Summary: Sumrrá, o trío formado por LAR Legido, Manuel Gutiérrez e Xacobe Martínez Antelo, segue sendo, despois de vinte e un anos xuntos, unha das propostas máis sólidas e inclasificábeis do jazz non só galego, senón peninsular. Cativaron a crítica e público con composicións abertas que recrean con frescura nos seus directos. O interese que espertan en todas as partes levounos a gravar os seus últimos discos cunha casa discográfica de Nova York, mais segundo confesan, o que os segue movendo é a emoción de tocar xuntos. Conversamos con Xacobe Martínez Antelo, baixista da formación, sobre o camiño seguido durante estas dúas décadas e sobre o seu último disco, 7 visións.

Son máis de dúas décadas de Sumrrá. Esperaban seguir aquí vinte e un anos despois? En absoluto. Na escola onde estabamos, tocabamos xuntos e a min parecíame que aquilo soaba de marabilla, e daquela propúxenlles a Manuel Gutiérrez e LAR Legido tocar xuntos algúns temas que compuxera, sen máis ambición que tocar para nós mesmos. Mais vimos que aquilo collía un pouso moi potente e demos o paso ao directo, de alí ao primeiro disco... Foi paso a paso, sen pensar nin por un momento que aquilo que se iniciaba case dunha maneira privada acabaría transformándose no principal proxecto musical de cada un de nós. Sumrrá acabou tomando unhas dimensións que xamais imaxinamos. Mais despois de todo, seguimos sen ter ningunha estratexia nin ningunha folla de ruta: o que nos segue movendo son as ganas de tocar xuntos e a curiosidade por saber que poderemos facer a continuación. E estamos encantados con todo o que vai acontecendo. Como foi cambiando a música de Sumrrá e como foi cambiando a recepción da súa música? Desde hai vinte anos o mundo do música cambiou moitísimo! Ás veces preguntámonos como logramos manternos e o certo é que todo llo debemos a un público que nos segue e que nos dá o pulo necesario para seguir. É unha frase moi gastada, mais no noso caso é real: o público é o que nos mantén activos. Cada un de nós medrou como músico, en certo sentido, grazas á experiencia de Sumrrá e, daquela, o grupo foi mudando connosco. Fomos adaptándonos ás diferentes maneiras de estar no mercado que foron aparecendo ao longo destes vinte anos. Todo o que está arredor de Sumrrá e que ten que ver coa industria, coa forma de gravar discos e de difundilos… mudou moitísimo, mais a esencia segue sendo a mesma: ao final somos tres músicos comprometidos coa nosa música, co directo, co son. Esa conexión que hai co público segue a ser exactamente igual que o primeiro día. Un ten a sensación de que o jazz europeo foi consolidándose dunha maneira moi vigorosa nestas últimas dúas décadas e que o jazz galego foi acompañando ese proceso, que non hai dúbida sobre os vínculos entre o que se fai aquí e no resto de Europa. E tamén que as dúbidas sobre se o jazz contemporáneo era realmente jazz disipáronse totalmente. A verdade é que ser un bicho raro ten as súas vantaxes: somos un trío de jazz galego e iso dános a prerrogativa de non estar pendentes das etiquetas e das disputas que se poidan dar nos grandes foros. Nós sempre pensamos en termos musicais, nunca en se o que facemos ten que adaptarse a tal ou cal patrón. Non vimos de ningunha escola, non temos unha traxectoria estandarizada, non somos artistas cunha carreira decidida... e iso dános un contexto de absoluta liberdade. Calquera cousa que digan de nós alimenta esa natureza ecléctica do grupo e, polo tanto, contribúe a enriquecer as diferentes visións que se poden ter sobre a nosa música. E tense dito de todo: jazz de vangarda, jazz nórdico, jazz ibérico, jazz progresivo… Nós agarrámonos ao bote salvavidas de definirnos simplemente como jazz e mantémonos á marxe dese tipo de discusións. Todo nos parece ben [risas]. Eu creo que é un enorme erro das administracións non ser quen de capitalizar o potencial disto que xorde de forma espontánea. Se algo de tanto valor aparece e non es quen de convertelo en marca, de potencialo e conseguir que o país se beneficie do que está xerando, é que temos un enorme problema institucional. Pero é certo que, dentro da precariedade na que se move a música galega en xeral, está xurdindo unha escena na que saen propostas moi imaxinativas, dun gran nivel e en sintonía co que se fai no resto do mundo. Iso é algo que é histórico e que nunca se acabou de recoñecer institucionalmente. Galiza leva sendo unha canteira de músicos de jazz e de proxectos jazzísticos interesantes desde hai corenta anos. De feito, moitos dos músicos da miña xeración que nos dedicamos a isto facémolo porque había outros que xa se dedicaran antes a abrir camiños. Eu creo que é un enorme erro das administracións non ser quen de capitalizar o potencial disto que xorde de forma espontánea. Se algo de tanto valor aparece e non es quen de convertelo en marca, de potencialo e conseguir que o país se beneficie do que está xerando, é que temos un enorme problema institucional. E co jazz está pasando isto desde hai moito tempo: hai músicos de primeirísimo nivel que están traballando fóra e levando as súas carreiras a nivel internacional sen ningún cuestionamento. Os músicos galegos en xeral, mais concretamente os de jazz, sentimos que non temos nada que demostrar. É evidente que o que facemos é digno de ser escoitado en calquera radio do mundo ou de estar presentes en calquera festival internacional e o público que nos segue é boa proba diso. Ademais cunha particularidade: as novas xeracións de músicos teñen unha formación excepcional e iso ás veces pode levar a unha maior estandarización. Mais aquí parece que sucede ao contrario, que as propostas son moi diversas, moi singulares e imaxinativas. Tamén é certo que a formación é moi heteroxénea. Hai moita xente que non se formou academicamente pero que ten unha carreira de excelencia; hai xente que se forma na Galiza; xente que se forma fóra... A propia formación xa é ecléctica, pódese chegar á eminencia por moitos camiños. E creo que iso é un sinal de saúde inmellorábel porque o primeiro inimigo da música, ou de calquera expresión artística, é a homoxeneización das formas. Estamos nese desequilibrio tan cruel de estar nun mundo globalizado e decatarte de que, como industria e como sector, non tes nin un chisco de músculo para poder posicionarte. E que papel cre que teñen en todo isto as novas formas de escoitar música, a ampliación de canles a través das cales se accede a músicas de todo o mundo? Internet e as redes permitiron achegarse a moitas músicas que antes eran pouco accesíbeis e, ao tempo, mostrar o que se fai sen pasar polo filtro das discográficas. Eu creo que o principal cambio nos últimos anos –ou polo menos eu sentino así– é precisamente a ampliación das posibilidades de recibir información. Para nós exportar a través destas canles supón un camiño moi cativo porque a Galiza conta cunha industria pírrica, completamente voluntarista e precaria. A industria musical galega é algo case anecdótico –non falo de talento, senón de infraestrutura– e nun mundo globalizado e dixital a competencia cos nosos iguais é case imposíbel: holandeses, belgas, finlandeses… várrennos por goleada. Aquí non temos liñas serias de axuda á produción discográfica, non hai estratexias de apoio á internacionalización… A falta dun paraugas institucional lévanos a que todo se reduza a unha cuestión de voluntariedade e de militancia. Esa promesa das oportunidades que ofrece Internet, no caso dun país tan pouco normalizado como este, non é real. Na outra dirección si que axuda: recibir contidos para ampliar formación, para coñecer o que se fai noutras xeografías… Todos eses camiños que se abren para completar a educación, para absorber outros contidos e outras formas de facer cousas sempre son positivos. Estamos nese desequilibrio tan cruel de estar nun mundo globalizado e decatarte de que, como industria e como sector, non tes nin un chisco de músculo para poder posicionarte. Esta é unha realidade frustrante, pero é a que é. Nese sentido da falta de apoio das institucións, existe mesmo unha deconstrución de oportunidades. A desaparición dun festival como o ImaxinaSons de Vigo, por exemplo, supón un golpe de extrema dureza para o jazz galego. Son moi malos tempos para as análises a medio prazo, para a reflexión sobre o futuro e mesmo para a aplicación do sentido común. Nunca hai tempo para enfrontar os retos que apón a cultura en termos de crecemento e de sustentabilidade. Todos estes termos que se aplican ao medio ambiente poderían aplicarse igualmente ao ecosistema cultural: quilómetro cero, talento local, investimento en produtos autóctonos… Todo isto sería perfectamente aplicábel á cultura, que non deixa de ser un hábitat fundamental. É moi triste para os que nos dedicamos a isto contemplar orzamentos absolutamente vergonzosos para xornadas dun só día. Hai unha cuestión de pura eficiencia económica que debería ter en conta o tecido profesional e mesmo os espazos de conversa entre as persoas que creamos e as que están a cargo da xestión. E o certo é que hai un desencontro total. O caso de Vigo é realmente digno de estudo, algo absolutamente disparatado. Nas asociacións profesionais hai xente capaz e xente traballando para pór algo de sentido en todo isto, mais hai unha cuestión de axenda política: temos que ser quen de convencer as administracións de que a cultura é un ben esencial que hai que xestionar ben. E de que é responsabilidade de todos, claro. Centrándonos neste último disco, 7 visións, supoño que polas circunstancias derivadas da pandemia, tiveron que cambiar o esquema de traballo e gravar antes de testar os temas diante do público, no directo. Si, nós estabamos afeitos a compor e ir probando nas actuacións en directo para ir modificando cousas; faciamos un traballo de preprodución máis conectado cos concertos ao vivo. Unha vez que o material estaba rodado, gravabámolo e quedaba aí. Neste caso, tiñamos o concepto do disco, tiñamos moito material composto, mais colleunos o confinamento polo medio e non puidemos tocalo en directo nin unha soa vez. Isto é algo moi novidoso na nosa carreira. Por outro lado, tamén é certo que neste caso, fronte á voráxine do cotiá que tes que xestionar normalmente, tivemos moito tempo e moita concentración para a preprodución e iso creo que se nota no disco e que compensa esa falta de rodaxe. Penso que quedou un disco moi coherente e ben acabado. Levamos tanto tempo tocando xuntos que o nivel de compenetración é moi alto e iso permítenos arriscar moito; ás veces temos a sensación de que, fagamos o que fagamos, nada pode saír mal. Como funciona esa dialéctica entre o que se compón para un disco e o que se improvisa sobre un escenario? Ornette Coleman falaba de que improvisar sobre un tema previamente composto era "traer a memoria ao presente". Tense falado moito sobre isto, mais o certo é que nós funcionamos como un trío de jazz ao uso. Hai unha composición que se presenta, hai unhas variacións sobre o tema –ás veces en forma de solos– e logo hai unha recapitulación. Formalmente, o que facemos é o que se leva facendo na tradición jazzística desde principios do século pasado. O que si é certo é que levamos tanto tempo tocando xuntos que o nivel de compenetración é moi alto e iso permítenos arriscar moito; ás veces temos a sensación de que, fagamos o que fagamos, nada pode saír mal. En ocasións impartimos master classes e os músicos que asisten coméntannos que parecemos unha entidade única. E claro, entrar nun directo con esa sensación, para nós, son palabras maiores. A respecto dese "clasicismo", no disco hai un tema, "Asuán – Alexandría", que pode ser o máis tradicional dos que gravaron nunca. Noutros, hai unha experimentación sonora moito máis radical. Dá a sensación de que non renuncian a ningún camiño. Si, somos un trío de piano, baixo e batería como levan existindo desde hai máis de cen anos: como os de Bill Evans, Horace McCoy, Oscar Peterson ou Keith Jarret. É unha tradición de sección rítmica con piano e o interesante e marabilloso é que é unha fórmula que segue dando de si. Cando nos definen como un trío de jazz sentímonos orgullosísimos. Mais tamén cando din cousas como que somos un grupo de rock que toca con instrumentos de jazz quedamos moi contentos, porque é a proba de que esa fórmula clásica pode seguir sorprendendo, pode seguir ofrecendo novas experiencias. Hai unha idea que percorre todo o disco que é o das medidas inabarcábeis, tanto no tempo como no espazo. Fálase de enormes dimensións temporais e espaciais, quizais para compensar esa reclusión forzosa. A verdade é que foi unha especie de premonición porque a idea para o disco estaba xa antes de que todo isto comezase. Despois de 5 Journeys, nos que nos inspirabamos en cidades do mundo e 6 Mulleres, no que nos centrabamos en iconas feministas e revolucionarias, quixemos coller distancia e falar de conceptos máis abstractos como o de cosmos ou o de evolución. Despois de vinte anos xuntos queriamos ver até onde podiamos chegar, queriamos agasallarnos cuns espazos musicais máis amplos. Hai ideas inmensas e profundas que nos serviron para levar este xogo de ilustrar conceptos até as últimas consecuencias. De feito, cando se fala da música de Sumrrá repítese moito que ten unha gran capacidade de crear imaxes, que parece música cinematográfica. Neste disco semella algo buscado de forma premeditada. Algo diso hai porque, no fin de contas, nós o que facemos é viaxar a través do son, e escoitar a música de Sumrrá é deixarse levar por esa viaxe. Neste disco seguimos nesa dirección, mais claro, agora mesmo con moita máis confianza e cunha necesidade de goce e de expresión que é case inevitábel que se transmita. O certo é que somos uns privilexiados ao poder compartir con tanta xente a nosa forma de entender a música. Nese sentido, o tema "O Espazo Interior", que fecha o disco, é unha peza moi traballada en capas, moi difícil quizais de levar ao directo. Mais tamén é o que mellor reflicte o concepto xeral que vertebra 7 visións. A nosa relación cos discos, durante os primeiros anos, derivábase un pouco de sentir a necesidade de deixar plasmados os temas que tocabamos en directo. Por iso os primeiros discos os gravamos en directo –en directo no sentido de que estamos tocando xuntos en auditorios e salas, con público ou sen el. Os dous últimos discos xa foron gravados en estudio e aí podes usar outro tipo de ferramentas coas que quixemos experimentar, sendo conscientes de que son elementos que só van quedar no disco e que non se van poder trasladar ao directo. Neste disco fixémolo con esta peza, con "O Espazo Interior". Cando o toquemos ao vivo será outra cousa: a nós gústanos xogar tamén cun certo espazo de incerteza no que realmente non sabemos que vai pasar e en cada concerto resulta nunha solución diferente. Cando poderemos escoitar en directo os novos temas? A pandemia deixou tocado o circuíto da música en directo? Eu creo que agora estamos nese momento en que todo o mundo está no bordo da piscina pero ninguén quere ser o primeiro en tirarse. Creo que os Concellos e os programadores están nesa tesitura: ninguén quere deixar de programar, mais ninguén quere ser o primeiro en marcar novas regras a respecto de ocupación ou de normas máis flexíbeis. Como existen aínda moitas incertezas sobre como vai funcionar a campaña de vacinación e como vai evolucionar a pandemia, está todo o mundo á expectativa do que fagan os outros. Na Galiza –outro síntoma da precariedade na que vivimos– os tempos de planificación son moi curtos, ás veces amáñase a planificación dun festival con quince días de antelación. Agora a pandemia complica as cousas, pero en situacións de normalidade, as cousas non son moi diferentes. Entón que ten que programar deixa pasar o tempo esperando a ver se vai ser necesaria a máscara ou non e cousas deste tipo, porque sabe que se pode organizar todo en pouco tempo, aínda que sexa dunha forma un tanto chafalleira. En todo caso, esperamos ter un verán cunha certa normalidade no que poidamos presentar os novos temas.


