Summary: Joám J. Romero Durán, economista e integrante da plataforma 'Eólicos Así Non', amplía o foro de debates 'Que modelo enerxético precisamos?', organizado por 'Nós Diario' co gallo do décimo aniversario da súa empresa editora, Sermos Galiza.

Finalizada a guerra fria, a pretendida hegemonia da democracia liberal animou alguns enterrar a história. Porém, a que ficou bem soterrada foi a credibilidade de hierofantes neocons como o senhor Fukuyama. A contenda global pela apropriação de recursos estratégicos volta prevalecer na agenda pública, desvendando o império da real politik de prática neocolonial, que nunca findou. Colonialismo O trânsito ao capitalismo teve lugar diferenciadamente por territórios. Nalguns países consistiu num processo endógeno e autocentrado, dirigido por uma emergente burguesia autóctone. A sua evolução bateu com limites internos que impediam uma maior acumulação, o que desembocou na exportação de capitais comerciais e financeiros, que induziu exógenamente relações capitalistas noutros territórios. Deste modo, a nova divisão internacional do trabalho atribuiu um papel subordinado as economias funcionalmente periféricas, que não lograriam conformar uma burguesia própria condutora dum desenvolvimento autónomo, convertendo-se em economias dependentes, em muitos casos, baixo opressão nacional articulada também nos planos político e cultural. As independências da ex-colónias não iriam alterar a essência dessas relações. No caso galego, a carência dum estado próprio e a proximidade étnica e geográfica com a metrópole complicou a capacidade para a identificação e reconhecimento dum fenómeno colonial sui generis, que prolongou o nosso submetimento histórico através dum processo exógeno de inserção capitalista. A protoindústria, o artesanato e o sector primário foram danificados pela subordinação às novas relações de produção e o nosso comércio atlântico suspenso para satisfazer a absorvente demanda do mercado mesetário. Ademais, o nosso país padecerá severos efeitos endémicos como a desarticulação intersectorial e a emigração, como resposta ao subdesenvolvimento industrial, a drenagem financeira ou a falta de constituição duma burguesia e classe obreira próprias até bem entrado o século XX. Tudo, junto à intrusão da língua espanhola e a desvalorização da nossa cultura e tradições. Espólio eléctrico As relações de poder no sector internacional da energia são herdeiras das relações coloniais ou neocoloniais, nas que prevalece o espólio privado dos recursos mineiros e energéticos, que destrui a sustentabilidade dos sistemas ecológicos. Destarte, o modelo energético galego configurou-se em função da demanda e interesses alheios. Galiza é produtora e recetora de energia destinada numa grande parte ao mercado exterior. Segundo dados do Balanço Energético publicado pelo INEGA, em 2020 exportou o 42% dos 9.398 ktep. de energia total disponível. O subsetor elétrico está baixo o controle dum oligopólio conformado por quatro grandes grupos: NATURGY-FENOSA de origem galega e IBERDROLA, ENEL-ENDESA e ACCIONA, que dominam perto do 70% do mercado elétrico de âmbito estatal. No caso galego, a carência dum estado próprio e a proximidade étnica e geográfica com a metrópole complicou a capacidade para a identificação e reconhecimento dum fenómeno colonial sui generis, que prolongou o nosso submetimento histórico através dum processo exógeno de inserção capitalista Em 2020 Galiza gerou o 10% da energia elétrica do estado e até o 17,2% da obtida de fontes renováveis. Do total de 25.099 GWh produzidos em 2020, só 16.058 GWh foram consumidos na terra, sendo exportado o 36%. O investimento privado na geração renovável não resposta a necessidades próprias. Procura a externalização de custos ambientais e sociais, expatriando os lucros obtidos, sem tributar aqui, nem contribuir socialmente para compensar o custo de aquisição de gás e petróleo, dos que sim somos deficitários. Ademais e seguindo o critério da Diretiva 2009/28/CE, o contributo das renováveis atinge o 74,2%, superando ja em 2020 o objetivo do Plano Nacional Integrado de Energia e Clima 2021-2030 situado no 74% para o 2030. Aliás, a liberalização eólica impulsa uma nova onda de colonização energética. O 34,8% da energia primaria galega já procede do vento e o consumo final galego de energia renovável apenas representa o 27,8% do total de 2.523 ktep. produzidos. Pois bem, numa Galiza com 4,3 GW de potência eólica instalada, há solicitudes em andamento por 2,1 GW, mais outros 8,9 GW concedidos, o que faria um total de 15,3 GW. Tudo sem contribuir para a geração de emprego, afetando gravemente o meio natural e hipotecando o desenvolvimento potencial do nosso rural. Soberania energética A soberania energética é o direito a decidir sobre a geração, distribuição e consumo de energia, consoante os próprios interesses sociais e económicos, e Galiza carece dela. O oligopólio elétrico recebe um trato privilegiado por parte duma elite dirigente parasitária, que atua como correia de transmissão dos interesses coloniais. Defender um nível de vida digna para a maioria social mediante a soberania energética, bate de frente com as exigências de rendibilidade do capitalismo colonial. Mais que confiar na melhor gestão dessa servidão, compre acadar a capacidade política suficiente que permita o estabelecimento dum novo marco legal energético e duma empresa pública para recuperar os recursos noutrora expropriados, contribuindo para eliminar a exclusão energética, e para alavancar o progresso económico e social.


Summary: Era o lugar en que estaba previsto que se entrevistasen Roger Torrent e Carles Puigdemont para tratar a sesión de investidura como president do líder de JxCat. O Estado tomou a embaixada catalá na capital comunitaria en aplicación do 155. Con todo, a entrevista realizouse igual, cun cambio de escenario: a sede da Alianza Libre Europea.

Actualizar 15:56 Puigdemont non deixa claro ao president do Parlament se vai estar presente na sesión de investidura. En declaracións á imprensa, o candidato de JxCat á presidencia do Govern afirma que "a investidura ideal é a investidura presencial, porén hai máis opcións". 12:54 A entrevista Torrent-Puigdemont realizouse finalmente na sede da Alianza Libre Europea. 12:30 Non haberá reunión Puigdemont-Torrent na sede da Generalitat porque o Estado decretou o fechamento das súas instalacións até "nova orde". O persoal desta sorte de embaixada catalá na capital comunitaria recebeu un burofax con indicación de que marchasen para casa. No escrito, comunicado através da legación española en Bruxelas, afírmase que a sede da Generalitat está baixo "tutela" de Madrid. 10:38 Efectivos da Garda Civil entran nas sedes da Assemblea Nacional Catalana e de Ómnium Cultural. Fano por orde do xuíz Llarena e no cadro da causa por rebelión e sedición contra os Jordis. 10:37 Xa hai día para o pleno de investidura. Será a próxima terza feira, 30 de xaneiro. O único candidato sobre a mesa é Puigdemont. A incógnita é se estará presente fisicamente no Parlament ou apresentará a súa candidatura a distancia. 9:40 O dispositivo policial para evitar a entrada de Puigdemont en territorio de xurisdisción española vai ser especialmente numeroso en Girona, con por volta de 100 gardas civís, segundo fontes consultadas pola SER. Vaise reforzar tamén a vixilancia arredor do Parlament, visando que o líder do JxCat non se infiltre de incógnito. 9:00 Roger Torrent viaxa a Bruxelas para, na delegación da Generalitat na capital comunitaria, manter unha entrevista con Puigdemont na súa calidade de candidato da maioría independentista á presidencia do Govern. O titular da Cámara catalá esclareceu que o desprazamento corre do seu peto, após a oposición criticar que se fose empregar diñeiro en financiar un encontro cunha persoa fuxida da xustiza española.


Summary: A reivindicación de máis persoal e medios para Urxencias do CHUS reúne miles de persoas nunha manifestación na capital galega na que se denunciaron os efectos dos recortes destes anos na sanidade.

Segundo clamor en defensa da sanidade pública en Galiza en apenas dúas semanas. O pasado 27 de decembro en Vigo e este 9 de xaneiro en Compostela. A primeira, convocada polos xefes de centros dimisionarios da área sanitaria viguesa. A da capital galega, polo persoal de Urxencias do CHUS, que leva 9 semanas de greve indefinida. Son os propios profesionais da sanidade pública os que deciden convocar á cidadanía a se manifestar, conscientes do deterioro e precarización sanitaria sufrida nestes anos e que tan ben coñecen ao estar en primeira liña. "Todos estes anos de recortes e deterioro da sanidade pública estoupan agora", sinalaba en conversa con Sermos Galiza Camilo Agulleiro, presidente da comisión de centro do CHUS compostelán. Máis de 2.500 persoas, segundo os datos da Policía Local, secundaron a manifestación, convocada "por unhas urxencias dignas", para demandar máis persoal e medios para este servizo. Mais a mobilización, que partiu da Praza Roxa e culminou nunha ateigada Praterías, foi un clamor na defensa da sanidade pública e de denuncia das consecuencias de anos de recortes. Alí estaban tamén as reivindicacións de Atención Primaria, do persoal dos PACs, do da central de chamadas do servizo de emerxencias 061, xestionado polo Grupo Norte e que xa anunciaron que volverán a greve o vindeiro día 21 de xaneiro… E centos de persoas, usuarias da sanidade pública, que apoiaban todas esas demandas. Esta non é unha loita por un aumento de salario senón pola dotación de persoal para prestar unha asistencia máis digna aos usuarios", sinala Agulleiro, incidindo en que "hai profesionais que levan moito tempo sufrindo acumulación de traballo e as consecuencias dos recortes". Entre as persoas manifestantes, o alcalde de Santiago, Martiño Noriega; así como o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero; a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón; e varios membros de En Marea, entre eles o seu portavoz de Sanidade no Parlamento galego, Eva Solla. O atleta internacional, Pedro Nimo, foi o encargado de dar leitura ao manifesto, Para unha Sanidade digna. "Non é unha folga para luxos, excepcións ou privilexios", dixo en refrencia á greve do persoal de Urxencias, senón unha folga para que tanto o persoal sanitario como o de xestión de servizos "poidan exercer o seu traballo dunha forma digna e segura, de xeito que poidan ofrecer un servizo con garantías e un trato a nivel humano e profesional con toda a ética e garantías necesarias". Por todo iso amosou a súa "gratitude e apoio" a todas as persoas que a diario traballan neste servizo e que, "aínda nestas circunstancias, amosan a súa mellor versión tanto a nivel humano como profesional". Nimo concluíu asegurando que "non se poden abrir hospitais, centos de saúde ou PACs se non temos o persoal suficiente co que dotalos" e reiterou o seu apoio porque o que piden é "o mínimo necesario para estar ao servizo dos demais con garantías".


Summary: O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, reaxiu perante os resultados das estatais salientando "a maioría de progreso" liderada polo PSOE. Puxo a Xunta no albo das súas palabras e prognosticou "a fin de ciclo de Feixoo".

"Empate co PP en número de votos, en deputados e en porcentaxe de votos, cunha diferenza de 0,78 puntos". Así se pronunciaba Gonzalo Caballero cando estaba a piques de concluír o escrutinio de votos das eleccións estatais. O dirixente do PSdeG puxo de manifesto que Feixoo recibiu "un xerro de auga fría", pois "as dereitas na Galiza teñen o mesmo nivel de apoio que en abril, un 44%, fronte a unha maioría ampla de voto progresista liderada polo PSdeG, que supera o 50% dos votos". Caballero salientou que Feixoo "fica illado fronte a unha nova maioría social de esquerdas e progresista" e sinalou que "hai unha nova Galiza que emerxe con forza". O líder do PSdeG lembrou que o partido tiña en xaneiro 6 deputados por Galiza e que o 28 de abril logrou "un resultado histórico" que converteu PSdeG en "primeira forza". "Subimos a dez deputados en abril", lembrou, a mesma cifra que nesta cita electoral. "O PSdeG está nunha situación de impulso para liderar o futuro da Galiza", concluíu.


