Summary: [Actualizada 12:30] O bloqueo desta fin de semana sáldase cun éxito ao impediren a entrada ou saída de leite da práctica totalidade das factorías. Esta segunda feira bloquearán os principais centros de distribución.

Os e as gandeiras lácteas lograron o obxectivo fixado para esta fin de semana. Desta maneira, conseguiron bloquear cos seus tractores a práctica totalidade da industria leiteira en Galiza, impedindo que entrase ou saíse leite das súas factorías. O bloqueo foi total nas plantas das provincias da Coruña e Pontevedra, segundo recolle o dixital Campo Galego. En Lugo, malia un inicio tímido, concentrado fundamentalmente no polígono do Ceao, ao longo da fin de semana aumentou o número de factorías que ficaron asediadas por tractores. E todo a pesar do clima de división coa que se disolvía formalmente a tractorada lucense. O bloqueo foi total nas plantas das provincias da Coruña e Pontevedra e maioritario en Lugo A xornada do domingo concluía cun bloqueo xeneralizado nas provincias da Coruña e Pontevedra. As plantas de Lasurgal (Melide), Celta (Pontedeume), Feiraco (Negreira), Lacteos Pérez (Mazaricos), Leyma (Arteixo), Ríos Sangiao (Oroso), Larsa (Vilagarcía de Arousa), Clesa (Caldas de Reis) e Nestlé (Pontecesures), non foron subministradas de leite grazas á acción pacífica de centos de tractores que se apostaron nos seus accesos. No caso de Lugo, aos bloqueos iniciados o sábado nas factorías de Leite Río (Ceao) e Larsa (Outeiro de Rei), fóronse engadindo paseniñamente outros, que contaron co apoio da tractorada coruñesa e compostelana. Así lograron paralizar tamén as plantas de Celta (Meira), Celega (Chantada), Puleva (Lugo) ou Logística Alimentaria (Outeiro de Rei). As únicas que evitaron o asedio das productoras, durante a meirande parte da fin de semana, foron as plantas de Clesa (Rábade), Lactalis (Vilalba) e Río (Láncara). Camións de Lactalis e Río circularon polo país escoltados pola Garda Civil. Paralizada a industria, o sector olla agora cara á distribución. Outro dos elos importantes na cadea leiteira, que tornan fundamental forzar a se implicar na solución da crise que padece o sector. Así, para esta segunda feira teñen previsto bloquear os centros de distribución de Gadis en Betanzos e de Vegalsa-Eroski en Oroso. Ademais dos bloqueos as productoras realizaron repartos gratuítos de leite en diferentes puntos do país. Aliás, piquetes de gandeiras derramaron as súas cisternas de leite co obxecto de paralizar completamente a recollida. Unidade na división Os tractores atravesaron as divisorias provinciais para unificar na práctica o conflito Paradoxalmente, a división agudizada polo levantamento da tractorada lucense e polo desmarque de organizacións como Asaja ou Agaca da Plataforma galega en defensa do sector lácteo, tivo unha expresión no sentido contrario na base do propio conflito. Así, as gandeiras lucenses que decidiron continuar a protesta bloqueando a industria recibiron o apoio de produtoras do resto do país. A falla de acordo dalgunhas organizacións e sectores coa Plataforma, non resentiu a loita senón que propiciou, por necesidade, unha interlocución máis fluída entre os e as gandeiras. Así, en medio do cruzamento de reproches entre as organizacións, os tractores atravesaron as divisorias provinciais para unificar na práctica o conflito. A Plataforma galega en defensa do sector lácteo mantense firme na súa folla de ruta A Plataforma, que continúa a representar unha moi ampla maioría do sector, mantense firme na súa folla de ruta. O seu voceiro Anxo Escariz asegurou que a fin do conflito só a poderán determinar Rajoy, Tejerina e Feijóo chegando a un acordo satisfactorio para o sector. Escariz lembrou, aliás, as liñas vermellas coas que as produtoras avaliarán calquera proposta: "a retirada de todos os contratos que se se están ofrecendo á baixa neste momento por parte da industria aos gandeiros; fixar os índices de referencia para establecer o prezo sostible, tanto para o gandeiro como a industria e, o máis importante, un decreto de garantías, con sancións, que faga que o decreto non sexa unha mera declaración de intencións senón un acordo de obrigado cumprimento para todos os chanzos da cadea do leite". Con todo, desde a Plataforma advirten do interese do Goberno galego en sementar a división. A este respecto Escariz acusou –en declaracións recollidas por Campo Galego-- directamente á Consellaría do Medio Rural, Rosa Quintana, de " xogar a dividir aos gandeiros para que sigamos como estamos, cos gobernos da Xunta e de Madrid apoiando a gran industria". Críticas que fixo extensivas a Asaja-Galicia, a liña oficial das gandeiras de Lugo nucleada arredor de Roberto López e a directiva de Agaca, de quen afirmou que "están a defender os intereses da industria e da conselleira pero non os dos gandeiros". Impiden leite francé e portugués Gandeiros impediron na mañá desta segunda feira que entrase leite procedente de Francia e Portugal na factoría láctea Euroserum-Ibérica, en Monforte de Lemos (Lugo). Segúndo informou Elías Somoza (Fruga), os gandeiros que están de garda nos bloqueos no polígono do Reboredo evitaron que "se colasen 3 camións de fóra", de leite francés e portugués. Somoza cualifica de "vergoñenta" esta actuación empresarial no marco dunha greve de entregas. [Foto interior: Revista Afriga]


Summary: Os dous maxistrados, dous homes, entenden que, en todo caso, os feitos descritos por dúas traballadoras que denunciaron o seu xefe constitúen un delito de abuso sexual. Mais ao non ser este apreciado pola acusación, desestimou a condena por acoso ditada por un xulgado ordinario e absolveuno de todos os cargos

"O que proporía o acusado é unha relación amorosa. Dar azoutes nas nádegas, dar un bico na orella, apertar, dar un bico nos beizos, acariñar a perna ou o cabelo [...] non implican a proposición de ningunha relación sexual". O texto está extraído da sentenza absolutoria que a Audiencia de Madrid vén de ditar ao redor da denuncia por acoso que dúas mulleres, traballadoras dunha farmacia desta cidade española, interpuxeron contra o seu xefe. No dereito laboral a tipificación dos feitos que constitúen acoso é máis ampla que no penal, podendo ter tal acoso unha intención sexual ou non. Porén, no laboral os delitos prescriben ao pasar un ano, e os feitos que estas mulleres denuncian aconteceron hai dez, polo que optaron pola vía do penal. No seu artigo 184, o CP español considera acoso aquel comportamento que procura "favores de natureza sexual, para si ou para un terceiro, no ámbito dunha relación laboral, docente ou de prestación de servizos, continuada ou habitual, e con tal comportamento provocar na vítima unha situación obxectiva e gravemente intimidatoria, hostil ou humillante". Os maxistrados da Audiencia de Madrid, dous homes, non estiman que as situacións descritas polas mulleres poidan equipararse coa descrición do acoso recollida no CP. Segundo describiron, un día bicábaas, outro enviáballes unha carta en que dicía soñar "co roce das súas peles", outro pasáballes a man polas coxas... e todo sen o consentimento de ningunha delas. Ambas as dúas foron diagnosticadas de depresión. Por estes feitos, foi condenado a tres meses e dous días de privación de liberdade, e a indemnizar as dúas mulleres con algo máis de 11.200 euros. Mais a Audiencia desestimou esta resolución, ao non apreciar acoso senón abusos. O delito é máis grave, mais a acusación non imputara por el o farmacéutico e, por tanto, non podía ser condenado. Se non houbo acoso e os abusos non foron contemplados pola acusación, entón a solución aplicada polo tribunal madriñelo é a absolución.


Summary: É o resultado dunha investigación feita polo movemento 'Break Free fron Plastic', formado por ONGs, universidades e diferenets colectivos.

Por segundo ano consecutivo, Coca-Cola sitúase á cabeza da lista de maiores contaminadores mundiais por plástico, un liderado que ostenta por segundo ano consecutivo. Máis de 72.000 persoas voluntarias de colectivos e movementos de 51 estados recolleron perto de medio millón de residuos de plástico: bolsas e botellas conformaban a maior parte destes residuos. Calcúlase que para que unha botella de plástico no océano se descompoña teñen que pasar 450 anos. De acordo con Break Free From Plastic, Coca-Cola lidera o ránking de maiores contaminadores por plástico pois foron atopadas 12.000 envoltorios de produtos Coca-Cola en 37 estados. Esta compañía foi a que máis lixo plástico xerou en África e en Europa. Nos Estadios Unidos, a Nestlé é líder, seguida pola Solo Cup Company e a Starbucks.


Summary: O festival pon fin á súa cuarta edición. 'A todo riesgo' e 'Pésame Street' gañan cadanseus dous premios e 'Teño unha horta en San Sadurniño', 'You're the next', 'El Partido 2', 'Caniville' e 'El show de Teresa Cuesta', o resto. 'Hai vida en Bran? acada o galardón ao mellor proxecto de webserie en galego

A cuarta edición do Festival de Contidos Dixitais Carballo Interplay baixou o pano este sábado coa gala de entrega de premios ás mellores webseries dun concurso pioneiro e referente e que cada ano recibe máis de 140 propostas de todo o mundo. As comedias foron as grandes triunfadoras da velada, aínda que entre as premiadas hai "un amplo abano de matices, mesturas e experimentos formais e conceptuais, tan propios do sector máis atrevido e imaxinativo do audiovisual contemporáneo", tal e como destaca a organización. 'Pesame Street' gañou dous galardóns, o de animación e o do público; 'A todo riesgo' acadou os de mellor webserie de imaxe real e o de mellor actor, para Miguel Lago Casal Pesame Street gañou dous galardóns, o de animación e o do público, coa súa resposta á pregunta: "Que nos dirían os animais se puidesen falar?", mentres que A todo riesgo acadou os de mellor webserie de imaxe real e o de mellor actor, para Miguel Lago Casal. Esta última conta a historia de Pedro Germán e Max, que sempre soñaron con ser inspectores de homicidios pero que só conseguiron un traballo como peritos de seguros. Na categoría de mellor webserie de imaxe real, o xurado composto polo guionista Rubén Ontiveros, pola guionista e creadora de contidos Isa Calderón, polo director Javi Camino e máis por Javier Trigales -en representación da Asociación Galega de Guionistas- e Giselle Llanio -en representación da Asociación de Directores e Realizadores de Galicia- quixo facer tamén unha mención especial para Te quiero, yo tampoco, unha comedia documental que retrata a relación do director, Miguel Bosch, coa súa parella, Fran. Ambos os dous teñen catro meses para decidir que facer coa súa vida… E para coñecer todo tipo de rapaces gais dentro e fóra dos estereotipos. 'Teño unha horta en San Sadurniño', que narra o coñecemento das mulleres maiores no traballo no campo, gaña o premio á mellor webserie en versión orixinal en galego Teño unha horta en San Sadurniño, que naceu coa intención de compartir o coñecemento das mulleres maiores do rural galego en relación cos traballos no campo, acadou o galardón de mellor webserie en versión orixinal en galego, mentres que a comedia israeliana You're the next conquistou o premio á mellor webserie internacional coa súa historia de cinco trintaneiras buscando o seu camiño na vida. O xurado fixo tamén unha meción especial para a arxentina Si me volviera a enamorar, que se centra no entrañable vencello de amizade de tres adultos de arredor de corenta e cinco anos. A segunda temporada da comedia política El partido, que o ano pasado conquistara o premio á mellor webserie de imaxe real, acadou nesta edición o premio CREA á mellor dirección para Álex Rodrigo. Mentres que Hilario Abad e José Luis Bustillo conseguiron premio AGAG ao mellor guión polo seu traballo en Caniville, que narra as "aventuras e desventuras dunha pandilla de canis". Finalmente, Teresa Cuesta fíxose co premio á mellor actriz polo seu papel en El show de Teresa Cuesta. O premio ao mellor proxecto de webserie en galego, dotado con 1.500 euros para a produción dos tres primeiros capítulos, foi para ¡Hai vida en Bran?', O proxecto de webserie xurado composto por Mafalda González-Alegre, de Flooxer; David Sainz, da produtora Diffferent Entertanment; Xosé Regueira, concelleiro de Promoción Económica de Carballo; e Sonia Méndez, directora do Carballo Interplay, decidiron outorgar o Premio ao mellor proxecto de webserie en galego, dotado con 1.500 euros para a produción dos tres primeiros capítulos, a Hai vida en Bran?, creada e protagonizada por Ángela Andrada. Esta webserie conta a vida de Mariña, unha moza licenciada en belas artes que volve á pequena vila de Bran despois de intentar, sen éxito, abrirse camiño no mundo do cómic. "É unha comedia con pequenas tinturas dramáticas que retrata a xeración Xabarín, os mozos de soños rotos, criados enfronte dun televisor, aos que se lles prometeu que chegarían lonxe e que agora se atopan cun futuro incerto", explica o festival, que ve no proxecto un intento por "cambiar o rumbo do audiovisual rompendo estereotipos".