Summary: A empresa Alfageme sae a poxa o 2 de decembro. Canda ela destrúense os empregos de 150 traballadoras, empregos que garantía un grupo cántabro do sector cuxa oferta rexeitou a Xunta. Pasaría o mesmo se os operarios fosen homes?

Fóra da fábrica, durante unha protesta, unha muller vestida coa bata azul de faenar quéntase. Megáfono en man, berra os motivos da súa xenreira: "Préndennos por roubar unha galiña, mais tanto lles ten que centos de familias estean sen cobrar? Onde hostia está a xustiza neste país?" A muller é unha das traballadoras de Alfageme. Nun tempo en que o peche de factorías e os despedimentos d@s obreir@s son o noso pan de cada día, o desta empresa podería pasar a engrosar a listaxe de conflitos laborais que ficará sen solución por falta de vontade política da Xunta e que destruirá 150 empregos. Porén, desta volta o desleixo do PP cómpre aderezalo cun dato fundamental: Alfageme é unha conserveira e as traballadoras da conserva, no 98% dos casos, son mulleres. Produción en cadea, tempos modernos "Estamos marxinadas no mundo laboral, até nos conflitos. Se nesta empresa traballasen homes, a atención que prestarían as administracións sería outra e estaría solucionado hai moito tempo". Encargada de produción na planta que Alfageme ten en Ribadumia, Rosario Prado leva "toda a vida" na conserva. E toda a vida no caso desta muller son máis de 37 anos. Cando empezou "as fábricas eran moi distintas". Con Marifé Aguiño, traballadora no Salnés desde 1976, explican como daquela o traballo se facía todo á man e todos os días do ano. Fronte á situación que teñen denunciado as traballadoras doutras conserveiras, como Odosa, onde o empresario non lles facilitaba nin mandil, nin coitelo nin útil ningún con que facer o seu labor e tiñan que levalo todo da casa, en Alfageme "sempre se preocuparon de nos dar todo, até o calzado", sinala Rosario. Con todo, as condicións laborais eran ao comezo "unha escravitude" que as levaba de volta á fábrica estivesen na festa ou estivesen na casa, se a serea dun barco anunciaba que había peixe para descarregar. Insiste Rosario en que "era moito máis duro", mais tamén defende que "había outra harmonía. Antes estabamos todas a todo, e agora cada unha anda ao seu. Xa non somos persoas, somos números". A Marifé a ausencia de dereitos para as traballadoras na fábrica tráelle, nos últimos meses, lembranzas "de hai trinta anos". Baixo o ladrillo da especulación O conflito empeza a finais dos '90, cando a familia Alfageme vende a empresa —de onde saían as latas da coñecida marca comercial Miau— a Juan Lago, un capitalista sen experiencia no sector cuxo único mérito era a inmobiliaria que tiña en propiedade. "Xa daquela denunciamos que quedabamos en mans dunha construtora e que o seu único interese era especular coas terras", pois as fábricas da conserva érguense en primeira liña de praia. Rosa Abuín, responsábel de Alimentación da CIG, leva case 30 anos lidando polos dereitos laborais das traballadoras deste sector. Concorda con Marifé en que "a familia Lago foi a que nos arruinou" e contan que até o produto que se metía nas latas foi perdendo en calidade. Un pequeno paseo pola memoria permite coñecer que a empresa de Bernardo Alfageme foi pioneira no sector desde finais do XIX até comezos do XX. As conservas Miau serviron de alimento aos e ás combatentes da I Guerra Mundial e exportáronse tamén alí onde as colleitas ficaban arrasadas polas bombas. A decadencia chegou canda o boom inmobiliario e no mesmo momento en que a UE abriu as portas á importación de atún de Papúa Nova Guinea. Daquela, Alfageme era unha das cinco factorías máis importantes no sector a nivel estatal. Con todo, a pesar dos beneficios reportados, non foi até mediados do sé- culo XX cando a actividade industrial das mulleres deixou de se ocultar nos rexistros municipais tras a declaración de 'sus labores', reservado para o traballo considerado non produtivo. Rosario e Marifé coñeceron esta situación de perto, ora en carne propia ora pola experiencia narrada por algunha familiar. Antes de asinar os convenios laborais "traballabamos 48 ou 50 horas á semana e os horarios dependían de como tivese o día o encargado". Nunha fábrica inzada de traballadoras, o encargado foi, até non hai moito, un home. Após anos de loita sindical e coa situación máis asentada agora, a xornada laboral dura oito horas... na conserveira. "Para entrar ás sete da mañá erguémonos ás cinco. E aínda que saiamos ás tres do serán non nos deitamos até a unha da mañá", subliña Marifé. A causa: a dobre xornada laboral que te- ñen que afrontar por seren mulleres. "Non chegamos aos mil euros e non podemos pagar outra persoa para que nos faga o traballo da casa", continua, reprochando dos homes, non só dos compañeiros da empresa senón dos seus propios maridos, a falta de apoio. "Sei de moitas que tiveron problemas por faceren parte dos encerros e por se manifestaren, cando se a loita fose deles irían, virían e terían o seu prato de comida e a súa roupa limpa". Cando o soldo delas é "un complemento" Tanto as traballadoras —Rosario e Marifé— como a sindicalista —Rosa— encaixan a discriminación que sofren no marco dunha sociedade que percibe o salario das mulleres "como unha axuda para a casa". A incorporación delas ao mercado laboral "éralles necesaria" para aumentar a produción. Porén, o que gañan enténdese como "un complemento", porque "como teñen un marido que as mantén...", ironiza Marifé. Fronte a esta idea enquistada, Rosa Abuín confirma que no Salnés, onde o desemprego afecta a 13 mil persoas, son moitos os fogares onde o único soldo que entra é o das mulleres. E isto malia á falta de apoio que reciben. "É como se Alfageme fose un mundo aparte", continua narrando Marifé, quen reprocha das compañeiras doutras factorías a súa falta de solidariedade. "Cando o conflito foi en Odosa, xuntámonos todas, mais eran outros tempos. Agora pensamos que nunca nos vai tocar a nós". Por ficaren na sombra sinala tamén os varóns que están empregados neste sector. "Sempre están catro pasos por detrás. Asinan o seu, e punto. Nós miramos por todas, polo ben de todas". A xunta, a única responsábel As traballadoras paralizaron as indemnizacións de Fogasa —Fondo de garantía salarial— porque "non queremos os cartos, queremos os nosos postos de traballo". Porén, xa lles chegaron os cheques. Rosa di non entender por que a Xunta prefire gastar eses tres millóns de euros en indemnizalas a resolver o conflito. A consellaría de Industria tivo riba da mesa a solución, mais non a quixo ver. Unha oferta dun grupo empresarial cántabro vinculado ao sector, El Consorcio, garantía a continuidade dos empregos cinco anos. A media de idade das operarias sitúase nos 50 anos, polo que cómpre sumar a dificultade de acceso a outro emprego para completar os anos de cotización. A Xunta, após entregarlle 30 millóns á banca para se facer coa titularidade das fábricas de Ribadumia e Vilaxoán, "o único que tiña que facer era adxudicarllas" a El Consorcio, que leva dous anos agardando. Porén, o PP "inventou" un concurso público que quedou deserto ao estimar que ninguén reunía as condicións. A el presentáronse, para alén do grupo cántabro, as empresas Pescamar —a directora xeral é Lupe Murillo, tesoureira do PP en Pontevedra— e Coswinga —ligada á familia Lago e propietaria xa de 'Peña' unha das marcas comerciais de Alfageme— O 20 de decembro a conserveira irá a poxa. Marifé vaticina "os últimos suspiros", mais Rosa non quere dar o conflito por pechado: "non se pode dicir que non o intentamos. Alfageme foi unha demostración de forza, de dignidade e de que as mulleres tamén sabemos pelexar". Este texto apareceu no semanario nº26 de Sermos Galiza, publicado 30 novembro de 2012.


Summary: O BNG comemora os 50 anos que pasaron desde que o nacionalismo recuperou a celebración do 25X. 5 décadas desde que ficou estabelecida a denominación de Día da Patria Galega como xornada de reivindicación dos dereitos nacionais do país.

