Summary: Fred and The Perrys son unha das bandas que alicerzan a escena punk de Galiza. Os sete temas do seu último traballo, "Non haberá perdón", suman intensidade, forza e carraxe, trepia básica para facer arder un escenario. Facturan streetpunk desde 2014 e esta fin de semana asaltan o Miño para actuar en Portugal.

Houbo un momento en que o punk perdeu a noción da realidade para se gustar a si mesmo como simple espectáculo e querencia polo artificioso. Fronte á cousificación do movemento nunha colección de fotos de postal e unha moda, armouse unha reacción nos mesmos sitios onde nacera o punk, nas rúas. Apertáronse os dentes, calibrouse a mirada a nivel de barrio e recuperouse conciencia, orgullo e lealdade de clase: nacía o 'real punk' ou streetpunk ou Oi!, tres denominacións que non sempre definiron o mesmo. Pode dicirse que Fred and The Perrys, nado en 2014 en Compostela con membros procedentes doutras bandas da escena punk galega, adopta e adapta neste século XXI ese realismo punk-rock. Falamos con Toño, baixista dos 'Perrys', que nestes días andan de actuacións en Portugal para que achegue as súas opcións en Álbums de aquí e acolá. Ao EP de debut de catro temas ("Xa non hai xustiza", 2016) seguiulle o traballo "Non haberá perdón" (2017), sete pílulas nas que elevan o listón. Toño advirte que non pode cinxirse a un único disco galego de referencia e pon sobre a mesa tres xigantes do punk-rock en Galiza: Ruin Bois, Keltoi e Skacha: "A maqueta de catro temas dos Ruin Bois, o 'Casco Vello' de Keltoi e aquela maketa de Skacha, 'Sempre Ceibes', que sacara Plastic Disc, un selo catalán, en 1995". "É imposíbel un disco so", insiste. Mantén que "no punk-rock galego aínda se nota o baleiro que deixou a desaparición de Skacha". Toño detecta "un baixón" no punk facturado hoxe en día en Galiza a respecto de anos anteriores se ben destaca o nivel e resistencia do existente. O que eran dúbidas para se decidir por un disco galego de referencia multiplícanse cando se lle pide que cite un internacional. "Medrei nos 80 e primeiros 90, coa música dos irmáns maiores dos meus amigos", afirma antes de enumerar bandas do Rock radical vasco e da primeira vaga punk en Estados Unidos e Reino Unido. "Escoitaba todo o que se podía escoitar nunha vila mariñeira como era Vilaxoán", enmarca. Detense nun disco, "El Estado de las cosas" (Oikuha, 1987), de Kortatu, por especialmente influínte, antes de relatar a travesía musical por diferentes mares (Ska, reggae) e engadir á listaxe nomes como Madness, Toots and te Maytals…". E conclúe: "Vai por épocas: xa non son o rapaz de 13 anos, tampouco musicalmente". Mais todo deixa pegada, tamén no baixo que canda a batería marca pulso, corazón e ritmo en Fred and the Perrys.


A Xunta de Galicia marxinou á práctica totalidade dos medios de comunicación en galego da publicidade institucional do 17 de maio, Dia das Letras Galegas. A Secretaría Xeral de Medios de Comunicación inseriu anuncios da "festa das nosas letras" en xornais, radios e sitios web que empregan o castelán os 365 dias do ano en porcentaxe superior ao 90%, pero desbotou colocalos nos medios que utilizan o idioma galego. A Secretaría Xeral de Medios de Comunicación inseriu anuncios da "festa das nosas letras" en xornais, radios e sitios web que empregan o castelán os 365 dias do ano en porcentaxe superior ao 90%, pero desbotou colocalos nos medios que utilizan o idioma galego Algúns dos medios que empregan a lingua propia de Galicia, dirixíronse en concreto ao departamento do goberno que preside Alberto Núñez Feijóo encargado do asunto, onde lle indicaron que o plan de marketing do Dia das Letras fora encargado a unha axencia de publicidade, prorrogando un contrato realizado o pasado ano 2012. Non explicitaron os criterios utilizados para marxinar aos medios en galego. Esa decisión incumpre abertamente o artigo 19 da Lei de Normalización Lingüística cando marca que "o goberno galego prestará apoio económico e material aos medios de comunicación (...) que empreguen o galego dun xeito habitual e progresivo". Gerardo Fernández Albor asinara o citado texto legal en 1983. A Xunta non explicita os criterios utilizados para marxinar aos medios en galego "Roberto Vidal Bolaño, sen ningunha dúbida sorprenderíase da decisión de marxinar aos medios de comunicación en galego, pero esa sorpresa exténdese tamén a calquera cidadán ante a opacidade que preside os criterios de reparto da publicidade institucional, pagada cos cartos de todos os galegos e galegas, dos que votaron ao partido no goberno, os que votaron á oposición e incluso dos que se abstiveron", afirman os medios en galego. "Nós non queremos esmorecer. Nós non estamos esmorecendo. Galicia vén de lonxe e vai para lonxe, e nesa longa andaina nosa polos séculos, o idioma dános forzas e axúdanos a lembrar o que somos. Ese idioma é un monumento colectivo, sempre inacabado e onde todos teñen cabida" afirmou o presidente da Xunta Alberto Núñez Feijoo no discurso oficial do Dia das Letras. "Os medios de comunicación en galego tamén queremos ter cabida nese monumento colectivo" manifestan medios como Radiofusión, Galicia Confidencial, Praza Pública, Que pasa na costa, Compás da costa, Terra cha.xa, Crónica 3, Sermos Galiza, Novas da Galiza e Certo.gl, entre outros.


Summary: A Universidade de Vigo recoñeceu estes días os 30 anos de traballo internacional a prol dos dereitos humanos da Coordinadora Galega de ONGD. O seu presidente fala para Nós Diario da traxectoria desta organización e das dificultades que teñen que salvar para actuar nun contexto mundial difícil e con escasos recursos.

Como valora estes 30 anos de vida da Coordinadora? Xurdiu como un espazo de encontro entre colectivos con diferentes sensibilidades, formas de ver o mundo mais co imperativo ético da solidariedade global. Partiu das acampadas do 0,7% e continúa como un movemento social netamente galego onde a xente que traballa a solidariedade galega internacional desde a Galiza suma forzas. Conseguimos avances coas institucións mais, a día de hoxe, non chegamos a ese 0,7% con ningunha administración. Os retos polos que nacemos seguen vixentes. Co paso do tempo a Coordinadora segue a ser a entidade máis representativa da solidariedade e a cooperación internacional na Galiza con 45 ONGD. Foi doada a convivencia entre as diferentes organizacións? Foi harmónica. Entendemos que as organizacións xorden en momentos e contextos determinados mais atopan na Coordinadora un espazo de consensos. Traballar os consensos, no que nos une, é o reto que temos entre todas. Facelo, ademais, de maneira descentralizada. Dar voz non só desde o centralismo compostelán. Por ese motivo temos comisións sectoriais de traballo e grupos locais para que a participación sexa en igualdade. Que impulsa a participación nestas organizacións? É difícil dar unha resposta única. supoño que as motivacións son moi plurais. Creo que calquera persoa que sexa consciente da necesidade de cambios nunha maior xustiza social, das desigualdades que se están a vivir no mundo e da insatisfacción dos dereitos humanos, ten unha motivación, xa de partida, grande para participar nas ONGD. Ofrecemos eses espazos proactivos nos que facer rede con outras organizacións. Non falamos en nome de ninguén. Queremos ser altofalantes da sociedade civil dos países empobrecidos para que dean a coñecer os seus discursos. Logo virán as motivacións máis sectoriais, desde a enxeñaría até a arquitectura. Tamén hai motivacións políticas, de apoiar determinados movementos como acontece co Sáhara ou Palestina. Por último hai unha defensa decidida dos dereitos humanos en países onde non se respectan. Cales son os principais atrancos que atopan? O principal é o financiamento. Cando falaba do 0,7% como un compromiso ético vemos que a día de hoxe na Galiza non se cumpre en ningunha administración. A Xunta dedica un 0,05% á cooperación internacional. Hai moito que avanzar no compromiso das institucións públicas cara á solidariedade global. No traballo sobre o terreo observamos que os movementos sociais do sur son molestos na maior parte dos países nos que estamos. Especialmente as persoas que se dedican a defender os dereitos humanos. A nivel global, o autoritarismo está a despuntar e as desigualdades son cada vez máis amplas. O informe de 2020 de Frontline Defenders fala de que asasinaran 331 persoas, 44 delas mulleres e a metade delas en Colombia. Hai contextos nos que é moi difícil poder traballar con tranquilidade e seguridade, garantindo unhas condicións de integridade. Como son as relacións que teñen cos diferentes Gobernos a nivel nacional e internacional? As relacións teñen que ser tensas. Ao final a nosa función é demandar a satisfacción de dereitos e visibilizar a vulneración dos mesmos. Promover vías de encontro que nos permitan ser propositivas e que os movementos sociais de base daqueles países nos que traballamos poidan ser suxeitos activos.


Summary: A Federación Española de Baloncesto ordenou interromper o cántico impedindo escoitar 'Fogar de Breogán'. VÍDEO NO INTERIOR.

Este domingo o encontro entre o Breogán e o Básquet Coruña rematou en polémica e non polo axustado resultado, 85-90 a favor da equipa luguesa, senón pola decisión adoptada polo comisario da Federación española de baloncesto quen na entoación do himno galego ordenou parar. A piques estaba de soar a última estrofa da primeira parte cando deixou de soar a música impedindo que se escoitase 'Fogar de Breogán', unha referencia á nación galega que Eduardo Pondal quixo personar no heroe celta paradoxicamente pai, tamén, da cidade herculina, antiga Brigantium, cuxo emblemático faro, actual Torre de Hércules, foi noutrora Torre de Breogán, como recolle o Libro das invasións de Irlanda, o Leabhar Ghabhála Érenn. Porén, semella que a alusión ao nome non gostou. Axiña as bancadas do Breogán ferveron en asubíos como mostra de indignación. Menos fervorosas entre a afección do Coruña cuxa directiva, no entanto, asegurou através da rede social Twitter e no seu portal web que lamentaba o acontecido ao tempo que partillaba o "malestar dos afeccionados". Pola súa banda, o Breogán non se posicionou. A polémica espallouse con celeridade polas redes sociais enchéndose de mostras de indignación que censuraron a actuación da Federación española de baloncesto.


