Summary: O portavoz nacional do BNG chama @s moz@s galeg@s a pelexar "polo dereito a traballar na súa terra" e subliña a vixencia das figuras de Rosalía e Castelao nun acto de homenaxe organizado por Galiza Nova

"Non aceptedes nunca que vos neguen o dereito a vivir e traballar na vosa Terra", salientou Xavier Vence no acto de homenaxe que as xuventudes do BNG organizan cada ano a Rosalía e Castelao. Vence instou á mocidade a conquerir a soberanía nacional para procurar as políticas que máis lle conveñan ás mozas e mozos galegos Após a leitura da obra de dúas das figuras máis relevantes do pensamento político galego, o portavoz nacional da organización frontista instou á mocidade galega a non se render e a loitar "polo dereito a traballar na súa terra" fronte a "falacia da mobilidade exterior", denunciou o voceiro do Bloque, que difunde a ministra española de Traballo. Para o portavoz nacionalista o pensamento de Rosalía e Castelao fica en "plena vixencia" pois, "as súas reivindicacións" e "demandas" mantéñense na actualidade. Cuestión que salientou o secretario Xeral de Galiza Nova, Alberte Mera. "Cando Rosalía fala da emigración nos seus poemas, está a describir un drama social moi similar ao que hoxe padece a xente moza deste país", indicou Mera, no que "72 mozos e mozas marchan cada día expulsadas". Alberte Mera salientou a vixencia do pensamento rosaliano do que dixo describe "un drama social moi similar ao que hoxe padece a mocidade deste país" Para o secretario xeral de Galiza Nova é "a política económica do PP" a responsábel de que a mocidade galega non teña "máis alternativa que facer as maletas e marchar" polo que chamou á xente moza a se rebelar e organizarse. O acto contou coa participación de divers@s persoeir@s da cultura e o deporte do país como o cantautor Tino Baz e Sés ou o actor César Cambeiro. A homenaxe rematou cunha ofrenda floral ao pé dos sepulcros de Rosalía e Castelao @s que a mocidade do BNG quixo recoñecer a súa inestimábel contribución o pensamento nacionalista galego.


Summary: Unha das ofertas presentadas é da empresa sinalada pola oposición galega por estar a buscar persoal para un centro de menores en Ourense dende o pasado marzo HEMEROTECA | A Xunta privatiza un centro de menores tras telo pechado seis anos e gastar 2 millóns en reformalo

HEMEROTECA | A Xunta privatiza un centro de menores tras telo pechado seis anos e gastar 2 millóns en reformalo Dende finais do pasado febreiro a Consellería de Política Social está a tramitar a privatización da xestión do centro de menores de Montealegre, en Ourense. A instalación pública acollía menores de idade sometidos a medidas xudiciais ata que, na primavera de 2012, a Xunta o pechou para acometer traballos de reforma. O que ía ser un peche duns 8 meses tornou nunha suspensión de actividade durante máis de seis anos durante os que o Goberno galego investiu uns 2 millóns de euros en obras. Agora, con 3,2 millóns máis sobre a mesa, Política Social xa recibiu cinco ofertas para xestionar o centro cando reabra para atender menores con problemas de conduta: tres de entidades madrileñas, unha de Murcia e outra, de Sevilla. As propias características do centro fan que legalmente só poidan optar á súa xestión entidades e empresas do terceiro sector, como as que compiten por este contrato. As tres ofertas chegadas dende Madrid foron rexistradas o 3 de abril, día límite para formulalas e son as da Asociación para Gestión de Integración Social, Asociación Dianova España e Consulting Asistencial Sociosanitario S.L. Previamente, o día 2, remitiu a súa oferta a Fundación Diagrama Intervención Psicosocial, de Murcia, e o mesmo día tres enviouna á Xunta a Asociación para el Desarrollo y la Integración Social, de Sevilla. Unha das ofertas presentadas é da empresa sinalada pola oposición galega por estar a buscar persoal para un centro de menores en Ourense dende o pasado marzo Todas estas entidades e compañías xestionan centros de menores de diferentes tipos en varias comunidades autónomas. No caso de Consulting Asistencial Sociosanitario, dáse a circunstancia de que foi a empresa sinalada polas forzas da oposición galega no Parlamento -opostas á privatización- porque, dende os primeiros días de marzo, está a ofertar no portal de ofertas de emprego Infojobs postos para un centro de menores na provincia de Ourense. Nomeadamente, reclama candidaturas para 20 vacantes de persoal educativo -xa se anotaron 758 persoas-, 10 de "monitores especialistas" -recibiu 266 ofertas- e 7 postos máis de cociña, auxiliares de servizos e mantemento -recibiron 79 solicitudes-. Fragmento da acta da mesa de contratación que examinou as ofertas presentadas para xestionar o centro de Montealegre Para En Marea, PSdeG e BNG esta anticipación na publicación de ofertas laborais por unha das empresas podería indicar que conta, de antemán, con ser a adxudicataria do contrato. Nomeadamente, a socialista Noela Blanco instou a Xunta a aclarar "como é posible" que existan estas ofertas antes da adxudicación e despexar a incógnita de se esta empresa recibiu "o boleto premiado da lotaría" da adxudicación. O PPdeG deu en insinuar que a parlamentaria socialista debería dimitir por lanzar esta acusación, mentres que a secretaria de Infancia da Xunta, Amparo González, asegurou que o procedemento de adxudicación será transparente e axustado á normativa. Persoal médico como autónomo e límite legal á atención a doenzas mentais A Xunta asegura que Montealegre atenderá problemas de saúde mental, aínda que a lei e o propio contrato limitan o ingreso de me nores a tratamento por esta causa A entidade ou empresa que consiga o contrato para xestionar o centro de Montealegre poderá, en calquera caso, acollerse a cláusulas estipuladas pola Xunta en materia de persoal como contratar persoal médico, de enfermaría ou psiquiatría que traballe como autónomo ou seleccionar para labores educativos a persoas que non conten coa titulación de Educación Social, xa que os pregos de condicións do contrato non a esixen expresamente, o que xa motivou as protestas formais do Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia. O persoal que seleccione a adxudicataria do contrato -está previsto que o proceso remate contra finais de mes- atenderá nenas e nenos con problemas de conduta previa orde xudicial, pero non acollerá sen limitacións "menores con problemas de saúde mental", tal e como asegurou no Parlamento a directora xeral de Infancia. Non en van, as propias condicións do contrato advirten ás adxudicatarias de que "non poderán ser ingresados" en Montealegre "menores que presenten enfermidades ou transtornos mentais que requiren tratamentos específicos en servizos de saúde mental", incorporando así a limitación vixente na lei de protección xurídica dos menores de idade.


Summary: Após activar o artigo 49.3 da Constitución, ningún grupo político conseguiu as sinaturas necesarias para unha moción de censura contra o executivo de Hollande.

O goberno francés avanza na aprobación da reforma laboral malia a oposición popular e a propia división interna no seo do grupo socialista. Após activar o artigo 49.3 da Constitución que autoriza o executivo a paralizar o debate parlamentar e aprobar vía decreto lei a reforma, ningunha forza política conseguiu reunir as sinaturas necesarias para presentar (nun prazo de 24 horas) unha moción de censura contra o goberno de François Hollande polo que a tramitación parlamentar continúa adiante. Neste senso, a reforma volve agora ao Senado, se nesta Cámara atopa reticencias, será devolta de novo á Asemblea Nacional para a súa votación definitiva e que está prevista para o 20 de xullo. Nesa sesión o executivo francés podería volver a usar o 49.3.


Summary: Tras 'Tres feridas' e 'Crónicas de Embora', o autor publica o seu terceiro libro de narrativa, 'Os anxos indecisos' (Galaxia). Un monllo de relatos unidos pola indagación sobre o peso que na vida teñen as decisións: as que tomamos, e as que toman por nós