Co gallo do próximo 25 de xullo, o Bloque Nacionalista Galego dá conta da tradición nacionalista arredor do Día da Galiza. Na mañá desta terza feira, unha delegación da organización pendurou na Alameda de Compostela unha faixa co lema 'Viva Galiza ceibe e socialista!'. A pancarta emula a que, con idéntico lema, ocupou o mesmo lugar no ano 1968, cando un grupo de mulleres e homes recuperaran mediante esta acción a celebración do Día da Patria. "Xusto vai para 100 anos que a Asemblea Nacionalista decidiu que o 25 de xullo fose adicado a conmemorar o Día da Galiza, e queremos salientar aquelas iniciativas dos anos 30 arredor do Partido Galeguista, como o Mitin das Arengas", explicou a vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín. A política tamén fixo referencia á evolución do movemento nacionalista, que foi "tomando progresivamente as rúas da capital do país até chegar á Praza da Quintana, centro neurálxico das reivindicacións nacionais, deste movemento vivo, plural e colectivo que quere reivindicar que Galiza é unha nación cos seus dereitos". Reivindicar a memoria para dar pasos cara ao futuro "Nós somos herdeiras e herdeiros dese momento e entendemos que reivindicar a memoria é tamén dar pasos cara ao futuro, e que ser nacionalista é tan revolucionario, rebelde e transformador como daquela", declara. Con motivo do 50 aniversario da recuperacón da mobilización, Sanmartín anima a sociedade galega a participar na próxima manifestación nacional do mediodía do 25 de xullo, que terá lugar na propia Alameda compostelana. Por último, Sanmartín deu paso a Saleta Goi, a viúva do poeta Manuel María. "Eu empecei a ir á misa de Rosalía no ano en que casei, 1959", lembrou a monfortina, en referencia á cerimonia que celebraba o galeguismo do interior os 25 de xullo, "e foi alí onde coñecín a persoeiros galeguistas como Otero Pedrayo, Bouza Brey, Isla Couto, os Beiras...". Goi estivo despois presente naquela acción de 1968, da que lembra a dura represión policial. "Había moitos policías e eran todos de fóra", evoca, ao tempo que destaca as múltiples manifestacións espontáneas que tentaban evadir o control das forzas da orde franquistas. Hoxe en día, Goi considera que o nacionalismo "evolucionou con moitas dificultades pola presión que ten". "É difícil mais é moi necesario porque ou temos país ou anúlannos. Por iso que sempre lle digo á xente moza que, se quere ter futuro, ten que defender o país, senón vai ser carne de emigración", conclúe.


Summary: O ciclo de cinema galego de curta duración Ficciónate vén de presentar os cinco filmes seleccionados para a súa nova edición. Desta vez, o xurado contou coa participación de Adriana Páramo e Pablo Cacheda, directores de Illa Pedra e Superpunky, El Musical, dúas das curtametraxes participantes no pasado ano.

Matria, Quinta provincia, Perversa Lola, Lurna e Zugzwang son as curtametraxes escollidas para a terceira edición de Ficciónate. Matria, de Álvaro Gago, pretende desterrar o "falso mito" do matriarcado en Galiza. A cinta, gañadora do premio do xurado en Sundance, comparte cartel con Quinta Provincia, unha curta de Miguel Conalejo que narra a estadía de catro galegos en Madrid. Perversa Lola, de Sonia Méndez, conta a perigosa historia entre un home e unha muller separados. Nani Matos participa con Lurna, unha curta sobre racismo e abuso. Por último Diego Markwalder, alumno da Escola de Imaxe e Son de Vigo, presenta Zugzwang, unha curta sobre a vida de Bruno, que vive á marxe de toda responsabilidade ata que coñece a Nerea. "Zugzwang" é o nome referido para a posición de xadrez na que calquera movemento supón empeorar a situación do xogo. Ficciónate é unha iniciativa da produtora Abella Creativa creada co fin de impulsar a industria audiovisual galega. A idea xorde da necesidade de achegar obras de pequeno formato ao gran público, alén de festivais e certames. Cunha orientación instructiva, cada sesión de Ficciónate conta cun coloquio posterior cos directores, produtores, músicos e outros profesionais do proxecto.


Summary: O BNG valora "moi positivamente" os resultados da xuntanza en Bruxelas de representantes do sector do mar da Galiza coa comisaria de Pesca da UE

Ana Miranda e Bieito Lobeira compareceron para valorar a recente reunión mantida en Bruxelas entre a comisaria de Pesca da UE, Maria Damanaki, e unha ampla delegación de representantes dos sectores do mar da Galiza, desde o bateeiro ao marisqueiro ou de baixura, unha reunión que se produciu grazas á xestións do BNG. Para o parlamentario Lobeira, nese encontro "Damanaki escoitou o que nunca escoitara da man do goberno da Xunta nin do goberno Central e recoñeceu que recibía información parcial e inexacta do goberno español". O que xa en si, salienta, é un importante paso adiante. " O deputado nacionalista entende que "saímos coa convicción de que esta reunión foi un primeiro paso indispensábel para seguir concienciando á Unión Europea de que o trato que lle da a Galiza en materia de pesca a marisqueo é inxusto". Neste sentido, subliñou que "fomos a Bruxelas non a pedir caridade nin subsidios senón a esixir o noso dereito a poder vivir dignamente do noso traballo do mar". Potencia pesqueira Pola súa parte, a eurodeputada Ana Miranda salientou que "foi unha interlocución directa, clara, facendo o que tiña que facer o Goberno Galego, nun momento clave para o futuro da nosa pesca como é o da reforma da Política Común de Pesca". Neste sentido, puxo de manifesto que "por primeira vez tiveron unha interlocución directa ao máximo nivel coa Comisaria de Pesca para abordar as súas demandas ante a reforma da Política Común de Pesca". "Isto -subliou- é o que non quixo facer o goberno galego e fíxoo o BNG". En canto aos resultados concretos da reunión, Ana Miranda salientou que "conseguimos que a flota artesanal quede excluída da compra e venda de cotas de pesca, algo que sería negativo para os seus intereses". Tamén se logrou que a eurocomisaria de Pesca vaia ter en conta que este sector vai recibir fondos específicos nun 75% directamente aos mariñeiros e ás unidades de pesca. " Outra das demandas que trasladou o sector e o BNG é que se reexamine a definición da pesca artesanal, favorecendo os intereses da Galiza, ou que as axudas da UE diferencien entre acuicultura industrial (piscifactorías) e a tradicional. Mauritania Por outra parte, Lobeira advertiulle ao Goberno español "que non imos tolerar que lle asigne aos mariñeiros andaluces 6 meses de axudas e aos galegos 4 meses", en relación ao problema de Mauritania. Denunciou que "cala Feijoo e o goberno español pero o BNG non cala e imos apoiar as mobilizacións convocadas pola CIG para a próxima semana no Morrazo".


Summary: O número global no país supera as 34.000 persoas. No conxunto do Estado o número de cotizantes estranxeiros descendeu un 4,9%

O número medio de afiliados estranxeiros á Seguridade Social en Galicia acadou os 34.025 no pasado mes de xuño, o que supón un descenso do 8,11% con respecto ao mesmo mes do exercicio pasado, pero un incremento do 0,7% en comparación co mes de maio. No conxunto do Estado, a Seguridade Social gañou 20.677 cotizantes estranxeiros en xuño, o que supón un 1,19% máis que no mes anterior e deixa o descenso interanual nun 4,88%. En total, o número de inmigrantes de alta no sistema chega aos 1.760.520 ocupados, tal e como informou o Ministerio de Emprego, que atribúe este incremento nos últimos meses á ocupación estranxeira nas campañas agrícolas e á tempada turística. Do total de inmigrantes afiliados á Seguridade Social en Galicia, 21.624 cotizan ao Réxime Xeral, 1.414 ao agrario, 2.856 ao do fogar, 5.032 ao de autónomos, 1.529 ao do mar e 1.570 ao do fogar.


Summary: A nova non está confirmada malia que desde as centrais se apunte a que a decisión é "inminente". Ambas as dúas centrais teñen hoxe mobilizacións por todo o Estado contra as políticas de recorte que se aproban na Unión Europea. CCOO e UGT mandan un comunicado no que enfrían a posibilidade dun chamado á folga, mais non a descartan

"Comisións Obreiras e UGT van convocar unha folga xeral o 29 de marzo". Con esta rotunda sentenza se pronunciaron fontes sindicais en declaracións a Praza Pública sobre un chamado ao paro xeral que, en calquera caso, non ten confirmación oficial. Varias persoas do ámbito sindical consultadas por este diario dan por feito que a folga, xa avanzada este martes polo secretario xeral de CCOO en Galicia, Xosé Manuel Sánchez Aguión, será na mesma data que a que xa programou a CIG. Aguión incidiu reiteradamente en que a folga sería convocada "cando se contasen cos suficientes apoios". Despois dunha mañá de moitas declaracións cruzadas a nivel estatal semella que as dúas principais centrais a nivel estatal dan por feito que eses apoios están recabados. As delegacións de Vigo, tanto de UGT como de CCOO, levan traballando "semanas" para forzar ao "aparato" confederal a que ese chamado se produza "de maneira inminente" "Canto máis fortes sexamos máis efectividade vai ter. Digámolo claramente, falamos dunha folga xeral. Pero non imos facer a folga cando diga Rajoy, senón cando esteamos listos e teñamos o suficiente número de apoios", adiantou o líder en Galicia de CCOO a Praza este martes. As delegacións de Vigo, tanto de UGT como de CCOO, levan traballando "semanas" para forzar ao "aparato" confederal a que ese chamado se produza "de maneira inminente", indican desde a cidade olívica. Os representantes de ambos os dous sindicatos en Vigo tamén apuntaron onte a que o paro xeral ía coincidir co da CIG, o 29 de marzo. De ser así a folga xeral produciríase canda a presentación dos Orzamentos do Estado e catro días despois das eleccións autonómicas en Asturias e Andalucía. Comunicado conxunto CCOO e UGT acaban de remitir un comunicado conxunto no que enfrían a posibilidade de que haxa unha convocatoria unitaria de folga. Aseguran que a súa prioridade segue a ser a da "información" e a de chamar á cidadanía ás mobilizacións xa programadas como a deste mércores ou a do 11 de marzo. "Os sindicatos reiteran que a prioridade é asegurar o éxito das mobilizacións convocadas hoxe 29 de febreiro; o 8 de marzo, Día Internacional da Muller; e o 11 de marzo cunha nova xornada de manifestacións en todo o país contra a reforma laboral", di textualmente a nota. "Ambos os sindicatos esperan a resposta do presidente do Goberno á súa carta do 20 de febreiro, na que lle solicitaban a apertura urxente dunha mesa de diálogo social para abordar a reforma laboral aprobada por RDL o pasado 10 de febreiro."


Teño que admitir que ás veces atópome con historias que mesmo para min son incribles e, polo tanto, indignas de seren incluídas no Bestiario do vestiario. Non sempre o consigo, pero a miña intención, créanme, é que estes recortes conteñan sucesos e personaxes reais, aínda que a realidade estea ás veces collida con pinzas. En ocasións cústame tirarme á piscina. E ás veces levo algunha sorpresa gorda. Hai meses que ronda polo meu escritorio unha imaxe que me pareceu falsa no momento no que a vin. Nela aparece Lev Tolstoi lucindo barbas brancas e traxe de cosaco, coa mesma mirada avinagrada de sempre... e sostendo unha preciosa bicicleta con freos de varillas. Á dereita olla para el unha muller (segundo se explica, a súa esposa Sofía) e ao fondo hai un home de traxe asomando por unha ventá. Nin de coña, dixen a primeira vez que a vin. Tolstoi, o asceta, o protosocialista, o espiritual, o vexetariano consciente, Tolstoi o faro moral de Rusia, abrazando unha actividade tan lúdica e inútil coma o ciclismo? Non o vexo. Descartei a foto por apócrifa durante semanas, pero non puiden evitar volver a ela de vez en cando. O caso é que o tipo se parecía a Tolstoi e a casa a Yasnaya Polyana, onde viviu a maior parte da súa vida. Unha volta por Google Maps proba rapidamente que si, que a imaxe foi tomada na parte de atrás do edificio principal (segue tendo as mesmas grecas no tellado e o mesmo cano de desaugue cento e pico anos despois); unha consulta aos diarios do escritor confirma que é certo: o conde aprendeu a andar en bici de vello e o mellor de todo é que o adoraba. Lev Nikoláievich aprendeu a montar xa cerca dos 70 anos e estaba moi preocupado porque os campesiños da comarca, que o consideraban practicamente un santo, fuxían espantados ao paso daquel señor sobre dúas rodas "Fun na bicicleta ata Yasenki. Gústame tanto moverme así... pero dáme vergoña", escribe en xullo de 1897. Segundo parece, Lev Nikoláievich aprendeu a montar xa cerca dos 70 anos e estaba moi preocupado porque os campesiños da comarca, que o consideraban practicamente un santo, fuxían espantados ao paso daquel señor sobre dúas rodas. A bici regaláralla a Sociedade Moscovita de Amantes do Velocípedo e aínda se pode ver no museo dedicado ao autor que hai en Moscova, ou iso din. Era unha preciosa safety bike de estilo británico, moderna para a época, e ao escritor houbo que darlle leccións de manexo antes de que se decidise a saír polos chaos que rodeaban a súa finca. Tolstoi acababa de perder un fillo pequeno e pedalear só polas pistas de terra axudáballe a recuperar o acougo. Outro ilustre máis para o club dos gentlemen ciclistas, pensei. Mais a historia reservábame aínda un xiro delirante máis: revolvendo pola Rede atopei un artigo de 2016 escrito polo xornalista Gerald Marzorati, antigo editor do New York Times Magazine, e publicado en The New Yorker. Nel afírmase que, pola mesma época, Tolstoi aprendeu a xogar ao tenis e que o facía con elegancia e durante horas. Despois dunha investigación ben máis exhaustiva que a miña, Marzorati conta que Tolstoi pasou de odiar o tenis (por burgués e improdutivo) a amalo, máis ou menos na época na que comezou a andar en bici. En fin, a todo varón lle dá polo fitness nalgún momento da súa vida.


