Summary: Non son poucos os expertos en educación que alertan da inutilidade deste tipo de probas que non teñen outra finalidade máis que alimentar ese afán por clasificar, segregar e establecer rankings que permitan manter vivo ese rancio clasismo que algúns parecen levar gravado no seu ADN

A LOMCE, ese despropósito de Lei Educativa que o actual goberno pretende implementar a pesares da oposición de gran parte da comunidade educativa está comezando a causar, como cabía agardar, os primeiros estragos. A citada lei está unha vez máis de actualidade porque ó longo deste mes terán lugar os famosos exames de reválida que o señor Wert decidiu rescatar do baúl dos recordos disfrazándoos baixo o nome de avalación externa. Son moitos os motivos polos que esta avaliación supón unha ferida máis para un sistema educativo que se desangra por todas partes. Estas son, ó meu modo de ver, as principais razóns polas que a reválida contribuirá a acelerar a evidente hemorraxia: 1. Porque se dirixe a un alumnado que carece do nivel madurativo axeitado para afrontar este tipo de probas. Non é aconsellable que un rapaz de 8 anos se someta a unha proba de dous días de duración que, lonxe de contribuír ó seu desenvolvemento, tan só fomenta a competitividade, ademais de xerar un estrés innecesario e avivar a clásica obsesión polos resultados que vimos arrastrando dende fai décadas e que empobrece tremendamente o proceso de ensinanza-aprendizaxe. 2. Porque, unha vez máis, redúcese o obxecto de avaliación á clásica competencia en comunicación lingüística e á competencia matemática, obviándose o resto de habilidades que cada alumno precisa desenvolver para poder falar dunha educación integral e que en países líderes en educación se coidan co respecto que merecen. Refírome con isto a áreas como a competencia social e cidadá, a cultural e artística ou a nai das intelixencias, a emocional. Avaliar a un neno só polas súas habilidades nas linguas e nas matemáticas é tan nesgado como avaliar unha creación culinaria só pola súa presentación. 3. Porque unha vez máis o Ministerio de Educación menospreza a opinión dunha parte importante da comunidade educativa que se opón á realización de ditas probas. Así, a Ceapa (Confederación Española de Asociacións de Pais e Nais de Alumnos) chama ás familias a non realizar a proba denunciando falta de información respecto das consecuencias da mesma. Comunidades como Asturias ou Andalucía, nun xesto de lucidez, decidiron oporse ó goberno e non aplicarán a proba. En Galicia o conto cambia bastante xa que unha vez máis a nosa comunidade manterá o seu carácter de fiel vasalo do goberno central e aplicará as devanditas probas os días 27 e 28 de maio. 4. Porque denigra a labor dos docentes, especialmente dos titores, xa que a elaboración das probas de avaliación contará a cargo da administración, relegando ós mestres ó papel de meros correctores. Privar a un mestre da posibilidade de modificar os contidos ou o procedemento de avaliación para adaptalos mellor ás características dos seus alumnos é un insulto á pedagoxía e á intelixencia do profesorado. Non son poucos os expertos en educación que alertan da inutilidade deste tipo de probas que, a pesar dos eufemismos e a propaganda pseudopedagóxica coa que se nos intenta vender á sociedade dende ministerios e consellerías de "deseducación", non teñen outra finalidade máis que alimentar ese afán por clasificar, segregar e establecer rankings que permitan manter vivo ese rancio clasismo que algúns parecen levar gravado no seu ADN. Por iso, e máis ca nunca, haberá que seguir loitando para intentar atenuar as consecuencias do anacronismo político que nos malgoberna. A nosa xuventude ben merece o esforzo.


Summary: As pescudas sinalan a Felipe Calderón e Peña Nieto e advirten que Rajoy pediu ao Goberno azteca que achegase diñeiro ao estaleiro vigués. Carrera Panizzo, representante da petroleira na sinatura de varios acordos coa Xunta, é tamén investigado.

As investigacións abertas en México pola compra por parte de Pemex do estaleiro Barreras a raíz da detención do ex-director xeral da compañía, Emilio Lozoya, abranguen cada vez máis persoas. Tal e como confirman a Praza.gal fontes mexicanas coñecedoras do proceso, son ata catro os organismos que investigan na actualidade aquela operación: a propia petroleira estatal, a Unidad de Inteligencia Financiera (UIF), equivalente á UDEF en España, a Secretaría de la Función Pública (SFP) do Goberno de México e a Fiscalía General de la República. A investigación sobre a compra de Barreras involucra xa dous ex-presidentes mexicanos, Calderón e Peña NietoAdemais, e segundo adiantan medios como Eje Central, a Fiscalía e a UIF están a traballar xa nunha nova liña de investigación que "involucra directamente" os ex-presidentes mexicanos Felipe Calderón e Enrique Peña Nieto nunhas pescudas que tratan de determinar se houbo un delito de administración fraudulenta pola adquisición do 51% dun estaleiro que acabou por supor perdas duns 50 millóns de dólares para Pemex. Segundo as fontes que cita este mesmo medio, as probas e testemuños que están a apañar os investigadores advirten de que foi en 2012 cando o ex-presidente do Goberno central, Mariano Rajoy, solicitou ao daquela xefe do Executivo mexicano, Felipe Calderón, que achegase diñeiro ao estaleiro vigués, un compromiso adquirido nos últimos meses do seu mandato e concretado logo con Peña Nieto. En abril de 2012, e sen case publicidade, Núñez Feijóo uniuse á viaxe presidencial que Rajoy levaba a cabo en México entre peticións de explicacións da oposición. Un ano máis tarde, e despois de que se anunciase a "alianza estratéxica" entre a Xunta e Pemex, Feijóo regresou a México para reunirse con Peña Nieto, un desprazamento que repetiría máis tarde para verse tamén co agora detido Emilio Lozoya, daquela director xeral da petroleira.Carrera Panizzo, outro dos investigados, foi o representante de Pemex na sinatura de varios acordos coa Xunta Segundo conta a prensa mexicana, na investigación sobre a compra de Barreras aparecen sinalados un mínimo de cinco ex-funcionarios de primeiro nivel. Fontes consultadas por Praza.gal advirten de que a investigación recaerá do mesmo xeito sobre José Manuel Carrera Panizzo, representante de Pemex no acto de sinatura do acordo coa Xunta en 2012, na altura delegado de Pemex Internacional, un dos principais protagonistas na maioría de pactos entre a petroleira e o Goberno galego e agora investigado tamén polas actuais autoridades mexicanas por presuntos sobrecustos na compra dunha compañía de fertilizantes, Agro Nitrogenados.Tamén se investigan, segundo as mesmas fontes, as actuacións de Pedro Joaquín Coldwell, que fora secretario de Enerxía de México na mesma época e que desbloqueou, en conversas co daquela ministro de Industria, José Manuel Soria, a licitación dos dous buques floteis que Pemex acabou construíndo en Galicia. Ademais de todas as investigacións abertas, a Auditoría Superior de la Federación (ASF), equivalente ao Tribunal de Contas en España, xa advertira nun informe que a adquisición de Barreras por parte de Pemex non correspondía a unha actividade "substantiva" da petroleira, rexistrou perdas e supuxo un negocio do que se omitiu información. Ante iso, a ASF solicitou a Pemex que realizase as "accións xurídicas necesarias para determinar, no seu caso, as responsabilidades e afectacións económicas" pola compra do estaleiro e que iniciase "o proceso administrativo correspondente polas irregularidades dos funcionarios públicos que na súa xestión autorizaron investir en Barreras". De aí xurdiron logo o resto de investigacións. Aínda este pasado xoves, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, teimou en reducir as investigacións a Lozoya a "unha cuestión de Brasil", en referencia ao caso Odebrecht, a maior trama de corrupción do continente americano. Mentres, a polémica en México polos diferentes casos de corrupción vinculados ao detido Lozoya e ao goberno anterior é cada vez maior. Segundo informou Wall Street Journal (WSJ), a Fiscalía estaría investigando o propio Peña Nieto polos caso Odebrecht e Agronitrogenados. Preguntado en rolda de prensa, o actual presidente de México, López Obrador, asegura non ter "información" de que exista esa investigación que adiantou o WSJ. "Non teño elementos para soster iso, o que existe é a investigación en proceso contra o ex-director de Pemex, Lozoya", explicou, tras aclarar que a Fiscalía é "independente" e non ten por que comunicar ao Executivo as súas pescudas.


Summary: Propaganda ou xestión profesional: a Asociación Galega de Editores vén de comunicar que asumirá en solitario a participación nas feiras internacionais do libro, polos continuos desacordos coa Xunta en canto ao modelo que debe imporse na proxección exterior da produción editorial da Galiza.

A Asociación Galega de Editores vén de decidir que asumirá a xestión da súa participación nas Feiras Internacionais do Libro, prescindindo da mediación da Xunta de Galiza. A decisión vén precedida de varios anos de desencontros entre AGE e a Secretaría Xeral de Cultura no que se refire ao modelo de promoción do libro galego no exterior. En 2018, estas diferenzas chegaron ao seu punto álxido, cando a Xunta renunciou a acudir as feiras de Frankfurt, Boloña, Guadalaxara e Barcelona. A decisión provocou unha vaga de protestas entre o sector e mesmo a presentación no Parlamento Galego de varias iniciativas da deputada do BNG, Olalla Rodil, nas que se pedían explicacións ao Goberno polo que se consideraba un incumprimento da Lei do libro e a lectura, que fixa "a obriga do Goberno de fomentar e apoiar a participación das empresas galegas do sector do libro nas feiras e exposicións internacionais". Naquela altura, os editores galegos decidiron acudir en solitario ao encontro de Boloña, despois de facer público un comunicado no que se lle solicitaba á Secretaría Xeral de Cultura que reconsiderase a súa decisión. "A AGE considera que o sector do libro, tal e como se recolle na Lei do Libro aprobada en 2006 por unanimidade, é estratéxico para o país e non se pode renunciar á súa promoción internacional", rezaba o comunicado, "Galiza sería a única comunidade autónoma con lingua propia que non tivese presenza nas feiras do libro máis importantes do mundo". Varios vultos do sector cultural acusaron daquela á Xunta de Galiza de non ter un modelo de política cultural. Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) enmarcaba os feitos na "ausencia de estratexia política" do Goberno de Feixoo "en relación á cultura e, en concreto, ao libro", mentres que o daquela director de Edicións Xerais, Manuel Bragado, apuntaba -nun artigo no que argumentaba sobre a necesidade da creación dunha Oficina do Libro- que a decisión da Consellaría de Cultura "evidencia tanto a ausencia dun modelo estratéxico para a proxección internacional do sector do libro e da edición na Galiza como a incapacidade dos responsábeis do actual goberno para manter abertas canles de diálogo institucional fluído coa asociación de editoras". En marzo daquel ano, a Consellaría de Cultura reconsiderou a súa decisión e, finalmente, aceptou estar presente nas feiras, así como coxestionar coa secretaría técnica das editoras os stands presentes nestes encontros. Porén, semella que os problemas non se resolveron totalmente. A xestión da presenza internacional No comunicado feito público a semana pasada, a AGE afirma que toma a decisión de asumir en solitario a presenza nas feiras internacionais "despois de moitos anos reclamando á Xunta de Galiza un cambio no modelo de xestión na participación por parte do sector editorial galego nas feiras internacionais do libro, e ante a negativa reiterada da Consellería de Cultura, que non permite que sexa a Asociación quen xestione a súa propia presenza". A asociación de editoras asegura que "o caso galego é insólito no sector, pois son os gremios de editores do Estado, e tamén a nivel internacional, quen xestionan os seus stands nestas feiras de marcado carácter profesional". Profesionalización Henrique Alvarellos, presidente da Asociación Galega de Editores, explica en conversa con Nós Diario, que "as feiras ás que nos estamos referindo son estritamente profesionais, nas que o que se compra e se vende non son libros, senón dereitos internacionais. Existe un erro de concepción na Xunta de Galiza, que acode a estas feiras como se fosen encontros promocionais, e non se trata diso, senón de citas profesionais que deben ser útiles para o sector editorial na Galiza. A industria editorial galega está formada por pequenas e medianas empresas para as que moitas veces resulta complicado dar pasos fóra: concertar entrevistas con outras editoriais, contactar con grandes grupos... E resulta obvio que somos nós os que mellor coñecemos que títulos son susceptíbeis de ser vendidos a outros países ou que criterios de contido debe primar o stand en función das novidades que teñamos en catálogo. Se somos nós os que xestionamos directamente o stand, desenvolveremos dunha maneira máis eficaz as relacións de compra e venda dos dereitos". Agora mesmo, son as empresas que montan o stand as que o atenden e, di o presidente da AGE, "malia que moitas delas están formadas por grandes profesionais, non deberiamos obrigalas a realizar un traballo que non lles corresponde e que estaría moito mellor xestionado polo propio gremio dos editores". Alvarellos destaca que "o poder creativo da nosa cultura é moi grande e está nunha fase de expansión, como demostran a cantidade de premios que autores e autoras de todos os xéneros están a recibir fóra das nosas fronteiras. Se cadra, o problema é que neste país nunca se deu un paso que sempre consideramos necesario e que nunca deixamos de reivindicar: a creación dun organismo que axude á promoción da cultura e do libro da Galiza, semellante ao Cervantes español ou ao Ramón Lull de Catalunya. Seguimos considerando que a creación deste organismo debería ser unha prioridade en materia de política cultural". Unha chamada ao diálogo coa Xunta Alvarellos considera un absurdo que nas próximas feiras vaia haber dous stands representando o libro galego: un da Xunta e outro da AGE. "En realidade, o que botamos en falta é un diálogo máis fluído coa administración. Nós explicámoslle nunha carta á Dirección Xeral de Cultura cales eran as razóns polas que cremos que é máis útil para o sector o modelo que propoñemos mais, polo de agora, non obtivemos resposta e vémonos obrigados a dar este paso para defender os intereses dos nosos asociados". O cambio de modelo en favor dunha maior profesionalización, considera o presidente da AGE, debería estar respaldado polo goberno galego, como obriga a Lei do libro, e por iso non perde a esperanza en que se retome o contacto. "Permanecemos abertos ao diálogo", resume.