Tras 'Tres feridas' e 'Crónicas de Embora', Manrique Fernández vén de publicar o seu terceiro libro de narrativa, 'Os anxos indecisos' (Galaxia). Un monllo de relatos unidos, segundo conta o seu autor, pola indagación sobre o peso que, na vida, teñen as decisións: as que tomamos, e as que toman por nós. Falamos con el desta e das súas anteriores obras.'Os anxos indecisos' é, coma o teu primeiro libro de narrativa publicado, 'Crónicas de Embora', un libro de relatos. É unha escolma de relatos que escribiras desde 'Crónicas de Embora'? Ou xurdiu xa como un proxecto de libro?Cando escribo un libro de relatos gústame concibilo como unha unidade independente: prefiro iso a facer un recompilatorio de cousas que foron quedando fóra doutros proxectos. Os contos de 'Crónicas de Embora' tiñan en común un tempo e un espazo, e tamén un estilo máis próximo á literatura popular; 'Os anxos indecisos' nace arredor da idea da forza que teñen sobre as nosas vidas as decisións, tanto as que tomamos nós como as que toman outros e que acaban por afectarnos."Os anxos indecisos' nace arredor da idea da forza que teñen sobre as nosas vidas as decisións"Ás veces, son pequenas decisións que cremos intranscendentes e rematan por ter unha influencia enorme; outras, padecemos as consecuencias de decisións que toman outros; ou vémonos empurrados a tomar determinadas decisións... No fondo, escribo para indagar; e nese sentido 'Os anxos indecisos' é un traballo de indagación sobre ese tema.'Os anxos indecisos' é, porén, moi distinto de 'Crónicas de Embora', que estaba máis relacionado coa tradición dos contos e lendas populares -como comentabas agora- coa escrita de clásicos do xénero coma Fole… Quixeches, dalgunha maneira, afastarte deste primeiro libro?Non é que buscase afastarme de nada, pero as ideas sobre as que se alicercan ambos traballos son moi diferentes. En 'Crónicas de Embora' buscaba precisamente iso, facer un texto ao estilo clásico, ao xeito da literatura que se facía aquí a mediados de século, máis entroncada coa tradición e a oralidade. 'Os anxos indecisos' é moito máis contemporáneo, tanto nos temas que trata coma no seu enfoque. Creo que un acaba por escribir aquilo que lle gustaría ler, e eu sempre fun moi ecléctico nas miñas lecturas."En 'Crónicas de Embora' buscaba facer un texto ao estilo clásico, ao xeito da literatura que se facía aquí a mediados de século, máis entroncada coa tradición e a oralidade"Quizais sexa por iso que trato de ofrecer cousas novas e non encaixarme en ningún estilo concreto; prefiro sentirme libre para facer o que me apeteza en cada momento. Se botas unha ollada cara a atrás, antes deste libro de relatos publiquei unha obra de teatro para nenos; antes, unha novela; antes, outro libro de relatos moi diferente a este; tamén teño unha biografía, un libro de conversas, outro de poemas narrativos... Como podes comprobar, traballos moi diferentes.Hai moita violencia en 'Os anxos indecisos'. Tamén a había, en realidade, en 'Crónicas de Embora', só que estaba relacionada coa represión da guerra civil. No caso de 'Os anxos indecisos' está bastante presente a violencia machista: ás veces aludida máis directamente, e outras de xeito máis indirecto. A pobreza e a exclusión social constitúen outro xeito de violencia presente en 'Os anxos indecisos'. Saberías explicar o por que da tan marcada presenza dese tipo de violencias neste libro, ou foi saíndo así?Eu diría que foi saíndo así, pero que hai unha razón para iso. A pesar de que trato de manterme optimista, o certo é que o que vexo cada día na rúa e nos medios de comunicación non dá moitas alegrías. Esa violencia, en todas as súas formas, está presente no noso día a día, convivimos con ela ás veces sen nos decatar. Non falo só de violencia física, tamén psicolóxica, que aínda é peor. Cando isto acontece, un non pode permanecer impermeable ao que sucede ao seu arredor e, aínda que sexa de maneira involuntaria, acaba por agromar no que fai, neste caso, na escrita. "Na maioría dos casos non falamos de violencia explícita; quizais fose máis preciso falar de inxustiza, que non deixa de ser outra forma de violencia"A exclusión social, a inmigración, o machismo, a imposición laboral, o acoso á infancia... son temas que me preocupan. A sociedade vólvese ás veces excesivamente violenta co individuo e, cando iso acontece, sentímonos desprotexidos. É unha sociedade enferma e enfermiza, na que non hai control sobre as consecuencias dos nosos actos sobre as vidas dos demais. E iso ten que xerar forzosamente unha gran dose de violencia. Na maioría dos casos non falamos de violencia explícita; quizais fose máis preciso falar de inxustiza, que non deixa de ser outra forma de violencia. Coido que a idea queda ben explicada na propia portada do libro: os personaxes que alí vemos son os anxos indecisos do título, pero non teñen ás, nin plumas de cores, senón púas coas que se defender dunha sociedade hostil.Tamén pode que o estilo mudase algo desde 'Crónicas'. Máis limpo -aínda que segue a haber moita adxectivación por momentos, por exemplo-... Es consciente dalgunha mudanza neste sentido?Si, claro que mudou, e moito. En parte porque, como expliquei antes, os conceptos dos dous libros son moi diferentes e requiren de estilos narrativos dispares para a súa execución, e en parte porque a miña propia evolución persoal vaime levando por outros camiños. Calquera escritor que se precie de selo, andado o tempo, vai puíndo o seu estilo, desbastando pequenos defectos e deixando atrás a inocencia inicial en aras dunha perfección que non sempre é alcanzable pero que se ve na obriga de perseguir. Esa mudanza, no fondo, non é máis ca evolución. Non paga a pena ficar sentado, hai que avanzar sempre."Calquera escritor que se precie de selo, andado o tempo, vai puíndo o seu estilo, desbastando pequenos defectos e deixando atrás a inocencia inicial"Malia o tráxico dalgunhas situacións que se contaban, en 'Crónicas' había tamén o humor propio da tradición oral popular, xunto con outros elementos da mesma como o medo, por exemplo. E cara ao final parece abrir esperanzas de cambio: son as últimas décadas do franquismo, a xente comeza a mobilizarse contra o réxime… En 'Os anxos indecisos' e, malia os finais abertos, parece que queda menos lugar para a esperanza. Como se a violencia e a opresión se tivesen imposto… Pode haber algo disto? Por que?É unha lectura moi acaída e algo diso hai, certamente. A pesar de que en ambos casos estamos a falar dun entorno hostil, coido que na actualidade estamos en desvantaxe porque nos falla algo fundamental: a irmandade. A sociedade actual é terriblemente individualista e, en moitos aspectos, esmagadora. Fai algúns anos había unha certa percepción de que camiñabamos na boa dirección, de que había unha preocupación colectiva por mellorar, pero o certo é que a partir da caída do muro de Berlín e de todo o que veu despois, as cousas foron a peor e volvémonos máis egoístas e máis intransixentes. Esa Arcadia feliz coa que nos permitiamos soñar adquire agora tintes case apocalípticos. "Esa Arcadia feliz coa que nos permitiamos soñar adquire agora tintes case apocalípticos"O que está a acontecer co quecemento global é boa mostra do que digo: os lumes na Amazonia ou en Sudáfrica, pulmóns do planeta, o emprego de combustibles fósiles cando temos tecnoloxía de sobra para substituílos, a destrución da Antártida… Que nos di todo iso? Que se non lle poñemos remedio xa, imos cara ao suicidio colectivo. Pero iso non parece importarlle a determinados dirixentes, máis preocupados polo seu propio benestar ou o do seu partido político, que o da sociedade á que deben protexer. Tal situación non parece querer deixar moito espazo para a esperanza. Dito isto tamén quero insistir na miña teima de ser optimista, de ver o vaso medio cheo. Por moi tenue que sexa a luz que vexamos ao final do túnel, coido que paga a pena aferrarse a ela."Se non lle poñemos remedio xa, imos cara ao suicidio colectivo. Pero iso non parece importarlle a determinados dirixentes"Había unha amálgama de recursos narrativos en 'Crónicas': algúns poemas, un relato recibido por correo, un texto dramático, algo de crónica histórica (ficción baseada en feitos reais)… En 'Os anxos indecisos' atopamos menos recursos, pero unhas historias se cadra máis apegadas á realidade (aínda que tamén sexan ficción) e cunha capacidade de impacto grande, precisamente pola súa conexión con problemas ben serios do mundo actual. Foi un pouco o que buscaches?Dixen máis arriba que concibo os libros de relatos dun modo unitario. Tamén dixen que un autor acaba por escribir aquilo que lle gustaría ler, e a min o que me gusta cando leo é que me sorprendan. Aínda que un libro de relatos teña un elemento común que o unifique, o que pretendo é que cada un dos contos teña entidade propia e que sorprenda ao lector dalgunha maneira, que non espere o que vén. Se o elemento unitario é o temático, podo xogar coa estrutura para que o libro non se converta nun tótem monolítico, ou co estilo narrativo, ou con calquera dos outros elementos que o integran. "O que pretendo é que cada un dos contos teña entidade propia e que sorprenda ao lector dalgunha maneira, que non espere o que vén"O que busco é darlle variedade dentro desa concepción unitaria para que o lector se sorprenda, ofrecerlle algo que non espere. É certo que en 'Crónicas de Embora' había unha chea de recursos deste tipo; creo que ao estar máis encapsulado tematicamente, ofrecía un campo moito máis aberto para iso. En 'Os anxos indecisos', onde os temas tratados son moi diferentes, centrei esas variacións nas voces narrativas. Así, hai historias relatadas polo protagonista, por un narrador omnisciente, por un personaxe secundario; mesmo hai unha na que xogo co concepto de multinarrador: varias voces ofrecendo distintas versións dunha mesma historia. Hai monólogos, tamén hai fragmentos dialogados, algunha carta... Trátase, no fondo, dun xogo de complicidades entre autor e lector na procura desa diversificación dentro da unidade global.Hai dous relatos de 'Os anxos indecisos' que si poden conectar máis con 'Crónicas'. Un é o da moza que agarda polo seu namorado idealizado nunha vila mariñeira. Polo ambiente que recrea, achégase a 'Crónicas'. Outro, o da xornalista que busca o xeito de rebelarse contra o novo xeito de (non) facer xornalismo, porque podería ser como un relato da continuidade da censura e do control dos medios polo poder, pero con outros medios. Podes contar un pouco como xorden estes dous relatos? (O segundo está relacionado co teu oficio).Entendo o razoamento e paréceme lóxico, pero a verdade é que en ningún momento pensei en 'Crónicas de Embora' á hora de afrontar este novo libro nin busquei darlle continuidade, polo que non pasa de ser casual. Considero 'Os anxos indecisos' como un proxecto moi diferente. Respecto do nacemento dos relatos, non sempre resulta doado explicalo de maneira congruente porque, a miúdo, traballo dun xeito bastante anárquico. 'A frialdade do vidro"', o da moza que espera polo seu amante idealizado, crece a partir da frase inicial: "O mundo parará de rodar antes de que ti poidas mercar o meu amor". É unha frase que pode agochar miles de historias diferentes, eu fun tirando dela e saíu esa. Gustábame esa ambientación de taberna portuaria, como moi triste e decadente, e a idea da soidade (abandonada nunha terra estraña), da idealización do amor, da espera... "Eu son xornalista e creo na miña profesión, pero estou terriblemente desilusionado coa súa deriva actual en moitos aspectos"En canto a 'De raza', o certo é que foi unha especie de catarse persoal. Eu son xornalista e creo na miña profesión, pero estou terriblemente desilusionado coa súa deriva actual en moitos aspectos. Escribir este relato foi un desafogo. Non falo nin de personaxes reais nin de ningún medio de comunicación en concreto, pero o certo é que a miña propia experiencia, ficcionada e quizais un pouco esaxerada, está reflectida no relato.Un dos contos de 'Os anxos indecisos', o primeiro, fala das peripecias (e do sufrimento) dunha nena inmigrante de orixe senegalesa. Unha desas heroínas ás que ninguén parece recoñecerlles que o son. Aínda que a maneira na que vai avanzando o relato dificilmente permite imaxinar unha historia real, si que parece inspirado na realidade de moitos senegaleses instalados en Galicia, e supoño que especialmente en Vigo. Foi así?Para ser absolutamente sincero, teño que recoñecer que este relato débelle moito á lectura da novela de Núñez Singala 'Camiños na auga', que me pareceu magnífica. De feito ten moitas concomitancias con ese relato, confésoo. E tamén a tanta literatura que temos sobre a emigración. A idea era a de deixar ben claro que nós tamén somos un pobo migrante, que padecemos o que outros están a padecer agora e que fomos ben acollidos noutros países, ás veces mesmo con menos recursos que o noso, polo que deberiamos ser un pouco máis comprensivos con esa xente que foxe de guerras, da fame, do fanatismo ou do que queira que sexa. "Deberiamos ser un pouco máis comprensivos con esa xente que foxe de guerras, da fame, do fanatismo ou do que queira que sexa"Unha decisión como a que toma a protagonista necesita de moita valentía, pero tamén dunha situación insufrible, porque o risco que corren é enorme e doutro xeito non se entendería. Cando unha persoa toma unha decisión deste tipo, deixar o entorno coñecido e lanzarse a unha aventura tan incerta e tan arriscada, na que mesmo a morte pode ser o resultado final, non o fai á lixeira, senón logo de meditala ben meditada. E unha decisión así só se toma cando os riscos, por moi duros que parezan, son preferibles a seguir padecendo unha situación concreta. Só se entendemos iso seremos capaces de construír unha sociedade na que todos teñamos cabida. E aquí poderiamos volver a falar do tema da irmandade e do egoísmo da sociedade actual...A triple perspectiva da novela 'Tres feridas' pode ter algunha conexión coa perspectiva tamén múltiple de 'O ensaio', un dos relatos de 'Os anxos indecisos'. Tamén pode haber algunha conexión temática: a imposibilidade da comunicación, o desamor… É unha casualidade ou hai algunha relación entre eles?O tema da incomunicación, e isto quizais sexa deformación profesional, é algo que me obsesiona e que, dunha maneira ou doutra, podería ser detectado en moitos dos meus textos. Vivimos nunha sociedade hipercomunicada e hiperinformada, e iso, en lugar de facernos máis sociables e máis solidarios, o que está a conseguir é todo o contrario: que nos volvamos máis individualistas. "Vivimos nunha sociedade hipercomunicada e hiperinformada, e iso, en lugar de facernos máis sociables e máis solidarios, consegue todo o contrario"Eu non creo na "imposibilidade" da comunicación, coido que sempre hai formas para superar un atranco comunicativo. O problema é cando non queremos comunicarnos cos demais e construímos un caparazón que nos aílla. Teño experiencias reais nese sentido que resultan mesmo chocalleiras, como a de aquelas dúas persoas que se coñecían de traballar na mesma empresa, a 30 quilómetros da súa casa, e non sabían que eran veciños da mesma parroquia e que vivían a apenas 300 metros un do outro. Resulta terrible.Se sobre 'Tres feridas' paira a morte, esta tamén estaba presente en 'Crónicas' (asasinatos de persoas represaliadas, un morto que parece volver á vida…), e tamén o está en 'Os anxos indecisos': a loita por evitala, a súa proximidade… Pódese dicir que é un dos temas que máis che interesan como materia literaria, ou tampouco é algo do que sexas moi consciente?É outro deses temas que me ronda de maneira permanente. A morte forma parte da vida, do noso día a día, pero resúltame bastante incomprensible e, en consecuencia, inquietante. Non é doado de explicar. Se o noso destino é morrer ¿para que nacemos? ¿Que sentido ten? ¿Cal é a nosa misión na vida? ¿Que pasa se morremos sen cumprir esa misión...? Non é algo que chegue a obsesionarme, pero si que suscita moitísimas preguntas sen resposa, e iso agóbiame un pouco. Supoño que é por iso que está tan presente.'Tres feridas' acontecía en diversos espazos, entre eles Madrid e Santiago. 'Crónicas', nunha vila imaxinaria na que podemos ver unha vila galega. 'Os anxos indecisos' en lugares tamén indeterminados, mais que fan pensar en Galicia na súa conexión co mundo. Algunha razón especial para estas preferencias en cada un dos libros?Vén motivado polo concepto de cada libro. En 'Crónicas de Embora', como dixen antes, falo dun tempo e un espazo; vén sendo a "intrahistoria" dunha vila galega de mediano tamaño, pero non pensei en ningunha en concreto: ideei unha que podería ser calquera vila. Para 'Tres feridas' quería unha idea moito máis aberta e realista, e as personaxes móvense por Madrid, Santiago, Panxón, Ribadeo, Padrón, Baiona... e por outros lugares."Para 'Os anxos indecisos' preferín escapar de referencias reais e deixar case todos os escenarios á imaxinación do lector"En cambio para 'Os anxos indecisos' preferín escapar de referencias reais e deixar case todos os escenarios á imaxinación do lector (creo que o único identificado é Vigo, concretamente o barrio de Lavadores). Todos os relatos poderían estar ambientados nunha mesma cidade se é costeira (pola historia da taberna no porto e a da mensaxe na botella), pero non quixen identificala con ningunha en concreto. Mesmo podemos pensar en lugares diferentes para cada relato; tamén encaixaría. Creo que iso facilita a identificación do lector con cada un dos temas expostos e a súa inmersión no relato ao permitirlle recrealo no seu propio entorno.En 'Tres feridas', cada personaxe tiña a súa ferida vital. E esta estaba relacionada co desamor, a dor, a culpa, a violencia… Por que o título 'Os anxos indecisos'?O título nace a partir da cita inicial, que podemos dicir que é a que desencadea todo o proxecto. É do filósofo e escritor francés (romanés, en realidade) Emil Ciorán e fala de que, segundo unha lenda de orixe gnóstica, no Ceo librouse unha batalla entre os partidarios de Deus e os de Luzbel (o ben e o mal), na que houbo un grupo de anxos que se limitaron a mirar sen tomar partido por ningún deles. Eses anxos indecisos serían posteriormente relegados á Terra para que aquí fixesen a elección que non fixeron no seu momento. Segundo esta lenda, todos nós seriamos eses anxos indecisos e a nosa misión sería a de tomar a decisión que non tomamos arriba. A idea pareceume, dende unha perspectiva literaria, tan suxerente, que deu lugar a este libro. Como ves, a decisión segue estando aí...