"Súpeto, vin que o can encollía o rabo entre as pernas, agachaba as orellas, por un intre fitaba para un ponto indefinido e saía a mea carreira coa barriga achegada ao chao." (Arraianos, Xosé Luís Méndez Ferrín).Malia a teimosía de políticos e medios de comunicación sistémicos, afanados en persuadirnos de que a historia do posfranquismo é así, tal e como eles nola contan, o certo é que non cómpre moita sabedoría para concluír que, ao morrer o ditador, todos –ou case todos– presentiron unha certa dose de orgasmo mental, con aquilo que lle deron en chamar a transición. Uns, pola présa en gozar do legado político que aquel sátrapa e os seus esbirros amorearan durante a ditadura. Outros, pola ansia de repañar as migallas que desbotaran os xenuínos herdeiros das alforxas enzoufadas. Que os pais da dereita que padecemos se comportaran así, era evidente. Pero, que os líderes demócratas –progresistas?– deveceran por ser meros usufrutuarios da herdanza envelenada, no canto de rexeitala e axudarlle á xente a reivindicar a plena propiedade dos seus dereitos inalleábeis, só podía levarnos a este cortello escuro e lamacento, no que exercer de cidadáns sempre está supeditado ao azar das apalpadelas. Por iso, se hai suxeitos revirados que culpan ao Procès do rexurdir de Vox, non tardarán en agromar outros, dispostos a afirmar que Marine Le Pen é neta (política) da Pasionaria. Se en España reina tanta marcha extremosa, non pode ser culpa da condición plurinacional do Estado. É da insolencia que hai no papo de Abascal. É do bafo rancio que emana da gorxa de Casado e Rivera cando ladran. É polo cariño que lle profesan PP e C´s a Vox. É, en fin, polo vínculo de consanguinidade que une a eses tres, malia a pose de querer embobarnos coa leria barata de que non son máis ca cuñados. Pero no rebrote da extrema dereita –ou do ultranacionalismo español– hai outra causa esencial: a continua claudicación da pseudoesquerda, que adoece por arremedar incondicionalmente os postulados cavernícolas da dereita española. Ah! O meu tío Lisardo pensa que, ver a Borrell á cabeza dos actos da Societat Civil Catalana, escoitarlle a García-Page dicir que Rivera podía ser do PSOE e que hai que ilegalizar aos partidos independentistas, ou pillar a un tal Lambán buscando inimigos da democracia no nacionalismo, debería incitar á esquerda real –se a hai– a tapar o nariz, para evitar que semellantes actitudes nos acaben revolvendo o estómago.


Summary: O maxistrado Ramón Sáez Valcárcel dubida nun voto particular da veracidade do testemuño dun 'arrepentido'. AN condena a Heitor Naia a 11 anos por 'colaboración con banda armada' e 'danos con finalidade terrorista'.

A sección primeira da Sala do penal da Audiencia Nacional emitiu unha sentenza pola que condena a Heitor Naia, xulgado en outubro, a 11 anos de prisión por 'colaboración con banda armada' (5 anos de cadea) e 'danos con finalidade terrorista' (6 anos). O auto será elevado prante o Tribunal Supremo, continuando Heitor Naia en liberdade provisional até que o TS decida. A sentenza tamén condena a Diego Santim a 3 anos de prisión e 3 de liberdade vixiada, e a Xurxo Rodríguez a 3 anos de cadea.Estaban acusados de colocar tres artefactos explosivos que causaron danos por valor de 11.000 euros. Mais neste auto hai un voto particular do maxistrado Ramón Sáez Valcárcel no que este xuíz da Audiencia Nacional cuestiona a consideración de Resistencia Galega como banda terrorista. Tamén considera que non hai elementos de abondo para condenar a Naia. Non é a primeira vez que Sáez Valcárcel emite un voto particular cuestionando que RG sexa unha banda armada. En maio deste ano fíxoo cun voto particular no auto que condenaba a Xurxo Rodríguez e Carlos Calvo a 6 e 12 anos de prisión no que mostraba as súas dúbidas de que RG fose unha organización terrorista. O maxistrado afirmaba naquel voto que "non todo acto de violencia con finalidade política pode ser cualificado como terrorista" e que RG nunca atentou contra a vida ou liberdade das persoas".


Summary: As pensións non se actualizarán en 2013 en función da inflación, que se sitúa no 2,9% en novembro. O Executivo incumpre a lei e os varios anuncios realizados nos últimos meses de que os pensionistas non verían reducido o seu poder adquisitivo.

Outra promesa incumprida. O Goberno non subirá as pensións en 2013 conforme ao IPC, tal e como contempla a lei e tal e como como varios membros do Executivo sostiveron durante semanas. O próximo ano as pensións actualizaranse tan só un 1%, agás as que sexan inferiores a mil euros, que subirán un 2%. Isto supón unha importante perda de poder adquisitivo para os pensionistas. A lei contempla que as pensións se actualicen cada ano conforme ao dato de IPC de novembro. Precisamente hoxe coñeceuse o indicador adiantado, que se sitúa no 2,9%, seis décimas menos que o mes anterior. O Partido Popular incumpre deste xeito unha das últimas promesas electorais que ainda mantiña, despois de subir o IVE, e de aprobar o copagamento sanitario, o abaratamento do despido e a rebaixa da prestación por desemprego. En Galicia hai case 800.000 pensionistas, dos que máis de 550 mil cobran menos de mil euros ao mes. Estes verán as súas pensións aumentadas nun 2%, lonxe do encarecemento da vida. O resto cobran máis deses mil euros e estes pagos só se incrementarán nun 1%. En total, os pensionistas galegos perderán máis de cen euros de media neste 2013. Segundo UGT, "no contexto galego, coas pensións máis baixas do Estado, a situación dos pensionistas é realmente delicada, máis cando están a ser o sustento de moitas familias" e denuncia que "serán milleiros de traballadores e pensionistas os que perderán, un ano máis, poder adquisitivo, haberá menos consumo e saír da crise será máis difícil porque así será imposible reactivar a economía". Pola súa banda a portavoz do BNG no Congreso, Olaia Fernández Dávila, sinalou que os cidadans non poden confiar nun Goberno que lles minte e os engana: "como se vai confiar nun Goberno que falta a sua palabra cos cidadáns unha e outra vez?". E reprochoulle ao Goberno "que estivesen mareando a perdiz cando xa sabían que ían adoptar esta decisión que fai que nunha situación de grave crise os nosos pensionistas perdan poder adquisitivo". Rajoy insistiu nunha entrevista o pasado setembro en que a súa primeira instrución ao ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, fora que as contas de 2013 "non prexudiquen de ningunha maneira" aos pensionistas A vicepresidenta do Goberno, Soraya Saénz de Santamaría, asegurou hoxe que ao Executivo lle resulta imposible sufragar este pago. O propio Mariano Rajoy insistiu nunha entrevista o pasado setembro en que a súa primeira instrución ao ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, fora que as contas de 2013 "non prexudiquen de ningunha maneira" aos pensionistas. A ministra de Emprego, Fátima Báñez, recoñeceu que están a pedir aos pensionistas "un esforzo", pero asegurou que se trata dun "exercicio de responsabilidade". Ao mesmo tempo, o Goberno aprobou unha modificación na norma de Seguridade Social para poder acudir ao Fondo de Reserva (o chamado peto das pensións, que conta cuns 60.000 millóns de euros), e sacar de aí os cartos necesarios para pagar as pensións de decembro e a paga extra dos pensionistas, uns 4.000 millóns de euros. Non é a primeira vez que o Executivo bota man deste fondo: nestes últimos meses xa sacou algo máis de 3.063 millóns para facer fronte ao pago de prestacións. Tratábase do tope anual que a lei lle permitía sacar do fondo. Co cambio normativo que o Goberno aproba hoxe, ese límite amplíase, de forma que ante a deterioración das contas da Seguridade Social será a hucha das pensións a que pague aos pensionistas a final de ano.


Summary: A interventora xeral recoñece no Parlamento da Galiza que o "obxectivo da austeridade orzamentaria" fixo que a administración botase o feche a novos pagamentos en setembro pasado

Almudena Chacón, interventora xeral da Xunta, recoñeceu que este peche das contas produciuse en setembro pasado, coa finalidade de cumprir coa finalidade de "estabilidade orzamentaria". Unha obrigaque vería derivada, segundo a oposición, da máxima feijoniana de 'austeridade'. A interventora sinalou que o peche do orzamento é "unha ferramenta" para "ordear as operacións". Instrumento polo que se garante que se abonen as obrigas contraídas antes desa data mais que as acordadas a posteriori "non poden ser contabilizadas" polo que serñan abonadas "nos primeiros días" do vinceiro ano. Mais as explicacións non convencen á oposición, que ve unha fenda considerábel entre a 'propaganda' da Xunta e a situación real, alén de alertar sobre a gravidade de que o goberno galego bote en setembro de 2011 o peche.


Summary: O novo disco componse de versións acústicas de anteriores traballos deste compositor de blues-rock ferrolán. Vídeo no interior.

Víctor Aneiros edita un novo disco, o sétimo da súa discografía oficial, 'A soidade pide copas nos bares'. Máis unha vez este traballo chega da man do selo vasco Gaztelupeko Hotsak, co que Aneiros xa ten editados cinco discos nunha relación máis que consolidada. 'A soidade pide copas nos bares' componse de versións acústicas de temas incluídos en discos anteriores. Cancións que pasan a unha nova forma acústica, "mais en absoluto desenchufada". Canda Aneiros neste disco está o acordeón de Fran Rey, co que a guitarra do ferrolán traza unha proposta íntima tinxida pola melancolía e a nostalxia.


Summary: As protestas sindicais contra a lei que recorta remuneracións e dereitos do persoal ao servizo da Administración autonómica incrementan a magnitude a poucas horas da aprobación do proxecto defendido polo Goberno galego e só apoiado polo PP

Unidade sindical e política, 4.000 sinaturas e tamén peches. As horas previas á aprobación da medida"lei de medidas temporais en determinadas materias do emprego público da Comunidade Autónoma" foron horas de protesta nas múltiples sedes da Xunta en todo o país, pero tamén noutras instalacións públicas como os hospitais ou a sede da Compañía de Radio Televisión de Galicia. Carteis con lemas como "a nosa dignidade non é recortable" ou "eu tamén estou diante do Parlamento" foron poboando ao longo do día boa parte das instalacións oficiais para esixir a retirada dun proxecto que, entre outros aspectos, reduce a xornada dos interinos, forza as xubilacións sen reemprazar as baixas, recorta prestacións sociais ou diminúe remuneracións. Avalados pola unidade de acción de CIG, CCOO, UGT e CSI-F, os peches chegaron tamén ao complexo administrativo central da Administración, en San Caetano, onde, segundo sinala a CIG, a intención dos traballadores é permanecer ata a propia aprobación da lei, na mañá do martes. As mobilizacións trasladaranse tamén, nos momentos previos ao pleno do Parlamento, ás inmediacións do Pazo do Hórreo. No interior, PSdeG e BNG rexeitarán o plan gobernamental, que segundos os conservadores é "necesario" e non afecta aos salarios, insisten.


Summary: O concello de Curtis acolleu este sábado unha mobilización contra os proxectos eólicos previstos para a comarca. A marcha estaba convocada por diversas plataformas veciñais opostas ás instalacións eléctricas. As entidades promotoras adiantaron novas protestas para as próximas semanas.

