, participantes na mobilización puxeron de manifesto que está nas mans da Xunta de Galiza acabar coas touradas no país, ao ser o Goberno galego, e non o Concello, quen ten a potestade de prohibir as corridas de touros.


Summary: O ministro de Xustiza español concede senllas entrevistas aos diarios conservadores ABC e La Razón nas que defende o anteproxecto de lei para a re-penalización do aborto como unha medida "xusta, humanista" e "progresista".

Desde a presentación pública do anteproxecto de Lei para a protección do concibido e da muller grávida, o ministro de Xustiza, Alberto Ruíz Gallardón, non compareceu perante os medios de comunicación para valorar a proposta. O rebumbio xerado polo contido do real-decreto e a oposición xeralizada --non só do movemento feminista-- senón dunha parte importante da sociedade, fixo saír ao paso das críticas ao responsábel da reforma. E por partida dobre. "Esta lei sitúanos no espazo de vangarda do século XXI" Así, en senllas entrevistas concedidas aos diarios españois conservadores, ABC e La Razón, Alberto Ruíz Gallardón non só defende o anteproxecto de lei de reforma senón que tilda o texto de "xusta, humanista" e "progresista" que sitúa, dixo, o Estado español e o goberno de Mariano Rajoy "no espazo de vangarda do século XXI". Aliás, bate contra "a esquerda" --en clara alusión ao PSOE, mais tamén referíndose a outras formacións políticas-- e acúsaa de alimentar "o mito" da súa "presunta superioridade moral". Para o ministro de Xustiza, a aprobación desta nova lei constitúe "un avanzo" e amósase certo de que terá percorrido noutros países de Europa. Suprimir o suposto de malformación por "requirimento formal da ONU"Algunhas das respostas e argumentos deitados por Ruíz Gallardón nas entrevistas publicadas por ABC e La Razón son, cando menos, sorprendentes. Neste senso, un dos puntos máis controvertidos da nova lei é a supresión do suposto de malformación do feto, un suposto recollido na lexislación de 1985. Segundo o ministro de Xustiza a súa eliminación responde "entre outras cousas" a "un requirimento formal da ONU" para que o Estado español, di, "derrogara o artigo que se refire á discapacidade na Lei Aído" [2010]. Segundo Gallardón as Nacións Unidas verían "contrario" este feito "non só ao convenio" da organización internacional [non especifica cal] "senón a calquera principio elemental de defensa da dignidade da persoa", sinala, por "estabelecer niveis de protección en función da capacidade ou discapacidade" destas. "O aborto non é un dereito senón un drama, unha traxedia persoal" Isto é, Ruíz Gallardón ve un principio discriminatorio na posibilidade de interromper de maneira voluntaria o embarazo de se tratar dun feto con malformacións. Asemade, continúa varias preguntas máis abaixo na mesma entrevista, de ser a súa compañeira quen ficar grávida cun feto con "graves malformacións" o ministro asegura que "sen dubidalo" continuaría adiante coa xestación. Mais, como "opción" e "convición persoal", afirma. Ora ben, de se aprobar o anteproxecto de lei presentado, as mulleres non poderán interromper o embarazo, non como opción, senón por imperativo legal pois para o responsábel de Xustiza "o aborto non é un dereito" senón "un drama, unha traxedia persoal". Unha decisión tutelada por dous espcialistas e un xuízNeste senso, calquera interrupción do embarazo deberá estar tutelada non unha senón até en dúas ocasións "por dous médicos distintos" que, aliás, "non só non poderán traballar na clínica onde se practique o aborto" senón que "non poderán ter ningún tipo de relación laboral, de dependencia, coa estrutura administrativa que xestiona a clínica". Unha medida que para o executivo español supón "unha garantía" de que a futura lei se aplique de acordo cos "principios que a informan". "Privar a menores da compañía dos seus pais cando teñen que abortar é ir en contra da necesaria protección dos dereitos do menor" Tamén así, @s profesionais que tutelen a interrupción do embarazo deberán asinar "un só informe". É dicir, "deberán coincidir os dous na acreditación" de "perigo para a saúde física ou psíquica da muller". Porén, explica o ministro, "non se estabeleceu ningún tipo de discriminación entre os profesionais da sanidade pública e da privada" por, acrecenta, "un principio de equiparación de condicións". Neste senso, ábrese de novo a fenda entre quen puider pagar o apoio do informe e quen se ver abocada a acudir a un especialista na sanidade pública. Mais, que acontece se se tratar dunha menor de idade sen consentimento familiar? Este era un dos puntos máis conflitivos da coñecida como Lei Aído ou IVE aprobada en 2010. Naquela altura unha persoa de 16 anos podía interromper voluntariamente o seu embarazo sen consentimento da nai, pai ou titor@s legais sempre que for acompañada dunha persoa maior de idade. Segundo o texto presentado polo Goberno de Mariano Rajoy, nestes casos será "o xuíz" quen determine se esa muller ten "capacidade para tomar esa decisión". Un proceso que coida "rápido" porque "se resolve nun prazo máximo de cinco días". No entanto, deberán acreditar até dous profesionais sanitarios quen existe un prexuízo físico ou psicolóxico para a menor. Disciplina de votoEn relación ás críticas suscitadas no seo do Partido Popular polo contido da lei e, nomeadamente, pola supresión do suposto de malformación, Ruíz Gallardón amosouse taxativo e rexeitou que produza unha votación segreda ou mesmo se conceda liberdade de voto @s deputad@s do seu grupo. Segundo o ministro de Xustiza español "todos os que fomos candidatos nas últimas eleccións" polo PP "non só limos senón que asumimos como propio" o programa electoral no que o partido "plasmou" que reformacióna Lei do 2010. Neste senso, sinala, "calquera membro do partido que aceptase ocupar un cargo eleito ou de responsabilidade sustentado nese contrato" non "pode dicir agora que tiña reserva mental sobre algunha das partes dese programa". Así de rotundo deu portazo ás demandas dalgún líder popular como o voceiro basco, Borja Sémper que pedía "votar en conciencia" e non por disciplina partidaria, unha lei coa que amosou ter reticencias.


Summary: A Coruña acolleu esta cuarta feira unha protesta de traballadores do servizo de transporte polos "reiterados incumprimentos dos pregos por parte grupo Monbus". As súas reclamacións coinciden coas formuladas polos empresarios do transporte do sur da Galiza, mentres a Xunta mira para outro lado.