Summary: Centos de manifestantes convocad@s pola Plataforma Sarriana polo Río concentráronse ás portas da casa do rexedor municipal para amosaren o seu rexeitamento ás obras de encauzamento e ao despexo acometido pola Garda Civil.

Arredor de 500 veciñ@s de Sarria saíron no serán do 25 de marzo á rúa para amosaren o seu rexeitamento á actuación do Concello, a Conferencia Hidrográfica e a Garda Civil. Após seren despexad@s polos axentes do instituto armado que impediron o seu acceso ás inmediacións da Ponte do Toleiro, a veciñanza da vila deu conta da oposición maioritaria ás obras do encauzamento do río Sarria que poñen en perigo o patrimonio etnográfico sarriao. Así, aseguraron nun comunicado difundido através da súa conta na rede social Facebook que prefiren "as árbores e as pontes vellas ao formigón". Nestes termos se referiron á tala dos ameneiros que se atopan na ribeira do Sarria e que toman parte dun proxecto de catalogación como árbores senlleiras que se atopa en proceso de resolución en mans da Dirección Xeral de Conservación da Natureza. "A Plataforma non se vai deter ata levalos ante a Xustiza para que respondan do que fixeron" Esta foi a razón fundamental, xunto cunha revisión do expediente que acompaña o proxecto de obra, que levou á xuíza da vila a ordenar a paralización temporal da tala á espera de dar solución ao conflito que mantén mobilizada a veciñanza de Sarria en defensa deste espazo natural que atravesa o Camiño Francés. Neste senso, desde a Plataforma lembran que a Conferencia Hidrográfica non conta coa autorización de Patrimonio para desenvolver estas obras. "Se vostedes fan unha obra na contorna de influencia do Camiño de Santiago, esixiránlle montes e moreas de seudo-garantías de protección", sinalan, mais "a administración pode facer o que lle veña en gana sen informes preceptivos, incumprindo sistemáticamente a legalidade, con total opacidade e coa connivencia de tódolos organismos implicados", denuncian. Face esta situación o movemento veciñal asegura que non cesará na súa loita " para defendernos dos propios representantes nosos". Asemade, advirten que "a Plataforma non se vai deter ata levalos ante a Xustiza para que respondan do que fixeron".


Summary: A fotografía do acceso e do uso que mulleres e homes fan das tecnoloxías da información e da comunicación amosa como o deseño das TIC seguirá no futuro en mans dos homes. O reparto do tempo e os nichos de mercado feminizados, entre as razóns da e-desigualdade

Como é a fotografía do acceso e do uso de internet para mulleres e homes? Ao redor desta cuestión xirou a xornada de formación impartida nestes días pola socióloga Iria Vázquez no local da Rede de Mulleres, en Vigo, constatanto até tres fendas de xénero no que ás TIC --tecnoloxías da información e da comunicación-- se refire. Ollando as estatísticas compróbase como na titulación de Enxeñaría informática da Universidade da Coruña só o 19% do estudantado son mulleres. Constátase entón que "son eles os que van seguir deseñando a tecnoloxía no futuro". Así as cousas, explica Iria Vázquez que a primeira fenda, referida ao acceso ás TIC, é apreciada "unicamente en idades avanzadas", a partir dos 35 anos, e sinala que tal desaxuste "non preocupa tanto porque se ve que está a mudar moito". O acceso ás tecnoloxías da información faría referencia a cuestións como se a persoa entrou algunha vez en internet ou usou un teléfono móbil. Porén, na segunda fenda, aquela relacionada co uso desas TIC, as habilidades para sacar partido das posibilidades que ofrecen. Aquí a fenda de xénero xa se torna importante e amosa unha "especialización de xénero": os usos lúdicos e económicos están masculinizados e os usos relacionados co benestar e os coidados están feminizados. Así, as mulleres empregan a rede orientada cara a formación, o emprego e a procura de información sobre saúde. Namentres, os homes descarregan software, len xornais, usan a banca electrónica e xogan. "A linguaxe de programación ou a instalación de dispositivos é tamén cousa deles", subliña Vázquez, quen acrecenta que o feito de ser a usuaria estudante universitaria non reduce a fenda, que sobe até o 60% por exemplo no referente á venda de bens e servizos. Tomando en conta os datos dispoñíbeis en relación á terceira fenda, o uso de tecnoloxías avanzadas, "pódese concluír que preocupa o uso dos ordenadores, mais preocupa máis aínda que o deseño de novas tecnoloxías siga en mans dos homes". Son tamén eles os que controlan os ámbitos de toma de decisión sobre as TIC. Preocupa logo o uso e quen deseña. E as razóns que explican a prevalencia dos homes en ambos os dous eidos son de carácter social: o reparto dos tempos --as mulleres seguen a ter menos tempo para dedicar ao ocio-- e o tipo de emprego que desenvolve a persoa --eles están con máis frecuencia en contacto cun ordenador--.


Summary: A decisión está motivada polos recortes introducidos por Vodafone. Os sindicatos critican que a compañía de telemarketing, que decidiu tamén prescindir de 200 empregadas temporais, rexeitou negociar os axustes ou recolocar noutros departamentos as persoas afectadas

A multinacional Bosch vén de presentar un Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) na súa central de Vigo, na que traballan máis de 2.000 persoas, a maioría mulleres. Bosch é, despois de PSA-Citroën a segunda empresa que xera máis emprego na cidade olívica. O ERTE implicará suspensións de emprego de entre 15 días e dous meses para 650 traballadoras ata o vindeiro 31 de xullo, cobrando o 70% do soldo.Ademais do ERTE, Bosch decidiu prescindir doutras 200 traballadoras que estaban contratadas a través de empresas de traballo temporalAs causas do ERTE están nos problema que arrastra Vodafone España dende hai meses. Bosch-Vigo encárgase das funcións de soporte técnico, provisión administrativa e reclamacións da compañía de telecomunicacións e argumenta que a caída na carga de traballo procedente de Vodafone fai necesaria a regulación de emprego. Ademais do ERTE, Bosch decidiu prescindir doutras 200 traballadoras que estaban contratadas a través de empresas de traballo temporal (ETT).Os sindicatos critican que Bosch rexeitou negociar os axustes e o xeito en que se levarían a cabo e que tamén se negou a recolocar as traballadoras afectadas noutros departamentos da compañía, como por exemplo os que se encargan do servizo de atención telefónica de Orange. A compañía recoñece que noutros ámbitos si necesitan máis persoal, pero segundo os sindicatos, optará por contratalo de forma externa.Os sindicatos critican que Bosch rexeitou negociar os axustes e o xeito en que se levarían a cabo e que tamén se negou a recolocar as traballadoras afectadas noutros departamentos da compañíaDende a CIG denúnciase que o ERTE se deseñou "a cegas" e cunha previsión "de máximos" e subliñan que a carga de traballo procedente de Vodafone segue a ser moi elevada. O prazo legal de consultas rematou o pasado 12 de febrero e a pasada semana entrou en vigor finalmente o ERE temporal. A empresa solicitara "voluntarias" para este este ERTE, pero tan só se presentaron 171 persoas para cubrir as prazas nesta medida de regulación de empregoO telemarketing é un dos sectores máis feminizados, con ao redor dun 70% de traballadoras. Será, polo tanto, un dos ámbitos clave da folga xeral de mulleres do vindeiro 8 de marzo. CIG, CNT, CUT ou CGT convocaron un paro de 24 horas. CC.OO, a pesar de que chamou a paros de dúas horas na maior parte dos sectores, no dos call center optou tamén por unha convocatoria de 24 horas.


Summary: Sermos Galiza leva xa dez edicións. Neste número revisamos as políticas da Xunta de Feijóo en materia de prevención e extinción de incendios. Asemade, analizamos a instrumentalización que o Partido Popular fai do poder lexislativo impedindo o debate das Iniciativas Lexislativas Populares no Parlamento.

Na crónica política desta semana, revisamos os pelotazos urbanísticos da Coruña e da fugaz viaxe de Rajoy a Sanxenxo na que, quizais, se debatise a data para as vindeiras eleccións nacionais. A crise lévanos neste número a botar unha ollada arredor do comercio local, desmantelado polas políticas dereitistas dos gobernos español e galego. Así mesmo, analizamos a privatización da sanidade pública a través da introdución do pagamento sanitario a inmigrantes. A Memoria Histórica lévanos no número dez até a figura de Moncho Reboiras a través das verbas de Manuel Mera. @s olímpic@s galeg@s e as súas medallas ocupan as páxinas de deportes. En cultura entrevistamos a María Costa, actriz de Galiza Caníbal e visitamos a Casa dos Libros co Okapi. En andar a Terra viaxamos ao barrio coruñés de Monelos para conversar na contra con Narf, antes de partir para Maputo.


Summary: En Marea, PSdeG e BNG consideran a reestruturación do executivo anunciada esta cuarta feira polo presidente un simple 'recambio' por intereses electorais.

A reestruturación de goberno anunciada por Feixoo esta cuarta feira non xera na oposición parlamentar sorpresa e apenas suscita interese ou curiosidade. En Marea, PSdeG e BNG coinciden en qua a crise de goberno víase vir – era un secreto a voces que os até agora conselleiros José Manuel Rey e Bea Mato ían deixar o posto para candidatarse nas municipais- e en que o que vén de anunciar o presidente galego pode cualificarse como un "cambio de comos". Luis Villares, En Marea, considera que esta remodelación de goberno chega "tarde e mal", ao tempo que criticou o "uso sectario" que até o de agora fixeron Rey e Mato fixeron destes departamentos. Para Villares, aliás, os cambios en Medio Rural ou a separación de Educación e Cultura supón un recoñecemento implícito do"fracaso" dos responsábeis destes departamentos. A maiores, En Marea lamenta que esta remodelación non fose empregada por Feixoo para tomar unha decisión que consideran imprescindíbel: cesar o conselleiro de Sanidade, Vázquez Almuiña. Feixoo "non rectifica os seus erros", afirma Gonzalo Caballero, secretario xeral do PSdeG, que afirma que estas mudanzas responden a "intereses electorais". Son, logo, un "cambio de cromos" que non atende nin dá resposta aos problemas da "Galiza real". Ana Pontón, BNG, o anuncio desta cuarta feira demostra que na Xunta "non hai cambio de goberno, hai recambio. Este recambio deixa claro que o Consello da Xunta é unha prolongación do gabinete electoral do PP que usa as institucións partidistamente". A portavoz nacionalista considera que Feixoo "ten un problema que non se soluciona cun sudoku de conselleiros: temos un presidente sen proxecto de país, aburrido de Galiza".


Summary: Dúas das principais salas do país amenceron sen actividade para se solidarizar coas reivindicacións dos cerqueiros galegos. Armadores e mariñeiros participan nunha manife en Asturies.

