Summary: Máis un número do semanario saído do prelo. Cláusulas chan, conflitividade laboral, festivais de verán, entrevistas a Xosé L. Rivas (BNG) ou Adolfo Araiz (EH Bildu), feches de centros de ensino... Todo isto, e máis, xa na nosa loxa.

A percepción social a respeito da banca sufriu unha fonda deterioración ao longo dos últimos anos como consecuencia de diferentes episodios que, en moitos casos, remataron xudicializados despois de que intervira a xustiza europea. O caso das preferentes, que mobilizou milleiros de afectadas e afectados, foi se cadra o máis sangrante, mais non o único. Velaí están as cláusulas chan, que ateigan hoxe os xulgados galegos. Contámoscho en 'Hipotecas con chan de aceiro'. Os últimos feches de centros de ensino decididos pola Xunta volven situar baixo o foco a situación do ensino público galego, que chega máis un ano ao novo curso con recortes. Todo a este respecto, neste número. Un semanario no que tamén falamos de como Galiza se sitúa á cabeza das emisións de gases de efecto invernadoiro por habitante a nivel estatal. O plenario de En Marea e as posicións que están a tecer os diferentes sectores cara esta cita tamén son tema de tratamento neste número. Nomeadamente dun sector de Anova, que procura o desgaste de Luis Villares para facer sitio a Martiño Noriega. E entrevistamos Xosé L. Rivas 'Mini', deputado do BNG. "Feijóo é unha marioneta de Ence', afirma. Entrevistamos tamén Adolfo Araiz, portavoz de EH Bildu no Parlamento de Nafarroa e que estivo recentemente na Coruña para representar a esquerda abertzale no manifesto subscrito por seis forzas soberanistas contra os tratados de libre comercio. "Cos tratados de libre comercio non imos ter capacidade de decisión". Manuel Mera fálanos de como hai marchas que saben a regreso postergardo. O de Cristina Fernández Krichner é un retorno previsíbel e agardado. O polo progresista do peronismo tenciona reorganizarse arredor da súa principal figura. Greves, paros, mobilizacións, protagonizaron en xuño a crónica laboral na Galiza. Feito conxuntural ou algo máis serio? Unha pregunta á que queremos dar resposta neste número de Sermos Galiza en 'Emenda nas rúas ao pacto social'. A escritora Eli Ríos cóntanos como concibiu a biografía de María Victoria Moreno na colección Mulleres bravas da nosa historia de Urco Editora. Entrevistamos a ourive Ana Martínez. Ana Rosetón, como se coñece no mundo do oficio, é hoxe unha das ourives de maior prestixio da Galiza. Facemos un repaso polos principais festivais e eventos musicais desta tempada en Galiza. Hainos para todos os gustos e agroman por todo o país. 'O país dos mil festivais'. Ademais, as achegas e colaboracións de Xoán Costa, Pilar García Negro, Xavier Queipo, Nachortas, Tokio, Mario Regeuria, Andrés Castro, Luis P. Castelo...


Summary: O 22 de xuño homenaxeamos nas localidades de Vilanova de Lourenzá e Mondoñedo os loitadores antifascistas Luís Trigo Chao, O Gardarríos e Antonia Díaz Pérez, asasinados polo franquismo na madrugada do 24 ao 25 de xuño de 1948. A súa traxectoria militante ao servizo da causa dos máis, a loita firma contra o fascismo nunhas condicións de clandestinidade e as circunstancias da súa morte a mans dos corpos represivos da ditadura abondan para explicar as razóns dun acto que rescata para a esfera pública a memoria resistente de centos de xeracións de mariñaos.

Antonia e Luís, convertidos polo pobo na muller e no home mito da oposición ao franquismo na Terra Chá, A Corda e A Mariña, perderon a vida nun enfrontamento armado nas rúas de Vilanova de Lourenzá após de horas de loita no marco dun operativo da Brigada Político Social dirixida polos policías Sebastián Fernández Rivas da Central de Madrid e Diego García Correa do corpo de Monforte, dislocados a Viveiro co obxectivo de rematar coa Mariña rebelde. Luís Trigo Chao exemplifica a lealdade a uns ideais, a vontade de defendelos empregando todos os métodos de loita e a convición de asumir esa decisión até as últimas consecuencias. Nado o 24 de decembro de 1889 en Cabanas, actualmente concello de Vicedo, emigrante en Cuba e Arxentina, onde se enchoupou de ideas novos, experiencias sociais e políticas e compromisos cos intereses populares que marcaran a súa vida para sempre, será un actor decisivo na pelexa por un Mondoñedo avanzado e progresivo que se viviu durante o período republicano. Cofundador da agrupación socialista da localidade canda Xaquín Ares, Ignacio Picaza, Gráciano Leivas, Cándido López ou Manuel Ferreiro, secretario xeral e posteriormente daquela pequena sección do PSOE fiel á liña revolucionaria defendida dentro do partido por Largo Caballero, defendeu o proxecto de transformación social nas institucións, como concelleiro na corporación municipal da súa cidade entre 1931 e 1934, pero sobre todo na rúa, organizando a federación de traballadores da terra da UXT e tomando parte nos sucesos revolucionarios de outubro de 1934, que remataría co seu encarceramento proceso nun consello de guerra xunto aos seus camaradas Ignacio Picaza e Xosé Díaz Muñoz. O Gardarríos representa a resistencia máis continuada contra á ditadura franquista no norte galego así como a etapa máis creativa, intensa e fecunda do actuar guerrilleiro. Obrigado á clandestinidade para fuxir da represión que se botou enriba dos demócratas tras o 18 de xullo de 1936, non tardou en ligar con outros fuxidos do norte galego para poñer en marcha a primeira organización guerrilleira documentada en Galiza, a Agrupación Thapaieef, fundada en novembro de 1938, con Luís Trigo como secretario xeral, exemplo dunha resistencia armada autóctona, sen interferencias de cadros e orientacións procedentes do exilio, plural, cunha dirección partillada por cadros socialistas, anarquista, comunistas e nacionalistas, e precedente, en moitos aspectos, da liña político militar desenvolvida en Cuba e Vietnam. A recuperación da figura do noso ilustre guerrilleiro require unha revisión da súa imaxe lonxe dos estereotipos elaborados desde o réxime franquista ou do 78, desbotando as versións interesadas que o sitúan como un fuxido solitario, carente de orientacións políticas e cunha practica militante desvinculada dunha estratexia máis ampla de oposición ao franquismo. A xornada do 22 de xuño é esencialmente un acto de recoñecemento a todos aqueles persoas que mantiveron viva a chama democrática durante o franquismo. A loita de Luís e Antonio, así como daquelas persoas que formaron nas unidades guerrilleiras que combateron á ditadura, só foi posíbel polo alto grao de apoio popular á causa da democracia e pola existencia dunha ampla rede de enlaces e colaboradores identificados no esencial cos seu obxectivos políticos. A memoria destas mulleres e homes, daqueles que puxeron vivenda e facendo ao servizo da loita, dos que arriscaron a súa posición persoal ao ben común, dos que perderon para que gañaramos todos non pode ser esquecida. Convocámonos entón, para lembrar a Luís Trigo e Antonia Díaz, pero tamén dos que sufriron cadea pola mesma loita, dos Francisco Fernández Piñeiro Paco de Cora, Ramón Ventoso Rodríguez, Remedios Ron, Pablo Maseda, Amalio Gómez, Candido Coira, Encarnación Valea, Xerardo Redondo, Francisco López, Xosé María Alonso, Francisco Basanta, Francisco Fernández, Candido Cortiñas, Xosé Freire, Xosé María Gómez Agrelo, Juan Miranda, Antonio Rego, Antonio Rodríguez, Eulogio Vidal, Xoán López Iravedra, Manuel Rei Busto,Graciano Leivas, Dodolino Díaz Jácome, Benito Expósito, Xosé Díaz Gil , Xosé Paz Vázquez e tantos outros desde o cantábrico mariñán, as serras da Corda e o Xistral e os vales de Lourenzá e do Ouro.


Summary: Queres coñecer a estratexia da Administración para que decorran as oposicións máis amplas da historia da Galiza? Os exames para conseguir unha das 3.894 prazas terán lugar en 23 municipios e haberá máis dun cento de sedes. Alí acudirán as máis de 25.000 candidatas.

As convocatorias de exames para prazas públicas dunha soa sede fican, polo momento, esquecidas. As instalacións do recinto feiral de Silleda acostuman levar gran protagonismo cando na Galiza decorre algún proceso de oposicións pero esta fin de semana todo o protagonismo estará fóra desta vila, case no centro do país. As probas para entrar no funcionariado do corpo educativo serán as máis amplas da historia e, malia que neste caso nunca se centraron nun só lugar, agora repartiranse entre 23 concellos. Serán amplas, pero non só porque se oferten 3.894 prazas, senón tamén porque a vila que acolle normalmente as e os estudantes cambiará por 23 concellos de todo o país. Haberá máis tribunais e sedes que nunca antes. Coa pandemia xa houbo probas en Silleda, se ben xa existira a distribución da concorrencia con Lugo ou Ourense, por exemplo. Agora o número de postos e a cantidade de candidaturas (hai 25.710 expedientes dados de alta) fan indispensábel artellar un dispositivo que case lembra máis a unhas eleccións que a unhas oposicións. A primeira proba para acceder aos empregos en Educación terá lugar entre este sábado e o día 25 e vai haber un total de 132 sedes repartidas en 23 municipios. A segunda data aínda non se coñece, se ben suponse que o número de persoas aprobadas repercutirá na estrutura para examinarse. En 23 lugares de forma simultánea Polo de agora, esta primeira convocatoria semella máis un anuncio de restricións do Comité Clínico que unha axenda de oposicións, pois estas serán na Coruña, Culleredo, Fene, Ferrol, Narón, Oleiros, Compostela, Monforte, Lugo, Viveiro, O Carballiño, Ourense, Ribadavia, Vilamarín, A Estrada, Cangas, Lalín, Ponteareas, Pontevedra, O Porriño, Valga, Vilagarcía e Vigo. Así mesmo, A Coruña disporá de 24 sedes, mentres que Vigo terá 22. En Compostela haberá 15 lugares de exame e Ourense e Lugo ficarán con 14 e 12, respectivamente. Ademais, en Ferrol o dispositivo inclúe sete, en Culleredo catro, en Ponteareas tres e dous en Narón, Lalín e Vilagarcía. O despregue de medios e espazos -centros educativos, conservatorios, escolas de arte...- responde a un intento por evitar que as oposicións repercutan na boa evolución da Galiza no que á situación epidemiolóxica se refire. O importante é pasar o exame, mais tamén evitar saír contaxiada da Covid-19. Por iso serán obrigatorias a máscara, o xel e a distancia de seguridade. De feito, outras probas futuras como as de Correos (previstas para setembro) estabelecen Silleda como central pero puntualizan que as e os candidatos viaxen sós, que se vaia co tempo xusto para non desbordar a localidade e, mesmo, se especula con que as dúas oposicións serán pola mañá, cando antes había unha proba para axente de reparto e outra para axente das oficinas repartidas entre a mañá e a tarde. Por especialidades Respecto ás especialidades dos exames desde sábado, só de Educación, haberá 27 itinerarios nas sedes da Coruña, 18 nas de Vigo, 17 nas de Compostela, 14 nas de Pontevedra, 13 nas de Lugo e 12 nas de Ourense. Os exames serán corrixidos por 368 tribunais, máis do dobre dos que había para avanzar na distribución das prazas no ensino de 2019.


Summary: A plataforma veciñal Monfero di Non presenta o informe "Macroeólicos Galiza", que analiza o impacto dos parques xa construídos e máis os que se atopan en tramitación sobre o patrimonio cultural, ambiental, agropecuario, demográfico e turístico.