Summary: A Xunta mantén as liñas principais do seu plan de extinción de incendios forestais a pesar das críticas dos profesionais ante a falta de recursos e a progresiva privatización dos servizos. Este é o Tema de Primeira do Sermos202, xa nos pontos de venda habituais e na nosa loxa. Eis un avanzo.

Alto risco. O 1 de xullo marca a data de inicio do período de alto risco de lumes forestais na Galiza. Un novo verán, o país afronta a ameaza de incendios nos seus montes e, un ano máis, volven as críticas dos profesionais públicos, perante a continuada falta de recursos, a privatización e a descoordinación dos dispositivos. "No esencial" mantense a planificación de anos anteriores, anunciou o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, que fixou nas 22.656 hectáreas o teito obxectivo de superficie queimada. A media que ardeu na última década en territorio galego. Prevención, insisten desde o goberno do PP, mais os feitos poñen en xuízo esta recorrente premisa. Os meteorólogos falan dunha primavera chuviosa, alimento para o combustíbel forestal que, xunto aos insuficientes traballos nos montes, denunciados polos traballadores do sector, engaden elementos potenciais para un estío pasado por lume. Podes ler a reportaxe completa no número 202 do semanario, á venda xa nos puntos habituais e na nosa loxa.


Summary: Este mércores a Universidade da Coruña celebra eleccións ao Reitorado. Abalde, representante dos sectores progresistas e nacionalistas da candidatura Nova Luce, enfróntase a Martínez Abella, vicerreitor no mandato de Meilán. A Cidade das TIC, o financiamento e a captación de alumnado centran os seus programas

A votación, exclusivamente electrónica, levarase a cabo este mércoresA Universidade da Coruña celebra este mércores eleccións ao Reitorado. O actual reitor, Julio Abalde, representante dos sectores progresistas e nacionalistas da candidatura Nova Luce, enfróntase a Fernando Martínez Abella, que foi vicerreitor durante o mandato de José Luis Meilán. A votación realizarase exclusivamente de xeito electrónico ou telemático a través da web da UDC entre as 10 e as 19 horas deste 4 de decembro.Julio Abalde, reitor dende o ano 2015 cando derrotou a Daniel Pena por unha ampla marxe (69,06% fronte a 30,94%), opta a un novo mandato de catro anos defendendo a xestión realizada e destacando o mantemento do cadro de persoal, a apertura da residencia universitaria coruñesa, o incremento nas bolsas e axudas ao estudantado ou os avances na transferencia de investigación e a internacionalización da UDC.Julio Abalde sitúa a posta en marcha da cidade das TIC na Coruña como o principal obxectivo para os vindeiros catro anosNo seu programa, o catedrático de Microbioloxía sitúa a posta en marcha da cidade das TIC na Coruña como o principal obxectivo para os vindeiros catro anos, un proxecto "que fará da UDC un referente potenciando a investigación, internacionalización e transferencia dos nosos investigadores" e que vai máis aló da propia universidade, cualificándoo como "un proxecto de cidade e de país". Aposta igualmente por melloras no financiamento da universidade e por incrementar a relación coa empresa privada.Tamén promete a expansión do Campus de Ferrol, coa construción do Centro de Investigación en Industria Intelixente e as novas dependencias universitarias coa Residencia de Batallóns. E a creación de tres campus de especialización: o Campus Industrial, o Campus Sustentabilidade e o Campus Innova. Así mesmo, prevé a implantación do Grao en Nanociencia e Nanotecnoloxía no curso 2020-2021.Ademais, chama a continuar co 'Programa de Democratización do Coñecemento da Universidade Sénior' nas comarcas de Costa da Morte, Betanzos e As Pontes e estudar a súa implantación en novas áreas territoriais, establecendo unha sede permanente no Concello das Pontes de García Rodríguez cun programa formativo para maiores de 50 anos. Fernando Martínez AbellaMartínez Abella critica a "excesiva burocratización" que percibe nos actuais xestores da Universidade e denuncia que "a vida institucional está un pouco aletargada"Pola súa banda, Fernando Martínez Abella, catedrático de Enxeñaría da Construción na Escola de Enxeñeiros de Camiños, preséntase en solitario, sen máis nomes na súa candidatura, destacando que con isto busca "reivindicar a eliminación dos bandos" na universidade e apostar por un cambio na estrutura e o sistema de reparto de vicerreitorados por centro. Así mesmo, defende "a desprofesionalización dos vicerreitorados" e evitar "a politización dos/as vicerreitores/as e a súa perpetuación, incompatible co desenrolo da súa carreira académica".Critica a "excesiva burocratización" que percibe nos actuais xestores da Universidade e denuncia que "a vida institucional está un pouco aletargada". "O barco de gran tonelaxe que representa a Universidade da Coruña segue en marcha, obviamente, como o fai un gran buque cando se debilitan e apagan os seus motores: por inercia. A nosa nave móvese, pero a menor velocidade, e a súa singradura constata a escasa potencia do motor que a impulsa e da luz faro que a guía", sinala na presentación da súa candidatura.No seu programa, Martínez Abella aposta por incrementar a relación da UDC coa Iberoamérica, establecendo alianzas con universidades latinoamericanas "para atraer novos estudantes e fomentar o intercambio de profesores". Defende tamén impulsar a Cidade das TIC, pero sinala que se debe buscar a súa "especialización" para "asegurar o seu éxito".As últimas elecciónsHai catro anos a votación do estudantado foi decisiva para asegurar a vitoria de AbaldeAs eleccións ao Reitorado da UDC celebradas no outono de 2015 foron as primeiras nas que a votación foi totalmente electrónica. Aínda que Abalde gañou de forma clara, entre o profesorado doutor con vinculación permanente, Daniel Pena obtivo un 51,5% dos apoios, fronte a un 48,5% de Julio Abalde. No resto de categorías de persoal docente e investigador, o resultado foi semellante: 51,59 de Pena e 48,41 de Abalde. Porén, os votos dos e das estudantes decidiron o resultado, grazas ao apoio esmagador que lle deron a Abalde: 69,06% fronte a 30,94%. O candidato de Nova Luce tamén gañou con claridade entre o PAS: 58,19% fronte a 41,81%. Cómpre salientar que a participación creceu con respecto a anteriores eleccións, sobre todo entre o estudantado. O 26,86% exerceron o seu dereito ao voto, unha porcentaxe reducida, pero moi superior ao 19% de 2011. Tamén entre o PAS creceu a participación (88% fronte a 84% de 2011) e o mesmo sucedeu nas dúas categorías electorais do profesorado (94% e 76% fronte aos precedentes 91% e 67%).


Summary: Xa é unha tradición sostida ao longo dos últimos 27 anos. A Asemblea Xeral de Nacións Unidas votou esta quinta feira unha resolución contra o embargo [bloqueo] a Cuba, unha medida de guerra económica contra a maior das Antillas adoptada por J.F. Kennedy en 1960. O taboleiro de marcas foi mais unha vez contundente: 189 votos a favor do fin do bloqueo e só dous en contra, o dos EUA de Trump e o do seu fiel aliado Israel.

Só unha vez en 27 anos os EUA non votaron contra o levantamento do embargo. Aconteceu en 2016, en pleno desxeo das relacións entre Washington e A Habana. Naquela altura a representación estadunidense optou pola abstención, un xesto político coherente coa visita, histórica, de Barack Obama á capital cubana, con encontro con Raúl Castro incluído. A chegada de Trump abortou o achegamento, até o punto de, poucos días antes de se realizar esta Asemblea Xeral de Nacións Unidas, John Bolton, asesor do presidente en materia de seguridade nacional, anunciar a imposición de novas sancións a Cuba, Venezuela e Nicaragua, países que, dixo, constitúen "a troika da tiranía". En todo caso, Cuba celebrou a votación como un novo suceso da súa diplomacia. Así o enfatizou Miguel Díaz-Canel, novo líder do país en visita oficial estes días á Rusia, onde está previsto que manteña un encontro ao máximo nível con Vladimir Putin. A vitoria de Cuba foi máis completa que en anos anteriores porque os EUA fracasaron tamén no intento de a Asemblea Xeral da ONU asumir unhas emendas críticas coa situación dos dereitos humanos na Illa. Non acharon apoio máis que de Ucraína. O resto da comunidade internacional, desde os antigos países non aliñados até China ou os estados membros da UE, argumentaron que as alegacións de Washington non tiñan acubillo nun debate que no fondo atinxe o desenvolvimento sen trabas do comercio internacional. O ministro de Asuntos Exteriores de Cuba, Bruno Rodríguez, argumentou perante a Asemblea de Nacións Unidas que os EUA carecen de autoridade moral para dar licións a Cuba —"ou a calquera"— en materia de dereitos humanos. Rodríguez acusou os EUA de cometer "crimes contra a humanidade", a evocar o lanzamento das bombas atómicas sobre Xapón, e de no interior do país violar os dereitos dos afro-americanos, hispanos, inmigrantes e persoas refuxiadas.


Summary: Alternativa Galega de Esquerda manifesta a súa "preocupación" pola imputación dun presunto delito de "pertenza a organización terrorista, a todas luces desmedido" a catro independentistas

Alternativa Galega de Esquerda (AGE) denuncia nun comunicado o que cualifica de "réxime de excepcionalidade xurídica" que se aplica @s pres@s independentistas galeg@s. A coligación afirma, aliás, que hai unha "ausencia de respecto ás súas garantías constitucionais". Neste sentido, AGe refírese á "dispersión, encarceramento durante máis dun ano sen xuízo, condenas mediáticas, peticións de penas desorbitadas ou o estrago de calquera presunción de inocencia puntúan as súas detencións". Alternativa Galega de Esquerda tamén manifesta a súa preocupación "polo trato que están a recibir @s detid@s pola imputación dun presunto delito de "pertenza a organización terrorista", a todas luces desmedido e que só parece obedecer á intención de facer medrar intencionadamente as posíbeis penas de cárcere". Unha afirmación que se realiza en relación co xuízo que na Audiencia Nacional decorrerá o 24 e 25 deste mes contra ntom S., María O., Eduardo V. e Roberto F. AGE apoia, ademais, o Manifesto Cidadám de Solidariedade com os independentistas julgados en Madrid, xa subscrito por unha trintena de organizacións e colectivos.


Summary: Un total de 39 equipos están representados na proba

A histórica Baixada do Umia alcanza este sábado, 7 de agosto, a súa XXVII edición. Pertencente á Liga Galega das categorías Cadete, Xuvenil, Sénior e Veterano, serán da partida un total de 524 padexeiros e padexeiras que representarán 39 equipos diferentes. En concreto, 394 embarcacións tomarán a saída a partir das 16.30 horas da tarde para cubrir os 12 quilómetros de percorrido dun certame con saída na ponte de Barrantes, desde a que os e as participantes tomarán dirección cara á desembocadura en Castrelo, para logo volver remontando o río até a meta. Como vén sendo habitual, o Club Náutico O Muiño organiza a competición xunto coa Federación Galega de Piragüismo (Fegapi), entidade que ademais instalará dúas metas voantes en recoñecemento a dous históricos deportistas da escuadra de Ribadumia: José Manuel Torres 'Iño' e José Ramón Serantes 'Peke', nas pontes de Bayón e Ponte Arnelas, respectivamente, para a primeira embarcación K2 feminina Cadete e C1 masculina Sénior. Por outra banda, desenvolverase un recordatorio dun dos primeiros deportistas da entidade, 'Pajete'. Esta XXVII Baixada do Umia foi presentada nun acto levado a cabo en Ribadumia no que participaron o alcalde do municipio, David Castro, xunto co deputado provincial Manuel González; o director da proba, José Manuel Vázquez; e o presidente da Federación Galega de Piragüismo, José Alfredo Bea García. Oportunidade laboral na Federación de Piragüismo A Federación Galega anunciou o inicio do proceso de contratación dun técnico para traballar cos grupos de adestramento de pista. Todos os detalles están no portal da Fegapi.