Summary: As xiras escandinavas desta banda de rock&roll deixan paso á Galiza. Alí son moi coñecidos porque é onde lles sacaron ao mercado o seu segundo traballo discográfico, mais queren empezar a sonar con forza no país

Non para. Hai que ser boa ou bo deportista para seguirlle o ritmo a Mad Martin Trío, que este verán tan complicado é case sinónimo de "bolo", como lle chaman na música aos concertos. Martin Esturao asegura que nin el nin os seus compañeiros Francisco Sierra 'Fran Trilli' e José Miguel Martínez 'Mikelini' son novos neste mundo de subidas e baixadas, mais si que é un ano especial polo número de actuacións que van asinar pola Galiza. "Eu levo tocando desde o 85 e, como profesional, desde o 90 e en 2018 fixemos cen bolos" pero en distintos lugares, recorda. Unha das cousas que procura deixar claras o músico, alter ego de Mad Martin, é que está satisfeito porque este ano "os concellos contan coas bandas locais; sempre estiveramos marxinadas". Nunca tal viviran, cando menos a este nivel, porque o habitual era "tocar bastante máis fóra da Galiza". Xa non fala só do territorio estatal, senón do traspaso de fronteiras internacionais. "Hai tres anos fixemos unha xira de trinta e pico actuacións en Escandinavia", afirma Esturao. É algo habitual velos por aló porque o selo do seu segundo traballo discográfico (teñen xa tres), que funcionou ben, é do lugar. O seu rock & roll, con xiros cara ao rockabilly gusta moito. "Ofrecemos proximidade, un estilo sincero con tres tíos no escenario cunha actitude da que se contaxia á xente", resume. Por se a carga de traballo parecía pouca, o líder da banda aproveitou o confinamento "para ler, escoitar música e compor". "Teño catro ou cinco cancións para gravalas coa banda", subliña. Haberá que agardar a que as festas e verbenas deixen un respiro. Tamén traballou en crear temas por encargo e até se atreveu cos "concertos por streaming" desde a tranquilidade da casa. Desta experiencia, que lle resultou "moi interesante", tira a conclusión de que este tipo de eventos chegou para quedar entre o público do mercado musical. Moitas veces é certo que tanto as e os artistas e bandas como a xente botan en falta un contacto máis próximo, pero "isto dáche a posibilidade de chegar a todas partes". Hai tempo para todo.


Summary: O fútbol recupera 100% da capacidade nos estadios do mellor modo posíbel, cun derbi galego entre Deportivo e Rácing de Ferrol. Sen saír da Primeira RFEF, o filial celeste suma un triunfo sen xogar ante o excluído Estremadura. Na Segunda, o Lugo recibe o Alcorcón e na máxima categoría o Celta tratará de superar o Mallorca.

A terceira categoría do fútbol estatal torna na primeira en interese ante o derbi galego que protagonizarán hoxe en Riazor (19 horas) Deportivo da Coruña e Racing de Ferrol. Trátase dun duelo de necesidades ben diferente ao que protagonizaron na primeira volta (0-0), coa escuadra herculina instalada no máis alto da clasificación como sólido líder e a departamental axexando os postos de play-off a menos dun triunfo de distancia. Agora, aínda que empatado a puntos cun Rácing de Santander que disputou un partido menos, o Deportivo xa non é líder logo dunha moi negativa xeira de xogo e resultados na que sumou tan só catro puntos de 15 posíbeis, mentres que neste tempo os Diaños Verdes non só non recortaron a diferenza cos postos de promoción, senón que a duplicaron. Por iso ambos os conxuntos galegos están obrigados a sumar a vitoria se non queren continuar afondando nas súas crises e afastándose dos seus obxectivos. Non obstante, o mediocampista ferrolán Kevin Presa renuncia a toda presión e di que "é o Deportivo quen a ten, pois vén dunha mala xeira de resultados", e prognosticou que o derbi de hoxe será "un partido bonito e emocionante". Visión ben distinta teñen na cidade herculina, pois, tal e como salientou Jaime pese a recoñecer que o Dépor está "nunha situación nova", os xogadores branquiazuis afrontan o partido "igual que o resto, querendo gañalo e sen pensar no rival". O adeus do Estremadura regala os puntos ao Celta B Sen deixar a Primeira RFEF, o Celta B fíxose cos tres puntos sen baixar do autobús a costa dun Estremadura que dixo definitivamente adeus á competición logo de que o Xuíz Único de Competición decretase o seu descenso automático logo de non presentarse a xogar a semana pasada contra o Rácing de Ferrol, segunda incomparecencia logo da protagonizada en novembro de 2021 contra, precisamente, outro equipo galego, o Deportivo. Deste modo, todos os partidos que os de Almendralexo tiñan pendentes por xogar, comezando polo de hoxe ante o filial celeste, se lle dan automaticamente por gañados aos seus rivais por un resultado de 2-0. Celta-Mallorca Quen si entrará en acción será o primeiro equipo olívico, e máis concretamente ás 18.30 horas de mañá en Balaídos contra o Mallorca, quinto pola cola na clasificación con seis puntos menos que o Celta. Iso non significa que vaia ser un compromiso doado para os xogadores galegos, pois recentemente non puideron pasar do empate ante Levante -último- e Cádiz, antepenúltimo clasificado. Por iso, e máis tendo en conta que os baleares poderán contar cun reforzo de calidade como é o centrocampista internacional francés Clement Grenier -ex de equipos como AS Roma e Olympique de Lión-, fichado esta semana logo da grave lesión padecida por Íñigo Ruiz, non hai espazo para a confianza, e menos logo dos últimos tropezos que deixaron o Celta en terra de ninguén con 11 puntos sobre o descenso pero a 12 de Europa. Lugo-Alcorcón Finalmente, o único representante da Galiza na Segunda División, o Club Deportivo Lugo, recibe a visita dun equipo afundido no pozo da clasificación, Alcorcón, fechacancelas desde mediados de setembro con unicamente 14 puntos en 29 partidos. Mais un deses sumouno ante a escuadra albivermella, polo que os de Rubén Albés tratarán de evitar repetir os erros da primeira volta e sumar unha vitoria que podería ser vital nunha carreira pola salvación na que está moi ben posicionado a pesar de que finalizou recentemente ante o Huesca a súa magnífica xeira de máis de tres meses sen coñecer a derrota.


Summary: A Consellaría de Educación acordou coa Motion Picture Licensing Company a utilización de contidos audiovisuais polo prezo de 1.25 euros por alumno/a e ano, un total de 325.000 euros máis IVE. CIG-Ensino critica que a Xunta permita "o negocio de empresas privadas nos centros"

O pasado mes de decembro a Consellaría de Educación remitiu aos centros de ensino unha circular na que se lles lembraba aos docentes a prohibición de proxectar filmes completos ou calquera outro material audiovisual na súa totalidade, segundo o previsto na Lei de Propiedade Intelectual. Nas aulas, segundo a norma, si se poderán exhibir fragmentos de obras audiovisuais sempre que "tales actos se fagan unicamente para a ilustración das súas actividades educativas", que a difusión teña lugar no horario lectivo, "que se trate de obras xa divulgadas" e "que as obras non teñan a condición de libro de texto, manual universitario ou publicación asimilada". Na circular, Educación advertía de que, no caso de que non se respectasen estes límites, as xestoras de dereitos poderían esixirlles aos centros autorización previa e mesmo poderían demandar compensacións económicas. A Consellaría acordou cunha empresa privada a utilización dos contidos audiovisuais polo prezo de 1.25€ por alumno/a e ano Posteriormente a Consellaría acordou cunha empresa privada a utilización dos contidos audiovisuais polo prezo de 1.25€ por alumno/a e ano. Así se recolle nunha carta remitida este martes 24 de marzo aos centros educativos polo director xeral en España de Motion Picture Licensing Company que pon á súa disposición "unha licenza anual para poder utilizar os contidos audiovisuais polo prezo acordado coa Xunta de Galicia de 1.25€ ao ano por alumno/a, IVE non incluído". CIG-Ensino considera "totalmente inaceptábel e inxustificábel que a Consellaría en lugar de facilitar o uso gratuíto e total dos recursos audiovisuais mercantilice e facilite un negocio a conta dos centros educativos, malia que ano tras ano teñen recortados os orzamentos para o seu funcionamento". Esíxelle ademais á Consellaría que "de inmediato prohiba o cobro e o negocio de empresas privadas nos centros educativos e que garanta a total gratuidade da utilización dos recursos audiovisuais como recurso pedagóxico e didáctico tal e como se viña facendo até o de agora". Engade que "é impropio dunha administración educativa que propicie e alimente un negocio privado a conta dun servizo que a administración educativa está obrigada a facilitar". De igual xeito, fai un chamamento ás direccións dos centros e ao profesorado "para que non paguen ningún imposto por realizar o seu traballo e que continúen usando todo tipo de ferramentas que son necesarias para realizar o seu traballo coa maior eficacia posíbel". CIG-Ensino esíxelle á Consellaría que "de inmediato prohiba o cobro e o negocio de empresas privadas nos centros educativos e que garanta a total gratuidade da utilización dos recursos audiovisuais como recurso pedagóxico e didáctico" O sindicato lembra que "a utilización, reprodución e exhibición de material de carácter audiovisual, fotográfico ou plástico é algo inherente á práctica docente" e que "o seu uso é imprescindíbel na maioría das materias, xa que facilita, acompaña e ilustra a aprendizaxe, a comprensión, a reflexión e a visión crítica". Así mesmo, sinala que "a renovación e a innovación pedagóxica non pode entenderse sen o uso de todo tipo material, recursos e soportes nos que se manifesta a cultura, as artes plásticas, audiovisuais e artísticas e que deben estar á disposición dos centros" e engade que "é incomprensíbel intentar limitar a tarefa docente exclusivamente ao uso do libro de texto e desbotar o uso dos recursos cinematográficos, musicais, documentais nas aulas". Se todos os centros pagasen a cantidade acordada entre a Consellaría de Educación e a Motion Picture Licensing Company, esta empresa privada recibiría 325.000 euros anuais máis IVE CIG-Ensino xa levara o tema á Mesa Sectorial realizada o día 10 de febreiro de 2015 para solicitar a derrogación da circular distribuída en decembro, sinalando que consideraban "unha irresponsabilidade da Consellaría" o "trasladar o problema aos centros educativos e limitar o uso dos recursos audiovisuais". "Se hai conflito cos xestores deses dereitos, debe ser a Consellaría a que pague o uso dos mesmos e non os centros", engadía. En Galicia hai ao redor de 260 mil alumnos e alumnas pamtriculadas nos centros públicos de ensino non universitario. Se todos os centros pagasen a cantidade acordada entre a Consellaría de Educación e a Motion Picture Licensing Company, esta empresa privada recibiría 325.000 euros anuais máis IVE. Carta remitida aos centros de ensino por Motion Picture Licensing Company (.pdf)


Summary: A maioría conservadora saca adiante en Compostela a polémica ordenanza que regula a ocupación e uso da vía pública nun pleno animado pola cazolada que as organizacións socio-culturais armaron diante do Concello. Berraban contra unha norma "antidemocrática" contra a que só votou o BNG