A Asociación Rural Contemporánea e a plataforma veciñal Monfero di Non, coa colaboración dos colectivos Afectados de Paderne, Aire Limpo nas Mariñas-Mandeo, Asociación A-Legre, Ortegal di Non —entre outros— veñen de facer público esta segunda feira o informe "Macroeólicos Galiza". O obxectivo deste estudo, froito de meses de traballo das veciñas e veciños de diferentes territorios do país afectados polo inzamento de parques eólicos, é calcular o impacto destes complexos e máis as súas infraestruturas "sobre o patrimonio cultural, ambiental, agropecuario, demográfico e turístico". Para iso téñense en conta os parques eólicos xa construídos e máis os proxectados na Galiza até xaneiro de 2022. De saíren adiante todos os proxectos que actualmente tramitan a Xunta e o Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco), na Galiza habería un total de 8.237 muíños —o dobre que os operativos na actualidade, 4.026—. En consecuencia, segundo este informe, até 106.878 vivendas quedarían dentro da superficie que abranguen as áreas poligonais dos citados parques eólicos; delas, 13.122 ficarían a menos de 500 metros dunha turbina, malia que a lei estabelece esta distancia mínima de separación. Cómpre salientar, así mesmo, que "81,4% dos parques construídos e proxectados na Galiza sitúanse en concellos de menos de 5.000 habitantes", algo que supón, a ollos destas plataformas, "unha clara contradición coas políticas contra o despoboamento e do reto demográfico". Afeccións ao Camiño e 38 elementos BIC Deste informe despréndese tamén que 12,2% da superficie do Camiño de Santiago —perto de 9.000 hectaréas— quedaría dentro destes polígonos industriais. Aliás, 21,7% das rutas estarían a menos de dous quilómetros (km) dun aeroxerador, "co impacto visual e paisaxístico que isto provocaría", salientan os colectivos asinantes. As rutas máis afectadas serían o Camiño Inglés, no treito que vai de Ordes a Carral, e o Camiño Francés, de Sarria a Portomarín. Ademais, 38 elementos catalogados como bens de interese cultural (BIC) quedarían dentro destes polígonos, como é o caso dos mosteiros de Monfero e Caaveiro, o castro de Borneiro, o Castelo de Moeche, o Castelo de Naraío, ou o dolmen de Pedra Mouro. E outros 169 elementos BIC ficarían a menos de dous km dos parques eólicos, como o Castelo de San Filipe. 8,7% da Rede Natura, dentro dos polígonos eólicos No que atinxe ao impacto sobre o medio ambiente, o informe sinala que 8,7% dos espazos que abrangue actualmente a Rede Natura 2000 ficaría dentro dos polígonos eólicos, con até 2.522 aeroxeradores, ao tempo que 29,6% deste territorio estaría a unha distancia inferior a dous km. Tamén 25,6% da superficie das reservas da biosfera do país veríanse inmersas nas áreas poligonais destes parques eólicos.


Summary: Así llo asegurou a Comisión Europea a Compromiso por Galicia, ao advertirlle que traballa nunha normativa para obrigar ás concesionarias a cumprir a directiva que impón aos Estados a obriga de que cando menos a metade do tráfico abone as peaxes con dispositivos telemáticos.

A Comisión Europa está a preparar unha normativa para obrigar ás concesionarias de autoestradas a cumprir a directiva que xa en 2004 impuña aos Estados a obriga de que cando menos a metade do tráfico aboase as peaxes con dispositivos telemáticos. Así o vén de anunciar Compromiso por Galicia (CxG), logo de que así se lle comunicase á súa formación en resposta a unha pregunta formulada ante a Comisión Europea e realizada pola eurodeputada Izaskun Bilbao, do PNV, partido co que a formación galeguista acudiu en coalición ás últimas eleccións europeas. "A medida é básica, pero iremos máis aló porque os usuarios seguimos nunha situación de indefesión", di Paulo Carlos López "Esta medida é básica para evitar os atascos que vivimos na AP-9 durante o verán, pero imos ir máis aló, xa que os usuarios seguimos nunha situación de indefensión", asegurou o secretario de iniciativas políticas no Parlamento Europeo de CxG, Paulo Carlos López. Neste sentido, Compromiso por Galicia vén de respostar cunha nova pregunta a esta información da comisión, "na que nos interesamos polas medidas que poden adoptar os condutores para compensar este flagrante incumprimento para parte de Audasa". En concreto, sobre os prazos que manexa a Comisión para redactar a súa nova iniciativa sobre peaxes, e pregunta se "é posible unha suspensión ou rebaixa da peaxe en caso de saturacións previsibles en áreas de pago", apunta López. Ademais, Izaskun Bilbao interésase sobre se as reclamacións puideran ampararse na Directiva sobre Dereitos dos Consumidores 2008/0614 (art 30-38) e as previsións para "castigar as neglixencias das concesionarias na prestación dos servizos descritas na lexislación dos Estados". A Comisión tamén está analizando unha nova iniciativa para fomentar aínda máis a telepeaxe baseada na distancia percorrida O xa ex comisario de transportes recorda que os Estados membros nos que se producen estes problemas están incumprindo claramente o artigo 2, apartado 5, da Directiva 2004/52/CE, "que impoñía aos Estados membros a obriga de velar por que polo menos o 50 % do tráfico que pase por cada área de peaxe poida utilizar sistemas de telepeaxe", apunta López. A Comisión tamén está analizando unha nova iniciativa para fomentar aínda máis a telepeaxe baseada na distancia percorrida. Con iso responde á petición que lle formula o Parlamento no seu informe sobre un plan estratéxico para un servizo europeo de telepeaxe e un sistema de viñeta para vehículos particulares lixeiros en Europa (o denominado informe Higgins).


Summary: Talía Teatro e o Centro Dramático Galego celebrarán o Día das Letras Galegas cunha aproximación escénica á novela de Carlos Casares, 'Os mortos daquel verán'.

Para conmemorar o escritor homenaxeado deste ano, Talía Teatro e o Centro Dramático Galego levarán ás táboas unha aproximación escénica dunha das súas novelas máis relevantes, 'Os mortos daquel verán'. A obra será presentada no Salón Teatro de Compostela os días 16, 17 e 18 de maio. Toño Casais, María Ordóñez, Dani Trillo, Diego Rey, Artur Trillo, Rubén Prieto, Marta Ríos, Gustavo G. Dieste e Xurxo Barcala protagonizan esta montaxe, que dirixe Artur Trillo, que explora a linguaxe innovadora desta novela publicada en 1987 pola editorial Galaxia. A obra nace a partir da aparición do cadáver do boticario Modesto Vilariño Dacal, morto supostamente en accidente ao comezo da Guerra Civil, pon en marcha unha investigación xudicial na que unha rica galería de personaxes irá aportando o seu testemuño para intentar esclarecer o caso. O pulo para acadar a verdade, a crítica do dogmatismo e das diversas formas de violencia opresora son as forzas que inspiran esta proposta, escrita nun rexistro innovador e cunha orixinal estrutura. Unha obra dirixida a un público adulto que analiza as complexas relacións sociais das vilas galegas de principios do século XX.


Summary: A cronoloxía mais os argumentos da directora da residencia de maiores DomusVi San Lázaro aos que tivo acceso Nós Diario avivaron as críticas á xestión da pandemia por parte da Xunta da Galiza e das propias residencias privadas. Colectivos sociais, políticos e sindicais urxen unha investigación que sinale os responsábeis da falta de tantas mortes e permita corrixir as deficiencias asistenciais dun modelo de coidados ineficaz.

Os argumentos exhibidos pola directora da residencia DomusVi San Lázaro, en Compostela, nunha carta remitida ás familias das persoas usuarias na que denuncia a tardanza da Xunta á hora de autorizar o traslado de residentes contaxiados aos hospitais e a exclusión dos grandes dependentes dese protocolo, pon en evidencia unha serie de "profundas contradicións" entre o relato da empresa privada e o da Administración galega. Un tirapuxa, censuran colectivos sociais e sindicais, que require "unha investigación urxente e rigorosa" da xestión da pandemia nos centros de maiores da Galiza. "A carta reproduce un razoamento cuxo obxectivo fundamental é defender os intereses do grupo residencial privado", critica Francisco Vázquez Vizoso, xefe durante moitos anos do servizo de Medicina Preventiva e Saúde Pública do Complexo Hospitalario de Pontevedra e integrante de Modepen (Movemento Galego pola Defensa das Pensións Públicas. Un intento, di, de exculparse e cederlle ó Goberno galego a responsabilidade, "que a ten, mais non exactamente a que ela sinala". Un discurso falaz Vázquez Vizoso incide na definición errónea das residencias que, ao seu entender, a directora da DomusVi San Lázaro, Gloria García, pretende estender. "As residencias nin son centros sociais a onde as persoas maiores van xogar ás cartas nin hospitais de agudos. En boa medida atenden persoas maiores, multimedicadas e cunhas necesidades se supervisión máis ou menos continuada. E a proba disto é a súa propia propaganda, onde presumen de ofrecer asistencia sanitaria e servizo médico", en sintonía, di, cunha segunda "falacia" que a dirección de DomusVi en Compostela tamén deixa por escrito, a de que "este non é un centro preparado para un perfil de paciente infeccioso". Ese perfil non existe, advirte Vizoso. "As persoas están enfermas ou non máis recorre a unha terminoloxía retrógrada para confundir ao público". Desde Modepén tamén critican a "evasión de culpa" que a responsábel da residencia privada exhibe cando delega toda responsabilidade na desidia da Xunta á hora de ordenar o ingreso de pacientes contaxiados polo coronavirus. "Nos hospitais ten que ingresar a xente que se vai beneficiar dun tratamento ou de medidas médicas que non se poden ofrecer en ningún outro contexto, non é un lugar de estancia nin unha vía para sacar de enriba pacientes positivos". Neste sentido, Francisco Vázquez Vizoso defende que a casa dos residentes é a residencia, que é quen ten a obriga de actuar e garantir os coidados que necesitan en cada momento, sen necesidade sequera de residencias integradas, como ideou o Goberno galego, meros "guetos destinados a albergar doentes positivos". Unha estratexia sen sentido á que o integrante de Modepen suma a tardanza do Sergas "no proceso de medicalización dos centros de maiores". Desde Vellez Digna tamén poñen o acento na actuación da Consellaría de Sanidade, tardía e deficiente á hora de xestionar a situación crítica de moitas persoas usuarias "que morreron sen chegar a pisar un hospital cando as UCI non estaban colapsadas", afirma Xosé Bernárdez Solla, presidente da asociación. Irresponsabilidade "Levamos tempo denunciando que algo pasou cando se deixou morrer tanta xente nas residencias. Non temos un documento que o demostre pero si a convicción de que se vulneraron os dereitos das residentes, que foron tratadas como cidadás de segunda. E o desleixamento do Sergas non exime de culpa os propios centros, que deixaron propagar o virus sen máis coidados". [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da cuarta feira, día 17, nos quiosques ou na nube]


Summary: O filme de Eloy Enciso regresa de Perú co premio á mellor película na competencia internacional no festival independente de cinema contemporáneo Transcinema.

'Longa Noite', o file de Eloy Enciso, segue colleitando premios. Após de recoller o premio da crítica no festival de Locarno (Suiza), a última produción do director de Meira regresa do Festival Transcinema de Perú co premio á mellor película na competencia internacional. O filme sitúase anos despois de rematada a Guerra Civil, cando Anxo volta ao seu fogar na Galiza do interior. As conversas que mantén durante esa viaxe revélanlle como a guerra e o novo réxime transformaron as relacións humanas. A súa chegada bate de fronte coa desconfianza quer dos vencedores, quer dos vencidos, que temen que Anxo profunde en lembranzas que crían silenciadas. A inspiración do autor parte de textos de Max Aub, Luís Seoane, Alfonso Sastre ou Ramón de Valenzuela para explorar os fundamentos sociais e políticos do fascismo. O galardoado director de Arraianos compón deste xeito un "poderoso retrato sensorial e psicolóxico" (Cineuropa), apoiado pola fotografía de Mauro Herce —Dead Slow Ahead— e a actuación de Misha Bies Golas, Nuria Lestegás, Celsa Araújo, Verónica Quintela, Manuel Pumares e Suso Meilán. A produción do filme, a cargo de Fílmika Galaika, contou co apoio da Universidade de Harvard, AGADIC, a Deputación de Pontevedra, a Deputación da Coruña, o Concello de Pontevedra e Televisión da Galiza. Da súa distribución encárgase Numax.


Summary: Representantes dos catro grupos parlamentarios galegos e membros do colectivo Solidariedade Galega co Pobo Saharaui visitan os territorios ocupados para intercambiar experiencias cos activistas a prol dos dereitos humanos e apoiar a autodeterminación.