Summary: O informe histórico xurídico encargado pola Deputación da Coruña relata como o ditador, apoiado polas elites franquistas, simulou un acordo cos herdeiros de Pardo Bazán cando estes xa non eran propiearios del tras vender o inmoble á Junta Pro-Pazo dous anos antes.

"Galicia que le vio nacer, que oyó su voz el 18 de julio, que le ofreció la sangre de sus hijos y el tesoro de sus entrañas [...] asocia para siempre el nombre de Franco a su solar, en tierras del Señor San Yago, como una gloria más que añadir a su Historia". Así certificaba nun documento a Junta Provincial Pro-Pazo del Caudillo a doazón ao xeneral fascista do Pazo de Meirás. Era o 31 de marzo de 1938, en plena guerra civil, pouco despois de que o exército franquista iniciase os sanguentos bombardeos sobre Barcelona e con milleiros de asasinados xa entre a poboación galega pola represión. Nese mesmo día, o Concello da Coruña dá conta da "adquisición" do inmoble "para ofrecerlo como residencia veraniega a nuestro invicto Generalísimo y Glorioso Caudillo" e o gobernador civil envía un telegrama ao ministro Serrano Suñer para comunicarlle, "en nombre de esta ciudad y provincia", que as Torres viñan de ser "adquiridas por el pueblo coruñés para donarlo a nuestro Caudillo S. E. Jefe del Estado". O 31 de marzo de 1938, a Junta Pro-Pazo, o Concello da Coruña e o gobernador civil dan conta da compra de Meirás para doarllo a Franco Tan só uns meses despois, o 5 de decembro, o propio Franco confirma a doazón coa estampaxe da palabra "acepto" e a súa sinatura no documento da Junta Pro-Pazo, na que se integraban o Goberno Civil, o Concello da Coruña e a Deputación. Este organismo cedía ao xeneral, na súa condición de Xefe de Estado, o Pazo de Meirás que antes fora adquirido a Manuela Esteban-Collantes y Sandoval, lexítima herdeira da filla de Emilia Pardo Bazán, antiga propietaria das Torres. Para logralo, o alcalde da cidade, Álvarez de Sotomayor, viaxara a San Sebastián e acordar alí unha venda á que os donos accederon por un prezo aproximado de 400.000 pesetas. Así o recoñecía un tenente coronel do exército fascista nun informe reservado no que aludía á "rapidez" coa que se levaran a cabo as negociacións para evitar que se lles "adiantasen" outras provincias coa "mesma idea". Recólleo o profesor da USC Xavier Ferreira Fernández no informe histórico-xurídico que, xunto a Emilio Grandío, Manuel Pérez Lorenzo e Miguel Ángel Rodríguez realizaron por encargo da Deputación da Coruña. O alcalde da Coruña viaxou a San Sebastián para mercarlle o Pazo aos herdeiros de Pardo Bazán e "adiantarse" a outros territorios que procuraban unha residencia para o ditador Malia constar un pergamiño coa propia sinatura de Franco aceptando a doazón e as declaracións, comunicacións e textos analizados daquel 1938 nos que se documenta a doazón do Pazo, a cesión non se elevou a escritura pública. Mesmo o ditador recibiu nun solemne acto en Compostela o devandito pergamiño en decembro de 1939. "Acepto gustoso y exclusivamente por ser un obsequio de mis queridos paisanos", dicía respecto do agasallo do Pazo. "A pesar das evidencias relatadas, non consta elevada a escritura pública nin a eventual adquisición do ben pola Junta Pro-Pazo aos seus propietarios, nin tampouco a doazón efectuada a favor de Francisco Franco", lembra o informe. A propia Deputación da Coruña, en 2009, denunciou ante a Fiscalía a "desaparición" dun documento orixinal de cesión, advertindo de que a última data na que se tiña constancia da súa localización fora en 2003 no arquivo provincial, do que foi substraído. A doazón do Pazo non foi elevada a escritura pública e a Deputación denunciou en 2009 a desaparición do documento orixinal do arquivo provincial Concluída a guerra e instaurado xa en toda España o réxime ditatorial, o BOE publica o 8 de marzo de 1940 a Lei do Patrimonio Nacional, na que se regulaba o patrimonio adscrito ao uso e servizo do Xefe de Estado, que pasaba a formar parte do ben público. Daquela, Franco xa fixera uso do Pazo de Meirás, mesmo antes de ter aceptado a doazón dunha Junta Pro-Pazo que levaba tempo recollendo achegas económicas, tanto de administracións, a través de fondos públicos, como de retencións de salarios de funcionarios ou de doazóns de particulares, con patrullas de falanxistas acudindo ás casas en plena época de represión e guerra. Aquelas achegas empregaríanse, segundo sinala o informe, "na compra inicial (supostamente), así como noutras posteriores de leiras e edificacións lindeiras, ademais de en varias obras realizadas na cotorna da edificación principal". Ademais, tanto a súa "inicial adquisición" como a "ampliación, mantemento, adecuación e conservación", entre 1938 e 1975, levouse acabo, na súa meirande parte, "con fondos públicos". O seu uso como "residencia temporal do Xefe de Estado" e a súa cesión en favor desta figura é o que leva aos expertos a sinalar que nos atopamos "ante un ben de titularidade pública que, como tal, formaría parte do Patrimonio Nacional". En maio de 1941 outórgase unha escritura de compravenda do Pazo entre os herdeiros de Pardo Bazán e Franco, como se non tivese sido adquirido antes pola Junta Pro-Pazo Pero esa evidencia era precisamente a que os Franco querían agochar e borrar da Historia. Foi así como o 24 de maio de 1941, outorgouse en Madrid e ante notario unha escritura de compravenda da finca urbana Torres de Meirás, insicrita no Rexistro Civil de Betanzos xusto medio ano despois. Nela, reflécitese unha compravenda directa do inmoble entre os herdeiros da familia Pardo Bazán, como vendedores, e Francisco Franco Baamonde, como comprador a título persoal, representado por Pedro Barrié de la Maza, membro da Junta Pro-Pazo e posteriormente Conde de Fenosa. Quen xa non era lexítimo propietario do Pazo asinou nun documento que "finxiu a existencia dunha nova compravenda" Era un "contrato simulado" e "sen causa", como di o informe que avala a nulidade da transmisión do inmoble. En definitiva, quen xa non era lexítimo propietario do Pazo --xa fora vendido o 31 de marzo de 1938-- asinou nun documento que "finxiu a existencia dunha nova compravenda" na que o comprador foi representado "a título exclusivamente particular". "Atopámonos diante dunha venda efectuada por quen non era propietario e diante dunha compra realizada por quen, a título de xefe de Estado, xa tiña aceptado o ben mediante unha doazón previa, e todo iso artellado coa finalidade de eludir a incorporación do ben obxecto da compravenda ao Patrimonio Nacional, incorporándoo así ao seu patrimonio particular", destaca o informe. Esta é a base da demanda que a Xunta Pro-Devolución do Pazo fará a todos os grupos da Deputación e do Parlamento galego para que insten a Patrimonio Nacional a reclamar a devolución do inmoble, que pasaría a ser un ben público do Estado.


Summary: Desde a patronal do metal critican que Alcoa "poida pretender reducir a capacidade produtiva do noso territorio para subir con iso o prezo do aluminio".

Tamén Asime, a patronal do metal, carga contra Alcoa. O secretario xeral da asociación patronal, Enrique Mallón, sinalou que "se non lle resultou de interese a oferta de Liberty House, Alcoa debe polo menos negociar con boa fe e facer todo o necesario para transmitir a planta á SEPI, non aceptaremos outra saída, é inadmisíbel a actitude da empresa". Desde a patronal do metal critican que Alcoa poida pretender reducir a capacidade produtiva do noso territorio para subir con iso o prezo do aluminio. "Podemos respectar os intereses privados de Alcoa, pero o interese empresarial debe ir ligado a unha competencia xusta. Non consentiremos que se prexudique ao propio sector do metal e á industria galega en xeral polos intereses particulares dunha empresa en concreto". "Non se lle pide a Alcoa que perda negocio, pídeselle que asuma a súa responsabilidade compartida. Despois dos beneficios que lle deu esta comarca e o apoio dos gobernos en subvencións e axudas millonarias, o mínimo esixible é que facilite a transmisión da planta, sexa a un investidor privado ou á SEPI, pero esa capacidade produtiva debe quedar na Galiza", engade. Desde Asime lembran que o peche da planta e o ERE proposto agora pola empresa afectaría a 500 empregos directos e a máis de 1.200 indirectos, impactando en moitas actividades do sector do metal como son as construcións e estruturas metálicas, a automoción ou o naval. "Trátase dunha planta estratéxica en termos de emprego da que ademais depende o 80% da poboación da comarca da Mariña, é inadmisible perdela".


Summary: É común ollar as autoridades do Estado, do goberno galego e de múltiples concellos nos eventos relixiosos, eliminando así o carácter formal de aconfesionalidade que a lexislación promulga sobre as institucións públicas. A ofrenda ao Apóstolo, o Voto á Virxe do Rosario ou a procesión do Cristo da Vitoria son algúns exemplos onde se mestura Estado e relixión. Nalgúns concellos en que se respecta a pluralidade de crenzas e a laicidade, formacións como o PP están a dar a batalla para garantir a presenza do goberno neste tipo de eventos.