Traballadoras e traballadores do servizo de transporte escolar, membros de ANPA de diversas localidades das comarcas coruñesas e colectivos sociais afectados polos recortes aplicados na liñas por Monbus mobilizáronse, convocados pola CIG, no día de onte, para "denunciar a precarización laboral que está a sufrir o persoal do servizo de acompañantes do transporte escolar e os reiterados incumprimentos dos pregos por parte grupo Monbus". O responsábel do sector do transporte da CIG, Xesús Pastoriza, sinala a Nós Diario que "coa protesta tamén se quere esixir da Xunta da Galiza que abandone a súa postura de permisividade con esta empresa e adopte medidas de inmediato para obrigar Monbus a respectar as condicións laborais do persoal e a dispor dos medios necesarios para dar un servizo adecuado e en condicións de seguridade". A situación denunciada polos traballadores e traballadoras do servizo de transporte escolar das áreas da Coruña, As Mariñas e Ferrol repítese noutras áreas da Galiza. A este respecto, o pasado 16 de febreiro diversas compañías do sector do transporte das comarcas do Baixo Miño, Condado, Vigo, Pontevedra e O Salnés rexistraron un escrito na Consellaría da Educación advertindo dos incumprimentos das condicións das concesións por parte de Monbus. O transporte escolarno sur da Galiza Os empresarios do transporte das comarcas pontevedresas referíronse no seu escrito a supostas irregularidades nos lotes de transporte escolar adxudicados pola Xunta da Galiza a Monbus en Vigo, Redondela, O Porriño, Mos, Pontevedra e Vilagarcía. Neste sentido, sinalaron incumprimentos en relación co número de vehículos ofrecidos, a idade dos mesmos e a súa utilización en rotas diferentes. Monbus ofertou á Xunta da Galiza 206 vehículos para prestar este servizo mais para as empresas denunciantes o seu número real redúcese a 96. Segundo as mesmas, "o grupo Monbus para ser adxudicatario, como o foi, dos citados lotes, ten que acreditar a dispoñibilidade dun total de 206 vehículos para adscribir á execución dos citados contratos e dar así efectivo cumprimento ás esixencias contidas nos pregos que rexeron o proceso de contratación e na normativa vixente en materia de contratación pública". "Fronte a 206 vehículos totais que indicabamos no punto VI deste escrito, achamos que aquel unicamente adscribiu 96 vehículos e, a pesar diso, e en contra dos mandatos esixidos nos propios pregos", continúa a denuncia, "a práctica totalidade das matrículas repítese nuns e noutros contratos" e "dita reiteración de matrículas prodúcese mesmo en contratos cuxo ámbito territorial de execución se atopa en distintas provincias, o cal fai inviábel que o mesmo vehículo poida utilizarse para a prestación dos servizos". As adxudicacións da Xunta da Galiza a favor de Monbus chegan ao xulgado Os mesmos buses en diferentes puntos do país A práctica do grupo Monbus é empregar "un mesmo vehículo para adscribilo a contratos cuxo ámbito territorial de prestación radica en provincias diferentes sendo materialmente imposíbel por horario e distancia xeográfica que o mesmo vehículo realice os servizos programados". Así, evidénciase que "a reiteración de matrículas foi unha fórmula utilizada polo grupo Monbus non só entre os lotes do contrato do transporte escolar senón tamén entre outros lotes". A mecánica responde "a disimular a falta de medios materiais para poder levar a cabo a prestación dos servizos nas condicións esixidas nos pregos e nos termos das súas propias ofertas". Nun escrito remitido por un grupo de empresarios do sector á Consellaría de Educación, documéntanse até 38 vehículos adscritos ao mesmo tempo a servizos diferentes na Coruña e Pontevedra. As queixas tamén fan referencia á antigüidade dos vehículos. Así, en relación con parte da flota empregada polo grupo Monbus para prestar o transporte escolar nos centros educativos CEIP A Xunqueira, IES A Xunqueira e CEIP San Benito de Lérez, todos na cidade de Pontevedra, advirten de que "a antigüidade máxima dos vehículos ofertados polos adxudicatarios era de 10,1 anos, é dicir, non poden utilizar para a prestación dos servizos vehículos que superen dita antigüidade. Pois ben, puidemos comprobar que os vehículos utilizados e identificadas coas matrículas 9329FHP, 7938DYW, 9361FBG, 8911GHJ, 7871CZT, 7993DPK, 9807 FWH e 7938DYW superan esa antigüidade de 10,1 anos".


Summary: J.G.M, de 57 anos, quedou baixo o camión, cargado con material pesado. É o terceiro suceso grave acontecido na empresa Lear, denuncia a CIG, que insta aFiscalía a actuar.

J.G.M, veciño de Salceda de Caselas de 57 anos de idade, faleceu na mañá desta sexta feira despois de quedar atrapado baixo o camión que manexaba no interior dunha nave da empresa Lear do Polígono das Gándaras, no municipio do Porriño. Segundo informou o 112 Galiza, o sinistro mortal produciuse minutos antes das 9,00 horas desta sexta tal e como indicaron as persoas que contactaron co servizo de emerxencias para pedir axuda urxente. Deste xeito, por parte do Centro Integrado de Atención ás Emerxencias pediuse a colaboración dos Bombeiros do Baixo Miño para liberar á vítima, atrapada baixo o camión cargado con material pesado. O 061 enviou ao lugar unha ambulancia de soporte vital avanzado cuxo persoal sanitario confirmou o falecemento no lugar do home, veciño de Salceda de Caselas, J.G.M., de 57 anos. A federación de Industria da CIG de Vigo denuncia que se trata do terceiro suceso grave acontecido na compañía nos últimos meses, dous deles con resultado de morte, e insta a Fiscalía a actuar para depurar responsabilidades, ao tempo que se pon a disposición a disposición da familia do operario falecido para prestarlle apoio e asesoramento. O sindicato reclama unha actuación urxente por parte da Fiscalía para depurar as responsabilidades correspondentes, "xa que tras o accidente mortal acontecido neste mesma empresa en agosto démoslle información á Inspección de Traballo para que lla trasladase á Fiscalía pero non nos consta que se tivese feito nada ao respecto". O fatal suceso prodúcese menos de 24 horas despois de que esta quinta morrese no Pino un operario ao caer do tellado dunha granxa. O pasado día 15 un traballador morría en Coirós cando manipulaba cables de media tensión. Días antes, perdía a vida un mariñeiro ao embarrancar un cerqueiro perto de Baroña. Galiza segue a liderar a mortalidade en sinistralidade laboral. Segundo datos recompilados pola CIG‑Saúde Laboral, neste primeiro semestre de 2019 a suma de accidentes laborais en xornada de traballo (13.878) e in itínere (1.410) que tiveron traballadoras e traballadores na Galiza foi de 15.282, dos cales 14.993 foron leves, 266 graves e 29 mortais (24 en xornada laboral e 5 in itínere). Ademais, duplicamos a media estatal no índice de incidencia dos accidentes mortais: é de 6,05 por 3,24 de media no Estado.


Summary: O Brasil é unha terra moi fértil para a música. O ritmo e as melodías inundan boa parte da cultura deste país, que conta cunha tradición musical moi arraigada que sempre soubo mesturarse con diversos xéneros, mantendo en todo o momento a súa esencia.