Cando os seus berros empezaron a se ouvir, fecharon as xanelas. Fóra, centos de voces, outras tantas cazolas e un berro: 'A rúa é nosa, e non de Currás'. Dentro, a corporación municipal do Concello de Compostela ao completo facía o que podía por prestar atención. Os nove primeiros puntos da orde do día do Pleno aprobáronse por unanimidade. E o décimo era o motivo polo que todas esas persoas armaban barullo: a aprobación --porque saíu adiante, a pesar da oposición de canto colectivo socio-cultural hai en Compostela, a do BNG e a abstención dun PSOE preocupado polos carriños dos xeados e a súa colocación na Cidade Vella-- da polémica ordenanza que regula a ocupación e uso da vía pública, e que prevé un sistema de taxas e fianzas a cobrar pola realización de actividades na rúa. "Pode ceder o uso da palabra aos colectivos sociais?"Desde a bancada do PP, Albino Vázquez Aldrey fai as veces de voceiro. Empeza a explicar por que é necesaria a norma, que se hai que actualizar a de 1998, que se convén dividila en dúas ordenanzas diferentes... E mentres nestas anda, érguese unha man. Ángel Curras, o alcalde, ten boa vista desde o seu púlpito, mais fai que non ve. O mozo xa está de pé. "Pode ceder o uso da palabra aos colectivos sociais aquí representados, que entregaron centos de sinaturas esta mesma mañá contra unha norma que é antidemocrática?", pregunta. E Curras responde que non, que non pode. "O único pensamento que dialoga consigo mesmo é o fascismo", espeta o mozo, sindicalista da CUT. E un Currás visibelmente nervoso anuncia un tempo morto de dous minutos e abandona a sala. Volve. O activista pregunta outra vez: "Pode abrir a quenda de palabra aos colectivos sociais?". E Currás convídao a abandonar a sala. Tres policías acompáñano até a porta. E entran outra vez. Unha voz de muller elévase por riba do discurso do rexedor: "Eu tamén quero facer uso da miña palabra, como veciña de compostela e integrante da Rede Feminista Galega". Currás mándaa saír. A terceira muller, activista de Adiante, xa non di nada. Ou di moito. Érguese e abre o cartaz que ten nas mans: 'Estamos fart@s. A rúa é nosa'. Un policía arríncalle o papel das mans, e bótaa fóra. Na cara de Currás debúxase un enorme sorriso que aínda tarda en se lle borrar. Segue o pleno.Unha sesión 'a fiestra pechada'O micro ponse verde para Rafael Vilar, concelleiro do BNG. Cun discurso contido, insiste en que o seu grupo votará contra a ordenanza porque restrinxe dereitos e liberdades, polo "exceso de arbitrariedade que deixa ao Concello plenamente facultado para suspender calquera acto previamente autorizado" e que prohibe o uso de megafonía "agás no exercicio do dereito de reunión", un engadido proposto xustamente pol@s nacionalistas. Alén disto, Vilar insiste tamén en que non se fala das persoas que viven do seu traballo na rúa, facendo música ou coa venda ambulante, e ironiza: "non sabemos se tamén isto se vai prohibir". Quenda de palabra para Xosé Sánchez Bugallo. Os berros de fóra seguen. O ex-alcalde pide que se feche a fiestra. Pode perderse na súa intervención, di. Adianta que o seu grupo se absterá na votación, e rememora aqueles anos en que era el quen sentaba na cadeira que hoxe ocupa Currás --desde 1998 até 2011--: "tradicionalmente o que viñamos facendo no Concello (...)". O que viñan facendo era, segundo explicou, aplicar as taxas fixadas para aqueles colectivos que procuraban lucro coa súa actividade, ficando exentos todos os demais. Segue aclarando o voto, e alude a problemas na redacción da regulación dos carriños dos xeados. Ángel Currás sorrí, e faino unha e outra vez, sempre que alguén pronuncia 'carriño dos xeados'. Responde Vázquez Aldrey polo PP, e arremete contra o "equilibrio dialéctico" que Rafael Vilar mantivo no seu discurso, "por non manifestar que o seu posicionamento ideolóxico concorda coa protesta de aí fóra. Ou non sabe vostede que o seu compañeiro Néstor Rego está canda eles, tocando seguramente algunha cazola?". Efectivamente, o ex-tenente de alcalde e actual presidente da senlleira Agrupación Cultural O Galo estaba canda el@s. Non levaba cazola. O conservador di ficar sorprendido polo discurso do nacionalista, pois seica a ordenanza fiscal estabelece que as actividades sen ánimo de lucro fican exentas. "Que cine ían facer? Ken Loach? Querían armar as masas?"Volve a quenda de palabra a Rafael Vilar. Abandona o "equilibrio dialéctico" e saca o xenio. "Querían cobrar vostedes 400€ por un ciclo de cine a un pequeno colectivo. Non sei que cine ían facer. Ken Loach? Querían armar as masas?" Vilar insiste no voto en contra, mais sabe que á maioría do PP non lle vai importar, e a ordenanza sairá adiante. "No periodo de alegacións faremos chegar as nosas propias, e as de todas as persoas que están fóra". E fóra, case dúas horas despois, seguían batendo nas cazolas centos de persoas, ben anónimas ben activistas de organizacións como a Rede Feminista Galega, Adiante, O Galo, Foro Galego de Inmigración, CIG, CUT, CNT, Candidatura do Povo, Gentalha do Pichel ou Causa Galiza. O resultado da votación no pleno non colleu por sorpresa a ninguén. Sabían que a ordenanza recibiría luz verde. Sobraban os 13 apoios do PP, fronte ás 9 abstencións do PSOE e os 3 rexeitamentos do BNG. Currás dá por finalizada a sesión e volve sorrir, lembrando, quizais, un carriño dos xeados.


A Suso de Toro, sen acritude, con moito respeto e afecto. Hai que dicir que o escepticismo defensivo de Suso de Toro cos intelectuais pode ser tan liberador e san coma o contrario: tamén pode converterse en populismo cínico e resabiado, demasiado resabiado e frívolo "Hai que ter precaución cos intelectuais como cos medicamentos". Deste xeito, o 5 de Marzo do 2007, sentenciaba Suso de Toro encol desa honesta e necesaria tarefa que consiste en facer intelixíbeis as cousas. Dito dun xeito sinxelo: pensar. O artigo de Suso de Toro levaba por título Da tribu de Benjamin e, a día de hoxe, coma a primeira vez que o lin, deixoume un sabor agridoce, pois desvela os non poucos prexuízos que Suso proxecta sobre o que é ou debería ser –sic- un escritor. Hai que dicir que o escepticismo defensivo de Suso de Toro cos intelectuais pode ser tan liberador e san coma o contrario: tamén pode converterse en populismo cínico e resabiado, demasiado resabiado e frívolo. Con todo, convén ir ao gran e aclarar porqué o que aquí escrebe sente desconformidade, non só co compromiso persoal que Suso de Toro adquiriu con José Luís Rodríguez Zapatero no seu momento, do que non penso falar neste artigo, senón tamén con certas afirmacións verquidas naquel artigo. Dicía, Suso, neste artigo, que o mundo do escritor é un mundo onde non existe o presente. Nunca souben como interpretar esta afirmación, acaso sexa porque para min, persoalmente, o escritor vive, coma todo ser humano, no presente, por moito esforzo que poña en deixarse levar pola nostalxia daqueles marabillosos anos ou por certo mesianismo utópico que anceia trascender o existente. Non é un crime, dende logo, refugarse nun pasado ou nun futuro idealizado, ao fin e ao cabo, somos seres humanos Non é un crime, dende logo, refugarse nun pasado ou nun futuro idealizado, ao fin e ao cabo, somos seres humanos, e neste clima de incivilización e barbarie permanente, para fuxir das acedas temperaturas da indignación cando deveñen nunha especie de obriga permanente, supoño que precisamos evadirnos e descansar. Se humano é equivocarse, humano é, tamén, fuxir da realidade, aínda que só sexa para ir na procura de osíxeno, como as baleas. Dicía, tamén, Suso, neste artigo, que o intelectual só existe a través da palabra. E de novo, sentinme desconcertado ante esta afirmación, porque o que aquí escribe xuraría vivir a vida tamén dende os sentidos e levar unha vida moi, moi semellante ao resto dos mortais; a resultas disto, a produción intelectual ten que ser, en certo modo, un espello da realidade que nos golpea día a día, dun xeito ou outro. As palabras son só unha manifestación dos múltiples xeitos que temos de significar, e significarnos perante as cousas. En fin, existe, eu creo, demasiada mitificación ao redor da figura do intelectual En fin, existe, eu creo, demasiada mitificación ao redor da figura do intelectual, e quizais, neste século no que as grandes certezas e as grandes causas, así coma os líderes que pretenden representalas simbolicamente, causan un comprensible escepticismo distanciado, sexa necesario recordarnos que todos, con maior ou menor capacidade, temos a potencialidade de facer intelixible o mundo que nos arrodea, de facer o esforzo de entender para situarnos perante os acontecementos. Polo demais, é moi fácil, incluso se percibe de xeito intuitivo por parte dunha boa porcentaxe da sociedade civil, darse conta de cando un intelectual pretende vendernos produtos que pasan pornovidosos… e que non son máis que a reactualización, con enfeites clásicos mal e interesadamente interpretados, de certo espírito de resignación intelectualizado con xerga académicista. A moitos nos pasa – a min, polo menos – que damos por suposto que os receptores da mensaxe entenden o significado das palabras que utilizamos: craso erro. Creo, honestamente, que as persoas que tomamos a palabra en público de vez en cando deberiamos esforzarnos máis en atopar un punto de encontro entre a espontaneidade da linguaxe popular –entendendo por tal o senso máis etnográfico, cotiá, da lingua – e o afán sistemático da linguaxe culta/académica. Volvendo ao artigo de Suso, quixera dicir que o que me molestou e me molesta deste artigo é o seguinte: o feito de que está escrito dende unha interpretación bastante limitada e prexuizosa do que é – ou debería ser - un escritor: O que me molestou e me molesta deste artigo é o seguinte: o feito de que está escrito dende unha interpretación bastante limitada e prexuizosa do que é – ou debería ser - un escritor "Vive na linguaxe, coma todo ser humano, pero en grao sumo" Todo depende, supoño, de se ese escritor tende a pensar que o ser das cousas aniña necesariamente nas palabras, o cal é supor demasiado nestes tempos nos que sabemos que o acto de representar a realidade a través das palabras está tan mediado polos instrumentos de reprodución técnica – audiovisual, prensa escrita e dixital- e polos propios prexuízos, filias e fobias persoais da aristocracia do gusto que aniña en non poucas editoriais. "É un alienado" Todo depende, supoño, do grado de resistencia moral e intelectual que o escritor opoña ao fado máxico das ideoloxías demodé ou dos opiáceos estéticos Todo depende, supoño, do grado de resistencia moral e intelectual que o escritor opoña ao fado máxico das ideoloxías demodé ou dos opiáceos estéticos. Escritores, o que se di escritores, hai no mundo tantos e tan diversos coma persoas, e non todas están dispostas a deixarse enganar por cantos de serea. Existiron e existen, abofé, en Galicia, unha boa nómina de creadores, científicos e cidadáns do pobo raso que nunca se deixaron enganar polos cantos de serea do republicanismo, o laicismo ou o federalismo de José Luís Rodríguez Zapatero, e é honesto e nobre recordalo aquí sen necesidade de por nome e apelidos. Eles saben quen son, e abonda con iso. "No escritor non existe proxección cara o futuro" xa que todo no escritor é "pasado e memoria" Non quixera facer neste artigo unha lista ou unha mini-investigación ponderada dos escritores que fixeron da proxección e a catarse cara ao futuro todo un leitmotiv creativo, creo que abonda con discrepar desta representación bastante limitada e parcial de Suso. De novo, tomamos por absoluto o que non é máis que relativo, ou por norma xeral o que non é máis que excepción particular. Ademais, hai moitos escritores que consideran – eu, entre eles, se se quere considerarme como escritor ou intelectual, e se non se quere, tamén. Non mudaría a miña consideración – que recuperar ese pasado e esa memoria – para ser máis precisos, esa memoria de memorias - é profundamente necesario como palanca, non como retórica auto-vistimizante, mais que ese pasado e esa memoria está por escribir e seguirao estando mentres non se faga unha especie de vudú colectivo coa pantasma do Franquismo e coa nosa caótica situación social e institucional presente, rotudamente caótica e desesperanzadora. "O escritor é inmaturo". "O escritor ten alma de vello". "Non deixa de dicir onde imos parar". Sempre anda coa leria do "non é isto, non era isto". É un "eterno negador". É incapaz de"convivir" e de "competir" cos "contemporáneos" Ao parecer, os intelectuais non teñen que pagar facturas, atender aos seus fillos, sacar tempo para estar coas súas parellas ou falar co panadeiro, e tampouco saben nada da vida porque están as 24 horas do día, seica, amarrados aos libros coma un escriba da Idade Media É realmente incríbel a cantidade de categorizacions psicolóxicas e estereotipos que Suso de Toro lanzou neste artigo, e ás veces mesmo semella, sen intención de facerlle psicanálise, que esa representación verbal do escritor que Suso fai no artigo obedece máis a unha auto-imaxe crítica e resignada que el se fai de si mesmo citando literalmente a Walter Benjamin que a outra cousa. Ao fin e ao cabo, acontece moitas veces, tendemos a pensar que as nosas filias e fobias persoais son o espello proxectivo das filias e fobias dos outros ou dos demais; evidentemente… questo non é vero, entre outras cousas porque os escritores son, até que se demostre o contrario, persoas, e as concepcións do mundo – moi persoais - son o suficientemente diversas como para rachar en anacos calquera desexo de categorización psicolóxica ou condutual de l'atto di scrivere. "O intelectual existe a través da palabra, e aínda que teña unha idea do que é a vida, non ten tempo para vivila. E por iso a descoñece tanto". "O escritor expresa a razón do individuo", "do xenérico", "do histórico", "do nacional" Desconcertante; ao parecer, os intelectuais non teñen que pagar facturas, atender aos seus fillos, sacar tempo para estar coas súas parellas ou falar co panadeiro, e tampouco saben nada da vida porque están as 24 horas do día, seica, amarrados aos libros coma un escriba da Idade Media. Sexamos honestos, cantos intelectuais poden permitirse isto?. Cando Suso menciona a palabra intelectual semella referirse a un intelectual en concreto, seguramente a ese gurú mediático que aparece constantemente nos mass-media e que son, como diría Amy Goodman, expertos en nada con opinión sobre todo. Fíxense vostedes senon o moito que fai Roberto Blanco Valdés co seu milagroso dereito constitucional, mondieu!, caseque podería viaxar á luá con tal milagroso cachibache intelectual! Ademais, se se pretende expresar a razón do individuo, dubido moito que se poda expresar, ao mesmo tempo, o xenérico, o histórico ou o nacional. Pasados xa están os tempos dese imaxinario decimonónico no que o escritor ten que aspirar a ser un xenio e, por ende, precisará do illamento social e da auto-tortura existencial para tocar coas mans os selectos cumios da excelencia estética e/ou intelectual. De aí a unha futura homenaxe institucional ou canonización académica, na que se presentará ao xenio de turno coma un representante das esencias patrias, un galego ilustre, un americano ilustre.. and so on, non mediará nin un paso. "Descoñece os coñecementos dos enxeñeiros e científicos". Por iso, di Suso, dende o seu "turbado mundo de irracionalidade" (…) non está capacitado para entender os necesarios equilibrios" e "inevitables contradicions" da vida social, así como tampouco pode entender os"pactos negociados" superando o seu turbado mundo emocional" O "turbado mundo de irracionalidade", a "inmadurez", se por madurez se entende a aquiescencia da rebeldía, así como a condición de "eterno negador" e a súa tensa relación cos "contemporáneos" son, creo eu, o principio activo dun escritor/intelectual ou cidadán con inquedanzas O que eu lle respondería aquí a Suso de Toro e que, se ser escritor ou intelectual non son necesariamente a mesma cousa, e se ámbalas dúas, ademais, son empurradas por certa circunstancialidade vital ou existencial, é realmente difícil que tanto o escritor coma o intelectual poidan oporse á hiper-departamentalización do coñecemento nos sistemas educativos da civilizatio neoliberal e toda a súa rede institucional, pública ou privada, ancorada no criterio da máxima especialización, eficacia, rapidez e beneficio posible no menor tempo posible. Non é ese, precisamente, o seu cometido; precisamente, se o escritor e o intelectual escriben dende ese desexo de reconstruír un mundo, exterior e interior, que se lle presenta en anacos, quer a través da hiper-especialización mercantilizada do coñecemento, quer a través da desfragmentación dos grandes emporios privados da in-comunicación e a des-información, e se o intelectual percibe tamén que ese modelo pedagóxico se presenta como hexemónico nas sociedades liberais-capitalistas, é lóxico supor que o seu lugar mental e as súas armas de oposición non pode atopalas só nos coñecementos científico-técnicos, ou cando menos, na concepción mercantil e instrumental que dos mesmos se ten a altas esferas académicas, políticas e económicas. O "turbado mundo de irracionalidade", a "inmadurez", se por madurez se entende a aquiescencia da rebeldía, así como a condición de "eterno negador" e a súa tensa relación cos "contemporáneos" son, creo eu, o principio activo dun escritor/intelectual ou cidadán con inquedanzas, e non doutro xeito pode ser cando percibimos que a "racionalidade" desta civilización nos empurra cara a unha "irracionalidade" disidente e provocativa que ten o seu leitmotiv no desexo de afirmar que a mundialización do actual modelo global de desenvolvemento non ten ningún horizonte ético nin existencial agás a violencia, a auto-xenreira e a competitividade como pautas colectivas de comportamento xa profundísimamente interiorizadas. Nada aclarou, Suso de Toro, neste artigo, sobre que entendía, concretamente, por "necesarios equilibrios" e "inevitables contradicions", mais, con todo, non deixan de resultarme desconcertantes as seguintes palabras : "O "escritor intelectual" (…) opina sobre a sociedade dende unha "posición estetizante", a diferencia do "político sensato" (…) , este non acepta a "someterse á ética da responsabilidade (…) " Que se pode inferir disto? Que o intelectual non ten unha ética da responsabilidade e que o político sensato si? Que se pode inferir disto? Que o intelectual non ten unha ética da responsabilidade e que o político sensato si? Que os políticos sensatos non opinan sobre a sociedade dende unha posición estetizante - tanto ou máis que certos escritores e intelectuais – Que a ética da responsabilidade ten que estar "sometida" (..) a algún fundamento de modo xeral sen que a propia conciencia persoal poda reflexionar sobre as consecuencias de tal sometemento? Que os políticos son quen navegan no reino da sensatez e o sentido común e que os escritores e intelectuais que non se someten á mesma só saben fumar haxix e escoitar Jazz dándose a unha vida disoluta, bohemia e narcisista?. Resúltame difícil crer, Suso, que esta sociedade poida entenderse con estereotipos demasiado estereotipadores.