O Goberno de Feijóo teno claro. Agora que o negocio da especulación inmobiliaria rematou, a vía para que a festa do capitalismo depredador continúe consiste en entregar á oligarquía o solo rústico do país. Isto é, agasallar o 90 % do territorio a empresas mineiras, eléctricas ou madeireiras. Ao tempo, o PP deixa preparado o marco normativo por se regresan as condicións obxectivas para a expansión urbanística en terreos hoxe protexidos. As leis que o permitirán teñen nome e aprobáronse, ou pretenden aprobarse, ao longo desta lexislatura: o Plan Sectorial de Actividades Extractivas de Galiza, a nova Lei do Solo ou o Plan Director da Rede Natura. Estas tres normas, e outros plans sectoriais como por exemplo o eólico, conforman unha estratexia neoliberal de mobilización de recursos cara ao negocio de grandes empresas. Todas as pezas son necesarias no crebacabezas da acumulación por desposesión, como expón o xeógrafo David Harvey. O Goberno de Feijóo teno claro. Agora que o negocio da especulación inmobiliaria rematou, a vía para que a festa do capitalismo depredador continúe consiste en entregar á oligarquía o solo rústico do país A última novidade no camiño de destrución do país chámase, xustamente, Plan Director da Rede Natura. A Rede Natura, de entrada unha figura para a ordenación, protección e xestión das zonas con altos valores ambientais, fica reducida -baixo a perversión do Partido Popular- a instrumento desprotector. Porque o seu novo plan director, acabado de aprobar nun Consello da Xunta, abre vías á invasión da minaría, da acuicultura, dos usos construtivos, dos parques eólicos ou dos aproveitamentos hidráulicos. O Goberno do PP eliminou do mesmo a previsión de ampliación da Rede proposta, en novembro de 2011, pola propia Consellaría de Medio Ambiente. Sen explicación ningunha. Todo contra os criterios da propia Comisión Europea, que apercibiu a Galiza pola insuficiencia da actual lista de Lugares de Importancia Comunitaria (LIC) –unha das figuras que engloba a Rede Natura. No noso país, o territorio baixo denominación LIC é o 11,7%. A media estatal chega ao 23,1%. O camiño emprendido por Feijóo e os seus mandados é inverso e o plan director retrocede en cuestións especialmente graves: Estas tres normas, e outros plans sectoriais como por exemplo o eólico, conforman unha estratexia neoliberal de mobilización de recursos cara ao negocio de grandes empresas Minaría e actividades extractivas: O PDRN non só permitirá a continuidade das actividades mineiras existentes,mesmo as ilegais, senón que permitirá a ampliación das existentes, condicionada unicamente a unha "axeitada avaliación das súas repercusións ambientais", e segundo o artigo 23.1, e incluso permitirá novas actividades extractivas a ceo aberto nos seguintes casos: en zonas con potencial mineiro identificadas no Plan Sectorial de Actividades Extractivas de Galiza; en zonas incluídas nos concellos mineiros declarados ao abeiro da lexislación mineira; para explotacións en activo no momento da entrada en vigor do Plan Director da Rede Natura e non no momento da Lei de Ordenación Urbanística de Galicia; para novas explotacións mineiras solicitadas con anterioridade á entrada en vigor do plan director; para ampliación das explotacións en activo no momento da entrada en vigor do plan director. Prevalecen os Plans sectoriais: dun xeito moi pouco sutil, o plan director abre a porta á prevalencia de plans sectoriais -coma o acuícola ou o de actividades extractivas- en toda a Rede Natura. Aínda que con carácter xeral o plan director prevalece, este pode ser sometido á excepción por "razóns imperiosas de interese público de primeira orde" (art. 4) sen que se precise a natureza desas razóns. Así, queda ao arbitrio discrecional do poder político. A maior abondamento, no plan director figura que, aínda no suposto de avaliación ambiental negativa, o poder político poderá autorizar usos e actividades por "razóns imperiosas de interese público de primeira orde, incluídas razóns de índole social ou económica" (art. 26). Velaquí unha auténtica e xeneralizada coladeira, contraria a uns mínimos valores ambientais. O texto prevé a posibilidade de reclasificar solo rústico de protección de espazos naturais e destinalo a desenvolvemento urbanístico naqueles municipios en que o solo rústico de protección de espazos naturais supere o 40% da superficie Recualificacións urbanísticas: a vixente Lei de Ordenación Urbanística obriga a clasificar como solo rústico de especial protección de espazos naturais os terreos rústicos sometidos á protección estabelecida na Lei de Conservación da Natureza. Isto implica que todos os terreos incluídos na Rede Natura, agás o solo urbano e o solo de núcleo rural tradicional, debe ser clasificado como solo rústico de protección de espazos naturais. Sabemos o que queren facer. Só queda por saber o que nós somos capaces de facer para os parar Mais o plan director fai virar as tornas. O texto prevé a posibilidade de reclasificar solo rústico de protección de espazos naturais e destinalo a desenvolvemento urbanístico naqueles municipios en que o solo rústico de protección de espazos naturais supere o 40% da superficie. Esta circunstancia contradí o disposto no artigo 32.2 da Lei de Ordenación Urbanística. Pero axiña atopará unha vía de escape: o anteproxecto da futura Lei do Solo de Galiza contén a posibilidade de reclasificar, con autorización da Consellería de Medio Ambiente, calquera terreo rústico, incluído o solo rústico de protección de espazos naturais (artigo 31.5). Tamén prevé usos construtivos non permitidos ate agora. Máis unha vez, os intereses económicos privados quedan por riba do respecto ao medio ambiente. Sabemos o que queren facer. Só queda por saber o que nós somos capaces de facer para os parar. Estou rematando este artigo e chégame aviso da publicación do Decreto de Instrucións para a Ordenación e Xestión do Monte en Galiza. Máis madeira.


Summary: Todo indica que a pandemia da Covid-19 seguirá entre nós canto menos un curso máis. A comunidade educativa de todo o mundo inicia o regreso ás aulas, nalgúns casos até seis meses após de telas que abandonar, con grandes incertezas e co risco real de novos confinamentos. Algúns países xa se están a preparar para esta posibilidade.

Durante o último confinamento, arredor de 1.600 millóns de escolares en 195 países do mundo ficaron sen aulas, segundo datos da Unesco. As medidas restritivas para evitar a propagación do coronavirus obrigaron ao feche dos centros e a trasladar o proceso educativo aos fogares. Esta situación foi causa de estrés tanto para o alumnado, como para o profesorado e paras as familias; de se repetir e estender no tempo ─afirma esta axencia das Nacións Unidas─ "será causa potencial de perda de oportunidades educativas, mais tamén de capital humano e de desenvolvemento económico a longo prazo". A imposibilidade de ir á escola implica, ademais, carencias nutritivas para moitas crianzas, limitacións laborais para os proxenitores, especialmente as nais, e o incremento do risco de violencia no fogar. Centrándose no plano da educación formal, buscouse como alternativa a aprendizaxe remota desde as casas. Porén, esta depende en gran medida da tecnoloxía. Cursos online, videoaulas ou libros de texto electrónicos son mecanismos que poden facilitar o proceso dentro destas circunstancias anómalas, mais o escenario ideal bate coa realidade. A nivel mundial, segundo un recente estudo de Unicef, en 71 países dos 183 con datos máis da metade da poboación non ten acceso a internet, e nin sequera a radio ou a TV son recursos universais. Especialmente, existen grandes diferenzas entre as poboacións rurais e urbanas. E máis especialmente ─recolle o informe─ é nos países da África subsahariana onde as carencias son maiores. Estados Unidos e Europa Mais tamén nas rexións máis desenvolvidas do planeta a fenda dixital complica o proceso educativo desde os fogares. Nos EUA, 16 dos 20 maiores distritos escolares ─entes encargados da xestión escolar─ xa anunciaron plans de aprendizaxe remoto ou mixto para este curso, informa EdWeek. O profesorado do país norteamericano leva tempo advertindo das desigualdades existentes entre o alumnado para acceder a internet e a outro tipo de tecnoloxía. Desigualdades que ─remarcan─ eran previas á pandemia; a Covid intensificounas. De acordo a un estudo do instituto de investigacións Pew Research Center, durante a corentena da pasada primavera, 36% das familias con ingresos baixos manifestaron que as súas crianzas foran incapaces de completar as tarefas escolares na casa porque non tiñan acceso a un ordenador. No caso das familias de ingresos medios, a porcentaxe reducíase a 14% e nas de ingresos altos, a 4%. Tampouco en Europa a tecnoloxía é democrática e dista moito de ser accesíbel para todos os fogares. Recólleo a ONU no informe publicado este mes, Educación durante e despois da Covid-19. Na metade dos máis de 20 países europeos examinados, arredor de 50% do alumnado de entre 9 e 10 anos de familias con baixos ingresos non ten facilidades para se conectar a internet. Internet económico Mesmo na locomotora económica europea, Alemaña, a crise do coronavirus tamén expuxo a fenda dixital existente no país e, nomeadamente, no sistema educativo: carencia de equipamento, falla de acceso a internet ou conexións lentas. Problemas que complicaron ─máis aínda─ a aprendizaxe, e que o Goberno alemán ─despois das queixas dos sindicatos educativos e das asociacións de profesorado─ quere paliar na medida do posíbel de cara á posibilidade real dun novo confinamento. Os ministros de Educación dos länder reuníronse nos últimos días coa súa homóloga a nivel federal, Anja Karliczek, e acordaron un plan de actualización dixital por valor de 500 millóns de euros. Unha cifra que superaría amplamente, de ser aprobada finalmente polos Gobernos estatais, os 10 millóns de euros orzamentados con anterioridade polo Executivo federal dentro do seu Plan Dixital. Esta nova proposta, segundo informan os medios xermanos, concretaríase en medidas como dotar a cada un dos docentes dun ordenador portátil ou que todo o alumnado teña acceso a internet desde a casa a un prezo máximo de 10 euros ao mes. Ademais, en cooperación co Ministerio do Transporte, todos os centros escolares serán dotados de internet de alta velocidade. O plan conta co apoio dos dous partidos da coalición de Goberno, o Partido Socialdemócrata (SPD) e a Unión Demócrata Cristiá (CDU). Por parte desta última formación, Friedrich Merz, candidato a substituír a Angela Merkel, afirmou no Passauer Neue Presse: "É simplemente inaceptábel que aínda a día de hoxe non todas as escolas conten cunha conexión WLAN [rede local de internet sen cables ou wifi]". "Alemaña é un país en desenvolvemento no que a dixitalización se refire", engadiu.


Summary: A Consellería de Cultura constatou, tralas denuncias de Mariña Patrimonio e ADEGA, que a instalación alterou "substancialmente" o terreo e subsolo do castro da Trinidade e tamén a superficie do Camiño de Santiago do Norte. A Fiscalía investiga a responsabilidade do Goberno galego na desfeita

A Subdirección Xeral de Protección do Patrimonio Cultural da Xunta vén de recoñecer que unha canteira ocupou parte do espazo protexido do castro da Trinidade, situado entre Mondoñedo e Lourenzá, "alterando substancialmente o terreo e subsolo, sen que dita intervención teña amparo dunha autorización desta Administración". A canteira afectou tamén a espazos "do territorio histórico do Camiño de Santiago do Norte", segundo se destaca no documento remitido ao Concello de Mondoñedo.O pasado ano ADEGA e Mariña Patrimonio denunciaron o caso ante a Fiscalía para que investigase a responsabilidade da Xunta na desfeitaO pasado ano as asociacións ADEGA e Mariña Patrimonio denunciaran a situación, levando o caso ante a Fiscalía para que investigase a responsabilidade da Xunta na desfeita. O castro está catalogado dende o ano 1997, un momento no que se estableceron límites á canteira para protexer a zona arqueolóxica. Porén, iso non impediu que as actuacións de Canteras Santa Cecilia prexudicasen notablemente o xacemento.Mariña Patrimonio destaca que o documento remitido pola Xunta baséase en informes realizados por técnicos da Dirección Xeral de Patrimonio que "contradín e mesmo deixan en evidencia os elaborados polo Servizo de Patrimonio Cultural de Lugo". "Desde o Servizo provincial pretendíase demostrar a inexistencia do sitio arqueolóxico, así como xustificar as desfeitas provocadas por Canteras Santa Cecilia, argumentando que se trataba dunhas 'antigas remocións de terras' nunha 'canteira hoxe abandonada'", denuncia Mariña Patrimonio a través de Manuel Miranda.A entidade destaca que "o Servizo de Patrimonio de Lugo mesmo tiña solicitado a descatalogación deste sitio arqueolóxico; descatalogación e desprotección que non se chegou a materializar porque o Servizo de Lugo posiblemente non tiña seguido os procedementos legais para conseguilo". E subliña que "a descatalogación do xacemento conlevaría uns beneficios económicos moi elevados para a empresa propietaria da canteira e legalizaría a posible situación irregular, derivada da ocupación e explotación dunha zona arqueolóxica protexida".Consumada a desfeita, o Servizo de Patrimonio da Xunta propuxo en marzo de 2016 a "exclusión" do xacemento do preinventario malia estar xa catalogadoA denuncia presentada o pasado ano ante a Fiscalía facía fincapé no intento de desprotección do xacemento por parte do Servizo de Patrimonio de Lugo. O outeiro sobre o que se sitúa o castro foi arrasado pola actividade extractiva da canteira. Consumada a desfeita, o Servizo de Patrimonio da Xunta propuxo en marzo de 2016 a "exclusión" do xacemento do preinventario malia estar xa catalogado e reclamou que se excluíse do PXOM de Mondoñedo. Porén o PXOM ratificou finalmente o Castro da Trinidade entre os bens protexidos. O avance dos traballos da canteira foron ocupando aos poucos non só a franxa do perímetro de protección --duns 200 metros-- senón o propio xacemento, ata comelo practicamente por completo. O pasado ano ADEGA e Mariña Patrimonio denunciaron que "a canteira continúa a destruír o xacemento sen que a Xunta nin Concello fagan nada para evitalo".


