Summary: Ningúnha conserva de mexillón pode facer referencia á orixe galega do produto se non está amparada pola Denominación de Orixe Protexida. Así o ditamina unha resolución da Audiencia de Pontevedra que é firme e marca xurisprudencia. "A decisión ratifica o que levabamos anos demandando á Xunta", afirmou Francisco Alcalde, presidente do Consello Regulador do Mexillón.

Ningunha conserva de mexillón pode facer referencia á orixe galega do produto se non está amparada pola Denominación de orixe protexida (DOP) de Mexillón de Galiza. Así o establece unha sentenza da Audiencia de Pontevedra, que é firme e crea xurisprudencia, e que ditamina que a conserveira Javimar incorreu en competencia desleal por incluír nos seus envases alusións relativas á orixe do bivalvo. Mencións habituais como "de las rías gallegas", "elaborado en Galicia" ou "envasado en Galicia", co que moitas conserveiras etiquetan os seus produtos, non poderán empregarse se non se están na DOP. "Esta resolución marca un antos e un despois", manifestou Francisco Alcalde, presidente do Consello Regulador do Mexillón. "Vén ratificar o que levamos anos pedindo á Xunta" sen obter resposta positiva, engadiu. A sentenza deixa claro que o ámbito de proteción da DOP Mexillón de Galiza abrangue produto fresco, en conserva, conxelado..."A resolucións supón ademais un reproche en toda regra para a industria conserveira que utiliza ilicitamente o nome de Galiza nos seus envases". Alcalde lembrou que ao longo destes anos tentou reunirse cos responsábeis da patronal conserveira (Anfaco) para intentar dar unha solución a esta situación, obtendo a negativa como resposta. Que implica? O sector do mexillón leva anos denunciando como conserveiras venden como mexillón galego un produto que non é tal, senón que procede doutras latitudes, como Chile, país onde hai tempo deitaron os seus ollos grandes conserveiros galegos para obter molusco máis barato que o de Galiza. E comercialízano como tal. Algo que esta sentenza vén de finiquitar. Mais esta resolución tamén ten outra consecuencia. Mesmo aquelas conserveiras que traballan con produto galego, para poder se referir á orixe do mesmo teñen que estar na DOP, pois esta marca e o Consello Regulador son os que teñen o garante de orixe e calidade. Unha decisión coa que gañan o sector mexilloeiro (13.000 empregos directos e indirectos) e as persoas consumidoras, que teñen información veraz do que adquiren. Consumidores Miguel López, da Unión de Consumidores de Galiza, considera que esta resolución da Audiencia de Pontevedra incide no que eles levan denunciando hai tempo a respoito das "prácticas de competencia desleal" que "crean confusión nos consumidores".


Ricardo, sabes que aquí no puedes jugar. ¿Qué quieres saber de las cosas de los mayores? A jugar fuera, a la calle. Mucho ojo con quien te mezclas. Los hombres de verdad saben escoger. Cando nos expulsaron do paraíso, tan só quedamos nós coas nosas escasas posibilidades no medio dun escenario circundante digno do Ballard máis distópico Cando nos expulsaron do paraíso, cando nos fixeron saber de todos os xeitos posíbeis que aquilo sería a partir de xa un couto reservado a unha minoría privilexiada escollida por unha serie de afinidades arbitrarias, tan só quedamos nós coas nosas escasas posibilidades no medio dun escenario circundante digno do Ballard máis distópico. SÓS. Unha saída cara adiante fóra do sumidoiro en expansión que abrolla como un epicentro posíbel nun lugar outrora emblemático. Cando o desvarío vén de lonxe e supón unha herdanza recibida na interxeracional velenosa non se atende a usos lóxicos. O abandono comeza paradoxicamente polo alicerce do propio, como quen reinventa o bucle da ignominia no mesmo corpo tras esgotar os esforzos dedicados a estragar todo o externo. Nas ruínas da vivenda modelo, do luxo artellado sobre o odio á diferenza, o monumento de complacencia construído sobre a intransixencia, queda aínda en pé unha casa onde se reprimía ao diferente ao tempo que se finxía unha apracíbel vida familiar agochando a oportunidade para as reunións sempre secretas dos mandos intermedios da Falange Española. Falamos de Vigo. Nas ruínas da vivenda modelo, do luxo artellado sobre o odio á diferenza, o monumento de complacencia construído sobre a intransixencia, queda aínda en pé unha casa onde se reprimía ao diferente ao tempo que se finxía unha apracíbel vida familiar Poderían ser, seguen a ser aínda, moitos outros os espazos. Se as imaxes cara a galería falaban de bonitos usos costumistas de apertura cara ao sur, (non, malia as similitudes non falamos do presente) circunscribindo o amor á terriña nai a un localismo folclorista con humoradas de carácter estrañamente macabro e caciquil, era nas adegas onde se soterraba en vida o verdadeiro espíritu reaccionario do movemento. As máis que probábeis torturas a disidentes ou sospeitosos (até catro azulexos con frases intimidatorias do estilo Piensa mal y acertarás, Hay gustos que merecen palos, No es tan fiero el león como le pintan) apuntan á existencia dun zulo, un lugar de represión clandestino. Abstéñanse as mentes que procuren calquera tipo de relación coa familia Soriano, a fundadora de Porcelanosa visto o arsenal de revestimento azulexado atopado; entre a lista de propietarios do inmóbel tan só figura, ademais de diversas entidades financeiras que estamos a rescatar entre todas, entre todos, o cineasta vigués afín ao réxime Cesáreo González. Existe un lugar para todo o mundo no Centro Social Okupado Autoxestionado XuntAs. Despois de meses de traballo e dificultades varias, a casa comeza a querer tomar corpo Cantos anos medidos en cascallos pode durar o esquecemento? Canta maleza pode pechar a entrada ao xardín? Canto lixo poden ir acumulando as presenzas ocasionais dos habitantes sen teito ao longo dos últimos anos? Por que tanto desleixamento das diferentes persoas e entidades mencionadas nos documentos que dan dereito legal á propiedade? Abofé, esta casa semella exemplificar o movemento Aquí podería vivir alguén que se espalla, como mínimo, por todo o sur europeo. E niso andamos. Existe un lugar para todo o mundo no Centro Social Okupado Autoxestionado XuntAs. Despois de meses de traballo e dificultades varias, a casa comeza a querer tomar corpo. Na cociña, na sala de proxección, no obradoiro Lazarus Hack de reciclaxe de ordenadores, na zona de bar – sala de concertos dende onde se emiten en aberto por streaming todos as actuacións, na pequena biblioteca, na horta ecolóxica que agora comeza a andar e nas actividades que se están a desenvolver (obradoiro de reparación de bicicletas, oficina da muller, oficina da vivenda, venda -intercambio de produtos comestíbeis e obxectos de segunda man no furancho, próximos obradoiros de artesanía e carpintaría, etc.) Unha casa aberta dende o pobo e para o pobo, receptiva a calquera persoa que se queira pasar polos arredores da piscina das Travesas a botar unha man, facer algunha doazón, intercambiar calquera servizo a través do banco de tempo, ver un concerto ou un documental, asistir a un obradoiro, facer Tai-Chi, actuar, quedar para botar un anaco, suxerir actividades e iniciativas ou mesmo xogar. En efecto, os nenos están volvendo por fin a xogar dentro da casa. Ricardo medrou. Xa non é aquel rapaz asustadizo a quen mandaban a enredar á rúa. No máis íntimo, Ricardo, é dicir, eu, sei que en realidade son maricón perdido, desempregada de longa duración, síndrome de Down, científico, puta, condenado a pagar de por vida o meu desafiuzamento, máis negra ca un chamizo, discapacitado, bipolar, actriz, coxo, mexericas, gordo, magrebí, gandeiro, lesbiana, dependente, ateo, afectado polas preferentes filoterroristas, filósofa, xubilado, ex-clase media, escritor en lingua galega, anoréxica, vello, nixeriano vítima das mafias, membro activo da esquerda incitado á violencia incapaz de pensar por min mesmo, artista, poeta, marisqueira, enfermo progresivamente máis desasistido, cineasta, muller, nena nun sistema escolar público máis e máis deteriorado. Apenas me consola a modernidade cercana do recentemente nomeado Papa do corazón. No máis íntimo, Ricardo, é dicir, eu, sei que en realidade son maricón perdido, desempregada de longa duración, síndrome de Down, científico, puta, condenado a pagar de por vida o meu desafiuzamento, máis negra ca un chamizo No máis íntimo, Ricardo, é dicir, eu, síntome completamente desprotexido porque antonte me obrigaron a riscar a palabra cidadán do meu billete de identidade. Cada vez somos máis os expulsados. Por máis que nos digan o contrario sabemos que o horizonte nunca será vertical. Comezamos a autoxestionarnos. SÓS. XuntAs. Este artigo conta coa aprobación asemblearia do centro social okupado autoxestionado XuntAs e foi elaborado a partir de información proporcionada polos seus integrantes.


Summary: Ação em tribunal tenta eliminar o Acordo Ortográfico nas escolas portuguesas pedindo a anulação da norma

As escolas portuguesas podem deixar de ter o dever de ensinar segundo o Acordo Ortográfico, se prospera a ação da Associação Nacional de Professores de Português (Anproport) e do grupo "Cidadãos contra o Acordo Ortográfico de 1990". A iniciativa pretende impugnar a resolução do Conselho de Ministros que obriga às escolas a que utilizem o Acordo Ortográfico de 1990. "Já pedimos ao provedor de Justiça que requeresse ao Tribunal Constitucional a apreciação da constitucionalidade do AO90", disse Artur Magalhães Mateus, primeiro autor da ação, jurista e membro do grupo. A proposta foi entregue nesta quinta-feira, 17 de novembro de 2016, no Supremo Tribunal Administrativo, em Lisboa, e opõe-se à resolução do Conselho de Ministros 8/2011, pela qual se determinou empregar nas escolas o Acordo Ortográfico de 1990 (AO90). O atual referendo ao Acordo Ortográfico de 1990 já conta com 32.800 assinaturas das 60.000 necessárias. Mas esta não foi a única ação realizada por estes dois coletivos, em maio deste ano os mesmos autores tinham feito outra ação para "anular a norma jurídica que aplica o AO90". Uma das causas da controvérsia do AO90 é o fim das consoantes mudas, presentes em várias palavras de Portugal, e que, com o acordo, prepondera a versão brasileira. Por exemplo, actor vira ator e óptimo ótimo. Segundo estimativa do Ministério da Educação brasileiro, as mudanças apenas afetaram ao 0,8% dos vocábulos do Brasil e 1,3% dos de Portugal. Oficialmente, o Acordo Ortográfico em Portugal está em vigor desde 2009. Apesar de ter sido assinado em 1990 pelos Estados de língua oficial portuguesa, o acordo necessita a ratificação de cada país para que entre definitivamente em vigor. Brasil, Portugal, São Tome e Príncipe e Cabo Verde já promulgaram a decisão. Angola e Moçambique ainda não têm data para ratificar.


Summary: Traballar no rural aumenta as dificultades para as mulleres pola mala calidade dos servizos e a imposibilidade, en moitos casos, de contar con recursos para a dependencia. Conversamos con Pilar Vispo e María Ferreiro no Día Internacional das Mulleres Rurais.