Un total de 10 plataformas veciñais constituídas no último ano contra os proxectos eólicos previstos na comarca da Coruña, As Mariñas e A Montaña manifestáronse na tarde deste sábado pola vila de Curtis. A marcha partiu ás cinco da tarde da rotonda de Curtis e contou coa presenza de veciños e veciñas dos concellos afectados, como Aranga, Curtis, Oza-Cesuras, Betanzos, Vilasantar, Abegondo, Carral, Cerceda, Sobrado, Mesía, Frades, Monfero, Paderne, Ordes, Boimorto e Guitiriz. O rexeitamento aos proxectos eólicos de Caíño e Brancellao estivo moi presente na marcha. O primeiro deles, promovido por Enel Green Power, filial de renovábeis de Endesa, prevé erguer 33 aeroxeradores nos concellos de Aranga, Oza, Abegondo e Curtis, chegando a súa afección a Guitiriz O parque eólico Brancellao, impulsado, tamén por Enel Green Power, aspira a levantar 25 aeroxeradores nos municipios de Boimorto, Frades, Carral e Curtis. Un e outro proxecto atópanse actualmente en fase do estudo no Ministerio de Transición Ecolóxica. As dúas instalacións eólicas foron rexeitadas pola corporación de Curtis. Neste sentido, o alcalde do municipio, Javier Caínzos, destacou que presentan graves impactos para economía forestal e agrícola da zona. Na mesma liña, expresáronse outros concellos da comarca, como Vilasantar. As plataformas impulsoras da mobilización lembraron que máis de 29 núcleos de poboación están a menos dun quilómetro do parque eólico Caíño. Na mesma dirección significan o impacto visual dos aeroxeradores, de máis de 200 metros de altura. Apoio do BNG A manifestación contou co apoio de representantes do BNG. A deputada nacionalista presente na marcha, Mercedes Queixas, sinalou que "son concellos onde xa se estaban tramitando outros parques eólicos, liñas de alta tensión e subestacións. Existe un importante descontento veciñal pola tramitación destes proxectos a escasa distancia das vivendas e cun importante impacto no patrimonio tanto natural como cultural" O parlamentario do BNG, Xosé Luís Rivas, afirmou que "defendemos paralizar toda tramitación de proxectos eólicos na Galiza e elaborar unha planificación con criterios de proporcionalidade, racionalidade e equilibrio" "Os parques eólicos que se pretenden instalar nesta mesma zona, non repercuten, en absoluto, de maneira positiva na economía da veciñanza dos concellos afectados. Non serven para o desenvolvemento socioeconómico das poboacións próximas nin xera riqueza no territorio, todo o contrario, contribúe ao abandono rural pois impide o desenvolvemento doutras iniciativas empresariais de aproveitamento agrogandeiro e forestal, sen xerar alternativas de emprego a cambio", concluíu Rivas


Summary: A marcha da campaña catalá estivo marcada recentemente pola posición do Cercle d'Economia que rexeita calquera vía unilateral de independencia pero que entende que cómpre non ignorar -en caso de se confirmar- a maioría independentista resultante das eleccións do 27 de setembro.

A organización empresarial catalá aposta por unha solución pactada co Estado que permita a realización dun referéndum legal que dea solución ao conflito. Este feito foi protagonista nun encontro no que participaron Artur Mas, president de la Generalitat, canda os economistas Oriol Amat e Elisenda Paluzie -número 7 e 72 respectivamente da lista de Junts pel Sí-, os cales defenderon a viabilidade dun sistema de pensións catalán que, debido ás menores taxas de desemprego e de envellecemento respecto á media do Estado, permitiría "unha suba das prestacións", afirmou Amat. Mas, respecto ás declaracións do Cercle, salientou que non se pode chegar a nada acordado entre dúas partes se unha non quere, en referencia ao goberno de Madrid. Miquel Iceta, candidato do PSC, aproveitou a xornada do mércores para confirmar que a súa formación non está contra unha consulta pactada co Estado que permita mellorar o encaixe da actual comunidade autónoma no Estado. Desde a localidade xironesa de Roses, Xavier Garcia Albiol, presidenciable polo PP, rexeitou calquera consulta que poña en dúbida a indisolúbel unidade do Estado e amosou a súa intención de mobilizar as rúas en caso que haxa unha declaración de independencia. Intención que non preocupa na CUP - Crida Constituent, xa que, como declarou Anna Gabriel -número dous da lista- "as mobilizacións a prol da unidade sempre foron un fracaso". Albiol (PP) amosou a súa intención de mobilizar as rúas en caso de se declarar a independencia Lluís Rabell, candidato de Catalunya Sí que Es Pot, referiuse directamente ao pasado do candidato popular coma franquista e Duran i Lleida, presidente de Unió, apelou ao catalanismo histórico para que a súa formación, que segundo as enquisas pode quedar fóra do Parlament, obteña representación. A aposta pola formación que durante anos compuxera CiU foi definida polo candidato dos populares coma "tirar o voto". Inés Arrimadas, a única candidata á presidencia da Generalitat entre as organizacións con representación, reiterou que Ciutadans endexamais vai apoiar ningunha acción que proporcione calquera posibilidade que Catalunya rache co Estado e rexeitou a valoración do Cercle d'Economia.


A súa nefasta xestión -un regueiro de privatización, nepotismo e censura culminado coa desfeita do hospital Álvaro Cunqueiro- só podía rematar co correspondente cesamento Durante o pleno parlamentario do pasado 15 de setembro escoitamos indignadas, unha vez máis, como Rocío Mosquera afirmaba que a sanidade pública galega ía "moi ben" e que o novo hospital de Vigo –ateigado de problemas estruturais económicos e sanitarios- era todo un logro para a sanidade xa non do País se non do conxunto do Estado. E mesmo de Europa. Na miña quenda de resposta, optei por referirme á conselleira como "cadáver político". Non se trataba de desafección persoal. Tratábase de entender que a súa nefasta xestión -un regueiro de privatización, nepotismo e censura culminado coa desfeita do hospital Álvaro Cunqueiro- só podía rematar co correspondente cesamento. O día en que o vello Hospital Xeral de Vigo botaba o pecho, pechaba tamén unha parte do que aprendemos que debe ser a sanidade para todas e todos Porén, Mosquera morreu –politicamente- matando. A acelerada destrución dos piares da sanidade pública e as ducias de privatizacións a través de contratos intencionadamente extensos condicionan o futuro do sistema sanitario. Non só. O día en que o vello Hospital Xeral de Vigo botaba o pecho, pechaba tamén unha parte do que aprendemos que debe ser a sanidade para todas e todos. Coa liquidación do Xeral, o Sergas escenificaba simbolicamente a súa propia mutación. O modelo imposto por Feijóo e Mosquera tende á despersonalización, á falta de valoración profesional, á mercantilización e á eliminación da democratización da saúde. A mercantilización e, polo tanto, a aniquilación do actual modelo sanitario, a instauración da precariedade laboral e a deshumanización do sistema encarnáronse en Rocío Mosquera, seria candidata a peor conselleira da Xunta nos últimos anos. E iso que o galardón está disputado. Pero o mero troco de caras, o baile de cadeiras, non pode ocultar que o verdadeiro autor intelectual da liquidación da sanidade pública, o seu máximo responsábel, chámase Alberto Núñez Feijóo. Se ben o cesamento de Mosquera é unha conquista da mobilización social, da presión de sindicatos e plataformas, de quen erguemos a voz cada vez que os voitres neoliberais se botaban sobre o botín da sanidade, non debe agochar o papel dese mestre do escapismo que é Feijóo. A nosa sanidade atópase ferida de gravidade. Cómpre, para evitar a súa morte, sinalar os e as responsábeis políticos do intento de asasinato Agora somos xustamente esas persoas, esas organizacións, eses sindicatos, eses colectivos, quen temos a obriga de impedir que a loita se deteña. O ataque neoliberal sobre a sanidade pública continúa e perpetuarase mentres a dereita extrema do PP siga nos gobernos, independentemente da conselleira ou conselleiro de quenda que o xestione. A nosa sanidade atópase ferida de gravidade. Cómpre, para evitar a súa morte, sinalar os e as responsábeis políticos do intento de asasinato. Se cadra a Cidade da Cultura foi síntoma, no seu día, do ocaso do Goberno Fraga. Pelexemos para que o privatizado, mastodóntico e inoperativo hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo signifique o mesmo para Feijóo.


Summary: As declaracións dos expertos de parte da empresa ferroviaria prodúcense despois de que un día antes peritos do maquinista afirmasen o contrario Dous peritos do maquinista accidentado en Angrois ratifican no xulgado que o accidente era previsible

Dous peritos do maquinista accidentado en Angrois ratifican no xulgado que o accidente era previsible Como este xoves fixeron avogados defensores de Adif e Renfe cos peritos de parte do maquinista accidentado na curva de Angrois, este venres avogados do condutor e das vítimas do sinistro intentaron rebater no xulgado de Santiago as afirmacións que alí fixeron dous peritos designados pola primeira das empresas públicas. Estes ratificaron presencialmente as peritaxes que entregaran por escrito o pasado xaneiro e nas que afirman que a liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente cumpría coa normativa de seguridade. As declaracións dos expertos de parte da empresa ferroviaria prodúcense despois de que un día antes peritos do maquinista afirmasen o contrario Na instrución do accidente o xuíz sospeita que Adif e Renfe non avaliaron como debían o risco da curva, que carecía de ningún sistema que evitase ou paliase un exceso de velocidade por un despiste dun maquinista como o que ocorreu o 24 de xullo de 2013 provocando 80 mortes, cuestión pola que están imputados seis técnicos ademais do maquinista. O pasado xuño un informe da Axencia Ferroviaria Europea incidiu na necesidade de realizar avaliacións específicas de risco tanto cando Adif e Renfe desconectaron en 2012 a bordo dos Alvia o sistema de control da velocidade que deixaba en mans do maquinista toda a responsabilidade de frear como cando se deseñou a seguridade da liña de AVE Ourense-Santiago antes da súa inauguración en 2011 e recurtouse uns quilómetros antes da curva. A visión contraria por parte de Adif ratificárona este venres no xulgado os seus peritos: Esther Mateo, que era directora de instalacións da empresa pública cando emitiu en xaneiro o seu informe e que vén de ser ascendida a directora xeral de Seguridade; e Antonio Puyol, enxeñeiro industrial dedicado á avaliación da seguridade no sector ferroviario coa súa empresa familiar, que participou como consultora de seguridade da liña Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente e que segundo admitiu el mesmo na sala vén de recibir "contratitos" de Adif. Ás portas do xulgado vítimas do sinistro dubidaron da súa independencia e reclamáronlles que non puxesen por diante os intereses da empresa pública. Vítimas de Angrois ás portas dos xulgados [CC BY-SA Praza Pública] Ás portas do xulgado vítimas do sinistro reclamaron aos peritos de Adif que non puxesen por diante os intereses da empresa pública Nas súas peritaxes os dous coinciden en indicar que a seguridade no sistema ferroviario está fragmentada entre diversos responsables, incluídos os maquinistas, e que Adif actuou de xeito correcto na liña Ourense-Santiago malia permitir que non houbese ningún sistema automático que frease os trens no caso dun erro humano como o ocorrido. Segundo Puyol, a aplicación do regulamento europeo que establece como avaliar a seguridade "non sería preceptiva no momento da posta en servizo [da liña Ourense-Santiago] debido ao avanzado estado de desenvolvemento das obra". E engade que "aínda no suposto de realizarse unha EIR [Avaliación Integral de Riscos] involucrando a todos os subsistemas estruturais, os resultados non serían diferentes" e, ao seu ver, o risco dun accidente por despiste do maquinista como o que ocorreu sería "un suceso de frecuencia incrible". Puyol si admite que ese regulamento europeo si sería aplicable ao subsistema de control, mando e sinalización (CMS), porque sufrira un cambio entre o seu deseño inicial e o que finalmente funcionou, pero desbota que ese incumprimento fose importante porque di que as esixencias dese regulamento foron aplicadas igualmente a través doutro procedemento, segundo insistiu tamén este venres. Un dos peritos admite que non se cumpriu cun regulamento europeo pero di que as súas esixencias se aplicaron doutro xeito Pola súa banda, Mateo defende que a súa empresa "actuou de acordo cos procedementos que incorpora o Sistema de Xestión da Seguridade" e que a liña foi executada "de acordo coas normas técnicas que eran de aplicación a cada subsistema", matizando que un tipo de análise de riscos, o denominado Hazard Log ou rexistro de riscos, "só é preciso no caso do subsistema de Control, Mando e Sinalización, e así se fixo". Este venres, na súa ratificación verbal ante o xuíz, Mateo, segundo varios asistentes, explicou que Adif non ten en conta o factor humano xa que ese é un labor de Renfe, como empresa da que dependen os maquinistas. Este xoves dous peritos designados polo avogado do maquinista accidentado ratificaron no xulgado que era previsible un accidente na curva de Angrois e Adif debera tomar medidas para evitalo Os dous peritos de Adif compareceron este venres no xulgado durante varias horas despois de que este xoves o fixesen dous peritos designados polo avogado do maquinista accidentado: Ángel Luis Sanz Cubero, maquinista cunha longa experiencia na formación doutros condutores, e Pilar Calvo, psicóloga especializada na análise de erros humanos. Os dous se ratificaron nas peritaxes que, como este venres os de Adif, xa entregaran por escrito en 2015 (o xuíz non considerou necesario ratificalas presencialmente ata agora). Nelas, a partir da análise de cuestións ferroviarias e psicolóxicas moi distintas coinciden en que era previsible, e Adif debera tomar medidas para evitalo, un accidente na curva de Angrois. Vítimas e maquinista queren que comparezan no xulgado expertos da Axencia Ferroviaria Europea, "únicos imparciais" Este venres tanto os avogados das vítimas como do maquinista coincidiron na necesidade de que comparezan no xulgado para unha ratificación verbal similar os expertos da Axencia Ferroviaria Europea que o pasado xuño emitiu un duro informe sobre os incumprimentos na avaliación de riscos. Consideran que os técnicos comunitarios, a diferenza dos de Adif, son os "únicos imparciais" con capacidade para pronunciarse sobre a cuestión. A declaración destes catro peritos prodúcese despois da comparecencia este mércores como investigado do xerente de Seguridade na Circulación de Adif para o noroeste, Fernando Rebón. O xuíz imputouno no seu momento por considerar que a omisión de medidas de seguridade e de avaliación do risco que se lle atribúen ao principal imputado ademais do maquinista, o director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, poden ser extensibles a Rebón como subordinado seu. Este mércores, pola contra, Rebón negou ter competencias sobre o deseño da seguridade da liña e dixo que se limitaba a avaliar o seu funcionamento, lembrando que o máximo responsable era Cortabitarte.