Summary: Entre o 26 de outubro e o 3 de novembro, as traballadoras das tres tendas Bershka de Vigo, da tenda de Pontevedra e da tenda de Vilagarcía botáronlle un duplo pulso a unha das marcas do maior grupo téxtil do mundo. En realidade foi unha dupla pugna: contra a empresa e contra o silenciamento intencionado da maioría dos medios de comunicación, que obviaron o paro e optaron por publicar os resultados da revista Forbes ou os 628 millóns de euros que o fundador de Inditex cobrou pola revalorización das súas accións. Mais como rebaixa o xigante téxtil a súa factura fiscal? Eis un extracto da reportaxe publicada no Sermos Galiza 271.

Pode semellar un recurso desgastado e desvirtuado, mais o certo é que a batalla que mantiveron as 65 traballadoras das tendas Berhska de Vigo, Pontevedra e Vilagarcía encaixa perfectamente no mito de David e Goliat. E encaixa por dous motivos: o primeiro, porque nunca antes un protesto laboral alcanzara o territorio da folga dentro do maior grupo téxtil do mundo. Segundo, porque foi ignorado pola meirande parte dos medios de comunicación, que durante esa semana de folga optou por publicitar os resultados da revista Forbes ou por lembrar que o fundador do grupo Inditex, Amancio Ortega, ingresaría 628 millóns en concepto de dividendos, novas ambas as dúas que, paradoxalmente, foron quen de crear na opinión pública informada fóra dos grandes medios a idea de que a loita das traballadoras da marca xuvenil de Inditex estaba máis xustificada que nunca. A actitude dos medios de comunicación lembra a que mantiveron a finais do ano pasado, cando o eurogrupo Os Verdes-Alianza Libre Europea presentou un estudo no que cuestionaba o entramado societario da multinacional, unha fórmula complexa que lle permitía beneficiarse da fiscalidade dalgúns Estados membros da Unión Europea ben coñecidos por "facilitar" a implantación de sociedades mediante políticas tributarias laxas. A denuncia non era nova e, de feito, tiña varios precedentes. O primeiro e máis soado foi en 2011, cando a transnacional repatriou a súa filial de vendas on-line tras saltar á opinión pública que a creara en Irlanda co obxectivo de aforrar impostos, xa que nese Estado o Imposto de Sociedades supón menos da metade que no Estado español, en concreto un 12,5%. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 271 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Marta Capeáns, traballadora social nunha Oficina de Atención a Vítimas no ámbito xudicial, consultora e perita forense, prosegue co ciclo de análises de Nós Diario.

Á terceira e última vai a vencida… E a derradeira debe ser distinta ou xa empezas a repetirte coma algúns grupos musicais que parece que fan iguais todas as cancións. Cando es de ditos e frases feitas porque estiveches sempre rodeada de vellos (non maiores, "vellos" de vellez, non de moble decrépito, vellos con cariño, deses que non tes que camuflar a nomenclatura, porque non ven desprezo no termo, porque realmente non o hai) tendes a renegar delas. Pero hai algunha que proe, do estilo: "Verde y con asas… alcarraza", din os castelanfalantes. Aquí sería máis aquilo de "De que cor é o cabalo branco do Apóstolo?". Pois iso! Cando non atendemos á intuición, cando ignoramos aquilo que son feitos obxectivos, porque as emocións entran a forman parte do xuízo, e pesan, e soen pesar moitísimo, corremos o risco de topar, e nunca se topa sen secuelas, con personalidades formadas por riscos psicopáticos, narcisistas e maquiavélicos. A denominada 'tríade escura'. Falamos de patróns de comportamento ou condutas, non de problema patolóxico ou clínico, e quen os presentan non están necesariamente enfermas nin teñen que ser delincuentes. Pensas que non che afecta? Anda que non! A diario batemos con estes perfís de personalidade, só que apenas o percibimos ata que nos molestan. E molestan cando a proximidade polo motivo que sexa é inevitable: a parella, o veciño, o irmán, a "amiga", e o xefe... Como son? Literalmente encantadoras Son persoas encantadoras, que parecen accesibles, coma ti e coma min, pero que nas distancias curtas se definen por catro trazos fundamentais: a manipulación interpersoal que exercitan a destro e sinistro, a insensibilidade en canto ao afecto, a desinhibición e o comportamento antisocial. Tradúzovos: acceden a cada de un de nós con afán de conseguir "algo" (material, laboral, social, unha imaxe). Non queren a ninguén (nunca van facer esforzos reais por ninguén, nin por un pai nin por unha filla).Tiran para adiante co que sexa (se hai que beber máis que ninguén, aí están! Cantar máis? Pois tamén. Que toca consumir cocaína para ser o rei do mambo? Veña, que corra a farlopa! E se hai un ascenso en xogo? Pisarán e manipularán o que sexa preciso. Teño crianzas pero non me ocupo deles, quedan ben na foto, iso si, presumo e vístoos ben guapos para facerlles a comuñón. Enferma alguén próximo? Estarán afectadísimos, pero non aportarán, que supón un esforzo. En xeral, bordearán ou sobrepasarán os límites morais que nos inculcaron á maioría, porque a ética non vai con eles. Tamén é moi característico desta bicharía non só manipular a todo aquel que estea ao seu arredor, tamén falsear a súa historia, de xeito que outros crean que é real e facelos sentir culpables. A nivel xudicial son verdadeiros xenios! Entre a astucia que teñen, o sangue frío que poden mostrar declarando e a baixa formación psicolóxica que existe no ámbito xudicial, sumada á falta de medios e tempo, montan o teatro en nada, sen despeitearse. Sen o máis mínimo cargo de conciencia, porque non teñen. Son o ego levado ao extremo. Onde atopalos? En todas partes! Antes existía a crenza de que tiñan unha intelixencia privilexiada, pero os estudos actuais demostran que non é precisa, nin sequera é certo que a posúan. De feito, ao carecer de intelixencia emocional comenten erros que para os demais serían moi básicos. Aínda así, a vantaxe de non ter escrúpulos fai que abonden nas xerarquías das esferas máis altas a nivel laboral (Kevin Dutton mantén que existen profesións máis proclives á aparición destes riscos): xornalistas, políticos, sindicalistas e ata responsables de ONG, dado que lles encanta vender o seu afán caritativo e de axuda, que ademais serve de coartada. E colócanse moi ben, porque para iso parasitan mellor que ninguén. Quen non coñece 'politiquillos' metidos no allo aos que se lles fas tres preguntas conclúes que ademais de non saber, non lles importa nada a política? Pero morren por estar aí, arrimarse e obter beneficios a toda costa. Quen son as súas vítimas? Calquera de nós Sábese que as persoas que mostran altos niveis de emocionalidade, de sentimentalidade e de sensibilidade teñen maior tendencia a crer a este tipo de individuos, ou mellor dito, a caer nas redes de quen presenta este tipo de trazos. Son as vítimas perfectas dos manipuladores, e non por ser menos intelixentes, se non por ter menos desconfianza e crer máis na bondade do ser humano. Así que cómpre estar alerta e tentar discernir entre o que nos contan e o que realmente vemos: feitos, non palabras. É a clave. Escoitar á intuición é fundamental e aínda así van por diante! Quen nos libra de presenciar unha persoa que maltrata e engana á parella durante anos e que ao ser descuberta a machuca máis emocionalmente denunciando en falso… e gaña xudicialmente? (que non socialmente!). Todo isto deriva en que a sociedade está enferma. Moitos autores falan de sociedade e narcisismo, a cultura do narcisismo e do baleiro (Lowen, 2000; Lasch, 1991; Lipovetski, 1993). "Pouca dúbida pode xerar a idea de que a nosa sociedade cultiva o narcisismo de xeito desaforado", (Garrido, 2000).


Summary: O paro desenvólvese destde esta segunda faiera ás 8:00 horas e abrangue a todas as categorías profesionais: médicas; enfermeiras; TCAEs e celadoras.

Comezou a greve indefinida en Urxencias do Hospital clínico universitario de Santiago, o CHUS, un paro que se desenvolverá desde as oito da mañá desta segunda feira até as oito da quinta, nunha dinámica a reproducir nas seguintes semanas. A greve abrangue a todas as categorías profesionais: medicos; enfermeiros; TCAEs e celadores. O Sergas decretou uns servizos mínimos de 100%. O paro conta co apoio da Asociación de pacientes e usuarios do CHUS. O Comité de greve do servizo de Urxencias do CHUS mantivo a semana pasada unha xuntanza coa Xerencia. Unha primeira toma de contacto na que a dirección do centro hospitalario presentou unha proposta de incremento de persoal que, segundo a comisión de centro "está moi lonxe das demandas feitas polos traballadores do Servizo e pendente de concreción no plan funcional". O comité asegura que a Xerencia do CHUS recoñeceu que o plan funcional implantado até o de agora non é viable, debido a escaseza de persoal. A comisión de centro leva tempo reclamando que se adopten medidas no servizo de Urxencias, "para ofertar á cidadanía unha atención digna e de calidade, acorde coa cidade á que representa e que nestes momentos está moi lonxe de acadar esos parámetros de seguridade, tanto para os profesionais como para os usuarios". Entre as demandas do persoal, a elaboración do plan funcional negociado coa Comisión de Centro e acordado co equipo multidisciplinar , a dotación de suficiente de persoal en todos os colectivos, a reposición do material deteriorado, obsoleto e/ou descatalogado e dotación de material necesario en cada posto , ou a cobertura do 100% das ausencias dos traballadores.


Summary: O pasado 19 de outubro comezou unha nova tempada de caza, que se estenderá até o 6 de xaneiro. Sendeiristas, ciclistas e entidades defensoras do medio ambiente e dos animais denuncian a "toma do monte" por parte dos cazadores.