Pilar Vispo é labrega. Ten a súa explotación en Camanzo, Vila de Cruces, e traballa os produtos da horta que chegan até Compostela onde ten un posto na praza de Abastos. Considera que a situación para a muller no rural mudou moito, para ben, con anos. "O meu traballo está recoñecido mais custou moito chegar até aquí". Os problemas veñen cos atrancos administrativos que dificultan, moitas veces, o seu día a día. "Axúdanos moito pertencer a un sindicato agrario como é no meu caso a Federación Rural Galega, Fruga". Explica que os servizos no rural seguen a ser deficitarios. "Temos que ter un coche porque eliminaron os autobuses todos e logo está o tema sanitario", explica a Sermos Galiza, "estiven no Centro de Saúde e botei tres horas porque o médico foi cubrir unha urxencia e o centro quedou desatendido tres horas... se chega outra urxencia non hai quen a atenda". "Cotizamos como os homes e temos máis visibilidade no rural, falo da miña experiencia, aínda que segue a haber moito machismo", recoñece. O problema é cando chega o tema dos coidados. "As mulleres gañamos menos e somos as que temos que abandonar o traballo para coidar crianzas e maiores". María Ferreiro é gandeira. Traballa e vive no Outeiro, Curtis. Como responsábel da Secretaría das Mulleres do Sindicato Labrego Galego ten acceso a moitos casos que suman experiencias. Coincide en moitos aspectos co relato que traza Pilar Vispo dos principais problemas que ten a muller no rural galego. Denuncia que os servizos non funcionan no rural. "É imposíbel fixar poboación no rural se non funciona o transporte ou a sanidade por exemplo". Conta que, no seu caso e no doutras mulleres, ten moi difícil compaxinar a súa vida cos coidados aos maiores. "Non contamos con lugares nin con recursos para poder ter unhas horas libres e as que nos conceden por dependencia son mínimas e non chegan a tres horas diarias cando noutros lugares, como é o caso de Euskadi, teñen cobertura por máis de seis horas". Atender ao traballo e tamén aos coidados é unha das principais eivas que atopan as muller no rural segundo as experiencias consultadas por Sermos Galiza. 'Mulleres de seu' Hai algunhas experiencias interesantes no rural en relación á muller dentro do cooperativismo. Un exemplo é a iniciativa 'Mulleres de seu', unha experiencia que integra a máis dun cento de socias da cooperativa CLUN. Esta mesma terza feira organizou un debate sobre como se vertebra a sociedade rural a través do traballo da muller. Para este foro é importancia e clave o traballo das mulleres na sociedade rural. O Encontro quixo reivindicar o papel esencial da muller no rural de Galicia desde diferentes perspectivas, vinculando as tarefas das mulleres na gandería, agricultura, medio ambiente ou pesca como eixos do desenvolvemento da sociedade rural á altura de Europa e do mundo. Para Carmen Rodríguez, coordinadora desta iniciativa, son importantes para o papel da muller no rural, a demais da colaboración mutua, "as accións formativas, encontros e xornadas de traballo" que propicia a propia iniciativa de CLUN. Arabías Outra experiencia é a de Arabías, que por segundo ano consecutivo desenvolve a Escola Espadela, en colaboración coa Sección de Mulleres do Sindicato Labrego Galego, un espazo de apoderamento para mulleres do medio rural das comarcas de Arzúa, Betanzos e Ferrol.


Summary: O conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, avanzou esta medida despois de reunirse co comité de expertos sobre a pandemia. Por contra, haberá menos limitacións en catro concellos da comarca coruñesa.

As prohibicións de manter reunións de máis de cinco persoas non convivintes e de atender á clientela dentro dos locais de hostalaría que impuxo a Xunta a semana pasada en Arteixo e no barrio da Milagrosa, en Lugo, ían hoxe a exame. O obxectivo do empresariado e a veciñanza era que se levantaran, cando menos parcialmente, pero as primeiras noticias após a reunión de expertos non son optimistas. Segundo os últimos datos, explicou o conselleiro, a área da Coruña mantén unha "tendencia estábel" nos contaxios, cunha "melloría recoñecíbel" nalgúns municipios. Por iso, acordouse levantar as restricións aínda vixentes nos concellos de Bergondo, Abegondo, Carral e Sada. Pola contra, as restricións manteranse como até agora no da Coruña e no Concello de Lugo, onde "a incidencia se mantivo en ascenso até hai dous días", á espera de coñecer, a próxima semana, se a tendencia se estabiliza. Tamén se manteñen as medidas de restrición reforzada ditadas hai sete días para Arteixo e para o barrio da Milagrosa, na cidade das murallas. Ademais destes dous focos, Almuiña explicou que o comité de expertos centrou "a súa atención" noutras áreas que preocupan e nas que se considera "máis prudente tomar medidas" de forma anticipada. É por iso que se suman ás restricións desde esta noite os concellos de Compostela e Ourense, así como os de Santa Comba, Carballo e A Laracha. Nestes puntos, as reunións deberán limitarse a un máximo de 10 persoas e aplicarase unha redución de aforamentos en locais de hostalaría de até o 50%, tanto en interior como en terrazas, que non poderán ofrecer servizo en barra. Os estabelecementos fecharán, como moi tarde, á 1,00 da madrugada. Ademais, a limitación de usuarios afectará a lugares de culto e velorios, bibliotecas, autoescolas e centros privados de ensino, entre outros. Suspéndense as visitas e saídas dos usuarios de residencias e deixarán de funcionar os centros de día. As medidas revisaranse dentro dunha semana en función da evolución epidemiolóxica. Precaucións nos ximnasios No caso de Santiago, as medidas de prevención tomáronse despois de que nos últimos días se detectase un surto vinculado ao Multiusos Fontes do Sar. Por ese motivo, nos municipios afectados por restricións será obrigatorio o uso de máscara nos ximnasios, así como o mantemento da distancia de seguridade. O conselleiro de Sanidade lembrou que tamén un ximnasio estivo relacionado cun dos brotes de maiores dimensións na comunidade, o de Meicende (Arteixo), que afecta tanto á Coruña como á súa comarca. "A experiencia en Arteixo fainos actuar antes en Santiago", dixo o responsábel de Sanidade, que descartou que, polo momento, exista transmisión comunitaria na capital galega. As medidas impóñense xa co obxectivo de "tentar non chegar a esa situación", e tendo en conta o tipo de usuarios destes centros -nos que "hai moita mobilidade"-. "Ao comezo da pandemia, probabelmente, non se produciu unha reacción tan rápida, pero neste momento ten que ser así", resolveu. Poñen o foco nos cinemas e nas xuntanzas familiares Un dos integrantes do comité clínico, o doutor Sergio Vázquez Estévez, expresou a súa preocupación pola situación nos cinemas, onde os usuarios "sentan xuntos, ás veces sen máscara e sen distancia". Neste sentido, lembrou que se trata "dun espazo interior e mal ventilado", onde "poden xurdir brotes". "É moi importante a responsabilidade individual", recalcou. Pola súa banda, o doutor Tato Vázquez Lima fixo un chamamento a limitar as reunións familiares e o contacto con persoas non convivintes se non son "estritamente necesarias", así como a que os contactos estreitos de calquera positivo, aínda que teñan unha PCR negativa, "garden corentena". "É a única maneira de parar as cadeas epidemiolóxicas", apuntou. As medidas acordadas polo comité publicaranse hoxe no DOG e entrarán en vigor esta medianoite coa excepción da relativa ás vodas -que ven limitada a capacidade dos seus lugares de celebración ao 50%-.


Summary: Sen medios en galego non hai liberdade de imprensa. Así se sostén no A Fondo desta semana, a quinta feira nos pontos de venda habituais, no que participan xornalistas de Praza Pública, TVG, Irmandade TV e Luzes.

Neste domingo, 3 de maio, celébrase o Día da Liberdade de Imprensa. Os medios en galego son piares imprescindíbeis para a súa existencia e refortalecemento no país. Ao redor deste binomio xira o A Fondo desta semana, no que participan profesionais de diversos medios de comunicación galegos e en galego. O caderno de análise de Sermos Galiza contará nesta ocasión coas colaboracións de David Lombao, director do xornal dixital Praza Pública; Montse Dopico, integrante do consello de redacción da revista mensual Luzes; Susana S. Recouso, xornalista da Televisión de Galicia; Aurélio Lopes, de Irmandade TV e Xosé Mexuto, director de Sermos Galiza. O A Fondo estará na rúa esta quinta feira 30 de abril, conxuntamente co número 143 de Sermos Galiza. "Ver o mundo desde Galiza como nación é tamén exercer a liberdade de imprensa e facelo desde un país que ten un perfil absolutamente diferenciado e problemas específicos non asimilábeis polo canon español" ─expón no seu artigo, ao redor da liberdade de imprensa nunha nación negada, o director de Sermos─ "Esa é a liberdade de imprensa que verdadeiramente é emancipadora". As voces da nación "Un bo xornal, supoño, é unha nación falándose a si mesma". Destas verbas de Arthur Miller parte David Lombao para falar da liberdade de expresión na Galiza, "condicional", tal e como a cualifica o director de Praza Pública e condicionada aos intereses políticos das administracións subvencionadoras. Destaca Lombao as iniciativas xurdidas para refortalecer o espazo de comunicación do país con varios medios galegos xurdidos xusto cando a crise se levara por diante cabeceiras de referencia en Galiza e en galego. "Neste domingo, 3 de maio, celébrase o Día da Liberdade de Imprensa. Os medios en galego son piares imprescindíbeis para a súa existencia e refortalecemento no país. Ao redor deste binomio xira o A Fondo desta semana" "Siléncianse novas que non interesan, nésganse aquelas que politicamente deben dar unha determinada visión da realidade e convértense en noticia ou sobrevalóranse as que partidistamente poden ter un rendemento electoral". Así describe a xornalista Susana S. Recouso o funcionamento dos medios públicos galegos. Perden, argumenta, a súa razón de ser a instancias do afán de control do goberno que estea no poder, e dos intereses económicos aos que lles interesa o seu descrédito para xustificar a súa desaparición a favor dos medios privados. Dende os etiquetados como medios alternativos fala Aurélio Lópes. "A liberdade de prensa está así condicionada previamente á capacidade económica de dotarse dos medios materiais e humanos precisos para a creación dunha cabeceira ou soporte comunicativo", explica para denunciar a ligazón dos medios de masas a holdings empresariais e a intereses de familias das elites burguesas.