Desde a mesma xénese da humanidade tiñamos, no mellor dos casos, un 50% de probabilidades de sobrevivir tras padecer un andazo, xa fose este de orixe viral ou bacteriano. O ser humano pasaba frío cada inverno até o punto de que as baixas temperaturas se situaban na orixe de cíclicos e regulares falecementos masivos. Amais, os períodos de fame eran a norma antes da chegada da primavera, implicando un consecuente incremento na taxa de mortalidade, nomeadamente entre os espécimes máis febles e novos. E así transcorreron milleiros de anos! Só en datas relativamente recentes, de xeito máis acentuado trala segunda guerra mundial, interveñen fenómenos que van revolucionar o noso devir, como son a invención dos antibióticos e a xeneralización da vacinación, xunto co auxe e normalización do uso do petróleo que, asemade, empurra en gran medida a produción agrícola e permite alimentar a un maior número de persoas. A resultante de todos estes flamantes procesos e innovacións é que a poboación mundial duplica a súa esperanza de vida e, por extensión, multiplica as súas unidades de xeito exponencial, que se diseminan ao longo e ancho do planeta como nunca antes, detonando á súa vez novos cambios, cada vez máis amplos e profundos. Antibióticos, vacinas e petróleo fan que a humanidade se impoña sobre a súa sorte animal, substraéndose momentaneamente da súa fráxil condición natural. A ditadura do ser humano sobre o resto de especies e, en xeral, a consolidación da súa ascendente e poder sobre o planeta terra, que implica unha consecuente e perniciosa transformación do medio, ten unha curta historia, de pouco máis de medio século. Unha gota de auga na historia humana iniciada na noite dos tempos, e que sempre estivera marcada pola enfermidade, o frío e a fame, e, sempre en loita contra os elementos, pola inconsistencia da propia vida. Así as cousas, cunha ampla perspectiva temporal, a actual pandemia de Covid-19, a catástrofe que a día de hoxe atravesamos, non ten nada de orixinal. Á luz da historia da humanidade o andazo xurdido en Wuhan, na China, debe ser interpretado coma un inesperado e doloroso recordatorio da nosa propia condición, sendo o noso cotiá a indefensión fronte á hostil entorna. A anomalía son os últimos anos, que representan un período inédito e extraordinario da nosa evolución. Unha nova era que Jean-François Lyotard cualifica de posmoderna, na que triunfan as ciencias humanas sobre as naturais, as interpretacións sociais sobre os feitos, a subxectividade sobre a obxectividade. Unha nova era adobiada dun contexto intelectual que, obviando o máis básico, a saber que o home non é máis ca un simio que sobrevive grazas á técnica, adormece a consciencia da precariedade da nosa existencia, retirándonos toda carga natural en beneficio da única carga cultural para interpretar dun mundo que segue a ser pouco humano.Esquecemos que sobrevivimos en virtude do fogo que nos quenta en inverno, que nos permite vivir en climas denantes inhabitables e cociñar os alimentos. En virtude de técnica que nos proporciona vestimenta e calzado, vivenda, vehículos de transporte, ferramentas de todo tipo, coidados e medicinas para vivir de xeito seguro e confortable... En virtude desa mesma técnica que, aínda hoxe, permite salvar un importante número de pacientes graves infectados de coronavirus en virtude de combinacións de medicamentos xa existentes e con asistencia respiratoria artificial. Esa técnica que tamén permite identificar as pautas de expansión do virus e implementar medidas para frear o seu auxe, ou que permite radiografar polo miúdo a propia natureza do Sars-Cov-2, sendo unicamente cuestión de tempo o descubrimento dunha vacina e tratamento eficaces que lles permitan ao ser humano pasar definitivamente páxina da pandemia. Virus mediante estamos en pleno xiro realista da nosa existencia, dolorosa toma de conciencia da nosa fráxil condición, diante da redención da nosa humanidade.


Summary: CON VÍDEO | O incendio "intencionado" iniciado o xoves na parroquia verinesa de Vilamaior obrigou a cortar a A-52 e mais a N-525 e derivou en situación 2 pola súa proximidade a zonas habitadas, aínda que non houbo desaloxos. Foron arrasados montes de "gran riqueza forestal"