No verán, entre festividades e actos de corte relixiosa, ollamos numeros representantes das galegas e galegos participando de actos confesionais como son a denominada Ofrenda Nacional ao Apóstolo, coa presenza ao máis alto nivel do Estado, Xunta e Concello; os votos por parte das e dos rexedores á virxe e aos santos, así como presenza de gobernantes en múltiples procesións en cidades e vilas da Galiza. O paradoxo está en que nos concellos onde a división relixión-Estado si se cumpre, as alcaldías son sinaladas pola oposición de dereitas precisamente por respectar a lei e a diversidade de crenzas e a aconfesionalidade. Nun Estado aconfesional os poderes públicos deben ser neutrais nesta materia porque representan tanto persoas con crenzas relixiosas como persoas sen crenzas relixiosas De feito, nun Estado aconfesional os poderes públicos deben ser neutrais nesta materia porque representan tanto persoas con crenzas relixiosas como persoas sen crenzas relixiosas, que deben ser tratadas exactamente igual. E precisamente nisto debería consistir a aconfesionalidade do Estado español, polo que os poderes públicos deberían respectar as crenzas e as celebracións relixiosas da cidadanía, mais sen participar delas para así garantir o principio de igualdade. A ofrenda ao Apóstolo e o Voto a San Roque Un dos casos máis salientábeis deste verán foi a denominada Ofrenda Nacional ao Apóstolo Santiago, celebrada no Día da Patria Galega na igrexa de San Martiño Pinario, por atoparse a Catedral de Santiago en obras. Neste evento oficiado polo arzobispo Xulián Barrio foi nomeado delegado rexio o alcalde compostelán Xosé Sánchez Bugallo, quen realizou unha potente mestura entre política, partidos, apóstolo e configuración do Estado. De tal maneira que o líder do PSdeG en Compostela e alcalde da cidade realizou un chamamento aos partidos políticos desde a propia ofrenda "para alcanzar consensos", pedindo ao Apóstolo "que ilumine os nosos representantes políticos para que gañe o interese xeral e o ben común sobre os intereses particulares e partidistas" e pediulle preservar o Estado español como "o mellor marco para avanzar en igualdade e progreso para os pobos que a compoñen", en referencia ás nación sen Estado. Bugallo pediu ao Apóstolo "que ilumine os nosos representantes políticos" O rei español adoita presidir o acto en anos xacobeos, e túrnase co alcalde de Santiago, o presidente da Xunta e a presidencia do Parlamento Galego. Porén Alberto Núñez Feixoo conduciu até tres veces este acto relixioso ao se saltar esa orde debido a negativa do ex alcalde Martiño Noriega e do seu grupo Compostela Aberta a asistir en representación do pobo a un acto relixioso. A pasada semana celebrouse tamén en Compostela o Voto da Cidade a San Roque, que ten a súa orixe no século XV no marco das fortes epidemias da peste, cando os gobernantes pediron axuda ao santo erguendo unha capela na súa honra. Baixo o mesmo pretexto de non xuntar relixión con institucións públicas o anterior goberno municipal de Compostela tampouco acudía ao voto na capela de San Roque, mais o PSdeG si o fixo e a concelleira de Cultura e alcaldesa en funcións (substituíndo temporalmente Bugallo), Mercedes Rosón, presidiu o evento. O PP de Pontevedra critica o BNG por non participar dos eventos relixiosos No Concello e Deputación de Pontevedra o PP está a liderar unha loita para manter os actos institucionais de ofrenda relixiosa, como o da propia institución provincial en favor da Virxe da Peregrina. "A veciñanza xa ten que aguantar desde hai vinte anos que Lores non asista aos actos litúrxicos das festas ou que non promocione turisticamente a Semana Santa", denuncia Pepa Pardo Na terza feira 20 de agosto a deputada provincial do Partido Popular Pepa Pardo reclamou á presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, que manteña a ofrenda institucional á Virxe da Peregrina, que se celebra cada ano durante as festas da cidade do Lérez. A popular rexeitou as declaracións do BNG, que criticou devandito acto. "Os políticos debemos estar onde está a xente e non se entendería que por un capricho do BNG se elimine esta tradición que non é só da deputación, senón da xente de toda a provincia", destacou. "A veciñanza xa ten que aguantar desde hai vinte anos que o alcalde Miguel Anxo Fernández Lores non asista aos actos litúrxicos das festas ou que non promocione turisticamente a Semana Santa", denunciou a popular Pepa Pardo. "Os cargos políticos deben saber que non se representan a si mesmos, senón que representan a todos os veciños, tanto aos que os votaron como aos que non", afirmou Pardo. Abel Caballero e Núñez Feixoo participaron na procesión do Cristo da Vitoria de Vigo Agosto é o mes en que a cidade de Vigo celebraba as Festas do Cristo da Vitoria, rebautizadas como Festas do Verán de Vigo cando o BNG levou a concellaría de Cultura. A fronte nacionalista solicitou neste mesmo mes que ningún cargo institucional participe en condición de representante público en procesións ou actos relixiosos. Sucedeu todo o contrario, e a procesión do Cristo da Vitoria xuntou un grande número de gobernantes, a comezar polo alcalde da cidade, Abel Caballero, acompañado da maioría de edís e o presidente da Xunta de Galiza que desembarcou en Vigo custodiado pola deputada Ana Pastor, a actual senadora Elena Muñoz, a delegada da Xunta na cidade, Corina Porro e o vicepresidente do goberno galego, Alfonso Rueda. A procesión do Cristo da Vitoria xuntou un grande número de gobernantes Porén, Redondela, concello veciño de Vigo e tamén gobernado polo PSdeG, acordou todo o contrario, co voto deste mesmo partido, e decidiu separar a institución municipal dos actos relixiosos. A ese respecto, a deputada provincial do PP Pepa Pardo dixo sobre a alcaldesa redondelá Digna Rivas "que fixo a ofrenda institucional en varias ocasións durante os últimos anos, mais que agora, que é alcaldesa de Redondela, decidiu non participar na procesión do Corpus", o que cualificou como "un malísimo precedente". O Voto á Virxe do Rosario na Coruña Na cidade da Coruña é coñecido o Voto á Virxe do Rosario, que se realiza no mes de maio e onde a persoa que ostenta a alcaldía renova co seu bastón de mando o voto á virxe, acompañada de membros da orde de cabaleiros de María Pita e franqueada por integrantes da Milicia Urbana e da Milicia de Honra. Unha tradición que bebe do vazquismo e que existe tan só desde 1999. Pola contra, 2016 foi o primeiro ano en que o alcalde non acudiu a este acto, coa chegada da Marea Atlántica e Xulio Ferreiro ao concello.


Summary: Enfermeiras Eventuais en Loita critica a "falta de previsión" na contratación do persoal por parte do Sergas, que esta semana avisou dos novos contratos na noite anterior, ou mesmo na propia mañá na que daban comezo.

De noite e con menos de 12 horas de antelación está a chamar o Sergas o persoal eventual de enfermaría para se incorporar nos contratos deste mes de outubro. Denunciouno esta semana Enfermeiras Eventuais en Loita, que ve no ocorrido o pasado 30 de setembro unha mostra máis da "falta de previsión" da Administración sanitaria galega na xestión do seu persoal. "Até pasadas as 21.30 horas estiveron chamando para empezar ao día seguinte pola mañá, e non pode ser. Nalgún caso, como na Coruña, na mesma mañá de onte cubríronse unhas vacacións con listas especiais para incidencias de última hora, cando a cobertura de vacacións non o é. As nosas vidas nunca importaron, iso está claro, pero tampouco a dos e das pacientes", censura desde a plataforma Aurora Magán, unha das profesionais afectadas. Segundo expón, esta contratación in extremis non se restrinxe a casos sobrevindos, como unha baixa de última hora, que non se pode prever, senón que se estendeu a servizos como o novo Covid-Auto –planificado desde unha semana antes– de Compostela, postos en laboratorio de Medicina Preventiva ou renovacións na cobertura de contratos estruturais. "Somos centos as compañeiras que onte –polo día 30– rematabamos contrato e hoxe –por onte– empezabamos, moitas, nun sitio novo, para o que hai que prepararse, chegar, aprender...", razoa a portavoz, en conversa con Nós Diario. Servizos de calidade Como salienta, esta falta de planificación non só xera estrés no persoal senón que repercute tamén na calidade do servizo que se presta. "Chegamos contrarreloxo, sobrecargamos as compañeiras que nos teñen que formar. Que gañan tratándonos como números?", pregúntase, lamentando que nin unha pandemia mundial nin o cambio aplicado na Consellaría de Sanidade teña servido para mudar unha xestión "para a que non hai argumentos". "Unha das últimas declaracións de Vázquez Almuíña como conselleiro foi que a política de contratación do Sergas non ía mudar. É algo moi duro saber que nin sequera pensan en diálogo. Agora cambiamos de conselleiro e de xerente do Sergas, mais seguimos igual. Mudamos a cara e mantemos o resto", critica Magán. Segundo sinalan desde Enfermeiras en Loita, a situación desta semana non é inédita, se ben afectou a máis profesionais que noutras ocasións ao xuntarse a fin de vacacións con prórrogas de contratos derivadas da Covid-19, que se sumaron á cobertura de interinidades que comezan o 1 de outubro e de "ocos estruturais". Con todo, e segundo a portavoz, a planificación da acción contra a pandemia podía ter mellorado a situación deste persoal, e non foi o caso. "Fálase dunha partida orzamentaria para reforzar o sistema de contratacións, pero non sabemos que foi dese diñeiro. Si que se crearon algúns postos novos, pero non son significativos e a ratio de enfermeiras segue moi por debaixo do que debera", observa, advertindo que, se ben a situación epidemiolóxica non chega aos niveis de presión hospitalaria dos primeiros meses si mantén a Atención Primaria "absolutamente saturada". A experiencia na Covid-19 non puntúa A experiencia de seis meses na xestión da Covid-19 tampouco serviu para mudar a política para o persoal que atende estes casos. "Non existe unha bolsa de traballo de coronavirus, senón que se nos chama por lista de contratación e puntuación, de maneira que un día estás nun servizo e outro, noutro", explica a enfermeira. A toma de experiencia depende, segundo indica, do "sentido común" do persoal, que adoita elixir manterse nun servizo, unha vez coñece o seu funcionamento. "Hai sublistas de contratación para Urxencias ou as UCI, para xente con experiencia no servizo, e houbo propostas para facer o mesmo coa Covid: premiar esa xente que sufriu unha aprendizaxe a marchas forzadas e aproveitar esa experiencia, pero non. Xa non é unha cuestión económica, senón de saber xestionar", avalía.


Sanidade hipotecaba a vida de médicos residentes na capital obrigándoos a cubrir no Barco supostas gardas "localizadas" polas que paga menos que as "presenciais", obviando as dificultades de desprazamentoDe Ourense capital ao hospital do Barco de Valdeorras o medio de transporte máis rápido é o vehículo particular, co que se tarda unha hora e media circulando uns cen quilómetros pola sinuosa e perigosa N-120. Porén, o Sergas viña obrigando a médicos residentes en Ourense a que cubrisen gardas en Valdeorras pagándollas como "localizadas", de menor custo que as "presenciais" xa que só esixen aos médicos presentarse no hospital nun prazo máximo de 20 minutos desde que son avisados. Unha sentenza, avanzada por Diario Médico e á que tivo acceso Praza.gal, ratifica agora que realmente os médicos tiñan que "permanecer continuadamente no Barco de Valdeorras, a máis de 100 quilómetros do seu fogar" e obriga ao Sergas a pagarlles máis por esa situación como gardas "presenciais" que eran na práctica.A sentenza foi emitida polo xulgado do Contencioso-Administrativo número 1 de Ourense tras un recurso presentado por un pediatra con nomeamento temporal no complexo hospitalario universitario de Ourense (CHUO) ao que se obrigaba a cubrir gardas en Valdeorras baixo a máis barata modalidade de "localizada". O texto conclúe que o Sergas "está outorgando un trato discriminatorio e desigual aos pediatras con nomeamento interino ou temporal do CHUO respecto dos fixos".O xuíz relata que "cando se produce a necesidade puntual de remitir algún facultativo pediatra de Ourense ao Barco de Valdeorras, só se envía a un fixo se o acepta voluntariamente, remunerándolle o servizo como garda presencial; porén aos pediatras temporais ou interinos do CHUO impónselles a obriga de acudir ao Barco de maneira forzosa, e ademais con remuneración de garda localizada en lugar de presencial".A sentenza critica que o tipo de garda que o Sergas impón en Valdeorras implica "a esixencia de presentarse no hospital nun prazo máximo de 15-20 minutos, o que resulta imposible se se reside en Ourense"A sentenza constata que "con toda evidencia" esas gardas en Valdeorras de médicos residentes en Ourense "non poden cualificarse de localizadas" xa que este tipo de gardas implican "a esixencia de presentarse no hospital nun prazo máximo de 15-20 minutos desde o momento en que se avise ao médico, o que resulta imposible se se reside en Ourense, a unha distancia mínima de hora e media do Barco de Valdeorras". O xuíz di que ese tipo de gardas "deben equipararse ás de presenza física, pola sinxela razón de que durante a súa vixencia o facultativo (adscrito ao distrito de Ourense e residente por tanto en dita cidade) ha de permanecer continuadamente no Barco de Valdeorras, a máis de 100 quilómetros do seu fogar, familia, lugares de ocio, etc."O xuíz condena ao Sergas "a que estableza un novo sistema para cubrir as gardas de facultativos especialistas pediatras no Barco de Valdeorras, previo trámite de consulta aos representantes dos traballadores", dándolle "idéntico tratamento aos pediatras temporais que aos fixos", pagando as gardas "como de presenza física" e equiparando os descansos posteriores.Supresión de áreas sanitarias e crítica á XuntaO xuíz evidencia como a lei coa que a Xunta suprimiu áreas sanitarias lle facilitou desprazar médicos e critica que non contratase máis facultativos para resolver o problema de fondoMáis alá da demanda concreta e a condena, a sentenza tamén critica a lentitude do Sergas en solucionar o problema de fondo da falta de pediatras no Barco e evidencia como a Xunta aproveitou a supresión da área sanitaria de Valdeorras e a súa integración na de Ourense para tirar dos médicos desta última en vez de contratar novos facultativos."O Sergas non adoptou no último ano medidas relativamente sinxelas para poder cubrir os postos non desempeñados efectivamente en dito distrito, como por exemplo mediante unha convocatoria pública de interinos"O demandante argumentaba "a imposibilidade de destinar forzosamente a un facultativo especialista dunha área sanitaria (Ourense) a outra distinta (O Barco de Valdeorras), e o xuíz dálle a razón, pero só para a súa reclamación sobre os anos previos á entrada en vigor a pasada primavera da contestada Lei 1/2018 coa que a Xunta fixo desaparecer integrándoas noutras as áreas sanitarias de Valdeorras, Monforte, A Mariña e O Salnés. Pero máis alá dese cambio legal que xa permite á Xunta obrigar a médicos de Ourense a traballar en Valdeorras, o xuíz pronúnciase tamén sobre "o concreto déficit de pediatras na comarca do Barco" e di que "o Sergas non adoptou no último ano medidas relativamente sinxelas para poder cubrir os postos non desempeñados efectivamente en dito distrito, como por exemplo mediante unha convocatoria pública de interinos".


