Summary: ENTREVISTA | O vindeiro sábado ás 20 horas unha manifestación protestará en Pontevedra contra a feira taurina, a única que se celebra en Galicia. A marcha, apoiada por máis dun cento de entidades, está convocada por Touradas fóra de Pontevedra. Falamos cun dos seus voceiros, Borxa González

O vindeiro sábado ás 20 horas unha manifestación protestará contra a organización da feira taurina de Pontevedra. A marcha, apoiada por máis dun cento de entidades e convocada por Touradas fóra de Pontevedra, partirá da Praza da Peregrina e rematará coa lectura dun manifesto a cargo de Diana López (autora do libro No es País para Coños e da obra de teatro do mesmo nome). Será a sétima vez que se leve a cabo esta manifestación, que ano a ano incrementa a súa cifra de asistentes, superando o milleiro de participantes o pasado ano. Trala desparición da feira taurina da Coruña en 2015 e a supresión das touradas en Sarria, Pontevedra ficou como a única localidade galega que acolle este espectáculo de maltrato animal. Porén, tamén aquí este tipo de eventos ve reducirse os seus apoios, nomeadamente tralo cambio de goberno na Deputación hai dous anos, que decidiu deixar a feira sen subvencións e declarar a provincia "territorio libre de touradas". Falamos cun dos voceiros, de Touradas fóra de Pontevedra, Borxa González. "O importante para nós era abrir este debate na sociedade pontevedresa sobre as propias touradas e tamén sobre o seu financiamento por parte dos organismos públicos" Que expectativas tedes de cara á manifestación do sábado? Percíbese unha maior mobilización na cidade? Nos últimos anos foi medrando o apoio social ao movemento antitaurino en Pontevedra, tanto no que respecta a entidades e colectivos, coma a organizacións políticas coma á propia cidadanía. A primeira manifestación que se convocou, hai anos, tivo o apoio de 15 colectivos; o pasado ano foron 116 e este ano esperamos incrementar esa cifra. O importante para nós era abrir este debate na sociedade pontevedresa sobre as propias touradas e tamén sobre o seu financiamento por parte dos organismos públicos. Galicia é un territorio no que a tradición taurina é practicamente inexistente e seguramente por iso non hai realmente un debate social sobre o tema. Pero a mobilización dos últimos anos está conseguindo que cada vez máis xente se molle, cun apoio xeneralizado ás demandas das entidades antitaurinas. Queremos que esa inmensa maioría de galegos e galegas que segundo as enquisas están en contra das touradas -un 85%- se mobilicen. Nos últimos dous anos déronse pasos adiante, nomeadamente a través da Deputación de Pontevedra. Que efecto tiveron as decisións adoptadas polo organismo provincial? Si, a Deputación de Pontevedra era o principal financiador do empresario taurino. Cando mudou o goberno, en 2015, tomáronse unha serie de medidas, coma a declaración de Pontevedra como provincia contraria ás touradas e a eliminación da subvención que ata entón lle entregaba todos os anos. Foi un paso adiante moi importante, tanto a nivel simbólico como económico, que se uniu aos avances que xa se deran a nivel municipal dende a mudanza de Goberno de 1999. Daquela elimináronse unha serie de privilexios, a subvención directa que recibía a feira, a compra de entradas por parte do Concello, a presenza institucional na praza e a publicidade do Concello no recinto. Máis recentemente vimos como se eliminou a mención á Feira no programa de festas da Peregrina e aprobouse ademais unha declaración institucional no pleno. Queda pendente, iso si, a supresión do convenio de 40 mil euros anuais que aínda mantén o Concello cos propietario da praza. "Recoñecémoslle ao Concello os avances que se produciron nos últimos anos, pero cremos que pode facer algo máis" Hai que poñer fin ao convenio que aínda mantén o Concello? Credes que o Goberno municipal podería facer máis do que fai? É fundamental acabar con el. Sabemos que non sería definitivo para rematar coas touradas, pero sería un golpe económico moi importante. O convenio conta co rexeitamento de todos os grupos políticos da oposición, agás o PP, e da maioría dos movementos sociais da cidade. O Concello argumenta que o convenio para o uso deste recinto é imprescindible para a organización do torneo medieval da Feira Franca, entre outras actividade. Nós cremos que si hai alternativas que non financien indirectamente o empresariado taurino. De feito noutros lugares de Galicia tamén se celebran torneos medievais e non hai prazas de touros. Nós recoñecémoslle ao Concello os avances que se produciron nos últimos anos, pero cremos que pode facer algo máis. Sería importante tamén, a nivel simbólico, que Pontevedra se declarase cidade libre de touradas. "No propio Partido Popular hai moitísima xente contraria ás touradas. Só pedimos un pouco de coherencia: se a lei quere loitar contra o maltrato animal, as touradas non poden quedar fóra" En calquera caso, a prohibición da celebración das touradas debe chegar a través dunha lei autonómica. Vedes próxima a aprobación dunha norma semellante á existente en Canarias, Cataluña e, dende este verán, en Baleares? Nós insistimos moito niso, que a prohibición das touradas non depende do Concello, senón que depende da Xunta de Galicia. Agora mesmo está a debaterse un proxecto de Lei de Benestar Animal que para nós é insuficiente e hipócrita, pois por un lado reproba o maltrato animal, pero polo outro exime ás touradas. A lei conta co rexeitamento de todas as forzas da oposición e do movemento animalista. Simplemente modificando esa lei, cortaríamos de raíz este problema, como xa sucedeu en Cataluña ou está a suceder en Baleares. No propio Partido Popular hai moitísima xente contraria ás touradas. Só pedimos un pouco de coherencia: se a lei quere loitar contra o maltrato animal, as touradas non poden quedar fóra. "Eles son conscientes de que non só aumenta a mobilización social contra as touradas, senón que cada vez é menos a xente que acode á praza" Nos últimos anos a progresiva desaparición das touradas e o seu apoio social cada vez máis reducido están provocando nos grupos pro-taurinos unha acusada violencia verbal nas redes sociais. Credes que é froito do nerviosismo ante unha situación semella que imparable? Eles son conscientes de que non só aumenta a mobilización social contra as touradas, senón que cada vez é menos a xente que acode á praza. Antes a feira incluía catro días de actividades; agora por cuestións económicas xa só quedan tres. Esta fin de semana houbo un espectáculo de recortes, con vaquillas, e a praza estaba practicamente baleira, a pesar de que medios de comunicación e empresas estiveron regalando entradas. E o domingo houbo corrida e non conseguiron encher a praza, reunindo apenas cinco mil persoas. Isto leva a que se incremente a súa violencia verbal nas redes sociais ou a que nas últimas semanas aparecesen varias veces arrancados os nosos carteis ou pintados por riba. Todo froito do nerviosismo que existe no bando taurino.


Summary: Bolsonaro é quem de até negar os próprios dados oficiais, segundo os quais mais de 1.000 quilómetros quadrados da floresta amazónica foram devastados só na primeira quinzena do mês de Julho.

Como Donald Trump, Jair Bolsonaro é um político negacionista. Tende a relativizar as alterações que a mão do homem tem provocado no clima e agora aparece a negar as evidências sobre a desflorestação na Amazónia. E também como Donald Trump, Bolsonaro é capaz até de atacar organismos públicos de modo a manter as suas posições políticas. É o que acaba de acontecer com as críticas que o presidente brasileiro fez dos trabalhos divulgados pelo Instituto Nacional de Pesquisas Espaciais (INPE), até o ponto de o acusar de mentir sobre o número de hectares atingidas pela devastação. O INPE afirma que os seus dados são rigorosos, com uma margem para o erro de apenas 5%, enquanto que Bolsonaro diz que são falsos e que só servem para desprestigiar a imagem do Brasil e do seu presidente, ou seja, dele próprio. "Com toda a devastação de que vocês nos acusam de estarmos a fazer e de termos feito no passado, a Amazónia já se teria extinguido", disse o político da ultra-direita brasileira numa conversa com jornalistas do estrangeiro.


Summary: O crecente intervencionismo da Organización de Estados Americanos (OEA), exemplificado na ofensiva contra o goberno constitucional de Venezuela, responde aos intereses de Washington e da oligarquía continental para forzar un cambio de ciclo que poña fin aos gobernos progresistas. Eis un extracto da información, publicada no semanario.

A ofensiva contra o goberno de Venezuela vén de colocar a Organización de Estados Americanos (OEA) nunha situación crítica de tensión, só superada pola exclusión de Cuba en 1962. A OEA axiu desde a súa constitución en 1948 como un instrumento ao servizo da estratexia "panamericanista" coa que Washington tencionaba asegurar a súa hexemonía continental. No entanto, a belixerancia inxerencista despregada pola organización desde a chegada á secretaría xeral do uruguaio Luis Almagro supón un perigoso xiro que volve poñer en cuestión a necesidade e existencia mesma da propia OEA. O actual secretario xeral da OEA é unha peza chave nunha deliberada reorientación da organización, na que se agudiza o seu rol de intervención face a súa misión integradora. Os posicionamentos da dirección da OEA, baixo ditado de Almagro, pivotan sobre unha interpretación a contrario sensu do papel que esta debe xogar. O artigo primeiro dos principios fundacionais recolle que "a OEA non ten máis facultades que aquelas que expresamente lle confire a presente Carta, ningunha de cuxas disposicións a autoriza a intervir nos asuntos da xurisdición interna dos Estados membros". O ultimato lanzado por Almagro contra o goberno constitucional da República Bolivariana de Venezuela, no que exixía a convocatoria anticipada de eleccións presidenciais nun prazo de 30 días sob ameaza de promover a súa exclusión da organización, colida claramente con ese principio. [Podes ler a peza íntegra no número 243 do Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: A Consellaría de Medio Rural vén de levantar a prohibición de plantar patacas en nove concellos: Cariño, Ortigueira, Neda, Lourenzá, A Pastoriza, A Pontenova, Riotorto, Ribadeo e O Valadouro. Con todo, a praga da couza guatemalteca apareceu en dúas parroquias de Arteixo.

O Diario Oficial de Galicia (DOG) publica hoxe a resolución pola que se levanta esta prohibición en nove municipios que deixan de estar afectados pola praga de couza guatemalteca, xa que non rexistrou ningunha captura nos dous últimos anos. Pasan a ser considerados como zona tampón. A partir de agora permitirase plantar pataca nestes municipios, pero farase un seguimento "exhaustivo" dos cultivos por parte da Consellaría de Medio Rural. Nese sentido, estabelécese a data de 1 de abril como o prazo máximo para presentar as declaracións de plantación en todas as zonas tapón. Prohibida a plantación en dúas parroquias de Arteixo Ademais, a resolución do DOG declara como zonas con praga pola couza e, por tanto, pasan a ter prohibida a plantación de pataca, as parroquias de Sorrizo e Chamín, no concello de Arteixo. As persoas agricultoras afectadas en Arteixo deberán presentar nun prazo de 20 días hábiles a contar desde hoxe, día da publicación no DOG, unha declaración das existencias de pataca almacenada para que os servizos oficiais procedan á súa retirada e destrución. Após a eliminación deste tubérculo, deberán proceder a desinsectar o chan, as paredes e o teito da zona de almacenamento. Ademais, pasan a considerarse como zonas tampón as parroquias lindeiras de Barrañán e Armentón, en Arteixo. Concellos afectados Segundo a información publicada este por Medio Rural, a praga afeca os seguintes concellos: Mañón, Muxía, Narón, San Sadurniño, Valdoviño, Arteixo (parroquias de Sorrizo e Chamín), A Laracha (parroquias de Lendo e Caión), Carballo, Alfoz, Barreiros, Burela, Cervo, Foz, Mondoñedo, Trabada, O Vicedo, Viveiro e Xove.


Summary: O PP de Ourense presenta a Teresa Barge, rexedora da Bola, e Avelino de Francisco, o seu homólogo de Cortegada, como cabezas de cartel para as municipais de 2015.