No prazo dunhas horas acumúlanse novas estreitamente relacionadas que en conxunto veñen a aclarar o panorama territorial en Galicia. A trama/mafia non sería un grupo de desaliñados, mirada torba e chisqueiro rápido senón de traxeados señores que se deslizan con habilidade á vista de quen queira mirar por selectos despachos e empregan como órgano de comunicación oficial, o DOG Por unha parte, a Fiscalía de medio ambiente rexeita, unha vez máis, que exista unha trama, mafia ou organización terrorista que plante os lumes. Compre dicir que xa no magnífico Informe sobre investigación de incendios forestales en Galicia. Verano 2006 a Garda Civil descartaba a existencia destas tramas/mafias. Pero en outubro do pasado 2017 mentres a metade de Galicia e o norte de Portugal era incinerados tanto o Presidente Feijoo como o Delegado do Goberno de Galicia apuntaban á ficticia trama/mafia tal e como fixera no seu día o bipartito ou a administración de Fraga. Ignorancia, manipulación ou ambas cousas simultaneamente? Agora ben, como xa se leva apuntando dende hai moito a trama/mafia non sería un grupo de desaliñados, mirada torba e chisqueiro rápido senón de traxeados señores que se deslizan con habilidade á vista de quen queira mirar por selectos despachos e empregan como órgano de comunicación oficial, o DOG. A Xunta de Galicia é o brazo executor dos desexos dun pequeno feixe de empresas, o apoio magister dixit de titulados das universidades galegas e o favor de varios medios de propaganda, antes coñecidos como medios de comunicación. Non hai misterio ningún. Incrementaría nunhas 50.000 hectáreas a superficie de piñeiros. Os piñeiros, por moito que pechemos os ollos ao problema, teñen unha problemática asociada só lixeiramente menos grave que a dos eucaliptos O último comunicado desta metafórica trama/mafia témolo mesmo na web do Parlamento de Galicia. Trátase dun Plan Forestal (sic) que subirá nun 8% a superficie do eucalipto en 20 anos (25.000 hectáreas) que pasaría a ocupar un total de case 333.000 hectáreas. Pero aínda hai máis, incrementaría nunhas 50.000 hectáreas a superficie de piñeiros. Os piñeiros, por moito que pechemos os ollos ao problema, teñen unha problemática asociada só lixeiramente menos grave que a dos eucaliptos. E dicir, imos incinerar o futuro de xeito máis que transparente. Quero isto dicir que cando ardan estas hectáreas no futuro, entre os 10 e 20 anos seguintes aos da súa plantación debermos buscar os culpables no DOG de 2018. Polo medio perderemos biodiversidade, paisaxe, posibilidades de actividades económicas alternativas, chan, calidade dos medios acuáticos, dispoñibilidade de auga, perdas nas rías, sumidoiros de CO2, millóns de euros para apagarlles o lume a estas empresas e aos propietarios e posiblemente vidas humanas. No mesmo plan dise que se van estender as superficies de frondosas. Non deixa de ser un despropósito máis. Non é o mesmo estender frondosas que ter bosques. Os bosques en Galicia, ao contrario que di a propaganda oficial e a ignorancia popular, son moi escasos No mesmo plan dise que se van estender as superficies de frondosas. Non deixa de ser un despropósito máis. Non é o mesmo estender frondosas que ter bosques. Os bosques en Galicia, ao contrario que di a propaganda oficial e a ignorancia popular, son moi escasos. Para ter bosques deberamos protexer os que xa temos, incluso aqueles que son moi pequenos, incluso aquelas árbores que conforman lindes que poden actuar como xermolo de superficies maiores. Pero tamén deberamos protexer o monte baixo pois é nel onde a vexetación segue o seu curso natural para chegar a ser un bosque. Pero é xustamente nas superficies de monte baixo onde eucaliptos e piñeiros son plantados. Un didáctico exemplo á vista de todo o mundo é precisamente o denominado bosque de Galicia (sic), unha superficie onde había un prebosque e agora hai un triste cultivo que dificilmente cumprirá as funcións ecolóxicas dun bosque. Iso si, un bo grupo de xente gañou cartos drenados do sistema público a petos privados. Mesmo hai unhas semanas que anunciaban (no DOG, que ironía) a desprotección dunha especie autóctona e pioneira, característica das orlas dos bosques, o acivro. Ao mesmo tempo a Xunta de Galicia pecha as consultas para a elaboración dunha estratexia contra o cambio climático e o Goberno de España presenta uns orzamentos nos que a partida para a loita contra o mesmo caen drasticamente. Xusto cando coñecemos unha nova publicación científica que pon de manifesto como os bosques maduros contribúen ao almacenamento de CO2 atmosférico e como podemos estragalo con diferentes actuacións; pódese resumir nunha frase: deixade o carbono nos bosques! A partir de hoxe, calquera actuación da Xunta de Galicia ou outras administracións do Estado que vaia en contra do ditame estará cometendo unha prevaricación clara. Retirará hoxe mesmo a Xunta de Galicia a súa revisión do plan forestal? Mentres coñeciamos que o Comité Científico de Flora e Fauna Silvestre do Ministerio de Agricultura, Pesca e Medio Ambiente recomenda a inclusión das especies do xénero Eucalyptus no Catálogo Estatal de Especies Exóticas e Invasoras, faino ademais por unanimidade e ofrece unha boa recompilación bibliográfica sobre a que sostén a súa petición. O ditame nace dunha consulta realizada polo Concello de Teo ao que, sen dúbida, temos que felicitar e agradecerlle o traballo realizado. Non é que o mundo da ciencia descoñecera que os eucaliptos son especies exóticas e invasoras, sábese perfectamente pero non fora antes posto de manifesto por un organismo científico oficial para todas as especies do xénero en España. Nas Universidades, tamén nas galegas, hai xente que leva anos facendo propaganda do contrario e, inda que pareza incrible, mesmo o discurso chegou a calar en determinadas organizacións antes-coñecidas-como-ecoloxistas, algunhas de gran tradición e mesmo dimensión internacional, que ben se pode resumir nese "non hai que demonizar ningunha especie" que ven a ser un "eu non me meto moito contigo e mentres seguimos a saír nos medios de comunicación e o equipo técnico segue a cobrar unha paguiña a final de mes". Incluír estas especies no Catálogo de invasoras suporía, idealmente, non permitir a súa plantación e comezar a erradicalas do medio. Vaise facer? En calquera caso, a evidencia científica é aplastante. Ninguén debera estar en condicións de negala ou ignorala. Neste senso, a partir de hoxe, calquera actuación da Xunta de Galicia ou outras administracións do Estado que vaia en contra do ditame estará cometendo unha prevaricación clara. Retirará hoxe mesmo a Xunta de Galicia a súa revisión do plan forestal? Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: O seu concerto en Compostela o vindeiro 8 de abril pon o ramo á xira de presentación do traballo. A máis dunha semana da actuación todas as entradas xa están vendidas.

O 'fenómeno SES' semella que non frea e continúa con máis vitalidade e forza que nunca. SES porá o ramo este 8 de abril en Compostela á primeira parte da súa xira de presentación do seu último disco, 'Opoñerse á extinción'. Un concerto para o que xa están esgotadas todas as entradas a 11 días do evento. Deste xeito remata unha xira de 10 concertos na Coruña (dous), Narón, Ourense, Vigo, Pontevedra, Burela, Bilbo, Madrid e Compostela, aos que asistiron máis de 6.000 espectadores. Fechada con éxito esta fase, agora a cantora bergantiñana comezará coa tempada de festivais e festas, que a levarán de novo nos vindeiros meses a actuar en Cataluña, Valecia, Madrid, para alén de Galiza. Ademais, o seu último disco xa lsuperou as 5.000 copias vendidas, algo logrado en apenas catro meses, nada doado na música en galego.


Summary: O cambio da lei, de producirse, durará o que a lexislatura. E o ministro Gallardón coa súa teoría da muller-muller, o ministro Fernández coa súa de abortistas-etarras e o presidente Rajoy que os consente, cavarán a súa tumba política onde menos o esperan. Como Aznar fixo con aquela foto das Azores, mostrarán que descoñecen a que sociedade se dirixen, e como Aznar pagarán o erro.