Summary: O membro da Coordinadora Nacional afirma nunha carta que o federalismo español "non é respectuoso" coa soberanía de Galiza e considera que a actual dirección de Anova está a "darse tempo (...) para crear un aparato que controle a formación ao tempo que forza a marcha dos nacionalistas".

Miguel Anxo Abraira, electo na I Asemblea Nacional de Anova como membro da súa Coordenadora, dase de baixa como militante da formación nacionalista. Unha decisión que argumenta nunha carta na que explica que a decisión de Anova de ir na candidatura de Izquierda Plural as eleccións europeas "entra en contradición coa miña ideoloxía". Unha contradición, explica, que se dá nun duplo plano. En primeiro lugar no feito de que ir na listaxe de IU "dilúe para min a primeira necesidade de traballo político como persoa comprometida co meu pobo", un compromiso que non é outro que "o traballo a prol de Galiza como nación soberana". "O discurso de antepoñer a esquerda a causa nacional por mor da situación económica que se vive non é máis que unha escusa para negarse a traballar polos dereitos que Galiza ten como pobo" Abraira entende que se ben a soberanía de Galiza non ten unha lectura única (nacionalismo, independentismo), é un dereito do pobo galego que non debe depender de ser concedido desde instancias españolas. "O federalismo de IU non é respectuoso co dereito de independencia das nacións que conforman o Estado", apunta. Como exemplo pon as decisións de IU na conferencia que realizou para tratar o proceso catalán. Esquerda versus nación? Mais as discrepancias deste activista en eidos como o ambientalista, toca outras cuestións. "O discurso de antepoñer a esquerda á causa nacional por mor da situación económica que se vive non é máis que unha escusa para negarse a traballar polos dereitos que Galiza ten como pobo". Nesta liña, afirma que renunciar aos dereitos nacionais de Galiza é contribuír a empeorar as condicións da clase traballadora galega. A negativa da Coordinadora Nacional de convocar unha Asemblea Extraordinaria "ten como único fin darse tempo para crear un aparato que controle a organización ao mesmo tempo que se forza a marcha dos sectores nacionalistas". Na carta, tamén sinala como punto de discordancia coa decisión de Anova que ir con IU implica "formar parte desde a oposición do aparato político-administrativo que é a Unión Europea", axudando mesmo a "consagrar a súa existencia". De remate, Miguel Anxo Abraira sinala que "o clima de crispación interno" que se vive en Anova "fai imposíbel a convivencia". Considera que a negativa da Coordinadora Nacional de non convocar unha Asemblea Extraordinaria (como solicitaban, entre outros, o sector crítico) "ten como único fin darse tempo para crear un aparato que controle a organización ao mesmo tempo que se forza a marcha dos sectores nacionalistas de Anova".


Summary: As ratas conquistaron hai meses as instalacións que o persoal da cociña do Hospital de Ourense emprega a diario para elaborar os menús das pacientes ingresadas. Vídeo no interior.

"Andan á vista día e noite. Baixo os trens de lavado, as marmitas e os fogóns; nos fornos, no vertedeiro e nos tanques de aclarado; sobre a louza e sobre a cinta de empratado", asegura o colectivo de traballadores e traballadoras. "A situación está totalmente descontrolada", denuncian en conversa con Nós Diario. E fano unha vez máis por escrito, despois de varias queixas formais ante diferentes departamentos do centro hospitalario e da xerencia da área sanitaria. "A un equipamento deficiente, suman un contorno de traballo desgastado e inseguro no que destacan as ratas". O problema, din, vén de vello. "Hai anos que traballamos nunha cociña obsoleta, na que deixaron de acometerse obras, reparacións e fundamentais para o seu correcto funcionamento", explican as empregadas do servizo de cociña do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO). En consecuencia, din, levan demasiado tempo encargándose da alimentación das doentes nunhas condicións de hixiene e seguridade moi precarias, "xogando coa saúde das traballadoras e das pacientes", insisten. A un equipamento deficiente, suman un contorno de traballo desgastado e inseguro no que destacan as ratas. "Andan sen control por toda a cociña. Todos os días atopamos crías nas zonas de labor, vemos como se reproducen, e cando non, oímos como corren polo falso teito". [VIDEO] Gravación feita por traballadoras do Hospital de Ourense dunha das ratas que hai nas instalacións pic.twitter.com/CMvAOywzX8— Nós Diario (@NosDiario) February 20, 2020 Sangue e excrementos O persoal do Sergas responsábel da cociña e da alimentación das pacientes rexistrou unha nova denuncia o pasado 12 de febreiro dirixida á Unidade de Prevención de Riscos Laborais, á Dirección de recursos económicos, á Xerencia da área sanitaria de Ourense, Verín e o Barco de Valdeorras, á Xerencia do Sergas, mais aos servizo de inspección e á xefatura territorial da Consellaría de Sanidade. En senllos escritos, as traballadoras láianse da falta de resposta a un problema reiterado que compromete a saúde e a seguridade das persoas, mais "a normal calidade hixiénica das comidas servidas" dentro do hospital. Critican a calada de quen debería facerse cargo e informan das molestias que lles ten ocasionado ter que traballar entre roedores nunhas instalacións deficientes con "maquinaria inservíbel". "As traballadoras láianse da falta de resposta a un problema reiterado que compromete a saúde e a seguridade das persoas". "Esta praga xera ansiedade en moitos traballadores. Temos unha compañeira de baixa por este motivo. Ademais, un operario de limpeza da quenda de noite tivo que ser atendido en urxencias pola dentada dunha rata". No mesmo documento sinalan os restos de sangue e excrementos que se ven na obriga de limpar e a ineficacia do control de pragas implantado, que se limita, din, "a unhas trampas, un pau e un cartón". Cociña nova As traballadoras da cociña do CHUO urxen a apertura das novas instalacións, cuxas obras, din "remataron hai 3 meses". O Sergas destinou 5,2 millóns de euros nesta nova cociña, que en palabras do conselleiro Jesús Vázquez Almuíña, en outubro de 2019, quere dotar o complexo hospitalario dun servizo "moderno, eficiente e seguro" de máis de 1.400 metros cadrados. "Fiaron a solución á nova cociña e ignoraron a vella" O persoal da cociña do CHUO decidiu facer pública a súa denuncia sen ánimo de espertar a alarma social, preocupados por unhas condicións de traballo que poñen en risco a saúde e a seguridade das traballadoras mais das doentes. "O Sergas deixou morrer a cociña", explica Fernando Rivas, da CIG Saúde Ourense. "Hai anos que fiou a solución á nova cociña e ignorou as queixas do persoal sobre o estado do chan, da maquinaria, da instalación eléctrica e tamén sobre a proliferación de roedores". Segundo recoñece Rivas, o mal funcionamento do conxunto motivou algún accidente laboral e dúas denuncias ante a inspección de traballo. "A primeiros de marzo, despois das últimas probas, debería abrir a nova cociña. Confiamos en que o faga axiña e con todas as traballadoras", apunta, pendentes dunha nova clasificación laboral.


Summary: Un cumio de 627 metros presidindo o mar de Carnota, con 630 especies naturais identificadas, grande riqueza xeolóxica, e unha manchea de mitos e historias que fan del un espazo especialmente literario. A Asociación Monte Pindo pedía con urxencia protección para un monte hoxe arrasado polo lume.

O secretario da asociación Monte Pindo valora que o incendio é un "golpe moi duro para a diversidade do monte e vai custar moito revertilo, se é que é posíbel". Con case a totalidade do monte ardido, Mario Maceiras se apresura a lembrar unha dobre denuncia, a primeira que a Xunta "non escoitou a demanda cidadá, veciñal, partida desta localidade mais co apoio de formacións ecoloxistas e políticas, entidades e particulares que reclamaban a condición de Parque Natural e a súa partida económica para atallar os problemas do monte". A condición de Parque implicaría a existencia dun organismo rector e un servizo de gardas que, ao seu ver, terían impedido un incendio de tal consideración. Por outra banda lembra a resposta continuada do conselleiro Agustín Hernández diante da súa reclamación xustificando que no Pindo se investían 300.000 euros. "Queremos saber onde se gastaron eses cartos e pediremos responsabilidades políticas pola destrución do monte" sinala Mario Maceiras. Neste mesmo mes de agosto a Asociación Monte Pindo Parque Natural facía público o Catálogo de Especies do Monte Pindo no que identificaban un total de 630 especies de flora, fauna e fungos radicadas no monte e o seu entorno. Medio cento delas en perigo de extinción ou mesmo xa consideradas desaparecidas que se mantiñan en exclusividade no monte. A Asociación tiña previsto elaborar unha aplicación para móbiles co fin de que as especies se puidesen recoñecer nas visitas ao monte. Tres anos de reclamacións A aparición do lirio do monte, do que só se localizaran exemplares no Xurés ou no Courel ou da cabriña ou fento do carballo que atopara o presidente de CEMMA, Alfredo López, recentemente contribuíran para achegar novos argumentos á esixencia da súa protección. "Por se non sobraran xa os motivos, a presenza de especies en perigo de extinción ou protexidas no Olimpo Celta obriga a adoptar medidas que garantan a súa conservación e supervivencia", dicían neste verán desde a Asociación Monte Pindo Parque Natural. A AMPPN levaba tres anos reclamando a condición de Parque Natural para o Monte Pindo por ser un monte mítico e histórico, con raras calidades xeolóxicas, especies naturais únicas e un conxunto de mitos e historias que fan del un espazo especialmente literario. Neste mesmo ano, Miro Villar e Fernández Naval conseguían que máis de medio cento de escritores e escritoras elaborasen textos dedicados ao coñecido como o Olimpo galego. A enerxía, a forza telúrica e a inmensa paisaxe do Pindo tornábase literaria nun proxecto que se esgotou a través dunha plataforma colaborativa antes de ser publicado. A AMPPN levaba tres anos reclamando a condición de Parque Natural para o Monte Pindo por ser un monte mítico e histórico "Na actualidade o Monte Pindo e o seu entorno natural está abandonado e abocado ao progresivo deterioro. As ameazas (incendios, vandalismo, campismo agresivo, incursións en vehículos motorizados...) medran cada día, polo que se fai apremiante actuar sen perder máis tempo", sinalaban desde a asociación ao defenderen a urxencia de o declarar Parque Natural, o primeiro da Costa da Morte. Coto de caza do PP Hai dous anos, a AMPPN denunciaba que no 2007 o PP de Carnota pretendía converter o Monte Pindo nun couto de caza maior, polo que as visitas serían restrinxidas só a uns días.


Summary: En Marea fará un chamamento a todas as forzas políticas e sociais galegas "para formar unha ampla alianza política galega, progresista e responsábel que facilite un goberno de esquerdas".

"Sabemos que a presenza protagonista de Galicia na política estatal é un desexo compartido por outras formacións políticas e sociais galegas que comparten con En Marea a defensa dunha axenda política galega para o espazo estatal", dixo Luís Villares este sábado para dar conta da decisión do Consello das Mareas de presentar candidaturas nas eleccións xerais do 10N. Mais En Marea, que na convocatoria de abril apenas apañou 17.000 votos nas catro circunscricións galegas, quere concorrer da man con outras forzas "galegas e progresistas". Por este motivo, explicou Villares, "En Marea lanza un chamamento para constituír unha candidatura galega de forzas políticas e sociais, aberta á participación individual que permita configurar unha papeleta de voto que garanta a representación directa da cidadanía galega nas Cortes do Estado". Pretende consolidar En Marea un espazo galego nas Cortes que faga fronte "ás principais emerxencias que vive Galiza", e sinalan: a ambiental, a feminista e a social, "e que no marco estatal facilite a recuperación de liberdades públicas e a recuperación dos dereitos sociais".