"A política é unha arte dinámica". Esta sentenza, atribuída ao anterior líder dos socialistas galegos, podería ser perfectamente aplicable ao PP da provincia de Ourense, principal sustento das maiorías absolutas dos populares en Galicia tanto con Fraga como con Feijóo e extensión partidaria da familia Baltar, antes co seu patriarca, José Luís, e agora co fillo deste, José Manuel, que desde principios da década substitúe ao pai no partido, na Deputación e agora tamén, en determinados modos de extensión da marca. Baltar fillo acudiu este sábado ao claustro do mosteiro de Celanova para presentar os seus candidatos ás municipais na comarca e entre eles figuran dúas persoas que xa ostentan o bastón de mando nas súas vilas: unha polo PSdeG e a outra, polo BNG. A segunda xeración do baltarismo presenta estas fichaxes como meras incorporacións e facilita os seus datos á prensa especificando, unicamente, o ano no que se incorporaron ás súas respectivas alcaldías. O que abandona as siglas do PSdeG para abrazar as do PP é Avelino de Francisco, policía nacional xubilado que se converteu en rexedor da súa localidade en 2007 entre unha dura polémica, precisamente, coa dirección do PP. Quen entón xa era secretario xeral do partido en Galicia, o actual vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, esixiulle a De Francisco o seu abandono inmediato da Alcaldía por ser policía na reserva o que, aseguraba, convertía a súa situación en "ilegal". Ambos rexedores eran independentes e, no caso da Bola, a alcaldesa xa estivo afiliada ao PP No caso da alcaldesa da Bola, a fichaxe é, realmente, unha volta á casa. Teresa Barge é filla de Pedro Barge, alcalde do mesmo Concello durante máis de dúas décadas e falecido en 2001. Nesta conxuntura todo parecía indicar que a candidata do PP en 2003 ía ser a súa filla Teresa, que chegou a afiliarse ao partido. Pero, poucos meses antes dos comicios, as componendas internas da formación acabaron colocando a outro candidato e ela, lonxe de abandonar a batalla, fundou un partido independente que empatou en concelleiros co PP pero conseguiu a alcaldía grazas ao apoio do BNG, formación na que acabou desembocando como independente e pola que foi candidata en 2007. Agora estes dous rexedores independentes xa se presentan ante as súas respectivas veciñanzas avalados polo baltarismo e compartindo escenario este sábado con, entre outros, os aspirantes a revalidar a alcaldía de Ramirás, María Pilar Otilia López, alcaldesa desde 1975; e Quintela de Leirado, onde José Antonio Pérez ostenta o bastón de mando desde 1976. A mensaxe destacada polos populares neste acto é que "a 176 días das eleccións, o PP é o único partido que xa designou 91 cabezas de lista dos 92 totais da provincia de Ourense" cun "proxecto político preparado para gobernar desde o minuto uno".


Summary: Os novos contaxios detectados baixan até 110 nunha xornada na que se realizan unhas 1.500 PCR menos que a anterior. Aínda así Sanidade notificou dous novos falecementos como consecuencia da Covid-19.

Cando Galiza suma a terceira fin de semana sen estado de alarma continúa a caída da presión hospitalaria pola Covid-19, xa que os ingresados descenderon en 14 quedando o total nos 107. Alén diso, os casos activos nesta pandemia cumpren unha semana en baixada con 50 menos e colócanse nos 2.350. Ademais os novos contaxios detectados por calquera tipo de proba en 24 horas diminuíu a 110, ou sexa 33 menos. No que respecta á presión hospitalaria, segundo os datos publicados este sábado pola Consellaría de Sanidade, solicitados até as 18 horas da sexta feira, do global de 107 ingresados hai 79 en planta, polo que son 14 menos, e 28 en unidades de coidados intensivos. Por áreas sanitarias, tan só a de Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras aumenta o número de hospitalizados lixeiramente, até os 11 en total (+1), dos que seis están na UCI (sen variacións). En canto ao resto, en todas cae a presión asistencial. A área da Coruña-Cee acumula 26 ingresados (-4), catro deles críticos (-1); en Vigo hai 24 (-4), dos que cinco se manteñen na UCI; e en Santiago-Barbanza son 19 os hospitalizados (-3), catro deles críticos. Polo seu lado, en Pontevedra-O Salnés hai 12 ingresados (-1), deles catro seguen na UCI; en Lugo-A Mariña-Monforte son outros 12 (-1), tres deles críticos (+1); e en Ferrol xa só quedan tres hospitalizados (-2), mais dous deles están en coidados intensivos, os mesmos que hai 24 horas. Os casos activos descenden Os casos activos de Covid-19 na Galiza seguen coa tendencia descendente por sétima xornada consecutiva ao caer a 2.350, medio centenar menos que a xornada anterior. Isto débese a que as altas superaron aos novos diagnósticos no último día. O descenso se replica en cinco do sete áreas sanitarias. As excepcións son Lugo-A Mariña-Monforte, onde os pacientes subiron lixeiramente até os 234 (+1); e Ferrol, con 83 casos activos (+3). Así, este parámetro baixou na área de Vigo, aínda que segue na cabeza con 700 pacientes (-12); seguida de Santiago-Barbanza, a segunda con 427 (-15); A Coruña-Cee, con 426 (-20); Pontevedra-O Salnés, con 290 (-1); e Ourense-Verín-O Barco, con 190 casos activos (-6). Baixan os contaxios Pola súa banda, os novos contaxios detectados nas últimas 24 horas por calquera tipo de proba caeron até os 110 -102 confirmados cunha PCR-, despois dos 143 notificados esta sexta feira e de manterse ao redor dos 130 a quinta e cuarta feira. Con todo, a cifra mínima da semana foi a da terza feira: 89. Das 110 novas infeccións descubertas, 30 localizáronse na área sanitaria de Vigo. Séguelle a de Pontevedra-O Salnés, con 21, e a de Santiago-Barbanza, con 16. Pechan a táboa a da Coruña-Cee, con só 13 contaxios detectados; Ourense-Verín-O Barco, con oito; e Ferrol, con sete. Polo tanto, as persoas contaxiadas de Covid-19 desde o inicio da pandemia en toda Galiza ascenden a 126.625, das cales 30.351 corresponden á área da Coruña; 24.975, á de Vigo; 19.934, á de Santiago; 15.692, á de Ourense; 14.247, á de Pontevedra; 12.842, á de Lugo; e 8.584, á de Ferrol. Por outro lado, a taxa de positividade mantense en 2%, valor máis alto da semana pero que segue por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada esta pandemia. A última vez que Galiza excedeu esta barreira foi o 15 de febreiro. Dúas mortes máis As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 desde o inicio da pandemia na Galiza eleváronse a 2.417, tras notificar a Consellaría de Sanidade esta sexta feira dúas novas mortes. Co avance da vacinación, o número de vítimas mortais notificadas a diario descendeu de forma significativa e nas últimas semanas rexistráronse varias xornadas sen falecidos. En canto aos pacientes curados, ascenden a 121.883, que supoñen 158 persoas máis que as rexistradas até a xornada pasada.


Summary: O DOG publicou esta segunda feira o acordo adoptado polo Consello da Xunta en outubro e que non se deu a coñecer daquela.

O Diario Oficial de Galiza (DOG) desta segunda feira recollía no apartado de 'Outras disposicións' unha resolución asinada pola secretaria xeral de Medios, Mar Sánchez, pola cal se publica o acordo do 21 de outubro de 2021, do Consello da Xunta, "polo que se aproban as bases que rexen o concurso público para o outorgamento dunha licenza para a prestación do servizo de comunicación audiovisual televisiva de ámbito autonómico e titularidade privada, e se procede á súa convocatoria". O Consello da Xunta de 22 de xullo de 2005 acordara outorgar unha adxudicación provisional da concesión do servizo público de televisión dixital de cobertura autonómica no ámbito territorial da Galiza a La Voz de Galicia, S.A, que constituíu, para a súa xestión, a sociedade Medios Digitales de Galicia, S.A., recoñecida como titular da adxudicación provisional por Resolución do 15 de setembro de 2010. Medios Digitales de Galicia, S.A.U. solicitou a renuncia da licenza e o Consello da Xunta aceptou a dita renuncia e declarou a extinción da licenza para a prestación do servizo de comunicación audiovisual televisiva de ámbito autonómico mediante Acordo do 19 de decembro de 2019. A licenza outorgarse por un prazo de quince anos, "renovábeis" Polo tanto, sinalan no DOG, "tendo en conta que na actualidade está vacante a licenza e dispoñíbel a frecuencia para ser explotada mediante xestión indirecta, a través de persoas físicas ou xurídicas na Comunidade Autónoma de Galicia, de conformidade co disposto na Lei 7/2010, do 31 de marzo, xeral da comunicación audiovisual, procede convocar un novo concurso para outorgar esta licenza". Nas bases da convocatoria establécese que "fican fóra do ámbito deste concurso os servizos de comunicación audiovisual televisiva comunitarios sen ánimo de lucro", así como que a licenza se outorga por un prazo de quince anos, "renovábeis". Tamén se establece que ten que "emitit 32 horas semanais de programas orixinais, como mínimo, fomentando a difusión de servizos televisivos de ámbito autonómico", aasí como "empregar o idioma galego de xeito usual nas emisións de conformidade coa Lei 3/1983, do 15 de xuño, de normalización lingüística, en todo caso o 50 % dos programas de produción propia deberán emitirse en galego".


Summary: Con motivo do 5 de xuño, Día Mundial do Medio Ambiente, destacamos a importancia dos bosques fluviais e convidamos a gozar deles. No filme O neno culpábel, que narra a vida dun cativo inglés acusado de asasinato, o único momento da cinta na que sorrí Ray, o protagonista, é cando xoga no bambán situado no bosque traseiro da súa casa. Pode ser casualidade a escena, que sexa polo bambán ou quizais, como conclúe o estudo publicado na revista BioScience, o motivo sexa estar na natureza, nomeadamente nun bosque, baixo os beneficios que proporciona á saúde mental das persoas. Segundo esta investigación publicada en 2017 o medio natural ten a capacidade de recuperar a fatiga mental producida polos episodios do estrés da vida cotiá.

Máis natureza vai ligada a maior benestar. Se ao bosque lle sumamos o adxectivo fluvial, temos un dos espazos naturais que máis pode contribuír ao noso sosego, o bosque de ribeira. Alén do xa comentado, o conxunto de árbores, arbustos e plantas que medran á beira dos cursos fluviais, coñecido como bosque de ribeira, cumpre unha función vital para os ríos. Só hai que fixarse nas raíces das árbores. Parece que suxeitan as beiras, non? Pois si, así é, o tecido de vexetación que forman axuda a fixar as marxes mais tamén, raíces e troncos contribúen a reducir a velocidade da auga nas enchentes e polo tanto evitan a erosión que estas provocan. Nas épocas de fortes choivas ou trebóns, a vexetación de ribeira calma a forza da auga que medra subitamente Nas épocas de fortes choivas ou trebóns, a vexetación de ribeira calma a forza da auga que medra subitamente, impedindo así que desfaga as beiras dos ríos e contribuíndo tamén a incrementar a infiltración evitando que as enchentes vaian a máis. Curiosamente, ao contrario do que poida parecer, as obras de encauzamento con pedra ou formigón para "solucionar" as cheas tan habituais nos ríos, só axudan a que a auga colla maior velocidade e a desfeita sexa maior augas abaixo. Erosión Porén, tamén cómpre apuntar que a erosión nos ríos é un proceso natural. Tanto é así que moitas especies de animais teñen nesas beiras erosionadas o seu hábitat de cría aproveitando os noiros de area sen vexetación. Caso do martiño peixeiro ou da andoriña das barreiras que constrúen o seu niño furando unha galería nas ribadas. Non é casual que esta última teña por nome científico Riparia riparia, chamada así por vivir nas beiras dos ríos. Outra das funcións a destacar do bosque ripario, máis de cara ao futuro escenario de subida das temperaturas xeradas polo cambio climático, é a sombra que proporciona ao bosque fluvial, evitando que a auga queza e evapore. Non é casual que -fixádevos ao pasear pola beira do ríotodas as árbores autóctonas dos ríos sexan caducifolias. Que sabia é a natureza! Desta maneira no inverno a auga e o chan reciben a luz e o calor do sol e no verán a cuberta de follas mantén a auga a unha temperatura fresca. Os bosques dos ríos proporcionan tamén alimento e refuxio á fauna e contribúe a aumentar a diversidade natural Os bosques dos ríos proporcionan tamén alimento e refuxio á fauna e contribúe a aumentar a diversidade natural. Multitude de especies de flora, aves e mamíferos, anfibios e réptiles, peixes e libeliñas teñen o seu fogar ou empregan o bosque do río nalgún momento do seu desenvolvemento. Porén, esa vexetación vizosa, verde, exuberante tan nosa, parece que molesta e cada vez máis rózanse até deixalos sen vida, semellando máis un campo de golf que un ecosistema vivo, esquecendo que é o fogar de moitas especies. O lagarto das silvas (Lacerta schereberi) sen ir máis lonxe, réptil que figura no Anexo II da Directiva Hábitats, busca acubillo nas silveiras que tanto nos molestan. Para esta especie as silvas son o seu fogar. Poderíamos seguir cos beneficios, ameneiros, freixos, salgueiros e demais árbores da beira do río, facilitan a retención de sedimentos e nutrientes no chan e ao tempo actúan como un filtro verde que depura a auga. Temos depuradoras naturais e gratis. Porén, a pesar de todas estas bondades, non suficientemente coñecidas e valoradas, cada vez perdemos máis bosque de ribeira; enfermidades como o fungo Phytopthora alni está matando moitos ameneiros ao longo do país, as especies exóticas invasoras van en aumento e a construción de infraestruturas están provocando unha redución do hábitat fluvial.