Como se fose un domingo. É dicir, sen actividade. Así amenceron esta sexta feira as lonxas de A Coruña e Vigo en resposta á chamada de solidariedade do sector do cerco galego, que leva semanas demandando un reparto xusto das cotas de xarda e xurelo. Mentres na lonxa da Coruña o paro é total na de Vigo abriron uns poucos postos mais a actividade é "anecdótica". Que estas prazas paren non é algo anecdótico, tendo en conta o importante motor económico que representan. En 2013 as lonxas coruñesas subastaron case 40.000 toneladas de recursos do mar xerando unha facturación en primeira venda de máis de 83 millóns de eurtos. Neses doce meses nas lonxas vigueses vendéronse 33.130 toneladas de peixe, marisco, cefalópodos... cun volume de negocio superior os 100 millóns de euros. Manife en Vigo e delegación no Congreso Mariñeiros galegos desprazáronse esta sexta a Asturies para tomar parte na manifestación que decorre en Oviedo exixindo un reparto xusto dos topes. A frota asturiana tamén rexeita o reparto feito polo Ministerio. Nesta autonomía o seu goberno manifestou desde un primeiro momento o apoio ás demandas do sector do cerco asturiano. En conversa con Sermos Galiza, o secretario xeral da CiG-Mar, Xavier Aboi, asegurou que arredor de 2.000 persoas están a tomar parte da mobilización, boa parte delas procedentes do cerco galego. Aboi sinalou que se atoparon cun "importante dispositivo policial" embora até o momento a manifestación transcorre con normalidade. Tamén así, o deputado do BNG, Daniel Rodas, participa na mobilización. Aliás, unha delegación de cerqueiros galegos vai estar esta sexta no Congreso d@s deputad@s. A finalidade, explica a situación da frota galega e gañar apoios para que o Ministerio modifique os criterios de reparto. Algo que non semella doado pois o propio secretario xeral de Pesca afirmou esta semana que "non imos cambiar o reparto". Criterios sociais A CIG-Mar vén de reclamar un reparto das cotas do cerco baseado en criterios sociais, apostando por unha fórmula na que as cantidades se asignen en función do número de tripulantes de cada flota. A central insiste en que a Xunta ten que abrir unha mesa de negociación na que estea representando o sector no seu conxunto.


Summary: A superficie agraria útil apenas supera 20% do territorio, o que supón unha das porcentaxes máis baixas de Europa.

Foi un dos temas denunciados esta segunda feira en Lisboa na mobilización que decorreu na capital portuguesa convocada por Vía Campesiña co gallo da xuntanza do consello de ministros e ministras de Agricultura da UE: a perda de superficie agraria útil, a mingua de terreos produtivos. Un tema que atinxe tamén a Galiza. A superficie útil na Galiza, e como lembrou o Sindicato Labrego Galego nesa mobilización con presenta de organizacións de diferentes países -tamén Galiza- é de menos de 21%. Porcentaxe que contrasta coa media de 47% que ten o Estado español e do 40% que hai na Unión Europea. En Alemaña ou Francia supera ese 40%, por poñer dous exemplos. Entre 2007 e 2017 Galiza perdeu 17% das súas hectáreas agrarias. De 748.000 pasamos 621.000, segundo datos do INE. Unha perda que engadir á sufrida en anos anteriores. De 1985 a 2005, a superficie agraria útil (SAU) do noso país perdeu perto de 150.000 hectáreas. Os motivos disto? Desde o abandono até a forestación, pasando pola propia estrutura de minifundios. A UE, ademais, marcou como obxectivo que 25% da superficie agraria útil fose de produción ecolóxica, unha porcentaxe que na Galiza non supera o 4%. Futuro En dez anos Galiza perderá un terzo da súa superficie de cultivo. Esta é a advertencia que se fixo o ano pasado desde o Centro Común de Investigación da UE, servizo interno científico da Comisión Europea: en 2030, os terreos agrícolas do noso país serán 35,5% menos que agora. A superficie agraria útil que temos actualmente anda por volta de 650.000 hectáreas Os científicos da Comisión sinalan Galiza como o territorio do Estado que máis vai sufrir esta perda de superficie de cultivo. Fai un desglose por provincias e sitúa tres (Lugo, A Coruña e Ourense) como as 3 primeiras do Estado español en perder terreos agrícolas. Pontevedra figura en quinta posición. Así, e segundo o informe elaborado polo Centro Común de Investigación, nunha década Lugo terá 44%% menos de superficie agraria, A Coruña perderá 42% e Ourense 30%. Pontevedra, case 26%.


Summary: Os veráns galegos dos últimos anos estiveron marcados pola presenza de crías de quenllas que se achegan até as praias cada vez con máis frecuencia. As principais especies de tiburóns que visitan a costa da Galiza son o marraxo, o tiburón peregrino e as quenllas ou tintureiras.

No mundo coñécense un total de 510 especies diferentes de tiburóns, dos cales o 9%, o equivalente a 48 especies, foron rexistrados en augas galegas. Estilizados, aplanados, con ou sen espiñas, negros, grises estampados e mesmo algúns que brillan na escuridade como se de lucecús se tratase, a diversidade dos tiburóns que viven ou poden encontrarse ocasionalmente no noso litoral están categorizados en sete ordes e 22 familias e poden medir desde 60 centímetros até 11 metros, como é o caso do tiburón peregrino, o máis grande de Europa e segundo do mundo. A presenza de tiburóns nas nosas augas é unha realidade ben coñecida, algunhas das especies, como o marraxo, o cazón ou o melgacho, mesmo son pescadas e comercializadas desde sempre. A novidade consiste no incremento do achegamento das crías ás praias nos últimos anos, algo para o que a comunidade científica non ten aínda unha resposta clara. A gran diversidade de especies na nosa costa é debida ás boas características e aos hábitats adecuados cos que conta o litoral galego para a cría de tiburóns, que dependen moito da luminosidade, da temperatura, de presión, da cantidade de osíxeno, do sol, dos nutrientes etc. Dependendo da zona e das características destas, atópanse unhas ou outras especies, dado que cada unha delas precisa dunhas condicións específicas. Hai tres tipos xerais de espazos nos que habita este animal na nosa contorna. A primeira é a plataforma continental galega que, cunha anchura máxina de 35 km, constitúe unha zona rica e produtiva do océano dado que conta cunha gran cantidade de luz solar que permite a presenza de algas e outros vexetais fotosintetizadores. Estes organismos, xunto cos nutrientes que proveñen das correntes, das ondas e do aire, contribúen ao mantemento deste ecosistema mariño. Nesta primeira zona abundan as especies da tintureira e os marraxos, dous dos tiburóns máis comúns na Galiza, así como o cailón, tamén coñecido como marraxo sardiñeiro pola súa alimentación. Na plataforma continental galega tamén se atopa o tiburón peregrino, que aparece habitualmente na primavera ou no verán, e do que se ten feito algún avistamento de exemplar adulto desde as praias, como en Muros no ano 2015. O cazón tamén habita nesta zona, así como a musola pinta ou o melgacho, a especie máis abundante do país. A segunda zona é o noiro continental, que se estende até máis alá dos 2.500 metros. Dependendo dos seus gradientes, pode dividirse en superior, até os 1.800 metros, ou inferior. A característica principal do noiro occidental é que está erosionado por canóns submarinos e abruptos á altura de Ferrol, A Coruña, Laxe, Muxía, Muros, Pontevedra, Vigo e doutras localizacións. Cómpre ter en conta que a partir dos 1.000 metros de profundidade a escuridade é total; porén, o noiro adoita ser unha zona de gran produtividade que favorece a proliferación de especies mariñas moi diversas. Un dos tiburóns que mora no noiro continental é o quelvacho. Finalmente, encóntrase o Banco da Galiza, unha montaña submarina duns 90 km de longo por 50 km de ancho que caracteriza o límite occidental da conca interior. Curiosamente, esta montaña ten unha altura moi superior á de Pena Trevinca, o cume máis alto do país, pois elévase desde os 5.000 metros de profundidade da chaira abisal até os 650 m de profundidade. Aínda que a priori parecería difícil a existencia de fauna nesta zona, é un dos lugares máis produtivos do noso mar, debido aos nutrientes das ladeiras e ás correntes de auga fría. No ano 2010, descubríronse nela cinco exemplares de tiburóns que non foran antes rexistrados no país: tres peixegatos do xénero Apristurus, até o momento descoñecido na Galiza, unha variedade de pico pato e o melgacho de Islandia, que constitúe o rexistro máis meridional da especie. Con todo, as únicas especies cuxas crías se achegan ás praias galegas son as tintureiras ou tiburóns azuis e, con moita menos frecuencia, as de tiburón peregrino, ambas as dúas especies peláxicas. Esta circunstancia, que non é totalmente inusual, xa que sempre se ten producido, incrementouse con moita intensidade nos últimos anos, espertando, por un lado, o temor, e por outro, o interese de gran parte da poboación. Recentemente téñense promovido diferentes iniciativas coa finalidade de rexistrar todos os avistamentos de quenllas oceánicas no litoral galego. Foi no ano 2018 cando se cuantificou un maior número de visitas de tiburóns na Galiza, rexistrando máis 130 quenllas só durante o mes de agosto e case 100 en setembro, segundo datos da Sociedade Ibérica de Ictioloxía (Sibic). Porén, a comunidade científica aínda non coñece as razóns exactas polas cales as crías dalgunhas destas especies se achegan tanto ás praias e aos portos. Alfredo López, biólogo da Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Marinos (Cemma) asegurou nunha entrevista de 2019 que "desde hai tres ou catro anos [entre o 2015 e o 2016] vimos que era un fenómeno constante". As especies cuxas crías se achegan ás praias galegas son as tintureiras ou tiburóns azuis e, con moita menos frecuencia, as de tiburón peregrino, ambas as dúas especies peláxicas Diferentes asociacións ecoloxistas, como Ecoloxía Azul, argumentan que as posíbeis causas deste achegamento das crías de tiburóns azuis, ou tintureiras, pode ser os cambios na temperatura da auga, que provocan o desprazamento das zonas de cría cara á costa, razón pola cal é máis habitual encontrar exemplares de moi pouca idade nas praias. Porén, é unha hipótese que aínda non foi firmemente confirmada. Algúns dos lugares onde máis se avistaron crías de tiburón son as praias de Camariñas, Fisterra, Muros, Carnota, Porto do Son e nas da ría de Arousa. Este fenómeno tamén se está a rexistrar nas costas de Asturias e de Portugal, aínda que non con tanta frecuencia. Cómpre destacar que estas crías de quenlla non resultan perigosas; son bastante asustadizas e non se coñece ningún caso no que teñan atacado as bañistas. Con todo, recoméndase non collelas nin molestalas pois, aínda que en principio son inofensivas, si poderían defenderse ao se sentiren acosadas. Realmente parece case un espectáculo atopar un deste exemplares de cría de tintureiras nas praias galegas. Este mesmo verán xa foron vistas nas Illas Cíes, na praia da Lanzada e na Ría de Muros.


Summary: Organizado por aCentral Folque en edificios singulares de cinco concellos da ruta portuguesa a Santiago de Compostela.

O 26 de decembro comeza unha pequena xira do ciclo Cantos de Nadal no Camiño Portugués, da man de aCentral Folque. Os artistas Catarina Moura, César Prata e Ariel Ninas interpretarán un repertorio galego-portugués do ciclo de advento á epifanía en espazos singulares de gran valor patrimonial de cinco localidades galegas, percorrendo de sur a norte o camiño portugués no tramo da Galiza. O sábado, a primeira xornada, tocarán na igrexa de Santa Liberata de Baiona, o 27 no mosteiro de Santa María de Oia, o 28 na igrexa de Santa María de Godos de Caldas de Reis, o 29 na igrexa de Santiago de Padrón e o 30 na igrexa de San Xoán de Ortoño, en Ames. As entradas, de balde, xa se poden reservar na páxina web de aCentral Folque. As capacidades son limitadas. Os concertos servirán tamén para introducir o proxecto do Natal aos Reis na Galiza, xa presentado á outra beira do Miño con paradas en Lisboa, Guimarães, Peso da Régua, Aveiro, Nazaré, Castelo Branco, Trancoso, Guarda, Monchique e Tavira. En 2017, o trío gravou unha emisión especial para a televisión portuguesa que foi emitida a noite da Consoada, o 24 de decembro. "A aculturación e asimilación dun repertorio foráneo, comercial e non representativo fainos esquecer -ou non valorar- o rico patrimonio galego, que ademais nos conecta cos veciños do sur e con outras xeografías. Este programa 'do Natal aos Reis' recupera e valoriza este acervo cultural", explican desde aCentral Folque. "Na Galiza teñen un estilo, temáticas e musicalidade propias e as panxoliñas están emparentadas non só coas janeiras portuguesas senón tamén cos "villancicos" de Castela, Andalucía, Murcia, Valencia ou de Colombia e Brasil no Novo Mundo", engaden. Os artistas O zanfonista Ariel Ninas é a representación galega neste trío. Cun traballo que baila entre a tradición e modernidade, nos seus últimos proxectos figuran o disco Os cantos de cego da Galiza e Portugal, xunto con César Prata. En canto ao propio Prata, fundou e dirixiu diversas asociacións culturais e traballou con colectivos no ámbito da recolla do patrimonio inmaterial en Portugal. En febreiro de 2014 editou Futuras Instalações, o seu máis recente disco a solo. A voz deste proxecto é Catarina Moura, que integra desde 1999 a Brigada Víctor Jara e o grupo feminino de cantares tradicionais portugueses Segue-me à Capela e participou no filme Fados de Carlos Saura.