O pasado 19 de outubro iniciouse a tempada de caza en Galicia, que se estenderá até o vindeiro 6 de xaneiro, sendo días habilitados para a caza os xoves, domingos e festivos entre estas dúas datas. Son varias as entidades ambientalistas e animalistas que todos os anos reiteran as súas advertencias sobre o perigo que supón a actividade dos cazadores. Para montañeiros, ciclistas ou calquera persoa que pasee polo monte, e para eles mesmos. En 2012 dúas persoas morreron en Galicia (en Vila de Cruces e Vilalba) por disparos relacionados coa caza. E en 2013 rexistráronse outras dúas vítimas mortais (en Rubiá e Ribas de Miño, neste caso un rapaz de 17 anos que participaba nunha batida). A Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) alertaba o pasado ano, en relación con estes e outros accidentes, de que aos riscos inherentes ao uso de armas de fogo engadíanse novos perigos por mor das malas prácticas ou da ausencia de control e de medidas de seguridade. A SGHN pedíalle á Xunta unha correcta sinalización desta actividade e que "non autorice a realización de batidas con munición de bala os días de maior afluencia de cidadáns aos montes: festivos e fins de semana". De igual xeito, demandaba que se "comece a realizar de inmediato controis de alcolemia e sustancias psicotrópicas entre todos os cazadores". O que si é certo é que dende o 2008 o número de denuncias presentadas contra os cazadores se multiplicaron por seis, segundo os datos recollidos na memoria de actividade da Policía Autonómica de Galicia. As denuncias relacionadas con infraccións en materia de caza pasaron de 48 en 2008 até 346 en 2013, unha mostra dunha maior concienciación cidadá e tamén dun mellor funcionamento do corpo de axentes medioambientais. Houbo, ademais, 3396 identificacións, 1547 inspeccións (572 en 2008) e 5 detidos ou imputados. 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Inspecccións 572 547 877 525 763 1547 Denuncias 48 48 68 90 135 346 Por fortuna, no que levamos de tempada de caza aínda non se produciron mortes. Porén, si que nas últimas semanas asistimos xa a sucesos dunha gran perigosidade que poderían ter provocado unha desgraza irreparable. Esta mesma fin de semana un ciclista que circulaba por un camiño agrícola en Ávila foi ferido polo disparo dun cazador. En paralelo pola preocupación por estes sucesos puntuais crece o debate sobre o dereito que os cazadores teñen a monopolizar coa súa actividade o uso do monte, unha primacía que nalgúns casos se está asentando pola vía lexislativa. En Castela-A Mancha vén de aprobarse o anteproxecto da nova Lei da Caza. Esta lei incorpora un artigo que podería prohibir nos tecores calquera actividade distinta da caza, dende o sendeirismo, o ciclismo ou a recollida de setas. O artigo 27 prohibiría "calquera acción que pretenda espantar a caza existente en terrenos alleos, así como aquelas que provoquen a fuxida ou alteren as querenzas naturais, nos días de caza ou previos a estes". Rubén Pérez, voceiro de Libera, denunciaba en entrevista con Praza que a actividade dos cazadores "conculca os dereitos das persoas non cazadoras" pois "máis do 90% do territorio galego son tecores, son terreos ordenados cinexeticamente" e que "durante as tempadas de caza maior e menor todo o monte está tomado". Pérez concluía que "estamos un pouco cansos de que cada vez que hai un accidente se fala de balas rebotadas e de infortunios, parece que deixamos todo ao azar, cando falamos dunha actividade na que hai armas de fogo e fogo real".


Summary: A festa Ribadeo Indiano chega á súa cuarta edición cun amplo programa de actividades no que tamén participa o Consello da Cultura Galega, que colabora co Concello na recuperación da memoria

Ribadeo retrocede esta fin de semana un século para lembrar, na cuarta edición da festa Ribadeo Indiano, o seu pasado ligado á emigración e os retornados. A festa comezou o venres coa participación do embaixador de Arxentina, Federico García Puerta, que co alcalde, Fernando Suárez, redescubriu unha placa na rúa Bos Aires. No amplo programa de actividades hai música, representacións teatrais, visitas a casas indianas, paseos culturais, mercado de produtos de ultramar, conferencias ou xogos. As actividades rematan o domingo na parroquia de A Devesa, "a máis indiana", salientan desde o Concello. A festa Ribadeo Indiano chega á súa cuarta edición cun amplo programa de actividades co que tamén colabora o Consello da Cultura Galega, que colabora co Concello na recuperación da memoria Este ano, ademais, o Consello da Cultura Galega participa na festa coa exposición "Os adeuses", que documenta os últimos momentos da emigración galega cara a América a través da ollada do fotógrafo Alberto Martí, e unha conferencia que o sábado ás 19.00 horas pronuncia o presidente da institución, Ramón Villares, arredor do fenómeno migratorio. Ademais, o Consello da Cultura Galega e o Concello colaboran para recuperar fondos particulares da emigración, para que todas as persoas que queiran realizar a súa contribución poidan facelo todos os venres do ano (en horario de 11.00 a 13.00 horas) na Oficina de Turismo do concello. "As achegas realizadas constituirán un acervo de fontes á disposición da comunidade investigadora, dos expertos na temática migratoria e, por suposto, dos propios protagonistas", salienta o Consello. Ademais, a institución incluíu e debulla na súa web as características dun mural indiano conservado nunha casa da vila. "O Ribadeo Ribadeo pretende algo máis importante que a propia imaxe de ir guapo, queremos rememorar esa parte importante da historia na que tamén se pasou mal, esa sensación de perda", din desde o Concello Pola súa banda, a concelleira de Turismo de Ribadeo, Ana Martínez, salienta que "o Ribadeo Indiano pretende algo máis, algo máis importante en certa medida que a propia imaxe de ir guapo. Queremos recordar e, desde logo, rememorar esa parte importante da historia na que tamén se pasou mal, na que a xente cando ten que emigrar e deixar o propio, deixar o que un quere, deixar a terra, xera esa sensación de perda, de nostalxia, do que os galegos chamamos morriña". Unha vinculación coa terra, di que "sempre buscou que os que quedaron aquí tiveran tamén mellor vida, igual que a que eles puideron conseguir alén do mar".


Summary: A XV Edición do Salón do Cómic de Cangas, entre o 23 e o 28 de xullo, conta con obradoiros, proxeccións de películas e palestras con debuxantes.

Volta o Salón do Cómic de Cangas despois de 365 días de descanso. O concello decidiuse por recuperar o verán pola importante presenza de visitantes no municipio. Sen competir coa cita coruñesa, o evento do Morrazo enche un oco importante da banda deseñada no sur da Galiza. Logo dun ano de parón, a semana da banda deseñada volve ao verán cangués coa celebración do XV Salón do cómic. Sete días de cómic que terán lugar no Auditorio municipal (av. de Lugo 27) entre o luns 23 e o domingo 29 de xullo, e que inclúen obradoiros do debuxante José A. Calvo, proxeccións de películas de animación, charlas moderadas por José Calvo e Horacio Altuna, e unha mostra de orixinais dos autores invitados. Nesta edición serán tres: os galegos Álex Cal e Emma Ríos e o zaragozano José Domingo. ProgramaO programa da edición deste ano, inaugurada onte, conta entre as súas actividades con obradoiros de banda deseñada a cargo de José A. Calvo todos os días ás 12 horas e un ciclo de películas. Hoxe abriu coa proxección de Ponyo (Hayao Miyazaki, 2008, ás 18:30 horas) e continuará o 25 con Capitán América (Joe Johnston, 2011) ás 12:30 horas e Chico e Rita (Errando, Mariscal e F. Trueba, 2010) ás 20 horas; o 26 con Como adestrar ao teu dragón (Dean DeBlois e Chris Sanders, 2010) ás 18:30 horas e Persépole (Vincent Parronaud e Marjane Satrapi, 2007) ás 20 horas; e o 28 con Up (Pete Docter e Bob Peterson, 2009) ás 12 horas.Como sinaturas convidadas estarán José Domingo (27 de xullo, ás 18:30 horas) autor da que foi considerada mellor obra do ano 2011, titulada "Aventuras dun oficinista japonés". O día 28 de xullo ás 19 horas estaran Álex Cal, especialista en banda deseñada que traballou para Marvel Comics no número un de "Amazaing Spiderman Famil" e na xoguetería "Hasbro" debuxando para o seu propio xogo de mesa, "Battleship Galaxies", e Emma Ríos traballou para Marvel con obras como "Amazing Spiderman" u "Osborn". @s debuxantes participarán en dúas palestras moderadas por Jose A. Calvo e Horacio Altuna.


Summary: O líder dos populares defende que "Madrid non é España, é a capital". Así o afirmou nun foro decorrido esta segunda feira en Portugal, na que dixo apostar no potencial do Corredor Atlántico ferroviario, entre outras cuestións. Vox critica esta postura 'divisoria' de España.

A segunda edición do foro Diálogos Gallaecia, que decorreu hoxe en Porto coa participación do presidente da Cámara municipal, Rui Moreira, e do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, serviu para que este último apostara nun marco de "descentralización" de España. O mesmo discurso fixo Moreira, neste caso no que se refire a Portugal. Para amosar a súa aposta por que non todo pase por Madrid, o tamén líder do PP galego defendeu a necesidade de que os Gobernos español e luso pensen de forma prioritaria en que os fondos europeos vaian destinados ás conexións ferroviarias da fachada atlántica, "chaves para a competitividade da Eurorrexión Galiza-Norte de Portugal". Segundo asegurou, hai que aproveitar a "oportunidade que supón o Corredor Atlántico ferroviario para reforzar a capacidade loxística do córner do noroeste peninsular, coas conexións ferroviarias a Punta Langosteira, xa encamiñada, e a Saída Sur de Vigo, cuxo estudo para valorar as distintas alternativas acaba de ser licitado polo Ministerio de Transportes". Nesta liña afirmou estar satisfeito porque o Executivo portugués xa dera mostras de que o seu interese é conectar primeiro Vigo con Porto, dando lugar despois a un eixo que mellore a mobilidade entre A Coruña e Lisboa. Quer Moreira, quer Feixoo -que prometeu seguir apostando na eurorrexión, malia as críticas recibidas polo fechamento perimetral da Galiza sen atender ás circunstancias particulares da 'raia' nin instar ao Goberno do Estado a facelo, destacaron as consecuencias da centralización en España e Portugal. Sen provocar problemas de "gobernabilidade" Segundo recolle Europa Press, o responsábel da Xunta da Galiza puxo a xestión da "nacionalidade histórica" galega como exemplo de "solvencia" e de lealdade co Estado. "Non causamos ningún problema de gobernabilidade nin tampouco á actividade económica", recalcou, fronte a Catalunya, antes de salientar que "descentralización non ten que levar o incremento de gasto". Así dixo ser "firme defensor da descentralización desde a responsabilidade" porque a "recentralización é un perigo que pode destruír o país". Tras semanas de novas sobre as eleccións e o resultado en Madrid, opinou: "Madrid non é España, é a capital". Mais após estas declaracións, fontes de Vox afirmaron que ven a Feixoo como a persoa que lidera a corrente popular de "cortar España [no sentido de dividir] e dar todo o poder ás comunidades autónomas".


Summary: A vaga de calor estenderase por toda a Galiza até, cando menos, a sexta feira.