Summary: A Audiencia Provincial de Lugo vén de dar a orde de que continúen as indagacións sobre o suceso acontecido en 2019 en San Cibrao, pois no auto indica que as imaxes e a súa achega a páxinas web de contido erótico puxeron en compromiso "a intimidade dun grupo de mulleres".

A Audiencia Provincial de Lugo estipulou esta quinta feira a reapertura das indagacións sobre as gravacións de mulleres ouriñando que se fixeron no decorrer da festa da Maruxaina, en 2019 en San Cibrao (Cervo). Estes vídeos foron compartidos a través de plataformas dixitais de contido erótico e pornográfico, algunhas de acceso previo pagamento. No auto dado a coñecer na quinta, os maxistrados consideran que o suceso implicou que se vira comprometida "a intimidade dun grupo de mulleres". En consecuencia, decretou que se investigue "quen e como realizou as gravacións". O escrito difundido polo Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) centra o seu interese no posíbel delito por produción e distribución de material pornográfico. Así, indica que o tema a aclarar "vén determinado á consideración de que si, ao realizar a actividade na vía pública, a intimidade non se atopa protexida, pois non se ve comprometida pola filmación realizada ou, en caso contrario, si o está e a transgresión merece algún tipo de reproche penal". A Audiencia opina que "o propio concepto de intimidade non se pode limitar ao ámbito doméstico ou privado".Con este paso, a sala revoga a decisión de arquivar o caso que adoptada o titular do Xulgado de Instrución número 1 de Viveiro, que fechou a indagación e que, xa no mes de setembro, desestimara os recursos de reforma que achegaran algunhas das vítimas.Contexto Ese fora o resultado decidido polo xuíz instrutor do caso das gravacións a 87 mulleres, que concluíra que non existe delito contra a súa intimidade. As imaxes foron rexistradas na vía pública, sen o seu consentimento, para subilas máis tarde a webs pornográficas. A defensa presentou recurso e espera unha decisión máis "xusta". Malia que nun primeiro momento foi rexeitado, agora chega este xiro da situación a través da Audiencia Provincial.


Summary: Nin Real Club Celta nin Club Deportivo Lugo, un ano máis os representantes galegos na Liga de Fútbol Profesional, foron quen de estrear con vitoria a tempada 2021/22, a pesar do cal tanto un como outro conxunto deixaron boas sensacións na súa derrota co Atlético e no empate ante o Oviedo (2-2), respectivamente.

"Xogamos como nunca, perdemos como sempre". Quizais o vello dito futbolístico non aplique nun equipo como o Celta, inmerso nunha dinámica gañadora desde a chegada de Eduardo Coudet en novembro de 2020, pero queda a sensación de que os vigueses mereceron máis ante o vixente campión ligueiro, o Atlético de Madrid, no primeiro partido da tempada 2021/22. O conxunto celeste caeu derrotado en Balaídos por 1-2, un resultado que moitas das máis de 5.000 persoas presentes nas bancadas de Balaídos consideraron "máis que inxusto". Son verbas para Nós Diario de María, unha desas espectadoras, que facía o seu regreso "ao templo" por primeira vez desde o estoupido da pandemia, concretamente desde que superasen na casa o Leganés o 22 de febreriro de 2020 cun único tanto de Iago Aspas. O de Moaña, a día de hoxe, continúa a ser o gran líder do Celta e o protagonista do ataque olívico, transformando o provisorio tanto do empate de penalti no minuto 59 -logo de adiantarse os visitantes cun gol de Correa no 23- e tendo nas súas botas unha oportunidade a piques do final que, logo do 1-2 materializado de novo por Correa no 64, puido supor a igualada, mais errou ante Oblak unha ocasión da que se laiou despois do partido: "Non se me pode escapar". Non obstante, Coudet restou importancia a ese fallo, sinalando que de todos modos "o xusto, por ocasións, sería un empate". O preparador bonaerense salientou o feito de "ter o campión contra as cordas", e restou ferro á "tangana" dos minutos finais de encontro, que acabou coa expulsión de Hugo Mallo e do utillero celeste, logo da execrábel actuación dun suplente colchoneiro que tratou con desconsideración un dos recollepelotas, un rapaz con diversidade funcional membro do Celta Integra. Volve o fillo pródigo goleador, volve Joselu O Club Deportivo Lugo, pola súa banda, pescou un punto nunha visita a un campo moi duro, como é o do Real Oviedo. Tanto é así que no tempo de descanso os de Rubén Albés perdían por dous tantos a cero, pero na segunda parte protagonizaron unha sólida reacción que os conduciu ao empate, logo do tanto marcado por Carrillo no minuto 78 e do penalti materializado polo fillo pródigo, Joselu, que se estreaba con gol no seu retorno a Lugo catro anos despois.


Summary: A partir deste luns 25 de maio en todo o territorio galego bares e restaurantes poderán servir no interior, abrirán as grandes superficies comerciais e tamén os cines. Ademais, ningún concello manterá quendas para o paseo ou a actividade deportiva. De momento, segue sen estar permitida a mobilidade entre as distintas provincias galegas, como demandaba a Xunta

Galicia, na súa totalidade, pasa á Fase 2 do proceso de desconfinamento, aplicando a partir deste luns 25 un novo conxunto de normas, que estarán vixentes ao redor de dúas semanas, sempre que non haxa rebrotes ou empeoramentos da situación do coronavirus. A partir deste luns 25 Galicia estará na Fase 2, que se manterá dúas semanas, sempre que non haxa rebrotes da enfermidadeXunto con Galicia, pasan a esta Fase 2 Asturias, Cantabria, País Vasco, Navarra, Aragón, Baleares, Canarias, A Rioxa, Estremadura, Murcia, parte de Cataluña, dúas provincias de Castela-A Mancha e seis das provincias andaluzas. A Comunidade Valenciana permanece na Fase 1, despois de que non solicitase avanzar ao detectar un incremento dos contaxios. Ademais, todos os territorios que aínda se atopaban na Fase 0 (ou 0,5, como se denominou ás modificacións introducidas), como Madrid, Barcelona e boa parte de Castela e León, avanzan á Fase 1. O 53% da poboación española está en Fase 1 e o 47% está na Fase 2.O Goberno central aceptou a proposta realizada hai uns días pola Xunta para que as catro provincias avancen ao seguinte estadio, no que se recuperan algunhas actividades permitidas, nomeadamente na hostalaría (que poderán servir no interior), no comercio (coa apertura das grandes superficies) ou na cultura (coa apertura de cinemas e o incremento do aforamento permitido en espectáculos e actuacións). Tamén á mobilidade, pois desaparecen en todos os concellos as franxas horarias para paseos e actividade deportiva, pero nas zonas urbanas manteranse unhas quendas (agora, de 10 a 12 e de 19 a 20 horas) reservadas ás persoas de máis de 70 anos.De momento, segue sen estar permitida a mobilidade entre as distintas provincias galegas, como demandaba a XuntaA Xunta pedía que todo o territorio galego avanzase á seguinte fase e que, ademais, se permitise a mobilidade en toda a superficie da comunidade autónoma e non só no interior de cada provincia. Porén, na rolda de prensa o Ministro de Sanidade, Salvador Illa, ratificou que nesta fase non estará permitida aínda a mobilidade entre distintas provincias. Fíxoo ante a pregunta que un xornalista da Televisión Pública de Asturias fixo en nome da TVG, interesándose pola situación particular de Galicia e pola existencia ou non dalgunha excepción neste senso.Esta mañá, antes de coñecerse a decisión do Ministerio de Sanidade, o presidente da Xunta dicía non ser "optimista" ante esta petición, sinalando que "todo parece indicar que isto non vai ser aceptado polo Goberno central". Núñez Feijóo engadía que dende o Goberno galego "propuxemos algunhas formulas, por exemplo que se poida ir visitar familiares maiores a outras provinicas distintas" ou "que se poida ir á segunda residencia e pernoctar".O Ministro de Sanidade, Salvador Illa, felicitou á poboación polo cumprimento das normas de prevención demostrado ata agora. Salientou, ademais, que a "prudencia" é o criterio que move as decisións sobre o avance de fase para cada territorio. "Non só salimos, senón que estamos saíndo máis fortes", engadiu.Salvador Illa salientou que a "prudencia" é o criterio que move as decisións sobre o avance de fase para cada territorioO pasado martes o Goberno galego remitiu ao Ministerio de Sanidade un documento no que detallaba a situación da epidemia e do sistema sanitario en Galicia, destacando que en 306 dos 313 concellos xa non existían "casos de transmisión comunitaria", é dicir, novos positivos de coronavirus fóra das residencias de maiores ou do persoal sanitario. Uns datos que a Xunta non difunde publicamente. O presidente do Goberno galego valorou a nova positivamente, "coa lóxica ledicia", sinalando que o Goberno central "coincide coa proposta epidemiolóxica que fixo a Xunta o pasado luns".A Xunta destaca a boa situación epidemiolóxica en Galicia e a mellora na situación das residenciasAdemais da situación epidemiolóxica, que mellorou notablemente nas últimas dúas semanas e que non amosa signos de rebrotes a pesar do relaxamento das medidas, Sanidade asentaba a súa proposta na mellora na situación das residencias ou nos equipamentos de protección dispoñibles para o persoal sanitario. Así mesmo, defendía ante o Ministerio que incorporara "medidas de fortalecemento" para detectar positivos da covid-19 como "a nova plataforma de seguimento de contactos das persoas infectadas" ou "o reforzamento dos laboratorios de microbioloxía, cos que xa se poden realizar 6.500 probas PCR ao día", aínda que o número real de probas diarias sexa agora moito menor. Que cambia na Fase 2?Bares e restaurantes poderán servir no interior, abrirán as grandes superficies comerciais e tamén os cines. Ademais, ningún concello manterá quendas para o paseo ou a actividade deportivaNa Fase 2 introdúcense algúns cambios con respecto ás normas e permisos en vigor na Fase 1. Estes afectan a distintos ámbitos, dende a hostalaría á actividade cultural ou á mobilidade. Con todo, para coñecer todos os detalles haberá que agardar á publicación no BOE deste sábado da orde ministerial que rexe estas normas.Reunións sociais: Amplíanse de 10 a 15 persoas os grupos que se poden reunir na rúa, nun local de hostalaría ou nunha vivendaMobilidade: Desaparecen as franxas horarias para paseos e actividade deportiva, agás nos núcleos de máis de 10.000 habitantes, onde se mantén unha queda horaria reservada para as persoas de máis de 70 anos (na actualidade é de 10 a 12 e de 19 a 20, pero cada comunidade autónoma pode modificala lixeiramente).Hostalaría: Bares e restaurantes poden servir no seu interior, pero cun aforamento máximo do 40%. Deberán respectar, ademais, as mesmas normas que xa viñan cumprindo nas terrazas: unha distancia mínima de dous metros entre mesa e mesa.Comercio: Poden abrir todos os establecementos comerciais e de servizos (ata agora só podían facelo os de menos de 400 metros cadrados). Con todo, non deberán superar o 40% do seu aforamento e deberán incluír un horario prioritario para as persoas maiores ou vulnerables.Ensino: Permítese o regreso do alumnado ás aulas presenciais, aínda que de momento só o fará o de 2º de Bacharelato e o dos últimos cursos dos ciclos medios e superiores de FP.Cines: Poden reabrir, pero cunha asistencia máxima dun terzo da súa capacidade.Actividades culturais: Permítese ata 50 persoas en espazos pechados e 400 ao aire libre.Bibliotecas: Pódense utilizar as salas de lectura (cun aforamento máximo do 30%) e os ordenadores de uso públicoVisitas a residencias: Permítense por primeira vez as visitas a residencias de maiores e centros de atención á discapacidade. Con todo, estarán limitadas a unha persoa por residente e no caso das residencias de maiores só se autorizarán en situacións excepcionais.Vodas: Permítense, cun máximo de 50 persoas en espazos pechados e 100 persoas en lugares abertosVelorios: Permítense, cun máximo de 25 persoas ao aire libre e 15 en espazos pechados.Misas: Increméntase o aforamento permitido, ata o 50% da capacidade total dos templos (anteriormente era un terzo)Deporte: Permítese o reinicio das competicións profesionais, pero sen público. Nas competicións non profesionais permítense os adestramentos. Poden abrir as instalacións deportivas cubertas e as piscinas, cun máximo do 30% da súa capacidade e con cita previa.Congresos e reunións de traballo: Permítense conferencias e xuntanzas ata un máximo de 50 persoas


Summary: O cofundador da compañía BioNTech, aliada de Pfizer para a creación dunha das vacinas contra a Covid-19 que xa leva semanas no mercado, vén de advertir que as persoas que foran inoculadas con este fármaco terán que reforzalo aos nove meses.