Nunha viñeta de El Roto de hai uns días un cura dille a unha muller "Como non credes nos pecados converterémolos en delitos". Debuxa o fondo do debate sobre o cambio da lei do aborto que estamos a vivir, un debate ideolóxico promovido por unha xerarquía católica cada día mais afastada do mundo real, reconcentrada nas esencias do patriarcado. Ese debate pode escurecer os datos que debería avaliar o goberno antes de adoptar cambios lexislativos. Non hai datos que indiquen que as mulleres galegas teñamos menos desexos de ser nais que hai 10 anos, o que parece claro é que a nosa decisión reprodutiva depende de factores diferentes ao desexo de maternidade ou a regulación do aborto Dende o ano 2005 (até o 2011) o Ministerio de sanidade proporciona un informe anual exhaustivo sobre as IVE (Intervencións Voluntarias do Embarazo) no Estado e nas CCAA que nos permiten ver a incidencia da situación socioeconómica no número de IVE que finalmente se leva adiante. Comparando a evolución da IVE en Galiza cos datos de paro da EPA en centos de persoas de primeiro trimestre de cada ano, vemos o paralelismo entre a situación económica das familias e a decisión reprodutiva. Non se mide nestes datos a expectativa de futuro que xera unha situación económica de bonanza ou de crise que podería achegar máis as dúas gráficas. Entre 2005 e 2010 non hai cambios lexislativos que proporcionen unha explicación alternativa a esta evolución. A importante baixada do ano 2008 coincide ademáis no tempo coa posta a disposición da pílula postcoital nos centros de saúde e COF de xeito gratuíto, e a tremenda subida do ano 2009 coincide coa liberalización da dispensación da postcoital nas farmacias (pagando). Decidimos abortar como último recurso. Non hai datos que indiquen que as mulleres galegas teñamos menos desexos de ser nais que hai 10 anos, o que parece claro é que a nosa decisión reprodutiva depende de factores diferentes ao desexo de maternidade ou a regulación do aborto. As políticas públicas deben proporcionar alternativas que melloren as condicións socioeconómicas das familias, que procuren información e acceso gratuíto á anticoncepción de todo tipo e que, en último caso, fagan que o exercicio desa difícil decisión de abortar sexa o menos traumático e doloroso. Os logros da perseverancia do movemento feminista, da loita das mulleres polos nosos dereitos de cidadanía son a construción dun consenso social ao redor do dereito das mulleres a decidir Non parece que o ministro Gallardón e a xerarquía católica teñan intención de incidir nas circunstancias que rodean a esta decisión reprodutiva, ou de facilitarlles ás mulleres alternativas menos traumáticas cun mellor acceso á anticoncepción. Simplemente cuestionan o suxeito decisor. Aínda é mais alambicada esa relación que acaba de establecer o ministro do interior entre aborto e a ETA. O que nos están a dicir, do dereito e do revés, é que as mulleres non temos dereito a decidir cando ser nais, que o van decidir eles. Polas boas ou polas malas. A actual lexislación sobre o aborto non é un agasallo de ninguén ás mulleres. Os logros da perseverancia do movemento feminista, da loita das mulleres polos nosos dereitos de cidadanía son a construción dun consenso social ao redor do dereito das mulleres a decidir, non a imposición dunha norma. Un consenso social real, que non se desmantela cunha maioría parlamentar temporal. O cambio da lei, se chega a producirse, pode recuperar os paripés dos informes psicolóxicos, pode levar ás mulleres que decidan abortar aos xulgados, criminalizalas (a elas e a profesionais que as apoien) por decidir sobre a súa maternidade en contra do criterio da xerarquía católica, pode poñer en risco a vida de milleiros de mulleres que, sen recursos para viaxar a abortar ao estranxeiro, decidan abortar por métodos caseiros ou sen garantías sanitarias. O ministro Gallardón coa súa teoría da muller-muller, o ministro Fernández coa súa de abortistas-etarras e o presidente Rajoy que os consente, cavarán a súa tumba política onde menos o esperan Pero o cambio da lei, de producirse, durará o que a lexislatura. E o ministro Gallardón coa súa teoría da muller-muller, o ministro Fernández coa súa de abortistas-etarras e o presidente Rajoy que os consente, cavarán a súa tumba política onde menos o esperan. Como Aznar fixo con aquela foto das Azores, mostrarán que descoñecen a que sociedade se dirixen, e como Aznar pagarán o erro.


Summary: Recomendan ao PSdeG que se absteña de incluír mensaxes electorais nos medios de comunicación antes de que comece a campaña electoral, ou poderá ser sancionado pola Xunta Electoral.

A Xunta Electoral da Galiza advirte ao PSdeG do risco de sanción ante a denuncia do Partido Popular pola publicación dun anuncio en varios xornais galegos que é considerado "propaganda electoral" por este órgano regulador dos comicios galegos do vindeiro 5 de abril. O Partido Popular denunciou ante a Xunta Electoral galega ao PSdeG pola publicación, o pasado 8 de marzo, día da muller, dunha serie de anuncios "coa finalidade de promocionar a imaxe persoal do candidato á presidencia da Xunta por esa entidade política" en varios medios de comunicación privados. O PSdeG defende "a actividade ordinaria política do partido, na que non se expresa nin directa nin indirectamente a petición de voto" e solicita o arquivo da denuncia. Con todo, a Xunta Electoral estima a denuncia do PP e refírese aos artigos 51 e 53 da Lei do Réxime Electoral Xeral (Lorex) que se refiren, respectivamente, á duración da propia campaña electoral e ao período de prohibición de campaña electoral. Desta maneira, a Xunta Electoral da Galiza manifesta que, tendo en conta a doutrina da Xunta Electoral Central, o contido dos anuncios publicados polo PSdeG o pasado 8 de marzo "supera a actividade ordinaria dun partido político, invadindo o ámbito do conceptuado por propaganda electoral". Así, declaran que resulta "especialmente relevante" que na información publicada "se exhiba de maneira destacada non só a condición de candidato á Presidencia da Xunta por ese partido político [Gonzalo Caballero], senón tamén inclúe un texto que non pode cualificarse de simplemente informativo", explican, "senón que ten claras connotacións electoralistas polo seu carácter persuasivo". "A inclusión destas mensaxes nun medio de comunicación privado por parte desa entidade política que concorre ás eleccións, é unha actuación contraria á normativa electoral", resolve a Xunta Electoral da Galiza, que recomenda ao PSdeG que se "absteña" de cometer actos desta natureza até que se inicie o período de campaña electoral. No caso de que o PSdeG, que pode recorrer esta resolución, incida nestas accións a Xunta Electoral advirte de que ao "reincidir" as socialistas poderán recibir un "expediente sancionador".


"Se penso isto e olho, para ver se a realidade me mata a sede, vejo casas inexpressivas, caras inexpressivas, gestos inexpressivos. Pedras, corpos, idéias — está tudo morto." (O livro do desassossego, Fernando Pessoa). Todos os cidadáns, vivan onde vivan, teñen dereito a gozar de servizos básicos universais e de calidade. E os que viven en Galicia, tamén. O feito de termos unha lingua e unha cultura propias, e unha economía produtiva e un asentamento territorial diferenciados, non debería minguar a capacidade obxectiva dos concellos galegos para prestarlle á súa veciñanza servizos públicos municipais semellantes aos que reciben as persoas empadroadas noutras partes do Estado español. Alomenos, iso é o que nos contan. Mais a realidade é moi teimuda e as cousas nunca acontecen tal e como reza o catecismo oficial, editado na capital de España. Ese dereito, aparentemente irrefutable, coxea máis da conta ao compararmos territorialmente os recursos económicos que aporta o Estado para cofinanciar os gastos municipais. Os concellos galegos reciben menos recursos, a pesar de que a prestación dos servizos é máis cara. Verbi gratia, subministrarlle auga potable en condicións equitativas aos residentes nas Quimbambas custa máis ca facelo no resto do Estado. E non é porque unha boa parte da súa veciñanza –sen transporte público e con mal acceso a Internet- non pague os tributos locais, ou por non acudir á procesión o día da patroa. É porque os de acolá ignoran adrede a realidade desta esquina do mapa. Así que, iso que os refinados centralistas de sempre -e os modernos recentralizadores de agora- denominan "solidariedade territorial", posiblemente sexa un simple descoido de mala educación, propio dos que pretenden que se lle entenda, a pesar de falar coa boca chea. Outro galo cantaría se as persoas que nos representen nos concellos galegos, despois do 24 de maio, tomasen conciencia do sentido de pertenza e obrasen en consecuencia, reivindicando a competencia de Galicia en materia de administración local, para así poder definirmos a nosa estrutura territorial e conformar institucións propias nun País diferente. Xa de postos, tampouco estaría mal pórse de acordo na demanda dun novo modelo de reparto dos cartos do Estado para as entidades locais, no que a poboación deixe de ser o factor determinante. O asentamento territorial, o envellecemento da poboación e a taxa de fecundidade tamén deberían pesar á hora de distribuír a bolsa da participación dos concellos nos tributos estatais. Tributos que nós, os galegos e as galegas, tamén pagamos. Va que si? Ah! O meu tío Lisardo alucina cando, despois de constatar a paixón unánime dos partidos políticos galegos a favor destas propostas, aqueles cuxos xefes viven máis alá de Villacastín non teñen reparo en deixalas morrer afogadas na madrileña fonte de Neptuno.


Summary: Varios núcleos en Galicia seguen sen subministro eléctrico cinco días despois do inicio do temporal. O PP nega a comparecencia de Feijóo na Cámara e a oposición acusa a Xunta de abrir expediente ás eléctricas para "calmar os ánimos de quen tivo que buscar a vida". A Xunta abre expediente informativo a Fenosa e a oposición pide "sancións" polos cortes de luz

A Xunta abre expediente informativo a Fenosa e a oposición pide "sancións" polos cortes de luz "Unión Fenosa Distribución agradece a sus clientes su comprensión ante la complicada situación tras el paso de temporales en Galicia". Con esta mensaxe en Twitter na mañá deste martes, a compañía daba por superada a crise que nos últimos cinco días, e desde que comezara o temporal, deixou uns 200.000 clientes sen servizo eléctrico no país nalgún momento. Na noite anterior, dicía ter recuperado o servizo de todos os clientes galegos. Pero non. María Jesús ergueuse hoxe sen luz outra vez en Trazo. E son varios os concellos que denuncian a existencia de núcleos sen subministro aínda desde que o xoves comezaran as inclemencias. Fenosa dá por superada a crise pero en varios concellos hai núcleos sen subministro, algúns deles desde a mañá deste martes "Volvemos estar sen luz; chamei a avarías e volven dicir que non teñen previsión de cando poderán recuperala e que xa teñen xente traballando", di esta veciña de Viaño Pequeno, en Trazo. Na madrugada do xoves ao venres a casa quedou sen subministro e así estivo ata o sábado á noite. Máis de 42 horas que deron unha tregua o domingo e o luns. Ata este martes. A poucos quilómetros, un encoro, e ao lonxe, na mesma comarca, a central térmica de Meirama. E nunha pequena estrada que vai cara a Santiago, postes de subministro tirados na cuneta aínda a esta altura. "Sentes indignación; volvemos estar como cando meus pais eran pequenos, cando non se tiña nada", explica María Jesús, que conta como a familia tivo que mercar un xerador para salvar a comida almacenada en varios conxeladores. "Salvámola pero traballo nos custou", explica. En Ordes, no concello limítrofe, xa non quedaban aparellos cando o foron comprar. Conseguírono en Sigüeiro logo de esperar en ringleiras xunto a varios veciños máis da zona afectados. "Nas tendas contaban a xente para saber se tiñan exemplares para todos", di. "Sentes indignación; estamos como cando meus pais eran pequenos", di unha veciña de Trazo, que quedou sen luz este martes tras 42 horas sen ela a fin de semana Pagaron 600 euros por un dos modelos máis limitados -"non son nada baratos"- e aínda lles queda facer conta da gasolina gastada. Entre os veciños, varios deles con importantes explotacións de vacas, moitos tiraron de xeradores alquilados ou comprados dos que xa dispoñían en previsión. Porque neste concello non é estraño quedar sen subministro eléctrico. "Pasa mesmo cando non hai temporal, hai días de sol nos que a luz marcha sen sabermos por que; abonda con que lle sople algo á liña", di esta veciña, que ri cando se lle pregunta que mantemento se fai das instalacións na zona ou se operarios de Gas Natural Fenosa se interesaron pola situación. "Aquí, cero... Pero se levamos tempo agardando para que nos veñan cambiar o contador!". O temporal e os cortes de luz afectaron boa parte do territorio galego e as consecuencias fanse peores nos zonas rurais e máis afastadas. Mentres o foco mediático recaía nos partidos de fútbol suspendidos do Deportivo e, sobre todo, do Celta, unha muller xa falecera ao caer polas escaleiras e levar dous días sen luz. E outro home ao golpearlle unha árbore. O costume afai a todo, mesmo a considerar un privilexio que os danos non fosen os doutras veces. En Labrada, no concello de Abadín, o subministro eléctrico fallou na casa de Daniel desde as dez da noite do venres até o sábado á mañá. El, con máis de 90 anos, resígnase. "Aquí non foi moita cousa; o vento levantou unha uralita da cabana e a luz marchou unha noite e volveu ao día seguinte; salvamos a comida dos conxeladores", conta, tras advertir que o seu contrato eléctrico -como moitos naquela zona- non é con Fenosa. "Afectou máis aos desa compañía, pero aquí as instalacións están ben arreadas", aclara. "Aínda temos que escoitar que as empresas incrementan os prezos por falta de auga e vento", di María Jesús En Trazo, mentres, María Jesús e a súa familia continúan sen electricidade. "E ao final, dependemos dela para todo; temos cociña de leña e está conectada á calefacción, pero se o pequeno motor instalado non funciona, non serve de nada", explica quen repara no paradoxo de que o prezo da luz se incremente pola falta de chuvias pero o subministro caia cando chove a cachón. Xa ten pensado presentar reclamación e espera que na vindeira factura se noten os descontos polos prexuízos sufridos. "E aínda hai que escoitar que as empreas incrementan os prezos por falta de auga e vento", engade entre unha risa irónica. "É mellor tomalo así, a cachondeo". "Abren expediente para calmar os ánimos" Mentres, a Xunta abríalle expediente informativo a Fenosa, un "procedemento habitual" para avaliar se as compañías responden axeitadamente ás interrupcións do subministro. Desde a oposición reclamáronse "sancións" polos cortes de luz e que o Goberno actuase tal e "como lle esixía" o PP ao bipartito. Pero este martes, o Parlamento galego rexeitou cos votos do PP unha petición dos tres grupos de esquerda –En Marea, PSdeG e BNG– para modificar a orde do día e que comparecese no pleno da Cámara o presidente galego, Alberto Núñez Feijóo, que a fin de semana, en pleno temporal, acudiu a actos do PP en Andalucía. O BNG advírtelle a Feijóo que aínda hai varios núcleos en Galicia sen subministro eléctrico Antón Sánchez, deputado de En Marea, lembrou as acusacións de "incapaz e pasivo" que o PP lle dedicou ao goberno bipartito logo de cortes de subministro e tras pedir a comparecencia do daquela presidente Touriño. "Hoxe amosa a súa verdadeira cara", di o parlamentario, que acusou o Goberno de anunciar un expediente "para calmar os ánimos da xente que tivo que buscar a vida". "E quen lle abre expediente á Xunta se o que se descbre non é cuestión de catro días, senón que a Xunta non cumpriu coa súa obriga de vixiar que Fenosa mantiña as liñas e utilizaba os plans de investimento para facer un correcto mantemento?", preguntouse. O BNG, pola súa banda, lamentou que o PP "impida que o Goberno compareza no Parlamento". A parlamentaria Olalla Rodil advertiu que, logo de cinco días, "aínda hai cinco casas en Guntín sen luz, unha ducia en Navia de Suarna e cortes de electricidade en vivendas de Lugo e a Estrada". Tamén, polo menos algunhas casas, en Trazo. "É tanta a indignación... Direilles aos señores de Fenosa se me deixan ir á súa casa, estou seguro de que alí si que teñen subministro", remata María Jesús.