Summary: 'A tribo toda Baila' lembra o 30º aniversario da banda que marcou a transformación da música pop na Galiza. Vinte artistas versionan 'Os Resentidos' nunha edición especial que recupera tamén algúns temas remasterizados.

Temos necesidade de memoria histórica musical, de material actualizado do que foi un dos momentos máis importantes da nosa música nas últimas décadas do século XX. O disco dobre 'A tribo toda Baila', un proxecto que comezou en 2009, vai no camiño da homenaxe creativa tal e como fora daquela a introdución do hip-hop e outros ritmos descoñecidos no panorama musical daqueles anos. Música e letras, non esquezamos, cun sentido lírico moi particular. Miguel Mosqueira, compoñente dos Ataque Escampe e un dos artífices da idea, ten claro que Os Resentidos son "un grupo paradigmático e referencial". Para a xeración do Xabarin Club vai ser toda unha experiencia escoitar ritmos e letras tan contemporáneos. Para a xeración do Xabarin Club vai ser toda unha experiencia ir máis aló de Nación Reixa e escoitar ritmos e letras tan contemporáneos. Agora coa homenaxe de vinte artistas (Metralletas Lecheras, Ataque Escampe, A Magnifique Band dos Homens Sen Medo, Safari Orquesta, Miki Nervio & the Bluesmakers, DasKapital, Emilio José, O Sonoro Maxin, Novedades Carminha + Antigüedades Alvarez, Ruxe-Ruxe, Roberto Sobrado, Orquesta Alma Latina, The Homens, Tony Lomba e Elio dos Santos, Os tres trebóns, Ultraqäns, El Puto Coke, Pulpiño Viascón e Transilvanians) ademais decatarémonos que as súas creacións son atemporais. Se temos vagar de escoitar algúns dos traballos individuais destes grupos, hoxe en primeira liña do maltratado circuíto musical galego, atoparemos de ben seguro, moitas influencias. Eis un exercicio doado que propón 'A tribo toda Baila'.Concerto en Ourense Se a proposta do traballo discográfico é individual, con excepcións, temos outra que sorprende: recuperar, despois de tantos anos, aos músicos en directo. O vindeiro 12 de maio no recinto de Expourense celebrarase un concerto único con Antón Reixa, Rubén Losada e Javier Soto, membros da formación orixinal de Os Resentidos, que actuarán acompañados por unha banda de excepción: Rafa Fernández, Manuel Paino, Anxo Graña, Roberto Sobrado, Pablo Vidal, Alex Salgueiro e Xabier Camba. Arrouparanos unha manchea de músicos galegos: Uxía, Sés, Xurxo Souto, Piti Sanz e Luís Tosar, Rómulo Sanjurjo, Xosé Manuel Pereiro, Julián Hernández, Xosé Manuel Budiño, Bieito Romero, Miguel Costas e Tonhito de Poi. Carlos Blanco será o encargado de presentar o espectáculo que comezará coa actuación de O Sonoro Maxín e Novedades Carminha. Na rede atopamos este concerto en solidariedade cos traballadores de Astano no que participaron Os Resentidos. Vai de agasallo. Contradicindo ao propio Reixa isto sí está moi ben organizado.


Summary: A Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal critica máis de dúas décadas de aposta por unha alta velocidade na que primaron os intereses políticos sobre os problemas de mobilidade ou as necesidades sociais. Mentres o Goberno galego terma na súa demanda do AVE á Galiza, voces desde a xeografía advirten da necesidade de artellar mellores conexións entre o litoral e o interior e convidan a ollar cara a Portugal.

A prioridade número un na Galiza en materia de infraestruturas. Así cualificou a conselleira en funcións nesta materia, Ethel Vázquez, a liña de alta velocidade que unirá a Galiza con Madrid. Un proxecto que desde hai máis de dúas décadas enfronta as Administracións públicas lideradas, de maneira sucesiva, por Gobernos do Partido Popular e mais do Partido Socialista. Na xornada de onte, Vázquez volveu aproveitar unha intervención ante os medios de comunicación para criticar os atrasos na chegada da alta velocidade á Galiza. A titular de Infraestruturas tamén rexeitou, a pasada semana, a reavaliación das liñas de ferrocarril desta modalidade pendentes de executar, unha proposta da Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal (Airef). As liñas de alta velocidade presentan unha rendibilidade socioeconómica entre nula e mínima, segundo a Airef A proposta, que atinxe a Galiza e os proxectos aínda por rematar, englóbase nunha análise dos investimentos en transportes acometidos entre 1985 e 2020. Nela, salienta que o Estado español conta coa rede de alta velocidade máis ampla de Europa, a segunda do mundo despois da chinesa, mais que a intensidade do seu uso é das máis baixas a nivel europeo. As liñas presentan unha "rendibilidade socioeconómica entre nula e mínima". Trens sen pasaxeiros Unhas conclusións que non se afastan das partilladas polo Foro Económico da Galiza no pasado mes de xaneiro. A investigadora da Universidade de Vigo, Mar González Savignat, cuestionou naquela altura a planificación e investimento na Alta Velocidade. "O AVE á Galiza non se tiña que ter realizado", asegurou. González Savignat apuntou a un "desaxuste total entre a oferta e a demanda". O Airef, a unha planificación "que non se realiza sempre identificando os problemas de mobilidade e centrando o interese nas alternativas posíbeis para resolvelos". De facto, no informe apunta a que "os resultados dos estudos de viabilidade, por moi rotundos que resulten, non determinan a alternativa que escolle a Administración". Como salientan os xeógrafos Rubén Lois a Mateo Varela en declaracións a este medio, as motivacións das liñas de AVE resumiunas o ex presidente do Goberno estatal, Jose María Aznar, durante o seu mandato: unha malla de liñas de ferro que achegasen a capital do Estado ás grandes cidades e ás cabeceiras provinciais. Para as Administracións territoriais e locais, esta concepción traduciuse nun agravio comparativo, cun cruce de reproches intensificado cando as cores dos partidos no Goberno non casan. No medio, un "listado de obras inverosímil pola súa dimensión e polos inviábeis prazos previstos para finalizalas" Para que quere Galiza o Ave?, tal vez deberiamos empezar a reflexionar sobre isto, cuestiona Mateo Varela Fóra dos despachos, a Airef sinala "unha ampla marxe de mellora no proceso de debate e participación pública na toma de decisións" arredor das infraestruturas. Varela resume esta carencia nunha pregunta. "Para que quere Galiza o Ave?, tal vez deberiamos empezar a reflexionar sobre isto", di. Porque a mera infraestrutura non basta para xerar riqueza, advirten tanto Lois como Varela. Cómpre unha planificación para alimentar esta posibilidade. "O AVE non ten un efecto directo sobre a economía das rexións, cómpre unha xestión intelixente", matiza Lois. O AVE non ten un efecto directo sobre a economía das rexións, cómpre unha xestión intelixente, salienta Rubén Lois A conselleira de Infraestruturas asegura que paralizar a chegada do AVE a Galiza suporía afondar no "desequilibrio territorial" e "afastar" o país da capital do Estado. No extremo contrario, a Airef conclúe que a malla de alta velocidade "non acadou unha mellor cohesión territorial". No camiño ás catro horas e media con Madrid, as prexudicadas foron as rexións máis desfavorecidas que viron esmorecer os seus servizos. Vilas que perden o tren "Na Galiza danse dúas situacións antagónicas, cun Eixo Atlántico cunha boa conexión entre A Coruña, Compostela, Vilagarcía de Arousa, Pontevedra e Vigo un interior e unha costa do norte con trens propios de séculos pasados", apunta Mateo Varela. E incluso a vía máis efectiva do país ten carencias, como os problemas de accesibilidade ás estacións de tren, á que pasaxeiras e pasaxeiros acoden nun vehículo privado ou a desconexión de rexións como a comarca da Morte. O interior queda desarmado, ese é o grave problema, remacha Rubén Lois "Paralelamente, o interior queda desarmado, ese é o grave problema", remacha Rubén Lois. No interior, priorizouse rebaixar os minutos que separan Lugo e Ourense de Madrid. Polo camiño, estacións como a de Monforte, O Carballiño ou O Ribeiro comezaron a esmorecer. O plan estatal de racionalización da rede ferroviaria do Partido Popular fechou en 2013 as estacións e apeadoiros de Taboadela, Paderne-Cantoña, Ponte Ambía, Baños de Molgas, Vilar de Barrio, Alberguería-Prado, Laza-Cerdedelo, Castrelo do Val-Verín-Campobecerros e Mezquita-Vilavella. [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da sexta feira, día 7, nos quiosques ou na nube]


Summary: Diante dunha nova extensión do estado de excepción no Salvador, asociacións en defensa dos dereitos humanos denuncian as capturas indiscriminadas.

A Asemblea Lexislativa do Salvador aprobou nas últimas horas a extensión por segundo mes consecutivo do estado de excepción no Estado centroamericano, que deixou unha cifra superior aos 34.500 arrestos de presuntos pandilleiros desde que 27 de marzo entrou en vigor. O Salvador enfronta a proba de lume dunha economía baseada no Bitcoin "Ampliamos o réxime de excepción por 30 días máis para continuar capturando estes terroristas que, por anos, encheron de loito á poboación salvadoreña", anunciou a institución lexislativa, na que o partido Novas Ideas do presidente Nayib Bukele, da dereita liberal, ten a maioría. Varias organizacións sociais reclamaron ao Goberno que a medida sexa deposta, pois o réxime de excepción suspende varias liberdades constitucionais como a de reunión, asociación, inviolabilidade da correspondencia e telecomunicacións, así como o dereito á defensa propia. Outra reclamación baséase en que a Carta Magna esclarece que a prórroga de 30 días pódese autorizar se as causas do estado de excepción seguen vixentes. Polo contrario, as organizacións defenden que a escalada de asasinatos foi controlada despois do primeiro mes neste réxime. Dous militantes do FMLN asasinados ao sair dun mitin A lexisladora do partido conservador Imos, Claudia Ortiz, denunciou que o Goberno está a encarcerar xente inocente e acusouno de "axudar a criminais a evadir a xustiza". O portavoz da Fronte Farabundo Martí para a Liberación Nacional, situada na á esquerda do espectro político salvadoreño, Jaime Guevara, afirmou que o seu grupo parlamentario non ía apoiar a nova extensión do estado de excepción, "como o fixemos antes e neste terceiro con moita máis razón". Guevara mencionou que hai unha enorme cantidade de persoas que están sendo detidas inxustamente e que hai unha violación aos dereitos humanos porque as capturas ficaron a criterio de soldados e policías. Protestas dos movementos polos dereitos humanos Abraham Abrego, avogado de Cristosal, movemento defensor dos Dereitos Humanos no Salvador, expuxo que non se debería estender o réxime de excepción, xa que a motivación que o xerou foi superada e "non serviu para identificar a responsábeis da alza de homicidios" senón, "xerou loito e dor para centos de familias por casos de detencións arbitrarias inxustas". O presidente salvadoreño irrompe co exército no Parlamento "Para as vítimas de violencia de cuadrillas o réxime de excepción non produciu moitos cambios, seguen desprazándose fuxindo da extorsión e a violencia. O Goberno segue igual sen garantir a súa protección", apostilou. Human Rights Watch e a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos tamén manifestaron preocupación polo estado de excepción no Salvador.