Con varias semanas para dar conta da efectividade das vacinas contra a Covid-19 que xa están no mercado e cando se camiña cara outros remedios dunha soa inoculación, desde BioNTech -responsábel parcial do fármaco de Pfizer que se está aplicando á xente máis maior- alertan de que será preciso contar cunha terceira dose da vacina. A nova chega da man do co fundador da compañía, Ugur Sahin, que hoxe mesmo alertou de que as e os cidadáns que sexan tratados con este medicamento terán que someterse a unha terceira quenda de vacinación "aos nove meses ou, como máximo, ao ano da segunda". Desta forma será como se garanta a protección fronte ao virus a longo prazo. Segundo aclarou nun encontro con correspondentes dalgúns medios na Alemaña, os estudos que se están a realizar amosan unha caída da inmunidade "co paso dos meses". Así, o científico non só falou desa terceira dose, senón que resaltou que "probabelmente" tamén haxa que renovar o remedio cada ano ou ano e medio, como vén sucedendo coa gripe. Tendo en conta o contido do contrato da UE para a distribución desta patente, semella que os ingresos serían constantes. A creada en Alemaña foi a primeira fórmula de inmunización aprobada que integra o ARN mensaxeiro para dar resposta ante os ataques do virus. Até o de agora adminístrase en dúas doses que van separadas só por 21 días, salvo atrasos na organización. Mais, Sahin incidiu en que os ensaios clínicos practicados a unhas 40.000 persoas demostran que hai un control dos contaxios ao 95%. Ao longo do tempo esa porcentaxe de efectividade vai caendo, polo que se precisa a terceira parte da vacina "para aumentar a inmunidade de novo e situala preto do 100%". Curiosamente este fármaco, para o que agora xorden puntualizacións, é a aposta da Unión Europea para compensar os problemas xurdidos coa AstraZeneca, malia que no Estado español só se axustou un pouco o grupo de poboación ao que vai dirixido este último medicamento. Respecto da variante india que asusta agora ao mundo, o representante da tecnolóxica só acertou a dicir que ten a confianza en que o remedio teña éxito. "Xa estudamos outras dúas mutacións e a nosa vacina funcionou coas dúas, algo que fornece confianza", resumiu.


Summary: Através dunha iniciativa reclaman do goberno galego que non "fiquen impunes" os feitos.

O grupo parlamentar do BNG rexistrou esta cuarta feira (29 de xullo) unha iniciativa coa que visa que o goberno galego censure a discriminación lingüística padecida por unha crianza de Arteixo no campamento do Clube Hípico Casas Novas. Para a organización frontista este tipo de actitudes "que violentan dereitos humanos fundamentais" non deben "ficar impunes" polo que demandarán non só o rexeitamento das forzas que integran a Cámara e do propio executivo senón a posta en funcionamento dos medios necesarios para realizar denuncias de discriminación lingüística, facilitando apoio xurídico gratuíto as persoas que queiran denunciar.


Summary: Xosé-Henrique Costas, director do departamento de Filoloxía Galega da Universidade de Vigo e especialista en Sociolingüística e Dialectoloxía das falas exteriores do galego, é o autor de Os xentilicios de Galicia e doutros territorios de lingua galega, un libro para o emprego correcto dos xentilicios.

Como nace o libro? Nace hai anos, por un cabreo prolongado que xorde ao mirar no periódico ou ao escoitar na radio animaladas cos xentilicios. Moitas veces, xornalistas ou cronistas inventan xentilicios, pois pensa que o 90% dos topónimos carece de xentilicio. Cal é o xentilicio dun señor de Teis ou dunha señora de Labañou? O que hai son os ditados tópicos, os alcumes colectivos. Aos de Sanxenxo chamábaselles lilainos. Iso haino por todas as partes, pero xentilicios derivados do topónimo hai moi poucos. Agora mediaticamente parece que é moi relevante empregar xentilicios, pero estamos inventándoos cunha pretensión moi culta, falsamente culta, e cunha pretensión castelanizante. Parece mentira que despois de 30 anos de termos os topónimos unicamente en galego por lei, os xentilicios que alimentan os comunicadores estean totalmente acastrapados. "Forcaricense", "buenense", "lorentino", focense", "ancarino", "rosalino", "baltarelo" ou "chairense" son algúns dos exemplos tirados da prensa por Henrique Costas A cales te refires? Aparecen nos medios palabras como "forcaricenses", como se se aludise a un inexistente Forcariz (no canto de Forcarei) ou "buenense" para se referir a unha persoa de Bueu (de onde sae ese "-n"?). Ou, de súpeto, a un de Vilanova de Lourenzá chámaselle "lorentino". Eses xentilicios están mal inventados, sen ningún tipo de corrección. É como o emprego de "focense" para se referir a unha persoa de Foz, que é focega de toda a vida. Ou o mesmo acontece con "chairense", no canto de chairego. O Faro de Vigo, cando a Academia decidiu dedicarlle o Día das Letras 2016 a Manuel María, escribiu unha noticia sobre o autor "chairense". Temos medo a que chairego soe moi galego. O mesmo acontece con "ancarino", en lugar de ancarés. Inventos como "rosalino", en vez de rosaleira, son creados por obra e gracia do correspondente dun medio nunha comarca. Neste caso do Faro de Vigo en Tui. Están a esmagarse os poucos xentilicios galegos populares e créanse xentilicios con base no castelán, como os acabados en –eño: baltareño, que así soa moi madrileño. Dedícaslle o libro á veciñanza de Porto, nas Portelas de Zamora. Por que? Porque La Opinión de Zamora insiste en chamarlles aos veciños do Porto "porteños", cando son portexos. O propio alcalde, do PP, tense dirixido á prensa para lle indicar que son portexos e non porteños. Porteños son os de La Plata, os arxentinos. Pero a prensa de Zamora segue empeñada en utilizar porteños. Portexos resúltalle moi galego. "El Diario de Pontevedra e El Correo Gallego comezan a escribir "sanxenxino", que "queda muy fino". O normal, nese caso, sería adoptar a forma –eiro. De Rianxo, rianxeiro. De Sanxenxo, sanxenxeiro" Como se forma un xentilicio? Forman xentilicios sufixos como –ego, -án, -exo, -ao… Recollo e tamén propoño para moitos topónimos formas derivadas a partir do galego, con sufixos populares. Inclúo no libro un catálogo final de topónimos municipais e comarcais dos territorios de lingua galega de Galiza e de fóra do territorio administrativo de Galiza. Estradense, por exemplo, está mal construído. Se se escolle a forma culta, debería construírse sobre o étimo, Estrata, polo tanto, sería estratense. De construírse sobre Estrada, debería ser estradao. O problema é que co paso do tempo este tipo de xentilicios se pon en circulación e empezan a verse nomes de clubs deportivos ou de empresas co xentilicio mal formado e agora son difíciles de erradicar. Mesmo a prensa en galego chegou a copiar xentilicios acastrapados. Aínda lembro un titular en A Nosa Terra no que se empregaba "buenense" para se referir ás corridas de touros que querían organizar en Massó. Tes outro exemplo con Sanxenxo, ao que me refería antes. Alí nunca houbo xentilicio, existía o alcume colectivo lilaino; pois, de súpeto, El Diario de Pontevedra e El Correo Gallego comezan a escribir "sanxenxino", que "queda muy fino". O normal, nese caso, sería adoptar a forma –eiro. De Rianxo, rianxeiro. De Sanxenxo, sanxenxeiro… pero soa tan "gallego, que es horroroso". E diante destes inventos, que propós? Se queremos inventar, é mellor que inventamos sobre o étimo, coas formas cultas –ense ou –ino, ou sobre a forma actual, cos sufixos populares que citei antes, que é a fórmula que escollo. O que se adoita facer é utilizar –ense e –ino sobre a forma actual e non sobre o étimo. Aí é onde se dan a man o castelanismo e o cultismo. "Hai certa dirección ideolóxica ao darlle veneración e prestixio ao xentilicio empregando fórmulas castelanizantes" A que se debe isto? A que aínda hai quen ten o galego estigmatizado. Refírome a xornalistas, comunicadores, axentes turísticos… Non teñen máis remedio que usar o topónimo galego pero á hora de crear un xentilicio queren que quede moi fino, pedante, excelso… E tiran do -ense. O popular, os sufixos –án, -ao, -exo... sóalles como moi rústico. Hai certa dirección ideolóxica ao darlle veneración e prestixio ao xentilicio empregando fórmulas castelanizantes. A prensa, ao escribir sobre Michel Salgado (un dos seleccionadores de Galiza) tense referido a el como "el lateral nievense". Será nevés ou, se se prefire o cultismo, nivense, mais nunca "nievense". Aprovéitase o xentilicio como desculpa para volver ao castelán. Tamén teño lido "foucense", no canto de foucego; barquense, en lugar de valdeorrés; ou fisterrino en lugar de fisterrán. Terás moitos amigos na prensa… (Ri) Poño nomes e apelidos, e tamén o nome dos medios que escriben esas burradas. Agora empézase a ler no Faro "alcalde salcediense", para se referiren ao rexedor de Salceda de Caselas, ou lese en El Progreso "saviñádigos" para se referir aos habitantes do Saviñao. O triste é que estas fórmulas mal creadas pasan aos programas de festas e a outros documentos. De feito, iso acaba por pasar ao galego. Se buscas xentilicios galegos na rede repítense burradas. Cópianse unhas páxinas a outras e iso despois acaba pasando á escola. O outro día aínda escoitei "piedrafiteño" en Radio Vigo-Cadena Ser. E falando de Vigo. O xentilicio en plural é vigueses e non viguenses. Se se quere empregar o xentilicio en culto hai que facelo sobre o étimo, Vicus, polo que debería ser vicense. De Vigo, vigueses ou de Vicus, vicenses. "A Academia ten un Seminario de Onomástica que igual que sentou base para a toponimia oficial galega, debería sentar base para os xentilicios" Que se pode facer ante isto? A Academia ten un Seminario de Onomástica que igual que sentou base para a toponimia oficial galega, debería sentar base para os xentilicios.Debemos crear nós os xentilicios cos nosos sufixos populares antes de que inventen disparates alleos. A Academia non dixo polo de agora "esta boca é miña". É a toponimia galega máis rica que a doutros territorios próximos? Moitisímo máis. No terreo da Gallaecia histórica temos un terzo de toda a toponimia da península. Temos 40.000 topónimos referidos a poboacións. Pensa que ocupamos todo a territorio da Gallaecia desde o Paleolítico e nomeámolo todo: o territorio onde había unha fonte, unha cova… Temos un banco mundial de topónimos. "Hai tempo que lles enviei unha carta aos dous rexedores, que se din nacionalistas (un de CxG e outro de Anova), para que se puxesen de acordo co fin de que se denominasen os concellos Maceda de Limia e Maceda de Trives" Que cambios curiosos de topónimos poderías apuntar? Pois o de A Cañiza, que debería ser A Caniza, de cana. De feito, a Comisión Toponímica do Goberno galego informou o Consello da Xunta de que a forma correcta debería ser A Caniza, mais tanto o alcalde de antes como o de agora din que ten que ser La Cañiza. Tamén apuntaría o caso de Manzaneda, que debería ser Maceda de Trives. Manzaneda é o nome dunha empresa que explota unha estación de esquí en Cabeza grande. Por certo, a montaña é Cabeza grande, non Cabeza de Manzaneda. En toda a documentación medieval aparece Maceda e non Manzaneda. Hai tempo que lles enviei unha carta aos dous rexedores, que se din nacionalistas (un de CxG e outro de Anova), para que se puxesen de acordo co fin de que se denominasen os concellos Maceda de Limia e Maceda de Trives. Nin me responderon. Tamén lles teño escrito a xornalistas correspondentes nas comarcas que inventan xentilicios acastrapados e tampouco recibín resposta ningunha.