A Dirección Xeral de Emerxencias e Interior da Vicepresidencia Segunda da Xunta vén de activar para esta cuarta feira a alerta vermella por altas temperaturas nas comarcas ourensás da zona do río Miño. Vaga de calor: récord histórico en Ourense, que supera os 43 graos e lidera as altas temperaturas na Galiza Segundo a información da Axencia Estatal de Meteoroloxía (Aemet), trátase dun fenómeno meteorolóxico que podería comezar cara ao mediodía, e que traerá unhas temperaturas que poderán alcanzar os 42 graos centígrados. Ademais, durante toda a cuarta feira tamén estará activa a alerta laranxa por altas temperaturas que poden chegar até os 41 graos centígrados nas comarcas luguesas do sur e aos 39 graos nas comarcas ourensás do noroeste e as pontevedresas da zona do río Miño. A alerta máxima pola vaga de calor esténdese ao conxunto da Galiza até a sexta feira Por outra parte, agárdase para esta quinta feira outra alerta laranxa con máximas que poden chegar aos 39 graos centígrados en varias zonas do país: as comarcas coruñesas do interior e as zonas do Miño e de Valdeorras; así como, novamente nas comarcas pontevedresas do Miño. Aviso aos concellos afectados Co obxectivo de garantir a seguridade dos e das habitantes destas comarcas, a Dirección Xeral de Emerxencias e Interior, a través do Centro Integrado de Atención ás Emerxencias 112 Galicia (CIAE), informou da situación aos concellos afectados, deputacións, servizos provinciais e agrupacións de voluntarios de Protección Civil, entre outros organismos implicados. Coñeces os síntomas do golpe de calor? Isto é o que debes facer Ademais, o Goberno galego volveu recomendar extremar as precaucións, especialmente entre os colectivos máis vulnerábeis como as persoas maiores, as crianzas, persoas con enfermidades crónicas e tamén no caso de persoas que realizan traballos físicos intensos ou deporte ao aire libre.


Summary: O Goberno segue negando que se vaia solicitar a axuda polo de agora, pero moitas voces sitúan a petición oficial no xoves 27 de setembro. España aceptaría todas as esixencias de reformas estructurais requiridas pola UE

O rescate a España podería ser inminente, cousa duns dias. Así o asegura o Financial Times, que este xoves pola noite publicou que as autoridades da UE e o Goberno español estarían xa negociando as condicións dese rescate, que se poderían facer públicas a semana que vén. La Vanguardia afirma que o plan podería ser anunciado o próximo xoves 27 de setembro, e que suporía a práctica aceptación por parte das autoridades españolas da gran maioría das esixencias de reformas estruturais requiridas pola UE para facer efectiva esta axuda económica. De feito, o Parlamento alemán debería votar calquera modificación das condicións. O Financial Times asegura que o propio Luís de Guindos estaría levando o peso das negociacións e que as condicións que se aprobarían teñen máis que ver con "reformas estruturais longamente demandadas por Bruxelas que con recortes ou novos impostos". Porén, Reuters publica este venres que o Goberno podería estar preparando outras medidas que afectarían directamente ás pensións, que ficarian conxeladas, e ademais acelerariase o proceso para atrasar a idade de xubilación até os 67 anos. O Goberno espera aforrar catro mil millóns de euros coa medida e segundo Reuters poderia anuncialo a semana que vén. O Goberno central xa negou estas informacións pero cada vez son máis as voces que lle reclaman que acceda a unha medida que parece inevitable e que os mercados xa dan por descontado. O último en facelo foi Francisco González, presidente do BBVA, que estes dias reclamou que se pida o rescate "canto antes mellor", tendo en conta ademais que a maior parte das esixencias de recortes e reformas xa se aceptaron. Tamén o The Wall Street Journal publicou nos últimos dias que se está esgotando o efecto positivo que para a prima de risco española tiveron as declaracións do BCE anunciando que axudaría os países europeos con problemas. Rajoy segue empeñado, polo que parece, en adiar o anuncio do rescate até despois das eleccións galegas do 21-O. O Goberno central estaría interesado ademais en destinar parte do rescate bancario xa concedido para mercar débeda soberana, unha posibilidade que xa foi rexeitada polas autoridades comunitarias.


Summary: No ano 2015, a cantautora María Xosé Silvar 'Sés' publicou o seu disco Tronzar os valos. Nun dos versos do sinxelo homónimo, a artista di "para tronzar os valos/das rúas prohibidas". O Partido Galeguista, o que conseguiu para a Galiza o primeiro estatuto de autonomía, tamén tentou tronzar un valos históricos que cercan o noso país: os de conseguir o dereito a sermos nós, os galegos, os que escollésemos o noso destino como nación.

O17 de novembro de 1918, a historia política e social da Galiza viviu un dos seus momentos máis importantes; unha bisagra no decorrer do tempo no noso país. Ese día e o seguinte tivo lugar a Asambleia Nazonalista de Lugo, un encontro do galeguismo político que supuxo deixar atrás de maneira definitiva o rexionalismo do século XIX e avanzar cara ao nacionalismo, cun proxecto común que marcaba o camiño a seguir para alcanzar o máximo obxectivo das mulleres e homes daquela época: a autodeterminación da Galiza como un territorio soberano de si mesmo. Naquel encontro no teatro Lugo-Salón, 63 persoeiros acordaron os principios do nacionalismo galego, recollidos no Manifesto Nacionalista, que serviría de base para todas as formacións nacionalistas que xurdiron desde aquel momento até o golpe de Estado. Trece anos despois, o 5 e 6 de decembro de 1931, foi Pontevedra quen acolleu outro dos fitos fundamentais para entender a historia do nacionalismo galego e do noso país. Nesta cidade naceu o Partido Galeguista, a primeira organización nacionalista galega de ámbito non local que aglutinou o sentir ideolóxico de diferentes formacións que até aquel momento existían repartidas polas vilas galegas. Foron 22 organizacións e partidos políticos as que integraron en 1931 o Partido Galeguista, dos que se podería citar o Grupo Autonomista Galego de Vigo, Labor Galeguista e o Partido Nazonalista Repubricán de Ourense, entre outros. O obxectivo de todas estas formacións era un é moi claro desde o principio, mais antes de abordalo, o historiador Justo Beramendi sinala que "cómpre entender todo o que ocorreu un ano e medio antes da fundación do Partido Galeguista para poder analizar o seu discurso político". Nesas primeiras cortes constituíntes da República española, o nacionalismo galego tivo catro deputados. Unha cifra que Justo Beramendi recorda que "aínda non foi superada". Unha gran capacidade de resistencia Para Beramendi, son varios os factores que confluíron nos case dous anos entre o final da ditadura de Miguel Primo de Rivera e o nacemento do Partido Galeguista en 1931. O nacionalismo galego, coa ditadura de Primo de Rivera, que durou desde setembro de 1923 a xaneiro de 1930, ficou moi desorganizado por mor da represión, igual que outras expresións políticas e democráticas repartidas por toda a xeografía do Estado español. Se ben este goberno militar auspiciado polo rei español Afonso XIII chegou nun momento no que o nacionalismo galego non pasaba por un momento álxido -as Irmandades da Fala escindíranse en 1922 debido ás diferenzas ideolóxicas existentes entre os sectores tradicionalistas e os máis progresistas- o historiador mantén que "baixo esa represión chegada de Madrid, o galeguismo político non morreu, senón que se mantivo e incluso rexurdiu con máis vigor do que tiña antes". A situación para os nacionalismos existentes no Estado español volveuse máis favorábel unha vez dimitiu o ditador Primo de Rivera, quen foi substituído polo tamén militar Dámaso Berenguer. Baixo o seu mando, o territorio español quedou encadrado no período histórico coñecido como "Ditabranda", un réxime que seguía a ser totalitario mais no que o nacionalismo puido reactivarse "con moita forza e en moitos lugares da Galiza". Este novo paso á fronte do galeguismo entre os primeiros meses de 1930 e mediados de 1931 está caracterizado pola desunión organizativa e a fragmentación. Isto quere dicir que cada agrupación local decidiu actuar pola súa conta, e tanto nas eleccións municipais do 13 de abril de 1931 -que desembocaron no nacemento da II República española- como nos comicios a cortes constituíntes de xuño dese mesmo ano, participan de forma individual. Aínda así e a pesar desa fragmentación organizativa, estas formacións políticas locais toman a decisión de coordinarse entre si, de maneira que nas eleccións a cortes constituíntes mencionadas anteriormente conseguen uns resultados que o propio Beramendi define como "moi esperanzadores" para o nacionalismo galego. Por Pontevedra Castelao conseguiu ser escollido á fronte dunha candidatura nacionalista como deputado en Madrid. En Ourense, o Partido Nazolanista Repubricán de Otero Pedraio acudiu en coalición con outros partidos non nacionalistas, e alcanzou outro escano. Por último, nas listas dun partido que non era nacionalista, pero si autonomista, chegaron a deputados do Congreso dous dos persoeiros máis importantes do nacionalismo galego. Un deles foi o fundador das Irmandades da Fala, Antón Vilar Ponte, e o outro, retornado da emigración na Arxentina, Ramón Suárez Picallo. Nesas primeiras cortes constituíntes da República española, o nacionalismo galego tivo catro deputados. Unha cifra que Justo Beramendi recorda que "aínda non foi superada". Porén, e tal e como certifican os libros de historia, o proceso constituínte en Madrid non segue o camiño idealizado polo nacionalismo galego. "A Constitución de 1931 é o primeiro marco de lei descentralizado da historia do Estado español, pero non demasiado, xa que fai referencia a un Estado máis autonómico que federal", engade Beramendi. Sentar as bases dun proxecto político común Unha vez foron coñecidos os resultados electorais de xuño de 1931, no seo do galeguismo comezou a debaterse que forma debería ter o novo Estado español. Beramendi explica que "naturalmente o nacionalismo galego, desde o seu nacemento na primeira Asemblea Nacionalista de 1918, optaba por unha federación ou confederación entre española e ibérica, xa que moitos deles aspiraban á reunificación con Portugal". Isto quere dicir que aspiraban a unha república federal que permitise a constitución dun Estado galego soberano, aínda que se integrase cos outros Estados nunha federación republicana. Os nacionalistas esperaban que a II República servise de paso intermedio para avanzar no camiño da soberanía do noso país. Porén, e tal e como certifican os libros de historia, o proceso constituínte en Madrid non segue o camiño idealizado polo nacionalismo galego. "A Constitución de 1931 é o primeiro marco de lei descentralizado da historia do Estado español, pero non demasiado, xa que fai referencia a un Estado máis autonómico que federal", engade o historiador. En calquera caso, a nova Constitución española de 1931 abriu unha porta para que a Galiza conseguise por primeira vez na historia a autonomía política que lle fora negada durante séculos. Beramendi destaca que nos debates do nacionalismo galego posteriores á redacción do novo texto constitucional "sinalábase que o contexto da II República implicaba a necesidade dunha forza nacionalista que estivese ben organizada e que fixese a maior presión posíbel pola consecución desa autonomía". Cómpre aclarar que na Constitución española de 1931 a autonomía non se concedía per se, senón que debía ser aprobada en Madrid, unha situación que cambiou despois da ditadura de Francisco Franco, coa Constitución española de 1978. Para poder alcanzar a autonomía galega, o nacionalismo decatouse de que só o podería conseguir cuns apoios populares e electorais moi consolidados. Por conseguinte, xurdiu no seo do galeguismo a necesidade de xuntar as diferentes formacións locais arredor dun mesmo partido político e dotar o nacionalismo galego dunha ferramenta política eficaz. Beramendi recoñece que "este foi un dos incentivos principais que levaron á converxencia de todos eses grupos nacionalistas que existían", e que lles permitiu sentar as bases dun proxecto político común, por enriba incluso das súas diferenzas ideolóxicas. Os diferentes axentes protagonistas do nacionalismo galego tiveron claro que co Partido Galeguista introducido no novo taboleiro do xogo democrático da II República española, os esforzos políticos debían estar enfocados ao servizo dun obxectivo maior como era conseguir por primeira vez a autonomía política para o noso país. O Partido Galeguista no xogo democrático da II República O Partido Galeguista soubo aparcar esas diferenzas a prol dun obxectivo común: a soberanía da Galiza. As mesmas diferenzas que provocaran a división das Irmandades da Fala en 1922 mencionada anteriormente. Porén os diferentes axentes protagonistas do nacionalismo galego tiveron claro que co Partido Galeguista introducido no novo taboleiro do xogo democrático da II República española, os esforzos políticos debían estar enfocados ao servizo dun obxectivo maior como era conseguir por primeira vez a autonomía política para o noso país. Xa houbera un primeiro intento de entendemento na I Asemblea Nacionalista de Lugo, cando converxeron varias ideoloxías de base que coincidían nunha cuestión común, e é o feito de que a Galiza era unha nación, e que como tal debía ter dereito a dispoñer de si mesma, é dicir, o dereito á autodeterminación. No entanto, Justo Beramendi matiza que "unha cousa é afirmar que coincidían nesa concepción da Galiza como nación, e outra recoñecer que existían diferenzas á hora de conformar como tiña que ser esa Galiza autodeterminada". O historiador relata que tanto na asemblea de 1918 como nas Irmandades da Fala e no Partido Galeguista existían dúas correntes ideolóxicas predominantes, cunha concepción do modelo para o noso país con semellanzas e diferenzas. No Partido Galeguista confluíron, por un lado, demócratas liberais filorrepublicanos, como o propio Antón Vilar Ponte; por outro, católicos neotradicionalistas, como Vicente Risco e Otero Pedraio; e algúns filosocialistas próximos ao marxismo, como Ramón Suárez Picallo. Estas tendencias xa estaban presentes en todo o proceso de maduración do nacionalismo galego, mais tal e como explica Beramendi, as diferenzas do contexto entre as Irmandades da Fala e o Partido Galeguista "baséanse en que de 1918 a 1931 prodúcese un certo cambio na correlación de forzas entre esas tendencias ideolóxicas, de maneira que a autoridade teórica que tivo nos anos vinte a corrente máis tradicionalista de Vicente Risco perde peso relativo fronte a corrente máis democrática e de esquerdas que representaban os persoeiros republicanos". Na evolución histórica do partido galeguista, os segundos gañaron cada vez máis peso. De feito, é esta corrente ideolóxica a que toma a decisión en 1936 de integrar o Partido Galeguista na Fronte Popular. En definitiva, Beramendi sentencia que o gran cambio que significou a fundación do Partido Galeguista foi que o nacionalismo galego se dotou por primeira vez dun partido político, algo do que non foran quen as Irmandades da Fala. "Era un partido moi ben organizado, con criterios moi modernos, que soubo conxugar unha democracia interna moi radical cunha eficiencia e unha disciplina de acción que só se rompeu ao final con dúas pequenas escisións", engade. O Partido Galeguista supuxo un punto de inflexión moi importante na historia do nacionalismo galego. Non só creceu cuantitativamente dunha forma considerábel, porque entre a súa fundación e ó golpe de Estado pasou de 700 a máis de 5.000 afiliados, e de estar presente en vinte e tantos municipios a case cento sesenta; soubo aproveitar esa forza crecente para actuar con moita intelixencia no mapa político da Galiza, e converterse no motor da autonomía do país. O galeguismo no exterior, a través dos exiliados na Arxentina e no Uruguai e con Castelao á fronte, foi o que conseguiu tender unha ponte entre o nacionalismo de preguerra do Partido Galeguista, e o rexurdir do nacionalismo de posguerra, a partir dos primeiros anos dos sesenta, co nacemento da Unión do Povo Galego (UPG) e do Partido Socialista Galego (PSG). O legado do Partido Galeguista O Partido Galeguista ficou na Galiza esmagado, ao igual que os demais partidos demócratas e republicanos, pola ditadura franquista. No exilio, a estrutura organizativa como partido político tivo unha capacidade de aguante moi pequena. Beramendi opina que o xiro culturalista de Piñeiro a partir da fundación da Editorial Galaxia en 1950 rematou por liquidar a formación política. Aínda así, e a nivel individual, o galeguismo no exterior, a través dos exiliados na Arxentina e no Uruguai e con Castelao á fronte, foi o que conseguiu tender unha ponte entre o nacionalismo de preguerra do Partido Galeguista, e o rexurdir do nacionalismo de posguerra, a partir dos primeiros anos dos sesenta, co nacemento da Unión do Povo Galego (UPG) e do Partido Socialista Galego (PSG). Nese sentido, Justo Beramendi defende que "a achega do nacionalismo exiliado foi fundamental para a continuidade histórica e a supervivencia do nacionalismo galego tempo despois, tanto pola súa contribución ideolóxica como polo seu valor simbólico". O historiador conclúe e pon de exemplo o Sempre en Galiza de Castelao, ao ser "o texto do que beben todos os que se incorporan, desde posicións ideolóxicas moi diferentes, ao nacionalismo galego". A pesar da súa curta existencia, o Partido Galeguista marcou o camiño a seguir para as seguintes formacións nacionalistas que, como Sés recolle nunha das súas cancións, pulan por un Estado galego que dure, cando menos, "2.000 anos máis".