O martes 24 de maio lanzábanse en París os resultados da segunda edición do informe PISA sobre competencia financeira. Dende entón, sucédense as noticias que destacan o baixo nivel do alumnado español e claman por pórlle unha rápida solución. Na sesión inaugural da presentación do informe falaba Francisco González, flamante presidente do BBVA. Non é casualidade, o banco español financia dende 2012 esta proba. Tamén é en consonancia co BBVA que se abriu unha "liña de traballo innovadora" na Consellería de Educación que desembocou na creación do curso de educación financeira en Galicia, como materia de libre configuración autonómica. De novo, non é casualidade que a banca dedique recursos e esforzos a educar. Non é casualidade que a banca dedique recursos e esforzos a educar A educación financeira ten presenza dende fai moitos anos no ámbito anglosaxón, pero foi a raíz da "crise" que se espallou por todas partes. Ou mellor, espallárona. A OCDE, o club dos países máis ricos, é unha das organizacións que está a xogar un papel preponderante. Pero tamén o Banco Mundial ou o G-20 e, por suposto, as entidades privadas. A OCDE fai informes dando consellos e guías de actuación a gobernos e institucións públicas e privadas para desenvolver sen resistencia esta materia, sostén unha rede internacional sobre educación financeira cuxos membros e recursos non transcenden e, por suposto, acolleu baixo a súa sombra o informe PISA sobre competencia financeira, un instrumento de medición que serve, coma outros que pretende que impulsen os Estados, para crear, nas súas propias palabras, "evidencia de necesidade". Estamos permitindo que as entidades financeiras entren nos centros e eduquen aos fillos da crise que elas mesmas contribuíron a crear En España, os primeiros en unirse ao proxecto foron as entidades financeiras. Comezaron a crear obradoiros, conferencias, xogos online... E non foron poucos. A Asociación Española de Banca recolle que ata o 2015 resultaron "beneficiarias" deste tipo de iniciativas catro millóns e medio de persoas. Moitas delas son alumnas e alumnos de centros educativos que reciben as clases impartidas polos bancos. De novo parémonos aquí. Estamos permitindo que as entidades financeiras entren nos centros e eduquen aos fillos da crise que elas mesmas contribuíron a crear. Mentres as iniciativas privadas crecen, o Estado non se queda atrás. Hai contidos de educación financeira en diferentes materias de Primaria e de Secundaria; e tamén dous módulos en educación financeira que o profesorado pode elixir impartir nos seus centros como parte doutras materias. En Galicia, grazas á LOMCE, os institutos teñen a opción de escoller a materia de educación financeira entre as que hai dispoñibles. E por suposto que é moi necesario entender unha factura ou saber facer un orzamento, pero a cousa non se queda aí. Os problemas da educación financeira Para eles, o problema non é a falta de regulación dos gobernos, nin a natureza mesma do mercado e do funcionamento das institucións financeiras, o problema somos todas nós, que deixamos que nos enganen e nos endebedamos sen medida A educación financeira ten dous problemas fundamentais que amosan a súa lóxica perversa. O primeiro deles estriba nas razóns que se aducen para impulsala. Basta con ler algún dos informes da OCDE ou os plans en Educación Financeira do Estado para dar unha e outra vez cos mesmos argumentos, que tamén se repetiron en París: a educación financeira contribuirá á estabilidade dos mercados e evitará que as crises sexan tan profundas. Ollo con isto. Para eles, o problema non é a falta de regulación dos gobernos, nin a natureza mesma do mercado e do funcionamento das institucións financeiras, o problema somos todas nós, que deixamos que nos enganen e nos endebedamos sen medida. Estamos ante as leis do mercado en estado puro: son os perfectos suxeitos financeiros os que pedirán produtos de aforro e inversión de calidade e crearán así o perfecto sistema financeiro. Un sistema cuxa natureza actual non se cuestiona. Outra das potentes razóns sostidas é que a xuventude tense que enfrontar a novos produtos financeiros complexos e sofisticados, nun contexto onde os riscos financeiros se transmiten cada vez máis aos consumidores. Coma se as privatizacións fosen inevitables, coma se o devir do sistema financeiro fose independente das políticas que se levan a cabo. Dende a súa perspectiva non falta ética, non falta regulación, non falta democracia, falta que todas e todos sexamos as gardiás dun sistema pechado que non se nos ensina a cuestionar. E neste punto radica precisamente o segundo problema da educación financeira: o seu contido. O único que importa son as finanzas persoais. O contexto desaparece. O único que importa son as finanzas persoais. O contexto desaparece As guías creadas para desenvolver os módulos de educación financeira impulsados polo Banco de España e pola Comisión Nacional do Mercado de Valores son, neste sentido, reveladoras. A pobreza semella consecuencia da falta de aforro. A vida píntase como un percorrido lineal no que se mesturan períodos de aforro e de gasto sen condicionantes estruturais que provoquen cambios. Os desafiuzamentos ou o aluguer social non aparecen por ningures. As decisións para elixir abrir unha conta nun ou noutro banco pasan polo risco e a rendibilidade que se obtén, e nunca polo que fai despois o banco en cuestión co noso diñeiro. Unha educación financeira para cidadás e cidadáns A pobreza semella consecuencia da falta de aforro. Os desafiuzamentos ou o aluguer social non aparecen por ningures Non hai unha soa maneira de afrontar este fenómeno e a súa evolución ata o de agora non é tampouco irremediable. Hai algunhas institucións que están xa ensaiando novas fórmulas e contidos en educación financeira que escapan das concepcións maioritarias, hai académicas e profesores propondo currículos alternativos, hai países que prohiben ás entidades financeiras poñer o pé nos centros educativos. Cómpre fomentar o debate no ámbito público sobre a educación financeira que queremos e sobre as institucións que poden transmitila. Vaiamos moito máis aló dun informe PISA pagado por un gran banco que sirve a uns para dicir que teñen que facer máis e a outros para asegurar que van polo bo camiño e que deben afondar na senda escollida. Hai algunhas institucións que están xa ensaiando novas fórmulas e contidos en educación financeira que escapan das concepcións maioritarias Fronte á educación financeira para consumidores de produtos financeiros, apostemos por unha educación que profunde nun sistema que tanto importa nas nosas vidas, que traballe o pensamento critico e que analice as causas e as consecuencias colectivas e non se centre só o benestar individual. Apostemos, en fin, polo que o profesor Chris Arthur chama "unha educación financeira para cidadás e cidadáns".


Summary: As comunidades revisan as restricións para as celebracións nos fogares de fin de ano e Aninovo. Nafarroa únese á prohibición da entrada de familiares e achegados no seu territorio e en Balears apagan luces de Nadal para baleirar as rúas. Mentres, cinco casos da nova variante do coronavirus súmanse en Andalucia aos casos xa detectados en Madrid.

Os desprazamentos de persoas achegadas e familiares entre comunidades autónomas para acudir ás celebracións do 24 e 25 de decembro non se repetirán na segunda parte do Nadal -fin de ano e Aninovo- nalgúns territorios como Nafarroa, a primeira en unirse ás restricións xa mantidas na Noiteboa polo País Valencià (prohibe a entrada de familiares e achegados doutras comunidades) e Castela e León (permite o acceso de familiares e non de achegados). O Goberno de Nafarroa reduce de 10 a seis o máximo de persoas que se poden reunir nos fogares nas festas e han de ser, como máximo, de dúas unidades de convivencias distintas. Ademais, o recoller obrigatorio non será ás 1.30 horas como na pasada semana, ficando ás 23 horas para fin de ano. Apagado de luces Quen tamén endurece as medidas é o Govern balear, que desde a terza feira, 29 de decembro, adianta o fechamento do sector comercial ás 18 horas e o da hostalaría ás 20, clausurando ademais en festivos e fins de semana os centros comerciais. Após a competición de numerosos concellos por liderar o alumeado de Nadal, contrasta a petición do Govern balear aos concellos instándoos a apagar estas luces ás 20 horas para evitar que haxa xente nas rúas. O Concello de Palma (cunha incidencia acumulada de 621 casos por cada 100.000 habitantes en 14 días -a media estatal está en 262) xa anunciou que procederá ao apagado. Tamén Extremadura ordenou o fechamento da hostalaría entre as 18 e 20 horas e reducir a capacidade de 40 a 30% en superficies comerciais, mentres que Cantabria decidiu adiantar o recoller obrigatorio para Noitevella das 1.30 horas ás 0.30, optando tamén por reducir o número de persoas non conviventes que se poden reunir nos fogares o 31 e 1 de xaneiro, baixando de 10 a seis. Varias comunidades están á espera da evolución dos datos para tomar decisión sobre as restricións. Mentres, Catalunya, Aragón, Andalucía e o País Valencià xa anunciaron que non prevén modificar as medidas impostas polo de agora. Illa descarta máis medidas que exixir PCR negativa ante a nova variante O ministro de Sanidade, Salvador Illa, asegurou que o Executivo español descarta aplicar máis medidas fronte a nova variante do coronavirus alén de exixir unha proba PCR negativa nas últimas 72 horas (requirimento en vigor en España desde antes da detección da nova cepa para quen viaxe desde países "de risco"), porque do contrario, dixo, "a única posibilidade sería fechar como país". A nova variante -que se considera máis contaxiosa- detectouse a mediados de decembro no Reino Unido e foi este sábado cando a Comunidade de Madrid informou de catro casos confirmados, os primeiros detectados no estado. Esta segunda feira, 28 de decembro, foron os servizos sanitarios de Andalucía os que notificaron cinco casos da nova variante. Gobernos como o vasco xa dan por descontado que nas vindeiras horas acharán contaxios no seu territorio.


Summary: Todas as ambulancias inspeccionadas hai un ano no marco dunha investigación xudicial tiñan un peso que "incumpre a normativa" e provoca graves riscos. O Sergas aclara que, "a día de hoxe", os vehículos da rede de transporte urxente "contan cun informe pericial" que "confirma a súa seguridade". A policía constata numerosas eivas de seguridade nas ambulancias do 061 en Galicia

Polo menos nove UVI móbiles do 061 en Galicia circularon durante meses cun exceso de peso de centos de quilos polas estradas galegas. Todas as ambulancias deste tipo inspeccionadas no marco dunha investigación xudicial excedían por moito a masa máxima autorizada (MMA) e realizaron traslados de emerxencia con esta grave irregularidade e risco durante moito tempo, nalgúns casos máis de ano e medio, e mesmo con sobrepesos de máis de 800 quilos. Así o certifican as inspeccións levadas a cabo pola policía xudicial e o informe pericial sobre estas, que constataron numerosas eivas de seguridade nas ambulancias do 061 en Galicia. O documento, ao que tivo acceso Praza.gal, conclúe que en todas as análises realizadas nas 14 áreas de cobertura do transporte sanitario se atoparon irregularidades que afectan a seguridade vial e "aumentan drasticamente" a "probabilidade de sufrir un accidente". O exceso de peso que as análises certificaron en todos os vehículos "incumpre a normativa" e provoca importantes riscos para os ocupantes e na condución, que se fai máis "perigosa e impredicible". Todas as ambulancias inspeccionadas hai un ano tiñan un exceso de peso que "incumpre a normativa" e provoca importantes riscos Durante as inspeccións, tal e como aclara o Sergas, e "co obxectivo de garantir a seguridade", a Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia-061 procedeu unicamente a "substituír" as ambulancias afectadas "durante o proceso de inspección necesario para a comprobación por parte do perito do cumprimento da normativa vixente garantindo a asistencia sanitaria urxente". O Sergas aclara que, "a día de hoxe", as ambulancias do 061 "contan cun informe pericial" que "confirma a súa seguridade" "A día de hoxe, as ambulancias que conforman a Rede de Transporte Sanitario Urxente de Galicia-061contan cun informe pericial de conformidade normativa --a petición da Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia-061--, e realizado por un perito independente e imparcial, que confirma a seguridade destas unidades asistenciais e que ten data deste ano", aclaran desde o Sergas. Hai agora un ano, inspeccionáronse 23 ambulancias e sempre algunha de cada área. Todas foran equipadas no taller investigado no xulgado: Rodríguez López, de Ourense. O resultado foi que todos os vehículos analizados pasaban de peso e, na súa maioría, o exceso de masa aproximado era duns "300 quilos sobre a masa máxima autorizada (MMA) permitida para a circulación de vehículos deste tipo e incumprindo a normativa aplicada". Ambulancia do 061 en Galicia / © Xunta Ocorreu así nas ambulancias de tipo B, as de soporte vital básico e atención sanitaria inicial, e tamén nas de tipo C, de soporte vital avanzado ou UVI móbiles. Pero nestas últimas, a policía xudicial advirte de máis eivas. Á marxe do exceso de peso certificado no momento das inspeccións, en agosto de 2017, en todos os casos se advirte de que as ambulancias foran reformadas anteriormente para aumentar a MMA (masa máxima autorizada) de 3.880 quilos a 4.400. Polo que desde que os vehículos se matricularon e ata que foron adaptados, o sobrepeso era aínda superior ao certificado no momento da inspección. De entre 765 e 900 quilos segundo o vehículo. As UVI móbiles soportaron aínda máis sobrepeso: durante meses, antes de reformalas para aumentar a masa máxima autorizada, circularon con entre 765 e 900 quilos de máis Foron centos de quilos de máis e durante tempo, tal e como se debulla no informe pericial. No caso, por exemplo, dunha ambulancia da área de Pontevedra, case 19 meses cun exceso de 830 quilos de peso. Na Mariña, outro vehículo con 860 quilos por riba do permitido e durante máis de ano e medio. En Santiago, 15 meses cun coche de transporte urxente circulando con 835 quilos de máis. Na área de Vigo, 19 meses e 805 quilos extras. Así en todas as zonas, con máis ou menos tempo e máis ou menos sobrepeso. De media, 813 quilos de máis durante case un ano nas nove ambulancias inspeccionadas aleatoriamente. O exceso de peso que denuncia neste informe a policía xudicial coincide co que traballadores das UVI móbiles da Comunidad de Madrid veñen de denunciar nos seus vehículos. Tal e como adiantou a SER, a empresa que equipa o transporte neste caso é a mesma investigada no proceso aberto nos xulgados de Santiago e que tamén excedeu o peso nos vehículos en Galicia: Rodríguez López Autos. En Galicia, hai xa máis dun ano, varios sindicatos denunciaran tamén o sobrepeso en varios vehículos e as inspeccións negativas que pasaran varios deles. Os traballadores das UVI móbiles de Madrid denuncian tamén o exceso e peso nas ambulancias, equipados na mesma empresa que as galegas "Exceder a MMA nun vehículo, evidentemente, pode repercutir en danos estéticos á carrocería do coche e danos estruturais desta, afectando negativamente o sistema de suspensión, pneumáticos e freos", advirte o informe pericial asinado por un enxeñeiro técnico industrial o pasado setembro, que aclara que "todo isto repercute na condución do vehículo". "O tempo e a distancia de freado aumentan, o que pode representar un perigo" e o "paso pola curva implica, xa en condicións normais, sufrir as leis da física: a inercia actúa sobre o vehículo tendo o movemento cara ao exterior da curva. Ese efecto aumenta se levamos máis cargado o coche". "Exceder a masa máxima autorizada nun vehículo afecta negativamente o sistema de suspensión, pneumáticos e freos" O informe avisa ademais de que as inspeccións realízanse sobre "un vehículo de urxencia", co que "con frecuencia se realizan conducións agresivas, con exceso de velocidade sobre os límites establecidos", o que provoca que "se volva impredicible na súa manobrabilidade e moi perigoso de conducir". "Estamos expostos a que un ou varios compoñentes do vehículo non funcionen correctamente e presenten danos serios. A probabilidade de que ocorra un accidente que poida chegar a afectar os ocupantes aumenta drasticamente, polo que de maneira ningunha se recomenda sobrepasar o límite de carga marcado na ficha técnica polo fabricante". Investigación polo presunto amaño dun concurso de 120 millóns O documento pericial forma parte das dilixencias previas --e até hai poucos meses secretas-- da investigación aberta no Xulgado de Instrución número 2 de Santiago por un presunto delito de prevaricación, información privilexiada e tráfico de influencias no concurso da Fundación Pública de Urxencias Sanitarias de Galicia 061, dependente do Sergas, para o servizo de transporte sanitario urxente por 120 millóns de euros ata 2019. Dividido en 14 lotes por áreas xeográficas, once empresas repartíronse as adxudicacións, oficializadas no verán de 2015. Pero un dos empresarios aspirantes denunciou e puxo sobre a mesa supostas irregularidades. A causa abriuse tras a denuncia deste empresario lucense excluído do concurso. A xuíza actuou a instancias da Fiscalía, que recomendou en outubro de 2015 a admisión a trámite da denuncia. Nela, asegúrase que as empresas beneficiadas terían matriculado e rotulado os vehículos coa simboloxía da Xunta e da Consellería de Sanidade meses antes de que a Administración resolvese a adxudicación e mesmo xa unha semana despois da publicación dos pregos no DOG, en novembro de 2014. Segundo o denunciante, todas as firmas que conseguiron o contrato carrozaron as ambulancias no taller ourensán Rodríguez López -o 95,5% delas- e no portugués Autos Ribeiro. Respecto do procedemento de contratación do servizo de transporte sanitario urxente terrestre de Galicia-061, a Xunta aclara que se "realizou en conformidade ao Texto Refundido da Lei de Contratos do Sector Público e o establecido no Prego de Cláusulas Administrativas Particulares". "Actualmente, as resolucións a 11 recursos presentados ante o Tribunal Administrativo Central de Recursos Contractuais de Madrid foron favorables á Fundación. O Tribunal confirmou que se garantían os principios de igualdade, libre concorrencia e non discriminación baseándose nos requirimentos esixidos nos pregos", asegura. A investigación xudicial, mentres, continúa o seu camiño nos xulgados.