Summary: Ao non contabilizaren os servizos mínimos, desde a consellaría de Sanidade ofrecen como dado o 21,85% de seguimento a nível nacional e de entre o 12 e o 36% dependendo da área sanitaria. En greves anteriores tiña recoñecido unicamente entre un 3 e un 5% de participación. Os sindicatos convocantes --CIG, CC.OO., CESM e O'Mega-- cifran o seguimento por riba do 80%.

A primeira xornada de folga na sanidade pública en contra da súa privatización está a decorrer, segundo a valoración dos catro sindicatos convocantes, con grande suceso. Tanto é así que segundo a secretaria xeral da CIG-Saúde, María Xosé Abuín, a propia Xunta "está a recoñecer" o elevado nível de participación ao cifrar esta nun 21,85% tomando en conta o dado de todos os centros da Galiza e sen contabilizaren os servizos mínimos. A respeito das distintas áreas sanitarias, o seguimento situaríase entre o 12 e o 36%, tamén sen contabilizaren os servizos mínimos. As centrais convocantes --CIG, CC.OO., CESM e O'Mega-- cifran a participación por riba do 80%. Así, os dados de seguimento serían os que seguen: o 75% en Ourense (a consellaría só recoñece un 15,28%), o 85% en Pontevedra incluíndo O Salnés e a mesma cifra para A Coruña (a consellaría só recoñece un 25,64% e un 29,6% respectivamente), o 70% en Ferrol (a consellaría só recoñece un 36,66%), o 85% en Vigo (a consellaría só recoñece un 30,12%) e por volta do 60% en Lugo e en Compostela (a consellaría só recoñece un 12,64% e un 11,9% respectivamente). "Presións" no Clínico de Santiago e no Xeral de Vigo Nos casos de Compostela e Vigo, a secretaria xeral da CIG-Saúde informou de que @s profesionais sanitari@s recibiron "presións" por parte das xerencias para desenvolver unha actividade laboral ordinaria, vulnerando os servizos mínimos acordados e estabelecendo "aqueles que diga o xerente desde o seu despacho". Aconteceu isto no Hospital Clínico de Santiago, onde o persoal técnico de radioloxía ficou avocado a realizar toda a axenda programada; e no Hospital Xeral de Vigo, onde se pretendeu que a actividade de laboratorio decorrese como se a deste 9 de decembro non fose xornada de folga. Mobilizacións convocadas para o día 10 Cee: 12h concentración diante da porta principal do Hospital Salnés: 14h concentración diante da porta principal do Hospital Ferrol: 18h con saída da Praza de España O Barco: 20h con saída do hospital comarcal Conde de Fenosa Ourense: 20h con saída do Pavillón dos Remedios Vigo: 20h con saída do Hospital Xeral Lugo: 20h con saída do edificio multiusos da Xunta de Galiza Pontevedra: 20h con saída da porta principal do Hospital Provincial Santiago: 20h con saída da Praza Vermella A Coruña: 20h con saída da Casa do Mar Barbanza: 20h con saída do centro de saúde de Ribeira Monforte: 20h concentración na Praza de España Burela: 20.30h con saída do Hospital da Costa


Summary: Uns mozos en paro comezan un proxecto de camiñar 2833 quilómetros, da Guarda a Barcelona pasando por Ourense, Oviedo, Bilbao, Sevilla, Murcia e Barcelona, sen cartos e gravando un docu-reality web. Hay que Andar busca financiamento a través do crowdfunding.

Uns mozos en paro comezan un proxecto de camiñar 2833 quilómetros, da Guarda a Barcelona pasando por Ourense, Oviedo, Bilbao, Sevilla, Murcia e Barcelona, sen cartos e gravando un docu-reality web. Na viaxe participarán tres persoas: David Correa e Txetxu González, que serán os protagonistas, e Alejo Rodríguez, que se encargará de gravar. O obxectivo de Hay que Andar é interactuar coas persoas que vaian atopando no camiño, participar nas actividades propias de cada lugar e sobrevivir e desprazarse sen cartos, "buscando alternativas á moeda". Todos eles veñen de licenciarse en Comunicación Audiovisual e para poñer en marcha este proxecto, que produce Caxato Films, buscan financiamento a través do crowdfunding. Contan ademais co apoio do Concello da Guarda e da empresa de roupa deportiva Zico. Queren conseguir mil euros en 24 días e aceptan achegas a partir de 1 euro, o que dá dereito a aparecer nos títulos de crédito. Por 5 euros pódese ter un DVD co programa completo e partir de 10 euros calquera persoa poderá aparecer no docu-reality "cando pasemos pola túa cidade".


Summary: Nun comunicado emitido polo Aberri Eguna, a organización insta aos gobernos a daren "pasos valentes e decididos" en materia penitenciaria que acaben coa dispersión e achegue @s pres@s "á casa"

Co gallo do Aberri Eguna, o Día da Patria vasca, a organización ETA fixo público un comunicado a través do diario Gara en que remarca as opcións abertas para avanzar cara o socialismo e a independencia, "superando barreiras" e "afondando nas decisións de crear ferramentas para a soberanía de Euskal Herria". Após repasar a historia dos últimos 30 anos e remarcar a difícil situación en que os estados deixaron os territorios vascos, ETA subliña que "Euskal Herria chegou a este umbral viva e coas portas da liberade abertas" e enfatiza que os marcos políticos vixentes en Araba, Bizkaia, Gipuzkoa e Nafarroa (Estado español), así como a inexistencia dunha estrutura mínima para Lapurdi, Nafarroa Beherea e Zuberoa (Estado francés) "son realidades que deben superarse". "Cada vez son máis os sectores que piden un cambio político e social baseado nun recoñecemento de Euskal Herria e do dereito a decidir da súa cidadanía", di a organización, apuntando cara o independentismo como "unha alternativa renovada e forte". ETA fixa como obxectivoo recoñecemento dun Estado vasco e fai unha aposta por un proceso popular onde as decisións fiquen en mans "do pobo traballador e da cidadanía en xeral" e do cal tomen parte tamén @s pres@s e exiliad@s vasc@s. "Teñen que ficar libres", enfatiza, chamando aos gobernos a daren "pasos valentes e decididos para acelerar o proceso que os traia á casa".


Summary: "Pondaliana" é o título do disco-libro coeditado pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG) e A Mesa pola Normalización Lingüística que contén quince poemas musicados dun dos grandes escritores da literatura galega, Eduardo Pondal. O cedé, que xa está á venda, é froito da colaboración de máis dunha ducia de músicos coordinados polo profesor Francisco Rodríguez e pola Sociedade Cultural Medulio, impulsora dun proxecto que pretende achegar a obra do escritor pontecesán ao gran público.

O proxecto Pondaliana, que xa está á venda en formato disco-libro, ideouse hai xa catro anos ao abeiro da Sociedade Cultural Medulio para conmemorar o centenario do pasamento dun dos grandes clásicos da literatura galega do XIX. Daquela, a entidade ferrolá artellara un espectáculo audiovisual que, despois de moito traballo pola complexidade que aparellaba, foi presentado en xuño de 2017 no Teatro Jofre da cidade naval. O profesor Francisco Rodríguez, promotor desta iniciativa e autor dalgunhas das melodías destes quince poemas musicados, apunta que, a diferenza das actividades anteriores, consistentes en pequenas montaxes escénicas de poemas dos outros dous grandes clásicos do século XIX –Rosalía e Curros–, en 2013 "demos un salto cualitativo". "Intentamos, grazas á colaboración desinteresada de varios cantores e cantoras e de instrumentistas, todos eles e elas dunha grande cualificación e calidade, achegar esa poesía musicándoa como cancións", explica. Resultado dese interese foi a colaboración co Grupo Tempo Catro para musicar varios poemas de Cantares Gallegos co gallo do 150 aniversario da súa publicación e que deu a luz un CD, editado pola AS-PG, que levaba por título Rosalía, os ollos que falan. Con esa experiencia ás costas, Medulio decidiu preparar un espectáculo para conmemorar o centenario da morte de Pondal. Foi en xuño de 2017. "Nada menos que quince poemas do poeta máis esquecido dos tres grandes do XIX, autor do himno galego, cobraron vida inusitada e mostraron ao público canto descoñecemos de nós mesmos, canto minusvaloramos o que temos e que tesouro poético está esperando a ser descuberto para gozo de todos a través en concreto da música", sinala Rodríguez. Xoán Costa: "Pensamos que tiñamos que dar a coñecer a través da música os nosos referentes de maior valor literario entre a mocidade do país" Do mesmo xeito que as iniciativas anteriores, esta contou co apoio da AS-PG (á que se sumou tamén A Mesa pola Normalización Lingüística). O seu presidente, Xoán Costa, lembra que cando comezaron a preparar os primeiros discos sobre clásicos da poesía galega o público obxectivo era a escola, "pois pensamos que tiñamos que dar a coñecer a través da música os nosos referentes de maior valor literario entre a mocidade do país". Un reto "Musicar poemas dos grandes poetas é frecuente noutras literaturas e países", engade Costa, "e para nós era un reto tamén apoiar un proxecto que profundiza no valor do autor do himno póndolle música a algúns dos seus poemas. Nese sentido, coido que o disco ofrece unha visión distinta da que acotío se ten de Pondal, cunha ampla variedade de ritmos e estilos que demostra que a poesía dos nosos clásicos está perfectamente inserida na modernidade musical". Francisco Rodríguez: O centenario pasou sen pena nin gloria e a única actividade de calado e con moito traballo detrás foi o musical Pondaliana" No caso de Pondal, subliña Rodríguez, as circunstancias que rodearon os actos conmemorativos foron un acicate. "O centenario", láiase, "pasou sen pena nin gloria e a única actividade de calado e con moito traballo detrás foi o musical Pondaliana". Concibido deste xeito e artellado como un percorrido vital do protagonista, foi clave a colaboración de músicos como Xoán Padín, Alberte López, Lidia Piñeiro, Roberto Vázquez, Alberte Maceiras ou Andrés Pazos, profesor do Conservatorio que, lembra o promotor, "se encargou ademais de lograr a colaboración de varios compañeiros e compañeiras e do propio centro". Entre todos eles foron seleccionando os poemas que serviron de base ao espectáculo a partir da edición feita polo profesor da Universidade da Coruña Manuel Ferreiro. "Fomos propoñendo melodías e ideas musicais para cada un dos poemas seleccionados e, para a gravación do disco, houbo unha nova achega, a de Alberte Núñez". Un proceso participativo Andrés Pazos, un dos protagonistas do traballo que xa está á venda, engade que o proceso creativo do disco "foi moi ecléctico, xa que recolle as visións musicais de varias persoas. A miña aportación foi a de pórlle música ás melodías ideadas e cantadas por Francisco Rodríguez, con quen mantiven un contacto permanente ao longo de todo o proceso". O profesor de piano do Conservatorio Xan Viaño de Ferrol sinala que "intentamos facer unha escolma de pezas diferentes e con elas construír unha historia no escenario do teatro enfrontando a visión do Pondal novo coa visión do Pondal vello. Fixemos varias reunións entre os participantes e cada un de nós escolleu as obras coas que máis se identificaba". A complexidade de dotar de melodía e instrumentación os poemas de Pondal vén dada pola complexidade da súa propia poesía, sen obviar tampouco o feito do reto que supón musicar as composicións da persoa que ten acadado toda a sona posíbel como autor do poema que se convertería no himno galego. Segundo Pazos, "cando os poemas son simétricos, é mais doado poñerlles música que cando son irregulares. Tamén depende un pouco da instrumentación que leve cada un. Con todo, penso que as ideas preconcibidas hainas que deixar no punto de reciclaxe, non digo máis". Outra das participantes activas do proxecto é a vocalista Lidia Piñeiro. Para ela, un dos aspectos máis interesantes do proceso creativo "foi ver a transformación que foron experimentando os temas; os comezos sempre son difíciles, mais logo semella que as pezas do crebacabezas musical van encaixando até chegar á composición final. Foi un proceso longo, coas súas altas e baixas. Persoalmente, moi enriquecedor. Aprender das súas verbas, o traballo cos músicos, o directo, a gravación do disco… Que lindo poder encherte de cultura e arte!". Resalta ademais Piñeiro a importancia deste traballo no sentido de que "a música chega dun xeito moi directo ao corazón da xente e darlle vida aos poemas a través da música axuda a facelos máis presentes nas nosas vidas". Eliminar etiquetas Agora, coa publicación cedé, ponse punto e á parte a un proceso creativo intenso e laborioso que, polo demais, transcende a faciana artística para contribuír a amosar unha imaxe diferente de Pondal. Nesa liña, Andrés Pazos considera que o disco "é un bon xeito de prenderlle lume a certas etiquetas que de xeito gratuíto algunha persoa coloca os nosos e ás nosas autores e autoras sen ter en conta o contexto histórico e persoal de cada un deles ou delas. Pondal é un machista e Rosalía é todo tristura e unha muller arcaica. Cando afondas nas súas obras, como cando contemplas a ampla obra pictórica de Castelao, dáste de conta de que os galegos ás veces tratamos mal o noso". Andrés Pazos: "O disco é un bon xeito de prenderlle lume a certas etiquetas que de xeito gratuíto algunha persoa coloca aos nosos e ás nosas autores e autoras" Neste posicionamento acredita Francisco Rodríguez. O do disco "é un camiño útil e de grande impacto. Rompe clixés e estereotipos sobre o poeta, sobre a poesía galega do XIX, e leva a gozar con algo que moita xente pensaba superado e outra mira cos ollos da reticencia e mesmo de desdén... É unha síntese ilustrativa do mundo pondaliano, que, malia as súas contradicións, non é esa caricatura que se quere facer del como racista, machista ou pederasta. Xa se sabe o éxito que teñen entre nós as descualificacións á lixeira sobre valores da cultura nacional, emitidas con máis atrevida ignorancia e mala intención que con rigor e coñecemento de causa". Por todo iso, para o profesor ferrolán "un dos maiores acertos e que rechamarán a quen escoite o cedé é que vai atopar co ramiño musical máis variado que seguramente escoitou nunca na música galega". E, para rematar, insiste en que "todo o traballo foi feito desinteresadamente, por convicción e por persoas que deben partillar as profesións das que comen, con esta dedicación a espallar o valor da nosa poesía clásica, neste caso o de Eduardo Pondal, que ben o necesita". Onde mercalo? O disco, ilustrado por Leandro Lamas, está á venda na loxa da AS-PG e da Mesa pola Normalización Lingüística, alén de en librarías, a un prezo de 12 euros e recolle 15 poemas musicados de Eduardo Pondal. Podes escoitar un tema de balde na loxa da AS-PG.