Summary: O ano que vén de rematar carrexou para este xornal un incremento do 30% da súa audiencia na rede. Os e as nosas leitoras veñen para quedar, como demostra o promedio de 13 minutos que demoran ollando as informacións que ofrecemos.

O xornal Sermos Galiza, que encetou a súa andaina na rede o 26 de abril de 2012, incrementou a súa audiencia nun 30% na edición dixital durante o ano 2013, colocándose por riba do medio millón de usuarios e usuarias únicas. Segundo os dados tirados de Google Analytics, quen se informa a través deste medio vén para quedar. Polo menos é iso o que se traduce do promedio de 13 minutos que cada persoa pasa ollando as novas que publicamos e que sumaron 1,6 millóns de visitas en total. En páxinas vistas a cifra colócase en 5.736.175 sumando os doce meses do ano que vén de encerrar. Maio foi para o Sermos a mellor trintena de todas, pois conquerimos até 72.862 usuari@s únic@s que nos agasallaron con 174.851 visitas e un total de 571.755 páxinas vistas. Aliás, tamén en 2013 demos un paso de xigante nas redes sociais ao duplicarmos o número de persoas que nos seguen no Twitter até as 8.826 actuais, así como as amizades no Facebook, onde encetamos o ano canda as 8.551 persoas que premeron no 'Gosto' da nosa páxina. Obrigad@s! E non marchen: seguiremos a lles ofrecer unha información comprometida co País e coa nosa lingua até completarmos xunt@s, polo menos, máis unha volta ao Sol!


Summary: O festival decorre na Coruña desde o 18 de setembro até o 2 de outubro, cada sexta feira e cada sábado con cinema, actuacións e talleres.

Que papel ten DiversidArte dentro das actividades que realiza Poten100mos? Aínda que no traballo conxunto da asociación, DiversidArte é importante, o noso día a día ocúpano os programas de inclusión básica, transición ao emprego... Para persoas vulnerábeis por circunstancias físicas, psíquicas ou sociais. Basicamente, facemos traballo de campo na inclusión. Mais, se ben o festival non é o noso traballo diario, senón puntual, durante o ano é moi importante para promover o cambio social, amosando o que facemos desde dentro coas persoas que participan nos programas. Grazas a DiversidArte dáse a coñecer a asociación e todo o traballo que hai detrás, visibilizamos unha problemática social na busca dunha integración real. Como nace o festival? Como foi a súa primeira edición? En Poten100mos, para lograr os nosos obxectivos, precisamos traballar en rede con moitas outras entidades sociais, locais... Así que DiversidArte nace como parte desa unión de diversidades, de diferentes colectivos representados por artistas, traballadoras da inclusión, entidades sociais... No primeiro ano realizamos, en total, 13 exposicións en diferentes bares e restaurantes da cidade e, xa desde aí, pensamos no festival como unha festa da diversidade no sentido máis amplo posíbel e, por iso, sempre tratamos que o público entenda que todas somos diversas e que a confección da normalidade é moi relativa. Se falamos de 'normalidade relativa', como vai ser esta edición a nivel organizativo? Desta vez dividimos o festival en cinco xornadas a desenvolver en diferentes espazos para, precisamente, non acumular moito público. Como noutras edicións, traemos propostas moi variadas, como o concurso DiversimaCine que se proxecta no CGAI (Centro Galego das Artes da Imaxe) os días 18 e 25, actuacións e obradoiros no Mercado de Santo Agostiño os días 19 e 26, e o remate é coa gala e a estrea da nosa obra de teatro metaMorfosis, que a realizamos a través da convocatoria de cultura inclusiva da Fundación Emalcsa (Empresa Municipal de Augas da Coruña). Como no CGAI non se pode reservar, a entrada será por orde de chegada para poder manter as normas de seguridade. Para os demais eventos haberá reserva e, unha vez que estea feita, enviamos unha confirmación co nome, xa que se trata de reservas intransferíbeis, para poder ter localizadas todas as persoas que van estar no mesmo evento. A capacidade limitámola por debaixo do 50%, para que as persoas en situación vulnerábel se sintan máis seguras ao acudiren aos actos. E ademais, as actuacións vanse retransmitir en directo a través das nosas redes, Facebook e Instagram. Cal esperan que sexa a resposta do público, á vista da recibida nas anteriores edicións de DiversidArte? Sempre quedamos moi contentas porque os eventos sempre se enchen, e os comentarios que recibimos, sexan das exposicións ou sexan das actuacións, adoitan ser moi bos. O que pretendemos é facer un festival interdisciplinar, e para iso temos que traballar entre todos os colectivos, porque estamos a falar dun evento dirixido, non só a estes colectivos, senón ao público en xeral. Todo se coida con moito mimo para que poida tratarse dunha proposta cultural máis, sen mirar quen son os e as artistas que participan, aínda que a unión destes colectivos fai unha diferenza tamén no propio festival. O bonito é picar a curiosidade da xente, ver a calidade das propostas artísticas que hai en todo o festival.


Summary: Pedro Sánchez, que asegura que "España está lanzada", anuncia que o Goberno do Estado baralla esas datas de cumprirse as autorizacións previstas pola Axencia Europea do Medicamento.

O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, asegurou que, de cumprirse as autorizacións previstas pola Axencia Europea do Medicamento, poderían iniciar a vacinación do estudantado de Educación Secundaria Obrigatoria (ESO) e de Bacharelato "dúas semanas antes do comezo do curo académico". "Sen dúbida, un paso decisivo para a tan ansiada recuperación da normalidade académica e social será a vacinación do noso alumnado", sinalou este sábado, 19 de xuño, Sánchez nun acto na Moncloa en homenaxe á comunidade educativa. Neste contexto, realizou un convite formal a non soamente recuperar a normalidade que había antes da pandemia, a non conformarse "con regresar ao momento de partida". "A comunidade educativa demostrou que a excelencia académica e educativa é un obxectivo ao alcance de España", sinalou. "Alegría de vivir" Para o presidente do Executivo, en España "hai alegría de vivir", algo que, nas súas palabras, "nótase no conxunto de compatriotas". "Imos lanzados na vacinación, imos récord tras récord nas doses que estamos a administras ao longo dos días, imos recuperando o emprego. Grazas á comunidade educativa tamén foi posíbel", celebrou. Na mesma liña de optimismo, insistiu en que España "está lanzada" e puxo a directa" cara a unha recuperación que, ao seu xuízo, "ten que ser xusta e moito máis duradera".


Summary: O paro é motivado polos continuos atrasos e incumprimentos no pagamento dos salarios.

Seguemento toral na primeira xornada da greve, esta terza feira 28 de agosto, en Maderas Iglesias, segundo a CIG. Os traballadores e traballadoras afirman que a empresa do Porriño está a eludir "de xeito continuado" desde hai catro anos o pagamento ordinario dos soldos, adebedando a día de hoxe as nóminas e máis a extra correspondentes a xullo do ano vixente, alén da paga extra de nadal de 2017. Demandan, ao tempo, a reactivación das negociacións para un novo convenio, o actual expirou en decembro de 2014. Desde o Comité de greve lembran que esta situación súmase á conxelación salarial nos últimos oito anos. É por iso, indican, que están dispostos a continuar de forma indefinida o paro até que as demandas sexan atendidas. Indican, ademais, que a dirección da empresa de tarima flotante do Porriño continúa sen aclarar o futuro da actividade produtiva, con falta de perspectiva sobre o futuro financeiro e solvencia necesarias para facer fronte tanto ao pago de nóminas como ao normal funcionamento da actividade. A Xunta, pola súa parte, segundo denuncia o comité, continúa "sen dar sinais de vida" no tocante ás xestións que se comprometeu a realizar para conseguir investidores que garantan a viabilidade da empresa.