Summary: Persoas de diferentes ámbitos impulsa o documento, aberto a apoios, e no que se pide a liberdade dos líderes independentistas presos e exiliados.

"Como galegas e galegos, que sabemos moito de humillacións e de falta de respecto á nosa dignidade como pobo, manifestamos a nosa repulsa pola forma en que o Estado español está a tratar o pobo catalán, as súas institucións democráticas e os seus e as súas lexítimas representantes políticas". Así comeza 'Basta xa!', o manifesto que veñen de impulsar 21 persoas de diferentes ámbitos e que, en apenas unhas horas, recibiu xa centos de apoios. No texto, as persoas asinantes denuncian o "empeño" do estado español en recorrer á represión nas súas diferentes modalidades (prisións, multas, exilio, embargos...) como resposta a un movemento democrático e pacífico do pobo catalán. Nesta liña, critican a persecución dos representantes políticos cataláns "polo único feito de expresaren libremente as súas ideas socialmente e na sede das institucións políticas constituídas democraticamente, conforme á legalidade e á lexitimidade que lles deu o pobo catalán". O manifesto di un 'Basta xa!' a esa aposta represiva do goberno español e pide a liberdade para os líderes independentistas encarcerados. Impulsan o manifesto: Suso de Toro, Mercedes Queixas, Quico Cadaval, Isabel Risco, Paulo Carril, Margarita Ledo, Xoán Costa, Elvira Souto, Xurxo Souto, Pilar García Negro, Moncho Suevos, Ana Cabaleiro, Óscar Valadares, Pilar Pallares, Xosé Lois "O Carrabouxo", Adela Figueroa, Antonio Oca, Francisco Rodríguez, Olaia Ledo, Vítor Vaqueiro e Xosé Collazo


Summary: A Galiza atópase un ano máis á cola do Estado en investimento en Atención Primaria. Segundo os datos recollidos no informe anual elaborado pola Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública, só Madrid e as Illes Balears rexistran un gasto sanitario por habitante inferior á media galega.

A Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública acaba de presentar o seu relatorio anual sobre a Atención Primaria nas comunidades autónomas. O documento sinala que en 2019, último ano do que existen datos sobre orzamentos liquidados, Galiza destinou a Atención Primaria 188,16 euros por habitante. Segundo o informe, só inviste menos Madrid, con 150,08 euros; e as Illes Balears, con 174,05 euros. Gasto por habitante O gasto neste servizo do Goberno galego é 84,32 euros por habitante inferior ao de Estremadura; 79,68 euros por habitante inferior ao de Euskadi; 74,29 euros por habitante inferior ao de Castela e León; e 61,6 euros por habitante inferior ao de Nafarroa. Na mesma liña, está moi por baixo da media estatal, situada en 211,01 euros por habitante, sendo moi superior o investimento per capita en territorios con poboación menos avellentada que a galega, como Andalucía, con 227,16 euros por habitante; ou País Valencià, con 223,02 euros por habitante. Maior custo dos servizos pola dispersión O presidente da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública e voceiro de SOS Sanidade, Manuel Martín, indica a Nós Diario que "o gasto por habitante na Galiza debe ser superior de atender a dispersión xeográfica do país e o nivel de envellecemento da poboación". A xente maior, sinala Martín, "presenta tres veces máis problemas de saúde que a doutros grupos de idade e polo tanto require de tres veces máis atención", continúa, ao tempo que demanda "un novo modelo de financiamento autonómico que teña en conta a realidade galega e non atenda só a parámetros de poboación total, senón a criterios de dispersión e envellecemento". Prioridades do Sergas Os orzamentos galegos de 2019 teñen destinado a Atención Primaria 11,96% do investimento sanitario total. A porcentaxe significa un gasto 2,20 puntos inferior á medida estatal, situado en 14,16 % e fica moi lonxe daqueles territorios cun gasto sanitario máis elevado. Sen ir máis lonxe, esta cifra en Andalucía acada 18,01% do gasto sanitario total, en Estremadura 16,06 % e en Castela e León 5,82%%. Só Madrid, con 11,21% do investimento sanitario total destinado a Atención Primaria, e as Illes Balears, con 11, 21%, presentan un gasto inferior ao galego. Martín significa que "a situación da Atención Primaria na Galiza é dramática, cun investimento que non chega a 12% do orzamento total da Consellaría da Sanidade e fica moi lonxe de 25% recomendado polos especialistas e pola Organización Mundial da Saúde (OMS)". Na mesma liña, advirte que "prestar os servizos sanitarios en Madrid e Illes Balears son máis baratos que na Galiza pola idade da poboación e pola realidade xeográfica". Ademais, lembra que estes dous territorios están á cabeza do Estado en seguros privados


Summary: Recunca o conflito lingüístico na Galiza. As críticas do Partido Popular á reforma da lei educativa do Goberno estatal reavivan o debate sobre o uso do galego no ensino e a denominada "imposición lingüística".

A rémora do conflito lingüístico ameaza o galego desde hai máis dunha década. Faino, nomeadamente, no ámbito educativo, onde o decreto do plurilingüismo, aprobado tras a chegada do Partido Popular ao Goberno da Xunta no ano 2009, derogou a orde anterior sobre o uso e a promoción do galego no ensino, de 2007, que tanto os populares galegos como o seu presidente, Alberto Núñez Feixoo, viñan sinalando como exemplo de "imposición lingüística" malia desenvolver o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, ratificado por unanimidade no Parlamento da Galiza en 2004. Neste sentido, o decreto de 2007 levou á práctica un mínimo de 50% de docencia en galego tanto na educación infantil, como en Primaria, ESO, Bacharelato e FP, ademais de fomentar o uso da lingua propia nas aulas de matemáticas e tecnoloxía entre outras materias, a maiores das legalmente estabelecidas. O decreto para o plurilingüismo na ensinanza non universitaria, de 2010, truncou algúns destes obxectivos. Desterrou o galego da área científico-tecnolóxica e limitouno no caso da educación infantil, o que o levou a concentrar nos ultimos anos o rexeitamento da comunidade educativa e de numerosos colectivos en defensa da lingua, preocupados polo efecto negativo da norma ao entender que limita e promove a redución gradual do idioma propio dentro do ámbito escolar. Uso do galego Segundo datos da enquisa do Instituto Galego de Estatística (IGE) sobre uso do galego, no tramo de idade que vai dos 5 aos 15 anos, 30,04% recoñecen non saber escribir galego, 18,32% non saber lelo e 23,9 % non saber falalo, o que supón un incremento do 8,42%, do 4,06%, e do 7,6% respectivamente sobre os datos recollidos no 2008, ano da última enquisa anterior á entrada en vigor do decreto contra o galego. De novo, a imposición A Lei Orgánica de Modificación da LOE (Lomloe), coñecida como Lei Celaá, en fase tramitación no Congreso, vén de eliminar o castelán como lingua vehicular no ensino, unha mudanza que deixa en mans das Administracións educativas a escolla da lingua vehicular e a garantía do "dereito dos alumnos e as alumnas a recibir ensinanzas en castelán e nas demais linguas cooficiais nos seus respectivos territorios, de conformidade coa Constitución Española, os Estatutos de Autonomía e a normativa aplicábel". As primeiras críticas chegaron da man do secretario xeral do PPdeG. Miguel Tellado, cualificou de "despropósito" a reforma educativa. "É evidente que o que se pretende é facilitar que en determinadas comunidades onde gobernan os nacionalistas se impoñan modelos educativos que apostan pola inmersión lingüística, que no es más que a imposición lingüística", dixo. Ás declaracións de Tellado sumouse o presidente da Xunta a través das redes sociais. Alberto Núñez Feixoo acusou o Executivo que preside Pedro Sánchez de "tentar eliminar por lei" o castelán como lingua vehicular na educación. Modelo plurilingüe Desde a Secretaría Xeral de Política lingüística, Valentín García defende o modelo actual da Galiza, baseado, salienta, "no plurilingüismo": "varias linguas funcionando ao mesmo tempo no sistema educativo potenciando a lingua propia, que é a lingua preferente de uso na Administración educativa". A exclusión do castelán que pretende a reforma educativa non nos parece o camiño axeitado. Neste sentido, explica García a Nós Diario, galego e castelán funcionan como linguas vehiculares na Galiza, polo que o obxecto do cambio normativo que se vén de aprobar non se aplica no caso galego. "A exclusión do castelán que pretende a reforma educativa non nos parece o camiño axeitado. Sería un contrasentido pecharlle a porta a un idioma que nos pon en contacto con 600 millóns de falantes en todo o mundo". Situación mellorábel Desde a Real Academia Galega (RAG), Víctor Freixanes defende o galego como "lingua vehicular para o ensino de calquera materia" e aclara que ao tratarse da lingua propia da Galiza, cooficial co castelán, "ten que ter os mesmos dereitos que o castelán, polo tanto, a vehicularidade no ensino é fundamental, se non, acabamos convertendo a lingua galega nun elemento exótico dentro do sistema". Desde o Consello de Europa as chamadas de atención tamén son reiteradas. "As reprimendas son insistentes, tanto ao Goberno de España como ao Goberno da Xunta, que é quen ten a última palabra en materia lingüística", advirte o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira. [Podes ler a reportaxe completa no Nós Diario en papel, que podes atopar nos quioscos e puntos de venda habituais ou na loxa. Se aínda non es subscritora ou subscritor, podes sumarte aquí]


Summary: Emenda á totalidade dos nacionalistas aos orzamentos da Xunta para 2019.