Non é unha visita secreta, pero case. Este venres unha delegación do Parlamento de Galicia iniciou viaxe cara ao Sáhara Occidental. Carmen Gallego, do PSdeG, Xabier Ron, de AGE, Montse Prado, do BNG e Gonzalo Trenor, do PP, van na compaña de membros do colectivo Solidariedade Galega co Pobo saharauí (Sogaps) para coñecer de primeira man a realidade da antiga colonia española, agora abandonada á súa sorte e baixo ocupación marroquí. Dende que chegaron a información que flúe cara ao país non é moita, pero se algo se sabe xa iso é o acoso ao que a delegación está sendo sometida por parte da policía de Marrocos. Mentres que PP e PSdeG, cando menos polo momento, non fixeron transcender información ningunha a respecto da visa. Si o fan Sogaps, Alternativa e mais o Bloque. No primeiro día de traballo a axenda marcaba unha xuntanza coa Asociación saharauí de Vítimas das Violacións de Dereitos Humanos e, despois dela, o colectivo solidario xa advertía de que "temos moito control da policía". "De forma permanente temos a secreta por tras de nós", informaba o deputado Ron, que alertaba ademais de que os axentes "xa entraron" nos cuartos asignados aos deputados e deputadas "e revolveron maletas". A policía secreta "xa entrou" nos cuartos da delegación "e revolveron nas maletas" Na segunda xuntanza da xornada a delegación galega achegouse á realidade da asociación Ibsar Elkhair, que vela polos dereitos de persoas con discapacidade. "Traballan nunhas condicións de práctica ilegalidade" e "piden axuda" en forma de "cadeiras de rodas e axudas para operacións". "Onte cando souberon que entráramos nos campamentos de refuxiados fixeron festa", asegura, nun contexto no que algúns dos activistas chegaron a estar 15 anos no cárcere "en lugares aínda descoñecidos, padecendo torturas" malia "cumprir coa lexislación e mesmo ter dúas sentenzas favorables". A piques de rematar a misión da ONU A visita da delegación do lexislativo galego e mais de Sogaps prodúcese, detalla o BNG, a piques de que remate o mandato da Misións das Nacións Unidas para o Referendo no Sáhara Occidental, establecida en 1991 e aceptada tanto por Marrocos como pola Fronte Polisaria. "A única responsabilidade da MINURSO é realizar os preparativos que permitan a celebración do referendo de autodeterminación do Sáhara e, en particular, o censo de votación para esta consulta". Un "dos obxectivos principais" da visita é, precisamente, "apoiar a reivindicación saharauí de ampliación das competencias da MINURSO e, ademais de dar cumprimento á resolución da ONU, garantir o dereito á autodeterminación do pobo saharauí" e denunciar as vulneracións de dereitos humanos durante o "sometemento ao poder marroquí". O grupo galego está a coñecer testemuños da represión marroquí e a apoiar o dereito de autodeterminación "A descolonización do Sáhara é un problema enquistado que para resolverse precisa esforzos políticos, pero tamén de atención humanitaria e de vixilancia e denuncia dos organismos internacionais perante a conculcación dos dereitos humanos que padecen os saharauís", sinalaba Montse Prado antes de partir. A súa intención na visita é "transmitirlles aos representantes do pobo saharauí o apoio da fronte nacionalista á súa lexítima loita polo dereito de autodeterminación, pola súa liberdade e polo dereito a un futuro en paz". Xa dende os territorios ocupados Prado destaca as experiencias das "vítimas de represión", dos "familiares de desaparecidos e desaparecidas" e, en xeral, os testemuños do "sufrimento dun pobo ocupado".


Summary: A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica e o Proxecto Cárcere impulsan unha iniciativa que documenta e difunde o relato das persoas que estiveron presas neste espazo, onde estiveron recluídos, dende 1936 e durante toda a ditadura, centos de esquerdistas.

"Corporacións municipais enteiras, dirixentes obreiros, intelectuais, mestres, anarquistas, comunistas, socialistas, republicanos, guerrilleiros... Os muros da prisión provincial desta cidade foron testemuña da nosa terrible historia. Non hai peor inxustiza que ser privado da liberdade por motivo das propias ideas e neste penal estiveron moitos de numerosos lugares de Galicia e do Estado". A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica e o Proxecto Cárcere impulsan Memoria do Cárcere, unha iniciativa que documenta e difunde o relato das persoas que estiveron recluídas na Prisión Provincial da Coruña. "Os muros da prisión provincial desta cidade foron testemuña da nosa terrible historia. Non hai peor inxustiza que ser privado da liberdade por motivo das propias ideas" O espazo web do proxecto foi presentado a pasada semana na Casa Museo Casares Quiroga, nun acto no que participaron as entidades impulsoras do proxecto e tamén o alcalde Xulio Ferreiro, así como investigadores en Memoria Histórica, o neto do ex alcalde Suárez Ferrín, Alfredo Suárez ou o historiador Luis Lamela. Os promotores de Memoria do Cárcere destacaron que a prisión foi durante anos "o máis semellante a un campo de concentración que houbo na cidade". "Queremos que se coñeza o sucedido, reflexionar sobre eses terribles anos e tamén que se libere, dalgunha maneira, o sufrimento que houbo detrás deses barrotes" "Dar voz aos que alí sufriron, lembralos, nomealos, contar a súa historia entendemos que é un deber cidadán", subliñan. "Queremos que se coñeza o sucedido, reflexionar sobre eses terribles anos e tamén que se libere, dalgunha maneira, o sufrimento que houbo detrás deses barrotes". O proxecto, que vén de comezar, componse de semblantes e reseñas sobre moitas das persoas que pasaron polo cárcere, froito dun traballo de documentación e pescuda en bibliografía publicada, arquivos e de entrevistas cos mesmos ex-presos e os seus familiares e amigos. "Propoñemos conservar e exhibir estes testemuños e documentos co obxectivo de aprender desta dolorosa experiencia e contribuír modestamente a afianzar a cultura do respecto e a convivencia en liberdade", engaden. Os relatos No blog xa se poden ler algúns dos primeiros relatos de persoas que pasaron pola prisión. Por exemplo, o de Alfredo Suárez Ferrín, alcalde da Coruña, "o home a quen non querían matar". Suárez Ferrín foi detido o 21 de agosto de 1936 no seu domicilio; pasou os seus últimos días no cárcere ata que se celebrou o xuízo, os días 26 e 27 de agosto, que o condenaría a pena de morte. Agardando un indulto que nunca chegaría, foi fusilado o 31 de agosto no Campo da Rata. "Os soldados decidiron errar o seu tiro ante tal horror; foi o tenente do pelotón militar quen tivo que disparar", contase no blog. Publícase igualmente unha entrevista a Alfredo Suárez, neto do rexedor asasinado, que destaca que "sempre durmín coa foto do meu avó baixo a almofada". Destácase tamén o caso de María Ángeles Rivera Torres Gelines, a única presa política no cárcere da Coruña, condenada a seis meses de prisión "por agredir con un bolso a la policía", e por propaganda ilegal. Gelines destaca que se sentiu "moi arroupada polos compañeiros, pola familia e polas traballadoras de PYSBE", que cada semana ían visitalos e lle levaban "comida, paquetes e mesmo un colchón mercado por elas". Ou o de France García García "o da lejía", xulgado na Coruña por rebelión militar co resultado de sentenza de morte e fusilado o 29 de xullo aos 24 anos, no mesmo lugar que o seu irmán Bebel. Tamén o de Manuel Pillado, sindicalista, que conta nas súas memorias que "a vida do cárcere da Coruña, comparada coa dos anos corenta, era un balneario". Destácase tamén o caso de María Ángeles Rivera Torres Gelines, a única presa política no cárcere da Coruña, condenada a seis meses de prisión "por agredir con un bolso a la policía", e por propaganda ilegal Nas vindeiras semanas irán publicándose outras lembranzas e relatos, que dan conta do terrible sufrimento ao que eran sometidos os presos políticos ("As descargas eléctricas nos testículos, malleiras con toallas molladas, e horas e horas espido nun retrete de 50 por 50 centímetros en pleno inverno. Todo isto formou parte do suplicio"; Antolín Montes, preso en 1947), a vida no día a día no cárcere ("A comida era moi ruíña e sobreviviamos grazas á achega dos familiares. Os presos comúns tiñan unha situación moi calamitosa, sempre lles axudabamos"; Xosé María Loureiro Fernández, preso en 1972), pero tamén da solidariedade interna e da resistencia e loita dos condenados e condenadas ("O cárcere foi un lugar de encontro con xente valente e xenerosa. Todo o que era épico ou heroico eran eles, os líderes da clase obreira"; Pedro Morlán, preso en 1973) Memoria do Cárcere


Summary: Profesor e ensaísta, Antón Baamonde (Vilalba, 1959) considera que estamos perante unhas eleccións "cruciais" das que pode saír un "tripartito de dereita radicalizada". Iso sería, opina, un "desastre" mais non algo "inusual" no mundo actual.

As eleccións do 28A deixarán un escenario sen maiorías claras, polo que a posibilidade de entrar en novas fases de "bloqueo" político é certa. Antón Baamonde ve a dereita "radicalizada" e un PSOE que sitúa como segunda opción do moderantismo español". Porén, lamenta o profesor e ensaísta, "que a única visión que haxa de España sexa a da España tradicional" é "desconcertante". Ao que se suma que na cuestión territorial "o summum do progresismo sexa non facer nada". As eleccións prodúcense após un ciclo no que "parecía que ía pasar algo, a crise do réxime do 78, e finalmente non pasou. O único que pasou foi unha mudanza no sistema de partidos". E que se xoga Galiza nestas eleccións? "O país perde fol no económico, no social, na conciencia política", afirma, "Galiza non existe, nin está nin se lle espera". O que non é unha boa nova, máxime tendo en conta que "desde a sentenza de 2010 sobre o Estatut hai en España unha forte vontade de recentralización". Na actualidade, lamenta, "Andalucía ou Valencia son actores máis relevantes que Galiza" na política estatal.


Summary: Após a demisión de Ferrín e a presentación de dúas candidaturas que encabezan respectivamente Xesús Alonso Montero e Manuel González, @s numerari@s votarán o novo presidente da RAG en dúas semanas.

Xa hai data e será o vindeiro sábado día 20. Restan quince días para que a Academia Galega escolla o seu novo presidente. Neste senso, @s 27 membros da institución deberán determinar cal das dúas candidaturas que concorren á elección será finalmente da que saia a dirección da RAG. Xesús Alonso Montero --acompañado pola directora do ILG Rosario Álvarez-- ou o filólogo e até o de agora tesoureiro da Academia, Manuel González son as persoas que optarán á presidencia da rúa Tabernas. A votación desenvolververase a través dun proceso segredo e directo sendo precisos 14 apoios para conseguir ser eleito en primeira rolda. Do contrario, procederase a unha segunda votación en que a candidatura que obteña máis votos a favor que en contra pasará a ocupar o liderado da institución. Aínda que o prazo de presentación das candidaturas non rematou, todo apunta a que a puxa se librará entre os candidatos actuais.


Summary: As familias de Alexandre Bóveda, Amancio Caamaño e Ramiro Paz presentaron hoxe formalmente as querelas individuais ante a xustiza arxentina por "crimes do franquismo" na sede do Consulado de Arxentina en Vigo. Xunto ao equipo de avogacía criticaron ao Estado Español por non permitir a investigación e enxuizamento da causa en España