Summary: Michael T. Snyder, avogado, escritor, activista político e famoso blogger americano achega polo menos 22 razóns polos que atacar Siria é "unha mala idea ". Advirte que o clima belixerante de Estados Unidos podería volverse na súa contra.

Michael T. Snyder, avogado, escritor, activista político e famoso blogger americano achega polo menos 22 razóns polos que atacar Siria "unha mala idea ". Advirte que o clima belixerante de Estados Unidos podería volverse na súa contra. 1. A cidadanía de Estados Unidos está esmagadoramente contra o inicio dunha guerra en Siria. 2. Actualmente, unha guerra en Siria é máis impopular entre @s cidadáns que entre os congresistas 3. A administración Obama non conseguiu a aprobación do Congreso para a guerra contra a Siria, como esixe a Constitución dos Estados Unidos 4. Estados Unidos non ten a aprobación da ONU para atacar a Siria e non vai obtela. 5. Siria dixo que ía usar " todos os medios dispoñibles" para se defender dos Estados Unidos se este os ataca 6. O ministro de Asuntos Exteriores de Siria, Walid al Muallem fixo a seguinte declaración o martes : "Temos dúas opcións: rendernosr ou defenderse cos medios á nosa disposición A segunda opción é a mellor :. Imos defendernos." 7. Siria ten os mísiles anti -buque rusos máis avanzados. 8. Hai moitas posibilidades de que, se os Estados Unidos atacan Siria, o país árabe ataque Israel. 9. Se a Siria ataca Israel, as consecuencias poderían ser absolutamente catastróficas. O primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu prometeu responder "con contundencia " a calquera ataque. 10. Hezbollah probablemente vai facer todo ao seu alcance para axudar o goberno Assad sobrevivir. Isto podería supor ataques tanto contra EUA como contra Israel. 11. A Siria é un aliado do Iran. 12. A guerra con Siria prexudicaría significativamente as relacións con Rusia. 13. A guerra con Siria prexudicaría significativamente as relacións con China 14. O escritor estadounidense Jerome Corsi e 'terrorista arrepentido' palestino Walid Shoebat compilaron evidencias de que eran realmente rebeldes sirios apoiados por EUA os responsábeis do ataque con armas químicas, para xustificar unha declaración de guerra contra a Siria. 15. Segundo o escritor estadounidense Pat Buchanan , non ten sentido que o réxime de Assad empregase armas químicas contra as mulleres e nenos indefensas . Os únicos que poderían beneficiarse deste tipo de ataque sería os rebeldes. 16. Se os sauditas realmente quere nderrocar o réxime de Assad deben facelo por si propios. Eles non deben esperar que Estados Unidos vaian facer o traballo suxo. 17. Un ex- comandante do Comando Central dos Estados Unidos James Mattis , dixo que un ataque de EEUU contra Siria resultaría "unha guerra moi, moi seria" 18. A guerra en Oriente Medio tería un impacto negativo nos mercados financeiros que está comezando a se notar. 19. A guerra no Oriente Medio provocará o aumento dos prezos do petróleo. 20. A Casa Branca non debe apoiar os rebeldes sirios que prometeron lealdade á Al Qaeda. "Se o goberno de Estados Unidos axuda a estes tolos para tomar o poder en Siria será un desastre total e absoluto ", di Snyder. 21. Un gran número de civís inocentes no interior de Siria morrerá. Moitos sirios expresan preocupación polo que "a intervención estranxeira" significaría para eles e as súas familias. 22. O goberno de Estados Unidos insiste en ir á guerra con Siria sen a aprobación do pobo americano, do Congreso de Estados Unidos ou das Nacións Unidas, imos perder unha morea de amigos e unha morea de credibilidade o mundo. Tirado de RT


Summary: O secretario da Real Academia Galega, Xosé Luís Axeitos despáchase hoxe nunha entrevista na Voz na que acusa ao ILG e ao Consello da Cultura de quereren "colonizar" á Academia. As declaracións demostran tensión interna na institución con sede en Tabernas.

Varios son os membros do ILG que teñen presenza na sede da rúa Tabernas. Antón Santamarina, Charo Álvarez ou Fernández Rei son tres das influintes figuras do Instituto que teñen cadeira na Academia. Tampouco o Consello da Cultura e os seus membros están mal representados en Tabernas. O propio presidente Ramón Villares, Henrique Monteagudo ou o mesmo Vítor Freixanes son asimesmo membros destacados da institución que preside Ferrín. As declaracións hoxe do secretario da Academia, Xosé Luís Axeitos levantan máis o lume e por vez primeira sacan fóra en voz propia unha tensión que se coñecía desde hai tempo e que se ve agravado coas acusacións de nepotismo e de contratación de familiares por parte da directiva de Ferrín, da que o historiador de Rianxo forma parte. Axeitos abre a espita a un enfrontamento do que ninguén é quen de calcular as forzas, habida conta de que Consello e ILG estiveron sempre abondosamente representados en Tabernas. Axeitos xustifica a política de contratación e, ao seu ver, a filla de Ferrín entrou no cadro persoal ao se tratar dunha función moi específica e o seu fillo estaba vencellado á institución antes del entrar.


Summary: Está Galiza mellor preparada hoxe que en 2002 para evitar e afrontar unha catástrofe marítima? Unha pregunta para a que procuramos resposta neste nº do semanario Sermos Galiza, o 374.

Tras varias tentativas por desencallalo, finalmente as autoridades decidiron deixalo estar. A compañía holandesa SMIT Salvage, especializada neste tipo de traballo, é a encargada agora do desafío de sacar da ría de Ares o Blue Star, un buque que o temporal máis que arrastralo levantouno e guindouno nas rochas. SMIT Salvage é unha vella coñecida no país xa que foi a encargada en 2002 de remolcar o Prestige. Foi o 19 novembro dese ano que o petroleiro grego se adentrou na costa galega, un leviatán que cuspiu o seu veleno deixando unha das maiores catástrofes ambientais da historia. Daquela chegárase á conclusión xeneralizada de que había unha dramática deficiencia en seguridade, en medios anticontaminación, en protocolos de xestión e en lexislación. O accidente do Blue Star volve traer de actualidade estas cuestións. Hai máis seguridade que en 2002? Hai máis medios? Cúmprese a lexislación? Sería mellor agora a xestión ante un novo Prestige? Seríao de estaren transferidas as competencias de Salvamento Marítimo á Xunta? Bandeiras de conveniencia Para Xaquín Rubido, biólogo e presidente da Plataforma en Defensa da Ría de Arousa, «os problemas estruturais de fondo continúan aí». As empresas, di, seguen a acollerse a bandeiras de conveniencia, isto é, bandeiras con menos controis, menos cargas fiscais e con peores condicións laborais, o que «afecta directamente a seguridade do barco». «Avanzouse en normativa legal comunitaria e temos dobre casco, mais os barcos que non son da UE non están obrigados a cumprila». Un problema de difícil solución. Exemplifícao Rubido así: «Tentar frear esta práctica é como tentar evitar que os poderosos leven o seu diñeiro a paraísos fiscais». [Podes ler a reportaxe íntegra no número 374 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Aínda non pasou un mes desde que se produciu a investidura do alcalde de Ourense, Gonzalo Jácome, e xa se anunciou a segunda demisión no equipo de goberno da cidade das Burgas. Ana Isabel Rebanales Rodríguez, concelleira de goberno de Democracia Ourensá, presentou a súa renuncia á acta de edila e ao seu cargo no concello argumentando "discrepancias internas de organización estritamente de estratexia profesional" concretamente en relación coa concellaría que ocupaba.

O equipo de goberno municipal de Ourense afronta a súa segunda demisión sen aínda facer un mes á fronte da cidade. Após a renuncia da concelleira de Democracia Ourensá Ana Isabel Bertólez, este domingo 7 de xullo coñeceuse a demisión da concelleira de goberno Ana Isabel Rebanales Rodríguez, tamén de DO, debido a "discrepancias internas de organización estritamente de estratexia profesional" concretamente relacionadas coa concellaría que ocupaba. Democracia Ourensá chegou no mes de xuño ao goberno da cidade grazas a un pacto co Partido Popular, polo que Gonzalo Jácome, líder de DO, sería investido alcalde a cambio de apoiar o popular Xosé Baltar na presidencia da Deputación de Ourense, após este perder a maioría absoluta; deixando así atrás a dura relación que durante anos ambos mantiveran publicamente. O goberno municipal repartiuse a partes iguais entre ambas as formacións de dereitas, cunha xunta de goberno local formada por 7 representes de DO (incluído o propio alcalde) e outras 7 do PP. Ana Isabel Rebanales, que fora candidata por DO ao Parlamento Galego nos comicios de 2016, asumiu como membro dese partido a concellaría de Comercio e Seguridade Cidadá até este domingo en que renunciou. Nun comunicado emitido pola formación de Jácome, DO expón que estaría aberta a contar con Rebanales como "posíbel persoal de confianza" Nun comunicado emitido pola formación de Jácome, DO expón que estaría aberta a contar con Rebanales como "posíbel persoal de confianza en calquera momento ou lugar" e engade que o partido "sempre confiou en Ana Isabel". A formación afirma que a súa decisión de demitir débese a "diverxencias e puntos distintos de vista sobre como encarar este mandato á fronte da concellaría de Comercio e Seguridade Cidadá", como "factores decisivos para que Ana Isabel decidise non continuar á fronte do equipo". A renuncia comunicada este domingo é a segunda que rexistra Democracia Ourensá tras as eleccións municipais Democracia Ourensá conclúe o seu comunicado eloxiando Ana Isabel Rebanales Rodríguez "pola súa enorme valía" e lamentando "profundamente" a súa decisión de abandonar a corporación. A renuncia comunicada este domingo é a segunda que rexistra Democracia Ourensá tras as eleccións municipais, despois da dimisión en xuño de Ana Isabel Bertólez por "motivos persoais", renunciando esta antes de facérense dúas semanas desde a toma de posesión de Jácome como alcalde da cidade. Substituíuna Manuel Álvarez, quen fora edil nos anteriores anos. Agora fica pendente coñecer quen afrontará a concellaría que Rebanales deixa baleira.


Summary: A plataforma Monfero Di Non publicita a través da súa web cartografía na que se amosa a afección que teñen ou terían os parques de aeroxeradores en determinadas zonas como Vimianzo, Cabanas, Oza-Cesuras, Friol, Carral, Fisterra, As Pontes, Betanzos ou Cabanas entre outras localidades. Tamén invita a crear a túa propia realidade eólica coa información da que dispós e a axuda de profesionais de diversos ámbitos.