Outra volta, Ourense. A provincia máis atinxida polo lume practicamente cada verán volve estar no centro da loita contra as lapas. O incendio que, declarado este xoves, comezou cunha superficie estimada "dunhas 20 hectáreas" na parroquia verinesa de Vilamaior, segundo datos da Consellería de Medio Rural, disparouse en poucas horas. A media tarde foi decretada na zona a situación 2, que implica risco para vivendas, pola proximidade do incendio ao núcleo de Queirugás. Ás 8 da tarde a estimación oficial da superficie afectada estaba por riba das 40 hectáreas e contra as 10 da noite disparárase alén das 500. Neste venres as cifras oficiais indicaron que arderan case 1.400 hectáreas nun incendio afectou os concellos de Verín e Vilardevós e que a Xunta dá por feito que foi intencionado. Xa ao mediodía, desde a Administración galega dábase por estabilizado aínda que non controlado aínda, desactivándose xa a situación 2 de emerxencia. Así se encuentra el incendio Vilamaior a la llegada d #Brif Laza. pic.twitter.com/IkFWsm2oTS — Diario de un Bombero (@BrifLaza) 03 agosto 2017 Inicio do incendio / Brif Laza Como adoito, a dimensión pública do incendio transcendeu as localidades máis afectadas cando as lapas chegaron a grandes vías de comunicación. Non en van, o forte vento fíxoas avanzar moi rápido ata a obrigar ao corte da autovía das Rías Baixas (A-52) na contorna de Queirugás e tamén a estrada convencional N-525. Un vídeo gravado dende o seu vehículo polos membros do grupo musical Amparanoia, que viaxaba cara ao festival Sonrías Baixas de Bueu, amosa a virulencia do incendio. 80 km de Ourense,de camino @sonriasbaixas nos encontramos con este desastre en la naturaleza.la banda Amparanoia estamos bien Animo Galicia pic.twitter.com/pGgJqmrHtJ — Amparanoia (@amparanoiaofi) 03 agosto 2017 As lapas na A-52, no vídeo gravado polo grupo Amparanoia Segundo a información difundida por Medio Rural na tarde do xoves no momento de declarar a situación 2 estaban a traballar na extinción do incendio de verín 22 brigadas, 10 motobombas, 12 helicópteros e catro avións. Ademais dos medios da Xunta incorporáronse ao combate do incendio membros da Brif de Laza, pertencentes ao Ministerio de Medio Ambiente, e efectivos da Unidade Militar de Emerxencia. A extinción do incendio de Verín continuou durante a noite pero sen medios aéreos, que como adoito tiveron que retirarse ao ficar sen luz solar. Estes efectivos contra incendios actúan dende o aire na zona dende pouco despois das oito e media da mañá deste venres. Esta é a situación que atoparon os membros da Brif de Laza ao chegaren á zona. #IfVilamaiorVerin #Brif Laza Parte 2 pic.twitter.com/BpCC9VwPrh — Diario de un Bombero (@BrifLaza) 04 agosto 2017 Estado do incendio este venres pola mañá Desde a mañá deste venres, empezáronse a restablecer os servizos de luz e auga que quedaran suspendidos nas zonas afectadas por un incendio que comezou en Vilamaior de Val e se achegou a unha área cun medio cento de vivendas, aínda que nos casos máis graves acabou por alcanzar só o cerrume de dúas casas. O feito de que as lapas comezasen nun lugar onde hai unha semana se iniciara outro lume fortalece a hipótese de que fose intencionado. A conselleira Vázquez insistía na "intencionalidade" ao iniciarse o lume nunha zona "onde non era a primeira vez que había un foco". A titular de Medio Rural asegurou que o rápido movemento do vento e a "sequía extrema" foron factores claves na propagación do lume nunha zona que leva "moitos meses sen chuvia". En canto aos danos, Ángeles Vázquez lamentou a "gran riqueza forestal" queimada, ao afectar montes repoboados en 2005 e 2009 e moreas de piñeiros e castiñeiros calcinados. Ademais, arderon moitos pastos e colmeas, aínda que non houbo danos persoais e ningún veciño tivo que ser finalmente desaloxado da súa vivenda. O incendio arrasou áreas de "gran riqueza forestal", montes de piñeiros e castiñeiros repoboados en 2005 e 2009 Desde a comarca, o fastío é evidente entre a poboación. En Vilardevós, unha veciña que xa sufriu incendios na súa parroquia e agora ve desde a casa os das localidades veciñas, reflexiona: "É unha sangría todos os anos; levo xa moito tempo vendo isto, pero seguimos igual: gastan os cartos en apagar o lume pero aquí non hai prevención ningunha durante todo o ano". O alcalde de Verían quéixase da falta de medios de "intervención rápida" mentres a conselleira di que houbo unha "rápida resposta" E unha vez máis, as visións son ben diferentes segundo a proximidade ao lume das administracións. O alcalde de Verín, Gerardo Seoane, queixouse da falta de medios de "intervención rápida" cos que, segundo el, podería terse "atallado" o incendio cando "era pequeno" e evitar así a súa propagación. "Está claro que a vixilancia non funciona. É conveniente pensar nalgún sistema de intervención inmediata para que o lume non se propague porque despois é incontrolable", dixo. Pola súa banda, a conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, asegurou que houbo unha "rápida resposta" e que o operativo foi despregado en só "oito minutos" tras o aviso de incendio. Outras 300 hectáreas coñecidas en semanas previas Como é habitual, a información a respecto do incendio de Verín comezou a fluír máis rapidamente a través das redes sociais da man de bombeiros e axentes forestais que actúan na zona que dende Medio Rural. Neste caso, así e todo, o Goberno galego si ofrece datos porque o incendio responde aos criterios que segundo a política vixente dende 2009 deben levar a informar a prensa e a poboación en xeral, isto é, máis de 20 hectáreas e ademais, risco para zonas habitadas. Está prevista, ademais, unha comparecencia ante a prensa en Santiago da conselleira Ángeles Vázquez para a mañá deste venres, na que informará do operativo tras visitar a zona afectada durante a noite. Os escasos comunidados difundidos durante as últimas semanas por Medio Rural referíronse, case na súa totalidade, a outros incendios na provincia de Ourense. Así, dous que afectaron a Monterrei e outro en Vilamartín de Valdeorras sumaron dende finais de xullo unhas 300 hectáreas. Mentres, xa na provincia de Lugo, pero moi preto de Ourense, o Goberno comunicou nas últimas semanas un único incendio de 20,57 hectáreas en Pantón. Precisamente, na tarde deste venres, declarouse outro incendio que afectou unhas 35 hectáreas e do que anunciou a Xunta. Iniciouse na parroquia de Araúxo, en Lobios, dentro da Serra do Xurés e moi preto da fronteira con Portugal. Os equipos de extinción desprazáronse ata a zona a primeiras horas da tarde, tal e como relata o BRIF de Laza neste vídeo. Quedou estabilizado a últimas horas da tarde. #Brif Laza (Mañana) seguimos en #IFVilamaiorVerín #Brif Laza (Tarde) ya se encuentra el incendio de Lobios, Xurés! Y así se lo encuentran.. pic.twitter.com/OjiW5I066P — Diario de un Bombero (@BrifLaza) 04 agosto 2017 Incendio na parroquia de Araúxo, en Lobios (Ourense) Ademais, outros dous incendios que superaron cadansúas 20 hectáreas queimadas declaráronse no concello lugués de Pantón e no de Xinzo, tamén durante a tarde deste venres. Foi, concretamente, na parroquia de Toldaos do muncipio lucense e na de Damil, no de Ourense.


Summary: Máis de 200 persoas fixeron unha andaina de protesta polo Monte do Gato para defender o patrimonio natural e histórico desta paraxe

O arqueólogo Antón Malde certifica que a Torre de Teodomiro, unha fortificación da Alta Idade Media de gran transcendencia histórica, está situada no Monte do Gato, paraxe natural en que varias compañías pretenden levantar parques eólicos con muíños de 200 metros. O reputado arqueólogo, que prepara o informe para llo remitir á Consellaría de Cultura, denuncia deficiencias nos informes sobre patrimonio presentados polas compañías enerxéticas e sinala as Administracións como responsábeis do mantemento deste Ben de Interese Cultural, que ademais inclúe unha rede de antigas vías de comunicación, entre as cales están un camiño real, outros ligados aos túmulos existentes no Monte e trazados do Camiño de Santiago que comunicaban a zona de Monfero, Irixoa, Aranga, Curtis.... con Santiago de Compostela. Estes vestixios históricos son de suma importancia na historia da Galiza, xa que ademais de ser unha fortificación estratexicamente situada no curso do río Mendo, o rei suevo Teodomiro revolucionou a organización administrativa da época, ao substituír a romana por un sistema máis moderno. Veciñanza da parroquia de Fervenzas (Aranga) contrataron Antón Malde para buscar os restos dos que había referencias documentais. Ante as evidencias atopadas, este BIC estaría ao igual que o entorno natural baixo o xugo dos parques eólicos que varias compañías pretenden construír na zona. Organizados xa na Plataforma cidadá Aire limpo nas Mariñas-Mandeo exixen ao alcalde de Aranga, Alberto Platas (PP), que "deixe de esquivar o asunto por cuestións partidistas e lles conceda axudas para loitar contra o levantamento dos muíños". Confían que ante o grande achado o Goberno local mude a súa postura e contribúa á protección dun ben que contribuiría a dinamizar cultural e economicamente a zona. Até entón, a Plataforma cidadá buscará fondos para continuar os traballos de recuperación dos restos arqueolóxicos. Tras varias protestas ante o Concello, onte, sábado 4 de xullo, máis de 200 veciñas e veciños fixeron unha andaina de protesta polo Monte do Gato na que participou o propio Antón Malde, Mónica Fernández-Aceytuna, bióloga de recoñecido prestixio e Fernando Bandín, naturista con gran coñecemento da zona. Estes últimos reivindicaron a conservación e rehabilitación desta zona como Parque Natural, o que protexería o enclave de ameazas industriais e devolvería actividade á zona.


Summary: "A historia mostra que cando se combinan os altos niveis de desnutrición aguda severa nos nenos con gromos mortais de enfermidades como o cólera ou a diarrea, a mortalidade infantil aumenta de forma espectacular e tráxica", indica Unicef.

Unicef vén de alertar de que as crianzas no Corno de África e o Sahel poderían morrer en "cantidades devastadoras" debido á seca que axexa o continente e que conflúe co risco de padecer desnutrición severa e enfermidades. "A historia mostra que cando se combinan os altos niveis de desnutrición aguda severa nos nenos con gromos mortais de enfermidades como o cólera ou a diarrea, a mortalidade infantil aumenta de forma espectacular e tráxica. Cando a auga non está dispoñíbel ou non é segura, os riscos para os nenos multiplícanse exponencialmente", afirmou a directora executiva da entidade, Catherine Russell. Segundo indicou Unicef nun comunicado no marco da Semana Mundial da Auga, o número de persoas afectadas pola seca en Etiopía, Kenia e Somalia sen acceso seguro a auga potábel aumentou de 9,5 millóns a 16,2 millóns en cinco meses, mentres que os nenos e nenas no Sahel tamén enfrontan niveis extremadamente altos de vulnerabilidade hídrica. En Burkina Faso, Chad, Malí, Níxer e Nixeria, a seca, o conflito e a inseguridade están a xerar inseguridade hídrica, con 40 millóns de crianzas enfrontando niveis altos ou extremadamente altos de vulnerabilidade hídrica. Aliás, segundo os últimos datos da Organización Mundial da Saúde (OMS), xa morren máis nenos como resultado da auga e o saneamento inseguros no Sahel que en calquera outra parte do mundo. Máis de 900 millóns de persoas en todo o mundo sofren fame crónica Unicef explica que a meirande parte das persoas no Corno de África dependen da auga que lles entregan os vendedores en camións ou carros tirados por burros, pero nas zonas máis afectadas pola seca, a auga xa non é alcanzábel para moitas familias. En Kenia, até 23 distritos experimentaron repuntas dos prezos significativas en comparanza con xaneiro de 2021; o maior foi o de Mandera, en 400%, seguido de Garissa, con 260%. En Etiopía, o custo da auga en xuño deste ano duplicouse en Oromia e medrou 50% en Somalí a respecto do inicio da seca en outubro de 2021. En Somalia, os prezos medios da auga subiron 85% en Mudug do Sur e 55 e 75%, respectivamente, en Buurhakaba e Ceel Berde, en comparación cos prezos de xaneiro de 2022. Entre xuño de 2021 e xuño de 2022, Unicef e os seus aliados trataron máis de 1,2 millóns de casos de diarrea en rapazas e rapaces menores de cinco anos nas rexións de Etiopía máis afectadas pola seca. Por todo iso, a organización fixo un chamamento aos gobernos, persoas doantes e comunidade internacional para que aumenten o financiamento para satisfacer as necesidades máis agudas dos nenos e brinden apoio flexíbel a longo prazo para rachar o ciclo da crise. Semana Mundial A Semana Mundial da auga é a principal conferencia sobre cuestións mundiais da auga, que se celebra todos os anos desde 1991. Este evento sen fins de lucro créase conxuntamente con organizacións líderes e atrae a unha mestura diversa de participantes de diferentes contornas profesionais e de todos os recunchos do mundo. Ten relación a proliferación de eucaliptos coa seca? Na conferencia propóñense e desenvolven solucións para os maiores desafíos do mundo relacionados coa auga, con temas que van desde a seguridade alimentaria e a saúde ata a agricultura, a tecnoloxía, a biodiversidade e a crise climática.