"Hoxé é un día importante para loitar contra a impunidade, o silencio e o esquecemento dos crimes de lesa humanidade cometidos durante o Franquismo". Así o manifestaron esta segunda feira as familias Bóveda, Caamaño e Paz que, xunto a súa equipa de avogacía, presentaron esta mañá no Consulado arxentino en Vigo as querelas contra o franquismo que se unirán á causa seguida pola xuíza Servini na Arxentina polos asasinatos acontecidos en agosto e novembro do 1936 . Na formalización da querela estiveron presentes Amalia Bóveda Álvarez e Valentín García Bóveda,filla e neto de Alexandre Bóveda, dirixente nacionalista fusilado no monte da Caeira o 17 de agosto de 1936; Begoña Caamaño Santos e Olga Caamaño Santos, netas de Amancio Caamaño Cimadevila, médico e presidente da Deputación nos anos 1932-1933, fusilado ba Caeira o 12 de novembro de 1936; e 'Cano' Paz García e Anxos Paz García, netos de Ramiro Paz Carbajal, impresor e líder político pontevedrés fusilado tamén na Caeira o 12 de novembro de 1936. Tamén estiveron presentes no acto representantes de CeaQua, Iniciativa Galega pola Memoria, e a deputada provincial de Memoria Histórica María Ortega. Houbo coincidencia en subliñar que a reclamación pretende poñer en valor "o dereito á verdade, á xustiza, á reparación e á dignidade" , xa que as vítimas foron asesinadas tralo golpe de estado franquista pola defensa do governo civil de Pontevedra, os valores democráticos e a liberdade. A querela, segundo explicou a avogada da equipa de Dereitos Humanos do Grupo de Avogados Novos de Vigo Irene Álvarez Francés, requiriu dun traballo de moita recompilación de datos. "Neste labor contamos con causas sumarísimas que poderían ter facilitado o traballo, pero conseguir certificados e outra documentación como cartas, fotografías ou outros elementos que puidesen probar a represión sistemática das familias que se adhiren á querela tivo as súas dificultades", subliñou. Álvarez destacou a importancia da adhesión das familias á querela arxentina "basicamente porque nos atopamos nunha situación na que o Estado Español está a consolidar un sistema de impunidade porque non quere investigar e enxuizar os crimes de lesa humanidade cometidos durante toda a ditadura franquista e durante a transición", afirmou. "Recuperación de dereitos colectivos" Valentín García Bóveda, neto de Alexandre Bóveda e membro da Fundación Alexandre Bóveda, explicou que "aínda que xa está demostrado que foron asesinados inxustamente" hoxe entregouse no Consulado toda a documentación e aportación histórica e xudicial que o demostrará formalmente no proceso xudicial aberto na Arxentina. O obxectivo da demanda, destacou Bóveda, é que este proceso se convirta "nunha vía de recuperación de dereitos colectivos non só de Paz, Caamaño e Bóveda, senón de todos os fusilados e represaliados e de toda unha sociedade que vive desmemoriada absolutamente". Instou a que a querela sirva para animar a outras familias a dar este paso. "Que vala de revulsivo porque falamos de milleiro de casos, e iso tamén demostraría que non foron crimes individuais, senón crimes de lesa humanidade, colectivos, e que por suposto non prescriben, polo que a Lei da Amnistía non tería lugar", salientou. "Buscar xustiza" Begoña Caamaño, neta de Amancio Caamaño, subliñou que a presentación da querela pretende "buscar xustiza para unha xente que foi asasinada por defender os dereitos dunha democracia contra un golpe militar". Tamén insistiu na crítica á Lei de Amnistía, da que dixo "non debeu ter saído así nunca", puntualizando que "non se busca unha venganza, pero si un recoñecemento -". Cano Paz manifestou, pola súa banda, que a idea principal que o moveu a el e á súa irmá a presentar a querela é dar continuación ao labor do seu pai: "toda a vida intentando… buscando papeis, indo a rexistros, por un lado e por outro sen conseguir froitos". "Agora continuamos nós e imaxino -e agardo- que sigan as miñas fillas porque isto non vai rematar aquí. Estou seguro que o Estado ten suficientes armas para ternos calados a nós e a outros moitos, polo que queremos recordar a todos os fusilados, represaliadas e toda a xente que sufriu penurias a raíz do golpe do Estado do 36", finalizou. A deputada de Memoria Histórica María Ortega apuntou que é fundamental que sexa a xustiza a que recoñeza oficialmente que as condeas, os asasinatos, as torturas, ou as depuracións de galegas e galegos polas súas ideas "foron realmente crimes contra a humanidade" e non feitos individuais. Tamén criticou que a día de hoxe aínda non sexa posible encarar a represión nos tribunais españois, senón que é preciso agardar resultados dun xulgado arxentino ou de tribunais internacionais. Inicio As familiares reclaman que sexa a xustiza a que poña a verdade riba da mesa sobre os asasinatos acontecidos na Caeira (Poio) no ano 1936, que se revoguen as súas condenas e sancionen os seus axustizamentos. Este proceso comezaba o 16 de novembro de 2019 a través dun acto público que se desenvolvía na Deputación de Pontevedra, no momento en que as tres familias anunciaban a súa intención de sumarse á querela Arxentina. Naquel acto, a deputada de Memoria Histórica, a nacionalista María Ortega, sinalou que as reclamacións xudiciais son fundamental para a reparación e para a restitución da dignidade, e lembrou que aínda hoxe seguen vixentes sentenzas firmes nas que as persoas asasinadas constan como traidoras á patria nos xuízos sumarísimos e consellos de guerra que aplicaron os golpistas A finais de 2019 había máis de 600 querelas presentadas e en diferentes fases xudiciais que implican a máis de 9.000 persoas vítimas do franquismo. Na Galiza estímanse que entre os xuízos sumarísimos e as persoas paseadas poderían estar afectadas máis de 5.000 familias de vítimas. Asasinados Alexandre Bóveda foi fusilado o 17 de agosto de 1936 na estrada de Campañó, na Caeira (Pontevedra) e por ese motivo celébrase nesa data o Día da Galiza Mártir. Amancio Caamaño foi fusilado o 12 de novembro de 1936 na Caeira xunto a outros nove destacados republicanos por liderar a defensa do Goberno Civil de Pontevedra fronte ao golpe de Estado das tropas franquistas contra o Goberno democrático da II República. Ramiro Paz foi fusilado canda Camaño. Tiña 45 anos. Fora presidente da agrupación socialista e concelleiro.


Summary: Páxinas como Feijóo 2012 ou Galicia Primeiro, por poñer dous exemplos, sacan a relucir as mentiras, contradicións e incumprimentos de Núñez Feijóo na súa presidencia da Xunta. Con milleiros de visitas, dinamizan as redes sociais cunha intensidade e alcance que crearon xa preocupación nas filas populares.

O propio Núñez Feijóo advertiuno no inicio de campaña nun acto dos moz@s do PP. Tiñan pouca presenza nas redes sociais e iso, nunha campaña, era nefasto. De aí que fixese un chamamento a militantes e simpatizantes populares para se poñeren mans á obra nese espazo comunicativo. Mais semella que quen fixo caso do chamento Núñez Feijóo foron, precisamente, @s que non están polo labor de gabar o candidato do PP. No inicio da campaña Feijóo chamou os seus para intensificar a actividade en internet. Semella que quen recolleu a chamada foron os críticos coa súa xestión Así que arrancou a campaña e naceron páxinas e webs (ou redobraron actividade as xa existentes) que fan o papel de denunciar e dar a coñecer aquelas novas relacionadas con Feijóo candidato e Feijóo presidente que un lector non pode atopar nos grandes medios de comunicación. Desde Feijoo2012 a Galicia Primeiro, o abano de rexistros que empregan estas páxinas é amplo, desde a retranca e a ironía até as denuncias documentadas e argumentadas. Non deixa de ser curioso que ambas as dúas páxinas críticas con Feijóo se chamen como os dous lemas do PP nesta campaña As hemerotecas Unha fonte inesgotábel de recursos para estas páxinas son as hemerotecas, contrapoñendo as promesas de Núñez Feijóo na campaña de 2009 coa súa xestión á fronte da Xunta e coas novas promesas na actual campaña. Neste sentido, e como resumo, ao entrar en Feijoo 2012 pode escoitarse a voz do candidato do PP cando dicía hai uns anos que se despois do seu mandato decepcionaba como presidente "e se despois de 4 anos dun goberno meu Galicia presenta piores resultados, non vou pedir unha segunda oportunidade". Mais tamén no twitter hai, e xa na tendencia máis retranqueira que acae aos 140 caracteres, contas satíricas que fan parodia do presidente da Xunta. Desde @feixoo2012 até Alberte Nunes Feixóo, pasando por @FeijooMentiran, entre outros.


Summary: Mandou unha circular notificando que limitan contratacións de servizos, no que desde a CIG entenden como un adianto do que vai vir coa Lomce

A Consellería de Educación estase a adiantar á aplicación da Lomce e iniciou un proceso para eliminar competencias dos consellos escolares dos centros de ensino. Así o denuncia a CIG, que afirma que a Xunta enviou aos centros "novas instrucións" polas que "limitan ás direccións" as contratacións da xestión do servizo de cafetería. "De feito enviou aos centros novas instrucións para realizar este curso a contratación do servizo de cafetería en todos os Institutos de Galiza, poñendo fin aos contratos que estiveron en vigor durante este curso. O contrato de xestión terá unha duración dun curso académico" Recortes A CIG-Ensino critica, aliás, que estas instrucións establezan que a adxudicación da cafetería teña que facela a dirección do centro, "sen someter a decisión ao Consello Escolar, que até o de agora era o organismo en que se realizaba a adxudicación". Denuncia, así mesmo, que esta instrución da Consellaría de Educación é "o inicio do recorte das competencias do Consello Escolar e, por tanto, un adianto abusivo da aplicación da LOMCE que aínda está en trámite no Parlamento Español".


Summary: A Generalitat de Catalunya confirmou non ter liquidez para pagar os custos de xullo nas entidades sociais en que posúe prazas concertadas.

A consellaría de Economía da Generalitat de Catalunya di non poder pagar os gastos do mes de xullo ás entidades sociais onde posúe prazas concertadas, tales como xeriátricos, residencias para persoas con capacidades especiais ou psiquiátricos. O conselleiro Josep Lluís Cleries asegura que se trata dunha cuestión "conxuntural" e que o mes de agosto poderán realizar os pagamentos de maneira normalizada. Con todo, o goberno de Artur Mas confirmaba a pasada semana que Catalunya sería un dos territorios --xunto con Murcia e a Comunitat Valenciá-- que se acollerían ao fondo de rescate europeo. A falta de liquidez da Generalitat súmase aos recortes levados a cabo desde o comezo da lexislatura, tanto por parte do goberno catalá, como polo goberno español a través da súa política de axustes. A Asociación catalá de de director@s de centros de atención á dependencia xerontolóxica asegura que a situación é "crítica", especialmente para as persoas de gran dependencia debido á falta dunha equipa humana e recursos materiais suficientes. Así mesmo a asociación informou que esta terza, presentaría unha denuncia formal para determinar se a Generalitat abandonou os dependentes.


Summary: As Galiña Azul, antes Galescolas, teñen cada vez máis problemas polos recortes que leva a cabo o goberno da Xunta. Material vello e escaso e soldos inferiores aos 900 euros, afectan o día a día destas escolas infantís galegas. Na Laracha as traballadoras decidíronse a denunciar estes problemas e anuncian mobilizacións para o vindeiro curso.

"Levamos moito tempo en condicións de precariedade", denuncia Mónica, traballadora da Galiña Azul da Laracha, "mais cando escoitamos que aínda seguirían recortando decidimos saír a protestar". E levan días informando das condicións nas que traballan elas e outras traballadoras doutros centros do país. A de Laracha inaugurouse un 19 de abril de 2008, daquela co nome de Galescola, como parte dos 73 centros infantís organizados en rede coa finalidade de procurar un modelo diferente e de calidade no ensino de 0 a 3 anos. Catro anos despois unha boa parte do material segue sendo o mesmo e non se substituíu. "Quitaron o servizo para podermos xantar coas crianzas", asegura Mónica con tristeza. Despois desta dura decisión tiveron que mercar entre elas unha neveira e un microondas para poder xantar na instalación. "O noso soldo non chega aos 900 euros e non damos para moitos gastos", sinala. As traballadoras denuncian perda de dereitos mesmo para conciliar a súa vida familiar. "Moita xente ten medo a falar", asegura Mónica, "por exemplo no caso das interinas". A estas alturas aínda non recibiron a roupa e grande parte do material que empregan sae do seu propio peto. "Sorte temos que polo de agora non nos tocaron a parella educativa e podemos levar a cabo o noso traballo nas aulas", apunta Mónica. A estas alturas aínda non recibiron a roupa e gran parte do material que empregan sae do seu propio peto As traballadoras da Galiña Azul non pensan deixar de denunciar estes recortes e agardan ao comezo do novo curso no que realizarán as accións necesarias para "mellorar" a actual situación. "Outros centros infantís xa se puxeron en contacto e despois do verán seguiremos reivindicando este servizo público", anunciou Mónica. Peches de centrosA xerencia do Consorcio, segundo informou a CIG, anunciou contactos coas posíbeis traballadoras e traballadores que poderían estar afectadas por supresións ou peches dalgunha escola. Polo de agora non hai confirmación de ningún peche e o sindicato nacionalista xa asegurou que "a CIG Ensino se vai negar ao peche de calquera escola ou á supresión de calquera posto de traballo salvo en casos excepcionais debidos á non existencia dunha matrícula mínima". Do mesmo xeito rexeitan traslados forzosos fóra do seu lugar de traballo.


Summary: O prazo de recepción de orixinais remata o 31 de marzo de 2020.

