Summary: Ticiana Ghigliote é a nova colaboradora gráfica de Sermos Galiza, quer no semanario quer no dixital. A súa personaxe, Dina Mita, achéganos, desde a retranca e unha ollada aceda, a actualidade. A súa autora descríbenola: feminista, crítica e soberanista.

Ticiana Ghigliole é a autora de Dina Mita. Ou, en certa maneira, é Dina Mita. Esta arxentina afincada desde hai dez anos na Galiza, de raíces asturianas e uruguaias, é, antes de máis, unha artista. E desde esta semana, unha nova colaboradora de Sermos Galiza. Ergo, unha máis na nosa comunidade. De onde vén a túa faceta de humorista gráfica?Estudei Belas Artes. De feito, sempre dixen que ía ser artista. Ao rematar a universidade fixen o CAP e logo un mestrado de Ilustración en Pontevedra. Cando rematei os estudos non tiña traballo e farta de tantas voltas ocorréuseme comezar con isto do humor gráfico. Foi unha maneira de sacar fóra a raiba e a impotencia por non poder vivir do que estudei. É unha forma de terapia. [Ri]. Quen é Dina Mita?En certa medida é un alter ego. É unha rapaza de 9 anos moi crítica coa realidade que estamos a viver por mor da crise e a que gosta de estar informada, sobre todo escoitando a radio. Dina Mita quere pór no punto de mira aqueles acontecementos que descolocan á xente. Ao comezo, cando creei a páxina de Facebook, tiña medo de non poder publicar cando menos un cadriño ao día, mais agora teño nun caderno unha morea de ideas. A realidade supérame. Non son habituais as mulleres no mundo do humor gráfico. De feito, ningún xornal dos de maior tiraxe ten mulleres. Por que acontece isto? Ti das boa conta de que as hai.Non queren que se nos vexa, como en tantos outros espazos, pois se te pos a buscar, en todos eles hai mulleres. Mais nós para saír temos que nos mover máis do que calquera home. Dina Mita fica claro que é feminista. Vés de te incorporar como colaboradora de Sermos Galiza, que é para ti este medio?Dina Mita e eu propia temos unha visión crítica da cultura, do territorio... e cremos que os pobos teñen dereito a decidir sobre o seu propio destino. Neste senso, Sermos é un exemplo clarísimo diso e un símbolo.


Summary: Vigo e A Coruña, que acollen os únicos xulgados especializados en Galicia, suman o 40% das denuncias por violencia machista con só o 26% da poboación total. Xuíces, funcionarios, asociacións e partidos reclaman máis medios e alertan das dificultades existentes na zona rural

Os partidos xudiciais de Vigo e A Coruña suman o 26,5% da poboación de Galicia, pero máis do 37% das denuncias por violencia de xénero. As dúas urbes contan dende o ano 2007 cos únicos xulgados específicos de violencia contra a muller, dos que carece o resto do país. "O acceso aos recursos unha vez que se denuncia é moi diferente: cómpre rematar con esta diferenza, é necesario dotar o resto de Galicia dos avogados, xuíces e axentes de policía suficientes"Hai uns meses, coincidindo co Día Internacional contra a Violencia Machista, a xuíza Paz Filgueira destacaba nesta entrevista que "o resto dos partidos xudiciais teñen un xulgado que cumpre esas funcións, pero son funcións compartidas e o ideal sería que tamén fosen incorporando os seus xulgados especializados. E algúns dos xulgados que si existen presentan eivas". E alertaba de que "se hai carencias nas grandes cidades, onde máis ou menos se cumpren uns mínimos, podemos imaxinar o que pasa no resto de Galicia, onde o trato ás vítimas é moito peor". Filgueira, durante anos a titular do Xulgado de Violencia contra a Muller de Vigo, subliñaba que "o acceso aos recursos unha vez que se denuncia é moi diferente: cómpre rematar con esta diferenza, é necesario dotar o resto de Galicia dos avogados, xuíces e axentes de policía suficientes".Galicia é a segunda comunidade autónoma con menos xulgados especializadosGalicia é a segunda comunidade autónoma con menos xulgados especializados neste campo. Tan só Castela-A Mancha, cun só xulgado de Violencia para a Muller para os seus dous millóns de habitantes, conta cun ratio máis negativo. O noso país, con máis poboación que Canarias, País Vasco, Baleares e Murcia, dispón de menos xulgados específicos. E as diferenzas con territorios como a Comunidade Valenciana (16 xulgados especializados), Andalucía (18), Cataluña (19) ou Madrid (23) é abismal.As críticas pola falta de recursos xudiciais para dar resposta ás denuncias por violencia machista son habituais. O pasado ano o sindicato Alternativas na Xustiza denunciaba a situación de "caos" que se estaba a dar pola falta dos medios necesarios para atender de forma axeitada a estes casos. Outra das críticas que se veñen repetindo refírense ás propias instalacións, que en moitos casos non son as axeitadas para, por exemplo, evitar que agresor e vítima teñan que coincidir no mesmo espazo.O propio Goberno galego comprometeuse hai uns meses a reclamar do Goberno central a posta en marcha de máis xulgados exclusivos en Galicia. Outra posibilidade sería a de comarcalizar os xulgados para poder ofrecer unha atención máis especializada.As estatísticas amosan grandes diferenzas entre o número de denuncias por violencia de xénero que chegan aos xulgados das cidades e os que se presentan nas vilas pequenas e zonas ruraisAs estatísticas amosan grandes diferenzas entre o número de denuncias por violencia de xénero que chegan aos xulgados das cidades e os que se presentan nas vilas pequenas e zonas rurais. En Vigo e Ourense o pasado ano houbo máis de 3,5 denuncias por cada mil habitantes e na Coruña e Lugo a cifra roldou as 3 denuncias. Ribeira, Cambados, Monforte e Redondela superaron as 2,5 denuncias por cada mil habitantes e Pontevedra achegouse a esa cifra.Pola contra, en dez partidos xudiciais (A Estrada, Tui, Mondoñedo, Padrón, Ordes, Corcubión, Arzúa, A Fonsagrada, Celanova e Bande) o número de denuncias non chegou a 1 por cada mil persoas. E Sarria, Ortigueira, Negreira, Chantada e Xinzo de Limia superaron por pouco esa cifra.En xeral, en toda Galicia vén producíndose dende o ano 2012 un forte incremento das denuncias. Das 4.788 que se rexistraron aquel ano, a cifra aumentou ata as 6.537 do pasado ano, un crecemento do 36,5% en seis anos. Observando as estatísticas de cada partido xudicial, vemos grandes diferenzas entre unhas zonas e outras. En 11 partidos xudiciais o número de denuncias por violencia de xénero mesmo descendeu dende o 2012A maior parte das cidades medra por riba da media: Ourense (+117%), Pontevedra (77%), Compostela (+56%), A Coruña (+55%) e Lugo (+41%). As excepcións son Vigo, que só crece un 3%, pero que segue a ser o partido xudicial con máis denuncias; e Ferrol, que aumenta un 5%. Vilalba, Muros, Chantada, Tui, Monforte, Noia, Redondela e O Carballiño tamén rexistran incrementos moi importantes, superiores ao 50%. Porén, en 11 partidos xudiciais o número de denuncias por violencia de xénero mesmo descendeu dende o 2012: Cangas, Ribeira, Cambados, Ordes, Mondoñedo, Xinzo de Limia, Vilagarcía, A Estrada, Celanova, Bande e Padrón. E en Arzúa, Corcubión e Ribadavia a cifra é a mesma que hai seis anos, o que podería revelar a existencia de dificultades neses lugar á hora de presentar denuncias, renunciando as vítimas a facelo ou optando no mellor dos casos por acudir aos xulgados dalgunha cidade próxima.


Summary: Malia seren case o 52% das persoas que habitan en Galiza, as mulleres apenas encabezan o 22% das candidaturas presentadas nos 314 concellos do país. Hai un teito de cristal, unha barreira invisíbel, mais que existe e que limita a presenza feminina nas listaxes eleitorais.

Somos, segundo o último reconto oficial, 2.731.406 galeg@s. Unha cantidade que mingua ano a ano -nestes últimos doce meses 17.000 persoas menos-. A maioría d@s galeg@s, un 52%, son mulleres: 1.414.679. Mais as candidaturas electorais que concorren a estas eleccións municipais encabezadas por mulleres son... o 21,8 por cento. Os homes, apenas o 48% dos habitantes deste pequeno país, acumulan o 78 por cento das cabezas das listaxes nos comicios do 14 de maio. Hai presentadas 1.198 candidaturas nos 314 concellos galegos. Hai municipios onde concorre só unha candidatura e hainos onde se presentan até dezasete, como é o caso de Vigo, a urbe máis poboada do país. A saber: PSdeG, PP, BNG, Marea de Vigo, Compromiso por Galicia, Ciudadanos, Comunistas de Galiza-PCPE; Agrupación Democrática de Centro de Galicia; Partido Animalista; UPyD; Partido Humanista; Gañemos Vigo, Movimiento Red; Partido Coalición Galega; Agrupación Electoral Recortes Cero; Equo-Piratas e Iniciativa Independiente. Non fica moi atrás Ourense, con once papeletas entre as que pode escoller o votante o 24. Hai que ir a Ourense para atopar unha muller, a candidata do BNG, nos cartaces electorais das principais forzas que concorren Destas perto de 1.200 candidaturas as mulleres só son cabeza en 261. Se ben a esta cifra hai que engadir a da vintena de entidades locais menores. A provincia onde hai maior presenza de mulleres nas listaxes é Lugo. Na provincia concorren 255 candidaturas nos seus 67 concellos, o 24,4% lideradas por persoas de sexo feminino. O PP, nesta provincia, ten un 13,4% da listaxes con candidata e no outro extremo sitúase o PSOE, cun 32% de listas con mulleres. O BNG ten 17 das súas 59 candidaturas en Lugo con mulleres de número 1, o que supón case o 29%. Entre Lugo e A Coruña E cal é a provincia onde as mulleres teñen menos presenza neste eido? A Coruña. Nos seus 93 concellos concorren 404 propostas electorais. Só o 20% levan unha muller de candidata. En Pontevedra (284 candidaturas nos seus 62 municipios) as candidatas son o 22,5% fronte á un 77,5% de homes. E en Ourense (92 concellos, un total de 285 listas a competir no 24 de maio). Un 20,7% delas teñen de cabeza de lista a mulleres. Se collemos as sete principais cidades galegas e botamos unha ollada sobre as principais candidaturas que concorren o 24 de maio, non hai moitos motivos para a esperanza. En Vigo só unha muller (PP) encabeza a lista fronte a cinco homes (PSdeG, BNG, Marea de Vigo, CxG). Na Coruña, nin unha muller candidata entre as principais opcións. PP, PSdeG, BNG, Marea Atlántica difiren en moitas cousas mais coinciden en presentar homes na cabeza da listaxe. Igual acontece en Compostela, onde PP, PSOE, BNG, Compostela Aberta e CxG poñen varóns como cabezas de candidaturas. En Pontevedra? Máis do mesmo: populares, socialistas nacionalistas e marés levan homes como números un. Compromiso por Galicia si leva unha muller de cabeza de lista na cidade do Lérez. En Ourense só hai unha muller candidata (do BNG) nos cartaces electorais das principais forzas que concorren.


Summary: O que na actualidade é o portavoz da formación popular no Senado podería ser xulgado por tráfico de influencias após unha declaracións do empresario Jorge Dorribo.

O home forte do PP de Lugo -e unha das apostas de Rajoy a nivel estatal- tampouco se libra da onda de sospeitas e imputacións que ten marcado boa parte da axenda política da provincia nos últimos tempos. Deste xeito, agora é o Tribunal Supremo quen estuda se admite a trámite unha causa por tráfico de influencias contra o presidente do PP de Lugo e portavoz do Grupo Popular no Senado, Xosé Manuel Barreiro, debido a unha petición nese sentido por parte do Xulgado de Instrución número 2 de Lugo orixinada por unhas declaracións do empresario Jorge Dorribo, principal encausado no Caso Campión. Segundo diversas informacións, Dorribo acusa o dirixente do PP, que estivo preto de ser o substituto de Manuel Fraga á fronte do PP galego pero finalmente desistiu e dou paso a Feijóo, de facilitar presuntamente a unha empresa dun curmán seu as condicións do concurso de adxudicación do párking do novo hospital de Lugo antes de que fose público. O Supremo decidirá agora se a causa se admite a trámite e se procede a nomear un instrutor. "É rotundamente falso que eu fixese ningún tipo de xestión nese senso", defendeuse Barreiro, que dixo sentise "desamparado pero tranquilo".