Summary: Iban Zaldua (Donostia, 1966) estudou Historia na EHU, onde agora dá clases, en Gasteiz. Ten colaborado en diversos medios –Berria, entre eles-, e alimenta o blog Volgako bateleroak –Os bateleiros do Volga-. Destaca principalmente na produción de contos, aínda que tamén é autor de narracións, novelas e ensaios. Entre as súas publicacións atópanse, entre outras, Ipuin euskaldunak (1999); Gezurrak, gezurrak, gezurrak (2000); Itzalak (2004); Etorkizuna (2005); Biodiskografiak (2011); Inon ez, inoiz ez (2014) e Sekula kontatu behar ez nizkizun gauzak (2018). Publicamos o relato "As pintadas", no marco da sección "Un verán en Galeusca", partillada por Sermos Galiza, Berria e Vilaweb.

As pintadas? Poden sobrevivir moitos anos. Non podedes imaxinar cantos. Joder, no noso barrio había unha a favor do estatuto de Gernika de 1979 que, non sei, debeu permanecer aí até hai cinco ou sete anos. Víaa sempre que ía visitar á nai. Estaba cada vez máis esvaída, claro, pero aínda era lexible "Si ao Estatuto de Gernika", coa árbore e un debuxo esquemático do edificio das xuntas: alí estivo até que botaron abaixo o valado. Eu, votar? No referendo do estatuto? Laostia!... cantos anos debía ter? Daquela eu aínda non tiña os catro anos cumpridos, supoño que estaría en párvulos... pero aí estaba a pintada, e mira, a min sempre me interesou a política, se non fose así non me dedicaría ao que me dedico. Isto non se trata só de encadrar e facer clic, ou que pensades? Cómpre ter un pouco de cabeza, tamén. Sei ben con quen estou: comecei a traballar no tempo en que as cámaras tiñan película. Agora as pintadas xa non duran nada, axiña chega unha brigada de limpeza do concello e xa está. Algunhas veces no mesmo día, algunhas pintadas non están na parede máis dunhas horas. E se aínda fixesen un bo traballo! Porque o produto que empregan para limpalas deixa unhas marcas horribles, porque a cor que empregan non é a orixinal, a que tiña a parede -case nunca o é- e o caso é que na meirande parte das ocasións a parede queda peor que coa pintada. Non digo que o alcume de alguén ou eses graffitis que marcan territorio merezan desaparecer o máis axiña posible. Son unha merda. Pero hai algunhas pintadas que son case obras de arte. Non mo negaredes. Había unha a favor da insubmisión, enorme, na saída da autoestrada, con imaxes fermosas de tanques. Esa tamén estivo aí unha morea de anos. Claro, vós sodes novos. Aquel pintárono uns amigos, eu axudeinos un pouco. Eu fun insubmiso, abofé que si. Daquela todos eramos insubmisos. E, ademais, está o valor informativo. Ás veces nin sequera temos tempo para tirar unha foto: na redacción mandan recoller testemuño e, cando chegamos, non hai nin rastro. Ou, mellor dito, só hai tempo para os limpadores, non para a pintada. Como as pintadas a favor de ETA. Si, é certo, vense cada vez menos, pero cando queren dar a noticia e te mandan a que saques unha fotografía, xa podes andar rápido. Crédeme. Aquelas que apareceron en contra dos xitanos, as que apareceron no barrio ao outro lado das vías do tren, esas pintadas duraron máis, mira, dúas semanas ou máis. A eses puiden sacarlles fotografías. Pero despois o xornal non as empregou na reportaxe. Vaia, cobrei o traballo, cando menos: non é pouco. Tantos anos alí, traballando duro para eles, e cando tiñan que facerme indefinido os moi cabróns non me renovaron. Despois fíxenme autónomo, para facerlles o mesmo traballo. Vaia, podía ser peor. Veña. Imos, non foron máis de dúas copas. Tres, como moito. E hai moito tempo. Tanto me ten o que diga a proba de alcoholemia, agora axiña dá positivo malia que bebas pouco. Joder, se estivese a conducir un coche, ou unha moto, pero non é máis ca un patinete eléctrico, meu. Como moito faríame dano eu. Si, si, lino, como non, traballo para ese xornal do carallo: as anciás e as cadeiras, que vos podo dicir. A miña nai tamén, que en paz descanse, rompeuna, invertemos moito naquela residencia e custoulle moito recuperarse. Pero adiantaron moito neste eido, axiña arranxan o problema, non si? De todos os xeitos, son sincero, nunca vou pola beirarrúa, vou pola calzada ou polo carril bici. É moi chulo, abofé, e para o que o necesito, ir dun lado para o outro da cidade, é perfecto. Estou nun intre en calquera lugar, evito os atascos e non teño o problema de aparcar, porque aparcar nesta cidade... Moito mellor ca a bicicleta, que diferenza! Eu antes movíame sempre en bicicleta e sei ben o que digo. Tiña dúas, unha roubáronma, xa sabedes o atarefados que están os ladróns nesta cidade; tendes que facer algo dunha vez. E a outra quedou Nekane con ela, a moi cerda. Malia que a merquei eu. Era unha desas baratas do Decathlon, pero amoloume moito de todos os xeitos. Si, Nekane Martínez, iso é. Mentira, todo. Como moito un empurrón, naquela ocasión o asunto subiu de temperatura. Ela anoxábase moito máis ca min. Teriades que escoitar os seus berros, todo teatro. É normal que aconteza iso nas discusións, estou seguro de que a vós tamén... vedes? Iso díxenlle eu, están esaxerando moito a cousa. Ademais, se o puidésedes ver: como eu son moito máis alto! Pero a xuíz de garda era unha muller e deu a orde de afastamento. Despois a cousa non avanzou nos xulgados. Xa vos digo, foi unha parvada. Pero aí está a mancha, está aí cada vez que mirades a ficha. Como para enfurecerse, non si? Si, seino, que lle imos facer... O que vos dicía, que ás veces non chegamos a tempo. Nin sequera co patinete eléctrico. Mira o que me aconteceu coas pintadas en contra do concelleiro: para borrar esas si que se deron présa, abofé. Distribuíunas alguén polas redes sociais e chamáronme da redacción para ver se podía facerlle unhas fotografías. Cando cheguei xa non quedaba nada. Percorrín todo o barrio por ver se atopaba outras, pero nada. Púxenme a procurar algo no twitter e atopei dúas ou tres, de moi mala calidade. A xente non sabe facer fotografías. Escollín a mellor -se é que se pode dicir iso-, corrixín cun pouco de photoshop e enviéillela aos do xornal. Todo ben. Pero, dalgún xeito, o que fixera a foto orixinal se decatou e comezou unha protesta en twitter. E rifáronme de coidado, abofé que si. Tiveron que poñer o nome de usuario do tipo ao pé da foto, malia que eu fixen todo o traballo. Non, non cobrei iso, que ladróns. Tampouco o piador: estou seguro de que quedou ben contento vendo o seu pseudónimo alí posto. Que imbécil. Entendedes por que o fixen? A pintada xa estivera aí, aí mesmo. Non no lugar onde estaba a pintala eu, seino, un pouco máis á esquerda. Aí están as marcas que deixaron os limpadores. Vedes? Están frescas aínda. Non sabía se podería pintar por riba delas. Pero aí estaban, mira a foto que publicaron hai seis horas en twitter. Tentei imitar o tipo de letra, todo. Si, "MOITAS GRAZAS, ETA". Polo comunicado de disolución de onte, seino, como non o podería saber. Pero eu non estou a favor de ETA, nin moito menos. Só quería sacarlle unha fotografía, pedíronmo no xornal. Xa sabedes como son os do meu xornal, máis contrarios a ETA ca eles... Quererían ilustrar un artigo ben crítico, seguro. Joder. Seino. Pero é unha parvada, que queredes que vos diga. Total, axiña virán os da limpeza a eliminala. E estaba alí mesmo, asegúrovolo. Mirade a foto de twitter outra vez, mirade. Quedoume cuspidiña....


Summary: Michel Temer apresentou o novo executivo brasileiro, integrado só por homens brancos. O primeiro nestas condições desde a ditadura militar.

O presidente em exercício do Brasil, Michel Temer (PMDB), apresentou na quinta feira (12 de Maio) a composição do novo governo após o processo de impeachment [destituição] aberto contra Dilma Rousseff. Um executivo que reduz o número de pastas ministeriais a respeito do presidido pelo PT e do que não faz parte nenhuma mulher nem pessoa negra, algo que não acontecia desde que findou a ditadura militar. O ex-chefe da polícia é novo ministro de Justiça Entre os Ministérios suprimidos acha-se, precisamente, o de Igualdade Racial, Mulher e Direitos Humanos cujas competências passam ao de Justiça e Cidadania em mãos do até o de agora chefe directo da policia e ex-secretário de Segurança Pública de São Paulo, Alexandre Morães. Também o de Cultura que será assumido pelo de Educação. Entre as novidades também salienta a presença do líder evangelista, Marcos Pereira, quem assume o Ministério de Desenvolvimento e Industria, ou o ex-presidente do Banco Central do Brasil, Henrique Meirelles, quem irá dirigir Economia. O Governo de Temer Finanças: Henrique Meirelles (ex-presidente do banco central) Planeamento: Romero Jucá (PMDB) Desenvolvimento, Indústria e Comércio: Marcos Pereira Relações Exteriores (inclui comércio exterior): José Serra (PSDB) Casa Civil: Eliseu Padilha (PMDB) Secretaria de Governo: Geddel Vieira Lima (PMDB) Secretaria de Segurança Institucional: Sérgio Etchegoyen Educação: Mendonça Filho (DEM) Saúde: Ricardo Barros (PP) Justiça e Cidadania: Alexandre de Moraes Agricultura: Blairo Maggi (PP) Trabalho: Ronaldo Nogueira (PTB) Desenvolvimento Social e Agrário: Osmar Terra (PMDB) Meio Ambiente: Sarney Filho (PV) Cidades: Bruno Araújo (PSDB) Ciência, Tecnologia e Comunicações: Gilberto Kasssab (PSD) Transportes: Maurício Quintella (PR) Advocacia-Geral da União: Fabio Medina Osório Fiscalização, Transparência e Controlo: Fabiano Augusto Martins Silveira Defesa: Raul Jungmann (PPS) Turismo: Henrique Alves (PMDB) Desporto: Leonardo Picciani (PMDB) Minas e Energia: Fernando Bezerra Filho (PSB) Integração Nacional: Eduardo Braga (PMDB)


Summary: O escritor francés Patrick Modiano é o novo gañador do Premio Nobel de Literatura. Como no anterior ano con Alice Munro, a obra do autor galardoado tampouco se pode atopar no catálogo do sector editorial galego.