A editorial Galaxia e o concello de Redondela convocan o III Premio Viadutos de Novela. A recepción de orixinais inéditos, non publicados nin divulgados con anterioridade, cunha extesión mínima de 100 páxinas, estará aberta até o día 31 de marzo de 2020. A obra gañadora recibirá un premio en metálico de 3.000 euros, ademais de ser editada e comercializada pola Editorial Galaxia na súa colección Literaria. As dúas edicións anteriores galardoaron A casa xunto ao volcán, de Xosé Ricardo Losada, e Os bicos feridos, de Anna R. Figueiredo.


Summary: Coa abstención de PSdeG e BNG, Compostela Aberta saca adiante as contas para 2016. O PP votou en contra.

Esta terza feira (15 de marzo) tivo lugar no Pazo de Raxoi unha sesión plenaria extraordinaria para debater e votar os Orzamentos de 2016. Coas asbstencións de PSdeG e BNG, Compostela Aberta sacou adiante as contas públicas, non sen críticas. Pola súa banda, o Partido Popular rexeitounas, non así o Plan Económico Financeiro que si apoiou. Desde o BNG o voceiro municipal, Rubén Cela, criticou a demora coa que se presentaron os Orzamentos e cuestionou o seu carácter "participativo" como defenden desde Compostela Aberta. Neste senso, puntualizou que non se tivesen convocado os consellos sectoriais, nomeadamente o veciñal, para pór en común coas asociacións e colectivos de barrios e parroquias as contas. BNG: "A partir de agora non hai excusas, a final de ano, falaremos" Ora ben, sinalou o edil nacionalista, que a súa formación non ía impedir a aprobación dos Orzamentos. "A partir de agora non hai excusas", dixo, "a final de ano, falaremos". Pola súa banda, o voceiro do PSdeG, Francisco Reyes, tamén criticou que das 31 emendas presentadas polo seu grupo só fosen aprobadas dúas. "Que exemplo de integración e de querer enriquecer os orzamentos", retrucou. Así as cousas, o PSdeG tamén se abstivo "por responsabilidade", asegurou. PP: "CA deixará de ter un pretexto para culpar ao PP de todo o que pasa" Desde a bancada do Partido Popular, Agustín Hernández, rexeitou cos votos en contra do seu grupo as contas presentadas pola equipa de goberno. "non son os que necesita a cidade porque incrementan a débeda e desatenden a actividade económica", subliñou. "A nosa postura vai ser de desprezamento", indicou, ao tempo que dixo, o goberno de Compostela Aberta "deixará de ter un pretexto para culpar ao PP de todo o que pasa" pois finalmente as contas foron aprobadas. Á saída do pleno o alcalde compostelán, Martiño Noriega, dixo sentirse "satisfeito" polo resultado e asegurou que os Orzamentos de 2016 "aumentan o gasto social e apostan no re-equilibrio territorial".


Summary: En 48 rotas das 206 para as que a operadora ofreceu horarios e vendeu billetes, viaxaron un ou menos de un viaxeiro por día. Máis aínda, 10 delas foron utilizadas por menos de 10 pasaxeiros ao longo dos 12 meses.

No breviario dos tópicos que se foron inventando ao longo do quinquenio de crise que nos arrasa hai un que se refire aos tempos de vacas gordas e que aseguraba que "cada vila de España quería ter o seu AVE". Coa perspectiva do tempo pódese comprobar que moitas localidades o conseguiron. O resultado daquel empeño é que, a día de hoxe, o 23% dos traxectos dun total de 206 conexións que se explotan entre as 22 estacións en activo en 2012, foron o que podemos cualificar de traxectos unipersoais do AVE. Segundo datos facilitados por Renfe, en 48 rotas das 206 para as que a operadora ofreceu horarios e vendeu billetes, viaxaron un ou menos de un viaxeiro por día. Máis aínda, 10 delas foron utilizadas por menos de 10 pasaxeiros ao longo dos 12 meses. En 48 rotas das 206 para as que a operadora ofreceu horarios e vendeu billetes, viaxaron un ou menos de un viaxeiro por día. Máis aínda, 10 delas foron utilizadas por menos de 10 pasaxeiros ao longo dos 12 meses Entre as estacións nas que existiron relacións con menos de dez pasaxeiros ao día está a de Tardienta en Huesca; dos dez traxectos de ida ou retorno con parada neste apeadeiro só dous logran un pasaxeiro por día. Dos oito restantes, dous suman pouco máis de 30 pasaxeiros ao longo do ano e seis non chegan nin sequera a dez viaxeiros nos 12 meses. Guadalajara, Huesca, Calatayud, Antequera, Puertollano, Cuenca, Utiel-Requena ou Puente Genil explotan algunha relación con menos de 10 pasaxeiros ao ano Pero esta pequena vila aragonesa non é un caso único. Poboacións con moita máis poboación como Guadalajara (2 traxectos), Huesca (1), Calatayud (2), Antequera (2), Puertollano (2), Cuenca (1), Utiel-Requena (2) ou Puente Genil (2), explotan algunha relación con menos de 10 pasaxeiros ao ano. Cidades como Cidade Real ou Lleida tamén forman parte destes traxectos que tiveron un ou menos de un pasaxeiro por día. Por exemplo, entre Puente Genil e Córdoba viaxaron en todo o ano 295 persoas; entre Guadalajara e Calatayud, 127; entre Antequera e Puertollano, 108. A cifra de 48 rotas infrautilizadas elévase até 88 se poñemos o listón un pouco máis alto e contabilizamos as relacións que tiveron cinco ou menos de cinco pasaxeiros ao día en 2012. Practicamente as 22 estacións da rede da AVE que durante o pasado exercicio estiveron activas teñen algún traxecto con estes cocientes. Unicamente 16 traxectos contan con máis de 100.000 pasaxeiros ao longo do ano Se lle damos a volta aos datos e analizamos os traxectos con maior afluencia de usuarios comprobamos que as cifras tampouco son como para botar foguetes. Unicamente 16 traxectos contan con máis de 100.000 pasaxeiros ao longo do ano e, entre eles, só dous superaron o millón de viaxeiros no exercicio. Estas rotas son Barcelona-Madrid (con 1.309.862 pasaxeiros); Tarragona-Madrid (137.246); Córdoba-Madrid (305.573); Lleida-Madrid (112.076); Madrid-Barcelona (1.304.697); Madrid-Tarragona (138.013); Madrid-Córdoba (305.971); Madrid-Lleida (112.375) Madrid-Málaga (688.172); Madrid-Sevilla (982.258); Madrid-Valencia (828.933); Madrid-Zaragoza (538.967); Málaga-Madrid (687.041); Sevilla-Madrid (966.615); Valencia-Madrid (822.592); Zaragoza-Barcelona (252.699); e Zaragoza-Madrid (539.627). Alguén podería afirmar que é lóxico que nas pequenas estacións, e nos traxectos entre elas, se contabilicen poucos viaxeiros, xa que o tren de alta velocidade está pensado para transportar grandes masas humanas entre grandes núcleos de poboación. O razoamento é certo, pero obvia que estacións como as de Antequera, Cuenca, Guadalajara, Puente Genil, Puertollano ou Requena-Utiel, cun número ínfimo de pasaxeiros son todas de nova planta, e en cada unha delas investíronse decenas de millóns de euros. Estacións como as de Antequera, Cuenca, Guadalajara, Puente Genil, Puertollano ou Requena-Utiel, cun número ínfimo de pasaxeiros son todas de nova planta, e en cada unha delas investíronse decenas de millóns No mesmo senso, hai que lembrar que do parque de 195 trens de alta velocidade con que conta Renfe, (no que se investiron 5.000 millóns de euros) só 86 foron deseñados para os traxectos directos ou semi directos entre grandes capitais do país. As restantes 109 unidades foron adquiridas para os servizos Alvia e Avant. Nos primeiros aprovéitase o sistema de cambio de ancho de eixos, para unir poboacións menores enlazadas por vías da rede convencional coas infraestruturas da rede AVE. Os servizos Avant, con trens de menor rango que o AVE, utilízanse para unir as grandes capitais coas poboacións de menor tamaño que xa están conectadas con tren de alta velocidade. Non parece que o esforzo en investimentos e infraestruturas tivese a recompensa que se buscaba.


Summary: Feixoo, asumindo o discurso da extrema dereita coa que o Partido Popular (PP) acaba de firmar un acordo de goberno en Castela e León, afirmou que "xa temos problemas suficientes para montar máis dos necesarios".

Rocío Viéitez, nai das dúas crianzas asasinadas en 2015, en Moraña, polo proxenitor das pequenas, criticou duramente as declaracións do aínda presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, sobre a violencia vicaria, nas que reduciu este tipo de violencia machista a "violencia intrafamiliar", a pesar de estar tipificada na lei galega de violencia de xénero aprobada en xullo de 2021. Feixoo adopta o discurso de Vox e considera agora a violencia vicaria "violencia intrafamiliar" Após a reunión da quinta feira entre os integrantes do Goberno galego en Lugo, Feixoo afirmou que a violencia vicaria pode ser considerada como violencia intrafamiliar, no canto de violencia machista. Como exemplo, identificou como caso de violencia doméstica que un home que teña "un problema coa súa parella" mate os seus fillos para facerlle o maior dano posíbel. A declaración do dirixente popular chegou despois dunha pregunta sobre unhas palabras do conselleiro de Sanidade andaluz, Jesús Aguirre, quen se mostrou máis partidario de utilizar o termo "violencia intrafamiliar" que o de violencia machista. Feixoo, asumindo o discurso da extrema dereita coa que o Partido Popular (PP) acaba de firmar un acordo de goberno en Castela e León, afirmou que "xa temos problemas suficientes para montar máis dos necesarios", en relación á definición da violencia vicaria, a pesar de que o Parlamento galego aprobou hai menos dun ano unha lei que recoñece a violencia vicaria como machista. Resposta de Rocío Viéitez Ante o alude de reaccións indignadas polas "inaceptábeis" declaracións do futuro presidente estatal do PP, o propio Feixoo tivo que matizar as súas palabras, aínda que mantivo a mesma mensaxe que horas antes trasladara aos medios. Na súa conta de Twitter e en castelán, a pesar de facer as declaracións como presidente da Galiza, publicou o seguinte: "A Galiza sabe o que é que un pai asasine os seus fillos para danar a nai e non estaba considerado violencia de xénero. Por iso a Galiza cambiou a lei para recoñecer a violencia vicaria como violencia machista", pola proposta do Bloque Nacionalista Galego (BNG) para recoñecer este tipo de violencia como machista. Pese ao seu intento de explicacións, a maior parte dos usuarios seguiron a criticar as súas declaracións. Entre elas Rocío Viéitez, a nai das dúas crianzas asasinadas en 2015 polo proxenitor das crianzas. O crime, ocorrido en Moraña, impactou na sociedade galega e reabriu o debate sobre a tipificación legal da violencia vicaria na Galiza. Tamén a través de Twitter, Viéitez lamentou as declaracións de Feixoo e afirmou que "non pode agora matizar un despropósito de declaración e cun exemplo que sobraba". Era violencia de género. Quien no estaba reconocida era yo. Y sí, han reconocido a las víctimas vicarias, con retroactividad desde el año pasado en Galicia, pero no puede matizar ahora un despropósito de declaración y con ejemplo que sobraba.— Rocio Viéitez (@RocioVieitez) March 17, 2022 Recriminoulle tamén a Núñez Feixoo que usase a primeira persoa do plural para falar dos asasinatos das nenas -o presidente dixo "Sufrimos un asasinato dunhas fillas polo pai"-. "'Sufrimos'? En serio? Violencia de xénero. Punto", escribiu Viéitez. "Deixe de frivolizar" As declaracións do presidente foron albo de numerosos reproches e críticas, tamén desde as forzas da oposición. A portavoz do BNG, Ana Pontón, tamén se pronunciou ao respecto. "Rectificar cando se nega a violencia machista está ben, sobre todo a máis cruel que se exerce contra a vida dos nenos e nenas. Pero Feixoo debe desculparse con todas mulleres e deixar de frivolizar cun asunto tan serio", manifestou. A portavoz de Igualdade do grupo socialista, Noa Díaz, anunciou iniciativas para pedir desde o Parlamento "unha reprobación pública das declaracións do presidente da Xunta". Opinión totalmente distinta é a do PP da Galiza que a través do seu secretario xeral, Miguel Tellado, defendeu o labor feito por Feixoo nestes anos "en materia de igualdade".


Summary: A Plataforma 2018, constituída por 32 colectivos sociais, ambientais e políticos, acusa á Xunta de regalar 3 anos máis á pasteira en Pontevedra coa finalidade de darlle unha nova prórroga de 75 anos.