Summary: As cabeceiras impresas terán no 2012 o seu peor ano en circulación e publicidade, pero os ingresos xerados polos medios dixitais son aínda testemuñais. As experiencias de pago por ler nos Estados Unidos e nos medios especializados online son nestes momentos a esperanza para manter os postos de traballo.

Non fai falla repetir que o xornalismo está en crise. É unha frase que se repite decote, e que se plasma nos peches de cabeceiras, EREs e nos máis de sete mil xornalistas que dende 2008 perderon o seu emprego en España. É unha crise do sector, dentro da crise económica xeral que a retroalimenta, provocando principalmente un forte descenso de ingresos por publicidade. E é, no xornalismo escrito, unha crise de modelo, coa progresiva pero imparable caída de lectores das cabeceiras de papel, e a excesiva precariedade, polo de agora, das alternativas online. Dende 2007 os ingresos publicitarios dos xornais impresos en España reducíronse á metade, e parece que a caída aínda non rematou. 2012 está sendo aínda peor que os anos anteriores e só no primeiro trimestre estes ingresos caeron un vinte por cento máis. Cabeceiras como El País, El Periódico, La Vanguardia perderon máis do 20% dos seus ingresos publicitarios, El Mundo ou La Voz de Galicia rozan esa cifra e as cabeceiras locais perden ao redor do 30%, pola súa maior dependencia da publicidade institucional. Dende 2007 os ingresos publicitarios dos xornais impresos en España reducíronse á metade, e parece que a caída aínda non rematou Tamén caen as vendas e os ingresos xerados por esta vía, ao redor dun 15% dende o comezo da crise, entre un 6 e un 10 por cento no que vai de ano. A circulación dificilmente remontará, pois os xornais impresos levan moitos anos sendo incapaces de captar novos lectores, a pesar das sucesivas promocións de dvds, libros e demais. A media de idade do lector habitual de prensa impresa non deixa de crecer, e parece inevitable a desaparición do actual. modelo de prensa impresa. O futuro, no papel, pasa pola especialización e o arrevistamento. Os xornais dixitais teñen audiencias millonarias, pero até agora non se atopou a fórmula de que sexan rendibles Queda Internet, culpado dunha parte desta crise, pero á vez esperanza da súa solución. O consumo de Internet é relativamente universal en España e hai xa un tempo que en España hai máis persoas que acceden habitualmente á rede que persoas que len habitualmente xornais impresos. Os xornais dixitais teñen audiencias millonarias, pero até agora non se atopou a fórmula de que sexan rendibles; os ingresos que xeran non deixan de ser testemuñais, comezando pola publicidade. Os ingresos por publicidade online crecen, pero moito máis lentamente do esperado. Nas grandes cabeceiras (El Mundo, El País, Marca) supoñen xa máis do 10% do total de ingresos, un millón de euros en cada caso, pero nas cabeceiras máis pequenas a situación é moito máis precaria, cuns prezos CPM á baixa e o mantemento da desconfianza dos anunciantes sobre o novo soporte; confianza xustificada á falta de datos fiables de audiencia ou da elaboración de perfís concretos sobre o tipo de lector de cada medios e o seu comportamento. Tendo en conta, ademais, que nos grandes medios unha boa parte dos lectores entra a través de buscadores ou agregadores, dende calquera lugar do planeta. Ademais, os datos de maio amosan mesmo un descenso nos ingresos por publicidade online, que nos xornais rexionais e locais é do dez por cento. Mentres os grandes diarios facturan ao redor dun euro por usuario único e ano, os medianos están entres 0,5 e 0,6 euros e os pequenos facturan a metade ou menos. Na actualidade hai dous tipos de lectores de medios dixitais: os que chegan ao medio case por casualidade, a través de buscadores, e os que chegan a ti porque ti es ti Na actualidade hai dous tipos de lectores de medios dixitais: os que chegan ao medio case por casualidade, a través de buscadores, e os que chegan a ti porque ti es ti. Os primeiros son maioría (representan ao redor do 75% das visitas), pero apenas pasan uns segundos na páxina e son moi pouco atractivos para os anunciantes. A meirande parte dos lectores fieis son lectores de medios impresos, aínda que comeza a haber un importantes grupo de nativos dixitais que valoran a información de calidade ofrecida polos medios online. Un dos principais retos presentes das grandes cabeceiras tradicionais é completar con éxito o transvase dos lectores e subscritores de medios impresos ás novas edicións dixitais. The New York Times sinala o camiño A esperanza para os xornais chámase pago, conseguir que se traslade á rede o hábito de pagar polo acceso á información A esperanza para os xornais chámase pago, conseguir que se traslade á rede o hábito de pagar polo acceso á información. Os cidadáns norteamericanos declaran informarse máis polos xornais dixitais ca polos xornais impresos. Internet é cada vez menos un soporte de nicho xeracional, e hai xa anos que é igualmente masivo entre os maiores de corenta e cincuenta anos. Porén, a súa preeminencia entre as xeracións máis novas é moi salientable e constitúe un indicador dun crecemento de audiencia sostido nos vindeiros anos. Outro dato que convida ao optimismo é que xa se venderon ao redor de 150 millóns de iPads e tablets en todo o mundo e prevese que en 2014 haxa 400 millóns de tabletas. The New York Times marca o camiño. En marzo do 2011 limitou o acceso gratuíto á súa edición dixital e puxo en marcha o chamado metered model, que permite ler de balde dez noticias cada mes (polo que non afecta aos lectores esporádicos), pero que a partir de aí solicita unha subscrición de algo máis de dez euros mensuais. A aposta do xornal foi moi arriscada: lanzouse en solitario, e de feito outras cabeceiras que seguiron apostando pola gratuidade, coma o Daily Mail, The Guardian ou o Huffington Post aumentaron a súa audiencia neste último ano. The New York Times xa ten máis subscritores dixitais (ao redor de medio millón) que na súa edición impresa Pero triunfou: xa ten máis subscritores dixitais (ao redor de medio millón) que subscritores da súa edición impresa. Ademais, The New York Times mantivo a súa audiencia online e é quen de cobrar máis pola publicidade na súa páxina, pois os anunciantes pagan máis polos subscritores de pago, que len o xornal con máis atención, fidelidade e tempo de consumo. Seguindo o ronsel do NYT ao redor de douscentos xornais locais e estatais estadounidenses puxeron en marcha o mesmo modelo nos meses seguintes. Os máis exitosos seguen sendo os medios especializados (The Wall Street Journal ten case 600 mil lectores online de pago, e o Financial Times roza os 300 mil). E non só nos Estados Unidos. Esta semana a Folha de Sao Paulo converteuse no primeiro dos grandes diarios brasileiros en implantar un sistema de pago dixital polos seus contidos. Unha transición difícil O camiño aberto polo New York Times é a esperanza dos xornais de todo o planeta, pero iso non oculta as tremendas dificultades O camiño aberto polo New York Times é a esperanza dos xornais de todo o planeta, pero iso non oculta as tremendas dificultades. Le Monde ten uns vinte subscritores de pago na súa edición dixital; en España Orbyt, a plataforma de El Mundo e Zeta, roza os 50 mil, e KioskoyMas, a plataforma de Prisa e Vocento achégase a esa cifra. Hai algunhas iniciativas que parecen ir polo bo camiño, coma a plataforma creada en Eslovaquia chamada Piano Media, que por 3 euros ao mes permite acceder a todos os xornais do país. Ou a plataforma creada polo Chicago Tribune, The Economist, Forbes e outras cabeceiras, que tamén permite acceder a todos os medios por un prezo único, unha especie de tarifa plana. Porén, en todos os casos as cifras son moi pequenas, testemuñais. E mesmo os cálculos máis optimistas sitúan obxectivos moi modestos a curto e medio prazo: espérase, por exemplo, que en 2015 os xornais obteñan o 15% dos seus ingresos das subscricións dixitais. A transición, polo tanto, vai ser longa, e posiblemente nunca se recuperarán os empregos que se perderon. Queda tamén a alternativa das microachegas, das campañas de subscrición baseadas na identificación dunha comunidade de lectores Queda tamén a alternativa das microachegas, das campañas de subscrición baseadas na identificación dunha comunidade de lectores á que se apela cunha proposta ideolóxica determinada, ou cunha ideoloxía profesional, cando menos. É o camiño que iniciou Praza hai uns meses e que sostén este xornal, moi semellante á iniciada por Vilaweb hai exactamente un ano con +Vilaweb, unha comunidade de 1800 lectores que paga entre 60 e 500 euros anuais a cambio dunha serie de beneficios simbólicos e de decisión editorial (os asinantes reúnense unha vez ao ano). Para os medios é tempo de experimentar, para os profesionais son tempos duros O problema de base é que a información se foi convertendo nun commodity, un produto sen valor engadido, digamos, intercambiable e que pode ser copiado, distribuído por calquera canle, reproducido, transformado e alterado, sen valor nin recoñecemento de autoría. En Internet prima aínda a cultura da gratuidade, que é moi difícil mudar, e hoxendía apenas o 3,3% dos consumidores paga por contidos dixitais. O escenario mediático na rede componse de portais, agregadores, medios que non pagan pero que a cambio ofrecen visibilidade, medios que se dedican a copiar e pegar o que outros publican... En calquera caso, os medios terán que mudar os modelos; os únicos que poderán cobrar polos seus contidos serán os medios especializados, os medios de nicho, aqueles que acheguen contidos orixinais. Sempre haberá xornais, pero se cadra haberá que comezar a preguntarse que tipo de xornalismo haberá e queremos que haxa, e se as empresas mediáticas que sobrevivan da crise ou nazan dela poderán dar traballo a todos os xornalistas que hoxe se dedican á profesión. Para os medios é tempo de experimentar, para os profesionais son tempos duros.


Summary: O diagnóstico precoz revélase chave na supervivencia. Tamén os tratamentos en unidades asistenciais experimentadas.

Un diagnóstico precoz e os tratamentos en unidades asistenciais experimentadas melloran a taxa de supervivencia do cancro en crianzas, así o evidencian os datos. O Servizo Galego de Saúde (Sergas) continuou a detectar casos de cancro infantil durante a pandemia da Covid-19, rexistrando 70 novos tumores pediátricos durante o ano 2021 e 71 en 2020, cifras similares aos 64 casos detectados en 2019 ou os 69 de 2018. O cancro, a segunda causa de morte infantil En comparación con outras idades, a incidencia de cancro na infancia é baixa. Nos últimos anos, ferramentas como o diagnóstico precoz e o tratamento en unidades asistenciais con experiencia melloraron as taxas de supervivencia, que superan o 70% na actualidade. Con todo, esta doenza é a segunda causa de morte en menores de 18 anos. A falta de consolidar os datos do pasado ano, durante o ano 2020, rexistráronse perto de 840 ingresos de menores de idade nos hospitais da rede pública do Servizo Galego de Saúde e Povisa. Estes ingresos tiveron como obxectivo que as crianzas recibisen atención sanitaria á súa doenza oncolóxica e puidesen seguir algún tipo de tratamento: quimioterapia, inmunoterapia ou radioterapia. A OMS dá máis datos Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), o cancro "é unha das principais causas de mortalidade na infancia e na adolescencia. A probabilidade de que unha crianza sobreviva un diagnóstico de cancro depende do país en que viva. Nos países de ingresos altos, máis de 80% da rapazada afectada de cancro cura da doenza, mais en moitos países de ingresos baixos ou medios, só curan menos de 30%." Estas menores taxas de supervivencia nos países de ingresos baixos ou medios "poden explicarse por un diagnóstico tardío", indica a OMS. A falta de acceso a un tratamento tamén ten grande influencia á hora de determinar a supervivencia.


Summary: Foi durante tempo o epicentro da pandemia da Covid. Agora, con respecto aos países do seu entorno, semella ter a situación controlada de acordo ás estatísticas sobre o número de contaxios e mortes. Non obstante, os expertos son menos optimistas que os gobernantes e piden que non se baixe a garda ante o virus.