En selos franceses, portugueses, españois ou ingleses pódese ler a Patrick Modiano mais a súa ampla obra non coñece polo de agora tradución nos galegos. O novo premio Nóbel de Literatura naceu en Boulogne-Billancourt, nas proximidades de París, en 1945 e deuse a coñecer como escritor coa publicación en 1968 de La Place de L´Étoile. Dez anos despois faríase co prestixioso Prémio Goncourt con Rue des boutiques obscures ao que sumaría o Grande Prémio de Romance da Academia Francesa. Recentemente foi distinguido co Grande Prémio Nacional das Letras e o Prémio Margerite-Duras. Modiano recibirá o Nóbel nunha ceremonia que se desenvolverá en Estocolmo o vindeiro 10 de decembro. A ocupación nazi e o colaboracionismo son o centro das súas primeiras e celebradas obras que iniciaron unha traxectoria na que a literatura se debate coa memoria, e a busca da identidade e do pasado bate coa tendencia a unha amnesia calmante. Memory Lane, De si braves garçons, Quartier perdu, Dimanches d'août, Catherine Certitude, Remise de peine, Vestiaire de l'enfance, Voyage de noces, Fleurs de ruine, Un cirque passe, Chien de printemps, Du plus loin de l'oubli, Dora Bruder, Des inconnues, La Petite Bijou, Accident nocturne, Un pedigree, Dans le café de la jeunesse perdue ou L'Horizon son outros dos seus títulos.


Summary: A organización independentista pide sumar por riba de diferenzas ''voces e esforzos'' no 25 de xullo no camiño da soberanía.

Un 25 de xullo no que unha única manifestación soberanista percorra as rúas de Compostela, evitando así a diferenza de mobilizacións habitual nesta data. Unha gran manifestación que sexa convocada por Galiza pola Soberanía, por riba de siglas partidarias. Eis a proposta feita por Causa Galiza, que considera que "é o momento" de que o soberanismo amose unha "madurez colectiva" para facer fronte á situación que atravesa o país. CG entende que a propia realidade apunta á necesidade de sumar sen exclusións "voces e esforzos" de todos aqueles colectivos, entidades, plataformas e persoas que acrediten "que a única vía para superar o presente é conquistar a soberanía e a independencia". Un presente marcado, enumera Causa Galiza, polo empobrecemento da sociedade, o espolio territorial e a españolización. Por riba de siglas e partidismos "O momento do nosso povo demonstrar que, por cima de falsas saídas a esta crise múltipla, por cima de legítimas siglas e partidarismos e por cima de falsos mesias autótonos e estrangeiros temos a capacidade coletiva de assinalar a única porta de saída a esta situaçom, que é a conquista da soberania e a independência nacionais, e supeditar as nossas diferenças a essa reivindicaçom estratégica comum".


Summary: Os datos non deixan lugar a dúbidas. As residencias de titularidade ou xestión privada concentran a maioría dos casos de coronavirus na Galiza. Debullamos as causas.

A Xunta da Galiza entregou a atención das persoas maiores ás empresas privadas. Á volta de abril de 2019, Galiza dispoñía de 21.179 prazas nos centros de maiores, 77,2% das mesmas eran de xestión privada e 22,8% de xestión pública, unha porcentaxe moi por baixo da media estatal e que colocaba o país nos postos da cola da prestación de servizos de carácter público. Ao tempo, o número de prazas totais situábase por baixo das recomendacións de institucións internacionais como a Organización Mundial da Saúde (OMS) e tamén do conxunto do Estado. Así, a OMS recomenda cinco prazas residenciais por cada cen persoas maiores de 65 anos. Na Galiza a cifra atópase en 3,1 postos de media e só 1,1 cuarto subvencionado pola Xunta. No conxunto do Estado español, a media é de 4,21 prazas residenciais. Un informe publicado recentemente polo Imserso e analizado pola Asociación de Directoras e Xerentes en Servizos Sociais, evidencia que os territorios do Estado español con maior necesidade de prazas residenciais para poder cumprir coas recomendacións da OMS son Andalucía (27.981); Comunitat Valenciana (20.844); Galiza (14.858); Murcia (8.264) e Catalunya (8.038). Domus Vi e San Rosendo, as máis afectadas DomusVi e a Fundación San Rosendo son os principais operadores privados de residencias da Galiza e concentran a maioría de persoas infectadas por coronavirus dos centros de maiores. Destacan, para DomusVi, as cifras de contaxio das súas instalacións do Barreiro, en Vigo; de Aldán, en Cangas, e de San Lázaro, en Compostela, que encabeza a lista de falecementos na Galiza. No caso da Fundación San Rosendo é significativa a situación da residencia Nosa Señora da Esperanza, de Ourense, cun importante número de falecidas, 11, segundo os datos fornecidos pola Xunta de Galiza, e contaxiadas no seu persoal e usuarias. O médico e portavoz da Alianza Galega polos Servizos Públicos para Maiores e Dependentes, Francisco Vizoso, non ten dúbidas ao redor das causas de maior mortaldade por coronavirus nas residencias privadas. "Está relacionado coa maior precariedade de persoal das residencias privadas. Os centros públicos son máis exixentes cos estándares de persoal, mentres as privadas sáltanos sen ningún tipo de pudor. Os casos máis graves prodúcense precisamente naqueles xeriátricos de propiedade privada, como poden ser DomusVi do Barreiro ou de Aldán, onde non se ten en conta ningún criterio obrigatorio para os centros públicos", sinala Vizoso. "A maiores, estes centros son moi grandes. O tamaño óptimo para os seus modelos de negocio están por riba das 150 prazas, algo que favorece a aglomeración de usuarias e usuarios e que crea unhas condicións que favorecen a extensión da doenza", comenta Vizoso en declaracións a Nós Diario. "Os grandes operadores privados do sector das residencias non buscan o benestar das residentes, senón os beneficios, mesmo poñendo en risco a calidade asistencial, tal é como estamos comprobando nestes días", conclúe. Espazos "hostaleiros" O xornalista Paulino Campos é portavoz do colectivo de familiares da residencia de DomusVi do Barreiro. "É necesario revisar a normativa en materia de residencias, pois parece máis pensada para regular espazos hostaleiros que centros xeriátricos, pero sobre todo cómpre obrigar as residencias privadas a aumentar o persoal. Boa parte das queixas que temos presentado á Xunta da Galiza é precisamente por isto, xa que a falla de traballadoras leva moito tempo provocando graves problemas. A ausencia de persoal é unha das principais eivas que atopamos nos centros de xestión privada e que impiden unha atención axeitada", concreta en conversa con Nós Diario. Xoán Carlos Ansia responsabiliza a busca do lucro a ese diferente comportamento entre os centros públicos e privados diante da epidemia do coronavirus. Gobernante do xeriátrico público da Volta do Castro, en Compostela, e delegado sindical da CIG, Ansia denuncia, en declaracións a Nós Diario, a "conivencia entre o poder político e a patronal das residencias". "Eu creo que a conselleira de Política Social, Fabiola García, debería estar nestes momentos comparecendo no xulgado de garda, non sei se esposada ou non, pero declarando perante o xuíz por presunta conduta criminal e que despois pasase por ese mesmo xulgado Alberto Nuñez Feixoo, por presunta colaboración necesaria nas mortes que teñen ocorrido por coronavirus nas residencias da terceira idade", afirma. "O problema en Compostela son as residencias privadas", sinala a Nós Diario Javier Quián, voceiro do colectivo de familiares da residencia de DomusVi de San Lázaro na capital da Galiza. "No xeriátrico de San Lázaro hai moita precariedade. Agora tentan cubrir as baixas do persoal infectado polo coronavirus con mozos e mozas sen experiencia previa e que están aínda en proceso de formación. A directora do centro non foi dilixente diante do coronavirus e non tomou as medidas de protección debidas. A falta de humanidade na residencia de DomusVi de San Lázaro é evidente", pon de manifesto. As reclamacións das familias das usuarias sobre o funcionamento das residencias non atoparon ningún tipo de resposta por parte da Administración galega. A este respecto, Javier Quián sinala: "Mandei un montón de queixas á Inspección e das enviadas no mes de novembro aínda non recibín ningún tipo de contestación". Nun sentido semellante, téñense manifestado os colectivos de familiares das residentes que operan noutras localidades galegas.


Summary: Que actividades fican permitidas e cal non? Podo ou non podo saír dos concellos 'confinados'? Canto duran as medidas? O pequeno comercio segue aberto? Resposta a preguntas sobre o que implican as novas medidas, que entrarán en vigor á media noite de mañá, 6 de novembro.