O 23 de novembro unha manifestación nacional percorrerá Pontevedra para rexeitar a prórroga concedida pola Xunta a Ence-Elnosa, un "regalo", en palabras da Plataforma 2018. o colectivo convocante da mobilización. Integrada por 32 colectivos e coa Asociación pola Defensa da Ría como trabe, esta Plataforma denuncia a "submisión" do goberno galego os intereses da pasteira. A permanencia de Ence na Ría de Pontevedra máis alá de 2014 ("data fixada pola Xunta para o cese definitivo e irrevocábel da actividade) vai supor máis contaminación e máis prexuizos ambientais, económicos e sociais. Ademais, inciden na Plataforma, dunha posíbel "prevaricación" por parte da Consellería de Medio Ambiente. Advirten, ademais, que esta "prórroga gratuíta" de 3 anos non é máis que o primeiro paso para facilitar "a consolidación definitiva de Ence-Elnosa en Lourizán" aproveitando a modificada Lei de Costas. Por iso, desde a Plataforma chámase a participar masivamente na manifestación do día 23 de novembro (sábado) en Pontevedra.


Summary: Das 9.500 explotacións en activo que había en abril de 2015 pasamos ás 7.967 a inicios deste ano. E continuamos cos prezos máis baixos de Europa.

En marzo de 2015 entraba en vigor a fin de cota láctea. Había daquela en Galiza 9.500 explotacións leiteiras e os anuncios e promesas institucionais auguraban que a liberalización do mercado ía provocar maior competitividade e, xa que logo, un aumento dos prezos que se pagaban aos produtores polo leite. Daquela, en marzo de 2015, a media que se lle pagaba a un gandeiro galego por litro de leite superaba os 30 céntimos. Desde entón, e ao longo destes meses, en Galiza non pararon de se suceder os fechamentos de explotacións leiteiras. Até principios deste ano, 2018, por volta de 1.500; o que supón case 16% do total. Desde a Federación Rural Galega (Fruga) xa teñen denunciado que o futuro do sector lácteo pasa por unha mudanza nas políticas agrogandeiras que imperan na actualidade. "O sector lácteo galego precisa dunha política, que regule tanto a produción, como as relacións contractuais que se establecen entre os distintos axentes da cadea alimentaria. Do contrario estamos ante unha situación que pode acelerar a desaparición de explotacións leiteiras neste país", afirman. Mentres os principais países produtores da UE tiveron prezos medios superiores aos 35 céntimos -algúns como Alemaña, Holanda, Austria ou Irlanda en torno aos 40-, na Galiza a duras penas se superaron timidamente os 30 A supresión das cotas do leite supuxo o desregulamento total do sector e deixarlle ás industrias todo o poder para impoñer contratos con cláusulas arbitrarias e abusivas e para manter na Galiza os prezos artificialmente á baixa. Esta é a reflexión que fai o Sindicato Labrego Galego (SLG) destes tres anos sen cotas. Esta situación de "crise crónica do leite galego" non se corresponde coa conxuntura do sector a nivel europeo, que viviu un período de bonanza grazas á escaseza de manteiga e aos altos prezos de cotización deste produto, afirma o SLG. Así, mentres os principais países produtores da UE tiveron prezos medios superiores aos 35 céntimos -algúns como Alemaña, Holanda, Austria ou Irlanda en torno aos 40-, na Galiza a duras penas se superaron timidamente os 30. "Os prezos do leite na Galiza están á par dos peores de Europa e son semellantes aos de países como Bulgaria, Eslovenia, Estonia, Lituania ou Romanía".


Summary: A vista, fixada para finais de febreiro, desprázase agora até os días 20, 22 e 23 de Maio. Xa foi posposta en outubro de 2012. En conxunto, a fiscalía solicita 46 anos de cárcere e 34.000 euros de multa por delitos de desordes, danos, atentado contra a autoridade e lesións.

O xulgamento contra 12 cidadá(n)s galeg@s polos incidentes acontecidos o 8 de febreiro de 2009 en Compostela durante unha manifestación "contra la imposición del gallego" convocada polo grupo Galicia Bilingüe ficou adiado por segunda vez. Se en outubro de 2012, cando se quixo celebrar a primeira vista, o problema foi que un dos delitos que se imputaban non aparecía recollido nos autos, desta volta o escollo deriva dun erro na citación que lle foi entregado a unha das persoas encausadas. Aliás, unha das persoas imputadas atópase nestes momentos no estranxeiro por motivos laborais que non pode pospor e non estaría de volta a tempo. Así que o xuízo non será a finais de febreiro, como estaba previsto, senón que datas anunciadas son agora o 20, o 22 e o 23 de Maio. Malia todo, non están aseguradas en firme. O xulgamento adíase, iso si, tres meses, o tempo estabelecido para estes casos cando as penas que se piden superan os dous anos de cárcere. 46 anos de cárcere e 34.000 euros en multas En conxunto, a fiscalía solicita 46 anos de cárcere e 34.000 euros de multa. O xulgamento ficara adiado 'sine die' en outubro de 2012, ao introducir o ministerio fiscal cargos adicionais para tres dos imputados que non aparecían contemplados no escrito da acusación. Así, @s 12 están encausad@s por un delito de desordes públicas polo cal a fiscalía reclama 2 anos de prisión, 24 anos en total. De maneira individual imputáronse tamén delitos de danos, atentado contra a autoridade e lesións polos que tamén se piden dous anos de cadea. En total, as penas de cárcere solicitadas para cada unha das persoas que sentará no banco d@s acusad@s vai dos dous até os sete anos.


Summary: Santiago únese ao veto ao uso de animais en espectáculos, que alcanza xa máis de 25 concellos, onde reside máis de 35% da poboación galega. Narón e Ferrol uniranse tamén á campaña antes de que Libera leve a iniciativa ao Parlamento para intentar suprimir estes espectáculos no país

Xa son 26 os municipios galegos nos que están vetados os circos con animais, concellos que representan máis do 35% da poboación do país, logo de que o pleno de Santiago aprobase este luns unha moción contra o uso de animais en espectáculos, nomeadamente estes circos itinerantes, co apoio de Compostela Aberta, PSdeG e BNG e o voto negativo do PP. "O Partido Popular segue na súa liña de soporte ao maltrato animal, ben sexan touradas ou o cruento adestramento dos circos", di a asociación animalista Libera, impulsora dunha campaña á que se uniron outros grandes concellos como Vigo, Ourense e Lugo, municipios declarados tamén "libres de circos animais". Coa incorporación de Compostela, o colectivo pretende agora alcanzar a metade do censo galego residindo en localidades que vetan este maltrato animal, momento no que se trasladaría a mesma proposta ao Parlamento galego para intentar "vetar definitivamente esta práctica" en todo o país. Libera levará a mesma iniciativa ao Parlamento para vetar os circos con animais en toda Galicia No caso do texto aprobado en Compostela, a iniciativa pecha a porta tamén á realización, patrocinio ou hipotético subsidio de touradas, "sumando un municipio máis que rexeita un evento salvaxe e bárbaro que non contaría nin co favor da cidadanía". Segundo os últimos datos facilitados polo Ministerio de Cultura, menos do 5% da poboación galega amosa interese polas corridas de touros en Galicia, mentres que só o 0,3% acudiu a un destes espectáculos na tempada de 2015, fronte ao case 3% de hai doce anos. Neste senso o texto aprobado na capital de Galicia tamén pecharía a porta á realización, patrocinio ou hipotético subsidio de touradas, "sumando un municipio máis que rexeita un evento salvaxe e bárbaro que non contaría nin co favor da cidadanía". Segundo a última enquisa elaborada polo Ministerio de Cultura, só o 0,3% dos galegos declarou asistir a eventos tauromáquicos o pasado ano. Ademais, Libera continúa coa súa campaña Galicia Libre de Animais en Circos (GLAC) e xa recolleu preto de 18.000 sinaturas para pedir ao Concello de Narón "que aprobe unha proposición para vetar os circos que explotan fauna silvestre no seu termo municipal". Céntrase nesta localidade porque é destino habitual destes espectáculos e, segundo aclara o colectivo, habería xa un acordo da maioría da corporación para sacar adiante a moción, ao igual que no caso de Ferrol, onde os animalistas propoñen ao goberno municipal idéntica iniciativa. A maioría da corporación de Narón e Ferrol teñen xa un acordo para vetar os circos que explotan animais En Compostela, os activistas tamén aproveitaron o debate da moción para cargar contra a actitude do PP na loita contra o maltrato cara os animais, e subliñan que concelleiros como Agustín Hernández tiveron responsabilidades na Xunta en materia de benestar animal como titular da Consellería de Medio Ambiente durante case 5 anos, e que "agora como concelleiro e deputado provincial ten votado en contra de suprimir o uso de fondos públicos ás touradas na propia Deputación da Coruña e agora a prol do maltrato animal en circos no Pazo de Raxoi". Nesta ocasión, o PP quedou só cos seus 9 votos, mentras que os 16 restantes (Compostela Aberta, BNG e PSdeG) apoiaron deixar de permitir o maltrato animal en circos no Concello.


Summary: A contribución da Alemaña nazi será decisiva no trunfo do fascismo español. O goberno de Hitler achegou axuda económica e militar ao franquismo ao tempo que aproveitou o conflito bélico para ensaiar o seu novo programa de guerra, que será aplicado durante a II Guerra Mundial. A presenza de Erich Andres e doutros fotógrafos nazis na Galiza explícase dentro dese operativo. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 343 do semanario en papel Sermos Galiza.

A propaganda é un eixo central da estratexia de guerra. A guerra de 1936 a 1939 non só serviu á Alemaña nazi para probar a eficacia do seu aparello militar, senón que actuou como campo de probas de novas tácticas que serían levadas adiante durante a II Guerra Mundial. As pontes áreas, exemplificadas no traslado dos corpos da lexión e regulares á península, e os bombardeos masivos contra a poboación civil, caso dos acontecidos en Durango e Gernika, son algunhas mostras da nova guerra que viña. A fotografía acada unha nova dimensión neste contexto e xoga un papel decisivo en construír a realidade que Hitler pretendía ofrecer ao mundo: unha Alemaña forte, vitoriosa nos campos de batalla e cun arsenal capaz de derrotar calquera potencia do momento. O papel dos fotógrafos na articulación dunha certificada estratexia de propaganda terá continuidade no conflito mundial coa participación de moitos dos protagonistas que deixaron testemuño gráfico da guerra española dos tres anos. Jaeguer A Alemaña nazi desprazou ao Estado español algúns dos seus mellores fotógrafos. Un caso paradigmático é Hugo Jaeguer, retratista persoal de Hitler e autor de referencia do réxime, cuxa presenza na Galiza ficou documentada pola reportaxe realizada en Vigo da despedida da Lexión Condor, corpo voluntario alemán que loitou canda os franquistas. Jaeguer, nado en Munich en 1900 e finado na mesma cidade en 1970, era un convencido seguidor da doutrina nacionalsocialista e afiliado de primeira hora do partido nazi. Porén, será mundialmente coñecido polas súas imaxes da fronte do leste e moi particularmente do gueto xudeu de Varsovia, publicadas décadas despois de ser tomadas na revista Life. As fotografías tomadas por Jaeguer en Vigo, cunha inconfundíbel coloración que naquela altura non era unha práctica normal, detéñense nos actos de homenaxe na cidade aos voluntarios alemáns, fixando os desfiles polas principais rúas da cidade, o tributo institucional dos rexedores locais franquistas e mesmo o embarco dos soldados no porto rumbo ao seu país. 2.500 fotografías Erich Andres foi outro dos axentes do aparato de propaganda nazi desprazados ao Estado español. Nado en Leipzig en 1905 e morto en Hamburgo en 1992, após formarse como tipógrafo, dedicouse á fotografía, acadando algún premio de relevo e colaborando con diversos medios de prensa, pasando a traballar posteriormente para o goberno alemán primeiro como fotógrafo da axencia de noticias do réxime e posteriormente na Compañía de Propaganda da Luftwaffe. As súas imaxes tomadas na península entre 1936 e 1937 recollen unha completa panorámica da retagarda franquista e das frontes de batalla até sumar arredor de 2.500 instantáneas. Porén, a obra máis abondosa correspóndese cos anos da II Guerra Mundial, significando entre elas as imaxes da cidade de Hamburgo destruída tras os bombardeos da aviación aliada. Recluído nun campo de concentración americano tras o remate do conflito, continuará a súa actividade profesional até practicamente os anos oitenta, volvendo fotografar algúns dos escenarios da década dos corenta. Unha parte moi importante das imaxes peninsulares de Erich Andres serán tomadas na Galiza en agosto de 1936. Após a súa chegada ao país polo porto de Vigo, dá comezo á pescuda dos tipos e dos espazos que lle permitirían construír o seu relato propagandístico, significando as súas fotos dos actos fascistas, dos corpos paramilitares da retagarda, da preparación da retagarda para o esforzo de guerra ou de aspectos etnográficos tan caros no discurso do eixo. As imaxes dos desfiles xuvenís, tan característicos na construción visual dos fascismos italiano e alemán, as diversas tomas do cuartel da Falanxe de Vigo ou de diversos grupos de dereitistas armados –algunha das cales corresponde con significados represores da cidade–, son testemuña de primeira orde para documentar o conglomerado do novo réxime e un estudo dos vitimarios. Probabelmente unha das razóns que explica o escaso suceso destas imaxes na cidade en relación coas de Hugo Jaeguer é que nas do primeiro aparecen tomas que certifican a vinculación co aparello represivo de destacados nomes da burguesía local. [Podes ler a información íntegra no número 343 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: ENTREVISTA Roberto García, reelixido secretario xeral de Unións Agrarias, fai balance dos case trinta anos á fronte da organización, mira cara ao futuro e pasa páxina tras as "falsas acusacións" que o PP fixo dunha trama agraria que non era tal, aínda que antes matice algunha cousa.