O BNG presenta unha emenda á totalidade ao proxecto de orzamentos de 2019 que implica modificar o destino de mil millóns de euros, ao tempo que anuncia unha serie de medidas impositivas para lograr "un modelo fiscal máis xusto socialmente", que permitiría recadar 200 millóns de euros. "Pretendemos unha nova política fiscal que achegaría máis recursos para fortalecer os servizos públicos, dar un impulso á economía e adaptar o modelo fiscal á Galiza do século XXI, as novas necesidades e ao criterio de xustiza social", explicou a portavoz de Economía, Noa Presas. Así, os nacionalistas porpoñen unha "progresividade real" para o IRPF e o imposto de patrimonio e suprimir as "modificacións regresivas" introducidas polo PP no imposto de sucesións. Xunto coa proposta para estas figuras impositivas, o BNG pon sobre a mesa a creación de cinco novos tributos: un imposto ás grandes superficies comerciais que calculan que achegaría 30 millóns de euros, un imposto ás bebidas con exceso de azucre, que defenden que recadaría 11 millóns; un imposto aos servizos e comunicación electrónicas a pagar polos operadores de telefonía, cuxa recadación sería de 5 millóns de euros e tería como destino finalista apoio ao sector cultural audiovisual. Igualmente, un imposto ás vivendas que leven máis de dous anos baleiras cando os inmobles sexan propiedade de persoas xurídicas, "coa finalidade de evitar que se condicione o mercado por parte de fondos voitre ou de entidades financeiras como a Sareb", explicou Presas. E, finalmente, un imposto ás redes de alta tensión para exportar enerxía eléctrica a outro territorios "polo seu impacto ambiental e visual", que achegaría1 millón de euros. Con esta batería de novos impostos e incrementando a progresividade dos que xa existen, o Bloque estima unha recadación de 200 millóns de euros adicionais para nutrir os orzamentos de 2019. Lei acompañamento O BNG volveu denunciar a utilización da lei de acompañamento dos orzamentos "como mecanismo perverso" para introducir modificacións pola porta de atrás en até un total de 35 normas, decretos e leis "sen transparencia, sen os correspondentes informes sectoriais e sen consultar as persoas afectadas", explicou o deputado Luís Bará. En concreto, denuncia un "pelotazo urbanístico" no concello de Mós utilizando a lei de acompañamento para modificar un artigo da Lei do Solo co único obxectivo de conceder a empresas privadas a capacidade de expropiar terreos para construír un complexo deportivo unido a un gran centro comercial. "Co nome de Cidade Deportiva do Celta en Mos agochase unha tapadeira dun gran macrocentro comercial na área de Vigo, -mediante unha modificación puntual do PXOM de Mos que xa se da por feita-, que ocupará 142.000 metros cadrados de extensión e 120.000 metros cadrados de edificabilidade. Non vemos por ningún lado interese público neste macrocentro promovido por unha entidade privada como é o Celta de Vigo, que no futuro pode ser capital catarí o chinés", alegou.


Summary: Outubro despediuse con 991 persoas máis rexistradas no desemprego. Os sectores onde máis aumenta, agricultura e servizos.

O paro sobe na Galiza mentres baixa no conxunto do Estado español. Aumentou en outubro en 991 persoas mentres no Estado descendía en 734. O desemprego rexistrado na Galiza deuse nomeadamente no sector Primario (onde aumentou en máis de 400 persoas) e no de Servizos (240 máis). En Construción e Industria houbo baixada no paro mais en cifras 'modestas': 75 persoas desempregadas menos no primeiro caso e 75 no segundo. En canto a contratos, o mes pasado asináronse máis de 89.000 na Galiza, sendo de novo os temporais (por riba dos 81.000) os que representan a maior parte. A Seguridade Social perdeu en outubro de media na Galiza 1.578 cotizantes respecto de setembro (-0,15%), de forma que queda en 1.032.651 afiliados, segundo datos do Ministerio. Unha baixada que contrasta coa subida media de 159.478 cotizantes respecto ao mes de setembro no Estado, o que situou o número total de ocupados en 19.662.163 cotizantes. Outubro é tradicionalmente, no conxunto do Estado, un mes de destrución de emprego Outubro foi un mes de fortes diferenzas no Estado por territorios no que respecta ao paro. Así, mentres descendía de maneira importante en comunidades como Canarias, Euskadi ou Madrid, aumentaba noutras, como Andalucía, Balears ou Galiza. A CIG sinala a forte caída do emprego no sector Primario e no sector Servizos, "pola estacionalidade neste sector", mais tamén apunta a situación da Industria que "non dá remontado e leva xa unha baixada interanual enorme pola crise que sufrimos no Norte e no Sur do país". A central nacionalista responsabiliza desta situación "ás políticas da Xunta, que fan que avancemos en sentido contrario". Nese sentido denuncia que "a aposta pola eucaliptización fai que no sector primario perderamos 404 postos de traballo neste mes, un 8%, e que a aposta polo Camiño de Santiago, ou o que é o mesmo, polo sector Servizos, fai que o mercado laboral sexa máis precario e con peores condicións´. Para CCOO, a suba do paro e un novo aumento dos ERTE non vinculados á covid revelan "problemas de fondo na economía galega". Desde a UXT, por outra banda, considérase que, "á vista dos datos, a situación económica e social do noso país presenta aínda unha ampla marxe de mellora".


Summary: Noa Presas avanza que o Bloque pedirá no Parlamento que a Xunta deseñe "o seu propio plan de transición enerxética"

A deputada do BNG Noa Presas asegurou esta segunda feira, tres días despois da solicitude formal de Endesa para pechar a central térmica nas Pontes, que 2020 "ten que empezar coa convocatoria inmediata dunha mesa de traballo" que inclúa a "todas as partes" implicadas da que saian "medidas concretas". Nunha rolda de prensa ofrecida na Cámara galega para valorar a "negativa" situación da industria na Galiza ao longo deste 2019, a parlamentar nacionalista afeou á Xunta que "o único" que fai sexa "botar balóns fose" mentres o Goberno estatal "ofrecer máis silencio". Para o Bloque, 2020 será "clave" que As Pontes teña "solucións encima da mesa" e que Galiza non volva vivir unha reconversión enerxética "que só deixa máis paro, máis miseria e menos emprego industrial". Noa Presas lamentou que Galiza afronta o final do carbón "nunha situación peor do que podería con responsabilidade exclusiva do Partido Popular e do Partido Socialista". E isto é así porque "os sucesivos gobernos centrais e a Xunta non previron esta situación", a pesar de que o final do carbón "non é unha novidade dos últimos meses nin dos últimos anos". Neste sentido, tamén acusou estas dúas formacións de "excluír" desde o 2011 a Galicia dos fondos dos plans carbón. Os nacionalistas calculan en máis de 258 millóns de euros perdidos por este "agravio" e pola "falta" de chan industrial nas Pontes. Ademais de todo iso, Presas suxeriu que a Xunta "ten que deseñar o seu propio plan de transición enerxética" e destinar tamén "recursos propios", algo que o Bloque esixirá no Parlamento, tal e como adiantou.


Summary: "Antes do Batallón tiñamos as obras Pondal, de López Abente, algunha de Concha Blanco e de Miro… pero a partir do Batallón temos un océano de obras literarias da Costa da Morte".

"Máxico, bestial, marabilloso, histórico". Así define Modesto Fraga o reencontro do Batallón Literario da Costa da Morte. 24 anos despois da súa creación, un dos movementos culturais da historia da comarca, volveron unirse, no fin da terra, para deixar "aberta unha portiña que poida servir para reactivar algo". Non son aqueles tempos nos que mozos e mozas de media Galicia se xuntaban, fóra das redes sociais, continuamente no Macondo, a cafetería de Modesto, para armar e desarmar historias. Hoxe en día, as cargas familiares e responsabilidades non son as mesmas para un grupo de persoas que chegou a rondar a trintena. Este domingo, no Hotel Bela Fisterra de Pepe Formoso, reconvertido no novo Macondo, xuntáronse unha ducia daqueles brav@s creadores. Xoán Alberte Moure, Alexandre Nerium, Fernando Cabeza Quiles Xosé María Lema Suarez, Modesto Fraga, Concha Blanco, David Creus, Marilar Alexandre, Estevo Creus, Miro Villar e Moncho Bouzas foron os que finalmente puideron asistir, neste que esperan que sexa só o primeiro de moitas novas accións. A primeira foi no primeiro hotel literario de Galicia, un espazo convertido nunha mostra da arte literaria costeira ao mundo. E quen sabe se a vindeira acción do novo Batallón se podería dar no Parador de Lourido, unha vez que Julio Castro, o director, estivo presente e xa deu conta da súa intención de que o Parador sirva de escaparate á obra literaria da Costa da Morte. Dende o Batallón xa pensan na posibilidade de organizar un congreso ou un encontro, de toda península, co mundo lusófono, e por iso tamén agradeceu a dispoñibilidade do Concello, que en nome do seu alcalde e da concelleira de Cultura, aseguraron a intención de colaborar. Debates varios Foto: Xesús Búa O encontro informal, nada encorsetada, en clave de vermú (ou café), permitou que se desenvolvesen as conversas con naturalidade. Saíu a colación o panorama desolador da situación da lingua galega, lembrando que só o 12-14% da mocidade do país falan en galego. Pero saíron propostas en clave positiva, como a necesidade de afondar no sentimento fachendoso do galego fetén. O Pouso do Batallón: 200 obras literarias Outra das preguntas que se formularon é como influíu o Batallón na sociedade do seu momento, e cal foi a pegada real. "Deixou pouso", preguntouse Modesto. El teno claro: "Ademais de poñer en valor os trazos dialectais, que antes estaban moi mal vistos; da pelexa pola Memoria Histórica… máis alá da actividade frenética que fixemos 96 a 99, a creación literaria que provocou aquel Batallón é espectacular. Todos quedaron perpexlos cando saquei a cifra do número de libros publicados polos autores do Batallón dende aqueles anos. Antes do Batallón tiñamos as obras Pondal, de López Abente, algunha de Concha Blanco e de Miro… pero a partir do Batallón temos un océano de obras literarias da Costa da Morte", conta fachendoso. Agora toca o máis difícil, manter viva esa chama cultural prendida na fin da terra, e que deste encontro saia un novo xérmolo de actividade.


Summary: Este 8M a manifestación feminista da Coruña rematará non por casualidade na Praza das Cigarreiras, a carón da antiga Fábrica de Tabacos. A historiadora Ana Romero ofreceu este xoves unha conferencia sobre estas mulleres, que durante décadas constituíron a principal industria da cidade