Italia, que durante moitas semanas foi o país do mundo con máis contaxios e mortes pola Covid, mantense agora por detrás doutros do seu entorno como España e Francia. As autoridades cren que a segunda vaga está aínda por chegar, mais o certo é que, nos últimos días, mentres que se rexistraban uns 1.500 novos casos diarios en solo italiano, no territorio español e francés esa cifra era até dez veces máis alta. Segundo os últimos datos facilitados onte polo Centro Europeo para a Prevención e o Control de Enfermidades, nos últimos 14 días o Estado español rexistrou 320 contaxios e tres mortes por cada 100.000 habitantes. Francia, 235 contaxios e unha morte tamén por cada 100.000 habitantes. E Italia, pola súa banda, tan só 37 contaxios por cada 100.000 habitantes e unha morte por cada 250.000. O médico Nino Cartabellotta, presidente do Grupo Italiano pola Medicina Baseada nas Probas (Gimbe, polas siglas en italiano), citado por medios italianos, considera que "non hai probas de que o comportamento social e individual, como o uso de máscaras, a distancia social ou a ausencia de reunións, fose mellor en Italia que en calquera outro sitio". Rastrexo e tests masivos Pola contra, Cartabellotta considera que a explicación máis plausíbel apunta cara a unha combinación de factores: correcta e masiva elaboración de tests, sistemas extensivos de rastrexo, estritas medidas de seguridade e o feito de que "o confinamento temperán, rigoroso e duradeiro funcionou mellor aquí en Italia que noutros países que dubidaron en se fechar, fecharon menos tempo e reabriron antes". Membro do panel de expertos científicos do Goberno, Cartabellotta é cauto. Xa no mes de maio sostivo que o desconfinamento era apresurado e que se estaban a pór "os intereses económicos por diante dos sanitarios". Tamén agora considera que "aínda que menos rapidamente que noutros países, desde finais de xullo a curva de contaxios está a medrar de novo" en Italia. O Goberno italiano apostou pola capacidade para facer probas masivas e rastrexar posíbeis contaxios como principais ferramentas para conter a epidemia. "O sistema de saúde de Italia tornouse máis forte", afirmaba optimista o ministro de Sanidade, Roberto Speranza, hai un mes. Consideraba que a capacidade para procurar a orixe dun surto desbotaba a posibilidade de futuros confinamentos a nivel estatal, algo que se conseguiu con maior investimento público. Como funciona o sistema italiano? Cando se detecta un caso positivo da Covid, as autoridades fan tests a toda a órbita de achegados desa persoa ─incluídos familiares, amizades, compañeiros de traballo ou veciñanza─ tanto se estiveron expostos como se non a un contacto físico co contaxiado. Cautela dos expertos Isto permitiu detectar casos asintomáticos, mais segundo comenta en La Repubblica Andrea Crisanti, profesor de microbioloxía na Universidade de Padua e unha das figuras chave na contención do virus en Italia, "chega un momento en que supera a nosa capacidade". "O rastrexo é importante, mais é impreciso. É case imposíbel para calquera lembrar todos os contactos que tivo durante os últimos cinco días ou así, especialmente se a persoa está enferma". Polo momento, nos puntos estabelecidos para facer tests ─aos que se chega en coche, sen necesidade de baixar del─ o tempo de espera é baixo, mais desde o regreso ás escolas a mediados de setembro comeza a haber certas dificultades para poder facer as probas. Unha situación que se vive na maioría dos países de Europa e que en Italia comeza a preocupar. Tamén outro dato mantén os expertos máis cautos que os gobernantes: Italia podería ter números máis baixos de contaxios pola simple razón de que, paradoxalmente, está a realizar menos tests. Segundo cifras do Portal Europeo de Datos, desde o pasado 1 de agosto tanto Francia (1,16 por cada mil habitantes) como España (0,96) fixeron máis tests que Italia (0,46). E desde o 1 de setembro, Francia está a facer un total de 2,06; España, 1,86; e Italia, 0,94. A China, outro modelo de control cando a cifra mundial de mortes chega a un millón Outro exemplo de aparente éxito na contención da Covid é o da China, país onde se orixinou o novo coronavirus. A chave neste caso estaría nas políticas adoptadas durante a primeira vaga. Segundo un estudo publicado a comezos de maio na revista Science, as estritas medidas de seguridade sanitaria estabelecidas nos primeiros 50 días "adiaron o crecemento e limitaron o tamaño da epidemia da Covid-19 na China, evitando centos de miles de casos a data de 19 de febreiro". Esta mesma semana, o presidente do país gabábase da actuación da China para conter a expansión dentro das súas fronteiras. No total do mundo, onte chegábase á cifra dun millón de mortes, aínda que os expertos cren que é moito maior. Segundo o reconto da Universidade Johns Hopkins, os EUA, o Brasil e a India suman case a metade dos falecementos.


Summary: Fronte á diligencia coa que os líderes europeos manifestaron o seu apoio á oposición venezolana, xustificado no clamor popular contra Nicolás Maduro, chamando á celebración coa máxima premura de eleccións libres e transparentes, no que concerne a Alxeria a reacción non foi outra que un inusitado silencio.

No Elíseo andan un tanto menos intranquilos desde que o pasado luns, 11 de marzo, o presidente alxerino, Abdelasis Buteflika, no poder desde 1999 e gravemente enfermo, fixera pública a decisión de non presentarse á que sería a súa quinta reelección. Era a final resposta a semanas de masivas mobilizacións populares ao longo e ancho do país que ameazaban -e aínda ameazan- á estabilidade do que é, trala partición do Sudán, o país africano de maior extensión, cunhas enormes reservas de hidrocarburos e un socio necesario na loita contra o terrorismo e fronte á inmigración ilegal, entre outros andazos, sito a menos dunha hora de avión do territorio francés máis meridional. Aínda que sen recoñecelo, moitos eran -e son- os indicios que viñan a denotar -e denotan- a inquietude francesa. O temor era -e ainda é- tal que Xavier Driencourt, embaixador galo en Alxer, foi chamado ao Quai d'Orsay o 27 de febreiro para dar conta, en persoa, diante do mesmísimo ministro de Asuntos Exteriores, Jean-Yves Le Drian, do estado de cousas no país magrebí. Un uso diplomático que podería ser considerado "normal" de non ser polos agravantes de que o bó de Driencourt tamén mantivo unha longa conversa co presidente, Emmanuel Macron, e que o dossier alxerino está a ser tratado polo miúdo en sucesivos consellos de ministros.Coma sempre cando se trata do seu ex Departamento alxerino, París desprega unha grande prudencia, consciente das vellas feridas ainda non cicatrizadas, temerosa de que calquera medida, xesto ou declaración, por pequena que sexa, sirva para invocar a pantasma da inxerencia. "É ao pobo alxerino, e só a él, a quen corresponde elexir aos seus dirixientes, decidir do seu porvir", declarou diante dos medios, na súa habitual comparecencia semanal, Benjamin Griveaux, voceiro do Goberno. Unha afirmación políticamente correcta que deixa ben ás claras que, visto desde Francia, Alxeria non é Venezuela! A diplomacia francesa, pero tamén o ministerio de Defensa e o de Economía e Comercio Exterior, vixía de preto o dossier alxerino. Importantes intereses están en xogo. En termos económicos, Francia é o primeiro inversor fóra do sector dos hidrocarburos e tamén o primeiro empregador estranxeiro, a través de más de 500 empresas que contan cuns 40.000 asalariados directos e 100.000 indirectos. Alxeria acolle unha fatorai de Renault e outra de PSA (Peugeot), amáis de constituir unha saída importante para o millo francés e importar até o 10% do gas alxerino, cun volume de intercambios bilaterais que no pasado exercicio excedeu os cinco mil millóns de euros. A nivel de histórico e demográfico, cunha densa comunidade de orixe alxerino no Hexágono, pero tamén a nivel económico, elementos istes na base dunha peculiar relación, o país magrebí supón unha preocupación maior para París. A desestabilización de Alxeria tería repercusións xeopolíticas maiores, o cal xa non é só exclusivo de Francia, senón de toda a UE e nomeadamente do sul do continente, co Estado español particularmente exposto. A República dos xenerais é un dos poucos muros cos que Europa conta contra o terrorismo yihadista que prolifera na banda saheliana, a cabalo entre Mauritania, Malí, Burkina Faso, Níxer e Libia. O rol de Alxeria na loita contra a inmigración irregular é tamén dunha importancia capital para Bruxelas, sobre todo tralo visto en Libia, onde a caída do réxime en liza e o deterioro da situación convertíu ao outrora país do coronel Gadafi nunha plataforma privilexiada para mafías e redes organizadas. Amáis, unha situación de inestabilidade en Alxeria podería implicar, a curto prazo, que a xuventude alxerina tentara coller masivamente o camiño do éxodo atravesando o Mare Nostrum. Tal hipótese xa está a ser explotada pola extrema dereita francesa, avivando a Reagrupación Nacional (antigo Fronte Nacional) o medo dunha "invasión migratoria sen precedente" (sic) no caso de derrubamento do actual sistema alxerino. Diante dos riscos que plantexa un escenario de desestabilización en Alxeria, dos que son moi conscientes en París e Bruxelas, pero tamén en Madrid, Lisboa, Roma e Berlín, a opción que máis garantías de paz e estabilidade aporta é a de salvaguardar o actual réxime opaco en liza que se atopa entre as mans dun clan de militares, políticos e homes de negocios que orbitan arredor do presidente Buteflika, que non é máis que a parte visible do iceberg. É por todas estas razón que, fronte á diligencia coa que os líderes europeos manifestaron o seu apoio á oposición venezolana, xustificado no clamor popular contra Nicolás Maduro, chamando á celebración coa máxima premura de eleccións libres e transparentes, no que concerne a Alxeria a reacción non foi outra que un inusitado silencio. Máis aló da maior ou menor dependencia dos hidrocarburos alxerinos e dun mercado potencialmente atractivo a proximidade, antóxase capital o papel e a cooperación de Alxer na loita contra o radicalismo islamita, o crime organizado e, sobre todo, o auxe dos fluxos ilícitos de seres humanos entre ambas beiras do Mediterráneo. Un potencial escenario de desestabilización tería repercusións xeopolíticas e de seguridade de calado. A Europa que se enche a boca cos valores de democracia, liberdade e respecto dos dereitos humanos, tan evocados durante os últimos tempos para xustificar a súa deriva, e inxerencia, na cuestión venezolana, pasa por alto as reivindicacións de millóns de alxerinos que venres tras venres invaden as rúas para esixir un cambio de sistema e elite política. O vello continente non está disposto a asumir os custos dunha auténtica transición política en Alxeria, de aí multiplicación de maniobras discretas impelindo a Alxer para levar a cabo algún xesto susceptible de calmar os ánimos da poboación, sen que por iso se vise amenazada a arquitectura profunda do poder. O sacrificio de Buteflika e a promesa de reformas, que non a súa efectiva implementación, era a principal alternativa que desde Europa, con Francia como punta de lanza, se tentou impulsar. Hipocrisía europea de moi alto nivel, que esixe democracia en Venezuela e no norte de África pisotea a dignidade cidadá a cambio de estabilidade.


Summary: A Xunta levantará as restricións na mobilidade en 7 dos concellos do interior desta zona mais mantén as limitacións en aforamentos, apertura de locais nocturnos ou horarios en toda A Mariña. A veciñanza de BUrela non poderá saír do municipio.

Mantéñense as restricións en toda A Mariña en aforamentos, horarios de feche, número máximo de persoas nunha xuntanza ou prohibición de verbenas. Mais hai cambios a respecto da mobilidade. Sete concellos desta área (O Vicedo, Ourol, Valadouro, Alfoz, Lourenzá, Mondoñedo e Trabada) recuperarán a "mobilidade total" e a súa veciñanza poderá moverse con liberdade por Galiza. Noutros seis concellos (Viveiro, Xove, Cervo, Foz, Barreiros e Ribadeo) a Xunta permitirá a mobilidade entre eles. E, finalmente, en Burela, os seus habitantes non poderán saír do termo municipal agás naquelas excepcións previstas. Esta é a decisión anunciada polo conselleiro de Sanidade, Vázquez Almuíña, após a xuntanza do comité de expertos. A Mariña fica dividida en tres zonas, Un 'foco quente' que se cinxe a Burela por ser onde hai unha incidencia acumulada (I.A) de casos de coronavirus "alta". Unha segunda, "zona morna", cunha I.A "importante" e que conforman os concellos costeiros da comarca agás O Vicedo. E unha terceira, "zona fría", na que están eses 7 municipios que recuperan a mobilidade total. En calquera desas tres zonas, iso si, mantéñense durante 5 días as restricións en aforamentos, horarios ou reunións. Estas novas disposicións fixaranse nun Diario Oficial da Galiza (DOG) especial que se publica esta sexta feira e que serán aplicábeis desde as 00:00 horas. "Brote controlado" O conselleiro afirmou que na Mariña o brote está "controlado", argumentando que non hai risco de "diseminación" da Covid e que o número de persoas hospitalizadas é "baixa". Unha afirmación que o conselleiro realiza no día en que o número de casos activos aumenta, segundo informa o Sergas, en 17 e xa suman 182. En canto a casos positivos rexistrados nas últimas horas son 19.