Roberto García foi reelixido o pasado venres como secretario xeral de Unións Agrarias (UUAA) con máis do 93% dos votos, polo que seguirá ocupando un cargo no que leva xa desde 1987. O líder do sindicato aproveitou a clausura do noveno congreso nacional da organización para pedirlle ao PP e á Xunta desculpas polas "falsas acusacións" que uns e outros verteron a raíz dunha trama agraria que a xustiza demostrou que non era tal. Nesta entrevista, na que fai balance e mira ao futuro, prefire pasar páxina non sen antes aclarar todo o que había detrás daquela "denuncia política" que os populares teimaron en alongar e cuxas reaccións cotrastan coas que o Goberno galego e o partido que o sustenta ten agora doutras tramas con claros indicios de fraudes nas subvencións. Vai camiño de cumprir trinta anos á fronte de UUAA. Cambiou moito a organización neste tempo? Empezamos sendo a organización máis nova, aínda que fora unha refundación doutra dentro do seo UGT. Creámonos case ao tempo da entrada na UE e, de ser a organización máis cativa, pasamos a ser a de referencia, máis que por méritos persoais, por ser capaces de modernizar o sindicato. Neste congreso demos un paso máis para apostar por unha organizacion do rural, que vele polos dereitos básicos do agricultor como cidadán e como pequeno empresario e para axudar a fortalecer estrturuas de comercialización que permitan que o que paga o consumidor non quede por comisións no camiño, senón que sexa para remunerar o traballo dos labregos e que polo menos lles cubra os custos de produción. "UUAA tivo olfacto para facer un cambio permanente que nos permite estar en primeira liña e ser unha organización de referencia" Pero que ve cando mira cara atrás? Vexo que non nos faltou o olfacto para facer un cambio permante que nos permite estar en primeira liña e ser unha organizacion de referencia no medio rural e que está a ser recoñecida por todos, incluído polo propio presidente da Xunta de Galicia, que estivo o outro día no noso congreso. O sindicato cambiou, pero o rural galego tamén tería cambiado moito... Houbo un dinamismo aproveitando o impulso financeiro e económico e a apertura de mercados pola UE. Pasouse en Galicia de explotacións lácteas que apenas chegaban a un millón de produción a producir o 40% do Estado. É certo tamén que foi en moitos casos en base a un endebedamento grande e cuns lastres que é necesario revolver nos proximos meses e anos se queremos seguir liderando o sector en España e en Europa. Temos que aproveitar as potencialidades que temos para abastecer o mercado español deficitario, pero non renunciando a colocar os produtos noutras zonas do mundo. Isto lévanos a resolver un problema como o de dar utilidade aos centos de hectáreas abandonadas e a buscar un proceso de incorporación de xente nova que dea o relevo xeracional a unha sociedade envellecida. Por iso son importanes medidas que incentiven, aproveitando os fondos comunitarios, a procura de fórmulas que permitan a dignificación da profesión. Ter marxe, por exemplo, para que haxa tempo libre, porque ese é un dos grandes problemas das explotacións gandeiras, nas que practicamente non hai horarios nin vacacións. E esa situación, por moi rendible que sexa o negocio, é moi difícil de presentárllela aos novos para que se instalen no rural. "Temos que rachar coa dinámica de reproducir estratexias estatais ou europeas e establecer as prioridades para Galicia" Supoño que tamén falta moito por facer por parte das administracións. Temos que rachar unha dinámica que se veu dando até o de agora, que foi a de reproducir as estratexias a nivel do Estado e a nivel europeo. Temos que aproveitar a falta de consenso que supón a nova política agraria común, que permite que cada Estado a adapte ás súas necesidades, para establecer cales son as prioridades en Galicia. E cales son? As nosas prioridades non teñen por que coincidir coas de Francia ou as de Alemaña. Por exemplo, temos un porcentaxe moi cativo de hectáreas por explotación e, non obstante, temos moitas hectáreas abandonadas de xente que foi marchando ou xubilándose. Eu participo do plan da Xunta na que, sen tocar a propiedade privada, se pretenden aproveitar os mecanismos que hai para poñer terras a disposición dos agricultores ou gandeiros, ben sexa a través do banco de terras ou ben sexa a través do arrendamento. Pero habería que engadirlle algo máis: se isto non funciona pola vía voluntaria, habería que incentivalo a través de sancións ou da presión fiscal. A través do buenismo, até o de agora, vimos que cada ano van desaparecendo explotacións e cada vez hai máis propietarios urbanitas de terras abandonadas mentres os agricultores galegos teñen apenas 18 hectáreas por explotación, unha cifra moi lonxe da media do resto do Estado e de países como Francia, cos que inevitablemente imos competir nun mercado que prevé que as materias primas non só non vaian baixar de prezo, senón que se van manter ou subir. Daquela, incentivar a produción de alimentos por parte das explotaicóns ten que ser o noso sinal de identidade de cara ao futuro. "Temos que poñer as terras abandonadas a disposición dos agricultores; se non se pode de forma voluntaria, será a través de sancións ou con presión fiscal" Pediulle en público ao PP e ao presidente da Xunta desculpas polas acusacións falsas sobre aquela presunta trama agraria que non foi tal. Eu non son quen para pedirlle responsabilidades políticas a Feijóo porque xa hai outros foros onde facelo, pero no congreso vinme obirgado a dicir e aclarar as cousas ante a xente do sindicato ou colaboradores que foron acusados durante cinco anos e das que se dubidou da súa honerabilidade de maneira constante. O PP, ao principio desde a oposición e logo desde o propio Goberno e xa tendo toda a documentación no seu poder, teimou en acusar malia que varios xuíces xa decretaran que non se cometera delito ningún. Pero eles recorrían permanentemente coma se quixesen manter sine die esa espada de Damocles enriba de Unións Agrarias. A Audiencia Provincial decidiu arquivar todo, pero antes, a xuíza de Santiago, que se encargou de todo o proceso de instrución, xa demostrou coas declaracións que ante ela se fixeron que non existía nin unha soa irregularidade que puidese dar cabida nin tan sequera a un procedemento administrativo. Lendo aquel auto, un esperaba que polo menos se escenificase que aquí un borrón e conta nova. E, sobre todo, esperábase que aqueles que adoitan pedir aos demais que fagan constrición pública ante as dúbidas que había sobre xente como o alcalde de Ferrol, actuasen en coherencia e fixesen o que lles piden aos demais. "O PP e a Xunta recorrían constantemente para manter 'sine die' a espada de Damocles sobre Unións Agrarias" Pero espera algunha desculpa pública por parte do PP? Nós estamos satisfeitos co que ratificou a Audiencia e foi por iso polo que puidemos dicir abertamente no congreso que non cometeramos delito ningún e que aquel proceso tiña máis de político que de legal. A partir de aí, o que nos toca é traballar desde xa mesmo con este goberno, que foi o que elixiron os galegos. E farémolo con toda a nosa capacidade reivindicativa, pero tamén para co obxectivo de chegar a acordos que melloren a situación actual, que é realmente grave. Contrasta a reacción do PP e á Xunta ante aquela suposta trama agraria coa que agora teñen con outras que parecen demostradas... Sen dúbida ningunha. Estamos ante unha denuncia política que pola mañá facía o portavoz do PP, Rodríguez Miranda, e na que pola tarde actuaba ou mandaba actuar a Xunta, neste caso o señor Alfonso Rueda. Malia que os xuíces din constantemente que non hai delito ningún, o PP e o Goberno teimaban en persoarse tamén constantemente. Agora vemos como hai un xuíz que decide que si hai indicios delictivos noutros casos e todo o mundo pode comparar o comportamento de antes co de agora ao respecto de fraudes de subvencións. "Todo o mundo pode comparar o comportamento do PP con nós e o que agora ten respecto dos indicios de fraudes de subvencións" Insisto: agarda desculpas públicas? No congreso eu necesitaba explicarlles aos delegados que representaban a 14.000 agricultaroes cal fora o proceso e á Xunta que non tiñamos nada que ocultar. E a partir do día 12, ese tema xa é historia. E non é que tivesemos dúbidas, senón que foi o tribunal quen nos dixo que non se podían derviar conseucncias legais ou penais contra Unións Agrarias nin contra ningún membro do sindicato.


Summary: O pasado sábado a Asemblea de Irlanda do Norte retomou a actividade tras chegarse a un acordo. Este inclúe numerosas e importantes cuestións, mais hai unha que polo seu simbolismo cobrou especial relevancia: a oficialización do gaélico. Falamos con Ciarán MacGiolla, máximo representante das asociacións Conradh na Gaeilge e An Dream Dearg nos Seis Condados.

Un dos puntos máis controvertidos no proceso de negociación para que a Asemblea de Irlanda do Norte recuperara a súa voz pasou pola lingua. Finalmente, apremados por Londres, os unionistas do DUP e os nacionalistas do Sinn Féin deron o seu visto bo ao documento redactado polos Gobernos do Reino Unido e de Irlanda, New Decade, New Aproachment ("Nova década, novo achegamento"), que contempla grandes avances para a oficialización da lingua irlandesa nos Seis Condados, mais que non satisfai por completo as arelas da comunidade gaélico-falante nin do nacionalismo. O documento, por exemplo, contempla a modificación da Northern Ireland Act de 1998, a lei de devolución de poderes (a Autonomía) desta parte da illa de Irlanda baixo soberanía británica. Serán tres normas que permitirán estabelecer unha Oficina de Identidade e Expresión Cultural para a lingua irlandesa. Tamén para "a tradición dos scots do Ulster/británicos do Ulster británicos" (que os unionistas reclaman como propia, contrapoñéndoa á irlandesa). MacGiolla, en conversa telefónica con Nós Diario, considera que o acordo proposto representa "un avance histórico", que potencialmente proverá protección legal ao irlandés "por parte dun Estado que o discriminou e o excluíu durante case un século e que encarceraba os que o ousaban falar ou promover". "Durante este tempo ─aclara─ a lexislación foi designada para limitar o crecemento do irlandés". Neste sentido, salienta o "intenso traballo" liderado polo Dream Dearg durante estes tres anos de parálise en Stormont. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Mauritania vén de aprobar recentemente unha lei contra a escravitude, co fin de que considere esta práctica tan estendida no país como un crime contra a humanidade, castigado con até 20 anos de cárcere.

Malia que Mauritania conta con 3,4 millóns de habitantes, segundo as estatísticas de organizacións non gobernamentais conta con entre 340 mil e 680 mil persoas suxeitas á escravitude. Ademais, as ONG destacan que o 44% dos mauritanos gaña menos de dous dólares ao día. Neste contexto, Mauritania vén de promulgar unha lei para considerar a escravitude un crime contra a humanidade, castigado con até 20 anos de cadea. A loita contra a escravitude neste país no que entre o 10 e o 20% do pobo é escravo provocou a persecución de activistas nos últimos anos por parte das autoridades gobernamentais. Deste xeito, o Goberno non só pechaba os ollos diante das denuncias das ONG, senón que chegou a perseguir as persoas que se afanaban en acabar coa escravitude, práctica que foi abolida aínda en 1981 Houbo que agardar até o 2007 para a aprobación dunha lei de castigo aos "donos" de escravos mais, segundo ONG, foron raros os casos que acabaron nunha condena. Porén, a organización SOS Slavery espera que a lei que vén de ser aprobada poida fomentar que as persoas sometidas poidan ser liberadas e os seus "propietarios", castigados.