Este 8M a manifestación feminista da Coruña rematará non por casualidade na Praza das Cigarreiras, a carón da antiga Fábrica de Tabacos da cidade. Unha instalación que funcionou dende as primeiras décadas do século XIX e durante case 200 anos, sendo durante moito tempo a industria con máis traballadores de Galicia. E, sobre todo, con máis traballadoras, pois as encargadas de elaborar os cigarros eran mulleres. Dise que alí chegaron a traballar ao mesmo tempo 4.000 empregadas, unha cifra pode que un chisco esaxerada, pero moi notable tendo en conta que A Coruña contaba cuns 40.000 habitantes en 1875.A Fábrica de Tabacos foi un lugar de traballo feminino, de encontro, de sororidade e de apoio mutuo e tamén de formación, moi ben representado na novela de Emilia Pardo Bazán La Tribuna, considerada a primeira grans novela social española, e que describe a vida dunha cigarreira coruñesa, Amparo, unha líder obreira, cunha gran concienciación política, republicana e federalista. E é que a fábrica foi tamén un espazo de protesta laboral, por exemplo en 1857, momento en que ten lugar a primeira folga de mulleres da historia de Galicia, unha revolta ludita por mor da chegada dunhas novas máquinas de picar tabaco que ameazaban algúns dos postos de traballo existentesEste xoves, no marco das actividades programadas polo Concello da Coruña polo 8M, a historiadora Ana Romero Masiá ofreceu unha conferencia no espazo Tribuna Pública (situado a carón da Fabrica de Tabacos) sobre "As cigarreiras da Palloza", un percorrido pola importancia que este colectivo de traballadoras tivo durante décadas na historia da comarca. Directora tamén do Instituto Monte das Moas da Coruña, entre as súas moitas obras e investigacións figuran A fábrica de tabacos da Palloza. Produción e vida laboral na decana das fábricas coruñesas. Falamos con ela.Por que as cigarreiras eran só mulleres? "A razón é moi sinxela: porque lles pagaban menos"Por que as cigarreiras eran só mulleres?A razón é moi sinxela: porque lles pagaban menos. Cando se funda a fábrica, o decreto de creación, que é do tempo de Fernando VII, fala das "hábiles manos de las mujeres", pero a verdadeira razón era que cobraban menos, nada máis. Pero iso pasa con todos os colectivos femininosAdóitase dar a cifra de 4.000 traballadoras na Fábrica. É un dato veraz? Cantas cigarreiras puideron coincidir ao mesmo tempo na Palloza?Esa cifra procede dunha crónica publicada polo xornal El País despois dunha folga na fábrica e no texto fálase de que se amotinaron "as catro mil mulleres". A cifra pode ser excesiva e eu mesmo contei as traballadoras a partir dos datos do padrón e saíanme unhas dúas mil e moito, case tres mil. O que pasa é que case non se conserva información sobre as traballadoras, en parte porque o persoal da fábrica non era fixo, era máis ben como o que hoxe poderíamos chamar fixo-descontinuo. Pode que nalgún momento estivesen traballando catro mil mulleres, pero cústame crer que coincidisen todas na fábrica á vez. Pero o número é elevadísimo, por suposto. Hai que ter en conta a dimensión da Coruña e de Oza nese momento, era rarísimo que unha familia non tivese unha cigarreira.Cales eran as condicións de traballo na fábrica?Hai que dicir que os beneficios da compañía arrendataria eran tan grandes que lle permitían a estas mulleres unhas condicións moito mellores que noutras fábricas. Era un traballo duro, pero as mulleres tiñan moita marxe para entrar ou saír da fábrica e tamén para non presentarse durante días. A razón era que non tiñan un salario, senón que traballaban por obra feita. Así facían, así cobraban. As mulleres que non tiñan fillos traballaban máis horas, as que si tiñan fillos ou tiñan que traballar máis horas na súa casa, pois estaban menos na fábrica."Entraban con 7 ou 8 anos como aprendizas e quedaban toda a vida. Non era raro que nos ranchos da fábrica convivisen ao mesmo tempo tres xeracións de mulleres"Encadeaban, polo tanto unha dobre ou tripla xornada...Si, tiñan que ocuparse das súas casas, de facer a comida, dos fillos... E ten en conta que naquel tempo non había auga corrente, que todo levaba máis tempo. Ademais, moitas viñan da zona rural do concello de Oza ou doutras localidades, e polo tanto camiñaban varias horas todos os días para ir e volver. Así mesmo, non había xubilación, permanecían nas fábricas ata que o corpo aguantaba. As novas da prensa local do século XIX falaban de mortes de traballadoras moi maiores da fábrica de tabacos, ou da fábrica de mistos, ou das fábricas de tecidos... mulleres que finaran cando aínda estaban traballando alí. Na fábrica había unha placa, que me impresionou moito cando a vin, que homenaxeaba a unha muller que traballara na Palloza durante 75 anos. É dicir, entraban con 7 ou 8 anos como aprendizas e quedaban toda a vida. Non era raro que nos ranchos da fábrica convivisen ao mesmo tempo tres xeracións de mulleres.Como era a relación entre elas, dentro da fábrica? Ás mulleres máis maiores deixáballes facer certos traballos máis cómodos, como quitarlle a vea ás follas de tabaco, algo que podían desenvolver con facilidade grazas á súa experiencia. É o que Pardo Bazán describe como "o Ceo, o Purgatorio e o Inferno", distintos traballos dentro da fábrica algúns máis cómodos e outros máis duros. Na súa novela, Pardo Bazán di sobre estas mulleres que eran "como o demo", pero no momento en que tiñan que defender o colectivo eran aguerridas e estaban sempre unidas. Tiñan moitos enfrontamentos contra os Inspectores de Labores, que eran quen revisaban o seu traballo, ás veces obrigaban a facer de novo os cigarros."Como era posible que os homes puidesen soster folgas moi prolongadas, de varios meses? A razón era que esas familias sobrevivían moitas veces grazas aos soldos das mulleres"Houbo moita conflitividade laboral na Palloza?Si pero non tanto. As mulleres como colectivo non participaban tanto nos Primeiros de Maio ou nas folgas xerais que se organizaban. A Coruña é das cidades españolas que máis folgas tiveron ao longo da súa historia. Falo sobre todo ata o ano 1936. Como era posible que os homes puidesen soster folgas moi prolongadas, de varios meses, por exemplo na construción? A razón era que esas familias sobrevivían moitas veces grazas aos soldos das mulleres. En realidade, os dirixentes sindicais non eran partidarios de que as mulleres se asociasen. Os movementos internos das cigarreiras comezaron a organizarse grazas ao contacto das traballadoras con Severino Chacón (A Estrada, 1884), que foi o gran líder das cigarreiras de toda España. As Chaconeras chamábanlles. Grazas a el créase a Unión Tabacaleira en 1916. Chacón entendía as cigarreiras e as súas circunstancias e sabía que as folgas, de facelas, tiñan que ser moi concretas e estar moi organizadas. Tan só houbo unha folga xeral das cigarreiras de toda España e foi para conseguir a xornada laboral de 8 horas. E o certo é que con poucas folgas, conseguiron sempre moitos avances.Como foi a folga de 1857?A protestas de 1857 foron as máis importantes, de tipo ludista, porque a introdución das máquinas facía que elas tivesen menos traballo, e como cobraban por obra, iso facía que recibisen un menor salario. Subiron ao tellado, tiraron tellas, chegou a garda urbana... O expediente, moi extenso, consérvase no Arquivo do Reino de Galicia e contén as declaracións de 300 traballadoras. Con todo, como todos os movementos luddistas, o resultado final foi que as máquinas se acabaron introducindo."Hai moito, moito, moito aínda que sacar á luz, moitas individualidades que merecen ser coñecidas e destacadas. E unha historia colectiva, en xeral, que non se coñece tanto como se debería"Coñécese suficientemente na Coruña e en Galicia a historia das cigarreiras?Durante décadas foi a fábrica máis grande de Galicia e a súa importancia na cidade da Coruña foi fundamental, non só para as mulleres que traballaban alí, senón que o que gañaban sostiveron durante moito tempo a milleiros de familias de toda a comarca. Eu sentín moito que esta fábrica pechase. Era unha fábrica que fora modernizada pouco tempo antes. Pero as cuestións de economía empresarial fixeron que por dous anos non chegase a cumprir os 200. En xeral, a historia colectiva das mulleres e sobre todo as súas historias individuais están silenciadas, invisibilizadas?O certo é que é moi difícil seguirlles a pista ás mulleres. Non aparece nada na documentación histórica, a prensa non recolle nada sobre elas, e así é moi difícil chegar a coñecer nin sequera os seus nomes, e xa non digo afondar sobre as súas vidas. Hai moito, moito, moito aínda que sacar á luz, moitas individualidades que merecen ser coñecidas e destacadas. E unha historia colectiva, en xeral, que non se coñece tanto como se debería.


Summary: O portavoz nacional do BNG interveu na clausura da XII Asemblea da ALE, en Compostela, e acusou a Feijoo de carecer dun "proxecto de futuro para Galiza" e de colaborar "submisamente no proceso recentralizador do PP estatal".

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, interveu este sábado na clausura da XII Asemblea da ALE, que tivo lugar en Compostela, e instou a cidadanía galega "a aproveitar as eleccións europeas do 25 de maio para frear ás políticas de recorte do PP que desmantelan servizos públicos básicos e desmantelan os sectores produtivos". Uns comicios que "son tamén"-dixo- "unha oportunidade para penalizar un PP que goberna instalado en prácticas corruptas". "Temos que levar alí a voz da nosa nación, dos nosos sectores produtivos esnaquizados por políticas europeas e españolas inxustas. Temos unha oportunidade para empezar a construír outra Europa", salientou Vence ante os representantes das 40 forzas políticas presentes na asemblea. Vence acusou a Feijoo de carecer dun "proxecto de futuro para Galiza" e de colaborar "submisamente no proceso recentralizador do PP estatal", asumindo "un rol subsidiario" e actuando "ao servizo dos lobbies económicos madrileños" Ademais, Vence acusou a Feijoo de carecer dun "proxecto de futuro para Galiza" e de colaborar "submisamente no proceso recentralizador do PP estatal", asumindo "un rol subsidiario" e actuando "ao servizo dos lobbies económicos madrileños: gran banca, eléctricas, grandes construtoras e empresas de servizos". O portavoz nacional do BNG tamén subliñou que os comicios á Eurocámara son unha oportunidade para penalizar as prácticas corruptas do PP que poñen en evidencia as diferentes tramas investigadas pola xustiza: "Na trama Pokemon pedímoslle a Feijóo que cese aos corruptos pero, en realidade, como vai facelo se el é o xefe dun partido corrupto de arriba abaixo, que goberna en contra da maioría social e do país". Neste sentido, Vence replicou ao intento do PP de "pór o ventilador" para insistir no seu discurso de xeneralizar as prácticas corruptas. "Non, non somos iguais, no BNG estamos contra a privatización de servizos públicos e, como queda evidente no sumario da Pokemon, se non entraron en Pontevedra, onde gobernamos desde 1999, é porque non somos iguais, é porque o BNG non se corrompe", dixo. O portavoz nacional bo BNG salientou neste senso a importancia dos procesos de Escocia e Catalunya "como estímulo" para o resto das nacións sen estado de Europa O máximo dirixente do Bloque expuxo ante os responsables políticos de Catalunya, Euskadi, Escocia, Gales, Flandes e das outras nacións sen estado representadas na ALE, que "é necesario mudar as regras e as políticas se queremos recuperar o benestar da maioría social", comezando "por acadar maiores cotas de autogoberno camiñando cara a soberanía, co ritmo que marque a cidadanía de cada país". O portavoz nacional bo BNG salientou neste senso a importancia dos procesos de Escocia e Catalunya "como estímulo" para o resto das nacións sen estado de Europa, como Galiza, por iso avogou por "sumar todas as voces dos demócratas para esixir ao Estado Español que respecte o dereito a celebrar o referendo con todas as garantías".


Summary: O CGAI proxectou esta semana o ciclo Girls on Fire en colaboración co Festival Internacional de Cine de Tarragona. Tres filmes realizados e protagonizados por mulleres, inéditos nas salas do Estado mais que ao seu paso polos festivais se converteron en obras de culto, conformaron o cartaz