Summary: O PSdeG censura a "hipocrisía" dos populares por "recortar sanidade, educación e dependencia" mentres "dedican fondos públicos a crear un circuíto de golf"

"O golf é saúde, actividade deportiva e aeróbica, que no caso de Galicia se materializa en campos totalmente integrados na natureza e na paisaxe pura e verde característica da nosa comunidade". "A este factor engadímoslle o da oferta do termalismo, que é saúde, benestar, relax e coidado do corpo". "E complementámolo coa excelente gastronomía, que significa pracer, desfrute e actividade social entre amigos". Deste literario xeito xustifica a empresa pública Turgalicia a organización dun torneo de golf con fondos públicos cuxo escenario non será unicamente Galicia, senón un mínimo de cinco comunidades autónomas. A sociedade dependente da secretaría xeral para o Turismo e, por extensión, directamente do presidente da Xunta, tramita dende o pasado día 4 a contratación do "deseño, organización e execución do circuíto de golf sénior Turismo de Galicia", un evento que terá nas estreitas arcas públicas un impacto de 44.000 euros. Segundo o prego de condicións que Turgalicia dirixe ás empresas interesadas en organizar o evento "hai que traballar, reorganizar e elaborar" a "tríada" que conforman "golf, termalismo e gastronomía" para "posicionar a Galicia como o destino ideal para o xogador de golf sénior", isto é, homes de máis de 50 anos e mulleres de máis de 55. Trátase, explica o documento, de afianzar "tres piares": a oferta termal como "símil de saúde e benestar", a gastronómica como "simil do bo vivir" e o golf, "símil do pracer de gozar do ocio, do deporte e da natureza". Con todos estes obxectivos a Xunta organiza "un circuíto de golf clasificatorio en diferentes áreas de España" que rematará cun "evento significativo" en Galicia, nomeadamente, no campo de golf dun hotel balneario de Pantón, preto de Monforte. O circuíto celebrarase nun mínimo de cinco autonomías co obxectivo de "traballar a tríada de golf, termalismo e gastronomía" O circuíto sufragado por Turgalicia "contará cunha participación mínima real de 100 xogadores" en cada proba, a desenvolver "en diferentes campos de golf". Concretamente, o circuíto pasará por Madrid, Castela e León, Asturias, Cantabria e Navarra. "No caso de proposta de probas adicionais", terían que desprazarse, "por esta orde", a Euskadi, Catalunya e a Comunidade Valenciana. En cada proba os participantes terán constancia de que quen sufraga o evento é o ente turístico galego. Así, por exemplo, o primeiro clasificado gañará unha bolsa de viaxe de Turgalicia e "o pase á gran final" de Pantón "con acompañante" e o segundo, unha "estancia de dúas noites para dúas persoas" nun hotel de catro estrelas. Ademais, os participantes terán acceso a, polo menos, "unha bebida non alcólica, un bocadillo e unha peza de froita" na "metade do percorrido" de xogo e xogarán con bólas "personalizadas coa marca Galicia". "Antes ou despois de cada proba", engade o prego, "ofrecerase un viño galego aos participantes" que incluirá "unha selección de conservas de alta gama exclusivamente galegas", doces como "torta de Santiago, cañas e filloas" e licores con denominación de orixe galega. Todas estas atencións culminarán co gran evento de Pantón, entre o 10 e o 13 de setembro. Alí as competicións golfísticas complementaranse cunha visita a unha adega "asociada á Ruta do Viño da Ribeira Sacra", unha cea na propia adega "ou restaurante próximo", unha excursión pola comarca e, por suposto, o aloxamento no hotel que acolle a proba. Todo isto será convenientemente comunicado nos medios pola empresa adxudicataria do contrato con anuncios sufragados tamén a partir deses 44.000 euros. Críticas do PSdeG no Parlamento Este peculiar gasto público poñíao sobre a mesa o voceiro do PSdeG en materia institucional, José Manuel Lage Tuñas, durante un debate no Parlamento. Lage Tuñas, escandalizado coa operación, ve neste gasto o reflexo da "hipocrisía" do PP e os recortes públicos. "Cren que lles poden dicir aos empregados públicos, ao persoal sanitario, ás persoas que traballan na dependencia" que deben asumir "sacrificios" cando "vostedes se dedican a promocionar circuítos de golf?", pregunta o parlamentario. "Vostedes, que poñen nun documento público que os fondos da Xunta deben servir de ponte entre a industria do golf e a industria turística local veñen aquí propoñer unha lei de recortes, cando se está a consumar o desbalde, ou como se lle chama a isto?", cuestiona. Lage Tuñas: "Dedícanse a pagar circuítos de golf mentres recortan persoal sanitario e profesores nas aulas" "Sigamos recortando na Administración e vostedes dedíquense a seguir subvencionando o golf", di Lage Tuñas, quen reprocha que "Juan Pueblo" pague ata "o pack de tres bólas personalizadas coa marca Galicia" mentres "se recortan profesores nas aulas". "Vostedes, tan tranquilos", censurou aos deputados do PP. Neste contexto ao deputado do PSdeG "vénlle á cabeza o Divino sainete de Curros Enríquez, "cando, a piques de chegar a Roma, o poeta Francisco Añón lle di a Curros qe lle dá temores que han ir ao ceo con tal fato de pecadores". "Se son perdoados, teña Dios misericordia dos pobres, que son honrados", lembra Lage que respondeu Curros. "E a honradez tamén é intelectual, de pensamento e de acción", conclúe.


Summary: Os celestes pasaron por riba dun Atlético de Madrid (2-0) que non soubo contrarrestar o dominio dun Celta que asinou o seu mellor partido da temporada.

O Celta xogou este domingo o que quizás sexa o seu mellor partido da temporada e fíxoo contra o actual campión de Liga, un equipo ao que en ningún momento lle deixaron os celtistas sentirse cómodo. A armada celeste gañou por dous goles a cero nunha vitoria traballada e coral na que destacou Krohn-Dehli no papel de liderar un equipo que apostou na presión, na intensidade e na recuperación do balón. En todo o partido o Celta só cometeu dúas faltas, o que indica que o xogo intenso dos galegos non precisa de dureza. O dominio do Celta foi constante mais custoulle, no que xa é unha tónica desta temporada, materializar en gol o seu dominio. Houbo que agardar até o minuto 57. cando Nolito transformou un penalti que Mario Suárez cometera sobre o gaditano. O Atlético comezou aí unha reacción que topou con Sergio, 'O Gato de Catoira', cunha maxistral parada a un tiro de Griezzman. No m. 71, Orellana metía o segundo gol para o Celta culminando unha xogada que comezara cunha recuperación de balón por Krohn-Dehli. Así pois, o Celta venceu, convenceu e cargouse de moral de cara a #onosoderbi. O Dépor, de por parte, chega á cita após protagonizar un máis que notábel partido contra o Real Madrid, ao que chegou a asustar. Todo apunta, logo, a que o sábado 21 en Riazor (22 horas) pódese vivir un partidazo. Ficha Técnica: Celta: Sergio Álvarez, Sergi Gómez, Cabral, Fontás, Jonny; Radoja, Krohn-Dehli (Alex López, min.90), Augusto; Nolito, Orellana (Santi Mina, min.90) e Larrivey (Hernández, min.75). Atlético de Madrid: Moyá; Juanfran, Miranda, Godín, Siqueira; Griezmann, Gabi (Giménez, min.72), Thiago (Mario Suárez, min.33), Saúl; Fernando Torres (Cani, min.46) e Mandzukic. Goles: 1-0. m. 57, Nolito, de penalti. 2-0: m. 71, Orellana. Encontro desputado no estadio municipal de Balaídos ante 22.099 espectadores


Summary: Os fondos para fomentar a lingua galega perderon sete de cada dez euros dende 2009 pero Educación incrementa un 25% as achegas para proxectos no ensino privado despois de reducilos un 64% un ano antes

Unha suba no medio da escaseza. As partidas dos Orzamentos Xerais da Xunta para fomento do galego perderon sete de cada dez euros dende o regreso do PP ao poder. Como detallou Praza Pública, estes programas de investimento pasaron de teren asignados 21,7 millóns de euros en 2009 a 7,5 millóns en 2013. Isto significa que, fronte á caída xeral das contas públicas do Goberno galego "a niveis de 2006", as partidas para promocionar a lingua propia desplómanse moito máis, xa que nese ano o fomento do galego contaba con 14,5 millóns máis. Pero neste contexto de duras retalladas semella que a Consellería de Educación está a optar por facer unha excepción nas achegas para proxectos de fomento do galego no ensino privado. Malia ter un discreto financiamento, o certo é que a orde de subvencións "para a presentación de proxectos de fomento do uso do galego dos centros de titularidade privada" para ensino non universitario no curso 2012-2013, publicada este luns no Diario Oficial de Galicia (DOG), chega cunha suba. Segundo consta nesta orde, asinada polo conselleiro Jesús Vázquez, o crédito asignado para financiar estes proxectos é de 22.600 euros. Esta cantidade, minúscula se é comparada coas magnitudes orzamentarias totais, é menos reducida que hai un ano. Concretamente, é un 25% máis que na convocatoria de subvencións do curso 2011-12, cando Educación dotou estas axudas con 18.000 euros. As partidas para fomento do galego perderon sete de cada dez euros dende o retorno do PP á Xunta Se cadra, a suba deste curso pretende compensar parcialmente o recorte aplicado no curso pasado, xa que eses 18.000 euros foi o que quedou tras retirar 32.700 euros da orde de subvencións a respecto do curso 2010-2011, cando o departamento de Vázquez asignou 50.700 euros para esta partida. Así e todo, esa retirada de fondos sitúase nunha porcentaxe do 64%, isto é, a tesoirada é seis puntos porcentuais menor que a sufrida polo conxunto de partidas destinadas a fomentar o galego non só no ensino, senón no conxunto de actividades e sectores do país. Para repartir estes cartos a Xunta terá en conta criterios como o "grao de implicación activa dos membros da comunidade no proxecto", o "nivel de orixinalidade nas propostas" ou o "nivel de utilización de novas tecnoloxías". O "financiamento máximo" que recibirá cada centro será de 150 euros, en colexios con menos de 25 alumnos e alumnas, 300 euros, para os que teñan unha matrícula de entre 25 e 50 rapaces e rapazas, e de ata 800 euros para un alumnado de máis de 50 persoas.


Summary: Os barbanzáns conquistan os dous primeiros postos, por diante de Pobra (terceiros) e Samertolameu de Meira (cuartos).

Seguen as traiñeiras galegas a quentar motores de cara ao 'chupinazo' que, aló polo verán, dea inicio ás temporadas oficiais, tanto da Liga Galega como a Liga San Miguel ou ACT. Esta fin de semana volveu a haber competición de remos, dando continuidade ás regatas desputadas en decembro (memorial Lagar) e xaneiro (memorial Pepe 'O Ruso'), con vitorias para Mecos e Tirán, respectivamente. Mais esta fin de semana a quenda caeu na Ría de Arousa e nun clásico: a contrarreloxo de Cabo de Cruz, que xa vai para as 15 edicións. Unha trintena de traiñeiras competiron na XIV edición, que decorreu este domingo, e na que os anfitrións volveron amosar sobre as ondas por que son o club galego máis potente. As tripulacións seguen a prepararse para unha temporada na que na Liga Galega competirán 20 traiñeiras. Na ACT haberá 2 representantes galegas. Cabo de Cruz foi a traiñeira que máis rápido vogou os 5.556 metros regulamentarios (dous longos e unha ciaboga), facendo un tempo de 21 minutos e 7 segundos e conquistando a vitoria. E a tripulación B de Cabo de Cruz conquistou a segunda praza, cun tempo de 21 minutos e 14 segundos. A veciña A Pobra logrou facer o terceiro mellor tempo (21' 32") e Meira finalizou cuarta. A segunda bancada dos cruceneses (esa B que acabou segunda nesta regata) vai debutar esta temporada na Liga Galega de Traiñeiras. Na edición anterior (que decorreu en 2014) Cabo de Cruz tamén se fixera co triunfo, rachando así cunha longa sequía nesta cita, pois desde 2006 non lograba unha vitoria. Neses anos, de 2006 a 2014, Tirán vencera en catro edicións, Meira nunha e o Náutico de Vigo noutra (en 2010).


Summary: O Goberno do Estado español non descarta inmunizar a toda a poboación coa terceira dose -que agora na Galiza reciben as persoas maiores de 60 anos- se ben advirte de que a decisión debe tomarse de forma conxunta coas autoridades de todos os territorios.