Summary: Tardou en chegar, pero de que modo! Facendo historia, Ana Peleteiro abriu a conta das medallas da Galiza en Toquio 2020, e a festa ameaza con seguir, pois a vela, o piragüismo, o fútbol ou o propio atletismo con Adrián Ben ofrecen opcións moi reais de elevar o país nun medalleiro no que ocuparía o posto 75 de 204.

Galiza, por fin, irrompeu no medalleiro dos Xogos Olímpicos e, cun pouco de sorte, en breve o bronce de Ana Peleteiro no triplo salto podería estar acompañado por até dous metais máis, grazas a Támara Echegoyen e Iago López Marra na vela. Ambas as deportistas disputarán esta madrugada cadansúas 'Medal Race', a regata definitiva na que se dilucidaron as medallas. Quen o ten máis complicado é a ourensá, pois parte na cuarta posición con 78 puntos, por detrás de Alemaña (73), Países Baixos (71) e Brasil (70), aínda que, afortunadamente, na 'Medal Race' os puntos teñen valor dobre, polo que o soño da remontada faise máis plausíbel. Iago López e o seu compañeiro Diego Botín, pola súa banda, afrontan un escenario algo máis doado para lograr a medalla, na terceira posición empatados a 56 puntos cos segundos clasificados e a tan só catro dos líderes, Nova Zelandia, ademais de contar cunha cómoda renda de 10 puntos sobre a cuarta praza. No caso desta madrugada confirmarse algunha destas dúas opcións, uniríanse ao histórico bronce de Ana Peleteiro no triplo salto, no que foi o primeiro metal olímpico galego na modalidade de atletismo, fazaña que ten o mérito engadido de producirse no marco dun concurso de altísimo nivel, no que a gañadora, Yulimar Rojas, rachou primeiro co récord Olímpico e despois co Mundial, e a propia Ana Peleteiro viuse obrigada a mellorar por dúas veces a súa Mellor Marca Persoal e récord de España para lograr superar á xamaicana Ricketts, cuarta clasificada. Cara ou cruz para Rodrigo Corrales e Alberto Abalde A xornada da terza feira, 3 de agosto, nos Xogos Olímpicos tamén depara dous épicos choques con protagonismo galego. Por un lado, Alberto Abalde enfrontarase á multitude de estrelas NBA nos cuartos de final do baloncesto, mentres que Rodrigo Corrales agarda poder frear o poderío sueco para clasificarse para as semifinais do balonmán, rolda na que xa está Iván Villar no fútbol, aínda que o porteiro do Celta será suplente ante os anfitrións do Xapón.


Summary: M3, con sede en Cartaxena, traballou nas obras de mellora da central térmica e agora deixou sen traballo a trinta persoas.

A situación nas Pontes é cada vez máis complicada para as empresas do entorno da central térmica. Trinta traballadoras e traballadores da empresa auxiliar M3 con sede en Cartaxena (Murcia) denunciaron a pasada quinta feira o seu despedimento sen cobrar, nalgún dos casos, máis de mes e medio de salario por traballos para outra compañía, Imasa, nas obras de mellora que Endesa está a realizar nas súas instalacións nas Pontes. Vicente Vidal, responsábel de CIG-Industria na comarca de Ferrol, afirmou que "a situación dalgúns destas traballadoras e traballadores é desesperante". Apunta que algúns "non son de aquí" e mesmo houbo un caso que "tivo que recorrer a Cáritas para poder manterse". O persoal desta empresa denunciou que algúns cobraron algunhas cantidades das súas nóminas após poñer en coñecemento de Imasa a situación que estaban a padecer. "Mais outros non percibiron ningún tipo de salario polos cincoenta días traballados, ademais do seu despedimento posterior", asegura Vidal. O responsábel de CIG-Industria sinala que "alguén ten que facerse cargo desta situación, ben a propia M3, que foi quen contratou a este persoal, ou Imasa, e no último caso Endesa, que é para quen realizaron os traballos". Suspendida a marcha desde As Pontes á Coruña A marcha desde As Pontes até A Coruña que está a realizar o grupo de traballo creado no municipio para demandar unha transición xusta e a continuidade da central térmica de Endesa suspendeu por mal tempo a última etapa desta sexta feira que tiña que rematar na Coruña. A primeira etapa tivo lugar a pasado 10 de decembro desde As Pontes até A Capela. Ao día seguinte a marcha continuou desde A Capela até o municipio de Miño. Esta quinta feira percorreron a pé o tramo entre Miño e Bergondo.


Summary: A "alarma antieólica" actívase en Ordes. Fano as veciñas e veciños que tremen polo aluvión de proxectos eólicos en trámite que axexa a comarca e que, aseguran, faría "incompatíbel" o seu modo de vida, baseado fundamentalmente nas actividades do sector primario. Os muíños ficarían "ao carón das aldeas".

En xuño de 2018, o Concello de Ordes aprobou unha declaración institucional para que a comarca na súa totalidade ficara "libre de parques eólicos", un texto que contou co beneplácito de PP, Unión por Ordes e BNG, e coa única abstención do PSOE. A esta iniciativa sumáranse os rexedores de Frades, Mesía e Oroso. Porén, tres anos despois a Xunta da Galiza está a tramitar nove novos proxectos de enerxía eólica nos municipios da comarca, aos que habería que sumar os dous que promove Greenalia a través do Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco) e que afectarían Tordoia e Trazo —Orzar e Tornado, ambos cun informe desfavorábel da Xunta por se atoparen alén das áreas estabelecidas no Plan sectorial eólico—, e o de Pedrabante, presentado pola mesma vía por Iberdrola no mesmo emprazamento. En total, 152 aeroxeradores en fase de tramitación que afectarían todos os concellos da comarca agás, polo de agora, Oroso. Con todo, o impacto da enerxía eólica na comarca non se limita aos aeroxeradores que se prevé erguer no territorio: boa parte dos proxectos que se están a tramitar no norte do país desembocarían a enerxía xerada na subestación transformadora do Mesón do Vento (Ordes): "É un nodo de conexión interrexional porque de aquí se transporta a enerxía a Portugal ou Castela", afirma en conversa con Nós Diario a portavoz da plataforma Salvemos a Comarca de Ordes, Jessica Rey. Para ela, "non ten sentido producir de forma masiva nunha mesma localización para distribuíla a miles de quilómetros", xa que deste modo "pérdese moito durante o traxecto". "As renovábeis son sostíbeis en si, mais este modelo non o é porque todos os prexuízos quedan para nós", lamenta. De se aprobaren os diferentes proxectos que actualmente se atopan en trámite, a comarca ordense ficaría cercada por centos de quilómetros de liñas de alta tensión. "Imos vivir en medio dun polígono industrial. Hoxe os eólicos xa non os sitúan no alto dos montes, senón ao carón das aldeas", conclúe. A respecto do contacto mantido coas empresas promotoras, nomeadamente Green Capital Power, censura: "Nunha reunión coa veciñanza recoñeceron que estaban a fragmentar os parques —Gasalla, Legre, Monte Inxerio e Solpor— para tramitalos a través da Xunta, e que se os proxectos eran declarados legais, daríalles igual a nosa oposición. Fronte a isto, pouco podemos falar". Voz de alarma nas Encrobas A veciñanza de Cerceda está chamada nesta terza feira a participar —ás 21 horas, no Campo da Feira do municipio— na reunión de urxencia convocada por Salvemos a Comarca de Ordes e SOS Encrobas, a fin de informar as persoas afectadas, tanto propietarias de terreos coma habitantes da zona, sobre o impacto que terían os eólicos proxectados. Dous dos parques, Encrobas e Meirama, afectarían gravemente o lago restaurado após o fechamento da central térmica. "Querer construír dous parques neste lugar que volve ser un espazo natural parece unha incoherencia. Pero, máis aló do propio lago, na contorna das Encrobas hai dúas aldeas con numerosas explotacións gandeiras e agrícolas. O noso modo de vida é totalmente incompatíbel co modelo produtivo das eólicas", sinala a este xornal unha das integrantes de SOS Encrobas, Emi Candal. O impacto destes proxectos non se limita ás liñas de alta tensión e os propios aeroxeradores, senón que a instalación dun parque eólico supón tamén a apertura de pistas e viais en emprazamentos do territorio que as promotoras "non compran, alugan". "As persoas propietarias non saben durante cantos anos van perder a utilidade deses terreos", alerta. Aliás, Candal salienta que o prezo por metro cadrado que se está a ofrecer é de 0,8 euros. "É unha contía vergoñenta que lles impide manter a súa actividade", lamenta. "As torres e as liñas de alta tensión polas que deixa de circular enerxía quedan aí de forma permanente. O impacto nunca remata, se deixa de interesarlles ficamos cos residuos", sentencia. Pontón denuncia en Xanceda que o boom eólico ameaza o desenvolvemento do rural En primeiro plano, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e a avogada e socia de Casa Grande de Xanceda, Victoria Armesto (Foto: Nós Diario). A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, visitou onte as instalacións da Casa Grande de Xanceda, unha explotación agrogandeira ecolóxica e sostíbel nesta aldea do concello de Mesía, co fin de coñecer de primeira man a repercusión do "boom eólico deseñado a favor do lobby eléctrico". "É un modelo que ameaza proxectos emblemáticos de desenvolvemento no medio rural, capaces de recuperar terras, fixar poboación e crear emprego, e todo iso de maneira sustentábel", lamentou. Así mesmo, Pontón salientou que estes aeroxeradores, "xigantes de 200 metros de altura", xa non se proxectan nos montes "coma no pasado", senón "ao carón de núcleos de poboación, de actividades económicas e de explotacións agrogandeiras".


Summary: José Manuel Pequeño: "Eu teño clarísimo de que se os socialistas gañamos as Eleccións Autonómicas, nunha lexislatura teríamos a Autovía completa"