Tres mulleres cineastas para tres filmes feitos desde as marxes. Provocadoras, radicais e desprexuizadas. Moi, moi punk. Proxectos que, de seguro, incomodarían nas filas do feminismo tradicional. Dirixidas por mulleres novas que usan a súa propia experiencia para se narraren a si propias e a unha xeración que aínda carece de nome, onde a revolución tecnolóxica e a sexualidade se tornan eixos centrais para mover e entender o mundo. Tiny Furniture de Lena Dunham, a ópera prima da serbia Maja Milos, Klip, e Joven y Alocada da tamén debutante realizadora chilena Marialy Rivas, son os títulos que conformaron o cartaz do ciclo Girls on Fire. Celebrado na Coruña entre o 21 e o 24 de maio, o proxecto naceu da colaboración entre o Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI) e o REC, Festival de Cine Internacional de Tarragona. Dende o CGAI, José Manuel Sande comenta que o atractivo da programación reside, alén de que sexan películas feitas por mulleres, en que "non se proxectaron nas salas do Estado español" malia que, no seu paso polos festivais, se converteron en películas de culto. "Queriamos contar cunha liña de programación variada e por iso propuxemos películas de nacionalidades distintas para achegarmos unha variedade de estilos e olladas singulares; en definitiva, unhas propostas robustas e radicais", acrecenta Sande. Unidas por unha fenda xeracional Os tres filmes que conforman o ciclo presentan tres adolescentes cunhas realidades sociais e familiares moi distintas, mais cunha fenda común: a pertenza a unha das xeracións máis desarraigadas, no seo da revolución tecnolóxica na que a procura da sexualidade conforma a principal fonte de conflito. Dende o Festival Interncional de Cine de Tarragona, María Adell conta que, na visualización de películas habitual para conformar os distintos ciclos temáticos do evento, detectaron unha curiosa tendencia nos dous últimos anos en obras de directoras novas de nacionalidades moi dispares. Aliás, constataron que nos distintos filmes o corpo da muller era usado como medio de reafirmación de si propias e de transgresión das normas, "unha mirada difícil de ver nas pantallas do cine", explica a crítica do festival catalán. No caso de Tiny Furniture, Lena Dunham, que deu o salto á fama coa serie The Girls no canal HBO, é a directora, guionista e protagonista dunha obra que nos traslada ao Nova Iorque snob e superficial das clases altas e d@s artistas, da man dunha moza que loita por atopar o seu espazo no mundo. Pola contra, Klip trasládanos ao arrabalde de Belgrado para narrarnos a creba existente entre a xeración que viviu a guerra civil serbia e a nova, na mirada dunha rapaza atrapada nunha desfasada espiral de sexo e drogas. No que atinxe ao filme chileno de Rivas, a protagonista loitará pola comprensión da súa bisexualidade no seo dunha familia de férrea tradición relixiosa. Mumblecore, a expresión das adolescentes de hoxe Conta Xosé Nogueira, profesor do Departamento de Historia do cine da USC, que temos que entender estes proxectos coma un movemento dentro do cine independente que comezou na segunda década do século XXI e que se coñece por mumblecore ou neorrealismo dixital. Segundo relata o profesor de cinema, "son películas de baixo orzamento, feitas con poucos medios, ás veces en formato dixital, onde abunda a improvisación e os actores non profesionais, recuperando as raíces do cine independente orixinario". O estilo relaciónase, asemade, co cine indie que ten a John Cassavettes coma referente principal, "afastándose do indie pijo, habitual no festival de Sundance". Dentro deste movemento emerxe unha nova corrente de cineastas que roldan os vinte anos, que dirixen os seus propios filmes e que xeralmente os protagonizan. Nesta órbita encaixan os traballos das tres realizadoras que configuran o ciclo Girls on Fire, nos que frecuentemente recorren a elementos autobiográficos para falar da experiencia da súa xeración. Alén diso, estas cineastas coñécense "por usar os seus corpos dunha forma radical, consciente e desprexuizada", tal e como explica Nogueira, mais "superando as fronteiras do cine de xénero". Malia que no uso do corpo feminino se poden atopar paralelismos cos traballos dalgunhas cineastas e artistas performativas vinculadas co postfeminismo e o queer, o certo é que "non fan da súa obra un manifesto feminista consciente", mantén Nogueira.


Summary: É unha das voces máis autorizadas das ciencias políticas na Galiza e no Estado. Leva anos a escrutar inquéritos e a facer análises do taboleiro en distintos meios de comunicación. Colaborador de Sermos, Antón Losada analísanos como se está a desenvolver o tramo decisivo da campaña.

-Quen vai gañando a campaña? -Pois a verdade é que a campaña non ten un gañador claro. Se o combate é polos indecisos e o combate é intentar medrar con respeito aos espazos que os distintos partidos e candidatos conseguiron o 20 de decembro me dá a impresión de que ninguén vai gañando. Todo o mundo o que está conseguindo é fortificar os seus espazos. Se o obxectivo desta segundas eleccións era un desempate parece que nos imos quedar con outro empate. -E hai realmente tantos indecisos ou o que hai é ocultación de voto? -Eu non creo que sexa ocultación, eu o que creo que pode haber é comodidade. Estamos nun ambiente en que se busca moita polarización e pode haber xente que simplesmente se declara indecisa para quitar de encima os pesados, por non ter que aturar os dun lado ou os doutro. Esa é a dúbida. A miña impresión persoal é que, e dígoo tamén polos anos que levo neste oficio, nunca hai tantos indecisos como pensamos e creo que hai moita xente que ten decidido ir votar, pero se declara indecisa simplesmente para que non lle dean a lata. "Se o obxectivo desta segundas eleccións era un desempate parece que nos imos quedar con outro empate" -E esperas algunha sorpresa ou non? -Si, eu espero sorpresas. Os resultados é probábel que se parezan máis do que nos gustaría e pensamos aos do 20D, pero é posíbel que haxa variacións significativas. Todo o mundo dá por seguro o sorpasso, eu non o dou por seguro. En votos é máis seguro que en escanos, pero en escanos a cousa está aí, aí, e eu teño a impresión de que o PP está máis forte do que nos din as enquisas, non moito máis forte, pero si un pouco máis forte. Eu creo que si vai ser unha noite interesante. -E con variacións en Galiza a respeito do comportamento estatal? -Penso que non. En Galiza foi unha campaña un pouco estraña. Digamos que ficou bastante fóra do circuíto estatal. A presenza de líderes foi moi testemuñal e mesmo algúns como Pablo Iglesias nen se achegou por aquí. Ademais foron como se fosen unha especie de primarias das galegas, pero falta un contendente, o candidato de En Marea, así que quedou unha campaña un pouco estraña, un pouco rara. Non sabemos moi ben se estabamos nunha Operación Triunfo para sacar os candidatos máis descoñecidos de cara ás galegas ou nunhas xerais. Eu non espero variacións moi significativas, máis alá de que seguramente a distancia que hai entre En Marea e os socialistas se amplíe. Non tanto pola campaña e polas eleccións, senón polas circunstancias que acaba de pasar e está pasando o Partido Socialista en Galiza. -E vivemos a campaña máis madrileña da historia? -Sen dúbida. Se quitas estes últimos dous días en que está volvendo aparecer Catalunya, pero dunha maneira bastante colateral, primeiro pola lea en que se meteu Pablo Iglesias coa yenka que está bailando co referendo -hoxe si, mañá non, mañá ou quito ou o poño, eu creo que confunde o referendo coa gravata, pono e quítao coa mesma felicidade- e agora con isto do ministro do Interior e as gravacións... pero efectivamente, foi unha campaña en que, se te fixas, apenas se falou de política porque inclusive nos meios se instalou a idea de que "ben, diso xa falamos en decembro", cousa que non foi verdade, en decembro non se falou diso, e se falou fundamentalmente de políticos, de políticos e de alianzas. Isto fixo que fose unha campaña moi centrada neses dous temas que están continuamente na axenda mediática, sobre todo nos meios de Madrid. Quen vai primeiro. Quen vai segundo. Quen vai terceiro. E quen vai pactar con quen. -E Galiza? -Nen está nen se lle espera. Só o BNG fixo o esforzo de intentar meter Galiza en campaña e o resto nen o intentou. En todo caso, Galiza si que estivo algo en campaña. Nestas cousas tan chulas de márketing política que fai Podemos a noticia era que as caras galegas non estaban. Se iso é meter Galiza en campaña, hai que recoñecer que efectivamente a meteron [risas]. "Só o BNG fixo o esforzo de intentar meter Galiza en campaña e o resto nen o intentou" -Por último, cres que a opinión pública española aceptaría que finalmente fose ser presidente unha persoa que non se apresentase a estas eleccións, isto é, unha figura independente? -Non, iso é inviábel. Iso non é sostíbel. -Non teremos un Prodi aquí? -Non, iso non é... é impensábel... home, en política nunca se pode dicer que algo non vai pasar, pero a min paréceme unha opción completamente impensábel. Impensábel porque non é sostíbel. Non hai argumentos políticos nen económicos nen hai unha situación excepcional que nos leve a esa solución. Se cada vez que nos países que nos rodean non houbese un gañador claro tivesen que elixir un presidente independente, Europa estaría chea de presidentes independentes. Estamos convertendo en excepcional o que é normal. España é o único país de Europa onde o que é normal na política europea -que son os gobernos de coligazón e con partidos que teñen bastante distancia ideolóxica e que inclusive están confrontados- aquí parece que é algo imposíbel, excepcional. Esa é unha anormalidade da nosa cultura política e terémola que superar. Desde logo un presidente independente non creo que sexa o camiño.


Summary: As forzas ucraínas anuncian a entrada en Khersón tras confirmar Rusia a súa retirada da zona cara á marxe leste do río Dniéper. Amais, avanzan as conversas para estender o corredor humanitario despois que Países Baixos liberara unha carga de fertilizantes rusos dirixida a África, retida por mor das sancións a Rusia.

Dous días despois de que o titular de Defensa ruso, Sergei Shoigu, ordenara retirar as tropas ao oeste do río Dniéper na rexión de Khersón, o Exército de Rusia confirmou esta sexta feira a finalización do traslado de tropas, que tamén afecta a capital do oblast, de nome homónimo, que estaba controlada por Moscova desde o 1 de marzo. "Nin unha soa peza de equipamento e armamento militar quedou no outro lado", salientou Igor Konashenkov, voceiro do Ministerio de Defensa, incidindo en que todos os civís que quixeron abandonar a zona recibiron asistencia para facelo. O voceiro do Kremlin, Dimitri Peskov, reiterou que consideran a rexión de Khersón como "parte da Federación rusa" máis aló do repregamento. Ao tempo, as Forzas Armadas de Ucraína comunicaron que algunhas tropas xa entraron na cidade de Khersón. Poucas horas antes, o presidente ucraíno, Volodimir Zelenski, apuntara que, desde o 1 de novembro, fixéronse con 41 asentamentos no camiño á urbe, entrementres, fontes militares aseguraron que estiman recuperar nunha semana o control de toda a área da que se retiraron os militares rusos, xustificándose en manter un avance seguro perante a alarma por un suposto reagrupamento de tropas rusas para lanzar unha contraofensiva. Rusia anuncia a retirada da cidade de Khersón e do oeste do Dniéper Con respecto ao envío de armas a Kíiv, o Alto representante da Unión Europea (UE) para a Política Exterior, Josep Borrell, anunciou que busca un acordo con Estados membro para aumentar o financiamento de asistencia militar. O fondo do que proviñan os 4.000 millóns de euros en armamento remitidos a Ucraína, denominado Mecanismo Europeo para a Paz, só ten arredor de 1.000 millóns de euros, sostivo, polo que insistiu en que na cimeira de líderes da UE en decembro ten que asinarse un compromiso por escrito cunha proposta para achegar máis fondos. Esta declaración chegou con posterioridade á publicación dun novo envío de armas cun valor de 400 millóns de euros polos Estados Unidos. Corredor humanitario Ademais, Xenebra (Suíza) acolleu unha reunión entre a Organización das Nacións Unidas (ONU) e Rusia para negociar a prórroga do acordo de exportación de gran ucraíno polo mar Negro, que inclúe liberar as trabas ao comercio de cereais e fertilizantes rusos, que Moscova denuncia non se está a cumprir. Nesa liña, o Goberno dos Países Baixos fixo público esta sexta feira que liberou un envío de 20.000 toneladas de fertilizantes rusos a Malawi, bloqueado no país polas sancións impostas a Rusia, tras unha solicitude da ONU.


Cando define o verbo publicar, o dicionario Priberam dá unha acepción moi significativa: "colocar (geralmente obras literárias) à disposição de um público". A idea que subxace nesta definición é a de confiarlle un texto ao público. Ese acto de entrega faino obviamente o autor, que así perde todo poder sobre a súa obra. O cal é perfectamente coherente coa natureza da literatura, que non nace como relación directa entre o autor e o lector, senón como relación entre a obra e o lector. E nesa relación, o autor está ausente precisamente porque decidiu afastarse da súa obra e deixala ceiba nas mans dos lectores. O mercado literario distorsiona esta relación directa entre texto e lector porque as editoriais necesitan vender libros, para o cal recorren tamén aos autores, que así se ven colocados nunha sorte de posición contra natura –en presentacións, entrevistas, entregas de premios– que os forza a reapropiarse dunhas obras das cales xa se desfixeran. E aí temos os autores, como se non fixeran abondo con crear as súas obras: explicándonos como as escribiron, como debemos lelas, que significan; intentando, en definitiva, mediar no noso acto íntimo de lectura, algo para o cal só teñen unha lexitimación mercantil, non, desde logo, literaria. E cando un autor procura ser coherente con esta concepción da literatura –moi debedora de Foucault ou de Barthes–, parece que todos os demais axentes dos campos literario e mediático se lle botan enriba para impedirllo. Os casos de J. D. Salinger ou Thomas Pynchon son moi coñecidos, pero non son os únicos nin de lonxe. Recentemente soubemos do caso da autora que se agacha tras o pseudónimo Elena Ferrante, unha muller que tamén é unha recoñecida tradutora do alemán ao italiano e que mantivo a súa identidade en segredo durante un cuarto de século: non se deixou entrevistar máis que por correo electrónico ou a través dos seus editores cómplices, non participou na promoción dos seus libros, non fixo lecturas públicas. Para Elena Ferrante, esta actitude revela en puridade unha vontade de ausencia que ten moito que ver con algo que formula dun xeito clarísimo: non lle gusta a idea de que a literatura necesite demostrar a súa seriedade a través de credenciais "externas", é dicir, aproveitándose do prestixio dos autores reforzado polos medios, como se os textos per se non abondasen. A maiores, Elena Ferrante entende que toda obra literaria é froito dunha tradición, produto dunha sorte de intelixencia colectiva, e este trazo pérdese no culto mediático ao autor individual. No outono de 2016, un xornalista italiano revelou por fin a identidade da autora. Posibelmente quedou moi satisfeito tras facerlle isto a unha persoa que manifestamente quere estar ausente, que sempre foi taxativa no tocante á súa vontade de non ser considerada un personaxe público, que protexeu a súa liberdade cun esforzo enorme. Pero, alén de calquera consideración sobre a vileza, a pregunta que deberiamos facernos é: como enriquece a nosa experiencia literaria sabermos quen é a persoa que tivo o valor de entregarnos o seus textos e de ocultarse tras un pseudónimo?