Precisamente iso foi o que acadou Ana Frango Elétrico ao achegarse aos sons da samba dende outra perspectiva, traendo consigo melodías do pop e do jazz que converten a Little Electric Chicken Heart nun fantástico álbum cheo de luces no que a música fala por si mesma. Little Electric Chicken Heart | Ana Frango Elétrico | 2019 | Nove pezas | 10 euros Ana Fainguelernt dérase a coñecer en 2018 co lanzamento de Mormaço Queima, un colorido disco que publicou aos seus 20 anos, onde sentou as bases para este segundo traballo que chegou só un ano despois. Como xa fixeran João Gilberto co jazz ou Os Mutantes coa psicodelia, Little Electric Chicken Heart pon en común todos estes xéneros de maneira maxistral, mantendo a cohesión estilística en todo momento e dotando de enerxía ás súas composicións. Ao longo das nove pezas que compoñen o último disco de Ana Frango Elétrico pódense escoitar guitarras da man de instrumentos de vento, servindo como unha base perfecta para a voz de Ana Fainguelernt. A proposta de Little Electric Chicken Heart funciona tanto nas cancións máis pausadas, baseadas nas súas fermosas melodías, como naquelas máis enérxicas, onde os ritmos e as percusións toman o protagonismo principal. O comezo con "Saudade" fai uso de elementos da bossa nova mediante unha longa improvisación ao que é un dos momentos menos pop do disco. Porén, a música de Ana Frango Elétrico resulta tremendamente divertida e mesmo pegadiza grazas á súa vitalidade e a súa excentricidade. Máis adiante, as guitarras gañan protagonismo en pezas como "Tem Certeza?" onde suben as revolucións, cun son rockeiro mais movéndose sempre nas marxes estilísticas que definen este traballo. As letras de Little Electric Chicken Heart non seguen unha temática moi marcada dentro do propio disco, e en ocasións mesmo en cada unha das cancións que o compoñen. Trátase dun traballo que semella fuxir do conceptual para abrazar a sinxeleza. Se algo procuraba conseguir Ana Fainguelernt con este disco era ofrecer unha experiencia interesante e divertida dende o propio plano musical, algo que acadou con creces. Ademais das melodías e as interpretacións desta nova cantante brasileira, unha boa parte das razóns que fan que este traballo funcione tan ben é a instrumentación dos músicos que a acompañaron, como Guilherme Lírio á guitarra, Marcelo Callado á batería, Grandfather Bebê no baixo, Antônio Neves ao trombón, Eduardo Santana á trompeta e Marcelo Cebukin no saxofón.


Summary: A plataforma pola defensa de Corcoesto vén de presentar alegacións ao proxecto da mina a ceo aberto prevista na zona e que tería, segundo denuncia, "un impacto abismal" no medio ambiente e na actividade socioeconómica da zona. O colectivo, apoiado por 1.300 sinaturas, denuncia o intento da empresa de "meter medo e dividir a xente" e denuncia a falsidade das súas promesas de emprego.

En loita contra a mina. A Plataforma pola defensa de Corcoesto vén de presentar na Xunta de Galicia as alegacións ao proxecto da mina a ceo aberto prevista nesta zona de Cabana, pero que afecta tamén os municipios de Ponteceso e Coristanco. Co apoio de preto de 1.300 sinaturas, este colectivo contrario á explotación da empresa canadiana Edgewater Exploration intenta así deter o que consideran que equivalería "a meter unha bomba" neste val da comarca de Bergantiños. Coa presentación das alegacións, e logo de que o proxecto saíse a exposición pública para acadar a consideración de "estratéxico", a plataforma pretende botar abaixo os argumentos que a compañía americana expón para xustificar as teóricas bondades dunha mina que ocuparía unha extensión de máis de 700 campos de fútbol. "Corcoesto é un val entre dous montes, cheo de manantiais, fontes e ríos... O impacto sería abismal", explica Fernando M. Souto, un dos voceiros do colectivo sobre aurífero explotado xa polos romanos en busca de ouro e no que traballaron moitos veciños desde finais do século XIX e até a súa paralización hai xa décadas. As alegacións pretenden desmontar as presuntas bondades dunha mina que destruiría unha extenxión equivalente a 700 campos de fútbol Agora, e logo de que hai tres anos a empresa Kinbauri xa adiantara a intención de retomar os traballos no aurífero, a proposta oficial de Edgewater Exploration fixo erguerse a moitos veciños, conscientes da "perigosidade" do proxecto e de que "moitas das promesas que fan non son tal". Nestes tempos de crise, a compañía aprovéitase para prometer, tal e como aclara o proxecto, 271 postos de traballo, unha cifra que a plataforma, logo de consultar con varios expertos, pon en serias dúbidas. "Non máis de vinte empregos serían para xente da comarca, porque o resto son para técnicos especializados da propia empresa e a través de subcontratas". "Xogan co medo da xente pola situación económica e intentan dividir os veciños", engade Souto, que advirte que "aínda que creasen o emprego que prometen", o impacto socioeconómico e ambiental da mina non compensaría. Nin moito menos. "Corcoesto dou traballo toda a vida a través de explotacións madereiras ou gandeiras, da agricultura... Se se abre esta mina todo isto desaparecerá e temos que ter en conta que afecta a dez quilómetros á redonda", explica. "Aproveitan a crise económica para xogar co medo da xente e intentar dividir os veciños" E desaparecerá porque, segundo os expertos que colaboran coa plataforma, o informe presentado pola propia empresa reflicte "un contido de arsénico nos residuos que se prevén xerar que sobrepasan en moitas veces o límite permitido na lexislación vixente", uns datos que pretenden ocultar "poñendo por diante unha media dos resultados obtidos só nalgúns pozos". De feito, o colectivo denuncia que os papeis presentados pola empresa son "idénticos" á proposta levada a cabo en Asturias e que acabou, non só con protestas veciñais e un rexeitamento xeral, senón con graves consecuencias políticas e un contencioso xudicial que suma xa sete anos. A plataforma esixe tamén un informe de Aguas de Galicia que avalíe que o proxecto, baseado no uso de cianuro, se adapte á Directiva marco sobre política de augas. Os efectos sobre a rede hidrográfica e os río Anllóns sería "catastrófico", segundo o colectivo. Porque o método empregado para a obtención de ouro, separado a través do cianuro, xa foi prohibido por varios países e rexeitado polo Parlamento europeo. No entanto, e tal e como denuncian todos os colectivos contrarios á mina, a catalogación deste proxecto como "estratéxico" por parte da Xunta permitirá a Edgewater Exploration evitar moitas das esixente medidas medioambientais. A plataforma advirte da contaminación hidrográfica e da afectación que sufrirían os terreos e, polo tanto, as explotacións gandeiras ou madereiras da zona A empresa canadiana aproveita tamén que a vella lei de mineiría española non estea preparada para enfrontarse á mineiría a ceo aberto e utiliza os baleiros legais para apostar por proxectos que lle sería moi difícil noutros estados. Ademais, e para evitar "responsabilidades ante as promesas incumpridas e os atentados ambientais", Edgewater traballa "dunha forma piramidal" a través de filiais e subcontratas que van realizando os diferentes traballos. De feito, Kinbauri, a comañía que xa fixera probas hai anos, Río Narcea Gold Mines e todas as súas derivadas acaban compartindo donos e membros nos consellos de administración, moitos deles ex ministros do Goberno de Canadá. "Teñen moito poder de convencemento" Mentres, a empresa xoga as súas cartas e presiona todo o que pode os veciños da zona. "Teñen moito poder de convencemento porque, no fondo, non son máis que buscadores de ouro", explica Fernando M. Souto, que explica como a compañía aproveita as catas previas "e subvencionadas" que xa se están a realizar na zona para "instalarse e ir ofrecendo algún posto de traballo. E todo a través de subcontratas", aclara, tras contar como esta mesma táctica foi empregada en Asturias, de onde hai pouco chegou xente para apoiar as protestas en Cabana de Bergantiños e explicar os problemas sufridos con Edgewater. "A empresa ofrece traballos moi determinados, infíltrase na asociación de veciños ou colabora coa comisión de festas" Aquí tamén os sofren, segundo a plataforma. "Infíltranse na asociación de veciños, no equipo de fútbol, axudan na comisión de festas ou fan camisetas; esa é a súa táctica para irse gañando o favor da poboación", relata Souto, que comproba como, agora si, "un 80% dos veciños están contra o proxecto da mina", malia que nun principio non fora así. "Sempre hai algo de división e os catro ou cinco que van estar a favor, pero todos aqueles que adquiren información acábanse posicoinando en contra; outra cousa é que se pronuncien en público", di Souto, que conta casos como os de veciños que amosan en privado o seu rexeitamento ao proxecto pero que "teñen terras arrendadas a persoas que o apoian ou incluso traballan para eles". Aínda así, na plataforma son conscientes de que o seu traballo de divulgación e concienciación deu os seus froitos, especialmente cando moitos donos de explotacións gandeiras "se decataron do perigo sanitario e económico que tiña para o seu modo de vida". A plataforma cre que sobre o 80% dos veciños está en contra da explotación mineira "É unha tecnoloxía contaminante e contraria á lei para instalarse nunha zona sen tradición industrial, mal comunicada e cunha viabilidade que non está asegurada, xa que o valor do ouro é moi cambiante", explican na plataforma para preguntarse como a Xunta é capaz de definir o proxecto como "estratéxico". Na plataforma están convencidos de que todo este proceso acabará "nun contencioso" e que "durará anos". Por iso, prometen seguir apoiando o pobo e informando os veciños dunha mina a ceo aberto que, segundo cren eles e unha morea de colectivos ecoloxistas que os apoian, sería "unha bomba para Corcoesto".