Summary: A Casa Real escolleu Tui para retomar a axenda do rei Felipe VI e a visita propiciou varios actos de protesta contra a monarquía española e en favor da república. Ao acto oficial, con presenza de Alberto Núñez Feixoo e outras autoridades institucionais, non acudiron representantes municipais do BNG.

A presenza do Rei Felipe VI en Tui con motivo da súa visita á Comandancia Naval do Miño reactivou as protestas contra a monarquía na Galiza. Malia as grandes medidas de seguridade impostas pola Casa Real no municipio galego, que impediron nalgún momento a libre circulación pola vila, un cento de persoas convocadas por Galiza Nova e varios colectivos, como Causa Galiza e a Asemblea Republicana de Vigo, manifestáronse na glorieta de Vigo no paseo da Corredoira e tamén na beira do Miño portuguesa á altura do lugar onde decorreu o acto coas autoridades. Como acontece noutros desprazamentos do monarca, tamén nesta ocasión estaba convocada unha concentración de apoio á xefatura do Estado a través da asociación Concordia Real Española que conseguiu reunir dúas ducias de persoas para recibir o monarca con berros de "Le queremos! Viva el Rey! Viva España!". Presenza institucional Até Tui desprazouse o presidente da Xunta en funcións, Alberto Núñez Feixoo, xunto ao presidente do Parlamento e o subdelegado do Goberno español na Galiza. Participaron tamén alcaldes e alcaldesas da zona da Comandancia Naval con excepción da rexedora de Tomiño e os rexedores das Neves e O Rosal, gobernados polo BNG. Desde a formación nacionalista quixeron manifestar desta maneira o seu rexeitamento á monarquía. "Galiza non ten Rei" O secretario xeral de Galiza Nova, Paulo Ríos, sinalaba nas redes sociais que a intención da protesta era deixarlle "claro ao Borbón que non é benvido na nosa terra". O responsábel das mocidades do BNG aseguraba que "non hai cabida para a monarquía nunha democracia, témolo claro". Nunha mensaxe posterior á mobilización afirmaba que a mensaxe era que "Galiza non ten rei, somos cidadás libres e non súbditas dunha monarquía corrupta". Minutos antes da chegada de Felipe VI, a Asociación para a recuperación da Memoria Historia Baixo Miño colocou flores en todos os monumentos da vila coa intención de protestar pola presenza do monarca no municipio. A diferenza doutras visitas esta primeira despois do verán non foi seguida con especial entusiamo pola sociedade de Tui após as últimas novas relacionadas coa situación do Rei emérito, Juan Carlos I, e a súa marcha aos Emiratos Árabes.