Escóitanse os primeiros ecos do anuncio do novo treito da "Vía de Altas Prestacións". Se a propia alcadesa de Vimianzo amosábase "triste" por ver que a Xunta non asume o enlace co polígono, hoxe é o alcalde de Dumbría, tamén socialista, o que amosa a súa disconformidade con todo o procedemento de construción desta necesaria infraestrutura. Unha estrada (pola que xa levamos esperando demasiados anos) que xa tivo ata 4 nomes, pois o proxecto comezaba como unha Autovía, pasou por Vía de Altas Capacidades (VAC), tornouse en Corredor e remata chamándose Vía de Altas Prestacións (VAP), recortando un carril por sentido ao proxecto orixinal a pesar de ter feito os movementos de terras dende hai anos para doble carril. Para José Manuel Pequeño ten outro nome: "O Corredor da Morte". O alcalde dumbriés lembra a experiencia do corredor do Salnés, o do Morrazo ou da Barbanza, que tiveron que ser desdobladadas pola alta siniestralidade. Datas e cifras Pequeño fai memoria. "O PP sempre creu no proxecto primitivo que tiña Feijoo cando estaba de Conselleiro. Pero cando socialistas chegan ao poder co bipartito, despois de varias reunións dos alcaldes da zona, conseguimos que se cambiase o proxecto por unha Autovía para unir Fisterra e A Coruña. En 2008 sacaron a contratación de toda a Autovía a Brens, e ata viu Toruiño a poñer a primeira pedra, facendo as expropiacións de todas as parcelas ata Berdoias, e facendo tamén os movementos de terras e a explanación" (ata Berdoias hai outros 8 km cos terreos xa expropiados e acondicionados dende 2014). Moitos lembran aquela visita do Conselleiro Agustín Hernández de 2012 na que aseguraba "en 2013 poderá circularse entre Carballo e Berdoias a través dunha autovía libre de peaxe". Pero chegou a crise, e houbo ata dous anos de parálise absoluta das obras. Precisamente nese 2013, o mesmo Conselleiro riuse de toda a Costa da Morte asegurando que a Autovía estaría rematada no 2016, sen facer referencia ningunha aos retrasos. Finalmente, en 2016 e tras 13 anos de espera, inaugurouse a metade da Autovía prometida. Dende aquela, non houbo un só euro investido na infraestrutura ata o anuncido da pasada semana. As cifras tamén fon polémicas no seu día: "Nese ano 2008, os socialistas tiñamos contratado 60km, por 584 millóns de euros, que saia cada km a 10 millóns de euros. Entrou o PP e reduce a 42km o proxecto, pero saca un orzamento de 930 millóns. Entón houbo unha alarma terrible, e tralas protestas reducen a contratación por 773 millóns de euros os 42 km a COPASA. Ao final quedaron 27 km por 620 millóns. Reduciuse de 60 a 37, e o km pasou de 10 a 22 millóns de euros. Esa foi a variación que provocou o PP", explica. Ampliación tamén con recortes Pequeño ve ademais graves recortes no proxecto de ampliación ata Vimianzo. "De pouco vale chegar ata Vimianzo sen non hai enlace ata o Polígono, pero é que ademais "a Consellería aseguran que ten intención de eliminar os viadutos do proxecto porque estorban para o Corredor… Din que están facendo o proxecto novo, cando xa hai un proxecto prefectamente definido. Son circunstancias que non son entendibles, porque algo non casa. Alguén tense que facer responsable dos cartos públicos", lamenta Pequeño. Un Pequeño que ten claro, neste período electoral: "Se eles non son capaces de facelo, se queren facer o Corredor da Morte, que marchen e outros o faremos posible. Eu teño clarísimo de que se os socialistas gañamos teríamos nunha lexislatura a Autovía completa", promete. Novas da Autovía 21-02-2020: Anunciada a ampliación da "Vía de Altas Prestacións", con saída pero sen enlace co polígono de Vimianzo. Outubro 2019: Os Orzamentos da Xunta inclúen 1 millón de euros para a VAC, pero as obras non comezarán ata 2021. Xuño 2019: A Xunta descarga no Goberno Central a conexión da Autovía co polígono de Vimianzo. Novembro 18_ "A este ritmo, o Corredor da Costa da Morte estará completo en 2070". Maio 18: A Autovía Costa da Morte, a segunda menos utilizada de toda Galicia. Marzo 17: De Autovía a Corredor: Un novo recorte para a imprescindible infraestrutura da Costa da Morte. 09-03-17: O PSdG solicita un acceso directo ao polígono de Vimianzo na prolongación da autovía da Costa da Morte. 2016: 13 anos despois, a Costa da Morte terá por fin, media Autovía. 2014: As máquinas volven traballar na Autovía Costa da Morte case dous anos despois. 2013: O Conselleiro ríese da Costa da Morte asegurando que a Autovía estará rematada no 2016. 2012: O Conselleiro ratifica unha Autovía ata Berdoias rematada no 2013 e sen peaxe. 2008: Touriño chega pola VAC e pon a primeira pedra da Autovía Costa da Morte.


Sen demasiadas excepcións que a pensaran, Europa ten dedicado máis tempo problematizar as súas vulnerabilidades e insuficiencias que a emendalas. O que non é necesariamente mau. Hai quen xa fala do Notre 11S. Un desafío. Haberá un antes e un despois. Nen Francia nen Europa poderán facer como se nada tiver acontecido, afírmase, logo do asasinato a sangue frío dos máis sobranceiros representantes da grande tradición de debuxo satírico e de pensamento crítico do xornalismo francés. Entras acontecía iso en París, no Iemen un carro bomba atribuída a Al-Qaeda estoupaba diante dunha academia de policía matando 37 persoas. Reparemos nas reaccións: tratándose do Charlie Hebdo, en seguida deuse por evidente que os autores da matanza eran fanáticos islámicos e non extremistas xudeus ou cristiáns. Hollande comparecía co conselleiro de comunicación e Sarkozy aparecía falando como se fose o presidente da República, coa bandeira francesa e europea de fondo e sen a insignia de UMP (Union pour un Mouvement Populaire). Os extremistas musulmáns optan por matar en nome de Deus, o que conduciría a facernos unha pregunta: hai aspectos no islam que leven indefectiblemente á violencia, ao submetimento das mulleres ou ao terrorismo? Quen quixer pescudar atopará argumentos en III.110, IV.91, VIII.7, IV.34, XVI.58. Poucas luces atoparán alí. E o mesmo poderiamos facer coa segunda parte da Biblia cristiá e cos libros da Torá. Tamén sería reducionista facermos dos irmáns Kouachi representantes dun feito relixioso complexo e diverso. De feito, son os musulmáns os principais afectados (dos habaistas até os iaziditas, pasando polos cristiáns e ahmadi e outras minorías). Pode a relixión levar ás persoas a facer algo máis? Se hai algo inherentemente fundamentalista é a relixión sen Iluminismo. Certo é que quen mata ben podería non ter matado, mas nestes eidos sabemos ben o que custou amansar o cristianismo. O problema non é a inmigración, mas o monoteísmo cando se fai política e sae do escenario íntimo. E non só a relixión, todo aquilo que nos ancora ao prexuízo. Como todo o que é inefábel e hai que calar porque non se pode discutir. A ferida narcisista do 11S serviulle aos fundamentalistas republicanos dos EUA para defenderen exactamente o contrario a Voltaire e as revolucións americana e francesa, berce dos dereitos humanos. Porque hai moito no atentado ao Charlie Hebdo de xeopolítica: da independencia de Alxeria, da absurda guerra de Iraque e do apodrecemento do conflito sirio instigado pola CIA e o Mossad e as monarquías reaccionarias do Golfo, do seu financiamento occidental e da administración de doutrina relixiosa. Os outros fundamentalistas - a extrema dereita lepeniana- tiñan a leira estercada. A miúdo o apelo á seguridade sirve para lexitimar calquera caste de idea, mesmo aquelas que afirmándose fillas do Iluminismo non son máis do que ideas liberticidas nas que entre outros funestos repartos, as poboacións contan pouco ou nada. Porque a maior proba da liberdade de expresión aínda segue a derivar de quen se atreve coas relixións de toda caste, nun intre no que o máis estendido non é o laicismo mas a crenza xeneralizada en calquera leria que no mercado político-espiritual haxa. Incluídas as receitas dogmáticas que non aceptan que Dióxenes lles siga a mexar no adro da igrexa ou na soleira de Wall Street. Deféndese o dereito de prensa cando o que se está a valer con devoción apoloxética é a propia concepción do mundo. Non hai que ir moi lonxe, abonda poñer en causa versículos, constitucións, realezas, feitos milagreiros, calquera experiencia hierofánica ou calquera outra profecía pouco razonante, para xerarmos unha boa récola de ofendidos nun país que seica se di laico e "secular". Non hai moito no catolicisímo entorno da escola pública máis próxima souben dun adolescente empurrado e insultado polos seus compañeiros logo de ter afirmado que non acreditaba en deus. Como se ceba esa arrogancia dominadora tornada lei para os demais? A violencia jihadista é funesta fóra de Europa, unha evidencia verificábel dada a súa concentración xeográfica. Mais derivar en nome do respecto das crenzas e da seguridade unha coartada para recortar dereitos e liberdades aproveitando o medo pos-atentado terrorista, non deixa de mostrar o fracaso do proxecto liberal europeo: que a precarización ache na tentación jihadista un xeito de consolo e recoñecemento. Sería doado irmos debullando perfís relixiosos até a caricatura e obviarmos, por exemplo, que non hai moito na antiga Iugoslavia os fanáticos cristiáns cargaran metodicamente contra os musulmáns. A violencia contra as mulleres, e en particular nos casos en que as vítimas son asasinadas en nome da "honra da familia", están cada vez mais retratados como un fenómeno xeneralizado musulmán, embora estudos ben informados, como un realizado pola Comisión das Nacións Unidas sobre os Dereitos Humanos, teña relatado que tais crimes son transculturais. Barómetro. Invariablemente, o tema do islam pode contribuír para a consolidación de medos sociais dispares e de traumas, nun imaxinario xenocida que o mainstream político non fai máis que cultivar fabricando a fantasía ideolóxica da ameaza do islam como un todo homoxéneo entanto xiítas e sunnitas fan a guerra e mentres os talibáns representan unha pola do islam, a Nobel da paz Yousafzai, representa a contraria. Segundo un inquérito de The Guardian, poboación musulmá en Francia é o 8% entanto a cidadanía pensa que é do 31%. Sen evidencia que o demostre, o risco de que o malestar social soterrado agrome en forma de islamofobia é grande se continua a manterse esa percepción ao nesgo. Porque a exclusión ten adoptado diversas formas de manifestación fráxil que permiten deducir que máis alá do campo de fútbol e da cancha de baloncesto, hai individuos excluídos do cerne das sociedades francesa e europea. Nese devalo, o concepto de cidadanía a través da educación tense perdido a favor do illamento social ao que se quere combater co único alicerce do dereito penal. Lembremos que en 2005 falaba a "banlieu" de París, case toda ela de orixe alxeriana. Parábase o ascensor social na terra da igualdade. Alén Pireneos teñen moi claro que cando se fala de diversité fálase dos outros. Árabes e negros tamén o teñen moi claro, a diversidade son eles. Nos disturbios dos arrabaldes, os fillos dos inmigrantes educados autodenominábanse indigenat para denunciar a exclusión de cidadanía, recuando á situación dos seus avós emigrantes. Hogano, en Europa podemos imaxinar un cristianismo progresista, unha relixión de paz no nome da cal non hai tanto tamén se mataba. E gostamos de imaxinar un islamismo homologábel ao cristianismo aparentemente ausente mas que segue a axir, seguindo aos críticos pos-coloniais como o "albo" das relixións (o grao cero da normalidade, da "verdadeira" relixión en relación á cal todas as outras relixións son distorsións ou variacións). Porén, todas as vulgatas e suras xustifican o inxustificábel malia os credos moderados e tolerantes da corrección política. Velaquí un dos vértices do problema civilizatorio. En algún momento, haberá que tomar a serio que se nos presenten o neoliberalismo como horizonte insuperábel e a promesa absoluta que fornece a relixión monoteísta como todo aquilo que non é susceptíbel de ser discutido nin submetido a verificación. Lémbranos Žižek que mesmo no caso de movementos claramente fundamentalistas, débese ter coidado para non perder a súa compoñente social. As forzas feudais no Paquistán son o "aliado natural" da democracia liberal entanto os talibáns eran presentados polo New York Times na primavera de 2009, cando ocuparon o val de Swat no Paquistán, como "unha revolta de clase que explora as profundas fendas entre un pequeno grupo de ricos latifundarios e os seus arrendatarios sen-terra". Sabido é que os liberais occidentais adoitan "preocuparse" cando nos países musulmáns a xente se revolta en nome da liberdade e a xustiza e non en nome de deus. Pesar diso, ao liberalismo eurocentrista abóndalle dicir que o responsable é o estado islámico entanto o populismo fundamentalista ocupa o baleiro dunha Europa dogmaticamente neoliberal que se nos presenta como un feito político-administrativo consumado. Porque focalizar entón o problema sobre ese bode expiatorio e non sobre a decadencia civilizatoria de Francia e de Europa, sobre o baño de sangue alxerino, a guerra en Malí ou o fundamento das intervencións militares neocoloniais en nome dos dereitos humanos? Porque non pensalo en termos do papel das relixións monoteístas nas sociedades chamadas "seculares"? Ao cabo, os responsables que dispararon os kalasnikov teñen nomes e apelidos alxerinos e cidadanía europea. De onde é que vén esa pulsión de morte de un mesmo e dos outros? Da falta de laicidade realmente presente, que non é outra cousa que a posibilidade de cuestionar os preconceitos dos outros. Aquí política e relixión amosan a súa raiceira común porque o preconceito fai pobo e define o que non se acae a ele até reducilo a estraño, a estranxeiro. A diferencia das vítimas do 11S, os doce mortos do atentado contra o anticlerical Charlie Hebdo sabían que podía acontecer. Reparemos no premonitorio e derradeiro cadriño de Charb: "Sen atentados en Francia". "Agardade. Aínda temos tempo até final de xaneiro para felicitarvos o ano", retruca un home armado. Trátase dunha tradición satírica única que o caricaturista Willem de 'Charlie Hebdo -que o día do atentado non estaba na redacción- reflectía mais unha vez:"os novos amigos" que lle saíron á revisa "fan vomitar." "Temos unha morea de novos amigos como o papa, a raíña Isabel e Putin. Para escachar cosa risa". Para expresar a dor abondaban os cidadáns na rúa. Non deberíamos ficar tan fascinados cos momentos sublimes de unión. Incomódame a foto dos presidentes en París. Mostra o cínico pragmatismo dos dirixentes e a simplificación do problema. Que acontecerá mañá? Mudará algunha cousa en Palestina? Seguirán a marxinalizar a esquerda secular e o seu potencial emancipatorio na Tunisia e no Exipto?