Summary: Receitas de crema fría de cabaciña con abacate, mexillóns con pasta negra e figos ao viño tinto

—Crema fría de cabaciña con abacate Elaboración: Depelícase e pícase a cebola. Nunha tixola a lume manso, cocémola en aceite 10 min. Lávanse e descabézanse as cabaciñas. Non se mondan de seren moi novas. Tóranse en toros finos. Bótanse as cabaciñas toradas na tixola coa cebola e friximos 10 min até empezaren a dourarse. Engádese un vaso de auga quente e, ao ferver, coce todo 10 min até estar tenra a cabaciña. Deixamos arrefriar. Retírase tona e carabuña aos abacates. Pártese a carne en anacos. Nun recipiente, bótanse o abacate, a mestura fría de cabaciña e cebola, sal, pementa e 50 ml de aceite. Tritúrase co batedor até obtermos unha textura fina. Repousa na neveira 2 horas mínimo. Sérvese fría con dados de abacate. Nota: Tapada, consérvase na neveira varios días perfectamente. —Mexillóns con pasta negra de marisol p. Elaboración: Lávanse e límpanse as cunchas dos mexillóns. Quentamos a auga co viño e co loureiro. Ao ferver, cócense os mexillóns 5 min. Escunchámolos e retiramos as barbas. Resérvanse. Escoamos a auga da cocción. Cóbrese con aceite a base dun recipiente amplo, a lume manso friximos 15 min a cebola picada, o allo porro mais o pemento e o tomate en anacos. Sálgase e engádese a pementa. Deitamos a auga da cocción coada e, ao ferver, agréganse os mexillóns e a pasta, cocendo todo xunto o tempo que precise a pasta. Apágase o lume e repousa 5 min co recipiente tapado. Sérvese quente. Notas: A pasta pode ser seca, a fresca é máis saborosa. De precisar máis auga para a cocción, engádese a ferver. —Figos ao viño tinto Elaboración: Límpanse os figos cun pano e córtaselles o pedúnculo. Nun recipiente, vanse colocando os figos uns á beira dos outros, moi xuntos. Engádese o pau de canela e cóbrense con viño tinto, deixando ao descuberto só a parte superior, onde quitamos o pedúnculo. Sobre cada punta de figo, bótase cadansúa cullerada de azucre (unha culler de sobremesa). Cocen a lume medio, sobre 45 min, até que o líquido reduza e se forme un xarope. Méxese de cando en cando para que non se peguen. Arrefrían no recipiente. Sérvense con requeixo fresco e con xarope por riba do queixo. Notas: Tómanse mornos ou fríos, sos, acompañados con xeado ou iogurte natural, ao que podemos engadir un chorro de zume de limón. Tanto serven figos como béveras, sempre e cando estean maduras. Consérvanse cubertos de xarope en botes de cristal esterilizados e pechados hermeticamente.


Bertrand Russell, con ese estoico distanciamento e esa precisión que tanto o caracterizaba, sentenciaba que non facía falla sentir extremadamente unha causa para vincularse con ela. Abonda con considerala digna e xusta, sen mais. Co affaire Garzón acontéceme algo semellante, pois, en realidade, non me escandaliza en absoluto que toda a administración de xustiza dun estado poida converterse nun freo "legal" para paralizar a memoria colectiva e a investigación da barbarie, nin tampouco que os estados modernos poidan devir en guettos de poder onde as grandes familias políticas poden fabricar a súa propia impunidade legal. Dende hai un tempo prometinme a min mesmo esforzarme máis en entender que en gastar enerxías con retórica moralizante e perpetuamente afectada. Esta actitude axúdame a reconciliarme coas cousas, mesmo aínda que éstas sexan desgarradoramente crueis, absurdas e inhumanas. Cos prexuízos e cos odios acontece o mesmo que coas hipocrisías: que poden ser intelectualizadas, mesmo organizadas, para resultar razoables, así que non vou sorprenderme a estas alturas de que a humana conditio nos brinde outro episodio da podredume moral, cinismo e covardía que impera nas nosas democráticas institucións. Concretamente, nesa institución da infamia chamada Audiencia nacional, onde se está a practicar unha interesante mestura de fascismo procedimental vernizado con retórica legalista e liberal-democrática para desfacerse de Garzón. Ata tal punto chega a deturpación da linguaxe político-mediática –que é a que crea as percepcións da realidade- a día de hoxe, e ata tal punto conseguimos situarnos no centro de atención de xuristas internacionais que observan, con perplexa incredulidade, o que está a acontecer en España, e que non logran entender como este país segue fechado nunha caverna que sente pánico, terror, a coñecer, debater e investigar un pasado que, nin moito menos, foi superado. O xuíz Garzón, todo hai que dicilo, non é un santo laico, ten sombras abondo, e non é este o artigo nin o momento para falar delas. O clima de opinión pública que se está a xerar ao redor da súa figura, entre a hiper-mediatización e o sensacionalismo naif, é algo que tampouco me sorprende. Vivimos na sociedade do show permanente, a irreflexión, a imaxe e a consigna, e todo o que trate de rañar baixo o veo da aparencia é sistematicamente censurado ou ignorado. Por isto, precisamente por isto, recordar literariamente, rañando na intra-historia persoal e facendo autobiografía ficcionada, é, en certo modo, permitido, mais recordar políticamente, ou sexa, colectivamente, segue a ser un tabú, un hábito prohibido, xa non só, como se está a facer agora dende a Audiencia nacional, poñendo freos e xustificacións legais, senón tamén dende as devanditas normas non escritas que trazan esa fronteira mental que indica, explícita ou implicitamente, o que pode… ou non pode ser dito, o que debe… ou non debe silenciarse. Non me preocupa Garzón, non. Así como tampouco presto atención aos argumentos dos especialistas en dereito, porque o affaire Garzón transcende á mesma persoa, a un pastoso debate técnico-xurídico sobre os devanditos procedimentos legais: ten un profundísimo significado histórico, e isto, precisamente isto, a "causa en sí", o "significado do acontecemento", e non a persoa, é o que me motiva a escribir este artigo; o proceso que está a teatralizarse na Audiencia nacional é un síntoma do que xa hai moito tempo acontece nos parlamentos das democracias realmente existentes, a saber : que o poder e a vontade de dominación do novo fascismo, para facerse máis dixerible, e para practicarse dende certo consentimento resignado, precisa teatralizarse "coma se" fose democrático, amable, mesmo cortés. Dentro de pouco mesmo pode que comece a vestir boina. Así pois, chegamos a un punto no que resulta difícil, senón imposible, atopar unha fronteira nidia entre o teatro –en grego, theatrón, lugar para contemplar- e a realpolitik: o imaxinario cinematográfico que representa a centos de políticos sumidos en plenas discrepancias ideolóxicas ou programáticas nun parlamento, mentres en múltiples espazos privados, fechados á capacidade de visibilidade do ollo público, o capitalismo corporativo segue reproducíndose en rede con suxeitos de carne e oso ben convencidos do seu cometido de aplicar, sen remorso nin piedade humana de ningún tipo, a lóxica da máxima eficacia institucional posible e da máxima rendibilidade económica, non é en absoluto un imaxinario distópico nin apocalíptico, senón realista. O neoliberalismo, ou novo fascismo, como modelo social ideal e, tristemente, real, que combina unha extrema intolerancia e conservadurismo social nos dereitos civís cunha extrema e fanática tolerancia na razón de estado e no utilitarismo económico, é a fase superior do hiper-financiarizado capitalismo moderno actual, e só pode reproducirse como tal modelo a través da imposición legal e armada, ou sexa, violenta, así como a través dunha máis que sólida inversión en publicidade, propaganda, redes institucionais, think thanks e intelectuais, quer dentro do sistema de partidos realmente existente, quer na propia vida empresarial e mediática, que transmita o seu código semiótico de valores. O "affaire Garzón" serviranos, pois, para por os pes na terra e non subestimar ás bestas, internas e externas, que conviven con nós. Serviranos, tamén, para reflexionar sobre canto custa que unha causa nobre, digna e xusta, logre vencer a aquelo que Robert Michels chamaba a lei de ferro das oligarquías.


Din que os datos do mes de marzo corroboran a saída da crise; que se está creando emprego. Analicémolo. En primeiro lugar está a variación mensual. Marzo deu un resultado positivo, hai 83.984 afiliados máis que en febreiro. Creouse emprego, da mesma forma que en dezanove dos últimos vinte meses de marzo. Só en marzo de 2009 houbo perda de afiliados en relación ao mes de febreiro. Para valorar o volume, se o aumento de afiliados está en relación ou non coas situacións anteriores, o crecemento medio destes últimos vinte anos, descontando os anos nos que houbo destrución de emprego, de 2008 en diante, o crecemento medio foi neste mes do 0,72%. É dicir, de haber un crecemento similar á media debería aumentar o número de afiliados en 117.569 persoas e aumentou un 29% menos do que sería normal neste mes. A variación anual da afiliación é o outro indicador cuantitativo que se está utilizando. Esta variación tamén foi positiva, hai un aumento de 115.013 persoas afiliadas. O aumento medio, segundo o criterio que estabamos a utilizar, debería ser de 601.540 afiliadas máis. É dicir, houbo un aumento un 81% inferior. Se miramos ao mes de marzo do ano seguinte a unha crise, observaremos que en marzo de 1986 o crecemento que houbo foi do 1,8% e en 1995 do 2,4%, moi lonxe do 0,71% deste mes. Estas son as dúas referencias que temos. Isto foi o relacionado co mes e o ano. Pero se comparamos os datos do primeiro trimestre cos do primeiro trimestre de 2011 podemos ver que supuxo a reforma laboral, que tipo de relación fomentou e cal penalizou. Para iso tomaremos os datos das persoas afiliadas ao Réxime Xeral da Seguridade Social excluídos os sistemas especiais Agrario e de Empregados de Fogar no primeiro trimestre deste ano por tipo de contrato e teremos unha radiografía clara do que supuxo a reforma para os traballadores asalariados deste país. Nos tres anos transcorridos produciuse unha brutal caída de afiliados a xornada completa, tanto fixos como temporais: hai 1.343.058 afiliados menos a xornada completa. Ademais descenden en 78.192 aqueles afiliados que carecen de indicación do tipo de contrato, incluídos os coidadores non profesionais e, por tanto, de tipo de xornada. As persoas afiliadas a xornada completa diminúen un 14,6% mentres que as que están a xornada parcial só aumentan un 7,7%, polo que o saldo final, no relativo a persoas, é unha diminución do 8,9%. Pero, é comparable unha afiliación a tempo completo con outra a tempo parcial, aínda que en ambos os casos sexa unha persoa? Obviamente a efectos de emprego, non. Se a parcialidade é ao 50%, por exemplo, farán falta dúas para que os recursos que produzan sexan os mesmos, os salarios, as cotas á Seguridade Social, a súa produción, etc. Non hai, ou polo menos eu non as coñezo, estatísticas nas que se contemple a xornada media dos afiliados a tempo parcial. Para ter unha idea de cal é a xornada media, sen que teña outro valor que o indicativo, é posible calculala cos microdatos da EPA. Se tomamos todos os que teñen unha xornada pactada inferior ás 35 horas, a xornada media no último trimestre de 2013 foi de 20.099 horas, no primeiro trimestre dese ano foi 19.814 horas e a media no último ano 20.070 horas. Iso pode permitir afirmar que por cada contrato a tempo completo é preciso computar dous a tempo parcial. Segundo isto, a diminución da afiliación entre ambos os dous trimestres, no canto do 8,9% que se indicaba anteriormente, chegaría até o 10,9%, dous puntos máis. Este sería o cálculo equivalente ao que realiza a Contabilidade Nacional ao falar de postos de traballo equivalentes a xornada completa. No canto dos 11.913.297 persoas afiliadas, serían 10.454.297 as equivalentes a tempo completo e a variación chegaría até 1.274.675. A potenciación dos contratos a tempo parcial por parte deste goberno contén un elemento adicional, os subsidios que xeren terán a mesma parcialidade que o contrato. Iso supón que os parados subsidiados xa non teñen garantidos 426 euros, senón de media, a mesma porcentaxe que a xornada realizada que, como se viu, é de media, o 50%, 213 euros. A cambio deste aforro realizado cos subsidios, o goberno diminuíu nun 13% a cotización patronal a desemprego nos contratos temporais a tempo parcial. As medidas son claras: dáselles aos empresarios o que se lles quita aos parados dos subsidios. A invocación de que é para que xeren emprego é unha falacia. A diminución dun punto supón pouco máis de 8 euros ao mes. Hai quen crea que por esa cantidade alguén deixa de facer un contrato se lle fai falta? Desde o Goberno seguen unha e outra vez clamando pola recuperación coma se por invocala se producise. Polo momento, a Reforma Laboral segue custando case 1,3 millóns de empregos afiliados por conta allea. Non parece que sexa para facer tanto balbordo, agás que pensemos que estamos nas portas das eleccións europeas. Máis que recuperación de emprego, hai eslógans políticos.