A loita contra a ameaza eólica segue a ser unha das preocupacións na axenda de galegas e galegos, especialmente naqueles concellos onde xa hai algún proxecto en trámite. É o caso de Monfero, cuxa plataforma cidadá Monfero Di Non traballa duro para visibilizar o "espolio" ao que pode ser sometida a Galiza se non se pon freo ás electricas. O colectivo, que leva poucos meses creado pero que desde antes da súa oficialización xa estaba a traballar arreo na procura de información sobre o novo boom eólico no país, axuda agora a calquera cidadá a coñecer de forma máis directa como sería o seu entorno habitual de instalarse novos muíños ou como é agora ese espazo que a rodea e que non é quen de percibir de forma global. Para amosar ese dano medioambiental que veñen denunciando tanto entidades cidadás como ecoloxistas, o grupo invita desde a súa web a crear mapas de muíños á carta, é dicir, incorporando a información dos polígonos eólicos que hai a imaxes vía satélite do Google Maps. O proxecto, no que colaboran "asociacións de cartografía, arqueoloxía, bioloxía e outros perfís da Galiza e España", xa deu os seus primeiros froitos na propia páxina web. Se ben é certo que dan conta dun método para que cada persoa poida facerse unha idea do dano que causan os aeroxeradores, Monfero Di Non xa conta con até 14 espazos cartografados, a maioría deles do seu propio entorno que afectarían ao municipio ou a outros próximos. Moitos municipios, moitos nomes que preocupan... Así, á marxe de que cada quen poida contar cun mapa con muíños en tres dimensións coas coordenadas exactas e xeolocalizar a súa vivenda ou localidade no medio desta industria supostamente sostíbel, as persoas de Vimianzo, Ferrol, Coirós, Monfero, Guitiriz, Friol, Dumbría, Ordes e Moeche, entre outras xa poden acceder directamente a imaxes nas que as mámoas e outros elementos patrimoniais aparecen mesturados cos xigantes das empresas eólicas. A enumeración é longa: Pena do Corvo, Brión, Carbeira, Patiñeiro, Monteventoso, San Brandán e San Cibrao, Taboada, Sembra, Moeche, Caaveiro, Alto dos Borrallos, Roidiz, Seselle, Legre... Non faltan propostas para analizar, moitas delas previstas para terreos nos mesmos concellos asediados polas iniciativas de aproveitamento en marcha. O colectivo non cesa no seu empeño de facer ver o que acontece coa enerxía eólica -mesmo se fala do soño de crear unha aplicación para achegar alegacións ás iniciativas de forma sinxela- e alude, no seu perfil nas redes sociais, á necesidade de "nos safar destes muíños, pero visto a medio prazo, a maioría vanse quitar sós porque isto non funciona". "As leis da termodinámica son inviolábeis, esas non son das que fan os políticos, esas fíxoas Deus, os homes só as descubriron", engade cun punto de ironía na mensaxe. En relación ás queixas que poida presentar a cidadanía lamenta que se estea a pór "moita dificultade para que os paisanos se informen e poidan oporse", porque detectan plans preparados con "sixilo" con procedementos que "son opacos".


Summary: O Servizo Público de Emprego (SEPE) está a cancelar as prestacións de desemprego a persoas en paro polo feito destas non declararen no prazo legal un ingreso puntual ou mínimo obtido mentres reciben o subsidio. Unha decisión con efectos moi graves (perda do dereito á prestación) para a persoa afectada, que en moitos casos non sabe que está a ser obxecto dunha resolución da administración que pode reverter nos xulgados. O avogado Rodríguez Feixóo leva algúns destes casos.

Manuel é una das ducias de galegos que foi penalizado pola administración coa perda da prestación de desemprego. Unha sanción imposta por non declarar dentro de prazo un ingreso puntual e mínimo obtido mentres recibía a prestación. "Retiráronme o paro e tiven que devolver os tres meses que cobrara", afirma. Alberte Xullo Rodríguez Feixóo é un dos avogados que defende persoas afectadas por esta decisión da administración. "Hai xurisprudencia suficiente de que por un ingreso puntual non se pode retirar a prestación de paro", afirma. O letrado explica que a administración "forza a lei para facerlle ver ao xuíz que calquera ingreso é incompatíbel coa prestación de desemprego e máis aínda se non se dá aviso dese ingreso. O argumento é que o paro é incompatíbel con calquera outro ingreso, sobre todo procedente do traballo, que sexan atribuídos a unha acción laboral". Porén, sostén, "a xustiza acaba dándolle a razón á persoa á que se lle retirou a prestación", pois considera que "se son ingresos puntuais e menores ten dereito a seguir percibindo a prestación por desemprego, aínda que non comunicase eses ingresos". Por que, logo, continúa a administración con esta política? "Moi doado, eles castigan, deixan sen prestación a esa persoa e cando chega a sentenza favorábel á afectada, dicindo que hai que devolverlle a prestación xa pasaron dous anos. E, ademais, 90% das persoas afectadas non recorre porque lles parece que van perder e non quere ou non pode pagar un avogado, os custos…". Casos variados Unha rapaza que estaba a cobrar o paro e que dúas noites foi traballar puntualmente a unha discoteca. Ingresou por volta de 200 euros que non declarou no prazo de 15 días. Ao ter a administración coñecemento, procedeu a cancelarlle a prestación, ficando sen dereito a paro. Un xornalista tamén no desemprego, cobrando a prestación á que tiña dereito após varios anos cotizados. Mentres está no paro responde un encargo puntual dunha revista para facer unha reportaxe. Os ingresos desa peza non os declara no prazo de 15 días e o SEPE decide suspenderlle a prestación. Fica sen ela. Son casos reais que aconteceron nestas semanas. Rodríguez Feixóo explica que o 'castigo' aplicado –perda da prestación- é totalmente desproporcionado á falta cometida. "Non se pode retirar ese dereito a unha persoa por situacións dese tipo", sinala.


Summary: [ACTUALIZADA ÁS 9.44 H]. 75 minutos despois de estrearmos 2017, un individuo abriu fogo indiscriminadamente contra os centos de persoas que recibían o novo ano nun dos nightclubs máis elitistas de Estambul. O balanzo provisorio, 39 persoas asasinadas. O agresor deuse á fuga. Esta segunda feira, un grupo local afiliado ao Daesh reivindicou o ataque.

O 19 de decembro, un pistoleiro abateu o embaixador de Rusia en Ankara, nunha acción que acabaría sendo reivindicada pola organización jihadista Yeish Al-Fath. Nos primeiros minutos deste 2017 un novo atentado abalou Turquía, desta volta un terrorista matou 39 persoas após abrir fogo indiscriminadamente no interior do Raíña, un ateigadísimo nightclub da zona máis exclusiva de Estambul. Un local nocturno que se debruza sobre as augas do Bósforo, cunha terraza espectacular ao ar libre e lugar de encontro habitual de estrelas do mundo do fútebol e o espectáculo. Segundo as primeiras pesquisas realizadas pola policía turca, o agresor disparou primeiro no exterior do local o persoal de seguranza e, logo xa dentro do clube, descarregou unha chuvia de balas contra a multitude. Tivo o suficiente sangue frío para, no meio do caos e das escenas de terror que se produciron após o ataque, mudar de roupa no interior do Raíña e encetar a fuxida, deixando tras de sí a arma homicida. Entre as 39 persoas asasinadas, 15 son cidadás e cidadáns estranxeiros, de Israel a Bélxica pasando por Xordania e Arabia Saudita. En principio nengunha delas é do Estado español. O ataque produciu, alén das vítimas mortais, 69 feridos. Este é o sexto atentado terrorista sufrido por Turquía nos últimos doce meses e o primeiro que se produce no país após o acordo de cesar ao fogo en Siria auspiciado por Ankara e Moscova. A primeira hora desta segunda feira sóubose que un grupo local afiliado ao Daesh asumía a reivindicación do ataque, o que confirmou as sospeitas que en todo momento manexaron as autoridades turcas.


Summary: As mulleres entran de seu nesa Esfera Privada, sométense ao considerado o seu labor, no sexual, afectivo e produtivo. Nesa Esfera ninguén debe intervir. Non hai lei, nin xustiza, nin normas. Di Marta: "Os trapos sucios lávanse na casa". Digo eu, se non hai casa, non hai trapos sucios. A esfera privada debe desaparecer

Leo nos artigos de opinión de Praza pública o titulado Fagamos algo xa, de Marta Rodriguez Engroba, presidenta da Asociación Si hai saída contra a violencia. Comparto a súa dor e indignación polo feminicidio. Ten, temos, boas intencións. Pero levamos o camiño errado. Nos anos 70 había outras perspectivas no feminismo. Logo torcéronse e da liberación sexual sacou partido o colectivo masculino. Ten, temos, boas intencións. Pero levamos o camiño errado. Nos anos 70 había outras perspectivas no feminismo. Logo torcéronse e da liberación sexual sacou partido o colectivo masculino O que se chama violencia machista, de xénero, ou terrorismo machista, e que en ambientes menos comprometidos din esa "lacra", unha calamidade, coma se fosen vítimas dunha praga de insectos, trátase dunha violencia universal, pero apenas ten referencias. Onde máis aparece reflectido é en Europa, dezasete estados, en América só cinco estados, Porto Rico, EEUU, Colombia, Costa Rica e o Salvador, en Asia, unicamente en Xapón. Bórranse, non se contan, os millóns de mulleres masacradas en todo o mundo, unha enorme matanza. Holocausto pode ser palabra máis adecuada a un exterminio sistemático e masivo de mulleres por seren mulleres, desde os tempos primitivos dos que temos datos, até os nosos días. Tan actual como universal. Non é imputable a unha clase social. Non é posible atribuírllo a un determinado sistema político, nin ao totalitarismo. A ideoloxía, o racismo concreto chamado misoxinia, é universal. Entre 15 e 44 anos, a misoxinia, causa máis mortes que o cancro, a malaria, os accidentes de tráfico e a guerra conxuntamente Cada 8 minutos cae unha. Entre 15 e 44 anos, a misoxinia, causa máis mortes que o cancro, a malaria, os accidentes de tráfico e a guerra conxuntamente. Os, entre 4 e 6 millóns de persoas aniquiladas no holocausto nazi, son unha nimiedade. Non se pode nin imaxinar os campos necesarios para concentrar tantos cadáveres como produce o holocausto de mulleres. Esta realidade non alporiza a ningún goberno, pero tampouco a conciencia da inmensa maioría das mulleres que aceptan o seu lugar no mundo. Porque antes do asasinato hai un longuísimo traxecto de humillacións, aldraxes, explotacións, e mal trato. A medida que nos desprazamos no tempo, ou a sociedades máis primitivas, a muller como a leoa, pare, coida e alimenta á prole e ao león. O medo é crucial para o sometemento. Un medo que se une á admiración, á fascinación que provoca o poder, tamén entre os homes. Igual que os leóns mariños, os machos alfa teñen acceso a máis femias. Nas nosas sociedades avanzadas, susoditas igualitarias, a democracia ten os pés, non enlamados, senón pervertidos. A corrupción consiste en ter dúas Esferas sociais: unha Pública, onde se decide o ser de todo, a política, o sistema, as leis, a economía, a educación, a sanidade… Na Esfera Pública están todos os homes, sexa cal for a súa clase ou condición. Algunhas mulleres conseguiron nos últimos anos participar nesta Esfera, pero ademais de ocupar cargos menos representativos e peor pagados, non as exime de pertencer á outra Esfera, a Privada, o fogar, onde domina un home, e as mulleres teñen criaturas, coidan do home e demais familia, e fan todos os servizos que representan máis da metade do PIB do estado. Estes servizos tamén se fan nos escasos fogares monoparentais. As mulleres entran de seu nesa Esfera Privada, sométense ao considerado o seu labor, no sexual, afectivo e produtivo. Nesa Esfera ninguén debe intervir. Non hai lei, nin xustiza, nin normas As mulleres entran de seu nesa Esfera Privada, sométense ao considerado o seu labor, no sexual, afectivo e produtivo. Nesa Esfera ninguén debe intervir. Non hai lei, nin xustiza, nin normas. Todo é Privado e sen valor, incluídos os malos tratos e os asasinatos que non merecen nin o mesmo tratamento xudicial nin informativo que se fosen públicos. Ningún goberno podería tolerar que houbese a estas alturas do ano, 15 mulleres asasinadas nunha determinada empresa, comercio, oficina ou na vía pública de calquera cidade. Un escándalo de primeira paxina do xornal ou comezo do informativo de TV. Son igualmente 15 persoas as eliminadas pero só eran mulleres de, noivas de, fillas, irmás, familiares, no eido do fogar onde carecen de valor. Un holocausto solitario, silencioso, anónimo, intranscendente, oculto. Di Marta: "Os trapos sucios lávanse na casa". Digo eu, se non hai casa, non hai trapos sucios. A esfera privada debe desaparecer Ningún sistema, insisto, ningún partido quere prescindir dunha Esfera Privada que lle reporta tantos beneficios económicos e sociais. As mulleres explotadas na familia fano todo gratis (ultimamente como boas mamíferas non queren facer gasto hospitalario para parir, nin de biberóns para aleitar), con cariño, repoñen os homes para traballar e son os parachoques das frustracións sociais. De momento son poucas as mulleres que renuncian a entrar nese "doce fogar", o lugar máis perigoso para as mulleres e as criaturas. Resumindo: Di Marta: "Os trapos sucios lávanse na casa". Digo eu, se non hai casa, non hai trapos sucios. A esfera privada debe desaparecer.