Os últimos meses temos fitado como a falta de cultura xurídica que permitiria reaxir críticamente contra as medidas lexislativas que violan os elementares principios de dereito, deitan un horizonte de aceptación da deriva cara un autoritarismo pósdemocrático cada vez máis óbvio. Sen por iso dramatizarmos, mas tomando a serio e sen saudades o aparente devalo, talvez pola arela de debullar aquilo que nos negamos aceitar para o futuro, agrade ou non aos devotos da relixión legalista ou do catecismo constitucionalista español que, lonxe de ser un estado epistemolóxico, que se pregunta de onde cara onde, porén vese incapaz de preencher esa insuficiencia cun tacto poético que o afaste da súa natural propensión á brutalidade a miúdo encoberta pola hipocrisía, o díxome-díxome e o dispendio. Acima de todo, porque percibindo a alianza orgánica do ministerio público, o poder xudiciario e os medios oligopolizados, o inaturabel de aprisionar persoas por teren exercido opinión ou defendido o dereito a decidir, abrirmos e re-apropriarmos os xogos da política en cada eido das nosas vidas é apanaxio de liberdade. Os últimos meses temos fitado como a falta de cultura xurídica que permitiria reaxir críticamente contra as medidas lexislativas que violan os elementares principios de dereito, deitan un horizonte de aceptación da deriva cara un autoritarismo pósdemocrático cada vez máis obvio É importante destacarmos unha consideración de raiz. O Procés activou unha descarada mobilización de ferramentas xurídicas para incidir sobre a dinámica político-institucional aquén e alén Catalunya, e, de maneira directa, unha instrumentación do dereito para fins político-partidarios, con uso alargado de medidas de excepción. Unha modalidade hispana da asimétrica guerra xudicial (lawfare) conceitualizada polo militar Charles Dunlap nos Estados Unidos para instrumentalizar o sistema xurídico visando a estratexia de amedoñar, desmoralizar, proscribir persoas, políticos e políticas non desexadas, estabelecendose a "presunción de culpa". A fasquía maiormente conservadora da Xustiza respeito á cuestión territorial , sendo un vello fenómeno o dunha xustiza da que non gostamos, obsoleta, ineficiente afastada do cidadá, está a levar certos feitos e concorrencias a un paroxismo. A diversidade territorial e nacional do estado español, que tería servido para excluir o"autoritarismo" que pensamos limado volveu aflorar. A crise actual do Estado non é máis do que unha serie de fenómenos suplementares exacerbados que modifican o trazado mas non o crearon. A "xustiza de estado", a falta de fasquía modernizadora, entrefebrada de longos períodos de estancamento social, económico e autoritario, foi procurando para maior proveito dos soberanos un corpo de funcionarios dispoñibeis para a maquinaria estatal dunhas castes aferradas ás vellas estructuras. Así como doutros saberes estatalizados temos a percepcion de teren dado o salto á modernidade, sobre a formación dos xuristas paira a dúbida de obsolescencia, especialmente se temos presente o pano de fondo da globalización, que glosou moi ben Mariano Rajoy cando espetou aquel obsceno "o que non é legal non é democrático". Portanto, non debería sorprendernos descobrir agora a moi conservadora cúpula estatal da xudicatura e os seus tiques autoritarios. O sorprendente é que esa diversidade nacional do Estado– cun balanzo de forzas sempre desequilibradas- non teña servido nos últimos anos para imitar métodos, ponderarse e tratar de substituir a forza por outras relacións, unha maior conciencia discursiva do funcionamento estatal da sociedade. Con certeza, nada axuda a situación política o errado vieiro de xudicializar a vida até o espectáculo da explotación e manipulación da vítimas. Se non había de abondo coa criminalización de cargos eleitos e de líderes da sociedade civil catalá, os casos dos rapeiros Valtonyc e Hásel,a tuiteira feminista Cassandra Vera, o secuestro xudicial do libro "Fariña" de Nacho Carretero, a instalación de Santiago Sierra en ARCO e a sentenza do Tribunal Europeu dos Dereitos Humanos contradicindo a decisión da xustiza española de punir dos mozos Stern e Roura por teren queimado fotos do rei Xoán Carlos en Girona en setembro de 2007, deitan entre os moitos exemplos posibles ( (entre a máis recente represión do activista galego Emilio Cao e a condena a Francisco Rodriguez pola queima dunha bandeira en 1989) unha visión de España que dende a perspectiva xurídica é a cópia en negativo do momento político. Esa cópia en negativo – quer dicer, por contacto- non é mais do que a difuminación de política, economía e dereito en management. Reducidas a xestión, só resta dar conta da eficacia da gobernanza,esa miraxe onde a esquerda reducente se recoñece. Manter en prisión a J. Sánchez e J.Cuixart por seren suspeitos de reincidir sobre un suposto delito sobre o que non foran xulgados- sancionando un crime ainda non cometido- configura un falso teito do que estando "aletargado" álzase agora como presente inelutabel, a dereita e a esquerda, creando un estado de ánimo que o asulaga todo nun só plano, nun só dereito: o paradoxo dunha suspensión da democracia para mellor defendela en nome da eficacia normalizadora. Que é o que impide de envolver os Estados nos tribunais nacionais e internacionais? Os estados febles e as nacións sen estado sistematicamente subestiman o valor instrumental do dereito internacional. De feito, os estados coloniais e as superpotencias moldaran os discurso legal para os seus intereses co obxectivo de dominar os estados febles. A dominación foi xustificada co pretexto de que eses estados non eran de abondo "civilizados" para obter lexitimidade para exerceren a soberania e a autodeterminación. A aplicación do 155 debruza nesa retórica neocolonial direccionada segundo Rajoy "a voltar á legalidade, recuperar a normalidade e a convivencia, continuar coa recuperación económica e celebrar eleccións". Cando o que conta é a eficacia da gobernanza, só iso, ao cabo, é doado en previsión desa lóxica instrumental, voltar a facer da "lei" unha ferramenta infrautilizada por uns e sobreutilizada por outros. Velaí a Lei Orgánica 4/2015, de 30 de marzo, de protección da seguranza cidadá, a tamén denominada "lei mordaza" que tipifica alomenos 15 accións penalizadas ( manifestarse en frente à sede do Congreso, o Senado ou aos parlamentos autónomos se "a seguranza for perturbada", impedir un despexo, recusar a disolución dunha concentración ou manifestación…) ainda que direccionadas a debullar o que Giorgio Agamben chama "a criminalización da intención". O cidadá como culpado en potencia ou presunto culpabel. Se "intención" fose de seu un crime e non apenas un factor agravante, deslizaríamos cara un rexime autoritario manifesto onde todos nos tornamos suspeitos. A roupaxe é outra, mas o recurso a expedientes de rebelión e sedición, refrenda encamiñamentos autoritários. Se o lawfare visa a tentativa de deslexitimar os chamados estados mal-intencionados nun dereito internacional que está a ser implantado para xustificar intervencións en estados febles, suspeitos , non dispostos ou "incapaces" de sucumbir ás ameazas dos fortes, a xudicialización conservadora da política vixente no estado español a raíz do Procés visa des-democratizar a sociedade a partires de extrapolar, como fai o utilitarismo, do individuo ao todo social. O que equivale a lexitimar a estratexia do chivo expiatorio do sistema. Mais non só por iso, colidindo con significativos intereses económicos, empresariais e xeopolíticos españois e duas formación políticas manchadas pola corrupción sistémica, non podemos ser conniventes co asoballamento de garantias e dereitos fundamentais, como o princípio contradictorio, de ampla defensa en dereito procesal, de reserva de lei e de presunción de inocencia, de xuiz imparcial e de proximidade, etc. Populismo punitivo Somos como nos tratamos na guerra a morte polo recoñecimento.Todas as reformas que foran feitas no Código Penal de 1995, o chamado Código Penal da Democracia, foran para endurecer as penas, nunca para reducilas. España é un estado que ostenta, segundo o World Prision Brief, o 4 lugar do ranking europeo de encarceramento (61.526 presos, incluindo, aí, presos provisórios) e cuxa media de prisión é 2,5 veces maior do que a europea. Porén, eis un paradoxo ainda carente de descrifrado, sendo un dos estados europeos cunha taxa de homicidio máis baixa tén a maior duración das penas. A este respeito non hai que precipitar causalidades enganosas: facermos da prisión un "mortuorio" non reduce directamente as taxas de homicidio nen nos fai máis seguros. De feito, até a entrada en vigor da prisión permanente revisabel, o máximo de pena no estado español son de longa duración, de 25, 30 ou 40 anos. Por iso sorprende -talvez non tanto- que non se perciba como grande escándalo que teña que ser o Tribunal Europeu dos Dereitos Humanos quen lle lembre á sociedade española- e de paso tamén á europea- que o dereito de opinión, expresión e manifestación alicerzan a súa liberdade ou que sendo España un dos paises cun cumprimento de penas mais severo haxa quen obvie que unha condea de 40 anos xa é o dobre que o conceito dalgunhas cadeas perpétuas na Europa ( a primeira revisión adoita ser a partir dos 15 anos de encarceramento, no Código Penal español a partires dos 25 anos). A promulgación da "lei de seguranza" é correlativa á desfragmentación do Estatut e ao oportunismo de utilizar as notícias tráxicas de asasinados como elemento de presión dos media para manter en "prisión permanente revisabel" como quere o PP e Cs ( a lei non especifica claramente como unha persoa pode probar que fora rehabilitado despois de 25 – 35 anos, o que significa poderia permanecer na prisión até morrer). Ambos e dous son fenómenos sintomáticos que nos informan que temos errado, ainda que fose de boa fe, ao pensarmos que a xustiza non era un problema entanto todos acreditaran na igualdade de todos ante a lei, en canto todos accederan ao que lles tocaba por dereito ou non chamaran unha atención excesiva. Coa fraude fiscal, a economía sumerxida e a corrupción acontece o mesmo. Con outras palabras: non ofendía a desigualde perante a lei ou que algúns meteran a mao na caixa ou tiveran máis que a súa cota xusta entanto unha determinada porcentaxe de dominados ocuparan o seu lugar. O increíbel é non termos combatido na altura a desigualdade inscrita na lei española desde a xefatura de Estado cara abaixo – toda domesticación precisa regras e os seus valedores, desde o xuices aos xornalistas. Porén, canto máis falamos da confusión de roles, do referendo do 1-O na Cataluña ou da tipificación eufemística da criminalidade do outro como coartada continua, máis fican á luz o legalismo ideolóxico como forma interna do nacionalismo español. A sobrevida tipificación por rebelión de dous líderes do soberanismo catalá ten a eficaz función de servir de ameaza de criminalidade do mesmo xeito que a negativa a derogar a cadea perpétua baixo o impacto do crime de Níjar, suavizada co eufemismo de "prisión permante revisabel" e con matices para evitar inconstitucionalidade, non serve apenas para un endurecemento das penas mas vén alicerzar a estructura de poder da caste. Ambos e dous aproveitan e explotan o trauma da contorna social e familiar, porén é necessário prestarmos atención ás consideracións liminares de Foucault e comprender que a atribución da "prisión preventiva", o delito de rebelión e a cadea perpétua non se fai co alvo de reprimir os supostos delitos. Alén diso, positivan a lexitimación do poder reafirmado nas "infraccións da lei". Quer dicer, o populismo punitivo funciona como nacionalismo interno que combina a eficacia desculpabilizadora do sistema penal propio dunha democracia de mercado co exceso do espectáculo, quer no plató televisivo, quer no plató pornográfico nacional do Parlamento. Porque nen mesmo as vítimas teñen o monopólio do sofrimento (o que as victimizaría ainda máis). Isto é o que para Paul Ricoeur implica a lóxica cínicamente utilitarista, que para ser eficaz debería permanecer oculta, non podendo satisfacer a regra de publicidade. De producirse o corte entre inculpados e xustos, entre os presos como inimigos e os cidadáns, entre os uns e os outros, lémbranos Foucault, os que están fora acabarán tendo a impresión de non seren responsábeis de quen está dentro. O legalismo ideolóxico preséntase espectacularizado como populismo punitivo, bén visibel en PP e Ciudadanos na súa oposición a revogar a prisión permanente revisábel Non hai linguaxe completa, de aí a súa tendencia a alargar o seu dominio. No caso en cuestión, o legalismo ideolóxico preséntase espectacularizado como populismo punitivo, bén visibel en PP e Ciudadanos na súa oposición a revogar a prisión permanente revisábel, que se instaurou apenas hai dos anos para os crimes máis graves. A posición de Ciudadanos renunciando a lexislar e derivando a cuestión ao Tribunal Constitucional é o verdadeiramente importante na nova realidade: a procura de maior eficacia ideolóxica do nacionalismo español lévao a defender punicións que non respostan ao alvo reeducador e o principio de reinserción das penas privativas de liberdade. Non importa reeditar un argumentario anterior ao s.XVIII, cando do que se trata é apañar votos de brazo dado dos medios que instrumentalizan a dor en base á eficaz estratexia de espaventar ainda que nos torne indixentes intelectuais e primarios. Cómo se pode ao mesmo tempo respeitar o dereito e defender a "cadea perpétua" encoberta? Ao abeiro da retórica do management e da redución da politica a eficacia, regresa a vella empresa de restituir o sistema da normalidade que perpetua a distinción entre uns e outros con base no aparello penal. Porén, a suposta eficacia da cadea perpetua non existe: non é posibel fixar unha relación causal entre condeas duras e maior seguranza para os cidadáns. Como antes coa ETA e os GAL, o impacto psicolóxico das cargas policiais o 1-O, o ataque jihadista na Rambla de Barcelona xuntamente cos medos criados por asasinatos recentes, diminuiu radicalmente a demanda cidadá polos procesos legais e por políticas ponderadas e respeituosas cos dereitos humanos. Cando o xogo de linguaxe xurídica é isolado co albo de arranxalo todo, encomendandolle unha suficiencia reparadora, extendendo o principio do xuizo a todos e a todo, esa linguaxe tórnase depredadora e con ela devala a realidade que informa e conforma. Porén, non nos podemos encomendar a unha só linguaxe. En Girona, os axentes da policia española ruben o muro do patio da Escola Verd e cargan animados pola resistencia pacífica dos cidadás. Como noutros colexios electorais, a policía instintivamente realiza a súa acción máis banal de combater o "inimigo interno" sen por iso haber presenza dun xuiz, do mesmo xeito que non hai xuices a verificar ao vivo, a pé de obra pública, nos despexos e nas fábricas, a natureza das reglas por eles impartidas. Porén asignanse a misión de velar pola poboación (abstracta) en vez de respeitar os suxeitos de dereito. Máis tarde Diego López de los Cobos xustificaria esta caste de accións con evidencia sincera: para "cumprimento do ordenado pola autoridade xudicial". Eís a linguaxe depredadora en xogo: a xudicialización tornándose unha oposición á política, o que foi a xustiza entanto a política tivo oposición. Alén do alargamento da contención policial de tensións político-sociais como a do referendo do 1-O, a campaña do 155 está servindo para unha ampliación da participación da policía na institucionalidade do país. O direcionamento do mesmo a un coronel da Guardia Civil, e non a un coronel calquer, codifica aquela mensaxe de Filipe VI comparecendo vestido de civil mas brandindo un discurso de Caserna. Podemos establecer esta hipótese: vivirmos nos marcos do posibel. Con outras palabras: avocarnos a escoller unha realidade na que non hai alternativa. Unha dominación que non deixa nada fora. E que nun momento de crise social e económica transparece como pensamento público da caste no poder sob as estructuras xurídico-policiais de control da sociedade. É a domesticación quen establece o xuizo malia a simulación de ser a súa consecuencia. A própria decisión do Tribunal dos Dereitos Humanos é expresión máxima de que non hai un afora ao dominio. Que sob a misión de "protección social" se teñan imposto e naturalizado imperativos de Estado. Sinteticamente, as medidas de excepción como o 155 poden ser visadas como dispositivos de gobernanza que levan á suspensión de dereitos e garantias en nome da defensa da orden constitucional, provocando algo asi como unha legalización da inconstitucionalidade. Publicidade


Summary: O atleta de Viveiro acabou quinto a final dos 800 metros en Toquio 2020 no día do seu aniversario.

Adrián Ben acadou un quinto posto na final dos 800 metros cun tempo de 1:45:96. Diploma olímpico para o de Viveiro que, con esta marca, culmina unha participación histórica nos Xogos Olímpicos de Toquio ao rematar entre os cinco mellores atletas, a catro centésimas da cuarta praza e dúas por diante da sexta. O kenyano Emanuel K. Korir gañou o ouro cun tempo de 1:45:06. Completaron o podio o tamén kenyano Ferguson Rotich e do polaco Patryk Dobek. Cuarto, por diante de Ben, o australiano Peter Bol. Primeira final nos 800 Adrián Ben conseguiu o pase para a final de 800 metros o pasado domingo, tras unha gran remontada que lle permitiu superar os seus rivais cun tempo de 1:44.30, a mellor marca dun atleta representante da delegación española nuns Xogos Olímpicos. Pero ademais de facer historia con este rexistro, a súa segunda mellor marca persoal, Ben converteuse no primeiro atleta galego e no primeiro representante de España en acadar un posto nunha final olímpica de 800 metros.


Summary: As actuais terapias contra o cancro vense limitadas porque a enfermidade evoluciona para evadir os fármacos e reproducirse; porén, o consorcio internacional que lidera o equipo da USC logrou superar esta dificultade.

Persoal do Grupo Galego de Investigacións Oncolóxicas do CiMUS da Universidade de Santiago de Compostela (USC) vén de publicar na revista científica Advanced Functional Materials o seu último traballo, no que lograron "caracterizar as accións biolóxicas dunha nova molécula sintetizada polo grupo Nanomag do iMATUS (USC)", a Ag5. Este grupo está liderado por Fernando Domínguez e Arturo López Quintela. "Estudamos unha molécula de cinco átomos de prata, denominada Ag5, que causa a morte da célula dependendo do estado do metabolismo enerxético celular", relata Vanesa Porto, unha das asinantes deste estudo —impulsado por un consorcio internacional liderado pola USC—, que demostra a "eficacia terapéutica" de Ag5 en animais de experimentación. Mais, por que supón isto un achado importante? Porto explícao: "Nas células normais do organismo existe un equilibrio entre os oxidantes e antioxidantes celulares que é fundamental para manter as funcións e supervivencia; as alteracións neste balance provocarían a morte celular. Porén, as células tumorais adquiren unha serie de alteracións que fan que se dividan de forma incontrolada e 'perdan' a capacidade de morrer". Sergio Vázquez, oncólogo: "Urxe un rexistro galego de tumores para saber máis do impacto real do cancro na Galiza" Para artellar a súa investigación utilizaron un modelo de cancro de pulmón metastásico, e concluíron que a molécula Ag5 "inhibe o crecemento" tanto do tumor primario como das metástases nos ganglios linfáticos. "En comparación coas células normais do organismo, o metabolismo enerxético das células tumorais está aumentado para manter a súa gran proliferación. Como resultado, a xeración de especies reactivas de oxíxeno está incrementada nas mitocondrias dos tumores. Para contrarrestar a oxidación producida por estes altos niveis, estas mesmas células están equipadas cunha potente maquinaria antioxidante. Aquí é onde actúan as agrupacións industriais de prata de cinco átomos [Ag5], xa que catalizan a oxidación irreversíbel destas proteínas provocando, por tanto, a morte celular", sentencia Porto. Matar a célula canceríxena sen afectar a sa Esta molécula sintetizada polo equipo de Nanomag, subliña o persoal investigador, "aumenta a accesibilidade de fármacos que se unen ao ADN e, desta forma, cando se combina coa quimioterapia mellora a súa eficacia terapéutica". A primeira molécula que desenvolveron foi un 'clúster' de prata de tres átomos que "non posúe actividade antitumoral por si mesma". Porén, neste novo estudo a molécula foi de cinco átomos e as investigadoras concluíron que esta si ten actividade propia contra o cancro. A nanomedicina, salienta Vanesa Porto, é unha das ferramentas dispoñíbeis máis eficaces para combater o cancro "de maneira moi precisa e apuntando ao foco do problema, unha concreción que facilita que o tratamento sexa especialmente destrutivo coas células malignas, sen afectar nin danar as sas".