A ministra de Política Territorial e voceira do Goberno do Estado español, Isabel Rodríguez, recoñeceu esta terza feira que a equipa de Pedro Sánchez non fecha a porta a que a campaña de vacinación da terceira dose fronte á Covid-19 se amplíe a toda a poboación. Malia que nestes momentos o plan é inocular á xente maior de 60 anos, ao persoal socio-sanitario e ás persoas con especial risco de saúde se contraen o coronavirus -e comeza xa a primeira quenda de picadas ás crianzas de 5 a 11 anos-, será Galiza un dos territorios que teña na súa man que o reforzo do tratamento chegue a un maior grupo de poboación. Rodríguez incidiu en que a decisión debe ser tomada "de maneira ordenada e conxunta" cos distintos territorios. "O éxito do noso país estivo marcado pola vacinación e a prevención, e está segue a ser a folla de ruta", resumiu Rodríguez. "Por suposto que o Goberno estatal apoia a vacinación, o éxito está na vacinación, queremos ir abordando as distintas fases, estamos preparados para facelo pero parece lóxico que, como sempre, como viña sendo habitual as decisións se tomen neste órgano de cooperación e de colaboración das distintas administracións e non tratemos de ir por libre", explicou após a reunión do Consello de Ministras. "Sempre será máis operativo e moito mellor que o fagamos de maneira conxunta", insistiu falando da Consello Interterritorial da Comisión de Saúde Pública. Polo de agora cómpre seguir avanzando co que está acordado e, de cara ao comportamento social, a ministra pediu precaución e protección nas festas de Nadal para reducir ao máximo os contaxios. "O éxito do noso país estivo marcado pola vacinación e a prevención, e está segue a ser a folla de ruta", resumiu Rodríguez.


Summary: Sanidade, servizos asistenciais, comedores, telecomunicacións, bancos, sociedades enerxéticas, estaleiros... as privatizacións non teñen fin na Galiza nin no Estado. Agora, de novo, coa crise da COVID-19, cobran forza as reclamacións pola nacionalización de sectores estratéxicos para preservar os postos de traballo.

A anterior crise amosou que as nacionalizacións non eran cousa do pasado e que podían empregarse para beneficio da maioría, asegurando o traballo e repartindo riqueza, ou ben en favor do capital, socializando as perdas. Forzas como o BNG e Podemos teñen cifrado o rescate co que o Estado español salvou a banca en 60.000 millóns de euros, aínda que o Banco de España reduce esa cantidade a 42.017 millóns, xa que imputa outros 22 ao Fondo de Garantía de Depósitos dos propios bancos. Calquera das dúas cifras é indicativa do volume de cartos públicos mobilizado para asegurar o negocio financeiro e amosa o proceso de desmantelamento das caixas de aforros na Galiza ao seren bancarizadas e nacionalizadas. Así, o Estado, a través do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB), acabou sendo accionista maioritario de entidades como Novagalicia Banco. Finalmente, unha vez rescatada e saneada cos cartos públicos, Abanca foi vendida ao banco venezolano Banesco por un prezo moi inferior aos resultados económicos que xerou ao ano seguinte da venda. Socializar as perdas é a nacionalización doada. Mais hai outra, que é a de intervir publicamente nos sectores estratéxicos para desenvolvelos e xerar riqueza en beneficio do conxunto da sociedade. Eis precisamente unha urxencia que todos os sindicatos que conforman o comité de empresa da fábrica de Alcoa en San Cibrao están a pedir e que o BNG tamén reclama. A Moncloa rexeita, porén, a intervención de Alcoa. Considera que unha nacionalización non é a solución e aposta abertamente porque a multinacional do aluminio dea un paso ao lado e venda a planta de San Cibrao (Cervo). É constitucional Un informe elaborado polo profesor de Dereito Carlos Aymerich na Universidade da Coruña avala que a nacionalización de Alcoa é conforme ao dereito constitucional e comunitario.


Summary: Solicitou unha xuntanza co conselleiro de Educación, para presentarlle un modelo de sistema educativo co galego como lingua vehicular.

A Mesa pola Normalización Lingüísitica insta a Xunta a aproveitar a modificación da LOMCE -que, segundo foi anunciado, eliminirá algunas das restricións ao galego- para implementar a Proposta de bases para a normalización do galego no ensino en Galiza que realizaron o pasado mes de xuño a entidade de defensa da lingua e as ANPAS, organizacións sindicais e movementos de renvación pedagóxica. "O goberno galego non só se debe mostrar favorábel a estas modificacións", asegura o presidente da Mesa, Marcos Maceira, "senón que debe actuar no seu propio marco legal para cumprir co sinalado polo Comité de minstros do Consello de Europa, derrogando o decreto contra o galego no ensino". Maceira recorda que "a mestura da LOMCE co decreto derivou nun cóctel explosivo que na Educación Secundaria aumenta significamente a carga horaria das materias onde está vetada a presenza do galego. e que, na Educación Infantil, o uso do galego no conxunto do país está relegado a un mísero 8%". A entidade pola lingua solicitou unha reunión co conselleiro de educación, para presentarlle o documento elaborado conxuntamente por diversos axentes da comunidade educativa e que propón un modelo de sistema educativo no que o galego sexa a lingua vehicular e de aprendizaxe. Ten en conta aspectos básicos como a formación do profesorado e do persoal do centro e a implicación de familias e alumnado nun proceso ao que ninguén pode ficar alleo. Esta implicación concrétase na participación da comunidade educativa tanto nas equipas de normalización como na súa actividade. Coa súa Proposta de normalización do galego no ensino en Galiza, A Mesa, movementos de renovación pedagóxica, ANPAS e organizacións sindicais queren garantir o ensino en galego que, ao tempo, contribúa a mudar a situación na sociedade. O documento recolle achegas de todas as organizacións asinantes e conta cun amplo acordo para conseguir que o galego sexa a lingua vehicular do noso sistema educativo


Summary: Apenas media hora foi necesaria para asinar as tres transferencias previstas nunha reunión por videoconferencia entre os Gobernos de Madrid e de Gasteiz.

A partir de agora, Euskadi xestionará as axudas previas á xubilación ordinaria a persoas afectadas por ERE, a execución da lexislación sobre os produtos farmacéuticos e as prestacións sanitarias do seguro escolar. A reunión da Comisión Mixta de Transferencias realizouse na mañá desta quinta feira por videoconferencia e en media hora déronse por pechadas as transferencias. Este acto ía celebrarse inicialmente de forma presencial en Madrid con maior despregamento mediático. Pero a súa organización modificouse despois de que EH Bildu fixese unha consulta á Xunta Electoral do País vasco sobre a reunión e esta, sen tomar medidas para anulalo, lembrase cales son as limitacións legais neste período. O encontro foi copresidido polo conselleiro de Gobernanza Pública e Autogoberno, Josu Erkoreka, e a ministra de Política Territorial e Función Pública, Carolina Darias. As tres competencias transferidas foron valoradas en 7,5 millóns de euros dos que o Goberno vasco descontarase do cupo, anualmente, o 6,24%. Desde hoxe quedan transferidas a Euskadi as funcións e servizos para a xestión das axudas previas á xubilación ordinaria a persoas traballadoras afectadas por expedientes de despedimento colectivo. Tamén os medios adscritos á xestión das prestacións sanitarias do Seguro Escolar. E, ademais, a execución da lexislación sobre produtos farmacéuticos, entre outros puntos a publicidade dos mesmos. Galiza, 0 trasferencias en 11 anos A Galiza segue agardando no apeadeiro sen subir ao tren das nacións. O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, leva 11 gobernando, dúas lexislaturas, mais na súa mochila ten cero competencias transferidas de Madrid á Galiza. Porén, parece que os anos de Goberno non pasaron e onte, na presentación do programa electoral en Santiago, Feixoo enumerou 15 puntos sobre transferencias que agora se compromete a lograr, como "un acordo sobre museos, bibliotecas e arquivos de titularidade estatal, bolsas e axudas ao estudo, inspección de traballo, servizos meteorolóxicos, a cesión da titularidade dos inmóbeis da Seguridade Social, sanidade penal e a titularidade das autoestradas AP-9 e AP-53.


Summary: Nuns días nos que os corredores dos centros comerciais están inzados de xente e as rúas cheas de adornos luminosos, miles de persoas collen a equipaxe e optan polo transporte público para visitar a familia nestas datas festivas. Na Galiza, a dispersión poboacional xunto co grave desequilibrio demográfico entre o eixo atlántico (occidental) co oriental, provoca que esta "volta a casa polo Nadal" se converta para moitas persoas nunha auténtica odisea.

O novo Plan de Transporte Público da Xunta -activado este pasado mes de setembro– modifica o mapa de liñas de autocarro que vén conectar as diversas bisbarras galegas. Unha das comarcas afectadas por esta mudanza é A Mariña lucense, cunha longa historia de desconexión e escaseza de prestacións e infraestruturas a pesar de albergar no corazón do seu territorio a factoría de aluminio máis importante do Estado español: Alcoa. Se ben este plan semella que mellorou a comunicación intracomarcal -concesión que pasou a cargo de Autocares Morán- as liñas que unen A Mariña con grandes núcleos galegos -Lugo, A Coruña e Santiago de Compostela xa que, obviando a liña xeral do Alsa, para o resto de cidades é necesario realizar transbordo– seguen a adoecer de graves deficiencias. Estas liñas foran xa concedidas á empresa multinacional Arriva, encargada de mover un grande volume de xente que se despraza desde ou até a comarca. Desde estudantes universitarias e universitarios, pasando por pensionistas ou traballadores, a viaxe que narra esta crónica recolle a experiencia na liña Santiago de Compostela-Burela, que arrinca ás sete da tarde da sexta feira antes de Nadal. Esta liña tamén cobre os diferentes núcleos urbanos que emerxen á beira da estrada nacional (Santiso, Gradamil, O Pino, Teixeiro…). Tres horas e media e 23 euros "Subiu a viaxe?", pregunta unha muller ao condutor de Arriva. "Depende do recorrido e dos horarios, non sei", contesta este. A viaxeira diríxese cara Guitiriz e debe pagar 8,70 euros polo servizo. O autocarro agarda na estación de Santiago de Compostela e vai mediado. Arredor de 25 persoas, na súa maioría persoas de idade avanzada ou mocidade, utilizan esta liña para ir aos seus lugares de orixe polo Nadal. O custo total da liña -isto é, desprazarse desde a estación de orixe até a última parada- supón un total de 22,90 euros por unha viaxe que se alonga tres horas e vinte minutos. Cando a muller que viaxa até Guitiriz sabe do dado, alporízase. "Vaia viaxe! A miña filla vai até Madrid e volve por 50 euros", engade. O vehículo cruza a nacional 634. Atravesa a noite nun camiño lento e tortuoso. A estrada está chea de particulares que escolleron a mesma ruta. Leiras cubertas de néboa, bares a pé de estrada e gasolineiras. Ao chegar a Guitiriz, a pasaxe do autocarro redúcese á metade. A maioría da xente non usa o transporte para facer a liña completa, e menos dunha ducia de persoas sobe en Guitiriz para realizar a outra metade do traxecto. En Vilalba, o autocarro para na estación, pobremente iluminada, onde ten que agardar a que chegue outro vehículo da compañía que fará a conexión con Foz. Ese autocarro continuará logo a liña até Ribadeo. "Se non lle importa prefiro esperar aquí dentro, mete medo estar fóra eu soa aí", dille ao condutor unha muller que precisa facer o cambio. Arriva, un ERE encuberto? A partir deste punto só fican 5 persoas no vehículo. Perto das Pontes de García Rodríguez, o autobús colle a estrada LU-540. O vehículo baixa pola Gañidoira até Viveiro, a partir de aí para en Xove, Cervo e San Cibrao. Varios menores de idade usan o servizo para ir desde Viveiro até a súa vila de orixe. Para a persoa que pretenda chegar a Burela, toda esta viaxe supón un rodeo considerábel tendo en conta que o equivalente da viaxe en carro dura 2 horas. O condutor vai calado, non dá conversa. Segundo a muller que xa baixou en Curtis, é sempre a mesma persoa a que leva o autocarro polas mañás, o mesmo que sae de Burela ás 6 da mañá, que o que volve polas tardes e chega á estación burelá pasadas as dez da noite. "Vaia xornada ten este home", comentaba á saída de Santiago de Compostela. O certo é que parte do persoal de Arriva protagoniza desde o mes de agosto unha loita laboral que naceu a raíz do novo Plan de Transporte Público da Xunta de Galicia. Arriva, empresa concesionaria do transporte comarcal até o momento, subrogou no seu momento 14 traballadores á UTE Morán-Rodríguez. Esta cifra foi considerada excesiva por Autocares Morán para cubrir a liña Ribadeo-Viveiro, polo que se negou a admitir os traballadores no seu persoal. A Xunta asegurara aos condutores que o seu contrato estaba "blindado" e, porén, cinco chóferes –con entre 12 e 30 anos de antigüidade na empresa– continúan no desemprego. Pasadas as dez da noite, no interior do vehículo só fican dúas persoas. Hoxe en día, cun servizo tan deficiente, a maioría da xente que viaxa cara ao norte do país quere mellor –por prezo e rapidez– usar métodos de transporte alternativos como Blablacar, un servizo de vehículo compartido. Arredor das 22.20 horas, o autobús entra na estación de Burela. Final de traxecto.