Summary: Marcos Maceira non ten ningunha nostalxia por un suposto consenso político sobre o galego que, en todo caso, nunca pasou de ser aparencial. "Restaurar o consenso? O que hai que restaurar é o galego?", di o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística.

Ten 36 anos e preside a Mesa pola Normalización Lingüística, unha das entidades cívicas máis vigorosas e con máis apoio social do país, desde abril de 2014. É un bon conversador. Desde o seu despacho vese a estación de camiños de ferro de Compostela. Móveo unha paixón, a de conquistar a normalidade para o galego no seu propio territorio. Felizmente foxe do derrotismo e das profecías apocalípticas autocumpridas. O que nos vén dicer é que hai campo para sachar se houber vontade e pide máis apoio social: "Este é un bon momento para comprometerse coa causa da lingua galega". -Como valoras as últimas estatísticas que están aparecendo sobre o galego e que espellan un moi preocupante devalo? -Non son dados novos e demostran o que levamos dicendo desde a Mesa desde hai moitos anos: que as políticas lingüísticas que se aplicaron desde que existe a autonomía até hoxe non teñen incidido na mellora da situación, senón que teñen resultado en mantela tal e como está, e a situación é de regresión e de perda de falantes do galego. Os dados son consecuencia desas políticas. Aquí houbo unha lei de normalización lingüística que nunca se chegou a aplicar, hai un plan de normalización da lingua galega que tampouco...hai unha serie de acordos e de desexos aparentemente compartillados por todas as forzas políticas, etc, etc, pero nunca houbo vontade real de os levar á práctica. Realmente, non ten mudado nada na política lingüística e os resultados están á vista. -Dá a sensación de que se non se para a evolución poderíamos atoparnos a medio prazo nun contexto que se parecería moito ao que ten o gaélico en Irlanda ou o que tiña o euskera hai 20 ou 30 anos, antes do comezo en Euskadi das políticas de normalización. Partillades este prognóstico ou o matizariades? -Nós cremos que a situación do galego é reversíbel. Aínda hai unha poboación galegofalante importante. A cuestión é: hai que actuar para reverter a situación, actuar para mudar as políticas lingüísticas, o que non se pode facer é actuar para que a situación siga igual, como se vén facendo desde hai máis de 30 anos. Entón se se quer reverter, o que fai falta é un compromiso firme e vontade real por parte prioritariamente de quen ten o goberno e tamén do resto das forzas políticas, para que o galego estea presente e estea en condicións de mínima igualdade, para ter unha existencia normal que é o que non ten o galego neste momento. A íntegra da entrevista aparece no número 128 do semanario Sermos Galiza, xa nos quiosques e na nosa loxa.


Summary: O orzamento das obras para enlazar a Autoestrada do Atlántico coa A-54 é de 25 millóns de euros.

En plena polémica pola suba de peaxes, a AP-9 suma un novo enlace. O Ministerio de Fomento anunciou a sexta feira o contrato de obras para o coñecido como 'enlace orbital', un vieiro que permitirá a unión da Autoestrada do Atlántico no punto quilométrico 64+500 coa A-54, a autoestrada Compostela-Lugo, e o aeroporto de Lavacolla. A construción do enlace, que contará cun orzamento de 25,13 millóns de euros e dará tamén servizo aos polígonos industriais e comerciais do Tambre e Costa Vella, consistirá nunha glorieta elevada sobre o tronco da AP-9 e catro ramais. O 'orbital' conectará por un vieiro con sección de autoestrada co enlace de San Marcos. Ademais, o ministerio que dirixe en funcións Xosé Luís Ábalos, executará un novo carril de trenzado entre os vehículos que se incorporen sentido A Coruña ao tronco desde o enlace Santiago Norte, cos vehículos que saen desde a AP-9 cara o 'orbital'. Segundo explica Fomento nun comunicado, este enlace "permitirá desconxestionar" tráficos do actual enlace de Santiago Norte da AP-9 en horas puntas, onde conflúen os tráficos que van ao centro da cidade como os xerados polos polígonos Cruce do 'Solymar' Xunto con esta actuación, o ministerio licitou por 12,5 millóns de euros a construción dunha glorieta elevada na estrada AC-12 ao seu paso pola localidade de Perillo, no coñecido como cruce do 'Solymar', co obxectivo de mellorar os tráficos de acceso á cidade da Coruña. Por último Fomento tamén encargou a mellora e repintado dos treitos que se atopan en peor estado de conservación do periférico de Compostela (SC-20), o vieiro que comunica o polígono do Tambre coa glorieta de Milladoiro, en Ames. Estes traballos contarán cun orzamento de 241.903 euros.


Summary: O presidente da Xunta advirte de que o seu partido é o que "gañou" as eleccións municipais e desdeña os grupos da oposición que, di, "non escoitaron a mensaxe da xente" o 24M