Summary: Após un período convulso, explican nun comunicado

Causa Galiza anuncia a través dun comunicado o "inicio dunha nova xeira política" que se abre, afirman, após unha "irreparável deterioçom da confiança e coesom interna" na organización independentista nestes meses. Neste sentido, neste comunicado cualifícase de "ilegítima" a asemblea nacional convocada para esta fin de semana e da que responsabilizan unha "fraçom do Comité Executivo". Afiran no comunicado que esta asemblea convocouse convocando "con dereito a voto" a "pessoas alheias" a Causa Galiza e que foron, denuncian, afiliadas "em bloco" nestes días. Consideran, pois, que se trata de impor "umha agenda política divergente da da Assembleia Nacional Constituinte de 2014, que rege a intervençom de Causa Galiza desde aquela altura". Fala o comunicado remitido por Causa Galiza de que estes meses houbo un "tensionamento extremo" da organización por parte de quen, afirman, "negam a centralidade da reivindicaçom nacional neste momento histórico" e impulsan "posicionamentos maximalistas". Un clima, prosegue, no que se deu, segundo indican, "campanhas de destruiçom de membros da direçom nas redes sociais e internet" ou "alteraçom das comunicaçons públicas acordadas" ou mesmo "acossas, ameaças e agressons verbais". O comunicado finaliza pedindo disculpas ao independentismo "polo espectáculo dado" e anima a facer parte da nova "xeira". O comunicado completo pode lerse aquí.


Summary: A plataforma Vía Galega, organizadora do acto, denuncia o "recorte de liberdades" tras a decisión do organismo, que advirte da posibilidade de que "se produzan actos de campaña electoral".

A Xunta Electoral Provincial denegou á plataforma Vía Galega a celebración do acto programado para o vindeiro sábado 27 de abril para conmemorar "os feitos da Revolución Galega de 1986 e en lembranza dos Mártires de Carral". A entidade, que integra máis 50 entidades sociais e culturais, recibiu a notificación na que a Xunta Electoral argumenta a non autorización do acto na coincidencia da data coa xornada de reflexión e "ante o risco de que no curso da manifestación se produzan actos de campaña electoral que poidan incidir no exercicio do dereito de voto". A Xunta Electoral prohibe o acto ao coincidir coa xornada de reflexión e ante a posibilidade de que "se produzan actos de campaña electoral"No acto, como indica Vía Galega nun comunicado, íase representar a peza teatral Abril de Lume e Ferro, escrita por Manuel María, seguido dunha intervención de carácter histórico por parte dun portavoz de Vía Galega e dunha ofrenda floral diante do monumento que lembra os mártires en Carral. Vía Galega sinala que, "ante este recorte de liberdades para dar a coñecer un feito tan relevante na historia de Galiza", opta por mudar o formato do acto e a data, co que se limita a realizar unha ofrenda floral, o venres 26 de abril, ás 12 horas, ao pé do Monumento aos Mártires da Liberdade. Vía Galega, organizadora do acto, denuncia o "recorte de liberdades" e anuncia que realizará unha ofrenda floral o venres 26A plataforma indica que, co acto, pretendía "dar a coñecer á sociedade galega os acontecementos de 1846, nos que unha sublevación popular e militar deu lugar á Xunta Revolucionaria do Goberno de Galiza, fronte á política centralista española e reaccionaria capitaneada polo xeneral Narváez". Ademais, denuncia a prohibición destes actos por "coartar o dereito de liberdade de expresión ao alegar motivos electorais, cando é unha iniciativa cívica, plural, apartidaria, que non participa na campaña electoral nin fixo pronunciamento público ningún alusivo ao tema ou ás forzas políticas que se presentan".


Summary: O candidato do BNG presentou onte as súas propostas para a "rexeneración democrática" entre elas destaca unha lei de consultas populares. A fronte nacionalista propón unha reforma da CRTVG para garantir a súa independencia e unha nova lei electoral, con Galiza como circunscrición única e sen a barreira do 5%.

O BNG quere dar resposta á demanda social de rexeneración democrática. Francisco Jorquera presentou onte nun acto aberto en Cambre un paquete de propostas con esa finalidade. Entre elas, unha lei de consultas populares que permitiría que a sociedade "teña a última palabra" en asuntos de especial relevancia. Puxo como exemplo que o memorando que recollía as condicións do rescate ao Estado español nin se debateu no Congreso d@s deputad@s e si no Parlamento alemán. "Esa é a calidade da democracia do PP" denunciou. Do contrario, para o candidato nacionalista á presidencia da Xunta "seguiremos con gobernos que lexislan contra os intereses da maioría, e iso non é democracia, é plutocracia, é ditadura dos mercados". Jorquera contra o PP: "En vez de escoitaren o clamor das rúas insisten nas políticas de recortes" Jorquera defende que se debe superar a dinámica de "gobernos que se poñen de costas á xente que os elixiu e fan a política que ditan os grandes poderes económicos" como –na súa opinión-- fan Feijóo e Rajoy. Cargou tamén contra a "xordeira" dos gobernos do PP que "en vez de escoitaren o clamor das rúas insisten nas políticas de recortes". Propostas concretas para rexenerar a democracia Para o BNG a vixente democracia --formal-- precisa dunha rexeneración profunda. Esta pasaría polas coordenadas da transparencia, o respecto ao pluralismo político, por salvagardar o dereito á información e polo estímulo da participación social na política. Entre as medidas concretas que a fronte nacionalista incluirá no seu programa de goberno figura a reforma da CRTVG para asegurar que "sexan medios realmente públicos e non un instrumento ao servizo do goberno de turno". Asemade, defenden a necesidade dunha nova lei electoral que suprima o mínimo do 5% para obter representación e que faga de Galiza circunscrición única, co obxectivo de asegurar "que o Parlamento de Galiza sexa reflexo da pluralidade". Outra das iniciativas será a da celebración de consultas populares vinculantes. Jorquera lembrou onte que "o BNG foi a primeira forza que propuxo que as políticas de recortes se sometan a un referendo e sexa en última instancia a sociedade quen diga se está de acordo por exemplo co rescate e coas súas condicións".


Summary: Un informe do Observatorio Galego de Dinamización Demográfica demanda a acción pública para garantir a participación "activa" da administración local neste eido.

Un informe do Observatorio Galego de Dinamización Demográfica de xaneiro deste ano, remitido ao Parlamento pola Consellería de Política Social no marco da comisión impulsada para a reactivación económica e social da Galiza, ratifica que a pandemia introduce novas ameazas para a crise demográfica que haberá que afrontar con medidas como o reforzo da acción pública garantindo a participación "activa" da administración local. O documento incorpora unha análise 'DAFO' -de debilidades, ameazas, fortalezas e oportunidades- derivado da irrupción da Covid-19 e os seus efectos na Comunidade. Entre as debilidades, por exemplo, sitúa as limitacións derivadas "da falta dunha comprensión en profundidade do cambio demográfico". Pero tamén ratifica que a pandemia "está a agravar o xa acusado atraso na emancipación residencial e na autonomía persoal" nos máis novos, apunta á "deficiente atención" ao papel dos maiores na sociedade e alerta do "incremento da preexistente inestabilidade e precariedade laboral" dunha parte "importante" da poboación, as dificultades de conciliación ou as dificultades de mobilidade e o freo á inmigración. De feito, no apartado de ameazas, aínda que alude á "carencia de datos", de momento, que permitan determinar o impacto exacto da Covid-19, si apunta que se espera no "curto prazo" un descenso da natalidade (xa moi baixo) debido a resposta da mesma "aos shocks económicos e ao desemprego", así como ao "maior atraso na emancipación da mocidade". A todo iso súmase o clima de incerteza económica, pero tamén "de toda índole", xerado pola pandemia, acompañado dun incremento da vulnerabilidade e da percepción de inseguridade. Pero ademais constátase que a actual pandemia pon en evidencia "as vulnerabilidades dunha poboación en proceso de envellecemento aínda que se descoñece se se se vai a alterar a tendencia xeral positiva da esperanza de vida". E para afrontar esta ameaza, o Observatorio expón varias cuestións, como trasladar á sociedade que todas as persoas son "vulnerábeis" e que é "fundamental" a responsabilidade individual dentro do colectivo, na procura "do ben común". E tamén dar outros pasos, como visibilizar o cambio no perfil sociolóxico da vellez ou atender aos efectos derivados da "feminización" da vellez.


Summary: A Conferencia Sectorial de Educación, na que participou a ministra de Educación e FP xunto coas titulares das Consellarías de ensino, ratifica as medidas pactadas en maio e abre a porta a flexibilizar as restricións a medida que mellore a situación sanitaria provocada pola pandemia da Covid-19.

Acordo entre o Goberno do Estado e os territorios na Conferencia Sectorial de Educación para manter as medidas pactadas en maio no sector do ensino, con "máxima presencialidade en todas as etapas e niveis", reiterou a ministra de Educación e Formación Profesional, Pilar Alegría. Amais do carácter presencial da formación, que para a ministra é unha "ferramenta absolutamente necesaria para mellorar a equidade na contorna educativa", ratifícase o uso da máscara a partir dos seis anos e a posibilidade de reducir de 1,5 metros a 1,2 metros a distancia interpersoal entre estudantes no caso de que a incidencia epidemiolóxica da Covid-19 sexa baixa. Tamén foron aprobados os grupos de convivencia estábel (chamado grupos burbulla), acompañados dunha batería de medidas sanitarias (ventilación, limpeza e desinfección das instalacións). "Esta é a situación de comezo, se a situación sanitaria vai mellorando, iremos flexibilizando medidas porque así o determinarán as autoridades sanitarias", adiantou Alegría na rolda de prensa posterior á reunión, mais a "prudencia foi chave no éxito educativo e por iso seguiremos aludindo a ela". Neste sentido, salientou que a estratexia de vacinación é unha "ferramenta fundamental" para encetar con máis garantías o comezo do curso escolar, polo que expresou a súa satisfacción porque a meirande parte dos territorios estean vacinando os maiores de 12 anos -idade mínima para a cal están autorizados os compostos-. Un 61,7% das persoas de 12 a 17 anos no Estado xa ten cando menos a primeira dose, mentres que o 16% ten a pauta completa. No que atinxe ao persoal docente, "practicamente" o 100% está vacinado, indicou. Pola outra banda, a ministra agardou que os territorios sitúen o sector educativo coma "prioritario" no repartimento dos 13.458 millóns de euros que o Estado transferirá para facer fronte á Covid-19 no eido dos servizos sociais. Un 70% dese fondo será enviado en setembro e o 30% restante en novembro. A Xunta pide valorar a vacinación para tomar as medidas sanitarias No transcurso da Conferencia sectorial, tanto a Xunta da Galiza como a Comunidade de Madrid solicitaron que o ritmo de vacinación fose tido en conta, xunto coa incidencia acumulada de casos de Covid-19, para estabelecer as distintas medidas de restrición, para que estas poidan flexibilizarse paralelamente ao aumento da inoculación. A titular de Educación derivou esta cuestión o Ministerio de Sanidade, do mesmo xeito que a iniciativa para crear un rexistro de estudantes e docentes vacinados. O conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, fixo fincapé en que este será un ano lectivo de transición, e na intención da Xunta de reducir a distancia interpersoal a 1,2 metros, o que é denunciado por docentes, Anpas e sindicatos como un intento de recortar profesorado.