Summary: Ferreiro e a Marea Atlántica sinalan o 26M como unha "elección entre volver ao escurantismo ou seguir avanzando cara ao futuro", mentres o PSOE agárrase ao impulso de Sánchez, o PP eríxese como única alternativa á esquerda e o BNG chama aos descontentos co goberno local.

Ninguén quere ser pasado na carreira pola alcaldía da Coruña. Os primeiros días da campaña municipal reiteran o interese dos principais candidatos en fixar cadanseu marco de debate, diferentes no fundamental pero semellantes nun propósito bastante común: defender a bagaxe máis achegada e obviar o pasado máis incómodo. Ollar cara adiante e non regresar atrás, ou polo menos non demasiado. Esa é a dicotomía. Insiste en situar aí o debate a Marea Atlántica e o seu candidato a alcalde, Xulio Ferreiro, consciente dunha equipaxe aínda lixeira, sen grandes escándalos nin lousas pesadas e coa lembranza da sorpresa e aire novo que supuxo a súa entrada en María Pita. Advertiuno de novo no debate que os principais aspirantes mantiveron este mércores na TVG, como xa fixera o martes no da Radio Galega. Para o actual rexedor, a "decisión" no 26M será a de elixir entre "volver ao pasado ou seguir avanzando cara ao futuro". "Regresar ao escurantismo, á cidade onde algúns pensaban que todo era seu e onde se decidían as cousas no reservado dun restaurante ou a un modelo verde, sustentable, sen hipotecas, igualitario...", dixo en clara apelación ao anterior goberno do PP, pero tamén aos anos de executivos do PSOE. Xulio Ferreiro cre que a "decisión" do 26M consiste en elixir entre "volver ao pasado ou seguir avanzando cara ao futuro"A candidata socialista á alcaldía, Inés Rey, defende a "acreditada" xestión daqueles gobernos de Francisco Vázquez e Javier Losada para un modelo de cidade que lembra de éxito e con pegada social, pero sabe tamén que reivindicar de máis aquela etapa pode levala a esvarar cos obstáculos que a Marea coloca ante o seu espello. A sentenza do Conde de Fenosa --e o acordo que evitou un importante problema económico no Concello--, o caso Someso, a Agra de San Amaro... As "desfeitas urbanísticas" que o actual goberno local sempre advirte que tivo que solucionar nos últimos catro anos ensombrecen o discurso dun PSOE local que prefire coller a onda de Pedro Sánchez. "Subámonos ao tren de progreso no que se subiu España", pide a aspirante socialista nas súas intervencións. "Volvede depositar a confianza no PSOE, como fixemos todos o pasado 28A, converténdonos en primeira forza na cidade", repetiu Inés Rey na visita este luns á Coruña de Sánchez, candidato polo que ela non apostou nas primarias do partido –apoiou a Susana Díaz-- e obxectivo das críticas máis furibundas do que fora o seu mentor na agrupación local, Paco Vázquez. "Subámonos ao tren de progreso no que se subiu España", pide a candidata do PSOE, Inés Rey, que intenta aproveitar o impulso de Pedro Sánchez nas xeraisA carreira, á vista das enquisas e das sensacións dos propios partidos, céntrase en decidir quen se fará coa alcaldía. Se o impulso da vitoria socialista nas xerais lle dará a Rey o bastón de mando ou se a Marea Atlántica aguantará como primeira forza da esquerda e recuncará Ferreiro, que insiste en que se no 28A se votaba "con temor" agora "toca votar con ilusión, xa non con medo". Nos votos mareantes que o PSOE recibiu prestados nas xerais e na capacidade ou non dos socialistas de reter esa onda de cambio estará a clave. A dereita, tocada polo resultado de hai menos dun mes, afronta un panorama máis difícil. Beatriz Mato, a grande aposta do PP, únese á candidata socialista nas críticas á "parálise" na cidade, nos ataques á "inexperiencia" do executivo local ou ao exceso de sucidade que denuncian acotío. No caso de Mato, o pasado tampouco lle parece rendible. Coas siglas do PP case invisibles, cunha campaña personalista e con escasas alusións ao seu paso pola Xunta, son PSOE e Marea Atlántica quen aluden cada pouco ao "pasado escuro" ou á "corrupción" da súa formación. "Eu non estaba daquela", encárgase de aclarar a candidata cando lle fan referencia a algunha polémica do anterior goberno popular. "Eu nin tan sequera estaba", insiste tamén Inés Rey cando a alusión é a executivos socialistas. De novo o pasado. A carreira, á vista das enquisas e das sensacións dos propios partidos, céntrase en decidir quen se fará coa alcaldía: se a socialista Inés Rey ou se o actual rexedor, Xulio FerreiroA Marea non ten tanto, pero teno. Aquela vaga de cambio post-15M impulsouna, tamén coa axuda dun Podemos e un Pablo Iglesias prescindibles catro anos despois. As diferenzas internas na formación morada e no espazo de En Marea afectaron e poden afectar, pero tamén fortalecer unha formación que amosou a cohesión que noutros lugares non se deu. A aprendizaxe e a inexperiencia pasoulle tamén factura en varios momentos dun mandato no que fontes do goberno local presumen de "aguante" ante o "clima de acoso" pero onde ese escudriñar esaxerado non libra da penitencia. Neses erros, nesa "incapacidade" é onde o BNG busca incrementar apoios. Un Bloque que, precisamente, apela á súa garantía de apoio a un goberno de progreso e chama a antigos votantes da candidatura municipalista decepcionados co seu rumbo. E que alude á bagaxe contrastada de experiencias municipais recoñecidas noutras vilas e cidades galegas, pero non tanto á experiencia de goberno xunto ao PSOE na cidade. Doutra volta o pasado. "A Marea ilusionou moitos coruñeses hai catro anos, pero dilapidou ese capital de ilusión por unha xestión totalmente ineficaz", di Jorquera"Recoñezo que hai catro anos, a Marea Atlántica foi capaz de ilusionar a moitísimos coruñeses e coruñesas, pero dilapidou ese capital de ilusión por unha xestión totalmente ineficaz nestes catro anos", di Francisco Jorquera, o ex-deputado no Parlamento galego e no Congreso e candidato a alcalde, que considera que o BNG será quen de levar a cabo "as transformacións" que A Coruña precisa e que di que aínda non se deron. Mentres a Marea Atlántica presume de "cambio de modelo" e de ter asentado un "proxecto de cidade" que a afasta do pasado, o BNG apela a máis e mellores mudanzas, o PSOE impúlsase en Pedro Sánchez e o PP de Mato érguese como única alternativa a un suposto caos, á espera de se a prevista irrupción de Ciudadanos é importante ou menor. Nunha campaña que teima en centrarse no futuro, aínda que de diferentes maneiras.