En plena resaca electoral e en plena vaga expansiva no interior do PP polos resultados do 24-M o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, tivo que enfrontarse este mércores á sesión de control no Parlamento. O líder do PP galego, sinalado por moitos como posible recambio para algún dos postos dirixentes da madrileña rúa de Génova, sae das municipais notablemente damnificado: o PPdeG colleitou o peor resultado municipal da súa historia e perdeu cotas de poder moi notables, unha caída que ten o seu símbolo no paso das alcaldías da Coruña e Santiago a representantes das mareas cidadás. Neste contexto Feijóo proclama a súa "lealdade" inquebrantable ao presidente do Goberno de España e do seu partido e combínaa co desdén ao resto de forzas parlamentarias, especialmente cara ao PSdeG. Os grupos da oposición galega, que viron no 24-M todo un balón de osíxeno, non perderon a ocasión para tentar sacarlle as cores ao líder da dereita. O socialista José Luís Mendez Romeu apunta, con retranca, que "as crónicas" xa "apuntan" a Feijóo como "un dos posibles Brutos que vai apuñalar ao César Rajoy" aínda que en Galicia "perservere nos erros" que provocaron o desastre electoral popular. Dentro do PP, di Romeu, xa voan "as dagas". Como Rajoy, Feijóo proclama que o seu partido é o que "gañou" as eleccións e desdeña os grupos da oposición que, di, "non escoitaron a mensaxe da xente" "Fala vostede de apuñalar a quen?", retrucou Feijóo, que entre reproches ao socialista por "como tratou ao seu presidente", Emilio Pérez Touriño, tras a perda da Xunta, sae en defensa de Rajoy. A "lealdade", di Feijóo, é a súa forma de traballo "desde que me levanto ata que me acosto" e nesta ocasión, vén dicir, non será diferente con Rajoy. Igual que o seu xefe de filas o presidente galego aférrase á condición de lista máis votada para sentenciar que son os demais partidos os que "non escoitaron a mensaxe da xente". "Nós si gañamos as eleccións" e, neste contexto, di, pouco importa "a opinión dun PSOE que xa é terceira forza na maioría das cidades". "Se algunha vez o PSOE gañase as eleccións en Galicia, os galegos deberían preocuparse" porque "confunde entre gañar e gobernar", asegura, obviando que a formación que lidera José Ramón Gómez Besteiro compensará a caída en votos cun notable aumento de poder territorial: "En Galicia seguirán de vitoria en vitoria ata o fracaso final", augura. O BNG retira a súa pregunta Tamén o portavoz do BNG, Francisco Jorquera, enmarcou a súa intervención no contesto postelectoral do 24M. O deputado nacionalista retirou a súa pregunta para protestar pola nova norma que impide que todos os grupos interpelen o presidente en cada pleno, que nesta ocasión afectou a AGE. "Recortando o dereito dos deputados e deputadas estase conculcando o dereito dos seus representados a que nesta Cámara se poidan trasladar as demandas da sociedade con normalidade", di Jorquera. "Por iso hoxe voulle aforrar que fale do bipartito, porque en sinal de protesta, retiramos a pregunta que tiñamos formulada". Malia á retirada Feijóo aproveitou a quenda de réplica para volver sacar peito polo resultado do 24M. O Bloque, lamenta, apela a "enquisas" que indican que a cidadanía "valora negativamente a xestión da Xunta". Pero "os galegos acaban de valorar a política en xeral o pasado domingo" e esa valoración, na súa opinión, segue a favorecer o PP.


Summary: O último libro de Xavier Queipo percorre un dos poucos territorios en que a súa obra aínda non se adentrara: o da poesía erótica. Premio Illas Sisargas, é unha das últimas mostras dunha tradición de vello na literatura galega. Eis un extracto do publicado no Sermos Galiza 283.

No espazo que debuxa o triángulo entre desexo, amor e sexo sucede Home invisible. O último libro de Xavier Queipo (Santiago de Compostela, 1957) é unha investigación singular na lírica amorosa, décimo segundo premio Illas Sisargas de poesía erótica. "Foi tigre salvaxe. / Agora é tigre invisíbel, / sen riscas e sen poutas, / sen mensaxes cifradas e sen cairos lacerantes", afirma no poema Tigre. A escrita, relata Queipo vía electrónica desde Bruxelas -onde hai anos que reside-, nace do pulo do poeta galego residente en Bélxica Ramón Neto. "En 2013 propuxo un proxecto de poesía erótica como parte do traballo do Colectivo de Poetas de Bruxelas. Así escribín os primeiros poemas", apunta, "ese foi o xermolo, tres poemas e un par de performances. O libro foise conformando con tempo e maduración". Quince textos, en que a experimentación formal viaxa do poema prosa aos xogos case caligráficos, conforman Home invisíbel. "Ten unha compoñente de lírica amorosa que vai alén da propia elección formal e da reflexión sobre o desexo, o amor potencial se así se quere", afirma, "en varios poemas explóranse as relacións entre desexo, sexo e amor, como un trípode vital". Que compara co corazón, os pulmóns e o cerebro: "[Ese trípode] latexa, respira e manda en toda a obra". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 283 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Após sete meses de ter comezado a vista oral. o xuízo do Prestige fica pronto para emitir sentenza. Conversamos con Xosé Sánchez, presidente da Plataforma Nunca Máis,acusación particular

Xosé Sánchez lembra aqueles días coma se fora onte. Ten claro que "aqueles días foron un antes e un despois" para a conciencia deste país e que conseguiron "quitar de enriba" esa idea "de que o pobo galego "era compracente e submiso con todas as inxustizas". No entanto, asegura Sánchez, "xa cando comezaba o proceso, considerabamos que non ia dar grandes resultados". Embora --asegura-- o obxectivo da Plataforma fose dar a coñecer mediaticamente, a través das declaracións dos peritos, "o que aconteceu realmente" está certo de que non o conseguiron realmente. Daqueles días que aínda considera "tráxicos" o presidente de Nunca Máis ten claro que a responsabilidade da maior catástrofe ecolóxica do país "non é Mangouras" [o capitán do Prestige] "fo Madrid vía telefónica con López-Sors", sentenza. A entrevista completa no número 53 do Sermos Galiza. Xa á venda nos quiosques do país e na nosa loxa


Summary: Os 2.463 colexios eleitorais están a receber xa a visita de miles de galegas e galegos nas primeiras horas dunha votación que concluirá ás 20 horas. Ás 12.30 horas, a Xunta oferecerá o primeiro dado de participación.

Ás 12.30 e ás 17.30 a Xunta dará conta dos dados de participación, os referidos ás 12 e ás 17 horas, respectivamente. Nas eleccións de outubro de 2012, a participación das persoas residentes no país acadou o 63,80 por cento, isto é, exerceron o seu direito de voto 1,4 millóns de eleitoras e eleitores. Ao se sumar os sufraxios do CERA (Censo de Residentes Ausentes), a participación final decreceu 9 pontos para se situar no 54,91 por cento. Os dados que coñeceremos na xornada de hoxe serán só de participación das persoas residentes. Os do CERA hanse de saber a vindeira cuarta feira, día en que se fecharán os resultados e en que teremos o dado definitivo de participación. Unha vez que fechen os colexios, a TVG oferecerá os dados dunha enquisa feita a pé de urna. O web para facer o acompañamento de toda a xornada é esta. Este é o horario de votación das candidatas e dos candidatos: Feijóo: 12 horas, Vigo. Ana Pontón: 10.30 horas, Lugo. Luís Villares: 11 horas, Lugo. Xoaquín Fernández Leiceaga: 11 horas, Compostela. Cristina Losada, 11 horas, Vigo. Xoán Carlos Bascuas, 12.30 horas, A Baña.


Summary: Descenden tamén os novos contaxios a 137, unha cifra que segue a duplicar os rexistros de semanas anteriores debido aos casos asociados a viaxes de fin de curso a Mallorca.