Summary: A metade d@s esquisad@s (50,3%) apostan por un modelo de Estado como o actual seguido do 16% que defenden a re-centralización política. Son dados tirados do estudo realizado polo CIS após as eleccións galegas de Outubro de 2012.

Os dados tirados da enquisa elaborado polo Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) recolle que o 18,5% d@s enquisad@s se consideran "nacionalista galeg@", en troca o 76% di non o ser. O sentimento naconalista é maioritario nas faixas de idade entre os 27 e os 44 anos Porén, nunha escala do 1 ao 10 a maior parte da mostra (24,5%) sitúase na metade, sendo maioritario este "sentimento nacionalista" nas faixas de idade entre os 27-44 anos. Aliás, a maior parte d@s enquisad@s (74,8%) considérase "tan español/a como galeg@" fronte o 5,4% da mostra que di ser "unicamente" ou "máis" español/a. Doutra banda, o 18,5% asegura ser "máis" ou "unicamente galeg@". A respeito do modelo territorial, a enquisa do CIS recolle que o 50,3% d@s galeg@s obxecto de estudo prefire un estado "como na actualidade" en troca dun con maiores competencias descentralizadas (9,8%) ou nun en que os territorios posúan capacidade para se independizaren (2,7%). Doutra banda, o 16,2% apostarían por unha maior re-centralización política do Estado español ou con "menor autonomía" para as comunidades que o integran.


Summary: Esta segunda feira inaugúrase o salón do cómic con varias exposicións e encontros coas persoas autoras.

O salón do cómic Viñetas desde o Atlántico inaugura esta segunda feira, día 8, ás 19.00 horas, a súa XXV edición, que incluirá exposicións e encontros con autores e autoras. A organización do evento explica que as persoas creadoras convidadas nesta edición conforman "o pasado, o presente e o futuro da banda deseñada", coa presenza de artistas noveis, emerxentes e consagradas. "Todos eles e elas relevantes nos distintos campos polos que transita o cómic e a novela gráfica, a animación ou o cinema", engaden. Entre outros, estarán Alicia Jaraba, David Rubín ou Emma Ríos. Tamén participarán Juanjo Guarnido e Juan Díaz Canales. Alicia Jaraba: "Segue a haber moito estigma sobre a banda deseñada, custa vela como un obxecto de cultura" Aliás, apunta que as persoas afeccionadas aos superheroes "gozarán coa obra de Jesús Alonso Iglesias, responsábel da imaxe do último e oscarizado gran éxito de animación cinematográfica, Spiderman: un novo universo". Por outra parte, Carlos Portela e Sergi San Julián volven ao Viñetas para mostrar a súa novela gráfica A Conta Atrás, que inclúe a segunda parte até agora inédita e que traslada á traxedia do Prestige. Alén das exposicións de orixinais, ao longo desta semana hai programados relatorios nos que os creadores e creadoras convidadas conversarán co seu público. O festival de cómic 'Viñetas desde o Atlántico' cumpre 25 anos na Coruña Exposicións Ás exposicións situadas no Quiosco Alfonso, Palexco, Sala de Exposicións do Pazo de María Pita ou o Aquarium Finisterrae, que acollerán as mostras dos e das artistas, sumarase a Torre de Hércules. O monumento será escenario dunha exposición cos carteis das 25 edicións de Viñetas desde o Atlántico coa que o público poderá repasar a historia do tradicional evento "nunha edición que pretende ser o resumo de todos estos anos, recollendo a esencia e filosofía nunha mostra única en España".


Summary: Os organizadores convidan a asistir levando paraugas negros ou aparellos de labranza. O motivo? Ser retratados por Xosé Castro 'Pepucho', o fotógrafo que coa súa cámara inmortalizou aquela loita da veciñanza contra unha empresa e un réxime.

As Encrobas, o topónimo dunha parroquia de Cerceda que deveu en sinónimo de loita, dignidade ou resistencia. Este domingo, 19 de febreiro, hai convocada unha 'Marcha da Memoria', unha homenaxe a 40 anos de loita. O obxectivo é que acude o maior número de xente posíbel, e que leve paraugas e aparellos de labranza. O motivo é que alí serán retratados por Xosé Castro Pepucho, o fotógrafo que deixou coas súas fotos hai 40 anos constancia daqueles feitos."É autor das imaxes que todas conservamos na nosa memoria e que non queremos esquecer daquela loita", como sinalan os organizadores. O punto de encontro é o campo de fútbol das Encrobas (na estrada Mesón do Bento-Cerceda). "Na breve ruta pola zona cercana a Pau Rañón haberá distintas intervencións de persoas e colectivos implicados nos anos 70...teremos tempo a conversar, camiñar e lembrar xuntas de labregos, como hai catro décadas". As Encrobas é un dos conflitos con máis repercusión (social, política, cultural) dos vividos en Galiza. Comezou no momento no que Lignitos de Meirama SA – que facía parte do grupo empresarial no que estaban Fenosa e Banco Pastor, propiedades de Barrié de la Maza,Conde de Fonosa e egrexio franquista - compra os dereitos de explotación dunha mina nas Encrobas. Comeza o proceso de expropiación de terras, leiras e hortas á veciñanza en 1975, ao abeiro dun decreto franquista. Expropiacións que teñen lugar nunha zona de gran riqueza agraria. Ao tempo, danse os primeiros pasos para construír a central térmica de Meirama. Prenden os protestos veciñais, que son duramente reprimidos pola Garda Civil,o que dá lugar a enfrontamentos que soliviantan unha Galiza que comezaba saír do franquismo. A solidariedade para cos veciños das Encobras esténdense por todo o país. "A nosa Terra é nosa e non de Fenosa" convértese nun lema que fai época. Case 60.000 persoas maniféstanse na Coruña contra os plans de Fenosa e as forzas de seguridade cargan con dureza contra os participantes na mobilización. O 15 de febreiro de 1977 a empresa tenta tomar posesión dos terreos nesta parroquia, protexida por máis de 200 efectivos da Garda Civil. Fanlle fronte os veciños, entre elas moitas mulleres e persoas de idade avanzada, que non recúan embora as cargas e golpes. Hai ducias de feridos e detidos e o día deixa unhas imaxes (obra de Xosé Castro) que chegan mesmo á prensa internacional. O acontecido obrigou a empresa a cambiar de estratexia e optar por unha nova negociación coa veciñanza.


Summary: O presidente en funcións recoñece que o Consello de Contas detectou o desprazamento de pagamentos dun ano a outro e que a Xunta non alegou porque era real. O Goberno si alegará contra o informe de 2010, que alerta dun movemento de 400 millóns a 2011. Audio no interior.

Foi un dos debates máis duros da campaña electoral. O desprazamento "irregular" de 400 millóns de euros en facturas na Xunta do exercicio económico de 2010 a 2011, recollido no informe do Consello de Contas que tamén reflicte a inxección de 15 millóns de euros públicos nos medios de comunicación, irritou sobremaneira os dirixentes do PP, a comezar polo actual presidente en funcións do Goberno galego, Alberto Núñez Feijóo. Tras negar inicialmente a existencia de tal informe, Feijóo aclararía máis tarde que se trataba dun "anteproxecto" aínda pendente de alegacións ao tempo que negaba categoricamente a existencia de desprazamento ningún e, polo tanto, tamén a posibilidade de que os datos de déficit público estivesen falseados. Este xoves, pasadas as eleccións, o dirixente popular admitiu esa práctica non entre 2010 e 2011, senón entre 2009 e 2010 e por importe de 80 millóns de euros. Foi a preguntas da prensa sobre outro informe do propio Consello de Contas, o correspondente a 2009, este si xa tramitado na súa integridade e ao que a Xunta non presentou alegación ningunha. Tras as negativas rotundas a este tipo de prácticas contables durante a campaña Feijóo sinala agora que nese "tipo de cuestións de peche de exercicios sempre hai desprazamentos de facturas". E cando as cifras detectadas polo Consello de Contas "son contías que a Xunta acepta, non fai alegacións e cando non as acepta, fai alegacións". Neste caso, evidencia, "se non fixo alegacións" ante a advertencia de 80 millóns traspasados dun ano a outro "será porque está de acordo" en que si houbo traslado de pagamentos, como tamén os houbo, admite agora, "de 2008 a 2009, do 9 ao 10 ou do 10 ao 11". Pero isto, asegura, non quere dicir que o nivel de cumprimento de déficit varíe, xa que "está supervisado polo órgano competente", que é a Intervención Xeral do Estado. "Se non se fixo alegacións será porque está de acordo", evidencia Feijóo Fronte a este recoñecemento do movemento de facturas de 2009 a 2010 Feijóo segue rexeitando o dos 400 millóns do ano seguinte. "Non sei se é a quinta vez que teño ocasión de explicalo, vou tentar facer un esforzo", expuxo ante os xornalistas. "O informe ao que vostede se refire non existe", sentenza ao ser cuestionado, para, a continuación, referirse a el como "un traballo do Consello de Contas" que "sinala unhas contías que van ser alegadas, sen ningunha dúbida". Neste sentido, o presidente en funcións sementa a dúbida sobre o documento instruído polo que fora conselleiro de Economía de Manuel Fraga, José Antonio Orza: "Nos gustaría saber como pechou o exercicio para facer comparacións homoxéneas", di, abondando ademais que "nese informe, que eu non coñezo" pero do que di ter información a través da Consellería de Facenda, "tamén se di que de contabilidade hai desprazamentos que se poden neutralizar dun ano a outro". O recoñecemento de Feijóo sobre o deprazamento de 2009 e as novas dúbidas sobre 2010 chegaban tras un Consello no que o Goberno en funcións autorizou a remisión ao órgano fiscalizador das súas contas de 2011. Sobre ese exercicio, e como tamén fixera durante toda a campaña electoral, Feijóo insiste en que o 1,6% de déficit público está "certificado" polo Goberno central grazas a que el e o seu gabinete están a "xestionar con realismo", sen facer previsións de ingresos "por riba do razoadamente admisible". Só deste xeito, di, recuperando novamente o Executivo bipartito, "non nos atopamos o que atopamos nos anos 2008 e 2009, cunha débeda de máis de 2.000 millóns de euros que agora temos que pagar ano a ano -a débeda pública era de algo máis de 3.000 millóns de euros ao comezo da lexislatura 2009-2012 e pechouse con preto de 8.000-".


Summary: O actual rexedor, de Democracia Ourensá, tiña fixado un encontro para analizar o Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) pero só acudiu o BNG. Á reunión paralela non asistiu representación do grupo socialista, algo que reprochou o PP.