"¡ Entender, entender, temos que esforzarnos por entender !" A Hannah Arendt, in Memoriam. Civilización: occidente y el resto. É o novo xoguete intelectual que ven de emocionar a Mario Vargas Llosa, un novo enxendro de pornografía intelectual escrito por Niall Ferguson que trata de intelectualizar as razons polas que o enorme falo de Mr. Occidente aventaxou e hexemonizou durante 500 anos ao resto de civilizacións transmitíndolles, ademais, os seus usos, costumes, institucions e métodos para producir riqueza, que ven a ser o mesmo que dicir a súa cultura, o seu código civil e o seu sistema político, económico e educativo. Case nada. Vai sobrado Mr Niall. Seis son, en concreto, as razóns que o pornógrafo Niall expón no seu enxendro, a saber: 1. A competencia en países europeos independentes; En realidade, o que Niall Ferguson chama a competencia intra e extra muros dos estados modernos, posta en valor orixinalmente polos propios estados e mercados nacionais, non deixa de ser a competitividade – cousa ben diferente á competencia - económica e militar entre os mesmos, tanto no endo coma no exo-espazo xeográfico de influencia. O resultado desa competitividade xa a coñecemos todos; as dúas guerras mal chamadas mundiais e un monto de guerras civís. 2. A revolución científica do século 17 para adiante; Niall expón, ademais, que os descubrimentos e avanzos da física, química, bioloxía… etc, todos europeos – só menciona ás ciencias chamadas duras, coma se as ciencias sociais e humanas tivesen algo que envexarlle ás primeiras, e viceversa -, foron razón suficiente para explicar a hexemonía de occidente. O feito de que moitas desas ciencias tivesen que fermentar durante milenios filosóficamente a súa madurez como tales, mesmo antes da Antiguidade clásica e o renacimento, e o feito de que os seus métodos e interrogantes existiran alén do espazo xeográfico de influencia da civilización grega e a civilización mediterránea, entrando en contacto recíproco con científicos e filósofos que se expresaban dende linguas e culturas non-occidentais, non interesa demasiado, ao parecer, a Niall Ferguson. E menos lle interesa, como era de supor, que aínda hoxe non existan criterios e/ou consensos claros para denominar co termo civilización determinadas formacions humanas, e que non haxa, ademais, forma posible de defender a existencia de compartimentos estancos ou fronteiras académicas impermeables no seu estudo comparado. A ilusión da diferencia total entre eso que chamamos civilizacions, así coma entre linguas e culturas, é tan banal como a ilusión da superioridade dunhas sobre outras, pois, ao fin e ao cabo, en moitísimas ocasions e contextos, esa diferencia total que construímos entre nós e os outros non é máis que a radicalización extrema e reactiva perante a vontade de asimilación cultural por parte dos grandes estados – modernos ou pre- modernos - e da discursividade lingüística e cultural da que fan uso as súas castas dominantes para afortalar e oficializar simbólicamente o consentimento no exercicio do poder. A totalización do discurso diferencialista serve, sí, coma retórica e práctica de resistencia, mais non coma proxecto social alternativo, pro-activo e propositivo. 3 – O imperio da lei e do goberno representativo basado no dereito de propiedade xurdido no mundo anglosaxón; Agora tócalle o turno á law do imperio moderno. Outras veces tócalle á Lex do imperio clásico, é dicir, ao estado de dereito da Roma Imperial. Cómico. Nun recente artigo conxunto firmado – non sei se escrito – por Felipe González e Valery Giscard, titulado Por una conciencia Europea, ámbolos dous escollían, entre outros elementos, os instrumentos necesarios para construíla. Entre estes instrumentos estaba, por suposto, o devandito dereito Romano que, textualmente, Europa – cómico anacronismo semántico e histórico: ao parecer esa cousa chamada Europa xa estaba en xestación antes da caída do Imperio Romano – presenciou durante "el nacimiento e instauración del imperio de la ley, basado en el derecho Romano". Sobran comentarios; o que aquí escribe sentiuse obrigado a responder a este pueril exercicio de reivindicación dun Europeismo sen fundamento sólido algún e rotundamente excluínte. A cuestión é que agora tócalle o turno á law do imperio moderno de tradición anglosaxona, ese que se expandiu globalmente xunto coas marabillas do goberno representativo e o dereito de propiedade. O mesmo, exactamente o mesmo que, a día de hoxe, xustifica a represión violenta a través do monopolio da violencia lexítima (Max Weber) do estado, asi como da apropiación privada dos medios de comunicación públicos e dos recursos naturais e humanos, xustificándoa co cliché retórico da vontade de facer prevalecer o imperio da lei e destinando cantidades irracionais de financiamento público-privado para engrosar os continxentes militares do exército e dos corpos antidisturbios. Incluso no actual contexto de profundísimo desarraizamento e polarización social, con índices de pobreza absoluta crecendo progresivamente e cun altísimo porcentaxe da sociedade civil esixindo unha transición da representatividade formal e protocolaria á representatividade real e proactiva, semella menos urxente dar de comer aos famentos que financiar e fortalecer o silencio imposto legalmente – que non, lexitimamente - pola forza. En esencia, o desexo colectivo que subxaz a estas reivindicacions non é outro que o desexo de autogoberno civil e democrático perante un capitalismo feudal militarizado e ecoloxicamente insostible que se acompaña, ademais, dun estado penitencia - e de cárceres penitencia - que persegue e estigmatiza o activismo social e a resistencia civil, e que devén, necesariamente, se non se cambia o marco axiolóxico dos valores dominantes, cara un colapso indudable, convertindo progresivamente en dominium privado e exclusivo de castas e linaxes familiares, non só tódalas institucions formais de autogoberno, senon tamén os espazos urbanos, mediáticos e académicos. A exclusión socio-económica, cultural, educativa e sanitaria é cada vez máis evidente ao mesmo tempo que os vellos estados-nación están sendo literalmente comprados e fagocitados polo supra-estado corporativo dos grandes mercados e das transnational institutions que educan a aquelo que Marx chamaba o cognitariado, ou dito dun xeito sinxelo: a rede de técnicos e profesionais liberais que elaboran ideas para xustificar a preeminencia da lóxica monetarista que debe guiar a política económica da gobernanza planetaria. 4. A medicina moderna e o seu prodixioso avance na UE e nos Estados unidos de América; Nada di, Niall Ferguson, como era de supor, do papel da industria químico-farmaceutica neste prodixioso avance, nin da exclusión socio-sanitaria real, malia a súa universalización formal, dende a cristalización do moderno sistema de saúde. Nada di, tampouco, da existencia de concepcions e prácticas sanitarias diferentes da concepción e prácticas da mediciña en sociedades non-occidentais, como tampouco di nada do feito de que a universalización do sistema de saúde será rotundamente imposible que cristalice en contextos xeográficos e culturais históricamente desposuídos dos coñecementos médicos e técnicos para poder escoller, ao seu xeito, e dende a toma de conciencia das súas propias necesidades colectivas, o seu propio modelo de desenvolvemento económico, socio-sanitario e educativo. 5. A sociedade de consumo e a irresistible demanda de bens que acelerou, de maneira vertixinosa, o desenvolvimento industrial; O feito de que fose mesmamente o devandito desenvolvemento industrial hiper-urbanizado o principal causante dos primeiros éxodos campesiños e o abandono forzado da mesma propiedade que, supostamente, garante o devandito dereito de propiedade anglosaxón, así coma o feito de que boa parte dese continxente migratorio acabase mendigando nas rúas e traballando en condicions de verdadeira escravitude nas primeiras formas industriais-fabris de producción, non importa para Niall Ferguson. Precisamente foi a violenta e traumática imposición desde modelo de desenvolvimento a que foi normalizando progresivamente en occidente a antropoloxía cotiá do consumo banal, suntuoso e sen medida a escala planetaria. Un consumo que, a día de hoxe, é obxectivamente imposible re-estimular con políticas Keynesianas sen volver a reproducir o impacto eco-sistémico e humano que ten como custe. 6. A ética protestante do traballo, que creou "normas severas, estables e eficientes"; Niall Ferguson semella non reflexionar sobre o feito de que a ética protestante e a súa severidade normativa e contable, levada ao extremo, é radicalmente incompatible coa consecución dos principios constitucionais de liberdade e igualdade perante a lei, pois é o principio activo que estimulou ás clases dominantes da Inglaterra Victoriana a impulsar un modelo de industrialización inhumano e ecocida no que a maquinización do proceso productivo, cunha man de obra hiper-especializada, así coma o aforro interno das grandes familias industriais, era prioritario á consecución dunhas condicions socio-económicas e hixiénico-sanitarias dignas para a miseria que chegaba á cidade impulsada polo abandono e a despreocupación crecente das propias élites calvinistas pola economía rural. Estas son, en rigor, as 6 pornográficas razons que Niall Ferguson desenvolve para defender a hexemonía de occidente durante 5 séculos. Chegando a defender este modelo sen ningún complexo e aínda sendo consciente do que Mario Vargas Llosa chama o seu sinistro legado: A inquisición, o nazi-fascismo, o comunismo – para qué entrar en matices? – e o anti – semitismo. Chegados a este punto, creo que sería oportuno dicir que unha cousa é facer de abogado do demo, teima coa que teño certa simpatía se o demo non representa ao mal en estado puro, e outra cousa, ben diferente, é pretender erixirse en defensor de productos intelectuais que se poderían calificar, como mínimo, de lixo radiactivo para o corpo e a mente. O caso Vargas Llosa, coma o caso Niall Ferguson e semellantes, é digno de estudo psiquiátrico, a saber: Qué tipo de lóxica afectiva leva a un intelectual a defender con acrítico fervor as ideas e os métodos do mal en estado puro, máxime a día de hoxe, cando podemos revisar crítica e mesuradamente calqueira cachivache intelectual que pretendeu imporse coma unha visión ou solución total aos problemas da humanidade? Porque unha cousa é a coherencia formal dunha teoría, que pode ser boa ou mala. Outra, ben diferente, é o grao de verificabilidade contrastándoa coa realidade, que pode ser moito/así-así/pouco ou ningún - mais nunca totalmente absoluto ou totalmente relativo -. Outra, ben diferente, son as intencions e os motivos polos que nos adherimos emocional e pragmáticamente a esas teorías. E outra, sí, tamén diferente, son os efectos colaterais da súa aplicación e o seu éxito ou fracaso no que se refire as intencions buscadas. Pregunto isto porque, despois de ler Apogeo y decadencia de Occidente, o artigo firmado por Vargas Llosa no diario El País, a 13 de Xaneiro de 2013, un xa non sabe qué pensar de Mario. Que é o que leva ao super-intelectual Vargas Llosa a meter na mesma saca, sen establecer relacions causais, contextuais e diferencias filosóficas e semánticas, os conceptos que utiliza e as realidades que pretende describir? El é un premio Nobel de literatura, ten a obriga moral de tomarse en serio as palabras, aínda que só sexa de modo irónico e desenfadado! O histrión peruano de sorriso bravucón e autosuficiente soberbia neoliberal menciona, abofé, o sinistro legado da Inquisición, o nazi-fascismo, o comunismo - permítanme ser parcial e bosquexar un sorriso burlón con esta palabra - e o anti-semitismo sen sometelos a unha análise historiográfica e filosófica, como xa fixera, no seu tempo, Hannah Arendt en As orixes do totalitarismo, aínda que sendo criticada dende círculos di sinistra pola súa teima en condenar moralmente os totalitarismos nazi-fascista e soviético sin entrar en matices, non tanto para xustificar ningún deles, senon, simplemente, por amor á precisión. Ou sexa, á verdade. Porque a condena moral, sendo necesaria, simplifica o conto, e a precisión historiográfica e semántica, sendo tamén necesaria, complícao. En calqueira caso, ámbalas dúas, a condena moral e a precisión semántica e historiográfica, poden servir tanto ao maniqueísmo interesado como á procura da verdade. Alá cada suxeito e a súa conciencia á hora de facer ciencia. Vargas Llosa, como Fernando Sávater, poden ser - de feito, son - persoas máis lidas e kultas ca min, mais a súa deshonestidade, que no seu tempo irritábame, agora obsérvoas con cómica e indolente indiferencia. O segundo, hai nada, ven de escribir na súa sección Despierta y lee, tamén no diario El País, as seguintes liñas, nos que alerta apocalípticamente do baleiro de sentido que está deixando o que él chama o avanzo imparable da tecnoloxía, en detrimento das humanidades e a filosofía. "O baleiro de sentido deixado pola filosofía encherano a paletadas clericais as igrexas e os nacionalismos. O seu enemigo común é o laicismo (¡!), que defende aos pensantes fronte aos crentes (…) : uns verano como guerra á relixión, e outros, coma guerra á identidade cultural (…). A ensinanza volverá ao seu cauce teolóxico e identitario (…), apoiándose unhas veces nuns partidos e outras nos opostos. Forzarannos a abxurar da democracia laica (…) tanto as dereitas enfeitizadas pola igrexa como a esquerda idiotizada polos nacionalismos (…)" As persoas que me coñecen un chisco – no que se refire a cousiñas intelectuais, non en cousiñas íntimas e privadas - saben de min que non son un nacionalista galego a priori, coma tamén saben que non teño ningún tipo de problema en facerme nacionalista galego a posteriori cando as estructuras cognitivas e afectivas do nacionalismo español, ben sexa dende a socialdemocracia cosmética de Ferraz, ben sexa dende o franquismo sociolóxico de Génova, comezan a compoñer e interpretar a súa macabra melodía. Saben, tamén, do meu escepticismo e da miña precaución coas políticas da identidade cando non son máis que instrumentos de cousificación das alteridades lingüísticas e culturais para sacar rédito electoral e producir odio recíproco. Sabén, tamén, do profundo asco que me inspiran os funcionarios da cousa divina e do respeto sinceiro que me inspiran os crentes que non tratan de adoutrinar aos demais, nin dende a igrexa, nin dende a Administración pública. E saben, tamén, o profundamente necesario que me parece o divorcio Igrexa/Estado para darlle aos Césares o que é dos Césares - aínda que sexan uns cabróns borrachos de poder - e aos Deuses o que é dos Deuses, para que se apañen cos seus crentes nos templos construídos e pagados polos seus fieis. Precisamente por isto, porque son unha persoa de orde, ter que ler que o enemigo común dos paletos clericais e dos nacionalismos - así, en abstracto – é o laicismo, faime un chisco de dano na córnea, sobre todo vindo dun philosopher como Savater, por moi mediático que sexa: o nacionalismo galego, tanto o realmente existente agora nas institucions, materializado históricamente no acrónimo BNG, coma o realmente emerxente agora na contemporaneidade, materializado no acrónimo ANOVA, formando parte da plural coalición electoral de circunstancias materializada no acrónimo AGE, foi, ideoloxicamente, laico e anticlerical de sempre, outra cousa é que dentro do seu seo exista xente relixiosa e xente arrelixiosa ou atea, e que iso da democracia interna e o feminismo siga sen sentarles moi ben ás forzas di sinistra. Con todo, sería absurdo por un escáner de relixiosidade nun partido político para poder determinar se as propostas das persoas son máis ou menos constructivas, coma é absurdo considerar que as persoas relixiosas non poden pensar con precisión, lóxica e mesura e as arrelixiosas ou ateas sí. Tamaña gilipollez non pode nin insinuarse. Volvendo ao noso mediático philosopher, Fernando Savater, semella non caer na conta de que o lugar que ocupa a filosofía, non só mediática e académicamente, senon tamén na cultura cotiá, non é outro que o de fábrica de divulgación de ideas desprovistas de calqueira referencia real aos acontecimentos contemporáneos. Savater pode estar tranquilo, a filosofía seguirá ocupando ese baleiro de sentido que tanto lle preocupa. O mesmo baleiro de sentido que, apocalípticamente, profetiza como consecuencia - ou causa? - dos perigosísimos avances da tecnoloxía, máis que só – xa é algo – serve coma consolo espiritual e raras veces, todo hai que dicilo, como crítica reflexiva do existente ou instrumento mental de emancipación. En fin, de seguirmos así pode que a psiquiatría chegue a convertirse na raiña das humanidades, pois só dende a lóxica do irracional se pode entender a brutal indiferencia e inhumanidade dos técnicos e philosophers que tratan de xustificar a cantidade de dor que está causando a civilizatio neoliberal a escala planetaria. E, aínda que non saibamos con precisión semántica e sociolóxica qué elementos tería que ter esa cousa chamada civilización para ser considerada como tal, o que sí podemos saber, porque o sentimos no noso corpo e na nosa conciencia colectiva, é que a cantidade de dor e miseria que provoca a expansión global dun sistema xestionado para protexer militarmente o espacio vital que os mercados diseñan para crear ao seu novo home – o homo consumer – e defender o seu dereito a ter renunciando ao seu dereito a ser, é demasiada. Non abonda, lamentablemente, cos consolos da filosofía para anestesiar esa dor. Porque, creo, o reto das ciencias sociais e humanas, a día de hoxe, segue a ser o de sempre : axudar a entender a complexidade do noso tempo. Un suxeito e unha sociedade que consinte que lle administren a vida deste xeito, precisa, non hai dúbida, de toneladas de lixo cultural para auto-enganarse. O suficiente como para vivir allea e indiferentemente contemplando a dor dos demais. O suficiente para que nós, dende a nosa disciplina, aportemos un gran de area para recordarlles ás novas xeracións que se non queren que o seu futuro sexa prematuramente clausurado… tirán que entender, entender: deben esforzarse por entender o tempo que lles tocou vivir.