O foco de coronavirus detectado entre alumnado de 11 centros de ensino da Galiza após viaxar a Mallorca para festexar o fin de curso removeu a evolución da pandemia na Galiza. De entrada, o impacto maior obsérvase nos casos activos. Segundo o último balance facilitado pola Consellaría de Sanidade, ascenden a 1.413, 36 máis que un día antes. Con todo, os contaxios diarios descenden até os 137 e baixa, ademais a presión asistencial derivada da Covid-19. A cifra de persoas hospitalizadas por coronavirus cae até as 42. En concreto, 30 doentes recupéranse en planta, cinco menos e 12 en unidades de coidados intensivos, un máis. Por áreas sanitarias, a cifra global de ingresados tan só subiu en Lugo, A Mariña e Monforte e Ourense, Verín e O Barco. Ademais, os hospitalizados mantivéronse nas áreas sanitarias de Santiago e O Barbanza e Ferrol, e baixaron nas de Vigo, A Coruña mais Pontevedra e O Salnés. Máis casos activos O número de contaxios novos nas últimas hora volveu superar o de altas rexistradas e deixa un ascenso das infeccións activas até as 1.413. Por áreas sanitarias, o aumento afecta ás de Pontevedra, que sobe até os 176 (+24) e Ourense, con 163 (+13). Con subas máis lixeiras, sitúanse as áreas de Santiago, con 131 casos (+6) e A Coruña, con 486 (+2). Mentres tanto, a de Lugo mantense con 191 infeccións activas. Pola contra, os casos activos baixaron na área de Vigo, a 203 (-5), e na de Ferrol, até os 63 (-4). En canto aos novos contaxios diarios detectados, 137, aínda por riba do centenar duplicando as cifras de semanas anteriores, 35 corresponden á Coruña, 30 a Pontevedra, 19 a Lugo, 18 a Vigo, 17 a Santiago, 15 a Ourense e 2 Ferrol. Positividade A taxa de positividade volve situarse por debaixo do limiar de 5% fixado pola Organización Mundial da Saúde, despois de que esta sexta feira excedese esa barreira, por primeira vez desde mediados de febreiro. Mentres, a incidencia acumulada mantén a Galiza aínda en risco baixo ao non superar os 50 casos por 100.000 habitantes a 14 días. Nos últimos días amosa unha liña ascendente, máis sitúase en 47. A sete días é de 26, máis da metade dos casos rexistrados a dúas semanas, un dos indicadores de referencia para o comité clínico de expertos. Só A Coruña e Pontevedra superan a 14 días a barreira dos 50 casos, con 76 e 59 respectivamente. A cifra de persoas falecidas mantense en 2.435 desde o inicio da pandemia.


Summary: Javier Quintas (Tui,1979) é profesor de ensino secundario. Delegado da Fundación Luis Tilve da UGT en Ourense, é autor dunha ampla bibliografía sobre a historia do socialismo no período anterior ao golpe de Estado de 1936. A sexta feira escribe en Nós Diario sobre o papel dos socialistas na guerrilla antifranquista

Que papel xogaron os socialistas nos primeiros momentos da resistencia armada e no proceso de organización dos fuxidos? Nos primeiros meses tras o golpe de Estado moitos socialistas tentaron permanecer agochados nos seus domicilios, ou nas inmediacións dos mesmos, co único obxecto de fuxir da salvaxe represión dos elementos facciosos. Co decorrer dos acontecementos os que puideron fuxiron cara o exilio ou uníronse ás forzas republicanas, mentres outros víronse na obriga de teren que sobrevivir en territorio hostil, ben ocultos, ou ben incorporándose a pequenas e heteroxéneas partidas de fuxidos que foron nacendo de forma un tanto espontánea por toda a xeografía galega. Boa parte destas partidas de fuxidos estaban lideradas por elementos afíns ó Partido Comunista, se ben non é menos certo que os socialistas, pronto acadaron certa notoriedade pola súa capacidade de organización e por teren unha sólida formación de partido. Non obstante, a perda do contacto cos mandos do partido dificultaron enormemente seguir ningún tipo de directrices, tendo por principios pouco máis ca súa ideoloxía e compromiso coa loita antifranquista. Cando xorden as primeiras estruturas guerrilleiras impulsadas pola militancia do PSOE? Entre os anos 1937 e 1939, como digo, xa hai socialistas formando parte de diferentes partidas guerrilleiras, pero haberá case que esperar á caída da fronte asturiana para ver como algúns socialistas xogan un papel fundamental na organización do movemento guerrilleiro. O caso máis significativo é o da creación no outono-inverno de 1941 da Federación de Guerrillas León-Galiza, liderada polos socialistas Marcelino Fernández Villanueva "O Gafas", Manuel Girón e César Ríos, entre outros. O seu modelo organizativo serviría en boa medida de modelo para outras partes do Estado español. A Federacións de Guerrillas de León-Galiza nacen cun carácter plural e apartidario pero o peso na mesma dos cadros socialistas é evidente, até que punto se pode falar dunha hexemonía do PSOE na mesma? Efectivamente, esta federación naceu cun claro carácter plural e apartidario debido sobre todo á grande heteroxeneidade dos seus efectivos. Non todos os que se embarcaron nesta loita eran persoas de partido, fora este o socialista, o comunista ou o calquera outra organización sindical ou agraria. Algúns víranse obrigados polas circunstancias, pero a inmensa maioría estaban fortemente comprometidos coa defensa da república e a loita antifranquista, se ben non sempre contaban coa capacidade, o liderado ou a formación suficiente para organizar a loita armada ou establecer unha estrutura de mando eficaz. Ademais, boa parte de rede de apoios da Federación no leste da provincia de Ourense e na de León respondía á popularidade e liderado de socialistas como Manuel Girón, por exemplo. Con todo, e tendo en conta a escasa comunicación existente co Partido Socialista, o certo é que os socialistas na dirección da federación exerceron un liderado compartido, tentando sempre manter á marxe as loitas partidarias internas en favor do obxectivo común de loita contra o fascismo e as súas forzas represoras, especialmente a Garda Civil. "Nos primeiros anos 40 houbo un intento por reorganizar as estruturas do socialismo nas provincias de Lugo, Coruña e Pontevedra" Ao tempo que se desenvolve a actividade guerrilleira os socialistas desenvolven un traballo de reorganización do partido en vilas e cidades, cando se pode falar dun PSOE de novo estruturado na Galiza e cos seus órganos de dirección funcionando? Como indico no meu artigo, o traballo de reorganización deuse de forma serodia e moi tímida. Todo parece indicar que nos primeiros anos 40 houbo un intento por reorganizar as estruturas do socialismo nas provincias de Lugo, Coruña e Pontevedra –tamén probabelmente en Ourense- coa creación dunha pequena rede de informadores clandestinos que trataban de traer instrucións desde Madrid. Pensemos que o socialismo tivo unha importante rede de organizacións por toda a xeografía galega, especialmente sociedades de agricultores e oficios varios afectas á UGT e numerosos efectivos que en moitos casos podían desde a clandestinidade contribuír á causa. Tamén no ano 1947 houbo un novo intento de reorganización das forzas socialistas da man de Ramón Beade e veteranos agraristas nas comarcas de Betanzos, Vigo, Lugo ou Santiago, as cales desenvolveron unha importante labor propagandística até os anos 60, momento a partir do cal podemos comezar xa a falar propiamente da existencia dunha organización de efectivos socialistas. Malia todo, faltan traballos que aborden en profundidade esta cuestión. "Os socialistas na dirección da Federación exerceron un liderado compartido" Como foi a relación entre os militantes socialistas que facía parte da guerrilla e a dirección do partido?. E neste contexto cando e como se toma a decisión de abandonar a vía armada? As dificultades de comunicación coa dirección do partido impediron en boa medida a recepción de instrucións , deixando un pouco á militancia á súa sorte nos montes galegos na loita contra Franco. A fin da IIª Guerra Mundial e a falta de compromiso da comunidade internacional coa causa da guerrilla e o restablecemento dun réxime democrático no Estado fan que xurda o desánimo entre boa parte dos efectivos guerrilleiros socialistas, o que provocará o abandono da loita armada por puro convencemento da imposibilidade de triunfar na empresa. Esta ademais era a mensaxe que desde o exilio transmitía Indalecio Prieto en 1948, quen incluso fretou un barco en misión de rescate dos guerrilleiros galegos e astur-leoneses que aínda permanecían activos.