A maioría dos partidos con representación na corporación municipal de Ourense tiveron un encontro para negociar a posibilidade de forzar un cambio na Alcaldía. Este encontro para abrir o diálogo tivo lugar despois de que todos, agás o BNG, deixasen plantado ao alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, nunha reunión fixada para falar do Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM). A cita paralela foi convocada por Ciudadanos e estiveron todas as formacións agás o PSOE, cuxo voceiro argumentou a ausencia recordando que na anterior reunión xa propuxeron que gobernase a lista máis votada nas municipais. Mantendo ás e aos socialistas á marxe, a formación laranxa insistiu en que a convocatoria tivo como obxectivo buscar solucións "á actual crise municipal" e amosar á cidadanía, que está a pasar por momentos difíciles tanto no político como no sanitario, que pode ter un Goberno local cunha folla de ruta "diferente ás fantasías do alcalde". O Partido Popular, que foi o artífice da ruptura -cando se anunciou tiña o adxectivo de "temporal"- do pacto de Goberno con Democracia Ourensá (DO), asegurou que "o tempo político de Jácome terminou". A portavoz do grupo, Flora Moure, dixo que todos os grupos coinciden nese discurso e que "esta anómala situación non pode continuar". "Queremos ser parte da solución e, por iso, estamos abertos ao diálogo", subliñou. Moción de censura? Sobre unha posíbel moción de censura impulsada conxuntamente polo PP e o PSOE, a popular afirmou ter recibido a proposta dos socialistas pero non chegaron a manter outra reunión para concretar esa cuestión. Na súa opinión, coa súa ausencia a este encontro, "o PSOE xa di todo". Porén, o seu homólogo, Rafael Rodríguez Villarino, explicou o motivo polo que faltou hoxe. A representación do BNG incidiu na necesidade de levar adiante esa moción para que o rexedor abandone o cargo -xa que non o fixo de xeito voluntario a pesar das propostas- e asuma a dirección do concello "a lista máis votada", neste caso o PSOE. Pola súa banda, Miguel Caride (o concelleiro de Democracia Ourensá que lidera o grupo dos críticos con Pérez Jácome, polo que este último o apartou do Goberno local) remarcou que hai que "renunciar ás siglas e sentarse a falar para chegar a unha solución". Interrogado sobre a situación no Concello, o presidente da Deputación, Manuel Baltar deixou o arranxo da situación en mans das concelleiras e concelleiros, que son "os que teñen a palabra". Chamada á responsabilidade Con este encontro, a representación faltou á cita que programou o aínda alcalde para falar do PXOM. Por iso, este chamou á "responsabilidade". Mais para o PP este intento de "consenso co PXOM" é "unha tomadura de pelo" do rexedor. De feito, asegurou que tiña bloqueado o proxecto desde outubro pese aos informes favorábeis "polos seus delirios sobre pelotazos inexistentes". O BNG acudiu pero remarcando que se Pérez Jácome continúa de alcalde é "porque así o quere o PP".


Summary: Do Pasatempo dise que é o parque de atraccións máis antigo da Europa. Enciclopédico, o soño de mentes viaxeiras, a maxia do fantástico. O marabilloso parque de Betanzos empeza o camiño para se converter en Ben de Interese Cultural mergullado na maleza.

O parque do Pasatempo en Betanzos parece o escenario dun relato de aventuras, o ambiente perfecto para recrear a Salgari ou Verne. Como se unha mente viaxeira e imaxinativa trazase o seu deseño, polos espazos agroman imaxes do mundo enteiro, reloxios que indican diferentes horas do mundo, imaxes que nos levan a Exipto ou a presenza constante de América entre as súas figuras. As imaxes históricas, postais que retratan o seu tempo de esplendor, dan idea dun parque marabilloso, máxico na súa construción, enciclopédico en canto recollía todo o mundo no seu interior e espazo perfecto para, como o seu nome indica, pasar o tempo entre as súas múltiples opcións para o lecer. Covas, estanques, camiños, labirintos, xardín botánico… o mundo enteiro podíase percorrer nas hectáreas dun parque que lembra, en certos elementos arquitectónicos ao Güell de Barcelona. O Concello de Betanzos ven de iniciar o expediente para a solicitude de declaración de Ben de Interese Cultural do parque, por unanimidade de todas as forzas do consistorio, e comeza así un camiño que, se todo conduce como debera, levaráo á protección que esixe un Ben de Interese Cultural. Para iso delimitáronse dúas zonas, a superior histórica e a inferior, unha zona de lecer de nova construción. Malia esta vontade política municipal expresada no inicio do expediente, a maleza acumúlase no Pasatempo e as ratas comezan a agromar por medio dos restos do fantástico parque ideado polos indianos irmáns Naveira. O abandono do Parque foi tratado tamén no pleno a iniciativa da concelleira do BNG María Otero que denunciou a suciedade de estanques, camiños e xardíns. Amoréanse restos de podas mesmo a carón de elementos históricos do Pasatempo o que pode facer perigar mesmo a tramitación do expediente polo informe que terán que emitir os técnicos de Patrimonio. Os representantes nacionalistas defenderon en varias ocasións o potencial do parque como motor económicos e promotor de turismo do concello e pulan para un maior esforzo na súa conservación. O Parque do Pasatempo foi construído pola vontade dos irmáns Naveira, emigrantes en Arxentina e indianos na súa terra na que construíron escolas municipais, un refuxio para crianzas, un sanatorio ou mesmo a Casa do Pobo. En o Pasatempo deitaron toda a sabiduría enciclopédica que atoparon polo mundo, a vontade didáctica para a veciñanza e o gusto algo requintado e excesivo que poboaba tantas casas dos que regresaban co peto cheo. A súa construcción comezou no 1893 o que o sitúa, para moitos estudosos, como o máis antigo parque de atraccións europeo. No deseño orixinal, os espazos de lecer ocupaban arredor de 90.000 metros cadrados. Os estudosos din que máis de 200 traballadores se ocuparon da construción do Pasatempo e foi precisamente este un dos obxectivos dos promotores, dar emprego a quen non o tiña. Un cemento de grande dureza, novo naquel tempo, é o principal material empregado na obra, aínda que nos distintos releves as formas sinuosas están artelladas tamén por outros elementos como vidro ou a propia vexetación. Estanques, unha mesquita, a pirámide de Keops, un buzo con escafandra, mapas, murais cun aeroplano, un funicular ou un dirixíbel, animais de África ou un xardín botánico querían traer a Betanzos o máis sorprendente do mundo enteiro. A pirámide de Keops, un buzo con escafandra, mapas, murais cun aeroplano, un funicular ou un dirixíbel, animais de África ou un xardín botánico querían traer a Betanzos o máis sorprendente do mundo enteiro O historiador de Betanzos, Xesús Torres Regueiro ven de facer de guía nunha visita polo parque e comprobou que a maleza está mesmo a impedir que se vexan algúns elementos arquitectónicos e artísticos como o propio retrato de Juan García Naveira. Sostén Torres Regueiro que un dos obxectivos da obra foi precisamente dar emprego aos betanceiros que traballaron no parque de 1893 a 1914, data do seu remate. Sitúa o seu esplendor nos anos vinte cando, segundo se conta, o Pasatempo era sinalado nas guías turísticas europeas. Despois da morte de Juan García Naveira en 1933 o parque entrou en declive e nunca máis gozou da brillantez dos da súa década privilexiada. O Parque foi esmorecendo no tempo e mesmo o fillo do benefactor que sufragara a súa construción chegou a facer na parte inferior unha plantación de lúpulo, moi á moda do seu tempo na comarca. Libros e enciclopedias"Hai quen di que está inspirado en libros e enciclopedias do seu tempo. Apréciase en elementos como o buzo que está a procura dun tesouro" comenta Xesús Torres quen destaca tamén o carácter económico do Parque para a sús xestión se vendían tiras de postais que daban uns beneficios que logo sufragarían a escola ou o asilo de anciáns. Torres Regueiro fala dunha clara "concepción enciclopedista para traer elementos de todo o mundo como as propias pirámides de Exipto, a torre inclinada de Pisa ou a privilexiada homenaxe a Arxentina, o país no que emigraron" sinala, deste ecléctico parque que, segundo din, bebeu dos xardíns italianos renacentistas do século XVI. Quen herdou o Parque dilapidou tamén parte da súa riqueza. Elementos arquitectónicos foron vendidos e outros roubados nun espazo que quedou no abandono. Algúns mesmo aparecen de cando en vez en subhastas ou mesmo nalgún pazo da contorna. O parque foi ficando decadente sen por iso perder o seu encanto e a súa fantasía. A Torres Regueiro, en especial na parte superior, se lle figura o Parque Güell, coas súas figuras en vidro sobre o cemento base de toda a construción. En espazo privilexiado, os reloxios marcando a hora en distintos lugares do mundo, e Buenos Aires como referencia, a cidade da que todo nace na imaxinación dos García Naveira.


Summary: Ele encabeçava os inquéritos para ganhar as eleições agendadas no Brasil para 2018. É condenado a prisão ao mesmo tempo que o poder judicial tem no alvo o atual presidente, Michel Temer, também acusado de corrupção.

Dilma Rousseff destituida por um impeachment. Michel Temer pesquisado. E agora Lula da Silva, o líder histórico do Partido dos Trabalhadores e referente da esquerda latino-americana, condenado a nove anos de prisão. Assim está a política brasileira, abalada fortemente pelo fenómeno da corrupção e pelo intervencionismo do poder judicial sobre os assuntos públicos. Quem condena Lula da Silva é o juiz federal Sérgio Moro, quem lhe imputa cargos por corrupção e lavagem de dinheiro. Para o líder político ter de ingressar na prisão, a sentença teria de ser confirmada em segunda instância pelo TRF (Tribunal Regional Federal), em cujo caso ficaria ineligível para as eleições de 2018. Os cargos que pesam contra ele são que desviou dinheiro da petroleira pública Petrobras para a compra e reforma duma morada, um triplex. Lula sempre tem negado as acusações. O petista lidera as sondagens para 2018, com entre 29 e 30 por cento dos apoios.


Summary: Hai cinco persoas intoxicadas. Autoridades afirman que non hai risco de fuga.

Na mañá desta quinta feira rexistrouse unha explosión na central nuclear de Flamanville, no norte de Francia. A noticia foi avanzada polo xornal Ouest France e confirmada pola policía local, que desbotou que houbese risco de fuga. Os bombeiros, de por parte, informaron que ese estoupido deu lugar a un incendio na sala de máquinas, no interior da central. O director do gabinete do alcalde do Concello de Flamenvilleafirmou que o acontecido non pode cualificarse como "accidente nuclear" e recoñeceu que cinco persoas resultaron intoxicadas mais fóra de toda gravidade. Non se activou plan de emerxencia mais o funcionamento do reactor foi suspendido pola proximidade ao lume. A Energie de France, responsábel da central, afirmou nas redes sociais que o "incendio está controlado, nunha zona non nuclear. Non hai vítimas vítimas nin consecuencias para a seguridade ambiental."


Summary: Que tempo é bo para comezar a ir aos festivais? Na Coruña e en San Xoán non hai idade e para comezar ben cedo, o 24 de xuño a cidade prepárase para a invasión de cativada na primeira edición do "San Xoán Pequeniño". Un novo festival musical para público de cero en diante

As mochilas mudaranse por bolsas de merenda e pouco máis. Na Coruña, da man da xestora de programas culturais para a infancia Urdime e o propio concello nace o 1º Festival de Música San Xoán Pequeniño, un encontro de grupos de música infantil con programación continuada de 12 a 14 e de 16 a 20 horas. Á cita da Coruña acudirán boa parte dos "hit" das crianzas, Mamá Cabra, Tic-Tic, Os Bolechas ou A Nena e o Grilo compoñen o apertado programa da xornada musical que terá lugar na Praza de María Pita con entrada de balde. O San Xoán Pequeniño inclúe tamén o Circo Chosco, a ludoteca Casa dos Xogos e Xogos Paporrubio, para non parar nese primeiro festival para as crianzas. Pepablo Patinho, Montse Pilón e Jorge Casas presentarán un programa que contará tamén con obradoiros de percusión, monicreques ou móbiles.


Summary: A segunda edición do Ames Jazz contará con dúas das propostas máis interesantes da escena galega: o Xacobe Martínez Antelo Trío e Mónica de Nut con Virxilio da Silva á guitarra. Será no Pazo da Peregrina a sexta feira, 20 de setembro, a partir das dez e media da noite.

Se o pasado ano foi Sumrrá, formación en que tamén participa Martínez Antelo, a estrela da velada, desta volta será o trío do contrabaixista. O saxofonista Xosé Miguélez e o batería Max Gómez acompañárano para presentar o seu último disco, Capturas. Mais antes actuará o dúo de Mónica de Nut, vocalista de inmensos recursos e vocación experimental, e do persoal e brillante guitarrista Virxilio da Silva. Dos fíos invisibles chegan as cores titularon o seu disco, xa de 2014, en que sintetizaban jazz, música académica, tradición folk ou rock. A entrada ao Ames Jazz é de balde. Organiza o Concello de Ames coa colaboración da Deputación da Coruña.