Summary: ADEGA presentou alegacións contra o Plano Operativo que debe aplicar ata o ano 2023 a Estratexia Galega de Cambio Climático e na que non hai medidas para limitar a actividade das centrais térmicas de carbón, pero si se incide na forestación de novos espazos para mellorar a capacidade de absorción do carbono

Dende o pasado 16 de marzo e ata o 15 de abril permaneceu en exposición pública o borrador da Estratexia Galega de Cambio Climático elaborada pola Xunta e o plano operativo que a desenvolve, uns documentos que deben guiar a acción do Goberno galego na loita contra o cambio climático ata o ano 2050. ADEGA lamenta que as medidas da Xunta contra o cambio climático "non tocan nin o negocio das térmicas nin o de ENCE, que mesmo favorecen"ADEGA presentou numerosas alegacións contra o plano operativo, que recolle as accións máis inmediatas, que deben ser realizadas ata o ano 2023, unhas propostas coas que se amosa moi crítica, comezando pola súa escasa operatividade, pois sinala que das 170 medidas que contén, o 60% carecen de orzamento asignado, ficando en simples propostas de estudo. Mais a entidade ecoloxista denuncia sobre todo que o plan obvia entre as súas actuacións calquera previsión de peche ou limitación da actividade das centrais térmicas de carbón de As Pontes e Meirama e que, en cambio, fai fincapé en medidas de absorción do carbono que pasan pola forestación de espazos na actualidade sen árbores. Esta forestación incluiría a plantación de máis eucaliptos, como xa en moitas ocasións recoñeceu o Goberno galego, que prevé que no ano 2038 haxa 25.000 hectáreas máis desta especie. Aínda a pasada semana o conselleiro do Medio Rural, José González, afirmou que na última década a superficie ocupada por eucaliptos non creceu en Galicia, sinalando que "é posible a convivencia das diferentes especies nos montes galegos". ADEGA lamenta que as medidas da Xunta contra o cambio climático "non tocan nin o negocio das térmicas nin o de ENCE, que mesmo favorecen"Os documentos presentados pola Xunta comezan recoñecendo a gravidade da situación que vive o planeta, sinalando que "resulta necesaria unha transformación sen precedentes para limitar o aumento da temperatura global do planeta a 1,5ºC, pois os compromisos de redución de emisións postos actualmente sobre a mesa son insuficientes para evitar un aumento da temperatura media global de 1,5ºC". E establece como obxectivo que Galicia acade "a neutralidade climática (un equilibrio entre as emisións e as absorcións de gases de efecto invernadoiro derivadas da actividade humana) o antes posible e, a máis tardar, no ano 2050".No 2016, as dúas centrais térmicas de carbón de Galicia foron as responsables do 34% das emisións de CO2No 2016, as dúas centrais térmicas de carbón de Galicia foron as responsables do 34% das emisións de CO2, moi por riba do 12,9% que foron responsabilidade dos turismos (máis o 5,6% de camións) ou do 9,2% das combustións realizadas na industria. Porén, o plan operativo de accións evita reclamar unha redución das emisións das industrias máis contaminantes pola vía do abandono da xeración eléctrica con carbón."Transmite a mensaxe de que a responsabilidade de reducir as emisións recae na cidadanía fronte á grande industria contaminadora"De igual xeito, critica ADEGA, "o fomento das enerxías renovábeis déixase na Estratexia á iniciativa privada, con cero euros de achegas públicas". "Prefírese dedicar o investimento público ao sector domiciliario (caldeiras de biomasa, solar térmica, xeotermia….) transmitindo a mensaxe de que a responsabilidade de reducir as emisións recae na cidadanía fronte á grande industria contaminadora", sinala a entidade. Ademais, ADEGA destaca que "se pretende reducir a xeración de CO2 asociado aos residuos pola vía da "ampliación de SOGAMA para queimar menos plásticos", cun custo de 30 millóns de euros, mentres que "o orzamento para a compostaxe e a redución dos residuos son seis veces menores, malia a ser estas medidas prioritarias de prevención"Para acadar os obxectivos propostos tamén se fai fincapé en "potenciar a capacidade de absorción de carbono a través da xestión de masas forestais, usos do solo e conservación dos ecosistemas". A Xunta destaca "a importancia do sector forestal como un dos mellores recursos para facer fronte ao cambio climático ao actuar como sumidoiros de CO2". "Só interesa fixar máis carbono en máis madeira o máis rápido posíbel, e a vía é o eucalipto e as especies de crecemento rápido"O Goberno galego prevé investir 46 millóns de euros a "potenciar a capacidade de absorción no sector forestal", unha liña na que se inclúen axudas para a reforestación e para a creación de superficies forestais arboradas. ADEGA denuncia que a planificación da Xunta só fai fincapé nesa "capacidade de absorción", esquecendo "os demais servizos ecosistémicos que prestan a vexetación e os bosques naturais en termos de mantemento da biodiversidade, regulación do ciclo da auga, fertilidade do solo, loita contra a erosión, etc.". "Só interesa fixar máis carbono en máis madeira o máis rápido posíbel, e a vía é o eucalipto e as especies de crecemento rápido", subliña.A entidade tamén denuncia que entre as políticas para "optimizar a xestión forestal sustentable como ferramenta de adaptación ao cambio climático dos montes galegos" a Xunta inclúe o investimento de 250 millóns de euros dos distintos Plans de Prevención e Defensa Contra os Incendios Forestais (PLADIGA) ata o ano 2023. "Semella que en troques de optimizar a xestión forestal sustentábel, preténdese unicamente xestionar as consecuencias (lumes forestais cada vez máis intensos e frecuentes) dun modelo forestal fortemente insustentábel", conclúe.


Summary: A Deputación concedeu este premio na categoría de normalización da lingua en infantil e xuvenil a Correlingua e as escolas 'Semente'.

Correlingua expresa o seu agradecemento ao xurí do premio Rosalía de Castro da Deputación da Coruña a iniciativas normalizadoras destinadas á infancia e á mocidade. Un galardón que, afirman, recoñece as entidades que a promoven, CIG-Ensino, A Mesa e AS-PG, mais moi especiañlmente a implicación do profesorado e alumnado dos centos de centros educativos participantes, "sen cuxa concorrencia esta actividade non sería posíbel". Ao longo destes 16 anos a iniciativa contou co apoio de empresas privadas, deputacións e numerosos concellos, entre eles os de Lugo, Pontevedra e Vigo, que colaboraron ininterrumpidamente co Correlingua en todos estes anos. O Correlingua naceu no curso 2000-2001 e leva xa 16 anos a percorrer o noso país. É unha actividade escolar de duración anual que remata cunha festa nas rúas e prazas de diferentes localidades, festas que desde o día 2 ao 16 de maio percorren un promedio de 12 vilas e cidades cada ano. "Levar adiante o Correlingua é un traballo que nos ocupa todo o ano, mais que ten a súa recompensa na participación de centos de centros, e miles de alumnos e alumnas, por volta de 40.000, xa sexa como participantes directos nas festas finais, xa sexa como participantes nos certames que anualmente se convocan".


Summary: O último intento de Unidas Podemos para rescatar a posibilidade dun goberno de coalición no Estado e evitar a convocatoria de novas eleccións en novembro pasa por máis renuncias: unha coalición curta, apenas un ano, que permita aprobar uns orzamentos en Madrid.

Pablo Iglesias, o secretario xeral de Podemos, chamou a Pedro Sánchez, o presidente do goberno en funcións, e propuxo outra fórmula para que Unidas Podemos e o PSOE compartan goberno. Un ano, acordo e aprobación das contas do Estado e unha avaliación que, en caso de que a experiencia se considere negativa, levaría á saída do goberno dos membros de UP, que mantería o apoio parlamentar ao PSOE até que se esgote a lexislatura. Foi Podemos quen informou da oferta de Pablo Iglesias, quen insiste en buscar un acordo até o último minuto para evitar eleccións. A coalición, segundo a formula de Iglesias, inclúe un goberno "con programa e equipos" asumindo o reparto de carteiras que ofertaba o PSOE. A proposta engade unha salvagarda para os socialistas: se despois da aprobación dos Orzamentos Xerais do Estado, Pedro Sánchez considera que a coalición non funcionou, Unidas Podemos abandonaría o goberno. O PSOE, a través dun comunicado, tardou "dez minutos" en rexeitar a idea de Iglesias, segundo informan medios madrileños.


Summary: O ano no que a Academia decidiu adicar o Día das Letras Galegas a Díaz Castro é tamén o do seu centenario. Será o próximo 19 de febreiro a data na que con distintos actos en Guitiriz se conmemore os cen anos do seu nacemento, saída tamén para un ano de festexos arredor do autor de Nimbos.

Unha ofrenda poético-floral da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega no cemiterio de Guitiriz ás 17.00 horas iniciará unha sesión de tarde na que se darán cita no concello natal de Díaz Castro algunhas das máis madrugadoras iniciativas do ano no que se lle dedica o Día das Letras Galegas. Será ocasión tamén para inaugurar exposición "Nimbos de luz" da Xunta, que quedará aberta na Casa Habanera e que conta con Alfonso Blanco -amigo e estudoso do autor- como comisario nun acto que contará tamén coa intervención do escritor Luís González Tosar e o investigador e crítico Armando Requeixo, autor a súa vez da primeira biografía do ano arredor do autor titulada Vida e obra Xosé María Díaz Castro que se presentará a seguir. A estrea do documental "O instante eterno de Xosé A. Cascudo", porá fin á xornada de homenaxe aberta ao público en Guitiriz, concello no que, desde primeiras horas da mañá, a lembranza será continua, de parte do alumnado da comarca, en especial, do centro que leva o seu nome. O programa escolar comezar´ás 10.30 coa visita á exposición por parte dos CHIP de Parga e Guitiriz . O espectáculo musical "Zapatiños para Díaz Castro", de 2naFronteira inclúese tamén nunha xornada e mañá na que desde as 12.30 están convidados os colexios de Friol e o IES Urbano Lugrís da Coruña á festa da aniversario de Díaz Castro.


Summary: Nenas e nenos de Verín e dos concellos da súa comarca encabezaron esta tarde unha nova protesta contra o peche do paridoiro e das urxencias pediátricas do hospital. As familias denuncian que máis de 2.000 menores quedarán sen atención como consecuencia desta medida. Vídeo no interior

Varios autobuses, chegados desde distintos municipios da contorna e afectados polo peche de servizos do hospital de Verín, desembarcaron o continxente infantil, que foi protagonista, xunto coas familias e o resto de afectadas, desta nova mobilización, amparada tamén pola plataforma en defensa da sanidade pública. Armadas con pancartas, globos, cazos e bombos, as manifestantes cargaron contra a Xunta e a decisión de suprimir o servizo de de urxencias pediátricas e o paridoiro do centro hospitalario. As demandas, que tomaron forma de canción a través das voces infantís da mobilización, chamaron a coidar "os nenos e nenas do futuro, tamén no rural". "Deberon de tomar esta decisión pensando en que no rural, ou non hai nenos ou non se poñen malos", censurou a nai encargada de dar lectura pública ás reivindicacións da veciñanza. "Míntennos dicindo que os e as profesionais non queren traballar no rural, cando saben que moitos estarían dispostos a traballar nun hospital comarcal", advertiu. Feixoo di que non ten a solución A esa falta de pediatras aludiu hoxe Feixoo, na súa comparecencia ao remate do Consello da Xunta, para xustificar o peche do paridoiro de Verín e esquivar as críticas que chegan mesmo de membros do seu propio partido, caso do presidente da Deputación ourensá, Manuel Baltar. O presidente da Xunta manifestou que, "lamentábelmente", non ten "a solución" para evitar o peche, unha decisión que ampara en "criterios médicos". Nese sentido, volver poñer en cuestión a "seguridade" dos partos por unha eventual perda de pericia na práctica clínica derivada do descenso de nacementos. Segundo indicou, a Xunta fixo no mes de xuño "un último intento", ao convocar dúas prazas de pediatría para Verín, que quedaron desertas, da mesma maneira que ocorreu con outras para outros servizos do centro sanitario. O "problema" das gardas, xustificou Feixoo, "estaba a solucionarse cun pediatra de Atención Primaria de Verín" e outros "desprazados" desde o Hospital de Ourense. "Prefiro iso –asumir o peche, sendo unha "decisión impopular"– que poñer en risco a vida dunha nai ou dun bebé", manifestou.