1) Entra en vigor nove horas despois da hora anunciada por Feixoo As novas restricións para facer fronte á propagación do coronavirus entrarán finalmente en vigor a medianoite do sábado, tal e como recolle a orde da Consellería de Sanidade publicada ao fío da medianoite desta quinta feira no Diario Oficial de Galiza (DOG). A pesar de que Núñez Feixoo dixera en rolda de prensa esta cuarta feira que as novas restricións, incluído o peche dos bares e restaurantes e novos confinamentos perimetrais, entrarían en vigor ás 15:00 desta sexta, a orde do DOG atrasa a súa efectividade 9 horas, até a medianoite do sábado, agás no Carballiño, onde principiaron a medianoite desta quinta 2) Que medidas son? - Restrinxir toda actividade que non sexa esencial- Peche perimetral- Peche da hostelaría agás para servizos de recollida de comida ou servizo a domicilio- Reducir a práctica de deporte á que se fai individualmente.- Cinemas, teatros, auditorios reducen a súa capacidade a 30 persoas en interior e 75 en exterior 3) Que concellos? A Coruña, Arteixo, Culleredo, Cambre e OleirosLugoSantiago, Ames, Teo, Boqueixón, O Pino, Val do Dubra, Traz, Vedra, OrosoFerrol, Ares, Fene, Neda, Narón e Mugardos.Ourense, Barbadás, Amoeiro, Coles, Pereiro de Aguiar, San Cibrao das Viñas e ToénPontevedra, Marín, Vilaboa, Poio, Pontecaldelas, Barro, Campolameiro, Cerdedo-Cotobade e SoutomaiorVigo, Gondomar Mos, Nigrán, O Porriño e Redondela. Fóra desas grandes zonas urbanas, tamén se aplicarán estas medidas a concellos cunha taxa de incidencia acumulada superior a 200, como: A Estrada, Lalín, Silleda, Ponteareas, Tui, Cambados, O Grove, Vilanova de Arousa e Vilagarcía,Vimianzo, Monforte, Burela, Viveiro, O Carballiño, Verín, Xinzo e Cangas. 4) Que actividades fican fechadas neses concellos? O DOG no Anexo II establece o peche temporal de actividades non esenciais nos 60 concellos ás seguintes: Espectáculos públicos: Espectáculos taurinos, circenses, feirais e de exhibición, pirotécnicos. Actividades recreativas: culturais e sociais, de ocio e entretemento, atraccións recreativas, de restauración, Actividades zoolóxicas, botánicas e xeolóxicas. Establecementos abertos ao público: Establecementos de espectáculos públicos, Circos, Prazas de touros, Recintos feirais, establecementos de actividades recreativas, establecementos de xogo, Casinos, Salas de bingo, Salóns de xogo, Tendas de apostas. Establecementos para actividades deportivas: Pistas de patinaxe, Piscinas recreativas de uso colectivo, establecementos para atraccións e xogos recreativos, parques de atraccións e temáticos, parques acuáticos, salóns recreativos, parques multiocio, salas de concertos. Establecementos de restauración: Restaurantes, salóns de banquetes, Cafetarías, Bares. Os establecementos de restauración permanecerán pechados ao público e poderán prestar exclusivamente servizos de entrega a domicilio ou para a súa recollida no local e consumo a domicilio. Tamén deben pechar Salas de festas, Discotecas. e Pubs, Cafés-espectáculo, Furanchos e Centros de lecer infantil. 5) Cal quedan execeptuadas? Quedan exceptuados destas limitacións as seguintes actividades e establecementos, que poderán continuar abertos: Espectáculos públicos: espectáculos cinematográficos, teatrais e musicais Espectáculos deportivos: actividades recreativas, actividades deportivas. Establecementos abertos ao público: Cinema, teatros, auditorios. Establecementos de espectáculos deportivos: estadios deportivos, pavillóns deportivos, recintos deportivos, ximnasios, piscinas de competición. Museos Bibliotecas Salas de conferencias Salas polivalentes 6) E o resto da Galiza? No conxunto da Galiza non afectan estas restricións. O que si, vanse limitar as saídas de usuarios fóra das residencias, mais mantéñense as visitas. Redúcense aforos en centros comerciais e no interior das tendas será do 50 %. Nos bares a capacidade éde 50% no interior e 75% nas terrazas No tranporte público non escolar reduce o seu aforo a 50 % nos asentos e 25 % de pé. Nas reunións e xuntanzas 6 o máximo de persoas en reunións sociais. Nos 60 concellos afectados polas restricións anunciadas por Feixoo as xuntanzas están limitadas a conviventes. Iso si, sen límite. 7) Pódese facer deporte meses 60 concellos? Os deportistas federados si. O resto, só de forma individual ou con convivintes. 8) Persoas procedentes de fóra da Galiza As persoas procedentes de fóra da Galiza deberán cumprir as disposicións establecidas no DOG, polo que, en particular, só poderán entrar nos 60 concellos afectados en caso dalgunha das excepcións previstas 9) Mantense o toque de recoller no horario en vigor, de 23:00 a 6:00 horas. 10) Excepcións Non haberá limitacións neses 60 concellos para ir ao traballo, colexios, atención a persoas dependentes, motivos de saúde ou para realizar compras. 11) Canto duran as novas restricións aplicadas aos 60 concellos? Un mes. 12) Mobilidade A mobilidade está permitida entre os concellos 'confinados' das zonas afectadas polo peche perimetral. Por exemplo, na área de Santiago unha veciña de Teo pode ir a Compostela e viceversa. Para calquera outro mooviemnto, hai que aterse ás excepcións recollidas no propio DOG: motivos laborais, sanitarios...


Summary: Pediatras e Matronas Xa denuncia que a carencia de pediatras na Atención Primaria pode chegar a converterse nun problema estrutural, e piden actuar para revertela canto antes.

Un pai residente no Muxía vén de iniciar na sexta feira unha peregrinación desde Sarria até Santiago de Compostela para protestar contra a falta de persoal no servizo de pediatría e de matronas que sofren moitos concellos do país, debido aos recortes do Servizo Galego de Saúde (Sergas). Realizará os 114 quilómetros que separan ambos puntos acompañado dunha bandeira da asociación Pediatras e Matronas Xa, que denuncia que a situación "estase a converter nun mal crónico". O proxenitor lamenta que "en case nigún concello están cubertas as baixas". En Muxía levan "levan máis de tres meses sen pediatra", recoñece o propio peregrino, que asegura coñecer "de primeira man" como afectan os recortes da Xunta na sanidade pública galega. Insiste en que "non se fan os seguimentos necesarios, e, no caso de enfermidade, ir a urxencias non é unha solución, aínda menos coa situación actual". Peregrinación desde a Costa da Morte Non é a primeira iniciativa deste estilo que leva a cabo Pediatras e Matronas Xa. En novembro de 2021, integrantes da asociación levaron a cabo outra peregrinación desde a Costa da Morte. "Precisamos darnos conta de que non é un problema illado, senón transversal a centos de municipios galegos. Debemos unir forzas para evitar que a situación continúe deteriorándose". Naquel caso, o obxectivo da marcha era unirse en Santiago de Compostela á multitudinaria manifestación convocada pola coordinadora SOS Sanidade Pública. A presidenta de Pediatras e Matronas Xa, Vanessa Vivendi insistiu en que "precisamos darnos conta de que non é un problema illado, senón transversal a centos de municipios galegos. Debemos unir forzas para evitar que a situación continúe deteriorándose". Con esta nova iniciativa, a asociación espera dar maior visibilidade ás carencias do Sergas en canto a número de pediatras e matronas activas. O progreso da peregrinación poderase seguir a través das súas redes sociais.


Summary: Galiza Nova, Joves PV, Jovent Republicà, Mallorca Nova, Gazte Abertzaleak e Joves d'Esquerra Menorquinista reivindican unha Lei Trans co berro de "por unha vida digna, autodeterminación de xenero".

As organizacións xuvenís soberanistas do Estado veñen de unirse e publicar un manifesto en apoio á comunidade trans e en favor dunha lexislación que ampare a autodeterminación de xénero. Galiza Nova, Joves PV, Jovent Republicà, Mallorca Nova, Gazte Abertzaleak e Joves d'Esquerra Menorquinista acompañan a publicación do texto dunha campaña nas redes sociais. Todo se enmarca na preparación do Día do Orgullo, que igualmente reivindica especialmente a necesidade de aprobar a Lei Trans estatal. As organizacións asinantes sinalan que "é un erro pensar que os dereitos cun colectivo exclúen os dereitos do resto: os dereitos suman e multiplican, non restan nin dividen", e por iso apostan en "facer unha fronte común sendo conscientes das opresións de xénero, sen xerarquizar as violencias, senón téndoas todas en conta". Engaden que para isto "poñémonos a carón da comunidade LGBTI+ e dos dereitos das persoas trans e reclamamos unha vez máis unha Lei Trans". "Só o sobernanismo amosa as debilidades deste Estado" A responsábel da Asemblea LGBT de Galiza Nova, Iria Carreira, sinala nun comunicado enviado aos medios que a importancia de continuar avanzando para aprobar a Lei Trans. "Na Galiza xa chegamos a ter unha Lei Trans no Parlamento Galego, que foi vetada polo Partido Popular; resulta aberrante que o PSOE que nun principio a apoiou, agora a rexeite reiteradamente no Congreso". Ademais, engadiu, "só o soberanismo está mostrando as debilidades deste Estado, por iso cómpre continuar avanzando para conseguir a liberdade para todas". A Secretaria Xeral de Mallorca Nova, Maria Victòria Llull, valorou a campaña asegurando que "demostran, unha vez máis, que o soberanismo está unido contra a transfobia. Os dereitos gañámolos se son de todas". Llul destacou que "non hai soberanía sen todas as liberdades e non hai liberdades sen todos os soberanismos". A representante de Joves d'Esquerra Menorquinista, Marina Sansaloni, argumentou que é moi necesario unir forzas para poder aprobar unha Lei Trans e que sexa efectiva e garantista". Francesc Roig, secretario xeral deJoves PV-Compromís, asegurou que "esta lei está facendo abrollar discursos de odio en diversos sectores da sociedade, e sorprendentemente en parte do movemento feminista. O feminismo é a ferramenta das mulleres, e en xeral, de toda a sociedade, para combater as desigualdades e a violencia machista. É por iso que temos que defender os dereitos e liberdades de todas as mulleres, sexan cales sexan as súas outras condicións". Lara Carbonell, responsábel da secretaría de Feminismes de Jovent Republicà, afirmou que "os Països Catalans temos claro que deben ser un espazo seguro para todo o colectivo LGTBI". En nome de Gazte Abertzaleak, Galder Agudo, sinalou que a Lei Trans, como todos os avances sociais, achegan dignidade e igualdade, sen quitarlle ningún dereito a ninguén. Neste sentido, engade que "é tempo de continuar coas anteriores vitorias do movemento LGBT+ e aprobar unha Lei Trans que cumpra coas demandas do propio movemento".


Summary: Dende o momento no que o número de contaxios deixe de medrar, quedará aínda un tempo longo ata que a situación nos hospitais comece a mellorar. Nos últimos días varios pacientes foron trasladados dende o hospital de Ferrol ao de Lugo para aliviar a saturación que vive aquela área sanitaria, semellante á que sofren A Coruña, Santiago ou Vigo.