Summary: Cando se publicou por primeira vez en 1982, O Triángulo inscrito na Circunferencia foi saudada como peza chave da renovación da novela galega após a ditadura. Trinta e sete anos máis tarde, Galaxia reedita o debut de Víctor Freixanes, unha epopea que ignora as lindes entre a realidade e a ficción.

"Unha ambiciosa metáfora que pretende explicar algúns dos momentos máis transcendentais de Galiza e a súa historia", é definida no web da editorial, "a epopea, verdadeira e fantástica, dos vellos navegantes galegos". A obra, no seu día premio Blanco Amor e da Crítica Galicia, revelou un autor de longo alento, vontade épica e ningún temor á procura de territorios inexplorados. Freixanes (Pontevedra, 1951) inventou para a ocasión Vilanova de Alba, nas Rias Baixas, que volvería aparecer en A Cidade dos Césares (1993) e Cabalo de ouros (2010), os dous últimos títulos dunha traxectoria que completa O enxoval da noiva (1988). A narración do Triángulo... acontece durante a Década Ominosa, a da restauración absolutista despois do Trienio Liberal. Finalmente o libro relata a historia dunha cidade desparecida, arrasada polo lume nas guerras de oposición ao catolicismo absolutista e só supervivente na imaxinación. "Nunca unha novela galega foi acollida cun consenso tan unánime da crítica e dos lectores", escribiu Basilio Losada -que se encargaría de traducila ao castelán- en Grial, "unha obra maxistral, que convén deixar así: illada e propia, para delicia do lector". A nova edición da novela é unha versión revisada por un escritor -hoxe presidente da Real Academia Galega- que algunha vez citou entre os seus mestres literarios a figura do cubano Alejo Carpentier. "Velaí a nau capitá, a fermosa nau de don Bartolomeu, almirante das Novas Indias, bravo e guerreiro coma outro non houbo", comeza O Triángulo inscrito na Circunferencia.


Summary: A pasada terza feira o Partido Popular aprobou en solitario a reforma da Lei de Saúde da Galiza. O rexeitamento unánime da oposición chama a atención sobre unha modificación que incorpora numerosas medidas de control e sanción, de obrigado cumprimento "cando exista ou se sospeite" dun risco grave para a saúde da poboación.

A aprobación no Parlamento da reforma sanitaria impulsada polo PP co obxectivo de dar "seguridade xurídica" ao Goberno para a xestión da pandemia aguzou o receo mais as críticas dos grupos da oposición e dos colectivos para a defensa da sanidade pública que ven na modificación do texto lexislativo de 2008 unha norma de dubidoso "encaixe legal" que intenta "enfocar un problema de saúde pública como se fose unha cuestión de orde pública". A reforma saíu adiante cos únicos votos a favor do PP e o rexeitamento unánime de BNG e PSOE que observan na nova lei "un estado de alarma permanente" alleo aos problemas reais da sanidade difíciles de atallar só a base de "imposicións e obrigas". Vacinación A máis nomeada, a da vacina. A posibilidade que a norma outorga á Xunta para impor a vacinación e sancionar a quen se negue desatou o debate sobre a obrigatoriedade de determinadas probas, tratamentos e medidas preventivas "invadindo a liberdade de decisión das persoas sobre a súa saúde e vulnerando a Lei de Consentimento Informado", apuntan desde a Plataforma SOS Sanidade Pública. A reforma sanitaria recolle "medidas profilácticas de prevención da enfermidade, incluída a vacinación ou inmunización, con información dos posíbeis riscos relacionados coa adopción ou non adopción destas medidas" de acordo, sinala, "co disposto na Lei orgánica 3/1986 de medidas especiais en materia de saúde pública, cando así o exixan razóns sanitarias de urxencia ou necesidade". Desde SOS Sanidade Pública critican o "uso partidista da alarma social e da pandemia" Polo tanto, estas medidas han de estar xustificadas e requirirán "a necesaria garantía xudicial conforme o disposto na lexislación procesual aplicábel", di a lei. Desde SOS Sanidade Pública critican o "uso partidista da alarma social e da pandemia" por parte dos impulsores da reforma "para facer ostentación da súa gran preocupación pola saúde da poboación galega" cando a lexislación actual xa contén todos os instrumentos legais necesarios para afrontala. Sancións Neste sentido, condenan o afán castigador da norma, que estabelece un réxime de sancións en tres niveis que van desde os 100 euros até os 600.000.Entre as faltas leves, penadas con até 3.000 euros, estaría o incumprimento do uso da máscara, das restricións de mobilidade, dos límites de reunión ou a negativa a someterse a probas diagnósticas. As infraccións graves poden pagarse con até 60.000 euros e inclúe o incumprimento voluntario de illamento ou corentena, a negativa facilitar datos ou información ou a apertura de locais, a realización de actos ou de actividades que fosen expresamente prohibidas. As sancións moi graves poden chegar aos 600.000 euros en caso de incumprimento da normativa, e reincidencia. Neste capítulo a Lei de Saúde prevé sancións accesorias como a prohibición de percibir calquera tipo de axuda ou subvención das administracións públicas por un período de entre un e cinco anos e o feche temporal de locais ou servizos por un prazo máximo de cinco anos. Control das persoas Co fin de controlar as enfermidades transmisíbeis, a norma tamén estabelece medidas para o "control das persoas enfermas" e dos seus contactos, como o illamento domiciliario, o internamento nun centro hospitalario, o sometemento a unha corentena ou a tratamento adecuado. Solucións que segundo as entidades para a defensa da sanidade avanzan cara a un "estado policial ao multiplicar o número de autoridades sanitarias con capacidade para intervir e temas sensíbeis para as liberdades e o dereito á saúde". Mobilidade A Lei de Saúde recolle medidas de control que afectan ao "contorno inmediato" das persoas enfermas e dos seus contactos que poden supor limitación ou restrición da circulación ou mobilidade, controis de saída e entrada, restricións ás agrupacións de persoas e cribados masivos. Botellón A norma estabelece a prohibición do "consumo en grupo de bebidas alcólicas na vía pública, parques e prazas públicas, e noutros lugares de tránsito público", penada con até 3.000 euros de multa Residencias A Xunta podería "intervir os centros de servizos sociais de carácter residencial de persoas maiores, persoas con discapacidade ou outros centros de servizos sociais de análoga natureza, de carácter público ou privado". Novas tecnoloxías A "protección da saúde pública a través das novas tecnoloxías" que recolle a lei, din desde SOS Sanidade Pública, "pretende controlar a vida e a actividade das persoas" mediante sistemas de alerta, xeolocalización e identificación de contactos. Vítimas da violencia machista, en risco Xa antes de se aprobar a reforma sanitaria SOS Sanidade Pública advertiu do risco de que mulleres vítimas da violencia machista poidan verse privadas de axudas e subvencións por unha sanción accesoria. Unha observación que a Secretaría Xeral de Igualdade tamén trasladou por escrito para advertir do risco desta privación ao teren, estas axudas, "a finalidade de facilitar á vítima unha independencia económica ou un recurso habitacional que lle permita pór fin á súa relación co agresor e rachar coa situación de violencia que está a sufrir, garantindo a súa seguridade".


Summary: Falamos con Pilar Estévez (Plataforma Feminista Galega) sobre os traballos preparatorios da folga xeral de mulleres do vindeiro 8 de marzo. O carácter unitario, a organización local e comarcal, o reforzo das folgas de coidados e de consumo e o papel dos medios de comunicación, algunhas das claves

Falta pouco máis dun mes para o 8 de marzo, día no que de novo o movemento feminista convoca unha folga xeral de mulleres no ámbito laboral, pero tamén no dos coidados, o consumo e tamén o ensino. O movemento feminista galego, organizado a través de Galegas8M, vén traballando arreo nas últimas semanas para avanzar na coordinación e conseguir que a mobilización volva ser un éxito. A mobilización comezará de forma destacada o domingo 3 de marzo coa manifestación nacional, que terá lugar en Lugo, Unha mobilización que irá máis aló da propia xornada dese venres 8 de marzo e que comezará de forma destacada o domingo 3 de marzo coa manifestación nacional unitaria, que desta volta terá lugar en Lugo, onde se espera que haxa unha marcha masiva, con mulleres e homes chegados dende todo o país. Cómpre lembrar que o pasado ano o éxito da manifestación nacional celebrada en Vigo 4 días antes do 8M foi un dos factores que motivou a gran participación que tivo a folga aquel día."Facer unha folga require de moito traballo, coordinar moitos aspectos e chegar a moitas mulleres ás que normalmente non chegamos", explica Pilar Estévez (Plataforma Feminista Galega), que está a participar activamente nas moitas asembleas e xuntanzas que nas últimas semanas están tendo lugar en toda Galicia. Participou tamén na asemblea estatal que hai 10 días se celebrou en Valencia, á que asistiron medio milleiro de activistas de todos os territorios."A unidade é importante ante todo o que está pasando, vendo as ondas de crecente antifeminismo que está habendo en España"Estévez fai fincapé en varios temas que están sendo importantes nestas xuntanzas previas. Un deles é o da necesaria unidade do movemento feminista. As asembleas estanse celebrando de forma aberta, participando neles todos os colectivos e entidades feministas e mulleres a título individual. De igual xeito, estase traballando para que todas as mobilizacións tamén sexan unitarias, tentando evitar "que se introduzan outro tipo de debates" que dividan o movemento. "Pensamos que é importante ante todo o que está pasando, vendo as ondas de crecente antifeminismo que está habendo en España. Todos os colectivos e todas as mulleres temos que estar máis unidas ca nunca e non debemos recuar, debemos defender todas as conquistas acadadas e avanzar nas que están aínda por conseguir", di.O outro aspecto clave é o da organización a nivel local. Está habendo asembleas nas cidades, pero tamén en vilas e mesmo en localidades moito máis pequenas. O pasado ano as manifestacións en Vigo, A Coruña ou Compostela foron masivas, pero foi igualmente importante e significativo (ou mesmo máis) que concellos pequenos reunisen concentracións feministas de centos de persoas. Localidades da Mariña lucense como Barreiros, Cervo, San Cibrao, Burela, Trabada acolleron nos últimos días xuntanzas para coordinar a folga do 8 de marzo. Tamén Nigrán, Vilalba, Chantada, Barbadás, Ortigueira... "Pensamos que é importante a organización local en cada cidade e vila, en todas as comarcas, mesmo nas localidades máis pequenas, para o éxito da folga", sinala Pilar Estévez.Na folga laboral semella que hai avances con respecto ao pasado ano. Se xa no 2018 sindicatos como CNT, CGT, CUT ou SLG convocaran a folga de 24 horas, este ano uniuse a CIG. Ademais, aínda que UGT e CC.OO. van chamar unicamente a paros de 2 horas, deixaron a porta aberta a que nalgúns sectores o paro se puidese estender a toda a xornada. Así o fará, por exemplo, CC.OO. no ensino e aínda hai outras federacións deste sindicato que nos vindeiros días poderían anunciar movementos semellantes."Imos facer todo o posible para que todas as mulleres poidan participar na folga, mesmo aquelas que por ter unha situación contractual moi precaria non o poden facer"No ámbito laboral será importante comprobar que non se repitan os obstáculos que moitas mulleres sufriron o pasado ano para poder exercer o seu dereito á folga. E, de igual xeito, os servizos mínimos impostos por algunha administración, como a Xunta, que xa no seu momento foron criticados por "abusivos", algo que despois foi sentenciado polos tribunais."Imos facer todo o posible para que todas as mulleres poidan participar na folga, mesmo aquelas que por ter unha situación contractual moi precaria ou porque polo motivo que sexa non poidan acompañar a folga a pesar de querer facelo", destaca Estévez. "Imos promover formas simbólicas de apoio da folga e accións nos días previos ou na noite anterior ao 8M, con cazoladas polos barrios, por exemplo, e outras actividades", di.Entre as cousas as mellorar con respecto ao 2018, Pilar Estévez incide nas folgas de coidados e de consumo: "As folgas de coidados e de consumo non quedaron suficientemente visibilizadas. Temos que facer moitas máis actividades para que estes dous aspectos non se vexan só o día da folga, senón tamén previamente". Estévez comenta que na asemblea estatal celebrada en Valencia "apostouse por facer varios días de folga de coidados e de consumo antes do 8M". "Nalgúns lugares vaise facer un día de folga á semana durante varias semanas e en Valencia van ser 8 días seguidos, rematando o 8 de marzo", explica."As folgas de coidados e de consumo non quedaron suficientemente visibilizadas. Temos que facer moitas máis actividades previamente"En canto á folga de consumo, Pilar Estévez salienta que "non podemos consumir sen ver a parte de poder que ten o noso consumo. Temos que facer un consumo máis centrado na terra e nos produtos autóctonos e ser conscientes de que o actual xeito maioritario de consumir propio do capitalismo xera desigualdades e miseria nas mulleres doutros puntos do planeta".Finalmente, subliña a importancia de que os medios de comunicación informen da convocatoria da folga nestas semanas previas. "De momento a folga está sendo moi pouco visible nos medios", adivrte. O pasado ano ficou clara a importancia que na visibilización do paro tivo a presión que as mulleres xornalistas exerceron no interior dos medios e o propio feito de que individualmente e como colectivo se unisen á folga, como subliñou Xornalistas Galegas, constituída oficialmente como entidade o pasado mes de novembro.