Summary: España e Italia batallan por un posto na final da Euro na 'Casa do fútbol'

O estadio de Wembley, un dos maiores templos do fútbol mundial, acolle ás 21 horas de mañá a primeira semifinal da Eurocopa, na que se enfrontarán a selección española e a italiana nun choque que xa é un clásico contemporáneo da competición, pois será a cuarta edición consecutiva na que choquen. Cun balance favorábel a 'La Roja' -vitoria por penaltis nos cuartos de final da Euro 2008 e na final en 2012, polo triunfo da 'Squadra Azzurra nos oitavos en 2016-, a estatística non impide que sexan os italianos os que partan como favoritos. O combinado dirixido por Roberto Mancini superou nos cuartos de final unha das grandes candidatas para o triunfo final, Bélxica, o que lle serviu ademais para rachar co récord de vitorias na Eurocopa, alcanzando a cifra da décimoquinta consecutiva. Porén, no transcurso do encontro perdeu un dos mellores xogadores no que vai de torneo, o lateral esquerdo Leonardo Spinazzola, quen padeceu unha rotura subcutánea do tendón de Aquiles da súa perna esquerda, pola que terá que ser operado e, por suposto, di adeus á Eurocopa. Esta noticia, unida á da recuperación do mancado Alessandro Florenzi, leva a que 'Bobby Mac' -como coñecen en Inglaterra o preparador anconitano desde a súa etapa á fronte do Manchester City, a principios da década pasada- realice varios cambios con respecto ao once inicial que escolleu para o choque dos cuartos de final, polo que probabelmente forme con Donnaruma na porta; Florenzi, Bonucci, Chiellini e Emerson atrás; Barella, Jorginho e Verratti no medio; con Chiesa, Immobile e Insigne nos postos de ataque. Os obrigados cambios de Luis Enrique Do mesmo modo que Mancini, Luis Enrique tamén introducirá cambios no equipo que superou Suíza. O asturiano non repetiu formación nos 26 partidos que leva á fronte do combinado español, o que unido ao feito do desgaste lóxico tras xogar dúas prórrogas consecutivas -traducido en lesións musculares como a de Sarabia-, fai pensar que pode ser o momento de introducir cambios. Así, ao gardameta Unai Simón se unirían Azpilicueta, Eric García, Laporte e Jordi Alba; Busquets, Pedri e Koke; Ferrán Torres, Morata e Dani Olmo. Para animalos, a Federación Española de Fútbol organizou unha campaña para mobilizar á afección residente no país británico, pois o Goberno inglés obriga a todo o mundo a gardar unha corentena obrigatoria de 10 días, polo que a presenza de afeccionadas de fora das Illas será residual salvo que, nun grave agravio comparativo, se trate de persoas 'VIPS' autorizadas polo Executivo de Boris Johnson e a UEFA.


Summary: Após a Asemblea nacional que Anova realizou esta fin de semana en Compostela, falamos con Martiño Noriega, alcalde de Teo e membro da Coordinadora nacional da organización liderada por Beiras. Noriega valora de maneira "moi positiva" o conclave e aposta en "ampliar a experiencia" de AGE en vindeiros procesos electorais. "Ficar só na cuestión identitaria non dá solucións", afirma.

Como valora o desenvolvimento da I AN de Anova quer no que atinxe á renovación orgánica quer no que ten a ver cos textos aprobados?Valóroo dunha maneira moi positiva. É certo que foi unha asemblea aberta, mais puxo enriba da mesa que Anova é unha organización viva onde se dan debates sen cartas marcadas. Temos dúas cuestións a favor: o pouco tempo de vida da organización, que elimina vicios e estruturas burocratizadas e, doutra banda, a vocación por conectar cunha maioría social que está a demandar novas maneiras de funcionar internamente para ter credibilidade á hora de se relacionar co conxunto da cidadanía. Foron uns días intensos, que concluímos cansos mais satisfeitos. A respeito dos órganos de representación é certo que se deu unha renovación de case o 50%; porén, o máis importante foi o método de escolla a través de listas abertas que, para alén de moi participativo, eu son dos que pensan que lle deron moita lexitimidade aos novos órganos de representación. Vostede foi o candidato mais votado na escolla das e dos integrantes da Coordenadora nacional, mais ao tempo a maioria da AN rexeitou a emenda á totalidade que apresentou o seu grupo aos textos oficiais. Como valora este feito?Bon, son dúas cuestións case en paralelo. Na cuestión persoal a un sempre lle produce satisfacción ter un retorno do traballo político que fai, sobre todo por un método de escolla que procuraba evitar dinámicas grupais. Ter a máxima valoración a un provócalle a máxima satisfacción. Canto á emenda política, esa é unha dinámica máis local que procede do traballo dunha asemblea con personalidade propia e formada por mulleres e homes valiosos que entenderon que tiñan cando menos que facer unha aportación no eido político ao conxunto da asemblea. Creo que foi importante porque permitiu unha síntese a través da transacción que recolle o sentir maioritario da organización, pois finalmente o documento político aprobado tivo máis de 300 votos a favor e só 3 en contra. "A un sempre lle produce satisfacción ter un retorno do traballo político que fai, sobre todo polo método de escolla que procuraba evitar dinámicas grupais" Cales serán os obxectivos de Anova para este período entre asembleas?Creo que o fundamental é pór en marcha o corpo organizado de Anova. Xerar dinámicas de grupo no traballo que permitan estabelecer esa nova maneira de relacionarse coa sociedade, é dicir, acompañando aos movementos sociais que están a loitar por un modelo socieconómico antitético ao existente e que están a reivindicar a cuestión identitaria. Tamén seguir afondando internamente no que deben ser as novas formas de funcionar. Ser operativos mais mudando a direccionalidade na toma de decisións permitindo á militancia implicarse. Na asemblea abordaron a política de alianzas eleitorais. Avanzaron, por exemplo, en cal será a opción cara ás europeas? A síntese baséase no recoñecemento da soberanía de Anova para decidir dependendo do contexto mais tamén se valorou de maneira positiva o que foi a coalición de AGE e a necesidade de afondar nesa cultura da coalición e mesmo de ampliala. Creo que baixo dúas cuestións --que son o dereito a decidir do pobo galego e un programa de acción de ruptura na esquerda-- somos moitos os que temos cabida e non por vivirmos en casas diferentes non podemos camiñar xuntos. A síntese foi esa, ampliar a experiencia de AGE e recoñecer, dependendo das circunstancias, a soberanía de Anova, faltaría máis, para tomar as súas propias decisións. Non se chegou a afondar máis. "Na asemblea valorouse de maneira moi positiva a coalición de AGE e a necesidade de afondar nesa cultura da coalición e mesmo ampliala" Defende AGE como estratéxico, mais ao tempo defende unha óptica autodeterminista. Como se combina a cuestión nacional co coligación cunha organización como EU? Partindo dunha análise. Se somos capaces de respectar o dereito a decidir do pobo galego e como quere organizarse, se somos capaces de estabelecer un programa de acción rupturista no eido da esquerda creo que estaremos englobando o conxunto das problemáticas que ten o noso país no que a agresión do sistema tamén ten un marco estatal e un marco europeo. É a maneira de ser capaces desde as identidades de construír unha verdadeira internacional que combata un inimigo que xoga con moitas vantaxes e que seguramente está a ter unha folla de rota que nos levará a lugares menos cálidos no futuro e que pasan pola recentralización, o goberno de tecnócratas e por unha maior agresión ás conquistas das últimas décadas en materia sociolaboral. Se ficamos só na cuestión identitaria ou só na cuestión de clase acabamos auto-referenciando conceptos sen dar solucións.


Summary: Segunda visita da aeronave francesa á Galiza.

O Beluga XL, tamén coñecido como Airbus A330-700L, sucou esta cuarta feira o espazo aéreo de Vigo e Pontevedra, espertando a curiosidade da veciñanza de varios concellos do sur do país que viron unha "balea xigante" sobrevoar os seus fogares. Esta aeronave, un dos últimos modelos deseñados e construídos pola compañía aeronáutica Airbus, escolleu o aeroporto de Peinador para desenvolver algunhas probas de pilotaxe, após partir do aeroporto de Xénova, en Italia. Beluga XL: Que facía a 'balea' xigante voando sobre as Rías Baixas? O pasado 5 de abril, o Beluga XL xa sucara os ceos de Vigo, no marco dunha serie de probas que a empresa esta realizar para comprobar o funcionamento deste avión, cunha lonxitude total de 63 metros e con até 30% máis de capacidade que o modelo anterior de Beluga. Este modelo está pensado para o transporte de mercadorías relacionadas coa industria aeronáutica, nomeadamente pezas para outras aeronaves. Probas en Peinador O aeroporto vigués fora escollido xa por Airbus en 2019 para levar a cabo as probas do Beluga XL, pero naquel momento as condicións climatolóxicas adversas obrigaron a atrasalas. Despois das probas de comezos de abril, o Airbus A330-700L volveu esta cuarta feira para percorrer o espazo aéreo entre Pontevedra e Vigo. As manobras realizadas polo avión foron sempre as mesmas. O piloto sucou o ceo vigués para despois dirixirse ao aeroporto de Peinador. O avión pousou os trens de aterraxe na pista e, sen chegar a parar o motor, volveu despegar. En total, a aeronave desenvolveu tres veces este exercicio.


Coñecida de todos é o grave devalo e desprotección da lingua galega no noso País. Polo que cómpre pensarmos máis en solucións, canto menos parciais. Un dos problemas fulcrais da lingua é a desigualdade xurídica a respecto do castelàn. É dicir, iso de que vostede e máis eu teñamos que coñecer o castelán e xuices, médicos ou directores do Ikea poden dicir aquilo de que non entenden o galego. Esta desigualdade constitúe unha grave chata para garantir a plenitude dos dereitos lingúísticos, un xeito de promoción indirecta de iniciativas tan pouco democráticas como as de Galicia Bilingüe ou Hablamos español e require,xa que logo, dunha reforma constitucional e estatutaria "ad hoc". É de xustiza. Mentres, os usuarios do galego habemos revindicar, con sorriso e cordialidade, si, mais ferreñamente os nosos dereitos lingúísticos como cidadáns, consumidores, profesionais e traballadores. Como cidadáns e usuarios dos servizos públicos habemos esixir ser informados en galego nos concellos, no SERGAS, nas Axencias Tributarias e na Seguridade Social e denunciar mediática, xudicial administrativamente calquera violación dos nosos dereitos lingüísticos. Esixir na escola pública- e concertada- galega e nas escolas infantís o uso do galego como lingua vehicular, coordinando accións de concienciación e reivindicación dende os níveis do barrio, na vila e na parroquia. Bo sería asumir como obxectivo para todos o de usar a nosa lingua en todas as circunstancias da vida cotiá, agás na relación con outros países e territorios e cos turistas e viaxeiros Como profesionais entender o importante para normalizarmos a lingua da nosa escolla. Hai semanas rexeitei o requirimento dunha avogada de fóra de Galicia a que traducira unha demanda ao castelán. E esta actitude foi avaliada positivamente polo conxunto dos profesionais da xustiza, mesmo cando moitos non usan o galego. No nível laboral cómpre garantir que os traballadores teñan dereito real a usar a súa lingua en toda circunstancia, lembrando que calquera sanción, discriminación ou despedimento por razón de escolla lingúística é nulo de pleno Dereito. Como consumidores cómpre esixir o uso da nsoa lingua nos comercios, proveedores de servizos, Bancos e empresas. E usar da soberanía do consumidor. Se Abanca ou R son merecentes dos nosos prácemes polo seu uso da lingua, o Santander ou Ikea haberían recebir o castigo do seu desleixo para coa mesma. Bo sería asumir como obxectivo para todos o de usar a nosa lingua en todas as circunstancias da vida cotiá, agás na relación con outros países e territorios e cos turistas e viaxeiros. Mais xa sei que somos humanos. Fagan todas as excepcións que sexa mester, pero non esquezan tal obxectivo como regra xeral. Publicidade