Summary: Entrementres o Prestige partía en dous e descarregaba 70 mil toneladas de chapapote na costa galega, Silvia Bermúdez estudaba dereito. Soubo do naufraxio pola prensa, e pola prensa soubo tamén das mentiras, da fenda imperceptíbel que tiña o barco, dos "hilillos de plastilina" que derivaron nunha marea negra. Dez anos despois segue a exixir responsabilidades, mais recoñece que "os auténticos responsábeis" non sentarán nunca no banco d@s acusad@s

Que facía en novembro de 2002, cando se produciu a marea negra? Era estudante. Estudaba dereito económico na Universidade de Vigo. E como soubo do afundimento? Polos medios de comunicación. Afíxenme á idea de que era un problema importante, moito maior do que nos contaban, xa desde as primeiras informacións, cando dicían que había un barco á deriva, que tiña unha pequena fenda case imperceptíbel, penso que dicían. Formouse a idea de que se aminoraban os efectos polo que lía na prensa? Non foi tanto polo que lía na prensa como pola reacción do goberno español e da Xunta de Galiza, que intentaban dar unha apariencia de calma que era irreal. Conforme pasou o tempo confirmouse que mentían e que minusvaloraron os efectos reais do afundimento do petroleiro. Após dez anos, como valora a resposta social que houbo naquela altura? Foi un dos feitos que constatou que ese cliché dun pobo galego submiso non é real. Non houbo resignación senón rebeldía, loita e organización ante as mentiras do goberno e dos medios de comunicación. E houbo organización en dúas frontes: dunha banda a resposta de emerxencia para reducir os danos do verquido, limpar as praias, suplantar o goberno; da outra banda, exixir responsabiliades. Á hora de exixir responsabilidades, que espera do xuízo que arrincou esta terza? Se che son sincera e tendo en conta a composición da xudicatura, non teño moitas esperanzas. A Xustiza, con maiúsculo, non está nuns tribunais que benefician os intereses duns poderosos. Haberá alguén a quen lle fagan pagar o pato, mais os verdadeiros responsábeis nin sequera sentarán no banco dos acusados. Quen son eses responsábeis? Os que ocupaban o goberno, tanto o galego como o español, daquela. Un xa está morto, que é Fraga, mais o outro que hoxe é presidente, Mariano Rajoy, que ademais de mentir con aqueles famosos hilillos de plastilina inventou un principio da física até entón descoñecido. Que recorda da súa experiencia como voluntaria? Pois colaborei organizando o voluntariado da miña facultade e despois tamén limpando as praias. Recordo que o primeiro sitio ao que fun foron as Ons e que a sensación primeira foi dunha tristura inmensa, como se se che encollese algo por dentro, ao ver así a costa. Eu son de Vigo e alí non chegou o chapapote, polo que até que pisei as illas non vin a verdadeira repercusión. As imaxes dos informativos estaban censuradas. Recordo un sentimento de tristura, si, mais tamén de rabia e de satisfacción. Ver toda a xente alí, limpando, tamén os que non eran galegos. Rachamos aí con outro cliclé sobradamente estendido: que xa non queda ninguén que se mova desinteresadamente.


Summary: O Goberno español prohibe os desafiuzamentos por falta de pago e sen alternativa habitacional até a fin do estado de alarma, prevista para o 9 de maio. Até o momento, esta medida só protexía aquelas persoas que se atopasen en situación de vulnerabilidade sobrevida polo impacto da Covid-19.

O Consello de Ministras e Ministros aprobou hoxe a prórroga da suspensión dos desafiuzamentos sen alternativa habitacional por motivos de falta de pagamento, que estaba vixente até o 31 de xaneiro para persoas afectadas polo impacto da pandemia, e mantense agora até a finalización do estado de alarma (9 de maio de 2021). Aliás, aínda nove meses após o estoupido da Covid-19 no Estado, incorpóranse a esta medida de suspensión de despexos as familias que se atopaban en situación de vulnerabilidade antes da pandemia e que non estaban protexidas polas medidas para paliar as consecuencias da Covid-19. "É unha normativa que non lexitima ningunha ocupación de vivenda" e que "distingue perfectamente as casuísticas", dixo onte o ministro de Axenda Urbana, Jose Luis Ábalos, sobre a extensión da prohibición de desafiuzar no decreto persoas que ocupen vivendas en precario, sen contrato de arrendamento. O ministro explicou que esta posibilidade só se aplicará en casos de dependencia, menores a cargo ou vítimas de violencia de xénero e sempre que o propietario da vivenda ocupada sexan bancos, fondos voitre ou propietarios con máis de dez inmóbeis urbanos, sen contar vivendas nin garaxes. Nestes casos as e os afectados pola solicitude de despexo serán quen teñan que solicitar a suspensión do procesos. Despois, o xuíz terá que pedir un informe aos servizos sociais que han de acreditar a vulnerabilidade e que proporán medidas para evitar que a persoa prexudicada fique sen vivenda. Serán, en todo caso, as comunidades autónomas as que teñan que propor alternativas habitacionais. Porén, en caso de que esta cuestión non se resolva a Administración compensará o propietario. O Consello de Ministras e Ministros tamén aprobou esta terza feira a prohibición do corte de subministracións básicas (luz, auga, calefacción) a fogares vulnerábeis, impedindo que as compañías eléctricas, de gas e de auga corten a subministración a fogares vulnerábeis ou en risco de exclusión social. Montero atrasa a suba do salario mínimo Na liña do xa sinalado pola vicepresidenta terceira do Goberno español, Nadia Calviño, a ministra portavoz María Jesús Montero avogou ante os medios por non optar xa pola suba do Salario Mínimo Interprofesional (SMI) e afirmou que "en caso de que neste momento non esteamos en condicións de poder facer unha previsión certeira do que vai acontecer, podemos reavaliar esta situación a partir do próximo semestre, onde esperamos que a vacinación alcance unha cobertura suficiente para podermos tomar a decisión máis correcta en relación con esta materia". A oposición da parte 'socialista' do Goberno de coalición a subir xa o SMI enlaza coa posición da patronal, a favor da conxelación para 2021, e pon freo aos anuncios da ministra de Traballo, Yolanda Díaz, de elevar os soldos máis baixos.


Summary: Concentracións en Ourense, Vigo, Compostela e A Mariña responderon con contundencia aos asasinatos de 7 mulleres no conxunto do Estado. "A violencia ten xénero mais tamén ten cómplices", denunciaron as manifestantes que lanzaron un chamado á sociedade para combater o machismo.

"Por que non reaximos como no Gamonal?". Esa era a pregunta que centos de mulleres --e homes-- se facían esta quinta feira nas redes sociais e na rúa após coñecerse o último asasinato machista, desta volta en Tenerife. E suman 7 as mulleres que foron asasinadas pola violencia de xénero en 4 días, cando suman apenas 16 desde que comezou o ano. As mostras de rexeitamento social --e tamén institucional-- reperítonse ao longo destes días por todo o país en repulsa polo asasinato, tamén, das dúas mulleres de Cervo. Organizacións feministas, colectivos sociais, formacións políticas, representantes institucionais... tod@s se sumaron aos actos de denuncia pola morte de María José e Adela mais acotío aparecen novos casos que deixan cifras alarmantes sen que os gobernos da Xunta de Galiza --no noso país-- e o Estado español artellen unha verdadeira estratexia de combate face o que o movemento feminista categoriza como "terrorismo machista". "Que pasaría se as #7asasinadasen4días fosen homes? Non habería unha 'alarma social' por unha 'onda de violencia'? Mais son mulleres, claro" insistía @FacuDiazT en Twitter. Coma este utente milleiros respondían aos crimes machistas baixo o hastag de #7asasidasen4dias. Un clamor social que se fixo notar nas concentracións de repulsa convocadas por todo o país. Centos acudiron en Ourense, Compostela, A Mariña e Vigo ás mobilizacións convocadas pola Marcha Mundial das Mulleres e que se sumaban ás decorridas na cuarta feira en Ferrolterra, Cervo e Coruña. Baixo o lema "En marcha pola soberanía das mulleres galegas" o movemento feminista reaxiu nas rúas contra a violencia machista. Ao berro de "Ningunha agresión sen resposta" e "Estamos fartas de sermos asasinadas" a Marcha sacou ás rúas a carraxe e indignación social polas 7 asasinadas e lanzou un chamamento á sociedade galega para combater o machismo. Aliás quixeron lembrar que "a violencia ten xénero" mais tamén, sinalaron, "ten cómplices".


Summary: O Goberno español aprobou un real decreto lei que suprimirá as limitacións de horarios, elevará até 16 os domingos ou feriados que poderán abrir os comercios e permitirá ofrecer rebaixas durante todo o ano

Un aceno ás grandes superficies e un tiro na testa ao pequeno comercio. Iso supón a aprobación dun real decreto lei de medidas liberalizadoras do comercio que quitou adiante esta sexta do Consello de Ministros e que suprimirá as limitacións de horarios, elevará até 16 os domingos ou feriados que poderán abrir os comercios e permitirá ofrecer rebaixas durante todo o ano. O Goberno español selou estoutra medida canda a subida do IVE, que afectará en gran medida ao consumo. Preténdese con estas medidas aforrar 65mil millóns de euros en dous anos e medio, e tómanse seguindo as recomendacións da troika. "Non podemos escoller", dixo Mariano Rajoy ao anunciar os recortes, evidenciando a supeditación do estado ao ditame dos mercados. A liberalización horaria é unha medida moi criticada polo pequeno e mediano comercio e polos sindicatos, mentres as grandes superificies aplauden a decisión, pois conqueriro ao fin unha reivindicación histórica. Así, os primeiros non poderán competir coas grandes cadeas, e os segundos quéixanse das exixencias laborais que se impoñen nas pequenas empresas nese marco competitivo. Até o de agora, a Lei de Ordenación do Comercio (1996) limitaba o periodo de rebaixas, podendo ofrecelas unicamente dúas veces ao ano e por un periodo máximo de dous meses.


Summary: A Podemos hai que lle recoñecer varios méritos evidentes. Mais Podemos esqueceu tamén a clave territorial, malia a valiosa proclamación do seu respecto á plurinacionalidade do Estado

A Podemos hai que lle recoñecer varios méritos evidentes. Foron os primeiros que souberon ler a xeito as novas prioridades da axenda política que marcaron as mobilizacións do 15-M. Souberon repolitizar amplos sectores das capas medias dende a súa pedagoxía a respecto da relación entre corrupción, "casta política" e gobernanza na crise económica. E recoñecen abertamente que o Estado español é un Estado plurinacional, cuestión certamente inédita no contexto das distintas forzas de ámbito estatal. Para mellor administrar o seu suceso nas eleccións europeas do 2014, Podemos decidiu non participar nas pasadas municipais apoiando en Galicia (non en todos os casos e dende logo con desigual intensidade) a determinadas Mareas ou candidaturas de unidade cidadá. E, ao tempo, deseñou unha estrutura orgánica fortemente centralizada, que garantía todo o poder interno a un grupo pequeno e cohesionado en Madrid arredor de Iglesias, Errejón ou Bescansa, até o extremo de adoptar as decisións sobre as candidaturas ás xerais nunha votación a nivel estatal. Das resultas destas decisións, enfraqueceu substancialmente o debate e a participación nas distintas estruturas internas. Mentres, a atención cidadá centrábase nun modelo de participación democrática moito máis horizontal: o das distintas mareas e candidaturas de unidade cidadá, que fornecían os requirimentos da xente de que non só mudasen as políticas, senón que se contase coa súa participación activa para esa remuda. Mais Podemos esqueceu tamén a clave territorial, malia a valiosa proclamación do seu respecto á plurinacionalidade do Estado e, deste xeito, atopouse co rexeitamento do nacionalismo mallorquín de Mes e de dúas das principais forzas coaligadas no Compromís valencino a partillar candidatura con eles. En Catalunya erraron na lectura da clave electoral, ficando diluídas nunha mensaxe confusa que moitos tentan sumar sen xeito na conta dos votos unionistas. Barcelona en Comú, a candidatura que levou Ada Colau á Alcaldía, abstívose de adherir Podemos no pasado proceso electoral e agora ofrece unha ampla coalición, mais de soberanía estritamente catalá na que Podemos sexa unha peza importante, pero unha peza máis. O de Galicia é aínda máis complexo. Seguirémosllo a contar moi axiña.


Summary: A illa mediterránea ten cita coas urnas este ano para renovar Parlamento e elixir presidente para os vindeiro lustro. Nacionalistas e independentistas presentan candidatura unitaria, MNS, liderada polo profesor Gaetano Armao.