Summary: Non só hai gandeiros/as en Galiza. A pesares de todo tamén hai labregos/as que resistiron baixos diversas formas. Esta agricultura invisíbel e desprezada non só segue a ser unha dos nosos sinais de identidade senón que, hoxe en dia, ten unha grande importancia económica e social pero, sobre todo, podería ter mais no futuro desde a perspectiva dos novos paradigmas agrarios que se abren paso a nivel mundial... si lle prestaramos un pouco de atención.

A mediados dos anos setenta do pasado século, a palabra de orde nas mobilizacións agrarias era "nos non somos empresarios, fora a cota empresarial", unha reivindicación da condición de labrego (ou campesiño). Hoxe, un terzo de século mais tarde, parece que xa non existen os labregos/as, preferimos chamalos/as (e chamarse a si mesmos/as): gandeiros/as, viticultores/as,... Parece que xa non existen os labregos/as, preferimos chamalos/as (e chamarse a si mesmos/as): gandeiros/as, viticultores/as... Evitamos falar da pequena explotación labrega familiar e minifundista. Só temos en consideración ás explotacións profesionais porque aquela, centro dos ataques de quen a vía como exemplo do noso atraso, foi arrombada e pouco a pouco fíxose invisíbel. Mais aínda existe. A miña intención neste artigo é contribuír a facer visíbel esta outra agricultura, a das labregas e labregos resilientes, que semellan non existir aos ollos da maioría. Tento contribuír a demostrar a importancia tanto do seu papel social como da súa produción agraria desprezada pola a maioría dos/as economistas pero fundamental para alimentar á poboación galega. Non pretendo facelo en contraposición ás explotacións profesionais (os/as gandeiros/as sobre todo) nin esquezo a súa importancia, pero estas si son visíbeis… e seria necesario outro artigo para analizar a situación na que se atopan e un modelo produtivo con evidentes síntomas de esgotamento. Evitamos falar da pequena explotación labrega familiar e minifundista. Só temos en consideración ás explotacións profesionais porque aquela, centro dos ataques de quen a vía como exemplo do noso atraso, foi arrombada e pouco a pouco fíxose invisíbel Como indica o profesor Oliveira Baptista, a pequena explotación familiar é moi versátil. As persoas que traballan nelas fano por motivos moi diversos. Para unhas pode ser fundamental o rendemento económico que poidan obter da explotación mais para outras pode selo o feito de que lle proporcionan vivenda e alimento. Pero ademais hai moitas outras razóns para estar interesado/a neste tipo de explotación agraria: identidade persoal, posibilidade de vivir nun medio que se coñece e/ou que gusta, expectativa de herdanza, etc. En Galiza a produción agraria depende, en grande medida, destas pequenas explotacións familiares, de labregos/as que son considerados/as marxinais ou ben que non son "profesionais" nin aparecen nas estatísticas como activos/as agrarios. Unha análise moi sinxela indícanos que a practica totalidade das persoas que se dedican á agricultura viven en parroquias con menos de 2000 habitantes (con núcleos de menos de 300). Pero nestas mesmas parroquias viven preto do sesenta por cento dos/as xubilados/as e dos/as traballadores da construción de Galiza, case a metade dos/as da industria e das persoas que se dedican á pesca e a terceira parte dos/as empregados/as do sector servizos. Como consecuencia, nos núcleos rurais, as persoas que oficialmente traballan na agricultura representan pouco máis da quinta parte. A inmensa maioría das persoas que traballan no sector agrario viven nos núcleos rurais , pero que a maioría das persoas que viven nos núcleos rurais non se dedican "oficialmente" á actividade agraria Podiamos dicir pois que a inmensa maioría das persoas que traballan no sector agrario viven nos núcleos rurais , pero que a maioría das persoas que viven nos núcleos rurais non se dedican "oficialmente" á actividade agraria. Sen embargo non son alleas á mesma. Desde o noso punto de vista, aínda que estea localizada no medio rural, a agricultura practicada por estas persoas, se a entendemos en sentido amplo, ten unhas características especificas que nos permiten cualificala como o que hoxe en dia se denomina agricultura periurbana (e/ou urbana), unha agricultura aínda descoñecida tanto a nivel local como global, a pesares de que é un sector en rápido crecemento que, segundo a FAO, proporciona alimentos aproximadamente á cuarta parte da poboación urbana mundial (700-800 millóns de persoas). Da súa importancia en Galiza pode dar idea o feito de que, segundo as nosas estimacións, os/as labregos/as a tempo parcial, achegan aproximadamente a metade da unidades de traballo agrario (UTAs) a pesares de que semellan non existir nin para as políticas nin para a opinión pública. Unha parte importante da produción das labregas e labregos das pequenas explotacións, uns marxinais outras invisíbeis, ten como destino o consumo propio (da familia e parentes) ou a venta en mercados locais. Este tipo de produción en grande medida non se incorpora á estrutura comercial hoxe dominante. Por esta razón, desde o punto de vista económico, ou ben simplemente non se valora ou ben non se fai axeitadamente. Sen embargo outra sinxela análise das características e destino deste tipo de produción, permítenos afirmar que é unha produción diversificada que se destina a alimentar aos galegos/as, en contraposición coas características da produción das medianas e grandes explotacións profesionais, nas que habitualmente centramos a nosa atención, que se pode definir como de monocultivo gandeiro ( fundamentalmente leite) con destino á exportación. O balance agroalimentario de Galiza é negativo. Este dato incuestionábel pódese complementar, segundo as nosas estimacións, con outro: a agricultura profesional cobre pouco mais da terceira parte do noso consumo de produtos agrícolas. Sen embargo, si comparamos os datos da produción das arredor de 20.000 Has de hortas familiares (para consumo propio e local) e o consumo medio por habitante, podemos concluír que esta produción ( que non contribúe ao PIB ) está satisfacendo as necesidades de centos de milleiros de persoas. Por exemplo a produción de hortalizas para autoconsumo en Galiza esta entre 100-135 mil toneladas (Xunta de Galiza) e o consumo per cápita entre 50-70 Kg (Ministerio Agricultura). Así pois esa produción agraria non contabilizada que non chega as grandes areas comerciais nin a maioría das tendas podería estar alimentando como mínimo a un millón e medio de persoas ( mesmo considero que as estimacións son conservadoras). É dicir, non só á xente que vive no medio rural senón tamén a unha parte substancial da poboación vilega e urbana, evitando, deste xeito, que a situación da Galiza deste o punto de vista da soberanía e/ou a suficiencia alimentaria chegue a ser catastrófica. Algúns autores apuntan que, en todo caso, as grandes explotacións son mais eficientes por unidade de traballo (para eles o mais importante) aínda que non o sexan por unidade de superficie Se alguén se está preguntando como é posible isto, teño que lembrarlle que, aínda que a relación entre o tamaño das explotacións agrarias e a produtividade é un vello debate, hoxe en dia a maioría dos datos evidencian que as explotacións máis pequenas producen moito máis por unidade de área que as grandes explotacións. A maior eficiencia da produción agrícola a pequena escala pódese considerar xeral en todo o mundo e as nosas estimacións indican que en Galiza tamén se confirma a existencia dunha relación inversa entre tamaño da explotación e rendemento económico por Ha. Algúns autores apuntan que, en todo caso, as grandes explotacións son mais eficientes por unidade de traballo (para eles o mais importante) aínda que non o sexan por unidade de superficie. Pola nosa banda non atopamos unha correlación significativamente positiva entre tamaño da explotación e rendemento económico por unidade de traballo para o caso galego, pero isto é o de menos, porque, desde o noso punto de vista o obxectivo a conseguir non debería ser tanto a maximización do beneficio individual das explotacións concentrando o traballo a renda nunhas poucas delas, senón mais ben o maior numero de postos de traballo (e de explotacións) posíbel cun nivel de renda digno. Seguramente que hai moitas persoas ás que lles pode sorprender que falemos da eficiencia económica das pequenas explotacións familiares que sempre foron consideradas atrasadas. Sen embargo compre lembrar que xa son varias as investigacións que cuestionan este mito demostrando que historicamente a agricultura galega non se pode cualificar como atrasada, nin moito menos. Como se ten descrito, tradicionalmente o noso sistema minifundista pretendía, desde o punto de vista produtivo, optimizar os rendementos dos cultivos tendo en conta a variabilidade do ecosistema, establecendo estratexias para usar os insumos necesarios na cantidade requirida, no sitio adecuado e no momento oportuno. Curiosamente esta é a definición, mais ou menos textual, para a chamada "agricultura de precisión", a mais moderna das agriculturas convencionais, que, na súa forma actual, apareceu en Estados Unidos nos anos oitenta. Xa que logo. Non era o minifundio en Galiza unha agricultura de precisión e afortunadamente aínda o é en certa medida? As pequenas explotacións labregas familiares acollen como mínimo oito de cada dez persoas que traballan na agricultura e achegan a metade das unidades de traballo Mais a importancia das pequenas explotacións labregas familiares non se pode reducir á economía xa que cumpren outras funcións de grande transcendencia para a sociedade. As pequenas explotacións labregas familiares acollen como mínimo oito de cada dez persoas que traballan na agricultura e achegan a metade das unidades de traballo. Podemos estimar que xestionan entre un 65% e 80% da SAU e mesmo entre un 15 % e un 20% da superficie de monte, incluída a forestal (as explotacións agrarias profesionais por exemplo a penas xestionan o 2% do monte). As pequenas explotacións labregas familiares son pois indispensábeis para ocupar e xestionar o territorio con todo o que isto supón. Pero ademais prestan importantes servizos ambientais e sociais (conservación da biodiversidade, do patrimonio material e inmaterial, etc.). En resumidas contas teñen enormes vantaxes comparativas para encaixar nos novos paradigmas mundiais que conciben a agricultura do século XXI como unha actividade que non só debe producir alimentos, fibras e materia prima para a industria, senón tamén servizos á sociedade. Esta agricultura invisíbel e desprezada non só segue a ser unha das nosas sinais de identidade senón que, hoxe en dia, ten unha grande importancia económica e social Concluíndo pois, non só hai gandeiros/as en Galiza. A pesares de todo tamén hai labregos/as que resistiron baixos diversas formas. Esta agricultura invisíbel e desprezada non só segue a ser unha dos nosos sinais de identidade senón que, hoxe en dia, ten unha grande importancia económica e social pero, sobre todo, podería ter mais no futuro desde a perspectiva dos novos paradigmas agrarios que se abren paso a nivel mundial... si lle prestaramos un pouco de atención.