Summary: Competencias en materia ferroviaria e unha compañía pública galega. Son as principais demandas que Xavier Vence puxo sobre a mesa en Monforte no peche da campaña do BNG, "Que non nos rouben o tren". Defendeu un servizo social que responda ás necesidades do país e non ao beneficio dunhas poucas persoas.

En tren desde Ourense chegou a Monforte o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, para pechar a campaña "Que non nos rouben o tren". Fronte á política de recortes do PP, o nacionalista reivindicou competencias en materia ferroviaria e unha compañía galega co fin de que o servizo responda ás necesidades da poboación e non aos intereses dunhas poucas persoas. Xavier Vence acusou ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo de ser "copartícipe do certificado de defunción do servizo ferroviario en Galiza" que, segundo destacou, esmorece abafado pola privatización e a eliminación de paradas. "De pouco vale termos quilómetros de vías de alta calidade se os servizos que se nos ofrecen diminúen", dixo Vence momentos antes de subir ao ferrocarril en Ourense. Denunciou a "desestructuración" territorial nos camiños de ferro que o país está a sufrir fronte á priorización en investimentos coa conexión por alta velocidade con Madrid no que cualificou de política "centralista e madrileña" do Ministerio de Fomento. Chamou a atención, desta maneira, sobre os prezos dos billetes que favorecen á conexión coa capital española xa que no que sae da Coruña ás 8.35 custa 25,20 chegar a Ourense e 19,90 a Madrid. Reclama o BNG competencias plenas en materia de transporte ferroviario e a constitución dunha comañía galega para o que esixiu da Xunta que represente os intereses da Galiza fronte aos recortes do Goberno do Estado. Lamentou así o portavoz nacional que Feijóo estea a ser "cómplice" da merma do servizo no país.


A lingua é o principal elemento que distingue o xénero humano de calquera outra especie animal. A diversidade de linguas é mostra da diversidade humana. Sen idioma, o desenvolvemento cultural, económico, social de cada un dos pobos que conformamos a humanidade non sería posíbel. Sen lingua de seu os pobos non só non avanzan, desaparecen. A reivindicación e a defensa consecuente do idioma propio, non é ningún arrouto identitario, ningunha cuestión menor ou prescindíbel. É defender e reinvindicar a maior criación colectiva dun pobo. É loitar pola igualdade e o dereito das nacións ao seu propio desenvolvemento social e humano, que sempre é directamente proporcional á normalidade de uso da súa lingua no seu territorio. Por iso o berro colectivo de Queremos galego! é sinónimo de Queremos futuro! A reivindicación e a defensa consecuente do idioma propio, non é ningún arrouto identitario, ningunha cuestión menor ou prescindíbel. É defender e reinvindicar a maior criación colectiva dun pobo Na nosa nación os ataques contra a nosa lingua incrementáronse nos últimos anos, tendo á cabeza destes ataques a quen ten a obriga legal de defendela, o señor Núñez Feixó, presidente da máis alta institución en Galiza, ao que lle temos que lembrar que quen non respecta a lingua do seu País tampouco o respecta e polo tanto despreza aos seus cidadáns. Un desprezo ao seu pobo que demostrou desde o primeiro momento coa eliminación da proba de galego para o acceso á función pública, o decretazo contra o galego no ensino, a xustificación permanente de accións contra o galego do goberno español como o non recoñecemento da documentación oficial na nosa lingua, ou a deturpación da toponimia. O goberno de Feixó actúa como se o galego non fose oficial, como se non exisitise ningunha norma que ampare o seu uso. É o primeiro en incumprir a lexislación, o primeiro en vulnerar os dereitos que lexitimamente nos corresponden como cidadáns e falantes da nosa lingua e, por se fose pouco, é o primeiro goberno en Galiza, e probabelmente no mundo, capaz de recorrer unha sentenza favorábel ao seu idioma. É o goberno do autoodio e o que aínda se atreve a falar de igualdade. Eis unha mostra da igualdade e da paz lingüística, con algúns titulares dos últimos tempos que puideron chegar a coñecerse grazas ao traballo continuado da Mesa: - Só o 3% dos centros de educación infantil das cidades imparten o ensino en galego. - O Goberno español nega unha bolsa predoutoral a unha estudante por entregar o certificado de estudos en galego. -"Si haces la prueba en gallego no te la corregimos". Unha moza de Redondela viu vulnerado o seu dereito ao uso do galego nas probas de selección para as bolsas de Turismo do concello. - Unha doutora do SERGAS exixiu a familiares dun moribundo que non falasen en galego na súa propia casa. - Un paciente do SERGAS é obrigado a retrasar unhas probas de preoperatorio por solicitar a documentación en galego. - Un xulgado de Vigo ameaza con non admitir unha demanda en galego se non se presenta cunha tradución xurada ao castelán. - O Concello do Barco de Valdeorras non respecta a oficialidade do galego. "Esto es así. Siempre fue así. ¿No ves que esto te es pal juzgado?" - "O galego é tratado como lingua de segunda" nas festas de María Pita. - Ordenan colocar adhesivos enriba dos únicos sinais que hai en galego na AP-9. - A Mesa alerta de que Novagalicia Banco tamén está a ser desgaleguizada na lingua. - Génesis Seguros négase a enviar unha poliza en galego. - Carrefour discrimina o galego. - Facebook continúa con Arteijo e Rianjo por causa da Xunta. - Renfe recupera La Coruña e Orense. O que veño de citar é só unha mínima parte do que acontece neste país todos os días. Agresións a cidadás e cidadáns por expresárense na súa lingua, no seu país e negárense a ser estranxeiras na súa patria. Sempre nestes casos a vítima de semellantes agresións é a que remata por converterse en culpábel. Poderiamos concluír que o cliente de calquera empresa ou usuario dun servizo público sempre ten a razón agás se fala galego. Entón non merece nin a máis mínima mostra de respecto, nin a mostra de cortesía máis elemental. Que podería dicir que non se saiba na Coruña, onde o seu alcalde, o señor Negreira, actúa como se a lingua galega non existise nin fose oficial, tal e como tantas veces temos que denunciar? Mais o galego existe, o pobo galego existe. E aquí está A Mesa pola Normalización Lingüística para evitar o triúnfo do Plan de Demolición de Alberto Núñez Feixó, para non resignarse, para activar a sociedade galega na defensa da súa existencia. Porque todos os avances que se conseguiron para a nosa lingua foron froito da presión social. Á lingua galega ninguén lle regalou nada. Queremos toda a enerxía precisa para manter viva a lingua galega. Para podermos facer a nosa vida na única lingua propia da nosa nación, sen pedir desculpas, sen medo Se neste momento a desprotección fronte aos ataques á nosa lingua non é total, é precisamente por contarmos coa Mesa pola Normalización Lingüística, actuando como escudo de defensa ante o desprezo ao noso idioma, mais tamén como panca dunha sociedade disposta a activarse para a recuperación e a normalización plena do noso idioma. Así o demostrou nas máis grandes mobilizacións cidadás da historia do noso país, probabelmente do mundo, xunto con máis de 700 entidades sociais de todo tipo na plataforma cidadá Queremos Galego. Porque existe A Mesa, acompañada amplamente, existe esperanza no futuro do galego. Unha esperanza que o vindeiro 17 de maio multiplicaremos por 8, enchendo as rúas das principais cidades galegas. Por iso A Mesa pola Normalización Lingüística manterá as liñas que a definiron até o de agora. Tentaremos mellorar o xa altísimo nível que se mantivo estes anos con Carlos Callón e Iria Taibo á frente, para achegar máis e máis xente a este proxecto. Para sumarmos máis forzas. Queremos toda a enerxía precisa para manter viva a lingua galega. Para podermos facer a nosa vida na única lingua propia da nosa nación, sen pedir desculpas, sen medo, tranformando os desprezos en acción colectiva. Viva Galiza en galego! Discurso lido na clausura da Asemblea Nacional d'A Mesa pola Normalización Lingüística


Summary: A coordinadora Aldeas libres de macroeólicos súmase á marcha convocada a nivel estatal pola plataforma Aliente este sábado, 16 de outubro, para protestar en contra do espolio eólico.

Aldeas libres de macroeólicos participa este sábado nunha protesta estatal que decorrerá en Madrid contra a burbulla eólica que "pretenden levar a cabo grandes compañías baixo a máscara de producir enerxía renovábel". Tamén buscan reclamar "o desenvolvemento de estratexias/plans estatal e autonómicos que impulsen a xeración de enerxías limpas de forma sostíbel e respectuosa co medio ambiente e a vida das persoas". "A especulación eólica pretendida con centos de proxectos ameaza non só o noso patrimonio natural e paisaxístico senón o propio estilo de vida do rural" Na Galiza, advirten nunha nota de prensa, a especulación eólica pretendida con centos de proxectos ameaza non só o noso patrimonio natural e paisaxístico senón o propio estilo de vida do rural. "Só desde o mes de agosto fixéronse trámites para, canda menos, 25 novos proxectos que afectarían dalgún xeito a máis de 60 concellos", informa a plataforma creada no mes de setembro. Súmanse á marcha estatal 15 asociacións galegas O colectivo informa do traslado de "varios autobuses con participantes" e de "desprazamentos organizados por outras entidades" coas que están en contacto. "Pola banda de Aldeas libres de macroeólicos súmanse á marcha estatal 15 asociacións, todas a excepción da Capela, que non apoia a iniciativa", engade a entidade no comunicado. Baixo o lema "Renovábeis si, pero non así", as 177 asociacións e colectivos de todo o Estado español pertencentes á plataforma Aliente marcharán en Madrid, a partir das 17 horas, desde a praza de Atocha até a Porta do Sol.


Summary: Acto público esta terza feira na Facultade de Historia.

A Plataforma Vía Galega organiza un coloquio aberto ao público na Universidade de Santiago de Compostela ao fío da campaña "Galiza nación, un pobo con dereitos". O acto será esta terza , día 16, ás 19:00 horas na Facultade de Xeografía e Historia. Nel, e para alén da proxección dun vídeo documental, terán lugar as intervencións de Rubén Cela, presidente da Fundación Galiza Sempre; de Pablo Carracedo "Jasper", vocalista de Nao; e María Alonso, de Erguer-Estudantes da Galiza. O obxectivo da campaña "Galiza nación, un pobo con dereitos" consiste, explica Vía Galega, "en que se asuma con naturalidade e consciencia a realidade de que Galiza é unha nación, con vontade de existir e de exercer como tal, como se recoñeceu oficialmente en 1933 no IX Congreso de Nacionalidades Europeas, adscrito á Sociedade de Nacións". Persoas referentes da sociedade galega participaron tamén nesta campaña mediante a gravación de cadanseu vídeo para explicar como perciben que Galiza é unha nación. Entre elas figuran Manolo Rivas, Isabel Risco, Suso de Toro, Olaia Maneiro, Xurxo Souto, Pilar García Negro, Francisco Rodríguez, Neves Rodríguez, Antón Ruanova e Pilar Pallarés.