Summary: CIG-Saúde denuncia que non houbo practicamente simulacros prácticos de como pór o traxe de protección, nin sequera no centro de referencia do Meixoeiro, onde se remitiu unicamente un vídeo.

Simulacros prácticos case inexistentes de cousas tan básicas como poñer ou sacar o traxe de protección, charlas sobre o ébola en centros de saúde con informacións contraditorias entre unhas e outras, ausencia do equipamento necesario en moitos centros, descoñecemento... A CIG-Saúde vén de dar o sinal de alarma sobre a situación real de Galiza fronte á unha posíbel presenza deste virus. Houbo concentracións ante centros sanitarios e hospitais galegos de profesionais e cidadáns para apoiar a Teresa Romero e para criticar a xestión que se está a facer da crise do ébola "A percepción do persoal é que o único que fixo a Consellaría ao respecto foi colgar os protocolos na intranet do SERGAS e cando algún persoal se interesa pola cuestión, remiten a estes protocolos", afirman. A isto engade que "sabemos que o papel o aguanta todo, mais por colgar un protocolo na intranet non significa que o persoal estea xa formado. Precísase adestramento ademais de palabras escritas nun papel". Desde a CIG-Saúde din que recollen "o sentir do persoal que así nolo expresou" e afirman teren a percepción de que existe "unha total e absoluta improvisación no tocante á actuación ante o Ébola". Existe "sensación de caos, e así o están a contar desde os distintos centros moito do persoal que alí traballa". O sindicato pide que "desde xa" se empece "a tomar en serio esta cuestión e se empece a difundir adecuadamente a información e a formar e adestrar acaidamente, con xornadas prácticas, ao persoal da sanidade, que vai expor a súa propia saúde para atendelo e quere facelo cunhas mínimas garantías".


Summary: Victorino Pérez Prieto (Hospital de Órbigo, León, 1954) acaba de regresar de Colombia, onde traballou durante dous anos de docente e investigador nunha universidade de Bogotá. O seu contacto estreito coa sociedade colombiana levouno a colaborar en mesas de paz, na súa condición de experto en diálogo interrelixioso, e a traballar con persoas indíxenas e campesiñas. Autor de numerosas publicacións sobre filosofía e teoloxía, dirixe a súa ollada ao compromiso cristián con Galiza e á interculturalidade. Publicamos a entrevista no Sermos Galiza 234.

Como se pode desenvolver a Igrexa desde a realidade do país? Levo moitos anos… máis de trinta, escribindo sobre a Igrexa galeguista; e teño escrito moitas veces que hai que distinguir entre Igrexa na Galiza e Igrexa galega. A primeira é a Igrexa universal que está en Galiza, ten os seus bispos, e desde os tempos dos Reis Católicos e da "doma e castración" maiormente veñen de fóra para impoñer aquí o xeito de fóra, e de aí a escasa afinidade co país. En cambio, a galeguista é unha Igrexa de Galiza, nacida en Galiza, defende a inculturación e interésase pola nosa realidade. Ten tamén unha historia moi rica, pero estes momentos non son os máis brillantes. Por que cre que existe un desapego das persoas coa Igrexa? É un proceso que non é só galego. É a nivel mundial. As congregacións relixiosas que menos problemas de vocación teñen son as máis conservadoras. Agora temos un papa que cambiou o estilo dos dous anteriores e xerou unha gran simpatía social, pero hai toda unha reacción da Igrexa en contra incríbel. As forzas conservadoras cren que a apertura do papa vai acabar coa Igrexa, cando non é para nada así. Iría acabar coa Igrexa toda a merda da pederastia, a corrupción interna... A perspectiva relixiosa que formulamos desde Galiza é tolerante, aberta, dialogal, antiautoritaria, coa presenza da muller... Cal debe ser o papel das mulleres na Igrexa? Neste momento ten que ter e vai ter un meirande papel, como lle corresponde, porque non se lle poden poñer portas ao vento. A diferenza entre muller e home á hora de facer un traballo e de ter responsabilidade social impúxose durante séculos por unha cultura patriarcal. A Igrexa, como a institución máis vella do mundo, vai máis lenta nisto, como en todo. E a gran barreira para que realmente as cousas cambien na Igrexa é que as mulleres poidan chegar a ser curas, porque as autoridades na Igrexa van pola vía do sacerdocio. Agora na curia hai mulleres con responsabilidade, pero sempre subalterna, quen mandan son os homes. Juan Pablo II dixo que as mulleres non poderían ser nunca curas na Igrexa e, aínda que non foi un dogma, chegou a dicir que o debate quedaba fechado. E agora, Francisco volveu reabrilo. Abre, pecha... porque hai unha reacción en contra moi grande, pero o debate está reaberto. [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza 234, á venda na loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: Adega afirma que apenas 10% das denuncias presentadas acabaron no arrincado dos eucaliptos.

Entre 2016 e xuño de 2016 a Asociación para a defensa ecolóxica da Galiza (Adega) presentou unhas 300 denuncias por talas e plantacións ilegais de eucaliptos só na provincia de Lugo. Destas denuncias, apenas 10% remataron con arrincado dos eucaliptos e/ou sanción, mentres que un 12% foron desestimadas e o restante 78% simplesmente ficaron sen resposta. Para Adega, os motivos argumentados pola Xunta para nin actuar perante estas eenuncias son simples escusas, que van desde a caducidade dos expedientes sancionadores até retortas interpretacións da lei de Montes. "Medio Rural non é o único organismo público reticente a actuar fronte aos plantíos ilegais de eucalipto", indica Adega. Dende 2016 Adega e Mariña Patrimonio presentaron 60 denuncias contra a industria forestal por danos a xacementos arqueolóxicos nos labores de tala ou repoboación. "Destas 60 denuncias, só 22 obtiveron resposta da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural, e destes 22 casos, só 2 deron lugar a expedientes sancionadores. As 20 denuncias restantes arquiváronse por unha suposta non apreciación dos danos ou por falta de protección legal do xacemento, malia a tratarse de elementos patrimoniais pre-inventariados pola consellaría e identificados cun código ou referencia oficial. O simples recoñecemento da existencia destes bens non tería que ser suficiente para frear as actuacións que provoquen a súa destrución ou alteración?".


Summary: As dúas plataformas que pulan pola candidatura unitaria presionan as formacións políticas para "constituír de forma inmediata un foro político no que acordar os aspectos esenciais que permitan a construción dunha candidatura de Unidade Popular"

O Encontro Cidadán por unha Marea Galega e Iniciativa pola Unión (IxU), as dúas plataformas que pulan pola confluencia da esquerda rupturista e do nacionalismo en Galicia, emitiron este sábado un comunicado conxunto no que fan un chamado aos "partidos que se veñen pronunciando a prol dunha candidatura de unidade que favoreza o cambio" para que se xunten nun foro que avance no camiño da "construción" dunha candidatura unitaria de cara ás vindeiras eleccións xerais. O comunicado conxunto pide "de forma inmediata" un "foro político" no que "acordar os aspectos esenciais" para unha candidatura unitaria No texto asinado polas coordinadoras de ambas as dúas plataformas faise este chamado "para constituír de forma inmediata un foro político no que acordar os aspectos esenciais que permitan a construción dunha candidatura de Unidade Popular e artellamento participativo que dea resposta á demanda existente nos sectores transformadores da sociedade galega". Foi logo dunha xuntanza celebrada o pasado venres cando os dous colectivos optaron por este parece que último intento por lograr unha lista galega unitaria de cara ás xerais. , Decidírono, segundo o documento, "consonte coa vontade compartida" por ambos de "pular por un proceso de construción de unidade popular" que se "reflicta na articulación dunha candidatura galega unitaria" e que "permita a participación directa da cidadanía". Xa que logo, o Encontro e IxU dan un paso adiante -malia que a primeira das plataformas rexeitara non hai moito a integración total nun único espazo- por unir esforzos e presionar os partidos para que logren esa candidatura única galega da esquerda e do nacionalismo. Pásanlle a pelota ás formacións políticas, cuxos camiños parecen claramente separados entre as propostas de BNG e CxG e as que defenden Anova, Podemos e EU, que asinaron xa un "preacordo político". Precisamente, a política de alianzas levada a cabo por Podemos está a acumular atrancos nos últimos meses. Os decepcionantes resultados da candidatura que apoiou en Catalunya, a ruptura definitiva das negociacións con IU para a confluencia a nivel estatal e as voces internas que reclaman que se abra a man nese proceso de alianzas están a incrementar os reproches. Desde dentro, militancia en desacordo coas últimas decisións organízase xa e preparan unha proposta alternativa que será presentada o vindeiro 16 de outubro en Madrid. Chámanse Bases Podemos e, polo de agora, xuntan militantes críticos de Catalunya, Canarias e Galicia. Nun comunicado, Bases Podemos Galicia responde directamente ás declaración de Rubén Pérez (EU) en Praza sobre a "particularidade" do pacto entre Podemos, a súa formación e Anova e ao afirmar que "o acordo está salvado" malia as diferenzas a nivel estatal pola "dinámica propia de Galicia". Para esta corrente crítica, as explicacións do dirixente de Esquerda Unida "confirman a simplicidade do acordo" que din que supón "un reparato de cadeiras" entre os tres partidos. Unha corrente crítica de Podemos organízase e critica con dureza o preacordo con Anova e EU Bases Podemos di "opoñerse rotundamente" a este preacordo e ao pacto "por arriba" e asegura que, con el, a súa formación "incumpre os valores orixinais da formación" e estaría "reeditando o pacto que deu lugar a AGE, co cambio de cromos de EQUO por Podemos". Esta corrente interna da formaación morada insiste nunha confluencia de base cidadá e aberta. Ademais, a secretaria xeral de Podemos en Catalunya, Gemma Urbasart, dimite do seu cargo, segundo informa o diario dixital Crític. A encargada de vertebrar o partido de Pablo Iglesias nas terras catlás presentará este sábado a súa dimisión ante o Consello Cidadán da formación. Motivos persoais, sumados a "unha visión crítica co ton e a filosofía da campaña electoral catalá" do 27S teríana levado a tomar esta decisión, segundo explica este xornal. >> HABERÁ AMPLIACIÓN