Summary: A Concellaría de Participación Cidadá de Vigo remitiulle á entidade un escrito no que lle pide que entregue as chaves da súa oficina no edificio, que pasará a ser xestionado por unha empresa privada

Nos primeiros días de setembro a Concellaría de Participación Cidadá do Concello de Vigo remitiulle á Asociación Veciñal de Teis un escrito no que lle pide que entregue as chaves da oficina que a entidade utiliza dende hai anos no Centro Cívico de Teis, así coma a retirada do equipamento e documentación propiedade da asociación, e todo isto nun prazo non superior de dez días, un prazo que remata esta fin de semana. Este requerimento sería o derradeiro paso dun proceso iniciado hai meses coa negativa do goberno municipal vigués a renovar o convenio de xestión do Centro Cívico, que pasaría a ser responsabilidade dunha concesionaria privada, e que continuou con sucesivos cortes da conexión a Internet e mesmo da luz. Os responsables da asociación veciñal xa anunciaron que omitirán este requerimento e que seguirán utilizando as instalacións do centro cívico Porén, os responsables da asociación veciñal, que levan meses denunciando este plan do equipo de goberno liderado por Abel Caballero, xa anunciaron que omitirán este requerimento e que seguirán utilizando as instalacións do centro cívico, un edificio municipal no que a entidade está presente dende a súa apertura, "sendo promotores da súa instalación no noso barrio, e participando na súa xestión e dinamización". Esta decisión foi adoptada por unanimidade pola xunta directiva da asociación. A asociación denuncia así mesmo que "nestes meses de mobilizacións e denuncia, Abel Caballero, para xustificar a súa decisión inxusta, caciquil e contraria a participación veciñal e aos intereses do barrio de Teis, acudiu á calumnia e a inxuria pública contra a xunta directiva desta Asociación, o que provocou que presentaramos o pasado mes de xullo unha demanda de conciliación contra Abel Caballero, previa a presentación dunha querela". Acusan o rexedor socialista de "reducir o investimento sociocultural no barrio" e de favorecer coa súa decisión a unha empresa que xestionará os catro centros cívicos existentes en Vigo "Nós usamos, nós xestionamos" foi xunto con "O Cívico é de Teis" o lema máis repetido nas numerosas mobilizacións convocadas, unhas protestas que os veciños e veciñas mesmo levaron até o pleno e algúns actos oficiais do alcalde Abel Caballero. Acusan o rexedor socialista de "reducir o investimento sociocultural no barrio" e de favorecer coa súa decisión a unha empresa que xestionará os catro centros cívicos existentes en Vigo. Ademais, cren que con esta medida busca "castigar" a actitude crítica e reivindicativa levada a cabo pola asociación. A Asociación conclúe que a medida reponde "ao afán represor e persecutorio do alcalde ao movemento veciñal e asociativo da cidade que se mostra crítico coa sua xestión".


Summary: O pleno da localidade mariñá saca adiante unha moción do BNG para retirarlle o título adoptivo concedido polo PP ao ex ministro e ex presidente de Bankia por ser un dos "culpables da crise"

Nos tempos da bonanza económica, nomeadamente no ano 2000, o PP de Viveiro fixo valer a súa maioría absoluta no pleno municipal para concederlle a Rodrigo Rato o título de "fillo adoptivo da vila". O goberno conservador, sen o apoio da oposición, quixo recoñecer con esta honra a "vinculación con Viveiro e a proxección que ten para o municipio o feito de que" o daquela vicepresidente económico de José María Aznar "veranee aquí cada ano coa súa familia". Trece anos despois pasaron moitas cousas e varios cargos polas mans de Rato, dende a dirección do Fondo Monetario Internacional ata a presidencia de Bankia, e o mesmo pleno municipal, agora doutra cor, retíralle o título. A retirada de honras, formulada a través dunha iniciativa do BNG local, tivo o apoio do grupo socialista no Concello -seis edís-, suficiente para saír adiante no pleno municipal do pasado venres, no que os seis concelleiros do PP votaron en contra e os independentes se abstiveron. As razóns argumentadas polo voceiro nacionalista na corporación, Bernardo Fraga, non son outras que a necesidade de evidenciar que "a crise económica ten culpables" e Rodrigo Rato é un deles, tanto polo seu labor no FMI como en Bankia, entidade que deixou "na creba absoluta" "É un dos rostros da crise e non queremos que sexa fillo da nosa cidade", di Bernardo Fraga, do BNG de Viveiro "O transcorrer vitar de Rodrigo Rato está totalmente afastado de Viveiro, non ten nada que ver coa cidade", sinala Fraga, para quen o ex ministro é "un dos rostros da crise na que estamos inmersos", que ten "responsables políticos e sociais que levaron o Estado español á situación na que se atopa". Ademais, abonda, Rato é tamén un dos responsables "do engano que se produciu a milleiros de persoas coas participacións preferentes e con políticas dedicadas aos grandes capitais transnacionais". "Non queremos que sexa fillo da nosa cidade", conclúe. Unha vez aprobada, o Concello comunicaralle a decisión oficialmente a Rato.


Summary: Em Lisboa, aos 88 anos, morreu António Ramos Rosa, um dos grandes escritores das letras portuguesas com uma ampla obra de poesia e ensaio que fecha o livro Em torno do Imponderável do passado ano. Deixou pegada nas letras galegas, em especial no fascínio que por ele sentia o poeta Eusébio Lorenzo Baleirón.

A editora Espiral Maior dirigida pelo poeta Miguel Anxo Fernán Vello publicou em 1994 um livro inédito do poeta intitulado O Navio da Matéria. Ramos Rosa teve relação literária e pessoal com o poeta Eusébio Lourenzo Baleirón que mesmo fizera um estudo sobre a sua obra e visitara o escritor em Lisboa. Outros autores galegos como Miro Villar confessam a presença da obra de Ramos Rosa no seu imaginário poético. Uma ampla obra poética, além de livros de ensaio de referência arredor do feito poético, compõem a trajetória literária de um dos escritores mais valorados em Portugal que trouxe para a sua língua também grandes nomes da literatura universal e pôs a andar diversas revistas literárias. No último momento escreveu em papel o verso mais conhecido e emblemático da sua obra: "Estou vivo e escrevo sol" Ramos Rosa ganhou o Premio Pessoa em 1988, além de outros galardões como o Prémio Associação Portuguesa de Escritores ou o Internacional de Poesia, aliás de dar ele próprio nome a um prémio poético. Autodidata -deixou os estudos sem rematar a secundária-, mais de grande formação leitora e domínio de diversas línguas que o fizeram um reconhecido tradutor literário. Em 1958 publica o seu primeiro livro, O Grilo Claro, ao que seguiram quase um cento de títulos até Em torno do Imponderável do passado ano. O Ciclo do Cavalo, Figuras solares, Sobre o Rosto da Terra, Volante Verde, Nomes de Ninguém ou As Palavras são alguns dos títulos da sua larga trajectória. Segundo conta a imprensa portuguesa, o poeta teve fôlegos mesmo no último momento para escrever em papel o que está considerado o verso mais conhecido e emblemático de toda a sua obra: "Estou vivo e escrevo sol", que marca também o espírito que presidia a sua condição de escritor, claramente social, mais poética em estado puro, numa harmonia que levou à teoria mais à prática. A morte de Ramos Rosa acontece pouco depois da desaparição de outro grande vulto das letras portuguesas, o narrador Urbano Tavares Rodrigues, dois grandes autores case do mesmo tempo que partilharam também na biografia a condição de se opôr ao regime salazarista. O corpo de Ramos Rosa será sepultado no Jazigo dos Escritores, no Cemitério dos Prazeres.


Summary: Román Rodríguez di que se illará e traballará desde a casa por ter estado en contacto cunha persoa que deu positivo en Covid-19.

O conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, informou de que, desde esta sexta feira, estará illado en corentena e traballando desde casa. Segundo indica no seu perfil de Twitter, permanecerá en corentena por un contacto cun positivo por Covid-19 na súa contorna persoal. Explicou que realizou unha proba PCR con resultado negativo. En redes sociais, apunta tamén que se atopa ben e "seguindo as indicacións sanitarias". "Coidémonos entre todos", apela o conselleiro, cuxo caso é o primeiro que transcende, dun illamento ligado coa Covid--19, no seo do Executivo de Feixoo.


Summary: No territorio galego desenvolvéronse proxectos que apostan polos usos multifuncionais do monte e a gandaría en extensivo. Porén, en moitos casos a dificultade para acceder ás terras ou os altos prezos dos alugamentos dificultan o asentamento destas iniciativas. "Non pode ser que as persoas que poñen en marcha novas experiencias no rural sexan heroes", lamenta Joan Alibés, de La Cabreta.

Monte Cabalar é unha cooperativa que agrupa aproximadamente 3.600 propiedades de máis de 1.000 propietarios e propietarias nunha explotación gandeira en extensivo nas parroquias de Somoza, Tabeirós, Nigoi, Arca e Souto, no concello de A Estrada. A área sobre a que se estende foi progresivamente abandonada a partir da década dos 60, que tivo como consecuencia o baleirado de aldeas e mais o inicio dun ciclo de incendios e deterioro do terreo. En 2006, iniciouse un proceso no que se constituíu a cooperativa, co obxectivo de intervir sobre o abandono, o minifundio do territorio e previr os lumes forestais. Optouse por un modelo silvopastoral, cunha gandaría en extensivo de vacas, eguas e porcos. O da Estrada non é o único exemplo de cooperativa na que se optou pola gandaría en extensivo, unha modalidade que contribúe de maneira activa á loita contra o lume. É o caso da Carqueixa, radicada nos Ancares, que suma na actualidade 200 gandeiros e gandeiras logo de 26 anos de traxectoria. "Comezamos coa idea de que a xente puidese vender sen intermediarios e mais mercar subministros máis baratos", explica o seu xerente, Román Sánchez a este medio. Os pastos son cortalumes naturais e neles aterran os helicópteros, apunta Román Sánchez A media de cabezas de gando é de 25 por explotación e aínda hai gandeiras e gandeiros que nos meses de verán trasladan ás vacas aos Ancares bercianos, nos que alugan terreos de pasto á veciñanza. A cooperativa colabora en diferentes proxectos de investigación. "Sempre coa perspectiva de pór en valor o beneficio ecosistémico que achegan os gandeiros. Ao cabo, os pastos son cortalumes naturais e neles aterran moitas veces os helicópteros dos dispositivos contra incendios", exemplifica Román Sánchez. Dificultades e atrancos Joan Alibés e Ermitas Rodríguez trasladáronse a Meira en 2007 desde Catalunya. "Alugamos 25 hectáreas de terreo ao Banco de Terras que levaban vinte anos abandonadas. Comezamos con cabras para acondicionalos e logo optamos polas ovellas", conta a Nós Diario, matizando que optaron polo pastoreo "porque somos persoas do século XXI que queremos poder facer outras cousas ademais de traballar co gando". Alibés é presidente da Sociedade Galega de Pastos e Forraxes e, xunto con Ermitas, formou o servizo de asesoría Beealia especializada en gandaría. Coñece ben as problemáticas do sector, porque as sufriu e sofre na súa propia pel. "Na Galiza hai potencialidade para o gando en extensivo, mais cómpre unha estruturación", di. Na Galiza hai potencialidade para o gando en extensivo, mais cómpre unha estruturación, di Alibés Este enxeñeiro agrónomo explica que un dos principais problemas é o acceso á terra. "As posibilidades son contadas e difíciles de atopar, sobre todo para esas persoas que queren botar a andar unha explotación e que proveñen dunha contorna urbana", expón. "Ademais, temos a competencia do eucalipto e do piñeiro, polo que os alugueiros son altos e o monte é pouco apto para o gando, a ver quen pastorea cando xa están plantados", agrega Alibés. En relación aos prezos, pon como exemplo Francia, onde están regulados a un máximo de 150 euros por hectárea. "Aquí poden chegar aos 500 euros no caso das explotacións lácteas e a min a Xunta quere aumentarme o alugamento a 220 euros", salienta, matizando que con eses prezos o seu proxecto vira "inviábel". Este gandeiro bota en falta o apoio das Administracións públicas. "Como di a profesora Mar Pérez Fra, non pode ser que as persoas que poñen en marcha novas experiencias no rural sexan heroes", advirte.