Profesionais sanitarios de distintos lugares de Galicia, especialmente da área sanitaria da Coruña, levan días lanzando advertencias sobre a situación na que se atopan os hospitais do país e os seus traballadores e traballadoras ante o incremento no número de contaxios de COVID. "Cada dous ou tres días temos que abrir unha nova planta covid no CHUAC e cada vez hai menos espazo. Imos pasar unha semana moi dura e as seguintes aínda o serán máis", dicía este luns Álvaro Mena, internista do CHUAC. "Os hospitais empezan a estar cheos", alertaba tamén este martes Tato Vázquez Lima, xefe de Urxencias do Hospital do SalnésAsí mesmo, Pedro Marcos, director de Atención Hospitalaria do CHUAC subliñaba este mércores que "estamos vivindo días moi complicados", con 20 ou 30 ingresos todos os días e cada vez máis unidades do hospital reservadas para pacientes COVID. "Os hospitais empezan a estar cheos", alertaba tamén este martes Tato Vázquez Lima, xefe de Urxencias do Hospital do Salnés e membro do comité clínico que asesora á Xunta ante a pandemia da COVID-19. "Cada dous ou tres días temos que abrir unha nova planta covid no CHUAC e cada vez hai menos espazo. Imos pasar unha semana moi dura e as seguintes aínda o serán máis", di Álvaro Mena, internista do CHUACO mesmo que a pasada semana o xefe da UCI do CHUAC da Coruña, David Freire, afirmaba que "a situación é crítica", pedindo á cidadanía que reducise os contactos sociais "ao mínimo", limitando ao máximo as visitas ao hospital e saíndo de casa "o estrictamente necesario". De igual xeito, Ana Zamora, médico de familia no Centro de Saúde dos Mallos, na Coruña, apelaba á "responsabilidade individual" da poboación e pedía a súa colaboración: "Non nos aplauda, evite os contactos con non convivintes e limite as súas saídas".A cifra de camas ocupadas xustifica esta crecente preocupación entre os profesionais sanitarios. Os datos deste luns, notificados o martes pola mañá, elevan a 132 o número de camas de UCI ocupadas por pacientes Covid e a 696 as camas nas restantes unidades de hospitalización. Son cifras que aínda non chegan ás acadadas no peor momento da primeira vaga da pandemia, nos primeiros días de abril (177 camas de UCI, 1.107 no resto de unidades), pero que xa comezan a ser comparables. Ademais, os indicadores xa se sitúan moi por riba dos niveis máximos da segunda onda, no outono (110 camas de UCI e 611 no resto de unidades).A Coruña, Ferrol, Santiago e Vigo superan xa amplamente os peores datos da segunda ondaA situación é máis grave nalgunhas áreas sanitarias, que superan amplamente os datos da segunda onda, como por exemplo na da Coruña-Cee (218 camas ocupadas, fronte ás 173 de novembro), Ferrol (110 fronte ás 63 de novembro), Santiago (132 fronte a 83) ou Vigo (134 fronte a 107). Mentres, Pontevedra, Ourense ou Lugo sitúanse aínda por debaixo do dato do outono, aínda que tamén están a medrar.Nos últimos días varios pacientes foron trasladados dende o hospital de Ferrol ao de Lugo para aliviar a saturaciónA situación xa está a obrigar as realizar cambios na atención sanitaria que se empresta nos hospitais de varias áreas sanitarias. Hai unha semana o Sergas decidiu aprazar cirurxías non urxentes na Coruña, Santiago e Ferrol para liberar camas de críticos. E, de igual xeito, nos últimos días foron varios os pacientes trasladados dende o hospital de Ferrol ao de Lugo para aliviar a saturación que comezaba a vivir a instalación da cidade naval. Na Área sanitaria de Pontevedra-Salnés vén de decidirse a prohibición de todas as visitas nos hospitais, pois estaban a detectarse contaxios durante as visitas e acompañamentos de pacientes. Ademais, realizaranse test de antíxenos aos pacientes durante a súa hospitalización co obxectivo de detectar "o antes posible" a pacientes que eran negativos en Covid no seu ingreso pero que acabaron por dar positivo nas probas.Os hospitais galegos están tendo que habilitar continuamente novos espazos (plantas enteiras) para atender o crecente número de pacientes enfermos de Covid-19Así mesmo, a maior parte dos hospitais galegos están tendo que habilitar continuamente novos espazos (plantas enteiras) para atender o crecente número de pacientes enfermos de Covid-19. Así se fixo na área sanitaria de Ferrol, liberando un andar do Hospital Naval para atender a situación que se estaba a xerar no Hospital Arquitecto Marcide. E, igualmente, na área coruñesa, onde "cada dous ou tres días" o CHUAC ves obrigado a reservar un novo andar do Hospital, como indicaba Álvaro Mena este luns. De momento, iso si, a Consellaría de Sanidade descartou a apertura de hospitais de campaña en instalacións fóra das habituais.Semanas de empeoramento por dianteO máis preocupante é que o incremento no número de camas ocupadas continuará aínda durante varias semanas. Mesmo se o aumento no número de contaxios se conseguise conter nos vindeiros días, chegando ao desexado pico da terceira onda, quedaría aínda un mínimo dunha semana de crecemento no número de hospitalizacións e cando menos outras dúas semanas de aumentos no número de camas de UCI ocupadas. Mesmo se o aumento no número de contaxios se conseguise conter nos vindeiros días, chegando ao desexado pico da terceira onda, quedaría aínda un mínimo dunha semana de crecemento no número de hospitalizacións e máis tempo aínda de empeoramento nas UCISegundo os datos que vén manexando o Ministerio de Sanidade dende o inicio da pandemia, dende o contaxio ata a aparición dos primeiros síntomas adoitan pasar 5 ou 6 días. Dende os síntomas ata o diagnóstico da enfermidade o lapso é duns dous días e dende a aparición de síntomas ata o ingreso hospitalario daqueles casos máis graves adoitan pasar entre 5 e 7 días. Os hospitais galegos están sufrindo esta semana, polo tanto, o efecto directo dos contaxios producidos aínda nos primeiros de xaneiro. Posteriormente, a estadía media nos hospitais dos pacientes ingresados é duns 7 ou 8 días, pero nese prazo (de media, catro días despois da súa entrada no hospital) unha parte dos pacientes debe ser ingresado nas UCI, onde o tempo de recuperación adoita ser lento, chegando en moitos casos a estadías dun mes.Outro dato, con orixe igualmente nas estatísticas oficiais que manexa o Ministerio de Sanidade. Dende o comezo da pandemia ao redor do 8,4% de todos os casos detectados en Galicia necesitan hospitalización, unha porcentaxe superior á media española (5,9%) produto seguramente da maior idade media da poboación galega. Ademais, o 1% dos casos necesita o seu ingreso nas UCI (0,5% en España) e o 1,4% do total de persoas diagnosticadas acabou falecendo (1,2% no conxunto do Estado).Dende o inicio da pandemia, o 8,4% de todos os casos detectados en Galicia necesitan hospitalización e o 1% ingresan na UCI. Nos últimos sete días diagnosticáronse 8.000 positivos, dos que 672 necesitarán ingreso hospitalario e 80 entrarán na UCISe temos en conta que nos últimos sete días se detectaron 8.000 novos casos de Covid-19 en Galicia, iso significaría o ingreso de 672 persoas nos hospitais galegos cada semana, un número semellante ao existente na actualidade. Ademais, implicaría a ocupación de 80 novas camas de UCI cada semana, unha cifra moi elevada se consideramos que as estadías nas UCI son moito máis longas.Prazos longos, que se engaden uns aos outros e que amosan que a actual crise sanitaria está aínda dando os seus primeiros pasos nos hospitais. As autoridades sanitarias fan un chamamento a "aplanar a curva" de contaxios o antes posible para tamén achegar o momento en que a situación nos hospitais comece a mellorar. Porén, para ese momento quedan aínda moitos días de empeoramento.


Summary: O presidente Evo Morales vén de anunciar a nacionalización, de Sabsa, filial das españolas Abertis e Aena. Unha decisión que vén de ser aplaudida polos traballadores: "Sabsa estaba a roubar ao país"

Bolivia nacionaliza máis unha empresa de matriz española por non cumpriren cos seus compromisos en beneficio do pobo boliviano. Así de contundente se manifestan na axencia boliviana de información, ABI. Nesta ocasión, trátase de Sabsa, a filial das españolas Abertis e Aena e que se encargaba da xestión dos aeroportos de Bolivia. Que Sabsa se negase a investir en melloras en infraestruturas e na ampliación das terminais de Cochabamaba, El Alto e Santa Cruz levou ao goberno de Evo Morales a decidir a nacionalización. O secretario xeral dos traballadores da empresa de Servicios de Aeropuertos Bolivianos S.A. (SABSA), Alfredo Chávez, manifestou a súa satisfacción pola nacionalización desta empresa, que ao seu xuízo, enganaba o país desde hai 15 anos. "Fíxose xustiza para Bolivia porque durante moitos anos vimos que esta empresa estaba enganando os bolivianos, polo tanto vimos que o presidente tomou unha boa acción", afirmou


Summary: Macron foi pintado por Le Pen como un tecnócrata sen alma, vasalo de Merkel e herdeiro de Hollande, o presidente francés pior valorado ao longo de toda a historia da V República. O candidato de En Marche retratou a líder ultra como "a sacerdotisa do medo". Acusáronse mutuamente de non teren proxecto para Franza.

Un debate vibrante, sen tregua, por momentos bronco. Brutal, foi cualificado por Le Monde. Así foi o combate dialéctico entre Macron e Le Pen, probabelmente a cimeira da campaña. No substancial non vai modificar nada. En todo caso, podería supor un lixeiro freo para a candidata do FN, que estaba a remontar nos inquéritos (aínda que se mantiña a unha estratosférica distancia de 20 pontos do líder de En Marche). Unha sondaxe realizada ao remate do debate deu como claro gañador Macron (63 por cento face o 34). O debate foi máis a forma do que o conteúdo. Non houbo surpresas no argumentario. Le Pen enarborou a bandeira francesa fronte á globalización e caricaturizou Macron como un mordomo de Merkel. "Franza vai ser gobernada por unha muller, ou por min ou por madame Merkel", rexoubou. Macron estivo máis contido, probabelmente advertido pola súa equipa de asesores que neste momento lle convén o rol presidencialista. A súa liña de ataque non foi tanto advertir á audiencia do perfil ultra de Le Pen como pór de relevo a súa insolvencia técnica, a súa falta de propostas. Le Pen acusou Macron de non ser un recén chegado á política, de vestir as roupaxes do rexeneracionismo cando tivo unha participación activa nos gobernos de Hollande (foi o seu ministro de Economía de 2014 a 2016). Macron lembrou que nos últimos 40 anos sempre houbo un Le Pen (Jean Marie primeiro, a súa filla Marine agora) na contenda por presidir a República. A batalla polo euro significou a maior baza dialéctica para Macron. Le Pen enleouse un chisco sobre a súa proposta ao respeito. Xa non defende abertamente a saída da moeda única (porque esa proposta a afastaría da grande maioría do eleitorado) e deu a impresión de que advogaba por unha sorte de coexistencia das dúas modeas, un franco recuperado e un euro transformado nunha "moeda común" e non ao servizo de Alemaña. Macron amartelou entón a súa rival co argumento de que iso non é tecnicamente posíbel. O debate estendeuse ao longo de dúas horas e media. En realidade, ninguén perdeu. Macron reforzou o seu ar presidencialista. Le Pen fortificou a súa imaxe de única alternativa ao establishment, alén de emitir sinais (defendeu a xubilación aos 60 anos) claramente dirixidas a seducir o eleitorado de Mélenchon.


Summary: Cativas e cativos chegadas de todo o país invaden o recinto. Durante semanas, o Pazo da Cultura de Pontevedra convértese en epicentro do vizoso mundo galego da literatura infantil e xuvenil. E no campo de probas ao que acoden contadoras de diversa condición para experimentar as súas propostas. Non por acaso "experiencia" é a primeira palabra que pronuncia Andrea Bayer preguntada polo que lle achega o Salón do Libro.

"Adquires moita experiencia. Eu nótome con máis experiencia", explica a Sermos Galiza. A narradora oral e actriz participa no encontro de Pontevedra desde a primeira edición. Estivo entre as fundadoras, hai 20 anos. "Xurdiu dunha iniciativa voluntaria", relata, "e contamos coa complicidade do daquela concelleiro de Cultura, Luís Bará". Mestras, escritoras, bibliotecarias, editoras, confabuláronse para construír unha cita internacional e "comprometida coas crianzas desta Boa Vila". Mais o voluntariado, engade Bayer, tamén na compañía teatral Baobab, "non pode ser eterno". A historia do Salón é, tamén, a historia da súa profesionalización. E do seu crecemento. "O público medrou e foron aparecendo familias. Tamén medrou en espazo. Pero o Salón do Libro tivo moita repercusión desde o comezo. E derivou cara onde tiña que derivar", di satisfeita. Ducias de espectáculos e actuacións compoñen a programación. E, con todo, non soamente a audiencia extrae beneficios dela. As artistas considérano, en palabras de Bayer, "fundamental": "Teces vínculos con outras contadoras e profesionais. Aproxímaste á cultura e sempre atopas algo novo, por moi ao día que esteas. Falas moito co público e iso axúdache no teu traballo". E tamén a comprender as mudanzas sociais. Porque segundo a contadora, que neste 20º Salón Internacional do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra ofreceu Contos curtos e revoltos, o público cambia. "A aparición das novas tecnoloxías da comunicación teñen parte boa e parte mala", afirma, "e os nenos e nenas están agora máis dispersos, élles máis difícil manter a atención. Nas pantallas todo é demasiado inmediato. Non hai que escoitar". Para afrontar eses novos hábitos, esa nova condición, tamén serve o teatro. Baobab, a compañía de Bayer, estreou Mai Mai no Salón. De feito, estrean no Salón practicamente todos os anos. "Perdes medo, probas cousas, desbotas outras", sinala. Neste caso, a obra achégase a dous temas de actualidade, e graves: a violencia machista e o quecemento global. "Ao cabo, nós cremos na educación desde a base para acabar cos problemas de raíz, e achegar o noso gran de area", conclúe.