Summary: "Non son máis que represalias para intentar amedrentar e someter a intensa actividade que o comité está despregando estes días", lamenta o comité intercentros, en relación á mobilización que decorrerá en Compostela "por unha CRTVG ao servizo do pobo".

O comité intercentros da CRTVG vén de emitir un comunicado no que alerta das "represalias a sindicalistas" que, aseguran, están a producirse por mor da convocatoria da manifestación do próximo 6 de novembro en Santiago de Compostela "por unha CRTVG ao servizo do pobo". Así, denuncian unha "vaga de represión sindical" a falta de pouco máis dunha semana para a cita, convocada por perto de medio cento de colectivos do país e que o comité intercentros agarda que obteña unha resposta "masiva" por parte da cidadanía galega. "O comité considera que os apercibimentos que recibiron estes días varias centrais sindicais, nos que a dirección de recursos humanos identifica a certas persoas sindicalistas e as acusa de vulnerar os límites legais da liberdade sindical, non son máis que represalias para intentar amedrentar e someter a intensa actividade que o comité está despregando estes días", sinalan no texto remitido aos medios. 40 colectivos convocan unha manifestación o vindeiro 6 de novembro para exixir "unha CRTVG ao servizo do pobo" Esas accións "que serviron de escusa para desatar esta ondada represiva" ás que fan alusión consistiron, afirman, nunha pegada de cartaces no interior das instalacións da compañía nos que se anuncia a manifestación, así como "un conflito xerado xa de vello pola imposición de novas funcións sen negociar a determinadas categorías profesionais aproveitando a posta en marcha da plataforma dixital e a nova web da corporación". Ao xuízo do comité de empresa, anteriores actuacións sindicais da mesma natureza "non se consideraron por parte da dirección susceptíbeis de seren advertidas ou amoestadas", polo que, apuntan, "só cabe enmarcalas no contexto da represión fronte á mobilización". En consecuencia, a representación legal do persoal da CRTVG advirte á dirección da compañía pública que "non tolerarán máis represalias e ameazas deste tipo sen darrles resposta contundente". Ao mesmo tempo, desde o comité fan un chamamento, "máis unha vez", á cidadanía para acudir á manifestación "para rescatar a CRTVG do secuestro no que a mantén, desde hai xa demasiados anos, o Goberno da Xunta do Partido Popular".


Summary: O Sergas administrara o luns o 65% das vacinas da primeira remesa de enviada polo Goberno central a unhas 12.000 persoas de 152 centros e reserva un terzo para "garantir a administración da segunda dose".

O Sergas administrou xa a primeira dose da vacina contra a COVID ao 40% do conxunto de persoal e residentes dos centros sociosanitarios de Galicia, obxectivo da primeira campaña de vacinación iniciada o pasado 27 de decembro. O Sergas administrara o luns o 65% das vacinas da primeira remesa de enviada polo Goberno central unha semana antesSegundo os datos feitos públicos pola Xunta, Sanidade vacinara xa ata o pasado luns 4 de xaneiro a algo máis de 12.000 persoas de 152 centros sociosanitarios, "cumprindo así o plan elaborado pola Consellería segundo o cal cada semana vacinaranse arredor de 12.200 persoas". Xa que logo, o Sergas tería administrado nesa altura o 65% das vacinas da primeira remesa de 18.500 enviada polo Goberno central hai unha semana. Recibidas en total 37.500, tras as enviadas polo Estado este pasado luns, o Sergas aclara que tiña previsto vacinar este martes 4.715 persoas máis logo de agardar o tempo necesario para adecuar a temperatura das doses desde a súa chegada. Así, serían algo máis de 16.700 as vacinas administradas en primeira dose nas residencias de Galicia dun total dunhas 42.500 persoas (entre os arredor de 25.000 residentes e os 17.500 traballadores destes centros que calcula o Plan Galego de Vacinación) que son o obxectivo inicial da campaña. O Sergas decidiu non vacinar no día de Reis ao "estar cumprindo o cronograma do plan que prevé 12.200 vacinacións por semana"Representan sobre o 40% do conxunto do persoal e dos usuarios das residencias galegas, aos que xa se ten administrado esa primeira dose, nunha campaña inicial que se detén neste día de Reis ao "estarse cumprindo o cronograma do plan, que prevé 12.200 vacinacións por semana", segundo apuntan desde a Consellería de Sanidade. Unha previsión que podería aumentarse e aumentar o ritmo "se se garante a chegada comprometida polo Ministerio de Sanidade". A previsión da Xunta é que a vacinación desta primeira dose remate nas residencias a mediados deste mes de xaneiro, polo que sería entre inicios e mediados de febreiro, de cumprírense os prazos, cando a poboacion residente e traballadora destes centros quedase inmunizada contra o coronavirus. A Xunta mantén unha reserva dun terzo das vacinas por se se produce "unha rotura do stock" e para "garantir a administración da segunda dose"O Sergas, tal e como aclara nun comunicado, mantén polo de agora unha reserva dun terzo das vacinas por se se produce "unha rotura do stock" e co obxectivo de "garantir a administración da segunda dose". A estratexia da Xunta difire da de, por exemplo, o Principado de Asturias, que anunciou este martes que xa administrara o 100% das doses da primeira remesa recibida, arredor de 12.000. Desde Sanidade agradecen o "excelente traballo" dos equipos de vacinación, que están conformados por máis de 200 profesionais de enfermaría que coordinan a campaña e na que participan tamén 2.000 efectivos de Atención Primaria e preto de 40 de enfermaría preventiva e prevención de riscos laborais. Por cada residencia hai un equipo formado por dúas enfermeiras que administran arredor de 45 vacinas por profesional e día. Estes traballadores recibien unha extra mensua de 500 euros ao mes. "O persoal de enfermaría está a traballar cunha gran profesionalidade e cunha actitude impecable", asegura o Sergas. Cantabria e Madrid, as comunidades que menos vacinanNo conxunto do Estado administráronse a data deste pasado martes un total de 139.339 primeiras doses das vacinas, 56.505 máis que o luns, segundo os datos publicados polo Ministerio de Sanidade. En total, entregáronse ás autonomías 743.925 doses, das que se puxeron xa, globalmente, un 18,7%. Cantabria e Madrid son os territorios con menor porcentaxe de administración das vacinas entregadas, por baixo do 6%. Galicia sitúase nos primeiros postos, só superada por Asturias. Por outra banda, o director da Organización Mundial da Saúde (OMS), Tedros Adhanom Ghebreyesus, instou os países a vacinar "o máis axiña posible" ás súas poboacións e ás compañías farmacéuticas a que aumenten o subministro das vacinas e que este sexa "asequible e coherente".