Sicilia, a principal illa do Mediterráneo, ten cita coas urnas este ano para renovar a súa asemblea (a única asemblea rexional italiana que ten o título de Parlamento) e elixir presidente para os vindeiros cinco anos. Por volta duns 4 millóns de sicilianos poderán votar nuns comicios nos que o actual presidente, Rosario Grocetta (PD, centro-esquerda), tentará revalidar o cargo. Grocetta gañou as eleccións en 2012 marcando un feito histórico: por primeira vez triunfaba unha candidatura de esquerdas nesta illa baixo soberanía italiana. Procedente do PCI e da Rifondazione Comunista, activista homosexual e cun contundente discurso anti-mafia, a vitoria de Grocetta semellaba augurar unha nova etapa na política siciliana. Porén, 5 anos despois, a súa popularidade está polo chan e as enquisas e sondaxes sitúan o Movemento 5 estrelas de Peppo Grillo en situación de dar a sorpresa. No 2012 fora segunda forza. A dereita berlusconiana, Forza Italia, é a cuarta forza na illa, tras os centristas, e aspira nesta cita electoral aumentar presenza. Para alén destas tres forzas italianas, no Parlamento de Sicilia hai presenza dunha organización siciliana, MPA, autonomista e reformista, que posúe 4 deputados da asemblea. "Autodeterminación" De cara a sumar forzas para estes comicios, tres formacións nacionalistas e independentistas (Sicilia Nazione, Fronte Nazionale Siciliano e Movimento per l'independenza della Sicilia) acordaron concorrer coligadas como Movemento Nacional Sicialiano (MNS). Como candidato presentan Gaetano Armao e queren entrar no Parlamento para facer política, din, "contra unha clase política corrupta e subalterna ao centralismo". Impulsan un proceso para sumar a esta plataforma movementos e organizacións locais de toda a illa en base á defensa dun programa de país. O MNS defende o carácter nacional de Sicilia e o seu dereito á autodeterminación e pide unha relación de bilateralidade entre a Illa e Italia. O independentismo en Sicilia non é algo novo. A comezos do século XX xa existían tres organizacións políticas que defendían a independencia da illa. Nas primeiras eleccións `rexionais', 1949, o Movemento siciliano pola independencia (MSI) logrou o 9% dos votos.


Summary: Coa mirada posta na poxa que se desenvolverá a vindeira semana, milleiros de persoas percorreron as rúas da Coruña en manifestación contra o peche de Alcoa.

Milleiros de persoas manifestáronse nesta tarde da quinta feira máis unha vez contra o peche da factoría de Alcoa, pendente da poxa que se desenvolverá en só uns días. "Peche non. Enerxía solución" era a lenda da faixa da cabeceira dunha mobilización que se dirixiu polas rúas da cidade cara a sede de Rede Eléctrica de España. A marcha, convocada polo comité de empresa da planta de Alcoa, percorre a cidade poucas horas despois de se coñecer que os vindeiros días 22 e 23 producirase unha segunda poxa eléctrica. A manifestación saíu por volta das 17.30 da propia fábrica, situada no polígono da Grela e tiña o seu fin arredor de oito quilómetros despois, na rúa Zalaeta, onde se atopa a sede de Rede Eléctrica de España. "Peches non, queremos solución!", "Onde está, que non se ve, a industria do PP" ou "Despidos na Moncloa, non en Alcoa", foron algunhas das lendas coreadas durante a marcha que tivo unha longa parada diante da sede do PP onde se responsabilizou a medio de berros ao partido do goberno da situación da factoría. A mobilización prodúcese tan só unhas horas despois de que na factoría de Alcoa se convocase unha concentración por parte da CIG en demanda dunha tarifa eléctrica galega.


Summary: Gostarías de vivir unhas festas máis sostíbeis e menos baseadas no consumismo? Entidades como Adega teñen as súas propias propostas para axudarche neste camiño cara o cambio de dinámicas.

Hai xente que vive o Nadal con felicidade tal e como é na sociedade actual. Outra quere deixar atrás o consumismo e o gasto excesivo en múltiples ámbitos, como pode ser a iluminación ornamental. Neste último capítulo unha persoa soa ten pouco que facer contra todo un sistema, mais as mudanzas sempre comezan pola casa. A entidade ecoloxista Adega é unha das que che pode axudar neste cambio de hábitos dado que incluso editou unha pequena guía a modo de ferramenta coa que comezar a vivir as festas doutra forma. Queres algúns consellos? Velaí van: Se a túa principal preocupación está no gasto enerxético, deberías comezar a fixarte na orixe e/ou fabricación dos produtos que acostumas mercar. No caso da iluminación no fogar, tes a opción de buscar outra decoración ou de fixar o tempo en que as lámpadas van estar acendidas por medio dun temporizador. O medio ambiente tamén sufre coa chegada destas datas así que evita ir cortar unha árbore para colocala no salón. Podes mercar unha que che vaia durar moitos anos ou, por exemplo, poderías aproveitar o tempo libre para crear unha coas túas propias mans e obxectos reciclados como poder ser madeiras que atopes no chan no monte ou na praia. Son días de moito consumo e mesmo consumismo. Para combatelo, as e os expertos recoméndanche mercar o xusto e evitar tirar a comida. Os alimentos que sobran poden ser grandes materias primas para darlle forma a outros pratos e menús. Estratexias para un cambio baixo a árbore Un piar do Nadal son os agasallos pero pódense evitar ou, no caso de non poder optar por esa vía, é posíbel facelos doutra maneira diferente. Para reducir emisións e axudar a que a túa vila estea en bo estado fai o investimento no comercio de proximidade, que de seguro o agradecerá aínda máis dados os duros momentos vividos pola pandemia da Covid-19. Ao igual que no caso da árbore, se dispós de arte e creatividade podes fabricar os presentes ti mesma. En todo caso, hai alternativas ecolóxicas, tendas de segunda man... E reducir na medida do posíbel o abuso nos envoltorios. Coas reunións familiares ou laborais, sempre que a pandemia o permita, aumentan os desprazamentos. En consecuencia, o transporte produce máis emisións. Desde Adega apostan no transporte público, nunha conducción sostíbel ou mesmo en achegarse a pé ao teu destino. Na edición longa da súa guía, Adega chega a reparar na necesidade de reducir o gasto de pilas elixindo obxectos e xoguetes que non as precises, advirte de que a publicidade minte para vender e solicita á cidadanía galega que aposte na reciclaxe unha vez rematados os eventos, entre outras cuestións.


Summary: Desde este sábado é preciso o pasaporte Covid para entrar en ximnasios ou piscinas; para as persoas visitantes e acompañantes a centros sociosanitarios residenciais de maiores e de persoas con discapacidade; para visitantes e acompañantes de pacientes en hospitais de día para tratamento oncolóxico e de diálise e hoteis de pacientes; e para acceso a eventos multitudinarios ou que teñan autorizada a venda de alimentos e bebida.

A Galiza incorpora este sábado, 18 de decembro, novas medidas para controlar a pandemia vinculadas ao pasaporte Covid. Así, como medida xeral, continúa a ser preciso amosar este certificado, no caso da poboación maior de 12 anos, para acudir a restaurantes, a bares a partir das 21 horas, aos albergues de peregrinos, a discotecas e a visitar a algún paciente ingresado. Mais desde hoxe, tamén é preciso o pasaporte Covid para a práctica deportiva non federada -como entrar en ximnasios e en piscinas-, para as e os visitantes e acompañantes a centros sociosanitarioas residenciais de maiores e de persoas con discapacidade; para visitantes e acompañantes de pacientes en hospitais de día para tratamento oncolóxico e de diálise e hoteis de pacientes; e para acceso a eventos multitudinarios ou aqueles que teñan autorizada a venda de alimentos e bebida para o seu consumo durante estes días. Ademais, na quinta feira, a Xunta publicou a prórroga do certificado Covid en hostalaría (para restaurantes todo o día e outro tipo de estabelecementos desde as 21 horas), coa novidade incorporada de que quedan prohibidos os eventos de cócteles de pé e actos de recepción con aperitivo. Cómpre lembrar que na hostalaría xa foron reducidas as mesas a oito comensais en interior e 15 en terraza. Con todo, esta medida en concreto entrará en vigor a semana que vén, é dicir, os cócteles que estivesen de antemán programados para esta fin de semana -do 18 e 19 de decembro- están permitidos, de maneira que se endurecen as medidas para as datas festivas do Nadal.Todas as medidas do Diario Oficial da Galiza (DOG) estarán vixentes até 18 de xaneiro.


Summary: Máis unha entrega da sección mensual do semanario Sermos Galiza denominada Galiza no mapa, coa que Cilia Torna recupera xoias da cartografía mundial en que se diferencia Galiza de España.

É a cartografía de referencia do espazo cristián peninsular no século XI. Cunhas dimensións de 370 x 265 milímetros, fai parte dun pergamiño de 166 folios, con 322 páxinas escritas en letra visigótica e 71 miniaturas, correspondéndolle a autoría a un monxe chamado Pedro e as iluminacións a un tal Martiño. Elaborado á volta de 1086 nun mosteiro do Reino de Galiza, a maioría das fontes coinciden en situar a súa orixe no Mosteiro de Sahagún, na actual provincia de León, atopándose en 1232 no Mosteiro de Carracedo, establecemento relixioso do Bierzo restaurado un século antes pola infanta Dona Sancha, irmá de Afonso VII "O Emperador", coroado rei por Xelmírez en Santiago de Compostela. A copia orixinal consérvase actualmente na biblioteca da Catedral do Burgo de Osma en Soria, onde está testada a súa presenza desde o século XIV. O mapa do Burgo de Osma fai parte da cartografía coñecida como os beatos, por estar incorporadas as versións dos comentarios Apocalipses de San Isidoro realizados polo abade de Santo Toribio de Liébana no século VIII, emparentado dentro desta coas copias de Lorvao, de Navarra ou París, de Oña ou Milán e San Pedro de Rochas. Seguindo a xa canónica clasificación de Neuss e Sanders sobre as familias dos beatos, esta copia debemos incluíla no primeiro, por ser dos primeiros da península en utilizar unha iconografía románica, aspecto que se explicaría por ter imposto Bernardo, o abade de Sahagún e posterior arcebispo de Toledo, a observancia do rito de cluni. [Podes ler a información íntegra no Sermos Galiza 292, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Máis un número do semanario. Falamos de como as multinacionais mineiras reforzan o interese nos xacementos de Galiza, do adianto electoral, as secuelas sociais da 'austeridade' de Feijóo, o espolio do aforro galego, entrevista Xavier Queipo... Todo isto e moito máis á venda na nosa loxa.