Segundo as últimas enquisas publicadas neste tramo final cara as eleccións municipais do vindeiro 24 de maio, Rey Varela non só gaña as eleccións senón que revalida a súa maioría absoluta aumentando o número de representantes. Ferrol de novo é un verso solto na tendencia electoral do resto de España, na que o Partido Popular está perdendo máis apoios. errol de novo é un verso solto na tendencia electoral do resto de España, na que o Partido Popular está perdendo máis apoios Os catro anos do goberno de Rey Varela quedan reflectidos de xeito moi claro en @Capunchoncito esa estatua de bronce feita na honra dun confrade que tivo un custe de 20.000 €. Pero non é a primeira vez que o noso alcalde decide malgastar os cartos de todos os cidadáns. Lembramos os 300.000 € do concerto de Bisbal que saíron do fondo de cultura, nunha cidade que ten as súas bibliotecas públicas (equipamentos e fondos bibliográficos) nun estado lamentable; e nunha cidade na que o Ateneo unha entidade cun fondo bibliográfico de inmenso valor, pode desaparecer por unha débeda de 50.000 € (débeda que o concello prometeu asumir no seu momento). Non contento con converter o edificio do Ateneo nun centro cultural, facendo desaparecer no exterior da fachada esa denominación, tamén quere que desapareza de facto. Cuestión de prioridades? Nos catro anos de Rey Varela o pequeno comercio da cidade sufriu unha catástrofe sen precedentes no que o 27% pechou neste tempo Pero os logros de Rey Varela van máis aló deste exemplo de como o goberno local decide investir os cartos dos impostos. Nos catro anos de Rey Varela o pequeno comercio da cidade sufriu unha catástrofe sen precedentes no que o 27% pechou neste tempo. Basta percorrer as rúas do centro de Ferrol para ver esta realidade. O certo é que o noso alcalde, nas anteriores eleccións acusou a Vicente Irrisarri de ser o causante do peche masivo do comercio. O PP levou neste senso unha forte campaña de pegada de adhesivos nos exteriores dos comercios (algúns levaban 20 anos pechados) co lema que dicía "Grazas por nada Irrisarri". Pero a realidade é clara, o ritmo de peche do pequeno e mediano comercio na cidade acelerouse nos últimos catro anos. A situación do desemprego especialmente no naval é outro elemento destacable da realidade de Ferrol. Rey Varela acusou ao anterior goberno de non facer nada polo dique flotante, nin de activar a vida económica da cidade de Ferrol. A realidade é que Rajoy, Feijoó e Varela nun mitin conxunto nas últimas eleccións prometeron na cidade de Ferrol o dique flotante. Un dique flotante polo que nin foron capaces de facer unha consulta formal a Bruxelas. A realidade é que Rajoy, Feijoó e Varela nun mitin conxunto nas últimas eleccións prometeron na cidade de Ferrol o dique flotante. Un dique flotante polo que nin foron capaces de facer unha consulta formal a Bruxelas A taxa de desemprego que supera o 30% por enriba da taxa de desemprego de Galicia e España; unha taxa que seguiu o seu ascenso nestes catro anos: na nosa cidade desapareceron 2278 postos de traballos. Isto non fai más que afondar a crise demográfica do concello cada vez máis envellecido. Nos últimos catro anos a cidade perdeu case 3000 habitantes, situando a Ferrol por debaixo dos 70.000 habitantes (segundo o INE) na súa maioría persoas en idade activa na busca dun mellor futuro laboral. A situación do emprego como é lóxico incide no ámbito da renda dispoñible das familias. Lembro no verán pasado cando a concelleira de Servizos Sociais afirmou que en Ferrol non había nenos con problemas de alimentación e polo tanto non era preciso a apertura dos comedores escolares nas vacacións estivais. Isto vai moi na liña do discurso triunfalista de Feijoó que cando foi interpelado polo grupo parlamentario AGE no pasado ano sobre o tema, afirmou que en Galicia "todo estaba ben, e que basta de alarmismos". En Ferrol durante os anos de Rey Varela (segundo os últimos datos dispoñibles no IGE) a taxa en risco de pobreza (17,48%) aumentou en sete punto e xa é a maior das sete grandes cidades galegas, e está por enriba da media galega O certo é que en Ferrol durante os anos de Rey Varela (segundo os últimos datos dispoñibles no IGE) a taxa en risco de pobreza (17,48%) aumentou en sete punto e xa é a maior das sete grandes cidades galegas, e está por enriba da media galega. Pero logo gastamos 20.000 € nun confrade. Se temos en conta outros datos como o risco de exclusión social (Taxa de pobreza. Estratexia Europa 2020) o dato é aínda máis alarmante, segundo o IGE en Ferrol 30 de cada 100 persoas están en carencia material severa ou o 60% dos ingresos da unidade do consumo están por debaixo do umbral de supervivencia. Unha cidade empobrecida na que Rey Varela decide cobrar una taxa de saneamento (4 meses) por unha depuradora que está en construción. Un taxa que no mellor dos casos pode supor un aumento de 50 € no recibo de pagamento da recollida do lixo e auga. Cobrar por un servizo inexistente tamén é unha especialidade do noso alcalde. Non sabemos se esa taxa axuda a costear a multitude de obras e reformas das que é obxecto a cidade dende vai un mes. A concellería de Igualdade tan vital nestes tempos, está ocupada por unha persoa que non ten nin a formación nin a sensibilidade precisa para tal posto, facendo programas máis propios da sección feminina Xa para rematar, falar da situación da Igualdade no concello. A Casa da Muller en Ferrol converteuse na actualidade nun local social. A virtualidade dunha Casa da Muller é precisamente xerar redes de apoio e confianza entre mulleres, aportar ferramentas de empoderamento (formación, autocoñecemento, etc). Na actualidade a oferta formativa está composta por cursos de cociña e outros similares para homes e mulleres como se a Casa da Muller fora unha Asociación de Veciños. Por non falar de como a concelleira de Igualdade converteu os 25N en campañas contra a Violencia en xeral con agasallos abertamente sexistas que van contra o espírito do día. A concellería de Igualdade tan vital nestes tempos, está ocupada por unha persoa que non ten nin a formación nin a sensibilidade precisa para tal posto, facendo programas máis propios da sección feminina. O vindeiro 25 de maio veremos se Ferrol escolle a vía do futuro ou a vía do pasado. Está nas nosas mans o cambio Este e outros son os logros que segundo as enquisas a cidadanía de Ferrol valora á hora de votar de novo por maioría absoluta a Rey Varela. O vindeiro 25 de maio veremos se Ferrol escolle a vía do futuro ou a vía do pasado. Está nas nosas mans o cambio. "O pobo só é soberano o día das eleccións" (Alfonso R. Castelao)


Summary: A Comisión de Saúde Pública, decidiu hoxe a eliminación de corentenas de contactos estreitos por COVID-19, independentemente da súa situación vacinal.

A Comisión de Saúde Pública, decidiu hoxe a eliminación de corentenas de contactos estreitos por Covid-19, independentemente da súa situación vacinal. Segundo anunciou o Ministerio de Sanidade ao finalizar a reunión, esta medida entrará en vigor a partir do próximo 5 de marzo, é dicir, desde o vindeiro sábado. En calquera caso, a Comisión recomendou que durante os 10 días posteriores á última exposición os contactos estreitos de casos confirmados "extremen as precaucións e reduzan todo o posíbel as interaccións sociais utilizando de forma constante a máscara e mantendo unha adecuada hixiene de mans". "Especialmente débese evitar o contacto con persoas vulnerábeis", aclara o Ministerio. Precisamente, respecto diso a Comisión de Saúde Pública tamén acordou emitir a recomendación de "extremar as medidas preventivas dirixidas á protección das persoas máis vulnerábeis". Estas corentenas xa se eliminaron para as persoas vacinadas hai algúns meses, aínda que Sanidade recomendaba limitar as súas actividades fóra de casa nos 10 días posteriores ao último contacto cun caso confirmado, e insistía no uso "constante" da máscara. Máis de 90% de vacinados Así as cousas, con 91,1% da poboación do Estado español maior de 12 anos vacinada, prevese que esta medida beneficie, sobre todo, os menores con idades comprendidas entre os 5 e os 11 anos, uns 3,3 millóns en todo o Estado, con baixas taxas de vacinación aínda. Para este grupo de poboación, o proceso de inmunización comezou hai só dous meses, o pasado 15 de decembro e, precisamente por iso, e debido a que o intervalo entre a primeira e a segunda dose é de 8 semanas, só 547.702 nenos contan coa pauta completa (o 16,7% dos menores de 12 anos). En canto á primeira dose, segundo o último informe de vacinación, un total de 1.878.352 nenos contan xa con ela (57,1% deste grupo de poboación).


Summary: Desde que Daniel Radcliffe rematou coa saga Harry Potter quixo afastarse o máximo posíbel do rol que o empolicou á cima do éxito. Seica porque non tiña nada que perder, ou simplemente porque lle petaba, comezou a comprometerse en discutíbeis producións, a cal máis tola

En Cornos (como ben indica o título) espertaba cuns cornos após unha resaca de campionato; en Víctor Frankenstein facía dun Igor de esmendrelle (pero sen pretendelo); e en Swiss Army Man (a máis rara de todas, de lonxe) facía dun morto flatulento... Está a dúas películas máis de gañar, definitivamente, o alcume de "Nicolas Cage do bizarro". Mellor dito: a unha. Guns akimbo | 2019 | Nova Zelandia-EUA | Jason Lei Howden | 95 minutos Guns Akimbo vai un pouco na liña de Cornos (en canto á premisa). Aquí interpreta Miles, un programador de videoxogos que esperta con dúas pistolas aparafusadas ás mans tras cabrear un mafioso-psicópata, interpretado polo gran actor irlandés Ned Dennehy (Peaky Blinders, Mandy). Sen comelo nin bebelo, Miles acaba de entrar en Skizm, un videoxogo no mundo real no que se enfrontan dous contrincantes a vida ou morte... coa mala sorte de que terá que xogar contra Nix (Samara Weaving), a máis salvaxe e sanguinaria contendente de Skizm. Antes de se converter nunha máquina de matar, Miles terá que tentar facer as cousas cotiás sen poder sacar as pistolas das mans. Segunda longametraxe do neocelandés Jason Lei Howden após a comedia de terror metaleira Deathgasm. Antes de dar o salto á dirección, formou parte do departamento de efectos visuais de superproducións da talla de: Prometheus, Os Vingadores, O home de aceiro ou O hobbit. Unha experiencia que se nota, e moito, na calidade dos efectos das súas pezas, aínda que teñan un orzamento limitado. Guns Akimbo ten pouco de orixinal, agás a premisa inicial, claro. No fondo é un popurrí de filmes como Perseguido, Nerve, Gamer ou Wanted pasados pola peneira do videoxogo e con "xefe" final. O curioso de todo isto é o tremendo grado de implicación profesional de Daniel Radcliffe, por moi toleirán que sexa o rol. El víveo como o papel máis prezado do mundo e iso transmítese en cada escena. E pásalle en cada proxecto no que embarca. Algo digno de eloxio. A espectacular realización e a montaxe vertixinosa fan de argamasa perfecta para disimular a morea de buracos de guión e unha trama sen pés nin cabeza chea de clixés. Transcorre todo a tal velocidade que non dá moito tempo para cuestionar nada. Unha montaña rusa de risas, adrenalina e pracer culpábel por ter perdido o tempo nunha parida tan grande.