Summary: Róubannos, mállannos, deshumanízannos, viólannos, átannos e esíxennos silencio baixo a ameaza de castigos aínda máis crueis. Así cantaba unha mensaxe que apareceu no meu twitter hai uns días. É unha versión crúa do clásico "mexan por nós e temos que dicir que chove", cuxa estrutura profunda expresa idéntica crueldade vexatoria e semellante castigo potencial ante a revolta. A imaxe casa exacta cos tempos convulsos de recortes e folgas e respostas sociais á cínica fachenda gobernante. E envíanos de paso ao territorio da alienación, sobre o que paga a pena reflexionar para procurar respostas aos medios de produción de ideoloxía e, sobre todo, de realidade.

Corre polas redes sociais literatura temporal de compromiso. Sentenzas precisas, alustros de intelixencia, metáforas choscas, expresións imposibles, risadas, lamentos, convocatorias á acción, reflexións orixinais, consignas totalitarias, críticas e loas, un pouco de todo. Quen desexe información en tempo real pode sortear os medios tradicionais sen perda de resolución. Os usuarios impoñen a necesidade dunha nova comunicación, inmediata e participativa. Xa non interesa ser receptor condenado a descifrar convenientemente as mensaxes dos profesionais. O usuario 2.0 esixe participar en todo o proceso comunicativo e retroalimentar a información instantaneamente. Róubannos, mállannos, deshumanízannos, viólannos, átannos e esíxennos silencio baixo a ameaza de castigos aínda máis crueis Róubannos, mállannos, deshumanízannos, viólannos, átannos e esíxennos silencio baixo a ameaza de castigos aínda máis crueis. Así cantaba unha mensaxe que apareceu no meu twitter (@AntonDobao) hai uns días. É unha versión crúa do clásico "mexan por nós e temos que dicir que chove", cuxa estrutura profunda expresa idéntica crueldade vexatoria e semellante castigo potencial ante a revolta. A imaxe casa exacta cos tempos convulsos de recortes e folgas e respostas sociais á cínica fachenda gobernante. E envíanos de paso ao territorio da alienación, sobre o que paga a pena reflexionar para procurar respostas aos medios de produción de ideoloxía e, sobre todo, de realidade. A esquerda que desexe reconstituírse, necesariamente radical na impugnación do capitalismo, ten por diante dous cometidos: o primeiro, conseguir que o proletariado moderno se recoñeza como suxeito; o segundo, comprender os mecanismos de submisión, desvelalos e combatelos Porque talvez a exquisita sutileza dos mecanismos de alienación —ségueos habendo burdos e recoñecibles— pode explicar a docilidade con que se interioriza a verdade liberal, que é relixiosa. A esquerda que desexe reconstituírse, necesariamente radical na impugnación do capitalismo, ten por diante dous cometidos: o primeiro, conseguir que o proletariado moderno se recoñeza como suxeito, máis aló da súa diversidade e fragmentación; o segundo, comprender os mecanismos de submisión, desvelalos e combatelos. Aínda que iso implique enfrontarse ás grandes corporacións mediáticas. Outra comunicación de masas é posible. E necesaria. É vello o conto de converter as pequenas violencias de resposta en escusa de asedio preventivo, que diría Heinrich Böll. O poder nunca renunciou ao uso dunha violencia lexitimada por quen a emprega, o denominado uso lexítimo da violencia, aínda que coa perfección dos sistemas de dominio e control foi matizando forzas, frecuencias e intensidades. Para o capitalismo, sempre a aforrar recursos e a ampliar beneficios, é máis eficiente que cada individuo chegue por si ás conclusións convenientes; a maquinaria de dominio simbólico ten que funcionar sen espasmos, continuamente, aínda que en ocasións lle cumpra regañar os dentes e recorrer á forza. A resposta represiva e de escusa contra esa violencia alcuñada vandálica será saudada coa mesma alegría coa que recibiron a Fernando VII ao berro de vivan as cadeas Tras unha Folga Xeral convocada polas organizacións sindicais nun contexto de extremada violencia contra os asalariados e outros excluídos, coa destrución feroz de conquistas colectivas vitais, cun futuro inmediato de submisión total da vida ao mercado, cun horizonte de entrega indefinida ao empobrecemento e á exclusión, era de esperar que se espallase por todos os poros da sociedade a imaxe dunha odiosa violencia contra honrados cidadáns e inocentes caixeiros automáticos. Dous contedores, catro caixeiros e rúa e media fumegante son a esencia do fotoxornalismo e da opinión de orde. A resposta represiva e de escusa contra esa violencia alcuñada vandálica será saudada coa mesma alegría coa que recibiron a Fernando VII ao berro de vivan as cadeas. Por moi brutal que sexa. Porque certas posesións están por riba de certas vidas humanas. O Ministerio do Interior do Reino de España xa está traballando no asunto. Calquera resposta será criminal. Talvez saben as consecuencias que terá a súa violentamente agresiva acción de goberno. A Oleguer Presas insultárono por un delito de lesa humanidade: pensar diferente e expresalo Hai uns días, Oleguer Presas, ex xogador do F. C. Barcelona, escribía un interesante artigo arredor das desproporcionadas consideracións que merecen diversas formas e graos de violencia. A do sistema e os seus aparellos contra as clases subalternas e os excluídos ou en proceso de exclusión, e as insignificantes violencias de resposta en manifestacións ou mesmo na queima dalgún mobiliario urbano. A dereita catalá, baixo a dirección de Felip Puig, o Conseller de Interior, teima en culminar a súa infame acción de goberno cunha boa ración de dureza policial e penal, de maneira preventiva se for preciso, contra calquera resposta que lle pareza lesiva para os intereses daqueles que lexitiman a súa sistemática violencia, que ás veces parece a consecuencia dunha estraña variante da selección natural. A Oleguer Presas insultárono por un delito de lesa humanidade: pensar diferente e expresalo. Á multitude que estamos a este lado da barreira, ao fondo á esquerda, que diría o Subcomandante, quédanos manexar os nosos propios instrumentos cando xa non é tempo de depositar a confianza en mediadiores alleos Á multitude que estamos a este lado da barreira, ao fondo á esquerda, que diría o Subcomandante, quédanos manexar os nosos propios instrumentos cando xa non é tempo de depositar a confianza en mediadiores alleos. Cando así o facemos, eses instrumentos deveñen públicos, de todos e de todas, porque o público non sempre é necesariamente estatal. Como esta Praza Pública, que non podería ser privada para se ofrecer ao debate aberto e sen condicións que nos reclama e que necesitamos coma un gulapo de osíxeno. Nel estaremos coas armas que posuímos, que son as que se ven. Contra a violencia persistente, a brutal e a sutil, que nos asfixia cada mañá un pouco máis. Contra a violencia que nos condena cun sorriso cínico. Contra esa violencia á que se enfrontou a pasada Folga Xeral e as que virán. Contra a violencia que, mediante ameaza, nos esixe o silencio e a submisión como resposta. Contra a violencia que proxecta institucionalizar o Ministerio do Interior de España. Contra a violencia que nos converte en mercadoría. Porque non, non é que chova. P.S Mentres escribía este texto, soubemos da morte de Iñigo Cabacas. A causa foi o impacto na cabeza dunha pelota de goma disparada por un membro da Ertzaintza que estaba a moi poucos metros.