Os proxectos para extraer ouro en territorio galego multiplicáronse nos últimos anos, ante a demanda crecente internacional deste mineral escaso e polas facilidades administrativas outorgadas polas institucións galegas. Eis o noso 'Tema de Primeira' deste SG número 193, e que desenvolvemos na reportaxe 'En busca do Dourado galego'. En 'As secuelas sociais da austeridade' poñemos a vista nalgunhas das políticas de Núñez Feijóo nestes anos e no seu impacto na sociedade galega. As deficiencias na xestión dos abortos que se producen no segundo trimestre de xestación e as mortes de doentes de hepatite C por non teren acceso á medicación levan o Goberno da Xunta aos tribunais. Artistas de Euskal Herria, Escocia, Gales, Galiza, Irlanda, Frisia e Cornualles partillan através deo Proxecto Tosta a cultura, arte e identidade das nacións sen estado atlánticas. Luned Rhys, escultora galesa, visitou Galiza durante seis semanas no marco deste proxecto. Contámoscho neste número. En 'Garantir un aluguer social através de vivenda privada' falamos da alternativa á falta de vivenda pública. Carballo desenvolveu unha iniciativa que visa mobilizar vivendas baleiras para pór a disposición de familias en situación de exclusión social ou con dificultades económicas. Fixérono através da creación dunha Bolsa de Aluguer Social. 26X: Rajoy terá unha nova oportunidade O 20D produciu un Parlamento colgado, un hung parliament. A longa partida de póker disfrazada de negociación chegou ao ponto de non retorno a terza feira 26A. A división no seo da esquerda español dará a Rajoy unha nova oportunidade. O BNG tamén apela a ela para Galiza "voltar a ter voz" no Estado. Contámosche todas as claves nunha dupla páxina. Tamén seguimos o proceso de refundación do BNG, que se concreta nas máis de 100 asembleas para relanzar o nacionalismo. Pontevedra non acostuma fallarlle ao BNG e desta volta tampouco o fixo. A organización frentista deu a pistolada de saída ao proceso Adiante, o nome co que ten baptizado a súa Refundación. Foi o domingo 24 de abril e o Teatro Principal de Pontevedra rexistou unha asistencia masiva. 'Brasil: que é o que está em causa?' A situação no Brasil torna patente a agudização da luta de classes neste grande país da América latina, confrontandose aqueles que lutam por um Brasil soberano e independente, democrático, com os que procuram impor a intensificação da exploração, das injustiças e desigualdades sociais, os privilégios da classe dominante. En Análise, publicamos un artigo de Bruno Carvalho, no que debulla como "42 anos depois, a Revolução de Abril mantém-se semente de futuro. Constituição da República foi adotada há quatro décadas cheia de progresso social". O protesto social pon a noite en pé A Nuit Debout (Noite en pé) é como se denomina o movemento de protesto que está a sacudir Francia desde o pasado 31 de marzo. A oposición á regresiva reforma laboral impulsada polo Goberno de Manuel Valls foi a pinga que colmou o vaso. Foi precisamente ao remate da grande xornada de folga do pasado 31 de marzo cando xermolou a Nuit Debout, un movemento inda en construción que partilla parecidos co 15M español ou Ocuppy Wall Street, pero que desprega unha folla de rota propia, na que a "converxencia das loitas" é o eixo vertebrador. 'O protesto social pon a noite en pé'. 'Drenaxe do aforro galego para a "recuperación" española'. Galiza bate récord de depósitos, mais presenta a peor evolución do crédito do Estado español. 15.000 millóns de euros que van para outros territorios. De cada 100 euros en depósito en Galiza, só 74 van para créditos no país. Iso supón que hai 15.000 millóns de euros de aforro galego que non se invisten aquí e fornecen créditos noutros territorios. Unha lousa que condiciona a economía galega. E na sección de Análise, 'Fiscalidade galega: unha perspectiva empresarial'. Entrevistamos Xavier Queipo Volve Xavier Queipo con 'Os Kowa', a novela gañadora do Premio Blanco Amor na que constrúe unha historia de aventuras trepidante e intensa que nos transporta á selva amazónica, onde o protagonista se enfronta a todos os perigos do mato. E a si mesmo. Falamos co autor galego residente en Bruxelas. Manuel López Foxo fálanos do 'Canto social de Manuel María' e Suso de Toro fálanos de 'Somnámbulos', tres historias que teñen en común unha ollada recuperadora do pasado. Pepe Barro, na súa columna 'Botar un Ollo' escrebe 'A fouce irmandiña e os soviets'. En 'andar e ver' percorremos co Colectivo Xea os montes do Galiñeiro, Unha serra que une Gondomar, Vigo e O Porriño. Tampouco falta a nosa cita co 'Calendario Sermos 2016' de Xan G. Muras, nin as imprescindíbeis críticas literaria de Mario Regueira e de cinema de Andrés Castro. Na contra-capa, despedimos Porno, un proxecto de edición alternativo ourensán que, logo de tres anos de actividade, anunciou que botaba o fecho. E na selfie-entrevista, Ismael Romero, remeiro da traiñeira de Cabo de Cruz, unha das representantes galegas na exixente Liga ACT.


Summary: O ex deputado do PSdeG Xaquín Fernández Leiceaga formalizou a súa candidatura ás eleccións primarias organizadas pola formación socialdemócrata para elixir candidato ou candidata á Xunta de Galiza.

Na mañá do sábado confirmouse que Leiceaga aspira a ser o candidato do PSdeG á presidencia da Xunta. O ex deputado do PSdeG convocaba na propia mañá do día 30 de abril aos medios para lles anunciar que se vai presentar ás primarias para tratar de "unir" o partido. Nas declaracións aos medios, antes de formalizar a súa precandidatura, Leiceaga sinalou que "non son o candidato de ninguén e, desde logo, non vou selo en ningún momento". Trataba de rexeitar así que a prensa o situase como aspirante dun sector concreto da formación socialdemócrata. O ex parlamentar admitiu que a sexta feira se puxo en contacto "cunha vintena" de dirixentes do PSdeG de "procedencias ben diferentes" e que lle achegaron "cando menos, comprensión". Tamén lle comunicou a súa decisión ao secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez. "Esquerda" e "galeguismo" Leiceaga salientou que espera que o PSdeG sexa quen de "construír unha alternativa, seguramente plural, ao PP". Unha alternativa, apuntou, que se constrúa arredor de dúas palabras "esquerda e galeguismo". O profesor da USC é o primeiro militante do PSdeG que dá o paso para tratar de aspirar a ser cabeza de cartaz dos socialdemócratas. Todo apunta a que non será o único. Nos últimos días, José Luis Méndez Romeu daba a entender diante dos medios de comunicación que concorrería ás primarias para encabezar a lista do PSdeG nas eleccións galegas. O calendario Na mañá do sábado, o Comité Federal do PSOE aprobaba o regulamento das primarias do PSdeG. No proceso poderá participar toda a militancia afiliada antes do 20 de xaneiro. Os precandidatos e precandidatas necesitarán contar co 10% dos apoios da militancia galega para poder candidatarse. O 3 de maio faranse oficiais as precandidaturas para facilitar o proceso de recollida de avais. Aínda así, até o 13 de maio ás 13h poderán presentarse outras precandidaturas. A votación terá lugar o 28 de maio.


Summary: Cómpre o artellamento do movemento social, na tendencia dos foros sociais que tanto triunfaron en América Latina, promover a autoorganización e crear estruturas de empoderamento civil alleas ao goberno (por ende, ao sistema). Os representantes institucionais poderán empregar as cámaras como caixa de resonancia das demandas pero resultaralles case imposíbel modificar radicalmente as raizames do formato neoliberal. Poden amosar as contradicións intestinais do sistema pero carecen de poderes legais para mudalas

Pouco pode mudar o Parlamento coa presenza da esquerda real. A podremia que vive o eido institucional, expropiado de soberanía e afogado na corrupción, resulta unha estrutura cunha función limitada: xestionar o sistema. A usurpación de poderes executada polo neoliberalismo e o desmantelamento do Estado como garante dos dereitos colectivos fundamentais (republicanos, por tanto) desembocan nunha incapacidade total para reaxir nunha alternativa sistémica ao aferrollamento practicado polos gurús capitalistas. Arestora pagamos con xuros o desartellamento do movemento social e pensamento crítico A crise espiu a eiva fundamental da socialdemocracia posto que asumira como propias as regras dun sistema a priori alleo. A decadencia ideolóxica da esquerda europea tras a queda do muro de Berlín foi ocultada en aras do ascenso ao poder. A eterna disputa de gobernar para transformar a realidade. Pero a crise deixou en cirolas a estes dirixentes que se miraron ineficaces (por careceren de resposta alternativa e por desprezar a expresión popular) para deter a ofensa neoliberal e só obtivo a saída de dobrar a cerviz. Arestora pagamos con xuros o desartellamento do movemento social e pensamento crítico. Unha das faces do neoliberalismo foi converter a súa teoría económica nun discurso de doado acceso para a sociedade configurando unha mensaxe chea de conceptos que por soaren a sentido común remataron por se asumir sen espírito crítico Unha das faces do neoliberalismo foi converter a súa teoría económica nun discurso de doado acceso para a sociedade configurando unha mensaxe chea de conceptos que por soaren a sentido común remataron por se asumir sen espírito crítico. Para iso estaban os medios de comunicación (aparellos ideolóxicos do poder), a ocupación no ensino universitario de mestres neocons ou a fundación de thinks-tanks encargados de subministrar doses de narco-argumentos para soster as barbaries que hoxe pregoan (13 horas semanas durante seis días da semana!). As institucións representativas son espantallos ante esta metástese. O protagonismo asumido por institucións non democráticas (FMI, BM, OMC) provocaron, nun curto espazo temporal, que aqueles países partidarios de manterse fóra delas (por tanto, fóra do neoliberalismo) serían castigados por distintas vías. Mercantilizáronse produtos de ben común (auga ou cereais), arrasaron cos métodos tradicionais do traballo da terra (introduciron OXM e patentaron sementes) ou baixo a tépeda saia da globalización cultural acabamos adoptando formas de vida alleas até hai poucos anos. Unha das faces do neoliberalismo foi converter a súa teoría económica nun discurso de doado acceso para a sociedade configurando unha mensaxe chea de conceptos que por soaren a sentido común remataron por se asumir sen espírito crítico A todas luces o Estado español carece de soberanía para decidir ren. A dependencia dos ditames estranxeiros (sobre todo baixo a pauliña de erradicar a financiación) fan de calquera goberno monicreques sen personalidade. Agás aquela gallardía para seguir chuchando dos privilexios da caste política, tradición moi viva na España profunda. Pero os trespés sobre os que se ergue o molde constitucional está esnaquizado: o poder executivo só pode xestionar mandados foráneos, o poder lexislativo é un cambalache entre dous partidos xestores do sistema e a xustiza está corrompida como se aprecia en soados casos (Dívar, Camps, memoria histórica etc.). O deseño constitucional fracasou, logo ten que deseñarse un proceso constituínte. A panca dos mercados internacionais aperta por riba ao Estado español. Pero precisamos que a panca do movemento social aperte por baixo. O estoupido será responsabilidade dos que son incapaces de se espelir contra medidas que condenan á miseria ás persoas, que as humilla e ofende. Non poden evitar que as imaxes acontecidas en Madrid provoquen a indignación xeral (aínda que os tertulianos cumpran con afán o seu rol servil) e, así, un aumento nesa idea de se enfrontar contra o sistema A mobilización e resistencia sociais son claves para deter o avance do cancro. En moitos casos teremos a impresión de seren batallas perdidas porque non observamos mudanzas inmediatas pero a longo prazo constitúen pasos adiante para avanzar cara a un estado de opinión de rebeldía e desobediencia. A propia actitude do estado cara aos movementos do 15M e 25S son expresións últimas da necesidade de control do descontento social. Pero non poden evitar que as imaxes acontecidas en Madrid provoquen a indignación xeral (aínda que os tertulianos cumpran con afán o seu rol servil) e, así, un aumento nesa idea de se enfrontar contra o sistema. A esquerda cívica organizada ten a forza para deter o avance da barbarie pero tamén o deber de vixiar a aqueles que se proclamen os seus representantes institucionais. O pensamento crítico esixe ser esixentes coa esquerda política porque son anos a esgalla de conversión cando tocan o poder. Deberían someterse ao xuízo popular cada ano para que a expresión social organizada poida valorar ante eles o traballo realizado. O pensamento crítico esixe ser esixentes coa esquerda política porque son anos a esgalla de conversión cando tocan o poder Nestas eleccións tamén se agarda que os partidos fagan campañas diferentes, imaxinativas e pedagóxicas. A realidade é que as mobilizacións que xeraron máis debate foron as que se convocaron sen auspicios partidistas e por medio de novas ferramentas (sobre todo redes sociais). Diso deben tomar nota. Cómpre o artellamento do movemento social, na tendencia dos foros sociais que tanto triunfaron en América Latina, promover a autoorganización e crear estruturas de empoderamento civil alleas ao goberno (por ende, ao sistema). Urdir o tecido asociativo como ágora de encontro fóra dos lindes das siglas de partido, practicar a fraternidade e a acción común para crear a cama elástica sobre a que se ergan proxectos comunados. Os representantes institucionais poderán empregar as cámaras como caixa de resonancia das demandas pero resultaralles case imposíbel modificar radicalmente as raizames do formato neoliberal. Poden amosar as contradicións intestinais do sistema pero carecen de poderes legais para mudalas. De aí que esa esquerda estea en sintonía e conexión co maré cidadá. Cómpre o artellamento do movemento social, na tendencia dos foros sociais que tanto triunfaron en América Latina, promover a autoorganización e crear estruturas de empoderamento civil alleas ao goberno (por ende, ao sistema) O discurso da esquerda non debe reducirse á petición de voto propio do rito dominical senón reclamar a autoorganización popular, o debate comunitario e a loita colectiva como obrigas persoais. Que ninguén delegue o seu dereito político, que todos o exerzan cada día. A restauración no poder das clases poderosas supón a desposesión dos dereitos do pobo expresados na democracia radical. Calquera sabe quen provocou esta crise e que son diferentes os que a están a pagar. De aí que me veña á mente un dito: quen te pariu, que te lamba!